Hervatting van de zitting
De Voorzitter
Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement, die op vrijdag 7 juli 2000 werd onderbroken, te zijn hervat.

Verklaring van de Voorzitter
De Voorzitter
Geachte collega' s, opnieuw moet ik onze plenaire vergadering openen met het trieste bericht dat Spaans Baskenland deze zomer door een golf van geweld is getroffen. Zeven personen zijn om het leven gebracht door een organisatie die duidelijk nog maar één doel voor ogen heeft: een ware terreur uitoefenen om de democratie te gronde te richten.
Met uw welnemen noem ik hier de slachtoffers: José María Martin Carpena, gemeenteraadslid voor de Partido Popular in Málaga, wiens weduwe en dochter morgenochtend om 9.00 uur onze gast zullen zijn; Juan Mariá Jauregi, voormalig burgergouverneur van Guipuzcoa; José Maria Korta, voorzitter van de werkgevers in Guipuzcoa; Francisco Casanova, onderluitenant in het Spaanse leger; Irene Fernández Pereda en José Angel de Jesus Encinas, leden van de Guardia Civil in Sallent de Gallego; en ten slotte Manuel Indiano, gemeenteraadslid voor de Partido Popular in Zumarraga.
Na iedere aanslag in deze afschuwelijke reeks heb ik uitdrukking gegeven aan de betrokkenheid van het Europees Parlement bij de slachtoffers. Namens u allen heb ik deze ongehoorde gruweldaden veroordeeld en steun betuigd aan de Spaanse autoriteiten.
Vandaag zetten wij onze politieke meningsverschillen opzij om als één blok en eensgezind de slachtoffers te herdenken en op niet mis te verstane wijze duidelijk te maken dat terrorisme indruist tegen alles wat het begrip democratie vertegenwoordigt. Terreur ontneemt mensen het recht om te leven, en berooft ze daarmee van hun vrijheid. Geweld is niet alleen verwerpelijk, maar het gebruik ervan leidt ook niet tot het beoogde doel: geweldplegers valt slechts uitsluiting en isolement ten deel.
Ik verzoek u een minuut stilte in acht te nemen om de slachtoffers een laatste maal te herdenken en hun naaste verwanten onze steun te betuigen. We richten ons daarmee ook tot alle democratisch gezinde mannen en vrouwen in Spanje, met name in Spaans Baskenland, die ondanks dit klimaat van terreur blijven geloven in de politieke dialoog, blijven vasthouden aan de fundamentele waarden van onze samenleving en blijven vertrouwen op een overwinning van de democratie. Ik verzoek u nu om een minuut stilte.
(Het Parlement neemt staande een minuut stilte in acht)

Gorostiaga Atxalandabaso
Mevrouw de Voorzitter, ik kan het helaas niet eens zijn met wat u zojuist heeft gezegd. De enige waarheid is de hele waarheid. Een gedeelte van de waarheid volstaat niet. De enige echte waarheid is de hele waarheid. Dit is veel meer dan een metafysisch citaat van Hegel. Wij van Euskal Herritarrok betreuren het verlies aan mensenlevens evenzeer en delen in de ontzetting van alle Baskische burgers.
Bertrand Russell heeft het doelbewust vernederen van naties aan de kaak gesteld, het zodanig sarren van mensen dat zij in een dwangbuis moeten worden afgevoerd. Dat is wat de Spaanse regering aan het doen is met Baskenland. De actie van de ETA is gerechtvaardigd als onderdeel van een strijd voor erkenning van iets volkomen elementairs.
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)

De Voorzitter
Mijnheer Gorostiaga Atxalandabaso, gezien de omstandigheden wil ik u op persoonlijke titel en wellicht niet helemaal volgens de regels zeggen dat ik uw opmerkingen stuitend vind.
(Levendig applaus)

In memoriam
De Voorzitter
Vooral voor de afgevaardigden die ook deel uitmaakten van het Parlement tijdens de vorige zittingsperiode heb ik een zeer trieste mededeling. Deze zomer zijn Vassilis Ephremidis en Staffan Burenstam Linder overleden. Hun bijzonder levendig optreden hier in het Parlement staat velen van u vast in het geheugen gegrift. Namens u allen heb ik ons diepste medeleven betuigd met hun beider families.

Goedkeuring van de notulen van de vorige vergadering
Murphy
Mevrouw de Voorzitter, ik heb een huishoudelijke kwestie. Op 1 september heb ik u een brief gestuurd waarin ik het had over aantijgingen in de Britse pers aan het adres van een van de leden van dit Parlement, de heer Hannan. Hij zou meer dan 100.000 Britse pond bijeen hebben gebracht voor de zogenaamde nee-campagne rond het referendum over de euro in Denemarken. Kunt u een onderzoek laten instellen om uit te maken of de heer Hannan bij het inzamelen van dit geld gebruik heeft gemaakt van gebouwen of medewerkers van dit Parlement waar hij als lid aanspraak op kan maken? Kunt u er ook zorg voor dragen dat de heer Hannan een en ander voorafgaand aan het referendum in Denemarken kenbaar maakt in de opgave van zijn financiële belangen, zodat de burgers van Denemarken weten waar het geld vandaan komt?

De Voorzitter
Mijnheer Murphy, ik neem kennis van uw opmerkingen. De brief die ik van u heb ontvangen, heb ik overgedragen aan de quaestoren. Zij zullen bekijken of deze zaak een vervolg moet krijgen.

McMillan-Scott
Mevrouw de Voorzitter, kunt u leden die een dergelijke verklaring over een collega af wensen te leggen verzoeken de betrokkene hiervan op voorhand op de hoogte te brengen? Het is namelijk bijzonder ongepast in deze zaal openlijk dit soort opmerkingen te maken terwijl de betrokkene niet aanwezig is.

De Voorzitter
Mijnheer McMillan-Scott, het probleem is dat ik niet bij voorbaat weet waarover een collega gaat spreken. Overigens zou u hiervoor eigenlijk een motie van orde moeten indienen.

Bradbourn
Mevrouw de Voorzitter, ik heb een huishoudelijke kwestie in verband met de recente stakingsacties in de Franse Kanaalhavens, die opnieuw voor enorme overlast hebben gezorgd voor de burgers van de Europese Unie die hun recht uitoefenden te reizen tussen het Verenigd Koninkrijk en andere lidstaten.
Eigenaren van goederen die door dit soort acties worden tegengehouden hebben in het kader van de Aardbeienrichtlijn recht op een schadevergoeding via versnelde procedures. Beseft het Parlement dat toeristen en andere reizigers hier geen recht op hebben? Beseft u hoe kwaad onze burgers worden van de ontwrichting die dit soort wilde acties nu al zes zomers achter elkaar teweegbrengt?
Mevrouw de Voorzitter, kunt u overleg plegen met de fungerend voorzitter van de Raad en de Commissie om te kijken hoe we deze richtlijn - ik geloof nummer 2679/98 - zo snel mogelijk kunnen versterken om deze ongerijmdheid in de toekomst te voorkomen?

De Voorzitter
Dank u, geachte collega. Ik neem goede nota van uw opmerkingen.

González Álvarez
Mevrouw de Voorzitter, het spijt mij dat ik voor iets anders dan een motie van orde het woord neem, maar het lijkt mij juist te vertellen wat ons, enkele tolken, ambtenaren en afgevaardigden, vandaag is overkomen. Wij weten allemaal wat een onderneming het is naar Straatsburg toe te komen. Ik moet bijvoorbeeld om van Asturië naar Straatsburg te reizen om 7.30 uur mijn eerste van in totaal drie vluchten nemen. Ons vliegtuig uit Madrid kwam vandaag met vertraging om 13.20 uur in Parijs aan, terwijl de aansluitende vlucht naar Straatsburg om 13.30 uur vertrok. Men heeft ons de vlucht niet laten halen, wat onaanvaardbaar is. Sommige tolken moesten om 16.30 uur werken, maar ze waren te laat. Een aantal afgevaardigden, waaronder de heer Medina, is gisterenmiddag uit de Canarische Eilanden vertrokken en hier vanmiddag om 17.00 uur aangekomen.
Als wij met een uur vertraging aankomen, is het logisch dat men niet op ons wacht. Maar het is onbestaanbaar dat wij met tien minuten vertraging in Parijs aankomen en dat niemand de moeite neemt de aansluitende vlucht te verzoeken op ons te wachten. Het is ontoelaatbaar dat dit steeds weer gebeurt, mevrouw de Voorzitter, want een aantal van ons heeft echt serieuze problemen om hier te geraken en dat geldt met name voor degenen die uit verafgelegen regio's komen. Ik zou u willen verzoeken hierover met "Air France" te praten.

De Voorzitter
Geachte collega, u weet dat ik me terdege bewust ben van die problemen. Neemt u van mij aan dat ik bij alle betrokken autoriteiten - overheid én vliegvelddirectie - blijf hameren op een adequate oplossing. U heeft naar aanleiding van deze kwestie een enquêteformulier ontvangen, dat door ongeveer 300 collega' s is teruggestuurd. Mijn dank daarvoor. Aan de hand van de uitkomsten kunnen we deze zaak zogezegd tot op de bodem uitzoeken en ik hoop van ganser harte dat concrete resultaten daarvan het gevolg zullen zijn. Want die hebben we nodig, geen nieuwe commissie of wat dan ook. Er moeten maatregelen getroffen worden die het reizen naar Straatsburg daadwerkelijk gemakkelijker maken. Evenals u zal ik daarvoor mijn uiterste best doen.

Bautista Ojeda
Mevrouw de Voorzitter, tijdens de vorige vergaderperiode in Straatsburg heb ik de Voorzitter laten weten hoe bezorgd men is rond de Baai van Algeciras en in Campo de Gibraltar door de aanwezigheid van een kernonderzeeër met zware averij in het koelsysteem van de kernreactor. Ik heb hier nog altijd geen reactie op gekregen.
Wij Andalusiërs, mevrouw de Voorzitter, zijn er trots op dit schip met averij in onze wateren te ontvangen, maar wij zijn zeer bezorgd door de halsstarrigheid waarmee het Verenigd Koninkrijk het schip juist daar wenst te repareren. Het is dankzij documenten van de "Royal Navy" algemeen bekend dat de haven van Gibraltar niet voldoende is toegerust om dergelijke averij te repareren.
Wij vragen uw steun om daar de burgers van de Europese Unie tegen mogelijke risico's te beschermen. Daarom verzoeken wij u de nodige stappen te ondernemen teneinde deze onderzeeër weg te slepen en te repareren in een haven met de nodige garanties, zodat de ongerustheid onder de bevolking kan worden weggenomen.

De Voorzitter
Mijnheer Bautista Ojeda, ik zou u erop willen wijzen dat we tijdens het spoeddebat van aanstaande donderdag zullen debatteren over de veiligheid van kernonderzeeërs. De Conferentie van voorzitters heeft namelijk gemeend dat deze kwestie in een breder verband behandeld dient te worden, los van het tragische ongeluk van de Koersk. U kunt uw verhaal doen tijdens dat debat.

Napoletano
Mevrouw de Voorzitter, dit Parlement heeft herhaaldelijk een standpunt ingenomen ten aanzien van het vraagstuk van de doodstraf. Wij hebben in de Verenigde Naties een lans gebroken voor een moratorium en ons uitgesproken over een aantal specifieke gevallen, onder andere nog in juli toen het ging om de aangekondigde terechtstelling van Rocco Derek Barnabei. Deze terechtstelling zou over tien dagen, op 14 september, moeten plaatsvinden en daarom is het mijns inziens belangrijk dat u, mevrouw de Voorzitter, die zo gevoelig bent voor dergelijke kwesties, een brief stuurt aan de gouverneur van Virginia met het verzoek tot opschorting van de voltrekking van deze doodstraf.

De Voorzitter
Dat zal ik heel graag doen, mevrouw Napoletano. Wij hebben inderdaad herhaaldelijk actie ondernomen, en al heeft dat tot op heden nog niets opgeleverd, we moeten er mijns inziens onverstoorbaar mee doorgaan. Ik zal me daarvoor ten volle inzetten.

Lienemann
Mevrouw de Voorzitter, zoals verschillende collega' s al hebben opgemerkt, is de vliegverbinding met Straatsburg inderdaad een probleem. Ik zou de verstokte aanhangers van de vrijemarkteconomie in dit Parlement er echter op willen wijzen dat het sinds de deregulering van de luchtvaart niet meer mogelijk is subsidies te verstrekken voor het in stand houden van luchtverbindingen. Gevolg daarvan is dat geen enkele luchtvaartmaatschappij nog diensten wil onderhouden die ze niet rendabel acht. Dát is de reden waarom het ondanks vele pogingen niet is gelukt een lijndienstverbinding met Straatsburg tot stand te brengen.

Gillig
Mevrouw de Voorzitter, ik wil me geenszins in deze discussie mengen, maar in plaats daarvan uw aandacht en die van mijn collega' s vragen voor een ander probleem in onze stad, namelijk de precaire en zeer zorgelijke situatie van de groep Hongaarse zigeuners die op 24 juli jongstleden in Straatsburg is neergestreken. Op de vlucht wegens vervolging en discriminatie in Hongarije heeft deze groep politiek asiel aangevraagd in Frankrijk en in andere landen van de Europese Unie.
Ik zal niet nader ingaan op de omstandigheden, maar in de kern betreft het hier een zaak die ons rechtstreeks aangaat. Het gaat hier namelijk om een zeer concreet, geïsoleerd geval dat aangeeft hoe moeilijk het is aan de hand van de criteria van Kopenhagen adequate oplossingen te vinden. Ook speelt hier de vraag in hoeverre sommige kandidaat-lidstaten het Verdrag kunnen of willen eerbiedigen. In ieder geval is er alle reden om te benadrukken dat de bescherming van minderheden en de eerbiediging van de mensenrechten van evenveel waarde zijn als het voldoen aan economische criteria.
Ik hoop dan ook, mevrouw de Voorzitter - en u bent het, dunkt me, volstrekt met me eens - dat de gemengde parlementaire commissie Europese Unie-Hongarije deze zaak op uw verzoek zo spoedig mogelijk in behandeling zal nemen. Dat is overigens ook in lijn met het standpunt van het Parlement in dit soort zaken. De 46 zigeuners uit Zamoli die zich in Straatsburg bevinden, mevrouw de Voorzitter, hebben werkelijk al hun hoop gevestigd op een reactie van dit Parlement die uitzicht biedt op een oplossing in deze zaak.

De Voorzitter
Dank u, mevrouw Gillig. Ik zal vanavond nog de voorzitter van de gemengde parlementaire commissie schriftelijk verzoeken de zaak te onderzoeken.

Blak
Mevrouw de Voorzitter, de heer Murphy had het over de misplaatste inmenging van de heer Hannan in de Deense campagne. Wij Denen hebben er geen probleem mee dat de conservatieven in Engeland niets om handen hebben en in Denemarken komen rondhangen. Wij zeggen alleen maar met een flauw lachje: "God weet waarom jullie je niet met jullie eigen zaken in Engeland bezighouden. Wij zorgen er zelf wel voor dat alles in Denemarken loopt zoals het hoort."

Desama
Mevrouw de Voorzitter, aangezien de voorzitter van de gemengde parlementaire commissie elders in vergadering is, zou ik mijn collega nu meteen antwoord willen geven. Donderdag vindt er namelijk een vergadering van de gemengde parlementaire commissie plaats, waarvoor de Hongaarse ambassadeur uitgenodigd is. Ik zal onmiddellijk contact met hem opnemen en hem verzoeken reeds bij die gelegenheid antwoord te geven op de vragen van collega Gillig over deze zaak. Ik nodig haar van harte uit donderdagochtend onze vergadering bij te wonen.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer Desama. U bent ons voor geweest; een schriftelijk verzoek van mijn kant is dus niet meer nodig.

Sánchez García
Mevrouw de Voorzitter, ik behoor tot de afgevaardigden die er 24 uur voor nodig hebben om hier 's middags om 5 uur te kunnen zijn. Dat zeg ik, omdat ik een half uur lang geprobeerd heb het woord te nemen over de notulen van de vergadering van vrijdag 7 juli jongstleden.
Die dag heb ik namens de ELDR-fractie een amendement op het verslag van mevrouw Peijs ingediend dat gelukkig is aangenomen. Het amendement is echter niet correct in het Spaans vertaald, want er wordt de term perifere regio's in gebruikt terwijl ik op de ultraperifere regio's van de Europese Unie doelde en die term ook wel degelijk heb gebruikt.

De Voorzitter
Mijnheer García, dat zal gecorrigeerd worden. Mijn excuses voor dit misverstand; we dachten dat u geen opmerkingen had over de notulen.

Bethell
Mevrouw de Voorzitter, nu een collega de naam Gibraltar heeft laten vallen, wil ik het Parlement eraan herinneren dat Gibraltar op zondag 10 september zijn nationale feestdag viert en dat enkelen van ons daarbij aanwezig zullen zijn. Het verbaast mij wel dat het Parlement vandaag geen debat voert over Birma. Gisteren hebben de ministers van de Vijftien sancties over Birma uitgevaardigd. Mevrouw Aung San Suu Kyi, de rechtmatige winnares van de verkiezingen, wordt belegerd en de omgeving van haar huis is het toneel geweest van gewelddadigheden. Vanmorgen is de ambassadeur van Groot-Brittannië in elkaar geslagen. Het Europees Parlement moet dan ook kordate stappen ondernemen tegen Birma, net als de ministers dat hebben gedaan.

De Voorzitter
Lord Bethell, ik heb zelf een verklaring afgelegd over dit onderwerp, omdat we ons ernstig zorgen maken over de uiterst kritieke situatie waarin de winnares van de Sacharov-prijs van het Europees Parlement zich bevindt. We volgen de gang van zaken met de grootst mogelijke aandacht. Deze kwestie staat overigens op de agenda van het spoeddebat van aanstaande donderdag.

Perry
Mevrouw de Voorzitter, ik wil even doorgaan op de huishoudelijke kwestie in verband met de kernonderzeeër in Gibraltar. Hoewel Gibraltar deel uitmaakt van de Europese Unie, zijn zijn inwoners niet rechtstreeks in dit Parlement vertegenwoordigd. Ik wil u vragen hier rekening mee te houden wanneer u zich in deze zaak verdiept en wanneer het debat hierover aan de orde is. Ik wil het Parlement verzoeken dringend iets te doen aan deze vorm van uitsluiting en te zorgen dat deze burgers hun plaats krijgen in dit Parlement. In dat geval kunnen zij hun belangen hier namelijk zelf behartigen.

De Voorzitter
Mijnheer Perry, de leden van dit Parlement kunnen tijdens het debat alles aan de orde stellen waarover ze hun mening willen geven. Het spreken staat ze vrij.

Galeote Quecedo
Mevrouw de Voorzitter, misschien zal het sommige collega's bevreemden de ware feiten te horen die inhouden dat Gibraltar een Britse kolonie is. Het is natuurlijk zeer vreemd dat er in het jaar 2000 in de Europese Unie nog kolonies zijn maar, mevrouw de Voorzitter, dat is nu eenmaal de werkelijkheid.

Lynne
Mevrouw de Voorzitter, het spijt me, maar ik moet deze kwestie opnieuw aan de orde stellen. Uit uw brief van 14 juli maak ik op dat dit Parlement de gezondheid van zijn leden onderschikt maakt aan de staat van zijn vloerbedekking. Ik was erg ontdaan over uw brief met de mededeling dat er asbakken buiten de zaal komen, tezamen met bordjes die het roken verbieden. U heeft ons namelijk altijd goed geholpen als het ging over roken in dit gebouw.
Wat ik maar niet kan geloven, is dat we niet zonder gevaar deze zaal binnen kunnen komen, en dat terwijl er rookvrije zones zijn ingesteld. Er is onlangs diep-veneuze trombose bij mij vastgesteld, en de medicijnen die ik daarvoor moet nemen maken mijn astma erger. Ik pleit voor een veilige doorgang van mijn werkkamer naar deze plenaire zaal, niet alleen voor mijzelf, maar ook voor andere leden die aan ademhalingsstoornissen lijden. Ik hoop dat hier onmiddellijk werk van gemaakt wordt, want dit gaat ten koste van mijn gezondheid en die van anderen. Ik hoop dat u deze zaak dringend wilt behandelen en alle asbakken uit de rookvrije zones zult verwijderen.

De Voorzitter
Ik dank u voor uw verzoek, mevrouw Lynne. Ik heb gezien dat verschillende quaestoren het met luid applaus ontvangen hebben. Ik twijfel er dan ook niet aan dat zij een regeling zullen voorbereiden die in de door u gewenste richting gaat.

Lynne
Zulke regels zijn er al, mevrouw de Voorzitter. Er zijn regels opgesteld voor het Europees Parlement, en we houden ons er niet aan.

De Voorzitter
Mevrouw Banotti zal u antwoord geven. Maar als het Reglement zo luidt, dan moeten we het ook naleven. We zullen daarop toezien.

Banotti
Mevrouw de Voorzitter, ik moet nu iets zeggen dat niet bij alle leden even goed zal vallen. De bodes buiten de zaal durven bepaalde leden niet te vragen hun sigaret te doven. Ik zeg met opzet "durven" , omdat zij allerlei beledigingen naar het hoofd geslingerd krijgen.
Als gewezen verpleegster op leeftijd hoef ik u niet te zeggen dat ik fel gekant ben tegen roken. Ik ben persoonlijk naar leden en gasten gestapt om hen te vragen hun sigaret uit te doen. De bodes hebben hun best gedaan de zaak zo diplomatiek mogelijk aan te pakken, maar zij worden door sommige rokers beledigd - en ik weeg mijn woorden - als zij hen vragen niet te roken bij de deur. Ik vind dit geen manier om met de medewerkers van het Parlement om te gaan.

Graça Moura
Mevrouw de Voorzitter, ik wil de niet-rokers mijn respect betonen en zeggen dat er voor hen natuurlijk routes moeten zijn door het Parlement waar zij geen last van rook hebben. Ik zou echter ook de rokers mijn respect willen bewijzen en voor hen het recht willen opeisen te roken. Voor mijn lichamelijke en geestelijke gezondheid is het belangrijk te roken. En ik moet zeggen dat het alleen met asbakken mogelijk is onaangenamere situaties te vermijden. Er moeten asbakken komen, evenals gescheiden ruimtes, zodat de rokers kunnen roken en de niet-rokers zich op hun gemak kunnen voelen.

De Voorzitter
Geachte collega, het is een zaak van wederzijds respect tussen rokers en niet-rokers. We zullen het allemaal nog eens rustig met de quaestoren bespreken, zodat we ruimtes kunnen aanwijzen waar de zware rokers onder de collega' s desgewenst gewoon een sigaret kunnen opsteken. Ze moeten daarbij wel rekening houden met anderen die hinder of zelfs ernstig lichamelijk ongemak van de rook ondervinden. Ik beloof u dat hieraan gewerkt zal worden.

Pannella
Mevrouw de Voorzitter, er is een gulden regel: als men iemand beschuldigt van willekeurig gedrag, moet men ook de persoon in kwestie noemen en zeggen wanneer hij zich schuldig heeft gemaakt. Juist die huilebalken die zich beklagen over het gebrek aan opvoeding van hele groepen mensen - van rokers, niet rokers, roden en witten - zijn onfatsoenlijk! Als een Europees afgevaardigde door een bode wordt verzocht zijn sigaret uit te doen, moet hij respect tonen voor de bode. Die doet zijn plicht en moet daarvoor bedankt worden. Dit zijn dus geen tweederangs zaken. Mevrouw Banotti, u hebt geklaagd over wangedrag! Zegt u dan wie zich daaraan schuldig heeft gemaakt en wie het slachtoffer was. Ik zal de eerste zijn die op maatregelen zal aandringen als het erom gaat de plichtsgetrouwe bodes en ambtenaren te beschermen.
Dit gezegd zijnde moet mij wel van het hart dat bepaalde algemene maatregelen, of maatregelen van fiscale aard, natuurlijk veel moeilijker te verdedigen zijn. Soms zijn deze gewoon idioot. Het zou bijvoorbeeld geen gek idee zijn om asbakken neer te zetten in het overgangsgebied van een rokerszone naar een niet-rokerszone. Dan vermijdt men ook dat er brandplekken komen op de vloer door de weggegooide peuken. Maar in feite is dit ook gewoon een kwestie van gezond verstand.
Bovendien zou het, mevrouw de Voorzitter, ook een kwestie van gezond verstand zijn als wij een einde zouden maken aan dat geweeklaag en ons als Parlement zouden gedragen. Ook over het vraagstuk van de vliegtuigen en de zetel van Straatsburg zanikt men als kleine kinderen in plaats van zich te gedragen als vertegenwoordigers van een soeverein Parlement.

De Voorzitter
Mijnheer Pannella, weest u maar gerust: gezond verstand hebben de quaestoren genoeg.

Regeling van de werkzaamheden
De Voorzitter
Aan de orde is de regeling van de werkzaamheden. De definitieve ontwerpagenda zoals deze is opgesteld door de Conferentie van voorzitters is rondgedeeld.
Maandag: Wat het verslag betreft van de heer Valdivielso de Cué, namens de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie, over het MEDA-programma, verzoekt de Fractie van de Europese Volkspartij om uitstel van de stemming over dit verslag tot de vergaderperiode in Brussel, zodat eerst enkele technische problemen opgelost kunnen worden.

Poettering
Mevrouw de Voorzitter, de rapporteur, de heer Valdivielso, heeft onze fractie net verteld dat de amendementen nog niet in alle talen beschikbaar zijn. Ik weet niet wanneer dat wel zover zal zijn, maar als ze voor morgen klaar zijn zouden we er volgens ons reglement morgenmiddag al over moeten stemmen! Dat is toch onmogelijk, we moeten er toch allemaal nog over praten in onze fracties?
Vandaar mijn verzoek: als de fracties nog genoeg tijd krijgen om dit te bespreken kunnen we er nog voor het einde van deze week over stemmen. Als u dat niet kunt garanderen is het beter om er dan maar tijdens de mini-plenaire in Brussel over te stemmen. Hoe dan ook staan we erop, in ieder geval vragen we u, om het debat hier en nu te houden, we hebben dat tenslotte zo besloten en bovendien is ook de commissaris aanwezig!

Terrón i Cusí
Mevrouw de Voorzitter, ik wil mij tegen dit voorstel uitspreken. In eerste instantie werd gezegd dat er niet over het verslag-Valdivielso gestemd zou kunnen worden, omdat commissaris Patten hier niet aanwezig zou zijn. Nu blijkt de commissaris wel aanwezig te zijn en het komt mij voor dat eventuele technische problemen in hooguit 2 of 3 uur door de griffie opgelost kunnen worden.
Ik zou dan ook willen vragen de stemming over de MEDA-verordening tijdens deze vergaderperiode te houden. Indien de griffie inderdaad nog een dag nodig heeft om de technische problemen op te lossen, laten wij de stemming dan met een dag uitstellen. Het lijkt mij echter dat wij in de fracties al voldoende over het voorstel hebben gesproken. Het ligt eigenlijk al lang genoeg op tafel en daarom is er, denk ik, geen enkel bezwaar om er deze vergaderperiode in aanwezigheid van commissaris Patten over te stemmen. Om zijn aanwezigheid hebben wij herhaalde malen gevraagd en ik wil de commissaris dan ook dankzeggen voor het feit dat hij er is.

De Voorzitter
Mevrouw Terrón, dat is echt een technische kwestie. Mij is bevestigd dat de amendementen vandaag nog niet gereed zijn, omdat in een aantal ervan nog verduidelijkingen aangebracht moeten worden. Morgenochtend zijn de amendementen in alle talen beschikbaar.
De stemming kan dus niet morgen om 12.00 uur plaatsvinden: de collega' s zullen dan nog geen tijd gehad hebben om alle amendementen te bestuderen. Het lijkt me verstandig om - met instemming van het Parlement natuurlijk - de stemming uit te stellen tot woensdag. Krachtens het Reglement moeten de collega' s alle teksten immers kunnen lezen in hun eigen taal.
Ik constateer dat de heer Poettering hiermee instemt. Zijn de teksten morgenochtend inderdaad gereed, dan zal de stemming dus woensdag plaatsvinden.
Dinsdag:

Poettering
Mevrouw de Voorzitter, ik moet helaas het woord vragen over de volgende kwestie. We hebben vol verbazing een verklaring over de uitbreiding van de Europese Unie beluisterd van een lid van de Commissie, namelijk commissaris Verheugen. De commissaris heeft - die indruk is in ieder geval ontstaan - de uitbreiding van de Europese Unie door de toetreding van de landen in Midden-Europa afhankelijk gemaakt van een referendum in een lidstaat van de Europese Unie, en wel de Bondsrepubliek Duitsland. Hij pleit voor een dergelijk referendum.
Als fractievoorzitter, en niet als Duitser, ben ik beslist niet van plan hier een debat te voeren over de Duitse grondwet. In de landen in Midden-Europa is echter de indruk ontstaan, en dat is zeer onfortuinlijk, dat er nieuwe voorwaarden gelden voor de toetreding tot de Europese Unie. Deze indruk moeten we met alle nadruk ontzenuwen!

Daarom is deze verklaring van commissaris Verheugen, of hij die nu bewust en om strategische redenen heeft afgelegd, of zonder erover na te denken, niet alleen onbegrijpelijk, maar ook schadelijk. Mijn fractie stelt voor - en dergelijke geluiden heb ik ook uit andere fracties gehoord - dat we de Commissie om een verklaring hierover vragen. Een geschikt moment daarvoor zou morgenochtend zijn, als de Raad en de Commissie een verklaring afleggen over de prioriteiten van de Unie voor het buitenlands beleid.
Mocht de Commissie van mening zijn dat morgen te vroeg is, omdat ze hier meestal op woensdagochtend vergadert, en als ze liever later een verklaring aflegt, dan zou woensdagmiddag om 17.00 uur het juiste moment zijn. Dan beluisteren we al andere verklaringen van de Commissie. Ik vraag de Commissie echter ervoor te zorgen dat ons standpunt over de uitbreiding van de Europese Unie blijft wat het altijd geweest is. Als Europese Unie willen we vanaf 2003 klaar zijn voor de uitbreiding, daar blijft het bij!
Als de commissaris de indruk wekt dat dit niet meer zo is, dan vind ik dat onverantwoord, en de Commissie als collegiaal orgaan moet dat rechtzetten!

De Voorzitter
U begrijpt dat verscheidene collega' s een verzoek hebben ingediend om over dit onderwerp te spreken. Maar ik zie dat commissaris Patten het woord vraagt. Als u mij toestaat, zal ik hem nu als eerste het woord geven, want misschien kan hij meteen al een en ander ophelderen.

Patten
Ik zal mijn collega Verheugen op de hoogte brengen van de standpunten die hier zojuist zijn geuit en die, zoals ik weet, door andere leden van dit Parlement gedeeld worden. Ik weet zeker dat hij snel en uitputtend zal willen antwoorden op wat hier zojuist is gezegd.
Ik wil dat twee dingen volkomen duidelijk zijn. Het gaat hier om standpunten waar de Commissie rotsvast van overtuigd is, ook mijn collega Verheugen. Ten eerste geldt de uitbreiding van de Unie, het opnemen van andere Europese landen in de vrijzinnige orde van Europa, voor ons als de hoogste prioriteit voor de komende jaren. In mijn ogen en in die van de andere leden van de Commissie zijn er niet alleen goede strategische en economische redenen voor de uitbreiding, maar ook morele.

Dit is de boodschap die wij luid en duidelijk naar de kandidaat-lidstaten willen uitsturen. Ten tweede hebben wij de komende vijf jaar allemaal de taak de publieke opinie te overtuigen van wat ik zojuist heb gezegd. Dat is ook waar het de heer Verheugen om te doen was. We moeten in alle lidstaten van de Europese Unie de boer opgaan en de publieke opinie overtuigen van het belang van de uitbreiding. Het zou niet goed zijn als sommige kiezers in de vijftien lidstaten de indruk kregen dat uitbreiding een kwestie is die alleen de politieke elite bezighoudt. We moeten hen overtuigen dat de uitbreiding van de Unie in hun eigen belang is en dat we de plicht hebben dat zo snel mogelijk te doen. Dat is iets waar ik rotsvast van overtuigd ben, en ik weet dat voorzitter Prodi en de overige leden van de Commissie hier de komende jaren met overtuiging voor zullen opkomen.
Uit de woorden van uw collega spreekt een begrijpelijke en terechte ongerustheid. Ik zal het aan commissaris Verheugen doorgeven.
(Applaus)

Cox
Mevrouw de Voorzitter, ik dank de commissaris voor zijn verklaring. In sommige opzichten is zijn antwoord afdoende, in andere niet.
Het lijkt mij belangrijk dat de Commissie als geheel een verklaring aflegt die aan duidelijkheid absoluut niets te wensen overlaat, namelijk dat ze blijft optreden als de voornaamste drijvende kracht achter de uitbreiding. Ik ben blij met de opvatting van de commissaris dat wij iedereen gezamenlijk moeten overtuigen van het belang van deze historische opgave, maar ik betreur het dat een vooraanstaande persoonlijkheid als commissaris Verheugen zegt - zo stond het tenminste in sommige kranten vandaag - dat de lidstaten de Commissie het vuile werk niet alleen mogen laten opknappen.
Dit soort taal is ongepast gezien de gevoeligheden en nuances die met dit historische debat samenhangen. Dit soort nonchalante opmerkingen doet het ergste vrezen voor de toekomst. Het geeft in de eerste plaats de mensen te denken die de uitbreiding steunen, vooral die in de kandidaat-lidstaten en hun hoofdsteden. Dat maakt dit deze week tot een zaak van bijzonder politiek belang.
We moeten goed begrijpen dat een commissaris, commissaris Verheugen in dit geval, het visitekaartje van Europa is. Natuurlijk is hij een Duits politicus, maar de bevoegde en meest geëigende instantie om het woord voor Duitsland te voeren is de Duitse regering. Ik vind het volkomen terecht dat de heer Poettering eist dat deze kwestie nog deze week aan de orde wordt gesteld. Ik dring er bij de Commissie dan ook op aan het vertrouwen te herstellen, niet alleen omdat ik het eens ben met wat commissaris Patten hierover gezegd heeft, maar ook omdat de buitenwereld ervan verzekerd wil zijn dat Europa als het over de uitbreiding gaat het hart op de goede plaats heeft.

Hautala
Mevrouw de Voorzitter, in onze fractie is al uitvoerig over het standpunt van commissaris Verheugen gedebatteerd. Onze belangrijkste conclusie is, dat er bij de uitbreidingsonderhandelingen nu vooral openheid nodig is. Er is openheid nodig tegenover de burgers en ook tegenover de parlementen. Het lijkt mij dat het voorstel van collega Poettering een goed middel is om nu enige openheid te creëren, omdat het precies is zoals commissaris Patten het zegt: de uitbreiding mag niet alleen een zaak van de elite zijn. Ik kan op zich best begrijpen dat commissaris Verheugen enigszins geïrriteerd is over het feit dat men namens de Raad en de verschillende lidstaten de kandidaat-landen bezoekt en hen belooft dat ze in een bepaald jaar zeker lid van onze club kunnen worden. Wellicht kunnen we het ook even hebben over wat bij de huidige onderhandelingen het aandeel van de Commissie, de Raad en het Parlement is.

Hänsch
Mevrouw de Voorzitter, geachte collega's, de heer Poettering heeft als fractievoorzitter gesproken, en niet als Duitser. Ik spreek als Duitser en als vice-voorzitter van mijn fractie.
Commissaris Patten heeft al verteld wat de mening van de Commissie over de verklaring van de heer Verheugen is. Dat is voor mij eigenlijk al duidelijk genoeg. Mijn fractie is altijd al van mening geweest dat niet alleen de Commissie collectief, maar ook iedere commissaris individueel voor het Parlement verantwoording moet afleggen. Dat staat los van zijn nationaliteit en los van zijn eventuele politieke thuishaven. Daarom zijn we blij dat de heer Verheugen deze week de kans krijgt om zijn woorden hier voor het Europees Parlement toe te lichten en eventueel ook te corrigeren.

Wurtz
Mevrouw de Voorzitter, ik wil hier mijn steun uitspreken voor het voorstel van de heer Poettering.
Mijn fractie is er niet alleen op uit de uitbreiding van de Unie of andere grote projecten zo goed mogelijk te "verkopen" bij het grote publiek, maar wil onze medeburgers ook nauw betrekken bij alle belangrijke fasen van de Europese eenwording. Dat kan onder meer door gebruik te maken van referenda. We verzetten ons echter fel tegen de aanwending van het referendum als een soort wapen, dat door mensen die "in troebel water vissen" ingezet zou kunnen worden om de angst onder de bevolking, met name voor nieuwkomers, aan te wakkeren. Willen we dat de uitbreiding van de Unie op de instemming kan rekenen van de burgers van de huidige lidstaten en van de burgers in Midden- en Oost-Europa, dan moet ieder mogelijk misverstand over dit onderwerp uit de weg geruimd worden. Ik ben er dan ook voor dat commissaris Verheugen tekst en uitleg komt geven in het Parlement.

De Voorzitter
Het zou goed zijn als commissaris Verheugen in ons Parlement een verklaring zou komen afleggen. We zullen hierover nu niet in debat treden, maar ik zal de heer Verheugen dit verzoek overbrengen. Het geschiktste moment lijkt me dinsdag tijdens de verklaring van de Raad en de Commissie over de prioriteiten van de Unie inzake het buitenlands beleid.
Commissaris Verheugen zou daarbij eigenlijk niet aanwezig hoeven te zijn, maar commissaris Patten en ikzelf zullen er bij hem op aandringen dat hij zich beschikbaar houdt en zijn uitspraken toelicht in onze vergadering.

Poettering
Mevrouw de Voorzitter, het is natuurlijk uitstekend als de heer Verheugen deze verklaring aflegt. Aangezien het om een heel belangrijk onderwerp gaat zou het natuurlijk nog beter zijn als de Commissievoorzitter dat zou doen. Daar staan we niet op, maar we staan er wel op dat de verklaring van de heer Verheugen zonder enige twijfel een verklaring namens de hele Commissie is, en dat dan alle misverstanden uit de weg geruimd zijn. We verwachten dus geen verklaring van de heer Verheugen op persoonlijke titel, maar een duidelijk standpunt van de hele Commissie als collegiaal orgaan.

De Voorzitter
Ik zou, wellicht ten overvloede, nog willen wijzen op de plechtige vergadering morgenochtend om 11.30 uur, waarbij de heer Avraham Burg, voorzitter van de Knesset, en de heer Abou Ala, voorzitter van de Palestijnse Wetgevende Raad, onze gast zullen zijn.
Ik hoef het belang van dit gezamenlijk bezoek niet te onderstrepen, en voorzover ik dat wel doe, is dat natuurlijk met de bedoeling hier morgen zoveel mogelijk plaatsen bezet te zien. Ik reken dus zonder meer op u aller aanwezigheid.
Woensdag: De Voorzitter. Ten aanzien van de verklaring over het klonen van menselijk materiaal verzoekt de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-democraten het debat niet af te sluiten met de indiening van een ontwerpresolutie.
Wie wil dit verzoek toelichten?

Barón Crespo
Mevrouw de Voorzitter, mijn fractie is van mening dat het thema biotechnologie - wij hebben het immers niet alleen over het klonen - een zaak is die niet alleen meerdere regeringen van de lidstaten zorgen baart, maar ook in hevige mate de gemoederen van de publieke opinie in onze landen bezighoudt. Dat komt niet alleen door de vooruitgang op dit vlak, maar ook door de wetenschappelijke, industriële, ethische en religieuze aspecten daarvan.
Wij hebben er toentertijd in de Conferentie van voorzitters op gewezen dat dit volgens ons geen debat is dat met een urgentieresolutie kan worden afgesloten en wij hebben dat toen ook tegenover de publieke opinie gezegd. Dit onderwerp moet op weloverwogen en serieuze wijze worden aangepakt en de richtlijn inzake biotechnologie, waaraan al lang wordt gewerkt, is van een dergelijke aanpak het bewijs. In de vorige zittingsperiode heeft men ten tweede male geprobeerd die richtlijn tot een goed einde te brengen. Dat is niet gelukt, omdat er nog steeds een aantal problemen bestaat.
Wij vinden dat het Comité voor ethiek, dat de Commissie en het Parlement adviseert, de werkzaamheden waar het Parlement om heeft gevraagd sneller moet uitvoeren. Bovendien menen wij dat er voor zo'n belangrijke zaak, waarbij meerdere commissies van het Parlement betrokken zijn en die een bron is van zo veel verschillende zorgen - ingevroren embryo's, patenteerbaarheid van vermenigvuldigbare cellen, effecten van transplantaties, enzovoort - een tijdelijke enquêtecommissie nodig is.
Daarom hebben wij aanvaard dat deze verklaring wordt afgelegd, maar wij vinden het niet juist een geïmproviseerde resolutie in stemming te brengen die aanleiding kan geven tot problemen en verdeeldheid.

Cox
Mevrouw de Voorzitter, ik steun het voorstel van Enrique Barón Crespo om de redenen die hij zo welluidend uiteen heeft gezet.

Lannoye
Mevrouw de Voorzitter, mijn fractie is van mening dat er wel degelijk een resolutie in stemming gebracht moet worden.
Om te beginnen is het niet de eerste keer dat het Parlement een uitspraak doet over het klonen van menselijk materiaal. Sinds de kwestie-Dolly hebben we naar aanleiding van dit onderwerp verscheidene keren een resolutie aangenomen. En voorzover er nu sprake is van eenzijdig handelen, komt dat geheel voor rekening van de Britse regering, die zich zonder enige vorm van overleg en zonder eerst advies in te winnen heeft uitgesproken voor het klonen ten behoeve van therapeutische toepassingen.
Wij achten een reactie van het Europees Parlement die ruimte overlaat voor nadere discussie op zijn plaats. En als ik spreek over nadere discussie, dan zal het duidelijk zijn dat wij het idee van een tijdelijke commissie niet bij voorbaat afwijzen. Daarover wil ik me hier niet uitlaten. Ik zou het echter een goede zaak vinden als het Parlement zich op enigerlei wijze uitspreekt, zodat we in ieder geval komen tot een soort afronding van het debat.

De Voorzitter
Mijnheer Lannoye, ik kan u zeggen dat de Conferentie van voorzitters al heeft besloten een speciale commissie in te stellen die zich met deze problematiek zal gaan bezighouden.

Liese
Mevrouw de Voorzitter, voor de stemming wil ik nog een opmerking maken op basis van artikel 118 van het Reglement. Daarin staat dat alle leden van het Parlement toegang krijgen tot alle benodigde documenten. Ik steun de opmerking van de heer Lannoye over de stemming die waarschijnlijk op donderdag plaats zal vinden. Het Parlement heeft zich in resoluties heel duidelijk uitgesproken over het klonen, ook over het klonen voor therapeutische doeleinden! Nu wordt de indruk gewekt dat wat de Britse regering voorstelt iets volkomen nieuws is. We hebben het hier echter al over gehad, en het Parlement was er altijd tegen. Er waren natuurlijk altijd ook veel stemmen voor. Degenen die nu het debat en een resolutie willen verhinderen hebben altijd al voor een wat lossere aanpak gepleit. De meerderheid van het Parlement is echter altijd strikt bij haar standpunt gebleven. Het zou niet erg consequent zijn als we deze keer, nu het thema actueel is, niet bij onze vroegere besluiten zouden blijven.

De Voorzitter
Mijnheer Liese, u heeft heel handig een link gelegd tussen uw opmerking en een artikel van het Reglement, zodat het lijkt te gaan om een motie van orde. Die handelwijze is wel op het randje.
(Het Parlement verwerpt het voorstel)
Donderdag:
De Voorzitter. Wat het debat over actuele, dringende en bijzonder belangrijke kwesties betreft, heb ik verschillende wijzigingsvoorstellen ontvangen.
De Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie heeft een verzoek ingediend ten aanzien van punt 3, "Mensenrechten" , en punt 4, "Birma" . Zij stelt voor het huidige punt 4 "Birma" te vervangen door een nieuw punt getiteld "Temelin" . Het punt "Birma" wil ze als rubriek toevoegen aan punt 3 "Mensenrechten" , ter vervanging van de rubriek "Fundamentele vrijheden in Iran" .

Hautala
Mevrouw de Voorzitter, ik verdedig het voorstel door te wijzen op het feit dat er de laatste tijd al vrij veel over Iran is gesproken. De situatie is er zeer kwetsbaar en er gebeurt veel, maar daar is over gedebatteerd. Wij willen dat er op de agenda plaats wordt ingeruimd voor het punt met betrekking tot de kerncentrale van Temelin, omdat dit vraagstuk in veel lidstaten, vooral natuurlijk in Oostenrijk, dat in de buurt van de kerncentrale ligt, tot grote spanningen heeft geleid. Met dit voorstel wil ik het mogelijk maken de Temelin-resolutie bij het debat te betrekken.

De Voorzitter
Ik zal nu het verzoek van de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie in stemming brengen. De bedoeling is dus het punt over de centrale van Temelin toe te voegen en het punt "Birma" als rubriek te behandelen onder punt 3, "Mensenrechten" . Dit betekent wel dat het onderwerp "Fundamentele vrijheden in Iran" geschrapt wordt.
(Het Parlement willigt het verzoek in)
We blijven even bij punt 3, "Mensenrechten" . Ik heb zowel van de Technische Fractie van Onafhankelijke Leden als van de Fractie van de Europese Volkspartij het verzoek ontvangen de rubriek "Turkse bombardementen in Noord-Irak" te vervangen door een nieuwe rubriek getiteld "Het hoger onderwijs en de universiteiten in Macedonië" .
Wie wil een toelichting geven ter ondersteuning van dit verzoek?

Oostlander
Als u vraagt naar een ondersteuning zou ik graag dit voorstel van de EVP willen ondersteunen omdat het een hele positieve ontwikkeling in Macedonië betreft die door een snel jawoord van het Parlement ook nader kan worden bevestigd. Ik denk dat dit een heel belangrijke zaak is.
(Het Parlement verwerpt het verzoek)
De Voorzitter. Hierbij is de aldus gewijzigde agenda aangenomen.

MEDA
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende verslagen:
A5-0204/2000 van de heer Valdivielso de Cué, namens de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie, over het voorstel voor een verordening van de Raad tot wijziging van verordening (EG) nr. 1488/96 inzake financiële en technische maatregelen ter ondersteuning van de hervorming van de economische en maatschappelijke structuren in het kader van het Europees-mediterrane partnerschap (MEDA) (COM(1999) 494 - C5-0023/2000 - 1999/0214(CNS));
A5-0205/2000 van de heer Piétrasanta, namens de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie, over het verslag van de Commissie: Tenuitvoerlegging van het MEDA-programma - Jaarverslag 1998 (COM(1999) 291 - C5-0117/1999 - 1999/2120(COS)).

Valdivielso de Cué
Mijnheer de Voorzitter, verschillende omstandigheden hadden uitstel van dit verslag kunnen rechtvaardigen tot het moment waarop alles klaar zou zijn, met inbegrip van de amendementen. Maar ik meen dat wij als afgevaardigden de taak hebben dit werk voort te zetten, zodat er voor het MEDA-verslag geen enkele vertraging optreedt. Die vertraging zou namelijk ook nadeel kunnen opleveren voor de betrokken landen.
Na het uitspreken van dit voorbehoud ga ik nu over tot geven van een samenvatting van het MEDA-programma. Daarna zal ik u mijn mening geven over de ontwerpverordening en het voorstel in zijn geheel. Zoals bekend maakt het MEDA-programma deel uit van het Europees-mediterrane partnerschap dat werd gevormd na de verklaring van Barcelona in november 1995. Aan die vergadering hebben de ministers van Buitenlandse Zaken van de Europese Unie deelgenomen.
Het gaat hier om een overkoepelend initiatief voor 27 landen aan beide zijden van de Middellandse Zee. Aan de ene kant de vijftien lidstaten van de Unie en aan de andere kant Algerije, Cyprus, Egypte, Israël, Jordanië, Libanon, Malta, Marokko, Syrië, Tunesië, Turkije en de Palestijnse Gebiedsdelen. Libië heeft om voor de hand liggende redenen slechts de status van waarnemer.
Ons belangrijkste doel bij deze samenwerking is het nauwer aanhalen van de banden, met name op de talloze gebieden waar wij met onze buren aan de andere kant van de Middellandse Zee gemeenschappelijke belangen hebben. Daartoe is er de afgelopen vijf jaar zo'n 3,5 miljard euro geïnvesteerd, verdeeld over de twee grote samenwerkingsvormen: bilaterale en regionale samenwerking. Deze economische en financiële steun moet het realiseren van een vrijhandelszone in het jaar 2010 mogelijk maken en met het oog daarop zijn steunprojecten gestart. Die projecten zijn zowel op macro-economische en sectoriële hervormingen als op structurele aanpassingen gericht.
Men moet niet vergeten dat de verhouding tussen het inkomen per hoofd van de bevolking in de Europese Unie en het inkomen per hoofd in de MEDA-landen 1 op 10 is. Dat is natuurlijk een zeer belangrijk gegeven en daarom is het volgens mij ook logisch dat duurzame economische ontwikkeling voor dat gebied ons belangrijkste doel is. Daar moet nog aan worden toegevoegd dat de handelsbalans tussen beide blokken met een bedrag van 21 miljard euro positief is voor de Europese Unie.
Aan de andere kant is er ook gedacht aan maatregelen om de particuliere investeringen - deze beliepen in 1994 3,5 miljard euro - in die 12 landen te stimuleren. Dat moet vooral gebeuren door middel van juridische en administratieve aanpassingen, maar ook aan de hand van ontmoetingen tussen ondernemingen uit de MEDA-landen en de Europese Unie.
Het lijkt mij ook juist eraan te herinneren dat wij hier te maken hebben met een brandhaard van conflicten en oorlogen. Ik hoef de verschillende oorlogen niet op te noemen waarin vele landen die deel uitmaken van dit partnerschap een hoofdrol hebben gespeeld. Het MEDA-programma probeert door ondermeer het bevorderen van economische stabiliteit de weg te effenen voor een definitieve en duurzame vrede in dat deel van de wereld. Het gaat om een bevolking van zo'n 230 miljoen mensen, die met het huidige groeitempo over 10 à 12 jaar tot 300 miljoen zal zijn gestegen. Ook moet gewezen worden op de religieuze verscheidenheid en het onderscheid in gewoontes in deze landen. Dit is één van de pijlers van de samenwerking waar de Europese Unie grondig werk van maakt.
Zoals bekend heeft MEDA ook een milieuprogramma voor de korte en de middellange termijn, waarmee geprobeerd wordt de achteruitgang van het milieu in dat gebied tegen te gaan.
Na analyse van het voorstel van de Commissie, waarbij ik mij ten dele gebaseerd heb op de kritiek die tijdens de uitvoering van het programma is geleverd, is mijn globale oordeel dat het voorstel ontoereikend is. De Commissie definieert met name een drietal initiatieven om de effectiviteit te vergroten. Ten eerste wordt er gesproken over een dynamischer besluitvorming, waarbij de activiteiten van het "MEDA-Comité" geconcentreerd worden op de strategische planning en de programmering. De nationale en regionale financieringsplannen worden jaarlijks goedgekeurd op basis van de indicatieve programma's. Ten tweede is er sprake van een grotere capaciteit voor het programmeren en het opstarten van programma's, waarvoor meer geld voor menskracht ter beschikking moet worden gesteld. Tot slot wil de Commissie minder procedures om de doelmatigheid van de uitvoering te vergroten. Hierbij is het doel een hoger percentage van de kredieten te kunnen inzetten voor de uitvoering van de programma's. Het gaat hier in concreto om geharmoniseerde gemeenschappelijke procedures voor alle steunprogramma's.
Ter afronding wil ik zeggen dat ik dit een belangrijk verslag vind, omdat alle hulp aan landen die ten zuiden van ons liggen ook hulp voor onszelf is.

Piétrasanta
Mijnheer de Voorzitter, het MEDA-programma is het instrument voor de tenuitvoerlegging van ons euro-mediterraan beleid, zoals dat is vastgesteld op de Conferentie van Barcelona van november 1995 en de daaropvolgende burgerforums van Malta, Napels en Stuttgart.
Wij presenteren hier het eerste activiteitenverslag, dat jaarverslag 1998 heet, maar in feite een evaluatie behelst van de gehele aanvangsperiode van 1996 tot 1999. In dit verslag wordt tevens de aanzet gegeven tot de vervolgfase 2000-2006, waarop het verordeningsvoorstel van collega Valdivielso de Cué betrekking heeft. Aangezien de Hughes-procedure op dit verslag van toepassing is, hebben we er alle voorstellen in verwerkt die met algemene stemmen zijn aangenomen. Dat geldt niet alleen voor voorstellen afkomstig van onze - bevoegde - commissie, de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie, maar ook voor voorstellen van de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid en van de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme.
Ik schets u eerst de context. Voor de afgelopen vier jaar is een bedrag van ongeveer 4 miljard euro toegekend, waarbij nog aanzienlijke leningen van de EIB opgeteld kunnen worden. Zevenentwintig landen hebben een overeenkomst gesloten op basis van de Conferentie van Barcelona, namelijk de vijftien lidstaten van de Europese Unie en de twaalf landen aan de zuidkust van de Middellandse Zee. Het betreft hier Algerije, de Palestijnse Autoriteit, Cyprus, Egypte, Israël, Jordanië, Libanon, Malta, Marokko, Syrië, Tunesië en Turkije. De doelstellingen van het programma zijn vastgelegd in drie componenten: één voor politieke zaken en veiligheidskwesties, één voor financieel-economische zaken en één voor sociale, culturele en humanitaire zaken.
Ik geef u nu de resultaten. Het gaat hier om een nieuw programma dat nogal moeizaam van de grond komt en dat in financieel opzicht nog niet naar behoren functioneert, zoals de Europese Rekenkamer en de Commissie begrotingscontrole hebben vastgesteld. Kritiek is er verder op de uitbesteding door de Commissie, met name op het punt van de RTM. Welbeschouwd ligt de uitvoering zo goed als stil, is pas 26% van alle toegezegde kredieten daadwerkelijk betaald en duurt het gemiddeld vier jaar voordat betalingen geëffectueerd worden.
Wij hebben het onderwerp in ons verslag tot in de kleinste details behandeld en kunnen daaruit de volgende conclusies trekken. In de eerste plaats moet de verordening vereenvoudigd worden, zodat het gehele proces sneller en transparanter kan verlopen. Er moeten ook meer middelen beschikbaar worden gesteld voor een beter beheer bij van het programma door de Commissie en een effectievere controle door de Raad. Vooral ook dient het Europees Parlement nauwer bij het proces betrokken te worden en regelmatiger van informatie te worden voorzien, met name via de euro-mediterrane forumbijeenkomsten.
Ook zou het goed zijn als er op korte termijn meer associatieovereenkomsten tot stand zouden komen - op dit moment is er met slechts 7 landen een akkoord gesloten. Het gaat dan vooral om overeenkomsten met landen als Libanon, Algerije, Syrië enzovoorts.
In de tweede plaats moet de keuze van de projecten democratischer verlopen door de burgermaatschappij en de NGO' s nauwer bij dat proces te betrekken. De roep van de NGO' s om meer participatie klinkt al langer en is bijvoorbeeld duidelijk naar voren gekomen tijdens het op 29 juni jongstleden in Brussel gehouden colloquium "Op weg naar een duurzaam MEDA" .
In de derde plaats moet meer aandacht worden geschonken aan de eerbiediging van de mensenrechten. Het euro-mediterrane samenwerkingsverband heeft immers niet alleen economische vooruitgang tot doel, maar dient ook respect uit te dragen voor fundamentele waarden als democratie, vrijheid, vrede, bestrijding van ongelijke verhoudingen en duurzame ontwikkeling. Wij stellen daarom voor dat het Parlement jaarlijks een overzicht ontvangt van de mensenrechtensituatie in de betrokken landen, zodat daarmee rekening gehouden kan worden bij de keuze van de projecten.
In de vierde plaats menen wij dat de op regionale samenwerking gerichte kredietverlening ter waarde van 10% in geen verhouding staat tot de kredietverstrekking ter waarde van 90% ten behoeve van bilaterale samenwerking. Er moet dus meer geld uitgetrokken worden voor regionale projecten, ook al zijn de onderhandelingen in dat kader tijdrovender en is dit soort projecten moeilijker te realiseren. Doeltreffend zijn ze namelijk wel, omdat ze leiden tot betere relaties tussen de mediterrane landen onderling en, vooral, het aandeel vergroten van de gedecentraliseerde samenwerking, waaraan wij allen zo gehecht zijn.
In de vijfde plaats enkele opmerkingen over de zes prioriteiten van het partnerschap, te weten milieu, waterbeheer, industrie, energie, vervoer en de informatiemaatschappij. Wij achten een herstart nodig van programma' s waaraan tot nu toe te weinig aandacht is geschonken, zoals het in 1997 in Helsinki aangenomen SMAP-programma inzake milieubescherming. Voor de waterhuishouding zou jaarlijks ten minste 10 miljoen euro beschikbaar gesteld moeten worden. Het gebruik van duurzame energie moet bevorderd worden, er moet meer steun komen voor het midden- en kleinbedrijf, evenals voor de transportsector. We moeten ondersteuning bieden bij alle plannen op het terrein van duurzame ontwikkeling.
In onze ogen is het dan ook absoluut noodzakelijk dat de aanbevelingen in het verordeningsvoorstel van de heer Valdivielso de Cué uitgevoerd worden. De procedures moeten vereenvoudigd worden, zodat de financiële afwikkeling doorzichtiger, doeltreffender en minder tijdrovend wordt. Het personeelsbestand van de Commissie moet uitgebreid worden, zodat de Commissie meer grip krijgt op de uitvoering van het programma, dat niet achtergesteld mag worden bij de samenwerkingsverbanden met de Aziatische landen of de ACS-landen.
Ik wil vanaf deze plaats de betrokken landen en NGO' s hartelijk bedanken voor hun talloze bijdragen ter verbetering van dit verslag. Zeker wil ik ook Europees commissaris Patten bedanken, die een duidelijke visie heeft op deze zaak en die via zijn buitenlandse dienst een blijvende impuls kan geven aan dit euro-mediterraan beleid.
Een woord van dank ook voor zijn medewerkers en met name voor Patrick Laurent. Voorts wil ik wijzen op de belangstelling van commissaris Busquin voor dit onderwerp. Hij zal op de informele Top van Capri op 29 september aanstaande een nieuwe aanzet geven tot de euro-mediterrane samenwerking op het gebied van onderzoek. Ik bedank ten slotte ook alle collega' s in het Parlement die zich met dit onderwerp bezighouden, met name mevrouw Terrón, mevrouw McNally en de heer Sami Naïr.
Om de euro-mediterrane samenwerking nieuw leven in te blazen, is het van wezenlijk belang dat onze voorstellen uitgevoerd worden. De financiering van het programma voor de jaren 2000-2006 mag in geen geval te lijden hebben onder de geconstateerde kinderziektes. Het MEDA-programma moet een speerpunt worden in ons beleid, waarover het nodige gezegd zal worden tijdens de conferentie in Marseille in november.
Wij wensen het Franse voorzitterschap veel succes. We vertrouwen op zijn bewezen kwaliteiten: het zoeken naar consensus en het vinden van een doelgerichte aanpak.

Naïr
Mijnheer de Voorzitter, ik wil van mijn kant eveneens een woord van dank richten tot de heer Valdivielso de Cué en hem gelukwensen met zijn voortreffelijke werk. Zijn verslag komt in grote lijnen overeen met mijn gedachten en die van andere socialisten over dit onderwerp. Ik zou ook de heer Piétrasanta willen bedanken voor zijn zeer gedegen en helder betoog, waarin hij precies die punten naar voren heeft gebracht die wij graag aan de orde gesteld wilden zien. De punten die ontbraken in het voorstel van de Commissie maar door de heer Valdivielso de Cué in zijn voorstel worden genoemd, zijn van groot belang.
Om te beginnen heeft de heer Valdivielso de Cué tot mijn genoegen de fundamentele gedachte naar voren gebracht dat we moeten komen tot een heuse inspanningsverplichting jegens de mediterrane landen en de steunverlening aan dit gebied in evenwicht moeten brengen met die ten behoeve van de landen in Oost-Europa. De zuidelijke landen hebben, terecht of onterecht, de indruk een beetje aan hun lot overgelaten te worden, terwijl het Middellandse-Zeegebied op dit moment toch een van de meest kwetsbare gebieden is op aarde.
Het tweede voorstel van de heer Valdivielso de Cué behelst een betere afstemming van de financiële middelen op de doelstellingen. Verder pleit hij voor de volgende zaken: meer aandacht voor de globale beleidsformule zoals die in Barcelona is vastgesteld (naast het door de Commissie voorgestane eenzijdige beleid van structurele aanpassingen); versterking van de regionale samenwerking, met name tussen de mediterrane landen onderling; bevordering van de gedecentraliseerde samenwerking (die de Commissie daarentegen lijkt te willen afschaffen); handhaving van de steun voor microprojecten en dus ondersteuning van de NGO' s en organisaties afkomstig uit de burgermaatschappij; financiering ten slotte van samenwerkingsprojecten in het bedrijfsleven, vooral in het midden- en kleinbedrijf.
Op al deze punten heeft de heer Valdivielso de Cué voortreffelijk werk verricht. Eén wezenlijke kwestie komt mijns inziens echter niet goed uit de verf in zijn ontwerpverordening: het immigratieprobleem. De Commissie benadert het vraagstuk van de migratie in haar voorstel enkel vanuit een negatieve invalshoek en legt in een van haar artikels een, laat ik het voorzichtig zeggen, zeer dubieus verband tussen immigratie en criminaliteit. De Commissie spreekt in het bedoelde artikel over de ook in mijn ogen legitieme en noodzakelijke bestrijding van illegale immigratie en over maatregelen ter bevordering van de terugkeer naar het land van herkomst. In één adem noemt ze vervolgens de strijd tegen de drugshandel en de internationale criminaliteit. Die koppeling is onacceptabel en houdt een regelrechte belediging in voor de miljoenen buitenlandse werknemers in Europa, die een bijdrage leveren aan de welvaart hier. Op mijn verzoek heeft de heer Valdivielso de Cué een onderscheid aangebracht, maar dat is niet afdoende.
Mijns inziens is de tijd rijp voor een allesomvattend plan van aanpak ter beheersing van de migratiestromen tussen het noordelijk en zuidelijk deel van het Middellandse-Zeegebied. Dit beleidsplan, mijnheer de Voorzitter, moet in nauwe samenwerking met de betrokken landen worden opgesteld en zou zich moeten richten op enkele eenvoudige ideeën, zoals de uitwerking van steunmaatregelen voor projecten ten behoeve van immigranten, de ontwikkeling van instrumenten waarmee spaartegoeden naar het land van herkomst gesluisd kunnen worden en het creëren van opvangmogelijkheden voor studenten in opleiding en jonge stagiairs. Een stem voor het amendement dat ik heb ingediend betekent mijns inziens dan ook een stem voor de erkenning van de legale immigranten in Europa, die een belangrijke rol spelen in de ontwikkeling van hun land van herkomst.
Staat u mij toe ter afsluiting de heer Prodi te citeren, die gezegd heeft: "Immigratie moet een middel tot ontwikkeling worden" . In die geest is de heer Valdivielso de Cué te werk gegaan, en in die geest zou ik nog een stap verder willen gaan.

Purvis
Mijnheer de Voorzitter, onze gelukwensen voor de rapporteurs. Wij zijn erg ingenomen met deze twee positieve verslagen en we zijn het volkomen eens met de stelling dat het MEDA-programma van cruciaal belang is. Het is dan ook essentieel dat de financiering correct wordt aangewend.
Ik wil er bij het Parlement op aandringen de twee amendementen van deze fractie op het verslag-Piétrasanta te steunen. Als lid van de Parlementaire delegatie naar de landen van de Mashreq en de Golfstaten wil ik graag dat de associatieverdragen zo snel mogelijk worden geratificeerd. Vooral bij het verdrag met Jordanië duurt het allemaal erg lang. Met ons amendement dringen wij er bij de parlementen van de lidstaten op aan het proces te bespoedigen.
Ons andere amendement betreft de hypocrisie die ik in zekere mate bespeur in de manier waarop wij ons naar een volwaardige vrijhandelszone in het Middellandse-Zeegebied bewegen. Zoals de heer Valdivielso in zijn bijdrage heeft aangegeven, heeft de Europese Unie een groot handelsoverschot met deze regio. Aan de ene kant roepen we op tot een vrijhandelszone, maar aan de andere kant houden we handelsbelemmeringen in stand voor de producten die deze landen het best naar Europa zouden kunnen exporteren, namelijk levensmiddelen en andere landbouwproducten. Het is begrijpelijk dat onze vrienden daar onze oprechtheid in twijfel trekken. Ik kan me voostellen dat een vrije toegang voor producten uit het Middellandse-Zeegebied problemen oplevert voor producenten in onze zuidelijke lidstaten, maar die kunnen toch op zijn minst gedeeltelijk worden gecompenseerd via het Gemeenschappelijk Landbouwbeleid? In ons tweede amendement breken wij dus een lans voor het versneld instellen van een vrijhandelszone voor alle producten, inclusief levensmiddelen en andere landbouwproducten.
Ik zou het op prijs stellen als de Commissie een raming kon geven van de tijd die nodig is om een volwaardige vrijhandelszone in het Middellandse-Zeegebied tot stand te brengen, en erbij kon zeggen hoe zij daarbij te werk denkt te gaan. Ik wil er bij mijn collega' s op aandringen zowel onze amendementen als deze twee uitmuntende verslagen te steunen.

Terrón i Cusí
Mijnheer de Voorzitter, op de eerste plaats wil ook ik de rapporteurs, de heren Valdivielso en Piétrasanta, gelukwensen en laten weten dat ik volledig deel wat zij hebben gezegd.
De diepe kloof die de mediterrane wereld verdeeld houdt, is voor iedereen zichtbaar. Daarop heeft de Europese Unie met de Conferentie van Barcelona gereageerd. Wij hadden al op kruissnelheid moeten liggen om de daar afgesproken doelen te bereiken, maar dat is niet het geval. Voor die vertraging zijn heel wat motieven aangevoerd, want het MEDA-programma is nog steeds, zoals ook in het verleden, door te veel ruis omgeven. Het heeft echter geen enkele zin om daar nu op terug te komen; ik geef er de voorkeur aan mijn blik naar de toekomst te richten.
De Commissie heeft ons een nieuwe MEDA-verordening voorgesteld en vraagt ons om stroomlijning van de procedures voor de besluitvorming; wij kunnen ons daar volledig in vinden. Mijn fractie - en trouwens ook het Parlement als de plenaire vergadering de stemming in de commissie volgt - stelt voor de Commissie meer vertrouwen te schenken, in de zin dat zij in de toekomst zelf kan beslissen over projecten die minder dan 5 miljoen euro belopen. Bovendien vragen wij dat de Commissie begeleid wordt door een raadgevend comité van de Raad.
De Raad en het Parlement kunnen natuurlijk niet van de Commissie dingen verlangen waarvoor zij haar geen bevoegdheid verlenen. Wat dat betreft kunt u op onze volledige steun rekenen, mijnheer de commissaris. U heeft ook onze steun bij het oplossen van de eventuele problemen op personeels- en beheersvlak. Ik veroorloof het mij eraan te herinneren dat er in de akkoorden van Barcelona gesproken wordt over een vrijhandelszone en economische samenwerking, maar ook over veiligheid en, met veel woorden, over de culturele en menselijke dimensie.
Ik meen, mijnheer de commissaris, dat wij voor de ontwikkeling onder gelijke voorwaarden van deze drie pijlers rekening zullen moeten blijven houden met de samenleving in het Middellandse-Zeegebied. De gedecentraliseerde samenwerking en de kleine projecten moeten dan ook zeker niet beëindigd worden, maar juist doeltreffender gemaakt worden. Bovendien zullen alle partijen erbij betrokken moeten worden: ondernemers, vakbonden, steden, NGO's, immigranten - zoals de heer Naïr heeft gezegd -, beoefenaren van vrije beroepen, enzovoort ...
Ik wil graag geloven dat wij het eens zijn over het doel de bestaande kloof te verkleinen tussen de - in ieder geval - twee mediterrane werelden. Daarom vragen wij, mijnheer de commissaris, om het heropvoeren in deze verordening van de oorspronkelijk voor MEDA uitgetrokken bedragen. Dat moet ervoor zorgen dat die bedragen reëel in ieder geval gelijk blijven aan de in de vorige periode toegekende bedragen. Mijn fractie zal ook bij het begrotingsdebat dit voorstel inbrengen. Terwijl de problemen in het Middellandse-Zeegebied ernstig zijn, lopen wij achter bij het toepassen van de besluiten van Barcelona die juist de problemen het hoofd zouden moeten bieden. Wij kunnen dan ook een vermindering van de investeringen niet accepteren.

Gasòliba i Böhm
Mijnheer de Voorzitter, ik heb het genoegen u mede te delen dat de liberale fractie voor de verslagen van onze collega's Valdivielso en Piétrasanta zal stemmen. Hierbij wil ik niet verhelen dat er, als gevolg van de moeilijkheden tot nu toe bij het gebruik van de voor het MEDA-programma uitgetrokken gelden, bepaalde voorbehouden bestaan bij de begrotingsvoorstellen voor de toekomst.
Maar dat brengt ons bij een discussie over de begroting en dat is niet het centrale thema van dit debat. Hier staat de politiek centraal en het feit dat het Middellandse-Zeegebied één van de centrale elementen is om vrede, stabiliteit en vooruitgang voor de Europese Unie te verzekeren.
Het wegwerken van spanningen en het stimuleren van een evenwichtige ontwikkeling in de derde landen rond de Middellandse Zee zijn gunstig voor de veiligheid, welvaart en perspectieven van onze Europese Unie. Het Middellandse-Zeebeleid moet daarom, met het oog op de voordelen die het oplevert voor de Europese Unie zelf, een fundamentele pijler zijn van het buitenlands beleid van de Unie.
Bovendien meen ik dat wij rekening moeten houden met het feit dat er officieel op zijn minst drie mediterrane landen kandidaat zijn voor toetreding en dat de Europese Unie de afgelopen jaren een belangrijke bijdrage heeft geleverd aan de oplossing van de door de heer Valdivielso genoemde conflicten. Wij staan aan de vooravond van vredesakkoorden die een definitieve oplossing zullen brengen voor die conflicten. Dat vereist natuurlijk een aanzienlijke economische bijdrage, waarvoor MEDA het belangrijkste financiële instrument is. Daarom moet er rekening gehouden worden met de verschillende aspecten van de twee verslagen, want die vormen een uitstekende bijdrage voor dat financiële instrument.

Flautre
Mijnheer de Voorzitter, in zijn verslag stelt de heer Piétrasanta de naar verhouding geringe deelname van de lokale actoren en de NGO' s aan de orde. Het blijkt voor de burgermaatschappij zeer moeilijk te zijn aanspraak te maken op middelen uit dit hulpverleningsprogramma. Het verslag brengt eveneens een wezenlijk gebrek aan evenwicht aan het licht tussen de maatregelen die gericht zijn op structurele aanpassingen en bevordering van de vrijhandel aan de ene kant en de overige - sociale, culturele en democratische - dimensies van het partnerschap aan de andere kant.
Door die opvallend scheve verhoudingen ontstaat een ondoorzichtig stelsel dat ver afstaat van de in de Verklaring van Barcelona genoemde doelstellingen van vrede, democratie en duurzame ontwikkeling. Het voorbeeld van Tunesië, dat als eerste land een associatieovereenkomst heeft afgesloten en op grond daarvan als eerste kredieten heeft ontvangen, is in dit verband veelzeggend. De internationale partners hebben er duidelijk steeds minder moeite mee landen stabiel en succesvol te noemen, ook al heeft de bevolking er ernstig te lijden onder repressie, viert corruptie er hoogtij en heerst er een klimaat van groeiende sociale instabiliteit.
We moeten ons afvragen of deze wantoestanden niet verergerd worden door het vrijemarktdenken waartoe deze landen gedwongen worden, onder het mom van bevordering van de vrijhandel. Democratie en eerbiediging van de mensenrechten moeten meer zijn dan formele beginselen zonder betekenis in de praktijk. Is dat respect voor de mensenrechten bijvoorbeeld verenigbaar met het terugsturen van illegalen terwijl juist...
(Spreekster wordt door de Voorzitter onderbroken)

Boudjenah
Mijnheer de Voorzitter, het MEDA-programma is een wezenlijk instrument voor de opbouw van een echte zone van gedeelde welvaart, waarover in de Verklaring van Barcelona gesproken wordt. Gezien de problemen met de tenuitvoerlegging van het programma en de tekenen van ongeduld of zelfs teleurstelling bij onze partners in het zuidelijk Middellandse-Zeegebied zouden we echter ook de balans eens moeten opmaken van het Europees-mediterrane partnerschap als zodanig.
De landen aan de zuidkust van de Middellandse Zee hebben de steun van Europa hard nodig bij de ontwikkeling van hun samenleving en het wegwerken van de ongelijke verhoudingen tussen de landen ten noorden en ten zuiden van de Middellandse Zee. Daartoe moet er een einde komen aan het juk van economische dominantie waaronder deze landen momenteel gebukt gaan en waarvan het stelsel van schuldaflossing wellicht de meest in het oog springende en meest onrechtvaardige exponent is. Hoe moeten we nu het MEDA-programma zien in dit geheel? Voor MEDA I was voor de periode 1995-1999 een bedrag van meer dan 3 miljard euro aan kredieten toegezegd. Daarvan is in de eerste vier jaar niet veel meer dan 2 miljard euro daadwerkelijk vastgelegd en slechts 553 miljoen euro ook werkelijk uitgekeerd. Dat is dus nauwelijks een kwart van de vastleggingskredieten. Wat een verschil tussen de toegezegde steun en de uitgekeerde bedragen! Die discrepantie is, zoals de heer Patten ons vaak verzekerd heeft, vooral te wijten aan het personeelsgebrek bij de Commissie, die niet meer aan de vervulling van al haar taken toekomt.
Ik zal zeker de laatste niet zijn die vraagt om versterking van de personele middelen als dat betekent dat de Europese Unie haar verantwoordelijkheden op zich kan nemen. In haar ontwerpverordening komt de Commissie overigens ook met voorstellen die in de richting gaan van vereenvoudigde en verkorte procedures, al lijkt me het idee om de controlebevoegdheid dan maar meteen bij de lidstaten weg te halen niet zonder meer de beste oplossing om te komen tot meer transparantie. Er zou meer geld beschikbaar gesteld moeten worden voor kleinschalige projecten. Maar al te vaak hoor ik van mensen die goed ingevoerd zijn in de lokale verhoudingen dat ze totaal ontmoedigd raken door de procedures die ze moeten volgen om subsidie te verkrijgen.
Het Europees-mediterrane partnerschap kan alleen maar in samenwerking met en ten behoeve van de burgers echt van de grond komen; die zien immers zelf graag een partnerschap ontstaan waarbij de bevolking baat heeft. Het MEDA-programma werpt bovendien enkele fundamentele vragen op ten aanzien van het euro-mediterraan beleid in het algemeen. Om te beginnen is de samenwerking gefocust op de financieel-economische component en komen de sociale en culturele dimensies nauwelijks aan bod.
Verder is het tijd om meer rekening te houden met de toenemende protesten tegen het dictaat van de vrijemarkteconomie. De invoering van de vrijhandelszone heeft grote, verontrustende gevolgen op sociaal gebied, waaraan niet zomaar voorbijgegaan mag worden. De begrote inkomsten uit douaneheffingen zouden behoorlijk kunnen tegenvallen, met alle gevolgen van dien voor de financiering van de sociale sector in de zuidelijke landen. Door de toenemende concurrentie zouden er scheuren kunnen ontstaan in de industriële structuur van deze landen, zeker als je bedenkt dat die soms wordt gevormd door kwetsbare kleine en middelgrote ondernemingen.
De economieën in het Zuiden hebben niet zozeer "flankerende maatregelen" nodig als wel reële technologische ondersteuning. Bovendien zou deze steun niet alleen gericht moeten zijn op betere bedrijfsresultaten, maar ook een oplossing moeten bieden voor het probleem van de werkgelegenheid. Zo kan de particuliere sector in het MEDA-programma op behoorlijke steun rekenen, maar komt de publieke sector er maar bekaaid van af, terwijl die toch in belangrijke behoeftes voorziet.
Ter afsluiting zou ik nog willen wijzen op twee punten in de verslagen die ik ondersteun: het bewerkstelligen van een werkelijke toename van de deelname...
(Spreekster wordt door de Voorzitter onderbroken)

Belder
Mijnheer de Voorzitter, onder erkentelijkheid voor het denkwerk van beide rapporteurs alsmede de rapporteurs voor advies wil ik graag beklemtonen dat ook de EU politieke prioriteiten dient te stellen. Concreet gezegd: de moeizame megaoperatie van de uitbreiding van de Unie laat nu eenmaal geen evenredige krachttoer ten aanzien van het Europees-mediterrane partnerschap toe.
Daarmee is volstrekt niet beweerd dat het Middellandse-Zeebeleid van de Unie binnen het gegeven kader niet voor verbetering vatbaar zou zijn. Een evaluatie van MEDA I en de formulering van MEDA II geven die noodzaak helder aan. Het schort dit programma met name aan samenhang en tenuitvoerlegging. Tot op heden is bijvoorbeeld slechts ruim een kwart van de uitkering van de vastleggingskredieten gerealiseerd.
Om genoemde gebreken op te lossen wordt terecht een stroomlijning van de programmering en de uitvoering voorgesteld. Het trage verloop van de uitvoering zit in elk geval niet vast op de comités. Zij zorgen voor een vertraging van hooguit vijf maanden. Nee, de vertraging is vooral te wijten aan de gang van zaken bij de Commissie. Een ruimere financiële vrijheid van de Commissie ligt derhalve niet voor de hand als aanbevelingswaardige oplossing. Transparantie en controle zijn aandachtspunten die ook de kwaliteit van MEDA-projecten ten goede zullen komen. En die vereiste kwaliteit varieert tot op heden per project.
Blijkens de conclusies van de Europese Raad van Feira (19 en 20 juni 2000) stoelt het Middellandse-Zeebeleid van de EU op "het partnerschap".Voluit heet het in dit document: "Dit partnerschap behoeft de actieve steun van beide partijen". Een samenwerking in het teken van de ontwikkeling van een goed nabuurschap, het verhogen van de welvaart respectievelijk het wegnemen van de armoede én, niet in de laatste plaats, de bevordering van behoorlijk bestuur en de rechtsstaat. Moge deze rapporten en dit debat aan de verwezenlijking van deze hoge doeleinden bijdragen.

Caudron
Mijnheer de Voorzitter, ik wil van mijn kant nog eens wijzen op het belang voor Europa van de betrekkingen die het met de zuidelijke landen onderhoudt, met name met die in het Middellandse-Zeegebied. Net als vele anderen vrees ik namelijk dat de uitbreiding van de Unie naar het Oosten zal leiden tot minder aandacht voor het Zuiden en ten koste zal gaan van de betrekkingen met de mediterrane landen, die voor de toekomst van Europa toch van vitaal belang zijn. Aan die betrekkingen werken wij overigens al bijna tien jaar, waarvan de laatste vijf jaar in het kader van het belangrijke MEDA-programma.
De tenuitvoerlegging van dit programma was op zijn zachtst gezegd niet ideaal, en daarom schaar ik me volledig achter de hervormingsvoorstellen van de Commissie. Daarom onderschrijf ik ook het pleidooi van collega Valdivielso de Cué en collega Piétrasanta voor een beter evenwicht, meer regionale samenwerking, meer gedecentraliseerde samenwerking, meer ondersteuning van projecten op kleine schaal en meer steun voor niet-gouvernementele projecten. Maar laat één ding volstrekt helder zijn: de financiële middelen moeten toereikend zijn voor realisering van de hier verwoorde doelstellingen. Een vermindering van het budget ten opzichte van de vorige periode is dan ook onder geen beding aanvaardbaar, welke redenen of argumenten er ook aangevoerd worden.
Tot slot nog enkele punten die in het verlengde liggen van het MEDA-programma. We moeten niet vergeten dat er dringend een oplossing moet komen voor het schuldenprobleem van de arme landen. Verder dient de Unie sneller over te gaan tot het sluiten van bilaterale overeenkomsten. En er is alle reden om de totstandkoming van nieuwe multilaterale overeenkomsten te bevorderen.
Mijn conclusie is dus dat het huidige systeem verbeterd moet worden. Maar we moeten vooral vermijden dat de ingediende voorstellen, de hier verkondigde standpunten en de resultaten van de stemming van morgen door onze partners in het Middellandse-Zeegebied uitsluitend negatief opgevat zullen worden. Want dat is een reëel en ernstig risico. Willen we een politieke rol kunnen spelen in de regio, kunnen bemiddelen bij conflicten of tijdig kunnen ingrijpen bij gevaar, dan zullen we in de toekomst beter voor de dag moeten komen dan we in het recente verleden hebben gedaan.

Mennea
Mijnheer de Voorzitter, Europa kan bij het aanknopen van relaties met de landen van het Middellandse-Zeegebied niet de ogen sluiten voor de ontwikkelingen in dit gebied. Door de economische explosie in het Verre Oosten is alles op losse schroeven komen te staan. Het mare nostrum krijgt nu een hoofdrol te vervullen in het handelsgebeuren en wordt een bevoorrechte handelsweg. Wij moeten ervoor zorgen dat onze commerciële en culturele betrekkingen met dit gebied bevoorrechte betrekkingen worden. Economische redenen dwingen ons daartoe. Wij moeten niet alleen een samenwerkingsproces op gang brengen, maar ook de ontwikkeling bevorderen van landen die achter lopen op de westerse landen. Daarom moet er een begin worden gemaakt met politieke en commerciële besprekingen en een financiële en culturele samenwerking.
Dit zijn ook zeer belangrijke zaken voor de ontwikkeling van de betrekkingen tussen het Europees Parlement en de landen in dit gebied van de wereld. Het Middellandse-Zeegebied is een proefbank voor de Europese Unie. Daar zal blijken of de Unie in staat is ook buiten haar eigen geografische grenzen op te treden. Wij weten immers allen dat het groot Europa, waar zo velen naar streven, nooit mogelijk zal zijn als dit uiterst belangrijk gebied niet bij het politieke en economische gebeuren betrokken wordt.

Maes
Mijnheer de Voorzitter, nu alle wensen van de collega's geuit zijn, denk ik dat wij moeten besluiten de organisatie van de uitwerking van de programma's van MEDA dringend te veranderen. Er is namelijk niet alleen nood aan transparantie en aan stroomlijning, maar ook aan efficiëntie. Dat vergt een permanente dialoog met de regio's die achterop lopen. Die regio's moeten kunnen groeien vanuit hun eigen mogelijkheden. Daarom zijn hulpkantoren ter plekke om die dialoog te voeren met universiteiten, NGO's en lokale autoriteiten van zulk groot belang. Liever dan dure technische assistentiebureaus, maar ook liever dan de verdeel- en heerspolitiek van de regeringen die vaak eigen politieke belangen vooropstellen, terwijl wij MEDA zien als een instrument voor de vrede en voor de democratisering en niet alleen voor de economische welstand.

Matikainen-Kallström
Mijnheer de Voorzitter, bij de discussie over de toekomst van het MEDA-programma is het belangrijk ook aan het evenwicht in de hele Unie te denken. Het is duidelijk dat het belangrijkste instrument van het Europees-mediterrane partnerschap een programma is dat de belangen van de hele Europese Unie behartigt. Op dezelfde manier moet worden erkend dat ook de cohesie van de centrale en noordelijke delen van de Unie en van de buurregio's moet worden versterkt met een met het MEDA-programma vergelijkbare allesomvattende oplossing. Nieuwe initiatieven die het cohesiebeleid ondersteunen, zoals de tijdens het Finse voorzitterschap voor het voetlicht getreden Noordse dimensie, moeten ook gezien worden als projecten die het belang van de hele Unie dienen, vooral met het oog op de uitdagingen van de uitbreiding naar het Oosten. Het is goed om te constateren dat er voor de Noordse dimensie na langdurig aarzelen middelen in de begroting voor volgend jaar zijn gereserveerd. Dat is een goede start. Er is echter veel aanvullende financiering nodig, zodat vooral de toekomst van kleine samenwerkingsprogramma's die de regionale samenwerking versterken, gegarandeerd kan worden.
De doelen die voor het MEDA-programma zijn vastgesteld, zijn in de afgelopen financieringsperiode helaas niet gerealiseerd. Het verwezenlijken van de kredieten is om verschillende redenen problematisch geweest en ook de controle ter bestrijding van fraude is gebrekkig gebleken. Het Europees Parlement moet dan ook garanderen dat er een einde komt aan het hardnekkige onvolledige gebruik van de middelen en dat de controle binnen de programma's doeltreffender wordt. Dat kan men niet garanderen door alleen het bestuursapparaat uit te breiden. De samenwerking tussen de Commissie en de instanties die in de lidstaten de programma's uitvoeren moet ook op andere manieren doeltreffender worden gemaakt, bijvoorbeeld door een perfecte samenwerking tussen de Europese Investeringsbank en de OLAF.

Linkohr
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik wil twee dingen kwijt: ten eerste wil ik de twee rapporteurs bedanken voor hun interessante verslagen, en ten tweede wil ik tegen de Commissie zeggen: houd voet bij stuk, doe geen concessies aan de Raad! Het eigenlijke probleem is namelijk dat de Raad, en dus de lidstaten, zich voortdurend bemoeien met een kwestie waarvoor u volgens het Verdrag bevoegd bent.
Stelt u zich eens voor dat de Amerikanen na de oorlog bij de uitvoering van het Marshallplan bij ieder deelprogramma de individuele staten van Amerika hadden gevraagd of bijvoorbeeld een herbebossingsprogramma in het zuidwesten van Beieren mocht worden gesubsidieerd of niet! Waarschijnlijk was het laatste geld uit het Marshallplan dan pas tegen het einde van de vorige eeuw uitbetaald! Dat wens ik u niet toe, mijnheer Patten. Geef niet toe! Het Parlement zou u daarbij ook moeten steunen. De Raad, of eigenlijk de lidstaten, hebben recht op inspraak, maar niet op medezeggenschap. Dat zal waarschijnlijk ook het doorslaggevende criterium zijn wanneer de geschiedenis later over de Commissie oordeelt. Uw succes zal worden afgemeten aan uw rol bij de uitbreiding naar het Oosten, maar ook aan de mate waarin u voor het buitenlands beleid speelruimte heeft weten te verwerven.
We verwachten natuurlijk niet dat de Commissie zich bijvoorbeeld bemoeit met het nucleair beleid van de kernmachten zoals het Verenigd Koninkrijk of Frankrijk. Bij de begroting, de eigen begroting van de Europese Unie, heeft u het echter voor het zeggen. Daar moeten we bij blijven, dat moeten we verdedigen. Daarbij moet u ook op het Parlement als bondgenoot kunnen rekenen.

Gutiérrez Cortines
Mijnheer de Voorzitter, als iemand die in het Middellandse-Zeegebied woont, onder de mediterrane zon, en die van de mediterrane traditie en cultuur geniet, zou ik een lans willen breken voor de landen rond de Middellandse Zee. Het MEDA-programma is in de eerste fase grotendeels mislukt, wat misschien ook komt door het feit dat men in het kader van het Europees beleid niet heeft begrepen dat de situatie in de mediterrane landen uiterst moeilijk is. Die landen zijn veelal nog steeds minder ontwikkeld dan andere landen en kunnen niet het hoofd bieden aan de dreiging die uitgaat van de gemeenschappelijke landbouwmarkt. In dit verband wil ik verwijzen naar het uitstekende artikel van de heer Riccardi dat twee of drie maanden geleden over dit probleem verschenen is. Hij noemt in zijn artikel schaalredenen als oorzaak van de geringe aantrekkingskracht van die landen voor investeerders.
Het is in die landen uiterst moeilijk de manier waarop de landbouw wordt bedreven te veranderen. Bovendien produceren die landen dezelfde producten als Noord-Afrikaanse landen aan de andere kant van het mare nostrum, dat tegelijkertijd van iedereen is. Uit die landen komt trouwens ook de grootste migratiestroom. Wij moeten derhalve een rechtvaardig beleid voeren en daarvoor kan het MEDA-programma een begin vormen. Ik ben echter wel van mening dat het programma opgezet is aan de hand van criteria van de noordelijke landen.
Op de eerste plaats kan er geen project opgezet worden zonder een prominente plaats in te ruimen voor de enorme problemen waar die landen mee te kampen hebben, zoals het watertekort en de woestijnvorming. Als er al sprake is van een Europees beleid tegen de woestijnvorming, dan is dat in ieder geval niet duidelijk omschreven. Ten tweede wordt er op cultureel vlak meer belang toegekend aan de tussenpersonen dan aan de producenten en consumenten van cultuur. Hetzelfde kan gezegd worden van vele andere industriële projecten. Er zijn heel wat NGO' s die netwerken hebben gevormd waarvan het niet duidelijk is aan wie deze ten goede komen, terwijl Zuid-Europa eigenlijk alleen zou moeten ontwaken.
Daarom kan ik hier nu al mijn steun uitspreken voor een op innovatie gebaseerd industrialiseringsproces, steun aan technologisch innoverende projecten en scholing. Wij moeten ons niet richten op de traditionele industrie maar op innovatie en in dat verband is het volgens mij ook een vergissing onze toevlucht te nemen tot grote projecten. Daarmee zouden wij slechts een beperkt aantal personen verrijken, terwijl het mediterrane Europa wakker moet worden, uit zijn gepeins moet ontwaken en het menselijk kapitaal moet benutten. Dat lukt alleen als wij veel initiatieven steunen die samen bewustzijn kweken en de kritische massa en de basis vormen voor talrijke andere initiatieven en kleine ondernemingen van velerlei aard. Sommige zullen slagen, andere zullen het loodje leggen. Als wij echter een dergelijk beleid met zeer vele, verschillende initiatieven niet voeren, en de samenleving zelf niet in staat stellen zichzelf uit te drukken en haar eigen middelen te gebruiken, zullen wij niets bereiken.

Fiori
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, de twee onderhavige verslagen en met name het verslag van de heer Valdivielso brengen een daadwerkelijk probleem voor Europa voor het voetlicht. Er werd reeds gezegd dat het Middellandse-Zeegebied een van de belangrijkste regio' s is voor de stabiliteit en de veiligheid op ons continent. In het verslag van de heer Valdivielso wordt echter in talrijke passages ook nog gezinspeeld op een ander probleem, op het ontstaan van een steeds grotere kloof tussen de hoogste prioriteit, te weten de uitbreiding, en de ontwikkeling van de betrekkingen met de mediterrane landen. Men komt in het Middellandse-Zeegebied nog op veel plekken armoede tegen. Voor de verbetering van de levensstandaard en de levenskwaliteit daar is dan ook een daadkrachtig optreden van de kant van de Europese Unie nodig.
Wij moeten de ontwikkeling van de particuliere sector bevorderen via verbetering van het klimaat voor het midden- en kleinbedrijf en modernisering van de infrastructuur. Ook moeten wij investeringen, industriële samenwerking en handel bevorderen. Alles wat wij daarvoor kunnen doen, is welkom. Tot nu toe is immers vrijwel niets gedaan voor de ondersteuning van het economische en productieve bestel in de partnerlanden. Industriële samenwerking stond trouwens helemaal op het allerlaatste plan, hetgeen voornamelijk te wijten was aan het ontbreken van programma' s voor rechtstreekse steun en gemeenschappelijke initiatieven tussen Europese bedrijven en bedrijven uit partnerlanden.
Daarom is administratieve vereenvoudiging nodig. Men moet de zaak strategischer aanpakken en zorgen voor snelle uitvoering. Dan kan men het midden- en kleinbedrijf daadwerkelijk helpen en vermijden dat alles wordt opgeslorpt door consultancybedrijven en financiële bemiddelaars.
Ik wil afsluiten met een opmerking over de landbouwsector. De instelling van een vrijhandelszone in het Middellandse-Zeegebied is ongetwijfeld een lovenswaardig streven, mits men eerst aandachtig de problemen van de mediterrane landbouw en de situatie van de boeren in het Middellandse-Zeegebied onderzoekt. Men moet eerst via het gemeenschappelijk landbouwbeleid het inkomensniveau van onze landbouwers, van de landbouwers in het armste gebied van Europa, veiligstellen en voorkomen dat dit keldert.

Patten
Ik reageer met bijzonder veel genoegen op deze twee belangwekkende verslagen over twee van onze voornaamste programma' s. Wij zullen ons best doen betere resultaten te boeken met deze programma's, en het is duidelijk dat de Commissie en ons hele partnerschap daarbij politiek flink op de proef zullen worden gesteld.
De heer Linkohr heeft het ons niet makkelijk gemaakt met zijn volgens mij bijzonder ter zake doende opmerkingen. Wij komen daar dadelijk op terug, met name bij het bespreken van de nota die de Commissie aan de begrotingsautoriteit zal richten, de nota van wijzigingen op de begroting van 2001, die het gebrek aan middelen waarmee wij te kampen hebben en dat ons zoveel politieke hoofdbrekens bezorgt, volledig zal blootleggen.
Eerst wilde ik graag het verslag van de heer Valdivielso behandelen, en vervolgens dat van de heer Piétrasanta. Al was hij in zijn bijdrage niet zo enthousiast, toch doet het mij genoegen dat het verslag van de heer Valdivielso in grote lijnen positief is over de inspanningen van de Commissie om de MEDA-verordening te hervormen, hoewel de kritische opmerkingen mij niet zijn ontgaan. Het verslag van de heer Piétrasanta is eveneens positief over het verslag over het MEDA-programma van 1998. Graag zou ik benadrukken dat de herziening van de MEDA-verordening centraal staat binnen onze inspanningen om de steunverlening als geheel efficiënter te maken en om onze vaak uiterst moeizame procedures te stroomlijnen.
Met de herziening van de MEDA-verordening wil de Commissie het besluitvormingsproces stroomlijnen, zodat we, in overeenstemming met de politieke prioriteiten van de Europese Unie in het Middellandse-Zeegebied, onze steun snel kunnen verlenen. De Commissie wil de overdreven controleprocedures bij het Comité van Beheer voor afzonderlijke projecten inkorten. Om dit te bereiken wil zij strategische programma' s in het leven roepen binnen jaarlijks goed te keuren nationale financieringsplannen en een regionaal financieringsplan. Tevens wil zij het besluitvormingsproces vereenvoudigen.
De vereenvoudigingen waar wij om hebben verzocht, zouden de programmeringsprocedures van MEDA op een lijn brengen met die van de financiële instrumenten uit de overige programma' s van het Europese externe beleid. Er is geen enkele reden om MEDA anders te behandelen.
Ik moet benadrukken dat de Commissie de uitvoering van het programma niet kan verbeteren als zij verlamd blijft worden door moeizame procedures. Als de nieuwe verordening wordt goedgekeurd, kan de Unie de landen aan de Middellandse Zee daadwerkelijk steun gaan bieden bij hun structurele hervormingsproces. Voor de politieke en sociale stabilisering van deze landen is hun economische groei van cruciaal belang.
Ik moet hier ook bij opmerken dat het programma beter zou worden geïmplementeerd en het aantal uitbetalingen aanzienlijk zou toenemen als de partners uit het Middellandse-Zeegebied hun volle gewicht achter de economische hervormingen zetten.
Bij een deel van onze partners heerst een gebrek aan absorbtiecapaciteit. En als we nog niet eens een associatieverdrag hebben, wordt het moeilijk het geld snel en verstandig te besteden. Ook zou het moeilijk te rechtvaardigen zijn als we een associatieverdrag afsloten dat we onze partners vervolgens niet zouden kunnen laten paraferen. Als we het programma succesvoller willen maken, moeten we sneller vooruit.
We gaan akkoord met het leeuwendeel van de amendementen, met name degene die het strategische karakter van MEDA benadrukken. In die geest staan we daarom volledig achter de amendementen 2, 8, 9, 11, 12, 15, 17, 19, 20, 30, 33, 37 en 41, en gaan we gedeeltelijk akkoord met de amendementen 4, 5, 6, 10, 22, 23, 24, 26, 28, 31, 35, 38 en 40, behoudens enkele lichte aanpassingen in de woordkeus. Dat kan mij wat werk besparen voor het geval ik later deze week de stemming afneem.
We kunnen het echter niet eens zijn met amendement 25, volgens welk het MED-comité elk financieringsvoorstel afzonderlijk zou moeten beoordelen. Dit lijkt ons in te druisen tegen de geest van ons voorstel de procedures uit de MEDA-verordening juist te stroomlijnen en te vereenvoudigen. We kunnen het voorts niet eens zijn met amendement 13, waarin ervoor gepleit wordt een financiële referentie voor de periode van 2000 tot 2006 in de verordening op te nemen. Dit zou namelijk de uitkomst van de begrotingsprocedure ondermijnen zoals die in het kader van het Interinstitutioneel Akkoord overeen is gekomen.
Ook amendement 21 kunnen we niet aanvaarden. Dit beoogt de rechtstreekse begrotingssteun af te schaffen. Hetzelfde geldt voor amendement 27 aangaande rechtstreekse industriële samenwerking, waarbij ik moet opmerken dat het nieuwe stimuleringsbeleid van de Commissie zich toespitst op het verbeteren van het zakenklimaat en niet zozeer op rechtstreekse samenwerkingsinstrumenten. Bovendien ontbreekt het de Commissie momenteel aan de vereiste middelen voor een behoorlijke industriële samenwerking.
Ook met amendement 35 en een gedeelte van amendement 40 betreffende de uitbreiding van gedecentraliseerde samenwerking kunnen we niet akkoord gaan zolang we niet over voldoende mensen beschikken om de klus doeltreffend en verantwoord te klaren. Niettemin zullen waar mogelijk vormen van gedecentraliseerde samenwerking in de praktijk worden gebracht binnen de bestaande regionale samenwerkingsprogramma's.
Dan wil ik nu graag kort ingaan op het verslag van de heer Piétrasanta. Ik complimenteer hem en de andere rapporteur, de heer Valdivielso, voor de betrokkenheid en toewijding waarvan zij blijk hebben gegeven. De meeste standpunten uit het verslag van de heer Piétrasanta en de amendementen erop sluiten perfect aan op de hervorming van het MEDA-programma die de Commissie voor ogen staat, alsook op ons hoofddoel de procedures te stroomlijnen en de steunverlening sneller te laten verlopen.
We staan achter de oproep de beheersprocedures van MEDA te vereenvoudigen en het strategische en geïntegreerde aspect te versterken. De roep uit het verslag om meer Commissiepersoneel aan het beheer van MEDA toe te wijzen ondersteunen wij ten volle. Een van de hoofdprincipes die de Commissie hanteert bij het hervormen van haar externe steun, is dat er voldoende personeel beschikbaar moet zijn. Uiteraard moet een personeelsuitbreiding passen binnen de prioriteiten van het personeelsbeleid van de Commissie als geheel. Ik wil ook nog even de aandacht vestigen op het jaarlijkse verslag over de mensenrechtensituatie in het Middellandse-Zeegebied waar in het verslag om wordt gevraagd. Volgens ons is dit iets waar de Raad en de Commissie samen over moeten beslissen.
Wij staan achter de voorstellen voor een hechtere samenwerking tussen zuidelijke landen onderling en voor meer programma' s ten gunste van het midden- en kleinbedrijf. We zijn actief op het vlak van waterbeheer, maar we kunnen helaas geen steun verlenen aan de voorstellen voor microprojecten, omdat we mensen tekort komen om die naar behoren te beheren. Dat beheer is namelijk zeer arbeidsintensief.
Uit wat ik heb gezegd, blijkt dat we grotendeels op één lijn zitten. Onze programma' s voor het Middellandse-Zeegebied vormen samen met de hernieuwing van het proces van Barcelona de kern van mijn agenda.
Ik wil nog twee afsluitende opmerkingen maken. Ten eerste hoop ik dat de Commissie deze week een mededeling goedkeurt over de hernieuwing van het proces van Barcelona, die we vervolgens uiteraard met dit Parlement zullen bespreken. Onze financieringsprogramma' s in het Middellandse-Zeegebied tot 2006 zijn waarschijnlijk de omvangrijkste van allemaal en vertegenwoordigen meer dan 20% van onze inspanningen op het vlak van externe betrekkingen. Ik wil zorgen dat deze steun doeltreffender en sneller ter bestemming komt.
Ik heb het Parlement al eerder gezegd hoe verbaasd ik was toen ik ontdekte dat we er in het huidige tempo bijna negen jaar over zouden doen om de achterstand in onze verplichtingen in het Middellandse-Zeegebied weg te werken. Zoiets is gewoon ontoelaatbaar. Het valt niet uit te leggen aan de mensen die je probeert te helpen, en het is ook nauwelijks te rechtvaardigen tegenover de Europese belastingbetaler. Onze programma' s doen de reputatie van de Europese Unie in het Middellandse-Zeegebied en in de wereld geen goed, integendeel, ze zijn schadelijk, ook al gebruiken we het geld van de belastingbetaler om goed te doen. De hervorming van MEDA en soortgelijke programma' s heeft dus rechtstreeks betrekking op de doelstellingen die we in de Commissie willen bereiken.
De tweede afsluitende opmerking die ik nog had was deze: op de informele bijeenkomst die we dit weekend in Evian hebben gehouden, hebben we het meer dan drie uur lang gehad over externe steun en de vraag hoe doeltreffend wij optreden als Unie. Ik neem mijn pet af voor het Franse voorzitterschap, dat aan deze kwestie de prioriteit heeft toegekend die haar toekwam. De Commissie heeft de zaak al in mei aan de orde gesteld, toen ik de begroting externe betrekkingen aan de Raad Algemene Zaken voorlegde, de eerste keer ooit overigens dat de Raad Algemene Zaken de begroting extern beleid behandelde. Bij die gelegenheid heb ik onze hervormingsvoorstellen op tafel gelegd, en ik geloof dat de zaak nu de gepaste politieke aandacht krijgt.
Maar goed, we zullen worden afgerekend op wat wij met MEDA doen, op hoe we optreden op de Balkan en hoe al deze programma' s in het veld blijken te werken. Ik kan niet eeuwig terugkomen naar het Parlement om te zeggen dat we ernstige problemen hebben. Het Parlement, de Commissie en de Raad moeten laten zien dat zij iets wezenlijks bijdragen. Ik hoop dat we de komende jaren op begrip van het Parlement kunnen rekenen en dat we onze externe programma' s zo doeltreffend en snel zullen kunnen laten verlopen als iedereen graag wil.

De Voorzitter
Het gecombineerd debat is gesloten.
De stemming vindt woensdag om 12.00 uur plaats.

Gemeenschappelijke diplomatie voor de EU
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0210/2000) van de heer Galeote Quecedo namens de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid over een gemeenschappelijke Communautaire diplomatieke dienst (2000/2006(INI)).

Galeote Quecedo
Mijnheer de Voorzitter, ik geloof dat het voor ons allen duidelijk is dat in het jaar 2000 de Gemeenschap op buitenlands vlak al talrijke en fundamentele bevoegdheden heeft. De hervorming van Maastricht is een antwoord op het streven Europa op het internationale toneel met één stem te laten spreken. Dit streven hebben wij in deze Vergadering vele malen verwoord.
Met het GBVB heeft het externe beleid van de Unie een nieuwe dimensie verkregen: het economisch terrein is definitief verlaten en er wordt nu een actief buitenlands beleid gevoerd. Er wordt echter steeds weer geklaagd - ook de afgelopen dagen weer - dat de Europese Unie niet opgewassen is tegen de eisen die het buitenlands beleid stelt. Daar wil ik overigens meteen aan toevoegen dat het doel van dit verslag niet is te vragen om een nieuwe uitbreiding van de bevoegdheden van de Unie voor het buitenlands beleid. Degenen die daar wel naar streven, hebben de gelegenheid dat bij het debat over de institutionele hervorming in te brengen.
Wij stellen gewoon maatregelen voor die de gigantische activiteit van de communautaire instellingen op buitenlands vlak kunnen rationaliseren en verbeteren. Wij stellen kortweg voor op een drietal vlakken besluiten te nemen.
Ten eerste moeten de ambtenaren van de Gemeenschap die zich bezighouden met het buitenlands beleid beter geschoold worden. De talrijke ambtenaren die bij de Commissie belast zijn met het externe beleid oefenen zeer belangrijke bevoegdheden uit. Maar het zijn technische specialisten, die over het algemeen niet van tevoren de voor de uitoefening van hun functie noodzakelijke diplomatenopleiding hebben gehad. Daarom vinden wij het nodig een communautaire school voor diplomaten te starten, waar de ambtenaren van de Commissie die voorbestemd zijn voor het buitenlands beleid een echte internationale diplomatenopleiding kunnen volgen.
Met hetzelfde doel voor ogen achten wij het nodig de nationale diplomatenkorpsen te betrekken bij ons buitenlands beleid. Hun ervaring en lange traditie zijn immers van grote waarde. Daarom stellen wij een systeem van detachering voor van diplomaten van de nationale buitenlandse diensten bij de diplomatieke dienst van de Gemeenschap.
Op de tweede plaats gaat het erom de juridische status van de huidige externe delegaties van de Commissie, hun rol en de relatie met de verschillende communautaire instellingen te verduidelijken en tot wasdom te brengen. De afgelopen jaren hebben de delegaties van de Commissie een spectaculaire kwantitatieve en kwalitatieve groei doorgemaakt. Toch functioneren die delegaties niet overal even goed en de relatie met de overige instellingen is vaag, omdat daarvoor geen regelgeving bestaat. Daarom stellen wij voor de delegaties van de Commissie te veranderen in delegaties van de Gemeenschap. Op die wijze moeten de banden met de Raad, via de Hoge Vertegenwoordiger voor het buitenlands beleid, en met het Europees Parlement en de afgevaardigden verstevigd worden. Daarmee kan de activiteit van de delegaties doeltreffender worden en is de politieke controle beter gegarandeerd.
Op de derde en laatste plaats willen wij de coördinatie tussen de delegaties en de buitenlandse diensten van de lidstaten verbeteren. Die coördinatie moet gestimuleerd worden om, naast andere tekortkomingen, verwarring en gebrek aan coherentie te vermijden. Het afgelopen weekeinde hebben wij tijdens de informele Raad Algemene Zaken in Evian daar nog een voorbeeld van kunnen zien. In dit verband stellen wij verschillende mechanismen voor, waarbij onder andere de mogelijkheid wordt voorzien, daar waar men dat gepast zou achten en natuurlijk alleen wanneer de lidstaten daartoe zouden besluiten, de vertegenwoordigingen van de lidstaten samen te voegen met de huidige delegaties van de Commissie. Bovendien zou dat een aanzienlijke kostenbesparing betekenen.
Dames en heren, mijnheer de Voorzitter, geen enkel van de genoemde voorstellen vereist een institutionele hervorming en al helemaal geen overdracht van soevereiniteit door de lidstaten. Wij stellen alleen maar doelmatiger uitoefening van al bestaande bevoegdheden voor. Het gaat niet om het met elkaar confronteren van verschillende modellen voor Europese eenwording, maar om grotere doelmatigheid. Daarom heb ik als rapporteur geen steun kunnen geven aan de amendementen die diepgaande structurele wijzigingen inhouden van het institutionele bouwwerk van de Unie.
Ik wil in het bijzonder dankzeggen voor de overige bijdragen die in de commissie - en bij goedkeuring morgen ook in de plenaire vergadering - het oorspronkelijk voorstel aanzienlijk hebben verrijkt. Ik wil de verschillende fracties vragen voor het voorstel te stemmen en verzoek de Commissie gehoor te geven aan het standpunt van deze Vergadering.

Oostlander
Mijnheer de Voorzitter, ik zou in de eerste plaats de heer Galeote, rapporteur, van harte willen feliciteren met zijn zeer belangrijke en ook interessante verslag dat ook op een heel goed tijdstip komt. Als we kijken naar de evolutie van de taken van de Europese Commissie en met name ook in het algemeen van de Europese Unie, dan zien we dat dat betrekking heeft op het nieuwe fenomeen van de kandidaat-lidstaten, het oude fenomeen van het bestaan van handelspartners en ontwikkelingsregio's en het nog niet zo nieuwe fenomeen van Bosnië en ex-Joegoslavië. Dat zijn terreinen waar de Europese Unie en de Europese Commissie in het bijzonder ook heel veel taken hebben.
Veel kritiek op de Europese effectiviteit heeft te maken met de wijze waarop die taken zijn georganiseerd. De commissies die wij daarheen hebben gezonden, blijken de roep om decentralisatie te onderstrepen die ook op andere gebieden in de Europese Unie vaak wordt gehoord. Decentralisatie om de besluitvorming effectiever te maken en ook om te zorgen dat datgene wat niet per se naar Brussel hoeft ook ter plekke kan worden besloten. Dat heeft natuurlijk onmiddellijk effect op de wijze waarop deze Europese missies worden beoordeeld. Met name het mandaat van de Europese missies moet worden verbreed en dat betekent dus ook dat meer personeel nodig is voor deze missies. In het verleden zijn er zeer pijnlijke tegenstellingen geweest tussen de mogelijkheden van Europese missies en bijvoorbeeld die van de Verenigde Staten. Dat kwam ook tot uitdrukking in het aantal personen dat vanwege de Europese Unie ter plekke inzetbaar was.
Een betere zichtbaarheid van de Europese Unie zou bevorderd kunnen worden door de plannen van de heer Galeote tot uitvoering te brengen. We moeten echte EU-ambassades krijgen die zich toch enigszins kunnen meten met de ambassades van de Verenigde Staten, zeker waar het gaat om gebieden waar juist de Europese Unie de grootste verantwoordelijkheid heeft. We kunnen dan ook geen genoegen nemen met niet goed functionerende diplomaten ter plekke. Ik denk dat het ook een taak is van de commissaris om daar goed te kijken wie goed functioneert en wie niet goed functioneert.
Ik denk dat het contact tussen de Europese diplomaten die daar zijn en het Europees Parlement een goede zaak is. Natuurlijk moet dit plaatsvinden onder de supervisie van de commissaris die verantwoordelijk is voor deze zaken. Dit contact met diplomaten die als speciaal gezant zijn aangesteld door het Europees Parlement is natuurlijk ook iets wat wij van harte zouden willen aanbevelen. Waar het verslag van de heer Galeote kan leiden tot het met één stem spreken, dat onderschrijven wij van harte.

Carrilho
Mijnheer de Voorzitter, dit initiatiefverslag van het Europees Parlement behandelt een zeer belangrijk onderwerp, niet alleen voor het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid maar ook voor de verdere verdieping van de Europese Unie.
In het kader van het GBVB is er al opmerkelijke vooruitgang geboekt, met name op het gebied van defensiesamenwerking. Men is nu bezig met de vorming van een gemeenschappelijke militaire strijdmacht. Het zou vreemd zijn, zo niet gevaarlijk, indien de Europese Unie niet tegelijkertijd werk zou maken van de verbetering van haar gemeenschappelijke diplomatieke instrumenten. Niets zou een dergelijke aanpak in meerdere fasen rechtvaardigen, zelfs niet als wij rekening zouden houden met het nationaal belang van elke lidstaat en met het bijna uitsluitend economische karakter van de communautaire institutionele geschiedenis vanaf het Verdrag van Rome tot het Verdrag van Maastricht.
De diplomatie wordt aan het begin van de 21ste eeuw juist bepaald door grote gebeurtenissen en processen die er een veel meer omvattende activiteit van maken dan in het verleden het geval was. Ik zou daar de globalisering van de internationale economie en de financiële markten uit willen lichten. Zonder veel overdrijving zouden wij kunnen zeggen dat de diplomatieke activiteit zich steeds meer afspeelt op economisch vlak en dat op haar beurt de verdediging van de economische belangen niet zonder diplomatieke activiteit kan. Zoals bekend heeft deze werkelijkheid als achtergrond de herschikking van de hoofdrollen op het internationale politieke toneel.
Maar de doelen die aan de markt een meerwaarde in de vorm van een ziel of een ideaal verlenen, kunnen niet bereikt worden zonder intensieve samenwerking tussen de lidstaten op alle niveaus, in het bijzonder op diplomatiek niveau. Met ziel of ideaal doel ik dan met name op een beleid waarin de doelen voor de economische ontwikkeling verenigbaar zijn met de doelen voor de politieke en de sociale ontwikkeling.
Wat is een beter instrument voor het bereiken van vrede en het op elkaar afstemmen van belangen dan de diplomatie? De Europese Unie moet zich volgens een aanbeveling in dit verslag toerusten met meer en betere instrumenten voor een gemeenschappelijke diplomatie. Het is duidelijk dat naast andere obstakels de organisatie in pijlers en het ontbreken van een rechtspersoonlijkheid van de Europese Unie het bereiken van dit doel bemoeilijken en nopen tot een aantal bokkensprongen in de voorstellen van dit verslag.
Toch kunnen wij zonder grote economische en organisatorische kosten bijdragen tot een beter gebruik, in ieders voordeel, van de bestaande diplomatieke instrumenten in de Unie. De rijkdom en de verscheidenheid aan diplomatieke ervaring van de verschillende Europese landen zijn ook mondiaal erkend. Het zou een vergissing zijn te denken dat de voorstellen in dit verslag al lopende processen in het kader van het GBVB in zijn algemeenheid, of op diplomatiek vlak in het bijzonder, zouden kunnen schaden.
Zoals wij begrijpen na de verschillende discussies van de afgelopen maanden, is dit verslag in wezen gericht op het integreren van de bestaande waardevolle ervaringen en processen ten behoeve van een gemeenschappelijk doel. Dat doel is vooral het creëren van een echte gemeenschappelijke Europese diplomatieke dienst.
Tot slot zou ik willen zeggen dat ik, in weerwil van mogelijke kritiek op een aantal aspecten van het verslag, zonder meer kan aanbevelen voor dit verslag te stemmen. Dat doe ik in de verwachting dat de voorstellen in het verslag na goedkeuring het onthaal krijgen dat zij verdienen.

Haarder
Mijnheer de Voorzitter, de liberale fractie is tegen de oprichting van een enkel diplomatenkorps ter vervanging van de diensten buitenlandse zaken in de lidstaten. De bestaande buitenlandse dienst van de Gemeenschap moet kwalitatief beter functioneren en meer samenwerken met de buitenlandse diensten in de lidstaten. Het lijdt geen twijfel dat een betere opleiding op dit vlak in de meeste lidstaten noodzakelijk is, vooral ook in de kandidaat-lidstaten die weldra een aanzienlijke staf van degelijk opgeleide mensen nodig zullen hebben. De liberale fractie wijst erop dat het moet gaan om een voortgezette opleiding, niet om een basisopleiding. De opleiding mag met andere woorden alleen openstaan voor mensen die al in dienst zijn of op korte termijn in dienst zullen komen. De opleiding moet ook toegankelijk zijn voor deelnemers van nationale buitenlandse diensten, zodat er een wisselwerking ontstaat tussen EU-diplomaten en nationale diplomaten. Daartoe hebben wij een aantal amendementen ingediend en wij hopen dat het Parlement ze zal aanvaarden. Blijft de vraag of het noodzakelijk is een nieuwe instelling op te richten in een nieuw gebouw, met een bestuur en met een uitgebreide discussie over de plaats van vestiging. Wij steunen liever activiteiten dan bouwstenen, maar wij staan achter de intentie van het voorstel en wij hopen dat de idee van de heer Galeote Quecedo in de lidstaten, de Commissie en de Raad zorgvuldig in overweging zal worden genomen.

Frassoni
Mijnheer de Voorzitter, de meerderheid van mijn fractie is van mening dat het verslag van de heer Galeote, vanwege zijn bescheiden en zeer technische voorstellen, de prachtige titel: "Gemeenschappelijke diplomatie van de Europese Unie" helaas geen eer aan doet.
De heer Galeote sluit bijvoorbeeld uit dat zijn verslag, wat de politieke perspectieven betreft, zal leiden tot de geleidelijke totstandkoming van een gemeenschappelijke diplomatie, als uitdrukking van een gemeenschappelijk beleid. Mijns inziens is dat een vergissing. Dat betekent namelijk dat men de ogen sluit voor de realiteit, en die wordt gevormd door de kakofonie van de ongeveer 14.000 diplomaten in de Europese landen, in vergelijking met de 3.500 Amerikaanse diplomaten. In feite gaat men dan aan de vijftien corps diplomatiques een, min of meer capabel, zestiende corps toevoegen, bestaande uit ambtenaren van de Europese Unie of, zoals nu reeds gebeurt in de entourage van commissaris Patten, uit nationale diplomaten uit misschien bij voorkeur bepaalde landen.
Het debat over de verklaringen van commissaris Verheugen toont mijns inziens duidelijk aan dat de externe acties van de Europese Unie niet mogen plaatsvinden in een door gebrek aan cohesie en frustratie gekenmerkte situatie, die voortkomt uit een verwarring van bevoegdheden en verantwoordelijkheden. U hebt hierover opmerkingen gemaakt, mijnheer Patten, en hetzelfde zal de heer Verheugen doen. Daarna spreekt en handelt elke lidstaat naar eigen goeddunken. De boodschap die men daarmee de Europese burgers overbrengt, kan dus niet anders dan tegenstrijdig zijn.
De Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie geeft steun aan de amendementen 5 en 6 van de heer Dupuis, waarmee in het verslag het politieke perspectief van een gemeenschappelijke diplomatie wordt opgenomen. Ook wordt daarmee voorgesteld een begin te maken met de oprichting van ambassades van de Europese Unie in de landen waarin niet alle EU-landen zijn vertegenwoordigd. Laten wij hopen dat dit navolging zal krijgen!

Marset Campos
Mijnheer de Voorzitter, onze fractie, de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links, steunt globaal genomen het verslag van de heer Galeote, ofschoon enkele leden van de fractie het met belangrijke onderdelen niet eens zijn. Straks hebben wij de gelegenheid daar nader op in te gaan.
Het komt ons voor dat de heer Galeote grondig, serieus en ambitieus te werk is gegaan, hoewel het resultaat voorzichtig is in het licht van de bestaande perspectieven. De gezamenlijke krachtsinspanning van verschillende fracties in de commissie toont aan dat de gemeenschappelijke diplomatie een ieders zorg is. Onze bezoeken aan verschillende delen van de wereld hebben ons op een viertal zorgwekkende zaken gewezen.
Ten eerste, de schaarse en ontoereikende coördinatie van de lidstaten bij zaken die zouden moeten gelden als verdediging van de belangen van de Europese Unie, en de geringe samenwerking met de delegaties van de Commissie. Soms wordt er zelfs geen gebruik gemaakt van de rijke diplomatieke ervaring van Europa en vaak is er ook sprake van zorgwekkende botsingen tussen de verschillende diplomatieke diensten.
Ten tweede, de tegenspraken die af en toe ontstaan bij het optreden van de verschillende landen in zaken die de belangen van de Europese Unie aangaan.
Ten derde, de ontoereikende coördinatie bij het verdedigen van standpunten, belangen en verantwoordelijkheden van de Europese Unie in internationale politieke, economische, culturele en andersoortige organisaties, zoals de VN, het Internationaal Monetair Fonds, de Wereldhandelsorganisatie, de WHO, enzovoort.
Ten vierde hebben wij vastgesteld dat de Europese Unie gezien haar economisch gewicht en ook gezien de zware vertegenwoordiging van de Verenigde Staten, ondervertegenwoordigd is.
Daarom denken wij dat het belangrijk is het voorstel in het verslag te concretiseren. Daarnaast moet er tevens meer samenhangend worden opgetreden, zodat er meer invloed kan worden uitgeoefend. Daarom is het voorstel ook wenselijk een gemeenschappelijke Europese school voor diplomaten op te richten. In hetzelfde verband is het voorstel in het verslag van de heer Galeote van belang om het Europees Parlement een belangrijke rol te laten spelen als hoeder van de soevereiniteit en de wil van de Europese burgers. Daarmee kan die communautaire diplomatie inhoudelijk worden ingevuld en kan het perspectief van het werken aan een Europese Unie als factor van vrede, van naleving van het internationale recht en van solidariteit in de wereld geconcretiseerd worden.
Daarom zal onze fractie, zoals ik in het begin heb gezegd, in meerderheid het verslag van de heer Galeote steunen.

Coûteaux
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden van de lidstaten, het verslag- Galeote is om twee redenen van belang. De eerste is dat het de ware bedoelingen van deze Vergadering pijnlijk duidelijk blootlegt. De tweede is dat niemand zich iets van dit verslag aantrekt.
Want waarover gaat het hier? De inzet hier is niets minder dan de toekenning aan de Europese Unie, of beter gezegd de Europese Commissie, van de enige attributen van een soevereine staat die ze nog ontbeert, namelijk een eigen diplomatieke dienst en het bijbehorend juridisch statuut. Want laten we wel wezen: de enige bedoeling van die Europese diplomatenschool is het vormen van een gemeenschappelijk diplomatenkorps. Het verslag-Galeote laat hierover geen misverstand bestaan.
Mochten de pleitbezorgers van dit verslag hun zin krijgen, dan is het "afbrokkelingsproces" van de lidstaten voltooid. Want hier wordt opnieuw, volgens het oude recept van Monnet, Schuman en Delors, een orgaan gecreëerd in de hoop dat de functie en de invulling ervan vanzelf wel zullen volgen. Maar er worden zoveel zaken vooraf niet geregeld dat het lijkt alsof er een spelletje wordt gespeeld. Men wil namelijk een diplomatieke dienst in het leven roepen zonder dat aan de belangrijkste voorwaarde daarvoor is voldaan, namelijk het bestaan van een gemeenschappelijke diplomatie. En daarvoor geldt een andere voorwaarde, namelijk een duidelijke omschrijving van de gemeenschappelijke belangen van de lidstaten, waarvoor dan weer een definitie nodig is van de relatie van Europa als geheel met de rest van de wereld.
We hoeven alleen maar naar de drie hoofdmachten in Europa te kijken - Duitsland, Groot-Brittannië en Frankrijk - om vast te stellen dat er geen enkele basis is waarop die gemeenschappelijke belangen en die gemeenschappelijke diplomatie gebaseerd zouden kunnen worden. Kijk bijvoorbeeld naar de relatie van West-Europa met de Verenigde Staten: over de rol van de NAVO zijn we het absoluut niet eens en dat zal voorlopig ook wel zo blijven. Of neem de relatie met Oost-Europa: onze betrekkingen met Rusland en met heel Midden-Europa zijn en blijven een gevoelige kwestie. En we kunnen al helemaal geen gemeenschappelijke strategie ontdekken in onze betrekkingen met de landen die vallen onder het euro-mediterrane samenwerkingsverband.
Het gaat hier dus gewoon om bedrog, en wel om bedrog van de allerergste soort, namelijk intellectueel bedrog. Tenzij je het als een uitgemaakte zaak beschouwt dat het diplomatieke handelen van de hoofdmacht de facto voor alle landen geldt - dan zou het probleem natuurlijk opgelost zijn. Onlangs nog hebben onze Poolse vrienden tijdens de VN-conferentie "Vrouwen 2000" aan den lijve kunnen ondervinden wat die flexibiliteit van de gemeenschappelijke diplomatie inhoudt. Ze werden gesommeerd zich te scharen achter het standpunt van de Europese Unie, omdat anders het toetredingsproces van Polen wel eens vertraging zou kunnen oplopen.
Het is wel zeker dat de ervaringen van onze vrienden in Midden-Europa met totalitaire regimes ons nog eens van pas zullen komen. In dit licht wijs ik ook op de onacceptabele hetze die momenteel gevoerd wordt tegen collega Daniel Hannan. Want laten we elkaar geen zand in de ogen strooien: via een gemeenschappelijke vertegenwoordiging bij de Verenigde Naties wordt een aanval gedaan op de permanente zetel waarover sommige lidstaten al beschikken, en wordt tevens geprobeerd dissidente geluiden de kop in te drukken, zoals de vaak kritische houding van Frankrijk jegens de Verenigde Staten.
Het bewijst maar weer eens dat Europa eigenlijk niets zegt wanneer het met één stem spreekt. Het bewijst eveneens dat dit Europa niet alleen de naties als zodanig verloochent, maar in die verloochening ook zichzelf verraadt.

Dupuis
Mijnheer de Voorzitter, meneer de commissaris, het zal vriend en collega Galeote Quecedo niet verbazen te horen dat ik erg teleurgesteld ben over zijn verslag. Ikzelf vind het een voorzichtig verslag, al roept het bij sommigen de nodige weerstand op. Mijns inziens had de rapporteur dieper op de zaak moeten ingaan, en ik betreur het dat hij dat niet gedaan heeft.
Naar mijn mening gaat het bij de kwestie van de gemeenschappelijke diplomatie niet alleen om het opleiden van diplomaten en het vaststellen van het statuut van de diplomatieke diensten, maar betreft het een veel fundamentelere kwestie: het taboe dat in dit Parlement rust op het bestaan van vijftien verschillende, nationale diplomatieke vertegenwoordigingen in Europa. Die hebben in de loop van het Europees integratieproces hun positie verstevigd en zich langzamerhand de bevoegdheden toegeëigend van alle nationale ministeries. Het zijn echte machtsblokken geworden, die het grootste obstakel vormen voor de hervorming van het buitenlands beleid van de Unie, omdat daardoor hun positie in gevaar zou kunnen komen. Die diplomatieke diensten weerden zich niet toen andere ministeries bevoegdheden moesten overdragen aan Europa, maar nu het om hun eigen bevoegdheden gaat, liggen de zaken geheel anders.
Mevrouw Frassoni heeft al gesproken over de belachelijke situatie dat wij 14.000 diplomaten hebben, maar de Verenigde Staten slechts 3000. Ik hoef hier niet uit te leggen wat dat betekent voor de prijs-kwaliteitverhouding. Mijns inziens moet voor de kwestie van de gemeenschappelijke diplomatie en het gemeenschappelijk buitenlands beleid de procedure gehanteerd worden die ook is gebruikt bij de economische en monetaire integratie, namelijk het vaststellen van een traject waarlangs het integratieproces fasegewijs dient te verlopen. Helaas wordt daarover in het verslag niet gesproken. Spijtig genoeg worden daarin alleen kleine wijzigingen voorgesteld waarmee een nieuwe administratieve laag boven op de reeds bestaande structuren gelegd wordt. Ik vrees dan ook dat we wel eens te maken zouden krijgen met organen die nog minder tot het nemen van snelle en juiste beslissingen in staat zijn.
Mijns inziens moeten we ons de volgende vragen stellen: willen we wel of niet toewerken naar een communautair buitenlands beleid? Willen we opnieuw de blunder begaan die we gemaakt hebben met de benoeming van een Mijnheer GBVB en de communautaire bevoegdheid inzake het buitenlands beleid wederom exclusief onderbrengen bij de Commissie of een van haar vice-voorzitters? Dat zijn de vragen waarom het gaat. Ik vind het jammer dat daarover in het verslag niet gesproken wordt en ik verbaas me enigszins over het standpunt van de Fractie van de Europese Volkspartij in deze kwestie. Morgen zal die fractie naar aanleiding van een verslag over de beleidsprioriteiten van de Unie immers een gedurfder standpunt innemen over de totstandkoming van een communautair buitenlands beleid.
Ik nodig onze rapporteur en vriend Galeote Quecedo dan ook een laatste maal uit op zijn minst een aantal van de ingediende amendementen in zijn verslag te verwerken. Dan kunnen we werkelijk een proces in gang zetten, en werkelijk een beroep doen op de Raad. Dan zou ons Parlement eindelijk eens niet achter de Raad en de Commissie aanlopen, zoals helaas al tien jaar gebeurt.

Belder
Mijnheer de Voorzitter, wensdenken zet naar mijn idee de toon van dit verslag. Slechts incidenteel geeft de rapporteur blijk van enige realiteitszin. Heel duidelijk is dat het geval in overweging O. Daarin ontkent hij "absoluut één enkele diplomatieke dienst" in plaats van de "buitenlandse diensten van de lidstaten" na te streven. Heel het document ademt evenwel de gedachte, zeg gerust de vurige wens van een communautaire diplomatieke dienst voor de Unie.
De rapporteur rationaliseert zijn intentie meteen al aan het begin van zijn verslag. Daarin heet het dat het externe optreden van de Gemeenschap "sinds de jaren '50 voortdurend aan betekenis heeft gewonnen". Met het wankelmoedige diplomatieke optreden van de Unie op de Balkan in het zojuist voorbije decennium van de vorige eeuw nog vers in het geheugen, klinkt mij deze forse bewering erg ongeloofwaardig in de oren.
Een ander belangrijk argument van de heer Galeote Quecedo is "een gebrek aan coördinatie" van het buitenlandse beleid van de lidstaten van de Europese Unie. Zijns inziens essentieel voor de "zichtbaarheid en doelmatigheid" van het GBVB. Zou het hier werkelijk slechts om een coördinatieprobleem gaan? Alsof de uiteenlopende nationale interesses van de lidstaten al voorgoed tot het Europese verleden zouden behoren! Het tegendeel is waar. Juist de door de rapporteur geconstateerde gebrekkige doelmatigheid en zichtbaarheid van het GBVB vloeien rechtstreeks voort uit die divergerende belangen van de lidstaten.
De spanning tussen droom en werkelijkheid in het verslag manifesteert zich evenzeer in het voorstel een communautaire diplomatenschool op te richten. Hoe reëel is het om "adequate begrotingssteun" voor dit project te vragen wanneer de huidige EU-delegaties reeds met ernstige personeelstekorten vanwege geldgebrek kampen! Die laatste informatie verschaft de heer Galeote Quecedo zelf in zijn toelichting.
Mijnheer de Voorzitter, mij brandt de vraag op de lippen: in hoeverre delen de lidstaten nu zelf deze ideeën van de rapporteur? Communautair geld uitgeven is tenslotte geen kunst. Die typisch Europese gewoonte heft de legitieme en uiterst nuttige voorvraag naar noodzaak en effectiviteit geenszins op.

Salafranca Sánchez-Neyra
Mijnheer de Voorzitter, ik zou de rapporteur willen gelukwensen met dit verslag. Zoals mevrouw Carrilho zei, is dit het eerste initiatiefverslag op het vlak van het buitenlands beleid dat het Parlement in deze zittingsperiode aanneemt.
Het is merkwaardig hier aan de ene kant een aantal collega's te horen zeggen dat het hen een zeer bescheiden verslag lijkt, terwijl er aan de andere kant collega's zijn die vinden dat dit verslag een einde maakt aan het laatste bolwerk van de soevereiniteit van de lidstaten. Ik geloof daarentegen dat dit verslag de juiste richting in gaat. Het verslag beperkt zich er volgens mij toe op pragmatische wijze de communautaire methode te volgen en het toont klip en klaar aan dat de gemeenschappelijke diplomatie één van de belangrijkste elementen is van de zichtbaarheid van het buitenlands beleid van de Europese Unie.
Ik weet niet of wij vandaag de dag kunnen stellen dat de Europese Unie de eerste economische, industriële of financiële mogendheid van onze planeet is. Wat wij wel kunnen zeggen, zonder bang te zijn ons te vergissen, is dat de Europese Unie op dit moment de grootste donor is van ontwikkelingshulp. Daarom vervullen de delegaties van de Europese Commissie een zeer belangrijke rol bij het vertegenwoordigen van de communautaire instellingen, met name van de Commissie. Dat betekent dat het soortelijk gewicht van de delegatieleiders, rekening houdend met de grote bedragen die zij moeten verdelen, groter is dan dat van de ambassadeurs van de lidstaten. Daarom is het duidelijk, mijnheer de Voorzitter, dat alles wat strekt tot een betere voorbereiding en grondiger kennis van de ambtenaren van de Commissie nuttig is voor het buitenlands beleid van de Europese Unie.
De rapporteur heeft de belangrijkste initiatieven van zijn verslag uiteengezet: het starten van een gemeenschappelijke school voor diplomaten, het houden van hoorzittingen met de delegatieleiders van de Commissie in derde landen - een dergelijk initiatief is door de heer Patten in algemene lijnen aanvaard en het verheugt mij dat het in dit verslag een plaats heeft kunnen krijgen - en het opstellen van een jaarverslag over de activiteiten van de delegaties van de Europese Unie.
Ik hoop, mijnheer de Voorzitter, dat deze initiatieven op doelmatige wijze kunnen bijdragen tot een zichtbaarder en meer samenhangend buitenlands beleid van de Europese Unie.

Souladakis
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega' s, vandaag behandelen wij het voortreffelijke verslag van de heer Galeote Quecedo waar ruime overeenstemming over bestaat. Het lijdt geen twijfel dat voor de noodzakelijke ondersteuning van de internationale activiteiten van de Unie mechanismen, kennis en capaciteit nodig zijn. Het lijdt echter evenmin twijfel dat mechanismen, kennis en capaciteit op zich niet voldoende zijn: er is ook beleid nodig. Met zijn verslag begeeft de heer Galeote Quecedo zich op het terrein dat de grens vormt tussen rationalisatie van procedures en beleid. Herhaaldelijk schemert in het verslag de vraag door of de kip uit het ei of het ei uit de kip kwam. Deze ongewisheid valt ook in dit debat te bespeuren. Wij moeten echter wel beseffen dat het leven doorgaat en de beleidsproblemen nooit opgelost zullen worden met zelfbeklag of onverschilligheid.
Met het in het verslag van de heer Galeote Quecedo aangegeven kader worden de voorwaarden genoemd voor de rationalisatie van de procedures en de invoering van gemeenschappelijke diplomatieke gedragsregels. Dit verslag beweegt zich dus op het terrein tussen technocratisch rationalisme en politiek. Als Europese burgers willen wij echter een betere toekomst voor de Europese volkeren en heel de wereld, en daarom moeten wij bij de behandeling van de desbetreffende vraagstukken over onze eigen schaduw heen springen. Wij moeten vooruit. Onze leidraad moet de bewerkstelliging zijn van een positief, dynamisch en geen statisch evenwicht. Een statisch evenwicht leidt immers nergens toe. Inderdaad vertoont het GBVB juist in dat opzicht enorme lacunes. Iedereen geeft dat trouwens toe en iedereen weet ook wat er moet gebeuren om dit dynamisch evenwicht - dat sowieso een absolute voorwaarde is voor de politieke ontwikkeling van Europa - concreet gestalte te geven.
In het initiatiefverslag van het Europees Parlement wordt een kader geschetst met voorstellen voor acties en rationalisatie. Misschien zullen de afgevaardigden hier die een zwaar hoofd hebben in de toekomst van Europa - ofschoon ik niet geloof dat er dergelijke afgevaardigden zijn - dit op een andere manier tot uitdrukking brengen. Ik geloof echter dat de Europese volkeren, en de overgrote meerderheid van de politieke partijen en stromingen, Europa zien als een gebied van vrede, als een gebied van samenwerking en sociale samenhang, als een gebied van ontwikkeling. Als men een dergelijk Europa vooruitgang wil laten boeken, moet men binnen een bepaald tijdsbestek voor een gemeenschappelijk buitenlands beleid en een gemeenschappelijk defensie- en veiligheidsbeleid zorgen, met natuurlijk de daarvoor noodzakelijke mechanismen.
Met dit verslag heeft het Europees Parlement zijn steentje bijgedragen aan dit bouwwerk en een belangrijk uitgangspunt geboden voor de discussie. Hiermee wordt mijns inziens een nieuwe dynamiek op gang gebracht voor een hoopvollere toekomst.

McKenna
Ik wil graag het woord voeren namens de non-federalisten uit onze fractie die vinden dat Europa veel te veel de centralistische toer opgaat en dat het plaatselijke en nationale bestuur steeds meer bevoegdheden worden ontnomen, zonder dat daar eigenlijk enige vorm van democratisch toezicht op wordt uitgeoefend dat die naam verdient.
Er wordt nogal hypocriet gedebatteerd vanavond. Er wordt weliswaar gezegd dat we het niet hebben over een eengemaakte diplomatieke dienst en dat dit ook niet het doel van de oefening is, maar het is natuurlijk volkomen duidelijk dat dit hele project erop gericht is ambassades van de Europese Unie op te richten en de nationale ambassades te sluiten. Ik wil niet de nationalist uithangen door absoluut vast te houden aan een Ierse ambassade, maar er schuilt een zeker gevaar in dit hele verhaal, met name omdat het toegespitst is op het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, en dat is niet in het belang van de ontwikkelingslanden of de volkeren die vervolgd en uitgebuit zijn door lidstaten van deze Unie. Een blik op bijvoorbeeld het aantal Britse ambassades in de wereld volstaat. Groot-Brittannië heeft twee keer zoveel ambassades als Frankrijk of Duitsland. Het houdt er een gigantische diplomatieke dienst op na, en dat is een afspiegeling van zijn koloniale verleden. Ik sta erg sceptisch tegenover een gemeenschappelijke Europese ambassade, gezien het feit dat mensen die op de vlucht waren voor vervolging in het verleden een heenkomen konden zoeken in bepaalde ambassades en daar konden rekenen op asiel en bescherming.
Wat krijg je als je één enkele Europese diplomatieke aanwezigheid in buitenland creëert? Dan schaffen we de nationale ambassades af. Wat gebeurt er dan als iemand die vervolgd wordt asiel of hulp komt vragen van de Europese ambassade, en het niet strookt met de belangen van de Europese Unie om zo iemand te helpen?
Ik zie grote gevaren in dit alles. Het is interessant te horen hoe hier wordt gesproken over de noodzaak ons beter te profileren, en dat ambassades van de Europese Unie moeten wedijveren met die van de Verenigde Staten. Het draait dus om rivaliteit. Het gaat er dus om dat we de andere supermachten naar de kroon willen steken.
De gedachte dat Europa de volgende supermacht moet worden, keur ik af. Als we die kant opgaan, verstoren we het evenwicht in de wereld, terwijl we juist moeten streven naar meer samenwerking en minder wedijver. Een wedloop met de Verenigde Staten is volkomen onaanvaardbaar.
Kijken we naar de inhoud van het verslag, dan zien we dat het gericht is op het ondersteunen van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid. Niet alle leden van de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie - de non-federalisten - staan achter de amendementen van de heer Dupuis, omdat wij van mening zijn dat die dezelfde kant opgaan, en wij zijn daar bijzonder sceptisch over.

Korakas
Mijnheer de Voorzitter, ofschoon de Europese Unie geen juridisch geheel is, en niet eens een internationale politieke entiteit is, doet men met het onderhavig verslag voorstellen voor de invoering van mechanismen die enkel bij een dergelijke entiteit zouden passen.
Het voorstel voor een gemeenschappelijk diplomatie van de Unie en de oprichting van een gemeenschappelijke diplomatenschool is geen reactie op een gat in de communautaire wetgeving. Met dit voorstel van het Europees Parlement - van het Parlement nota bene dat de Europese burgers wordt geacht te vertegenwoordigen - wordt lidstaten de mogelijkheid ontnomen een onafhankelijk buitenlands beleid te voeren, een beleid dat anders is dan hetgeen de heersende kringen in de Europese Unie tegen de belangen van de volkeren in beslissen. Daarmee wordt in feite korte metten gemaakt met de diplomatieke vertegenwoordiging van de volkeren en de landen, en een diplomatieke vertegenwoordiging in het leven geroepen die geleid wordt door het directorium van de Europese Unie. Met dit voorstel wordt alles wat te maken heeft met het buitenlands beleid weggehaald bij de nationale regeringen en de nationale parlementen, en dus onttrokken aan de democratische controle. Dat is een schending van de grondwetten.
De Communistische Partij van Griekenland is zoals u weet tegen uitdieping en verdere integratie van de Europese Unie. Wij zijn tegen het GBVB, tegen de superbevoegdheden van Mijnheer GBVB, ofwel de alom bekende heer Solana. Wij zijn tegen de maatregelen waarmee van de nationale regeringen verantwoordingsloze prefecturen worden gemaakt. Daarom zullen wij tegen dit voorstel stemmen.

Van Orden
Op het eerste gezicht lijkt het verslag van de heer Galeote bijzonder redelijk, maar nader onderzoek levert een heel ander beeld op. Als we zijn voorstellen uitvoeren, hebben we weer een nieuwe bouwsteen voor een Europese staat.
Heel wat details in het verslag zijn buitengewoon controversieel, niet het minst het idee Europese ambassades op te richten en de suggestie dat de Europese Unie "in de VN (...) en andere soortgelijke internationale organisaties (...) op gecoördineerde wijze" dient te worden vertegenwoordigd. Dit zou inhouden dat Groot-Brittannië en Frankrijk hun zetels in de Veiligheidsraad moeten inruimen voor een vertegenwoordiger van de Europese Unie. De anti-Amerikaanse retoriek die ik uit de mond van meerdere sprekers heb gehoord baart mij ernstige zorgen, net als trouwens de uitbarstingen van sommige anderen.
Dit is niet echt het moment om de Commissie aan te moedigen nog maar eens een ambitieuze taak op zich te nemen. De externe steunprogramma' s van de Commissie zijn dit jaar goed voor bijna 10 miljard euro, en de delegaties van de Gemeenschap dienen zich er prioritair op toe te leggen deze efficiënt en naar behoren te beheren. De heer Patten heeft hier zojuist nog op gewezen. In zijn mededeling over de hervorming van de externe steun heeft hij het gehad over - ik citeer - "acute personeelstekorten" die "een directe, negatieve uitwerking hebben gehad op de snelheid en kwaliteit van de steunverlening door de EG" . Volgens hem moeten de activiteiten dringend worden toegespitst op kerntaken en moet nieuw personeel geconcentreerd worden rond de uitvoering van projecten en programma's, met name op de delegaties, de vertegenwoordigingen van de Europese Commissie in het buitenland.
De conclusie dringt zich dus op dat de delegaties zich in de allereerste plaats moeten toeleggen op het beheer van de externe steun en niet op het uitvoeren van bijkomende diplomatieke taken. Wat wij op de delegaties nodig hebben, zijn mensen om projecten en programma' s te beheren. Dit vind ik niet terug in het verslag-Galeote. Ja, de Commissie moet een nieuw soort mensen aanwerven. Ja, zij moet hun een betere, gespecialiseerde opleiding geven. Maar dat moet dan niet gebeuren om een of andere nieuwerwetse diplomatieke dienst op poten te zetten, maar om de externe steunprogramma' s op het juiste spoor te krijgen.

Maij-Weggen
Voorzitter, de informele vergadering van ministers van Buitenlandse Zaken in Evian heeft eigenlijk al een beetje geanticipeerd op de hele goeie voorstellen in het verslag van de heer Galeote. Ik heb begrepen dat er is afgesproken dat de EU-ambassades in derde landen en de ambassades van de lidstaten beter moeten samenwerken, dat ze hun ontwikkelingsprogramma's op elkaar moeten afstemmen en dat men veel meer gezamenlijk op moet treden. Welnu, dat hebben we al talloze keren gevraagd en dan is het toch prima dat de heer Galeote een voorstel doet dat daar heel dicht bij ligt.
Voorzitter, afgelopen week was ik in Indonesië op een fact finding missie en ik kan alleen maar zeggen dat de EU-delegatie mij daar op uitstekende wijze heeft begeleid. Als ik buitenlandse reizen maak, vraag ik altijd een meeting te organiseren waar alle EU-ambassadeurs bij zijn, dus van de 15 landen. Dat heb ik ook nu gedaan en er is inderdaad zo'n meeting georganiseerd. En dan beklaagt men zich dat het Europees beleid van de gezamenlijke lidstaten niet voldoende voor het voetlicht komt en dat men in Indonesië wel weet wat Japan daar doet, dat men wel weet wat de Verenigde Staten daar doen maar dat men onvoldoende weet wat de 15 lidstaten van de Europese Unie daar doen. Als ik dan vraag: hoe coördineert u uw werk, hoe stemt u op elkaar af, dan is het antwoord: doen we niet. En dan blijkt zelfs dat men heel bang is om tot enige coördinatie en afstemming te komen. Daarom vind ik het zo belangrijk dat dat nu in Evian is afgesproken en daarom vind ik het prima dat een Europese diplomatieke school wordt voorgesteld. Ook de nationale diplomaten zouden cursussen moeten volgen aan een dergelijke school zodat ze weten hoe ze gezamenlijk moeten optreden in Europees verband. Dat is dringend nodig. Het is geen kwestie van het beter willen doen dan de Verenigde Staten of bijvoorbeeld Japan, maar het is wel nodig om het Europese gezicht in landen buiten Europa veel beter voor het voetlicht te laten komen. Dus ik heb veel steun voor het verslag van de heer Galeote en ik hoop echt dat de voorstellen van Evian worden gerealiseerd.

Sacrédeus
Mijnheer de Voorzitter, missionarissen en hulpverleners hebben in honderdvijftig jaar bij brede lagen van de bevolking in mijn land een internationale kennis en engagement tot stand gebracht. Het is belangrijk dat elke lidstaat via zijn regering en zijn ambassades de stem van de eigen bevolking kan laten horen en het engagement in internationale kwesties kan laten gelden.
De ambassades vormen een van de belangrijkste en duidelijkste uitingsmiddelen van de nationale soevereiniteit. Uit de geschiedenis blijkt hoe bijvoorbeeld een land als Noorwegen voor zijn eigen diplomatie heeft gevochten in de strijd voor onafhankelijkheid van Zweden. De nationale ambassade is ook een belangrijk dienstenorgaan voor burgers die een vreemd land bezoeken. Op de ambassade worden ze in hun eigen taal geholpen. Daarnaast zijn de ambassades onontbeerlijke informatiebronnen en analyse-entiteiten voor de regering.
Hoewel de heer Galeote Quecedo uitstekend werk heeft geleverd, sta ik sceptisch tegenover de volgende punten. Paragraaf E: de oprichting van een gemeenschappelijke professionele en permanente diplomatendienst. Paragraaf P: de oprichting van EU-ambassades op lange termijn. Wat houdt dit precies in, mijnheer Galeote Quecedo en mijnheer Patten?
Paragraaf 1: de oprichting van een Europese diplomatenschool. Zal het Spaans, Engels of Frans hier de voertaal zijn of zullen alle talen aan bod komen? Paragraaf 12: hier schrijft men de nationale ambassades voor dat zij hun standpunten op een gecoördineerde manier naar buiten moeten brengen. Is dit dan nog niet duidelijk in het kader van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid?
Tot slot is er sprake van een gecoördineerde vertegenwoordiging in de EU en andere internationale organen. Zweden en vele andere landen hebben een sterke traditie in de Verenigde Naties. Laat ons op deze manier verder gaan.

Gahler
Mijnheer de Voorzitter, ik heb spontaan het woord gevraagd, voor zover dat in dit Parlement mogelijk is, want een collega uit mijn fractie kon niet komen. Tot april vorig jaar was ik een eenvoudig ambtenaar in de Duitse diplomatieke dienst. U denkt misschien dat ik relatief sceptisch ben over een dergelijk voorstel, omdat het er toch min of meer op neerkomt dat de bevoegdheden van de nationale diplomaten worden beknot.
Ik ben echter niet sceptisch, en ik zou collega Galeote van harte willen feliciteren met zijn verslag. Wat me wel verbaast zijn de vreemde scenario' s die bepaalde leden hier bedacht hebben. Waar gaat het nu eigenlijk om? Dat heeft de heer Galeote toch heel duidelijk gezegd: het gaat erom dat we binnen onze bevoegdheden, dus wanneer de Unie in derde landen vertegenwoordigd is, daar beter en professioneler vertegenwoordigd zijn, dat de mensen die we daar naartoe sturen hun werk optimaal kunnen doen.
Ik wil niemand op zijn tenen trappen, maar stelt u zich eens voor dat een ambtenaar uit een nationaal ministerie van landbouw overstapt naar de Commissie. Die levert daar intern waarschijnlijk uitstekend werk. Wanneer hij dan echter leiding moet geven in een extern bureau of een vertegenwoordiging van de Commissie in het buitenland kan hij volgens mij wel degelijk nog profiteren van wat de nationale collega 's misschien op een diplomatenschool geleerd hebben. Ik denk dat hij zijn werk dan nog veel beter kan doen.
In principe vind ik echter ook dat deze bevoegdheden parallel lopen met de toenemende bevoegdheden op het Europese niveau. Daarom is de vrees van de heer Coûteaux, maar ook de hoop van de heer Dupuis, zeker terecht. Als het takenpakket groeit krijgen deze vertegenwoordigingen ook meer bevoegdheden, maar dat hebben we dan allemaal samen ook zo gewild. Daarom is het goed dat we ons daar nu al op voorbereiden. Ik vind dat de heer Galeote een uitstekend verslag heeft voorgelegd.

Patten
Mijnheer de Voorzitter, het doet mij veel genoegen dat het Parlement zoveel belangstelling toont voor de externe dienst, met name in het verslag-Galeote. Ik kan u verzekeren dat wij de aanbevelingen ernstig in overweging zullen nemen.
Met name de heer Galeote Quecedo wil ik bijzonder bedanken. Hij verdient respect voor zijn bijzonder professionele en open aanpak. Ik kan u zonder enige terughoudendheid zeggen dat de Commissie baat heeft gehad bij zijn verslag, en dat het zonder twijfel een blijvende weerslag zal hebben op de wijze waarop wij onze externe dienst leiden.
Wij waren ons sowieso al terdege van deze kwestie bewust. Vanmorgen heb ik in Brussel een bijzondere bijeenkomst bijgewoond met de hoofden van praktisch al onze delegaties. Toen ik mij moest verontschuldigen omdat ik eerder weg moest, kon ik hun melden dat het Parlement bijzonder veel belang hecht aan deze kwesties. Het feit dat wij de hoofden van onze delegaties in deze periode naar Brussel geroepen hebben, is een teken van onze vaste wil om de externe dienst strak in de hand te nemen en haar medewerkers de carrièremogelijkheden en de leiding te geven die zij verdienen.
U zult de mededeling over de externe dienst gezien hebben die de Commissie op 18 juli heeft aangenomen. Daarin bevelen wij aan de herverdeling van het personeel op de delegaties tussen ambtenaren en plaatselijke agenten voort te zetten en delegaties voor meerdere landen tegelijk te openen, zodat er onmiddellijk 32 ambtenaren vrijkomen die kunnen worden ingezet op delegaties die versterking behoeven. De mededeling bevat een bijgewerkt overzicht van de plaatsen waar wij prioritair nieuwe delegaties en kantoren willen openen. Hoewel dat in een aantal gevallen uiterst dringend moet gebeuren, moeten wij in de allereerste plaats de aanwezige middelen gebruiken om de bestaande delegaties te versterken. In de mededeling staan ook maatregelen beschreven om een aantal bevoegdheden vanuit Brussel naar de delegaties in het veld over te hevelen, "deconcentratie" geheten in het jargon. Dit houdt nauw verband met de hervorming van onze externe steunprogramma's.
In de mededeling geven we duidelijk aan dat onze voorstellen slechts een eerste stap vormen. Wij zijn van plan de middelen die ons ter beschikking staan op de best mogelijke manier te blijven gebruiken, en daarbij uit te gaan van een evaluatie van de werklast van elke delegatie. Ik wil dit hier luid en duidelijk vermelden, omdat dit ook de achtergrond vormt van het verslag van de heer Galeote Quecedo. Als onze hervormingsvoorstelling het halen, en als ze op de steun van de begrotingsautoriteit kunnen rekenen, zullen onze Gemeenschappelijke dienst voor buitenlandse betrekkingen (SCR) en ons Bureau voor technische bijstand de externe programma's samen met minder mensen gaan beheren, al zullen het er nog altijd meer zijn dan thans in de SCR. Niettemin zullen we minder mensen in Brussel hebben en meer mensen in het veld. Dat is het evenwicht waar we naar op zoek moeten: meer werk moet in het veld gedaan worden, op onze delegaties. In de eerste helft van het volgend jaar zullen we een vervolg schrijven op deze mededeling.
Graag wil ik nu reageren op enkele specifieke punten uit het verslag van de heer Galeote Quecedo. De rapporteur doet aanbevelingen op drie hoofdterreinen: de opleiding van ambtenaren die bij externe betrekkingen worden aangesteld, de juridische status van de delegaties en de coördinatie met de lidstaten. Een aantal punten uit de resolutie, bijvoorbeeld met betrekking tot regionale delegaties en de evaluatie van ons netwerk van externe vertegenwoordigingen, komt al aan bod in onze eigen mededeling. In het verslag wordt de rol van de Commissie en haar delegaties binnen de externe activiteiten van de Gemeenschap naar voren gehaald, en het is natuurlijk essentieel dat de externe dienst van de Commissie haar bijdrage naar behoren kan blijven leveren.
De eerste stap moet het opleiden van Commissieambtenaren zijn die zich met externe betrekkingen bezighouden. Ik ben opgetogen dat hier in het verslag zoveel nadruk op wordt gelegd en dat dat gebeurt op basis van gedegen informatie. We hebben al veel vooruitgang geboekt, maar we moeten die snel ten nutte maken, vooral met het oog op de deconcentratie waar ik het zojuist over heb gehad. Zoals in het verslag wordt gesuggereerd, moeten we proberen gebruik te maken van de vaardigheden en ervaring van bestaande opleidingscentra in de lidstaten. Met een groot aantal daarvan onderhouden we reeds contacten, en we zullen die contacten trachten te verdiepen.
Of dit het juiste moment is om een Europese diplomatenopleiding op te starten is iets dat we met het Parlement, de Raad en anderen zullen moeten bekijken. We zullen het voorstel terzake zorgvuldig bestuderen, want het onderstreept in ieder geval het belang van een goede opleiding in vreemde talen, management en allerlei andere vakken die noodzakelijk zijn om onze programma' s efficiënt te kunnen beheren en de Unie doeltreffend te kunnen vertegenwoordigen.
Wat betreft de juridische status van de delegaties het volgende: hoewel de delegaties in formele zin enkel de Commissie vertegenwoordigen, hebben zij duidelijke instructies om alle instellingen van de Europese Unie, alsmede de lidstaten, alle mogelijke assistentie te verlenen. Ik vraag mij af of dit wel zo nodig geformaliseerd moet worden, want in de praktijk is het allang een feit.
Ik wil de procedures niet nog ingewikkelder maken, maar ik blijf openstaan voor suggesties. Ik heb onze delegaties duidelijk te verstaan gegeven dat zij werken voor de Hoge vertegenwoordiger van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid en voor de overige instellingen van de Europese Unie, zowel op het vlak van verslaglegging als van logistieke ondersteuning.
Ik sta volledig achter het voorstel de samenwerking met de lidstaten uit te breiden. Ons beleid was hier al op gericht, en afgelopen weekeinde in Evian waren de gesprekken dan ook toegespitst op de vraag hoe we dat het best in het vat kunnen gieten. In onze mededeling uit 1998 over de externe dienst hebben we al aangegeven dat een lidstaat die aanwezig wil zijn in een land zonder een ambassade te openen, gerust van onze delegaties gebruik mag maken. Twee lidstaten hebben van deze mogelijkheid inmiddels gebruik gemaakt: Duitsland in Sierra Leone en Oostenrijk in Burundi. Er bestaat al een uitgebreide samenwerking tussen de ambassades van de lidstaten en de delegaties van de Commissie. Er vinden regelmatig vergaderingen plaats op alle niveaus. Er worden gezamenlijke verslagen opgemaakt, hetzij op verzoek van de thuisbasis, hetzij op initiatief van de chefs de mission.
De Commissie ondersteunt en neemt deel aan gezamenlijke vestigingsprojecten, wat inhoudt dat meerdere lidstaten en/of de Commissie een pand of lokalen met elkaar delen. Er bestaat bovendien een programma waarbij ambtenaren en diplomaten van de lidstaten naar onze delegaties worden uitgezonden. Er zijn er momenteel tien actief in onze delegaties, en daar moeten er in de nabije toekomst nog enkele bij komen. De beperkte omvang van dit programma is niet te wijten aan een gebrek aan animo van onze kant - laat ik daar duidelijk over zijn -, maar gedeeltelijk aan een gebrek aan middelen en een zekere terughoudendheid van de lidstaten om op onze uitnodiging in te gaan diplomaten af te vaardigen.
Graag wil ik het belang van een goede coördinatie onderstrepen. We moeten beter samenwerken zonder dat we in de situatie belanden dat alles wat we doen achteraf wordt bekritiseerd, zowel in Brussel als elders.
Deze hele discussie over coördinatie en de toekomst van de externe dienst vindt plaats tegen de achtergrond van een Verdrag waarin sprake is van een gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, en niet van een eengemaakt buitenlands en veiligheidsbeleid. Dit beleid wordt gevoerd in een Unie van vijftien lidstaten, elk met zijn eigen minister van Buitenlandse Zaken. Ik acht het zeer waarschijnlijk dat we voorlopig vijftien ministers van Buitenlandse Zaken zullen houden in de Europese Unie. Wat we moeten doen, is de coördinatie en de samenwerking doeltreffender, zinvoller en professioneler maken.
Tot slot een smeekbede. Hoewel ik blij ben met dit verslag en beloof actief mee te werken aan het uitvoeren van de aanbevelingen, moet ik benadrukken dat de externe dienst voldoende middelen nodig heeft om de rol te spelen die het Parlement voor haar in gedachten heeft. Het gaat daarbij niet uitsluitend om middelen waarmee we ambtenaren naar het buitenland kunnen uitsturen, maar ook om de mogelijkheid hen een gedegen opleiding te geven, van de nodige informatica te voorzien en beveiligde communicatiemiddelen te bieden. En, last but not least, is het van groot belang dat zij afdoende lijfelijke bescherming krijgen in een wereld die vaak vol gevaren is.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.30 uur plaats.

Financieel instrument "EC Investment Partners
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0202/2000) van de heer Dell'Alba, namens de Commissie ontwikkelingssamenwerking, over het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad betreffende de afsluiting en afwikkeling van projecten door de Commissie goedgekeurd in uitvoering van verordening (EG) 213/96 betreffende de tenuitvoerlegging van het financieel instrument "EC investment partners" ten behoeve van de landen van Latijns-Amerika, Azië, het Middellandse-Zeegebied en Zuid-Afrika (COM(1999) 726 - C5-0062/2000 - 2000/0034(COD)).

Dell' Alba
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega' s, het is mij een grote eer namens de Commissie ontwikkelingssamenwerking dit verslag te mogen presenteren. Het gaat hierbij om de afsluiting van het ECIP-project (European Community Investment Partners), een van de meest succesvolle, of tenminste een van de best onthaalde projecten in de Noord-Zuidsamenwerking. Iedereen is het erover eens dat dit project succesvol is geweest, ofschoon ook dit project, evenals vele andere projecten, te lijden heeft gehad onder de talrijke vertragingen die zich in de sector externe betrekkingen hebben opgehoopt. Wij weten allen waar het bij deze vertragingen om gaat en de heer Patten heeft deze kortgeleden nog eens nauwkeurig uit de doeken gedaan. In het onderhavig geval gaat het om bijna zeshonderd, tijdig goedgekeurde projecten die nu gehonoreerd moeten worden met ECIP-kredieten. Daarom heeft de Commissie - zij het dan, zoals wij het in het verslag aan de kaak stellen, te elfder ure ten gevolge van al hetgeen in 1999 is gebeurd - ons gevraagd in te stemmen met een verlenging. Het gaat daarbij niet zozeer om het instrument zelf, maar veeleer om de bureaus van technische bijstand. De Commissie wil een verlenging met een termijn van twee jaar voor de middelen die noodzakelijk zijn om het grote restant van 590 ECIP-projecten te beheren.
Ik moet u zeggen, mijnheer de commissaris, dat de Commissie ontwikkelingssamenwerking geconfronteerd was met de adviezen van twee andere parlementaire commissies die hier een vinger in de pap hebben: van de Begrotingscommissie en de Commissie begrotingscontrole. Zoals u zelf waarschijnlijk al hebt gezien, hebben deze twee commissies de duimschroeven van de Commissie ontwikkelingssamenwerking willen aanhalen. Zij wilden dat wij aandrongen op zes maanden vervroeging van de afsluiting van de werkzaamheden en snellere voortgangsverslagen. Als Commissie ontwikkelingssamenwerking hebben wij echter begrepen wat de boodschap van de Commissie was: u hebt ons verzocht het ECIP-project te helpen. Ik herhaal nogmaals dat mede dankzij dit project in de landen van de derde wereld duizenden kleine en middelgrote ondernemingen konden ontstaan en groeien. Ook heeft men de Unie daarmee zichtbaar kunnen maken en zich kunnen begeven op een nieuwe, en dus voor de Commissie belangrijke sector. Daarom waren wij van mening geen gevolg te moeten geven aan de meer restrictieve adviezen van de andere commissies en geen amendementen te moeten dienen op het oorspronkelijk verzoek van de Commissie. U vraagt ons dus een termijn van twee jaar opdat u dit belangrijke instrument voor economische samenwerking op optimale wijze kunt afsluiten en de voor 31 december 1999 gesloten contracten kunt honoreren.
Wij hebben echter wel een verzoek ingediend, mijnheer de commissaris. Wij willen graag dat u het Parlement tijdig mededeelt wat u van plan bent in de toekomst met dit instrument te gaan doen. Wij willen daar namelijk samen met u over nadenken. Wij hebben vastgesteld dat dit een doeltreffend instrument is waarmee aan echte behoeften tegemoet kan worden gekomen en middelen kunnen worden vlotgetrokken die ver boven de financiering met de communautaire begroting uitgaan. Daarom vragen wij u ons amendement te aanvaarden en een snelle medebeslissing mogelijk te maken. Misschien kunnen wij dan in een enkele lezing de procedure afsluiten, en dan hebt u onmiddellijk de middelen om aan de slag te gaan. Wij vragen u ons voor het einde van het jaar uitsluitsel te geven, en dat is dacht ik toch niet teveel gevraagd.
Wij kennen de meningsverschillen en de eventuele bevoegdheidsconflicten tussen externe betrekkingen enerzijds en ontwikkeling anderzijds, en dus tussen de verschillende directoraten-generaal en eventueel ook de verschillende commissarissen. Wij weten echter ook dat met de herstructurering het vraagstuk van de verantwoordelijkheid voor de externe betrekkingen met bijzondere aandacht door u, mijnheer de commissaris, en heel het college van de Commissie wordt onderzocht. Wij geven u dus niet aan in welke richting u moet gaan. Wij zeggen niet dat het ECIP bijvoorbeeld een autonoom instrument moet blijven of dat het in een ruimer instrument moet worden opgenomen. Wij willen enkel dat de Commissie het vertrouwen honoreert dat wij haar met de verlening met twee jaar schenken. Dat is ons verzoek, mijnheer de commissaris, en wij wachten nu op een antwoord van uw kant op onze amendementen.

Theato
Mijnheer de Voorzitter, de voltallige Commissie begrotingscontrole steunt de doelstellingen van het programma EC Investment Partners. We hebben echter kritiek op de uitvoering ervan. Ten eerste wil ik erop wijzen dat de Commissie zich op dit moment in een juridisch vacuüm bevindt. Het voorstel om het programma, dat zoals we weten al twee keer verlengd is, voort te zetten is pas eind januari voorgelegd, dus een maand na afloop ervan. Daarover kan pas tegen het einde van de herfst een besluit worden genomen.
Wij steunen dit wetsontwerp als maatregel ter overbrugging tot einde 2001. Wij weten namelijk ook wel dat uit de voorgelegde cijfers blijkt dat 34.000 bedrijven als partner deelnemen, en dat er meer dan 1.300 joint ventures en 42.000 banen gecreëerd zijn. Uit het onderzoek van de firma Deloitte & Touche blijkt echter dat er ernstige gebreken aan het programma kleven, en daar moeten we iets aan doen. In de loop der tijd is het programma bijvoorbeeld al minder gebruikersvriendelijk, bureaucratischer en logger geworden. Dat heeft tot vertragingen bij de betalingen geleid en tot meer ontevredenheid bij de financiële instellingen en bij de ondernemingen, omdat de besluiten en de contracten langer op zich lieten wachten.
Ook aan het management schortte nog wel het een en ander. Er was een gebrekkige coördinatie tussen de ECIP-eenheid en de SCR, en dat heeft de reputatie van de Commissie geschaad. Bovendien heeft het tot ongelijke behandeling van de financiële instellingen geleid. De Deense nationale ontwikkelingsbank krijgt bijvoorbeeld 38% van de middelen, die van Spanje echter slechts 23%. Ons advies bevat nog meer kritische opmerkingen. Bovendien bevat het drie amendementen en een aantal vragen waarmee de Commissie rekening zou moeten houden wanneer ze besluit om de ECIP ook na 2001 voort te zetten of eventueel op te nemen in één enkele investeringsfaciliteit, zoals de heer Dell'Alba al gezegd heeft.

Khanbhai
Mijnheer de Voorzitter, ik hecht er veel belang aan dat we andere landen banen helpen te scheppen en dat we onze technologie overdragen. Vanuit die optiek vind ik het financieel instrument "EC Investment Partners" buitengewoon goed en in overeenstemming met de doelstelling. Maar zoals mijn collega en vriendin mevrouw Theato heeft opgemerkt, is het voor de rest zo rot als een mispel. Het project lijkt wel een prachtig ingepakt doosje chocolaatjes dat als je het openmaakt vol krioelende maden blijkt te zitten.
De reden is eenvoudig. Als je naar faciliteit 1 kijkt, wordt er maar liefst 100.000 euro uitgetrokken, gewoon maar om mogelijke joint-venturepartners aan te wijzen. En als je faciliteit 2, 3, 4 en 1 B bekijkt, merk je al vlug dat dit geen werk van een bankier is, maar wellicht van een bureaucraat die niets afwist van financiële zaken of het lenen van geld aan potentieel levensvatbare projecten. Kortom, als er ooit zo' n instrument op poten gezet wordt, moet dat gebeuren met de hulp van bankiers en industriëlen, mensen die weten waarover zij het hebben, en niet door bureaucraten van de Europese Commissie. Hoe vlugger dit project daarom wordt afgeblazen, hoe minder geld de Europese Unie verkwist en hoe beter we af zijn.
Ik vind het erg belangrijk dat er grondig over dit soort investeringsprojecten wordt nagedacht en dat daarbij de nodige ondersteuning van bankiers en industriëlen gevraagd wordt. Alleen zo worden banen geschapen waar die het hardst nodig zijn, heeft het geld een zo breed mogelijke uitwerking en wordt er rekenschap afgelegd in een klimaat van transparantie. Toen ik lid was van de Commissie begrotingscontrole heb ik de mensen ontmoet die dit project leiden, en ik was bepaald niet onder de indruk van de kennis die zij van dit soort operaties tentoonspreidden. Overigens heb ik zelf een industriële en financiële achtergrond.

Sauquillo Pérez del Arco
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, het door de heer Dell'Alba gepresenteerde verslag behandelt de afwikkeling van een van de voornaamste instrumenten voor financiële hulpverlening van de Europese Commissie aan de particuliere sector. De socialistische fractie steunt alle maatregelen die, zoals in dit geval, de samenwerking bevorderen en de ondernemingen en de economieën in het algemeen nieuw leven inblazen door het privé-initiatief aan te moedigen. Zoals hier reeds is gezegd, is gebleken dat met name het ECIP, waarvan de projecten momenteel worden afgesloten, bijzonder gunstige resultaten heeft opgeleverd.
Volgens de externe beoordeling waaraan het instrument is onderworpen, heeft het een goed multiplicatoreffect. Het aantal arbeidsplaatsen en gezamenlijke ondernemingen is immers aanzienlijk toegenomen. Welnu, mijnheer de commissaris, wij hopen dat het toekomstige programma dat dit instrument moet vervangen deze succesvolle resultaten koppelt aan een degelijk beheer. Hoewel wij uiteraard het succes van dit programma toejuichen, gaan de socialistische leden van de Commissie ontwikkelingssamenwerking ervan uit dat onverschillig welk instrument voor hulpverlening, met inbegrip van de middelen die voor de particuliere sector bestemd zijn, de uitbanning van de armoede van de bevolking in de desbetreffende landen tot doel moet hebben. Dat is uiteindelijk toch de bestaansreden van dit soort instrumenten.
Het scheppen van rijkdom en werkgelegenheid door uit EU-fondsen gefinancierde ondernemingen moet ook de lokale bevolking ten goede komen. De toepassing van deze instrumenten moet garanties bieden op het gebied van de arbeidsvoorwaarden, de sociale rechten en het milieu. Zo niet, dan kunnen wij alleen maar besluiten dat de genoemde instrumenten subsidies aan particulieren verstrekken in plaats van bij te dragen aan de ontwikkeling.
In menige beoordeling ontbreekt een kwaliteitscontrole van de hulpverlening middels het ECIP. Wat gebeurt er bijvoorbeeld wanneer een bank zich met financiële steun uit het ECIP in een van de begunstigde landen vestigt? Hoe kunnen wij ons ervan vergewissen dat deze fondsen worden gebruikt om investeerders aan te trekken en dat zij niet enkel worden aangewend om de aanwezigheid van de bank in het desbetreffende land te subsidiëren? De rapporteur heeft het ook al gezegd. Het komt erop aan de communautaire hulp in te passen in een ruime strategie waarvan ook de particuliere sector deel uitmaakt. De Commissie refereert in haar project voor de hervorming van het ontwikkelingsbeleid echter niet aan deze sector, ofschoon de aantrekking van particuliere fondsen voor de ontwikkeling van vele landen een absolute noodzaak is.
In dit opzicht herhalen wij de vraag van de heer Dell'Alba aan de Commissie. Is de Commissie voornemens het genoemde instrument uit te breiden tot de Afrikaanse landen ten zuiden van de Sahara? Die landen hebben immers ook dringend behoefte aan subsidies. Wij hopen met name dat de ECIP-ervaring die voor Latijns Amerika bijzonder gunstige resultaten heeft opgeleverd ons in de gelegenheid stelt verbeteringen aan te brengen in het programma dat het ECIP zal vervangen. In het hervormingsvoorstel van de Commissie bestaat ons inziens evenwel geen duidelijkheid omtrent de rol van dit nieuwe programma.
Coördinatie binnen de Commissie is onontbeerlijk om de doeltreffendheid van de hulpverlening te verbeteren. Daartoe moeten de verschillende instrumenten in een ruime doelstelling en een globale strategie worden ingepast.

Sánchez García
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega's, wij hebben de evolutie en ontwikkeling van het ECIP-instrument gedurende zijn korte maar intense levensloop op de voet gevolgd en wij zijn van oordeel dat het verslag van de heer Dell'Alba in de amendementen van de Commissie ontwikkelingssamenwerking optimaal wordt samengevat. Daarin wordt gepleit voor de voortzetting van dit financieel instrument. Het is immers gebleken dat dit de beste manier is om de aanwezigheid van Europese ondernemingen in de betrokken landen te garanderen en te versterken en zodoende werkgelegenheid te scheppen.
Nu de overeenkomst inzake economisch partnerschap, politieke coördinatie en samenwerking tussen de Europese Unie en Mexico in werking is getreden, zij nog eens gewezen op het belang van de voortzetting van dit soort financiële instrumenten, temeer daar deze in sommige gevallen, en inzonderheid in het geval van Mexico, een diepgaande en bijzonder gunstige uitwerking hebben gehad. Zij hebben zich geprofileerd als uitermate geschikte middelen om handelsbetrekkingen aan te halen tussen specifieke blokken zoals de Europese Unie en de betrokken landen. Als wij het voortbestaan van dit instrument niet garanderen, verzaakt de Europese Unie haar verplichtingen op het vlak van de ontwikkelingssamenwerking, niet enkel ten overstaan van de Latijns-Amerikaanse landen, maar ook ten aanzien van de Aziatische landen, de landen in het Middellandse-Zeegebied en Zuid-Afrika.
Kortom, het verslag van de rapporteur, de heer Dell'Alba, geniet onze volmondige steun. Wij feliciteren hem omdat hij onomwonden pleit voor het voortbestaan van de ECIP-instrumenten. Ik ga hierin nog verder. Volgens mij hebben wij geen andere instrumenten nodig. Wij hopen derhalve dat na deze positieve ervaring van meer dan tien jaar de nodige stappen zullen worden ondernomen om de administratieve beslommeringen eigen aan de afhandeling van deze projecten te versoepelen en te bespoedigen teneinde de doelmatigheid van de projecten te verhogen. Mijns inziens vergt dit een versterking van de personele middelen van de diensten van de Commissie in de betrokken landen.

Rod
Mijnheer de Voorzitter, het verslag over het ECIP-investeringsprogramma geeft een ontluisterend beeld van het gebrekkig functioneren van de Europese Commissie. Het programma zelf lijkt de goede kant op te gaan, namelijk in de richting van overdracht van technologische kennis aan de ontwikkelingslanden, maar de Commissie heeft er, misschien zonder het zelf te willen, de rem op gezet. Tien jaar loopt het programma al, en pas nu de looptijd verstreken is komt de Commissie met een beslissing over de voortzetting ervan. Evenmin als bij andere programma' s heeft ze zich daarbij de vraag gesteld welke gevolgen stopzetting zou kunnen hebben voor de lopende projecten, de deelnemende bedrijven en de werkgelegenheid.
We moeten vaststellen dat de 90 miljoen euro die het afgelopen jaar beschikbaar was voor dit programma simpelweg niet is besteed, omdat de dossiers zich bij gebrek aan mankracht ergens op een bureau in Brussel zijn blijven opstapelen. De administratieve procedures zijn in de loop der jaren ook steeds omslachtiger geworden, maar men heeft geen extra personeel aangesteld om ze af te handelen. De partners zijn ook niet ingelicht over een mogelijke stopzetting van het programma. En de criteria ten slotte aan de hand waarvan de middelen verdeeld moeten worden over de verschillende onderdelen van het programma, zoals met name de sociale rechten van de werknemers, zijn nog steeds ongekend vaag.
In het licht van het voorafgaande verzoeken wij de Commissie op korte termijn te onderzoeken hoe een snelle evaluatie van het programma gerealiseerd kan worden. Wij vragen haar verder om het programma te verlengen onder handhaving van het huidige budget, maar met meer aandacht voor transparantie.

Laguiller
Mijnheer de Voorzitter, ik zal tegen het verslag-Dell' Alba en meer in het algemeen tegen het ECIP- en het MEDA-programma stemmen, omdat die programma' s voornamelijk bedoeld zijn om subsidies en leningen te verstrekken aan particuliere ondernemingen die investeren in Latijns-Amerika, Azië, het Middellandse-Zeegebied en Zuid-Afrika. Ik wijs iedere vorm van financiering af waarbij overheidsgeld ingezet wordt ten behoeve van particulier winstbejag. Dit soort projecten is in naam hoofdzakelijk gericht op het midden- en kleinbedrijf, maar in de praktijk zijn het vaak dochterondernemingen van multinationals zoals banken die eraan deelnemen en er profijt van trekken.
Het overduidelijke politieke doel van deze programma' s is de ontsluiting van de markten van deze landen voor kapitaal afkomstig uit Europa. In het verleden zijn die arme landen geplunderd en uitgebuit door de rivaliserende kapitalistische grootmachten van Europa. Het enige verschil tussen toen en nu is dat de kapitaalaanvoer dankzij de huidige programma' s beter gestroomlijnd kan worden. Evenmin als vroeger zijn de investeringen bedoeld om de arme landen meer welvaart te brengen - die landen worden slechts afhankelijk gemaakt van het kapitaal uit Europa. De kapitaaltoevoer dient niet om de levensomstandigheden van de werkende klasse te verbeteren, maar om ter plekke goedkope arbeidskrachten te kunnen inzetten ter verrijking van de eigenaars en de aandeelhouders hier.
Ik wijs die programma' s dan ook volledig af. Ondanks enkele hypocriete verwijzingen naar de bestrijding van armoede zijn al deze programma' s bedoeld om de imperialistische grootmachten in Europa nieuwe instrumenten in handen te geven waarmee ze in hun zucht naar overheersing kunnen doordringen tot de markt van de arme landen.

Fernández Martín
Mijnheer de Voorzitter, wij houden hier vandaag een debat over een kwestie die binnen de begroting een eerder bescheiden plaats inneemt, ambitieuze doelstellingen nastreeft, vrij hoopvolle resultaten oplevert, ondoeltreffend is vanwege de talloze administratieve beslommeringen en hier en daar zelfs tegenstrijdigheden vertoont. Het betreft met andere woorden een procedure die met het oog op de toekomst voor verbetering vatbaar is. Ik wens mijn voldoening uit te spreken over de oprechtheid en de openheid waarmee de commissie de bereikte resultaten heeft geanalyseerd. Zij verhult niets. Mijn felicitaties ook aan de rapporteur, de heer Dell'Alba, omdat hij zich in het kader van de medebeslissingsprocedure niet heeft laten verleiden tot demagogische praktijken en goedkope kritiek, maar bij de opstelling van het verslag blijk heeft gegeven van een enorme deskundigheid.
Laten we hopen dat de Commissie binnen het kader van de medebeslissingsprocedure openstaat voor het standpunt van het Parlement, zodat met de bijzonder dringende hervorming van dit belangrijke financieel instrument een aanvang kan worden gemaakt. Het gaat om een instrument dat de ontwikkeling van de particuliere sector in de ontwikkelingslanden tot doel heeft en aansluit bij de filosofie en de geest die de nieuwe houding van de Europese Unie ten aanzien van het ontwikkelingsbeleid kenmerken. Wij hebben deze kwestie reeds vaak besproken naar aanleiding van de ACS-landen. Welnu, ten overstaan van de Latijns-Amerikaanse landen en de landen ten zuiden van de Middellandse Zee moeten wij hetzelfde criterium handhaven. De tot dusver bereikte resultaten zijn hoopgevend. Er zijn meer dan 1.300 nieuwe ondernemingen opgericht die voor 42.000 nieuwe arbeidsplaatsen hebben gezorgd en er is een bedrag ter waarde van 3,5 miljard euro vrijgemaakt. Nochtans is het programma voor een aantal verwachtingen en perspectieven niet toereikend gebleken.
Het lijkt ons tegenstrijdig te beweren dat armoedebestrijding onze prioriteit is terwijl wij niet eens over de nodige informatie en indicatoren beschikken om na te gaan in hoeverre de armste lagen van de bevolking baat hebben gehad bij de hulpverlening. Tot slot moeten de vijf bestaande procedures die veel te omslachtig zijn en nergens toe dienen, dringend worden hervormd. Zij zijn immers alle vijf voor verbetering vatbaar, mijnheer de commissaris.

Patten
Ik wil de heer Dell' Alba en de Commissie ontwikkelingssamenwerking oprecht bedanken voor hun uitstekende werk rond het Commissievoorstel over de toekomst van het financieringsinstrument "European Community Investment Partners" . Ik zou allereerst graag de achtergrond kort willen schetsen.
"European Community Investment Partners" (ECIP) heeft 12 jaar met succes gefunctioneerd, van 1988 tot 1999. Meer dan 2.500 dossiers zijn in die periode goedgekeurd voor een totaal van meer dan 290 miljoen euro. Daarbij was sprake van 1.400 joint ventures en 4,3 miljard euro aan investeringen.
Vanaf 1991 heeft de Commissie jaarlijks een verslag over de implementatie en de resultaten van ECIP overhandigd aan het Parlement en de Raad. Het laatste betrof het werkjaar 1999. Het Parlement heeft ook een onafhankelijke evaluatierapport ontvangen dat in december 1999 was afgerond, maar zoals de leden van het Parlement weten, begon ECIP in 1997 in moeilijkheden te komen. Door een gebrek aan personeel om het beheer van het stijgende aantal dossiers vlot te laten verlopen, ontstond vertraging in de uitvoering van het programma, wat op zijn beurt voor een toenemende onvrede zorgde onder de ontvangers. Deze moeilijkheden werden nog verergerd door de stringentere financiële procedures die werden ingevoerd om onrechtmatig gebruik van Commissiemiddelen te voorkomen. Dit is een schoolvoorbeeld van de problemen waarmee we te kampen hebben: een gebrek aan middelen om het werk uit te voeren, gekoppeld aan al te beperkende praktijken en procedures.
De Commissie besloot toen dit instrument per 31 december 1999 niet te hernieuwen en het aan een kritische evaluatie te onderwerpen, op basis waarvan een nieuw programma zal worden ontworpen. Dit was een pijnlijke beslissing, maar een terechte, daar ben ik van overtuigd. Zo komt er immers een betere coördinatie tot stand met soortgelijke instrumenten van de Europese Unie en kunnen we het beheer en de financiële procedures verbeteren met het oog op de nieuwe richtsnoeren van de Commissie voor ontwikkelingsbeleid en beheer van externe steun.
Het verslag van de heer Dell' Alba bevat bijzonder nuttige suggesties in die richting. De goedkeuring van de verordening stelt ons in staat de bestaande ECIP-projecten op verantwoorde wijze te blijven beheren, ordelijk af te ronden en tenslotte af te sluiten.
Van de ingediende amendementen gaat de Commissie akkoord met nummers 1 en 2. Ook de Commissie is namelijk van mening dat de bestaande financiële instrumenten ter ondersteuning van particuliere investeringen moeten worden herzien, verbeterd en opnieuw ontworpen. Wat betreft amendement 3 is de Commissie het eens met het principe dat eraan ten grondslag ligt, maar is zij niet in staat voor het einde van het jaar de wetgevingsvoorstellen in te dienen die het Parlement vraagt. Wij zijn momenteel bezig met een algehele evaluatie van onze bestaande financiële instrumenten. In alle eerlijkheid hebben we meer tijd nodig om alles ten gronde te herzien en een doortimmerd programma uit te werken.
De Commissie stelt daarom voor alle mogelijkheden tegen juni volgend jaar te evalueren en vervolgens voorstellen te formuleren. Uw collega is ruimhartig, hoffelijk en begripvol geweest. Ik ben het dan ook aan hem verplicht te zeggen dat wij vast van plan zijn deze termijn te respecteren, en ik hoop dat onze goede trouw daarin voor hem volstaat. Ik zou willen dat het allemaal sneller kon, maar we hebben nu eenmaal meer tijd nodig, willen we behoorlijk werk afleveren.
Tot besluit wil ik het Europees Parlement bedanken voor de steun die het heeft gegeven aan deze ontwerpverordening inzake de ECIP. Op deze manier kan de Commissie dit programma op een verantwoorde manier afsluiten en nieuwe, verbeterde initiatieven naar voren brengen om de particuliere sector in de ontwikkelingslanden vooruit te helpen. Ik ben er zeker van dat ik bij andere gelegenheden nog de kans krijg aan bepaalde leden uit te leggen waarom dit in mijn ogen iets anders is dan negentiende-eeuws imperialisme.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.30 uur plaats.

Humanitaire activiteiten van de Gemeenschap
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0191/2000) van de heer Imbeni, namens de Commissie ontwikkelingssamenwerking, over de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement: Evaluatie en toekomst van de humanitaire activiteiten van de Gemeenschap (artikel 20 van verordening (EG) 1257/96) (COM(1999) 468 - C5-0044/2000 - 2000/2016(COS)).

Imbeni
Mijnheer de Voorzitter, ik wil allereerst al mijn collega' s uit de fracties bedanken voor hun belangrijke bijdrage aan de opstelling van dit verslag. Hierin geven wij het standpunt van het Parlement weer ten aanzien van de mededeling van de Commissie over de ECHO-activiteiten, de noodhulp en de humanitaire activiteiten. De eenparige goedkeuring van dit verslag in de Commissie ontwikkelingssamenwerking is een bewijs van de vruchtbare samenwerking, die naar ik hoop morgen tijdens de stemming in het Parlement zal worden bekrachtigd.
Als men spreekt over ECHO, over humanitaire hulp, moet men spreken over de grootste tragedies en tegenstellingen van ons tijdperk. Dan moet spreken over oorlogen, rampen, en schade aan het mondiale ecosysteem. Dan moet men spreken over het voortduren van dramatische etnische conflicten, van burgeroorlogen en militaire oorlogen. Dan moet men spreken over de fundamentele onbillijkheid in de betrekkingen tussen Noord en Zuid en over het lijden van met name zwakke bevolkingsgroepen, van kinderen, vrouwen en bejaarden. Als wij serieus zijn, moeten wij er echter bij vermelden dat er voor de komende jaren geen verbetering in het verschiet ligt. Ik denk nu met name aan enkele krantenartikelen van de afgelopen maanden. Daarin staat onder andere dat het ijs aan de Noordpool smelt daar waar men dat nooit voor mogelijk had gehouden, dat het water in Bangladesh is vergiftigd en de veiligheid en gezondheid van vijfentwintig miljoen mensen in gevaar brengt, en dat talrijke gebieden in Afrika door zware droogte worden geteisterd. Daarom moeten wij de situatie ernstig maar realistisch onder ogen zien. Wij moeten nog meer dan in het verleden de toekomst plannen en zien hoe wij rampen kunnen voorkomen en de gevolgen van de bijna altijd door de mens veroorzaakte tragedies kunnen opvangen.
Voor een dergelijke planning is betere, internationale coördinatie nodig tussen de Europese Unie en alle andere instanties die betrokken zijn bij het verlenen van humanitaire hulp. Ook is hiervoor een betere coördinatie nodig binnen de Europese Unie, tussen de Commissie en de instrumenten van de lidstaten. We moeten immers vermijden er - zoals ook in het document van de Commissie staat en ons is gebleken uit de evaluaties - activiteiten dubbel worden verricht, hetgeen geld en energie kost.
Zoals duidelijk uit mijn verslag en uit het standpunt van het Parlement blijkt, is het derhalve onaanvaardbaar dat ECHO beperkt blijft tot een donor van noodhulp, meer niet. Dat kan niet. Mijns inziens moet men in een breder perspectief werken. ECHO en het optreden van de Europese Unie moeten in eerste instantie meer op preventie worden gericht en dan, in tweede instantie, een band gaan leggen tussen noodhulp enerzijds en hulp voor herstel van minimale levensomstandigheden in door oorlogen en natuurrampen getroffen gebieden anderzijds. Dat betekent dat we ook na de fase van noodhulp nog humanitaire steun moeten kunnen verlenen.
Wij beseffen heel goed dat wij nu spreken over vrij beperkte bedragen in vergelijking met hetgeen in totaal op de algemene begroting staat. Desalniettemin gaat het hier om een bedrag van 2.500 miljoen euro dat de Europese Commissie in de afgelopen vier jaar beschikbaar heeft gesteld: 56% is naar niet-gouvernementele organisaties gegaan, 25% naar de agentschappen van de Verenigde Naties, 11% naar het Rode Kruis en de resterende middelen naar rechtstreekse activiteiten van ECHO en gespecialiseerde agentschappen van de lidstaten.
Mijns inziens dwingt de analyse van de Commissie ons te pleiten voor versterking van ECHO. Wij moeten zien te voorkomen dat in de Raad, die hier verdeeld is, bepaalde standpunten de overhand krijgen. Bepaalde leden van de Raad willen vermindering van de activiteiten van ECHO, terwijl wij mijns inziens precies het omgekeerde moeten doen.
Ik heb nog een laatste opmerking, mijnheer de Voorzitter. Men mag in bepaalde internationale agentschappen of niet-gouvernementele organisaties ECHO niet zien als een instantie waar je het geld zomaar uit de muur kunt halen en dan tegenover de begunstigden kunt zwijgen over de herkomst van dat geld. De Europese publieke opinie en de begunstigden moeten worden geïnformeerd over de buitengewoon zinvolle activiteiten van ECHO. Daarom hebben wij voorgesteld - en ik hoop dat commissaris Patten, die op dit moment niet naar mij luistert, dit voorstel heel serieus opvat - een informatiecampagne te houden om de publieke opinie in onze landen in te lichten over de wijze waarop het geld wordt besteed en over de middelen waarover wij beschikken. Deze informatiecampagne mag natuurlijk niet met ECHO-kredieten worden gefinancierd. Daarvoor moeten ad hoc kredieten worden uitgetrokken.

Brie
Mijnheer de Voorzitter, de rapporteur, de heer Imbeni, heeft uitstekend werk geleverd. Ik hoef niet te herhalen wat hij al heeft gezegd. Op twee problemen zou ik echter nader in willen gaan.
Het eerste probleem is heel principieel. Humanitaire hulp moet worden geboden los van de oorzaken van de rampen en van andere politieke doelstellingen. Dat deze hulp in de afgelopen jaren al meer in de politieke sfeer getrokken is lijkt me onaanvaardbaar en eigenlijk ook onmenselijk. Tegelijkertijd moeten we echter ook vaststellen dat het groeiende aantal rampen niet alleen maar aan de natuur te wijten is, waar we geen invloed op hebben. De oorlogen, die de humanitaire hulp bijvoorbeeld door ECHO nodig maken, hebben zeker niets met de natuur te maken. Maar gebleken is dat ook steeds meer natuurrampen verband houden met het feit dat we de ecosfeer en de biosfeer van onze planeet steeds intensiever gebruiken.
De Verenigde Naties hebben een werkgroep van lidstaten die zich met de veranderingen van het klimaat bezighoudt, de IPCC. Die heeft vastgesteld dat de invloed van de mens op het klimaat al duidelijk meetbaar is. In ons crisismanagement moeten we volgens mij dus ook rekening houden met de sociale dimensie, we moeten het integreren in ons ontwikkelingsbeleid en ons economisch beleid. Anders plakken we in veel gevallen slechts pleisters op de wonden die ons eigen beleid heeft veroorzaakt, en worden de mensen in het Zuiden het slachtoffer van de rampen die wij zelf teweegbrengen.
Het tweede probleem houdt hier direct verband mee en is toch heel concreet. Er is er nog geen oplossing gevonden voor het grote probleem dat ik net heb genoemd. Toch doe ik een beroep op de Commissie om de concepten, de organisatie en de praktische uitvoering van de humanitaire hulp directer te koppelen aan het ontwikkelingsbeleid. Binnen de Commissie bestaan daar al ideeën over, die volgens mij nader zouden moeten uitgewerkt en moeten worden bevrijd van bureaucratische ballast. Een mooi voorbeeld is volgens mij het concept van de op ontwikkeling gerichte noodhulp. De Gesellschaft für technische Zusammenarbeit probeert dat al in de praktijk te brengen.

Zimmerling
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik de heer Imbeni als rapporteur lof toezwaaien. Hij heeft een uitstekend verslag geschreven. Hij noemt de belangrijkste punten van kritiek en zegt bovendien hoe het zinvolle werk van ECHO ook in de toekomst kan worden voortgezet.
In de Europese Unie hebben we dit Bureau voor humanitaire noodhulp nu al sinds 1992. In de eerste twee evaluatieverslagen, en ook het verslag van de Commissie, worden de activiteiten van ECHO tot nu toe uitgebreid geprezen, maar wordt ook gewezen op een aantal bijzonder ernstige zwakke punten. ECHO is efficiënt en gaat zorgvuldig met geld om, dat is uitstekend. Toch is er een grijze zone in de periode direct na de gebeurtenissen die de aanleiding vormen voor de hulpacties. Er zijn geen exacte criteria om die te beoordelen, en het is ook niet mogelijk om er de nodige lessen uit te leren voor de toekomstige taken van ECHO.
Volgens mij moeten we primair de noodhulp en de planning versterken. Daarbij moeten we erop wijzen dat het bestaande regionale instrument DIPECHO ook een oplossing zou kunnen bieden. Tegelijkertijd betreuren we dat de Commissie niet voldoende flexibele alternatieve instrumenten heeft. De Commissie moet een duidelijke strategie opstellen voor de rol die de humanitaire hulp van ECHO moet spelen in het buitenlands en ontwikkelingsbeleid.
ECHO is verantwoordelijk voor de planning, maar heeft niet het personeel dat hiervoor nodig is. Het aantal medewerkers is lager dan gebruikelijk in de andere diensten van de Commissie, en zeer zeker lager dan in de nationale ministeries, waarvan we weten dat ze veel minder investeren in de preventie van crises. Daarom moet het huidige bedrag van ongeveer 7,5 miljoen euro - schrik niet - tenminste verviervoudigd worden. Pas dan kan er efficiënt worden gewerkt.
Het is bijzonder betreurenswaardig dat de opbouw en de uitvoering van de projecten door partners, waarvan ongeveer 56% NGO' s zijn, in de media onvoldoende duidelijk worden gepresenteerd als hulp van de Europese Unie. Dat heeft de heer Imbeni net ook al gezegd. Volgens mij moeten we daar in de toekomst nog heel veel aan doen. We moeten de publieke opinie informeren, maar liever niet met geld uit de begroting voor ECHO. We moeten duidelijk maken wat de kwaliteiten van ECHO zijn, maar die voorlichtingsactiviteiten wel uit een ander potje financieren.

Sauquillo Pérez del Arco
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, allereerst wil ik mijn felicitaties overmaken aan collega Renzo Imbeni. Hij heeft mijns inziens een uitstekend verslag opgesteld. Wij waren het overigens reeds volkomen eens met zijn voorstellen tijdens het debat in de commissie. De socialistische fractie is van oordeel dat het ontwikkelingsbeleid tot het vlaggenschip van de externe acties van de Europese Unie moet uitgroeien. Dit beleid belichaamt immers de ideeën die aan de opbouw van de Europese Unie ten grondslag liggen, met name solidariteit en samenhang op alle niveaus. In het kader van de huidige Commissiehervormingen zijn talloze beleidslijnen en communautaire procedures ter discussie gesteld. De humanitaire hulpverlening is echter door verschillende instanties gunstig beoordeeld, vanuit politiek oogpunt onder meer door dit Parlement. Hoewel de humanitaire hulpverlening ook veel kritiek heeft gekregen, hebben de analyse en evaluatie van de ECHO-activiteiten ons ervan overtuigd dat het eindresultaat bijzonder positief is.
Het onderhavige verslag moet in dit verband het beginsel van humanitaire hulpverlening erkennen als recht van door rampen geteisterde volkeren en als plicht van de internationale gemeenschap, waarbinnen de Europese Unie zowel op kwantitatief als op kwalitatief gebied een leidinggevende positie bekleedt.
Desondanks moet er met het oog op de toekomst nog enige vooruitgang worden geboekt. Ten eerste dient een oplossing te worden gezocht voor de zogenaamde "grijze zone" waarnaar reeds eerder is verwezen. Hiermee wordt de overgangsperiode tussen het einde van de noodhulp en het begin van de acties voor wederopbouw en ontwikkeling bedoeld. Zolang niemand de nodige administratieve verantwoordelijkheid op zich neemt, zolang deze "grijze zone" blijft bestaan, zullen bepaalde volkeren aan hun lot worden overgelaten. De enige reden hiervoor is het gebrek aan coördinatie binnen de Commissie. Wij hebben dit kunnen vaststellen in het geval van Mozambique, en ook naar aanleiding van natuurrampen elders. Er werd toen weliswaar humanitaire hulp geboden, maar die werd tijdens de genoemde overgangsperiode stopgezet zodat de wederopbouw en de ontwikkelingssamenwerking niet op gang kwamen. Coördinatie binnen de Commissie en overleg met de lidstaten en andere donors zijn van fundamenteel belang om de met de hervorming beoogde doeltreffendheid te garanderen.
Ten tweede moet het personeel dat zich met de humanitaire activiteiten bezighoudt, dringend worden uitgebreid. De omvang van het personeelsbestand staat immers in geen verhouding tot het belang van de activiteiten van ECHO.
In de derde plaats - en dit punt sluit nauw aan bij het vorige - moet het budget voor humanitaire hulp worden opgetrokken overeenkomstig het politiek belang en de reële doeleinden die wij nastreven. Hierbij kan overigens een fundamentele maatstaf worden gehandhaafd, namelijk het aantal mensenlevens. Vanuit dit perspectief zijn de begrotingsvoorstellen van de Commissie en de Raad mijlenver verwijderd van wat wij onder humanitaire behoeften verstaan.
Tot slot moet alles in het werk worden gesteld om de betrekkingen met de humanitaire actoren, en dan vooral met de NGO's, steeds verder te decentraliseren en te versoepelen. Er is hier reeds gewag gemaakt van een instrument voor operationele voorbereiding bij rampen, DIPECHO genaamd. Wij achten het van wezenlijk belang dat ingeval van humanitaire en natuurrampen of door menselijk toedoen veroorzaakte catastrofen gebruiksklare instrumenten tot onze beschikking staan. In die zin onderstrepen wij dan ook het belang van DIPECHO.
De socialistische fractie steunt de principes van de humanitaire hulpverlening alsmede de voortzetting van deze hulp in de toekomst onder de bovengenoemde voorwaarden. Wij zijn van oordeel dat wij op dit gebied geen louter symbolisch beleid mogen voeren. Integendeel, dit aspect moet samen met het ontwikkelingsbeleid het paradepaardje van de externe uitstraling van de Europese Unie worden.
De heer Renzo Imbeni heeft daarnet een bijzonder belangrijke opmerking gemaakt. Ik weet echter niet met zekerheid of de commissaris die heeft gehoord aangezien hij op dat moment in gesprek was. De rapporteur heeft gezegd dat een bewustmakingscampagne op touw moet worden gezet waarin wij duidelijk moeten maken wat humanitaire hulpverlening nu precies inhoudt, wat deze humanitaire hulpverlening voor ons, de Europese Unie, betekent. Hij heeft hieraan toegevoegd dat de kosten van deze campagne niet mogen worden gefinancierd uit de middelen voor humanitaire hulpverlening. Ik ben van oordeel dat dit punt, dat in een van de vanmiddag ingediende amendementen naar voren is geschoven, van fundamenteel belang is en al onze steun verdient.

Van den Bos
Wat is er belangrijker dan humanitaire noodhulp? Vele mensenlevens redden door snel en effectief op te treden, onmiddellijk beschikbaar stellen van geld en zorgen dat het goed besteed wordt, zonder politieke overwegingen, zonder bureaucratische rompslomp. Natuurlijk ligt daar een belangrijke taak voor de Europese Unie. Sterker nog, zij kan en moet op dit terrein een hoofdrol vervullen gezien haar meerwaarde ten opzichte van de individuele staten. ECHO moet het centrale coördinatieplatform worden voor alle lidstaten. Daartoe moet het zo toegerust worden dat het optimaal kan functioneren, want leven of dood, daar gaat het hier om, daarom is alleen het allerbeste goed genoeg.
Dit betekent een verruiming en verbetering van de personele capaciteit, decentralisatie van bevoegdheden, meetbare doelstellingen formuleren en een stelselmatige controle uitvoeren over de resultaten en blijven leren van gemaakte fouten, en vooral ook een betere coördinatie met de andere diensten van de Commissie en de lidstaten.
Om de noodzakelijke publieke steun voor noodhulp te mobiliseren is het goed om meer bekendheid te geven aan wat Europa doet en waarom. Meer openheid betekent bovendien een extra stimulans om aan de hoogste eisen te voldoen. Noodhulp, herstel en ontwikkeling verhouden zich tot elkaar als de kiem, de stengels, de bladeren van een plant; het ene komt op een natuurlijke wijze uit het andere voort. En voor de kiem ECHO betekent dit dat ze niet zelf het hele herstel ter hand moet nemen maar er wel alle voorbereidingen voor moet treffen. Voor de fases herstel en ontwikkeling moet de Commissie als de wiedeweerga haar eigen personeelsbestand op peil brengen en de procedures drastisch verminderen. Het is vanavond al vaker gezegd. Pas dan kan Europa van de nood een deugd maken.

Rod
Mijnheer de Voorzitter, overal ter wereld neemt de humanitaire hulpverlening toe ten koste van ontwikkelingshulp. Zelfs hier neemt het directoraat-generaal buitenlandse betrekkingen in toenemende mate zaken over die voorheen vielen onder de verantwoordelijkheid van het directoraat-generaal ontwikkelingssamenwerking. Aldus wordt getracht met humanitaire noodhulp de strubbelingen van het buitenlands beleid te verdoezelen.
Maar het gaat niet alleen om hulpverlening, het gaat ook om een eerlijker verdeling van de natuurlijke rijkdommen onder alle mensen op aarde. Humanitaire hulp kan daarin geen rol spelen en mag evenmin aangewend worden als morele rechtvaardiging voor een liberaal beleid dat de bevolking ter plekke meer kwaad dan goed doet. In het humanitaire beleid van de Europese Unie is van duurzame ontwikkeling nauwelijks sprake, komt de voorbereiding op dreigende natuurrampen slechts spaarzaam aan bod en wordt vrijwel niets gedaan aan conflictpreventie. Tal van regio' s in de wereld zouden gebaat zijn bij meer structurele kennisoverdracht inzake aardbevingen, overstromingen en conflictbeheersing. Maar in plaats daarvan komt de Europese Unie altijd met een reactie achteraf, als de ramp zich al voltrokken heeft.
Dit gebrek aan planning kenmerkt ook de hulpprogramma' s op het terrein van volksgezondheid en voeding. Zo wordt ook met genderfactoren nauwelijks rekening gehouden. Vaak ontbreekt ieder verband tussen het humanitair beleid en ontwikkelingshulp, terwijl zo' n verband toch van fundamenteel belang is. We moeten niet alleen de pijn verzachten in crisissituaties, maar ook de gevolgen van rampen zien te voorkomen, zoals de toename van de armoede. Wij zouden dan ook graag dwarsverbanden zien verschijnen tussen ECHO en het directoraat-generaal ontwikkelingssamenwerking. Die zouden tevens kunnen dienen om de samenwerking met andere internationaal opererende instellingen van humanitaire aard te stroomlijnen. Daarbij denk ik in de eerste plaats aan de zeer gebrekkige coördinatie tussen de hulpverleningsinstanties in de lidstaten zelf.
Voorts achten wij het van belang dat de overheadkosten niet meer dan 20% van het ECHO-budget bedragen en dat de betalingen sneller geëffectueerd worden. Zo wacht Venezuela bijvoorbeeld al sinds vorig jaar december op de toegezegde steun. Wij zijn globaal genomen dus wel tevreden over het humanitaire beleid van de Europese Unie en onderschrijven in grote lijnen ook het verslag van de heer Imbeni, maar we vinden wel dat in het beleid de dimensie van duurzame ontwikkeling nadrukkelijker naar voren moet komen.

Andrews
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik de heer Imbeni complimenteren met zijn voortreffelijke verslag. Hij heeft er een enorme hoeveelheid werk in gestoken.
Ik zou het specifiek willen hebben over de verlichting van de schuldenlast van de derde wereld. We moeten ons krachtiger inspannen om die verlichting een permanent karakter te geven. De jubileumcampagne van het jaar 2000 heeft de internationale aandacht op de schuldenproblematiek helpen vestigen. De campagne heeft wezenlijk bijgedragen tot een bijkomende schuldenverlichting, zowel multilateraal als van de kant van enkele grote bilaterale schuldeisers. De arme landen kampen met een schuldenlast die zij niet kunnen blijven dragen. Tegelijkertijd worden zij geconfronteerd met natuurrampen, hongersnood en de HIV-aidspandemie. De schuldaflossing bedraagt vaak meer dan de begroting voor gezondheidszorg en onderwijs, en dat terwijl er toch niets belangrijkers is voor een ontwikkelingsland dan onderwijs. Als mensen kunnen lezen en rekenen, vormen zij een gevaar voor de machthebbers van de slechtst bestuurde landen. De Wereldbank en het Internationaal Monetair Fonds hebben inzake schuldenverlichting een initiatief genomen tegenover de grote multilaterale kredietinstellingen. Zoals we allemaal weten moet er een veel duidelijker verband komen tussen schuldverlichting en armoedebestrijding. Er moeten onmiddellijk schuldverlichtingsprogramma' s voor de derde wereld komen.
Volgens een raming van het Gezamenlijk Aidsprogramma van de Verenigde Naties (UNAIDS) woont 95% van alle HIV-dragers in ontwikkelingslanden. De aidspandemie staat de vooruitgang en de ontwikkeling van deze landen in de weg. Wij moeten daar dringend iets aan doen.
De Oegandese president heeft een omvangrijk programma op touw gezet om de aidspandemie in eigen land aan te pakken. Dit is een fantastisch voorbeeld voor de andere landen in Afrika, en de politieke leiders van de Europese Unie komen in december in Nice bijeen om de hervorming van de Europese programma' s in dezen te bespreken.
Ik wil er bij de politieke leiders van de Europese Unie nogmaals op aandringen dat zij de wapenexport naar derdewereldlanden aan banden leggen. Het is toch moeilijk te geloven dat de wapenexport naar niet-lidstaten grotendeels aan regulering lijkt te ontsnappen, terwijl verder alle belangrijke economische sectoren worden gereguleerd en onderworpen aan wettelijke bepalingen. Dit is barbaars en hypocriet. De politieke leiders van de Europese Unie zouden de moed moeten opbrengen om het op te nemen tegen de grote wapenfabrikanten. Dat zou hun de steun opleveren van de Europese burger, want die verwacht meer slagvaardigheid op dit punt.

Dell' Alba
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega' s, ook ik schaar mij achter de dankbetuigingen en gelukwensen aan het adres van de heer Imbeni voor zijn uitstekende verslag. Ik ben het met hem eens dat ECHO een heel belangrijk instrument is voor humanitair optreden tijdens crises op deze wereldbol, en dat ook kan blijven. Dit optreden moet ook steeds zichtbaarder worden en een soort waarmerk worden van de activiteiten van de Europese Unie. Dat was trouwens in de afgelopen jaren ook al zo. Mag ik u eraan herinneren dat wij in de vorige Commissie een speciaal voor ECHO bevoegde commissaris hadden? Daarom is het noodzakelijk al de activiteiten nog eens onder de loep te nemen en na te gaan hoe men het imago van ECHO kan verbeteren. Dit is ook de belangrijkste taak waarvan het verslag van de heer Imbeni zich kwijt. Ik heb hierop twee zuiver technische amendementen ingediend, met name betreffende de kwestie van de zichtbaarheid. Mijns inziens moeten wij als Europese Unie de activiteiten van ECHO beter uit de verf doen komen en daarvoor eventueel middelen op ad hoc basis uittrekken. Niemand weet bijvoorbeeld dat de Europese Unie meer dan 50% van de begroting van het Hoge Commissariaat voor de vluchtelingen voor haar rekening neemt.
Daarom hoop ik dat de Commissie de suggesties van het Europees Parlement aandachtig bestudeert en rekening houdt met de opmerkingen in het verslag van de heer Imbeni over de noodzakelijke herstructurering. Laten wij ervoor zorgen dat ECHO steeds nuttiger en efficiënter wordt in zijn werk ten gunste van de meest benadeelde volkeren en landen.

Fernández Martín
U mag er zeker van zijn, commissaris Patten, dat dit verslag het Parlement na aan het hart ligt. Wij hebben in de Commissie ontwikkelingssamenwerking veel tijd besteed aan het beleid inzake humanitaire hulp en u weet dat u in dit opzicht steeds op onze steun kunt rekenen.
Ten eerste wil ik hier mijn dank uitspreken aan de ambtenaren van ECHO en aan het personeel van de NGO's. Zij zijn immers de eersten en vaak de enigen die belangeloos, in buitengewoon hachelijke omstandigheden en volledig aan hun lot overgelaten, de onmisbare humanitaire hulp verlenen.
Er zij hier vandaag aan herinnerd dat de offers die onze ontwikkelingshelpers hebben gebracht in Rwanda, Kosovo, Mozambique en Midden-Amerika, waarbij sommigen het zelfs met hun dood moesten bekopen, aanleiding hebben gegeven tot een van de meest lovenswaardige bladzijden uit de geschiedenis van de Europese Unie. De weinige tijd die mij nog rest, wil ik gebruiken om mijn steun aan het verslag-Imbeni uit te spreken. Ik zou daaruit met name de volgende punten willen onderstrepen.
Zoals hier reeds is gezegd, moet het zogenaamde dilemma van de "grijze zone" worden opgehelderd en moeten de procedures en in bepaalde gevallen ook de rechtsgrondslag en eenieders verantwoordelijkheid duidelijker worden omschreven. Zaak is dat het beheer van ECHO efficiënter wordt. Het probleem van de personele middelen en van de zichtbaarheid heb ik reeds aangehaald en ik heb tevens aangedrongen op de noodzaak de doelstellingen te verduidelijken. In bepaalde gevallen, bijvoorbeeld in Cuba - u weet dat ook, mijnheer de commissaris -, worden onder het mom van de humanitaire hulpverlening programma's ten uitvoer gelegd die helemaal niet in deze rubriek thuishoren. Het gaat hier meer dan eens om een verdekte vorm van "ideologische solidariteit" met het regime van Castro.
Met het oog op de toekomst moeten wij het beheer verbeteren, de samenwerking met onze partners versterken en een betere coördinatie met de acties van de lidstaten garanderen. Kortom, wij moeten de humanitaire acties van de Europese Unie inpassen in de algemene strategie van ons ontwikkelingsbeleid.

Patten
Mijnheer de Voorzitter, voor ik begin, wil ik zeggen dat ik volledig achter het buitengemeen constructieve verslag van de heer Imbeni sta. Het is een uitmuntend werkstuk, en mijn collega Nielson en ik zijn beiden bijzonder ingenomen met de argumenten die erin vervat zijn. Het doet ons veel plezier dat de mededeling van de Commissie over de evaluatie en toekomst van de humanitaire activiteiten van de Gemeenschap op zoveel instemming heeft kunnen rekenen. Al onze gelukwensen aan uw collega.
Humanitaire steun vormt een buitengewoon belangrijk facet van de externe identiteit van de Europese Unie, zoals meerdere leden hebben opgemerkt. Ik ben de eerste om toe te geven dat ons optreden op heel wat punten beter kan. Maar we moeten ook oog hebben voor de enorme hoeveelheid goede dingen die we met onze steun dag in dag uit in de hele wereld bereiken, vaak in bijzonder moeilijke omstandigheden. Er mag dan veel misgaan - en het is natuurlijk onze plicht om daar iets aan te doen - maar ik heb alle lof voor wat er allemaal tot stand gebracht wordt dankzij de hulp van de Europese Unie en de gulle steun van de Europese belastingbetaler. Wij zijn de grootste verleners van humanitaire hulp in de wereld, en het is belangrijk dat we onszelf daar af en toe aan herinneren.
Wij hebben alle waardering voor de steun die het Parlement ons geeft voor de hervormingen die wij willen doorvoeren. Veel van de maatregelen die de leden van dit Parlement van ons verlangen, komen overeen met wat we toch al van plan waren. Maar hoezeer iedereen ook wil dat er meer gebeurt, we moeten door het nijpende personeelstekort in de eerste plaats zorgen dat we datgene in orde krijgen waar we al mee bezig waren. De Commissie heeft daarom besloten het Bureau voor humanitaire hulp van de Europese Gemeenschap (ECHO) gerichter te laten optreden aan de hand van een definitie van de term "humanitair" die in mijn ogen ruimhartig en flexibel is, maar niet rekbaar tot in het oneindige. Het lijkt ons verkeerd om ECHO te bedelven onder een steeds maar groeiende berg taken, alleen maar omdat dat administratief gezien makkelijker uitkomt.
Zowel commissaris Nielson als ikzelf willen landen en volkeren in noodsituaties te hulp schieten. Maar we willen hen ook uit die noodsituaties helpen, zodat zij zo snel mogelijk weer op eigen benen kunnen staan. Hiervoor willen wij met zogenaamde landenstrategieën gaan werken, waarin wij noodhulp, ontwikkelingssteun en andere vormen van hulp samenbrengen zodra dat maar enigszins mogelijk is. In mijn ogen is dat de beste manier om steun te bieden en het geld van de belastingbetaler verstandig te besteden.
Graag wil ik nog toevoegen dat we niet van plan zijn ECHO in een operationele dienst te veranderen voor de hele hulpverleningsketen, van het opzetten van rampenplannen tot aan de distributie ter plekke. Daar ligt de kracht van ECHO niet en die heeft daar ook nooit gelegen. Met zo' n aanpak zouden we geen effect sorteren en zouden we de vele voordelen missen die de huidige manier van werken met partners biedt. Door met partners te werken, kan ECHO snel geld vrijmaken voor de mensen die het het hardst nodig hebben, en wordt het maatschappelijk middenveld van het begin af aan bij de hulpoperaties betrokken. Deze aanpak heeft keer op keer zijn waarde bewezen.
We zullen onze partners blijven selecteren op basis van efficiency en beschikbaarheid. Daarbij houden we uiteraard rekening met ieders sterke punten en mogelijkheden. De niet-gouvernementele organisaties vormen een bijzonder belangrijk kanaal, maar ook de Verenigde Naties en het Rode Kruis zijn gewaardeerde partners. Dankzij deze gemengde manier van werken met partnerschappen op basis van concrete behoeften, kunnen we gerichte boodschappen uitsturen naar de diverse politieke fora.
De heer Imbeni heeft het gehad over herkenbaarheid, een belangrijk punt. Herkenbaarheid is inderdaad belangrijk. We willen dat de Europese kiezer en belastingbetaler weet wat er met zijn geld en in zijn naam gedaan wordt. Om de mate van bekendheid van ECHO in de lidstaten te meten, hebben wij een zogenaamde Eurobarometer-enquête gepland. Op basis van de resultaten - die we uiteraard met de heer Imbeni en anderen zullen bespreken - kunnen we dan bepalen hoe we die bekendheid het best kunnen vergroten.
De humanitaire hulp die we verstrekken zal ook in de toekomst worden beheerst door de beginselen van onpartijdigheid en gelijke behandeling zoals die zijn vastgelegd in onze verordening en erkend door humanitaire organisaties in de hele wereld. Het maakt deel uit van onze externe identiteit, het toont dat Europa eensgezind internationaal kan optreden en een wezenlijke bijdrage kan leveren waar dat nodig is. De Europese Unie is zoals gezegd de grootste bron van humanitaire financiële steun ter wereld, en wij hebben de plicht ook de beste te zijn op het vlak van uitvoering. Dat is het ondubbelzinnige en ambitieuze doel dat wij ons stellen.
Tot besluit wil ik graag nog een kanttekening plaatsen. Ik ben geen volledige nieuwkomer in dit soort zaken. Meer dan tien jaar geleden was ik minister van Ontwikkelingssamenwerking in het land dat ik het beste ken, zoals we leren te zeggen, en was in die hoedanigheid onder meer verantwoordelijk voor humanitaire hulp. Wat mij op internationaal vlak nog het meest heeft ontmoedigd, is het feit dat ons vermogen om humanitaire hulp snel ter plaatse te krijgen - ondanks de vaak onmogelijke omstandigheden - in de praktijk veel sneller is toegenomen dan ons vermogen de noodzaak van die humanitaire hulp weg te nemen. Dit roept ernstige vragen op, op politiek en ecologisch terrein, over zaken als humanitaire interventie, vragen die het debat over het buitenlands beleid de komende jaren zullen gaan domineren. Ondertussen moeten we wat we doen zo doeltreffend mogelijk zien te doen. Het verslag van de heer Imbeni levert daartoe een wezenlijke bijdrage.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.30 uur plaats.
(De vergadering wordt om 21.15 uur gesloten)

