Terbeschikkingstelling van werknemers (debat) 
De Voorzitter
Aan de orde is de mondelinge vraag van Jan Andersson, namens de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, aan de Commissie: Terbeschikkingstelling van werknemers (B6-0132/2007).
Jan Andersson 
Ik denk dat het Jacques Delors was die zei dat de interne markt voor goederen en diensten nooit een succes zou zijn zonder een sterke sociale dimensie. Waarom zei hij dat? Hij bedoelde dat wij op de interne markt niet met elkaar moeten concurreren met slechte arbeidsvoorwaarden, lage lonen, enzovoort. Waarom niet? Omdat Europese werknemers een dergelijk beleid nooit zouden accepteren. Het flexicurity-debat toont bovendien aan dat wij niet met landen buiten de Europese Unie kunnen concurreren met lage lonen en slechte arbeidsvoorwaarden. Dan kunnen wij dit ook niet binnen de Europese Unie doen.
In dit perspectief moeten wij de richtlijn betreffende de terbeschikkingstelling van werknemers zien. De richtlijn betreffende de terbeschikkingstelling van werknemers is opgesteld om werknemers eerlijke en goede arbeidsvoorwaarden te waarborgen: loonvoorwaarden, arbeidstijden en andere arbeidsvoorwaarden. Er is over minimumregels gesproken, maar als wij het advies van de advocaat-generaal in de zaak-Laval moeten opvolgen, dan zijn het geen minimumregels, maar eerder normale regels die moeten worden toegepast. Zover gaat de advocaat-generaal in zijn advies. Dat is belangrijk voor werknemers. Het is belangrijk dat zij goede voorwaarden krijgen en dat is ook belangrijk voor ondernemingen. Als wij deze regelgeving niet hadden gehad, dan hadden wij de ondernemingen bevoorrecht die lage lonen betalen en de ondernemingen met slechte arbeidsvoorwaarden. Er zou geen concurrentieneutraliteit zijn - iets wat belangrijk is voor zowel werknemers als ondernemingen.
De Commissie heeft een interpretatie gegeven. Ik kan zeggen dat er onderdelen zijn waar wij het mee eens zijn, maar dat er ook onderdelen zijn waar wij het niet mee eens zijn. Laat ik beginnen met de onderdelen waar wij het wel mee eens zijn. Er is betere informatie-uitwisseling nodig tussen de autoriteiten in de verschillende lidstaten. De ondernemingen die tijdelijk in een ander land opereren, moeten aanzienlijk beter worden geïnformeerd over de voorwaarden in dat land. Op dit gebied kunnen wij in de toekomst veel doen.
De Commissie heeft gekeken naar de jurisprudentie en is soms in haar interpretaties te ver gegaan, maar is soms ook met juiste interpretaties gekomen. Wat de burgers van derde landen betreft hebben wij geen standpunten over de interpretatie van de Commissie, maar wat een aantal andere zaken betreft zijn wij het niet met de Commissie eens.
Laat mij twee voorbeelden geven. Het eerste heeft betrekking op de verplichting van een vertegenwoordiger. Hier heeft de Commissie een overinterpretatie gegeven van de bestaande jurisprudentie. De bestaande zaak gaat over de noodzaak om de vertegenwoordiger te dwingen ingezetene te zijn van het land waarin de activiteit plaatsvindt. Die eis stellen wij niet. Het is wel belangrijk dat landen eisen kunnen stellen aan een vertegenwoordiger die niet zomaar een persoon is, maar een duidelijk mandaat heeft om de onderneming te vertegenwoordigen. Dat is belangrijk in mijn land, waar wij collectieve afspraken hebben. Het is ook belangrijk in andere landen vanuit het perspectief van de autoriteiten en bijvoorbeeld voor de arbeidsomstandigheden. Het moet mogelijk zijn eisen te stellen aan een vertegenwoordiger die een mandaat heeft om namens de onderneming te spreken.
De volgende kwestie betreft sociale documentatie. Er zijn rechtszaken waar de Commissie naar verwijst. Het gaat om België en om de vraag of men documenten vijf jaar moet bewaren. Dat is een onredelijke tijd, daar ben ik het mee eens. Documentatie is echter nodig om aan te tonen wie zijn aangesteld en werken en welke lonen en werkuren zij hebben. Zulke informatie is beslist nodig in de periode dat het werk wordt uitgevoerd en ook voor een redelijke periode daarna. Wij zijn ons er natuurlijk van bewust dat hiermee soms wordt gesjoemeld en daarom is een redelijke tijd na uitvoering van het werk noodzakelijk.
De fout die de Commissie heeft gemaakt is de overinterpretatie in haar mededeling. Zij heeft de jurisprudentie overgeïnterpreteerd. De verplichting van een vertegenwoordiger is belangrijk, net als de verplichting van sociale documentatie. De Commissie zegt dat wij geen enkel arbeidsmarktmodel in Europa moeten uitdagen. Dat is een belangrijke uitspraak, maar het is exact wat wordt gedaan wanneer kritiek wordt geuit op de lidstaten die eisen stellen aan vertegenwoordigers en sociale documentatie. Als het niet toegestaan is zulke eisen te stellen, dan is het natuurlijk onmogelijk om een gereguleerde arbeidsmarkt te hebben en ons arbeidsmarktmodel te behouden. Dan spreken wij over een ander model en dat moet de Commissie aanpakken. Duitsland heeft precies dezelfde kritiek geuit als de Noordse landen.
Tot slot wil ik alleen nog de kwestie van evenwicht naar voren brengen. De landen die geen enkele controle uitoefenen moeten ook worden bekritiseerd. Er zijn landen die in onvoldoende mate controleren, wat betekent dat werknemers misschien onder omstandigheden werken die niet overeenkomen met de eisen van de richtlijn betreffende de terbeschikkingstelling van werknemers. Deze landen moeten bekritiseerd worden.
Vladimír Špidla
lid van de Commissie. (CS) Mevrouw de Voorzitter, geachte afgevaardigden, op 13 juni 2007 heeft de Commissie de definitieve mededeling aangenomen die aansluit op de mededeling van 2006, waarin de Commissie het doel van de lidstaten om onwettige praktijken op de arbeidsmarkt te bestrijden, volledig ondersteunt. De Commissie erkent dat de nationale autoriteiten passende controles moeten verrichten teneinde de naleving van nationale arbeidsvoorwaarden door dienstverleners te waarborgen.
Niettemin blijkt uit de evaluatie van de voortgang sinds 2006, die door de Commissie is uitgevoerd op grond van de door de lidstaten en sociale partners op EU-niveau verstrekte informatie, dat sommige van de maatregelen die in bepaalde lidstaten worden toegepast onredelijk zijn en niet passen in het kader van wat benodigd is om de effectieve bescherming van gedetacheerde werknemers te kunnen garanderen. Zoals in de mededeling van juni 2007 al is aangegeven, lijkt het erop dat dit te wijten is aan te weinig effectieve samenwerking tussen de betreffende instanties in de lidstaten en onvoldoende toegang tot informatie.
In haar mededelingen merkt de Commissie op dat ten aanzien van het vrije verkeer van diensten, dat verankerd is in het EG-Verdrag, de regelgeving alleen kan worden beperkt op primerende gronden van algemeen belang zoals de bescherming van werknemers, en die gronden moeten ter zake dienend zijn. Of de nationale maatregelen die zijn genomen - bijvoorbeeld de eis dat een vertegenwoordiger gevestigd moet zijn in het gastland of verplicht is om daar met het oog op de controle bepaalde documenten over de sociale en arbeidsvoorwaarden te bewaren - als rechtmatig en passend kunnen worden beschouwd, dient van geval tot geval te worden beoordeeld.
De Commissie gaat de situatie in elke lidstaat nu grondig evalueren om vast te stellen welke controlemaatregelen als onrechtmatig en misplaatst dienen te worden beschouwd. Indien nodig, zal de Commissie een proces aanspannen wegens het niet nakomen van de verplichtingen, zodat de communautaire wetgeving kan worden gehandhaafd.
Voorts wil ik benadrukken dat de Commissie tevens zal nagaan of de maatregelen die worden genomen door de afzonderlijke lidstaten doeltreffend en afdoende zijn; indien dit niet het geval is, zal de Commissie op dezelfde wijze optreden, want het doel is de werknemer afdoend te beschermen zonder de interne markt te belemmeren.
De Commissie is op dit moment niet voornemens om verdere richtsnoeren te publiceren. Of de nationale maatregelen voldoen, wordt uiteindelijk beslist door het Hof van Justitie, dat al enkele vonnissen heeft gewezen, en niet door de Commissie of het Parlement.
Wat de samenwerking op het gebied van de informatievoorziening betreft, blijkt uit de door de Commissie uitgevoerde controles dat er sprake is van hoopgevende verbeteringen. Niettemin blijft er ook in de toekomst behoefte bestaan aan verdere verbeteringen. De Commissie stelt daarom voor om de bestuurlijke samenwerking met de lidstaten te vergroten en te versterken en daarnaast ook andere betrokken partijen - met name de sociale partners - in te schakelen die van belang zijn voor de controle op de naleving van de regels.
Uit de evaluatie van de handhavingsmaatregelen blijkt dat, hoewel de tenuitvoerlegging van de richtlijn niet tot veel formele klachten of juridische procedures heeft geleid, enkele problemen toch verder overleg behoeven, zoals de doeltreffendheid van de grensoverschrijdende handhaving van sancties of de bescherming van werknemers bij onderaanneming. Bij dit overleg wil de Commissie ook de sociale partners en de lidstaten betrekken.
Ten slotte wil ik benadrukken dat, zoals aangegeven in de Mededeling van juni 2007, de Commissie uit beginsel geenszins wil tornen aan de verschillende sociale modellen van de lidstaten of aan de wijze waarop de afzonderlijke lidstaten hun systeem van arbeidsrechtelijke relaties en collectief overleg organiseren. De Commissie heeft natuurlijk tot taak om te zorgen dat het recht van de Europese Gemeenschap strikt wordt toegepast, en in gevallen waarin misplaatste maatregelen zijn genomen die niet op de bescherming van werknemer gericht zijn, doch ten gevolge waarvan de vrijheid van de dienstverlening op de interne markt wordt beperkt, moet de Commissie optreden in overeenstemming met hetgeen in het Verdrag is vastgelegd.
Philip Bushill-Matthews
namens de PPE-DE-Fractie. - (EN) Mevrouw de Voorzitter, een van de uitdagingen bij een mondelinge vraag die onmiddellijk gevolgd wordt door een ontwerpresolutie, en dat allemaal in een zeer korte tijdsspanne, is dat wij ervoor moeten zorgen dat in die ontwerpresolutie alles tot uiting komt wat wij eigenlijk willen zeggen. In dit geval denk ik dat de haast er net als in een aantal eerdere gevallen toe heeft geleid dat niet iedereen zich kan vinden in de formulering van elk detail van die resolutie. Dit is niet bedoeld als kritiek op de politieke opponenten aan de andere kant van dit Parlement. Het is slechts een opmerking, een verklaring over de huidige werkwijze.
Ik zou daaraan graag de volgende vragen willen toevoegen (officieus wel te verstaan met het oog op een eventuele reactie van de Commissie). Als de huidige richtlijn niet adequaat in alle lidstaten wordt uitgevoerd, zou de Commissie dan wellicht niet beter iets meer tijd kunnen nemen om uit te zoeken wat daarvan de oorzaak is? Zijn er intrinsieke problemen aan deze richtlijn verbonden? Hebben sommige lidstaten nog steeds bepaalde problemen met die richtlijn? Zou het niet verstandiger zijn om een en ander nog eens nader te overwegen in plaats van met kracht te roepen: "de richtlijn is de richtlijn is de richtlijn en die zult u zonder vertraging ten uitvoer leggen”? Ik ben er zeker van dat er nog iets te leren valt als er goed geluisterd wordt. In beginsel zijn wij allen voorstander van een richtlijn voor deze kwestie dus wat dat betreft is er duidelijkheid.
Het laatste dat ik hierover wil zeggen, is onmiskenbaar afkomstig van deze kant van het Parlement. Wij willen werknemers die gedetacheerd worden, graag helpen. Onze aandacht gaat natuurlijk uit naar het zekerstellen van hun arbeidsomstandigheden, maar ook naar het bevorderen van hun mobiliteit. Wij willen die richtlijn echter zeker niet als een protectionistisch instrument gebruiken om de detachering van werknemers te voorkomen.
Anne Van Lancker
namens de PSE-Fractie. - Voorzitter, meneer de commissaris, ik kan u zeggen dat mijn fractie zeer gemengde gevoelens heeft over deze nieuwe mededeling van de Commissie. Enerzijds is het natuurlijk goed dat de Commissie werk wil blijven maken van de tenuitvoerlegging van de detacheringsrichtlijn, want bijna wekelijks worden ons nieuwe gevallen van sociale uitbuiting van gedetacheerde werknemers gesignaleerd en die situatie zette trouwens ook de arbeidsvoorwaarden in onze landen erg onder druk. Maar anderzijds hebben wij toch sterk de indruk dat de Commissie nog altijd niet het juiste evenwicht te pakken heeft tussen enerzijds het garanderen van de vrijheid van dienstverlening en anderzijds de bescherming van de werknemers.
Het is toch duidelijk, meneer de commissaris, dat een aantal controlemaatregelen die lidstaten invoeren, zoals bijvoorbeeld het verplicht bewaren van documenten op de werkplek, het opleggen van detacheringsverklaringen of de aanwezigheid van een gemachtigd vertegenwoordiger essentiële elementen zijn om de arbeidsvoorwaarden van gedetacheerde werknemers te kunnen beschermen.
Het is bovendien overduidelijk, commissaris, dat lidstaten alleen kunnen vertrouwen op hun eigen nationale maatregelen, omdat de broodnodige transnationale samenwerking tussen administraties en de toegang tot de noodzakelijke informatie nagenoeg ontbreken en internationale afdwingingsmechanismen gewoon niet werken. Maar toch wordt in de mededeling gesuggereerd dat een pak van die maatregelen niet compatibel is met de Gemeenschapswetgeving en dreigt u zelfs met inbreukprocedures, nog vóór de broodnodige stappen gezet zijn om de informatiedoorstroming te verzekeren, de samenwerking tussen de lidstaten echt te doen functioneren en een effectief systeem van sancties op poten te zetten.
Uiteraard verwelkomt mijn fractie het voornemen van de Commissie om een permanente commissie op hoog niveau op te zetten om de lidstaten te helpen hun samenwerking uit te bouwen. Maar administratieve samenwerking, commissaris, is niet voldoende. Wat wij bovendien vragen is een Europees platform voor grensoverschrijdende samenwerking tussen de bevoegde inspectiediensten van de lidstaten. Zolang dit aspect niet geregeld is, ontbreekt een cruciaal instrument om de detacheringsrichtlijn te doen naleven.
Anne E. Jensen
namens de ALDE-Fractie. - (DA) Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, namens mijn fractie wil ik graag de aanpak steunen die de Commissie heeft gekozen in verband met deze richtlijn, namelijk om zich te richten op betere informatie, versterking van de samenwerking tussen lidstaten en, bij ernstige overtredingen, het voor het Europees Hof van Justitie dagen van lidstaten.
Helaas moeten we echter erkennen dat dit onderwerp in een uitgebreide Europese Unie met grote inkomensverschillen gerelateerd is aan een grote mate van onzekerheid en gebrek aan bescherming. Er bestaat de vrees dat werknemers die in een andere lidstaat werken onder slechtere sociale omstandigheden werken dan de normale omstandigheden die in het gastland gelden en dat op die manier de werkzekerheid wordt bedreigd. Aan de andere kant zien we nog steeds vele bureaucratische barrières voor de vrije uitwisseling van diensten in de EU. Dit belemmert de concurrentie en leidt tot slechte dienstverlening aan de burgers. En wat de detacheringsrichtlijn nu precies moet garanderen is het evenwicht tussen de vrije mogelijkheid om diensten te leveren over de grenzen heen en de inachtneming van de arbeidsmarktbescherming in het gastland. Bij raadplegingen in de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken vertelden vertegenwoordigers van werkgevers en vakbonden ons al eerder dat de detacheringsrichtlijn feitelijk goed genoeg is, maar ook heel ingewikkeld. Daardoor kennen werkgevers en werknemers hun rechten en plichten niet goed genoeg en daar moeten we iets aan doen. Het moet gemakkelijk en eenvoudig zijn om dingen op een wettige manier te doen en dat kan worden bereikt door informatievoorziening - let wel, begrijpelijke informatie - in de eigen taal en met gemakkelijke toegang tot hulp als er problemen moeten worden opgelost.
De Commissie heeft geconstateerd dat de lidstaten niet altijd vertrouwen hebben in de informatie die tussen de lidstaten wordt uitgewisseld en daarom is het naar mijn mening een goed idee om de lopende samenwerking tussen de lidstaten op dit gebied te versterken. Bovendien zou de Europese Stichting tot verbetering van de levens- en arbeidsomstandigheden, gevestigd in Dublin, moeten zorgen voor de uitwisseling van goede praktijken, zodat zowel de arbeidsmarktpartners als de lidstaten bij een positief proces worden betrokken.
Wat betreft de door de heer Andersson aan de orde gestelde kwestie van de door het gastland geëiste vertegenwoordiger en wat betreft de kwestie van de documentatie op de werkplek ben ik ook van mening dat het belangrijk is om het juiste evenwicht te bewaren en in principe vind ik eigenlijk dat de Commissie die balans gevonden heeft. Dit is de achtergrond van onze amendementen op het verslag. De vertegenwoordiger hoeft niet noodzakelijkerwijs fysiek aanwezig te zijn in het gastland. Daar zijn we het over eens en dit punt wil ik graag duidelijk gesteld hebben.
Aangaande de verwijzing naar de zaak-Laval of de zaak-Waxholm ben ik van mening dat we het definitieve besluit moeten afwachten, voordat we deze kwestie als leidraad voor de juridische status gebruiken.
Daarmee ben ik aan het einde van mijn opmerkingen gekomen.
Elisabeth Schroedter
namens de Verts/ALE-Fractie. - (DE) Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, deze discussie is ook een waarschuwing. Wanneer blijkt dat deze mededeling de zoveelste poging is om via de achterdeur de artikelen 24 en 25 van de oorspronkelijke dienstenrichtlijn, die waren geschrapt, weer naar binnen te halen, dan zal het Parlement zich hiertegen met nadruk verzetten! De detacheringsrichtlijn is bedoeld om de werknemers te beschermen, en dat zal ook zo blijven!
In de detacheringsrichtlijn geldt het principe van de plaats van de dienstverlening. Dat betekent ook dat alle maatregelen die een lidstaat neemt om de gedetacheerde werknemers op de werkplek te beschermen, en om hun rechten te garanderen, legitiem en bewust gekozen zijn. De detacheringsrichtlijn is een wet voor de vrije interne dienstenmarkt. Die vrijheid geldt echter niet tegen iedere prijs. Niemand heeft een vrijbrief voor sociale dumping.
Ik ben het zat, al die hypothetische discussies over de vraag of het theoretisch mogelijk is om binnen twee of vier weken in het oorsprongsland het bewijs van een faire betaling te leveren. Op de kleine en grote bouwterreinen in Europa wordt een andere taal gesproken. Wanneer het niet mogelijk is om de loonadministratie ter plaatse te controleren, ontstaat er veel meer ruimte voor criminele spelletjes.
Dat wilt u toch niet op uw geweten hebben? Ga naar de bouwterreinen, voor u verdere stappen zet! Zie zelf hoe werknemers hun verdiende loon door de neus geboord wordt, en hoe de concurrentie wordt vervalst door de sociale dumping! Hetzelfde loon voor hetzelfde werk op dezelfde plaats - dat moet ons principe blijven!
Mary Lou McDonald
namens de GUE/NGL-Fractie. - (EN) Mevrouw de Voorzitter, in de eerste plaats moeten wij voor ogen houden dat de detacheringsrichtlijn betrekking heeft op de rechten van werknemers. In die richtlijn worden slechts minimumnormen neergelegd met betrekking tot salariëring, vakantiedagen, werktijden en dergelijke. Zonder die richtlijn worden werknemers blootgesteld aan allerlei soorten misbruik via bijvoorbeeld postbusbedrijven of een pseudo-zelfstandig ondernemerschap, mogelijkheden waar sommige bedrijven maar al te gretig gebruik van hebben gemaakt.
Ik heb echter de indruk dat de Commissie de nadruk legt op het verwijderen van obstakels voor het leveren van diensten en het adequaat functioneren van de markt. Naar mijn idee betekent de ontwerpresolutie die aan deze mondelinge vraag is gekoppeld, een stap terug ten opzichte van de eerdere standpunten van het Parlement, zoals die onlangs nog verwoord zijn in het verslag-Schroedter. Feit is dat de Commissie niet toeziet op de naleving van de richtlijn en dat veel lidstaten de voorschriften negeren. Dergelijke tekortkomingen mogen niet verdoezeld worden door gekibbel over proportionaliteit of protectionisme. Toen wij de dienstenrichtlijn hebben aangenomen, kregen degenen die zich zorgen maakten over de gevolgen daarvan voor de rechten van werknemers, de verzekering dat die zorgen weggenomen zouden worden door een adequate handhaving van de detacheringsrichtlijn. Dat is niet gebeurd. De Commissie heeft nagelaten om adequaat toe te zien op de naleving van die richtlijn. Daardoor worden veel werknemers aan risico's blootgesteld omdat de noodzakelijke minimumnormen ontbreken om uitbuiting en misbruik te voorkomen.
Thomas Mann
(DE) Mevrouw de Voorzitter, op 13 juni heeft het Directoraat-generaal Werkgelegenheid van de Commissie meegedeeld dat een aantal lidstaten de detacheringsrichtlijn niet naar de letter omzetten. Duitsland is één van die landen. De Commissie verwijt mijn land dat onze controles te streng zijn, en dat werknemers uit andere lidstaten daardoor worden benadeeld. Dat is een provocatie! Ik verwacht een genuanceerdere opstelling, zeker van een commissaris die ik verder bijzonder waardeer, omdat hij altijd zeer evenwichtig is.
De samenwerking tussen de oorsprongslanden en de landen van ontvangst is wel belangrijk, maar kan een doelmatige controle nooit vervangen. Het moet toch ons gezamenlijk doel zijn om de bescherming van de werknemers te garanderen, sociale dumping te verhinderen en zwart werk aan de kaak te stellen en te bestraffen. Dat kunnen we echter alleen maar bereiken wanneer we de belangrijkste documenten hebben, en wel in de taal van het gastland. Die documenten moeten dus beschikbaar zijn: de arbeidscontracten, de loonafrekeningen en de werkroosters. De advocaat-generaal van het Europees Hof van Justitie ziet dat ook zo. Er is namelijk gebleken dat de inspecteurs grote problemen hebben met documenten die niet zijn opgesteld in de taal van het betrokken land.
Ten tweede kunnen schriftelijke aanmaningen alleen maar correct worden betekend wanneer de ontvanger een adres in Duitsland heeft, en niet een dubieus postbusadres in het buitenland, dat is gekozen om zo onvindbaar mogelijk te zijn. Iedereen moet trouwens een officiële vertegenwoordiger aanduiden, naar vrije keuze. Ook de werkplek kan als adres worden gebruikt. Ik vind dat een faire oplossing.
Het is een schandaal dat u dreigt met een inbreukprocedure! In de Europese Unie moeten we rechtvaardig zijn, zeker als het om controles gaat! Blijf evenwichtig en redelijk, mijnheer Špidla, zoals we dat van u gewend zijn!
Jean Louis Cottigny
(FR) Mevrouw de Voorzitter, commissaris, dames en heren, ik behoor tot degenen die vinden dat de terbeschikkingstelling van werknemers kansen biedt aan de Europese Unie en haar burgers. Kansen, niet alleen op economisch gebied maar ook omdat we een bijdrage kunnen leveren aan versterking van de Europese gedachte. Werknemers die ter beschikking worden gesteld op Europees grondgebied, zijn in de eerste plaats Europeanen, en wij moeten hen als zodanig behandelen. Naar mijn mening betekent dit dat er geen sprake mag zijn van ongelijke behandeling voor dezelfde baan in hetzelfde land.
Een van de problemen waartoe Richtlijn 96/71/EG thans aanleiding geeft, is dat de vrees bestaat dat wij met deze richtlijn als scheidsrechter kunnen optreden tussen lidstaten en dat wij geassocieerd worden met "sociale dumping” omdat de nationale stelsels op het gebied van het arbeidsrecht niet voldoende zijn geharmoniseerd en er verschillen bestaan tussen nieuwe en oude lidstaten op dit gebied. Ik herhaal nog een keer: we moeten het sociale Europa van boven af opbouwen en niet zijn sociale verworvenheden afbreken, zoals sommigen hier graag zouden willen. Dat blijkt wel uit sommige amendementen die zijn ingediend naar aanleiding van dit verslag over de modernisering van het arbeidsrecht.
Wat dit betreft, raad ik hun aan niet met vuur te spelen omdat zij het risico lopen geconfronteerd te worden met onbeheersbare sociale conflicten. Naar mijn mening moeten de lidstaten een aantal beperkingen kunnen blijven handhaven teneinde deze klippen te omzeilen, maar zij moeten ook bepaalde voorwaarden kunnen stellen wanneer zij ter beschikking gestelde werknemers ontvangen. Ik vind met name dat ter beschikking gestelde werknemers gevolmachtigde vertegenwoordigers moeten hebben die onafhankelijk dienen te zijn. Deze vertegenwoordigers moeten relevante informatie kunnen verstrekken over werktijden en veiligheid en gezondheid op het werk zodat de betrokken werknemers zeker kunnen zijn van bescherming. Ter beschikking gestelde werknemers moeten zich vooraf kunnen aanmelden zodat de sociale partners in het ontvangende land, waar de salarissen worden vastgesteld middels collectieve onderhandelingen, rechtstreeks kunnen onderhandelen met de onderneming in het woonland van de ter beschikking gestelde werknemers.
Wij moeten op dit gebied echter nog veel verder gaan en blijven nadenken over zaken zoals de invoering van een Europees minimumloon. Wij moeten een politieke wil hebben die leidt tot een basis voor sociale rechten die gelden in de gehele Europese Unie. Met dergelijke maatregelen slaan wij de weg in naar een sociaal Europa, naar een verenigd Europa, naar een Europa van de werknemers dat wij allen wensen.
Evelyne Gebhardt
(DE) Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, tijdens de discussie over de dienstenrichtlijn hebben we heel duidelijk gezegd dat die richtlijn zeker niet mag afdoen aan de sociale rechten in de lidstaten. Daarom hebben we de beroemde artikelen 24 en 25 uit de tekst gehaald, omdat we niet willen dat die rechten door de achterdeur worden uitgehold.
Wanneer er dergelijke problemen opduiken, moet de detacheringsrichtlijn worden veranderd, om alle misverstanden uit de weg te ruimen, daar waren we het ook over eens. Ik zou willen herinneren aan dit compromis, waarmee ook de Europese Commissie indertijd heeft ingestemd. Daar wil ik de Commissie graag aan houden.
Ik ben het met u eens, mijnheer de commissaris, dat de niet bestaande of slechte samenwerking tussen de instanties één van de belangrijkste redenen is waarom we zulke problemen hebben met de detacheringsrichtlijn, maar denkt u nu echt dat we de samenwerking kunnen verbeteren door de controlemogelijkheden af te schaffen, inclusief de documenten en wat er verder voor die controles nodig is? Integendeel, ontbrekende documenten plus slechte samenwerking tussen de instanties is je reinste sociale dumping! Is dat nu echt wat u wilt? Ik denk het niet!
Daarom moeten we er samen voor zorgen dat de administratieve samenwerking wordt verbeterd, en dat we een markt voor diensten en voor werknemers tot stand brengen met een zo hoog mogelijk niveau van sociale bescherming. Dan doen we iets positiefs voor Europa, dan pakken we niet op een destructieve manier de lidstaten aan, maar streven constructief naar echte oplossingen. Dat is de weg die we moeten bewandelen. Anders bereiken we nooit wat we eigenlijk wilden bereiken.
Proinsias De Rossa
- (EN) Mevrouw de Voorzitter, ik ben teleurgesteld dat commissaris Špidla ons vandaag heeft verteld dat hij niet van plan is een voorstel te doen voor een nieuwe mededeling over deze kwestie.
Indien wij willen dat Europese werknemers zich vrijelijk tussen lidstaten kunnen bewegen zonder daarbij een proces in gang te zetten waar zij uiteindelijk zelf de dupe van worden, moeten wij ervoor zorgen dat de wetgeving duidelijk is, dat er in de hele Europese Unie gemeenschappelijke normen worden gehanteerd en dat deze volledig ten uitvoer worden gelegd. In de huidige vorm voldoet de detacheringsrichtlijn niet aan deze criteria en ook niet aan de richtsnoeren die de Commissie nog maar een jaar geleden heeft gepubliceerd. Op dit moment dient de Commissie eraan vast te houden dat het gastland van een gedetacheerde werknemer ook de noodzakelijk documenten onder zich houdt. Daarnaast moeten wij erop aandringen dat het altijd onmiskenbaar is wie de rol van werkgever vervult en wie dus de wettelijke verantwoordelijkheid draagt voor de naleving van alle voorschriften. Zelfs dat zal niet voldoende zijn als niet alle lidstaten gebruik maken van handhavingsmechanismen en zware straffen opleggen voor het overtreden van de wet.
Wij zullen nooit vooruitgang boeken bij zaken als de "flexiezekerheid” en de hervorming van het arbeidsrecht als wij geen oplossing bieden voor de bescherming van werknemers op dit vlak. Werknemers in Europa zullen een aantasting van hun rechten of een verslechtering van hun situatie niet accepteren. Wij zullen er nooit in slagen om wetgeving in dit Parlement aan te nemen waardoor op enigerlei wijze de rechten van werknemers worden aangetast, tenzij die werknemers zien dat er ook voordelen aan verbonden zijn die voorkomen dat er een race naar de afgrond in gang wordt gezet. Ik vind de kortzichtigheid van de Raad en de Commissie op dit punt echt ongelofelijk. Hun houding is gewoonweg onverklaarbaar als zij serieus van plan zijn om een Europese sociale unie te creëren.
Vladimír Špidla
lid van de Commissie. (CS) Geachte afgevaardigden, ik wil graag duidelijk stellen dat de juiste toepassing van de detacheringsrichtlijn niet een "achterdeur” is waarmee we de bescherming van de werknemers op de Europese arbeidsmarkt willen verzwakken en in gevaar brengen. Integendeel, indien op de juiste wijze toegepast biedt deze richtlijn een effectieve bescherming voor de werknemer, en dit is heel belangrijk. Het is beslist niet waar dat de Commissie overweegt om de controlemogelijkheden te beperken, en ik wil dus duidelijk stellen dat elke maatregel die door een lidstaat als noodzakelijk wordt beschouwd en die met het doel in overeenstemming is, natuurlijk terecht en toepasbaar is.
Ik wil ook opmerken dat de besluitvorming over zowel deze richtlijn als de mededeling zich zeker niet alleen aan de vergadertafel heeft afgespeeld, en dat er talloze discussies zijn geweest met de sociale partners. Ik denk dat, waar het gaat om toepassing van de wetgeving, wij allemaal wel onderscheid kunnen maken tussen gevallen waarin zij verwordt tot bureaucratie en niet meer het eigenlijke doel dient, en gevallen waarin zij daarentegen andere en verkeerde doelen dient. Daarom dienen de controles diepgaand en effectief te zijn, maar wel binnen het kader van de gebruikte methode, aangezien volgens de richtlijn en het recht in het algemeen niet alles is toegestaan. Met andere woorden: niet alles is acceptabel; alleen datgene wat binnen het wettelijke kader valt en zowel effectief als proportioneel is.
Wat de eventuele wijziging van de richtlijn betreft kan ik stellen dat het Parlement zelf zich minstens twee of drie keer met deze kwestie heeft beziggehouden, evenals de sociale partners. Er is daarna nooit een overheersend standpunt geformuleerd op grond waarvan de richtlijn substantieel moest worden geherformuleerd. Integendeel, steeds is gesteld dat de samenwerking verbeterd moest worden en ook dat de implementatie beter zou moeten zijn. Voorts wil ik opmerken dat de implementatie de taak is van de lidstaten en dat de Commissie tot taak heeft om ervoor te zorgen dat deze implementatie plaatsvindt in overeenstemming met het Europees recht, waarbij zij verplicht is om die rechtsmiddelen te aan te wenden die ze ter beschikking heeft. Hierbij controleert de Commissie natuurlijk hoe de situatie is op de arbeidsmarkt binnen de afzonderlijke lidstaten, en treedt ze behoedzaam op, zoals in de wetgeving is vastgelegd.
Het lijdt geen twijfel dat verbetering van de administratieve samenwerking buitengewoon belangrijk is, evenals verbetering van de samenwerking tussen de afzonderlijke controlerende instanties in de lidstaten. De Commissie zal haar inspanningen in deze richting voortzetten en in goede banen leiden. Indien in volgende debatten blijkt dat er een reden is om te zorgen voor een meer uitgebreide wetgeving, zal dit punt zeker ter sprake worden gebracht en uitgebreid worden besproken. Op dit moment echter getuigen noch het voorlopige politieke debat in het Parlement, noch het debat met de sociale partners van de noodzaak van nieuwe wetgevende activiteiten op dit gebied.
Geachte afgevaardigden, ik wil nogmaals benadrukken dat het bij deze richtlijn gaat om de effectieve bescherming van de werknemer. Alle controlemaatregelen die uitmonden in zo'n effectieve bescherming zijn terecht. De lidstaat die de werknemer niet beschermt door middel van. effectieve controle overtreedt deze richtlijn dus. Alle controle op welk gebied dan ook dient proportioneel te zijn in de juridische zin van het woord, en we zijn het vaak niet eens over wat proportioneel is. Het Hof van Justitie in Luxemburg is bevoegd om zulke geschillen tussen Europese instellingen te beslechten.
De Voorzitter
Tot besluit van het debat is één ontwerpresolutie ingediend, overeenkomstig artikel 108, lid 5, van het Reglement.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen, 11 juli 2007, plaats.
