Ubóstwo kobiet - Równość kobiet i mężczyzn - 2010 (debata) 
Przewodnicząca
Kolejnym punktem porządku obrad jest główny temat dnia, debata łączna na temat następujących sprawozdań poświęconych kobietom w Unii Europejskiej:
sprawozdania pani poseł Mariyi Nedelchevej, w imieniu Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia, w sprawie równości kobiet i mężczyzn w Unii Europejskiej - 2010 (Α7-0029/2011); oraz
sprawozdania pani poseł Rovany Plumb, w imieniu Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia, w sprawie ubóstwa kobiet w Unii Europejskiej.
Mariya Nedelcheva
Pani Przewodnicząca, Pani Komisarz Reding, Panie i Panowie! Urodziłam się w 1979 roku, w czasach, kiedy obywatele europejscy po raz pierwszy wybierali swoich reprezentantów w wyborach bezpośrednich. Jestem dumna z faktu, że w tym samym roku po raz pierwszy w historii kobieta - Simone Veil - gorąca orędowniczka praw kobiet, objęła przewodnictwo Parlamentu Europejskiego.
Dzisiaj jestem jedną z kobiet stanowiących 35 % osób na tej sali. Nigdy wcześniej ta liczba nie była w Parlamencie Europejskim tak wysoka. Komu to zawdzięczamy? Zawdzięczamy to tym wszystkim kobietom, które wykazały się inteligencją, siłą i odwagą, żeby się zjednoczyć i zażądać dla siebie praw wyborczych, prawa do pracy i prawa do wykształcenia. Zawdzięczamy to tym wszystkim kobietom, które zwyczajnie chciały bronić szacunku dla swojej godności i swoich praw. Od 100 lat staramy się zwalczyć tę nieuczciwą i bezpodstawną dyskryminację. Oczywiście dokonał się już pewien postęp w tej dziedzinie, ale zwalczanie nierówności płci jest codziennym trudem i przed nami pozostaje jeszcze długa droga.
Unia Europejska zawsze odgrywała wiodącą rolę w sprawach równouprawnienia płci. Moim zdaniem nasz Parlament musi postarać się nadal być liderem tego ruchu, nawet w sprawach najbardziej wrażliwych.
Obecny kryzys gospodarczy zmusił nas do stawienia czoła naszym własnym sprzecznościom. Jak podkreśliłam w moim sprawozdaniu, skutki kryzysu są dotkliwiej odczuwalne i bardziej długotrwałe dla kobiet niż dla mężczyzn. Podkreśliłam jednak również, że powinniśmy przestać rozczulać się nad sobą, zacząć działać i znaleźć rozwiązania! Powinniśmy wykorzystać tę możliwość, by zmienić nasze nastawienie i zrobić krok naprzód.
Obecnie zasadniczą kwestią jest podkreślenie roli, jaką w zwalczaniu stereotypów płci odgrywają szkoły. Zwiększając możliwości kształcenia, szkolenia zawodowego i zatrudnienia, możemy zwiększyć dostęp kobiet do stanowisk o wyższym stopniu odpowiedzialności. To również pora, by położyć kres utrzymującej się nierówności płacowej pomiędzy mężczyznami a kobietami. Sądzę również, że musimy wzmóc wysiłki w zakresie składu zarządów spółek akcyjnych notowanych na giełdzie. Zaledwie 3 % członków zarządów spółek akcyjnych notowanych na giełdzie to kobiety. To nie do zaakceptowania. Pora to zmienić. A co, jeśli mimo naszych wysiłków duże spółki nadal będą hamować te zmiany? Cóż, niestety, wtedy będziemy musieli zwiększyć spektrum parytetów i wiążących celów. Mówię o tych parytetach z pewną niechęcią, bo co do zasady ich nie popieram. Ale jeśli nie poskutkuje marchewka, pozostanie tylko kij. Nie ma co do tego wątpliwości: obecność kobiet na rynku pracy może przynieść wyłącznie korzyści dla wzrostu gospodarczego.
Europejski plan naprawy gospodarczej będzie miał dzisiaj większe szanse powodzenia, jeśli polityka równości płci będzie stanowić jego nieodłączną część. Należy zaproponować konkretne rozwiązania prowadzące do osiągnięcia większej równowagi pomiędzy pracą zawodową i życiem prywatnym, aby pokazać, że nasze ambicje mogą być czymś więcej niż zwykłymi marzeniami, bo tego się od nas oczekuje. Dobrze jest kierować się wartościami i ideałami, ale w naszej pracy musimy również być pragmatyczni i skuteczni.
Na koniec, Pani Przewodnicząca, pragnę podjąć jeszcze jeden temat. Ucieszyłam się z zasłyszanej wiadomości, że wiosną Komisja Europejska zamierza wystąpić z wnioskiem w sprawie zwalczania przemocy wobec kobiet. Z całą mocą musimy walczyć z plagą wszelkich form przemocy wobec kobiet. Pragnę podziękować Pani, Pani Komisarz, za taką proaktywną postawę w tej sprawie.
Pani Przewodnicząca! Nie jestem pesymistką i, jeśli można, pragnę zakończyć pozytywnym akcentem. Myślę, że w dniu dzisiejszym, w setną rocznicę ustanowienia Międzynarodowego Dnia Kobiet, powinniśmy złożyć hołd odwadze, sile i determinacji, jakimi wykazują się kobiety w Tunezji, Libii, Iranie czy Egipcie oraz wiele, wiele innych kobiet w walce o obronę praw człowieka.
Wiatr wolności wiejący w Afryce Północnej powinien zmieść ostatnie ślady autorytaryzmu, ubóstwa i wykluczenia społecznego, by kobiety w tych krajach stały się społecznie, politycznie i ekonomicznie wyemancypowane, zachowując jednocześnie poszanowanie dla swojej kultury i tradycji. W Parlamencie Europejskim naszym zadaniem jest złożenie hołdu tym kobietom, zachęcanie ich i wspieranie w ich zaciekłej walce o demokrację i prawa człowieka. Proszę zauważyć, że chodzi mi o prawa człowieka w najpełniejszym tego słowa znaczeniu!
Rovana Plumb
sprawozdawczyni - Pani Przewodnicząca! Na wstępie pragnę złożyć wszystkim kobietom najlepsze życzenia z okazji tej ważnej rocznicy, jaką jest 8 marca, dzień, w którym obchodzimy setną rocznicę Międzynarodowego Dnia Kobiet, stu lat walki o prawa kobiet.
Pragnę podziękować wszystkim moim kolegom i koleżankom, kontrsprawozdawcom oraz pracownikom sekretariatu za udział w przygotowaniu tego sprawozdania.
W sprawozdaniu zajęliśmy się sprawą, która ma zarówno ogólny charakter, jak i bardzo konkretne skutki: ubóstwem kobiet. 85 milionów Europejczyków żyje poniżej progu ubóstwa, a 17 % kobiet w UE uważa się za żyjące w ubóstwie. Takie są fakty. Kryzys gospodarczy, finansowy i społeczny dotknął nas wszystkich, ale przede wszystkim uderza w kobiety zarówno na rynku pracy, jak i w życiu prywatnym, ponieważ są bardziej narażone na nietrwałość zatrudnienia i zwolnienia oraz w mniejszym stopniu objęte systemem ochrony socjalnej.
Tak obecnie wygląda sytuacja. Co możemy zrobić? Kobiety oczekują, że wystąpimy z konkretnymi propozycjami, konkretnymi środkami. Jest 8 marca i spróbuję streścić moje sprawozdanie w ośmiu punktach.
Po pierwsze i najważniejsze, wzywamy państwa członkowskie, aby we wszystkich planach wyjścia z recesji uwzględniły wymiar płci poprzez promowanie i zwiększanie zatrudnienia kobiet oraz podejmowanie specjalnych środków, a także dostosowywanie budżetów w taki sposób, by zagwarantować równy dostęp do wydatków sektora publicznego, w celu zarówno zwiększenia zdolności produkcyjnych, jak i zaspokojenia potrzeb socjalnych i środowiskowych kobiet.
Po drugie, wzywamy Komisję i państwa członkowskie do przyjęcia odpowiednich środków w ramach strategii Europa 2020, mających na celu likwidację nierówności płci w zatrudnieniu. Zdecydowanie zachęcam do przyjęcia celu zmniejszenia o 1 % rocznie różnic w wynagrodzeniach kobiet i mężczyzn, aby osiągnąć cel zmniejszenia różnic o 10 % do 2020 roku. Podkreślam również potrzebę podejmowania pozytywnych działań na rzecz zwiększenia udziału kobiet w politycznych, gospodarczych i biznesowych organach decyzyjnych.
Trzecia sprawa wiąże się z godzeniem życia prywatnego i zawodowego. Wzywam Radę i państwa członkowskie do ponowienia i spełnienia obietnic związanych z celami barcelońskimi dotyczącymi zapewnienia dostępnej, przystępnej cenowo i dobrej jakościowo opieki nad dziećmi oraz określenia nowych celów dotyczących opieki nad osobami zależnymi.
Po czwarte, wzywamy Komisję i państwa członkowskie do nakreślenia polityki zdrowotnej mającej na celu zwalczanie i niedopuszczanie do stosowania niebezpiecznych praktyk stanowiących zagrożenie dla zdrowia kobiet oraz powodujących wykluczenie społeczne i ubóstwo.
Po piąte, wzywamy państwa członkowskie, aby przyjęły środki niezbędne do zaoferowania kobietom większych możliwości w zakresie kształcenia, zwalczając jednocześnie stereotypy i likwidując tradycyjny podział ról w programach nauczania.
Nasz szósty punkt dotyczy bezpośredniego związku pomiędzy warunkami socjalnymi życia rodziny i rozwojem dzieci. Dlatego wzywamy Komisję i Radę do opracowania i wdrożenia strategii, której celem będzie zmniejszenie o połowę ubóstwa wśród dzieci do 2012 roku.
Po siódme, nie wolno nam lekceważyć przemocy wobec kobiet. Ma ona coraz większy wpływ na wystąpienie zagrożenia marginalizacją, ubóstwem i wykluczeniem społecznym. Wzywam Komisję do ustanowienia Europejskiego Roku Walki z Przemocą wobec Kobiet.
Po ósme, należy podkreślić wagę funduszy strukturalnych, zwłaszcza Europejskiego Funduszu Społecznego, jako kluczowych narzędzi wspierania państw członkowskich w walce z ubóstwem i wykluczeniem społecznym. Uważam, że możemy to zrobić. Jesteśmy mocne. Dysponujemy siłą i inteligencją, by zająć się tą ważną kwestią zarówno na szczeblu europejskim, jak i we wszystkich państwach członkowskich.
Viviane Reding
wiceprzewodnicząca Komisji - Pani Przewodnicząca! To wspaniale, że w setną rocznicę ustanowienia Międzynarodowego Dnia Kobiet temu Parlamentowi przewodniczy kobieta. Ma to bardzo symboliczny wydźwięk, a bardzo symboliczne znaczenie ma również to, że w tym właśnie dniu - dzięki sprawozdaniu pani poseł Mariyi Nedelchevej - możemy debatować nad niezwykle istotnymi tematami znajdującymi się w porządku obrad, co wskazuje na ogromne poparcie dla prac Komisji dotyczących równości płci i dotyczy ważnych spraw, które Komisja podkreślała i nadal będzie podkreślać.
Sto lat walki - i nadal nie widzimy jej końca. Ubolewam nad tym, ponieważ ciągle mam nadzieję, że zlikwidujemy coroczne obchody walki kobiet, ale dopóki walka nie zakończy się sukcesem nie możemy tego zrobić, a dotychczas nie osiągnęliśmy sukcesu. W sprawozdaniu Parlamentu jasno prezentuje się istniejące niedociągnięcia. Występują one w postaci ubóstwa: słyszeliśmy również drugie sprawozdanie na ten temat. Jeśli chodzi o ubóstwo, to kobiety mają w nim wiodącą rolę, a więc w tym sensie nie pozostają z tyłu; niemniej jednak co robimy - i na to pytanie odpowie mój kolega, pan komisarz Lászlo Andor - by wydobyć kobiety z tego potrzasku ubóstwa?
Druga kwestia to kobiety w środowisku zawodowym. Wciąż występują problemy związane z zachowaniem równowagi pomiędzy życiem rodzinnym a zawodowym. Istnieją problemy związane z różnicami w wynagrodzeniach, ponieważ kobiety nadal zarabiają średnio o 17 % mniej niż mężczyźni - i być może 5 marca, w Europejskim Dniu Równości Wynagrodzeń, widzieli Państwo wyliczenia pokazujące, o ile dłużej od mężczyzn muszą pracować kobiety, żeby osiągnąć taki sam poziom wynagrodzenia. Faktem jest, że aż do 5 marca w ogóle nie otrzymywałyśmy wynagrodzenia; do tego dnia musiałyśmy pracować za darmo. Dopiero od 5 marca zaczęłyśmy otrzymywać wynagrodzenie za naszą pracę. Mam nadzieję, że pewnego dnia dzień równości wynagrodzeń wypadnie 1 stycznia, co oznaczać będzie, że od tego dnia wynagrodzenia będą równe.
Nasza nowa strategia obejmuje polityczne zaangażowanie Komisji Europejskiej. Poruszone w tej strategii tematy dotyczące równości płci są takie same jak te, które wymieniła sprawozdawczyni: ekonomiczna niezależność kobiet, różnice w wynagrodzeniach między kobietami a mężczyznami, problem przemocy wobec kobiet oraz promowanie równości kobiet i mężczyzn w działaniach zewnętrznych.
Zacznę od działań zewnętrznych. Być może widzieli Państwo wysoką przedstawiciel, panią Cathy Ashton, i mnie, kiedy 8 marca przemawiałyśmy do kobiet poza granicami Europy i wyrażałyśmy uznanie dla tych wszystkich kobiet walczących o przetrwanie i o ustanowienie demokracji; musimy jasno powiedzieć, że jesteśmy po ich stronie. Skoro mowa o tych wszystkich przewrotach, wojnach i zbrodniach ludobójstwa, do których niestety nadal dochodzi, wszyscy widzimy, że kobiety stoją w pierwszym szeregu. Kobiety i dzieci są najbardziej narażone nie tylko w naszych społeczeństwach, ale również w społecznościach pozaeuropejskich, i dlatego Komisja pracuje nad zoptymalizowaniem różnych swoich inicjatyw politycznych dotyczących przemocy wobec kobiet i stworzeniem synergii pomiędzy obszarami o podobnych celach.
Tym właśnie się zajmujemy, jeśli chodzi o rozwijanie spójnej politycznej odpowiedzi na ten ogromny problem; moje skojarzenie jest następujące: konkretne działania w obszarach, gdzie są jasne podstawy prawne, by zapewnić skuteczność - i w tym celu zamierzam w maju bieżącego roku przedstawić pakiet dotyczący praw ofiar, w którym oczywiście jednym z najważniejszych postulatów będzie prawodawstwo mające na celu wspieranie kobiet i dzieci.
Powinnam może zakończyć tematem, który był bardzo popularny w ostatnich kilku dniach. Wiedzą Państwo, że 1 marca spotkałam się przy wspólnym stole z dyrektorami wykonawczymi dużych europejskich spółek giełdowych, by powiedzieć im, że nie zgadzamy się dłużej na wynoszący 90 % udział mężczyzn w zarządach korporacji - ponieważ tak właśnie się dzieje. Zaledwie co dziesiąty członek zarządu jest kobietą, co faktycznie oznacza parytet w wysokości 90 % dla mężczyzn. Uważamy więc, że należy zająć się tym problemem, przede wszystkim dlatego, że wszystkie gospodarcze i naukowe dane dotyczące funkcjonowania gospodarki jasno pokazują, że przedsiębiorstwa o bardziej zrównoważonej strukturze zarządzania uzyskują lepszy zwrot z inwestycji i osiągają wyższe zyski niż przedsiębiorstwa rządzone wyłącznie przez mężczyzn.
A więc kobiety oznaczają biznes i w interesie rozwoju gospodarczego leży przyjęcie przez kobiety większej odpowiedzialności. Dlatego wezwałam europejskie przedsiębiorstwa notowane na giełdzie, aby do marca 2012 roku złożyły zobowiązanie pod nazwą "Kobiety w zarządach - zobowiązanie na rzecz Europy”: obietnicę zastąpienia odchodzących z zarządów mężczyzn wykwalifikowanymi kobietami, których jest tyle, że nie będzie trudności z ich znalezieniem. Będziemy przyglądać się, śledzić, analizować i liczyć, co się wydarzy pomiędzy dniem dzisiejszym a 8 marca przyszłego roku, i jeśli nic się nie zmieni, to jestem gotowa podjąć działanie na szczeblu UE, by przywrócić równowagę płci w zarządach przedsiębiorstw.
(Oklaski)
Przewodnicząca
Dziękuję, Pani Wiceprzewodnicząca! Pani wypowiedź była bardzo symboliczna i bogata w treść. Teraz, ze względu na równą reprezentację, udzielę głosu panu komisarzowi Andorowi.
László Andor
komisarz - Pani Przewodnicząca! To bez wątpienia ważna rocznica, a udział w tej dyskusji to ogromna odpowiedzialność.
Przede wszystkim pragnę podziękować sprawozdawczyniom z Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia oraz współpracującej z nią Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych za to sprawozdanie. Pojawia się ono w odpowiednim czasie, ponieważ sprawy, które się w nim porusza, od jakiegoś czasu są w centrum uwagi, ale stały się bardziej naglące ze względu na wpływ kryzysu finansowego i gospodarczego na najsłabsze grupy społeczeństwa.
Chciałbym zwrócić uwagę na kilka kluczowych elementów w mojej polityce zatrudnienia i ochrony społecznej, które moim zdaniem poprawią możliwości zatrudnienia i warunki pracy kobiet. To obszary, w których państwa członkowskie powinny bez wątpienia podjąć pilne działania. Na przykład powinny zmniejszyć segmentację rynku pracy poprzez przywrócenie równowagi w prawodawstwie dotyczącym ochrony zatrudnienia pomiędzy osobami zatrudnionymi na czas nieokreślony a osobami zatrudnionymi na podstawie niekorzystnych umów na czas określony - co często dotyczy kobiet.
Istnieje również potrzeba ustanowienia lepszej równowagi pomiędzy pracą a życiem rodzinnym oraz likwidacji innych barier utrudniających podjęcie pracy przez drugiego żywiciela rodziny, którym znowu najczęściej są kobiety.
Ważną sprawą jest podniesienie wskaźnika zatrudnienia w UE, a podstawowym wyzwaniem w tym zakresie jest udział w rynku pracy wszystkich pracowników, zarówno mężczyzn, jak i kobiet. Uważam, że w przyszłości będziemy musieli lepiej i bardziej zdecydowanie wykorzystywać Europejski Fundusz Społeczny w celu poparcia popytowej strony gospodarki, żeby stworzyć nowe możliwości dla kobiet, szczególnie powracających na rynek pracy po urodzeniu dziecka.
Przedmiotem ogromnego zaniepokojenia Komisji jest fakt, że obecnie ponad 80 milionów ludzi w Unii Europejskiej jest zagrożonych ubóstwem. Odpowiedzialność za walkę z ubóstwem ponoszą przede wszystkim państwa członkowskie, ale Unia ma tu również zadanie do wypełnienia. Tak według sondaży Eurobarometru uważają nieomal trzy czwarte - 74 % - obywateli Europy.
Inicjatywa przewodnia, Europejska platforma współpracy w zakresie walki z ubóstwem i wykluczeniem społecznym, zawiera propozycje praktycznych środków osiągnięcia ilościowego obniżenia wskaźnika ubóstwa. W ramach Platformy zwraca się uwagę na utrzymującą się wagę aktywnej integracji osób pozostających z dala od rynku pracy. Jak już podkreśliłem, kobiety stanowią istotną część tej grupy. W roku 2012 Komisja przedstawi komunikat zawierający wnikliwą ocenę realizacji strategii aktywnej integracji na poziomie państw członkowskich.
Wspomniałem już, że obecnie ponad 80 milionów ludzi w Unii Europejskiej jest zagrożonych ubóstwem. Bardziej jednak niepokoi fakt, że wśród nich znajduje się ponad 20 milionów dzieci i że z biegiem czasu ta liczba nie spada. Pomaganie tym dzieciom w wychodzeniu z ubóstwa oznacza również pomaganie w wychodzeniu z ubóstwa ich rodzicom, szczególnie samotnie wychowującym dzieci, z których większość stanowią kobiety. Wymaga to wielopłaszczyznowego podejścia, w tym polityki zatrudnienia pomagającej rodzicom w znalezieniu pracy, opracowania systemów ulg podatkowych oraz zabezpieczenia podstawowych usług, takich jak zakwaterowanie, dobra jakościowo opieka nad dziećmi i kształcenie, a także ochrona praw dziecka. Jak przewiduje się w Platformie, Komisja zamierza przedłożyć w 2012 roku zalecenie w sprawie ubóstwa dzieci. Nakreśli się w nim wspólne zasady i narzędzia efektywnego monitorowania walki i zapobiegania ubóstwu w pierwszych latach życia.
Równie ważne jest zabezpieczenie finansowania służącego sprostaniu tym wyzwaniom. Niemal jedną trzecią z budżetu Europejskiego Funduszu Społecznego w wysokości 21,7 miliarda euro na obecny okres programowania przeznacza się na poprawę dostępu do zatrudnienia. Ponadto, prawie 3 miliardy euro z tego budżetu - dokładnie 2,77 - przeznacza się na popieranie samozatrudnienia i zakładanie działalności gospodarczej, czego beneficjentami są często kobiety.
Ponadto, w ostatnim czasie ustanowiony został Europejski Instrument Mikrofinansowy na rzecz Zatrudnienia i Włączenia Społecznego, którego celem jest wspieranie tworzenia miejsc pracy i samozatrudnienia. Instrument zapewnia kredyty dla osób, które straciły pracę i pragną otworzyć lub kontynuować prowadzenie własnych małych przedsiębiorstw. Jest on przeznaczony głównie dla kobiet i młodych ludzi. W ciągu czterech lat przeznaczono na niego budżet w wysokości 100 milionów euro, który może zostać zwiększony do 500 milionów euro w ramach wspólnej inicjatywy z międzynarodowymi instytucjami finansowymi.
W ciągu ostatnich dziesięciu lat współpraca UE w ramach otwartej metody koordynacji w zakresie integracji społecznej i ochrony socjalnej pomagała w podnoszeniu świadomości i promowaniu walki z ubóstwem i wykluczeniem społecznym. Europejska platforma współpracy w zakresie walki z ubóstwem i wykluczeniem społecznym ustanowiła w wielu obszarach polityki ramy na rzecz zmniejszenia ubóstwa. Zróbmy, co w naszej mocy, by zapewnić, że osiągnie swój cel.
Nadja Hirsch
Pani Przewodnicząca! Jako sprawozdawczyni komisji opiniodawczej do sprawozdania na temat równouprawnienia, skupiłam się głównie na rynku pracy. Niestety, różnica w wynagrodzeniu wynosi nadal 17 % i kobiety ciągle nie są reprezentowane w zarządach i radach nadzorczych. Istnieje pilna potrzeba podjęcia działań w tym obszarze.
Nie możemy dalej pozwolić sobie na marnotrawienie potencjału kobiet w społeczeństwie, niezależnie od ich wieku. Mamy dobry poziom kształcenia, a państwo inwestuje w te młode kobiety i matki. Naprawdę musimy dokonać postępu w tej dziedzinie i zażądać, by przedsiębiorstwa wprowadziły wreszcie swoje piękne słowa w życie. Dlatego z zadowoleniem przyjmuję fakt, że przedsiębiorstwa naprawdę dokonują postępu w kierunku dobrowolnych parytetów.
Z drugiej jednak strony w żadnym sprawozdaniu na temat równości płci nie powinno się zapominać o tym, że mężczyźni też w pewnych obszarach bywają dyskryminowani. Na przykład chłopcy często nie mają równych szans rozwoju w szkołach. Istnieją niedociągnięcia w zakresie opieki nad dziećmi i ich wychowania, i również tutaj mężczyźni mogą zwiększyć swoją aktywność. To zadanie, którego wszyscy powinniśmy się podjąć. Każde z nas, niezależnie od płci, powinno mieć szansę znalezienia własnej niszy i życia zgodnie ze swoim wyborem.
Gabriele Zimmer
Pani Przewodnicząca! Sto lat temu kobiety zażądały biernego i czynnego prawa wyborczego, a dzisiaj wciąż prowadzimy kampanie na rzecz równouprawnienia kobiet w wielu obszarach, zwłaszcza możliwości kariery zawodowej, ale również w zakresie wynagrodzenia za pracę i świadczeń społecznych, szczególnie dla kobiet w starszym wieku. Świadczy o tym nie tylko przykład różnicy w wynagrodzeniach pomiędzy mężczyznami i kobietami.
Pomimo rosnącego udziału kobiet w rynku pracy, statystyki we wszystkich 27 państwach członkowskich Unii Europejskiej pokazują, że ubóstwo zagraża im w wyższym stopniu niż mężczyznom. Istnieje wiele powodów, dla których ubóstwo bardziej dotyka kobiet. Z braku czasu mogę powiedzieć tylko o kilku z nich. Wzrost udziału pracy tymczasowej dyskryminuje kobiety pod wieloma względami. Ponad 30 % kobiet pracuje w niepełnym wymiarze czasu pracy, w porównaniu do zaledwie 7,4 % mężczyzn. Badania pokazują, że nawet na tych niepełnych etatach kobiety zarabiają znacznie mniej od mężczyzn zatrudnionych w tym samym wymiarze czasu pracy i wykonujących tę samą pracę. Zmniejsza to możliwości wejścia na rynek pracy i realizacji kariery zawodowej. Uprawnienia do emerytury są ograniczone, a więc ubóstwo jest im pisane jakby z góry, szczególnie w przypadku osób, które decydują się na niezależne, samotne życie. Wierzymy jednak, że życie wolne od ubóstwa można osiągnąć przy pomocy środków politycznych, poprzez rozwijanie systemów opieki społecznej, w których zagwarantowane są emerytury i minimalne poziomy wynagrodzenia powyżej progu ubóstwa , a czas pracy ogólnie skrócony.
Nie chcemy czekać kolejne sto lat na udowodnienie, że mimo posiadania na utrzymaniu dzieci kobiety mają oczywiste prawo samodzielnego decydowania o swoim życiu, niezależnie od decyzji mężczyzn.
Barbara Matera
Pani Przewodnicząca, Panie i Panowie! Dzisiaj, kiedy obchodzimy setną rocznicę Międzynarodowego Dnia Kobiet, głosujemy nad dwoma sprawozdaniami, które dotyczą dziedzin, w których kobiety są marginalizowane i wykluczane ze społeczeństwa.
Historycznie kobiety są w większym stopniu zagrożone ubóstwem, zwłaszcza samotne matki oraz kobiety po 65. roku życia. Wśród pięciu celów zaproponowanych przez Komisję Europejską w ramach strategii Europa 2020 znajduje się walka z ubóstwem, co czyni sprawozdanie pani poseł Plumb niezwykle istotnym, zwłaszcza w zakresie polityki równouprawnienia w kontekście kryzysu gospodarczego i finansowego.
Szczególna wrażliwość niektórych kobiet powoduje, że są one narażone na ryzyko ubóstwa, wykluczenie społeczne, a co za tym idzie - izolację. Nakłada to na instytucję, którą reprezentujemy, obowiązek przedstawienia konkretnych strategii i programów. Gratuluję również pani poseł Nedelchevej znakomitego sprawozdania, które promuje równość mężczyzn i kobiet w Unii Europejskiej. Reprezentacja kobiet w sektorze publicznym, podobnie jak w sektorze prywatnym, jest w porównaniu do mężczyzn bardzo niska. W sektorze finansowym dane wypadają jeszcze gorzej: kobiety stanowią jedynie 10 % w zarządach w największych europejskich spółek giełdowych i 3 % prezesów tych zarządów.
Dlatego popieram wprowadzenie parytetów w celu zwiększenia udziału kobiet w sektorze państwowym i prywatnym, szczególnie w szkolnictwie; należy je poprzeć, ponieważ odgrywają kluczową rolę w zapobieganiu zjawisku kierowania przez nauczycieli swoich uczniów do sektorów zawodowych zgodnie z płciowymi stereotypami.
Na zakończenie przytoczę słowa jednej z pierwszych amerykańskich kobiet sprawujących funkcję burmistrza, która powiedziała: "Niezależnie od tego, co kobiety robią, muszą to robić dwa razy lepiej niż mężczyźni, żeby uznano je za zaledwie w połowie tak dobre, jak oni”. Na zakończenie powiem, że na szczęście dla nas, kobiet, nie jest to trudne.
Vilija Blinkevičiūtė
Pani Przewodnicząca! Dzisiaj w Parlamencie, świętując setną rocznicę Międzynarodowego Dnia Kobiet, zwracamy szczególną uwagę na sprawy równości płci i walki z ubóstwem kobiet. Ponad sto lat temu kobiety walczyły o prawo do pracy, a teraz muszą walczyć o jednakowe wynagrodzenie za jednakową pracę. Robimy postępy, ale postęp w sferze równouprawnienia płci następuje wolno. W miejscach pracy nadal ma miejsce dyskryminacja, na rynku pracy istnieje głęboka segregacja ze względu na płeć, utrzymują się różnice w wynagrodzeniu kobiet i mężczyzn, w dalszym ciągu jest zbyt mało kobiet na stanowiskach decyzyjnych i w polityce, a wsparcie dla macierzyństwa i samotnych matek jest niewystarczające. W sprawozdaniu Parlamentu Europejskiego w sprawie równości kobiet i mężczyzn stwierdziliśmy, że sprawą ogromnej wagi jest umocnienie zasady równości kobiet i mężczyzn w rodzinie i społeczeństwie, zwalczanie przemocy wobec kobiet i handlu kobietami, zagwarantowanie urlopów macierzyńskich, stworzenie odpowiednich warunków do korzystania z usług żłobków i przedszkoli, zmniejszenie ubóstwa kobiet i uznanie wkładu kobiet w rozwój rodziny, społeczeństwa i gospodarki. Aby osiągnąć te cele, Parlament Europejski, Komisja Europejska i państwa członkowskie muszą współpracować, a w tym historycznym dniu pragnę przekazać moje pozdrowienia wszystkim kobietom i wezwać je do dalszej walki o ich prawa i równe szanse.
Antonyia Parvanova
w imieniu grupy ALDE - Pani Przewodnicząca! Po pierwsze pragnę pogratulować wszystkim moim koleżankom i kolegom owocnej wieloletniej pracy nad problemami nierówności kobiet i mężczyzn, którą podsumowałam w moim sprawozdaniu, oraz nad ważnym problemem ubóstwa, omówionym w sprawozdaniu pani poseł Plumb.
Świętując setną rocznicę Międzynarodowego Dnia Kobiet Parlament powinien wziąć pod uwagę długą drogę, jaką nadal mamy przed sobą, żeby zapewnić równość płci w całej Unii i wprowadzić ją do wszystkich sektorów i obszarów.
Zacznijmy od sektora zatrudnienia i zróżnicowania wynagrodzeń między kobietami i mężczyznami. Jak długo mamy siedzieć i kontemplować statystyki, w których widać brak równości, gdy w niektórych państwach członkowskich UE kobiety otrzymują wynagrodzenie nawet o 34 % niższe niż mężczyźni? Musimy dążyć do wprowadzenia środków - prawodawczych, o ile to konieczne - żeby osiągnąć konkretne rezultaty w praktyce, a nie tylko na papierze.
Sytuacja kobiet na europejskim rynku pracy i liczne trudności, którym muszą stawić czoła, przybierające różne formy dyskryminacji, przyczyniają się do pogłębienia zjawiska ubóstwa kobiet. Zbyt wiele kobiet żyje w niepewności ekonomicznej i zależności. Mają tendencję do podejmowania pracy na niepełnym etacie lub na czas określony, która jest gorzej płatna, bądź pracy na niższych stanowiskach.
Ubóstwo sprzyja nasilonemu handlowi kobietami, przemocy i, mówiąc bardziej ogólnie, wszelkiego rodzaju wyzyskowi. Wiemy również, że ze względu na ubóstwo kobiety padające ofiarą przemocy domowej wolą nie podejmować kroków we własnej obronie, z uwagi na brak zabezpieczenia finansowego.
Pani Komisarz Reding! W tym symbolicznym dniu czekamy na strategię UE w sprawie zwalczania przemocy wobec kobiet, którą nam Pani obiecała.
Marije Cornelissen
Pani Przewodnicząca! Mamy 8 marca, setna rocznica ustanowienia Międzynarodowego Dnia Kobiet. To skłania do fetowania dotychczasowych osiągnięć, na przykład prawa wyborczego dla kobiet, prawa do równouprawnienia i praw reprodukcyjnych, przynajmniej w bardziej cywilizowanych krajach. Jednak jest to również dzień, w którym powinniśmy się martwić sprawami, które nie wyglądają jeszcze tak, jak powinny. W UE kobiety wciąż są niedostatecznie reprezentowane w procesach decyzyjnych, obowiązki opiekuńcze spoczywają prawie całkowicie na barkach kobiet i nadal utrzymują się różnice w dochodach mężczyzn i kobiet, w tym również poza UE, gdzie niektóre państwa nawet nie zaczęły jeszcze przyznawać kobietom praw wyborczych.
Setna rocznica Międzynarodowego Dnia Kobiet skłania również do historycznych porównań. Z punktu widzenia kobiet na rynku pracy pierwszy naprawdę duży postęp dokonał się podczas dwóch wojen światowych, zwłaszcza podczas drugiej wojny światowej. Po prostu było zbyt mało mężczyzn do pracy w fabrykach i biurach. Pracodawcy nie mieli wyboru i wiele kobiet zasiliło rynek pracy. Teraz ponownie nadchodzi taki okres. Tym razem, na szczęście, nie z powodu wojny, ale z powodu starzenia się społeczeństwa. W okresie 5-10 lat ponownie będzie po prostu zbyt mało mężczyzn, aby zapełnić wszystkie wolne etaty na różnych szczeblach. Pracodawcy powinni przyciągać i zatrzymywać kobiety. Starzejące się społeczeństwo może okazać się wspaniałą szansą dla równouprawnienia płci.
Naszym, polityków europejskich, jak też naszych koleżanek i kolegów z krajowych parlamentów zadaniem jest zachęcanie do tego rozwoju sytuacji poprzez zapewnienie wysokiej jakości urlopów macierzyńskich i wysokiej jakości urlopów ojcowskich, poprzez zapewnienie odpowiedniego poziomu przystępnej cenowo opieki nad dziećmi, wprowadzenie prawa do elastycznych godzin pracy i pracy w niepełnym wymiarze czasu z dobrymi prawami socjalnymi, ustanowienie parytetów udziału kobiet w organach zarządzających przedsiębiorstw i polityce czy też składanie wiarygodnych gróźb, że tak się stanie. Razem możemy zapewnić, że nie minie kolejne sto lat, zanim mężczyźni i kobiety otrzymają jednakowe prawa i jednakowe możliwości we wszystkich dziedzinach.
Andrea Češková
Pani Przewodnicząca! Jestem kontrsprawozdawczynią przy sprawozdaniu na temat ubóstwa kobiet w Europie, a więc na nim się skoncentruję. W sprawozdaniu podjęto cały szereg problemów, które doskonale opisują pozycję kobiet w UE. Cieszę się, że sformułowano w nim wiele punktów wskazujących na potrzebę wykorzystania elastycznych form pracy, przez co rozumiem zarówno pracę na czas określony, jak i pracę w niepełnym wymiarze czasu, ponieważ moim zdaniem przede wszystkim samotne matki, i ogólnie rodziny z małymi dziećmi na wychowaniu, powinny korzystać z szerokiej oferty na rynku pracy, aby mieć możliwość godzenia pracy z życiem rodzinnym. Jednocześnie oczywiście przyjmuję z zadowoleniem i w pełni popieram ponowne zwrócenie tu uwagi na utrzymujące się różnice wynagrodzeń kobiet i mężczyzn. Chciałabym tylko krótko dodać, że w sprawozdaniu poruszono również sprawy, które naszym zdaniem trudno byłoby poprzeć. Chodzi tu między innymi o wezwanie do przyjęcia europejskiej karty praw kobiet i odniesienie do sprawozdania na temat urlopów macierzyńskich, którego - jak wiemy - państwa członkowskie nie przyjęły. W tym duchu poparliśmy niektóre propozycje poprawek. Pragnę podziękować sprawozdawczyni za jej rzeczywiście znakomite i wyczerpujące sprawozdanie.
Eva-Britt Svensson
Pani Przewodnicząca! Stulecie walki o równouprawnienie - sądzę, że w dniu dzisiejszym należy również wspomnieć o pionierach, którzy sto lat temu rozpoczęli walkę o równouprawnienie i którzy wytyczyli drogę dla postępu, który, jak widzimy, został mimo wszystko dokonany. Pragnę podziękować wszystkim moim koleżankom i kolegom, wszystkim organizacjom pozarządowym - tym wszystkim, którzy kontynuują walkę o równouprawnienie. Będziemy debatować na temat sytuacji kobiet w UE, ale myślę, że powinniśmy również wyrazić dzisiaj naszą solidarność z tymi kobietami, które dokładnie w tej chwili na ulicach i placach wykazują się niezwykłą odwagą, biorąc udział w walce o demokrację i sprawiedliwość w innych krajach. Uważam, że także o tych kobietach powinniśmy dzisiaj pamiętać.
W sprawozdaniach, nad którymi debatujemy w Parlamencie, wskazuje się na brak równouprawnienia na rynku pracy, gdzie kobiety skazane są na niepewne warunki zatrudnienia i dyskryminowane pod względem wynagrodzenia średnio o 17 %. Zaledwie 60 % kobiet w Europie jest czynnych zawodowo, a jeśli mają pracę, to jest to często praca niepewna, w niepełnym wymiarze czasu, niezapewniająca godnego życia. Nic w tym dziwnego, ponieważ istnieją wpływowe siły przeciwstawiające się rozwojowi opieki nad dziećmi i innych warunków koniecznych do tego, żeby kobiety mogły pracować.
Równe możliwości na rynku pracy oznaczają, że musimy mieć dyrektywę w sprawie urlopu macierzyńskiego, w której znajdzie się również - mam nadzieję - urlop ojcowski. Mam nadzieję, że wkrótce możliwa będzie dyskusja na temat ubezpieczeń rodzicielskich, gdzie mężczyźni i kobiety przyjmą identyczną odpowiedzialność za utrzymanie rodziny, ale również za opiekę nad dziećmi. Gdyby kobiety w UE miały pracować w takim samym zakresie jak mężczyźni, to dobrobyt wzrósłby się o ponad jedną czwartą. Nie możemy pozwolić sobie na brak kobiet na rynku pracy.
Nawołujemy do wprowadzenia parytetów. Sądzę, że parytety są koniecznym instrumentem w społeczeństwie, w którym zaledwie trzema procentami dużych przedsiębiorstw kierują kobiety. Mogę porównać zastosowanie parytetów do antybiotyków. Jestem przeciwna nadużywaniu antybiotyków, ale kiedy ktoś jest chory, cieszę się, że istnieją. Jeżeli zaledwie w 3 % przypadków kobieta stoi na czele dużego przedsiębiorstwa, to świadczy to bez wątpienia o chorobie społeczeństwa. A więc parytety są instrumentem koniecznym do naprawienia zła tkwiącego w naszym społeczeństwie.
Godfrey Bloom
w imieniu grupy EFD - Pani Przewodnicząca! Widzimy tutaj w Unii Europejskiej wiele przykładów samozadowolenia z okazji Międzynarodowego Dnia Kobiet. Moim zdaniem zrobili Państwo z tego całkowity groch z kapustą. Mówią Państwo o urlopach macierzyńskich. Cała korzyść, jaką mamy z drakońskich urlopów macierzyńskich - proszę pozwolić mi to powiedzieć, Pani Przewodnicząca - to to, że w moim kraju coraz mniej kobiet dostaje pracę, ponieważ trzeba być szalonym, żeby zatrudnić młodą kobietę, jeśli jest się właścicielem małej firmy. A więc nie wyświadczyli Państwo im żadnej przysługi.
Mamy teraz równouprawnienie w zakresie ubezpieczeń samochodowych z powodu kolejnego idiotycznego wyroku Sądu Europejskiego, co oznacza, że nawet jeśli młoda kobieta ma szansę dostać pracę, to nie jest w stanie dojechać do niej samochodem, bo cena jej ubezpieczenia wzrosła dwukrotnie. A teraz mówią Państwo o parytetach. O co tu chodzi? Kobiety, które pracowały całe życie, żeby dostać odpowiedzialne stanowisko w biznesie - kobiety profesjonalistki - są traktowane protekcjonalnie za pomocą parytetów. Teraz kobiety, które osiągnęły sukces, zasiądą w sali posiedzeń zarządu, a ludzie będą im się w tej sali przyglądać i pytać, czy znalazły się tam przez grzeczność, czy też dlatego, że znają się na swojej pracy? Cała ta sprawa to kompletne szaleństwo i tragedią jest, że nikt z Państwa nie wykonywał w życiu prawdziwej pracy, inaczej rozumieliby Państwo, o co tu chodzi.
(Mówca zgodził się odpowiedzieć na pytanie zadane zgodnie z regułą niebieskiej kartki na mocy art. 149 ust. 8 Regulaminu)
Eva-Britt Svensson
(SV) Pani Przewodnicząca, Panie Pośle Bloom! Dążenie do stworzenia ubezpieczenia rodzicielskiego i uznanie go za coś pozytywnego nie oznacza, że ktoś jest wariatem. Proszę się tylko przyjrzeć tym państwom członkowskim, które mają dobrze rozwinięty system ubezpieczeń rodzicielskich. Kraje te - kraje nordyckie, na przykład Szwecja - mają również najwyższy wskaźnik zatrudnienia kobiet. Dowodzi to, że dobre ubezpieczenie rodzicielskie oznaczać będzie wyższe wskaźniki zatrudnienia kobiet i, oczywiście, mężczyzn. Ubezpieczenie rodzicielskie jest korzystne dla równouprawnienia na rynku pracy. Kobiety również mogą przyczynić się do dobrobytu UE.
(Oklaski)
Godfrey Bloom
Pani Przewodnicząca! To najzwyczajniej w świecie nie jest prawdą i najwyraźniej nie potwierdzają tego statystyki mojego kraju. Proszę porozmawiać z jakimkolwiek małym przedsiębiorcą w moim kraju. Nie interesuje mnie kraj Szanownej Pani Poseł ani kraje innych osób. Interesuje mnie mój własny kraj i moja własna gospodarka, i jestem pewien, że wszyscy przedsiębiorcy - mężczyźni i kobiety - powiedzą, że nie będą zatrudniać młodych kobiet ze względu na drakońskie przepisy dotyczące macierzyństwa. Mam nadzieję, naprawdę mam nadzieję, że wreszcie przestaną Państwo bujać w obłokach: niech podniosą rękę do góry ci, którzy mieli prawdziwą pracę!
(Mówca zgodził się odpowiedzieć na pytanie zadane zgodnie z regułą niebieskiej kartki na mocy art. 149 ust. 8 Regulaminu)
Siiri Oviir
(ET) Panie Pośle Bloom! Wie Pan z pewnością, że w Europie kobiety są lepiej wykształcone niż mężczyźni, również w Pana ojczyźnie. Dlaczego więc uważa Pan, że jeśli wprowadzone zostaną parytety dla spółek, to jedną trzecią stanowić będą właśnie te niewykształcone kobiety, które również są w naszym społeczeństwie?
Godfrey Bloom
Pani Przewodnicząca! Odpowiadając pani poseł Oviir radziłbym, żeby po prostu pozwoliła przedsiębiorstwom samodzielnie zajmować się swoim biznesem. Im mniej uregulowań, podatków i ingerencji, tym szybciej nastąpi naprawa gospodarki. O to w tym wszystkim chodzi i tego właśnie szanowna pani poseł nie rozumie.
(Mówca zgodził się odpowiedzieć na pytanie zadane zgodnie z regułą niebieskiej kartki na mocy art. 149 ust. 8 Regulaminu)
Edite Estrela
(PT) Pani Przewodnicząca! Panie Pośle Bloom, czy wie Pan, na czym polega problem Wielkiej Brytanii? Na trwającym 52 tygodnie źle płatnym urlopie macierzyńskim. Tylko przez pierwsze sześć tygodni wypłacane jest 60 % wynagrodzenia, przez 33 - zaledwie symboliczna kwota, a 13 tygodni jest bezpłatnych. Jest to system tylko dla bogatych rodzin, gdzie kobiety mogą zostać w domu i przyglądać się zmniejszonemu budżetowi rodzinnemu. To jest prawdziwy problem Wielkiej Brytanii, a nie nasze wnioski dotyczące urlopu macierzyńskiego.
Godfrey Bloom
Pani Przewodnicząca! Odpowiadając pani poseł Estreli, mogę ją zapewnić, że problem mojego kraju polega na tym, że zrezygnowaliśmy z samodzielnych rządów i jesteśmy członkiem Unii Europejskiej; to jest problem mojego kraju.
(Mówca zgodził się odpowiedzieć na pytanie zadane zgodnie z regułą niebieskiej kartki na mocy art. 149 ust. 8 Regulaminu)
Anneli Jäätteenmäki
(FI) Pani Przewodnicząca! W zasadzie pragnę podziękować panu posłowi Bloomowi za te opinie, ponieważ są one dość powszechne. Gdyby było inaczej, dokonalibyśmy dużego postępu. Po prostu wiele osób zachowuje milczenie. Chciałabym zapytać Pana, Panie Pośle Bloom, czy Pana zdaniem dzieci są wyłącznie dziećmi kobiet i czy ojcowie nie ponoszą odpowiedzialności i nie potrzebują urlopów ojcowskich, by zająć się swoimi rodzinami, a nie tylko chodzeniem do pracy?
(Oklaski)
Godfrey Bloom
Pani Przewodnicząca! Odpowiadając pani poseł Jäätteenmäki pragnę powiedzieć, że odpowiedzialność za dzieci ponoszą rodzice i nikt więcej. Nie zgadzam się, żeby ktoś brał na siebie odpowiedzialność za dzieci sąsiada. Odpowiedzialność za dzieci ponoszą ich rodzice i tak powinno być. Moim zdaniem im więcej osobistej odpowiedzialności będziemy mieć w Europie - a także na świecie - tym lepiej dla nas.
Angelika Werthmann
(DE) Pani Przewodnicząca, Pani Komisarz, Panie i Panowie! To jedna z oznak całkowitego ubóstwa naszego społeczeństwa, że wciąż musimy omawiać sprawę równouprawnienia mężczyzn i kobiet. Kobiety cierpią niesprawiedliwość nie tylko w świecie pracy, ale również w społeczeństwie jako takim. Lista wydaje się nie mieć końca i dlatego ograniczę się do kilku haseł: poziom płac, warunki pracy i powoływania na stanowiska, tymczasowe umowy o pracę, uprawnienia emerytalne, opieka nad dziećmi, ubezpieczenia społeczne i różnorakie formy przemocy wobec kobiet.
Jest wiele kobiet lepiej wykształconych od mężczyzn, a jednak wciąż debatujemy nad jednakową płacą za jednakową pracę - to nie do wiary. Czymś równie nieprawdopodobnym jest fakt, że kobiety są bardziej narażone na ubóstwo niż mężczyźni; szczególnie zagrożone są kobiety w starszym wieku i rodzice samotnie wychowujący dzieci. Pozwolę sobie przypomnieć Państwu, że rok 2010 był Rokiem Walki z Ubóstwem. Ubóstwo to problem kobiet. Ma to poważne konsekwencje dla społeczeństwa, ponieważ ubóstwo prowadzi do chorób i w efekcie może powodować bezrobocie.
Edit Bauer
(HU) Pani Przewodnicząca! Dziś w Parlamencie odbyliśmy dwie debaty, których tematy były oparte na sprawozdaniach moich koleżanek - których im gratuluję - i gdzie trudno powiedzieć coś nowego, ponieważ sytuacja pozostaje prawie niezmieniona, a w pewnym sensie uległa nawet w ostatnich latach pogorszeniu. Na przykład w debacie na temat wynagrodzeń mężczyzn i kobiet rokrocznie powtarzamy, że różnica pozostaje nadal wymierna, mimo że zasada "jednakowa płaca za jednakową pracę” znalazła się już w traktacie rzymskim z 1957 roku. Co więcej, od 1975 roku mamy również prawodawstwo wtórne regulujące te kwestie; to jednak prawda, że gdybyśmy mieli sporządzić listę obowiązujących, ale nieprzestrzeganych przepisów, ten właśnie przepis miałby szansę znaleźć się na samym jej początku. Jak już powiedziano w tym Parlamencie, ostatnie dane statystyczne pokazują, że różnica wynosi obecnie 17,5 %, ale niektórzy z nas wciąż pamiętają, że kilka lat temu odsetek ten wynosił zaledwie 15 %, gdy tymczasem zróżnicowanie jest bardzo duże. I nie jest to problem małych czy dużych przedsiębiorstw, ani też sprawa dotycząca wyłącznie kobiet; to również kwestia sprawiedliwości społecznej. Nigdy dość mówienia, że różnica wynagrodzeń, co podkreśliła mniej więcej w tym duchu moja koleżanka, stanowi karę dla kobiet za macierzyństwo i powstaje, kiedy młode kobiety wracają na rynek pracy. I na tym polega prawdziwy problem: małe przedsiębiorstwa nigdy nie rozwiążą problemów społeczeństwa. To, czego zażądał w tej sprawie Parlament, czyli zapewnienie przejrzystego rozdziału wynagrodzeń pomiędzy obie płcie oraz tego, żeby podmioty permanentnie naruszające tę zasadę przynajmniej nie otrzymywały wsparcia z funduszy europejskich, to moim zdaniem za mało. To prawda, że dokonaliśmy pewnego postępu: wprowadzenie "dnia równych zarobków” jest pewną miarą tego postępu, ale o prawdziwym postępie będziemy mogli mówić wtedy, kiedy ten dzień wypadnie 1 lub 2 stycznia, a nie 5 marca.
Edite Estrela
(PT) Pani Przewodnicząca! Kobiety stanowią większość na uniwersytetach i są lepiej wykwalifikowane, ale kiedy chodzi o stanowiska decyzyjne, ich kariera rozbija się o szklany sufit. Dlatego konieczne są parytety. To skandal, że pan poseł Bloom już wyszedł. Jeśli chodzi o politykę i gospodarkę należy podkreślić, że tylko w jednym banku centralnym prezesem jest kobieta. Kobiety nie odpowiadają za kryzys finansowy, ale mogły się przyczynić, by do niego nie doszło.
Dlaczego kiedy mówimy o parytetach zawsze podnoszona jest sprawa zasług? Czy to zasługi kobiet się kwestionuje? Czy oznacza to, że mężczyźni nie mają zasług? Parytet jest koniecznym i tymczasowym środkiem promowania zrównoważonej reprezentacji kobiet i mężczyzn w procesach decyzyjnych, i dlatego pragnę pogratulować Komisji wysiłków, jakie podejmuje dla zapewnienia, aby podejmowanie decyzji w sprawach gospodarczych również było wspólnym zadaniem.
Siiri Oviir
(ET) Pani Przewodnicząca! Najlepsze życzenia z okazji Międzynarodowego Dnia Kobiet dla wszystkich Pań! Jeśli chodzi o równouprawnienie płci, to jest to sprawa nie tylko różnic i sprawiedliwości społecznej. Równouprawnienie płci jest warunkiem koniecznym dla zrównoważonego wzrostu gospodarczego, zatrudnienia, konkurencji i spójności społecznej. Inwestycje w środki na rzecz równouprawnienia płci zaowocują wyższym zatrudnieniem kobiet, większym wkładem kobiet w PKB, większymi dochodami z podatków i stałym przyrostem naturalnym. W wielu przypadkach nasze rozumienie kwestii równouprawnienia płci pozostaje wciąż na poziomie średniowiecza; a przynajmniej tak można by sądzić na podstawie niektórych wystąpień.
Istnieje w tej dziedzinie straszak, a tym straszakiem są parytety. Ludzie zapominają, a może nie chcą dostrzec, że parytety to nie kwestia stanowisk decyzyjnych i że parytety nie powołują niekompetentnych kobiet na stanowiska decyzyjne. Kobiety europejskie są lepiej wykształcone, zdolne przyjąć odpowiedzialność, zdolne dobrze pracować i otrzymywać uczciwe wynagrodzenie za swoją pracę. Te państwa, w których są stosowane parytety, w których stosowano je już 20 lat temu - mam na myśli państwa Europy Północnej - pokazały, że rzeczywiście nasze cele mogą zostać osiągnięte za pomocą tego środka, a ostatnio ludzie zmienili swoje postępowanie i parytety nie są już konieczne w tym samym stopniu, co w przeszłości. Obecność kobiet we wszystkich sferach społeczeństwa uznawana jest za normę. Oczywiście wiele mogłabym mówić na temat ubóstwa i samotnych matek, ale niestety czas mi na to nie pozwala. Dziękuję wszystkim, którzy zabrali głos - pewnego dnia zwyciężymy, wbrew wszystkiemu!
Franziska Katharina Brantner
(DE) Pani Przewodnicząca! Setna rocznica Międzynarodowego Dnia Kobiet stanowi doskonały moment do świętowania, wyrażenia podziękowań i dalszej walki.
Mamy przed sobą sprawozdanie na temat kobiet i ubóstwa. Jedną z kluczowych przyczyn tego problemu jest brak równości w wynagrodzeniach kobiet i mężczyzn. Słyszeliśmy już, że równość wynagrodzeń stanowi święte prawo traktatów rzymskich od 1957 roku. Jednak różnica wynagrodzeń w Europie nadal wynosi 17,5 %, a w Niemczech aż 23 %. W 2008 roku, dzięki wspaniałej pracy pani poseł Bauer, ten Parlament przyjął sprawozdanie w sprawie nierówności wynagrodzeń. W sprawozdaniu wezwaliśmy Komisję do podjęcia inicjatyw legislacyjnych mających na celu przeciwdziałanie nierówności wynagrodzeń. Od tamtej pory nie podjęto żadnych działań. Ponadto, Pani Komisarz Reding, wszystko, co Pani zrobiła, to ustanowienie 5 marca Europejskim Dniem Równiej Płacy, co ogłosiła pani w piątek, 4 marca. Na szczęście pamiętała Pani, żeby to zrobić zanim ten dzień faktycznie minął.
Nie mamy czasu na kolejne jałowe komunikaty prasowe. Nie chcemy słuchać Państwa pięknych słówek. Chcemy, żeby Państwo wreszcie podjęli działania i żeby setna rocznica traktatów rzymskich nie była kolejnym dniem, w którym różnica w wynagrodzeniu kobiet i mężczyzn będzie większa niż 0 %. Chcemy równych płac już od tej chwili.
Pragnę przejść teraz do sprawy parytetów kobiet i zwrócić się do mojego kolegi z Anglii. Chciałabym wiedzieć, czy wierzy on, że tylko 3 % kobiet w Anglii i całej Europie "wie jak prowadzić swój biznes”. Być może to wyjaśnia, dlaczego w radach nadzorczych zasiada tak niewiele kobiet? Nie sądzę, żeby tak właśnie było. Parytety są niezbędne.
Pani Komisarz Reding! Powiedziała Pani, że świat biznesu musi w ciągu roku podjąć zobowiązanie do powołania kobiet na stanowiska decyzyjne. Czy Pani życzeniem jest, żebyśmy w ciągu roku mieli takie zobowiązania, czy żeby kobiety zostały w tym czasie powołane? Widzę, że chodzi Pani o drugi z wymienionych przeze mnie celów.
Tadeusz Cymański   -
(PL) Pani Przewodnicząca! W omawianej rezolucji podnosimy niezmiernie ważny problem, jakim jest ubóstwo kobiet. Warto jest sobie uświadomić, że to właśnie kobiety ponoszą największy ciężar kryzysu finansowego. To one w pierwszej kolejności odczuły skutki w ramach redukcji zatrudnienia, obniżania wynagrodzeń i restrukturyzacji. Ponadto łączą one odpowiedzialne funkcje rodzicielskie i wychowawcze z jednoczesną obecnością na bardzo trudnym i zmieniającym się rynku pracy.
Sytuacja kobiet w krajach europejskich jest bardzo zróżnicowana. Dlatego tak ważna jest solidarność i zrozumienie okazywane kobietom w regionach, gdzie problem ubóstwa jest szczególnie głęboki. Kwestia nierówności wynagrodzenia jest zastanawiająca. Niepokoi fakt, że te różnice mają również miejsce w firmach, którymi zarządzają i których właścicielami są kobiety. To każe się zastanowić, czy przyczyny nie są głębsze i czy administracyjne reguły i zasady - twarde prawo - są tutaj wystarczające, czy nie należy zmienić generalnie świadomości i kultury. Nic nie zastąpi szacunku i kultury społecznej. Prawo też będzie niewystarczające.
Ilda Figueiredo
(PT) Pani Przewodnicząca! To szczególnie ważne, że w tym roku, w Międzynarodowym Dniu Kobiet, debatujemy nad sprawozdaniami, których celem jest zwrócenie uwagi na wciąż utrzymującą się nierówność i dyskryminację. W niektórych krajach mamy wręcz do czynienia z regresem.
Kiedy zwracamy uwagę na historyczną datę związaną z walką kobiet o uznanie i korzystanie z praw, podkreślamy pogłębiające się bezrobocie i niepewność zatrudnienia, oraz niskie płace i dyskryminację w kwestii wynagrodzeń, a także macierzyństwo, które uderza w pracujące kobiety; te właśnie używane przez nas określenia są szczególnie szokujące i nie do zaakceptowania przez młodsze pokolenie.
Coraz częściej mają miejsce sytuacje, kiedy kobiety tracą dochód i popadają w jeszcze większe ubóstwo. Szczególnie krytyczna jest sytuacja kobiet niepełnosprawnych, imigrantek i emerytek pobierających niskie emerytury oraz kobiet osiągających niskie zarobki.
Problemy, z jakimi spotykają się kobiety na wsi i w rodzinnych gospodarstwach rolnych, są coraz poważniejsze, podobnie jak problemy kobiet prowadzących mikro- i małe przedsiębiorstwa. Wprowadzenie środków oszczędnościowych w niektórych państwach, takich jak Portugalia, Grecja i Irlandia, powoduje reperkusje dla kobiet jako pracownic, obywatelek i matek.
Tak dzieje się w przypadku celowego obniżania wynagrodzeń, zamrożenia dostępu do uniwersytetów i blokowania układów zbiorowych, a także cięć w ochronie zdrowia, edukacji, opiece socjalnej i wielu formach pomocy społecznej.
A więc kluczowe znaczenie ma zapobieganie podejmowaniu pod pretekstem kryzysu działań, które stanowią zagrożenie dla praw kobiet do równouprawnienia oraz koniecznej gospodarczej i społecznej spójności. Piękne słowa i deklaracje pełne dobrych intencji to za mało. Nadszedł czas, by zerwać z neoliberalną polityką paktu stabilności i rozwoju, z liberalizacją i prywatyzacją, a także wolną konkurencją, które zawsze służą gospodarczym i finansowym grupom interesów. Nadszedł czas, by nadać priorytet kobietom i ich prawom, równouprawnieniu oraz ekonomicznej i społecznej spójności, byśmy mieli lepsze społeczeństwo, byśmy mogli naprawdę przestrzegać praw człowieka i umacniać postęp, który kobiety pomogły budować dla dobra naszej cywilizacji.
Teresa Jiménez-Becerril Barrio
(ES) Pani Przewodnicząca! Dzień dzisiejszy to bardzo ważny dzień, by mówić o równouprawnieniu kobiet i mężczyzn, ponieważ obchodzimy Międzynarodowy Dzień Kobiet, wspominając tych, którzy 100 lat temu walczyli o prawo kobiet do pracy i ich prawa ekonomiczne, a także ich prawa wyborcze.
W ciągu tych 100 lat dokonaliśmy znacznego postępu, ale wiele pozostaje do zrobienia. Prawdziwe równouprawnienie wciąż pozostaje w sferze marzeń, a dyskryminacja kobiet nadal pozostaje rzeczywistością.
Uważam, że każdy z nas - zarówno mężczyźni, jak i kobiety - może zrobić dużo więcej, byśmy mieli prawdziwą emancypację kobiet. Na świecie jest wiele kobiet, których prawo do życia jest zagrożone, których godność jest naruszana i których prawo do wolności jest negowane.
W tym Międzynarodowym Dniu Kobiet proszę mi pozwolić przekazać moje poparcie i nadzieję dla wszystkich kobiet walczących o swoje demokratyczne prawa podczas rewolucji w Afryce Północnej. Kobieta nie może być warta połowy mężczyzny ani w krajach arabskich, ani gdziekolwiek indziej na świecie. Jesteśmy warte tyle samo i na tyle samo zasługujemy. Będę nadal walczyć o równouprawnienie, a Międzynarodowy Dzień Kobiet będzie istnieć dopóty, dopóki tego nie osiągniemy.
Nawet, jeśli wiele osób nie chce się do tego przyznać, prawda jest taka, że są kobiety zarabiają połowę tego co mężczyźni i że przemoc domowa stosowana jest głównie wobec kobiet i dzieci. Chciałabym powtórzyć, że o tych faktach należy nadal mówić w Parlamencie i oczywiście obiecuję nadal się tą sprawą zajmować.
Marc Tarabella
(FR) Pani Przewodnicząca! Pragnę rozpocząć od wyrażenia uznania moim szanownym koleżankom, pani poseł Nedelchevej i pani poseł Plumb, za ich pracę.
W tym symbolicznym dniu, podkreślającym stulecie Międzynarodowego Dnia Kobiet, mógłbym nieomal słowo w słowo powtórzyć to, co powiedziano rok temu, ponieważ walka trwa nadal.
To prawda, że w kategoriach utraty miejsc pracy kobiety są bardziej odporne na bieżący kryzys od mężczyzn. Jeśli chodzi o zwalczanie przemocy wobec kobiet, oczekujemy od Komisji przedstawienia nam jej zamierzeń, zgody na nasz apel o ustanowienie europejskiego roku dla uwydatnienia tego problemu i przedłożenia strategii. Słyszałem, że ma to nastąpić wkrótce, co bardzo mnie cieszy.
Niestety, mimo wielu wysiłków ze strony niektórych państw członkowskich, a szczególnie Komisji Europejskiej, równe wynagrodzenie nie stało się jeszcze rzeczywistością. Niestety, mimo zdecydowanych wysiłków tego Parlamentu, państwa członkowskie odrzuciły również urlop ojcowski, a prawo do aborcji nadal nie obowiązuje w czterech krajach, w innych zaś jest kwestionowane.
Z radością przyjmuję nową belgijską ustawę dotyczącą wprowadzenia parytetów w przedsiębiorstwach i ich zarządach, a także niezwykle proaktywne podejście prezentowane w tej sprawie przez panią komisarz Reding i pana przewodniczącego Buzka nawet w prasie po drugiej stronie Atlantyku.
Wreszcie mimo wszystko powinniśmy uczcić fakt, że dzięki prawu europejskiemu i prawom krajowym po 100 latach jesteśmy w połowie drogi ku równouprawnieniu płci. Podążajmy nadal tą drogą, by osiągnięcie prawdziwej równości płci nie zajęło nam kolejnych 100 lat.
Emma McClarkin
Pani Przewodnicząca! Jak podkreśliło wielu posłów, postęp w dziedzinie praw kobiet dokonuje się równomiernie na przestrzeni lat. W ciągu 30 lat od pierwszych wyborów do Parlamentu Europejskiego do roku 2009, kiedy ja sama zostałam wybrana do Parlamentu, reprezentacja kobiet zwiększyła się ponad dwukrotnie. Widzimy teraz kobiety na najważniejszych stanowiskach w polityce, biznesie, przemyśle i mediach. Może, co najważniejsze, jako społeczeństwo wreszcie potrafimy docenić konieczność udziału kobiet i uznać ich wkład, osiągając w międzyczasie równouprawnienie.
Musimy jednak uważać, jak daleko wolno nam naciskać na wprowadzenie większego równouprawnienia i w jakich obszarach. Powinniśmy się skupić na tym, co dzisiaj nadal nie działa. W Wielkiej Brytanii liczba kobiet w parlamencie nadal pozostaje na poziomie poniżej 20 %, w nieomal połowie spółek notowanych na FTSE 250 kobiety w ogóle nie zasiadają w zarządach, a jedynie co piąty absolwent studiów inżynierskich, naukowych i informatycznych to kobieta. Ze względu na zróżnicowany charakter naszych społeczeństw to bez wątpienia problem, którym państwa członkowskie koniecznie powinny się zająć - bez arbitralnie ustalonych na szczeblu UE parytetów i celów.
Jednakże znacznie ważniejszy od reprezentacji jest fakt, że w UE, a także na całym świecie, są tysiące kobiet, które doświadczają przemocy, wyzysku i wykluczenia. To kobiety pozbawione głosu. Te właśnie kobiety - cierpiące z powodu dyskryminacji, rozmyślnie zniechęcane do robienia kariery lub padające ofiarą represji - naprawdę zasługują na naszą pełną uwagę.
Astrid Lulling
(DE) Pani Przewodnicząca! Po pierwsze pragnę powitać garstkę mężczyzn, którzy dołączyli do garstki kobiet obecnych na dzisiejszym posiedzeniu. Naturalnie opowiadam się za równym traktowaniem i równymi możliwościami dla kobiet i mężczyzn. Z powodzeniem walczę o to na szczeblu krajowym i europejskim od ponad 50 lat.
Niestety, sprawozdanie w sprawie równouprawnienia kobiet i mężczyzn w UE w 2010 roku po raz kolejny zawiera przesadzone żądania, które w ostatecznym rozliczeniu przynoszą efekt przeciwny do zamierzonego. Nie mam czasu, żeby je wszystkie tutaj omówić. To nie sprawozdawczyni jest winna temu, że duża liczba poprawek spowodowała, iż sprawozdanie jest trudne do przełknięcia.
W związku z kontrowersyjnym pytaniem, czy UE powinna narzucić parytet kobiet w spółkach giełdowych, muszę przestrzec przed wychwalaniem pod niebiosa Norwegii jako świetlanego przykładu stosowania takich środków. Możecie zapytać dlaczego. Od momentu wprowadzenia parytetu kobiet, pomiędzy rokiem 2003 a 2009, liczba spółek notowanych na giełdzie spadła z 554 do 362. Co trzecia spółka jako powód wycofania się z giełdy podała wprowadzenie parytetu kobiet. W Norwegii 70 kobiet zwanych "złotymi spódniczkami” obejmuje w zarządach spółek około 300 stanowisk. To aberracja, jednak bardzo interesująca. Dla mnie samej kariera "złotej spódniczki” mogłaby być kusząca, ponieważ do tej pory nie zasiadałam w zarządzie żadnej spółki. Komisja powinna dokładnie przeanalizować ten problem i rozważyć skutki, zanim zbyt pochopnie podejmie kroki.
Żałuję również, że jednym tchem w sprawozdaniu zaleca się zapewnienie kobietom łatwego dostępu do antykoncepcji i aborcji. Innymi słowy aborcja została zrównana z antykoncepcją jako zwykły środek kontroli urodzin. To zniewaga dla kobiet. Nie mogę się z tym zgodzić, abstrahując od faktu, że UE nie dysponuje kompetencjami w tym obszarze -obowiązuje zasada pomocniczości! Żałuję, że niektóre panie posłanki nieustanie łączą ze sobą te dwie sprawy. Nie ma takiej potrzeby.
(Mówczyni zgodziła się odpowiedzieć na pytanie zadane zgodnie z regułą niebieskiej kartki na mocy art. 149 ust. 8 Regulaminu)
Licia Ronzulli
(IT) Pani Przewodnicząca, Panie i Panowie! Pragnę zadać pani poseł Lulling proste pytanie: czy jej zdaniem wprowadzenia równouprawnienia kobiet, nawet w 2011 roku, nie utrudniają poglądy zbliżone do tych, które ona sama reprezentuje, a więc będące poglądami kobiety, i którymi tak chętnie nawet dzisiaj się z nami dzieli?
Astrid Lulling
(FR) Pani Przewodnicząca! Nie wiem, dlaczego sytuacja uległa pogorszeniu, skoro nie powiedziałam ani słowa przed 2011 rokiem? Nie będzie się pogarszać, jeśli pozostaniemy realistami, ale będzie się pogarszać, jeśli przyjmiemy utopijne i nierealistyczne podejście.
(Oklaski)
(Mówczyni zgodziła się odpowiedzieć na pytanie zadane zgodnie z regułą niebieskiej kartki na mocy art. 149 ust. 8 Regulaminu)
Marc Tarabella
(FR) Pani Przewodnicząca, Pani Poseł Lulling! Jakkolwiek będąc jednym z niewielu członków Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia płci męskiej, mógłbym być bardzo dumny, że pogratulowała pani kilku kolegom biorącym udział w tej debacie, to zaprawdę nie podoba mi się, kiedy przykłada Pani do mnie tę samą miarę, co do posła Blooma. Chciałbym wiedzieć, czy jest Pani w stanie dostrzec różnice pomiędzy panem Bloomem a mną, czy też raczej powinienem się martwić, że Pani zdaniem walczymy o to samo, ponieważ zdecydowanie głosimy radykalnie odmienne poglądy.
Astrid Lulling
(FR) Pani Przewodnicząca! Panie Pośle Tarabella, nie powiedziałam ani słowa o panu pośle Bloomie! Wyświadczył Pan panu posłowi Blomowi ogromną przysługę, ponieważ to Pan zadał mu pytanie i dał mu możliwość zajęcia stanowiska w Parlamencie. Cieszę się, że te pytania padły, ponieważ dzięki temu będę miała możliwość wypowiedzenia swojego zdania.
Muszę jednak panu przyznać, Panie Pośle Tarabella, że jest Pan wybitnym członkiem Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia. Zawsze mogę liczyć na Pański głos rozsądku i żałuję, że ani Pan, ani ja nie wysłuchaliśmy dokładnie wszystkich fragmentów tych sprawozdań.
Zita Gurmai
Pani Przewodnicząca! W rocznicę Międzynarodowego Dnia Kobiet, kiedy debatujemy nad sprawozdaniem pani poseł Plumb dotyczącym ubóstwa kobiet oraz sprawozdaniem pani poseł Nedelchevej na temat nierówności kobiet i mężczyzn w Unii Europejskiej, i kiedy instytucje koncentrują się na parytecie kobiet w zarządach, organizacja "PS Woman Group” poświęca swoją kampanię w roku 2011 sprawom systemów emerytalnych i ubóstwa kobiet. Wszystkie społeczeństwa europejskie stoją w obliczu starzenia się i w całej Europie reformuje się systemy emerytalne. Dlatego UE musi wyraźnie zaznaczyć, że życie zwykłych kobiet leży w centrum naszego zainteresowania.
Jeśli chodzi o zasadnicze problemy dotyczące emerytur, Unia Europejska powinna odgrywać wiodącą rolę w działaniach na rzecz zlikwidowania różnic strukturalnych pomiędzy kobietami i mężczyznami. Kobiety nie powinny być pokrzywdzone z tytułu przyczyn, na które nie mają wpływu: różnic w wynagrodzeniach kobiet i mężczyzn, o których wspominali moi koledzy i koleżanki, sprawowania opieki nad członkami rodziny i pracy pozbawionej godności. Naszym podstawowym zadaniem jest obudzenie świadomości wśród kobiet. Należy podkreślić, że podczas toczących się rozmów na temat emerytur, temat kobiet podejmowany był bardzo rzadko. Chcemy, żeby prawodawcy byli świadomi skutków tego i zapewnili udostępnienie dokładnych danych na temat kobiet i emerytur.
Komisja powinna przeprowadzić badania na temat efektu płci w reformach emerytalnych w Europie i jestem przekonana, że pani komisarz Viviane Reding tego dopilnuje. Musimy przyjrzeć się najlepszym praktykom w poszczególnych państwach, a także podejściu na szczeblu europejskim. Naprawdę najwyższa pora pomyśleć o tym, co osiągnęliśmy w ciągu ostatnich 100 lat. Potrzebujemy jasnej przyszłości dla naszych dzieci.
Ważne również, żebyśmy pamiętali, co sto lat temu zrobiła pani Clara Zetkin, ponieważ likwidacja różnicy w wynagrodzeniach między kobietami i mężczyznami to był jej pomysł. Ważne będzie również dokonanie zmian w stylu Ginger Rogers i Freda Astaira - pamiętając o tym, że Ginger Rogers musiała wykonywać wszystkie figury "tyłem i na wysokich obcasach”.
Lena Kolarska-Bobińska
(PL) W sprawozdaniach na temat nierówności kobiet i mężczyzn w Unii Europejskiej zawartych jest wiele sugestii dotyczących tego, co należy zrobić, jakie kroki podjąć, aby nierówności te zmniejszyć. Bardzo dziękuję pani komisarz Reding za działania, które podejmuje na szczeblu europejskim, na rzecz zmniejszenia różnic między kobietami i mężczyznami. Jednak duża część tych działań powinna zostać podjęta na szczeblu krajowym, szczeblu państw członkowskich. I tu napotykam na ogromny opór polityków, instytucji, opinii publicznej. Dlatego też organizacje kobiece często apelują do Komisji o pomoc. Działania oddolne są jednak kluczowe, jak w przypadku Polski, gdzie udało się przełamać opór dzięki ruchowi społecznemu kobiet, zwanym Kongresem Kobiet. Zebrałyśmy ponad 100 tys. podpisów pod inicjatywą społeczno-prawną i dzięki szerokiej debacie mobilizującej opinię publiczną przegłosowałyśmy w polskim parlamencie 35% parytetu dla kobiet na listach do wszystkich wyborów, w tym do wyborów europejskich. Jestem bardzo dumna, że Polska dołączyła do tych krajów, które mają parytet i jest pierwszym z nowych państw członkowskich, który wprowadza tę istotną zmianę. Teraz będziemy się przyglądały, jak wpłynie ona na udział kobiet w polityce. Chciałabym wyraźnie powiedzieć, że należy sobie od razu stawiać nowe cele. I tymi celami powinno być wyrównanie płac różnych grup kobiet oraz parytety w innych ciałach decyzyjnych. Dziękuję bardzo.
Silvia Costa
(IT) Pani Przewodnicząca, Pani Komisarz, Panie Komisarzu, Panie i Panowie! Pragnę podziękować sprawozdawczyniom. Ja również dedykuję tegoroczny 8 marca kobietom z Afryki Północnej i Bliskiego Wschodu, takim jak wiele kobiet, które demonstrują obecnie w Kairze i Iranie, walcząc o demokrację i wolność w swoich krajach. Mam nadzieję, że w tej kwestii podjęte zostaną stanowcze kroki, w tym zewnętrzne działania Komisji Europejskiej, w kierunku nawiązania z tymi kobietami współpracy.
Nawet w Europie mamy do czynienia z ogromnym ponownym otwarciem oczu na sprawy dotyczące udziału kobiet, poczynając od żądań poszanowania godności kobiet przez media i mężczyzn w instytucjach, o czym 13 lutego na placach wielu miast mówiło milion włoskich kobiet i wielu zaangażowanych mężczyzn.
Jeśli chodzi o omawiane sprawozdania, to pragnę odnotować, że istnieje silne powiązanie pomiędzy rosnącą niepewnością zatrudnienia a życiem młodych kobiet, nawet jeśli są lepiej wykształcone i lepiej wykwalifikowane, nieodpowiednia ochrona nietypowych pracownic - jakimi jest większość młodych kobiet - w okresie macierzyństwa i rodzicielstwa, niedociągnięcia obowiązującej polityki na rzecz równowagi i niższe wskaźniki zatrudnienia kobiet, częstsze przypadki ubóstwa wśród kobiet i dzieci, niższe emerytury dla kobiet i wreszcie wykluczenie ich z organów decyzyjnych.
Jakkolwiek zgadzam się z inicjatywą pani komisarz Reding dotyczącą zarządów przedsiębiorstw, w mniejszym stopniu popieram inicjatywę dotyczącą ubezpieczenia, która zagrozi przede wszystkim kobietom. Bez tego niemożliwa jest realizacja strategii Europa 2020.
Elisabeth Morin-Chartier
(FR) Pani Przewodnicząca, Pani Komisarz, Panie i Panowie! Przede wszystkim pragnę powiedzieć, że dla mnie walka o równouprawnienie kobiet i mężczyzn nie ma nic wspólnego z lewicą i prawicą; nie jest to walka prowadzona przez mężczyzn czy przez kobiety, to walka dla dobra całego społeczeństwa.
Które współczesne społeczeństwo chciałoby inwestować w edukację młodych dziewcząt, tak jak my to robimy, po to tylko, żeby następnie pozbawić się 50 % inteligencji w życiu zawodowym? To nie może być społeczeństwo, w którym żyjemy. Wzywam Państwa, Komisję, Radę i Parlament do mobilizacji, byśmy pozostawili po sobie bardziej egalitarne, uczciwsze społeczeństwo, które w większym stopniu korzysta z wykształcenia młodych kobiet i ich inteligencji.
Druga sprawa, Pani Komisarz, dotyczy równego dostępu do odpowiedzialnych stanowisk. Jak Pani wie, jestem Francuzką i byłam przeciwna parytetom. Ale po 10 latach zdałam sobie sprawę, że bez parytetów nic nie osiągniemy. Bez parytetów nigdy nie będzie tyle samo kobiet co mężczyzn...
(Oklaski)
...na odpowiedzialnych stanowiskach. Słyszałam, że w ubiegłym tygodniu przewodniczący Parlamentu poparł tę opinię.
Uważam, że teraz powinniśmy podążyć tą właśnie drogą. Wiadomo Państwu, że byłam przeciwna parytetom, ponieważ moim zdaniem nieco poniżające jest stawanie w obronie kobiet, które powinny być w stanie same o siebie walczyć wykorzystując posiadane umiejętności. Jednakże moim zdaniem teraz powinniśmy uciec się do tego rozwiązania.
Trzecia i najważniejsza sprawa to konieczność walki o równie wynagrodzenie dla kobiet i mężczyzn. Dziękuję wszystkim za Państwa wystąpienia.
(Oklaski)
Antigoni Papadopoulou
(EL) Pani Przewodnicząca! Składamy dziś hołd wielowiekowej walce kobiet i ich osiągnięciom. Odnotowujemy utrzymujące się niedociągnięcia demokracji, zaostrzane w jeszcze większym stopniu przez obecny kryzys gospodarczy: ubóstwo, handel ludźmi, przemoc, bezrobocie, wykorzystywanie seksualne, różnice w wynagrodzeniu, oczernianie w mediach, utrwalanie stereotypowych ról i niedostateczna reprezentacja we władzach - to wszystko są rzeczowniki rodzaju żeńskiego - które przynoszą największe szkody samotnym matkom, kobietom w starszym wieku, imigrantkom i kobietom niepełnosprawnym.
Musimy skoordynować działania na szczeblu europejskim i krajowym: skuteczniejsza polityka zatrudnienia i ochrony społecznej dla zwalczania ubóstwa, więcej możliwości godzenia życia rodzinnego z pracą, aby wesprzeć pracujące kobiety, oraz proaktywne środki i parytety dla zrównoważonej reprezentacji we władzach. Potrzebne jest nam odpowiednie wykształcenie i podnoszenie świadomości, żeby wykorzenić przemoc i stereotypy. Droga jest długa, ale musimy ją przebyć, ponieważ kobiety zasługują na lepszy los pozbawiony uprzedzeń.
Joanna Senyszyn   -
(PL) Pani Przewodnicząca! Kobiety są dyskryminowane w każdej dziedzinie życia, są bite i gwałcone. Co druga Europejka doświadczyła przemocy, ponad milion doznaje jej codziennie. Trwają prace nad dyrektywą przeciw przemocy, a równocześnie są w Unii kraje, w tym niestety Polska, którym pozwala się na stosowanie usankcjonowanej prawem przemocy wobec kobiet w sferze seksualnej i reprodukcyjnej.
Z braku rzetelnej edukacji seksualnej i łatwego dostępu do antykoncepcji kobiety, w tym nieletnie, które zaszły w ciążę, są ustawowo zmuszane do urodzenia dziecka. Kobieta w ciąży jest traktowana jak inkubator, pozbawiona prawa decydowania o sobie, prawa do zdrowia i prywatności, które przysługują każdemu mężczyźnie. Zakaz aborcji nie zmniejsza liczby wykonywanych zabiegów. Antyaborcyjne prawo musi być potępione, gdyż jest formą przemocy państwa wobec kobiet i instytucjonalnej dyskryminacji kobiet. Gdyby mężczyźni zachodzili w ciążę, aborcja byłaby sakramentem.
Iratxe García Pérez
(ES) Pani Przewodnicząca! Pragnę wyrazić moje uznanie i wdzięczność wszystkim kobietom, z których wiele jest powszechnie znanych i o których się pisze, a także tym anonimowym, które pracują i od 100 lat walczą o stopień równouprawnienia, jaki mamy obecnie.
Wciąż jednak wiele pozostaje do zrobienia i w tych sprawozdaniach zwraca się naszą uwagę na takie sprawy, jak godzenie życia rodzinnego i zawodowego, trudności w dostępie do rynku pracy i walka z przemocą ze względu na płeć, która jest jedną z najgorszych plag w Europie i na świecie. Równość kobiet i mężczyzn nadal nie istnieje. Dlatego musimy rozpocząć teraz nowy etap, w którym obietnice staną się rzeczywistością.
Zarówno instytucje europejskie, jak i reszta europejskiego społeczeństwa muszą dążyć do postępu w osiągnięciu równouprawnienia kobiet i mężczyzn. Takie równouprawnienie może dać możliwość stworzenia sprawiedliwszego i równiejszego społeczeństwa, i tu ważni będą mężczyźni. Wiele zostaje do zrobienia - i razem będziemy o to zabiegać.
Joanna Katarzyna Skrzydlewska
(PL) Dzisiejszy dzień jest okazją do przypomnienia o prawie do równego traktowania ludzi niezależnie od tego, jakiej są płci. Mimo wielu działań podjętych na rzecz równouprawnienia nierozwiązana pozostaje kwestia różnicy płac pomiędzy kobietami i mężczyznami. Kobiety nadal mają trudniejszą sytuację, ich przydatność do pracy pracodawcy często oceniają nie na podstawie kwalifikacji, ale na podstawie tego, czy będą miały dzieci lub też nie, a jeżeli je mają, to kto się nimi zaopiekuje w czasie choroby. Takich pytań nie stawia się mężczyznom, ojcom w czasie przyjmowania ich do pracy. Dlatego podkreślam konieczność zmian systemowych i podjęcia takich działań, które zmienią postrzeganie tego problemu przez społeczeństwo, a same kobiety uwolnią od wewnętrznego przekonania, że tylko one są odpowiedzialne za wychowanie dzieci, i pozwoliłyby zniwelować te nierówności. Znając charyzmę i determinację pani komisarz Reding, wierzę, że to się na pewno uda. Dziękuję.
Mitro Repo
(FI) Pani Przewodnicząca! W tym Międzynarodowym Dniu Kobiet warto sprawdzić, jak w rzeczywistości realizuje się równouprawnienie w Europie. Mamy teraz nowe wspólne zmartwienie, jakim jest feminizacja ubóstwa. Jakkolwiek kobiety pracują więcej od mężczyzn, mężczyźni mają wyższe stawki wynagrodzenia i nadal otrzymują wyższe emerytury. To źle, że mężczyźni są coraz bogatsi, a kobiety coraz biedniejsze. Dotyczy to w szczególności kobiet starszych i dlatego należy im pomagać na wszelkie możliwe sposoby.
Starzenie się, szczególnie w przypadku kobiet, nie powinno być ciężarem. Nie powinno być postrzegane jako obciążenie, ale czynnik wzbogacający społeczeństwo i Europę, stanowiący jej bogactwo. Przyszłość świata i Europy zależy głównie od kobiet, przede wszystkim matek. To oczywiście dobrze, że synowie i mężowie matek, pan poseł Bloom i ja sam, mamy coś ważnego do zrobienia oprócz wojowania. Moje gratulacje!
(Oklaski)
Ivo Vajgl
(SL) Pani Przewodnicząca! Filharmonia Wiedeńska, prawdopodobnie najlepsza orkiestra symfoniczna na świecie, dopuściła kobiety do udziału i grania w orkiestrze zaledwie kilka lat temu. Proszę sobie wyobrazić, jak wyglądałaby i brzmiała tutejsza orkiestra, tego Parlamentu, gdyby nie było tu naszych kobiet, które ją ożywiają swoją osobowością i rzeczową debatą.
Nie ulega wątpliwości, że dzień taki jak dzisiejszy - dzień, który ma nam przypominać o nierówności kobiet - jest więcej niż konieczny. W dniu wypłaty, podejmowania decyzji o podziale ról w miejscu pracy oraz we wszystkich dniach opieki nad dziećmi i rodziną kobiety nie są równe. Naszym zadaniem w Parlamencie Europejskim i zadaniem naszych koleżanek i kolegów w parlamentach krajowych jest stanowienie odpowiedniego prawodawstwa, mającego na celu zaprowadzenie równouprawnienia. Myślę jednak, że promujemy to równouprawnienie również na co dzień okazując kobietom uwagę i troskę.
Anna Záborská
(SK) Pani Przewodnicząca! To ważne, że rozmawiamy dzisiaj o ubóstwie kobiet. Jednocześnie szkoda, że szukając rozwiązania pozostajemy wierni jednemu sposobowi myślenia.
Rozwiązanie problemu ubóstwa kobiet wymaga czegoś więcej niż siłowa ingerencja w środowisko rodziny. Najnowsze badania OECD pokazują, że powodzenie takiej ingerencji jest ograniczone. Kobiety poświęcają więcej czasu na prowadzenie domu i opiekę nad dziećmi, nawet wtedy, kiedy mężczyzna jest na urlopie ojcowskim. Nie robią tego dlatego, że muszą, ale dlatego, że taka jest ich wola. Wolą pracować w niepełnym wymiarze czasu.
Zgodnie ze statystykami OECD, od 30 do 50 % całej działalności gospodarczej kobiet nie jest ujmowane w obecnie przyjętych wskaźnikach zamożności, takich jak PKB per capita. Dlatego rozwiązanie problemu ubóstwa polega również na uznaniu pracy, którą kobiety wykonują w ramach solidarności międzypokoleniowej. Uznając tę pracę uczynimy podstawowy krok w kierunku rozwiązania problemu ubóstwa.
Sylvana Rapti
(EL) Pani Przewodnicząca! Chciałabym powiedzieć o czymś innym. Jeżeli o mnie chodzi, to dzień dzisiejszy jest dniem pamięci o kobietach, które zginęły podczas rozruchów w Ameryce nie 100, a 157 lat temu. O tym również nie wolno nam zapominać. Jeśli mamy zrobić krok naprzód, potrzebujemy trzech podstawowych rzeczy:
po pierwsze, struktur pomocowych dla kobiet pracujących, tj. żłobków i przedszkoli;
po drugie, Panie Komisarzu Andor, finansowego wsparcia dla kobiet; oraz
po trzecie, zmiany podejścia w szkołach - i w tym kontekście, Pani Komisarz Reding, proponuję wprowadzenie parytetów nie tylko w zarządach spółek, co wygląda jak remontowanie domu od dachu w dół, ale również w przypadku nauczycieli w żłobkach i szkołach, tak abyśmy mogli w praktyce cieszyć się równością płci.
Na zakończenie wzywam Panią, Pani Przewodnicząca, jako kobietę przewodniczącą obradom, do postąpienia wbrew regulaminowi i udzielenia głosu pozostałym kobietom podczas tej szczególnej ceremonii obchodów Dnia Kobiet.
Ulrike Lunacek
(DE) Pani Przewodnicząca, Pani Komisarz, Panie i Panowie obecni tu na tej sali i na galerii! Już zbyt długo trwa ta kampania na rzecz praw kobiet w miejscu pracy, w rodzinie, w demokracji, na rzecz ekonomicznej niezależności kobiet i przeciwko przemocy ze strony mężczyzn, przeciwko ubóstwu kobiet i dyskryminacji samotnych matek, lesbijek i imigrantek. Obchodzimy dzisiaj setną rocznicę Międzynarodowego Dnia Kobiet. Mam nadzieję, że w przyszłości będziemy mogli również cieszyć się z osiągnięć, nie tracąc przy tym z oczu tego, co pozostało jeszcze do zrobienia.
Pani poseł Morin-Chartier powiedziała, że dziesięć lat temu nie wierzyła zbytnio w parytety, ale teraz zmieniła zdanie: parytety są ważne. Dziękuję, Pani Poseł! Kobiety naprawdę potrzebują parytetów, jeśli chcą coś osiągnąć. Mamy męskie parytety we wszystkich radach nadzorczych, we władzach statutowych, w polityce i w biznesie. Męskie kliki działają bez trudności. Mężczyźni nie zajmują wpływowych stanowisk ze względu na swoje osiągnięcia - niektórzy tak, ale w żadnym razie to nie oznacza, że wszyscy - ale po prostu dzięki przynależności do tych męskich towarzystw wzajemnej adoracji. Dlatego potrzebne nam są parytety i równe płace.
Nikolaos Salavrakos
(EL) Pani Przewodnicząca! Moim zdaniem dzisiejszy dzień jest bardzo ważny. Obchodzimy Dzień Kobiet; kobiet, które kochamy, które szanujemy, które są naszymi matkami, żonami, siostrami i córkami, kobiet pracujących zawodowo i gospodyń domowych. Pragnę wyrazić moje podziękowania dla całej płci żeńskiej i podkreślić, że osobiście popieram walkę kobiet o równouprawnienie w społeczeństwie i w pracy, o równe płace i parytety na stanowiskach decyzyjnych, oraz potępiam wszystkie formy przemocy wobec kobiet i ich wyzyskiwania.
Nie mam nic więcej do dodania, albowiem wszystko zostało już powiedziane. Dziękuję wszystkim Paniom, zarówno obecnym, jak i nieobecnym na tym posiedzeniu.
Licia Ronzulli
(IT) Pani Przewodnicząca, Panie i Panowie! Pragnę dzisiaj wyrazić szczególne uznanie dla wszystkich kobiet, które codziennie walczą o poszanowanie swoich praw w nowoczesnym społeczeństwie, dla wszystkich kobiet, które decydują się na urodzenie dziecka wiedząc, że będzie im przez to trudno pogodzić życie zawodowe z nową rolą matek, do wszystkich kobiet, które będąc świadome swoich talentów i zdolności, mimo wielu przeszkód decydują się iść swoją drogą.
Dlatego właśnie popieram wprowadzenie, przynajmniej na początek, obowiązkowego parytetu dla kobiet jako środka zrywającego z tradycją, która popiera wyłącznie mężczyzn. Jestem przekonana, że stworzy to szansę, na którą czeka wiele młodych kobiet, które mając fachowe umiejętności i wykształcenie na pewno nie pozwolą na jej zmarnowanie.
Jestem matką kilkumiesięcznego dziecka i marzę o tym - i mam taką nadzieję - że moja córka, Vittoria, nie będzie musiała walczyć tak jak my, żeby rozbić ten szklany sufit, i że umiejętności kobiet nie będą dłużej postrzegane jako obowiązek, ale raczej jako prawdziwa wartość dodana.
Andrew Henry William Brons
Pani Przewodnicząca! To trockiści przekształcili marksistowską walkę klasową w wielopłaszczyznową walkę pokrzywdzonych grup. Społeczeństwo miało zostać podzielone na grupy, które mogły wiedzieć lub nie, że dzieje im się krzywda, aż do momentu, kiedy uświadomili im to młodzi bojownicy. Grupy mogły zostać utworzone ze względu na pochodzenie etniczne, wyznanie, płeć, preferencje seksualne, wiek lub niepełnosprawność. Wszyscy mieli być zmuszeni do wspólnej walki przeciwko swoim ciemiężcom.
Trockiści zestarzeli się, ale nie dorośli. W niektórych przypadkach dorobili się wysokich i wpływowych stanowisk. Ich idee rozprzestrzeniały się szybciej i dalej niż oni sami. Jeśli po słowie "dyskryminacja” następowało słowo "ze względu na”, to oznaczało prawdziwe zło. W wielu przypadkach nie ma jednego czarnego charakteru. Dyskryminatorem jest reszta społeczeństwa. Winni jesteśmy my wszyscy. Ludzie, niezależnie od tego, w jak niekorzystnej sytuacji się znajdują, muszą wiedzieć, kiedy się nimi manipuluje, i umieć wydostać się ze szponów manipulantów.
Karin Kadenbach
(DE) Pani Przewodnicząca, Pani Komisarz, Panie Komisarzu! Setna rocznica ustanowienia Międzynarodowego Dnia Kobiet powinna być również okazją do zastanowienia i podsumowania. Pragnę dziś wyrazić podziękowanie pionierkom, które utorowały nam drogę, umożliwiając tak wielu kobietom odgrywanie teraz roli w życiu politycznym i biznesie.
Jednak ten dzień powinien również stanowić dla nas ostrzeżenie przed wystawianiem na szwank dotychczasowych osiągnięć. Wiele aspektów programów różnych państw członkowskich, które są obecnie wdrażane pod przykrywką oszczędności budżetowych, skierowanych jest głównie przeciwko kobietom, przeciwko ich możliwościom kształcenia się, przeciwko prawu kobiet do otrzymywania uczciwego i wystarczającego na utrzymanie wynagrodzenia, przeciwko odgrywaniu przez kobiety roli w życiu politycznym. Wzywam przede wszystkim mężczyzn - widzę, że jest ich tutaj kilku - by współpracowali z nami na zasadach partnerskich, aby zapewnić osiągnięcie naszych ambitnych celów po to, by w przyszłości ten Międzynarodowy Dzień Kobiet był naprawdę dniem godnym świętowania.
Viviane Reding
Pani Przewodnicząca! Dziękuję Państwu, ponieważ otrzymałam jasny i wyraźny sygnał. Podsumuję go jednym zdaniem: większość z Państwa nie zgadza się dłużej na wynoszący 90 % parytet mężczyzn w zarządzaniu przedsiębiorstwami i uważa, że należy to zmienić.
(Oklaski)
Pracujmy wspólnie, by dokonać tej zmiany.
Kiedy po wysłuchaniu sprawozdawczyń i wszystkich wystąpień analizuję wypowiedzi, wydaje mi się, że jesteśmy zgodni co do tego, że kobiety nieźle sobie radzą w polityce. Wiele jeszcze pozostaje do zrobienia, ale jesteśmy na dobrej drodze.
Niestety, w gospodarce nie radzimy sobie wystarczająco dobrze. Nie ma nas w procesach decyzyjnych i rozumiem Państwa przesłanie, że należy to zmienić. Wykonujemy prace nisko płatne, podczas gdy kobiety stanowią 60 % absolwentów wyższych uczelni. Zgubiły się gdzieś po drodze, podczas gdy potrzebujemy ich w czasach kryzysu, by poprawić sytuację gospodarczą.
Nie mamy wyboru. Jak inaczej osiągnąć wskaźnik zatrudnienia w wysokości 75 %, jeśli nie wykorzystując potencjał tkwiący w tych wysoko wykwalifikowanych kobietach? Musimy faktycznie zmienić podejście do sprawy zatrudnienia, dając kobietom szansę i wykorzystując umiejętności, które wyszkoliliśmy i wykształciliśmy, a które można wykorzystać na rynku pracy.
Odnotowałam wystąpienia dotyczące ofiar. To prawda, że nie wszystkie ofiary to kobiety czy dzieci. Ofiarami mogą być również mężczyźni - ale są nimi głównie kobiety, również małe dziewczynki. Dlatego w pakiecie dotyczącym ofiar, który przedstawię w maju, ten fakt zostanie uwzględniony.
Wkrótce potem, świętować będziemy setną rocznicę Międzynarodowego Dnia Kobiet. Nie możemy zapominać, że obchodzimy również setną rocznicę otrzymania przez Marię Curie Nagrody Nobla. Pragnę powiedzieć wszystkim kobietom w tym Parlamencie, że powinny być dumne z tego, że jesteśmy kobietami.
(Oklaski)
László Andor
komisarz - Pani Przewodnicząca! Moim zdaniem sto lat walk i sto lat postępu zasługuje na uznanie, ale musimy również pamiętać, że współczesna Europa nadal daleka jest od pełnego równouprawnienia kobiet i mężczyzn. Wiele tych nierówności powielanych jest poprzez nierówności na rynkach pracy i uprzedzenia wobec kobiet w wielu branżach i instytucjach w ramach rynku pracy.
Dlatego sądzę, że aby osiągnąć postęp trzeba wykorzystać politykę europejską i europejskie instrumenty finansowe do poprawienia sytuacji w tym obszarze oraz polepszenia szans i warunków zatrudnienia kobiet. Można podjąć wiele konkretnych działań. Na przykład, jeśli chodzi o fundusze europejskie, wszędzie tam, gdzie jest to możliwe i uzasadnione, wprowadzenie warunku równouprawnienia byłoby bardzo ważne i chcemy to zrobić.
Niemniej jednak równie ważne jest samo tworzenie miejsc pracy. W nadchodzącej dekadzie jednym z głównych kierunków w tworzeniu miejsc pracy będzie to, co nazywamy "białymi miejscami pracy” - miejsca pracy w służbie zdrowia oraz w opiece długoterminowej. Tutaj musimy się skupić na tworzeniu możliwości, ponieważ większość z tych prac jest bez wątpienia wykonywana przez kobiety, ale nieodpowiednio wynagradzana i bez szans na zwiększanie uprawnień, w tym uprawnień emerytalnych na starość.
W kwestii emerytur, w białej księdze w sprawie emerytur, która zostanie opublikowana w trzecim kwartale bieżącego roku, zwrócimy baczniejszą uwagę na wymiar płci. Istnieje grupa komisarzy, która pracuje nad białą księgą w sprawie emerytur, a dzięki uczestnictwu i zaangażowaniu pani wiceprzewodniczącej Reding będziemy w stanie zająć się wymiarem płci dynamiczniej, niż miało to miejsce w poprzedniej zielonej księdze.
Zgadzam się z panią poseł Zimmer. Jest to również kwestia uregulowania czasu pracy. To sprawa absolutnie priorytetowa. Potrzebujemy w UE regulacji prawnych dotyczących czasu pracy, które pozwolą na lepsze uwzględnienie wymagań zawodowych i obowiązków rodzinnych. Niezbędne jest lepsze wyważenie życia zawodowego i prywatnego. To część naszego programu godnej pracy. Zgadzam się z osobami, które podkreślały, że ta sprawa ma wymiar nie tylko wewnątrzunijny; to międzynarodowe zadanie, którym musimy się zająć.
Żeby podkreślić jeszcze jedno powiązanie - powiązanie pomiędzy rynkiem pracy a kształceniem - musimy dogłębnie zająć się poprawieniem jakości kształcenia, podnoszeniem świadomości, informowaniem o przysługujących prawach, zwłaszcza prawach kobiet i - co bardzo ważne - o prawach mniejszości europejskich, bez względu na to, czy dotyczy to imigrantów czy innych mniejszości etnicznych.
Wreszcie, jeśli chodzi o kwestię parytetów w zarządach spółek, w zeszłym tygodniu miałem okazję przedyskutować tę sprawę z nowym szefem Konfederacji Przemysłu Brytyjskiego - jestem przekonany, że zainteresuje to bardzo pana posła Blooma. Są różnorodne aspekty tej sprawy. Oprócz rozmowy o stereotypach oraz wątków organizacyjnych i kulturowych, nasza rozmowa skupiła się również na potrzebie zmiany organizacji życia rodzinnego, ze względu na czas pochłaniany przez pracę na najwyższych szczeblach zarządzania. Dlatego musimy działać na wielu frontach. Nie powinniśmy ograniczać tej dyskusji wyłącznie do życia zawodowego i publicznego. Wierzę, że jeżeli w sposób odpowiedzialny będziemy kontynuować tę walkę oraz wysiłki ze strony Komisji, możemy w przyszłości liczyć na postęp.
Mariya Nedelcheva
Pani Przewodnicząca, Pani Komisarz Reding, Panie Komisarzu! Pragnę podziękować moim koleżankom i kolegom za ich wkład i wystąpienia.
Dzisiejsza debata raz jeszcze dowodzi, jak ważne są dla nas sprawy równości płci. Wszyscy mamy wspólne wartości i zasady: poszanowanie ludzkiej godności, zwalczanie nierówności i dyskryminacji.
Żywię ogromny szacunek dla osobistych i często narodowych konotacji, które każdy z nas wnosi do tych wartości i zasad. Na tym polega bogactwo europejskiej wizji w tej dziedzinie. Jednak te zróżnicowane podejścia nie mogą pozwolić żebyśmy stracili z pola widzenia nasze wspólne cele. Musimy nadal pracować nad poprawą warunków dla kobiet zarówno w miejscu pracy, jak i w sferze osobistej i rodzinnej. Powinniśmy w dalszym ciągu zachęcać je do udziału w rynku pracy, szczególnie na stanowiskach decyzyjnych, a władze państwowe, instytucje, organizacje polityczne i przedsiębiorstwa powinny być z tego rozliczane. Naszym wspólnym zadaniem jest dowiedzenie, że cele te można osiągnąć. Mówiono tu dzisiaj wielokrotnie, że zwalczanie nierówności ze względu na płeć to codzienna walka. Silna wola polityczna musi być poparta konkretnymi działaniami. Z zadowoleniem przyjmuję wszystkie działania wymienione przez Komisję i z góry ogromnie dziękuję wszystkim koleżankom i kolegom za poparcie, którego im udzielą.
Jeszcze jedna sprawa. Podczas debat byłam krytykowana za zbyt długi tekst, który z roku na rok wydaje się coraz dłuższy. Powodem tego jest oczywiście niewdrożenie w całości poprzednich zaleceń. Musimy zapewnić, by wszyscy je realizowali. Sądzę, że powodem jest również skomplikowany charakter sprawy i jej dynamiczny rozwój. Podkreślam, że powinniśmy podążać za tym rozwojem, żeby uniknąć zatrzaśnięcia w przestarzałych ideach, byśmy byli w stanie sterować tym rozwojem.
Na koniec pragnę powiedzieć, że moim zdaniem równouprawnienie płci pozostaje sprawą dotyczącą nas wszystkich. Przede wszystkim uważam, że każdy z nas ma wolną wolę, by to zaakceptować i pracować na rzecz wprowadzenia tej zasady w życie. Rok 2011 jest Europejskim Rokiem Wolontariatu, a naszą największą wspólną inicjatywą w tym roku powinno być osiągnięcie prawdziwego postępu w równouprawnieniu płci.
Rovana Plumb
sprawozdawczyni - Pani Przewodnicząca! Pragnę podziękować pani komisarz Reding i panu komisarzowi Andorowi za stanowcze zobowiązania w tych istotnych kwestiach. Pragnę również podziękować wszystkim koleżankom i kolegom za mocne przesłania zaprezentowane w tej ważnej dzisiejszej debacie.
Pragnę przede wszystkim powiedzieć, że równość płci nie jest tylko sprawą sprawiedliwości społecznej, ale również sprawą postępu, i razem musimy budować uczciwe społeczeństwo dla nas wszystkich. Po drugie, pragnę powiedzieć, że zdecydowanie popieram parytety. Tak, potrzebujemy kobiet na najwyższych stanowiskach, ale nie zapominajmy o ubóstwie. Musimy zmierzyć się z tym problemem, zapobiegać ubóstwu i zmniejszać je, i potrzebujemy konkretnych środków. Zapobieganie ubóstwu i zmniejszanie go jest ważnym składnikiem solidarności społecznej, a ja głęboko wierzę w solidarność kobiet. Potrzebujemy wsparcia dla wszystkich obywateli, potrzebujemy wsparcia od całego społeczeństwa, a ja pragnę podziękować organizacjom pozarządowym, partnerom społecznym oraz wszystkim kobietom i mężczyznom w społeczeństwie, którzy rok po roku, dzień po dniu walczą o równouprawnienie płci.
Musimy sprawić, by równość płci stała się rzeczywistością. Dziś możemy to przyspieszyć, uczyńmy to razem. Raz jeszcze życzę wszystkim kobietom wielu szczęśliwych dni.
Przewodnicząca
Zamykam debatę łączną.
Głosowanie nad dwoma sprawozdaniami odbędzie się dzisiaj, 8 marca, w południe.
Następnie odbędą się uroczystości dla uczczenia setnej rocznicy Międzynarodowego Dnia Kobiet. Po ceremonii zapraszamy serdecznie wszystkie kobiety z tej sali, Parlamentu, Komisji i Rady do wzięcia udziału we wspólnej fotografii. Mam nadzieję, że moje ogłoszenie usłyszą wszyscy posłowie przebywający w swoich biurach i wezmą bezpośredni udział w obradach plenarnych.
Oświadczenia pisemne (art. 149 Regulaminu)
Luís Paulo Alves
Z okazji obchodów stulecia Międzynarodowego Dnia Kobiet nie będzie chyba przesadą podkreślenie doniosłej roli, jaką kobiety odgrywają w rozwoju rodziny, społeczeństwa i gospodarki, pomimo że często są niedoceniane i zbyt nisko wynagradzane, co znacznie zwiększa zagrożenie ubóstwem.
Główny problem tkwi w ograniczonym dostępie do pracy, warunkach pracy, a nawet w dostępie do stanowisk zgodnych z kwalifikacjami. Ponadto obecny kryzys gospodarczy, jakiego doświadczają europejskie państwa członkowskie, wpłynął na pogorszenie sytuacji zatrudnienia kobiet z powodu ich podatności do podejmowania niepewnych prac. Wspieranie równouprawnienia wiąże się także z batalią przeciw przemocy wobec kobiet, zarówno fizycznej, jak i psychicznej i seksualnej, którą należy potępiać i zwalczać. Dlatego należy przyjąć konkretne programy propagujące czynną integrację lub reintegrację kobiet na rynku pracy, stwarzając im równocześnie konkretne możliwości uczenia się przez całe życie, aby mogły zdobyć umiejętności i kwalifikacje, a także sprawić, by uwierzyły w siebie i rozwijały umiejętności niezbędne w świetle strategii Europa 2020.
Elena Oana Antonescu
na piśmie - (RO) W dniu, w którym obchodzimy Międzynarodowy Dzień Kobiet, wyrażam poparcie dla zasad przedstawionych w sprawozdaniu w sprawie równości kobiet i mężczyzn w Unii Europejskiej - 2010. Jednakże sądzę, że w najbliższym czasie musimy przejść od pięknych formułek do konkretnych kroków zmierzających do zredukowania obecnych nierówności płci. Rumunia - kraj, z którego pochodzę - znajduje się w połowie indeksu mierzącego nierówność płci (Global Gender Gap Index 2010), a dokładnie na 64 pozycji pod względem dyskryminacji kobiet i mężczyzn. Rumunki są na ogół lepiej wykształcone od Rumunów i daje się zauważyć stały wzrost udziału kobiet w całkowitej liczbie absolwentów wyższych uczelni. Obecnie 60 % absolwentów stanowią kobiety, a jedynie 40 % - mężczyźni. Jednakże dochody osiągane przez kobiety są wciąż niższe od dochodów uzyskiwanych przez mężczyzn. Uwarunkowania płciowe, które wpływają na szanse kobiet na rynku pracy, są wciąż wszechobecne, począwszy od zwiększonego zagrożenia ubóstwem, aż po blokowanie dostępu do kluczowych stanowisk. Mając nadzieję, że rynek pracy będzie traktować kobiety w sprawiedliwszy sposób, chciałabym, byśmy przyczynili się do zmiany tej sytuacji. To sprawozdanie stanowi ważny krok w tym kierunku.
Zuzana Brzobohatá
Kwestia równouprawnienia płci zasługuje na odpowiednią uwagę, zwłaszcza podczas obchodów stulecia Międzynarodowego Dnia Kobiet. Osobiście uważam wiele kwestii poruszonych w sprawozdaniu za niezwykle istotne. Jedną ze spraw, o których chciałabym wyraźnie powiedzieć, jest różnica pomiędzy wysokością emerytur kobiet i mężczyzn. Zróżnicowanie spowodowane jest faktem, że kobiety aktywne zawodowo częściej przerywają karierę zawodową, by zająć się dziećmi i chorymi bądź starszymi członkami rodziny, a ze względu na swoje obowiązki rodzinne chętniej niż mężczyźni podejmują pracę w niepełnym wymiarze godzin lub na czas określony. Powoduje to różnice w wysokości emerytur. Za równie ważną sprawę uważam konieczność zwrócenia szczególnej uwagi na kobiety z grup narażonych, to znaczy kobiety w starszym wieku, kobiety niepełnosprawne, imigrantki, lesbijki, kobiety biseksualne i transseksualne, kobiety należące do mniejszości czy też kobiety posiadające niskie kwalifikacje bądź nieposiadające żadnych kwalifikacji, które sprawują opiekę nad osobami zależnymi. I wreszcie, co nie najmniej ważne, uważam, że należy zapewnić dostęp do usług służących zapobieganiu przemocy ze względu na płeć i ochronie kobiet przed taką przemocą, niezależnie od ich statusu prawnego, rasy, wieku, orientacji seksualnej, pochodzenia etnicznego czy religii, do czego w sprawozdaniu wzywa się również Komisję i państwa członkowskie.
Maria Da Graça Carvalho
Równość płci jest fundamentalną zasadą naszych czasów, jednak brak równowagi między kobietami i mężczyznami nadal się utrzymuje. Odsetek kobiet naukowców i inżynierów istotnie wzrósł. W Unii Europejskiej kobiety stanowią 59 % osób z dyplomem magisterskim oraz 41 % z tytułem doktora. Istnieją jednak paradoksalne liczby, nad którymi warto się zastanowić.
Jeśli mowa o stanowiskach kierowniczych, to kobiety są niedostatecznie reprezentowane w nauce. Jedynie 19% profesorów uniwersyteckich w UE to kobiety. Liczba ta sprawia, że skłaniamy się ku stwierdzeniu, że występują problemy z dostępem kobiet do wyższych stopni akademickich. Należałoby znaleźć rozwiązania, które umożliwią pogodzenie kariery naukowej ze stabilnym życiem rodzinnym. Mam tu między innymi na myśli wykorzystanie nowych technologii, które umożliwią kobietom naukowcom wykonywanie pracy zawodowej w domu. Tylko w ten sposób uda nam się rozwiązać problem braku proporcji pomiędzy kobietami i mężczyznami w nauce i badaniach, który ciągle stanowi przeszkodę na drodze do osiągnięcia celu Europy, jakim jest zwiększenie konkurencyjności i maksymalizacja potencjału na rzecz innowacji.
Monika Flašíková Beňová
Obecny kryzys społeczno-gospodarczy ma bardzo negatywny wpływ na warunki życia kobiet i mężczyzn w UE. Zagraża on poważnie żeńskiej części społeczeństwa, zwłaszcza w kwestiach równouprawnienia płci, warunków pracy i dostępu do zatrudnienia. Jeśli chodzi o warunki pracy czy poziom dochodów, kobiety bywają poważnie pokrzywdzone, i jeśli natychmiast nie zostaną podjęte odpowiednie środki, istnieje ryzyko, że sytuacja może ulec dalszemu pogorszeniu.
Należy również uwzględnić sytuację kobiet w walce z ubóstwem. Jak podają statystyki, na poziomie globalnym - w porównaniu z męską populacją - nawet 17 % więcej kobiet żyje w biedzie. Niedoceniany jest również wkład wnoszony przez kobiety w rozwój rodziny i społeczeństwa. Nierówności między kobietami i mężczyznami, szczególnie związane z dostępem do edukacji albo dzieleniem obowiązków rodzinnych, są czynnikiem zaostrzającym ubóstwo kobiet. Poważne konsekwencje wynikają także ze zróżnicowania wynagrodzeń kobiet i mężczyzn, czy tzw. "szklanego sufitu”, który uniemożliwia kobietom obejmowanie stanowisk kierowniczych czy przywódczych.
Promowanie równouprawnienia płci jest sposobem zwalczania przemocy wobec kobiet. Przeciwdziałanie rozmaitym formom przemocy jest bezwzględnie konieczne, niezależnie od skali fizycznej, psychicznej czy seksualnej przemocy. Z uwagi również na ten czynnik wskazane byłoby, aby rządy państw członkowskich UE i instytucje europejskie wspierały mechanizmy mające na celu osiąganie równouprawnienia płci w różnych aspektach życia społecznego, gospodarczego i politycznego.
Ville Itälä
To naturalne, że w Międzynarodowym Dniu Kobiet powinniśmy rozmawiać o równouprawnieniu płci, ale to za mało. Istotę problemu musimy dostrzegać również we wszystkie inne dni, kiedy podejmujemy decyzje. Poza tym nieodzownym składnikiem równouprawnienia jest niezbywalne prawo każdego człowieka do własnego ciała. Dotyczy to również prawa do antykoncepcji, przerywania ciąży i dobrego zdrowia seksualnego. Wszystkie te kwestie były i oczywiście przez długi czas nadal będą widoczne w sposobie głosowania Parlamentu. Niestety, aż nazbyt często spory wciąż odzwierciedlają postawy, które utrwalają podporządkowanie kobiet.
Filip Kaczmarek
na piśmie - (PL) Panie Przewodniczący! Równość jest jedną z podstawowych wartości europejskich. Jest to wartość jednoznacznie pozytywna. Problemem jest jedynie to, że równość interpretuje się w bardzo różnorodny sposób. Są wśród nich interpretacje skrajne, takie, które nie liczą się z realnymi różnicami, występującymi między ludźmi. Możliwości interpretacyjne powodują, że wokół równości pojawiają się bezpośrednio związane z tym pojęciem ideologie. W przeszłości zdarzało się, że w imię specyficznie i doktrynalnie pojmowanej równości, dokonywano zbrodni, a nawet ludobójstwa. W przypadku równości kobiet i mężczyzn ryzyko dogmatyzmu jest mniejsze, ale zdarzają się zbyt radykalne postawy. Równość kobiet i mężczyzn nie może ograniczać się do deklaracji politycznych i zapisów prawnych.
Bardzo ważna jest implementacja równościowych standardów. Aby to było możliwe, konieczne są zmiany w mentalności. Musimy zachęcać i wspierać działania edukacyjne, informacyjne, propagować dobre praktyki. Musimy zabiegać o to, aby świadomość równościowa była czymś powszechnym, a nie wyjątkowym. Prawdziwa równość musi być w człowieku, w jego postawie, w jego codziennym, odruchowym zachowaniu. Równość nie jest też wartością wyizolowaną. Nie powinniśmy akceptować takiej formuły afirmacji równości, która wykluczałaby inne istotne wartości - wolność, godność czy sprawiedliwość.
Jan Kozłowski
na piśmie - (PL) Na wstępie pragnę pogratulować sprawozdawczyniom raportów podejmujących ważną kwestę równouprawnienia. Jak wykazuje sprawozdanie, ponad 20 milionów Europejczyków, w większości kobiet, ma ograniczony dostęp do rynku pracy w związku ze sprawowaniem opieki nad dorosłymi osobami zależnymi. Wiemy również, jak trudne wyzwania stawia przed rodzicami pogodzenie wychowania dzieci z pracą zawodową.
Uważam za kwestię pierwszorzędnej wagi, zarówno dla rozwoju społecznego, jak i gospodarczego Europy, podjęcie konkretnych kroków na rzecz godzenia życia zawodowego z rodzinnym. Konieczne jest podejmowanie działań sprzyjających budowaniu lokalnych systemów wsparcia rodzin w opiece nad dziećmi i osobami zależnymi, oraz rewizji prawodawstwa i szerszego wykorzystania nowych technologii w celu zniesienia barier dla elastycznych form zatrudnienia. Uważam, że Unia Europejska powinna dołożyć wszelkich starań, aby w pełni odblokować ogromny potencjał swoich zdolnych, dobrze wykształconych obywatelek.
Petru Constantin Luhan
Zgadzam się z wieloma kwestiami, o których mowa w sprawozdaniu, które pozwoliło nam, niezależnie od komisji w której pracujemy, znaleźć szereg korelacji potrzebnych do zwiększenia wkładu w osiąganie celów strategii Europa 2020. Jak mogli Państwo zauważyć, w wystąpieniach nawoływano do podjęcia środków na krajowym i europejskim szczeblu, mających na celu promowanie przedsiębiorczości wśród kobiet poprzez tworzenie struktur szkolenia, doradztwa zawodowego i prawnego oraz ułatwienie dostępu do funduszy publicznych i prywatnych. Popieram w szczególności potrzebę rozwijania przedsiębiorczości na lokalnym i regionalnym poziomie, jako głównego źródła tworzenia nowych miejsc pracy i rozwoju gospodarczego. W bardzo niewielkim stopniu wykorzystujemy potencjał kobiet w obszarze prowadzenia przedsiębiorstw. Dlatego właśnie uważam, że zarówno Europejski Fundusz Pomocy Społecznej, jak i Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego muszą wspierać działania, które pozwolą na rozwijanie przedsiębiorczości wśród kobiet. Oczywiście mogą występować różnice kulturowe, materialne czy ekonomiczne, które będą nam w tym przeszkadzać. Są to jednak czynniki, które powinniśmy brać pod uwagę i dla których musimy opracować ramy niezbędne do ich pokonania.
Jiří Maštálka
Pomimo upływu stu lat od pierwszych publicznych demonstracji kobiet w obronie ich praw nadal nie przyniosły one pożądanego efektu. Przeciwnie, obecny kryzys przesuwa koło historii w kwestii ustanowienia równouprawnienia kobiet i mężczyzn kilka metrów do tyłu. Na całym świecie kobiety ponownie wychodzą na ulice, podobnie jak 100 lat temu. Stają na czele demonstracji w Grecji, Hiszpanii, Czechach i Belgii, a także w krajach Afryki Północnej. Do niedawna UE mogła chlubić się polepszającą się sytuacją kobiet na rynku pracy i dostępem do kształcenia, przyzwoitą stopą życiową, dostępem do ochrony zdrowia kobiet czy większą reprezentacją w organach konstytucyjnych, ale pogłębiający się kryzys wydaje się spychać to na margines zainteresowania Wspólnoty. Środki antykryzysowe kierowane są głównie w stronę męskiej populacji. Potrzeby kobiet postrzegane są jako kwestie drugoplanowe. Ostatnie 100 lat pokazało co kobiety wniosły dla świata i dla postępu, i jak wiele z nich oddało życie w walce o pokój, a także ile nowych istnień wydały na świat. To niemała rzecz. W każdym razie świat wciąż ma wobec kobiet dług do spłacenia. To nie kwestia wyświadczenia im uprzejmości, ale jednoznacznego zadeklarowania ich równorzędnego statusu w społeczeństwie. W końcu wszystkie te kobiety nie walczą o własne interesy, ale o lepszy i bardziej ludzki świat.
Véronique Mathieu
Po pierwsze chciałabym złożyć wyrazy uznania śmiałemu i gigantycznemu zadaniu, jakiego podjęła się moja koleżanka, pani poseł Nedelcheva, sprawozdawczyni w tej sprawie. Walka o równouprawnienie płci jest codzienną walką, która toczy się we wszystkich naszych krajach. Moje pokolenie było jednym z pierwszych, które były świadkami uzyskania przez kobiety dostępu do wyższych rangą odpowiedzialnych stanowisk, zwłaszcza obieralnych urzędów. Dlatego jestem szczęśliwa widząc kobiety obecne w wielu miejscach, które jeszcze do niedawna pozostawały dla nich zamknięte. Niemniej jednak, nierówności wciąż biorą górę i wiele bitew musimy jeszcze stoczyć, również w zakresie utrzymującego się zróżnicowania płacowego oraz miejsca kobiet w zarządach dużych spółek. Na zakończenie chciałabym podkreślić, jak ważne jest zapewnienie wszystkim kobietom dostępu do wysokiej jakości opieki w zakresie zdrowia reprodukcyjnego. Od początku mojej kariery politycznej prowadzę kampanię na rzecz umożliwienia kobietom przerywania ciąży w bezpiecznych warunkach medycznych. Również środki antykoncepcyjne powinny być dla nich ogólnie dostępne. Dlatego popieram wprowadzenie bezpłatnych środków antykoncepcyjnych, szczególnie dla osób niepełnoletnich.
Franz Obermayr
Próba zaprezentowania parytetów dla kobiet jako wielkiego osiągnięcia to zwykły populizm. Tym, czego kobiety naprawdę potrzebują, jest prawdziwa wolność dokonywania życiowych wyborów: kobiety muszą mieć pewność, że ich decyzje nie będą niedoceniane. Ważnym krokiem w tym kierunku może być wprowadzenie we wszystkich państwach członkowskich mechanizmu dzielenia podatku rodzinnego, dzięki czemu założenie rodziny nie będzie pułapką prowadzącą do ubóstwa. Poparcie dla parytetów kobiet w radach nadzorczych, jeśli w ogóle, pochodzi tylko od kobiet, które i tak należą do najlepiej zarabiających. Odkąd Norwegia wprowadziła parytet kobiet w zarządach spółek notowanych na giełdzie, stanowiska te zostały skupione w rękach niewielkiej liczby kobiet, które zajmują stanowiska w kilku różnych zarządach. Kobiety te są często lekceważąco nazywane "złotymi spódniczkami”, co niezbyt sprzyja właściwej atmosferze pracy. Musimy rozpocząć od obszarów, w których kobiety cierpią z powodu autentycznego upośledzania: musimy przyjrzeć się bezpłatnym opiekunkom, kobietom zatrudnionym w niepełnym wymiarze czasu pracy oraz wielu kobietom ciężko pracującym, by sprostać wymaganiom rodziny i pracy zawodowej.
Olga Sehnalová
Solidarność społeczna i europejski model socjalny są wartościami, które wyróżniają Europę spośród innych społeczeństw na świecie. Istnieje znak zapytania co do zakresu, w jakim wartości te są trwałe w kontekście dążenia do globalnej konkurencyjności opartej na obniżonych kosztach pracy, rozluźnieniu przepisów prawa pracy, zmniejszeniu ochrony socjalnej dla pracowników i osłabieniu roli państwa. Prawdopodobnie nie zwiększymy w ten sposób światowej konkurencji, a bardzo możliwe, że zaczniemy w sposób nieodwracalny osłabiać spójność społeczną i zainicjujemy podziały w społeczeństwie. Nie zróbmy tego błędu. Środki te stanowią zagrożenie dla kobiet. Różnice w wynagrodzeniach mają zasadnicze znaczenie, podobnie jak cięcia budżetowe w sektorze publicznym. Z tej perspektywy reformy emerytur i ochrony zdrowia na poziomie krajowym muszą być sprawiedliwe dla obu płci. To nie przypadek, że sprawa ubóstwa w Europie dotyczy znacznie częściej kobiet w starszym wieku. Walka z nierównością to nie rzeczywistość wirtualna. Dotyczy prawdziwych ludzi.
Jutta Steinruck
Kiedy omawiamy sprawozdanie pani poseł Nedelchevej dzisiaj, w setną rocznicę Międzynarodowego Dnia Kobiet, najwyższa pora, byśmy wreszcie wprowadzili nasze słowa w czyny. Niedogodności, jakich doświadczają kobiety w Europie, można skutecznie zwalczyć, jeśli dobrowolne zobowiązania zastąpimy obowiązującymi przepisami. Chodzi tu o obowiązkowe parytety kobiet w zarządach przedsiębiorstw, a także na wszystkich innych szczeblach, stałe zwalczanie niekorzystnych warunków pracy, które dotykają kobiety częściej niż mężczyzn, zwiększenie w okresie kształcenia szans kobiet na karierę zawodową poprzez systematyczne poszerzanie zakresu dostępnych dla nich zawodów, zakaz finansowego dyskryminowania kobiet pod względem podatków i dochodów, ustawowe plany dotyczące równouprawnienia w handlu i przemyśle w celu promowania kobiet oraz regularne kontrole i sprawozdania dotyczące ewentualnego postępu osiągniętego w Europie.
Na zakończenie pragnę powiedzieć jedną rzecz: 100 lat po ustanowieniu Międzynarodowego Dnia Kobiet, kobiety nie zadowolą się dłużej pustymi słowami. Chcemy wiążących ustawowych uregulowań i domagamy się ostatecznego uznania, że praca kobiet stanowi decydujący wkład w nasz dobrobyt.
(Posiedzenie zostało zawieszone na kilka minut)
