Przygotowanie szczytu G20 w dniu 2 kwietnia 2009 r. - z udziałem Gordona Browna, premiera Zjednoczonego Królestwa, członka Rady Europejskiej (debata) 
Przewodniczący
Panie i panowie, drodzy koledzy! Z wielką przyjemnością witam tu dzisiaj premiera Zjednoczonego Królestwa, pana Gordona Browna. Panie premierze, witamy w Parlamencie Europejskim.
(Oklaski)
Pan premier wypowie się przed Parlamentem Europejskim w sprawie przygotowań do przyszłotygodniowego szczytu G20. Przedmiotowe spotkanie na szczycie, do którego dojdzie w Londynie w czwartek, 2 kwietnia 2009 roku, odbywa się w krytycznym momencie w kontekście perspektywy zajęcia się bieżącym międzynarodowym kryzysem gospodarczym i finansowym. Daje ono przywódcom zarówno krajów uprzemysłowionych, jak i gospodarek wschodzących istotną możliwość wspólnej pracy nad wspólnymi priorytetami celem zapewnienia natychmiastowej stabilności gospodarczej oraz długofalowej naprawy gospodarczej. Londyński szczyt musi zaowocować uzgodnieniami w zakresie polityki makroekonomicznej oraz struktur regulacyjnych, będących w stanie pomóc nam przetrwać obecny kryzys oraz ustanowić lepsze i bardziej zrównoważone ramy na przyszłość.
Jako przewodniczący G20 premier Gordon Brown jest aktywnym przywódcą w wymiarze międzynarodowym w okresie, który okazuje się być jednym z najtrudniejszych w ostatnich latach. Tempo, w jakim pan premier pomógł uczynić z G20 nowe narzędzie międzynarodowego zarządzania gospodarką, jest zarówno zachęcające, jak i imponujące. Pan premier również wniósł silny i pozytywny wkład pokazując, jak Zjednoczone Królestwo może skutecznie współpracować z partnerami w Unii Europejskiej, gdyż razem znajdujemy nowatorskie rozwiązania wielu wyzwań, w obliczu których wspólnie stoimy.
Zawsze sądziłem, że ważne jest, by Wielka Brytania odgrywała zaangażowaną rolę jako główny rozgrywający w Unii Europejskiej.
(Oklaski)
Panie premierze! Bardzo cieszy nas pana determinacja, by taką właśnie rolę odegrać.
Z wielką przyjemnością oddaję głos brytyjskiemu premierowi, panu Gordonowi Brownowi.
(Oklaski)
Gordon Brown
premier Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej. - Panie przewodniczący! Dziękuję panu za ten szczególny zaszczyt, jakim jest zaproszenie mnie do zabrania głosu przed tą Izbą oraz za pana udane przewodzenie Parlamentowi Europejskiemu. Dziękuję paniom i panom posłom do Parlamentu Europejskiego oraz członkom Komisji Europejskiej, pod przewodnictwem José Manuela Barroso: to dzięki pracy wszystkich państwa oraz pokoleń, których dzieło rozwijamy, cieszymy się dzisiaj Europą pokoju i jedności, która naprawdę będzie wymieniana wśród największych osiągnięć w historii człowieka, a która dziś jest światłem nadziei dla całego świata.
(Oklaski)
A jeśli ktokolwiek, w jakimkolwiek kraju czy na jakimkolwiek kontynencie, ma jakiekolwiek wątpliwości co do tego, jak ludzka wola i odwaga przedstawicieli, mających poczucie misji, są w stanie budować nową przyszłość po przeszłych dziesięcioleciach rozpaczy, wystarczy, że zastanowi się, jak 60 lat temu Europejczycy mówili o zakorzenionych na zawsze antagonizmach i relacjach, których nie dało się nigdy naprawić. Mówili o ciężkiej, długiej i gorzkiej Zimnej Wojnie. Nie wierzyli, że możliwe jest, by nasza Europa była kiedykolwiek w stanie w pełni zaznać pokoju, a tym bardziej, że będzie mogła się zjednoczyć i współpracować.
A potem niech pomyśli, jak dzisiaj, po latach współpracy i jedności, jedynie ci mający skrajne opinie polityczne kwestionowaliby fakt, że razem jesteśmy silniejsi i bezpieczniejsi, niż kiedykolwiek byliśmy osobno.
(Oklaski)
W dniu 9 listopada bieżącego roku będziemy obchodzić dwudziestą rocznicę wydarzenia, które z pewnością dla każdego z nas w tej Izbie musi uchodzić za jedno z najbardziej istotnych w naszym życiu - upadku Muru Berlińskiego. Był to mur zburzony przez determinację ludzi zdecydowanych, by nie pozwolić na to, aby przeszkody, zastraszanie czy represje kiedykolwiek ponownie podzieliły Europejczyków.
Przyjaciele! Dziś nie ma żadnej starej Europy, żadnej nowej Europy, żadnej Europy Wschodniej czy Zachodniej. Istnieje tylko jedna Europa, nasz dom Europa.
Stoję w tym miejscu dumny, że jestem Brytyjczykiem i dumny, że jestem Europejczykiem, reprezentując kraj, który nie postrzega siebie jako wyspy oddalającej się od Europy, lecz kraj w samym jej sercu - nie w cieniu Europy, lecz w jej głównym nurcie.
(Oklaski)
Dlatego też jestem dumny również z tego, że dużą większością głosów brytyjski Parlament ratyfikował traktat lizboński.
(Głośne oklaski)
Sądzę, że my w Europie zajmujemy szczególnie dobrą pozycję, by móc przewodzić światu w zakresie sprostania zupełnie nowym i doniosłym wyzwaniom globalizacji, jakie stoją przed nami. Zajmujemy szczególnie dobrą pozycję dzięki temu, co osiągnęliśmy w naszej Unii. Chcę podziękować posłom do Parlamentu Europejskiego. Wszyscy państwo powinniście być dumni z tego, co razem osiągnęliśmy - najwspanialszy i największy jednolity rynek na świecie, obecnie dający możliwości 500 milionom ludzi, oraz najbardziej udane przedsięwzięcie w zakresie współpracy gospodarczej gdziekolwiek na świecie. Powinni państwo być dumni, że to jest osiągnięcie Unii Europejskiej.
Powinni być państwo również dumni z kompleksowych ram ochrony środowiska, jakie budujemy - co stanowi istotne osiągnięcie koordynacji na szczeblu europejskim; Europa jako pierwszy kontynent na świecie samodzielnie wkroczyła zdecydowanie na ścieżkę prowadzącą do gospodarki niskoemisyjnej.
(Oklaski)
Powinni być państwo również dumni, że poprzez największy na świecie program pomocowy Unia Europejska zaangażowała się w sposób najbardziej trwały w ratowanie i zmienianie życia ludzi na całym globie .
Tak wiele praw konsumenta oraz praw pracowniczych, jakimi cieszymy się wszyscy w całej Europie, jest wynikiem kampanii prowadzonych przez poszczególnych posłów tej Izby i ugrupowania w niej zasiadające.
Nie zapominajmy, że Unia Europejska ma najbardziej wszechstronny system opieki socjalnej na świecie - zestaw praw i obowiązków ulepszony dla Brytyjczyków, od kiedy - powiem z dumą - to dzięki naszemu rządowi Wielka Brytania przyjęła Europejską Kartę Społeczną .
Panie przewodniczący! Te sukcesy Europy byłyby niemożliwe bez współpracy pomiędzy narodami, którą zapewniają państwo i ta Izba. Tak, jedności sprzyjają urzędowe spotkania po różnych stronach granicy. Tak, jedności sprzyjają spotkania przywódców. Jednak jedność o charakterze trwałym to ta demokratyczna jedność zakorzeniona we wspólnych wartościach ludzi obecnie reprezentowanych w Parlamencie Europejskim, i bardziej niż traktaty, instytucje czy pojedyncze osoby, to te istotne wartości łączące nas blisko ze sobą - nasze przekonanie, że Unia Europejska, że wolność, postęp gospodarczy i sprawiedliwość społeczna rozwijają się wspólnie albo w ogóle.
Oto wartości zakorzenione we wnioskach ze wspólnych prac - prawda, że wolność nigdy nie może nabrać charakteru ogólnej bijatyki, że rynki powinny być wolne, choć nigdy wolne od wartości, oraz przekonanie, że bycie uczciwym jest ważniejsze niż leseferyzm.
W czasie tego kryzysu nauczyliśmy się raz jeszcze, że bogactwo nie ma dla społeczeństwa wielkiej wartości, jeśli nie służy komuś poza osobami majętnymi. Bogactwo ma wartość jedynie gdy ubogaca nie tylko niektóre grupy społeczne, lecz wszystkich.
To nie jest tylko nasza filozofia polityczna - w Europie wierzymy w te prawdy, gdyż żyjemy nimi w pracy, jaką wykonaliśmy w naszych krajach.
Dziś, w globalnym kryzysie o szybkości, zasięgu i skali dość bezprecedensowej w historii, chciałbym omówić z państwem, jak stosując te wartości, które są obecnie elementem naszego DNA - to, czego nauczyliśmy się z czasem w Europie - Europa i świat mogą stanąć na wysokości zadania w obliczu czterech wielkich wyzwań globalizacji: niestabilności finansowej w świecie błyskawicznych globalnych przepływów kapitałowych; degradacji środowiska naturalnego w świecie niedoborów energii; ekstremizmu i zagrożenia, jakie niesie on dla bezpieczeństwa w świecie bezprecedensowej mobilności oraz zwiększającego się ubóstwa w świecie coraz większych nierówności.
Chciałbym omówić również to, jak w gospodarce globalnej, właściwie zarządzanej dzięki naszej współpracy, miliardy ludzi w Azji i gdzie indziej, z których wielu to zwykli producenci swoich własnych produktów, mogą stać się przyszłymi konsumentami naszych produktów, jak w ciągu kolejnych dwudziestu lat możemy stać się świadkami największego w historii wzrostu liczby miejsc pracy i dochodów klasy średniej oraz jak, mimo wszystkich problemów, jakie dziś nas trapią, możemy dojść do światowej gospodarki, która dwukrotnie zwiększy swoją wielkość, tworząc nowe możliwości dla nas wszystkich we wszystkich naszych krajach.
Chciałbym omówić, jak zaczynając od świata, który dziś wydaje się niezrównoważony, niebezpieczny i nierówny, możemy zbudować prawdziwie globalne społeczeństwo, które byłoby zrównoważone dla wszystkich, bezpieczne dla wszystkich i sprawiedliwe dla wszystkich.
Pozwolę sobie powtórzyć: sądzę, że Unia Europejska zajmuje szczególnie dobrą pozycję, by móc być liderem w zakresie budowania tej przyszłości, właśnie dlatego, że w ciągu ostatnich 60 lat udowodniliśmy, że jako Europa możemy sprostać i opanować wyzwania współpracy ponad granicami, koordynacji pomiędzy narodami oraz budowania jedności z różnorodności.
Niektórzy z państwa wiedzą, że od wielu lat promuję ideę globalnej Europy oraz reform gospodarczych, koniecznych do jej urzeczywistnienia. Wiem, że niektórzy moi krytycy sugerowali, iż bardziej wspieram globalne działanie, gdyż mniej wspieram działania europejskie. Ja jednak argumentuję za tym w ostatnich latach tak silnie właśnie dlatego, że gorąco chcę, by Europa przewodziła na arenie światowej i gdyż wierzę, że kraje europejskie, skupiwszy się wokół wartości wolności, sprawiedliwości i odpowiedzialności mają tyle do zaoferowania światu, w czasach, gdy on też się jednoczy.
Chciałbym, aby globalizacja miała charakter otwarty, oparty na wolnym handlu i elastyczny, lecz jednocześnie aby reformowała się, była integrująca i zrównoważona. W tych bardzo trudnych dla gospodarki czasach to jest przesłanie, jakie Europa może wysłać reszcie świata, i jakie może z nią podzielać.
Obecnie, jak państwo wiedzą, świat pustoszy huragan o międzynarodowym zasięgu. Żaden kraj europejski nie jest zabezpieczony przed jego wpływem. Uderza on również w każdą firmę, każdego pracownika, każdego właściciela domu i każdą rodzinę.
Bądźmy ze sobą szczerzy: nasz globalny system gospodarczy rozwijał się i został zniekształcony w sposób sprzeczny z wartościami, które sławimy i podtrzymujemy w naszych rodzinach, w naszych społecznościach i każdej innym aspekcie naszego życia - wartościami takimi jak uczciwość względem innych i podejmowanie odpowiedzialności, poszanowanie dla ciężkiej pracy i nienagradzanie nieodpowiedzialnego braku umiaru.
Złożone produkty, np. bankowe instrumenty pochodne, które rzekomo miały rozproszyć ryzyko na całym świecie, zamiast tego rozprzestrzeniły zarazę. Nie możemy już pozwolić na transferowanie ryzyka na całym świecie bez odpowiedzialności. Podkreślam, że każdy element tego, co było szarą strefą systemu bankowego, musi teraz podlegać siatce nadzoru.
(Oklaski)
Ustalone granice rynków uzgodnione w jednym kraju czy regionie wypiera teraz globalna konkurencja pomiędzy wszystkimi krajami. Podkreślam, że nie wystarczy promować samoregulację i pozwolić na wyścig w stronę dna: musimy uzgodnić międzynarodowe standardy dotyczące przejrzystości, i ujawniania oraz - tak - również wynagradzenia.
(Oklaski)
Wiemy, że tak, jak globalizacja przekracza granice narodowe, tak również przekracza granice moralne. Jak odkryliśmy na własnej skórze, problem nieograniczonych wolnych rynków w nienadzorowanym środowisku rynkowym polega na tym, że mogą one zredukować wszystkie relacje do transakcji, wszelkie motywacje do interesu własnego, całe poczucie wartości do wyboru konsumenta, a całe poczucie ceny do metki.
A jednak dobre społeczeństwo i dobra gospodarka potrzebują mocnego poczucia wartości. Nie wartości wynikających z rynku, lecz wartości, jakie wnosimy na rynek; solidnych wartości uczciwości, odpowiedzialności, sprawiedliwości i poszanowania ciężkiej pracy - wartości niepochodzących z rynków, lecz w istocie z serca.
A więc rozpoczynając naszą dzisiejszą debatę, przygotowując się do przyszłotygodniowego szczytu londyńskiego, proponuję, byśmy jako Europa odegrali wiodącą rolę w zastąpieniu tego, co kiedyś nazywano Konsensusem Waszyngtońskim, nowym i wynikającym z zasad konsensusem gospodarczym na nasze czasy.
W obliczu wszystkich tych globalnych problemów, nie możemy stać w miejscu. Musimy działać. Oczywiście mamy wybór, i wiem, że niektórzy czują pokusę zmierzenia się z tym nowym brakiem poczucia bezpieczeństwa przez wycofanie - dążąc do poczucia bezpieczeństwa poprzez podniesienie zwodzonego mostu i cofnięcie zegara. Powiem jednak państwu, że jeśli minione wydarzenia czegokolwiek nas nauczyły, to tego, że protekcjonizm jest polityką defetyzmu, polityką odwrotu i polityką strachu, i tego, że ostatecznie wcale nie chroni on nikogo.
(Oklaski)
Zamiast płynąć w stronę skał izolacji, wspólnie nakreślmy kurs współpracy. To leży w narodowym interesie nas wszystkich. Dlatego też proponuję, by Europa objęła przywództwo w zakresie odważnego planu służącemu zapewnieniu, by każdy kontynent dokonał teraz zmian w swoim systemie bankowym, które otworzą drogę do wspólnego dobrobytu, by każdy kraj wziął udział i współpracował w dziele określenia globalnych standardów regulacji finansowych i aby każdy kontynent zapewnił zasoby potrzebne do gwarancji wzrostu gospodarczego i miejsc pracy.
Jaka jest lista priorytetów? Po pierwsze to rynek ma nam służyć, a nie my mamy służyć rynkowi. Dlatego w Wielkiej Brytanii, w innych krajach europejskich, a wczoraj w Ameryce, wyeliminowaliśmy niepewność z sektora bankowego, aby ożywić działalność kredytową dla tych, którzy jej potrzebują do prowadzenia normalnego życia w tych wyjątkowych czasach. Wierzę, że wspólne zasady, rządzące planami amerykańskimi, brytyjskimi i europejskimi w zakresie posprzątania bilansów banków, pomogą odbudować zaufanie i przywrócić działalność kredytową szerszej gospodarce.
Po raz pierwszy w historii świata mamy konsensus, odzwierciedlony w raporcie de Larosière'a, raporcie G30 Paula Volckera, raporcie Turnera w Wielkiej Brytanii oraz reformie stabilności finansowej, mówiący, że, w celu ochrony oszczędności obywateli należy ustanowić w całej Europie i na całym świecie rygorystyczne standardy regulacyjne, które powinny być wdrażane i w pełni monitorowane nie tylko w jednym kraju, ale na każdym kontynencie świata.
Uważam, że po raz pierwszy możemy również uzgodnić te wielkie zmiany, konieczne do skoordynowanych działań, które zasygnalizują początek końca rajów podatkowych i centrów finansowych typu offshore.
(Oklaski)
Powiedzmy razem, że nasze regulacje powinny mieć zastosowanie względem każdego banku, wszędzie, zawsze, bez wyjątków dla szarej strefy systemu bankowego, kryjówek gdziekolwiek na świecie dla osób unikających obowiązku podatkowego, odmawiających wniesienia swego należnego udziału.
Wiemy też, że światowe bodźce fiskalne i walutowe dla naszej gospodarki mogą w każdym kraju być dwa razy skuteczniejsze, jeśli będą przyjęte przez wszystkie państwa. Uważam, że w bieżącym roku będziemy obserwujemy największe obniżki stop procentowych w historii świata oraz realizację największego fiskalnego programu ożywienia gospodarczego kiedykolwiek uzgodnionego w skali światowej.
Jestem przekonany, że szczyt londyński może rozwinąć działania, uzgodnione na forum Rady Europejskiej i ministrów finansów G20 kilka dni temu. Uczynimy wszystko, co konieczne, by stworzyć miejsca pracy i zapewnić konieczny nam wzrost. Sądzę, że cała Europa zgodzi się z prezydentem Obamą, który mówi, że nasze działania powinny mieć charakter ciągły i kompleksowy aż do osiągnięcia poprawy.
Ponosimy również odpowiedzialność przed bezrobotnymi. Uważam, że nikt nie powinien pozostawać bez pracy przez całe miesiące bez oferty szkolenia, pracy lub pomocy w znalezieniu pracy, zaś żaden absolwent nie powinien pozostawać poza szkołą i bez pracy długi okres czasu bez otrzymania szansy zdobycia umiejętności potrzebnych mu w przyszłości.
Uważam również, że w bieżącym kryzysie musimy podjąć pilne, poważne i zakrojone na dużą skalę działania w celu wypracowania poprawy w dziedzinie gospodarki niskoemisyjnej oraz nadania naszym gospodarkom zrównoważonego charakteru. Europa przewodziła Rewolucji Przemysłowej, zaś obecnie może przewodzić rewolucji niskoemisyjnej - poprzez inwestycje w efektywność energetyczną, rozszerzenie zakresu wykorzystania odnawialnych źródeł energii i energii atomowej, pokazowe projekty w zakresie wychwytywania i magazynowania dwutlenku węgla, rozwój sieci inteligentnej oraz wprowadzenie do obrotu pojazdów elektrycznych i ultraniskoemisyjnych. Dlatego dumą napawa mnie zaangażowanie w europejski pakiet energetyczno-klimatyczny do 2020 r., jaki uzgodniliśmy w grudniu 2008 roku, również decyzją tej Izby, który określił najwyższe standardy globalnego przywództwa na drodze do porozumienia w sprawie zmian klimatu, jakie wszyscy pragniemy osiągnąć w Kopenhadze w drugiej połowie bieżącego roku.
(Oklaski)
To, czego obecnie doświadczamy w niektórych krajach Europy Środkowowschodniej, pokazuje, dlaczego musimy na nowo nawiązać międzynarodową współpracę gospodarczą, aby pomóc krajom będącym w potrzebie, niezależnie od ich położenia.
Nowy, zreformowany Międzynarodowy Fundusz Walutowy, w którym z zadowoleniem przyjmujemy większą reprezentację gospodarek wschodzących i który potrzebuje co najmniej 500 miliardów dolarów zasobów - dwukrotnie więcej niż dzisiaj - musi mieć uprawnienia, pozwalające mu pomagać krajom stojącym w obliczu ucieczki kapitału, pomagać im wspierać restrukturyzację potencjału swych banków oraz umożliwiać im przywracanie kredytowania branżom swego przemysłu. Chciałbym, aby Międzynarodowy Fundusz Walutowy nie tylko reagował na kryzysy, lecz im zapobiegał, zaś Bank Światowy miał zasoby pozwalające mu zapobiegać ubóstwu i ułatwiać, w obliczu upadku kredytów handlowych, ekspansję handlu na całym świecie.
Gdy świętujemy i pamiętamy, że nasza Unia Europejska oraz ta Izba tak udanie poszerzyły się, aby przyjąć nowych członków naszej rodziny, powiem teraz państwom członkowskim UE z Europy Wschodniej, że nigdy nie opuścimy was w żadnej potrzebie. Uczynimy wszystko, co w naszej mocy, by być po waszej stronie.
(Oklaski)
Nie zapominajmy również, że dla setek milionów ludzi w krajach najuboższych, skazanych na skrajną nędzę, obecny kryzys jest sprawą życia i śmierci. Smutna prawda jest taka, że z powodu tego, że banki mogą zawieść, a rynki i handel - upaść, dodatkowe pół miliona dzieci - ogółem dziesięć i pół miliona dzieci - umrze w tym roku, gdyż są one dosłownie zbyt ubogie, by żyć. Dziesięć i pół miliona dzieci to nie tylko liczba w statystyce. To jedno dziecko, potem drugie dziecko, trzecie dziecko i czwarte; każde z nich to nie tylko dziecko, lecz czyjeś dziecko; każde z nich oznacza pogrzeb, który nigdy nie powinien mieć miejsca; każde z nich oznacza życie, które można było ocalić - jest to tragedia, która, jak sądzę, trafia do samej duszy mojego i państwa jestestwa.
(Oklaski)
Czasy trudne dla nas nie mogą nigdy stać się wymówką, by odwrócić się plecami do najuboższych tego świata lub pozwolić, by złamane banki doprowadzały do złamania składanych obietnic w zakresie pomocy i je uzasadniały. Zamiast pozwalać na to, by nasze europejskie deklaracje pomocowe stawały się najpierw jedynie intencjami, następnie niejasnymi ambicjami, a w końcu tragicznie cichymi zdradami, powinniśmy raczej podwoić nasze wysiłki i zapewnić, by to właśnie dzięki naszemu pokoleniu ubóstwo odeszło wreszcie w niepamięć.
(Oklaski)
Wspólnie możemy doprowadzić do największego fiskalnego programu ożywienia, największej redukcji stóp procentowych, największej reformy naszego międzynarodowego system finansowego, pierwszych międzynarodowych zasad, regulujących kwestie wynagrodzeń oraz standardów w bankowości, pierwszego kompleksowego, globalnego działania, skierowanego przeciwko rajom podatkowym, oraz, po raz pierwszy w okresie kryzysu światowego, nowej i dodatkowej pomocy dla ubogich.
W jaki sposób zbudować ten globalny konsensus na rzecz potrzebnych nam globalnych zmian? Pozwolę sobie powiedzieć, że jedną z wielkich możliwości, stojących przed nami, jest - dla Europy i każdego innego kontynentu - współpraca. Pragnę dziś również podkreślić, że Europa i Ameryka mogą współpracować ściślej.
Wczoraj rozmawiałem z prezydentem Obamą o tym, o czym chciałbym powiedzieć dziś państwu: nowej epoce ściślejszej współpracy pomiędzy Europą a Ameryką. W ostatnich latach nigdy nie mieliśmy amerykańskiego przywództwa tak chętnego do współpracy z Europą na wszystkich poziomach w zakresie stabilności finansowej, zmian klimatu, bezpieczeństwa i rozwoju. Rzadko kiedy taka współpraca była w tak oczywisty sposób korzystna dla całego świata.
Poczynając od szczytu EU-USA za kilka dni, kiedy to prezydent Obama przybywa do Pragi, możemy przemienić ten szczyt z kolejnego dorocznego spotkania w niedające się powstrzymać postępowe partnerstwo, mające na celu zapewnienie globalnej zmiany, jakiej potrzebuje teraz świat.
Proszę pomyśleć o wszystkich celach, nad osiągnięciem których możemy - Europa i Ameryka - współpracować w nowej epoce współpracy transatlantyckiej. Działajmy wspólnie na rzecz nowego światowego porozumienia w sprawie zmian klimatu - porozumienia w sprawie zmian klimatu, zainicjowanego na szczycie G8 w 2005 roku przez kanclerz Merkel, na rzecz największej redukcji emisji dwutlenku węgla w historii świata. Pracujmy wspólnie, Europa i Ameryka, celem pokonania rosnącego zagrożenia terrorystycznego ze strony Pakistanu i Afganistanu, które może w każdej chwili wybuchnąć na ulicach któregokolwiek z naszych państw.
Gdy Francja pod przywództwem prezydenta Sarkozy'ego powraca do centrum NATO, niech Europa i Ameryka pracują wspólnie na rzecz osiągnięcia tego, co kiedyś było marzeniem, lecz obecnie, moim zdaniem, jest możliwe: świata, w którym nie dochodzi do rozprzestrzeniania broni jądrowej, zaś potęgi atomowe uzgadniają rzeczywiste redukcje swych arsenałów broni jądrowej.
(Oklaski)
Pracujmy wspólnie również na rzecz pilnej potrzeby, której realizację chcielibyśmy wszyscy ujrzeć za życia i czegoś, czego pragną, jak sądzę, wszystkie partie zasiadające w tej Izbie: pokoju na Bliskim Wschodzie, z bezpiecznym Izraelem obok realnie funkcjonującego państwa palestyńskiego.
(Oklaski)
Jednak najbardziej bezpośredni i najpilniej potrzebny prezent, jaki mogłaby przynieść współpraca europejsko-amerykańska, to taki, że w wyniku naszych działań będzie więcej miejsc pracy, więcej firm i więcej handlu, gdy wspólnie sprostamy wielkim wyzwaniom finansowym naszych czasów i opanujemy je.
Jeden z najsłynniejszych Europejczyków, Michał Anioł, powiedział, że lepiej jest mierzyć za wysoko i nie osiągnąć celu, niż mierzyć za nisko i odnieść sukces. Oto wybór, słowami Michała Anioła, przed którym dziś stoimy, ponieważ patrząc dziś po tej Izbie widzę, że wszyscy tu obecni nie są jedynie świadkami i widzami, lecz potencjalnie sprawcami zmian, swobodnie mogącymi kształtować nasz własny los.
Europejczykom nie wolno ulegać wydarzeniom. Niezależnie od ich charakteru możemy je okiełznać. Niech więc mówi się o nas, że, w najgorszym czasie, w czasie najgłębszego spadku, trzymaliśmy się naszej wiary w przyszłość i wspólnie nadaliśmy nowy kształt porządkowi świata na nasze czasy i odnowiliśmy go.
Sądzę, że dopiero po tym, kiedy napisane zostaną książki historyczne, będziemy w stanie naprawdę pojąć zakres i skalę niezwykłych wyzwań, z jakimi zmierzyć się musi każdy kraj na każdym kontynencie w wyniku obecnej globalizacji. To więcej niż chwila zmian w naszej wspólnej historii. Jest to świat zmian, i powinniśmy przypomnieć sobie, że najważniejsze, najbardziej epokowe dziesięciolecia europejskiej historii nie były nigdy w pełni rozumiane w chwili zaistnienia.
Spoglądając wstecz na renesans, jedną z najwspanialszych epok, jakie widział świat, nie możemy przypisać jego wpływu na świat pojedynczej dacie czy osobie lub przełomowi. Albo oświecenie - nie możemy powiedzieć z pewnością, kiedy lub przez kogo lub w jaki sposób zostało rozpoczęte, jedynie tyle, że współczesna Europa i współczesny świat nie mogłyby bez niego istnieć. Spoglądając wstecz na Rewolucję Przemysłową, nie potrafimy wskazać konkretnego dnia, kiedy zabrzmiał gwizdek i ona się rozpoczęła, lub podkreślić roli tylko jednego wynalazcy lub przedsiębiorcy czy komitetu zarządzającego, który tą zmianę nadzorował. Dziś możemy jedynie powiedzieć o wydarzeniach, które wtedy nie były właściwie zrozumiane, że wszyscy jesteśmy ich beneficjentami.
W tym pokoleniu stoimy w obliczu świata zmian jeszcze nie w pełni zrozumianych, w których możemy albo przyspieszać albo opóźniać zmiany nieskończoną ilością decyzji podejmowanych przez nas co dnia. Podkreślę: w tym świecie zadziwiających zmian - zmian klimatu, wymogów środowiskowych, potrzeb energetycznych, zagrożeniami terrorem, ubóstwem i nierównością, z którymi należy walczyć, kryzysu finansowego, który trzeba przezwyciężyć - nie powracajmy do protekcjonizmu, który prowadzi do ruiny.
Niechaj to będzie nasze dziedzictwo: że przewidzieliśmy, a następnie ukształtowaliśmy naprawdę globalne społeczeństwo na nasze nowe czasy; że zamiast globalizacji jako siły niesprawiedliwości i nierówności uczyniliśmy z globalizacji siłę na rzecz sprawiedliwości na skalę światową; i że w obliczu najtrudniejszego z wyzwań zjednoczona Europa, założona na wspólnych ideałach i oparta na wspólnych wartościach, pomogła zbudować ten świat na nowo.
(Burzliwe oklaski)
Przewodniczący
Panie premierze! W imieniu Parlamentu Europejskiego pragnę podziękować panu za to niezwykłe wystąpienie wygłoszone dziś na forum Izby.
(Oklaski)
A teraz z przyjemnością zapraszam do zabrania głosu przewodniczącego Komisji Europejskiej, pana José Manuela Barroso.
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji. - Panie przewodniczący! Szczyt G20 w Londynie będzie kamieniem milowym w globalnej odpowiedzi na globalny kryzys. Z całą pewnością pod przywództwem pana premiera Browna będzie to spotkanie udane.
Inicjatywa w zakresie globalnej odpowiedzi na globalny kryzys przyszła z Europy. Przypominam sobie, jak z prezydentem Sarkozym udaliśmy się do Camp David, by zaproponować prezydentowi Bushowi taką globalną odpowiedź. Szczyt G20 w Waszyngtonie w listopadzie 2008 roku był niczym innym, jak wynikiem tych wspólnych wysiłków.
Europa ma więc w bieżącym procesie G20 odpowiedzialność szczególną. Chcemy sukcesu londyńskiego szczytu i jestem przekonany, że będzie to sukces. Europa będzie w Londynie zjednoczona, zaś jej przekaz - jednolity. Jak uzgodniło 27 państw członkowskich w Radzie Europejskiej w ubiegłym tygodniu, na szczyt w Londynie proponujemy program proaktywny. Chcemy konkretnych wyników w zakresie bodźców dla światowej gospodarki oraz regulacji wszystkich finansowych uczestników rynku, od banków przez fundusze hedgingowe do nowych zasad dla agencji ratingowych.
Musimy jasno powiedzieć, że nie ma żadnej dychotomii pomiędzy stymulowaniem gospodarki a poprawianiem regulacji - oba są nam potrzebne. W istocie musimy pójść dalej: musimy też odrzucić wszelkie formy gospodarczego nacjonalizmu i protekcjonizmu oraz odnowić nasze zaangażowanie na rzecz mniej rozwiniętych regionów świata, zapewniając poszanowanie przez Europę milenijnych celów rozwoju.
Obecne spowolnienie gospodarcze jest szczególnie poważne. Konieczne jest więc zapewnienie skoordynowanych bodźców dla gospodarki poprzez wspieranie ogólnego popytu. Unia Europejska już wiele robi w tym zakresie: ogólny rozmiar naszych wysiłków fiskalnych, łączących działania o charakterze uznaniowym i stabilizatory automatyczne, to blisko 4% PKB.
Teraz musimy energicznie wdrożyć nasze plany naprawy. Wiemy, co musimy uczynić: przywrócić akcję kredytową; utrzymać zatrudnienie; poprawić zdolności pracowników, przygotowując się na czas poprawy; nadal inwestować w wydajność i konkurencyjność europejską. Komisja będzie monitorować i oceniać, co robią państwa członkowskie celem koordynacji naszej całościowej odpowiedzi na bieżący kryzys.
W zakresie regulacji finansowych Unia Europejska chce przesunąć granicę dalej: żaden produkt finansowy, żadna instytucja, żaden rynek, żadna jurysdykcja nie powinna być wyłączona z regulacji. Jednak nie chodzi o regulacje dla samego regulowania - potrzeba nam kolejnych regulacji, gdyż potrzebujemy znów prawidłowo funkcjonujących rynków, finansujących miejsca pracy i inwestycje. Jedynie w ten sposób zostanie przywrócone zaufanie, a ma ono znaczenie kluczowe. Przywrócenie etyki do systemu finansowego to również warunek potrzebnego nam w otwartych gospodarkach zaufania.
W Unii Europejskiej granica już się przesuwa: Komisja przedstawiła propozycje dotyczące wymogów kapitałowych i agencji ratingowych, zaś Parlament Europejski również obecnie je omawia. W nadchodzących tygodniach Komisja przedłoży propozycje, dotyczące funduszy hedgingowych, funduszy private equity oraz wynagrodzenia kadry kierowniczej, a w sam raz na czerwcową Radę Europejską Komisja przedstawi pakiet dotyczący nowego europejskiego systemu nadzoru. Unia Europejska idzie naprzód: powiemy to jasno i wyraźnie w Londynie tak, byśmy mogli współpracować z naszymi partnerami, to znaczy naszymi amerykańskimi przyjaciółmi.
Chcemy, by pozostali szli naprzód wraz z nami; potrzebujemy globalnych zasad dla globalnej gospodarki. Weźmy przypadek toksycznych aktywów: oczywiście, bez oczyszczenia sektora bankowego kredyty nie zaczną znów płynąć do gospodarki. Unia Europejska ma obecnie ramy, ustanowione przez Komisję, umożliwiające zajęcie się tą kwestią. Niecałe dwa tygodnie temu ministrowie finansów G20 szczegółowo omówili zagadnienie traktowania toksycznych aktywów. Przyjęty przez nich zbiór zasad w dużej mierze odzwierciedla poglądy Unii Europejskiej na to zagadnienie. Więc jeszcze raz mieliśmy wyjątkowe doświadczenie w zakresie stanowienia zasad ponadnarodowych i transnarodowych oraz pokazania, że Unia Europejska jest przygotowana lepiej niż ktokolwiek inny, aby nie narzucać, lecz proponować zasady odnośnie do globalizacji.
W Londynie Unia Europejska musi również dać mocne przesłanie odrzucając protekcjonizm. Będziemy bronić naszego rynku wewnętrznego u siebie, utrzymując go nadal otwartym, i będziemy również działać na rzecz otwartych rynków globalnych. Nie wolno nam zrezygnować z agendy dauhańskiej i musimy niebawem osiągnąć porozumienie. Nie wolno nam również zapomnieć o krajach, będących w największej potrzebie: musimy trzymać się naszych zobowiązań, dotyczących milenijnych celów rozwoju.
Musimy zawsze pamiętać, że podejmowane przez nas działania stanowią jednak środek w drodze do celu, jakim jest poprawa pomyślności obywateli. Są to działania nie dla system finansowego - nie dla tego konkretnego segmentu gospodarki - lecz właśnie dla obywateli. W punkcie, w jakim się znajdujemy, oznacza to, że musimy zniwelować i złagodzić wpływ obecnej recesji na zatrudnienie w Unii Europejskiej. W rzeczy samej, zatrudnienie stanowi dla nas obecnie priorytet. 7 maja spotkamy się na szczycie dotyczącym zatrudnienia, w celu zmobilizowania pomysłów i działań, sprzyjających utrzymaniu miejsc pracy i przeszkoleniu pracowników z myślą o przyszłych miejscach pracy. Pracujemy wspólnie z partnerami społecznymi, gdyż naszym zdaniem to również stanowi w Europie element naszego modelu - koncepcja wspólnej pracy z naszymi partnerami społecznymi - i wierzymy, że w ten sposób możemy pomóc naszym pracownikom przygotować się na miejsca pracy przyszłej zrównoważonej i niskoemisyjnej gospodarki, w której chcemy, aby wiodącą rolę odgrywali Europejczycy.
Stąd też spotkanie G20 w Londynie będzie musiało zaowocować wynikami w sporej liczbie obszarów - jest to bardzo ambitny plan. Jestem przekonany, że pod przewodnictwem premiera Browna oraz przy silnym wkładzie europejskim G20 przyniesie rezultaty i zbuduje globalny konsensus w sprawie międzynarodowej gospodarki.
(Oklaski)
Joseph Daul
w imieniu grupy PPE-DE. - (FR) Panie przewodniczący, panie i panowie! Pragnę powitać brytyjskiego premiera Gordona Browna, który za kilka dni będzie gospodarzem szczytu G20, na którym Europa oczekiwana jest jak rzadko wcześniej .
Pierwszy wniosek, jaki można wyciągnąć z bieżącego kryzysu, to taki, że gospodarki są obecnie ze sobą tak połączone, że nie do pomyślenia stały się rozwiązania na szczeblu krajowym. Trudności, które, trzeba to powiedzieć, przychodzą do nas głównie ze Stanów Zjednoczonych w wyniku braku uregulowań, zyskały przewagę, zaś Europa, panie premierze, musi zrozumieć, że będzie silna tylko mówiąc jednym głosem w obronie swych wspólnych interesów. Musi nawet być wystarczająco silna, by wciągnąć wszystkie gospodarki w regionie na ścieżkę prowadzącą w kierunku nowego wzrostu. Nie mogę nie wspomnieć o przewodniczącym Barroso i fakcie, że to właśnie za sprawą Europy - a w szczególności prezydenta Sarkozy'ego - zwołano spotkanie G20, aby pomóc przywrócić porządek w systemie finansowym, który się zagubił.
Solidarność i odpowiedzialność to dwie główne zasady Europy. Wspólnie jesteśmy w stanie przyjść na ratunek i wesprzeć tych spośród nas, którzy doświadczają największych trudności. Mimo, że życzę pana krajowi jak najlepiej, panie premierze, najnowsze dane MFW, dotyczące jego położenia, są dla pana niestety bardzo niepokojące, podobnie jak ma to miejsce w innych krajach Unii Europejskiej, zwłaszcza na Węgrzech.
Przez kilka lat pracowałem jako strażak ochotnik i wiem, że gdy dom płonie, niebawem w niebezpieczeństwie będzie dom sąsiada.
Gdy skończę swą wypowiedź moi koledzy posłowie, pana przyjaciele po lewej stronie tej Izby, będą bez wątpienia apelować o Europę bardziej socjalną i większą ochronę. Zanim to zrobią, chciałbym odpowiedzieć, że te nazbyt uproszczone hasła, dotyczące wydawania pieniędzy, których nie mamy, to dokładnie te same hasła, które doprowadziły do porażki polityk realizowanych w latach 80. ubiegłego wieku w wielu krajach europejskich.
(Oklaski)
Oczywiście nie pańskie, panie premierze; przyznaję, że w latach 80. to nie był pański rząd. Ci sami posłowie z pewnością powtórzą, że bieżący kryzys zrodziła globalizacja i gospodarka rynkowa. Chciałbym im z góry odpowiedzieć, że dzięki tej gospodarce rynkowej przeciętny dochód naszych współobywateli wzrósł o 40% w ciągu ostatnich 40 lat. Chciałbym im też przypomnieć, że chociaż ludzie w krajach wyłączonych z gospodarki rynkowej, których za Murem Berlińskim spotkał dobrze udokumentowany los, globalizacja i gospodarka rynkowa pozwoliły obywatelom Europy Zachodniej prosperować w tempie średnio 2% wzrostu rocznie. To wszystko pokazuje, że obrońcami socjalnej Europy są niekoniecznie ci, o których tak sądzimy.
Panie premierze! Integracja europejska zawsze była kwestią solidarności pomiędzy obywatelami swych krajów, a w trudnym okresie, jakiego obecnie doświadczamy, obowiązkiem Europy bardziej niż kiedykolwiek jest udowodnienie tego raz jeszcze poprzez czyny. Wsparcie banków było konieczne, gdyż zapobiegło utracie wszystkiego przez tych, którzy pokładali w nich zaufanie, a to jest już coś, ale to nie wystarczy. Naszą pierwszą troską musi być wsparcie tych, którzy tracą pracę, i rodzin, którym trudno jest związać koniec z końcem. Jedynie wracając do wzrostu, jedynie przywracając środowisko gospodarcze i fiskalne, sprzyjające przedsiębiorcom, doświadczymy powrotu zaufania i miejsc pracy. Europejski program pomocy wart 400 miliardów euro pomoże nam pokonać kryzys. Pozwoli na powstanie nowych inwestycji, wzmocni popyt, a tym samym wesprze wzrost i stworzy miejsca pracy.
Wewnętrzny rynek europejski może działać jako istotna dźwignia, a, przeciwnie, wszelkie środki protekcjonistyczne pogorszą tylko sytuację. Panie premierze! Nie wystarczy potępiać protekcjonizm za granicą. Musimy również unikać sankcjonowania haseł typu "brytyjskie miejsca pracy dla brytyjskich pracowników” u siebie w kraju, gdyż to uwikła nas w bardzo niebezpieczny nacjonalizm gospodarczy. Ufam jednak Komisji, strażnikowi traktatów, że zapewni poszanowanie prawa, a nasze przedsiębiorstwa będą mogły handlować na wolnym i sprawiedliwym rynku. Naszym priorytetem jest ustanowienie nowej globalnej architektury finansowej, cechującej się większą stabilnością, większym nadzorem oraz, przede wszystkim, większą przejrzystością. Musimy przyspieszyć reformy w ramach "Bazylei II” i wprowadzić rygorystyczną kontrolę funduszy spekulacyjnych.
Panie premierze! Doceniam fakt, że przybył pan tu nie po to, by narzucać pomysły, lecz wysłuchać oczekiwań obywateli. Proszę nie zapominać, panie premierze, zwłaszcza w przyszłym tygodniu, że jest pan prawdziwym Europejczykiem.
(Oklaski)
Martin Schulz
w imieniu grupy PSE. - Panie przewodniczący! Co za odważne przemówienie i co za znakomity opis, czego trzeba dokonać w obecnych czasach. Dokładnie w tym kierunku musimy zmierzać, zaś my, Europejscy Socjaliści i Socjaldemokraci - a mówię nie tylko w imieniu członków mojej grupy, lecz również kolegi Rasmussena, lidera naszego ruchu socjaldemokratycznego w Europie - możemy podpisać się pod każdym słowem pana wystąpienia, panie premierze. To doskonały kierunek.
(Oklaski)
(FR) Odnośnie do uwag wypowiedzianych przez kolegę pana posła Daula, od przewodniczącego grupy politycznej w Parlamencie Europejskim można przynajmniej oczekiwać zdolności rozróżnienia pomiędzy protekcjonizmem a ochroną socjalną. Jest miedzy nimi olbrzymia różnica.
(Oklaski)
Jeśli chodzi o waszego wielkiego prezydenta Sarkozy'ego, może wie on coś o protekcjonizmie, ale jest jedna rzecz, o której z całą pewnością nie ma bladego pojęcia, a jest to ochrona socjalna.
(DE) Ma pan rację, panie przewodniczący, to naprawdę wielka chwila. W przededniu szczytu G20 premier Gordon Brown przybył tu, by zabrać głos przed Parlamentem Europejskim. Ta wizyta pokazuje, że właśnie to forum europejskich narodów, ta Izba, jest odpowiednim miejscem do przedstawienia perspektywy, jaką opisał nam pan dziś, panie premierze.
Z tego powodu pańska wizyta to coś więcej, niż zwykłe odwiedziny w Parlamencie Europejskim. Wskazuje ona drogę naprzód, ponieważ pokazuje, że pan, jako premier swego kraju oraz gospodarz szczytu G20, uznaje znaczenie Parlamentu Europejskiego, na jakie on zasługuje. Rozumiem przez to, że uważa go pan za miejsce, gdzie politykę wielonarodową i międzynarodową należy omawiać w ramach kontynentalnych relacji Europy oraz stosunków Europy z innymi częściami świata. Dziękuję panu bardzo za to, panie premierze. Uczynił pan właściwą rzecz.
(Oklaski)
Panie premierze! Wspomniał pan o trzech podstawowych zasadach, do których chciałbym nawiązać, gdyż są to również podstawowe zasady naszego ruchu. To nie chciwość, chciwość indywidualna, była czynnikiem decydującym. Ona jest stałą cechą obecną w historii człowieka i zawsze będzie istnieć. Chodzi o system, gdzie ta indywidualna zachłanność może się rozszerzać i stać się destrukcyjną. To ten system jest błędny. Ten system nieograniczonego radykalizmu i liberalizmu rynkowego poniósł porażkę i zbankrutował. Dlatego musi zostać zmieniony.
Stąd ma pan rację mówiąc, że potrzebujemy europejskich i światowych regulacji w zakresie funduszy private equity, funduszy hedgingowych i rajów podatkowych, które muszą zostać zamknięte, i potrzebujemy zasad dla agencji ratingowych. Dodatkowo zakazana musi zostać krótka sprzedaż. To cały szereg środków, których my, pod przywództwem kolegi Rasmussena, a wobec sprzeciwu pozostałych grup, domagamy się od dawna. Dokładnie to należy zrobić.
(Oklaski z lewej strony)
Wiem, koledzy posłowie po prawej stronie, że jest wam trudno zaakceptować fakt, że promowana przez was od dziesięciu lat polityka okazała się błędna. Macie trudności z nadążaniem za biegiem wydarzeń. Rozumiem to, lecz nie zmienia to faktu, że zawsze byliście przeciwni tej polityce.
Ma pan rację stwierdzając, że należy zatrzymać wyścig zbrojeń jądrowych. Ma pan rację mówiąc, że współpraca ze Stanami Zjednoczonymi pozwoli nam wejść w nową epokę rozbrojenia jądrowego. Ma pan również rację, że potrzebna jest nam solidarność pomiędzy ludźmi w społeczeństwie, ale też solidarność pomiędzy państwami. Dlatego też podpisuję się w imieniu mojej grupy pod zapewnieniem, że nowe państwa tej unii mogą na niej polegać. To jest w istocie właściwa droga, jaką należy obrać, panie premierze.
Poczynię ostatnią uwagę. Proszę, by udał się pan na szczyt G20 z przesłaniem, że ktokolwiek próbuje w obecnym kryzysie gospodarczym rozgrywać politykę środowiskową przeciwko polityce gospodarczej popełnia olbrzymi błąd. Kryzys gospodarczy minie, ale zmiany klimatu pozostaną. Dlatego potrzebujemy obu polityk. Przede wszystkim potrzebujemy skutecznej walki o lepszą politykę klimatyczną. Walka ta da również możliwości w zakresie stworzenia wielu nowych miejsc pracy. Połączenie tych dwóch kwestii to właśnie odpowiednie podejście.
(Oklaski)
Premier Gordon Brown wygłosił znakomite przemówienie. Im bardziej ci po prawej stronie są przeciwni wypowiedzianym słowom, tym jaśniej wynika z pańskich słów, panie premierze, że jesteśmy na dobrej drodze. Cieszymy się, że przemówił tu dziś prawdziwy socjaldemokratyczny szef rządu.
(Oklaski)
Graham Watson
w imieniu grupy ALDE. - Panie przewodniczący! Witam pana premiera podczas pierwszego etapu "Światowej Trasy Brown G20”. Nakreślił pan, panie premierze, ambitny program dla grupy G20, począwszy od walki z globalnym ubóstwem, poprzez rozbrojenie jądrowe, do pokoju na Bliskim Wschodzie i życzę panu powodzenia. Moja grupa gratuluje panu i pańskim kolegom z Rady Europejskiej zarysowania konturów wspólnego podejścia do przyszłotygodniowego szczytu, chociaż dotyczącego o wiele skromniejszej listy priorytetów.
Transatlantycka wojna na słowa nie powinna niweczyć możliwości współpracy z administracją prezydenta Obamy. Wiem, że to nasz wspólny pogląd, lecz Ameryka zachowuje sympatię dla regulacji w zakresie marginalnym, zaś rzeczywistość tej recesji pokazuje, że ci, którzy z premedytacją zignorowali złe praktyki, cierpią teraz najbardziej. Potrzebujemy europejskiego organu ds. usług finansowych. Niech pan zdecydowanie naciska na innych, by wspierali te same standardy, lecz ich ostrożność nie może wspierać naszej pasywności. Jak pan mówi, musimy na stałe zakorzenić uczciwość, przejrzystość i praworządność w systemie finansowym. Konieczna jest również reforma globalnych instytucji finansowych w celu zatrzymania nadwyżek na rachunku bieżącym oraz nadmiernej płynności, napędzającej globalne wzrosty i spadki koniunktury.
Tą rolę musi pełnić MFW. Czy jest on w stanie zebrać więcej aktywów ze zwiększonym dostępem do środków z przeznaczeniem na nagłe wypadki? Czy powinien on stać się prawdziwym zarządcą aktywów, będących częścią globalnej puli oszczędności, prognozując spekulacje, zapobiegając panice, stabilizując rynki? Jak możemy zreformować jego struktury decyzyjne, aby odzwierciedlić zapotrzebowanie na bardziej demokratyczny nadzór i siłę gospodarek wschodzących?
Mimo bolesnej recesji kluczowe znaczenie ma też zmierzenie się z wyzwaniem zmian klimatu oraz problemami związanymi z ubóstwem.
Panie premierze! Mówił pan o konieczności działania, więc czy da pan wyraźny mandat MFW i Bankowi Światowemu do zajęcia się suszami, powodziami i chorobami, towarzyszącymi globalnemu ociepleniu w państwach rozwijających się? Czy zapewni pan, by przyznawały one środki, udzielały pożyczek i planowały nie tylko myśląc o sukcesie rynkowym, ale również w celu osiągnięcia postępu społecznego i celów ekologicznych? Potrzebujemy nowej i zrównoważonej gospodarki, wpisanej do globalnej umowy społecznej. Epoka łatwych pieniędzy już się skończyła. Dla przyszłego wzrostu zarabianie na życie nie może równać się zarabianiu łatwych i szybkich pieniędzy.
Jednak by osiągnąć te cele Europa musi zapewnić konsensus, zaś Zjednoczone Królestwo musi w nim uczestniczyć. Panie premierze! Pan i ja nosimy różne barwy z politycznej palety kolorów, ale wiem, że jako płomiennie wierzący w postępową politykę Szkoci obydwaj rozumiemy następujące słowa Burnsa: "I dar mieć taki w każdy czas, by widzieć siebie tak, jak inni widzą nas”. A te partie, które wypychają siebie i Wielką Brytanię na margines Europy, będą swój kraj drogo kosztować.
Niech więc Wielka Brytania będzie partnerem pozytywnym, w europejskim stylu. Panie premierze! Spodziewam się, że jednolita waluta wyjdzie z tego kryzysu mocniejsza. W mrożących krew w żyłach wiatrach recesji inwestorzy schronili się pod skrzydłami euro. Pan opracował pięć skomplikowanych testów, które przez ostatnie 10 lat uniemożliwiły wejście Wielkiej Brytanii do strefy euro. Czy obecnie w okresie po recesji będzie pan pracował na rzecz wprowadzenia euro w Zjednoczonym Królestwie? Zjednoczone Królestwo nie powinno stać pod ścianą, gdy inni wyszli na parkiet. W tym tańcu Wielka Brytania powinna się do nich przyłączyć.
(Głośne oklaski)
Brian Crowley
w imieniu grupy UEN. - Panie przewodniczący! Zamiast wpadać w sidła socjalizmu, liberalizmu, konserwatyzmu lub któregokolwiek z innych ideologicznych "izmów”, którymi regularnie szafuje się w tej Izbie, pragnę przede wszystkim pogratulować panu premierowi gotowości przybycia tutaj w celu przedstawienia argumentów, mocnej ich obrony, ale najbardziej zaproponowania mostu pomiędzy Europą a Ameryką w zakresie tego, jak możemy rozwiązać niektóre problemy i trudności, stojące przed nami, zwłaszcza dlatego, że znajdujemy się obecnie w czasach światowego kryzysu. Jednak nie powinniśmy pozwolić, by ten globalny kryzys prowadził do zapomnienia przeszłych sukcesów.
W okresie ostatnich 15 lat doświadczyliśmy bezprecedensowego wzrostu gospodarczego, bezprecedensowego wzrostu zatrudnienia, bezprecedensowego tworzenia bogactwa oraz bezprecedensowych działań, jeśli chodzi o pomoc i wsparcie dla państw rozwijających się. Nowe, proponowane przez nas plany nie powinny polegać na wylewaniu dziecka z kąpielą. Powinny skupiać się na sukcesach, które zostały odniesione, uznając poniesione porażki i zapewniając, byśmy określili zarówno ambitny plan drogi naprzód na rzecz globalnej naprawy, opierający się na wspólnych celach wspólnych wartości, jak i wspólny kurs. Ten wspólny kurs musi zawsze opierać się na konieczności zapewnienia korzyści dla ludzi, nie dla rynków czy gospodarki.
Panie premierze! Cytował pan w swym przemówieniu Michała Anioła, a jest jeszcze jeden dobry cytat z irlandzkiego poety, Oskara Wilde'a, który powiedział: "Wszyscy leżymy w rynsztoku, ale niektórzy z nas spoglądają w gwiazdy”. A teraz możemy sięgnąć gwiazd! Ten nowy kryzys stanowi szansę. Barack Obama słusznie dojrzał szansę ponownego wprowadzenia Ameryki na światową scenę. Rzeczywistość polega na tym, że w porównaniu z planem Marshalla po drugiej wojnie światowej nie ma obecnie na scenie światowej żadnego olbrzyma, mogącego uratować resztę gospodarki światowej. Jesteśmy od siebie wzajemnie uzależnieni w zakresie stojących przed nami wyzwań, lecz też rozwiązań, do których możemy dojść.
Myślę, że kiedy najbardziej potrzebujemy określić tę nową drogę naprzód, oczywiście możemy mówić o gospodarce neutralnej pod względem emisji dwutlenku węgla, miejscach pracy stworzonych na tej podstawie - to bardzo istotne - oraz przeszkalaniu i uczeniu nowych umiejętności, co jest bardzo ważne. Ochrona socjalna dla najbardziej potrzebujących to warunek konieczny rozwoju, ale nie ciągłe powtarzanie, że ilość pieniędzy, jakie dostanie bankier, jest czynnikiem decydującym o proponowanym przez nas rodzaju rozwiązania. Lepsze regulacje, lepszy nadzór - ale też lepsza egzekucja tych regulacji, gdyż w wielu przypadkach w trakcie kryzysu sektora bankowego nie chodziło o brak regulacji, ale raczej o brak nadzoru i egzekucji zasad.
Myślę, że jednym z kluczowych elementów, których musimy teraz szukać i które musimy wyznaczać na przyszłość, jest wpajanie nie samej pewności co do tego, jak funkcjonować będą rynki, jakie rodzaje zabezpieczeń zostaną zlikwidowane, eliminacji rajów podatkowych i szarej strefy bankowości, ale przywrócenie ludziom zaufania. Pokażmy im, że istnieje wyjście z tego kryzysu, że jest światełko w tunelu, ale przede wszystkim pokażmy im, że to oni sami stanowią część rozwiązania.
W języku irlandzkim mamy wyrażenie meitheal; oznacza to ludzi, zbierających się, działających razem, by ocalić zbiory. Nadszedł czas dla nas wszystkich, by zebrać się, nie tylko po to, by ratować te zbiory, ale by ocalić naszą planetę.
Monica Frassoni
w imieniu grupy Verts/ALE. - Panie przewodniczący! Cieszy mnie widok pana premiera w tym miejscu. Uwzględniając fakt, że przez długi czas w oczach pana premiera UE i Parlament Europejski niewiele znaczyły, interpretuję jego dzisiejszą obecność w Izbie jako dobry znak, że ludzie mogą się zmieniać.
Jestem również przekonana, że być może od dnia dzisiejszego ogłosi pan, panie premierze, zakończenie kilku wyłączeń, z których pański kraj korzysta, a nawet, jak powiedział mój przyjaciel Graham Watson, wejście Zjednoczonego Królestwa do strefy euro.
Muszę jednak panu przypomnieć, że w odniesieniu do większości kwestii, które pan poruszył - reform demokratycznych, kwestii socjalnych, dyrektywy o czasie pracy, podatków - pana rząd był po złej stronie.
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie, panie premierze! Wraz ze sporą liczbą pańskich kolegów i naszym przewodniczącym Barroso jest pan odpowiedzialny za to, że Unia Europejska nie posiada żadnych instrumentów regulacji finansowej czy też polityk fiskalnych i budżetowych, które dziś byłyby tak cenne, pozwalając nam walczyć z kryzysem. Dobrze jest o tym pamiętać, gdyż kiedy celem jest zaproponowanie wiarygodnych rozwiązań, w dobrym tonie jest przyznać się, że pierwotnie popełniono błędy.
Spójrzmy więc na wiarygodność tej krucjaty przeciwko rajom podatkowym. Wydają się być bardzo łatwym celem - wszyscy ich nienawidzą - lecz rzeczywistość jest nieco inna. Istnieje nawet podejrzenie, że tyle o nich mówimy, gdyż nie możemy dojść do porozumienia, których czym jeszcze warto porozmawiać.
Panie premierze! Uważamy, że ważne jest, aby przestać myśleć, że niemożliwe jest ograniczenie swobodnego przepływu kapitału i że milionów euro zmarnowanych na spekulacje nie można dobrze wykorzystać. Musimy wstrzymać, a nie regulować działalność funduszy spekulacyjnych. Musimy sprowadzić banki do takiego punktu, gdzie będą robić to, po co wiele wieków temu wynaleziono je w Toskanii: finansować realną gospodarkę.
Zwiększenie nadzoru nad rynkiem nie wystarczy; musimy obciąć zyski spekulantów. Należy wskazać, że mafia ma dziś 120 miliardów euro ukrytych w rajach podatkowych. Musimy zmierzać zdecydowanie w stronę podwójnych deklaracji i podwójnej przejrzystości: osoby, deponujące pieniądze w innym kraju, muszą to zgłosić. Banki, otrzymujące depozyty, muszą je zgłosić. Nie ma w tej kwestii stanowiska kompromisowego. Cała reszta to tylko czcza gadanina, i obawiam się, że właśnie czcza gadanina pogrzebie nas, jeśli szczyt G20 nie przyniesie wyniku, który będzie donioślejszy niż paplanina, jaką słyszymy wokół.
Panie premierze! Tak, jak pana poprzednik, użył pan tu mocnych i budzących emocje słów w języku Szekspira, lecz, znów jak pana poprzednik, ma pan niewiele konkretnych propozycji. Mówił pan o przywróceniu dobrego stanu ekologicznego środowisku naturalnemu. A jednak zgodnie z planem pańskiego rządu zaledwie 7% inwestycji idzie na projekty ekologiczne, tymczasem Korea Południowa i Chiny, a nawet Stany Zjednoczone, ustanawiają tempo, którego nasze piękne słowa nie będą w stanie dotrzymać.
Mówił pan o Kopenhadze, ale tutaj z kolei Rada Europejska nie osiągnęła porozumienia w sprawie funduszu zmian klimatu dla krajów rozwijających się. Wie pan jednak bardzo dobrze, że bez znacznego zobowiązania finansowego spotkanie w Kopenhadze z pewnością upadniecie przyniesie rezultatów, a wraz z nim przepadną również nasze ambicje, by wpływać na zmiany klimatu.
Wygłosił pan ładne przemówienie, panie premierze, ale co jest pan gotów naprawdę zrobić?
(Oklaski)
Francis Wurtz
w imieniu grupy GUE/NGL. - (FR) Panie przewodniczący, panie przewodniczący Komisji, panie premierze! Jak pan nam przypomniał, 20 lat temu upadł Mur Berliński, kończąc raz na zawsze żywot modelu, jaki ucieleśniał, który tak czy owak już od jakiegoś czasu umierał.
W tych okolicznościach zbyt wielka była pokusa, by popuścić cugli nieograniczonemu kapitalizmowi. Unia Europejska podążyła za innymi w uleganiu tej pokusie. Ojcowie tego nowego modelu lub ich następcy zostali dzisiaj zaskoczeni przez własnego potwora, którym nie sposób obecnie zarządzać. Aby przejść przez ten kryzys, który ma również wymiar egzystencjalny, musimy najpierw mieć odwagę kwestionowania. Nie wydaje mi się, abyśmy byli na tej drodze.
Na ostatniej Radzie Europejskiej przewodniczący Komisji powiedział, że stajemy na wysokości zadania wobec zaistniałej sytuacji. Urzędujący przewodniczący Rady powiedział, że jest bardzo zadowolony z uzyskanych wyników, a pierwszą nagrodę otrzymuje, jak często ma to miejsce, premier Berlusconi, dla którego Unia Europejska to zdrowe ciało, które zaatakował wirus. Czas pokaże.
Dotychczas nieliczne głosy samokrytyki przychodzą z samych kręgów gospodarczych, czego przykładem jest wypowiedź prezesa Morgan Stanley w Azji, który powiedział, że wszyscy jesteśmy odpowiedzialni: instytucje finansowe, organy regulacyjne, agencje ratingowe, zarządy, politycy i banki centralne; i że musimy zbiorowo wszystko to zaakceptować. To nas zmieni.
Myślę, panie premierze, że jest pan pierwszym europejskim przywódcą politycznym, który ze swojej strony uderzył się w pierś. Wiązało się to z podejściem, jakie przyjął pan 10 lat temu po kryzysie azjatyckim: podejściem, które dziś postrzega pan jako niewystarczająco mocne wobec tych, którzy myśleli, że były to problemy przejściowe.
Powiedział pan, że stara koncepcja mówiąca, że rynki są skuteczne i mogą się same regulować, wyczerpała się. Muszę powiedzieć, że wolę ten gest pokory od niezadawalającego przemówienia wygłoszonego w tej Izbie w poprzednim życiu przez pana poprzednika.
Jestem jednak przekonany, że problem leży gdzie indziej. Jak stwierdzono w ostatnim sprawozdaniu sekretariatu Konferencji Narodów Zjednoczonych do spraw Handlu i Rozwoju, musimy zamknąć wielkie kasyno. Doktryna, stosowana przez ostatnie 20 lat, poniosła spektakularną porażkę.
Dlatego też ci, którzy w pompatycznym stylu ogłosili, że szczyt G20 to nowe Bretton Woods, gdzie kapitalizm zostanie przemodelowany, a nawet moralnie uszlachetniony, oszukali naszych współobywateli. W Londynie 2 kwietnia nie będziemy wcale "w przededniu rewolucji”.
Unit, duży związek zawodowy w pana kraju, znalazł, jak sądzę, bardzo proste i precyzyjne wyrażenie, by powiedzieć, gdzie leży pies pogrzebany. Jego hasło na marsz organizowany w przyszłą sobotę w brytyjskiej stolicy będzie brzmiał, cytuję: "Po pierwsze ludzie”. Może wydawać się to oczywiste, ale graniczy z przewrotem kopernikańskim w porównaniu z tym, co stało się dominującym systemem.
To wymownie świadczy o charakterze wyzwań naszych czasów.
(Oklaski)
Nigel Farage
w imieniu grupy IND/DEM. - Panie przewodniczący! Pan premier został dziś nieco skrytykowany za wygłoszoną przez siebie uwagę "brytyjskie miejsca pracy dla brytyjskich pracowników”, ale można to zignorować, gdyż od chwili, gdy to powiedział, nie sądzę, by ktokolwiek na poważnie sądził, że jako brytyjski premier kiedykolwiek przedłożyłby interesy brytyjskich pracowników nad interes swego europejskiego marzenia. Niech mnie kule biją, udowodnił pan to dziś, panie premierze.
Szkoda tylko, że poza Partią Niepodległości Zjednoczonego Królestwa prawie nikt najwyraźniej nie pofatygował się na tą salę, by pana wysłuchać. Jest pan tu bardzo popularny. Jest pan naprawdę bardzo popularny, gdyż zaledwie kilka dni po irlandzkim "nie” dla traktatu lizbońskiego siłą przepchnął pan ten traktat przez brytyjski parlament, łamiąc konkretną obietnicę-manifest, że da pan Brytyjczykom możliwość wypowiedzenia się w referendum na temat traktatu konstytucyjnego.
Niech się pan tego wstydzi, panie premierze. Zdeprecjonował pan demokrację w naszym kraju; zmarnował pan zaufanie, pokładane w panu przez wyborców jako brytyjskim premierze. Oczywiście wiemy, dlaczego tak jest. Jest tak dlatego, gdyż zagłosowalibyśmy na "nie”. Powiedział pan w swoim wystąpieniu, iż nikt poza osobami, mającymi skrajne poglądy, nie jest przeciwny Unii Europejskiej. No cóż, tak jest być może wśród zawodowych polityków, jednak wyraźna większość Brytyjczyków pragnie przyjaznych stosunków i wolnego handlu z Unią Europejską, lecz nie chce członkostwa w tej unii politycznej.
Nie można wciąż budować tej Unii Europejskiej wbrew opinii publicznej. Jeśli będzie się to działo wbrew woli narodu, nawarstwią się tylko wielkie społeczne i polityczne problemy na przyszłość. Prosimy, niech narodom Europy wolno będzie zadecydować o własnym losie. Niech nie dzieje się to w parlamentach, takich jak ten i ten w Westminsterze. Nie tędy droga!
Jeśli chodzi o gospodarkę, powiedział nam pan, że tak się składa, że jest pan jej guru; jest pan człowiekiem, który może ocalić świat. No cóż, bardzo dobrze pamiętam pana pierwszy znaczący ruch na stanowisku ministra finansów, kiedy to sprzedał pan 400 ton metrycznych złota na światowych giełdach za 275 dolarów za uncję. Według dzisiejszej wyceny byłoby to o 10 miliardów dolarów więcej. Nie chodzi jedynie o to, że się pan pomylił, bo wszyscy jesteśmy omylni. Chodzi o to, że ogłosił pan zawczasu, ile zamierza pan sprzedać i którego dnia zamierza pan to sprzedać. Był to tak podstawowy błąd, że przeciętny piątkowy student ekonomii - nawet w tych czasach obniżonej wartości edukacji - nie zrobiłby tego. Dodatkowo zniszczył pan nasz prywatny system ubezpieczeń emerytalnych i zabrał pan Bankowi Anglii prawo do regulacji banków i przekazał je pan biurokratom o mentalności typu "byle odhaczyć” z brytyjskiego urzędu regulacji rynków finansowych na Canary Wharf.
Nie usłyszeliśmy żadnych przeprosin. Pański rząd przeprosił za masakrę w Amritsar; przeprosił pan za niewolnictwo; przeprosił pan niemal za wszystko. Czy mógłby pan łaskawie przeprosić za to, co zrobił pan jako brytyjski minister finansów? Może wtedy wysłuchamy, co pan ma do powiedzenia.
Daniel Hannan
Panie przewodniczący! Widzę, że pan premier już opanował kluczową umiejętność europejskiego polityka, a mianowicie zdolność mówienia czegoś innego w tej Izbie, a czegoś zupełnie innego wyborcom w kraju.
Panie premierze, mówił pan tu o wolnym handlu, święta racja! Kto zgadłby, słuchając pana teraz, że to pan jest autorem słów "brytyjskie miejsca pracy dla brytyjskich pracowników” i że dotował pan - tam gdzie w trybie pilnym pan nie nacjonalizował - olbrzymie obszary naszej gospodarki, w tym przemysł motoryzacyjny i wiele banków?
Być może cieszyłby się pan w tej Izbie większym autorytetem moralnym, gdyby pańskie działania szły w parze ze słowami. Być może miałby pan więcej wiarygodności w światowych radach, gdyby Zjednoczone Królestwo nie wchodziło w bieżącą recesję, będąc w najgorszym stanie ze wszystkich państw G20.
Prawda jest taka, że skończyły się panu nasze pieniądze. Obecnie kraj jako całość ma wartość ujemną. Każde brytyjskie dziecko rodzi się zadłużone na około 20 tysięcy funtów. Obsługa oprocentowania tego zadłużenia będzie kosztować więcej, niż edukacja dziecka.
Dzisiaj po raz kolejny próbuje pan przerzucać winę na innych. Mówił pan o międzynarodowej recesji, międzynarodowym kryzysie. To prawda, że wszyscy żeglujemy razem w nawałnicy, ale nie każdy statek w konwoju jest w tak opłakanym stanie. Inne statki wykorzystały dobre lata na uszczelnienie kadłubów i wyczyszczenie osprzętu - innymi słowy, na spłatę zadłużenia - ale pan wykorzystał dobre lata na jeszcze większego zadłużenia się. W rezultacie, gdy pan jest kapitanem naszego statku, jego kadłub mocno się zanurza pod skumulowanym ciężarem pańskich długów.
Obecnie deficyt w naszym kraju zbliża się do 10% PKB - jest to liczba wręcz niewyobrażalna. To więcej, niż w Pakistanie i na Węgrzech - a kraje te już zwróciły się o pomoc do MFW.
Nie chodzi o to, że pan nie przeprasza. Jak wszyscy inni dawno już zaakceptowałem fakt, że jest pan patologicznie niezdolny do przyjęcia odpowiedzialności za te kwestie. Chodzi o to, że nadal pan z premedytacją kontynuuje swoje działania, pogarszając naszą sytuację, bez skrupułów wydając tą niewielką pulę środków, jakie nam jeszcze zostały.
W okresie ostatnich 12 miesięcy w sektorze prywatnym pracę straciło 100 tysięcy osób, a jednak stworzył pan 30 tysięcy miejsc pracy w sektorze publicznym. Panie premierze, nie może pan bez końca wyciskać produktywnej części gospodarki celem sfinansowania bezprecedensowego obrzęku części nieproduktywnej. Nie da się wyjść z recesji poprzez wydawanie lub wyjść z zadłużenia poprzez pożyczki, a gdy powtarza pan w ten swój drewniany i zdawkowy sposób, że jesteśmy w lepszej sytuacji niż inni, że mamy szanse przetrwać burzę, muszę powiedzieć, że brzmi pan jak aparatczyk z epoki Breżniewa cytujący linię partii.
Pan wie, i my wiemy, i pan wie, że my wiemy, że to nonsens. Wszyscy wiedzą, że Wielka Brytania w obliczu zbliżającej się recesji jest w gorszej sytuacji niż jakikolwiek inny kraj. MFW tak mówi. Komisja Europejska tak mówi. Rynki tak mówią, stąd nasza waluta straciła na wartości o 30%, a wkrótce również wyborcy będą mieli okazję, żeby to powiedzieć.
Widzą oni to, co rynki już zobaczyły - że jest pan zdeprecjonowanym premierem zdeprecjonowanego rządu.
Gordon Brown
premier Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej. - Panie przewodniczący! Składam Parlamentowi Europejskiemu szczere wyrazy uznania, że w tak krótkim czasie tak wiele osób może wyrazić tak wiele różnorodnych opinii. Dziękuję państwu za przedstawione stanowiska.
Mam jednak nadzieję, że nawet po wyciszeniu polityki partyjnej zapamiętamy trzy sprawy. Po pierwsze, że ważne jest, by świat zjednoczył się w walce z bieżącym kryzysem. Dla nas bycie osobno, trzymanie się z dala, brak współpracy z innymi krajami to recepta na porażkę i niezdolność rozwiązania problemu, który w rzeczywistości polega na porażce globalnej bankowości, która rozszerzyła się na gospodarkę przemysłową. Jeśli nie rozumiemy tego problemu, nie będziemy w stanie zrozumieć jego rozwiązania.
Na całym świecie w całym systemie bankowym doszło do wyłączenia prądu. Stwierdziliśmy, że banki, które uważaliśmy za niezależne, były całkowicie powiązane z innymi bankami w różnych krajach, i musimy zająć się tym problemem. Niezależnie od linii partii politycznych, jaką różne osoby chcą przyjąć w tym zakresie, taka jest prawda: musimy zająć się problemem globalnej restrukturyzacji bankowości.
Europa naprawdę odegrała wiodącą rolę. Dokapitalizowaliśmy nasze banki. Teraz uczyniły to inne kraje. Na całym świcie na dokapitalizowanie banków wydano ponad bilion dolarów. Stworzyliśmy obecnie programy ubezpieczeniowe i inne programy celem zajęcia się toksycznymi aktywami. Trzeba to zrobić i trzeba to uczynić na drodze globalnej współpracy.
Drugą rzeczą, jaką musimy sobie uświadomić, mimo zróżnicowanych poglądów politycznych w tej Izbie, jest to, że globalna współpraca - nie tylko w instytucjach bankowych, lecz globalna współpraca w innych obszarach, w polityce fiskalnej i walutowej oraz w handlu - musi stanowić bardzo istotny element naszego podejścia do przyszłości. Czy nam się podoba, czy nie, świat zmienia się niewiarygodnie szybko. Produkcja w Azji jest większa, niż w Europie. Na całym świecie prowadzony jest handel w tempie, jakiego nie widzieliśmy nigdy wcześniej przed kryzysem, i musimy się tym zająć, tworząc globalne środowisko handlowe, które jest wolne, ale też sprawiedliwe. Niezależnie od poglądów w tej Izbie sądzę, że trzeba się z tym też pogodzić.
Trzecia kwestia wynikająca dla mnie z tej debaty to fakt, że do globalnych rozwiązań globalnych problemów będzie też konieczne, aby silne były nie tylko nasze instytucje europejskie, lecz nasze instytucje globalne. Osoby reagujące na moje przemówienie pytały mnie, co moglibyśmy zrobić, aby zreformować te globalne instytucje. MFW, Bank Światowy i Światowa Organizacja Handlu to organizacje stworzone w latach 40. ubiegłego wieku w celu zajęcia się problemami lat 40. XX wieku. Teraz mamy rok 2009. Mieliśmy krajowe rynki kapitałowe. Obecnie mamy globalne rynki kapitałowe. Mieliśmy konkurencję krajową. Teraz mamy konkurencję globalną. Świat się zasadniczo zmienił i potrzebujemy instytucji, odzwierciedlających globalną gospodarkę w swoim sposobie funkcjonowania i zajmowania się problemami, w obliczu których stoimy.
Zapytano mnie, czy zapewniłbym, czy postarałbym się zapewnić, by Międzynarodowy Fundusz Walutowy miał konieczne zasoby do zajęcia się problemami gospodarek, które nie mogłyby obecnie utrzymać się, gdyby doszło do ucieczki kapitału. Odpowiadam: musimy to zrobić. Zapytano mnie, czy Bank Światowy i inne międzynarodowe instytucje mogą pomóc krajom, gdzie na skutek bieżącego kryzysu znacznie wzrasta poziom ubóstwa. Musimy to zrobić. Wierzę, że wniosek z tego kryzysu jest taki, że żyjemy obecnie w gospodarce globalnej. Są globalne problemy, wymagające globalnych rozwiązań. Będzie to od nas wymagać kształtowania globalnych instytucji, a moje przesłanie do Parlamentu Europejskiego jest bardzo jasne. Europa przewodziła już w tak wielu innych obszarach: nadszedł teraz czas na przywództwo w tworzeniu globalnych instytucji, zajmujących się globalnymi problemami, w obliczu których stoimy, i zapewniających globalne rozwiązania.
Jest to sprawdzian tego, jak po tworzeniu przez ostatnie ponad 60 lat Europy, która charakteryzuje się zarówno ochroną socjalną jaki i postępem gospodarczym, możemy pomóc kształtować świat, gdzie jednocześnie mamy postęp gospodarczy, ochronę środowiska i sprawiedliwość społeczną. Wierzę, że niezależnie od różnych poglądów wyrażonych w tej Izbie, wśród wszystkich narodów tego świata istnieje wola, by to zrobić a my, Europa, możemy w tym odgrywać istotną rolę.
(Głośne oklaski)
Przewodniczący
Koledzy! Dzisiejsza ożywiona debata pokazała znaczenie, jaką my w Parlamencie Europejskim przywiązujemy do zapewnienia udanych wyników szczytu G20. Wiem, że pan premier musi niebawem nas opuścić, by udać się do Nowego Jorku w celu dalszych przygotowań do przyszłotygodniowego spotkania na szczycie.
Panie premierze! Jesteśmy bardzo zadowoleni, że mógł pan odwiedzić nas dzisiejszego popołudnia i życzymy panu wszelkiego powodzenia w istotnych pracach, w jakie się pan angażuje. Możliwość powitania w Parlamencie Europejskim brytyjskiego premiera jest zawsze okolicznością wielce ekscytującą. Dzisiejsza znakomita debata nie była tu wyjątkiem. Panie premierze, raz jeszcze bardzo dziękuję.
(Oklaski)
Ilda Figueiredo  
Składane są oświadczenia, które rok temu byłyby niewyobrażalne. Jednocześnie pomiędzy głównymi przywódcami nadal istnieją jednak różnice zdań. Jest to z jednej strony dowodem próby uniknięcia odpowiedzialności za poważne konsekwencje polityk neoliberalnych, zaś z drugiej strony wzniecaniem kurzu w celu zasłonięcia widoku dróg, jakimi się podąża, które w istocie są takie same jak przedtem, z kilkoma bardzo niewielkimi modyfikacjami. Oznacza to, że promowana jest raz jeszcze zasada, iż "wszystko musi się zmienić,
aby wszystko mogło pozostać bez zmian”, którą tak świetnie rozwinął Luchino Visconti w swoim filmie "Lampart”.
Stosownie do tego brytyjski premier Gordon Brown potwierdził, że "to rynek ma nam służyć”, dodając, że "to nie my mamy służyć rynkowi”, lecz nie proponując wprowadzenia podstawowych środków skutecznej kontroli nad rynkiem i ograniczając się do nalegania na koordynację i środki regulujące wobec rajów podatkowych, zaś przewodniczący Komisji Europejskiej, pan Barroso, nalegał na liberalizację handlu międzynarodowego i agendę dauhańską.
Nie powiedziano nic na temat środków, służących zakończeniu prywatyzacji usług publicznych i strategicznych sektorów naszych gospodarek. Nie powiedziano nic na temat rezygnacji z liberalnej strategii lizbońskiej czy też ochrony miejsc pracy, z którymi wiążą się prawa, kończąc tym samym próby zmiany prawa pracowniczego na gorsze.
