

Antonio Tajani (PPE-DE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, ik wil dit Huis op de hoogte brengen van de aanval op een Europees militair konvooi die vanochtend in Nassiriya, Irak, heeft plaatsgevonden. Drie Italiaanse en een Roemeense soldaat zijn om het leven gekomen. Laten wij, als Europese afgevaardigden, stilstaan bij het offer dat deze Europese burgers hebben gebracht. Zij deden simpelweg hun werk en vervulden hun plicht teneinde de vrede te bevorderen. 
De Voorzitter.
   – Dank u wel, mijnheer Tajani, en dank voor het feit dat u ons dit hebt meegedeeld. De leden van dit Huis zullen uw woorden ongetwijfeld onderschrijven. 
Monica Frassoni (Verts/ALE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, uiteraard ben ik het ook eens met de opmerkingen die de heer Tajani heeft gemaakt, alhoewel ik graag zou willen toevoegen dat het wellicht tijd is om de troepen uit Irak terug te trekken.
Ik heb echter het woord gevraagd op grond van artikel 22, dat betrekking heeft op de plichten van het Bureau. Ik verwijs in het bijzonder naar hetgeen gisteren binnen het Bureau is gebeurd, toen besloten is de Europese burgers de mogelijkheid te ontzeggen om zich in een van hun eigen officiële landstalen tot de communautaire instellingen te richten. Die beslissing van het Bureau is geenszins een administratieve keuze, gezien het feit dat er geen kosten voor het Parlement aan verbonden zouden zijn.
Het is een politieke beslissing, en om die reden wordt dit besluit door mijn fractie aangevochten. We zijn voornemens deze kwestie in de Conferentie van voorzitters aan de orde te stellen. Een besluit als dit, waardoor het burgers onmogelijk wordt gemaakt om te communiceren op een manier die reeds door de Commissie en de Raad is goedgekeurd, kan niet door een Vergadering als die van ons aangenomen worden. Ik heb het woord enkel gevraagd om onze positie ten opzichte van de plichten van het Bureau uit te leggen. 
De Voorzitter.
   – Hartelijk dank, mevrouw Frassoni. Mevrouw Frassoni doelt met haar opmerking op de uitkomst van een vergadering van het Bureau gisteravond; ik neem aan dat nog niet alle afgevaardigden daarvan op de hoogte zijn.
Mevrouw Frassoni, ik raad u aan u schriftelijk tot de Voorzitter te wenden voor deze kwestie, maar ik raad u tevens aan de secretaris-generaal en de medevoorzitter van uw fractie ervan op de hoogte te stellen, en de zaak aan de Conferentie van voorzitters voor te leggen. De kwestie die u aan de orde stelt, is gisteren door een stemming in het Bureau beslist, zij het met miniem verschil van stemmen. Wilt u deze zaak heropenen, dan zult u dat zeker via de fracties moeten doen. Ik ben ervan overtuigd dat zij de kwestie ter hand zullen nemen en zich schriftelijk tot de Voorzitter zullen wenden. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is het verslag (A6-0072/2006) van Gary Titley, namens de Commissie vervoer en toerisme, over verkeersveiligheid: eCall naar de burger brengen (2005/2211(INI)). 
Gary Titley (PSE ),
   . – Mevrouw de Voorzitter, stelt u zich de volgende scène eens voor: het is een donkere, stormachtige nacht, het is koud, het regent en het waait, en u rijdt over onbekende wegen. U bent misschien wel verdwaald. Plotseling duikt er iets voor u op. Bij het uitwijken raakt u een boom en door de klap verliest u het bewustzijn. Op dat moment kan een betrekkelijk licht ongeval zeer ernstig worden: u kunt in een shock raken, of onderkoeld; u kunt bloedingen hebben die fataal kunnen zijn als ze niet worden gestelpt; en ingeval u bij bewustzijn blijft: weet u waar u bent? Kent u het alarmnummer 112? En hebt u wel een mobiele telefoon, of is uw batterij leeg? In al die omstandigheden kan een betrekkelijk licht ongeval dodelijk zijn. Waar het om gaat is het zogenaamde "gouden uur"-principe: wie binnen een uur medische hulp krijgt heeft niet alleen meer kans het er levend af te brengen, maar ook meer kans minder ernstig letsel op te lopen.
Vandaar de noodzaak van eCall, een pan-Europese dienst voor noodoproepen in voertuigen, gestoeld op het alarmnummer 112. Als u een ongeluk krijgt, zal een apparaatje in de auto worden geactiveerd doordat de airbag afgaat, de temperatuur in de auto plotseling stijgt of de auto over de kop slaat, of plotseling tot stilstand komt. Als het apparaatje wordt geactiveerd, zal het gegevens, zoals de tijd, de locatie en het identificatienummer van het voertuig, doorzenden naar een alarmcentrale (Public Safety Answering Point (PSAP)), waar men vervolgens de hulpdiensten zal inschakelen om u razendsnel te hulp te komen. Het apparaatje kan manueel worden geactiveerd en zal uitgerust zijn met een spraakverbinding, zodat u ook kunt communiceren met de hulpdiensten.
Ik weet dat er wat haken en ogen aan zitten op het terrein van de privacy, maar het moge duidelijk zijn dat dit systeem alleen in werking treedt wanneer het wordt geactiveerd bij een ongeval, en dat het dus niet een apparaat is om u te traceren terwijl u rijdt. Het komt voort uit het project E-Merge, dat werd gefinancierd onder het vijfde kaderprogramma, en ik wil benadrukken dat een groot deel van de technologie al bestaat en dat sommige auto's er al over beschikken. Wat echter nog ontbreekt is een gemeenschappelijk platform.
We hebben eCall nodig omdat jaarlijks 40 000 mensen omkomen in ons verkeer en 1,6 miljoen mensen gewond raken. De kosten daarvan bedragen 160 miljard euro, oftewel 2 procent van het BBP van de Unie. We hopen het aantal slachtoffers tegen 2010 te halveren.
Daarmee is eCall de eerste stap van het initiatief "De intelligente auto" van de Commissie. De meeste maatregelen zijn bedoeld om ongevallen te voorkomen, maar er zullen onvermijdelijk ongevallen blijven plaatsvinden en in die situaties hebben we eCall nodig. Onderzoek heeft uitgewezen dat het systeem de responstijd in plattelandsgebieden met 50 procent zal doen afnemen en in stedelijke gebieden met maximaal 40 procent. Hierdoor zullen 2 500 levens gered worden en zal het aantal ernstige verwondingen met 15 procent afnemen, zodat we 22 miljard euro aan kosten in verband met verkeersongevallen besparen. Bovendien zullen de kosten van congestie als gevolg van ongevallen met nog eens 4 miljard euro per jaar dalen. Het is daarom een prachtig idee.
Helaas is het ook een heel ingewikkeld idee, want om dit op een samenhangende manier op een gemeenschappelijk platform in te voeren moet een enorme reeks stakeholders om de tafel worden gebracht: de automobielindustrie, de telecommunicatie-industrie, hulpdiensten en overheden. Daarom is de eCall-stuurgroep opgericht. Deze heeft een memorandum van overeenstemming opgesteld, waarin de betrokkenen worden verplicht gemeenschappelijk aanvaarde principes te hanteren, evenals een afgesproken tijdschema, volgens hetwelk we in 2007 praktijkexperimenten kunnen uitvoeren, de PSAP's eind 2007 zijn aangepast en we dit systeem in 2009 in alle nieuwe voertuigen zullen invoeren.
Er zijn inmiddels meer dan vijftig ondertekenaars, maar daaronder zijn helaas slechts zeven lidstaten en ironisch genoeg één niet-lidstaat, te weten Zwitserland. Als de overheden niet bereid zijn zich aan dit schema te houden, zal het allemaal niet lukken, want de industrie kan zich het onderzoek niet veroorloven zonder dat de overheden erachter staan.
Wat moet er gebeuren? We moeten 112 meer bekendheid geven, aangezien veel mensen het niet kennen. Voor dit systeem moet 112 worden uitgebreid met lokalisatie van de oproeper. Lidstaten zijn daartoe verplicht krachtens de Universeledienstrichtlijn van 2002, maar vele voldoen nog niet aan die verplichting. Ook moeten de PSAP's worden aangepast om hiermee te kunnen werken. Veel landen zijn daar nu mee bezig, maar er is nog een lange weg te gaan.
Dit kost geld: het apparaat in de auto kost tussen de 150 en 450 euro. Als de invoering soepel verloopt, zal de prijs echter zakken. Bovendien kosten de vereiste aanpassingen van de PSAP's zo'n 4,5 miljard euro per jaar, maar tegenover de 26 miljard die wordt bespaard is het rendement hiervan enorm.
Mijn boodschap aan u is eigenlijk heel eenvoudig: dit is een geweldig apparaat, het spaart levens, het bespaart geld, maar dan moeten de overheden wel de handen uit de mouwen steken en ermee aan de slag gaan, want zij zijn het die de zaak ophouden.
Viviane Reding,
   .  Mevrouw de Voorzitter, ik zou het Parlement allerhartelijkst willen bedanken, en bovenal zijn rapporteur, de heer Titley, voor zijn verslag en daarnaast voor de energie waarmee hij aan de weg timmert om deze hoogst belangrijke voorziening voor de burgers te realiseren.
Het is zeer bemoedigend om te merken dat het Parlement eCall als een van de prioriteiten, zo niet de hoofdprioriteit, van het eSafety-initiatief beschouwt en tevens als eerste stap van het initiatief "De intelligente auto", waarvoor ik in februari jongstleden het startsein heb gegeven. Ik zou het Parlement ook willen bedanken voor zijn voortdurende steun aan de Commissie bij haar inspanningen om de lidstaten mee te krijgen. Zoals de rapporteur al zei: het probleem bij dit project is dat we de lidstaten zover moeten zien te krijgen dat ze het memorandum van overeenstemming ondertekenen. Ik hoop oprecht dat uw verslag een positief signaal zal zijn in de richting van de lidstaten, zodat ze allemaal zullen meedoen.
Ik ben blij te kunnen constateren dat het Parlement met ons op een lijn zit als het gaat om het alarmnummer 112 en dat het de lidstaten oproept voortgang te maken met het gebruik van dit nummer. Zoals u weet heeft de Commissie al stappen ondernomen door in oktober vorig jaar een conferentie op hoog niveau over 112 te organiseren en door een groep van deskundigen op het gebied van noodcommunicatie in het leven te roepen.
Het Parlement zou de invoering van eCall graag willen synchroniseren met het tijdschema voor het Galileo-programma. Ik kan beamen dat Galileo betere navigatieprestaties zal bieden zodra dit systeem operationeel is. Ons doel is echter om eCall zo snel mogelijk te implementeren, en daarom spoor ik de industrie aan om een oplossing te ontwikkelen die is gestoeld op technologieën die nu al beschikbaar zijn, zoals GPS.
Ik ben het met het Parlement eens dat de kosten-batenanalyse essentieel is, vooral ten behoeve van een overtuigend dossier voor eCall, en ik zou de cijfers die uw rapporteur zojuist citeerde willen onderstrepen. Ik denk dat deze kosten-batenanalyse laat zien dat u niet alleen levens kunt redden, maar bovendien flink wat geld kunt besparen. Sommige lidstaten, zoals Finland, werken aan een eigen analyse, hetgeen ik een prima initiatief vind, en de Commissie heeft een zeer grondige studie in gang gezet onder de naam eImpact.
De Commissie acht de industrie in staat om boordapparatuur te ontwikkelen die voldoet aan de prestatiecriteria en die tegen betaalbare prijzen kan worden aangeboden indien ze in grote hoeveelheden wordt geproduceerd. Het is dus een kwestie van de zaak op de rails zetten en vervolgens de apparatuur in alle auto's inbouwen. Wij in de Commissie zijn niet van plan ons op dit terrein met de industrie te bemoeien, maar we sporen producenten van apparatuur aan om samen te werken met leveranciers van telecommunicatieapparatuur en mobielenetwerkexploitanten bij het ontwerpen van de boordapparatuur, die betrouwbaar, sterk en functioneel moet zijn.
Ik ben ingenomen met de oproep van het Parlement aan alle betrokkenen om na te denken over het gebruik van prikkels. Uit consumentenonderzoeken blijkt dat consumenten weliswaar grote waarde hechten aan veiligheid, maar dat ze niet bereid zijn om extra te betalen voor veiligheidsvoorzieningen in auto's. Met steun van het Parlement zullen we op twee fronten verder discussiëren over stimulerende maatregelen, namelijk met de lidstaten over financiële prikkels en met het verzekeringswezen over mogelijke kortingen op verzekeringspremies.
Wat betreft de vraag hoe gebruikers in rurale en geïsoleerde gebieden de beschikking over eCall moeten krijgen, zou ik erop willen wijzen dat eCall bedoeld is voor alle – dus ook de goedkopere – automodellen. Het is geen accessoire voor alleen luxe auto's, maar een systeem voor alle burgers en voor alle auto's. Hoe snel het gebruik ervan ingang zal vinden, zal uiteraard van allerlei factoren afhangen, bijvoorbeeld van de vraag of we er al dan niet in slagen om stimulerende maatregelen te treffen. Op dit punt verwacht ik dat er na het op de markt brengen een oplossing zal komen waardoor eCall sneller ingang zal vinden.
Ik kan u verzekeren dat eCall zeer hoog op het prioriteitenlijstje van de Commissie staat en ik ben blij dat het Parlement ons heeft geholpen door het eveneens als prioriteit te bestempelen. We zullen dan ook doorgaan met onze gezamenlijke inspanningen om de lidstaten voor eCall te winnen. 
Dieter-Lebrecht Koch,
   . Mevrouw de Voorzitter, geachte commissaris, dames en heren, ik wil de Commissie danken voor haar initiatief en de rapporteur voor zijn verslag, dat een welkome bijdrage levert aan meer veiligheid op onze wegen.
Het is verschrikkelijk hoeveel verkeersongevallen zich dagelijks voordoen. Zelfs met de modernste techniek kunnen ze niet geheel worden voorkomen. Nog steeds komen op onze wegen jaarlijks ruim 41 000 mensen om en vallen er meer dan 1,6 miljoen zwaargewonden. In de toekomst zullen we levens kunnen redden door voertuigen uit te rusten met eCall, het elektronische systeem voor noodoproepen, zodat van voertuigen in geval van ernstige ongevallen automatisch een oproep tot hulp uitgaat. Uiteraard zal het ook mogelijk zijn het alarm handmatig te activeren, bijvoorbeeld als iemand getuige is van een ongeval of zelf in een levensgevaarlijke situatie terechtkomt. Reddingsdiensten kunnen dan aanzienlijk sneller naar de plaats van het ongeval komen, met name als het gaat om ongevallen op afgelegen, moeilijk toegankelijke plaatsen. Zodoende kan jaarlijks tot wel 26 miljard euro worden bespaard aan kosten die voortvloeien uit ongevallen. Wat dat betreft is de investering van 4,5 miljard euro toch absoluut goed besteed geld.
Jaarlijks kunnen er wel 7 000 mensenlevens worden gered met eCall en kan bij circa 45 000 mensen de ernst van de verwondingen worden verminderd. Als dit niet de moeite waard is om voor te vechten, wat dan wel?
Ruim eenderde van alle ongevallen met persoonlijk letsel tot gevolg doet zich ’s nachts voor, en in meer dan de helft van die gevallen gaat het om ongevallen waarbij slechts één persoon betrokken is. Zelfs nu is het nog steeds toeval als het slachtoffer dan tijdig wordt gevonden. Met name in de winter gebeurt het regelmatig dat bestuurders die op verlaten wegen een ongeval hebben gehad, aan hun verwondingen overlijden, voornamelijk door onderkoeling, en niet als rechtstreeks gevolg van het ongeval. Het eerste uur na het ongeval – dat artsen het zogenaamde ‘gouden uur’ noemen – is immers dikwijls bepalend voor leven of dood van het slachtoffer.
We moeten ervoor zorgen dat het elektronische systeem voor noodoproepen eCall zo spoedig mogelijk gebruikt kan worden, en daarvoor is het nodig dat de Europese Unie de lidstaten duidelijk maakt hoe belangrijk het is dat er zo spoedig mogelijk overal een satellietsysteem van alarmcentrales en infrastructuren wordt opgezet. Voor het einde van 2009 zou een dergelijk systeem operationeel moeten zijn.
Tegelijk met het tot stand brengen van deze infrastructuren zou de industrie het als een verplichting moeten zien om vanaf een bepaalde datum enkel nog nieuwe voertuigen aan te bieden die zijn voorzien van de eCall-technologie. Aangezien met name consumenten die auto’s in de lagere prijsklassen aanschaffen ervoor terugschrikken meer geld uit te geven aan veiligheidsvoorzieningen, zou ik graag zien dat de automobielindustrie dit systeem standaard in alle series invoert, teneinde de kosten zo spoedig mogelijk tot een minimum te beperken.
Het eCall-systeem is ook, en vooral, voor motorrijders van levensbelang, aangezien zij dikwijls zelf niet meer om hulp kunnen vragen. Datzelfde geldt voor vrachtwagens en bussen. Schepen en vliegtuigen zijn uiteraard allang met een dergelijk systeem uitgerust.
In mijn kiesdistrict hopen reddingsdiensten, politie en verenigingen van automobilisten, regionale politici, vertegenwoordigers van de media en zelfs ouderenorganisaties dat eCall verplicht wordt. Zo ver zijn we echter nog niet. Ik verzoek u met het verslag aan te nemen.
Inés Ayala Sender,
   – Mevrouw de Voorzitter, ook ik wil de heer Titley feliciteren met zijn uitstekende verslag over een zo belangrijk onderwerp als de verkeersveiligheid. In dit geval gaat het om een verslag waarin een verbinding wordt gelegd tussen innovatie en toekomstgericht denken en de kwestie van veiligheid en terugdringing van het sterftecijfer in het verkeer, die sterfte op de wegen die een van de meest verwoestende epidemieën van onze eeuw is.
Het stemt mij bovendien erg tevreden dat er in dit Huis opnieuw enige tijd wordt uitgetrokken voor het onderwerp verkeersveiligheid, en nog wel in vroeg de ochtend - eindelijk - en niet laat op de avond. Zoals de heer Titley zo goed heeft uitgelegd, is het nodig om bestuurders en passagiers van voertuigen hulp te bieden.
In mijn land hebben we net weer een verwoestende paasvakantie achter de rug, met uittochten en terugtochten, waarbij we dachten dat de trend van een dalend aantal dodelijke ongelukken, een trend die enkele jaren geleden was ingezet met een speciaal actieprogramma tegen verkeersongelukken, zich zou voortzetten. Dat heeft niet zo mogen zijn, en hieruit blijkt dat we niet mogen opgeven en moeten blijven zoeken naar mechanismen die kunnen helpen, juist bij het oplossen van de problemen die het gevolg zijn van de menselijke factor. Aangetoond is namelijk dat de belangrijkste oorzaken van het hoge sterftecijfer - dat cijfer dat we ondanks de drastische daling van het aantal ongelukken maar niet omlaag krijgen, omdat het aantal dodelijke slachtoffers niet daalt - in de eerste plaats bestuurdersfouten - kortom, de menselijke factor - en daarnaast het late arriveren van hulpdiensten zijn.
Vandaar dat het van essentieel belang is dat we ook in de sfeer van intelligente voertuigen vooruitgang boeken. En daarom feliciteer ik mevrouw de commissaris met haar vasthoudendheid en het enthousiasme waarmee ze zich inzet voor het programma eSafety en waarmee ze vooruitgang probeert te boeken bij de programma’s voor het gebruik van intelligente methoden ter verbetering van de verkeersveiligheid.
Ook denk ik dat deze hulp, die nodig is voor de voertuigen en voor de passagiers en de bestuurders van die voertuigen, zich niet moet beperken tot alleen de gebruikelijke voertuigen - in de eerste plaats de voertuigen uit het hogere marktsegment, die zeker zullen profiteren van deze nieuwe verbetering -, maar dat hij zich ook moet uitstrekken tot agrarische voertuigen, voertuigen van boswachters, voertuigen die gebruikt worden door publieke diensten of hulpdiensten en voertuigen waarmee bestuurders en passagiers in het kader van hun werk naar afgelegen plekken gaan of in risicovolle en complexe situaties terechtkomen, en dat zijn normaal gesproken geen voertuigen die over dit soort nieuwe snufjes beschikken.
Vandaar dat we ook verzocht hebben om zo snel mogelijk een studie uit te voeren naar de dekkingsgraad met betrekking tot dit soort voertuigen, en vooral met betrekking tot de bestuurders en passagiers, waarin wij zo veel belang stellen.
Wat betreft de prijs ben ik het er absoluut mee eens dat er een systeem van prikkels gaat komen, gekoppeld aan verzekeringen of gebaseerd op andersoortige stimulerende maatregelen, zoals die welke in sommige landen al worden toegepast voor de vernieuwing van wagenparken etc.
Ik wil eraan herinneren dat er ook bij andere elementen van de verkeersveiligheid, die nu normaal en algemeen geaccepteerd zijn en toegepast worden, zoals veiligheidsgordels en airbags, zeer snel vooruitgang is geboekt. Ik dring erop aan dat we bij eCall dezelfde weg volgen. 
Eva Lichtenberger,
   . – Mevrouw de Voorzitter, mevrouw de commissaris, waarover debatteren wij vandaag? Wij debatteren over een alarmsysteem dat zich in geval van een ongeval vanzelf activeert of dat handmatig kan worden geactiveerd. Wij spreken eveneens over onderzoeken waaruit blijkt dat grote aantallen mensen ongevallen overleven als een dergelijk systeem is ingebouwd en als in de lidstaten de noodzakelijke infrastructuur – zoals alarmcentrales en universele nummers – is gerealiseerd. Ik zeg het maar gewoon heel open en eerlijk: mijns inziens zijn deze getallen sterk overdreven.
Als wij debatteren over verkeersveiligheid, dan lijkt voor diverse afgevaardigden die zich met deze kwestie bezighouden – de heer Vatanen in het bijzonder – slechts datgene belangrijk te zijn wat met kosten en het inbouwen van elektronische apparatuur te maken heeft. Voorstellen tot maatregelen waarmee daadwerkelijk de oorzaken van ongevallen worden aangepakt en die er echt voor kunnen zorgen dat mensen hun rijgedrag verbeteren – geen alcohol drinken bijvoorbeeld, of de snelheid aanpassen aan de omstandigheden op de weg – worden binnen de Commissie vervoer en toerisme allemaal van de hand gewezen.
Daaruit blijkt wel dat er bij veiligheid nog slechts aan technologie wordt gedacht en dat is volgens mij een te beperkte benadering. Ik vind het weliswaar belangrijk dat hulpdiensten sneller op de plek van een ongeval aankomen, maar het is nog veel belangrijker om ongevallen te vermijden. En dan is het aanzienlijk efficiënter om maatregelen te nemen waarmee het probleem van alcohol achter het stuur wordt aangepakt of die ervoor zorgen dat mensen hun snelheid aanpassen – de meeste ongevallen worden immers hierdoor veroorzaakt – dan slechts het inbouwen van elektronische veiligheidssystemen verplicht te stellen.
Er is gesproken over de kosten van deze systemen. Momenteel worden de kosten voor het inbouwen ervan geraamd op 150 tot 300 euro, waarbij ‘mogelijk’ de hoop bestaat dat het ‘mogelijk’ goedkoper wordt.
Is het Huis er nu werkelijk van overtuigd dat het inbouwen van een dergelijk systeem goedkoper wordt als dit door de verzekeraars of de lidstaten verplicht wordt gesteld? Feit is namelijk dat er voor de fabrikanten dan absoluut geen reden zou zijn om deze systemen ook maar enigszins goedkoper te produceren. Het is voor mij onbegrijpelijk dat de kosten in deze kwestie absoluut geen rol spelen voor degenen die tegelijkertijd vanwege kosten die aanzienlijk lager zijn, zo fel ageren tegen één Europees rijbewijs en daar in diverse lidstaten campagne tegen hebben gevoerd.
Dan is er nog de kwestie van de persoonlijke levenssfeer en van de toenemende monitoring van alle aspecten van ons leven. Dergelijke maatregelen zijn mijns inziens nuttig voor beperkte gebieden, maar het lijkt mij helemaal verkeerd om dit alles nu op te hemelen en te roepen dat het hier gaat om een geweldige mogelijkheid om, zoals wordt beweerd, het leven van de helft van alle slachtoffers van ongevallen te redden. Volgens mij zijn deze studies niet geloofwaardig. Als tegelijkertijd alle andere maatregelen van de hand worden gewezen, dat wil zeggen maatregelen waarmee ongevallen voorkomen kunnen worden zonder dat de responstijd van de hulpdiensten verkort wordt, dan is de strategie van de Commissie vervoer en toerisme ter voorkoming van ongevallen – die uitsluitend berust op kostenintensieve maatregelen – mijns inziens ongeloofwaardig. 
Jaromír Kohlíček,
   Geachte voorzitter, waarde collega’s. In de landen van de EU staan de mensen regelmatig stil bij het grote aantal verkeersdoden. Het is duidelijk dat er meerdere manieren bestaan om het aantal verkeersdoden, alsook het aantal verkeersgewonden met blijvend letsel, terug te dringen. Het gaat, zoals mijn collega eerder al zei, om zaken als de kwaliteit van wegen, veilige voertuigen, aanscherping van de verkeersregels en verbetering van het toezicht op de naleving ervan. Een van de mogelijke maatregelen om de kans te vergroten dat reddingsdiensten na een ongeluk tijdig ter plekke zijn, is ervoor zorgen dat de tijd die verstrijkt tussen het moment van het ongeluk en het moment waarop de melding ervan wordt ontvangen, inclusief een precieze bepaling van de plek des onheils, zo beperkt mogelijk blijft. Het doet mij veel deugd dat er naast de zeven lidstaten die aangegeven hebben gereed te zijn om het systeem in te voeren, vier andere zijn die het invoeringsproces hebben opgestart. Onze resolutie roept de overige veertien lidstaten op om zich eveneens bij het systeem aan te sluiten, en ik vertrouw erop dat dat niet lang zal duren. Verder denk ik dat de hele Europese economische ruimte, dus niet alleen de lidstaten van de Europese Unie, dit initiatief zal omarmen.
Wat timing betreft dient het eCall-initiatief aan te sluiten op de invoering van het satellietnavigatiesysteem Galileo, dat in 2010 volledig operationeel zou moeten zijn. Het zou daarom goed zijn indien ook eCall tegen die tijd operationeel is. Er bestaat nog een andere voorwaarde voor een succesvolle implementatie van het systeem, en wel een veel ruimer gebruik van het alarmnummer 112, zoals terecht al door de commissaris werd benadrukt. Aangezien elke nieuwe apparatuur de nodige kosten met zich meebrengt, is het verder logisch dat wordt opgeroepen tot het gebruik van goedkope en betrouwbare apparatuur. En indien verzekeringsmaatschappijen positief reageren op de oproep om bij hun verzekeringen rekening te houden met eCall, is dit een volgende impuls voor een snelle invoering van het initiatief. Het kan overigens niet worden ontkend dat de invoering van eCall met enkele vraagtekens omgeven is. De voorgestelde resolutie roept op tot een versnelde aanpak, zodat het gehele systeem als gepland in 2009 operationeel is.
Dames en heren, commissaris, het komt niet vaak voor dat vertegenwoordigers van nagenoeg alle fracties instemmen met een verslag, maar vandaag is dat wél het geval. Als ook u er daadwerkelijk veel aan gelegen is het aantal slachtoffers van verkeersongelukken te verlagen, dan roep ik u op de voorgestelde resolutie te steunen. 
Michael Henry Nattrass,
   . – Mevrouw de Voorzitter, de heer Titley is een goed mens en dit voorstel zit vol goede bedoelingen. Niettemin ben ik ertegen.
Ik ben ertegen omdat er betere manieren zijn om een dergelijke hoeveelheid overheidsgeld te besteden. Het belang van het project wordt overdreven en ik twijfel aan de financiële geloofwaardigheid. In mijn land kennen we het spreekwoord: (noodzaak is de moeder van de vindingrijkheid); met dit voorstel wil de EU, de moeder van de inefficiëntie, zonder noodzaak een vinding doordrukken. Waar ik u allen van verdenk is dat u slechts op zoek bent naar nieuwe toepassingen om de enorme kosten van het Galileo-satellietproject te rechtvaardigen.
Wat te zeggen van de extra kosten van dit project voor zowel de belastingbetaler als de automobilist? Hoeveel gevallen van loos alarm gaat dit eCall-systeem opleveren? Zal het de momenteel ondergefinancierde publieke diensten afleiden van de echte noodgevallen? Naar welke dure nieuwe dienst zal het zijn oproepen zenden? Deze vragen doen bij mij alarmbellen rinkelen. Als u van mening bent dat Groot-Brittannië overheidsgeld verspilt, kunt u die ondoelmatigheid vermenigvuldigen als het gaat om EU-projecten als dit.
Dit project ontlokt mij de uitdrukking of wat men in het Noorden wel hoort: 
Seán Ó Neachtain,
   . – Mevrouw de Voorzitter, ik zou de heer Titley graag willen feliciteren met zijn uitstekende verslag.
In heel Europa zou eCall naar schatting 2 500 levens kunnen redden en dat is een significant aantal. Het dient dan ook serieus te worden genomen als middel om de hoge aantallen verkeersslachtoffers te beperken. Wetgeving om dit ingevoerd te krijgen in de lidstaten is van levensbelang en het is eveneens van levensbelang dat noodhulpdiensten, zoals ambulances, politie en brandweer, binnen een uur nadat zich een ongeval heeft voorgedaan – het "gouden uur" – ter plaatse zijn.
Sinds het begin van het jaar hebben in Ierland alweer 134 mensen de dood gevonden in het verkeer. Sommigen van hen hadden gered kunnen worden door eCall. Jammer genoeg bestaat er geen technologie die de fundamentele verantwoordelijkheid van de bestuurder om veilig te rijden en de verkeersregels te respecteren kan overnemen.
De afgelopen tijd hebben we onder deze verkeersdoden helaas een onevenredig groot aantal in Ierland werkzame Oost-Europeanen gezien. Deze ongelukken vonden merendeels plaats op secundaire wegen en waren het gevolg van rijden onder invloed, van snelheid en, naar ik meen, van het feit dat de betrokkenen niet gewend zijn aan het links rijden in Ierland, terwijl velen van hen bovendien in auto's met linkse besturing reden die zij van huis in Oost-Europa hadden meegenomen. Het is voor nabestaanden al een tragedie om een familielid te verliezen in een verkeersongeval, maar de repatriëring van een verminkt lichaam is nog tragischer en traumatischer.
Ik wil met klem oproepen tot het opstarten van een bewustmakingsprogramma om niet-ingezetenen van Ierland voor dit risico te waarschuwen. Het is dringend noodzakelijk dat de EU-lidstaten één samenhangend verkeersveiligheidsbeleid gaan voeren, en daarbij verdient ook het onderwerp van de kant van de weg waaraan in de lidstaten gereden wordt, serieuze aandacht.
Concluderend: mechanisch voortgedreven voertuigen zijn uitgegroeid tot massavernietigingswapens op onze wegen en we zijn ietwat ongevoelig geraakt voor die vernietiging. Wij zijn verkozen wetgevers; laten wij daarom alles doen wat in onze macht ligt om een einde te maken aan het bloedbad op onze wegen. 
Fernand Le Rachinel (NI ).
   – Mevrouw de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, ook ik wil graag allereerst de rapporteur feliciteren met zijn uitstekende werk en zijn voorstellen. Waar het nu om gaat is dat we snel een Europees systeem voor noodoproepen opzetten dat een precieze indicatie geeft van de plaats van het ongeval en de dichtstbijzijnde hulpdiensten inschakelt. Ik denk dat de belangrijkste functie van dit eCall-systeem moet en zal bestaan in het redden van levens, want als er één terrein is waarop noodhulp cruciaal is voor het redden van levens en het behandelen van zwaargewonden, is het wel dat van het verkeer.
Wat dat aangaat zou ik graag de aandacht willen vestigen op een specifiek aspect van verkeersongevallen, namelijk de ongevallen die worden veroorzaakt door vrachtwagens of waarbij vrachtwagens zijn betrokken. Van de 90 220 ongevallen die in 2003 in Frankrijk zijn gemeld, en die 5 731 dodelijke slachtoffers hebben geëist, waren er bij 4 472 vrachtwagens betrokken. Deze ongevallen hebben aan 720 weggebruikers het leven gekost, onder wie 107 vrachtwagenbestuurders. Daarmee komt het percentage dodelijke slachtoffers voor ongevallen waarbij vrachtwagens zijn betrokken op 16,10 procent, hetgeen tweeënhalf maal hoger is dan het cijfer voor alle ongevallen. Aangezien Frankrijk een heus verkeersknooppunt van Europa is, moet het zich zo snel mogelijk, samen met zijn Europese partners, beraden op alternatieven voor het wegverkeer, op dit moment de gevaarlijkste en meest vervuilende vervoersmodaliteit.
Voor meer veiligheid voor de weggebruikers moeten we niet alleen systemen opzetten om snel op noodgevallen te reageren, zoals het vandaag voorgestelde systeem, maar moeten we ook de wegen ontlasten door het wegvervoer te verplaatsen naar de zee, het spoor en niet te vergeten de waterwegen. Als we erin willen slagen het aantal slachtoffers op onze wegen aanzienlijk te verminderen, zullen we al deze inspanningen moeten combineren, en we kunnen er dus niet mee volstaan de politie voortdurend alleen de automobilist achter de broek te laten zitten. 
Georg Jarzembowski (PPE-DE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, mevrouw de commissaris, aangezien alle verstandige fracties hun instemming met het eCall-systeem hebben uitgesproken, zal ik niet nogmaals dezelfde argumenten aanvoeren en de voordelen van dit systeem voor de mensen uit de doeken doen. Ik zal mij derhalve concentreren op een aspect waarop dit systeem is gebaseerd, namelijk het bestaan van alarmcentrales en het feit dat deze modern moeten zijn. Ik zie namelijk nog diverse gaten in het systeem van de alarmcentrales in de 25 lidstaten.
Wij zouden nu reeds moeten kijken naar de beide nieuwe lidstaten Bulgarije en Roemenië, want als wij dit systeem willen invoeren, dan moeten de alarmsystemen ook daar aanwezig zijn. Derhalve dring ik er bij de commissaris op aan om met de lidstaten serieus over de tenuitvoerlegging van de gemeenschappelijke besluiten te praten. Ik wil geen dreigende toon aanslaan, maar volgens het Gemeenschapsrecht hebben wij zelfs wetgevingsbevoegdheid op het gebied van verkeersveiligheid en daaronder vallen ongetwijfeld ook alarmcentrales, die een wezenlijke voorwaarde vormen voor het verhogen van de verkeersveiligheid.
Wij moeten er derhalve bij de lidstaten op aandringen nu eindelijk in actie te komen, want wij hebben er niets aan om verkeersveiligheid grotendeels aan de lidstaten over te laten als zij de gemeenschappelijke besluiten op dit gebied niet implementeren. Ik verzoek u, mevrouw de commissaris, derhalve serieus met de lidstaten te praten en alle mogelijkheden die de Commissie heeft, te gebruiken, aangezien een dergelijk systeem volstrekt zinloos is als er niet overal adequate alarmsystemen voorhanden zijn. Zoals de heer Titley reeds heeft opgemerkt, is het belangrijker dat er op het platteland hulp beschikbaar is in geval van een ongeval dan in de stad, maar daarvoor is het wel nodig dat het alarmsysteem overal voorhanden is.
Mevrouw de commissaris, u heeft de rapporteur bedankt voor de energie die hij in deze kwestie heeft geïnvesteerd; wij moeten dankbaar zijn voor de energie waarmee u de ontwikkelingen van dit project volgt. 
Ewa Hedkvist Petersen (PSE ).
   - Mevrouw de Voorzitter, commissaris, ik wil eerst de heer Titley bedanken voor het interessante en uitstekende werk dat hij heeft verricht en de interessante discussies die we in de commissie hebben gevoerd. Verkeersveiligheid is belangrijk, en dit is een verkeersveiligheidskwestie. De situatie op onze wegen in Europa is en blijft rampzalig. Jaarlijks komen er 42 000 mensen om in het verkeer. We moeten dan ook elke mogelijke maatregel aanwenden om die ongevallen te voorkomen. Een van de maatregelen om levens op onze wegen te redden is eCall. We weten dat men deze maatregel graag ingevoerd ziet. Mensen willen rampen voorkomen en levens redden. We weten ook dat mensen willen dat er snel hulp ter plekke is. We hebben dit ook gezien bij andere rampen dan verkeersongevallen, bijvoorbeeld bij natuurrampen in Europa en elders in de wereld. Hulp en hulpdiensten moeten snel ter plaatse zijn. Met de invoering van het eCall-systeem kunnen we een ferme stap in deze richting zetten.
Het Europees Parlement heeft al in 2001 in een resolutie over verkeersveiligheid benadrukt dat het EU-verkeersveiligheidsbeleid naar onze mening ook maatregelen voor noodhulp, medische zorg en revalidatie moet omvatten, evenals richtsnoeren voor betere medische hulp aan de slachtoffers van verkeersongevallen. Het eCall-systeem kan hieraan bijdragen.
De Commissie heeft geluisterd naar wat het Parlement in 2001 heeft gezegd en wil E112 nu in de gehele EU invoeren, aangezien dit een maatregel is die de verkeersveiligheid ten goede komt. E112 kan levens redden en ervoor zorgen dat ernstig gewonden sneller medische zorg krijgen, waarbij het beginsel van het ‘gouden uur’ als uitgangspunt geldt, volgens welk beginsel iemand een veel grotere overlevingskans heeft en de verwondingen waarschijnlijk minder ernstig zijn als hij of zij binnen een uur medische zorg krijgt.
Het is belangrijk dat de lidstaten zich achter deze maatregel scharen als de fabrikanten vooruitgang op dit terrein willen boeken, omdat we weten dat er momenteel grote Europese autofabrikanten zijn die de desbetreffende technische systemen in hun auto’s ontwikkelen. Deze systemen moeten echter hun tegenhangers hebben in de infrastructuur van de landen, zodat er mensen zijn die de oproepen kunnen aannemen. Dit wordt een absolute noodzaak, omdat de auto-industrie nu al de betreffende technologie aan het ontwikkelen is.
Amendement 3 is van belang voor de verdere ontwikkeling van eCall en voor het besef bij de lidstaten dat dit belangrijk is. Als het Europees Parlement ervoor kiest dit amendement te steunen, krijgen we een nieuwe kans om druk uit te oefenen op de lidstaten die achterlopen. Auto’s uitrusten met intelligente hulpmiddelen moet een verkeersveiligheidsstrategie van de EU zijn, omdat auto’s voor de gehele Europese markt worden gemaakt. We weten dat we met een groter aantal intelligente systemen bijvoorbeeld ook alcoholsloten kunnen invoeren, die echt een uitstekend middel zouden zijn om rijden onder invloed te voorkomen. Tot slot wil ik u allen oproepen het verslag en het amendement te steunen. 
Helmuth Markov (GUE/NGL ).
   – Mevrouw de Voorzitter, mevrouw de commissaris, onlangs hebben wij hier in dit Huis gesproken over de tussentijdse balans van het Europese actieprogramma voor verkeersveiligheid. Wij hebben toen samen geconstateerd dat de kansen om de doelen te realiseren die wij onszelf hebben gesteld – namelijk het aantal verkeersdoden tegen 2010 met de helft verminderen – tamelijk gering zijn.
Met eCall kan ertoe worden bijgedragen dat wij dit aantal toch verminderen. Wij zijn ons er terdege van bewust dat met eCall geen ongevallen voorkomen kunnen worden – op dat punt zullen wij aanzienlijk meer moeten doen om de achterstand in te halen, ook in de toekomst –, maar het is wel een systeem waarmee de vervolgschade van ongevallen drastisch kan worden verminderd en dat een bijdrage kan leveren aan de vorming van een brede alliantie tussen de Commissie, de lidstaten, de automobielindustrie, de telecombedrijven, de verzekeraars en uiteraard de alarmdiensten.
Als wij erin slagen universele toegang tot de alarmdiensten te realiseren, dan is dat slechts een kleine bijdrage aan de hulpverlening aan gewonden en aan het verminderen van het aantal zwaargewonden en dodelijke slachtoffers. Ik wil niet discussiëren over de getallen of over de vraag of deze getallen inderdaad kloppen. Dat staat er helemaal los van. Als het ons lukt het aantal doden met 7 000 te reduceren en daarmee ook het menselijk leed te verminderen, dan is dit alle inspanningen waard. Derhalve krijgt het onderhavige document veel steun van mijn kant – en uiteraard ook van mijn fractie – en ik wil van de gelegenheid gebruikmaken om de rapporteur en de Commissie van harte te danken voor het werk dat ze hebben geleverd. 
Reinhard Rack (PPE-DE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, daar waar technologie kan helpen ons leven eenvoudiger, aangenamer en veiliger te maken, moeten wij van deze mogelijkheden gebruikmaken en ervoor zorgen dat zo veel mogelijk mensen daarvan kunnen profiteren. Het voorstel tot de invoering van het eCall-systeem valt in deze categorie: eCall kan ons leven veiliger maken en het kan ongetwijfeld levens redden. Laten wij derhalve de mogelijkheden benutten die deze nieuwe technologie biedt.
Ik wil drie korte opmerkingen maken betreffende kwesties die deels reeds ter sprake zijn gebracht. Een daarvan is gegevensbescherming en bescherming van de persoonlijke levenssfeer. De heer Titley heeft terecht opgemerkt dat dit systeem uitsluitend kan en mag worden geactiveerd voorzover en indien dat passend is. Het mag dus niet worden gebruikt om controle uit te oefenen op het privé-leven van burgers. Een waterdichte garantie is dat echter niet; wij moeten ons ervan verzekeren dat dit ook daadwerkelijk het geval zal zijn.
Ten aanzien van de financiering wordt er steeds vaker – en geheel terecht – geroepen dat het vervoersysteem meer gebaseerd moet worden op het principe van ‘de gebruiker betaalt’. Hierover heb ik vandaag reeds veel gehoord en het moet gezegd dat bij velen de wens leeft dat anderen gaan betalen voor iets wat bedoeld is om de betrokkenen zelf direct voordeel op te leveren.
Wat betreft de vraag of dit systeem vrijwillig dan wel verplicht moet zijn het volgende. Het staat buiten kijf dat dit systeem in zijn geheel uitsluitend succesvol kan zijn als er zo veel mogelijk deelnemers zijn. In eerste instantie moeten wij echter proberen voor de vrijwillige optie te gaan, en niet voor een harde en dwingende aanpak van bovenaf kiezen. 
Bogusław Liberadzki (PSE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, ik wil de Commissie graag bedanken voor dit uitstekende initiatief. Ik ben heel blij met het verslag van de heer Titley en bedank hem daarom voor zijn inzet.
Volgens mij moet het eCall-initiatief deel uitmaken van de – talrijke – maatregelen die worden genomen ter implementatie van het actieprogramma dat tot doel heeft het aantal verkeersslachtoffers in de periode tot 2010 terug te dringen. Een aantal sprekers vindt echter dat eCall niet thuishoort in het pakket maatregelen dat de Commissie en het Parlement nu overwegen. Ik geloof dat zij zich vergissen.
De veiligheid van bestuurders en passagiers is voor de Unie van groot belang. Ook voor de afzonderlijke lidstaten is het een heel belangrijke kwestie. In mijn land, Polen, komen jaarlijks gemiddeld 5 600 mensen om in het verkeer. Elke poging om de omvang van het leed dat door zulke tragische gebeurtenissen wordt veroorzaakt te beperken verdient daarom onze oprechte steun.
Een ander positief aspect van deze onderneming dat ik zou willen noemen is het feit dat het aantal doden en zwaar gewonden sterk zal dalen. Ook de externe kosten van het wegverkeer – kosten die door alle burgers tezamen worden opgebracht – zullen zo dalen. Ik ben heel tevreden met de opmerkingen van commissaris Reding over de opname van Galileo in dit systeem. We zullen dan de voordelen van schaalvergroting kunnen genieten die via de ontwikkeling van het Galileo-systeem gerealiseerd worden.
Ik sta achter al die onderdelen van het verslag van de heer Titley die betrekking hebben op het respecteren van de privacy van bestuurders en passagiers. Deze hele onderneming moet van begin af aan worden opgevat als een volledig pakket. De heer Jarzembowski heeft daar reeds op gewezen.
Ik wil graag uw aandacht vestigen op het kostenaspect. We overwegen nu immers ook een aantal andere maatregelen, náást eCall. Ik wijs in dit verband op de introductie van de Euro-5-norm. Als gevolg van deze maatregelen zal de totale aanschafprijs van een voertuig aanzienlijk stijgen. Daarom roep ik het Parlement, de Commissie, de lidstaten en de Raad op een informatiecampagne te ontwikkelen om de burgers van de Europese Unie van het nut van deze maatregelen te overtuigen. Bij het installeren van veiligheidsvoorzieningen als eCall in voertuigen kun je beter niet te zuinig zijn. Dat soort overwegingen kan een verhoogd risico op dodelijke ongelukken of ernstige gezondheidsschade nooit rechtvaardigen. Het is intussen wel onze plicht oplossingen te zoeken die de extra kosten zo laag mogelijk zullen houden, en dat geldt zeker voor de kosten die de burger betaalt. We willen immers dat er meer nieuwe voertuigen worden verkocht om de oude te vervangen. 
Rodi Kratsa-Tsagaropoulou (PPE-DE ).
   Mevrouw de Voorzitter, mevrouw de commissaris, geachte collega’s, allereerst wil ik de heer Titley gelukwensen met zijn initiatief tot opstelling van dit verslag. Hierin behandelt hij een vraagstuk dat Europa dichter bij de burger brengt en dat betrekking heeft op bescherming van het belangrijkste goed dat wij hebben, leven en gezondheid.
Het eCall-systeem toont aan dat de Europese Unie kan zorgen voor meerwaarde als het gaat om de maatregelen die de lidstaten nemen voor de preventie en aanpak van ongelukken en van de uiteenlopende gevolgen daarvan. Wij moeten namelijk goed beseffen dat - zoals reeds werd gezegd - met dit systeem jaarlijks ongeveer 2 500 mensenlevens kunnen worden gered, de ernst van de verwondingen kan worden beperkt en miljarden euro’s kunnen worden bespaard op de kosten die gemoeid zijn met de gevolgen.
Zoals de rapporteur al zei, hebben vrij veel lidstaten het memorandum van overeenstemming reeds ondertekend. Het verheugt mij dat een van die landen mijn land, Griekenland, is. De samenwerking moet evenwel voor eind 2009 worden uitgebreid tot de hele Europese Unie, willen we komen tot de invoering van een enkel alarmnummer voor noodgevallen, met de mogelijkheid het ongeval te lokaliseren. Om dit ambitieuze, maar voor de mensen zo belangrijke project op efficiënte wijze te verwezenlijken, is evenwel - zoals mijn collega’s reeds zeiden - daadwerkelijke steun nodig van de automobielindustrie, van de burgers zelf en van de overheidsinstanties, zodat er sprake is van goede samenwerking ten aanzien van de financiële lasten van de uitvoering van dit project, maar ook van samenwerking met de reddingsteams en de noodhulpdiensten. Natuurlijk moeten daarbij ook alle relevante systemen, zoals het Galileo-systeem, worden ingezet. Dat betekent dat wij gebruik kunnen maken van alle technologische hulpmiddelen en verworvenheden van de Europese Unie, niet alleen om economische redenen, maar ook om meer algemene redenen, redenen die verband houden met het dagelijkse leven van de burger. 
Ulrich Stockmann (PSE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, mevrouw de commissaris, collega’s, eCall is ongetwijfeld een aanwinst voor Europa en de Europese burgers. Het is er in de eerste plaats op gericht het aantal dodelijke slachtoffers en het menselijk leed te verminderen, maar tegelijkertijd mogen we niet vergeten dat dit systeem economische voordelen en een verhoogde efficiëntie van de wegeninfrastructuur met zich meebrengt. Het heeft een Europese meerwaarde op het vlak van de verkeersveiligheid, die – wellicht wil de heer Jarzembowski hier nota van nemen – ondanks de ene Europese interne vervoersmarkt nog steeds in de eerste plaats onder de bevoegdheden van de lidstaten valt.
Derhalve is dit goede initiatiefverslag van de heer Titley erop gericht de lidstaten op te roepen om: ten eerste, de intentieverklaring inzake eCall zo spoedig mogelijk te ondertekenen; ten tweede, de technische implementatie van het alarmnummer 112 en de specificatie ervan voort te zetten; ten derde, het publiek voorlichting te geven over de voordelen van het eCall-systeem; ten vierde, de discussie ten aanzien van overwegingen betreffende de gegevensbescherming op korte termijn af te ronden; en, niet in de laatste plaats, nu reeds rekening te houden met de toekomstige nieuwe aanpak bij het moderniseren van de alarmcentrales en hulpdiensten.
Dankzij eCall krijgen we nu een voorproefje van de mogelijkheden die Galileo in de toekomst zal bieden, waaronder niet in de laatste plaats het creëren van nieuwe arbeidsplaatsen in een toekomstgerichte sector. En dat is mede een reden waarom het de moeite waard is zich hiervoor in te zetten. 
Stanisław Jałowiecki (PPE-DE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, ik zou graag willen voorstellen dat we het eCall-systeem niet behandelen als een reeds volledig uitgewerkt systeem waarover we straks met amendementen en al moeten stemmen. Ik geloof dat we het beter kunnen beschouwen als een idee dat we nog verder moeten ontwikkelen.
We zijn nu bezig met het afwikkelen van een heel belangrijke parlementaire procedure. Het gaat er nu nog niet om wettelijke bepalingen te creëren voor een werkelijkheid zoals we die nu waarnemen. Integendeel: het gaat er nu juist om die werkelijkheid eerst te creëren. Het is dus een soort experiment, en je kunt de uitkomst van een experiment nooit in de beginfase al voorspellen. Ik ben het daarom eens met de sprekers die erop hebben aangedrongen het aantal amendementen zo veel mogelijk te beperken. Het is niet juist om nu al bepalingen op te stellen voor iets waarvan we pas later een concreet beeld zullen krijgen.
Het eCall-systeem is een heel belangrijk initiatief. Ik geloof intussen wel dit systeem pas werkelijk vruchten zal opleveren als de tweede schakel in de communicatieketen naar behoren functioneert. Ik heb het dan over de medische hulpdiensten. Ik weet dat we het nu niet over diensten hebben, maar als ik bedenk wat er bij de Poolse hulpdiensten allemaal mis is, moet ik mij wel zorgen maken.
Als het Parlement dit idee voor eCall aanvaardt, zou dat een belangrijke stimulans kunnen zijn om de medische noodhulpdiensten in Polen en elders te verbeteren – dat zie ik wel in. We moeten deze uitdaging aangaan. Wat er op het spel staat is niet in termen van geld uit te drukken. We hebben het immers over mensenlevens. We moeten maatregelen om mensenlevens te sparen altijd steunen, en het is overduidelijk dat het eCall-systeem in die categorie maatregelen thuishoort. 
Emanuel Jardim Fernandes (PSE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, ik wil om te beginnen dit initiatief van de Commissie verwelkomen en de heer Titley gelukwensen met zijn uitstekende verslag en de wijze waarop hij de discussies in de commissie heeft weten te stimuleren. Het is tijd dat we weer aandacht gaan besteden aan de veiligheid in het wegverkeer. Zoals gezegd verliezen ieder jaar weer 42 000 mensen het leven bij verkeersongevallen. Dat aantal moet omlaag.
Dit systeem maakt het mogelijk bij ongevallen sneller te reageren en dat zou het aantal ongevallen en verkeersdoden met de helft kunnen verminderen. De Unie en de lidstaten moeten samenwerken om die doelstelling te verwezenlijken, en dat geldt in de eerste plaats voor mijn land, dat meer haast moet maken bij het nakomen van zijn verplichtingen op dit gebied.
Ik wil wat dat betreft graag wijzen op het feit dat er in de verklaring van de Commissie gesproken wordt over onderzoek dat door de lidstaten moet worden uitgevoerd. De Portugese, Spaanse en Franse ultraperifere regio’s worden echter nergens genoemd. Ik hoop dat dit niet betekent dat de invoering van dit systeem in deze regio’s pas later zal plaatsvinden. Die regio’s worden hoe dan ook al geplaagd door permanente handicaps. Ik geloof daarom dat het systeem in de gehele EU moet worden ingevoerd en dus ook in de ultraperifere regio’s.
Een ander aspect dat bij de discussies aan de orde is gesteld is het recht op privacy. Ik geloof dat dit verslag de verkeersveiligheid een nieuwe dimensie heeft gegeven. Het gaat erom ongelukken te voorkomen en de infrastructuur en het materieel voor de hulp aan slachtoffers verder te ontwikkelen. Zo kunnen we de mensen die bij verkeersongevallen gewond raken beter helpen.
Dit initiatief is voor de EU en de lidstaten dus van groot belang. 
Luís Queiró (PPE-DE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, mevrouw de commissaris, zoals bekend zijn er diverse initiatieven genomen met betrekking tot veilig en intelligent vervoer. We willen zo proberen het aantal doden in het wegverkeer binnen de Europese Unie tegen 2010 met de helft terug te brengen. Dat is ons hoofddoel.
We beschikken over steeds meer technologische hulpmiddelen om mensenlevens te redden en de ernst van de opgelopen verwondingen te beperken. Als voorbeeld noem ik de indrukwekkende vooruitgang op het gebied van veiligheid en de razendsnelle ontwikkeling van technologieën, systemen en diensten – en dan laat ik de mogelijkheden die Galileo biedt nog buiten beschouwing. Onze taak bij dit debat en de daarop aansluitende stemming bestaat erin een zodanige impuls te geven aan de ontwikkeling van het eCall-systeem dat het in 2009 in geheel Europa operationeel kan zijn.
Ik geloof dat het van cruciaal belang is dat we de invoering van dit systeem steunen. We kunnen de impact van ongevallen op deze manier immers verkleinen en de slachtoffers hulp bieden. Als je de plaats van het ongeval snel kunt bepalen, kun je reddingsteams, politie en wegsleepdiensten veel sneller laten interveniëren. Met dit systeem kunnen we duizenden mensenlevens per jaar redden, gewonden doeltreffend behandelen en de met ongevallen samenhangende kosten beperken.
We moeten het eCall-project aanmoedigen – het verdient zeker de steun van het Parlement. Het gaat echter niet ver genoeg, mevrouw de commissaris. Een initiatief als het onderhavige kan immers alleen werken als grote aantallen openbare en particuliere organisaties – waaronder de automobielindustrie, telecommunicatieoperatoren, producenten van materieel, snelwegexploitanten en verzekeringsmaatschappijen – met elkaar samenwerken.
Dit initiatief heeft van iedereen die op dit gebied actief is een warm onthaal gekregen. Het is daarom van groot belang dat alle lidstaten die het memorandum van overeenstemming over de implementatie van eCall nog niet hebben geratificeerd dat onverwijld doen. Dan wordt dit project voor een betere en efficiëntere veiligheid op de weg beter uitvoerbaar.
Dit is geen kostenpost – het is een investering. Dat is wat ik hier probeer te vertellen. Ik wil de Commissie graag gelukwensen met dit initiatief en de heer Titley bedanken voor zijn uitstekende verslag. 
Corien Wortmann-Kool (PPE-DE ). –
   Voorzitter, de noodzaak om op Europees niveau afspraken te maken over eCall is groot omdat alleen een gestandaardiseerd systeem hulp kan garanderen bij ongelukken in het buitenland. En met het oog op het nog steeds toenemend internationaal verkeer is dit van groot belang.
Het eCall-systeem kan in aanvulling op 112 een belangrijke bijdrage leveren aan het terugbrengen van het aantal verkeersdoden in Europa, maar dan moeten de lidstaten wel veel meer vaart maken met de invoering ervan. Dat geldt voor het 112-systeem, maar dat geldt zeker ook voor het eCall-systeem. Collega's hebben dit onderwerp ook al aangestipt. Gelukkig kan Nederland hier als een goed voorbeeld gelden omdat daar wel vaart wordt gemaakt, maar we moeten het natuurlijk in heel Europa doen.
Voor een succesvolle invoering mag het eCall-systeem niet te duur zijn. Er kan worden bespaard op de kosten door de gebruiksmogelijkheden van de techniek optimaal te benutten, uiteraard zonder dat de noodhulpfunctie daarmee in gevaar komt.
Ik vind het dan ook een gemiste kans dat het Parlement de noodzaak van een zogenaamde open platformstructuur niet expliciet onderkent, want hiermee zou iedere automobilist bijvoorbeeld ook pechhulpdiensten kunnen oproepen via de eCall-techniek. Dienstverleners kunnen in zo'n geval betalen voor het gebruik van de technische infrastructuur en daarmee zouden de kosten meer gedeeld kunnen worden. Ik hoop van harte dat de lidstaten zullen toestaan dat de brede gebruiksmogelijkheden van die techniek worden benut, uiteraard weer zonder dat dit ten koste gaat van de veiligheid.
Ik ben blij met de ruime oproep van dit Parlement aan de lidstaten om vaart te maken en we zullen dit vanuit het Parlement in de komende tijd nauwgezet volgen. 
Etelka Barsi-Pataky (PPE-DE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, bij het vervoersbeleid gaat het er nu in de eerste plaats om het algemeen gebruik van intelligente systemen zo snel mogelijk te realiseren. Het eCall-systeem is daar een voorbeeld van. We doen zo weer een stap in de richting van intelligente – en dus veiliger – voertuigen. En dat zal bijdragen tot veiliger vervoer. Ik wil commissaris Reding graag gelukwensen. We hopen dat in de context van het vervoer steeds meer intelligente systemen worden gebruikt.
Met het GPS-systeem is het mogelijk hulpoproepen te doen zonder menselijke interventie. Het Europese satellietnavigatiesysteem Galileo is al een systeem van de volgende generatie. Het heeft meer functies dan het huidige systeem. Interactie is dus verzekerd. Galileo, de meest uitgebreide virtuele infrastructuur in Europa, zal vanaf 2010 worden geïntroduceerd.
Ik heb voorgesteld om de introductie van het eCall-systeem aan te laten sluiten op die van Galileo, en de Commissie vervoer en toerisme heeft dat voorstel aanvaard. Ik richt nu eenzelfde verzoek tot het Parlement. Uiteraard zal dit veel geld kosten – alle nieuwe technologie is nu eenmaal duur. Het is daarom heel belangrijk dat we het systeem stapsgewijs invoeren. Er zullen vervolgens maatregelen moeten worden genomen om dit proces te stimuleren. We mogen niet vergeten dat er al een stimulans bestaat: verzekeringsmaatschappijen kunnen lagere premies voorstellen voor automobilisten die bereid zijn het eCall-systeem in hun voertuig te installeren. De Vervoerscommissie heeft ook dat voorstel aanvaard.
Tot slot geloof ik dat het heel belangrijk is dat we de ervaringen van de lidstaten na de introductie van het Europee alarmnummer 112 aan een analyse onderwerpen. Wat we van die ervaringen leren, kunnen we gebruiken bij het invoeren van het intelligente eCall-systeem. 
Viviane Reding,
   .  Mevrouw de Voorzitter, laat ik allereerst nogmaals de rapporteur bedanken en vooral ook de fracties van het Europees Parlement, die, gezamenlijk en nagenoeg unaniem, van mening zijn dat eCall een belangrijke vooruitgang betekent, die in het belang is van de Europese burgers.
Met deze sterke steun vanuit het Parlement zal de Commissie haar inspanningen voortzetten om het pan-Europese eCall-systeem tegen 2009 in te voeren. We zullen in het bijzonder ijveren voor meer handtekeningen onder het memorandum van overeenstemming over de invoering van eCall, en we zullen toezien op de vorderingen bij de invoering van de benodigde noodhulpvoorzieningen voor 112. Overigens heb ik elf inbreukprocedures tegen lidstaten ingeleid wegens nalatigheid bij de invoering ervan. Het Parlement heeft gelijk: de invoering moet meteen goed gebeuren, zodat onze burgers er baat bij hebben.
Ik zal bovendien blijven samenwerken met alle andere stakeholders wier inzet voor de invoering van eCall noodzakelijk is, en ik zou het Parlement willen mededelen dat ik alle lidstaten op 18 oktober 2005 had uitgenodigd voor een bijeenkomst op hoog niveau om de vorderingen te bespreken en hun te vragen om een verdere inspanningsverplichting ten aanzien van het stappenplan voor de invoering van eCall als pan-Europese dienst voor noodoproepen naar 112 in voertuigen. De vertegenwoordigers van de 21 aanwezige lidstaten en Noorwegen spraken eensgezind hun steun uit voor de verwezenlijking van het systeem voor noodoproepen vanuit voertuigen en voor het stappenplan van de industrie. Sindsdien hebben mijn diensten voortdurend met de lidstaten samengewerkt en zijn er verscheidene eCall-conferenties gehouden op nationaal niveau, onder andere in Helsinki, Lissabon, Boedapest en Madrid. Het balletje is dus aan het rollen. Ik weet zeker dat het optreden van het Parlement van vandaag er in zeer belangrijke mate toe zal bijdragen dat er schot in de zaak komt.
Daarnaast stellen wij een Eurobarometer-enquête in om te inventariseren hoe burgers tegen 112, eCall en dergelijke onderwerpen aankijken. De uitkomsten daarvan kunt u later dit jaar tegemoet zien, zodra deze beschikbaar zijn.
Nu ik het over alle stakeholders heb, zou ik graag kort het verzekeringswezen willen noemen. Volgens de verzekeraars ontbreekt ieder betrouwbaar bewijs voor het idee dat zij enig voordeel aan eCall zullen ontlenen. Ik zou de verzekeraars erop willen wijzen dat eCall niet bedoeld is om geld te verdienen, maar om levens te redden, en ik hoop dat er een herziening komt van hun standpunt na de zeer belangrijke stemming van het Parlement straks.
Verder zou ik kort iets willen zeggen over standaardisering. Het protocol voor datatransmissie en de signalering moeten dringend worden gestandaardiseerd, opdat de ontwerpwerkzaamheden en de investeringen niet worden opgehouden. Op dit terrein mogen commerciële belangen het werk van de standaardiseringsorganisaties niet in de weg staan. Nu er volledige overeenstemming is bereikt over de specificaties en functies van eCall, zou ik er bij de stakeholders, en met name bij de exploitanten van mobiele netwerken, op willen aandringen het vereiste standaardiseringswerk in het ETSI en de CEN te ondersteunen, opdat dit zo spoedig mogelijk kan worden afgerond.
Ik zou een zeer hartelijk "dank u wel" willen richten tot de rapporteur en alle leden van alle fracties die ons niet alleen vandaag maar ook morgen helpen om eCall tot een zeer belangrijk Europees project te maken. Het heeft de steun nodig van alle Europese stakeholders. We hebben vandaag een belangrijke mijlpaal bereikt. 

 – Het debat is gesloten. De stemming vindt vandaag om 11.00 uur plaats. 
Francesco Musotto (PPE-DE ). –
   Verkeersveiligheid heeft direct betrekking op iedere inwoner van de Europese Unie. Toenemende mobiliteit eist wel haar tol: ieder jaar leiden 1 300 000 ongelukken tot ruim 40 000 doden en 1 700 000 gewonden.
Het is zelfs zo dat een op de twee Italianen zijn of haar eigen auto gebruikt om zich te verplaatsen. 26 miljoen Italianen reizen dagelijks vanuit huis naar hun werk of opleiding. Het verkeer kost de Italiaanse economie jaarlijks meer dan 4 miljard euro, wat neerkomt op een gemiddelde van 200 euro per gezin. De Italiaanse burgers keren het openbaar vervoer massaal de rug toe; in 1991 maakte nog 17 procent van de bevolking gebruik van het openbaar vervoer, in 2001 was dat nog slechts 12,9 procent. In Rome worden per tien inwoners zeven auto's gebruikt, wat verreweg het hoogste aantal is in heel Europa.
Vandaar dat ons land zich zo bewust is van het verkeersveiligheidsprobleem en de noodzaak verkeersopstoppingen die veroorzaakt worden door ongelukken terug te dringen. De Unie heeft zichzelf onder andere ten doel gesteld om voor 2010 het aantal verkeersslachtoffers te halveren. eCall zou jaarlijks 2 500 levens kunnen redden, het aantal verkeersopstoppingen kunnen reduceren en bij kunnen dragen aan de efficiëntie van het wegvervoer in Europa, waarbij externe kosten kunnen worden bespaard die in Europa 4 miljard euro en in Italië om en nabij 2 procent van het bbp zouden kunnen belopen. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is het verslag (A6-0074/2006) van Manolis Mavrommatis, namens de Commissie cultuur en onderwijs, over maatregelen ter bevordering van meertaligheid en taalonderwijs in de Europese Unie: de Europese indicator van het taalvermogen (2005/2213(INI)). 
Manolis Mavrommatis (PPE-DE ),
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega’s, meertaligheid is belangrijker dan ooit, zeer zeker in het uitgebreide Europa. Het is van essentieel belang dat de Europese burgers over de kennis en vaardigheden beschikken die nodig zijn om de samenleving efficiënt te laten functioneren en meer wederzijds begrip te kweken. Het leren van één enkele taal, een ‘lingua franca’, volstaat niet. Bovendien komt daarmee de Europese identiteit niet tot uiting.
Het voorstel dat de Commissie ons heeft voorgelegd, is een vervolg op een besluit van de Europese Raad van Barcelona van maart 2002 waarin de staatshoofden en regeringsleiders aandrongen op een betere beheersing van de basisvaardigheden, met onderwijs in minstens twee vreemde talen vanaf jonge leeftijd. Ook drongen zij aan op de vaststelling van een gemeenschappelijke indicator voor het taalvermogen, met andere woorden op tests waarmee de taalbeheersing van de burgers op objectieve wijze kan worden gemeten. Drie jaar later komt de Commissie met een voorstel tot vaststelling van een Europese indicator voor het taalvermogen, die voor alle lidstaten gelijk is en een zeer nauwkeurige en geloofwaardige meting mogelijk maakt. Het doel van de indicator is de beheersing van vreemde talen van de Europese burgers te meten aan de hand van vier criteria: leesvaardigheid, begrip, spreekvaardigheid en schrijfvaardigheid. De indicator stelt vast hoe groot de taalbeheersing is op elk van de zes niveaus op de schalen van het gemeenschappelijk Europees referentiekader voor talen van de Raad van Europa. Dit gemeenschappelijk Europees referentiekader is algemeen aanvaard en wordt reeds in een groot aantal lidstaten gebruikt.
Ik ben het met de Commissie eens dat in een eerste stadium de taalvaardigheid in de vijf meest onderwezen talen van de Europese Unie moet worden getest. De opneming, in een eerste fase, van het Pools als zesde taal zal - indien haalbaar natuurlijk - worden bepaald door de begroting. Uit een deze week gepubliceerde Eurobarometer-enquête blijkt dat Engels met 38 procent, Frans met 14 procent, Duits eveneens met 14 procent, Spaans met 6 procent en Italiaans met 3 procent de vijf talen van de Europese Unie zijn die het vaakst door de Europese burgers als vreemde taal worden gekozen, en dus het meest populair zijn.
Toch is het - zoals ik ook in het verslag zeg - belangrijk dat in een volgend stadium de test wordt uitgebreid tot een grotere waaier van talen van de Europese Unie. Ik zou er eveneens op willen wijzen dat de genoemde indicator geen betrekking heeft op niet-communautaire talen, noch op minderheids- en regionale talen. Deze talen kunnen echter wel opgenomen worden in de strategie voor meertaligheid, waarover het Europees Parlement momenteel een verslag opstelt en waarin ze inhoudelijk ook beter op hun plaats zijn. Daarom kan ik ook niet instemmen met de amendementen 1 en 2; deze amendementen horen niet thuis in het onderhavig verslag, komen de samenhang van de tekst niet ten goede en stroken niet met de doelstellingen waar met de indicator voor het taalvermogen naar wordt gestreefd. De indicator voor het taalvermogen is slechts een technisch instrument, dat gefinancierd zal worden via een reeds bestaand programma, namelijk het programma voor levenslang leren, waarvan het hoofddoel is de mobiliteit van de burgers, werknemers en studenten in de Europese Unie aanzienlijk te verbeteren.
Verder zij erop gewezen dat volgens recente gegevens het percentage leerlingen in het primair onderwijs dat een vreemde taal leert, weliswaar toeneemt, maar dat het aantal onderwezen vreemde talen helaas afneemt. In veel landen betekent het leren van een vreemde taal soms alleen het leren van het Engels. Aan de hand van de indicator kunnen eveneens beleidsconclusies worden getrokken op Europees en nationaal niveau.
Ofschoon de Commissie betrokken is bij dit proces, moeten de lidstaten actief deelnemen aan de toepassing en ontwikkeling van de indicator, aangezien alleen zij informatie kunnen verschaffen over de factoren die het taalvermogen beïnvloeden, zoals televisie, gezinsomstandigheden, aantal lesuren, onderwijservaring van docenten, enzovoort.
Algemeen gesproken wordt de Europese indicator voor het taalvermogen beschouwd als een bijzonder waardevol instrument voor het verkrijgen van betrouwbare gegevens over de taalvaardigheden van de Europese burgers en met name van jongeren. Daarnaast zal de indicator vergelijkingen mogelijk maken tussen de beleidsvormen van de lidstaten op taalgebied, de opsporing en uitwisseling van goede praktijken vergemakkelijken en aldus een nieuwe impuls geven aan het onderwijs in vreemde talen.
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, de beheersing van ten minste twee vreemde talen moet deel uitmaken van het standaardpakket vaardigheden van een typische Europeaan die in de hele Europese Unie woont, studeert en werkt. Laten wij niet vergeten dat 2006 het Europees Jaar van de mobiliteit van werknemers is. Daarom ben ik ook van mening dat dit een uitgelezen kans is om te beklemtonen hoe belangrijk de vaardigheden van de Europese burgers zijn en om jongeren ertoe aan te zetten meer belang te hechten en aandacht te schenken aan het leren van vreemde talen.
Wij wachten met grote belangstelling op de besluiten van de Raad van 18 mei met betrekking tot de indicator voor het taalvermogen. Ik hoop dat de Raad hier positief op zal reageren, en zal inzien dat het zijn plicht is om rekening te houden met de parameters en de evaluatie van alle inspanningen van het Europees Parlement.
Tot slot kan ik niet anders dan verwijzen naar het levende voorbeeld van meertaligheid en het belang van meertaligheid, dat ons hier in deze zaal wordt geboden door de tolken. Dankzij hen is het Europees Parlement het enige orgaan dat in en uit twintig talen werkt. Daardoor staan onze werkzaamheden dichter bij de burger en is onze communicatie doeltreffender. Daarvoor dank ik hen. 
Ján Figeľ,
   .  Mijnheer de Voorzitter, ik ben erg dankbaar voor dit verslag en ik wil de rapporteur, de heer Mavrommatis, feliciteren met zijn bijdrage. Ik zou hem willen bedanken voor zijn opmerkingen en in het bijzonder voor het vele werk dat hij voor dit verslag verzet heeft en de bezieling die eruit spreekt.
Ik ben er zeker van dat verscheidenheid binnen eenheid de beste basis vormt voor onze uitgebreide Europese Unie in deze eenentwintigste eeuw, en deze verscheidenheid vindt een sterke basis voor verdere ontwikkeling in meertaligheid.
Ik kom net bij de eerste conferentie binnen de EU over regionale en minderheidsheidstalen vandaan, die is gehouden in het Borschette Centrum. Wij zijn van mening dat juist deze verscheidenheid Europa maakt tot wat het is en dat zij in de vorm van cultuur en talen beschermd en bevorderd dient te worden. In november 2005 is als eerste beleidsmaatregel inzake meertaligheid een nieuwe kaderstrategie voor meertaligheid goedgekeurd. De Europese indicator van het taalvermogen is een zeer belangrijk instrument om werkelijk vooruitgang te boeken op het terrein van meertaligheid, te weten het lesgeven in en het leren van talen, en het communiceren tussen verschillende taalgemeenschappen in Europa.
De heer Mavrommatis heeft de Commissie opgeroepen taalonderwijs vanaf jonge leeftijd actief aan te bevelen. Op dit moment financieren wij een studie over beste praktijken voor talen leren op jonge leeftijd, en in de mededeling worden de lidstaten uitgenodigd hun regelingen voor leren op jonge leeftijd te herzien in het licht van de beste praktijken in Europa. Zoals u terecht opmerkte, ligt de bevoegdheid bij de lidstaten en daarom verlangen we van de lidstaten dat ze zich nog actiever opstellen.
Ik merk eveneens op dat nadruk wordt gelegd op bewustmaking door middel van initiatieven als de Europese dag van de talen of het Europees Kwaliteitsmerk. Dergelijke op de gewone burgers gerichte activiteiten hebben al onze steun.
Er zijn nog meer stappen die wij moeten nemen, zoals de opzet van een werkgroep op hoog niveau over meertaligheid om nieuwe ideeën en initiatieven op dit vlak te ontwikkelen. Deze werkgroep op hoog niveau zal voor deze zomer aan de slag gaan. Op basis van de verslagen die de lidstaten in reactie op de mededeling van de Commissie van november hebben ingediend, en op basis van het advies van deze werkgroep op hoog niveau, zal ik volgend jaar een vervolgmededeling aan het Parlement en aan de Raad presenteren met voorstellen voor een omvattende aanpak van meertaligheid in de Europese Unie. Bovendien zijn wij voornemens volgend jaar een ministeriële conferentie over meertaligheid te houden, om de vorderingen die de lidstaten hebben gemaakt gezamenlijk te bespreken en te plannen wat er in de toekomst moet gebeuren.
De Europese indicator van het taalvermogen is een buitengewoon waardevolle bijdrage op dit terrein. Aangezien er nog geen gestandaardiseerde enquête over taalbeheersing in de hele Unie voorhanden is, is het noodzakelijk nauwkeurige en actuele gegevens te verzamelen over de effectiviteit van het vreemdetalenonderwijs. Deze indicator zal ons een beeld geven van het algehele niveau van beheersing van vreemde talen. Dankzij een dergelijk instrument zullen we het lesgeven in en het leren van vreemde talen sterker kunnen verbeteren en zullen we uiteraard ook de mobiliteit van studenten en werknemers in onze Unie kunnen vergroten.
Concluderend wil ik nogmaals mijn erkentelijkheid betuigen aan de rapporteur, evenals aan de Commissie cultuur en onderwijs en haar voorzitter, de heer Sifunakis, voor hun niet-aflatende, uiterst waardevolle steun voor onze programma's en beleidslijnen. Dit verslag over meertaligheid laat duidelijk zien hoe het Parlement de Commissie en de Raad kan helpen in ons gezamenlijke streven om de verscheidenheid te bevorderen. 
Maria Badia i Cutchet,
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, in de eerste plaats wil ik de heer Mavrommatis feliciteren met zijn verslag, en de Commissie met het opvolgen van een besluit van de Europese Raad van Barcelona in 2002.
Ik ben ervan overtuigd dat kennis van verschillende Europese talen bij de burgers, naast hun moedertaal, een beslissend element is voor het succes van het proces van Europese integratie en ook voor het bevorderen van een Europees burgerschap, wat weer de mobiliteit binnen de Europese Unie zal vergroten.
Feit is dat er op dit moment geen gegevens beschikbaar zijn over de werkelijke taal- en communicatievermogens van de burgers van de Unie, maar we weten dat er op dit gebied grote verschillen bestaan tussen de lidstaten, en ik denk dan ook dat de Europese indicator van het taalvermogen een goed instrument kan zijn om een aanzet te geven tot verbetering en convergentie van het beleid van de lidstaten met betrekking tot het vreemdetalenonderwijs.
Dit systeem draagt bij aan verbetering van de communicatie en het wederzijdse begrip tussen de Europese burgers en zal daarnaast ook een kwalitatieve verbetering van het vreemdetalenonderwijs in de Europese onderwijs- en beroepsopleidingsstelsels inhouden, en ook zal het bijdragen aan het bereiken van de Lissabon-doelstellingen. De indicator zal een impuls geven aan de uitwisseling en kennis van beste praktijken in de verschillende lidstaten en zal een betrouwbaar systeem vormen om de voortgang te meten bij, in eerste instantie, de vijf talen die in de Unie het meest worden onderwezen: Engels, Frans, Duits, Spaans en Italiaans.
De keuze van deze vijf talen in de beginfase mag niet betekenen dat de andere Europese talen benadeeld worden, maar moet het begin van een proces worden, uiteraard zonder dat de mogelijkheid wordt uitgesloten dat in een latere fase ook andere talen bij de indicator betrokken worden. Om precies te zijn, dankzij het opnemen van enkele amendementen die we samen met de rapporteur hebben uitgewerkt, laat het verslag de deur open voor een latere toetsing van een groter aantal officiële Europese talen, zonder dat dit nadelige gevolgen heeft voor het onderwijs in andere talen die niet door de indicator worden getest.
Voordat ik afsluit, wil ik nog een punt benadrukken. Dit verslag is weliswaar niet het juiste kader om de situatie van de minderheidstalen of die van andere, niet-Europese talen te behandelen - het heeft tot doel het taalvermogen van de burgers, de kwaliteit van de onderwijsstelsels en het leren van de officiële talen van de Europese Unie te verbeteren -, maar ik wil toch zeggen dat dit niet mag leiden tot discriminatie bij de erkenning en bescherming van die talen die niet officieel zijn in de Unie, maar dat wel zijn in een bepaalde lidstaat.
En tot slot wil ik zeggen dat ik tevreden ben met de tekst, omdat die niet alleen een belangrijke stap voorwaarts betekent op weg naar een Unie waarin de Europese burgers nauwer met elkaar zijn verbonden, maar bovendien goed nieuws is voor de verbetering van het onderwijs binnen de Europese Unie. 
Erna Hennicot-Schoepges,
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik zou allereerst onze rapporteur willen feliciteren met zijn uitmuntende werk.
Zoals u weet is het land waar ik vandaan kom, Luxemburg, voorstander van meertaligheid, misschien wel om meerdere redenen. Het is namelijk een land dat niet krampachtig vasthoudt aan zijn eigen nationale taal, het Letzeburgs, en waar men niet aarzelt om Duits, Frans en Engels te spreken. Het is een land dat ervoor waakt om in zijn optreden al te veel gewicht toe te kennen aan de status van de eigen taal.
Meertaligheid is in zekere zin het beste middel om de eenheid van Europa te bevorderen - ze is het beste middel om het wederzijds begrip te bevorderen. Maar in de meertaligheid komt eveneens onze verscheidenheid tot uitdrukking, en het verdwijnen van talen die binnen een beperkt gebied worden gesproken mag ons niet onverschillig laten. We moeten er namelijk op toezien dat de talen die nog gesproken worden ook kunnen overleven, zelfs al betekent dit dat ze moeten worden opgenomen in een kader van meertaligheid, omdat we anders niet meer in staat zouden zijn elkaar te begrijpen. Het optreden van de Commissie, dat erop gericht is het leren van de talen van buurlanden aan te moedigen, valt te prijzen. Langs deze weg moeten niet alleen de verschillende talen die wij spreken worden ondersteund, maar moeten wij ons ook actief inzetten om onze medeburgers te verstaan.
Mijnheer de Voorzitter, ik wil niet verhelen dat de toekomst van onze Europese scholen mij enigszins zorgen baart. We weten dat onze ambtenaren – en dat zijn er steeds meer – dikwijls moeten verhuizen; dit is overigens ook het jaar van mobiliteit van werknemers. We zullen dan ook zorg moeten dragen voor het schoolsysteem in alle Europese landen in het algemeen, en voor een grotere toegankelijkheid van de meertaligheid in het bijzonder. 
Henrik Lax,
   – Mijnheer de Voorzitter, commissaris, geachte rapporteurs, dames en heren, evenals de vorige sprekers wil ook ik benadrukken hoe belangrijk de nationale en regionale linguïstische minderheden zijn in dit verband. Elke taal die door iemand wordt geleerd, geeft hem of haar toegang tot een bredere culturele dimensie. Het is verrijkend om als Fin de kranten van heel Scandinavië te kunnen lezen, wat we nu kunnen dankzij het Zweedse onderwijs dat we in Finland hebben. Als we alleen maar kennis zouden hebben van de grote talen, zouden we talen als het Zweeds nog steeds niet kunnen lezen. In Finland is het Zweeds zowel moedertaal als buurtaal.
De grote talen zijn belangrijk en zullen dat altijd blijven, en het is goed dat veel mensen kennis van die talen hebben. Desalniettemin moet het niet de strategie van de EU zijn om zich te concentreren op bijvoorbeeld de vijf grootste talen, of alleen de officiële EU-talen. In de Scandinavische landen en de Oostzee-regio is het bijvoorbeeld handig om Zweeds, Russisch of Fins te kennen. Door een gebrek aan kennis van deze talen vervreemden mensen van elkaar en worden ongelijke economische basisomstandigheden in de hand gewerkt. De Oostzee-regio is momenteel de snelst groeiende regio van de EU.
Respect voor mensen die een minderheids- of regionale taal spreken is ook van fundamenteel belang voor de Europese stabiliteit. Voor diegenen onder ons die in meertalige samenlevingen leven, is het niet meer dan normaal dat de meertaligheidsstrategie van de EU zich niet mag beperken tot slechts een handvol talen. Daarom ben ik een krachtig voorstander van het voorstel van mevrouw Resetarits om ook talen van buurlanden en regionale en minderheidstalen in de strategie op te nemen.
Er zijn ook belangrijke talen buiten de EU. Zesenveertig miljoen inwoners van de EU hebben als moedertaal een andere taal dan die welke door de meerderheid van de mensen in hun landen wordt gesproken. Het gaat hier om maar liefst 10 procent van de EU-bevolking. We constateren ook dat economieën vaak beter draaien daar waar meer dan één taal wordt gesproken. Een sympathieke houding ten opzichte van verscheidenheid levert ook economische voordelen op. Er is geen andere weg. Europa is multicultureel en meertalig. Solidariteit is prachtig, maar om die te bereiken moet er een gevoel van gelijkheid bestaan, in de eerste plaats tussen landen en in de tweede plaats binnen landen.
Linguïstische en regionale minderheden zijn van oudsher krachtige pleitbezorgers van Europa en ze zijn altijd bereid geweest andere talen te leren. Veel van die minderheden staan nu sterk onder druk. Het getuigt niet van een kosmopolitische geest en het is evenmin in het belang van de EU om een groot deel van onze bevolking de rug toe te keren. Mede met het oog op het verhogen en consolideren van het vertrouwen van de bevolking in de Europese Unie is het van belang om nationale en regionale linguïstische minderheden te respecteren en te bevestigen. Het komt op dit moment maar al te vaak voor dat de meerderheidsbevolkingen van de EU-lidstaten hun regionale en nationale taalkundige minderheden het liefst negeren. 
Miguel Portas,
   – We kunnen het allemaal eens zijn over het instellen van een Europese indicator van het taalvermogen. Ik wil daar echter wel het een en ander bij aantekenen. De Commissie legt uit dat de indicator “om praktische redenen” op basis van schriftelijke tests zal worden bepaald. Dat kan ik begrijpen, maar ik begrijp niet waarom diezelfde praktische redenen ten grondslag zouden moeten liggen aan het besluit om – ik citeer – de vaardigheid in “de vijf meest onderwezen vreemde talen in de Unie” te beoordelen. Een indicator die op deze basis wordt vastgesteld is niet verenigbaar met de doelstellingen van Barcelona. Met de keuze van de talen wordt immers een richtsnoer vastgesteld voor lidstaten die resultaten wensen te bereiken. Dat ieder kind behalve zijn moedertaal nog twee andere talen zou moeten beheersen is een doelstelling waar ook wij achter staan. En dat kan worden gemeten.
Vergeet u niet, mijnheer Figel', dat deze indicator aan de hand van schriftelijke tests en steekproefsgewijs wordt berekend. Er is geen enkele praktische reden waarom mensen om het even welke EU-taal niet zouden kunnen leren spreken. Als de tests zouden worden toegepast op alle bestaande talen, dan zouden de resultaten wel eens heel verassend kunnen zijn. Dan zou kunnen blijken dat Turks, Arabisch, Chinees en Russisch binnen de Unie heel belangrijke talen zijn, en dat kinderen van immigranten het dichtst in de buurt van de doelstelling – het spreken van twee talen naast de moedertalen – komen. Daarom hebben we voor de amendementen van mevrouw Resetarits gestemd.
Ik wil graag ook nog een tweede opmerking maken. De indicator mag niet worden verward met het taalbeheersingscertificaat. De harmonisering van taalcertificaten is niet een maatregel die in cultureel en maatschappelijk opzicht neutraal is. In een tijd waarin een populistisch immigratiebeleid wordt gevoerd en de openbare opinie over dit onderwerp verdeeld is, zou een dergelijke maatregel een legitimatie kunnen vormen voor discriminatoire bepalingen inzake de selectie van immigranten. De armste landen van de Unie zouden daar het slachtoffer van worden. 
Thomas Wise,
   . – Mijnheer de Voorzitter, meertaligheid moet worden aangemoedigd en ontwikkeld. Communicatie is immers een noodzakelijk en machtig instrument. Echter, in tegenstelling tot wat de EU en tal van andere charlatans willen doen geloven is Groot-Brittannië op zichzelf al een wereldomspannende handelsnatie van aanzienlijke betekenis. Op het nationale curriculum – met de nadruk op "nationale" – moeten daarom de talen komen te staan van de grote en snel groeiende economieën van de wereld. In het geval van Brazilië betreft het een EU-taal: het Portugees. Maar de landen van Europa zouden er veel meer baat bij hebben als men Mandarijnenchinees of Kantonees, Arabisch, Hindi en Russisch zou aanleren, dan wanneer men zich blindstaart op de EU-talen alleen.
De voorgestelde Europese indicator van het taalvermogen is alleen gericht op EU-talen. De EU negeert daarmee de werkelijkheid, hetgeen tekenend is voor de kortzichtigheid die haar eigen is. Het belang dat de Commissie hierin stelt is onmiskenbaar voor een deel ingegeven door het feit dat velen, waaronder de heer Chirac, het niet kunnen verkroppen dat de lingua franca in het wereldwijde zakenleven, en dus ook in de Europese Unie, de Engelse taal is. Mensen raken in het defensief vanwege het mogelijke wegslijten van hun talen. De hoofdreden waarom de Commissie taalkundige verscheidenheid aanprijst is evenwel niet een diepgewortelde angst dat talen en culturen terrein verliezen, maar de wetenschap dat haar einddoelstelling, een Europese federale superstaat, pas mogelijk wordt zodra mensen zich kunnen verplaatsen om inzetbaar te zijn waar werkgelegenheid is.
De inhoud en de organisatie van nationale onderwijssystemen vormen een terrein dat, in theorie, buiten de competentie van de EU valt. In dit verslag blijkt duidelijk waarom. Lidstaten hebben verschillende prioriteiten en verschillende handelsconnecties en -tradities, ondanks de schadelijke pogingen van de EU om deze te veranderen. Dat is precies de reden waarom iedere poging om de landen van de hele EU door middel van harmonisering op een lijn te krijgen bestreden moet worden. De voorgestelde indicator biedt een wereldomspannende handelsnatie geen enkel voordeel, maar is slechts een van de vele instrumenten ter verwezenlijking van de vreselijke doelstelling van een federaal Europa. 
Zdzisław Zbigniew Podkański,
   – Mijnheer de Voorzitter, de cultuur, het bestaan en de ontwikkeling van een natie zijn geworteld in de taal van die natie. Taal is niet alleen in cultureel opzicht van belang. Talen hebben ook een bijzondere betekenis bij het scheppen van naties. Daarnaast hebben ze een sociale en economische betekenis. Taal is belangrijk voor het contact met de overheid en voor alles wat met recht te maken heeft.
Onderzoek lijkt erop te wijzen dat in de honderd jaar die nu zullen volgen ongeveer de helft van de duizenden talen die thans over de gehele wereld worden gesproken zal verdwijnen. Een grote deel van de kennis die in de loop van eeuwen is verzameld zal zo teloorgaan. Landen en naties nemen dus maatregelen om hun taal te beschermen. Sommige landen – Duitsland is een voorbeeld – hebben daarvoor in hun grondwet bepalingen opgenomen. In andere landen – Frankrijk, Polen, Slowakije – heeft de nationale wetgever voor dit doel wetten uitgevaardigd.
Het verslag van de heer Mavrommatis heeft betrekking op een ontwerpresolutie van het Europees Parlement over maatregelen ter bevordering van meertaligheid en taalonderwijs in de Europese Unie en de indicator van het taalvermogen. Het privilegieert twee – of vijf – talen. Geen van deze talen is een Slavische taal, terwijl één op de vier burgers van de Unie een taal uit deze taalfamilie spreekt. Ik zou er bij wijze van voorbeeld op kunnen wijzen dat het Pools een taal is die door meer dan 10 procent van de inwoners van de Unie wordt gebruikt.
Je kunt in dit verband dus beter niet van meertaligheid spreken. Wat hier gebeurt, is dat de in cultureel opzicht dominante naties de cultuur van de kleinere landen willen beperken en vervangen. En dat terwijl we het zouden moeten hebben over het functioneren van de Europese instellingen en de bekwaamheden van hun ambtenaren in een meertalig Europa, en over de wijze waarop we deze instellingen en ambtenaren op het uitvoeren van hun taken in dat Europa kunnen voorbereiden.
Het administratief aspect van taal mag niet verward worden met de culturele en economische aspecten ervan. Onderzoek en steekproeven hebben aangetoond dat de bepalingen ter bescherming van de nationale talen – inzonderheid die van de nieuwe lidstaten – op grote schaal worden overtreden. U hoeft maar naar een supermarkt te gaan en de waren op de schappen te bekijken. De informatie over het gebruik van die waren is maar zelden vertaald. Deze zeer frequent voorkomende inbreuk op het meertaligheidsprincipe is gunstig voor ondernemingen, maar gaat ten koste van de consument. De Europese Unie heeft alleen bestaansrecht – en zal dus ook alleen dan sterk zijn – als ze een gebruikersvriendelijke Unie is die burgers in staat stelt respect voor elkaar, voor elkaars culturele verschillen, en dus ook voor elkaars taal te tonen. Daar wordt echter geen aandacht aan besteed. 
Andreas Mölzer (NI ). –
   Mijnheer de Voorzitter, uiteraard is er in onze wereld, waarin iedereen met elkaar in verbinding staat, geen alternatief voor het voortdurend verwerven van nieuwe kennis en het beheersen van meerdere talen. Natuurlijk is het Engels niet meer weg te denken uit de zakenwereld of de wereld van de wetenschap. Duits is echter de eerste of tweede taal van circa 125 miljoen mensen en behoort daarmee tot de belangrijkste talen ter wereld. Het is bovendien de moedertaal van ruim 90 miljoen mensen en zodoende de meest gesproken taal in de Europese Unie. Een taal als Frans daarentegen wordt door slechts 23 procent van de Europese burgers gesproken, en voor slechts 11 procent van hen is het de moedertaal.
Het lijdt derhalve geen twijfel dat meertaligheid een overkoepelende doelstelling is. Recentelijk is er echter een duidelijke, groeiende en onaanvaardbare tendens in de richting van een eentalig regime waarneembaar die mijns inziens een halt toegeroepen moet worden. Voor de bevoorrechte positie die het Engels en het Frans binnen de EU innemen is immers geen enkele democratische basis aanwezig. Juist met het oog op de toegenomen betekenis van het Duits als gevolg van de uitbreiding is het onacceptabel dat de EU reeds lang bestaande overeenkomsten overboord gooit en het Duits als werktaal min of meer negeert.
Helaas blijft het Europees Parlement vooralsnog de enige instelling die haar besluiten niet alleen in alle openbaarheid neemt, maar deze vervolgens ook voor alle burgers toegankelijk maakt in hun eigen taal. Van de officiële werktalen Engels, Frans en Duits trekt de laatste altijd aan het kortste eind.
De Commissie zal het voortgangsverslag inzake de toetredingslanden onder druk van de Duitse Bondsdag nu echter toch laten vertalen en wellicht bestaat er dan toch nog de hoop dat het Duits meer gebruikt zal worden onder het Fins voorzitterschap van de Raad. 
Ljudmila Novak (PPE-DE ). –
   Elk volk is trots op zijn taal en wil die ook in het verenigde Europa behouden en gebruiken. De taaldiversiteit verrijkt het culturele beeld van Europa. Door het aanleren van vreemde talen leren we ook de cultuur van een volk kennen, zijn geschiedenis en land, wat bijdraagt tot meer onderling respect.
Wat voor volwassenen bij het leren van vreemde talen vaak een grote inspanning betekent, is voor kinderen meestal een spel. Daarom is het gepast dat we in scholen al in een vroege fase van de opleiding twee vreemde talen aanbieden. Dankzij talenkennis leggen we ook gemakkelijker vriendschappelijke contacten met andere volkeren, en dat is vooral van belang voor buurvolkeren, omdat we met onze buren vaak het meest gemeen hebben en tegelijkertijd ook de meeste problemen kennen.
Daarom is het soms onbegrijpelijk dat sommige politici hun politieke macht verwerven door het inperken van de rechten van minderheden op het gebruik van hun moedertaal, zoals dat het geval is voor de Sloveense minderheid in het Oostenrijkse Karinthië en in Italië. Oostenrijk en Slovenië werken op uiteenlopende vlakken nauw samen, en daarom ben ik ervan overtuigd dat de Oostenrijkse democratische publieke opinie het anti-Sloveense optreden van de heer Haider niet goedkeurt.
Het Oostenrijkse voorzitterschap van de Europese Unie is voorbeeldig. Daarom roep ik hier de Oostenrijkse regering en de democratische publieke opinie opnieuw op tot respect voor het Oostenrijkse staatsverdrag, waarin de rechten van de minderheden neergelegd zijn. Ook richt ik een oproep tot de Italiaanse regering, en wel om haar te verzoeken een begin te maken met de tenuitvoerlegging van de wet ter bescherming van de Sloveense minderheid.
De instellingen van de Europese Unie zouden eveneens een belangrijkere rol moeten spelen wanneer de rechten van minderheden geschonden worden. Ze zouden een ernstige waarschuwing moeten geven aan landen die op papier weliswaar de rechten van minderheden verzekeren, maar in praktijk hun eigen wetten en de regelgeving van de Europese Unie overtreden.
Marianne Mikko (PSE ).
   - Dames en heren, ik wil de rapporteur van harte complimenteren met zijn verslag, dat dringend noodzakelijk is.
In mijn eigen land Estland wordt een grote talenkennis al sinds de Hanzetijd als een elementaire vaardigheid beschouwd. Elke gezel van een koopman moest de vier lokale talen vloeiend spreken. Dat betekende dat men naast de eigen taal ook de talen van de drie belangrijkste handelspartners moest kunnen spreken. In het verslag staat terecht dat talenkennis een essentiële voorwaarde voor de burgers van de Europese Unie is om de fundamentele vrijheden van de Europese Unie te kunnen genieten. Aangezien diensten 70 procent van de omvang van onze economie uitmaken, zijn communicatieve vaardigheden van groot belang voor de economische groei.
Met het huidige inspanningsniveau is het echter niet waarschijnlijk dat de doelstelling van Barcelona wordt bereikt, omdat het erg tijdrovend en moeilijk is om naast de moedertaal twee andere talen te leren beheersen. Zonder duidelijk doel zullen slechts weinig mensen dat doen. De lidstaten zouden niet alleen hun eigen burgers effectief moeten motiveren, maar ook elkaars burgers, bijvoorbeeld door volledig vrij verkeer van werknemers in te voeren.
De Europese indicator van het taalvermogen is echter allereerst noodzakelijk om de eigen burgers van de lidstaten te motiveren een zeker comparatief en concurrentievoordeel te creëren. Beperking tot slechts één universele taal is zowel gevaarlijk voor Europa als voor die taal zelf, omdat die zo van zijn wortels wordt losgerukt. Taalprofessoren uit Cambridge hebben bijvoorbeeld moeite om zogenaamd Engelstalige teksten die hier uit Brussel komen te begrijpen.
Ik wil daarom vooral onderstrepen dat niet alleen taalvaardigheden, maar ook de culturen die met die talen zijn verbonden op Europees niveau moeten worden bevorderd. Helaas kan ik nu slechts in een op de tien vergaderingen van de Commissie cultuur en onderwijs van het Parlement mijn eigen taal, het Ests, spreken – hoe ironisch, in het multiculturele Europa.
Ik hoop dat het onderhavige verslag helpt om een dringend noodzakelijk programma voor de bevordering van meertaligheid in Europa op poten te zetten. Dank u wel. 
Karin Resetarits (ALDE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik wil de rapporteur, de heer Mavrommatis, hartelijk danken voor zijn toewijding.
Hoe goed is de vreemdetalenkennis van jonge Europese burgers? Welke talen worden het meest gesproken? Neemt de meertaligheid toe? Dat is wat een taalindicator in de toekomst wil onderzoeken, maar uit het oogpunt van efficiëntie en vanwege een tekort aan middelen zal deze taalindicator slechts vijf geselecteerde vreemde talen onderzoeken, namelijk de talen die binnen de Europese Unie naar het heet het meest onderwezen worden. Teneinde goede punten te behalen, moeten alle vijftienjarigen van alle lidstaten nu Engels, Frans, Duits, Spaans of Italiaans beheersen.
Nog afgezien van het feit dat er ook andere cijfers zijn, zoals die van de meest recente Eurobarometer, waaruit blijkt dat niet het Italiaans maar het Russisch op de vijfde plaats staat, zal dit taalbeleid mijns inziens fatale gevolgen hebben. Engels, Frans, Duits, Spaans en Italiaans zullen de talen worden die scholen in de toekomst meer gaan aanbieden, aangezien ieder land zich de blamage zal willen besparen als hekkensluiter te figureren op de via de taalindicator opgestelde lijst inzake taalvaardigheden – denkt u maar aan het PISA-onderzoek.
Nu reeds zien we de tendens dat vele studenten liever aan uitwisselingsprogramma’s in Frankrijk, Italië of Spanje deelnemen dan bijvoorbeeld in Praag, Warschau of Boedapest. Is dat werkelijk wat we willen? Zou het niet beter zijn als wij anders gingen denken en een beleid gingen stimuleren dat ons ertoe aanzet de talen van onze buurlanden te leren, niet alleen in het kader van een betere communicatie, maar ook om economische redenen? Iemand uit Oostenrijk bijvoorbeeld heeft vandaag de dag al aanzienlijk meer kansen op de arbeidsmarkt als hij een Oost-Europese taal spreekt, om het even welke, maar als gevolg van een verkeerd onderwijsbeleid is dat tot dusver niet gestimuleerd op de scholen in mijn land.
De taalindicator vormt evenmin een stimulans voor een snelle verandering van dit beleid, en ‘later’ is wellicht ‘te laat’. Wij leven in een wereld waarin de ontwikkelingen zeer snel gaan. Het gaat niet meer om het aantal mensen binnen Europa dat een taal beheerst, maar om de sociaal-economische verhoudingen tussen de landen. Ik ga daarbij zelfs nog een stap verder: als wij niet alleen Europees maar ook globaal denken, dan is het heel goed als onze kinderen en kleinkinderen open staan voor alle talen ter wereld.
Wij leven nu eenmaal in een , daar kan niets meer aan worden veranderd. De wereld is één groot dorp, en daarin zullen diegenen het voor het zeggen hebben die zich verstaanbaar kunnen maken. Het is contraproductief als een taalindicator niet gevoelig is voor deze toekomstige behoeften en niet flexibel genoeg is om hieraan tegemoet te komen. Derhalve dring ik er vandaag nogmaals bij u op aan de amendementen van de Fractie Alliantie van Liberalen en Democraten voor Europa te ondersteunen. 
Jan Tadeusz Masiel (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de landen in Midden-Europa weten uit ervaring hoe belangrijk het is vreemde talen te kennen.
De Berlijnse Muur zou eerder zijn gevallen als we in de jaren zestig of tachtig talen uit West-Europa hadden geleerd. Het leren van Frans of Engels was in ons deel van Europa niet verboden, maar het ontbrak ons eenvoudigweg aan motivatie. Het taalbeleid van de Europese Unie is dus heel belangrijk. Het is de bedoeling dat de inwoners van de lidstaten in de leeftijd tussen 6 en 12 jaar een eerste vreemde taal leren, en dat men op de leeftijd van 12 jaar met het leren van een tweede vreemde taal begint. Het idee om twee extra talen te leren is heel goed. Het zal ons helpen onze intellectuele horizon te vergroten, en dat geldt zeker voor sprekers van veel gesproken talen.
De Europese indicator van het taalvermogen is een heel nuttig instrument. Beoordelingen, examens en diploma’s zijn immers motiverend. Ze houden een beloning in van al hetgeen men geleerd heeft en stimuleren de verdere ontwikkeling. Ik ben het er echter niet mee eens dat gedurende de eerste fase alleen maar naar de vijf meest gebruikte of meest onderwezen talen wordt gekeken. We moeten ons niet bij het begin al een handicap opleggen. Pools is nu nog geen veel onderwezen taal, bijvoorbeeld, maar Polen is een groot land en dat zou in de nabije toekomst wel eens kunnen bijdragen tot veel meer belangstelling voor onze taal. 
Milan Gaľa (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, als lid van de Commissie cultuur en onderwijs kan ik u verzekeren dat onze commissie het subsidiariteitsbeginsel heeft gerespecteerd en rekening heeft gehouden met nationale belangen. Toch zijn we erin geslaagd op de gebieden die onder de bevoegdheden van onze commissie vallen vorderingen te maken, en wel binnen het Europese wettelijke kader. Ik noem hier het aannemen van normen voor Europass, de Europese culturele hoofdstad, het verslag over essentiële vaardigheden voor levenslang leren, het Europees kader voor kwalificaties, digitale bibliotheken en ga zo maar door. Het verslag van de heer Mavrommatis over maatregelen ter bevordering van meertaligheid en taalonderwijs in de Europese Unie en de Europese indicator van het taalvermogen is een ander voorbeeld. Ik wil van deze gelegenheid gebruik maken om de heer Mavrommatis te bedanken voor zijn werk.
Dit verslag heeft betrekking op een in de strategie van Lissabon vastgelegde gemeenschappelijke doelstelling – de totstandbrenging van de kennismaatschappij. Ik geloof dat talenkennis voor EU-burgers een belangrijk onderdeel is van levenslang leren. Het verslag van de heer Mavrommatis voegt opnieuw een tegel toe aan het mozaïek van het Europese onderwijs. Het vult bestaande plannen en programma’s op het gebied van onderwijs aan en dat moest ook gebeuren. Dit onderwerp, het leren van talen, is heel belangrijk. Het gaat er niet alleen om de communicatie te vergemakkelijken en de mobiliteit van studenten en werknemers in de Europese Unie te verbeteren; het is ook van belang dat we de vaardigheden die burgers tijdens dit proces van levenslang leren hebben verworven kunnen beoordelen.
Als rapporteur voor de Commissie cultuur en onderwijs belast met het opstellen van een Europees kader voor kwalificaties – waarbij het er vooral om gaat een referentiestructuur voor de erkenning en transfer van kwalificaties te ontwerpen – vind ik het heel belangrijk dat we een betrouwbaar systeem opzetten voor het meten van het taalvermogen en de vorderingen die in dit opzicht worden gemaakt. Er is op dit moment niet voldoende informatie beschikbaar om het taalvermogen van de EU-burgers naar behoren te beoordelen. Ik ben er daarom van overtuigd dat de voorgestelde Europese indicator van het taalvermogen een belangrijk meetinstrument voor de EU-lidstaten zal worden. 
Marios Matsakis (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil de rapporteur, de heer Mavrommatis, feliciteren met het noeste werk dat hij in de voorbereiding van dit uitstekende verslag heeft gestoken.
In een Unie van 25 en weldra 27 verschillende landen, met bijna een half miljard inwoners en meer dan twintig officiële talen, is het een absolute vereiste dat individuele burgers meer dan alleen hun moedertaal beheersen. Daarom lijkt het van essentieel belang om door middel van de invoering van een Europese indicator van het taalvermogen actie te ondernemen om de meertaligheid en het leren van talen te bevorderen. Verslagen zoals het verslag dat vanmorgen voorligt verdienen dan ook onze volledige steun.
Maar is dit echt de oplossing voor een zo goed mogelijke communicatie tussen de Europese burgers? Zou dit de meest efficiënte en meest economische manier zijn om dit niveau van communicatie te bereiken? Mijn antwoord op beide vragen is "nee". Laat ik mijn standpunt motiveren met het voorbeeld van ons Parlement, dat een sterk verkleind schaalmodel vormt van de meertalige EU.
In dit Parlement, waarin 25 lidstaten zijn vertegenwoordigd, communiceren wij door middel van twintig verschillende talen. In de Verdragen die aan deze Unie ten grondslag liggen is namelijk vastgelegd dat wij het recht hebben om voor de communicatie binnen de EU-organen onze moedertaal te gebruiken. Dat is allemaal goed en wel, maar wat betekent het in de praktijk? Het betekent dat er bij iedere willekeurige plenaire vergadering in tot wel vierhonderd vertaalrichtingen getolkt moet worden.
Als ik in mijn moedertaal, Grieks, tegen mijn Estse collega praat, moet wat ik in het Grieks zeg waarschijnlijk eerst in het Engels of Frans worden vertaald en dan nog eens uit het Engels of Frans naar het Ests. Als mijn Estse collega mij wil antwoorden moet het omgekeerde vertaaltraject worden gevolgd. Dat is toch geen manier van communiceren in het Europa van de eenentwintigste eeuw! En dan heb ik het nog niet eens over de enorme papierwinkel die in twintig verschillende talen moet worden vertaald, noch over het feit dat zo goed als de helft van de huishoudelijke begroting van het Europees Parlement wordt besteed aan vertolking en vertaling.
De echte oplossing voor betere communicatie in een verenigd Europa is dan ook dat wij allen één werktaal gebruiken. Jazeker, we moeten laten zien dat we onze nationale trots en cultuur beschermen en bewaren, maar we moeten ook met de tijd meegaan en streven naar verbetering van de eenheid en de efficiëntie van onze Europese familie. Wat stelt de eenheid van een familie immers voor als ieder lid zijn eigen taal spreekt? Europa zal pas echt een eenheid worden als we communiceren in een gemeenschappelijke werktaal. Dat gaat in de toekomst ook echt gebeuren, of we dat nu leuk vinden of niet: het is onvermijdelijk.
Als we vandaag de dag naar de statistieken kijken, zien we dat zo'n 38 procent van de Europese burgers in het Engels kan communiceren; het Frans komt op de tweede plaats, met slechts 14 procent. Waarom hebben we dan niet het lef om ons gezond verstand te volgen door naast het ondersteunen van meertaligheid een begin te maken met het voorbereiden van een besluit ten aanzien van de vraag welke tweede taal de gemeenschappelijke taal voor Europa wordt? Ja, laten we de feiten onder ogen zien, laten we praktisch en eerlijk zijn en uitspreken dat deze twee taal het Engels moet zijn. 
Ján Figeľ ,
   – Dames en heren, van gedachten wisselen over taal en cultuur is altijd interessant. Ik wil er echter wel graag op wijzen dat de indicator voor taalvermogen een instrument voor het leren van talen is, en niet een instrument voor het beoordelen van het specifieke gebruik van bepaalde talen in een sociale, economische of andere context. Het is beslist nodig het talenonderwijs te verbeteren en uit te breiden. Het onderwijs moet bovendien sneller resultaten opleveren. Dan wordt taal een brug in plaats van een kloof. Dat wil ik graag benadrukken – dat taalvaardigheden een brug zijn. Zonder bruggen zouden we geïsoleerde eilanden zijn. Bruggen helpen ons dus gemeenschappen te vormen.
Eén enkele taal volstaat niet – “alleen Engels is niet genoeg” –, aangezien Europa door diversiteit gekenmerkt wordt. Diversiteit binnen een eenheid, dát is de beschrijving die onze gemeenschap het best weergeeft. Ik ben er evenwel van overtuigd dat eenheid nooit door één enkele taal kan worden bereikt, en dat dit ook nooit zal gebeuren. Binnen een gezin, een bedrijf, een kleine gemeenschap of een stad kan men eventueel communiceren met gebruikmaking van één enkele taal, maar ze functioneren dan vaak niet goed. Eenheid wordt bepaald door de waarden, overtuigingen en beginselen die aan de betrekkingen tussen mensen ten grondslag liggen. Taal spreekt daarbij úiteraard een specifieke rol, maar het is geen doorslaggevende factor.
Ik wil graag bevestigen dat minderheidstalen, regionale talen en buurtalen in het kader van het meertaligheidsbeleid van de Europese Commissie steun zullen krijgen. Specifiek heeft men gevraagd waarom er gedurende de eerste fase van de beoordelingsperiode naar slechts vijf talen zal worden gekeken. Dan hebben we het echter over het begin van de beoordeling. We bereiden zo de weg voor een beoordeling van taalvaardigheden in alle officiële talen van de Europese Unie. De lidstaten hebben over dit onderwerp een discussie gevoerd en zullen tijdens de Raad van 19 mei een besluit nemen. Nederlands zoals dat gesproken wordt in België en Zweeds zoals dat in Finland wordt gebruikt zullen later aan de lijst worden toegevoegd – het zijn immers veel onderwezen talen. Het belangrijkste criterium was dat we de beschikking moesten hebben over de nodige hoeveelheid statistische gegevens om de indicator te leren gebruiken. Meer schuilt er niet achter. Onze bedoelingen zijn van puur professionele aard: we willen een Europese indicator van goede kwaliteit ontwikkelen. Tot besluit wil ik de rapporteur en de gehele commissie bedanken. De heer Mavrommatis heeft in zijn verslag alles opgenomen wat we voor het EU-beleid op het gebied van meertaligheid nodig hebben. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt vandaag om 11.00 uur plaats, over enkele minuten dus.
Katalin Lévai (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, beste collega’s, één van de grootste voordelen van de Europese Unie bestaat erin dat de burgers zich in hun moedertaal kunnen uitspreken over onderwerpen die op de EU betrekking hebben, en dat behoud van de culturele diversiteit en taalverscheidenheid een doelstelling van de Unie is. Dat voordeel verandert soms echter in een nadeel, omdat er zo communicatieproblemen tussen de lidstaten ontstaan. Daarom steun ik het verslag van de heer Mavrommatis, die zich uitspreekt voor het op jeugdige leeftijd aanleren van vreemde talen.
In Midden- en Oost-Europa hebben we vastgesteld dat jongeren die meer dan één taal spreken – jongeren die de gelegenheid hebben gehad om reeds jong, op school, één of twee talen te leren – een voordelige uitgangspositie hebben. Taalvaardigheid geeft mensen een maatschappelijke voorsprong. We moeten dus alle beschikbare middelen inzetten om te verzekeren dat in het openbaar onderwijs vroeg begonnen wordt met het leren van vreemde talen.
Ik geloof ook dat we de pogingen van de Europese Commissie om een gemeenschappelijke Europese indicator van het taalvermogen te introduceren moeten steunen. Dat zal vergelijkingen tussen de taalvaardigheden van burgers en ook de wederzijdse erkenning van taalcertificaten vergemakkelijken.
Het is van belang dat iedereen gelijke kansen heeft. Daarom wil ik er graag op wijzen dat mensen die in afgelegen en onderontwikkelde gebieden wonen dezelfde leermogelijkheden aangeboden moeten krijgen, ook als daarvoor aanvullende maatregelen moeten worden genomen.
Ik dank u voor uw aandacht. 

De Voorzitter.
   – Aan de orde zijn de stemmingen.

José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra (PPE-DE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil simpelweg zeggen dat tijdens het debat dat we gisteren hebben gehouden over het verslag door een vertegenwoordiger van een fractie is voorgesteld om in de paragrafen 6, 21 en 66 de zinsnede ‘vrijhandelszone tegen 2010’ te vervangen door ‘globale interregionale associatiezone op middellange termijn’. Dit voorstel komt ook terug in de vorm van een mondeling amendement dat de heer Lipietz wil indienen.
Mijnheer de Voorzitter, als dit Huis geen bezwaar heeft tegen dit voorstel, heb ik dat ook niet, en daarom denk ik dat het verzoek van enkele fracties, zoals de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie en de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links, om een stemming in onderdelen te houden, geen zin heeft als deze formulering, waar ik me in kan vinden, wordt aangenomen door dit Huis.
Ik wil op een laatste punt wijzen, mijnheer de Voorzitter, en dat betreft een technische aanpassing. In paragraaf 77 heeft de Commissie buitenlandse zaken een amendement van onze collega de heer Fatuzzo over pensioenen ingepast. Het enige wat ik voorstel is om het fragment uit het amendement van de heer Fatuzzo dat ik nu ga voorlezen op te nemen en het te verplaatsen naar paragraaf 35, waar het beter op zijn plaats is.
Ik stel daarom voor om aan het eind van paragraaf 35 de zinsnede ‘die kunnen leiden tot een sociale zekerheid met doeltreffender stelsels en met pensioenen die zekerder en hoger zijn’ toe te voegen.
En daarom, mijnheer de Voorzitter, verander ik in de paragrafen 6, 21 en 66 de term ‘vrijhandelszone tegen 2010’ in ‘globale interregionale associatiezone op middellange termijn’ en verplaats ik de zinsnede uit het amendement van de heer Fatuzzo naar paragraaf 35. 


Klaus-Heiner Lehne (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, onder verwijzing naar artikel 168, lid 2 van het Reglement wil ik opmerken dat ik heb vernomen dat drie fracties problemen hebben met deze ontwerpresolutie, waardoor het gevaar bestaat dat er ten aanzien van dit belangrijke onderwerp, dat tot op zekere hoogte uiteraard verband houdt met dit debat en met het statuut van de leden van het Europees Parlement, geen of geen grote meerderheid wordt behaald, hoewel wij dit wel graag zouden zien.
Ik stel derhalve voor dit voorstel terug te verwijzen naar de Commissie juridische zaken. Indien dit niet mogelijk is of indien hiertoe niet zou worden besloten, dan stel ik als alternatief voor de stemming uit te stellen tot de volgende vergaderperiode. De eerste optie is dus terugverwijzing, waarbij, indien dit niet mogelijk is, uitstel tot de volgende vergaderperiode een alternatief vormt. 


Jan Mulder (ALDE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik weet niet of u wilt dat ik ze nu voorlees of na paragraaf 5, maar ik zou hoe dan ook graag twee mondelinge amendementen willen indienen. 

Jan Mulder (ALDE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik zou graag een nieuwe paragraaf 5 bis willen toevoegen, die luidt als volgt: "Gaat ervan uit dat het Parlement volledig in kennis gesteld zal worden van de resultaten van het onderzoek van de onbekende bankrekeningen met betrekking tot Commissie-activiteiten dat door de Commissie opgestart werd in oktober 2005 en dat er een follow-up hiervan zal zijn".
En een paragraaf 5 ter, die luidt: "Verwacht dat de rekeningen die daarbij opgesteld worden, gecontroleerd zullen worden en dat de bedragen waarvoor deze rekeningen gecrediteerd werden, opgenomen zullen worden in de algemene begroting". 


Markus Ferber (PPE-DE ),
   . Mijnheer de Voorzitter, collega’s, ik wil om te beginnen zeggen dat wij het Europees Parlement en het management eigenlijk kwijting wilden verlenen. De afgelopen dagen zijn er echter nieuwe gegevens aan het licht gekomen die wij bij het opstellen van dit verslag niet konden beoordelen. Het gaat daarbij om de huur van twee gebouwen in Straatsburg.
Wij hebben meerdere bijeenkomsten van de Commissie begrotingscontrole nodig gehad om deze situatie te onderzoeken en een oplossing te vinden. Aangezien wij het Reglement er grondig op hebben nageslagen, maar desondanks geen wettelijke basis hebben kunnen vinden die hier het meest geschikt voor is, en aangezien wij tevens aan het Financieel Reglement moeten voldoen, stel ik voor om overeenkomstig bijlage V, artikel 5, alinea 1, letter a), tweede zin, tegen de kwijting te stemmen, hetgeen niet betekent dat wij geen kwijting zullen verlenen. Wij winnen zo echter automatisch een halfjaar tijd om de aanvullende gegevens die nu op tafel zijn gekomen, te beoordelen en daarmee een passende procedure te volgen, zodat alle nog openstaande vragen kunnen worden opgelost.
Ik verzoek u derhalve tijdens de eerste stemronde tegen te stemmen. Zodoende kunnen alle vragen die zijn opgeworpen, op de juiste wijze worden beantwoord.
Hannes Swoboda (PSE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, wij hadden liever gezien dat deze kwestie direct werd terugverwezen naar de commissie, maar aangezien het, zoals de heer Ferber heeft toegelicht, geen negatief besluit ten aanzien van de inhoud betreft, zullen wij eveneens tegen stemmen, teneinde een brede consensus mogelijk te maken. 
Hans-Gert Poettering (PPE-DE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, collega’s, ook ik ben het eens met wat de rapporteur heeft gezegd. Hoe spijtig deze gang van zaken vanuit juridisch oogpunt ook is, deze situatie rechtvaardigt op geen enkele wijze negatieve besluiten vandaag, noch ten aanzien van het management of de stad Straatsburg, noch ten aanzien van derden. Wij volgen deze weg om proceduretechnische redenen en laten ons nog niet uit over de kwestie zelf. Ik hoop dat de feiten op korte termijn op tafel komen, zodat wij spoedig de kwijting kunnen verlenen. 
Bart Staes (Verts/ALE ). –
   Voorzitter, collega's, ook namens de Verts/ALE-Fractie in het Europees Parlement wens ik te benadrukken dat als we straks inderdaad de kwijting aan het Parlement niet verlenen, zoals de heer Ferber vraagt, dit een duidelijk politiek signaal is dat wij zes maanden willen winnen, dat wij zes maanden uitstel willen krijgen om het dossier grondig te bekijken, om het dossier van de twee gebouwen in Straatsburg tot op het bot uit te zoeken en om te kijken wat daar gebeurd is. Dit zal ook geen discussie zijn over de zetel, want die kwestie is niet aan de orde. Het gaat er hier om dat we moeten weten of ons geld goed is besteed dan wel of het niet goed is besteed. Dat is de inzet van het uitstel. 
Francis Wurtz (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de Voorzitter, zoals de heren Poettering en Swoboda al zeiden, lopen wij met onze stem, die in dezelfde lijn ligt, uiteraard niet vooruit op de uitkomst van het onderzoek dat zal worden uitgevoerd. Gezien de ernst van de beschuldigingen is evenwel volstrekte transparantie geboden, zodat we vervolgens met volledige kennis van de feiten over de kwestie kunnen oordelen. 
Mogens N.J. Camre (UEN ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag namens de UEN-Fractie mijn steun uitspreken voor het voorstel van de heer Ferber. We hebben vooralsnog geen conclusies getrokken en willen graag nog zes maanden de tijd om deze kwestie grondig te onderzoeken. 


Nils Lundgren (IND/DEM ),
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik wil uw aandacht vestigen op het feit dat we zojuist tegen het verlenen van kwijting aan het Parlement hebben gestemd, omdat in een laat stadium nadere informatie ter beschikking is gekomen waar we eerder nog geen rekening mee konden houden.
We staan hier voor hetzelfde probleem. Ik heb ten aanzien van het Comité van de Regio’s voorgesteld het besluit over het verlenen van kwijting uit te stellen. De Commissie begrotingscontrole heeft dit voorstel gelaten voor wat het was, onder enigszins vreemde omstandigheden. Na het nemen van dat besluit is er nadere informatie aan het licht gekomen, waar de leden van de commissie nu over kunnen beschikken. Daarom doe ik het Parlement om dezelfde redenen als net, toen het om het Parlement zelf ging, de dringende aanbeveling ook in dit geval zijn besluit uit te stellen en het Comité van de Regio’s vandaag nog geen kwijting te verlenen voor zijn werkzaamheden in 2004.

Nils Lundgren (IND/DEM ),
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik geloof niet dat het Parlement in dit geval heeft gedaan wat het moet doen, namelijk eisen dat verantwoording wordt afgelegd. Vanwege de stemming die u nu heeft gehouden, acht ik mezelf niet langer verantwoordelijk voor de resolutie en raad ik u aan tegen die resolutie te stemmen.

Wolf Klinz (ALDE ),
   . Mijnheer de Voorzitter, collega’s, wij hebben tot gisteravond laat over dit verslag gedebatteerd en er waren zodoende niet veel afgevaardigden aanwezig. Ik wil derhalve één amendement nogmaals kort toelichten.
Het verslag heeft binnen de Commissie economische en monetaire zaken grote weerklank gevonden. Er zijn circa 150 amendementen ingediend, die grotendeels afgehandeld konden worden door de opstelling van compromisamendementen. Een van de onderwerpen van discussie binnen de Commissie economische en monetaire zaken was de vraag of wij de Commissie zouden moeten adviseren de zwakke plekken die binnen de huidige richtlijn zijn geconstateerd, door middel van afzonderlijke wetgevende maatregelen en door middel van maatregelen van de industrie zelf aan te pakken, dan wel de Commissie zouden moeten voorstellen een geheel nieuwe richtlijn op te stellen. Wij hebben voor de eerste mogelijkheid gekozen en daarmee een geheel nieuwe richtlijn van de hand gewezen. Hoewel wij met slechts één tegenstem en derhalve in wezen unaniem dit besluit hebben genomen, komt nu amendement 6 van de PSE-Fractie, waarmee dit besluit nogmaals ter discussie wordt gesteld. Ik verzoek u derhalve amendement 6 te verwerpen, aangezien dit de logica van het verslag feitelijk op zijn kop zet. 

Sophia in ‘t Veld (ALDE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik zou graag een mondeling amendement willen indienen waarin het oorspronkelijke amendement 1 en de in de commissie aangenomen tekst worden samengevoegd. De paragraaf zou dan als volgt komen te luiden: "beschouwt grote ondernemingen als een essentieel onderdeel van het innovatiesysteem; acht staatssteun aan grote ondernemingen evenwel geschikt voor het aanmoedigen van samenwerking bij innovatieclusters en expertisecentra (grote bedrijven, kleine bedrijven, kennisinstellingen), mits zij aan de criteria van voorschriften vooraf voldoen." 

Sophia in ’t Veld (ALDE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik zou graag twee woorden willen toevoegen aan amendement 2, namelijk "en KMO's", zodat de eerste regel als volgt komt te luiden: "deelt de mening dat staatssteun moet worden toegekend op grond van criteria die in het voordeel zijn van innovatieve startende ondernemingen en KMO's", enzovoorts. 


Monica Frassoni (Verts/ALE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik wil simpelweg opmerken dat we op het punt staan een stem uit te brengen over de fantastische resolutie inzake de bevordering van meertaligheid in Europa, welke ongetwijfeld door een grote meerderheid binnen dit Parlement zal worden aangenomen. Helaas zijn er zo nu en dan tegenstrijdigheden te bespeuren tussen datgene wat het Parlement doet en datgene wat het zegt. Gisteren wees het Bureau de mogelijkheid voor Europese burgers van de hand om zich in talen met een gelijkwaardige officiële status tot onze instelling te wenden, hetgeen in tegenspraak is met het standpunt dat door de Raad en de Commissie was ingenomen. Ik ben van mening dat dit geheel niet strookt met datgene waarover wij zo dadelijk gaan stemmen, en we zullen hiertegen als fractie in beroep gaan.
De Voorzitter.
   – Mevrouw Frassoni, dat is de tweede keer vandaag. Deze kwestie valt mijns inziens buiten de agenda.
Niettemin hebben we met grote aandacht en interesse naar uw woorden geluisterd. 
 – Hiermee is de stemming beëindigd. 
David Martin (PSE ),
   Dat ik tegen de naamsverandering van de delegatie voor de betrekkingen met Iran heb gestemd is niet om onze betrekkingen met Iran te compliceren (integendeel, ik hoop dat we goede en positieve betrekkingen met dit land kunnen onderhouden), maar eenvoudigweg omdat ik vind dat het Parlement consequent moet zijn. Als we de naam van deze delegatie zouden veranderen, zouden we dat ook moeten doen voor alle andere landen die complexe namen hebben. Het is staande praktijk dat we in soortgelijke gevallen geografische namen gebruiken. Ik ben niet tegen herziening van de praktijk, maar dan moeten we het wel voor alle landen doen. 
Erik Meijer (GUE/NGL ),
   . Een eventuele beslissing om de naam van de uitwisselingsdelegatie van dit Parlement met het parlement van Iran te veranderen is veel te ingrijpend om daar nu zonder goede voorbereidende discussie over te stemmen. Als we in die naam tot uitdrukking brengen dat Iran zich tegenwoordig een islamitische republiek noemt, zou dat kunnen betekenen dat dit Parlement niet geïnteresseerd is in contacten met Iran onder een ander regime. Toch is de komst van dat andere regime waarschijnlijk en ook wenselijk. Het huidige regime bedreigt de eigen bevolking met doodstraffen en vrijheidsbeperkingen, terwijl de buitenwereld wordt bedreigd met de ontwikkeling van nucleaire wapens en de ontkenning van het bestaansrecht van Israël. Het regime gelooft in alles waartegen het streven naar democratie en mensenrechten zich verzet. Aanpassing aan dat regime is evenmin een oplossing als het zoeken van oorlog ermee. De enige verbetering is mogelijk als de Iraanse oppositie, die voor een deel in Europa in ballingschap leeft, de kans krijgt om hun land op een normale wijze te besturen. Vooruitlopend daarop is er geen enkele reden om wensen van het huidige regime, dat de huidige staatsstructuur als eeuwig en door God gegeven beschouwt, in te willigen. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   – Ik ben ten zeerste gekant tegen het voorstel van de Conferentie van voorzitters om de naam van de delegatie voor de betrekkingen met Iran te wijzigen.
Om te beginnen is de timing heel slecht. Iran dient te begrijpen dat de internationale gemeenschap niet bereid is het hoofd in het zand te steken voor de bedreiging die er van dit land uitgaat. Dit is dus niet het moment een dergelijk gebaar te maken. En dat is niet alles. Als we dit voorstel in overweging willen nemen, zullen we dat in algemene zin moeten doen. Dan zullen we ook moeten kijken naar al die landen waarvoor we delegaties hebben en waarvoor we in dit Parlement een naam gebruiken die niet overeenstemt met de officiële benaming van dat land.
Dat doen we echter niet en ik ben daar ook geen voorstander van. Voor Iran nu een uitzondering maken valt dan nog moeilijker te verdedigen. Er is maar één ding uitzonderlijk aan Iran, en dat is dat dit land de internationale gemeenschap uitdaagt en zelfs bedreigt. We moeten ons nu dus standvastig tonen. We moeten uiteraard ook onderhandelen, maar dan wel op een vastberaden wijze. Als we de naam van onze delegatie wijzigen, tonen we ons weinig vastberaden. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   – Bulgarije, Roemenië en Oostenrijk hebben om hulp verzocht in verband met de schade die is veroorzaakt door de overstromingen die tussen april en augustus 2005 hebben plaatsgevonden. Bij andere gelegenheden heb ik mijn steun betuigd voor oproepen om middelen uit het Solidariteitsfonds in te zetten en zo een antwoord op dit soort rampen te formuleren. Ik zal me daarom ook nu weer voegen bij degenen die oproepen tot solidariteit met voornoemde landen. Het gaat hier in wezen om solidariteit, risicodeling en wederzijdse hulp. Daar moet ik wel achter staan. 
Andreas Mölzer (NI ). –
   Mijnheer de Voorzitter, met betrekking tot het verslag-Prets wil ik opmerken dat het mijns inziens buiten kijf staat dat culturele verscheidenheid gestimuleerd moet worden.
Tot op heden hebben wij ons echter te veel gericht op het stimuleren van culturele verscheidenheid met betrekking tot voornamelijk islamitische immigrantengroepen, zonder er omgekeerd voor te zorgen dat onze eigen cultuur wordt erkend in de landen binnen de islamitische wereld. Dit gaat zelfs zo ver dat hun cultuur nu onze cultuur probeert te verdringen, zelfs in ons eigen land. Ik doel daarbij niet alleen op het feit dat de westerse cultuur onder druk wordt gezet door bijvoorbeeld eisen inzake het dragen van een hoofddoek door docenten; islamitische immigranten stellen zich ook steeds vijandiger op ten opzichte van christelijke symbolen en tradities.
Inmiddels worden er in het kader van een verkeerd geïnterpreteerde tolerantie en een ideologisch multiculturalisme steeds meer minaretten gebouwd en wordt ook onze taalcultuur ondermijnd doordat er schoolklassen zijn die voor meer dan 50 procent uit buitenlandse leerlingen bestaan. Dit zijn bedenkelijke ontwikkelingen waarmee mijns inziens geen rekening wordt gehouden in de UNESCO-Conventie. 
Ilda Figueiredo (GUE/NGL ),
   – Het Parlement heeft ingestemd met de op 20 oktober 2005 in Parijs in het kader van de UNESCO goedgekeurde Conventie over culturele verscheidenheid en heeft daarmee laten zien dat het veel belang hecht aan erkenning van culturele diversiteit in de context van het internationale recht.
Doel van de UNESCO-Conventie is het bevorderen en beschermen van de verscheidenheid van culturele inhoud en artistieke uitdrukking. Gestreefd wordt naar het faciliteren van de ontwikkeling en goedkeuring van cultureel beleid en maatregelen ter bescherming en bevordering van de verscheidenheid van culturele uitdrukkingsvormen en naar het stimuleren van bredere internationale culturele uitwisseling.
Op internationaal niveau vormt de Conventie een erkenning van het soevereine recht van staten en regeringen om cultuurbeleid te formuleren en te implementeren waardoor hun eigen culturele sectoren kunnen worden ontwikkeld.
De Conventie erkent dat culturele verscheidenheid wordt versterkt door een vrije stroom van ideeën en bevestigt nogmaals het belang van vrijheid van denken en verscheidenheid van de media. De Conventie erkent het recht van staten om een audiovisueel beleid te voeren en hun audiovisuele industrie te stimuleren. Ook bevestigt de Conventie nogmaals de belangrijke rol van openbare omroepen voor de culturele verscheidenheid en pluriformiteit van de media.
Wij hebben dus voor gestemd. 
David Martin (PSE ),
   Ik ben ingenomen met dit verslag over de UNESCO-Conventie. Met de nieuwe Conventie wordt gestreefd naar het faciliteren van de ontwikkeling en goedkeuring van cultureel beleid en maatregelen ter bescherming en bevordering van de verscheidenheid van culturele uitdrukkingsvormen en naar het stimuleren van bredere internationale culturele uitwisseling. De Conventie erkent dat culturele verscheidenheid wordt versterkt door een vrije stroom van ideeën en bevestigt nogmaals het belang van vrijheid van denken en verscheidenheid van de media. Ik juich toe dat de Conventie het aparte karakter van culturele goederen en diensten als uitdragers van waarden en identiteit erkent. Daarmee bevestigt zij dat deze verder reiken dan hun commerciële dimensie en legitimeert zij binnenlands en internationaal cultuurbeleid. 
Duarte Freitas (PPE-DE ),
   – Dit verslag heeft betrekking op de voorstellen om Beschikking 90/424/EEG van de Raad zodanig te wijzigen dat de EU financiële steun voor diergeneeskundige maatregelen niet alleen voor landdieren, maar ook voor aquacultuurdieren kan verlenen.
Deze wijzigingen zijn absoluut noodzakelijk om te garanderen dat de lidstaten bij de bestrijding van ernstige dierziektes in de aquacultuur voldoende financiële steun uit het toekomstige visserijfonds ontvangen.
Door de datum van inwerkingtreding van de voorgestelde wijzigingen uit te stellen, wordt voor samenhang gezorgd met een amendement van de rapporteur op het voorstel voor een richtlijn betreffende de preventie en bestrijding van bepaalde ziekten die zich in de context van aquacultuur kunnen voordoen. Deze oplossing is praktischer dan die welke de Commissie aanvankelijk had voorgesteld. Ik zal haar daarom steunen. 
Duarte Freitas (PPE-DE ),
   – Dit verslag is bedoeld om de veterinairrechtelijke voorschriften voor het in de handel brengen van aquacultuurproducten (waaronder inbegrepen maatregelen ter preventie en bestrijding van bepaalde ziekten bij waterdieren) te herformuleren, up-to-date te brengen en te consolideren teneinde het concurrentievermogen van de aquacultuurproducenten in de EU te vergroten.
De voorgestelde amendementen zijn bedoeld om de bestaande regels te vereenvoudigen en up-to-date te brengen en innovatie te stimuleren om deze sector zo in staat te stellen antwoorden te formuleren op de uitdagingen van de toekomst.
Ik geloof dat de amendementen op het verslag-Kindermann die aangenomen zijn een verbetering van het aanvankelijke voorstel van de Commissie inhouden. Het geamendeerde voorstel sluit nu aan op de werkelijke situatie in de lidstaten. 
Jan Andersson, Anna Hedh, Ewa Hedkvist Petersen, Inger Segelström en Åsa Westlund (PSE ),
   – We hebben voor het verslag over de overgang van analoge naar digitale omroep gestemd. Het zou echter naïef zijn om te denken dat deze overgang geen hogere kosten voor de consument met zich mee zal brengen. De overgang gaat gepaard met bepaalde kosten, bijvoorbeeld voor nieuwe apparatuur. De lidstaten dienen er echter voor te zorgen dat deze kosten binnen de perken blijven. Piraterij moet worden bestreden, maar we hebben wel onze twijfels over het verder werken aan de harmonisatie van het auteursrecht. 
Charlotte Cederschiöld, Christofer Fjellner, Gunnar Hökmark en Anna Ibrisagic (PPE-DE ),
   – We hebben tegen het verslag over de overgang van analoge naar digitale omroep gestemd, omdat we vinden dat besluiten over dit soort zaken niet op EU-niveau genomen moeten worden. We hebben ook duidelijke bezwaren wat de praktische aangelegenheden betreft. Culturele diversiteit kan niet worden gegarandeerd door overheidsinstanties, of door de zogeheten publieke omroepen van concurrentie af te schermen. We zijn ook tegen het idee dat televisietechnologieën worden veranderd per decreet en via politieke besluiten, en niet door de eigen keuzen van mensen te laten prevaleren. 
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ),
   – Deze resolutie vertelt ons veel over de werkelijke bedoelingen van de EU als het gaat om de zogenaamde “samenwerking” met de landen in Latijns-Amerika. De op het allerlaatste moment aangebrachte cosmetische wijzigingen en de opname van een aantal punten waar we het uit de aard der zaak wel mee eens moeten zijn, kunnen dat niet verhullen.
Ik noem hier een aantal aspecten waarop wij kritiek hebben en die wij dan ook afwijzen. Belangrijk zijn vooral de volgende punten:
- het gebruik van zogenaamde “integratieprocessen” – die altijd het door de EU opgelegde model navolgen – als instrument om kapitalistische integratie en de liberalisering van de handel te bevorderen, een ontwikkeling waar vooral de sterkste mogendheden en de grote economische en financiële concerns baat bij zullen hebben;
- het opzetten van zo groot mogelijke vrijhandelszones, op basis van bi- en multilaterale overeenkomsten, om zo een mate van liberalisering van de handel te bereiken die men binnen de context van de WTO tot nu toe niet heeft kunnen verwezenlijken;
- het opzetten van een zogenaamd “biregionaal centrum voor conflictpreventie” als voorbereiding op EU-inmenging in Latijns-Amerika (en niet andersom);
- tot slot is het verslag bedroevend inconsistent: de rapporteur verzuimt het criminele embargo van Cuba door de VS en de extraterritoriale wetten van laatstgenoemd land te veroordelen.
Met andere woorden: dit verslag is onverenigbaar met de verklaring die door progressieve leden van het Europees Parlement en parlementariërs uit Latijns-Amerika in Brengenz is afgegeven.
We hebben dus tegen gestemd. 
Nils Lundgren (IND/DEM ),
   – Dit initiatiefverslag gaat over de vorm die de samenwerking tussen de EU en Latijns-Amerika in de toekomst moet aannemen. Momenteel bestaat er een interparlementaire conferentie, maar het Europees Parlement wil nu een parlementaire vergadering met een permanent secretariaat oprichten.
Het verslag bevat tevens een hele reeks zeer slechte voorstellen op terreinen waarop het Europees Parlement absoluut geen standpunten kenbaar zou moeten maken. Zo wordt bijvoorbeeld voorgesteld een solidariteitsfonds op te richten, samen met een ‘Plan voor Latijns-Amerika’. Junilistan is tegen dit voorstel. Het is zeker waar dat een zeer groot deel van de Latijns-Amerikaanse bevolking in armoede leeft, maar de EU is niet de oplossing voor dit probleem. In voorkomende gevallen moet hulp worden gegeven door afzonderlijke lidstaten of via VN-organen.
Een ander voorstel is dat de Latijns-Amerikaanse regionale parlementaire vergaderingen zo snel mogelijk verkiezingen met rechtstreeks, algemeen kiesrecht voor deze vergaderingen invoeren om een soortgelijke constructie als bij het Europees Parlement op te zetten. Het is uiteraard aan de betrokken landen zelf om te bepalen welke vorm hun interparlementaire samenwerking moet krijgen.
Daarom heb ik bij de stemming van vandaag tegen het verslag gestemd. 
Jean-Claude Martinez (NI ),
   Zestig jaar geleden werd voorspeld dat Latijns-Amerika de opkomende grootmacht van het eind van de twintigste eeuw zou worden. Inmiddels heeft een combinatie van ultraliberaal beleid, institutionele tekortkomingen en de moeizame relatie met buurland de Verenigde Staten geleid tot de gevolgen die wij vandaag in de Andes en de favela's van Rio kunnen waarnemen.
En dat terwijl Latijns-Amerika over allerlei rijkdommen beschikt, waaronder niet in de laatste plaats de sterke cultuur van de inwoners. Het kan dan ook niet zo zijn dat Europa aan Latijns-Amerika geen aandacht schenkt.
Daarom moeten we "de verbeelding aan de macht" brengen in de betrekkingen tussen Europa en Latijns-Amerika, omdat de juiste vorm voor die betrekkingen gelegen is tussen het "christelijk kosmopolitisme" en het "Westfaals kosmopolitisme". Deze middenweg tussen de diplomaat Plato en Machiavelli is gelegen in een "humanitaire vierhoek". Europa moet een verdeling tussen de twee oevers van de Latijnse wereld voorstellen: een verdeling van water, voeding, onderwijs en geneesmiddelen.
Aan de transatlantische Europees-Latijns-Amerikaanse vergadering, die is voorgesteld op de top van Bregenz van 25 april 2006, moet een economische veiligheidsraad worden toegevoegd. Deze raad kan, met geld uit een BTW-heffing op de verschillende diensten die worden geleverd vanuit de ruimte en door geostationaire satellieten, de partnerschappen gericht op de aanvoer van water en het leveren van basisgeneesmiddelen, onderwijs en voeding tot een succes maken. Door middel van deze fundamentele humanitaire vierhoek zou worden vermeden dat Ecuador massaal naar Spanje migreert en dat Latijns-Amerikaanse kinderen worden gereduceerd tot leveranciers van organen voor de smokkelaars van het doorgedraaide kapitalisme. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   – Ik geloof dat Europa’s eerste prioriteit op regionaal vlak ligt. De Europese Unie heeft een plicht jegens de burgers van haar lidstaten en ze kan als lid van de internationale gemeenschap in haar onmiddellijke invloedssfeer een unieke rol spelen.
Ze kan – en moet – echter ook in andere invloedssferen een rol spelen, en zeker in Latijns-Amerika. Deze regio is om historische, culturele en taalkundige redenen een gebied met een enorm potentieel voor politieke en economische samenwerking en – belangrijker nog – de ontwikkeling van internationale betrekkingen. Samenwerking zou de partners aan beide zijden van de Atlantische Oceaan grote voordelen kunnen opleveren.
Tot slot wil ik graag een opmerking vanuit een Portugees perspectief maken. Portugal is het aan zichzelf verplicht Afrika aan te wijzen als één van de prioriteitsgebieden voor het buitenlands beleid. We mogen onze transatlantische banden echter niet verwaarlozen. Daarom moet Portugal steun toezeggen aan initiatieven als de op 12 en 13 mei in Wenen te houden topbijeenkomst.
Ik hoop dat deze top positieve resultaten zal opleveren, zeker als het gaat om de onderhandelingen met de Mercosur-landen. Ik heb me daar al meerdere malen sterk voor gemaakt. 
José Ribeiro e Castro (PPE-DE ),
   – Dit jaar vieren we de twintigste verjaardag van het Portugese en Spaanse lidmaatschap van de Europese Gemeenschappen. Dat is een geschikt moment om erop te wijzen dat Europa via het lidmaatschap van deze twee landen veel nuttige kennis over het leven in Latijns-Amerika heeft kunnen opdoen. De baten zouden nog hoger uitvallen als Europa het onderricht in Spaans en Portugees zou aanmoedigen. Het zijn immers twee belangrijke wereldtalen.
Ik ben het met de rapporteur eens dat we de economische en culturele banden met Latijns-Amerika moeten aanhalen. Ik wil er graag op wijzen dat de betrekkingen met Brazilië (een heel belangrijke partner in het partnerschapsproces) daarbij een cruciale rol spelen.
Er zijn in Latijns-Amerika vorderingen gemaakt op het gebied van democratie en vrijheid. Ik vind het echter zorgwekkend dat er bij de bestrijding van armoede en sociale ongelijkheid in het algemeen geen vergelijkbare vooruitgang is geboekt.
Ik meen dat de EU flagrante schendingen van de mensenrechten en inperkingen van de burgerlijke vrijheden (zoals op Cuba, of, meer recentelijk, in het Venezuela van Hugo Chávez) niet mag accepteren.
Ik wacht gespannen de resultaten van de top in Wenen af. Ik hoop dat we er bij deze top in zullen slagen de betrekkingen tussen de EU en Latijns-Amerika te versterken. 
Duarte Freitas (PPE-DE ),
   – De wijzigingen van het visserijprotocol zoals die worden behandeld in het voorstel van de Commissie en het verslag van het Parlement zullen het mogelijk maken de visserij-inspanning aan te passen aan de kwetsbare staat waarin de bestanden verkeren wat de koppotigen betreft, en deze beperking van de visserij-inspanning te compenseren met een verhoging van het aantal vergunningen voor de pelagische visserij en de tonijnvisserij.
De amendementen vormen geen beletsel voor de integratie van de vaartuigen die de vlag van de nieuwe lidstaten voeren, terwijl ze tegelijkertijd waarborgen bieden voor de continue toegang van communautaire vissersvaartuigen die traditioneel in het kader van deze overeenkomst vissen. 
Johannes Blokland (IND/DEM ),
   . Het financieel beheer zoals dat door de Europese Commissie in het jaar 2004 is gevoerd, geeft mij en mijn collega Bas Belder voldoende redenen om te pleiten voor uitstel van het verlenen van kwijting. Eerst moet klip en klaar duidelijk zijn wat de Commissie gaat doen aan de problemen rond de openingsbalans. Daarnaast is de vertraging rond de opstelling, toepassing en handhaving van de interne controlenormen onwenselijk. In de derde plaats dient de Commissie een plan van aanpak met streefdatum op tafel te leggen voor het streven naar een positieve betrouwbaarheidsverklaring. Ten vierde is het bedrag van de uitstaande voorfinancieringen onduldbaar hoog. Het is ons niet duidelijk hoe en wanneer de Commissie dit probleem opgelost wil zien. Tenslotte is het onbegrijpelijk dat de lidstaat Griekenland nog steeds alle landbouwsubsidies ontvangt, terwijl deze al meer dan tien jaar lang niet voldoet aan de eis om het GBCS volledig in te voeren. 
Mario Borghezio (IND/DEM ). –
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik heb het woord gevraagd om een stemverklaring af te leggen. Ik heb tegen het verlenen van kwijting voor de begroting van het Parlement gestemd, omdat ik van mening ben dat met de beslissing die genomen is in de kwestie die nu boven water gekomen is, betreffende de gebouwen in Straatsburg, de zaken gebagatelliseerd worden. Een onderwerp als dit, dat specifiek betrekking heeft op de gebouwen waarbinnen de werkzaamheden van ons Parlement in Straatsburg worden uitgevoerd, mag niet langer ergens in een la blijven liggen, tussen de interne papierwinkel. Ik heb vernomen dat de Voorzitter zelf al - terecht - een brief naar de stad Straatsburg heeft gestuurd.
Wat betreft het grondbeginsel van transparantie, dat het fundament vormt van de Europese instellingen, stel ik voor dat er per direct een tijdelijke enquêtecommissie wordt ingesteld met de opdracht duidelijkheid te verschaffen over alle bijzonderheden met betrekking tot de huurovereenkomsten voor de gebouwen in Straatsburg en over degene die verantwoordelijk is voor het bedrijf Erasmo. 
Bastiaan Belder (IND/DEM ),
   . Mijn collega Hans Blokland en ik hebben gestemd tegen het verlenen van kwijting aan de Voorzitter van het Europees Parlement voor de uitvoering van de begroting in het jaar 2004.
De dislocatie van het Parlement in Straatsburg leidt tot zeer veel onbegrip bij de kiezers, hoewel het Parlement zelf in dezen te maken heeft met de gevolgen van een besluit van de Europese Raad. Wij vinden dat de te veel betaalde huur ten belope van 10 procent van het jaarlijkse huurbedrag teruggevorderd moet worden van het stadsbestuur van Straatsburg. Dit is een conditio sine qua non voor het verlenen van kwijting. 
Glyn Ford (PSE ),
   Dat ik tegen het verlenen van kwijting voor de begroting van het Parlement heb gestemd is niet vanwege een probleem met de administratie van het Parlement zelf, maar vanwege de beschuldigingen dat het Parlement en daarmee de Europese bevolking door de stad Straatsburg zijn opgelicht. We hadden al de absurde koehandel van John Major tijdens het Britse voorzitterschap van 1992: Duitsland kreeg de erkenning van Kroatië, met vervolgens de tienduizenden doden in de daarop volgende burgeroorlogen; Groot-Brittannië mocht zich onttrekken aan het sociale hoofdstuk, waardoor de Britse bevolking fatsoenlijke sociale normen ontzegd dreigden te worden, voordat het welkome aantreden van Tony Blairs Labour-regering daar gelukkig een stokje voor stak; en het Parlement werd er, op aandringen van Frankrijk, toe veroordeeld om tot in de eeuwigheid naar Straatsburg heen en weer te reizen, tegen 400 miljoen euro per jaar en met alle misdadige inefficiëntie van dien. En nu vernemen we bovendien dat de stad Straatsburg dit besluit wel eens misbruikt zou kunnen hebben om haar monopolie uit te buiten en de Europese bevolking een poot uit te draaien! 
Fernand Le Rachinel (NI ),
   Het verslag van de heer Ferber over de kwijting van het Europees Parlement over 2004 is volstrekt oneerlijk.
Inspelend op het nieuwe anti-Straatsburg-offensief van de Angelsaksische lobby, gaat de heer Ferber zijn boekje als rapporteur te buiten om zich geniepig te ontpoppen als Straatsburg-criticus.
Nee, het Europees Parlement kan niet zelf beslissen waar het gevestigd is. Dat is een unaniem besluit van de staatshoofden en regeringsleiders dat is neergelegd in de Europese Verdragen sinds het Verdrag van Amsterdam in 1999.
Nee, noch Straatsburg, noch Frankrijk is bereid om wat ze hebben op te geven voor een onzeker alternatief, oftewel om in te stemmen met de overplaatsing van het Europees Parlement naar Brussel in ruil voor het Europees Instituut voor technologie. Waarom geen Europees centrum voor gerontologie?
Zoals sommigen Frankrijk en Nederland opnieuw willen laten stemmen over de overleden Europese Grondwet, zo is voor anderen hier evenzeer de wens de vader van de gedachte; zij willen Straatsburg de zetel van het Europees Parlement ontnemen, hetgeen volstrekt in strijd is met de Verdragen.
Wij zullen ons daar met alle kracht tegen verzetten, niet alleen namens Frankrijk, maar in het algemeen belang van Europa. 
David Martin (PSE ),
   Ik heb tegen dit verslag gestemd, opdat de Commissie begrotingscontrole meer tijd krijgt om het vermoeden dat het Parlement te veel heeft moeten betalen voor zijn gebouwen in Straatsburg te onderzoeken. Het is van essentieel belang dat deze hoogst onbevredigende situatie tot op de bodem wordt onderzocht. Het Parlement moet alles in het werk stellen om het geld van de belastingbetalers veilig te stellen. 
Erik Meijer (GUE/NGL ),
   . Sinds 1999 hebben alle Nederlandse leden zich verplicht om niet aan het pensioenfonds deel te nemen. Reden daarvoor is enerzijds dat door deelname recht ontstaat op een dubbel pensioen en anderzijds dat de pensioenpremie grotendeels - of in de praktijk zelfs geheel - wordt betaald door het Parlement. Het is een buitengewoon kwalijke zaak dat het Europees Parlement zal opdraaien voor de tekorten die inmiddels zijn ontstaan door mismanagement bij het pensioenfonds voor de leden. Op deze wijze draaien de belastingbetalers op voor onverantwoordelijk gedrag van hun volksvertegenwoordigers die in de eerste plaats zichzelf buitensporig willen verrijken.
Nog kwalijker vind ik het feit dat de terechte kritiek op de gang van zaken rond het pensioenfonds, die was opgenomen in de oorspronkelijke versie van het verslag-Ferber, grotendeels is verwijderd door de Commissie begrotingscontrole. Hiermee heeft deze commissie als controle-instituut volkomen gefaald. Daarom zal ik niet voor deze kwijting stemmen. 
Erik Meijer (GUE/NGL ),
   . Deze week is bekend geworden dat het Europees Parlement waarschijnlijk 25 jaar lang structureel ten onrechte te veel huur heeft moeten betalen voor het gebruik van de gebouwen in Straatsburg. Dat was reden om goedkeuring van de jaarrekening uit te stellen, totdat deze zaak geheel is uitgezocht. Ik vind dat zeer terecht.
Tegelijkertijd speelt bij het Comité van de regio's een vergelijkbare zaak. Ook hier zijn er financiële onregelmatigheden geweest en ook hier is nog een onderzoek gaande. Ik vind het daarom onbegrijpelijk dat een meerderheid nu bereid blijkt te zijn om deze jaarrekening goed te keuren, terwijl er nog een fraudeonderzoek loopt en dus nog lang niet alle feiten bekend zijn. Ook het feit dat een meerderheid van de Commissie begrotingscontrole een geplande hoorzitting over de onregelmatigheden bij het Comité van de regio's heeft afgewezen, vind ik zeer verontrustend.
Het lijkt er nu op dat het Parlement financiële onregelmatigheden alleen maar erg vind als het om haar éigen geld gaat. Het gaat om geld dat alle Europeanen samen moeten opbrengen om nuttige taken te vervullen, en dat geld mag niet verspild worden. Ik zal dan ook tegen goedkeuring van de jaarrekening van het Comité van de regio's stemmen. 
David Martin (PSE ),
   Ik heb voor het verlenen van kwijting aan de Ombudsman gestemd. Als lid van de Commissie verzoekschriften sla ik het werk van de Ombudsman hoog aan, en ik ben van mening dat hij zijn taken doelmatig en toegewijd vervuld. 
Glyn Ford (PSE ),
   Als vertegenwoordiger van het Parlement in de Adviescommissie racisme en vreemdelingenhaat van de Raad van ministers van 1994 tot 1999 was ik medeverantwoordelijk voor de oprichting van het Europees Waarnemingscentrum voor racisme en vreemdelingenhaat en in die hoedanigheid lever ik mijn bijdrage aan dit debat.
Ik heb geen zwaarwegende kritiek op het verslag van de heer Guidoni over dit waarnemingscentrum, maar ik zou wel enkele bedenkingen willen uiten. Ten eerste ben ik van oordeel dat dit centrum is ondergefinancierd in vergelijking met het scala aan andere centra die naar mijn mening van minder belang zijn voor de Europese bevolking, zoals het Vertaalbureau of het Centrum voor de ontwikkeling van de beroepsopleiding. Ten tweede zou ik willen opmerken dat de verplichting om de opdracht van het waarnemingscentrum uit te breiden tot mensenrechten zonder dat daar aanvullende middelen tegenover staan, de nu al moeilijke taak van het centrum welhaast onmogelijk maakt.
Ik denk dat er wel degelijk een verband is met de politiek van deze instelling. Sommigen spelen onder één hoedje met racisten en vreemdelingenhaters, terwijl anderen het probleem veel te licht opvatten. Ik begrijp niet hoe zij dat kunnen, met het toenemende racisme bij het voetbal, in Italië, Spanje en elders, de electorale successen van extreem-rechts in Frankrijk, België, Italië en Denemarken, plus de dreigende doorbraak tijdens de lokale verkiezingen van 4 mei in Groot-Brittannië van onze eigen versie van Le Pens : de British National Party. 
David Martin (PSE ),
   Ik heb voor het verlenen van kwijting aan het Europees Waarnemingscentrum voor racisme en vreemdelingenhaat gestemd. Uit het verslag blijkt duidelijk dat het centrum met zijn huidige middelen veel werk heeft verzet. Gezien het toenemende succes van racistische politieke partijen en berichten over een groeiend aantal racistische incidenten is er evenwel veel voor te zeggen het budget van het centrum te verhogen. 
David Martin (PSE ),
   Ik heb voor het verlenen van kwijting aan het Europees Waarnemingscentrum voor drugs en drugsverslaving gestemd. Nu de aanvoer van drugs lijkt te groeien en de mate van verslaving, met name onder sommige van de armste gemeenschappen van Europa, toeneemt, zou ik evenwel wensen dat het centrum sterker voor het voetlicht treedt en een grotere bijdrage levert aan het aanpakken van deze problemen. 
David Martin (PSE ),
   Ik heb voor het verlenen van kwijting aan het Europees Geneesmiddelenbureau gestemd. Ik denk dat voor dit bureau een sleutelrol is weggelegd als het erom gaat te waarborgen dat nieuwe geneesmiddelen veilig op de markt komen, met een minimum aan dubbel werk voor de individuele lidstaten. 
José Ribeiro e Castro (PPE-DE ),
   – Kaapverdië kan bogen op een goede staat van dienst als het gaat om democratie, goede en respect voor de mensenrechten. Het land heeft bovendien sterke historische, sociale, politieke, culturele en geografische banden met de EU. Met het oog op de ontwikkeling en uitbreiding van de Euro-Afrikaanse betrekkingen bevindt het zich dus in een unieke strategische positie. Kaapverdië verschaft stabiliteit en veiligheid op één van de buurgebieden langs de rand van het EU-grondgebied.
Kaapverdië vormt de zuidwestelijke Atlantische grens van Europa, maar het is ook opgenomen in programma’s die geen verband lijken te houden met de feitelijk nabije ligging van het land. Kaapverdië is bovendien opgenomen in programma’s waar niet uit blijkt dat dit land bepaalde waarden – zoals de rechtsstaat, de bevordering van goede betrekkingen met buurlanden en de beginselen van de markteconomie en duurzame ontwikkeling – met ons deelt.
Zoals bekend hebben de Kaapverdische autoriteiten en de grootste oppositiepartij contact gezocht met de bedoeling voor deze eilandengroep een speciale status of een partnerschap met de Europese Unie te verkrijgen. Opname van Kaapverdië in het nabuurschapbeleid zou een belangrijke stap in die richting kunnen zijn. Dat zou het nabuurschapsbeleid extra diepgang verlenen, aangezien dat beleid wel erg beperkt zou zijn als het uitsluitend aandacht zou hebben voor de oost- en zuidgrenzen van de Unie.
Ik ben heel tevreden dat de amendementen 36 en 38 zijn aangenomen. 
David Martin (PSE ),
   Ik heb voor het verlenen van kwijting aan de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid gestemd. Gezien de steeds sneller opeenvolgende voedselcrises is voor deze autoriteit een sleutelrol weggelegd als het gaat om het waarborgen van zowel de veiligheid van ons voedsel als het vertrouwen van de consument in de voedselketen. 
James Elles (PPE-DE ),
   Ik en mijn Britse conservatieve collega's hebben tegen de kwijtingsverslagen van het Parlement gestemd, omdat de Rekenkamer voor het elfde achtereenvolgende jaar niet in staat was een positieve betrouwbaarheidsverklaring af te geven voor de totale boekhouding van de EU. De conservatieven zijn van mening dat de Commissie dit probleem hoognodig moet aanpakken. Er dient nultolerantie te gelden ten aanzien van alle gevallen van wanbeheer en fraude, en er zijn drie belangrijke gebieden waar de aanpak op moet worden toegespitst.
Ten eerste moeten de in januari 2005 ingevoerde nieuwe boekhoudsystemen nauwlettend worden gecontroleerd om er zeker van te zijn dat zij boekhoudstandaarden van wereldklasse opleveren.
Ten tweede moeten niet alleen de rechten van klokkenluiders vurig worden verdedigd, maar moeten mensen ook worden aangemoedigd om aan de bel te trekken.
Ten derde waren de accountants het meest verontrust over de 80 procent van de begroting die in de lidstaten wordt uitgegeven. De Commissie is verantwoordelijk voor de besteding van alle EU-middelen, maar in de praktijk wordt de verantwoordelijkheid gedelegeerd aan de betaalorganen in de lidstaten. Zoals de president van de Rekenkamer al opperde, moeten we streven naar de invoering van het beginsel dat de lidstaten verantwoordelijk worden gesteld voor deze besteding. 
Ilda Figueiredo (GUE/NGL ),
   – Dit verslag toont aan dat de financiële sfeer de werkelijke economie steeds meer begint te overheersen. Er worden maatregelen voorgesteld om de juridische structuur van instellingen voor collectieve belegging in effecten (icbe’s) en beleggingen daarvan te wijzigen. Het gaat er dan vooral om de grensoverschrijdende handel in beleggingsfondsen te stimuleren. Verder is het de bedoeling alle belemmeringen (dus ook fiscale belemmeringen) weg te nemen om zo het winstgenererend vermogen van deze fondsen (waaronder inbegrepen fusies van fondsen) te maximaliseren.
Om de handel te vergemakkelijken en de mededinging te verbeteren moeten de prospectussen en de regels op het gebied van consumentenbescherming geharmoniseerd worden. In het verslag wordt ook voorgesteld de beleggingsgebieden uit te breiden, en men denkt daarbij in de eerste plaats aan overdraagbare effecten. Het risico voor de beleggers neemt zo toe.
Voorgesteld wordt om de financiële markten in de EU en het hier gevolgde model voor beleggingsfondsen beter op die van de VS te laten aansluiten. Dat voorstel past in de tendens naar financiële mondialisering. Het hoeft dan ook niet te verbazen dat aan de pensioenfondsen de hoogste prioriteit wordt toegekend.
Dit is een manier om geld te genereren ten koste van de productieve economie en de verworven rechten van een groot deel van de werkende bevolking. De winsten van de banken en de beheersmaatschappijen worden zo geoptimaliseerd, terwijl het risico op financiële en economische crises toeneemt. Wij hebben derhalve tegen gestemd. 
Peter Skinner (PSE ),
   De Labour-fractie in het Europees Parlement (EPLP) is het over het geheel genomen eens met de benadering van de rapporteur om een evenwicht te vinden tussen de noodzaak van regelgeving en de behoeften van de markt. De EPLP is het er niet mee eens dat de richtlijn moet worden opgenomen in de Lamfalussy-benadering, zoals werd voorgesteld in amendement 6. 
Ilda Figueiredo (GUE/NGL ),
   – Dit verslag maakt deel uit van de neoliberale agenda die de strategie van Lissabon ons oplegt. Voorgesteld wordt om staatssteun als een uitzondering te beschouwen. Het verslag dringt ook aan op verdergaande deregulering om de mededinging te garanderen, toegang tot kapitaal te vergemakkelijken, de ondernemingsgeest aan te moedigen en de belemmeringen van de mobiliteit van werknemers en onderzoekers weg te nemen. Er wordt bovendien aangedrongen op een gemeenschappelijk immigratiebeleid om deze doelstellingen te verwezenlijken, vooral als het gaat om het aantrekken van mensen in de sector informatie- en communicatietechnologie (ICT). Publiek-private partnerschappen zouden moeten worden aangemoedigd, terwijl beweerd wordt dat de steun aan KMO’s weinig zou doeltreffend zijn. En dat alles in naam van innovatie!
Er wordt opgeroepen tot het vaststellen van een communautaire strategie met horizontale doelstellingen op het gebied van staatssteun, ook nu weer in naam van innovatie. Met dit proces (dat deel uitmaakt van het proces van Bologna voor onderwijs) hoopt men ervoor te zorgen dat scholen en universiteiten voldoen aan de basisvereisten van de grote multinationals. Het is de bedoeling om zo een homogene werknemersklasse “op te leiden”, met kennis van ICT en talen die voor de professionele en geografische mobiliteit en het aanpassingsvermogen ten aanzien van werk van nut kan zijn. Intussen worden kennis en de resultaten van onderzoek tot handelswaar gedegradeerd. Wij hebben daarom tegen gestemd. 
Glyn Ford (PSE ),
   Ik heb mij onthouden van stemming over dit verslag, daar uit het impliciet gemaakte onderscheid tussen ontdekking en innovatie mijns inziens een verkeerde opvatting spreekt van zowel de aard van wetenschappelijke ontdekkingen als de economische gevolgen daarvan. Als we willen concurreren in de wereld van geavanceerde technologische innovatie en onze prestaties volgend op het innovatieproces, die nu ver achterblijven bij onze concurrenten, willen verbeteren, dan moet Europa innovatie waar mogelijk met overheidsgeld ondersteunen. In het verslag van mevrouw in 't Veld wordt deze analyse niet onderschreven en worden mijns inziens onredelijke beperkingen aan staatssteun gesteld. Ik kan het daarom niet steunen. 
Tomáš Zatloukal (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, het verslag van de heer Titley is een juiste stap in de richting van een verbetering van de verkeersveiligheid. De kosten-batenverhouding van het eCall-systeem, waarmee het mogelijk wordt op de Europese wegen mensenlevens te redden en de ernst van verwondingen te verminderen, zal ongetwijfeld zeer positief uitvallen. De groeiende omvang van het wegverkeer dient gepaard te gaan met een versterking van de passieve en actieve veiligheid in het wegverkeer. eCall is een van de belangrijkste onderdelen van het wereldwijd befaamde eSafety-initiatief, dat verder nog zaken omvat als geavanceerde hulpsystemen voor de bestuurder, waarschuwingssystemen voor het onbedoeld verlaten van de rijstrook en een systeem ter vermindering van de gevolgen van aanrijdingen. De integratie van het Galileo-systeem is nóg een voorbeeld van een voor het Europese verkeer nuttige toepassing van deze geavanceerde technologie. eCall zal ten dienste staan van de miljoenen burgers die jaarlijks met de auto naar het buitenland reizen. Om al deze redenen heb ik gestemd vóór het verslag over eCall naar de burger brengen. 
Richard Corbett (PSE ),
   Ik heb van harte voor dit uitstekende initiatief van mijn collega Gary Titley gestemd, waarin een pan-Europees systeem voor automatische noodoproepen wordt voorgesteld. Bij een verkeersongeval zal het eCall-apparaat in het voertuig automatisch een noodoproep rechtstreeks naar de dichtstbijzijnde alarmcentrale zenden, met informatie over de precieze locatie van het ongeval. Hierdoor zal de hulp aanzienlijk sneller ter plaatse zijn en zal meer letsel binnen het cruciale "gouden uur" na het ongeval kunnen worden behandeld.
Het voordeel van dit systeem is niet alleen dat het zal bijdragen tot het redden van levens, maar ook dat het zal leiden tot een verkorting van verkeersopstoppingen en zal bijdragen tot de efficiëntie van het wegvervoer in Europa, waarbij externe kosten kunnen worden bespaard.
Als aanvulling op het algemene alarmnummer 112, bij het voorstellen waarvan ik jaren geleden als junior ambtenaar betrokken ben geweest, is het een uitgelezen voorbeeld van de voordelen van optreden op EU-niveau. 
Brigitte Douay (PSE ),
   De aanbevelingen uit het verslag-Titley om in de 25 lidstaten het eCall-systeem "naar de burger te brengen" hebben mijn onvoorwaardelijke steun, want dit systeem is een essentiële verbetering voor de verkeersveiligheid.
Bij een ongeval is de snelheid waarmee de hulp ter plaatse is – zowel om de plaats van het ongeval veilig te maken als om de slachtoffers te helpen – de belangrijkste factor als het gaat om het beperken van de meest dramatische gevolgen. Jaarlijks eist het verkeer in de Europese Unie 40 000 dodelijke slachtoffers.
Het is evident dat de overheden van alle landen dit systeem, waarmee ieder jaar 2 500 levens gered zouden kunnen worden, moeten steunen en dat de burgers, die steeds meer om veiliger wegen vragen, er aanspraak op moeten maken.
Het valt dus te betreuren dat sommige lidstaten – waaronder Frankrijk, waar de verkeersveiligheid nochtans tot nationale speerpunt is uitgeroepen – achterlopen bij de invoering van het eCall-systeem. Laten we hopen dat de aanneming van het verslag-Titley en de publiciteit die hieraan in de Europese Unie zal worden gegeven ertoe zullen leiden dat dit onmisbare "intelligente auto"-systeem op korte termijn door alle lidstaten zal worden ingevoerd. 
Nils Lundgren (IND/DEM ),
   – Het is belangrijk om prioriteit toe te kennen aan verkeersveiligheidskwesties en aan activiteiten die het aantal dodelijke ongevallen op onze wegen omlaag kunnen brengen. Er zijn dus goede redenen voor de lidstaten om de invoering van eCall, de noodoproepdienst in voertuigen, te overwegen. Ik zie echter geen enkele aanleiding voor het Europees Parlement en de andere EU-instellingen om de lidstaten op te roepen het memorandum van overeenstemming over eCall te ondertekenen. De lidstaten moeten hierover zelf een standpunt innemen zonder politiek de les te worden gelezen door de EU-instellingen. De invoering van eCall brengt kosten en technische harmonisatie met zich mee. De lidstaten moeten zelf kunnen bepalen welke verkeersveiligheidsmaatregelen het belangrijkst en meest realistisch zijn, en aan welke prioriteit moet worden gegeven. Vandaar mijn keuze om tegen dit verslag te stemmen. 
David Martin (PSE ),
   Met dit verslag wordt een nieuw systeem geïntroduceerd waarmee noodhulpdiensten, met behulp van digitale en satelliettechnologie, onmiddellijk worden opgeroepen als zich een auto-ongeval voordoet. Het nieuwe systeem moet vanaf 2009 in alle nieuwe auto's worden ingebouwd, hetgeen in heel Europa tot wel 2 500 slachtoffers per jaar zal schelen.
Door de klap van de botsing wordt een in de auto ingebouwd apparaatje geactiveerd, dat informatie over de locatie, de snelheid en de eigenaar van de auto via het pan-Europese alarmnummer 112 naar de dichtstbijzijnde politie-, brandweer- en ambulancediensten zendt.
Ik verwelkom dit verslag, daar het de redding mogelijk zal maken voor al die honderden slachtoffers van auto-ongelukken die vastzitten in hun auto en vanwege hun verwondingen niet in staat zijn om hun mobiele telefoon te pakken. Hoewel het "intelligente auto"-systeem 4 miljard euro zal kosten, zal het in heel Europa uiteindelijk 26 miljard euro aan besparingen opleveren op de kosten van ongevallen en verkeersopstoppingen.
Volgens de Commissie zou het "intelligente auto"-systeem het aantal dodelijke slachtoffers in het verkeer met tot wel 15 procent kunnen verminderen. 
Edite Estrela (PSE ),
   – Ik heb tegen het verslag-Mavrommatis (A6-0074/2006) over meertaligheid en taalonderwijs in de Europese Unie gestemd. Europa is gebaseerd op de coëxistentie van gemeenschappen. Het is dus van groot belang dat burgers over de nodige vaardigheden beschikken om met elkaar te communiceren. Dat zal bijdragen tot meer mobiliteit binnen de EU. Het is echter niet aanvaardbaar dat bepaalde talen een geprivilegieerde status krijgen, zeker als de criteria voor de keuze van deze talen onduidelijk zijn.
Het creëren van een “meertalige” maatschappij, waarin iedere burger behalve de moedertaal ook nog twee andere talen kan leren, zal zeker bijdragen tot het verkleinen van de afstand tussen de burgers van de verschillende lidstaten van de Unie. Het is echter ook belangrijk dat de nationale talen voldoende aandacht blijven krijgen. 
Ilda Figueiredo (GUE/NGL ),
   – Wij hebben tegen gestemd, omdat we vinden dat de praktische toepassingen van meertaligheid niet allemaal in overweging zijn genomen. Er worden nu stappen ondernomen die zouden kunnen leiden tot het opzetten van een directoraat dat beslist welke talen gebruikt kunnen worden. Wij hebben voorstellen gedaan om het taalgamma uit te breiden door er ook de talen van immigranten in op te nemen. Die voorstellen zijn helaas verworpen.
Ik citeer de Commissie: “de instellingen van de EU moeten een evenwicht zien te vinden tussen de kosten en de baten van meertaligheid”.
En dat wordt ons verteld na een hele reeks gevallen van discriminatie met betrekking tot het gebruik, de vertaling en de vertolking van de officiële talen van de EU en het ontslag van enige tientallen docenten die voor de diensten van de Commissie werkten. Meertaligheid moet worden bevorderd als een culturele waarde van de EU. Wat de Commissie nu zegt stelt ons niet gerust – integendeel.
Daarom zijn wij voor het opstellen van een interinstitutioneel akkoord met betrekking tot een op schrift gesteld juridisch kader voor het talenregime in de EU, en wel zodanig dat de diversiteit van talen en culturen binnen de Unie wordt gerespecteerd. Taal is immers de meest directe uitdrukking van de cultuur. De officiële talen dienen daarom allemaal een gelijke behandeling te krijgen. Er moet dus een einde worden gemaakt aan het – zogenaamde – onderscheid tussen “officiële talen” en “werktalen”. Dat onderscheid is steeds gebruikt om bepaalde talen, waaronder het Portugees, te discrimineren. 
Nils Lundgren (IND/DEM ),
   – Junilistan heeft er in dit Parlement al eerder op gewezen – en doet dat nu nogmaals – dat de verantwoordelijkheid voor de organisatie en inhoud van het onderwijs uitsluitend bij de lidstaten ligt. In beide resoluties die nu aan de orde zijn, onderneemt het Europees Parlement schaamteloze pogingen om zich een rol toe te eigenen op het gebied van het talenonderwijs en de aanpassing van onderwijsstelsels aan, bijvoorbeeld, nieuwe technologieën en digitalisering. Daarom stem ik tegen beide resoluties.
Desalniettemin kan ik me wel vinden in het idee dat de lidstaten zich wellicht samen moeten buigen over een aantal kwesties als, bijvoorbeeld, de gevolgen van de overgang van analoge naar digitale omroep. Zoals gewoonlijk gaat het Europees Parlement echter te ver in zijn voorstellen, in zijn streven op elk denkbaar terrein EU-beleid te ontwikkelen. Ik denk dat de Raad van ministers de aangewezen plek is om na te gaan in hoeverre er behoefte bestaat aan samenwerking op bovengenoemd terrein. 
Jean-Claude Martinez (NI ),
   Het is een goede zaak dat we de taalvervlakking in Europa, waarbij Jan en alleman hetzelfde steenkolenengels laat horen, beantwoorden met een meertaligheid die het Europees Parlement ook zelf zou moeten toepassen.
Zowel de Fransen, die Jean-Claude Trichet het Europees Parlement in het Engels horen toespreken, als de Duitsers, die weliswaar 30 procent van de bevolking van de Unie uitmaken maar het aandeel van hun taal op de Europese talenmarkt hebben zien slinken tot 14 procent, kunnen de bekrachtiging van de meertaligheid alleen maar toejuichen. Het is niet de taak van Europa bij te dragen tot de vernietiging van de taalkundige biodiversiteit.
In dat opzicht hebben de Catalanen iets zinnigs in te brengen. De Catalaanse taal, die met ruim 15 miljoen sprekers meer wordt gebruikt dan het Fins, het Deens, het Lets of zelfs het Nederlands, mag in het Europees Parlement niet worden genegeerd.
Talen als het Catalaans, het Occitaans en het Bretons zijn haarwortels van de boom van de Franse cultuur, en hetzelfde zou gezegd kunnen worden van de boom van de Spaanse identiteit. Blootgesteld aan de winden van de Angelsaksische globalisering, hebben deze nationale bomen al hun diepe culturele wortels nodig om stand te houden.
Het is waar dat, afgezien van het feit dat meertaligheid een noodzaak is, wij als Franse afgevaardigden in het Europees Parlement over een paar jaar sowieso zouden moeten vragen om het recht voor onze minderheid om onze regionale taal te spreken. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   – Het verslag van de heer Mavrommatis heeft betrekking op één van de factoren die voor het slagen van het onderwijs en de opleiding van onze burgers van doorslaggevend belang zijn: het taalvermogen.
Het Europa van de toekomst moet kunnen beschikken over burgers die gereed zijn om de uitdagingen van de kennismaatschappij aan te gaan. Het is dus van groot belang dat men behalve in de moedertaal ook in ten minste twee andere talen kan communiceren.
Het instellen van een indicator van het taalvermogen lijkt mij daarom een goed idee. Er zijn nu immers geen betrouwbare gegevens beschikbaar over het taalvermogen van de EU-burgers. Het is evenwel onaanvaardbaar dat bepaalde talen een geprivilegieerde positie krijgen toegekend ten koste van andere, zoals, bijvoorbeeld het Portugees, dat toch door 200 miljoen mensen wordt gesproken en de op twee na meest gebruikte EU-taal in de wereld is.
Dit verslag over de taalindicator is tegelijk een politieke indicator van een zorgwekkende tendens. Het maakt immers duidelijk dat Europa meer in zichzelf geïnteresseerd is dan in de wereld rondom ons, en dat het zijn talen een waardering toekent op basis van interne demografische factoren. Dat kan voor sommigen gunstig zijn, maar het is vanuit politiek oogpunt onaanvaardbaar, omdat het in strijd is met de beginselen die aan de instelling van de EU ten grondslag liggen.
Ik heb daarom tegen het verslag-Mavrommatis gestemd. 
José Ribeiro e Castro (PPE-DE ),
   – Een betere talenkennis verleent mensen extra waarde. Talenkennis is bovendien een essentieel instrument bij het kweken van meer wederzijds begrip tussen landen, gemeenschappen en culturen. Het is dus heel belangrijk dat Europa eenheid in verscheidenheid zoekt.
Er zijn geen gegevens beschikbaar over de talenkennis van de burgers. Daarom moeten we betrouwbare systemen bedenken waarmee we kunnen meten hoeveel vooruitgang er wordt geboekt op weg naar de doelstelling die door de Europese Raad in Barcelona is vastgesteld: ervoor zorgen dat de Europese onderwijs- en beroepsopleidingsstelsels een internationale kwaliteitsmaatstaf worden.
De Europese indicator van het taalvermogen kan een bijzonder waardevol instrument zijn voor het verkrijgen van betrouwbare informatie over de taalbeheersing van Europese burgers. De uitwisseling van wordt zo vergemakkelijkt en het taalonderwijs krijgt een nieuwe impuls.
Ik geloof dat het heel belangrijk is dat het Europees taalbeleid geen weerslag vormt van een concept van Europa als eiland. Daarom wijs ik er opnieuw op dat we bij dit debat ook nadenken over een Europese taal voor universele communicatie. Engels, Spaans, Portugees en Frans zijn – in die volgorde – bijzondere middelen voor communicatie met de rest van de wereld, samen met, tot zekere hoogte, het Duits en het Italiaans. Deze talen verdienen daarom extra steun en aanmoediging van de EU. 
De Voorzitter.
   – Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement te zijn onderbroken.
