Wyjaśnienia dotyczące sposobu głosowania
Jean-Pierre Audy  
na piśmie. -(FR) Jestem zadowolony, że Komisja Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych jednomyślnie przyjęła wspólne stanowisko Rady w sprawie specyficznego programu "Zapobiegać zażywaniu narkotyków i informować społeczeństwo” w ramach ogólnego programu "Prawa podstawowe i sprawiedliwość”, zgodnie z zaleceniem mojego kolegi Ingera Segelströma.
Żałuję, że Rada, przyjmując stanowisko Parlamentu, odrzuciła poprawki mające na celu umożliwienie Parlamentowi zablokowania decyzji Komisji w sprawie wdrożenia tego programu, zwłaszcza w przypadku wybierania rocznych priorytetów. Wyrażam także ubolewanie, że Komisja Europejska w swym oświadczeniu podczas sesji plenarnej uznała za stosowane stwierdzenie, że jej zobowiązanie do przekazania Parlamentowi Europejskiemu koniecznych informacji dotyczących projektów rocznych programów prac jest środkiem wyjątkowym. Program ten musi być pilnie rozpoczęty i dobrze, że komisja przyjęła wspólne stanowisko.
Pedro Guerreiro  
na piśmie. - (PT) Problem uzależnienia od narkotyków wymaga przyjęcia zespołu polityk przekrojowych, obejmujących, między innymi, zapobieganie, leczenie i reintegrację, a także walkę z handlem narkotykami, przestępczością zorganizowaną i praniem brudnych pieniędzy.
Polityki publiczne są najwyższym priorytetem, ponieważ uzależnienie od narkotyków na poważne indywidualne i społeczne konsekwencje, w szczególności wśród młodszych pokoleń.
Muszą im towarzyszyć inne polityki publiczne, nakierowane na poprawę warunków życia ludzi poprzez zagwarantowanie dostępu do opieki zdrowotnej, żywności, mieszkania, szkolnictwa, ukończenia szkoły i stabilnego zatrudnienia oraz poprzez ochronę praw do sprawiedliwego wynagrodzenia, wolności twórczej i korzystania z dóbr kultury, a także do sportu.
Pamiętając o celach i działaniach, specyficzny program "Zapobiegać zażywaniu narkotyków i informować społeczeństwo” opracowany na szczeblu UE może pomóc we wzbogaceniu wiedzy, poprawie wymiany informacji i zapobieganiu zażywania narkotyków, poprzez wsparcie i uzupełnienie środków podejmowanych przez każde państwo członkowskie. (Nieodpowiednia) kwota niemalże 21 milionów euro dla 27 państw członkowskich do wykorzystania w latach 2007-2013, także praktycznie i w pełni wykorzystana.
Jean-Pierre Audy  
na piśmie. -(FR) Głosowałem za wspaniałym sprawozdaniem mojego znakomitego czeskiego kolegi Miroslava Ouzký'ego w sprawie międzynarodowych przepisów zdrowotnych, zrewidowanych w 2005 r. przez Zgromadzenie Ogólne Światowej Organizacji Zdrowia (WHO). Celem tych przepisów jest zapobieżenie rozprzestrzenianiu się chorób i ochrona obywateli przez tymi chorobami, nie powodując zbędnego i kosztownego wpływu na handel międzynarodowy. Ten międzynarodowy mechanizm ochrony zdrowia musi być pilnie wdrożony w sposób skoordynowany w ramach Wspólnoty Europejskiej, ponieważ choroby zakaźne, jak podkreślił mój wspaniały francuski kolega Françoise Grossetête, stanowią zagrożenie i wyzwanie dla każdego kraju.
Te aspekty związane ze zdrowiem ponowne podniosą kwestię jakości kontroli na naszych granicach zewnętrznych, zarówno w odniesieniu do osób jak i towarów. Najważniejsze jest wsparcie rozwoju Europejskiego Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ESDC), założonego w 2004 r., oraz europejskiego systemu wczesnego ostrzegania i reagowania w odniesieniu do zagrożeń dla zdrowia publicznego, który musi wesprzeć szybkie i spójne stosowanie w państwach członkowskich UE międzynarodowych przepisów zdrowotnych (IHR).
Irena Belohorská
na piśmie - (SK) Z uwagi na to, że nie przeprowadzamy debaty na temat sprawozdania mojego kolegi pana Ouzký'ego w sprawie międzynarodowych przepisów zdrowotnych, chciałabym wyrazić moje zdanie na ten temat przynajmniej w ten sposób.
Intensyfikacja handlu międzynarodowego i większa mobilność w ramach UE zwiększyła niebezpieczeństwo międzynarodowych wybuchów chorób zakaźnych wewnątrz UE lub ich przenoszenia do Europy z innych kontynentów. Reakcja na takie epidemie, przy wykorzystaniu metod obronnych, jeśli ma być skuteczna, musi być zintegrowana i skoordynowana. Obecnie mamy w Europie Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ESDC), do obowiązków którego należy zwalczanie masowych epidemii. Jednocześnie państwa członkowskie są członkami Międzynarodowej Organizacji Zdrowia, która wydała międzynarodowe przepisy zdrowotne: dotyczą one także walki z chorobami, które mogą rozprzestrzeniać się z jednego kraju do drugiego.
Jest decyzja Komisji w sprawie systemu wczesnego ostrzegania i reagowania w odniesieniu do zapobiegania i kontroli chorób zakaźnych. UE ma także do dyspozycji kilka narzędzi finansowych, na przykład Fundusz Solidarności Unii Europejskiej i plan działań w zakresie zdrowia publicznego jako nowy instrument wczesnego ostrzegania i reagowania w nagłych, poważnych przypadkach. Jednocześnie zgodnie z zasadą solidarności państwa członkowskie posiadają kontrolę nad usługami medycznymi.
Biorąc pod uwagę ten złożony system bogatego prawodawstwa na kilku szczeblach, trudne będzie udzielenie szybkiej i jednogłośnej odpowiedzi w przypadku zagrożenia epidemią. Systemy UE i państw członkowskich muszą być lepiej połączone, tak abyśmy nie znaleźli się w sytuacji, w której będziemy mieć prawodawstwo wspólnotowe, które nie będzie dopasowane do gotowości państw członkowskich do szybkiej reakcji.
Ilda Figueiredo  
na piśmie. - (PT) Międzynarodowe przepisy zdrowotne przyjęte przez WHO (Międzynarodową Organizację Zdrowia) są nowym instrumentem ukierunkowanym na ochronę zdrowia na świecie. Zastąpiły one dawne powojenne przepisy, które koncentrowały się na kontroli na granicach, szczególnie kontroli zdrowia na statkach i kontroli zdrowia załogi statków i które obejmowały międzynarodowy system szczepień przeciwko żółtej febrze, do którego zostały stopniowo dodane kolejne szczepienia. Pojawienie się takich kwestii zdrowia publicznego jak gruźlica i malaria, a nawet nowszych, jak ptasia grypa i ryzyko pandemii grypy, sprawiły, że współpraca i informacja międzynarodowa w zakresie zdrowia publicznego stały się jeszcze pilniejsze.
Ostatnie zagrożenia epidemiami i pandemiami pokazały, że żaden kraj ani region nie jest odporny na problemy zdrowotne, ani nie jest w stanie zagwarantować zdrowia. Te nowe przepisy wpierają wymianę informacji i wzywają kraje do skoordynowania ich reakcji na światowe zagrożenia, uznając, że wszystkie kraje są ważne i że pomoc wzajemna na zasadnicze znaczenie.
W Portugalii do zdrowotnego nadzoru granic, międzynarodowych szczepień oraz poradnictwa podróżnego przywiązuje się coraz mniejszą wagę, w szczególności ze względu na zamknięcie przez obecny rząd regionalnych centrów zdrowia publicznego. Bez właściwego krajowego systemu nadzoru, uwaga przywiązywana do tych obszarów nadal będzie mierna.
Françoise Grossetête  
ma piśmie. -(FR) Głosowałam za tym sprawozdaniem. Dwadzieścia lat temu choroby zakaźne nie były postrzeganie jako poważne zagrożenie. Obecnie stanowią one ryzyko i wyzwanie dla każdego kraju. Zagrożenia takie jak pandemia grypy, malaria i gruźlica są zagrożeniem dla zdrowia z uwagi na mutację wirusów podnoszących odporność na antybiotyki oraz słabe systemy zdrowotne.
Nowe zagrożenia zdrowotne obejmują także choroby spowodowane żywnością, wypadkami chemicznymi, biologicznymi i jądrowymi lub atakami, zanieczyszczeniami przemysłowymi i zmianami klimatu. Czynniki te mogą zagrażać życiu milionów ludzi w wielu krajach.
Rozpowszechnianie się globalizacji i wzrost międzynarodowych przepływów i handlu pogarszają sytuację. A zatem bardzo istotna jest współpraca międzynarodowa w celu kontrolowania chorób zakaźnych. W tym celu zasadnicze znaczenie ma wyeliminowanie wszelkiego zbędnego oddziaływania na ruch i handel międzynarodowy.
Sprawozdanie to dostarcza dodatkowego bodźca dla państw członkowskich do dalszego rozwoju wspólnych działań opartych na wymianie dobrych praktyk. Wielkie znaczenie ma także wprowadzenie systemu wczesnego ostrzegania w przypadku poważnego zagrożenia pandemią w krajach sąsiadujących i państwach trzecich.
Miroslav Mikolášik  
na piśmie. - (SK) Chciałbym przedstawić uwagi dotyczące sprawozdania mojego kolegi, pana Ouzký'ego, w sprawie międzynarodowych przepisów zdrowotnych, które poparłem moim głosem.
To narzędzie prawne jest konieczne w celu zapewnienia, w skoordynowany sposób, zapobiegania, ochrony, a w szczególności kontroli w przypadkach rozprzestrzeniania się choroby. Jednocześnie narzędzie to zapewnia, że reakcja ze strony sektora zdrowia publicznego będzie adekwatna do zagrożeń, które powstały.
Ten standard, który został jako pierwszy przyjęty przez kraje członkowskie Międzynarodowej Organizacji Zdrowia (1951 r.), był już od tego czasu czterokrotnie zmieniany. Jego stopniowe wdrożenie w obecnej formie rozpoczęło się w czerwcu 2007 r.
Tekst ten dostarcza wyraźnie określonej interpretacji stanowiska UE przyjętego przez Komisję i wyjaśnia rolę UE we wdrażaniu międzynarodowych przepisów zdrowotnych. Analizuje także istnienie i rolę Europejskiego Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ESDC) i systemu wczesnego ostrzegania i reagowania na zagrożenia dla zdrowia publicznego (EWRS).
Przyczyni się on do ochrony zdrowia naszych obywateli i z tego powodu z zadowoleniem przyjmuję jego przyjęcie.
Jean-Pierre Audy  
na piśmie. - (FR) Głosowałem za projektem rezolucji złożonym przez kilka grup politycznych, w tym Grupę Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci) i Europejskich Demokratów (PPE-DE) w sprawie celów UE podczas 8. posiedzenia Konferencji Stron Konwencji ONZ w sprawie zwalczania pustynnienia (UNCCD), które odbędzie się w Madrycie w dniach 3-14 września 2007 r. Jedną z godnych uwagi konsekwencji obecnego ocieplania się naszej planety jest to, że wysusza ono źródła poprzez odparowanie i obniża poziom wody w rzekach i basenach wód podziemnych, niszcząc w ten sposób powierzchniową strukturę gleby. Zgodnie z Programem ONZ do spraw Ochrony Środowiska pustynnienie dotyka obecnie ok. 25-30% powierzchni lądów na świecie, stanowiąc zagrożenie dla 1,2 do 2 mld ludzi z co najmniej 100 państw. Na szczeblu światowym pustynnienie wzrasta, prowadząc do ubóstwa, przymusowej migracji i konfliktów. Moim zdaniem Unia Europejska pilnie potrzebuje wdrożenia wspólnotowej polityki wodnej, nie tylko w odniesieniu do jakości, ale także do ilości wody.
Glyn Ford  
na piśmie. -Popieram tę wspólną rezolucję dotyczącą Konwencji ONZ w sprawie zwalczania pustynnienia i posiedzenie, które odbędzie się w Madrycie. Jak wiemy pustynnienie dotyka ok. 25-30% powierzchni lądów na świecie, stanowiąc zagrożenie dla 1,2 do 2 mld ludzi - z czego wielu żyje w głębokim ubóstwie - z co najmniej 100 państw.
W konsekwencji zmian klimatycznych i interwencji ludzkiej w zakresie wycinania lasów i nadmiernej eksploatacji ziem przez gospodarstwa rolne, coraz większa powierzchnia lądów na świecie staje się pustynią. Prowadzi to do wzrostu ubóstwa, przymusowej imigracji i konfliktów. Jednym z obrazujących ten problem przykładów jest Darfur, gdzie pustynnienie doprowadziło do skomplikowanego konfliktu pomiędzy pasterzami i rolnikami, ponieważ rolnicy kierowali się na wschód na ziemie pasterzy, wraz z pokoleniem setek tysięcy uchodźców, gwałtami, okaleczeniami i morderstwami. Tylko zdecydowane i pilne działania na szczeblu międzynarodowym mogą powstrzymać Darfur od tego, aby był on pierwszym spośród wielu podobnych przykładów konfliktów, których główną przyczyną jest pustynnienie.
Luís Queiró  
na piśmie. - (PT) Niezależnie od braku naukowej zgody co do kwestii środowiskowych, nie ulega wątpliwości, jak zauważono z rezolucji, że skrajne zdarzenia klimatyczne jak powodzie i susze związane z zmianami klimatu stają się coraz częstsze i coraz bardziej drastyczne w zakresie skutków, pogłębiając jeszcze zagrożenie i negatywne gospodarcze i społeczne skutki pustynnienia.
Nie ulega także wątpliwości, że te negatywne konsekwencje są odczuwane zarówno przez kraje bezpośrednio dotknięte, jako przez kraje sąsiadujące. Przynajmniej z tego powodu, biorąc pod uwagę, że Unia Europejska musi uwzględniać, że graniczy z obszarami, które podlegają procesowi pustynnienia, następny szczyt UE-Afryka musi w sposób konsekwentny i spójny zająć się tą kwestią.
Ponadtoa w odniesieniu do innego szczebla zdecydowanie wartego nadmienienia, kwestia pustynnienia jest także istotna w ramach samej Unii Europejskiej. Dlatego też bezwzględnie zasadnicza reforma WPR (wspólnej polityki rolnej) musi uwzględniać konieczność zwalczania pustynnienia, wraz z polityką ukierunkowaną na ludzi mieszkających na obszarach wiejskich, która także jest bardzo ważna.
Należy żywić nadzieję, że zarówno polityka jak i politycy przyjmą długookresowe podejście, aby napotykane problemy mogłyby być rozwiązane we właściwym czasie. Tak jest w przypadku pustynnienia: książki historyczne są pełne lekcji, których musimy nauczyć się we właściwym czasie.
Brian Simpson  
na piśmie. -Pustynnienie jest poważnym problemem, który dotyka wielu części świata i ważne jest, aby zająć się tym problemem na szczeblu światowym.
Brak działań doprowadzi do poważnych problemów dla wielu ludzi, w szczególności w rozwijającym się świecie, i dlatego też ONZ, z naszym wsparciem, powinna podjąć działania właśnie teraz.
Głosuję za wspólną rezolucją, ale żywię nadzieję, że jest to początek procesu zajmowania się tym problemem i że w nadchodzących latach nie będziemy żałować naszego braku działania w momencie, gdy została nam dana taka możliwość.
Pustynnienie jest katastrofą, której musimy uniknąć. Ta rezolucja jest pierwszym krokiem. My, jako Unia Europejska, musimy objąć przewodnictwo w odwróceniu tej tendencji.
Peter Skinner  
na piśmie. - Poparłem rezolucję w celu położenia nacisku na dalsze działania mające na celu zajęcie się tym coraz poważniejszym problemem. W szczególności, obawiam się, że problem jest niewidoczny dla wielu z "rozwiniętego” świata, ponieważ skutki często występują w świecie "nierozwiniętym”. Sytuacja w Darfurze jest przykładem, gdzie głównym powodem konfliktu jest pustynnienie.
Koenraad Dillen
- (NL) Panie przewodniczący! Parlament może nadać pełne znaczenie polityce praw człowieka prowadzonej oficjalnie przez Unię Europejską, ale w rzeczywistości klauzule dotyczące praw człowieka w umowach zawieranych z wieloma krajami arabskimi lub afrykańskimi często pozostają martwą literą i nie istnieje aktywna i spójna polityka praw człowieka.
Ponadto, co z polityką wobec Chin, gdzie dla każdego jest jasne, że interesy handlowe i gospodarcze Unii i jej państw członkowskich zyskują pierwszeństwo przed prawami człowieka?
Najważniejsza jednakże jest oczywiście polityka wobec Turcji. Podczas gdy sprawozdanie stale odwołuje się do praw kobiet, Europa trzyma drzwi szeroko otwarte dla tego islamskiego kraju, gdzie sytuacja w zakresie praw kobiet staje się coraz gorsza do kiedy AKP doszła do władzy. W każdym razie nasza grupa i partia Vlaams Belang nie będzie już podzielać tej hipokryzji.
Frank Vanhecke
- (NL) Panie przewodniczący! Mój kolega pan Dillen właśnie bardzo słusznie nawiązał do wielkiej przepaści pomiędzy, z jednej strony, oficjalną retoryką Europy, a z drugiej strony, konkretną polityką Unii Europejskiej w zakresie praw człowieka.
Chciałbym dodać coś do tego. O ile Europa propaguje wartości otwartego społeczeństwa zachodniego, a nade wszystko wolność wypowiedzi na całym świecie, poprzez dialog na temat prawa człowieka, który jest tutaj tak oklaskiwany, ale pozbawiony treści, wciąż dostrzegamy, że w naszej własnej urzędowej stolicy europejskiej, w Brukseli, obrońcy tejże samej europejskiej wartości wolności wypowiedzi są uciszani. Myślę, że Parlament i jego przewodniczący powinni sprzeciwić się dyktatowi burmistrza Brukseli, z Partii Socjalistycznej, panu Thielemansowi, który zakazuje demonstracji przeciwko rozwojowi nietolerancyjnego islamu w naszej własnej stolicy europejskiej i we wszystkich naszych krajach europejskich. W każdym razie będę w przyszły czwartek, 11 września, demonstrować wraz z innymi, właśnie przed budynkiem Parlamentu Europejskiego, w imię wolności wypowiedzi i przeciwko rozwojowi islamu.
Jean-Pierre Audy  
na piśmie. -(FR) Głosowałem za sprawozdaniem opracowanym przez moją koleżankę z Hiszpanii, Elenę Valenciano Martínez-Orozco w sprawie dialogu dotyczącego praw człowieka oraz konsultacji związanych z prawami człowieka prowadzonymi z państwami trzecimi. Prawa człowieka stanowią część podstawowych wartości Unii Europejskiej i bardzo ważne jest zapewnienie, aby znajdowały się one automatycznie w centrum polityki dialogów UE z krajami trzecimi. Rada musi systematycznie stosować klauzulę praw człowieka i demokracji we wszystkich umowach i stosunkach z krajami trzecimi.
W konsekwencji, popieram ideę zwiększenia spójności międzyinstytucjonalnej i znalezienia sposobów poprawy koordynacji pomiędzy poszczególnymi instytucjami UE (Radą, Komisją i Parlamentem) poprzez ustanowienie międzyinstytucjonalnych relacji trójstronnych w zakresie dialogu politycznego, dialogów na temat praw człowieka oraz konsultacji. W czasie, gdy wartości erodują na planecie, która jest coraz bardziej skomplikowana, UE musi zapewnić poszanowanie wartości powiązanych z prawami człowieka i demokracją we wszystkich jej projektach i programach, zwłaszcza tych, które dotyczą pomocy na rozwój oraz współpracy technicznej, handlowej i finansowej.
Patrick Gaubert  
na piśmie. -(FR) Sprawozdanie opracowane przez Elenę Valenciano w sprawie przebiegu dialogu dotyczącego praw człowieka oraz konsultacji związanych z prawami człowieka, prowadzonych z krajami trzecimi, właśnie zostało przyjęte znaczną większością głosów i gratuluję sprawozdawczyni jej szczegółowej pracy.
W sprawozdaniu słusznie stwierdzono, że kwestiami praw człowieka należy się zająć w ramach całościowej polityki dialogu prowadzonego z krajami trzecimi. W rzeczywistości wspieranie praw człowieka jest podstawową częścią polityki zewnętrznej oraz polityki rozwoju UE.
Jestem także zadowolony, że w sprawozdaniu wezwano Radę i Komisję do włączenia w główny nurt rozważań dialogu i procedur konsultacyjnych. Wzmocnienie spójności i współpracy międzyinstytucjonalnej sprawiłoby, że polityka UE w zakresie prawa człowieka byłaby bardziej wiarygodna na scenie międzynarodowej. Pożądane byłyby także obiektywna ocena i monitoring.
Wreszcie, w sprawozdaniu podkreślono znaczenie zapewnienia przejrzystości tych dialogów na szczeblu UE i wzmocnienia roli Parlamentu Europejskiego w tym względzie. Z wszystkich tych powodów podczas ostatecznego głosowania na posiedzeniu plenarnym poparłem przyjęcie tego sprawozdania.
Pedro Guerreiro  
na piśmie. - (PT) Bez wątpienia zasadnicze znaczenie ma wspieranie uniwersalności i niepodzielności praw człowieka, "oznaczających nie tylko prawa obywatelskie i polityczne, ale także prawa społeczne, gospodarcze i kulturowe”.
Jednakże istnieją sprzeczności w tym sprawozdaniu: na przykład, stwierdzając, że dialog z krajem trzecim na temat praw człowieka będzie prowadzony w porozumieniu z tym krajem, jednocześnie grozi się w nim, że w przypadkach, gdy kraj ten odrzuci dialog, UE musi rozpatrzyć szczególne działania w tym kraju, wykorzystując do tego celu "instrument finansowy na rzecz promowania demokracji i praw człowieka na całym świecie”.
Czy państwa członkowskie zgodzą się na wzajemne zastosowanie tego środka? Oczywiście nie, ponieważ "dialog” na temat praw człowieka z krajami trzecimi nie oznacza poddawania pod dyskusję praw człowieka w UE, ale w tychże krajach.
Przykład ten pozwala zilustrować rzeczywisty cel, którym jest próba wykorzystania praw człowieka jako instrumentu wywierania presji i oddziaływania, w sposób wygodny dla głównych sił europejskich i w ich interesie. Sprawozdanie, świadome tej możliwości, której faktycznie nie popiera, podkreśla konieczność zapewnienia "spójności” i "wiarygodności” ze strony UE. Przemilczenie kwestii nielegalnych lotów CIA mówi samo za siebie.
David Martin  
na piśmie. - Poparłem to sprawozdanie, w którym wezwano Komisję i Radę do zapewnienia większego stopnia spójności w ramach dialogów prowadzonych przez UE z krajami trzecimi na temat praw człowieka. W szczególności, popieram wezwanie do większego zaangażowania Parlamentu w treść prowadzonych dialogów i wezwanie do stosowania ściślejszych kryteriów i mechanizmów kontrolnych.
Andrzej Jan Szejna  
na piśmie. - Głosuję za przyjęciem sprawozdania w sprawie funkcjonowania prowadzonych z krajami trzecimi dialogów i konsultacji dotyczących praw człowieka.
W sprawozdaniu poruszono bardzo ważną kwestię odpowiedniej reprezentacji Parlamentu Europejskiego w dialogach i konsultacjach prowadzonych przez Unię Europejską z krajami trzecimi. Sprawy związane z prawami człowieka powinny być systematycznie uwzględniane w harmonogramie prac Unii Europejskiej. Przy czym musimy zapewnić, że Parlament Europejski jest odpowiednio zaangażowany we wszelkie sprawy związane z prawami człowieka.
Jan Andersson, Göran Färm, Anna Hedh u Inger Segelström  
na piśmie. - (SV) Zdecydowaliśmy się nie poprzeć sprawozdania, ponieważ ma ono na celu podkopanie pewnych dobrych zamiarów Komisji, aby stworzyć bardziej zrównoważone rybołówstwo.
Rybołówstwo w UE musi stać się bardziej zrównoważone pod względem środowiskowym, aby chronić zarówno środowiska morskie jak i długookresową trwałość sektora rybołówstwa.
Jean-Pierre Audy  
na piśmie. -(FR) Głosowałem za bardzo dobrym sprawozdaniem z własnej inicjatywy opracowanym przez moją wspaniałą koleżankę s Hiszpanii Carmen Fragę Estévez w odpowiedzi na komunikat Komisji w sprawie wprowadzenia zasady zrównoważenia w rybołówstwie UE przy pomocy podejścia opartego na maksymalnie podtrzymywalnym odłowie.
Tak jak pani Fraga Estévez jestem zadowolony, że Komisja potwierdza, że obecna polityka zarządzania rybołówstwem nie powiodła się i z zadowoleniem przyjmuję wniosek, aby stworzyć nowy model zarządzania, umożliwiający zapewnienie odzyskania zasobów, dostosowanie wysiłków czynionych w tym zakresie do rzeczywistych warunków w rybołówstwie oraz poprawę wiarygodności i stabilności zasobów rybnych.
Niemniej jednak, ważne jest dostosowanie ostrożnego podejścia i rozważenie naszych zdolności w zakresie rybołówstwa w odniesieniu do wymogów konsumpcji w Europie i na świecie, a także położenie nacisku na troskę o zasoby. Ponadto, jakakolwiek zmiana w zakresie polityki Unii dotyczącej rybołówstwa będzie musiała obejmować odpowiednie i akceptowalne pod względem finansowym mechanizmy kompensacji, co będzie wymagać oceny prawnego i społeczno-gospodarczego oddziaływania ostatecznego wniosku.
Pedro Guerreiro  
na piśmie. - (PT) Zrównoważony rozwój zasobów rybnych jest bardzo ważny dla zapewnienia działalności w zakresie rybołówstwa i żywotności sektora rybołówstwa w długim okresie.
Ochrona zrównoważonego rozwoju zasobów poprzez wdrożenie długookresowych planów i krótkookresowych środków musi bez wątpienia obejmować ocenę ich społeczno-gospodarczych konsekwencji i w konsekwencji zapewnienie środków finansowych gwarantujących stałe istnienie jednostek pływających, zatrudnienia i dochodu w sektorze i dla rybaków. Naszym zdaniem, jest to związek, który najlepiej wyraża zasadę maksymalnie podtrzymywalnego odłowu i który musi się znajdować u podstaw jej stosowania.
Innymi słowy, "maksymalnie podtrzymywalny odłów” nie może być wykorzystany jako instrument wspierania (jeszcze większego) przeznaczania jednostek pływających do rozbiórki i niszczenia miejsc pracy.
Plany i środki zapewnienia zrównoważonego rozwoju zasobów muszą być oparte na badaniach naukowych z zakresu rybołówstwa, nie zapominając o innych środkach, które uwzględniają konsekwencje czynników naturalnych i tych, które wynikają z działań ludzkich, mających wpływ na ekosystemy morskie. Dlatego też zaproponowaliśmy wprowadzenie do sprawozdania konieczności zwiększenia w siódmym programie ramowym na rzecz badań i rozwoju technologicznego środków przeznaczonych na badania naukowe z zakresu rybołówstwa.
Wreszcie, musimy podkreślić, że udział rybaków w określeniu wszystkich tych polityk ma fundamentalne znaczenie.
Zuzana Roithová
(CS) Panie przewodniczący! Poparłam kompromisowe stanowisko Parlamentu Europejskiego w sprawie przeglądu dorobku prawnego w dziedzinie ochrony konsumentów w Unii.
W sprawozdaniu zaproponowano ulepszenia dla pół miliarda obywateli w zakresie egzekwowania swych praw dotyczących wycofania się z umowy, dostawy towarów, gwarancji ustawowej, metod obliczania terminów, w których możliwe jest wycofanie się z umowy, nieuczciwych klauzul umownych, umów dostarczających treści cyfrowe oraz aukcji prowadzonych on-line.
Po wyrażeniu mojego poparcia uważam jednak, że biorąc pod uwagę, iż Komisja przygotowuje najszerszy jak dotychczas przegląd dorobku prawnego w dziedzinie ochrony konsumentów, Parlament mógłby domagać się bardziej nowoczesnych, innowacyjnych i dalej idących zmian, w szczególności w następujących obszarach:
wyższego poziomu ochrony konsumenta w handlu zagranicznym;
uproszczenia transakcji transgranicznych w odniesieniu do konsumentów i przedsiębiorców;
wzmocnienia właściwego stosowania przepisów wspólnotowych przez państwa członkowskie oraz dostosowania do tych przepisów;
podniesienia umiejętności rozumienia informacji przez konsumentów; oraz
skutecznego wykonywania praw konsumenta zagranicą.
Wierzę, że wniosek Komisji będzie bardziej odważny. Wiem, że pani komisarz Kuneva jest zaangażowana w wykonywanie takich wymagających zadań jak to.
Jean-Pierre Audy  
na piśmie. -(FR) Głosowałem za sprawozdaniem z własnej inicjatywy opracowanym przez moją koleżankę Béatrice Patrie dotyczącym zielonej księgi w sprawie przeglądu dorobku prawnego w dziedzinie ochrony konsumentów, biorącym pod uwagę w szczególności ustalony cel modernizacji, uproszczenia i poprawy ram regularnych w odniesieniu do przedsiębiorców i jednostek, ułatwiając w ten sposób handel transgraniczny i podnosząc zaufanie konsumentów. Stosowne jest zadanie sobie pytania na temat ram prawnych, zwłaszcza w odniesieniu do rozwoju e-handlu, czy gładkie funkcjonowanie rynku wewnętrznego oferuje odpowiednią równowagę pomiędzy wysokim poziomem ochrony konsumenta a konkurencyjnością przedsiębiorstw, wraz ze ścisłym przestrzeganiem zasady pomocniczości. W sprawozdaniu tym przedstawiono pewne interesujące idee dotyczące ogólnego podejścia legislacyjnego, ograniczenia nieuczciwych warunków, harmonizacji prawodawstwa, prawa do wycofania się z umowy, sprzedaży towarów konsumenckich i wreszcie skutecznego stosowania prawa ochrony konsumenta.
Ilda Figueiredo  
na piśmie. - (PT) Wyrażamy ubolewanie, że większość posłów do Parlamentu Europejskiego odrzuciła przedstawione wnioski. Będzie to oznaczać wyboistą drogę w kierunku uproszczenia prawodawstwa dotyczącego praw konsumenta. Możemy stanąć wobec próby zmniejszenia i ograniczenia tych praw, w szczególności w krajach, gdzie są one bardziej rozwinięte.
Wyrażamy ubolewanie, że wniosku przedstawione przez moją grupę zostały odrzucone, w szczególności te dotyczące określenia ograniczonego zestawu ogólnych zasad wspólnych dla wszystkich wertykalnych instrumentów ochrony konsumenta: zapewniłoby to wysoki poziom ochrony konsumenta, wraz ze wdrożeniem zatwierdzonej metody minimum harmonizacji połączonej z zasadą kraju przeznaczenia, aby nie podważać obowiązującego prawodawstwa krajowego.
Jak powiedzieliśmy, byłoby nie do zaakceptowania w przypadku dyrektywy dotyczącej praw konsumenta powrócenie do jakiejkolwiek zasady kraju pochodzenia jako zasady ogólnej, co usiłowano uczynić w pierwotnej wersji dyrektywy w sprawie liberalizacji usług.
Biorąc pod uwagę, że sprawozdanie wciąż zawiera kilka sprzeczności i negatywnych aspektów, głosowaliśmy przeciwko niemu i będziemy dokładnie śledzić rozwój sytuacji.
Hélène Goudin i Nils Lundgren  
na piśmie. -Pewna spójność w zakresie polityki ochrony konsumenta, jak ustalone minimalne poziomy ochrony konsumenta, może stymulować wolę konsumentów dokonywania zakupów towarów i usług w innym państwie członkowskim UE, a w związku z tym wspierać rozwój gładko funkcjonującego rynku wewnętrznego. Niemniej jednak chcielibyśmy podkreślić, że konsumenci nabywają także wiele towarów w krajach i regionach spoza UE, takich jak Stany Zjednoczone lub Azja. Rola instytucji UE w tym zakresie nie może być zatem przeceniana.
Bardzo istotne jest, aby podejmowane środki UE były proporcjonalne i aby zasada pomocniczości była w pełni przestrzegana w każdych okolicznościach. A zatem sprzeciwiamy się kilku wnioskom, jakie zostały przedstawione wcześniej w Parlamencie Europejskim, takim jak inicjowane przez UE kampanie informacyjne dla konsumentów, informowanie konsumentów na szczeblu UE (czym można zająć się na szczeblu krajowym lub poprzez dobrowolną współpracę pomiędzy istniejącymi władzami w państwach członkowskich) i finansowanie przez UE władz i instytucji.
Obecne sprawozdanie Parlamentu Europejskiego i zielona księga Komisji w sprawie przeglądu dorobku prawnego w dziedzinie ochrony konsumentów są jednakże co do zasady dobrze wyważone i tworzą prostsze i łatwiej przewidywalne ramy prawne. Postanowiliśmy zatem głosować za w głosowaniu końcowym.
Anna Hedh  
na piśmie. - (SV) Z zadowoleniem przyjmujemy przegląd dorobku prawnego w dziedzinie ochrony konsumentów i uważamy go za pozytywny krok, którego różnice, braki i powtórzenia proponujemy obecnie zbadać. Nie dostrzegamy żadnego ogólnego problemu w zakresie harmonizacji, która upraszcza i przynosi korzyści dla konsumentów i przedsiębiorców europejskich w zakresie, w jakim nie oznacza to, że musimy w jakimkolwiek stopniu obniżyć nasze własne poziomy ochrony konsumenta, które wywodzą się z długiej tradycji szwedzkiej ochrony konsumenta. Chcieliśmy zatem wprowadzić gwarancję ochrony konsumenta i żałujemy, że Parlament nie podzielił naszego stanowiska.
Astrid Lulling  
na piśmie. - (FR) Nie mogłam zagłosować za sprawozdaniem pani Patrie z uwagi na sformułowanie ustępu 2, który zaleca, aby dokonano rewizji dyrektywy 2000/31/WE w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego. Moim zdaniem obowiązująca dyrektywa, która stanowi m.in., że mającą zastosowanie stawką podatku VAT jest stawka kraju pochodzenia spółki, bardzo dobrze w praktyce funkcjonuje.
Dlaczego mielibyśmy zmieniać tą wspaniałą dyrektywę w celu wprowadzenia systemu, w którym konsument musi płacić podatek VAT za te usługi w kraju przeznaczenia? Prowadziłoby to do totalnego chaosu dla wszystkich tych, których to dotyczy: zarówno dla organów podatkowych, które będą musiały zarządzać kwotami podatku VAT pochodzącymi od spółek mających siedziby w 27 różnych krajach i dla spółek, których to dotyczy, które będą musiałby zgłosić się do 27 różnych reżimów podatku VAT.
Taka sytuacja byłaby nie do zaakceptowania i hamowałaby swobodę przepływu towarów, stanowiąc w ten sposób przeszkodę prawie nie do pokonania dla jednolitego rynku usług elektronicznych.
Marcin Libicki
Panie Przewodniczący! Chciałbym tylko poinformować, że w głosowaniu elektronicznym nad sprawozdaniem Patrie dwa razy chciałem głosować za poprawką, ale niestety mój terminal nie zadziałał. Proszę o odnotowanie tego.
Przewodniczący
Dziękuję panu, panie Libicki. Zostanie to odnotowane w protokole.
