Goedkeuring van de notulen
De Voorzitter
De notulen van de vergadering van gisteren zijn rondgedeeld.
Geen bezwaren?

Wijsenbeek
Mevrouw de Voorzitter, op bladzijde 6 van de notulen van gisteren staat dat ik het woord gevraagd heb naar aanleiding van een persoonlijk feit. Datgene wat ik daar gezegd heb, mevrouw de Voorzitter, is precies wat gisteren wederom bewezen is. Op de Nederlandse televisie in het programma Nova heeft mevrouw Van Dijk wederom een potje zitten liegen en heeft precies datgene gedaan wat ik gisteren de groenen verweten heb, namelijk misbruik maken van de situatie voor electorale doeleinden. Zij beweerde op de televisie dat ik tegen elke verandering van het huidige statuut ben. Iedereen hier in Huis weet dat ik keer op keer in woord en geschrift en in verslagen van de Reglementencommissie zeer duidelijk gezegd heb dat ik van oordeel ben dat er een gelijk statuut voor alle leden moet komen en dat er geen discriminatie naar nationaliteit mag zijn omdat het in strijd is met artikel 6 van het Verdrag. Nu op dit moment, mevrouw de Voorzitter, verdienen Italianen in dit Huis vijf keer meer dan Spanjaarden. Dat is een schande! Dat is discriminatie naar nationaliteit. Wij worden geacht hetzelfde werk uit te voeren en horen dus daar ook dezelfde vergoedingen voor te krijgen. Op het moment dat er een gelijkvormig statuut is, mevrouw de Voorzitter, kunnen ook de regelingen voor reis- en verblijfskosten veranderd worden. Ik eis dat de groenen hun woorden terugnemen dat ik tegen verandering zou zijn. Ik ben daar voor. Mevrouw de Voorzitter, wij verwachten van het Bureau ten spoedigste voorstellen over een gelijkvormig statuut.
Nog één laatste opmerking, mevrouw de Voorzitter. Waarom is er in Brussel niet gelijk in Straatsburg een dienst die de verslagen van de vergaderingen de volgende dag ter beschikking kan stellen. Het is een merkwaardige zaak. Nee, dat zijn de notulen, mijnheer Martens. Ik heb het over het Volledig Verslag, de zogenaamde "Regenboog" in alle verschillende talen. Maar de heer Martens die komt hier pas, die weet het allemaal nog niet zo precies. Mevrouw de Voorzitter, ik hoop dat Brussel gelijk behandeld wordt als Straatsburg en dat er hier dus ook een dienst komt die het Volledig Verslag kan uitwerken.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer Wijsenbeek. Wij nemen daarvan nota.
(De notulen worden goedgekeurd)

Cohesiefonds - Structuurfondsen - Eilandregio's
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende verslagen:
A4-0159/98 van de heer Arias Cañete, namens de Commissie regionaal beleid, over het jaarlijks verslag van de Commissie inzake het Cohesiefonds 1996 (COM(97)0302 - C4-0482/97); -A4-0160/98 van mevrouw Klaâ, namens de Commissie regionaal beleid, over het achtste jaarverslag over de structuurfondsen 1996 (COM(97)0526 - C4-0582/97); -A4-0118/98 van de heer Viola, namens de Commissie regionaal beleid, over de problemen van de eilandregio's van de Europese Unie.
Arias Cañete
Mevrouw de Voorzitter, mevrouw de commissaris, waarde collega's, artikel 130 A van het Verdrag bevat een bepaling die essentieel is in het Gemeenschapsrecht. In dit artikel staat dat, teneinde de harmonische ontwikkeling van de Gemeenschap te bevorderen, deze haar activiteiten gericht op de versterking van de economische en sociale samenhang, ontwikkelt en vervolgt. Daaraan wordt toegevoegd dat de Gemeenschap zich er in het bijzonder op richt de verschillen tussen de ontwikkelingsniveaus van de onderscheiden regio's en de achterstand van de minst begunstigde regio's of eilanden, met inbegrip van de plattelandsgebieden, te verkleinen.
Het Cohesiefonds is een van de belangrijkste instrumenten van het communautair beleid voor regionale ontwikkeling, omdat het als belangrijkste taak heeft bij te dragen aan de bestrijding van de ongelijkheden binnen de Europese Unie. Deze ongelijkheden zijn nog altijd het grootst in de vier door het Cohesiefonds begunstigde lidstaten, zoals duidelijk tot uiting kwam in het eerste driejaarlijkse Cohesieverslag van de Commissie.
Het onderhavige verslag laat zien dat, hoewel er grote vooruitgang is geboekt in de twee toepassingsgebieden van het Cohesiefonds - vervoer en milieu -, de genoemde ongelijkheden nog lang niet zijn opgelost, reden waarom het van essentieel belang is dat dit Fonds in de vier begunstigde lidstaten uitgevoerd blijft worden.
Het is desalniettemin noodzakelijk dat wordt gewezen op de verplichtingen die de begunstigde lidstaten hebben. Zij dienen niet alleen een reële inspanning te leveren om ervoor te zorgen dat de door het Cohesiefonds gefinancierde projecten daadwerkelijk effectief zijn, maar ook om ten aanzien van de uitvoering van die projecten een werkelijk evenwicht tussen de twee toepassingsgebieden van het Cohesiefonds te bereiken. Zoals in het verslag wordt geconstateerd, bestaan er in een aantal lidstaten immers verschillen met betrekking tot de financiering van projecten in bepaalde sectoren. Wat betreft de sector vervoer moeten wij bijvoorbeeld onze verontrusting uitspreken over het feit dat de projecten voor het wegvervoer de eerste plaats blijven innemen. Het is opmerkelijk dat bij deze projecten, vergeleken met andere vervoermiddelen als bijvoorbeeld de trein, de milieudimensie het minst in het beleid wordt opgenomen. Dit is misschien wel wat tegenstrijdig als we in aanmerking nemen dat juist het milieu de andere sector is die door het Cohesiefonds wordt gefinancierd. Er zou derhalve meer aandacht besteed moeten worden aan projecten die minder schadelijk zijn voor het milieu.
Vanuit strikt financieel oogpunt kan geconstateerd worden dat de resultaten over het jaar 1996 bijzonder bevredigend zijn. Enerzijds omdat de besteding van de begroting 100 % voor de vastleggingskredieten en 97, 5 % voor de betalingskredieten bedraagt, anderzijds omdat er een evenwicht tussen de toepassingsgebieden begint te ontstaan.
Mevrouw de commissaris, de extra aandacht voor de ultraperifere gebieden waar zoals bekend de problemen doorgaans ook het grootst zijn, met name waar het de verbindingen betreft, pakt heel gunstig uit.
Als we kijken naar de belangrijke functie van het Cohesiefonds als financieringsinstrument gericht op het verkrijgen van de economische en sociale cohesie, moeten wij nogmaals het verschil onderstrepen dat er bestaat tussen de nominale convergentie, die een paar begunstigde lidstaten nu hebben bereikt, en de reële convergentie, die in deze landen nog lang niet tot stand is gebracht en die de prioritaire doelstelling van het Cohesiefonds is.
Er zijn een paar amendementen op het verslag die reële convergentie en nominale convergentie door elkaar halen. Door landen die de derde fase van de Economische en Monetaire Unie hebben bereikt uit te sluiten van de steun van het Cohesiefonds, ook al wordt voldaan aan het vereiste dat die landen een BNP hebben van minder dan 90 % van het communautaire gemiddelde, zouden mijns inziens landen die hun verplichtingen niet nakomen beloond worden. Landen die zich, ondanks hun achterstandssituatie wat betreft het communautaire BNP, daadwerkelijk hebben ingespannen om bestaande verschillen kleiner te maken en te voldoen en te blijven voldoen aan de criteria die niet alleen in de convergentieprogramma's maar ook in de stabiliteitsprogramma's zijn vastgelegd, worden daarentegen gestraft.
Onverminderd het voorgaande zal ik, met het oog op de compromisamendementen van de heer Berend, de plenaire vergadering een mondeling amendement op paragraaf 14 van mijn verslag voorleggen, opdat deze volledig in overeenstemming is met de standpunten als in het verslag van de heer Izquierdo Collado genoemd, zodat de in het verslag-Izquierdo Collado bereikte consensus gehandhaafd blijft.
Ook moeten wij positief staan tegenover het feit dat dit Fonds - al dan niet rechtstreeks - werkgelegenheid creëert in de begunstigde lidstaten. En dit is een aspect dat gestimuleerd dient te worden, want hoewel het Cohesiefonds niet primair tot taak heeft werkgelegenheid te scheppen, is het noodzakelijk dit aspect in aanmerking te nemen en voorrang te geven aan maatregelen waarmee duurzame werkgelegenheid wordt gecreëerd, zeker nu voor de Europese Unie het moment is aangebroken om dit beleid in het kader van het kersverse Verdrag van Amsterdam tot ontwikkeling te brengen.
Geachte collega's, ter afsluiting van mijn betoog zou ik willen opmerken dat het Cohesiefonds naar voren is gekomen als een instrument dat essentieel is voor het bereiken van een evenwichtige Europese Unie, zonder grote ongelijkheden. Het is derhalve een valide model dat als voorbeeld kan dienen voor het toekomstige instrument dat voorafgaand aan de toetreding zal worden toegepast, dat net als het Cohesiefonds kan worden opgezet en ertoe kan bijdragen dat de uitbreiding een succes wordt.

Klaâ
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, het verslag van de Commissie over de structuurfondsen 1996 is een zeer volledig document dat ons tijdig werd voorgelegd. Daarvoor danken wij de Commissie. Wij behandelen dit verslag vandaag omdat wij willen leren uit de ervaringen die wij in 1996 hebben opgedaan. Onze blikken zijn al gericht op de uitdagingen die voor ons liggen, namelijk de hervorming van de structuurfondsen en de uitbreiding van de Unie. Enkele problemen blijven steeds opnieuw opduiken. Ze werden ook de voorbije jaren al door de rapporteurs van het Parlement opgemerkt. Onder het motto "de gestage druppel holt de steen uit" heb ik in mijn verslag nog eens op deze punten gewezen. Hopelijk neemt de Commissie mij dat niet kwalijk, maar ik hoop deze problemen zo uit de wereld te helpen.
De programmeringsperiode was in 1996 op de helft. De twee voorgaande jaren hebben, wat de besteding van de middelen betreft, weinig bevredigende resultaten te zien gegeven. Uit de gegevens voor het jaar 1996 blijkt dat de vertragingen bij de goedkeuring van de programma's nu ingelopen zijn. De uitvoering is dus pas in 1996 echt begonnen. Met tevredenheid kunnen wij vaststellen dat de besteding van de middelen van de structuurfondsen in 1996 voor de vastleggingskredieten 98 % en voor de betalingskredieten 95 % bedraagt. Dat is dus een duidelijke verbetering. Wij moeten echter toegeven dat deze betalingen slechts een onvolledige afspiegeling zijn van de werkelijke uitvoering in situ. Daarom roepen wij de lidstaten ertoe op de termijn van drie maanden voor de doorbetaling van de kredieten aan de eindbegunstigden te respecteren. Wij verzoeken de Commissie in haar volgende jaarverslagen cijfers te publiceren over de doorbetaling van de kredieten aan de eindbegunstigden. Alleen zo kunnen de geldstromen van de Commissie naar de eindbegunstigden duidelijk worden gevolgd.
Wij maken ons echter nog altijd zorgen over de bestedingssituatie bij de Gemeenschapsinitiatieven en bij de overgangs- en innovatiemaatregelen, die samen goed zijn voor ruim 70 % van de niet-bestede kredieten. Uit voorlopige cijfers blijkt dat het jaar 1997 voor de Gemeenschapsinitiatieven niet de verhoopte verbetering heeft gebracht. Herprogrammering en overboeking van kredieten zijn noodzakelijk geweest. Ik vraag dat het Parlement daarover in het vervolg zo vroeg en zo uitgebreid mogelijk geïnformeerd wordt en dat met zijn standpunt rekening wordt gehouden. Dat geldt in het bijzonder voor problemen bij de volledige besteding van de kredieten aan het einde van de programmeringsperiode. De activiteiten van de Europese Investeringsbank en het Europees Investeringsfonds hebben een krachtige hefboomwerking voor de interventies van de structuurfondsen. Daarvan moeten wij meer gebruik maken. Ook de aangekondigde controle door de Rekenkamer op het Europees Investeringsfonds is noodzakelijk.
Wij moeten aandacht blijven schenken aan de compatibiliteit van het structuurbeleid met de andere communautaire beleidsvormen. De toepassing van het partnerschapsbeginsel is in de loop van de jaren wel verbeterd maar blijft, in het bijzonder wat de rol van de plaatselijke overheden en de sociale partners betreft, problemen opleveren. Het partnerschap zal in het kader van de hervorming van de structuurfondsen een belangrijk thema worden. Daarom wil de Commissie het partnerschapsbeginsel versterken en nieuwe vormen van partnerschap ontwikkelen. Een verdere formalisering van het partnerschap door de nieuwe verordeningen moet de omvang, rolverdeling en functie van het partnerschap op realistische wijze zorgvuldig omschrijven. Voor het welslagen van deze onderneming zijn begeleiding, evaluatie en toezicht nodig. De criteria en procedures op dit terrein zijn echter enorm complex geworden. In het kader van de aanstaande hervorming van de structuurfondsen is vereenvoudiging van het evaluatiesysteem onontbeerlijk.
Het aantal onregelmatigheden met financiële consequenties neemt toe. Doordat het controlesysteem efficiënter is geworden en de Commissie en de lidstaten nauwer samenwerken, komen er ongetwijfeld ook meer onregelmatigheden aan het licht, maar mijns inziens neemt ook de fraude toe. Het additionaliteitsbeginsel moet voorrang blijven krijgen. De toetsing van de naleving van dit beginsel is echter niet bevredigend. De Commissie heeft de additionaliteit als een van de criteria voor een 10 %-reserve voorgesteld. De moeilijkheden die bij de toetsing blijven opduiken zijn evenwel ontmoedigend. Hier rijst de vraag hoe een zo moeilijk te controleren criterium als bijkomende verdeelsleutel kan worden gehanteerd. Daarom vraag ik de Commissie dit nog eens onder de loep te nemen.
Tot slot wil ik allen danken die mij bij de opstelling van dit verslag hebben geholpen en gesteund. Ik hoop dat de structurele bevordering van de cohesie in de Europese Unie ook in de toekomst goed kan worden geregeld.

Viola
Mevrouw de Voorzitter, waarde collega's, mevrouw de commissaris, een jaar geleden besloot de Raad artikel 130 A van het Verdrag van de Unie te wijzigen met de toevoeging van een verduidelijking. Dit artikel is de spil van het cohesiebeleid. Men besloot onder de minder bevoorrechte, hulpbehoevende gebieden van de Europese Unie ook de eilandgebieden op te nemen die om voor de hand liggende, geografische redenen ver van het Europese vasteland en de interne markt verwijderd zijn en dus met meerkosten zijn geconfronteerd. Dit besluit betekende dat, evenals de ultraperifere gebieden en de gebieden in het hoge noorden, ook de eilanden in aanmerking kwamen voor een speciale behandeling. De Europese Unie besloot dus af te wijken van het uniformiteitsprincipe waar zij zelf zo vaak het slachtoffer van is. Haar besluit betekende eveneens een bekrachtiging van de uitspraak van het Hof van Justitie dat al eens eerder had vastgesteld dat een identieke behandeling van verschillende situaties discriminatie betekent.
Een jaar geleden kregen wij aldus van de Raad een leeg vat aangeboden dat wij met ideeën en opbouwende voorstellen moesten vullen. De rechtsgrondslag van dit vat werd gevormd door de nieuwe tekst van artikel 158 van het Verdrag van Amsterdam en de bij het Verdrag gevoegde verklaring nr. 30. De wanden van dit vat waren de communautaire beleidsvormen: landbouw, cohesie, visserij, energie, enzovoort. Helaas was echter dit vat afgesloten met een loodzware deksel waardoor de bepalingen van het Verdrag slechts vertraagd ten uitvoer konden worden gelegd. Deze deksel nu is de Commissie. De Commissie heeft tot nu toe ogen en oren gesloten voor de ideeën van het Parlement en zijn Commissie regionaal beleid.
Ik hoop dat wij vanaf vandaag een nieuwe weg kunnen inslaan. Ik wil hier niet opnieuw een polemiek beginnen over de vertaling van artikel 158. Daar heeft de Commissie regionaal beleid zich niet mee willen beziggehouden. Dit vraagstuk laat ik dan ook volledig over aan degenen die in dit Parlement en eventueel in het Hof van Justitie daar bevoegd voor zijn. Ik wil hier echter wel een andersoortige vertaalprobleem aankaarten. Hoe gaan wij artikel 158 namelijk in de praktijk omzetten? Ik ben er volledig van overtuigd dat de Italiaanse vertaling correct is, maar ik ben er niet zo van overtuigd dat de Commissie bereid is hier gevolg aan te geven. Wij weten allen dat de communautaire verordeningen moeten stroken met hun primaire juridische bron, dat wil zeggen met het Verdrag en daarom is het werkelijk onbegrijpelijk waarom in de op 18 maart jongstleden door de Commissie ingediende ontwerpverordeningen ter hervorming van de structuurfondsen met geen woord wordt gerept over de opneming van de eilandgebieden, alhoewel dit zeer belangrijke vraagstuk niet minder dan 14 miljoen Europese burgers aangaat.
In feite vragen wij niets anders dan dat men het gelijkekansenbeginsel toepast op de eilanden. Daarvoor moeten positieve discriminatiemaatregelen worden getroffen waarmee het hoofd kan worden geboden aan de oorspronkelijke ongelijkheden. Wij zijn uit hoofde van het beginsel inzake de economische en sociale samenhang, dat de grondslag vormt voor de Europese opbouw, zelfs verplicht dergelijke maatregelen te treffen. Daarom spreek ik in mijn verslag over de noodzaak van een geïntegreerd beleid voor de eilandgebieden, van oprichting van een gemeenschappelijke, onder het Secretariaat-generaal vallende Groep die boven de betrokken DG's een coördinerende functie vervult, van opneming in het nieuwe INTERREGprogramma van een speciaal hoofdstuk voor samenwerking tussen eilanden, van toevoeging onder de criteria betreffende het in aanmerking komen voor financiering door de structuurfondsen van een maatstaf die rekening houdt met de geografische en economische eigenschappen van de eilanden, van instelling van een insulaire belastingzone die het midden houdt tussen het vastelandstelsel en het stelsel voor de ultraperifere gebieden. Deze maatregelen, aangevuld met de noodzakelijke financiële faciliteiten, zullen de eilanden in staat stellen de concurrentie met de vastelandsgebieden met gelijke wapens het hoofd te bieden.
Met zijn stem wil het Parlement vandaag duidelijk maken dat de Europese Unie innoverende besluiten moet nemen. Dergelijke besluiten zullen pas echte dochters van Amsterdam zijn, indien zij stroken met de inhoud van de bij het Verdrag gevoegde verklaring. Hierin staat immers dat de communautaire wetgeving rekening moet houden met de handicap waaronder de eilanden ten gevolge van hun eilandpositie lijden en, indien gerechtvaardigd, moet voorzien in specifieke maatregelen ten behoeve van deze gebieden. Het uiteindelijke doel moet zijn de integratie van deze gebieden in de interne markt te bevorderen en wel onder billijke voorwaarden. Een sleutelfunctie hebben hier ten eerste de woorden: "indien gerechtvaardigd" . Daarmee kunnen de twijfels worden weggenomen bij degenen die een blindelings gevoerd horizontaal beleid vrezen dat geen oog heeft voor de vaak aanzienlijke verschillen tussen de eilandgebieden. Een dergelijk beleid zou inderdaad niet geheel gerechtvaardigd zijn. Sleutelwoorden zijn ook: "onder billijke voorwaarden" . Als men namelijk consequent is, moet men erkennen dat de eilanden ongelijke uitgangsvoorwaarden hebben. Ten derde hebben wij dan nog de woorden: "de integratie in de interne markt" . De eilandgebieden kunnen nog niet voldoende profijt trekken van de interne markt. Vaak ondervinden zij alleen de nadelen daarvan, daar de natuur hen blootstelt aan oneerlijke concurrentie.
Deze woorden komen voor in het Verdrag van Amsterdam en zijn niet verzonnen door de rapporteur die weliswaar eilandbewoner is maar zich volledig kan terugvinden in het Verdrag. Daarom dring ik niet alleen aan op een correcte ratificatie van het Verdrag door de nationale parlementen, maar ook op een volledige aanvaarding daarvan door de Commissie. Met behulp van de structuurfondsen, het mededingingsbeleid en het gemeenschappelijk landbouwbeleid zullen de bepalingen van het Verdrag snel hun beslag moeten vinden in praktische maatregelen. Dit Parlement vraagt u dan ook van de eilanden geen "eilanden" te maken. Wij mogen geen vacuüm creëren om gebieden heen die het historisch geheugen van ons vasteland vormen. Integendeel, wij moeten ervoor zorgen dat hetgeen in het Verdrag staat eindelijk hard wordt gemaakt.

Díez de Rivera Icaza
Mevrouw de Voorzitter, waarde collega's, de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming heeft niet geaarzeld haar advies te geven over een zo belangrijk onderwerp als de in sociaal opzicht onrechtvaardige en op milieugebied niet-duurzame effecten van het beleid op de eilanden van de Unie.
De insulaire situatie zorgt met name op eilanden met minder dan 100.000 inwoners voor verlies van concurrentievermogen en kansen voor de insulaire bevolking en de industrie, die geconfronteerd worden met de gevaarlijke monocultuur die het toerisme is. De kleinere eilanden die deel uitmaken van een archipel hebben niet voldoende infrastructuur en zijn afhankelijk van de invoer van elementaire hulpbronnen, energie, water, afvalbeheer, enzovoort. In het zomerseizoen, wanneer de bevolking als gevolg van het toerisme verdrie- of zelfs vervijfvoudigt, raken de schaarse natuurlijke rijkdommen uitgeput. De uit deze situatie voortvloeiende milieuproblemen zijn soms onoverkomelijk, zoals wanneer het gaat om het afval. Duurzame ontwikkeling, een van de belangrijkste doelstellingen van de Unie, wordt zo louter fictie.
Een andere grote ongelijkheid is de tweeledig insulaire situatie van kleinere eilanden die deel uitmaken van een archipel, zoals bijvoorbeeld Menorca, Ibiza of Formentera, die niet over medische specialismen beschikken als radiotherapie, cardiologie, reumatologie, enzovoort, hetgeen betekent dat zij dubbel gediscrimineerd worden, want voor deze aandoeningen kan men uitsluitend op de grotere eilanden terecht, waardoor men tot overmaat van ramp gedwongen is zich te verplaatsen.
Is er een grotere ongelijkheid denkbaar, mevrouw de Voorzitter?
Ik sluit af, mevrouw de Voorzitter, en verzoek namens mijn commissie om wettelijke maatregelen voor de kleinere eilanden die deel uitmaken van een archipel, waar de situatie op gezondheids- en onderwijsgebied als gevolg van hun "dubbele eilandkarakter" bijzonder beroerd is. Ik denk aan het ontwikkelen van financiële instrumenten, het toepassen van fiscale stimuli en vrijstellingen, alsook het opnemen van de kleinere eilandregio's in de gebieden van doelstelling 1 totdat er een specifiek programma voor deze regio's is opgezet.
In ieder geval zouden de kleinere eilanden die deel uitmaken van een archipel en niet meer dan 100.000 inwoners hebben, dezelfde behandeling moeten krijgen als de ultraperifere gebieden. Mevrouw de Voorzitter, dit is een onderwerp waarover in de Commissie en de Raad zou moeten worden nagedacht.

Sisó Cruellas
Mevrouw de Voorzitter, de ontwerpresolutie van de Commissie regionaal beleid over het Cohesiefonds is kernachtig en duidelijk en gaat in op praktisch alle aspecten die een aparte behandeling waard zijn, waarvoor ik de heer Arias Cañete, rapporteur van het verslag, lof toezwaai. Ik ben blij dat hij in de ontwerpresolutie de conclusies heeft opgenomen van het advies van de Commissie vervoer en toerisme, waarvan ik rapporteur ben geweest. In het bijzonder wil ik de aandacht vestigen op punt 5 van deze conclusies, dat luidt: " Het Cohesiefonds heeft tot op heden de reële convergentie van de lidstaten nog niet tot stand gebracht. Hoewel enkele landen die steun ontvangen uit het Cohesiefonds de nominale convergentie die hen toegang verschaft tot de Economische en Monetaire Unie, reeds hebben bereikt, dienen zij begunstigde te blijven van het Cohesiefonds, waarvan het prioritaire doel is reële convergentie tot stand te brengen" . Ik vestig hier de aandacht op, omdat ik u wil zeggen dat er voor het instrumenteren van het Cohesiefonds in dit Parlement een tijdelijke commissie in het leven is geroepen, waarvan ik lid geweest ben, en ik kan u verzekeren, mevrouw de Voorzitter, dat wij het er in die commissie met zijn allen over eens waren dat het Cohesiefonds er moest komen, omdat het noodzakelijk is dat er voor de convergentie van de lidstaten eenzelfde instelling blijft bestaan. Ik heb het over de reële convergentie en niet over de nominale convergentie. Zolang genoemde verschillen blijven bestaan, moeten de landen met een lager inkomen steun van het Cohesiefonds blijven ontvangen.
Ook moet gezegd worden dat de investeringen die in de door het Cohesiefonds begunstigde lidstaten zijn gedaan, niet uitsluitend aan die landen ten goede zijn gekomen. Ze hebben tevens in gelijke mate, zo niet in meerdere mate, de economieën en de werkgelegenheid in de overige lidstaten bevorderd. Met uw welnemen, mevrouw de Voorzitter, wil ik een voorbeeld geven: toen de hogesnelheidstrein Sevilla-Madrid werd aangelegd, heeft Spanje een grote inspanning geleverd. Daarvoor is inderdaad steun uit het Cohesiefonds ontvangen, maar het meest begunstigd waren toch de landen die contracten hebben gekregen voor het rijdend materieel en de rest van de aan te leggen infrastructuur, hetgeen als het contract van de eeuw werd beschouwd. Het was dus niet speciaal Spanje dat van deze steun heeft geprofiteerd, maar veeleer Duitsland en Frankrijk. Wij hebben er dus allemaal voordeel bij als er investeringen worden gedaan in de landen met een lager inkomen.

McCartin
Mevrouw de Voorzitter, ik wil mevrouw Klaâ van harte gelukwensen met haar uitstekende verslag en zeggen dat het FIOV, het Financieringsinstrument voor de Oriëntatie in de Visserij, slechts 1, 5 à 2 % van de structuurfondsen uitmaakt. Aangezien de visindustrie juist van zo groot belang is voor enkele zeer arme en ultraperifere gebieden in de Europese Unie, lijkt ons dit percentage veel te laag. Daarmee kunnen de doelstellingen niet worden bereikt. 70 % van de financiële middelen gaat naar gebieden van doelstelling 1. Dat betekent dat voor de doelstellingen 5a en 5b heel weinig overblijft.
De prestaties die dit instrument in 1995 heeft geleverd, vormen een scherp contrast met de rest van de structuurfondsen. De vastleggingen werden voor 100 % uitgevoerd. In 1996 waren de verhoudingen echter omgedraaid en werd slechts een percentage van 75 % van de vastleggingen uitgevoerd. Nominaal gezien leverde dit instrument dan ook een veel slechtere prestatie dan de regionale en sociale structuurfondsen en het landbouwfonds. Wij hebben van de Commissie geen uitleg gekregen over de stand van zaken in de verschillende regio's. De Rekenkamer geeft in haar verslag echter een meer gedetailleerd overzicht over de situatie. Naar het schijnt nemen bepaalde lidstaten dit instrument gewoon niet serieus en ik vrees dat dit komt doordat zo weinig geld is uitgetrokken voor een dermate serieus doel.
Met het PESCA-initiatief wilde de Gemeenschap de ongunstige gevolgen van de industriële herstructurering opvangen. Hiervoor is ongeveer 40 miljoen ecu per jaar uitgetrokken. Uit het verslag van de Commissie wordt niet duidelijk hoe de situatie in 1996 precies was. Tot 1996 was voor heel het programma 71 % van de vastleggingen en 14 % van de betalingen uitgevoerd. De Rekenkamer vertelt ons echter dat in 1996 van PESCA 91 % van de vastleggingen en 43 % van de betalingen was uitgevoerd. Mijns inziens kan het doel dat met het PESCA-fonds wordt nagestreefd, beter verwezenlijkt worden met de algemene bepalingen van het regionaal beleid. Dit fonds is te klein. De mensen weten niet waartoe het dient en daardoor wordt het beheer ervan bemoeilijkt.
Ik ga niet akkoord met de beklemtoning van de additionaliteit. Natuurlijk moeten wij in het kader van de EMU voor elke lidstaat een meer evenwichtig programma voor overheidsuitgaven hebben. Door het vraagstuk van de additionaliteit zouden de lidstaten echter aangezet kunnen worden meer uit te geven dan noodzakelijk.

Hermange
Mevrouw de Voorzitter, ik wil eerst enkele opmerkingen maken wat de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken betreft. Allereerst betekent 1996 een ommekeer in de besteding van de middelen van de structuurfondsen. Inderdaad, het is de eerste keer dat wij een jaar hebben met zoveel activiteiten, zodat er beduidend meer vastleggings- en betalingskredieten werden gebruikt in vergelijking met de twee voorgaande jaren. Het is dus een relevant jaar om de hervorming van de structuurfondsen in het kader van Agenda 2000 voor te bereiden.
Als rapporteur voor advies wil ik in verband met het Europees Sociaal Fonds een aantal heel bemoedigende opmerkingen maken. Zowel wat de vastleggingen als de betalingen betreft, konden alle nieuw ingeschreven kredieten worden besteed. Toch moeten wij het enthousiasme wat temperen, aangezien de maatregelen van doelstelling 4 moeilijk uitvoerbaar blijken te zijn en de bestedingspercentages voor de communautaire initiatieven laag blijven. Een bewijs hiervan is het ADAPT-initiatief, dat niet volledig aan de verwachtingen beantwoordt, met name wat de participatie van het klein- en middenbedrijf betreft. Iedereen weet nochtans dat in Europa de kleine en middelgrote ondernemingen voor de meeste werkgelegenheid zorgen. Gelet op de concurrentie vanuit de Verenigde Staten moeten wij dan ook bijzondere aandacht hebben voor die participatie.
Die enkele vaststellingen liggen in de lijn van de eerste voorstellen voor de hervorming van het ESF. De interventies van dat fonds zouden in de toekomst onder een enkele doelstelling worden samengebracht om de Europese werkgelegenheidsstrategie daadwerkelijk te ondersteunen.
Ik wil tenslotte opmerken dat het probleem van het partnerschap en van de concrete werking ervan in dit achtste verslag duidelijk aan bod komt. Wij moeten de samenstelling en de rol van de toezichtcomités opnieuw bekijken en de sociale partners, met name de verenigingen die op het sociale vlak actief zijn, een ruimere plaats toekennen, zodat zij meer inspraak krijgen bij de aanstaande hervorming.
Mevrouw de Voorzitter, dit zijn de opmerkingen van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken.

Papayannakis
Mevrouw de Voorzitter, de commissie milieubeheer is van mening dat de Commissie veel van haar verplichtingen is nagekomen. Bijna alle kredieten zijn in goede banen terechtgekomen en de verhouding tussen de vervoers- en milieusubsidies is gerespecteerd. Wij hebben desalniettemin een aantal opmerkingen en ook een vraag aan de commissaris.
Ten eerste staat als een paal boven water dat in alle landen de milieuvriendelijkste vervoerswijzen aan het kortste eind hebben getrokken. Deze hebben het minste geld gekregen. Ik noem bijvoorbeeld de spoorwegen en de havens. De klemtoon ligt sterk op de autosnelwegen en daar zijn wij het absoluut niet mee eens.
Ten tweede hebben wij vastgesteld dat op het gebied van het milieu veel geld is uitgetrokken voor watervoorziening en riolering. Dit is natuurlijk niet verkeerd, maar wij zijn toch niet geheel tevreden over de natuurbescherming en over al hetgeen verband houdt met NATURA 2000.
Ten derde zijn wij niet voldaan over de evaluatie van de projecten op basis van richtlijn 85/337 en over de evaluatie in het algemeen. De milieueffectrapportage geschiedt alleen omdat deze nu eenmaal moet gebeuren. De Commissie is echter niet bij machte ervoor te zorgen dat er ook echt iets van terecht komt. Wat staat er eigenlijk in dergelijke milieustudies? Houdt men zich aan hetgeen daarin staat?
Ten vierde hameren wij almaar op de noodzaak de lokale overheden en de niet-gouvernementele organisaties te betrekken bij de planning en zelfs de redactie van de projecten en de uitvoering daarvan. Hier heeft men weinig vorderingen gemaakt, alhoewel een dergelijke betrokkenheid absoluut noodzakelijk is.
Dan wilde ik ter afsluiting een vraag stellen aan de commissaris. Kunt u ons vertellen, mevrouw de commissaris, of de Commissie in staat is een algemene, allesomvattende evaluatie te maken van de investeringen en de steun van het Cohesiefonds? Kunt u ons zeggen of de beoogde doelstellingen zijn bereikt, of er meer samenhang is, of de milieubescherming is verbeterd? Kunt u ons dat misschien opgesplitst naar land vertellen? Dan kunnen wij een meer algemeen oordeel vellen.

McCarthy
Mevrouw de Voorzitter, vandaag hebben wij twee heel belangrijke verslagen voor ons liggen. Het eerste verslag van mevrouw Klaß geeft een overzicht over de toepassing van de structuurfondsen in 1996. Het tweede verslag van de heer Arias Cañete geeft een overzicht van het Cohesiefonds in 1996. Het Parlement moet hier zijn rol serieus nemen en zorgen voor een gedegen onderzoek naar en diepgaande controle op de activiteiten van deze fondsen. Alleen als men het verleden goed bestudeert en de fouten corrigeert, kan men plannen voor de toekomst en zorgen voor een efficiënt en doelbewust gebruik van de middelen van de structuurfondsen.
Dit debat van vandaag is erg belangrijk. Gisteren hebben wij een uiteenzetting van het Brits voorzitterschap gekregen over de agenda van de komende topconferentie in Cardiff. Daar zullen de lidstaten met hun werkgelegenheidsprogramma's op de proppen moeten komen. Zij moeten zorgen voor een doeltreffende en concurrerende economie met een bloeiend MKB en zo min mogelijk bureaucratie. Daarom wijzen wij met klem op de rol van het Europees Parlement en het belang van het structurenbeleid en het cohesiebeleid. Deze kunnen een belangrijke bijdrage leveren aan de bestrijding van de werkloosheid, de milieubescherming, de bevordering van gelijke kansen en de opbouw van een Europa van de burgers. Dan kan ook de kloof tussen arme en rijke gebieden worden gedicht.
Wij willen de ministers in Cardiff duidelijk maken dat dit onze doelstellingen zijn en dat deze in het middelpunt van het hervormingsproces moeten staan. Het structuurbeleid en cohesiebeleid zijn belangrijke instrumenten. Ik deel dan ook volledig de aanbevelingen van mevrouw Klaâ. Zij vraagt met name om een beter toezicht, een betere evaluatie en om een verbetering van het financieel beheer en een sneller uitbetalen van het geld aan de begunstigden. De Europese Unie is niet geloofwaardig als zij pas een jaar nadat het project is begonnen met het geld over de brug komt. Late besluitvorming en allerlei hinderpalen voor de betaling kunnen de levensvatbaarheid van projecten in gevaar brengen. Dat creëert ook een hoop onzekerheid in de projecten zelf en zet de geloofwaardigheid van de EU op het spel.
Ik heb vandaag een brief gekregen van mijn districtsraad in Derbyshire. Daarin staat dat men nog wacht op de veranderingen die de Commissie wil aanbrengen in de financiële tabellen. Zolang deze veranderingen niet bekend zijn, kan men geen goedkeuringsbrieven de deur uit doen voor de 98 projecten in het kader van het ESF. Ik weet dat dit niet uw terrein is, mevrouw de commissaris, daar het hier gaat om projecten in het kader van RECHAR en het Europees Sociaal Fonds. Het is echter niet goed dat pas halverwege het jaar de brieven voor het starten van projecten de deur uitgaan. Hoe kun je dan verwachten dat alles op tijd klaar is? Wij kunnen de financiële zaken aanzienlijk verbeteren. Om de bestedingsbesluiten te bespoedigen moet men in de toekomst alle mogelijkheden van globale subsidies, van intermediaire kredietinstanties onderzoeken. Laten wij lering trekken uit het verleden! Dan kunnen wij beter plannen voor de nieuwe periode 2000-2006. Als wij programma's maken, moeten wij verder kijken dan onze neus lang is en de toekomst in het oog houden. Wij hebben behoefte aan een solide partnerschap en een sterke betrokkenheid van alle lokale partners die ons bij deze programma's behulpzaam kunnen zijn.
Tot slot ga ik akkoord met de paragraaf in het verslag van mevrouw Klaâ over de communautaire initiatieven. Daarin staat dat het Parlement in maart 1996 de Commissie op de hoogte had gebracht van zijn richtsnoeren betreffende het kredietvolume voor de initiatieven en betreffende de toewijzing van de reserve, met name wat RECHAR, RETEX, CONVER en de vredesinitiatieven betreft. Het is belangrijk dat de Commissie in haar verslagen deze richtsnoeren noemt. Anders zijn wij gedwongen de conclusie te trekken dat de Commissie zich niets gelegen laat liggen aan onze richtsnoeren. De heer Viola zou ik willen zeggen dat de socialistische fractie de problemen van de eilandgebieden wel degelijke zeer serieus neemt. Wij kunnen echter niet zo maar 25 amendementen overnemen als daar geen discussie in de commissie aan is voorafgegaan. Dat is misbruik van het commissiestelsel.

Rack
Mijnheer de Voorzitter, in de verslagen-Arias Cañete, -Klaâ, -Viola en vele andere verslagen die wij al sedert vele maanden in de Commissie regionaal beleid behandelen, gaat het om veel geld. Dat geld wordt uit de zakken van de burgers van de relatief welvarende landen - ik spreek bewust niet van nettobetalers - gehaald en verdeeld over programma's in de relatief armere en structureel zwakkere landen. Bij deze herverdeling moeten wij enkele belangrijke grondregels in acht nemen. In de eerste plaats staan de cohesie en de steun aan de zwakkeren niet ter discussie. Dat is echte solidariteit en dus een van de belangrijkste grondslagen van onze Gemeenschap. Ten tweede moeten wij zeer zorgvuldig met de cohesiegelden omspringen. Het Parlement neemt de controle hierop zeer serieus. Wij vragen de lidstaten hetzelfde te doen. Ten derde is de Europese solidariteit ondeelbaar. Ze kan niet door enkelen worden opgeëist of zelfs gemonopoliseerd. Wij moeten solidair blijven met Zuid-Europa, maar ook de toetredingskandidaten in Midden- en Oost-Europa hebben, in ons aller belang, recht op onze solidariteit.
Ten vierde mag men van de betalers niet te veel vergen. In tijden waarin ook in de welvarende lidstaten de werkloosheidscijfers hoog en de budgetten krap zijn, moeten wij elkaar zoveel mogelijk ontzien. Ik waarschuw in dit kader uitdrukkelijk voor te hoge eisen. Ze leiden onvermijdelijk tot tegenkanting.

Vallvé
Mevrouw de Voorzitter, mevrouw de commissaris, wij bespreken op het ogenblik een aantal onderwerpen die van groot belang voor het regionaal beleid zijn: het verslag van mevrouw Klaß over de structuurfondsen 1996 en het verslag van de heer Arias Cañete over het Cohesiefonds 1996. Ik zou er de aandacht op willen vestigen dat het, als we over deze aspecten van het regionaal beleid en het Cohesiefonds praten, om 34 % van de begroting van de Europese Unie gaat.
Ik wil alleen maar zeggen dat het verslag-Arias Cañete naar mijn mening een positief oordeel uitspreekt over het Cohesiefonds 1996. Ik ga niet verder in op hoe de discussie over de toekomst van de structuurfondsen eruit zal moeten zien, want daar kunnen we in onze komende vergaderingen nog uitvoerig over praten.
Met betrekking tot het verslag van de heer Viola zou ik willen zeggen dat ik de aandacht die aan de problemen van de eilandregio's wordt besteed, van groot belang vind. Het Verdrag van Amsterdam heeft het reeds over de structurele handicaps van de eilanden, in het bijzonder wat betreft water- en energievoorziening, onderwijs, gezondheidszorg, en vervoer.
Het regionaal beleid moet de problemen van de eilanden onder ogen zien. De Commissie moet accepteren dat bijzondere steun aan het vervoer wordt gegeven ter compensatie van de handicaps die er zijn voor de bewoners van de eilanden, in het bijzonder de kleinere eilanden.
Ook de lidstaten moeten in hun fiscaal beleid rekening houden met de insulaire status van bepaalde gebieden. We zouden niet kunnen komen tot een Europa dat voor alle burgers gelijk is, wanneer de burgers van de eilanden geconfronteerd blijven met handicaps als gevolg van hun bijzondere positie.
Ik ben net als de heer Viola van mening dat het er in dit verslag om gaat dat uitvoering wordt gegeven aan hetgeen in het Verdrag van Amsterdam wordt bepaald omtrent de insulaire regio's. Door te werken aan een Europa dat dichter bij de burgers van de eilanden staat, werken we tevens aan een Europa dat dichter bij alle burgers van de Unie staat.

Baggioni
Mevrouw de Voorzitter, geachte collega's, een eilandbewoner is zich wellicht meer dan anderen bewust van het belang van dit debat. Het doet mij persoonlijk genoegen dat de diverse fracties van ons Parlement belangstelling toonden voor het verslag van onze collega, de heer Viola. Ik wil hem dan ook van harte feliciteren, niet alleen voor het uitstekende werk dat hij heeft geleverd maar ook voor het feit dat hij alle Europese partners die van eilanden afkomstig zijn tot overleg en nauwe samenwerking heeft aangezet.
Het u voorgelegde verslag probeert aan te tonen dat men de perifere regio's van de Unie niet teloor mag laten gaan. De eilandregio's lopen nochtans dat risico gelet op hun sociaal-economische situatie. Tot nog toe heeft de Europese Unie alleen met de problemen van de ultraperifere eilandregio's echt rekening gehouden, in die zin dat ze hun afgelegen positie als handicap erkende. Andere regio's kregen communautaire steun wanneer ze een dusdanige ontwikkelingsachterstand vertoonden, dat de toekenning van aanzienlijke structuurfondskredieten verantwoord bleek. In feite - en daar gaat het bij dit debat in essentie om - werd wat die regio's betreft nooit echt rekening gehouden met hun eilandpositie.
Men evolueert maar langzaam naar een communautaire aanpak van de problemen van die regio's. Ik wil er hier op wijzen dat de Commissie, op grond van het concentratiebeginsel en van strikte technische richtsnoeren, van plan is eilanden als Sardinië en Corsica van doelstelling 1 uit te sluiten. Wij moeten vaststellen dat vanaf 1999 nog maar weinig Europese eilandregio's zullen worden beschouwd als regio's met ontwikkelingsachterstand, waarvoor bijgevolg specifieke structurele steun nodig is.
Er is onmiskenbaar een paradox tussen enerzijds de politieke wil van de Europese Unie om, via een wijziging van het Verdrag van Maastricht, de eilandregio's als dusdanig institutioneel te erkennen in het Verdrag van Amsterdam, en anderzijds het feit dat men die regio's op korte termijn de middelen wil ontzeggen om zich te ontwikkelen en te integreren in een Europese ruimte die nog zal worden uitgebreid.
Hoe kan men de ordening van het communautaire grondgebied regelen als men die uitsluitend vanuit een continentaal standpunt bekijkt? De eilandregio's hebben met allerlei handicaps af te rekenen, zowel op economisch, sociaal en menselijk vlak als op het vlak van het handelsverkeer. Ze moeten dan ook een specifieke behandeling krijgen in het kader van een echt geïntegreerd beleid. Hun toekomst hangt er van af alsook een zekere vorm van economische en sociale cohesie, een beginsel dat de Europese Unie hoog in het vaandel voert. Multilaterale samenwerking tussen de eilandregio's is dan ook van essentieel belang.
Tot besluit denk ik dat de eilandregio's een goed voorbeeld zijn van de uitdaging waarvoor heel Europa staat, namelijk het streven naar een Gemeenschap die sterker, harmonieuzer ontwikkeld en meer solidair is. Meer nog dan de juridische en economische aspecten gaat het hier om een politieke noodzaak waarvoor ik uw begrip en uw steun vraag.

Novo
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, geachte collega's, zoals ook in het verslag-Viola gebeurt, wil ik in dit gecombineerde debat duidelijker beklemtonen dat rekening gehouden moet worden met de problemen van de eilandgebieden en dat de communautaire beleidslijnen op een soepeler manier moeten worden aangepast aan de specifieke kenmerken van deze gebieden. Bovendien dient op oordeelkundige wijze een onderscheid gemaakt te worden tussen eilandgebieden en ultraperifere gebieden en eilanden, zoals het in Amsterdam herziene Verdrag overigens uitstekend doet.
Ik wou dat ik mij nauwer kon aansluiten bij de conclusies van het verslag-Klaâ over de structuurfondsen in 1996. Hieruit blijkt duidelijk dat de uitvoering van de begroting in het algemeen verbeterd is, nu het bestedingspercentage zo'n 98 % bedraagt voor vastleggingen, maar er wordt ook meer en betere informatie gevraagd over de adequate toepassing van het additionaliteitsprincipe door een aantal lidstaten.
Ik zie mij evenwel genoodzaakt meer aandacht te besteden aan het verslag-Arias Cañete over het Cohesiefonds in 1996. Niet zozeer vanwege hetgeen de rapporteur voorstelt, want daar ben ik het in het algemeen mee eens, ook al kan ik niet akkoord gaan met de wijze waarop de kwestie van de conditionaliteit hier soms benaderd wordt, maar vooral om het politieke belang van vier van de wijzigingen die een van onze Duitse collega's van de Europese Volkspartij nu voorstelt. Voorstellen, zoals onze collega doet, om het Cohesiefonds in de toekomst enkel nog te bestemmen voor de huidige cohesielanden die niet aan de euro deelnemen en Spanje, Ierland en Portugal voortaan dus van het Cohesiefonds uit te sluiten, is niet alleen een poging om het Verdrag zelf juridisch te ondermijnen, maar het bevestigt ook en vooral dat er in dit Parlement leden zetelen voor wie economische en sociale samenhang louter een stijlfiguur is die nog meer ondergeschikt moet worden gemaakt aan de heersende financiële en monetaire belangen.
Ik hoop ten stelligste dat dit Parlement dergelijke wijzigingen klaar en duidelijk en met een grote meerderheid verwerpt. Het feit dat deze amendementen ingediend worden, is op zich echter al een onaanvaardbare politieke daad die strijdig is met de doelstellingen van solidariteit en dan ook krachtdadig aan de kaak gesteld moet worden. Als dergelijke wijzigingen desalniettemin worden goedgekeurd, hetgeen ik vast en zeker niet geloof, dienen wij ons de vraag te stellen welke richting deze Europese Unie uitgaat en wat er gebeurd is met de ideeën van samenhang en solidariteit tussen de volkeren en de lidstaten van de Unie.

Schroedter
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, gelijkwaardige levensomstandigheden worden niet bereikt door iedereen gelijk te schakelen. Uit de verslagen over het Cohesiefonds en de structuurfondsen blijkt dat wij wel veel geld hebben uitgegeven maar dat van een duurzame ontwikkeling in de regio's nog geen sprake is. De balans is eigenlijk negatief: stijgende werkloosheid, vernietiging van ecosystemen die gedurende vele eeuwen de basis van de menselijke activiteit waren, en centralisering van marktsystemen, waardoor de regionale economische betrekkingen verstoord worden. De Commissie en de lidstaten moeten dringend aan de al in de structuurfondsenverordening opgenomen eis van een duurzame ontwikkeling in de regio's voldoen.
Correcties moeten nu en niet pas in het jaar 2000 worden aangebracht. Dat houdt in dat de Commissie haar jongste voorstellen inzake werkgelegenheid, milieu en lokale werkgelegenheidsinitiatieven niet in de lade mag stoppen, maar moet eisen dat die ook werkelijk worden uitgevoerd, zodat de Europese gelden in de lidstaten efficiënt kunnen worden gebruikt. Op de eis om het Cohesiefonds tot andere landen uit te breiden kan ook enkel ingegaan worden als het fonds een radicale gedaanteverandering ondergaat: ondersteuning van lokale ontwikkelingsstructuren, participatie van lokale actoren, gemeenten en initiatieven, bevordering van de biodiversiteit en bescherming van het groene netwerk Natura 2000. De dagelijkse berichten over de vernietiging, met behulp van Europese gelden, van unieke natuur- en cultuurlandschappen in Europa zijn niet alleen beschamend, maar ronduit een schandaal, vooral omdat dit onder de ogen van de Commissie gebeurt zonder dat zij daarop reageert. De Commissie moet zulke gelden onmiddellijk terugvorderen. We moeten er eindelijk mee ophouden dat door de vingers te zien. Duurzame ontwikkeling moet de lokale mogelijkheden benutten en ze niet definitief vernietigen.

Macartney
Mevrouw de Voorzitter, ik wil enkele opmerkingen maken over de problematiek van de eilanden en het belang van het debat dat wij nu voeren over het uitstekende verslag van de heer Viola voor Agenda 2000. Agenda 2000 is de achtergrond voor dit debat. Nu dit jaar langzamerhand verstrijkt, naderen wij het moment - eind dit jaar, begin volgend jaar - waarop enkele belangrijke besluiten moeten worden genomen. Deze besluiten hebben alle betrekking op het Europa van de burgers. Wij moeten Europa acceptabeler maken voor onze burgers, waar zij ook wonen, op verafgelegen eilanden, op grote eilanden, kleine eilanden of waar dan ook.
Als je een blik werpt op de kaart van Europa zie je Schotland met zijn honderden eilanden, de Åland-archipel tussen Finland en Zweden met het ene eiland na het andere en als dan je blik afdwaalt naar de grotere eilanden, zie je bijvoorbeeld Sardinië. Elk eiland heeft zijn eigen problemen, elk eiland is een geval apart. De bewoners staat de kaart van hun eiland in hun geheugen gegrift en je zou dan ook in de verleiding kunnen komen om te zeggen dat er geen gemeenschappelijke problemen bestaan tussen de eilanden. Ik geloof echter dat dit wel degelijk het geval is. Een gemeenschappelijk probleem is bijvoorbeeld de afstand. Het vervoer van en naar de eilanden wordt daardoor bemoeilijkt. Voor kleine eilanden wordt de zaak zelfs extra gecompliceerd, omdat zij geen economie hebben die groot genoeg is om de welvaart voort te brengen die Europa zo graag voor heel zijn grondgebied wil. Daarom moet speciale compensatie worden geboden aan degenen die op de eilanden wonen. Wij moeten hen tegemoet te komen in de meerkosten die zij moeten dragen voor administratie, gezondheidszorg enzovoort. Deze vraagstukken moeten aan de orde worden gesteld in de besprekingen over Agenda 2000.
Eilanden zijn dus geconfronteerd met heel specifieke problemen. Deze problemen hoeven echter niet per se gemeten te worden met een methode volgens welke verschillende gebieden ruwweg op een hoop worden gegooid om dan het werkloosheidpercentage of het BNP van zulk een geheel vast te stellen. Als wij iets subtieler te werk gaan, hebben wij een goede kans de komende besprekingen te doen welslagen. Samenvattend geloof ik dat het europroject de integratie in Europa zal bevorderen. Daarom moeten wij nu zorgen voor compensatie voor de benadeelde gebieden.

Nicholson
Mevrouw de Voorzitter, ik wil de rapporteurs van harte gelukwensen met hun verslagen. Ik ben zeer verheugd over de aanzienlijke vooruitgang bij de besteding van de middelen voor de cohesie en met name de structuren. Volgens de meeste mensen zijn de problemen bij de besteding van de kredieten eerder te wijten aan bureaucratische rompslomp dan aan een gebrek aan steunaanvragen in hun gebied. Derhalve doet het ons deugd vast te stellen dat dit oude probleem nu langzamerhand schijnt te verdwijnen.
Ik ben het roerend met mevrouw Klaß eens. Inderdaad moeten in het jaarverslag inlichtingen worden opgenomen over de doorbetaling van de steun aan de uiteindelijke begunstigden. Er gaat zoveel Europees geld over de toonbank dat wij graag willen weten waar het naar toe gaat en hoe het wordt uitgegeven. Als lid van de Commissie regionaal beleid is het voor mij altijd bemoedigend vast te stellen hoezeer onze commissie, onder voorzitterschap van de heer Arias Cañete, de klemtoon legt op het partnerschapprincipe. Algemeen is men van oordeel dat partnerschappen het beste instrument zijn voor het verdelen van het geld uit de Europese programma's. Daarom moeten deze partnerschappen in alle lidstaten op correcte wijze worden toegepast. Als deze niet volledig tot ontplooiing komen, doen zich meteen haperingen voor bij het besteden van het geld ter plekke. Daarom wil ik aandringen op een zo groot mogelijke betrokkenheid van de lokale economische en sociale partners en de lokaal gekozen politieke vertegenwoordigers. Op deze manier zal ook het grote publiek zich kunnen identificeren met de Europese Unie en het werk van de Unie in hun kiesdistricten.
Alhoewel het achtste jaarverslag specifiek over het jaar 1996 en de huidige programmeringsperiode gaat, moeten wij bij de beoordeling hiervan toch een oog op de toekomst van de financiële middelen voor structuurmaatregelen gericht houden. Ik wil ook niet nalaten deze gelegenheid aan te grijpen om de Commissie te zeggen dat met het oog op de voor 1999 geplande hervormingen en Agenda 2000, de wel heel weinig soepele maatstaf van 75 % van het BNP niet alleen onredelijk is, maar ook moeilijk aanvaardbaar voor talrijke regio's. Naar bepaalde gebieden is veel geld gegaan en door de cohesiemiddelen zijn bepaalde gebieden bevoordeeld. Dit is echter ten koste gegaan van de gebieden die dicht in de buurt van deze cohesiegebieden liggen. Deze hebben niet dezelfde kansen en dezelfde toegangsmogelijkheden tot financiële middelen gehad. Mijn gebied bijvoorbeeld was in grote mate afhankelijk van Europese steun om het hoofd boven water te houden en dan spreek ik nog niet eens over vooruitgaan. De Commissie zou opnieuw een bezoek moeten brengen aan mijn gebied en de situatie daar nog eens bekijken. Zij moet de uitdaging bij de horens vatten waarvoor de gebieden haar plaatsen die, evenals mijn gebied, door allerlei omstandigheden niet in staat zijn geweest zich te ontwikkelen. Zeker na de zo overtuigende uitslag van het referendum dat vorige week in mijn gebied heeft plaatsgevonden, waaruit is gebleken dat de mensen een nieuwe toekomst tegemoet willen zien en nieuwe kansen willen, moet de Commissie ons een hart onder de riem steken.

Cellai
Mevrouw de Voorzitter, Alleanza Nazionale en met name ikzelf zijn ons bewust van de nadelen waarmee de eilandgebieden behept zijn. Uitgaande van onze standpunten betreffende de economische en sociale samenhang maken wij ons dan ook grote zorgen over de toekomst die de eilanden beschoren zal zijn, indien de hervorming van de structuurfondsen zonder grote wijzigingen zou worden goedgekeurd. De eilanden hebben structurele handicaps die op lange termijn hun economische en sociale ontwikkeling schaden. In de hervorming van de structuurfondsen - waarvan de hoofdtrekken in Agenda 2000 zijn weergegeven - wordt groot belang gehecht aan het principe van concentratie. Maar zie, onder de gebieden die gediskwalificeerd worden voor doelstelling 1 bevinden zich toevallig ook veel eilanden. Als dus de hervorming zo wordt doorgevoerd als de Commissie in haar mededeling uiteenzet, zullen nog maar bitter weinig eilanden deel uitmaken van doelstelling 1. Dat zou betekenen dat de eilanden over een kam worden geschoren met andere gebieden die geen behoefte hebben aan specifieke structurele steun. Dat is een tegenstrijdigheid en naar het schijnt hebben de deskundigen van de Commissie die de hervorming van de structuurfondsen in mekaar hebben gezet, het nieuwe Verdrag van Amsterdam niet gelezen. In het herschreven artikel 130 A en in de bij het Verdrag gevoegde verklaring wordt immers erkend dat de eilanden specifieke problemen hebben.
Daarom vragen wij de Commissie haar standpunt te herzien en voor de eilanden een plaats onder doelstelling 1 in te ruimen, ongeacht hun BNP. Als men namelijk de situatie nauwgezet bekijkt, moet men tot de conclusie komen dat niet enkel macroeconomische redenen een rol spelen, maar allerlei redenen en met name geo-economische redenen. Bovendien zou de Commissie voor dit specifieke geval haar beleid inzake staatssteun moeten herzien. Men moet namelijk rekening houden met het feit dat de eilandgebieden geen solide basis hebben en vaak juist, vanwege hun perifere ligging, van bijzonder geostrategisch belang zijn. Verder moet men voorzien in een reeks financiële en fiscale faciliteiten ten behoeve van de eilandgebieden. Tot slot moet de klemtoon worden gelegd op milieubescherming en voorkoming van vervuiling met maatregelen die tot doel hebben de enorme mogelijkheden van de betrokken gebieden op juist wijze te benutten.

Izquierdo Collado
Mijnheer de Voorzitter, aan de orde zijn drie belangrijke verslagen, die alle drie heel goed zijn. Over het verslag van mevrouw Klaß - structuurfondsen - zou ik eenvoudigweg willen zeggen dat alle maatregelen gericht op doorzichtigheid van en toezicht op de besteding van de fondsen op onze volledige steun kunnen rekenen.
Wat betreft het verslag van de heer Viola over de eilanden wil ik graag, als eerbetoon aan zijn verslag, woord voor woord verwijzen naar de voortreffelijke interventie van mijn collega Carmen Díez de Rivera Icaza. Ik zou daar niets meer aan kunnen toevoegen dat de kwaliteit van het verslag beter weergeeft, hetgeen mij met trots vervult.
Wat betreft het verslag van de heer Arias Cañete moet ik zeggen dat het evenwichtig, positief en uitstekend is, hoewel het vergezeld gaat van een paar amendementen die naar mijn mening de politieke kern raken die wij in dit debat boven tafel moeten krijgen. Ik wil geen tijd verliezen - die ik bovendien niet heb - door te praten over hoe goed het Cohesiefonds is en over de belangrijke impact die het heeft gehad. Ik wil alleen maar zeggen dat wij de amendementen 1, 2 en 3 van de heer Berend - die helaas niet naar me luistert, hoewel hij wel aanwezig is - zullen ondersteunen en dat wij hem verzoeken amendement 4 in te trekken, want het gaat nu om het Cohesiefonds van deze periode. Wij zullen derhalve onze steun geven aan de amendementen 1, 2 en 3, waarin wordt aangegeven dat het gaat over de periode tot 1999. Aangezien wij niet bij voorbaat over een debat besluiten, Agenda 2000 er nog aankomt en wij ons in alle rust nog over dit onderwerp kunnen uitspreken, verzoek ik hem met klem zijn amendement 4 in te trekken. Als dat gebeurt, denk ik dat dit verslag alleen maar goede, positieve uitkomsten heeft.

Schiedermeier
Mijnheer de Voorzitter, de heer Arias Cañete heeft de besteding van de cohesiemiddelen in het jaar 1996 grondig geëvalueerd. Het succes van het Cohesiefonds staat vast. De infrastructuur is sterk verbeterd. Wat het milieu betreft, gaat het meeste geld tot nu toe naar watervoorzienings- en waterzuiveringsprojecten en in geringe mate naar afvalverwijdering. Het Cohesiefonds moet in de eerste plaats bijdragen aan de economische en sociale samenhang. Dat het inkomen pro capita in het laatste decennium is gestegen bewijst dat het daarin slaagt. Ierland, Portugal en Spanje zullen vanaf het begin aan de monetaire unie deelnemen. Griekenland is goed op weg om toe te treden. Tot zover het jaarlijks verslag 1996 en de beoordeling ervan.
De rapporteur probeert - hoewel dat volgens mij niet tot zijn opdracht behoorde - in enkele paragrafen de huidige vier cohesielanden ook na 1999 in het Cohesiefonds te houden. Ik kan daarmee niet instemmen. Solidariteit betekent ook dat niet meer steun gevraagd wordt dan echt nodig is.

Collins, Gerard
Mevrouw de Voorzitter, ik wil de heer Viola graag van harte gelukwensen met zijn verslag. Het verheugt mij ten zeerste dat mede dankzij mijn fractie, Unie voor Europa, dit uitermate belangrijke vraagstuk onderwerp kon worden van een verslag van de Commissie regionaal beleid. Daarvoor ben ik mijn collega en vriend, de heer Baggioni, dank verschuldigd. De eilanden worden nu specifiek genoemd in het Verdrag van Amsterdam en dat is een belangrijke overwinning voor al degenen zich hiervoor hebben ingezet. De Commissie moet nu op de proppen komen met substantiële voorstellen voor de eilandgebieden en de hervorming van de structuurfondsen. Ik wil dan ook de Commissie verzekeren dat, zodra haar voorstellen op tafel liggen, zij kan rekenen op de volledige steun van mijn fractie, de Commissie regionaal beleid en vele anderen.
Alhoewel ik besef dat Corsica, Sardinië en een aantal Griekse eilanden heel specifieke problemen hebben, wilde ik toch de Commissie vragen te erkennen dat er ook in mijn land kleine eilanden zijn die in aanmerking kunnen en moeten komen voor specifieke communautaire activiteiten. De problemen van deze eilanden en van met name de eilanden voor de zuidwest- en westkust van Ierland zijn onaanvaardbaar, van welke communautaire normen je ook uitgaat. Ook met deze eilanden dient bij de huidige hervormingen rekening te worden gehouden.
Wij hebben alle redenen tevreden te zijn over het verslag van de heer Arias Cañete. De begroting 1996 is volledig uitgevoerd en er is geen enkel geval van fraude gemeld. Het verheugt mij ten zeerste dat activiteiten zijn ondernomen in de milieusector. De onder de referentieperiode vallende projecten betreffende kusterosie, waar ik altijd al een voorstander van ben geweest, zijn niet onaanzienlijk. Ik moet dan ook hulde betuigen aan de Ierse regering. Zij heeft een hele reeks activiteiten in deze sector opgezet. Dit is een goed teken voor de toekomst van het Cohesiefonds dat voor de betrokken landen een zeer belangrijk rol heeft gespeeld en zal blijven spelen.
Tot slot hecht ik grote betekenis aan de bijdrage die het Europees Parlement in de komende maanden aan de hervorming van het Cohesiefonds zal leveren. In dit stadium van de procedure is het onze taak, de taak van de leden van het Parlement, ervoor te zorgen dat de betrokken landen de mogelijkheid krijgen het begonnen werk op milieugebied en in de vervoerssector voort te zetten. Ik dank de commissaris voor haar werk op dit gebied.

Virrankoski
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Klaß heeft een waardevol en grondig verslag opgesteld over het jaarverslag van de Commissie over de structuurfondsen, waarvoor mijn hartelijke dank. Zowel uit het verslag van de Commissie als uit het verslag van mevrouw Klaß blijkt duidelijk dat er problemen zijn bij de gebruikmaking van de financiële middelen in het kader van de structuurfondsen. Volgens de ontwerpbegroting voor 1999 van de Commissie heeft men de vastleggingskredieten met het enorme percentage van 17, 8 % moeten verhogen en dit staat in geen verhouding tot de algemene groei van de begroting die voor wat de vastleggingskredieten betreft 6, 5 % bedraagt. Zo is ook het verschil tussen de vastleggingskredieten en de betalingskredieten vergroot tot 7, 8 miljard euro, anders gezegd: de betalingskredieten vallen ruim 20 % lager uit dan de vastleggingskredieten. Dit betekent dat er voor de vastleggingskredieten van de planningsfase ook in het volgende jaar nog aanzienlijke bedragen aangewend moeten worden.
Mevrouw Klaß en de Commissie regionaal beleid zijn zo goed geweest in hun verslag de door de Begrotingscommissie voorgestelde punten op te nemen, waarin wordt benadrukt dat het beheer van de structuurfondsen moet worden vereenvoudigd, de verdeling van de verantwoordelijkheid moet worden verduidelijkt en uitgezocht moet worden of de kosten van het beheer van de structuurfondsen in verhouding staan tot het beschikbare geld (paragrafen 4 en 5 in het verslag). Het beheer van de structuurfondsen wordt gekenmerkt door traagheid en bureaucratie. Ook staat de omvang van het bestuursapparaat niet altijd in verhouding tot de beschikbare middelen. Bovendien wijzen de vele opmerkingen over onduidelijkheden bij de toepassing van de structuurfondsen behalve op de ingewikkeldheid van het beheer ook op de onduidelijkheid over de verdeling van de verantwoordelijkheid. De rationalisering van het beheer en het scheppen van duidelijkheid in de verdeling van de verantwoordelijkheid zijn dan ook de belangrijkste zaken die bij de overgang naar een nieuwe planningsfase geregeld moeten worden en dit is een van de grootste uitdagingen voor commissaris Wulf-Mathies.
De opeenhoping van de financiële middelen in de laatste jaren, ofwel het zogeheten sneeuwbaleffect, is een voortdurende zorg voor de Begrotingscommissie. Bij het opstellen van de begroting is men in grote problemen gekomen, doordat een belangrijke rubriek drie keer zo hard is gegroeid, waardoor de andere rubrieken worden benadeeld. Dit gebeurde bijvoorbeeld afgelopen herfst toen er op de andere rubrieken 550 miljoen euro moest worden bezuinigd. Op dit sneeuwbaleffect wilde de Begrotingscommissie in haar advies de aandacht vestigen en daarom heeft zij de amendementen 1 en 2 ingediend. Ik hoop dat het Parlement ze net als de amendementen 3 en 4 kan aannemen.

Sierra González
Mijnheer de Voorzitter, de verslagen die vanmorgen worden besproken, zijn allemaal erg belangrijk, maar voor mij is het verslag-Viola over de problemen van de eilandregio's in het bijzonder van belang.
Als er over deze regio's gesproken wordt, komt het nogal eens voor dat er gewezen wordt op de noodzaak dat er specifieke maatregelen worden getroffen ter compensatie van de handicaps waaronder de eilandregio's lijden en waardoor zij van de continentale regio's verschillen. De noodzaak van deze maatregelen wordt erkend, maar zij zijn nog lang niet substantieel genoeg, behalve die welke voor de ultraperifere eilandregio's zijn afgesproken. Er zou een andere opstelling ten opzichte van de herziening van de structuurfondsen moeten komen. Op de eilanden wonen 14 miljoen burgers van de Unie die in hun dagelijks leven voortdurend de gevolgen van die handicaps ondervinden, zowel op het gebied van werkgelegenheid, onderwijs, gezondheidszorg als wat de kwaliteit van het leven betreft.
De ernst van deze problemen verlangt dat bij de volgende herziening van de structuurfondsen rekening wordt gehouden met geo-economische factoren zoals de perifere en insulaire situatie, als men de ongelijkheid tussen centrum en periferie wil opheffen. Als deze ongelijkheid blijft bestaan, zal zij voor een tweedeling tussen eerste- en tweederangs Europese burgers zorgen. Als de hervorming van de structuurfondsen uitpakt zoals deze nu is gepland, zal die tweedeling er zeker komen. Het verslag-Viola is een poging om dat te voorkomen. Mijn fractie steunt alle voorstellen die gericht zijn op verbetering van de situatie van de eilandregio's.

Lindholm
Mijnheer de Voorzitter, ik wil collega Viola gelukwensen met een goed verslag. Het is van belang dat wij de aandacht vestigen op de eilanden en scherenkusten van EU en hun specifieke problemen en dat wij inzien dat de problemen groot zijn, maar ook erg uiteenlopend van aard. De problemen van de Griekse eilanden verschillen sterk van die van de eilanden voor de kust van Schotland of die in de Oostzee. Niet in de laatste plaats door natuur en klimaat.
Ik kom zelf uit Zweden, een land dat veruit de meeste eilanden binnen de EU heeft. Decennia lang hebben wij ervoor gevochten de scherenkust in leven te houden en het de bewoners mogelijk te maken er te leven, te wonen en in hun eigen onderhoud te voorzien. De ontvolking en het uitblijven van een haalbare ontwikkeling voor de lange termijn zijn voor ons een groot probleem. Wij willen meer ontwikkelingsprogramma's en meer interregionale samenwerking om de situatie van de eilanden te verbeteren. Wij zijn echter van mening dat de eilanden geen speciale behandeling moeten krijgen in het toekomstige structuurfondsenbeleid. Dat zou namelijk leiden tot een stroom eisen op verschillende gebieden en bovendien zouden de belangen te zeer uiteenlopen. Daarom vinden wij dat de 75 %-drempel gehandhaafd dient te blijven.
De situatie van de eilanden is daarentegen een uitstekend voorbeeld van de noodzaak om het structuurfondsenbeleid van de EU aan te vullen met nationale regionale steun voor die gebieden die niet onder de EU-steun vallen. Anders zullen bepaalde gebieden totaal over het hoofd gezien worden, terwijl andere zowel steun van de EU als van de eigen regering zullen krijgen.
Wij zijn van mening dat de Commissie in Agenda 2000 de lidstaten moet toestaan om op nationaal niveau regionale hulp te geven aan gebieden, bijvoorbeeld de eilanden, die niet binnen de structuurfondsen van de EU vallen. Iets anders is onaanvaardbaar.

Karamanou
Mijnheer de Voorzitter, met het uitstekende verslag van de heer Viola stuurt het Europees Parlement vandaag de mensen op de eilanden in de Europese Unie een boodschap, een boodschap van solidariteit en vastberadenheid. Wij willen de eilanden helpen bij een duurzame ontwikkeling en bij de benutting van een van de meest kostbare troeven van de Europeanen: hun natuurlijk en cultureel erfgoed.
De eerste grote stap werd gezet met het Verdrag van Amsterdam. Hiermee werd de noodzaak erkend van een speciaal beleid ter compensatie van de structurele handicaps waarmee de eilandgebieden ten gevolge van hun moeilijke geo-economische situatie geconfronteerd zijn.
De tweede stap is de aanneming van dit verslag. Hiermee wordt de grondslag gelegd voor een geïntegreerd beleid dat de eilanden in staat stelt de mededinging en de economische groei het hoofd te bieden onder dezelfde voorwaarden als de vastelandgebieden.
Mijns inziens dient prioriteit te worden verleend aan de volgende punten:
Ten eerste moet bij de hervorming van de structuurfondsen gezorgd worden voor een programma dat uitsluitend voor de eilanden is bestemd. Tegelijkertijd moet men zorgen voor een verhoging van de voor kleine eilanden bestemde kredieten.
Ten tweede dient men bij de uitwerking van verordeningen en richtlijnen rekening te houden met de bijzondere situatie van de eilandgebieden en zijn oor te luisteren leggen bij de lokale instanties.
Ten derde dient compensatie te worden geboden voor de meerkosten op het gebied van het vervoer en prioriteit worden verleend aan de infrastructuur voor vervoer, milieu en moderne communicatiemiddelen.
Ten vierde moeten alternatieve belastingmaatregelen worden genomen en financiële stimulansen worden geboden voor de bevordering van de endogene ontwikkeling van de eilanden.
Ten vijfde moeten de ecologisch gevoelige eilandgebieden worden beschermd.
Ten zesde moet studie worden gemaakt van het milieueffect van bepaalde activiteiten uit aangrenzende gebieden. Ik noem als voorbeeld de vervuilende industrie op de Turkse kust en de plannen voor de bouw van een kerncentrale in Akuyu. Dergelijke activiteiten zullen vernietigende gevolgen hebben voor het milieu in de Egeïsche Zee en heel het oostelijk gedeelte van de Middellandse Zee.
Ten zevende moet steun worden verleend aan activiteiten ten behoeve van de hernieuwbare energiebronnen.
Ten achtste moeten kredieten beschikbaar worden gesteld voor het aankopen van vervoersmiddelen voor noodhulp aan zieken op met name kleine eilanden.
Ten negende moeten maatregelen worden getroffen ter bescherming van de specifieke culturele eigenschappen van de eilanden en dient bijzondere zorg te worden besteed aan de gebieden van bijzonder historisch en archeologisch belang en aan het behoud van dorpen in traditionele bouwstijl.
Ten tiende moeten gedragscodes en ecologische en culturele voorschriften worden uitgevaardigd voor ondernemingen op het gebied van het toerisme. Ook moeten innoverende oplossingen worden toegepast voor het afvalbeheer en de wateropslag. Onze eilanden hebben de zorg en de toegewijdheid van de Unie nodig.

Bennasar Tous
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, op de Top van Amsterdam is onder ogen gezien dat de Europese eilandregio's gemeenschappelijke verschillen en problemen hebben, die van invloed zijn op hun ontwikkeling. Vandaag wordt ons door de heer Viola, die ik feliciteer en bedank voor het werk dat hij heeft verricht, een ontwerpresolutie voorgelegd voor een geïntegreerd beleid voor de eilandregio's. In deze ontwerpresolutie komt het begrip nieuw interregionaal evenwicht aan de orde, dat ook nader wordt uitgewerkt, waarbij aan de Commissie wordt gevraagd macroeconomische factoren en geo-economische criteria zoals de perifere of insulaire situatie in Agenda 2000 op te nemen.
De Europese eilandregio's zijn verschillend, maar hebben gemeenschappelijke problemen die voornamelijk het vervoer van personen en goederen betreffen. Voor het insulaire bedrijfsleven, hoofdzakelijk midden- en kleinbedrijf, is het lastig om op voet van gelijkheid te concurreren op de interne markt, omdat de zeehavens en de vliegvelden hun enige verbindingen met het vasteland en met andere eilanden zijn.
De eilandregio's hebben behoefte aan kwalitatieve groei en werkgelegenheid, reden waarom wij verzoeken om steun voor de ontwikkeling van nieuwe technologieën in de telecommunicatie, een voor onze toekomst strategische sector.
Voor veel eilandregio's is het toerisme een goede bron van inkomsten. Het is echter zo dat de eilandbewoners niet in hotels wonen, maar dat ze erin werken. De dienstensector heeft behoefte aan spreiding in tijd van het toerisme, aan ontwikkeling van alternatieve vormen van toerisme en aan goede scholing om concurrerend te kunnen zijn.
Ik weet dat de commissaris mij eraan zal herinneren dat de Balearen - een gebied dat ik in deze Vergadering vertegenwoordig - een toeristische ontwikkeling kent. Maar mevrouw de commissaris, onze insulaire regio's zijn kwetsbaar als het gaat om duurzame ontwikkeling, milieu en afvalbeheer. Wij hebben problemen met de watervoorziening en zijn in hoge mate afhankelijk van de energie-invoer.
De archipels hebben ook kleinere eilanden waar de situatie op het gebied van onderwijs en gezondheidszorg buitengewoon beroerd is. Is de Commissie op de hoogte van de problemen en de kosten waarmee de regionale overheden te maken krijgen als zij proberen hun burgers dezelfde kwaliteit diensten aan te bieden die de bewoners van het vasteland ook krijgen?
Onze problemen kunnen worden opgelost als de Commissie, met steun van onze nationale regeringen, een actieprogramma in gang zet, waarbij in het kader van Agenda 2000 de communautaire wetgeving op voet van gelijkheid wordt toegepast.

Hyland
Mevrouw de Voorzitter, Ierland is een goed voorbeeld van een efficiënt gebruik van de middelen uit de structuurfondsen. In het huidig programma wordt bij de steuntoekenning heel Ierland beschouwd als een eenheid. Er zijn echter talrijke, geldige redenen om bij de volgende ronde Ierland onder te verdelen in regio's. Bepaalde gebieden in Ierland doen het economisch namelijk veel beter dan andere en daarom mogen bij de volgende moot van structurele steunmaatregelen niet alle gebieden over een kam worden geschoren.
Uit recente cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek blijkt dat de levensstandaard in het centrum van Ierland beneden de 75 % van het communautaire gemiddelde ligt. Daarom is het niet alleen realistisch, maar zelfs noodzakelijk om het centrum voor de periode 2000-2006 de status van doelstelling 1 te geven. Met een dergelijke status zou het centrum zich met behulp van infrastructurele maatregelen, zoals de rondweg bij Port Laoighise, kunnen ontwikkelen. Dan zal het meer investeringen aantrekken en werkgelegenheid kunnen creëren.

Thors
Mijnheer de Voorzitter, ik wil uitdrukking geven aan mijn tevredenheid over het feit dat dit verslag, waarschijnlijk voor het eerst in de geschiedenis van het Europees Parlement, in het bijzonder rekening houdt met de scherenkust van de noordelijke lidstaten, dat wil zeggen de scherenkust van zuidwest Finland, Åland en Zweden. Ik wil in het bijzonder de aandacht vestigen op overweging E in de resolutie waarin de scherenkust en de ijssituatie worden genoemd. Ik wil de rapporteur hartelijk danken voor het begrip dat hij toont voor deze scherenkust, een gebied dat deel uitmaakt van het unieke erfgoed dat wij gezamenlijk dienen te bewaren en dat alleen zijn karakter kan behouden als er mensen kunnen werken en leven.
In Finland hebben wij tientallen jaren lang geprobeerd een actief beleid ten aanzien van de scherenkust te voeren via speciaal verantwoordelijke organen. Paragraaf 7 met betrekking tot de gemeenschappelijke werkgroep is daarom van belang. Het is ook belangrijk dat de Commissie snel maatregelen neemt om de landen te garanderen dat ze de ondernemingen en de vervoersector van de eilandregio's mogen subsidiëren. Uitstel, mevrouw de commissaris, kan fataal zijn voor een bloeiende scherenkust.
Ik hoop bovendien dat de speciale aandacht die het verslag schenkt aan de kleinschalige landbouw van het scherengebied, die niet verder uitgebreid kan worden, niet onopgemerkt zal blijven.

Fernández Martín
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de aandacht vestigen op een wel heel verrassend feit dat zich hier vandaag voordoet. Bijna alle sprekers hebben het over het verslag-Viola dat objectief gezien van veel minder belang is dan het verslag van de heer Arias Cañete inzake het Cohesiefonds of het verslag-Klaß over de structuurfondsen. Hiermee wordt het belang van de eilanden aangetoond en ik denk dat mevrouw Wulf-Mathies daar nota van zal nemen.
Zoals reeds gezegd, is het verslag-Viola een voortreffelijk verslag. De situatie van de eilanden wordt er heel goed in beschreven en er worden constructieve oplossingen voorgesteld, die hopelijk door de Commissie in overweging genomen worden.
Ik wil met name de aandacht vestigen op overweging E, waarin een haast uitputtende opsomming wordt gegeven van de situatie van de eilanden, een opsomming die waarschijnlijk niet te overtreffen is. Ik wil opmerken dat de belangrijkste verworvenheden van de Europese Unie, die welke betrekking hebben op de interne markt, op het vrije verkeer van personen en op enkele van de meest aantrekkelijke projecten, zoals de Trans-Europese netwerken, doelstellingen zijn die op de eilanden niet of nauwelijks van toepassing zijn. De eilandregio's voelen zich dan ook buitengesloten van een aantal zeer belangrijke projecten van de Unie.
Mevrouw Wulf-Mathies, ons enige serieuze bezwaar ten aanzien van de debatten die wij de laatste tijd hebben gevoerd ten behoeve van een integraal en specifiek beleid voor de eilanden, betreft de begroting. Het is ongetwijfeld een heel belangrijk bezwaar, maar veel van de verlangde maatregelen, zoals overheidssteun en een specifiek fiscaal en economisch beleid, brengen geen kosten voor de begroting van de Unie met zich mee.
Mevrouw de commissaris, ik weet hoe fijngevoelig u bent en ik weet zeker dat u uw collega's in de Commissie die dat niet zo zijn, zoals de heren Monti of Van Miert, zult kunnen overtuigen van de noodzaak van deze specifieke maatregelen die door de eilanden worden verlangd.

Hatzidakis
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, ik wil de drie rapporteurs, mevrouw Klaß, de heer Arias Cañete en de heer Viola van harte gelukwensen met hun verslagen. Ik kom zelf van een eiland en wil graag iets zeggen over het verslag van de heer Viola. Dit is een uitmuntend verslag dat de grondslag moet zijn voor onze volgende stappen.
Dankzij de mondelinge vraag en de resolutie van het Europees Parlement van mei jongstleden en dankzij ook de gecoördineerde activiteiten van de lidstaten en de lokale overheden op de eilanden was het mogelijk in artikel 130 A van het Verdrag van Amsterdam een verwijzing naar de specifieke problemen van de eilanden op te nemen. Ook is een speciale verklaring terzake bij het Verdrag gevoegd.
Hiervan uitgaand kan men een geïntegreerd beleid voor de eilanden op poten zetten. Helaas schijnt echter de Commissie niet bereid te zijn deze mogelijkheid hard te maken en voorstellen te doen voor maatregelen en beleidsvormen. Daarom moeten wij als Europees Parlement voet bij stuk houden en alles in het werk stellen om de hinderpalen uit de weg te ruimen. Daarbij moeten wij mijns inziens onze aandacht toespitsen op de volgende punten:
Ten eerste moet in het communautaire INTERREG-initiatief een nieuw subprogramma worden opgenomen voor uitsluitend de eilanden en moet verder de samenwerking tussen de eilanden onderling nog meer worden versterkt.
Ten tweede moet men met speciale maatregelen de hoge kosten voor het vervoer van personen, goederen en energie van en naar de eilanden compenseren.
Ten derde moeten alternatieve belastingmaatregelen worden getroffen waarin rekening wordt gehouden met de specifieke situatie van de eilanden en moet verder via belastingvrijstellingen de plaatselijke economie worden aangemoedigd.
Ten vierde moet steun worden verleend aan communautaire activiteiten en maatregelen op het gebied van de hernieuwbare energiebronnen.
Ten vijfde moet de Commissie, indien mogelijk via medefinanciering, de aankoop mogelijk maken van vervoermiddelen voor spoedhulp. In geval van nood moet snel een verbinding kunnen worden gelegd tussen het ene eiland en het andere en de eilanden en het vasteland.

Howitt
Mijnheer de Voorzitter, ik steun het verslag van mevrouw Klaâ. Ook ga ik akkoord met zowel het standpunt van de Commissie, volgens welke 1996 het eerste jaar was waarin het huidig programma voor de structuurfondsen volledig ten uitvoer is gelegd, als dat van de rapporteur, volgens welke voorlopig goede cijfers kunnen worden gegeven. Dat is de eerste keer sedert 1994. Dit debat vindt echter in mei 1998 plaats en dus hebben wij dankzij het tijdsvoordeel de gelegenheid meer algemeen vast te stellen wat er gebeurt wanneer een programma met een feitelijke vertraging van drie jaar begint. Eerst zijn er lange aanloopfases nodig voor planning en onderhandelingen en als die eenmaal zijn afgesloten, wordt hals over kop besloten over bestedingen en toepassingen. Daarna wordt stelselmatig te laat betaald aan zowel lidstaten, regio's als individuele projecten.
Als het geld niet wordt uitgegeven, denkt men in Brussel meteen dat er geen behoefte aan is, in plaats van de schuld te zoeken bij de eigen gebrekkige administratie. Dat leidt tot uitholling van de verwachtingen, zelfs tot cynisme en in ieder geval niet tot een algemene ondersteuning door het publiek van een van de belangrijkste actieterreinen van de Europese Unie. Daarom zullen wij naar ik hoop vanmorgen besluiten dat ten eerste de middelen voor het huidig programma voor de structuurfondsen volledig gedekt moeten worden door de begroting voor 1999 en aldus het akkoord van Edinburgh volledig moet worden gehonoreerd en ten tweede dat alles in het werk zal worden gesteld om de nieuwe programmeringsperiode inderdaad met ingang van het jaar 2000 van start te laten gaan. Anders zal er een domino-effect optreden waardoor alle vertragingsproblemen nog eens met zeven jaar zullen worden verlengd en de goede prestaties van de programma's, waar wij waarschijnlijk met recht trots op mogen zijn, teniet worden gedaan. Ik hoop dat wij vanmorgen van de commissaris zullen horen dat zij zich hiertoe verbindt.
Ook zal naar ik hoop de commissaris steun geven aan de communautaire initiatieven en de innoverende projecten die, zoals in het verslag staat, 70 % van de onderbestedingen uitmaken. Wij weten weliswaar allen dat zij de uitgaven wil stroomlijnen, maar anderzijds mag men nogmaals niet uit het oog verliezen dat het hier gaat om uitgaven voor een van de meest efficiënte, zichtbare en rechtstreekse vormen van Europese hulp aan regio's en streken. De steeds weer terugkerende moeilijkheden bij de toepassing van deze steunmaatregelen zijn eerder te wijten aan administratieve problemen in Brussel dan aan slecht werk ter plekke.

Medina Ortega
Mijnheer de Voorzitter, zoals de heer Fernández Martín al eerder heeft opgemerkt, stond in de meeste interventies van vanochtend het verslag-Viola centraal, waaruit blijkt dat deze Vergadering nauw bij de eilandregio's betrokken is.
Ik zou willen opmerken dat er reeds sprake is van een gedifferentieerde en bijzondere behandeling van bepaalde eilandregio's, namelijk de ultraperifere gebieden, die zelfs al erkend worden in de nieuwe tekst van het Verdrag van Amsterdam, in artikel 299, lid 2 van de herziene tekst. Het gaat nu dus over iets heel anders.
Naast deze ultraperifere gebieden vormen de eilandregio's aparte gebieden binnen de Europese Unie die met bepaalde problemen worden geconfronteerd. In het nieuwe artikel 130 A van het Verdrag van Amsterdam wordt een eerste aanzet tot wetgeving gegeven en in een verklaring van de Conferentie van Amsterdam gaat men ook in die richting. Ik ben echter van mening dat die bijzondere behandeling vanzelfsprekend is. Die behandeling heeft ten doel deze regio's een vergoeding te geven voor de gevolgen van hun eilandpositie. Het is een behandeling die ervan uitgaat dat deze eilandregio's probleemgebieden zijn als gevolg van het ontbreken van territoriale continuïteit. Ofwel, het beeld dat wij van de Europese Unie hebben is een continentaal beeld, dat voorbijgaat aan het feit dat er ook nog heel wat eilandregio's met problemen zijn.
Ik denk dat de voorstellen van de heer Viola in het algemeen tamelijk positief zijn en ik zou graag de aandacht willen vestigen op de voorstellen die gericht zijn op de communicatievoorzieningen, op het vervoer, alsook met name op de toepassing van al die nieuwe technologieën, zoals de communicatienetwerken, waardoor met een aantal problemen kan worden afgerekend.
Ik wil daarom de heer Viola, alsook de collega's Díez de Rivera Icaza en Gallagher lof toezwaaien voor de bijdragen van hun onderscheiden commissies. Ik hoop dat de Commissie deze initiatieven in haar overwegingen betrekt, opdat concrete programma's kunnen worden voorbereid die de eilandregio's compensatie bieden voor de handicaps als gevolg van hun bijzondere positie.

Otila
Mijnheer de Voorzitter, in het initiatiefverslag van de heer Viola wordt er naar gestreefd de speciale status van kwetsbare eilandregio's in de Europese Unie te versterken. Als resultaat van de Top in Amsterdam werd aan het EGVerdrag een tekst toegevoegd over de economische en sociale ontwikkeling van eilandregio's die in veel opzichten in een ongunstige positie verkeren. Eilandregio's zijn in ecologisch opzicht kwetsbare regio's die aan grote druk blootstaan. Men streeft er echter naar de leefomstandigheden van de permanente bevolking te verbeteren en in evenwicht te brengen met het toenemende toerisme. Vanwege de snelle vergrijzing van de bevolking hebben de traditionele middelen van bestaan op eilanden, de visserij en de landbouw, aan betekenis verloren. Als men de jonge eilandbewoners niet kan overhalen in hun geboortestreek te blijven, gaat er met het verdwijnen van de zeer unieke eilandcultuur een waardevolle culturele erfenis verloren. Zoals in het verslag wordt geconstateerd, is het bevorderen van een ontwikkeling die is gebaseerd op de specifieke omstandigheden van de eilandregio's de enige manier om de uittocht van jongeren te stoppen.
Het is te betreuren dat het verslag-Viola niet alle regio's die steun behoeven omvat. Een voorbeeld hiervan zijn de grote bewoonde eilandregio in het zeegebied tussen Finland en Zweden en de archipels in de merengebieden in Oost- en MiddenFinland. Deze eilandregio's zijn zeer dunbevolkte gebieden met een koud klimaat die 's winters afgesloten zijn vanwege het dichtvriezen van de wateren. Deze regio's moeten beslist betrokken worden bij het in het kader van de hervorming van de structuurfondsen nieuw te vormen doelstelling 1-programma, waarin de eilandregio's in de hoogste steuncategorie vallen, ofwel 75 % van de totale kosten van het project krijgen.

Bösch
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, wat is eigenlijk het doel van ons structuurbeleid? Als wij deze verslagen over het verleden vandaag behandelen, meen ik dat wij ons die vraag opnieuw moeten stellen. Kunnen wij zeggen dat de kloof tussen arm en rijk, waarschijnlijk een van de redenen waarom wij een structuur- en regionaal beleid voeren, daadwerkelijk kleiner is geworden? Hoe staat het met de 18 miljoen werklozen? En met de tientallen miljoenen die in het rijke Europa onder de armoedegrens leven? Daar houden wij, en vooral dan de Commissie, bij ons structuur- en regionaal beleid veel te weinig rekening mee.
Mevrouw Klaâ zegt in haar verslag dat de omvang van de fraude op het gebied van het structuurbeleid verviervoudigd is. De Commissie stelt in haar verslag van 1996 over de fraudebestrijding vast dat 50 % van de onregelmatigheden erin bestaan dat documenten worden ingediend die niet aan de regels voldoen of dat uitgaven niet worden gerechtvaardigd. Maar dat moet ik toch ook voor elke verplaatsing doen! Daarvoor worden wij nu trouwens onder vuur genomen. Hoe staat het met de terugvordering? De landen die nu het luidst jammeren over hoe negatief hun netto-balans er in de nieuwe Agenda 2000 wel zal uitzien, zijn merkwaardig genoeg ook de landen die op het gebied van de terugvordering en deze vorm van fraudebestrijding het zwakst presteren. Ik heb het in de eerste plaats over Duitsland, dat van een terug te vorderen totaal van 14 miljoen ecu nog maar 900.000 ecu daadwerkelijk heeft teruggekregen. Ik raad de ministers van Financiën van die landen aan zich niet alleen op de grootte van de bijdragen maar ook op de besteding ervan te bezinnen. Dat zou ons een stuk op weg helpen.
Mevrouw de commissaris, ik hoop dat wij op dit terrein niet alleen wat meer controle nastreven. Wij moeten in de komende jaren ook de fraudemogelijkheden op het gebied van het structuurbeleid beperken. Op die manier kunnen wij met deze verslagen, waarvoor ik de rapporteurs bedank, het Europees beleid vooruithelpen.

Costa Neves
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, mevrouw de commissaris, we mogen niet vergeten dat het Cohesiefonds tot doel heeft bij te dragen aan de bestrijding van sociale en geografische ongelijkheid en opgericht is om de begunstigde lidstaten te helpen om te voldoen aan de convergentienormen die zijn vastgelegd als voorwaarde voor deelneming aan de eenheidsmunt.
Hoewel heel wat vooruitgang geboekt is, zijn de sociale en geografische verschillen niet weggewerkt en zullen de opgelegde budgettaire beperkingen niet verdwijnen met de eenheidsmunt, zodat de voortzetting van het Cohesiefonds ook na 1999 gerechtvaardigd is. Intussen moeten wij in het kader van het huidige Cohesiefonds de negatieve gevolgen vermijden die met name de concentratie van de middelen in de minst ontwikkelde gebieden van de begunstigde lidstaten kan hebben. Om de geografische ongelijkheid weg te werken, moeten we die ook binnen alle lidstaten bestrijden. Het is dan ook positief dat de middelen van het Cohesiefonds bijvoorbeeld ook eindelijk de ultraperifere gebieden bereikt hebben, zoals dit Parlement herhaaldelijk bepleit heeft.
Het Cohesiefonds heeft een aantal, maar nog niet alle ultraperifere gebieden bereikt. Zo heeft het nog altijd niet de Azoren bereikt, hoewel deze regio enorm moet investeren op het vlak van milieu en vervoer, de twee gebieden die uit hoofde van het Cohesiefonds meegefinancierd worden. Dit is des te belangrijker omdat in Portugal tot nu toe 55 % van de middelen van dit fonds op de minst ontwikkelde regio geconcentreerd is. Dit moet veranderen.
Ik wil collega Arias Cañete feliciteren met het uitstekende verslag dat hij hierover opgesteld heeft.

Lage
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, mevrouw de commissaris, wij bespreken hier drie interessante verslagen die ons een heel levendige flash van de eilanden en de situatie van de structuurfondsen geven.
Ik wil toch een opmerking maken. Het bestedingspercentage van de structuurfondsen is inderdaad gestegen in 1996, maar wij moeten de uitvoering van de structuurfondsen in de toekomst verder blijven versoepelen, vereenvoudigen en vergemakkelijken. Ik wil nog een tweede opmerking maken: mijn land, Portugal, haalt het hoogste percentage voor de absorptie en uitvoering van de structuurfondsen. Dankzij deze steun is de Portugese economie vorig jaar met 4 % gegroeid en zullen wij dit jaar een economische groei van zo'n 5 % halen. In zijn geheel genomen ligt het Portugese grondgebied evenwel onder de drempel van 75 %. De voorstellen in Agenda 2000 mogen Portugal dan ook niet bestraffen en het land een deel van de middelen die het nu krijgt, ontnemen, want dat zou niet rechtvaardig en niet eerlijk zijn. Goede leerlingen moeten beloond worden en Portugal moet in het volgende communautair steunkader dan ook evenveel middelen krijgen als het nu uit hoofde van de structuurfondsen ontvangt.

Berend
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, dit is geen fundamenteel debat over het voortbestaan van het Cohesiefonds na 1999. Het uitstekende verslag van de heer Arias Cañete is een jaarbalans over het verslag van de Commissie over 1996. Het verslag bevat een analyse en een kritische evaluatie waaruit ook conclusies worden getrokken voor een kwantitatief en kwalitatief efficiënte aanwending van de middelen. Laten we dus niet vooruitlopen op de hervorming van de structuurfondsen en de daarmee samenhangende bezinning op het Cohesiefonds. Daarvoor is in dit verslag over 1996 geen plaats. Zo moet het door mijn fractie ingediende amendement worden begrepen. Daarom ook noem ik de opmerking van de heer Novo geheel ongegrond. Wat nu in deze artikelen staat, gaat het kader van een verslag over 1996 te buiten. Dit moet op een later tijdstip en buiten het kader van dit verslag gebeuren. Ik geloof dat samen met de rapporteur aanvaardbare oplossingen gevonden zijn.

Perry
Mijnheer de Voorzitter, ik zal mij beperken tot slechts één eiland, het eiland Wight voor de zuidkust van Engeland, het favoriete vakantie-eiland van koningin Elisabeth. Het is nog steeds een prachtige vakantiebestemming en u bent allen van harte welkom. Mijn kiesdistrict heeft een half miljoen kiezers en beslaat ongeveer driekwart Hampshire, vasteland dus, en één kwart Wight. Hampshire is welvarend. Het BNP ligt boven het communautaire gemiddelde. De werkloosheid ligt er op 2 %. Het is een fantastisch land met een fantastisch volk. Ook het eiland Wight heeft een fantastisch volk, maar het BNP haalt net 67 % van het communautaire gemiddelde. De werkloosheid ligt daar op 20 %. Wight is het armste gebied in Engeland maar krijgt geen doelstelling 1-middelen omdat het voor de statistieken samen met Hampshire wordt gemeten.
Waarom is dit eiland zo arm? Dit eiland wordt door slechts vijf kilometer water van het vasteland gescheiden. Wij zijn dus niet per se een ultraperifeer gebied, maar het feit dat wij een eiland zijn, maakt alles anders. Ik ben dan ook verheugd over de verwijzing naar de eilanden in artikel 130 A van het Verdrag van Amsterdam. Ik dank de heer Viola voor zijn verslag. De Britse regering, de Raad en de Commissie zijn echter niet van plan actie te ondernemen op grond van artikel 158 van het Verdrag. Daarom moet het Parlement aandringen op eerbiediging van het Verdrag en op hulp aan de eilanden.

Varela Suanzes-Carpegna
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, collega's, ik heb maar een minuut de tijd, dus ik wil heel kort op de eerste plaats de rapporteurs, de heren Arias Cañete en Viola en mevrouw Klaß, feliciteren met hun voortreffelijke verslagen. Verder wil ik er nog eens op wijzen dat het Cohesiefonds niet in het leven is geroepen om een Monetaire Unie zonder economische en sociale samenhang te verwezenlijken. Zolang de zogeheten reële convergentie niet bereikt is, of, zoals het in het Verdrag heet, zolang de landen een BNP pro capita van minder dan 90 % van het communautair gemiddelde hebben, blijft het Cohesiefonds dus een bittere noodzaak.
Het bereiken van de Monetaire Unie betekent helaas niet het verdwijnen van de regionale en sociale verschillen in de Europese Unie. Het Cohesiefonds heeft ongetwijfeld een grote bijdrage geleverd en is in 1996 bevredigend uitgevoerd, twee dingen die ook in het verslag-Arias Cañete worden genoemd. Er moet echter nog een heleboel gebeuren, zoals door de Commissie zelf wordt erkend in haar driejaarlijks Cohesieverslag, alsook in haar voorstel in Agenda 2000 om het Cohesiefonds vanaf 1999 ook binnen de monetaire unie te handhaven. Zoals hier ook al eerder is gezegd, zullen we in de komende beraadslagingen binnen de Commissie regionaal beleid over de toekomst kunnen praten..

Wulf-Mathies
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, eerst wil ik de drie rapporteurs, mevrouw Klaâ, de heer Arias Cañete en de heer Viola, hartelijk danken voor hun uitstekende verslagen en hun constructieve samenwerking met de leden van de Commissie regionaal beleid. Zoals in het debat meermaals werd opgemerkt was ook 1996 een succesjaar voor het Cohesiefonds, niet alleen wat de bestedingsgraad maar ook wat de verkleining van de verschillen in ontwikkeling betreft. Ook de verhouding tussen vervoer en milieu is dichter bij het nagestreefde evenwicht gekomen. In het jaarverslag 1997 zult u kunnen vaststellen dat ook tekortkomingen in afzonderlijke landen stapsgewijs kunnen worden weggewerkt. De Commissie gaat er dan ook van uit dat het nagestreefde evenwicht in de vier begunstigde landen eind 1999 zal zijn bereikt.
Ik deel uw kritiek op de verhouding tussen de infrastructuur voor wegvervoer en die voor milieuvriendelijkere vervoermiddelen. De Commissie voert met de cohesielanden intensieve gesprekken over de noodzaak om vooruitgang te boeken op het vlak van de spoorwegen en andere milieuvriendelijke vervoermiddelen. Wij delen uw mening dat daarbij de nadruk vooral op de spoorwegen moet liggen. Ik ben het ermee eens dat we betere milieu-indicatoren nodig hebben om de duurzaamheid van de ondersteunde projecten beter te kunnen beoordelen. Eurostat voert met dit doel een ambitieus programma uit dat de Commissie hopelijk de instrumenten ter hand zal stellen om verbeteringen op het milieugebied te kunnen beoordelen en beter te kunnen vergelijken. Ik geloof dat wij de ongegronde verwijten als zou het Cohesiefonds de vernietiging van natuurgebied in de hand hebben gewerkt en als zou de Commissie inbreuken op de milieuwetgeving niet bestraffen, probleemloos kunnen weerleggen.
Uw voorstel om ook voor Cohesiefondsprojecten lokale en regionale structuren te creëren is helaas niet in overeenstemming met de Cohesiefondsverordening. Het Cohesiefonds is geen regionaal fonds. Hoe het zijn opdrachten vervult, moet dan ook aan de Cohesiefondsverordening worden getoetst. Net als mevrouw Klaâ ben ik blij dat de besteding van de structuurfondsmiddelen in 1996 in vergelijking met de vorige jaren duidelijk verbeterd is. Deze positieve ontwikkeling heeft zich in 1997 doorgezet. Voor de betalingskredieten bedroeg de bestedingsgraad 99, 2 %. Na de vertragingen van de eerste jaren is de toestand dus genormaliseerd. Ik deel uw bezorgdheid over de communautaire initiatieven. U weet dat ik bij de lidstaten al herhaaldelijk op spoed heb aangedrongen. De situatie is, ondanks de merkbare vooruitgang in 1997, allesbehalve bevredigend. Daarom wordt op het niveau van de diensten met de lidstaten over wijzigingen in de programma's gesproken. Na de zomer zal de Commissie het Europees Parlement een verslag over de uitvoering van de Gemeenschapsinitiatieven voorleggen en daarin uiteraard ook het standpunt van het Europees Parlement in aanmerking nemen. Tussen haakjes wil ik nog zeggen dat ook de bestedingsgraad bij Gemeenschapsinitiatieven die u wil versterken zeer veel te wensen overlaat. Het loont dus de moeite dat wij samen bespreken welke stappen we moeten ondernemen.
Volgens de in Edinburgh vastgestelde financiële vooruitzichten zou 39 % van de vastleggingen in de laatste twee jaar van de programmeringsperiode worden geconcentreerd. Dat percentage bedroeg volgens de stand van de uitvoering op 31 december 1997 al 41 %, twee procent meer dan verwacht. Ondanks alles is dat volgens mij bevredigend. Mevrouw de rapporteur, inzake begeleiding en beoordeling van de structuurfondsinterventies kan sedert 1996 een grote vooruitgang worden vastgesteld. U weet echter dat wij met de nieuwe structuurfondsenverordening een doeltreffender begeleidings-, controle- en evaluatiesysteem nastreven. Daarbij bouwen wij voort op de ervaringen van SEM 2000.
Ik wil een kleine correctie aanbrengen. Er zijn geen bewijzen dat de fraude toeneemt, maar steeds weer zijn er vormfouten en onregelmatigheden, onder meer met betrekking tot de subsidiabiliteit en het overleggen van bewijsstukken. Daarom vind ik het zeer belangrijk dat de Commissie ook in de toekomst sancties kan treffen en boetes kan opleggen als ze dit soort fouten vaststelt. Ik vertel u geen geheimen wanneer ik zeg dat precies over de juiste weg naar vereenvoudiging op dit ogenblik heftig wordt gedebatteerd en dat de meeste lidstaten daar een heel andere opinie over hebben. Mevrouw Klaâ, we zullen u spijtig genoeg ook geen verslag over de doorbetaling van de middelen aan de eindbegunstigden kunnen voorleggen. Daarvoor zijn op nationaal en gedeeltelijk ook op regionaal niveau de lidstaten bevoegd. Het is ook niet aan ons het huiswerk van de lidstaten te maken. Wij moeten van de lidstaten verlangen dat ze de voorschriften respecteren en hun werk goed doen. Wij hebben daarvoor echter correctie- en sanctiemogelijkheden nodig.
U weet dat er in het verleden problemen zijn geweest met het partnerschapsprincipe. Wij willen dat in de nieuwe structuurfondsenverordening duidelijker omschrijven en ieders verantwoordelijkheden beter afbakenen. Ook hier is er meer overeenstemming tussen de Commissie en het Parlement dan tussen de Commissie en de lidstaten. Wat dat betreft zijn wij ook in de toekomst op uw steun aangewezen.
Mijnheer Viola, ik ben zeer blij met uw grote inzet voor de eilandregio's. Volgens de Commissie is het geografische criterium "eiland" alleen echter niet voldoende om in het kader van de structuurfondsen of andere gemeenschappelijke beleidsvormen algemene uitzonderingen toe te staan. Iets anders zijn de ultraperifere eilandregio's, waarvan de bijzondere handicaps in artikel 299 van het Verdrag van Amsterdam uitdrukkelijk als werkelijk bijzonder worden beschreven. Toch houdt de Commissie zich bij de structuurbevordering intensief bezig met de specifieke problemen en nadelen die eigen zijn aan eilanden. Als we echter iets aan de specifieke nadelen willen doen moeten we een onderscheid maken tussen de verschillende eilanden.
Een belangrijke barometer voor de economische structuurproblemen is het BBP. Dit geldt ook voor de eilanden. Vandaag al is er om de door u vaak aangehaalde redenen bijvoorbeeld een hogere graad van cofinanciering op de Griekse eilanden met perifere ligging. Men kan echter niet alle eilanden over een kam scheren. Ik kan mij evenwel zeer goed voorstellen dat in het kader van INTERREG in de toekomst van eilanden grensoverschrijdende samenwerking wordt geëist als daarover voorstellen worden geformuleerd. Dat hadden wij ook in het verleden kunnen doen als er uit de lidstaten en de eilandregio's zelf concrete voorstellen voor zulke projecten waren gekomen. Daaraan ontbreekt het echter vaak. Ik geloof dat wij ook hier voor meer coherentie moeten zorgen. Ondanks het algemene verbod op bedrijfssteun laat de Commissie, zoals u weet, in de sterkst benadeelde regio's en onder strikte voorwaarden de toekenning van degressieve en tijdelijke steun aan bedrijven toe. Ook hier is de toegelaten bedrijfssteun recht evenredig met de graad van benadeling.
Ik ben het er met de rapporteur over eens dat op de eilanden een endogene, milieuvriendelijke ontwikkeling moet worden bevorderd. Er moet steun komen voor nieuwe, meer op het natuurlijk, cultureel en historisch erfgoed van de eilanden gerichte vormen van toerisme en het gebruik van alternatieve energiebronnen in deze regio's moet worden bevorderd. Ik wil u echter ook zeggen dat wij dit al doen. Alleen al in het kader van het programma-JOULE worden 26 projecten voor alternatieve energie in de eilandregio's ondersteund. De Commissie is het er met de rapporteur ook over eens dat de nieuwe communicatietechnologieën de eilandregio's bijzondere kansen kunnen bieden voor hun ontwikkeling en het doorbreken van hun isolement. Wij hebben er de lidstaten daarom toe opgeroepen het gebruik van informatie- en communicatietechnologieën tot een integrerend onderdeel van de regionale steun te maken.
Een laatste opmerking: het aantal eilandbewoners onder de leden van het Europees Parlement is verbazingwekkend hoog. Hun bijdragen hebben bewezen dat de eilandbewoners hun belangen zeer goed kunnen verdedigen, ook in het Europees Parlement. De Commissie is bereid samen met hen over een gedifferentieerd beleid na te denken. Ik beklemtoon echter nogmaals dat het om een werkelijk gedifferentieerd beleid moet gaan. Alleen dan kunnen wij diegenen helpen die het sterkst benadeeld zijn en kunnen wij de economische en sociale cohesie van de Unie versterken.

De Voorzitter
Ik dank de commissaris voor haar opmerkingen.

Díez de Rivera Icaza
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris heeft het met betrekking tot de eilanden uitsluitend over een geografisch criterium gehad. Maar mevrouw de commissaris, wij hebben ook gesproken over het criterium van inwoneraantal, en dat criterium hebt u niet in uw antwoord betrokken.
(In afwachting van de stemmingen wordt de vergadering om 10.55 uur onderbroken en om 11.00 uur hervat)

Tomlinson
Mijnheer de Voorzitter, ik wil uw aandacht en via u die van de Voorzitter en het Bureau vestigen op enkele, in de Belgische pers verschenen opmerkingen van een van onze collega's, van de heer Jean-Pierre. Hij haalt oude koeien uit de sloot. Hij heeft immers als een eerder beschuldigingen uitgesproken in verband met vermeende onregelmatigheden en zelfs ergere vergrijpen. Deze aantijgingen heeft hij echter, ondanks herhaaldelijk verzoeken, nooit met enig bewijs gestaafd. Hij heeft noch de pers, noch de Commissie begrotingscontrole, noch het Bureau van het Parlement, noch onze Voorzitter ooit een spoortje bewijs gegeven. Hij schijnt te beweren dat het Parlement obstructie voert tegen verzoeken om opheffing van de immuniteit, alhoewel dergelijke verzoeken nooit bij het Parlement zijn ingediend.
Wilt u derhalve de Voorzitter van het Parlement verzoeken op deze aantijgingen van de heer Jean-Pierre in te gaan en het betrokken lid te vragen om ofwel met de eventuele bewijzen op de proppen te komen, ofwel zich te gedragen op een manier die beter past bij een politicus die de pretentie heeft juridisch objectief te zijn.

De Voorzitter
Ik dank u, mijnheer Tomlinson. De kwestie is vanmorgen in het Bureau aan bod gekomen en de Voorzitter zal gevolg geven aan uw verzoek.

Stemming
De Voorzitter
Als ik het goed begrepen heb, wenst mevrouw André-Léonard een mondeling amendement in te dienen.

André-Léonard
Mijnheer de Voorzitter, de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid vond het inderdaad aangewezen een punt toe te voegen. Het was helaas te laat om nog een gewoon amendement in te dienen. Vandaar dat wij een mondeling amendement moeten indienen ingevolge de kernproeven van Indië op 11 en 13 mei en de risico's die in de regio blijven bestaan. Dit mondelinge amendement luidt als volgt: "acht het bijzonder ernstig dat in het Indische subcontinent hardnekkig wordt vastgehouden aan kernwapens, waardoor de internationale stabiliteit wordt bedreigd en betreurt dat door het ontbreken van een werkelijk gemeenschappelijk Europees veiligheidsbeleid de Europese Unie wordt verhinderd een politieke rol te spelen bij het op gang brengen van een dialoog over het strategische evenwicht tussen de landen in dat gebied" . Indien uzelf en het Parlement dit goed vinden, vraag ik dat dit mondelinge amendement in stemming wordt gebracht.
(Er wordt geen bezwaar gemaakt tegen het mondeling amendement)
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Gasòliba i Böhm
Mijnheer de Voorzitter, in onderlinge overeenstemming met de coördinator en de voorzitter van de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid en met de voorzitter van de Subcommissie monetaire zaken, luidt het mondelinge amendement als volgt:
Verlangt dat de ECOFIN-Raad de aanbeveling van de Commissie betreffende de globale richtsnoeren aanvaardt zoals die in de onderhavige resolutie van het Europees Parlement wordt ondersteund.
(Er wordt geen bezwaar gemaakt tegen het mondeling amendement)
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Viola
Mijnheer de Voorzitter, nu dit amendement is aangenomen wil ik u vragen de bevoegde diensten opdracht te geven bij de samenstelling van de tekst de titel van het verslag te wijzigen. Daarin moet nu worden verwezen naar de aanvullende brief waarvan in het zojuist aangenomen amendement sprake was.
(Er wordt geen bezwaar gemaakt tegen het voorstel) - Voor de stemming over paragraaf 21
Viola
Mijnheer de Voorzitter, ik wil nogmaals de heer Wynn vragen dit amendement in te trekken. Ik beloof hem dat ik deze zaak nog voor de eerste lezing nader zal onderzoeken. Als hij echter aandringt op zijn amendement, moet ik u verzoeken mij de gelegenheid te bieden tot het indienen van een mondeling amendement dat een toevoeging zal behelzen op zijn amendement.

Wynn
Mijnheer de Voorzitter, het meest logische lijkt mij gewoon te stemmen over dit amendement. Als dit wordt verworpen, kan de rapporteur doen en laten wat hij wil.

De Voorzitter
U weigert dus het amendement in te trekken en het te wijzigen. Dit is een tweevoudige weigering. Ik breng het amendement 1 van de socialistische fractie in stemming.
(Het amendement wordt verworpen)
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Arias Cañete
Mijnheer de Voorzitter, ik zou een mondeling amendement willen voorstellen om in de oorspronkelijke tekst van paragraaf 14 de woorden "... van het Cohesiefonds" te vervangen door de woorden "... van een Cohesiefonds" en ik zou de heer Berend willen vragen amendement 4 in te trekken.

Berend
Mijnheer de Voorzitter, als dat zo is aanvaarden wij dit mondeling amendement en trek ik amendement 4 namens mijn fractie in.

Novo
Mijnheer de Voorzitter, dit mondeling amendement kan enkel in stemming gebracht worden als niemand bezwaar maakt. Ik maak hiertegen bezwaar en aanvaard dit mondelinge amendement niet.
(Meer dan twaalf leden maken bezwaar)

McCarthy
Mijnheer de Voorzitter, ik wilde de leden die zojuist zijn opgestaan, zeggen dat, indien zij dit mondeling amendement niet aanvaarden, de socialistische fractie tegen het verslag zal stemmen.
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Thors
Mijnheer de Voorzitter, ik wilde erop wijzen dat amendement 20 moet worden gecorrigeerd, tenminste in het Zweeds. Hierin wordt gewag gemaakt van een programma voor kustverbindingen, terwijl dat veerbootdiensten moeten zijn.
Betreffende de amendementen 21 en 22
Viola
Mijnheer de Voorzitter, mijns inziens moeten deze twee amendementen 21 en 22 van de heer Alavanos, als zij aangenomen worden, bij de definitieve redactie van de tekst in een enkele paragraaf worden opgenomen. Dat lijkt mij logischer.
(Het Parlement stemt met het voorstel in) - Voor de eindstemming
Fabre-Aubrespy
Mijnheer de Voorzitter, ik voer het woord voor de eindstemming om te weten waar ik aan toe ben. Ik weet immers graag waarover ik stem. Toen u de overwegingen in stemming hebt gebracht, hebt u overwegingen J en paragraaf 1 in eenzelfde stemming ondergebracht. Overweging J was evenwel het voorwerp van wat ons als een corrigendum wordt voorgesteld en dat als volgt luidde: "overwegende dat de eilandregio's onder gelijke voorwaarden in de interne markt moeten worden geïntegreerd" . Er werd ons ook gezegd dat de huidige overweging J overweging K werd. Volgens mij is dit corrigendum eerder een amendement. Het betreft weliswaar de versies in alle talen, maar het voegt iets toe aan de tekst en u hebt het niet in stemming gebracht. U hebt laten stemmen over overweging J in haar oorspronkelijke vorm en niet over overweging K zoals die eruitzag na het corrigendum. Ik zou willen dat u mij hierover meer uitleg geeft en dat u eventueel tot een nieuwe stemming overgaat en de nodige wijzigingen laat aanbrengen aan de teksten.

De Voorzitter
Mijnheer Fabre-Aubrespy, u hebt inderdaad goed opgemerkt dat de tekst is opgesmukt. De tekst zoals die door de Commissie was aangenomen, bevatte een fout. Het corrigendum was bedoeld als een louter technische en niet als een inhoudelijke rechtzetting, zodat er niet hoefde te worden gestemd. Ik breng dus nu de gehele aldus gewijzigde ontwerpresolutie in stemming.
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Deprez
Zeggen dat onderwijs en opleiding van hoogstaande kwaliteit centraal staan in het streven naar ontwikkeling is natuurlijk een waarheid als een koe. Toch moet elke lidstaat hieruit de nodige conclusies trekken en zijn onderwijssysteem aanpassen om de kwaliteit ervan voortdurend te verbeteren. Daarbij komt het er voor de instellingen voor hoger onderwijs niet alleen op aan te voldoen aan de onderwijs- en beroepseisen van de mondiale kennismaatschappij, maar ook een antwoord te geven op de sociale problemen en onderwijs en opleiding te verstrekken die echt leiden tot identificatie, groepsgevoel, sociale promotie en persoonlijke ontplooiing.
Het is een heel goede zaak dat, in deze essentiële materie voor de toekomst van onze kinderen en onze maatschappijen, mede dankzij communautaire programma's als SOCRATES de lidstaten zijn gaan inzien dat verbeteringen mogelijk zijn in hun instellingen voor hoger onderwijs, vergeleken met wat er in de andere lidstaten gebeurt.
In het eengemaakte Europa dat wij aan het opbouwen zijn, moeten wij er overigens naar streven dat het niveau van de afgestudeerden van het hoger onderwijs in de verschillende lidstaten naar boven toe geharmoniseerd wordt.
Om al die redenen - en ook al kan men zoals de rapporteur betreuren dat de Raad de leiding van het project niet aan de Commissie heeft toevertrouwd - verheugt het mij dat een reeds in 1991 ingezet proces vandaag zijn beslag krijgt. Na jaren wachten wordt het nu inderdaad mogelijk in de lidstaten van de Unie het Europese netwerk voor kwaliteitsbewaking in het hoger onderwijs op te zetten.
Verslag-Bazin (A4-0190/98)
Cushnahan
Autodiefstal in de Europese Unie is een groot probleem. De misdadigersbendes die gespecialiseerd zijn in dit soort handel zijn uiterst goed georganiseerd en de afschaffing van de grenscontrole was koren op hun molen. Het verheugt mij dat de Commissie het initiatief neemt om dit probleem bij de horens te vatten. Ik besef heel goed dat de totstandbrenging van een universeel systeem met vijftien verschillende landen en dus vijftien verschillende praktijken heel wat voeten in de aarde heeft. Desalniettemin moet men een poging daartoe doen en als het niet werkt kan men altijd terug naar af. Als het Commissievoorstel voor de invoering van twee kentekenbewijzen wordt toegepast, zal dit een eerste stap in de goede richting zijn.

Le Rachinel
Als gevolg van Schengen zijn de binnengrenzen in de Europese Unie afgeschaft. Het resultaat is niet uitgebleven: de internationale criminaliteit neemt almaar toe en diversifieert zich voortdurend. De autozwendel tussen de lidstaten is slechts een randverschijnsel van wat de eurocraten in Brussel voor ogen hadden. Volgens Schengen worden de grens- en politiecontroles aan de buitengrenzen van de Unie uitgevoerd. Daar is niets van aan. De verspreiding van de maffia en het terrorisme in alle lidstaten bewijst dit overvloedig.
Het Front national heeft die akkoorden onverpoosd gehekeld en gewezen op de dramatische gevolgen ervan, zowel voor de toename van de internationale criminaliteit als voor het witwassen van geld, de criminaliteit, de drugshandel en de onbeheersbaar geworden migratiestroom.
Met dit verslag probeert Europa eens te meer de symptomen van het kwaad aan te pakken in plaats van de oorzaken ervan. Het is natuurlijk van belang de strijd aan te binden tegen de internationale criminaliteit die steeds wilder om zich heen grijpt. Het verslag van mijn collega Bazin levert daartoe een aanzienlijke bijdrage. Maar helaas, in de tijd die nodig is om de maatregelen te nemen voor het standaardiseren van de kentekenbewijzen, hebben de technieken om auto's te stelen en over de grens te zetten zich reeds als een virus aangepast aan de reeds achterhaalde methodes die ertegen worden ingezet.
Er moet dus dringend worden gereageerd en opgetreden tegen de primaire oorzaken van dat verval: het Europa van Maastricht, het Europa van Schengen en nu het Europa van Amsterdam.
Verslag-Herman (A4-0195/98)
Berthu
Mijnheer de Voorzitter, de Raad heeft ons een voorstel voor een beschikking voorgelegd tot vaststelling van de regels voor de toepassing van artikel 105, lid 4 van het Verdrag, waarin wordt bepaald dat, na 1 januari 1999, de Europese Centrale Bank moet worden geraadpleegd over elk ontwerp van wettelijke bepalingen op de gebieden die onder haar bevoegdheid vallen.
Die ogenschijnlijk bijkomstige bepaling heeft de rapporteur van het Europees Parlement, de heer Fernand Herman, geërgerd. Hij legde ons uit dat ze onbegrijpelijk is, aangezien de nationale autoriteiten in een eengemaakte monetaire zone geen enkele bevoegdheid meer zouden mogen hebben om autonoom wettelijke bepalingen te nemen op gebieden die het gemeenschappelijke muntbeleid kunnen aantasten. Meer nog, hij is verontwaardigd dat artikel 105, lid 4 slechts voorziet in een loutere raadpleging van de ECB zonder de ECB enig vetorecht te geven. Volgens de rapporteur bewijst dit dat het systeem totaal incoherent is.
Hoe heeft die incoherentie in het Verdrag kunnen insluipen? Ik wil hier de uitleg van Fernand Herman integraal citeren opdat ook het nageslacht die niet vergeet. Ik citeer dus de woorden van de rapporteur: "Zonder deze aanpassing bevestigen de bestaande tekst en het ingediende voorstel een al te gedecentraliseerde visie op de economische en monetaire unie. Die opvatting had waarschijnlijk de overhand in 1991, toen dit ambitieuze project voor bepaalde lidstaten nog moeilijk aanvaardbaar leek. Om die lidstaten niet af te schrikken werd hen voorgehouden dat zij een maximum aan autonomie zouden behouden, zelfs in aangelegenheden waarvoor de bevoegdheid grotendeels naar het Europese niveau wordt overgedragen."
Men geeft dus zonder met de ogen te knipperen toe dat sommige bepalingen van de beschikking inzake de muntunie werden ingevoerd gewoon om de zaak aantrekkelijk voor te stellen op het moment van de ratificatie van het Verdrag van Maastricht, maar dat die thans moeten verdwijnen om het systeem zijn ware betekenis terug te geven. Tot dat spel heeft het Europees Parlement zich geleend door het verslag-Herman aan te nemen. Hoe kan men zoiets anders noemen dan manipulatie van het algemeen kiesrecht? Zij die in Frankrijk een referendum over de eenheidsmunt vragen, zouden daarin nieuwe argumenten voor hun campagne moeten vinden.

Ahlqvist, Theorin en Wibe
Omdat wij ons niet aansluiten bij het idee van een gemeenschappelijke munt voor de lidstaten van de EU, hebben wij ervoor gekozen om ons te onthouden bij stemming over dit verslag.
Wij nemen scherp afstand van de creatie van een Europese Centrale Bank die het interne en externe monetaire beleid op "deskundige" wijze zal sturen, zonder democratische invloed.

Caudron
Het verslag van onze collega Herman past in het kader van de invoering van de euro en zijn "seculiere" arm, de Europese Centrale Bank, die een lucide voorstander is van die munt; ik aanvaard dan ook de richtsnoeren die ons vandaag worden voorgesteld.
Nu wij de derde fase van de Economische en Monetaire Unie zijn ingetreden, zou het inderdaad op zijn minst paradoxaal zijn dat de lidstaten in monetaire aangelegenheden verder ongehinderd wetgevende initiatieven kunnen nemen zonder rekening te houden met de nieuwe bevoegdheden van de Europese Centrale Bank.
Meer nog dan over de technische kant van het verslag moeten wij ons uitspreken over het federale karakter van dit monetaire instrument. Ik stel vast dat velen die huiveren bij de gedachte dat de Europese Unie een belangrijke politieke rol zou kunnen spelen, die tekst zullen goedkeuren, niet uit Europese overtuiging maar omdat zij het liberale en monetaristische dogma aanhangen. Ik behoor daar niet toe.
Ikzelf zal voor de tekst stemmen, niet omdat ik de ideologie ervan deel maar omdat ik Europees geëngageerd ben. Ik hoop ook dat velen onder ons beseffen dat de opbouw van Europa niet ophoudt op 1 januari 1999, maar dat die integendeel vanaf 2 mei 1998 intenser moet worden.
Een jaar voor een beslissende politieke dag wens ik dat een echt debat op gang komt over het Europa dat wij de burgers willen bieden, over de samenstelling ervan, over het politieke en over het sociale Europa.
Het economische Europa heeft voortaan een ander gezicht en een ander kader. Dat is een goede zaak. Maar nu moeten wij het ambitieuze project van de grote wegbereiders van de Europese gedachte voortzetten. Wij moeten onverwijld werk maken van het politieke Europa teneinde een echt democratische werking te geven aan wat morgen een van de voornaamste monetaire, financiële en economische mogendheden zal zijn, ... zo niet de allervoornaamste.

Iversen en Sindal
De Deense sociaal-democraten stemmen tegen het verslag-Herman. In het licht van de Deense uitzonderingen betreffende deelname aan de derde fase van de EMU, zijn wij van mening dat het oorspronkelijke voorstel van de Commissie veel beter is dan dit verslag. Wij verwerpen de amendementen 1, 2 en 4, omdat zij beogen dat:
de nationale autoriteiten geen nieuwe wettelijke bepalingen meer mogen opstellen, -de wettelijke bepalingen op de gebieden die onder de bevoegdheid van de ECB vallen in alle lidstaten geharmoniseerd worden, -de toepassing van nationale wettelijke bepalingen in het geval van onenigheid tussen de ECB en een lidstaat kan worden opgeschort tot de Raad een beslissing terzake heeft genomen.De formulering van de amendementen houdt geen rekening met het eventuele voorbehoud van een lidstaat betreffende deelname aan de derde fase van de EMU. De amendementen betekenen dat artikel 2 en artikel 4 van het voorstel voor een beschikking van de Raad veel verder gaan dan artikel 105, lid 4 van het Verdrag, waarin alleen sprake is van raadpleging van de ECB wanneer een lidstaat een wettelijke bepaling wil uitvaardigen. De amendementen ondermijnen bijgevolg de mogelijkheid tot derogatie volgens artikel 109 K en de uitzondering die bepaalde landen met betrekking tot de derde fase van de EMU hebben bedongen. Naar onze mening gaan drie van de vier amendementen van het verslag voorbij aan de bepalingen van het Verdrag en vormen zij een schending van het in het Verdrag vastgelegde recht van Denemarken om zich afzijdig te houden van de derde fase van de EMU.

Lindqvist
De EU beslist. Daar gaat het verslag van collega Herman over. Het van de Commissie afkomstige voorstel voor een beschikking van de Raad inzake het overleg dat de nationale overheden met de ECB dienen te voeren over wet- en regelgeving op monetairgebied wordt in het verslag-Herman verworpen als een "al te gedecentraliseerde benadering van de EMU" . Dat had in 1991 het geval kunnen zijn, toen het Verdrag van Maastricht werd voorgelegd. Om de lidstaten "niet af te schrikken" werd hen verzekerd dat zij een maximale zelfstandigheid zouden kunnen behouden, aldus de toelichting van de commissie. Vanaf 1999 dienen, volgens de commissie, de lidstaten af te zien van wetgeving op "alle gebieden die onder de bevoegdheid van de ECB vallen" . Gezien dit dictaat lijkt het besluit van Zweden om niet mee te doen aan de EMU nog verstandiger.

Randzio-Plath
Met het debat en de stemming over het verslag van de heer Herman formuleren wij niet alleen belangrijke opmerkingen over het probleem van de juridische harmonisering op het gebied van het monetaire beleid, maar effenen wij vooral de weg voor de oprichting van een Europese Centrale Bank die de gemeenschappelijke munt tot een succes kan maken. Het is van groot belang dat de voorbereidende procedures onverwijld worden afgewikkeld opdat de ECB zo snel mogelijk klaar is om de Economische en Monetaire Unie op 1 januari 1999 een geslaagde start te laten nemen.
De Commissie heeft daarover aan het Parlement een voorstel voorgelegd voor een beschikking van de Raad inzake de vaststelling van de sleutel voor de nodige statistische gegevens voor de samenstelling van het startkapitaal van de Europese Centrale Bank, waarmee wij zonder voorbehoud kunnen instemmen. De statistische gegevens moeten door de Commissie, in het bijzonder door Eurostat, ter beschikking worden gesteld om de aandelen van de lidstaten in het kapitaal van de ECB - telkens 50 % van het aandeel van de lidstaat in de bevolking en het BBP van de EU - te kunnen vaststellen. Vijfjaarlijks worden de aandelen in het kapitaal opnieuw onderzocht. Zo kunnen de kosten en baten van het gemeenschappelijk monetair beleid eerlijk worden verdeeld. Dat geldt ook - ongeacht bepaalde discussies in de lidstaten - voor de verdeling van de winsten van de ECB, die volgens de aandelen in het kapitaal zal gebeuren. Om in het begin kleine plooien glad te strijken komt er echter een overgangsregeling om de uiteenlopende winsten van de centrale banken als gevolg van het feit dat de circulatie van bankbiljetten in de lidstaten erg verschillend is, dichter bij elkaar te brengen.
Door zowel met het BBP als het bevolkingsaantal rekening te houden kan men het aandeel van de lidstaten precies berekenen. Die berekeningswijze, waarbij met deze twee grootheden rekening wordt gehouden, kan ook model staan voor andere projecten en instellingen in de Europese Unie.
Het tweede aspect van het verslag van de heer Herman betreft de raadpleging van de Europese Centrale Bank door de autoriteiten van de lidstaten over ontwerpen van wettelijke bepalingen. De rapporteur wil met zijn amendementen op het voorstel van de Commissie de wetten betreffende het monetair beleid sterker harmoniseren. De Subcommissie monetaire zaken en de economische commissie steunen hem daarin. De hardnekkigheid waarmee sommigen zich in de lidstaten nog altijd tegen de Europese integratie verzetten, is hier zichtbaar op een gebied waarop men er voor het eerst in geslaagd is een beleidsterrein werkelijk te "europeaniseren" : het monetair beleid en de gemeenschappelijke Europese munt zijn echt Europees. De voorstanders van de gemeenschappelijke munt moeten ook bereid zijn daarmee in hun nationale wetgeving rekening te houden.

Wolf
Doordat het Verdrag onvoldoende uitsluitsel biedt over de verhouding tussen de ECB, het ESCB en de nationale centrale banken in hun werkzaamheden buiten het monetair beleid - die nochtans voor de evolutie van de geldhoeveelheid van belang kunnen zijn - is voorlopig een pragmatische regeling onontbeerlijk. De Commissie, niet de ECB, kan daarbij als hoedster van de Verdragen optreden. Als een conflict ontstaat, kan de Raad de nodige beslissingen nemen. De voorstellen van de heer Herman voldoen aan deze principiële voorwaarden en daarom kunnen wij ermee instemmen. In geval van twijfel kiezen wij echter voor diversiteit en pleiten wij alleen voor harmonisering als dat echt nodig is, terwijl de heer Herman bij twijfel vermoedelijk voor harmonisering kiest. Daarover stemmen wij hier echter niet.
Verslag-Redondo Jiménez (A4-0163/98)
Ahlqvist, Andersson, Hulthén, Lööw, Theorin en Wibe
Wij hebben ons bij stemming over dit verslag onthouden omdat wij van mening zijn dat het gemeenschappelijk landbouwbeleid grondig hervormd moet worden. Wij willen dat er in 1999 een wezenlijke hervorming van het landbouwbeleid plaatsvindt.
Het onderhavige verslag gaat in zekere mate die kant op, aangezien het een voorstel bevat om de compensatiebedragen te verminderen. Wij kunnen evenwel niet stemmen voor een verlenging van de contingenteringsregeling voor aardappelzetmeel. Deze regeling brengt te hoge kosten (205, 4 miljoen ecu plus andere uitgaven voor de restituties bij de productie en de uitvoer) met zich mee en wij betwijfelen of dit het geld waard is.

des Places
Tijdens de werkzaamheden in de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling heeft onze rapporteur geprobeerd een zekere verwarring te stichten tussen de productie van aardappelzetmeel en de invoering van een GMO voor aardappelen.
Zoals ik er in de commissie reeds op wees, hebben consumptieaardappelen helemaal niets van doen met aardappelen bestemd voor de productie van aardappelzetmeel. Ik weet dat de Spaanse regering de Commissie reeds lang onder druk zet om een GMO voor aardappelen in te voeren. Bij de stemming in de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling werden alle amendementen verworpen die deze twee productiewijzen door elkaar haspelen. Wij kunnen dan ook alleen maar tevreden zijn over die stemming aangezien ze rekening houdt met de realiteit op het gebied van de productie van aardappelzetmeel.
De steun voor de teelt van zetmeelaardappelen werd oorspronkelijk ingevoerd ter bescherming van die specifieke teelt, die rechtstreeks moet concurreren met het graanzetmeel. Ik wil evenwel herinneren aan de drie redenen die pleiten voor het behoud van die specifieke teelt:
ten eerste geldt voor zetmeelaardappelen een contingentering van de zetmeelproductie. Bijgevolg zal een prijsdaling niet leiden tot een toename van het marktaandeel ingevolge een hogere productiviteit in termen van kostprijs;
ten tweede vergt de teelt van zetmeelaardappelen zware specifieke investeringen. De kostprijs bedraagt minstens 2.400 ecu per hectare, namelijk 60 ecu per ton op basis van een rendement van 40 ton/hectare;
ten derde hadden de producenten van zetmeelaardappelen af te rekenen met diverse wijzigingen van het GLB. Voor die productie geldt immers, in het kader van de zetmeelproducten, de institutionele prijs van granen, meer bepaald van maïs. Het inkomen van de boeren is dan ook gestaag gedaald.
Gelet op die drie redenen moet de huidige situatie dus behouden worden en moet die productie worden beschermd in het kader van het Santer-pakket. Inderdaad, de contingentering, het concurrentie-evenwicht met de prijzen van granen voor de zetmeelverwerkende industrie en de nettowinstmarge die hoger is dan die voor granen zijn geldige redenen om, in het kader van het Santer-pakket, voor zetmeelaardappelen een minimumprijs vast te stellen die 20 % hoger ligt dan de basisinterventieprijs voor maïs, en dit zowel voor de minimumprijs als voor het compensatiebedrag.
Tenslotte moet dat contingenteringssysteem met een zekere soepelheid worden toegepast teneinde beter rekening te houden met de invloed van de weersomstandigheden op de productievolumes. Daarom heeft onze fractie opnieuw een amendement ingediend dat inhoudt dat een aardappelzetmeelbedrijf gedurende een verkoopseizoen maximum 10 % meer of minder mag gebruiken dan zijn contingent voor het volgende of het vorige verkoopseizoen, naar gelang van het geval. Die flexibiliteit van 10 % ten opzichte van een gemiddeld verkoopseizoen maakt het mogelijk de contingenten aan te passen aan de productieschommelingen.

Souchet
De teelt van zetmeelaardappelen vergt hoge specifieke investeringen, wat zorgt voor een hoge kostprijs, namelijk 15.600 frank/ha. In het kader van het Santer-pakket zal de Europese regelgeving dan ook moeten worden aangepast teneinde die productie te beschermen, die het voordeel biedt milieuvriendelijk te zijn en zich uitstekend voor vruchtwisseling te lenen.
De concurrent van zetmeelaardappelen is maïs en niet de consumptieaardappel, zoals de rapporteur in de commissie beweerde. Het afgewerkte product "zetmeel" is inderdaad bijna identiek ongeacht de herkomst ervan, maïs of zetmeelaardappel. Ik wil er evenwel op wijzen dat er een tekort aan maïs is in de Europese Unie. Onze specifieke productie van aardappelzetmeel moet dan ook worden beschermd. Mochten wij ze afschaffen, dan zou de invoer van maïs toenemen, wat eens temeer de Europese landbouw zou benadelen.
Tenslotte ben ik heel tevreden over de stemming in de commissie waardoor kon worden verhinderd dat onze rapporteur twee teelten door elkaar haalde: de teelt van voor zetmeelproductie bestemde aardappelen en de teelt van consumptieaardappelen. Er bestaat geen GMO voor aardappelen. Sommige mensen uit de sector, voornamelijk de Spanjaarden, willen er absoluut een invoeren vóór de toetreding van Polen. Ik wijs erop dat Polen alleen al evenveel aardappelen produceert als de vijftien EUlidstaten samen. Het probleem is niet de vraag of er al dan niet een GMO voor aardappelen moet komen. Het kwam er echter op aan het debat over een heel specifieke teelt, namelijk die van zetmeelaardappelen, bij zijn onderwerp te houden.
Europese Raad van Cardiff
Berthu
Mijnheer de Voorzitter, de Fractie van onafhankelijken voor het Europa van de Nationale Staten wil een oproep richten tot de aanstaande Europese Raad van Cardiff. Bij die gelegenheid zou namelijk een Frans-Duits initiatief over de subsidiariteit aan bod komen, waartoe beslist werd op de bilaterale ontmoeting in Avignon op 6 en 7 mei jongstleden.
Principieel is dit initiatief welkom. De Europese Unie heeft immers nooit meer dan nu de nationale staten bevoegdheden ontnomen. Maar helaas vrezen wij dat men ons alleen een rad voor de ogen wil draaien. Hadden de regeringen immers echt de subsidiariteit in Europa willen beschermen, hadden ze daartoe de Intergouvernementele Conferentie voor de voorbereiding van het Verdrag van Amsterdam te baat kunnen nemen. Daar hebben wij echter niets van gemerkt. Integendeel, het Verdrag van Amsterdam zorgt voor een ware bevoogding van de nationale staten, onder meer via het protocol over de subsidiariteit, dat de nationale bevoegdheden afhankelijk maakt van het Hof van Justitie, via artikel 7, waardoor de rechten van een lidstaat kunnen worden geschorst, of via de indirecte erkenning van de voorrang van het communautaire recht op de nationale grondwetten.
Zullen de staatshoofden en regeringsleiders die deze tekst hebben ondertekend, hem nu afzweren door een echte subsidiariteit voor te staan? Dat is te betwijfelen, zeker nadat wij Jacques Santer gisteren hebben horen uitleggen dat de subsidiariteit reeds goed wordt beschermd, dat de Commissie haar best gedaan heeft om haar verordeningen te vereenvoudigen en dat men niet te ver mag gaan. Subsidiariteit is goed, zei hij, maar niet als het moet dienen om de Europese integratie af te remmen of het institutionele evenwicht te wijzigen.
Dat is nu juist de kern van het misverstand. Echte subsidiariteit betekent voorrang geven aan het recht van de lidstaten op dat van Brussel en heeft tot doel grenzen te stellen aan de integratie. Men kan niet tegelijk een volledige integratie van de nationale staten wensen en echte subsidiariteit, tenzij men die staten uitsluitend beschouwt als bestuurlijke districten. Echte subsidiariteit betekent ook onvermijdelijk een wijziging van het institutionele evenwicht van de Unie doordat de nationale staten voorrang krijgen, de nationale parlementen opnieuw betrokken worden bij het Europese besluitvormingsproces en men de Commissie haar buitensporige privileges ontneemt.

Cushnahan
Tijdens de topconferentie van Cardiff zullen verschillende vraagstukken aan de orde komen. Ik wil kort ingaan op twee beleidsvormen die mogelijk onderwerp van gesprek zullen zijn. Ten eerste ben ik bezorgd over de huidige voorstellen voor de landbouwhervormingen. Ik heb vernomen dat de Landbouwraad een tekst hierover heeft voorgelegd aan de Raad Algemene Zaken en dat deze tekst in Cardiff zal worden besproken.
Aanneming van deze voorstellen zou een ramp zijn voor de Ierse landbouw. In deze voorstellen is sprake van een prijsvermindering van 30 % voor rundvlees, van 20 % voor granen en van 15 % voor zuivelproducten. Als hiervoor geen compensatie wordt geboden, worden de Ierse boeren de grond in geboord. De Ierse rundvleessector heeft sowieso al een ernstige crisis moeten doorstaan. Met de huidige voorstellen komen de prijzen beneden het kostenniveau te liggen. De prijsvermindering voor zuivelproducten komt neer op een daling van 16, 5 penny's per gallon (4, 5 liter) melk. Wij zijn in grote mate afhankelijk van deze sector en daar moet men begrip voor opbrengen. Een volledige compensatie moet de hoeksteen zijn voor de GLB-hervormingen II. Daar onze landbouw gebaseerd is op grasland zal ook de prijsvermindering voor granen onze concurrentiekracht aantasten.
Het tweede vraagstuk dat ik wilde aanstippen betreft de schuldenlast van ontwikkelingslanden. De heer Blair heeft heel moedig geprobeerd zijn collega's tijdens de G8-top te overtuigen van de noodzaak maatregelen te treffen om de problemen van de sterk in het krijt staande landen wat te verlichten. Deze discussie heeft echter niet voldoende vorderingen kunnen maken en ik hoop dan ook dat de heer Blair tijdens de laatste dagen van zijn voorzitterschap ons zal kunnen verzekeren dat de Europese Unie de ontwikkelingslanden te hulp schiet.
Verslag-Spencer (A4-0169/98)
Cushnahan
Het verslag van de heer Spencer is een nuttige bijdrage aan het debat over het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid van de Europese Unie. Ik deel zijn conclusies. Daarin stelt hij de tekortkomingen en de mankementen bij de huidige beleidsuitvoering aan de kaak. Ook wijst hij er terecht op hoe belangrijk het is dat de situatie in het Midden-Oosten en de Balkan en de eerbiediging van de rechten van de mens in China nauwlettend in de gaten worden gehouden.
Hopelijk zullen na de ratificatie van het Verdrag van Amsterdam talrijke problemen waar de heer Spencer zijn bezorgdheid over uitte, zich in mindere mate stellen. De oprichting van een "eenheid voor beleidsplanning" en de benoeming van een hoog vertegenwoordiger zullen moeten zorgen voor de broodnodige samenhang in het GBVB. Ik moet er evenwel op wijzen dat ook een volledige betrokkenheid en informatie van het Parlement over de ontwikkelingen in het GBVB broodnodig zijn.

Deprez
Ten tijde van de koude oorlog waren de dingen simpel: er was een vijand waartegen de westerlingen, Noord-Amerikanen en Europeanen, streden en waarop hun buitenlands en veiligheidsbeleid geheel was afgestemd. Door het wegvallen van de Oost-Westtegenstelling is een gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid voor de Europese Unie meer dan ooit noodzakelijk, aangezien de allianties minder hecht geworden zijn in een wereld die steeds meer multipolair wordt.
Net als de rapporteur wijs ik met tevredenheid op de lichte vooruitgang die vorig jaar is geboekt met betrekking tot het GBVB. Ik weet echter ook dat iedere stap vooruit met getalm en moeilijkheden gepaard gaat en dat wij nog een lange weg hebben af te leggen vooraleer de Europese Unie een echt gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid zal hebben. De tijd dringt nochtans. De uitdagingen stapelen zich op en wij kunnen niet eeuwig blijven rekenen op de welwillendheid van de Verenigde Staten.
Ik wil er overigens ook op wijzen dat vanuit democratisch oogpunt gezien het Parlement absoluut moet worden betrokken bij het uitstippelen van de krachtlijnen van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid. In dat verband is het hoog tijd dat de verplichting tot informatie en raadpleging van het Parlement in een interinstitutioneel akkoord wordt vastgelegd. In afwachting daarvan is het ten zeerste gewenst dat de Raad en de Commissie hun verplichtingen inzake de voorlichting van het Parlement over het buitenlands beleid ten volle na komen.
Als men daadwerkelijk gebruik maakt van de mogelijkheden die het Verdrag van Maastricht biedt, kan er op het gebied van het GBVB aanzienlijke vooruitgang worden geboekt, maar net als de rapporteur zeg ik dat dit niet kan zonder een grondige mentaliteitswijziging. Dat is wellicht de sleutel tot het probleem: hoe de beleidsmakers van onze vijftien lidstaten duidelijk maken dat de ambities en belangen van hun land het beste verdedigd kunnen worden door samen uit een Europese mond te spreken?

Gahrton, Holm en Lindholm
Wij kunnen dit verslag niet steunen, hoewel het een aantal positieve punten bevat waar het gaat om het optreden van de EU dat gericht dient te zijn op het steunen van de strijd voor mensenrechten. Het grootste deel van het verslag is er echter op gericht om een gemeenschappelijk, uniform, supranationaal buitenlands en veiligheidsbeleid in het leven te roepen met een krachtigere militaire inzet, waar wij absoluut niet achter kunnen staan. In plaats daarvan vinden wij dat de EU haar grootmachtambities moet loslaten en haar intergouvernementele samenwerking op het gebied van het buitenlands beleid moet concentreren op het bevorderen van de ontwapening en vreedzame samenwerking.

Lindqvist
Het verslag bevat goede voorstellen voor bijvoorbeeld de preventieve aanpak van conflicten, de versterking van de democratie, het respecteren van de mensenrechten, het vergroten van de rechtszekerheid, het invoeren van sociale clausules voor democratie en mensenrechten in handelsakkoorden en de toepassing van aanbevelingen en hoorzittingen. Ik vind ook dat het ontbreken van een politieke strategie op gebieden die armoede en milieu betreffen een belangrijk punt is.
Het verslag is er echter te zeer op gericht het buitenlands en veiligheidsbeleid van de EU vorm te geven door het defensiebeleid en wapenbeleid op elkaar af te stemmen en de WEU bij de EU in te lijven. Dit heeft geen intrinsieke waarde.
Het verslag legt de nadruk op de nieuwe mogelijkheden die het Verdrag van Amsterdam biedt met de trapsgewijze ontwikkeling van het gemeenschappelijk defensiebeleid. Er wordt gesproken over vredeshandhavende en vredescheppende taken. Over bepaalde onderwerpen zal met meerderheid van stemmen besloten moeten worden en er wordt een "EUministerspost voor buitenlandse zaken" opgericht. Hierdoor kan de EU militair ingrijpen in een conflict met als doel de vrede te herstellen. Dit is in strijd met de alliantie-vrijheid van Zweden en hiermee kunnen wij niet akkoord gaan.
Het vetorecht bestaat nog maar wordt afgezwakt door een systeem met een zogenaamde constructieve onthouding bij stemming. De EU neemt hiermee taken op zich die omschreven zijn in de voorschriften van de VN en die logischerwijs ook thuishoren bij de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa, de OVSE.

Rovsing
Het verslag van de commissie analyseert de rol van de Unie in de wereld ernstig en grondig. Het is begrijpelijk dat de commissie bezorgd is over het blijvend scepticisme van de bevolking ten opzichte van het Europees buitenlands beleid. De burgers verwachten van de Unie dat ze in staat is veel effectiever op te treden bij buitenlandse crises. Ik ben er vast van overtuigd dat het Parlement met de grondige analyse en de aanbevelingen van dit verslag kan bijdragen tot een verbetering van het buitenlands en veiligheidsbeleid.

Wibe
Omdat ik van mening ben dat de Europese Unie een samenwerkingsverband dient te zijn tussen soevereine landen, kan ik het verslag-Spencer niet steunen. Dit verslag slaat een heel andere richting in; er wordt onder andere voorgesteld dat een meerderheidsbesluit zal kunnen gelden voor een deel van het buitenlandsbeleid.
Verslag-Viola (A4-0175/98)
Rübig
Post 205 - Veiligheid en bewaking van gebouwen 17.033.000 euro + 67 %
1.De kosten moeten gelijk verdeeld worden over Straatsburg en Brussel.2. Een lijst van de criminaliteit in de gebouwen moet vrij beschikbaar zijn. (Benchmark )2. Besparingsmogelijkheden moeten worden onderzocht.- Verslag-Gasòliba i Böhm (A4-0193/98)
Ahlqvist, Andersson, Hulthén, Lööw, Theorin en Wibe
Wij vinden de formulering in paragraaf 35 van het verslag te ver gaan, vooral ten aanzien van de belastingverlagingen. Als de belasting op arbeid verlaagd moet worden, moet de belasting op kapitaal en milieu verhoogd worden. Wij vinden overigens dat de lidstaten zelf moeten besluiten welke belastingen en belastingverlagingen zij wensen door te voeren.

Berthu
De aanbeveling van de Commissie betreffende de globale richtsnoeren voor het economisch beleid heeft een verdienste: ze strookt met de beginselen van de eenheidsmunt en ze trekt de gevolgen van de monetaire eenmaking tot het uiterste door, namelijk de harmonisering van het beleid van de onderscheiden lidstaten en de verplichting om de economieën flexibeler te maken.
Wij stellen in die tekst vast dat de vereiste harmonisatie veel verder gaat dan wat sommigen menen: opdat de EMU ten volle kan "bijdragen tot de verwezenlijking van de algemene doelstellingen" , is het niet voldoende de eenheidsmunt in te voeren, maar zullen alle openbare en particuliere actoren hun acties moeten coördineren in de door de Commissie aangegeven zin. De Commissie formuleert het zo: "Deze algehele beleidsmix zal slechts bevorderlijk zijn voor groei en werkgelegenheid voor zover alle actoren en groepen actoren zich houden aan de bovenbeschreven richtsnoeren." (p. 4). De landen van de Europese Unie zullen weldra veel weg hebben van een leger op manoeuvre. Alle macro-economische, fiscale, structurele beleidsvormen zullen worden getoetst. Zelfs het loonbeleid, waarvan men zou kunnen denken dat dit het meest gedecentraliseerd is, zal er niet aan ontsnappen. De Commissie zegt ons inderdaad droogweg dat, in de toekomstige eurozone, de nominale loonstijgingen verenigbaar moeten zijn met het criterium van prijsstabiliteit, die de hoofddoelstelling is van de Europese Centrale Bank. Hoe valt de centralisatie van die doelstelling te rijmen met de decentralisatie van de loononderhandelingen? De regeringen zouden zich "sterker kunnen inzetten (...) voor het bevorderen van het inzicht in (...) de Globale Richtsnoeren voor het Economisch beleid" (beslist in Brussel).
Tegelijk met de centralisatie van de doelstellingen en de harmonisatie van de regels moeten de economieën soepeler worden. De tekst van de Commissie is heel duidelijk: "Mochten de lidstaten er niet in slagen wezenlijke vooruitgang te boeken bij het flexibeler maken van hun economieën, dan zal dit ernstige gevolgen hebben" . Heel ernstig zelfs, aangezien ze kunnen gaan tot het opblazen van de euro. Er wordt ons met name boudweg het volgende aangekondigd: "In de EMU zullen loonaanpassingen een belangrijkere rol vervullen bij het opvangen van veranderende omstandigheden en met name van landgebonden verstoringen (...)" . Dit is inderdaad, zoals wij steeds zegden, de prijs die wij moeten betalen voor het opheffen van de interne wisselkoersen in de eurozone.
Het zal tenslotte niemand verbazen dat de Commissie eens te meer besluit met te stellen dat er een nieuwe vorm van multilateraal toezicht moet komen. Na het stabiliteitspact, de gemeenschappelijke richtsnoeren voor het economisch beleid en de controleprocedures voor het werkgelegenheidsbeleid komt men aandragen met het idee dat de hervormingen op gemeenschapsniveau moeten "worden gecoördineerd en van nabij worden gevolgd in het kader van een regelmatig multilateraal toezicht" , dat zal worden gebaseerd op een scorebord van de interne markt. Ziedaar een instrument dat nog ontbrak in het politionele arsenaal van de Commissie!
Laat er geen misverstand zijn: als de Fractie Unie voor Europa de extreme betutteling van de lidstaten aan de kaak stelt, is dat niet om de starheid en de logheid te verdedigen die vele van onze economieën, en met name de Franse, kenmerken. Ook wij betreuren die ernstige mankementen en menen dat de oplossing van het probleem natuurlijk te zoeken is in meer flexibiliteit en in een verlaging van de lasten.
Maar hoe kunnen wij die doelstelling verwezenlijken? Wij geven toe dat onze opeenvolgende nationale regeringen schuld hebben, dat zij de zaken onzorgvuldig hebben beheerd en blijk hebben gegeven van lafheid ten aanzien van de problemen. Maar moeten wij daarom het principe zelf van nationale soevereiniteit vaarwel zeggen en enerzijds de infantiliserende maatregelen van Brussel en anderzijds de ongenadige wet van de ongebreidelde mondialisering aanvaarden? Die twee heffen elkaar trouwens niet op, maar versterken elkaar, zoals duidelijk blijkt uit het document van de Commissie.
Neen! Mijn fractie meent dat wij een remedie aan het uitdokteren zijn die erger is dan de kwaal. Soepele coördinatie en uitwisseling van ervaring zijn ongetwijfeld nuttig op Europees niveau, maar de bevoogding van de volkeren en de systematische afbraak van hun politiek en sociaal bestel zal niets goeds meebrengen. Daarom hebben wij tegen de aanbevelingen van de Commissie gestemd.

Blokland
De resolutie over de globale richtsnoeren voor het economisch beleid heeft mijn instemming. Toch ben ik niet onverdeeld positief. In de eerste plaats staat de retoriek waarmee de doelstellingen van grotere werkgelegenheid, geslaagde EMU, duurzame economische groei en vergroting van investeringen worden aangeprezen mij niet aan. Paragraaf 31 is in dit opzicht het meest bombastisch geformuleerd. De retoriek in de resolutie doet afbreuk aan een serieuze inzet op prijsstabiliteit en een welomschreven opvatting over de reikwijdte van monetair beleid. Het lijkt mij van het grootste belang voor de geloofwaardigheid van de Economische en Monetaire Unie om te waken voor het gevaar van inflatie dat dreigt door oververhitting van sommige nationale economieën.
Wat mij evenzeer tegenvalt, is dat de te voorziene effecten van de sterk vergrijzende bevolking buiten beschouwing worden gelaten. Onder druk van de socialistische fractie is deze realiteit uit paragraaf 12 van de ontwerpresolutie geschrapt. Verbazingwekkend, temeer daar met de echte sanering van de overheidsfinanciën in de belangrijke EMU-lidstaten nog een begin moet worden gemaakt, zoals uit de inleidende zin van paragraaf 14 valt op te maken.
Tenslotte vind ik dat de doelstelling van door investeringen geleide economische groei het leefmilieu te zeer kan schaden. Weliswaar wordt het milieu in paragraaf 3 genoemd, maar het komt er wel erg bekaaid van af. Het is een zaak van verdragsverplichting om het beleid te richten op een duurzame ontwikkeling, zodat de lasten van onze welvaart niet worden doorgeschoven naar toekomstige generaties.
Ik hoop dat de Raad wanneer hij dit advies ontvangt, het goede van het snode weet te onderscheiden.

Caudron
Het verslag van de heer Gasòliba i Böhm, die ik feliciteer ook al deel ik niet steeds al zijn ideeën, geeft mij de gelegenheid nogmaals te zeggen dat het terugdringen van de werkloosheid voor mij de essentiële doelstelling is voor de komende twaalf maanden.
Daartoe moeten de economische groei en dus de binnenlandse vraag worden aangezwengeld, maar ook de arbeid moet beter worden verdeeld door de duur ervan in te korten.
Wat het eerste aspect betreft, het aanzwengelen van de groei, moet er op Europees niveau worden opgetreden op basis van gemeenschappelijke regels en beleidsvormen.
Wat echter de 35 uur betreft, is het uiteraard niet de bedoeling "het Franse model" op te leggen, maar evenmin dat de Fransen door de Europese Commissie worden gegispt, laat staan veroordeeld.
Als men ziet tot welk werkloosheidsniveau vroegere beleidsvormen in Europa geleid hebben, moet men op zijn minst voorzichtig en bescheiden zijn bij het a priori beoordelen van een beleid dat op stapel gezet wordt door een regering die op democratische wijze verkozen is om dat beleid te voeren.

Fourçans
Het verslag van onze collega Gasòliba i Böhm legt terecht de nadruk op de grote vooruitgang die alle lidstaten van de Europese Unie hebben geboekt teneinde zich te kwalificeren voor de derde fase van de Economische en Monetaire Unie. De inflatie en de rentevoeten staan op een historisch laag peil. Het verslag is echter geen uitnodiging om rustig terug te blikken op de afgelegde weg. Er valt nog veel te doen en dat is het waar de rapporteur op aandringt. Het bouwwerk is nog wankel. De onderneming kan pas slagen als de lidstaten van de eurozone bereid zijn hun begrotingsbeleid te coördineren en af te stemmen op de doelstelling van prijsstabiliteit die door de ECB wordt nagestreefd. Ook moeten de landen die nog geen lid zijn van die eurozone hun wisselkoersbeleid als een zaak van gemeenschappelijk belang beschouwen.
Ook wat de sanering van de overheidsfinanciën betreft, mogen de teugels niet worden gevierd. Met moet voortgaan met het terugdringen van de overheidsuitgaven en landen die dit nog niet begrepen hebben, zoals Frankrijk, moeten er werk van maken. De belastingen mogen niet worden verhoogd, ze moeten eerder naar omlaag. De tekorten moeten worden beperkt om tot een begrotingsevenwicht, en liever nog een begrotingsoverschot te komen. Dit is een belangrijke voorwaarde om eventuele asymmetrische schokken op te vangen waarmee onze economieën kunnen worden geconfronteerd.
Er blijven twee zorgpunten: het eerste is het lage percentage privé-investeringen in de meeste landen van de Unie ondanks gunstige economische parameters. Die tendens moet worden omgebogen. Een toename van de privé-investeringen is noodzakelijk voor de groei en de werkgelegenheid.
Het tweede zorgpunt is het hoge gemiddelde werkloosheidspercentage in Europa, dat meer dan 10 % van de actieve bevolking bedraagt. Zoals ik er hier reeds eerder op wees, kunnen wij van Europa niet meer dan zeg maar een vierde van de oplossingen verwachten, de rest moet komen van nationale maatregelen. Hiertoe zijn ingrijpende structurele hervormingen nodig, en onze rapporteur heeft dit duidelijk onderstreept. De lonen mogen niet al te zeer stijgen en de lasten op arbeid moeten omlaag, zodat fiscale ongelijkheden worden weggewerkt en de arbeidskosten dalen. Vervolgens zou een actief werkgelegenheidsbeleid moeten worden aangemoedigd teneinde negatieve prikkels tot arbeid zoveel mogelijk weg te werken.
Omdat het verslag van de heer Gasòliba i Böhm de nadruk legt op de vele inspanningen die wij nog moeten leveren alvorens de EMU vruchten kan afwerpen, zal ik het steunen.

Holm
Het verslag bevat verscheidene punten die mij ertoe brengen het niet te steunen. Mijn grootste bezwaar is dat het arbeidsmarktbeleid niet op EU-niveau gevoerd kan worden. Dat is naar mijn mening een nationale aangelegenheid.
De situatie van de afzonderlijke landen van de EU betreffende het arbeidsmarktbeleid is zeer verschillend. Er zijn grote verschillen in bijvoorbeeld bedrijfstakken en de taal. Er zijn ook andere structurele belemmeringen. Daarmee is niet gezegd dat wij niet op EU-niveau advies kunnen geven of ervaringen kunnen uitwisselen over de verschillende manieren waarop wij de werkloosheid hebben getracht aan te pakken. Dit voorstel gaat echter veel verder dan wij redelijk achten.
Het doel van de Commissie om een "algemene modernisering van de arbeidsmarkten binnen de Gemeenschap" tot stand te brengen kan op verscheidene manieren geïnterpreteerd worden. Betekent dit bijvoorbeeld grotere loonsverschillen of worden er maatregelen ingevoerd waardoor het voor de burgers eenvoudiger wordt om in andere landen te werken? Dit maakt een groot verschil, en als ik de Commissie en de rapporteur goed begrijp, dan bedoelen zij het eerstgenoemde en daar kan ik niet achter staan.
In paragraaf 8 wordt voorts vastgesteld dat het voor de landen die niet aan de EMU zullen deelnemen "absoluut noodzakelijk" zal zijn hun macro-economische beleid af te stemmen op dat van de eurolanden. Dat is een krasse formulering, waar ik het niet mee eens ben.
In paragraaf 25 richt het samenwerkingsbeleid, dat het leidend beginsel van de EU lijkt te zijn, de nadruk op de coördinatie van het "belastingstelsel" . Dit is geheel in strijd met het subsidiariteitsbeginsel. Ik ben van mening dat de EU niet moet proberen om belastingvraagstukken te coördineren, en dat dit ook in de toekomst een nationale aangelegenheid moet zijn.

Iversen en Sindal
De Deense sociaal-democraten in het Europees Parlement stemmen voor het verslag-Gasòliba i Böhm. Wij steunen het standpunt van het verslag betreffende de volgende punten:
een hoge werkgelegenheid is een teken van een succesvolle EMU. De werkgelegenheid moet altijd de hoogste prioriteit krijgen zoals bepaald in het Verdrag van Amsterdam, -het geringe werkgelegenheidspercentage in de EU leidt tot hoge sociale, economische en budgettaire kosten, -er is behoefte aan investeringen op het gebied van opleiding, onderzoek en ontwikkeling, -er is behoefte aan stimulerende maatregelen op het gebied van investeringen en interne vraag in de EU, -de totstandbrenging en instandhouding van een sterke sociale dialoog is belangrijk.De oproep van het verslag tot coördinatie van het begrotings- en fiscaal beleid op gemeenschapsniveau weerspiegelt het gebrek aan begrip voor het standpunt van sommige lidstaten die niet aan de derde fase van de EMU wensen deel te nemen, niet omdat ze niet aan de convergentiecriteria voldoen, maar omdat ze geen nauwe coördinatie van het monetair beleid, laat staan van het begrotingsbeleid wensen. Wij kunnen het verslag dan ook niet steunen wat betreft de punten die verwijzen naar een harmonisatie van het macro-economisch beleid (paragraaf 8), waaronder het begrotingsbeleid (paragraaf 7) en het fiscaal beleid (paragraaf 25). Na 1 januari 1999 zal Denemarken opteren voor een vaste koers ten opzichte van de euro. Denemarken heeft er zelf voor gekozen buiten de derde fase van de EMU te blijven en Denemarken zal altijd zelf bepalen welk monetair beleid het ten opzichte van de euro zal voeren (paragraaf 9).

Lindqvist
Veel van de globale richtsnoeren van de Commissie voor het economisch beleid zijn uitstekend, zoals bijvoorbeeld het voorstel om de werkloosheid te verminderen en de werkgelegenheid te vergroten. Het is ook vanzelfsprekend dat landen die buiten de EMU staan een lage inflatie en stabiele munteenheden nastreven. Dit geldt ook voor Zweden.
Het voorstel van de commissie om het begrotingsbeleid van de lidstaten op elkaar af te stemmen, gaat echter te ver. Het begrotingsbeleid is in hoge mate bepalend voor de belasting, het financieel beleid en daarmee ook voor de omvang en inrichting van de overheidssector en dat is een nationale aangelegenheid.

Ribeiro
Dit verslag wil net als een aantal andere bijdragen aantonen dat men twee doelstellingen van het werkelijke leven op elkaar wil afstemmen, terwijl uit de maatschappelijke praktijk voortdurend blijkt dat een van beide doelstellingen de andere overheerst en uitsluit en haar zelfs in de weg staat.
Enerzijds wordt een Economische en Monetaire Unie verwezenlijkt die ten dienste staat van een strategie die gebaseerd is op prijsstabiliteit en gemeenschappelijke en convergerende financiële instrumenten en mechanismen, en anderzijds wordt gezegd dat prioriteit moet worden toegekend aan grote werkgelegenheid. Terwijl één doelstelling wordt verwezenlijkt, wordt de andere... als een prioriteit bestempeld.
Hoelang nog?
Tot de grens bereikt is van wat sociaal draaglijk is? Terwijl de rijkdom geconcentreerd raakt, neemt de ongelijkheid immers toe, ligt de werkloosheid structureel op een heel hoog niveau, nemen armoede en uitsluiting toe en worden de asymmetrieën almaar groter. En we overdrijven zeker niet.
We kunnen niet zeggen dat deze situatie en deze ontwikkelingen helemaal niet aan bod komen in het verslag-Gasòliba i Böhm. Er wordt wel degelijk, zij het schoorvoetend, naar verwezen wanneer men een drempel van 2 % voorstelt opdat desinflatie niet overgaat in deflatie, wanneer men toch een beetje moed betoont (!) en het in verband met belastingen over de democratische legitimiteit van de lidstaten en het subsidiariteitsprincipe heeft. Het blijft echter bij deze schuchtere opmerkingen en dit beetje moed, zodat het resultaat hetzelfde zal zijn.
Het is niet op die manier dat wat dringend moet worden rechtgezet ook daadwerkelijk rechtgezet zal worden, zelfs in een perspectief dat niet het onze is.
Zeker niet wanneer men "er tevens op aandringt dat - om verkeerde interpretaties op de markten te voorkomen - in alle officiële verklaringen de standpunten van de Commissie, het EMI en het Europees Parlement inzake de economische kracht van de in elf lidstaten ingevoerde euro duidelijk worden gemaakt" . Uiteraard ook in het verslag-Gasòliba i Böhm. Om verstoringen van de heilige markt te vermijden...
Wij van onze kant geven de voorkeur aan reële convergentie en die kan alleen het resultaat zijn van debat, transparantie en het streven naar de waarheid.

Rovsing
Een strikt economisch beleid is de basis van het stabiliteitspact dat een succesvolle en sterke munt in de EMU moet garanderen. Daarom is het noodzakelijk dat de Commissie het economisch beleid van de lidstaten en van de Unie elk jaar grondig analyseert en dat ze hieromtrent duidelijke aanbevelingen doet. Ik ben het eens met de overwegingen betreffende de aanbeveling van de Commissie, meer bepaald met het standpunt dat de landen die niet vanaf de start aan de derde fase van de EMU deelnemen, hun wisselkoersen als een zaak van gemeenschappelijk belang dienen te behandelen. Alleen op die manier bestaat de garantie dat deze landen op korte termijn ook aan de derde fase van de EMU zullen kunnen deelnemen, indien zij dit wensen.

Wolf
Wij hebben om twee zeer verschillende redenen voor dit verslag gestemd:
1) er worden enkele belangrijke stappen in de goede richting gedaan, in het bijzonder wordt de macro-economische rol van de investeringen benadrukt en het feit dat wij de noodzaak van inflatiebestrijding niet mogen verabsoluteren. Hoewel wij op belangrijke punten andere, ten dele ook concretere ideeën over de noodzakelijke overgang naar een nieuw ecologisch en sociaal ontwikkelingsmodel hebben, zijn wij bereid dit te erkennen. Dat doet echter niets af aan onze scherpe kritiek op andere elementen in dit verslag, vooral op de eenzijdige klemtoon op de loonmatiging en de al even eenzijdige lofzang op de flexibiliteit. Wij betreuren ook dat zowel in het verslag als in het document van de Commissie onvoldoende aandacht aan werktijdverkorting wordt besteed.
2) nu in het vooruitzicht van de invoering van de euro een bindend en substantieel economisch beleid van de EU onontbeerlijk is voor iedereen die ook nog de krachtlijnen van het economische beleid aan de bankiers van de ECB (en dus aan de willekeur van de financiële markten) wil overleveren, gaat het er voor het eerst om de Unie daadwerkelijk bindende richtlijnen voor het economisch beleid te geven. Zelfs waar wij de voorstellen van de Commissie verkeerd, eenzijdig of te voorzichtig noemen, verzetten wij ons tegen elke poging om ze te herleiden tot een puur bureaucratische verplichte oefening die niemand ergens toe verplicht.
Uit het debat is gebleken dat het gevaar bestaat dat de monetaire commissie het voorstel van de Commissie (en het standpunt van het Europees Parlement) elke concrete en derhalve misschien ook controversiële inhoud ontneemt. Daarom willen wij met onze steun voor het verslag van de heer Gasóliba i Böhm duidelijk maken dat de euro eigenlijk een Europese economische regering vergt, en dat in elk geval bindende en substantiële richtlijnen betreffende het economisch beleid moeten worden uitgevaardigd.
Verslag-Van Lancker (A4-0168/98)
Lulling
Mijnheer de Voorzitter, ik heb tegen het verslag van mevrouw Van Lancker gestemd omdat mijn fractie helaas niet door de meerderheid van het Parlement is gevolgd. Mijn fractie had namelijk amendementen ingediend om de tekst van de resolutie over de situatie van de grensarbeiders in de Europese Unie te ontdoen van de grofste onwaarheden, ongerijmdheden en contradicties waarmee men wil laten geloven dat grensarbeiders discriminaties, loonverlies en nog vele andere nadelen ondergaan.
Van de 380.000 grensarbeiders in de Europese Unie is bijna 20 % in mijn land werkzaam. Dankzij ons werkgelegenheidsbeleid komen er jaarlijks 4000 à 5000 banen bij, die bijna alle door grensarbeiders worden ingenomen, zodat wij de werkloosheid in Lotharingen, Belgisch Luxemburg, Saarland en Rijnland-Palts helpen oplossen. Nog los daarvan wil ik zeggen dat de grensarbeiders blij zijn dat ze bij ons loonvoorwaarden, arbeidsomstandigheden en socialezekerheidsregelingen genieten die gunstiger zijn dan in hun herkomstland.
Gisteren zei ik dat mevrouw Van Lancker en onze linkse collega's helaas alleen de negatieve punten zien. De grensarbeiders genieten bij ons bijvoorbeeld gezins- en onderwijsuitkeringen die om demografische redenen in feite voor de ingezetenen bedoeld waren. Ons Parlement heeft gisteren een goede wet aangenomen die een zorgverzekering voor bejaarden instelt. Ook de grensarbeiders zullen de voordelen ervan genieten, hoewel een dergelijke verzekering in België noch in Frankrijk bestaat. Al die uitkeringen worden uit belastingopbrengsten gefinancierd en ze zijn veel gunstiger dan in de buurlanden.
Vandaar dat ik herhaal dat men absoluut moet vasthouden aan het principe dat de belasting op de lonen van grensarbeiders in het werkland moet worden geheven. Er mag geenszins van worden afgeweken.

Caudron
Ik ben echt tevreden met het verslag van onze collega Anne Van Lancker en ik zeg dit niet zomaar. Ik wil de auteur oprecht feliciteren met een verslag dat, laten wij hopen, een einde zal maken aan de absurde situaties waarmee sommige van onze landgenoten worden geconfronteerd. Voor hen betekent vooruitgang inzake Europese opbouw dat hun situatie almaar complexer wordt.
Negen jaar reeds word ik als Europees afgevaardigde geconfronteerd met het probleem van de dubbele belasting voor Franse werknemers die in België werken. Ik steun dan ook zonder enig voorbehoud de voorstellen van de rapporteur. Ook de problemen met betrekking tot de sociale zekerheid en de algemene sociale bijdrage (CSG) mogen daarbij niet uit het oog worden verloren.
Het is inderdaad hoog tijd dat de grensarbeider in ruime zin een nieuw sociaal statuut krijgt, zowel wat de belastinginning als de sociale zekerheid betreft. Ik hoop dat het een statuut wordt dat voor iedereen duidelijk en aanvaardbaar is. Men moet komaf maken met die versnippering van de status van grensarbeider, die soms op eenzelfde plaats verschilt naar gelang van het uitgeoefende beroep.
Ik hoop tenslotte dat de Commissie de lidstaten zal kunnen overtuigen van de noodzaak om de geschillen tussen de verschillende overheidsbesturen te regelen. Zelfs binnen eenzelfde overheidsbestuur blijkt er niet altijd eensgezindheid te zijn over de toepassing van overeenkomsten die het statuut van de werknemers regelen.
Het vrije verkeer, het recht te wonen waar men wil en te werken waar men kan vereisen de invoering van nieuwe Europese regels en de "modernisering" van de regels van vóór de Europese Akte. Dit is dringend noodzakelijk en van vitaal belang!

Fayot
Het is goed dat het probleem van de grensarbeiders geregeld aan de orde is in ons Parlement, zodat de balans kan worden opgemaakt. Die specifieke en vrij beperkte categorie van werknemers (ongeveer 630.000, waarvan de helft in Zwitserland werkt) kent problemen die verschillen naar gelang van het herkomstland en het werkland.
Ik ben een vurig voorstander van bilaterale regelingen, van een pragmatische aanpak dus van de voornaamste problemen door de betrokken landen zelf. Dat was in essentie de visie van het verslag dat Elmar Brok en ikzelf tijdens de vorige zittingsperiode daarover hebben opgesteld.
In Luxemburg, het land waar ik vandaan kom, werken 60.000 grensarbeiders op een totaal van 210.000 werknemers, wat neerkomt op ongeveer 30 %. Ik denk dat, dankzij bilaterale overeenkomsten inzake fiscaliteit en sociale zekerheid, de situatie van de grensarbeiders en hun gezinnen heel bevredigend is en in sommige gevallen zelfs gunstiger dan in hun herkomstland. Daarom dringen wij er ook op aan dat de belasting op het inkomen uit arbeid en de sociale bijdragen verder in het werkland betaald worden.
In dat verband moet worden opgemerkt dat de Luxemburgse regering aanzienlijke inspanningen heeft geleverd om de scheeftrekkingen weg te werken die nadelig waren voor de grensarbeiders.
De discriminaties waarmee grensarbeiders geconfronteerd kunnen worden, verschillen sterk van land tot land. Ik vind het dan ook een goede zaak dat mevrouw Van Lancker in haar verslag voorstelt dat nationale wetgeving die ook de grensarbeiders aanbelangt, voorafgaandelijk wordt getoetst op haar gevolgen voor de situatie van laatstgenoemden.
In verband met het idee van mevrouw Van Lancker voor een compensatiefonds moet worden opgemerkt dat het nadeel voor de grensarbeider natuurlijk niet altijd zo nauwkeurig kan worden vastgesteld als in het geval België-Nederland, dat de basis vormt voor het verslag van mevrouw Van Lancker. Die compensatieregeling moet hoe dan ook pragmatisch en met welwillendheid van beide kanten worden bekeken.

Müller
Het verslag over de grensarbeiders biedt een uitstekend overzicht van de problemen waarmee deze pioniers van een eengemaakt Europa elke dag worden geconfronteerd. De door mevrouw Van Lancker voorgestelde oplossingen verdienen onze steun. Het is goed dat het Parlement, als vertegenwoordiging van de Europese burgers, het initiatief neemt om de publieke opinie daarop attent te maken.
Als afgevaardigde die zelf voor een deel van het Duits-Nederlands-Belgisch grensgebied verantwoordelijk is, weet ik dat er nog zeer veel moet gebeuren opdat de staatsgrenzen geen hinderpaal meer vormen voor de mensen die van hun recht op vrij verkeer gebruik willen maken. Fundamentele oplossingen komen er waarschijnlijk pas als het aantal grensarbeiders en daarmee de druk op de nationale regeringen nog veel groter wordt.
Een concrete verbetering van de toestand is echter nu al mogelijk als de voorlopige oplossingen en vereenvoudigingen ten gunste van de betrokkenen niet - vooral door de Duitse regering - in de Raad zouden worden tegengehouden. Ik hoop dat een nieuwe Duitse regering in de herfst ook op dit gebied de blokkade opheft en de weg vrijmaakt voor de al jaren voorliggende amendementen op de verordening die het Europees Parlement voorstaat.
Verslag-Arias Cañete (A4-0159/98)
McCarthy
Mijnheer de Voorzitter, mij werd de taak toebedeeld namens mijn fractie onze stem over dit verslag toe te lichten. De stemming was een janboel. De rapporteur heeft tegen zijn eigen verslag gestemd. Daaruit blijkt welke risico's men neemt, wanneer men te ver gaat bij het schrijven van een verslag over vraagstukken uit Agenda 2000. Men moet zich in de verordening bezig houden met de toekomst van het Cohesiefonds, met de periode 2000-2006. Ik hoop dat de leden een les hebben geleerd uit deze ervaring en dat zij nu geen amendementen en verslagen meer zullen indienen die de toekomst van de fondsen betreffen. Dat zal door een toekomstige rapporteur worden behandeld.
Ik ben diep teleurgesteld over de houding van de heer Novo. Hij heeft de consensus ondermijnd die met de andere fracties over dit vraagstuk was bewerkstelligd. Aan het eind van de dag waren wij de gegijzelden van 12 leden. Met dergelijke vraagstukken mag men niet naar de plenaire vergadering gaan. Dan wordt de stemming een janboel. Die dingen moeten worden uitgezocht in de commissie en dan kan de stemming in de voltallige vergadering zonder strubbelingen verlopen. Het spijt mij dat ik dit moet zeggen, maar mijn fractie had gezien deze omstandigheden geen andere keuze dan zich te onthouden bij stemming over dit verslag.

Buffetaut
Het verslag-Arias Cañete over het Cohesiefonds voor 1996 maakt een heel interessante balans op van de werking van dat fonds in 1996. Het verslag is degelijk, hoewel er hier en daar wat op aan te merken valt. Onze fractie heeft het gesteund.
Het Cohesiefonds is onder meer opgericht om sommige lidstaten te helpen bij hun toetreding tot de eenheidsmunt: het communautaire manna werd toegekend als compensatie voor de te leveren begrotingsinspanningen om de Maastricht-criteria halen. Hierbij moet worden gezegd dat dit fonds een aandeel had in de goocheltruc dankzij welke sommige lidstaten alsnog tot de monetaire unie hebben kunnen toetreden.
De Fractie van onafhankelijken voor het Europa van de Nationale Staten heeft het principe zelf van de eenheidsmunt aangevochten. Ze kan bijgevolg alleen maar terughoudend zijn ten aanzien van dat fonds en het gebruik dat ervan wordt gemaakt, temeer daar het ernstige gebreken vertoont: betwistbare efficiëntie en financiële onregelmatigheden bij de besteding van de kredieten. Bovendien is het een instrument van federalistische herverdeling, dat eerder dient om de begunstigde regio's aan de Commissie te onderwerpen dan om hen in staat te stellen hun moeilijkheden te overwinnen.
Ingevolge de invoering van de eenheidsmunt dreigen de scheeftrekkingen tussen de staten nog te verergeren door de toename van het aantal bedrijfsverplaatsingen, hetzij naar landen of regio's die concurrerender zijn dan andere, hetzij uit regio's in moeilijkheden naar de belangrijke economische centra.
In die context is het Cohesiefonds geen echte oplossing voor de ernstige problemen van sommige Europese regio's maar wel een middel om de effecten ervan te milderen. Het kan ofwel een heel goede ofwel een heel slechte zaak zijn. Alles hangt af van hoe het zal worden gebruikt. Wat dat betreft hoed ik mij voor optimisme. De ervaring heeft mij immers geleerd dat een dergelijk instrument al te vaak opgevat is als een pressiemiddel om het ontstaan van een grote Europese gecentraliseerde staat, waarvan sommigen openlijk dromen, in de hand te werken.

Cox
Ik heb tegen dit verslag gestemd vanwege amendement 4 van de Europese Volkspartij. Met dit amendement wilde men alle lidstaten die deel uitmaken van de EMU in de toekomst van het Cohesiefonds uitsluiten. Ik ben in principe tegen een dergelijk voorstel daar een verslag over 1996 niet de inhoud van het toekomstig beleid mag bepalen.

Marinho
De Portugese socialistische afgevaardigden zullen tegen het verslag-Arias Cañete stemmen omdat amendement 4, dat de socialistische fractie in haar stemlijst beloofd had te zullen verwerpen, uiteindelijk met een nipte meerderheid aangenomen werd.
Het principe dat het Cohesiefonds er alleen nog is voor landen die niet aan de EMU deelnemen, is nieuw. Hoewel de Commissie dit principe meermaals verworpen heeft, wordt het toch ingevoerd en goedgekeurd zonder rekening te houden met eerder aangegane verbintenissen.
Deze stemming is een late wraakoefening en een bestraffing van de landen in het zuiden die aan de EMU deelnemen. Het amendement werd op een onverantwoorde manier ingediend door de EVP, met uitzondering van de Portugese en Spaanse leden, die ook tegen zullen stemmen. Om deze reden verwerpen wij het verslag.
Verslag-Klaâ (A4-0160/98)
Bernardini
Zoals elk jaar heeft de Commissie haar jaarverslag voorgelegd over de tenuitvoerlegging van de structuurfondsen. Het document dat ons Parlement ter bespreking wordt voorgelegd betreft het jaar 1996, meer bepaald het derde jaar van de programmeringsperiode.
Net als de rapporteur kunnen wij het gebruik van de structuurfondsen voor 1996 alleen maar toejuichen. Wij stellen immers vast dat 98 % van de vastleggingen en 95 % van de betalingen zijn uitgevoerd. Toch is het nog geen onverdeeld succes, want er zijn nog steeds problemen. Inderdaad, talrijke grote programma's hebben vertraging opgelopen en de complementariteit kon niet worden geregeld.
Wij kunnen tenslotte alleen maar de conclusies van onze rapporteur onderschrijven in verband met het feit dat onvoldoende communautaire initiatieven en innoverende maatregelen zijn uitgevoerd. Het valt inderdaad te betreuren dat het hier om meer dan 70 % van de niet-bestede kredieten gaat. Gelet hierop ben ik zeker dat ons Parlement - wanneer het zich over de hervorming van de structuurfondsen moet uitspreken - waakzaam zal zijn en concrete aanbevelingen zal formuleren.

Cushnahan
Dit is het achtste jaarverslag over de financiering door de structuurfondsen. Mevrouw Klaß heeft de klemtoon gelegd op een aantal vraagstukken en met name op de weinig tevredenstellende situatie van de bestedingen in het begin van de huidige programmeringsperiode. Deze situatie was echter in 1996 veel beter. Mijn land heeft het geld van de structuurfondsen altijd goed en efficiënt gebruikt. De succesvolle besteding van deze kredieten in Ierland heeft een belangrijke rol gespeeld in de economische prestaties van de "Keltische tijger" . Daarom is het des te belangrijker dat geen abrupt einde wordt gemaakt aan onze toegang tot de toekomstige structuurfondsen en het Cohesiefonds.
Ik hoop dat de Commissie ons de belofte kan doen dat Ierland wordt gekenmerkt als een "doelstelling 1-gebied in overgang" .

Darras
Mevrouw Klaß stelt ons een uitgebreid verslag voor waarin zowel de verbeteringen als de tekortkomingen van het Europees structuurbeleid worden onderzocht. 1996 was een heel belangrijk jaar in de programmeringsperiode 1994-1999: na twee jaar van vertragingen en moeilijkheden was 1996 een jaar met een intense activiteit.
Ik ben het volledig eens met de opmerkingen over de besteding van de financiële middelen en meer bepaald met het verzoek aan de lidstaten om de termijn van drie maanden voor de doorbetaling van kredieten aan de uiteindelijke begunstigden na te leven.
Hetzelfde geldt voor het partnerschapbeginsel, dat essentieel is wil men in een bepaalde regio of in een bepaald departement levensvatbare en efficiënte projecten op stapel zetten. Ik dring hier op aan omdat het mij, als verkozene van de regio Pas-deCalais en als lid van het toezichtcomité en van het planningcomité, noodzakelijk lijkt dat partnerschap te verdiepen, waardoor in de toekomst heel wat fouten kunnen worden voorkomen. Iedereen wint hierbij: de plaatselijke en regionale verkozenen, de territoriale ambtenaren en de sociale partners en tenslotte ook de lidstaat. Hetzelfde kan gezegd worden over het additionaliteitsbeginsel, dat de kern vormt van de Europese constructie.
Ik heb slechts een opmerking, of liever een verzoek: mevrouw Klaâ merkt terecht op dat "de opeenvolgende aanpassingen van de financiële vooruitzichten, die in de voorgaande jaren noodzakelijk waren op grond van de niet-besteding van beschikbare middelen, leidden tot een concentratie van de middelen op het eind van de lopende programmeringsperiode. Uit deze ontwikkeling moeten lessen worden getrokken voor een verbetering van de situatie in de komende programmeringsperiodes" .
Die kredieten mogen inderdaad niet verloren gaan, vooral als ze een programma betreffen dat om allerlei redenen vertraging heeft opgelopen. Zou een mogelijke oplossing er niet in kunnen bestaan de Europese Commissie om uitstel voor het betrokken programma te vragen? Ik vermeld dit omdat ik het in mijn regio Pas-de-Calais heb meegemaakt en wij aan een dergelijke oplossing denken.

Deprez
Iedereen zegt terecht dat de structuurfondsen een van de pijlers van de Europese constructie vormen, doordat ze bijdragen tot de economische en sociale samenhang. Ik was dan ook heel tevreden onze rapporteur te horen uitleggen dat na twee jaar van aarzelende pogingen, die voornamelijk te wijten waren aan vertragingen in de procedures voor de toelating van de programma's, de achterstand nu wordt goedgemaakt en dat 1996 dus het eerste jaar volledige uitvoeringsjaar van de programmeringsperiode is.
Net als onze rapporteur moeten wij evenwel ook oog blijven houden voor een aantal hangende problemen. Zo blijven het systematische toezicht en de systematische evaluatie van de genomen maatregelen voor praktische problemen zorgen die nog verre van opgelost lijken. Ook de participatie van de plaatselijke overheden en van de sociale partners laat nog te wensen over, hoewel dit een van de voornaamste ambities was voor de lopende periode.
Daarnaast is de ongelijkheid op technologisch vlak een zorgpunt. De gebieden van doelstelling 1 en 6 moedigen weliswaar het onderzoek en de technologische ontwikkeling aan, maar wel op een zeer ongelijke manier: de helft van de gebieden van doelstelling 1 beschikt amper over de nodige infrastructuur en geeft blijkt van weinig innovatievermogen; slechts een vierde heeft terzake een echt potentieel. Die vaststelling wordt bevestigd door het feit dat 60 % van de overheidsuitgaven voor civiel onderzoek en technologische ontwikkeling van de Unie in twee lidstaten geconcentreerd is: Duitsland en Frankrijk.
Samen met onze rapporteur menen wij dat de voorrang die in het kader van de structuurfondsen gegeven wordt aan OTO, telecommunicatie en telematica ertoe kan bijdragen de huidige ongelijkheden gedeeltelijk weg te werken. Niettemin moeten de regionale beleidsmakers en de mensen in het veld zich terdege bewust worden van het belang van onderzoek en technologische ontwikkeling in de context van internationale concurrentie zoals wij die thans kennen. Al te vaak nog bundelen zij hun inspanningen om op korte termijn activiteiten zonder toekomst in stand te houden ten koste van investeringen die perspectief bieden en kunnen zorgen voor de economische heropleving van hun regio.

Wibe
Ik vind het grote aantal onregelmatigheden in verband met de structuurfondsen schokkend. Aan deze kwestie had in het verslag meer aandacht besteed moeten worden. Als er voor een bedrag van 61 miljoen ecu gefraudeerd wordt binnen een subsidiesysteem, zoals in 1996 het geval was, dan is het tijd drastisch in te grijpen. Het zou het beste zijn de structuurfondsen op te heffen en het regionaal beleid terug te geven aan de lidstaten. Het is makkelijker om binnen een groot systeem te frauderen zonder ontdekt te worden. De meest logische conclusie zou zijn dat het huidige systeem niet kan blijven voortbestaan, ook al zegt de Commissie dat ze zich zal inzetten fraudegevallen op te sporen. Het systeem zou in plaats daarvan afgeschaft moeten worden, zodat er helemaal geen onregelmatigheden meer kunnen voorkomen.
Verslag-Viola (A4-0118/98)
Ahlqvist, Andersson, Theorin en Wibe
Wij stemmen voor amendement 6 dat benadrukt dat het opheffen van de taxfree-verkoop economische en sociale consequenties zal hebben. Wij willen er echter op wijzen dat deze consequenties niet alleen de eilandregio's zullen treffen maar ook verschillende Zweedse regio's, bijvoorbeeld de westkust, Skåne, het gebied rond Stockholm en het Kvarkengebied.
De veerdiensten zijn noodzakelijk voor samenwerking en uitwisseling. De taxfree-verkoop financiert in sommige gevallen tot wel 60 % van de kosten van deze vorm van vervoer. Als de taxfree-verkoop wordt opgeheven zonder een vorm van subsidie voor het voortzetten van de veerdiensten, brengt dit ernstige consequenties met zich mee voor de werkgelegenheid. De veerdienst als communicatiemiddel wordt getroffen. Dit zal op zijn beurt effect hebben op onder andere blijvende saamhorigheid, samenwerking tussen ondernemingen en een positieve ontwikkeling van de handel in de getroffen gebieden.

Apolinário
Het voorliggende verslag over de problemen van de eilandgebieden wil de specifieke maatregelen die tot nu toe voor de ultraperifere eilandgebieden voorbehouden waren, in feite uitbreiden tot alle eilandgebieden. Het rechtvaardigt dit voornemen met de opneming in het Verdrag van de specifieke bepalingen inzake het ultraperifeer en insulair karakter.
De specifieke situatie van de ultraperifere gebieden blijft evenwel een speciale aanpak vereisen, waarbij aandacht besteed wordt aan de bijzondere situatie van deze regio's, de enorme discontinuïteit en afstand tot het Europese vasteland en de specifieke ontwikkelingsproblemen.
Paradoxaal genoeg schrapt de Commissie in Agenda 2000 REGIS van de lijst van communautaire initiatieven en herhaalt zij in het voorstel voor een kaderverordening enkel dat de communautaire middelen van de structuurfondsen met 10 % zullen stijgen.
In een moeilijk handelskader en in het licht van financiële vooruitzichten die niet volstaan om de uitdagingen aan te gaan die de Unie wachten, mag aandacht voor het specifieke karakter van de eilandgebieden niet leiden tot een vermindering van de steun voor ultraperifere eilandgebieden.

Bernardini
Ingevolge de nieuwe bepalingen van het Verdrag van Amsterdam waarbij het specifieke karakter van de eilandregio's wordt erkend, dient ons Parlement zich op basis van het initiatiefverslag van onze collega uit te spreken over de nodige maatregelen om de handicaps van die regio's weg te werken.
Ikzelf sta achter de aanbevelingen van onze rapporteur, meer bepaald ten aanzien van de hervorming van de structuurfondsen. Hier wordt een kans geboden om die regio's een nieuwe dynamiek te geven, bijvoorbeeld door hun op fiscaal vlak een uitzonderingsregeling toe te staan. De Europese Commissie moet inzien dat overheidssteun absoluut nodig is, en dit, niet in tegenspraak met het Europees recht maar met een harmonische economische ontwikkeling van die eilandregio's als uiteindelijk doel.
Ook moet de reeds bestaande steun voor bepaalde sectoren worden verhoogd. Ik denk hier met name aan de milieubescherming. Die steun moet op een evenwichtige manier worden toegekend. Tenslotte moet een bijzondere inspanning worden geleverd op het gebied van het vervoer. Wij weten dat de meerkosten voor het vervoer van goederen en personen nadelig zijn voor het concurrentievermogen en de economische ontwikkeling van de eilanden. Wij moeten dan ook terzake passende maatregelen nemen in het kader van een geïntegreerd beleid.

Correia
Madeira, Porto Santo en de Azoren zijn sterk benadeelde eilandgebieden in de Europese Unie.
Het zijn tevens ultraperifere gebieden, die een aantal gemeenschappelijke kenmerken vertonen op structureel vlak en onder doelstelling 1 vallen, waar het BBP per hoofd van de bevolking lager ligt dan 75 % van het communautaire gemiddelde.
Alle eilanden hebben ongetwijfeld een aantal gemeenschappelijke kenmerken. Het is echter evenzeer juist dat een aantal van deze eilanden een economische ontwikkeling kennen die hen op hetzelfde niveau plaatst als een aantal van de rijkste lidstaten van de Europese Unie.
Het zou niet correct zijn verschillende situaties op dezelfde manier te behandelen en deze gebieden hebben dan ook geen specifieke steun nodig.
Ik vind het bijgevolg belangrijk het kaf van het koren te scheiden. De noodzakelijke solidariteit van de meest ontwikkelde landen van de Europese Unie met de meest benadeelde gebieden moet steunen op een aantal vooraf vastgelegde en gemakkelijke meetbare principes, zoals het BBP per hoofd van de bevolking, dat behouden moet blijven.
De heer Viola heeft prijzenswaardig werk geleverd. Jammer genoeg heeft zijn band met zijn eiland hem ertoe aangezet oplossingen te verdedigen die geen onderscheid maken en niet in overeenstemming zijn met het beginsel van economische en sociale samenhang.
Ik hoop dat wij dankzij het debat en de stemming over het verslag de verantwoordelijkheid van de Europese Unie ten aanzien van haar eilandgebieden opnieuw tot de juiste proporties kunnen terugbrengen, zonder dat dit ten koste gaat van wat het Verdrag inzake de ultraperifere gebieden bepaalt. Ik wil toch nog even in herinnering brengen dat alleen Madeira, de Azoren, de Canarische Eilanden en de Franse overzeese departementen ultraperifere gebieden zijn.

Cushnahan
De gemeenschappen op de eilanden in heel de Europese Unie zijn ernstig benadeeld. Ierland is zowel een eiland als een land met een aantal kleine eilanden voor zijn kust. Wij begrijpen de problemen dus volledig. Het verslag van de heer Viola is opportuun en komt op het juiste tijdstip. Wij zitten immers te wachten op de voorstellen voor de herziening van de verordeningen van de structuurfondsen.
Ik steun het voorstel volgens welke in de hervorming van deze fondsen rekening dient te worden gehouden met de specifieke behoeften van de eilanden. Dit is met name belangrijk voor de eilandbevolking van Ierland, daar wij waarschijnlijk onze doelstelling 1-status zullen verliezen. De voorstellen voor de toepassing van innoverende maatregelen in de sectoren vervoer, alternatieve energie en toerisme verdienen in ogenschouw te worden genomen. De vervaardiging "kwaliteitsproducten van eilanden" en de invoering van financiële en fiscale faciliteiten zijn eveneens interessante ideeën. Deze kunnen oplossingen bieden waarmee het voortbestaan van de levensstijl van eilandbewoners op lange termijn kan worden gegarandeerd.

Díez de Rivera Icaza
Heel kort om kenbaar te maken dat ik als rapporteur voor advies voor zal stemmen over een onderwerp dat voor de eilandregio's zo belangrijk is.
Ik ben ervan overtuigd dat de Commissie tijdens het lange en gepassioneerde debat van vandaag goede nota heeft genomen van onze verzoeken voor het invoeren van compensatiemaatregelen voor de eilandregio's en dat zij ook een passend antwoord weet te geven op de tweeledig insulaire situatie of de dubbele discriminatie van de kleinere eilanden met een bevolking van minder dan 100.000 inwoners, zoals bijvoorbeeld in het geval van Menorca. Gezien de korte beschikbare tijd verwijs ik naar mijn interventie van vandaag.

Ephremidis
Wij blijven bij onze mening dat het communautaire structuurbeleid nog steeds ontoereikend is. Dit is een beleid met veel te weinig geld, een beleid dat onrechtvaardig, oneerlijk is en alles over een kam scheert. Bovendien wordt hierin opzettelijk geen rekening gehouden met de specifieke behoeften van de verschillende regio's en gebieden.
Het hoeft dan ook niemand te verbazen dat een dergelijk scheefgetrokken beleid geen convergentie en samenhang, maar nog grotere verschillen en achteruitgang in de arme gebieden tot gevolg heeft. De berg- en eilandgebieden, waar het onderhavige verslag over gaat, zijn een typisch voorbeeld daarvan.
In het verslag staan enkele juiste opmerkingen en worden voorstellen gedaan. In de paragrafen 2 en 4 dwaalt men echter, wat de feitelijke doelstellingen betreft - samenhang en dergelijke - van het juiste spoor af.
Zo is de door de rapporteur betwiste limiet van 75 % van het BNP reeds veel te hoog. Daardoor worden talrijke gebieden met grote structurele problemen van steun uitgesloten. Onder deze gebieden bevinden zich ook de Griekse eilanden waar het BNP minder dan 60 % van het communautaire gemiddelde bedraagt. Deze eilanden vormen ongeveer 42 % van de bewoonde eilandgebieden in de Europese Unie.
Verder wordt voorgesteld de eilandgebieden te classificeren als NUTS III-gebieden. Indirect wil men op deze manier ook gedeelten van ontwikkelde gebieden in aanmerking laten komen voor financiële steun. Dat betekent dus dat voor de arme gebieden gewoon minder geld overblijft. Dit blijkt trouwens zonder meer ook uit de bedragen die in de periode 1994-1999 beschikbaar zijn gesteld aan Griekenland en Portugal. Deze zijn met ongeveer 20 % verminderd, terwijl daarentegen voor Duitsland en Spanje de bedragen met respectievelijk 45 % en 20 % zijn verhoogd.
Dit is een ongelijke behandeling, een regelrechte provocatie die zelfs nog erger wordt als men rekening houdt met het feit dat de Griekse eilanden zijn uitgesloten van deelneming aan de operationele programma's van de communautaire bestekken voor energie, vervoer en telecommunicatie, alhoewel juist dit de probleemsectoren in deze gebieden zijn.
Tot slot wil ik nog een weliswaar heel specifiek, maar daarom niet minder groot probleem noemen waar alleen de eilanden in de Egeïsche Zee mee te kampen hebben. Tot nu toe is daar ondanks herhaaldelijk verzoeken van onze kant nauwelijks aandacht aan geschonken. Het gaat om de expansionistische politiek van Turkije. Deze politiek wordt door allerlei machtige groepen in de Europese Unie eenvoudigweg door de vingers gezien, alhoewel juist deze politiek de grootste hinderpaal is voor de ontwikkeling van deze eilandgebieden. Het voor investeringen en allerlei andere activiteiten noodzakelijke vertrouwen kan immers niet worden opgebouwd.
Wij vrezen dat het communautaire beleid voor regionale ontwikkeling en structuurverbetering wordt uitgezet met een heel vreemde soort passer. De regionale steunprogramma's worden niet bepaald door de reële behoeften en de echte problemen, maar door de omvang van de in het spel zijnde belangen.

Girão Pereira
Op het moment dat een nieuw communautair bestek van start gaat, dat tot doel heeft het in het Verdrag gehuldigde principe of beter gezegd de doelstelling van economische en sociale samenhang te verwezenlijken, moeten wij mijns inziens oog hebben voor drie heel specifieke gebieden:
de plattelandsgebieden, die als gevolg van een onaangepast landbouwbeleid met een aanhoudende ontvolking en voortschrijdende woestijnvorming kampen; -de grote steden, die in hun geheel als rijke gebieden beschouwd worden, maar die veel ellende en sociale uitsluiting kennen; -tenslotte de eilandgebieden, die met heel specifieke problemen kampen en bijgevolg behoefte hebben aan specifieke structurele steun.Hoewel het een hele stap vooruit is dat in het Verdrag van Amsterdam een expliciete verwijzing naar deze specifieke gebieden is opgenomen - zij het in de vorm van een verklaring in bijlage en dus met minder juridisch gewicht -, moet dit blijk van politieke wil echt dringend in daden worden omgezet.
In het verslag-Viola wordt heel terecht de aandacht gevestigd op het probleem van het dubbele insulaire karakter. In vele archipels worden de ontwikkelingsinspanningen vaak naar het hoofdeiland/administratief centrum gekanaliseerd, zodat nieuwe regionale verschillen gecreëerd worden.
Ik steun dus het verslag-Viola.

Lindqvist
Het is positief dat er nu een speciaal verslag is opgesteld over de problemen van de eilandregio's van de EU. Ik steun het verslag in grote lijnen, maar wil de aandacht vestigen op het volgende:
Het risico bestaat dat het huidige voorstel dat in Agenda 2000 is gedaan over de toekomst van de structuurfondsen zal betekenen dat er minder EU-steun zal zijn dan nu het geval is, wanneer doelstelling 5b wordt opgeheven en de steun ondergebracht wordt in de meer algemene doelstelling 2.
Het voorstel dat in het verslag wordt gedaan om binnen doelstelling 1 speciale steun te verlenen aan eilanden is daarom positief. Ik wil vooral onderstrepen dat niet alle eilanden dezelfde problemen hebben omdat ze eilanden zijn. Het verschil tussen een groot eiland als het eiland waar de rapporteur vandaan komt, namelijk Sicilië, en de honderden kleine eilandjes van de scherenkust bij Stockholm, Åland en Turku is erg groot. Bij het doorvoeren van het voorstel dient hiermee rekening te worden gehouden.
Paragraaf 29 van het voorstel over een Europees jaar voor eilanden met eventueel een eilanden-forum in Brussel lijkt enigszins ongegrond. Een beter voorstel is de oprichting van een Europees orgaan voor scherenkusten, waarin jaarlijks de problemen van de eilanden besproken en de eilandprogramma's en structuurfondsen geëvalueerd kunnen worden op een Europees eiland.

Striby
Het verslag-Viola over de eilandregio's is een heel complete tekst die de nadruk legt op de natuurlijke handicaps en de sociaal-economische problemen van de eilanden. Het stelt terecht dat het gevoerde beleid moet worden aangepast aan hun specifieke karakter. Zo stelt het ten gunste van die regio's een hele reeks, soms interessante maatregelen voor, al geeft men bijwijlen blijk van overdreven ijver: compensatiemaatregelen voor de meerkosten inzake vervoer, bescherming en herwaardering van het culturele en het natuurlijke erfgoed, gezondheidskundige voorzieningen en gewondentransport, ontwikkeling van nieuwe energiebronnen om de eilanden minder afhankelijk te maken inzake energiebevoorrading, afvalbeheer.
Sommige van die maatregelen staan evenwel haaks op de overtuigingen van onze fractie: dit geldt bijvoorbeeld voor paragraaf 35 over het gemeenschappelijk landbouwbeleid waarin een correctiecoëfficiënt voor de steun wordt gevraagd die aangepast is aan de omvang van de landbouwbedrijven en aan het gebied waarin ze zijn gevestigd, en niet, zoals in ons voorstel, aan het aantal personen die effectief op het bedrijf werkzaam zijn.
Dit verslag vertoont evenwel een groot gebrek: zijn openlijk federalistische inslag. Het pleit vurig voor een geïntegreerd beleid ten gunste van de eilanden. Het wil de Commissie aanzienlijke bevoegdheden geven ten koste van de meest elementaire subsidiariteit. Het vraagt de Commissie projecten te cofinancieren, terwijl het gaat om middelen van de Europese Unie en niet van de Commissie. Het speelt ook met het idee om de fiscale maatregelen ten gunste van de eilanden te coördineren, hoewel fiscaliteit een van de pijlers van de soevereiniteit is.
Onze fractie is begaan met de problemen van de eilanden en heeft dat aangetoond door een tiental amendementen en verschillende verzoeken voor afzonderlijke stemmingen in te dienen teneinde komaf te maken met die federalistische inslag en het verslag aanvaardbaar te maken. Daarom kon de Fractie van onafhankelijken voor het Europa van de Nationale Staten het verslag-Viola niet steunen.

Fabre-Aubrespy
Mijnheer de Voorzitter, uw antwoord van daarnet heeft mij niet volledig overtuigd. Ik wil gerust aannemen dat het om een corrigendum ging en dat de overwegingen dus van A tot K gingen. Zeker is dat men ze op dat ogenblik had moeten rangschikken op basis van de stemlijst. U bent volgens mij een van de weinige ondervoorzitters die, als voorzitter van de vergadering, bij de stemming de juiste volgorde aanhoudt, namelijk eerst stemmen over de amendementen, vervolgens over de teksten waarop ze betrekking hebben en tenslotte over de eindtekst. Ik denk dan ook dat u in de gegeven omstandigheden over overweging K had moeten laten stemmen.

De Voorzitter
Ik dank u voor uw opmerking. Toch volgen alle voorzitters van de vergadering dezelfde procedure, die door de Voorzitter van ons Parlement is vastgelegd. Wij voeren ze alleen maar uit.
Ik stel vast dat het Parlement zijn agenda heeft afgehandeld.

Onderbreking van de zitting
De Voorzitter
Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement te zijn onderbroken.
(De vergadering wordt om 13.00 uur gesloten)

