Bezpieczeństwo zabawek (debata) 
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku dziennego jest debata w sprawie pytania ustnego do Komisji w sprawie bezpieczeństwa zabawek zadanego przez posłów: Andreasa Schwaba, Anję Weisgerber, Marianne Thyssen, Annę Marię Corazzę Bildt, w imieniu Grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów), Evelyne Gebhardt, Christel Schaldemose, Annę Hedh, Barbarę Weiler, w imieniu Grupy Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów w Parlamencie Europejskim, Cristiana Silviu Buşoi, Jürgena Creutzmanna, Antonyię Parvanovą, Nadję Hirsch, w imieniu Grupy Porozumienia Liberałów i Demokratów na rzecz Europy, Heide Rühle, w imieniu Grupy Zielonych - Wolnego Sojuszu Europejskiego, oraz Malcolma Harboura, w imieniu Europejskich Konserwatystów i Reformatorów - B7-0658/2010).
Anja Weisgerber
Panie Przewodniczący! W związku z przyjęciem dyrektywy w sprawie zabawek chciałabym podkreślić, że kiedy przyjmowaliśmy tę dyrektywę, mieliśmy na uwadze jeden cel, tj. uczynienie zabawek dla dzieci bezpieczniejszymi, ponieważ dzieci, zwłaszcza z uwagi na to, że wciąż rosną i rozwijają się, szczególnie wrażliwie reagują na substancje niebezpieczne i chemikalia. W świetle najnowszej wiedzy dotyczącej tej kwestii ustanowiliśmy na mocy prawa europejskiego najsurowsze na świecie wymogi dla zabawek.
Jak co roku ta sprawa pojawia się przed Bożym Narodzeniem, a dla mnie osobiście, jako przyszłej matki, ta kwestia jest bliska mojemu sercu i uważam, że to ważne, że mamy najsurowsze normy. Dlatego pomogłam rozpocząć tę debatę.
Zrobiłam to w świetle nowych opinii eksperckich, z których wynika, że w świetle najnowszej wiedzy naukowej najsurowsze dopuszczalne stężenia metali ciężkich nie są wystarczająco surowe. W dyrektywie specjalnie do takich przypadków jak ten zawarliśmy klauzulę, umożliwiającą późniejszą zmianę i zmniejszenie dopuszczalnych stężeń, i teraz należy z niej skorzystać. Panie Komisarzu! Właśnie o to apelowaliśmy do pańskiego poprzednika, by się tym zajął w roku ubiegłym.
Miło mi, że - jeśli dobrze rozumiem - Komisja ma dziś wreszcie ogłosić zmniejszenie dopuszczalnych stężeń dla określonych metali ciężkich, chociaż z opóźnieniem w stosunku do czasu, kiedy o to apelowaliśmy, i z pewnością zachęcona dzisiejszą debatą. Niemniej jednak generalnie należy dokonać przeglądu wszystkich substancji niebezpiecznych, dlatego nie powinniśmy się ograniczać do metali ciężkich. Zamiast tego należy przyjrzeć się ostatnim informacjom dotyczącym substancji niebezpiecznych zwanych wielopierścieniowymi węglowodorami aromatycznymi (WWA). Jeśli okaże się, że konieczna jest zmiana dopuszczalnych stężeń w celu ochrony naszych dzieci, wzywam do zmiany prawa także w tym zakresie. Przecież w ostatecznym rozrachunku chodzi o bezpieczeństwo naszych dzieci.
Evelyne Gebhardt
Panie Przewodniczący! Rokrocznie debatujemy o bezpieczeństwie zabawek. Rokrocznie zauważamy, że nadal trzeba wiele poprawić. Rozmawiamy tu m.in. o tak zwanych substancjach rakotwórczych, mutagennych lub działających szkodliwie na rozrodczość (CMR), substancjach, które wywołują raka i które mogą być bardzo niebezpieczne dla zdrowia, a w niektórych przypadkach nawet dla życia dzieci.
Nowe doniesienia rzeczywiście wskazują na to, że należy zapewnić dostosowanie dopuszczalnych stężeń, zatem wzywamy Komisję, by to w końcu uczyniła. Panie Komisarzu! Naprawdę mam nadzieję, że rzeczywiście tak się stanie.
Niemniej jednak nie jest to jedyny problem. Mamy inny problem z formą nadzoru rynkowego i także państwa członkowskie mają tu pewne zadania. Są odpowiedzialne za zapewnienie, by do obrotu trafiały tylko zabawki, które naprawdę spełniają przyjęte przez nas normy bezpieczeństwa. Niestety nie zawsze tak się dzieje, dlatego należy zapewnić zaostrzenie tych norm bezpieczeństwa.
Trzecią i ostatnią kwestią, którą chciałabym podnieść, jest znakowanie zabawek. Wiele osób niesłusznie uważa, że znak CE jest wskaźnikiem bezpieczeństwa. Tak jednak nie jest, co potwierdza sama Komisja. Nadszedł już zatem czas, Panie Komisarzu, by Komisja zastanowiła się, jak możemy przyznawać europejski znak bezpieczeństwa, który będzie całkowicie wiarygodny i monitorowany przez podmioty trzecie, niezależne władze i organy, tak by niebezpieczna zabawka po prostu nie mogła znaleźć się w obrocie czy w sklepach, gdzie może zagrażać zdrowiu naszych dzieci. Uważam, że mamy tu duży dług do spłacenia i nadal należy w tej sprawie wiele uczynić, i to w trybie pilnym.
Cristian Silviu Buşoi
autor - Panie Przewodniczący! Bezpieczeństwo zabawek jest tematem o dużym znaczeniu i nie tylko dlatego, że mamy teraz okres roku, w którym sprzedaż zabawek znacząco wzrasta. Naszym obowiązkiem jako przedstawicieli obywateli UE jest dbanie o najlepszy interes konsumentów i chronienie dzieci.
Zmieniona dyrektywa 2009/48/WE ma upewnić konsumentów, że zabawki sprzedawane w UE spełniają najwyższe światowe wymogi, szczególnie związane z wykorzystaniem substancji chemicznych. Wzmocniono środki nadzoru rynkowego. Dokumentacja, którą producenci zabawek i importerzy muszą udostępniać do kontroli, powinna obecnie zawierać szczegółowe opisy konstrukcji i sposobu wytwarzania zabawki, szczegółowe informacje na temat elementów i materiałów użytych w zabawce, jak również analizę zagrożeń, których źródłem może być zabawka.
Jednak w opinii naukowej Komitetu Naukowego ds. Zagrożeń dla Zdrowia i Środowiska pojawiają się wątpliwości w zakresie oceny limitów migracji pierwiastków chemicznych w zabawkach, w której stwierdza się, że użyty sposób pomiaru migracji pierwiastków chemicznych nie jest tak naprawdę wiarygodny. Stąd oczekujemy wyjaśnienia metody obliczeń wybranej do kontroli substancji chemicznych CMR w zabawkach. Istnieje również powód do obaw co do zabawek przeznaczonych dla dzieci w wieku poniżej 3 lat. Ponieważ jest to grupa najbardziej narażona na ryzyko, zabawki przeznaczone dla takich dzieci powinno się testować niezależnie.
Również w ostatnich sprawozdaniach RAPEX zwraca się uwagę na problemy dotyczące nadzoru rynkowego nad zabawkami. Nadal mamy dużą liczbę zabawek wprowadzanych do obrotu w UE, które stwarzają wysokie ryzyko dla najbardziej wrażliwych konsumentów.
Mamy jasne sygnały, że zmieniona dyrektywa w sprawie bezpieczeństwa zabawek wymaga wzmocnienia w celu zapewnienia najwyższego poziomu ochrony naszych dzieci. Uważamy, że te kwestie wymagają jak najszybszej reakcji i upewnienia się, że po wdrożeniu zmienionej dyrektywy nie ma żadnych luk. Nadal należy skupić się na bezpieczeństwie zabawek, nadzorze rynkowym i zapobieganiu stosowaniu substancji niebezpiecznych w produktach przeznaczonych specjalnie dla dzieci.
Malcolm Harbour
autor - Panie Przewodniczący! Uważam, że o wadze pytania, którym się dziś zajmujemy, świadczy fakt, że ta komisja nadal bardzo czujnie podchodzi do kwestii związanych z bezpieczeństwem zabawek, co zresztą czyni w stosunku do całej gamy towarów konsumenckich. Tak więc włożyliśmy olbrzymi wysiłek w przyjęcie w 2009 roku zmienionej dyrektywy w sprawie zabawek.
Ale sprawy się na tym nie kończą i dlatego moim zdaniem to dobrze, że Komisja ma sposobność utwierdzić nas w przekonaniu, że uważnie śledzi rozwój sytuacji, wyniki badań, i sprawić, że przepisy istniejącego prawodawstwa i przyszłego prawodawstwa będą aktualizowane w sposób odzwierciedlający rosnącą liczbę dowodów naukowych o potencjalnie niebezpiecznych substancjach chemicznych. Obejmuje to, oczywiście, potrzebę spójnych metod testowania. Jednym z aspektów tej sprawy jest to, że w wielu przypadkach dowiadujemy się, iż producenci zabawek mają trudności z uzyskaniem dostępu do spójnych norm, według których należy przeprowadzać testy, i wiem, że Komisja zajmie się tą kwestią.
Chciałbym jednak poruszyć także szerszą sprawę, ponieważ uważam, podobnie jak wielu moich kolegów, że nie chodzi tu tylko o problem regulacji, lecz o problem całego łańcucha dostaw zabawek, z których wiele pochodzi spoza Unii Europejskiej.
Niedawno pański kolega, pan komisarz Dalli, zaprosił mnie do reprezentowania Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów na dużym szczycie trójstronnym między Amerykanami i Europejczykami w Chinach, by rozmawiać o bezpieczeństwie zabawek. Jedną z istotnych kwestii, którą się tam zajmowaliśmy i którą zajęła się Komisja Europejska - za co chciałbym ją pochwalić - były rozmowy z chińskimi producentami o wprowadzaniu wymogów bezpieczeństwa do produktu od samego początku, tj. od wiedzy o tych dyrektywach. Nie chodzi tu o oznakowanie, ani o testowanie przez podmioty trzecie; chodzi o podstawowe zasady dotyczące przekazywania informacji i wiedzy tak, byśmy zapewnili wkomponowanie bezpieczeństwa w produkty od samego początku. A wtedy bezpieczeństwo tych produktów zostanie utrzymane w produkcji dzięki systemom kontroli jakości nie tylko w odniesieniu do samych zabawek, ale również do wszystkich ich dostawców.
Właśnie w taki sposób zapewniamy bezpieczeństwo. Nie chodzi o oznakowanie, lecz o właściwe ramy prawne sprawiające, że wszyscy uczestnicy łańcucha dostaw rozumieją swoje obowiązki.
Heide Rühle
Panie Przewodniczący! Mam uwagę do pana posła Harboura. To brzmi świetnie, Panie Pośle Harbour, ale nadal uważam, że jest trochę pracy do wykonania także po naszej stronie. Debata o kwestii bezpieczeństwa zabawek w Parlamencie w okresie poprzedzającym Boże Narodzenie, jak to ponownie czynimy w tym roku, nie może być zbiegiem okoliczności. Zaledwie w ubiegłym roku rozmawialiśmy o substancjach rakotwórczych w zabawkach zwanych czynnikami zmiękczającymi. Pan komisarz Verheugen obiecał nam w ubiegłym roku przeprowadzenie nowych badań, a także podjęcie odpowiednich działań. Dysponujemy tymi badaniami od połowy bieżącego roku. Zgodnie z badaniem przeprowadzonym przez SCHER, Komitet Naukowy ds. Zagrożeń dla Zdrowia i Środowiska, dopuszczalne stężenia dla WWA, czyli substancji rakotwórczych, są za wysokie. Należy się nad tym zastanowić. Moje pytania do pana komisarza są następujące: co zrobi Pan z tym, co Pan odziedziczył w tym zakresie, oraz jakie działania podejmie Pan w związku z krytyką, z jaką się Pan spotyka w tym obszarze?
Cytując inne badanie SCHER, dopuszczalne stężenia metali ciężkich, szczególnie ołowiu, również "nie są już odpowiednie”. Co to dla nas oznacza? Jeśli wprowadzimy zmiany w odniesieniu do metali ciężkich, czy wprowadzimy inne dopuszczalne stężenia w procedurze komitetowej? Wzywam Komisję do podjęcia działań także w tym obszarze.
W dodatku nadal oczekujemy na obiecane dopuszczalne stężenia hałasu wywoływanego przez zabawki, który jest szkodliwy dla zdrowia. Obiecano nam te stężenia, kiedy uzgadnialiśmy pierwsze pytanie; powinny one zostać nam wkrótce przedstawione. Mam nadzieję, że wkrótce je dostaniemy.
Wreszcie, co nie mniej ważne, chciałbym także jeszcze raz powrócić do kwestii nadzoru rynkowego, ponieważ najlepsze dyrektywy są warte tylko tyle, ile ich nadzór rynkowy, który w ostatecznym rozrachunku zapewnia monitorowanie zgodności z dyrektywami, a także naturalnie do kwestii ceł. Pan komisarz Tajani oczywiście wie, że bylibyśmy zadowoleni ze współpracy z nim w tym obszarze. W osobie pani poseł Schaldemose mamy sprawozdawczynię, który stara się doprowadzić do dalszych działań w tym konkretnym obszarze. Będziemy razem ściśle współpracować nad tą kwestią. To będzie następny ważny krok, razem z kwestią dopuszczalnych stężeń metali ciężkich i substancji rakotwórczych.
Antonio Tajani
Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Debata plenarna w sprawie bezpieczeństwa zabawek w Unii Europejskiej nie mogłaby odbyć się w lepszym czasie niż w tym roku, szczególnie w świetle ostatnich wydarzeń w takich krajach jak Belgia, gdzie wycofywane są z obrotu różnego rodzaju maty z puzzli, ponieważ zawartość formamidu, substancji chemicznej zakwalifikowanej jako rakotwórcza, mutageniczna i działająca szkodliwie na rozrodczość, była wystarczająco wysoka, by uznać ją za zagrożenie dla zdrowia dzieci i skłonić inne kraje, na przykład Francję, do stosownego wzmożenia nadzoru rynkowego nad tymi produktami.
W tej chwili oczekujemy na notyfikację środków przyjętych przez władze krajowe, a następnie zadbamy, by dostarczone dane zostały natychmiast przeanalizowane przez nasze komitety naukowe. Jeśli w wyniku tych badań, na podstawie danych naukowych, potwierdzi się, że takie stężenia formamidu rzeczywiście stanowią zagrożenie dla zdrowia dzieci, wówczas działając w ramach procedury komitetowej podejmiemy wszelkie kroki niezbędne do odpowiedniej zmiany przepisów dyrektywy. Dyrektywa - i pragnę tu uspokoić pana posła Harboura - rzeczywiście zawiera stosowny mechanizm w tym celu, co oznacza, że może być stale aktualizowana, by odzwierciedlała najświeższe dostępne dane naukowe.
Jak wspomniała pani poseł Weisgerber, Komisja, na przykład, wprowadziła już te zmiany w odniesieniu do niektórych substancji chemicznych, takich jak ołów i kadm, by ich stężenia były zgodne z najnowszymi danymi naukowymi. Te zmiany zostaną poddane kontroli zgodnie z procedurą regulacyjną, a tym samym Parlament zostanie w pełni włączony w te prace. Jednakże niezależnie od mechanizmów przewidzianych w procedurze komitetowej - i zwracam się tu do pani poseł Rühle - osobiście zobowiązuję się informować panią na bieżąco o postępach prac nad tymi dwiema substancjami.
W odniesieniu do innych specyficznych aspektów poruszonych w pytaniu, chciałbym zacząć od Komitetu Naukowego ds. Zagrożeń dla Zdrowia i Środowiska, który odnosi się do jednej z analiz przeprowadzonych przez Wspólne Centrum Badawcze w celu zbadania używanej w laboratoriach metodologii identyfikowania śladów metali ciężkich, takich jak ołów w zabawkach. Te analizy zostały przeprowadzone zgodnie z normą EN 71-3.
W analizie czytamy, że udział w niej wzięło 40 laboratoriów, z czego 15 to organy notyfikowane przez państwa członkowskie jako właściwe do oceny zgodności zabawek w rozumieniu dyrektywy. Tylko trzy z 40 laboratoriów błędnie zinterpretowały wyniki analiz. Komisja wysłała wyniki tych badań do państw członkowskich, które notyfikowały nazwy laboratoriów, i do samych laboratoriów, zachęcając je do przyjęcia odpowiednich środków.
Analiza została również przesłana Europejskiej Komisji Standaryzacji, tak by można ją było włączyć do przeprowadzanego obecnie przeglądu normy EN 71-3. Celem tego przeglądu jest ustanowienie, w ustalonym terminie, tj. do 2013 roku, nowej normy dotyczącej stosowania nowych przepisów w sprawie substancji chemicznych.
Co się tyczy nowej dyrektywy w sprawie zabawek, przyjętej w maju 2009 roku, jest ona oparta na nowych ramach prawnych wprowadzania produktów do obrotu i zapewnia lepszy nadzór rynkowy. Państwa członkowskie są zobowiązane zapewnić instrumenty niezbędne do zagwarantowania, by konsumenci europejscy mieli dostęp tylko do bezpiecznych produktów. Są one zobowiązane zarówno do wzmocnienia kontroli granicznych, jak i do zapewnienia, by ich służby skutecznie monitorowały produkty dopuszczone do obrotu na rynku europejskim. Wreszcie, jeśli państwa członkowskie wykryją jakiekolwiek nieprawidłowości w zabawkach, natychmiast muszą notyfikować innym krajom informacje na ten temat poprzez RAPEX, wspólnotowy system szybkiego informowania o niebezpiecznych produktach konsumenckich.
Panie Pośle Harbour! Komisja współpracuje bardzo ściśle z władzami chińskimi, w szczególności w odniesieniu do bezpieczeństwa zabawek. Europejscy i chińscy eksperci w tej dziedzinie spotykają się regularnie w celu wymiany informacji o stosowanym prawie i normach, a także o praktykach administracyjnych. Inspektorzy władz chińskich są szkoleni w celu poprawy jakości kontroli produktów.
Co się tyczy stężeń substancji chemicznych, Panie Pośle Buşoi, prawdą jest, że z naukowego punktu widzenia preferowana jest metoda oparta na migracji, ponieważ opiera się na rzeczywistym ryzyku, na które narażone są dzieci. Przy tym ustanawianie limitów migracji oznacza ocenę ryzyka i narażenia na ryzyko, jak również zezwolenie na dopuszczalne dzienne dawki w celu obliczenia tych limitów. Biorąc pod uwagę dużą liczbę substancji chemicznych - ponad 1000 - i brak wystarczających informacji o nich wszystkich, nie możemy zastosować tej metody przy obecnie posiadanym stanie wiedzy naukowej.
W związku z powyższym dyrektywa już teraz określa limity migracji dla niektórych substancji, w stosunku do których dostępne są informacje naukowe, i umożliwia - znów w ramach procedury komitetowej - wprowadzanie limitów migracji w przyszłości, jeśli pojawią się dalsze dane naukowe dotyczące innych nowych substancji.
Pani Poseł Rühle! W odniesieniu do związków chemicznych i wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych, te substancje można znaleźć w różnych produktach konsumenckich, a nie tylko w zabawkach. Z tego względu możliwość przyjęcia środków szczególnych analizuje się obecnie w ramach rozporządzenia REACH, które ma szerszy zakres i wydaje się być sposobem najspójniejszym i najskuteczniejszym.
Zabawki przeznaczone do użytku przez dzieci poniżej trzeciego roku życia są przedmiotem surowszych regulacji. Dzieci poniżej tego wieku są bardziej narażone i wymagają większej ochrony. Jeśli pojawiają się jakiekolwiek wątpliwości co do grupy wiekowej, dla której zabawka jest przeznaczona, wytwórca jest zobowiązany do stosowania najbardziej rygorystycznych norm. Jednakże wydaje się, że to nie uzasadnia podporządkowywania wszystkich zabawek tym samym restrykcjom, co zabawek dla niemowląt. Przecież ryzyko ryzyko i sposób użycia tych zabawek nie jest taki sam. Co więcej, niektóre kategorie zabawek przeznaczonych dla starszych dzieci, w stosunku do których nie zanotowano żadnych zagrożeń czy wypadków, po prostu zniknęłyby i zostałyby zakazane. Ten sposób załatwienia sprawy byłby nieproporcjonalny i sprzeczny z celem lepszego stanowienia prawa.
Nowa dyrektywa zabrania także stosowania chemikaliów zaklasyfikowanych jako rakotwórcze, mutagenne lub działające szkodliwie na rozrodczość, ale sam Parlament zdecydował, że całkowity zakaz bez jakiejkolwiek możliwości derogacji nie byłby ani usprawiedliwiony, ani realistyczny. Niemniej jednak, jeśli dana substancja nie stanowi żadnego zagrożenia dla zdrowia, ponieważ na przykład nie przenika, to może nie być zakazaną.
Należy przeprowadzać indywidualne oceny przy użyciu informacji naukowych dostępnych dla każdej substancji. W ramach procedury komitetowej można przyjąć surowsze limity, by zapewnić odpowiedni poziom bezpieczeństwa. Komisja zaproponuje to, kiedy tylko faktyczne ryzyko i szczegółowe dane wydadzą się to uzasadniać.
Jak Państwu wiadomo, nowa dyrektywa będzie obowiązywała podmioty gospodarcze od lipca 2011 roku. Zobowiązania odnoszące się do substancji chemicznych będą obowiązywały od lipca 2013 roku. Dla Komisji priorytetem jest zapewnienie, by wszyscy zainteresowani - państwa członkowskie i podmioty gospodarcze - stosowali nowe zasady, oraz wprowadzanie niezbędnych dostosowań stosownie do postępu naukowego.
Należy odnotować, że państwa członkowskie spotykały się już dwukrotnie, by omówić zmiany niektórych obowiązków związanych z substancjami chemicznymi, w październiku 2009 roku i we wrześniu bieżącego roku. Kolejne spotkanie zostało zaplanowane na kwiecień 2011 roku, by zakończyć prace.
Powołano także grupę ekspercką ds. chemikaliów, która ma doradzać Komisji. Grupa odbyła już spotkanie w listopadzie, które przyniosło dobre wyniki w zakresie zidentyfikowania problemów do rozwiązania i możliwych wariantów. Kolejne spotkanie zaplanowano na styczeń 2011 roku.
Panie Pośle Harbour! W odniesieniu do nadzoru rynkowego będę miał możliwość udzielić odpowiedzi na pana zapytania w późniejszym terminie.
Lara Comi
Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Dyrektywa w sprawie bezpieczeństwa zabawek była ważnym krokiem na rzecz ochrony dzieci poniżej 14. roku życia. Określono w niej kluczowe wymogi, które zabawki muszą spełnić w trakcie produkcji i zanim zostaną wprowadzone do obrotu.
Europejskie organy harmonizacyjne sporządziły ujednolicone normy europejskie na podstawie wymogów podstawowych: zgodność zabawek jest oceniana i gwarantowana za pomocą oznaczenia CE, które zapewnia wysoki poziom bezpieczeństwa w świetle norm międzynarodowych. Naturalnie mam nadzieję, że za jakiś czas oznakowanie CE zostanie zastąpione mikroczipem. Ponadto uważam osobiście, że Unia Europejska ciągle stara się aktualizować testy bezpieczeństwa, dostosowując je coraz bardziej do nowych technologii.
Muszę przyznać, że jestem zdziwiona potrzebą prowadzenia debaty, tuż przed Bożym Narodzeniem, w sprawie analizy, w której stwierdzono, że test na limity migracji pierwiastków chemicznych w zabawkach jest niezgodny z normami. Nie podnośmy fałszywego alarmu i nie ukrywajmy go za uzasadnioną potrzebą stałego aktualizowania naszych systemów kontrolnych, ponieważ mogłoby to między innymi zaszkodzić wielu przedsiębiorstwom europejskim, które działają w sektorze zabawek i przestrzegają wszystkich obowiązujących zasad, i to w okresie kluczowym dla ich produkcji.
Warto też wspomnieć, że za poprawą przepisów powinna zawsze iść poprawa ich egzekwowania. Podczas gdy my tu, w Parlamencie Europejskim, będziemy nadal zabiegać o poprawę jakości zabawek, to mam nadzieję, że w nowym roku kraje pozaeuropejskie będą stosowały nasze normy jako model, tak by poprawić jakość swoich produktów na poziomie międzynarodowym.
María Irigoyen Pérez
Panie Przewodniczący, Panie Komisarzu! Dyrektywa przyjęta w 2009 roku była sukcesem, ponieważ aktualizuje ona ramy prawne regulujące bezpieczeństwo zabawek. To wielki krok w dobrym kierunku, ponieważ pokazuje nam, którą drogą podążać, ale to nie wystarczy.
Ciągle należy być czujnym i gotowym, by zagwarantować, aby sprzedawane zabawki nie stanowiły zagrożenia dla życia i bezpieczeństwa dzieci. Wszystkie zabawki dopuszczone do obrotu muszą być zgodne z obecnym prawem.
Musimy zmienić i poprawić mechanizmy monitorowania służące wykrywaniu zabawek niebezpiecznych w wyniku zastosowania w nich substancji uważanych za rakotwórcze, mutagenne czy działające szkodliwie na reprodukcję (substancje CMR), aromatów czy innych substancji niebezpiecznych, takich jak związki heteropolianionu (HPA).
Późniejsze przepisy powinny być precyzyjniejsze w zakresie ostrzeżeń dotyczących minimalnego wieku i zagrożeń związanych z niewłaściwym użytkowaniem. Należy zapewnić, by zalecany wiek dla zabawek był oparty na badaniach zachowania dziecka.
Musimy być w stanie przystosowywać nasze prawo do postępów naukowych, w oparciu o odpowiednie badania, i musimy być bardziej rygorystyczni w monitorowaniu rynku i importu zabawek.
Musimy pracować razem, zacieśnić współpracę między państwami członkowskimi i polegać na służbach celnych współdziałających w zakresie monitorowania szlaków przepływu importowanych zabawek.
Europejczycy szykują się do zakupów bożonarodzeniowych, a my musimy zagwarantować, by kupowane przez nich produkty były zgodne ze wszystkimi wymogami bezpieczeństwa.
Zuzana Roithová
(CS) Panie Przewodniczący! Zalecenie komitetu naukowego działającego przy Komisji Europejskiej, odnoszące się do limitów uwalniania się sześciu związków chemicznych, nie jest jednoznaczne, co doprowadziło do zadania tego pytania. Zgadzam się z sześcioma ekspertami, którzy przygotowali ocenę, że nie można było jasno dowieść szkodliwości tych substancji dla dzieci, ponieważ symulując narażenie, użyto wody, a nie dziecięcej śliny zawierającej laktozę. Nie możemy jednak pozostawić rodziców małych dzieci z wątpliwościami dotyczącymi możliwego zagrożenia dla zdrowia związanego z zabawkami wyprodukowanymi z materiałów syntetycznych, dlatego chciałabym zapytać Komisję, czy planuje kontynuować swoje dochodzenie, na przykład rozpoczynając doświadczenia na myszach, jak to było w przypadku badań skutków bisfenolu, który uwalnia się z przeznaczonych do karmienia niemowląt butelek wyprodukowanych ze związków syntetycznych, które zostaną od marca zakazane w całej UE.
Chciałabym zadać dwa kolejne konkretne pytania. Czy Komisja popiera propozycję komitetu naukowego, który zaleca przyjęcie ryzyka dla dziecka na poziomie 50 % ryzyka dla osoby dorosłej? Co więcej, w świetle tego, że komitet naukowy zaleca obniżenie limitu dla kadmu z 0,5 mikrogramów na kilogram wagi dziecka dziennie do 0,36 mikrogramów, chciałabym zapytać, w jaki sposób Komisja przełoży ten wniosek, a także inne ustalenia komitetu naukowego, na szczególne środki dotyczące dopuszczalnych stężeń dla zabawek, a także innych dóbr konsumpcyjnych. Panie Komisarzu! Naprawdę chcielibyśmy poznać harmonogram dla tych środków, by rodzice małych dzieci wiedzieli, jaka jest ich sytuacja.
Sylvana Rapti
(EL) Panie Przewodniczący! Słuchając pana komisarza mówiącego z takim znawstwem o węglowodorach wielopierścieniowych, substancjach rakotwórczych i toksycznych, przez chwilę pomyślałam, że jest chemikiem, nie komisarzem. Potem przypomniałam sobie, że jest komisarzem właściwym w tej sprawie i dlatego po pierwsze powinien był udzielić nam szczegółowej odpowiedzi na pytanie o oznakowanie CE, zadane przez moją koleżankę, panią poseł Evelyne Gebhardt, oznakowanie, które powinno być gwarancją jakości zabawek, którymi bawią się nasze dzieci. Potem zdałam sobie sprawę, że nie odpowiedział na to pytanie z konkretnego powodu: w ten piątek miną dokładnie dwa lata od dnia, kiedy w sklepie zabawkarskim pod Brukselą jego poprzednik zawarł ze sprzedawcami detalicznymi i importerami zabawek porozumienie o bezpieczeństwie. Dzisiaj mija osiemnaście miesięcy, odkąd mamy nową dyrektywę, i znowu omawiamy tu, podobnie jak w roku ubiegłym, co słusznie zauważył pan przewodniczący, ten sam temat, czyli bezpieczeństwo zabawek, przy czym w tym roku sytuacja jest jeszcze poważniejsza, ponieważ mamy recesję, i rodzice, którzy chcą kupić zabawki i nie mają pieniędzy, pójdą do tych sklepów, w których sprzedaje się zabawki o niższej jakości. A tymczasem zabawki o niższej jakości powodują trzy problemy: po pierwsze, ten sektor rynku nie wie, co wytwarza; po drugie, brakuje mu personelu, a po trzecie, nie ma tam żadnych kontroli, co oznacza, że nadal nie mamy ochrony. Jak dobrze wiemy i z czym się zgadzamy, dzieci są naszym najcenniejszym dobrem i - jak Pan słusznie powiedział, Panie Komisarzu - są też najsłabszymi członkami społeczeństwa. Proszę udzielić odpowiedzi w sprawie oznakowania CE, które jest gwarancją jakości. Proszę Pana, Panie Komisarzu, o znalezienie rozwiązania praktycznego, tak by w przyszłym roku ani Pan, ani nikt z nas nie musiał zajmować się tym samym pytaniem.
Catherine Stihler
Panie Przewodniczący! Temat bezpieczeństwa zabawek jest ważny dla wszystkich rodzin w Unii Europejskiej. Ponieważ obowiązkiem rodziców jest zapewnienie bezpieczeństwa dzieci, za które odpowiadają, rodzice muszą mieć pewność, że zabawki, którymi bawią się ich dzieci, są bezpieczne. Prawdę mówiąc przyniosłam kilka zabawek dziś wieczorem, by Państwu przypomnieć, jak wyglądają niektóre zabawki.
Z tego względu niepokoi mnie ta lekkoduszna postawa wobec bezpieczeństwa zabawek oraz fakt, że oto o godzinie 23.30 znów zadajemy pytania o bezpieczeństwo zabawek. A zatem co należy uczynić?
Chciałabym się dowiedzieć od Komisji, które przedsiębiorstwa prowadzące bezpośrednią sprzedaż i dystrybucję zabawek zostały pociągnięte do odpowiedzialności za nadużywanie oznakowania CE? W kwestii nadzoru rynkowego, z uwagi na środki oszczędnościowe wprowadzane w wielu państwach członkowskich, organizacje, które mają chronić konsumentów, są likwidowane, łączą się z innymi organizacjami odczuwającymi braki gotówki, albo zabiera się im środki finansowe i odbiera uprawnienia. Na poziomie lokalnym - często będącym pierwszą linią walki z niebezpiecznymi zabawkami - cięcia budżetowe będą miały wpływ na skuteczność norm handlowych.
Czy Komisja i Rada mogą zbadać, czy te cięcia mają wpływ na zobowiązania określone w dyrektywie w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów w zakresie skutecznego alokowania środków, a także jaki monitoring stosuje się do zapewnienia, by państwa członkowskie chroniły dzieci przed niebezpiecznymi zabawkami? Czy Komisja przedstawi projekt aktu prawnego w sprawie wspólnych europejskich ram nadzoru rynkowego?
Podobnie jak w dzisiejszym pytaniu, obywatele doceniają pracę wykonywaną przez RAPEX. Jednakże RAPEX cierpi na deficyt środków i można zrobić znacznie więcej w zakresie wymiany informacji i wycofywania niebezpiecznych produktów z obrotu tak szybko, jak to możliwe. Jakiego wsparcia udziela się na rzecz wymiany najlepszych praktyk przez funkcjonariuszy nadzoru w Unii Europejskiej? Ponadto czy Komisja stworzy kompletną i obejmującą całą UE bazę danych zawierającą informacje nt. wypadków i urazów, korzystając z niej w pierwszej kolejności w odniesieniu do szkód u dzieci i związanych z zabawkami, tak by niebezpieczne produkty mogły być tak szybko, jak to fizycznie możliwe, wycofane z obrotu?
Mam nadzieję, że w 2011 roku w końcu będziemy świadkami większego zaangażowania na rzecz rozwiązania problemu niebezpiecznych zabawek na rynku europejskim.
Csanád Szegedi
(HU) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! To szczera prawda, że dzieci są naszą przyszłością. Dlatego niezwykle ważne jest zapewnienie im bezpieczeństwa od najmłodszych lat i zagwarantowanie, by bawiły się zabawkami o wysokiej jakości, które nie stanowią zagrożenia dla ich zdrowia. Jednakże wybór sposobu testowania jest tylko jednym z aspektów zapewnienia bezpieczeństwa zabawek. Najważniejsze jest przestrzeganie prawa. W przypadku produktów importowanych szczególne znaczenie mają kompleksowe testowanie, jak również stosowanie kar o silnym skutku zniechęcającym w przypadku jakichkolwiek nieprawidłowości. Często dowiadujemy się o zagrożeniach dla zdrowia w związku z tanimi niskiej jakości zabawkami, pochodzącymi głównie z Dalekiego Wschodu. Jako ojciec często zauważam, że zamiast znikać dzięki ostrzejszym kontrolom, coraz większa liczba i różnorodność takich marnej jakości produktów trafia do naszych dzieci. Musimy zapobiegać stałemu napływowi takich zabawek i wspierać powszechne używanie zabawek wykonanych z materiałów naturalnych.
Seán Kelly
(GA) Panie Przewodniczący! W ubiegłym roku zabierałem głos w tej sprawie i podobnie jak inni mówcy jestem tu dziś ponownie, po upływie kolejnego roku - to niedobrze.
Niemniej, jak przypuszczam, że nie ma nic bardziej wstrząsającego niż patrzenie, jak nasze dziecko traci zdrowie lub umiera w wyniku zabawy zabawką. Nam wydaje się, że dziecko może umrzeć w następstwie połknięcia czegoś czy uduszenia się, ale jest bardziej skrytobójczy zabójca, czyli rak. Mamy dowody, że nowotwory pojawiają się coraz częściej szczególnie wśród małych dzieci. Wiele osób uznaje, że jest to wynik kontaktu z chemikaliami w zabawkach dziecięcych. Wspomina się tu w szczególności o WWA i dlatego trzeba do minimum obniżyć zawartość substancji CMR w zabawkach dziecięcych.
Musimy zatem podjąć działania.
(GA) Czas, byśmy to zrobili i zapewnili, by zabawki używane przez nasze dzieci były dla nich bezpieczne.
Antonio Tajani
Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Na wstępie chciałbym jeszcze raz podkreślić, w odpowiedzi na wiele pytań zadanych w trakcie debaty, że dyrektywa będzie miała obowiązywała podmioty gospodarcze od lipca 2011 roku, a zobowiązania odnoszące się do substancji chemicznych będą obowiązywały od lipca 2013 roku. W moim wystąpieniu powiedziałem, że stosowanie nowych zasad przez wszystkie objęte nimi podmioty jest priorytetem Komisji.
Jeżeli chodzi o nadzór, wyraźnie widać, że potrzebne są nie tylko restrykcyjne przepisy, ale również ich właściwe egzekwowanie, ponieważ w przeciwnym razie nigdy nie będą skuteczne. Właśnie dlatego jestem przekonany, że państwa członkowskie mają do odegrania zasadniczą rolę; przecież zabawka wprowadzana dzisiaj na rynek wewnętrzny w Rotterdamie lub Konstancie, w Rumunii, jutro może bez jakichkolwiek kontroli granicznych znaleźć się w Bolonii, Lizbonie czy Helsinkach.
Tym, co daje konsumentom spokój ducha, bardziej niż aktualizowane co dwa tygodnie dyrektywy, jest ufność, że nadzór rynkowy funkcjonuje w sposób właściwy; czyli, że w przypadku, gdy ktoś próbuje sprzedać niebezpieczne zabawki, zostanie ukarany, a niebezpieczne produkty zostaną wycofane z obrotu.
Oczywiście, ten sam argument odnosi się do przedsiębiorstw; te, które przestrzegają zasad, płacą cenę za tę sytuację. Przedsiębiorcy doceniają fakt, że nie są narażeni na nieuczciwą konkurencję ze strony tych, którzy bardziej lub mniej świadomie sprzedają produkty i zabawki niespełniające wymogów. Podsumowując, prawdziwym wyzwaniem jest zagwarantowanie konsumentom spokoju ducha, przedsiębiorcom pewności prawa i jednakowych warunków konkurencji, a organom nadzoru rynkowego środków i mechanizmów współpracy.
W związku z tym w 2011 roku Komisja zbada możliwość przyjęcia wieloletniego programu nadzoru rynkowego w celu określenia długoterminowych środków, które należy przyjąć i zapewnienia niezbędnych zasobów finansowych, by zagwarantować jednolicie rygorystyczne kontrole i spójne działania państw członkowskich.
Chciałbym także poinformować Państwa, że w 2011 roku zamierzam wspólnie z władzami holenderskimi zorganizować pewne wydarzenie w porcie rotterdamskim, które prawdopodobnie zbiegnie się w czasie z wejściem w życie dyrektywy. Chodzi o to, by przekonać się, jak największy port w Europie poradzi sobie z realizacją nowych zasad ustanowionych nową dyrektywą.
Jeżeli chodzi o oznakowanie CE, które było jednym z głównych tematów poruszonych w trakcie mojego przesłuchania przed Parlamentem poprzedzającego mianowanie i które omawiano także w trakcie moich przesłuchań przed Komisją Rynku Wewnętrznego, chciałbym Państwu przypomnieć, że nie stanowi ono potwierdzenia jakości, potwierdza jedynie zgodność z konkretnymi normami. Jest zatem potwierdzeniem zgodności z normami, a nie certyfikatem jakości. Jak mówiłem już wiele razy, znak jakości jest czymś, co moglibyśmy ewentualnie rozważyć w przyszłości.
Wprowadzenie oznakowania CE i zapobieganie niewłaściwemu używaniu go, co niestety zdarza się w przypadku wielu produktów, w tym pozaunijnych, już i tak jest poważnym zadaniem. Dlatego uważam, że możemy kontynuować pracę nad tą kwestią, by rozbudować oznakowanie CE, i osobiście nie sprzeciwiam się dyskusji na temat ewentualnego wprowadzenia znaku jakości w przyszłości, ale uważam, że teraz byłoby to przedwczesne.
Odnośnie do baz danych, zostaną one uwzględnione w przeglądzie dyrektywy dotyczącej bezpieczeństwa produktów. Co się jednak tyczy bisfenolu zawartego w butelkach do karmienia niemowląt, to nie są to zabawki i nie są one objęte dyrektywą, ale jak wspomniała szanowna pani poseł, zostały one już wycofane z rynku.
Sądzę, że odpowiedziałem na większość zadanych mi pytań. Jestem wdzięczy panu przewodniczącemu i posłom do PE, którzy zwrócili się do Komisji z pytaniami.
Przewodniczący
Zamykam debatę.
Oświadczenia pisemne (art. 149 Regulaminu)
Liam Aylward
Każdego roku na rynek europejski wprowadza się tysiące nowych zabawek, a Boże Narodzenie jest czasem, kiedy popyt na zabawki w sklepach jest największy. Dlatego to nader aktualna sprawa.
Istnieją znaczne wątpliwości w odniesieniu do szkodliwych chemikaliów znajdowanych w niektórych zabawkach. Komisja musi zająć się tym bezzwłocznie. Normy bezpieczeństwa należy oprzeć na wiarygodnych sposobach testowania i trzeba przeprowadzić intensywne badania dla zapewnienia, by w zabawkach dla dzieci nie znalazły się żadne szkodliwe substancje.
Chociaż wszystkie zabawki, które będą w obrocie od 20 lipca 2011 r., będą musiały być zgodne z nową dyrektywą w sprawie bezpieczeństwa zabawek i chociaż w Europie mamy najsurowsze na świecie prawodawstwo dotyczące bezpieczeństwa zabawek, niezbędna jest ciągła ostrożność. Komisja musi pozostać czujna i wzmocnić nadzór rynkowy nad importem.
Każda wzmianka o niebezpiecznych zabawkach jest powodem do obaw i należy przeprowadzić natychmiastowe badanie każdego przypadku. Konsumenci muszą mieć zaufanie do oznakowania CE, które gwarantuje, że produkt jest zgodny z normami UE i wyprodukowany z materiałów nietoksycznych.
