Europejska polityka przestrzenii kosmicznej: Europa i przestrzeń kosmiczna (debata) 
Przewodniczący
Następnym punktem posiedzenia jest wspólna debata nad:
pytaniem ustnym (B6-0482/2008) skierowanym do Rady przez posła Pierre'a Pribeticha w imieniu Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii, w sprawie europejskiej polityki przestrzeni kosmicznej: w jaki sposób przybliżyć przestrzeń kosmiczną do Ziemi, oraz
pytaniem ustnym (B6-0483/2008) skierowanym do Rady przez posła Pierre'a Pribeticha w imieniu Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii, w sprawie europejskiej polityki przestrzeni kosmicznej: w jaki sposób przybliżyć przestrzeń kosmiczną do Ziemi.
Prowadzenie dzisiejszej debaty to dla mnie ogromna przyjemność, ponieważ jestem mieszkańcem Tuluzy.
Pierre Pribetich
Panie przewodniczący, panie wiceprzewodniczący, panie ministrze! "Już czas najwyższy ponownie rozniecić gwiazdy”.
Chciałem rozpocząć swoje przemówienie od tego wersu wiersza Guillaume'a Apollinaire'a, aby podkreślić znaczenie, jakie dla Parlamentu Europejskiego ma wznowienie jego polityki przestrzeni kosmicznej.
Od ponad trzydziestu lat Unia Europejska i jej państwa członkowskie współpracują przy finansowaniu, opracowywaniu i rozwijaniu polityki kosmicznej. Jednak polityka ta stopniowo straciła swoją jasność i świetlistość.
To prawda, że w roku 2003 umowa ramowa między KE a Europejską Agencją Kosmiczną położyła fundamenty pod europejską politykę kosmiczną. Prawdą jest również, że posiedzenie Rady "ds. kosmosu” z dnia 22 maja 2007 r. było wyrazem politycznej ciągłości tej umowy ramowej. Jednak ta gwiazda nadal świeci za słabo. A przecież niezależność Europy, jej znaczenie na arenie międzynarodowej, bezpieczeństwo i dobrobyt wszystkie razem sprawiają, że ta ważna polityka stanowi niezrównany atut polityki przemysłowej prowadzącej zarówno do powstawania miejsc pracy, jak i pobudzającej rozwój. Jest to ambitna polityka wywierania wpływu kulturowego, gospodarczego i naukowego, dodatkowo wzmacnianego na arenie międzynarodowej i stanowiącego konieczny środek, za pośrednictwem którego społeczeństwo będzie mogło zdobywać wiedzę, którą pragniemy uzyskać.
W instytucjonalnym trójkącie Unii, także po to, by nie dopuścić do jego przerodzenia się w trójkąt bermudzki, Parlament Europejski działający w imieniu obywateli Europy musi odegrać ważną i mocniejszą rolę przy opracowywaniu i określaniu tej polityki.
Już czas najwyższy ponownie rozniecić gwiazdy. Rada przyłączyła się do działań w tym kierunku dnia 26 września 2008 r. i my również chcemy wnieść swój wkład w tę politykę. Oczywiście słowa te wygłaszam tu również w imieniu Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii. Wydaje mi się, że aby nie zboczyć z właściwej drogi, przy tworzeniu polityki kosmicznej konieczne jest uwzględnienie kwestii podstawowych.
Po pierwsze mamy kwestię budżetu. Wzywamy do wprowadzenia, od dnia dzisiejszego, konkretnej pozycji budżetowej odzwierciedlającej i ukazującej nasze zaangażowanie w europejską politykę kosmiczną.
Sektor kosmiczny potrzebuje wystarczającej pomocy publicznej, aby mógł rozwijać swój potencjał badawczo-rozwojowy, a także by po prostu nie przestał być rentowny. Szczególnie że panuje bardzo silna i zacięta konkurencja międzynarodowa w tym zakresie.
Podczas gdy Stany Zjednoczone, Rosja, Japonia, a nawet Indie znacznie zwiększają swój budżet przeznaczony na przemysł kosmiczny, a także zwielokrotniają liczbę zamówień publicznych, my Europejczycy nadal poszukujemy odpowiedniego finansowania pozwalającego zrealizować nasze ambitne cele, tak jak poszukuje się straconego czasu.
Jakie wobec tego inicjatywy może podjąć Komisja, aby zwiększyć wsparcie dla europejskiego sektora kosmicznego i być nie tylko graczem, ale głównym graczem reagującym na to rosnące, globalne zapotrzebowanie, we wszystkich bez wyjątku aspektach polityki przestrzeni kosmicznej?
Drugą sprawą jest kwestia strategicznych wariantów dla zastosowań związanych, z jednej strony, z Galileo i EGNOS, a z drugiej z GMES, z punktu widzenia zarządzania mającego na celu stworzenia sprawnej struktury zapewniającej solidne zarządzanie służące zwiększeniu efektywności wszystkich europejskich programów kosmicznych.
Ostatnią kwestią są badania kosmiczne. Jaka jest długoterminowa wizja naszej europejskiej polityki przestrzeni kosmicznej i cel jej istnienia? Przecież rozpoczęcie dalekosiężnego podboju kosmosu stanowi przedsięwzięcie na kilka dziesięcioleci i wymaga zarówno długoterminowej wizji, jak i ambicji.
Na tym etapie powraca do mnie echo przemówienia wygłoszonego przez prezydenta Kennedy'ego, które skupiło uwagę narodu amerykańskiego na kolejnej, niepokonanej granicy. Ten owiany aurą świętości krok, uczyniony dnia 21 czerwca 1969 r., był niewątpliwie w technicznej historii naszej cywilizacji najwspanialszym katalizatorem postępu we wszystkich sektorach przemysłu związanych nie tylko z kosmosem, ale nawet z życiem codziennym.
Dajcie nam, jako współpracującej wspólnocie narodów, tę długoterminową wizję. Dzisiejszy dzień stanowi kamień milowy w tej długiej podróży. Europa znalazła się na rozdrożu w swojej polityce kosmicznej. Mnożą się sfery działania i zastosowania wykorzystujące przestrzeń kosmiczną. Od działalności naukowej po obronną, kosmos obejmuje tak szerokie i zróżnicowane spektrum sektorów działalności, jak ochrona środowiska naturalnego lub rozwój MŚP.
Zbliżmy się do użytkowników i poprawmy opłacalność i jakość zbieranych danych. Stańmy się liderami rynku kosmicznego. Naszym obowiązkiem wobec przyszłych pokoleń jest wzmocnić europejską politykę przestrzeni kosmicznej i dokonać kluczowych wyborów, aby wprowadzić na orbitę awangardową i futurystyczną Europę, w której żyć będą następne pokolenia.
Przestrzeń kosmiczna jest nową granicą naszej Europy. Wielka księga historii z oszałamiającą liczbą pustych kart leży otwarta. Europa musi w niej nie tylko odegrać rolę, ale stać się ważną postacią. Dlatego już czas najwyższy ponownie rozniecić gwiazdy.
Jean-Pierre Jouyet
urzędujący przewodniczący Rady. - (FR) Panie przewodniczący, panie wiceprzewodniczący Komisji Verheugen, szanowni państwo posłowie! Panie pośle Pribetich, pana wystąpienie i pytania są szczególnie trafne, a biorąc pod uwagę werwę z jaką je pan zadał i uzasadnił, będzie mi szczególnie trudno przemawiać po panu.
Są one trafne, bo przestrzeń kosmiczna stała się, jak pan wskazał, jednym z najważniejszych narzędzi dla wszystkich krajów europejskich. Misje kosmiczne przyczyniają się do zdobywania przez nas wiedzy, niezależnie od tego, czy dotyczą obserwowania Ziemi czy wykorzystania satelitów w oceanografii lub meteorologii. Przestrzeń kosmiczna przyczynia się również do rozwoju naszej gospodarki dzięki satelitarnej telekomunikacji i nawigacji. W mało dostrzegalny, ale zasadniczy sposób, stała się nieodzownym elementem nowoczesnego życia.
Przestrzeń kosmiczna jest, jak pan zauważył, narzędziem, które pozwala Europie jednoczyć się we wspólnej ambicji i kształtować europejską tożsamość. Dlatego w tym właśnie duchu prezydencja francuska, wraz z panią minister Valérie Pécresse, zorganizowała w lipcu tego roku pierwsze nieformalne spotkanie europejskich ministrów odpowiedzialnych za przestrzeń kosmiczną w Kourou, gdzie, jak pan wie, znajduje się europejski kosmodrom. Wiem, że na spotkaniu tym Parlament Europejski był reprezentowany przez pana posła Rovsinga, któremu za to dziękuję.
Spotkanie to pozwoliło nam nakreślić wspólną wizję Europy w przestrzeni kosmicznej opartą na trzech głównych podmiotach europejskiej polityki przestrzeni kosmicznej: Unii, Europejskiej Agencji Kosmicznej oraz państwach członkowskich. Jednocześnie uznano w jego trakcie rozszerzone obowiązki Unii. Jesteśmy pewni, że te trzy podmioty razem uczynią Europę jedną z głównych potęg kosmicznych na arenie międzynarodowej.
Aby opracować europejską politykę przestrzeni kosmicznej przynoszącą korzyść wszystkim Europejczykom, musimy po pierwsze zagwarantować wszystkim państwom członkowskim Unii otwarty i równy dostęp do korzyści płynących z działalności związanej z kosmosem. Po drugie musimy wzmocnić istniejące mechanizmy koordynacji w sektorze kosmicznym, kompetencje oraz inwestycje finansowane ze źródeł zarówno wspólnotowych, jak i międzyrządowych oraz krajowych. Wreszcie konieczne jest zwiększenie efektu synergii między cywilnymi i wojskowymi programami kosmicznymi.
Z tego względu Unia, Europejska Agencja Kosmiczna oraz państwa członkowskie dopilnują, abyśmy mogli korzystać z autonomicznego, rzeczywistego i możliwie najtańszego dostępu do przestrzeni kosmicznej, co jest konieczne ze względu na naszych największych partnerów. To wymaga oczywiście wzmocnienia roli Unii Europejskiej w europejskiej polityce przestrzeni kosmicznej.
To właśnie do Unii należy zgromadzenie danych na temat popytu na aplikacje kosmiczne, zbadanie potrzeb użytkowników, określenie priorytetów i dbanie o ciągłość usług. Na szczeblu Unii opracowaliśmy również instrumenty i wspólnotowe programy finansowania uwzględniające charakter sektora kosmicznego, w szczególności nadchodzące perspektywy finansowe.
Spotkanie Rady "ds. kosmosu” z dnia 26 września umożliwiło, że tak powiem, wyniesienie na orbitę i potwierdzenie wagi dwóch flagowych programów - Galileo EGNOS i GMES. W sprawie Galileo EGNOS Unia Europejska może sobie pogratulować podpisania znacznej liczby umów o współpracy z państwami trzecimi, takimi jak Stany Zjednoczone, Chiny, Izrael, Korea Południowa, Ukraina i Maroko.
Na tym samym posiedzeniu Rady z 26 września podkreślono znaczenie poprawy koordynacji działań między Komisją, Europejską Agencją Kosmiczną oraz państwami członkowskimi w sferze badań i rozwoju, zwłaszcza w zakresie systemów nawigacji satelitarnej.
Jeżeli chodzi o GMES, na zbliżających się posiedzeniach Rady w dniach 1 i 2 grudnia oczekuje się wyznaczenia obowiązujących linii i określenia warunków partnerstwa między Unią a państwami członkowskimi, a także przedstawienia wniosków legislacyjnych formalizujących ten program do końca 2009 roku. Mogę państwa poinformować już teraz, że zdaniem Rady trzeba utrzymać podejście oparte na zasadzie dobra publicznego, aby ten program z powodzeniem się rozwijał. Ponadto trzeba również szybko wdrożyć politykę w zakresie danych.
Wreszcie konieczne są cztery priorytety wspomniane już przez pana posła Pribeticha. Pierwszy dotyczy przestrzeni kosmicznej i zmian klimatu, ponieważ zastosowania kosmiczne mają w tym obszarze wyjątkowe znaczenie. Drugim jest wkład działalności kosmicznej w strategię lizbońską. Trzeci obejmuje przestrzeń kosmiczną i bezpieczeństwo w sensie monitorowania i kontroli europejskiej infrastruktury kosmicznej i odpadów kosmicznych na szczeblu europejskim. Wreszcie czwartym priorytetem pozostają badania przestrzeni kosmicznej, które stanowią zasadę polityczną całej naszej planety, więc tutaj Europa powinna działać w ramach programu ogólnoświatowego.
W tym zakresie Europa musi wypracować wspólną wizję i długoterminowy plan strategiczny, ale także prowadzić konieczny dialog polityczny z innymi państwami w ramach rozszerzonych ram współpracy międzynarodowej. W związku z tym Rada bardzo się cieszy z ogłoszenia przez Komisję, że w roku 2009 zorganizuje ona konferencję polityczną na najwyższym szczeblu dotyczącą długoterminowej, światowej wizji badań kosmosu.
Tak więc, panie przewodniczący, panie i panowie, ta odświeżona wizja europejskiej polityki przestrzeni kosmicznej jest dowodem nowego zaangażowania ze strony państw członkowskich, zaangażowania, które w związku z bezprecedensowym ambicjami Europy z pewnością zabrzmi głośnym echem w całej Izbie.
Günter Verheugen
Panie przewodniczący, panie urzędujący przewodniczący Rady, panie i panowie! Jestem bardzo wdzięczny panu posłowi Pribetichowi za to, że dał mi możliwość rozpoczęcia wystąpienia dotyczącego wysoce technicznego tematu od wersu z wiersza mojego ulubionego francuskiego poety, Guillaume'a Apollinaire'a: "Il est grand temps de rallumer les étoiles.” Uważam, że prezydencja francuska już podjęła poważne kroki w kierunku nadania europejskiej polityce kosmicznej znaczenia, na jakie ona naprawdę zasługuje.
W ostatnich latach osiągnęliśmy poważny postęp i po raz pierwszy posiadamy europejską politykę kosmiczną, której nigdy wcześniej nie mieliśmy. Mamy ramy wspólnej polityki europejskiej, w której Komisja odgrywa rolę koordynatora. Wypracowaliśmy dobrą zgodę co do strategicznego, ekologicznego i gospodarczego znaczenia polityki kosmicznej dla Europy. Nikt nie przeczy temu znaczeniu. Chciałbym w szczególności podkreślić spotkanie europejskiej Rady ds. Przestrzeni Kosmicznej odbyte pod koniec lipca w Centrum Kosmicznym Kourou w Gujanie Francuskiej, na którym po raz pierwszy stało się jasne, że Europa jest gotowa do tego nowego startu w kosmos.
Mogliśmy również udowodnić jak bardzo konkurencyjny jest europejski przemysł kosmiczny. Kiedy porównamy kwoty, jakie Europa może wydać na działalność w kosmosie z tymi, które wydają na przykład nasi amerykańscy przyjaciele, to okaże się, że mamy dobrą pozycję. Europa odgrywa wiodącą rolę w technologii satelitów i rakiet nośnych. Mamy najlepszy na świecie system rakiet nośnych. W Kourou posiadamy infrastrukturę nie mającą sobie równej nigdzie na świecie. Nasz wkład w Międzynarodową Stację Kosmiczną w formie laboratorium kosmicznego dowodzi wysokiego poziomu europejskiej technologii kosmicznej. Bardzo cieszy mnie również, że Europejska Agencja Kosmiczna (ESA) przeprowadziła szereg udanych ekspedycji badawczych wewnątrz układu słonecznego, których nie były w stanie zrealizować inne kraje.
Jako Europejczycy zupełnie nie mamy powodu chować się za innymi. Współpraca między Komisją Europejską i ESA układa się znakomicie, a podział pracy funkcjonuje bez zakłóceń. W świetle tej efektywnej współpracy nie ma nawet najmniejszego powodu, aby rozważać zmianę struktur w tym obszarze.
Jednak wciąż pozostają nierozwiązane przez nas jak dotąd problemy. Jako Europejczycy nie posiadamy niezależnego dostępu do przestrzeni kosmicznej. Nie możemy wysyłać ludzi w przestrzeń pozaziemską, ani ich z niej sprowadzać. Musimy zadecydować, czy chcemy być w dłuższej perspektywie uzależnieni od innych. Nie chcę ukrywać przed państwem swoich poglądów. Europa potrzebuje niezależnego, bezpiecznego dostępu do przestrzeni kosmicznej. Musimy również rozważyć, jaki kształt powinny przybrać najbliższe główne misje służące badaniu układu słonecznego. Moim zdaniem kolejne duże misje można rozważać jedynie jako działania prowadzone w imieniu całej ludzkości. Powinniśmy unikać wszelkiego typu konkurencji między krajami lub regionami, a w każdym razie celem naszej polityki jest osiągnięcie najlepszego możliwego poziomu współpracy. Będzie to stanowiło temat konferencji, o której właśnie mówił przewodniczący Rady, pan Jouyet, a którą w przyszłym roku organizuje Komisja.
Aby było to dla nas wszystkich jasne, chcemy omówić kształt następnej większej misji wykraczającej poza czysto techniczne zastosowanie technologii kosmicznej. Jaka będzie następna zakrojona na szeroką skalę misja, następny poważny cel, który zaspokoi ludzką potrzebę badania kosmosu? Technologie kosmiczne są bezwzględnie konieczne dla naszej cywilizacji, bezpieczeństwa i gospodarki. Wystarczy jedynie pomyśleć o całej naszej technologii telekomunikacyjnej lub o rynkach finansowych, które bez satelitów w ogóle by nie funkcjonowały.
Słuszne jest twierdzenie, że przedmiotowa polityka powinna obejmować poważny element bezpieczeństwa. Nie staramy się tego ignorować. Udało nam się stworzyć planowy, uporządkowany dialog między Radą a Komisją, w który zaangażowana jest Europejska Agencja Obrony i Centrum Satelitarne UE. Dialog ten ma owocować lepszą koordynacją działalności cywilnej i działalności związanej z bezpieczeństwem i obroną w przestrzeni kosmicznej.
Z punktu widzenia środowiska, obecnie rozwijany jest system GMES (globalnego monitoringu środowiska i bezpieczeństwa), który stanowi europejską odpowiedź na światowy kryzys ekologiczny. System ten dostarczy nam danych i informacji potrzebnych do dalekowzrocznego działania i reagowania w sytuacjach klęsk i katastrof. Oczywiście nasze dwa flagowe projekty, czyli GMES i Galileo, poważnie przyczyniają się do wdrożenia strategii lizbońskiej przez zagwarantowanie istnienia w Europie mocnego przemysłowego i technicznego zaplecza dla zastosowań kosmicznych.
Jeżeli chodzi o GMES, z radością informuję państwa, że parę dni temu Komisja przyjęła zgodnie z moją sugestią komunikat dotyczący organizacji finansowania i kwestii współpracy z GMES. Za parę dni zajmie się nim Rada ds. Konkurencyjności. Faktem jest, że GMES zmierza we właściwym kierunku. Już rozpoczęły się pierwsze projekty pokazowe i z tego co widzę, będziemy w stanie dotrzymać harmonogramu. W pełni zgadzamy się z ESA co do oparcia infrastruktury GMES na przestrzeni kosmicznej. ESA już osiągnęła dobre postępy w projektowaniu europejskich satelitów potrzebnych dla tego systemu, więc perspektywy są dobre.
Jednak jedna sprawa nadal wymaga rozstrzygnięcia. Budżet Wspólnoty zapewnia GMES jedynie finansowanie badań. Nie mamy funduszy na działalność operacyjną. W przyszłym roku po raz pierwszy będziemy potrzebowali niewielkiej kwoty finansowania operacyjnego, które już uzgodniono z władzą budżetową. Musimy jednak znaleźć rozwiązanie długoterminowe, bo wyraźnie widać, że GMES to nie system, który się sam sfinansuje. Będzie on generował dochody, ale te nigdy nie pokryją kosztów. GMES jest europejskim projektem infrastrukturalnym i musimy go w taki sposób traktować, aby zagwarantować dostępność długoterminowego finansowania.
W przyszłym roku opracujemy dokładny harmonogram i plan działań dotyczący wdrażania inicjatywy GMES w przyszłości. Podsumowując: w roku 2009 Komisja przedstawi wniosek dotyczący finansowania wstępnego wdrożenia GMES w roku 2011 na podstawie szczegółowej oceny oddziaływania oraz analizy kosztów i korzyści.
Galileo był już przedmiotem dyskusji w Parlamencie. Chcę tu tylko powiedzieć, że dzięki efektywnej współpracy między instytucjami, programy Galileo i EGNOS mają obecnie mocne podstawy prawne i mogą zostać uruchomione. Wdrożenie Galileo i EGNOS jest również częścią planu, ale oczywiście musimy ustalić, czy ustanowiony w rozporządzeniu dotyczącym globalnego systemu nawigacji satelitarnej (GNSS) wymóg, aby system Galileo został ukończony do roku 2013 może zostać spełniony również przez sektor. To się wyjaśni w trakcie procedury przetargowej.
Chciałbym zachęcić europejski przemysł kosmiczny, aby skorzystał z wielkiej szansy, jaką stanowi Galileo i jak najściślej z nami współpracował oraz zmobilizował wszystkie swoje zasoby. Dla nas Galileo jest jednym z najważniejszych, jeżeli nie najważniejszym projektem polityki przemysłowej i musimy zagwarantować, by jego realizacja przebiegała bez zakłóceń.
Wiąże się to z kwestiami podniesionymi w rezolucji, takimi jak kwestie konkurencji, które pojawiają się w odniesieniu do międzynarodowej praktyki biznesowej i rynków zamówień publicznych. To fakt, że praktykę zamówień w przemyśle kosmicznym regulują różne międzynarodowe przepisy. Praktyka ta różni się w zależności od tego, czy zamawia się usługi czy towary, a przede wszystkim od tego, które kraje podpisały odnośne umowy. W procesie przyznawania zamówień na etap wdrożenia Galileo Komisja ściśle przestrzegała zasady wzajemności, więc mamy nadzieję, że proces ten stanowił pozytywny bodziec dla negocjacji z krajami trzecimi na temat wzajemnego otwarcia rynków.
Ostatnia sprawa, za której uwzględnienie jestem Parlamentowi bardzo wdzięczny, to zaangażowanie małych i średnich przedsiębiorstw w europejską działalność kosmiczną. Jest to dla mnie bardzo ważne, bo w przemyśle kosmicznym działa tylko kilku wielkich europejskich graczy. Tylko kilka krajów europejskich może być rzeczywiście obecnych w kosmosie. Jednak wiele innych wnosi swój wkład i bardzo mnie cieszy, że specjalistyczną technologię kosmiczną w wielu państwach członkowskich, szczególnie tych nowych, coraz częściej opracowują małe i średnie przedsiębiorstwa, które dostarczają niejednokrotnie niezmiernie złożone i bardzo zaawansowane produkty i usługi. Z tego względu ważne jest, abyśmy zagwarantowali, że małe i średnie przedsiębiorstwa otrzymają odpowiednią proporcję zamówień w ramach dużych projektów. Proporcję tę określono na 40% i Komisja zrobi wszystko, co w jej mocy, aby zagwarantować jej przestrzeganie.
To nie jest kwestia czysto gospodarcza, ale również polityczna, bo pozwoli nam to zapewnić, by europejska działalność związana z przestrzenią kosmiczną nie była postrzegana tylko jako przywilej paru dużych krajów europejskich, ale jako obszar, w który zaangażowanych jest i na których może skorzystać wszystkich 27 państw.
Etelka Barsi-Pataky
w imieniu grupy PPE-DE. - (HU) Panie przewodniczący! Dziękuję za możliwość zabrania głosu. Decyzję Parlamentu zatytułowano: "W jaki sposób przybliżyć przestrzeń kosmiczną do Ziemi”. Panie i panowie, przeciętny obywatel Europy korzysta codziennie z 50 satelitów. Dosyć niepostrzeżenie wykorzystanie przestrzeni kosmicznej stało się częścią życia codziennego. Pytanie brzmi: czy Europa potrafi w tym procesie współpracować, czy potrafi czynnie kształtować korzystanie z przestrzeni kosmicznej?
Należy odnotować kilka kwestii. Kosmos stanowi nasz wspólny, światowy majątek. Dlatego też kapitalne znaczenie dla Europy ma współpraca międzynarodowa. Jednak Europa może w niej uczestniczyć w znaczący sposób, tylko jeżeli osiągnie autonomię w sferze politycznej, technicznej i operacyjnej. Stąd też jest to istotna kwestia z punktu widzenia Parlamentu.
W świetle światowego kryzysu finansowego, a częściowo już także gospodarczego, widzimy wyraźnie, że inicjatywy związane z zaawansowanymi technologiami, takie jak wykorzystanie przestrzeni kosmicznej, zapewniają nam dodatkową, znaczącą przewagę konkurencyjną.
Ponadto, uwzględniając wyzwania, przed którymi stoimy oraz wynikające z nich zadania do rozwiązania, coraz bardziej polegamy na technologii kosmicznej, na przykład, by zrozumieć i monitorować zmiany klimatyczne, lub by zapewnić sobie bezpieczeństwo z punktu widzenia obronności, zapobiegać coraz częstszym klęskom lub świadczyć jeszcze szersze usługi telekomunikacyjne i nawigacyjne.
Zatem mamy tutaj do czynienia z kwestiami strategicznymi. Parlament Europejski pragnie odegrać w tym procesie konstruktywną rolę, przede wszystkim przez promowanie uporządkowanego dialogu między UE a instytucjami rządowymi. Naszym zdaniem da to wszystkim państwom członkowskim szansę uczestnictwa oraz uzyskania otwartego, uczciwego dostępu do przestrzeni kosmicznej.
Galileo, nasz wspólny europejski projekt, był pod wieloma względami projektem pionierskim. Jego pionierskość polegała między innymi na stworzeniu operacyjnego modelu międzyinstytucjonalnego panelu Galileo w celu uzyskania ściślejszej współpracy oraz na możliwości rezerwowania wspólnego finansowania ze środków budżetu Wspólnoty w przypadku dużych projektów. To jednak dopiero początek. Jak wspomniał pan komisarz Verheugen, zagwarantowaliśmy udział MŚP w programie Galileo, ponieważ wiemy, że to właśnie firmy typu spin-off najlepiej potrafią osiągać wspaniałe rzeczy w świecie zaawansowanych technologii.
Europejska Partia Ludowa i Europejscy Demokraci przedstawili niezliczone wnioski częściowo dotyczące naszej polityki przemysłowej, w której mamy jeszcze wiele do nadrobienia, zanim będzie mogła ona stanowić solidną podstawę. Musimy ponadto wzmocnić naszą rolę w badaniach i rozwoju. Swoją drogą, te kompetencje mają również zasadnicze znaczenie dla polityki obronnej i bezpieczeństwa. W ten sposób europejska polityka przestrzeni kosmicznej stanie się częścią tożsamości europejskiej. Dziękuję za umożliwienie mi zabrania głosu.
Silvia-Adriana Ţicău
w imieniu grupy PSE. - (RO) Systemy nawigacji satelitarnej i satelitarne sieci telekomunikacyjne, usługi oraz zastosowania to narzędzi, w które Unia Europejska musi inwestować.
Badania naukowe to jeden z głównych filarów, na których opiera się strategia lizbońska. Program GALILEO jest jednym z priorytetowych projektów w zakresie europejskich badań naukowych ze względu na potencjalne możliwości jego wykorzystania do zarządzania ruchem drogowym, monitorowania skutków zmian klimatycznych i interweniowania w sytuacjach nadzwyczajnych lub klęsk żywiołowych.
W zeszłym roku Parlamentowi Europejskiemu wraz z Komisją i Radą udało się określić źródła finansowania projektu GALILEO, który jest traktowany jako jeden ze strategicznych projektów Unii. Chciałabym podkreślić wagę opracowania polityki przemysłowej w zakresie przestrzeni kosmicznej.
Chciałabym również przypomnieć państwu, że w rozporządzeniu w sprawie GALILEO określono poziom uczestnictwa małych i średnich przedsiębiorstw w europejską politykę przemysłową dotyczącą przestrzeni kosmicznej. Czas już, aby Europa wypracowała wspólną wizję i strategiczny plan badań w kosmosie.
Anne Laperrouze
w imieniu grupy ALDE. - (FR) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Najwyraźniej wszyscy tutaj zgadzamy się, że polityka kosmiczna stała się kluczowym aspektem przyszłości naszego społeczeństwa.
Możemy wyodrębnić tu trzy ważne wątki: bezpieczeństwo i obronność, ochrona przed klęskami ekologicznymi i świadczenie nowych usług na potrzeby działalności człowieka.
Tak, panie i panowie, jako Europejczycy musimy uznać, że przestrzeń kosmiczna nabiera strategicznego wymiaru obronnego. Wiem, że kwestionują to niektórzy z moich kolegów i koleżanek posłów. Tak, trzeba zapewnić obserwację planety w długim horyzoncie czasowym, aby badać zachodzące na niej powolne, dynamiczne zmiany, w szczególności te spowodowane działalnością ludzką, która oddziałuje na światowy klimat, zasoby naturalne i bioróżnorodność.
Jednocześnie wiele podmiotów odpowiedzialnych za politykę publiczną i przedsiębiorstw potrzebuje informacji i prognoz z systemów obserwacyjnych umieszczonych w przestrzeni kosmicznej. To właśnie decyduje o znaczeniu europejskiego globalnego monitoringu środowiska i bezpieczeństwa (GMES) w światowym procesie GEO. Tak, polityka przestrzeni kosmicznej coraz mocniej oddziałuje na badania naukowe, innowacje technologiczne, a poza tym również rozbudza wyobraźnię. W tym zakresie programy badań kosmosu i planety będą od dziś miały do odegrania zasadniczą rolę.
Telefonia i telewizja, GPS, ale również prognozowanie pogody, a nawet opieka medyczna na odległość diametralnie zmieniły nasz sposób życia. Nie potrafimy sobie już wyobrazić, co by się stało, gdyby satelity przestały działać.
Doświadczenie zdobyte w dziedzinie technologii kosmicznych - zwłaszcza dzięki sukcesowi rakiety Ariane - już samo w sobie uzasadnia realizację rzeczywistej europejskiej polityki przestrzeni kosmicznej. Ze względu na naszą ambicję bycia niezależnymi, konieczne będzie wypracowanie nie tylko dobrego zarządzania, ale oczywiście również dobrego finansowania.
Podsumowując: polityka przestrzeni kosmicznej prowadzona przez Europę będzie świadczyła o jej chęci albo pozostania wpływowym graczem na światowej arenie, ograniczającym się jednak w mniejszym lub większym stopniu do roli partnera, albo bycia mocną Europą, poważnym graczem w światowym sprawowaniu rządów, zdolnym rozstrzygnąć główne problemy, jakie ludzkość napotka w przyszłości.
Patrick Louis
w imieniu grupy IND/DEM. - (FR) Panie przewodniczący, panie i panowie! Kiedy byłem sprawozdawcą Komisji Transportu spoglądałem na projekt Galileo z entuzjazmem.
Obecnie widzimy, że ten kluczowy projekt utknął w miejscu z powodu wszechwładzy i technokratycznej bezwładności naszych instytucji. Za każdym razem, kiedy Unia nie pozwalała na swobodną i elastyczną współpracę między państwami, zabijała tym samym prywatną inicjatywę, zwiększała koszty i utrudniała powstawanie konkurencyjnych, kompetentnych i spójnych konsorcjów. Natomiast za każdym razem, kiedy państwa swobodnie łączyły siły, projekty się udawały.
Dlatego w tej dziedzinie, jak w każdej innej, nasze instytucje powinny odgrywać prostą rolę zastępcy pragnącego zarządzać wszystkim, który jednak powinien niewiele gwarantować. Powinniśmy pamiętać o jednym: kiedy Europa zajmuje się sprawami kosmosu, to przede wszystkim powinna mocno stać na ziemi.
Giles Chichester
Panie przewodniczący! W dzieciństwie miałem ambicję zostać jednym z pionierów kosmosu - podejrzewam, że o tym samym marzyło wiele innych dzieci. Następnie, gdy dorastałem, w roku 1969, inspirowały mnie zdjęcia z lądowania na Księżycu, w szczególności telewizyjny obraz Ziemi z kosmosu. Na pierwszych stronach gazet mniej teraz widzimy wiadomości o kosmosie, ale jest on niezmiernie ważny ze wszystkich względów wspomnianych przez moje koleżanki i kolegów posłów, więc pochwalam zaangażowanie Unii Europejskiej w politykę kosmiczną.
Rok temu odwiedziłem należące do NASA Centrum im. Goddarda w Waszyngtonie, a bardzo niedawno również ośrodek Europejskiej Agencji Kosmicznej w Rzymie. Dla mnie pokazywane tam zdjęcia przedstawiające realizowane działania sprawiają, że przestrzeń kosmiczna jawi się tak samo fascynująca jak zawsze. W rzeczywistości im więcej ludzi zobaczy te zdjęcia, tym bardziej przybliżymy przestrzeń kosmiczną do Ziemi. Te zdjęcia uzmysłowiły mi ponadto znaczenie, jakie wykorzystanie przestrzeni kosmicznej ma dla nauki, badań naukowych i gospodarki, oraz znaczenie satelitów i systemów ich wynoszenia na orbitę.
Panie komisarzu! Przedstawiono mi obawy, jakie wśród operatorów satelitów budzi konieczność przestrzegania międzynarodowych umów o wykorzystaniu spektrum i zasięgu transmisji z satelitów. Istnieje obawa, że jeżeli tolerowane będzie jakiekolwiek naruszenie międzynarodowego porozumienia, to inne regiony również będą je naruszać. Wydaje mi się, że efektywne korzystanie z przestrzeni kosmicznej zależy szczególnie od przestrzegania uzgodnionych wspólnych praw i zasad, więc mam nadzieję, że Komisja może nas i tych operatorów uspokoić w tej sprawie. Mamy wiele dobrego do powiedzenia o osiągnięciach i szansach w kosmosie.
Teresa Riera Madurell
(ES) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie pośle Pribetich! Moim zdaniem przedstawiony przez panów wniosek jest bardzo kompleksowy i wyważony. Dlatego chcę panom pogratulować otwarcia nam oczu, byśmy mogli lepiej dostrzec gwiazdy.
Unia Europejska musi niewątpliwie określić polityczne aspiracje Europy w odniesieniu do przestrzeni kosmicznej, poprzez wykorzystywanie jej na rzecz mieszkańców i gospodarki Europy oraz zagwarantowanie niezależnego i pewnego dostępu do niej.
Cieszą mnie również konkluzje Rady z września, w których przyjęto pożyteczne polityczne zobowiązanie do opracowania europejskiej polityki przestrzeni kosmicznej.
Oczywiście priorytetem musi być terminowa realizacja programów Galileo, EGNOS oraz programu globalnego monitoringu środowiska i bezpieczeństwa, który będzie pomocny w ocenie i wdrażaniu europejskich polityk istotnych z punktu widzenia środowiska naturalnego.
Jeżeli chodzi o finansowanie, to musimy znaleźć instrumenty odpowiednie dla europejskiej polityki przestrzeni kosmicznej, które w dodatku do tych określonych w siódmym programie ramowym umożliwią planowanie średnio- i długoterminowe. Ewentualne zapewnienie w budżecie osobnej rozdziału dowiedzie zaangażowania Unii Europejskiej w tę politykę oraz poprawi jej jasność i przejrzystość w oczekiwaniu na wejście w życie postanowień traktatu lizbońskiego.
Janusz Onyszkiewicz
(PL) Panie przewodniczący! Bardzo cieszy mnie to, że w rozwijaniu swojego programu kosmicznego pracujemy razem z Rosjanami. Trzeba jednak pamiętać, że w tle tej współpracy jest inny partner, z którym tę współpracę trzeba by rozwinąć, a mianowicie Ukraina. Na Ukrainie były budowane najlepsze rakiety radzieckie. Potencjał tego kraju jest w tej sprawie ogromny. Myślę, że trzeba go dostrzec i wykorzystać dla naszego wspólnego dobra.
Druga uwaga dotyczy programu Galileo. Otóż trzeba pamiętać o tym, że ten program może i powinien być niesłychanie ważny także dla naszych działań wojskowych, dla naszych misji wojskowych. Tyle tylko, że wykorzystanie tego systemu do celów wojskowych powinno być o tyle zabezpieczone, żeby inni uczestnicy w tym programie - mam tutaj na myśli przede wszystkim Chiny - nie potrafiły i nie mogły tego zablokować.
Przewodniczący
Zanim przekażę głos Radzie, czy mogę zwrócić państwa uwagę na to, że w tej Izbie zasiada trzech posłów urodzonych 5 sierpnia, czyli w tym samym dniu, co Neil Armstrong. Tak się składa, że ja sam jestem jednym z nich i stąd o tym wiem. Pozostawiam to państwa refleksji w trakcie, gdy będziecie państwo słuchać Rady.
Jean-Pierre Jouyet
urzędujący przewodniczący Rady. - (FR) Panie przewodniczący! Nie jest to dla mnie zaskoczeniem i cieszę się razem z panem, bo na pewno pan na to zasługuje!
Panie przewodniczący, panie wiceprzewodniczący Komisji, szanowni posłowie! Postaram się mówić krótko, bo wiele już tutaj powiedziano.
Po pierwsze, państwa wystąpienia i debaty dowodzą mobilizacji Izby w sprawie europejskiej polityki kosmicznej. Poszukujemy jednoczącego projektu europejskiego. Poszukujemy europejskich projektów, które naprawdę stymulują i gwarantują, że nowe pokolenia Europejczyków będą mogły uczestniczyć w tej wyjątkowej przygodzie.
Jak już podkreślano, poszukujemy projektów służących praktycznej poprawie życia naszych współobywateli. Poszukujemy projektów mających za rzeczywisty cel poprawę konkurencyjności, tworzenie powiązań pomiędzy różnymi europejskimi partnerami przemysłowymi i podtrzymanie aktywności w czasie obecnego kryzysu. Poszukujemy projektów służących usprawnieniu badań naukowych, prac rozwojowych i innowacyjności. Aby ta lista była kompletna: poszukujemy projektów, które zapewnią większą widoczność Europy i uczynią ją globalnym graczem pełniącym poważną rolę w stawianiu czoła globalnym wyzwaniom, przed którymi stoimy, czy chodzi o walkę ze zmianami klimatu, czy sprawy rozwoju, czy strategiczną równowagę względem naszych innych partnerów.
Moim zdaniem przedmiotowa debata wyraźnie pokazała, że absolutnie nie wolno nam spocząć na laurach. Wręcz przeciwnie, musimy skoncentrować wszystkie nasze środki i zdolności współpracy na tym najbardziej symbolicznym z projektów europejskich - na europejskiej polityce kosmicznej.
Günter Verheugen
Panie przewodniczący, panie i panowie! Jestem wdzięczny za szerokie poparcie dla europejskiej polityki kosmicznej, którego dowiodła dzisiejsza debata. Bardzo chciałbym, aby to szerokie poparcie objawiło się w czasie procesu tworzenia finansowych fundamentów stałej i trwałej obecności Europy w przestrzeni kosmicznej. Chcę zwrócić państwa uwagę na to, że nasi konkurenci nie siedzą bezczynnie. Inne regiony świata już dawno nas wyprzedziły, jeżeli chodzi o wizję tego, co należy zrobić w następnej kolejności. Jeżeli nie potrafimy wskazać nowych projektów i rozwijać nowych technologii, to nie będziemy w stanie utrzymać naszej wiodącej pozycji w dziedzinie zastosowań kosmicznych, bo po prostu nie będziemy mieli koniecznego oparcia w nauce i badaniach.
Dlatego chciałbym powtórzyć, że jestem bardzo wdzięczny za wszystko, co zostało dzisiaj wyjaśnione. Jeżeli będzie w stanie wspólnie podnosić świadomość, to będziemy w stanie opowiedzieć wszystkim obywatelom Europy historię, do której odniósł się pan poseł Chichester, historię o jednoczących nas wszystkich europejskich projektach kosmicznych.
Przewodniczący
Zamykam debatę.
