Veiligheid op zee
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over verklaringen van de Raad en de Commissie over veiligheid op zee en de volgende verslagen:
A5-0343/2000 van de heer Watts, namens de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme, over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad houdende wijziging van Richtlijn 95/21/EG van de Raad betreffende de naleving, met betrekking tot de schepen die gebruikmaken van havens in de Gemeenschap en varen in de onder de jurisdictie van de lidstaten vallende wateren, van internationale normen op het gebied van de veiligheid van schepen, voorkoming van verontreiniging en leef- en werkomstandigheden aan boord (havenstaatcontrole) (COM(2000) 142 - C5-0174/2000 - 2000/0065(COD));
A5-0344/2000 van de heer Hatzidakis, namens de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme, over het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad betreffende de versnelde invoering van eisen inzake dubbelwandige uitvoering of gelijkwaardig ontwerp voor enkelwandige olietankschepen (COM(2000) 142 - C5-0173/2000 - 2000/0067(COD));
A5-0342/2000 van de heer Ortuondo Larrea, namens de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme, over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad houdende wijziging van Richtlijn 94/57/EG van de Raad inzake gemeenschappelijke voorschriften en normen voor met de inspectie en controle van schepen belaste organisaties en voor de desbetreffende werkzaamheden van maritieme instanties (COM(2000) 142 - C5-0175/2000 - 2000/0066(COD)), en
A5-0336/2000 van mevrouw McKenna, namens de delegatie van het Parlement in het bemiddelingscomité, over de door het bemiddelingscomité goedgekeurde gemeenschappelijke ontwerptekst van de beschikking van het Europees Parlement en de Raad houdende instelling van een communautair kader voor samenwerking op het gebied van door ongevallen veroorzaakte of opzettelijke verontreiniging van de zee (C5-0501/2000 - 1998/0350(COD)).

Gayssot
Mevrouw de Voorzitter, geachte afgevaardigden, mevrouw de commissaris, ik hecht er bijzonder veel belang aan vandaag in het Europees Parlement aanwezig te zijn bij dit debat over het eerste pakket maatregelen op het gebied van de zeevaart. U behandelt vandaag immers drie belangrijke verslagen die de eerste cruciale fase betekenen van een onderwerp dat door de recente gebeurtenissen helaas zeer actueel geworden is.
De Europese Unie heeft 60.000 kilometer kuststrook, die tot de grilligste ter wereld behoort. Het belang van deze kuststrook voor de scheepvaart is onmiskenbaar, maar dit brengt tegelijkertijd een grote verantwoordelijkheid met zich mee. Sinds het ongeval met de Erika in december vorig jaar is binnen onze Europese instellingen hard gewerkt aan een oplossing. Het eerste pakket maatregelen op dit terrein dat in maart is voorgesteld door de Commissie, is behandeld door het Parlement en door de Raad. De komende dagen wordt een tweede pakket verwacht. De Europese Raad van Biarritz heeft zich gebogen over deze kwestie, die ook op de Top van Nice nog een belangrijke rol zal spelen.
Bij elke ramp maken onze Europese medeburgers zich kwaad over de onveiligheid op zee en de risico' s die zij lopen als gevolg van de tientallen schepen die verontreinigende of gevaarlijke stoffen vervoeren en dagelijks langs onze kusten varen. Ik ben van mening dat wij begrip moeten hebben voor hun emoties en hun woede. Uiteraard willen wij hier iets aan doen. Hoe zouden we kunnen toestaan dat het zeevervoer, dat van zo cruciaal belang is voor handel en verkeer, zich ontwikkelt ten koste van de veiligheid van mens en milieu? Hoe zouden we kunnen toestaan dat schepen waarvan het aantal en het belang steeds groeit en die in toenemende mate zijn geautomatiseerd, onze kustwateren bevaren zonder te allen tijde de strenge regelgeving op het gebied van veiligheid, scheepvaartcontrole en sociale aangelegenheden na te leven, zoals dat bij het vervoer over land en door de lucht wel gebeurt?
We kunnen niet langer toestaan dat het streven naar de laagste prijzen binnen de zeevervoersector tot norm wordt verheven. Ook kunnen en mogen we niet langer toestaan dat bepaalde staten goedkoop - soms voor maar een paar dollar - zeer oude en verroeste schepen onder hun vlag laten varen, dat reders soms ongeschoolde en onderbetaalde bemanning in dienst hebben, dat classificatiebureaus het soms niet zo nauw nemen met de kwaliteit van schepen en met hun bemanning om geen klanten te verliezen en dat cargadoorsbedrijven soms vooral de kosten willen drukken.
Volgens sommigen - met name in Frankrijk - moeten strenge nationale maatregelen worden genomen om de Franse kusten te beschermen. Sommigen stellen zelfs voor om Franse kustwachten op te richten. De Erika en de Ievoli Sun waren echter geen Franse schepen. De reder of het classificatiebureau van deze schepen waren niet Frans. De Erika en de Ievoli Sun voeren beide in internationale wateren toen ze schipbreuk leden. Hoewel elke staat afzonderlijk zijn verantwoordelijkheid dient te nemen, moeten besluiten op dit gebied in breder verband - met name op Europees niveau - worden genomen. Hierbij is voor de Europese parlementariërs niet alleen een rol weggelegd - ik ken uw voortvarendheid op dit terrein -, zij zijn zelfs van cruciaal belang voor een verregaande en snelle invoering van communautaire wet- en regelgeving.
De Europese burgers zijn zich hier zeer wel van bewust, getuige de huidige ongerustheid over diermeel en de gekkekoeienziekte. In het vervolg zullen ze ons hierop aanspreken. Ze zullen de internationale instanties ter verantwoording roepen en van hen eisen dat zij efficiënt functioneren. Immers, wanneer zich morgen langs de Europese kusten opnieuw een ongeval of schipbreuk voordoet, zal onze nalatigheid wat betreft de regelgeving terecht aan de kaak worden gesteld. Ik zou u, geachte afgevaardigden, mevrouw de Voorzitter, willen zeggen dat alleen al de behandeling van de voorstellen van vandaag aantoont dat het Europees Parlement een efficiënte instelling is die snel en adequaat weet in te spelen op de bezorgdheid van onze medeburgers. Ik ben dan ook verheugd dat dankzij initiatieven van het Europees Parlement, de Commissie en de Raad binnenkort aanzienlijke vooruitgang zal worden geboekt in het streven naar een grotere veiligheid op de Europese zeeën.
Op basis van de voorstellen die wij in februari jongstleden hebben ingediend, heeft de Europese Commissie namelijk op haar beurt met grote voortvarendheid voorstellen ingediend. Vandaag behandelt u in eerste lezing deze drie voorstellen. Ik heb mogen vaststellen dat het Parlement en zijn rapporteurs vastbesloten zijn in hun streven om strenge en doeltreffende voorstellen aan te nemen om de veiligheid op zee te waarborgen. Bovendien heb ik mogen vaststellen dat wij in het kader van verbetering van de veiligheid op zee dezelfde doelstellingen nastreven en deze zelfs op dezelfde wijze willen realiseren. Tegelijkertijd heb ik samen met de rapporteurs geconstateerd dat de teksten over de classificatiebureaus en de havenstaatcontrole technisch wellicht nog verder moeten worden uitgewerkt.
We kunnen ons afvragen of we de vergaderperiode van het Parlement van december niet moeten aangrijpen om ook de resterende problemen op te lossen. Aldus zou het voorzitterschap van de Raad met de lidstaten besprekingen kunnen voeren om op basis van uw voorstellen tot een akkoord van de Raad te komen en de tekst zonodig met een gekwalificeerde meerderheid van stemmen in eerste lezing aan te nemen. We zouden kunnen streven naar een zo breed mogelijke consensus over de wijze waarop classificatiebureaus verantwoording moeten afleggen, over strengere voorschriften voor het weren van vaartuigen die varen onder de vlag van een land dat bovenaan de zwarte lijst staat, over de invoering van zwarte dozen en over de invoering van inspecties voor schepen die het grootste risico vormen.
Deze basistekst voor de verbetering van de veiligheid op zee en de afschaffing van enkelwandige schepen alleen al geeft reden tot tevredenheid met het werk dat het Parlement heeft verricht. Op grond van deze tekst - indien u deze, zoals uw rapporteur waarschijnlijk zal adviseren, zult aannemen - kan tussen nu en 2005 ruim een derde en tussen nu en 2010 twee derde van de enkelwandige olietankschepen worden verboden. Dit is een aanzienlijk aantal, en hierdoor zou het mogelijk moeten worden om de gevaarlijke schepen die langs onze kusten varen op korte termijn te vervangen en onze veiligheid te vergroten.
Mevrouw de Voorzitter, geachte afgevaardigden, geachte rapporteurs, nu doet zich de gelegenheid voor om de veiligheid van het zeevervoer te verbeteren. We weten allemaal dat deze maatregelen, waarover u vandaag gaat debatteren, niet toereikend zijn. De staatshoofden en regeringsleiders hebben gewezen op de dringende noodzaak om een tweede pakket maatregelen op te stellen met betrekking tot het toezicht op en de transparantie van het zeevervoer, de oprichting van een Europees bureau en de verantwoordelijkheid van alle personen en exploitanten die zich bezighouden met het zeevervoer en met gevaarlijke of vervuilende producten. Frankrijk heeft in dit kader bovendien opnieuw gewezen op de noodzaak om in communautair verband de opleiding en de arbeidsvoorwaarden van zeelieden te verbeteren. Ik ben me ervan bewust dat een aantal van u hierover bezorgd is.
Uit dit alles moge blijken dat de vastberadenheid van de communautaire instellingen naar mijn opvatting doorslaggevend is. Ik ben ervan overtuigd dat deze vastberadenheid zeer groot is en hier, in het Europees Parlement in Brussel, al vruchten begint af te werpen. Het resultaat moet zijn dat alleen veilige en solide schepen met geschoolde bemanning met normale arbeidsvoorwaarden en normale leefomstandigheden mogen varen, dat allen die zich bezighouden met het zeevervoer zich eindelijk bewust worden van hun verantwoordelijkheid en dat de regelgeving voor het zeevervoer eindelijk wordt aangescherpt, waarbij rekening wordt gehouden met het recht van aan zee grenzende landen op, en hun streven naar, bescherming van hun milieu.

Wallström
Mevrouw de Voorzitter, ik denk dat niemand eraan twijfelt dat de Commissie, net zoals het Franse voorzitterschap, de veiligheid op zee en de bescherming van het milieu uitermate belangrijke onderwerpen vindt. Sinds de ramp met de Erika zo' n elf maanden terug staan deze onderwerpen bovenaan de agenda van de Commissie. Onlangs, een paar weken terug, is er nog een andere tanker, eentje die chemicaliën vervoerde, voor de kust van Frankrijk vergaan. Dat was de Ievoli Sun. Opnieuw werden we herinnerd aan de rampzalige gevolgen die een dergelijk ongeluk kan hebben.
De bevolking van Europa is niet bereid om ongelukken met olietankers en andere door scheepvaart of industrie veroorzaakte milieurampen nog langer te accepteren. De burger heeft het recht om te verwachten dat schepen veilig zijn en dat zij hun lading op een voor het milieu acceptabele wijze vervoeren, zonder dat daarbij het leven en de bestaansmiddelen van de bewoners van naburige kustgebieden worden bedreigd. Ik heb de gevolgen van de ramp met de Erika met eigen ogen gezien toen ik een bezoek bracht aan de plek van het ongeval. Het kost veel tijd, veel werk en natuurlijk ook veel geld om alles op te ruimen. De schipbreuk van de Erika heeft rampzalige gevolgen gehad. Het zal duidelijk zijn dat, vanwege hun geografische ligging, het altijd dezelfde gebieden zijn die de risico' s van olietransporten over zee moeten dragen, terwijl de voordelen van dergelijke transporten wel aan alle lidstaten van de Europese Unie ten goede komen.
We nemen deze zaak dan ook heel serieus. De Commissie heeft uitzonderlijk snel en consistent gehandeld; dat blijkt wel uit het feit dat ze in een jaar tijd zes verschillende wetsvoorstellen over zeer uiteenlopende onderwerpen heeft behandeld. Alle voorstellen raken de kern van de richtlijnen voor de scheepvaart. Ik wil u eraan herinneren dat, naast de drie voorstellen die hier vandaag behandeld worden, het Erika II-pakket, volgende week ter tafel komt. Dat heeft mijnheer Gayssot ook al gezegd. In dit pakket van maatregelen wordt voorgesteld een Europees bureau voor veiligheid in de scheepvaart te vormen, een nieuw Europees systeem voor reële compensatie voor slachtoffers van olierampen op te stellen en een nieuw scheepvaartcontrolesysteem voor de EU-wateren op poten te zetten.
Deze snelle en gerichte aanpak, die leidde tot de twee Erika-pakketten en zes wetsvoorstellen, heeft dit vraagstuk een enorme impuls gegeven. Ik denk dat we met recht kunnen zeggen dat de lidstaten en de internationale scheepvaartgemeenschap pas na de ramp met de Erika volledig zijn doordrongen van de vastberadenheid van de Europese instellingen om de veiligheid op zee te verbeteren. Ze zien nu in dat die vastberadenheid niet zal wankelen, zelfs al leiden dergelijke maatregelen tot wrijving tussen de EU en de internationale scheepvaartgemeenschap en al staan ze op gespannen voet met de economische belangen van de scheepvaartindustrie.
Nu er voorstellen van de Commissie op tafel liggen moeten we niet wachten tot de volgende ramp zich aandient, maar dienen we optimaal van deze nieuwe impuls te profiteren. Om werkelijk bij te dragen aan de veiligheid op zee moeten de drie instellingen, maar in het bijzonder het Parlement en de Raad de voorstellen aannemen. Wetgeving alleen is echter niet voldoende. De lidstaten moeten er ook voor zorgen dat zij over de juiste middelen beschikken om de wetten uit te voeren. Daarbij denk ik vooral aan de werving van inspecteurs voor het verrichten van havenstaatcontroles. Als we ons hier niet voor inspannen zal onze wetgeving niet die resultaten hebben die de burger ervan verwacht. Namens de Commissie kan ik u verzekeren dat het onze intentie is om zowel volgend jaar als het jaar daarop ons volledig in te zetten voor het veiliger maken van onze schepen en het schoner maken van onze zeeën. We willen dit doel bereiken voor alle scheepvaartsectoren.
Ik wil eindigen met mijnheer Gayssot, voorzitter van de Vervoersraad, te bedanken voor zijn bemoedigende commentaar. De Europese instellingen zijn vastberaden om een werkelijke verandering in de maritieme veiligheid teweeg te brengen. Wij hopen en verwachten dat op 21 december de Vervoersraad zijn bijdrage zal leveren aan deze gezamenlijke vastberadenheid door gemeenschappelijke standpunten met betrekking tot alle drie de teksten aan te nemen. De Commissie is niet van plan om kost wat kost een compromis te aanvaarden.
Tenslotte wil ik dit Parlement bedanken, en met name de rapporteurs de heer Hatzidakis, de heer Ortuondo Larrea, mevrouw McKenna en de heer Watts. De voortreffelijke kwaliteit van hun werk, dat zij binnen een zeer kort tijdsbestek hebben verricht, getuigt van hun inzicht in het belang van het eerste Erika-pakket. Tevens wilde ik het Parlement bedanken voor de over het algemeen goede samenwerking tussen het Parlement en de Commissie inzake de kwestie van de veiligheid op zee.

Watts
Mevrouw de Voorzitter, over enkele dagen gedenken wij de ramp met de olietanker de Erika. Inmiddels is het alweer een jaar geleden dat zich deze ramp voltrok. We weten allen maar al te goed dat er sindsdien vele andere tragische ongelukken op zee zijn gebeurd. Maar we weten ook dat de Erika niet aan het begin stond van de reeks catastrofale ongevallen, want allang daarvoor zijn er vele andere schepen gezonken. Bij deze ongevallen verloren schepen niet alleen hun lading, bijvoorbeeld olie, vaak ook vielen er dodelijke slachtoffers.
Het Parlement kan hier lering uit trekken. We moeten concluderen dat over de gehele wereld de maritieme wetgeving in slechte staat verkeert. Nu is het moment aangebroken om iets aan die situatie te doen. Binnen die context wil ik dan ook de Commissie feliciteren met haar poging een einde te maken aan een aantal van de wantoestanden om ervoor te zorgen dat er niet nog eens een Erika plaatsvindt. Mijn fractie feliciteert ook het Franse voorzitterschap, en met name de minister. Hij is namelijk vastbesloten ervoor te zorgen dat we werkelijk van de ramp met de Erika leren, zodat een dergelijke catastrofe niet nog eens plaatsvindt. Als de minister en het Franse voorzitterschap niet zo vastberaden waren geweest, waren het speciaal comité van de IMO en wij het niet met elkaar eens geworden dat enkelwandige olietankers wereldwijd op korte termijn stapsgewijs dienen te worden afgeschaft. Ik wil het voorzitterschap dan ook in het bijzonder met die prestatie feliciteren. Ik hoop dat de voltallige vergadering van de IMO hier zeer binnenkort haar goedkeuring aan zal hechten.
Het is niet het gebrek aan maritieme wetgeving dat wereldwijd het grootste probleem vormt, maar een zekere onwil bij de landen over de hele wereld om toe te zien op de naleving van die maritieme wetgeving. Ik ben bang dat de havenstaatcontrole bepaald wordt door onwil bij de lidstaten van de Europese Unie en bij andere landen om de inspectie op adequate wijze uit te voeren. Daarom zijn wij blij met het amendement op de richtlijn, omdat we er daarmee voor kunnen zorgen dat de richtlijn inzake havenstaatcontrole goed wordt nageleefd. Mijns inziens gaat het voorstel van de Commissie echter niet ver genoeg. Het voorstel is niet krachtig genoeg. Volgens mijn fractie zou er met dit voorstel, indien het zou worden uitgevoerd, opnieuw een dergelijke ramp als die met de Erika kunnen plaatsvinden. Dat is de reden waarom we vanmorgen niet in kunnen stemmen met het voorstel van de Commissie, maar vier voorstellen naar voren brengen die volgens ons het huidige voorstel aanzienlijk versterken. Op basis van onze voorstellen kan het Parlement wel instemmen met het uiteindelijke voorstel van de Commissie.
Allereerst zijn we het erover eens dat de verplichte inspecties van de meest gevaarlijke schepen moeten worden uitgebreid. Daarover zijn we het allemaal eens, maar we moeten nog een methode zien te vinden waarmee deze prioriteit kan worden uitgevoerd. Binnen de drie instellingen moeten we nog wel overeenstemming zien te bereiken. Ik denk dat de instellingen het spoedig met elkaar eens zullen worden, maar we moeten ervoor zorgen dat ons besluit ook werkelijk wordt nageleefd.
Ten tweede herhaal ik vanmorgen opnieuw onze eis dat alle schepen moeten worden uitgerust met een reisgegevensrecorder, een soort van zwarte doos. Die moet op alle schepen komen, dus niet een paar of alleen de nieuwe schepen, en ook niet pas over 10 of 20 jaar, of wanneer de IMO daar eindelijk eens mee instemt. We willen zwarte dozen op alle schepen en wel zo snel mogelijk. Mijn fractie stelt dus een hele duidelijke en fundamentele eis en is op dit punt niet tot compromissen bereid.
Ten derde steunen we het standpunt, en we weten dat velen het op dit punt met ons eens zijn, dat een gevaarlijk schip niet simpelweg aangehouden dient te worden en vervolgens weer naar zee terug mag keren. Als een schip binnen een periode van 24 tot 36 maanden drie maal wordt aangehouden, mag het nooit meer varen, dus als het drie keer raak is, vlieg je eruit. We moeten schepen van onvoldoende kwaliteit een duidelijk signaal geven dat zij binnen de Europese wateren of binnen de Europese havens niet langer worden getolereerd.
Tenslotte hebben we nog een duidelijke boodschap aan het adres van schepen die varen onder zogenaamde goedkope vlaggen, de vlagstaten dus die op de zwarte lijst staan. Hiertoe behoren landen zoals Libanon, Liberia, Syrië, Azerbeidzjan en Albanië, waarvan we allen diep in ons hart weten dat het grootste deel van hun vloot niet acceptabel is. Zeventig, tachtig, misschien wel negentig procent van hun schepen vertonen ernstige gebreken. We kunnen niet toelaten dat deze nalatige vlagstaten onze zeeën bevaren. Als Parlement moeten we duidelijk maken dat we hun over enkele jaren de toegang tot onze wateren zullen weigeren. Nogmaals, ik hoop dat er tussen de drie instellingen een compromis kan worden bereikt om onze gezamenlijke doelstellingen veilig te stellen. We moeten gevaarlijke schepen uitbannen. We moeten ons milieu beschermen en uiteindelijk de zee een veiligere plek maken.

Hatzidakis
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de minister, mijnheer de commissaris, ik geloof niet dat ik hoef uit te leggen hoe belangrijk het vraagstuk van de veiligheid in de scheepvaart is. Dat hebben wij het afgelopen jaar direct ondervonden, twee keer in Frankrijk, met de Erika en de Ievoli Sun, en een keer in mijn land, Griekenland, met de schipbreuk van de Samina, een verschrikkelijk menselijk drama met 80 doden. De laatste akte van dit drama voltrok zich gisteren, toen de directeur van de rederij waartoe de Samina behoorde zelfmoord pleegde.
Wat is het standpunt van het Parlement ten aanzien van dit vraagstuk? Ik wil eraan herinneren dat het Parlement van meet af aan, vanaf de dag waarop de Erika zonk, heeft aangedrongen op maatregelen. Wij hebben de Commissie gevraagd ons voorstellen te doen. Die voorstellen hebben wij ook behandeld, maar omdat er enkele misverstanden zijn, moet ik verduidelijken dat wij het met het Frans voorzitterschap eens zijn over het tijdsschema. Daarom voeren wij vandaag ook dit debat, kort voor de tweede bijeenkomst van de Vervoersraad, in de hoop dat eventueel al tijdens de eerste lezing besluiten kunnen worden genomen. Er is nu een akkoord over mijn verslag, en ik geloof dat wij met de eerste lezing hiervan deze zaak kunnen beklinken en een begin kunnen maken met het uit de vaart nemen van enkelwandige olietankers.
Bij de andere verslagen doen zich, zoals u weet, nog problemen voor. Zoals de heer Watts reeds uitlegde, heeft het er alle schijn van dat het standpunt van het Europees Parlement in velerlei opzichten veel strenger zal zijn dan dat van de Raad. Ik heb begrip voor - en ben ook blij met - de poging van de minister om ook deze twee verslagen zo snel mogelijk in kannen en kruiken te brengen. Daarom stem ik in principe ook in met zijn voorstel om de desbetreffende vraagstukken zo mogelijk nog in december te bespreken. Ik vrees echter, mijnheer de minister, uit de besprekingen van vandaag te moeten concluderen dat u wat laat bent gekomen met uw voorstel. Van verschillende kanten in het Parlement werd namelijk de twijfel geuit of wij dit technisch wel tijdig rond krijgen. Wij hebben nog één week voor het debat, dat in feite van voren af aan moet beginnen, en moeten dan in december stemmen. Ik kan u echter wel verzekeren dat het Parlement ter beschikking staat van de Raad. Wij zullen over onze verslagen stemmen en deze dan doorsturen naar de Raad opdat daar een gemeenschappelijk standpunt kan worden bepaald. Wij zullen daarna deze verslagen zo snel mogelijk opnieuw op de agenda plaatsen - zij zullen voor ons een prioriteit zijn - en voor het komend voorjaar, mits ook de Raad snel handelt en de bilaterale onderhandelingen met succes kunnen worden afgesloten, kan dan alles in kannen en kruiken zijn. Ik geloof trouwens wel dat de bilaterale besprekingen succesvol zullen zijn, want aan beide zijden is daartoe de goede wil voorhanden.
Dan kom ik nu terug op mijn verslag, het verslag over het uit de vaart nemen van olietankers. Het uit de vaart nemen van enkelwandige tankers is ongetwijfeld een belangrijke stap vooruit. Daar is trouwens al ettelijke jaren geleden met de MARPOL-overeenkomst door de IMO een begin mee gemaakt. Het is echter goed dat dit uit de vaart nemen van tankers nu wordt bespoedigd, alhoewel deze bespoediging natuurlijk geen tovermiddel is. Dat hebben wij met de Ievoli Sun gezien: dat was een jonge, dubbelwandige tanker. De conclusie daaruit is dan ook dat één maatregel niet volstaat. Er moeten ook andere substantiële maatregelen worden genomen, bijvoorbeeld voor de classificatiemaatschappijen en de havencontrole. Wij moeten op alle fronten ten strijde trekken. Daarom heeft het Frans voorzitterschap er goed aan gedaan zich tot de Internationale Maritieme Organisatie, de IMO, te wenden en daar aan te dringen op een oplossing. Dit is namelijk een internationaal probleem, en voor internationale problemen zijn internationale oplossingen nodig. Ook het initiatief, het standpunt van de Commissie was belangrijk. Dit functioneerde als een soort zwaard van Damocles, en was een middel om druk uit te oefenen op de IMO in de richting van een snelle oplossing. De werkgroep van de IMO is inderdaad tot een principeakkoord gekomen. Nu moeten alleen nog enkele vraagstukken worden verduidelijkt, maar het meeste is opgehelderd.
Welke richting gaan wij nu in feite uit in mijn verslag? Bij de grote olietankers volg ik het tijdsschema van de IMO, van de Internationale Maritieme Organisatie. Bij de tweede categorie, de post-Marpol tankers, volg ik, wanneer er gedifferentieerde standpunten zijn in de IMO, de gemeenschappelijke Europese benadering. Ik geloof dat wij uiteindelijk een evenwicht hebben bereikt. Enerzijds beschermen wij het milieu en zorgen wij voor veiligheid in de scheepvaart, maar anderzijds raken wij niet aan de mededinging in de scheepvaart en de onbelemmerde bevoorrading van de markt. Bij de kleine tankers hebben wij een compromisstandpunt ingenomen tussen de 5000 ton die de IMO als limiet aangeeft, en de 600 ton die de Commissie als limiet aangeeft. Wij willen een compromis tussen de veiligheidsvereisten en de vereisten in verband met de bevoorrading van bepaalde gebieden van Europa, en van met name de eilandgebieden.
Mevrouw de Voorzitter, mijns inziens hebben wij vandaag een heel belangrijke stap vooruit gezet. Het Parlement heeft een helder en duidelijk standpunt ingenomen ten aanzien van de voorstellen van de Commissie. Wij staan nu ter beschikking van de Raad en hopen nogmaals dat dit vraagstuk zo spoedig mogelijk kan worden beklonken. Wij zijn allen, zowel in de Raad, in de Commissie als hier in het Parlement zeer gevoelig voor dit uiterst belangrijke thema.

Ortuondo Larrea
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, waarde collega's, de schipbreuk van de Erika op 12 december van vorig jaar en ook het recentere ongeluk met de Ievoli Sun hebben duidelijk gemaakt dat er beperkingen kleven aan de werking van de inspectie- en controlebureaus, met name voor wat betreft de controle op de bouw en de follow-up van de zeewaardigheidsvoorwaarden van de schepen die bij machtiging van de vlagstaten onder hun verantwoordelijkheid zijn gesteld.
Het is hier evenwel meer dan elders de taak van de openbare instellingen om aan de wensen van de burgers tegemoet te komen. Zij moeten wetgevingsinitiatieven opstellen die het behoud van het milieu waarborgen en garanties bieden voor een optimale veiligheid op zee. Bovendien moeten zij toezien op de correcte naleving van de vigerende regelgeving. Op internationaal vlak bestaan er enorme verschillen tussen de classificatiebureaus, met name op het gebied van de bevoegdheid van de inspecteurs, het ontwikkelingsniveau van de computerinfrastructuur en de bij de inspecties gehanteerde technische vereisten. Om hierin verandering te brengen heeft de Commissie een voorstel tot wijziging van richtlijn 94/57/EG ingediend dat op alle vaartuigen van toepassing is, met inbegrip van schepen die olieproducten transporteren, en dat de regelgeving bevat die de lidstaten en de door hen gemachtigde classificatiebureaus gehouden zijn te respecteren.
Het genoemde voorstel is bestudeerd in de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme met inachtneming van de adviezen van de Commissies milieu en industrie terzake. Er is tevens overleg gepleegd met de betrokken sectoren en er zijn talloze besprekingen gevoerd met het Franse voorzitterschap teneinde een voor iedereen aanvaardbare tekst op te stellen die onverwijld kan worden goedgekeurd door de twee wetgevende instellingen: de Raad en het Europees Parlement.
Het resultaat hiervan is dit verslag van het Parlement tot wijziging van de richtlijn dat op diverse punten verbeteringen aandraagt. Het stuurt voornamelijk aan op een versterking van het classificatiesysteem als waardevol middel en instrument om veiligheid op zee te garanderen. Uitgangspunt is dat niets in deze richtlijn mag worden geïnterpreteerd als uitzondering op de absolute en niet-overdraagbare plicht van de scheepseigenaar om zorg te dragen voor het onderhoud en de exploitatie van zeewaardige schepen.
Vervolgens wordt aangedrongen op een harmonisatie van de vereisten waaraan de classificatiebureaus moeten voldoen. De verantwoordelijkheid voor de toekenning en, in voorkomend geval, de opschorting en intrekking van de Europese erkenning, wordt overgelaten aan de Commissie, die hierin wordt bijgestaan door een comité. Daartoe moet rekening worden gehouden met het ongevallenpercentage en het aantal ongelukken en rampen van de door elk van de betrokken classificatiebureaus geklasseerde schepen.
Er wordt geijverd voor een kwaliteitsverbetering van de scheepsinspecties om preventieve redenen, teneinde ongevallen op zee te voorkomen. Enerzijds wordt verlangd dat de classificatiebureaus over een eigen systeem van interne controles beschikken om de kwaliteit van hun diensten in al hun vestigingen te meten. Ook de verantwoordelijkheid en de controle van hun regionale kantoren en hun personeel moet aan duidelijke voorschriften worden onderworpen. Anderzijds wordt bepaald dat de inspecties slechts mogen worden uitgevoerd door gespecialiseerde inspecteurs die uitsluitend te dien einde zijn aangesteld. Er mag geen contract worden afgesloten met inspecteurs die op enigerlei wijze betrekkingen onderhouden met de reder en deze laatste mag in geen geval banden hebben met het classificatiebureau van het schip.
Voorts wordt gestreefd naar meer transparantie, met name voor wat betreft de informatie over de uitkomst van de inspecties van de schepen, de exploitatievoorwaarden en -beperkingen en de wijzigingen, opschortingen of intrekkingen van klasse. Deze gegevens dienen ter beschikking van de Europese en nationale overheden en de havenautoriteiten te worden gesteld en zij moeten voor het publiek toegankelijk zijn. Tevens wordt de overdracht van een schip naar een andere klasse - verandering van classificatiebureau - afhankelijk gesteld van de correcte naleving van alle nog onvervulde voorwaarden en de toepassing van alle nog niet opgevolgde aanbevelingen. Bovendien moeten de Commissie en de lidstaten periodiek controle en toezicht uitoefenen op de tenuitvoerlegging van de richtlijn door de op Europees niveau erkende organisaties.
Tot slot wordt van de Commissie verlangd dat zij strikte voorschriften en controlemaatregelen voor het onderhoud van de schepen vaststelt en de verantwoordelijkheid van elk van de betrokken partijen afbakent. In dit opzicht hadden de eerste voorstellen van de Commissie en de door het Parlement ingediende amendementen tot doel het systeem voor financiële aansprakelijkheid van de classificatie- en inspectiebureaus concreet in te vullen. De Commissie heeft echter reeds een tweede pakket maatregelen voor veiligheid op zee aangekondigd waarin een systeem voor financiële aansprakelijkheid van alle bij de ongevallen betrokken partijen wordt uitgewerkt: reders, bevrachters, classificatiebureaus, enzovoort. Daarom heeft het mijns inziens geen zin dat wij hier nu onder de verschillende fracties een debat over de financiële aansprakelijkheid van de classificatiebureaus openen dat slechts een deel van het probleem bestrijkt, volkomen vruchteloos is en de uiteindelijke goedkeuring van de tekst alleen maar uitstelt. Het lijkt mij beter dat wij deze kwestie in het kader van het tweede pakket bespreken. Laten wij nu voortgang maken zodat we in eerste lezing tot een vergelijk met het Franse voorzitterschap kunnen komen. Als er tijdens de volgende Raad van ministers van 20 december een akkoord met het Europees Parlement voorligt, kan het eerste pakket immers nog dit jaar definitief worden goedgekeurd.

McKenna
Verontreiniging van de zee, hetzij door ongevallen of opzettelijk veroorzaakt, is een van de grootste bedreigingen van het mariene milieu in West-Europa. Deze regio is een van de meest geïndustrialiseerde gebieden ter wereld, waar chemische, radioactieve en koolwaterstofhoudende stoffen in de regel in het mariene milieu worden geloosd en door vrachtschepen vervoerd. Daarnaast varen er bijna nergens ter wereld zoveel schepen als in deze regio, en zijn ook een aantal vaarroutes de drukste ter wereld.
Er zijn vele tragische voorbeelden van zeeverontreiniging die per ongeluk is veroorzaakt door olietankers en schepen die andere gevaarlijke ladingen vervoerden. Zoals we zojuist hebben gehoord, waren twee van de meest recente rampen de schipbreuk van een Italiaanse chemicaliëntanker in het Kanaal, en de ramp met de in Malta geregistreerde olietanker de Erika, die voor de kust van Bretagne in de golven verdween en daar ernstige schade toebracht aan het milieu.
Tot op de dag van vandaag heeft er zich nog geen ernstig ongeluk met een vrachtschip met een lading van radioactieve stoffen voorgedaan, wat evenwel meer geluk dan wijsheid is. Van oudsher wordt het mariene milieu gebruikt als dé stortplaats van veel industrieel afval. Hoewel de lozing van industrieel en radioactief afval vanuit verschillende bronnen onverminderd doorgaat, wordt het direct lozen van gevaarlijke stoffen zonder gedachte aan de toekomst nu alom als onacceptabel beschouwd. We zitten nog met de erfenis van de jaren waarin gevaarlijke stoffen eenvoudigweg werden gedumpt. Soms worden we er nog door achtervolgd, met alle zeer ernstige gevolgen van dien. We kunnen hieruit een les leren, namelijk dat wanneer we iets weggooien, het eigenlijk daarmee nog niet weg is, omdat er niet zoiets als "weg" bestaat.
In dit verslag wordt gesteld dat er een samenwerkingsverband op het gebied van door ongevallen veroorzaakte vervuiling van de zee moet worden gecreëerd. Er bestaat bovendien behoefte om de definitie van door ongevallen veroorzaakte vervuiling van de zee te verbreden, zodat het begrip ook vervuiling door middel van operationele, historische, radioactieve en andere gevaarlijke stoffen omvat. Ook al wordt er terecht veel aandacht besteed aan de gevolgen van ongevallen op zee, het zijn de operationele olielozingen en de lozingen van koolwaterstoffen, van radioactieve en andere gevaarlijke stoffen die reden tot grote bezorgdheid zijn, omdat zij grotendeels onopgemerkt blijven. Wat betreft het milieu doet het er niet toe of een stof door een ongeval of door lozing in het mariene milieu terecht is gekomen. Het milieu is hoe dan ook de dupe.
Hoewel het directe lozen van industrieel afval, waaronder ook militaire lozingen van overtollige munitie, een praktijk is waar de lidstaten van zijn afgestapt, blijven dergelijke lozingen een wezenlijke bedreiging voor visgronden en in sommige gevallen zelfs een bedreiging voor de menselijke veiligheid. Niet alleen het leven van vissers wordt bedreigd, maar ook de gezondheid en het welzijn van de burgers die de kust bezoeken of aan de kust wonen.
Omdat het mariene milieu grensoverschrijdend van aard is, hetgeen inhoudt dat verontreiniging in een bepaald gebied grote gevolgen kan hebben voor een grotere regio, dient er met betrekking tot verontreiniging van de zee door ongevallen een communautaire samenwerkingsstructuur te worden opgezet. Het is uiterst belangrijk dat informatie wordt uitgewisseld over koolwaterstoffen, radioactieve stoffen en andere gevaarlijke stoffen die over zee vervoerd worden of in de zee geloosd worden, of die in zee gedumpt zijn omdat dit van oudsher gebruikelijk was. Deze uitwisseling is namelijk een voorwaarde voor de voorbereiding en de coördinatie van maatregelen die nodig zijn om de gevolgen van verontreiniging voor het milieu en de gezondheid van de mens te lenigen.
Snel optreden is geboden om effect te kunnen sorteren. Hoe langer het duurt voordat bij een ongeval wordt ingegrepen, des te groter de schade aan het milieu. Zo is het dus ook te laat om ná het ongeval nog eens de informatie boven water te krijgen. Kennis van het type en de omvang van potentiële problemen als gevolg van verontreiniging is tevens een voorwaarde voor de juiste voorbereiding als het erom gaat technieken, personeel en materieel op de juiste locaties te krijgen. Ook moet er duidelijkheid bestaan over de risico' s voor de burger en het milieu. De burger moet, als er reden voor bezorgdheid bestaat, een realistische inschatting krijgen van de risico' s. Het is belangrijk dat de burger vertrouwen heeft in de overheid. Hij moet er daarom zeker van kunnen zijn dat hij door de overheid voldoende op de hoogte wordt gehouden.
Bovendien heeft de burger het recht om te weten welke voorbereidingen er zijn getroffen, welke stoffen een bedreiging vormen en wat de gevolgen kunnen zijn. Daarom moet er informatie worden gepubliceerd zodat de burger weet hoe hij aan informatie, alarmnummers en andere zaken kan komen.
Tijdens de bemiddelingsprocedure bereikte de delegatie van het Europees Parlement een compromis met de Raad, dat dicht bij de oorspronkelijke amendementen betreffende alle belangrijke vraagstukken ligt. In de definitie van verontreiniging van de zee door ongevallen is een verwijzing naar gedumpte munitie opgenomen. Ook is er een definitie van het begrip gevaarlijke stoffen in overeenstemming met de kaderrichtlijn water toegevoegd, zodat ook radioactieve stoffen daarin kunnen worden opgenomen. Helaas worden radioactieve stoffen niet expliciet genoemd. De samenwerking omvat de uitwisseling van informatie over gedumpte munitie en over de locaties waar munitie is gedumpt. Het beginsel "de vervuiler betaalt" is erkend en de lidstaten moeten daarmee rekening houden met het oog op de schadevergoedingsregelingen. De natuurbeschermingsorganisaties worden betrokken bij de samenwerking op plaatselijk niveau. Bij de bemiddelingsprocedure hebben we de meeste dingen bereikt die we wilden bereiken. Misschien zijn niet al onze wensen vervuld, maar toch zijn we tevreden met het resultaat.

Piétrasanta
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de Raadsvoorzitter, mevrouw de commissaris, het opstellen van dit eerste pakket richtlijnen over de veiligheid op zee vormt zonder enige twijfel een van de belangrijkste daden die ons Parlement in het lopende jaar 2000 heeft gesteld.
Dat Frankrijk is getroffen door verschillende scheepsrampen, in het bijzonder onlangs door de schipbreuk van de Erika en daarna de Ievoli Sun voor de Bretonse kust, is de verantwoordelijkheid van de gehele Europese Unie, die hieruit lering heeft kunnen trekken. De Unie heeft getuigd van haar verantwoordelijkheidsbesef door voorstellen voor strenge voorschriften in te dienen teneinde herhaling van zware ongevallen te voorkomen. Ik wil dan ook mijn dank betuigen aan minister Gayssot, die namens het Franse voorzitterschap met zijn grote toewijding en vakmanschap deze kwesties op efficiënte wijze heeft behandeld.
Men dient zich er echter rekenschap van te geven dat deze voorstellen, die - zoals de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie benadrukt - grotendeels tegemoet komen aan de op de desbetreffende terreinen gesignaleerde juridische eisen, slechts doeltreffend zijn wanneer ze door de lidstaten correct worden toegepast en door de Commissie worden gecontroleerd. Ik breng dus de punten naar voren die mij onontbeerlijk lijken voor de verwezenlijking van de vooruitgang die met de aanneming van deze richtlijnen en de verordening mogelijk wordt gemaakt.
Allereerst moet de actie van de lidstaten daadwerkelijk worden omgezet in een geïntegreerde actie op Europees niveau. We moeten daarbij zorgen voor voldoende en goed opgeleid personeel, dat ongeacht hun land van herkomst kan samenwerken en gebruik kan maken van een gestandaardiseerd instrumentarium. Naar mijn stellige overtuiging moet dit op termijn leiden tot de oprichting van een speciaal korps van Europese kustwachten. Mijn verwachtingen van het tweede pakket voorstellen en de oprichting van een Europees agentschap voor de veiligheid op zee zijn hooggespannen. Op dit niveau moet deze onontbeerlijke Europese coördinatie op enigerlei wijze tot stand komen.
Intussen moeten schepen die qua kenmerken tot de meest risicovolle behoren, worden geweerd. Daarom moeten we eisen dat de controle-instanties transparant optreden door - op basis van een hoog minimumpercentage inspecties - maatregelen te nemen tegen schepen die ongeacht hun leeftijd en hun constructie in slechte staat verkeren. Daarnaast moeten zij de doorvaart door de exclusieve economische zone van 200 mijl ontzeggen aan schepen die niet zijn uitgerust met een reisgegevensrecorder (VDR) die voldoet aan de normen van de IMO en die bij een eventueel ongevallenonderzoek opheldering moet verschaffen.
We mogen niet vergeten dat - zoals mevrouw McKenna stelde - de vervuiling op zee grotendeels is terug te voeren op praktijken die discreet als 'operationeel' worden omschreven, dat wil zeggen het schoonspoelen van tanks en andere vormen van opzettelijke lozing, waartegen strafrechtelijk veel strenger moet worden opgetreden. Ik ben me ervan bewust hoeveel waarde minister Gayssot hecht aan de databank EQUASIS, en thans ook aan Galileo, die we moeten opzetten. Voorts moet er harde actie worden ondernomen tegen de goedkope vlagschepen - bijvoorbeeld de Kerguelen in Frankrijk - en tegen schepen die gedurende de 36 maanden voorafgaand aan de aanneming van deze richtlijnen de vlag hebben gevoerd van een staat die voorkomt in de tabel van staten waarvan schepen meer dan gemiddeld zijn aan- en opgehouden. Deze tabel is gepubliceerd in het jaarverslag van het Memorandum van Parijs onder de kop 'zwarte lijst' . Verder moet worden opgetreden tegen ingewikkelde financiële constructies met brievenbusmaatschappijen. Ik dank in dit verband de heer Watts voor zijn doortastende voorstellen op dit gebied.
Ik dank de rapporteurs en onze collega-afgevaardigden dat zij deze voorstellen in overweging willen nemen. Naar mijn mening kunnen deze voorstellen een aanzienlijke vooruitgang betekenen, die onontbeerlijk is voor de doeltreffendheid van de wetgevingsresoluties waarover wij gaan stemmen, zodat ze geen dode letter blijven op het Europese grondgebied en in de Europese wateren. Hierbij denk ik niet alleen aan de Atlantische Oceaan, maar ook aan de Middellandse Zee, waarvoor de gevolgen van rampen zoals we die hebben meegemaakt wel eens onomkeerbaar zouden kunnen zijn.

Vachetta
Mijnheer de Voorzitter, het voorstel tot wijziging van richtlijn 95/21 heeft betrekking op de selectie van schepen die moeten worden geïnspecteerd en van de punten waarop moet worden geïnspecteerd. Het is zonder meer positief te noemen dat de richtlijn wordt gewijzigd in de zin dat zij strenger moet worden toegepast, dat de wetgeving - met name wat betreft de selectie van te inspecteren schepen - moet worden geharmoniseerd en dat de reikwijdte van de verschillende vormen van inspectie moet worden verruimd. Bovendien zou de Europese Unie voor zichzelf de mogelijkheden moeten creëren om ervoor zorg te dragen dat de huidige wetgeving door de lidstaten wordt toegepast. België, Denemarken, Portugal, Frankrijk, Ierland en Nederland doen dat namelijk niet, hoewel ze verplicht zijn om 25% van de schepen te inspecteren. In Italië en Portugal zijn de bestaande richtlijnen zelfs nog steeds niet omgezet in nationale wetgeving, hoewel ze dateren uit 1995.
De lidstaten dienen voldoende middelen te reserveren voor de controles teneinde de bestaande wetgeving, de internationale overeenkomsten en de door het Parlement gewijzigde richtlijn op de juiste wijze te kunnen toepassen. Dit houdt concreet in dat er meer inspecteurs moeten worden aangesteld en dat de bevoegdheden en de reikwijdte van de controles moeten worden verruimd, met name ten aanzien van de naleving van de sociale regelgeving en de regelgeving op het gebied van de leefomstandigheden en de arbeidsvoorwaarden van de bemanningen en de openbaarmaking daarvan. Aangezien 70% van de ongevallen is terug te voeren op menselijk handelen, dienen de inspecties van de bemanningen, hun leefomstandigheden en arbeidsvoorwaarden alsmede hun opleidingsniveau onlosmakelijk deel uit te maken van scheepsinspecties. Niet-naleving van deze voorschriften zou aanleiding moeten zijn om het betreffende schip aan te houden en strafmaatregelen te nemen.
De voorstellen van de Commissie zijn overigens enigszins voorzichtig. Ze hebben namelijk betrekking op een maximum van slechts twintig schepen. De standpunten van het Franse voorzitterschap - die ons bekend zijn en die de voorstellen van de Commissie, bijvoorbeeld wat betreft de wijziging van het inspectiepercentage van de schepen, nog verder zouden afzwakken met het doel de controles met de helft terug te brengen - zijn uiteraard onaanvaardbaar. Ik ben het helemaal met de rapporteur eens dat schepen die ongeacht hun leeftijd een groot risico vormen, alsmede schepen die sinds meer dan drie jaar onder goedkope vlag varen, uit onze havens moeten worden geweerd. Het is bovendien van belang dat we verder gaan door deze schepen het varen in communautaire wateren te verbieden.
Doel van dit alles is, de internationale wetgeving op het gebied van de scheepvaart te versterken. Bovendien ben ik van mening dat deze wetgeving strenger zou moeten zijn ten aanzien van goedkope vlagschepen, met name ten aanzien van goedkope vlagschepen die onder de vlag van de lidstaten varen. Daar u hier toch aanwezig bent, geachte minister, valt in het geval van Frankrijk te denken aan de goedkope vlagschepen van de eilanden Kerguelen, Wallis en Futuna.
Ik zal dit verslag en de wijzigingen van de Commissie steunen, maar ik roep de afgevaardigden op om ook de amendementen van de Commissie milieubeheer op het gebied van de sociale regelgeving te steunen.

Jarzembowski
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de vice-voorzitter van de Commissie, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, allereerst wil ik de vier rapporteurs van harte bedanken. De drie verslagen van de Vervoerscommissie zijn met respectievelijk eenparigheid van stemmen en overgrote meerderheid in de commissie goedgekeurd. Wij hebben deze verslagen daar diepgaand behandeld en zijn uiteindelijk tot gemeenschappelijke conclusies gekomen. Daarom is het belangrijk dat wij ons aan dit standpunt houden.
Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, het strekt u tot eer dat u op het allerlaatste moment nog verzocht hebt de stemming over de twee richtlijnen uit te stellen om een akkoord te bewerkstelligen. Toch is dat allemaal wat dubbelzinnig, mijnheer de voorzitter. Als Parlement krijgen wij weliswaar het verwijt te horen dat wij de zaak hebben vertraagd, alhoewel de Voorzitter van het Parlement de discussie en de stemming opzettelijk van december heeft verplaatst naar deze vergadering, maar tot nu toe hebben wij nog geen enkele schriftelijke verklaring van de Raad gekregen op grond waarvan wij besprekingen zouden kunnen voeren over een compromis. Ik heb waardering voor uw overwegingen maar wij kunnen enkel onderhandelen over dingen die in de Raad werden onderzocht. Daarom kunnen wij niets veranderen. Wij hebben in de verschillende commissies zorgvuldig gewerkt en het is onmogelijk tot komende dinsdag met onze collega' s over compromissen te onderhandelen, in elf talen, want het gaat hierbij om uiterst moeilijke vraagstukken. Daarom verzoek ik u dringend na de stemming vanmiddag de richtlijn, respectievelijke de verordening over te nemen in de versie van het Parlement. Daarmee komen wij het dichtst bij het doel dat wij gemeenschappelijk nastreven, namelijk de verhoging van de maritieme veiligheid. Neemt u deze dus over!
Daar waar volgens u overname niet mogelijk is, kunt u in december een gemeenschappelijk standpunt maken. Zorgt u ervoor dat in de Raad niets wordt uitgesteld. Wij zijn bereid vanaf januari over compromissen te onderhandelen voor de tweede lezing, die wij hopelijk heel snel begin volgend jaar zullen kunnen afsluiten.
Ik wil er nog eens op wijzen dat van urgentie, waarop u nu aandringt, geen sprake is. Bij de havenstaatcontrole bijvoorbeeld willen wij in tegenstelling tot de Raad de voorschriften wel degelijk verscherpen. Ook indien dat ons in december niet zou lukken, zouden wij desalniettemin een flinke stap vooruit zetten. Mijnheer de fungerend voorzitter, misschien kunt u de andere landen en uw eigen administratie zover krijgen dat zij hun verplichtingen inzake de havenstaatcontrole uit de oude richtlijn nakomen. Als u iets doen wilt voor meer veiligheid op zee, moet u nieuwe inspecteurs inzetten en strenge controle verrichten op grond van de huidige wetgeving. Dat zou reeds een groot succes zijn!
Over de kwestie van de aansprakelijkheid van classificatiemaatschappijen - een zeer ingewikkeld vraagstuk - moeten wij nog eens in alle rust praten. Wij hebben in de commissie zorgvuldig gewerkt en met grote meerderheid, respectievelijk unanimiteit ons standpunt goedgekeurd. Dat resultaat moeten wij als Parlement tegen het middaguur ook bekrachtigen. Als u in december net zoveel eendracht kunt bereiken, zijn wij flink opgeschoten.

Piecyk
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, het is verheugend dat wij vandaag het pakket inzake scheepsveiligheid in eerste lezing kunnen behandelen en aannemen. Zoals zojuist reeds werd gezegd, is echter het feit dat de landen van de Europese Unie in het verleden zaken als scheepsveiligheid allesbehalve een warm hart hebben toegedragen, minder verheugend. Wij weten namelijk maar al te goed dat de havenstaatcontrole in het verleden niet bepaald een scherp zwaard was voor scheepsveiligheid. Wij weten eveneens dat niet alle classificatiemaatschappijen hun controle op serieuze wijze en overeenkomstig de TÜV-normen hebben verricht. Integendeel, meestal zijn zij daar heel slordig en nonchalant mee omgesprongen. Bekend is ook dat enkelwandige olietankers drijvende tijdbommen zijn. Het drama is echter dat wij dat alles wisten en wel voordat de Erika zonk. Het Parlement heeft daar telkens weer op gewezen. Zonder deze ramp en zonder de druk van de publieke opinie zouden wij nu hoogstwaarschijnlijk niet zover zijn geweest, maar daarom is het toch een goede zaak dat wij vandaag eindelijk een begin daarmee kunnen maken.
Ik wil de twee rapporteurs van harte bedanken en kort iets zeggen over enkele specifieke kwesties. U hebt gezegd, mijnheer de fungerend voorzitter, dat u instemt met de door de heer Watts naar voren gebrachte eis van het Parlement inzake havenstaatcontrole. Daarom verzoek ik u ervoor te zorgen dat dit zo spoedig mogelijk in de Raad in kannen en kruiken komt. Dan wordt het een wet en kunnen wij ermee beginnen.
Mijns inziens moeten wij over de aansprakelijkheid van classificatiemaatschappijen als Raad en Parlement samen beslist nog eens goed nadenken, los van hetgeen vandaag wordt besloten. Wij gaan akkoord met een internationale regeling voor dubbelwandige tankers, mits in april ook een IMO-regeling volgt. In de commissie zijn wij het eens over een koppeling tussen beide zaken. Als dit niet mogelijk is, moet er Europese wetgeving komen. Wij hopen echter dat in april een IMO-regeling wordt vastgesteld.
Voor deze dubbelwandige tankers hebben wij veel nieuwe, veilige en goede schepen nodig. Ik wil graag dat deze schepen onder eerlijke mededingingsvoorwaarden op Europese werven worden gebouwd. De Commissie heeft kortgeleden een verslag ingediend waaruit blijkt dat Korea heel oneerlijke dumping bedrijft op het gebied van de scheepswerven. Daarom verzoek ik u vriendelijk, mevrouw de commissaris, en ook uw collega Monti, in te stemmen met de voor onze scheepswerven noodzakelijke steun. Misschien kan dat nog voor Kerstmis geschieden. Er heerst onzekerheid onder de Europese scheepswerven. Helpt u een handje opdat de Commissie hier een duidelijk signaal geeft. Wij bouwen enerzijds aan nieuwe geloofwaardigheid en daarom mogen wij deze anderzijds niet verkwanselen door verkeerd handelen van de Commissie.

Sterckx
Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, mevrouw de commissaris, wij hebben goede verslagen voor ons liggen. Wij moeten een duidelijk signaal geven aan onveilige vlaggenstaten, aan scheepseigenaars ook uit de EU die die vlaggenstaten gebruiken, aan verladers die dan goedkopere prijs kunnen krijgen, aan classificatiemaatschappijen die hun taak niet goed doen. Veiligheid heeft een prijs. Wij moeten dat eigenlijk eens durven zeggen.
Ik zou eventjes willen ingaan op het verslag van de heer Watts. Als een vlaggenstaat in gebreke blijft dan moet de havenstaat meer verantwoordelijkheid krijgen. Dat is een zeer goed principe. Wij moeten dat blijven aanhouden. Een zwarte doos, een zwarte lijst, al die dingen daar zijn wij het volledig mee eens. Maar ik wil toch een paar punten onder uw aandacht brengen.
Wie strenger controleert, draagt het risico dat die in zijn havens met wrakken opgescheept blijft, met milieurisico's in die haven, ook soms met menselijke drama's van bemanningen die aan hun lot worden overgelaten, wij moeten toch ook zorgen dat wij daar aandacht voor hebben en dat wij ervoor zorgen dat de haven niet benadeeld wordt door de maatregelen die goed bedoeld zijn.
Mevrouw de commissaris, wij hebben een richtlijn voor end of live vehiculs. Zouden wij ook niet eentje moeten hebben end of live ships, want daar zitten misschien toch ook een paar milieurisico's die wij eens goed moeten bekijken.
Een tweede punt, wij moeten investeren in mensen en in bemanningen. Daarom zullen wij een aantal amendementen van mijn collega Vachetta steunen. Ook in inspecteurs, want het is nodig indien er te weinig zijn, dat daar goede vakmannen aan het stuur staan, als ik dat zo mag zeggen.
Wij moeten tot slot ook realistisch blijven over onze beperkingen als regelgever. Wij hebben regels. Zij worden onvoldoende toegepast. Er zijn al een aantal collega's die dat gezegd hebben. Als wij kijken naar de Ievoli San, dat was een dubbelwandig schip. Het is gebouwd in 1989. Het voer onder Italiaanse vlag. Het is de voorbije drie jaar drie keer gecontroleerd. Dus, collega's, het zijn niet alleen de regels die voor veiligheid zorgen. Er is meer nodig. Iedereen die in de sector werkt draagt een zware verantwoordelijkheid. Wie die verantwoordelijkheid niet op zich neemt, moet uit onze wateren en uit onze havens blijven.

Isler Béguin
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, geachte voorzitters, op 18 januari 2000 heb ik u dit zware, van de Erika afkomstige olieplakkaat laten zien dat op een strand is gevonden. Dit plakkaat staat symbool voor het vele werk dat we nog moeten verzetten om de zeeën te zuiveren en het zeevervoer veiliger te maken.
De Erika en de Ievoli Sun zijn de laatste namen die verbonden zijn met een reeks rampen die een aanslag plegen op verschillende systemen, in de eerste plaats op het ecosysteem met zijn maritieme rijkdom en zijn flora en fauna die voor altijd worden aangetast of vernietigd. Dan is er de aanslag op het sociale systeem, met de bendes zeelieden uit de derde wereld, deze moderne galeislaven die in verregaande mate worden uitgebuit. Vervolgens is er, met het losgeslagen liberalisme-op-zee, de aanslag op het economische systeem, waarbij de ontketende liberale vrijhandelsgolf alle relingen en veiligheidsvoorzieningen en daarmee de gehele moraal heeft verzwolgen, zelf ten onder gaat aan zijn eigen excessen en duidelijk maakt dat een communautair zeevervoersbeleid dat die naam waardig is te enen male ontbreekt.
Wie staat er vandaag de dag nog in voor de integriteit en de hygiënische omstandigheden waaronder het zeevervoer plaatsvindt? Welke instanties zouden er vandaag de dag aanspraak op kunnen maken dat ze dit maritieme verkeer, dat terecht wordt aangeduid als handeltje-op-zee, controleren en aan banden leggen? Niemand. Deze vuilnisbakschepen en deze rampschuiten, die met hun enkele wand en hun dertig jaar bij slechte weersomstandigheden het ruime sop kiezen, zijn er het bewijs van. Van de negentigduizend schepen die de wereldzeeën bevaren, voldoen er achtduizend niet aan de veiligheidseisen en vervoeren er vierduizend gevaarlijke stoffen. Het traditionele kwik van de rampenbarometer verandert in olie of restzuren.
Geconfronteerd met deze rampzalige en wanordelijke toestand waarin het zeevervoer verkeert, is Europa de uitdaging aangegaan en zal de Europese Unie, elf maanden na de ramp met de Erika, kunnen bekendmaken dat nog nooit eerder een procedure zo snel is uitgewerkt. Het is een politiek signaal dat we in eigen hand hebben. Het is aan ons om dit Erika I-pakket aan te nemen, en het is aan de Raad om deze laatste amendementen goed te keuren. Onze fractie staat positief tegenover deze versnelde afhandeling van de agenda, maar heeft daarbij de basiseisen voor een betere bescherming van het mariene milieu niet uit het oog verloren. In de herzieningen van de richtlijnen inzake de havencontroles en de scheepsinspecties zou orde op zaken moeten worden gesteld wat betreft de classificatiebureaus en zou een aanzienlijke verhoging van het aantal inspecteurs in de lidstaten moeten worden vastgelegd, evenwel op voorwaarde dat deze lidstaten hiervoor de middelen beschikbaar stellen.
Tegelijkertijd wachten wij echter ongeduldig op het tweede maatregelenpakket, Erika II, dat voorziet in de oprichting van een agentschap voor de veiligheid op zee en een Europese kustwacht. Al betreuren wij de vertraging bij de uitvoering van de verplichting inzake dubbele wanden voor olietankschepen en het intrekken door de Raad van het voorstel inzake de voor olietankschepen geldende differentiële heffingsregeling voor havenrechten - toegepast al naargelang deze schepen enkelwandig of dubbelwandig zijn -, wij steunen dit voorstel. De herzieningsclausule in dit verslag voorziet immers in uitvoering volgens schema van de 'Amerikaanse' agenda ingeval de MARPOL-overeenkomst in april 2001 mislukt.
We ontkomen er niet aan risico' s te nemen. Maar we ontkomen er evenmin aan onze verantwoordelijkheid te nemen. Met het maatregelenpakket Erika I wordt de basis gelegd voor een heus Europees beleid voor veiligheid op zee, uiteraard in afwachting van het pakket Erika II.

Ainardi
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, mijnheer de Raadsvoorzitter, de rampen die zich de afgelopen maanden hebben voorgedaan, hebben de gebrekkige regelgeving, de tekortkomingen in de controlesystemen en de lacunes in de menselijke en financiële middelen aan het licht gebracht.
De voorstellen voor Europese richtlijnen die op initiatief van de Franse regering en de Europese Vervoersraad tot stand zijn gekomen, betekenen zonder meer een grote vooruitgang. De voorstellen worden ondersteund door de verslagen van het Parlement, waarover we vanochtend debatteren. Het verslag-Watts voorziet in aanscherping van de maatregelen tegen risicovolle schepen of goedkopen vlagschepen, echter niet in afschaffing van deze goedkope vlagschepen. Het verslag-Larrea over de classificatiebureaus voorziet in harmonisering van de wet- en regelgeving, in de ontwikkeling van strafmaatregelen - waaronder afschaffing van de machtigingen - en in verhoging van de schadevergoedingen bij ongevallen. Hoewel het verslag-Hatzidakis voorziet in een verbod op enkelwandige schepen met ingang van dezelfde datum als waarop de Amerikaanse voorschriften van kracht worden, bevat dit verslag tegelijkertijd voorstellen voor een aantal uitzonderingen die tegen de doelstellingen indruisen. Dit geldt met name voor het voorstel voor het verlengen van de termijn waarbinnen enkelwandige schepen moeten verdwijnen.
Mijn fractie steunt de verslagen-Watts en -Larrea en zal voor deze verslagen stemmen. De stemming over het verslag-Hatzidakis is gekoppeld aan de stemming over de amendementen van de rapporteur. De twee richtlijnen en de verordening die we behandelen, vormen een verbetering wat betreft de veiligheid op zee. Het is van groot belang dat deze snel in werking treden. Gezien de omvang van de problematiek blijven ze echter tekortschieten.
Zoals veel betrokkenen benadrukken, is de onveiligheid op zee het gevolg van deregulering en het varen onder goedkope vlaggen. Vanwege de verbeten concurrentie wordt in de eerste plaats gestreefd naar snel vervoer tegen zo laag mogelijke kosten, wat ten koste gaat van de veiligheid, het milieu en de bemanningen. We moeten vaststellen dat de liberale gedachte haaks staat op een hoge mate van veiligheid op zee. Ik wil er nogmaals op wijzen dat in de onderhavige Europese besluiten - hoewel deze een stap in de goede richting betekenen - de liberale ideologie niet aan de kaak wordt gesteld. De door mijn fractie ingediende amendementen op het verslag-Watts met betrekking tot de sociale voorschriften zijn dan ook afgewezen. Niettemin wordt telkens weer de nadruk gelegd op het belang van de menselijke factor.
Er moeten met spoed maatregelen worden genomen om een einde te maken aan de sociale dumping en om verandering te brengen in de arbeidsomstandigheden van de bemanningen wat betreft hun status, salaris, opleiding en arbeidsvoorwaarden. Om te komen tot een effectieve havencontrole moet het aantal maritieme inspecteurs sterk worden uitgebreid. Ook moeten de kwalificaties van deze inspecteurs worden verbeterd. Hiervoor moeten financiële middelen worden vrijgemaakt. Er moeten veel strengere maatregelen worden genomen om de classificatiebureaus effectiever te maken. Goedkope vlagschepen moeten worden verboden. We weten inmiddels wat de gevolgen zijn wanneer deze schepen de voorschriften niet naleven.
Het wordt inderdaad tijd dat de Europese Unie zich gaat inzetten voor een daadwerkelijke hervorming van het maritieme systeem. Dit vereist een sterke politieke wil en de financiële middelen om nog meer controles mogelijk te maken. In het kader van het tweede pakket voorstellen lijkt het me van belang om de bevordering van een duurzame ontwikkeling van het zeevervoer nog eens serieus in overweging te nemen. Hiervoor zijn nog meer veiligheids- en kwaliteitsgaranties nodig.

Souchet
Mijnheer de Voorzitter, een jaar geleden werden drie regio' s in Frankrijk getroffen door een van de ergste milieurampen uit de Europese maritieme geschiedenis: de schipbreuk van de olietanker Erika. Een paar weken geleden is het Westen van Frankrijk getroffen door een nieuwe milieuramp, de schipbreuk van de Ievoli Sun, en vandaag pas voelt het Europees Parlement zich geroepen om zich uit te spreken over een grotere veiligheid op zee.
Ik ben afkomstig uit een kuststreek die elke dag de zware tol betaalt voor de schipbreuk van de Erika en voor de enorme en blijvende schade die door deze milieuramp is toegebracht aan de flora en fauna van de Loire-streek, Bretagne en Charentes. De gevolgen voor de economie zijn dramatisch - het toeristische seizoen van het jaar 2000 was rampzalig. Ook de vissers, de kwekers van schaaldieren en vissen en de zoutpanarbeiders zijn zeer zwaar getroffen. De bewoners van deze regio' s hadden een grotere voortvarendheid van de communautaire instellingen zeker op prijs gesteld.
Ik ben niettemin verheugd dat de belangrijkste verzoeken die door de afgevaardigden uit de Franse kuststreek zijn geformuleerd, zijn opgenomen in de voorstellen van de Commissie: een verbod op enkelwandige olietankschepen, intensivering van de havencontroles en beoordeling van de classificatiebureaus.
Het is daarentegen onaanvaardbaar dat het Parlement het oorspronkelijke voorstel van de Commissie voor een verbod op enkelwandige olietankschepen heeft afgezwakt. Mevrouw De Palacio heeft er een paar dagen geleden in Rennes nog op gewezen dat de Verenigde Staten erin zijn geslaagd om binnen een jaar unilateraal rigoureuze voorschriften op het gebied van veiligheid op zee door te voeren. Waarom moet de Europese Unie er volgens de agenda van het Parlement dan zo lang over doen om door middel van de amendementen van de rapporteur de enkelwandige olietankschepen te verwijderen? Ook al is de dubbele wand niet alleenzaligmakend, dit is een belangrijke maatregel die aanzienlijke technische verbeteringen behoeft. Het lijkt mij gevaarlijk om de Amerikaanse en de Europese agenda van elkaar los te koppelen. In dit geval hebben we goed kunnen nagaan naar welke wateren en welke havens de gevaarlijkste schepen op weg waren. Ons Parlement zou er goed aan doen om bij de voluntaristische Verenigde Staten niet de indruk te wekken van een weekhartig Europa dat bij voorbaat de weg van de minste weerstand kiest.
Hoe kunnen we bij een nieuw ongeval rechtvaardigen dat het Europees Parlement een zo trage agenda heeft aangenomen alleen omdat moet worden gewacht totdat de IMO op mondiaal niveau een compromis heeft bereikt, en dat terwijl de landen die plaats bieden aan goedkope vlagschepen hierin een belangrijke stem hebben maar zelf niet bepaald tot de meeste actieven behoren waar het gaat om verbetering van de veiligheid. Hoe kunnen we onder dit Franse voorzitterschap aan onze medeburgers uitleggen dat het Europees Parlement is teruggekomen van het noodzakelijke beleid van financiële stimulansen en financiële ontmoediging, waarvoor aan het Parlement maatregelen waren voorgesteld om de overgang naar dubbele wanden te bespoedigen?
Ons Parlement zou de meest strenge regelgeving waarvoor door de Commissie voorstellen zijn ingediend, onverwijld en volledig moeten steunen in plaats van afzwakken. Het Parlement zou juist verder moeten gaan. Dit eerste pakket betekent slechts een eerste stap. Er moet hoe dan ook een systeem worden opgezet waarin de afzonderlijke verantwoordelijkheden binnen de gehele vervoersketen worden gedefinieerd om een einde te maken aan de huidige ondoorzichtigheid. Wij hopen dat het tweede pakket maatregelen waarvoor we voorstellen zullen ontvangen in deze noodzaak voorziet.
Welke technische maatregelen er uiteindelijk ook zullen worden genomen, een van de voornaamste oorzaken van de onveiligheid in het Kanaal en het Noorden van de Atlantische Oceaan blijft - tenminste zolang er niets tegen wordt ondernomen - de exponentiële groei van de scheepvaart, welke samenhangt met de enorme omvang van de havens aan de Noordzee. Is het nu echt redelijk dat de zone waarbinnen de haven van Rotterdam zijn cliënten bedient zich uitstrekt tot Zuid-Frankrijk? Zou vermindering van de scheepvaart in deze zone door middel van het opnieuw activeren van de infrastructuren van de havens aan de Atlantische Oceaan en de Middellandse Zee niet een van de meest effectieve veiligheidsmaatregelen zijn?
Dit is de strekking van de twee amendementen op de verslagen van de heren Watts en Hatzidakis die ik namens mijn fractie heb ingediend. Het geeft de lidstaten en de Commissie stof tot nadenken. Immers, wanneer er niets wordt ondernomen tegen de opstopping van het Kanaal en de Noordzee verworden deze onvermijdelijk tot vervuilde routes die een voortdurende bedreiging vormen voor de veiligheid van onze zeelieden, de bekoring van onze kustgebieden en de kwaliteit van onze maritieme hulpbronnen. Het is immers niet de bedoeling dat de Franse kusten de vuilnisbak van de Europese scheepvaart worden, waar nu eens ontstekers en dan weer zware stookolie of styreen aanspoelt.

Van Dam
Mijnheer de Voorzitter, veiligheid is in diverse vormen van vervoer ernstig in geding. Vergeleken met de meer dan 40.000 mensen die jaarlijks op het asfalt sterven, zijn de slachtoffers van scheepsrampen minder in getal, maar elk mensenleven telt en bovendien komt bij ongelukken op zee steeds sterker de schepping in gevaar. Flora en fauna, met name de vogels zijn slachtoffer van olie en andere vervuiling. Het is triest dat er eerst een tanker voor de Franse kust moest vergaan met catastrofale gevolgen voordat het nu voorliggende pakket maatregelen is opgesteld, een set maatregelen, waarmee wij heel tevreden zijn evenals met de verscheidene verslagen.
Ik beperk mij tot het verslag-Watts over de havenstaatcontrole. Zeer terecht wijst de rapporteur erop dat de staat van dienst van een tanker meer zegt dan de leeftijd. Ook deel ik zijn stimulans tot verplichting van de Voyage Data Recorders. Zijn regime voor schepen die meermalen zijn aangehouden, dan wel een vlag voeren die drie jaar op een zwarte lijst staan, komt heel zinnig over. Wel stel ik de vraag hoeveel procent van de schepen zouden vandaag worden geweigerd op basis van deze criteria. De omvang noch de status van zo´n vlagstaat, bijvoorbeeld een toetredingsland, mag leiden tot uitholling van de maatregelen.
Sprekend over de verantwoordelijkheden van de havenstaat, mogen de taken van de havenautoriteiten niet onderbelicht blijven. De weigering van de betrokken haven om de Erika te laten binnenlopen, heeft hoogstwaarschijnlijk de omvang van de ramp ernstig vergroot.
Het zou de fungerend voorzitter van de Raad sieren ook in eigen land orde op zaken te stellen.

Grossetête
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, geachte minister, ik heb er goede nota van genomen dat u erkent dat ons Parlement een doelmatige instelling is. Deze doelmatigheid bleek de dag na de schipbreuk van de Erika. Het staat me nog helder voor de geest. We waren op een dag in december in Straatsburg in vergadering toen we van deze ramp hoorden. Ik onderkende onmiddellijk de omvang ervan en was me er van meet af aan van bewust dat ons een ernstige milieuramp te wachten stond die op onze Franse kusten nog lang zijn sporen zou nalaten.
We waren diep verontwaardigd en eisten dat de Commissie onmiddellijk met voorstellen zou komen. Deze zijn in maart bij ons ingediend. Sindsdien hebben zich nieuwe rampen voorgedaan; een paar in Griekenland en later de ramp met de Ievoli Sun. We zijn het zat dat onze zeeën en oceanen veranderen in een vuilstortplaats. In de derde lezing van het verslag-McKenna wordt een aantal beginselen genoemd inzake door ongevallen veroorzaakte en opzettelijke verontreiniging - het welbekende schoonspoelen van tanks - volgens welke de vervuiler betaalt. Desondanks blijven de problemen schrijnend, ook al worden er stappen in de goede richting ondernomen. Is het niet zo dat we sinds maart tijd hebben verloren? Waar is de politieke wil gebleven?
De Raad dient de door iedereen verwachte strenge maatregelen te nemen op het gebied van havencontroles, classificatiebureaus, de verantwoordelijkheid van reders en cargadoorsbedrijven en ten slotte van de IOPCF, die zich op schandalige wijze hebben gedragen. In Bretagne wordt nog altijd gewacht op schadevergoeding. Op dit moment zijn er een aantal voorstellen bij ons ingediend en moeten er nog een aantal komen. De samenhang dreigt hier zoek te raken, temeer daar er een aantal bestaande richtlijnen in het geding zijn, bijvoorbeeld de kaderrichtlijn betreffende het water. Deze hele procedure moet worden gerationaliseerd. Er moet een kadertekst worden opgesteld waarin de zaken op internationaal niveau worden vereenvoudigd.
Geachte minister, in afwachting hiervan moeten we het technologisch onderzoek op het gebied van vervuiling op zee intensiveren. Het is van groot belang dat op dit bij uitstek technische terrein de uitwisseling van knowhow en de samenwerking wordt gestimuleerd en ondersteund teneinde onze natuurlijke maritieme rijkdom veilig te kunnen stellen. Daarbij kunnen we alleen maar hopen dat we met alle ingestelde maatregelen deze vervuiling op zee kunnen voorkomen en onze maritieme rijkdom kunnen beschermen.

Aparicio Sánchez
Mijnheer de Voorzitter, ik wil hier kort het meerderheidsstandpunt van de socialistische fractie inzake een van de voorstellen uiteenzetten en bespreken. Het gaat om het voorstel tot wijziging van de richtlijn betreffende de inspectiebureaus.
Anderen hebben het ook al gezegd. Er moesten verregaande maatregelen in verband met de bevoegde organisaties en de controlewerkzaamheden worden aangenomen om de zeewaardigheid van de schepen te garanderen. De huidige situatie is ronduit onaanvaardbaar. Ofschoon de voorgestelde tekst in dit opzicht interessante en waardevolle verbeteringen aandraagt, zijn de nieuwe initiatieven ons inziens ontoereikend.
De publieke opinie verlangt weliswaar van ons dat wij snel optreden, zoals de fungerend voorzitter van de Raad terecht heeft onderstreept, maar deze haast mag niet ten koste van de inhoud van de tekst gaan. Ik hoop dat geen enkel lid van de door u voorgezeten Raad zich geroepen voelt om ons van getalm te beschuldigen. Wij wensen dat de tekst minimale garanties biedt en wij zijn ervan overtuigd dat iedereen daar begrip voor zal kunnen opbrengen.
Er zijn twee punten waarover wij grondig van mening verschillen: enerzijds het vraagstuk van de aansprakelijkheid en de omvang en minimumgrens van de schadevergoeding, die in heel de Europese Unie toereikend en identiek moet zijn - subsidiariteit is hier uit den boze -, en anderzijds de twijfelachtige onafhankelijkheid van de classificatiebureaus. Deze onafhankelijkheid moet hoe dan ook worden gegarandeerd temeer daar vandaag de dag vele reders en scheepseigenaars zelf deel uitmaken van de organisaties voor scheepserkenning. Dat is onaanvaardbaar.
Kortom, over het geheel genomen lijkt de compromistekst ons ontoereikend. Ervan uitgaande dat de Raad bij zijn standpunt zal blijven, achten wij het zinloos het document goed te keuren in de hoop dat het in tweede lezing in positieve zin zal worden gewijzigd. We willen echter ook niet tegenstemmen uit respect voor de rapporteur, de heer Ortuondo, en het uitstekende werk dat hij heeft verricht, hetgeen onder meer blijkt uit de compromisamendementen die bakens uitzetten voor de tweede lezing.
Samengevat, de voorstellen zijn interessant maar ontoereikend.

Sanders-ten Holte
Mijnheer de Voorzitter, sinds het opbreken van de tanker Erika is er onder politieke druk een pakket maatregelen gekomen om de veiligheid van schepen op zee te verbeteren. De hamvraag blijft natuurlijk: zullen de maatregelen in de praktijk ertoe leiden dat ondermaatse schepen uit de vaart worden genomen. Ik ben er nog niet zo zeker van. Ik moet namelijk helaas constateren dat wij met deze maatregelen in de marge rommelen in plaats van de werkelijke oorzaken te bestrijden. Mevrouw Peijs en ik hebben een onderzoekje uitgevoerd en ik zou graag van de commissaris willen horen: kunt u mij vertellen wat er gebeurd is met de 750 schepen die Honduras uit het register heeft gehaald? Zijn die werkelijk uit de vaart genomen? En waar zijn ze dan?
Een tweede vraag: is het waar dat schepen binnen 20 minuten via Internet kunnen worden geregistreerd in Cambodja? Ten derde denk ik dat de classificatiebureaus ernstig moeten worden aangepakt. Zij kunnen nu teveel hun eigen gang gaan. Ik heb een verantwoordelijkheidsprikkel trachten in te bouwen door de beperkte aansprakelijkheid te verhogen waarbij het gaat om relatief kleine bedragen, maar vaak is er helemaal niets te halen. Maar ik heb me wel gekant tegen onbeperkte aansprakelijkheid omdat dit marktbelemmerend werkt en het is contraproductief.
Hoe staat het met de havenstaatcontrole? Mevrouw de commissaris, de huidige regels worden al niet goed nageleefd, laat staan de nieuwe. Er wordt gewoon te weinig geld door de lidstaten vrij gemaakt. Het is veel geschreeuw en weinig wol. Er moet mijns inziens meer commitment komen van de Raad om meer middelen ter beschikking te stellen en betere sancties af te dwingen.
Ook het aanpakken van flags of convenience. Ik heb een heel rijtje. Ik zal stemmen voor de lijn van de rapporteur om schepen te weren die drie jaar achtereen met een schip varen dat op de zwarte lijst staat, signalen naar deze vlaggenschepen dat ondermaatse controles niet door de beugel kunnen in Europa. Wij willen ze niet in onze havens en niet in onze wateren.
Maatregelen, kortom, zijn vrijblijvend om de veiligheid naar het gewenste niveau te brengen. Dat is slecht voor de mensen. Dat is slecht voor de zee, voor het milieu en voor het imago van de sector. Die zou meer de handen ineen moeten slaan. Ik steun dan ook de initiatieven voor een Europees maritiem platform.

Bouwman
Mijnheer de Voorzitter, ik zou allereerst de rapporteurs willen danken voor de goede werkzaamheden die zij verricht hebben. Het is kei en keihard nodig om met het oog op milieu, met het oog op veiligheid, met het oog op vissersgemeenschappen, met het oog op toerisme, te zorgen dat er niet achtereenvolgens gebeurt wat er nu gebeurd is. Het ging in eerste instantie om de Erika, maar op hetzelfde moment ging er ergens anders in de wateren rond Turkije een tanker naar de bodem. De Ievoli San was dubbelwandig maar bevatte chemicaliën van een bepaalde vorm. Er zijn Griekse schepen zo maar, zonder dat er een storm in de buurt was, mijnheer Gayssot, gezonken. Kortom, het is niet altijd storm in het Kanaal wat aanleiding zou moeten zijn tot mogelijkerwijs het stilleggen van de scheepvaart aldaar, zoals ik vernomen heb.
Het gaat uiteindelijk om acht tot tien duizend schepen die sub-standard zijn. Met andere woorden, wij hebben het over een zeer omvangrijk probleem. Leeftijd van schepen speelt een rol, maar niet de grootste. Onderhoud speelt een heel belangrijke rol. Daar hebben wij het nu over en bemanning. De menselijke kant van het hele thema is van groot belang.
Ik concentreer me even op twee dossiers: havenstaatcontrole en uitfasering van enkelwandige olieschepen. Iedereen heeft het erover en dat vind ik volkomen terecht, dat de huidige 25% die noodzakelijk is voor die havenstaatcontrole nog niet gehaald is. Sommige landen moeten maar eens heel goed in eigen boezem kijken wat zij daaraan moeten doen. Er moeten middelen in die landen daarvoor beschikbaar gesteld worden, mensen moeten opgeleid worden, enzovoort. Met name ook de voorzitter van de huidige Transportraad heeft in zijn land in de komende periode, ook als is hij geen voorzitter meer, nog een hele hoop werk te verrichten.
Kortom, niet alleen kijken naar de technische kant van het verhaal, met name ook naar de bemanningskant en niet alleen wetten maken, want wat mij betreft mag die 25% controle zelfs nog wel omhoog te zijner tijd, maar eerst moeten wij dat andere maar doen. Maar de handhaving is, nogmaals, het allerbelangrijkste.
Met betrekking tot de enkelwandige schepen, een paar korte opmerkingen. Ik ben niet gelukkig met het feit dat de schepen van 600 tot 3.000 ton dat die ontheven zijn van het geheel. Ik ben ook niet tevreden over het feit dat de financiële prikkels uit het hele dossier gehaald zijn. Ik denk dat het voorstel niet goed uitgewerkt was, maar dat wij in de komende periode bij dit soort zaken wel degelijk financiële stimuleringen of ontmoedigingen moeten inbouwen in dit soort zaken.
Ten derde, denk ik, als wij praten over dit soort dossiers dat duidelijk wordt dat de relatie tussen aan de ene kant onze oliebevoorrading en aan de andere kant het feit dat wij nog steeds fossiele brandstoffen gebruiken geen link heeft. Stel dat wij nieuwe schepen maken, uitfaseren van de één, nieuwe schepen dubbelwandig creëren, dan hebben wij vervolgens een uitgebreide vloot terwijl wij eigenlijk naar andere vormen van brandstofvoorziening toe moeten.

Papayannakis
Mijnheer de Voorzitter, hetgeen wij hier vandaag aan de kaak stellen, vloeit voort uit het feit dat de scheepvaart per definitie en sedert mensenheugenis een gemondialiseerde sector is; dat mogen wij niet vergeten. In de scheepvaart komen wij het dynamisme, de anarchie en de gevaren tegen die zo kenmerkend zijn voor heel de gemondialiseerde economie. Er is echter geen beleid voor de scheepvaart. De werkzaamheden van internationale organisaties, zoals de IMO, volstaan niet om deze sector te reglementeren. Evenmin helpt de technologie, met haar zwarte dozen, enzovoort, ons hier veel verder.
Wij zullen natuurlijk voor de voorstellen van de collega' s stemmen, want dit zijn belangrijke stappen vooruit. Er is echter absoluut behoefte aan een goed georganiseerd en geïntegreerd beleid, mijnheer de Voorzitter, een beleid waarmee wij kunnen optreden en reglementeren, op de daarvoor geschikte schaal maar in ieder geval op Europese schaal. Daarom hebben wij, mevrouw de commissaris, onze hoop gevestigd op uw tweede en derde pakket maatregelen in die richting, met maatregelen voor scheepsinspectie, surveyors, kustwacht, havens, installaties, en ook met boetes voor degenen die zich op volle zee van het nodige ontdoen. U weet immers dat deze boetes altijd nog voordeliger zijn dan correct werken via het gebruik van de haveninstallaties. Dergelijke maatregelen moeten echter op Europees niveau worden genomen en in heel de Unie worden toegepast. Er mogen geen verschillen zijn van land tot land.
Tot slot hebben wij, mijnheer de Voorzitter, amendementen ingediend over de sociale situatie en de arbeidsrelaties. Deze zijn ons ingegeven niet alleen door gevoelens van sociale en politieke solidariteit, maar ook door efficiëntieoverwegingen. Alle ongelukken die wij in Griekenland hebben gehad, zijn te wijten aan zogenaamd menselijk falen, aan vermoeide, slaperige mensen die drie dagen lang achter elkaar, zonder enige onderbreking, hadden gewerkt. Dat gaat namelijk schuil achter hetgeen hier zo hypocriet "fouten" wordt genoemd.

Esclopé
Mijnheer de Voorzitter, geachte minister, mevrouw de commissaris, geachte afgevaardigden, het is geen toeval dat het aantal rampen op zee toeneemt. Onze politieke plicht gebiedt niet alleen dat we met spoed maatregelen nemen, maar ook dat we de bestaande wet- en regelgeving toepassen.
We kunnen er niet langer mee volstaan tegen de bevolking die door dergelijke ecologische en economische rampen wordt getroffen, te zeggen dat we de problemen aan de orde hebben gesteld, erover nadenken en ze de volgende keer zullen voorkomen. Als we geloofwaardig willen zijn, moeten we met spoed actie ondernemen in plaats van ons te verliezen in vruchteloze discussies. De tijd van de gewone compromissen, waarvan sommigen bovendien voorspellen dat ze moeilijk uitvoerbaar zijn, is voorbij. Het is nu de hoogste tijd dat er rigoureuze maatregelen worden genomen en dat alles in het werk wordt gesteld om deze op internationaal niveau in te voeren en daarbij de achterhaalde internationale gedragsregels voor de zeevaart te herzien.
Het is overbodig erop te wijzen dat de veiligheid op zee onder het internationale recht ressorteert, juist omdat vervuiling nooit ophoudt bij de grenzen van de territoriale wateren van een bepaald land en meestal haar oorsprong vindt in internationale wateren. We moeten dus niet langer voorlichting geven, aangezien dat niet effectief is, maar strenge maatregelen treffen op een gebied waar deze het hardst aankomen, namelijk de financiële belangen.
Gezien de urgente situatie waarin het milieu verkeert, moeten onze politieke maatregelen rigoureus zijn.
We moeten een einde maken aan deze hypocriete situatie; hiertoe moeten de financiële banden tussen de reders en de classificatiebureaus aan de kaak worden gesteld en moeten de betreffende partijen - reders, cargadoorsbedrijven, verzekeringsmaatschappijen en maritieme instanties - worden betrokken bij het zoeken naar een afdoende oplossing. De verslagen die we vandaag behandelen, moeten de aanzet geven tot een heus beleid op het gebied van veiligheid op zee, dat echter in geen geval beperkt mag blijven tot communautair niveau. We beschikken over de politieke en economische middelen om onze besluiten op te leggen en de tenuitvoerlegging ervan af te dwingen.
Tot slot wil ik erop wijzen dat de Amerikanen niet op ons hebben gewacht toen ze, naar aanleiding van de schipbreuk van de Exxon Valdez in 1989, al in 1990 de Oil Pollution Act aannamen, terwijl de schipbreuk van de Amoco Cadiz in Frankrijk al in 1978 plaatsvond. We moeten nu eindelijk de politieke moed hebben om onze ambities op ecologisch gebied waar te maken.

Langenhagen
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, wij krijgen de ene jobstijding na de andere: eerst BSE en een verbod op diermeel, en nu ligt sedert gisteren op de wetgevingstafel in Duitsland een verbod op vismeel. Gisteren hoorden wij ook uit de Commissie - dit bericht kwam van drie commissarissen die eigenlijk beter zouden moeten weten - dat de Commissie niet bereid is de steun aan de Europese scheepsbouw te verlengen tot na 31 december. Wat willen wij onszelf in de Europese Unie eigenlijk nog meer aandoen? Ik begrijp er niets meer van, en de Koreanen lachen in hun vuistje.
De Milieucommissie en de Vervoerscommissie hebben echter verstandig en bemoedigend gehandeld, toen zij - zij het dan als reactie op een ongeluk - het eerste Erika-pakket bespraken. Wij hebben dat pakket snel gekregen en wij hebben het snel behandeld. Daarvoor verdient het Parlement applaus. Een tweede pakket staat reeds op stapel. U, mijnheer de minister - het spijt mij dat te moeten zeggen - zegt alsmaar: "Wij zouden eventueel..." en verwijst dan naar goedkope vlaggen, black boxes enzovoort. Waarom doet u dat echter niet nu meteen, in plaats van morgen? U zei: "Wij hebben de mogelijkheid de veiligheid te verbeteren" . Maakt u dan van deze mogelijkheid gebruik, nu en niet morgen! Het Parlement eist dat al zo lang. Het is niet het Parlement dat op de rem staat! U heeft gezegd dat de vertraging onze schuld is. Daarop kan ik alleen maar zeggen dat dit de mensen zand in de ogen strooien is om de aandacht van zichzelf, van zijn eigen falen af te leiden. Daarom gaan wij niet akkoord met uitstel van stemming. Wij moeten het juiste signaal geven. De vlaggen hangen sowieso al halfstok. Ik wil trouwens geen snel resultaat om welke prijs dan ook; ik wil een optimaal resultaat zo snel mogelijk.
Bemiddeling is hier een mogelijke, en helaas ook noodzakelijke weg. Het is echter een weg, en ik hoop dat een ieder hierop zijn beste beentje zal voorzetten. Wij kennen inmiddels elkaars houding en daarom moeten wij vandaag ook stemmen!
Wat de classificatiemaatschappijen betreft moet ik van deze gelegenheid gebruik maken - dat is ook mijn taak - om nogmaals erop te wijzen dat het hoofdprobleem naar het schijnt in de aansprakelijkheid schuilt. Dat begrijpt iedereen. Afgezien van de milieuschade is hier het persoonlijk lot en het voortbestaan van talrijke ondernemingen in het geding. De Commissie wil het aansprakelijkheidsvraagstuk nogmaals onder de loep nemen in het tweede Erika-pakket. Dat is goed. Ik ben ervan overtuigd dat, wanneer het om ongelukken op zee gaat, het uiterst belangrijk is de aansprakelijkheid van heel de keten van betrokkenen voor ogen te houden en de aangelegenheid als één geheel te zien. Het is betreurenswaardig dat men nu eenzijdig spreekt over de aansprakelijkheid van classificatiemaatschappijen. Die indruk is tenminste ontstaan. Classificatiemaatschappijen zijn uitsluitend de eerste schakel in de keten van maritieme bedrijven. De aansprakelijkheid van andere betrokkenen wordt echter niet tegen het licht gehouden. Hier moet dus nog het een en ander worden ingehaald. Wij hebben een volledig beeld nodig van de verantwoordelijkheid en dus van de aansprakelijkheid van alle betrokkenen.

Savary
Mijnheer de Voorzitter, deze voorstellen zijn ingegeven door de uitzonderlijke en dramatische gebeurtenissen die zich herhaaldelijk hebben voorgedaan. Naar aanleiding van twee ongevallen die zich in minder dan een jaar hebben voorgedaan, namelijk de schipbreuk van de Erika en de Ievoli Sun, vraagt het publiek om urgente maatregelen op Europees niveau. Dit betekent dat onze verantwoordelijkheid op dit terrein groter is dan op welk ander terrein dan ook en dat wij mijns inziens de hand in eigen boezem moeten steken.
Met een versnelde procedure, waarvoor onze vier rapporteurs, Hatzidakis, McKenna, Watts en Ortuondo Larrea verantwoordelijk zijn, heeft het Parlement gevolg gegeven aan de wens van het publiek. We streefden één en hetzelfde doel na, waarvan ik vind dat het van groot belang is: het uitwerken, gedurende de vergaderperiode van december, van een voorstel en het bereiken van consensus tussen de Raad en het Parlement. Dit is immers wat de burgers van ons verwachten. Mocht zich ongelukkigerwijs opnieuw een ongeval voordoen, dan zullen we daar streng op worden afgerekend. Vandaag is gebleken dat twee van de voorstellen kunnen leiden tot onenigheid met de Raad en dat de verwachte richtlijnen en verordeningen vanavond niet kunnen worden bekendgemaakt.
Ikzelf betreur dat we, vanwege onze gehaastheid of wellicht vanwege ons gebrek aan zelfbeheersing, nu niet de tien dagen ter beschikking hebben die we zo hard nodig hebben. Ik betreur het ook dat we de hand niet pakken die de Raad ons reikt en waardoor we in december - over tien dagen om precies te zijn - het resultaat zouden boeken waarnaar wij in dit Parlement allen streven. Persoonlijk betreur ik dit, en ik denk dat dit streng zal worden beoordeeld.
Ik ben van mening dat het standpunt van het Parlement ten aanzien van de meeste van deze voorstellen juist is, aangezien het, met uitzondering van de dubbelwandigheid, zeer veeleisend is. Mijnheer de Voorzitter, ik zou dan ook graag zien dat er een gemeenschappelijk standpunt wordt ingenomen ten aanzien van zaken waarover we het vandaag waarschijnlijk niet eens kunnen worden, namelijk de verantwoordelijkheden van de classificatiebureaus, de criteria voor het weren van schepen, de zwarte dozen en de systematische inspecties. Het Franse voorzitterschap heeft een beslissende aanzet gegeven die helaas pas over twee of drie maanden tot resultaat zal leiden. We nemen alle risico' s, met inbegrip van het risico van een schikking. Dat vind ik betreurenswaardig.

Pohjamo
Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil de rapporteurs bedanken voor hun geslaagde verslagen. Daarin hebben zij aandacht geschonken aan essentiële aspecten om de veiligheid op zee te verbeteren. Er moet echter nog veel gebeuren om de veiligheid op zee werkelijk te verbeteren. Wat de havenstaatcontrole betreft, is het van belang de regels nog verder aan te scherpen en de controle doeltreffender te maken. Het accepteren van classificatiebureaus en de controle daarop moet ook worden verbeterd en vooral risicovolle schepen moeten worden onderworpen aan uitgebreide controles.
Ik wil nog onderstrepen dat besluiten die binnen de Europese Unie worden genomen om de veiligheid op zee te verbeteren niet genoeg zijn. Bijvoorbeeld de kwesties van verantwoordelijkheid moeten wereldwijd worden opgelost. Dat geldt ook voor de eisen inzake dubbelwandige uitvoering. Regionale regelgeving is daarbij onvoldoende; er moeten wereldwijde verdragen in het kader van de Internationale Maritieme Organisatie (IMO) worden gesloten. Bijvoorbeeld voor Finland is het van essentieel belang dat Rusland bij die overeenkomsten betrokken wordt. Bij niet-zeewaardige en risicovolle schepen moet men ervoor zorgen dat ze werkelijk worden verschroot en dat ze niet onder andere vlag weer in de vaart worden gebracht.

Laguiller
Mijnheer de Voorzitter, ik stem voor alle technische maatregelen die een verbetering inhouden van de veiligheid op zee, hoewel ik de tekortkomingen ervan betreur. Het echte probleem is echter de politieke wil om vergaande maatregelen te nemen en toe te passen ten aanzien van alle partijen die de gemeenschap en het milieu in gevaar brengen om winst te maken. Daarbij gaat het niet alleen om de reders, maar ook en vooral om de opdrachtgevers. Dit zijn grote multinationale ondernemingen, zoals is gebleken bij de schipbreuk van de Erika en de Ievoli Sun.
Deze vergaande maatregelen zouden niet alleen betrekking moeten hebben op aanhoudingen van gevaarlijke schepen, maar ook op de inbeslagneming van deze schepen en hun lading. Bovendien zouden deze grote ondernemingen financieel aansprakelijk moeten worden gesteld voor de schade die aan al hun goederen zijn aangericht. De brandstofopslagplaatsen van Total en Shell respectievelijk de cargadoorsbedrijven van de Erika en de Ievoli Sun hadden onmiddellijk moeten worden gesekwestreerd totdat de schade, van welke aard dan ook, die onder hun verantwoordelijkheid was ontstaan, volledig was vergoed.
Justitie kent geen pardon voor armlastigen die geen havenrechten of boete kunnen betalen en gaat zelfs zover, hun schamele goederen in beslag te nemen. De laksheid tegenover de grote ondernemingen geeft aan dat deze meer macht hebben dan de gekozen instanties.

Stenmarck
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik zowel de Commissie als de drie rapporteurs bedanken voor hun belangrijke werk aangaande deze kwestie.
De ramp met de olietanker Erika in het najaar van 1999 heeft ervoor gezorgd dat veel mensen hebben gereageerd en dat is een goede zaak. Maar het was nog beter geweest als we van te voren hadden geageerd in plaats van achteraf hadden gereageerd. Dan had de ramp misschien voorkomen kunnen worden.
De bepalingen waar we vandaag een beslissing over moeten nemen, bevatten veel positieve punten. Dat geldt voor zowel de strengere eisen voor de constructie van olietankers, betere regels voor de havenstaatcontrole, als het aanscherpen van de regels voor de classificatiemaatschappijen, die hier ook een resultaat van zullen zijn. Maar er blijven voor mij nog veel vragen over. Wat heeft het bijvoorbeeld voor zin om schepen uit de havens van de EU-landen te weren als we ze niet uit onze vaarwateren weren? Volgens realistische schattingen kunnen we hooguit 10 tot 12 schepen per jaar weren. Is dat voldoende? De laatste grote ramp waarbij olie werd geloosd, een paar weken geleden, gebeurde met een dubbelwandig schip. Dat betekent dat een verplichte invoering van dit type schip evenmin een veilige oplossing is.
Een tweede zaak die ik wil aankaarten, zijn de opzettelijke olielozingen. Het vervoer van olie in de Oostzee is sinds 1995 verdubbeld en zal over enkele jaren verdriedubbeld zijn. Iedere dag vinden er gemiddeld twee nieuwe lozingen plaats. Recentelijk loosde een schip dat onder een goedkope Maltese vlag voer, olie in de Zweedse wateren bij Gotska Sandön. Daarna voer het schip de haven van Tallinn in Estland in. Nu is het de vraag wie er kan optreden. Volgens de MARPOL-conventie heeft Zweden niet het recht om op te treden, aangezien het schip zich niet meer in Zweedse wateren bevindt. Estland kan evenmin actie ondernemen, omdat het schip daar geen schade heeft aangericht. Malta wil van zijn kant vermoedelijk niets doen, omdat het land veel verdient aan dit soort schepen, die onder Maltese vlag varen. Op deze manier gaat opnieuw een milieuvervuiler vrijuit.
Met de voorstellen die we tot dusver hebben ingediend, worden deze problemen in de toekomst niet opgelost. Ik ben daarom van mening dat er op dit gebied nog heel veel moet gebeuren.

Mastorakis
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega' s, het lijdt geen twijfel dat veiligheid van schepen, en dus veiligheid van mensen, en milieubescherming heel serieuze vraagstukken zijn. Daarvoor hebben wij strenge, moderne voorschriften nodig, op de naleving waarvan nauwgezet moet worden toegezien door betrouwbare inspecteurs en goed bemande overheidsdiensten. Onze voorstellen luiden: geen toegang tot havens voor schepen die onze zeeën in groot gevaar brengen; registratie van alle gebeurtenissen die zich tijdens een reis voordoen, opdat na een eventueel ongeluk precies de reisomstandigheden kunnen worden nagetrokken; geleidelijke invoering van de verplichting tot dubbelwandige schepen en verbetering van de regels en normen voor classificatiemaatschappijen en scheepsinspectie.
Het is natuurlijk een koud kunstje dermate strenge voorwaarden en beperkingen in te voeren dat ongelukken, theoretisch tenminste, nauwelijks nog kunnen voorkomen. Deze zullen echter ontoepasbaar zijn als geen rekening wordt gehouden met andere belangrijke factoren die bij dit vraagstuk een rol spelen. Men moet de scheepvaart niet bejegenen als een "vijand" maar als een voor verbetering vatbare "vriend" . Laten wij maatregelen treffen voor de veiligheid, maar laten wij er wel voor zorgen dat deze de scheepvaart en de handel zo min mogelijk pijn bezorgen. In ieder geval moeten wij elke maatregel uitsluiten die meer kwaad dan goed doet. Met andere woorden, wij mogen niet overdrijven. Ik ben er trouwens van overtuigd dat wij allen de voorkeur geven aan gematigde, maar geëerbiedigde regels boven strenge, maar niet-geëerbiedigde regels. Laten wij niet vergeten dat vijf lidstaten - en opdat men mij niet verkeerd begrijpt, moet ik hierbij vermelden dat Griekenland zich niet onder deze vijf bevindt - door de Commissie worden beschuldigd van niet-naleving van de vorige, gematigdere richtlijn. Mijns inziens kunnen wij een evenwicht bewerkstelligen als wij uitgaan van de voorstellen van de Commissie en de IMO, en van de onderhavige verslagen. De rapporteurs hiervan verdienen trouwens onze oprechte gelukwensen.
Het vervelende is natuurlijk dat wij met al onze verordeningen nooit elk ongeluk zoals dat met de Griekse veerboot Samina kunnen voorkomen. Wat doen wij als een kapitein "besluit" zijn schip vast te laten lopen op een goed in kaart gebrachte en verlichte rots?

Peijs
Voorzitter, vandaag praten wij over maritieme veiligheid aan de hand van drie verslagen waarvan ik de rapporteurs van harte feliciteer.
De commissaris is onmiddellijk na de Erika begonnen met een uitgebreid pakket wetgeving, maar de waarheid gebied te zeggen dat de wetgeving behalve dan de aansprakelijkheid eigenlijk helemaal niet zo slecht was. Probleem was en is naleving van wetgeving, controle en sancties bij niet-naleven. Vandaag bespreken wij de veiligheid van schepen en vlaggenstaten, de havenstaatcontrole en de classificatiemaatschappijen. Helaas, dwingt de tijd tot beperking.
Eerst de klassenbureaus. Het is niet zo belangrijk dat zij maximaal onbeperkt aansprakelijk zouden zijn. De meeste kunnen dat toch niet betalen. Belangrijk is dat zij bij belangrijk en verwijdbaar falen eenvoudig gesloten worden, dichtgaan, opheffen die zaak, einde verhaal. Dat zal ze een stuk alerter maken. Dat lijkt ook beter dan sancties die niet in te vorderen zijn.
Dan vlaggenstaten. Ik ben er persoonlijk voor dat schepen die varen onder een goedkope vlag van de zwarte lijst niet in de Europese Unie-havens en de territoriale wateren van de Unie worden toegelaten. Ik zie de praktische moeilijkheden daarvan echter wel. Maar is het niet schrijnend dat het zusterschip van de Erika de Maria S nog meer dan een jaar ongestoord heeft rondgevaren voordat het aangehouden werd en naar de schroothoop gestuurd. Waarom werd de Maria S niet door haar klassenbureau uit de vaart genomen? Wat heeft de vlaggenstaat eigenlijk gedaan? Verschillende in mijn ogen volstrekt onverantwoordelijke staten, bieden een registratie aan die slechts 20 minuten in beslag neemt via Internet een in alle opzichten virtuele aangelegenheid zonder enige inspectie.
Cambodja, mevrouw Sanders, zei het al. Cambodja adverteert met een dergelijke mogelijkheid in de scheepvaartbladen, Wat doet de commissaris met schepen die op die wijze zijn geregistreerd? Gaan wij wachten tot die zijn aangehouden? Eenmaal, tweemaal tot de olie op de Noordzeestranden ligt. Het is duidelijk dat een bonafide maatschappij haar schepen niet in Cambodja registreert.
Tweede voorbeeld: Honduras. 750 schepen waren zelfs in Hondurese ogen te slecht voor woorden. Mijn vraag aan de commissaris is: volgen wij zulke schepen met een tracking en tracing-systeem? Want de vraag rijst toch: welke vlaggenstaat heeft deze varende wrakken wél geaccepteerd? Waar zijn ze heen? Ik denk dat wij zonder een dergelijk volgsysteem niet meer geloofwaardig kunnen opereren. De strengheid van vlaggenstaten mag niet bij de Europese Unie ophouden. Sommige van onze lidstaten maken zelf een potje van hun registers. Ook voor deze landen waar de systemen op papier mooi lijken maar in de praktijk niets voorstellen, moet een strenge toets in de praktijk gelden. Als het niet deugt, geldt voor hen hetzelfde als voor andere onbetrouwbare vlaggenstaten: hun schepen niet in onze havens!

Pittella
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, mijnheer de minister, geachte collega' s, tijdens dit debat zijn al meerdere malen de ramp met de Erika en andere ernstige ongelukken ter sprake gekomen. Elk van ons kan die lijst aanvullen. In ons recente en minder recente verleden hebben zich geregeld rampen voorgedaan. Dat is vreselijk, maar het zou normaal zijn, als niet 75% daarvan door de mens veroorzaakt werd. We moeten ons dus een belangrijk politiek en cultureel punt realiseren: het is tijd dat de noodhulpcultuur verdwijnt en plaatsmaakt voor preventie. De ingediende verslagen gaan in die richting. Het is veelzeggend dat de Commissie, bij monde van commissaris Wallström, vanmorgen heeft herhaald dat een modern beleid voor veiligheid op zee prioriteit heeft. Een ander belangrijk punt is de verklaring van de Raad; deze verklaring verplicht ons deze kwestie voor eind december definitief af te sluiten.
Dit is een goed begin, maar er moet nog meer gebeuren. De commissaris heeft vanmorgen al enkele plannen aangekondigd, en ik noem er nog vier: harmonisatie van wetgeving en organisatie van de kandidaat-lidstaten; opleiding van de beroepsbevolking en erkenning van de rechten van docenten; de oprichting van het Europees Bureau voor de scheepvaart met de volledige betrokkenheid van niet alleen de lidstaten, maar ook de plaatselijke en regionale instanties; het aansprakelijkheidsbeginsel en het daaruit voortvloeiende beginsel van vergoeding van economische schade én van milieuschade.
Geachte collega' s, laten we zorgen dat de slogan "De vervuiler betaalt" niet alleen maar een slogan blijft!

Musotto
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega' s, mijnheer de minister, mevrouw de commissaris, vervoer op zee is ongetwijfeld een van de vervoersvormen die het milieu de minste schade berokkenen. Dat blijkt omdat de internationale maatregelen om de veiligheid te verbeteren en verontreiniging door ongevallen terug te dringen zeker enig succes hebben gehad. Desondanks doen zich nog steeds ernstige ongelukken voor, zoals onlangs met de Erika, en dat verontrust ons. Dat is een teken dat er dringend nieuwe maatregelen moeten worden getroffen om de veiligheid op zee te verbeteren en te voorkomen dat zich nog meer ongelukken voordoen, met ernstige gevolgen voor onze kusten, zeeën, de visserij en het toerisme, zowel op economisch gebied als voor het milieu.
Wat betreft deze drie nieuwe voorstellen voor de veiligheid op zee kan ik niet anders dan de rapporteurs gelukwensen. Zij hebben in zeer korte tijd laten zien dat ons Parlement vastbesloten is nieuwe maatregelen te treffen om de veiligheid op zee te verhogen, de controles en de constructienormen te verbeteren en dergelijke ongevallen niet langer te tolereren. Naar mijn mening is het onze plicht er strikter op toe te zien dat de bestaande richtlijnen worden nageleefd en nieuwe maatregelen te treffen om schepen die niet aan de eisen voldoen, de wrakken van de zee, te weren.
Afgezien van dit pakket maatregelen moet de Europese Unie ook op mondiaal niveau actief worden. Ze moet in internationaal verband afspraken maken voor de verbetering van de veiligheid op zee. Daarbij mogen onze reders echter niet benadeeld worden.
Als laatste wil ik benadrukken dat er een systeem nodig is om informatie uit te wisselen tussen de lidstaten over de veiligheid in zones waar veel olietankers langsvaren, zodat er aanhoudend toezicht wordt gehouden en er in eventuele risicosituaties snel kan worden gereageerd.

Damião
Mevrouw de Voorzitter, ik zou enig commentaar willen geven namens de socialisten van de Industriecommissie. Het is een goede zaak dat de Commissie tot actie is overgegaan en de eerste aanzet tot een politieke oplossing heeft gegeven. Het Parlement verlangt dat in de betrokken sector doelmatige en coherente maatregelen ten uitvoer worden gelegd. Wij weten dat de ongevallen, die ondanks de beschikbare technologie almaar frequenter worden, vooral te wijten zijn aan de waanzinnige concurrentie waarvan de scheepsbouw het slachtoffer is geworden. Het resultaat hiervan is kwaliteitsverlies en een absurd economisch beheer van de verouderde vloten dat nog maar het beste tot uiting komt in de drastische besnoeiingen op het gebied van onderhoud en bemanning.
De oorzaak van de ongevallen ligt niet alleen in de leeftijd van het schip of zijn categorie, maar ook in de onbekwaamheid van de reders en de overige actoren die alles in het werk stellen om de kosten te drukken. Er is hier al gesproken over de daartoe gehanteerde methoden, van het gebruik van onder goedkope vlag varende schepen tot de permissiviteit van de havenautoriteiten en de medeplichtigheid van de classificatiebureaus. Om een einde te maken aan de onveiligheid op zee moeten de schuldigen op afdoende wijze worden gestraft. Daaraan zijn kosten verbonden die de betrokkenen wereldwijd moeten delen zodat de Europese sector niet alweer de dupe wordt.
Wij gaan ermee akkoord dat minimumlimieten worden vastgesteld voor schadevergoeding in verband met persoonlijk letsel, dood of materiële schade, en dat de lidstaten deze drempels naar eigen goeddunken kunnen optrekken. Wij aanvaarden evenwel niet dat de bekwaamheid van de classificatiebureaus wordt gemeten aan hun omvang of, sterker nog, aan het aantal inspecteurs dat zij in dienst hebben. Wij baseren ons liever op de resultaten van hun verificatieprocedure. Daarom moet een aan de risico's aangepast systeem van burgerlijke aansprakelijkheid worden toegepast.
Nu zou ik het nog even willen hebben over Portugal. Er is hier al naar verwezen. Portugal steunt de wijziging van richtlijn 94/57, maar verzet zich tegen de afschaffing van de classificatiebureaus in kleinere landen. De beoordeling van de activiteiten van de classificatiebureaus moet op gemeenschappelijke criteria berusten: aantal ongevallen, incidenten, inbeslagnemingen en vervuiling door geïnspecteerde, erkende schepen. Laten wij ons geen illusies maken. Het ongevallenpercentage zal niet dalen zolang er geen internationale coördinatie wordt gegarandeerd. De politici en de ondernemers moeten de handen in elkaar slaan en een compromis uitwerken dat de operationele logica grondig vernieuwt.

Kauppi
Mevrouw de Voorzitter, onlangs werd Europa getroffen door een aantal opeenvolgende scheepsrampen met vooral olietankers, die veel commotie veroorzaakten. Deze rampen hebben enorme schade toegebracht aan het mariene milieu en aan de bestaansmiddelen van de bewoners van de kustgebieden. Onze kiezers vragen ons nu wat het Europees Parlement doet om dergelijke rampen te voorkomen. Ik wil mevrouw Wallström en mevrouw De Palacio graag bedanken voor de actie die zij hebben ondernomen op het gebied van maritieme veiligheid. Zowel bij de voorstellen van Erika I als bij de voorstellen van Erika II hebben zij zeer zeker snel gehandeld en gewerkt aan een betere wet- en regelgeving betreffende de veiligheid op zee.
Door de geleidelijke afschaffing van enkelwandige olietankers zal de veiligheid langs de EU-kusten toenemen. Mijn collega' s in de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme hebben opgemerkt dat bij de geleidelijke afschaffing hardere communautaire deadlines moeten worden gehanteerd. Ik wil mijn collega' s bedanken voor hun integere aanpak en wil iedereen dringend verzoeken om al in 2015 een overeenstemming te bereiken. Maar wat we niet moeten vergeten is dat we met dubbele of zelfs driedubbele wanden niet absoluut kunnen garanderen dat er geen ongevallen meer plaatsvinden. Wel is het zo dat nieuwe technologieën en verbeteringen aan het ontwerp van een vaartuig een belangrijke bijdrage kunnen leveren aan het voorkomen van ongevallen.
Ik denk dat het besluit dat de Commissie gisteren nam om het al eerder vastgestelde tijdschema betreffende regelingen voor staatshulp aan te houden, een goede beslissing was. Net als mijn goede vriendin mevrouw Langenhagen ben ik heel bezorgd over de situatie in Zuid-Korea. Ik was daarom ook blij te horen dat de Europese Commissie deze kwestie vóór volgend jaar mei in behandeling neemt.

Poignant
Mevrouw de Voorzitter, de ondergang van de Erika was te wijten aan de ouderdom van het schip en aan het feit dat het een enkelwandige olietanker was. Verder was het schip in Maltese handen, terwijl de bemanning de Indische nationaliteit had. De gezonken Ievoli Sun was daarentegen een relatief nieuw dubbelwandig schip met een Italiaanse eigenaar en een communautaire bemanning. Wij kunnen er dus niet wijs uit worden, en onze volkeren begrijpen er al helemaal geen snars meer van.
Ik denk dat onze verslagen op een specifiek punt tekortschieten: er wordt te weinig over de zeelieden, of over de menselijke factor in het algemeen gesproken. Meer dan 80% van de ongelukken is te wijten aan een menselijke fout. Maar dergelijke fouten worden niet voor niets gemaakt. Er ligt een sociale oorzaak aan ten grondslag. Uiteraard speelt de samenstelling van de bemanning een rol. De havenstaat zou deze samenstelling moeten controleren en inspecteurs zouden toezicht moeten houden op de toestand waarin het schip verkeert en op de sociale omstandigheden waarin de zeelieden aan boord zich bevinden.
In IAO-Verdrag 147 staat dat de havenstaat onder meer verplicht is betere maatregelen te treffen om de belangen van de zeelieden te behartigen wat betreft hun gezondheid, veiligheid, werkomstandigheden en vakbondsrechten. Ik vraag mij af of dit verdrag wel goed wordt toegepast. Het lijkt mij raadzaam om het Memorandum van Parijs te wijzigen teneinde te kunnen voorzien in een stelselmatige en doelmatige verbetering van de inspecties en sociale omstandigheden aan boord van de schepen. Ik ben van mening dat de veiligheid op zee alleen daadwerkelijk kan worden verbeterd als er meer rekening wordt gehouden met de zeelieden.

Gayssot
Mevrouw de Voorzitter, het is de hoogste tijd dat er beslissingen worden genomen en uitgevoerd. Nog geen jaar na de ramp met de Erika is immers nu weer de Ievoli Sun verongelukt. Het is dan ook niet verwonderlijk dat onze medeburgers zich afvragen hoe er zich opnieuw een dergelijke ramp heeft kunnen voltrekken. Sommige afgevaardigden vragen zich af waarom er niet eerder maatregelen zijn getroffen. Ik begrijp dat, maar we mogen niet vergeten dat het Parlement, de Commissie en de Raad wellicht meer dan ooit blijk hebben gegeven van hun wil om snel actie te ondernemen.
Niet alleen de Europese Unie kan nu doelmatige maatregelen treffen met betrekking tot de wateren die een direct belang voor haar vertegenwoordigen, maar ook de IMO zal de komende maanden actie ondernemen om dergelijke maatregelen op mondiaal niveau door te voeren.
In februari jongstleden hebben we een memorandum uitgestuurd naar de Europese Unie, de IMO en het IOPCF. Dit initiatief ging uit van Frankrijk en is tot stand gekomen naar aanleiding van de schipbreuk van de Erika. De Commissie heeft reeds in maart voorstellen ingediend. Al tijdens de eerste bijeenkomst van de ministers van Vervoer, onder Frans voorzitterschap, is er blijk gegeven van de gemeenschappelijke wil om actie te ondernemen. Ook het Parlement toont zich nu actiebereid. Zo is het debat in de plenaire vergadering over dit vraagstuk naar voren geschoven en heeft het Parlement voorgesteld om een debat te voeren over drie bijzonder belangrijke onderwerpen om zich vervolgens over deze onderwerpen uit te spreken. Dit alles toont aan dat wij ditmaal niet in de sleur van het verleden zullen blijven steken. Na de teloorgang van de Amoco Cadiz is er de afgelopen 20 jaar weliswaar actie ondernomen, maar de getroffen maatregelen waren niet toereikend om aan deze onveilige situatie op zee het hoofd te kunnen bieden.
Ik wil daarom de werkzaamheden benadrukken die op dit niveau zijn verricht. Ik kan mij vinden in de mening van de rapporteurs en wil aangeven dat ik hun verslagen kan onderschrijven. Ik ben ervan overtuigd dat wij samen met u, dat wil zeggen met het Europees Parlement, de door de Commissie voorgestelde teksten moeten verbeteren. Dit geldt in het bijzonder voor het vraagstuk van de zwarte dozen en het weren van schepen. Voorts ben ik van mening dat duidelijk moet worden vastgesteld welke verantwoordelijkheden de exploitanten hebben. De exploitanten spelen immers een centrale rol in het waarborgen van de veiligheid op zee en daarom moeten hun verantwoordelijkheden worden verzwaard. Wij dienen ons zeer streng op te stellen, met name wat de controles betreft.
Ik wil de heer Jarzembowski laten weten dat de Raad geenszins op zoek is naar een compromis. Wij moeten op het hoogst mogelijke niveau consensus zien te bereiken over de veiligheid op zee. Het gaat hier niet om een compromis tussen de voorstanders van strenge wetgeving en de voorstanders van minder vergaande wetgeving. Wij moeten consensus bereiken over gemeenschappelijke normen op dit gebied. We mogen niet steggelen over een compromis over onze verantwoordelijkheid om een controlesysteem op te zetten ten behoeve van de veiligheid op zee.
Het Parlement, de Commissie en de Raad zullen dus tot de Raad van ministers van 20 en 21 december op basis van consensus moeten samenwerken. Ik heb deze suggestie van een aantal rapporteurs goed begrepen. Dat is ook het voorstel dat ik u op dit moment formeel kan doen. Het is mijns inziens nog te vroeg om van bemiddeling te spreken. Wij moeten de onderhandelingen tot de Raad van ministers van 20 en 21 december versnellen zodat we onze gemeenschappelijke standpunten mede op basis van een gekwalificeerde meerderheid kunnen vaststellen. Ik wil met name de gebezigde stemprocedure in herinnering brengen. De ingenomen standpunten zullen vervolgens door uw Parlement in tweede lezing kunnen worden aangenomen aan het begin van het nieuwe jaar.
De onderwerpen die wij behandelen zijn soms inderdaad complex en technisch van aard. Ik heb begrepen dat de vertaaldiensten goed de tijd moesten nemen voor dit vraagstuk. Wij moeten gezamenlijk blijk geven van onze ijzeren wil, teneinde de huidige spelregels in het mariene vervoer te wijzigen ten behoeve van de veiligheid op zee. Ik hoop dat wij op korte termijn onze voorstellen openbaar kunnen maken wat betreft de classificatiebureaus, de havenstaatcontrole en het uit de vaart nemen van de enkelwandige schepen. Zoals u reeds hebt aangegeven, mevrouw de commissaris, zijn deze voorstellen belangrijk, maar niet toereikend.
Het tweede pakket maatregelen is nodig om de exploitanten grotere verantwoordelijken te geven, het toezicht te intensiveren en de transparantie te vergroten. Een van de afgevaardigden gebruikte de term "traceerbaarheid" . Ik kan mij achter zijn of haar idee scharen. Wat de schepen betreft, kunnen wij niet zomaar alles toestaan. Zo moeten we weten wanneer schepen gerepareerd zijn en waar ze uit de vaart zijn genomen. We moeten deze schepen immers uit onze zeeën en oceanen weren. Met behulp van het EQUASIS-systeem, dat deel uitmaakt van het tweede pakket, zullen we op dit punt vooruitgang kunnen boeken.
Tot slot wil ik aangeven, mevrouw de Voorzitter, dat we nog niet beschikken over alle elementen van het onderzoek dat ik versneld heb laten uitvoeren na de schipbreuk van de Ievoli Sun. Sommige afgevaardigden hebben hier zojuist al over gesproken. De Ievoli Sun was inderdaad niet oud, en was voorzien van dubbele wanden en een dubbele bodem. Bovendien had de bemanning de Europese nationaliteit. Wij zullen binnenkort over de resultaten van dit onderzoek beschikken. Deze resultaten zijn overigens voor iedereen van belang, gezien het belangrijke menselijke aspect dat door sommige afgevaardigden genoemd is. We moeten kijken of zeelieden inderdaad worden uitgebuit en hoe het is gesteld met hun levens- en werkomstandigheden. Ook moeten we weten in hoeverre het schip goed is onderhouden. Al deze punten kunnen immers van doorslaggevend belang zijn bij het achterhalen van de oorzaken van ongelukken. Ik denk dat we ook op dit terrein vooruitgang moeten boeken.

Wallström
Mevrouw de Voorzitter, voordat ik van wal steek wil ik alle aanwezigen bedanken voor dit interessante en waardevolle debat. Ik ben blij u te kunnen meedelen dat de Commissie instemt met het merendeel van de in de drie verslagen naar voren gebrachte amendementen. Wij verschillen weliswaar van mening over een aantal punten, maar ik hoop dat we hierover vandaag overeenstemming kunnen bereiken. Graag wil ik u aangeven hoe de Commissie over ieder van de drie voorstellen denkt.
Ik wil beginnen met ons voorstel inzake havenstaatcontrole. Het doet mij genoegen dat het Parlement zich zeer betrokken bij dit voorstel toont. Mijn dank gaat in het bijzonder uit naar de heer Watts. In zijn amendementen richt hij immers een heldere en krachtige boodschap aan sub-standard exploitanten en nalatige vlaggenstaten. De meeste amendementen hebben betrekking op het voorstel om toegang tot de communautaire wateren te weigeren. Dit zijn de amendementen 1, 3, 6, 7 en 8. Amendement 3 tot wijziging van artikel 7a van het voorstel van de Commissie neemt van alle amendementen van het Parlement een centrale plaats in. Dit amendement omvat drie punten. Allereerst kan de Commissie zich vinden in de afschaffing van het leeftijdscriterium, aangezien er geen duidelijk verband bestaat tussen de leeftijd van het schip en diens kwaliteit. Wat verder het criterium inzake het ontbreken van een zwarte doos aan boord betreft, steunt de Commissie een bredere en versnelde invoer van zwarte dozen aan boord van schepen die pendeldiensten tussen de havens van de EU verzorgen. Dit punt dient echter in de havenstaatcontrolerichtlijn te worden opgenomen. Het gaat hier dus niet om een principekwestie, maar om de plaats die dit specifieke voorstel formeel dient te krijgen. De havenstaatcontrolerichtlijn is opgesteld om te controleren of de internationale eisen worden nageleefd en dient niet ter introductie van nieuwe regelgeving. Binnen enkele dagen zal de Commissie een voorstel aannemen voor een richtlijn inzake de veiligheid van de scheepvaart, waaronder ook een verplichting om een zwarte doos aan boord te hebben.
Het derde element van amendement 3 is het voorstel om een verbod in te stellen op alle schepen die drie jaar onder de vlag van een op de zwarte lijst vermelde staat varen. Deze lijst werd gepubliceerd in het Memorandum van Parijs. Volgens het voorstel van het Parlement kunnen alleen al op basis van dit criterium volledige vloten uit de vaart genomen worden. Zou overeenkomstig het amendement van het Parlement de richtlijn met onmiddellijke ingang in werking treden, dan zouden 32 vloten, waaronder die van Malta, Cyprus, Rusland en Panama, dat de grootste vloot ter wereld heeft, uit de vaart genomen moeten e worden. Het gaat hier dus om duizenden, vaak ook kwalitatief goede schepen. Deze situatie zou geenszins stroken met de doelstellingen van de havenstaatcontrole. De Commissie geeft de voorkeur aan haar eigen voorstel, waarin het criterium van de vlag in verband wordt gebracht met de aanhoudingsgeschiedenis van een schip, zodat aan nalatige exploitanten een helder en krachtig signaal kan worden gegeven. Kortom, de Commissie kan slechts met een gedeelte van amendement 3 instemmen.
De amendementen 1, 6, 7 en 8 hebben ook betrekking op het weigeren van toegang. De Commissie kan de amendementen 6, 7 en 8 volledig onderschrijven, maar amendement 1 slechts ten dele. Het schrappen van het leeftijdscriterium is voor ons aanvaardbaar, maar de uitbreiding van het verbod tot de territoriale wateren van de lidstaten niet. In de richtlijn wordt niet over deze uitbreiding gesproken. In de tekst staat immers dat het weigeren van toegang alleen betrekking heeft op de havens van de EU.
Wat de andere amendementen betreft, kan de Commissie zich vinden in de amendementen 2, 4, 5, 21, 22, 23 en 24, hoewel de formulering enigszins gewijzigd moet worden. De Commissie stemt niet in met de amendementen 9 tot en met 20 en de amendementen 25 en 26. De meeste van deze amendementen zijn nieuw voorgestelde overwegingen die buiten het kader van de richtlijn vallen. Veel van de wijzigingen hebben geen betrekking op de havenstaatcontrole. Andere wijzigingen gaan over aspecten die al in deze of in andere richtlijnen zijn opgenomen. Zo bevatten de amendementen 9 tot en met 17 en amendement 25 nieuwe overwegingen die vrijwel geen van alle ook maar enigszins betrekking hebben op de tekst van deze richtlijn.
In amendement 18 wordt gesproken over havenstaatcontrole in de voor zeevarenden geldende rusttijden. In Richtlijn 99/95 is al volledig voorzien in de handhaving van de bepalingen betreffende de werktijden van zeevarenden. Amendement 19 is overbodig aangezien reeds in de huidige procedures is neergelegd dat het niet naleven van de voorschriften met betrekking tot werk en gezondheidsaspecten, zoals vastgelegd in de IAO-Verdragen, wordt beschouwd als nalatigheid. Als de voorschriften niet worden nageleefd, kan dat tot de aanhouding van een vaartuig leiden. Amendement 20 heeft geen betrekking op de havenstaatcontrole, maar op de concurrentie tussen enerzijds de havens van de Atlantische Oceaan en anderzijds die van de Noordzee. Dit amendement betreft dus geenszins de veiligheid op zee. Amendement 26 gaat over de door de rapporteur in amendement 3 voorgestelde wijzigingen inzake classificatie, maar breidt de werkingssfeer van de maatregel uit tot de exclusieve economische zone waarvan uitsluitend de lidstaten deel uitmaken. In dit opzicht is het amendement in strijd met het zeerecht.
Dan wil ik het nu graag hebben over het voorstel voor de versnelde invoering van dubbelwandige olietankers. Het verheugt mij te kunnen zeggen dat we het op dit punt bijna geheel met elkaar eens zijn. De druk die de lidstaten op de Internationale Maritieme Organisatie hebben uitgeoefend, heeft geresulteerd in een tijdschema voor geleidelijke afschaffing, dat tegemoet komt aan de belangrijkste Europese zorgen, en dat tegelijkertijd in overeenstemming is met de Amerikaanse wet op de olieverontreiniging van 1990. Dit tijdschema verdient onze volledige steun. De Commissie hanteert het jaar 2015 als absolute deadline voor de afschaffing. Dit voorstel heeft als voornaamste doel de versnelde afschaffing van oude enkelwandige olietankers. Om dit doel te verwezenlijken zijn we bereid akkoord te gaan met het schrappen van de voorgestelde financiële stimuleringsmaatregel volgens welke de haven- en loodskosten op verschillende wijze worden doorberekend. Verwacht wordt dat tijdens de vergadering in april volgend jaar de IMO het tijdschema voor afschaffing formeel zal aannemen. De Commissie kan zich vinden in de wens van het Parlement dat als de IMO dit tijdschema niet aanneemt, er een EU-verordening moet worden aangenomen die gebaseerd is op de tekst van het Europees Parlement. Ook kan ze zich vinden in het idee dat er in dat geval een systeem voor de wateren van de Europese Unie dient te worden opgezet.
In amendement 12 van het verslag wordt exact hetzelfde gezegd, hoewel het hier eerder een politieke toezegging betreft dan een juridisch verankerde tekst. Dit amendement behoeft daarom ook niet in de definitieve versie te worden opgenomen. Ik hoop dat u het met mij eens kunt zijn. Om vergelijkbare redenen kan de Commissie niet instemmen met het nieuwe amendement 22. Dit amendement heeft weliswaar betrekking op het zeer belangrijke vraagstuk van de veiligheid op zee, maar is niet relevant voor de voorgestelde verordening. De Commissie verwerpt tevens de amendementen 10 en 18, omdat daardoor alleen voor deze verordening een extra comité zou moeten worden opgericht. Dit strookt niet met ons beleid om het aantal comités terug te brengen door gebruikmaking van al bestaande comités.
Het verheugt mij dat de rapporteur in amendement 21 een verwijzing naar de inspectiedienst heeft opgenomen. We kunnen ons in de hoofdlijnen van de voorgestelde benadering vinden, maar zijn van mening dat de bewoording wat nauwkeuriger kan, om de tekst helderder te maken.
Tenslotte wil ik graag de ontwerpamendementen met betrekking tot de richtlijn inzake inspectiediensten behandelen. Op dit punt bestaan opnieuw geen grote meningsverschillen en de Commissie kan de amendementen 6, 12, 14, 15 en 8 overnemen met uitzondering van de paragrafen 3a en 3b die aan amendement 8 zijn toegevoegd.
De Commissie vreest dat sommige amendementen aanleiding tot verwarring kunnen geven omdat hierin termen worden gebruikt die niet overeenkomen met de gebruikelijke terminologie van de IMO. Ik doel hier op de amendementen 2, 3, 7 en 9. Het gaat hier volgens de Commissie niet zozeer om wezenlijke problemen, maar om meer taalkundige kwesties die mogelijk door taalkundige juristen kunnen worden opgelost.
Speciale aandacht dient te worden besteed aan de inspecties die enerzijds door de classificatiemaatschappijen van de lidstaten en anderzijds door de Commissie moeten worden uitgevoerd. De doelstellingen van het Parlement en de Commissie komen overeen. Wij moeten vasthouden aan het duidelijke verschil in de taakstelling van beide partijen. De lidstaten moeten het gevoel hebben dat de classificatiemaatschappij die uitgekozen is om namens hen te inspecteren, haar taken naar volle tevredenheid van de lidstaten uitvoert. Het is de taak van de Commissie om ervoor zorgen dat de classificatiemaatschappij blijft voldoen aan de in de richtlijn verankerde kwaliteitseisen. Tevens dient de Commissie het werk van de classificatiemaatschappijen te controleren. In dit opzicht hebben de lidstaten en de Commissie afzonderlijke controletaken die niet tegelijkertijd dienen te worden uitgevoerd. Om die reden kan de Commissie zich vinden in amendement 28, dat momenteel ter tafel ligt. In dit amendement worden lidstaten opnieuw verplicht inspecties uit te voeren. De Commissie verwerpt vanuit dit oogpunt echter wel amendement 13.
Ook het morele aspect is van belang. Net als het Parlement ben ik van mening dat een scheepseigenaar een inspectiedienst niet teveel moet kunnen beïnvloeden. Wat dat aangaat betekenen de Spaanse versies van de amendementen 26 en 29 een verduidelijking. De Commissie kan deze dan ook overnemen, maar verwerpt amendement 4 en het gedeelte van amendement 18 dat betrekking heeft op punt "K" .
De Commissie kan zich niet geheel vinden in een aantal andere amendementen, voornamelijk omdat ze van mening is dat de in deze amendementen behandelde kwesties al afdoende zijn besproken in andere delen van de tekst. Hierbij denk ik aan de amendementen 5, 16 en de toevoegingen 3a en 3b bij amendement 8. Het in 3a behandelde onderwerp wordt al afdoende behandeld in artikel 9 en 10, terwijl de inhoud van 3b al is opgenomen in de havenstaatcontrolerichtlijn.
Daarnaast kan de Commissie om juridische redenen niet instemmen met amendement 1 en het gedeelte van amendement 18 dat betrekking heeft op punt "K" . De Commissie kan amendement 1 niet aanvaarden omdat alleen de Gemeenschap een rechtspersoon is, en de Unie niet. Ze verwerpt amendement 18 inzake punt "K" omdat het in strijd zou kunnen zijn met de gemaakte horizontale afspraken in het kader van de Algemene Overeenkomst betreffende Tarieven en Handel. Amendement 11 en het gedeelte van amendement 18 dat over punt "H" gaat, zijn nogal dubbelzinnig. Deze amendementen hebben betrekking op afspraken over duidelijke doelstellingen en indicatoren voor classificatiebureaus. De amendementen lijken onaanvaardbare beperkingen te bevatten en dienen daarom te worden verworpen. Doel van ons voorstel is ervoor te zorgen dat er strenger toezicht wordt gehouden op de classificatiebureaus en dat de erkenning van slecht presterende classificatiebureaus wordt opgeschort of ingetrokken. In dit opzicht kan de Commissie bij het beoordelen van de prestaties van classificatiebureaus geen beperkingen of bemoeienissen van deze bureaus zelf tolereren.
Ik vrees dat de Commissie de amendementen 19 tot en met 25 niet kan onderschrijven, omdat ze over onderwerpen gaan die reeds in de bestaande richtlijn zijn opgenomen, of omdat hun strekking buiten de werkingssfeer van deze richtlijn valt en al bij andere richtlijnen is ondergebracht.
Dan rest ons nog amendement 10 inzake de beperking van de aansprakelijkheid. De Commissie waardeert uw steun aan de oorspronkelijk door ons voorgestelde limiet. Ook is de Commissie het eens met de herzieningsclausule. Ze verkiest echter de meer flexibele formulering van amendement 12 inzake de comitologie boven die van amendement 10, waarin de volledig wetgevingsprocedure beschreven staat.
Verder wil ik graag twee opmerkingen maken met betrekking tot kwesties die de heer Stenmarck aan de orde heeft gesteld naar aanleiding van de olieverontreiniging in de Baltische Zee. In dit geval staan twee instrumenten tot onze beschikking. Allereerst is er de richtlijn inzake afvalontvangstfaciliteiten die onlangs door het Europees Parlement is aangenomen en door de Raad is goedgekeurd. Alle schepen zijn verplicht hun afval te lozen in havens van de Europese Unie. Ten tweede schrijven we in ons voorstel naar aanleiding van Erika II inzake scheepvaartcontrole dat de lidstaten in dergelijk gevallen bij overtredingen dienen in te grijpen, zelfs wanneer het schip zich in internationale wateren bevindt. Verder wil ik graag tegen mevrouw Peijs zeggen dat we ons er volledig van bewust zijn dat schepen uit Cambodja en Honduras een bedreiging vormen voor de veiligheid op zee. Deze landen zijn nu juist de vlaggenstaten tegen wie we ons in dit voorstel inzake de havenstaatcontrolerichtlijn willen richten. Ik kan u verzekeren dat na aanneming van dit voorstel een scheepseigenaar wel twee keer nadenkt voordat hij zijn schip in dergelijke registers intekent.
Ik wil graag afsluiten door het Parlement en de vier rapporteurs nogmaals te bedanken voor hun in korte tijd verrichte werkzaamheden en uitstekende verslagen.
Het Parlement buigt zich nu tegelijkertijd over twee zaken: enerzijds de eindfase van de aanneming door het Europees Parlement en de Raad van het voorstel inzake door ongevallen veroorzaakte of opzettelijke verontreiniging van de zee, en anderzijds de eerste maatregelen die door de Commissie naar aanleiding van de ramp met de Erika zijn voorgesteld. Dat is een wonderlijke samenloop van omstandigheden. Het is echter goed om te beseffen dat zelfs met de beste wetgeving rampen niet kunnen worden voorkomen. Soms moeten we vechten tegen de krachten van de natuur. Om beter voorbereid te zijn op rampen op zee moeten we naast deze beslissing werken aan een solide samenwerkingsstructuur op het niveau van de Gemeenschap. Deze structuur is nodig voor de uitwisseling van ervaringen tussen de lidstaten, zodat we ons mariene milieu beter kunnen beschermen tegen door ongevallen veroorzaakte of opzettelijke verontreiniging van de zee.
De bemiddelingsprocedure was moeizaam, maar heeft een afgewogen compromis opgeleverd. De amendementen van het Parlement en de Raad hebben geresulteerd in een beter besluit, dat zowel in reikwijdte als inhoud aan helderheid heeft gewonnen. Dit geldt in het bijzonder voor de operationele lozingen en munitiedumping. Tevens komen nu de internationale gewoonten en het beginsel "de vervuiler betaalt" beter in de tekst naar voren. Dit resultaat is voor een groot deel te danken aan het Europees Parlement en de rapporteur, mevrouw McKenna. Ik wil de leden van de parlementaire delegatie en mevrouw McKenna in het bijzonder bedanken.
Tot slot wil ik u eraan herinneren dat het nog maar een maand geleden is dat de Ievoli Sun met een lading van 6.000 ton gevaarlijke stoffen aan boord nabij Cherbourg is vergaan. Deze ramp maakt eens temeer duidelijk dat krachtige, preventieve en herstellende communautaire maatregelen dringend nodig zijn om onze zeeën te beschermen. Onze ogen zijn nu dan ook gericht op de Raad en natuurlijk ook op de persoon van de heer Gayssot om dit uitzonderlijke werk tijdens de volgende Raad te bekronen met een goede, solide en ambitieuze overeenkomst.

De Voorzitter
Hartelijk dank, commissaris Wallström. Niemand van ons is ongeduldig van uw betoog geworden, integendeel, wij zijn u juist zeer erkentelijk voor de antwoorden waarmee u de standpunten van de Commissie zorgvuldig hebt weergegeven.
Ik wil opnieuw de voorzitter van de Raad bedanken voor de vastberadenheid waaraan hij uiting heeft gegeven.
Mijnheer Poos, wilt u iets zeggen over het debat?

Poos
Mevrouw de Voorzitter, ik heb een motie van orde.
Mevrouw de commissaris heeft 18 minuten lang gesproken en in die tijd tientallen artikelen genoemd. Verder heeft ze het standpunt van de Commissie verzwakt. Het is onmogelijk voor de leden om nota te nemen van het standpunt dat de Commissie met betrekking tot de verschillende amendementen inneemt. Daarom wil ik mijn voorstel herhalen om het standpunt van de Commissie over de amendementen schriftelijk aan de leden te overhandigen alvorens het verslag in stemming zal worden gebracht.

De Voorzitter
Mevrouw de commissaris heeft u vast en zeker gehoord.
Ik krijg te horen dat er geen bezwaar tegen uw verzoek bestaat, mijnheer Poos.

Turco
Mevrouw de Voorzitter, een beroep op artikel 44 van het Reglement. Zoals we al verschillende malen hebben gehoord, neemt de Raad de termijn voor de beantwoording van onze schriftelijke vragen niet in acht. In plaats van binnen drie weken heeft de Raad het antwoord op een vraag met voorrang na 16 weken gestuurd. Ik wil u dit zeer korte antwoord niet onthouden: "De eerste vier vragen zijn nooit aan de Raad voorgelegd. Wat de laatste drie vragen betreft, zij vallen duidelijk onder de organisatorische bevoegdheden van de dienst van het Secretariaat-generaal." Ik kan me voorstellen dat er een incapabele en provocerende ambtenaar tussen het personeel van de Raad zit, maar wanneer vijftien landen hun goedkeuring hechten aan dit soort antwoorden, dan denk ik dat u, mevrouw de Voorzitter, er bij de Raad op moet aandringen dat de voorrechten van de leden worden gerespecteerd.

De Voorzitter
Mijnheer Turco, ik heb uw boodschap begrepen en zal er over nadenken.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt zo dadelijk plaats.

STEMMING
Voorstel voor een verordening (EG, EGKS, EURATOM) van de Raad tot wijziging van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen en van de regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden van deze Gemeenschappen wat betreft de wijze van aanpassing van de bezoldigingen en de tijdelijke bijdrage (COM(2000) 569 - C5-0496/2000 - 2000/0231(CNS)) (Commissie juridische zaken en interne markt)

(Het Parlement keurt het voorstel van de Commissie goed)
Procedure zonder debat:
Voorstel voor een beschikking van het Europees Parlement en de Raad betreffende een aantal maatregelen met betrekking tot een trans-Europees netwerk voor het verzamelen, produceren en verspreiden van statistieken over het intra- en extracommunautaire goederenverkeer (EDICOM) (COM(2000) 458 - C5-0401/2000 - 2000/0201(COD)) (Economische en Monetaire Commissie)
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)
Verslag (A5-0341/2000) van mevrouw Ghilardotti, namens de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, over de mededeling van de Commissie aan de Raad, het Europees Parlement, het Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de regio's "Lokale werkgelegenheidsinitiatieven - Een lokale dimensie voor de Europese werkgelegenheidsstrategie; (COM(2000) 196 - C5-0597/2000 - 2000/2275(COS))
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Verslag (A5-0336/2000) van mevrouw McKenna, namens de delegatie van het Europees Parlement in het Bemiddelingscomité, over de door het bemiddelingscomité goedgekeurde gemeenschappelijke ontwerptekst van de beschikking van het Europees Parlement en de Raad houdende instelling van een communautair kader voor samenwerking op het gebied van door ongevallen veroorzaakte of opzettelijke verontreiniging van de zee (C5-0501/2000 - 1998/0350(COD))
(Het Parlement keurt de gemeenschappelijke ontwerptekst goed)
Verslag (A5-0343/2000) van de heer Watts, namens de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme, over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad houdende wijziging van Richtlijn 95/21/EG van de Raad betreffende de naleving, met betrekking tot de schepen die gebruikmaken van havens in de Gemeenschap en varen in de onder de jurisdictie van de lidstaten vallende wateren, van internationale normen op het gebied van de veiligheid van schepen, voorkoming van verontreiniging en leef- en werkomstandigheden aan boord (havenstaatcontrole) (COM(2000) 142 - C5­0174/2000 - 2000/0065(COD))
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)
Verslag (A5-0344/200) van de heer Hatzidakis, namens de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme, over het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad betreffende de versnelde invoering van eisen inzake dubbelwandige uitvoering of gelijkwaardig ontwerp voor enkelwandige olietankschepen (COM(2000) 142 - C5-0173/2000 - 2000/0067(COD))
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)
Verslag (A5-0342/2000) van de heer Ortuondo Larrea, namens de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme, over het voorstel voor een richtlijn van het Europese Parlement en de Raad houdende wijziging van Richtlijn 94/57/EG van de Raad inzake gemeenschappelijke voorschriften en normen voor met de inspectie en controle van schepen belaste organisaties en voor de desbetreffende werkzaamheden van maritieme instanties (COM(2000) 142 - C5-0175/2000 - 2000/0066(COD))
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)

Hatzidakis (PPE-DE). (EL) Mevrouw de Voorzitter, als voorzitter van de commissie ten principale wil ik mij vooral tot de Raad richten en zeggen dat het Parlement de afspraak met het Frans voorzitterschap heeft gehonoreerd en met overgrote meerderheid de drie verslagen over de veiligheid in de scheepvaart heeft aangenomen.
Laat echter wel duidelijk zijn dat het nu aan de Raad is om vaart achter deze zaak te zetten. Naar het schijnt is er een akkoord over mijn verslag, en dat is natuurlijk een goede zaak. Over de twee andere verslagen - classificatiemaatschappijen en havenstaatcontrole - zijn er echter nog meningsverschillen. Daar is het Parlement in velerlei opzicht het strengst.
Wij wachten nu op het gemeenschappelijk standpunt van de Vervoersraad van december - als dat er tenminste komt - en dan zullen wij hier de hoogste prioriteit aan geven. Dat beloven wij. Wij zullen onze handen uit de mouwen steken om ervoor te zorgen dat deze twee verslagen zo snel mogelijk tot een goed einde kunnen worden gebracht. Hopelijk zal dat nog voor het voorjaar lukken.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer Hatzidakis.
Ontwerpresoluties over de voorbereiding van de Europese Raad te Nice

Napolitano
Mevrouw de Voorzitter, staat u mij toe dat ik kort toelicht waarom we onze resolutie intrekken. We trekken die in omdat bijna de gehele inhoud ervan letterlijk is opgenomen in de gezamenlijke resolutie die door de voorzitters van de belangrijkste fracties is ondertekend. Ik ben tevreden dat op deze manier de resultaten zijn erkend die de Commissie constitutionele zaken op 21 november had bereikt, op basis van een transparante en evenwichtige vergelijking van de verschillende standpunten. Desalniettemin ben ik ervan overtuigd dat ons Parlement in het zicht van Nice zijn standpunt beter naar voren had kunnen brengen door aan elk van de belangrijke en moeilijke thema' s van de intergouvernementele conferentie een specifieke, afzonderlijke resolutie te wijden, in plaats van ze samen met alle andere punten van de agenda van de Raad in een enkele resolutie te behandelen. Dat had de commissie waarvan ik op dit moment voorzitter ben voorgesteld. Dat valt onder haar reglementaire bevoegdheden en zo heeft het Parlement in 1997, aan de vooravond van de Raad van Amsterdam, en in andere vergelijkbare situaties in het verleden ook gehandeld.
Mevrouw de Voorzitter, ik denk dat de bevoegdheden en de initiatieven van onze commissies niet ingeperkt mogen worden.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer Napolitano.
De ontwerpresolutie van de Commissie constitutionele zaken is dus ingetrokken.
Gezamenlijke ontwerpresolutie over de voorbereiding van de Europese Raad te Nice
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Verslag (A5-0340/2000) van de heer Brok, namens de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid, over de vooruitgang die bij de tenuitvoerlegging van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid is geboekt (2000/2038(INI))
Betreffende amendement 2:

Brok
Mevrouw de Voorzitter, ik wil voorstellen het amendement dusdanig te wijzigen dat het begint met de woorden: "urges, in this respect, the Council and the Commission" . De woorden: "and the Commission" moeten dus worden toegevoegd en de laatste zinsnede: "urges once again the Commission to open a representation office in Taipei" moet worden geschrapt. Als de indiener het goed vindt, kunnen wij dit zo doen.

Sakellariou
Mevrouw de Voorzitter, dat is geen mondeling amendement. Het eerste deel is wel een mondeling amendement maar het tweede deel is een verzoek om stemming in onderdelen. Daarmee kan ik niet akkoord gaan. Het eerste deel is voor mij aanvaardbaar, maar dan moeten wij over heel de paragraaf, zoals deze nu is, stemmen.
(Aangezien meer dan 12 leden bezwaar hebben, wordt het mondeling amendement verworpen)
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Verslag (A5-0339/2000) van mevrouw Lalumière, namens de Commissie buitenlandse zaken, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid, over de vaststelling van een gemeenschappelijk Europees veiligheids- en defensiebeleid na Keulen en Helsinki (2000/2005(INI))
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Ontwerpresolutie (B5-0892/2000) over Afghanistan
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Verslag (A5-0308/2000) van mevrouw Theorin, namens de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen, over de rol van vrouwen in de vreedzame conflictregeling (2000/2025(INI))
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Verslag (A5-0301/2000) van mevrouw Smet, namens de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen, over de normalisering van huishoudelijk werk in de informele economie (2000/2021(INI))
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Verslag (A5-0327/2000) van mevrouw Guy-Quint, namens de Begrotingscommissie, over het Witboek over de hervorming van de Commissie (aspecten die de Begrotingscommissie aanbelangen) (COM(2000) 200 - C5-0447/2000 - 2000/2217(COS))
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Verslag (A5-0329/2000) van de heer Pomés Ruiz, namens de Commissie Begrotingscontrole, over het Witboek over de hervorming van de Commissie (aspecten die de Commissie begrotingscontrole aanbelangen) (COM(2000) 200 - C5-0445/2000 - 2000/2215(COS))
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Verslag (A5-0326/2000) van de heer Harbour, namens de Commissie juridische zaken en interne markt, over het Witboek over de hervorming van de Commissie (aspecten die de Commissie juridische zaken en interne markt aanbelangen) (COM(2000) 200 - C5-0446/2000 - 2000/2216(COS))
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Verslag (A5-0328/2000) van de heer Lamassoure, namens de Commissie constitutionele zaken, over het Witboek over de hervorming van de Commissie (aspecten die de Commissie constitutionele zaken aanbelangen) (COM(2000) 200 - C5-0448/2000 - 2000/2218(COS))
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Verslag (A5-0337/2000) van de mevrouw Sauquillo Pérez del Arco, namens de Commissie ontwikkelingssamenwerking, over de doeltreffendheid van de betrekkingen tussen de EU en de ontwikkelingslanden en de gevolgen van de hervorming van de Commissie voor deze betrekkingen (2000/2051(INI))
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Nicholson of Winterbourne
Mevrouw de Voorzitter, deze week werden wij, de leden van de Commissie buitenlandse zaken, tijdens een van onze bijeenkomsten onaangenaam verrast door een verstoring van de orde, hetgeen ertoe leidde dat we onze debatten tot drie maal toe moesten onderbreken. We weten dat deze verstoring gebeurde op verzoek van zekere leden van dit Parlement.
Ik wil de Voorzitter beleefd verzoeken om haar excuses aan te bieden aan onze gasten, de Turkse minister van Buitenlandse Zaken en zijn ambassadeur de heer Akiyol. Tevens wil ik de Voorzitter verzoeken om vandaag haar beklag te doen bij die leden van het Parlement die dit incident in scène hebben gezet. Door het voorval werd de gebruikelijke gastvrijheid van het Parlement geridiculiseerd. Bovendien hadden er door dit incident zelfs gewonden kunnen vallen.

De Voorzitter
De Voorzitter heeft reeds aangegeven dat ze dit incident betreurt. Verder heeft ze haar excuses aangeboden aan onze gasten. De secretaris-generaal zal over dit incident verslag uitbrengen teneinde herhaling van dergelijke voorvallen in de toekomst te voorkomen.

STEMVERKLARINGEN - Verslag-Ghilardotti (A5-0341/2000)

Martin, David W
De rapporteur heeft gelijk wanneer zij de lokale dimensie definieert in termen van het versterken van de Europese werkgelegenheidsstrategie. Omdat lokale overheden, KMO' s en NGO' s in nauw contact staan met de situatie aan de basis en omdat ze de kennis bezitten om lokale werkgelegenheidsstrategieën tot een succes te brengen, moeten ze betrokken worden bij iedere werkgelegenheidsstrategie.
Ik ondersteun het idee om een Europees jaar van plaatselijke ontwikkeling uit te roepen. Tevens ben ik voorstander van een maximale gebruikmaking van nieuwe technologieën om de werkloosheid te verminderen.
Het creëren van werkgelegenheid dient ook in de toekomst een van onze topprioriteiten te blijven.
Verslag-McKenna (A5-0336/2000)

Fatuzzo
Mevrouw de Voorzitter, ik heb voor het verslag-McKenna gestemd, dat de conclusie van het bemiddelingscomité over een communautair kader voor de bestrijding van verontreiniging van de zee vormt. Ik heb gesproken met zeelui, gepensioneerden, die me hebben gezegd dat ze dit programma van harte steunen, vooral omdat het een Europees programma is dat de zee schoon wil houden. Verder hebben ze me gezegd dat Europa voor hen allang bestaat, want veel schepen hebben een gemengde bemanning, met Italianen, Fransen, Engelsen, Spanjaarden, dus ze zijn heel tevreden dat Europa zich collectief inzet voor een schone zee.
Verslag-Watts (A5-0343/2000)

Fatuzzo
Mevrouw de Voorzitter, ondergetekende heeft, als vertegenwoordiger van de Partij van de Gepensioneerden, tegen het verslag-Watts gestemd. Ik heb tegen gestemd als protest tegen het feit dat het de Europese Unie nog steeds niet lukt om deze thema' s naar behoren te regelen. Diegenen die zich bezighouden met het reglementeren van de leef- en werkomstandigheden aan boord van schepen, zoals de titel van dit verslag zegt, zijn niet in staat vast te leggen dat zeelieden in heel Europa het recht hebben om eerder dan anderen met pensioen te gaan. Veel zeelieden die grootvader zijn, zien hun kleinkinderen niet omdat ze altijd op zee zijn, en ouders zien hun kinderen niet. Dit is geen baan als alle anderen. Er worden veel meer offers gevraagd dan bij ander werk. Het is dus terecht dat zeelieden, als ze dat willen, eerder met pensioen kunnen gaan dan andere werknemers.

Alyssandrakis
Achter de scheepsongelukken, de milieurampen op zee, de onaanvaardbare gezondheids- en veiligheidsomstandigheden op schepen, en de uitbuiting van bemanningen gaat de criminele teugelloosheid schuil van het rederskapitaal en de politici die dit kapitaal op regionaal, nationaal en internationaal vlak dienen. Met het beleid van de EU wordt het ongebreideld gedrag van reders alleen maar aangemoedigd. Er worden onder druk van de volksbeweging weliswaar beschermingsmaatregelen getroffen, maar deze zijn ontoereikend en worden bovendien nooit toegepast.
De regionale besluiten over scheepsveiligheid ondermijnen in feite de rol van de Internationale Maritieme Organisatie (IMO). Met deze besluiten worden de veiligheidsvoorschriften steeds verder afgezwakt, daar zij genomen worden in het kader van een economische oorlog om de winst. Intussen laat men het rederskapitaal met goedkope vlaggen ongehinderd zijn gang gaan. Daardoor gaat de situatie in de scheepvaart op wereldschaal alsmaar achteruit. Door de privatisering van de classificatiebureaus heeft men het teugelloos gedrag van het kapitaal zelfs nog een hart onder de riem gestoken. De classificatiebureaus zijn nu in handen van de reders. De overheid voert geen echte controle en inspectie meer uit, en is in feite nergens meer bij betrokken.
Er moeten onmiddellijk preventieve maatregelen worden genomen voor schepen met vlaggen van de lidstaten van de EU. Men moet de bestaande wetgeving weliswaar verbeteren, maar in eerste instantie zorgen voor toepassing daarvan. Men moet het systeem van de classificatiebureaus wijzigen en dit weer overhevelen naar de overheidssector. Ook moeten de bevoegde autoriteiten op algemene schaal grondige controle en inspecties verrichten naar de zeewaardigheid van alle schepen die in de territoriale wateren van de lidstaten varen, ongeacht hun nationaliteit, en moet men met behulp van IMO-besluiten dergelijke maatregelen ook op internationaal vlak erdoor zien te krijgen. Vooral schepen met goedkope vlaggen moeten angstvallig in de gaten worden gehouden. Hiertegen moet streng worden opgetreden. De inspectie van koopvaardijschepen moet verricht worden door overheidsdiensten met goed opgeleid personeel en de noodzakelijke technologische uitrusting. Daarbij moet eveneens de vakbondsbeweging in de scheepvaartsector actief worden betrokken.
Een echt beleid ter bescherming van de scheepsveiligheid, het menselijk leven op zee en het milieu moet in eerste instantie zijn gericht op de bestrijding van het teugelloze gedrag van reders. Daarin moeten strenge voorschriften voorkomen, met sancties voor de overtreding daarvan. Ook moet een dergelijk beleid bepalingen behelzen voor de samenstelling van de bemanning, rekening houdend met de gestegen behoeften, een bijdrage leveren aan de verbetering van de levens- en werkomstandigheden van de bemanningen en de vakbondsbeweging daadwerkelijke inspraak geven in de besluitvorming over de scheepvaart, vooral wanneer het om veiligheidsvraagstukken gaat.
Ofschoon met het voorstel tot wijziging van de bestaande richtlijn en het verslag-Watts niet tegemoet wordt gekomen aan de daadwerkelijke behoeften, worden hiermee stappen in de goede richting gezet. Daarom zullen de Europese afgevaardigden van de Communistische Partij van Griekenland voor het verslag stemmen.

Darras
Wat dit zeer ernstige en belangrijke vraagstuk betreft, wil ik allereerst onze rapporteur en de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme bedanken voor hun geduld en voor het opmerkelijke werk dat ze hebben verricht. Het Parlement heeft de wetgevingsprocedure versneld, hetgeen we overigens van deze instelling mochten verwachten. Verder is het Parlement erin geslaagd om op het gebied van veiligheid voorop te lopen, door beginselen toe te passen die het al lange tijd heeft erkend.
Mark Watts is er op drie manieren in geslaagd om de door de Commissie voorziene maatregelen aan te scherpen:
schepen die de afgelopen 24 maanden meer dan tweemaal in een communautaire haven zijn vastgehouden, moeten uit de vaart worden genomen. Voor ons Parlement dient hierbij het volgende criterium te worden toegepast: .
schepen die drie opeenvolgende jaren de vlag voeren van een land dat op de zwarte lijst is geplaatst, . De landen die deze goedkope vlaggen leveren en de scheepseigenaren die deze illegale en onverantwoorde praktijken bezigen, dienen zo te worden afgeschrikt.
er dient een "zwarte doos" aan boord van de schepen te komen. Schepen zonder een dergelijke "zwarte doos" dienen in de toekomst uit de communautaire havens geweerd te worden.
De burgers willen dat wij maatregelen treffen en zien onze stemming vol spanning tegemoet. Wij hebben immers niet gekozen voor een versnelde procedure om deze in het eindstadium te laten vertragen door een bemiddeling met de Raad die maanden kan duren. Het risico van ongelukken en vervuiling is te groot, en dan heb ik het nog niet eens over de werkomstandigheden en de lonen van de zeelieden. Laten we daarom voortvarend te werk gaan en dit vooruitgangsverslag aannemen. Het zal bijdragen tot het behoud van ons milieu en verbetering van de kwaliteit van het leven. De aanneming van dit verslag zal ons daarom tot eer strekken.

Meijer
Als alle vlagstaten van schepen, alle rederijen en alle classificatiebureaus van goede wil waren zouden havenstaatcontroles overbodig zijn. Helaas gaat het vaak om zo veel mogelijk geld verdienen, ten koste van de veiligheid, het milieu en het personeel. Menselijke fouten zijn voor het grootste deel een gevolg van de overbelasting, de onderbetaling en de ontoereikende opleiding van zeelieden. Het voorstel van de Europese Commissie ziet er geruststellend uit, maar is onvoldoende bestand tegen welbewuste tegenwerking. Het is daarom goed dat de rapporteurs Watts, Vachetta en Piétrasanta hebben geprobeerd om de gaatjes te dichten die in het voorstel van de Commissie nog open blijven. Zij stellen voor risicoschepen, schepen onder goedkope vlag en schepen zonder reisrecordergegevens uit de EU-havens te weren, brievenbusmaatschappijen en het in zee schoonspoelen van tanks tegen te gaan en het aantal inspecteurs te vergroten. Belangrijk is dat mevrouw Vachetta voorstelt om de bezettingsgraad, de arbeidstijden, het salarisniveau en de opleiding van zeelieden te verbeteren. Ik ondersteun alle verbeteringen en betreur dat sommige daarvan nu nog geen meerderheid achter zich krijgen.

Vlasto
Ik heb voor het verslag van de heer Watts gestemd, waarin wordt voorgesteld de kwaliteit en de frequentie van de inspecties in de havens van de lidstaten van de Europese Unie te verhogen. De Commissie stelt voor de inspectieprocedures te harmoniseren en stelt de voorwaarden vast om een schip de toegang tot de havens van de lidstaten van de Europese Unie te weigeren: als basis voor een communautair maritiem veiligheidsbeleid is dat het minimum.
Deze bepalingen hebben ten doel het toezicht op de veiligheid van schepen in onze havens te versterken, maar laten niet toe gevaarlijke schepen uit onze territoriale wateren te weren als ze niet in een van onze havens aanleggen. De beperkingen van deze voorstellen zijn dus duidelijk. Zo kan worden betreurd dat de Commissie niet voorstelt een echt Europees controleorgaan naar het model van de kustwacht van de Verenigde Staten op te richten.
Wij nemen genoegen met de instelling van een Europees systeem van toezicht en uitwisseling van informatie tussen de lidstaten. Het Europees Parlement moet ervoor zorgen dat de lidstaten de onontbeerlijke financiële en menselijke middelen beschikbaar stellen om dit systeem van snelle reactie en uitwisseling van informatie op doeltreffende wijze vorm te geven. Er zijn in de Europese Unie ongeveer 270 inspecteurs belast met de havencontroles door de lidstaten. Dat cijfer ligt ver onder het aantal inspecteurs dat nodig is om in de havens de maatregelen in praktijk te brengen die wij voorstellen.
De rapporteur heeft een aantal voorstellen gedaan om het bindende karakter en de doeltreffendheid van de inspecties te versterken. In sta ook volledig achter het vaarverbod, ongeacht de leeftijd van het schip, voor schepen die in de loop van de laatste twee jaar twee keer aan de ketting werden gelegd. Ik vind die maatregel het minimum en hoop dat wij verder kunnen gaan.
Wij moeten er daarom op toezien dat de vandaag door ons voorgestelde maatregelen door alle lidstaten van de Europese Unie worden toegepast. De lidstaten zijn dus voor de toepassing van die maatregelen verantwoordelijk. Zonder extra inspecteurs en financiële middelen zullen de voorgestelde controles in de havens dode letter blijven. Wij verwachten dus van de lidstaten dat ze zich echt voor de maritieme veiligheid inzetten.
Verslag-Hatzidakis (A5-0344/2000)

Fatuzzo
Een gepensioneerde heeft, toen ik hem vertelde dat we dit document van de heer Hatzidakis zouden behandelen, uitgeroepen: "Konden jullie daar niet eerder aan denken?!" En inderdaad, deze maatregel is het ei van Columbus. De heer Hatzidakis is de deus ex machina van deze noodzaak het gevaar van verontreiniging van de zee te voorkomen. Als we hier eerder aan hadden gedacht, als de heer Hatzidakis hier eerder was geweest, in de afgelopen jaren, zou hij zeker hebben voorgesteld schepen van een dubbele wand te voorzien en dan hadden we heel veel rampen kunnen voorkomen. Ik vraag de heer Hatzidakis dus zich achter een ander initiatief te scharen, namelijk om een dubbele wand ook verplicht te stellen voor tankwagens die olie en andere gevaarlijke substanties over onze autowegen vervoeren.

Alyssandrakis
Als men de veiligheid van schepen wil garanderen en het leven op zee en het milieu wil beschermen, moet men het ongebreidelde gedrag van reders bestrijden, strenge inspectiemaatregelen treffen voor schepen, en scheepvaartmaatschappijen die de veiligheidsvoorschriften overtreden zwaar bestraffen. Ook moet men de arbeidsvoorwaarden en de opleiding van scheepsbemanningen verbeteren en ervoor zorgen dat de bemanningen dusdanig zijn samengesteld dat daarmee tegemoet kan worden gekomen aan de gestegen behoeften van schepen.
De verplichting inzake dubbelwandige schepen kan bijdragen aan de verbetering van de veiligheid en de milieubescherming, maar is geen tovermiddel. Op zichzelf is dit geen voldoende voorwaarde voor de zeewaardigheid van schepen.
Wij zijn van mening dat een eventuele verandering van de haven- en loodsgelden voor dubbelwandige tankers niet ten koste mag gaan van de inkomsten van de havenfondsen en de andere fondsen waarin tot nu toe deze gelden werden gestort. Integendeel, het huidige heffingsniveau moet worden gehandhaafd voor dubbelwandige schepen en percentueel worden verhoogd voor enkelwandige schepen. Helaas wordt hier in het verslag geen gewag van gemaakt. Daarin worden de voorwaarden voor het uit de vaart nemen van stokoude schepen zelfs nog verslechterd.
In het verslag wordt voorgesteld het maximum tonnage voor schepen die zijn uitgezonderd van de in de verordening van de Commissie opgenomen regelingen voor schepen beneden de MARPOL-limiet, te verhogen van 600 naar 3000 TDW. Ons inziens zal daardoor het aantal schepen dat gevaarlijk is voor de veiligheid en de milieubescherming nog groter worden. Deze schepen worden bovendien vooral gebruikt in gebieden met zeer druk zeeverkeer.
Om bovengenoemde redenen zullen de afgevaardigden van de Communistische Partij van Griekenland tegen het verslag stemmen.

Meijer
Het zou beter zijn als er geen enkelwandige tankers meer bestonden, maar zulke schepen zijn tot 1996 nog gebouwd. Terecht wil de Commissie voorkómen dat Europa achterloopt op Amerika. Enkelwandige tankers moeten hier niet kunnen blijven varen als ze elders na 2005, 2010 of 2015 zijn verdwenen. Zonder tijdige maatregelen zouden we oude risicovolle schepen die in Amerika zijn afgedankt hierheen halen.
Dubbelwandige tankers verminderen het risico van olievervuiling, maar sluiten het niet uit. Met name in de Oostzee bij Estland en Rusland is het verkeer van tankers en van snelle passagiersschepen de laatste jaren sterk toegenomen. Daar is de kans van scheepsbotsingen zo groot dat zonder extra begeleiding en controle scheepsongelukken steeds waarschijnlijker worden. Er is daarom alle reden om ook dit voorstel van de Commissie aan te scherpen, net zoals de rapporteurs van de andere vandaag geagendeerde rapporten over veiligheid op zee dat hebben gedaan. Helaas doet rapporteur Hatzidakis het tegendeel. Hij vreest een tekort aan tankers en wil het liefst wachten op maatregelen op wereldschaal. Het voorstel van de Commissie heeft mijn steun. De afzwakkingen maken het voorstel daarentegen ontoereikend.

Vachetta
In de eerste plaats moet worden verduidelijkt wie op welk moment verantwoordelijkheid draagt, moeten de sociale normen voor de bemanningen in acht worden genomen, moet het principe dat de vervuiler betaalt, opnieuw worden ingevoerd en moet op het gebied van materialen worden geïnnoveerd. In dat kader moet de bouw van dubbelwandige schepen, vooral als die schepen bestemd zijn voor het vervoer van verontreinigende of gevaarlijke producten, zo snel mogelijk worden veralgemeend.
Europa mag immers niet achterblijven bij de regelgeving in de Verenigde Staten, die met de Oil Pollution Act van 1990 enkelwandige schepen tussen 2000 en 2015 willen uitbannen. Wij moeten ten minste het tempo van de Verenigde Staten volgen en ondertussen maatregelen nemen om te voorkomen dat risicoschepen naar de landen van de derde wereld verhuizen. Bovendien is de vervanging van de verouderde vloot een manier om de scheepsbouw een nieuwe impuls te geven.
Wij moeten nu al aan de verbetering van het dubbelwandig systeem denken. Vele technici wijzen op de moeilijkheden in verband met de inspectie en het onderhoud van de ruimte tussen de twee wanden. De voorstellen van de heer Hatzidakis perken de voorstellen van de Commissie echter in. Zoals de heer Hatzidakis heel goed heeft uitgelegd, hebben ze ten doel de maritieme veiligheid te versterken zonder daarbij de mededinging - de laagste prijs - uit het oog te verliezen. De heer Hatzidakis stelt dus voor aan de maritieme onveiligheid een einde te maken, zonder echter de oorzaken ervan aan te pakken.
Deze ontwerpverordening gaat in de goede richting. Wij moeten echter elke afwijking en elk uitstel van uitvoering afwijzen. Wij moeten aan het voorstel van de Commissie vasthouden.

Vlasto
Het verheugt mij dat het Europees Parlement zich eindelijk over de drie verslagen betreffende de maritieme veiligheid heeft kunnen uitspreken. Ik betreur echter nogmaals dat het te lang heeft geduurd om een van de prioriteiten van het Franse voorzitterschap van de Europese Unie tot een goed einde te brengen. De kwestie van de maritieme veiligheid kwam op de communautaire politieke agenda naar aanleiding van de schipbreuk van de Erika in december 1999. De verslagen waarover wij vandaag, bijna een jaar na de rampzalige schipbreuk, hebben gestemd, werden door de Commissie onder druk van het Europees Parlement voorgelegd. Een tweede scheepsramp, namelijk de schipbreuk van de Ievoli Sun in het Kanaal, was nodig om de eerste lezing van de teksten te versnellen.
Ik heb voor het verslag van de heer Hatzidakis gestemd en feliciteer de rapporteur met zijn doorzettingsvermogen in dit netelige dossier. De verplichting van de dubbele wand voor olietankers en het stapsgewijs uit de vaart nemen van de oudste schepen zijn maatregelen die in de goede richting gaan en onze terecht ongeruste landgenoten een concreet antwoord bieden.
Toch betreuren wij de duur van de overgangsperiode waarin enkelwandige schepen nog mogen varen, al kan de reikwijdte van de maatregel verklaren dat de tenuitvoerlegging stapsgewijs gebeurt. Wij moeten veel aandacht besteden aan de aanpassingen in het tijdschema voor het uit de vaart nemen van de oudste schepen, die eventueel door de Raad kunnen worden voorgesteld. In elk geval moet 2015 als uiterste datum worden aangehouden.
Het unilaterale besluit van de Verenigde Staten om na 2015 enkelwandige olietankers te verbieden in Amerikaanse havens voor anker te gaan, vormt inderdaad een bedreiging voor het zeevervoer in de territoriale wateren van de Europese Unie, waar de kans bestaat dat die schepen wel blijven varen. Het tijdschema voor het uit de vaart nemen van die schepen in onze wateren moet dus analoog zijn aan dat van de Verenigde Staten.
Tenslotte mogen wij niet vergeten dat de verplichting van een dubbele wand voor olietankers slechts een onderdeel van een echt Europees maritiem veiligheidsbeleid kan zijn. Dit besluit is belangrijk, maar ontoereikend. Een strengere regelgeving op internationaal niveau moet een fundamentele doelstelling van ons maritiem veiligheidsbeleid blijven.
Verslagen-Watts (A5-0343/2000) en Hatzidakis (A5-0344-2000)

Hudghton
De ramp met de Erika en andere olierampen, waaronder die met de olietanker de Braer voor de kust van Shetland en de Sea Empress of Wales, maken deel uit van een lange reeks catastrofen die plaatshadden binnen de wateren van de Europese Gemeenschap. Deze rampen hebben niet alleen onherstelbare schade toegebracht aan de natuur en het milieu, maar hebben ook de bestaansmiddelen van de plaatselijke bevolking vernietigd. Bij de ramp met de Erika werden de plaatselijke visindustrie en hydrocultuur ernstig beschadigd. Het is echter belangrijk dat we niet alleen naar de directe gevolgen van olierampen kijken, maar ook vooruit kijken naar de schadelijke effecten ervan op lange termijn.
Het is van essentieel belang dat de slachtoffers van olieverontreiniging een reële compensatie ontvangen. Daarnaast is het hoog tijd dat de communautaire maatregelen inzake de veiligheid van de scheepvaart worden verscherpt en dat er strenger wordt gecontroleerd. Zo dient er onder andere een eind te worden gemaakt aan het varen onder goedkope vlaggen, iets wat in de praktijk steeds vaker voorkomt. De verantwoordelijke bedrijven, het schip en de eigenaar van de lading dienen voor hun nalatigheid te betalen. Op dit moment wordt er nog steeds onvoldoende geld ter beschikking gesteld om reële compensaties uit te keren, wat maar al te duidelijk werd bij de ramp met de Braer. Bij deze ramp kreeg de visserij-industrie op de Shetland Eilanden onvoldoende schadevergoeding.
Wanneer er een ongeval op zee gebeurt, leidt dit dikwijls tot grote politieke opwinding. Ten tijde van de ramp mag die opwinding dan geruststellend lijken, vaak heeft ze geen grote veranderingen tot gevolg. Laten we ervoor zorgen dat in heel Europa passende maatregelen worden genomen en dat de geleerde lessen ook werkelijk resulteren in doorslaggevende politieke maatregelen.

Schörling
"Het pakket" wetsvoorstellen betreffende de veiligheid op zee is welkom en noodzakelijk. Dat heeft de ramp met de olietanker Erika wel laten zien.
Ik heb gestemd voor de verslagen over:
a. veiligheid van schepen, voorkoming van verontreiniging, en leef- en werkomstandigheden aan boord van schepen die de havens van de Unie aandoen,
b. dubbelwandige olietankers,
c. uitvoering en uitoefening van controle van schepen,
d. onopzettelijke of opzettelijke verontreiniging van de zee.
Bovendien heb ik voor alle amendementen gestemd die het voorstel van de Commissie verbeteren en aanscherpen. Het is met name belangrijk dat duidelijk wordt dat het beginsel 'de vervuiler betaalt' volledig zal gelden.
De laatste jaren is er een substantiële verhoging van het aantal olietankers in onder andere de Atlantische Oceaan, het Kanaal en de Oostzee, wat ook een groter risico met zich meebrengt op ongelukken die een negatieve invloed op het milieu hebben.
Nu bestaat de kans dat het olietankerverkeer in de Oostzee drastisch gaat uitbreiden sinds Rusland van plan is om meerdere oliehavens aan te leggen langs de Oostzeekust en in de Finse Golf, waar de Russische olie-industrie zich lijkt te gaan concentreren. In de stad Primorski, niet ver van Viborg, is de aanleg van een grote oliehaven voor export van Russische olie reeds begonnen en wordt er nog één in hetzelfde gebied gepland.
Finland heeft, met steun van het directoraat Milieu van de Commissie, getracht de Russische overheden over te halen tot het uitvoeren van een milieueffectbeoordeling in overeenstemming met het verdrag van Espoo. Rusland is op dit verzoek helaas niet ingegaan.
Een eventuele olieramp heeft een verwoestend effect op de Finse Golf en de Oostzee. De Oostzee is een zeer kwetsbare binnenzee, die al sterk vervuild is door lozingen van de industrie, rioleringen en de landbouw.
De Commissie en de Raad moeten nu het verzoek om milieueffectbeoordelingen (MEB) inwilligen en de Russische overheid te kennen geven dat in de toekomst voor de hele oliehandel met Rusland een MEB vereist is.
Verslag-Ortuondo Larrea (A5-0342/2000)

Fatuzzo
Mevrouw de Voorzitter, ik heb al eerder gezegd dat ik in het verleden heb gevaren. Deze maatregel van de heer Ortuondo Larrea, waarin de inspectie en controle van schepen worden gereglementeerd, is uiterst belangrijk, zoals alle inspecties en controles. Ik herinner me dat de nationale inspecteurs, die de schepen moesten controleren, aan boord kwamen. Ze sloten zich op in een kamertje met de boordcommissaris en kwamen er beladen met sigaretten, flessen sterke drank en wie weet wat nog meer uit. Inspecties zijn een serieuze zaak! Ik denk dat we moeten bewerkstelligen dat Europese schepen door Europese inspecteurs worden geïnspecteerd, want er moet een einde komen aan de gewoonte van regeringen en van de Raad om inspecties te weigeren, vooral wanneer het gaat om het schoonhouden van de zee en van onze kusten.

Bernié
Op elkaar lijkende scheepsrampen volgen elkaar op. Na de recente schipbreuken van de Erika en de Ievoli Sun voor de Franse kust moet de Europese Unie in actie komen en de classificatiemaatschappijen die risicoschepen in de vaart houden, streng controleren. Daarom is een Europese wetgeving onontbeerlijk.
Dit verslag verbetert de controle van schepen en voorziet in procedures en geharmoniseerde regels voor de inspecties. Het houdt een vooruitgang in en verdient dus onze steun, ook al vinden wij dat de rapporteur niet ver genoeg gaat.
De heer Larrea heeft het immers wel over een harmonisatie van de controlecriteria voor alle lidstaten, maar niet over de schepen uit derde landen die buiten de Europese Unie worden gecontroleerd. Wat zal een Maltees of Cypriotisch schip in slechte staat beletten dicht bij onze kusten te varen? Wanneer zal de Europese Unie eindelijk besluiten elk schip dat niet aan haar regels voldoet, de toegang tot de territoriale wateren te weigeren?
Europa is gewoonlijk snel met milieuwetgeving. Hoe lang zal het, wegens de enorme financiële en de uiteenlopende belangen van de lidstaten, nog wachten om de maritieme veiligheid aan te pakken? Wanneer zal de Unie voldoende menselijke en financiële middelen beschikbaar stellen om deze opdracht uit te voeren, zodat het niet bij een intentieverklaring blijft?
Wij stemmen dus voor dit verslag. Het gaat in de goede richting. Wij betreuren echter dat het de verantwoordelijkheid van de vervuilers (controleur, reder, bevrachter, verzekeraar) niet precies omschrijft, dat het geen preventieve of repressieve maatregelen omvat om het intensief schoonspoelen van de tanks, de belangrijkste bron van maritieme verontreiniging, aan te pakken, dat het niet in een inventarisering van de risicoschepen voorziet en dat het niet elk manifest gevaarlijk schip, ongeacht zijn leeftijd, de toegang tot de territoriale wateren ontzegt.
Richtlijn 97/57/EG moet nu dringend worden herzien, temeer omdat Malta en Cyprus, respectievelijk vierde en zesde vloot ter wereld, kandidaat-landen zijn.
In combinatie met deze communautaire actie moet de Internationale Maritieme Organisatie worden gereactiveerd en echte politiebevoegdheid krijgen om de ISM-code te doen naleven. De IMO zou dan een doeltreffend instrument naar het voorbeeld van Interpol zijn.
Wij hopen dat de Raad zijn verantwoordelijkheid spoedig op zich zal nemen. Het gaat om de kwaliteit van ons milieu.

Krivine
Uit de recente schipbreuken van de olietanker Erika en het chemicaliënvrachtschip Ievoli Sun blijkt welke belangrijke rol de classificatiemaatschappijen in het zeevervoer spelen. Wij kunnen ons terecht vragen stellen over de betrouwbaarheid en doeltreffendheid van de controles die ze uitvoeren.
In de eerste plaats is de erkenning van de classificatiemaatschappijen, zonder voorafgaande controle of harmonisatie op Europees niveau, de taak van de lidstaten. Bovendien verschilt de opleiding van de inspecteurs van die maatschappijen van land tot land. Niets garandeert overigens de onafhankelijkheid van die maatschappijen tegenover vlag of klant. De voorstellen van de rapporteur voor een harmonisatie op Europees niveau zijn beslist positief.
De Europese Unie moet zichzelf middelen verschaffen om de normen voor classificatiemaatschappijen door een erkende en bevoegde autoriteit te doen toepassen. Daarvoor zijn extra menselijke en financiële middelen nodig. De classificatiemaatschappijen zullen moeten worden gecontroleerd en zo nodig gestraft door de erkenning in te trekken.
Als zich een ongeluk voordoet, moet de financiële verantwoordelijkheid van de erkende organisaties worden erkend en geharmoniseerd. Om beter met de materiële en economische, maar ook sociale en milieuschade rekening te houden, moeten de bedragen van de vermelde vergoedingen worden opgetrokken.
Ik steun het verslag en de door de Commissie voorgestelde wijzigingen, maar roep de afgevaardigden ertoe op ook de amendementen van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid goed te keuren, in het bijzonder die betreffende de harmonisatie van de regels voor de classificatiemaatschappijen en de status van de inspecteurs.

Meijer
Het zeevervoer is in de afgelopen decennia sterk gegroeid, en de kosten zijn gedaald. Er wordt havengeld uitgespaard door bij storm te blijven doorvaren, en door ook op andere tijdstippen het risico te aanvaarden dat er dodelijke ongelukken plaatsvinden. Zolang de kosten van het overtreden van regels lager zijn dan die van het naleven van regels zullen ondernemingen die een maximale winst willen de verkeerde keuzes blijven maken. De vlagstaten slagen er nog steeds niet in om zelf de inspectie van de zeewaardigheid en de milieuveiligheid van zeeschepen te organiseren. Zij laten dit werk uitbesteden aan internationaal opererende bedrijven, die afhankelijk zijn van de gunsten van rederijen. De scheepseigenaren die zich vrijwillig als klant melden kunnen desgewenst uitwijken naar een ander bureau dat minder strenge eisen stelt. Het is een stap vooruit dat de erkenning van classificatiebureaus kan worden ingetrokken, dat de aansprakelijkheid wordt geharmoniseerd en dat classificatiebureaus altijd hun gegevens moeten overdragen aan de concurrent die hun werk overneemt. Het is nòg beter als de controle tweejaarlijks wordt en dat classificatiebureaus niet afhankelijk mogen zijn van slechts één groot bedrijf dat schepen bouwt, repareert of exploiteert. Maar het allerbeste zou het zijn als een geharmoniseerde controle rechtstreeks de verantwoordelijk van de overheid wordt.

Vlasto
Het verslag van de heer Ortuondo Larrea is de laatste van de maatregelen om de maritieme veiligheid te verhogen. Het is een belangrijke maatregel omdat hij de classificatiemaatschappijen voor schepen betreft.
In het verslag wordt in de lidstaten een zekere eenvormigheid voorgesteld op het gebied van kwaliteit en deskundigheid van de classificatiemaatschappijen, voor de erkenning waarvan de lidstaten en de Commissie voortaan samen verantwoordelijk zullen zijn.
De voorstellen versterken ook de verantwoordelijkheid van de classificatiemaatschappijen en voorzien in financiële sancties en schorsing of intrekking van hun erkenning bij ongevallen die aan hen kunnen worden toegeschreven. Het feit dat de classificatiemaatschappijen na de schipbreuk van de Erika in december 1999 verantwoordelijk werden gehouden, herinnert ons aan hun belangrijke rol in de beoordeling en preventie van risico' s van de staat waarin de schepen zich bevinden.
De staat onder de vlag waarvan een schip vaart, is verantwoordelijk voor de zeewaardigheid van dat schip. Ik hoop dat de betrokkenheid van de Commissie bij de erkenning van de classificatiemaatschappijen en hun grotere verantwoordelijkheid het einde van de goedkope vlaggen zal betekenen. In dat perspectief moeten wij onverwijld deze maatregelen in de kandidaat-landen doen toepassen, waarvan de vloten aan de veiligheidsnormen en -criteria van de Europese Unie zullen moeten voldoen.
Het probleem van de classificatiemaatschappijen overstijgt de grenzen van de Europese Unie. De Commissie moet zichzelf dan ook de nodige middelen verschaffen om de toepassing van de nieuwe maatregelen door de lidstaten, maar ook door de kandidaat-landen te controleren. Tenslotte moet ons gemeenschappelijk maritiem veiligheidsbeleid op internationaal niveau navolging krijgen. De eisen die wij aan onze schepen stellen, moeten tot de vloten van de derde landen worden uitgebreid. Maritieme veiligheid mag geen onderwerp zijn waarover alleen in noodgevallen, als alweer een nieuwe ramp onze kusten treft, wordt gesproken, maar moet door een geïntegreerd en volhardend beleid op internationaal niveau worden aangepakt.
Voorbereiding van de Raad van Nice

Berthu
Mevrouw de Voorzitter, de Fractie Unie voor een Europa van Nationale Staten heeft niet voor de resolutie van het Europees Parlement betreffende de voorbereiding van de Raad van Nice gestemd, omdat die geheel is ingegeven door de wil om de supranationale instellingen te versterken door aan alle lidstaten eenvormige regels op te leggen.
In het bijzonder zijn wij tegen de oproep voor een Europese grondwet, tenminste als de nationale grondwetten daaraan dan ondergeschikt worden gemaakt. Wij zijn tegen de integratie van een bindend Handvest in de Verdragen, die een angstaanjagend proces van uniformering in gang zou zetten. Wij zijn tegen de algemene uitbreiding van de gekwalificeerde meerderheidsstemming, de uitbreiding van de medebeslissing en de opheffing van het compromis van Luxemburg.
De federalisten hebben hier het Franse voorzitterschap en minister Védrine aangevallen en gezegd dat het een mislukking zou zijn als de Raad daarover in Nice niet tot een akkoord zou komen. Dat zou eerder een groot succes zijn. Aan de vooravond van de uitbreiding hebben wij immers geen streng, supranationaal, hiërarchisch opgebouwd en ver verwijderd Europa nodig, maar juist een soepel Europa dat dicht bij de burger staat en op respect voor de nationale democratieën gebaseerd is.
Wat de agenda van de Top van Nice betreft, menen wij dat het handvest een verklaring moet blijven, dat de Commissie één commissaris per lidstaat moet tellen, dat bij de herweging van de stemmen in de Raad de pariteit tussen de grote lidstaten in acht moet worden genomen, dat de meerderheidsstemming niet tot de belangrijkste onderwerpen zoals immigratie, internationale onderhandelingen over diensten, fiscaliteit en sociale zekerheid mag worden uitgebreid en dat versterkte samenwerking ook buiten het institutionele kader algemeen moet worden aanvaard.
Meer in het algemeen zullen na Nice andere onderhandelingen van start moeten gaan, maar deze keer wel in de goede richting. De instellingen moeten worden versoepeld en de volkeren moeten opnieuw controle kunnen uitoefenen opdat Europa geen superstaat, maar een netwerk van nationale democratieën wordt.

Fatuzzo
Mevrouw de Voorzitter, in tegenstelling tot de heer Berthu zijn de Partij van de Gepensioneerden, die ik de eer heb in het Europees Parlement te vertegenwoordigen, en ikzelf voorstanders van een nauwere band tussen de lidstaten van de Europese Unie. Ik vind zelfs dat dit Parlement, waar wij lid van zijn, meer moed zou moeten scheppen, we zouden net als tijdens de Franse revolutie een constitutionele vergadering moeten vormen en ons in de Jeu de Paume moeten verzamelen. U, mevrouw de Voorzitter, zou onze Robespierre moeten zijn. U wordt dan natuurlijk meer een heldin dan een held, en we wensen u natuurlijk niet toe dat u op dezelfde manier aan uw einde komt.
Wat ik wil zeggen is dat de Europese Unie een echte unie van lidstaten moet worden, met een Parlement dat zich in het centrum van de wetgevingsprocedure bevindt.

Cauquil
Mevrouw de Voorzitter, ook als de Europese instellingen na de Europese Raad van Nice worden hervormd of als de rivaliteit tussen de leidende kringen van de lidstaten elke institutionele hervorming doet mislukken, zal de Europese Unie ook in de toekomst uitsluitend de belangen dienen van de heersende economische klasse, de grote industriële en financiële groepen, hun zaakjes en winsten. Ondanks de al even hoogdravende als holle verklaringen over de democratie en de belangen van de volkeren heeft het debat binnen die instellingen niets met de belangen van de arbeiders of de meerderheid van de bevolking te maken.
Wij kiezen zeker geen partij in het getouwtrek tussen de woordvoerders van de drie of vier grote landen die de Europese Unie willen beheersen. Voor ons is het ook niet van belang of het Handvest van de grondrechten al dan niet bij het Europees Verdrag wordt gevoegd. In dat zogenaamde Handvest van de grondrechten heeft men immers de elementaire rechten voor de werknemers niet willen opnemen, maar bovendien de deur voor sociale afbraak opengezet. In plaats van de sociale en mensenrechten op een hoger niveau te tillen, zal het handvest het gemakkelijker maken om ze terug te schroeven.
Daarom hebben wij, hoewel wij ons niet over de bijzonderheden uitspreken, tegen het geheel gestemd.

Andersson, Färm, Hedkvist Petersen, Hulthén en Hans Karlsson
Wij stemmen voor de resolutie, maar we willen een paar kanttekeningen plaatsen bij de volgende punten:
We staan positief tegenover het uitbreiden van het gebruik van een gekwalificeerde meerderheid in de Raad. We zijn echter van mening dat deze besluitmethode geen kwesties mag behelzen die onder de tweede pijler vallen. Mocht er gebruik worden gemaakt van een gekwalificeerde meerderheid, dan dient dat ons inziens gecombineerd te worden met het medebeslissingsrecht van het Parlement.
Wij steunen een verwijzing naar het Handvest van de grondrechten in artikel 6.2 van het Verdrag. We zijn in de huidige situatie echter tegen het opnemen van het Handvest in het Verdrag en het opnemen van het Verdrag in de grondwet.
Binnen het buitenlands en veiligheidsbeleid staan we positief tegenover het feit dat de crisisbeheersing een prominente plaats heeft gekregen. Op voorwaarde dat de EU-instanties controle krijgen over de vormgeving van de hechtere samenwerking, willen we daar ook onze steun aan geven.

Belder
De voortekenen van de Top in Nice bieden niet veel hoop op een goede afloop. Een bevredigend akkoord is nog niet in zicht.
De steeds openlijker strijd om de macht tussen vele lidstaten vertroebelt het zicht op mogelijke compromissen. Vele lidstaten, met name de grote, schijnen er enkel op uit te zijn om de eigen machtspositie in de toekomst te verbeteren. Het merendeel van de ingediende resoluties laat zien dat ook het Europees Parlement niet ontsnapt aan de verleiding om "Nice" vooral als een succes te beschouwen wanneer de eigen macht wordt uitgebreid.
Daar kan ik mij niet in vinden. Machtsdenken alleen is niet voldoende om de Europese Unie klaar te maken voor de toekomst. Voor een Europese Unie waarin de diverse volkeren vreedzaam kunnen samenleven, is allereerst nodig dat de regeringen in onderling respect en invoelingsvermogen zoeken naar een houdbaar evenwicht. De instellingen van de Europese Unie moeten in staat zijn hun taken te vervullen, zonder dat zij daarbij op de stoel van de lidstaten gaan zitten. Ook in de toekomst moet ieder land waarlijk tot zijn recht kunnen komen, in een Unie die stoelt op gerechtigheid. Dit acht ik een doorslaggevend criterium om het verdrag van Nice te beoordelen. Ik mis deze notie echter helaas in de ontwerpresoluties. Volledige gerechtigheid verwacht ik in het toekomende rijk van de Heere Jezus. Dat moet er ons nu niet van weerhouden om deze gerechtigheid al hier op aarde te zoeken, ook als volken van de Europese Unie.

Blak, Lund en Thorning-Schmidt
De Deense sociaal-democraten in het Europees Parlement stemmen voor de gezamenlijke ontwerpresolutie over de voorbereiding van de bijeenkomst van de Europese Raad in Nice van 7 tot 9 december. Het is onder andere de bedoeling de huidige intergouvernementele conferentie af te ronden met de ondertekening van het Verdrag van Nice. Wij zijn steeds tegenstander geweest van de zeer uitgebreide agenda van de intergouvernementele conferentie, die de meerderheid in het Europees Parlement met ontwerpresoluties herhaaldelijk heeft proberen in te voeren. Wij hebben dit in de verschillende stemmingen ook steeds laten blijken. Meerdere van de door de fracties ingediende ontwerpresoluties stellen dan ook ernstig bezorgd de vraag in hoeverre de Top van Nice erin zal slagen de Unie klaar te stomen voor de uitbreiding.
De belangrijkste taak van deze Top is ervoor te zorgen dat de EU efficiënte instellingen krijgt. De voorwaarde hiervoor is dat er tussen de kleine en grote landen een evenwicht wordt gevonden, niet alleen wat de stemmenverdeling in de Raad betreft, maar ook wat de samenstelling van het Europees Parlement en de Commissie aangaat. Deze beide instellingen zorgen er in belangrijke mate voor dat de EU zich verder op de gemeenschappelijke doelstellingen en de grensoverschrijdende taken concentreert, terwijl de rest aan de lidstaten wordt overgelaten.
De uitbreiding is een groot project, dat niet alleen vanuit de kandidaat-landen, maar ook vanuit de huidige lidstaten gesteund moet worden. Een aantal leden van het Europees Parlement ambiëren een constitutionalisering van de verdragen, waarbij het Handvest van de grondrechten in de verdragen wordt opgenomen, alsook de invoering van meerderheidsbesluiten op alle gebieden. Het is naar onze mening niet verstandig in de huidige intergouvernementele conferentie te blijven aandringen op deze punten en bovendien beknot het de invloed van het Parlement. Dat hebben wij bij de stemmingen van vandaag gemerkt. Wij hebben voor het verslag als geheel gestemd, omdat wij de staatshoofden en regeringsleiders onder druk willen zetten om in Nice tot een goed resultaat te komen.

Caudron
Aan de vooravond van de Top van Nice en zonder op de resultaten vooruit te lopen wil ik het Franse voorzitterschap met deze grote inspanning feliciteren. Ik feliciteer ook de ministers, die moeite noch tijd hebben gespaard om in de commissies en in de plenaire vergadering regelmatig met het Europees Parlement van gedachten te komen wisselen.
Hoewel ik, net als vele anderen, soms heb betreurd dat premier Jospin wegens de cohabitatie in deze zes maanden weinig heeft gezegd, weet ik dat hij zijn ministers voortdurend krachtig heeft gestimuleerd.
Ik wil in het bijzonder de heer Védrine en de heer Moscovici bedanken, alsmede mevrouw Aubry, aan wie wij de sociale agenda, één van de sterke punten van dit voorzitterschap, te danken hebben.
Het is nu zaak de Top van Nice tot een succes te maken en iedereen er met betrekking tot de hervorming van de instellingen toe te brengen de laatste toegevingen te doen om tot een goed akkoord en een goed verdrag te kunnen komen.
Om het Handvest van de grondrechten een grotere juridische kracht te geven, moet daarnaar ook in het Verdrag zelf worden verwezen.
De sociale agenda moet spoedig worden uitgevoerd. Wij moeten daarom uitdrukkelijk op het belang ervan wijzen. Tenslotte moeten wij een kaderrichtlijn betreffende de openbare diensten op de sporen zetten. Dat dit dringend is, wordt niet meer bestwist.
Een week voor de Top heb ik persoonlijk goede hoop. Ik heb aan die hoop uitdrukking willen geven door voor de resolutie te stemmen, ook al ben ik het niet eens met alles wat daarin staat.

Eriksson, Frahm, Herman Schmid, Seppänen en Sjöstedt
In zijn resolutie pleit het Europees Parlement (zoals gewoonlijk) voor meer medezeggenschap voor zijn eigen instelling. Het zou een goede zaak zijn als het Europees Parlement ook met evenveel enthousiasme zou bespreken hoe de opkomst bij de verkiezingen voor het Europees Parlement vergroot kan worden. De verkiezingen van 1999 zouden een gemiddelde opkomst van minder dan 40% hebben gehad zonder de stemplicht die in een aantal lidstaten geldt en zonder gelijktijdige nationale verkiezingen.
Het enthousiasme dat het Europees Parlement aan de dag legt voor meer medezeggenschap in de EU is niet iets wat erg leeft bij de kiezers.
Het huidige democratische debat in Europa is gebaseerd op de nationale parlementsverkiezingen in de betreffende lidstaten. Voor een meer democratische EU moeten de nationale parlementen meer invloed op de werkzaamheden van de EU hebben.

Figueiredo
- (PT) Het is verontrustend dat het debat en de door het Europees Parlement aangenomen resolutie geen uitsluitsel geven over de ontwikkelingen na Nice. Wij maken ons vooral zorgen over de verdere inkorting van de soevereiniteit van kleine landen als Portugal, de versterking van het federalisme en de militaire dimensie van het veiligheids- en defensiebeleid en de zwakke, ontoereikende maatregelen op sociaal gebied.
Wat de intergouvernementele conferentie en de daaruit voortvloeiende hervorming van de Europese instellingen betreft, achten wij het volstrekt onaanvaardbaar dat men de macht van een klein aantal grote landen tracht te versterken ten koste van het beslissingsvermogen van het merendeel van de kleine en middelgrote landen. Dit streefdoel is ongetwijfeld gebaat met de uitbreiding van de gekwalificeerde meerderheid, "versterkte samenwerkingen" in het kader van een "harde kern", de toepassing van de versterkte samenwerking op terreinen als het veiligheids- en defensiebeleid, het voorstel om een Europese grondwet op te stellen op basis van het Handvest van de grondrechten dat inhoudelijk bijzonder beperkt is en in diverse opzichten veel minder ambitie vertoont dan andere soortgelijke documenten, op zowel internationaal als nationaal vlak, zoals onder meer het geval is met Portugal.
De maatschappelijke initiatieven zijn veel te bescheiden. Zij bevatten niet eens een concrete invulling van de tijdens de Top van Lissabon aangegane verplichtingen, met name voor wat de noodzakelijke versterking van de economische en sociale samenhang betreft. Het is derhalve van fundamenteel belang dat de Raad zijn standpunten herziet. Hij moet de onstuitbare golf van bedrijfsfusies en -concentraties een halt toeroepen, de huidige liberaliseringsprocessen onderbreken en de macro-economische beleidslijnen wijzigen. Wij verwachten met andere woorden dat de Raad zich ten volle toelegt op de verwezenlijking van kwalitatief hoogwaardige werkgelegenheid waaraan de nodige rechten zijn gekoppeld, de armoedebestrijding en de strijd tegen de sociale uitsluiting.

Gallagher
Als vertegenwoordiger van Ierland moet ik zeggen dat ik de inhoud van de resolutie over de Europese Raad van Nice 2000, die zojuist door het Parlement is aangenomen, zeer teleurstellend vind. Bij de hervorming van de Verdragen van de Europese Unie dient rekening te worden gehouden met de belangen van de kleinere lidstaten. Als dat niet gebeurt, dreigt het kwetsbare evenwicht dat de basis vormt voor het functioneren van de Europese Unie verloren te gaan.
Ik wil met name een aantal elementen onder uw aandacht brengen waarvan ik denk dat zij in de toekomst de stabiliteit van de Unie in gevaar zouden kunnen brengen. Tevens wil ik graag een aantal vragen opwerpen met betrekking tot de democratische legitimiteit van het besluitvormingsproces.
Ik denk dat de uitbreiding van de stemmingen met gekwalificeerde meerderheid geen goed voorstel is. Het voorstel ontneemt lidstaten namelijk het recht om op het juiste tijdstip te beslissen of een beleid gecommunautariseerd dient te worden. Ik ben vast van mening dat per geval bekeken dient te worden of de overstap van eenparigheid naar stemmingen met gekwalificeerde meerderheid gemaakt dient te worden.
Ik ben er evenmin voorstander van dat stemmingen met gekwalificeerde meerderheid en de medebeslissing automatisch met elkaar worden verbonden. Ook hier ben ik van mening dat per geval bekeken dient te worden of de medebeslissingsbevoegdheden moeten worden uitgebreid. Ik sta al bekend als absoluut tegenstander van het idee om het gemeenschappelijk landbouwbeleid onder de medebeslissing te brengen. Ik ga daarom ook niet dieper op dit punt in.
Ik ben het eens met de bevordering van de rechten die in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie worden genoemd. Ik ben het er echter niet mee eens het Handvest in het Verdrag van Nice op te nemen. Ik denk dat we beter uitvoerig onderzoek kunnen doen naar een ander alternatief, zoals bijvoorbeeld het toetreden van de Europese Unie tot het Europees Verdrag voor de rechten van de mens.
Het is mogelijk dat in Ierland een referendum zal worden gehouden naar aanleiding van de uiteindelijke overeenkomst die de vijftien lidstaten in Nice sluiten. Ik kan u verzekeren dat in Ierland de huidige onderhandelingen nauwlettend worden gevolgd, net zoals dat ongetwijfeld in alle lidstaten het geval is. We moeten voorzichtig te werk gaan en niet vooruitlopen op de publieke opinie. Ook moeten we geen besluiten nemen waar onze bevolking nog niet klaar voor is. Deelname aan de Europese Unie heeft voor Ierland heel positief uitgepakt en ik geloof dat geleidelijkheid een van de factoren is geweest die hierbij een rol hebben gespeeld.
Als we willen dat de hervorming van verdragen en de uitbreiding van de Europese Unie een succes worden, dan moeten we er wel zeker van zijn dat de Europese bevolking volledig achter onze beslissingen staat. Er moeten dan ook geen besluiten over de ontwikkeling van de Europese Unie worden genomen die de Europese burgers van de Unie dreigen te vervreemden. Iedere democratie is immers gegrondvest op het vertrouwen van de bevolking. Verliest de Europese Unie de steun van de bevolking, dan verliest zij haar bestaansrecht.

Krivine en Vachetta
Het Franse voorzitterschap heeft de geboorte van het politieke Europa aangekondigd. Welnu, de Top van Nice zal alleen maar het Europa van de defensie en de Unie van de handel versterken. In het kader van de NAVO zal de Europese Unie een nieuwe wereldorde helpen opleggen die weinig om het lot van de Palestijnen geeft en zich opmaakt om het spoorvervoer en de post de facto te liberaliseren.
De toetreding van nieuwe landen is een voorwendsel om een Europese integratie te versterken die alleen de industriële groepen dient. De voorstanders van een liberaal Europa vergroten niet alleen de ellende van volkeren die al onder armoede gebukt gaan, maar leggen ook een politiek project op: ze willen een kern van rijke landen die een uitgebreide Europese markt controleren.
De Europese Unie neemt ook het voortouw in de nieuwe liberale eisen van de WTO en de kapitalistische mondialisering. Door artikel 133 van het Verdrag van Amsterdam te wijzigen zou Europa de meerderheidsstemming, die in de Raad momenteel met betrekking tot de handel wordt toegepast, uitbreiden tot andere terreinen zoals openbare diensten, intellectuele eigendom, gezondheid en onderwijs.
De goedkeuring van een sociale agenda is boerenbedrog. Het Handvest van de grondrechten zal geen nieuw etiket zonder toekomst blijven, maar dreigt het liberalisme in Europa nog te versterken.
Samen met hen die weigeren de wereld tot koopwaar te reduceren, zullen wij aan de alternatieve sociale top deelnemen.

McMillan-Scott
De stemming van de conservatieve Parlementsleden van vandaag weerspiegelt onze mening dat Groot-Brittannië deel moet uitmaken van een Europa dat minder doet, maar beter, en niet van een Europa dat meer doet, maar slechter.
Vandaag konden de leden van het Europees Parlement kiezen uit twee typen hervormingen van de Europese Unie. Een conservatieve benadering van het Witboek over hervorming van de Commissie stelt de Europese Unie in staat om minder te ondernemen, maar wel beter. De resolutie over de Top van Nice is echter het ontwerp voor een Europese Unie die meer onderneemt en alles slechter doet.
De hervormingen die worden voorgesteld door het Parlementslid Malcolm Harbour betreffende het Witboek getuigen van gezond verstand. De bevolking van Groot-Brittannië wil een hervorming van de Europese Unie om deze meer aansprakelijk en ook efficiënter te maken. Deze hervormingen zijn standvastig bepleit door de conservatieve leden van het Europees Parlement.
Aan de andere kant zijn de zogenaamde hervormingen die zijn opgenomen in de resolutie over de Top van Nice maar weinig begrijpelijk voor de burger buiten Brussel. De hervormingen maken de Europese Unie alleen maar ingewikkelder en zullen de afstand tussen de Unie en de burger vergroten. Voor de uitbreiding hebben de hervormingen geen enkel nut, wat bijvoorbeeld een grondige herziening van het gemeenschappelijk landbouwbeleid wel zou hebben. Dit zijn de punten waar de leden van Labour en de Liberal Democrats hun steun aan hechten.

Marinho
 - (PT) Het Parlement heeft net een resolutie over de Top van Nice aangenomen die de volgende kenmerken vertoont:
1 - Geen van de vraagstukken waarover de lidstaten het tijdens de voorbereidende werkzaamheden van de IGC grondig oneens waren, wordt op afdoende wijze behandeld. Dit heeft tot gevolg dat alle belangrijke leftovers van Amsterdam nog steeds onopgelost blijven. Het Parlement doet afstand van zijn recht op inspraak en zwijgt als een graf. Op deze wijze dient het partijdige belangen, nationale trouw en de regeringen in plaats van zijn verplichtingen ten overstaan van de burgers na te komen.
2 - Zij biedt desondanks een voordeel dat bij nader inzien lang niet zo onbetekenend is als op het eerste gezicht misschien lijkt, namelijk dat de minder bevolkte lidstaten zich van het stilzwijgen van het Parlement kunnen bedienen ten overstaan van de lidstaten die hun institutionele macht in alle communautaire organen wensen te versterken. In dit opzicht spelen de grote en kleinere landen gelijk. De grote lidstaten kunnen zich voor de bescherming van hun belangen niet op het Parlement beroepen. Zij kunnen het Parlement in het toekomstige institutionele bouwwerk niet tegen ons uitspelen.
3 - De resolutie onderstreept nog een ander belangrijk punt: door hun krachten te bundelen zijn de delegaties van de kleine landen erin geslaagd te beletten dat de resterende landen tijdens de debatten van de komende week in Nice een politieke overwinning in de wacht slepen. Wij zijn weliswaar niet als overwinnaars uit de bus gekomen, maar we hebben ook geen nederlaag geleden. In sommige gevallen kom je met zwijgen een heel eind ...
4 - Dit alles verklaart waarom een betekenisvol stilzwijgen een positieve stem rechtvaardigt.

Montfort
Ik heb zonder aarzelen tegen de gezamenlijke ontwerpresolutie over de Raad van Nice gestemd. De kiezers die ik hier vertegenwoordig, zijn het volledig oneens met de gemaakte keuzes.
De tekst maakt van de toekomstige (en steeds verder opschuivende) uitbreiding gebruik om de versterking te vragen van een systeem dat nu al in ademnood verkeert. Alsof dat de enige oplossing zou zijn! Alsof ons continent op geen enkele andere manier zou kunnen worden georganiseerd dan volgens het integratiemodel, dat, zoals u weet, oorspronkelijk voor een harde kern van vijf of zes landen werd uitgewerkt.
Waarom zouden wij het onmogelijke proberen en voor de uitbreiding van de Unie en de vertegenwoordiging van landen en volkeren een systeem toepassen dat nu al zijn grenzen heeft bereikt, terwijl een ander systeem, namelijk dat van het Europa van de volkeren, een eenvoudige en doeltreffende oplossing biedt?
Waarom kunnen wij niet erkennen dat het geïntegreerde Europa slechts in naam democratisch is? Het uitgebreide, naar integratie strevende Europa is niet democratisch: het schendt een van de belangrijkste mensenrechten, namelijk het recht op een natie. Democratie houdt meer in dan stemmen. Voor democratie moet er een dialoog zijn, en om een dialoog mogelijk te maken moet er een gevoel van saamhorigheid zijn, dat vaak met de taal verbonden is. Onze debatten in het Parlement lijken meer op opeenvolgende monologen dan op een echte dialoog. De debatten in de nationale parlementen zijn levendig, energiek en relevant: de afgevaardigden in het Palais Bourbon, Westminster en de Cortes kunnen hun opvattingen met elkaar confronteren, omdat dat binnen hetzelfde culturele kader gebeurt en zij dezelfde taal spreken.
Ik heb ook gestemd tegen een tekst waarin wordt geëist dat het Handvest van de grondrechten wordt geïntegreerd in het toekomstige verdrag, dat in Nice zal worden goedgekeurd. De tekst is dubbelzinnig, bevat tegenstrijdigheden en is vatbaar voor interpretatie. Sommigen doen alsof de tekst ongevaarlijk is. Wij kunnen dat niet. In de handen van het Hof van Justitie van Luxemburg, door een van zijn magistraten enkele jaren gelden een 'rechtscollege met een missie' genoemd, kan het Handvest het meest antidemocratische instrument worden dat de Europese integratie heeft voortgebracht.
De Conventie die met de opstelling van het handvest was belast, is daarvan de voorafspiegeling: de overheersende rol van invloedrijke groepen en activistische broeihaarden in de opbouw van het federale Europa werd daarin bevestigd. De Conventie was een orgaan dat slechts een minimale consensus kon bereiken over rechten die de volkeren in Europa nu al genieten, een orgaan dat een tekst heeft voortgebracht die zeker voor een conflict tussen de jurisprudentie van het Hof van Justitie van de Gemeenschappen en het Hof voor de rechten van de mens in Straatsburg zal zorgen.

Poos
Het Europees Parlement heeft een laatste keer voor de Raad van Nice een standpunt met betrekking tot de grote thema' s van de intergouvernementele conferentie kunnen innemen. De Commissie constitutionele zaken heeft een ontwerpresolutie voorbereid waarin de verwachtingen van het Europees Parlement in herinnering worden gebracht. Ik ben het ermee eens dat de Unie democratischer en doeltreffender moet worden en dichter bij de burger moet komen te staan. Met een aantal voorstellen ben ik het echter niet eens, omdat ik ze te weinig genuanceerd vind. Daarom heb ik mij onthouden.
Op het belangrijke terrein van de instellingen wordt in de resolutie een bevredigende oplossing voorgesteld. De duidelijke bevestiging van het principe van de dubbele legitimering van de Unie door de volkeren en door de staten is in dat opzicht zeer belangrijk. Ze maakt het voor de onderhandelaars van de kleinste lidstaten mogelijk in Nice het principe van een voldoende vertegenwoordiging in alle instellingen, met inbegrip van het Europees Parlement, te verdedigen.
Het wordt steeds duidelijker dat met de opening van het debat over de evenredigheid (van de stemmen in de Raad en de zetels in het Europees Parlement) en dus over de machtsverhoudingen tussen de lidstaten een doos van Pandora is geopend die in Nice moeilijk zal kunnen worden gesloten.
Niet alleen tussen de grote en de kleine lidstaten, maar ook tussen de grote lidstaten onderling wordt nu geruzied.
De Europese Raad zou er dus goed aan doen meteen alle institutionele besluiten volgens het principe van de dubbele legitimiteit, dat vanaf het begin van de Gemeenschap zijn waarde heeft bewezen, te nemen.

Theorin
Ik steun de ambitie om op de Top van Nice het uitbreidingsproces te vereenvoudigen. De gezamenlijke resolutie houdt echter een reeks formuleringen in waar ik niet achter kan staan. Ik ben tegen het ontwikkelen van een gemeenschappelijk defensiebeleid en het invoeren van een Raad van defensieministers. Ik kan een stemming met een gekwalificeerde meerderheid binnen het handelsbeleid niet steunen en sta evenmin achter besluiten die met een gekwalificeerde meerderheid worden genomen onder de tweede pijler, dat wil zeggen het buitenlands, veiligheids- en defensiebeleid.
Het is verkeerd om de Unie op te delen in A-landen en B-landen. Daarom ben ik het er niet mee eens dat een derde deel van de lidstaten voorrang krijgt. Het is eveneens verkeerd om het Handvest op te nemen in het Verdrag.
Verslag-Brok (A5-0340/2000)

Coûteaux
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, wij hebben niet alleen om inhoudelijke redenen tegen de verslagen van de heer Brok en mevrouw Lalumière gestemd, maar ook omdat wij altijd hebben geoordeeld dat het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, waarop ze betrekking hebben een utopie is, zoals acht jaar na het Verdrag van Maastricht is uitgekomen.
Bij wijze van anekdote verwijs ik naar artikel J.2, lid 3 van titel V van het Verdrag van Maastricht: 'De lidstaten dragen er zorg voor dat hun nationaal beleid met de gemeenschappelijke standpunten overeenstemt' . Dat artikel is geen enkele keer in acht genomen, niet meer overigens dan de andere artikelen van titel V. Integendeel, het werd met voeten getreden. Het meest recente voorbeeld daarvan is de erkenning van Noord-Korea door Londen. De fungerend voorzitter van de Unie betreurde deze misstap, die hij uitzonderlijk noemde. Drie dagen later volgde Berlijn het voorbeeld van Londen, blijkbaar zonder zelfs de moeite te hebben genomen om het Franse voorzitterschap op de hoogte te brengen.
Wij hebben ons hier volkomen bespottelijk gemaakt. Voor deze zielige Europese integratie, of misschien kunnen wij beter Europese desintegratie zeggen, is dat uiteindelijk slechts een mislukking te meer. Ik denk bijvoorbeeld aan de hervorming van de instellingen, die voor 1995 en vervolgens voor 1997 was beloofd en die enkele dagen voor de Top van Nice nog steeds mank lijkt te lopen. De Top van Nice zal niet meer zijn dan een volgende teleurstelling in verband met de uitbreiding, die ook al sedert tien jaar wordt beloofd. Ik zwijg dan nog over de opeenvolgende miskleunen in verband met de euro. Dat zijn maar enkele voorbeelden. Ik zou het ook over de verlaging van de kredieten voor het MEDA-programma en het Europees Ontwikkelingsfonds kunnen hebben.
Eén ding moeten wij uit deze verslagen onthouden: de bijna rituele oproep tot de NAVO, want voor 1999 kan de heer Brok alleen Kosovo vermelden. In Washington hebben de Europeanen deze keer een scheidsrechter gevonden, en dankzij de gelidsluiters van de Amerikaanse generaals heeft Europa eindelijk een eenheid gevonden. Nogmaals, dit is allemaal bespottelijk. Als de historici de geschiedenis van Europa in de 20ste eeuw zullen schrijven, denk ik dat zij het niet meer over het GVBV zullen hebben dan over de SDN, en dat is wellicht maar het beste ook.

Fatuzzo
Mevrouw de Voorzitter, ik heb met plezier voor het verslag-Brok gestemd. Over dit verslag wil ik u de opmerkingen van een bejaarde pensioengerechtigde doorgeven. Zijn naam is Maurizio Enfissi en hij komt uit de gemeente Capriate San Gervasio in de provincie Bergamo. Toen ik hem vertelde dat de Europese Unie over haar eigen veiligheid en defensie begint na te denken, zei hij: "Goed zo! Ik heb in de laatste oorlog gevochten en dat is me absoluut niet bevallen. Als het jullie dus lukt oorlogen te voorkomen, zoals jullie tot nog toe hebben gedaan, hebben jullie een heel belangrijk doel bereikt." Daarna heeft hij nog gezegd: "Terwijl ik in de oorlog vocht, heb ik niet gewerkt en dus geen premies voor mijn pensioen betaald. Het oorlogspensioen dat ik krijg, is zo laag, zo vreselijk laag... Maar lonen die oorlogen eigenlijk wel?!"

Andersson, Färm, Hedkvist Petersen, Hulthén, Hans Karlsson en Theorin
We verwelkomen en steunen het verslag dat veel belangrijke tendensen behandelt in de ontwikkeling van het gemeenschappelijke buitenlands en veiligheidsbeleid. We zijn het echter niet eens met het feit dat de taak die uitgevoerd wordt door de Hoge Vertegenwoordiger overgedragen wordt aan de Commissie.
We kunnen ons er evenmin in vinden dat de delegaties van de Unie in EU-ambassades veranderen. De lidstaten zijn verantwoordelijk voor diplomatie met het buitenland. Wij zijn van mening dat een omschakeling van de delegaties van de Commissie in delegaties van de Unie tot belangenverstrengeling kan leiden met de nationale diplomatieke delegaties van de lidstaten.

Meijer
 - Eerder dit jaar heb ik de heer Solana enthousiast horen vertellen dat er buiten het grondgebied van de Europese Unie veel gebieden bestaan waar kan worden ingegrepen. Zijn nieuwe rol heeft een eind gemaakt aan de traditionele neutraliteit van Ierland, Zweden, Finland en Oostenrijk. Na 1945 werd onder defensie verstaan dat men het eigen grondgebied verdedigt tegen buitenlandse aanvallers. Een defensief leger had dus geen taken buiten het grondgebied van de staat die dat leger heeft opgericht. De NAVO heeft zich de eerste 50 jaar van haar bestaan gehouden aan die formule. Het leger van de Verenigde Staten trok Vietnam, de Dominicaanse Republiek en Grenada binnen, terwijl Frankrijk en Engeland het Suezkanaal in handen probeerden te krijgen, maar als NAVO werd er niet opgetreden buiten het eigen grondgebied. Dat gebeurde pas nadat de Sovjet-Unie en het Warschaupact, die jarenlang de rechtvaardiging waren geweest voor het bestaan van de NAVO, waren ingestort. Mijn partij, de Socialistische Partij van Nederland, wijst elke poging van de Europese Unie om de grootmacht Amerika te imiteren af. Ik kan niet instemmen met de bedoelingen die de heer Brok heeft met zijn verslag.

Souchet
De delegatie van l' Autre Europe van de Fractie Unie voor een Europa van Nationale Staten heeft zonder aarzelen tegen het initiatiefverslag van de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid gestemd dat de heer Brok hier heeft verdedigd.
Zoals elk jaar wordt in dit rituele verslag van het Europees Parlement, dat in principe de jaarlijkse balans van het GBVB betreft, de welbekende stapsgewijze methode toegepast waarbij wordt gepoogd van elke federalistische doorbraak op een bepaald terrein gebruik te maken om nog verder te gaan, zonder met de Verdragen of besluiten van de Europese Raden rekening te houden. In dit geval betreft het de Raad van Helsinki en het gemeenschappelijk buitenlands beleid, waarvoor de rapporteur drie principiële doelstellingen formuleert die wij alleen maar kunnen verwerpen: de Europese activiteit in de wereld beperken tot die van de Unie, een echt Europees Ministerie van Buitenlandse Zaken instellen om de functies van de nationale ministeries over te nemen, en tenslotte de pijlerstructuur van de Europese Unie opgeven en de communautaire methode veralgemenen, door in het bijzonder de Hoge Vertegenwoordiger onder de verantwoordelijkheid van de Commissie te plaatsen.
In dit actieplan betreffende de structuren wordt slechts een enkel, nochtans zeer belangrijk element vergeten, namelijk de voorafgaande definitie en inhoud van een gemeenschappelijk buitenlands beleid. De diplomatieke realiteit verschilt sterk van wat sommigen in het Parlement dromen. Het GBVB bestaat niet. Als dat nog nodig was, werd dat onlangs bewezen door de erkenning, zonder een gemeenschappelijk standpunt af te wachten, van de Republiek Noord-Korea door het Verenigd Koninkrijk en Duitsland. Het is dus duidelijk dat wij het gewicht van de Europese diplomatie kunnen vergroten door te proberen de besluiten, die in wezen het voorrecht van de nationale staten blijven, te harmoniseren, indien dat wenselijk, opportuun en doeltreffend is, en niet door totaal ondoeltreffende structurele beperkingen op te leggen.
Onze fractie heeft daarom opnieuw tegen de absurde voorstellen gestemd om de nationale diplomatieke diensten naar het communautaire niveau over te hevelen, zoals in de paragrafen 74 en 75 van de resolutie staat, om de delegaties van de Unie in echte Europese ambassades om te vormen en om een Europese school voor diplomatie op te richten. Het voorstel om al het diplomatieke personeel van de lidstaten, naar schatting 40.000 ambtenaren, ten dienste te stellen van een denkbeeldig buitenlands beleid, is al even surrealistisch als concreet.

Van Orden
Het verslag-Brok bevat veel punten waarmee de Britse conservatieve leden van het Parlement in kunnen stemmen, vooral met de nadruk die wordt gelegd op de uitbreiding van de Unie. Er zijn echter een aantal specifieke elementen die we niet kunnen steunen, bijvoorbeeld:
dat de Commissie de verantwoordelijkheid voor het veiligheids- en defensiebeleid op zich dient te nemen door de post van Hoge Vertegenwoordiger voor het GBVB over te nemen (paragrafen 65, 66 en 68)
dat delegaties van de Commissie de rol van "EU-ambassades" op zich dienen te nemen en dat zij het werk van ambassades van de lidstaten dienen te coördineren (paragraaf 74).
een autonoom veiligheids- en defensiebeleid buiten de NAVO om (paragrafen 11 t/m 15)
De suggestie van militair ingrijpen door de Europese Unie in Azië (paragraaf 38)
Verslag-Lalumière (A5-0339/2000)

Fatuzzo
Mevrouw de Voorzitter, vorige week was ik in Rome. Ik heb een neef, de zoon van mijn zus, die op de NAVO-bases in de Verenigde Staten heeft geleerd jachtvliegtuigen te besturen. Hij heeft zijn opleiding afgerond, dus hij kan nu aan de slag als piloot in de militaire luchtvaart. Hij heeft van mij gehoord dat de Europese Unie een snelle interventiemacht aan het opzetten is, een leger dat snel kan optreden om de vrede in Europa en in de omliggende regio' s te handhaven. "Ach, daar zou ik graag aan meedoen!" heeft hij gezegd. Maar dat is niet de reden dat ik hem noem, natuurlijk. Als hij goed is, komt hij er wel. Ik noem hem omdat hij later in ons gesprek heeft gezegd: "Dat is een goed idee, dat Europese leger, en ook die Europese politie! Waarom zouden we legers paraat houden om de grenzen tussen Italië, Frankrijk, Duitsland en Spanje te verdedigen? Die zijn er toch niet meer. De legers samenvoegen is een goed idee."

Andreasen, Busk, Haarder, Jensen en Riis-Jørgensen
De vijf Deense liberale leden van het Europees Parlement stemmen voor het verslag-Lalumière over het gemeenschappelijk veiligheids- en defensiebeleid, omdat wij het handelingsvermogen van de EU-lidstaten en dus ook van de NAVO willen versterken. Deze nieuwe samenwerking zal alleen succesvol zijn als zowel de EU als de NAVO er versterkt uitkomen.

Blak, Lund en Thorning-Schmidt
De Deense sociaal-democraten in het Europees Parlement steunen het verslag over de totstandbrenging van een gemeenschappelijk Europees veiligheids- en defensiebeleid. Het verslag bevat echter enkele elementen die wij niet zonder meer kunnen steunen.
Ten eerste is het belangrijk vast te stellen dat Denemarken op grond van het voorbehoud op militair gebied geen strijdkrachten kan leveren voor de gemeenschappelijke Europese interventiemacht. Ten tweede staan wij sceptisch tegenover de idee betreffende een echt Europees ruimtevaartbeleid, indien men daarmee beoogt in Europa hetzelfde defensiesysteem als in de VS op te zetten. Voor onderzoeksdoeleinden en milieucontrole heeft een gemeenschappelijk Europees ruimtevaartbeleid echter wel voordelen te bieden. Ten derde wordt in het verslag op verschillende plaatsen gepleit voor een actievere rol van het Europees Parlement bij de totstandbrenging van een gemeenschappelijk Europees veiligheids- en defensiebeleid. Wij benadrukken dat de vaststelling van een dergelijk beleid een intergouvernementele aangelegenheid is, waarbij het Europees Parlement niet kan noch mag worden betrokken.
De verdere institutionalisering van het veiligheids- en defensiebeleid in de EU is een ontwikkeling die wij niet kunnen steunen. Elke lidstaat moet zelf kunnen beslissen in hoeverre hij aan een gemeenschappelijk Europees veiligheids- en defensiebeleid wil deelnemen. Het is overigens niet de taak van het Europees Parlement te definiëren hoe groot de interventiemacht moet zijn en of er zowel marine- als luchtvaartstrijdkrachten dienen te zijn. Wij vinden het zinloos lidstaten die niet aan een bepaalde operatie willen deelnemen, te verplichten mee te betalen, zoals het Europees Parlement voorstelt, omdat de landen in kwestie dan betrokken worden bij een conflict waarmee ze niets te maken willen hebben. Om dezelfde reden is het ook belangrijk de neutrale lidstaten niet voor het hoofd te stoten. Hun wens om neutraal te zijn moet in alle opzichten gerespecteerd worden.

Bordes, Cauquil en Laguiller
Wij hebben uiteraard tegen het verslag gestemd. Onder het mom van de ontwikkeling van een Europees veiligheids- en defensiebeleid verklaart de rapporteur onomwonden dat een militair beleid ten dienste van de doelstellingen van het buitenlands beleid van de Europese Unie onontbeerlijk is. Het gaat dus om de belangen van imperialistische machten en grote kapitalistische groepen die Europa beheersen en de koers van de Unie bepalen.
Wij zijn des te meer tegen dat imperialistische militaire regime gekant, omdat hier daarover een uitgesproken consensus bestaat. De overgrote meerderheid van de fracties, van extreem-rechts via de groenen tot de PSE-Fractie, staat duidelijk achter het beleid.
Dat beleid is natuurlijk tegen de volkeren gericht. Het is gericht tegen hen die onder imperialistische militaire interventies van de Unie en haar bondgenoten te lijden zouden hebben, zoals onlangs in de Balkan.
Het is echter ook gericht tegen de volkeren van de Europese Unie, die in elk geval de nieuwe, in het verslag gevraagde wapenuitgaven moeten financieren en zelfs niet zeker weten of die troepen in naam van de ordehandhaving op een dag niet tegen hen zullen worden ingezet.

Cossutta
 - (IT) Europa moet ook een politieke Unie worden en niet alleen een economische. Daarom zijn ook de Italiaanse communisten voorvechters van een snelle toetreding van de kandidaat-landen, voor de verwezenlijking van een groter Europa met als basis de Europese cultuur en de beste democratische tradities.
Op dit terrein zijn alle tegenstellingen tussen West-Europa en Midden- en Oost-Europa overwonnen. Nu moet ook de militaire organisatie van de NAVO, die zo langzamerhand volkomen uit de tijd is, worden verlaten, ten gunste van een Europees leger dat onafhankelijk is van de Verenigde Staten. Europa moet wel met hen bevriend blijven, maar niet meer aan hen ondergeschikt zijn.
Het Europese leger moet volledig Europees zijn, doeltreffend en doelmatig, en moet onder democratisch toezicht van de parlementaire instellingen staan. Als er een dergelijk leger was geweest, dan zou de oorlog van de NAVO tegen Joegoslavië, gegeven de geschiedenis en de tradities van de deelnemende volkeren, niet hebben plaatsgevonden.
Daarom stemmen we voor het verslag-Lalumière, hoewel we talrijke bedenkingen en aanmerkingen hebben over het agressieve karakter van sommige delen van de resolutie. We zullen ervoor vechten om die agressie te voorkomen.

Eriksson, Frahm, Sandbæk, Herman Schmid, Seppänen en Sjöstedt
Om onder meer de volgende redenen hebben we tegen het verslag-Lalumière gestemd:
1. Wij zijn van mening dat er vandaag de dag geen reële bedreigingen voor Europa bestaan. Het is daarentegen hoog tijd voor een actief ontwapeningsbeleid en uitbreiding van civiele middelen. We zijn ervan overtuigd dat een vreedzaam Europa niet tot stand kan komen door middel van militaire bondgenootschappen. De toekomstige conflicten worden niet opgelost door militair ingrijpen, maar door middel van een sociaal, economisch en ecologisch rechtvaardig beleid. Ons vredesbeleid is gebaseerd op de conflicttheorie, volgens welke militarisering niet voor een veiligere en vreedzamere wereld zorgt, maar bijdraagt aan een grotere onveiligheid en een groter risico op militaire conflicten.
2. Wij zijn van mening dat een civiele crisisbeheersing een waardevol instrument is voor conflictpreventie, iets waar in het verslag helaas niet voldoende aandacht aan wordt geschonken.
3. Wij zijn van mening dat militaire acties in het kader van het gemeenschappelijk veiligheids- en defensiebeleid slechts uitgevoerd mogen worden na en in overeenstemming met resoluties van de VN-Veiligheidsraad. Een zienswijze die de rapporteur niet lijkt te delen.
4. Het verslag is gebaseerd op een interventiefilosofie waar wij niet in geloven. We vinden dat het internationaal recht en de soevereiniteit van de nationale staten gerespecteerd dienen te worden en als richtsnoer moeten dienen in de internationale politiek. Er wordt gesproken over de gemeenschappelijke belangen en normen en waarden van de EU als reden voor militaire bewapening. We zijn van mening dat er geen redenen bestaan voor een militarisering op grond van deze normen en waarden die niet worden gedefinieerd en waarvan we ons afvragen wat ze inhouden.
5. Mevrouw Lalumière geeft duidelijk aan dat we in de toekomst binnen de EU mogelijk verplicht zullen zijn om alle grenzen met derde landen van de EU-lidstaten te verdedigen. Dat gaat niet samen met de ongebondenheid van een aantal lidstaten.
6. Verder wordt neutraliteit überhaupt niet genoemd in het verslag, en in de motivering van het verslag vermoeden we een gebrek aan respect tegenover landen die neutraal zijn. In paragraaf 49 worden lidstaten verplicht die niet willen of kunnen deelnemen aan een taak om toch mee te doen en de taak te financieren. Dit is evenmin verenigbaar met neutraliteit.
7. Het idee van een uitgebreide defensie vinden wij een belediging van de kandidaat-landen die nu al een gespannen economie hebben en die eigenlijk moeten investeren in bijvoorbeeld sociale welvaart in plaats van in bewapening.

Figueiredo
 - (PT) Dit verslag is bijzonder verontrustend. De goedkeuring ervan betekent dat het Europees Parlement zijn steun verleent aan een versterkte militarisering van de Europese Unie. Het initiatief sluit aan bij het doel om uiterlijk in 2003 een snelle interventiemacht op poten te zetten van 50.000-60.000 manschappen die binnen 60 dagen op de been gebracht kunnen worden, voor een jaar beschikbaar zijn en de nodige ondersteuning vanuit de lucht en de zee ontvangen. Het dringt aan op de verdere ontwikkeling van de militaire middelen en capaciteiten van de Europese Unie en spoort de lidstaten ertoe aan op deze terreinen in de bestaande leemten te voorzien zoals zij onlangs op het gebied van het strategische luchtvervoer, kruisraketten en verkennings- en navigatiesatellieten hebben gedaan.
Een ander zorgwekkend punt is het voorstel om de lidstaten die niet aan een bepaalde missie willen deelnemen ertoe te verplichten een financiële bijdrage te leveren die over de aan de oorlog deelnemende lidstaten wordt verdeeld.
Wij delen ook allerminst de voldoening over de kaderovereenkomst die zes Europese landen in Farnborough hebben gesloten teneinde de herstructurering van de defensie-industrie in Europa te bevorderen. Daarin wordt een ruimtelijk beleid uitgestippeld dat de civiele en militaire aspecten van het gebruik van de ruimte en de beschikbare nationale en multinationale militaire middelen omvat.
Tot slot maakt het verslag gewag van de mogelijkheid dat in Nice de definitieve organen van het GBVB - Militair Comité en Militaire Staf - worden opgericht. De bevoegdheden en het beslissingsvermogen van deze organen zullen de tenuitvoerlegging van het gemeenschappelijk veiligheids- en defensiebeleid nog bespoedigen.
Daarom kunnen wij alleen maar tegenstemmen.

Krivine en Vachetta
Als op de Top van Nice tot de oprichting van de kern van een Europees leger wordt besloten, wordt daarmee bevestigd dat een Europese macht in het leven zal worden geroepen die haar belangen overal in de wereld zal verdedigen. Dat bewijst het imperialistische karakter van die macht. Het gaat immers om de bescherming van investeringen in het buitenland, de verovering van markten, de toegang tot grondstoffen en de exploitatie van goedkope arbeid. In het kader van de NAVO zal die strijdmacht samen met de Verenigde Staten in actie komen. In de eerste plaats zal het Europese leger worden gebruikt om de onmiddellijke omgeving van de Europese Unie te stabiliseren. De inlijving van Oost-Europa en Noord-Afrika op het gebied van de handel kan de sociale ongelijkheid alleen maar verscherpen en zal tot sociale onlusten, lokale militaire conflicten en massale volksverhuizingen leiden. In de toekomst zal de Europese Unie, door haar diplomatieke en militaire krachten te coördineren, met meer succes proberen te doen wat de lidstaten gedurende de gehele voorbije eeuw hebben gedaan, en dat allemaal onder het voorwendsel van het behoud van de vrede en van humanitaire operaties.
Wij hebben geen behoefte aan een euromilitarisme. Net als tegen de NAVO en ons eigen nationale leger zijn wij tegen het Europese leger gekant. Als wij, om de Verenigde Staten de loef af te steken, onze Europese militaire industrie (EADS, Dassault, BAE) willen ontwikkelen, zal het eerste gevolg daarvan een drastische verhoging van de militaire begroting en de overheveling van het wetenschappelijke en technologische onderzoek naar de militaire sector zijn. Bij dit nieuwe imperialistische plan van de Europese Unie hebben de werknemers niets te winnen maar alles te verliezen.

Meijer
In mijn stemverklaring bij het verslag-Brok heb ik aangegeven dat ik het optreden van legers van lidstaten van de Europese Unie buiten het eigen grondgebied niet zie als een bijdrage aan defensie of veiligheid. Het 50-jarig bestaan van de NAVO werd gevierd met de eerste NAVO-oorlog. Die oorlog stelde Milosevic in staat om nog een jaar langer te blijven regeren over Servië en Montenegro, want hij kreeg daardoor de kans om zich op te werpen als de beste garantie voor de Serviërs tegen buitenlandse agressie. De rapporteur noemt nu een aantal redenen om buiten het eigen grondgebied op te treden. Eén daarvan is de terechte verontwaardiging over etnische conflicten buiten de Unie. Het is goed dat we ons daarmee bezighouden in de vorm van bemiddeling, het aandragen van modellen voor bestuurlijke oplossingen en het verlenen van humanitaire steun aan diegenen die zich als gevolg van zo' n conflict genoodzaakt voelen om te gaan verhuizen. Met militaire middelen van buitenaf komt er geen oplossing, want die neemt de oorzaak van het conflict niet weg en verandert de publieke opinie niet. De vrees dat energievoorraden niet voor de lidstaten beschikbaar komen kan al helemaal geen geldige reden zijn voor eenzijdig ingrijpen.

Sacrédeus
Ik heb tegen het verslag gestemd.
Van de vele punten in het verslag waar ik kritisch tegenover sta, wil ik de volgende voorbeelden bespreken:
Paragraaf 49: "verlangt in ieder geval dat een lidstaat die niet aan een taak wenst deel te nemen, in naam van de solidariteit tussen de lidstaten gehouden is een financiële bijdrage te leveren die over de deelnemende lidstaten wordt verdeeld".
Paragraaf 50: "is tenslotte van mening dat de Petersbergtaken uiteindelijk uit de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen bekostigd moeten worden, wat een wijziging van artikel 28 VEU en van de financiële vooruitzichten noodzakelijk zal maken".
Deze paragrafen gaan mijns inziens zo ver dat het moeilijk wordt om het recht te handhaven van neutrale landen zoals Zweden op autonome besluitvorming binnen het defensiebeleid alsmede het recht om niet betrokken te worden bij een gewapend conflict.
De formuleringen in het verslag voeren daarom te ver en zijn derhalve voldoende reden om tegen het verslag in zijn geheel te stemmen.

Theorin
Ik waardeer de poging tot het ontwikkelen van een gemeenschappelijk Europees veiligheidsbeleid, maar ik ben tegen de ontwikkeling van een gemeenschappelijke militaire defensie. Het verslag bevat bijvoorbeeld verregaande formuleringen betreffende het GBVB en de NAVO over "dreigen met het gebruik van geweld" als pressiemiddel bij conflictpreventie, wat direct in strijd is met het VN-Handvest. Hetzelfde geldt voor de formuleringen over het verbeteren van het vermogen van de EU om vijandig luchtafweergeschut te penetreren en voor formuleringen over een marineluchtvaartinterventiemacht, alsmede formuleringen over hechtere samenwerking wat betreft een wederzijdse defensiewaarborg. Daarom kan ik het verslag niet steunen.

Van Orden
Wij, de Britse conservatieve Parlementsleden, hebben serieuze bedenkingen bij het idee van een communautair defensiebeleid dat volledig losstaat van de NAVO en daarom kunnen we het verslag-Brok niet steunen. Bovendien zijn er een groot aantal paragrafen waartegen we specifieke bezwaren aantekenen. Hierbij denk ik bijvoorbeeld aan:
De suggestie dat defensie een zaak wordt van de Gemeenschap en dat de rol van Hoge Vertegenwoordiger van het GBVB niet langer wordt bekleed door de Raad, maar door een vice-voorzitter van de Commissie (paragraaf 4 en 44).
Dat militaire acties gefinancierd moeten worden vanuit een communautaire begrotingslijn en dat de lidstaten een financiële bijdrage moeten leveren aan militaire acties zelfs al wensen zij hier niet aan deel te nemen (paragraaf 49 en 50).
Het voorstel voor de oprichting van een gecentraliseerd Europees Veiligheidscollege (paragraaf 78).
Het idee dat Gemeenschapsgelden gebruikt dienen te worden om initiatieven te financieren met betrekking tot informatievoorziening voor het gemeenschappelijk Europees veiligheids- en defensiebeleid (GEVDB) zowel binnen de Unie als in buitenlandse hoofdsteden (vooral binnen de VS) (paragraaf 75 en 79)
Het voorstel om een "Europese politiemacht" te creëren (paragraaf L)
De tegenstelling tussen het idee dat de EU de buitengrenzen van de Unie verzekert omdat dit een onderdeel zou zijn van het gemeenschappelijk buitenlands- en veiligheidsbeleid (paragraaf D) en daarnaast erkenning van het feit dat de collectieve verdediging de taak is van de NAVO (paragraaf C).

Wijkman
Ik steun het verslag in grote lijnen, maar ik wil aangeven dat ik een afwijkende mening heb over paragraaf 49. Daarin wordt verlangd dat lidstaten die niet aan een taak wensen deel te nemen gehouden zijn, gezien de solidariteit tussen de lidstaten, een financiële bijdrage te leveren die over de deelnemende lidstaten wordt verdeeld. Een dergelijke eis voert naar mijn mening te ver.
Verslagen-Brok (A5-0340/2000) en -Lalumière (A5-0339/2000)

Gahrton en Schörling
Wij hebben om verschillende redenen tegen de verslagen-Brok en -Lalumière gestemd. Wij vinden dat bewapening en de bijhorende stijging van de militaire uitgaven niet beantwoorden aan de uitdagingen die Europa nu moet aangaan. In dit decennium na de omwentelingen in het oosten krijgen de kandidaat-landen met deze verslagen een verkeerd signaal betreffende "het Europees vredesproject". Ten tweede kan het verslag aanleiding geven tot een breuk met de niet-gebonden landen, die betrokken worden in het gemeenschappelijk Europees veiligheids- en defensiebeleid dat ze mee moeten financieren. De leuze "eenheid in verscheidenheid" lijkt te verstommen, vooral voor de niet-gebonden lidstaten, ook in het geval slechts een deel van de inhoud van de verslagen ten uitvoer wordt gelegd.
De invoering van een nieuw territoriaal defensiebeleid dat ook in de toekomst tot de bevoegdheid van een vice-voorzitter van de Commissie zou behoren, kunnen wij evenmin steunen. Een dergelijke breuk met de NAVO, alleen om de grenzen van Europa te hertekenen, staat mijlenver van de verbloemde woorden na de val van de muur. Wij hebben absoluut geen behoefte aan nog meer militaire structuren. Het ware daarentegen goed voor het imago van de EU dat ze zich zou concentreren op civiele en humanitaire oplossingen in plaats van de Petersbergtaken alle prioriteit te verlenen.
Verslag-Theorin (A5-0308/2000)

Fatuzzo
Mevrouw de Voorzitter, ik heb voor deze maatregel gestemd, omdat ik vind dat alle pogingen om vrede te stichten, vooral in gebieden waar burgeroorlogen en maatschappelijke conflicten woeden, door de Partij van de Gepensioneerden gesteund moeten worden. Een kritische opmerking voor mevrouw Theorin: onder de talrijke voorstellen die zij heeft ingediend om vrouwen meer invloed te geven op conflictregeling in oorlogsgebieden ontbreekt een voorstel om vrouwen op te nemen in de hogere echelons van de legerhiërarchie. Mevrouw de Voorzitter, u houdt ons rumoerige Europees Parlement zo vaardig in toom, u zou vast ook in staat zijn een legeronderdeel te leiden bij vredesmissies in oorlogsgebieden. Op die manier zou ook u aan de gunstige invloed van vrouwen op de vrede bijdragen.

Lulling
Op zich was het idee van de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen om een initiatiefverslag op te stellen over de participatie van vrouwen aan vreedzame conflictregeling acceptabel. Wat daarbij echter uit de bus is gekomen is eigenlijk een soort etikettenbedrog. Slechts weinig van hetgeen in de negeneneenhalve bladzijde lange resolutie staat heeft echt iets te maken met dit thema. Er zijn 18 verwijzingen naar documenten, verklaringen, overeenkomsten, resoluties van de VN en de Veiligheidsraad en actieplannen. Daarmee zijn honderden bladzijden gemoeid waarvan de draagwijdte velen van ons niet eens kunnen overzien.
De resolutie bestaat uit 19 overwegingen en 23 paragrafen met 36 alinea' s. In welgeteld zes paragrafen staat iets dat te maken heeft met het eigenlijke thema. De rest is volgestopt met opmerkingen over geweld, seksueel wangedrag van Europese soldaten tijdens vredesmissies - over de Serviërs wordt met geen woord gerept -, plaatsing en belichting van latrines in vluchtelingenkampen, eisen inzake het asiel- en immigratiebeleid, abortus, adoptie, naar geslacht opgesplitste analyses, de oprichting van ministeries voor vrouwenzaken in de lidstaten, enzovoort.
Een leraar zou bij de beoordeling van een dergelijk opstel zeggen: niet terzake doend!
Ik kan niet instemmen met een dergelijk samenraapsel waarmee regelrecht misbruik wordt gemaakt van een thema om ons bepaalde ideologische eisen ten aanzien van de zojuist genoemde vraagstukken aan te wrijven. Ik zet mij nu al schrap, want ik weet dat ik met mijn stem zal worden beschouwd als een tegenstandster van de participatie van vrouwen aan vreedzame conflictregeling. Ik ben daar echter geen tegenstandster van, integendeel!

Martin, David
, schriftelijk. (EN) Ik ben het eens met het verslag van mijn collega Maj-Britt Theorin. Zoals zij in de tekst duidelijk maakt, worden tijdens gewapende conflicten seksueel geweld en massale verkrachting van vrouwen stelselmatig als strijdmiddel gebruikt.
Ook steun ik haar oproep aan de lidstaten om al de nodige stappen te ondernemen om artikel 75 van het Vierde Protocol van Genève te wijzigen zodat verkrachting, gedwongen bevruchting en seksuele slavernij worden gedefinieerd als oorlogsmisdaden. Tevens steun ik haar oproep voor de ratificatie van het Verdrag van Rome met betrekking tot het Internationale Strafhof.
De rapporteur moet ook worden gesteund in haar oproep aan de Commissie en de lidstaten om bij de organisatie van vluchtelingenkampen die door de Europese Unie worden gefinancierd en bij hun asiel- en immigratiebeleid rekening te houden met genderverschillen. Er kan bijvoorbeeld asiel worden toegekend aan vrouwen die tijdens een gewapend conflict zijn verkracht.

Sacrédeus en Wijkman
Wij steunen het verslag in grote lijnen, maar we hebben moeite met de gedetailleerdheid in sommige onderdelen ervan. Omdat het in strijd is met het subsidiariteitsbeginsel wordt dit weerspiegeld in ons stemgedrag. Het verslag gaat bovendien verder dan zijn oorspronkelijke opdracht, zoals blijkt uit de titel ervan. Veel problemen die in het verslag worden besproken, zijn in hoge mate reëel, maar horen niet thuis in dit document.

Scallon
, schriftelijk. (EN) In het verslag "Preventie en oplossing van gewapende conflicten: genderkwesties" tracht mevrouw Theorin de lezer op de hoogte te stellen van de rol van vrouwen in vreedzame conflictregeling. Eigenlijk is dit nogal verwarrend, want de titel van het verslag stemt niet volledig overeen met de inhoud. Een aantal bepalingen - waaronder het straffen van verkrachters, het zodanig inrichten van kampen dat ze veilig zijn voor vrouwen, en zorgen dat vrouwen in moeilijke omstandigheden genoeg voedsel en medische hulpmiddelen tot hun beschikking hebben - zijn zeker goed. Maar de inhoud van het document gaat nog veel verder. Jammer genoeg heeft het verslag duidelijk tot doel om de internationale abortuswetgeving terzijde te schuiven of zelfs om geloofsopvattingen die abortus verbieden af te straffen of te onderdrukken.
Deze impliciete doelstelling is in strijd met de grondwet van mijn land, Ierland, en is zonder enige twijfel ook in strijd met de wetgevingssituatie in andere landen die abortus niet willen aanmoedigen, maar juist terugdringen.
Ook al erken en steun ik de participatie van vrouwen in vreedzame conflictregeling volledig, toch zie ik mijzelf helaas genoodzaakt om tegen dit nogal warrige verslag stemmen.
Verslag-Smet (A50301/2000)

Bordes, Cauquil en Laguiller
Het enige positieve aan dit verslag is dat daarin op een Europese definitie van huishoudelijk werk en een duidelijke beperking van het maximale aantal werkuren wordt aangedrongen.
Het verslag betreft zogezegd het huishoudelijk personeel, maar houdt zich vooral met de belangen van hun werkgevers bezig. Dat zou niet aanstootgevend zijn, als het slechts om een minderheid van de werkgevers zou gaan, namelijk om ouderen die alleen wonen en thuishulp nodig hebben.
De behoeften van deze groep worden echter alleen maar vermeld om ons de fiscale aftrekbaarheid van huishoudelijke diensten en de aanpassing van de tarieven en kosten aan de financiële mogelijkheden van de particulieren in de maag te splitsen. Als dat wordt aangenomen, zal dat het vooral rijke gezinnen mogelijk maken hun huishoudelijke uitgaven met geld van de gemeenschap te laten subsidiëren.
Extra cynisch is dat in de toelichting het huishoudelijk personeel verantwoordelijk wordt gesteld voor het feit dat hun werkgevers hen zwart laten werken.
Wegens de enkele elementaire rechten die in het verslag zijn opgenomen, stemmen wij niet tegen, maar ook niet vóór het verslag.

Eriksson, Frahm en Herman Schmid
Wij stemmen tegen dit verslag over het zogeheten huishoudelijk werk.
Het introduceren van dit soort modellen, die onder andere in België en Denemarken soms "nieuwe arbeidsmarkt" worden genoemd, wijst eenduidig op het in stand houden van een lagere arbeidersklasse die voornamelijk uit migrantenvrouwen bestaat, maar tevens uit mannen en langdurig werklozen.
Om een dergelijke arbeidsmarkt met behulp van fiscale prikkels te stimuleren, is ons inziens stuitend. Het belastinggeld moet op een andere manier gebruikt worden, bijvoorbeeld om mensen de kans te geven zich te ontwikkelen en hun keuzemogelijkheden in hun leven te geven.
De problemen die worden besproken in het verslag kunnen worden opgelost door middel van een humaan asiel- en vluchtelingenbeleid, door arbeid zo te organiseren dat er een evenwicht ontstaat tussen werk en vrije tijd alsmede door een solidaire, maatschappelijke verantwoordelijkheid voor personen met speciale behoeften.

Lulling
Tienduizenden vrouwen in de Europese Unie zouden blij zijn als wij ons hier gingen bezighouden met de wettelijke regeling van illegaal huishoudelijk werk, als zij het maar wisten! Het voordeel van dit verslag is ongetwijfeld dat het bestaat. Ik ben echter niet zeer ingenomen met enkele formuleringen daaruit. In mijn land, Luxemburg, verkeren wij in een normale situatie en maken we geen onderscheid tussen werknemers in de ambachtelijke sector, of zij nu in de industrie of in het huishouden werkzaam zijn.
Zij hebben het recht op het wettelijk minimumloon en op deelneming aan de ziektekosten-, ongevallen- en pensioenverzekering. Met andere woorden, zij worden niet gediscrimineerd ten opzichte van andere werknemers. Dat is natuurlijk een bijna ideale situatie, als ik tenminste de voorstellen in het verslag lees voor mogelijke uitzonderingsregelingen.
Ik zie bijvoorbeeld niet in waarom de arbeidsrelatie van een huishoudelijke hulp een atypische relatie moet zijn.
Het is toch te gek om los te lopen dat wij in de eenentwintigste eeuw de lidstaten nog moeten aanbevelen huishoudelijke hulpkrachten recht te geven op sociale verzekering en gepaste pensioenvoorzieningen. Voor mij kan het evenmin door de beugel dat geëist wordt op nationaal niveau bij huishoudelijk werk de prijzen en kosten aan te passen aan de financiële mogelijkheden van de particulieren.
De eis tot vereenvoudiging van de administratieve formaliteiten is daarentegen wel zinvol.
In Luxemburg hebben wij in het kader van het nationaal werkgelegenheidsplan al besloten een dergelijke vereenvoudiging door te voeren. Dat functioneert ook prima en is een model dat ik - in aller bescheidenheid - ook anderen van harte wil aanbevelen.
Ook de eis betalingen voor huishoudelijke prestaties aftrekbaar te maken van de belasting gaat de goede kant uit. Daardoor kan men het verschil verminderen tussen zwartwerkers en aangemelde werknemers.
De nationale regeringen moeten hier gul en grootmoedig zijn, opdat werknemers en werkgevers worden aangemoedigd op te houden met zwartwerk.
Ik wil ook waarschuwen tegen het verlenen van een werkvergunning aan vrouwelijke immigranten. De bendes die zich bezighouden met vrouwenhandel zullen zich in de handen vrijwen en natuurlijk alle vrouwen die illegaal in de EU-landen worden binnengeloodst opgeven als hulpjes in de huishouding.
Willen wij dat? Ik dacht van niet. Daarom moeten wij voorzichtig zijn met dergelijke veranderingen. Daar kan misbruik van worden gemaakt.

Malmström, Paulsen en Olle Schmidt
Wij hebben tegen het verslag-Smet gestemd over de normalisering van huishoudelijk werk.
De rapporteur is van mening dat er op Europees niveau een wettelijk kader nodig is dat het mogelijk maakt dat mensen die huishoudelijke diensten aanbieden onder een wetgeving voor arbeidsveiligheidsvoorzieningen vallen. Mevrouw Smet stelt onder andere de invoering voor van een Europese definitie van huishoudelijk werk. Bovendien wil de rapporteur dat de lidstaten belastingaftrek voor huishoudelijk werk invoeren, zodat het verschil tussen de kosten voor "zwart" en "wit" werk kleiner wordt.
Er is veel vraag naar huishoudelijk werk. Door de hoge belastingen in zowel Zweden als de overige EU-landen ontmoeten vraag en aanbod elkaar niet op de witte markt. De inkomstenbelasting, sociale premies en BTW drijven de uurtarieven op tot niveaus die bijna geen enkel huishouden met een normaal inkomen bereid is te betalen. Zo goed als al het huishoudelijk werk dat tegen betaling wordt uitgevoerd, is momenteel zwart werk. Op deze markt zijn veel vrouwen en jonge mensen werkzaam. Ze hebben geen rechten, ze zijn niet verzekerd, ze bouwen geen pensioen op, ze hebben geen recht op ziektegeld en hebben geen sociale zekerheid. Voor te veel jonge mensen is zwart werk hun eerste contact met de arbeidsmarkt. Het is zeer betreurenswaardig dat door onredelijke belastingregels mensen op deze manier worden gedwongen om zwart te werken.
Daarom zijn we het eens met de rapporteur dat het verschil tussen de kosten voor "zwart" en "wit" werk kleiner moet worden en wij zijn van mening dat de lidstaten een belastingverlaging op huishoudelijk werk moeten invoeren. Mensen die huishoudelijk werk uitvoeren, zijn op deze manier verzekerd, kunnen een pensioen opbouwen, hebben recht op ziektegeld en sociale zekerheid. Daarentegen zijn we erop tegen dat er op Europees niveau een gedetailleerd wettelijk kader voor huishoudelijk werk wordt ingevoerd. Omdat we vinden dat deze kwesties op nationaal, regionaal of lokaal niveau dienen te worden behandeld, stemmen we tegen het verslag.

Martin, David
Het is goed dat mevrouw Smet onze aandacht vestigt op de zwakke rechtspositie van huishoudelijke hulpen die zwart werken.
Mevrouw Smet vraagt om een Europese definitie van het begrip "huishoudelijk werk" . Tevens verzoekt zij de lidstaten om statistieken met betrekking tot zwart huishoudelijk werk op te stellen en regelmatig aan de actualiteit aan te passen. Ze wil dat huishoudelijk werk als een volwaardig beroep wordt beschouwd. Ook vraagt ze om een Europese wet- en regelgeving inzake de rechten van deze werknemers, daar op dit moment hun rechtspositie nog per land verschilt. Mevrouw Smet geeft ook aan dat bij de opstelling van regels en wetten met betrekking tot arbeid rekening dient te worden gehouden met de werksituatie en werkverhoudingen van huishoudelijk werkers. Daarnaast onderstreept zij het belang om in alle lidstaten het principe door te voeren dat bepaalt dat elke arbeidsovereenkomst wordt aangemeld. Ook benadrukt zij dat zowel werkgevers als werknemers moeten worden voorgelicht over hun rechten en plichten met betrekking tot arbeidsovereenkomsten. Tenslotte verzoekt zij de lidstaten om de afgifte van visa voor huishoudelijk personeel van diplomaten te koppelen aan minimale arbeidsvoorwaarden.
We dienen dit verslag zorgvuldig in overweging te nemen.

Meijer
Vrouwenarbeid heeft een lange geschiedenis van slechte betaling, slechte arbeidsomstandigheden, een slechte rechtspositie en seksuele intimidatie. Dat is nog sterker het geval als het gaat om werk van arme vrouwen in de huishoudens van de rijken. Dat werk wordt veelal informeel geregeld zonder vakbond, ondernemingsraad, premiebetaling en collectieve arbeidsovereenkomst. De werkneemster wordt niet of nauwelijks beschermd en is in vele gevallen grotendeels afhankelijk van de willekeur van de werkgever. Het allerergste wordt het als het ook nog eens gaat om vrouwen uit verre landen, die dit werk uit nood hebben aanvaard en die geen andere mogelijkheid hebben om in hun levensonderhoud te blijven voorzien. Het is een beroepsgroep die in onze nog steeds sterk door mannen gedomineerde wereld vaak wordt vergeten. Ieder kan beseffen dat er misstanden mogelijk zijn, maar velen zijn geneigd om de omvang van die misstanden en de gevolgen voor de betrokkenen sterk te onderschatten. Dit initiatiefverslag is een nuttig resultaat van het bestaan van de Commissie voor de rechten van de vrouw en gelijke kansen. De gevoerde gesprekken met betrokken organisaties en de inventarisatie van de problemen herinneren aan onderzoeksrapporten over de positie van arbeiders van meer dan een eeuw geleden. Hoewel mijn fractie het verslag te beperkt vindt en de conclusies te bescheiden, vormen ze wel een zinvolle aanzet tot stappen in de goede richting.

Sacrédeus en Wijkman
Wij staan positief tegenover het idee om huishoudelijk werk te integreren in de arbeidsmarkt, maar we hebben moeite met de gedetailleerdheid op EU-niveau in sommige delen van het verslag. Deze zijn in strijd met het subsidiariteitsbeginsel. Het verslag gaat bovendien verder dan zijn oorspronkelijke opdracht, zoals blijkt uit de titel ervan.
Verslag-Guy-Quint (A5-0327/2000)

Fatuzzo
Mevrouw de Voorzitter, ik zal geen misbruik maken van uw tijd om uit te leggen waarom ik voor het verslag-Guy-Quint heb gestemd, maar ik moet wel zeggen dat het voor ouderen en gepensioneerden erg belangrijk is te weten hoe de middelen van de Europese Unie worden besteed, hoe ze worden benut door de administratie van de Commissie. Pensioengerechtigden in heel Europa hebben namelijk aan den lijve ondervonden wat het betekent als geld slecht wordt beheerd. Ze hebben de nationale regeringen hun pensioenpremies betaald, en die hebben als behendige goochelaars hun geld vliegensvlug in het niets doen verdwijnen. Ik zou niet willen dat voorzitter Prodi, als zo' n behendige goochelaar, een moderne Europese Houdini, erin zou slagen het geld van alle Europese burgers te doen verdwijnen. Ik zeg het maar. Dat doet hij vast niet, maar toch wil ik erop wijzen, uit naam van de gepensioneerden.

Kuntz
In maart 1999 trad de Commissie na verschillende schandalen en wanordelijkheden af. Dat aftreden, na een lang rottingsproces, mag ons echter niet doen vergeten dat de Commissie-Delors een zwaardere verantwoordelijkheid droeg dan de volgende Commissie.
Na dat aftreden, opgelegd door de gekozen vertegenwoordigers van de Europese naties, bleek dat een diepgaande hervorming van de werkmethodes van de verschillende directoraten-generaal van de Commissie, van de besluitvormingsprocedures en van de structuren onontbeerlijk was om de beschikbare middelen voor het beheer van de inkomsten en het communautaire beleid beter te gebruiken.
Ondanks de zware tekortkomingen in het verleden zal de Fractie Unie voor een Europa van Nationale Staten niet a priori kritiek op de Commissie en de hervorming daarvan leveren. Het is echter duidelijk dat die hervorming in de eerste plaats moet dienen om het - terecht sterk aangetaste - vertrouwen van de publieke opinie in de Europese instellingen te herstellen, en dat, zoals in het verslag staat, 'door een aanzienlijke verbetering van prestaties en efficiëntie', maar ook door een transparanter werkwijze.
De hervorming van de Commissie zal stap voor stap worden beoordeeld. De Commissie moet daarom tijdens de gehele duur van het programma regelmatig verslag uitbrengen. Ook de eindbalans, die in december 2002 wordt verwacht, is daarom belangrijk.
De vaststelling van de activiteitengestuurde begroting vergt, zoals u weet, een wijziging van het Financieel Reglement, waarvan artikel 19 voorziet in een scheiding tussen de administratieve kredieten - deel A - en de operationele kredieten - deel B. De Commissie zal bijgevolg goed moeten opletten om de bevoegdheden van het Parlement met betrekking tot de toewijzing van kredieten niet aan te tasten. De Franse delegatie zal zich natuurlijk tegen de toepassing van de medebeslissingsprocedure voor een wijziging van het Financieel Reglement verzetten.
Door aan te dringen op de ontmanteling van de BAT' s om de verantwoordelijkheid van de Commissie voor de uitvoering van de programma' s te versterken, heeft het Parlement de Commissie duidelijk willen maken dat 'alleen de taken die geen verband houden met de openbare dienst via occasionele contracten aan de particuliere sector kunnen worden uitbesteed' .
Wat de comitologie betreft, hekelt de Fractie Unie voor een Europa van Nationale Staten de federalistische visie in het verslag, waarin wordt beweerd dat de lidstaten via de beheers- en reglementeringscomités de beheersautonomie van de Commissie aantasten en hun verweten wordt dat ze 'in deze comités nationale belangen verdedigen die soms strijdig zijn met de belangen van de Gemeenschap' . De rapporteur is zelfs van mening dat 'de hervorming van de Commissie te baat moet worden genomen om het optreden van de comités te beperken tot gebieden waarmee geen uitgaven gemoeid zijn' .
Het communautaire beleid moet de uitdrukking zijn van de pragmatische akkoorden tussen de landen van de Unie. Wij vinden dat de lidstaten, in het bijzonder gelet op de algemene bureaucratische ondoorzichtigheid en de schandalen en wanordelijkheden van het recente verleden, juist meer dan ooit bij de besluitvormingsprocedures moeten worden betrokken. De wil van rapporteur om hun invloed uit te schakelen is in dat opzicht zeer verhelderend.
De voorstellen van de Commissie in het kader van de hervorming doen ook een aantal vragen in verband met het personeel rijzen. Ik zal het over slechts een van die vragen hebben. Ongeveer 600 ambtenaren, minder dan 3% van het personeel, zou vervroegd moeten uittreden. De diensten van de Commissie zeggen ons dat dit besluit geen enkel effect op de begroting zal hebben... Onze fractie hoopt dat dit waar is, maar dat is niet voldoende. In het bijzonder moet erop worden toegezien dat de statutaire bepalingen in acht worden genomen en dat die maatregelen de andere prioriteiten van de hervorming niet verdoezelen en geen aanleiding zijn voor politieke afrekeningen.
Voorts is algemeen bekend dat bepaalde nationaliteiten duidelijk oververtegenwoordigd zijn in de ondergeschikte graden van categorieën C en D, om de verborgen budgettaire reden dat het betrokken personeel de ontheemdingstoeslag van 16% niet krijgt.
Die discriminerende praktijken zijn onaanvaardbaar. In al onze landen is er werkloosheid. De Commissie zou er goed aan doen van de vervroegde uittreding en de indienstneming van honderden nieuwe ambtenaren gebruik te maken om orde op zaken te stellen. Op dezelfde wijze moet paal en perk worden gesteld aan het nepotisme en de ondoorzichtigheid in de diensten van de Commissie, in het bijzonder wat de indienstneming van tijdelijk personeel betreft.
Tenslotte wijst de Fractie voor een Europa van Nationale Staten erop dat de burgers van de Europese Unie meer dan ooit verwachten dat bij de hervorming en indienstneming rekening zal worden gehouden met de diversiteit van meningen en overtuigingen in onze landen.
Verslag-Pomés Ruiz (A5-0329/2000)

Fatuzzo
Mevrouw de Voorzitter, ik heb voor het verslag-Pomés Ruiz gestemd. Het is van het grootste belang dat de begrotingen en de uitgaven voor de activiteiten van de Commissie kunnen worden gecontroleerd. Ik heb echter vooral voor gestemd omdat ik graag zou willen - en dat wil ik in dit Parlement naar voren brengen - dat we bij de controle van de rekeningen, dus de controle hoe het geld van de Commissie is besteed, niet alleen de cijfers controleren: vier plus vier is acht, acht plus acht is zestien, zestien plus zestien is tweeëndertig, tweeëndertig plus tweeëndertig is vierenzestig. Er moet ook gecontroleerd worden of deze uitgaven echt van nut zijn geweest voor Europa, of ze echt hun doel hebben bereikt. Naast de cijfers moet ook dat worden gecontroleerd.

Caullery
In een nog recent verleden hebben verschillende schandalen en wanordelijkheden geleid tot het aftreden van de Commissie in maart 1999. Dat aftreden heeft duidelijk gemaakt dat een diepgaande hervorming van de structuren en procedures, maar ook van de werkmethodes van de diensten van de Commissie onontbeerlijk was om de middelen in het communautaire beleid optimaal te gebruiken.
De voorstellen in het Witboek zijn grotendeels ingegeven door het tweede verslag van het comité van onafhankelijke deskundigen en moeten de Commissie in staat stellen voor een organisatiestructuur en optimale werkmethodes te zorgen om zich zo goed mogelijk van de haar door het Verdrag toegewezen taken te kwijten. Daarbij mag ze echter haar eveneens in het Verdrag vastgelegde prerogatieven niet te buiten gaan, zoals in het verleden te vaak is gebeurd.
Op grond van de rechten en bevoegdheden die het door het Verdrag zijn toegekend, moet het Europees Parlement de Commissie grondig controleren, in het bijzonder wat de transparantie en de uitvoering van de begroting van de Europese Unie betreft. De burgers van onze vijftien landen, die hun vertegenwoordigers kiezen, zouden er geen begrip voor hebben als wij dat niet zouden doen. Het gaat immers om hun geld.
Het succes van de in het Witboek voorgestelde hervorming zal worden beoordeeld aan de hand van de resultaten op het gebied van het gebruik van de menselijke en financiële middelen via een doeltreffend toezicht, controlemechanismen en passende sancties.
Wat de gedragsregels in het politieke leven betreft, begroet de Fractie Unie voor een Europa van Onafhankelijke Staten de gedragscodes voor de betrekkingen tussen de leden van de Commissie en tussen de diensten van de Commissie en het publiek, op voorwaarde natuurlijk dat die teksten een rechtsgrondslag hebben.
De betalingsachterstand bij de Commissie is vaak ongerechtvaardigd. Het is dan ook belangrijk dat daaraan zo snel mogelijk iets wordt gedaan. De verschuldigde bedragen moeten sneller worden betaald. De situatie schaadt immers de werking van alle Europese instellingen. Het communautaire beleid houdt morele en financiële verplichtingen tegenover onze burgers en tegenover burgers van derde landen in. Wij moeten er dus voor zorgen dat die verplichtingen veel beter worden nageleefd dan in het verleden het geval was.
Wat het personeel betreft, moeten de verdiensten van de ambtenaren en een veel grotere transparantie op het gebied van personeelsbeleid in het algemeen de sterke punten van de nieuwe administratieve hervorming worden. De Fractie Unie voor een Europa van Nationale Staten begroet in principe het antwoord van het Witboek van de Commissie op het verzoek van het Parlement om haar personeelsbeleid grondig te hervormen.
De Fractie Unie voor een Europa van Nationale Staten wijst er daarom op dat de hervorming van de Commissie er op het gebied van de indienstneming van personeel toe moet leiden dat meer aandacht wordt besteed aan de verschillende meningen en overtuigingen in onze landen met betrekking tot het verleden en de toekomst van Europa. De burgers van onze respectieve landen zouden er geen begrip voor hebben als dat niet zou gebeuren. Ook aan de ondoorzichtigheid en de vriendjespolitiek bij indienstnemingen, in het bijzonder van tijdelijk personeel, moet paal en perk worden gesteld.
De Fractie Unie voor een Europa van Nationale Staten is in dit stadium in principe niet tegen de vervroegde uittreding van verschillende honderden ambtenaren, op voorwaarde dat de statutaire bepalingen in acht worden genomen, dat die vervroegde uittreding de prioriteiten van de hervorming niet verdoezelt, dat ze geen budgettaire gevolgen heeft, dat ze in het belang van de dienst en op vrijwillige basis gebeurt en geen aanleiding is voor politieke afrekeningen.
Tenslotte wijs ik erop dat wij verwachten dat deze voor de toekomst onontbeerlijke hervorming tegelijkertijd voor meer zorgvuldigheid en transparantie in het dagelijkse beleid van de Commissie zal zorgen en de Commissie, binnen het kader van haar bevoegdheden, ook een sterker verantwoordelijkheidsgevoel zal geven.
Verslag-Harbour (A5-0326/2000)

Fatuzzo
Mevrouw de Voorzitter, de heer Harbour houdt zich in dit verslag voornamelijk bezig met het personeel van de Commissie: hun salaris, hun carrière en ook hun pensioen. Nu zou de Commissie eens moeten laten zien dat zij de pensioenpremies van haar werknemers goed kan beheren. Zoals op pagina 19 van het verslag-Harbour staat, moet er worden overgeschakeld op een pensioenfonds. We hebben het voorbeeld van het pensioenfonds van het Europees Parlement, dat door onze administrateurs zo uitstekend wordt beheerd. Zij hebben de pensioenpremies van de leden zo goed belegd dat de uitkeringen aan de gepensioneerde leden onlangs zijn verhoogd. Laten we voor de werknemers van de Commissie en daarna voor alle burgers van de Europese Unie ook zo te werk gaan.
Verslag-Lamassoure (A5-0328/2000)

Fatuzzo
Ik heb voor het verslag-Lamassoure gestemd, dat in hoofdzaak gaat over de institutionele aspecten van de hervorming van de Commissie. In deze stemverklaring wil ik met nadruk herhalen dat ons Parlement helaas niet alle bevoegdheden heeft die het zou moeten hebben. Ik heb nog nooit iemand horen voorstellen dat het wetgevingsinitiatief uitsluitend aan het Parlement voorbehouden zou moeten zijn, in plaats van aan de Commissie en het Parlement samen. Dat is een wijziging die me nuttig en belangrijk lijkt en niet moeilijk te realiseren. De Commissie moet besluiten uitvoeren; zij moet de uitvoerende macht van de Europese Unie zijn en het Parlement de wetgevende macht. Ook in het Europees Parlement moet er een scheiding van machten zijn, zoals bij de Franse revolutie werd gesteld.

Beazley
, schriftelijk. (EN) De Britse conservatieve Parlementsleden stemmen tegen dit verslag vanwege het al vaak geuite verzet tegen de uitbreiding van de stemming met gekwalificeerde meerderheid. Wij stemmen er ook niet mee in dat de grondrechten in het Verdrag worden opgenomen.
De Britse conservatieven steunen het initiatief op het vlak van de strikte coördinatie, omdat dit in overeenstemming is met de opvatting dat de elektronische stemming soepeler dient te verlopen. De conservatieven stemmen ook in met de verklaring die wordt gegeven in paragraaf 7 van het verslag dat de democratische controle dient te worden veiliggesteld en dat het systeem van de drie pijlers in werking moet worden gesteld. Dat de goedkeuring van het Parlement is vereist om de procedure in werking te stellen, geldt alleen als de unanimiteitsregel wordt opgeheven.
Verslag-Sauquillo Pérez del Arco (A5-0337/2000)

Maes
Mevrouw de Voorzitter, wij hebben ons bij deze stemming onthouden. Ik wil daar toch iets over verklaren, want door ziekte was ik verhinderd om in Straatsburg aan de laatste discussies deel te nemen.
Wij hebben niet voor gestemd, omdat wij denken dat de ontwikkelingssamenwerking binnen de Commissie nog steeds teveel gezien wordt als een lapmiddel. Als ik ook in de documenten van de Commissie lees dat de integratie in de geglobaliseerde wereld voor de arme landen de hoofdzaak is, dan vrees ik dat men voorbij gaat aan het feit dat die globalisering door ons wordt opgedrongen, door de westerse economieën. En dat wij dan ook wat wij als eerste punt beschouwen, namelijk de armoedebestrijding, dat wij dat eigenlijk niet serieus doen, want dat wij vaak de veroorzaker zijn van de armoede die wij daarna willen bestrijden.
Ik heb niet tegen dit verslag gestemd, omdat het een aantal behartigenswaardige zaken behelst en omdat ik een krachtige politiek wens. Ik ben een voorstander van het behoud van een gemeenschappelijke ontwikkelingssamenwerking op het niveau van de Europese Unie, maar ik vrees dat de hervorming, indien zij niet goed verloopt, deze mensen zal voeden die eigenlijk de hulpprogramma's allemaal opnieuw willen nationaliseren. Volgens mij heeft het Parlement hier de kans gemist om op een ernstige wijze bij te dragen aan de analyse van de fouten en wij hadden ook veel meer tijd moeten besteden aan een duidelijke analyse van de remedies die de Commissie voorstelt. Ik betreur dit en daarom hebben wij ons ook als fractie onthouden omdat wij denken dat de NGO's hier slecht uitkomen.
Bij wijze van motie van orde wil ik afsluiten. Ik heb nu alle oordelen gehoord over de stemming van mijn collega's over alle mogelijke onderwerpen en daarom heb ik mij veroorloofd om uw klopje enigszins te negeren, want ik dacht dat het een beetje overdreven was als je hier speciaal blijft om over alles nog eens je mening te zeggen alhoewel wij die natuurlijk allemaal wel hebben.

Fatuzzo
Mevrouw de Voorzitter, dit is de dertiende en laatste stemverklaring die de Partij van de Gepensioneerden vandaag, 30 november 2000, aflegt. Deze stemverklaring heeft betrekking op het verslag over ontwikkelingssamenwerking, waar ik voor heb gestemd. Maar ik wil het hier in deze vergadering van het Europees Parlement te Brussel wel even luid en duidelijk zeggen: als wij Europees geld uitgeven om de armen en minder gefortuneerden in ontwikkelingslanden te ondersteunen, moeten we ook besluiten om een Europese ambassadeur in deze landen te installeren, die controle kan uitoefenen op de besteding van dat geld. Dat is van eminent belang!

De Voorzitter
De stemming is gesloten.

Onderbreking van de zitting
De Voorzitter
Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement te zijn onderbroken.
(De vergadering wordt om 13.15 uur gesloten)

