
Evans, Robert
Mijnheer de Voorzitter, een motie van orde op grond van de artikelen 148 en 135 van het Reglement! Het gaat daarbij om de ronddeling van de notulen en dan met name om de uitslagen van de hoofdelijke stemmingen.
Wij hebben vanochtend allemaal een boekwerkje van 113 bladzijden gekregen met daarin de uitslagen van de hoofdelijke stemmingen. Een aantal leden zal hier vast belang in stellen en een enkeling zal het misschien willen inkijken. Ik zou evenwel, om economische en milieuredenen, willen voorstellen om ons nog eens te beraden - of de diensten van het Parlement te vragen zich te beraden - op de interpretatie van het woord "ronddeling".
Het is wellicht mogelijk de resultaten van hoofdelijke stemmingen elektronisch rond te delen of alleen te verstrekken aan degenen die ze nodig hebben, zodat niet iedereen wordt opgescheept met 113 bladzijden vol uitslagen van hoofdelijke stemmingen. Dat is pure verkwisting en volstrekt overbodig. Mijn vraag is dus, mijnheer de Voorzitter, of u de diensten niet zou kunnen vragen hun licht hierover te laten schijnen.

De Voorzitter
Dank u voor uw opmerking, mijnheer Evans. Ik zal deze kwestie uiteraard voorleggen aan het Bureau, niet aan de diensten. Als u ook nog de kosten van die stemmingen voor de begroting van het Parlement had genoemd, dan hadu een extra reden tot bezorgdheid gehad.

Interim-overeenkomst EU-Mexico
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over het verslag (A5-0066/2000) van mevrouw Ferrer, namens de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie, over het voorstel voor een besluit van de Raad betreffende het standpunt van de Gemeenschap in de Gezamenlijke Raad EG-Mexico inzake de tenuitvoerlegging van de artikelen 3, 4, 5, 6 en 12 van de interim-overeenkomst betreffende de handel en aanverwante zaken (5965/1/2000 - C5-0076/2000 - 2000/0024 (CNS)).

Ferrer
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, mijnheer de commissaris, het debat over dit onderwerp met die lange titel vormt het laatste onderdeel van een taak van het Parlement. Deze taak heeft het Parlement in nauwe samenwerking met de Commissie uitgevoerd teneinde de betrekkingen met Mexico te versterken op grond van de waarden en principes die ten grondslag liggen aan het democratisch stelsel.
In mei 1999 betuigde het Parlement zijn instemming met de overeenkomst inzake economisch partnerschap, politieke coördinatie en samenwerking, die in 1997 door de Europese Gemeenschap en haar lidstaten enerzijds en de Verenigde Mexicaanse Staten anderzijds was ondertekend. Als alle lidstaten deze overeenkomst hebben geratificeerd, zal zij de in 1991 ondertekende overeenkomst inzake samenwerking tussen de Gemeenschap en Mexico vervangen.
Bij de overeenkomst uit 1997 hoorde een voorlopige interim-overeenkomst betreffende handel en aanverwante zaken, waarmee het Parlement in mei 1998 instemde. Het doel hiervan was ervoor te zorgen dat zo spoedig mogelijk onderhandelingen van start konden gaan over de liberalisering van de handelsaspecten die onder de bevoegdheid van de Gemeenschap vallen en vermeld staan in de algemene overeenkomst, zonder te hoeven wachten op ratificatie door de vijftien lidstaten.
Nu deze onderhandelingen zijn beëindigd en de Raad zich over de inhoud ervan heeft uitgesproken, moet het Parlement, als onderdeel van de formele raadpleging door de Raad, zijn advies uitbrengen over de resultaten van die onderhandelingen. Hierbij wil ik de Commissie bedanken, omdat zij deze raadpleging door de Raad in samenwerking met het Parlement mogelijk heeft gemaakt. Ik prijs mij gelukkig met die samenwerking en hoop dat deze een vervolg gaat krijgen. Maar ik betreur het dat de Commissie ons niet net als de vorige Commissie op de hoogte heeft gehouden van het verloop van de onderhandelingen, gezien het belang van de onderhavige kwesties.
Wat betreft de inhoud van mijn verslag, zou ik ten eerste willen zeggen dat deze overeenkomst zich weliswaar uitsluitend op handelsaspecten richt, maar desalniettemin een politieke dimensie heeft. Dat moeten wij voor ogen houden wanneer wij ons advies uitbrengen. Mijn verslag gaat over de overeenkomst inzake economisch partnerschap, politieke coördinatie en samenwerking. Deze overeenkomst komt voort uit het streven naar een politiek systeem dat werkelijk democratisch is en dat de mensenrechten, de sociale rechten en de milieurechten eerbiedigt. Ook wordt gestreefd naar een rechtvaardiger maatschappelijk evenwicht dankzij de grotere economische ontwikkeling die de liberalisering van het handelsverkeer met zich mee zal brengen.
Volgens artikel 1 van deze overeenkomst vormt de eerbiediging van de democratische beginselen en de mensenrechten, in hun meest vooruitstrevende vorm, de grondslag van de overeenkomst.
Daarnaast bestaat er een clausule op grond waarvan de overeenkomst kan worden opgeschort als niet wordt voldaan aan het bepaalde in artikel 1. Dit biedt een extra garantie dat partijen zich zullen houden aan de democratie en de eerbiediging van de grondrechten.
Met deze overeenkomst wordt de samenwerking tussen de Europese Unie en Mexico geïnstitutionaliseerd, vooral op het gebied van de mensenrechten, sociale vraagstukken en armoedebestrijding. Daarmee wordt een instrument gecreëerd dat van groot nut kan zijn om de nog steeds aanwezige sociale ongelijkheden in Mexico te reduceren, en de levensomstandigheden van de achtergestelde lagen van de bevolking te verbeteren.
Dan ten tweede de inhoud van de onderhandelingen over de artikelen 3, 4, 5, 6 en 12 van de interim-overeenkomst betreffende de handel in goederen, overheidsopdrachten, mededinging, raadpleging op het gebied van de intellectuele eigendom en beslechting van geschillen. Daarover kan worden gezegd dat de overeengekomen maatregelen een goede overeenkomst vormen. Voor een paar sectoren ziet het er echter wat somber uit - ik denk hierbij met name aan de textielsector, die vooral erg verontrust is over de oorsprongsregels. De gevolgen van de overeenkomst zullen echter zowel voor de Europese Unie als voor Mexico gunstig zijn. Voor de Europese Unie, omdat de lidstaten die vóór de inwerkingtreding van de NAFTA-overeenkomst op de Mexicaanse markt aanwezig waren, door het instellen van een vrijhandelszone opnieuw toegang tot die markt krijgen. Dat biedt de Europese bedrijven nieuwe expansiemogelijkheden. De overeenkomst is gunstig voor Mexico, omdat het daardoor zijn buitenlandse handelsbetrekkingen kan diversifiëren en in evenwicht brengen. Momenteel is Mexico namelijk voor 80% van zijn handelsverkeer van de overige NAFTA-partners afhankelijk. Tegelijkertijd kan Mexico het volume van zijn export naar de Europese Unie met deze overeenkomst verhogen, wat een gunstig effect op de Mexicaanse economie zal hebben.
Het staat als een paal boven water dat de overeenkomst gedurende de overgangsperiode, en zolang de liberalisering van alle producten nog niet volledig is voltooid, gunstiger is voor Mexico dan voor de Europese Unie. Maar de ontwikkeling en de concurrentiepositie van de Europese economie verloopt nu eenmaal ook niet bepaald symmetrisch met die van de Mexicaanse economie.
Al met al zullen de communautaire producenten ondanks deze asymmetrie veel beter met de Mexicaanse markt kunnen concurreren dan tot nu toe het geval is.
Waarde collega's, de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie adviseert met ruime meerderheid om in te stemmen met het besluit van de Raad over het resultaat van de onderhandelingen. Wíj dienen ervoor te zorgen dat de positieve resultaten van die onderhandelingen werkelijk bijdragen aan het streven naar een democratischer politiek systeem dat de mensenrechten eerbiedigt en in overeenstemming is met de sociale rechtvaardigheid.

Folias
Mijnheer de Voorzitter, ik wil kort ingaan op een specifiek thema dat wel eens een serieus probleem zou kunnen worden voor de Europese economie en samenleving.
Ik heb het over de oorsprongsregeling voor schoenen die in de overeenkomst tussen Mexico en de Europese Unie is opgenomen. De Commissie en de schoenindustrie hebben afgesproken de Europese oorsprongsregeling toe te passen. Dit is ook mogelijk dankzij het versterkt internationaal mededingingsvermogen van deze industrie.
In de overeenkomst met Mexico wordt echter helaas precies het omgekeerde gedaan. Daarin is de oorsprongsregeling van Mexico overgenomen, hetgeen de export van de Europese schoenindustrie naar Mexico schade zal berokkenen.
De Europese Unie heeft voor Mexico een exportcontingent van 865.000 paar schoenen. Aangezien Mexico 90 miljoen inwoners heeft, is dat ongeveer één paar schoenen per 100 inwoners. Dit is mijns inziens niet bepaald om over naar huis te schrijven, integendeel!
Ik wil dan ook de teleurstelling tot uitdrukking brengen van het midden- en kleinbedrijf van de schoensector in de Europese Unie. Het probleem wordt niet opgelost met de verwijzing naar de uitzondering in de overeenkomst. Bij die uitzondering op de oorsprongsregeling zijn 150.000 kleine en middelgrote bedrijven in Europa met 650.000 werknemers gemoeid. Ik hoop niet dat er nog meer van die uitzonderingen zullen komen, want dan zullen de reeds bestaande problemen alleen maar groter worden.
Ik hoop verder dat de Commissie ons zal kunnen garanderen dat deze uitzondering in de overeenkomst met Mexico de laatste zal zijn van dit soort en geen precedent zal scheppen voor andere overeenkomsten.
De Commissie moet wel beseffen dat als de uitzondering met Mexico een precedent wordt en navolging vindt, 50% van de Europese schoenindustrie ten dode is opgeschreven.
Is dit de manier waarop de Commissie het midden- en kleinbedrijf denkt te helpen? Is het MKB niet de ruggengraat van de Europese Unie? Is dit bestrijding van werkloosheid? Dat zou ik wel eens willen weten.
Ik hoop dat herhaling van een dergelijke misstap zal worden voorkomen. Daarvan worden immers de kleine en middelgrote bedrijven en de werknemers in de Europese Unie de dupe.

Linkohr
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, in de eerste plaats dank ik mevrouw Ferrer voor haar uitstekende verslag. Zij heeft daar heel hard aan gewerkt en ook de problemen en de voor- en nadelen van deze overeenkomst met Mexico belicht. Het gaat om een handelsovereenkomst die onder de bevoegdheid van de Europese Unie valt. Zoals u terecht opmerkte, kunnen wij die alleen maar goed- of afkeuren en kunnen wij er niet opnieuw over onderhandelen. Alles bij elkaar genomen zal onze fractie deze handelsovereenkomst goedkeuren. Wij juichen ze ook toe. Ter attentie van de heer Folias, die problemen in verband met de schoenen verwacht, wijs ik erop dat de handelsbetrekkingen tussen Europa en Mexico in het verleden altijd goed zijn geweest. Het verslag van de heer Lannoye over chocolade was hier gisteren nooit aan de orde gekomen als de Mexicanen ons niet ooit de cacao hadden geschonken. Chocolade - 'chocolatl' - is overigens een Mexicaans woord. De ervaringen uit het verleden zullen ons dus beslist helpen om onze betrekkingen met Mexico te versterken.
De voordelen voor Mexico liggen voor de hand. Mexico zal zijn eenzijdige afhankelijkheid van de VS door dit akkoord ietwat kunnen verminderen. We moeten niet vergeten dat 85% van de Mexicaanse uitvoer naar Noord-Amerika en slechts 5% naar Europa gaat. Dit akkoord biedt Mexico de mogelijkheid zijn handel beter in evenwicht te brengen. Een ander voordeel voor Mexico heeft te maken met de automobielindustrie, die overigens ten dele van Europese oorsprong is; auto's kunnen immers eventueel ook naar Europa worden uitgevoerd.
Voor de Europese industrie biedt de overeenkomst het voordeel dat ze naar de Mexicaanse markt en via de Mexicaanse markt ook naar de Verenigde Staten zal kunnen uitvoeren. Voor de handel is de overeenkomst dus zeker voordelig.
Ik zou twee vraagstukken kort willen behandelen of tenminste willen aanstippen. In de eerste plaats de sociale vraagstukken. Mexico moet zijn sociaal beleid beslist opnieuw bekijken. Met een handelsbeleid worden de sociale problemen immers niet opgelost. Bij de toenemende vrijhandel zijn er ook verliezers. De armoede in Mexico is eerder gestegen dan gedaald. Het sociale beleid is voor Mexico dus een belangrijk thema. Ook daarover willen wij het in de dialoog met Mexico hebben.
Het tweede probleem is dat van de wetenschappelijke en technische samenwerking. Ik meen dat op dat gebied mogelijkheden tot samenwerking bestaan en dat wij daarvan gebruik moeten maken.

Sánchez García
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, mijnheer de commissaris, de in december 1997 met Mexico gesloten overeenkomst inzake economisch partnerschap, politieke coördinatie en samenwerking is wederom onderwerp van gesprek in dit Parlement. Ditmaal analyseren wij de handelsmaatregelen waarover in het kader van de interim-overeenkomst is onderhandeld.
Enige weken geleden heb ik een bezoek aan Mexico gebracht. Ik had daar verschillende redenen voor. Zo wilde ik weten wat de Mexicanen vinden van het met veel bombarie in de media aangekondigde nieuwe kader voor hun betrekkingen met de Europese Unie.
Ik heb tijdens mijn verblijf in de Verenigde Mexicaanse Staten van alles gezien, gelezen en gehoord, en op grond daarvan kom ik tot dezelfde conclusie als mevrouw Ferrer, de rapporteur van het onderhavige verslag. Ik wil haar hier ten overstaan van u allen feliciteren: het is de beste overeenkomst die de Europese Unie heeft gesloten voor de bevordering van het handelsverkeer en de investeringen. Deze overeenkomst zal voor beide partijen gunstig uitpakken.
Sinds de aankondiging en goedkeuring van de overeenkomst is in Mexico een aantal zaken over het algemeen ten goede veranderd. Daarom ondersteun ik de conclusies van de rapporteur, hoewel ik mij zorgen maak over het effect van de liberalisering van de tarieven op de snijbloementeelt. Deze liberalisering kan een negatieve invloed hebben op bepaalde Europese regio' s die gespecialiseerd zijn in dit soort landbouw, zoals regio' s in de ultraperifere gebieden van de Gemeenschap.
Ik kom van de Canarische Eilanden, ten noordwesten van Afrika. Omdat mijn politieke hart zowel in Europa als in Amerika ligt, vind ik het fijn aanwezig te zijn bij het debat over het verslag van mevrouw Ferrer, waarin het advies van dit Parlement over de associatieovereenkomst wordt weergegeven. Dit advies geldt niet alleen de commerciële achtergrond van de overeenkomst, maar ook haar politieke betekenis, bezien vanuit het bijzondere perspectief van de mondialisering.
Ik ben ervan overtuigd dat de Europese Unie en Mexico dankzij de inwerkingtreding van deze overeenkomst de juiste weg kunnen inslaan, en de mensen hoop kunnen bieden op verbetering van hun inkomen en van de kwaliteit van hun bestaan. Soms, als er grote afstanden worden overbrugd, doet dit denken aan de legendarische ontmoeting tussen Suchil en Quetzalcoatl, zoals vereeuwigd in het werk "El corazón de piedra verde" van Salvador de Madariaga.
Wij stellen voor dit verslag te steunen, maar willen nog wel een aantal opbouwende ideeën uiten. Ten eerste moeten de verantwoordelijke diensten en afdelingen van de Unie meer menselijke hulpbronnen toegewezen krijgen, om de handelsactiviteiten efficiënter te maken. Ten tweede moeten de ondernemingen de beschikking krijgen over financiële instrumenten op het moment dat de verschillende handelsmaatregelen van de overeenkomst tussen de Europese Unie en Mexico worden uitgevoerd. Daarbij valt te denken aan het oude ECIP-programma, dat in Mexico tot zulke goede resultaten heeft geleid.
Indien deze middelen niet beschikbaar komen, is het risico aanwezig dat deze zo belangrijke overeenkomst een waardeloos stuk papier wordt.

Kreissl-Dörfler
Mijnheer de Voorzitter, voor de derde keer houden wij ons met de overeenkomst tussen de EU en Mexico bezig. Dit is de meest uitgebreide overeenkomst die de Europese Unie ooit met een derde land heeft gesloten. Juist daarom mogen wij de principes niet overboord gooien die aan de basis van een op de toekomst gerichte samenwerking moeten liggen. Niet alleen wij, maar ook de Mexicanen verwachtten veel van deze overeenkomst. Zij zagen hierin de mogelijkheid om aan hun eenzijdige afhankelijkheid van de NAFTA een einde te maken. Zij hoopten in de EU een partner te vinden die voor democratie, mensenrechten en sociale en economische ontwikkeling staat. Vandaag analyseren wij de overeenkomst met de EU en stellen wij vast dat Mexico in een soortgelijke positie als tegenover de NAFTA komt te zitten, en voor een deel zelfs van de regen in de drup komt.
Investeringsvrijheid naar het voorbeeld van het - terecht mislukte - MAI, maar dan bilateraal, zorgt niet voor een democratisch gestuurde, op de plaatselijke ontwikkeling gerichte economie. De volledige openstelling van de overheidsopdrachten heeft alleen tot gevolg dat de grote aanbieders de kleine overal in de wereld opslokken. Door bepalingen zoals die over de behandeling van de inheemse bevolking en het verbod van steun, worden bijvoorbeeld bedrijven uitgerangeerd die bij voorrang vrouwen in dienst nemen of ecologisch willen produceren. De EU behoudt zich het recht voor uitzonderingen te maken. Voor Mexico geldt dat echter niet! Een andere stap achteruit vergeleken met de NAFTA is dat daar een akkoord bestaat over de rechten van de werknemers en dat daaraan een sanctiemechanisme is gekoppeld. In de overeenkomst met de EU is niet eens het sociaal pact van de Verenigde Naties opgenomen.
Voor handelsconflicten voorziet de overeenkomst wel in een mechanisme voor geschillenbeslechting en eventuele sancties. Onze ervaring in de WTO leert ons echter dat zulke conflicten regelmatig tot uitholling van de milieuwetten leiden. "Een vrijhandelsovereenkomst die over de rug van de Mexicanen tot stand komt" : met die woorden roept de Mexicaanse burgermaatschappij de senaat ertoe op de overeenkomst bij te schaven en haar niet overhaast goed te keuren. Op een aantal punten is ze zelfs in strijd met de Mexicaanse grondwet. "Wij zijn niet bang voor de globalisering, maar willen een globalisering in het voordeel van de mensheid en een rechtvaardige wereldorde zonder sociale uitsluiting" , zo schrijft de burgermaatschappij tot besluit.
Ook wij in het Europees Parlement zijn niet tegen een overeenkomst met Mexico, integendeel! Om de hierboven genoemde redenen kunnen wij deze overeenkomst evenwel niet goedkeuren. Wij moeten ervoor blijven ijveren dat voortaan betere overeenkomsten worden gesloten. Tenslotte nog dit: wij hier in het Europees Parlement moeten ons absoluut kritisch opstellen om de Mexicaanse samenleving in haar rechtmatige verwachtingen en eisen te blijven steunen.

Morgantini
Mijnheer de Voorzitter, ik wil allereerst de rapporteur, mevrouw Ferrer, bedanken voor de aanbeveling betreffende de toepassing van enkele artikelen uit de interim-handelsovereenkomst met Mexico. Zij heeft weliswaar serieus werk verricht, maar tot mijn spijt moet ik mededelen dat wij, ofschoon wij enkele opmerkingen van kritiek delen, niet akkoord kunnen gaan met haar aanbevelingen. De door haar geuite kritiek brengt ons namelijk tot de conclusie dat de overeenkomst juist verworpen dient te worden. Ik denk bijvoorbeeld aan het gebrek aan democratische transparantie in het wordingsproces van de overeenkomst. Wij - en ik denk alle afgevaardigden - hebben veel kritiek ontvangen van organisaties uit de Mexicaanse en Europese burgermaatschappij. Ook collega Kreissl-Dörfler sprak daar reeds over.
Het spijt ons vooral dat de rapporteur haar genoegen tot uitdrukking brengt over de vooruitgang van Mexico op het gebied van de mensenrechten en de democratie. Deze vooruitgang is naar haar zeggen mogelijk geworden na toepassing van de algemene overeenkomst. Welnu, wij hebben andere inlichtingen, en daaruit blijkt dat de schendingen van de mensenrechten juist veel ernstiger zijn geworden. Deze inlichtingen komen niet alleen uit de burgermaatschappij, maar ook van VN-vertegenwoordigers en -ambtenaren, van mevrouw Mary Robinson zelf, de inter-Amerikaanse mensenrechtencommissie, en vele anderen. Tot de ernstigste schendingen behoren systematisch folteren, illegale detentie, desaparecidos, executies door paramilitaire troepen, arrestaties van vakbondslieden, verbod op staking, verklikpraktijken, Stato di Guerrero, gedwongen sterilisatie, enzovoort. Verder worden de overeenkomsten van San Andrés en de oplossing inzake de rechten van de inheemse bevolking niet gerespecteerd. Afin, u kent de situatie en het heeft geen zin hierover uit te weiden.
Evenals het Duitse en het Belgische parlement zijn ook wij van mening dat artikel 1 van de overeenkomst hard gemaakt moet worden. Dit is de grondslag van de overeenkomst. Ook moeten wij de voor het toezicht op de toepassing noodzakelijke toetsingsinstrumenten krijgen.
Er zijn echter nog talrijke andere kwesties in deze overeenkomst die volgens ons voor verbetering vatbaar zijn. Ik zal u één voorbeeld geven: het economische beleid van de Europese Unie. Dit houdt absoluut geen rekening met de sociale en economische realiteit van Mexico en de menselijke ontwikkeling. De overeenkomst tussen Mexico en de Europese Unie kan zelfs een averechts uitwerking hebben als er geen evenwichtige ontwikkeling wordt nagestreefd. Daarom is ongebreidelde liberalisering uit den boze. Daardoor ontstaat alleen maar armoede en ongelijkheid.

Montfort
Mijnheer de Voorzitter, de titel van het verslag van mevrouw Ferrer is op zijn zachtst gezegd onvolledig, en om het sterker uit te drukken, misleidend. Het zou juister zijn om te spreken van een overeenkomst tussen de Europese Unie en NAFTA, in plaats van een overeenkomst met Mexico als enige partner, want deze overeenkomst, waarvan de rapporteur zegt dat zij de belangrijkste is die de Europese Unie ooit met een derde land heeft gesloten, zal niet alleen gevolgen hebben voor onze betrekkingen met Mexico, maar het totale kader van onze betrekkingen met de landen van Noord- en Midden-Amerika beïnvloeden.
In een stijl die duidelijk in de mode is in het Parlement, wenst het verslag-Ferrer een bijdrage te leveren aan de totstandbrenging van een nieuw kader dat Europese bedrijven in staat moet stellen om op voet van gelijkheid te concurreren met de Verenigde Staten en Canada. Op korte termijn is dit doel gewoon onhaalbaar, en het is duidelijk voor wie de in het voorstel voorziene maatregelen bedoeld zijn. Het valt immers niet te ontkennen dat de daling van de Europese export naar Mexico het gevolg is van de NAFTA-Overeenkomst, die deze hele regio verandert in één grote vrijhandelszone.
Hoe kan men dan nog in alle ernst geloven dat Europese textielproducten en auto's, waarop invoerbelastingen worden geheven van 35% en 23%, binnenkort zullen kunnen concurreren met gelijksoortige Amerikaanse producten, waarvoor de invoerbelasting slechts 1,8% bedraagt? Hoe valt het dan in die omstandigheden nog te rechtvaardigen dat de openstelling van de respectieve markten met verschillende snelheden verloopt, ten nadele van Europa? Moeten we daarentegen niet bang zijn dat de openstelling van bepaalde sectoren onmiddellijke gevolgen zal hebben voor de werkgelegenheid in Europa, met name in kwetsbare sectoren als de textielindustrie, om er maar één te noemen, die geen behoefte hebben aan extra concurrentie in ruil voor toegang tot markten die feitelijk volledig in Amerikaanse handen zijn?
Daarenboven zijn de als geruststelling bedoelde bepalingen op het gebied van de bescherming van oorsprongsbenamingen en, meer in het algemeen, van de intellectuele eigendom, zo vaag geformuleerd dat ze in onze ogen eerder een bedreiging dan een garantie zijn.

Gorostiaga Atxalandabaso
Mijnheer de Voorzitter, de afsluiting van de handelsbesprekingen tussen de Europese Unie en Mexico zou, als je het van de optimistische kant bekijkt, het begin kunnen zijn van een nieuw en duurzaam kader voor de institutionalisering van een politieke dialoog en de onderlinge samenwerking, als deze handelsovereenkomst tenminste beide partijen voordelen biedt. Helaas leert de ervaring met NAFTA ons dat dit geen automatisme is. Het ziet er immers naar uit dat liberalisering van de handel veel mensen geen enkel voordeel heeft gebracht, slecht is geweest voor het milieu en grote delen van de Mexicaanse bevolking heeft gemarginaliseerd. Dit is des te aannemelijker aangezien ook Mexicaanse NGO's voor de mensenrechten klagen over een verslechtering van de mensenrechtensituatie sinds de inwerkingtreding van de interim-overeenkomst in 1998. Al met al heeft de vigerende overeenkomst Mexico dan ook niets opgeleverd als het gaat om het handhaven van kwetsbare werkgelegenheid, intensieve sectoren en minimale milieueisen.
Op grond van deze feiten mogen wij geen al te hoge verwachtingen hebben. Bovendien heeft het er, afgaande op de tijdens de recente besprekingen gevolgde procedure, zonder effectieve controle noch door het EP noch door de Mexicaanse senaat, alle schijn van dat de overeenkomst de mechanismen ontbeert die absoluut noodzakelijk zijn om de nadelen die zich nu openbaren, in de toekomst te ondervangen.

Westendorp y Cabeza
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, de overeenkomst waarover wij straks gaan stemmen is een stap voorwaarts in de nieuwe richting die halverwege 1995 werd ingeslagen. Zoals alle nieuwe dingen stuitte ook die richting destijds op nogal wat kritiek en terughoudendheid.
Momenteel is van kritiek en terughoudendheid gelukkig bijna geen sprake meer, hoewel er helaas zojuist in dit Parlement nog wel kritische geluiden waren.
Wij moeten ons mijns inziens realiseren dat wij de hier geuite bezorgdheid juist wegnemen met een overeenkomst die een louter commerciële invalshoek heeft. De angst dat Europa ten opzichte van het exportpotentieel van de Verenigde Mexicaanse Staten aan belang inboet, wordt dus juist weggenomen. Bovendien versterken wij met deze overeenkomst ook het democratiseringsproces van dat land.
500 jaar geleden zijn onze beschavingen met elkaar in contact gekomen, en daardoor is Mexico een land geworden dat cultureel en politiek met Europa is verbonden. Maar de belangrijkste rol op politiek en geopolitiek terrein werd eigenlijk vervuld door de Verenigde Staten, de machtige buurman uit het noorden. Vóór het ontstaan van deze overeenkomsten waren de Verenigde Staten op het gebied van economie, handel en investeringen vrijwel oppermachtig.
Maar ook Mexico heeft grote vooruitgang geboekt op het gebied van de mensenrechten. Het is permanente waarnemer bij de OESO geworden en heeft in 1999 de grondwet hervormd, waardoor de nationale commissie voor de mensenrechten een zelfstandige organisatie werd.
Om die twee redenen, om economische redenen en ook om politieke redenen, bevelen wij dringend de goedkeuring van deze overeenkomst aan.

Knörr Borràs
Mijnheer de Voorzitter, in de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie zijn de meningen over dit onderwerp verdeeld. De Vrije Radicale Alliantie, die zoals bekend groeperingen vertegenwoordigt welke zichzelf beschouwen als belangenbehartigers van volkeren en regio's binnen de Europese staten, is een andere mening toegedaan. Natuurlijk is er binnen de fractie de vrijheid om verschillende standpunten in te nemen.
Vanzelfsprekend delen wij de achterliggende bezorgdheid om alles wat te maken heeft met de mensenrechten en duurzame ontwikkeling. Wij kiezen bovenal voor een kader waarin geen sociale uitsluiting past.
Velen van ons zijn echter van mening dat wij ons in alle redelijkheid echt niet kunnen verzetten tegen een overeenkomst als de onderhavige. De overeenkomst zal immers voorwaarden scheppen voor verdere ontwikkeling en meer democratie, en bovendien is er een opschortende clausule opgenomen voor het geval dat de mensenrechten niet worden nageleefd. Aan de andere kant denk ik dat er maatregelen kunnen worden genomen om de effecten van de overeenkomst te volgen op alle niveaus, niet alleen op het gebied van de wijziging van douanetarieven, etc.
Ik maak mij meer zorgen over wat de heer Sánchez zei: dat wij een overeenkomst ondertekenen die daarna misschien niet ten uitvoer kan worden gebracht omdat er bijvoorbeeld niet voldoende middelen en diensten zijn; of dat de overeenkomst zeer schadelijke gevolgen heeft, omdat wij geen financiële instrumenten voor de ondernemingen hebben voorzien.
Laten we onze instemming betuigen, maar laten we ook op onze hoede blijven en vorkomen wat wij willen voorkomen: dat de schendingen van de mensenrechten door blijven gaan.

Marset Campos
Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats wil ik mevrouw Ferrer complimenteren met haar uitstekende werk. Wij kunnen ditmaal helaas niet voor stemmen, ook al is er goed werk verricht. Dit besluit heeft niets te maken met de inspanningen van de rapporteur, maar alles met de situatie in Mexico.
Drie weken geleden heb ik in Madrid een onderhoud gehad met president Zedillo. Ik heb hem onze bezorgdheid overgebracht naar aanleiding van de berichten die wij ontvingen over schendingen van de mensenrechten in Mexico, de situatie op de universiteit en de situatie in de Indiaanse gemeenschappen van Chiapas en andere plaatsen. De heer Zedillo beloofde dat hij mij alle informatie zou verschaffen om mij te laten zien dat onze bezorgdheid iedere grond miste. Sindsdien zijn er al heel wat dagen voorbijgegaan, maar de heer Zedillo zwijgt in alle talen. Wel vernemen wij uit allerlei bronnen dat de ernstige schendingen van de mensenrechten op vele plaatsen voortduren. Dat wakkert onze bezorgdheid verder aan. Wij beseffen heel goed dat de economische paragraaf van de overeenkomst verbeteringen met zich meebrengt. Maar wij zien ook in dat we geen verandering teweeg kunnen brengen - wat wel onze bedoeling was - in de enorme invloed van Noord-Amerika, dat Mexico en andere landen van Latijns Amerika onder zijn duim houdt.
Evenals de vorige keer hebben wij de linkse partijen van Mexico geraadpleegd over ons stemgedrag; wij kozen toen voor onthouding. Deze keer kunnen wij ons zelfs niet van stemming onthouden, want ik vind dat wij een signaal aan de Mexicaanse regering moeten afgeven. Een signaal van genegenheid, van solidariteit, opdat de regering rekening houdt met het feit dat de eerbiediging van de mensenrechten, de naleving van de overeenkomsten van San Andrés en het herstel van de democratie serieus dienen te worden genomen, zoals vastgelegd in onze democratische clausule.

Seguro
Mijnheer de Voorzitter, ik zal het niet hebben over de inhoud van deze overeenkomst. Een aantal van onze collega's en de rapporteur zelf hebben daartoe al gelegenheid gehad. Ik wil hier de aandacht vestigen op een belangrijk politiek aspect van het afsluiten van deze vrijhandelsovereenkomst tussen de Europese Unie en Mexico.
In de eerste plaats is het politiek en strategisch gezien van belang dat de Europese Unie dit soort betrekkingen onderhoudt met een land dat daar, in dat deel van de wereld, zulk een belangrijke positie inneemt. Vooral ook, omdat het gaat om een land dat op het gebied van de mensenrechten een ontwikkeling heeft doorgemaakt. Zojuist heeft iemand verwezen naar de toelating van Mexico tot de OESO, en ik wijs er hier nog even op dat dit land nu ook als waarnemer is toegelaten tot de Raad van Europa. Bovendien mogen we niet uit het oog verliezen dat Mexico met zijn 100 miljoen inwoners als markt enorme mogelijkheden vertegenwoordigt. Dat betekent overigens niet dat we geen kritiek meer mogen hebben. Veel collega's hebben vandaag lucht gegeven aan hun twijfels: vragen aangaande het milieu, sociale problemen en vooral de kwestie van de mensenrechten.
Wij vinden dat die bezorgdheid ertoe moeten leiden dat wij in onze betrekkingen met Mexico strengere eisen stellen. En dat is precies wat we binnen het tijdsbestek van tien dagen gaan doen. De delegatie van het Europees Parlement voor de betrekkingen met de landen in Midden-Amerika en Mexico zal naar Mexico afreizen. En dan niet alleen voor de institutionele dialoog tussen de partners, dat wil zeggen tussen het Congres en het Europees Parlement. We zullen ook spreken met non-gouvernementele organisaties. Bovendien gaan we naar Chiapas om daar te spreken met de plaatselijke bewoners en de vertegenwoordigers van de lokale gemeenschappen. Dat is het soort druk dat we moeten blijven uitoefenen. Maar dat mag ons er niet van weerhouden onze goedkeuring aan deze overeenkomst te hechten.

Carraro
Mijnheer de Voorzitter, ik geloof dat men in grote lijnen alleen maar kan instemmen met deze overeenkomst. De collega's Westendorp y Cabeza en Seguro hebben al uitgelegd waarom, en ik ben het met hen eens. Deze overeenkomst is echter, zoals ook uit het debat van vandaag is gebleken, met tekortkomingen behept. Er is geen garantie dat de economische liberalisering ook daadwerkelijk gepaard zal gaan met eerbiediging van de mensenrechten, de democratische rechten, de vakbondsrechten en met een oplossing voor vraagstukken als kinderarbeid. Verder staat hierin een gevaarlijke oorsprongsregeling voor producten. Deze is schadelijk voor de Europese industrie, en met name voor de textiel-, kleding- en schoenindustrie.
Dit zijn zeer arbeidsintensieve productiesectoren in Europa en daarom zou het paradoxaal zijn indien wij met deze regeling, die ons schade berokkent, elders onaanvaardbare arbeidspraktijken in de hand zouden werken, zoals kinderarbeid, of praktijken zonder enige vakbondsbescherming. Het zou paradoxaal zijn indien wij onze eigen schoen- en kledingindustrie zouden benadelen en daarentegen bedrijven zouden helpen die de rechten van de mens, die wij altijd zo hoog in het vaandel hebben, aan hun laars lappen.
Daarom moet men mijns inziens als Raad en Commissie tijdens heel de looptijd van de overeenkomst nauwlettend toezien op de toepassing. Ik ben voor deze overeenkomst in zijn geheel, want daarmee wordt werkelijk een stap vooruit gezet. Maar, nogmaals, men moet wel een oogje in het zeil houden nu deze overeenkomst in praktijk moet worden gebracht.

Liikanen
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik mevrouw Ferrer danken voor haar verslag en het Parlement voor het zeer constructieve advies over het onderhandelingsresultaat dat wij met Mexico hebben bereikt. Dit onderhandelingsresultaat is gebaseerd op de overeenkomst tussen de EU en Mexico, waarmee het Parlement op 6 mei van het vorig jaar heeft ingestemd.
Deze overeenkomst, die is gestoeld op eerbiediging van de mensenrechten en bevordering van de democratische beginselen, behelst al onze betrekkingen met Mexico en is vooral gericht op versterking van de samenwerking en de politieke dialoog.
Het geboekte onderhandelingsresultaat is evenwichtig, ambitieus en biedt beide partijen voordelen. Het omvat alle belangrijke gebieden, waaronder met name goederenhandel, dienstverlening, overheidsopdrachten, intellectuele eigendomsrechten, concurrentie, kapitaalverkeer, investeringen en geschillenbeslechting. Ondernemers uit de EG zullen spoedig op de Mexicaanse markt kunnen concurreren onder dezelfde voorwaarden als bedrijven uit andere landen, vooral uit de Verenigde Staten.
Zoals bij alle onderhandelingen moesten ook hier soms compromissen worden gesloten, maar het eindresultaat is een evenwichtige overeenkomst, waarbij de markttoegang is gegarandeerd en tegelijkertijd rekening wordt gehouden met bepaalde gevoelige sectoren.
Mijn laatste, maar daarom zeker niet minder belangrijke opmerking is dat de bereidheid van het Parlement om in het korte tijdsbestek van een maand met een advies te komen, door de Commissie hogelijk wordt gewaardeerd. Deze timing is zo belangrijk, omdat wij dan volgende week in Lissabon, naast de Europese Raad, ook een bijeenkomst van de Gezamenlijke Raad EG-Mexico kunnen beleggen. Op die manier kunnen wij het akkoord snel in werking laten treden en dat is, zoals u zult begrijpen, in het belang van zowel de Unie als Mexico.

De Voorzitter
 Hartelijk dank, mijnheer Liikanen.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt om 12.00 uur plaats.

Een informatiemaatschappij voor iedereen
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over het verslag (A5-0067/2000) van mevrouw Read, namens de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie, over de mededeling van de Commissie over een initiatief van de Commissie voor de buitengewone Europese Raad van Lissabon op 23 en 24 maart 2000 - Europa - Een informatiemaatschappij voor iedereen (COM(1999) 687 - C5-0063/2000 - 2000/2034 (COS)).

Read
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik de Commissie bedanken voor haar goed getimede, weldoordachte en heel strategische mededeling. De hele timing is er natuurlijk op gericht om het document volgende week op de top in Lissabon aan de orde te stellen. Het Parlement moest deze zaak derhalve pijlsnel afhandelen en ik wil dan ook de vele collega's die dit mogelijk hebben helpen maken, alsmede natuurlijk het secretariaat, mijn dank betuigen.
Als kind heb ik in het dorp waar ik geboren en getogen ben, de opening van de bibliotheek meegemaakt. Toen het hoofd van de dorpsschool de opening verrichtte, zei hij dat de bibliotheek meer dan 4000 boeken telde. In mijn belevingswereld als zesjarige waren dat alle boeken van de wereld. Nu bezit ik zelf ruim 4000 titels en ook al zijn dit op zich geen revolutionaire feiten, dit voorbeeld geeft wel aan, als ik het van een individueel naar een politiek niveau til, in welk enorm tempo kennis toegankelijk wordt gemaakt, wordt verspreid, toegepast en verfijnd. Wij moeten deze ontwikkelingen in een soort kader inbedden, al moeten wij bedenken dat verreweg de meeste mensen in deze wereld nog nooit één telefoontje hebben gepleegd en dat in hun hele leven waarschijnlijk ook nimmer zullen doen.
Uit de voorstellen van de Commissie en de respons daarop van het Parlement blijkt duidelijk dat de markt de motor kan en moet zijn van veranderingen, doch niet in alle gevallen. De uitdaging is te bepalen wanneer de Europese Unie de markt haar gang moet laten gaan en wanneer wij moeten optreden en reguleren, in wiens belang en voor hoe lang. De leidende positie van de Europese Unie op de markt voor derde generatie mobiele telefoons, die voor onze toekomst zo belangrijk is, is voor een deel, zij het niet volledig, te danken aan regulerend optreden van de overheid. Zoals in het Commissievoorstel alsook in de reactie van het Parlement wordt benadrukt, heeft de vaststelling van de GSM-standaard Europa een geweldige voorsprong gegeven.
Voorts gaan wij in ons verslag nader in op het belang van sociale bescherming en op de sociale gevolgen van deze ontwikkelingen. De Commissie werkgelegenheid en sociale zaken is er als enige in geslaagd om in de korte tijd die wij hadden, met een advies te komen en ik ben dan ook met name haar rapporteur voor advies, de heer Cercas, zeer erkentelijk voor al zijn inspanningen. Wat ik - heel in het kort - heb gedaan is het volgende. Nadat de commissie sociale zaken zich maandagavond, net als de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie, over het advies had gebogen, heb ik, met goedvinden van de rapporteur, een aantal van zijn voorstellen overgenomen en die namens mijn eigen fractie ingediend. Ik hoop dat deze voorstellen zullen worden gesteund, omdat zij over veel belangrijke details gaan.
In een aantal andere amendementen wordt aandacht gevraagd voor de rechten van gehandicapten. Ik heb uitvoerig overleg gepleegd om ervoor te zorgen dat bepaalde fundamentele beginselen met betrekking tot de rechten van gehandicapte gebruikers thuis en op de werkplek in het verslag zouden worden opgenomen. Ik hoop dat deze beginselen over niet al te lange tijd ook in wetgeving zullen worden omgezet in het kader van de herziening van de telecommunicatiewetgeving die in 1999 van start is gegaan.
Dan zijn er nog amendementen op het gebied van de consumentenbescherming - uiterst belangrijk om het vertrouwen in e-commerce te bevorderen -, de toekomstige belastingheffing en de implicaties voor de gezondheidszorg en het vervoer. Buitengewoon belangrijk zijn de werkgelegenheidseffecten die nu al zichtbaar worden en ik heb mijn best gedaan om in het verslag een middenweg te vinden. Ik wilde namelijk het verlies van banen waarmee sommige veranderingen ongetwijfeld gepaard zullen gaan, niet al te zwaar aanzetten, maar ook kijken naar nieuwe vormen van werkgelegenheid die hierdoor zullen ontstaan. Ik heb tijdens de voorbereiding van mijn toespraak hier vandaag naar voorbeelden gezocht, want ik vind dat wij de burgers van de Europese Unie moeten laten zien welke concrete voordelen zij van deze ontwikkelingen kunnen hebben. Daarnaast vind ik dat het Parlement en de andere EU-instellingen bij hun beraadslagingen meer gebruik moeten maken van moderne communicatiemethoden, methoden die worden gekenmerkt door transparantie en openheid.
In de korte spreektijd die mij nog rest, wil ik graag uw aandacht vragen voor drie projecten in mijn eigen regio. Het eerste is een project in Rutland, het kleinste graafschap van Engeland, waar een virtueel Rutnet is opgestart dat mensen in landelijke en geïsoleerde gebieden met elkaar in contact brengt op het gebied van vrijetijdsbesteding, vervoer, arbeid en sociale activiteiten in het algemeen. Een stukje noordelijker, in Nottingham, is een commissie voor het landelijk gebied een soortgelijk project begonnen in een voormalig mijnbouwgebied, waar veel mensen in dat gebied enorm mee gebaat zijn. Nog een ander heel belangrijk project is het M-net, het European East Midlands network, dat op een bredere leest is geschoeid. Het biedt ondersteuning aan kleine en ambachtelijke bedrijven en brengt hen in contact met universiteiten en hogescholen.
Tot slot wil ik, mijnheer de Voorzitter, nog een korte blik in de toekomst werpen. Het is interessant om vooruit proberen te kijken en ik zou in dit verband het beroemde nummer "What a wonderful world" van Louis Armstrong willen aanhalen, waarin de volgende tekst staat: Baby's worden geboren, wij zien ze opgroeien, zij zullen veel meer leren dan ik ooit zal weten. Ik denk dat voor ons allemaal geldt dat de toekomst van onze kinderen en kleinkinderen een toekomst vol kansen is, maar ook een toekomst vol onzekerheden. De Commissie valt te prijzen voor haar poging om op dit gebied het voortouw te nemen en een spilfunctie te vervullen. Ik beveel de Commissievoorstellen en mijn eigen verslag bij u aan.

Cercas
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris Liikanen, collega's, alvorens te beginnen met mijn betoog namens de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, wil ik onze oprechte en hartelijke dank overbrengen aan de rapporteur, mevrouw Read. We hebben een race tegen de klok achter de rug, en zij was een uitstekende, solidaire collega, die zeer open heeft gestaan voor alle gezichtspunten die onze commissie in dit belangrijke debat heeft willen opnemen. Hartelijk dank, mevrouw Read, voor uw verslag en uw instelling.
De Commissie heeft een belangrijk initiatief ingediend met het oog op de buitengewone Europese Raad van Lissabon op 23 en 24 maart aanstaande. Dit initiatief heet "eEurope", en is door mijn Commissie werkgelegenheid en sociale zaken met instemming en hoop begroet.
Wij begroeten dus met instemming de pogingen van de Commissie om ervoor te zorgen dat de informatiemaatschappij ten goede komt aan alle sectoren en alle regio's van Europa. We willen nu echter wel de gelegenheid aangrijpen om in aanwezigheid van de commissaris het standpunt van de burgers in aanmerking te nemen. We moeten de Commissie en de publieke opinie eraan herinneren dat wij ons niet simpelweg kunnen conformeren door doelstellingen of wensen met nietszeggende woorden naar voren te brengen. Wij willen dat er concrete doelstellingen en nauwkeurige financiële afspraken in de tekst worden opgenomen, want alleen zo krijgen we een reële strategie die alle aspecten van de informatiemaatschappij omvat. Alleen wanneer er concrete afspraken zijn, zal de informatiemaatschappij van nut zijn voor de groepen en burgers die het zwakst zijn of die een groter risico lopen van de nieuwe maatschappij te worden uitgesloten.
De Commissie is ongetwijfeld zeer genereus, maar wanneer we de zaak bekijken vanuit het perspectief van de arbeiders en van de armste mensen, komt er geen antwoord op de vragen die dit Parlement reeds in vele documenten heeft gesteld, bijvoorbeeld in het Groenboek "Leven en werken in de informatiemaatschappij: de mens voorop". Wij weten nog steeds niet goed wie deze reusachtige krachtsinspanning op het gebied van de computeralfabetisering gaat financieren. Deze alfabetisering is nodig om de kloof tussen Europa en de Verenigde Staten te dichten.
Wij weten niet goed hoe de verantwoordelijkheden zijn verdeeld tussen regeringen en Commissie en welke rol de vakbonden hebben in de burgermaatschappij. Daarom willen wij dat er aanvullende analyses in overweging worden genomen, dat er concretere afspraken worden gemaakt en dat er een speciaal punt wordt opgenomen inzake bevordering van werkgelegenheid en sociale samenhang in de informatiemaatschappij - daarover wordt in de mededeling van de Commissie met geen woord gerept. Ook willen wij dat er een strategie komt met richtsnoeren, aanbevelingen en suggesties.
Wij willen dat er gesproken wordt over volwassenen, niet alleen over jongeren, en dat er gesproken wordt over achtergestelde groepen. Wij willen dat u ook denkt aan gelijke kansen. De nieuwe maatschappij mag geen reden zijn voor nieuwe ongelijkheid tussen mannen en vrouwen.
Mijnheer de commissaris, er liggen grote mogelijkheden voor ons open, maar die moeten wel de hele bevolking bereiken. En wij willen dat het Europees sociaal model wordt geëerbiedigd.
Wij vragen u dus een stap voorwaarts te doen door concretere afspraken te maken en veel duidelijkere politieke en financiële inspanningen te leveren.

Niebler
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Liikanen, dames en heren, het eEurope-initiatief van de Europese Commissie is in principe prijzenswaardig. Niemand betwist dat de nieuwe technologieën niet alleen in het economische leven maar op alle terreinen van de maatschappij grondige veranderingen teweeg zullen brengen. Wij kunnen de evolutie van de industriële samenleving naar de informatiemaatschappij ook niet tegenhouden. Uit politiek oogpunt kunnen wij dus niets anders dan Europa zo goed mogelijk op de informatiemaatschappij voor te bereiden.
Ik vind het dan ook voortreffelijk dat het eEurope-initiatief in de eerste plaats dient om de positieve evolutie naar de informatiemaatschappij in de Europese Unie te bespoedigen en op sociale en regionale integratie te richten.
De Europese Commissie stelt in haar mededeling over het eEurope-initiatief tien maatregelen voor om in Europa de weg naar de informatiemaatschappij te effenen. De afzonderlijke maatregelen zijn prijzenswaardig, maar moeten als geheel worden gestructureerd. Voorts moeten voor het beleid duidelijke prioriteiten worden vastgesteld. Dat houdt in dat duidelijk moet zijn welke opdrachten de Europese Unie zelf kan en moet uitvoeren en welke opdrachten onder de bevoegdheid van de lidstaten vallen. Daarbij moet rekening worden gehouden met het feit dat de nieuwe technologieën en de acceptatie ervan door de burger in enkele lidstaten en regio's al sedert vele jaren worden bevorderd. Daarom mag de Raad de verschillende landen in Lissabon wel aanbevelingen doen, maar mag hij ze geen algemene verplichtingen en vooral geen al te zware financiële lasten opleggen.
Wat moet de Europese Unie in het kader van het eEurope-initiatief doen? Voor de Unie gelden volgens mij de volgende prioriteiten, die ook in het verslag van mevrouw Read - die ik van ganser harte dank - centraal staan. In de eerste plaats moeten wij een open, moderne en uitstekende multimedia-infrastructuur creëren. De politici hebben de opdracht in Europa een moderne en performante infrastructuur tot stand te brengen waarmee kwalitatief hoogwaardige telefonische communicatiediensten via PC en TV-apparaat kunnen worden aangeboden en aangevraagd.
Dat betekent dat internettoegang voor iedereen in Europa goedkoper moet worden. Daarom moet de concurrentie, in het bijzonder op de plaatselijke netwerken, nog meer worden gestimuleerd, bijvoorbeeld door de aansluitingen te splitsen. Daarom moeten ook alle platforms tegen concurrerende prijzen voor alle dienstenaanbieders toegankelijk worden gemaakt, bijvoorbeeld door het TV-kabelnet beschikbaar te stellen. Daarom moet ook het frequentiebeleid in Europa opnieuw worden bekeken en moeten wij overstappen op een strategische benadering op basis van economische principes zoals u, mijnheer Liikanen, dat eveneens hebt voorgesteld. Daarbij mogen wij echter niet-commerciële toepassingen, die vooral het algemeen belang dienen, zoals de openbare omroepen, niet verwaarlozen. Bij de toewijzing van frequenties moeten wij rekening houden met de rol die de openbare omroepen in de opinievorming en veelheid van meningen spelen.
In de tweede plaats moeten wij juridische kadervoorwaarden voor het elektronische handelsverkeer scheppen. Hangende wetgevingsvoorstellen zoals de richtlijn over e-commerce en de richtlijn over de hervorming van de bescherming van het auteursrecht moeten spoedig worden goedgekeurd. Op wetgevend gebied moeten wij echter voorzichtig zijn om overregulering te voorkomen. Als in de toekomst nog wetgeving wordt voorgesteld, zullen wij ons altijd de vraag moeten stellen of die wel echt nodig is.
In de derde plaats moeten wij de Europese initiatieven op hun eEurope-gehalte onderzoeken. Ik heb er reeds op gewezen dat de veranderingen in de informatietechnologie en de nieuwe media alle terreinen van het leven beïnvloeden. Wij moeten dan ook alle Europese initiatieven op hun eEurope-gehalte onderzoeken. Concreet betekent dit...
(Spreekster wordt door de Voorzitter onderbroken) Mijnheer de Voorzitter, neemt u mij niet kwalijk. Ik verzoek u mij toe te staan mijn zin af te maken. Ik heb per ongeluk te lang gesproken. Tot besluit wil ik nog beklemtonen dat ik het eEurope-initiatief voortreffelijk vind. Ik zou echter graag hebben dat met mijn opmerkingen rekening wordt gehouden.

McNally
Mijnheer de Voorzitter, een compliment aan het adres van mevrouw Read, die een voortreffelijk verslag heeft afgeleverd, en van commissaris Liikanen is vandaag natuurlijk wel op z'n plaats. Dit is een positief debat, dit is heel positief voor Europa, en blijkens het grote aantal amendementen is dit tevens een onderwerp dat zich in een zeer grote belangstelling mag verheugen. Ik pik de - naar ons oordeel - belangrijkste punten eruit: infrastructuur, rechtszekerheid - mensen moeten weten waar zij aan toe zijn - en het kennisoffensief. Dat kennisoffensief moet niet alleen op onze scholieren en studenten gericht zijn, maar ook op "vergeten" groepen, zoals vrouwen en ouderen, die een enorme bron van talenten vormen als zij zouden worden aangesproken. Het is een blamage dat grote landen in het verleden de noodzaak van scholing niet hebben onderkend, en voor landen als Duitsland en het Verenigd Koninkrijk zou het eigenlijk niet nodig moeten zijn om personeel uit het buitenland te halen.
Ik heb er alle vertrouwen in dat er een uitstekende publiciteits- en voorlichtingscampagne zal komen waarmee wij de burgers van Europa tot de verbeelding zullen spreken. Daarbij mogen wij de gehandicapte medemens niet over het hoofd zien. Er blijkt nu geen documentatie beschikbaar te zijn voor blinden en slechtzienden. Zo'n vergissing mag in de toekomst niet weer gebeuren. Daarnaast moeten wij voorkomen dat er binnen Europa verschillen ontstaan, verschillen tussen regio's, tussen gezinnen en tussen burgers. De elektronische handel tussen bedrijven ontwikkelt zich goed, maar de e-commerce tussen bedrijven en consumenten dient te worden gestimuleerd om de achterstand van Europa op de Verenigde Staten in te lopen. Om dat te bewerkstelligen moeten wij de mensen - de consumenten - natuurlijk het vertrouwen geven dat privacy en veiligheid gewaarborgd zijn en dat vertrouwen moeten de maatregelen die u nu voorstelt, ook gaan bevorderen.
E-commerce is van groot belang voor ouderen, mensen die aan huis gekluisterd zijn of mensen met kinderen die het moeilijk vinden werk en gezin te combineren, en dat zijn overwegend vrouwen. Wel zijn er nog enkele ethische vraagstukken die onze aandacht behoeven. Ik ben echter optimistisch gestemd en ik denk dat mevrouw Read haar werkzaamheden naast de uwe zal voortzetten en dat er in dit Parlement grote steun voor eEurope te vinden zal zijn.

Thors
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dit initiatief is belangrijk omdat de besluitvormers in het algemeen zich bewust moeten worden van de ontwikkeling, maar ook omdat de ontwikkeling in Europa grote verschillen vertoont. Dit blijkt tevens uit het vervolgdocument dat de Commissie heeft opgesteld. Het initiatief is van essentieel belang om een einde te kunnen maken aan het idee dat de VS de koploper is in deze ontwikkeling. Volgens 2000 IDC/World Times Information Society Index, gepubliceerd in februari, is Zweden de VS voorbijgestreefd als de nummer één in de informatie-economie. De VS nemen nu de tweede plaats in. Finland en Noorwegen staan op de daaropvolgende plaatsen. Niet iedereen zal dezelfde waarde hechten aan zo' n soort onderzoek, maar wel dient mijns inziens benadrukt te worden dat het Amerikaanse model niet het enige model is dat leidt tot vooruitgang in de IT-maatschappij. Dat hebben vele anderen in dit Parlement ook al gezegd. De Scandinavische landen redden zich uitstekend met hun sociale infrastructuur, en zelfs wel met hun pensioensystemen. Dit moeten we in ons achterhoofd houden; ik ben ervan overtuigd dat de commissie dat ook heeft gedaan.
We moeten ook vooral niet vergeten dat de EU-landen enorm van elkaar verschillen, en dat de ontwikkeling razendsnel gaat. Dat moet allemaal tot uitdrukking komen in het actieplan. Ook is het van belang de landen waarin de ontwikkeling het snelst gaat, hierin niet af te remmen. We dienen uit te leggen wat er op EU-niveau gebeurt, en wat er wordt gedaan met EU-middelen. Daarnaast dienen we open te staan voor veranderingen in het regionaal beleid en bepaalde onderzoeksmiddelen te gebruiken ten gunste van eEurope. Ik sta sceptisch tegenover de informatieplannen en -campagnes op EU-niveau, die gericht zijn op de verschillende ontwikkelingsniveaus in deze landen. EEurope is meer dan alleen e-commerce.
In de richtlijnen voor elektronische handel komt de consumentenhandel nauwelijks aan bod. Ik zou een beroep willen doen op de Commissie om notitie te nemen van de vraag die in een aangrenzende zaal in een debat met Federal Trade Commissioner Thompson aan de orde is gekomen: hoe kunnen we het vertrouwen van de consument vergroten? De klant is koning wat de elektronische handel betreft, anders komt deze niet van de grond. Wanneer we alternatieve methoden gaan bespreken met betrekking tot het oplossen van problemen, dienen we met de VS op mondiaal niveau samen te werken. We moeten evenwel ook de OESO in haar werkzaamheden steunen.
De kwestie van de breedband en van een aangepaste infrastructuur zijn in de meeste landen aan de orde van de dag. Een grote verscheidenheid is noodzakelijk, maar er wordt gezocht naar meer standaarden voor Digital Subscriber Lines, met behulp waarvan men het net kan upgraden. Er wordt beweerd dat de telefoonmaatschappijen geen gebruik maken van de techniek omdat het aan standaarden ontbreekt.
Waarde collega's, onze kracht wordt gevormd door smartcards, codering, mobiele telefonie en e-Europe! We moeten de ontwikkelingen op dit gebied voortzetten, maar wat de standaarden betreft, moeten wij onze werkzaamheden verdiepen. Het is niet aan ons, politici, om deze standaarden vast te leggen; we moeten het aan de industrie overlaten standaarden op te stellen daar waar er behoefte aan is. Het is onze taak om sneller wetten uit te vaardigen, en waar mogelijk te zoeken naar nieuwe wetgevingsmodellen. Ik ben blij dat dit punt in het verslag aan de orde komt.

Schröder, Ilka
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, mijnheer de commissaris, mevrouw Read, ik dank u voor het openhartige debat en voor uw verslag. Ik wil het over de politieke achtergrond van het eEurope-initiatief en het verslag van mevrouw Read hebben. Internet, e-mail en mobiele telefonie moeten de werkloosheid oplossen. De werkelijkheid ziet er echter anders uit. Tegenover de spectaculaire ontwikkeling van de informatietechnologie staan fusies en ontslagen. Ook uit de geschiedenis blijkt dat het uitgangspunt verkeerd is. Industrialisering, kernenergie noch biotechnologie hebben ons welvaart en vrijheid voor iedereen gebracht.
Uit het initiatief en het verslag komt de idee naar voren dat de weg voor de jongste en de beste krachten moet worden vrijgemaakt. Daarbij wordt geen rekening gehouden met het feit dat die groep nu al alles krijgt en dat de grote massa met lege handen naar huis gaat. Wij moeten ervoor zorgen dat alle mensen het voordeel van de technische vernieuwing kunnen genieten, hoe oud of rijk ze ook zijn en in welke regio ze ook leven. Wij moeten ervoor zorgen dat alle mensen echt gelijke kansen krijgen. Een universele dienstverlening gaat in de goede richting en moet ons einddoel zijn, maar mag niet het werk zijn van providers die delen van het internet voor hun klanten technisch ontoegankelijk maken.
Met haar voorstel wil de Commissie voor gelijkheid zorgen door de markt te liberaliseren. Dat is op zich al onzin. Liberalisering betekent immers dat de sterksten nog sterker worden en de staat de zwakkeren zo weinig mogelijk ondersteunt. Voor de informatietechnologie hanteren wij echter heel andere uitgangspunten. Er zijn bijvoorbeeld vele initiatieven om internet en computers op school te promoten. Als echter geen rekening wordt gehouden met het feit dat in elke klas wel een leerling zit die het beter weet dan de leerkracht, kan zulk een initiatief alleen maar mislukken. Dat voor het liberaliseringsbeleid op vele plaatsen in het verslag van mevrouw Read uitgesproken anti-Amerikaanse argumenten worden gebruikt, toont eens te meer hoezeer het verslag door de belangen van de particuliere industrie is ingegeven.
Zo kom ik bij de burgerrechten, het volgende omstreden punt. Wij hebben behoefte aan een concept voor de universele bescherming van gegevens. In plaats daarvan denken de Commissie en sommigen in het Europees Parlement aan een chipkaart. Alle gegevens zouden dan op een enkele kaart worden verzameld. Uw ziekenfonds zou dan weten dat u homoseksueel bent, uw werkgever zou alles weten over uw antecedenten en ziekterisico's. Het zou de mens weer wat doorzichtiger maken en de staat zou weer wat dieper in de persoonlijke levenssfeer kunnen doordringen. De grondrechten zouden op Europees niveau doelbewust drastisch worden ingeperkt. Dat wordt dan innovatief beleid genoemd, terwijl wij anderzijds in het Parlement met andere instellingen over een handvest van grondrechten debatteren. Hoe valt dat te rijmen? In het licht van Echelon pleit ik op dit terrein voor een mentaliteitswijziging. Bescherming van gegevens en encryptie zijn aangekondigd. De burger moet de staat controleren, niet omgekeerd!

Seppänen
Mijnheer de Voorzitter, in het oorspronkelijke Engelstalige document gebruikt de Commissie de term information society en niet de term knowledge society. Dat zijn twee verschillende zaken. Informatie is slechts de grondstof voor kennis, informatie is chaos, terwijl kennis orde is, orde in de chaos. Een informatiemaatschappij is een chaosmaatschappij. Een kennismaatschappij is meer en kan ook een maatschappij van sociale orde, culturele diversiteit en solidariteit tussen mensen zijn. De informatiemaatschappij heeft zich tot nu toe aan de burgers vertoond in de vorm van chaotische beurskoersen. De koersen van technologieaandelen zijn gestegen op een manier waar geen economische motivering voor is. Het geld is vaak niet eens naar nieuwe investeringen van bedrijven gegaan, maar naar de eigenaren die miljonair of miljardair zijn geworden. Op die manier vertoont de informatiemaatschappij zich aan de burgers in de vorm van een zeepbeleconomie, van sociale ongelijkheid.
De informatiemaatschappij houdt in dat miljonairs een sociale revolutie hebben ontketend, zij hebben op innovatieve wijze de structuren van de oude maatschappij vernietigd. Het was hun revolutie om aan iedereen machines en programma's te verkopen. Wij, de anderen, moeten een contrarevolutie ontketenen. Wij moeten een hoger doel stellen dan de Commissie heeft gedaan. Wij moeten een kennismaatschappij eisen en geen chaotische informatiemaatschappij voor iedereen. De vraag mag niet alleen zijn of iedereen een mobiele telefoon heeft, hoe e-mail werkt en wat wij in de elektronische winkel kopen. Op haar best kan de kennismaatschappij de sociale dimensie van het nieuwe kapitalisme zijn. Een informatiemaatschappij voor iedereen is een veel te bescheiden, te commercieel en cultureel gezien te beperkt doel. Wij moeten naar een kennismaatschappij voor iedereen streven, dat is democratie.

Montfort
Mijnheer de Voorzitter, "het beste is de vijand van het goede" zeggen wij in Frankrijk, en ik ben bang dat het verslag van mevrouw Read daar een typisch voorbeeld van is.
Niemand ontkent natuurlijk het belang en de impact van nieuwe communicatiemiddelen, en vooral Internet, voor de toekomstige ontwikkeling van onze maatschappij, noch de achterstand die de lidstaten op dit gebied hebben ten opzichte van de Verenigde Staten en de noodzaak van een wettelijk kader om ongewenste ontwikkelingen te voorkomen en ervoor te zorgen dat deze nieuwe communicatiemiddelen zoveel mogelijk ingang vinden bij de bevolking.
Maar ik ben bang dat de lijst van goede bedoelingen die in het verslag is geformuleerd het tegenovergestelde effect zal hebben. In plaats van een stapsgewijze aanpak waarbij voor de lidstaten concrete en kwantificeerbare doelstellingen op korte en middellange termijn worden vastgesteld, geeft het Parlement uiteenlopende en verwarrende signalen, wat, dat is waar, vooral te wijten is aan de onsamenhangende manier van werken binnen de commissie. We hadden graag wat meer details gekregen over de specifieke Europese aanpak op dit gebied, en vooral over de manier waarop de Commissie de lidstaten wil helpen om het hoofd te bieden aan de razendsnel toenemende standaardisatie. Deze is geënt op het Amerikaanse model en werkt een louter commerciële en technische ontwikkeling van Internet in de hand. De pedagogische en sociale doelstellingen van het verslag zijn beslist prijzenswaardig, maar zullen uiteindelijk niet opwegen tegen de concrete en onmiddellijke impact die de uitbreiding van Internet zal hebben op de Europese bevolking.
In hoeverre is het Commissievoorstel verenigbaar met het specifieke karakter van de belastingregels op het gebied van handel en werkgelegenheid in de verschillende lidstaten? Hoe kunnen we zorgen dat onze opvattingen over de individuele vrijheden en de vrijheid van meningsuiting, die nog niet over de hele wereld verspreid zijn, geëerbiedigd worden? Welke garanties hebben we dat de nationale veiligheid van onze staten niet bedreigd wordt door de ontwikkeling van een technologie waarvan de belangrijkste operatoren behoren tot een grootmacht die weliswaar in de hele wereld het liberalisme predikt, maar via haar ondernemingen nauwlettend toeziet op de bescherming van haar nationale belangen?
Het wekt enige verbazing, mevrouw de rapporteur, dat in paragraaf 55 van uw verslag staat dat het Parlement de Commissie uitdrukkelijk steunt ...
(Spreekster wordt door de Voorzitter onderbroken)

Belder
Mijnheer de Voorzitter, het bruist van de mogelijkheden in de IT-wereld als we de mededeling van de Commissie en de resolutie van het Parlement moeten geloven. Nu wil ik dat niet ontkennen. Wel wil ik een kanttekening plaatsen bij de grenzeloze mogelijkheden van de informatiemaatschappij.
Het valt me op dat de keerzijde van de informatiemaatschappij nauwelijks aan bod komt. Ik doel met keerzijde niet alleen op uitsluiting van bepaalde groepen, maar ook op het ontstaan van een nieuwe elektronische werkelijkheid. Een werkelijkheid waarin geen rekening gehouden wordt met normen en waarden. Het ontwikkelen van een IT-ethiek, zoals mevrouw Schröder voorstelt, lijkt me een goede zaak. Zo'n IT-ethiek mag niet vrijblijvend zijn, maar moet vertaald worden in adequate regelgeving.
Het subsidiëren van de ontwikkeling van filters om het aanbieden van schoon internet mogelijk te maken moet deel uitmaken van zo'n ethiek.
Ik vind het waardevol dat in de resolutie van het Parlement vragen worden gesteld over de bevoegdheden van Commissie en lidstaten. Als het gaat om onderwijsinitiatieven zou ik echter duidelijk willen stellen dat Europa geen bevoegdheden heeft. Op dat beleidsterrein kunnen nationale lidstaten veel effectiever verantwoordelijkheid dragen.
Tenslotte wil ik de rapporteur, mevrouw Read, hartelijk bedanken voor haar werk. We hebben het aan haar te danken dat nog vóór de Top van Lissabon hierover kan worden gestemd. Haar eerste versie vertoonde meer consistentie dan de resolutie die er nu ligt. Het is een brei van stellingnamen, waarin soms zelfs tegengestelde dingen staan. Laten we in de toekomst zorg dragen voor consistentie in onze resoluties.

Kauppi
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, het is zeer positief dat men in Lissabon nadrukkelijk wil debatteren over de ontwikkeling van de Europese informatiemaatschappij. De nieuwe economie is ook in Europa gekomen om te blijven. Het Europese antwoord op de nieuwe uitdagingen en het benutten van de mogelijkheden heeft echter op zich laten wachten. Daarom neemt het eEurope-initiatief nu een centralere positie in bij het concurrentievermogen van de Unie en op deze manier ook bij de burgers. De hervormingsvoorstellen in het initiatief zijn ambitieus, maar waarschijnlijk niet eens voldoende. Vooral voor mijn eigen land Finland, waar wij in menig opzicht op het gebied van netwerken voorlopen op onze Europese partners, zijn de doelen te bescheiden. Het initiatief moet worden aangevuld met toekomstige uitdagingen voor de landen die een voorsprong hebben in de informatiemaatschappij.
Mijnheer de commissaris, ik waardeer het werk dat u in het belang van de informatiemaatschappij op verdienstelijke wijze heeft verricht. Ook wij in het Europees Parlement kunnen niet slechts vanaf de zijlijn toekijken hoe Europa voortdurend op het gebied van Internet achterblijft op zijn mondiale uitdagers. De duidelijke koppositie die Europa in de wereld inneemt op het gebied van draadloze communicatie is niet voldoende om de zorg weg te nemen over de toekomst van de Europese informatiemaatschappij en over de vraag of wij echt in staat blijven de concurrentie aan te kunnen.
De sleutel voor het creëren van een Europese informatiemaatschappij ligt bij het mogelijk maken van echte concurrentie bij telecommunicatienetwerken. Concurrentie verlaagt de kosten en juist de kosten van communicatie moeten omlaag, zodat de consumenten en het MKB volledig kunnen profiteren van de elektronische revolutie. Naast het verlagen van de kosten is een andere voorwaarde voor de groei van de elektronische handel dat men in staat is veiligheidskwesties op te lossen op een voor de consument bevredigende manier, en dat de gebreken in de wetgeving worden gecorrigeerd. Zeer belangrijk is naar mijn mening het vergroten van het risicokapitaal voor het MKB in de hightech-sector. De 20 miljard euro die momenteel per jaar beschikbaar is voor Europees risicokapitaal is slechts een vierde van wat er in de Verenigde Staten wordt gebruikt. Het bedrag is veel te klein. Gelukkig is de Commissie echter ook op dit gebied initiatiefrijk geweest en heeft zij de aandacht gevestigd op het versnellen van de ontwikkeling.
De steeds snellere ontwikkeling van de informatiemaatschappij verandert onze omgeving, onze werk- en leefomstandigheden aanzienlijk. Voor ons als Europese wetgevers ligt er een grote uitdaging in het verschiet als wij de wetgeving actueel willen houden. De wetgever hoeft niet eens altijd in de ontwikkeling in te grijpen, maar in sommige zaken kunnen de industrie en de economische actoren door samen te werken snel zelf de problemen oplossen. Als voorbeeld kunnen we de positieve ervaringen noemen die men heeft gehad met het standaardiseren van de tweede generatie mobiele telefoonsystemen en die men nu direct terugziet als een verstrekt concurrentievermogen van de derde generatie.
Het beheersen van een nieuwe werkomgeving vereist ook van de onderwijsstelsels meer technische en pedagogische vaardigheden. Daarom moet er ook in de Europese onderwijsprogramma's meer aandacht worden besteed aan de omscholing van het onderwijspersoneel. Tot slot wil ik zeggen dat ik de invoering steun van benchmarking, van graadmeters voor de ontwikkeling van de informatiemaatschappij. Wat overigens de concrete voorstellen in de mededeling over eEurope betreft, kan ik mij slechts afvragen waarom deze al niet eerder in de Raad zijn behandeld, zodat men de verbondenheid van de lidstaten had kunnen garanderen.

Sacconi
Mijnheer de Voorzitter, het is erg belangrijk dat in de mededeling van de Commissie over de informatiemaatschappij de klemtoon wordt gelegd op de noodzaak de nieuwe technieken binnen het bereik van alle Europese burgers te brengen. Meer nog dan een economische uitdaging, is dit een ingrijpend cultureel veranderingsproces waarvan geen enkel gezin, geen enkele school, en geen enkele overheidsdienst uitgesloten mag zijn.
Om dit doel te bereiken moet men echter enerzijds de verspreiding van nieuwe technologieën bevorderen en anderzijds maatregelen treffen om de consumenten vertrouwen te geven in de enorme, door de elektronische handel geboden kansen. Dit is een absolute noodzaak, daar onze burgers terughoudend zijn ten opzichte van deze nieuwe instrumenten en hier niet zo gemakkelijk gebruik van maken. Slechts als men hun een grote mate van bescherming biedt, kan men de toepassing van deze nieuwe technologieën in het dagelijks leven van miljoenen mensen ook daadwerkelijk bevorderen. Slechts als men duidelijke regels opstelt kunnen de Europese burgers ook echt profiteren van de voordelen van deze technologieën.
Daarom heb ik in de industriecommissie een aantal amendementen ingediend waarmee werd gewezen op de noodzaak om in het programma van voorzitter Prodi de consumentenbescherming een belangrijke plaats toe te kennen bij de verspreiding van nieuwe technologieën. Tot mijn spijt heb ik moeten vaststellen dat slechts een deel van deze amendementen is overgenomen in het verslag van mevrouw Read, waar ik overigens in grote lijnen mee akkoord ga. Hopelijk was dit te wijten aan een ongelukkige samenloop van omstandigheden, waardoor mijn commissie, de voor consumentenbescherming bevoegde commissie, niet op tijd een officieel advies kon uitbrengen. Ik ben ervan overtuigd dat in de toekomst, tijdens de onderhandelingen over het actieplan dat na de Top van Lissabon het daglicht moet aanschouwen, een efficiëntere samenwerking zal plaatsvinden tussen de twee commissies.

Beysen
Voorzitter, commissarissen, geachte collega's, wanneer men zeer terecht de grootste aandacht aan de dag legt om de mogelijkheden uit te werken om te komen tot een informatiemaatschappij voor allen, dan dienen we evenzeer de grootste moeite te doen om ervoor te zorgen dat we niet opnieuw een duale maatschappij creëren van enerzijds de informaticadeskundigen en anderzijds de informatica-ondeskundigen.
Ik hecht bovendien aan het belang dat dient gereserveerd te worden aan de verdediging van de kleine en middelgrote ondernemingen, met bijzondere nadruk op kleine ondernemingen. In dit verband is het belangrijk ervoor te zorgen dat men waarborgen inbouwt voor het voeren van reclame. Wegens het gebrek aan een geharmoniseerd beleid inzake commerciële communicatie kunnen inderdaad hindernissen opduiken die vooral voor kleine ondernemingen niet te nemen zijn. Een doorgedreven harmonisatie inzake commerciële communicatie dringt zich bijgevolg op. In laatste instantie wil ik hier ook het belang onderstrepen dat in ieder geval de betrokken partijen, enerzijds consument, anderzijds ondernemer, steeds voorafgaandelijke afspraken moeten kunnen maken over het toepasselijk jurisdictioneel regime. Indien immers de regel is dat de consument steeds kan dagvaarden voor zijn eigen rechtbank, dan zal dit voor een kleine onderneming een onmogelijke zaak worden, daar deze zich dan in de 14 andere lidstaten juridisch moet laten bijstaan, wat uiteraard een zaak is die niet te regelen valt voor kleine ondernemingen.

Fraisse
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, via het initiatief eEuropa wil de Commissie ons attent maken op de achterstand die Europa heeft opgelopen bij de ontwikkeling van de informatiemaatschappij. Wie achterstand zegt, bedoelt natuurlijk onze achterstand ten opzichte van de Verenigde Staten, dat spreekt vanzelf. Maar naast deze simpele constatering moeten wij ons ook afvragen wat die achterstand precies inhoudt: is hij economisch, politiek of sociaal van aard, en hoe kunnen we dat meten?
De Commissie wil een politiek initiatief lanceren, laten we de Commissie dan ook aan haar woord houden. Inderdaad, Europa loopt achter op het gebied van de toegang tot de informatiemaatschappij als een instrument van kennis, creativiteit en uitwisseling. Inderdaad, er is een achterstand bij de ontwikkeling van de commerciële mogelijkheden die Internet biedt. Maar gaat het in beide gevallen om dezelfde achterstand? Sommigen zullen zeggen dat dit weinig belang heeft, dat we dit fantastische instrument van de digitale technologie op alle mogelijke manieren moeten ontwikkelen, dat dit ons enige doel moet zijn en dat de rest dan wel vanzelf komt. Deze indruk zou kunnen worden gewekt door het initiatief van de Commissie.
Maar volstaat het wel om een aantal doelstellingen op te sommen, waarbij de ontwikkeling van kleine bedrijven evenveel aandacht krijgt als de ontwikkeling van overheidsdiensten, waarbij de elektronische handel een even belangrijke plaats lijkt in te nemen als het universitair onderwijs? Een kwestie die nauwelijks wordt besproken, maar daarom niet minder belangrijk is, betreft de inhoud van de informatie die geacht wordt te circuleren op Internet. Zal het gaan om gestandaardiseerde informatie of krijgen we een informatieaanbod waarin de culturele en talige diversiteit van Europa voldoende aan bod komt? Gaat het enkel om commerciële informatie of ook om informatie van maatschappelijk belang?
De informatiemaatschappij draagt nu reeds bij tot de ontwikkeling van nieuwe sociale netwerken, nieuwe culturele ervaringen en nieuwe fora voor politieke debatten en opinievorming. We moeten deze ontwikkelingen op de juiste manier inschatten. De Commissie spreekt over de achterstand van Europa en over de dringende noodzaak om deze achterstand in te lopen. Maar deze achterstand en dringende noodzaak mogen ons er niet toe verleiden dit proces te versnellen ten koste van het debat over de democratische en politieke voorwaarden ervan.
De technologische vooruitgang is een bekende slogan. Maar de omwenteling die wij nu meemaken is vergelijkbaar met de uitvinding van de boekdrukkunst. De veranderingen en uitdagingen die dit proces met zich meebrengt nopen ons tot een diepgaande bezinning. Als werkgelegenheid en democratische toegang de doelstellingen zijn, zoals in het verslag van mevrouw Read terecht wordt vastgesteld, zou het verkeerd zijn deze doelstellingen enkel te beoordelen volgens de criteria van de markt en de economische groei.

Wijkman
Mijnheer de Voorzitter, het is niet eenvoudig om in drie minuten de gedachten en gevoelens samen te vatten die als vanzelf opkomen als je moet reageren op een zo veelomvattend en interessant initiatief als het initiatief van de heer Liikanen.
De nieuwe technologieën waar we hier over debatteren hebben de arbeidsomstandigheden voor de meeste van onze ondernemingen radicaal gewijzigd: productie, service, distributie, handel, wetenschappelijk onderzoek, gebruik van informatie etc. De productiviteit neemt toe, de kwaliteit van de verschillende producten neemt toe, terwijl deze nieuwe technologieën daarnaast de relatief hoge groei van de wereldeconomie en de tegelijkertijd lage inflatie veroorzaken. Ik denk dat we allemaal gefascineerd zijn door al die nieuwe producten en toepassingen die ons worden geboden. Het is evenwel van belang dat we, als politici, signaleren welke mogelijkheden worden gecreëerd om via deze nieuwe technologieën een bijdrage te leveren aan oplossingen van de problemen waarmee de markteconomie zich niet automatisch bezighoudt.
Een goed voorbeeld hiervan is onderwijs. We leven in een tijd waarin kennis als productiefactor steeds belangrijker wordt. Een aspect dat niet vaak wordt belicht is dat kennis, in tegenstelling tot andere productiefactoren - bijvoorbeeld kapitaal, land, bodem of mineralen -, geen schaars goed is. Kennis heeft de neiging te groeien en zich uit te breiden wanneer ze wordt gebruikt. Dat zet de deur open voor een enorm spannende ontwikkeling als het gaat om democratie en rechtvaardigheid. We komen allemaal op de wereld met mogelijkheden om te leren en kennis te vergaren. Hiervoor zijn evenwel goede voorwaarden voor onderwijs en opleiding onontbeerlijk. Daarom is het voorstel in dit verslag met betrekking tot inspanningen voor onderwijs en opleiding zo belangrijk.
Het gaat evenwel niet alleen om de technische middelen, maar ook om nieuwe pedagogische strategieën en de ontwikkeling van onderwijs op afstand. Dit is belangrijk in ons gedeelte van de wereld, maar juist ook in de arme landen. Ik hoop dat de ervaringen binnen de EU op dit gebied tevens in onze ontwikkelingssamenwerking zullen worden gebruikt. Ik verzoek de heer Liikanen hier met de heer Nielson nog verder op in te gaan.
Een andere, minstens zo belangrijke, taak is het bestuderen van mogelijkheden om met behulp van de nieuwe technologieën tot een effectiever energie- en grondstofgebruik te komen. In dit programma wordt verwezen naar de vervoersector, wat naar mijn mening goed is. Wat echter niet moet worden vergeten is, dat we de behoefte aan vervoer op zich aanzienlijk zouden moeten verminderen. Dit is iets dat we zeker moeten overwegen!
Tot slot is het wat de elektronische handel betreft van aanzienlijk belang dat er een kader wordt gecreëerd dat ervoor zorgt dat de consument zich vertrouwd voelt met deze vorm van handel, dat de handel binnen de EU wordt vereenvoudigd, dat het belastingvraagstuk op de juiste wijze wordt belicht en dat aandacht wordt geschonken aan de integriteitsrisico's. We staan aan het begin van een belangrijke discussie en ik kijk uit naar de spannende dialoog die hierop volgt. Ik wil de heer Liikanen en mevrouw Read bedanken voor dit interessante verslag!

Lange
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, de nieuwe IC-technologieën zijn verse brandstof voor de motor van onze economie en ons ecosysteem. Ik wil het over drie punten hebben waarmee men wellicht rekening zal moeten houden. In de eerste plaats staat in artikel 6 van het Verdrag van Amsterdam dat het principe van duurzaamheid voor alle beleidsterreinen moet gelden. Mijnheer de commissaris, eerlijk gezegd vind ik dat in de mededeling een beetje te weinig aandacht wordt besteed aan duurzaamheid, ecologische producten, het stimuleren van een ecologisch verantwoorde levenswijze en de gevolgen van de IC-technologieën voor de bescherming van het milieu. Daaraan moet iets worden gedaan.
In de tweede plaats moeten wij ons afvragen wat de gevolgen voor de arbeid en de arbeidsverhoudingen zullen zijn. Kunnen mensen hun ontwikkeling beïnvloeden? Misschien moeten wij tegenover deze revolutionaire ontwikkelingen nieuwe structuren plaatsen om werknemers te horen, inspraak te geven en te organiseren. Ook daaraan moet meer aandacht worden besteed.
In de derde plaats voorziet het vijfde kaderprogramma voor onderzoek in heel wat sociaal-economisch onderzoek naar wat Europa op het gebied van IC-technologieën bijeenhoudt. Het gaat toch niet aan dat wij de motor meer brandstof geven en tegelijkertijd in het kaderprogramma aan sociaal-economisch onderzoek doen, maar dan zonder naar deze mededeling te verwijzen. Wij moeten met andere woorden de motor van de economie wel oppoken, maar we moeten ook weten welke richting we uitgaan.

Villiers
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, onze samenleving is sinds de invoering van het algemeen stemrecht in de vorige eeuw, niet meer met zo'n grote potentiële machtsverschuiving geconfronteerd. De informatiemaatschappij kan een machtsverschuiving teweegbrengen van overheid naar individu, van bureaucraat naar burger en natuurlijk van fabrikant naar consument. Zij ontsluit een mondiale markt en een overvloed aan informatie voor iedereen die toegang heeft tot een computer. Nog nooit hebben wij zo'n krachtig middel gehad - en daaraan kan niet één Europese richtlijn tippen - om barrières tussen bevolkingsgroepen en nationaliteiten te doorbreken. De informatiemaatschappij betekent meer invloed, meer keuzemogelijkheden en lagere prijzen voor de burgers in Europa en natuurlijk ook in de rest van de wereld. Het beste wat overheden hier kunnen doen, is zich zo weinig mogelijk met cyberspace bemoeien. Zij moeten consumenten, bedrijven en burgers gewoon hun gang laten gaan.
Wetgevers kunnen de ontwikkelingen in de informatietechnologie niet bijbenen, ook al doen zij verwoede pogingen. Technologie en bedrijfsleven zijn beter in staat om op deze uiterst concurrerende markt aan de behoeften van de consument te voldoen. Juist die concurrentiedruk zal de consument beschermen, niet logge wetgeving, die e-commerce in zijn ontwikkeling zou kunnen remmen en anderen de vruchten laat plukken van een revolutie in onze economie, die sinds de industriële revolutie van de 19de eeuw haar weerga niet kent. Wij weten echter allemaal dat een zekere overheidsbemoeienis onontbeerlijk is. Er is voor e-commerce een zeker wetgevingskader nodig dat als basis dient. Ik hoop dat dit een heel terughoudend kader zal zijn, maar wij moeten met spoed iets gaan regelen, want de e-klok tikt verder en er wordt wereldwijd hard om deze markt gevochten. Het is in ons belang dat wij op deze ontwikkelingen inspelen en onze wetgeving met spoed daarop aanpassen.
Wij moeten in dit Parlement zo snel mogelijk de richtlijn over e-commerce goedkeuren, waarin het land van herkomst het uitgangspunt is. Wij moeten nieuwe regels vaststellen op het gebied van de rechterlijke bevoegdheden en ervoor zorg dragen dat consumenten op het punt van de jurisdictie een weloverwogen keuze kunnen maken. Wij moeten doorgaan met de liberalisering van de telecommunicatiemarkt, want alleen met goedkope, concurrerende telecomdiensten kunnen wij een vuist maken, kunnen wij lagere prijzen voor onze consumenten afdwingen en hen volop laten profiteren van de kansen die de informatietechnologie te bieden heeft. Wij willen de leidende positie van Europa op het gebied van de mobiele telefonie verder uitbouwen en het voorbeeld volgen van grote internationale concerns als het Finse Nokia. De lidstaten moeten verder werken aan IT-programma's op hun scholen, maar dit moet wel snel gebeuren, want anders gaan anderen met de hoofdprijs lopen, namelijk een leidende positie in de mondiale e-commercesector.

Gillig
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, ik zou om te beginnen mevrouw Read willen bedanken voor dit verslag, en meteen willen benadrukken dat ik mij zal concentreren op de sociale aspecten, die volgens mij te weinig aandacht krijgen.
Op enkele dagen van de Top van Lissabon moet het Parlement volgens mij een duidelijk signaal geven aan de regeringen van de lidstaten dat de toetreding van Europa tot de informatiemaatschappij, en dientengevolge tot een nieuwe economie met enorme groeimogelijkheden, niet ten koste mag gaan van de sociale samenhang.
De noodzaak van een sterke sociale verankering, van een beleid waarin rekening wordt gehouden met de werkelijke behoeften van de burgers, zijn volgens mij absolute voorwaarden voor het succes van de informatiemaatschappij. Het soort informatiemaatschappij dat wij in Europa wensen, zal niet totstandkomen door toedoen van de markt alleen. We zullen er heel nauwlettend op toe moeten zien dat alle maatschappelijke sectoren kunnen profiteren van de informatiemaatschappij. We mogen geen maatschappij creëren waarin sociale integratie louter afhangt van de toegang tot nieuwe technologieën en de benutting van de mogelijkheden die ze bieden.
Ik zou de aandacht willen vestigen op drie belangrijke aspecten en de risico's en problemen die ermee gepaard gaan. Het eerste aspect heeft betrekking op de gebruikers en het risico dat we een kloof scheppen tussen de verschillende slachtoffers van sociale uitsluiting. De toegangskosten voor het gebruik van Internet, de uitsluiting van complete bevolkingsgroepen (jonge werklozen, huisvrouwen, bejaarden) en het ontbreken van goed computeronderwijs in onze onderwijssystemen en beroepsopleidingen, zijn stuk voor stuk ernstige obstakels voor een informatiemaatschappij die tot voordeel moet strekken van iedereen.
Ten tweede ben ik bezorgd over de arbeidsvoorwaarden van werknemers binnen deze sector. Gezien de flexibiliteit die er heerst, moeten werknemers kunnen terugvallen op structuren en organisaties die hun rechten waarborgen, of het nu gaat om sociale zekerheid, pensioenen of veilige arbeidsvoorwaarden.
Het derde en laatste aspect heeft betrekking op de rol van de overheid en de bevordering van democratische systemen voor de ontwikkeling van procedures ...
(Spreekster wordt door de Voorzitter onderbroken)

Hieronymi
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, op de weg van de industriële samenleving naar de informatiemaatschappij is eEurope voor iedereen een belangrijk programma. Ik feliciteer daarom het Portugese voorzitterschap, dat heeft besloten dit thema tot het centrale thema van de buitengewone top te bombarderen. Ik feliciteer de Commissie met haar voorstel en de rapporteur met haar verslag. Ik zou willen verklaren waarom ik die lof uit en waarom ik u allemaal ook aan uw woord wil houden.
Centraal thema van het verslag en eerste punt in het voorstel van de Commissie is dat in de informatiemaatschappij alle mensen dezelfde kansen moeten krijgen. In het verslag staat dat eEurope elke burger, elk gezin, elke school, onderneming en administratie de weg naar het digitale tijdperk en naar internet moet wijzen.
Als dat de doelstelling is, hoeven wij niet bang te zijn voor een duale samenleving waarin sommigen toegang hebben tot informatie en anderen niet. Die doelstelling is belangrijk omdat ze duidelijk maakt welke voordelen er voor de burger verbonden zijn aan de inspanningen die de Europese Unie voor de informatiemaatschappij levert. Wij moeten echter wel ons woord houden en onze beloften aan de burgers nakomen. Wij moeten ervoor zorgen dat elke leerling tegen eind 2002 in zijn klas - dat staat in het programma - een snelle aansluiting op internet en toegang tot multimedia heeft. Wij moeten ervoor zorgen dat alle burgers, arm of rijk, tegen 2003 toegang tot onze gezondheidsstelsels hebben. Wij moeten - voor de bevordering van ons MKB is dat dringend nodig - tijdig een verzekering van de gemeenschappelijke risico's voor het risicokapitaal in de Gemeenschap invoeren. Dat is een opdracht voor de Raad, het Parlement en de Commissie. In het belang van de burgers wens ik onszelf daarbij veel succes.

Paasilinna
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik complimenteer de rapporteur voor het in korte tijd verrichte geslaagde werk. De informatiemaatschappij voor iedereen is waarschijnlijk de inbreng van de commissaris in dit proces. Ze is belangrijk, ik bedank hem ervoor. In Lissabon moet daarom juist vanwege deze gedachte een besluit worden genomen over de principes van een duurzame financiering van de sociale zekerheid. Er moet met de sociale partners ook overeenstemming worden bereikt over bijvoorbeeld thuiswerk en beroepsonderwijs, als er tenminste sprake is van een informatiemaatschappij voor iedereen. Dat is ze niet als de grondrechten van de werknemers niet gegarandeerd worden. De dreiging bestaat dat door Internet de diensten verworden tot zelfbediening en dat is weer een grote werkgelegenheidskwestie.
Een tweede punt: wij hebben ongeveer tien jaar geleden de regels voor de telecommunicatie afgeschaft. Nu er zoveel grote fusies zijn, bestaat de angst dat deze opnieuw regels voor de markt gaan opstellen. Hier moet naar mijn mening worden ingegrepen. Dat mag niet gebeuren en ik verwacht van de Commissie dat zij waakzaam zal zijn en maatregelen zal treffen.
Ten derde: de beurskoers van een internetbedrijf steeg onlangs in een maand tijd met 4.000% en dat alleen op grond van ongefundeerde beursberichten. Aangezien er veel van dezelfde of bijna dezelfde bedrijven zijn, bestaat een groot deel van de sector dus uit een zeepbel. Als de boel instort, hoop ik niet dat de belastingbetalers voor de kosten moeten opdraaien. Heeft u, mijnheer de commissaris, een recept in gedachte voor wat er gedaan moet worden als de zeepbelbedrijven in deze sector uiteenspatten, om te voorkomen dat de belastingbetaler, net als bijvoorbeeld bij bankcrises, voor de kosten opdraait?

Coelho
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, beste collega's, het lijkt me heel belangrijk dat het Europees Parlement actief deelneemt aan het debat over de vraag hoe de Europa Unie de mogelijkheden van de informatiemaatschappij beziet. Dit onderwerp zal ook op de Top in Lissabon besproken worden.
Velen zouden graag zien dat tijdens de Werkgelegenheidstop duidelijke antwoorden op deze vraag werden gegeven, en ook ik ben overtuigd van het belang dat dit onderwerp vertegenwoordigt: we moeten een Europese strategie voor deze sector formuleren. We weten allen dat de Unie op dit gevoelige gebied, dat voor onze toekomst van fundamenteel belang is, achterloopt bij de Verenigde Staten. Ik sluit me aan bij het verslag dat door mevrouw Read is ingediend en wil hier - met een verwijzing naar een uitdrukking van de voorzitter van de Raad, António Guterres - de aandacht vestigen op de drie belangrijkste tekorten op dit gebied.
Allereerst het pragmatisch tekort. Het verslag-Read stelt terecht vast dat het door de Commissie voorgestelde initiatief vol staat met algemene richtsnoeren en intenties. Allemaal erg lovenswaardig, maar het verslag stelt ook vast dat het initiatief nauwelijks concrete maatregelen en dito acties bevat. Ik weiger te geloven dat de conclusies van de Raad op dit niveau blijven steken. Net als op andere beleidsterreinen hebben we ook in deze materie niet zozeer behoefte aan nog meer verklaringen en verhandelingen, als wel aan maatregelen en beslissingen die de afstand tussen ons en de Verenigde Staten verkleinen.
Ten tweede is er sprake van een democratisch tekort. Ja, als we eerlijk zijn is er ook bij ons sprake van een democratisch tekort, maar daarom is het niet minder belangrijk dat er iets gedaan wordt aan de kloof tussen degenen die toegang hebben tot Internet, de nieuwe technologieën en de voordelen van de informatiemaatschappij, en diegenen die dat niet hebben - of dat nu om economische redenen is, of vanwege onvoldoende informatie en technologisch onderwijs. De investeringen in onderwijs, vervoer en telecommunicatie die de toegang tot internet goedkoper, sneller en ruimer moeten maken, zijn prioriteiten die onze constante aandacht behoeven.
En dan is er, tenslotte, het investeringstekort. Het verslag wijst er terecht op dat we het antwoord op deze problemen niet alleen aan de markt moeten overlaten. Er kan en moet veel gedaan worden op het gebied van de gezondheidszorg, openbaar bestuur en de verhouding tussen de staten en de burger, en eigenlijk aan de kwaliteit van alle openbare diensten. Alleen zo kan Europa die kwalitatieve sprong voorwaarts maken die het volgens ons allemaal behoort te maken.

Mann, Thomas
Mijnheer de Voorzitter, op de buitengewone Top van volgende week in Lissabon moeten wij voor de Europeanen een eigen weg naar de toekomstige wereld van de arbeid uitstippelen. Hoe verbeteren wij ons concurrentievermogen? Hoe creëren wij nieuwe markten? Hoe creëren wij duurzame en hooggekwalificeerde werkgelegenheid? Als wij het repertoire beheersen, kunnen wij in de wereldwijde informatiemaatschappij van morgen een hoofdrol spelen. Europa heeft talenten en vaardigheden. Af en toe ontbreken echter bekwame regisseurs om de mensen te motiveren. Ik vind het belangrijk dat grote groepen actief bij deze ingrijpende veranderingen worden betrokken. Wij moeten de mensen van kindsbeen af met internet en gegevensbanken vertrouwd maken. Mevrouw Hieronymi heeft daarop al gewezen. Scholen zonder computers moeten een zeldzaamheid worden. Wij moeten een kwalificatieoffensief lanceren, gebaseerd op computerondersteund leren en een actief gebruik van netwerken. De Commissie werkgelegenheid en sociale zaken van het Europees Parlement pleit ervoor dat de informatiemaatschappij gemeengoed wordt voor iedereen, ook voor de kansarmen, gehandicapten en ouderen.
In de Europese economie verandert alles almaar sneller. Ondernemingen worden voortdurend geconfronteerd met herstructurering, participaties, strategische allianties en al dan niet vijandige overnames. De gevolgen voor de werknemers en managers zijn dezelfde: een grote mobiliteit en steeds snellere aanpassingen. Het aantal zelfstandigen, maar ook het aantal schijnzelfstandigen neemt toe. In de bedrijven verschuift de verantwoordelijkheid. Teams moeten almaar kortere termijnen respecteren. Dat heeft gevolgen voor de saamhorigheid en de verdediging van de belangen van de werknemers. Voor de oprichting van ondernemingsraden zijn vele ondernemingen te klein. Andere zijn zo groot dat er niet eens banden ontstaan en de vertegenwoordigers van de werknemers voortdurend op reis zijn. Mensen in ICT-beroepen die een grote vrijheid genieten, zoals analisten, ingenieurs en ontwerpers, willen hun lot in eigen handen nemen. Zij willen nieuwe arbeidstijdregelingen, ook op basis van variabele arbeidsovereenkomsten, nieuwe loon- en premiestelsels.
Voorts vrezen de vakbonden dat die losse structuren ook naar andere bedrijfstakken zullen overwaaien en dat de sociale normen zullen verzwakken. De burgers moeten wennen aan de nieuwe arbeidsvormen en arbeidsverhoudingen in de informatie- en communicatie-industrie, zowel op het gebied van hard- en software als op dat van dienstverlening en advies.
Als ze aan de innovatie kunnen deelnemen en van de voordelen van de informatiemaatschappij kunnen worden overtuigd, zal het duidelijk worden dat de informatiemaatschappij niet alleen voor de particuliere en overheidsbedrijven, maar ook voor de consumenten en werknemers voordelen biedt.

Carlsson
Mijnheer de Voorzitter, collega's, ik wil om te beginnen mevrouw Read bedanken voor al het werk dat zij voor dit verslag heeft verricht. Het is prettig om te zien dat er zoveel interesse voor dit vakgebied bestaat en ik denk dat het nu vooral van belang is om in het Europees Parlement de kennis te vergroten en de voorbereidingen voor deze complexe en spannende ontwikkeling te treffen. Commissaris Liikanen, met zijn persoonlijke betrokkenheid, en het eEuropa-initiatief van de Commissie vertegenwoordigen een positieve visie op de nieuwe economie en een op groei gerichte politiek, die ik volledig onderschrijf.
Het is jammer dat sommige leden de opkomende informatiemaatschappij meer als bedreiging beschouwen, dan dat zij zien welke mogelijkheden deze met zich meebrengt. De betekenis van e-commerce kan moeilijk worden overschat. Tot nu toe hebben alleen de grote bedrijven actief deelgenomen aan de interne markt. E-commerce zorgt ervoor dat de interne markt op een heel andere wijze toegankelijk wordt voor de kleinere bedrijven, maar ook voor het individu, de klant, de consument, die nu eindelijk gebruik kunnen maken van de Europese interne markt. De technische verandering brengt niet alleen gewijzigde handelsmodellen met zich mee, maar creëert ook nieuwe mogelijkheden op het gebied van cultuur, vrije tijd en contacten.
Teneinde de nieuwe economie te steunen is het voor ons politici van belang om ons te realiseren dat we niet in alle behoeften van bedrijven en mensen kunnen voorzien. We moeten de markt, dat wil zeggen kopers en verkopers, zelf laten kiezen. We moeten oppassen dat we niet uit een overmatige drang om alles te willen reglementeren, dit gedeelte van de maatschappij en de economie tot in de kleinste puntjes gaan regelen. We moeten de markten juist nog verder dereguleren om de concurrentie te vergroten, zodat de prijzen zullen dalen. Dat is absoluut de beste wijze om de informatiediensten toegankelijk te maken voor alle burgers.
Voor het creëren van groei in de nieuwe economie is het belangrijk om de stroom risicokapitaal voor nieuwe en uitbreidende ondernemingen te vergroten. We moeten de concurrentiekracht en de ontwikkeling van nieuwe ideeën in ons gedeelte van de wereld, in Europa, stimuleren. De allerbelangrijkste taak voor de staatshoofden en regeringsleiders in Lissabon is de vermogensbelastingen in de respectievelijke landen te verlagen, want die vormen momenteel het grootste obstakel voor de doorstroom van risicokapitaal.
Ik zou na dit debat tegen het linkse gedeelte van dit Parlement willen zeggen: probeer een positieve houding in te nemen ten opzichte van de mogelijkheden van de informatierevolutie voor de mens! Wees niet zo bang en negatief! Luister naar de uitleg van mevrouw Villier! Neem de wereldse en positieve houding van de heer Wijkman aan, en leer van de recente ervaringen van de heer Kauppi! Ik denk dat we de overgangsproblematiek niet moeten onderschatten, maar laat dit initiatief alstublieft niet stranden op uw vastgeroeste ideëen. Dat zou een groot verlies voor Europa betekenen!

Liikanen
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik mevrouw Read en het Parlement danken voor het verslag dat in zeer korte tijd is opgesteld en uitermate belangrijk is met het oog op de buitengewone Top van volgende week, waar het eEurope-initiatief een van de belangrijkste dossiers zal zijn.
De subtitel van het eEurope-initiatief luidt: "Een informatiemaatschappij voor iedereen", maar dat zou evengoed "Een op kennis gebaseerde maatschappij voor iedereen" kunnen zijn, om met de heer Seppänen te spreken. Wij willen hiermee aangeven hoever de doelstellingen van dit initiatief reiken. Het is goed dat ook het Parlement een bijdrage levert aan dit zeer belangrijke debat over het te voeren beleid.
De Commissie is momenteel bezig met de voorbereiding van de Top in Lissabon volgende week en in het kader daarvan zijn er verscheidene mededelingen aangenomen. Zo hebben wij vorige week een voortgangsverslag over eEurope goedgekeurd en twee weken geleden een discussienota met daarin een agenda voor de economische en sociale vernieuwing in Europa. Ik vind het heel belangrijk dat het Parlement middels het debat van vandaag in de discussies participeert, voordat de Top in Lissabon begint. Het debat hier was erg verhelderend en heeft duidelijk gemaakt hoe groot de belangstelling en de expertise van het Parlement op dit gebied zijn. Wij hopen dat de Europese Raad van Lissabon zich zal uitspreken voor concrete, gerichte beleidsmaatregelen en daarbij een duidelijk signaal zal afgeven dat de Europese leiders vastbesloten zijn van Europa een dynamische en concurrerende economische macht te maken.
Naar ik uit uw verslag begrepen heb, bent u bezorgd over het feit dat de mechanismen om de doelstellingen van eEurope te bereiken, niet expliciet in ons eerste document worden vermeld. In het voortgangsverslag, dat vorige week met het oog op de Europese Raad van Lissabon door de Commissie is gepresenteerd en ook aan u is verstrekt, staan echter meer details. Bovendien komen wij in juni met een eEurope-actieplan waar op de Top van Helsinki om is gevraagd. Ik hoop dat deze documenten uw bezorgdheid over de verwezenlijking van de doelstellingen van eEurope grotendeels kunnen wegnemen, maar het is mogelijk dat niet al uw vragen worden beantwoord, omdat wij onze aandacht primair op dit initiatief gericht willen houden.
Het verheugt mij zeer dat het Parlement op de hoofdonderdelen van eEurope de visie van de Commissie deelt. Essentieel is dat wij een moderne, kwalitatief hoogstaande multimedia-infrastructuur opbouwen, voorwaarden scheppen voor de rechtszekerheid bij e-commerce, de kennisachterstand wegwerken en de beschikbaarheid van risicodragend kapitaal vergroten om innovaties te stimuleren. Uw steun is hierbij meer dan welkom, willen wij op deze hoofdonderdelen van eEurope vooruitgang boeken.
Ik vind het idee van een e-regeringsconferentie hoogst interessant. Het is belangrijk dat wij in de Europese instellingen, en in samenwerking met de lidstaten, efficiënte middelen ontwikkelen om de mogelijkheden van regionale IT-netwerken te benutten en daarmee de interactie met de burger niet alleen doeltreffender te maken, maar ook transparanter.
Dat zal een van de belangrijkste gespreksonderwerpen zijn op een ministersconferentie die begin april door het Portugese voorzitterschap in Lissabon zal worden belegd. Ik wil hieraan nog toevoegen dat in het Witboek over de interne hervorming bij de Commissie ook maatregelen zijn opgenomen voor het "digitaliseren" van de Commissie. Doel daarvan is om de IT- en communicatiestructuur bij de Commissie te verbeteren ten einde de burgers via Internet beter van dienst te kunnen zijn.
Ik wil nog graag kort op een aantal zaken ingaan, waar het zwaartepunt van de discussie wellicht enigszins van het Commissiedocument is afgedwaald. Zo wordt de Commissie gevraagd een elfde actielijn op te nemen met betrekking tot de werkgelegenheid en sociale samenhang. Ik ben het volledig met u eens dat dit zeer belangrijke prioriteiten zijn, en daarom zijn er over deze onderwerpen ook speciale mededelingen aangenomen. Ik wil hierbij in het bijzonder verwijzen naar de mededeling over de strategieën ter bevordering van de werkgelegenheid in de informatiemaatschappij. Ik ben het ook met u eens dat de informatiemaatschappij wellicht bij uitstek kansen biedt om een structuur- en cohesiebeleid te voeren, aangezien afstanden verdwijnen.
De mededeling over eEurope is gericht op maatregelen die nodig zijn om de overgang naar de informatiemaatschappij te bespoedigen. Deze maatregelen zullen tevens werkgelegenheid genereren, waarmee de voornaamste oorzaak van sociale uitsluiting, namelijk werkloosheid, deels wordt weggenomen.
In uw verslag uit u uw bezorgdheid over onze plannen met de smartcard. Ik wil u graag verzekeren dat het niet onze bedoeling is te interveniëren op een gebied dat, zoals in het verslag terecht wordt opgemerkt, door de markt wordt gereguleerd. De rol van de Commissie is puur ondersteunend. Wij willen de belangrijke partijen op dit gebied nader tot elkaar brengen opdat zij onderling afspraken maken over een bepaalde standaard. Het is niet de bedoeling andere technologieën te benadelen. Het is niet duidelijk hoe de Commissie ethisch verantwoorde diensten kan garanderen, maar ik ben het volledig met u eens dat wij alle mogelijke maatregelen moeten treffen om naleving van de mensenrechten te verzekeren. Bij de bestaande acties, met name bij het Internet-actieplan, gebeurt dat al.
Tot besluit wil ik u nogmaals dankzeggen voor uw inspanningen op dit gebied. Dit bevestigt dat u, net als wij, de noodzaak en de urgentie van dit onderwerp voor Europa onderkent.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt om 12.00 uur plaats.

Stemming
Verslag (A5-0066/2000) van mevrouw Ferrer, namens de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie, over het voorstel voor een besluit van de Raad betreffende het standpunt van de Gemeenschap in de Gezamenlijke Raad EG-Mexico inzake de tenuitvoerlegging van de artikelen 3, 4, 5, 6 en 12 van de interim-overeenkomst betreffende de handel en aanverwante zaken (5965/1/2000 - COM(2000) 9 - C5-0076/2000/0024(CNS))

(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)

Gezamenlijke ontwerpresolutie over het programma van de wetgevende werkzaamheden van de Commissie voor 2000
(Het Parlement neemt de gezamenlijke resolutie aan)

Hernández Mollar (PPE-DE). (ES) Mijnheer de Voorzitter, het debat over mijn verslag over de actieplannen van de Europese Unie op het gebied van migratie en asiel is opgeschort naar 18.00 uur vanmiddag en de stemming naar morgenochtend 9.00 uur. Gezien het belang van het onderwerp zou ik graag willen dat er evenveel belang wordt gehecht aan het debat in de plenaire vergadering als aan de bijbehorende stemming. Daarom verzoek ik u de behandeling uit te stellen tot de volgende vergaderperiode in Brussel.
(Het Parlement willigt het verzoek in)

Ribeiro e Castro
Volgens mij is het voor de stemming van groot belang dat de Vergadering en het Bureau nu eindelijk eens een besluit nemen. Moeten de zittingen in Straatsburg eindigen op donderdag, of willen we dat de zittingen op vrijdag gehandhaafd blijven? Het gaat niet aan dat we de agenda aanpassen om tegemoet te komen aan reisschema's. Zo geraakt de agenda voor de mini-zittingen in Brussel alleen maar voller, en die agenda is toch al overladen.


Verslag (A5-0064/2000) van de heer Duff en de heer Voggenhuber, namens de Commissie constitutionele zaken, over de opstelling van een handvest van de grondrechten van de Europese Unie (C5-0058/1999 - 1999/2064(COS))

Frassoni
Mijnheer de Voorzitter, ik heb enkel het woord gevraagd om uw aandacht te vestigen op de vertaling in het Italiaans van paragraaf 6, sub c). Dit is een heel vreemde vertaling. Wij hebben daarover reeds een nota gestuurd, maar blijkbaar heeft die niet veel uitgehaald. Daarom vraag ik u nu deze vertaling te laten controleren. In de tekst staat in feite dat als het Parlement dat wil, de grondrechten kunnen worden geschonden. Dat lijkt mij nogal absurd.

Ribeiro e Castro
Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag de aandacht vestigen op de redactie van paragraaf 6, sub c), en dan de regel waarover mijn Italiaanstalige collega haar twijfels had. We hebben meteen de Portugese tekst gecontroleerd en vastgesteld dat deze in dezelfde richting wijst als de Franse tekst. En die leidt tot de conclusie dat de meerderheid van dit Parlement van mening is dat grondrechten geschonden mogen worden zolang het Europees Parlement daarmee akkoord gaat. Ik weet niet of dit een taalkundig of politiek probleem is, gelet op de teneur van de interventies die we hier gehoord hebben met betrekking tot de politieke rechten van de Oostenrijkers. Het gaat hier om een uiterst delicate kwestie, en ik wil haar dan ook onder de aandacht van het Bureau brengen, om zo in deze materie opheldering te verkrijgen. Want als er werkelijk op basis van deze lezing gestemd is, dan hebben we daarmee volgens mij een lamentabel politiek precedent geschapen.

De Voorzitter
Aan het einde van de stemmingen controleren wij altijd alle taalversies om er zeker van te zijn dat zij stroken met de versie in de oorspronkelijke taal.
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Posselt
Mijnheer de Voorzitter, ik wil kort nog iets anders zeggen. Ik aanvaard dat wij daarstraks met een meerderheid het verslag van de heer Hernández Mollar hebben uitgesteld. Ik verzoek u echter te zorgen dat de agenda nooit meer door een stemming tussen twee verslagen in en zonder aan de gevolgen te denken, wordt gewijzigd. Dat is strijdig met het Reglement en mag niet meer gebeuren.

De Voorzitter
Ik kan mij uw opmerking wel voorstellen. Misschien zouden wij de Commissie constitutionele zaken moeten vragen onze handelwijze eens onder de loep te nemen. Waar geen misverstanden over bestaan, is dat een commissie die een verslag heeft ingediend, om terugverwijzing kan verzoeken. Maar zodra dat verslag aan het begin van de vergaderweek op de agenda is gezet, is het mij niet duidelijk of uitstel van behandeling nog mogelijk is. Ik was daar niet zeker van en ik stel dan ook voor dit aan de Commissie constitutionele zaken voor te leggen.

Bernié
Mijnheer de Voorzitter, voordat we overgaan tot de stemming over de resolutie-Jackson over de structuurfondsen, zou ik de aandacht van het Parlement willen vestigen op het arrest van de Franse Raad van State van 27 september 1999, dat een beslissing om 500 locaties onder te brengen in speciale beschermingszones nietig verklaart. Hierdoor is een probleem ontstaan, en we wachten nog steeds op een reactie van de Commissie.
De Raad van State heeft deze beslissing genomen op grond van procedurefouten, meer bepaald het feit dat noch de burgemeesters en territoriale lichamen, noch de betrokken instanties en organisaties werden geraadpleegd. We weten momenteel niet goed waar we aan toe zijn. Om te vermijden dat de lidstaten ten onrechte bestraft worden, stel ik voor om te wachten met de stemming over dit verslag totdat de Commissie een met redenen omkleed advies heeft gegeven over de aan het arrest van de Raad van State te geven gevolgen. Ik ben ook van mening dat het Parlement niet tegelijkertijd rechter en partij kan zijn.

De Voorzitter
Wij zouden hierover lang kunnen debatteren, maar strikt genomen bent u, om een procedurele discussie te voorkómen, niet gerechtigd uitstel te vragen. Ik ga hier dus niet verder op in. De simpelste oplossing is uw verzoek in stemming te brengen.
(Het Parlement verwerpt het voorstel)

Lienemann
Mijnheer de Voorzitter, ik zou willen herhalen wat ik gisteren heb gezegd, namelijk dat wij, Franse socialisten, niet zullen deelnemen aan de stemming omdat wij vinden dat dit geen correcte manier van handelen is. We zijn het niet eens met het feit dat alleen melding wordt gemaakt van milieurichtlijnen betreffende wilde vogels en Natura 2000. We hadden gerekend op een meer evenwichtig visie. Ten tweede zijn wij van mening dat de wetgevende macht niet bevoegd is om rechter te spelen over de toepassing van wetten, maar dat dit de verantwoordelijkheid is van de Commissie en het Hof van Justitie.

Jackson
Mijnheer de Voorzitter, ik wou alleen maar zeggen dat, als mevrouw Lienemann echt zo bezorgd was, het jammer is dat zij niet aan het debat heeft deelgenomen om haar bezwaren aan de commissaris kenbaar te maken.

Isler Béguin
Mijnheer de Voorzitter, ik zou dezelfde opmerking willen maken, want ik ben verbaasd over de uitlatingen van sommige sprekers. Het is immers de eerste keer dat we dit soort opmerkingen te horen krijgen, want in de commissie is hier niets over gezegd, en dat betreur ik. Vandaag moeten we stemmen over deze resolutie, en daarom verzoeken we het Parlement te stemmen over wat is overeengekomen in de commissie.

Krarup
Ik vind het uitstekend dat wij ons aan het Regelement proberen te houden en naar aanleiding van wat mijn collega daarnet zei, is het duidelijk dat de commissie bepaalde zaken over het hoofd heeft gezien. Daarom ben ik zo vrij een beroep te doen op het Reglement en u te verzoeken de stemming uit te stellen en het verslag naar de commissie terug te verwijzen.

Lienemann
Mijnheer de Voorzitter, ik zou willen reageren op een persoonlijk feit en mevrouw Jackson, die het als voorzitter van de milieucommissie ongetwijfeld heel druk heeft, eraan willen herinneren dat ik deze kwestie reeds op de eerste vergadering van de commissie aan de orde heb gesteld. Ik heb toen te kennen gegeven dat ik het oneens was met de partijdige manier waarop sommige richtlijnen wel en andere niet in aanmerking werden genomen. Bovendien, mevrouw de voorzitter, heb ik verscheidene amendementen ingediend die gericht waren op de verwijdering van de paragrafen die u achtereenvolgens heeft voorgesteld. De commissie heeft mijn amendementen verworpen, en ik vond het dan ook onaanvaardbaar om op die basis door te gaan. Mevrouw Isler Béguin was niet aanwezig in de commissie toen we deze kwesties hebben behandeld.
Als u de notulen van de commissie naleest, zult u constateren dat ik bij de indiening van mijn amendementen exact dezelfde argumenten heb aangehaald als vandaag. Ik weet dat we het heel druk hebben in de commissie en dat de leden zich niet altijd alle amendementen in detail kunnen herinneren. Dat kan ik heel goed begrijpen, maar ik wilde ze er toch aan herinneren.

Davies
Mijnheer de Voorzitter, als u toch naar de Commissie constitutionele zaken stapt, zou u haar misschien tevens de vraag kunnen voorleggen wat het nut is van een resolutie die al weken vóór het debat met de commissaris is opgesteld en vervolgens in stemming wordt gebracht, terwijl het hele doel van die resolutie na de verklaring van de commissaris in feite een gepasseerd station is.

Ontwerpresolutie (B5-0227/2000) van mevrouw Jackson, namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid, over programma's uit hoofde van de structuurfondsen in de lidstaten en nationale tenuitvoerlegging van de milieuwetgeving van de EU
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Gezamenlijke ontwerpresolutie over de steun aan de Verdragen van Genève van 12 augustus 1949 en het internationaal humanitair recht
(Het Parlement neemt de gezamenlijke resolutie aan)

Jaarverslag (A5-0060/2000) van mevrouw Malmström, namens de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid, over de internationale mensenrechten en het beleid inzake de mensenrechten van de Europese Unie 1999 (11350/1999 - C5-0256/1999 - 1999/2002(INI))
(Het Parlement neemt de resolutie aan)


Bourlanges
Mijnheer de Voorzitter, neemt u mij niet kwalijk dat ik uw aandacht probeer te trekken, maar u gaat heel snel, wat overigens een compliment waard is. Met betrekking tot het verslag van mevrouw Jackson wou ik alleen maar zeggen dat ik, om min of meer dezelfde redenen als mevrouw Lienemann, niet heb deelgenomen aan de stemming. Ik vind dat de toepassing van het communautaire recht algemeen moet zijn en niet mag berusten op selectieve interpretaties, want die zijn altijd arbitrair. Gelieve dus in de notulen te vermelden dat ik niet heb deelgenomen aan de stemming.

Jaarverslag (A5-0050/2000) van de heer Haarder, namens de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, over de eerbiediging van de rechten van de mens in de Europese Unie (1998-1999) (11350/1999 - C5-0265/1999 - 1999/2001(INI))
Betreffende paragraaf 45:

Napoletano
Mijnheer de Voorzitter, voordat u paragraaf 45 in stemming brengt wil ik de rapporteur vragen even naar mij te luisteren. In het tweede deel van de paragraaf wordt in de Italiaanse versie eerst gesproken over fysiek, psychisch en seksueel geweld tegen kinderen, en dan staat aan het einde: "en dringt erop aan dat zij enkel in allerlaatste instantie hun toevlucht nemen tot opsluiting van degenen die minderjarigen misbruiken". Ik wil graag van de rapporteur weten of in zijn taal hetzelfde wordt gezegd. Ik hoop dat de rapporteur dit kan ophelderen en zal zeggen dat zijn taalversie maatstafgevend is. In het Italiaans staat mijns inziens precies het omgekeerde van wat bedoeld is.

Imbeni
Mijnheer de Voorzitter, misschien kan ik het Parlement een handje helpen. Ik heb namelijk de Franse tekst gelezen en daar staat iets heel anders. In het Italiaans zegt men dat men "niet de toevlucht moet nemen tot opsluiting van degenen die kinderen misbruiken", waar ik met de pet niet bij kan, maar in het Frans staat dat men "niet de toevlucht moet nemen tot opsluiting van jeugdige delinquenten". Dit is een vrij ernstige vertaalfout. Het Italiaans kan niet kloppen. Mijns inziens staat in de oorspronkelijk versie dat men "slechts in allerlaatste instantie zijn toevlucht mag nemen tot opsluiting van jeugdige delinquenten". Dat is volgens mij ook de bedoeling.

Haarder
Ik bevestig dat de versie van de heer Imbeni de juiste is. De Italiaanse, Deense en Engelse uitgaven zijn correct. De heer Imbeni heeft de juiste interpretatie gegeven.

Muscardini
- (IT) Mijnheer de Voorzitter, als u de betekenis van deze paragraaf wijzigt, begint de discussie weer van voren af aan. Wij moeten vaststellen dat in dit Parlement de teksten vaak niet met elkaar in overeenstemming zijn. Weet u nog dat wij enkele maanden geleden priesters condooms wilden laten uitdelen? Nu moeten wij, overeenkomstig bepaalde taalversies, degenen beschermen die kinderen misbruiken. Als u nu de Engelse tekst verandert, krijgen wij weer een nieuwe discussie, en aangezien u om 16.30 uur een vliegtuig hebt, lijkt mij dat niet raadzaam. Misschien is het beter na de komma te stoppen en te zeggen: "fysiek en psychisch geweld en elke vorm van discriminatie". Het vraagstuk van de jeugdige delinquenten kunnen wij later aanpakken, met een van de verslagen die aan de lopende band in dit Parlement worden geproduceerd.

Schulz
Mijnheer de Voorzitter, de rapporteur heeft de tekst op dezelfde manier uitgelegd als de heer Imbeni. U hebt de Engelse versie van de tekst voorgelezen. Die wordt door de overgrote meerderheid van de aanwezigen aanvaard. Ik verzoek u de stemming voort te zetten, vooral daar deze semantische spelletjes altijd worden gespeeld door mensen die niet aan de werkzaamheden in de commissies deelnemen.

Crowley
Als het Parlement daarin kan meegaan, zouden wij alle problemen met de taalversies kunnen ondervangen door inlassing van een afzonderlijke paragraaf - hetzij als sub-paragraaf van paragraaf 45, hetzij als een nieuwe paragraaf 45 (a) - met de tekst: "dringt erop aan dat zij enkel in allerlaatste instantie hun toevlucht nemen tot opsluiting van jeugdige delinquenten in de gevangenis". Daarmee zijn alle problemen de wereld uit. Dit sluit elke dubbelzinnigheid en onzekerheid uit.

De Voorzitter
Dat lijkt mij heel verstandig. Deze passage zou dan moeten komen tussen de bestaande paragrafen 45 en 46.
Betreffende paragraaf 61:

Haarder
Mijnheer de Voorzitter, in de Deense vertaling zijn enkele woorden in paragraaf 61 weggevallen. De Engelse versie is de juiste. In de Deense uitgave moet er na het woord "vakbonden" volgen: "en de rechten van het individu tegenover de vakbond". Het gaat dus niet alleen om het recht vakverenigingen te mogen oprichten, maar ook om de rechten van het individu ten opzichte van deze vakverenigingen.
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Watson
Mijnheer de Voorzitter, een motie van orde! Wij hebben in de commissie over dit verslag gestemd, een commissie waarin alle fracties vertegenwoordigd zijn. Wij hebben als commissie 170 amendementen op het verslag behandeld en nu in de plenaire vergadering zijn er nog eens 66 ingediend. Het gaat hier niet om wetgeving. Met een dergelijke werkwijze maken wij ons niet alleen bespottelijk, maar dreigen ook de belangrijke kwesties op onze agenda te blijven liggen. Wij roepen de desbetreffende instanties van dit Parlement op om zich te bezinnen op de regeling van onze werkzaamheden.

De Voorzitter
Heel toevallig studeert het Bureau momenteel op het verloop van de plenaire vergaderingen op basis van een verslag van de heer Provan. Wij hebben hier als Bureau afgelopen dinsdag over vergaderd en ik heb toen precies hetzelfde punt aangeroerd als u daarnet. Ik ben het dan ook voor de volle 100% met u eens.

Read
Mijnheer de Voorzitter, dit is slechts de vierde motie van orde die ik in bijna elf jaar als EP-lid naar voren breng, dus ik hoop dat u mij laat uitspreken. Ik wil u en alle andere voorzitters van deze vergaderingen vragen de regels voor moties van orde veel strikter te hanteren. Wij zijn door dit soort moties vanmorgen wel een half uur achteropgeraakt. Zij gaan vaak, zoals ook vanochtend weer, over dingen die parlementariërs anderen gewoon nog even willen mededelen. Dat zijn toch nauwelijks meer moties van orde.
Ik ben, denk ik, zo gepikeerd omdat mijn eigen verslag over eEurope, het enige wapenfeit van het Parlement op de Top van Lissabon, nu naar een tijdstip is verschoven waarop er betrekkelijk weinig leden aanwezig zullen zijn. Ik wil u vragen - en ik sluit mij aan bij de motie van orde van de heer Watson - om deze punten aan de Voorzitter en ondervoorzitters door te spelen en hun te vragen veel strenger op te treden. Dat is misschien niet zo bevorderlijk voor uw populariteit op de korte termijn, maar ik denk dat u hiermee op de lange termijn veel waardering en bewondering zult oogsten.

De Voorzitter
Meestal krijg ik de kritiek dat ik te bot doe tegenover leden die een motie van orde hebben. Ik denk echter dat dit een ongelijke strijd is. Het punt is dat wanneer mensen het woord vragen voor een motie van orde, ik pas weet of dat ook terecht is, als zij hun zegje al hebben gedaan.

Pirker
Mijnheer de Voorzitter, u hebt gezegd dat u de stemming nu wilt onderbreken. Ik verzoek u echter met klem de stemming voort te zetten. Wij zijn er het slachtoffer van dat onverwachte wijzigingen in de agenda worden aangebracht of agendapunten worden uitgesteld. Ik verzoek u daarom de stemming over het verslag van mevrouw Ludford en de andere punten voort te zetten en af te ronden.

Ludford
Ik ben het met de heer Pirker eens, en dat is waarschijnlijk ook het enige punt waarop ik het met hem eens ben, als tenminste de stemming over het verslag-Ludford doorgaat. Het belooft een interessante stemming te worden. Het is in dit stadium dan ook niet redelijk de stemming te verschuiven naar een tijdstip waarop veel mensen al zullen zijn vertrokken. Als u de stemming wilt uitstellen tot 17.30 uur, zal dat een heel vertekend beeld opleveren. Ik vraag u met klem de stemming nu te houden, al heb ik begrip voor alle moeilijkheden die u heeft opgesomd.

Schulz
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik heb begrip voor wat hier wordt voorgesteld. Maar kijkt u eens om zich heen. De afgevaardigden hebben al gestemd, meer bepaald met hun voeten. Onze collega's zijn er al. Mijnheer de Voorzitter, wij kunnen ons werk niet serieus doen als wij doen wat u voorstelt, maar ook niet als wij op toevallige meerderheden moeten rekenen. Op dit ogenblik zijn van de ene fractie wellicht meer leden afwezig dan van een andere, wat de uitslag van de stemming over het verslag van mevrouw Ludford kan vertekenen. Dat wil ook zijzelf zeker niet. Wij kunnen ook vanavond om 17.30 uur nog stemmen. Niets belet ons dat. Wij moeten hier op een ordentelijke wijze te werk gaan. Wij hebben al drie kwartier vertraging. Ik stel voor dat wij vanavond stemmen.

Frassoni
Mijnheer de Voorzitter, als de meerderheid van dit Parlement zich bij elke wijziging van de agenda gedraagt zoals u - u hebt mij aan het einde het woord gegeven - en in groepjes haar stem verheft, is het mijns inziens beter de zaken te laten zoals zij zijn. Telkens wanneer het Parlement een oplossing zoekt voor het probleem van de lange stemmingen, zijn het uiteindelijk de individuele afgevaardigden die aan het kortste eind trekken. Hun rechten worden dan aangetast. Het probleem is, waarde collega's, dat de vergaderperiode een week duurt, van maandag tot vrijdag! Als u iets anders te doen hebt en weg moet, is dat uw zaak en niet de schuld van de stemmingen!

Ludford
Mijnheer de Voorzitter, ik wil vragen de stemming niet vanavond te houden. Die zal een volkomen vertekend beeld opleveren. Wij weten dat veel mensen vanmiddag al weggaan. Zij verwachten niet een dergelijke stemming op donderdagmiddag. Kunnen wij geen uitstel krijgen tot de aprilzitting in Straatsburg?

De Voorzitter
Ik ben bang dat wij ons daarover vanavond op het moment van de stemming moeten uitspreken.

Speroni
Mijnheer de Voorzitter, er zijn andere categorieën van werknemers die veel zwaarder werk doen dan wij. Wij zijn niet de enigen die zo nu en dan moeten wachten met de lunch omdat er werk aan de winkel is. Anderen doen dat echter zonder te klagen en zonder van de werkplek weg te lopen, zoals wij nu doen. Dat is een schande! Wij zitten hier nog geen twee uur en zijn al doodop. Wat moeten de zeelieden, de piloten, de chauffeurs, de mensen aan het benzinestation en de dienstdoende artsen dan wel niet zeggen? Wij houden het nog geen twee uur achter elkaar uit! Dat vind ik gewoonweg absurd!

De Voorzitter
U wijst op hetzelfde probleem als ik toen ik zei dat wij de stemming niet konden voortzetten.

Muscardini
Mijnheer de Voorzitter, misschien is hetgeen de heer Speroni zojuist zei niet helemaal goed vertaald. Hij zei iets heel anders. Ook als de afgevaardigden een half uurtje hadden gewacht met de lunch, zouden zij niet van honger zijn omgekomen. Men kan niet ontkennen dat er een probleem bestaat met de voortdurende verplaatsing van alle belangrijke beslissingen naar de vrijdag. Drugs bijvoorbeeld is een zeer omstreden vraagstuk en daar is op vrijdag over gestemd. Nu gaan wij vanmiddag of vrijdag over dit verslag stemmen. Ons inziens is dit doorgestoken kaart. U bekokstooft meerderheden in het Parlement door de agenda en de termijnen zo vast te stellen dat zij u het beste uitkomen! Zo zorgt u ervoor dat datgene er doorkomt wat u wilt, en er niet doorkomt wat u niet wilt! Mijns inziens had u correctheidshalve moeten vragen om een spreker voor en een spreker tegen en dan pas moeten besluiten om de vergadering te onderbreken of door te laten gaan met de geplande stemmingen. Weer eens heeft men het Parlement genegeerd. Democratie is een woord dat blijkbaar alleen in de schoolboeken voorkomt en niet in dit Parlement wordt toegepast.

Posselt
Mijnheer de Voorzitter, het spijt mij, maar ik heb daarstraks meteen het woord gevraagd. Ik heb twee concrete opmerkingen. In de eerste plaats wilde ik voor en niet tegen amendement 24 stemmen. In de tweede plaats merk ik op dat het gebruikelijk is dat wij op donderdag tot 13.30 uur stemmen en dat wij na de stemmingen over de ontwerpresoluties over dringende en actuele kwesties om 18.00 uur over de overblijvende punten stemmen. Dat is nu al jaren gebruikelijk. U kunt dat niet zomaar veranderen. Ik zou er alle collega's nogmaals op willen wijzen dat zij hier tot 's vrijdags moeten blijven werken, zodat wij ons 's middags met onze bezoekers bezig kunnen houden.

Schulz
Mijnheer de Voorzitter, ik kan misschien helpen. De rapporteur heeft gezegd dat zij met het voorstel van de Voorzitter - uw voorstel dus - instemt. Nog even voor de goede orde: de Voorzitter heeft gezegd dat wij vanmiddag om 17.30 uur over het uitstel van de stemming tot de volgende vergaderperiode stemmen. Ik stel voor dat wij dat zo doen. Mevrouw Ludford heeft gezegd dat zij het daarmee eens is. Ik stel voor dat wij om 17.30 uur stemmen over het voorstel om het verslag van mevrouw Ludford tot de volgende vergaderperiode uit te stellen.

De Voorzitter
Dat is geen enkel probleem. Het Reglement voorziet in de mogelijkheid om onmiddellijk vóór de stemming tot uitstel te besluiten. Dat is de normale procedure en daarom kunnen daarover nu geen besluit nemen. In het Reglement is bepaald dat een besluit over uitstel op het moment van de stemming moet worden genomen.
Hiermee is de stemming beëindigd.
Stemverklaringen - Verslag-Graefe zu Baringdorf (A5-0044/2000)

Figueiredo
Diergezondheid is een onderwerp waaraan we bijzondere aandacht moeten schenken, zeker als het gaat om runderen en varkens. Daarom is het toezicht op de gezondheid bij de intracommunautaire handel in deze diersoorten zo belangrijk. Er moet dus meer aandacht geschonken worden aan deugdelijke procedures op het gebied van gezondheid en voorts moet er serieus gewerkt worden aan de definitieve uitroeiing van ziekten als leukose, tuberculose en brucellose.
Maar we mogen niet vergeten dat de producenten steun behoeven, en dan vooral de kleine bedrijven en familiebedrijven. Het inkomen van deze kleine producenten is in landen als Portugal op zich al laag, en de genoemde ziekten vertegenwoordigen dus een zware last. Zeker als je bedenkt dat de vergoedingen in het algemeen niet volstaan om de schade te compenseren. Er zal in de toekomst dus ingegrepen moeten worden, waarbij dan zowel met de belangen van de consumenten als met die van de producenten - en dan met name de kleine producenten - rekening moet worden gehouden.
Verslag-Ferrer (A5-0066/2000)

Krarup, Okking en Sandbæk
Wij kunnen niet voor het verslag stemmen, omdat Mexico de mensenrechten op grove wijze schendt. Dit blijkt uit een rapport van Amnesty International van december 1999, waarin onder andere op de problemen in het Chiapas-gebied wordt gewezen. Wij vinden het positief dat we in de handelsovereenkomst met Mexico de bevordering van de democratie in dit land - inclusief de eerbiediging van de mensenrechten - als voorwaarde hebben opgenomen, maar zolang aan deze voorwaarde niet is voldaan, blijven het allemaal ijdele woorden. De vorige handelsovereenkomst met Mexico bevatte ook een democratieclausule, maar deze is nooit nageleefd. Internationale organisaties zoals de VN en de afzonderlijke landen moeten daarom druk op Mexico uitoefenen en pas wanneer dit land aanzienlijke vorderingen heeft gemaakt op het gebied van de mensenrechten, kunnen wij met Mexico een nieuwe handelsovereenkomst sluiten.

Krivine en Vachetta
Op de vergadering van 7 mei 1999 heeft het Europees Parlement zijn goedkeuring gehecht aan de algemene overeenkomst tussen de EU en Mexico, hoewel geen enkele afgevaardigde op de hoogte was van de handelsaspecten van de overeenkomst.
Bovendien gaan in Mexico de straffeloosheid, de mensenrechtenschendingen, de onderdrukking van maatschappelijke bewegingen gewoon door en voert het regime een geheime oorlog tegen de bevolking van Chiapas. Deze praktijken werden stuk voor stuk aan de kaak gesteld door het Hoog Commissariaat voor de mensenrechten van de VN en ze zijn strijdig met de verplichtingen die de Mexicaanse autoriteiten hebben aangegaan in het kader van deze overeenkomst (titel I, artikel 1).
De associatieovereenkomst heeft als enige doel de belangen te dienen van de grote multinationale ondernemingen aan weerszijden van de Atlantische Oceaan, zoals duidelijk blijkt uit titel IV van de tekst, waarin wordt verwezen naar "kapitaalbewegingen en desbetreffende betalingen". Het hoofdstuk over de handel bevat de gevaarlijkste aspecten van de MOI (Multilaterale Overeenkomst inzake Investeringen).
Tenslotte zijn de voorstellen van Mexicaanse en Europese vakbonds-, milieu-, mensenrechten- en maatschappelijke organisaties, die wensen dat de sociale, culturele en politieke samenwerking prevaleert boven de mercantilistische aspecten, voor het merendeel uit de overeenkomst geschrapt.
Om al die redenen stemmen wij tegen de ratificatie van deze overeenkomst.

Schröder, Ilka
Ik heb tegen de overeenkomst tussen de EU en Mexico gestemd. Ik ben niet principieel tegen een intensievere samenwerking tussen de Europese Unie en Mexico, maar in haar huidige vorm is de overeenkomst onevenwichtig en in strijd met een goed ontwikkelingsbeleid.
Nooit tevoren heeft Mexico tegenover een veel sterkere handelspartner zoveel concessies gedaan als nu tegenover de Europese Unie. De gevolgen voor Mexico zijn onoverzienbaar. Ook het NAFTA-akkoord heeft nochtans al vele Mexicanen in armoede gestort en kleine ondernemingen te gronde gericht. De overeenkomst waarover wij nu hebben gestemd, gaat echter nog verder dan de NAFTA-bepalingen. De nagestreefde liberalisering van de investeringen geldt bijvoorbeeld voor alle sectoren. Dit is een kleine MAI. De welvaartskloof en de ongelijkheid tussen de Europese Unie en Mexico wordt nog groter. Terwijl Mexico tegenover Europa vele concessies heeft moeten doen (op het gebied van landbouw, investeringen en overheidsopdrachten) staat de EU zichzelf uitzonderingen en beperkingen toe waarmee ze de concurrentie kan afhouden.
Het is duidelijk dat vooral de grote Europese ondernemingen van de overeenkomst met Mexico zullen profiteren. De overeenkomst is een cadeau aan de grote Europese ondernemingen. Het zal de levens- en arbeidsomstandigheden van de mensen in Mexico niet verbeteren, integendeel. Van werknemersrechten of sociale normen is in de overeenkomst geen sprake. De overeenkomst staat haaks op de doelstellingen van ons ontwikkelingsbeleid. Onder meer om die reden hebben Mexicaanse NGO's de senaat van hun land verzocht de overeenkomst niet goed te keuren.
Wat de EU op de WTO-ministersconferentie van Seattle onder meer wegens het verzet van de ontwikkelingslanden niet heeft bereikt, probeert ze nu in het kader van afzonderlijke overeenkomsten met ontwikkelings- en opkomende industrielanden te bewerkstelligen. In dit geval wil de EU via Mexico toegang krijgen tot de lucratieve NAFTA-ruimte. Met de levensomstandigheden van de mensen houdt ze volstrekt geen rekening.
Deze overeenkomst is zeker geen vooruitgang in de betrekkingen tussen Europa en Mexico. Ze deugt ook niet als voorbeeld voor soortgelijke overeenkomsten die in de toekomst bijvoorbeeld met de Mercosur zullen worden gesloten. Overeenkomsten met zich ontwikkelende landen moeten in de eerste plaats hun belangen en niet die van de Europese ondernemingen dienen.
Gezamenlijke resolutie over het jaarlijks wetgevend programma

Wallis
Mijnheer de Voorzitter, ik kom namens de liberale fractie uitleggen waarom wij ons als fractie van stemming hebben onthouden bij de stemming over het wetgevend programma van de Commissie. Zoals wij dinsdag tijdens het debat al hebben aangegeven, zijn wij hiertoe gekomen uit onvrede met de hele gang van zaken, niet per se vanwege inhoudelijke bezwaren. Wij leggen deze keer de vinger op de zere plek, maar in de toekomst willen wij graag op een andere manier te werk gaan, zodat de rol van het EP niet beperkt blijft tot het uitwisselen van boodschappenlijstjes met de Commissie. Wij willen iets wat meer om het lijf heeft en constructiever is.

Bordes, Cauquil en Laguiller
Wij hebben gestemd tegen de gezamenlijke ontwerpresolutie, omdat die in feite inhoudt dat we de Commissie van tevoren kwijting verlenen, wat wij zowel formeel als inhoudelijk afkeuren.
We hebben ons onthouden van stemming over de resolutie van de GUE-Fractie, want ofschoon wij het eens zijn met een aantal kritieken op de Commissie, wordt in de considerans verklaard dat de Commissie een "onontbeerlijk institutioneel instrument" is. Dit is een standpunt dat wij niet delen.
Verslag-Duff/Voggenhuber (A5-0064/2000)

Berthu
Mijnheer de Voorzitter, de leden van de federalistische meerderheid in dit Parlement hebben ons gisteren op het hart gedrukt dat het op stapel staande handvest van de grondrechten een enorme ruggensteun zal betekenen voor de rechten van de burgers.
Toch getuigt de wijze waarop dit initiatief werd gelanceerd veeleer van minachting voor de mening van de burgers en hebben we reden om ons ernstige zorgen te maken over de verdere behandeling ervan. Enkele maanden geleden is dit project voor het eerst opgedoken in de marge van de conclusies van Keulen, meer bepaald in paragrafen 44 en 45, met de beslissing om over te gaan tot de opstelling van een handvest van grondrechten. Heeft men hier iemand van tevoren over geraadpleegd? Nee, zelfs niet de nationale parlementen, die nog nooit van dit project hadden gehoord. Toch vallen de grondrechten in de eerste plaats onder de bevoegdheid van de nationale parlementen en, algemeen gesproken, van de verschillende Europese volkeren.
Sommigen zullen natuurlijk zeggen dat het enige doel is een nieuw platform te creëren voor bestaande rechten, maar het is duidelijk dat dit project veel verder gaat, zoals blijkt uit de wens van het Europees Parlement om een baanbrekend handvest op te stellen. Hoe het ook zij, men had de nationale parlementen nooit buitenspel mogen zetten.
Zij maken nu weliswaar deel uit van het orgaan dat belast is met de opstelling van het handvest, maar als een partner die enkel borg staat voor de legitimiteit van het proces, zonder het te mogen leiden. Erger nog, ze zullen niet eens deelnemen aan de laatste fase, aangezien de conclusies van Keulen hebben bepaald dat het handvest gezamenlijk door de Raad, het Europees Parlement en de Commissie zal worden afgekondigd. U heeft het goed gehoord, de Commissie.
Zo worden dus de nationale parlementen buitenspel gezet en wordt hun plaats ingenomen door een lichaam van ambtenaren dat "het handvest zal afkondigen". Dat is de wereld op zijn kop! De democratie wordt buitenspel gezet, zogenaamd in het belang van de burgers, maar zo gaat het in Europa eigenlijk altijd.

Posselt
Mijnheer de Voorzitter, ondanks een aantal bezwaren heb ik voor het verslag gestemd omdat daarin het voortreffelijke amendement van mevrouw Morgan over de minderheidstalen en -culturen is opgenomen. Ik had graag gehad dat ook het amendement van de heer Vidal was aangenomen. Toch meen ik dat dit een belangrijke stap is naar een betere bescherming van de in de Europese Unie verblijvende minderheden. Wij kunnen de kandidaat-landen niet almaar criteria opleggen die wij zelf niet vervullen.

Meijer
Voorzitter, mijn partij, de Socialistische Partij in Nederland, is voorstander van democratische samenwerking van onderop tussen de Europese volkeren, maar niet van een grote Europese superstaat naar het voorbeeld van de Verenigde Staten van Amerika. Een Europese grondwet kan de aanzet worden voor zo'n superstaat. Ik heb daarom een aantal amendementen van de UEN-fractie en de EDD-fractie op het verslag-Duff-Voggenhuber ondersteund. Dat geldt niet voor de gelijksoortige amendementen van de TDI-fractie hoewel ik de daarin verwoorde kritiek op het voorbijgaan aan nationale parlementen, het ontbreken van volksreferenda en de pogingen om de Europese Unie om te zetten in een superstaat volledig deel. Als de partijen van de TDI-fractie altijd consequent zouden opkomen voor de gelijkwaardigheid van alle mensen en voor democratie, zou ik hun amendementen zeker hebben ondersteund. Ik heb echter in mijn overwegingen moeten betrekken wat het wereldbeeld van de indieners is. Dat gaat van alle hier vertegenwoordigde fracties het minst uit van gelijkwaardigheid, democratie en mensenrechten. Daarom heb ik hun voorstellen niet kunnen steunen.

Ortuondo Larrea
Mijnheer de Voorzitter, deze week hebben wij in dit Parlement het handvest van de grondrechten van de Europese Unie behandeld en hebben wij - volgens mij op adequate wijze - de individuele rechten van de burgers nader omschreven. Maar ik, als vertegenwoordiger van Baskenland, mis hierbij nog de collectieve rechten. Ik hoop dat deze binnenkort worden opgenomen. Een voorbeeld daarvan is het recht op zelfbeschikking van de Europese volkeren en naties die zich er collectief van bewust zijn dat zij een volk zijn. En dit alles opdat zij rechtstreeks deel kunnen uitmaken van de Europese Unie en niet alleen via de huidige lidstaten, indien hun onderdanen dat democratisch en bij meerderheid besluiten.
Ook hebben wij onze goedkeuring gehecht aan de opname van het recht op bescherming van de diversiteit van talen en culturen in Europa, met name regionale en minderheidstalen. Daardoor wordt ook recht gedaan aan de officiële talen van de autonome gemeenschappen en gewesten, zoals het Baskisch in Baskenland.
In deze wereld - die steeds mondialer wordt - proberen sommigen een eenheidsworst van ons te maken, alsof wij allemaal militairen of onderdelen uit de productieketen zijn. Ik wil het recht op een eigen individuele en collectieve identiteit opeisen, het recht op diversiteit en verschil. Dit is zeker een grondrecht dat het verdient te worden verdedigd in de Europese Unie.

Andersson, Blak, Hedkvist Petersen, Hulthén, Lund, Schori en Thorning-Schmidt
De Deense en Zweedse sociaal-democraten stemmen vandaag voor het verslag van de leden Duff en Voggenhuber over de opstelling van een Handvest van de grondrechten van de Europese Unie. Wij steunen de opstelling van een handvest van grondrechten in de vorm van een politiek document. In deze periode van hervormingen en uitbreidingsplannen is het belangrijk de aandacht te vestigen op de taak van de EU haar burgers te beschermen. Een handvest kan hiertoe een positieve bijdrage zijn. Bij de opstelling van een handvest van grondrechten bestaat altijd het risico dat de burgers het als een fraai document beschouwen dat bij feestelijke gelegenheden tevoorschijn kan worden getoverd, maar dat hun verwachtingen niet zal inlossen. Een meerderheid in het Europees Parlement pleit er daarom voor het handvest bindend te maken en in het Verdrag op te nemen. Het moet met andere woorden op de agenda van de intergouvernementele conferentie komen.
Bij vroegere stemmingen over dit onderwerp hebben wij duidelijk gezegd dat de verwachte afronding van de conferentie tegen de top in Nice in december niet in gevaar mag worden gebracht door teveel onderwerpen op de agenda te zetten. Wij hebben eerder ook reeds benadrukt dat de uitbreiding niet in het gedrang mag komen. De opstelling van bindende grondrechten werpt een aantal fundamentele en moeilijke vragen op, zowel inhoudelijk als ten opzichte van andere bestaande grondrechten zoals het Europees Verdrag voor de rechten van de mens. Het is daarom niet realistisch te denken dat de intergouvernementele conferentie in december al kan worden afgerond. Alleen al om deze reden vinden wij het niet goed de grondrechten aan de agenda van de intergouvernementele conferentie toe te voegen. Dit hebben wij in de afzonderlijke stemmingen over dit verslag reeds tot uiting gebracht. Toch stemmen wij voor het verslag als geheel, omdat wij van oordeel zijn dat de fundamentele mensenrechten een van de bouwstenen van de EU zijn en omdat wij wensen dat deze in een handvest in de vorm van een politiek document worden vastgelegd. Of zij daarna bindend in het Verdrag dienen te worden opgenomen, hangt af van de vraag of deze grondrechten de burgers een betere bescherming geven dan vandaag de dag het geval is.

Arvidsson, Carlsson, Cederschiöld en Stenmarck
Het belangrijkste voor de toekomst van de EU is op dit moment dat de intergouvernementele conferentie overeenstemming bereikt over de hervormingen die noodzakelijk zijn om de uitbreiding volgens een vast tijdschema te laten verlopen. Het is dan ook van groot belang dat de Top van Nice besluiten kan nemen met betrekking tot de leftovers uit Amsterdam.
We hebben ervoor gestemd het handvest van de grondrechten op de agenda van de intergouvernementele conferentie te zetten, om op die manier de rechten van de burgers ten aanzien van de Europese instellingen te waarborgen. Het handvest is een uiting van de ambitie van de EU om dichter bij de burgers te komen staan. Ons uitgangspunt is dat de werkzaamheden in verband met de herziening van het Verdrag na Nice moeten worden voortgezet, en dat het handvest van de grondrechten in het daarop volgende proces moet worden opgenomen.

Bonde, Eriksson, Frahm, Krarup, Okking, Sandbæk, Schmid, Seppänen en Sjöstedt
Het verslag van het Europees Parlement over het handvest wordt over de gehele lijn gekenmerkt door één ding: het streven naar unieburgerschap in een supranationale staat, ongeacht of men al dan niet van deze benaming houdt. Deze visie over een Europese gemeenschap verschilt wezenlijk van de onze. De Unie is en moet een groepering van staten blijven. Het handvest mag in geen geval gevolgen hebben voor de nationale grondwetten of voor de nationale wetgeving over de burgerrechten. Hiermee willen wij duidelijk maken dat de machthebbers niet zomaar kunnen interfereren op het nationaal terrein van een lidstaat en dat de mensenrechten universeel zijn en met universele instrumenten beschermd moeten worden. Wij willen bovendien niet dat er op het Europese continent twee soorten rechten bestaan: een soort voor de burgers in de EU-landen en een andere soort voor burgers van landen die geen lid zijn van de Unie. Het is bijgevolg zeer belangrijk dat een eventueel EU-handvest niet aan bestaande verdragen en verklaringen van de rechten van de mens raakt en de lidstaten er hoogstens toe aanzet deze verdragen en verklaringen te ondertekenen.
Hoe meer staatsbevoegdheden de EU krijgt zonder de bijhorende verplichtingen, bijvoorbeeld uit hoofde van het Europees Verdrag voor de rechten van de mens, des te meer problemen er ontstaan. Dat de EU het Verdrag voor de rechten van de mens als juridische partij zou ondertekenen biedt volgens ons echter geen oplossing, omdat wij van oordeel zijn dat de EU geen eigen politiek-staatkundige identiteit mag hebben. Het constitutionele proces waarvan het handvest deel uitmaakt, kunnen wij evenmin steunen. Wij zien liever dat in het Verdrag gewoon wordt vermeld dat de EU-instellingen de autoriteit en de uitspraken van het Hof voor de Rechten van de Mens erkennen. Op grond van deze jurisprudentie kunnen bepaalde kritische punten in de communautaire wetgeving, die aan het licht zijn gekomen doordat een lidstaat ze heeft toegepast, worden veroordeld. Het Europees Hof van Justitie mag zich niet bezighouden met de gebieden die onder de bevoegdheid van het Hof voor de Rechten van de Mens in Straatsburg of van andere internationale organen vallen. Indien men vindt dat de bestaande verdragen ontoereikend zijn, bijvoorbeeld omdat de biotechnologische ontwikkeling nieuwe problemen opwerpt, dan is dat een internationaal probleem waarvoor op internationaal vlak oplossingen dienen te worden gezocht. Het is geen aangelegenheid die alleen de EU betreft en wij moeten in internationale fora naar een internationale en wereldwijde consensus zoeken. Daarom stemmen wij tegen het verslag als geheel.

Bordes
Het feit dat wij ons onthouden van stemming over het handvest betekent geenszins dat we gekant zijn tegen het Europees karakter ervan. Integendeel, wij zijn ervan overtuigd dat de toekomst behoort aan een Europa zonder grenzen, waarin de volkeren van het hele continent met elkaar verenigd zijn.
De Europese instellingen, zoals ook de nationale instellingen, vertegenwoordigen echter veel meer de belangen van het grootkapitaal dan die van de volkeren, en van de werkende bevolking in het bijzonder.
De democratische rechten en vrijheden, zoals de democratie zelf, genieten slechts bescherming voor zover ze niet indruisen tegen de belangen van de grote industriële en financiële concerns.
In het debat over het handvest worden impliciet twee institutionele trajecten uitgestippeld. Voor welke van de twee we ook kiezen, dit zal niets veranderen aan het feit dat deze grote concerns op eigen houtje economische beslissingen kunnen nemen met rampzalige gevolgen voor hele bevolkingsgroepen, zoals fabriekssluitingen of de verwoesting en vervuiling van complete regio's.
Bijgevolg zijn wij van mening dat een werkelijk verenigd en democratisch Europa niet kan bestaan zolang er geen einde wordt gemaakt aan de feitelijke macht van de grote industriële en financiële groepen. Dit is een noodzakelijke voorwaarde voor de werkelijke en democratische controle van de volkeren op hun instellingen.

Caudron
Ik heb afgelopen juni met grote voldoening kennisgenomen van de beslissing van de Europese Raad van Keulen om een speciaal orgaan, bestaande uit vertegenwoordigers van de staatshoofden en regeringsleiders, het Europees Parlement, de nationale parlementen en de Commissie, te belasten met de opstelling van een handvest van grondrechten.
Dit handvest is onontbeerlijk voor de succesvolle voortzetting van het politieke ontwikkelingsproces van de Europese Unie. Het handvest zal in feite een leemte aanvullen die is ontstaan door de uitbreiding van de bevoegdheden van de Europese Unie en de Europese Gemeenschap, waardoor de Europese instellingen beslissingen kunnen nemen die steeds directer ingrijpen in het leven van de Europese burgers. Die moeten dan ook beschikken over een tekst waarop zij zich kunnen beroepen voor het Hof van Justitie. Daarom moet ook worden voorzien in een procedure om zaken rechtstreeks aanhangig te maken bij het Hof.
Daarenboven zal het handvest bijdragen aan de definitie van het "collectieve erfgoed van waarden en principes waarin de burgers zich herkennen en dat ten grondslag ligt aan het beleid van de Unie", een erfgoed dat we onophoudelijk moeten verdedigen tegen uitingen van racisme en vreemdelingenhaat, die jammer genoeg nog altijd aan de orde van de dag zijn!
Als vertegenwoordiger van de volkeren van de Europese Unie moet het Parlement nauwlettend toezien op de inhoud van dit document. De Europese burgers verwachten veel van ons, en daarom moeten we eisen durven stellen. Welnu, onze eisen zijn duidelijk.
Het handvest moet bindend zijn. Daartoe moet het worden geïntegreerd in het Verdrag. Om die reden roept de Commissie constitutionele zaken de Raad op het handvest op de agenda te plaatsen van de intergouvernementele conferentie.
Elke wijziging van het handvest moet via dezelfde procedure verlopen als de opstelling ervan, met inbegrip van een passend advies van het Europees Parlement. Iedere bepaling waaruit rechtsregels kunnen worden afgeleid die betrekking hebben op de grondrechten moet eerst worden goedgekeurd door het Europees Parlement.
De ondeelbaarheid van de grondrechten moet uitdrukkelijk worden erkend en hun toepassingsgebied moet zich uitstrekken tot alle instellingen en organen van de Unie alsook tot alle beleidsterreinen - met inbegrip van de tweede en de derde pijler - die vallen onder de haar door het Verdrag toegekende bevoegdheden.
Voor zover de lidstaten het recht van de Unie toepassen of omzetten, zullen ze het handvest strikt moeten naleven.
Wat de inhoud zelf betreft van het handvest, lijkt ons een onderverdeling van de rechten in twee of drie categorieën wenselijk. Ten eerste, de burgerrechten, die rechtstreeks verbonden zijn aan het Europese burgerschap, zoals het stemrecht, het petitierecht, het recht om een verzoek in te dienen bij de ombudsman. Ten tweede, de rechten van de persoon, dit wil zeggen alle rechten die worden beschermd door de diverse internationale organisaties en de nieuwe rechten op het gebied van de bio-ethiek en de bescherming van persoonlijke gegevens. Tenslotte, de sociale rechten: recht op een minimuminkomen, stakingsrecht, recht op werkloosheidsuitkeringen.
Tot slot: dit handvest moet gezien worden als een fundamentele stap in een proces dat uiteindelijk moet resulteren in een eigen grondwet van de Europese Unie.

Crowley
Ik wil graag toelichten waarom ik mij bij de eindstemming van stemming heb onthouden, ook al ben ik, evenals alle andere leden, zonder meer voorstander van een handvest ter bescherming van de fundamentele rechten en vrijheden, dat bovendien ruimte laat om rekening te kunnen houden met toekomstige sociale ontwikkelingen.
Wij hebben reeds het Europees Verdrag van de rechten van de mens dat door de lidstaten van de Europese Unie is geratificeerd en in de nationale wetgeving opgenomen. Hoewel dit Verdrag bijna 50 jaar oud is, blijkt het heel goed in staat met de veranderende omstandigheden mee te groeien en nieuwe ontwikkelingen af te dekken.
Ik ben bang dat dit nieuwe "handvest" op den duur kan leiden tot conflicten over de interpretatie die volgens de verschillen documenten aan deze rechten moet worden gegeven. Hierdoor zou een juridisch vacuüm kunnen ontstaan waardoor de rechtsbescherming ironisch genoeg in het gedrang zou komen.
Deze mogelijke conflicten vragen meer tijd en aandacht van het Parlement.

Gahrton, McKenna en Schörling
Op de Raad van Keulen werd besloten dat er een handvest van de grondrechten van de EU zou worden opgesteld. Het doel van dit handvest zou zijn de in het Verdrag opgenomen rechten te verzamelen en bevestigen, en deze te verduidelijken en bekender te maken.
We juichen zo'n handvest van grondrechten toe. Dat handvest kan natuurlijk ook rechten omvatten die zijn opgenomen in de reeds bestaande internationale conventies, welke door de lidstaten zijn ondertekend. Tegelijkertijd moeten de mensenrechten worden beschouwd als een internationaal en mondiaal vraagstuk, en niet alleen als een aangelegenheid voor staatsburgers van de EU.
We betwijfelen daarentegen of zo'n handvest juridisch bindend zou moeten worden voordat volledig duidelijk is wat het in de praktijk inhoudt. De verhouding tussen het Hof van Justitie en het Europees Hof voor de rechten van de mens lijkt bijvoorbeeld juridisch gecompliceerd en zou het Europese Verdrag voor de rechten van de mens kunnen ondermijnen.
Wij zijn van mening dat een aantal punten moet zijn opgehelderd voordat men zich vastpint op een model, en daarom onthouden wij ons van stemming bij de eindstemming.

Haarder
De vijf Deense liberale leden van het Europees Parlement, Bertel Haarder, Anne E. Jensen, Ole Andreasen en Niels Busk stemmen vandaag tegen paragraaf 14 a) van het verslag, omdat wij niet wensen dat het handvest op de agenda van de intergouvernementele conferentie komt.

Kirkhope
Dit verslag bevestigt onze bange vermoedens over het doel dat sommigen met dit handvest voor ogen hebben en daarom hebben wij tegen gestemd. Wij zijn niet tegen een handvest op zich, maar tot nu toe lijkt de procedure een gemiste kans om de burgers van Europa te beschermen tegen de uitdijende bevoegdheden van de Europese instellingen. Wij moeten die leemte opvullen en de burgers van de lidstaten fundamentele rechten toekennen die hen beschermen tegen de Europese wet- en regelgeving. Deze noodzaak wordt in het verslag totaal genegeerd, waardoor het handvest aan waarde inboet.
Alvorens wij besloten tegen te stemmen, hebben wij natuurlijk geprobeerd inhoudelijke verbeteringen aan te brengen om op die manier de onderdanen van de EU-lidstaten, die de bureaucratie aan den lijve ondervinden, tegemoet te komen. Enkele van de amendementen die wij hebben gesteund, zijn daar ook op gericht.
Wij conservatieve parlementariërs zullen de ontwikkelingen rond het voorgestelde handvest blijven volgen via onze vertegenwoordiger in de desbetreffende commissie, Timothy Kirkhope, alsmede in de discussies met onze collega's in het Europees Parlement. Daarbij zullen wij ons steeds zo constructief mogelijk opstellen.
Wij hebben echter niet al te veel hoop dat wij deze hele operatie een echt positieve wending kunnen geven door maatregelen af te dwingen die een einde maken aan de bureaucratie en overregulering en een daadwerkelijke bescherming van de rechten van de burgers in Europa mogelijk maken.

Krivine
De discussie over het handvest van de grondrechten laat zien dat er een gebrek aan legitimiteit en transparantie is in het Europese eenwordingsproces. Want het is duidelijk dat de rechten van de vrije markt en het winstbejag prevaleren boven de mensenrechten.
Wij komen op voor een andere logica, die gebaseerd is op het principe dat de economie ondergeschikt moet worden gemaakt aan de rechten en behoeften van mens en milieu.
De uitwerking van het handvest zou moeten gebeuren in het kader van een groot publiek debat en grondwetgevend proces waar alle volkeren aan deelnemen, inclusief de kandidaat-landen, en waarbij ook vakbonden, verenigingen, vrouwen- en werklozenorganisaties worden betrokken.
Het handvest zou een combinatie moeten zijn van sociale en democratische rechten, op basis van de meest vooruitstrevende sociale verworvenheden. Een radicale arbeidstijdverkorting, die zorgt voor werkgelegenheid in plaats van flexibiliteit; een verbod op ontslagen; de opeising van leegstaande woonruimten; gelijkheid en keuzevrijheid voor vrouwen; stemrecht en het recht om zich vrij te bewegen voor migranten: dat zijn de rechten die het handvest zou moeten vastleggen.
Een dergelijk handvest zou een houvast zijn voor al degenen die zich verzetten tegen een Europa dat werknemers ontslaat en illegalen uitwijst.

Lulling
Hoewel ik voorstander van een handvest van grondrechten ben, heb ik toch niet voor de ontwerpresolutie gestemd. Daarin zijn namelijk een aantal eisen opgenomen die ons doel ver voorbijschieten. Dat dezelfde rechten op verschillende manieren worden geformuleerd, dreigt verwarring te stichten, en de resolutie brengt vooral het universele karakter van de mensenrechten in gevaar.
Ik vind ook niet dat in het handvest afdwingbare economische en sociale rechten moeten worden opgenomen. Die horen thuis in het arbeidsrecht van de lidstaten en de collectieve arbeidsovereenkomsten die de sociale partners autonoom sluiten.
Wie te veel hooi op de vork neemt, bijvoorbeeld nieuwe grondrechten op het gebied van informatie- en biotechnologie en milieubescherming, en wie in het handvest van grondrechten de kiem van een Europese grondwet ziet, bewijst het aantrekkelijke idee van een handvest van de Unie, dat subjectief afdwingbare grondrechten moet omvatten, een slechte dienst.
In plaats van het onvermijdelijke gekibbel over nieuwe grondrechten voor de burgers van de Unie, zie ik liever dat de Europese Unie en alle EU-lidstaten snel toetreden tot het Verdrag voor de rechten van de mens uit 1950.
Om een eenvormige rechtspraak te garanderen en uiteenlopende interpretaties te voorkomen moet de rechtspraak de taak blijven van het Europees Hof voor de rechten van de mens in Straatsburg. Door zijn voortreffelijke rechtspraak in de voorbije 40 jaar heeft dat Hof van het verdrag van 1950 een dynamisch instrument gemaakt dat met de sociale, economische en ethische ontwikkelingen in onze samenleving ten volle rekening houdt.
Tot welke tegenstrijdigheden en ongerijmdheden verschillende ideologisch gekleurde visies kunnen leiden, blijkt uit het advies van de Commissie rechten van de vrouw, die bijvoorbeeld eist dat in het handvest van grondrechten een verbod op discriminatie wegens seksuele geaardheid wordt opgenomen, maar tegelijkertijd beweert dat gezinsrechten als zodanig niet bestaan.
Wij moeten ons hoeden voor wellicht goedgemeende en edelmoedige voorstellen. Wij moeten voorkomen dat de besluitvorming in de EU door talloze beroepsprocedures wordt verlamd, dat wij in het Europees Hof meer dan twee keer zoveel rechters nodig hebben en dat niemand meer weet waar hij zijn grondrechten kan opeisen en hoelang hij op een uitspraak moet wachten.

Malmström, Paulsen en Olle Schmidt
We juichen de werkzaamheden die zijn gestart voor de opstelling van een handvest van de grondrechten van de EU toe. Zo'n handvest heeft een aanzienlijke symbolische waarde en draagt bij aan het vergroten van het vertrouwen van de lidstaten in de EU en de Europese integratie. Het handvest van de grondrechten van de EU dient te worden beschouwd als een aanvulling op het Europese verdrag voor de rechten van de mens, dat naar onze mening in het Verdrag moet worden opgenomen.
Het handvest moet zich concentreren op de verhouding tussen de burgers en de Europese instellingen. Het moet vooral een open wijze van bestuur van de Unie waarborgen. Het moet juridisch bindend zijn en in het EU-Verdrag worden opgenomen. Het mag niet slechts een verklaring zijn zonder enige verplichtingen voor de lidstaten en de instellingen van de EU.
We zouden het subsidiariteitbeginsel willen benadrukken, en erop willen wijzen dat het handvest zich dient te concentreren op de grondrechten, de burgerrechten en de fundamentele vrijheden zoals deze zijn geformuleerd in de gemeenschappelijke grondwettelijke tradities van de lidstaten. We willen het belang van de sociale dimensie van de activiteiten van de EU benadrukken, maar zijn van mening dat iedere lidstaat in principe zelf moet bepalen welke koers in het sociaal beleid wordt gevaren.

Marchiani
Het handvest van de grondrechten is het zoveelste voorbeeld van de grondwetgevende neiging van de communautaire wetgevers. Het is immers duidelijk dat een dergelijke tekst van groot belang is als men hem beschouwt als mogelijke preambule van een Europese grondwet. Men kan dit handvest echter ook zien als een onnodige doublure, in zoverre dat de lidstaten deze rechten reeds hebben opgenomen in hun eigen grondwet en rechtstradities en bekrachtigd door de ratificatie van internationale teksten als het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de Universele Verklaring van de mensenrechten.
Het is altijd mogelijk om de toepassing van de bestaande teksten te verbeteren, maar de opstelling van een nieuwe tekst, waarvan men zich moeilijk kan voorstellen dat deze veel meer zal zijn dan een herhaling, laat enkel zien hoe technocratisch de Europese eenmaking verloopt.
Wat mij nochtans de meeste zorgen baart, is de inhoud die men aan deze rechten wil geven. Wij debatteren in deze vergaderperiode namelijk ook over de verslagen van de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, en in deze verslagen wordt een extreem liberale visie op de maatschappij verkondigd. Daarbij gaat het niet zozeer om de verdediging en bevordering van de mensenrechten, maar om het opblazen van alle steunpunten waarop onze maatschappij berust, onder het individualistische motto "zonder God of meester". Deze benadering legt de basis voor een nieuw soort totalitarisme, waarin mensen alleen komen te staan tegenover een onpersoonlijke en ver verwijderde communautaire administratie, omdat alle tussenliggende instellingen - en met name het gezin, de belangrijkste van allemaal - één voor één zijn uitgeschakeld. Onze samenleving zal niet meer steunen op een gevoel van lotsverbondenheid, maar een samenraapsel zijn van "minderheden", met elk hun eigen rechten en zonder gezamenlijke plichten.
De conclusie die ik uit deze teksten trek, is dat de gerechtvaardigde strijd voor de mensenrechten een ideologisch instrument is geworden van egoïsten en onverantwoordelijke personen. Wat zij ons voorstellen, betekent het einde van het algemeen welzijn, en uiteindelijk ook van de zin van het leven zelf. Want deze personen, die enkel oog hebben voor de mensenrechten, hebben geen flauw benul van de menselijke natuur, van haar wortels en aspiraties.

Miller
De Britse Labourafgevaardigden staan vierkant achter een handvest van de grondrechten, dat de burgerrechten in de hele EU zichtbaar maakt.
Het besluitvormingsproces verkeert echter nog in een heel pril stadium. Het is daarom nog te vroeg voor uitspraken over wat juridisch bindend moet zijn. Hierover zal later een besluit worden genomen, zoals in paragraaf zes van het verslag wordt aangegeven. Daarin staat ook dat een juridisch bindend karakter de erkenning inhoudt van de ondeelbaarheid van de grondrechten doordat de werkingssfeer van het handvest betrekking heeft op alle instellingen en instanties van de EU en alle vormen van beleid. Dat is een acceptabele doelstelling die op de steun van de Britse Labourafgevaardigden kan rekenen.
De definitieve tekst van het handvest is weliswaar nog niet beschikbaar, maar in afwachting daarvan spreken wij in beginsel onze steun uit.
Het is een complex proces dat in al zijn stadia helder en zorgvuldig moet zijn om te verzekeren dat het eindresultaat een zichtbare vooruitgang voor de burgers in alle landen van de EU betekent.

Miranda
Het feit dat wij ons met betrekking tot het huidige verslag betreffende het handvest van de grondrechten van de Europese Unie van stemming hebben onthouden, vloeit eerst en vooral voort uit onze overtuiging dat dit handvest vanuit een federale optiek opgesteld is, en daar zijn we het niet mee eens. Die federale gedachte zou duidelijk en definitief uitdrukking krijgen als we de Europese Unie een grondwet zouden geven. Het verslag loopt vooruit op die mogelijkheid en het handvest zou een belangrijk element van zo'n grondwet kunnen zijn.
Wij aanvaarden een groot aantal van de rechten die men in het handvest beoogt op te nemen (deze zelfde rechten zijn overigens in de grondwet van de Portugese Republiek vastgelegd), en daarom hebben wij niet tegen het verslag gestemd, ook al zijn wij van mening dat het voorgestelde geheel van rechten tevens de sociale aspecten zou kunnen - en moeten - omvatten. En dat zou het geval zijn als de door de GUE/NGL voorgestelde wijzigingen worden aanvaard.

Muscardini
Ons besluit om niet voor het verslag-Duff/Voggenhuber te stemmen is geen inhoudelijke kritiek op de grondrechten die door de lidstaten zijn erkend, in het Verdrag van de Unie zijn genoemd, door het Hof van Justitie van Luxemburg in talrijke arresten zijn toegepast en reeds geruime tijd onderdeel zijn van het Verdrag voor de rechten van de mens. Deze rechten zullen naar het schijnt de grondslag vormen voor het nieuwe handvest.
Zij vormen het constitutioneel skelet in alle lidstaten van de Unie. Op die manier wil men de Europese burger behoeden voor aantasting van zijn rechten en hem beschermen tegen misbruik. Dankzij de in de jurisprudentie voorkomende interpretaties hebben deze rechten hun beslag kunnen vinden in het dagelijks leven van de verschillende lidstaten.
Wij gaan akkoord met de opstelling van een handvest, mits dit van hoog moreel gehalte is zijn en de rol vervult van een politieke verklaring waarmee de Unie - zo dit nodig mocht zijn - het onvervreemdbare en onaantastbare karakter van de grondrechten bevestigt. Dan kan het handvest een bron van inspiratie zijn voor de lidstaten, of voor enkele lidstaten, en hen ertoe aanzetten de daaraan ten grondslag liggende filosofie in hun stelsels te verwerken.
Als men echter het handvest van de grondrechten van de Unie verder gaat uitbreiden - het handvest is bindend voor de instellingen en indirect ook voor de lidstaten, voor zover het om de betrekkingen met de burgers gaat - sticht men verwarring in de betrekkingen tussen de Unie en de lidstaten. Dat zou kunnen leiden tot herziening, via de achterdeur, van het subsidiariteitsbeginsel. Er zou een stelsel kunnen ontstaan waarin overlapping optreedt van de verschillende niveaus - nationaal, Europees - waarop de grondrechten, met inbegrip van hun beschermingsmechanismen, werkzaam zijn. Dan is het gevaar van verwarring groot en zou een en hetzelfde beginsel wel eens op verschillende wijzen kunnen worden geïnterpreteerd.
Een dergelijke situatie zou dan uiteindelijk, paradoxaal genoeg, wel eens kunnen indruisen tegen de beginselen waarop het handvest van de grondrechten van de Unie juist is gebaseerd, namelijk meer bescherming van en meer garanties voor de Europese burgers.

Rovsing
De Europese Unie is gebaseerd op fundamentele principes zoals vrijheid, democratie en respect voor de mensenrechten. Ik heb echter bedenkingen bij de invoering van een nieuwe categorie mensenrechten in de EU-Verdragen, omdat dit aanleiding geeft tot verwarring en de werking van bestaande en goed functionerende instrumenten in gevaar brengt. Een verklaring is naar mijn mening eerder aangewezen. Het Europees Verdag voor de rechten van de mens is een voortreffelijk instrument voor de bescherming van de mensenrechten in Europa. Het zorgt voor de handhaving van deze rechten op basis van de uitspraken die het Hof voor de rechten van de mens doet. Dit Hof heeft op dit vlak een grote deskundigheid verworven en het beschikt over een uitgebreide jurisprudentie. Het heeft bovendien het voordeel dat het zich niet tot het EU-gebied beperkt, maar dat het bijna geheel het Europese continent beslaat. Anderzijds houdt het Europees Hof van Justitie in de praktijk rekening met de grondrechten in de lidstaten. Indien de EU haar eigen grond- en mensenrechten opstelt, zal dit gevolgen kunnen hebben voor deze praktijk.
Resolutie-Jackson (B5-0227/2000)

McCarthy
Mijn fractie heeft voor de resolutie van mevrouw Jackson gestemd over de structuurfondsen en het milieu, omdat wij vinden dat de milieuwetgeving doeltreffend geïmplementeerd moet worden, zoals in dit geval met de richtlijnen inzake habitats en in het wild levende vogels. Toch zijn wij verbaasd dat sommige leden voor het oorspronkelijke voorstel uit paragraaf 7 gestemd hebben om de steun voor enkele van de armste regio's in de Europese Unie te schrappen. De commissaris heeft immers in haar reactie op het debat gezegd dat ze de goedkeuring van cruciale steunprogramma's niet zou tegenhouden. Het lijkt me duidelijk dat sommige leden van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid niet beseffen welke nodeloze vertragingen er zullen ontstaan als structuurfondsprogramma's niet worden goedgekeurd, net zomin als zij op de hoogte schijnen te zijn van de nieuwe begrotingsprocedure. Die zou namelijk niet alleen tot vertragingen, maar ook tot het verlies van miljoenen aan steun leiden voor, in het geval van het Verenigd Koninkrijk, Merseyside, South Yorkshire, de Highlands and Islands, Noord-Ierland, Cornwall en het eiland Wight, steun die onmisbaar is voor de werkgelegenheid en de groei.
Daarom doet het mij genoegen dat het Parlement in meerderheid gestemd heeft tegen het schrappen van steun. De commissaris zou sowieso niet de wettelijke bevoegdheid gehad hebben om de goedkeuring tegen te houden, en daarom ben ik blij dat het gezonde verstand bij de stemming uiteindelijk heeft gezegevierd.

Schroedter
Het ziet ernaar uit dat de milieubescherming in de Gemeenschap bij de communautaire organen niet over lobbyisten beschikt. Anders kunnen wij niet verklaren waarom de Commissie gisteren door de knieën is gegaan en de structuurfondsenverordening plotseling anders interpreteert.
De Commissie heeft vorig jaar werkelijk een inspanning gedaan. Ze eiste eindelijk dat de lidstaten de lijsten van beschermde gebieden voor het door iedereen goedgekeurde project Natura 2000 voorlegden. Nu heeft ze zichzelf echter een beentje gelicht door te aanvaarden dat ze dat ook later nog kunnen doen.
Dat was niet nodig. Volgens de verordening kan de Commissie eisen dat de lijsten van gebieden uiterlijk samen met de plannen worden ingediend. De verordening laat de Commissie daar ook geen enkele marge. In de structuurfondsenverordening, die alle lidstaten vorig jaar eenparig hebben goedgekeurd, staat uitdrukkelijk dat de beoordeling vooraf een voorwaarde is voor de goedkeuring van de programma's en plannen die de lidstaten de Commissie voorleggen.
In de structuurfondsenverordening staat ook dat die beoordeling vooraf ook betrekking heeft op de milieusituatie, in het bijzonder in de gebieden waar steun uit de structuurfondsen bepaalde gevolgen kan hebben. De Commissie moet er dus op toezien dat de gebieden voor het Europese natuurbeschermingsnetwerk aan haar worden voorgelegd voordat ze de plannen goedkeurt.
Indiening van de lijst van gebieden na goedkeuring van de plannen heeft geen enkele zin omdat de beschermingsgebieden dan worden verkleind en aan de geplande investeringen worden aangepast (en dus niet, zoals in de verordening wordt bepaald, de beschermingsgebieden het kader vormen). Dat heeft ook juridisch geen zin omdat dan precies gebeurt wat de Commissie wilde beletten, namelijk dat over de plannen aanslepende conflicten ontstaan. De Commissie mag niet denken dat ze door middel van artikel 39 kan bereiken wat ze bij de beoordeling vooraf niet heeft geëist.
Hoe kan de Commissie voor de Europese burgers geloofwaardig zijn, als ze er niet eens in slaagt de vervulling van haar eisen af te dwingen? De Commissie is door de knieën gegaan en heeft daardoor het vertrouwen verloren van vele mensen die duurzame ontwikkeling als een kans voor de volgende generatie zien.

Thomas-Mauro
De Franse leden van de Fractie Unie voor een Europa van de Nationale Staten hechten zeer veel belang aan de instandhouding van natuurlijke rijkdommen in het algemeen, en van kwetsbare natuurgebieden in het bijzonder. Wij zijn voorstanders van milieubescherming, omdat het onze plicht is het milieu intact te houden voor onze kinderen.
Op zich is dit een lofwaardig en noodzakelijk streven.
De Commissie heeft echter, naar goede oude gewoonte, deze gelegenheid aangegrepen om de lidstaten en hun burgers te overstelpen met nieuwe richtlijnen en pietluttige regeltjes, die in vele gevallen niet zijn aangepast aan lokale situaties. Dit soort regelzucht werkt alleen maar verlammend op de economische actoren en beperkt de ondernemersvrijheid. Dit is bijvoorbeeld het geval bij de CTE, die van onze boeren milieuambtenaren maken, omdat ze niet meer worden vergoed voor hun werk, maar subsidies ontvangen in ruil voor de onderwerping aan het dictaat van Brussel.
We verwerpen dan ook onvoorwaardelijk het voorstel van mevrouw Jackson om de toekenning van middelen uit de structuurfondsen afhankelijk te maken van de omzetting door lidstaten van de communautaire milieuwetgeving. Dit zou een heel gevaarlijke vermenging zijn van beleidsterreinen, die de deur zou openzetten voor een algemene praktijk van financiële chantage. Dit is des te onaanvaardbaarder als we bedenken dat het geld van de structuurfondsen hoofdzakelijk komt uit de bijdragen van de lidstaten aan de communautaire begroting.
Verslag-Malmström (A5-0060/2000)

Maat
Voorzitter, ik wil in ieder geval het Parlement bedanken voor de steun voor hulp aan Mongolië. Ik hoop dat het leidt tot een veel actievere opstelling van de Commissie, want die mis ik tot op heden. Het kan niet zo zijn dat over een land, dat wellicht geen grondstoffen heeft, dat het op het terrein van de mensenrechten in de regio relatief goed doet, dat klein is dat ook nog sterk agrarisch georiënteerd is, de Commissie kan zeggen: dat doet er voor ons niet zoveel toe. Het staat niet in het middelpunt van de belangstelling, maar desondanks is de nood erg groot. Dit Parlement heeft dat gezien en ondersteund en ik roep de Commissie op om dat signaal uitermate serieus te nemen en die hulp te verschaffen.

Bordes
Hoewel we de in het verslag geuite bezorgdheid over een aantal concrete punten, met name de vrouwenrechten, volledig delen, en ook voor bepaalde amendementen hebben gestemd die een vooruitstrevend karakter hebben, zijn we niet van plan om onze goedkeuring te hechten aan deze pretentieuze uitspraak: "de eerbiediging en bevordering van de mensenrechten en de fundamentele vrijheden behoren tot de fundamentele doelstellingen van het buitenlands beleid van de Europese Unie".
Binnen de Europese Unie zelf worden dagelijks bijna 20 miljoen vrouwen en mannen beroofd van een van de fundamentele mensenrechten, namelijk het recht op een fatsoenlijk leven door arbeid. Een vrij groot deel van de actieve migranten, zij die worden beschouwd als illegalen, ontneemt men het recht op een legaal bestaan.
En wat het buitenlands beleid betreft: verscheidene lidstaten van de Europese Unie, waaronder ook de machtigste landen, steunen, bewapenen en financieren sommige van de ergste dictaturen, met name in hun vroegere kolonies.
En wat te zeggen van de wekenlange bombardementen op Kosovo en Servië: is dit wat de Europese Unie bedoelt met "eerbiediging van de mensenrechten"?
Om die redenen onthouden wij ons van stemming over dit verslag.

Caudron
In het kader van deze gecombineerde behandeling van de mensenrechten analyseert het onderhavige verslag de instrumenten van de Unie ter bevordering van de mensenrechten in de wereld en de concrete toepassing van deze instrumenten tussen 1 juni 1998 en 30 juni 1999.
Zoals u weet, berusten de internationale activiteiten van de Unie inzake de bevordering en bescherming van de mensenrechten op verscheidene instrumenten, zoals het GBVB of het samenwerkings- en ontwikkelingsbeleid. Met de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam heeft de zichtbaarheid van de Unie in de internationale politiek een belangrijke impuls gekregen, dankzij de benoeming van een Hoge Vertegenwoordiger van het GBVB, in de persoon van Javier Solana. Met het Verdrag van Amsterdam is de eerbiediging van de mensenrechten een van de belangrijkste doelstellingen geworden van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid van de Unie.
Op dit gebied beschikt de Europese Unie over talrijke instrumenten. Zo zijn er de gemeenschappelijke strategieën - een instrument dat is gecreëerd door het Verdrag van Amsterdam en moet zorgen voor een grotere samenhang in de internationale acties van de Unie - de gemeenschappelijke standpunten - die het standpunt en de aanpak van de Unie ten aanzien van bepaalde kwesties vaststellen - en de gemeenschappelijke acties - die betrekking hebben op specifieke situaties en onmiddellijke acties bij noodsituaties, naar het voorbeeld van de humanitaire hulp. Voorts zijn er ook specifieke en horizontale acties in het kader van bepaalde beleidsinitiatieven, met name inzake de afschaffing van de doodstraf. Tenslotte is er de zogenaamde "mensenrechtenclausule", die sinds de jaren '90 wordt opgenomen in de meeste samenwerkings- en ontwikkelingsakkoorden met derde landen en de Unie in staat stelt die landen aanhoudend onder druk te zetten op het gebied van de mensenrechten. Deze clausule wijzigt niet het wezenlijke karakter van de akkoorden, maar maakt de wederzijdse bevestiging mogelijk van de gemeenschappelijke waarden en principes die vooraf als voorwaarde worden gesteld voor iedere economische of andersoortige samenwerking.
De rapporteur is echter van mening dat het huidige mensenrechtenbeleid van de Unie te gefragmenteerd is en moet worden vervangen door een coherente gemeenschappelijke strategie die berust op een betere interinstitutionele samenwerking. Ik ben het natuurlijk met deze constatering eens. Ik denk ook dat we voor meer coherentie en doelmatigheid kunnen zorgen door initiatieven als de oprichting van een adviesgroep waarin vertegenwoordigers van de communautaire instellingen en de lidstaten samen met mensenrechtendeskundigen de strategische aspecten bespreken van de activiteiten ten behoeve van de mensenrechten. Andere voorstellen die zeker in aanmerking moeten worden genomen zijn de uitwerking door de Unie van eigen indicatoren voor mensenrechtenschendingen, de benoeming van een speciale gevolmachtigde voor gewetensbezwaarden van het Europees Parlement en het inrichten van een EU-website inzake mensenrechten op Internet.
Het verslag legt eveneens de nadruk op het feit dat de systematische uitbanning van vrouwendiscriminatie een prioriteit moet worden in de strategie van de Europese Unie. Ik steun deze eis onvoorwaardelijk!

Titley
De Labourdelegatie in het Europees Parlement heeft tegen amendement 7 gestemd, omdat een verwijzing naar het vermeende Echelon-netwerk volgens ons niet op zijn plaats is in dit verslag. De beweringen over het bestaan van Echelon zijn gebaseerd op geruchten en indirecte aanwijzingen. Bovendien is democratisch toezicht op de nationale geheime diensten in de eerste plaats een zaak voor de nationale parlementen. De democratische controle in het Verenigd Koninkrijk op de inlichtingendiensten, zowel politiek als gerechtelijk, is een van de meest doeltreffende ter wereld. Politiek toezicht wordt uitgeoefend door een commissie van het Lagerhuis, en deze commissie heeft volledige toegang tot de nodige documenten. Daar komt nog bij dat operaties van buitenlandse inlichtingendiensten die samenwerken met de Britse geheime dienst, inclusief die van de Verenigde Staten, eveneens onder deze democratische controle vallen.

Van Orden
De Britse conservatieven staan op veel plaatsen ter wereld op de bres voor de mensenrechten. Hoewel er veel in de resolutie-Malmström staat dat wij kunnen onderschrijven, bevat het helaas een aantal belangrijke elementen die wij onaanvaardbaar vinden.
Zo delen wij het enthousiasme voor een Europees handvest van de grondrechten niet. Wij staan sceptisch tegenover de eis tot aanzienlijk hogere uitgaven, aanzienlijk meer bureaucratische activiteit en een aanzienlijk grotere rol voor met Europees geld gesteunde niet-gouvernementele organisaties. Wij zijn bezorgd dat minderheden in hun anderszijn worden bevestigd, en dat er te weinig aandacht wordt geschonken aan integratie. Wij zijn verder bezorgd dat een zaak als huiselijk geweld nu ook al tot de mensenrechten dreigt te worden gerekend, terwijl hiervoor andere juridische instrumenten bestaan. Wij zijn gekant tegen veel te ruim omschreven nieuwe gronden voor asiel, omdat die misbruik in de hand werken. Velen onder ons staan niet achter het afschaffen van de doodstraf op principiële gronden. En we staan wantrouwig tegenover voorstellen om nog meer gedragscodes aan het bedrijfsleven op te leggen.
Wij waarderen de rol van de Europese Unie in het bevorderen van de mensenrechten, maar zoals bij zoveel kwesties die verband houden met de relatie tussen burger en overheid, vinden wij dat regelgeving en wetgeving inzake mensenrechten de verantwoordelijkheid zijn van de nationale regeringen. Wij staan dan ook niet achter een uitbreiding van het Europese optreden in dit domein.
Om deze redenen hebben de Britse conservatieven tegen de resolutie-Malmström gestemd.
Verslag-Haarder (0050/2000)

Lulling
Mijnheer de Voorzitter, ik had willen stemmen voor het verslag-Haarder, ondanks bepaalde passages en bepaalde interventies, zelfs vanuit de tribune, waaruit blijkt dat het gezin geen rechten meer heeft en men de toekenning van speciale rechten aan het gezin beschouwt als een vorm van discriminatie, of zelfs racisme.
De aanhangers van deze theorie moeten elkaar geen zand in de ogen strooien. Als het gezin geen specifieke, eigen rechten heeft - zoals de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen tegen mijn wil heeft besloten - hebben andere heteroseksuele of homoseksuele samenlevingsvormen ook geen eigen rechten en hoort het hoofdstuk "Levensstijlen en relatievormen" ook niet thuis in het verslag.
Zelf heb ik het grote geluk gehad op te groeien in een volkomen normaal gezin, met ongescheiden ouders, een moeder en een vader, en ik vind nog altijd dat dit model van het gelukkige en verenigde gezin een van de hoekstenen is van onze maatschappij. Het traditionele gezin verdient een bevoorrechte status, wat sommigen daar ook van mogen vinden. Gezien het resultaat van de stemming over de amendementen kan ik echt niet voor dit verslag stemmen, vooral niet na de aanneming van paragraaf 18.

Posselt
Mijnheer de Voorzitter, ik sluit mij aan bij wat mevrouw Lulling heeft gezegd. De heer Haarder heeft zich enorm ingespannen om tot een consensus te komen. Daardoor is zijn verslag veel beter dan alle vorige. Toch heb ik, samen met de meeste andere leden van mijn fractie, tegen het verslag gestemd. In de paragrafen 52 tot 56 zijn controversiële maatschappijpolitieke eisen opgenomen die de linkerzijde in dit Parlement wel ondersteunt maar die met de mensenrechten niets te maken hebben. In Duitsland genieten huwelijk en gezin een bijzondere grondwettelijke bescherming. Dat is geen schending van de mensenrechten. Dat is integendeel een garantie voor de mensenrechten. Huwelijk en gezin zijn, net als het recht op leven, de grondslag van de mensenrechten. Daarom vind ik dat wij die paragrafen in het verslag over de mensenrechten hadden moeten schrappen. Dan zou het verslag over de mensenrechten hier eenparig zijn aangenomen. Voor het overige heeft de heer Haarder namelijk voorbeeldig werk verricht.

Pirker
Mijnheer de Voorzitter, ik stel met enige verbazing vast dat ik pas aan het einde aan het woord kom, hoewel ik als eerste schriftelijk het woord heb gevraagd. In de tweede plaats merk ik op dat mijn fractie het verslag van de heer Haarder grotendeels ondersteunt en er uitdrukkelijk op wijst dat de samenwerking met de rapporteur voortreffelijk was. Eindelijk is er nu een verslag waarin wij ons met dit thema, het tijdsbestek en afdwingbare rechten bezighouden. Daarom ondersteunen wij in principe dit verslag. Toch hebben wij tegen gestemd, omdat de meerderheid in het Parlement de paragrafen 53 en 54 over het gezin en over de buitensporig grote of bijzondere steun voor alle alternatieve vormen van partnerschap heeft goedgekeurd.
Wij, Europese Volkspartij, beschouwen het gezin als waarde op zich, als fundament en kern van de samenleving. Wij aanvaarden niet dat andere samenlevingsvormen bijzondere steun genieten en aldus boven het gezin, voor ons de kern van de samenleving, worden geplaatst. Nu de meerderheid de paragrafen 53 en 54 heeft goedgekeurd, krijgen de alternatieve samenlevingsvormen bijzondere steun en worden ze daardoor boven het gezin geplaatst. Daarom kunnen wij het verslag niet goedkeuren.

Karas
Mijnheer de Voorzitter, in aanvulling op wat de heer Pirker heeft gezegd, wijs ik erop dat ik paragraaf 42 van het verslag van de heer Haarder heb goedgekeurd, hoewel in verband met het vrij verkeer van personen Oostenrijk daarin ten onrechte wordt vermeld. Op basis van een besluit van de hoofdcommissie van het Oostenrijkse parlement heeft dat parlement eenparig ingestemd met het voorstel om, overeenkomstig paragraaf 2 van de wet van 3 april 1919, de instemming van de hoofdcommissie met het besluit van de bondsregering van 26 maart 1996 te bevestigen en de verklaringen van afstand van Felix Habsburg-Lothringen en Karl Ludwig Habsburg-Lothringen als voldoende te beschouwen, zodat niets meer de afgifte van paspoorten die ook in Oostenrijk geldig zijn, in de weg staat.
Ik kan dan ook zeggen dat zowel Felix Habsburg-Lothringen als Karl Ludwig Habsburg-Lothringen een geldig paspoort zonder enige beperking bezitten. Zij hebben niet de door de Dienst Constitutionele zaken gevraagde verklaringen van afstand ondertekend omdat zij zich van het huis Habsburg distantiëren. In hun aanvraag voor een paspoort hebben zij ongeveer het volgende geschreven: 'om misverstanden te voorkomen dient in deze context te worden opgemerkt dat ik, indiener van de aanvraag, de republikeinse staatsvorm van Oostenrijk nooit heb betwist en ook nu niet betwist en dat ik ook nooit heb overwogen aanspraak op de macht te maken.' De oproep aan Oostenrijk om iets aan het vrije verkeer te doen, mist dan ook elke grond.

Berthu
De aanneming van het verslag-Haarder over de mensenrechten in de Europese Unie is een blunder, waarvan het Europees Parlement er al zóveel heeft begaan dat het een tweede natuur is geworden. Het verslag eist onder andere gelijke rechten op alle vlakken tussen homoseksuele paren en traditionele gezinnen en een verlaging van de wettelijke leeftijd waarop homoseksuele relaties kunnen worden toegestaan.
Ik wil enkel in herinnering brengen dat volgens de Universele Verklaring van de rechten van de mens (artikel 16) "het gezin de natuurlijke en fundamentele groepseenheid van de maatschappij is en recht heeft op bescherming door de maatschappij en de staat". In hetzelfde artikel wordt het gezin gedefinieerd als het huwelijk tussen man en vrouw. In het Internationaal Verdrag inzake economische, sociale en culturele rechten vinden we dezelfde gedachte terug: in artikel 10 staat dat "de grootst mogelijke bescherming en bijstand dient te worden verleend aan het gezin, dat de natuurlijke en fundamentele kern van de maatschappij vormt".
Het traditionele gezin heeft recht op deze bescherming omdat het de samenleving een onschatbare dienst bewijst: de opvolging van generaties, de instandhouding van de maatschappij, de opvoeding van kinderen en het doorgeven van waarden. Het is dan ook volkomen gerechtvaardigd dat het gezin speciale voordelen geniet die voor niemand anders gelden.
Door deze fundamentele wet te negeren laat het verslag-Haarder zien dat de Europese bestuursmechanismen, zowel op dit punt als op andere terreinen, niet alleen de staat uithollen, maar ook de samenleving zelf.

Bonde, Okking en Sandbæk
Wij steunen de algemene aanbevelingen die het verslag aan de lidstaten doet met het verzoek de internationale verdragen van de rechten van de mens na te leven. Wij delen de bezorgdheid die in het verslag geuit wordt, over de gebrekkige naleving van de rechten van asielzoekers, minderheden, vrouwen, kinderen enzovoort in bepaalde lidstaten. Wij vinden het echter geen goed idee dat het jaarverslag over de situatie op het gebied van de mensenrechten als reden wordt gebruikt om verdere integratie in de EU te bevorderen. Wij kunnen de institutionele voorstellen van het verslag niet steunen, bijvoorbeeld het voorstel dat de EU een gemeenschappelijk juridisch kader moet scheppen voor een gemeenschappelijk vluchtelingen- en asielbeleid. Wij zijn van mening dat de problemen op het gebied van de mensenrechten dienen te worden behandeld op lokaal niveau en in de bestaande internationale instellingen en fora voor de mensenrechten, die voor dit doel zijn opgericht, bijvoorbeeld de VN en de Raad van Europa. Wij zijn er evenmin voorstander van dat de EU een nieuw juridisch bindend EU-Handvest voor de grondrechten van de EU opstelt, omdat een dergelijk handvest volgens ons conflicten zal scheppen met het Europees Verdrag van de rechten van de mens. Een EU-Handvest voor de grondrechten zal op zich geen verbetering brengen in de situatie van de mensenrechten op Europees en op internationaal niveau. Toch hebben wij voor het verslag gestemd, omdat wij het zeer belangrijk vinden dat de mensenrechten in Europa beter nageleefd worden.

Caudron
Ik verwelkom het werk van de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid rond het jaarverslag over de eerbiediging van de rechten van de mens in de Europese Unie.
Ik herinner eraan dat dit verslag de traditionele nota vervangt die jaarlijks door de Raad aan het Parlement werd voorgelegd om het te informeren over de wereldwijde mensenrechtenactiviteiten van de Unie tijdens het vorige jaar. In het verslag worden de doelstellingen van de Unie beschreven, alsmede de institutionele structuren en instrumenten waarover zij beschikt om een actief mensenrechtenbeleid te voeren.
Het verslag behandelt met name de nieuwe bepalingen in het Verdrag van Amsterdam die gericht zijn op de versterking van de rechtsgrondslag voor mensenrechtenacties van de Unie, met name in het kader van het GBVB. We moeten deze nieuwe mogelijkheden uitbuiten. Het Verslag heeft de eerbiediging van de grondrechten, zoals die worden gewaarborgd door het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, verheven tot een fundamenteel principe. De Unie "grondvest" aldus zijn acties op de beginselen van de democratie, de eerbiediging van de mensenrechten en de fundamentele vrijheden.
In het kader van de uitbreiding heeft de Europese Unie uitdrukkelijk verklaard dat ieder kandidaat-land, als basiscriterium voor toetreding, de democratie, de rechtsstaat, de mensenrechten en de rechten van minderheden moet eerbiedigen. Het Europees Parlement is een essentiële partner bij de uitwerking en concretisering van het mensenrechtenbeleid van de Unie. Onze bevoegdheden hebben zich langzaam maar zeker uitgebreid, zelfs in die mate dat het Parlement een discussieforum is geworden op het gebied van de mensenrechten - een forum dat algemeen erkend wordt, zoals het debat van vandaag laat zien!
Het verslag merkt echter ook op dat ofschoon de Europese Unie haar model wil uitvoeren naar derde landen, de situatie binnen haar eigen grenzen ook niet helemaal vlekkeloos is. Zo worden elf van de vijftien lidstaten genoemd in het jaarboek 1999 van Amnesty International, voor ernstige en minder ernstige schendingen van de mensenrechten.
De rapporteur beperkt zich niet tot het uiten van kritiek, maar doet ook concrete voorstellen die ik ondersteun, bijvoorbeeld het voorstel om het stemrecht en recht op verkiesbaarheid bij de Europese en gemeenteraadsverkiezingen uit te breiden tot alle burgers van buiten de EU die sinds meer dan vijf jaar verblijven op het grondgebied van een van de lidstaten.
Daarnaast zijn er nog voorstellen inzake de verbetering van het asielrecht die mij heel interessant lijken en die spoedig moeten worden geconcretiseerd.
Wat de situatie in de kandidaat-landen betreft, moeten er nog heel wat vorderingen worden gemaakt, met name waar het gaat om de eerbiediging van de rechten van minderheden. Het Europees Parlement moet dus waakzaam blijven.

Cederschiöld
In verband met de verklaring van de heer Rack, mevrouw Schleicher, mevrouw Cederschiöld en de heer Méndez de Vigo namens de Fractie van de Europese Volkspartij (Christendemocraten) en Europese democraten in amendement 32 op het verslag-Duff/Voggenhuber over het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, betwijfelt mijn fractie of het in de huidige omstandigheden nog wel noodzakelijk is dat de Unie zich aansluit bij het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden. In ieder geval moet hier verder over nagedacht worden om te voorkomen dat er bevoegdheidsconflicten ontstaan tussen het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschap en het Europees hof voor de Rechten van de mens.

Cushnahan
Dit is in mijn ogen een goed verslag dat onze steun verdient. Niettemin zijn er detailproblemen met de paragrafen 52, 53, 54 en 56. Ik heb voor deze punten gestemd omdat ik het eens ben met de doelstellingen van de rapporteur. Toch wil ik niet dat mijn bedoelingen verkeerd begrepen worden.
Wat betreft paragraaf 52 sta ik achter het recht van eenieder om zijn eigen geweten te volgen. Dit wil overigens allerminst zeggen dat ik abortus persoonlijk goedkeur.
Wat betreft de paragrafen 53, 54 en 56 ben ik tegen discriminatie op grond van seksuele voorkeur. Niettemin wil ik hier enkele kanttekeningen bij plaatsen. Ten eerste vind ik niet dat homoparen het recht op adoptie moeten krijgen, en ten tweede ben ik er tegen om seksuele meerderjarigheid onder de 18 jaar te laten ingaan.
Met deze kanttekeningen in het achterhoofd zal ik met genoegen voor het verslag van de heer Haarder stemmen.

Doyle
Op de keper beschouwd is dit een uitstekend verslag, met uitzondering van punt 52 tot en met 56. Dit gedeelte is slordig opgesteld en dubbelzinnig. Het gaat over kwesties die volledig binnen de bevoegdheid van de lidstaten vallen, en dat moeten we zo houden.

Ferreira
Ik ben ingenomen met de kwaliteit van het verslag van onze collega Haarder over de naleving van de mensenrechten in de Europese Unie. Ik kan de algemene gedachte van de tekst onderschrijven, namelijk dat het Europees beleid inzake de civiele, politieke, economische, sociale en culturele rechten van de inwoners van de Unie moet worden geconsolideerd.
Ik wil de aandacht van mijn collega's richten op twee verzoeken die in het verslag zijn opgenomen en die me problematisch lijken. In de paragrafen 19 en 20 van het verslag wordt gesproken over de bescherming van de nationale minderheden. De rapporteur dringt er in deze paragrafen op aan het Europees Handvest voor de regionale en minderheidstalen te ratificeren. Ik heb hier grote twijfels over.
Wij begrijpen goed in welke context we de opmerking van de rapporteur over de bescherming van nationale minderheden moeten plaatsen. Hij wil een sterk signaal afgeven in de richting van sommige kandidaat-landen, met name de kandidaat-landen in Oost-Europa, waar de burgers niet over alle grondrechten beschikken. In het verslag-Haarder wordt duidelijk in herinnering gebracht dat het Parlement iedere vorm van aantasting van de fundamentele vrijheden in Europa veroordeelt. Wij betreuren het evenwel dat in het verslag gesproken wordt over "rechten van nationale minderheden" in plaats van over het veel ruimere en universele begrip "mensenrechten".
Bovendien geloven wij in een ondeelbare politieke gemeenschap, waarin de afkomst slechts een beperkte rol speelt. In de republiek wordt geen onderscheid gemaakt tussen specifieke "minderheden" of "gemeenschappen". Uitgangpunt vormen de autonome, vrije burgers die allen over dezelfde rechten beschikken.
Verder hebben wij grote twijfels over paragraaf 20 van het verslag, waarin gesproken wordt over het Handvest voor de regionale en minderheidstalen. Iedereen is vrij zich niet alleen in de taal van het land, maar ook in één of meer andere talen uit te drukken. Iedereen heeft het recht deze vreemde talen op school te leren. Het moet echter wel om een vrije keuze gaan en niet om een verplichting. Het Handvest is op dit punt te vaag en kan zo de opkomst van regionale gemeenschappen in de hand werken. Dit vormt niet alleen een bedreiging voor de nationale eenheid, maar op termijn ook voor de samenhang binnen de Unie.
Toch heb ik gestemd voor het kwalitatief goede verslag-Haarder, waarvan ik de algemene gedachte kan onderschrijven.

Kirkhope
Het moge duidelijk zijn dat wij er geen enkel bezwaar tegen hebben dat er bij het Europees Parlement een verslag wordt ingediend over de mensenrechten. Het is wel zo dat alle lidstaten van de Europese Unie het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden hebben ondertekend. Hierdoor is elke burger in staat schendingen van de mensenrechten voor te leggen aan een rechtbank, zij het langs indirecte weg. Wat ons zorgen baart, is dat dit verslag veel verder lijkt te gaan dan de belangrijke principes waarover de Verenigde Naties en het Europees hof voor de Rechten van de mens waken.
Dit Parlement heeft dringender taken dan de geldende wetgeving te voorzien van uitgebreide en controversiële toevoegingen of bijkomende mogelijkheden tot verhaal op basis van de veronderstelling dat die als vanzelfsprekend aanvaardbaar zullen zijn vanwege het simpele feit dat zij aan het Parlement zijn voorgelegd.
Wij willen allemaal dat de nationale en Europese wetgevende instanties de mensenrechten bovenaan hun prioriteitenlijst zetten. In de meeste gevallen gebeurt dat ook.
Wij hoeven met dit verslag niet aan de mensenrechten herinnerd te worden, en het mag de discussie ook niet in een controversiële richting drijven, want daarmee sorteren we alleen maar een averechts effect waarmee we de naleving van mensenrechten die toch al vastliggen bepaald niet bevorderen.

Korakas
Weer eens blijkt hoe schijnheilig de houding van de EU is wanneer het om de situatie en de eerbiediging van de rechten van de mens in eigen huis gaat, hoe schijnheilig ook haar internationaal mensenrechtenbeleid is.
Nu worden voorstellen gedaan om bij de uitoefening van het buitenlands beleid extra aandacht aan deze vraagstukken te schenken. Wij zijn daar uiterst bezorgd over, niet omdat wij het belang van deze vraagstukken of de noodzaak van bevordering en waarborging van de mensenrechten betwisten, maar veeleer omdat uit de ervaring is gebleken dat men hier heel selectief te werk gaat.
De EU sluit, wanneer haar eigen, boven alles verheven imperialistische belangen op het spel staan, de ogen voor flagrante schendingen van de mensenrechten. Een tekenend voorbeeld hiervan is haar houding ten aanzien van het Turks regime.
De EU hanteert dit zeer gevoelige thema van de mensenrechten elders als een voorwendsel om allerlei interventies, en zelfs militaire interventies, te rechtvaardigen en haar politieke keuzes en beleidsdoelstellingen op te leggen.
De recente, en in feite nog steeds voortdurende aanval op Kosovo - die zogenaamd noodzakelijk was omdat de minderheidsrechten daar werden geschonden - en de aan de legale Joegoslavische regering opgelegde eisen zijn een sprekend voorbeeld van de wijze waarop militair optreden wordt verheven tot een algemeen beginsel van het volkerenrecht en het nationale soevereiniteits- en onafhankelijkheidsbeginsel aan de laars wordt gelapt.
Het interne beleid van de EU en haar lidstaten doet afbreuk aan een aantal mensenrechten en reduceert deze tot een dode letter. De resultaten van dat beleid weerspiegelen zich - niet alleen in Oostenrijk - in de versterking van extreem rechtse, fascistische krachten en racistische ideeën. Uit het verslag over de bestrijding van racisme blijkt geenszins dat men daar ook de noodzakelijke conclusies uit trekt.
De EU gebruikt de mensenrechten als een voorwendsel om haar volksvijandige en antidemocratisch karakter te versterken en nieuwe interventies te bekokstoven tegen de volkeren. Wij veroordelen deze pogingen ten zeerste.
Wij roepen de volkeren op waakzaam te zijn en de ongevraagde redders niet toe te staan hun rechten te schenden. Zij moeten oplossingen afdwingen die hun rechten waarborgen en tot ontwikkeling brengen.
Daarom zullen de drie afgevaardigden van de Communistische Partij van Griekenland zich van stemming onthouden.

La Perriere
Ik wil een parallel trekken tussen enerzijds de verslagen van mevrouw Ludford en de heer Haarder en anderzijds het verslag van de heren Duff en Voggenhuber.
Het Europees Parlement wil meewerken aan het opstellen van een Europees Handvest van de grondrechten. Waarom niet? Ik vraag me echter af welke bijdrage deze extra tekst kan leveren aan de strijd voor de mensenrechten. Dit verslag zorgt immers alleen maar voor nog meer juridische onduidelijkheid.
Hoe denkt ons Parlement overigens over deze mensenrechten? De verslagen van mevrouw Ludford en de heer Haarder geven een eerste impressie van het standpunt van het Europees Parlement. Dit Parlement wil immers een extreem liberale maatschappij waarin alleen rechten bestaan en sprake is van vrijheid zonder verantwoordelijkheden.
Vrijheid kan niet bij decreet worden afgedwongen. Bij de Europese eenwording schijnt men deze realiteit uit het oog te hebben verloren. Men wil dat de volkeren ex nihilo in vrede samenleven, waarbij voor het gemak geen rekening wordt gehouden met de verschillen die tussen deze volkeren bestaan en met de aspiraties die ze koesteren. Bovendien bouwt men aan een maatschappij zonder oriëntatiepunten. Er wordt geen onderscheid gemaakt tussen wat wel en wat niet mag. In deze maatschappij zegeviert het hedonisme ofwel de doodscultuur.
Het menselijk wezen kan zich niet onafhankelijk zien van de mensen om hem heen en houdt zich niet alleen met zijn directe welzijn bezig. Zeker, de burger beschikt over rechten, met name het recht op leven. Vreemd genoeg wordt hem dit belangrijkste recht in veel gevallen ontzegd, terwijl het juist verdedigd en gestimuleerd moet worden. U bent kennelijk vergeten dat het menselijk wezen behoefte heeft aan objectieve grenzen die in iedere maatschappij aanwezig moeten zijn.
De mens heeft niet alleen behoefte aan middelen om in zijn levensonderhoud te voorzien, maar vooral ook aan redenen om te leven. Er is geen sprake van dat een extra Europees handvest in deze behoefte zou kunnen voorzien.

Maes en Staes
Wij hebben het verslag-Haarder goedgekeurd maar wensen de volgende opmerkingen te maken over de paragrafen 19 en 20 van het ontwerpverslag.
Paragraaf 19 betreft de vraag aan België het Handvest voor nationale minderheden te ondertekenen. Het is niet zo dat Vlaanderen weigert dat België dit Handvest voor nationale minderheden ratificeert, maar dat moet dan wel geconditioneerd worden door te stellen dat het niet toepasselijk is op de Belgische constitutionele context. In de Belgische federatie zijn de deelstaten ingevolge de grendels in de grondwet gelijk. Geen enkele vormt er een eigenlijke minderheid. Omdat het Handvest geen duidelijke definitie van nationale minderheid geeft, acht Vlaanderen het ook niet van toepassing op de rand: voor Vlaanderen kan de term "nationale minderheid" in een dergelijke context slechts slaan op een sinds eeuwen op een bepaald grondgebied gevestigde minderheid, terwijl de Franstaligen in de rand daar slechts sinds een drietal decennia naartoe verhuisd zijn en geweigerd hebben zich te integreren zoals dat normaal verwacht mag worden (cf. de Vlaamse migratie naar Wallonië en hun daar perfect geïntegreerde nageslacht). Bovendien beschikken de Franstaligen in de rand met de taalfaciliteiten over een bescherming waar werkelijke minderheden vaak naar kunnen fluiten.
Wie dus via dit charter probeert te tornen aan de situatie in de Rand rond Brussel, zet impliciet de Belgische grondwettelijke evenwichten op de helling en illustreert nogmaals dat een Europees gebrek aan kennis van zaken over ons federaal bestel tot de eindconclusie moet leiden dat je beter af bent als afzonderlijke lidstaat Vlaanderen en Wallonië dan als federale lidstaat België.
Franstalige Belgische EP-leden zullen deze stemming wellicht weer voor intern Belgisch politieke spelletjes misbruiken. Daar wensen wij niet aan mee te doen en we distantiëren er ons duidelijk van. We betreuren overigens dat in paragraaf 5 van het verslag-Ludford over racisme en xenofobie eenzelfde tekst werd opgenomen.
In dezelfde optiek stelt Vlaanderen dat het Handvest voor minderheidstalen, zoals vermeld in paragraaf 20 van het verslag-Haarder, niet slaat op de situatie van het Frans in de rand, maar b.v. op het Limburgs (in Nederland erkend in toepassing van dit Handvest) of het Areler Duits in de provincie Luxemburg.

Muscardini
Wij lezen tot onze grote verontwaardiging - ongeacht de al dan niet aangenomen amendementen, ongeacht de al dan niet geschrapte paragrafen - in een jaarlijks verslag van het Europees Parlement over een dermate delicaat en urgent vraagstuk als de bescherming van de mensenrechten, zinnen als "dringt erop aan dat zij enkel in allerlaatste instantie hun toevlucht nemen tot opsluiting van degenen die misbruik maken van kinderen" en zinnen waarin men de lidstaten vraagt "de leeftijd te verlagen waarop minderjarigen instemming kunnen verlenen met homoseksuele relaties".
Wij zouden veeleer de strijd moeten aanbinden tegen pornografie en de zich als een olievlek uitbreidende pedofilie, tegen illegale handel in jongens en meisjes en tegen het sekstoerisme waarbij altijd minderjarigen zijn betrokken.
Wij zouden veeleer de strijd moeten aanbinden tegen discriminatie en geweld, ook psychisch geweld, op het werk, in de opleiding, de politiek en het gezin. Het gezin wordt trouwens weer een actueel onderwerp daar kinderen worden gebruikt als een instrument om aan de egoïstische behoeften te voldoen van degenen die geen waarden meer kennen en hun toevlucht nemen tot het "technologisch" moederschap of vaderschap om hun ego te strelen en hun bezitsdrang te bevredigen.
Wij zijn verontwaardigd over de resolutie waarin al het goede teniet worden gedaan door de zojuist aan de kaak gestelde ontsporingen. Wij zijn uiterst bezorgd en moeten de alarmbel luiden: "U bent een weg ingeslagen die de Europese Unie zal vernietigen en haar zal onttrekken aan de gevoelens en opvattingen van de overgrote meerderheid van de Europese burgers".

Patrie
Ik wil u laten weten om welke redenen ik het jaarverslag over de eerbiediging van de rechten van de mens in de Europese Unie heb verworpen. In twee bepalingen van dit verslag wordt een aantal landen, waaronder Frankrijk, opgeroepen op korte termijn de kaderovereenkomst tot bescherming van de nationale minderheden en het Europese Handvest voor de regionale en minderheidstalen te ratificeren.
Allereerst wil ik het misverstand uit de weg ruimen dat op ieder debat over regionale talen een smet werpt. Ik wil niemand verbieden een regionale of minderheidstaal te spreken, te onderwijzen of te bevorderen. Iedereen mag zelf weten welke taal hij leert of gebruikt. Ik ben dan ook voorstander van iedere maatregel waarmee het behoud en het overbrengen van deze talen, die deel uitmaken van ons cultureel erfgoed, kan worden bevorderd.
Ik heb me tegen het verslag-Haarder uitgesproken omdat het gebaseerd is op een communautaire opvatting van de Europese eenwording die niet de mijne is. Deze opvatting komt naar voren in de oproep de kaderovereenkomst tot bescherming van de nationale minderheden en het Europese Handvest voor de regionale en minderheidstalen te ratificeren. Volgens deze opvatting beschikt het individu over bijzondere rechten op grond van zijn etnische, religieuze of regionale afkomst. De gemeenschap zou moeten garanderen dat de rechten waarover de burgers beschikken worden nageleefd.
Op het eerste gezicht lijkt het alsof de minderheden dankzij de erkenning van de gemeenschap beter kunnen worden beschermd en geïntegreerd. In de praktijk blijkt echter dat de minderheden door deze erkenning steeds verder geïsoleerd raken en er op sociaal gebied op achteruit gaan. Denk bijvoorbeeld aan de situatie waarin jonge Turkse en Noord-Afrikaanse meisjes verkeren. Zij kunnen niet profiteren van de emanciperende werking van de gemengde scholen en worden steeds meer teruggeworpen op de traditionele rol van de vrouw.
Verder krijgt men de indruk dat met de erkenning van de bijzondere status van de gemeenschappen de allerzwaksten en minstbedeelden beschermd worden. In de praktijk worden deze groeperingen sociaal echter geïsoleerd. Het triomferende liberalisme kan bij deze situatie alleen maar garen spinnen.
Zeker, bij de uitbreiding van de Europese Unie moet rekening worden gehouden met de specifieke situatie waarin sommige nationale minderheden zich bevinden. Toch biedt de communautaire oplossing geen toekomstperspectief voor de bedreigde en onderdrukte bevolkingsgroepen. Uit de recente gebeurtenissen is gebleken dat met de intensivering van de communautaire gedachte de zeer oude etnische conflicten zijn opgelaaid, hetgeen kan leiden tot botsingen waarbij doden kunnen vallen.
Daarom geef ik de voorkeur aan de universalistische opvatting van een republikeins Europa waarin ieder individu volop van zijn rechten en vrijheden gebruik kan maken. Ik geef de voorkeur aan een Europa waarin iedereen die de Europese waarden onderschrijft kan worden opgenomen, of men nu een godsdienst uitoefent of niet, de taal van zijn voorouders spreekt of in een geheel ander waardenstelsel is opgegroeid.
Aan dit Europa ligt een principe ten grondslag dat niet in het verslag van de heer Haarder genoemd wordt, namelijk het principe van het openbare karakter, waarin alle vrijheden en rechten zijn opgenomen: recht op eerbiediging van het privé-leven, vrijheid van geweten en van godsdienstbeoefening en vrijheid van meningsuiting en van vereniging.
De Europese republiek moet nog gebouwd worden. Laten we hopen dat het Handvest van de grondrechten, waaraan momenteel gewerkt wordt, de eerste uiting en de hoeksteen van dit Europa wordt.
Om deze redenen heb ik mij van stemming over het verslag over de strijd tegen het racisme en de xenofobie in de Europese Unie onthouden.

Sacrédeus
Het is in strijd met het subsidiariteitbeginsel dat de 626 leden van het Europees Parlement zich moeten uitspreken over de wijze waarop de 15 lidstaten en de twaalf kandidaat-landen hun visie op het gezin en het familierecht vorm moeten geven.
In plechtige toespraken, zoals deze week van de premier van het voorzittende land Portugal, wordt de rijkdom van de verschillende Europese culturen, tradities, talen en nationale identiteiten voortdurend benadrukt.
Dat wij ons ook moeten uitspreken over gelijktrekking in heel Europa van de rechtspositie van het gezin, en daarmee indirect die van kinderen - zoals staat in de paragrafen 53 en 54 van de resolutie -, is een fundamentele schending van het nationaal recht en het subsidiariteitsbeginsel van de EU, zoals dat in de verdragen van Maastricht en Amsterdam is neergelegd.
Als Zweedse christen-democraten zullen wij ons vanzelfsprekend in het Zweedse parlement blijven bezighouden met werkzaamheden ten gunste van een grondrechtelijke positie voor het gezin en het huwelijk tussen man en vrouw. Op die manier willen we de wetgeving in ons land meer gezins- en kindvriendelijk maken en zullen we vanuit een sterke overtuiging stabiele en langdurige ouderrelaties aanmoedigen, ten gunste van de behoefte van kinderen aan veiligheid, verzorging en normen en waarden.

Thomas-Mauro
Helaas wordt het jaarverslag over de eerbiediging van de rechten van de mens in de Europese Unie vaak aangegrepen om te laten zien hoe politiek correct men is. De aanhangers van de extreem liberale ideologie grijpen ieder jaarverslag aan om onder het mom van goede bedoelingen een pakket zeer absurde eisen op tafel te leggen. Misschien is deze situatie niet te voorkomen. Ook in het jaar 2000 ontkomen we helaas niet aan deze vreemde traditie.
Niets wordt over het hoofd gezien: stemrecht voor burgers van buiten de Unie tijdens de Europese en gemeenteraadsverkiezingen, standaardisering van de asielrechtprocedure en "gelijke rechten voor homoseksuele paren en traditionele gezinnen". Het toppunt is toch wel dat men de bevoegdheden van Brussel telkens weer wil vergroten.
Als lid van de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen wil ik benadrukken dat man en vrouw gelijke rechten behoren te hebben. Verder wil ik de rol van het gezin onderstrepen.
Het is ontoelaatbaar dat vrouwen op het punt van salaris nog altijd worden gediscrimineerd. Toch denk ik dat het nutteloos is om man en vrouw tegenover elkaar te plaatsen, zoals door sommige feministische organisaties wordt gedaan. Bovendien is dit gevaarlijk voor de sociale samenhang. Daarom verwerpen wij categorisch ieder beleid dat gebaseerd is op quota en positieve discriminatie; elementen die vaak worden aangegrepen in het politiek correcte debat. We hebben op 1 maart in Brussel laten weten dat een beleid dat op dergelijke elementen is gebaseerd van een diepe minachting jegens vrouwen getuigt. Een vrouw moet niet op grond van quota toegang krijgen tot politieke of bestuurlijke functies, maar op grond van haar verdiensten en capaciteiten.
De vrouw speelt een bijzondere rol in de maatschappij. Binnen het gezin zorgt ze ervoor dat een nieuwe generatie wordt grootgebracht. Dit is van buitengewoon groot belang voor het voortbestaan van de maatschappij. Verder voedt ze nieuwe generaties op. Als moeder van het gezin en binnen familiebedrijven (bedrijven en handelsondernemingen binnen het MKB) vervult ze verder een bijzonder belangrijke economische rol, die desondanks hardnekkig wordt ondergewaardeerd.
Vrouwen van onafhankelijke ondernemers die een bijdrage leveren aan het familiebedrijf moeten daarom een vaste status krijgen. Verder moet de economische en sociale rol die de vrouw speelt als moeder in het gezin erkend worden. Dit impliceert dat vrouwen de kans moeten krijgen gezinsleven en werk te combineren en dat ze in staat moeten worden gesteld een echte keuze te maken. Veel vrouwen hebben vanwege economische omstandigheden slechts twee kinderen, terwijl ze er liever drie hadden gehad. Veel vrouwen zijn verder gedwongen meer tijd aan hun werk te besteden dan ze eigenlijk zouden willen.
Een beleid waarin met deze aspecten rekening wordt gehouden veronderstelt dat het gezin de hoeksteen van de samenleving is. In dit verslag wordt de positie van het gezin op gevaarlijke wijze aangetast. Er wordt immers gepleit voor "gelijke rechten voor homoseksuele paren en traditionele gezinnen". Men vergeet hierbij kennelijk dat het gezin van essentieel belang is voor de sociale samenhang.
Ik wil niet verkeerd overkomen: iedereen is vrij zijn privé-leven in te richten zoals hij zelf wil. Ik pleit niet voor een soort slaapkamerpolitie. Homoseksuele paren hebben echter op zich geen enkel nut voor de maatschappij. Ze zijn samen niet vruchtbaar en kunnen hooguit een onvruchtbare samenleving voortbrengen. De maatschappij moet deze paren dan ook geen rechten bieden, maar ze negeren. Het gezin vormt daarentegen de basisgemeenschap van de maatschappij en biedt deze maatschappij stabiliteit. Het gezin vormt de meest stabiele factor voor de vernieuwing en opvoeding van nieuwe generaties en dus voor het voortbestaan van de mensheid.
Sommigen willen onder druk van bepaalde groeperingen homoseksuele paren het recht bieden kinderen te adopteren. Stelt u zich eens voor hoe een kind zich psychologisch zal ontwikkelen als het door twee vaders zonder moeder, of door twee moeders zonder vader wordt opgevoed. Een kind heeft voor zijn ontwikkeling een vader en een moeder nodig. Het heeft de stabiliteit van een gezin nodig.
Wij zijn verplicht tegenover de cultuur van de dood de cultuur van het leven te plaatsen. Wij vinden dat ieder mens recht heeft op een waardig bestaan, zonder discriminatie, van de bevruchting tot de natuurlijke dood. Daarom moeten we breken met de materialistische en individualistische menselijke visie. Ieder mens heeft iets heiligs, dat de basis van diens waardigheid vormt.
Alleen zo kunnen we doelmatig en stelselmatig het klonen van mensen en de discriminatie op basis van het genetisch erfgoed een halt toeroepen. Zij die lijden aan trisomie gaan al te lang onder deze vorm van discriminatie gebukt, welke zogenaamd goede bedoelingen hier ook aan ten grondslag mogen liggen.
Alleen op deze wijze kunnen we de hypocrisie een halt toeroepen. Wij keuvelen hier immers over de mensenrechten, maar houden de ogen gesloten voor dit economische systeem dat in naam van de vrijhandel de uitbuiting van kinderen in veel landen van de derde wereld stimuleert.
Wij moeten het minderhedenbeleid een halt toeroepen. Dit beleid is voortgekomen uit onze neiging tot individualisme, die een bedreiging vormt voor de sociale rust. Verder is dit beleid ontsproten uit de ideologie der minderheden als nieuwe uiting van de klassenstrijd. Men vergeet hierbij echter wel dat het gezin de basis vormt voor eenheid. Men wil een oppervlakkige verdeling aanbrengen op basis van ras, seksuele gewoonten, leeftijd of etnische afkomst, en ieder van deze groeperingen voorzien van specifieke rechten.
De mens is geen SOFI-nummer of een pion op het sociaal en economisch schaakbord, die desgewenst gemanipuleerd kan worden of na gebruik kan worden weggegooid. De mens is veel meer dan dat: ieder mens draagt een heilige geschiedenis met zich mee.

Van Brempt en Van Lancker
De SP Europarlementsleden Anne Van Lancker en Kathleen Van Brempt hebben zich onthouden bij de stemming over de paragrafen 19 en 20 van de resolutie over de eerbiediging van de mensenrechten in de Europese Unie, waarin er bij België op wordt aangedrongen de Europese Kaderovereenkomst tot bescherming van nationale minderheden van 1995 en het Europese Handvest voor regionale en minderheidstalen van 1998 te ondertekenen.
"Wij onderschrijven ten volle de internationale overeenkomsten ter bescherming van minderheden en minderheidstalen. Wij kunnen echter niet dulden dat zulke internationale overeenkomsten in België door bepaalde groepen misbruikt worden om de taalwetgeving, die het verdraagzaam samenleven van de drie taalgemeenschappen waarborgt, op de helling te zetten."

De Voorzitter
Hiermee zijn we aan het einde van de stemverklaringen gekomen.
(De vergadering wordt om 14.11 uur onderbroken en om 15.00 uur hervat)

Actualiteitendebat
De voorzitter
Aan de orde is het debat over actuele, dringende en bijzonder belangrijke kwesties.

Westelijke Sahara
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over de volgende ontwerpresoluties:
B5-0246/2000 van mevrouw González Álvarez e.a., namens de GUE/NGL-Fractie;
B5-0253/2000 van de heer Sánchez García e.a., nmens de ELDR-Fractie;
B5-0262/2000 van de heer Carnero González e.a., namens de PSE-Fractie;
B5-0272/2000 van mevrouw Schröder e.a., namens de Verts/ALE-Fractie;
B5-0278/2000 van de heer Salafranca Sánchez Neyra e.a., namens de PPE-DE-Fractie,
over de Westelijke Sahara.

González Álvarez
Mijnheer de Voorzitter, vanuit dit Parlement verzoeken wij al jarenlang om, ten eerste tenuitvoerlegging van de resoluties van de Verenigde Naties, en ten tweede een sterkere bemoeienis van de Europese Unie, dat wil zeggen de Commissie en de Raad, met de oplossing van het conflict in de Westelijke Sahara. Wij zullen voor deze resolutie stemmen - het is een goed document -, ook al zou ik een aantal dingen misschien anders hebben geformuleerd. De resolutie vervalt namelijk in herhaling. Ik doel op de bewering dat beide partijen, Marokko en de Sahara, al het mogelijke moeten doen om het conflict op te lossen.
Wij vinden dat er met meer nadruk aan Marokko moet worden gevraagd om op politiek vlak al het mogelijke te doen om het conflict op te lossen. De bewoners van de Sahara hebben ontelbare keren laten blijken dat zij het conflict voor eens en voor altijd willen oplossen. Zij hebben gevangenen in vrijheid gesteld en aanvaard wat de Verenigde Naties over de mogelijke kiezers hebben gezegd; dat wil zeggen dat het de Marokkaanse regering is geweest die obstakels heeft opgeworpen voor de oplossing van het conflict. Het referendum is onlangs weer uitgesteld, tot wanneer is niet bekend, maar in ieder geval kwam dit doordat bij de Verenigde Naties 76.000 bezwaarschriften zijn ingediend door mogelijke stemmers in het referendum over de Sahara.
Als aan deze obstakels geen eind komt, zijn wij misschien verantwoordelijk voor het ontstaan van een nog ernstiger conflict.
Sommige mensen zijn geschokt doordat de Sahara-bevolking opnieuw heeft gezegd dat zij de wapens zal gaan opnemen als haar geen ander alternatief wordt geboden. Ik ben niet geschokt. Ik heb er begrip voor; niemand wil deze oplossing weliswaar, maar wij dwingen hen daar gewoonweg toe.
Mijnheer de Voorzitter, de Europese Unie - en het Parlement is daarin duidelijk - dient zich in te spannen om een nieuw conflict in dit toch al onrustige gebied te voorkomen. Wij willen toch niet dat de Sahara een tweede Oost-Timor wordt, mijnheer de Voorzitter.

Sánchez García
Mijnheer de Voorzitter, collega's, door bepaalde omstandigheden is de Sahara een zeer actuele kwestie geworden die vanmiddag ter sprake komt. Ten eerste vanwege de dringende resolutie van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties van 29 februari jongstleden, waarin werd afgesproken het MINURSO-mandaat te verlengen tot eind mei aanstaande. Ten tweede vanwege de kritieke voedselsituatie van de Sahara-vluchtelingen in de tentenkampen in de woestijn.
Onlangs hebben zich in de bezette gebieden van de Sahara ernstige incidenten voorgedaan, toen de pro-referendum manifestaties door de Marokkaanse autoriteiten werden neergeslagen. Ook moeten we hier het bezoek van de delegatie van de Maghreb aan Marokko van komende week vermelden, en de bereidheid van de koning van Marokko om dit Europees Parlement voor het eerst toe te laten voor een bezoek aan het grondgebied van de Sahara.
De instabiliteit in dit deel van het Afrikaans continent kan van invloed zijn op een aantal ultraperifere gebieden van de Gemeenschap, zoals mijn gebied, de Canarische Eilanden. Velen van ons willen een vreedzame oplossing voor het conflict in de Sahara en wensen dat de Sahara-bevolking het referendum in vrijheid, openheid en gelijkheid kan houden.
Een van de doelstellingen van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid van de Europese Unie is het handhaven van de vrede en het versterken van de internationale veiligheid. Vanuit die optiek zou het wenselijk zijn dat de Hoge Vertegenwoordiger voor het GBVB, de heer Solana, een actievere rol speelt bij het verkrijgen van voldoende garanties voor de Sahara-bevolking door zelf aanwezig te zijn bij en rechtstreeks deel te nemen aan de diverse stadia van het vredesproces en het referendum.
Vandaar onze steun aan de ontwerpresolutie.

Ojeda Sanz
Mijnheer de Voorzitter, ten eerste willen wij hier onze bezorgdheid over de Sahara-bevolking uiten. Deze bevolking leeft al vele jaren onder omstandigheden die in veel gevallen worden gekenmerkt door ballingschap en lijden. Om het probleem van deze bevolking op te lossen moeten de reeds vastgelegde termijnen voor het houden van het al zo dikwijls uitgestelde referendum worden nagekomen. Indien het wederom zou worden uitgesteld, dan zou dit een serieuze verergering van het probleem betekenen.
De stabiliteit, de veiligheid en de vrede in het gebied van de Maghreb zijn afhankelijk van dit referendum. Om deze doelstellingen te kunnen verwezenlijken, moeten de voorbereidende werkzaamheden voor het referendum goed verlopen, en moet vooral het totale aantal kiezers worden vastgesteld, hetgeen nog niet is gebeurd. De criteria voor die vaststelling moeten tot in detail worden opgevolgd.
De Europese Unie dient in dit proces - dat niet alleen van belang is voor die regio, maar ook voor heel Europa, en in het bijzonder voor bepaalde landen - haar rol van bemiddelaar volledig op zich te nemen. Zij moet daarbij onder andere steun verlenen aan de besluiten van de Verenigde Naties en erop toezien dat dit proces op transparante wijze en met de grootst mogelijke garanties verloopt, volgens een absoluut eerlijke en democratische procedure.

Carnero González
Mijnheer de Voorzitter, na Oost-Timor is het proces voor zelfbeschikking van de Westelijke Sahara het laatste in de wereld dat nog moet worden afgerond. In dit zelfbeschikkingproces wordt de situatie met de dag gecompliceerder, zoals de afgelopen week is gebleken uit de berichten over de onderdrukking in de bezette gebieden van de Westelijke Sahara.
Van een goede afloop van dat proces voor zelfbeschikking zijn de stabiliteit, de vrede en ook de economische integratie en de ontwikkeling in de gehele Maghreb afhankelijk. Ik zou zelfs zeggen dat daarvan tevens de overgang naar een volledige democratie afhankelijk is, waarmee naar het schijnt een begin wordt gemaakt in het Koninkrijk Marokko.
Vanuit ons gezichtspunt loopt het proces voor zelfbeschikking van de Westelijke Sahara via de tenuitvoerlegging van het vredesplan van de Verenigde Naties en ook van de Organisatie voor Afrikaanse Eenheid. Dat vredesplan draait precies om het houden van een rechtvaardig en vrij referendum voor zelfbeschikking, waarin de kiezers hun mening zonder enige vorm van pressie kunnen weergeven.
Ondanks de inspanningen van de Verenigde Naties, ondanks de MINURSO, ondanks de vooruitgang die is geboekt bij het opstellen van het kiezersregister, wordt het referendum bijna voor onbepaalde tijd uitgesteld. Het staat vast dat de verantwoordelijkheid voor het uitstel van de raadpleging eigenlijk ligt bij een van de partijen, die de voorwaarden waaronder die raadpleging dient plaats te vinden, maar niet kan aanvaarden.
Om deze raadpleging ten uitvoer te brengen en de zelfbeschikking van de Westelijke Sahara zeer spoedig tot realiteit te maken, dient gebruik te worden gemaakt van de instrumenten die wij tot onze beschikking hebben: in de eerste plaats de Akkoorden van Houston en ten tweede de bemiddeling door de heer James Baker. Een rechtstreekse dialoog tussen partijen is absoluut noodzakelijk. Het Koninkrijk Marokko en het Polisario-Front moeten de rechtstreekse dialoog die aan het eind van de jaren '80 plaats vond, hervatten. Deze dialoog werd vertaald in de Akkoorden van Houston.
De Europese Unie moet prioriteit geven aan de voortgang van dit proces, aan een goede afloop van dit proces. Helaas is de Unie tot op heden niet op de meest adequate manier opgetreden. Er zijn veel verklaringen afgelegd, maar er is weinig in de praktijk gebracht. Het belangrijkste punt van de resolutie waaraan wij vandaag onze goedkeuring gaan hechten, is de oproep van het Europees Parlement aan de Raad om te besluiten tot een in het Verdrag van de Europese Unie neergelegd gemeenschappelijk optreden ten aanzien van de Westelijke Sahara. Dat betekent verklaringen opstellen en alle ons ter beschikking staande instrumenten inzetten om dit proces voor zelfbeschikking tot een goed einde te brengen. Steun verlenen aan de heer Baker en aan de Verenigde Naties, en partijen verzoeken de voorwaarden van de internationale resoluties te eerbiedigen en ook de noodzakelijke humanitaire samenwerking op gang brengen. Zo zullen wij bijdragen aan de belangrijkste doelstelling: vrede in de Maghreb. Zelfbeschikking in de Westelijke Sahara is daarvoor absoluut noodzakelijk.

Schröder, Ilka
Mijnheer de Voorzitter, namens mijn fractie wil ik tegenover het Europees Parlement, maar vooral de Commissie en de Raad uiting geven aan onze grote bezorgdheid over de situatie in de Westelijke Sahara. Dat het referendum over de toekomst van de Westelijke Sahara telkens opnieuw wordt uitgesteld, is onaanvaardbaar. In de bezette gebieden is de uitzonderingstoestand uitgeroepen. Tenminste 56 mensen, onder wie 27 vrouwen, werden gearresteerd omdat zij voor hun recht op zelfbeschikking opkwamen.
Wij verzoeken de Marokkaanse regering een einde te maken aan de repressie, de uitzonderingstoestand op te heffen en vrije meningsuiting toe te laten. Wij verzoeken de Raad van de Europese Unie maatregelen te nemen om de uitvoering van het vredesplan onverwijld en op ordentelijke wijze mogelijk te maken. Voortbouwend op wat de heer James Baker, persoonlijk gezant van de VN-secretaris-generaal, heeft gedaan, moet verder worden bemiddeld met het oog op de uitvoering van resolutie nr. 1292/2000 van de VN-Veiligheidsraad.
Wij verzoeken de Commissie van de Europese Unie onverwijld voor een gegarandeerde voedselvoorziening voor de mensen in de vluchtelingenkampen te zorgen. De voedselsituatie is daar dramatisch verslechterd. Alle basisvoedselreserves zijn uitgeput. Volgens verschillende NGO's zijn levensmiddelen sedert december gerantsoeneerd. Verschillenden landen hebben hun bilaterale hulp gestaakt. Het Wereldvoedselprogramma vertrouwt op de Europese Unie, zodat ECHO, waarvan de hulp oorspronkelijk als aanvulling werd beschouwd, nu 80% van alle voedselhulp moet leveren.
De Raad en de Commissie moeten op de VN daarom druk uitoefenen om de voedselsituatie te verbeteren. De Commissie moet voor de volgende drie maanden een financieel veiligheidsfonds opzetten. Is het juist dat de voedselhulp op dit ogenblik onderbroken is omdat er bij ECHO personeelsproblemen zijn en er nog geen nieuw algemeen plan is? Wat nu wordt goedgekeurd wordt ten vroegste in augustus van dit jaar uitgevoerd. Als die mensen zolang moeten wachten, komen ze om van de honger.
Een jaar geleden heerste in Oost-Timor een soortgelijke dramatische situatie. Er werd een referendum gehouden. Daarna werd de uitzonderingstoestand uitgeroepen. Pas toen kwam de internationale hulp op gang. Van conflictpreventie was geen sprake.
Daarom verzoeken wij de Commissie en de Raad iets te ondernemen voor het te laat is.

Eriksson
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik me aansluiten bij het meeste dat hier naar voren is gebracht, vooral door mijn collega González Álvarez. Ik wil tevens van de mogelijkheid gebruik maken om een beroep te doen op de Raad. Naar ik heb begrepen is Portugal niet voornemens tijdens zijn voorzitterschap veel initiatieven in dit vraagstuk te nemen. Ik doe dan ook een beroep op Frankrijk om dit tijdens zijn aankomende voorzitterschap wel te doen. En vooral roep ik mijn vaderland Zweden op om - als er vóór die tijd niets is ondernomen - tijdens zijn voorzitterschap maatregelen te nemen, om na al die jaren in dit conflict tot een vreedzame oplossing te komen.
Ik ben ook zeer verheugd dat commissaris Nielson hier vandaag aanwezig is. Ik hoop dat we op relatief korte termijn bijeen kunnen komen om datgene te bespreken wat hier onlangs in het Europees Parlement door de Duitse hulporganisaties naar voren is gebracht, namelijk dat de vluchtelingen in de kampen de hongerdood nabij zijn en dat de kindersterfte en de perinatale sterfgevallen de laatste maanden schrikbarend zijn toegenomen. ECHO heeft de enorme verantwoordelijkheid op zich genomen om de vluchtelingen voortdurende verzorging te bieden, en wanneer deze organisatie gaat wankelen, staan de vrijwilligersorganisaties daaromheen machteloos. Zij hebben de hulpverlening gestaakt, en het ontbreekt aan een goed functionerende coördinatie.
Ik verzoek commissaris Nielson daarom voortvarend te reageren. Ook verzoek ik de voorzitter en de leden van de Begrotingscommissie dit vraagstuk zo spoedig mogelijk in behandeling te nemen. Ik kan mij niets ergers voorstellen dan 25 jaar in de buitenlucht omringd door duinen te leven, jaar in jaar uit door een referendum misleid te worden en vervolgens om te komen van de honger.

Speroni
Mijnheer de Voorzitter, het vraagstuk van de Westelijke Sahara dateert helaas niet van gisteren. Dit is een van de weinige overblijfselen uit de koloniale tijd waaraan zelfs in dit jaar 2000 nog geen einde is gekomen. Marokko weigert de resoluties van de Verenigde Naties te respecteren en een referendum te organiseren, een referendum dat reeds jaren geleden had moeten zijn gehouden. In andere landen, zoals Oost-Timor en Letland, heeft wel een referendum plaatsgevonden. Daar eiste men het zelfbeschikkingsrecht op voor de bevolking.
Het Europees Parlement heeft altijd gepleit niet zozeer voor onafhankelijkheid van de bewoners van de Westelijke Sahara, als wel voor hun recht op vrije meningsuiting. Onder allerlei voorwendselen is daar tot nu toe niets van terechtgekomen. De bewoners van de Westelijke Sahara leven onder uiterst precaire omstandigheden. Hun fysiek overleven staat zelfs op het spel. Desalniettemin koestert men de betrekkingen met Marokko en sluit men allerlei handelsovereenkomsten, van visserij tot zuidvruchten. Men kijkt absoluut niet naar de schending van de mensenrechten en het zelfbeschikkingsrecht van de volkeren.
Daarom wil ik dat alles in het werk wordt gesteld om het volk van de Westelijke Sahara in staat te stellen zijn zelfbeschikkingrecht uit te oefenen. Men zal daarvoor misschien de betrekkingen met Marokko op een lager pitje moeten zetten of in ieder geval moeten veranderen. Marokko heeft al te veel geld uitgegeven om dit principe te bestrijden.

Ainardi
Mijnheer de Voorzitter, het vredesproces in de Westelijke Sahara, dat door de secretaris-generaal van de Verenigde Naties is geïnitieerd en geleid, was op de goede weg. De identificatie van de stemgerechtigden verliep goed dankzij het efficiënt optreden van de VN-missie MINURSO.
Maar de Marokkaanse regering heeft alle juridische instrumenten aangegrepen om het referendum over zelfbeschikking uit te stellen. Bovendien heeft ze de afgelopen weken krachtige repressiemaatregelen tegen de Sahrawi getroffen, die zich uitten in arrestaties, verdwijningen en een daadwerkelijke staat van beleg in de bezette gebieden.
In haar ontwerpresolutie bevestigt mijn fractie nogmaals dat de Sahrawi recht hebben op zelfbeschikking. Ze verzoekt Marokko dan ook alle repressiemaatregelen in te trekken en de Akkoorden van Houston, die door de Marokkaanse regering zijn onderschreven, volledig toe te passen. De Verenigde Naties moeten alles in het werk stellen om ervoor te zorgen dat het referendum voor het einde van 2000 kan plaatsvinden. Ik roep de Raad en de regeringen van de lidstaten op, en met name Frankrijk en Spanje, zich niet langer welwillend jegens de Marokkaanse autoriteiten op te stellen en zich actiever in te zetten voor de verwezenlijking van het gehele vredesplan, met inbegrip van het referendum. Dit referendum is immers de beste democratische manier om een vreedzame en duurzame oplossing voor het conflict in de Westelijke Sahara te bewerkstelligen.

Nielson
De Commissie houdt nauwlettend in het oog hoe het plan van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties voor de beëindiging van het conflict rond de Westelijke Sahara ten uitvoer wordt gebracht. Net als de lidstaten van de Europese Unie staat zij volledig achter de inspanningen van de secretaris-generaal van de Verenigde Naties en zijn persoonlijke gezant, de heer James Baker, om tot een rechtvaardige, billijke en definitieve oplossing te komen voor de Westelijke Sahara. De Commissie is zich ervan bewust dat de inrichting van het referendum momenteel vertraging oploopt doordat er problemen zijn met de definitieve kiezerslijsten, en zij hoopt dat het bezoek van de heer Baker aan de regio tot de gewenste doorbraak zal leiden.
Wat betreft humanitaire steun heeft de Commissie via niet-gouvernementele organisaties tussen 1993 en 1999 meer dan 61 miljoen euro ter beschikking gesteld om vluchtelingen uit de Westelijke Sahara in de regio Tindouf van voedsel en van medische en sanitaire hulp te voorzien, en hoewel de omstandigheden voor het bieden van humanitaire hulp momenteel erg ongunstig zijn, zullen wij ons hier niet door laten tegenhouden.

De Voorzitter
Mijnheer Nielson, ik dank u.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt om 17.30 plaats.

Mozambique
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerpresoluties:
B5-0244/2000 van de heer Miranda e.a., namens de GUE/NGL-Fractie;
B5-0251/2000 van de leden Queiró en Ribeiro i Castro, namens de UEN-Fractie;
B5-0254/2000 van de heer Van den Bos, namens de ELDR-Fractie;
B5-0263/2000 van mevrouw Carrilho e.a., namens de PSE-Fractie;
B5-0276/2000 van de heer Rod e.a., namens de Verts/ALE-Fractie;
B5-0279/2000 van mevrouw Maij-Weggen e.a., namens de PPE-DE-Fractie,
over de overstromingen in Mozambique.

Figueiredo
Mijnheer de Voorzitter, iedereen is op de hoogte van de dramatische toestand in Mozambique. We moeten dan ook zo snel mogelijk hulp sturen waarmee de regering in staat wordt gesteld tegemoet te komen aan de meest urgente behoeften van de bevolking. Dan kan zij in de enorme gebieden die totaal zijn verwoest een begin maken met het herstel. Het is dus van het allerhoogste belang dat de Commissie en de lidstaten besluitvaardig optreden bij het opzetten van hulpacties, waaronder inbegrepen financiële hulp, materialen en apparatuur, en technische bijstand. Bovendien moet geholpen worden bij het verwijderen van landmijnen in die delen van het land waar mijnen nog steeds een probleem vormen. Tenslotte moet er geholpen worden bij het organiseren van een internationale conferentie teneinde zoveel mogelijk noodhulp te mobiliseren en de nodige economische middelen te verkrijgen waarmee de Mozambikaanse economie, die het door de overstromingen zo hard te verduren heeft gekregen, weer op gang kan worden geholpen.
Zo is het ook van fundamenteel belang dat alle landen de schulden van Mozambique in hun geheel kwijtschelden, om op die manier het herstel te vergemakkelijken. Wij vragen daarom iedereen - en dus ook dit Parlement - om zich in te spannen en actief solidair met Mozambique te zijn. Er moet een delegatie van afgevaardigden worden gestuurd. Die delegatie moet dan met het oog op het herstel van het land de omvang van de schade vaststellen.

Ribeiro e Castro
Mijnheer de Voorzitter, beste collega's, de verschrikkelijke beelden die ons uit Mozambique hebben bereikt staan op ons netvlies en in ons geheugen gegrift. Er was hier sprake van een zeer ongewone opeenvolging van extreme omstandigheden. We dienen echter ook even stil te staan bij de traagheid waarmee er op een ramp van deze omvang is gereageerd. We beschouwen de resolutie waarover vandaag gestemd zal worden als een voortzetting van het spoeddebat dat direct na de gebeurtenissen in een minizitting van het Parlement in Brussel heeft plaatsgevonden. En we spreken onze steun uit met betrekking tot alle punten waarnaar hier verwezen wordt: de mobilisatie van reddingsmiddelen moet worden voortgezet, er moet hulp verschaft worden aan de ontheemde bevolking, er moet een inventaris worden opgemaakt van de gevolgen van de ramp, er moet een gezamenlijke inspanning worden gedaan om de verwachte problemen op het gebied van gezondheid het hoofd te bieden, de landbouw moet weer op gang geholpen worden en er moet een begin gemaakt worden met de wederopbouw van het land.
Maar we hoeven niet alleen de verantwoordelijkheid voor de trage reactie op ons te nemen. We dienen ons af te vragen wat andere landen in andere continenten hebben ondernomen. Wat hebben India en Pakistan gedaan? Dat zijn toch landen die over middelen beschikken en die veel landgenoten in Mozambique hebben wonen. En wat hebben de Afrikaanse landen in de regio gedaan? Angola beschikt over een groot leger dat hulp had kunnen bieden. Hetzelfde geldt voor buurland Zimbabwe. En voor Nigeria, een land dat over een operationele luchtmacht beschikt. Die vragen moeten gesteld worden, gelet op het feit dat binnenkort de volgende top tussen de Europese Unie en Afrika zal plaatsvinden. Op die wijze kunnen wij beter communiceren over solidariteit.
De eerlijkheid gebiedt mij op te merken dat wij wel iets voelen voor kwijtschelding van schulden, maar we voelen toch meer affiniteit met de tekst van de gezamenlijke resolutie. Ik beken dat ik als christen-democraat gevoelig ben voor de oproep die de katholieke kerk in dit jubeljaar heeft gedaan om in algemene termen iets concreets te ondernemen met betrekking tot de buitenlandse schuld van de derde wereld. In het geval van Afrika moeten we echter verschillende situaties onderscheiden. Er zijn gevallen waarin de door de leiders vergaarde rijkdom meer dan volstaat om de buitenlandse schuld terug te betalen. We hebben hier dus te maken met situaties die afzonderlijk gewogen moeten worden. We weten overigens dat dit voor Mozambique niet geldt, gezien de algemene armoede van het land. Al met al geloven we dat de resolutie zoals die in de ontwerpresolutie is verwoord, correct is. Ik kan hier reeds aangeven dat wij het eens zijn met het optreden van de Portugese regering. Die heeft namelijk onmiddellijk de helft van de schuld van Mozambique aan Portugal kwijtgescholden.

Van den Bos
Voorzitter, de media hebben een verkeerd beeld gegeven van de ramp in Mozambique. Terwijl de wereld keek naar wanhopige mensen op daken en in bomen bleek de hulpverlening al op gang te zijn gekomen, buiten beeld. De indringende beelden hebben in elk geval een sterk mobiliserend effect op de publieke opinie en verschaffen een sterk draagvlak voor de hulpverlening. Maar de keerzijde is dat rampen die het nieuws niet halen in feite ook niet bestaan. Daarom is het essentieel dat de internationale hulpverlening zich niet laat leiden door de media, maar uitsluitend door de behoefte van de mensen in nood.
Volgens de betrokken organisaties is de hulp ondanks alles toch nog redelijk snel op gang gekomen. Dat mag waar zijn, maar dat geldt niet voor de primaire reddingsoperaties. Daar was de Commissie niet verantwoordelijk voor, maar de regeringen. Vliegtuigen, helikopters, voedsel en medicijnen moeten op afroep beschikbaar zijn en wel onmiddellijk. Ik bedoel ook letterlijk onmiddellijk. De wachttijd mag alleen bepaald worden door de afstand en niet door de bureaucratie. Daartoe is een nog veel betere samenwerking tussen de hulporganisaties en de krijgsmachten noodzakelijk.
Het is goed dat commissaris Nielson zelf spoedig is afgereisd naar Mozambique. Wat waren zijn ervaringen en wat vindt hij van de kritiek op de regering? En wat vindt hij van de kritiek op de coördinatie? Het bedrag van 25 miljoen aan hulpgelden volstaat nu, maar zal later nog verhoogd moeten worden.
Voor Mozambique is nu een zeer moeilijke fase aangebroken. Het uitbreken van ziektes moet worden voorkomen, de zwervende mijnen moeten worden opgeruimd en de herhuisvesting moet van start gaan. Voor veel Mozambikanen begint de ellende eigenlijk pas nu, nu de media zijn verdwenen. Wij, Parlement, Raad en Commissie moeten daarom zelf de slachtoffers heel goed in beeld blijven houden.

Carrilho
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, beste collega's, wij vragen ons nog steeds af hoe dit mogelijk is geweest. Want het is gewoon een feit dat de internationale hulp laat op gang kwam en in het begin beslist ontoereikend was - met uitzondering van de hulp van de zijde van de buurlanden, en dan vooral Zuid-Afrika. Pas begin maart is er internationale hulp van enige omvang op gang gekomen.
De eerste vaststelling is dan ook dat er geen internationale organisatiestructuren bestaan om het hoofd te bieden aan dit soort rampen. De technische middelen daarvoor bestaan echter wel degelijk: het leger en de veiligheidstroepen van elk land beschikken immers over eenheden die zijn getraind voor zoek- en reddingsacties. Het is nog niet mogelijk de balans van deze ramp op te maken. Bekend is al wel dat rond de twee miljoen mensen getroffen zijn; bekend is ook dat er een enorm gebrek aan drinkwater is. Verder weten we dat veel van de naar schatting anderhalf miljoen landmijnen in het land door het water zijn meegesleurd naar landbouwgronden en wegen die reeds ontmijnd waren.
Het gaat er nu om het land weer op te bouwen. Mozambique is eerst het slachtoffer geweest van een koloniale oorlog tegen een Portugees regime dat tot aan de revolutie van 25 april 1974 ook het Portugese volk onderdrukte. Het land is vervolgens verscheurd door een bloedige burgeroorlog, die pas enige jaren geleden is afgelopen. Daarna is Mozambique echter begonnen met een economische, sociale en politieke ontwikkeling waarvoor het internationale erkenning heeft gekregen.
Het gaat er in de eerste plaats om steun te bieden en de hoop van het Mozambikaanse volk te doen herleven. We moeten de schok opvangen en de economie van het land weer op gang zien te brengen. We moeten de internationale hulp zoals die nu verstrekt wordt toejuichen; de president van Mozambique heeft het belang van deze hulp reeds erkend. Wat de Europese Unie betreft, zij dient een zeer vooraanstaande rol te spelen. In de eerste plaats beschikt zij over de mogelijkheden om op materieel vlak een daadwerkelijke bijdrage te leveren. De Club van Parijs heeft overigens zojuist besloten om de rentebetalingen over de schuld op te schorten tot er over een algehele kwijtschelding overeenstemming is bereikt. Volgens ons dienen alle landen van de Europese Unie die kant op te gaan.
Bovendien kan de Europese Unie in samenwerking met de plaatselijke autoriteiten en andere landen en organisaties, met name de Verenigde Naties, een organisatorische inspanning doen om zo bij te dragen tot de wederopbouw van Mozambique. Laten we hiertoe de nodige stappen ondernemen. Laten we de internationale conferentie voor de wederopbouw van Mozambique die in Canada zal plaatsvinden zoveel mogelijk steunen. Laten we ervoor zorgen dat de internationale gemeenschap de middelen ter beschikking stelt die nodig zijn om snel iets te doen aan deze verschrikkelijke humanitaire ramp. En laten wij, in het Europees Parlement, erop toezien dat de Europese Unie haar plicht doet.

Nogueira Román
Mijnheer de Voorzitter, we weten allen maar al te goed dat de rampzalige gevolgen die de overstromingen in Mozambique teweeg hebben gebracht minder ernstig zouden zijn geweest als de ontwikkelde landen, inzonderheid die van de Europese Unie - die immers een bijzondere verantwoordelijkheid heeft jegens deze voormalige Portugese kolonie -, onmiddellijk gereageerd hadden en de nodige middelen beschikbaar hadden gesteld om de bevolking te hulp te schieten. En dan met name helikopters. Zeven dagen lang zijn er maar zeven helikopters gebruikt om de bevolking hulp te bieden - terwijl de regeringen niets van zich lieten horen en de gehele wereld een triest en somber gezicht zette.
De Europese Unie mag zich nooit meer schuldig maken aan dit soort gedrag. Zij moet nu, om de gevolgen van haar laksheid zoveel mogelijk ongedaan te maken, alle mogelijke steun aan Mozambique geven - om ziekten te bestrijden, de bevolking te voeden en het land weer op te bouwen. Daarbij moet zij, indien dat nodig mocht blijken te zijn, de anti-Europese beperkingen en restricties zoals die in de zelfzuchtige begrotingsovereenkomsten van Agenda 2000 zijn vastgelegd, naast zich neerleggen.
Bovendien moeten de lidstaten ieder voor zich de schuld die Mozambique aan hen heeft kwijtschelden.

Maij-Weggen
Voorzitter, de recente overstromingen in Mozambique, gevolgd door de hurricane, hebben een enorme ramp veroorzaakt in een land dat net bezig was om te herstellen van de politieke gewelddadigheden in het verleden. Het gaat dan ook nog eens om een van de armste landen ter wereld. Het is jammer dat de hulp vrij laat op gang kwam, althans dat dat beeld naar buiten is gebracht. Die beelden van mensen op daken en mensen in bomen die de hele wereld zijn overgegaan hebben natuurlijk vragen doen stellen aan de internationale gemeenschap en aan de NGO's over de snelheid van acties die nodig zijn als de ergste nood gelenigd moet worden. Overigens heeft de wereld ook kunnen zien hoe Zuid-Afrikaanse helikopters wel heel snel ter plaatse waren en enkele duizenden mensen hebben kunnen redden en daarvoor past best hulde.
Intussen hebben we van commissaris Nielson gehoord dat er veel meer is gedaan dan bekend is geworden. We hebben waardering voor het feit dat hij persoonlijk naar Mozambique is gereisd om zich van de situatie op de hoogte te stellen en om te kijken wat de EU kan doen om te helpen. Ik denk dat het programma dat nu is opgesteld samen met de Mozambikaanse regering een goed programma is. Ook omdat het gefaseerd wordt uitgevoerd: eerst de noodhulp, dan behuizing en infrastructuur en vervolgens structurele hulp om de getroffen gebieden er weer bovenop te helpen. Ook de middelen die zijn vrijgemaakt zijn omvangrijk. Ik heb begrepen dat de internationale gemeenschap intussen honderd miljoen op tafel heeft gelegd en dat de EU daar bovenproportioneel aan meedoet. Bovendien heb ik vanmorgen gehoord dat de schulden intussen wel degelijk zijn opgeschort maar dat men nog wil zien hoe men daar verder mee wil gaan. Het zou natuurlijk goed zijn als die schulden echt werden opgeschort, dan kan de Mozambikaanse regering het geld daarvoor gebruiken.
Voorzitter, er blijft wel een ongemakkelijk gevoel, namelijk dat de beelden die naar buiten zijn gebracht kennelijk anders zijn dan de werkelijkheid. De heer Van den Bos heeft daar ook op gewezen. Dat betekent dat de Europese Commissie toch eens moet nadenken of er in het verlengde van de internationale interventiemacht die de heer Solana bezig is op te richten niet ook een soort Europese interventiemacht voor humanitaire hulpverlening kan komen die snel werkt en die ook de media snel kan informeren over het werk dat wordt gedaan. De beelden waren slecht, de ramp is heel verdrietig, maar de Europese Unie heeft niet, zoals gesuggereerd is, met de handen in de zakken staan toekijken; er is wel degelijk wat gebeurd. Dat mag hier dus ook best worden gezegd.

Coelho
Mijnheer de Voorzitter, zelden heeft het Europees Parlement aandacht hoeven te schenken aan zulk een dramatische natuurramp als deze. Alleen daarom al verdient deze ramp al onze aandacht. Het gaat hier niet alleen om de omvang van de ramp - die is ons allen nu bekend -, het gaat hier niet alleen om het aantal doden, de geïsoleerde bevolkingscentra, de kinderen die niets te eten hebben, de verwoesting van huis en have of zelfs maar het feit dat de hulpverlening zo traag op gang is gekomen - iets waar velen vandaag op gewezen hebben. Nee, hier speelt ook de ironische omstandigheid dat een volk dat het gezond verstand en het vermogen heeft weten op te brengen om na de onafhankelijkheidsstrijd en de burgeroorlog voor vrede en democratie te kiezen, nu, terwijl het nog maar net begonnen is zich te ontwikkelen en eigen structuren op te bouwen, door een natuurramp van deze omvang wordt getroffen. Nu moet het in veel gebieden weer helemaal van voren af aan beginnen.
Het opvoeren van de humanitaire hulp, het kwijtschelden van de schuld van één der armste volkeren op aarde, en het organiseren van een internationale conferentie zoals voorgesteld in de resolutie, die, naar ik vurig hoop, goedgekeurd zal worden - dat is wel het minste dat we kunnen doen om tegemoet te komen aan al diegenen die niet opgeven in hun pogingen om Afrika op weg te helpen naar vrede, democratie en ontwikkeling.

Nielson
Zoals u weet, heb ik Mozambique op 2 en 3 maart bezocht, samen met de Portugese staatssecretaris voor Buitenlandse Zaken en Internationale Samenwerking Amado. We hebben enkele overstroomde gebieden bezocht, waaronder de nederzetting Chaquelan, waar op dat moment al meer dan 28.000 mensen hulp ontvingen. Zodoende hebben wij persoonlijk kunnen zien wat deze ramp heeft aangericht en welke onmiddellijke effecten onze hulp heeft gehad.
Van meet af aan heeft de Commissie de gevolgen van de crisis in Mozambique breed aangepakt. We hebben onze aandacht op de volgende punten gericht: onmiddellijke noodhulp, onderdak voor de getroffenen, herstel van de schade, macro-economische stabiliteit en ontwikkeling op de lange termijn.
Voor de fase van de zoek- en reddingsoperaties beschikt de Commissie helaas niet over de geëigende instrumenten, in tegenstelling tot de lidstaten, die wel over de vereiste logistieke capaciteit beschikken. Voor de fase van de noodhulp en het bieden van onderdak heeft de Commissie voor Mozambique twee beslissingen van het Bureau voor humanitaire hulp van de Europese Gemeenschap (ECHO) goedgekeurd voor een totaal van 2,7 miljoen euro, en er is een derde beslissing in voorbereiding voor een bedrag van 5,5 miljoen euro. Deze bedragen zijn bestemd voor voedselhulp, drinkwater, sanitaire voorzieningen, essentiële hulpartikelen, kleinschalige herstelwerkzaamheden aan de infrastructuur van de gezondheidszorg en voorbereidingen voor de bestrijding van cholera-epidemieën. Voorts is er 1,4 miljoen euro vrijgemaakt uit de begroting voor voedselveiligheid voor besteding ter plaatse door de delegatie van de Europese Commissie en de regering van Mozambique. De Commissie is van plan de levering van zaaigoed en werktuigen aan de boerenbevolking te financieren om herbeplanting op gang te brengen zodra het water wijkt. Naast het optreden in Botswana is de Commissie momenteel een studie aan het uitvoeren naar de behoefte aan humanitaire steun in Zimbabwe, Zambia en Madagaskar.
Dan is er de herstelfase. Tijdens mijn bezoek heb ik een eerste bijkomend bedrag van 21 miljoen euro in het vooruitzicht gesteld, te financieren uit de begroting voor ontwikkelingssamenwerking, waarvan 5 tot 10 miljoen uit de post cofinanciering van niet-gouvernementele organisaties en de rest uit een herverdeling van eerder toegekende kredieten voor het Europees Ontwikkelingsfonds (EOF). De Commissie hecht groot belang aan een versterking van de coördinatie met de regering binnen het gemeenschappelijk kader voor de algehele wederopbouw. Wekelijks komt er in Maputo een kerngroep van donoren met de regering bijeen op ministerieel niveau. Het voorzitterschap van de Europese Unie en de delegatie van de Europese Commissie maken daar deel van uit. De Commissie is voornemens haar bijdrage te leveren aan de voorbereiding van een internationale donorconferentie, die waarschijnlijk tegen eind april bijeen zal worden geroepen. De Commissie zal haar steun voor het herstel van de infrastructuur verlenen in nauwe samenspraak met de lidstaten van de Europese Unie en andere donoren.
Wat betreft de macro-economische stabiliteit en de ontwikkeling op de lange termijn, is de Commissie momenteel met de regering van Mozambique en de Wereldbank voorstellen aan het bestuderen voor de handhaving van de macro-economische stabiliteit. Er is sprake van bijkomende middelen tot 15 miljoen euro. Om de snelle groei die Mozambique de laatste jaren te zien heeft gegeven te handhaven, zal het niveau van de ontwikkelingssamenwerking van voor de ramp worden gehandhaafd en verhoogd. Dit betekent dat er dit jaar naar schatting 150 miljoen euro beschikbaar zal worden gesteld, vergeleken met 100 miljoen vorig jaar. Binnen het kader van de Gemeenschap zullen wij de schuldenlast van de ACS-landen met 1 miljard euro verlichten. Mozambique is een van de gevallen die daar met terugwerkende kracht van zullen kunnen profiteren, en het land komt ook in aanmerking voor een vermindering van de schuldenlast onder het uitgebreide HIPC-initiatief van dit jaar (highly indebted poor countries - arme landen met een zware schuldenlast).
Dan kom ik nu bij de coördinatie van de reddings- en hulpoperaties met andere donoren en hulporganisaties. Hiervoor vormt de Mozambikaanse regering samen met het Bureau voor de coördinatie van humanitaire hulp van de Verenigde Naties (OCHA) het voornaamste platform. Aan dit beheer door de plaatselijke autoriteiten mag niet getornd worden door externe donoren, althans niet zolang het redelijk goed verloopt, en de VN-instanties in Maputo melden ons dat dit het geval is.
Bij deze vreselijke ramp zijn een aantal beperkingen naar voren gekomen. De omvang en het plotse karakter van de overstroming in Mozambique heeft ertoe geleid dat de Commissie, de lidstaten en andere donoren zich zijn gaan afvragen of de hulp niet nog sneller had kunnen worden geboden, zoals ook in dit debat is opgemerkt. Ik ben momenteel aan het uitzoeken hoe we deze beperkingen in onze humanitaire hulpverlening uit de weg kunnen ruimen, zodat de Gemeenschap in de toekomst nog sneller en efficiënter kan reageren. Niettemin mogen we niet uit het oog verliezen dat deze ramp ons in vele opzichten heeft overrompeld, en dat het bovendien erg moeilijk was voor de lidstaten om uiterst gevoelige en ingewikkelde apparatuur als helikopters in zeer korte tijd ter plaatse te krijgen. Zoiets is niet eenvoudig.
Tot slot wil ik graag de cijfers van de internationale hulp vermelden. Er is voor de bestrijding van deze ramp in totaal ongeveer 109 miljoen euro op tafel gelegd, waarvan meer dan 91 miljoen afkomstig is van de Commissie en de lidstaten van de Europese Unie. Zoals in dit debat al is opgemerkt, blijkt uit de respons van Europa hoezeer wij, relatief gezien, begaan zijn met wat er is gebeurd. In financieel opzicht hebben wij een behoorlijke inspanning geleverd. Daarmee is de kous natuurlijk niet af, en we zullen blijven zoeken naar manieren om beter en sneller in actie te komen.

De Voorzitter
Mijnheer Nielson, ik dank u.
Wij hopen allemaal dat onze hulp de grootste nood van de mensen ginds lenigt.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt om 17.30 uur plaats.

Mensenrechten
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerpresoluties:
Presidentsverkiezingen in Peru - B5-0252/2000 van de leden Marset Campos en Jové Peres, namens de GUE/NGL-Fractie;
B5-0255/2000 van de heer Di Pietro, namens de ELDR-Fractie;
B5-0264/2000 van de leden Medina Ortega en Fava, namens de PSE-Fractie;
B5-0270/2000 van de leden Lipietz en Knörr Borràs, namens de Verts/ALE-Fractie;
B5-0280/2000 van de heer Salafranca Sánchez-Neyra, namens de PPE-DE-Fractie,
over de verkiezingen in Peru.
Oorlogsmisdaden in Tsjetsjenië- B5-0245/2000 van de heer Markov e.a., namens de GUE/NGL-Fractie;
B5-0256/2000 van de heren Haarder en Väyrynen, namens de ELDR-Fractie;
B5-0261/2000 van de heer Oostlander e.a., namens de PPE-DE-Fractie;
B5-0265/2000 van de leden Sakellariou en Krehl, namens de PSE-Fractie;
B5-0271/2000 van mevrouw Schroedter e.a., namens de Verts/ALE-Fractie,
over de schending van de mensenrechten en het humanitaire recht in Tsjetsjenië.
Persvrijheid in Servië- B5-0247/2000 van mevrouw Morgantini e.a., namens de GUE/NGL-Fractie;
B5-0257/2000 van de heer Haarder, namens de ELDR-Fractie;
B5-0266/2000 van de leden Swoboda en Sakellariou, namens de PSE-Fractie;
B5-0273/2000 van de heer Lagendijk e.a., namens de Verts/ALE-;
B5-0281/2000 van de heer Oostlander e.a., namens de PPE-DE-Fractie,
over persvrijheid in de Federale Republiek Joegoslavië.
Situatie in Irak- B5-0268/2000 van de leden Naïr en Sakellariou, namens de PSE-Fractie;
B5-0282/2000 van de heer Buttiglione, namens de PPE-DE-Fractie,
over de toestand in Irak.
Situatie in Jammu en Kasjmir- B5-0250/2000 van de heer Swoboda, namens de PSE-Fractie;
B5-0258/2000 van mevrouw Lynne, namens de ELDR-Fractie;
B5-0283/2000 van de heer Elles e.a., namens de PPE-DE-Fractie;
B5-0285/2000 van de leden Messner en Maes, namens de Verts/ALE-Fractie,
over de toestand in Jammu en Kasjmir.
Presidentsverkiezingen in Peru.
Marset Campos
Mijnheer de Voorzitter,de schending van de mensenrechten in Peru is de zoveelste in een lange reeks van landen in Latijns Amerika, en de Verenigde Staten zijn medeplichtig aan deze schending.
De komende presidentsverkiezingen bieden geen enkele garantie op democratie en daarom zou de Europese Unie een dergelijke garantie voor het Peruviaanse volk en voor de democratische partijen van dat land moeten opeisen.
Met het oog op hetgeen in dit land, evenals in Colombia, Mexico, Ecuador, etc., gebeurt, lijkt het wenselijk dat de Europese Unie voor Latijns Amerika een permanent waarnemingscentrum voor de mensenrechten opricht.
Niet alleen moet de euro concurreren met de dollar, maar ook onze ethische en politieke principes op het gebied van de mensenrechten moeten als vervanging dienen van de door de Verenigde Staten in de regio gevoerde aloude politiek van achtertuin en schietgat.

Medina Ortega
Mijnheer de Voorzitter, Peru is een land waar nogal veel onrust is geweest en waar de militairen regelmatig hebben ingegrepen in het leven van de burgers.
Na een herstel van de democratie heeft de democratisch gekozen president van Peru, de heer Fujimori, als gevolg van - dat is zeker - het terroristische optreden van een organisatie die bekend staat onder de naam Lichtend Pad, een zogenaamde staatsgreep op zichzelf gepleegd. Deze bestond uit het ontbinden van het parlement en het voorbereiden van een grondwet op maat van de president zelf.
Het Europees Parlement heeft destijds dit soort handelingen door president Fujimori reeds veroordeeld.
President Fujimori heeft onmiskenbaar een bepaalde rust in Peru gebracht. Maar hij gaat nog steeds op een autoritaire manier te werk. Volgens mij is president Fujimori voor velen niets anders dan de burgerlijke vertegenwoordiging van de op indirecte wijze uitgevoerde militaire macht.
Vaststaat dat er verkiezingen in Peru zullen blijven plaatsvinden, dat er politieke partijen zijn, dat er media zijn en dat er bepaalde garanties zijn. Maar die garanties zijn niet volledig. Een bewijs daarvoor is dat drie rechters van het Constitutionele Hof uit hun ambt zijn gezet, omdat zij zich verzetten tegen zijn herverkiezing. De garanties zijn dus niet volledig. Er bestaat geen onafhankelijkheid van de rechterlijke macht of van de constitutionele macht.
Ten tweede heeft Peru zich onlangs onttrokken aan de verplichte jurisdictie van het Inter-Amerikaanse Hof voor de rechten van de mens. Ik vind dat een zeer slecht teken voor een land. Ik vind dat wij de regering van Peru zouden moeten vragen op dit besluit terug te komen.
En ten derde vinden er op dit moment nog militaire acties plaats in het binnenland van Peru, waardoor de democratie in veel gevallen in gevaar wordt gebracht.
Niet vergeten moet worden dat Peru als lid van het Andespact aan de Europese Unie verbonden is via een democratische clausule. De Europese Unie en met name de communautaire instellingen hebben een zekere verantwoordelijkheid om op grond van die clausule te vragen dat het verkiezingsproces in Peru zoveel mogelijk in overeenstemming met de essentiële democratische spelregels verloopt.

Knörr Borràs
Mijnheer de Voorzitter, als lid van De Groenen/Vrije Europese Alliantie en ook als europarlementariër uit Baskenland, waarvandaan vele mensen zijn geëmigreerd naar Latijns Amerika, wil ik mijn solidariteit uitspreken met allen die strijden voor de naleving van de rechten van de mens. Niet alleen in Peru, maar in de hele wereld. Ik wil de situatie in Peru aan de kaak stellen. Deze situatie is, zoals hier is gezegd, te danken aan de zelfgenoegzaamheid en medeplichtigheid van niet alleen de Verenigde Staten, maar ook van vele andere landen, met inbegrip van Europese landen, en aan de in de internationale politiek heersende hypocrisie.
Het is algemeen bekend - denk maar aan het rapport van de Carterstichting - dat het wel nodig is de media zo spoedig mogelijk toegang te verschaffen, een einde te maken aan de partijdigheid van die media, aan het bestoken van kandidaten en lokale waarnemers bij de verkiezingen. Ook is het nodig alert te zijn op het oneigenlijk gebruik van overheidsgelden als verkiezingsvoordeel, de transparantie van de verkiezingsadministratie te verhogen, de toegang tot de verkiezingen van alle partijen te verzekeren en de rechten van de onafhankelijke waarnemers bij de verkiezingen te garanderen. In die zin lijkt het mij absoluut gewenst om, zoals hier reeds is gezegd, voor Latijns Amerika een permanent waarnemingscentrum voor de mensenrechten in te richten.

Salafranca Sánchez-Neyra
Mijnheer de Voorzitter, op 9 april aanstaande worden in de Republiek Peru presidentsverkiezingen en kamerverkiezingen gehouden om de 90 leden van het Parlement te kiezen.
Zoals hier is gezegd, onderhoudt de Europese Unie betrekkingen met Peru in het kader van de met het Andespact gesloten samenwerkingsovereenkomst, die sinds 1998 van kracht is. Deze overeenkomst heeft al profijt opgeleverd. De Europese Unie is in economische termen de belangrijkste partner van Peru en ook de belangrijkste investeerder - samen met de lidstaten -, aangezien zij de afgelopen zeven jaar meer dan 6.500 miljoen dollar heeft geïnvesteerd.
In die context van vriendschap en samenwerking waardoor wij verbonden zijn met de Republiek Peru, vertrouwen wij erop dat de komende presidentsverkiezingen en kamerverkiezingen eerlijk, transparant en in overeenstemming met de universeel erkende democratische spelregels zullen verlopen. Wij vertrouwen erop dat de rechtsstaat door deze verkiezingen wordt geconsolideerd en verdiept en dat de Peruviaanse instellingen een groter democratisch gehalte krijgen. Wij hopen dat alle politieke partijen in vrijheid en onder gelijke voorwaarden aan deze verkiezingen kunnen deelnemen.
Er zijn regio's in Peru die jarenlang - vanaf 1980 tot twee maanden geleden - onder controle van het leger stonden vanwege de door het terrorisme van Lichtend Pad veroorzaakte onveiligheid. Dit terrorisme heeft de afgelopen vijftien jaar in Peru - en dit is het ergst - aan 25.000 mensen het leven gekost en heeft een verlies opgeleverd van meer dan 30.000 miljoen dollar.
In oktober 1998 werd het vredesakkoord met Ecuador ondertekend. Dit land was ook oorzaak van een conflict en van de aanwezigheid van het leger in de grensgebieden. Vanaf dat moment zijn er pogingen gedaan om de aanwezigheid van het leger aan te passen en te reorganiseren. Naar onze mening moet daarmee worden doorgegaan.
Mijnheer de Voorzitter, ik wil niet eindigen zonder onze zorg kenbaar te maken over het feit dat de Republiek Peru zich heeft onttrokken aan de contentieuze jurisdictie van het Inter-Amerikaanse Hof voor de rechten van de mens, ofschoon Peru partij is in de Inter-Amerikaanse Conventie voor de rechten van de mens. Daarom juist zouden wij dit debat willen benutten om Peru te verzoeken terug te komen op dit besluit en weer deel uit te maken van de werkzaamheden en jurisdictie van deze Conventie.

Oorlogsmisdaden in Tsjetsjenië

Markov
Mevrouw de Voorzitter, om de Tsjetsjeense burgers, vluchtelingen en krijgsgevangenen te beschermen moeten wij alles doen om een einde te maken aan de oorlog in Tsjetsjenië. Dat is ook de hoofdopdracht van de delegatie van het Parlement die in de komende weken naar het crisisgebied reist. Alleen een politieke oplossing van alle met het conflict samenhangende problemen en de wederopbouw van de regio kunnen verandering brengen in de vreselijke situatie van de mensen in de verwoeste steden en dorpen en in de vluchtelingen- en krijgsgevangenenkampen.
Wij mogen de Russen echter ook niet eenzijdig veroordelen en de schuld geven. Zoals onder meer uit het verslag van de delegatie van de Raad van Europa blijkt, hebben alle oorlogvoerende partijen mensenrechten geschonden en oorlogsmisdaden begaan. Die moeten worden onderzocht en de schuldigen moeten ter verantwoording worden geroepen. Wij moeten de bevoegde Russische instanties dat echter zelf laten doen.

Nicholson of Winterbourne
Mijnheer de Voorzitter, gisteren hebben wij het welkome bezoek ontvangen van een delegatie van de parlementaire assemblee van het Gemenebest van Onafhankelijke Staten. Deze gebeurtenis bood ons een unieke gelegenheid om de oorlog die Rusland in Tsjetsjenië voert rechtstreeks te bespreken met andere parlementsleden. Onze bezoekers vroegen ons te begrijpen dat Rusland - in hun woorden - optrad tegen terrorisme en geen echte oorlog voerde. Volgens onze bezoekers werd de strijd tegen het terrorisme verhevigd door wapenleveranties van buitenaf en opleidingskampen die in stand werden gehouden door roofzuchtige landen die Rusland zijn macht niet gunnen.
Wij hebben onze repliek gegeven. Rusland is lid van de Raad van Europa, en zelfs als het zijn burgers moet beschermen tegen aanvallen van buitenaf, is het gebonden aan zijn internationale verplichtingen. Ik heb daaraan toegevoegd dat het vanuit het oogpunt van een gezamenlijke terrorismebestrijding bijzonder welkom zou zijn als Rusland de wapenleveranties vanuit Rusland zou tegenhouden.
Niettemin zijn er twee kanten aan deze politieke geschiedenis van oorlog en ellende, en ik geloof dat wij ons meer moeten inspannen om de oorzaken van het conflict tussen Rusland en Tsjetsjenië te doorgronden, zodat we een menselijk bloedbad de volgende keer beter kunnen helpen tegenhouden. Ik stel voor momenteel geen economische sancties tegen Rusland te overwegen. Nu de oorlog bijna ten einde is, hebben wij de plicht de slachtoffers te bezoeken en steun te verlenen bij de wederopbouw.

Posselt
Mijnheer de Voorzitter, ik ben het beslist niet met de heer Markov eens. Het is niet waar dat men alleen Rusland de schuld geeft door te zeggen, zoals Lord Judd in het verslag van de waarnemingsmissie van de Raad van Europa heeft gedaan, dat Rusland volkenmoord heeft gepleegd op de Tsjetsjenen. Natuurlijk is in dit conflict aan beide zijden sprake geweest van excessen, maar het oordeel van Lord Judd is tamelijk ondubbelzinnig: volkenmoord. Daarom is het natuurlijk niet voldoende dat wij Rusland verzoeken de excessen en de oorlogsmisdaden te onderzoeken. Het is erg ongebruikelijk om de moordenaar te vragen zijn eigen daden te onderzoeken, daar hebben we in dit geval internationale organen voor nodig. Het internationale Straftribunaal moet er nu eindelijk eens komen, en wij moeten de verantwoordelijken ook voor het gerecht brengen. Daar moeten we natuurlijk ook de Russische autoriteiten toe aansporen, maar wij moeten ons daar meer dan voorheen zelf mee bemoeien. Het gaat hier nu eenmaal niet om een eenvoudige binnenlandse aangelegenheid van een staat, maar om bijzonder grove mensenrechtenschendingen in een gebied dat onder de mensenrechtenconventie van de Raad van Europa valt, een gebied waar de normen en waarden van de OVSE van toepassing zijn. We vergeten telkens weer dat de Tsjetsjeense regering onder toezicht van de OVSE is gekozen en dat wij het voor deze legitieme Tsjetsjeense regering moeten opnemen. Momenteel is die regering echter geeneens te vinden omdat de regeringvertegenwoordigers ergens in de bergen zitten en moeten vechten voor hun leven. Ik wil daarom waarschuwen tegen een zogenaamd evenwichtig oordeel.
Natuurlijk moeten uitwassen aan beide kanten worden veroordeeld, maar tegelijkertijd mogen de plegers van volkenmoord niet met hun slachtoffers worden verward. Dat betekent heel duidelijk dat wij moeten zorgen dat er niet alleen humanitaire hulp wordt verleend - want dat moet gebeuren, en het is de hoogste tijd dat de EU daar eindelijk eens wat aan doet - maar dat er ook een politieke oplossing voor het conflict wordt gevonden. Een politieke oplossing van het conflict kan niet met de wapens van het Russische leger worden afgedwongen, omdat de oorlog dan steeds weer in een nieuwe gedaante zal opduiken, als guerrillaoorlog of als terrorisme of iets dergelijks. Het wordt dan een ondergrondse oorlog. Wij moeten er dus voor zorgen dat er met de gekozen vertegenwoordigers van het Tsjetsjeense volk over een oplossing wordt onderhandeld.
Nu hier vandaag over het zelfbeschikkingsrecht van de Westelijke Sahara wordt gesproken, wil ik zeggen dat ook het Tsjetsjeense volk recht heeft op een eigen leven. Wij moeten dat recht op leven van het Tsjetsjeense volk garanderen, of de Tsjetsjenen nu bij Rusland blijven horen of hun eigen weg inslaan. Zo ver is het nu nog niet, maar we hebben vanmorgen vroeg van een deskundige gehoord hoezeer de Russische samenleving momenteel aan het radicaliseren is.
Wij hebben ons sterk gemaakt voor de vrijlating van de Russische journalist Babitsky. Hij had hier vandaag in het Europees Parlement moeten zijn om een ooggetuigenverslag uit te brengen over de toestand in Tsjetsjenië. De heer Babitsky mocht Rusland echter niet verlaten. Hij mocht niet naar Straatsburg komen omdat de Russische autoriteiten bang zijn voor de vrije en open meningsuiting van een onafhankelijke journalist die beide kanten kritisch bekijkt, die hier de waarheid naar buiten wilde brengen en de aandacht wilde vestigen op de moord op het Tsjetsjeense volk. Dat is schandalig, dat kunnen we niet pikken. Met persvrijheid in Rusland is ook het Russische volk gediend!

Paasilinna
Mijnheer de Voorzitter, het lijkt erop dat de oorlog die men begonnen is ter bestrijding van terrorisme slechts uitmondt in nieuw terrorisme. Het ziet ernaar uit dat dit een blijvend verschijnsel in het gebied wordt. Wij hebben de afgelopen maanden de acties van Rusland in vijf verschillende resoluties veroordeeld. Hier en daar was sprake van eenzijdigheid die de doeltreffendheid ervan niet ten goede kwam. Bijvoorbeeld de ideeën om het TACIS-programma te gebruiken als sanctie leiden er alleen maar toe dat de gewone mensen lijden, ze zullen het beleid van de Russische regering niet veranderen.
Dat de oorlog en in ieder geval het terrorisme zich uitbreidt, is een grote dreiging voor ons allen. Daarom is er een vredesconferentie voor de Kaukasus nodig, omdat de problemen niet binnen de grenzen van Tsjetsjenië blijven. Ten tweede is de situatie van de mensenrechten onaanvaardbaar en daarom is er opheldering nodig over de mensenrechtenschendingen door alle partijen. Bovendien moet een snelle en ongehinderde toegang van hulporganisaties tot het gebied absoluut gegarandeerd worden. Ten derde moet de oorlog worden beëindigd en moeten de onderhandelingen geopend worden. Ten vierde is de actieve deelname van Rusland aan de bestrijding van het internationale terrorisme en de illegale wapenhandel noodzakelijk.
Wat de vluchtelingen betreft is tot slot de algemene regel dat zij dichtbij hun woonplaatsen worden geholpen en dat zij geholpen worden naar hun huizen terug te keren. Om niet al te schijnheilig te doen mogen wij echter ook niet vergeten dat toen er van de kant van de Tsjetsjenen een beroep op ons werd gedaan om vluchtelingen op te nemen, wij uit dit gebied geen vluchtelingen hebben opgenomen, terwijl wij wel veel vluchtelingen uit Kosovo opnamen. Hier zien wij de kortzichtigheid van ons eigen beleid.

Schroedter
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, zoals bekend is het internationale aanzien van Rusland door de oorlog in Tsjetsjenië ernstig beschadigd. Een volledig onderzoek naar de mensenrechtenschendingen, onder toezicht van buitenlandse waarnemers, is daarom ook in het belang van Rusland. Alleen lijkt de Russische regering daar niet bijster van overtuigd te zijn. Anders is het niet te begrijpen dat zij VN-afgezant Mary Robinson de toegang tot Grozny en tot de gevangenkampen, de zogenaamde "filterkampen", heeft ontzegd.
De overeenkomst die de speciale afgezant voor de mensenrechten van de Raad van Europa, de heer Gil Robles, nu met de heer Kalamanov heeft bereikt, is een stap in de goede richting. Zo'n afspraak blijft echter alleen geloofwaardig als de twee afgezanten van de Raad van Europa ook echt onafhankelijk kunnen werken, en zich vrijelijk en zelfstandig door het land kunnen verplaatsen. Een eigenzinnige interpretatie van dit akkoord door de Russische regering wijzen wij af. Dat zullen wij niet accepteren. Als het zover komt dat de Russische regering zich niet aan deze overeenkomst houdt, dan moeten de lidstaten van de Europese Unie bij het Europees Hof voor de Rechten van de Mens een intergouvernementele aanklacht tegen Rusland indienen en ervoor zorgen dat er een internationaal onderzoek naar de mensenrechtenschendingen wordt ingesteld. Ik kan de heer Paasilinna alleen maar steunen. Ook ons is gevraagd in onze landen een uitwijzingsstop voor vluchtelingen in te stellen zoals de Duitse regering dat heeft gedaan. Ook ons is gevraagd Tsjetsjenen nu politiek asiel te verlenen in onze landen. Het zou zeer zinvol zijn als op dit punt de voorstellen van de Duitse regering door alle lidstaten werden overgenomen.

Bordes
Mijnheer de Voorzitter, ik keur het beleid van de Tsjetsjeense nationalistische leiders niet goed, maar wil hier namens mijn collega's mijn afschuw uitspreken over de walgelijke misdaden die het Russische leger in Tsjetsjenië gepleegd heeft. Het is een verwerpelijke oorlog, waarvan in eerste instantie het Tsjetsjeense volk, maar ook de jonge Russische soldaten het slachtoffer zijn.
Wij zijn echter ook verontwaardigd over de houding die de westerse mogendheden, met name in Europa, innemen. De reis die de Britse regeringsleider onlangs naar Moskou ondernomen heeft en zijn hielenlikkerij bij de belangrijkste moordenaar, de heer Poetin, vormen een goede illustratie van de houding van alle westerse mogendheden. De publieke opinie veroordeelt sommige aspecten van de oorlog in Tsjetsjenië. In werkelijkheid wordt het Kremlin echter politiek en financieel gesteund. Het gedeelte van de westerse steun dat niet door de kliek rondom Jeltsin is verduisterd kan zo worden gebruikt om de oorlog in Tsjetsjenië voort te zetten.
Een groot gedeelte van de partijen die in dit Parlement vertegenwoordigd zijn, zetelen in regeringen die zich welwillend jegens Rusland opstellen en dit land politiek steunen. De stemming in dit Parlement is dan ook niet meer dan een hypocriete poging om te verhullen dat de westerse mogendheden in vergaande mate medeplichtig zijn aan de misdaden die door de Russische leiders in Tsjetsjenië zijn begaan.
Persvrijheid in Servië

Schmidt, Olle
Mijnheer de Voorzitter, een van de hoekstenen van een vrije, democratische samenleving is de toegang tot vrije media in een open en vrij debat. Hiervan zijn de dictators van deze wereld zich altijd bewust geweest. Alle samenlevingen, alle staten die de eigen pers onderdrukken, hebben maar één doel voor ogen: het debat de kop indrukken en het levensvuur van de democratie, de open en vrije samenleving, verstikken.
Dit is aan de orde van de dag in Servië. Het beperkte aantal radio- en TV-stations dat Servië telt, wordt tegengewerkt en vervolgd, om op den duur geheel verboden te worden. Kritische stemmen verstommen. Een wanhopige leider met dictatoriale trekken die zijn eigen volk onderdrukt. Milosevic bedreigt Montenegro, maakt misbruik van de zwakke oppositie in Servië en infiltreert in Kosovo. Milosevic en zijn medestanders moeten van het toneel verdwijnen. De democratie moet worden gered.
Ik zou commissaris Nielson dan ook willen vragen wat hij en de EU ondernemen om Milosevic voor het Joegoslavië-tribunaal in Den Haag te berechten? Het is een schande voor de mensheid dat de oorlogsmisdaden van Milosevic niet voor een rechtbank zijn berecht en dat hij door kan gaan met zijn aanvallen op de vrede, de vrijheid, de democratie en de vrije pers.

Morgantini
Mijnheer de Voorzitter, de bevolking van de Joegoslavische Federatie leeft nog steeds onder uiterst benarde omstandigheden. Zij is niet alleen het slachtoffer van het vernietigings- en zelfsvernietigingsbeleid van haar regering, maar heeft ook zwaar te lijden onder de gevolgen van de NAVO-bombardementen en het embargo van de internationale gemeenschap. De democratische oppositie heeft het zwaar te verduren, niet alleen omdat zij onderdrukt wordt door de Servische autoriteiten, maar ook omdat zij, evenals de rest van de bevolking, te lijden heeft onder de ontberingen, waarvoor ook de internationale gemeenschap een verantwoordelijkheid draagt. Deze ontberingen en barre omstandigheden werken enkel nog meer geweld en conflicten in de hand.
Wij willen vandaag onze solidariteit betuigen met de journalisten en de democraten wier rechten zijn geschonden. Wij willen verzet aantekenen tegen de onderdrukking van de persvrijheid en de vrije meningsuiting door de regering van Milosevic. De Servische autoriteiten onderdrukken kranten, onafhankelijke radiozenders en radiozenders van oppositiegroeperingen en -partijen. Ik noem enkel het voorbeeld van Studio B. Dit station staat onder zware druk van de autoriteiten en krijgt zware boetes opgelegd. Zelfs zijn apparatuur is vernietigd door gemaskerde individuen, die klaarblijkelijk in opdracht van anderen handelden.
Men heeft bij de Servische autoriteiten aangedrongen op voltooiing van het onderzoek en op bestraffing van degenen die zich schuldig hebben gemaakt aan misdrijven. Wij willen dat een eind wordt gemaakt aan de steeds toenemende repressie en dat de recente wet wordt gewijzigd waarmee de massamedia werden gemuilkorfd. Wij nodigen de Europese Unie uit economische steun te geven aan de onafhankelijke pers en met een economisch hulpplan voor Servië de zwaar getroffen bevolking te hulp te schieten en in staat te stellen onder normale omstandigheden te leven en een democratische regering te kiezen.

Wiersma
Voorzitter, ik geloof dat wij eensgezind zijn vandaag in de behandeling van dit onderwerp en de manier waarop de media in Servië worden behandeld. De situatie in Joegoslavië wordt met de dag erger. Het lijkt er wel op alsof Milosevic en de zijnen een driedubbel spel aan het spelen zijn waarbij zij proberen alles te ontregelen wat er maar te ontregelen valt.
De spanning rond Montenegro neemt toe. Op de grens van Kosovo is het zeer onrustig en het regime in Belgrado is bezig een klimaat te creëren waarin grote ongelukken kunnen gebeuren.
De laatste weken werden gekenmerkt door een reeks van repressieve maatregelen tegen de onafhankelijke media. Dat varieerde van hoge boetes tot rechtstreekse intimidatie. Daarnaast is er sprake van een soort interne isolatie. Het wordt steeds moeilijker het land binnen te komen. Ik was daar zelf ook het slachtoffer van toen ik enige weken geleden probeerde congressen te bezoeken van oppositiepartijen in Servië. Mij werd in dat weekend een visum geweigerd terwijl twee weken ervoor nog veel internationale gasten op dat fantastische congres van Milosevic zelf op bezoek mochten. Het geeft aan dat men op allerlei manieren probeert invloeden van buiten te weren. Ook is er sprake van beknotting van het telefoonverkeer, het e-mailverkeer en het controleren van de post. De regering lijkt erop uit de oppositie te verdrijven uit de lokale machtscentra waarover zij na de vorige raadsverkiezingen nog immer beschikken.
Nieuwe raadsverkiezingen, men verwacht die in mei, kan het nieuwe regime alleen maar winnen als de oppositie in feite wordt uitgeschakeld. Ik vind het een gevaarlijk spel.
Wij willen daarom dat niet alleen zwaar geprotesteerd wordt tegen deze mediarepressie, de EU moet ook naar wegen zoeken om de onafhankelijke media in Servië direct te steunen. Zij zijn een zeer belangrijke levensader voor de oppositie die dit voorjaar weer acties gaat ondernemen en die daarbij zeker onze steun verdienen, ook op het punt van de media.

Lagendijk
Voorzitter, het is duidelijk, er is een nieuwe, zoveelste ronde in de oorlog van Milosevic tegen de vrije media begonnen. Het lijkt de wat perverse opmaat tot de verkiezingen. De campagne is begonnen en iedereen die het niet met hem eens is, dient zijn mond te houden. Het is werkelijk onacceptabel dat er straks verkiezingen, zogenaamd formele democratische verkiezingen plaatsvinden in een land waar eerst de oppositie elke mogelijkheid uit de handen is geslagen om zich te uiten. Het is het kenmerk van een totalitair regime dat drommels goed weet dat vrije onafhankelijke media lastig zijn en een grote bedreiging zelfs voor een regime als dat van Milosevic. Die steun - waar we het waarschijnlijk allemaal over eens zijn - van de EU kan grofweg gezegd twee vormen aannemen, het steunen van de media in omringende landen, Kroatië is genoemd en een aantal andere landen, zou goed zijn. Daar ben ik voor. Maar het kan nooit een alternatief zijn voor de steun aan media in Joegoslavië, in Servië, media die die steun verdienen. De EU maakt een verschil. De EU heeft een verschil gemaakt in het verleden bij die steun en zou dat ook in de toekomst moeten en kunnen doen. In het kader van het nieuwe Cara-programma, dat is prima, maar ook en vooral over twee weken bij het stabiliteitspact. Bij de financieringsconferentie over het stabiliteitspact kan en moet de Europese Unie zich vastleggen op een aantal programma's. De programma's zijn er, de noodzaak is er, laten we snel en helder handelen.

Oostlander
Mijnheer de Voorzitter, hoe we ook naar de Balkan kijken, vanuit het recente gruwelijke verleden of naar de toekomst, in verband met het stabiliteitspact, altijd stuiten we op die afschuwwekkende figuur van Milosevic en op zijn bendegenoten, personen die reeksen van misdaden tegen de menselijkheid op hun kerfstok hebben en hoognodig moeten worden afgevoerd naar het Gerechtshof in Den Haag. Mede door hun bijna monopoliepositie op het gebied van radio en tv en de onderdrukking van elk kritisch onafhankelijk alternatief kan deze schurk, deze oude communistische schurk, aan de macht blijven.
Vanuit de Europese Unie wordt het een en ander gedaan, zoals de voorziening van onafhankelijke stations met apparatuur. Maar nu het een na het andere gesloten wordt, zal de EU opnieuw in overleg met de getroffenen in actie moeten komen. We hoorden daarstraks dat de heer Wiersma een visum werd ontzegd om op bezoek te gaan bij de oppositie in Belgrado. Het eigenaardige is dat bij de Europese Unie nog weinig besef bestaat dat ook dat middel voor ons aanwezig is en dat we bijvoorbeeld de hooligans van het Servische voetbal hier toch ook de toegang zouden moeten weigeren omdat dat mensen zijn die ook op de meest gruwelijke manier profiteren van het bewind van Milosevic.
Nu het stabiliteitspact een rol gaat spelen, is de hulp van omringende staten een goede nieuwe mogelijkheid, zeker nu in Kroatië een politieke omslag heeft plaatsgevonden. Via stations in Kroatië en ook in Montenegro kan in directe zin voor alternatieve berichtgeving worden gezorgd. Het stabiliteitspact kan echt slagen als Servië een democratische rechtsstaat is, pas dan. En als de criminelen zijn afgevoerd naar het Gerechtshof. Zolang Milosevic en de zijnen wetten kunnen invoeren die afrekenen met de klassieke mensenrechten en menselijke vrijheden, zolang dat zo is blijven de perspectieven voor Servië duister. Het is jammer dat de binnenlandse oppositie zo zwak is en zo nationalistisch verdeeld. De Europese Unie zal naar krachten in Servië moeten zoeken die niet door dat bekrompen nationalisme worden gedreven maar door waarden waarvan de naleving ook in de Europese Unie zich als positief voor de menselijkheid hebben bewezen.
Mijnheer de Voorzitter, onze compromisresolutie zullen we gaarne ondersteunen, met name met meer genoegen naarmate de GUE/NGL zich daaraan heeft onttrokken.

Pack
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, het is niet de eerste keer dat wij over de media in Servië spreken, dat doen we al jaren. Ik herinner eraan dat deze perswet in oktober 1998 is afgekondigd, juist nadat de NAVO de eerste geplande aanval op Servië om de Kosovaren te helpen had afgeblazen, omdat Milosevic schijnbaar was bijgedraaid en ongewapende OVSE-waarnemers had toegelaten. Juist op dat moment werd de wet uitgevaardigd die alle onafhankelijke media in moeilijkheden brengt, en nu zien we het resultaat. De laatste twee jaar moeten we vaststellen dat de media meer en meer buitenspel worden gezet. Dat is hier echter al gezegd.
Hoe zwak moet het regime van Milosevic zich wel niet voelen als je ziet hoe het de media behandelt? Het regime wordt kennelijk geplaagd door de angst dat de meerderheid van de burgers eindelijk de vreselijke waarheid zou kunnen ontdekken over de cynische manier waarop het regime de Servische burgers, en juist ook de Serviërs in Servië, jarenlang heeft behandeld. Het regime is bang dat het volk Milosevic en zijn beulsknechten daarom al snel zo zou kunnen aanpakken als de Roemenen Ceaucescu hebben aangepakt. Ik denk dat het regime door die angst wordt achtervolgd, en wij moeten de media helpen de waarheid over Milosevic en zijn regime te verbreiden.

Belder
Mijnheer de Voorzitter, het regime-Milosevic is het leveren van veldslagen blijkbaar nog lang niet moe. De laatste tijd treedt het met name systematisch op tegen lokale zenders. Geweld wordt daarbij niet geschuwd. Evenmin deinzen de van hogerhand geleide media terug voor een regelrechte hetze tegen 's lands onafhankelijke media. Die heten dan smadelijk "agenten van de NAVO" respectievelijk "verraders van het vaderland".
Niet zonder reden opereert het machtige Servische politieapparaat thans in het bijzonder op plaatselijk niveau, en dan vooral in die steden waar bij de gemeenteraadsverkiezingen van november 1996 de oppositie won. Met dezelfde verkiezingen in het nabije verschiet alsmede parlementsverkiezingen rijst bij velen in Servië het vermoeden dat het bewind-Milosevic alvast de eigen campagne heeft opgestart.
Het doelwit, regionale radio- en televisiestations, ligt vanuit Milosevic' optiek voor de hand. Wie in de kleine en middelgrote steden van Servië nog iets anders wil horen en zien dan wat de staatsmedia vanuit Belgrado papegaaien, is op deze zenders bij uitstek aangewezen. Tussen haakjes: de weinige onafhankelijke kranten zijn in de provincies nauwelijks verkrijgbaar. Dat onderstreept nog eens de importantie van politieke tegenstemmen in de Servische ether!
Zoals mag worden verwacht, voert Servië' s alleenheerser zijn veldslag tegen de nog niet geleide media niet met open vizier. Legalistische argumenten over ontbrekende licenties of achterstallige financiële afdrachten aan de staat maskeren de ware politieke bedoelingen: het zo veel mogelijk monddood maken van de eigen bevolking. Wel officieel geschikt voor haar bevonden, zijn de politiek correcte popzenders van Slobo's zoon Marko en dochter Marija.
Gegeven deze treurige situatie verdienen al degenen in Servië die opkomen voor de vrijheid van pers onze steun. En dan niet alleen verbaal, maar zoals de voorliggende gezamenlijke resolutie stipuleert in paragraaf 3, evenzeer concreet door het in overleg beschikbaar stellen van nieuwe zendapparatuur aan de getroffen stations. Dan mogen de gewillige dienaren van Milosevic gerust de in beslag genomen technische uitrusting behouden.
Situatie in Irak

Nair
Mijnheer de Voorzitter, de meerderheid van de Veiligheidsraad - Frankrijk, China en Rusland - wil onder bepaalde voorwaarden het tienjarige embargo tegen Irak, of beter gezegd tegen het Irakese volk, opheffen. De ontwapeningsinspecteurs van de VN in Irak hebben de wapenvoorraden en het materiaal of de producten waarmee massavernietigingswapens vervaardigd kunnen worden, vernietigd of laten vernietigen. Ze hebben ervoor gezorgd dat Irak geen enkele langeafstandsraket meer heeft waarmee het land zijn buurlanden kan bedreigen. Het Internationaal Agentschap voor Atoomenergie heeft na verschillende terreinonderzoeken in Irak geconstateerd dat het land niet meer in staat is nucleaire wapens te vervaardigen. Deze constatering is opgenomen in het verslag van de drie groepen Irakdeskundigen en ook resolutie 1284 van de Veiligheidsraad maakt hiervan gewag. Daarom verzoeken wij in onze resolutie dit embargo op te heffen.
Ondanks alles weigert de Amerikaanse regering het embargo definitief op te heffen. Volgens de VS is Irak zijn verplichtingen niet nagekomen. Washington blijft Irak zonder enig bewijsmateriaal beschuldigen van de heimelijke vervaardiging van biologische en chemische wapens. Om aan de volgens de deskundigen ongegronde zorgen van de VS tegemoet te komen heeft Frankrijk de Veiligheidsraad voorgesteld om parallel aan de opheffing van het embargo de ontwapeningsinspecties en de controle van de Irakese invoer voort te zetten.
Washington heeft ook dit voorstel van de hand gewezen en is daarom verantwoordelijk voor een situatie die niet zozeer schadelijk is voor de leiders als wel voor het volk van Irak. Volgens de bureaus voor humanitaire hulp van de VN zijn enkele honderdduizenden Irakezen, waaronder zo'n 500.000 kinderen, vanwege het embargo vroegtijdig gestorven omdat ze over te weinig voedingsmiddelen, medicijnen en adequate hulp beschikten. Voor de eerste keer in 10 jaar heeft een Amerikaanse delegatie van adviseurs en afgevaardigden een verslag gepubliceerd waarin ze ervoor pleitte het embargo om humanitaire redenen op te heffen. Dit verslag is na de terugkomst van de delegatie op 14 maart jongstleden gepubliceerd. Het programma "olie voor voedsel" is volgens deze delegatie geheel ontoereikend om in de urgente fysieke behoeften van de Irakezen te voorzien. De voormalige ambassadeur van Frankrijk, de heer Eric Rouleau, spreekt zelfs van een vertraagd uitgevoerde genocide.
In onze resolutie verzoeken wij daarom een einde te maken aan deze situatie. Wij denken verder dat er een breed debat over dit vraagstuk plaats moet vinden. Daarom zullen we deze resolutie vandaag niet in stemming brengen. Wij hebben liever dat de Commissie en de Raad eerst een verklaring afgeven over dit dramatische vraagstuk. Wij stellen daarom voor dit debat tot april uit te stellen. Wij zullen proberen de steun te verwerven van iedereen die wil dat dit onmenselijke embargo beëindigd wordt. Ik wil overigens benadrukken dat dit niet betekent dat we hiermee het dictatoriale regime van Saddam Hoessein een blanco volmacht willen geven.

Buttiglione
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, de situatie waarmee wij geconfronteerd zijn vloeit voort uit de onwilligheid van de Iraakse regering om resolutie 1284 van de Verenigde Naties te aanvaarden. Zoals de zaken er nu voorstaan is de Iraakse regering niet bereid deze resolutie over te nemen. Daardoor is het gevaar groot dat, wanneer de met het toezicht op de vernietiging van de massavernietigingswapens belaste commissie van de Verenigde Naties een visum aanvraagt voor toegang tot het land, dit visum zal worden geweigerd. De Britse regering en de regering van de Verenigde Staten hebben reeds onomwonden laten weten dat men in een dergelijk geval rekening moet houden met heropleving van de vijandigheden. Het is dus niet uitgesloten dat over enkele maanden het oorlogsgeweld weer losbarst. Dan zal het niet meer de sluipende oorlog zijn die nu ook woedt, en waarbij bij tijd en wijlen bommen uit de lucht vallen, maar dan zullen binnen enkele weken tijd de bombardementen in volle hevigheid terugkeren.
Mijns inziens moeten wij nagaan hoe wij iets dergelijks kunnen voorkomen. Ik ben ervan overtuigd dat de Iraakse regering bereid is resolutie 1284 toe te passen - dat is gebleken uit mijn contacten met hooggeplaatste gezagsdragers uit dit land - mits bepaalde punten, die in zekere zin reeds in de resolutie voorkomen, worden verduidelijkt. Men zal bijvoorbeeld moeten verduidelijken dat na de voltooiing van het werk van de commissie van de Verenigde Naties het embargo wordt opgeheven, let wel: opgeheven en niet opgeschort. Niemand gaat naar Irak voor wederopbouw als hij over slechts vier maanden zekerheid beschikt, wel wetend dat daarna het embargo opnieuw, zonder enige nieuwe aanleiding van kracht kan worden.
Wij hebben geprobeerd Irak van de buitenwereld af te snijden en het Iraakse volk met het embargo te dwingen van leiding te veranderen. Ondanks onze zeveneneenhalf jaar durende pogingen zijn wij daarin niet geslaagd. In plaats van de Iraakse bevolking aan te zetten tot verzet tegen het regime, heeft het embargo onder de bevolking veel vijandigheid gecreëerd jegens de westerse mogendheden. Hoe dan ook heeft de bevolking daardoor elke mogelijkheid tot actie verloren. Mijns inziens is voor het regime de terugkeer naar een qua handelsbetrekkingen meer leefbare situatie, naar met andere woorden een situatie waarin de mensen weer enige hoop op geluk kunnen koesteren, een belangrijkere factor van destabilisatie dan voortzetting van het embargo. Dit embargo kan het regime niet uit het zadel wippen. Dit veroorzaakt alleen enorm veel lijden onder de bevolking en met name onder de Iraakse kinderen. Irak komt niet om van de honger. Er is geen gebrek aan voedsel, maar wel een enorm gebrek aan gezondheidszorg. De watervoorziening is vernield, de riolering is kapot, afvalwater en water voor voedingsdoeleinden worden met elkaar vermengd, met alle gevolgen van dien. De kindersterfte ten gevolge van dysenterie is enorm hoog. Men moet niet alleen zorgen voor medicijnen, maar ook voor reparatie van de watervoorziening, de riolering en de stroomvoorziening en voor fatsoenlijke levensomstandigheden.
Mijns inziens moeten wij met onze resolutie ook Israël geruststellen. Wij mogen niet vergeten dat Irak geen kernwapens heeft en deze waarschijnlijk ook niet kan produceren. Het is anderzijds wel duidelijk dat zijn leiders, als zij deze wapens ter beschikking zouden hebben, er gebruik van zouden maken. Daarom moeten wij Israël duidelijk maken dat zijn verdediging, het bestaansrecht van de staat Israël, een hoeksteen is van ons beleid.
Als wij de op handen zijnde nieuwe uitbarsting van het conflict willen voorkomen, moeten wij zorgen voor een evenwichtige, voor alle betrokken partijen aanvaardbare resolutie. Dit is geen demagogische verklaring, maar een politiek voorstel, een voorstel waarin voor Europa een hoofdrol is weggelegd. Europa kan hiermee de vrede in de wereld helpen bewaren en zijn sleutelrol in dit gebied op verantwoorde wijze vervullen.
Eerlijk gezegd, mijnheer de Voorzitter, ben ik er helemaal niet gelukkig mee dat deze resolutie vandaag niet in stemming wordt gebracht. Wij kunnen op elk moment geconfronteerd worden met een conflict dat wij juist moeten zien te voorkomen. Reeds tijdens de vorige vergaderperiode heb ik om een debat hierover gevraagd en het verbaast mij ten zeerste dat wij in de afgelopen maand er niet in zijn geslaagd met onze socialistische vrienden een resolutie af te spreken, ofschoon wij wel degelijk tot een gezamenlijke resolutie kunnen komen, daar overeenstemming bestaat over de fundamentele punten daarvan. Anderzijds besef ik heel goed dat hiervoor een zo breed mogelijke meerderheid moet worden gevonden, om onze regeringen een flinke steun in de rug te kunnen geven. Daarom wil ik iedereen uitnodigen de tijd niet nodeloos te laten verstrijken. Laten wij voorkomen dat wij, zoals zo vaak in het verleden is gebeurd, hier bijeenkomen om te bespreken wat nodig is om de vrede te herstellen, als de oorlog al is uitgebroken.

De Voorzitter
Mijnheer Buttiglione, als ik uw woorden mag samenvatten, dan zie ik dat zij de bevestiging vormen van een nota die uit naam van uw fractie naar de Voorzitter is gestuurd. In die nota wordt gevraagd - precies zoals dat door de heer Naïr gedaan wordt - of de resolutie kan worden ingetrokken. Maar het debat gaat verder, ongeacht wat er tijdens de volgende zitting in april gaat gebeuren, al hoop ik dat wat er gebeurt in overeenstemming zal zijn met de politieke wil die u beiden hier hebt uitgedragen. Het debat wordt daarom voortgezet; de resoluties zullen worden ingetrokken.

Perry
Mijnheer de Voorzitter, ook ik betreur het dat de stemming niet nu plaatsvindt. Net als de andere sprekers ben ik bezorgd over het lijden dat het Irakese volk moet ondergaan. We mogen nooit uit het oog verliezen dat dit leed de Irakezen door hun eigen regering wordt aangedaan. We mogen niet vergeten dat het Europees Parlement in januari dit jaar een resolutie heeft aangenomen waarin Irak werd opgeroepen de Koeweiti krijgsgevangenen die het nog altijd vasthoudt vrij te laten, of tenminste hun verwanten op de hoogte te brengen, en gehoor te geven aan de resoluties van de Verenigde Naties. Dit is tot op heden niet gebeurd, en we moeten dan ook een glasheldere boodschap naar Irak en de bevolking van Koeweit sturen dat wij deze mensen die nog altijd onterecht gevangen worden gehouden in Irak, niet zijn vergeten. Wij willen dat deze boodschap zo luid en duidelijk mogelijk overkomt.

McKenna
Mijnheer de Voorzitter, de sancties van de Verenigde Naties zijn een massavernietigingswapen geworden dat aan minstens 200 kinderen per dag het leven kost. Dennis Halliday, die zijn functie als directeur van de humanitaire missie van de Verenigde Naties in Irak heeft neergelegd uit protest tegen de sancties, bevestigt de statistieken van het UNICEF: vijf- tot zesduizend kinderen sterven maandelijks als rechtstreeks gevolg van de sancties. Mary Robinson, de Hoge Commissaris voor de Mensenrechten van de Verenigde Naties, heeft zich uitgesproken tegen de sancties, omdat die een schending vormen van het internationale recht. Dat verbiedt immers het uithongeren van burgers als methode om oorlog te voeren. Zoals zij heeft gezegd: "Hoe kunt u van mij verwachten dat ik schendingen van de mensenrechten in Algerije, China en op andere plaatsen veroordeel, als de Verenigde Naties zelf verantwoordelijk zijn voor de toestand in Irak?" Door de economische sancties van de Verenigde Naties hebben de Irakezen geen toegang meer tot reserveonderdelen voor het herstellen van hun infrastructuur, wat tot gevolg heeft dat via lucht en water verspreide infectieziekten welig tieren. Bovendien sterven mensen aan de lopende band aan dit soort behandelbare ziekten door het tekort aan medische voorzieningen en voedselhulp. De Verenigde Naties schatten dat vijf- tot zesduizend kinderen per maand als gevolg van de sancties onnodig sterven, zelfs nadat het voedsel-voor-olieprogramma is ingevoerd. De sancties brengen een onophoudelijke stroom doden, en de onschuldige Irakese bevolking zit tussen hamer en aambeeld. Dit kan zo niet langer.
Uit de documentaire van John Pilger die twee weken geleden op de Britse televisie werd vertoond, blijkt duidelijk hoe de zaken ervoor staan. Niemand met ook maar een greintje medeleven kan voorbijgaan aan dit leed en doorgaan met het vervolgen van onschuldige mensen die niets te zeggen hebben over Saddam Hoessein. Dit is gewoon belachelijk. Er wordt oorlog gevoerd tegen onmondige kinderen, voornamelijk omdat de Verenigde Staten, en trouwens ook Groot-Brittannië, dit soort onmenselijkheid tegen hun medemensen billijken.

Nicholson of Winterbourne
Mijnheer de Voorzitter, de bevolking van Irak maakt zonder twijfel de donkerste tijden mee die ze ooit heeft beleefd. De gezondheidsstatistieken die wij moeten hanteren zijn die van de Wereldgezondheidsorganisatie. Onlangs heeft deze het statistisch profiel van de landen van het oostelijke Middellandse-Zeegebied bekendgemaakt, waartoe ook Irak behoort. Hiermee bracht de Wereldgezondheidsorganisatie de cijfers die nationaal zijn goedgekeurd officieel naar buiten.
Uit deze uiterst gevoelige gezondheidscijfers blijkt dat Irak helemaal onderaan in de tabellen staat, na Afghanistan, Djibouti en Somalië. Daarmee is het het meest onderontwikkelde land in de regio. Het gaat hier om een land dat potentieel per hoofd van de bevolking het rijkste ter wereld is. Nu kan ik bewijzen dat het regime van Saddam Hoessein, de regering van deze schurkenstaat, als enige verantwoordelijk is voor de gezondheidtoestand van deze kinderen. In een van de buurlanden, de Islamitische Republiek Iran, zitten 95.000 Irakese vluchtelingen. Het gaat voornamelijk om moeders en kinderen, en 35.000 van hen zijn jonger dan vijf jaar. Verhoudingsgewijs is er maar een fractie van de bedragen aan hen besteed die naar Irak zijn gegaan, en toch is de gezondheidstoestand van deze kinderen gestaag verbeterd, zozeer zelfs dat deze overeenkomt met die van de kinderen in hun gastland Iran en bijna volledig overeenkomt met die van kinderen in het Westen. 92% van de kinderen die in deze kampen ter wereld komen, hebben een acceptabel geboortegewicht, terwijl daarvan in Irak zelf geen sprake is. Dit is volkomen te wijten aan de Irakese regering.
Situatie in Jammu en Kasjmir

Swoboda
Mijnheer de Voorzitter, wij besteden een paar minuten aan een onderwerp dat ver van Europa afstaat en toch ook dicht bij huis ligt, omdat grote conflicten tegenwoordig wereldwijd gevolgen kunnen hebben. Wij hebben er alle belang bij een nieuwe crisis, een nieuwe oorlog in Kashmir te vermijden. Dat zou tenslotte een gewapend treffen zijn tussen twee naties die over kernwapens beschikken, naar kernwapens streven of bereid zijn ze te kopen. Hoe het ook precies zit, het is in ieder geval een verdomd gevaarlijke situatie, die wij moeten zien te vermijden.
Zonder een oordeel uit te willen spreken, denk ik dat India en Pakistan zich beide ten zeerste moeten inhouden: Pakistan waar het de telkens terugkerende grensschendingen betreft, India waar het de discriminatie van bepaalde - en met name islamitische - bevolkingsgroepen betreft, waarvan telkens weer sprake blijkt te zijn. Ik wil deze dingen niet beoordelen, ze niet op een goudschaaltje afwegen, maar in beide gevallen is sprake van fanatisme. In dit geval betreft het godsdienstig geïnspireerd fanatisme en extremisme, dat er tekens weer voor zorgt dat deze brandhaard opnieuw gevaarlijk opvlamt.
Wij hebben het de laatste dagen zeer uitgebreid over de mensenrechten, vreemdelingenhaat en discriminatie gehad. Ik denk dat de Europese Unie zich ook overal - in eigen kring, in de kandidaat-landen, maar ook overal elders op de wereld - met alle middelen die haar ten dienste staan en uit alle macht tegen dit soort extremisme moet verzetten.
Wij moeten alle mogelijke initiatieven daartoe ondersteunen, maar wij kunnen niet het voortouw nemen. De Verenigde Naties, en zeker ook de Verenigde Staten van Amerika, kunnen dat wel. Wij kunnen echter wel duidelijk zeggen dat dit conflict moet worden opgelost, en zeker niet mag worden aangewakkerd.
Daarom vind ik het belangrijk, mijnheer de Voorzitter, dat ook Europa haar stem verheft en zowel India als Pakistan oproept zelf alles te doen wat ze kunnen, maar beiden niettemin aanbiedt te overwegen of internationale hulp niet noodzakelijk en nuttig is om dit conflict te beslechten. Wij mogen in ieder geval niet zwijgen!

Lynne
Mijnheer de Voorzitter, het doet mij genoegen dat wij vandaag over deze resolutie debatteren, ook al had ik liever gezien dat we over de resolutie van de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij gedebatteerd hadden. Het conflict tussen India en Pakistan duurt nu al vijftig jaar voort. Al die tijd waren er al VN-resoluties die opriepen tot een referendum in Kashmir, en al die tijd is er niets gebeurd. Vandaag is het nog belangrijker dat we een oplossing bereiken, want zowel India als Pakistan is een kernmogendheid. Als er nog een oorlog om die grens uitbreekt, ben ik bang dat het een kernoorlog wordt, en dat is niet alleen voor India, Pakistan en de bevolking van Kashmir een probleem, maar voor ons allemaal. Daarom hoop ik dat India en Pakistan rond de onderhandelingstafel zullen gaan zitten, samen met de bevolking van Kashmir. Ik zou graag willen dat de Europese Unie of de Verenigde Staten optraden als een eerlijke bemiddelaar om dit conflict op te lossen.
Maar wat er ook gebeurt, het moet uit zijn met de schendingen van de mensenrechten. Dagelijks komen er berichten binnen over verkrachting, moord en marteling, al denken heel wat mensen dat die overdreven zijn. Toen ik een paar jaar geleden in Azad Kashmir was en ik daar een van de vluchtelingenkampen bezocht, was ik erg onder de indruk van de berichten die ik daar uit de eerste hand vernam. Ik ben op een vrouw afgestapt, en hoewel we elkaars taal niet konden spreken, hebben we elkaar een hele tijd omarmd. Die vrouw kon maar niet stoppen met huilen. Ik kon haar leed bijna aanraken, ik kon haar pijn voelen. En ze deed niet alsof, niemand gaat voor zijn plezier in een vluchtelingenkamp zitten. Deze mensen zaten daar omdat ze waren gemarteld en mishandeld, en daarom waren op de vlucht. Het was geen geïsoleerd geval, en het gebeurt op dit moment nog altijd. We moeten een oplossing vinden. De partijen moeten rond de onderhandelingstafel gaan zitten.

Elles
Mijnheer de Voorzitter, ik ben net zo opgetogen als de rest dat wij dit debat vandaag voor het eerst in ons nieuw verkozen Parlement voeren. Het was hoog tijd, om de redenen die mijn voorgangers al vermeld hebben. De betrekkingen tussen India en Pakistan gaan er inderdaad op achteruit, en Kashmir is een belangrijk twistpunt. De spanning is nog eens verergerd doordat beide landen kernwapens bezitten. In de International Herald Tribune van dinsdag 14 maart 2000 stond deze kop te lezen: "Reële kans op kernoorlog tussen India en Pakistan".
Alleen al om deze reden kunnen we het probleem Kashmir niet langer onder het vloerkleed schuiven en onbesproken laten in dit Parlement, zoals jarenlang gebeurd is. Dat geldt des te meer als we de overbekende VN-resoluties en de voortdurende schendingen van de mensenrechten in ogenschouw nemen. Het is hoe langer hoe meer een internationaal probleem aan het worden, een probleem waarin bemiddeling volgens mij essentieel wordt.
Wat kunnen wij dan doen om duurzame stabiliteit in dit kruitvat te brengen? We hebben het hierover gehad met de leden van het Amerikaanse Congres in het kader van de gebruikelijke ontmoetingen tussen onze beide delegaties eerder dit jaar. De Verenigde Staten zijn voorstander van arbitrage, maar het lijkt me dat president Clinton er volgende week bij zijn bezoek aan beide landen op zou moeten aandringen dat India onderhandelingen begint met Pakistan voor een duurzame regeling rond de kwestie-Kashmir.
Op dezelfde manier zou de Europese Unie deze kwestie meer belang moeten toekennen bij de formulering van haar beleid ten aanzien van Zuidoost-Azië. Zodoende zouden wij in de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid meer reden hebben om er over enkele maanden een debat aan te wijden in het Parlement. Ik geloof dat een dergelijke tweezijdige aanpak van de Europese Unie en de Verenigde Staten de beste manier is om duurzame vrede en stabiliteit in dit gebied tot stand te brengen.

Maes
Mijnheer de Voorzitter, ik ben heel blij dat we vandaag over dit bijna vergeten conflict kunnen spreken, want het conflict is niet zo vergeten, in die zin dat mensen als politieke vluchtelingen in onze eigen steden en buurten wonen en met ons over dit probleem komen spreken. Dan ben ik dikwijls beschaamd om te zien hoe weinig invloed wij kunnen uitoefenen als grote economische macht op het politieke terrein. Vandaar dat het goed is dat we vandaag over dit conflict spreken. Maar het zou niet goed zijn dit alleen maar te behandelen als een conflict tussen Pakistan en India over de respectievelijke invloedsferen zoals deze beide landen dat geregeld willen zien. Meestal wordt daarbij immers niet gedacht aan de mensen die er wonen. Ook al hebben de Verenigde Naties in hun resoluties van 1948 en 1949 gesteld dat over het lot van Kasjmir en Jammu door een referendum onder internationaal toezicht zou moeten worden beslist. Maar zo ver kwam het niet. India en Pakistan zouden het zelf doen, maar dat heeft alleen maar geleid tot een eindeloze reeks van kleine conflicten die - en vorige sprekers onderstreepten het terecht - een dreigender karakter aannemen sinds beide landen kernmachten zijn geworden. Dat heeft de wereldopinie blijkbaar opnieuw wakker geschud. Ik ben ervan overtuigd dat internationale bemiddeling gewenst en nodig is. Ik sluit me daarom graag aan bij wat Kofi Annan ter zake heeft gezegd, maar ik hoop dat daarbij het recht op zelfbeschikking van de betrokken bevolkingen eveneens zal worden gerespecteerd.

Mann, Thomas
Mijnheer de Voorzitter, ruim een jaar geleden, in februari 1999, bestond er hoop op nieuwe betrekkingen tussen India en Pakistan. Met de Verklaring van Lahore bekrachtigden de beide premiers hun vaste wil het Simla-Akkoord van 1972 na te komen. Door de schermutselingen rondom Kargil tussen mei en juli 1999 kwam het proces van Lahore helaas tot stilstand. De laatste ontwikkelingen in Kashmir zijn zorgwekkend. Wij veroordelen de voortdurende mensenrechtenschendingen, het religieus fanatisme, sabotage en terrorisme. De oorzaak is gelegen in de activiteiten van rebellen die vanaf de Pakistaanse kant de grenslijn oversteken en ook systematisch weerloze burgers aanvallen. India heeft de regering in Islamabad herhaaldelijk verweten de guerrillastrijders met technische en militaire knowhow te steunen. Grensoverschrijdingen moeten worden verhinderd, zelfs wanneer de grens 700 kilometer lang is en het terrein moeilijk te overzien. De politieke en militaire situatie moet verder worden gestabiliseerd om het juiste klimaat voor bilaterale gesprekken te scheppen.
De Indiase regering heeft al verklaard dat zij bereid is tot nieuwe onderhandelingen. Voorwaarde daarvoor is dat de demarcatielijn strikt wordt gerespecteerd en dat fundamentalistische neigingen worden beteugeld. Wanneer de Amerikaanse president Clinton eind maart Zuidoost-Azië bezoekt - James Elles wees daarop - en wanneer wij in april als SAARC-delegatie van het Europees Parlement in India zijn, hoort het thema Kashmir bovenaan de agenda te staan. Wij moeten werken aan een toenadering tussen beide buurlanden, het orthodox-islamitische Pakistan en het multi-etnische India.
Het behoort ook tot de verantwoordelijkheid van commissaris Patten en van de hoge vertegenwoordiger van de Raad, de heer Solana, ervoor te zorgen dat de Europese Unie een kans krijgt zich als succesvolle internationale bemiddelaar in conflictsituaties te profileren.

Nielson
Ten eerste, wat de presidentsverkiezingen in Peru betreft: de Peruviaanse autoriteiten hebben zowel het EU-voorzitterschap als de Commissie uitgenodigd om waarnemers te sturen naar de verkiezingen. De Commissie heeft deze kwestie met de lidstaten besproken, en wij zijn samen tot de conclusie gekomen dat er geen voldoende reden is om een volledige EU-waarnemersmissie te organiseren en in te zetten in Peru. Sommige lidstaten hebben evenwel aangekondigd dat ze waarnemers zullen sturen op bilaterale basis, en enkele lidstaten willen ook vertegenwoordigers van hun nationale parlementen meesturen. Ze ondersteunen ook de waarnemersmissie van de Organisatie van Amerikaanse Staten, die wordt geleid door de minister van Buitenlandse Zaken van Guatemala, Eduardo Stein.
Wat de mensenrechtensituatie in Tsjetsjenië betreft, heb ik de volgende opmerkingen. De Commissie is eveneens bezorgd over de toenemende bewijzen van mensenrechtenschendingen in Tsjetsjenië. We willen dat Rusland zijn verplichtingen nakomt ten aanzien van de OVSE en de Raad van Europa, een politiek akkoord nastreeft, onafhankelijke onderzoeken naar mensenrechtenschendingen toelaat, een klimaat creëert waarin onafhankelijke media kunnen opereren, en ingaat op de legitieme eisen van humanitaire hulpverleners. Deze kwesties worden ook behandeld in uw resolutie. Het zijn ook juist deze kwesties die ik heel direct heb besproken met de Russische regering tijdens mijn laatste bezoek aan de regio begin februari.
De Commissie heeft deze boodschap nogmaals overgebracht via de Russische minister van Buitenlandse Zaken tijdens de ministeriële trojka van 2 maart, waar we hem een aantal concrete voorstellen hebben gedaan, waaronder ECHO-evaluatiemissies naar Tsjetsjenië, toegang en basisvoorzieningen voor NGO's, bezoeken van EU-dipomaten aan de regio vóór de presidentsverkiezingen - om de situatie van de burgerbevolking, de humanitaire toestand en beschuldigingen en onderzoeken inzake mensenrechtenschendingen te evalueren. We wachten nog steeds op een antwoord van de Russische autoriteiten op deze concrete voorstellen.
Wat betreft de toestand van de media in Servië: de talrijke acties die de Servische autoriteiten de voorbije week hebben ondernomen tegen Studio B zijn volkomen onaanvaardbaar, en we betreuren dit. De toenemende druk op de onafhankelijke media geeft duidelijk aan hoe belangrijk deze media zijn.
De Commissie heeft enorme inspanningen gedaan om de onafhankelijke media in Servië te ondersteunen. In december 1999 hebben we een steunprogramma van 3,3 miljoen euro goedgekeurd. We hebben een reserve voor noodhulp aangelegd waarmee we deze media kunnen voorzien van noodfondsen en technische installaties; dat geldt ook voor televisiestations als Studio B. De Commissie is begonnen met het inzetten van nieuw personeel voor mediaprojecten, en we hebben onze contracten met de begunstigden gestroomlijnd om de uitkering van subsidies te bespoedigen.
We leveren in de regio ook satellietinstallaties aan Kroatië, Bosnië-Herzegovina en Macedonië.
De Commissie blijft ook de onafhankelijke media ondersteunen met haar dienst "Europa-via-satelliet", door tijd beschikbaar te stellen aan onafhankelijke tv-stations in Servië zodat die informatie kunnen uitzenden naar de rest van de regio. Hierdoor wordt ook de uitwisseling van programma's bevorderd.
Betreffende Irak heb ik de volgende opmerkingen: de Commissie is bezorgd over de unilaterale beslissing van Irak om zich te verzetten tegen resolutie nr. 1284 van de VN-Veiligheidsraad, omdat dit betekent dat de implementatie van het nieuwe controle-instrument UNMOVIC wordt uitgesteld, en bijgevolg ook de verlichting van de sancties tegen Irak. Dit zal de crisis in Irak alleen maar verlengen. Olie voor voedsel blijft de beste optie op korte termijn om het lijden van de Iraakse bevolking te verzachten. Op lange termijn kan de economische en sociale situatie in Irak slechts verbeteren door een economische heropleving, en die is pas mogelijk na opheffing van de sancties. We moeten manieren vinden om de Iraakse regering over te halen tot een dialoog over de implementatie van de resoluties van de VN-Veiligheidsraad, als eerste stap naar een geleidelijke opheffing van de sancties.
Maar laat één ding duidelijk zijn: het hangt van Irak af of de sancties worden opgeheven. De Commissie is sinds de Golfoorlog in 1991 de grootste donor geweest van humanitaire hulp aan Irak, met een totale steun van meer dan 242 miljoen euro. We zullen daarbovenop nog 8,6 miljoen euro beschikbaar stellen uit de ECHO-begroting 2000. De Commissie is evenwel bezorgd over de beperkingen die de Iraakse regering oplegt aan de activiteiten van NGO's. Hierdoor zou de tenuitvoerlegging van de ECHO-programma's voor humanitaire hulp wel eens in gevaar kunnen komen.
Tenslotte, mijnheer de Voorzitter, zou ik nog iets willen zeggen over de situatie in Jammu en Kasjmir. De Commissie is verheugd over de diepe bezorgdheid van het Europees Parlement over het conflict in Kasjmir, zoals die in de verschillende ontwerpresoluties wordt geuit. De internationale gemeenschap maakt zich terecht zorgen over deze regio, vooral omdat beide partijen beschikken over nucleaire wapens en de dialoog tussen beide feitelijk is stopgezet. De huidige impasse en de risico's die er op het spel staan nopen de internationale gemeenschap tot een evenwichtige benadering van dit conflict. Bemiddelende partijen moeten beide partijen aansporen om militaire confrontaties systematisch uit de weg te gaan en opnieuw uitgebreide onderhandelingen aan te knopen, zodat het vredesproces van Lahore nieuw leven wordt ingeblazen. We moeten er bij Pakistan op aandringen dat het een einde maakt aan de overschrijding van de grenslijn door paramilitaire troepen. India moet worden aangemoedigd om alle mogelijke stappen te onderzoeken die kunnen leiden tot de oplossing van zijn interne conflicten en het moet tegemoetkomen aan de eis tot meer autonomie van de bevolking van Jammu en Kasjmir. Deze mogelijkheid van meer autonomie is trouwens vastgelegd in de Indiase grondwet.
De Commissie is van mening dat we bij het innemen van een standpunt over deze kwestie rekening moeten houden met de buitengewone gevoeligheid van de situatie in Kasjmir, vooral met het oog op de komende top EU/India, waar Kasjmir zeker ter sprake zal komen.

De Voorzitter
Hartelijk dank, commissaris Nielson.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 17.30 uur plaats, behalve met betrekking tot de toestand in Irak, zoals overeengekomen.

Bestrijding georganiseerde misdaad
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerpresoluties:
B5-0248/2000 van de heer Di Lello Finuoli e.a., namens de GUE/NGL-Fractie, over de smokkel in Apulië (Italië);
B5-0259/2000 van de heer Procacci, namens de ELDR-Fractie, over de bestrijding van de georganiseerde misdaad afkomstig uit Zuidoost-Europa;
B5-0267/2000 van de heer Lavarra e.a., namens de PSE-Fractie, over de bestrijding van de georganiseerde misdaad;
B5-0274/2000 van de heer Frassoni e.a., namens de Verts/ALE-Fractie, over de noodsituatie voortvloeiende uit de smokkel in Apulië (Italië);
B5-0277/2000 van de heer Le Pen e.a., namens de TDI-Fractie, over de georganiseerde misdaad;
B5-0284/2000 van de heer Fitto e.a., namens de PPE-DE-Fractie, over de bestrijding van de georganiseerde misdaad.

Formentini
Mijnheer de Voorzitter, ik stem in met de gezamenlijke ontwerpresolutie van een groot aantal collega's. Ook de meest representatieve fracties van dit Parlement hebben daar hun steun aan gegeven. Daarmee kunnen wij de regeringen van de lidstaten duidelijk maken dat zij de strijd tegen de georganiseerde misdaad moeten versterken en vooral efficiënter moeten maken. De georganiseerde misdaad houdt zich immers niet alleen bezig met sigarettensmokkel, maar ook met drugshandel, wapenhandel en, wat nog erger is, met mensenhandel.
De Italianen weten heel goed hoe moeilijk het is de georganiseerde misdaad te bestrijden. Wij weten maar al te goed dat de georganiseerde misdaad uit deze ogenschijnlijk minder ernstige vormen van misdaad, zoals sigarettensmokkel, juist de middelen haalt om via corruptie een stokje te steken voor mogelijke bestrijdingsmaatregelen.
Europa heeft een fundamentele rol te vervullen bij de ontwikkeling van deze nieuwe gebieden. Voor vele van deze gebieden ligt toetreding tot de Gemeenschap in het verschiet. Al onze investeringen zullen echter op niets uitdraaien als wij er niet in slagen de georganiseerde misdaad een kopje kleiner te maken. Dan zal de misdaad juist met de buit van onze investeringen gaan strijken. De door de Gemeenschap ter beschikking gestelde middelen en hulpbronnen zullen dan niet het gezonde gedeelte van de bevolking voeden, maar veeleer het kankergezwel van de georganiseerde misdaad. Daarom wil ik wijzen op een heel belangrijk punt uit de resolutie. Ergens staat dat de Gemeenschap moet toezien op de economische en sociale ontwikkeling van de bevolkingen: inderdaad, juist daar kunnen wij de beste resultaten boeken.

Schulz
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, het is niet de eerste keer dat wij ons bezighouden met het probleem van de georganiseerde criminaliteit in de Europese Unie. Er is echter een concrete aanleiding voor het feit dat wij er vandaag een spoeddebat aan wijden: op 24 februari zijn in Brindisi twee ambtenaren van de Italiaanse financiële opsporingsdienst Guardia di Finanza vermoord. Deze moord heeft nog eens schokkend duidelijk gemaakt hoeveel gevaar de collega's van de veiligheidsdiensten in de lidstaten lopen die de buitengrenzen van de Europese Unie moeten bewaken, of in regio's werken waar de georganiseerde misdaad actief is omdat ze aan de buitengrens van de Europese Unie liggen.
Deze opsporingsambtenaren verdienen niet alleen onze volledige solidariteit en ons volle respect, zij verdienen vooral dat wij eindelijk begrijpen - waar wij ook wonen in de Europese Unie - dat deze ambtenaren van de Guardia di Finanza in Apulië bijvoorbeeld ook - en ik zeg dat als Duits parlementslid - het grondgebied van de burgers van mijn land beschermen.
Ik denk dat wij in dit Europees Parlement de familieleden van de slachtoffers de vaststelling verschuldigd zijn dat het respect voor de overledenen geen Italiaanse, maar een Europese aangelegenheid is. Dat is het eerste dat ik hier vast wil stellen.
In de tweede plaats wil ik een politieke oproep doen, omdat wij bepaalde aspecten volgens mij niet voldoende serieus nemen. Wij zeggen dat het noodzakelijk is de georganiseerde misdaad doeltreffend te bestrijden, maar we bedenken ons veel te weinig dat met de door onszelf in het leven geroepen interne Europese markt, met zijn vrije verkeer van diensten, kapitaal, goederen en personen niet alleen een immense vrije ruimte voor economische activiteit is ontstaan. Overal waar vrije en legale economische activiteit plaatsvindt, krijgt ook de illegale bedrijvigheid de kans zich vrijelijk te ontplooien. Met dit reusachtige, legale economische gebied hebben we ook een reusachtige ruimte gecreëerd voor de illegale economie. Het is in Europa tegenwoordig mogelijk om smokkel, mensenhandel, fraude met creditcards, drugshandel, prostitutie en allerhande vormen van zware criminaliteit grootschalig te bedrijven.
Het noodzakelijke politieoptreden hiertegen is echter nog altijd overwegend een zaak van nationale bevoegdheden. De instrumenten voor de bestrijding van de georganiseerde criminaliteit worden op intergouvernementeel niveau uitgedacht. In de regio Aken, waar ik vandaan kom, ligt een stad die Herzogenrath heet. Aan de ene kant van de straat ligt Nederland, aan de andere kant ligt Duitsland. Als u aan de Duitse kant een bankoverval pleegt en snel genoeg de Nederlandse kant weet te bereiken, dan hebt u geluk gehad, want de Duitse politie mag u daar niet achterna komen. Dat is een praktisch voorbeeld van de moeilijkheden die zich bij de bestrijding van de georganiseerde misdaad voordoen, dat duidelijk maakt dat het nodig is grensoverschrijdend, of beter gezegd op Europese schaal op te treden.
Ik wil daarmee zeggen dat de Europese Unie, onder toezicht van het Europees Parlement, eigen operationele bevoegdheden voor de Europese politieorganen nodig heeft voor de bestrijding van die vormen van zware criminaliteit die alleen op Europese schaal te bestrijden zijn.
Ik denk dat wij het de slachtoffers van de steeds meer om zich heen grijpende georganiseerde misdaad verschuldigd zijn, dat wij als politici in de Raad, in de Commissie en in het Parlement de nodige instrumenten ontwikkelen om die misdaad doeltreffend te bestrijden.

Frassoni
Mijnheer de Voorzitter, in Italië was de sigarettensmokkel lange tijd, vooral na de Tweede Wereldoorlog, gehuld in een romantische sluier. Dat was mede te danken aan de neorealistische films. Wat echter in Apulië en Zuid-Italië gebeurt is allesbehalve romantisch. Integendeel, de tragische dood van twee belastingsambtenaren is niet alleen een kwestie van openbare orde; dit is wel degelijk een Europees probleem, niet alleen een Europees veiligheidsprobleem, maar vooral ook een belangrijk probleem in de betrekkingen met onze buren aan de overkant van de Adriatische Zee.
De Europese Unie levert een substantiële bijdrage aan de wederopbouw van het voormalig Joegoslavië. Het optreden van de lokale autoriteiten, die wij met raad en daad moeten bijstaan, is van doorslaggevend belang om de misdaadorganisaties te overwinnen, en dus om de Europese veiligheid te garanderen. Daarom spijt het ons dat men in de compromisresolutie onze voorstellen niet heeft willen overnemen. Daarin vroegen wij de nieuwe wederopbouwprogramma's afhankelijk te maken van een actieve deelneming van de regeringen van het voormalig Joegoslavië aan de bestrijding van de georganiseerde misdaad. Wij hopen dat de Raad en de Commissie deze regeringen op de been kunnen krijgen en met hun deelneming aan de conferentie van 19 en 20 mei het startsein zullen geven voor efficiënt optreden op dit gebied.

Fiori
Mijnheer de Voorzitter, de buitengewone Raad van Tampere van vorig jaar heeft met zijn besluit tot het beleggen van de conferentie van 19 en 20 mei nota genomen van de uiterst moeilijke omstandigheden waarin bepaalde Europese regio's verkeren. Deze conferentie gaat immers over de veiligheid en de ontwikkeling van deze regio's. Europa probeert zijn grenzen te verleggen en denkt na over de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid. De Adriatische Zee is een grens, evenals de Ionische Zee. Als wij het uitbreidingproces gewicht willen geven moeten wij onze burgers geruststellen. Wij moeten onze burgers en de inwoners van deze regio's duidelijk maken dat onze woorden geen politieke voornemens zijn, maar concrete, met de realiteit verbonden maatregelen beogen. Wij moeten hen duidelijk maken dat, als wij spreken over recht en veiligheid, wij hun middelen en stelsels geven om zich veilig te voelen. Wij hebben al te veel doden gehad. Teveel burgers hebben het leven moeten laten tijdens die strooptochten in Apulië. Teveel politieagenten hebben met hun leven moeten betalen. Er is een Stabiliteitspact en daarom is het noodzakelijk dat wij concrete maatregelen nemen om aan te tonen dat wij met de uitbreiding van Europa ook de veiligheid uitbreiden.

Posselt
Mijnheer de Voorzitter, dit onderwerp roept bij mij tegenstrijdige gevoelens op. Aan de ene kant is het natuurlijk wel waar - en ik zeg dit omdat ik rapporteur ben geweest over de uitbreiding naar Oost-Europa en de binnenlandse veiligheid - dat wij natuurlijk niet alleen in de kandidaat-landen moeten zorgen voor een hoog niveau van veiligheid, zoals we dat zelf doen in de EU, maar in alle Europese landen. Wij hebben een pan-Europees systeem voor de binnenlandse veiligheid nodig, en de Balkan moet daarbij natuurlijk bijzondere aandacht krijgen omdat wij in Kosovo en de naburige regio's een bijzondere verantwoordelijkheid op ons hebben genomen. Aan de andere kant moeten we echter oppassen dat we bepaalde volkeren niet op de een of andere wijze in een hokje stoppen.
Daarom zijn wij tegen paragraaf 4 van de gezamenlijke resolutie, waarin Montenegro wordt genoemd. Natuurlijk heeft Montenegro ook problemen met de binnenlandse veiligheid, net als wij in de EU. Montenegro loop op dit moment echter groot gevaar: U heeft gehoord dat Milosevic momenteel weer een militaire expeditie tegen Montenegro op touw zet, dat heeft de NAVO gisteren geheel officieel verklaard. Wij moeten oppassen hem daarvoor geen excuus te bezorgen. Daarom zeg ik: gemeenschappelijke strijd tegen de georganiseerde misdaad ja, maar liever geen specifieke verwijzing naar Montenegro. Wij moeten Montenegro juist steunen op zijn moeilijke weg naar meer vrijheid.

Lavarra
Mijnheer de Voorzitter, voor mij is de instemming van dit Parlement met een nieuw initiatief voor de bestrijding van de georganiseerde misdaad zeer belangrijk. Blijkbaar heeft men - om te beginnen in de fractie namens welke ik het woord voer - ingezien dat de dramatische gebeurtenissen in Brindisi geen verschijnsel zijn dat zich beperkt tot de regio Apulië, maar ons wel degelijk confronteren met de fundamentele waarden, principes en doelstellingen van het nieuwe Europese beleid. Hier stuiten wij op het justitie- en veiligheidsprobleem van de burgers van de Europese Unie. Het Parlement, de instellingen van de Unie moeten dit ook zo opvatten en proberen rationele antwoorden te vinden op de door de misdaad onder de burgers veroorzaakte gevoelens van angst en onveiligheid. Zij moeten de misdaad in al zijn aspecten bestrijden. Men moet het wrede geweld bestrijden. Misdadigers deinzen er zelfs niet voor terug om politieagenten en weerloze burgers te doden. Ook moet men het supranationaal, economisch en financieel misdaadbedrijf bestrijden.
Er zijn sterke banden tussen de misdaadorganisaties in de verschillende landen. Deze breiden hun activiteiten over een steeds groter gebied uit. Daarom moeten wij hier supranationale maatregelen treffen. Veiligheid is trouwens een van de doelstellingen van Amsterdam en heeft ook ruime belangstelling gekregen tijdens de Europese Raad van Tampere van de afgelopen herfst. Wij hopen dat concrete besluiten zullen worden genomen en gemeenschappelijke onderzoeksteams worden ingesteld. Tevens willen wij dat er een Europese politieacademie en een echt Europese gerechtelijke instantie zoals EUROJUS in het leven worden geroepen. Dat is de weg die wij moeten bewandelen. Daarbij moeten wij, in de betrekkingen van de Unie met de landen van de Balkan, rekening houden met de misdaadbestrijding in die landen.
Ook ik wil mijn medeleven betuigen met de nabestaanden van de slachtoffers en mijn waardering uitspreken voor het plichtsbesef waarvan deze twee agenten op die tragische dag bewijs hebben geleverd.

Nielson
De Commissie heeft met veel belangstelling kennisgenomen van de resoluties over de zorgwekkende toename van illegale activiteiten door criminele organisaties die opereren in verscheidene landen van Zuidoost-Europa. We delen de in de resolutie geuite bezorgdheid over het feit dat deze internationale misdaadorganisaties, die zich voornamelijk bezighouden met smokkel, drugs- en wapenhandel en handel in illegale immigranten, de uit het Stabiliteitspact voortvloeiende wederopbouw- en ontwikkelingsactiviteiten in gevaar brengen. Het is duidelijk dat veel van deze criminele activiteiten bijzonder negatieve gevolgen hebben voor de Gemeenschap en de lidstaten.
Zoals u weet, heeft de Europese Raad in juni 1997 een actieplan ter bestrijding van georganiseerde criminaliteit aangenomen. Dit bewijst dat de Europese Raad niet alleen vastbesloten is om de georganiseerde misdaad aan te pakken, maar zich ook bewust is van de noodzaak tot een samenhangende en gecoördineerde aanpak van dit probleem. Ofschoon een groot deel van de acties erop gericht zijn de samenwerking tussen de vijftien lidstaten te bevorderen, houdt het actieplan ook rekening met de noodzaak om ruimere vormen van internationale samenwerking te ontwikkelen. Daartoe heeft de Raad in 1998 een pretoetredingspact inzake samenwerking op het gebied van misdaadbestrijding gesloten met de kandidaat-landen.
Wat het specifieke onderwerp van de resolutie betreft - de situatie in de Balkan -, is de Commissie het eens met de constatering dat er een reëel gevaar bestaat van een massale ontwikkeling van georganiseerde misdaadactiviteiten in de regio, als we niet zorgen voor een samenhangende en gecoördineerde actie waarbij de diverse donoren alsook de internationale en regionale instellingen worden betrokken.
De Commissie is van mening dat de lidstaten een cruciale rol kunnen spelen door knowhow en personeel beschikbaar te stellen voor specifieke projecten ter bestrijding van diverse criminele activiteiten in de Balkan, met inbegrip van de strijd tegen corruptie. De Commissie gelooft dat zij een nuttige bijdrage kan leveren aan het Stabiliteitspact door de knowhow van lidstaten en communautaire fondsen te gebruiken om doelgerichte projecten en activiteiten op te zetten ter bestrijding van de misdaad. De Commissie is ook bereid om een coördinerende rol te spelen in nauwe samenwerking met de bijzondere coördinator van het Stabiliteitspact.
Daarenboven zou ik willen benadrukken dat de Commissie bezig is met de voorbereiding van een voorstel voor een nieuw financieel instrument dat als algemene rechtsgrondslag zal dienen voor de communautaire bijstand aan de hele regio. We zullen tegen het einde van de maand een officieel voorstel voorleggen aan de Raad en we hopen dat de nieuwe verordening zo vlug mogelijk in werking zal treden, hopelijk onmiddellijk na het zomerreces.
De Commissie is er nog steeds van overtuigd dat het van cruciaal belang is om doelgerichte maatregelen te nemen ter bestrijding van georganiseerde criminaliteit en deze maatregelen ook volop te ondersteunen. Zij is ook vastbesloten om binnen dit nieuwe kader regionale projecten te ontwikkelen op het gebied van justitie en binnenlandse zaken.
De Commissie kan nu reeds aankondigen dat in het kader van de programmering van de regionale programma's voor 2000, ongeveer 2 miljoen euro werd uitgetrokken voor projecten op het gebied van justitie en binnenlandse zaken.
Daarnaast heeft OLAF multidisciplinaire en multinationale werkgroepen opgericht om de illegale handel in bepaalde goederen te bestrijden, zoals de smokkel van sigaretten, in zoverre deze activiteiten gebeuren op het grondgebied van de Gemeenschap en haar belangen schaden. Deze werkgroepen concentreren zich op criminele organisaties waarvan het internationale karakter vaststaat. Ze werden opgericht om steun en operationele bijstand te verlenen aan opsporingsactiviteiten op het gebied van sectoren en producten die het ergste te lijden hebben onder fraude, zoals sigaretten.
Deze werkgroepen hebben de afgelopen jaren belangrijke resultaten geboekt. In 1996 bijvoorbeeld, vond men gesmokkelde sigaretten voor een totaalbedrag van 800 miljoen ecu, vooral in het transitverkeer. De totale financiële impact van de ontdekte fraude in deze sector werd voor 1997 geschat op 1,6 miljard ecu; dit bedrag omvat gederfde inkomsten van de lidstaten en eigen middelen van de Gemeenschap. Het aantal onderzoeken tegen sigarettensmokkel steeg zelfs in 1998, ofschoon de financiële impact lager was dan in voorgaande jaren. Dit kan worden verklaard door de voortzetting van grootschalige internationale opsporingen en het succes in de strijd tegen de sigarettensmokkel uit Andorra en tegen de zwarte markt in Spanje. Samenvattend kunnen we zeggen dat wij deze gevaren voor de Gemeenschap heel serieus nemen en hard zullen blijven werken om ze te bestrijden.

De Voorzitter
Hartelijk dank, commissaris Nielson.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 17.30 uur plaats.

CITES
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerpresoluties:
B5-0243/2000 van mevrouw Maij-Weggen e.a., namens de PPE/DE-Fractie, over de Conventie over de internationale handel in bedreigde dier- en plantensoorten (CITES);
B5-0249/2000 van de heer Sjöstedt e.a., namens de GUE/NGL-Fractie, over de Conventie over de internationale handel in bedreigde dier- en plantensoorten (CITES);
B5-0260/2000 van de heer Davies e.a., namens de ELDR-Fractie, over de Conventie over de internationale handel in bedreigde dier- en plantensoorten (CITES);
B5-0269/2000 van mevrouw Roth-Behrendt, namens de PSE-Fractie, over de Conventie over de internationale handel in bedreigde dier- en plantensoorten (CITES);
B5-0275/2000 van de leden De Roo en Isler Béguin, namens de Verts/ALE-Fractie, over de Conventie over de internationale handel in bedreigde dier- en plantensoorten (CITES).

Martens
Voorzitter, geachte collega's, allereerst wil ik de indiener van deze resolutie, mevrouw Maij-Weggen, verontschuldigen. Zij moest eerder vertrekken vanwege een sterfgeval en begrafenis in de familie.
Het is niet de eerste keer in dit Huis dat gesproken wordt over het CITES-verdrag. In de loop van de jaren heeft dit verdrag waar 148 landen aan deelnemen veel planten en dieren gered die met uitsterven worden bedreigd. Vaak gebeurde dat na stevige acties van de kant van milieu- en dierenbeschermingsorganisaties, door acties die heel wat keren werden overgenomen door het Europees Parlement, door de nationale parlementen en ook bijvoorbeeld door het Amerikaanse Congres.
Ook nu dreigen er bij de CITES-vergadering in Nairobi weer foute beslissingen genomen te worden en ook nu treden wij weer in het strijdperk om dat te voorkomen. Ik wil mij bij deze interventie concentreren op drie gevaren.
Het eerste is dat een aantal zuidelijke Afrikaanse landen heeft voorgesteld om de Afrikaanse olifant van bijlage I naar bijlage II over te brengen, wat betekent dat gecontroleerde jacht wordt toegestaan. Samen willen die landen ruim 50 ton ivoor oogsten. Wij vragen de Commissie en de lidstaten dringend om daar niet in mee te gaan. De lijst van illegaal opgespoord ivoor is nu al zo omvangrijk dat een legale jacht dat probleem alleen nog maar kan vergroten en dat terwijl de totale populatie van de Afrikaanse olifant in twintig jaar van 1,3 miljoen naar 625 duizend is gedaald. Daarmee is een kritische grens bereikt, zoals bekend.
Een tweede gevaar waar ik op wil wijzen is het voorstel van Noorwegen en Japan om de dwergvinvis (minke whale) opnieuw legaal te mogen bejagen in de Noord-Atlantische Oceaan en in de zuidelijke Stille Oceaan. Ook hier zijn wij tegen, al was het alleen maar omdat deze mooie dieren door beide landen toch al worden bejaagd. Zo wordt alleen het slechte gedrag alleen maar verder beloond. Bovendien ook deze dwergvinvis is in gevaar en het is beter om ons aan de afspraak te houden om alle walvissen te beschermen.
Tenslotte, derde voorbeeld, Cuba heeft gevraagd om de karetschildpad (hawksbill turtle) weer naar bijlage II te verschuiven. Dat is het gevolg van een typisch geïsoleerde visie op een dier dat algemeen met uitsterven wordt bedreigd. Omdat deze soort vooral in Cuba eieren komt leggen, denkt men dat er meer dan genoeg van zijn en wil men 500 van deze schildpadden per jaar oogsten en u weet waarvoor, voor exclusieve restaurants en om de schilden te verkopen aan Japan. Een en ander zou een geweldige impuls zijn om verder te gaan met de illegale jacht. Cuba zou zich moeten schamen voor dit voorstel en bovendien voldoet hun eigen voorstel ook niet aan de door Cuba zelf verdedigde ideologie, die ik ook niet zelf ondersteun, overigens.
Dit zijn kortom drie voorbeelden uit een reeks van voorstellen in Nairobi die ons grote zorgen geven. Wij roepen de Commissie en de lidstaten op om dit soort voorstellen niet te steunen maar CITES te houden zoals het is. Laten wij deze eeuw niet slecht maar goed beginnen en samen ervoor zorgen dat niet nog meer planten en dieren worden bedreigd in hun voortbestaan.

González Álvarez
Mijnheer de Voorzitter, zoals de vorige spreekster al zei, richten wij ons met deze resolutie op de partijen bij het CITES-verdrag die in april in Nairobi bijeenkomen. Wij doen dit in een poging om de bedreigde diersoorten opnieuw te beschermen. Soorten als het Aziatisch schubdier, de gorilla's uit Congo, de olifanten - vanwege de verkoop van ivoor - en andere soorten die in de resolutie worden genoemd.
Ik zal in het kort drie maatregelen noemen die de komende dagen absoluut in Nairobi moeten worden genomen. De eerste is de voorlichting en bewustwording van de publieke opinie, de kopers en de verkopers. De tweede maatregel betreft sancties voor degenen die nog geen wettelijke maatregelen hebben genomen om straffeloosheid te voorkomen van vooral stropers. En de derde betreft samenwerking met de ontwikkelingslanden waar de plattelandsbevolking soms noodgedwongen zijn toevlucht tot de handel in bedreigde diersoorten moet nemen om te kunnen overleven.

Van den Bos
Voorzitter, de bescherming van bedreigde dier- en plantensoorten is meer dan het behoud van de natuurlijke rijkdom. Het gaat om de strijd tussen beschaving en barbarisme. Behoud van de biodiversiteit is ook meer dan het niet laten uitsterven van bepaalde diersoorten, hoe belangrijk ook, zoals olifanten en walvissen. Aangezien ze dat zelf niet kunnen, moeten we ook opkomen voor individuele dieren, niet alleen thuis, maar overal. Dat betekent bijvoorbeeld dat het internationale transport van tropische dieren aan banden moet worden gelegd. Nog steeds doen zich daar schandalige misstanden voor, zowel bij legaal als illegaal vervoer. Overexploitatie en misbruik kunnen niet alleen door armoede verklaard worden. Het betreft vaak zelfverrijking van meedogenloze handelaren. Zonder dat het opvalt zijn dieren bovendien massaal het slachtoffer van natuurlijke rampen en vooral ook oorlogen in Afrika. Dieren zijn per definitie geen partij. Meer aandacht voor hun beestachtig lot is een kwestie van beschaving.

De Roo
Voorzitter, bij de vorige CITES-conferentie nam het Europees Parlement vrijwel unaniem een resolutie aan om de Afrikaanse olifant de hoogste status van bescherming te geven. De Afrikaanse olifant is nog steeds een bedreigde diersoort, volgens de IUCN. 14 Ministers van de Europese Unie onthielden zich toen laf van stemming en maakten zo het afschieten van olifanten in Afrika legaal. Alleen de Nederlandse minister stemde toen voor het behoud van de olifant. Volgende maand, van 10 tot 20 april, staat het lot van die olifant opnieuw op de agenda van de wereldgemeenschap. Kenia, het gastland, en India hebben het voorstel op tafel gelegd de Afrikaanse olifant weer volledige bescherming te geven. Afschieten van olifanten om hun ivoren slagtanden te verkopen aan Japan en op papier de opbrengst aan de bescherming van wilde dieren geven is een perverse logica. Bovendien werkt ze niet. Zuid-Afrika, Botswana, Namibië en Zambia willen nu nog meer olifanten afschieten. Ook blijft dit bloedgeld aan de verkeerde strijkstokken hangen. Ik roep de 15 milieuministers, inclusief de 5 groene ministers, op om op 30 maart tijdens de Milieuraad moed te tonen en de Afrikaanse olifant weer volledig te beschermen.
Volledige bescherming is ook nodig voor de karetschildpad die alleen op Cuba voorkomt. In drie generaties is meer dan 80% van de populatie verloren gegaan. Voor de Afrikaanse olifant en de karetschildpad geeft de Europese Commissie voorrang aan bloedhandel met Japan. Dat is een schande.

Nielson
Mijnheer de Voorzitter, de Europese Gemeenschap is geen partij bij het CITES-verdrag. De huidige tekst van het verdrag voorziet enkel in de toetreding van individuele landen. Het Gaborone-amendement op de CITES-tekst van 1983 zou ons in staat stellen om toe te treden tot het verdrag. Dit amendement is evenwel nog niet in werking getreden omdat onvoldoende landen het hebben geratificeerd. De Commissie blijft er langs diplomatieke weg naar streven om voldoende ratificaties te doen plaatsvinden, zodat de Gemeenschap een actievere rol kan spelen bij de implementatie van dit belangrijke verdrag.
Ofschoon wij vooralsnog geen partij zijn bij het verdrag, beschikt de Gemeenschap reeds over een wetgeving die de implementatie van het CITES-verdrag mogelijk maakt. Deze wetgeving behoort tot de meest uitgebreide en gedetailleerde ter wereld. Het beleid van de Commissie is gebaseerd op twee principes: instandhouding en duurzaam gebruik. Volgens deze principes zijn volkeren en staten de beste beschermers van hun eigen fauna en flora.
Wat de specifieke punten in de resoluties van het Parlement betreft, zijn wij het eens over de noodzaak tot dwingende maatregelen op het gebied van de handel in wilde dieren in India. We zullen de Indiase autoriteiten benaderen langs de door u uitgezette weg, en al het mogelijke blijven doen om de doelstellingen van het CITES-verdrag te ondersteunen en te bevorderen.
Wat betreft de voorstellen voor de aanstaande conferentie van de partijen bij het CITES-verdrag, heeft de Commissie nog geen officieel voorstel geformuleerd. Maar ik zal u alvast zeggen wat ons algemeen standpunt is over de belangrijkste punten.
Inzake walvissen, moet het standpunt van de Gemeenschap ondubbelzinnig zijn. Het verbod op de commerciële walvisvangst moet van kracht blijven totdat de Internationale Walvisvangstcommissie officieel heeft vastgesteld dat de passende controles op het beheer van walvisbestanden operationeel zijn. De voorstellen van Japan en Noorwegen om de walvishandel te hervatten moeten we dus verwerpen.
Inzake Afrikaanse olifanten, zijn we voor het handhaven van de status-quo, tot we een duidelijk beeld hebben van de impact van de internationale handel die sinds 1997 is toegestaan. Volgens ons mogen we geen enkele van de ingediende voorstellen ondersteunen.
Wat de voorstellen over Cubaanse karetschildpadden betreft, moet de Gemeenschap zich verzetten tegen de hervatting van de gewone jaarlijkse handel in schildpadden. We moeten ons echter soepeler opstellen ten aanzien van de opruiming van de Cubaanse schildvoorraden, tot we de positie kennen van de buurlanden van Cuba.
Inzake haaien tenslotte, is er reden tot bezorgdheid, en vooral het voorstel betreffende reuzenhaaien moet worden ondersteund. Op dit punt zal CITES echter nauw moeten samenwerken met regionale visserij-instanties en met de Voedsel- en Landbouworganisatie van de Verenigde Naties.

De Voorzitter
Hartelijk dank, commissaris Nielson.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 17.30 uur plaats.

Perry
Mijnheer de Voorzitter, ik zie op de agenda dat de stemming over de situatie in Irak werd afgelast. Kunt u mij zeggen waarom en op wiens verzoek?

De Voorzitter
De stemming is niet van de agenda afgevoerd, mijnheer Perry. De indieners hebben echter zelf beide voorstellen ingetrokken, en als er geen voorstellen zijn om over te stemmen, dan is ook duidelijk dat die bij de stemming niet meer worden vermeld. Ik weet niet precies wat de indieners van de voorstellen heeft bewogen ze in te trekken - dat moet u ze zelf maar vragen -, maar het is duidelijk dat wanneer de voorstellen eenmaal zijn ingetrokken, er niet meer over kan worden gestemd. Misschien kan collega Swoboda kort uitleggen wat hierachter schuilgaat.

Swoboda
Mijnheer de Voorzitter, u heeft helemaal gelijk. Wij hebben de ontwerpresoluties ingetrokken, en ik wil onze collega's wel even uitleggen waarom. Wij hebben ze ingetrokken omdat we op de volgende vergadering in Straatsburg een langer en uitgebreider debat over dit onderwerp zullen voeren. Ik denk dat het gelet op de ernstige situatie in Irak zinvoller is om ons pas na een debat, en na de verklaringen van de Raad en de Commissie over die situatie uit te spreken, en niet door middel van een spoeddebat. Dat was onze reden voor de intrekking.

Grossetête
Mijnheer de Voorzitter, wat de heer Swoboda zojuist gezegd heeft geldt ook voor mijn fractie. Wij hebben onze resolutie om dezelfde reden ingetrokken, namelijk omdat het debat in april zal plaatsvinden.

De Voorzitter
Dank u wel, mevrouw Grossetête. Ik denk dat uw motieven zo duidelijk zijn.
Ik geef het woord aan de heer Buttiglione voor een motie van orde.

Buttiglione
Mijnheer de Voorzitter, ik heb de resolutie ingetrokken, ofschoon ik ervan overtuigd ben dat wij een fout hebben gemaakt en een kans hebben gemist om iets te ondernemen. Nu bestond de mogelijkheid tot overeenstemming, nu was het nog op tijd geweest. Dit is de tweede keer dat wij de aanneming van deze resolutie uitstellen. Ik hoop dat de gebeurtenissen inmiddels niet in een stroomversnelling terechtkomen en wij geen kans meer krijgen om daarop invloed uit te oefenen en de vrede te bewaren.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer Buttiglione.
Wij gaan nu over tot de stemming.

Stemming (voortzetting)
Ludford
Mijnheer de Voorzitter, ofschoon we deze stemming beter hadden gehouden rond de middagpauze, vind ik het goed als we het nu doen.

Schulz
Mijnheer de Voorzitter, ik steun graag het voorstel van mijn bijzonder geachte en zeer sympathieke collega, barones Ludford. Laten we erover stemmen!

Posselt
Mijnheer de Voorzitter, ik wil alleen even vragen waarom mijn collega's zo plotseling van gedachten zijn veranderd.

De Voorzitter
Mijnheer Posselt, ik wil voorstellen dat u dat achteraf aan beide collega's vraagt. Ik wil daar nu geen openbaar debat over houden in de plenaire vergadering.

Vóór de stemming over amendement 53:

Sylla
Mijnheer de Voorzitter, ik heb er namens de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links op aangedrongen de amendementen 53 en 55 op paragraaf 17 van het verslag in te trekken.
Het blijkt dat deze twee amendementen tot tegengestelde interpretaties kunnen leiden, met name in een aantal verschillende talen.
Ik ben tegen classificering van etnische groeperingen omdat dit leidt tot stigmatisering van immigranten. In de amendementen 53 en 55 wordt voorgesteld de term "etnisch" weg te laten. Het gebruik van de term "gegevens" kan refereren aan statistieken over de omvang van het racisme en de discriminatie. Dit kan op zich positief zijn, maar doet ook denken aan het opstellen van gegevensbestanden. Dit kan voor de nodige problemen zorgen. Wij hebben hier met betrekking tot EURODAC over gespreken.
Om deze redenen heb ik erop aangedrongen deze twee amendementen in te trekken.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer Sylla. Wij hebben er nota van genomen.

Désir
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de heer Sylla hartelijk danken voor het feit dat hij de genoemde amendementen heeft ingetrokken. Ik wil hem echter vragen of volgens hem in het ongewijzigde gedeelte van de eerste zin van amendement 54 zich niet hetzelfde probleem voordoet. Ik heb hier de Engelse versie voor mij liggen. Hierin staat in het Engels: "stresses that the EU must collect reliable ethnic data as a basis for review". Het probleem zit hem vooral in de woorden "reliable ethnic data". Is het niet beter om de woorden "ethnic data" door middel van een mondeling amendement te wijzigen?

De Voorzitter
Mijnheer Désir, de indiener heeft daar al op geanticipeerd door het amendement reeds voor de stemming in te trekken. Over dat amendement wordt dus niet gestemd.
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Swoboda
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de vergadering niet ophouden; ik wil alleen het Bureau vragen te overwegen, in het vervolg geen voorstellen tot schrapping van complete alinea's meer te accepteren, zodat we het probleem dat zich vandaag voordoet kunnen vermijden. Ik wil u vragen daarover na te denken.

De Voorzitter
Mijnheer Swoboda, dat komt doordat we in onze wijsheid hebben besloten het Reglement in die zin te veranderen, en als ik mij goed herinner - en ik weet dat omdat ik achter u zit - heeft u daar ook voor gestemd.

Als u dat niet meer wilt, moet ik u vragen een nieuw voorstel in te dienen om het Reglement opnieuw te wijzigen, en dan doe ik het graag anders.

Swoboda
Mijnheer de Voorzitter, ik geef graag toe dat ik nog wat te leren heb.

De Voorzitter
Dat geldt ook voor mij, mijnheer Swoboda!

Evans, Robert
Mijnheer de Voorzitter, het gaat om een beroep op het Reglement. Ik ben heel tevreden dat dit verslag is aangenomen. We hebben erg lang gedaan over de stemming. De meeste van deze amendementen komen van de technische fractie van racisten en van de PPE-DE-Fractie. Het gaat om standpunten die reeds zijn verworpen in de commissie. We zouden niet zoveel tijd mogen besteden aan amendementen die al eerder zijn ingediend en toen werden verworpen. We hadden veel sneller kunnen gaan, want het standpunt van het Parlement stond eigenlijk al vast.

De Voorzitter
Mijnheer Evans, u roert hiermee een fundamenteel probleem aan, dat te maken heeft met de manier waarop wij dit in ons Reglement hebben geregeld. Als dergelijke amendementen reglementair en op tijd worden ingediend, worden ze door de Voorzitter normaal aan de orde gesteld en behandeld.
Ik geef het woord aan de heer Speroni voor een motie van orde.

Speroni
Voorzitter, ik weet niet of dit een traditie is, maar de heer Evans had het over de "technische fractie van racisten" . Wij zijn echter de technische fractie van onafhankelijken.

De Voorzitter
Dat was vast een probleem met de vertaling, mijnheer Speroni, daar ben ik van overtuigd!

Verslag (A5-0055/2000) van de heer Belder, namens de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid, over de mededeling van de Commissie over de bestrijding van racisme, vreemdelingenhaat en antisemitisme in de aspirant-lidstaten (COM(1999) 256 - C5-0094/1999 - 1999/2099(COS))
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Verslag (A5-0067/2000) van mevrouw Read, namens de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie, over Europe - een Informatiemaatschappij voor iedereen: Mededeling over een initiatief van de Commissie voor de buitengewone Europese Raad van Lissabon op 23 en 24 maart 2000 (COM(1999) 687 - C5-0063/2000 - 2000/2034(COS))
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Poettering
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, dit is mijn eerste stemverklaring sinds jaren, en bovendien mijn eerste stemverklaring als voorzitter van de PPE-DE-Fractie. Helaas kon onze fractie om principiële redenen niet voor het verslag-Ludford "Bestrijding van racisme en vreemdelingenhaat in de Europese Unie" stemmen. Wij zijn van mening dat hier een goede zaak, namelijk de strijd tegen racisme en vreemdelingenhaat, wordt misbruikt voor doeleinden die daar buiten staan, en dat er dingen in dit verslag staan die niets met de strijd tegen racisme en vreemdelingenhaat te maken hebben. Daarom heeft onze fractie zich overwegend van stemming onthouden of tegen het verslag gestemd. De redenen daarvoor zijn de volgende.
In de eerste plaats veronachtzaamt het verslag-Ludford het grondbeginsel van de subsidiariteit, en maakt het daar zelfs inbreuk op. In de paragrafen 4, 6, 11, 20 en 27, tweede gedachtestreepje, worden namelijk maatregelen voorgesteld als het in overheidsdienst nemen van burgers van derde landen en de verplichte aanpassing van onderwijsleerplannen en lerarenopleidingen.
In de tweede plaats bevat het verslag elementen die met de thematiek ervan absoluut niets van doen hebben. Zo wordt in de paragrafen 19, 22 en 30 om maatregelen gevraagd als het verlenen van stemrecht aan staatsburgers van derde landen bij de gemeentelijke en Europese verkiezingen.
In de derde plaats bevat het verslag-Ludford vijf punten die buiten de in het verslag behandelde periode vallen en die absoluut niets met het verslag te maken hebben. Ik wil aantonen dat dit verslag absurd is - en ik zou willen dat er nu meer leden naar mij luisterden, vooral degenen die net de zaal verlaten -, ook al betreur ik het dat juist over dit verslag te moeten zeggen. De absurditeit schuilt in het volgende: het is niet alleen zo dat minder dan een derde van de collega's hun stem hebben uitgebracht, er werd ook een uitspraak gedaan tegenover een lidstaat van de Europese Unie, namelijk tegenover Oostenrijk, die inhield dat het Parlement zich nu bij de sancties van de veertien lidstaten aansluit.

Het Parlement heeft in februari, na een verhitte discussie in Brussel, met grote meerderheid besloten zich niet achter deze sancties te scharen. Vandaag sluiten we ons echter wel bij deze sancties aan, terwijl maar een kleine minderheid van de leden aanwezig is om aan het debat deel te nemen. Het gaat dus om twee dingen: ten eerste, dat dit een onderwerp is dat buiten het bestek van het verslag valt, en ten tweede, dat wij hier terugkomen op een kwestie die we al lang en met grote meerderheid hebben beslist. Dat vind ik niet in de haak! Mijn fractie heeft zich derhalve helaas van stemming moeten onthouden, of tegen moeten stemmen.
(Applaus)

Posselt
Mijnheer de Voorzitter, ik heb tegen dit verslag gestemd omdat ik een goede fles wijn niet naar het etiket beoordeel, maar naar de inhoud. Dit verslag is weliswaar voorzien van het etiket "antiracisme", maar de inhoud is een ondrinkbaar brouwsel van ideologische wartaal, en verdient het predikaat anti-racismeverslag niet. Dit verslag valt niet te verbeteren, en ik waarschuw het Parlement ervoor zich verder met dit soort absurde verslagen belachelijk te maken, want racismebestrijding is een te belangrijke aangelegenheid om als podium voor strijdlustig ideologisch vertoon te worden gebruikt.

Cauquil
Hoewel wij een groot aantal overwegingen in het verslag over de bestrijding van racisme en vreemdelingenhaat niet kunnen onderschrijven, hebben wij toch voor dit verslag gestemd. In deze tekst wordt namelijk een standpunt ingenomen tegen de discriminatie en voor het recht van de minderheden.
Wij kunnen ons evenwel geheel niet scharen achter de felicitaties die het Parlement tot zichzelf richt. Allereerst zijn de meeste voorstellen ten gunste van de rechten van minderheden te vaag en te vrijblijvend. Verder getuigen deze voorstellen van hypocrisie. Het Parlement presenteert zich immers als beschermer van de immigranten en minderheden, terwijl het beleid in de lidstaten tegen de immigranten gericht is. Neem bijvoorbeeld de jacht op de illegalen. Tenslotte wordt in het verslag volledig voorbijgegaan aan de onderliggende economische en sociale oorzaken die racistische en xenofobe extreem-rechtse demagogen in de kaart spelen. Dit geldt met name voor de omvangrijke werkloosheid en de toegenomen armoede onder een groeiend deel van de bevolking.

Palacio Vallelersundi
Mijnheer de Voorzitter, ik voer het woord namens de Spaanse delegatie in de Fractie van de Europese Volkspartij om uit te leggen waarom wij ons van stemming onthouden hebben. Normaal gesproken is onthouding geen duidelijke keuze, maar in dit geval wel.
Wij hebben ons van stemming onthouden, omdat wij het enerzijds eens zijn met de symboliek en de beginselen van de strijd tegen racisme en vreemdelingenhaat en omdat een aantal paragrafen van dit verslag belangrijke verklaringen bevatten. Ik noem twee voorbeelden: paragraaf 8 over de taken van het Europees Waarnemingscentrum voor racisme en vreemdelingenhaat; en paragraaf 24, waarin de lidstaten tot bestrijding van een aantal zeer concrete onderwerpen worden opgeroepen.
Maar anderzijds is dit verslag, anders dan het verslag-Haarder waarover wij vanochtend hebben gestemd, een zeer demagogisch verslag dat juridisch gezien onnauwkeurig is. Dit Parlement, dat medewetgever is, dient te weten dat al zijn uitspraken een juridische of in dit geval een quasi-juridische waarde hebben. Daarom zou het zorgvuldiger te werk moeten gaan. Om daarvan slechts één voorbeeld te geven: paragraaf 22, waarin wordt gevraagd het Europees burgerschap inhoud te geven door onderdanen van derde landen die in de Gemeenschap wonen het recht te verlenen hun stem uit te brengen bij lokale en Europese verkiezingen.
Dat is om te beginnen natuurlijk al in tegenspraak met het Verdrag. Bovendien is het slecht geformuleerd. Zo zou ik nog meer voorbeelden kunnen geven om onze onthouding te rechtvaardigen.

Swoboda
Mijnheer de Voorzitter, ik wil heel kort een verklaring afleggen namens de Oostenrijkse delegatie van de sociaal-democraten. Wij hebben voor dit verslag gestemd omdat wij denken dat het ondanks de formulering van enkele passages een goed verslag is. Ik vind de manier waarop dit verslag hier in sommige stemverklaringen werd gekwalificeerd absoluut onterecht. Wij hebben ons bij paragraaf 10 van stemming onthouden. Wij zouden de voorkeur hebben gegeven aan een verklaring die precies overeenkomt met wat het Europees Parlement in zijn resolutie over Oostenrijk heeft besloten. Aangezien deze paragraaf echter toch is aangenomen, hebben wij voor dit verslag gestemd omdat het in wezen een positieve strekking heeft.

Goebbels
Mijnheer de Voorzitter, ik ben fervent voorstander van de strijd tegen iedere vorm van racisme en vreemdelingenhaat, maar ik heb me van stemming over de door mevrouw Ludford ingediende resolutie onthouden. Ik ben namelijk van mening dat het hier om een resolutie gaat die van alles en nog wat behandelt en ook tegenstrijdigheden bevat. Ik denk dat dit soort resoluties ons Parlement niet tot eer strekt.

Agag Longo en Evans, Robert
Voor ons en onze fractie was het een groot genoegen te kunnen stemmen voor het verslag-Ludford, dat betrekking heeft op een hoogst belangrijk thema: de bestrijding van racisme en vreemdelingenhaat.
Wij betreuren en veroordelen de houding van degenen die hebben gestemd tegen gezinshereniging, tegen het aanmoedigen van etnische minderheden om deel te nemen aan verkiezingen, tegen een politie die de etnische verscheidenheid van Europa weerspiegelt en tegen multi-etnische parlementen.
De Britse Labourafgevaardigden en de PSE-Fractie hebben gestemd voor amendement 2, waarin wordt voorgesteld paragraaf 17 te schrappen, niet omdat we gekant waren tegen de bedoelingen en motieven achter deze paragraaf, maar omdat die dubbelzinnig is en vatbaar voor verkeerde interpretaties.
De strijd tegen racisten en vreemdelingenhaters in onze maatschappij, tegen diegenen die Europa willen verdelen, is een strijd die moet en zal gewonnen worden.

Arvidsson en Stenmarck
Wij van de conservatieve partij steunen de meeste maatregelen tegen racisme en vreemdelingenhaat in het verslag-Ludford. Wij onthouden ons evenwel van stemming bij de eindstemming aangezien wij van mening zijn dat arbeidswetgeving tot een gebied behoort waar het subsidiariteitsbeginsel dient te worden toegepast, zoals aangegeven in paragraaf 17.

Berthu
Het verslag-Ludford over de strijd tegen racisme en vreemdelingenhaat lijkt, net als het gelijktijdig uitgebrachte verslag-Haarder over de rechten van de mens in de Europese Unie, vervuld van kwade bedoelingen. Los van de wettige bescherming van de aan de menselijke waardigheid gekoppelde rechten, lijken beide verslagen namelijk systematisch, stap voor stap, het staatsburgerschap, nationaal dan wel Europees, uit te willen hollen.
Zowel in het ene als in het andere verslag krijgt men de indruk dat het gaat om de rechten van ongedifferentieerde individuen die waar dan ook op deze wereld zouden kunnen wonen, in plaats van om de rechten van personen die zich op een bepaald moment op een bepaalde plaats bevinden, met eigen tradities, waarden en normen. Ik bedoel dus de burgers uit onze eigen landen, die ons hiernaartoe hebben gestuurd om voor hen op te komen, en niet voor iets anders. Ik vind dat men zich met de benadering in deze verslagen eigenlijk niet aan de opdracht houdt.
Zo wil men in het verslag-Ludford de gelijkheid van Europese burgers en onderdanen uit derde landen zover doorvoeren dat vreemdelingen voortaan op dezelfde wijze als de burgers van de lidstaten als ambtenaar in dienst mogen treden van de Europese instellingen of dat zij hetzelfde recht op vrij verkeer en op gezinshereniging moeten krijgen als de ingezetenen van de Europese Unie. Op alle niveaus verdwijnen de verschillen nu in het verslag-Haarder ook al de rechten van homoseksuele paren aan die van het traditionele gezin worden gelijkgesteld.
In de twee verslagen wordt bovendien meteen maar even verzocht om immigranten het recht te verlenen bij lokale en Europese verkiezingen hun stem uit te brengen. Vooral uit die Europese verkiezingen blijkt de bedoeling heel duidelijk. Want hoewel het recht op deelname aan lokale verkiezingen soms nog onder het mom van praktische motieven kan worden gebracht, deelname aan Europese verkiezingen heeft een puur ideologische betekenis: men wil laten zien dat het toekomstige Europa geen supernatie mag worden (al is er wel een superstaat), maar een open geheel, een doorgangsgebied waar de rechten die eerst bij de staten zijn weggehaald opnieuw worden verdeeld, maar nu over iedereen.
Nog een opvallende gelijkenis: in beide verslagen wordt gevraagd om de voorgestelde nieuwe "rechten" vast te leggen in het Handvest van de grondrechten van de burgers van de Unie, dat in voorbereiding is. Over dit handvest heb ik mij eergisteren tijdens het debat over het verslag van Duff­Voggenhuber al uitgesproken. En natuurlijk wordt erop aangedrongen dat dit document morgen rechtsgeldigheid krijgt en voor alle lidstaten bindend wordt. Dit is weer zo'n element waaruit blijkt dat dit handvest, mocht het echt in de voorgestelde vorm door het Europees Parlement worden aangenomen, dienst doet als werktuig om de staten te reduceren. Overigens zullen wij ons met hand en tand tegen aanname in deze vorm verzetten.
Wij zien hier opnieuw dat Europa weinig weerstand heeft tegenover pressiegroepen, excentrieke minderheden en zelfs tegenover buitenlandse belangen. En daaruit trekken wij dan weer dezelfde les: de macht moet dicht bij de burgers blijven liggen en mag alleen wanneer het echt niet anders kan, worden overgedragen aan transparante instellingen die er alles aan gelegen is hen te beschermen en waarover zij volledige zeggenschap hebben.

Bonde, Okking en Sandbæk
Wij steunen het humanistisch uitgangspunt dat aan de basis ligt van het verslag. Wij vinden het goed dat het verslag zich concentreert op de oorzaken van racisme en vreemdelingenhaat in Europa. Wij vinden de strijd tegen racisme en vreemdelingenhaat belangrijk, met name via onderwijs, betere werkgelegenheid enzovoort. Het is ook positief dat in het verslag wordt gepleit voor betere integratiemogelijkheden voor burgers uit derde landen. Om deze redenen stemmen wij voor het verslag. Over het algemeen vinden wij immers dat racisme en vreemdelingenhaat bestreden moeten worden. Wij onderstrepen echter dat wij de in het verslag voorgestelde middelen ter bestrijding van racisme en vreemdelingenhaat niet kunnen goedkeuren. Wij vinden dat initiatieven zoals een gemeenschappelijk asielbeleid en EURODAC - die de verdachtmaking van asielzoekers in de hand werkt - niet bevorderlijk zijn voor de strijd tegen racisme en vreemdelingenhaat.

Caudron
Ik wil de rapporteur feliciteren met de kwaliteit van haar werk naar aanleiding van het verslag van de Europese Commissie over de tenuitvoerlegging van het Europees Jaar tegen racisme (1997).
De recente gebeurtenissen in Oostenrijk tonen helaas aan dat de strijd tegen racisme, antisemitisme en vreemdelingenhaat nog steeds actueel is. Zoals in het verslag wordt aangegeven, is er nogal wat reden voor "ontzetting over de deelname van de FPÖ van Jörg Haider aan de Oostenrijkse regering". Ik maak graag van de gelegenheid gebruik om nogmaals te benadrukken hoe belangrijk het is de druk op de Oostenrijkse regering te handhaven en het publieke debat daarover te blijven voeden. We lopen inderdaad het risico dat we de situatie voor lief gaan nemen. Ik zeg het nog maar eens: dat het gewoon wordt, dat is het grootste gevaar.
De bres die hiermee is geslagen in de grondslag van onze Europese Unie, namelijk in de onvoorwaardelijke eerbiediging van de grondrechten, mag geen precedent scheppen. Overal in Europa hopen extreem-rechtse partijen te kunnen profiteren van het aan de macht komen van deze fascistisch getinte coalitie. Als Europese democraten zijn wij verplicht om waakzaam te blijven en om de misstap uit te lokken die tot de val van de huidige regering zal leiden. Ik ben er persoonlijk klaar voor om deze strijd tot het einde toe te voeren!
Net als de rapporteur ben ik van mening dat de diversiteit die we in Europa op het gebied van afkomst, religie, cultuur en taal kennen, een bron van levenskracht is, en essentieel voor de toekomstige economische en sociale welvaart van Europa. Daarom moeten de overheden van de lidstaten en de instellingen van de EU verplicht worden om rassengelijkheid actief te bevorderen en concrete actie te ondernemen om te komen tot een grotere etnische verscheidenheid van hun gelederen. Overigens ondersteun ik het idee dat de hoofdverantwoordelijkheid voor de strijd tegen racisme en vreemdelingenhaat en de bevordering van gelijke kansen onder de uitdrukkelijke bevoegdheden van één lid van de Europese Commissie moet komen te vallen.
Er is nog een voorstel dat onze volle aandacht verdient. De suggestie is gedaan om de lidstaten de volgende punten als formele vereisten op te laten nemen in de lesprogramma's van scholen en lerarenopleidingen: onderwijs over Europa in de wereld, met name over slavernij en kolonialisme, de geschiedenis en cultuur van minderheidsgemeenschappen, over de gevaren van racisme, vreemdelingenhaat en onverdraagzaamheid, met inbegrip van de holocaust en antisemitisme, alsmede over de absolute noodzaak van rassenverdraagzaamheid en de waarden die verbonden zijn met diversiteit.
Om terug te komen op Oostenrijk: misschien ligt een van de oorzaken van de opkomst van dat extremisme wel in het feit dat in dat land niet kritisch genoeg naar de eigen geschiedenis is gekeken.
Tot besluit verzoek ik om, in het kader van de intergouvernementele conferentie, na te denken over de mogelijke wijziging van het verdrag van Amsterdam en wel van artikel 7 dat is bedoeld om lidstaten die zich schuldig maken "aan ernstige en voortdurende schending" van vrijheden en fundamentele rechten te kunnen straffen.

Figueiredo
De strijd tegen racisme en xenofobie kan niet alleen via speciaal voor dat doel in het leven geroepen wetgeving gevoerd worden. Deze strijd zal eerst en vooral gevoerd moeten worden door maatregelen die werkelijk iets doen aan de onderliggende oorzaken die leiden tot de verspreiding van dit fenomeen.
In het onderhavige verslag komt een reeks aspecten aan de orde waar we het helemaal mee eens kunnen zijn. Met name die aspecten waarmee beoogd wordt de grondrechten te garanderen van burgers uit derde landen die de lidstaten van de Europese Unie hebben uitgekozen als werk- en verblijfplaats. Bijzondere aandacht dient uit te gaan naar de toekenning van politieke rechten, door het verlenen van stemrecht bij lokale en Europese verkiezingen aan burgers van derde landen die in de Europese Unie wonen. Om de hier vermelde redenen stemmen wij voor het verslag.

Kirkhope
Als oud-minister voor rassenverhoudingen in het Verenigd Koninkrijk ben ik mij heel goed bewust van de noodzaak om voortdurend te zoeken naar manieren om de verhoudingen tussen alle groepen en belangen in de bevolking te verbeteren. Dit vereist een zorgvuldige beleidsmix, in de eerste plaats van opvoeding en onderwijs, en, alleen wanneer het absoluut noodzakelijk is, van wetsvoorschriften. Deze evenwichtige benadering ontbreekt volledig in het verslag. Het is een politiek van grootse gebaren, waarin het gezond verstand moet wijken voor de ideologie van de rapporteur.
Het verslag is schadelijk door zijn felheid. Het erkent niet de belangrijke resultaten die de EU-lidstaten hebben geboekt op het gebied van rassenverhoudingen. Het verkondigt een defaitistische visie, in plaats van een positieve boodschap. Het is een belediging voor personen die zich inspannen voor een betere situatie, en daarom stuit het veel mensen tegen de borst. Kort gezegd, het maakt misbruik van de mogelijkheden die ons Parlement heeft gecreëerd om een debat te voeren en beslissingen te nemen over kwesties als deze, die van vitaal belang zijn en een betere behandeling verdienen.
Degenen die zich echt bekommeren over dit vraagstuk weten hoe moeilijk de problemen zijn. We kunnen deze erbarmelijke voorstellen onmogelijk ondersteunen, vooral omdat de aanpak van barones Ludford zou leiden tot het ongewenste resultaat dat de meerderheid zich zou keren tegen de minderheid, in plaats van de onderlinge verhoudingen te verbeteren.
Dit verslag zou rassenverhoudingen eerder ondermijnen dan verbeteren. Dat kan niet de bedoeling zijn.

Lang
Het verslag van Sarah Ludford is een voortreffelijk staaltje van morbide en destructieve razernij tegen de identiteit van de volken en naties van Europa, tegen hun recht op verscheidenheid, tegen hun recht op zelfbeschikking, om eigen baas te blijven en niet mee te werken aan sociale, culturele en institutionele desintegratie.
De ziekelijke, fanatieke en dwangmatige waanzin van het "antiracisme" is niet meer dan de psychologische kant van de kolonisatie van Europa en de onderwerping van zijn bevolkingsgroepen.
Het schuldgevoel dat uit alle macht bij de Europeanen wordt opgeroepen, terwijl die toch vrijgevig, gastvrij en open ten opzichte van andere culturen staan en het tegenovergestelde van racisme en onverdraagzaamheid vertegenwoordigen, heeft slechts ten doel om ervoor te zorgen dat zij het onacceptabele gaan accepteren, dat ze zich in stilte de algemene en algehele kolonisatie laten welgevallen, een nieuwe samenleving waarin zij nog slechts een onderworpen minderheid zijn.
De morele inquisitie, de propaganda en de permanente psychische conditionering waaraan wij worden onderworpen doen niet onder voor de meest verwerpelijke methoden van de 'heropvoedingskampen' van communistische regimes.
Maar, dankzij de barones en haar mensen, kunnen we door dit verslag in elk geval wel de nieuwe collaborateurs leren kennen.
U bent gewaarschuwd!

La Perriere
Europa kent momenteel grote problemen. Of wij willen of niet, Europa vertegenwoordigt voor de ingezetenen van de lidstaten niet de stralende ster die het zo graag wil zijn. Europa is wat het lijkt, dat wil zeggen een apparaat dat op grote afstand van alles voorschrijft en dat als enige taak lijkt te hebben om normatieve pietluttige regeltjes uit te vaardigen met de overduidelijke bedoeling om te centraliseren en uniformeren.
In die context duikt net als elk jaar weer het debat over de mensenrechten op, in de wereld en in de Unie. Dit jaar wordt het gekoppeld aan de strijd tegen racisme in de Unie en in de kandidaat-landen. Die discussie zou aan het geheel nog dat beetje 'ziel' kunnen verschaffen dat het zo node mist.
Maar dat is niet zo. De rapporteurs, de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken en de plenaire vergadering hebben ons teksten voorgeschoteld waar geen enkel leven in zit. Deze pseudo-verdedigers van de mensenrechten hebben gewoonweg uit het oog verloren dat de mens geen concept is, geen politiek programmapunt. De waardigheid en missie van de menselijke persoon zijn veruit superieur en zelfs tegengesteld aan wat wij vandaag krijgen opgediend.
Respect voor de menselijke persoon betekent de erkenning dat bij wettige rechten ook wettige plichten horen, dat vrijheid op verantwoorde wijze moet worden beleefd en dat de natuurlijke waardigheid de aanwezigheid van morele waarden veronderstelt. Het gaat niet om inperking van de vrijheid, maar juist om de bewustwording van het feit dat de mens temidden van zijn familie leeft, deel uitmaakt van een land en van de mensheid. Allemaal gemeenschappen die hem regels opleggen die ervoor zorgen dat wij in een beschaafde en niet in een barbaarse samenleving leven.
Ik zeg niet zozeer dat het Europees Parlement een kans heeft gemist, maar meer dat het zichzelf weer eens trouw is gebleven: de vrijheid staat zo hoog in het vaandel dat deze tenslotte helemaal om zeep wordt gebracht.

Lulling
Ik kon het verslag van barones Ludford niet aannemen en mijn stemonthouding moet dan ook uitdrukkelijk als een afwijzing worden opgevat. Ik wijs het verslag af vanwege de onbetamelijkheden die erin worden geuit en het overdreven karakter van bepaalde passages.
Diverse verklaringen en eisen, met name die betrekking hebben op ingezetenen van derde landen die woonachtig zijn in de lidstaten van de Europese Unie, zijn overdreven en provocerend. Dit leidt tot reacties die in het verslag de kwalificatie 'racistisch' krijgen, terwijl de meerderheid van de burgers in onze lidstaten vaak niet begrijpt waarom ingezetenen van derde landen die hier woonachtig zijn per se over dezelfde rechten moeten beschikken als zij, zoals het recht om te stemmen, terwijl dat omgekeerd in die derde landen voor burgers van de Europese Unie helemaal niet het geval is.
Ik weet dat ik met deze uitleg het risico loop het hele mediacircus over me heen te krijgen en ik zou daarmee in de val lopen die in bepaalde delen van het verslag wordt gezet voor degenen onder ons die zich nog durven uit te spreken tegen zo'n overdreven voorstelling van zaken. Want daaraan is de toename van racisme en vreemdelingenhaat die het verslag van barones Ludford meent te moeten constateren, vooral toe te schrijven.

Montfort
Vandaag stelt het Europees Parlement ons voor aan de nieuwe mens in een nieuwe wereld.
In plaats van een verslag van de praktijk, goed of slecht, met betrekking tot racisme in de Unie, is het verslag-Ludford een programma van een extreem-links liberale politiek die zich eigenlijk helemaal niet zo druk maakt over de natuurlijke rechten van de mens. In feite komt er uit de teksten een beeld naar voren van de landen van Europa en met name van de lidstaten als vreselijke oorden waar dagelijks de meest elementaire rechten worden geschonden en waar de overheid en haar organen onder meer op, ik citeer "de terreinen van politie, justitie en immigratiediensten" een totalitair en onmenselijk beleid voert. Ach wat is het goed toeven in China, op Cuba of in Noord-Korea!
Tegenover deze onderdrukkers waakt de Europese Unie: zij kan dat, want zij staat dicht bij de mensen en is zo met hun geluk begaan dat ze er dagelijks over waakt en nieuwe, tot nu toe ongekende rechten ontwikkelt; zij kan, op grond van haar zó democratische beginselen en functioneren, die nieuwe Staat creëren die is verlost van alle zonden en zij kan die onomstreden leidsvrouw zijn die haar volgelingen naar een "zonnige toekomst" leidt.
Maar niet heus. Gemeenschappen hebben, of zij nu nationaal of Europees zijn, behoefte aan maatstaven die niemand uitsluiten maar op grond waarvan duurzame relaties mogelijk zijn. De meeste van onze landen zijn pluriform wat betreft religie en hebben altijd andere vreemde volken en etnische groepen aangetrokken die hun waarde aan de gastlanden hebben bewezen. Dat verliep zonder problemen omdat onze landen aan de nieuwkomers bepaalde kaders boden waarbinnen zij zich gemakkelijk konden oriënteren en hun plaats konden vinden. Mevrouw Ludford legt ons een samenleving voor zonder samenhang waarin het recht van de sterkste zeker zal gelden: vrijheid betekent dat er één wet bestaat die voor iedereen op dezelfde wijze geldt, want zodra elk individu of elke groep eigen wetten gaat hanteren, vervallen we in anarchie en onbeschaafdheid. De Europese eenwording zal niet gewoon de optelsom van de afzonderlijke delen kunnen zijn: die eenheid komt uiteindelijk voort uit een gemeenschappelijke visie op de bestemming van Europa en de wegen om die te bereiken, of zij komt er helemaal niet. Het verslag-Lufford brengt ons vandaag weer iets verder van dit doel.
Verslag-Belder (A5-0055/2000)

Bordes
Mijnheer de Voorzitter, wij hebben slechts voor deze tekst gestemd om nogmaals te benadrukken dat wij principieel tegen elke vorm van racisme, vreemdelingenhaat en onderdrukking van minderheden zijn, of dat nu binnen de Europese Unie of daarbuiten plaatsvindt. In elk geval betekent onze stem niet dat wij met alle overwegingen of alle voorstellen in de tekst instemmen.
Overigens vinden wij niet dat de landen die al binnen de Europese Unie zijn verenigd zich in een positie bevinden om landen die graag tot die Unie willen toetreden, de les te lezen zolang in die landen zelf, tot aan en met inbegrip van het Parlement, extreem rechtse volksleiders op zo'n grote schaal racisme en vreemdelingenhaat prediken.

Caudron
Met deze mededeling over de strijd tegen racisme in de kandidaat-landen geeft de Europese Commissie gehoor aan de oproep van de Europese Raad in Wenen van 11 en 12 december 1998.
Ik ben blij met deze mededeling die getuigt van de bereidheid van de Europese Unie om de kandidaat-landen bij te staan in de strijd tegen racisme, vreemdelingenhaat en antisemitisme, en te voldoen aan de criteria die in Kopenhagen zijn gesteld op het vlak van mensenrechten en die absolute voorwaarden vormen voor toetreding tot de Europese Unie.
Het ingrijpende omschakelingsproces dat zich sinds 1989 in Midden- en Oost-Europa voltrekt, heeft vanzelfsprekend ook gevolgen voor de toename van racisme, vreemdelingenhaat en antisemitisme. Forse werkloosheid (voordien een onbekend sociaal verschijnsel, althans officieel), veroorzaakt door economische hervormingen, werkt persoonlijke onzekerheid in de hand. Dit alles vormt een ideale voedingsbodem voor de ontwikkeling van racisme.
Met de veranderingen die voortvloeien uit de toepassing van het communautaire acquis komt er wellicht meer nadruk te liggen op de sociale spanningen in de kandidaat-landen. Om die reden is het van vitaal belang om zo snel mogelijk tot daadkrachtige actie over te gaan teneinde deze landen te assisteren bij het omgaan met deze problemen. Dit kan met behulp van programma's als PHARE (en in het bijzonder met PHARE-Democratie, dat tegenwoordig deel uitmaakt van het "Europees initiatief voor de mensenrechten") en MEDA voor wat betreft Turkije.
Het Europees Waarnemingscentrum voor racisme en vreemdelingenhaat dat 10 april a.s. in Wenen haar poorten opent, moet een passende bijdrage leveren om de strijd tegen racisme, vreemdelingenhaat en antisemitisme in de kandidaat-landen op te voeren.
In het verslag wordt met nadruk gewezen op een probleem dat zich op grote schaal in de kandidaat-landen voordoet: de kwestie van de eerbiediging van de rechten van minderheden. Ik denk met name aan de Roma die in verschillende LMOE op ontoelaatbare wijze worden gediscrimineerd. Ik denk vanzelfsprekend ook aan het probleem van de geïnstitutionaliseerde discriminatie van het Koerdische volk. Ik wil voor deze gelegenheid graag nog eens mevrouw Leyla Zana in herinnering brengen, het Turkse parlementslid van Koerdische afkomst die nog altijd in een Turkse gevangenis vastzit na een proces dat niet meer dan een farce was. De druk die met name door het Europees Parlement veelvuldig is uitgeoefend, heeft op geen enkele manier het standpunt van de Turkse autoriteiten kunnen beïnvloeden. Helaas vormt mevrouw Zana geen uitzondering! Turkije moet aanzienlijk vooruitgang boeken wat betreft de eerbiediging van de Koerdische bevolkingsgroep. Dat is een voorwaarde voor toetreding tot de Europese Unie en wij moeten op dit punt onverzettelijk blijven!

Door de ECB opgeroepen verdere stortingen van externe reserves
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0042/2000) van de heer Goebbels, namens de Economische en Monetaire Commissie, over de aanbeveling van de Europese Centrale Bank voor een verordening (EG) van de Raad met betrekking tot door de Europese Centrale Bank opgeroepen verdere stortingen van externe reserves (BCE 0001/1999 - C5-0202/1999 - 1999/0817 (CNS).

Goebbels
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, de Europese Unie kent een politiek onafhankelijke Centrale Bank, die belast is met de handhaving van de prijsstabiliteit. De ECB behoort op zijn minst financieel onafhankelijk te zijn. Volgens het Protocol is het startkapitaal van de bank vastgesteld op 5 miljard euro, terwijl de externe reserves op vijftig miljard euro zijn vastgesteld. Omdat het Europees Stelsel van centrale banken op dit moment niet meer dan elf centrale banken omvat, bedraagt het geplaatste kapitaal slechts 3,9 miljard euro, terwijl de daadwerkelijk gestorte reserves slechts 39,46 miljard euro bedragen. Hiervan is 15% in goud en de resterende 85% in de vorm van dollars en yens. Men dient wel te bedenken dat de rente op het eigen kapitaal de enige betrouwbare inkomstenbron is van de Europese Centrale Bank. Op korte termijn schommelen deze inkomsten afhankelijk van de rentevoet.
De andere inkomstenbron bestaat uit de rente op de officiële reserves van de ECB. Van deze inkomsten moet echter de door de ECB aan de nationale centrale banken betaalde rente op de euro-obligo's worden afgetrokken. De wisselreserves die op de balans van de ECB voorkomen worden uitgedrukt in deviezen, terwijl de obligo's naar de nationale centrale banken, die er de tegenwaarde van zijn, worden uitgedrukt in euro.
Door de momenteel bestaande verschillen in rentevoet tussen de euro enerzijds en de dollar en de yen anderzijds, zijn de netto rente-inkomsten positief. Toch zou bij schommelingen van de rentevoet het aandeel van de inkomsten uit rente, aangezien ze erg gevoelig zijn voor schommelingen van de rentevoet, zeer snel minder kunnen worden en zelfs tot verlies leiden. In ruil voor euro-obligo's beheert de ECB deviezen, waardoor de bank ook een wisselrisico loopt in geval de euro ten opzichte van de beheerde geldreserves zou moeten worden opgewaardeerd.
Een interne berekening bij de ECB geeft aan dat het maximale risicodragende bedrag (Value at Risk) door wisselrisico het huidige kapitaal van de ECB zou kunnen overstijgen. Een waardevermindering van 10% van de dollar en de yen ten opzichte van de euro, met een daling van 10% van de goudprijs, zou het gehele kapitaal van de ECB wegvagen. Het Protocol voorziet in een mechanisme waardoor de ECB zich kan wapenen tegen een ontwaarding van haar kapitaal. De monetaire inkomsten van het eurosysteem mogen geheel of gedeeltelijk door de ECB worden ingehouden. Toch zou een centrale bank die telkens weer uit de financiële problemen moet worden gehaald niet erg geloofwaardig zijn. De Europese Centrale Bank zal het boekjaar 1999 afsluiten met een verlies van waarschijnlijk meer dan 200 miljoen euro. Het is dus dringend noodzakelijk om dit structurele probleem zo snel mogelijk op te lossen.
Op 14 april 1999 had het Europees Parlement al ingestemd met een aanbeveling van de ECB die erop gericht is op termijn het kapitaal van de bank te verdubbelen. De ontwerpaanbeveling beoogt de Raad van Bestuur te machtigen om verdere stortingen van externe reserves op te roepen tot een hoogte van 100 miljard euro. Het gaat dus alleen om goedkeuring in beginsel om tot een verhoging van de reserves over te kunnen gaan wanneer dat noodzakelijk is en zonder onder druk van uitzonderlijke gebeurtenissen te hoeven handelen. De ECB zou deze procedure bijvoorbeeld kunnen toepassen om haar reserves gaandeweg aan te vullen, met name in een periode waarin op grote schaal wordt geïntervenieerd, maar mogelijk ook bij potentiële waardeverminderingen van de portefeuille, die elk kwartaal wordt geherwaardeerd op basis van de marktkoersen.
Er moet in dit verband op worden gewezen dat de totale reserves van het eurosysteem de 350 miljard euro overstijgen. Zoals president Duisenberg bij zijn laatste hoorzetting voor het Europees Parlement al stelde, is de ECB niet van plan om op de wisselmarkten de interveniëren om te proberen invloed op de externe waarde van de euro uit te oefenen. In geval van een nieuwe internationale financiële crisis, die gezien de onvoorstelbaar opgeblazen markten mogelijk blijft, zou een gezamenlijke interventie van de belangrijkste centrale banken nodig kunnen worden.
Om de ECB in staat te stellen deelnemende partij te zijn bij verdragen zoals die van Plaza of van het Louvre, leek het de Economische en Monetaire Commissie vanzelfsprekend om het Parlement op te roepen met de aanbeveling in te stemmen. Ik heb mijn collega's geen zogenaamd politieke resolutie voorgelegd. Persoonlijk, en dat heb ik zojuist al gezegd, ben ik van mening dat het Parlement te veel resoluties aanneemt en dat door deze resolutie-inflatie de waarde van politiek noodzakelijke resoluties vermindert. Hier hoeft alleen maar met ja of nee te worden gereageerd. Een massaal ja is ook een politiek signaal.
Wij willen dat de ECB in alle onafhankelijkheid - ook materieel - door kan gaan met haar voornaamste taak; handhaving van de prijsstabiliteit. Tegelijkertijd willen we, en op dit punt is de heer Duisenberg naar mijn mening te vaag, dat het Europees Stelsel van centrale banken eveneens vastberaden bijdraagt aan het algemene economische beleid van de Unie. Wij willen dat de Centrale Bank haar rol op het internationale toneel met volle overtuiging vervult en dat zij actief bijdraagt aan het opstellen van nieuwe regels die het internationale financiële systeem crisisvrij laten functioneren. Wij vertrouwen erop dat, in geval van spanningen op de markten, de Raad van Bestuur optimaal van de externe reserves van het eurosysteem gebruik zal maken.
Niemand zal beweren dat het afschrikwekkende karakter van wisselinterventies in verhouding is met de hoogte van de reserves, maar door zonder vertraging en op elk moment aanvullende activa op te kunnen roepen, wordt de geloofwaardigheid versterkt. Het zou echter wel terecht zijn dat deze interne overdrachten binnen het Europees Stelsel van centrale banken, die niet in de geconsolideerde weekoverzichten van het eurosysteem zullen verschijnen, achteraf bekend worden gemaakt.
Het Europees Parlement gaat van het principe uit dat de president de door zijn Raad genomen besluiten tijdens de bijeenkomsten met de Economische en Monetaire Commissie komt toelichten, en dat natuurlijk ook doet tijdens plenaire debatten. Met een dergelijke doorzichtigheid kan de bank alleen maar aan geloofwaardigheid winnen.
Mijnheer de Voorzitter, ik beëindig mijn verslag door op persoonlijke titel de ECB erop te wijzen dat ze ten dienste staat van de mensen in Europa, van de economie in zijn geheel. Ze moet daarom niet alleen willen voldoen aan de verwachtingen van de financiële markten.

Karas
Mijnheer de Voorzitter, ik wil daar beginnen waar de rapporteur, die ik hartelijk bedank voor zijn werk, in zijn verslag is geëindigd. Ik wil er nog eens op wijzen dat deze resolutie over de verhoging van de externe reserves er een van belang is, temidden van de grote massa resoluties die niet overeenkomen met de prioriteiten van het Parlement. Wat is nu de rechtsgrondslag voor het debat van vandaag? Het aanhouden en beheren van de officiële externe reserves behoort volgens artikel 3 van het Protocol betreffende de statuten van het Europees Stelsel van centrale banken en van de Europese Centrale Bank tot de taken van de ECB.
Deze taak wordt gezamenlijk door de ECB en de nationale centrale banken uitgevoerd, waarbij de nationale banken een deel van hun reserves met een tegenwaarde van maximaal 50 miljard euro aan de ECB overdragen overeenkomstig artikel 30, lid 1 van de statuten. Bovendien stond in artikel 30, lid 4, altijd al - en daarom is deze discussie ook niet zo verrassend - dat de ECB om aanvullende externe reserves kan vragen, bovenop het in artikel 30, lid 1, vastgelegde bedrag. Een dergelijk verzoek moet in de vorm van een raadsverordening van de EU worden gedaan. Nu wordt om een verhoging van de reserves met 50 miljard euro gevraagd.
De PPE-DE-Fractie en, zoals de rapporteur al zei, de gehele Economische en Monetaire Commissie verwelkomen dit voorstel. De redenen daarvoor zijn al uitgebreid uiteengezet en de tijd begint enigszins te dringen, maar ik wil toch opmerken dat deze verhoging volgens ons noodzakelijk is. In de eerste plaats omdat de financiële onafhankelijkheid van de Europese Centrale Bank er door vergroot wordt, en die onafhankelijkheid is een belangrijke voorwaarde voor de stabiliteit en de onbetwistbare positie van de euro. De opbrengsten uit het tot dusver geplaatste kapitaal en de officiële reserves vormen momenteel de enige inkomstenbron van de ECB, waaruit de bank zichzelf moet financieren.
Het is bekend dat er in 1999 verlies is geleden. Een gebrek aan middelen ontneemt de ECB de mogelijkheid een onafhankelijk en transparant beleid te voeren. De financieringsbehoefte moet daarom worden gedekt, zodat de onafhankelijkheid van de bank nooit ter discussie komt te staan.
In de tweede plaats zijn wij voor deze verhoging omdat die bijdraagt aan de geloofwaardigheid van de ECB op de markt. Financiële onafhankelijkheid van de ECB, zodat de bank zichzelf kan financieren, vergroot ook de geloofwaardigheid van de Europese Centrale Bank op de internationale financiële markten. Hierdoor wordt ook de euro versterkt op weg naar de derde fase vanaf 1 januari 2002.
In de derde plaats wordt het reactie- en aanpassingsvermogen van de ECB door deze verhoging versterkt. Wanneer er sprake is van grote instabiliteit op de markten, heeft de Europese Centrale Bank door een mogelijke verdubbeling van haar reserves de mogelijkheid sneller en doeltreffender haar stabiliserende taak te vervullen. Zij heeft die mogelijkheid om sneller te reageren doordat ze er de nodige middelen voor heeft. In ons verslag hebben wij ook een aanvullend model ter vergroting van de transparantie van deze procedure opgenomen, en ik wil u vragen voor de verhoging van de reserves te stemmen.

Markov
Mijnheer de Voorzitter, in deze ontwerpwetgevingsresolutie hecht het Parlement zijn goedkeuring aan de aanbeveling van de ECB voor een verordening van de Raad over verdere stortingen van externe reserves. De motivatie is als volgt. In de eerste plaats is dit geregeld in het Verdrag. Als de desbetreffende bepalingen niet worden toegepast door het aannemen van een verordening, zou dit als een meningsverschil tussen de ECB en de Raad kunnen worden uitgelegd. In de tweede plaats moet de noodzakelijke financiële onafhankelijkheid van de ECB worden versterkt. In de derde plaats vergroot deze maatregel de geloofwaardigheid van het monetaire interventie-instrument en wordt het vermogen van de ECB zich aan te passen aan verschillende scenario's erdoor versterkt.
Natuurlijk is er niets op tegen de financiële situatie van de ECB structureel te verbeteren. De vraag is alleen of het probleem op den duur kan worden opgelost door meer externe financiering. Om dat te kunnen beoordelen, zouden vooraf tenminste de volgende vragen moeten worden beantwoord:
Ten eerste: is het macro-economisch gezien zinvol een monetair beleid te voeren dat zo streng is als dat van de ECB, strenger dan dat van de FED? Ten tweede: gaat de verhoging van de rentetarieven voor de marginale beleningsfaciliteit en de depositofaciliteit vanaf 9 februari 2000 niet ten koste van de conjuncturele ontwikkeling? Ten derde: zijn meer resolute maatregelen voor een duurzame verlaging van de werkloosheid niet de beste garantie voor prijsstabiliteit?
Ten vierde: moet er, naast een economisch beleid dat op de aanbodzijde is gericht, niet meer gewicht worden toegekend aan de vraagzijde, dat wil zeggen, aan de versterking van de Europese interne markt door de inkomstenbelastingen in de lidstaten te verlagen? Ten vijfde: is de gedachte dat het vastleggen van de wisselkoersen bij de invoering van de euro meer berustte op politiek wensdenken dan op de economische realiteit, werkelijk onjuist? Ten zesde: wat zijn de concrete oorzaken van het verlies dat de ECB in 1999 naar verwachting heeft geboekt?
Uit de antwoorden op deze vragen trekt onze fractie de conclusie dat zij deze ontwerpresolutie niet kan steunen. Niet omdat de ECB over te veel externe reserves beschikt, maar omdat de bank structureel verkeerd is georganiseerd en daardoor permanent over deze liquiditeitsproblemen zal klagen.

Caullery
Mijnheer de Voorzitter, de Europese Centrale Bank beveelt de Raad aan om het bezit aan externe reserves te verdubbelen. Daarvoor worden twee heel verschillende soorten redenen aangevoerd.
De eerste categorie redenen omvat uitgebreide toelichtingen op de eigen administratieve problemen, de overdreven uitbreiding van het personeel houdt schijnbaar gelijke tred met de inkomstenvermindering uit het vermogen van de bank, inkomsten waarvan men toch mag hopen dat ze voldoende zouden zijn voor de eigen financiering.
In een vlaag van helderheid stelt de ECB dat een centrale bank met een structureel tekort gewoonweg niet betrouwbaar kan zijn. Dat is waar, en als ze de eisen zo snel willen aanpassen, ga je twijfelen aan hun managerskwaliteiten.
De tweede categorie redenen is erop gericht de interventiecapaciteit van de ECB op de markten, in het kader van een algemene waardevermindering van de euro, te vergroten. Dat is in tegenspraak met de geruststellende prognoses die ons werden voorgehouden en de herhaaldelijke aanvallen op de financiële situatie van een lidstaat van de Unie, die zo verstandig was niet mee te doen aan de eenheidsmunt.
We hebben er dus niet lang op hoeven wachten dat het veronderstelde instrument voor een onafhankelijke en economisch sterke Europese Unie zo pijnlijk blijk geeft van onvermogen. Het is nogal verbijsterend om uit de formuleringen van de rapporteur op te moeten maken dat wanneer de politieke autoriteiten (Europees Parlement of Raad) hun medewerking aan een structurele versterking van de financiële situatie van de ECB mochten weigeren, de ECB door de markten niet meer als onafhankelijk zou worden beschouwd. Daarin kun je de voorkeur zien van de ECB, die er een gewoonte van maakt om de politiek voor voldongen feiten te plaatsen en die er in de eerste plaats op uit is om waardering te krijgen van de financiële wereld, waar de bank duidelijk meer waarde aan hecht dan aan het vertrouwen bij de bevolking.
Nee, het maakt ons echt weinig uit of de ECB haar schadelijke vermogen nu wel of niet verdubbelt. Wij hadden liever een diepgaande zelfkritiek gezien van de mensen die echt verantwoordelijk zijn, dat wil zeggen de regeringen van de vijftien landen. Wij hadden liever gezien dat men weer normaal kon denken waardoor de bevolking van de lidstaten zich zou kunnen bevrijden van het gezamenlijk juk dat ze wordt opgelegd door deze zonderlinge combinatie van door god gegeven federalistische technocraten en wereldwijd opererende speculanten.
De heer Goebbels benadrukt dat een afwijzing door het Parlement als een teken van vergaande afkeuring van de grondslag van het door de Centrale Europese Bank gevoerde beleid zou kunnen worden gezien. Dat is voor ons voldoende reden om u op te roepen tegen dit voorstel te stemmen.

Berthu
Mijnheer de Voorzitter, met recht kan men verbaasd zijn over het verzoek van de Europese Centrale Bank om het plafond voor haar mogelijkheid om externe reserves bij de nationale centrale banken op te roepen, te verdubbelen. Wanneer men bedenkt dat de nationale centrale banken nog over een bedrag van 300 miljard euro aan eigen officiële reserves zullen beschikken, kan op het eerste gezicht een verhoging van het huidige plafond van 50 miljard euro - doordat enkele landen niet meedoen met de gezamenlijke munt is dat in werkelijkheid 39,5 euro - naar 100 miljard redelijk lijken. Maar omdat dit zo snel na de introductie van de eenheidsmunt gebeurt, blijkt dat de toenmalige beraming van de reserves schromelijk onderschat was.
Waarom was dat? Afgezien van een paar onbelangrijke technische verklaringen, zoals het precieze aantal medewerkers van de ECB, zijn er geen geldige redenen: door het euro-optimisme waarmee de introductie van de euro gepaard ging, meende men dat de eenheidsmunt vanzelf sterk zou zijn en dat de kwestie van de reserves dus van ondergeschikt belang was. Momenteel schijnt iedereen weer wat nuchterder te worden. Maar de zaak is toch niet afgedaan, want de toelichting bij de ontwerpverordening, zoals die in het verslag van het Europees Parlement, is nogal verontrustend. Daarin wordt namelijk terloops vermeld dat de verhoging van het plafond tot doel heeft, en ik citeer: "de mogelijkheid van de ECB om op verschillende scenario' s te reageren te bevorderen". Omdat men hier niet doelt op een situatie waarin de euro stijgt - in dat geval zou er natuurlijk geen behoefte aan extra reserves zijn - heeft men dus een dalende situatie op het oog.
Het verslag van het Europees Parlement is zelfs nog alarmerender, omdat er onverholen over de potentiële instabiliteit van de euro wordt gesproken; die behoeft volgens het verslag niet te worden aangetoond. Deze vergissing zal de heer Duisenberg, die zelf altijd beweert dat de euro een door en door stabiele munt is, niet prettig vinden. Maar het is een verhelderende vergissing. Het is in feite niet realistisch om te denken dat een kunstmatige munt hetzelfde vertrouwen kan schenken als een munt die stevig verankerd is bij een bevolking.

Nielson
Mijnheer de Voorzitter, namens mijn collega, de heer Solbes, zou ik de volgende opmerkingen willen maken. De Raad heeft - zoals het Parlement - de Commissie geraadpleegd over de aanbeveling van de Europese Centrale Bank over verdere stortingen van externe reserves aan de ECB. De Commissie heeft op 8 maart een advies vastgesteld dat luidt als volgt: "Gelet op het initiatiefrecht van zowel de Commissie als de ECB, heeft de Commissie ingestemd met dit initiatief van de Europese Centrale Bank. De Commissie steunt het voorstel om het plafond voor de stortingen van externe reserves aan de ECB te verdubbelen, voor zover deze verdere stortingen dienen om de officiële reserves aan te vullen tot het oorspronkelijke plafond van 50 miljard euro dat is vastgesteld in de statuten van het ESCB."
De Commissie heeft dus haar goedkeuring gehecht aan de aanbeveling van de ECB. Indien het Parlement het verslag van de heer Goebbels in de huidige vorm aanneemt, zou dit betekenen dat de standpunten van Parlement en Commissie overeenstemmen, hetgeen wij zouden toejuichen.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 9.00 uur plaats.
(De vergadering wordt om 19.35 uur gesloten)

