Umowa o partnerstwie w sprawie połowów między UE a Mauretanią (debata) 
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku dziennego jest debata w sprawie pytania ustnego skierowanego do Komisji przez panią poseł Carmen Fragę Estévez, w imieniu Komisji Rybołówstwa, dotyczącego negocjacji w sprawie odnowienia umowy o partnerstwie w sprawie połowów między UE a Mauretanią - B7-0018/2011).
Carmen Fraga Estévez
Panie Przewodniczący! Protokół do umowy z Mauretanią o partnerstwie w sprawie połowów wygaśnie 31 lipca 2012 r. Uwzględniając jego znaczenie, Komisja zwróciła się już do Rady o mandat na jego renegocjowanie. Zostaliśmy powiadomieni, że Rada analizuje obecnie projekt mandatu i wkrótce podejmie decyzję.
Na mocy art. 218 Traktatu, przyznającego Parlamentowi szczególne uprawnienia w zakresie zatwierdzania porozumień dotyczących rybołówstwa, zgłosiliśmy już nasz zamiar wykorzystania w pełni możliwości gwarantowanych nam przez Traktat oraz ramowe porozumienie międzyinstytucjonalne w zakresie udziału w opracowywaniu porozumień połowowych, wraz z prawem do pełnej informacji na jednakowych zasadach jak Rada.
Naszym zdaniem powinniśmy uczestniczyć w procesie od momentu zatwierdzenia mandatu negocjacyjnego. Z tego względu Komisja Rybołówstwa podjęła decyzję o przyjęciu nowej procedury, począwszy od protokołu z Mauretanią, zgodnie z którą kierujemy pytanie ustne i uzyskujemy odpowiedź w sprawie przyszłych negocjacji od samego początku procesu. Procedura pozwoli nam też opracować projekt rezolucji, w której znajdą wyraz nasze wątpliwości dotyczące danej umowy - w tym przypadku z Mauretanią - oraz wniosek o ich uwzględnienie przez negocjatorów, by w końcu znalazły się w ostatecznej wersji protokołu.
Porozumienie z Mauretanią ma kluczowe znaczenie tak dla tego kraju, jak i dla Unii Europejskiej. W przypadku Mauretanii stanowi ono 29 % budżetu kraju; dla Unii Europejskiej to jedno z trzech nadal obowiązujących porozumień mieszanych, pozwalających na kilka różnych sposobów prowadzić połowy na wodach danego kraju, z których wszystkie mają istotne znaczenie dla zaopatrzenia UE w produkty rybołówstwa.
Znaczenie przedmiotowej umowy i zdobyte doświadczenia skłoniły nas do przedłożenia szeregu sugestii, które zostaną uwzględnione we wspólnej rezolucji, która w najbliższych dniach będzie przedmiotem negocjacji między grupami politycznymi, a także do wyrażenia kilku wątpliwości dotyczących sposobu funkcjonowania obecnego protokołu. Te wątpliwości dotyczą między innymi:
po pierwsze: Parlament musi zrozumieć znaczenie zagwarantowania wsparcia tego sektora dla wkładów finansowych i ich właściwego wykorzystania, pamiętając o potrzebach tak przemysłu, jak i władz mauretańskich w dziedzinie rybołówstwa w zakresie dążenia do zaawansowanej, zrównoważonej polityki rybołówstwa;
po drugie: kluczową rolę ma do odegrania wspólny komitet naukowy i należy zadbać, by właściwie tę rolę odgrywał, ponieważ jest organem odpowiedzialnym za ocenę zasobów i wydawanie zaleceń dotyczących biologicznego statusu populacji, a zatem dopuszczalnych wielkości połowów dla poszczególnych flot działających na wodach mauretańskich;
po trzecie: potrzebne są szersze informacje dotyczące połowów innych krajów spoza UE działających na tym obszarze, byśmy mogli dokładnie określić faktyczną nadwyżkę ryb, którą Mauretania może zaoferować UE, przy jednoczesnym zapewnieniu, że wynegocjowane dopuszczalne wielkości połowów będą zgodne z faktycznymi potrzebami floty. Pozwoli to uniknąć pokusy płacenia za "fikcyjną rybę”;
po czwarte: w odniesieniu do floty rybackiej należy zapewnić wynegocjowanie środków technicznych w odniesieniu do różnych rodzajów połowów jednocześnie z negocjacjami dopuszczalnej wielkości połowów, co pozwoli położyć kres absurdalnemu płaceniu za zasoby, których z technicznego punktu widzenia nie da się złowić;
i wreszcie: należy pilnie wyjaśnić stosowanie przez Mauretanię postanowień protokołu w zakresie monitorowania, odnosząc się do preferowania przez nią metod innych niż system monitorowania statków (VMS), a także zróżnicowanych standardów dotyczących zatrzymywanych statków. Ważne, by obie strony przestrzegały uzgodnionych postanowień dotyczących rozstrzygania sporów odnoszących się do takich zatrzymań, co należy utrzymać w nowym protokole.
Pani Komisarz! Ze wszystkich powyższych powodów zwrócimy się do Komisji, by - jako negocjator - uwzględniła te i inne wątpliwości, jakie znajdą się w naszej wspólnej rezolucji, którą mamy zamiar zatwierdzić w trakcie kolejnej sesji miesięcznej, a które nasza instytucja ma zamiar pilnie śledzić.
Maria Damanaki
komisarz - Panie Przewodniczący! Chciałabym podziękować pani poseł Fradze Estévez, przewodniczącej Komisji Rybołówstwa, za to pytanie ustne i powiedzieć, że z dużym zadowoleniem przyjmuję zaangażowanie Parlamentu w te procedury. Ogólnie podzielam też wyrażane przez nią obawy. Uczynimy wszystko, co w naszej mocy, by osiągnąć możliwie jak najlepsze rezultaty.
Chciałabym przedstawić Państwu pewne informacje dotyczące obecnej umowy z Mauretanią o połowach. Celem przedmiotowej umowy jest zapewnienie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów ryb. Chcemy też przeciwdziałać nielegalnym połowom i zwalczać je oraz wspierać rozwój infrastruktury portowej i ochronę środowiska morskiego.
Na mocy przedmiotowej umowy zmniejszono dopuszczalne wielkości połowów oraz zdecydowanie zwiększono opłaty wnoszone przez właścicieli statków za upoważnienia i za tonę złowionych ryb. Nadal utrzymują się trudności i analizujemy, w jaki możliwie najlepszy sposób sobie z nimi poradzić. Zgadzam się w tej sprawie z panią poseł Fragą.
Umowa z Mauretanią stała się najważniejsza pod względem finansowym - to najważniejsza z naszych umów. Uwzględniając taki rozwój sytuacji, Komisja rozważa ustanowienie w nowym protokole silnych czynników warunkujących, związanych ze wsparciem sektorowym. Zostanie to przeprowadzone między innymi poprzez rozłączenie płatności za prawa dostępu oraz płatności na wsparcie sektorowe. Mamy zamiar to rozdzielić. Pozwoli nam to skuteczniej reagować na problemy z wdrażaniem wsparcia sektorowego, a jednocześnie zagwarantować płatności za dostęp - i zarazem działania połowowe statków UE - ponieważ nie chcielibyśmy zakłócać połowów prowadzonych przez statki UE.
W przypadku wsparcia sektorowego stopień jego wykorzystania był w latach 2008 i 2009 bardzo wysoki. Z kolei w 2010 roku wystąpił bardzo niski poziom wykorzystania funduszy polityki sektorowej przez Mauretanię - zaledwie 52%. Było to efektem przede wszystkim znacznego zatrzymania właściwych funduszy przez mauretańskie ministerstwo finansów. W zeszłym roku w ramach umowy ze stroną mauretańską Komisja podjęła decyzję o podziale wypłaty środków na wsparcie sektorowe na dwie transze. Komisja również zatrzymała 9 z 18 milionów euro - czyli połowę całości - do czasu osiągnięcia wyższego stopnia absorpcji.
Co więcej, w celu likwidacji tych wszystkich niedociągnięć tymczasowo ustanowiono nowy mechanizm - rachunek powierniczy, CAS. CAS zacznie funkcjonować w pierwszym kwartale 2011 roku. Wprowadzenie tego nowego, specjalnego rachunku przyczyni się do zagwarantowania, by przyznane środki były przeznaczane bezpośrednio na wsparcie sektorowe. Właśnie do tego dążyliśmy.
W nowym protokole po 1 sierpnia 2012 r. uwzględni się nadchodzącą reformę CAS. Z tego względu w mandacie negocjacyjnym po raz pierwszy znalazła się klauzula "praw człowieka i zasad demokracji”. Mamy nadzieję, że w przyszłym tygodniu Rada przyjmie ten nowy mandat. Jeżeli chodzi o walkę z połowami nielegalnymi, nieraportowanymi i nieuregulowanymi (połowy NNN), od momentu wejścia w życie naszego nowego rozporządzenia Komisja ściśle współpracowała z mauretańskimi organami kontroli. Staramy się zapewnić odpowiednią informację o środkach ochrony i zarządzania zgodnych z przedmiotowym rozporządzeniem.
Wreszcie inwestycje sektora rybołówstwa w UE są przeprowadzane zgodnie z planem działania na rzecz Mauretanii. Celem przedmiotowego planu jest ułatwienie tworzenia europejskich przedsiębiorstw prywatnych i wspólnych przedsiębiorstw między podmiotami mauretańskimi i europejskimi oraz określenie najlepszych form partnerstwa publiczno-prywatnego.
Alain Cadec
Panie Przewodniczący, Pani Komisarz, Panie i Panowie! Zgodnie z art. 218 Traktatu z Lizbony obecnie Parlament musi wyrazić zgodę na porozumienia międzynarodowe negocjowane przez Komisję Europejską. W związku z tym chciałbym zwrócić Państwa uwagę na konieczność informowania Parlamentu na wszystkich etapach negocjacji umowy.
Protokół do umowy między UE a Mauretanią o partnerstwie w sprawie połowów ma zostać odnowiony 31 grudnia 2012 r. Wkład finansowy Unii Europejskiej na mocy przedmiotowej umowy o partnerstwie w sprawie połowów to jej największy wkład. Przy wartości wynoszącej 900 tysięcy ton połowów przedmiotowa umowa uwzględnia również największą dopuszczalną wielkość połowów. Za wyjątkiem umowy z Gwineą-Bissau przedmiotowe porozumienie jest jedynym umożliwiającym prowadzenie połowów głowonogów i skorupiaków.
Nadal istnieje jednak kilka problemów związanych z przedmiotową umową. Niedawna wizyta w Mauretanii wraz z Komisją Rybołówstwa - o której Pani, Pani Komisarz, również wspominała - potwierdziła moją opinię w tej sprawie. Po pierwsze, brakuje infrastruktury, zwłaszcza portu w Nouakchott, co negatywnie wpływa na rozwój lokalnego rybołówstwa, a bardziej ogólnie - na inwestycje Unii Europejskiej. Po drugie, władze mauretańskie zatrzymały niektóre statki europejskie i przeprowadziły ich inspekcję bez wystarczających powodów. Ponadto władze mauretańskie stosują system alternatywny wobec przewidzianego w umowie satelitarnego systemu monitorowania statków (VMS), co utrudnia pracę ich właścicieli. Właściciele uważają też, że ich prywatne opłaty są zbyt wysokie w porównaniu do dostępnych im faktycznych możliwości połowowych. Konieczne jest też wyjaśnienie środków technicznych stosowanych wobec europejskich właścicieli statków, ponieważ są oni dyskryminowani w porównaniu do innych flot prowadzących połowy na wodach mauretańskich.
Wreszcie nie powinniśmy lekceważyć wpływu Chin na mauretański sektor rybołówstwa, realizowany w formie wspólnych przedsięwzięć pod przykrywką bandery mauretańskiej i który - o czym nie trzeba wspominać - oddziałuje na to rybołówstwo, ponieważ nie podlega ono żadnej kontroli zdrowotnej, gospodarczej czy społecznej, nie wspominając o tym, że te połowy ograniczają zasoby ryb istniejące na wodach mauretańskich. Musimy być w stanie określić wielkość tych połowów i zapewnić kontrolę nad nimi, aby przyczynić się do rozwoju lokalnego rybołówstwa i ułatwić pracę właścicielom statków europejskich. Moim zdaniem ma to kluczowe znaczenie. Chciałbym Pani przypomnieć, że członkowie Komisji Rybołówstwa pragnęliby możliwie jak najszybciej otrzymać pełną wersję oceny ex post umowy oraz uczestniczyć we wspólnych posiedzeniach komitetu, by móc śledzić realizację umowy.
Chciałbym powtórzyć, Panie Przewodniczący, że dobrze czujemy się tutaj, w Strasburgu, gdzie jest miejsce tego Parlamentu.
Kriton Arsenis
Panie Przewodniczący, Pani Komisarz, Panie i Panowie! Inicjatywa socjalistów dotycząca projektu rezolucji w sprawie Mauretanii zapełnia istniejącą lukę. Po wejściu w życie traktatu lizbońskiego rola Parlamentu jest jasna - polega na współdecydowaniu o kwestiach europejskich; Parlament musi ratyfikować porozumienia i międzynarodowe umowy w sprawie połowów. Jednakże niemożliwe jest wykonywanie przez Parlament tego nałożonego na niego obowiązku bez punktualnej i pełnej informacji, punktualnego i pełnego udziału w negocjacjach oraz bez przekazania tych umów Parlamentowi przed rozpoczęciem okresu ich obowiązywania.
Bez względu na wysiłki podejmowane przez panią komisarz, które przyjmujemy z uznaniem, istnieje niestety ogromny problem. Parlament wzywa się do ratyfikacji umów, które zaczęły obowiązywać rok temu, nie dostarcza mu się oficjalnej informacji o postępie w negocjacjach, a niedawno miał problem z dostępem do oceny skutków czy sprawozdań z postępu i realizacji poprzednich porozumień.
Musimy dokonać wielu zmian w naszych umowach połowowych. Musimy prowadzić połowy tam, gdzie istnieje nadwyżka zasobów, musimy stosować zasadę ostrożności, musimy przyjąć środki praktyczne, by przeciwstawić się nielegalnym i nieuregulowanym połowom, a porozumienia powinny zasadniczo wspierać wzrost w przystępujących do nich krajach. Szczególnie w przypadku Mauretanii istnieje ogromny problem z uwagi na nielegalne połowy i niewłaściwe stosowanie narzędzi. W istocie rola Parlamentu i jego ingerencje będą polegać na wspieraniu ogólnie lepszych umów, które - jak w przypadku Mauretanii - powinny być właściwie stosowane.
Carl Haglund
Panie Przewodniczący! Chciałbym podziękować pani komisarz za jej początkowe wystąpienie.
Należę do tych, którzy pod koniec ubiegłego roku dostąpili przywileju odwiedzenia Mauretanii, aby ocenić funkcjonowanie obecnej umowy. Zupełnie szczerze muszę powiedzieć, że umowa i jej realizacja pozostawiają dość wiele do życzenia.
W szczególności nie mamy dobrej kontroli nad tym, dokąd trafiają pieniądze podatników. Musimy pamiętać, że co roku wydajemy na tę umowę około 75 milionów euro, co oznacza finansowanie jednej czwartej budżetu Mauretanii z naszych wspólnotowych środków na rybołówstwo. W tym kontekście to dość istotne porozumienie, tak dla nas, jak i dla zainteresowanego kraju.
Musimy też pamiętać, że zaledwie w 2007 roku Komisja Europejska sama zaproponowała, by nie kontynuować przedmiotowej umowy, ponieważ nie przynosi ona Europie pożądanej wartości dodanej, która powinna być efektem porozumienia. Najwyraźniej opinie się zmieniły i być może umowa tego typu jest potrzebna. Jednakże jeżeli tak jest, to powinniśmy zacząć zastanawiać się, jak wykorzystuje się te środki i jaką wartość dodaną uzyskujemy.
Musimy pamiętać, że w jednym z fragmentów tej umowy zakłada się wykorzystywanie środków na wspieranie rybołówstwa lokalnego. Trzeba stwierdzić, że nasze doświadczenia zdobyte w trakcie wizyty wskazują, iż rybacy nie zobaczyli zbyt wielkiej części tych około 18 milionów euro, które rocznie powinny płynąć na lokalne rybołówstwo z przekazywanych tam środków. Również w tym kontekście odnowienie umowy wymaga bardzo ostrożnej oceny i zmiany jej treści.
Wreszcie, o czym tu już wspomniano, jako Parlament Europejski jesteśmy odpowiedzialni za te zagadnienia, ponieważ musimy wyrazić zgodę na wszelkie takie porozumienia. Nakłada to na nas, również jako organy decyzyjne, obowiązek zapoznania się z tymi kwestiami. Opierając się na dostępnej nam obecnie informacji, wydaje się, że dość trudno jest przyjąć korzystne stanowisko wobec odnowienia takiej umowy. Z tego względu na przyszłość mamy wiele do zrobienia w tej sprawie we współpracy z Komisją.
Isabella Lövin
w imieniu grupy Verts/ALE - Panie Przewodniczący! Przede wszystkim chciałabym powiedzieć, że z dużym zadowoleniem przyjmuję intencje wskazane przez Komisję w projekcie wytycznych negocjacyjnych.
Klauzula dotycząca konsekwencji w razie naruszenia praw człowieka i zasad demokracji: to świetnie!
Wzmocnienie dialogu w ramach polityki sektorowej, by wesprzeć realizację odpowiedzialnego rybołówstwa: to również bardzo potrzebna kwestia. Niestety, w ramach obowiązującego obecnie porozumienia mogliśmy się przekonać, że tak się praktycznie nigdy nie dzieje.
Następnie mamy kwestie dotyczące zapewnienia, że tylko łodzie z UE mają dostęp do nadwyżki ryb niewykorzystywanych przez rybaków lokalnych. W tej kwestii, wiedząc, że zasoby głowonogów są zdecydowanie nadmiernie eksploatowane, a trawlery UE mocno konkurują z trawlerami lokalnymi, oczekuję, że w kolejnej umowie te połowy zostaną ograniczone.
A w kwestii uwzględniania najlepszej dostępnej wiedzy naukowej: cóż, w 2010 roku działająca w ramach FAO grupa robocza ds. północno-wschodnich afrykańskich małych ryb pelagicznych stwierdziła, że zasoby ostroboków, makreli japońskiej, sardyneli, śledziowatych, sardeli i etmalozy były albo w pełni wykorzystane, albo nadmiernie eksploatowane. Jeżeli chodzi o ryby denne, to od 2007 roku na szelfie kontynentalnym Mauretanii biomasa zmniejszyła się o 75 %.
Podsumowując: jakie nadwyżki ryb Komisja spodziewa się znaleźć w Mauretanii?
Wreszcie oczekuję, że w imię wielokierunkowej spójności rozwoju UE nadal utrzyma wsparcie sektorowe i partnerstwo z Mauretanią, nawet w razie zmniejszenia dopuszczalnych wielkości połowów. Nie możemy przełowić tych wód, po prostu zapłacić, zgarnąć ostatnią rybę i zniknąć.
João Ferreira
Panie Przewodniczący! Od ponad dwóch dziesięcioleci Unia Europejska ma porozumienia z Mauretanią w sprawie połowów. Przez 15 lat w tych umowach znajdowały się szczególne cele współpracy dotyczące zrównoważonego rozwoju sektora rybołówstwa w Mauretanii.
Obecnie należy zadać pytanie, jakie są praktyczne skutki tych umów? Sektor rybołówstwa w Mauretanii pozostaje na bardzo wstępnym etapie rozwoju. Modernizacja i rozwój tradycyjnych połowów przybrzeżnych na małą skalę oraz sektorów związanych z rybołówstwem, rozwój infrastruktury portowej i lepsze warunki rozładowywania połowów, rozwój projektów w zakresie akwakultury oraz ulepszone monitorowanie i nadzór na morzu - to wszystko były cele, dla realizacji których niewiele uczyniono w ostatnich dwu dziesięcioleciach.
Wszystko lub prawie wszystko można podsumować jako przekazywanie kwot pieniędzy w zamian za prawo do eksploatacji zasobów tego kraju, który się w ten sposób pozbawia wartości dodanej, jaką mógłby uzyskać, gdyby od samego początku samodzielnie eksploatował te zasoby, przetwarzał je i sprzedawał produkty rybołówstwa. W ten sposób Mauretania traci: traci pod względem tworzenia bogactwa, tworzenia miejsc pracy, swojego rozwoju, autonomii, suwerenności i niezależności.
Brak odpowiednich instalacji do wyładunku połowów na mającej ponad 600 km długości linii brzegowej środkowych i południowych regionów tego kraju jest szczególnie niezrozumiały: oznacza to, że znaczna część ryb złowionych w wodach przybrzeżnych Mauretanii jest rozładowywana w portach innych krajów. W tej sprawie należy uznać fiasko polityki rozwojowej Unii Europejskiej. Jeżeli faktycznie dążymy do rzeczywistej i korzystnej współpracy rozwojowej, to musimy podjąć działania na rzecz zasadniczych zmian i zaangażować w dyskusję władze mauretańskie.
Maria do Céu Patrão Neves
(PT) Panie Przewodniczący! Zawierane z krajami trzecimi umowy w sprawie połowów powinny zapewniać uczciwą równowagę między interesami gospodarczymi a wspieraniem zrównoważonego rybołówstwa. Aby to osiągnąć, Unia Europejska musi również poza swoimi granicami wdrożyć właściwe praktyki połowowe, które stosuje na swoich wodach, w ten sposób przyczyniając się do równowagi ekosystemów morskich na szczeblu globalnym.
W tym kontekście umowa z Mauretanią w sprawie połowów nabiera szczególnego znaczenia. Tworzenie miejsc pracy, zmniejszanie ubóstwa i rozwój struktur wspierających sektor to ważne cele do osiągnięcia. Jednakże najważniejszym z nich jest wspieranie zrównoważonego rybołówstwa poprzez przeciwdziałanie nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom i zagwarantowanie w ten sposób zaopatrzenia rynku UE w ryby o wysokiej jakości.
Nie wystarczy, by statki rybackie UE przyjęły przyjazne dla środowiska praktyki i kodeksy postępowania określone przez Organizację Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa; konieczne jest przyjęcie takiego samego podejścia przez wszystkie podmioty współpracujące w obszarze objętym porozumieniem. W takiej sytuacji Mauretania pilnie powinna zwrócić się do wszystkich krajów, z którymi również ma zawarte umowy o partnerstwie, o respektowanie tych samych zasad, których przestrzegają statki pływające pod banderą UE. W przeciwnym razie pozycja konkurencyjna właścicieli naszych statków będzie w sposób nieuczciwy gorsza, a cele ochrony i zrównoważonego zarządzania zasobami ryb - poważnie zagrożone.
Guido Milana
(IT) Panie Przewodniczący, Pani Komisarz, Panie i Panowie! Moim zdaniem stoimy w obliczu dwu problemów, z których jeden odnosi się do metody, a drugi - do meritum tej sprawy.
Problem z metodą polega na tym, że korzystamy z podstępu, za który chcielibyśmy podziękować pani poseł Fradze, polegającego na skierowaniu pytania ustnego, by rozmawiać o czymś, co w rzeczywistości, po wejściu Traktatu z Lizbony w życie powinno być prawem Parlamentu. Moim zdaniem należy skończyć z taką praktyką; nie możemy uciekać się do strategii, by przeprowadzić zwykłą procedurę prawodawczą. Współdecydowanie ma miejsce, kiedy stosuje się tę procedurę w trakcie trwania procesu. Dzisiaj przeprowadzamy tę debatę, potem ona się skończy, procedura dotycząca umowy będzie się dalej toczyć, a my na zakończenie powiemy "tak” lub "nie”. Tę metodę trzeba zmienić.
Jednakże jeżeli chodzi o meritum, ponieważ zgadzam się z wieloma kwestiami, o których mówili inni posłowie, to po prostu chciałem podkreślić znaczenie oceny skutków umów w sprawie połowów, by zapewnić, że nie mają one charakteru wyłącznie umów handlowych, umożliwiających nam zakup w Mauretanii głowonogów po cenie 1 euro za kilogram.
Muszą one umożliwiać ocenę zrównoważonego charakteru, ale przede wszystkim - wpływu na gospodarkę tego kraju, ocenę ilościowej zmiany w zatrudnieniu, stopnia innowacyjności rybołówstwa na małą skalę i sposobu wykorzystania tych środków. Nie chodzi tylko i wyłącznie o porozumienie handlowe, ale o umowę w sprawie połowów, wraz z jej wszystkimi konsekwencjami.
Josefa Andrés Barea
(ES) Panie Przewodniczący! Okres obowiązywania umowy z Mauretanią zakończy się za rok i już teraz czynimy przygotowania do nowej umowy. Uważam umowę z Mauretanią za dobry instrument. To instrument rozwoju samego kraju oraz jego polityki w sektorze rybołówstwa. Nie zapominajmy, że rybołówstwo to 29% produktu krajowego brutto (PKB) tego kraju i jedyny sposób rozwoju.
Porozumienie wzmacnia współpracę dwustronną między Unią Europejską a Mauretanią i powinno gwarantować prowadzenie zrównoważonych połowów. Poruszono kwestię nielegalnych połowów, a zdecydowanie konieczne będzie wzmocnienie roli komitetu naukowego, by mógł on opracować inne sposoby określania wielkości dostępnych zasobów ryb. A jednak rybołówstwo musi mieć zrównoważony charakter. Kolejnym aspektem wymagającym zagwarantowania jest bezpieczeństwo statków.
Pani komisarz Damanaki wspomniała również o niedostatecznym potencjale rządu Mauretanii, który będzie również musiał rozwinąć swoje struktury administracyjne, by móc zaabsorbować środki finansowe zapewniane przez UE; to również będzie pewnym wkładem.
Oczywiście należy wykorzystać te umowy do skłonienia rządu Mauretanii, by uwzględnił klauzule praw człowieka, i do wsparcia procesu demokratyzacji kraju. Międzynarodowe umowy połowowe są również pewnym instrumentem; są sposobem wprowadzania demokracji i rozwoju w zainteresowanych krajach.
Antolín Sánchez Presedo
(ES) Panie Przewodniczący, Pani Komisarz! Zwrócenie się przez Komisję o mandat do rozpoczęcia negocjacji zmierzających do odnowienia protokołu do umowy o partnerstwie w sprawie połowów między Unią Europejską a Mauretanią, który od 31 lipca 2012 r. miałby zastąpić obecnie obowiązujący protokół, to bardzo dobra wiadomość.
Negocjacje należy podjąć w prawdziwym duchu współpracy między instytucjami, uwzględniając nowe uprawnienia Parlamentu Europejskiego wynikające z traktatu lizbońskiego.
Nowy protokół, opierający się na stanie zasobów, powinien zapewnić długofalowo zrównoważoną sytuację floty UE działającej na wodach mauretańskich. Musi zapewnić uczciwy wkład ze strony UE w trwały rozwój mauretańskiego sektora połowowego - co oznacza wyjście poza sferę wyłącznie finansową - a także musi służyć skutecznemu stosowaniu prawa międzynarodowego i poszanowaniu praw człowieka.
Obecnie wpłaty ze strony UE stanowią jedną trzecią krajowego budżetu Mauretanii. Z tego względu niezwykle istotne znaczenie ma właściwe stosowanie umowy, wspieranie za jej pomocą odpowiedzialnego prowadzenia połowów z korzyścią dla ludności zależnej od rybołówstwa oraz przeciwdziałanie nielegalnym połowom poprzez dalsze stosowanie obecnie funkcjonujących systemów kontroli i nadzoru.
Jarosław Leszek Wałęsa
(PL) Panie Przewodniczący, Szanowna Pani Komisarz! Flota unijna jest historycznie obecna na wodach Mauretanii, w wyniku czego powstała już wieloletnia relacja ekonomiczna pomiędzy Unią Europejską a Afryką Zachodnią. Relacja ta skutkuje między innymi utrzymaniem stałych miejsc pracy w Europie i w regionie. Budowanie takich relacji w znacznym stopniu przybliża region Afryki Zachodniej do standardów unijnych, również w zakresie zarządzania zasobami morskimi.
Porozumienia o rybołówstwie z krajami trzecimi, szczególnie w segmencie pelagicznym floty unijnej, mają strategiczne znaczenie nie tylko dla utrzymania tej floty. Są one źródłem surowca dla przemysłu przetwórczego oraz pożywienia dla krajów rozwijających się, w szczególności w Afryce Zachodniej. Na tych umowach korzystają bezspornie obie strony, a ich utrzymanie powinno leżeć w interesie Unii. Kontynuacja, ale z poszanowaniem i przestrzeganiem zapisów technicznych protokołów oraz przejrzystości procedur, jest niezbędna dla Unii Europejskiej, Mauretanii i całego regionu.
Andreas Mölzer
(DE) Panie Przewodniczący! Jednym z powodów, dla których tak ważne jest odnowienie umowy z Mauretanią o partnerstwie w sprawie połowów, jest fakt, że ta umowa wpłynie na jeden z najbardziej wrażliwych regionów - Afrykę Północną, znajdującą się obecnie ponownie w centrum uwagi polityki światowej. Wiemy, że umowy połowowe służą nie tylko zapewnieniu korzyści gospodarczych umawiającym się stronom, ale muszą też opierać się na zasadach ochrony środowiska. Jeżeli rybołówstwo stanowi jedną trzecią budżetu, jak to ma miejsce w przypadku Mauretanii, to nadzwyczaj jasne jest jego znaczenie gospodarcze dla tego kraju. Jednakże z drugiej strony flota UE również jest ważnym elementem gospodarki europejskiej.
Zasady ochrony środowiska to jedna strona medalu, ale druga to fakt, że takie umowy należy oczywiście wykorzystać także do wzmocnienia procesu demokratyzacji i praw człowieka w kraju, który - w pewnym okolicznościach - może stanąć w obliczu analogicznych problemów, jakie przeżywają pozostałe kraje Afryki Północnej. Z tego względu zasługuje on na naszą szczególną uwagę.
Maria Damanaki
komisarz - Panie Przewodniczący! Chciałabym podziękować wszystkim za ich wystąpienia. Jeszcze raz bardzo wyraźnie chciałabym stwierdzić, że z dużym zadowoleniem przyjmuję zaangażowanie Parlamentu w negocjacje przedmiotowej umowy i innych umów.
Pragnę Państwu również przypomnieć, że mamy nowe porozumienie ramowe między Komisją a Parlamentem, dotyczące szczegółów takiego zaangażowania. Musimy go przestrzegać. Na marginesie tego porozumienia ramowego zjawiłam się dzisiaj tutaj, by ułatwić Państwu zaangażowanie się i przekazać Państwu informacje w każdy dostępny mi sposób. Jeżeli możemy coś zrobić lepiej, to jestem tu w celu podjęcia współpracy. Jak już Państwo wspomnieli, chodzi o procedurę i o metodę.
W odniesieniu zaś do meritum, musimy podejść do tego zagadnienia w sposób bardzo ostrożny i wyważony, z uwagi na ogromne znaczenie tego kraju i ze względu na wydarzenia, jakich świadkami w tym regionie obecnie jesteśmy. Potrzebujemy równowagi między poszanowaniem nadwyżek a tamtejszymi zasobami, a także między tą kwestią a interesami naszych statków. Chcielibyśmy zapewnić statkom UE możliwość udania się w tamten region i zagwarantować im jednakowe warunki, ponieważ nasze statki nie są jedynymi na tych wodach. Wiele innych krajów działa w tym regionie i musimy zadbać o zapewnienie statkom UE jednakowych warunków konkurencji.
Musimy też zachować równowagę pod innym względem; musimy bardzo ostrożnie podchodzić do wydawania pieniędzy naszych podatników. Zauważam, że musimy podjąć dalsze działania w celu zapewnienia, że przekazywane przez nas środki trafią do rąk faktycznych beneficjentów. Oni również mają ogromny wpływ. Zasługują na wszelkie procedury i usprawnienia, jakich potrzebuje ten kraj.
Zatem właśnie w ten sposób podchodzimy do tego bardzo delikatnego zagadnienia. Zgadzam się też, że potrzebujemy bardziej naukowego - a także konkretniejszego - doradztwa oraz solidniejszych danych, by móc ocenić naszą pozycję w tym regionie. W przyszłym tygodniu spotykamy się z Radą i spróbujemy uzyskać pierwszy mandat do prowadzenia tych negocjacji. Potem rzetelnie i regularnie będziemy informować parlamentarną Komisję Rybołówstwa o przebiegu negocjacji.
Wreszcie chciałabym Państwu powiedzieć, że - jeżeli wezmą Państwo pod uwagę, że w tym nowym protokole zawarta zostanie klauzula humanitarna i klauzula praw człowieka - to ta nowa umowa przyniesie obopólne korzyści tak nam, jak i Mauretanii.
Przewodniczący
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się w trakcie kolejnej sesji miesięcznej.
