Wystąpienie inauguracyjne przewodniczącego Parlamentu Europejskiego
Przewodniczący
Szanowni przewodniczący Parlamentu Europejskiego! Szanowni ministrowie! Szanowni przewodniczący i przedstawiciele instytucji europejskich! Szanowne koleżanki, szanowni koledzy, a przede wszystkim - drodzy przyjaciele!
Staję dziś przed wami jako trzynasty przewodniczący tej Izby wybranej w bezpośrednich wyborach. Cieszę się, że są wśród nas poprzedni przewodniczący tej Izby: pan Emilio Colombo, pan Enrique Barón Crespo, pan Egon Klepsch, pan Klaus Hänsch, pan José María Gil-Robles, pani Nicole Fontaine, pan Pat Cox i pan Hans-Gert Pöttering.
(Oklaski)
To wielki zaszczyt dla nas wszystkich, że państwo do nas przyjechali.
Jak powtarza wielu z was, mój wybór jest również symbolem - symbolem zrealizowanych marzeń obywateli naszej części Europy o jedności kontynentu.
Drogie koleżanki i drodzy koledzy z Estonii, Łotwy, Litwy, Słowacji, Czech, Węgier, Słowenii, Rumunii, Bułgarii, Cypru i Malty! Znam i rozumiem niepokoje, potrzeby i oczekiwania tych, którzy niedawno wstępowali do Unii. Znam, bo w moim kraju są podobne. Jednak teraz wspólnie bierzemy odpowiedzialność za przyszłość naszego kontynentu. Nie ma już starej i nowej Europy. Jest nasza Europa! Wspólna Europa! Chcemy, aby była nowoczesna i silna. I aby dostrzegali to nasi obywatele. Wymaga to energii i pracy. Ten cel jest wart wielkiego wysiłku, bo jest przedmiotem marzeń pokoleń Europejczyków. Ja do tej pracy i tego wysiłku jestem gotów, bo marzenia te były również moimi marzeniami.
(Oklaski)
Szanowne koleżanki, szanowni koledzy! Gdy rozpoczynamy tę kadencję, Europa i my sami - jej przedstawiciele - stoimy przed wieloma wyzwaniami. Musimy im sprostać. I musimy pamiętać, że Parlament Europejski w tych staraniach o lepszą Europę pełni rolę szczególną, nie tylko instytucjonalną, ale i społeczną - rolę głęboko symboliczną. Parlament Europejski to istota europejskiego systemu demokratycznego. To fundament trwałości i stabilności tego systemu, strażnik idei i wartości, które materializują się nie tylko w naszych decyzjach i ich konsekwencjach, ale i w naszych debatach. Parlament Europejski ma też jednak inne zadanie, jest to zadanie tworzenia wizji nowej Europy, wizji, która wychodzi poza teraźniejszość, poza to, co jest, ku temu, co być powinno. By tworzyć i współtworzyć tę wizję, trzeba wyobraźni, wiedzy, mądrości, a przede wszystkim odwagi.
Hannah Arendt - niemiecka filozofka żydowskiego pochodzenia - twierdziła, że polityka jest jedyną obok religii domeną, gdzie zdarzają się cuda. My w Europie dokładnie 20 lat temu widzieliśmy taki cud, dlatego wierzymy w moc odwagi, wyobraźni i mądrości. Myślę, że wszyscy tu zebrani w to wierzą.
(Oklaski)
Z optymizmem patrzę na wyzwania, które są przed nami. W mojej ocenie są to następujące ważne wyzwania: po pierwsze, kryzys gospodarczy i europejska solidarność, po drugie, energia i ekologia, po trzecie, polityka zagraniczna, po czwarte, prawa człowieka i system wartości, po piąte, nasz Parlament i jego reforma.
Najbardziej dotkliwa i trudna jest sprawa kryzysu ekonomicznego. Musimy go pokonać i zrobimy to. Europa przejęła wiodącą rolę, proponując rozwiązania w grupach G-8 i G-20 - rozwiązania, które zachowując nasz model społeczny, pomagają światu w naprawie gospodarki. W obliczu globalizacji Europa musi mówić jednym głosem.
Musimy właśnie teraz, w czasie kryzysu, szczególnie zadbać o wzrost gospodarczy i przeciwdziałanie bezrobociu, ożywić idee strategii lizbońskiej i znaleźć sposoby inwestowania w nowe technologie, innowacje, edukację i w kapitał ludzki. Ważna jest rola budżetu Wspólnoty, aby europejskie programy badawcze miały jasne priorytety i procedury.
W myśl nowego traktatu Parlament i Rada otrzymają takie same uprawnienia budżetowe. Procedura współdecydowania obejmie rolnictwo, rybołówstwo, handel zagraniczny, wymiar sprawiedliwości i sprawy wewnętrzne, dając nam równe uprawnienia także w zakresie wydatków na rolnictwo.
Musimy strzec się przed pokusą protekcjonizmu i renacjonalizacji wspólnych obszarów polityki. Polityka spójności musi pozostać priorytetem w następnym budżecie Wspólnoty, jeżeli pragniemy doprowadzić do pełnej integracji ponownie zjednoczonego kontynentu. Jednolity rynek jest naszym wielkim osiągnięciem. Musimy go bronić i konsolidować, aby Europa pozostała konkurencyjnym kontynentem. Oznacza to wzmocnienie, nie zaś osłabienie integracji europejskiej. Miejmy odwagę głoszenia własnych przekonań.
Wspólnoty, którą tworzymy, nie da się ożywić, zrozumieć i nie da się w niej żyć bez dwóch elementów: solidarności i spójności społecznej. Nie ma bowiem prawdziwej wspólnoty bez troski o wszystkich, zwłaszcza tych najsłabszych: bezrobotnych, niewykształconych, mieszkających daleko na prowincji. Przeciwdziałanie bezrobociu jest głównym celem prezydencji szwedzkiej. Będziemy jej w tym energicznie pomagać.
Po tamtej stronie "żelaznej kurtyny” krzyczeliśmy kiedyś na ulicach: nie ma wolności bez solidarności. Teraz możemy powiedzieć: bez solidarności nie ma także wspólnoty. Nie będzie też nowoczesnej, silnej Europy.
(Oklaski)
Nie przezwyciężymy kryzysu ekonomicznego bez potężnego potencjału intelektualnego, ekonomicznego, twórczego kobiet.
Kryzys demograficzny wymaga wzmocnienia rodziny i dzietności. Musimy także zadbać o to, aby kobiety nie musiały poświęcać kariery zawodowej dla rodziny i wychowania dzieci.
(Oklaski)
By pokonać kryzys demograficzny, a zarazem kontynuować demokratyczne zasady musimy też być wspólnotą otwartą. Imigracja zawsze przynosiła Europie korzyści. Musimy zaproponować rozwiązania, dzięki którym będziemy mogli zapraszać imigrantów, stwarzać warunki integracji, ale też oczekiwać od nich, że będą oni sami na tę integrację otwarci.
Stoimy w obliczu kryzysu energetycznego. Europejczycy mogą nie rozumieć geopolityki, rozumieją natomiast, że wyłączono im ogrzewanie. Musimy kontynuować dywersyfikację źródeł energii, zwiększając inwestycje w odnawialne źródła energii i paliwa kopalne. Energia atomowa pozostaje do dyspozycji i do decyzji państw członkowskich.
Musimy rozszerzyć sieć rurociągów zewnętrznych, abyśmy nie byli zależni od jakiegokolwiek państwa. Musimy zwiększyć wzajemne połączenia między naszymi sieciami gazowymi i elektrycznymi, a także rozważyć możliwość wspólnych zakupów gazu, tak aby powstał rzeczywisty europejski rynek solidarności energetycznej. Myślę, że nadszedł czas prawdziwej wspólnej polityki energetycznej Unii. Będę o to zabiegał.
(Oklaski)
Podobnie przecież powstanie Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali w 1951 roku stało się zalążkiem naszej wspólnoty. Robert Schuman oświadczył wtedy, że "solidarność produkcji, która w ten sposób powstanie, sprawi, że wszelka wojna (...) stanie się nie tylko nie do pomyślenia, ale również w praktyce niemożliwa”. To była pierwotna idea tej Wspólnoty. Nasza polityka energetyczna musi uwzględniać zagrożenia środowiskowe związane ze zmianami klimatycznymi. Potrzeba nam zielonej rewolucji i etyki samoograniczania się.
Parlament Europejski przewodzi debacie na ten temat. Z wieloma koleżankami posłankami i kolegami posłami pracowałem w komisji tymczasowej do spraw zmian klimatycznych. Znacie moje poglądy i wiecie, że będę z Wami współpracował na rzecz kompromisu w Kopenhadze.
Jesteśmy ważnym podmiotem na arenie międzynarodowej. Tego oczekują od nas nasi obywatele. Więcej Europy potrzeba nam nie tylko w granicach Unii Europejskiej, ale również na świecie. Spójna, skuteczna polityka zagraniczna, dotycząca wizji globalnego ładu, powinna stanowić poważne wyzwanie dla obecnej kadencji Parlamentu.
Jean Monnet powiedział kiedyś, że każdy ma ambicję. Pozostaje jedynie pytanie, czy ambicja ta służy do tego, aby kimś być, czy aby czegoś dokonać. Miejmy ambicję dokonania czegoś w tej kadencji.
A co jest najważniejsze? Po pierwsze, aktywna polityka wobec południowych i wschodnich sąsiadów Europy, Unii Europejskiej. W tym celu należy kontynuować prace w ramach zgromadzenia międzyparlamentarnego EMPA i podjąć działania w ramach Zgromadzenia Euronest.
Po drugie, promować demokrację i wzorce dobrego rządzenia. Musimy wykorzystać zgromadzenia międzyparlamentarne i nasze delegacje, aby organizować szczyty parlamentarne przed bilateralnymi szczytami Unii. To ważne, bo Parlament Europejski będzie współdecydował o większej liczbie polityk. Dobrym przykładem takiej współpracy jest EUROLAT.
Po trzecie, pora na prawdziwe transatlantyckie partnerstwo parlamentarne i wspólne budowanie nowych ram globalnego ładu. Będę dążyć do wzmocnienia więzi z Kongresem Stanów Zjednoczonych na wszystkich szczeblach.
Po czwarte, pracować nad naszym strategicznym partnerstwem z Rosją, nie zapominając - podobnie jak w stosunkach z Chinami - że względy gospodarcze i polityczne nie mogą być ważniejsze niż prawa człowieka, praworządność i demokracja.
(Oklaski)
Jako przewodniczący tej Izby w pełni zaangażuję się w dialog z rosyjskimi partnerami. Także w ramach nowej strategii dla Morza Bałtyckiego.
Po piąte, powinniśmy wzmocnić nasze stosunki z Indiami i pozostałymi wschodzącymi potęgami, takimi jak Brazylia i Republika Południowej Afryki. Indie muszą być naszym partnerem zarówno w sferze gospodarczej, jak i politycznej.
Po piąte, kluczem do globalnej stabilizacji pozostaje Bliski Wschód. Europa musi odgrywać aktywną rolę w tym regionie.
Po szóste, rozszerzenie to jedna z naszych najbardziej udanych strategii politycznych. Czy ktoś z naszych europejskich przodków mógł się cieszyć tak trwałym pokojem i dobrobytem jak my teraz? Chorwacja, a może i Islandia, wydają się dzisiaj być najbliżej przyszłego członkostwa.
Po siódme, Unia jest największym dawcą pomocy na świecie. Musimy sporządzić bilans naszych aktualnych i potencjalnych beneficjentów i pamiętać o wypełnianiu wobec nich zobowiązań zgodnie z milenijnymi celami rozwoju. Zamykając drzwi przed niektórymi przybyszami, nie zamykajmy serc i starajmy się - na ile możemy - sprawić, aby życie w ich krajach ojczystych zbliżało się do naszych europejskich standardów.
Po ósme, musimy zadbać o wzmocnienie misji wysyłanych przez Unię w ramach europejskiej polityki bezpieczeństwa i obrony, których przez ostatnie sześć lat było aż dwadzieścia dwie. Powinny być one wyposażone w jasny mandat i niezbędne do działania środki. Parlament Europejski chce zagwarantować ściślejszą kontrolę i nadzór nad nimi. Rozszerzone uprawnienia budżetowe, które Parlament będzie miał na mocy traktatu z Lizbony, mogą poprawić naszą elastyczność w zakresie przeznaczania funduszy na popierane przez nas misje.
Wdrożenie traktatu musi być naszym priorytetem w najbliższej przyszłości. Zobowiązuję się do przygotowania Parlamentu do funkcjonowania zgodnie z nowymi przepisami w dniu wejścia traktatu w życie. Ale bez względu na traktat, czujemy potrzebę zmian. Czujemy potrzebę wprowadzenia bardziej dynamicznego parlamentaryzmu w naszej Izbie.
Jako przewodniczący Parlamentu pragnę opierać się na istotnej pracy, jaka w dziedzinie reformy parlamentarnej została w ostatnich latach zainicjowana przez moich poprzedników. Ale musimy iść dalej. Zrobię wszystko, aby zwiększyć przestrzeń dla kreatywnej debaty politycznej na forum naszej Izby.
(Oklaski)
Osobiście jestem zdecydowanym zwolennikiem częstszego zgłaszania wniosków o wystąpienia z sali. Takie wnioski będą zgłoszone po moim obecnym wystąpieniu, gdyż w ten sposób można ożywić debaty plenarne. Uważam to za szczególnie ważną gwarancję praw mniejszości.
Najważniejszym brakującym ogniwem procesu reformy jest poprawa stosunków z pozostałymi instytucjami Unii Europejskiej - Komisją Europejską i Radą. Znaczna część mojej kadencji poświęcona będzie tej sprawie.
Jako przewodniczący będę dążył do opracowania nowego modelu partnerstwa z Komisją Europejską, do nasilenia parlamentarnej kontroli władzy wykonawczej oraz do zwiększenia odpowiedzialności organów wykonawczych przed Parlamentem, do czego skierowuje nas traktat z Lizbony.
W lipcu zaprosiłem przewodniczącego Komisji do udziału w turze pytań, która odbywałaby się w Parlamencie co miesiąc i podczas której zadający pytania byliby wyznaczani na podstawie zgłoszeń z sali. Proponuję, abyśmy zaczęli te debaty jak najszybciej.
(Oklaski)
Dwa tygodnie temu przewodniczący Barroso przekazał nam swoje polityczne wytyczne na drugą kadencję. To znacząca innowacja. To akceptacja logiki, wedle której to Parlament Europejski wybiera przewodniczącego Komisji. Przyjmuję to z dużym zadowoleniem.
Zachęciłem także komisje parlamentarne do dokonania przeglądu nieprzyjętego wciąż ustawodawstwa i zbadania, czy nowa Komisja zamierza porzucić, zmienić czy też podtrzymać swe wnioski legislacyjne. Zachęcam także komisje do poważnej dyskusji o przyszłej strategii politycznej, tak aby przesłuchania desygnowanych komisarzy opierały się również na planie ustawodawczym, a nie wyłącznie na ocenie ich życiorysów i wcześniejszego doświadczenia zawodowego.
Musimy zacieśnić stosunki z Radą Ministrów. Aby były wiarygodne, muszą odzwierciedlać fakt, że w dzisiejszej Unii Europejskiej Parlament Europejski jest prawdziwym ustawodawcą.
Musimy też wspólnie pracować nad problemami instytucjonalnymi wynikającymi z traktatu z Lizbony. Chodzi o rozszerzenie procedury współdecyzji, nowy system komitologii, mianowanie nowego wysokiego przedstawiciela i wiceprzewodniczącego Komisji, o demokratyczną kontrolę nad nową służbą działań zewnętrznych oraz o sposób traktowania na posiedzeniach plenarnych nowej "podwójnej przyszłości prezydencji Rady”.
Nasze stosunki z 27 parlamentami krajowymi w Unii Europejskiej powinny rozwijać się w tym samym duchu. W ostatnich latach mamy tendencję wzrostową w naszej współpracy, a traktat z Lizbony jeszcze bardziej wzmocni nasze kontakty i dowartościuje ich rolę, tak by powstawały przepisy przyjazne dla obywatela. Doskonałym przykładem takiej współpracy między Parlamentem Europejskim a parlamentami narodowymi jest program sztokholmski dotyczący wymiaru sprawiedliwości i bezpieczeństwa obywateli.
Pragnę kontynuować zmiany w wykorzystaniu personelu i wydatków Parlamentu, zmierzające w kierunku bezpośredniego zaangażowania w działalność programową.
Bogactwo i siła naszej Izby to także różnice: narodowe, mentalności i językowe i dlatego chciałbym podkreślić, że posłowie powinni mieć możliwość wypowiadania się w języku ojczystym, jeśli sobie tego życzą, aby właściwie reprezentować swych wyborców.
Trzeba ciągle pamiętać, że Unia to nie tylko wyzwania przyszłości i wizje coraz większego dobrobytu i stabilizacji. To przede wszystkim prawa człowieka.
Z niepokojem obserwuję obecne napięcia w relacjach pomiędzy Słowacją a Węgrami dotyczące mniejszości narodowych. To zawsze jest wielki problem i chciałbym zadeklarować, tu w tym miejscu, moją pomoc w rozwiązaniu tego sporu zgodnie z wartościami, w które głęboko wierzymy, i z naszymi przekonaniami, przekonaniami naszego Parlamentu.
(Głośne oklaski)
Dobrym przykładem naszych działań jest nagroda im. Sacharowa, która wyłoniła liderów praw człowieka, którzy stanowią dziś podstawę czegoś co nazywam "siecią Sacharowa” i którą zamierzam rozwijać. Chcę również, abyśmy kontynuowali ideę Domu Historii Europejskiej, zainicjowaną przez obecnego tu mojego poprzednika (nadal członka Parlamentu Europejskiego, z czego się bardzo cieszymy).
Chciałbym, abyśmy sobie jeszcze raz, tu w tej Izbie przypomnieli, że Unia to wspólnota ideałów i wartości i że na tej bazie zbudowaliśmy nasze porozumienia i naszą Wspólnotę.
Jestem zdecydowany podjąć działania na rzecz zapewnienia wszystkim komisjom i delegacjom dostępu do telewizji satelitarnej i internetowej. Musimy przyjrzeć się sposobowi przeprowadzania wyborów europejskich. Powinniśmy na przykład nalegać na wykorzystanie nowych technologii podczas wyborów, aby zwiększyć udział obywateli. Pora również rozpocząć dyskusję na temat europejskich partii politycznych. Obywatele powinni wiedzieć, na kogo głosują, nie tylko w swoich krajach, ale również w wymiarze europejskim.
Duża wagę przywiązuję do współpracy z Konferencją Przewodniczących grup politycznych. Będziemy wspólnie i solidarnie ponosić odpowiedzialność za działania naszej Izby, razem z 14 wiceprzewodniczącymi, którym dziękuję za deklarację i za współpracę. Doceniam wielkie merytoryczne partnerstwo w osobach przewodniczących naszych komisji parlamentarnych. Chciałbym też, aby przewodniczący stałych delegacji międzyparlamentarnych mieli możliwość wpływania w znaczący sposób na politykę zagraniczną Unii. Z kwestorami będziemy dbać o budżet Parlamentu. Ale przede wszystkim, Koleżanki i Koledzy, liczę na współpracę z Wami, wszystkimi posłankami i posłami do Parlamentu Europejskiego.
Jako przewodniczący Parlamentu mam świadomość, że biorę odpowiedzialność za stworzenie Wam dobrych warunków do pracy. Ale też gorąco nawołuję Was wszystkich do podjęcia jej trudu.
Dla większości z nas traktat lizboński jest oczekiwanym rozwiązaniem instytucjonalnym. Przynosi on większą sprawność Unii w rozwiązywaniu bieżących problemów i przynosi zbliżenie europejskich instytucji do obywateli.
Bronisław Geremek, którego nie ma już wśród nas, a którego imieniem nazwaliśmy główny plac wewnątrz naszego strasburskiego parlamentu kilkadziesiąt metrów stąd, lubił cytować znane powiedzenie, że "europejska integracja jest jak jazda na rowerze: trzeba cały czas pedałować do przodu, aby utrzymać równowagę i panować nad kierunkiem jazdy”. To dokładnie pokazuje jak bardzo potrzebna nam jest ratyfikacja traktatu z Lizbony.
(Oklaski)
Niecały tydzień temu byłem w polskim parlamencie na obchodach 20. rocznicy powstania niekomunistycznego, pierwszego w naszej części Europy, rządu Tadeusza Mazowieckiego. To była wzruszająca rocznica, bo od tego momentu zaczął się błyskawiczny rozpad totalitarnego systemu w kolejnych krajach Europy Środkowej. To był taki pierwszy wyłom, który pozwolił obalić dzielący nas mur.
Przemawiam dziś w Strasburgu, stolicy regionu, którego los bardzo przypomina los mego Śląska - regionu przygranicznego, którego mieszkańcy często musieli zmieniać obywatelstwo, mimo że nie zmieniali miejsca zamieszkania.
Uroczyście ślubuję, że przewodnicząc Parlamentowi w najbliższych latach, będę Waszym ambasadorem, niosącym obywatelom Europy i świata przesłanie ponownie zjednoczonego kontynentu.
Pracujmy razem w poszukiwaniu konkretnych i praktycznych rozwiązań dla wielkich wyzwań, przed którymi stoi dziś Europa i świat. Niech będzie to praca nad urzeczywistnieniem naszych marzeń. Przystąpmy więc do niej z entuzjazmem, wiedzą i odwagą.
Bo to jest nasza Europa, wspólna, nowoczesna, silna Europa.
(Izba nagrodziła mówcę owacją na stojąco)
Joseph Daul
w imieniu grupy PPE. - (FR) Panie przewodniczący, panie i panowie przewodniczący instytucji europejskich, panie przewodniczący Buzek! Moja grupa w pełni popiera pański program dla Parlamentu i sposób prowadzenia prac Parlamentu przez następne pięć lat.
Jeżeli Parlament Europejski ma jakąś rolę do odegrania, jakąś misję do wypełnienia w nadchodzących pięciu latach, to faktycznie jest nią pojednanie obywateli z Europą. A pełnienie funkcji przewodniczącego przez człowieka, który symbolizuje zjednoczoną Europę, takiego jak pan przewodniczący Buzek, jest najlepszym atutem w tym zadaniu.
Dlatego też chciałbym powiedzieć, że jestem dumny, iż to moja grupa, Grupa Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów), przekonała szeroką większość w obecnym Parlamencie, aby panu zaufać.
Dzisiejsza Europa, która dziś jest zjednoczona, nie opiera się na nietolerancji lub wykluczeniu, lecz jest wyrazem otwartości oraz poszanowania opinii i pochodzenia innych. Jestem przekonany, że ta koncepcja wspólnego egzystowania Europejczyków łączy nas wszystkich w tej Izbie. Chciałbym, aby Parlament pod pańskim przewodnictwem skłonił naszych współobywateli do przyjęcia tych wartości.
Popieram również determinację, z jaką zamierza pan, panie przewodniczący, podjąć to wyzwanie. Mam nadzieję, że podejmiemy szczególne działania na rzecz młodzieży. Może pan liczyć na pomoc mojej grupy.
Panie przewodniczący! Tak jak pan powiedział, w ostatnich kilku latach Parlament zdobył nowe uprawnienia i zwiększył swoją władzę. Perspektywa wejścia w życie traktatu lizbońskiego spektakularnie wzmocni tę tendencję. Między innymi z tego powodu grupa PPE wzywa do jak najszybszego stosowania traktatu. Oczywiście musimy przygotować się do tego od strony technicznej, aby nawiązać skuteczną współpracę z Radą i stworzyć ścisłe partnerstwo z Komisją, lecz musimy również, a nawet przede wszystkim przygotować się politycznie. Nasz główny cel jest jasny: musimy dopilnować, aby Parlament był lepiej zestrojony z 500 milionami obywateli, których reprezentuje.
W tym celu musi przede wszystkim nadal modernizować swoje metody pracy, na przykład w kwestii organizacji debat, o czym pan wspomniał. Popieram pańską propozycję debat na żywo z przewodniczącym Komisji na tematy dotyczące bieżących wydarzeń.
Panie i panowie! Trudno wytłumaczyć Europejczykom zasady funkcjonowania Unii Europejskiej. Z dala od tradycyjnego modelu opozycji i większości, do którego jesteśmy przyzwyczajeni w naszych państwach członkowskich, pracujemy, co chciałbym podkreślić, szukając konsensusu poza specyficznymi przekonaniami naszych rodzin politycznych.
Moim zdaniem taki system odpowiada nowoczesnej koncepcji działalności politycznej. Jestem przekonany, że nasi obywatele mogą zaakceptować takie podejście, lecz pod warunkiem, że zadamy sobie trud lepszego wytłumaczenia im wyzwań stojących przed Europą. To jest zadanie, do podjęcia którego zachęcam pana przewodniczącego i które ma pełne poparcie mojej grupy.
Martin Schulz
Panie przewodniczący! Popieram uwagi pana posła Daula. Panie przewodniczący Buzek! Nasza grupa może poprzeć wiele, o ile nawet nie wszystkie punkty programu, który pan przedstawił. Dotyczy to treści pańskiego wystąpienia, usprawnień proceduralnych, które pan zaproponował i ożywienia debaty w obecnej Izbie. Zdecydowana większość posłów w tej Izbie zgodzi się z treścią pańskiego wystąpienia.
Nie popieram opinii pana posła Daula, że przedstawił pan program na następne pięć lat. Na początek skupmy się na okresie pierwszych dwu i pół lat, ponieważ to dużo czasu.
Uważam jednak, że pan przewodniczący Buzek obejmuje urząd w czasach trudnych dla Unii Europejskiej. Obejmuje pan urząd w czasach trudnych również dla Parlamentu Europejskiego. Po raz pierwszy od długiego czasu konsensus proeuropejski nie jest już w tej Izbie bezdyskusyjny. Wprost przeciwnie; obecna Izba jest po raz pierwszy obszarem - ta tendencja rozpoczęła się podczas poprzedniej kadencji, a ostatnie wybory europejskiej ją wzmocniły - na którym działają i skupiają uwagę oraz wpływy siły, których cele są dokładnie odwrotne od tego, o czym mówił pan w swoim wystąpieniu. Znacząco wzrosła liczba posłów tego zgromadzenia, którzy chcą położyć kres integracji europejskiej, którzy chcą ją odwrócić, czy też domagają się renacjonalizacji.
W trakcie poprzedniej kadencji doświadczyliśmy próby uzyskania podpisów przewodniczących trzech instytucji pod Kartą praw podstawowych. Nie wierzyłem, że tego rodzaju obrazy i sceny są możliwe w wielonarodowym, demokratycznym parlamencie, lecz wszyscy byliśmy świadkami tego, co się stało. Liczba posłów, którzy podzielają tego rodzaju opinie, wzrosła.
Dlatego powiedziałbym, że ma pan rację. Walka o kontynuowanie i pogłębienie procesu integracji, walka o traktat lizboński, który jest podstawowym wymogiem rozszerzenia UE, a także walka o rozszerzenie UE na podstawie pogłębionej integracji to słuszne podejście. Cieszę się, że przewodniczący tej Izby - a zwłaszcza przewodniczący z kraju, który przystąpił do UE w trakcie ostatniego etapu rozszerzenia, przewodniczący, który jako premier swojego kraju rozpoczął negocjacje akcesyjne - mówi, że główne przesłanie w okresie jego urzędowania brzmi: chcemy więcej Europy. Chcemy zintegrowanej Europy, chcemy pogłębionej Europy i chcemy rozszerzonej Europy jako części procesu pogłębiania w celu osiągnięcia jednego - a było to główne stwierdzenie pańskiego wystąpienia - solidarności, która doprowadziła do wolności.
To solidarności potrzebujemy w Europie, tak aby wolność zdobywać wraz ze sprawiedliwością społeczną. Z tego względu socjaliści i socjaldemokraci w pełni zgadzają się z pańskim wystąpieniem, panie przewodniczący Buzek. Jest ono ideologiczną i duchową podstawą walki, w której musimy wziąć udział w trakcie obecnej kadencji parlamentarnej.
Kiedy po raz pierwszy zostałem wybrany do PE, dostąpiłem przywileju wysłuchania wystąpienia francuskiego prezydenta François Mitteranda, pełniącego funkcję urzędującego przewodniczącego Rady. Nigdy nie zapomniałem jednego zdania z tego przemówienia: "Ostatecznie nacjonalizm zawsze oznacza wojnę”. Oznacza to, że ostatecznie przeciwieństwo nacjonalizmu, przezwyciężenie nacjonalizmu, które jest europejskim ideałem, oznacza pokój. O to będziemy walczyć razem z panem, panie przewodniczący Buzek.
(Oklaski)
Guy Verhofstadt
Panie przewodniczący! Przede wszystkim chciałbym podziękować za pańskie wystąpienie inauguracyjne w imieniu Grupy Porozumienia Liberałów i Demokratów na rzecz Europy. Nasza grupa całkowicie identyfikuje się z ogłoszonym przez pana programem. Panie przewodniczący! Jak powiedziałem swego czasu, pochwalam pana wybór na przewodniczącego Parlamentu nie tylko dlatego, że symbolizuje pan rozszerzenie Unii Europejskiej, lecz również - i chcę to podkreślić - ze względu na pańskie zaangażowanie w ruch Solidarności. Solidarność miała bowiem trzy wielkie osiągnięcia. Dała ludziom w Polsce prawo głosu, wprowadziła demokrację w całym byłym bloku wschodnim, a nawet zasadniczo zmieniła oblicze Europy, jednocząc podzielony kontynent. Panie przewodniczący! Jak jasno wynikało z pańskiego wystąpienia, daje to panu doskonałe doświadczenie, które jest potrzebne do realizacji trzech ambicji Parlamentu Europejskiego w nadchodzących kilku latach. Chodzi o to, aby obywatele europejscy mieli więcej do powiedzenia, aby Unia Europejska stała się bardziej demokratyczna oraz aby w ten sposób zapewnić postęp integracji europejskiej.
Panie i panowie! Uważam, że w nawiązaniu do wystąpienia pana przewodniczącego Buzka należy podkreślić, że według Eurobarometru Parlament Europejski jest instytucją Unii Europejskiej, do której obywatele mają największe zaufanie. To nakłada na nas trudne zadanie, ponieważ oznacza, że nie możemy zawieść tego zaufania i musimy dać głosowi obywateli większy wpływ na podejmowanie decyzji europejskich. Równocześnie - odwołując się do wystąpienia pana przewodniczącego - uważam, że stoimy w obliczu podwójnego wyzwania. Po pierwsze musimy stosować traktat lizboński i wdrożyć go jak najszybciej. W tym względzie - jak zaproponował pan przewodniczący - musimy jak najszybciej rozpocząć negocjacje z prezydencją Rady, aby uzgodnić pewną liczbę poprawek.
Po drugie, panie przewodniczący - i jest to inny aspekt wyzwania - uważam, że Parlament sięgnąć po wszystkie możliwe dostępne środki nacisku, aby jeszcze bardziej rozszerzyć swoje uprawnienia. Postąpiliśmy tak w przypadku procedury wyznaczania przewodniczącego Komisji, lecz musimy nadal stosować tego rodzaju działania w każdym aspekcie innych spraw. Uważam, że najważniejszą kwestią w tym kontekście jest potrzeba uzgodnienia nowego budżetu dla Europy i Unii Europejskiej na nadchodzących kilka lat. Moim zdaniem to wspaniała okazja dla Parlamentu Europejskiego do naciskania - postawienia wymogu - aby w przyszłości budżet opierał się na własnych zasobach Unii Europejskiej, gdyż ten Parlament nie będzie prawdziwym parlamentem tak długo, jak nie będzie pełnił funkcji kontrolnych nad własnymi zasobami, które będzie w stanie sam gromadzić w przyszłości.
(Oklaski)
To jest ważne zadanie dla pana, panie przewodniczący: włączyć cały Parlament w tę walkę. W tym względzie może pan liczyć na pełne poparcie naszej grupy, ponieważ wszyscy wiemy, zwłaszcza w obecnym czasie kryzysu gospodarczego i finansowego, że ani nacjonalizm, ani protekcjonizm nie uwolnią nas od trudności, ani nie zabezpieczą naszej przyszłości, gdyż tylko kontynuowanie integracji europejskiej stanowi rozwiązanie dla społeczeństw Europy, dla obywateli Europy.
Panie przewodniczący! W każdym razie życzę panu powodzenia.
(Oklaski)
Rebecca Harms
Panie przewodniczący! Nie muszę wiele dodawać do tego, co powiedział mój przedmówca. Moja grupa nie miała wątpliwości, że poprze pańską kandydaturę, ponieważ uważamy, że nadszedł najwyższy czas, aby ważna osobistość z Parlamentu Europejskiego, która dodatkowo pochodzi z jednego z nowych państw członkowskich, objęła stanowisko przewodniczącego tej Izby.
Chcielibyśmy, aby w przyszłości przewodniczący Izby był wybierany na podstawie takich cech jak pańskie umiejętności i kwalifikacje, o których często wspominano. Chcielibyśmy również, aby uprawnienia delegacji krajowych w ramach dużych grup były stosowane w nieco mniejszym zakresie niż ten, który przyjmują takie osobistości, jak pan.
Mamy wielkie oczekiwania względem pana, jeżeli chodzi o przezwyciężenie zasadniczych rozłamów między Wschodem a Zachodem, które opisałam kilka tygodni temu. Po wakacjach i moich obserwacjach dotyczących rozwoju wydarzeń politycznych chciałam jedynie powiedzieć, że może mieć pan bardzo trudne zadanie. Mam wrażenie, że wielki globalny kryzys finansowy i wynikający z niego kryzys gospodarczy nie ułatwiły zbliżenia Wschodu i Zachodu w UE. Przeciwnie, wyzwania stały się większe ze względu na brak równowagi, który stanowi główny problem.
Chciałabym również przyjąć nieco bardziej krytyczne podejście i przypomnieć Parlamentowi, że dzisiaj przypada rocznica upadku banku Lehman Brothers. Wysyłamy liczną delegację na szczyt G-20, na którym będziemy dyskutować o możliwościach przezwyciężenia kryzysu finansowego. Tymczasem obecnemu Parlamentowi nie udało się omówić żadnej rezolucji w tej kwestii, ani przekazać naszym negocjatorom żadnej jednolitej podstawy do działania. Moim zdaniem to raczej wyraz słabości niż siły.
Podejrzewam, że dzieje się tak dlatego, że wciąż nie możemy zgodzić się co do tego, jak doszło do takiego bałaganu. Uważam, że odpowiedzialność za ten poważny kryzys nie spoczywa wyłącznie na kilku szalonych bankierach, lecz w istocie wynika z neoliberalnej wiary w korzyści płynące z braku regulacji rynków finansowych, która dominowała i dominuje nie tylko w Stanach Zjednoczonych, lecz jest powszechna w dzisiejszej Europie. Jeżeli chodzi o politykę Unii Europejskiej w różnych dziedzinach, jesteśmy dalecy od osiągnięcia konsensusu w sprawie oceny tej analizy, a zatem nie możemy porozumieć się co do dróg wyjścia z kryzysu.
Panie przewodniczący! Uważam również, że słuszne jest wszystko, co pan powiedział o drugim ważnym wyzwaniu, przed którym stoimy w kontekście międzynarodowej rundy negocjacji, czyli o wyzwaniu związanym z kryzysem klimatycznym. Mam nadzieję, że Europejczycy mogą przyjąć w Kopenhadze silniejsze stanowisko niż to ma obecnie miejsce. Mam wrażenie, że Europejczycy wciąż są dalecy od odgrywania odpowiedniej roli przywódcy w kwestii polityki klimatycznej.
Jest wiele powodów takiego stanu rzeczy, lecz wciąż przychodzi mi na myśl jeden z nich. Nadal mamy zbyt małe zaufanie do takich koncepcji, jak Nowy Zielony Ład (ang. Green New Deal), zaproponowany przez Ban Ki-moona lub Achima Steinera w imieniu ONZ. Nie możemy również osiągnąć porozumienia co tego, że powinniśmy rozpocząć transformację naszego starego społeczeństwa przemysłowego, że powinniśmy myśleć bardziej przyszłościowo, niż jeden dzień naprzód, oraz że technologie przyjazne klimatowi, wydajne technologie i wiele innych środków stanowią przyszłość nie tylko Europy, lecz również świata.
Panie przewodniczący! Mogę jedynie powiedzieć, że stoimy przed poważnymi wyzwaniami. Jeżeli zamierza pan propagować nowoczesne, zrównoważone idee, uzyska pan zdecydowane poparcie naszej grupy. Szkoda, że skład Komisji Europejskiej nie ulegnie istotnym zmianom, ponieważ staje się widoczne, że główny gracz stojący za wczorajszymi koncepcjami, pan przewodniczący Barroso, będzie nadal przewodniczył Komisji w trakcie trwania kolejnej kadencji parlamentarnej.
Panie przewodniczący! Życzymy panu powodzenia! W imieniu mojej grupy oczekuję na ekscytujące i, mam nadzieję, produktywne debaty.
(Oklaski)
Michał Kamiński
Panie przewodniczący! To była prawdziwa przyjemność, panie przewodniczący, dzisiaj wysłuchać pana przemówienia z programem na następne dwa i pół roku naszej pracy. Bardzo panu dziękuję za to przemówienie. Świadczy ono o pana szacunku dla nas, eurodeputowanych, szacunku niezależnie od tego z jakiej frakcji, z jakiego kraju pochodzimy i jakie poglądy reprezentujemy. To było ożywcze przemówienie, bo myślę, że nasz Parlament takiego przywództwa, jakiego wizję pan dzisiaj zaprezentował naprawdę potrzebuje. Nie zgadzamy się we wszystkim i to nie jest tajemnicą, że są między nami różnice poglądów, ale od tego chciałbym zacząć, odpowiadając w jakimś sensie na te głosy, które i w tej sali dziś usłyszałem.
To nie jest nic złego, że Parlament jest miejscem debaty i że w Parlamencie spotykają się ludzie, którzy mogą mieć różne poglądy na różne sprawy, w tym różne poglądy na przyszłość Europy. Problem polega na tym, byśmy nasze poglądy starali się konfrontować w dobrej wierze z poglądami innych - wtedy zawsze będzie pole do kompromisu. Jeżeli będziemy zakładać, a ja tak zakładam, że wszyscy w tej Izbie mają dobrą wolę i chcą dobra dla naszego kontynentu, to wtedy będziemy mogli przezwyciężyć różnice, wtedy będziemy zawsze otwarci na dyskusje. Potrzebna jest ta dobra wola.
Ale oczywiście, panie przewodniczący, nasza grupa, Grupa Europejskich Konserwatystów i Reformatorów, grupa, która z dumą wnosi do tego Parlamentu pewien nowy wymiar myślenia politycznego o Europie, będzie chciała być mocnym głosem tych obywateli, którzy nas wybrali, bo my, nie negując mandatu demokratycznego żadnego z zasiadających tutaj eurodeputowanych, głęboko szanując ten mandat, reprezentujemy naszych wyborców. Nasi wyborcy, wybierając partie, które zasiadają w Grupie Europejskich Konserwatystów i Reformatorów wiedzieli, kogo wybierają.
Panie przewodniczący, pana wybór był momentem historycznym. Ja pozwolę sobie przypomnieć i powiedzieć naszym kolegom, że dzisiaj w tej Izbie jest grupa młodych Polaków zaproszonych przez eurodeputowanych z różnych frakcji, Polaków, którzy urodzili się 4 czerwca, czyli w dniu pierwszych częściowo wolnych wyborów w naszym kraju. Skądinąd spotkanie z ludźmi urodzonymi 4 czerwca czasem nie pozwala się już czuć młodym, bo widzi się, że to są już dorosłe osoby, ale chcę powiedzieć, że kiedy dzisiaj z nimi rozmawiałem i uświadomiłem sobie, że oni wsiedli w Rzeszowie - to miasto na południowym wschodzie Polski - do autobusu i bez granic przyjechali tutaj do Strasburga, do swojego Parlamentu, to myślę sobie, że nikt z nas, kto pamięta 4 czerwca, nie mógł sobie takich szczęśliwych wydarzeń wyobrazić. Dziś młodzi Polacy, młodzi Czesi, Estończycy i Litwini przyjeżdżają tutaj jako do swojego Parlamentu.
Panie przewodniczący, jestem przekonany, że będzie pan stał na straży tego Parlamentu jako demokratycznej instytucji, jako miejsca rzetelnej debaty ludzi, którzy szczerze chcą pomagać obywatelom Unii Europejskiej. I dzisiaj, kiedy przypominamy sobie, że pochodzi pan, panie przewodniczący, także z mojej ojczyzny, z ojczyzny, która tyle wycierpiała przez totalitaryzm, wiemy jedno: Unia Europejska - i to jest w niej tak naprawdę najlepsze - zapewniła narodom europejskim 60 lat bez wojny. To jest wielkie osiągnięcie tego organizmu, który my, Europejscy Konserwatyści i Reformatorzy, jak sama nasza nazwa wskazuje, chcemy reformować, ale w który także wierzymy. Wierzymy w lepszą Europę i takiej Europie, lepszej Europie, bliższej obywatelom, będziemy w tej kadencji Parlamentu służyć.
(Oklaski)
Eva-Britt Svensson
Panie przewodniczący! Chciałabym raz jeszcze pogratulować panu pańskiego wyboru.
Przejrzystość, demokracja i pluralizm to zaszczytne słowa dla UE i Parlamentu, lecz nie można nigdy pozwolić, aby stały się wyłącznie polityką symboliczną. Niestety te określenia niekiedy stają się tylko ładnymi słowami. W rzeczywistości porozumienia są zawierane za zamkniętymi drzwiami. Dlatego potrzebujemy innej metody pracy w Parlamencie, takiej, dzięki której nasza praca i nasze decyzje będą miały otwarty charakter w autentycznym duchu prawdziwej demokracji. Potrzebujemy otwartego sposobu pracy, który będzie miał zastosowanie do wszystkich grup politycznych i wszystkich posłów Izby. Jeżeli niektórzy posłowie do PE nie czują się nawet zaangażowani w pracę ani jej świadomi, jak możemy oczekiwać od naszych obywateli, że będą odczuwać zaangażowanie, będą mieć zaufanie do naszej pracy i będą głosować w wyborach? Powinniśmy wykorzystywać nowe technologie wszelkimi sposobami - musimy przecież dostarczać informacji - lecz nie możemy zapominać o najważniejszych elementach zaangażowania. Są nimi demokracja i przejrzystość.
Doświadczamy kryzysu finansowego, środowiskowego i klimatycznego. Powinnam również wspomnieć, że mamy umowy handlowe, które niekiedy pogłębiają problemy związane z dostawami żywności i ubóstwem na świecie.
Zgodnie z punktem widzenia lewicy rozwiązanie kryzysu nie leży w kontynuowaniu tej samej polityki, która niekiedy przyczyniała się do jego powstania. Mieszkańcy Europy potrzebują innej polityki. Zasługują na inną politykę - politykę, która stawia na pierwszym miejscu nie potrzeby rynku, jak to ma obecnie miejsce, lecz potrzeby ludzi. Jedyną drogą nakierowania polityki na właściwe tory jest zaprzestanie prywatyzacji i deregulacji usług publicznych. W istocie rynek nie odniósł sukcesu w zaspokajaniu potrzeb ludzi, jeżeli chodzi na przykład o pracę i prawa socjalne. Musimy ponosić tego konsekwencje.
Mówimy o demokracji. Demokracja wymaga również, aby nigdy nie łamać naszych praw obywatelskich i wolności. Mamy obecnie wiele propozycji dotyczących dodatkowego monitorowania naszych obywateli. Wolność słowa musi mieć również zastosowanie w przypadku Internetu.
UE i jej obywatele potrzebują zatem innej polityki, prowadzącej do sprawiedliwszego społeczeństwa opartego na większej solidarności. W Konfederacyjnej Grupie Zjednoczonej Lewicy Europejskiej - Nordyckiej Zielonej Lewicy jesteśmy przygotowani do odgrywania naszej roli w budowaniu sprawiedliwszej UE opartej na większej solidarności oraz sprawiedliwszego i lepszego świata, a także z zadowoleniem akceptujemy tę odpowiedzialność.
Francesco Enrico Speroni
Panie przewodniczący! Raz jeszcze gratuluję panu pańskiego wyboru. Z zadowoleniem przyjąłem pańskie wystąpienie i pański program. Chciałbym skoncentrować się na aspekcie, który w mojej opinii jest najważniejszy lub powinien być najważniejszy dla nas, posłów do PE, czyli na pracach legislacyjnych.
Dialog z głównymi siłami jest ważny, misje są ważne, lecz głównym zadaniem parlamentu - przynajmniej w mojej opinii - jest tworzenie prawa, ustanawianie przepisów, ponieważ, mimo wszystko, zostaliśmy wybrani do pełnienia tego zadania, tego mandatu. Jednym z problemów jest to, że nie mamy prawa inicjatywy prawodawczej, ponieważ ojcowie założyciele i ich następcy odmawiali go nam. Wciąż głosujemy nad rezolucjami i podpisujemy pisemne oświadczenia, na które nie ma odzewu, ponieważ Komisja nie bierze ich pod uwagę.
Pan przewodniczący Barroso powiedział, że tak powinno być, ponieważ w przeciwnym razie, gdyby Komisja miała akceptować wnioski legislacyjne Parlamentu przedstawiane w oświadczeniach pisemnych i rezolucjach, naruszyłaby traktaty, które na to nie pozwalają. Chcę powiedzieć, że według mnie to pokrętna wykładnia: traktaty nie przewidują takiej możliwości wprost, lecz jej nie zabraniają.
Muszę wskazać, że kiedy Parlament zwraca się o coś, kiedy Parlament domaga się inicjatywy prawodawczej, robi to w imieniu milionów obywateli europejskich, większości spośród milionów obywateli europejskich, gdyż zarówno pisemne oświadczenia, jak i rezolucje wymagają poparcia większości, aby mogły zostać przyjęte.
Dlatego jestem pewny, że pan przewodniczący dołoży wszelkich starań, aby Komisja zaakceptowała rozwiązanie, zgodnie z którym wnioski przedstawiane przez posłów do PE stawałyby się prawodawstwem UE zgodnie z wolą ludzi, naszych wyborców. Jest to uciążliwe zadanie, lecz jestem pewien, że dołoży pan starań, aby je wykonać.
Bruno Gollnisch
(FR) Panie przewodniczący! Jako poseł niezrzeszony mówię oczywiście we własnym imieniu, lecz również w imieniu niektórych moich kolegów - nie chodzi mi o niderlandzkich kolegów z PVV, lecz kolegów z Front National, z bułgarskiej partii Ataka, z austriackiej partii FPÖ, z British National Party, z węgierskiej partii Jobbik i flamandzkiej partii Vlaams Belang.
Panie przewodniczący! Chciałbym powiedzieć, że ani przez chwilę nie wątpię w szczerość pańskich propozycji. Jednak proszę pozwolić mi powiedzieć, że wątpię w ich realizm.
Rozpoczął pan od problemu kryzysu gospodarczego. Faktem jest, że dochody i praca milionów Europejczyków są zagrożone w wyniku przewrotnych skutków globalizacji, która skazuje ich, z korzyścią dla nielicznych, na nieuczciwą konkurencję z krajami, w których pracownicy są cynicznie wykorzystywani, oraz na pazerność bezpaństwowych interesów finansowych. Unia niestety nie chroni Europejczyków przed tą sytuacją. Przeciwnie - w taką sytuację ich wplątała.
Po drugie, z mojej skromnej pozycji, będącej jednak wyrazem sił politycznych, które pan poseł Schulz uznał za zagrożenie dla tradycyjnych organizacji - i dziękuję mu za to - chciałbym wezwać nasz Parlament i pana przewodniczącego do większej skromności i wyznaczenia pewnych dobrowolnych granic naszych uprawnień. Jestem całkowicie przekonany, jako Europejczyk i chrześcijanin, że wiele wartości, które wyznajemy, jest wartościami uniwersalnymi. Z jeszcze większą pewnością stwierdzam, że nasze zadanie nie polega na tworzeniu przepisów i praw o światowym zasięgu, przede wszystkim dlatego, że w tym celu istnieją takie organizacje jak ONZ, tym bardziej że dużo do zrobienia jest w samej Europie, gdzie organizujemy zabójstwo naszych własnych dzieci, gdzie przeciwko wolności słowa wprowadzamy dyktaturę moralną, medialną, polityczną i sądową tego, co określa się mianem "poprawności politycznej”. Grupy polityczne takie jak nasze, które wyrażają cierpienia i nadzieje milionów Europejczyków, są dyskryminowane, ścigane, a niekiedy nawet rozwiązywane, jak stało się w przypadku belgijskiej partii Vlaams Blok w atmosferze zupełnego skandalu, który nie wywołał najmniejszego protestu w tej Izbie. Gdyby to działo się w Afryce lub w Ameryce Łacińskiej, niewątpliwie usłyszelibyśmy inną wersję wydarzeń.
Niezrzeszeni posłowie nie mają takich samych praw jak inni - to oczywiste - i, jak mówiliśmy panu wczoraj, wciąż nie jesteśmy reprezentowani w Konferencji Przewodniczących.
Na koniec, w wyniku metod głosowania, miliony Europejczyków są pozbawione możliwości reprezentacji we własnych krajowych organach legislacyjnych, które powinny reprezentować elektorat w jego całej różnorodności.
Podsumowując, chciałbym wyrazić życzenie, abyśmy w naszej pracy cały czas pamiętali, że w historii rodzaju ludzkiego Europa jest obszarem, który wymyślił wolność narodów, czego nie znajdziemy nigdzie indziej, równą godność tych narodów i poszanowanie ich sądownictwa oraz zasadę nieingerencji, co oznacza, że każdy odpowiada za własne sprawy na własnym terytorium. To wielki wkład cywilizacji europejskiej w dziedzictwo ludzkości.
Cecilia Malmström
Panie przewodniczący! Po raz pierwszy staję przed tą Izbą jako członek prezydencji Rady. W imieniu szwedzkiej prezydencji, a także całej Rady i w moim własnym chciałabym szczerze panu pogratulować. To wspaniałe, że objął pan to stanowisko dwadzieścia lat po upadku muru berlińskiego. Wiem, że to pana osobiste zwycięstwo. To również zwycięstwo Parlamentu Europejskiego i zwycięstwo tych wszystkich spośród nas, którzy gorąco popierają europejską współpracę i wszystko co się z nią wiąże.
Chciałabym również podziękować za wizjonerskie wystąpienie i ambitne plany, które wiąże pan z obecnym Parlamentem. Jestem przekonana, że Parlament Europejski będzie bezpieczny w pana rękach. W trakcie pana przewodnictwa doprowadzi pan, mam nadzieję, do podjęcia konkretnych decyzji, lecz również do cudu, o którym pan wspominał. Rada liczy na współpracę z panem i Parlamentem Europejskim. Wielu posłów mówiło o licznych wyzwaniach, przed którymi stoimy: kwestiach związanych z klimatem, kryzysie gospodarczym, miejscach pracy, roli Europy w świecie itp.
Ma pan tu do spełnienia ważną rolę legislacyjną związaną z reprezentowaniem obywateli, lecz również z debatami, które odbywają się w tym miejscu. Jest niezwykle ważne, aby Parlament Europejski zawsze stał na straży wartości europejskich. Jeżeli traktat lizboński wejdzie w życie - a mam nadzieję, że na pewno tak się stanie - rola Parlamentu Europejskiego wzrośnie, a pan będzie miał większy wpływ na program europejski. Wiem, że poważnie potrakuje pan obronę Parlamentu Europejskiego i rolę instytucji, lecz będzie pan również - mam taką nadzieję - mostem między nim a innymi instytucjami oraz poważnym partnerem do dialogu. Prezydencja bardzo liczy na pana jako partnera do dialogu przez następne sześć lat i życzy panu powodzenia w pracy.
Przewodniczący
Wszystkim nowym członkom Parlamentu Europejskiego chciałem powiedzieć, że pani minister to jest była członkini Parlamentu Europejskiego, czyli jedna z naszych koleżanek na tej sali.
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji. - Panie przewodniczący! W imieniu Komisji i moim własnym chcę panu raz jeszcze szczerze pogratulować i życzyć panu wszystkiego dobrego podczas pańskiej kadencji. Pański wybór symbolizuje nie tylko zjednoczenie Europy, lecz również Europę bardzo przywiązaną do podstawowych wartości związanych z wolnością i solidarnością.
Osobiście i w imieniu mojej instytucji zobowiązuję się do ścisłej współpracy z panem i Parlamentem Europejskim. Parlament Europejski i Komisja są dwiema instytucjami wspólnotowymi par excellence w centrum spraw wspólnotowych. Pan i wszyscy członkowie obecnego Parlamentu zostali wybrani bezpośrednio przez naszych obywateli, a Komisja ma prawo i obowiązek przedkładać interesy europejskie nad wszelkie partykularne interesy. Uważam, że ciąży na nas specjalna odpowiedzialność za projekt europejskich przy pełnym poszanowaniu traktatów.
Z tego względu chcę ponownie zgłosić moją gotowość do wspólnej pracy nad pogłębianiem europejskiej demokracji parlamentarnej.
(Oklaski)
Sergio Paolo Francesco Silvestris
(IT) Panie przewodniczący Buzek! Bardzo podobało mi się pańskie wystąpienie, a zwłaszcza część dotycząca instytucjonalnej, lecz również społecznej roli Parlamentu, którą opisał pan jako istotę europejskiego systemu demokratycznego.
Dziś świętujemy Unię liczącą 27 państw, która spotyka się tu ponownie po podziałach spowodowanych ideologią terroru, która zbudowała mur na naszym kontynencie. Ten mur nie wytrzymał, obalił go wiatr demokracji i wolności.
W tym roku świętujemy trzydziestą rocznicę pierwszych powszechnych i bezpośrednich wyborów do Parlamentu oraz dwudziestą rocznicę obalenia muru berlińskiego. Panie przewodniczący Buzek! Mam przyjemność przypomnieć panu przewodniczącemu Buzkowi, że kiedy trzydzieści lat temu moi rodzice wybierali po raz pierwszy posłów do PE z Włoch, w pańskim kraju nie było prawa głosu.
W 1979 roku, rok po wyborze Karola Wojtyły na głowę Kościoła katolickiego, kiedy we Włoszech i w innych krajach odbywały się pierwsze wybory do Parlamentu Europejskiego, działał pan w półtajnym związku zawodowym Solidarność, który walczył o demokrację i wolność w pańskim kraju. Aby dochodzić tych samych praw - demokracji i wolności - my chodziliśmy do urn, kiedy pan każdego dnia ryzykował życie i represje.
Panie przewodniczący Buzek! Z tego powodu jestem zaszczycony, że przyczyniłem się moim skromnym i prawdopodobnie niedecydującym głosem do pańskiego wyboru, i cieszę się, że dziś w Parlamencie różne historie splatają się ze sobą, uszlachetnione i inspirowane tymi samymi wartościami i ideałami: historie, które są siłą wielkiej historii młodej Europy.
Marek Siwiec
(PL) Panie Przewodniczący! Gratuluję wyboru, gratuluję dobrego wystąpienia. Chciałbym, aby skupił Pan trochę więcej uwagi niż w swoim przemówieniu na krajach Europy Wschodniej. Najbliższy czas to będzie czas bardzo trudnych wyborów na Ukrainie. Parlament Europejski ponosi szczególną odpowiedzialność, jeśli chodzi o dbałość o procedury demokratyczne w tym kraju. To w Parlamencie Europejskim, w pierwszej instytucji Unii Europejskiej, rozpoczęło się poparcie dla wielkich przemian, które miały miejsce pięć lat temu.
Proszę bardzo, aby ta sprawa, związana z wyborami prezydenckimi na Ukrainie została potraktowana w sposób szczególny, niestereotypowy, z udziałem tych instytucji, tych delegacji, które są desygnowane, aby Parlament Europejski zaistniał jako bardzo poważna instytucja, dbająca o procedury demokratyczne na Ukrainie.
Eva Lichtenberger
(DE) Panie przewodniczący! Chciałabym panu pogratulować i skierować do pana w szczególności jedną uwagę. Miarą Parlamentu jest sposób, w jaki wykorzystuje i stosuje w praktyce swoje prawa, oraz fakt, że nie wycofuje się z ważnych debat politycznych.
Wszyscy jesteśmy odpowiedzialni za wspólną pracę z panem, aby Parlament nie był przedmiotem nacisków ze strony Komisji, jeżeli chodzi o nieprzemyślane wnioski lub wnioski reprezentujące jednostronne interesy konkretnych lobbystów. Musimy jasno mówić o tych sprawach. To nasza odpowiedzialność. Musimy zastanowić się, w jaki sposób traktat lizboński zmieni naszą sytuację. Mam nadzieję, że będziemy w stanie zrobić to wszystko.
Musimy jasno pokazać, że korzystamy z naszych praw i wysłać jasny sygnał Komisji. W mojej opinii dotyczy to również kwestii wyboru przewodniczącego Komisji. To oznacza, że pan Barroso nie powinien zostać teraz bezpośrednio wybrany na to stanowisko.
Zoltán Balczó
(HU) Panie przewodniczący Buzek! Chciałbym zwrócić się do pana bezpośrednio, nawet jeżeli zajmuje pan miejsce posła. Pański wybór w tym Parlamencie był postrzegany jako sygnał, że nie ma już bloku wschodniego, jest natomiast zjednoczona Europa. Wspomniał pan o tym w swoim wystąpieniu, kiedy mówił pan o tym, że nie ma już starej i nowej Europy, jest tylko nasza Europa.
Niestety wielu ludzi uważa inaczej. W pańskim wystąpieniu odniósł się pan również do wielkiej obawy występującej w krajach, które przystąpiły do UE w 2004 roku. Dziś jednak jest pan świadomy poczucia rozczarowania w tych krajach. Powodem takiego stanu rzeczy jest brak równych praw. Równe prawa to kwestia kluczowa. Sekretarz stanu Lindblad wspomniał, że równe prawa były podstawową zasadą budżetu. Jeżeli tak jest rzeczywiście, dlaczego nie ma równych praw w kwestii subwencji rolniczych? Węgry dowiodły, że są w stanie wykorzystać je w ramach swojego systemu instytucjonalnego, tymczasem nadal są dyskryminowane pod tym względem.
Panie przewodniczący! Zachęcał pan wszystkich do używania ojczystego języka. Jako Węgier cieszę się, że w tym Parlamencie mogę korzystać z równych praw, lecz w Słowacji zostałbym ukarany za używanie ojczystego języka. Panie przewodniczący! Zasugerował pan, że będzie występował w roli mediatora. Szczerze panu dziękujemy za tę propozycję. Jednakże takie działanie przyniesie prawdziwy efekt dopiero wtedy, gdy mniejszość węgierska będzie mogła swobodnie mówić w ojczystym języku na ziemi, na której się urodziła. Również w tej sprawie życzę panu wielu sukcesów.
Zuzana Roithová
(CS) Panie przewodniczący! Bardzo cieszę się, że pan, obywatel o wysokich standardach moralnych i Ślązak, przejmuje pałeczkę z rąk Hansa-Gerta Pötteringa oraz że podobnie jak on kładzie pan nacisk na potencjał zjednoczonej Unii Europejskiej pod względem wartości takich, jak prawa człowieka i solidarność między narodami. Okres wyborów w cieniu kryzysu gospodarczego wystawi na próbę solidarność. Nie obawiam się o to, kiedy chodzi o głosowanie w tym miejscu, lecz wiem, że poszczególni obywatele i politycy regionalni coraz częściej analizują nasze głosowania zgodnie z powiedzeniem "bliższa ciału koszula”. Chciałabym zatem wezwać pana, panie przewodniczący, aby odnosząc się do naszej pracy w Parlamencie Europejskim poświęcił pan więcej uwagi kwestii poprawy pozycji Europejczyków w ujęciu ogólnym, niż miało to miejsce dotychczas.
Charles Tannock
Panie przewodniczący! Zawsze podziwiałem pana Barroso w funkcji przewodniczącego Komisji, który jest proatlantyckim zwolennikiem wolnego rynku, za co moja partia zdecydowanie go popiera i ceni. Jestem również zagorzałym przyjacielem Portugalii, dlatego cieszę się, że mogę poprzeć José Manuela.
Jednakże martwi mnie to, co przeczytałem wczoraj w dzienniku "Daily Telegraph”, że uzgodnił z grupą ALDE utworzenie nowego wpływowego stanowiska komisarza ds. praw człowieka w swojej Komisji, który byłby odpowiedzialny za zewnętrzne i wewnętrzne kwestie związane z prawami człowieka. Wydaje się to być otwarte przeciwstawienie się inspirowanej przez centroprawicę decyzji obecnego Parlamentu o odrzuceniu nowej, łączonej komisji praw człowieka oraz powiela prace Rady Europy, która ma własnego komisarza ds. praw człowieka. Czy pan przewodniczący Barroso może wyjaśnić swoją politykę i zamiary w tej kwestii?
Przewodniczący
Sądzę, że to pytanie należy zadać nie teraz, lecz w innym momencie, kiedy będziemy dyskutować o oświadczeniu pana przewodniczącego Barroso.
Csaba Sógor
(HU) Panie przewodniczący Buzek! Mówił pan o sporze między Słowacją a Węgrami. To nie jest spór między Słowacją a Węgrami. W istocie jest to spór między Słowacją a Unią Europejską, ponieważ dotyczy kraju lekceważącego podstawowe wartości europejskie. Pańskie zadanie polega na udzieleniu pomocy w osiągnięciu porozumienia nie między Słowacją a Węgrami, lecz między Parlamentem Unii Europejskiej a Słowacją, ponieważ ten kraj naruszył dokumenty i umowy, które zostały podpisane i ratyfikowane.
Po drugie jest kwestia Śląska. Cieszę się, że wspomniał pan o tym. Jest wiele takich regionów w Unii Europejskiej, które w ostatnim wieku należały do różnych krajów. Po pierwszej wojnie światowej Węgrzy byli podzieleni między dziesięć różnych krajów, z których siedem jest obecnie państwami członkowskimi UE. Jesteśmy bardzo wdzięczni, że możemy być teraz razem bez uciekania się do broni i zmiany granic. W ciągu ostatniego stulecia, w regionie Zakarpacia uczono pięciu oficjalnych języków. Dlaczego o tym mówię? Ponieważ w moim własnym kraju, tam gdzie mieszkam, w Székely w Transylwanii, obecny rząd rumuński wciąż wstydzi się naszego ojczystego języka i symboli.
Jednakże problem europejskich wartości w dziedzinie praw człowieka nie ogranicza się jedynie do bloku wschodniego, ale dotyczy również Zachodu. Dlatego nalegam, aby Europa miała nie tylko komisarza ds. mniejszości, lecz również ramy prawne regulujące kwestie mniejszości, które obowiązywałyby w każdym europejskim kraju.
Diane Dodds
Panie przewodniczący! Dziękuję za pańskie przemówienie. Uważam jednak, że nasze drogi znacznie się różnią. Stoję tu przed panem jako osoba, która wierzy w Europę współpracujących narodów, nie w Europę związaną podejściem federalistycznym wynikającym z traktatu lizbońskiego.
W dniu 2 października irlandzcy wyborcy będą musieli po raz drugi zdecydować, czy zagłosować za traktatem lizbońskim, traktatem poskładanym w celu obejścia weta społeczeństwa dla konstytucji europejskiej. Pochwalam wyborców Republiki Irlandzkiej za zachowanie zdrowego rozsądku w pierwszym referendum, i wierzę, że wykażą się nim ponownie w drugim referendum. Wzywam ich, aby stanowczo trzymali się decyzji o odrzuceniu traktatu. Późniejsze obietnice i groźby nie wpłynęły w żaden sposób na podstawowe elementy traktatu. Nadal pozostaje złą drogą dla Europy i europejskich narodów.
Uważam jednak, że taki wybór powinni mieć również moi współobywatele, Brytyjczycy. Rząd labourzystów obiecał referendum, więc powinien dotrzymać słowa. Jeżeli tego nie zrobi, ewentualni konserwatywni następcy powinni zrobić to samo.
Csaba Sándor Tabajdi
(HU) Panie przewodniczący! Jako Węgier i przyjaciel Polski, a także mieszkaniec Europy Wschodniej i obywatel nowego państwa członkowskiego odczuwam wielką przyjemność i satysfakcję z powodu pańskiej pracy w roli przewodniczącego, ponieważ może się ona przyczynić do pełnej emancypacji dwunastu nowych państw członkowskich. Dotychczas byliśmy tylko równi, teraz chcielibyśmy być równiejsi.
Panie przewodniczący! Podjął pan historyczne zobowiązanie, ponieważ jest pan gotów zająć się tak delikatnymi kwestiami jak Śląsk, które wcześniej nie były poruszane. Innymi słowy podejmuje pan rolę mediatora w rozwiązywaniu spraw dotyczących mniejszości narodowych. Mniejszości stanowią 15% ludności europejskiej, z czego 6,5% to mniejszości migrantów i imigrantów, zwłaszcza w Europie Zachodniej, a 8,5% to mniejszości historyczne.
Fakt, że chce się pan podjąć mediacji w konflikcie węgiersko-słowackim oraz w sporze między większością słowacką a węgierską mniejszością etniczną na Słowacji, jest aktem historycznym. Mam nadzieję, że Komisja pójdzie za tym przykładem. Nie możemy unikać kwestii związanych z mniejszościami w Europie. Dziękuję panu za uwagę i życzę wielu sukcesów.
Antonello Antinoro
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Panie przewodniczący Buzek! Chciałbym powiedzieć, jak bardzo jestem dumny z tego, że jestem częścią tak ważnej instytucji jak Parlament Europejski, któremu pan przewodniczy. Poświęcenia, na jakie zdobył się pan w swoim kraju dwadzieścia lat temu, a dzięki którym dwanaście wspomnianych wcześniej krajów może być reprezentowanych w obecnej Izbie, dają Europie większą siłę.
Chciałbym jednak wyrazić moje obawy wobec programu, który przedstawił pan podczas swojego wystąpienia i który - jak mam nadzieję - doprowadzi do wzmocnienia Parlamentu. Liczę, że to co pan zapowiedział, zostanie zrealizowane.
Mam nadzieję, że przyszły przewodniczący Komisji Europejskiej - a jestem pewien, że będzie nim pan Barroso - da panu posłuch, mając na uwadze stanowcze słowa, których pan użył, aby zapewnić, że Parlament spełni oczekiwania ponad 550 milionów obywateli europejskich, którzy na nas głosowali, którzy nas wybrali i którzy chcą uzyskać od Parlamentu i każdego z nas odpowiedzi, których Europa starała się niewątpliwie udzielić, lecz bez pełnego sukcesu.
Jeżeli chodzi o ten aspekt pańskiej pracy, mam nadzieję i jestem przekonany, że dzięki panu uda nam się osiągnąć pewność, o której pan mówił.
Miloslav Ransdorf
(CS) John Stuart Mill powiedział, że parlament powinien być zwierciadłem życia narodu. To nie jest małe osiągnięcie, a w mojej opinii jest to istotne w nadchodzącej kadencji, tym bardziej że Europa jest zbyt ważną sprawą, aby powierzać ją wyłącznie decyzjom tak zwanych elit politycznych.
Michael Theurer
(DE) Panie przewodniczący! Chciałabym panu gorąco pogratulować wystąpienia. Proces niwelowania podziału Europy był wynikiem, po pierwsze, pragnienia wolności w krajach Europy Środkowej i Wschodniej, a po drugie, oczywiście atrakcyjności Europy jako modelu gospodarczego.
Uważam, że mamy zbyt mało zaufania, zbyt mało zaufania dla przyszłości. Jeżeli nie możemy osiągnąć tego w Europie, kto zatem może? Powinniśmy wyjaśnić z większym przekonaniem, że możemy z zaufaniem pracować nad rozwiązaniami naszych problemów. Mamy ogromny potencjał, a na świecie wciąż istnieją możliwości wzrostu. Ponieważ na świecie wciąż są ludzie, którzy potrzebują towarów i usług, wciąż będą możliwości wzrostu. Możemy zapewnić, że w Europie mamy kawałek tego tortu i każdy zaangażowany w projekt będzie miał w nim udział.
Chciałbym zachęcić nas wszystkich do większej wiary w Europę jako pomyślny model i chciałbym prosić pana o uwzględnianie tego pomysłu w pańskich wystąpieniach.
Krisztina Morvai
(HU) W dniu 23 października 2006 r. Węgry świętowały rocznicę rewolucji i walki o wolność z 1956 roku. W tym dniu liczne siły policji, wezwane przez rząd, zaatakowały demonstrantów, pieszych, a nawet liczne grupy turystów zagranicznych w restauracjach, podczas gdy spokojnie spożywali posiłek.
W kraju panował zupełny terror. Wiele setek osób odniosło poważne obrażenia, w tym 14 osób, którym strzelono w oczy, a wiele z nich straciło wzrok. Wiele setek osób trafiło do więzienia. Wszczęto wobec nich fikcyjne postępowania karne. Sprawy zakończyły się niedawno, a wszyscy, praktycznie bez wyjątku, zostali zwolnieni.
Premier pochwalił doskonałą pracę policji. Panie przewodniczący! W obecnym Parlamencie Europejskim zasiada Kinga Göncz, wiceprzewodnicząca Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, która była członkiem ówczesnego rządu sankcjonującego strzały. Chciałabym poznać zdanie pana przewodniczącego w tej kwestii. Chciałabym również wezwać pana w imieniu Węgier do wierności duchowi solidarności, do walki o prawa człowieka w Unii Europejskiej i do walki o zakończenie kryzysu praw człowieka, który ma miejsce na Węgrzech od jesieni 2006 roku. Chciałabym również wezwać osobę w tym Parlamencie, która przypomina ludziom to wydarzenie i przynosi wstyd Izbie, aby zrezygnowała z funkcji wiceprzewodniczącej komisji LIBE.
László Tőkés
(HU) Jako Węgier żyjący w Rumunii chciałbym w duchu solidarności pogratulować przewodniczącemu Jerzemu Buzkowi, który jest godnym następcą poprzedniego przewodniczącego Hansa-Gerta Pötteringa. W duchu solidarności chciałbym przypomnieć, że Węgry przyjęły polskich uchodźców 70 lat temu.
W duchu solidarności pragnę wyrazić nasze zadowolenie z faktu, że jedna z kluczowych postaci ruchu Solidarności została wyznaczona na przewodniczącego Parlamentu. Chciałbym przypomnieć papieża Jana Pawła II i aspekt wiary. Solidarność i rewolucja węgierska 1956 roku oznaczały wolność, tymczasem wydarzenia w Temesvár (Timişoara) wraz z osobowością i duchowością papieża Jana Pawła reprezentują siłę wiary. Oczekujemy również, że wraz z przystąpieniem Polacy i wschodnia Europa będą miały taki sam wkład w umocnienie wiary. Dlatego z zaufaniem odnoszę się do przewodnictwa Jerzego Buzka.
Wojciech Michał Olejniczak
(PL) Panie Przewodniczący! Również bardzo serdecznie chcę pogratulować, nie tylko wyboru, ale też dzisiejszego wystąpienia, bo udowodnił Pan, że mamy jedną Europę, nie ma starych, nowych krajów. Europa pozostaje również różnorodna i to, co Pan zadeklarował, to jest ogromna i wielka wartość, że tak również będziemy funkcjonować w Parlamencie Europejskim.
Ale to nie oznacza, że Europa jest równa. Otóż jest bardzo wiele różnic, z którymi powinniśmy tutaj w Parlamencie Europejskim się zmierzyć. Otóż obywatele Unii Europejskiej bardzo często za tą samą pracę otrzymują zupełnie inne wynagrodzenie. Obywatele Unii Europejskiej dzisiaj w dużym stopniu, cały czas za dużym, pozostają bez pracy i to jest również zadanie, z którym powinniśmy się zmierzyć. Jest zbyt wielka różnorodność i nierówność, jeżeli chodzi o dostęp do dóbr związanych z edukacją, z kulturą, ze służbą zdrowia. To jest ogromne wyzwanie, które Parlament Europejski pod Pańskim przewodnictwem również powinien sobie stawiać.
Chciałbym dopytać się w kontekście tego, o czym była mowa (wspólna polityka energetyczna), jak Pan myśli, jakie powinny być losy przedsięwzięcia dzisiaj bardziej niemiecko-rosyjskiego, myślę tutaj o gazociągu, bo mówił Pan o polityce energetycznej? I kwestia rozszerzenia Unii Europejskiej: co z Ukrainą? Jaki czas dajemy sobie na przyjęcie Ukrainy do Unii Europejskiej?
Jerzy Buzek
Chciałem przede wszystkim podziękować wszystkim osobom, które zabrały głos w dyskusji, za niezwykłe wsparcie. Rozumiem, że możemy mieć w niektórych konkretnych sprawach różne poglądy. To bardzo dobrze, bo dzięki temu zawsze rodzi się coś nowego. Tylko wymiana poglądów, tylko różnica poglądów, dyskusja może nam dać odpowiedzi na najtrudniejsze pytania. Ale to wielkie poparcie, które było na sali w czasie wystąpień, jest także dla mnie dodatkowym zobowiązaniem, bo rozumiem, że stoimy przed wielkimi wyzwaniami, musimy je wszystkie przezwyciężyć. Ja zostałem przez państwa obdarzony mandatem, wyjątkowym, silnym i w wyjątkowym czasie. Chciałem bardzo mocno podkreślić i powiedzieć, że zdaję sobie z tego sprawę i zdaję sobie sprawę ze swojej odpowiedzialności za następne dwa i pół roku działania nie tylko Parlamentu Europejskiego, ale całej Unii, a także za obraz naszego działania u naszych obywateli, co jest szalenie ważne.
Chciałem bardzo podziękować panu Josephowi Daulowi, przewodniczącemu grupy PPE. Podkreślenie, że to jest nasza Europa bardzo mi odpowiada. Czuję się jednym z ludzi, którzy przyszli z Europy Środkowowschodniej, ale dzisiaj ta nasza wspólna Europa wymaga wspólnotowych działań. Nie zapominam o tym, skąd przyszedłem, ale czas biegnie szybko do przodu. Integracja wymaga tego, żebyśmy czuli wzajemną odpowiedzialność i żeby tę odpowiedzialność ponosiły także nowe państwa członkowskie, tzw. nowe, których, jak już powiedziałem, nie ma.
Pan przewodniczący Schulz podkreślił, że to jest program na dwa i pół roku. Być może tak. Chciałem powiedzieć, że nam potrzebna jest ciągłość. W gruncie rzeczy mówiłem o tym, jaka powinna być Europa za pięć czy za dziesięć lat, w jakim kierunku powinniśmy zmierzać. Za dwa i pół roku nowy przewodniczący doda nowe priorytety, albo nieco je zmodyfikuje, ale zawsze miejmy na uwadze perspektywę dłuższą, może nawet dziesięcio-, piętnastoletnią, żebyśmy mogli wyprzedzać zdarzenia, które nas mogą czasami zaskakiwać. Oczywiście zgadzam się, że najlepsze rozszerzenie to rozszerzenie, które jest wynikiem naszej wewnętrznej integracji.
Pan przewodniczący Verhofstadt podkreślił znaczenie głosu obywateli. Ja też to tak czuję. Obywatelski głos ma tutaj ogromne znaczenie. Parlament reprezentuje obywateli, stąd nasza wielka odpowiedzialność. Podkreślił także, że odpowiedzią na kryzys powinno być zbliżenie, także w zakresie gospodarczym, podejmowanie wspólnych decyzji, czyli coś przeciwnego niż protekcjonizm i to także podkreślałem w swoim wystąpieniu.
Pani przewodnicząca Rebecca Harms mówiła o relacjach z parlamentami narodowymi. Jest bardzo ważne, żebyśmy w sytuacji, kiedy tworzymy ponad 50% prawa europejskiego, prawa również tego, które zatwierdzają parlamenty narodowe, jak najbardziej zbliżyli się do parlamentów właśnie w naszych krajach. Dlaczego? Bo potrzebujemy większego kontaktu z obywatelami. Nie ma wątpliwości, że tamte parlamenty, nasze, własne, narodowe ten kontakt mają znacznie lepszy. Są codziennie obecne w naszych telewizjach, co nie zawsze dotyczy naszego parlamentu. Niech się obywatele dowiedzą jak ważne jest to, co my tworzymy tutaj w Parlamencie Europejskim, w Komisji Europejskiej, w Radzie Europejskiej. I że stanowi to ponad połowę decyzji dotyczących naszych krajów. Dzięki temu, że będziemy dzisiaj, od teraz, bardzo blisko parlamentów narodowych, będzie nam to łatwiej przekazać.
Kryzys unaocznia oczywiście wielki brak zaufania. Na tym on w gruncie rzeczy polegał. Mamy ten sam pogląd na sprawę klimatu. Razem byliśmy z panią przewodniczącą na Bali, razem byliśmy w Poznaniu i razem będziemy w Kopenhadze. Będziemy wypracowywać porozumienie.
Pan przewodniczący Kamiński podkreślał, że mamy różne poglądy na przyszłość Europy, ja się z tym zgadzam, trzeba się rzeczywiście nawzajem słuchać. Jeśli państwo reprezentujecie grupy obywateli, dzisiaj dosyć liczne, które mają nieco inny pogląd na przyszłość Europy, to nas to przed czymś ostrzega, o czymś informuje i my, czy ja, który wierzę w europejską przyszłość, europejską integrację, znacznie więcej wiem o Europejczykach dzięki temu, że zgłaszają państwo różnego rodzaju zastrzeżenia. Jeśli chodzi o tę kwestię, może pan przewodniczący być pewny, że debata będzie rzetelna.
Pani Svensson mówiła o przejrzystości Parlamentu, o tym, że musimy wiedzieć, jakie decyzje podejmujemy, muszą wiedzieć nasi wyborcy - zgadzam się z tym w pełni. Nie mam żadnych wątpliwości, że także problem sprawiedliwości jest ważny. Sam wywodzę się ze związku zawodowego, w którym byłem przez naprawdę wiele lat i który był normalnym związkiem zawodowym. Natomiast doskonale wiemy, że żeby mieć odpowiednie środki do wspomagania najbiedniejszych, musimy mieć zdrową gospodarkę i cały czas poszukiwać równowagi pomiędzy jednym i drugim.
Pan przewodniczący Speroni mówił o właściwej, godnej współpracy z Komisją Europejską, z Radą Europejską. Parlament nabiera oczywiście znaczenia, proszę o tym pamiętać. W traktacie lizbońskim zagwarantowano nam znacznie większe kompetencje niż dotąd. To dobrze, bo jesteśmy właśnie reprezentacją wybraną bezpośrednio przez obywateli Unii.
Pan Gollnisch nie wątpi w szczerość moich intencji, ale zastanawia się czy są one realne. Chciałem powiedzieć, że 30 czy 40 lat temu całkowicie nierealne było dla mnie, że będę tu stał przed tak szerokim gremium i odpowiadał na Pańskie pytania. Było to tak pozbawione realizmu, że nawet nie śmiałem o tym marzyć. A więc widać, że jak się idzie w jakimś kierunku z taką głęboką wiarą i przekonaniem, to te niemożliwe rzeczy stają się możliwe. Zróbmy tak, żeby niemożliwe stało się możliwe.
(oklaski)
Pani minister Malmström - tak, współpracujemy z prezydencją szwedzką, byłem już w Szwecji. Rozmawialiśmy o zmianach klimatycznych, o klimacie w ogóle w Europie, o kryzysie, bezrobociu. Jest oczywiście program bardzo ważny - sztokholmski. Pamiętajmy o tym! W programie sztokholmskim Parlament ma wiele do zdziałania, chodzi także o zorganizowaną przestępczość w skali świata, nie tylko w Unii Europejskiej.
Z panem przewodniczącym Barroso będziemy współpracować, nie ma wątpliwości. Ta oferta bardzo mi się podoba. Pan Silvestris mówił o krótkiej historii wyzwolenia Europy, w pełni podzielam jego opinię.
Pan Siwiec wspomniał o Ukrainie. Akurat dla mnie jest to sprawa oczywista, bo byłem w delegacji Unia Europejska-Ukraina. Trzy razy byłem na Ukrainie, jak pan pamięta, nie chciałem tego rozwijać. Dla Europejczyków, proszę o tym pamiętać, ważny jest każdy wymiar współpracy europejskiej: śródziemnomorski, z Ameryką Łacińską, ze Stanami Zjednoczonymi, ale najważniejsi są nasi sąsiedzi. Nasi sąsiedzi są wokół Morza Śródziemnego i na wschodzie Europy. To są te główne wymiary, wschód Europy i południe, ale nie licytujmy się, co jest ważniejsze. Ponieważ zbliżają się wybory na Ukrainie, to przez następne pół roku na pewno Ukraina będzie najważniejsza. Ale w ogóle nie licytujmy się w ten sposób. To jest bardzo ważne, żebyśmy zachowali równowagę. W pełni popieram opinię pana w tej sprawie.
Pani Lichtenberger mówiła o roli Parlamentu, gdy tworzymy prawo. Zgadzam się, zgadzam się, musimy to prawo tworzyć przejrzyście, musimy mieć własną opinię, ale to nam już de facto deklaruje Lizbona. Jeśli traktat z Lizbony wejdzie w życie, stanie się to w sposób automatyczny.
Pan Balczó zapytuje, czy istnieje rzeczywiście do tego stopnia jedna wspólna Europa jak mówiłem w przemówieniu. Otóż tak, istnieje, właśnie ona jest wspólna, ale ona nadal rozwiązuje problemy rolnictwa wspólnie. Mówiłem stanowczo, że ma swoje fundusze na spójność. Skoro się zjednoczyliśmy, to nie rozpadajmy się pod innym względem, pod względem właśnie braku wzajemnej relacji pomiędzy możliwościami rozwoju obywateli. I o to się będziemy starać. Niektóre kraje Unii Europejskiej są jej członkami od 20 czy od 30 lat i nadal uczestniczą w tych programach i wszyscy mamy te same prawa. Jest to rzeczywiście wspólna Europa, w której mamy różne poziomy życia. Będziemy je wyrównywać, jest to naszą nadzieją i szansą, ale mówmy już o Wspólnocie i także o naszej odpowiedzialności; chciałem to bardzo mocno podkreślić.
Pani Roithová mówiła o odpowiedzialności za kryzys w sposób solidarny, ja się w pełni zgadzam. Zresztą mieszkamy tak blisko siebie, że możemy się niemal porozumiewać już teraz bez granic. Jest to szczególnie ważne dla nas. Pan Tannock wspomniał o Komisarzu ds. człowieka. To oczywiście jest kwestia do ustalenia przez Przewodniczącego Komisji i przez Komisję, ja natomiast jestem przekonany, że spotkamy się z panem Charlsem Tannockiem na Ukrainie za parę miesięcy, kiedy odbędą się wybory prezydenckie.
Pan Sógor mówił o europejskiej dyskusji prowadzonej bilateralnie, więc chciałem powiedzieć, że rzeczywiście najlepiej problemy mniejszości rozwiązywać bilateralnie. Ale też najlepiej jest otwierać granice niż je przesuwać. Nauczyliśmy się w Europie nie kłócić o granice, w naszej części Europy nie ma tego problemu. Myśmy po prostu otworzyli granice i to jest nasz cel, to jest największe osiągnięcie, jakiego dokonaliśmy.
Pani Dodds mówiła, że ma to być współpraca narodów, a nie federalna. Mówiła pani bardzo mądrze. My właśnie mówimy o współpracy narodów, mówimy o tym, że trzeba zachować tożsamość, ale też potrzeba wzajemnej otwartości, współpracy. Bardzo mi się podobają pani idee i Unia Europejska w obecnym kształcie i w kształcie traktatu z Lizbony właśnie dokładnie je realizuje.
Pan Tabajdi mówił o regionach, także o moim regionie - Śląsku, że to jest pewne pośrednictwo. Zgadzam się. Jeśli są przygraniczne regiony, to one dają szanse na lepsze porozumiewanie się. Pan Antinoro mówił z kolei o osiągnięciach mojego kraju, dziękuję bardzo. Czy ja tchnę siłę w Parlament Europejski? Mam bardzo wiele energii w tym kierunku, ale na pewno potrzebna jest energia ponad 700 posłów. I ja absolutnie na to liczę, rozumiem, że wszyscy jesteśmy "energetyczni”.
Pan Ransdorf reprezentuje tak naprawdę obywateli i życie narodu. Zgadzam się, że dlatego odpowiedzialność i kompetencje Parlamentu Europejskiego rosną. Pozwólmy również parlamentom narodowym mocno wpływać na to, co dzieje się w Europie. Pan Theurer mówił o dążeniu do wolności po jednej stronie i atrakcyjności po drugiej. Tak, tu było atrakcyjnie, a my tam dążyliśmy do wolności. To prawda! Zauważcie państwo, uspokoiliśmy sytuację na Bałkanach, na Bałkanach jest dzisiaj spokojnie. Chwała Bogu. Państwa tego regionu ustawiły się w kolejce do Unii Europejskiej i stanowi to wielką atrakcyjność Unii.
Pani Morvai wspominała o dramatycznych wydarzeniach. Jeśli chciałaby pani przekazać jakieś informacje, to bardzo proszę przekazać mi je w formie pisemnej. Możemy też spotkać się, żebym uzyskał informacje w tej sprawie. Pan Tőkés mówił o 1956 roku na Węgrzech, wszyscy doskonale pamiętamy o tamtych zdarzeniach i o głębokiej wierze w Unię. Tak, ja także wierzę głęboko w siłę Unii Europejskiej.
Pan Olejniczak zadał natomiast szereg pytań dotyczących nierównej Europy. Musimy absolutnie mówić o jedności, natomiast działają wszystkie fundusze, to o czym mówiłem wcześniej, wszystkie środki, które mają nam dać szansę wyrównania, są w mocy, tu się nic nie zmieniło. Także sytuacja pozostaje tak otwarta i oczywista jak dotąd, więc bardzo dobrze, że mamy już wspólną Europę. Jeśli chodzi o odpowiedź odnośnie do dostaw gazu, ropy i w ogóle energii, musimy mówić o wspólnej polityce energetycznej. Wtedy nie powstaną pomiędzy nami niepotrzebne napięcia, bo one budują pomiędzy nami niepotrzebnie mury, które przecież rozbieraliśmy przez dziesięciolecia i o to chodzi w przyszłości. Dlatego stanowczo proponuję wspólną politykę energetyczną.
Oczywiście, żeby wejść do Unii Europejskiej trzeba spełnić kryteria. Była także mowa o tym, że żeby wejść do Unii, musimy być w Unii dobrze zintegrowani, wtedy przyjmowanie nowych członków będzie skuteczne. Potrzebujemy czasu na integrację, ale taki kraj jak Chorwacja jest przygotowany w dużej części do integracji. Rozumiem, że kraj ten ma dużą możliwość wejścia do Unii dość szybko, chociaż napotyka pewne problemy. Podobnie być może będzie z Islandią, natomiast bardzo trudno wyznaczać ramy czasowe innym krajom, które są słabiej przygotowane. Proszę pamiętać, że w krajach Europy Środkowowschodniej, które są w Unii, do integracji przygotowywaliśmy się od roku 1991/1992, trwało to 12 lat. 12 lat przygotowywaliśmy się do integracji, a w gruncie rzeczy mieliśmy lepsze warunki niż mają obecne kraje, bo panowała lepsza sytuacja na świecie: nie było kryzysu, wiele innych aspektów sprawiło, że byliśmy w lepszej sytuacji. Trwa to długo i nie śmiałbym dać ram czasowych, ale pamiętajmy, że rozszerzenie jest dobrą polityką Unii Europejskiej, aczkolwiek w perspektywie długoterminowej.
Chciałem jeszcze raz podziękować państwu za dyskusję, wszystkie uwagi zapisałem bardzo pieczołowicie i staną się one również podstawą do tego, żeby myśleć o pewnych modyfikacjach. Będziemy zresztą spotykać się na co dzień. Będę również zasiadał w tym miejscu, w którym jestem teraz, bo chciałbym być jak najbliżej każdego z państwa.
(oklaski)
Przewodniczący
Dziękuję panie przewodniczący Buzek! Przede wszystkim za drobiazgową precyzję, z jaką odpowiedział pan wszystkim mówcom bez wyjątku.
Zamykam debatę.
Oświadczenia pisemne (art. 149 Regulaminu)
Lidia Joanna Geringer de Oedenberg  
Gratuluję panu wyboru na stanowisko Przewodniczącego Parlamentu Europejskiego. Podobnie jak nasi rodacy jestem dumna, że Polak po raz pierwszy w historii objął to zaszczytne stanowisko. Jest to dla nas dowód potwierdzający naszą rolę i miejsce w Europie.
Jednocześnie Polska jest jednym z ostatnich krajów, które nie zakończyły procedury ratyfikacji traktatu z Lizbony, usprawniającego efektywność integracji europejskiej. Wydaje mi się to paradoksalne. Przypomnę, że polski Parlament wyraził zgodę na ratyfikację traktatu z Lizbony w kwietniu br., jednak dokumenty ratyfikacyjne nadal nie doczekały się podpisu prezydenta.
Myślę, że mógłby pan włożyć cenny wkład w debatę publiczną w Polsce oraz przyczynić się do zwiększenia poparcia społecznego dla traktatu, co mogłoby przyspieszyć zakończenie procedury ratyfikacyjnej. Jednocześnie chciałabym panu podziękować za osobiste zaangażowanie się w tej sprawie w Irlandii. Mam wielką nadzieję, że 2 października Irlandczycy zagłosują na "tak”, a za nimi należnych formalności dopełnią także Czechy i Polska.
Przyczynienie się do zakończenia "sagi pt. ratyfikacja traktatu z Lizbony” jest jednym z najważniejszych celów Parlamentu i mam nadzieję, że stanie się też jego sukcesem.
Filip Kaczmarek  
To ważny moment w dziejach zintegrowanej Europy. Dziękuję Panu Przewodniczącemu za program, który pan przedstawił. Mam nadzieję, że uda się zrealizować te ambitne zdania. Życzę panu, aby udało się kierować pracami Parlamentu Europejskiego zgodnie z wartościami, które są istotne dla wszystkich Europejczyków.
Tak, jak dzięki Solidarności udało się zmienić oblicze Polski i innych krajów środkowej Europy, tak dzięki solidarności europejskiej można sprostać wyzwaniom, przed którymi dziś stoimy. Będzie to możliwe pod pewnymi warunkami. A mianowicie, że solidarność będzie konsekwentna, prawdziwa, zdeterminowana do zmieniania rzeczywistości. Tak, jak w Polsce totalitaryzm nie upadł tylko z powodu słów, ale z powodu działań, tak europejska solidarność będzie skuteczna, jeżeli będzie przekładana na konkretne działania. Wierzę, że tak właśnie się stanie.
Taka wizja europejskiej przyszłości jest atrakcyjna dla bardzo wielu Europejczyków. Liczę, że Parlament Europejski pod przewodnictwem Pana Przewodniczącego odegra pozytywną i intensywną rolę w realizowaniu tej wizji. Dziękuję bardzo.
(Posiedzenie zostało zawieszone o godz. 13.25 i wznowione o godz. 15.00)
