Urządzenia prześwietlające pasażerów - Działalność służb wywiadowczych w ramach strategii zwalczania terroryzmu (debata) 
Przewodniczący
Kolejnym punktem jest połączona debata w sprawie walki z terroryzmem i oświadczeń rady i Komisji w sprawie urządzeń prześwietlających pasażerów oraz działalności służb wywiadowczych w kontekście strategii antyterrorystycznych.
Alfredo Pérez Rubalcaba
urzędujący przewodniczący Rady. - (ES) Panie przewodniczący, panie i panowie! Chciałbym rozpocząć debatę od podziękowania Parlamentowi za umożliwienie nam odbycia spokojnej debaty w sprawie polityki antyterrorystycznej, a w szczególności w sprawie niektórych aspektów polityki antyterrorystycznej. Uważam, że odpowiedni jest również czas, w którym odbywa się ta debata, ponieważ od czasu zamieszania, jakie wywołał nieudany zamach w Detroit w grudniu zeszłego roku, upłynęło już wystarczająco dużo czasu.
Oczywiście gdy dzieje się coś takiego, gdy chodzi o walkę z takim zagrożeniem jak terroryzm, wierzę w szybkie reagowanie, ale o wiele bardziej popieram spokojną i długofalową pracę, powolną ale konsekwentną, jak mawiamy w naszym kraju. Pragnę zwrócić państwa uwagę, że groźba terroryzmu jest nadal tak realna w państwach członkowskich, jak w przeszłości.
Wiemy, że terroryści nas obserwują, wiemy, że są innowacyjni i starają się zmieniać swoje metody, by umknąć działaniom w ramach naszych strategii walki z terroryzmem. W związku z tym nasza strategia musi również być innowacyjna i zróżnicowana; musi zostać ulepszona, a co najważniejsze, musimy uczyć się na własnych błędach, ponieważ niezaprzeczalnie popełniamy błędy.
W związku z powyższym wszyscy jesteśmy świadomi, że gdyby nie nieudany grudniowy zamach w Detroit, najprawdopodobniej nie rozmawialibyśmy o tym problemie w zakresie, w jakim mówimy o tym w tej Izbie. Innymi słowy debata ta zrodziła się z potrzeby środków ostrożności, szczególnie w świetle wniosków, które wszyscy wyciągnęliśmy z pomyślnego obrotu sprawy w Detroit, o którym właśnie wspomniałem.
U sedna dzisiejszej debaty leży analiza, gdzie popełniliśmy błędy w kontekście tego nieudanego zamachu, a także analiza środków, jakie poszczególne kraje przyjmują, by zapobiec podobnym błędom w przyszłości. Dlatego rozmawiamy o analizie danych, o służbach antyterrorystycznych; i mówimy o wymianie danych, a także o urządzeniach prześwietlających pasażerów. Mówimy o błędach popełnionych w związku z zamachem, który na szczęście się nie powiódł.
W związku z tym, że temat naszej debaty jest taki a nie inny, chciałbym przypomnieć niektóre z najbardziej oczywistych wniosków, które moim zdaniem możemy wyciągnąć z nieudanego zamachu w Detroit. Jest ich pięć.
Po pierwsze, zamach z Detroit dowodzi, że terroryści w dalszym ciągu traktują lotnictwo cywilne jako jeden ze swoich priorytetowych celów.
Po drugie, uwypukla on wagę gromadzenia danych, ale również ich integrowania oraz analizowania.
Po trzecie zamach ten uświadamia nam, że terroryści powiązani z Al-Kaidą mogą przeprowadzać ataki poza obszarami, które są uznawane za ich terytorium. Dotyczy to Al-Kaidy na Półwyspie Arabskim (organizacji terrorystycznej podejrzewanej o to, że stała za zamachem w Detroit) czy Al-Kaidy w islamskich krajach Maghrebu, które stanowią zagrożenie dla nas wszystkich.
Czwarta konkluzja, jaką wyciągnąłem, jest taka, że wydarzenia w Detroit przypominają nam jak ważna jest praca na rzecz powstrzymania procesu radykalizacji. Moim zdaniem osobowość podejrzanych o terroryzm jest bardzo ważnym czynnikiem w tym zakresie.
Wreszcie, Detroit stanowi wezwanie dla nas wszystkich, byśmy zwrócili uwagę na "państwa upadłe”, lub państwa, które mogą stać się "państwami upadłymi” w związku z ich sytuacją.
Wnioski pierwszy i drugi dotyczącą ciągłej groźby, przed jaką stoi lotnictwo cywilne, a także potrzeby zintegrowania wszystkich dostępnych nam danych; wnioski te prowadzą nas bezpośrednio do dzisiejszej debaty lub debat, które dotyczą odpowiednio danych i ich wykorzystania oraz urządzeń prześwietlających pasażerów.
Pragnę powiedzieć, że nie jest to nowa debata, ani nie jest to pierwsza debata w tej sprawie w Parlamencie. Pan de Kerchove, koordynator ds. walki z terroryzmem, poruszył w trakcie parlamentarnej debaty w tej sprawie dnia 26 listopada kwestię zarządzania informacjami i ochrony danych osobowych, które zostały przezeń wcześniej omówione w interesującym i przejrzystym sprawozdaniu. Dane i analiza danych stanowią kluczowy element w działaniach na rzecz zapobiegania terroryzmowi i zwalczania go, i są tematem dzisiejszej popołudniowej debaty.
Musimy wykrywać terrorystów; musimy wiedzieć, gdzie planują uderzyć, kto dostarcza im broń; musimy znać infrastrukturę, dzięki której pozyskują środki materialne; musimy znać ich systemy komunikacyjne; i możemy zdobyć te informacje za pomocą baz danych i wyspecjalizowanych źródeł. Potrzebujemy wymiany danych, tak byśmy mogli uzyskiwać wszystkie dostępne informacje, i musimy nimi odpowiednio zarządzać.
Spieszę dodać, że niektórych zamachów, które miały miejsce w przeszłości, można było uniknąć, gdyby podmioty odpowiedzialne za działania antyterrorystyczne uzyskały na czas dostępne informacje; innymi słowy, gdyby informacje były traktowane w sposób zintegrowany, i wybaczą państwo, w sposób inteligentny, co nie zawsze się dzieje. To prowadzi nas do debaty o zarządzaniu informacjami.
Dysponujemy unijnymi strukturami, w ramach których możemy odpowiednio zarządzać informacjami. Nasza niedawno przyjęta strategia stanowiła część konkluzji Rady z listopada zeszłego roku. Ma ona na celu zapewnienie służbom bezpieczeństwa i wywiadowczym koniecznych danych w celu poprawy przydatności i skuteczności strategii antyterrorystycznej. Tylko koniecznych danych, nic ponadto, ponieważ przekazywanie danych "hurtowo” ma negatywny wpływ na wartość i przydatność danych.
Zgodnie ze strategią decyzje dotyczące wymiany danych powinny być spójne, fachowe, skuteczne, realistyczne i wiarygodne, a także zrozumiałe dla wszystkich obywateli i wszystkich pracowników, którzy są odpowiedzialni w tym zakresie. Zgodnie z wytycznymi do wspomnianej strategii, strategia ta musi uwzględniać deklaracje i obawy wyrażone w tej Izbie; potrzebę walki z terroryzmem, a także kwestie praw człowieka, prawa do prywatności i ochrony danych osobowych.
Jak wspomniałem na początku debaty, kolejnym wnioskiem, jaki możemy wyciągnąć z nieudanego zamachu w Detroit, jest to, że lotnictwo cywilne pozostaje dla terrorystów jednym z głównych celów. Rzeczywiście zamachowcowi udało się wejść na pokład samolotu z wystarczającą ilością materiałów wybuchowych, by wysadzić samolot w powietrze, czym podważył skuteczność wszystkich naszych systemów kontroli i wszystkich naszych systemów i mechanizmów bezpieczeństwa na lotniskach. Innymi słowy, bezwzględnie musimy zweryfikować te mechanizmy bezpieczeństwa, ponieważ zdecydowanie okazały się one nieskuteczne w zapobieganiu takim atakom, jak zamach w Detroit, który na szczęście był nieudany.
Podsumowując, musimy nadal poprawiać nasze działania w zakresie bezpieczeństwa, by zapobiec dostawaniu się na pokłady samolotów terrorystów lub osób podejrzewanych o terroryzm. Musimy zapobiec możliwości przedostawania się na pokład samolotów osób posiadających broń, materiały wybuchowe lub prekursory materiałów wybuchowych. W przypadku, gdyby te dwa środki bezpieczeństwa zawiodły, musimy uczynić więcej, by chronić nasze samoloty i unikać incydentów na pokładzie.
To są ramy toczącej się tu debaty w sprawie tej budzącej niepokój Izby i Rady kwestii, czyli kwestii urządzeń prześwietlającej pasażerów.
Jak szanowni posłowie wiedzą, w sprawach bezpieczeństwa lotniczego Komisja posiada odpowiednie uprawnienia do wyznaczania celów i przyjmowania uregulowań. Te kwestie są przedmiotem debat na formalnych i nieformalnych posiedzeniach Rady Ministrów Transportu. Chciałbym jednak wspomnieć, że temat bezpieczeństwa ruchu powietrznego był przedmiotem debaty na nieformalnym posiedzeniu Rady Ministrów, które miało miejsce kilka tygodni temu w Toledo.
Uzgodniliśmy w trakcie tego posiedzenia różne kwestie: po pierwsze, że słuszne i stosowne jest zajęcie przez UE wspólnego stanowiska w sprawie urządzeń prześwietlających pasażerów, a ogólnie rzecz biorąc, w sprawie wszystkich mechanizmów ochrony na naszych lotniskach; nie ma sensu, by niektóre lotniska były mniej chronione niż inne, ponieważ zasadniczo oznaczałoby to, że wszyscy bylibyśmy mniej chronieni. W związku z tym bylibyśmy zadowoleni, gdyby Unia Europejska osiągnęła porozumienie i zajęła wspólne stanowisko w tej debacie.
Po drugie, w trudniejszej, delikatniejszej materii, która wymaga rozważenia różnych aspektów: po pierwsze, oczywiście że trzeba sprawdzić, jak skuteczne są takie urządzenia prześwietlające pasażerów w zapobieganiu przedostawaniu się na pokład samolotów terrorystów posiadających materiały wybuchowe lub prekursory materiałów wybuchowych. Po drugie musimy się przekonać i zbadać, czy te urządzenia nie naruszają prawa do prywatności i intymności, które leży na sercu Radzie, Komisji i tej Izbie. Trzecią kwestią, jaką uzgodniliśmy, jest konieczność sprawdzenia, czy istnieje jakiekolwiek zagrożenie dla ludzkiego zdrowia tych, którzy przechodzą przez te maszyny na pokład samolotów komercyjnych.
Co się tyczy tych trzech kwestii: Komisja pracuje nad trzema analizami dotyczącymi skuteczności urządzeń prześwietlających pasażerów, ich skutków dla zdrowia i ich zgodności z prawami człowieka i podstawowymi swobodami. Analizy te zostaną przekazane Radzie i Parlamentowi w niedalekiej przyszłości.
W związku z tym na nieformalnym posiedzeniu Rady w Toledo uzgodniono przeprowadzenie badań i zapewnienie tych informacji, tak byśmy mogli odbyć dogłębną debatę, i miejmy nadzieję, osiągnąć jednomyślne stanowisko w tej materii, które byłoby bardzo pożądane.
Jak tylko przyjmiemy wspólne stanowisko, uwzględnimy w pełni rezolucję przyjętą przez Parlament dnia 23 października 2008 r. w wyniku debaty w sprawie urządzeń prześwietlających pasażerów. W trakcie tej debaty omawialiśmy potrzebę oceny oddziaływania tych urządzeń na prawa człowieka, zagrożeń dla zdrowia oraz skutków gospodarczych, a także potrzebę konsultacji z europejskim inspektorem ochrony danych. Te względy muszą być uwzględnione w naszej następnej debacie.
Pragnę powtórzyć moje podziękowania dla tej Izby za umożliwienie mi uczestniczenia w debacie nad tymi kwestiami i pragnę podziękować Parlamentowi za jego elastyczność w ustalaniu terminu tej debaty.
Siim Kallas
komisarz. - Panie przewodniczący! Zgromadziliśmy się tutaj, by zająć wspólne stanowisko w sprawie walki z terroryzmem. Zdecydowanie moim priorytetem jako komisarza ds. transportu jest bezpieczeństwo i ochrona pasażerów. To wspólny priorytet naszej wspólnej polityki transportowej i niezmiennie bardzo ważna kwestia.
Próba zamachu w trakcie lotu 253 linii Northwest Airlines do Detroit dnia 25 grudnia ponowie potwierdziła rzeczywiste zagrożenie dla lotnictwa cywilnego. Chciałbym podkreślić, że istniejące normy UE w odniesieniu do bezpieczeństwa lotniczego zostały zastosowane dnia 25 grudnia na lotnisku Amsterdam Schiphol w sposób właściwy.
Incydent obnażył przede wszystkim brak skuteczności służb wywiadowczych, ich brak zdolności do "połączenia punktów”. Lotnictwo pozostaje celem dla terrorystów. Nie możemy ignorować tego faktu. Dlatego należy zagwarantować bezpieczeństwo lotnictwa wszelkimi możliwymi sposobami, przy pełnym poszanowaniu praw podstawowych.
Podróżujący obywatele, media oraz podmioty branży lotniczej, wszyscy bez wyjątku pytają, czy istniejące rozwiązania w zakresie bezpieczeństwa są wystarczające, czy też musimy podjąć dalsze działania. W tym względzie wszędzie dyskutuje się o nowych technologiach prześwietlania - urządzeniach prześwietlających ludzkie ciało.
Co się tyczy wykorzystania urządzeń prześwietlających pasażerów na lotniskach, eksperci z dziedziny bezpieczeństwa lotnictwa są zdania, że maszyny te pozwalają lepiej wykrywać zagrożenie niż obecne urządzenia do prześwietlania. Niektórzy twierdzą, że są one o wiele lepsze. Niektórzy sądzą, że nie jest to znowu taki wielki krok do przodu, niemniej to jak duża jest wartość dodana tych maszyn z punktu widzenia bezpieczeństwa na lotniskach i jakie są ich konsekwencje dla zdrowia i prywatności, nie jest jeszcze całkowicie jasne.
Jak zauważono wcześniej w Parlamencie w 2008 roku, stosowanie technologii obrazowania ludzkiego ciała budzi szereg wątpliwości, głównie z punktu widzenia prywatności, ochrony danych i zdrowia. Zamierzam przedstawić państwu w kwietniu sprawozdanie w sprawie technologii obrazowania oraz jej wykorzystania na unijnych lotniskach. W sprawozdaniu tym znajdą się kwestię podniesione w rezolucji Parlamentu Europejskiego z 2008 roku.
Musimy poważnie przyjrzeć się tym kwestiom. Musimy również zdecydować się, czy obawami tymi lepiej zająć się na szczeblu krajowym, czy europejskim. Moim zdaniem ramy unijne byłyby lepsze. Mówię to na podstawie własnego doświadczenia związanego ze wspólnym podejściem po 11 września i w kontekście skuteczności jednolitego rynku lotniczego. Ramy unijne gwarantują jednolitość standardów zarówno w zakresie bezpieczeństwa, jak i poszanowania praw jednostki.
Wreszcie chciałbym podkreślić, że bezpieczeństwo na lotniskach jest o wiele bardziej rozległą dziedziną, wykraczającą poza kwestię wprowadzenia nowej technologii prześwietlania. By walczyć z działaniami terrorystycznymi wymierzonymi w lotnictwo cywilne, potrzebujemy szerokiego wachlarza połączonych i skoordynowanych środków - wywiadu, profilowania, różnych metod obszukiwania i współpracy międzynarodowej. Jak przed chwilą powiedział pan minister, terroryści rozwijają się. My również musimy się rozwijać, a skanery ciała są tylko jednym z wielu elementów tej różnorodności.
Oczekuję na państwa poglądy i dziękuję za uwagę.
Cecilia Malmström
komisarz. - Panie przewodniczący! To nowe dualistyczne podejście Komisji. Jak pokazała poprzednia debata, teraz po wprowadzeniu traktatu lizbońskiego, praca na szczeblu UE wkracza w nową fazę. Jestem bardzo szczęśliwa i zaszczycona, że będę z państwem współpracowała w walce z terroryzmem i w zakresie innych kwestii bezpieczeństwa. Będziemy się tym oczywiście zajmowali, w pełni szanując to, że ostateczna odpowiedzialność za pracę operacyjną i wywiadowczą w tym zakresie spoczywa na państwach członkowskich.
Chciałabym państwu powtórzyć - niektórzy z państwa byli na moim przesłuchaniu w zeszłym tygodniu - że obiecałam państwu przeprowadzenie oceny wszystkich polityk antyterrorystycznych. W pierwszym rzędzie poprosiłam moje służby, by przygotowały przegląd oraz ocenę wszystkich dotychczasowych osiągnięć. Będzie to podstawa mojej decyzji dotyczącej dalszych kroków. Musimy ocenić i uzyskać całościowy ogląd dotychczasowych osiągnięć, ich skutków, ewentualnych braków i dublujących się działań, byśmy mogli zaproponować nowe i lepiej przemyślane środki. Nie mogę się doczekać, by podzielić się z państwem tą oceną i przedyskutować ją.
Ta ocena sytuacji nie oznacza jednak, że nie zdaję sobie sprawy, że zagrożenie terroryzmem nie zmalało. Jak powiedzieli mój kolega, komisarz Kallas, oraz przedstawiciel prezydencji Rady, wiemy, że terroryzm jest nadal jednym z najpoważniejszych zagrożeń dla naszych wartości i demokracji. Lot do Denver był tego niedawnym potwierdzeniem.
Dysponujemy statystykami Europolu pokazującymi, że w 2008 roku państwa członkowskie zgłosiły łącznie 515 nieudanych lub udanych zamachów terrorystycznych w Europie; 359 osób było sądzonych łącznie w 187 postępowaniach; 50 % tych przypadków było związanych z Al-Kaidą lub terroryzmem islamskim, natomiast 39 % z terroryzmem separatystycznym, takim jak działalność ETA w Hiszpanii. Wiemy również, że w 2008 roku nastąpiły tragiczne wydarzenia i okropne zamachy bombowe w Bombaju, które były między innymi wymierzone w europejskich obywateli, w tym posłów do tej Izby. Te wydarzenia i dane liczbowe Europolu mówią nam jasno i wyraźne: terroryzm nie zniknął, i ważne jest, byśmy mieli się na baczności i zapewnili zaangażowanie w walkę z terroryzmem wszystkich narzędzi, rzecz jasna zawsze przy pełnym poszanowaniu praw podstawowych.
Jeżeli przyjrzymy się instrumentom, którymi dysponujemy dziś, mamy unijną strategię na rzecz walki z terroryzmem, opracowaną po atakach w Madrycie i Londynie. Strategia ta podkreśla zaangażowanie UE na rzecz ogólnoświatowej walki z terroryzmem przy jednoczesnym poszanowaniu praw człowieka, a także na rzecz uczynienia Europy bezpieczniejszą i zapewnienia obywatelom przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości. To zobowiązanie jest oczywiście nadal aktualne.
Nie ma wolności bez bezpieczeństwa i nie ma bezpieczeństwa bez wolności. Dlatego też poszanowanie praw podstawowych w walce z terroryzmem jest nie tylko warunkiem funkcjonowania każdego demokratycznego społeczeństwa, ale jest również konieczne, by utrzymać wiarygodność, zasadność oraz zrównoważenie naszych polityk. Dlatego Komisja będzie tylko i wyłącznie proponowała środki "prześwietlone” pod kątem przepisów unijnego prawa, szczególnie pod kątem praw podstawowych i rygorystycznej oceny ryzyka, w tym oddziaływania na dane osobowe i osoby fizyczne.
Jak wiemy, terroryzm jest zjawiskiem globalnym, dlatego też będziemy w dalszym ciągu poświęcali się współpracy z naszymi sojusznikami i partnerami oraz organizacjami międzynarodowymi z całego świata.
Co się tyczy wewnętrznego wymiaru przeciwdziałania terroryzmowi i zapobiegania mu, w naszej strategii na rzecz walki z terroryzmem określiliśmy pewne kluczowe cele dotyczące tego, w jaki sposób Unia może przyczynić się do walki z terroryzmem. W pełni podzielam te cele, w szczególności potrzebę powstrzymania brutalnej radykalizacji, ochrony naszej infrastruktury, wspierania ofiar, poprawy wymiany informacji między organami krajowymi i współpracy ze wszystkimi zainteresowanymi stronami. Musimy reagować na niekonwencjonalne zagrożenia i poprawić ich wykrywalność. Musimy pozbawić terrorystów środków finansowych i inwestować więcej w badania i rozwój technologiczny.
Te postępy w ramach tych polityk cieszą się oczywiście silnym poparciem ze strony Komisji Europejskiej działającej we współpracy z państwami członkowskimi. W ostatnich latach Komisja znacznie przyczyniła się tą pracą do zbliżenia ram prawnych państw członkowskich. Wprowadziliśmy dla przykładu europejski nakaz aresztowania, który umożliwił nam uzyskanie ogólnounijnego zrozumienia przestępczości terrorystycznej i ułatwił procedury ekstradycji między państwami członkowskimi. Podjęliśmy również ważne działania w zakresie przeciwdziałania wykorzystywaniu Internetu do celów terrorystycznych, likwidowania warunków sprzyjających radykalizacji terroryzmu, uruchomienia europejskiego programu na rzecz ochrony kluczowej infrastruktury, a także ograniczenia dostępu terrorystów do zasobów, których potrzebują do przeprowadzania aktów terroru - funduszy i materiałów wybuchowych.
Plan działań UE na rzecz poprawy bezpieczeństwa materiałów wybuchowych przewiduje ważne środki podnoszące poprzeczkę dla terrorystów posługujących się materiałami wybuchowymi w zamachach. Zaproponuję ramy legislacyjne, przy pomocy których możliwe będzie zajęcie się zagrożeniami stwarzanymi przez prekursory mogące posłużyć do przygotowania improwizowanych urządzeń wybuchowych. Zajmę się tym w tym roku.
Mamy również plan działań dotyczący materiałów CBRN zaproponowany przez Komisję w czerwcu zeszłego roku i zaaprobowany przez Radę. Ten plan działań obejmuje 130 środki. Komisja przeznaczyła do 100 milionów euro, które mogą zostać wygospodarowane ze środków istniejących programów finansowych na jego wdrożenie.
W pełni zobowiązuję się do zapewnienia, by w nadchodzących latach Komisja Europejska kontynuowała wzmacnianie swojej roli jako katalizatora współpracy, funkcjonowania sieci ekspertów, wymiany najlepszych praktyk, kumulowania zasobów, poprawy badań i opracowania wspólnych podejść do wyzwań transnarodowych. Będziemy również musieli zweryfikować nasze metody wykorzystywania środków finansowych. Może się to odbyć poprzez stworzenie funduszu na rzecz bezpieczeństwa wewnętrznego, który jest przewidziany w programie sztokholmskim.
W skali makro, w międzynarodowej wymianie informacji w zakresie gromadzenia i przechowywania danych dotyczących tysięcy obywateli należy uwzględnić - i było to wyraźnie widoczne w trakcie ostatniej debaty - bardzo wysokie standardy ochrony danych, by zapobiec nadużyciom i niewłaściwemu obchodzeniu się z danymi. Musimy się również upewnić, jak powiedział komisarz Kallas, że odpowiednio "połączymy punkty”. Wspólnie z moją koleżanką, Viviane Reding, przedstawię w najbliższym czasie wspólny system ochrony danych, który będzie również obejmował współpracę policyjną i sądową.
Wszystkie te kwestie zostaną uwzględnione we wspomnianej ocenie i będzie się to odbywało w ramach strategii bezpieczeństwa wewnętrznego, którą przedstawimy państwu w najbliższym czasie.
Na koniec pragnę podkreślić, że w dłuższej perspektywie czasowej w walce z terroryzmem możemy zwyciężyć tylko wówczas, gdy zachowamy zdolność do komunikowania naszych wartości i jeżeli będziemy szanowali prawa podstawowe. Musimy unikać postrzegania naszych polityk jako niejasnych lub realizowanych według podwójnych standardów. Możemy obronić wysokie standardy moralne oraz zapobiegać oddalaniu się od naszych społeczeństw i odchodzeniu od naszego stylu życia tylko wówczas, gdy pozostaniemy wierni naszym wartościom demokracji i państwa prawa.
Przewodniczący
To dla nas wielce obiecująca perspektywa. Być może kiedyś będą panie, pani Kallas i pani Reding, miały możliwość wspólnego reprezentowania Komisji.
Manfred Weber
w imieniu grupy PPE. - (DE) Panie przewodniczący, panie ministrze, szanowni komisarze! Jestem zadowolony, że nie rozmawiamy dziś wyłącznie o systemie SWIFT i urządzeniach prześwietlających pasażerów, ale że prowadzimy również debatę o wojnie z terroryzmem, ponieważ jest to temat , który dotyczy nasz wszystkich. Patrząc wstecz, musimy przyznać, że terroryzm jest realnym zagrożeniem dla ludzi w Europie. Podejmujemy pozytywne działania i chciałbym przekazać swoje szczere podziękowania dla zaangażowanych w nie organów publicznych. Ludzie odpowiedzialni za bezpieczeństwo wykonali w ostatnich latach wspaniałą pracę. Chciałbym również podziękować naszym partnerom.
Teraz musimy patrzeć w przyszłość. Co nas czeka w nadchodzących latach? W tym względzie mam trzy konkretne wnioski, czy też propozycje. Pierwsza z nich dotyczy współpracy w Europie. Każdy dokument jest opatrzony nagłówkiem podkreślających wagę współpracy i jej zacieśnienia. To są wspaniałe słowa, ale w praktyce nic się nie zdarzyło. Po raz kolejny nic nie zdarzyło się w Toledo pod względem współpracy praktycznej. Nie brakuje działań - stało się to jasne w Detroit. Brakuje współpracy między organami. W tym właśnie tkwi problem. Dlatego chciałbym poprosić Radę, by wreszcie zrobiła, co do niej należy w tym względzie, i by wezwała Komisję do przedłożenia odpowiednich wniosków.
Druga kwestia jest taka, że powinniśmy zbadać istniejące prawodawstwo w zakresie gromadzenia danych i danych pochodzących z telefonów komórkowych, na przykład w związku z zatrzymywaniem danych. Dlatego też ma pan poparcie Grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów) w zakresie tej oceny. Po kilkuletniej przerwie, ważne jest, by to prawodawstwo zostało przetestowane.
Po trzecie właśnie odbyliśmy dyskusję w sprawie SWIFT. Chciałbym zapytać Izbę, dlaczego nasza współpraca ze Stanami Zjednoczonymi musi być zorganizowana w taki sposób. Musi być tak zorganizowana, ponieważ my, Europejczycy, nie jesteśmy w stanie samodzielnie analizować tych danych. Dlatego powstaje pytanie, czy dysponujemy wystarczającą pewność siebie, by analizować te dane samodzielnie. To kolejna myśl na przyszłość.
Saïd El Khadraoui
W tak krótkim czasie, jaki mi przysługuje, chciałbym w imieniu Grupy Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów w Parlamencie Europejskim określić trzy ważne podstawowe warunki, które naszym zdaniem są kluczowe w ocenie kwestii potencjalnego wprowadzenia urządzeń prześwietlających pasażerów, które jeszcze całkiem niedawno były forsowane jako cudowny lek.
Po pierwsze musimy przyjąć skoordynowane, zharmonizowane Europejskie podejście. Musimy zatem posiadać europejskie przepisy, ponieważ w przeciwnym razie będziemy tylko zrzucać problem terroryzmu na cudze barki i szerzyć chaos, o czym wspomniał również przewodniczący Rady. Ale chciałbym zwrócić uwagę hiszpańskiej prezydencji, że wielu członków Rady przyjęło w międzyczasie indywidualne podejście, i zwracam się do pana, by wyraźnie pan to potępił.
Po drugie potrzebujemy globalnego podejścia do bezpieczeństwa i walki z terroryzmem, co oznacza, że musimy wystrzegać się wyciągania pochopnych wniosków, że musimy przerwać politykę ogłoszeń, że ewentualne wprowadzenie urządzeń prześwietlających pasażerów nie może być postrzegane poza szerszym kontekstem istniejących lub potencjalnych środków i że zdecydowanie musimy je postrzegać w kontekście innych aspektów, takich jak zdrowie publiczne i implikacje budżetowe.
Trzecia kwestia jest taka, że musimy przestać sprawiać wrażenie, jakobyśmy uważali, że urządzenia prześwietlające pasażerów zagwarantują bezpieczeństwo w 100 %. Pewnie wiedzą państwo na przykład, że urządzenia te są w stanie wykryć materiały wybuchowe umieszczone na ciele, ale nie w nim.
W konkluzji, panie przewodniczący, chciałbym powiedzieć, że popieram podejście Komisji, która postuluje, by wpierw przeprowadzić próby, a dopiero potem przedłożyć środki.
Gesine Meissner
Panie przewodniczący! Pan minister Rubalcaba słusznie zauważył, że obecnie nie mamy bezpiecznego systemu ruchu lotniczego. Potrzebujemy więcej bezpieczeństwa w tym obszarze. Wydarzenia w Detroit i Monachium ujawniły luki bezpieczeństwa. W związku z tym gorączkowo wprowadza się urządzenia prześwietlające pasażerów, jak gdyby miały one być cudownym lekiem. Urządzenia te zostały już wprowadzone w USA, w Holandii i w innych krajach.
Powstaje jednak pytanie, czy urządzenia te rzeczywiście poprawią bezpieczeństwo lotnicze. To jedno z najważniejszych pytań, które musimy sami sobie zadać. Istnieje w istocie cała seria pytań dotycząca urządzeń prześwietlających pasażerów. Jaki rodzaj technologii jest wykorzystywany? Jaki rodzaj promieniowania jest emitowany? Czy mogą być one szkodliwe dla zdrowia? Co można dzięki nim zobaczyć? Czy tylko kilka zielonych lub czerwonych punktów, czy całą osobę? Wreszcie, czy możemy zapewnić ochronę danych uzyskanych przy ich pomocy? Ponadto urządzenia te są drogie. Jeżeli je zainstalujemy, kto za to zapłaci?
Trzeba odpowiedzieć na wiele pytań i jesteśmy w trakcie odpowiadania na nie. Wy również chcecie na nie odpowiedzieć i przedstawić nam rozwiązanie. Niezależnie od tego, co się zdarzy, potrzebujemy rozwiązania, które obejmie całą Europę. Musimy również wziąć pod uwagę Tel Aviv i możliwość skorzystania z innej metody. Musimy poszukiwać zamachowców, a nie bomb. Nie możemy przyjąć tej metody hurtem, ponieważ wiąże się ona z dyskryminacją, ale musimy zbadać wszystkie możliwości, chroniąc jednocześnie prawa podstawowe.
Judith Sargentini
Jakiś czas temu Parlament określił wymogi, które muszą być spełnione przez urządzenia prześwietlające pasażerów, by można je było wprowadzić. Specyfikacje te uwzględniały prywatność, ochronę danych, ludzką godność, zdrowie i wolność wyboru.
Istnieją technologie, które spełniają wszystkie te wymogi, co oznaczałoby, że rentgen, radiografia i obrazy nagich ciał muszą odejść do lamusa, i tu właśnie popełniamy obecnie błąd. Na lotnisku Heathrow urządzenia te są wykorzystywane bez umożliwienia pasażerowi wolności wyboru. Nowe urządzenia są wprowadzane we Włoszech. Holenderski minister sprawiedliwości wzywa do wprowadzenia tych urządzeń na wszystkich lotniskach w całej Europie, nie tylko do obsługi lotów do Stanów Zjednoczonych, ale wszystkich lotów.
Jeżeli będziemy wciąż toczyć tę samą starą debatę na temat tej technologii, będziemy unikali rzeczywistego, poważnego pytania, a mianowicie czy są one tak naprawdę pomocne i czy faktycznie chcemy prześwietlać właśnie społeczeństwo? Zgadzam się z moim kolegą posłem z Grupy Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów w Parlamencie Europejskim, który rzeczywiście zadaje te pytania. Musimy zastanowić się, w jakiego rodzaju Europie chcemy mieszkać, ponieważ całkowite bezpieczeństwo i tak nie istnieje.
Peter van Dalen
Skanery najnowszej generacji spełniają wymagania określone przez Parlament. Służby bezpieczeństwa na lotnisku widzą zarysy ludzkiego ciała oraz punkty wskazujące miejsca, w których znajdują się płyny, broń oraz inne zakazane przedmioty. Gdy punkty te pojawiają się na ekranie, pasażer jest osobno sprawdzany na miejscu.
Najnowsze urządzenia nie mają również żadnego oddziaływania na zdrowie. Emitowane przez nie promieniowanie jest mniejsze niż z telefonów komórkowych. Co więcej urządzenia te są również przyjazne dla użytkowników. Kolejki na stanowiskach bezpieczeństwa będą krótsze, ponieważ każdej godziny prześwietlonych będzie mogła być większa liczba pasażerów. Będzie to również miało znaczenie z punktu widzenia kosztów podróży samolotem.
Jednakże, panie przewodniczący, najnowsze urządzenia tego typu stanowią tylko uzupełnienie innych narzędzi bezpieczeństwa. Bardzo potrzebne są również profilowanie i dobra wymiana informacji wywiadowczych. Jeżeli o mnie chodzi, możemy szybko przejść do wdrażania tych narzędzi jako narzędzi dodatkowych.
Rui Tavares
w imieniu grupy GUE/NGL. - (PT) Kilka dni temu otrzymałem e-mail od lobbysty handlującego urządzeniami prześwietlającymi pasażerów. W e-mailu tym była mowa o "erze po Detroit”. Nic dziwnego. Każda maszyna kosztuje 250 tysięcy euro. Na sprzedaży tych urządzeń można zarobić fortunę, ale czytając ten list i myśląc o nowej erze po Detroit, po tej amatorskiej próbie zamachu podjętej przez terrorystę, obezwładnionego następnie przez pasażera na pokładzie samolotu, zadałem sobie pytanie, czy ta próba zamachu rzeczywiście zasługuje na miano historycznej ery.
Nie zasługuje, chyba że oznacza erę jawnej bezczelności. Nie wszystko można traktować jako wymówkę dla zwiększania ingerencji w życie prywatne obywateli. Europejscy obywatele również muszą wiedzieć, że mamy w Parlamencie pewien obowiązek. Tak, rzeczywiście mamy obowiązek ścigania terroryzmu. To prawda, że policja zawsze potrzebuje więcej danych, podobnie jak służby na lotniskach, ale zawsze ważne jest, by opierać badania na wyraźnych założeniach, a Rada i Komisja przyjmują wiele założeń. Przykro mi to mówić, ale są one błędne.
Koncepcja, jakoby zagrożenie terroryzmem nie zmalało, jest dyskusyjna i winna zostać tu omówiona. Koncepcja, że terroryzm ewoluuje i że powinniśmy ewoluować razem z nim, jest prawdziwa, ale powinniśmy w pierwszej kolejności robić, co do nas należy, ponieważ zamachowi w trakcie lotu do Detroit, a raczej próbie zamachu, można było łatwo zapobiec. Teraz dyskutujemy o bazach danych i praktykach policyjnych przyszłości.
Kiedy odkryjemy, że terroryści są w stanie połykać materiały wybuchowe, czy zaczniemy wykonywać na lotniskach wziernikowanie? Czy tak właśnie chcemy skończyć? Nadchodzi czas, gdy ta Izba musi przystąpić do uważnego przedyskutowania tej kwestii przy poszanowaniu praw opinii publicznej.
Rolandas Paksas
w imieniu grupy EFD. - (LT) Parlament Europejski musi uczynić wszystko, co w jego mocy w celu zapewnienia, by agencje wywiadu nie używały wojny z terroryzmem jako usprawiedliwienia dla tortur, tajnych więzień, czy nawet zamachów stanu, tam gdzie istnieje wobec niej sprzeciw.
Panie przewodniczący! Pozwolę sobie przytoczyć dowody, które brytyjski ambasador w Uzbekistanie, pan Craig Murray, przekazał komisji tymczasowej Parlamentu Europejskiego. "Widziałem mnóstwo dowodów tortur w Uzbekistanie. Natknąłem się na akta aresztanta, który zmarł w trakcie przesłuchania, ponieważ torturowano go wrzącą wodą”. Przedstawiając dowody, inny urzędnik, Sir Michael Wood, oświadczył, że "uzyskiwanie informacji wywiadowczych przy pomocy tortur nie jest niezgodne z prawem w świetle konwencji ONZ w sprawie zakazu stosowania tortur, jeżeli to nie my jesteśmy sprawcami tortur”.
Czy można sobie wyobrazić większą drwinę z praw człowieka?
Panie przewodniczący! Wzywam pana do wznowienia parlamentarnego dochodzenia i ponownego zwołania komisji tymczasowej ds. wydawania więźniów w trybie nadzwyczajnym i przetrzymywania więźniów CIA w Europie.
Philip Claeys
(NL) Musimy uważać, by debata o terroryzmie nie została zawężona do urządzeń prześwietlających pasażerów lub ochrony danych. Uderzające jest to, że w oświadczeniach Rady i Komisji nie wspomniano o radykalnym islamizmie, który jest nadal wylęgarnią międzynarodowego terroryzmu. Ponieważ nie pozwala się już nam dostrzegać prawdy w związku z polityczną poprawnością, każde podejście jest skazane na porażkę, jeszcze zanim zostanie wprowadzone.
Komisja i Parlament kładą nacisk na poszanowanie praw obywatelskich, co jest słuszne i konieczne, ale istnieje niebezpieczeństwo, że zgubimy się w gąszczu formalizmu, czego przykład mieliśmy w trakcie debaty o Programie śledzenia środków finansowych należących do terrorystów. Niektóre frakcje Parlamentu są winne rozbudzania sentymentu opinii publicznej przeciwko każdemu potencjalnemu podejściu do walki z terroryzmem, a to kiepski sposób na służenie obywatelom Europy.
Werner Kuhn
- (DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Dla Grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów) wojna z terroryzmem jest jednym z największych wyzwań XXI wieku. Stoimy przed tym zadaniem zarówno na poziomie technicznym, jak i parlamentarnym.
W Komisji Transportu i Turystyki nie tylko wdrożyliśmy uregulowania dotyczące zakazu wnoszenia płynów na pokład samolotu w bagażu podręcznym, ale również przyglądamy się uważnie urządzeniom prześwietlającym pasażerów. Po pierwsze chciałbym powiedzieć jedną rzecz. Nie mamy obecnie pełnego bezpieczeństwa, co podkreśliło wielu przedmówców, i nie będziemy go mieć w przyszłości. Możemy jednak opracować naturalne techniki, które pozwolą nam osiągnąć całkowite bezpieczeństwo bezobjawowo.
Musimy wziąć pod uwagę pewne fundamentalne zasady, zarówno zewnętrzne, jak i wewnętrzne, czyli parlamentarne. We wszystkich grupach udało nam się dojść do porozumienia, że powinniśmy zapewnić jak najmniejsze oddziaływanie na zdrowie pasażerów. Dlatego konieczne jest, byśmy wprowadzili zaawansowane urządzenia prześwietlające pasażerów, które będą funkcjonowały według określonej zasady. Oczywiście oczywiste jest, że należy chronić prawa jednostki. Dodatkowo, podając przykłady tego rodzaju prześwietlania, nie wolno nam się tylko ograniczać do urządzeń prześwietlających pasażerów, które obrazują nagie ciało.
W Komisji Transportu i Turystyki uzgodniliśmy z Komisją Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, że Komisja przedłoży nam wniosek legislacyjny dotyczący urządzeń prześwietlających pasażerów do końca marca lub z początkiem kwietnia, w każdym razie przed letnią przerwą w obradach. Jest wiele czynników, które należy uwzględnić w tym zakresie. Obejmują one konsekwentną współpracę między Komisją Transportu i Turystyki, która przyjmuje na siebie wiodącą role, a Komisją Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, niezawodność urządzeń, europejskie certyfikaty i ustanowienie tych samych warunków w całej Europie, tak byśmy zapewnili ogólnoeuropejskie bezpieczeństwo.
Claude Moraes
Panie przewodniczący! Powiedział pan, że w tym obszarze odpowiedzialność spoczywa na trzech komisarzach. Jesteśmy w związku z tym bardzo szczęśliwi. Pozwolę sobie zacytować jedną z trojga komisarzy, która nie jest tu obecna. W zeszłym tygodniu komisarz Reding powiedziała "wiemy, że urządzenia prześwietlające pasażerów mogą potencjalnie stanowić znaczne naruszenie prywatności, w związku z czym musimy gruntownie zbadać ich oddziaływanie”.
Właśnie takich oświadczeń potrzeba nam na tak wczesnym etapie. My, posłowie z Grupy Socjalistów i Demokratów, uważamy, że z terroryzmem można w istocie walczyć przy pomocy technologii, i pani Malmström słusznie umieściła tę kwestię w kontekście szerszych potencjalnych ram prawnych, o których mówiła.
To poważna walka. Wielokrotnie bywałem zatrzymywany na lotniskach. Jeżeli dzięki technologii mogę szybko przemknąć przez kontrolę bezpieczeństwa i nie zostać pomylony z kimś innym, to wspaniale, ale dla tej rzeszy ludzi z mojego okręgu wyborczego, którzy są źle traktowani w trakcie kontroli bezpieczeństwa, lub wybierani z tłumu pasażerów do kontroli osobistej, i tak najważniejsze jest bezpieczeństwo. I zapewni nam to Komisja Transportu w ramach tego dobrego, wspólnego podejścia, niemniej obywatele chcą, by ich swobody obywatelskie były chronione przed skutkami terroryzmu i by jednocześnie na żadnym lotnisku nie było słabych ogniw. Te państwa członkowskie, które rozpoczęły samodzielne działania, powinny wiedzieć, że należy przyjąć podejście paneuropejskie, podejście skuteczne i bezpieczne.
Sarah Ludford
Panie przewodniczący! Chciałabym omówić kwestię poszanowania zasad państwa prawa przez służby wywiadowcze. Dzisiejsze orzeczenie brytyjskiego sądu apelacyjnego udaremniło podjętą przez brytyjski rząd próbę zatuszowania sprawy. Potwierdziło ono - co stwierdzono w tym Parlamencie trzy dni temu - wstrząsającą prawdę, że brytyjskie służby bezpieczeństwa rzeczywiście współuczestniczyły w torturowaniu brytyjskiego obywatela i ofiary wydawania więźniów w trybie nadzwyczajnym, Binyana Mohameda.
Co sądzi Rada o tym totalnym naruszeniu art. 6 Traktatu UE oraz konwencji ONZ w sprawie stosowania tortur? W 2006 roku przewodniczyłam delegacji europarlamentarzystów z komisji tymczasowej ds. wydawania więźniów w trybie nadzwyczajnym i ich torturowania, która udała się do Londynu. Ówczesny sekretarz obrony Wielkiej Brytanii, Geoffrey Hoon, zmarnował połowę spotkania, ostro krytykując mnie tylko dlatego, że powiedziałam, iż badamy współudział Wielkiej Brytanii w tym procederze. Jest on winny mi, a co więcej, brytyjskiej i europejskiej opinii publicznej, przeprosiny.
W Wielkiej Brytanii muszą teraz nastąpić cztery rzeczy: pełne niezależne dochodzenie w sprawie współudziału Wielkiej Brytanii w nadużyciach w ramach wojny z terroryzmem za rządu brytyjskich lejburzystów, będącego pieskiem Busha; pilne śledztwo policyjne i jeśli okaże się to konieczne postawienie zarzutów w związku naruszeniem konwencji ONZ w sprawie stosowania tortur; ujawnienie poleceń wydanych funkcjonariuszom brytyjskiego wywiadu i zbadanie, czy rozkazano im, by trzymali język za zębami, gdyby zapytano ich o tortury; a także pełna odpowiedzialność parlamentarna w stosunku do służb wywiadowczych - której nie mamy w Wielkiej Brytanii.
Philip Bradbourn
Panie przewodniczący! Powróćmy do urządzeń prześwietlających pasażerów. Nadal jestem zdania, że należy popierać wszelkie środków poprawiające bezpieczeństwo pasażerów.
Jednakże muszą one być również proporcjonalne i zapewniać niewinnym podróżującym - a jest ich znakomita większość - należny im szacunek. W następstwie nieudanego zamachu na samolot lecący do USA z pierwszego dnia świąt Bożego Narodzenia, przekonaliśmy się, na co zdają się doraźne reakcje mające na celu narzucenie wszelkich możliwych środków poprawy bezpieczeństwa. W niektórych państwach członkowskich, szczególnie w moim kraju, stosowanie takich maszyn jest teraz obowiązkowe, przy czym nie dopuszcza się żadnej alternatywy, np. w formie obszukiwania; ta taktyka nazywa się "no scan, no fly” - "nie dasz się prześwietlić, nie polecisz”.
Zdecydowanie sprzeciwiam się tej polityce. Co się tyczy prywatności, muszę powiedzieć, że decyzja brytyjskiego rządu dotycząca rezygnacji z przepisów dotyczących ochrony dzieci w związku z wprowadzeniem urządzenia prześwietlające pasażerów, zakrawa na skandal. Musimy spojrzeć prawdzie w oczy i przyznać, że w pierwszy dzień świąt - a od tego zdarzenia rozpoczęła się ta debata - problemem nie było słabe bezpieczeństwo na lotniskach. Była nim - cytując prezydenta USA - "niezdolność do odpowiedniej wymiany informacji wywiadowczych w ramach istniejącego systemu”.
Niektórzy eksperci już potwierdzili, że użytych wówczas materiałów wybuchowych nie udało by się wykryć przez urządzenia do prześwietlania ludzkiego ciała.
Na koniec muszę niestety powiedzieć, że teraz wydaje mi się, że powinniśmy wprowadzić odpowiedni system profilowania pasażerów.
Mario Borghezio
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Terroryzm ciągle ewoluuje, a my musimy nadążać za rozwojem scenariusza zmian.
Pojedynczy terroryści są trudni do zidentyfikowania, tymczasem my dyskutujemy tu o przepisach dotyczących prywatności i tego, czy przyjąć bardziej zaawansowane technologicznie środki. Uważam, że zamiast tego powinniśmy bardziej przejąć się niektórymi wyrokami Trybunału Sprawiedliwości w Luksemburgu, które stanowią wyłom w zjednoczonym froncie walki Zachodu z terroryzmem, czy też, nazywając rzeczy po imieniu - islamskim terroryzmem - a także bardzo uważać, by nie ulegać prawniczej poprawności politycznej.
Prawnicza poprawność polityczna nikomu na nic się nie zda, donikąd nas nie zaprowadzi i osłabia nas w sytuacji, gdy powinniśmy stanowić bardzo silny front, ponieważ istnieje trwała groźba, która nasiliła się teraz, kiedy tak trudno jest zidentyfikować terrorystów. To by było na tyle w kwestii urządzeń prześwietlających pasażerów. Terroryści mogą być wszędzie: jutro rano mogą znaleźć się na pokładzie samolotu, którym będziemy lecieć.
Jeżeli Europa będzie upierała się przy przesadnej ochronie swobód obywatelskich, otworzymy bardzo poważną lukę w bezpieczeństwie wewnętrznym naszych narodów, i pan komisarz powinien okazać troskę w tym zakresie. Zamiast tego, zdaje się zbytnio generalizować i tchórzyć, nie będąc w stanie nazwać po imieniu islamskiego terroryzmu i niebezpieczeństwa, jakie on stwarza.
Martin Ehrenhauser
(DE) Panie przewodniczący! W 2000 roku na całym świecie w zamachach terrorystycznych zginęło 1200 osób. Osiem lat później, w 2008 roku, liczba ta osiągnęła 16 tysięcy osób. Dla porównania każdego dnia na AIDS umiera 6 tysięcy osób.
Co mówią nam te liczby? Po pierwsze, terroryzm powoduje histerię, która prowadzi do nieracjonalnego ograniczania praw obywateli, jak w przypadku urządzeń prześwietlających pasażerów czy obowiązującej obecnie umowy w sprawie SWIFT. Po drugie wojna z terroryzmem załamała się. Wzmogła tylko problem. Jeżeli chodzi o współpracę między służbami bezpieczeństwa w Unii Europejskiej, chciałbym powiedzieć, że Parlament Europejski pilnie potrzebuje demokratycznych praw kontroli w tej dziedzinie, które stanowią normę w każdym demokratycznym państwie członkowskim. Ponadto zalecam, by Komisja poparła wprowadzenie wspólnego znormalizowanego interfejsu użytkownika. Musimy usilnie zmierzać do opracowania tego interfejsu, który należy sfinansować ze środków Komisji.
Teresa Jiménez-Becerril Barrio
(ES) Panie przewodniczący! Kiedy rozmawiamy o takim temacie jak terroryzm, nie powinniśmy zwlekać z podejmowaniem działań, aż coś sie wydarzy. Powinniśmy przewidywać wydarzenia, a nie czynimy tego. Niestety zmieniamy się tylko w odpowiedzi na każdy atak, taki jak na przykład nieudany zamach w Detroit, który zmusza nas dziś do podjęcia decyzji mających na celu zapewnienie bezpieczeństwa transportu lotniczego.
Panie i panowie! Podjęcie decyzji w sprawie urządzeń prześwietlających pasażerów jest obowiązkiem, którego nie unikniemy. Nie możemy już dłużej czekać, ponieważ terroryści również nie czekają.
W związku z tym Komisja musi jak najszybciej zagwarantować zachowanie godności i prywatności osób i upewnić się, że zastosowanie tych urządzeń nie ma szkodliwych skutków dla zdrowia.
Gdy tylko zostanie to zagwarantowane, będziemy musieli przyjąć decyzje w odniesieniu do Unii Europejskiej jako całości. Tym, którzy niepokoją się naruszeniami naszych praw podstawowych, mówię, że nie ma większego prawa niż prawo do życia, i ci z nas, którzy cenią sobie wolność ponad wszystkie inne wartości, muszą mieć możliwość bezpiecznego życia, by w pełni cieszyć się swoją wolnością.
Juan Fernando López Aguilar
(ES) Panie przewodniczący! Terroryzm jest zagrożeniem globalnym, a walka z nim jest naszym wspólnym obowiązkiem. Również w tym zakresie traktat lizboński kładzie podwaliny, które wreszcie umożliwią nam zbudowanie wspólnej unijnej polityki walki z terroryzmem.
Zgadzam się w stu procentach z uwagami urzędującego przewodniczącego Rady i chciałbym podkreślić kilka elementów, na których należy oprzeć taką wspólną politykę.
Pierwszy to wzmocnienie wymiany informacji, szczególnie w zakresie działań na rzecz zapobiegania zamachom terrorystycznym i badań mechanizmów finansowania.
Drugi to zastosowanie wszystkich osiągnięć naukowych i technologicznych opracowanych z myślą o walce z terroryzmem, przy należytym poszanowaniu podstawowych praw indywidualnych osób.
Trzeci to współpraca z państwami trzecimi, szczególnie z Afganistanem, Pakistanem i krajami Rogu Afryki.
Po czwarte w debacie nt. bezpieczeństwa lotniczego musimy zapewnić, by osiągnięcia technologiczne, a mianowicie urządzenia prześwietlające pasażerów, nie były szkodliwe dla ludzkiego zdrowia i nie naruszały prywatności, a nade wszystko by nie przedłużały procedur bezpieczeństwa na lotniskach i nie ograniczały komfortu pasażerów.
Istnieją jednak również trzy kwestie instytucjonalne. Pierwszym z nich jest COSI, Stały Komitet ds. Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Drugim jest deklaracja w sprawie działań antyterrorystycznych wydana na ostatnim nieformalnym posiedzeniu unijnej Rady ds. Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (JHA) w Toledo. Trzecim jest transatlantycki obszar bezpieczeństwa, w ramach którego należy rozwijać ścisłą współpracę ze Stanami Zjednoczonymi w walce z tym wspólnym zagrożeniem.
Charles Goerens
(FR) Panie przewodniczący! Informacja jest jednym ze sposobów zapobiegania terroryzmowi. Nawet w tym przypadku musi istnieć obieg informacji. Czy faktycznie istnieje on dzisiaj? To bardzo wątpliwe. Czy amerykańskie służby wywiadowcze informują na bieżąco swoich europejskich odpowiedników? W każdym razie, co się tyczy terrorysty zatrzymanego w trakcie lotu Amsterdam-Detroit, nadal pozostają wątpliwości.
Abstrahując od tego incydentu, istnieje kluczowa kwestia uzyskania wiedzy, czy generalnie rzecz biorąc system wymiany informacji gromadzonych w ramach walki z terroryzmem funkcjonuje na zasadzie wzajemności. Potrzebny jest parlamentarny organ nadzoru w tym zakresie.
W rzeczywistości nie ma potrzeby domagać się od naszego Parlamentu, by popierał przekazywanie danych osobowych dotyczących coraz większej liczby naszych obywateli, skoro w odróżnieniu od nas władze USA skąpią naszym służbom podstawowych danych potrzebnych do walki z terroryzmem. Oznacza to konieczność powołania parlamentarnej komisji nadzoru w ramach struktur Parlamentu Europejskiego.
Mara Bizzotto
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Muszę przyznać, że gdy rozmawiamy o walce z terroryzmem tylko i wyłącznie w kontekście wywiadu i technologii, zawsze odnoszę wrażenie, że nie staramy się dotrzeć do sedna problemu, jakbyśmy chcieli leczyć chorobę tylko poprzez skupianie się na objawach, a nie na przyczynach.
Czy nie nadszedł czas, by zająć się problemem terroryzmu poprzez dotarcie do sedna problemu, a nie ograniczanie się do jego skutków zewnętrznych? Dotarcie do sedna problemu oznacza na przykład uświadomienie sobie, że terroryzm jest między innymi bezpośrednim przejawem niezdolności lub braku woli grup etnicznych do integracji z europejskim społeczeństwem.
Zastanawiam się i zapytuję Parlament: czy chcemy debaty w sprawie terroryzmu? Czy Parlament ma odwagę, by zdobyć się na polityczną debatę w sprawie integracji muzułmanów w Europie i ich woli do wyznawania zachodnich wartości, praw i swobód. W związku z tym skierowałam do Komisji pytanie w sprawie burek, by skłonić Parlament do zajęcia się tym problemem w otwartej debacie. Wydaje się, że nikt nie chce zająć się tym tematem.
Zastanawiam się i pytam się państwa, panie i panowie z wszystkich grup politycznych: jeżeli forum polityczne reprezentujące obywateli Europy nie może się wypowiedzieć na te tematy, na jaki temat może się wypowiedzieć?
Diane Dodds
Panie przewodniczący! Jako reprezentantce Irlandii Północnej aż nadto dobrze są mi znane okropne skutki terroryzmu dla niewinnych obywateli: zabójstwa i chaos na Shankhill Road w Belfaście w porze robienia przez mieszkańców niedzielnych zakupów; młodzi i starzy Irlandczycy ginący w zamachu bombowym w akcie upamiętnienia poległych w wojnach światowych w Enniskillen - to akty terroru dokonane w imię irlandzkiego republikanizmu. Mówimy tu o współpracy sił bezpieczeństwa. Na podstawie doświadczenia Irlandii Północnej możemy zobaczyć, że ich działania zapobiegły wielu ofiarom śmiertelnym; nie mam co do tego żadnych wątpliwości. Musimy wspierać nasze siły bezpieczeństwa, dając im do rąk sprzęt, którego potrzebują, by zapobiegać terroryzmowi.
Ci, którzy przedkładali dziś wolność wyboru i ochronę danych ponad bezpieczeństwo powinni zastanowić się, po której stronie stoją. Uwierzcie mi. Terroryzm sieje śmierć i spustoszenie wśród społeczności. Dziś usłyszałam nawet w tej Izbie, że terroryzm to histeria. Co za kompletna bzdura! Uwierzcie mi, gdy uzbrojony człowiek strzela z zamiarem odebrania życia, to twarda i śmiercionośna rzeczywistość - to coś co moi wyborcy znają aż nadto dobrze.
Carlos Coelho
(PT) Panie przewodniczący! Myślę, że wszyscy zgadzamy się co do potrzeby ochrony ludzi i towarów i zapewnienia bezpieczeństwa transportu publicznego. Istnieją uzasadnione obawy w związku z urządzeniami prześwietlającymi pasażerów. Mam nadzieję, że trzy z nich zostaną rozwiane dzięki analizom prowadzonym przez Komisję. Proszę o szybkie zakończenie tych analiz i ich przedstawienie Parlamentowi. Po pierwsze, czy urządzenia te są konieczne i skuteczne? Po drugie, czy są szkodliwe dla zdrowia? Po trzecie, czy naruszają prywatność i godność obywateli?
Istnieją jednak inne obawy. Pierwotnie mówiono nam, że będą one stosowanie opcjonalnie. Pasażerowie mogliby wybierać między przejściem przez te urządzenia a poddaniem się kontroli osobistej według starego systemu. Wydaje się jednak, że niektóre państwa członkowskie obowiązkowo stosują zasadę "no check, no fly” - czyli "nie dasz się prześwietlić, nie polecisz”.
Chciałbym pogratulować komisarz Cecilii Malmström kompleksowej oceny, którą zamierza przedyskutować z Parlamentem i chciałbym podkreślić, że mamy obowiązek znalezienia rozwiązań poprawiających bezpieczeństwo bez naruszania praw jednostki.
Nathalie Griesbeck
(FR) Panie przewodniczący! Wszyscy chcemy walczyć z terroryzmem i zagrożeniem, jakie stanowi dla demokracji; istnieje, jak sądzę, porozumienie z Parlamentem w tym względzie. Choć moim zdaniem powiedzenie, że "naród, który jest gotów poświęcić część swojej wolności na rzecz poprawy bezpieczeństwa, w ostatecznym rozrachunku traci i wolność i bezpieczeństwo” jest przesadzone, jestem mimo to przekonana, że musimy uczynić wszystko, by znaleźć równowagę między wolnością a bezpieczeństwem, ponieważ równowaga ta jest fundamentem demokracji i bez tej równowagi terroryści zwyciężą, skoro uda im się nas wszystkich sterroryzować.
Mam dwa pytania dotyczące urządzeń prześwietlających pasażerów. Jeżeli chodzi o bezpieczeństwo, czy urządzenia te rzeczywiście umożliwiają dziś zagwarantowanie warunków bezpieczeństwa? Jeżeli chodzi o wolność, jako członkini Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych zastanawiam się, czy nie istnieje ryzyko dla zdrowia i oczywiście ryzyko naruszeń prywatności, a tym samym praw podstawowych, a także ryzyko wykorzystania tych obrazów. Oczekujmy wytrwale na owoce prac Komisji, tak byśmy mogli poczynić postępy i to jako Unia Europejska, wszyscy razem, zapewniając bezpieczeństwo w europejskiej przestrzeni demokracji.
Przewodniczący
W związku z brakiem czasu nie mogę zezwolić na dalsze wystąpienia w ramach procedur niebieskiej kartki i pytań z sali.
Gerard Batten
Panie przewodniczący! Terroryzm jest zdefiniowany jako posługiwanie się przemocą i zastraszaniem, by osiągać cele polityczne.
Ci z nas, którzy cenią sobie pokój, wolność i demokrację powinni obawiać się terroryzmu, ponieważ jest on skuteczny. Przedstawiciele Sinn Féin/IRA piastują teraz stanowiska w rządzie Wielkiej Brytanii. Ich drogę do sukcesu w wyborach znaczą zamachy bombowe, strzelaniny i morderstwa.
Jakie są lepsze przykłady terroryzmu niż komunizm w Rosji, Europie Wschodniej i Azji?
Chiny są nadal terroryzowane przez Chińską Partię Komunistyczną po 61 latach od objęcia przez nią władzy. Nie ma lepszego przykładu skutecznego terroryzmu niż ten.
Komisja Europejska, którą ten Parlament zatwierdził we wczorajszym głosowaniu, składa się z komunistów, byłych aparatczyków brutalnych komunistycznych reżimów z Europy Wschodniej i ich popleczników. I oczywiście przewodniczący Komisji Europejskiej, pan Barroso, jest byłym maoistą. Bez wątpienia przyszli terroryści znajdą w tym ogromną zachętę.
Carlo Fidanza
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Bezpieczeństwo naszych społeczeństw jest niepodważalną wartością, którą musimy pielęgnować z pełnym przekonaniem.
Bardzo jasne jest, by bardziej skutecznym kontrolom przy bramkach bezpieczeństwa towarzyszyły wyższy poziom współpracy między służbami wywiadu i zastosowanie wysokiej jakości instrumentów. Europejscy ministrowie postąpili dobrze, nie dając się ponieść emocjom, i zamiast tego skupiając się na sposobach koordynowania tej operacji.
Niektóre rządy słusznie zaczęły testowanie urządzeń prześwietlających pasażerów na bardziej podatnych na zagrożenie trasach. Jeżeli jednak nie chcemy doprowadzić do powstania europejskiej przestrzeni, w której stosowane byłyby niejednolite standardy, musimy jak najszybciej uzyskać rezultaty prowadzonych obecnie analiz. Oczywiście musimy bronić praw osób, ale nie żerować na ludzkim strachu.
Porozmawiajmy o zdrowiu, ugruntujmy zasadę ostrożnościową, poprośmy o potwierdzenie potencjalnej szkodliwości w związku z ekspozycją na fale radiowe i promieniowanie rentgenowskie, ale przestańmy lamentować nad naruszaniem prywatności w związku z kilkoma zamazanymi obrazami ciała bez twarzy, które są natychmiast kasowane, jak gdyby GPS, telefony komórkowe i kamery TV nie towarzyszyły nam od lat.
Dopóki nie zlikwidujemy ośrodków międzynarodowego terroryzmu, będziemy musieli nauczyć się żyć z takim poświęceniem, dając dzięki niemu obywatelom solidne odpowiedzi i skuteczne rozwiązania, z jednym zastrzeżeniem: nie można dopuścić do naruszania fizycznej nietykalności osób.
Przewodniczący
Panie i panowie! Nadszedł teraz czas pytań z sali. Będą wywoływał następujących posłów. Po jednej minucie będę po prostu wyłączał mikrofon. Nie będę posługiwał się swoim młotkiem, nie będę prosił o kończenie wypowiedzi, i nie chcę, by źle mnie zrozumiano.
Mówcy będą zabierali głos według następującej kolejności:
pan poseł Zasada
pan poseł Iacolino
pan poseł Matula
pan poseł Leichtfried
pan poseł Enciu
pani poseł Flašíková Beňová
pan poseł Tannock
pani poseł Ernst
pani poseł Rivasi
i pan poseł Mölzer.
Po jednej minucie dla każdego i ani sekundy więcej. Proszę pozostałych państwa o wybaczenie.
Artur Zasada
(PL) Panie przewodniczący! W świetle dzisiejszej debaty zastosowanie skanerów na lotniskach w dalszym ciągu pozostawia wiele pytań. Kwestia bezpieczeństwa podróżujących jest oczywiście najważniejsza, ale nie należy zapominać o proporcjonalności używanych środków ochrony. Zastosowanie tego typu urządzeń pozostawia nadal szereg pytań bez odpowiedzi. Jaki wpływ mają skanery na zdrowie prześwietlanych pasażerów? W jaki sposób zagwarantowana zostanie ochrona wizerunku skanowanych osób? Czy nie lepiej uszczelnić już istniejący system niż wydać miliardy euro na urządzenia, o których wiadomo, że nie są w stanie wykryć ładunków umieszczonych wewnątrz ludzkiego ciała? Tak długo, jak nie poznamy odpowiedzi na te pytania, powinniśmy być przeciwni obligatoryjnemu wprowadzeniu skanerów na europejskich lotniskach.
Na koniec, jedna uwaga - mam wrażenie, że znaleźliśmy rozwiązanie, a teraz szukamy do niego problemu. Jeżeli tym rozwiązaniem są skanery, to na pewno nie rozwiązują one problemu bezpieczeństwa na lotniskach.
Salvatore Iacolino
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Chciałbym powiedzieć następującą rzecz: nie ma poważniejszego problemu niż problem praw osób i ochrona prywatności, gdy prawo to nie jest wystarczająco gwarantowane.
Jeśli przyjęliśmy kilka tygodni temu rezolucję w sprawie programu sztokholmskiego w tym Parlamencie, to uczyniliśmy to dlatego, że udało nam się osiągnąć równowagę między różnymi potrzebami: po pierwsze potrzebą indywidualnej wolności, po drugie prywatności i po trzecie, bezpieczeństwa.
Jeżeli teraz zabiegamy o zapewnienie, by Unia Europejska uporała się z tym wspólnym problemem, ponieważ państwa członkowskie wybiegły przed szereg, to jest tak dlatego, że w praktyce ciężko jest sprostać tak poważnemu wyzwaniu, jakim są ochrona punktów kontroli granicznej i inne kwestie poza tym.
Dlatego wzywam prezydencję hiszpańską i komisarzy, by współpracowali ze sobą w ramach mechanizmu wzmocnionej współpracy i zgodnie z zasadami kultury informacyjnej.
Iosif Matula
(RO) Chciałbym wyjaśnić na samym początku swojego wystąpienia, że poprzez tę debatę nie tylko potwierdzamy istnienie zagrożenia terroryzmem, ale podkreślamy również potrzebę bycia o jeden krok do przodu w walce z tym zjawiskiem.
Jednakże debata dotycząca wprowadzenia urządzeń prześwietlających na lotniskach w całej Unii Europejskiej ma szersze ramy. Skuteczność tych środków jest dyskusyjna w związku z tym, że przy pomocy tej technologii nie można wykrywać substancji, które zostały połknięte lub są materiałami wybuchowymi w formie sproszkowanej. Stawiają nas one również wobec problemu bezpieczeństwa związanego ze zdrowiem pasażerów, szczególnie tych, którzy będą często przechodzili przez te urządzenia prześwietlające.
Ponadto nie możemy ignorować praw podstawowych obywateli, prawa do prywatności i godności, tak długo jak urządzenia te generują szczegółowy obraz ludzkiego ciała. Moim zdaniem należy przeprowadzić niezależne badania, by określić nie tylko poziom bezpieczeństwa tej technologii, ale również skuteczność...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Jörg Leichtfried
(DE) Panie przewodniczący! Niezaprzeczalną zasadą dotyczącą bezpieczeństwa podróży samolotem, jest to, że ciągle wzrasta europejska odpowiedzialność w tym zakresie. Pojedyncze państwa członkowskie nie mogą już robić wszystkiego, co im się podoba. Dotyczy to w szczególności urządzeń prześwietlających pasażerów. Obowiązuje nas pewna zasada bezpieczeństwa, a mianowicie że albo muszą istnieć europejskie uregulowania dotyczące urządzeń prześwietlających obywateli, albo też nie będzie ani uregulowań, ani tych urządzeń. Alternatywną opcją wobec tej zasady byłaby zasada, że wszyscy mogą robić, co im się żywnie podoba i nikt nie robi co do niego należy, ale każdy robi coś.
Jeżeli mamy wprowadzić tego rodzaju środki, musimy zastanowić się, kto za nie zapłaci i jak będą one finansowane, ponieważ zarówno urządzenia prześwietlające płyny, jak i urządzenia prześwietlające ludzkie ciało kosztują ogromne pieniądze. Tak się złożyło, że jestem sprawozdawcą w tym obszarze i byłbym szczęśliwy, gdyby Rada powoli ruszała z działaniami w tym zakresie, ponieważ ważne jest przyjęcie zasady, że bezpieczeństwo publiczne jest sprawą publiczną i musi być finansowe przynajmniej w części ze środków publicznych.
Ioan Enciu
(RO) Chciałbym zwrócić uwagę Komisji, Rady i moich koleżanek i kolegów posłów na skutki uboczne oraz zwiększone ryzyko występowania czynników rakotwórczych i mutacji genetycznych w wyniku wielokrotnej ekspozycji na promieniowanie gamma, X i T.
Skutki promieniowania rentgenowskiego i ryzyko z nim związane są dobrze znane w medycynie, która nie zaleca wielokrotnych naświetleń. Opinia publiczna nie wie tak wiele o skutkach promieniowania terahercowego. Oprócz tego, że skanery terahercowe umożliwiają uzyskanie dokładnych trójwymiarowych obrazów ludzkiego ciała, co stanowi zaprzeczenie indywidualnego prawa do prywatności, wielokrotne naświetlenie tego rodzaju promieniami może doprowadzić do zmian w łańcuchu DNA i spowodować późniejsze anomalie.
Chciałbym podkreślić, że ryzyko i stres, na jakie mogliby być narażeni pasażerowie w przypadku zastosowania tych urządzeń na dużą skalę, a także niepewność co do ich skuteczności, nie uzasadniają takiego rozwiązania...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Monika Flašíková Beňová
(SK) W terroryźmie próżno dopatrywać się wartości, czy też głębszego sensu. Jedynym celem terrorystów jest śmierć. Śmierć cywilów najniższym możliwym kosztem. Tak najprawdopodobniej przedstawia się historia zamachowców samobójców. Z punktu widzenia tego celu, to również smutny fakt, że terroryzm skłonił nas do wprowadzenia różnych środków mających na celu ochronę ludności cywilnej z wykorzystaniem metod, które pod pewnymi względami ograniczają prawa ludności cywilnej.
Dlatego bardzo dobrze byłoby, gdyby to plenum od czasu do czasu wyraziło aprobatę dla tych urządzeń i gdybyśmy mogli zacząć myśleć o przyjęciu prawodawstwa i o harmonizacji w obszarze sprawiedliwości i w obszarze spraw wewnętrznych, ponieważ tylko przyjęcie nowych środków technologicznych rzeczywiście wspomoże nas w walce z terroryzmem.
Charles Tannock
Panie przewodniczący! Ogłoszone niedawno przez premiera Gordona Browna wprowadzenie urządzeń skanujących całe ciało w technologii rozpraszania wstecznego promieniowania rentgenowskiego na brytyjskich lotniskach jest moim zdaniem skandalem.
Po raz pierwszy w historii zdrowi ludzie, w tym kobiety i dzieci, są przymusowo poddawani promieniowaniu jonizującemu w celach pozamedycznych.
Tak naprawdę miękkie niskoenergetyczne cząsteczki promieniowania rentgenowskiego są zasadniczo lepiej absorbowane niż wysokoenergetyczne cząsteczki promieniowania kosmicznego, którymi jesteśmy bombardowani w trakcie latania, i są zatem bardziej, a nie mniej, niebezpieczne dla tkanek miękkich i skóry. Ponadto w przypadku naświetlania pacjentów promieniami rentgenowskimi w diagnostyce medycznej pacjenci mogą skorzystać z ołowiowych osłon na gonady, by zmniejszyć całkowitą dawkę ekspozycyjną powodującą uszkodzenie DNA i mutacje genetyczne w przyszłości - co nie jest możliwe w przypadku przedmiotowych urządzeń.
Jako lekarz i osoba często podróżująca samolotem stanowczo sprzeciwiam się tym drakońskim środkom ze względów medycznych, nie wspominając już o względach związanych z prywatnością i nieskutecznością, i mam nadzieję, że UE odrzuci te obowiązkowe środki w skali całej Europy. Zamiast nich powinniśmy wprowadzić profilowanie pasażerów typu izraelskiego.
Cornelia Ernst
(DE) Panie przewodniczący! Nie ulega kwestii, że urządzenia prześwietlające pasażerów stanowią jawne naruszenie prywatności, i to dość poważne. Musimy zadać sobie dwa pytania. Pierwsze z nich dotyczy zakresu, w jakim ta odpowiedź jest proporcjonalna i pomoże w osiąganiu celu walki z terroryzmem. Jak dotąd nie uzyskaliśmy żadnych jasnych odpowiedzi na to pytanie. Dlatego też popieram to, co powiedziała pani Malmström o potrzebie zbadania wszystkich rodzajów tych urządzeń. Chciałbym, byśmy przed podjęciem jakichkolwiek działań, dysponowali taką oceną.
Drugie pytanie dotyczy zagrożeń dla zdrowia. Wszyscy obecni tu posłowie, a także posłowie nie przebywający obecnie na sali, będą musieli przechodzić przez urządzenia prześwietlające kilka razy w tygodniu. Ja będę musiała to robić przynajmniej dwa razy w tygodniu. To środek długofalowy i chciałabym się dowiedzieć, w jakim stopniu będzie on szkodliwy dla mojego zdrowia. W tym względzie nie przeprowadzono żadnych rzeczywistych ocen. Chciałabym dość jasno powiedzieć, że nie dam się naświetlać przy pomocy tych skanerów, dopóki te oceny nie zostaną przygotowane. Dlatego domagam się jasnych odpowiedzi a nie pospiesznych reakcji.
Michèle Rivasi
(FR) Panie przewodniczący! Chciałabym wskazać na związek między skanerami, zdrowiem a terroryzmem. Co mówi Międzyinstytucjonalna Komisja ds. Ochrony Radiologicznej (IACRS), która zrzesza Komisję Europejską, IAEA - Międzynarodową Komisję Energii Atomowej - a także Agencję Energii Jądrowej OECD? Mówi ona, że nie wolno prześwietlać przy pomocy tych urządzeń kobiet w ciąży i dzieci, nawet jeśli dawki są niezwykle małe.
Rzeczywiście powinniśmy sobie zdawać sprawę, że częsta ekspozycja małymi dawkami promieniowania może spowodować raka i wady rozwojowe. Dlatego moje pytanie dotyczy uzasadnienia istniejących zagrożeń. Jeśli zważymy na istnienie alternatywnych technologii, które umożliwiają osiągnięcie tych samych celów, urządzenia te w istocie wymagają dobrego uzasadnienia w świetle założonego celu, i musimy dowiedzieć się...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Andreas Mölzer
(DE) Panie przewodniczący! Nie wolno nam zapominać, że liczne akty międzynarodowego terroru były możliwe dzięki dezinformacji i niewystarczających informacji ze strony amerykańskich służb specjalnych. Mimo tego nigdy nie podważono skuteczności poszczególnych działań antyterrorystycznych. Zamiast tego, każdy atak skutkuje dalszymi ograniczeniami praw i swobód obywatelskich. Parlament Europejski dopiero teraz zaczyna się na to uwrażliwiać, kiedy to unijni obywatele są zmuszani do obnażania się przed Stanami Zjednoczonymi i opróżniania dla nich swoich kieszeni. Przeźroczysty obywatel powoli staje się rzeczywistością, a wszystko to za sprawą danych i informacji tajnych służb, których rola oraz wiarygodność stała się bardzo kontrowersyjna, nie tylko od czasu wojny w Afganistanie i Iraku.
Pomijając wątpliwości związane z korzyściami płynącymi z urządzeń prześwietlających pasażerów, możliwościami ich zastosowania w praktyce oraz ich zgodnością z prawami jednostki, wydaje się wielce nieprawdopodobne, by nakłoniły one radykalnych islamistów do porzucenia terrorystycznych zamiarów. Musimy podejmować konsekwentne środki na rzecz walki z islamskim terroryzmem, ale musimy skończyć z ciągłym poddawaniem unijnych obywateli...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Alfredo Pérez Rubalcaba
Panie przewodniczący! Uważnie wysłuchałem wystąpień wszystkich grup i posłów na ten temat. Usłyszeliśmy kilka niezwykle interesujących opinii i bardzo się cieszę, że zostały one wygłoszone.
Pozwolę sobie przypomnieć państwu, podobnie jak w moim pierwszym wystąpieniu, że zdecydowanie jestem za prowadzeniem debat na tak złożone i delikatne tematy jak walka z terroryzmem w następstwie ataków lub planowanych ataków.
Oczywiście musimy zbadać te zamachy, czy też ich próby, by dowiedzieć się, co stało się z naszymi systemami bezpieczeństwa, ale nie ulega wątpliwości, jak wielokrotnie powtarzano dzisiejszego popołudnia, że polityka walki z terroryzmem musi być uważnie przemyślana, spokojna i celowa, i musi być realizowana w sposób proporcjonalny.
Jeżeli przyjmiemy środki, które podważą nasze zasady, najprawdopodobniej popełnimy kardynalny błąd. W związku z tym musimy na przykład przeanalizować to, co stało się w trakcie lotu do Detroit, by spróbować zapobiegać błędom, ale nie wolno nam odpowiadać machinalnie po każdym ataku, ponieważ będzie to najprawdopodobniej prowadziło do przyjmowania niejednokrotnie bezsensownych środków.
Europa posiada strategię na potrzeby swojej polityki walki z terroryzmem. Mamy dobrą strategię na potrzeby walki z terroryzmem w Unii Europejskiej - strategię, która w ostatnich latach okazała się skuteczna. Wystarczy przyjrzeć się działaniom służb bezpieczeństwa w poszczególnych krajach, by dostrzec, że wielokrotnie działania te oparte były na wspólnej strategii, którą wprowadziliśmy wiele lat temu.
Mamy ważne stanowisko koordynatora ds. walki z terroryzmem, którego wystąpienia są bardzo interesujące. Raz jeszcze zalecam, byście państwo szczegółowo zapoznali się z jego ostatnim wystąpieniem w tej Izbie, ponieważ uważam, że jest ona wspaniałym przemówieniem uwypuklającym zakres naszej strategii. W istocie ostatnio staraliśmy się dawać konkretny wyraz tej strategii poprzez zapobieganie, w odróżnieniu od wcześniejszych lat jej realizacji, kiedy to o wiele więcej wagi przykładaliśmy do jej wykrywania.
Oczywiście najważniejszym elementem walki z terroryzmem jest zapobieganie, innym słowy, ataki wyprzedzające. Dlatego też, jak już wspomniałem, skupiamy nasze wspólne wysiłki na zapobieganiu. Dlatego też koncentrujemy się na takich aspektach jak radykalizacja, o której wspomniałem w swoim wystąpieniu, podobnie jak komisarz. Dążymy do dokonania analizy polityk realizowanych w poszczególnych krajach na rzecz zapobiegania radykalizacji, która jest niewątpliwie pierwotną przyczyną wielu wymierzonych w nas w ostatnich latach ataków terrorystycznych.
Dążymy również do zapewnienia prawidłowej wymiany informacji. Podkreślano to w tej Izbie przy różnych okazjach. Ważną rzeczą jest nieprzekazywanie wszystkich informacji, którymi dysponują państwa członkowskie, ale tylko tych informacji, które są istotne dla odbiorcy. To właśnie te informacje należy przekazywać. Chodzi o to, by nie pogrążyć się w otmętach informacyjnej powodzi, ale by dysponować narzędziami zarządzania informacjami, które uczynią wymianę możliwie najbardziej skuteczną.
Pod tym względem nastąpiła niedawno w Unii Europejskiej znaczna poprawa. Dysponujemy strategią, która po jej wdrożeniu, usprawni na przykład funkcjonowanie naszych systemów wymiany informacji. Kiedy mówię o wymianie, mam na myśli Europol, Eurojust, mam na myśli COSI, o którym wspomnieli tu niektórzy posłowie, i wreszcie o wymianie informacji i o tym, jak uczynić ją bardziej skuteczną.
Wreszcie - tak, teraz w programie prac są urządzenia prześwietlające pasażerów, i uważam, o czym mówiłem w moim pierwszym wystąpieniu i o czym wspomniał pan komisarz, że ten problem wymaga od nas rozwiązania. W idealnym przypadku uda nam się podjąć decyzję o wspólnym rozwiązaniu na szczeblu europejskim. Oczywiście, jeżeli nam się to nie uda, każde państwo będzie w stanie realizować własne polityki, a być może, nawet jeśli uda nam się uzgodnić wspólne stanowisko, i tak znajdą się państwa, które zdecydują się kontynuować własne polityki na podstawie własnych przepisów. Jednakże zasadniczo nie ma wątpliwości, że wspólne stanowisko w tym zakresie będzie wyjątkowo pomocne.
By przyjąć takie stanowisko, i zgodnie z tym, co powiedziałem na początku wystąpienia, potrzebujemy spokojnej i przemyślanej debaty skupionej na trzech aspektach, które są obecnie analizowane przez Komisję: po pierwsze na skuteczności tych urządzeń (czy są one skuteczne, czy też nie, jakie są ich ograniczenia i czy są one w stanie zapewnić to, czego chcemy); po drugie, na ich zgodności z prawami podstawowymi i indywidualnymi swobodami; i po trzecie na kwestii ich ewentualnej szkodliwości dla ludzi, którzy będą przez nie przechodzili.
Uważam, że są to trzy tematy, które musimy zbadać. Skoro tylko otrzymamy sprawozdania, przyjmiemy wspólne stanowisko, które jest moim zdaniem konieczne.
Panie przewodniczący! Chciałbym raz jeszcze powiedzieć, jak bardzo doceniam wystąpienia wygłoszone w tej Izbie, które uważam za bardzo przydatne w pracy Komisji.
Sarah Ludford
Panie przewodniczący! Zadałam Radzie wyraźne pytanie i chciałabym uzyskać odpowiedź. Zapytałam, co Rada sądzi o jawnym naruszeniu art. 6 - klauzuli o prawach podstawowych - Traktatu UE w świetle orzeczenia brytyjskiego sądu apelacyjnego potwierdzającego, że Wielka Brytania dopuściła się...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Siim Kallas
komisarz. - Panie przewodniczący, panie i panowie! Dziękuję państwu za wystąpienia, ale muszę powiedzieć, że dziś nie mamy do czynienia z wnioskiem dotyczącym przymusowego wprowadzenia niektórych nowych urządzeń na wszystkich lotniskach wszystkich państw członkowskich. Nie o to chodzi. Znajdujemy się w środku procesu polegającego na wnikliwym badaniu przedmiotowych nowych technologii i przyjdziemy do państwa po upływie kwietnia po sporządzeniu gruntownego sprawozdania, w którym przedstawione zostaną wyniki badań wszystkich aspektów tych nowych technologii.
Sam mam pewne wątpliwości, szczególnie jeżeli chodzi o skuteczność, i jak ktoś tu powiedział, o proporcjonalność wykorzystania tej nowych technologii, przy czym pragnę powiedzieć, że nie powinniśmy z góry odrzucać nowych technologii. Terroryzm rozwija się, w związku z czym również my musimy korzystać ze wszystkich wynalazków technologii, by bronić naszych obywateli i pasażerów. Tak więc proszę nie demonizować nowych technologii. Zaproponujemy, wspólnie z paniami komisarz Cecilią Malmström i Viviane Reding wspólne europejskie stanowisko obejmujące wszystkie konieczne wymagania dotyczące wszystkich zagadnień i aspektów technologicznych, prawnych, w zakresie praw podstawowych i prywatności. Z pewnością zaproponujemy jakieś wspólne europejskie podejście - podejście, w zakresie którego, jak mi się zdaje, istnieje konsensus i które jest preferowane tu w Parlamencie, a także, jeśli dobrze zrozumiałem, również w wielu państwach członkowskich.
Tak więc te działania podejmiemy w przyszłości. Przedstawimy sprawozdanie i wówczas będziemy kontynuowali dyskusję. Proszę mi uwierzyć, nie ma żadnego spisku z naszej strony, by natychmiastowo wprowadzić jakieś nowe maszyny; nie ma technologicznego rozwiązania, które jest idealne i gwarantuje całkowite bezpieczeństwo, a bezpieczeństwo lotnicze jest szczególnie złożonym obszarem, w którym potrzebujemy bardzo zróżnicowanych połączonych środków, a także bardzo ścisłej współpracy międzynarodowej.
Tak więc po przyjęciu sprawozdania przedłożymy konkretne wnioski i z pewnością przedstawimy wspólne europejskie podejście dotyczące ewentualnych standardów i wymagań, które będą obowiązywać w przypadku, gdy państwa członkowskie zdecydują się na wprowadzenie nowych technologii prześwietlania.
Cecilia Malmström
komisarz. - Panie przewodniczący! To istotnie jest bardzo ważna debata. Działania antyterrorystyczne są ważnym narzędziem walki z terroryzmem. W Unii Europejskiej mamy bolesne doświadczenia związane ze skutkami terroryzmu i zagrożeniem, jakie stanowi, nie tylko z punktu widzenia pojedynczych osób, ale społeczeństw, demokracji i naszych fundamentalnych wartości.
Państwa członkowskie oczywiście ponoszą odpowiedzialność za swoje działania operacyjne i wywiadowcze, ale jestem przekonana, że możemy o wiele więcej uczynić na szczeblu europejskim, by skoordynować i dostroić narzędzia, którymi dysponujemy. Dlatego też poleciłam swoim służbom bardzo pilne przeprowadzenie analizy polityk, ram prawnych, narzędzi, którymi dysponujemy już w chwili obecnej, by sprawdzić, co możemy poprawić i w jaki sposób możemy korzystać z tych rozwiązań w sposób bardziej inteligentny. Zgadzam się z niektórymi posłami, którzy o tym wspomnieli. Ja również jestem przekonana, że Europol, Eurojust oraz organy państw członkowskich mogą funkcjonować znacznie lepiej i w sposób o wiele lepiej skoordynowany. Z pewnością istnieją środki to umożliwiające.
Takie incydenty jak ten, który wydarzył się w trakcie lotu do Denver, są ważne, ponieważ służą jako swego rodzaju sygnał alarmowy ostrzegający nas, że terroryzm nadal istnieje; że nadal stanowi bardzo realną groźbę. Wysuwa się wobec nas, polityków, żądania, wywiera na nas presję, byśmy wprowadzili udoskonalenia i chronili obywateli natychmiast. Nie ma w tym nic nienaturalnego. Mamy obowiązek stania na straży bezpieczeństwa, ale również podejmowania działań na podstawie gruntownej analizy, oceny i dyskusji, tak byśmy proponowali odpowiednie i proporcjonalne środki - wspomnieli również o tym pan komisarz Siim Kallas oraz przedstawiciele Rady. Postąpimy tak. Ponadto będziemy również kierowali się pełnym poszanowaniem praw podstawowych.
Tak więc Komisja będzie działała w ten sposób. Powrócimy do państwa z bardziej szczegółowymi propozycjami po przeprowadzeniu tej oceny i będziemy prowadzili dalsze dyskusje z Parlamentem. Dziękuję bardzo za ważną i bardzo absorbującą debatę.
Przewodniczący
Zamykam debatę.
Inés Ayala Sender
(ES) Panie przewodniczący! Zanim skończymy, chciałbym zabrać głos w kwestii regulaminowej, wyrażając swoje zdziwienie tym, że gdy rozpoczęła się procedura pytań z sali, podniosłam swoją rękę, myśląc, że zaczynała się ona wówczas, tymczasem pan miał już pełną listę. Chciałabym tylko, żeby kryteria procedury pytań z sali zostały doprecyzowane, tak by wszyscy z nas mieli możliwość zabrania głosu, ponieważ zdaje się, że również inni posłowie zabrali głos, mimo że powiedział pan, że ma pan pełną listę.
Dlatego pragnę wyrazić swoje zdziwienie i prośbę na przyszłość, byśmy wszyscy wiedzieli, co mamy zrobić, by uzyskać głos.
Elena Oana Antonescu  
Terroryzm pozostaje jednym z głównych zagrożeń w Unii Europejskiej. Dlatego też wszystkie państwa członkowskie zwiększyły swoje wysiłki na rzecz poprawy narzędzi stosowanych do zapobiegania mu i zwalczania go. Przyjęcie traktatu lizbońskiego stwarza możliwość o wiele skuteczniejszego reagowania - we wszystkich odnośnych dziedzinach, bezpośrednio i pośrednio - na terroryzm. Używanie urządzeń prześwietlających pasażerów stanowi delikatną kwestię. Myślę, że istnieją ważne czynniki, które muszą zostać uważnie zbadane przed podjęciem decyzji w tym względzie. Dotyczą one skuteczności urządzeń, poszanowania prawa do prywatności, finansowych skutków ich wykorzystania, przy czym należy wziąć pod uwagę wyjątkowo wysokie koszty ich zakupu, a nade wszystko sposobu, w jaki wykorzystanie tych maszyn wpływa na zdrowie prześwietlanych osób. Komisja Europejska ma przygotować trzy analizy dotyczące zastosowania i wykorzystania urządzeń prześwietlających pasażerów. W związku z tym uważam, że ważne jest, byśmy zaczekali na wnioski ekspertów i uważnie je przeanalizowali i dopiero wówczas podjęli decyzję w sprawie wspólnego stanowiska w tej kwestii.
John Attard-Montalto  
na piśmie. - Kiedy powstaje kwestia środków antyterrorystycznych, debata zawsze koncentruje się na skutkach swobód obywatelskich. Zawsze stawałem na stanowisku, że jest to kwestia priorytetów. To kwestia tego, czy pasażerowie są gotowi poświęcić swój dyskomfort kosztem bezpieczeństwa. Środowiska zajmujące się obroną praw obywatelskich mają obowiązek zbadania wszystkich nowo postulowanych środków. Ci, którzy proponują nowe środki, takie jak urządzenia prześwietlające pasażerów, mają obowiązek dowiedzenia, że są one konieczne. Chociaż rozwiązania mają zazwyczaj charakter kompromisowych, w tym przypadku kompromisy są niemożliwe. Oczywiste jest, że obecne procedury, w szczególności procedury obszukiwania pasażerów, są niewystarczające. Stwierdzono, że urządzenia prześwietlające pasażerów są bardziej skuteczne. Problem polega na tym, że mogą one naruszać godność pasażerów. Dlatego należy zająć się tą kwestią. Istnieje wiele możliwości.
Na przykład urządzenia dla osób różnej płci powinny być obsługiwane przez pracowników tej samej płci co płeć osoby prześwietlanej.
Vilija Blinkevičiūt 
na piśmie. - (LT) Zapewnienie bezpieczeństwa lotnictwa w walce z terroryzmem ma bez wątpienia zasadnicze znaczenie, ale musimy sprawdzić, jaki jest wpływ środków opracowanych z myślą o zapewnieniu tego bezpieczeństwa na zdrowie, prawa i wolności podstawowe, prywatność i godność. Wykorzystanie urządzeń prześwietlających pasażerów, jako jednego z możliwych rozwiązań technicznych, jest bardzo poważną materią, związaną z wykorzystaniem nowych technologii na rzecz bezpieczeństwa obywateli, dlatego mam nadzieję, że Komisja przedstawi wreszcie ocenę oddziaływania urządzeń prześwietlających pasażerów na ludzkie zdrowie i podstawowe prawa i wolności człowieka. Chciałabym zwrócić uwagę na to, że oprócz stosowania nowych środków technicznych mających na celu osiągnięcie wysokiego poziomu bezpieczeństwa na lotniskach, bardzo ważne jest również określenie granic między prawami człowieka a samym bezpieczeństwem, ponieważ środki te nie tylko dotyczą ochrony obywateli, ale również wiążą się ze skutkami dla obywatelskich praw i swobód. Komisja musi jeszcze przedstawić sprawozdanie z oceny oddziaływania potwierdzającą, że to właśnie urządzenia prześwietlające pasażerów zapewnią skuteczną ochronę ludzi podróżujących samolotem, dlatego też nadal istnieją wątpliwości, czy te techniczne środki bezpieczeństwa będą rzeczywiście bezpieczne, skuteczne i racjonalne. Dlatego, kiedy tylko ocenimy istniejącą sytuację, musimy kontynuować nasze prace w tym delikatnym obszarze.
Nessa Childers  
na piśmie. - Parlament nie może wyrazić swojej zgody na wprowadzenie urządzeń prześwietlających pasażerów, które są zasadniczo odmianą aparatów rentgenowskich, zanim europejskie organy nie zajmą się związanymi z tym obawami dotyczącymi zdrowia i prywatności. Zdaję sobie sprawę, że występują obawy wśród osób często podróżujących samolotem, i niepokoi mnie kwestia prześwietlania za pomocą skanerów kobiet w ciąży i dzieci. Występują ponadto poważne obawy dotyczące inwazyjnej natury tych obrazów i musimy zapewnić ochronę prywatności europejskich obywateli, zanim przystaniemy na szeroką dystrybucję tych czasochłonnych i drogich maszyn. Zważywszy, że amerykańskie władze przyznały, że za niedawną panikę związaną z incydentem w trakcie lotu do Detroit odpowiadają amerykańskie agencje bezpieczeństwa, a nie technologia na lotniskach, uważam, że zanim zaczniemy inwestować w tę kontrowersyjną technologię, należy rozważyć szereg mniej kosztownych środków - takich jak wzmożone działania wywiadowcze, różne metody obszukiwania pasażerów oraz zacieśniona współpraca międzynarodowa. Jeden z ojców założycieli Ameryki, Benjamin Franklin, powiedział pewnego razu: "Ten, kto tak bardzo przedkłada bezpieczeństwo nad wolność, nie zasługuje ani na bezpieczeństwo, ani na wolność” - i uważam, że Europa dobrze by zrobiła, gdyby w nadchodzących miesiącach wzięła sobie to tę maksymę do serca.
Proinsias De Rossa  
na piśmie. - Międzynarodowa Federacja Dziennikarzy, zrzeszająca 600 tysięcy dziennikarzy ze 125 krajów, wezwała izraelskie władze do uchylenia nakazu deportacji dziennikarza Jareda Malsina, który został deportowany ponieważ w swoich relacjach z Zachodniego Brzegu Jordanu i ze Strefy Gazy krytycznie wypowiadał się o izraelskim rządzie. Dziennikarze potępili deportację jako niedopuszczalne naruszenie wolności prasy. Ponadto 13 izraelskich organizacji praw człowieka wystosowało protest do izraelskiego Knesetu oraz premiera Netenyahu wobec nasilających się systematycznych kampanii przeciwko organizacjom praw człowieka w Izraelu. Doszły nas głosy, że Izrael domaga się obecnie od Unii Europejskiej zaprzestania udzielania pomocy finansowej organizacjom praw człowieka w Izraelu i na terytoriach okupowanych Izraela. Pragnę poprosić pana, panie przewodniczący, by skontaktował się pan z premierem Netenyahu i przekazał mu jasno, że fundamentem UE jest poszanowanie prawa do wolności słowa, prawa do krytykowania własnego rządu, do wolnej prasy, a także prawa do pokojowego protestowania, jako fundamentalnych zasad demokratycznego państwa. Należy również przypomnieć panu premierowi Netenyahu, że umowy handlowe wymagają poszanowania tych praw od tych, z którymi prowadzimy interesy.
Christine De Veyrac  
Blisko 10 lat po 11 września zagrożenie terroryzmem jest nadal realne, a samoloty są jednym z narzędzi, które upodobali sobie terroryści, by atakować nasze kraje. Musimy znaleźć sposób ochrony naszych obywateli i udaremniania aktów terroru, których ofiarą padają. Urządzenia prześwietlające pasażerów są jednym ze sposobów wzmocnienia bezpieczeństwa na lotniskach i w samolotach. Przed podjęciem decyzji musimy jednak upewnić się, że te maszyny nie będą naruszały indywidualnych swobód i że nie będą szkodliwe dla zdrowia podróżnych lub personelu lotniskowego. Z ogromnym zainteresowaniem wyczekuję analizy, którą Komisja Europejska przedłoży w tym zakresie w marcu. Ponieważ sprawozdanie będzie dotyczyło różnych aspektów związanych z ich wykorzystaniem, powinno ono przewidywać certyfikację tych urządzeń w całej Europie, co zagwarantuje ochronę swobód obywatelskich i zdrowie, przy jednoczesnej poprawie bezpieczeństwa. Aby wszyscy obywatele mogli korzystać z tej samej ochrony, mam nadzieję, że po przedłożeniu tego sprawozdania przez Komisję Europejską, zachęcimy państwa członkowskie do osiągnięcia porozumienia w tej materii.
Kinga Gál
na piśmie. - (HU) Panie przewodniczący, panie i panowie! Zestaw środków bezpieczeństwa stosowanych na międzynarodowych lotniskach jest ciągle rozszerzany, w miarę jak bezpieczeństwo lotnicze - nasze bezpieczeństwo - staje wobec coraz to nowszych wyzwań. Jednocześnie wiele aspektów działań już podjętych, planowanych lub testowanych z myślą o poprawie bezpieczeństwa lotniczego już wykracza poza czysto lotnicze wymogi bezpieczeństwa. Dlatego też kwestie te powinny zostać zbadane w kontekście ogólnym. Bezpieczeństwo odgrywa zasadniczą rolę w naszym życiu - to najważniejsza rzecz. W każdym razie czujemy się bezpiecznie tylko wówczas, gdy środki bezpieczeństwa nie prowadzą do nieproporcjonalnych ograniczeń naszych praw, nie naruszają naszych praw osobistych i nie szkodzą naszemu zdrowiu, a także gdy środki podejmowane w celu zapewnienia naszego bezpieczeństwa, w ujęciu całościowym, nie są nieproporcjonalne, nie mogą być "obchodzone” i mają odpowiedni poziom skuteczności. Potrzebujemy urządzeń, takich jak urządzenia prześwietlające, które zapewniają skuteczny monitoring ruchu pasażerskiego, są używane z zastrzeżeniem wymogu dobrowolnej zgody, przy uwzględnieniu, między innymi, pasażerów z wszczepionymi implantami medycznymi (elektronicznymi rozrusznikami lub implantami z metalu), nie są szkodliwe dla zdrowia, dzieci, kobiet w ciąży lub często podróżujących pasażerów, i wreszcie, które nie pozwalają na zapisywanie danych i są wykorzystywane wyłącznie w celu zapewnienia odpowiedniego ostrzeżenia w razie ryzyka. Dlatego dalsza debata w sprawie wprowadzenia urządzeń testowych będzie użyteczna dopiero po przeprowadzeniu szczegółowej oceny oddziaływania wspomnianych warunków. Dla nas możliwe do przyjęcia jest stosowanie tylko urządzeń spełniających tę listę wymogów.
Jim Higgins  
na piśmie. - Nie możemy zwlekać z podjęciem działań na rzecz ochrony pasażerów podróżujących samolotem na kolejną katastrofę. Władze dublińskiego lotniska, Dublin Airport Authority (DAA), ogłosiły przetarg, wart 2 miliony euro, na zakup urządzeń prześwietlających pasażerów dla lotniska w Dublinie. Według oświadczeń DAA, jak tylko Departament Transportu da zielone światło, co wydaje się bardzo prawdopodobne, i urządzenia okażą się skuteczne, skanery zostaną również zainstalowane na lotniskach w Cork i Shannon. Ale komisarz ds. ochrony danych obawia się, czy ruchy ze strony irlandzkich władz związane z wprowadzeniem urządzeń prześwietlających będą odpowiednio przemyślane i będą podejmowane z uwzględnieniem równowagi między potrzebami bezpieczeństwa a prawami do prywatności. Władze lotniska w Manchesterze, na którym testowane jest jedno urządzenie, utrzymują, że czarno-białe obrazy nie są obrazami pornograficznymi ani erotycznymi i są przeglądane przez jednego operatora w odległym pomieszczeniu, po czym są natychmiastowo kasowane. Urządzenia prześwietlające pasażerów nie są pozbawione wad, ale są najlepszą dostępną obecnie technologią, a my musimy korzystać z wszelkich dostępnych nam narzędzi, by ograniczać zagrożenie, jakie stwarza terroryzm. Potrzebujemy paneuropejskiego podejścia do tych urządzeń - bezpieczeństwo na lotniskach musi spełniać jednakowe standardy. Nie mogę się doczekać ukończenia sprawozdania Komisji dotyczącego oddziaływania urządzeń prześwietlających pasażerów.
Danuta Jazłowiecka  
Szanowni państwo! Przysłuchując się dzisiejszej debacie, można odnieść wrażenie, iż głównym problemem, przed którym stoją obecnie kraje europejskie, jest to, czy upowszechnić skanery ciał na lotniskach, czy też ograniczyć możliwość ich wprowadzania. Wydaje mi się, iż nie jest to jednak właściwe ujęcie sprawy. Nie jest również, w tym aspekcie, tak bardzo istotny problem zagwarantowania ochrony praw człowieka. Podstawowe pytanie, które powinniśmy sobie zadać, brzmi - czy nowe działania i instrumenty, proponowane przez służby specjalne, będą skutecznie wykorzystane? Czy zrzekając się części swojej wolności na rzecz bezpieczeństwa, naprawdę sobie je zagwarantujemy? Informacje, które do nas docierają, skłaniają do dużego sceptycyzmu. Jeżeli odpowiednie służby nie są nawet w stanie zagwarantować efektywnej kontroli paszportowej; jeżeli nie potrafią wykorzystać informacji, które posiadają (co najdobitniej pokazał incydent z lotem do Detroit), to jaką mamy gwarancję, że skutecznie będą potrafiły skorzystać z nowych instrumentów? Historia uczy, iż w sytuacjach kryzysowych służby specjalne chcą iść najprostszą drogą, żądając nowych uprawnień, większych pieniędzy, lepszych instrumentów, nie potrafiąc zarazem w pełni wykorzystać tych możliwości, które już mają. Ktoś powinien stać na straży rozsądku oraz zdrowego sceptycyzmu i wydaje mi się, że Parlament Europejski ma tutaj niebagatelną rolę do odegrania.
Elżbieta Katarzyna Łukacijewska  
Wydarzenia ostatnich lat zmuszają nas do szukania nowych rozwiązań, które zapewnią jak największe bezpieczeństwo podróżującym. Zagrożenie terroryzmem powoduje, że z większą łatwością godzimy się na ograniczanie własnej wolności. Mam nadzieję, że zanim podjęte zostaną decyzje dotyczące powszechnego wprowadzenia skanerów ciała na lotniskach, zostanie przeprowadzona dogłębna analiza ich skuteczności, bezpieczeństwa i kosztów, jakie będą musiały być poniesione. Nie chcemy, aby powtórzyła się sytuacja związana z masowym wprowadzeniem szczepionek przeciwko grypie A1/H1N1, kiedy to rządy, na fali paniki, bez uzyskania gwarancji bezpieczeństwa od producenta zakupiły za ogromne kwoty szczepionki, których zapasy do tej pory nie są wykorzystane. Może bardziej efektywnym rozwiązaniem byłoby skorzystanie z rozwiązań izraelskich, gdzie nacisk położony jest na obserwację zachowań pasażerów i szczegółową kontrolę tych najbardziej podejrzanych, a nie wszystkich. System ten od wielu lat udowadnia swoją skuteczność.
Petru Constantin Luhan  
Naszym obowiązkiem jako posłów do Parlamentu Europejskiego jest uczestniczenie w rozwiązywaniu problemów związanych z urządzeniami prześwietlającymi pasażerów zarówno w kontekście walki z terroryzmem, jak i praw osobistych i obywatelskich Europejczyków.
Stuprocentowo zgadzam się z koniecznością poszukiwania realnych rozwiązań na rzecz zwiększenia bezpieczeństwa obywateli. Mamy jednak obowiązek zapewnienia ochronę wszystkich praw naszych współobywateli w całej Unii Europejskiej. Oznacza to prawo do prywatności i podstawowe prawo do godności osobistej, które należy wypośrodkować z koncepcją bezpieczeństwa urządzeń prześwietlających na lotniskach. W tym kontekście powstaje pytanie, czy te urządzenia prześwietlające pasażerów są optymalnym rozwiązaniem problemów bezpieczeństwa na lotniskach.
Myślę, że Europa musi powiedzieć "tak” znalezieniu rozwiązań w zakresie walki z terroryzmem i przestępczością zorganizowaną i "nie” naruszaniu praw do prywatności i godności ludzkiej, które stanowią podstawową zasadę demokracji.
Ioan Mircea Paşcu  
na piśmie. - Za każdym razem, gdy na pokład samolotu wchodzi niedoszły terrorysta, myląc czujność naszych dzielnych służb ochrony i oszukując ich wspaniałe maszyny, przez następnych kilka lat miliony pasażerów musi znosić niedolę. Terroryści, którzy przeprowadzili zamachy 11 września odnieśli niebywały sukces: udało im się zmienić nasze życie - na gorsze - i to na zawsze! My, mieszkańcy Wschodu, chcieliśmy się pozbyć naszego "Wielkiego Brata” i zamiast tego otrzymaliśmy wariant "zachodni”, bardziej wyrafinowany, ale nie mniej przerażający. Wielu "ochroniarzy” na lotniskach dopuszcza się niewłaściwego zachowania; wydaje im się, że znajdują się ponad prawem, traktując każdego pasażera jako podejrzanego, pozwalając sobie na przeszukiwanie bagażu centymetr po centymetrze, nie tłumacząc, ani oczywiście nie przepraszając, gdy ich "podejrzliwość” okaże się bezpodstawna. A gdy ośmielamy się protestować, śmieją się nam w twarz. Zgodzą się państwo, że to jawne naruszenie praw. Nadszedł zatem najwyższy czas, by Komisja przyjrzała się działalności tych firm i wprowadziła określone normy postępowania względem ogromnej rzeszy uczciwych obywateli. Przecież mamy kartę praw podstawowych, która musi być respektowana w równym stopniu przez wszystkich Europejczyków, także tych, którzy odpowiadają za bezpieczeństwo na naszych lotniskach.
Joanna Senyszyn  
Do skutecznej walki z terroryzmem potrzebujemy zharmonizowanego działania, w tym jednolitych unijnych reguł dotyczących skanerów. Przyjęte zasady muszą uwzględniać ochronę praw podstawowych, danych osobowych i - co nie mniej ważne - zdrowia obywateli. Konieczne jest podjęcie decyzji w sprawie obowiązkowości użytkowania urządzeń prześwietlających. Nie ma sensu w ogóle zajmować się tym tematem, jeśli kontrole byłyby dobrowolne. Trudno bowiem przypuszczać, że terroryści będą się godzić na prześwietlenie. Bardzo ważną kwestią jest oczywiście bezpieczeństwo skanerów dla zdrowia. W tej sprawie zdania są podzielone. Od opinii czeskiego Urzędu Bezpieczeństwa Jądrowego, który dowodzi, że urządzenia skanujące emitują szkodliwe dla człowieka promieniowanie, po francuską Naczelną Dyrekcję Lotnictwa Cywilnego, która uznała je za całkowicie bezpieczne. Niezbędne są dalsze testy w celu wskazania typów skanerów bezpiecznych dla zdrowia oraz ewentualnych ubocznych skutków ich użycia. Badania powinny być koordynowane przez Komisję Europejską przy pełnej współpracy z państwami członkowskimi. Używane skanery muszą mieć certyfikat bezpieczeństwa, stanowiący podstawę dopuszczenia do użytku we wszystkich państwach członkowskich. W ten sposób unikniemy dublowania kosztów badań przez poszczególne państwa i będziemy mieć pewność, iż zdrowie obywateli jest w równym stopniu chronione w każdym państwie.
Joanna Katarzyna Skrzydlewska  
Panie przewodniczący! Na niektórych europejskich lotniskach, wprowadzono nowy sposób kontroli pasażerów. Obok dotychczasowych form zabezpieczeń, zaczęto używać skanerów całego ciała. Większość pasażerów linii lotniczych jest im zdecydowanie przeciwna i upatruje w tej formie kontroli naruszenia podstawowych praw człowieka, w tym prawa do intymności i ochrony godności osobistej. Dodatkowo, co bardzo istotne, pogłębia je brak wiedzy na temat tego, jaki jest wpływ skanerów na zdrowie prześwietlanych osób.
Nie ma też jasnych regulacji dotyczących przechowywania i zabezpieczania danych zebranych w wyniku skanowania. Podnosi się też argumenty, że skanery wcale nie wykazują się tak wielką skutecznością, o jakiej zapewniają jej producenci. Oby skuteczność ta nie okazała się porównywalna do skuteczności szczepionki na świńską grypę, która w ostatecznym rozrachunku była skuteczna jedynie dla wzrostu dochodów koncernów farmaceutycznych. Biorąc pod uwagę te wszystkie słuszne wątpliwości, uważam, że Komisja Europejska powinna określić ścisłe zasady ochrony praw pasażerów przy jednoczesnym zapewnieniu im bezpieczeństwa.
