Posiedzenie ministrów pracy i zatrudnienia państw G-20 (Waszyngton, 20-21 kwietnia) (debata)
Przewodnicząca
Kolejnym punktem porządku dziennego jest oświadczenie Komisji w sprawie posiedzenia ministrów pracy i zatrudnienia państw G-20 (Waszyngton, 20-21 kwietnia).
László Andor
komisarz. - Pani przewodnicząca! Najnowsze przewidywania MOP i OECD wskazują, że stopy bezrobocia w krajach uprzemysłowionych w dalszym ciągu rosną i najwyższy poziom osiągną dopiero w 2011 roku.
Z kolei ponad 200 milionów pracowników w krajach rozwijających się i wschodzących stoi w obliczu ryzyka zepchnięcia w skrajną nędzę. Oznaczałoby to liczbę prawie 1,5 miliarda biednych pracujących w skali całego świata. Liczby te mówią same za siebie. W istocie rzeczy obecny kryzys uwidocznił najbardziej dotkliwe słabości naszej globalnej gospodarki, w której występuje coraz więcej wzajemnych powiązań. Panuje obecnie wyraźny konsensus co do potrzeby podjęcia globalnych działań mających na celu rozwiązanie globalnych problemów.
W ubiegłym roku w Pittsburgu przywódcy państw G-20 zapewniali, że wraz z powrotem wzrostu powrócą miejsca pracy. W związku z tym przywódcy G-20 uzgodnili tworzenie zorientowanych na zatrudnienie ram dla przyszłego wzrostu gospodarczego.
Wszystko to przyjmowane jest z zadowoleniem. Komisja udziela pełnego poparcia dla wszelkich ram działania, w których istotą ożywienia są dobrej jakości miejsca pracy oraz pomoc ludziom w powrocie do pracy w skali całego świata. Podejście to stanowi odzwierciedlenie niezaprzeczalnej rzeczywistości stanowiącej, że zatrudnienie stanowi kwestię zasadniczą w obecnym kryzysie gospodarczym oraz że ożywienie bez miejsc pracy nie wchodzi w grę.
W Pittsburgu przywódcy zwrócili się do Sekretarza ds. Pracy administracji USA o zwołanie posiedzenia ministrów pracy i zatrudnienia państw G-20. Zadaniem ich będzie dokonanie oceny globalnej sytuacji w zakresie zatrudnienia oraz omówienie wpływu reakcji politycznych na kryzys, jak również ewentualna konieczność podjęcia dalszych działań. Ponadto ministrowie mają rozważyć politykę średnioterminową dotyczącą zatrudnienia i rozwijania umiejętności, programy ochrony socjalnej oraz najlepsze praktyki służące zapewnieniu tego, aby pracownicy mogli skorzystać z postępów nauki i techniki. To bezprecedensowe posiedzenie odbędzie się w Waszyngtonie w dniach 20 i 21 kwietnia. Wezmą w nim także udział Komisja oraz prezydencja hiszpańska.
Komisja współpracuje ściśle z MOP w kwestii przygotowania do tego posiedzenia, które będzie dla nas w szczególności sposobnością promowania w imieniu Unii Europejskiej godnej pracy. Zastosowanie uznawanych w skali międzynarodowej podstawowych standardów pracy MOP oraz podejmowanie wysiłków na rzecz realizacji celu, jakim jest podstawowe bezpieczeństwo socjalne mają tu zasadnicze znaczenie. Ponadto, mandat państw G-20 obejmuje wypracowanie przez MOP oraz inne organizacje międzynarodowe średnioterminowej globalnej strategii szkoleniowej.
Komisja wnosi istotny przyczynek w te wysiłki w ramach inicjatywy "Nowe umiejętności w nowych miejscach pracy”. Jest to część sztandarowej inicjatywy "Europa 2020” w zakresie planu działań na rzecz nowych umiejętności i nowych miejsc pracy. Kluczowym wyzwaniem jest to, aby iść naprzód ze strategią zmierzającą do przekwalifikowania i podnoszenia umiejętności globalnej siły roboczej, sprzyjania przechodzeniu z jednego miejsca pracy na inne i od edukacji do zatrudnienia, w odniesieniu do ludzi młodych.
Zaangażowanie partnerów społecznych może przynieść wielką wartość dodaną. Wszyscy wiemy, jak skuteczny może być Europejski Dialog Społeczny, gdy przychodzi do ulepszania koncepcji różnych środków w dziedzinie zatrudnienia. Komisja jest gotowa podzielić się tym doświadczeniem z międzynarodowymi partnerami Unii Europejskiej. Komisja będzie na bieżąco informowała Parlament o postępach czynionych podczas posiedzenia w Waszyngtonie.
Posiedzenie ministrów pracy państw G-20 będzie dla nas sposobnością wypracowania nowych środków, które będą kształtowały ramy polityczne po kryzysie. Te nowe środki i działania polityczne mogą przyczynić się do wyważonego wychodzenia z kryzysu dzięki uczynieniu z miejsc pracy istoty ożywienia i mogą one umożliwić pokonywanie skutków kryzysu. Celem jest przekazanie niezbędnych danych oraz wskazanie kierunku pracom na szczytach przywódców państw G-20 w Kanadzie i Korei, które będą miały miejsce w późniejszym czasie w tym roku.
Elisabeth Morin-Chartier
Pani przewodnicząca, panie komisarzu, panie i panowie! W kontekście aktualnego kryzysu gospodarczego i finansowego ten szczyt państw G-20 zmusza nas do stwierdzenia, że pierwszym celem, jaki musimy osiągnąć, jest wyposażenie pracowników w większy potencjał w zakresie zatrudnienia.
Jest to niezbędne, ponieważ nie ma integracji społecznej bez integracji poprzez miejsce pracy. Dlatego dziś, kiedy przygotowujemy się do szczytu G-20, jedynym hasłem i jedynym celem, który możemy podzielać, jest zwalczanie bezrobocia.
Jak pan właśnie powiedział, panie komisarzu, bezrobocie wzrosło znacząco w Unii Europejskiej i na świecie, ale jest dosyć oczywiste, że nierówności stają się coraz większe oraz że narastają one jeszcze bardziej gwałtownie pośród ludzi młodych, pracowników tymczasowych, migrantów i kobiet.
A zatem, kiedy widzimy dziś, że 21,4 % ludzi młodych jest bez pracy, w porównaniu z 14,7 % - co już stanowi znaczący procent - którzy byli bezrobotni dwa lata temu, tempo tego przyrostu jest bardzo niepokojące.
Dlatego musimy budować razem, w Europie i globalnie - ponieważ reakcja może być tylko globalna - strategie konwergencji i integracji, w których wyraźnie uzna się fakt, że dynamiczna polityka społeczna i polityka spójności stanowią podstawę rozwoju naszego społeczeństwa.
Pragnę także przypomnieć o Globalnym pakcie na rzecz zatrudnienia Światowej Organizacji Handlu, w którym proponuje się odpowiednią liczbę strategicznych opcji mających umożliwić nam wyjście z kryzysu.
Gdzie jesteśmy, jeśli chodzi o wniosek Komisji Europejskiej, aby oprzeć ramy nowej strategii po 2010 roku na społecznej gospodarce rynkowej, integracji i przejrzystości?
Mam nadzieję, że nasi europejscy ministrowie pracy i zatrudnienia nie zapomną podczas tego szczytu, że muszą wytłumaczyć się ze wzrostu bezrobocia wobec wszystkich tych milionów ludzi, którzy, jeden po drugim, tracili pracę w ostatnich miesiącach.
Panie komisarzu Andor, Unia Europejska oczekuje zatem od pana takiego działania, które pozwoli uspokoić naszych współobywateli i umożliwi im powrót do pracy.
Alejandro Cercas
Pani przewodnicząca, panie komisarzu, panie i panowie! Ja także bardzo się cieszę, że mamy możliwość odbyć tę debatę dziś po południu, przygotowując się do szczytu, który pozwoli się wam wszystkim spotkać w Waszyngtonie 20 i 21 kwietnia.
Spotkanie, które odbywamy dziś, zawdzięczamy w dużej mierze przewodniczącej Komisji Zatrudnienia, pani Berès. Zrządzenie losu uniemożliwiło jej obecność tutaj w dniu dzisiejszym.
Będę mówił w imieniu nas obojga. Będę mówił w jej języku, francuskim, korzystając z notatek, które przygotowała, ponieważ jestem pewien, że z zainteresowaniem wysłuchają państwo jej własnych słów:
(FR) Dlatego też, panie komisarzu, w chwili, gdy stopa bezrobocia w Europie przekracza poziom 10 %, kiedy na świecie jest ponad półtora miliarda biednych pracowników, i kiedy kryzys dotyka kolejne 200 milionów niezamożnych pracujących, czas, aby przywódcy skoncentrowali się na społecznych następstwach kryzysu i uczynili priorytetem zatrudnienie.
Wyrażamy uznanie dla prac przygotowawczych, które zostały wykonane w ścisłej współpracy oraz w duchu dialogu z partnerami społecznymi.
Zaletą posiedzenia, do którego dążyli szefowie państw lub rządów zgromadzeni w Pittsburgu, jest to, że pogodzono na nim wreszcie kwestie makroekonomiczne z wymiarem społecznym. W celu uniknięcia powtórzenia błędów, które doprowadziły do kryzysu, musimy bezwzględnie zadbać o to, aby kryzys ten nie pogłębił jeszcze nierówności społecznych w naszych krajach, pomiędzy państwami członkowskimi UE oraz na poziomie międzynarodowym.
Musimy zadbać o to, aby pośpieszna strategia położenia kresu obecnemu kryzysowi nie spowodowała demontażu naszego modelu socjalnego, jako że początek tego kryzysu - który trwa już trzy lata - ma charakter rzeczywiście i prawdziwie socjalny. Nie wystarczy regulować produkty finansowe; musimy dotrzeć do istoty niewłaściwego postępowania.
Obawiamy się, niestety, że pomimo licznych sprawozdań organizacji takich, jak Międzynarodowa Organizacja Pracy (MOP) i Organizacja Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD), w których podkreśla się pogłębianie nierówności społecznych, w dalszym ciągu brak jest woli politycznej w wymiarze społecznym. Dowodem na to jest bardzo słaba widoczność zagadnień społecznych, o których nawet się nie wspomina na oficjalnej stronie internetowej G-20. Podobnie, ostatnia decyzja Rady ECOFIN, aby zaniechać wyjątkowych środków wsparcia zatrudnienia mających na celu szybkie odbudowanie finansów publicznych, jest nie do przyjęcia.
Między ministrami finansów a ministrami pracy i spraw społecznych toczy się niebezpieczna gra.
Panie komisarzu! Liczymy na to, że pan i prezydencja hiszpańska sprzeciwicie się temu krótkoterminowemu podejściu, a zagadnienia socjalne uczynicie istotą działań europejskich i międzynarodowych.
Marian Harkin
w imieniu grupy ALDE. - Pani przewodnicząca! Sprawą zdecydowanie podstawową jest, aby ministrowie zatrudnienia i pracy państw G-20 uczynili dobrej jakości miejsca pracy istotą swoich planów ożywienia gospodarczego.
Przed wieloma pracownikami - jak pan wie, panie komisarzu - rysuje się ponury obraz sytuacji, w której bezrobocie rośnie, godziny pracy ulegają zmniejszeniu, następują znaczące obniżki wynagrodzeń, są biedni pracujący, o których pan wspominał, a możliwości szkoleń są niewystarczające lub w ogóle nie istnieją. Jednocześnie pracownicy widzą, że banki są zasilane kapitałem, podczas gdy małe i średnie przedsiębiorstwa - siły sprawcze wzrostu gospodarczego - są pozbawiane funduszy, a miejsc pracy ubywa.
Dyscyplina fiskalna i redukcja wydatków nie mogą zastępować planu zachęcania do tworzenia miejsc pracy, co jednak ma miejsce w wielu krajach, w tym w moim kraju, Irlandii. Komisja chwali naszą dyscyplinę fiskalną, ale lawinowo tracimy miejsca pracy. Nasze księgi są bilansowane, ale cenę za to płacą nasi pracownicy. Ministrowie państw G-20 muszą podjąć stanowcze zobowiązanie, że będą wspierali godną pracę, a wzrost miejsc pracy uczynią priorytetem, jednocześnie z działaniami na rzecz zapewnienia dochodów minimum, ochrony socjalnej i szkolenia lub przekwalifikowania dla tych, którzy pracy nie mają.
Wreszcie, zgadzam się z panem, że muszą się oni zobowiązać do realizacji polityki zgodnej z podstawowymi zasadami i prawami MOP i nie mogą dopuścić do tego, aby obecny kryzys gospodarczy został wykorzystany jako wymówka do osłabienia lub lekceważenia standardów pracy uznanych w skali międzynarodowej.
Ilda Figueiredo
Najwyższy czas, aby przywódcy Unii Europejskiej uznali rolę, którą także oni odegrali w poważnym kryzysie społecznym, który przetacza się przez całą Europę i świat. Jest to następstwo kryzysu finansowego i gospodarczego, do którego się przyczynili poprzez deregulację rynków finansowych i handlowych oraz forsowanie porozumień o wolnym handlu z krajami trzecimi, nie bacząc na interesy pracowników ani ogółu społeczeństwa.
Wzrost bezrobocia i wątpliwej nisko płatnej pracy zwiększa ubóstwo oraz jest bezpośrednim następstwem polityki neoliberalnej oraz kryzysu kapitalizmu. Międzynarodowa Organizacja Pracy (MOP) oraz Organizacja Współpracy Gospodarczej i Rozwoju uważają, iż bezrobocie nie osiągnęło jeszcze szczytu w krajach uprzemysłowionych, oraz że wkrótce ponad 200 milionów pracowników może znaleźć się w skrajnej nędzy. Oznacza to, że liczba biednych pracowników może sięgnąć 1,5 miliardów, przy czym najbardziej dotknie to kobiet i ludzi młodych.
Czas, aby położyć kres regresowi praw socjalnych i pracowniczych, który obecnie obserwujemy. Dobrej jakościowi miejsca pracy dające prawa muszą stać się priorytetem i muszą być zgodne co najmniej z konwencjami MOP. Bez tworzenia nowych miejsc pracy dających prawa nie uda się wyjść z tego kryzysu.
Kinga Göncz
(HU) Myślę, że wszyscy się cieszymy, iż ministrowie zatrudnienia i spraw społecznych spotykają się teraz na posiedzeniu państw G-20, oraz że stali się oni równi rangą z ministrami finansów, co dotąd nie miało miejsca. Wydaje się, że trzeba było kryzysu gospodarczego, aby można było mówić o globalnych działaniach gospodarczych, nie tylko w odniesieniu do gospodarki i finansów, ale także zagadnień społecznych i kwestii zatrudnienia. Jest to szczególnie ważne teraz, kiedy wydaje się, że presja ekonomiczna kryzysu się zmniejsza, podczas gdy bezrobocie i ubóstwo w dalszym ciągu rosną. Wiemy, że będzie to miało długofalowe następstwa tak społeczne, jak i polityczne. Na świecie idzie to ramię w ramię z ekstremizmem, co stanowi także długofalowe zagrożenie.
Ważne jest, aby ministrowie zatrudnienia i spraw społecznych wypracowali polityki sektorowe, które mogą zaradzić sytuacji w zakresie zatrudnienia i zmniejszyć ubóstwo. Pragnę podać konkretny przykład, o którym wspomniano na szczycie G-20, czyli instrument mikrofinansowania, który nie tylko zwiększa spójność społeczną, ale także samowystarczalność i także z tego powodu może być istotny. Szkoda jednakże, iż Parlament nie może przyjąć stanowiska i przedstawić go na posiedzeniu państw G-20, ale może jedynie przesyłać komunikaty ustne. Uważam jednak, że i tak jest to więcej niż cokolwiek, co robiliśmy w przeszłości.
Elizabeth Lynne
Pani przewodnicząca! Jak wszyscy tutaj mówimy, kryzys finansowy bardzo mocno dotyka zwykłych ludzi.
Dlatego też musimy zadbać o to, aby - jak to właśnie powiedziano - posiedzenie ministrów zatrudnienia państw G-20, które zwołano po raz pierwszy, przyniosło pozytywne rezultaty. Mam nadzieję, że te pozytywne efekty rzeczywiście uda się uzyskać. Cieszę się, że nie będziemy się koncentrowali jedynie na sektorze finansowym, ale spojrzymy także na oddziaływanie społeczne tych kwestii na ludzi.
Wiemy, że w wielu krajach na świecie bezrobocie osiąga rekordowy poziom. Musimy zastanowić się nad rzeczywistymi sposobami zapewnienia ludziom pracy - rzeczywistych stanowisk. Programy szkoleniowe, na przykład, muszą być odpowiednie do tego, aby wychodzić naprzeciw aktualnym potrzebom. Powinniśmy starać się zapoznawać z najlepszymi praktykami stosowanymi w krajach, które już wprowadziły różne działania, i starać się je upowszechniać w innych krajach, próbować pomagać tym, którzy są najbardziej marginalizowani w społeczeństwie. W tych innych krajach pracę już wykonano, a więc dlaczego nie uczymy się od nich?
Musimy zadbać o to, aby podstawowe konwencje MOP zostały faktycznie wprowadzone w życie. Musimy zapewnić faktyczne wdrożenie Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych. Musimy zadbać o to, aby ci, którzy nie są chronieni w tej chwili, byli chronieni w przyszłości.
Thomas Händel
(DE) Pani przewodnicząca, panie komisarzu, panie i panowie! Szczyt państw G-20 w Pittsburgu stanowi dobry model. Zażądano planów ożywienia gospodarczego w celu promowania godnej pracy, co przyczyni się na bezpieczeństwa i tworzenia miejsc pracy, a priorytetem uczyniono wzrost zatrudnienia.
A zatem wzywam ministrów pracy państw europejskich do tego, aby naciskali na państwa G-20, po pierwsze, by nie wycofywały się one ze swoich pakietów ożywienia gospodarczego, ale by starały się mocniej i w większym zakresie tworzyć miejsca pracy; po drugie, by zapewniały finansowo bezpieczną pracę na krótki czas zapobiegając tym samym utracie miejsc pracy; po trzecie, by promowały inwestycje publiczne na rzecz tworzenia miejsc pracy i zrównoważonego ekologicznego wzrostu oraz, po czwarte, by wzmacniały i rozszerzały środki zabezpieczenia socjalnego umożliwiając do nich dostęp. Zabezpieczy to także siłę nabywczą w obrębie rynku wewnętrznego, jak również zatrudnienie, oraz pomoże zwalczać ubóstwo. Współpraca z partnerami społecznymi jest wyraźnie bardzo ważna dla europejskich ministrów pracy, jako że służy wzmocnieniu dialogu społecznego w większym nawet stopniu niż pragnie tego pan komisarz.
Sylvana Rapti
(EL) Pani przewodnicząca, Komisjo! W Waszyngtonie 20 kwietnia nastąpi premiera: po raz pierwszy ministrowie zatrudnienia dwudziestu najbogatszych obszarów na świecie mają obradować na konferencji. Głos Europy musi być tam słyszany głośno i donośnie. Na przestrzeni nadchodzących trzech lat grozi nam w Europie utrata czterech i pół miliona miejsc pracy, a to będzie miało wpływ na wzrost, zaszkodzi spójności społecznej i wywoła społeczne niepokoje.
Tworzenie miejsc pracy musi być dla Europy priorytetem. Trzeba pilnie ustalić realistyczne, mierzalne cele, zarówno długoterminowe jak i doraźne. Pilną sprawą jest zabezpieczenie godnej pracy dla obywateli Europy. Pilna jest także potrzeba zabezpieczenia prawa do zatrudnienia i emerytur dla pracowników.
Zapominamy nieomalże o tym, co oczywiste: że praca jest dźwignią wzrostu. Myślę, że musimy wreszcie zrozumieć, że nie sposób jest mówić o polityce gospodarczej nie mając nieustannie na uwadze parametru zatrudnienia.
Na zakończenie pragnę powiedzieć, że zamiast mówić o Radzie Ministrów ds. Zatrudnienia, będziemy mówili o Radzie Ministrów ds. Bezrobocia.
Patrick Le Hyaric
(FR) Pani przewodnicząca! W moim przekonaniu nie będzie trwałego rozwiązania kwestii bezrobocia i niedostatecznego poziomu zatrudnienia jeżeli nie odwrócimy obecnego podejścia, zgodnie z którym kapitał stawia się na wyższym miejscu niż pracę i jeżeli nie wprowadzimy nowej formy dystrybucji bogactwa, w tym podwyżek wynagrodzenia, poziomów ochrony socjalnej oraz minimalnych świadczeń. Oto, co stworzy warunki trwałego ożywienia zapewniającego obfitość miejsc pracy. Postęp społeczny jest warunkiem niezbędnym zakończenia kryzysu gospodarczego, a nie odwrotnie.
Szczyt G-20 powinien stanowić zachętę do tego, aby mobilizować międzynarodowy sektor bankowy w kierunku selektywnego kredytowania, które sprzyjałoby zatrudnieniu, inwestycjom w miejsca pracy oraz promowałoby rozwój nowej, przyjaznej dla środowiska gospodarki.
Jednocześnie, spekulacyjne przepływy kapitału powinny zostać opodatkowane, aby można było je przekierować na walkę z ubóstwem.
Proponuję rozważenie i wypróbowanie systemu zabezpieczenia społecznego zawodowego i związanego ze szkoleniem dotyczącym miejsc pracy dla przyszłości, przy jednoczesnym rozwijaniu publicznych prac badawczych, które mają podstawowe znaczenie dla nowej, trwałej i zrównoważonej gospodarki.
Silvia-Adriana Ţicău
(RO) Przywódcy G-20 ustalili w Pittsburgu we wrześniu 2009 roku, że głównym priorytetem w planach ożywienia gospodarczego musi być zachowanie istniejących miejsc pracy oraz tworzenie nowych.
Pomimo prognoz Międzynarodowego Funduszu Walutowego przewidujących 3 % wzrost gospodarczy, prognozy OECD i MOP wskazują, że stopa bezrobocia będzie rosła szybko aż do pierwszej połowy 2011 roku.
Kryzys gospodarczy i finansowy mocno uderzył w firmy europejskie, nie mówiąc już, pośrednio, o budżetach państw członkowskich.
Ministrowie pracy i opieki społecznej państw G-20 powinni zwrócić się o to, aby wsparcie udzielone firmom znajdującym się w trudnej sytuacji spowodowanej kryzysem gospodarczym zostało przedłużone do czasu, kiedy stopa bezrobocia ponownie zacznie spadać.
Uważam ponadto, że ministrowi ci muszą znaleźć środki na wsparcie zarówno urzędników służby cywilnej jak i pracowników opłacanych ze środków publicznych, takich jak nauczyciele i lekarze tracący pracę w wyniku cięć w budżetach przeznaczonych na finansowanie instytucji publicznych.
Zigmantas Balčytis
(LT) Musimy z zadowoleniem przyjąć fakt, że po raz pierwszy ministrowie pracy i zatrudnienia spotykają się na szczycie państw G-20. Na szczycie państw G-20 w Pittsburgu w 2009 roku przywódcy zgodzili się, że w krajowych planach ożywienia nacisk należy kłaść na utrzymanie i tworzenie miejsc pracy. Jednakże od czasu tego szczytu sytuacja uległa pogorszeniu, zarówno w Unii Europejskiej, jak i w skali globalnej. W niektórych państwach członkowskich liczba bezrobotnych, która rośnie każdego dnia, osiągnęła poziom krytyczny, a rządowe plany zarządzania kryzysowego w niektórych państwach tylko pogarszają sytuację ludzi, ponieważ następują obniżki emerytur i innych ważnych gwarancji socjalnych. Na masową skalę zamykane są małe i średnie przedsiębiorstwa. Sądzę, że podczas szczytu państw G-20 główny nacisk powinien zostać położony na porozumienie w sprawie konkretnych środków służących stabilizacji poziomu bezrobocia, ponieważ rozczarowanie i strach ludzi nie będzie się przyczyniał do szybkiego odrodzenia gospodarczego naszych krajów.
Vilija Blinkevičiūt
(LT) Przede wszystkim z zadowoleniem przyjmuje fakt, że po raz pierwszy na szczycie G-20 spotkają się ministrowie pracy i zatrudnienia najpotężniejszych państw świata, aby omawiać najistotniejsze problemy, innymi słowy, w jaki sposób pokonać bezrobocie i zwiększać zatrudnienie. Spotkanie to zresztą będzie miało miejsce w bardzo trudnych warunkach, ponieważ w samej tylko Unii Europejskiej bez pracy pozostaje około 5,5 miliona młodych ludzi. Liczba długoterminowych bezrobotnych także ciągle rośnie. W tym tygodniu w moim kraju, na Litwie, zarejestrowano 300 tysięcy bezrobotnych. Nie doświadczyliśmy takiej sytuacji dotąd w ciągu dwudziestu lat, od czasu, kiedy mój kraj stał się niepodległy. Ważne jest wobec tego, aby ministrowie najpotężniejszych krajów, kiedy się już spotkają, ustalili konkretne środki, które należy podjąć, aby ludzie w krajach UE nie tylko mieli jakąkolwiek pracę, ale pracę odpowiednią, dobrej jakości, godnie opłacaną, z której można się utrzymać a nie żyć w ubóstwie.
László Andor
komisarz. - Panie przewodniczący! Cieszę się, że ta dyskusja na temat posiedzenia ministrów pracy i zatrudnienia w Waszyngtonie odbyła się dziś, ponieważ nie będzie to jedyny szczyt, na którym słychać będzie głos posłów do Parlamentu w takiej ważnej kwestii. Zbliża się kolejny szczyt, na którym także powinno być słyszane to, co dziś pan powiedział; mam na myśli jutrzejszy szczyt w Brukseli, który był okazją do wsparcia agendy "Europa 2020”, w tym silnego filaru integracyjnego oraz sztandarowych inicjatyw mających na celu stymulowanie zatrudnienia i zmniejszenia ubóstwa z uwzględnieniem istotnych celów zawartych w tej strategii.
Należy zdać sobie sprawę z powagi kryzysu, w obliczu którego stanęła światowa gospodarka na przestrzeni ostatnich dwóch lat, przy czym chodzi tu nie tylko o pogarszające się statystyki. Zgadzam się w pełni z panią Göncz, że musimy także zdać sobie sprawę z ryzyka politycznego - ryzyka, jakie kryzys ten stanowi dla cywilizacji europejskiej.
I mam nadzieję, że przywódcy, którzy spotykają się jutro, zrozumieją to i wyciągną odpowiedzialne wnioski z tej sytuacji. Bez tego bardzo trudno byłoby reprezentować wartości europejskie na całym świecie; bardzo trudno byłoby w sposób wiarygodny reprezentować zaangażowanie w rozwiązywanie kwestii bezrobocia i ubóstwa w kontekście szczytu państw G-20.
Spotkanie ministrów pracy w związku ze szczytem państw jest poważnym krokiem naprzód G-20. Zobaczymy jeszcze, czy jesteśmy na tyle wyemancypowani, aby włączyć ministrów finansów, ale bardzo ważne jest, że krok ten został uczyniony oraz że jest szansa na wymianę doświadczeń i poglądów.
Prawdą jest, że kwestię kryzysu finansowego podjęły jako pierwsze rządy, a potęga fiskalna państwa została skierowana na stabilizację sektorów bankowych. Banki zostały dokapitalizowane, a priorytetem była stabilizacja finansowa.
Obecnie priorytetem musimy uczynić tworzenie miejsc pracy. Priorytetem stać się musi strategia wychodzenia z kryzysu, która nie będzie ze szkodą dla istniejących miejsc pracy i nie podważy potencjału inwestowania. Dlatego musimy w pierwszej kolejności podjąć decyzję o stworzeniu porządku finansowego, odbudowaniu stabilności oraz wyeliminowaniu presji na rządy państw członkowskich, tak aby nie dokonywały nieracjonalnych cięć, które wpływają na sektor socjalny i zatrudnienie.
Zgadzam się w pełni, że MOP jest kamieniem węgielnym w zakresie tworzenia standardów MOP, a powoływanie się na nie w międzynarodowej dyskusji ma kluczowe znaczenie. Jest to dobry standard dla nas przy czynieniu postępów w zakresie zatrudnienia i relacji społecznych.
Kontekst szczytu państw G-20 to wspaniała sposobność, aby nawiązać do dyskusji toczących się na świecie wokół nas i wiąże to nas nie tylko z dyskusjami na temat stosunków pracy, ale także regulacji finansowych oraz kwestii takich, jak podatek od transakcji, które są bardziej odważnie omawiane w innych zakątkach świata, a niekiedy zasługują na większą uwagę w obrębie Unii Europejskiej.
Tak więc wdzięczny jestem za uwagi, które usłyszałem oraz przesłania, które mogę przekazać innym partnerom w grupie G-20.
Przewodniczący
Zamykam debatę.
Oświadczenia pisemne (art. 149 Regulaminu)
Ádám Kósa  
na piśmie. - (HU) W moim przekonaniu, zasadniczą sprawą jest uznanie, że dzisiejsi decydenci nie dotrzymują tempa zmianom zachodzącym w świecie, gospodarce i technologii: wkrótce nawet przedsiębiorstwo energetyczne będzie mogło planować z większym wyprzedzeniem niż międzynarodowi gracze finansowi. Niestety, nieuznawanie tej rzeczywistości jest ewidentne w aktualnej strategii "UE 2020”. Unia Europejska powinna patrzeć dalej naprzód i powinna także być gotowa do poświęceń w interesie bardziej zrównoważonego społeczeństwa. Musimy się coraz bardziej koncentrować na infrastrukturze i tworzeniu miejsc pracy zamiast na rosnącej konsumpcji opartej na imporcie. Bezwarunkowo wolny handel w sposób haniebny odbiera miejsca pracy, rujnuje środowisko, zagraża zdrowiu konsumentów i zwiększa bariery dostępu, jedynie w celu zagwarantowania ceny produktu lub usługi. Nie możemy wracać do skrajności czasów niepohamowanego kapitalizmu - świata Oliverów Twistów! W przeciwnym razie, strategia "UE 2020”, tak samo jak strategia lizbońska, zakończy się niepowodzeniem.
