Situatie in Iran (debat) 
De Voorzitter
Aan de orde is de verklaring van de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid en vicevoorzitter van de Commissie over de situatie in Iran.
Catherine Ashton
hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid/vicevoorzitter van de Commissie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, dit is een belangrijke kans om de situatie in Iran aan de orde te stellen.
De Europese Unie wil normale betrekkingen met Iran en onze inspanningen op het terrein van de nucleaire kwestie zijn daar onderdeel van. In dit verband zet ik in de internationale besprekingen met Iran in mijn hoedanigheid van hoge vertegenwoordiger de rol voort van mijn voorganger, Javier Solana.
Iran is een belangrijk land met een lange geschiedenis en een rijke cultuur en een buitengewoon getalenteerde bevolking. Er komen indrukwekkende films en boeken uit Iran, het opleidingsniveau van de vrouwen is er hoog, er bestaat een vermogen tot publiek debat en de jonge bevolking is krachtig en actief. De Iraanse samenleving bezit in velerlei opzicht de kenmerken van en het vermogen tot een vrije maatschappij. De bedreiging van de maatschappij werd zichtbaar tijdens de beroering die vorig jaar volgde op wat velen in Iran zagen als frauduleuze verkiezingen. Dat is uiteraard een zaak voor de Iraniërs. Onze zorg is dat internationale normen en maatstaven inzake burgerrechten en politieke rechten worden geëerbiedigd.
In dit verband maak ik me ernstig zorgen over de meldingen van demonstraties die op gewelddadige wijze worden neergeslagen en gevallen van willekeurige detentie in Teheran en andere Iraanse steden tijdens de recente Ashura-viering eind december. Het gebruik van geweld tegen betogers die hun vrijheid van meningsuiting en het recht van vereniging willen uitoefenen, is onaanvaardbaar. Het gaat hier om universele mensenrechten die moeten worden geëerbiedigd en personen die vastzitten omdat ze deze rechten op vreedzame wijze uitoefenden, moeten worden vrijgelaten.
Ik heb ook met grote bezorgdheid nota genomen van het feit dat er veel arrestaties van mensenrechtenactivisten en journalisten hebben plaatsgevonden en dat veel gedetineerden de toegang tot juridische vertegenwoordiging en het contact met hun familie wordt ontzegd. Iran moet zijn internationale verplichtingen nakomen en gedetineerden overeenkomstig de internationale maatstaven voor mensenrechten behandelen.
Een andere recente kwestie is de opsluiting van nog eens twaalf leden van de religieuze Baha'i-gemeenschap. Deze mensen hebben recht op een rechtvaardig, open en eerlijk proces overeenkomstig internationale maatstaven.
De EU heeft geen gelegenheid voorbij laten gaan om de Iraanse regering te vragen deze internationale verplichtingen, waarmee zij uit vrije wil hebben ingestemd, te respecteren. We leggen publieke verklaringen af en maken gebruik van andere diplomatieke middelen. We opereren via de Verenigde Naties: de Algemene Vergadering heeft vorige maand nog een resolutie aangenomen waarin de situatie werd veroordeeld. We zullen de bespreking van Iran die begin februari tijdens de komende VN-Raad voor de mensenrechten in Genève wordt gehouden, volledig benutten.
Wat de nucleaire kwestie betreft: we betreuren het dat Teheran geen maatregelen heeft genomen na de laatste bijeenkomst tussen Javier Solana en Jalili, de hoofdonderhandelaar, op 1 oktober in Genève. We waren allemaal van oordeel dat het een positieve bijeenkomst was. Maar in feite heeft Iran nu een door de IAEA voorgestelde ontwerpovereenkomst afgewezen en geweigerd besprekingen over de nucleaire kwestie te voeren.
De EU en haar onderhandelingspartners willen allemaal een diplomatieke oplossing voor de Iraanse nucleaire kwestie en daarom moeten we de tweesporenbenadering blijven hanteren. We zijn afhankelijk van de bereidheid van Teheran om op zinvolle wijze deel te nemen aan besprekingen.
Het blijft onze doelstelling om er meer vertrouwen in te krijgen dat het nucleaire programma uitsluitend voor vreedzame doeleinden bedoeld is. Het gebrek aan vertrouwen werd nog verder versterkt door de onthulling dat Iran weer een nieuwe verrijkingsinstallatie heeft gebouwd zonder de IAEA hier tijdig van op de hoogte te stellen. Bovendien verleent Iran nog steeds niet alle medewerking aan de IAEA en komt het nog steeds zijn internationale verplichtingen niet na.
Het is van groot belang dat de EU en de internationale gemeenschap eensgezind achter de onderhandelingen staan en deze onder andere steunen door middel van passende maatregelen. Als we onze doelstelling willen halen, is de grootst mogelijke eensgezindheid van cruciaal belang.
Als Iran besluit tot een constructievere benadering van de nucleaire kwestie en de regionale stabiliteit in het algemeen, zou het land een belangrijke rol kunnen spelen in het Midden-Oosten en de Golfregio, zodat het met zijn trotse geschiedenis de plaats krijgt die het toekomt.
Tot slot wil ik nog zeggen dat de uitdagingen waar Iran ons voor stelt, zeer zwaar wegen in mijn portefeuille. Iran is een land met een enorme potentie - en wij hebben keer op keer blijk gegeven van onze bereidheid om op constructieve wijze met Iran samen te werken. Ik blijf me daar hard voor maken. Ik hoop oprecht dat ik dit Parlement in een later stadium tijdens mijn mandaat een positiever beeld van de betrekkingen met Iran kan geven.
José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra
Mevrouw Ashton, u bent met recht bezorgd. De situatie in Afghanistan is namelijk zeer ernstig, vooral vanuit het perspectief van de mensenrechten, en in het bijzonder waar het gaat om de rechten van burgers en om de politieke vrijheid. De situatie op deze terreinen verslechtert op een manier die nauwelijks te bevatten is: geweld wordt volstrekt willekeurig toegepast, leden van de oppositie worden op grote schaal gevangengezet, er vinden moordaanslagen en executies plaats, de niet-gouvernementele instellingen wordt het onmogelijk gemaakt hun werk te doen en ook van persvrijheid is geen sprake. En nu is het zelfs zover gekomen dat een delegatie van het Europees Parlement de toegang tot het land is ontzegd.
Mijnheer de Voorzitter, ik vraag me af of het onder de huidige omstandigheden zin heeft dit land nu te bezoeken.
Wat de nucleaire kwestie betreft, mevrouw Ashton, heeft u het zelf volkomen duidelijk en onomwonden verwoord: Iran produceert nog steeds verrijkt uranium, ondanks de waarschuwingen van de internationale gemeenschap. Het land heeft de uitgestoken hand van president Obama afgewezen, evenals het laatste plan dat is voorgesteld door de Zes, waartoe ook Rusland en Frankrijk behoren.
Mijn vraag, mevrouw Ashton, is heel eenvoudig: denkt u dat ons geduld met dit land nu op is? Bent u van mening dat we op dit moment meer overtuigende maatregelen zouden moeten nemen? Of denkt u juist dat inschikkelijkheid het beste instrument is in de onderhandelingen met het Iraanse regime?
Ik waardeer het oprecht dat u zich uitspreekt voor de verdediging van de mensenrechten in dit land. De schendingen van deze rechten zijn zeer ernstig en ik denk, mijnheer de Voorzitter, dat dit Parlement zich onomwonden voor een veroordeling van de mensenrechtensituatie in dit land moet uitspreken. Ik hoop dat het Parlement dat kan doen door de resolutie over dit onderwerp aan te nemen. En het Parlement moet vastberaden, heel vastberaden, blijven volharden in de onvoorwaardelijke verdediging van de vrijheid.
Roberto Gualtieri
namens de S&D-Fractie. - (IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, geconfronteerd met de ontwikkelingen van de situatie in Iran, moeten we onze ernstige bezorgdheid wel uiten. Bezorgdheid over de steeds ernstigere schendingen van politieke rechten en burgerrechten, die wij scherp veroordelen, en bezorgdheid over het niet nakomen van de verplichtingen uit hoofde van het non-proliferatieverdrag, waarvan zelfs Iran zelf bevestigt deze niet ter discussie te willen stellen.
Wij trekken het recht van Iran op de vreedzame ontwikkeling van kernenergie niet in twijfel en ook willen wij de belangrijke rol niet onderschatten die Iran op regionale schaal kan spelen, noch de rechtmatige behoefte van het land aan veiligheid en de noodzaak een geloofwaardig regionaal veiligheidssysteem op te zetten waarbij alle kernmogendheden in het gebied zijn betrokken. Maar juist om deze reden begrijpen wij niet waarom geen gehoor wordt gegeven aan het verzoek van de IAEA om uranium in het buitenland te verrijken en wij betreuren deze beslissing.
Geconfronteerd met deze situatie is het aan de Veiligheidsraad om te komen met het antwoord van de internationale gemeenschap en eventueel nieuwe sancties vast te stellen. Deze moeten gericht zijn op non-proliferatie en zo ontworpen zijn dat ze het proces van een moeilijke, maar onvermijdelijke dialoog ondersteunen; ze mogen geen instrument zijn dat gebruikt wordt om het regime er eens flink van langs te geven.
Ten aanzien van dit traject moet de Europese Unie haar bijdrage leveren door op de juiste momenten en op de juiste manier mogelijke technische maatregelen in overweging te nemen die een aanvulling zijn op de VN-sancties en door tegelijkertijd deze bereidheid tot debat en dialoog, die ook op moeilijke momenten nooit verloren mag gaan, kracht bij te zetten.
Wij zullen onze volledige steun geven aan de actie van de Europese Unie en de hoge vertegenwoordiger, die in lijn ligt met de benadering die de hoge vertegenwoordiger goed uiteen heeft gezet in haar interventie.
Marietje Schaake
namens de ALDE-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, afgelopen zomer werd ik gekozen als lid van het Europees Parlement doordat ik kritiek op mijn eigen regering had geuit. Als een jonge vrouw in Iran hetzelfde had gedaan, was ze daarna waarschijnlijk gevangengezet, gemarteld, verkracht of vermoord.
Dankzij de nieuwe media hebben we allemaal de beelden gezien van de brute wijze waarop het Iraanse regime met harde hand optreedt tegen burgers die zich op vreedzame wijze uitspreken voor democratie en vrijheid. Uit recente arrestaties van mensenrechtenjournalisten door de inlichtingendienst van de Revolutionaire Garde blijkt dat het Iraanse regime er steeds meer op gericht is het land af te sluiten. Internationale journalisten baseerden zich in sterke mate op de verslagen van deze mensenrechtenjournalisten.
Het was gisteren Martin Luther King-dag. We herdenken een man die ook op vreedzame wijze door de straten trok en zei: "Er komt een tijd dat zwijgen verraad is.” Hoge vertegenwoordiger, deze tijd is reeds lang geleden aangebroken.
President Barack Obama brak zijn kerstvakantie af om zich uit te spreken tegen de zoveelste brute aanval op burgers na Ashura. In de voorgestelde tweesporenbenadering ten aanzien van Iran, waarbij wordt gezocht maar een evenwicht tussen de nucleaire kwestie en de mensenrechten, leggen de Verenigde Staten steeds meer de nadruk op de mensenrechten. Europa moet een sterkere leiderschapspositie innemen en niet alleen als het politiek veilig is om dat te doen.
De ramp in Haïti is een vreselijke tragedie en ik ben blij dat u actie onderneemt. Maar op de door mensen gecreëerde ramp die zich in Iran afspeelt, is van Europese zijde tot nu toe niet met leiderschap en coördinatie gereageerd. Vorige maand zou een delegatie van dit Parlement een bezoek aan Iran brengen, maar het regime wilde niet dat wij met eigen ogen getuige zouden zijn van zijn zwakte en verdeeldheid. Het wordt hoog tijd dat Europa ten aanzien van Iran stellingname kiest. De wereld wacht.
Is het huidige regime van Iran, dat zijn wettigheid verspeeld heeft en intern verdeeld is, een geloofwaardige partij bij onderhandelingen? Welke maatregelen stelt u voor inzake de nucleaire kwestie, dat wil zeggen maatregelen gericht tegen de regering die de bevolking niet schaden? Bent u bereid in Europa een spoedbespreking over Iran te houden?
Hoe gaat u het mensenrechteninstrument van de EU gebruiken om ervoor te zorgen dat Europa prioriteit blijft geven aan de mensenrechten? Ik ben van mening dat we burgers, de civiele maatschappij en journalisten moeten steunen. Het "Shelter City”-programma dat het Tsjechisch voorzitterschap heeft voorgesteld, kan een zinvol instrument zijn om Iraniërs die in Europa bedreigd worden, steun te bieden
Tijdens de hoorzittingen met commissaris Kroes vroeg ik haar of ze bereid is er samen met u aan te werken om vrijheid van meningsuiting op internet tot een geïntegreerd onderdeel van het buitenlands beleid van Europa te maken. Ik vraag u hetzelfde.
Barbara Lochbihler
namens de Verts/ALE-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Ashton, het Europees Parlement heeft zich intensief met de binnenlandse en buitenlandse ontwikkelingen in Iran beziggehouden. De Irandelegatie heeft een dialoog met vertegenwoordigers van de regering en het maatschappelijk middenveld gevoerd en zich voorbereid op een delegatiereis aan het begin van de maand, die helaas kort van tevoren werd afgezegd.
Juist de onvrede over de verkiezingsfraude en de gestage toename van onderdrukking en geweld door de staat heeft vertegenwoordigers van het maatschappelijk middenveld in Iran ertoe gebracht zich ook tot het Europees Parlement te wenden. Zij zoeken onze steun bij hun moedige strijd voor democratische vrijheden en roepen ons op onze eigen fundamentele waarden serieus te nemen. De protesten zijn divers en houden aan. De Iraanse regering wordt opgeroepen politieke antwoorden op deze onopgeloste kwesties te geven, maar in plaats daarvan moeten we constateren dat zeer ernstige mensenrechtenschendingen als foltering en verkrachting van gevangenen steeds vaker voorkomen, en wordt melding gemaakt van het doden van demonstranten en van oneerlijke rechtszaken.
Veel Iraniërs verwachten van ons dat we ons niet alleen bezighouden met het buitenlandse beleid en het nucleaire programma, maar ook in woord en daad aandacht schenken aan de politieke verhoudingen in Iran. Gelukkig zijn landen als Spanje en Ierland bereid zonder veel omhaal visums te verstrekken aan vervolgde mensenrechtenverdedigers en hen op die manier te helpen een acuut gevaarlijke situatie te ontvluchten. Andere lidstaten zouden dit voorbeeld moeten volgen, en ook de Commissie zou haar steentje moeten bijdragen om politiek vervolgden snel te helpen.
We kunnen van buitenaf slechts beperkt hulp bieden. Beslissende veranderingen moeten uit het land zelf komen. Wel moeten we de communicatiekanalen met de buitenwereld openhouden. Het is hierbij uiterst laakbaar dat buitenlandse bedrijven als Siemens en Nokia er met hun technologie aan bijdragen de censuur mogelijk te maken en te verbeteren.
Aangezien de onderhandelingen over het nucleaire dossier niet tot een overeenkomst hebben geleid, wordt steeds vaker gepraat over de instelling van sancties. Het is tot nog toe echter niet duidelijk welke sancties de gewenste uitwerking op de politieke leiding hebben. Wanneer de sancties tot gevolg hebben dat de levensomstandigheden van veel mensen verslechteren, zoals de beperkte levering van benzine, dan missen ze hun doel en geven ze de regering de mogelijkheid het zogenoemde vijandige buitenland de schuld van de toenemende economische problemen in de schoenen te schuiven.
Het is daarom van groot belang ook gerichte en intelligente sancties op te leggen aan individuele personen. De Raad kan bijvoorbeeld de personen die verantwoordelijk zijn voor de repressieve maatregelen van de afgelopen maanden op de zwarte lijst plaatsen. In het Iranbeleid van de EU is het van het grootste belang een tweesporenbeleid te voeren en hieraan vast te houden. Ondanks de afwijzingen moeten we de politieke dialoog zoeken. Isolatie van Iran zou de mensen daar of de buurlanden in de regio niet helpen.
Charles Tannock
namens de ECR-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, de meedogenloze ambitie van president Ahmadinejad om kernwapens te ontwikkelen vormt, volgens mij, momenteel de ernstigste bedreiging voor de wereldvrede.
Alleen met een eensgezinde en gecoördineerde benadering kan de diplomatie van de EU uiteindelijk een succes worden. Er moeten nieuwe sancties worden opgelegd en die moeten buitengewoon schadelijk zijn voor het regime in Teheran. Maar we moeten voorkomen dat we de Iraanse bevolking en het Iraanse regime over één kam scheren.
Sinds Ahmadinejad vorig jaar de presidentsverkiezingen heeft gestolen, hebben we veel dissidenten en moedige jonge betogers de straat op zien gaan. Deze mensen hebben onze steun nodig omdat ze staan voor onze waarden vrijheid, democratie en de rechtsstaat. De wanhoop in Iran is zelfs zo groot dat oppositieleider Mir Hossein Mousavi, die in het verleden toch niet echt als een democraat bekend stond, heeft gezegd dat hij bereid is zijn eigen leven op te offeren voor een goede toekomst van zijn land. Ondertussen gaan de wrede mensenrechtenschendingen, zoals het stelselmatig executeren van jongeren en homoseksuelen, onverminderd door.
Wij leden van dit Parlement verlangen naar een democratisch en vrij Iran, dat ophoudt via Hamas en Hezbollah terrorisme te exporteren en dat zijn rechtmatige plaats in de internationale gemeenschap inneemt. De EU moet haar inspanningen verdubbelen om dat proces op alle mogelijke manieren te versnellen.
Bastiaan Belder
namens de EFD-Fractie. - Voorzitter, van mediazijde kreeg ik vorige week een lastige stelling voorgelegd. Israël zal aartsvijand Iran vroeg of laat aanvallen. Parallel met deze Europese discussie hielden ook de media in Iran zich intensief bezig met de militaire optie tegen Teherans omstreden nucleaire project. Allemaal zionistische leugens en overdrijvingen, oordeelde het conservatieve blad Kayhan over dit vermeende atomaire gevaar. Intussen lijdt het geen twijfel dat het nucleaire programma van de Islamitische Republiek een zeer ernstig veiligheidsrisico inhoudt. In de eerste plaats voor Israël, maar evengoed voor de wijdere regio. Ik hoop derhalve nog steeds dat de internationale gemeenschap dat niet alleen meer gaat inzien, maar ook echt daarnaar gaat handelen. Daarbij moeten alle opties mijns inziens op tafel blijven. Met een effectief sanctieregime, waartoe de Duitse bondskanselier Merkel gisteren nog opriep, hoeft de joodse staat overigens helemaal niet unilateraal te gaan optreden.
Dat brengt mij bij een cruciale vraag aan de Raad, aan u mevrouw de hoge vertegenwoordiger. Bestaat er wel een Europees draagvlak voor de rigoureuze aanscherping van de sancties tegen het Iraanse bewind? Nauwe commerciële banden tussen een aantal prominente EU-lidstaten - ik hoef geen namen te noemen, ze moeten u ook bekend zijn - en de Islamitische Republiek zouden immers een serieuze aanpak van de nucleaire kwestie ernstig belemmeren. De afgelopen weken heeft het blad The Wall Street Journal een aantal hele scherpe opinieartikelen daarover geschreven, bijna aanklachten in de richting van Europa. Kortom, mevrouw de hoge vertegenwoordiger, is er een draagvlak voor een aanscherping van effectieve sanctiemaatregelen tegen de Islamitische Republiek Iran? Ik wacht op uw antwoord.
Franz Obermayr
(DE) Mijnheer de Voorzitter, juist de meest recente gebeurtenissen hebben duidelijk gemaakt dat er vanuit het oogpunt van de EU nog heel wat te verbeteren valt aan de omgang met burgerlijke vrijheden in Iran. Het doodvonnis tegen de onlangs veroordeelde demonstranten geeft aan hoe anders grondrechten en de naleving daarvan in dat land worden toegepast. Toch is het belangrijk erop te wijzen dat we over het buitenlands beleid van de EU ook niet alleen maar de loftrompet kunnen steken, want bij economisch of geostrategisch belangrijke partners - zoals misschien China of Saudi-Arabië - wordt graag een oogje dichtgeknepen, ook al heerst ook daar een heel ander beeld van democratie en de rechtsstaat dan bij ons.
Als lid van de Irandelegatie hoop ik ten zeerste dat de uitgestelde reis naar Iran alsnog zo spoedig mogelijk zal plaatsvinden om zo ook de bilaterale communicatie met de EU te verbeteren en hierdoor middels een dialoog iets te doen aan de dramatische situatie in Iran.
Lena Kolarska-Bobińska
(PL) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Ashton, de interne situatie in Iran verslechtert dramatisch van dag tot dag en van week tot week. Voor onze ogen worden de mensenrechten op brutale wijze geschonden. Wij zijn getuige van een vorm van terreur waar we decennialang niet mee zijn geconfronteerd. Met een nooit eerder geziene golf van onderdrukking door de staat wordt getracht om de pleitbezorgers van democratische hervormingen in Iran het stilzwijgen op te leggen. De regering maakt in de strijd tegen haar burgers ook gebruik van speciaal opgeleide, gewapende jonge leden van de Basij-militie.
Het Europees Parlement moet het buitensporige gebruik van geweld door de regering en het toenemende aantal gevallen van schending van de mensenrechten krachtig veroordelen. Het is eveneens onaanvaardbaar dat de doodstraf wordt uitgevoerd tegen oppositieleden, onder meer onder het voorwendsel van de misdaad 'moharebeh' of het beledigen van God. De Europese Unie heeft daarom behoefte aan een nieuwe benadering van de situatie in Iran. Mevrouw Ashton, de hoge vertegenwoordiger van de Europese Unie, zou een krachtig en duidelijk signaal moeten afgeven aan de Iraanse bevolking om te bevestigen dat wij bereid zijn om de mensenrechten te verdedigen.
De kwestie van de kernwapens is van buitengewoon belang. We mogen echter niet afzien van de verdediging van fundamentele waarden met als enige reden bij onderhandelingen een tactisch voordeel te behalen. Wij moeten in het kader van onze besprekingen met Iran voldoende aandacht besteden aan aspecten als de rechtsstaat, vrijheid van meningsuiting en het recht op informatie. Deze waarden mogen niet als minder belangrijke punten worden beschouwd.
Ik ben afkomstig uit Polen, een land waar meer dan 20 jaar geleden, in 1989, tirannie heeft plaatsgemaakt voor democratie. Dat was mogelijk dankzij het geweldloze optreden van de oppositiebeweging Solidariteit en de vreedzame dialoog tussen de regering en het volk. Mijns inziens is er op dit ogenblik voor de inwoners van Iran geen betere manier om vooruitgang te boeken.
Ana Gomes
(PT) De kwestie Iran behoort tot de belangrijkste internationale politieke vraagstukken van dit moment. Alles moet in het werk worden gesteld om te voorkomen dat het Iraanse regime, dat de vrede en veiligheid in het Midden-Oosten zo veel schade heeft toegebracht, de beschikking krijgt over kernwapens.
De rol van de Europese Unie bij de betrekkingen met Iran mag zich echter niet beperken tot het nucleaire vraagstuk. Sinds de gemanipuleerde verkiezingen van juni vorig jaar is er een volksbeweging aan de gang tegen het repressieve, obscurantistische en antidemocratische Iraanse regime.
Europa moet consequent de universele waarden van de mensenrechten verdedigen waarvoor zo velen hun leven riskeren in de straten van Teheran. Zonder afbreuk te doen aan het soevereine recht van het volk om zijn eigen lot te bepalen is het noodzakelijk dat de Europese Unie initiatieven ontplooit om degenen die strijden voor vrijheid en democratie in Iran sterker te maken. Niets is effectiever dan vrije en alternatieve media tegen de censuur waar alle onderdrukkende regimes hun toevlucht toe nemen.
Daarom hopen we dat de door de Europese Commissie aan Euronews toegewezen televisiezender die in het Farsi gaat uitzenden snel kan starten.
Tevens hopen we dat de nieuwe hoge vertegenwoordiger, barones Ashton, creatieve initiatieven ontplooit die een bijdrage kunnen leveren aan een politieke opening in Iran. Hopelijk wordt daarbij rekening gehouden met de aanbevelingen van al degenen die strijden voor een vrij Iran, met inbegrip van Iraanse ballingen.
De bezorgdheid over de politieke toekomst van Iran moet als richtsnoer dienen voor nieuwe sancties die mogelijk worden opgelegd in het kader van het nucleaire vraagstuk. Zoals de Iraanse intellectueel Akbar Ganji hier in het Europees Parlement heeft uitgelegd, is het noodzakelijk economische sancties te voorkomen die het volk, en met name de middenklasse die de harde kern vormt van de oppositiebeweging, zouden verzwakken.
Er kan geen grotere bijdrage aan de veiligheid in het Midden-Oosten, Europa en de wereld worden geleverd dan een Iraanse democratie die is opgebouwd door Iraniërs. De Europese Unie moet dit tot een van haar doelstellingen maken.
Frédérique Ries
(FR) Mijnheer de Voorzitter, Iran maakt zonder twijfel de ernstigste crisis uit zijn geschiedenis sinds 1979 door, vanwege dit regime dat zich afsluit voor iedere mogelijke verandering en dat zich, sinds de verkiezingsklucht van 12 juni 2009, schuldig maakt aan steeds meer gerichte moordaanslagen op tegenstanders, razzia's en opsluitingen van vreedzame demonstranten en ook journalisten.
Mevrouw Ashton noemde aan het begin van het debat de verslagen van de NGO's, rampzalige verslagen in dit verband, en dan had zij het nog niet eens over de justitiële dwalingen waarvan de Française Clotilde Reiss het slachtoffer is, evenals de Baha'i minderheid - zeven Baha'i staan sinds afgelopen maandag terecht in Teheran. Zij lopen het risico op een levenslange gevangenisstraf of erger, simpelweg omdat zij een andere religie hebben dan de zittende macht.
De conclusie is dus onverbiddelijk; de presidentsverkiezingen hebben geen enkele verandering gebracht. Of toch wel: ze hebben, voor zover dat mogelijk was, het Iraanse bewind nog radicaler gemaakt; radicaler ook tegenover de buitenwereld, met de ommezwaai van de Iraanse autoriteiten over het nucleaire ontwerpakkoord waarover in oktober 2009 in Wenen onderhandeld is.
Wanneer gaan wij nu eens overwegen om te praten - ik heb het hier over praten - over verstandige en gerichte sancties, zoals mevrouw Lochbihler zojuist zei; sancties dus tegen dit bewind dat openlijk antiwesters en antisemitisch is? Ik weet dat deze mogelijkheid beperkt is, mevrouw de hoge vertegenwoordiger, maar vindt u niet dat wij hier meer moeten doen en beter moeten optreden, dat wij de Iraanse jeugd moeten helpen, die via internet in opstand komt, dat wij moeten protesteren tegen de herhaalde oproepen om de Staat Israël te vernietigen, en, bovenal, dat wij steun moeten bieden aan het maatschappelijk middenveld en aan de oppositie, deze democratische beweging die deze met stemmen knoeiende president en zijn milities trotseert?
Wij moeten escalatie voorkomen, daar ben ik mij er terdege van bewust, maar wij moeten ook voorkomen dat we terugkrabbelen en wij moeten niet opnieuw de fout begaan die wij in Afghanistan hebben gemaakt, toen Europa niet in staat bleek te zijn om commandant Massoud te beschermen. Het is onze plicht de leiders van de Iraanse oppositie te steunen, om te voorkomen dat hun hetzelfde lot treft.
Fiorello Provera
(IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de situatie in Iran blijft verslechteren.
Onlangs zijn er minstens acht mensen vermoord. Het regime heeft het aantal arrestaties van vrouwen - vrouwelijke journalisten, vakbondsvrouwen, intellectuelen - opgevoerd, dertig moeders die nieuws over hun verdwenen kinderen eisten zijn gearresteerd en het graf van Neda Agha-Soltan, de jonge martelares van de vrijheid, is herhaaldelijk geschonden met geweerschoten. Het is duidelijk dat het de bedoeling van het regime is om de repressie op te voeren en een klimaat van terreur te scheppen.
Naast deze binnenlandse situatie verleent Iran internationaal ook weinig medewerking, door het Internationaal Atoomenergie Agentschap de toegang te ontzeggen tot Iraanse locaties waar uranium wordt verrijkt. Dit toont duidelijk de ware bedoelingen aan van het Iraanse atoomprogramma, die niet verborgen zouden hoeven te worden voor de buitenwereld als ze uitsluitend vreedzaam zouden zijn.
Europa moet daarom zijn bezorgdheid duidelijk laten blijken, omdat een militaire macht en kernmacht de veiligheid van het continent in gevaar kan brengen en ernstige politieke gevolgen kan hebben voor alle landen in de regio.
Martin Ehrenhauser
(DE) Mijnheer de Voorzitter, het conflict in Iran lijkt vaak een machtsstrijd tussen de oude en de nieuwe heersende klasse. Er blijkt echter duidelijk dat dit zeer gesloten maatschappelijke systeem barsten vertoont. De situatie in Iran toont in elk geval het belang van democratie aan, namelijk dat elke burger zijn politieke mening kan uitdragen.
De dragers van politieke verantwoordelijkheid in Iran reageren nu op deze legitieme maatschappelijke wens met repressieve maatregelen, waaronder zelfs de doodstraf. Er moet direct een einde worden gemaakt aan deze aanvallen op burgers, want repressieve maatregelen van de staat zullen deze maatschappelijke wens zeker niet kunnen onderdrukken. Integendeel. Dat blijkt ook uit de lange Iraanse geschiedenis.
Over de delegatiereis van het Europees Parlement naar Teheran, die door de Iraanse regering kort van tevoren werd afgezegd, wil ik alleen kort opmerken dat deze reis op dat tijdstip erg belangrijk was om met alle partijen gesprekken en dialogen te voeren, onder andere en met name uiteraard met de burgermaatschappij en het maatschappelijk middenveld in Iran.
Philippe Juvin
(FR) Mijnheer de Voorzitter, de Iraniërs hebben verklaard dat zij bereid waren om licht verrijkt uranium geleidelijk te ruilen voor brandstof. Een dergelijke productie is echter afgewezen door de Groep van Zes, ook al week dit in feite niet zo veel af van het voorstel dat deze groep kort daarvoor had opgesteld.
Ik wil geenszins afbreuk doen aan de onderhandelingskwaliteiten van de Iraniërs, met name als het gaat om de definitie van het geleidelijke karakter van de ruil die zij voorstelden, maar vindt u niet, mevrouw Ashton, dat deze afwijzing van de Groep van de Zes voor de Europese Unie aanleiding had kunnen zijn om een duidelijk gemeenschappelijk standpunt aan te nemen, gezien hetgeen er op het spel staat? Waarom hebben wij deze kans niet aangegrepen?
Ik zou graag willen dat u ons uitlegt wat u van deze kwestie denkt. Ik geef toe dat ik namelijk nogal ontdaan ben over de terughoudendheid van Europa in dit debat. Wij hebben legitimiteit; Europa heeft legitimiteit. Laten wij daar gebruik van maken om bij te dragen aan het bereiken van een akkoord.
María Muñiz De Urquiza
(ES) Mijn eerste toespraak in dit Parlement, in juni vorig jaar, had betrekking op Iran, en was naar aanleiding van een nieuwe golf van executies. Ik heb er toen op aangedrongen alle instrumenten in te zetten die de Europese Unie ter beschikking heeft om de mensenrechten te beschermen.
Op dit moment moeten we constateren dat verschillende groeperingen in de samenleving nog steeds worden onderdrukt. Bijvoorbeeld de religieuze Baha'i minderheid, maar ook homoseksuelen - ik dring vooral aan op de vrijlating van gevangen homoseksuelen, van wie sommige ter dood zijn veroordeeld -, de oppositie - er zijn meer dan vijfentwintighonderd oppositieleden gevangengenomen -, de media - nog deze maandag werd de krant Farhang-e-Ashti gesloten wegens het publiceren van een verklaring van oppositieleider Mousavi -, en de Koerdische minderheid.
Iran blijft een grote uitdaging op de Europese agenda. Dat is niet alleen vanwege de nucleaire dreiging, want daar onderneemt de internationale gemeenschap inmiddels wel actie voor. Op dit moment betreft de Europese bezorgdheid vooral de invloedssfeer van Iran. Deze reikt namelijk tot in vrijwel alle domeinen waarin men probeert een diplomatieke oplossing te vinden voor het vredesvraagstuk in zowel het Nabije Oosten als in Irak en Afghanistan.
Door zijn repressieve optreden verspeelt Iran elke kans om zijn buitenlandse betrekkingen te normaliseren, om in de gemeenschap van landen opgenomen te worden en een constructieve rol te spelen in de internationale betrekkingen.
Dat is de situatie zoals wij socialisten die graag zouden zien, maar dat kan alleen als Iran zijn internationale verplichtingen nakomt, om te beginnen de verplichtingen die voortvloeien uit het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten. Uit hoofde van dit verdrag moet Iran politieke partijen, vakbonden, niet-gouvernementele organisaties, het recht op vereniging, de vrijheid van meningsuiting, enzovoort, erkennen.
Vanaf deze plaats roep ik de Europese Unie op steun en solidariteit te betuigen met degenen in Irak die meer rechten eisen en met de slachtoffers van de represaillemaatregelen van het regime. Die steun en solidariteit moeten niet gezien worden als een vorm van westerse inmenging, maar als een uiting van de hoop dat Iran aan de minimale voorwaarden zal voldoen om onderhandelingen te kunnen voeren met de rest van de wereld.
Marco Scurria
(IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, in de publicaties en op de websites van de Europese Unie wordt vaak geschreven dat mensenrechten de kern zijn van het Europese integratieproces en dat ze van essentieel belang zijn voor onze buitenlandse betrekkingen.
De landen waarmee de Europese Unie politieke akkoorden of handelsakkoorden heeft gesloten, dienen deze rechten te respecteren. Wij moeten ons afvragen, mevrouw Ashton, of er in onze betrekkingen met Iran nog wordt voldaan aan deze eis en of het echt zin heeft een Europese delegatie naar Teheran te sturen zonder een programma overeen te komen met de Iraanse regering dat door beide partijen wordt bekrachtigd en dat ons in staat stelt ook de argumenten en de stem van de oppositie te horen.
Wij moeten echter goed blijven opletten ten aanzien van hetgeen we kunnen doen, ook als we praten over sancties, omdat de geschiedenis uitwijst dat economische sancties en handelssancties regimes vaak juist sterker in plaats van zwakker hebben gemaakt en dat ze juist het volk hebben verzwakt en voornamelijk de allerarmsten. Toen we als delegatie luisterden naar bepaalde personen die getuigenissen aflegden over de rechten van vrouwen en minderheden in Iran, vertelden zij ons dat het misschien beter is symbolische sancties op te leggen, zoals culturele sancties.
Deze dagen zijn veel vertegenwoordigers en intellectuelen in heel Europa bezig een verzoek op te stellen om te voorkomen dat Unesco de mondiale dag van de filosofie viert in Teheran. Ik denk dat het Parlement deze verplichting ook op zich moet nemen, daarbij ook in herinnering roepend dat Neda Agha-Soltan was afgestudeerd in de filosofie en dat dit gebaar het Europees Parlement kan verenigen door bezwaar te maken bij Unesco tegen deze viering.
Sergio Gaetano Cofferati
(IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de afgelopen weken hebben wij gezien dat de Iraanse regering, ofwel het Iraanse regime, verantwoordelijk was voor ernstige schendingen van de mensenrechten en de meest elementaire democratische vrijheden.
Voor dit Parlement en voor Europa betreft het probleem daarom niet slechts de betrekkingen met een land dat een nucleair beleid voor ogen heeft dat valt buiten de aanvaarde regels en buiten de specifieke controle-elementen die gelden op dit gebied en die zijn vastgesteld door de internationale gemeenschap. Er is iets nieuws, of iets ouds dat nijpender wordt, en dat betrekking heeft op een nog verontrustendere kwestie: de mensenrechten.
Ik ben ervan overtuigd dat Iran in potentie een veel belangrijkere rol kan vervullen in de regio waarin het land ligt. Ik geloof echter dat deze nieuwe golf van schendingen van rechten voor ons en voor de hoge commissaris een bepaalde prioriteit moet hebben. De repressie van de regering heeft de stem van de democratische onvrede nog niet het zwijgen opgelegd. Nu moet de internationale gemeenschap een actieve rol spelen en iedereen helpen die zich tegen het regime verzet en vindt dat zijn fundamentele rechten moeten worden gerespecteerd.
Daarom moeten we een voortdurende aanwezigheid in Iran garanderen. De delegatie van het Europees Parlement kan, door zeer precieze doelen te stellen, naar Iran gaan om te tonen dat zij solidair is met de democratische Iraniërs en zeker niet om de repressie van de Iraanse regering te steunen, zelfs niet onopzettelijk. Ik geloof dat we dit verder moeten bespreken en onze doelstelling moeten bereiken.
Monica Luisa Macovei
(EN) Ik heb besloten het grootste deel van mijn tijd voor deze interventie te gebruiken om de namen op te noemen van de mensen die, naar verluid, in Iran gevangen zitten en waarvan sommigen ter dood veroordeeld zijn omdat ze kritiek hadden op het politieke regime of omdat ze opkwamen voor de burgerrechten.
Ali Mehrnia, Parviz Varmazyari, Majid Rezaii, Alireza Nabavi, Ali Massoumi en Shirin Alavi Holi worden naar verluid gevangen gehouden en zijn ter dood veroordeeld wegens 'moharebeh', wat vijandschap jegens God betekent.
Drieëndertig vrouwen die deel uitmaken van de Rouwende Moeders van Iran, wier kinderen tijdens de gewelddadigheden na de verkiezingen zijn vermoord, verdwenen zijn of gevangen genomen zijn, worden geïntimideerd.
Andere vrouwelijke activisten en hun gezinnen worden vastgehouden: Atefeh Nabavi, Shabnam Madadzadeh, Mahsa Naderi, Fatemeh Ziaee Azad en Nazila Dashti.
Er worden acht activisten vastgehouden die lid zijn van de commissie van mensenrechtenjournalisten: Saeed Kalanaki, Saeed Jalalifar, Shiva Nazar-Ahari, Kouhyar Goudarzi, Saeed Haeri, Parisa Kakayi en Mehrdad Rahimi. Vier andere zijn ondergedoken nadat ze door het ministerie van Inlichtingen waren ontboden: Hesam Misaghi, Saeed Habibi, Navid Khanjani en Sepeher Atefi.
Er worden ook leden van de liberale vereniging van studenten en oud-studenten vastgehouden: Mehrdad Bozorg, Ehsan Dolatshah en Sina Shokohi.
Wat deze mensen gemeen hebben, is dat ze melding hebben gemaakt van of uiting hebben gegeven aan hun bezorgdheid over de situatie in Iran.
Wat gaat de Commissie of de Raad doen om de personen die om politieke redenen gevangen zitten, vrij te krijgen? Welke financiële middelen biedt de Commissie NGO's op het gebied van de mensenrechten die zich met Iran bezighouden?
George Sabin Cutaş
(RO) Persoonlijk ben ik van mening dat er een groot potentieel is voor hechte relaties op economisch, cultureel en politiek gebied tussen Iran en de Europese Unie. Dit potentieel wordt echter niet benut. De relaties tussen Iran en de Europese Unie worden ernstig bemoeilijkt door gevoelige onderwerpen, zoals die van het Iraanse nucleaire programma of de mensenrechten.
Ik beschouw het als noodzakelijk dat Iran een antwoord geeft op de door de Europese Unie uitgesproken wens tot communicatie. Het weigeren van een dialoog kan slechts een belemmering vormen voor het overbrengen van ideeën en kennis over een aantal belangrijke kwesties voor beide partijen. Ik wil in herinnering brengen dat de Europese Unie de belangrijkste handelspartner van Iran is, en gezien het feit dat Iran zich wil aansluiten bij de Wereldhandelsorganisatie zou een hechter handelspartnerschap Iran helpen om aan de normen van die organisatie te voldoen.
Zolang Iran zich echter niet openstelt voor samenwerking, kan er geen constructieve dialoog zijn tussen Iran en de Europese Unie.
Salvatore Tatarella
(IT) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Ashton, dames en heren, u, mevrouw Ashton, heeft een dramatisch beeld geschetst van de situatie in dit grootse land, dat een grootste geschiedenis, een grootse cultuur en een grootse beschaving heeft.
Afwijkende meningen en de oppositie worden onderdrukt, de mensenrechten worden ernstig beperkt, vrijheden wordt geschonden, er is een zorgwekkend nucleair programma en Israël en de vrede worden bedreigd.
Helaas heb ik niet begrepen welke initiatieven Europa van plan is te nemen om een eind te maken aan deze situatie en om de vrede, de vrijheid en de burgerrechten te verdedigen. Ik hoop dat u aan het einde van dit debat enkele feiten en initiatieven en enkele standpunten kunt opsommen, en wellicht ook kunt reageren op het voorstel van de heer Scurria.
Mijnheer de Voorzitter, in het Parlement maak ik onderdeel uit van een delegatie die veel moeite heeft gedaan om toestemming van de Iraanse overheid te krijgen om naar Iran te gaan. Toen de delegatie bij wijze van protest de reis moest annuleren, kon dat niet en de delegatie is ook te schande gemaakt omdat Iran haar de toegang heeft ontzegd.
Ik ben een voorstander van de dialoog met Iran, maar het Italiaanse parlement en de delegatie moeten met kracht onze positie duidelijk maken wat betreft het verdedigen van de vrijheid en de burgerrechten die worden bedreigd.
Sari Essayah
(FI) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, het huidige bewind in Iran schendt de mensenrechten op grove wijze en treedt de fundamentele vrijheden van zijn burgers met voeten. Het meest recente bewijs hiervan is de moord op acht mensen tijdens het Ashura-feest en het feit dat vijf leden van de oppositie de doodstraf staat te wachten.
Het huidige bewind van Iran is de grootste bedreiging voor de wereldvrede. Het is volstrekt onbegrijpelijk dat de internationale gemeenschap slechts toekijkt hoe het Iraanse bewind in alle rust een militair kernwapenprogramma ontwikkelt zonder zich iets van de Internationale Organisatie voor Atoomenergie (IAEA) aan te trekken. De huidige leiders van het land kunnen publiekelijk dreigen een andere lidstaat van de Verenigde Naties, namelijk Israël, te vernietigen en steun verlenen aan de terroristische organisatie Hezbollah, die in Libanon en Syrië actief is.
Op een of andere manier doen deze gebeurtenissen denken aan momenten van zestig jaar geleden. Wij hoeven niet na te denken over wat wij in de geschiedenis anders zouden hebben gedaan om mensenhaat te kunnen voorkomen. Vandaag de dag kunnen wij echter doeltreffende actie ondernemen om te voorkomen dat hetzelfde nog eens gebeurt.
Wij moeten zo snel mogelijk economische sancties opleggen aan het Iraanse bewind. In deze situatie zou het beter zijn als de Irandelegatie van de Europese Unie niet zou gaan, omdat de reis door de mullahs alleen maar voor propagandadoeleinden zal worden gebruikt. Laten wij ook in dit geval niet vergeten dat het probleem niet zozeer is dat er zoveel slechtheid is, maar dat het goede zich niet laat horen.
Bogusław Sonik
(PL) Mijnheer de Voorzitter, eind vorig jaar kwam het in Iran tot de grootste protesten van de oppositie sinds de demonstraties na de presidentsverkiezingen in juni, waarbij de zittende president tot winnaar werd uitgeroepen. Bij schermutselingen met de ordestrijdkrachten zijn acht mensen omgekomen, raakten honderden demonstranten gewond en zijn nog eens honderden burgers gearresteerd. Studenten die de oppositie steunen, werden aangevallen op de universiteitscampus. Als reactie op dit voorval hebben 88 professoren van de universiteit een oproep gedaan tot ayatollah Ali Khamenei om het gebruik van geweld tegen demonstranten te stoppen.
De situatie in Iran leidt tot toenemende bezorgdheid. Dat is tevens het geval op internationaal niveau. Duitsland overweegt om sancties op te leggen aan de regering in Teheran. De Duitse bondskanselier, mevrouw Merkel, heeft gezegd dat Iran niet heeft gereageerd op het voorstel van het Westen over mogelijke samenwerking om Irans kernprogramma stop te zetten. Ook de Israëlische premier heeft opgeroepen tot de invoering van strenge internationale sancties tegen Iran. Hij is van mening dat een regime dat zijn eigen volk tiranniseert binnen korte tijd een bedreiging voor de hele wereld kan vormen.
Hoewel we de soevereiniteit van Iran in acht moeten nemen, zouden we ook duidelijk moeten benadrukken welke verantwoordelijkheid de autoriteiten van het land dragen met betrekking tot de eerbiediging van de mensenrechten, de politieke en de burgerrechten. Daarenboven zouden we moeten onderstrepen dat Iran weliswaar zijn recht kan laten gelden om een eigen kernprogramma te ontwikkelen, maar dat het tegelijkertijd geen bedreiging mag vormen voor de internationale veiligheid. Het geduld dat de internationale gemeenschap tot dusver aan den dag heeft gelegd in de dialoog met Teheran, is bijna op. De wereld mag niet worden gegijzeld door het agressieve en provocerende beleid van de huidige politieke leiders in Iran. Het Spaanse voorzitterschap en mevrouw Ashton, het hoofd van de Europese diplomatie, zouden over dit onderwerp in onderhandeling moeten treden met Rusland, met als doel Moskou te betrekken bij een gemeenschappelijk beleid dat erop gericht is om druk uit te oefenen op Iran.
Arnaud Danjean
(FR) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Ashton, de gebeurtenissen tijdens Ashura en de bloedige onderdrukking van de jongste demonstraties in Iran hebben laten zien dat het een volkomen misvatting was om een kunstmatig onderscheid te maken tussen de verharding van het regime op binnenlands gebied en het onbuigzame beleid dat dit regime op buitenlands gebied voert, met name wat de Iraanse nucleaire kwestie betreft.
Het vooruitzicht van extra sancties lijkt dan ook onvermijdelijk, of zelfs wenselijk, te zijn. Ik zou graag willen weten wat uw standpunt is over het tijdschema en de aard van eventuele sancties, juist om een duidelijk verband te kunnen leggen tussen de binnenlandse gebeurtenissen in Iran en de nucleaire kwestie.
Potito Salatto
- (IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik wil liever niet verder gaan met het opsommen van redenen waarom wij van mening verschillen met de Iraanse regering.
Aangezien dat feit hier nog niet aan bod is geweest, wil ik alleen wijzen op een van de ernstigste schendingen van de mensenrechten, die betrekking heeft op jongeren. De Iraanse regering heeft het VN-Verdrag inzake de rechten van het kind ondertekend, maar gaat desondanks door met het opleggen van de doodstraf aan minderjarigen.
Na dit debat zou ik graag ten eerste zien dat mevrouw Ashton de taak op zich neemt om een gemeenschappelijke benadering vast te stellen voor heel Europa en het hele Europees Parlement met betrekking tot de gebeurtenissen in Iran en ten tweede dat de interparlementaire delegatie voor de betrekkingen met Iran er notitie van neemt dat zij een andere lijn moet gaan volgen.
Samen met mijn vrienden de heer Scurria en de heer Tatarella heb ik protest ingediend bij de delegatie, die in een officiële verklaring aangaf hoe dan ook naar Iran te willen gaan, ondanks dat zij een dringend verzoek had gedaan om in de gelegenheid te worden gesteld de oppositie te ontmoeten en met haar te spreken. Ik zou willen dat de delegatie het vanaf dit moment over een ander boeg gooit en relaties van steun, hulp en overleg ging onderhouden met de vertegenwoordigers van de oppositie in ballingschap, niet in de laatste plaats met mevrouw Myriam Rajavi, die symbool staat voor deze situatie. Dat zou de Europese Unie moeten doen in plaats van sancties opleggen.
Tunne Kelam
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik moet tegen mevrouw Ashton zeggen dat onze hoop om het Iraanse regime van onze bezorgdheid te kunnen overtuigen, naar ik vrees, vergeefs is.
We hebben het hier in feite over een dictatuur in haar nadagen en wat ons nu te doen staat is ons richten op de kans op verandering. Het regime barst uit zijn voegen en de Iraanse bevolking heeft, sinds afgelopen juni, op moedige wijze laten zien dat ze geen vertrouwen heeft in deze misleidende en agressieve dictatuur en deze niet steunt. Waarom zouden wij dat dan wel blijven doen?
We moeten alle steun geven aan de civiele maatschappij en de democratische oppositie, waaronder de Raad van Nationaal Verzet, de enige organisatie die een duidelijk democratisch programma voor een atoomvrij Iran heeft gepubliceerd.
Alexander Alvaro
(DE) Mijnheer de Voorzitter, de Süddeutsche Zeitung van vandaag meldt dat het Openbaar Ministerie in Teheran gisteren, maandag, voor vijf leden van de oppositie de doodstraf heeft geëist. Volgens Amnesty International gaat het bij deze vijf leden van de oppositie om de zeventienjarige Ali Mehrnia, de 54-jarige Parviz Varmazyari en Majid Rezaii, Alireza Mabavi en Ali Massoumi. Als een regime zoals dat in Teheran, dat niet alleen een anachronisme is, maar zijn eigen bevolking onderwerpt aan de doodstraf, stenigingen en andere middelen, en wij als Europese Unie niet de nodige maatregelen nemen, dan maken wij ons vooral schuldig tegenover diegenen die daar een fatsoenlijke maatschappij willen opbouwen, tegenover de kinderen die dan opgroeien onder omstandigheden die in de verste verte niet lijken op de omstandigheden die wij - in overeenstemming met onze collega, die helaas al is vertrokken - voor een toekomstige maatschappij wensen. Ik hoop dat de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid harde en duidelijke taal zal gebruiken, en dat wij sancties tegen Iran niet alleen eisen, maar ook doorvoeren.
Ulrike Lunacek
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik denk dat het ons allen hier duidelijk is dat het Iraanse regime een dictatoriaal en misdadig regime is. De vraag is: hoe gaan we daarmee om?
Ik zou heel duidelijk mijn steun willen uitspreken voor de delegatie die vanuit dit Parlement naar Iran zou zijn gegaan. De delegatie zou daar, gedurende een hele dag, met leden van de oppositie en dissidenten gesproken hebben. Dat zou hen gesterkt hebben. Dat wilden ze. Ik vind het dus heel jammer dat het bezoek van deze delegatie geen doorgang kon vinden.
Ik heb één heel concrete vraag voor u, mevrouw Ashton. Verschillende Parlementsleden hadden het over sancties. Op basis van mijn ervaring als lid van het nationale parlement en gesprekken met diverse mensen verspreid over een lange tijd zou ik echt een voorstander zijn van slimme sancties - gericht tegen specifieke leden van de Revolutionaire Garde, bijvoorbeeld in de vorm van een vetolijst zodat ze geen buitenlandse bezoeken meer kunnen afleggen, of tegen andere specifieke personen.
Ik ben heel erg tegen sancties die tegen het hele land gericht zijn. Dergelijke sancties werken armoede in de hand doordat er dan bijvoorbeeld geen benzine meer te krijgen is. Hierdoor wordt de positie van de regering eerder versterkt dan verzwakt.
Struan Stevenson
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik sluit mij aan bij Tunne Kelam en de heer Alvaro. De tijd van dialoog en afspraken met Iran ligt reeds ver achter ons.
Bijna dagelijks komen er mensen om het leven tijdens betogingen tegen dit fascistische regime. Zoals u hebt vernomen, heeft een schertsrechtbank in Teheran gisteren de doodstraf geëist tegen vijf betogers die tijdens de Ashura-rellen op 27 december werden gearresteerd.
Het is genoeg geweest. We hebben genoeg gepraat en genoeg concessies gedaan. Er moeten harde sancties volgen. Alleen op die manier kunnen we de gewone bevolking van Iran laten zien dat we hun protesten steunen.
Niki Tzavela
(EL) Mevrouw Ashton, met blijdschap heb ik kennis genomen van uw nuchtere standpunt, het getuigt van respect voor een land zo vol geschiedenis en trots als Iran. Iran is een bijzonder geval. Ik ben erg blij dat u kiest voor de methode van diplomatie die bekendstaat als "Smart power”, door enerzijds sancties toe te passen en anderzijds de dialoog te voeren. Ik zou u willen aanmoedigen om de weg van de dialoog voort te zetten.
Doorgaans staan diegenen die zich veroordelend uitlaten over deze landen erg ver af van de cultuur en de mentaliteit van landen als Iran, Irak en Afghanistan. Ik zou willen voorstellen om aan de bestaande groep landen die de voortzetting van de open dialoog met Iran ondersteunen ook landen toe te voegen die traditiegetrouw goede relaties onderhouden met Iran, zoals mijn eigen vaderland, Griekenland, vooral nu Griekenland door een socialistische regering wordt geregeerd. De regio is niet bestand tegen een nieuw gewapend conflict. De spanning waarin zowel Israël als de Emiraten zitten over het nucleaire programma van Iran wil ik hier uitdragen. Zet de dialoog voort, dan denk ik dat we wel iets zullen bereiken.
Krisztina Morvai
(HU) Drie korte vragen. Vraag één: de wetenschapper die de Iraanse atoomonderzoeken leidde, is onlangs bij een wrede terroristische aanslag om het leven gekomen. Wat is het standpunt van de Europese Unie in deze kwestie? Merkwaardig genoeg is hier vandaag niet over gesproken. Ik heb dit ervaren als een groot gemis. Mijn tweede vraag luidt: waarom betekent het Iraanse nucleaire potentieel nu eigenlijk een groter probleem, een groter gevaar voor de vrede dan laten we zeggen dat van Israël? Waarom houdt de Europese Unie zich daar niet ook mee bezig? Mijn derde vraag is: in 2006 gaf de toenmalige socialistisch- liberale regering van Hongarije opdracht om te schieten op een vreedzaam protesterende menigte. Hierbij liepen onder andere veertien mensen oogletsel op. Velen van hen zijn blind geworden. Ondanks ons herhaaldelijke verzoek heeft de Europese Unie sindsdien geen bereidheid getoond om zich hiermee bezig te houden. Wat is het verschil? Ze houden zich ook niet bezig met de honderden politieke gevangenen die in Hongaarse gevangenissen hebben gezeten. Ook nu nog bevindt zich een twaalftal politieke gevangenen in de gevangenis in Hongarije. Dank u wel, ik zie uit naar uw antwoord.
Mariya Nedelcheva
(FR) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Ashton, de dood en de verdwijning van het lichaam van Seyed Ali Mousavi, een neef van de leider van de Iraanse oppositie, is een van de vele tragische voorbeelden waaruit blijkt hoe slecht het momenteel met de Islamitische Republiek Iran gesteld is.
De legitimiteit van het Iraanse bewind dat uit de meer dan dubieuze verkiezingen van juni 2009 is voortgekomen, is op zijn minst aanvechtbaar. Het is dan ook onze taak om het maatschappelijk middenveld in Iran zoveel mogelijk te steunen in zijn verzetsbeweging. Mevrouw Ashton, u kunt ervan verzekerd zijn dat ons Parlement u volledig zal steunen als het erom gaat dergelijk gedrag te veroordelen.
Ik wil graag benadrukken dat het Iraanse bewind ons niet zal kunnen overtuigen van zijn bereidheid zich voor het welzijn van het Iraanse volk in te spannen, zolang het de rol van de oppositie blijft ontkennen. Het bestaansrecht van de oppositie en haar recht op vrije concurrentie tussen de partijen, waardoor een veelheid aan meningen binnen de Iraanse samenleving kan worden vertegenwoordigd, zijn positieve signalen waar wij al lange tijd naar uitzien. Hiervan is echter nog lang geen sprake in Iran.
Het is waar dat veel mensen tegenwoordig vinden dat het volledig aan het Iraanse bewind is om te luisteren naar de oproepen van de demonstranten en de wensen van de internationale gemeenschap om een overgang naar democratie te bewerkstelligen. Europa moet de belangrijkste getuige zijn van wat de rechtsstaat is.
Piotr Borys
(PL) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Ashton, Iran is een land dat een cruciale invloed heeft op het duurzame karakter van de vrede in de wereld en in een deel van het Midden-Oosten. Het lijdt geen enkele twijfel dat we de mensenrechten moeten verdedigen en dat we resoluut onze bezorgdheid moeten uiten over de schendingen van de rechten van de oppositie, die nu reeds enkele maanden aan de gang zijn. Ik zou echter willen zeggen dat de Europese Unie in de eerste plaats actief zou moeten streven naar de tenuitvoerlegging van een programma tegen kernenergie. Wanneer Iran over kernwapens zou beschikken, zou het immers voor heel dit gedeelte van het Midden-Oosten een enorme bedreiging vormen.
Bovendien weten we dat het aanwakkeren van de revolutie in Jemen en de steun aan Hamas in de Gazastrook en aan Al-Qa'ida in Afghanistan waarschijnlijk ook de inspiratiebron vormt voor een deel van het Iraanse beleid. Met het oog hierop is in deze regio voornamelijk behoefte aan een zeker evenwicht. Naar mijn mening is op dit gebied ook een belangrijke rol weggelegd voor Saudi-Arabië. Wij verwachten bijgevolg dat mevrouw Ashton overgaat tot een zeer actieve dialoog over dit onderwerp en daarbij blijk geeft van grote betrokkenheid.
Paul Rübig
(DE) Mijnheer de Voorzitter, ik wil er in dit verband zoals altijd op wijzen dat wij in Europa eigenlijk alleen de individuele schuld kennen en algemene verdachtmakingen uit principe afwijzen. Ik weet zeker dat mevrouw Ashton uit Groot-Brittannië er alle begrip voor kan opbrengen dat we in dergelijke situaties de schuldigen misschien moeten boycotten, maar niet een heel volk dat min of meer onschuldig in deze situatie is terechtgekomen. We moeten de dialoog aangaan. Mijn vraag is: ziet u mogelijke gesprekspartners in Iran waarmee u contact kunt opnemen en waarmee u ook een serieus, inhoudelijk en politiek correct gesprek kunt voeren?
Andrew Henry William Brons
(EN) Ik ben geen pleitbezorger van het regime van de ayatollahs in Iran of van de antidemocratische houding van het regime, maar ik wil twee dingen zeggen: het ene is dat er ook in Europa en zelfs in EU-lidstaten onderdrukking van geweldloze vrijheid van meningsuiting plaatsvindt. Verder is het heel cynisch dat de Verenigde Staten en hun bondgenoten de activiteiten en gebeurtenissen in Iran aangrijpen om een oorlogsstemming los te maken. Een dergelijke reactie vind ik buiten alle proporties.
Catherine Ashton
Mijnheer de Voorzitter, ik ben van mening dat dit een uiterst belangrijk en tijdig debat is geweest, ten eerste omdat we opnieuw hebben uitgesproken dat we in de Europese Unie groot belang hechten aan mensenrechtenwaarden.
En in onze dialoog met Iran vragen we inderdaad alleen maar of zij zich willen houden aan de internationale overeenkomsten die ze bereidwillig en vrijwillig hebben ondertekend, en dat is een fundamenteel onderdeel van de manier waarop we deze kwesties moeten benaderen, en leden van dit Parlement hebben de kwesties benadrukt die voor ons de grootste zorg betekenen, zowel door het noemen van individuen als door het beschrijven van gebeurtenissen.
Er is ook aangevoerd dat de dialoog uiteindelijk onvermijdelijk moet zijn, zoals u zei, mijnheer Gualtieri. Het is zeer belangrijk dat we verdergaan met de benadering waarin de 'zinvolle dialoog' voorkomt. Maar ik doe dit in de wetenschap dat mijn voorganger Javier Solana zes jaar aan dialogen heeft besteed, zes jaar voortdurend het debat heeft aangeboden. Dus dialoog, ja, maar niet als excuus voor het uitblijven van actie door Iran, maar meer als middel om er zeker van te zijn dat we de kracht van die relatie ontwikkelen en dat we bereiken wat volgens ons belangrijk is.
En als onderdeel hiervan kunnen de onderhandelingen over het lidmaatschap van de Wereldhandelsorganisatie, die al een hele tijd nergens toe leiden, een manier zijn om het debat, de discussie en de steun te vinden die het regime in staat kan stellen vooruit te kunnen.
Veel leden hebben over het belang van sancties gesproken, maar ik denk met name intelligente, verstandige sancties: het essentiële belang voor ons allen - als we gaan nadenken over wat er nu moet komen, en daarbij de mogelijkheid van sancties overwegen - om ervoor te zorgen dat we dit doen in de erkenning dat deze specifiek gericht moeten zijn op datgene wat we willen bereiken en dat niemand in dit Parlement wil dat de gewone mensen in Iran lijden als gevolg van die sancties.
Dat maakt dit debat zeer belangrijk, maar het betekent ook dat we er tijd en energie in moeten investeren. De hoogste ambtenaren van de E3+3 - Duitsland, Frankrijk, het VK en China, de VS en Rusland - hebben elkaar op zaterdag in New York ontmoet en daar hebben we de dialoog kunnen voeren, natuurlijk inclusief Rusland, over die kwestie.
Het lijdt geen twijfel dat we de zinvolle relatie met Iran verder willen ontwikkelen door middel van dialoog, zoals ik al zei. Wanneer Iran dit echter afwijst, komen - vanwege het door ons gevolgde tweesporenbeleid -sancties in beeld, en naar aanleiding van die ontmoeting is men reeds begonnen met het nadenken over de passende verdere maatregelen.
Dit wordt eveneens onderwerp van gesprek tijdens de Raad Buitenlandse Zaken op maandag, en dit is gedeeltelijk waarom ik zo graag de mening van de geachte leden wilde horen, omdat ik me ook op die gesprekken voorbereid.
Wat betreft de delegatie die naar het land gaat, mevrouw Lochbihler, u bent inderdaad de voorzitter van de delegatie. Het is zeer belangrijk dat deze nog niet officieel is geannuleerd. Ik denk dat het belangrijk zou zijn om te overwegen of we hier achteraan moeten gaan. Ik hoop dat de ontmoeting spoedig plaats zal kunnen vinden, wederom in de geest van het openhouden van de dialoog.
Als specifiek resultaat van de actie van dit Parlement, zal Euronews vanaf half 2010 ook in het Farsi uitzenden. Dat is eveneens belangrijk voor de communicatie en om te zien hoe we communicatie en technologie effectief kunnen inzetten.
Het is moeilijk om aan het blokkeren van toegang te denken als we tegelijkertijd de toegang tot informatie blokkeren die mensen willen hebben en dat is volgens mij iets waar we voorzichtig mee moeten zijn.
En wat betreft het kijken naar wat we voor de toekomst doen, hebben de geachte leden duidelijk gemaakt wat wij volgens hen moeten overwegen. Zoals ik al heb gezegd, overweegt de E3+3 deze opties al. We hebben de Raad Buitenlandse Zaken. Ik heb aangegeven dat we willen kijken naar verstandige, intelligente sancties bij het overwegen van dit tweesporenbeleid. Ik heb duidelijk gemaakt, en ik blijf duidelijk maken dat ik open sta voor deze dialoog en bereid ben deze te voeren - en ik heb in mijn openingsopmerkingen het potentieel van dit geweldige land beschreven - maar dat doen we in de zekere wetenschap dat we de dialoog niet kunnen blijven gebruiken als een manier om actie te voorkomen.
Ik wil afsluiten door te zeggen dat ik zeer geraakt was door de frase die president Obama gebruikte in zijn rede bij de aanvaarding van de Nobelprijs toen hij zei dat wanneer we kijken naar de waarde van het voortzetten van een betrokken relatie: "wanneer je in gesprek blijft met onderdrukkende regimes geeft dat niet het bevredigend zuivere gevoel van verontwaardiging. Maar [...] geen enkel onderdrukkend regime kan een nieuwe weg inslaan als het niet kan kiezen voor een geopende deur.”
De deur is geopend voor die zinvolle dialoog om vooruit te komen, maar tegelijkertijd sta ik absoluut achter het tweesporenbeleid dat mijn voorgangers hebben opgezet en ben ik vastbesloten dit zo nodig uit te voeren.
De Voorzitter
Dames en heren, deze vergadering duurt van 15.00 uur tot 20.00 uur. Dat is vijf uur. Ik stel voor een pauze van vijf minuten te houden, zodat de hoge vertegenwoordiger en allen die hier aanwezig zijn en blijven, even op adem kunnen komen. Over vijf minuten, om 17.35 uur, gaan we weer verder.
Geoffrey Van Orden
(EN) Mijnheer de Voorzitter, voordat we pauzeren wilde ik u een punt van informatie geven. Mevrouw Ashton, u sprak over de Iraanse delegatie. De delegatie had van 8-10 januari naar Iran moeten gaan, maar het bezoek van de delegatie werd geannuleerd. Het werd in feite geannuleerd door de Iraanse autoriteiten.
Velen onder ons hebben er op aangedrongen dat het bezoek van de delegatie eerder zou worden geannuleerd - hoewel de voorzitter van de delegatie in feite geen aandacht aan ons schonk - in het licht van het testen van langeafstandsraketten, het neerschieten van demonstranten en alle andere onrust die er in de kerstperiode is geweest. Bij wijze van informatie wil ik er daarom op wijzen dat dat bezoek van de delegatie geannuleerd is en dat het Parlement eigenlijk al eerder actie had moeten ondernemen om het bezoek te annuleren.
De Voorzitter
Ik wist niet dat er een procedure was om een mededeling te doen. Mijnheer Van Orden, ik heb u laten uitpraten, maar eerlijk is eerlijk tegenover alle anderen: dit was geen motie van orde.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt plaats tijdens de eerste vergaderperiode van februari in Straatsburg.
(De vergadering wordt om 17.30 uur onderbroken en om 17.35 uur hervat)
