Hervatting van de zitting
De Voorzitter
Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement, die op donderdag 29 mei 1997 werd onderbroken, te zijn hervat.

Goedkeuring van de Notulen
De Voorzitter
De Notulen van de vergadering van donderdag 29 mei 1997 zijn rondgedeeld.
Geen bezwaren?

Kellett-Bowman
Mijnheer de Voorzitter, uit de Notulen blijkt dat er op donderdag 29 mei veel meer leden aanwezig waren dan het geval is op de laatste dag van een vergaderperiode in Straatsburg. Mijns inziens komt dat doordat de Franse overheid niet in staat is om voor een degelijke luchtverbinding te zorgen of voor een andere manier om na afloop van een vergadering naar huis te komen.

De Voorzitter
Mijnheer Kellett-Bowman, ik begrijp dat wij op maandag in Straatsburg herhaaldelijk hetzelfde punt van orde behandelen maar ik kan u enkel hetzelfde antwoord geven en zeggen dat ik deze kwestie aan de Franse autoriteiten zal voorleggen. U weet dat de Franse autoriteiten hierop geantwoord hebben met een voorstel aan de Europese Raad inzake de vaststelling van de zetels en de vergaderperiodes.

Macartney
Mijnheer de Voorzitter, ik heb wel degelijk een opmerking over de Notulen. U herinnert zich vast wel dat ik woensdag de dumping van Noorse zalm ter sprake bracht. Ik kwam donderdag op deze kwestie terug. Wij hebben nog altijd geen antwoord gekregen op onze vraag waarom wij als Parlement niet in staat waren om aan te kloppen bij de Commissie om te horen wat er aan de hand was, terwijl de Noorse regering er intussen in geslaagd lijkt te zijn om met iedere commissaris afzonderlijk te praten. Ik wil weten wanneer we de Commissie over deze kwestie kunnen ondervragen. Momenteel is de zaak in het voordeel van Noorwegen beslecht en wij hebben het recht om te weten wanneer we daarover iets kunnen horen.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer Macartney. Ik zal uw bezorgdheid overmaken aan de Commissie.
(De Notulen worden goedgekeurd)

Ford
Mijnheer de Voorzitter, ik heb een vraag over het beheer van dit gebouw. Na onze vorige vergadering te Straatsburg heeft iemand de poster ter herdenking van het Franse en Duitse verzet tegen Hitler van mijn deur afgescheurd en doen verdwijnen. Ik besef hoe moeilijk het is om toezicht uit te oefenen op een instelling waarin figuren rondlopen als de heer Bernard Antony, die op 15 mei in Montpellier wegens racisme werd veroordeeld, een boete van 50.000 FF opgelegd kreeg en een voorwaardelijke gevangenisstraf van zes maanden, en Roberta Anglielli die het opnieuw instellen van de boekverbranding van Hitlers nazi's in Rome onderschreef, maar kan de Voorzitter mij verzekeren dat de veiligheidsdienst alles op alles zal zetten opdat wij in de toekomst van dit soort vandalisme verschoond blijven?

De Voorzitter
Mijnheer Ford, wij zullen rekening houden met uw klacht en ze overmaken aan de veiligheidsdiensten, die de kantoren van de Parlementsleden moeten beschermen tegen elke vorm van vandalisme.

Janssen van Raay
Mijnheer de Voorzitter, ik doe op u een persoonlijk beroep als begaafd jurist en als jarenlang vooraanstaand lid van de Commissie juridische zaken en rechten van de burger om persoonlijk het Nederlands dossier ter hand te nemen betreffende de nietigheid van technische voorschriften van Europees recht. Er is in Nederland sprake van een juridische catastrofe ten gevolge van een onvoorstelbare blunder van de overheid die verzuimd heeft zo'n 340 voorschriften aan te melden in Brussel zodat die nietig zijn. Bijvoorbeeld de alcoholblaastest is in Nederland niet meer te vervolgen wegens nietigheid van dat voorschrift. Het is met name het vorige kabinet overigens en niet dit kabinet dat verantwoordelijk hiervoor is. Mijn vraag aan u is - ik zal dit vanavond met collega Wijsenbeek bespreken, wij zijn de enige twee Nederlandse juristen, ook in de juridische commissie - maar mijn punt van orde is dat u de voorzitter van de Raad van ministers van Justitie uitnodigt...
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)

De Voorzitter
Mijnheer Janssen van Raay, dit is niet het ogenblik om deze kwestie aan de plenaire vergadering voor te leggen. U kan deze overeenkomstig de reglementaire bepalingen voorleggen aan de Commissie juridische zaken en rechten van de burger.

Morris
Mijnheer de Voorzitter, ik zou de Commissie, en met name het directoraat vervoer, dringend willen verzoeken om een verslag op te stellen over het vervoer van kernmateriaal. Momenteel vliegen er luchtvaartuigen met plutonium aan boord boven de lidstaten, ook boven het Verenigd Koninkrijk. Dit is een uiterst dringende kwestie waarvoor zo snel mogelijk een oplossing dient te worden gezocht. Ik zou u daarom met alle respect willen verzoeken om de Commissie ertoe te bewegen een bijgewerkt verslag over het vervoer van radioactief afval op te stellen.

De Voorzitter
Mijnheer Morris, als u deze kwestie reeds aan de Commissie heeft voorgelegd, zal ik er bij de Commissie op aandringen dat zij uw vraag beantwoordt.

Perry
Mijnheer de Voorzitter, de Britse Sunday Times van 1 juni van dit jaar bevatte een artikel waarin werd gewezen op het feit dat de nieuwe Britse regering een computergestuurde gegevensbank bijhoudt over de werkzaamheden, vragen en redevoeringen van leden van dit Parlement. De heer Hugh Kerr werd met name genoemd. Ik ben er niet van op de hoogte of er andere leden zijn die op deze manier worden gecontroleerd en in de gaten gehouden door de Britse regering. Ik wil graag weten of deze actie een inbreuk op de voorrechten van dit Parlement inhoudt.

De Voorzitter
Mijnheer Perry, ik wil dit feit -als het inderdaad juist is- interpreteren als een vorm van belangstelling van een lidstaat voor de activiteiten van dit Parlement. Wij vragen altijd dat in de lidstaten aandacht besteed zou worden aan de werkzaamheden van het Europees Parlement en het is dan ook positief dat een onlangs gevormde regering onze werkzaamheden volgt. Ik wil dit initiatief in die zin interpreteren en niet in een andere.

Ephremidis
Mijnheer de Voorzitter, ik heb eerder al - schriftelijk en mondeling - de aandacht gevestigd op het probleem van de vertolking tijdens de vergaderingen van de gemengde parlementaire commissies, met name de delegatie voor de betrekkingen met Kazachstan en de andere republieken van Centraal-Azië, waarvan ik ondervoorzitter ben. Ik wijs er in dit verband op dat ik - jammer genoeg - niet heb kunnen deelnemen aan de reis die begin mei door de delegatie op touw werd gezet, omdat geen vertaling naar het Grieks was voorzien. Ik betreur derhalve dat het Bureau nog niet heeft geantwoord op mijn brief waarin ik vraag welke dienst verantwoordelijk is voor het besluit in de gemengde parlementaire commissies niet langer alle talen te gebruiken van degenen die aan de vergaderingen ervan deelnemen en in de delegatie voor de betrekkingen met de republieken van Centraal-Azië enkel het Engels en het Russisch aan te wenden. Ik wist graag op welk criterium die maatregel is gebaseerd, waarbij ik als Parlementslid uit Griekenland vooral belangstelling heb voor de vertaling uit en naar het Grieks.
Ik breng deze kwestie niet alleen ter sprake omdat het Bureau mijn brief hierover niet heeft beantwoord en nog geen gegronde reden heeft aangehaald om deze beslissing te rechtvaardigen maar ook omdat ik wil wijzen op de kern van het probleem. Als we wensen dat de gemengde parlementaire commissies en delegaties zonder vertolking vergaderen, moet in het Reglement worden bepaald dat in de toekomst alleen de leden die Engels, Duits of Russisch kennen, aan de bijeenkomsten ervan kunnen participeren - wat in de praktijk reeds het geval is, zodat leden die behoren tot kleine taalgebieden, nu al de facto worden uitgesloten.

De Voorzitter
Mijnheer Ephremidis, ik denk dat het probleem dat u aankaart behandeld is door de Conferentie van delegatievoorzitters. U zal zo spoedig mogelijk een antwoord krijgen op uw vraag waarom in dit geval slechts in twee talen getolkt werd en op de hoogte gebracht worden van mogelijke oplossingen.

McNally
Mijnheer de Voorzitter, aan de leden is vanavond een mededeling uitgedeeld over mijn schriftelijke verklaring over "alcopops" die om 18.30 uur vervalt. Ik heb twee klachten over de procedure die gepaard gaat met schriftelijke verklaringen.
In de eerste plaats moet ik toegeven dat het woord "alcopops" een vrij nieuw woord is, maar ik heb reden om te klagen over de vertalingen. Met name de Franse vertaling bracht niet over wat "alcopops" zijn: zoete drankjes die alcohol bevatten, bedoeld voor jonge mensen en zeer gevaarlijk. Dus werd de vertaling overgedaan, maar de tijdslimiet werd niet verschoven.
In de tweede plaats wens ik mij te beklagen over het feit dat schriftelijke verklaringen zeer, maar dan ook zeer moeilijk te ondertekenen zijn in ons Parlement. Dit is wellicht met opzet zo, maar ik verzeker u dat er vele leden in deze Vergadering zijn die er absoluut geen idee van hebben waar je in Brussel moet zijn om schriftelijke verklaringen te ondertekenen. Het antwoord is: heel ver weg van het halfrond. Ik verzoek u te overwegen om schriftelijke verklaringen hier in het halfrond, de meest voor de hand liggende plaats daarvoor, te laten ondertekenen. Tevens vraag ik u om een verlenging van de tijdslimiet van mijn verklaring, zodat degenen die dit kwaad dat "alcopops" heet, willen bestrijden, dit op eenvoudige wijze kunnen doen.
Applaus

De Voorzitter
Mevrouw McNally, de termijn kan natuurlijk verlengd worden maar ik herinner u eraan dat de procedure voor de ondertekening van verklaringen is vastgelegd in het Reglement en dat dus een wijziging van het Reglement nodig is om deze procedure te veranderen.
In Brussel bevindt het lokaal voor de ondertekening van schriftelijke verklaringen zich net onder de vergaderzaal en in Straatsburg bevindt het zich vlak naast de vergaderzaal als ik me niet vergis.

Regeling van de werkzaamheden
De Voorzitter
De definitieve ontwerpagenda, die door de Conferentie van voorzitters op donderdag 5 juni 1997 is opgesteld, overeenkomstig artikel 95 van het Reglement, is rondgedeeld.
Ik heb geen enkel verzoek tot wijziging van deze ontwerpagenda ontvangen.
Mevrouw Green vraagt het woord.

Green
Mijnheer de Voorzitter, na de vergadering van mijn fractie van vanavond zijn er een paar veranderingen die wij u zouden willen voorleggen. Allereerst steunden wij zoals u weet in de Conferentie van voorzitters de verschuiving van het verslag-McIntosh over luchtvaartveiligheid van dinsdag naar donderdag. Wij deden dat in de veronderstelling dat de commissaris op donderdag beschikbaar zou zijn om deze kwestie te behandelen. Inmiddels beseffen wij dat dit niet het geval is. Hoewel wij begrip hebben voor de redenen waarom het verslag werd uitgesteld en wij gaarne zo behulpzaam mogelijk willen zijn, zouden wij de rapporteur willen vragen of zij zou willen overwegen om het verslag uit te stellen tot juli, zodat het kan worden behandeld wanneer de commissaris beschikbaar is. Het is een zeer ernstige kwestie en wij willen er zeker van zijn dat het naar behoren wordt besproken en behandeld. Om eerlijk te zijn lijkt donderdag geen goed idee.
Het tweede voorstel is dat wij momenteel een termijn hebben van morgen 16.00 uur voor compromissen en amendementen op de Intergouvernementele Conferentie en de Top in Amsterdam. Dat zou betekenen dat de uitslag van de stemming die vanavond plaatsvindt in de Commissie institutionele zaken, waarin zoals u weet 134 amendementen op de tekst over de Intergouvernementele Conferentie zijn ingediend, niet beschikbaar zal zijn voor overweging door de fracties voordat de termijn voor indiening van amendementen verloopt. Daarom verzoek ik om een verlenging van die termijn voor compromisteksten en amendementen tot, laat ons zeggen, woensdag 10 uur. Dan kunnen alle fracties morgenavond bepalen of zij verdere amendementen willen indienen op de teksten die pas vanavond in de Commissie institutionele zaken uit de bus komen.

Oomen-Ruijten
Voorzitter, het verbaast mij een klein beetje dat hier nog over het verslag-McIntosch, dat nu naar donderdag is verplaatst, gesproken moet worden omdat ik ervan uitging dat, wanneer er geen schriftelijke commentaren zijn binnengekomen, de agenda vastgesteld is zoals u nu doet.
Maar als nu blijkt dat de commissaris een probleem heeft, dan denk ik dat wij akkoord gaan met de verschuiving van het verslag naar de vergaderperiode van juli omdat de aanvullende vergaderperiode van juni al vol zit.
Waar we wél problemen mee hebben, dat is met het volgende: twee resoluties: één over de IGC en de tweede over de andere punten die nog op de agenda staan voor de top in Amsterdam. Ik begrijp uit het voorstel dat mevrouw Green net heeft gedaan dat indiening van de amendementen op de woensdagochtend zou betekenen dat er op donderdag gestemd wordt. Ik vind dat voor zo'n belangrijk debat - wij hebben daar in de fractie over gesproken - geen goede zaak en ik kan me heel goed voorstellen dat we bijvoorbeeld voor één keer de indiening van de amendementen zouden zetten niet om vier uur, maar bijvoorbeeld tot ongeveer zeven uur of desnoods half acht, zodat iedereen de gelegenheid heeft er ook in de fractie nog over te spreken; in zoverre willen we de socialistische fractie wel terwille zijn; maar niet stemmen op de woensdag lijkt mij geen goede zaak.
Dus ik zou u de vraag willen voorleggen: tot welk moment kan het technisch nog en dan kunnen we in elk geval ervoor zorgen dat we nog op woensdag stemmen.

Mulder
Voorzitter, ik heb een punt over de vergadering van dinsdag. Ongeveer 10 minuten voor het begin van deze vergadering ontving ik een kopie van een aan u gerichte brief. Ik ontving die waarschijnlijk omdat ik rapporteur ben voor de landbouwbegroting. De voorzitter van de Raad van ministers van Landbouw deelt mee dat hij morgenmiddag niet aanwezig kan zijn bij het debat over de prijzen, maar stelt voor om in plaats daarvan aanwezig te zijn in de avond. Ik zou u willen voorstellen dat wij daar morgenvroeg om 9.00 uur een stemming over hebben, zodat wij dat in de landbouwcommissie zelf nog even kunnen bespreken en misschien ook met commissaris Fischler kunnen overleggen. Dus zou ik u mogen vragen om morgenvroeg om 9.00 uur te besluiten of wij het debat over de landbouwprijzen tot 's avonds 9.00 uur kunnen uitstellen.

Aelvoet
Voorzitter, wij vinden eveneens dat het heel ongelukkig zou zijn als de stemming niet woensdag plaatsvindt. Het zou politiek een volkomen verkeerd signaal zijn om woensdagochtend een debat te hebben en dan pas de volgende dag te stemmen over zoiets wezenlijks. Wij ondersteunen dus het verzoek om de amendementen en de compromissen later te mogen indienen; dat deze in plaats van dinsdag 16.00 uur zouden ingediend mogen worden tot 20.00 of 21.00 uur afhankelijk van de technische mogelijkheden.

De Voorzitter
Laten we alles stap voor stap behandelen.
Het uitstel van het verslag-McIntosh
De Voorzitter
Eerst en vooral is er het voorstel van mevrouw Green, dat door de Fractie van de Europese Volkspartij gesteund wordt, om het verslag-McIntosh uit te stellen tot de vergaderperiode van juli. Dit gebeurt echter bij wijze van uitzondering want ik wil mevrouw Green en de overige leden eraan herinneren dat het Reglement bepaalt dat voorstellen tot wijziging van de ontwerpagenda uiterlijk één uur voor het begin van de vergaderperiode in het bezit van de Voorzitter moeten zijn.
(Het Parlement willigt het verzoek in) - De termijn voor het indienen van amendementen voor de Europese Raad
De Voorzitter
De tweede opmerking van mevrouw Green betreft de termijn voor het indienen van amendementen in verband met het debat over de Europese Raad van Amsterdam.
De termijn kan worden verlengd tot dinsdag 16.00 uur zodat woensdag over deze resoluties kan worden gestemd, zoals wenselijk is. Maar de fracties moeten blijk geven van verantwoordelijkheidszin en geen enorme stapel amendementen indienen. Die moeten immers allemaal correct vertaald worden zodat de stemming verloopt met de ernst die deze kwestie verdient.

Green
Mijnheer de Voorzitter, ik probeer behulpzaam te zijn. Ik begrijp waarom wij op woensdag zouden willen stemmen. Wij zouden dat kunnen steunen op voorwaarde dat onze fractie en het leeuwendeel van de andere fracties die dinsdagavond vergaderen tenminste op de een of andere manier de kans krijgen om te beraadslagen over de amendementen en de tekst die de Commissie institutionele zaken zal opleveren. Mijn fractie komt bijeen om 19.00 uur, waardoor het voor ons onmogelijk is om de amendementen tegen 18.00 uur in te dienen. Wij zullen trachten om ze te tot een absoluut minimum te beperken. Zelfs een indieningstermijn om 20.00 uur geeft ons slechts een uur om deze kwestie te bespreken met een 214-koppige fractie. U ziet wel hoezeer wij onder hoogspanning staan! Het is duidelijk dat 21.00 uur ons veel beter zou uitkomen. Als wij het daarover allen eens kunnen worden, dan zullen wij alles in het werk stellen om het de diensten zo gemakkelijk mogelijk te maken. Wij zullen zelfs van tevoren ontwerpteksten geven, die we dan wellicht achteraf minimaal kunnen aanpassen. Wij zullen al het mogelijke doen om terwille te zijn.

Voorzitter
Mevrouw Green, betekent dit dat wij op donderdag zullen stemmen?

Green
Mijnheer de Voorzitter, ik zou willen voorstellen dat wanneer wij een indieningstermijn kunnen krijgen tot 21.00 uur - en we zullen alles in het werk stellen om de zaken zo soepel mogelijk te laten verlopen voor de diensten - wij op woensdag stemmen.

Voorzitter
Dat gaan we proberen. Maar indien het technisch onmogelijk is, omdat er talloze en ingewikkelde amendementen zijn, dan zullen we de stemming donderdag moeten houden. Dat zullen we tegen woensdagochtend weten. In elk geval weet ik van mijn diensten dat we de indieningstermijn op 21.00 uur mogen zetten als we tegen die tijd amendementen hebben. Verzoeken om stemming in onderdelen moeten voor 18.00 uur binnen zijn, maar amendementen worden tot 21.00 uur aanvaard.

Martens
Mijnheer de Voorzitter, ik heb geen lange ervaring hier in proceduredebatten, maar ik heb een uitstekende hulp, mevrouw Oomen-Ruijten. Zij heeft dus de redenen uiteengezet, zij heeft een langere ervaring en zij doet dat uitstekend. Maar ik richt mij ook tot de heer Hänsch. Ik heb van hem geleerd in de voorgaande periodes, dat de stemmingen zo spoedig mogelijk na het debat moeten komen. Ik denk dat dit een goede regel is. Mevrouw Aelvoet heeft ook gezegd dat er een slecht politiek signaal van zou uitgaan indien wij hier een debat zouden hebben op woensdagmorgen en pas zouden stemmen op donderdagmiddag. Daarom denk ik dat, overeenkomstig uw voorstel, mijnheer de Voorzitter, als wij tot 21.00 uur morgenavond vergaderen - onze fractievergadering vergadert pas ook om 19.00 uur - dan moeten wij ook tegen 21.00 uur eventueel amendementen kunnen indienen. Ik dring er echt op aan dat wij woensdagmiddag stemmen na dit belangrijke debat.

Green
Daarmee ben ik het eens, dat is wat ik zei.

Aelvoet
Mijnheer de Voorzitter, ik ga helemaal akkoord met het voorstel om het aantal amendementen niet te groot te laten worden. Laten we ervoor zorgen dat die om 21.00 uur binnen zijn. Maar wat ik, eerlijk gezegd, niet snap is dat men al om 18.00 uur zou moeten stelling genomen hebben in verband met welke split vote men aanvraagt. Ik begrijp niet waarom dat zo vroeg zou moeten zijn aangezien dat eerder te maken heeft, niet met vertalingsproblemen want dat is helemaal niet moeilijk om te vertalen - het is trouwens diegene die voorzit die zegt dat is verzocht om split vote - maar alleen met de voorbereiding van de stemmingen. Ik kan mij eerlijk gezegd niet voorstellen dat men als men om 21.00 uur de verzoeken binnen heeft in verband met de vraag op welk moment en over welk onderdeel er een split vote moet plaatsvinden, waarom die niet mee in overweging zouden kunnen genomen worden. Dat snap ik eerlijk gezegd niet.

De Voorzitter
Het gaat hier om een uitzonderlijke stemming en wij zullen dan ook uitzonderlijke maatregelen treffen en de termijn vaststellen op 20.00 uur. De diensten van het Parlement zullen een uitzonderlijke inspanning leveren opdat wij hierover woensdag kunnen stemmen.

Green
Mijnheer de Voorzitter, deze uitkomst verrast mij, omdat de fracties de plenaire vergadering zeer terwille zijn. Tenslotte moeten wij de kans krijgen om datgene in overweging te nemen wat pas vanavond uit de commissie zal komen. U geeft ons een uur, wat het niet alleen uiterst moeilijk maakt om de amendementen te bespreken die we wellicht willen indienen maar tevens om ze in een vorm in te dienen die aanvaardbaar is voor de plenaire vergadering. Dat is een zware kluif!
Ik zie niet in waarom, als we woensdag moeten stemmen - en ik neem aan dat het beter zou zijn om dan te stemmen - we niet overeen kunnen komen om, wanneer er teveel amendementen zijn die woensdag vóór de lunchpauze niet kunnen worden behandeld, een speciale stemming in te lassen om 17.00 uur.
Tenslotte is dit Parlement soeverein. Wij dienen in staat te worden gesteld deze kwesties te bespreken. Niet alleen de stemming is belangrijk. De hele kwestie is belangrijk. De reactie van de fracties op het debat over de Intergouvernementele Conferentie is van cruciaal belang. Dus zou ik nogmaals willen vragen of de termijn op 21.00 uur kan worden vastgesteld. Mijn fractie telt 214 leden. Het is niet makkelijk om deze kwestie binnen het uur te bespreken en er amendementen op in te dienen.

De Voorzitter
Mevrouw Green, de termijn wordt vastgesteld op 21.00 uur maar ik neem akte van uw woorden: als niet alles is voorbereid zodat wij hierover woensdag om 12.00 uur kunnen stemmen, zullen we de stemming moeten uitstellen tot 17.00 uur. Maar wij zullen hierover niet kunnen stemmen wanneer we niet tijdig over behoorlijke vertalingen beschikken en de stemming onvoldoende kan worden voorbereid.
Debat landbouwprijzen
De Voorzitter
Het derde punt betreft het gecombineerde debat over de landbouwprijzen. Ik heb zopas inderdaad een brief van de Nederlandse minister voor Landbouw ontvangen waarin hij meedeelt dat hij die middag ook in het nationale parlement aanwezig moet zijn. Hij stelt twee mogelijke oplossingen voor: ofwel vindt het debat plaats tussen 21.00 en 24.00 uur zodat hij aanwezig kan zijn, ofwel kan hij een debat houden met de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling.
De heer Colino Salamanca, de voorzitter van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, heeft het woord.

Colino Salamanca
Mijnheer de Voorzitter, ik ben verrast dat de fungerend voorzitter van de Raad, de Nederlandse minister voor Landbouw, niet aanwezig kan zijn omwille van de redenen die u uiteengezet heeft. Ik ben van oordeel dat het positief zou zijn dat de minister het debat kan bijwonen en ik zal mij er dan ook niet tegen verzetten dat het debat -overeenkomstig dit verzoek- om 21.00 begint maar wel op voorwaarde dat de minister er zich klaar en duidelijk toe verbindt dat hij dan aanwezig zal zijn.

De Voorzitter
De brief van de minister luidt als volgt: " Ik kan het debat in de plenaire vergadering bijwonen van 21.00 tot 24.00 uur. Ik zou het dan ook ten zeerste appreciëren als het debat over de landbouwprijzen 's avonds plaats zou vinden" . Dit lijkt mij een duidelijke toezegging.
Ik leg het voorstel om het debat over de landbouwprijzen tot dinsdagavond uit te stellen ter stemming voor.
(Het Parlement neemt het voorstel aan)

De Voorzitter
De aldus gewijzigde regeling van de werkzaamheden is bijgevolg aangenomen.

Goepel
Mijnheer de Voorzitter, eigenlijk was afgesproken dat wij een gecombineerd debat zouden houden. Gaat het hier alleen om het debat over de landbouwprijzen of over het geheel dat op de agenda staat?

De Voorzitter
Ik dank u voor uw vraag, die mij de kans biedt te verduidelijken dat het over de gecombineerde behandeling gaat.

Goepel
Mijnheer de Voorzitter, ik heb daartegen bezwaar. Wij hebben over het debat over de landbouwprijzen gestemd. Het gaat niet op dat wij die gehele problematiek tot middernacht bespreken. Op dat ogenblik is hier immers niemand meer aanwezig.

De Voorzitter
Ik begrijp uw redenering aangezien uw fractie tegen gestemd heeft. De meerderheid in het Parlement heeft echter het tegenovergestelde beslist.
Mevrouw Lulling heeft het woord.

Lulling
Mijnheer de Voorzitter, ik dien eveneens een verslag in betreffende de landbouw, namelijk het verslag over de bijen. Ik zie niet in wat dit verslag te maken heeft met de landbouwprijzen en wij kunnen dit toch net als het verslag-Baldarelli "s middags behandelen zoals het ook op de agenda staat. Is dat niet mogelijk?

De Voorzitter
Mevrouw Lulling, volgens de agenda valt uw verslag niet onder de gecombineerde behandeling. Het besluit heeft dan ook geen betrekking op uw verslag. Er is inderdaad besloten om de gecombineerde behandeling uit te stellen, maar niet de andere punten van de agenda, en dit is dus niet het geval met uw verslag.

Verzoekschriften 1996-1997
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0190/97) van de heer Perry, namens de Commissie verzoekschriften, over de beraadslagingen van de Commissie verzoekschriften in het parlementaire jaar 19961997.

Perry
Mijnheer de Voorzitter, ik leid het jaarverslag in over het werk van de Commissie verzoekschriften.
Ik ben tot de vaststelling gekomen dat waar ter wereld mensen zich ook bevinden, zij de neiging hebben zichzelf te zien als de spil van het universum. Het is mijn bevinding dat collega's die lid zijn van ongeacht welke commissie in dit Parlement, steevast die commissie beschouwen als de allerbelangrijkste, meest wezenlijke en belangrijke voor het werk van het Parlement.
Zij kunnen zich allen sterk maken, of het nu gaat om de Begrotingscommissie, de Commissie milieubeheer, rechten van de vrouw, regionale zaken of welke dan ook. Allemaal verrichten zij belangrijk werk. Ik weet dat de Commissie verzoekschriften niet universeel als de meest belangrijke wordt gezien. Eigenlijk omschrijf ik haar aan mijn kiezers als de klachtenafdeling van het Parlement. Wij bepalen het beleid niet, wij maken geen wetgeving, wij oefenen geen controle uit op de begroting, de zaken waaraan men normaliter macht en invloed afmeet.
Wat wij wel doen, is luisteren naar de Europese bevolking; en is er iemand die mij, in een democratisch proces, iets vertellen kan dat belangrijker is dan te luisteren naar de zorgen en problemen van de burgers? Burgers nemen hun recht op het indienen van verzoekschriften serieus. In de afgelopen tien jaar is het aantal verzoekschriften verdubbeld van 500 naar ruim 1000 per jaar. Dit jaar liep dat aantal ietwat terug, maar dat viel te verwachten met de komst van de Europese Ombudsman. De Commissie heeft goede werkmethoden ingesteld met de Ombudsman en ik breng hulde aan het werk en de goede betrekkingen die er bestaan.
De Commissie verzoekschriften vervult de rol van luisteraar namens het Parlement. Vorig jaar was er een verzoekschrift met ruim 4 miljoen handtekeningen tegen proeven op levende dieren door de cosmetica-industrie. Maar wat belangrijk is, is het feit dat het individu de kans krijgt om zijn recht gestand te laten doen. Collega Mary Banotti zet zich enorm in voor de kwestie van kinderen die het slachtoffer zijn van touwtrekkerij om de voogdij over hen, en zij treedt op als uw vertegenwoordiger om deze zeer persoonlijke problemen op te lossen. Er was een jongeman in Luxemburg die de belastinginstanties zover kreeg om hem belasting terug te betalen. Wat is er nu beter dan de belastingen zover te krijgen dat ze geld terug betalen! Zelfs in mijn eigen kiesdistrict klaagde een verzoeker erover dat zijn pensioen verkeerd berekend was en hij kreeg ettelijke duizenden ponden terugbetaald.
De commissie functioneert harmonieus en overschrijdt nationale en politieke scheidslijnen. Ik wil beslist de voorzitter van vorig jaar huldigen, de heer Newman, alsook mijn politieke collega, de heer Fontana, die dit jaar voorzitter is. Tevens wil ik de waardering te boek stellen die de commissie heeft voor het werk van haar secretariaat en het werk van de Commissie. Hun verslagen zijn keer op keer zorgvuldig, goed beslagen ten ijs en nuttig in hun opzet.
Jammer genoeg bestaat mijn verslag niet uit louter applaus. De Raad schittert vaak door afwezigheid. Ik vraag me af of hij bij het debat van vanavond aanwezig is. Toch is een aanzienlijk deel van onze verzoekschriften afkomstig van burgers die van mening zijn dat de lidstaten hun verplichtingen jegens de Europese Verdragen niet blijken na te komen. Dat kunnen kwesties in verband met de sociale zekerheid zijn of de eerbiediging van het milieu - er worden duizenden problemen opgeworpen, omdat het gaat om burgers die erop uit zijn om de Verdragen ten uitvoer te leggen door waar ze maar willen te wonen, te werken en te studeren in Europa. Het is nog niet altijd zo gemakkelijk als wij graag zouden willen, of zoals wij maar al te graag geloven dat het is.
Een dergelijk probleem kan wellicht voorkomen worden wanneer vertegenwoordigers van de Raad de vergaderingen van de Commissie verzoekschriften regelmatig bijwonen. Ik heb niet alleen commentaar op de Raad. Onze eigen diensten - en zelfs een aantal van onze commissies - hebben nauwelijks aandacht voor het werk van de Commissie verzoekschriften. Naar mijn mening zou een commissie van het Parlement, wanneer zij door de Commissie verzoekschriften om een standpunt wordt gevraagd, moeten beseffen dat er geen hogere prioriteit bestaat dan acht te slaan op de verzoeken van de burger die meent dat Europa niet functioneert.
In het verslag hebben wij ook de pers- en voorlichtingsbureaus om meer aandacht verzocht. Dit zijn verhalen met een menselijke noot; zij laten zien wat Europa voor het individu betekent; zij tonen aan dat het Parlement de beschermer van het individu is en dat wij onze successen van de daken zouden moeten schreeuwen. Het verslag bevat een voorstel voor een formule die uiteenzet wat Europese burgers mogen verwachten van instellingen die verordeningen en richtlijnen toepassen, of die instellingen nu nationale regeringen zijn of de Commissie. Zij betreffen voor de hand liggende vraagstukken als doorzichtigheid van regelgeving, wie aan het hoofd van een dienst staat, het recht om een zaak onder de aandacht te brengen binnen een aangekondigde termijn.
In Groot-Brittannië zijn deze administratieve normen vervat in een Handvest van de Burgers en dit is een model dat de Commissie best zou kunnen bestuderen en, waar dat op zijn plaats is, in heel Europa nastreven. Ik hoop dat we een mechanisme zullen vinden voor het instellen van die formule van een goede administratieve praktijk als een Europees handvest van de burgers.
Tot slot bepleiten wij als commissie dat de voorlichtingscampagne "Burgers van Europa" niet verzuimt om de burgers te wijzen op hun waardevolle recht om een verzoekschrift in te dienen bij het Parlement om te helpen garanderen dat rechten van de Europese burger worden gerespecteerd.

Schmidbauer
Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats feliciteer ik de heer Perry met zijn voortreffelijk verslag. Dit jaarlijks verslag - en ook de wijze waarop het tot stand is gekomen - is een bewijs van onze goede samenwerking, over de grenzen van de fracties heen, in deze commissie. De Commissie verzoekschriften van het Europees Parlement bestaat tien jaar. In die tijd zijn zowat tienduizend verzoekschriften met ongeveer tien miljoen handtekeningen ingediend. Wij kunnen dan ook met recht en reden zeggen dat de Commissie verzoekschriften de band tussen de EU-burgers en de instellingen is. De mensen in de Europese Unie wenden zich met hun zorgen, negatieve ervaringen en wensen tot de Commissie verzoekschriften. Vaak kunnen wij hen helpen en kunnen wij hun problemen oplossen, maar vaak ook kunnen wij niets doen omdat, ook al heeft de kwestie met Europa te maken, de rechtsgrondslag ontbreekt om iets te ondernemen. Uiteindelijk blijft de kwestie dan een nationaal probleem.
Soms heeft men van de Commissie verzoekschriften echter ook een volkomen verkeerd beeld. Soms worden wij als de hoogste instantie beschouwd en denkt de indiener van het verzoekschrift, nadat hij zich achtereenvolgens tot zijn gemeente, zijn regionale instanties en zijn nationale Commissie verzoekschriften heeft gericht, dat hij, als niemand voor hem iets heeft gedaan, zich maar tot het Europees Parlement hoeft te wenden. Zo werkt onze bevoegdheid natuurlijk niet. Wij zijn geen opperste gerechtshof.
Een probleem waarmee wij altijd al te maken hebben gehad is de tijd. De indieners van verzoekschriften moeten al te lang op een antwoord of op de oplossing van hun probleem wachten. Het duurt lang voor een verzoekschrift na ontvangst is samengevat, op zijn ontvankelijkheid onderzocht en in elf talen is vertaald.
Na het besluit van de commissie over de aanbeveling begint pas het echte werk. De Commissie is ondertussen gelukkig op ons verzoek ingegaan en spant zich in om verzoekschriften snel te behandelen. Bij de lidstaten en de Raad loopt het nog steeds moeizaam. Die werken zeer traag, vooral wanneer het om een schending van het Gemeenschapsrecht gaat. Wij krijgen onvoldoende en meestal onvolledige informatie en het gaat ook te traag. Wij vragen dat de lidstaten sneller en nauwkeuriger informatie verstrekken en antwoorden geven. Wij hebben nood aan overeengekomen vaste termijnen. De totstandbrenging en coördinatie van elektronische gegevensverwerkingssystemen kunnen iedereen daarbij helpen. Aangezien de Commissie verzoekschriften sedert 1992 openbaar vergadert en aan de indieners van verzoekschriften elke keer wordt gevraagd of zij wensen dat hun verzoekschriften openbaar worden behandeld, kan dat ook geen problemen met betrekking tot de bescherming van gegevens opleveren. Vaak is het zeer wenselijk dat de indieners van verzoekschriften in de commissie worden gehoord. Wij trachten dat te doen.
Dat geldt ook voor het verzoekschrift betreffende de bruinkoolontginning in dagbouw in Garzweiler. Omdat de door de indiener van het verzoekschrift verstrekte informatie de commissie volstrekt ontoereikend scheen, hebben wij besloten een fact finding mission ter plaatse te sturen. Dat zal volgende week gebeuren.
Jammer genoeg gebeurt ons werk nog al te vaak in het verborgen. Niet alleen vele initiatieven van andere commissies maar ook vele wetgevende initiatieven van de Commissie staan in nauw verband met door onze commissie behandelde verzoekschriften. Men ontdekt immers voortdurend leemten en gebreken in de Europese richtlijnen en rechtsvoorschriften. Wij vragen dan ook dat de diensten van het Parlement de bevolking beter en grondiger over het petitierecht informeren. De bevolking zou echter ook moeten worden geïnformeerd over de onderzochte verzoekschriften en vooral over die waarvoor een oplossing is gevonden. Alleen zo kunnen wij, als gekozen afgevaardigden van de EU-burgers, een band tussen hen en de instellingen zijn en de politiek, zoals zo vaak wordt gevraagd, dichter bij de burger brengen.

Banotti
Mijnheer de Voorzitter, dit is een onverwachte meevaller voor mij. Ik vervang de heer Fontana, en als actief lid van de Commissie verzoekschriften wil ik deze gelegenheid te baat nemen om het Parlement mede te delen dat we zeer goed nieuws hebben in verband met ontvoerde kinderen. Het afgelopen jaar zijn er kinderen die vermist werden - in sommige gevallen al 18 maanden lang - teruggevonden. Zo was er een hoogst opmerkelijke zaak van een Duits kind dat ontvoerd was naar West-Samoa en van anderen die naar Frankrijk en Noord-Afrika waren ontvoerd. Door de aanzienlijke inspanningen van uw bureau en het Parlement hebben wij een aantal opmerkelijke successen geboekt door deze kinderen aan hun ouders terug te bezorgen.
Dit heeft het Parlement aardig wat positieve publiciteit opgeleverd. Mensen zien dit als een humaan vraagstuk en wij pakken het weliswaar niet als klassieke juristen aan, maar intussen hebben wij behoorlijk wat invloed wanneer wij druk uitoefenen op de plaatselijke overheden die dit soort zaken soms over het hoofd zien vanuit de veronderstelling dat hier slechts sprake is van huiselijke kibbelpartijen. Het is mij opgevallen dat wanneer we vanuit het Parlement bellen wij bij veel instanties, zowel wettelijke als sociale, op een grote bereidheid stuiten om deze gevallen serieus te nemen en ons fantastisch bij te staan in de gang van zaken.
Een andere kwestie waarover de Commissie verzoekschriften heel vaak is benaderd, betreft de moeilijkheden die veel leraren ondervinden bij het werken in andere lidstaten. Elke lidstaat heeft zijn eigen stiekeme trucjes om ervoor te zorgen dat het mensen niet al te gemakkelijk valt om naar een ander land te trekken en daar hun beroep uit te oefenen. Dus hopen wij dat dit zal verbeteren in de context van de richtlijn inzake vrij verkeer en vrije uitoefening van beroepen.
Tevens viel mij de eer te beurt rapporteur te zijn voor het verslag over gehandicapten. Een verzoekschrift van ruim 3.000 gehandicapte mensen uit de hele Gemeenschap had mijn verslag tot resultaat en ik ben er trots op dat dit verslag afgelopen december met eenparigheid van stemmen werd aangenomen.
Een ander verzoekschrift wierp eveneens zeer ernstige discussiepunten op. Twee van mijn kiezers dienden een verzoekschrift in bij het Parlement toen hun ouders overleden ten gevolge van koolmonoxidevergiftiging in een vakantieappartement in Spanje. Een rechtstreeks gevolg van dat verzoekschrift is dat wij een aantal zeer alarmerende zaken aan de weet zijn gekomen over bepaalde gaskachels, met inbegrip van het feit dat in België afgelopen jaar 61 mensen stierven als rechtstreeks gevolg van koolmonoxidevergiftiging door boilers. Zo werden er kwesties aan de oppervlakte gebracht die veel verder gingen dan de eigenlijke inhoud van het verzoekschrift.
Zoals de heer Perry terecht zei, toetst de Europese bevolking nu inderdaad de wetten van Europa, de richtlijnen van Europa en de kwesties die de bevolking het meeste raken.

Dybkjær
Mijnheer de Voorzitter, ik dank de heer Perry voor zijn uitstekend verslag en hij heeft volkomen gelijk dat iedereen geneigd is om de commissie waarvan hij of zij lid is als de belangrijkste te beschouwen. Toch vind ik eigenlijk wel dat we mogen zeggen dat de Commissie verzoekschriften samen met de Ombudsman het meest concrete werk van de Unie verrricht. De burger heeft niet veel andere mogelijkheden dan deze om rechtstreeks in contact te treden met de Unie. Dit is de weg die de burger kan volgen als hij een zaak concreet wil laten behandelen. Weliswaar gebeurt dit vaak omdat er iets schort aan de verhouding tussen de lidstaten, want daar houdt de Commissie verzoekschriften zich immers mee bezig, maar de burger beschikt toch over de mogelijkheid om zo goed als gratis klacht in te dienen of een proces aan te spannen. Waar in de Unie kan men dit zonder dure bijstand van een advokaat? In de Commissie verzoekschriften! Maar juist omdat de burger hier rechtstreeks in contact komt met de Unie, is het belangrijk dat de procedure zo efficiënt mogelijk verloopt. Aangezien onze Voorzitter op dit ogenblik in de voorzittersstoel zit, wil ik van de gelegenheid gebruik maken om hem erop attent te maken, ook al doe ik het in het Deens maar ik hoop dat hij luistert, dat de informatica-uitrusting van het Parlement bij de behandeling van klachten tekortschiet. Op dit gebied, vooral wanneer vijftien landen samenwerken, is het van doorslaggevend beleang dat de informatica en de informatietechniek degelijk functioneren.

Tamino
Mijnheer de Voorzitter, allereerst mijn hartelijke felicitaties aan het adres van collega Perry voor het uitstekende verslag dat hij zojuist heeft ingeleid. Het recht op het indienen van een verzoekschrift is een van de basisrechten van de Europese burgers. Momenteel is uitoefening van dat recht een van de weinig momenten dat de Europese burger een rechtstreeks contact met de Europese instellingen gegund wordt. Het is dus van het hoogste belang dat wij optimale uitvoering aan dit recht geven.
Zoals al is opgemerkt, zijn er in de afgelopen tien jaar ongeveer tienduizend petities ingediend, ondertekend door miljoenen burgers. Daarom moet er absoluut op aangedrongen worden dat alle Parlementscommissies betrokken worden bij de uitoefening van dat recht, dus echt niet alleen de Commissie verzoekschriften. Ook wordt het hoog tijd dat gespeurd wordt naar een manier om het Reglement zodanig te wijzigen dat alle binnenkomende verzoekschriften een snel antwoord krijgen. Momenteel is het zo dat onze antwoorden behoorlijk aan de late kant komen. Deze vorm van dialoog met de burgers, dit recht op Europees burgerschap kan alleen gegarandeerd en adequaat beschermd worden als de procedures gestroomlijnd worden, zodat het verstrekken van antwoorden vlugger gaat.
Van dit oogpunt uit bezien wil ik er ook nog even op wijzen dat de medewerking van de Commissie tamelijk traag verloopt, maar in ieder geval is er medewerking, terwijl daar bij de Raad praktisch geen sprake van is. Ook op dit vlak moet dus de nodige druk uitgeoefend worden, om ervoor te zorgen dat dit recht volledig ten uitvoer gelegd wordt.

Vanhecke
Voorzitter, het jaarlijks verslag van de Commissieverzoekschriften bevat uiteraard zeer weinig stof voor polemiek. Verder is het ongetwijfeld zo dat er op alle bestuursvlakken mechanismen moeten zijn om de burgers te beschermen tegen machtsmisbruik of onwil van allerhande administraties. Wanneer bijvoorbeeld grensarbeiders binnen de Europese Unie stoten op problemen met belasting- of pensioenadministraties moet die mensen steun en bijstand geboden worden.
Toch moet ik betreuren dat dit in de toepassing, in alle details van het zogenaamde gemeenschapsrecht, steevast wordt voorgesteld als een soort overwinning van de democratie. Ik herinner er aan dat het Europese gemeenschapsrecht in vele gevallen tot stand komt op een wijze die men onmogelijk als democratisch zou kunnen omschrijven. Hetzij omdat de beslissingen vallen in cenakels die door niets of niemand gecontroleerd worden, hetzij omdat ze genomen worden op een niveau zó ver verwijderd van de burgers van de Europese volkeren, dat controle, laat staan inspraak, feitelijk onmogelijk is.
Ik wil hier van de gelegenheid en de spreektijd die mij geboden worden gebruik maken om daar een zeer concreet voorbeeld van te geven. Met het Verdrag van Maastricht werd beslist dat er voor Europese en gemeenteraadsverkiezingen in alle lidstaten stemrecht moest komen, ook voor burgers die niet over de nationaliteit van deze betrokken lidstaat beschikken. Dat was een arbitrair en door een puur Europeïstische ideologie ingegeven voorstel. Het was een beslissing over de hoofden van de burgers heen en niet eens gewenst door die burgers, zoals trouwens bewezen werd door het feit dat dit Europees stemrecht bij de jongste Europese verkiezingen eigenlijk een grote flop werd. Sinds inmiddels drie jaar vraag ik met de regelmaat van de klok aan de Europese Commissie de cijfergegevens over die deelname en tot op heden kunnen die zogezegd, drie jaar na de feiten, nog niet verschaft worden. In mijn eigen land dreigt die Europese beslissing nu tot een culturele genocide te leiden - er is geen ander woord voor - voor de Vlamingen uit de rand rond de hoofdstad Brussel en voor de Vlamingen te Brussel zelf. Tienduizenden nieuwe kiezers, vanzelfsprekend bijna per definitie niét Nederlandstalige kiezers, dreigen er een vloedgolf ten voordele van de Franstalige partijen te veroorzaken. Die Franstalige partijen vertegenwoordigen mensen die van oordeel zijn dat zij tot een soort "Herrenvolk" behoren, een "Herrenvolk" dat zich niet hoeft aan te passen aan de landstaal van het land waar het zich vrijwillig vestigt, maar die vindt dat integendeel de autochtone bevolking, de Vlamingen, de Nederlandstaligen, zich aan de nieuwkomers moeten aanpassen.
Welnu, deze moderne vorm van kolonialisme, cynisch kolonialisme, brutaal kolonialisme, wordt nu gesteund door een Europese beslissing die door een grote meerderheid van mijn volk niét gewenst wordt en zelfs als bijdragend tot cultuurgenocide moet gedefinieerd worden. In het Vlaamse parlement werd zowaar eenparig een motie aangenomen om dit Eurostemrecht te verbinden aan een aantal zeer dwingende beperkingen en voorwaarden. Welnu, het heeft er alles van weg dat de over de hoofden van alles en iedereen genomen Europese beslissing zwaarder zal wegen dan de democratische eisen van het Vlaamse parlement. Het is juist omdat ik aan de hand van concrete voorbeelden als dit moet vaststellen dat het zogenaamde Europa zeer dikwijls nefast is voor de belangen, voor het voortbestaan en de eigenheid van de Europese volkeren, dat ik een Euroscepticus geworden ben en om die reden alleen kan ik het voorliggende verslag, ook al is het niet polemisch, niet goedkeuren.

Papakyriazis
Mevrouw de Voorzitter, we danken de heer Perry voor zijn verslag, waarmee we hem gelukwensen. Ik benadruk evenwel dat het gaat om een werk waaraan de hele Commissie verzoekschriften heeft bijgedragen, wat blijkt uit zowel de aanvulling van het verslag met tal van vindingrijke amendementen van haar leden als de unanieme goedkeuring ervan in de commissie. Het verslag toont aan dat de Commissie verzoekschriften in het parlementaire jaar 1996-1997 diepgaande beraadslagingen heeft gevoerd, wat - zoals is gebleken uit de verslagen Kuhn en Gutiérrez Díaz - trouwens ook het geval was in de parlementaire jaren 19941995 en 1995-1996.
De Commissie verzoekschriften vervult een belangrijke taak en onderscheidt zich duidelijk van de andere parlementaire commissies. Ze is belast met de waarborging en realisatie van een fundamenteel recht dat voor de burgers in het Verdrag werd verankerd en ook voor het Parlement voordelen inhoudt, met name het recht van de burger om verzoekschriften in te dienen.
Het betreft een recht dat het rechtstreeks contact tussen de burgers en het Parlement bevordert en het parlementaire toezicht op het Europese gebeuren in de praktijk versterkt. Verzoekschriften stellen het Europees Parlement immers in staat controle op de naleving van het communautair recht uit te oefenen, en zijn daarom een soort opiniepeiling die de vaak ongunstige werkelijkheid weerspiegelt waarmee de burgers in de Unie dagelijks te kampen hebben.
Daar we wensen dat onze boodschap zo veel mogelijk burgers bereikt, twijfelen we niet aan het belang van de werking van de Commissie verzoekschriften, die er in samenwerking met de ombudsman naar streeft de rechten van onze burgers te beschermen en te stimuleren.

Moorhouse
Mevrouw de Voorzitter, ik sluit mij aan bij mijn collega's en dank de rapporteur voor zijn verslag dat absoluut uitmuntend was, net als zijn inleiding. Maar natuurlijk, zoals de laatste spreker aangaf, is het verslag een weerspiegeling van de Commissie verzoekschriften in haar geheel.
Ik ben een buitenstaander, d.w.z. ik ben geen lid van de Commissie verzoekschriften, maar ik heb van tijd tot tijd kiezers met ingewikkelde problemen. Ik moet toegeven dat wij de nodige keren gefaald hebben. Ik ben de eerste om te erkennen dat de commissie op vele fronten succesvol is geweest. Wij hebben in het bijzonder van mevrouw Banotti vernomen hoe kinderen baat hebben gehad bij het werk van de Commissie verzoekschriften. Maar het naakte feit ligt er: er blijven ingewikkelde problemen spelen en sommige daarvan zijn door mijn eigen handen gegaan. Ik ben er niet in geslaagd om de kiezers in kwestie tevreden te stellen; althans nog niet. Dat kan al dan niet liggen aan de Commissie verzoekschriften. Dat kan al dan niet te wijten zijn aan de Commissie. Maar je krijgt het gevoel dat sommige mensen soms niet bezig zijn met wat ze moeten doen. Ik zou de ambtenaren van de Commissie in die categorie willen onderbrengen.
En aan wie denk ik dan? Ik heb bijvoorbeeld mijn voortreffelijke kiezer, de heer Peter Thomas, in gedachten. Hij won jaren geleden een zaak tegen de Griekse spoorwegen en zij zijn hem enkele duizenden ponden verschuldigd. Hebben zij hier gevolg aan gegeven? Helemaal niet! Zij hebben hem niet betaald voor contractbreuk. De zaak sleept aan en mijn kiezer is in ernstige problemen verwikkeld met zijn bankier. Tot zover zaak een.
Zaak twee: ik heb een kiezer - de heer Hawthorne - die een villa had in Malaga - in Spanje. Die werd verkocht toen hij even niet oplette. Hij was hen slechts een zeer bescheiden lening verschuldigd. Nu worstelt hij al zes jaar met het Spaanse gerecht en tot dusverre hebben wij van dit Parlement nog geen wezenlijke hulp gekregen. Daarover voel ik mij enigszins beschaamd.

Barros Moura
Mevrouw de Voorzitter, ik vind dat dit verslag, zoals uit het debat blijkt, heel nuttig is, omdat hierin een balans wordt opgemaakt van de werkzaamheden van de Commissie verzoekschriften, een balans die de Commissie verzoekschriften en de inspanningen van haar secretariaat niet in diskrediet brengt. Maar het is zaak vast te stellen dat wij lang niet voldoen aan de noodzakelijke en gewenste doeltreffendheid die de Europese burgers verwachten - die zich in groten getale tot ons wenden en heel interessante gevallen voorleggen, gevallen die met hun voornaamste belangen te maken hebben - zoals ik zei hebben wij niet met de gewenste doeltreffendheid kunnen antwoorden op deze verzoekschriften, op deze herhaalde verzoeken om op te komen voor hun rechten en belangen.
Om twee soorten redenen hebben wij dit niet kunnen doen: de eerste reden, waarvoor wij soms wellicht verantwoordelijk zijn, heeft te maken met de moeilijkheden bij het informeren van de burgers over het bestaan van dit instrument, met de ondanks alles logge en ingewikkelde procedure, wat ook verband houdt met de eis dat alles in alle talen wordt vertaald. Maar in de tweede plaats heeft dit onvermogen om snel en positief te antwoorden op de verzoeken en de verzoekschriften die de burgers tot ons richten, te maken met het feit dat de klachten vaak betrekking hebben op acties of verzuimen van lidstaten. Het probleem is dat deze procedure ons niet toelaat rechtstreeks contact op te nemen met de lidstaten en hen te dwingen tegemoet te komen aan de wensen van de burgers. Wij moeten dan ook vaststellen dat om tot doeltreffende antwoorden te kunnen komen wij de eigenlijke procedures van het Verdrag dienen te wijzigen.
Maar ik wil wijzen op het praktische belang van de verzoekschriften aan het Europees Parlement, bijvoorbeeld in Portugal in het geval van de loondiscriminatie in de Europese Centrale Bank en in het geval van de douaneagenten, concrete gevallen waarin vele verzoekers aantoonden dat zij van het Europees Parlement een objectief antwoord op hun problemen verwachtten. Daarom juist moeten wij ons werk verbeteren en ik verzoek de Raad en de lidstaten tevens dat zij hun medewerking verlenen aan de procedure van de Commissie verzoekschriften.

Fischler
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, de eerlijke balans die de Commissie verzoekschriften het Parlement over de verzoekschriften van de Europese burgers voorlegt, is een goede gelegenheid om ons over de verhouding van de Europese burgers tot de instellingen van de Europese Unie te bezinnen. De Commissie heeft dat voor de Europese Unie zo belangrijke punt vooral tijdens de Intergouvernementele Conferentie in haar beraad over de toekomst van de instellingen centraal geplaatst. Ze vindt het immers uiterst belangrijk dat de burgers en de instellingen dichter bij elkaar worden gebracht. Uiteindelijk gaat het hier ook om het vertrouwen dat de burger bereid is in Europa te stellen.
Het petitierecht is een belangrijke verworvenheid van de burgers. Daarom is een snelle en doeltreffende behandeling van verzoekschriften een goed middel om het vertrouwen van de burgers te versterken. Met een verzoekschrift aan het Parlement wijst een burger niet alleen op een volgens hem ongeoorloofde toepassing van de communautaire bepalingen, maar geeft hij tegelijk ook uitdrukking aan zijn vertrouwen in het Parlement. Daaraan koppelt hij de verwachting dat aan de door hem gemelde wantoestand een einde zal worden gemaakt. De Commissie spant zich daarom in de door de Commissie verzoekschriften gestelde vragen snel en uitvoerig te beantwoorden. Die samenwerking tussen het Europees Parlement en de Commissie heeft, zoals uit het uiterst leerrijke verslag van de heer Perry blijkt, ook dit jaar in vele gevallen een oplossing of concrete verbeteringen mogelijk gemaakt. Het grondige onderzoek van de vele verzoekschriften is, zoals de heer Perry terecht opmerkt, ook van belang omdat de Commissie verzoekschriften de barometer van de concrete verwachtingen van de burgers en daardoor het belangrijkste parlementaire burgerforum is.
Sedert 1987 hebben zich meer dan tien miljoen Europese burgers met ongeveer tienduizend verzoekschriften tot het Parlement gericht. Zij bekommeren zich in de eerste plaats om sociale aangelegenheden, het milieu, de belastingen, het vrij verkeer van personen en de erkenning van diploma's. De Commissie beschouwt het als een van haar belangrijkste opdrachten ten aanzien van de burgers voor de onverkorte toepassing van het Gemeenschapsrecht te zorgen en eventuele leemten daarin op te sporen en aan te vullen. Het Parlement levert de Commissie daarbij kostbare hulp.
De Commissie verheugt zich daarom zeer bijzonder over de goede samenwerking en over de waarderende woorden van het Parlement. Ze zal de Commissie verzoekschriften alle informatie blijven verstrekken die voor een doeltreffende behandeling van de verzoekschriften nodig is en zal graag ingaan op de wens van de Commissie verzoekschriften voor een nauwe samenwerking in verband met het "Citizens First Initiative" .

De Voorzitter
Mijnheer Fischler, ik dank u.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen te 12.00 uur plaats.

Televisie-omroepactiviteiten
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0201/97) van de heren Galeote Quecedo en Hoppenstedt, namens de delegatie van het Europees Parlement in het bemiddelingscomité, over de door het bemiddelingscomité goedgekeurde gemeenschappelijke ontwerptekst van een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad (C40203/97-95/0074(COD)) tot wijziging van richtlijn 89/552/EEG van de Raad betreffende de coördinatie van bepaalde wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in de lidstaten inzake de uitoefening van televisieomroepactiviteiten.

Galeote Quecedo
Mevrouw de Voorzitter, wij hebben tijdens de bespreking en de behandeling van de richtlijn "televisie zonder grenzen" een aantal intense, langdurige en in een aantal gevallen controversiële discussies gehad maar naar mijn mening zal iedereen die aan deze gesprekken deelgenomen heeft, hier goede herinneringen aan bewaren.
Ik ben van oordeel dat wij allen veel inzet en verbeeldingskracht betoond hebben. Wij hebben onze ideeën vurig verdedigd maar hebben toch voldoende soepelheid en bereidheid tot dialoog aan de dag gelegd om deze debatten met succes af te ronden.
Mevrouw de Voorzitter, ik ben er tevens van overtuigd dat wij met zijn allen die deze kwestie besproken hebben, het algemeen belang als belangrijkste doelstelling voor ogen hadden, veeleer dan partijbelangen en uiteraard economische belangen. Als rapporteur samen met de heer Hoppenstedt ben ik bovendien verheugd vast te kunnen stellen dat het Europees Parlement een vooraanstaande rol gespeeld heeft in dit debat.
In de overwegingen hebben wij twee punten opgenomen die het Europees Parlement altijd al als essentieel beschouwd heeft om de Europese audiovisuele sector te bevorderen: de bevordering van de productie met behulp van een communautair mechanisme zoals het garantiefonds en de steun voor met name onafhankelijke producenten.
Ik zou er in dit verband bij de Commissie willen op aandringen dat zij bij haar voorstellen blijft: zij zal altijd de steun van het Europees Parlement genieten in deze strijd om de stap te zetten van woorden naar concrete acties die voor veranderingen kunnen zorgen.
Daarnaast heeft het Europees Parlement ook een aantal specifieke oplossingen aangedragen zoals inzake de ontwikkeling van een nieuw televisieverschijnsel, teleshopping of inzake de aanpassing van de regelgeving voor reclame. Die is altijd vatbaar voor discussie maar naar mijn mening hebben onze debatten een "gezondere" regelgeving opgeleverd, als ik dat zo mag stellen.
Maar mijns inziens moet het Europees Parlement vooral tevreden zijn omdat het erin geslaagd is aandacht te besteden aan de sociale eisen. Zo hebben wij de bescherming van de rechten van minderjarigen aanzienlijk verbeterd en ik koester terecht de hoop dat wij deze kwestie nog verder zullen kunnen ontwikkelen over een jaar, wanneer de Commissie de resultaten van haar onderzoek voorlegt, zoals overigens in de richtlijn zelf is bepaald. Wij hebben eveneens de vrije toegang van de burgers tot heel belangrijke maatschappelijke gebeurtenissen verzekerd. Opdat beide bepalingen volledig operationeel zouden zijn, moeten wij de Commissie echter vragen dat zij zo snel mogelijk zorgt voor de oprichting van het contactcomité, zoals voorzien is in artikel 23bis van de richtlijn, en tevens haar verbintenis nakomt om het Europees Parlement tijdig op de hoogte te houden van de werkzaamheden van dit contactcomité -waartoe commissaris Oreja zich overigens bereid getoond heeft.
Mevrouw de Voorzitter, ik ben dan ook van oordeel dat wij met de stemming van morgen een antwoord kunnen geven op de verwachtingen die dit debat in onze respectieve landen gecreëerd heeft. Dit is te danken aan het enorme werk dat de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs en media twee jaar lang verricht heeft. Ik wil heel in het bijzonder mevrouw Castellina en de heer Pex danken die deze commissie tijdens deze periode hebben voorgezeten. Ik wil ook het Nederlandse voorzitterschap danken voor de inspanningen die het geleverd heeft, evenals commissaris Oreja en zijn medewerkers voor de inzet en de bekwaamheid die zij betoond hebben en voor de schitterende manier waarop zij ons tijdens onze besprekingen geholpen hebben.

Hoppenstedt
Mevrouw de Voorzitter, voor het mediabeleid en de ontwikkeling daarvan hebben wij hier de jongste twee jaar zonder meer mediageschiedenis geschreven.
Ten aanzien van de snelle ontwikkeling van de elektronische en digitale transmissietechnieken, vooral via satelliet, hebben wij hier volgens mij goed werk verricht. Wij voelen echter ook de druk die de ontwikkeling van de media op ons uitoefent. Wij staan hier voor een opwindende opdracht. Bij het zoeken naar de juiste oplossingen hebben velen ons geholpen. Ik denk daarbij aan de andere afgevaardigden, ook al waren wij het in eerste of tweede lezing vaak niet met elkaar eens, aan de Commissie en, zoals reeds gezegd, aan het Nederlandse voorzitterschap van de Raad. Ik denk echter ook aan de marktdeelnemers en de verschillende groeperingen die ons hebben gesteund of zich hebben ingespannen om ons op het juiste spoor te zetten. Dit zou beslist een avondvullend thema kunnen zijn.
Bij de tweede lezing hebben wij belangrijke beslissingen genomen, onder meer over de omschrijving van het begrip omroep, de afbakening van de zogenaamde nieuwe diensten en de duidelijke omschrijving van de reclameregels, die natuurlijk voor het door ons allen gewenste duale systeem belangrijke bakens uitzet, zonder daarom, mevrouw Tongue, de openbare omroep speciaal in het gedrang te brengen.
Wij hebben in de tekst voor een vrijwillige quotaregeling gekozen. Na het zeer brede debat moeten wij vaststellen dat alle leden van dit Parlement willen dat Europese programma's en films het grootste deel van onze programma's uitmaken. Quota halen echter niets uit. Het is onze en ook mijn overtuiging dat quota nog nooit programma's hebben voortgebracht. MEDIA I en II, het actieplan 16: 9 en het garantiefonds, dat wij nog steeds als een belangrijke bijdrage tot de ontwikkeling van het Europese programmabeleid voor ogen hebben, zijn daarentegen elementen waarop wij rekenen om het Europese programmabeleid te bevorderen.
Zoals reeds gezegd hebben wij het uitvoerig gehad over de bescherming van de jongeren en in het bijzonder over de technische middelen om programma's uit te schakelen, waardoor de beslissing uiteindelijk bij de opvoeders ligt. Ik vind het verkeerd dat de Raad daarmee niet meteen heeft ingestemd. In het kader van de bemiddelingsprocedure, die een voortreffelijk resultaat heeft opgeleverd, hebben wij opdracht gegeven voor een studie die duidelijk moet maken waar gevaar voor de jeugd bestaat en in welke mate jongeren risico's lopen. Voorts moet de studie ook een antwoord bieden op de vraag of een technische uitschakelingsmogelijkheid een goed hulpmiddel is en of de beoordelingscriteria, als ze niet in geheel Europa kunnen worden geharmoniseerd, dan toch in de verschillende landen kunnen worden toegepast. Deze studie over de vraag of televisie schadelijk is voor kinderen is echter wellicht overbodig, daar in de wereld zeker al vijfduizend dergelijke studies zijn gemaakt. Men had zich die moeite dus wellicht kunnen besparen.
Een belangrijke kwestie, waarvoor de bemiddeling volgens mij eveneens een goed resultaat heeft opgeleverd, is de vraag hoe wij de consument ook in de toekomst toegang kunnen verlenen tot belangrijke nationale, culturele en sportieve evenementen. In die kwestie hebben wij tijdens de bemiddelingsprocedure beslist dat de landen op vrijwillige basis lijsten moeten opstellen.
Zo kunnen de lidstaten een goede oplossing vinden en voor de burger en de consument met betrekking tot die evenementen een regeling uitwerken.
De technische ontwikkelingen zullen ons als Parlement telkens opnieuw dwingen ons over de belangrijke ontwikkelingen in het mediabeleid te beraden. Het Parlement heeft de voorbije jaren in deze aangelegenheid een sleutelpositie ingenomen. Als wij op dezelfde manier voortwerken en ons als Parlement positief met het mediabeleid bezighouden, zijn wij zeker op de goede weg. Ik kan alleen maar hopen dat wij aan dit boeiende thema blijven voortwerken. Dan zullen wij voor onze medeburgers in de Europese Unie en daarbuiten in onze wereldwijde contacten met de nieuwe media een goede oplossing vinden.
Ik dank nogmaals mijn strijdmakker, de heer Galeote Quecedo, en alle leden die ons hebben ondersteund. Ik dank ook de Commissie, vooral de heer Oreja, en mevrouw Fontaine, die de bemiddelingsprocedure samen met de Raad op voortreffelijke wijze heeft geleid.

Tongue
Mevrouw de Voorzitter, ik zou onze rapporteurs willen bedanken. Wij hebben aangetoond dat de toekomst van de audiovisuele sector een debat is dat alle politieke en nationale grenzen overschrijdt. Allen hebben wij een gemeenschappelijke interesse voor de toekomst van de televisie betoond, het meest invloedrijke medium in onze democratieën en in de bemiddeling stonden wij als Parlement op één lijn, wat zeer welkom en uiterst belangrijk was.
Het is de moeite waard om te beseffen waar de richtlijn over gaat. Zij gaat over het opbouwen van een sterke en concurrerende audiovisuele sector die tegen het jaar 2000 voor ruim 1 miljoen nieuwe Europese banen zou moeten zorgen. Wij kunnen een tekort van 6, 3 miljard dollar tegenover de VS niet dulden. Amerika aanvaardt slechts 3 % audiovisueel materiaal van buitenaf met een niet VS-inhoud. Vrije handel moet wederkerigheid inhouden.
Het oogmerk van deze richtlijn is dat wij als Europeanen economisch en cultureel profiteren van deze bloeiende sector. We moeten creatief zijn om te kunnen concurreren. We moeten ervoor zorgen dat al onze culturen een plaatsje krijgen op onze beeldschermen. Canada, Australië, alle landen ter wereld zorgen er via quota voor dat er plaats is op hun beeldbuizen. Ik zeg de heer Hoppenstedt dat Europese quota niet protectionistisch zijn. De Verenigde Staten genieten een enorm structureel voordeel. Zij kunnen ons programma's verkopen tegen een tiende van wat het kost om ze te maken en dat is ten dele te danken aan hun eigen regelgevingsregime dat zij in het verleden hadden.
Als we verdergaan met sportrechten zijn er twee toekomstmogelijkheden voor televisie. De ene wordt gestuwd door de commerciële vraag en de andere wordt bepaald door het openbaar belang. Sportrechten zijn zeer belangrijk. Dankzij ons amendement over sportrechten kan ieder land een lijst opstellen van evenementen van aanzienlijk belang. Hierdoor zal onze cultureel gevarieerde gratis televisie ook in de toekomst succes hebben. De Olympische Spelen en de finale van de Europacup bijvoorbeeld, moeten op de gratis TV voor iedere burger te zien zijn. TV is Europa's Hollywood. De richtlijn "televisie zonder grenzen" is onze kans om te laten zien dat we banen, investeringen, export en cultureel pluralisme echt au sérieux nemen.
Wij moeten in staat zijn om onze eigen verhalen te creëren en te bekijken, of het nu om Inspecteur Morse of om Derrick gaat. Wij moeten economisch voordeel halen uit deze sector die binnenkort Europa" s grootste werkgever zal zijn. Tot slot moeten de voornaamste sport- en culturele manifestaties kosteloos worden uitgezonden, zodat iedereen ervan kan genieten.

Banotti
Mevrouw de Voorzitter, laten we, nu wij eindelijk in rustiger vaarwater terechtkomen met deze richtlijn - in mijn 13-jarige parlementaire ervaring is dit wellicht de richtlijn waarvoor het meest gelobbyd is - eens kijken naar een aantal van de kwesties die niet alleen ons hier in het Parlement aangingen, maar met name degenen die ten zeerste verward waren door de complexiteit van deze richtlijn zoals deze bij het publiek overkwam.
De reden waarom ik achter quota stond - en ik ben er zeker van dat dat voor vele andere collega's evenzeer opgaat - is omdat wij er niet per definitie op kunnen vertrouwen dat onze eigen zenders niet de gemakkelijkste weg kiezen als het op goedkoop programmeren aankomt. De zelfstandige producenten maakten zich de grootste zorgen over deze richtlijn, en wij moeten onze jonge, zelfstandige producenten, die reeds een aantal van de beste en meest interessante programma's van heel Europa produceren, erkennen en steunen. Laten wij in het bijzonder even kijken naar diegenen die in minderheidstalen produceren en die onvermijdelijk ondertiteling nodig hebben voor hun programma's. Maar als we al ondertiteling hebben, zouden deze programma's in heel Europa moeten kunnen worden bekeken en naar ik hoop in de rest van de wereld - indien nodig met ondertiteling - want zij geven ons een zeer speciaal inzicht in de minder bekende talen en de minder bekende culturen binnen onze gemeenschappen. Wij moeten onze publieke omroep beschermen.
Omdat wij uit een land komen met een gemengd systeem van publieke omroep en commerciële zenders, hebben wij specifieke problemen en dienen wij tevens te erkennen dat wij onze eigen programma's niet aan onze eigen collega's en andere landen in de Europese Unie verkopen. Natuurlijk moeten we proberen om een plaatsje te veroveren op de lucratieve Amerikaanse markt, maar laten we er eerst en vooral zeker voor zorgen dat we programma's maken die we buiten onze eigen grenzen kunnen verkopen, die mensen interesseren en die ze zullen kopen, zodat er meer in de pot voor zelfstandige producenten terechtkomt.
Deze richtlijn is een enorme katalysator geweest: zij heeft ons even met de neus op de feiten gedrukt en doen stilstaan bij wat onze cultuur betekent, zodat wij er een waarde aan hebben moeten verbinden die wellicht in veel van onze andere debatten niet tot uiting is gekomen.

Larive
Mevrouw de Voorzitter, een bemiddeling van 100 minuten bleek voldoende mede omdat het Europees Parlement gelukkig in zijn wijsheid - niet iedereen denkt er zo over, maar ik wel - de aanvankelijke eisen van de verplichte Europese quota voor Europese producties en opname van nieuwe diensten had laten vallen. De liberalen zijn tevreden. Ten eerste met het hoge niveau van de bescherming van minderjarigen ook in de herziene richtlijn. En wel hoop ik vurig dat er echt, commissaris Fischler, een serieuze studie wordt verricht naar de V-CHIP en dat dit of een dergelijk technisch instrument er uiteindelijk zal komen. Het gaat wat mij betreft om een liberaal principe: de overheid verschaft de middelen en ouders en opvoeders beslissen zelf of zij er gebruik van maken.
Wij zijn ook tevreden met de gegarandeerde toegankelijkheid van de grote sportevenementen voor het grote publiek zonder extra kosten. Mijn hartelijke gelukwensen aan beide rapporteurs.
Iets heel anders maar wel in deze context. Ik maak mij zorgen over de Nederlandse voorstellen om in het Verdrag van Amsterdam een protocol op te nemen over de rol van de publieke omroep. Mag de overheid dan onbeperkt de publieke omroep financieren? Wordt dan een complete uitzonderingspositie op de Europese mededingingsregels geschapen voor de publieke omroep? Kan na aanname van het protocol de commerciële radio en televisie nog wel een klacht bij de Europese Commissie indienen als naar haar mening de publieke omroep wordt voorgetrokken? Kunnen overheidsgelden dan worden gebruikt om de publieke omroep te bevoordelen bij het lanceren van nieuwe diensten of het betreden van nieuwe markten? Dat zijn zaken die niets te maken hebben met openbare dienstverlening. Dit zou voor liberalen onaanvaardbaar zijn. Ik weet zeker dat commissaris Van Miert grote problemen hiermee heeft.
Wij zijn voorstanders van een duaal bestel. Een sterke publieke omroep die zorgt voor informatie en eigen culturele identiteit en ruimte aan de commerciële omroep. Geen machtsconcentratie maar keuze, geen voortrekkerij, gelijke monniken, gelijke kappen. Laten wij niet vergeten dat ook de commerciële zenders hun inkomen puur uit de markt moeten halen en toch net zo goed zijn gebonden aan alle regels van de richtlijn "Televisie zonder grenzen" . Zo hoort het, maar dan moeten zij ook gelijk worden behandeld.

Pailler
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer Hoppenstedt, mijnheer Galeote Quecedo, verbaast het u niet dat er zo weinig mensen zijn in dit halfrond - ook mevrouw Banotti trouwens - nadat er twee jaar lang, zoals u gemerkt heeft, zo intens bij ons gelobbyd is?
Vandaag deelt u de oscars uit en bedankt u deze en gene voor een lege zaal, maar dat verbaast u niet. De Raad is vertegenwoordigd, maar een minister van Cultuur ontbreekt. De heer Oreja is niet gekomen. De heer Bangemann die zo een fervente tegenstander is van de quota's, is evenmin aanwezig.
Welnu, er is inderdaad niemand omdat zij gewonnen hebben! Er is niemand omdat diegenen die de quota-strijd willen en zullen blijven voeren niet meer in ons geloven. Dat is ook een tegenslag voor Europa en zijn instellingen omdat wij binnen de Intergouvernementele Conferentie niet in staat zullen zijn om deze onjuiste medebeslissing weer ter discussie te stellen en omdat de 22 stemmen die ontbraken voor de gekwalificeerde meerderheid, terwijl wij de gewone meerderheid behaalden, ervoor gezorgd hebben dat wij tegen de democratie hebben gehandeld.
Natuurlijk gaan wij in de richting die de oud-adviseur van het Witte Huis, de heer Brejzinski, heeft genoemd. Hij zei: " Hetgeen wij niet bereikt hebben met wapens zullen wij bereiken via de informatiesnelwegen" . Welnu, wij openen onze informatiesnelwegen, wij openen onze schermen. Veel landen zijn hoe dan ook al in grote mate overmeesterd. Vervolgens kan men wel zeggen dat men gewonnen heeft. Wat de sport betreft is het toch het minste dat men in alle uithoeken van Frankrijk en Europa de Tour de France of het tennistoernooi in Wimbledon kan zien.
Maar is dat nu echt een overwinning? Is dat een overwinning - ik was er geen echte voorstander van - voor de fanatieke voorvechters van de anti-geweld- en anti-porno-chip om te weten dat de uiteindelijk aangenomen oplossing voorziet dat de Europese Commissie binnen een termijn van een jaar samen met de bevoegde instanties van de lidstaten een onderzoek zal leiden over de voor- en nadelen van de maatregelen die erop gericht zijn de ouderlijke controle te vereenvoudigen?
Wie houdt men nu eigenlijk voor de gek? Het gaat hier om de beschaving en de Verenigde Staten hebben sinds de akkoorden van Blum-Bayrnes heel goed begrepen dat hier de prioriteit lag en dat hier ook de toekomst ligt op het gebied van arbeidsplaatsen, maar eveneens van cultuur, taal en ideologie. Waarom zou dit niet gezegd worden?
De strijd om de quota's is van essentieel belang. En ik hoop dat wij deze strijd zullen blijven voeren samen met de vakbonden, met de beroepsorganisaties. Ik kan u zeggen dat de mensen hiervan tijdens de vijftigjarige viering in Cannes overtuigd waren en veel over quota's hebben gesproken. Ik hoop dat wij na de verkiezingen in GrootBrittannië en Frankrijk deze strijd met wijsheid en verantwoordelijkheid voort zullen zetten.

Tamino
Mevrouw de Voorzitter, ik wilde eraan herinneren dat de Groenen in deze lange periode van overleg over de richtlijn "Televisie zonder grenzen" hun standpunt duidelijk in de verf hadden gezet. Wij hadden verklaard dat wij het eens waren met de tekst zoals die uit de eerste lezing tevoorschijn was gekomen, omdat wij inzagen dat daarin een belangrijke stap vooruit werd gezet naar verbetering van de richtlijn, en vooral omdat er een link was gelegd tussen televisies, media en democratie in het algemeen. In de richtlijn was duidelijk sprake van een band tussen televisie en cultuur en men erkende dat niet één Europese cultuur, maar alle verschillende Europese culturen bij elkaar een toekomst moesten hebben en niet verstikt mochten worden door een massale invoer van films en andere programma's uit de Verenigde Staten en het Verre Oosten.
Die overheersende invloed van anderen kan voor ons namelijk echt niet door de beugel. De eerste lezing had daar dan ook iets aan gedaan, maar helaas heeft de tweede lezing door een handjevol stemmen een heel andere draai gegeven aan de strekking van de tekst van de eerste lezing. Ik denk niet alleen aan het quotaprobleem, maar ook en vooral aan het feit dat men niet alle nieuwe televisiediensten in de tekst heeft opgenomen: men heeft niet gedacht aan wat de televisie in de toekomst allemaal te bieden heeft. Op grond van deze overwegingen is de fractie der Groenen ertoe gekomen een negatief oordeel uit te brengen.
Zoals andere collega's al gezegd hebben, is de bemiddeling uiteindelijk zonder strubbelingen verlopen, en we kunnen ons ook best wel vinden in wat is bereikt op een aantal hoofdpunten, zoals de bescherming van kinderen en het ongecodeerd uitzenden van belangrijke nationale en internationale evenementen, vooral sportevenementen. Toch zijn al die elementen bij elkaar niet voldoende om ons negatieve standpunt over de richtlijn, zoals die vorm heeft gekregen na de tweede lezing en na de wijzigingen van de Raad, bij te sturen.
Om deze redenen blijven wij kritisch gestemd over de richtlijn.

Sanz Fernández
Mevrouw de Voorzitter, de belangstelling ging tijdens de bemiddeling vooral uit naar het voorstel van het Europees Parlement om de "openbare" uitzending van belangrijke sportieve gebeurtenissen te waarborgen. De tekst waarover wij het uiteindelijk eens geworden zijn, is bevredigend en positief maar ik betreur en klaag aan dat de regering van de Partido Popular in Spanje deze bepaling in de richtlijn gebruikt als voorwendsel of drukkingsmiddel om de media te vervolgen die niet ten dienste staan van de regering.
Het voorstel van het Parlement bepaalde dat de "openbare" uitzending van een aantal buitengewoon belangrijke sportieve evenementen -zoals de Olympische Spelen of de Europese of wereldkampioenschappen voetbal- in alle lidstaten verplicht was. Om juridische redenen heeft de delegatie van het Europees Parlement in het bemiddelingscomité aanvaard dat dit niet verplicht was in alle landen van de Europese Unie maar dat elke lidstaat dit kon doen als het dat wenste.
In de goedgekeurde tekst blijft het buitengewone karakter van de evenementen die "openbaar" moeten worden uitgezonden behouden en dit via nationale lijsten die door de Commissie worden goedgekeurd. Er worden garanties geboden om de transparantie van de procedure te waarborgen en dit met inachtneming van alle beginselen van het Gemeenschapsrecht.
In Spanje stelt de regering echter een wet voor die het voetbal beschouwt als een zaak van algemeen belang, die belangrijker is dan onderwijs of volksgezondheid. De wet verbiedt de uitzending via betaaltelevisie van de gewone wedstrijden die elk weekeinde in het kader van het gewone Spaanse kampioenschap gespeeld worden. Deze overdreven bepaling was zeker overbodig omdat precies in Spanje elk weekeinde het grootste aantal wedstrijden gratis en rechtstreeks wordt uitgezonden. Deze situatie was alvast gewaarborgd tot 2003 omdat de verschillende televisiezenders, die met de clubs onderhandeld hebben en in het bezit zijn van de uitzendrechten, vrijwillig een aantal akkoorden afgesloten hebben.
De bepaling in de richtlijn bepleit een evenwicht tussen de verschillende juridische beginselen die zij wil bewaren. Het recht op informatie moet verenigbaar zijn met het eigendomsrecht en de vrije mededinging tussen de ondernemingen die in het bezit zijn van de uitzendrechten. Maar de wet op het voetbal van de regering van de heer Aznar verhindert dit aangezien ze van retroactieve aard is en geen schadeloosstelling voorziet. Zij wil een aantal televisiezenders en de clubs er met name toe verplichten een aantal vrijwillig afgesloten contracten te verbreken opdat een onderneming die de steun van de regering geniet deze rechten kan inpalmen. Het gaat hier om machtsmisbruik van een autoritaire regering die een oorlog ontketend heeft om de digitale televisie te overheersen. Zij wil de bestaande ondernemingen wegwerken en een monopolie opleggen met communicatiebedrijven die aanleunen bij de heer Aznar.
De richtlijn "televisie zonder grenzen" wordt in Spanje op een schandalige manier gebruikt om de tegenstanders van de regering van de Partido Popular te vervolgen, die bovendien bedreigd en gerechtelijk vervolgd worden door de regering. Nooit hebben we iets dergelijks gezien in twintig jaar democratie in Spanje.

Galeote Quecedo
Mevrouw de Voorzitter, ik zal het heel kort houden want ik wil hier geen nationaal debat aangaan. Dit is het Europees Parlement en dat is niet de plaats voor dit soort toespraken. Ik wil hier toch nog aan toevoegen, mevrouw de Voorzitter, dat er mijns inziens in geen enkel parlement plaats is voor leugens.

Matikainen-Kallström
Mevrouw de Voorzitter, het is van principieel belang dat er een discussie is gevoerd over de in de tv-richtlijn op te nemen bepalingen inzake uitzendrechten voor grote sportevenementen, want het is belangrijk dat iedereen die dat wil op tv de belangrijke sportevenementen kan volgen. Voor de takken van sport zelf is het ook van belang dat de betreffende tak zoveel mogelijk publiciteit krijgt, omdat op die manier de algemene belangstelling voor de betreffende sport toeneemt.
De voorbereiding van de richtlijn is echter op een aantal gebieden duidelijk tekortgeschoten. De sportverenigingen en organisaties van sportbeoefenaars is niets gevraagd, tenminste niet op structurele wijze. De gevolgen van de richtlijn voor met name de sportverenigingen en organisaties van sportbeoefenaars zijn nog onvoldoende in kaart gebracht. De verkoop van tv-rechten is een belangrijke bron van inkomsten voor de organisaties en verenigingen die sportevenementen organiseren. Ook bij sportuitzendingen moet rekening worden gehouden met auteursrechten en de vrije mededinging binnen de EU. Het beperken van de verkoop van tv-rechten kan ernstige gevolgen hebben voor de hele sportsector. De organisatie van grote sportevenementen wordt vooral in Finland, waar de sportsector steunt op vrijwilligerswerk, moeilijker gemaakt en wordt misschien economisch niet meer haalbaar. Hoe kunnen deze door de organisaties gederfde uitgaven gecompenseerd worden?
De uitkomst van de bemiddeling is dat elke lidstaat een lijst moet opstellen van sportevenementen die openbaar uitgezonden moeten worden. Aan deze "zwarte lijst" kunnen ook wedstrijden in andere landen worden toegevoegd. Beelden van deze evenementen moeten dan gratis worden doorgegeven aan andere landen. Is dit niet in strijd met het subsidiariteitsbeginsel? Het is moeilijk om een lijst op te stellen van evenementen. Het betekent bovendien een waardeoordeel voor de verschillende takken van sport. Welke sporten komen op de lijst terecht en welke niet? Welke zijn te zien en welke niet? Dit houdt een beperking in van de vrije mededinging op sportgebied. Er zijn andere en betere manieren aanwezig en denkbaar voor het waarborgen van uitzendingen van sportevenementen, waarbij ook de sportliefhebbers en sportorganisaties aan bod komen.

Castellina
Mevrouw de Voorzitter, het verhitte en slepende debat rondom deze richtlijn heeft niet het gewenste resultaat opgeleverd. Verplichte uitzendquota's van Europese programma's om zodoende een Europese audiovisuele markt van de grond te krijgen: dat was een resultaat waar de Commissie naar toe had gewild, evenals trouwens de overgrote meerderheid van de cultuurcommissie in eerste en tweede lezing en een grote meerderheid van deze plenaire vergadering, maar toch niet de meerderheid van stemhebbenden, terwijl dat in tweede lezing wel noodzakelijk was. Zo'n grote stemverhouding is trouwens praktisch niet te bereiken als er een thema op tafel ligt waarbij zo vele en zo tegengestelde belangen meespelen. Trouwens, ook de Europese audiovisuele producenten, die meermalen door dit Parlement gehoord zijn, stonden als één man achter het standpunt van de cultuurcommissie.
Toch was het geen zinloze strijd, want een reglementering ter ondersteuning van de Europese culturele identiteit is hoe dan ook tot stand gekomen. Ook al is naleving van zendquota zoals vastgelegd door de richtlijn niet juridisch bindend gemaakt, toch zijn er twee dingen bereikt: men gaat een contactcomité in het leven roepen om te waken over uitvoering van de voorschriften, en de publieke opinie begint een andere houding aan te nemen ten aanzien van dit probleem. Vandaag de dag beseffen de mensen namelijk meer dat er maatregelen moeten komen om te voorkomen dat door globalisering van de handel alle culturele verschillen worden weggevaagd. Vandaar dat het thans moeilijker is geworden voor publieke omroepen en commerciële zenders om de regels van de richtlijn in de wind te slaan.
Al met al is dit niet het resultaat waar wij naar hadden uitgekeken, maar het is toch wel een basis waarop voortgeborduurd kan worden.

Whitehead
Mevrouw de Voorzitter, wij hebben allemaal een lange weg moeten afleggen, wij hebben allemaal wat geleerd en wij hebben allemaal een beetje geleden. Misschien was die pijn noodzakelijk, zelfs voor de rapporteurs.
De visie van het Parlement tijdens de eerste lezing was mijns inziens principieel en vooruitziend. Alles wat daarna kwam, was een besnoeiingsproces en we hebben een aantal dingen verworven en het is ons gelukt om een aantal dingen te handhaven.
Indien zich in Frankrijk en Groot-Brittannië een paar maanden eerder veranderingen zouden hebben voorgedaan ten gevolge van de verkiezingen, zouden wij erin zijn geslaagd om meer te handhaven en meer te verwerven. Maar we hebben tenminste kunnen aandringen op het hoogst noodzakelijke. Zoals de hertog van Wellington in de strijd om het schiereiland die zei dat hij zich altijd kon terugtrekken achter de linies van Torres Vedras, hadden wij onze eigen linies van Torres Vedras.
We hebben een beginsel verworven en we kunnen in dit debat vandaag de voorspelling doen dat onze opinie tijdens de eerste lezing over wat de omroep inhoudt en dat dat gereguleerd dient te worden, in de toekomst zal worden aanvaard, zelfs door diegenen die ons het meest verachtten en bekritiseerden in de loop van het parlementair debat. Omdat ook zij hun product, hun inhoud, door de piraten bedreigd zullen zien, door de mensen die hen en de manier waarop zij dingen doen in de toekomst voor uitdagingen zullen stellen. Ook zij zullen deze richtlijn uiteindelijk zegenen vanwege de fundamentele bescherming die zij al diegenen die er gebruik van wensen te maken, biedt.

Fischler
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, de Commissie is ingenomen met de tekst waarover het bemiddelingscomité het eens is geworden en die u vandaag ter goedkeuring wordt voorgelegd. De Commissie kan u alleen maar aanbevelen deze tekst goed te keuren. Hij is het resultaat van een buitengewoon goede samenwerking tussen de instellingen, maar is in het bijzonder ook een nieuw, modern, beter, vollediger en volkomen duidelijk rechtskader voor de televisie in Europa.
De tekst biedt de deelnemers de rechtszekerheid die zij voor de ontwikkeling van hun sector nodig hebben. Voor de Europese burgers houdt hij in dat de openbare dienst, die voor hun dagelijks leven zo belangrijk is, wordt gegarandeerd. De Commissie zal, zoals het Verdrag haar oplegt, op de onverkorte toepassing van de tekst en al zijn onderdelen toezien. De Commissie zal ook onverwijld het zogenaamde contactcomité oprichten en zich daardoor bij de vervulling van haar opdrachten laten bijstaan.
Het contactcomité zal uit vertegenwoordigers van de bevoegde instanties van de lidstaten bestaan. Zoals de Commissie reeds tijdens de besprekingen in het bemiddelingscomité heeft gezegd, is zij vast voornemens de bevoegde commissie van het Europees Parlement over de resultaten van de bijeenkomsten van dat comité te informeren. De Commissie zal dat te gelegener tijd en op passende wijze doen.
Ten slotte dank ik, mede namens de Commissie, de Commissie cultuur, de rapporteurs, de heer Galeote Quecedo en de heer Hoppenstedt, en de opeenvolgende Raadsvoorzitterschappen voor hun voortreffelijk werk waardoor wij dit resultaat hebben kunnen bereiken.

De Voorzitter
Mijnheer Fischler, ik dank u.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen te 12.00 uur plaats.

Gezondheidsmonitoring
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0202/97) van de heer Poggiolini, namens de delegatie van het Parlement in het bemiddelingscomité, over de door het bemiddelingscomité goedgekeurde ontwerptekst van het besluit van het Europees Parlement en de Raad (C4-0204/97-95/0238(COD)) tot vaststelling van een communautair actieprogramma voor gezondheidsmonitoring in het kader van de actie op het gebied van de volksgezondheid (1997-2001).

Poggiolini
Mevrouw de Voorzitter, geachte collega's, met deze derde lezing wordt een punt gezet achter het wetgevingsparcours van het communautaire actieprogramma inzake gezondheidsmonitoring. Dit is het vierde actieprogramma van de Europese Unie op het stuk van de volksgezondheid. Doel van het programma is totstandbrenging van een systeem van gezondheidsmonitoring om zodoende een grote hoeveelheid gegevens te verzamelen waarvan de lidstaten zich dan kunnen bedienen om nationale en communautaire beleidsvoering op het vlak van volksgezondheid voor te bereiden en te evalueren. Dit is dus een belangrijk instrument, vooral in het huidige tijdsgewricht, nu de lidstaten zich in alle bochten wringen om de torenhoge uitgaven van hun gezondheidszorg terug te dringen en zodoende de criteria van Maastricht met betrekking tot de ene munt na te komen. Als zo'n systeem van gezondheidsmonitoring eenmaal goed op gang komt, kan men betere prioriteiten gaan stellen, dan kan de winstgevendheid van de gezondheidsstelsels opgevoerd worden door verkwisting te voorkomen, waardoor meer garanties komen voor efficiency van het gezondheidsbeleid.
Ik geloof dat het Europees Parlement in zijn nopjes mag zijn, want dankzij de wijzigingen die onze Vergadering had voorgesteld en die thans vast onderdeel van de wetgevingstekst zijn geworden, is het aanvankelijke voorstel, zoals dat door de Commissie was gepresenteerd, aanzienlijk verbeterd en is de actieradius ervan uitgebreid. Met name is het Parlement erin geslaagd om in de loop van de twee lezingen en tijdens de voorbereidingsfase van het bemiddelingscomité, waarbij we twee belangrijke en vruchtbare driehoeksgesprekken hebben gehad, een deugdelijk compromisakkoord met de Raad in de wacht te slepen over bijna alle technische amendementen. Vooral drie problemen zijn toen aan de orde gekomen: harmonisatie van gegevens en indicatoren, oprichting van een waarnemingscentrum voor de volksgezondheid, uitbreiding van de reikwijdte van het programma. Voor wat betreft de harmonisatie van gegevens en indicatoren, op grond van een halsstarrig restrictieve uitleg van artikel 129 van het Verdrag waardoor iedere harmonisatie van wetgevings- en reglementeringsvoorschriften bij voorbaat werd uitgesloten, had de Raad zich zelfs tegen harmonisatie van de wetenschappelijk terminologie verzet. De Raad is er echter wel mee akkoord gegaan om in plaats van het woord "harmonisatie" van de wetenschappelijke gegevens het woord "vergelijkbaar" te hanteren. Dat was - juridische haarkloverijen even daargelaten - feitelijk waar wij naar toe wilden.
Wat de oprichting van een Europees waarnemingscentrum voor de volksgezondheid betreft: ook in dit geval vond men de gebruikte formulering te scherp. In plaats van het woord "waarnemingscentrum" dat associaties kan oproepen met nieuwe kostbare bureaus - wat het Parlement zelf ook niet wil - is bereikt dat er een haalbaarheidsstudie komt naar een permanente monitoringsvoorziening. Dat was precies ons doel.
Ten slotte heeft men ook voor elkaar gekregen dat de reikwijdte van het programma werd opgerekt. Daarvoor zijn afspraken gemaakt over samenwerking met niet-gouvernementele organisaties, ondersteuning van de lidstaten en een precieze datum voor de verslagen inzake toetsing van het programma. Overigens, toen puntje bij paaltje kwam, bleek wederom dat het voornaamste discussiepunt voor het bemiddelingscomité natuurlijk het geld was dat het programma nodig heeft. Het Parlement hield het op 20 miljoen ecu, terwijl de Commissie 13, 8 miljoen had ingeschreven in het ontwerp-besluit. De Raad was nog zuiniger, want hij had zelfs nog die 800.000 ecu geschrapt en slechts 13 miljoen ecu geopperd, maar dat vonden wij gewoon onvoldoende. De delegatie van het Parlement heeft vervolgens allerlei oplossingen aangedragen, van inkrimping van de looptijd van het programma tot invoering in een artikel van het programma van een externe "verhoging" te gebruiken voor gegevensverzameling door Eurostat. Tot slot is bij die onwrikbare positie van de Raad nog een expliciete verklaring van commissaris Flynn gekomen, die verzekerde dat hij de extra financiering waar het Parlement zo voor in de bres sprong, absoluut niet nodig had.
Uiteindelijk is er een akkoord bereikt waarmee het bedrag van 13, 8 miljoen ecu voor vijf jaar wordt bevestigd, maar met twee gezamenlijke verklaringen, welke uit zullen komen in het Publikatieblad: een verklaring van de Commissie dat zij haar best zal doen om in het nieuwe statistisch programma 1998-2000 acties op het vlak van gezondheid door te voeren, met het oog op versterking van het huidige programma; plus een verklaring van het Europees Parlement, waarin toegezegd wordt dat deze actie tijdens de begrotingsprocedure de nodige steun zal krijgen. Er blijven dus nog een paar vraagtekens inzake de financiering, omdat er wellicht te weinig geld is losgekomen om een minimum aan efficiënt beheer te verkrijgen. De Commissie wordt niet door dat soort twijfels bekropen en belooft dat ze desnoods ook het statistisch programma 1998-2000 zal aanspreken. We zullen hoe dan ook een oogje in het zeil houden.
De delegatie van het Europees Parlement die de bemiddeling heeft gevoerd neemt dus nota van de situatie en de gedane toezeggingen, en over het geheel beschouwd brengt zij een positief oordeel uit over het bereikte resultaat. De delegatie beveelt dit Huis aan om het gemeenschappelijke ontwerp goed te keuren, in het besef dat het programma van doorslaggevend belang is voor het welslagen van alle huidige en toekomstige programma's op het vlak van gezondheidszorg.

Aparicio Sánchez
Mevrouw de Voorzitter, de heer Poggiolini heeft een uitstekende samenvatting gegeven van de resultaten van zijn verslag, van onze oorspronkelijke doelstellingen, van onze frustraties en tenslotte ook van de oplossingen die zijn uitgewerkt zodat wij deze belangrijke kwestie kunnen goedkeuren. Mijn fractie kan zich ook aansluiten bij de aanbeveling van de heer Poggiolini en wij zijn het er inderdaad mee eens dat onze Vergadering deze positieve en ik zou zelfs zeggen historische resolutie moet aannemen.
Het is immers de eerste keer dat op het gebied van de volksgezondheid een programma gecreëerd wordt dat voorziet in samenwerking tussen de lidstaten. Het zal m.a.w. niet de optelsom zijn van de inspanningen van de 15 lidstaten maar er komt een gezondheidsmonitoring op communautair niveau. Er komt een controle -ik heb geen schrik om deze term te gebruiken- op communautair niveau van alle gezondheidsparameters en alle gezondheidsindicatoren van de lidstaten. Dit houdt in dat deze onderling vergeleken en geëvalueerd worden en dat een aantal procedures uitgewerkt wordt om de gezondheid van de burger te verbeteren, hetgeen tenslotte datgene is dat telt.
Ik beschouw dit als een belangrijk programma en een goed resultaat. Dit is te danken aan de serene aanpak en het uitstekende werk van de rapporteur, de heer Poggiolini en ook aan de menselijke bijdrages van mevrouw Fontaine, die de delegatie van het Europees Parlement in het bemiddelingscomité op een vastberaden, hoffelijke en buitengewone manier geleid heeft.
In het licht van het vrij verkeer van personen, het fysieke verdwijnen van de grenzen en het vrij verkeer van diensten zegt het gezond verstand dat de volksgezondheid een communautair actieterrein moet zijn. Velen van ons betreuren in dit verband dat het Verdrag betreffende de Europese Unie niet gewijzigd wordt en niet uitdrukkelijker stelt dat de volksgezondheid een communautaire bevoegdheid is.
Tot zolang gebruiken sommige landen de bepalingen van het Verdrag betreffende de Europese Unie mijns inziens als loopgracht en verdedigingsmiddel opdat er geen harmonisatie komt. Wie kan begrijpen dat bijvoorbeeld de "postoperationele periode" in sommige landen slaat op de drie uur onmiddellijk na een operatie, in andere landen op de eerste dag en in nog andere dan weer op vijf uur na de ingreep! Hetzelfde geldt voor de "postnatale periode" enz. Wij zullen alvast -zoals onze bedoeling was- de criteria dichter bij elkaar brengen op grond van een aantal elementaire wetenschappelijke gegevens.
Mijns inziens speelt het gezond verstand in ons voordeel. De term "waarnemingscentrum voor de volksgezondheid" is inderdaad geweigerd omdat het woord een bevoogdend karakter kon hebben. Dat is niet erg, het zal toch om een permanente structuur gaan waar de statistieken en studies van alle lidstaten gebundeld zullen worden en dat stemt ons uiterst tevreden. Wij feliciteren dan ook iedereen en stellen de Vergadering ook voor dat zij dit verslag goedkeurt.

Trakatellis
Mijnheer de Voorzitter, als de Unie - zoals bepaald in artikel 129 van het Verdrag betreffende de Europese Unie - bevoegd wil worden voor de sector volksgezondheid, moet ze met het oog op de lancering van adequate communautaire actieprogramma's terzake de nodige gegevens kunnen verzamelen en analyseren. De Unie moet derhalve voorrang geven aan de gezondheidsmonitoring, het vergaren van gezondheidsindicatoren en de totstandbrenging van een permanent systeem voor toezicht op en evaluatie van de ontwikkeling van die indicatoren in Europa. Ik herinner er in dit verband aan dat ook het Parlement al heeft verklaard dat de bescherming van de gezondheid van de Europese burgers een fundamenteel beleidsterrein van de Unie moet worden.
Als de Unie prioriteiten, doelstellingen en programma's op het gebied van de volksgezondheid wenst vast te stellen, moet ze dus - ik herhaal - op de hoogte zijn van de ontwikkeling van de gezondheidsindicatoren in Europa. Het gaat trouwens om een actie die men onmiddellijk na de ratificatie van het Unie-Verdrag al had moeten ondernemen. Ik wijs er in deze context op dat uit het verslag van het Parlement over de BSE-crisis blijkt dat het toezicht op de evolutie van ernstige problemen op volksgezondheidsgebied en de communautaire acties terzake te wensen overlaten, wat bewijst dat dringend een stelsel moet worden ingesteld in het kader waarvan de verschillende acties voor de bescherming van de gezondheid van de Europese burgers worden gecoördineerd. Merkwaardig is tevens dat voor zo'n belangrijk initiatief slechts weinig middelen worden uitgetrokken, wat zeker tot gevolg zal hebben dat de desbetreffende programma's - hoe belangrijk ze ook zijn en hoe gedetailleerd ze ook worden uitgewerkt - beperkt blijven tot teksten in de elf communautaire talen en niet in wezenlijke mate bijdragen tot de bescherming van de volksgezondheid in Europa. Om het "Europa van de burgers" te verwezenlijken, moeten we vooral aandacht hebben voor onderwerpen in verband met gezondheid, onderwijs, cultuur en milieu en moeten we meer doen dan alleen maar - schriftelijke en mondelinge - verklaringen erover afleggen. Enkel als de politieke wil aanwezig is om daadwerkelijke acties te ondernemen en ze behoorlijk te financieren, zullen we erin slagen de kwaliteit van het leven van onze burgers te verbeteren.
Mijnheer de Voorzitter, ik dank de heer Poggiolini voor zijn uitstekend verslag en hoop dat het Parlement zijn ontwerpresolutie aanneemt, wat niet betekent dat we het eens zijn met de financiering die voor het communautair actieprogramma voor gezondheidsmonitoring wordt voorzien.

d'Aboville
Mijnheer de Voorzitter, mijn collega, professor Cabrol, die de bemiddeling over het statistisch programma voor gezondheidsmonitoring heeft gevolgd is helaas niet aanwezig en heeft mij gevraagd namens hem te spreken.
Dit dossier over de gezondheidsmonitoring bevat twee punten die wij van essentieel belang vinden, namelijk de harmonisatie van de gegevens en definities betreffende de gezondheid en de oprichting van een centrum of van een Europees agentschap voor de gezondheid dat tot taak heeft deze gegevens te verzamelen en te centraliseren. De belangrijkste doelstelling van het statistisch programma voor gezondheidsmonitoring is in feite om de gezondheidstoestand en de politieke tendensen op dat gebied in de gehele Gemeenschap te bepalen en om de lidstaten de juiste informatie op gezondheidsgebied te verschaffen waardoor zij in staat zullen zijn om vergelijkingen te maken en het nationale gezondheidsbeleid te steunen. Om bruikbaar te zijn moeten deze gegevens echter geharmoniseerd worden. De Raad heeft het idee van vergelijkbare gegevens aanvaard. Wij hopen dat dat voldoende is voor een coherent beleid inzake de gezondheidsbewaking.
Het Parlement en professor Cabrol hadden reeds herhaaldelijk het verzoek geuit tot oprichting van een waarnemingscentrum, of van een Europees agentschap, dat tot taak heeft de gegevens te verzamelen en te centraliseren, toezicht te houden op de ontwikkeling van ziekten en om, indien nodig, aan de alarmbel te trekken. Dit waarnemingscentrum, of permanente structuur zoals de Raad het noemt, moet de verschillende Europese gezondheidsprogramma's in overweging nemen en onze medeburgers een grotere veiligheid bieden zodat de ernstige misstanden die wij onlangs hebben meegemaakt, niet meer voorkomen. Desalniettemin lijkt de Raad te blijven tegenstribbelen want hij heeft in de slottekst aanvaard om de oprichting van een permanente structuur te overwegen. Dat is maar een heel klein stapje voorwaarts en deze instantie is dan ook nog niet opgericht.
Wij stemmen voor de gemeenschappelijke ontwerptekst omdat het voorgestelde programma voor onze landgenoten een vooruitgang betekent op gezondheidsgebied ook al gaat het maar om een klein stapje voorwaarts daar men van nul vertrekt. Wij zullen onze eis tot oprichting van een permanente structuur echter kracht bij blijven zetten, of het nu een waarnemingscentrum of Europees centrum wordt genoemd, want Europa moet absoluut beschikken over een instrument dat zowel doeltreffend is op het gebied van voorlichting, als op dat van waarschuwing en bescherming.

Kestelijn-Sierens
Mijnheer de Voorzitter, collega's, commissaris, de liberale fractie is tevreden met het resultaat van de bemiddeling op een punt echter na waar niemand van de delegatie van het Europees Parlement akkoord mee ging, met name het magere budget. Gelukkig is er het geschreven engagement van commissaris Flynn om in het volgende communautair statistisch programma passende aandacht te schenken aan de ontwikkeling van statistieken op het gebied van gezondheidsmonitoring. Het Parlement zal erop toezien dat de Commissie haar engagement respecteert.
Het ontwikkelen van statistieken lijkt misschien op korte termijn een omslachtige en vooral dure zaak. Op lange termijn kunnen goede statistieken grote besparingen teweeg brengen. Uit het cijfermateriaal kunnen we veel leren voor het bepalen van een doeltreffend en preventief gezondheidsbeleid.
Ten slotte, collega's, wil ik ervoor pleiten dat er voortaan meer werk wordt gemaakt van gegevens per geslacht om een meer specifiek beleid mogelijk te maken.

Needle
Mijnheer de Voorzitter, net als de anderen juich ik dit compromis dat onze rapporteur vanavond aanbeveelt toe, maar toch wil ik drie korte opmerkingen maken.
Allereerst in verband met de bemiddelingsprocedure zelf: de overeenkomst die bereikt is, is waarschijnlijk de beste waarop het Parlement realistisch gezien had durven hopen. Op de meest omstreden punten, namelijk de kwestie van bevoegdheid inzake de harmonisatie van gegevens, het concept van een waarnemingscentrum en, bovenal de budgettaire implicaties, hebben het nauwgezette werk van de rapporteur en de onderhandelingen die werden gevoerd door de heer Collins, als voorzitter van de betrokken commissie, en door anderen, hun vruchten afgeworpen. De vooruitgang is wellicht niet zo beduidend geweest als sommigen gewenst zouden hebben, maar desondanks zijn er verbeteringen die gevierd mogen worden.
Mijn tweede opmerking is eerder een vraag aan het adres van de Commissie in hoeverre wij dit kunnen beschouwen als een redelijk precedent in de samenwerking op het vlak van volksgezondheid. Na onderhandelingen te hebben gevoerd over enkele ruime terminologie- en participatiebeginselen, is het redelijk om nu een consequente aanpak van alle aspecten van gezondheidsbeleid die op stapel staan te verwachten en uit te kijken naar een doeltreffende aanpak langs de gehele linie van directoraten en portefeuilles van de Commissie als het aankomt op samenwerking inzake onderzoek of economische, sociale en milieubeleidslijnen, bijvoorbeeld, die de volksgezondheid aangaan. Dat is niet alleen van toepassing op BSE, of intern, natuurlijk. Wij allen hier zijn ons bewust van het belang van samenwerking met de rest van de wereld, of deze nu verloopt via de Wereldgezondheidsorganisatie, VN-instanties of derde regeringen, met name de Verenigde Staten.
Dat brengt mij bij mijn laatste opmerking, waarmee ik er bij alle instellingen op aan wil dringen dat zij de kennis die zij hebben opgedaan uit deze zorgvuldig onderhandelde voorstellen zullen aanwenden in de besprekingen van volgende week in Amsterdam. De Raad lijkt erop uit te zijn om het brede beleidsterrein, waarop de Commissie op het vlak van volksgezondheid uit was, in te snoeren en zal dat ongetwijfeld koppelen aan een hinderlaag van budgettaire beperkingen. Maar het publiek verzoekt met klem om actie en internationale samenwerking inzake prioritaire gezondheidskwesties, zoals het BSE-fiasco heeft aangetoond, en deze hele gang van zaken heeft laten zien dat er vindingrijke voorstellen en richtsnoeren beschikbaar zijn wanneer de politieke wil er is.
Net als zovele dingen op dit vlak zouden deze conclusies slechts als een begin moeten worden beschouwd. Het Parlement is gebrand op de overeengekomen studies en is minstens even gebrand op een positieve aanpak van de Raad en de Commissie ten aanzien van hervormingen van het Verdrag, met name artikel 129, om de vooruitgang die dit vertegenwoordigt voort te zetten.

Ghilardotti
Mijnheer de Voorzitter, ook ik vind het heel positief dat er een gemeenschappelijk standpunt is bereikt waarmee de gezondheidsprogramma's goed kunnen worden verbeterd. Monitoring is immers een fundamenteel middel om te toetsen of de programma's die de Commissie in uitvoering brengt wel efficiënt genoeg zijn om een hoog beschermingsniveau van de menselijke gezondheid te krijgen, door samenwerking tussen de landen aan te moedigen, door allerlei acties op dat gebied te steunen en coördinatie van beleidsvoering in de hand te werken.
Ik wilde ook nog een duit in het zakje doen wat de financiering van het programma betreft. Rapporteur Poggiolini heeft er reeds op gewezen dat het Europees Parlement een financiering van 13, 8 miljoen ecu te weinig vond, omdat dat onder de 5 miljoen ecu per jaar ligt. Wij vinden het voorstel van de Commissie nogal inconsequent, omdat het namelijk helemaal niet strookt met het standpunt dat de Commissie zelf in haar mededeling had geuit over de rechtsgrond en de maximale bedragen. In die mededeling had de Commissie immers voorgesteld acties die onder de 5 miljoen ecu liggen, niet van rechtsgrond te voorzien.
Afgezien daarvan, ben ik met de anderen van mening dat dit gemeenschappelijk standpunt een belangrijke stap vooruit is in de richting van verbetering en controle van de gezondheid van de Europese burgers, en ik vind dan ook dat voorgestemd moet worden.

Fischler
Mijnheer de Voorzitter, gezondheidsmonitoring is inderdaad een belangrijk actieterrein in het kader van de communautaire doelstelling van artikel 3 en artikel 129, namelijk het bereiken van een hoog niveau van gezondheidsbescherming.
De gedachtewisselingen, beraadslagingen en debatten tijdens de procedure die tot de goedkeuring van dit programma heeft geleid waren uiterst vruchtbaar en zijn uitgemond in concrete verbeteringen in het instrumentarium voor de gezondheidsmonitoring in de Gemeenschap. De Commissie meent dat uit dit programma een uitmuntend gezondheidsinformatiesysteem voor de Gemeenschap kan ontstaan, dat voor de lidstaten en de internationale organisaties bij de observatie van de gezondheidssituatie en de veranderingen daarin uiterst nuttig zal zijn.
Namens de Commissie dank ik het Europees Parlement voor zijn steun aan het programma, en in het bijzonder voor de rapporteur, de heer Poggiolini, voor het vele werk en de inspanningen die hij heeft verricht.
Ik zou alleen maar nog kort iets over de bemiddelingsprocedure willen zeggen. Elke instelling heeft alweer gebruik gemaakt van alle mogelijkheden waarover ze beschikt om ervoor te zorgen dat het programma aan haar bijzondere oogmerken beantwoordt. In dat verband wil de Commissie twee punten uitdrukkelijk onderstrepen.
In de eerste plaats wijs ik op de voor het programma beschikbaar gestelde middelen. Ik weet dat het Parlement eerst het standpunt heeft verdedigd dat 13, 8 miljoen ecu voor een dergelijk belangrijk programma ontoereikend zijn. Als wij zien welke belangrijke opdrachten in dat programma vervat zijn, is voor die visie wel iets te zeggen. Toch ben ik ervan overtuigd dat de doelstellingen van het programma ook met het voorgestelde bedrag kunnen worden bereikt. Bovendien zal de Commissie, als ze op de volle steun van de Raad kan rekenen, ervoor zorgen dat bij de uitvoering van het volgende programma inzake statistieken meer aandacht wordt geschonken aan de statistieken op het gebied van de gezondheidsmonitoring.
In de tweede plaats onderstreep ik dat het Europees Parlement over de uitvoering van het programma zal worden voorgelicht. Ik beklemtoon dat de interinstitutionele modus vivendi inzake de uitvoering van wetsbesluiten die, zoals dit programma, overeenkomstig de procedure van artikel 189 B van het Verdrag worden genomen, garandeert dat het Parlement de gewenste informatie ontvangt. Wat bovendien artikel 5, lid 4 van het besluit betreft, dat bepaalt dat de Commissie het door dat artikel opgerichte comité regelmatig over beslissingen betreffende concrete projecten informeert, verbindt de Commissie zich ertoe dezelfde informatie elk jaar ook aan het Europees Parlement te bezorgen.
Ik hoop dat u met de resultaten van de bemiddelingsprocedure zult kunnen instemmen en dat de hier en bij de andere instellingen geleverde inspanningen zullen leiden tot de start van een programma dat voor de gezondheid en zeer in het algemeen voor de burgers in de Gemeenschap zeer nuttig zal zijn.

De Voorzitter
Hartelijk bedankt, commissaris Fischler.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen te 12.00 uur plaats.

Bestrijding van geluidshinder
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0183/97) van mevrouw Díez de Rivera Icaza, namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming, over het Groenboek van de Commissie: een toekomstig beleid inzake de bestrijding van geluidshinder.

Díez de Rivera Icaza
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, ik wil onmiddellijk stellen dat de stedelijke cultuur van onze eeuw inderdaad deels als de cultuur van de geluidshinder kan worden beschouwd. De dagen en nachten van onze medeburgers worden steeds lawaaieriger.
De bezorgdheid van de burger over geluidsoverlast neemt toe aan de vooravond van het derde millennium, zoals ook blijkt uit de enquêtes die in de jongste Eurobarometer gepubliceerd worden.
Geluidshinder vormt niet alleen de vijfde bekommernis van de burger maar de klachten over geluidshinder zijn de enige die toenemen sinds 1992. Mijnheer de Voorzitter, het verwondert de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming, waarvoor ik als rapporteur mag optreden, inderdaad helemaal niet dat de burgers zich hierover zorgen maken.
We zouden immers kunnen denken dat, wanneer 70 % van de Europese bevolking geconfronteerd wordt met lawaai dat afkomstig is van één enkele bron zoals het verkeer en met geluidsniveaus die veel hoger liggen dan die welke aanbevolen worden door de Wereldgezondheidsorganisatie, meer aandacht besteed zou worden aan de stem van de burger. Des te meer daar het vijfde actieprogramma al in 1992 in zijn twaalfde kader stelde dat "niemand mag worden blootgesteld aan een geluidsniveau dat schadelijk is voor de gezondheid of dat de kwaliteit van het leven nadelig beïnvloedt" . Het stelde tevens een aantal termijnen en acties vast maar wij hebben weinig of niets vernomen over de tenuitvoerlegging hiervan bij de herziening.
Mijnheer de Voorzitter, als wij de Unie inderdaad dichter bij de burger moeten brengen -en dat is alvast de mening van onze commissie-, hoe valt het dan te verklaren dat de Commissie haar werkprogramma voor 1996 niet uitgevoerd heeft hoewel zij zich ertoe verbonden had voor juli 1996 een volledig kader of geheel aan wetgeving inzake geluidshinder voor te stellen met twee kaderrichtlijnen en een mededeling? Nu blijkt dat wij hier vandaag een mager Groenboek bespreken dat de eerdere juridische verbintenis van de Commissie vervangt door een programma dat in alle opzichten ontoereikend is en dat, zoals iedereen weet, in geen enkele fase bindend is. Dat wens ik toch zeker te benadrukken.
Ik heb er uiteraard niets op tegen, mijnheer de Voorzitter, dat in de gehele Unie een debat over geluidshinder gestart wordt tussen de Commissie, de nationale, regionale en lokale overheden, de deskundigen terzake en ook met juristen en burgerbewegingen. Dit zal zonder enige twijfel heel interessant en positief zijn maar wanneer 7 op 10 burgers voor hun gezondheid en de kwaliteit van het leven blootgesteld zijn aan geluidsniveaus die veel hoger liggen dan die welke toegelaten worden door de Wereldgezondheidsorganisatie, moeten dit Parlement, de Commissie en de Raad eerst en vooral dringend optreden. Zij moeten het passende juridische antwoord vinden en in gang zetten met een aantal verbintenissen en concrete maatregelen.
Wij verwelkomen dan ook dit debat en dit programma. Maar onze parlementaire resoluties vragen eerst en vooral - en ik zal dit blijven herhalen - dat de Commissie dit jaar ook de aangekondigde wetgeving inzake de beperking van geluidshinder voorlegt. Dat is wat wij vragen. En ik vraag ook dat u dit verzoek overmaakt aan uw collega, mevrouw Bjerregaard, die vanmiddag heel stilletjes afwezig is.
Mijnheer de Voorzitter, ik wil erop wijzen dat wij enkel vragen dat de Commissie haar beloftes nakomt en dat de Raad, uiterst toepasselijk, luistert naar het pleidooi van de bevolking tegen geluidshinder.
Tenslotte wil ik mevrouw Graenitz danken voor haar onschatbare hulp en hetgeen ik hier gezegd heb illustreren met een persoonlijke ervaring. Twee maand geleden moest ik een ernstige operatie ondergaan. Welnu, dames en heren, niet de pijn was het ergst om dragen maar het ondraaglijke nachtelijke lawaai van het verkeer, van de vuilniswagens en de sirenes van de ambulances. Rusten bleek onmogelijk als gevolg van deze afschuwelijke nachtmerrie van lawaai.

Argyros
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, voor het tot stand brengen van een geïntegreerde strategie voor lawaaibestrijding moeten de Gemeenschap en de lidstaten beschikken over cijfers inzake de reële kosten en de gevolgen van geluidshinder welke zo nauwkeurig en volledig mogelijk zijn.
Daarom moet de Gemeenschap enerzijds een eenvormige meet- en evaluatiemethode ontwikkelen die de lidstaten in de toekomst op gelijke wijze dienen toe te passen en anderzijds initiatieven nemen voor het geven van algemene begeleiding en technische steun aan de lidstaten voor zowel de organisatie van het onderzoek, de informatie-uitwisseling en de bewustmaking van het publiek als het toezicht op de uitvoering van de maatregelen.
Momenteel is er geen communautaire wetgeving waarin grenswaarden worden vastgelegd voor de geluidsemissies van de industrie, ook al passen de meeste landen geluidsnormen toe in de industriële gebieden. Lawaaibestrijding aan de bron betekent echter extra kosten om de industrie aan de nieuwe voorschriften aan te passen.
De industrie moet er wel rekening mee houden dat lawaai, waarvoor zij verantwoordelijk wordt gesteld, wordt beschouwd als een van de voornaamste factoren - na de milieuvervuiling - die hindernis veroorzaken en de levenskwaliteit verminderen, wat haar imago tegenover de publieke opinie en de consument niet ten goede komt, zodat lawaaibestrijding ook voor haar een zaak is.
Uiteraard kan niet worden verwacht dat we met de invoering van strengere maatregelen onmiddellijk resultaten zullen bereiken. De maatschappij en de industrie hebben ten minste tien jaar nodig voor planning en aanpassing en pas dan zullen de positieve resultaten meetbaar zijn. Ook zullen de kosten progressief moeten worden gespreid, zodat de staat, de industrie maar ook de burgers niet onevenredig worden belast.
Het spreekt vanzelf dat de communautaire beleidsvormen in het kader van de diverse programma's en acties voor het milieu, het vervoer en het regionaal, het industrieel en het sociaal beleid moeten worden gecoördineerd, waardoor het probleem van de geluidshinder op alle fronten en dus ook efficiënter kan worden aangepakt. Daar het gaat om een materie die rechtstreeks verband houdt met het spoor- en het luchtvervoer, verwondert het me trouwens dat de Commissie vervoer en toerisme geen advies over het groenboek van de Commissie heeft uitgebracht.
Tenslotte roep ik de lidstaten op het probleem van de geluidshinder aan te pakken in samenwerking met de industrie en met een goede planning en verantwoordelijkheidszin, gezien het feit dat de kosten van deze inspanning toch niet onredelijk hoog zijn, terwijl de verbetering van de arbeidsomstandigheden en de levenskwaliteit van de burgers op lange termijn leidt tot een vermindering van de uitgaven en maatschappelijk gezien iedereen tot voordeel strekt.

Estevan Bolea
Mijnheer de Voorzitter, ik kan hier weinig aan toevoegen aangezien het verslag van mevrouw Díez de Rivera Icaza zo uitstekend en volledig is en al alles zegt. Ik steun al hetgeen zij gezegd heeft.
Het is positief dat wij beginnen met een Groenboek, het is positief dat een discussie gestart wordt maar als we iets kennen, zijn het wel de oorzaken van geluidsoverlast. Het grootste deel van de bevolking klaagt immers echt over geluidshinder wanneer een enquête gehouden wordt. We moeten dan ook overgaan tot een beperking van de geluidshinder, zowel van de industrie als van wat het grootste probleem vormt: voertuigen en het wegverkeer.
Als rapporteur voor advies van de Commissie onderzoek, technologische ontwikkeling en energie zal ik het over deze kwestie hebben. In het derde en vierde kaderprogramma voor onderzoek zijn -met name in het kader van het programma voor telematica en materialen- een aantal maatregelen genomen om het lawaai van toestellen te beperken. Dit volstaat echter niet, mijnheer de Voorzitter, er moet nog veel meer gedaan worden.
In de industrie moeten we twee grote gebieden onderscheiden. De grote ondernemingen vormen geen probleem omdat ze op grote terreinen ingeplant zijn en het lawaai niet doordringt tot de buitenwereld. Het probleem van geluidsoverlast stelt zich in deze ondernemingen op het vlak van hygiëne en veiligheid op de arbeidsplaats en de preventie van arbeidsrisico's. Hiervoor geldt een specifieke wetgeving en wij zullen hier dan ook niet verder op ingaan.
De kleine ondernemingen in stadskernen, de kleine werkplaatsen storen de bevolking daarentegen erg. In het bijzonder discotheken, ambulances en het wegverkeer zijn storend en zeker ook de geringe opvoeding of het gebrek aan respect van de mensen voor hun buren.
In het kader van het onderzoekprogramma vragen wij de Commissie dat zij de Europese Commissie voor Normalisatie opdracht geeft een aantal nieuwe normen op te stellen opdat het lawaai in de Unie wordt ingedeeld volgens de werktuigen of de activiteiten waarvan het afkomstig is. Heel wat programma's kunnen in het vijfde programma worden opgenomen en dit zou echt interessant zijn. Wij zijn ook van mening dat op het gebied van de metrologie van geluidsniveaus niet alleen normen moeten worden opgesteld maar dat ook daadwerkelijk moet worden opgetreden om het geluid van koelkasten, air-conditioning en vooral van werktuigen die in de bouw gebruikt worden te beperken.
In ons oude Europa zijn voortdurend werken aan de gang en het lawaai van bouwwerven is, samen met het lawaai van het verkeer, waarover mevrouw Díez de Rivera Icaza het al had, echt ondraaglijk. Deze geluidshinder moet worden beperkt. Maar ook de bedrijven, zowel kleine als grote, moeten wettelijk verplicht worden -en dus niet op vrijwillige basis want dan doen ze het toch niet of slecht- een plan op te stellen om de geluidshinder zoveel mogelijk te beperken, zoals ze ook verplicht zijn -ook al doen ze het niet- een plan op te stellen opdat bij de productie zo weinig mogelijk afval geproduceerd wordt.
Ik ben van oordeel dat deze maatregel, al dan niet opgenomen in het plan voor milieubeheer, een belangrijke stap vooruit zou zijn. Bovendien moet ook bij de aanleg van nieuwe spoorwegen en wegen en de bouw van nieuwe voertuigen terdege rekening gehouden worden met mogelijke geluidshinder. Tenslotte wil ik mevrouw Díez de Rivera Icaza feliciteren en stellen dat wij het er allen over eens zijn dat dit een eerste stap is in de richting die we moeten volgen.

Graenitz
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, als onze ogen evenveel licht als onze oren lawaai zouden moeten verdragen, zouden wij allen meteen blind worden. Toch is de kwestie van de geluidshinder uiterst controversieel, hoewel lawaai een van de grootste vormen van milieuhinder is en in vele milieuprogramma's van de Europese Unie, recent ook in het vijfde milieuactieprogramma, wordt onderstreept dat terugdringing van de geluidshinder een uiterst belangrijke maatregel voor de gezondheid van de bevolking is en dat de mensen van geluid zeer veel hinder ondervinden.
Mevrouw Díez de Rivera Icaza, die ik van harte voor haar verslag dank en tot wie ik ook wil zeggen dat ik het fijn vind dat wij met haar van gedachten kunnen wisselen, heeft in haar verslag zeer veel van die punten zorgvuldig behandeld.
Het belangrijkste is dat op het Groenboek van de Commissie nu ook een wetgeving volgt en dat die kaderwetgeving inzake bescherming tegen geluidshinder, die de Commissie reeds vorig jaar in haar programma had aangekondigd, eindelijk tot stand komt. Ik vind het onontbeerlijk dat op dit gebied iets gebeurt.
Veel van wat onze burgers als geluidshinder ervaren valt niet onder de bevoegdheid van de Unie. De mensen vragen zich echter niet af wie voor de geluidshinder bevoegd is of welke wetgevende instantie daarvoor regels oplegt. De mensen willen vooral dat de geluidshinder aan banden wordt gelegd. Daarom moeten wij iets ondernemen. Wij moeten ongetwijfeld rekening houden met de subsidiariteit, maar moeten ook een actie op touw zetten.
Ik meen dat de hier al aangestipte problemen inzake geluidshinder van vlieg-, weg- en spoorverkeer met vele middelen moeten worden bestreden. Ik meen dat wij voor apparaten en machines geluidsgrenzen moeten vaststellen en dat het onderzoek vooruitgang moet boeken. Wij hebben vele onderzoeksprogramma's die zich ook met geluid bezighouden. Op dat terrein moet iets gebeuren.

Oomen-Ruijten
Voorzitter, mag ik beginnen met mevrouw Díez de Rivera Icaza te feliciteren. Ik ben ook heel erg dankbaar dat ik de gelegenheid heb om vandaag met haar in het plenum te praten en dat zij ook weer zo ver is opgeknapt om hier aanwezig te zijn.
Eén van de oudste soorten milieuhinder is overigens niet het geluid, maar de stankoverlast. Maar stank is een zeer subjectief begrip. Ik noem het derhalve ook geuroverlast. Want welk parfum je ook ruikt, als je iets niet lekker vindt ruiken dan is het stank en geen lekkere geur meer. Maar dat is één van de oudste hinderwetgevingen die wij in Europa hebben. Voor geluid is er een andere wetgeving, een wetgeving die in de lidstaten meestal wel bestaat, en geluid is iets waar je ook nog schade aan de gezondheid van zou kunnen oplopen. Derhalve is het noodzakelijk dat wij hoe dan ook met name aan die geluidsoverlast iets doen.
Het doel van het Groenboek is allereerst te kijken of wij met elkaar communautaire afspraken kunnen maken. Wij moeten dan wel vaststellen op welke gebieden wij vinden dat gemeenschappelijke afspraken in Europa zouden moeten worden gemaakt. Wij vinden allemaal dat de geluidsoverlast beperkt moet blijven.
Wat is communautair bij het bestrijden van de geluidsoverlast? Wij zijn communautair bezig als wij gaan kijken waar wij vinden dat concurrentieverstorende elementen in de Gemeenschap optreden. Als ik nu kijk naar het Groenboek, stel ik vast dat er bijvoorbeeld bij het vliegtuiglawaai wel gesproken wordt over geluidsarmere vliegtuigen, dat er wel gezegd wordt, als het gaat over de geluidsoverlast van banden, dat er een ander soort band in Europa zou moeten worden geproduceerd. Maar dat er eigenlijk niet gesproken wordt over een gemeenschappelijke zonering of afspraken daartoe en dat het derhalve zover zou kunnen komen, en de historische feiten zijn er, dat een regionaal vliegveld in de ene lidstaat geweigerd wordt terwijl het op grond van veel soepelere eisen wel in een andere lidstaat aangelegd mag worden, zes kilometer van de grens, waardoor de andere lidstaat er toch nog last van heeft.
Ik denk dus dat als wij de Europese Commissie vragen iets te doen aan geluidsoverlast en aan het bestrijdingsbeleid, dit ten eerste moet zijn voor de apparatuur die gebruikt wordt, de machines die gebruikt worden en anderzijds dat er zeker een kaderwetgeving moet komen voor die punten waarvan wij vinden dat de concurrentieverstorende elementen zo maar hun gang kunnen gaan. Ik denk in dezen aan zonering van vliegvelden. Ik denk aan hoge snelheidstreinen, grote autowegen waar je iets aan zou moeten doen. Ik denk dat je voor de rest ervan moet uitgaan dat wij het op nationaal c.q. lokaal niveau met elkaar moeten gaan regelen.

Eisma
Voorzitter, geluidsoverlast is inderdaad een probleem dat aandacht nodig heeft op Europees niveau, daar zijn we het allemaal over eens. Maar we moeten uitkijken dat we, wanneer we tot maatregelen komen, wel het subsidiariteitsprincipe in gedachten houden. Mevrouw Oomen had het over vliegveldenzonering en vliegtuigmotoren. Inderdaad, dat zijn typisch grensoverschrijdende zaken die men op Europees niveau zou moeten oppakken. Maar anderzijds moeten we ook zorgen, in het kader van de subsidiariteit, dat de maatregelen die op regionaal en nationaal niveau op het gebied van geluidshinder moeten worden genomen, op dat niveau ook plaatsvinden.
Er staan een heleboel goede punten in het prima verslag van collega Díez de Rivera, zoals het ontwikkelen van gemeenschappelijke meetmethoden in Europa. We moeten informatie verzamelen in de Europese Unie door het milieu-agentschap, dat moet daar een belangrijke rol in spelen. Publieksvoorlichting, allemaal hele goede zaken en we hebben al veel richtlijnen op het gebied van geluidsoverlast per product: vliegtuigen, bouwmachines, denk aan het debat dat we hier hebben gehad over de geluidsoverlast van motoren. Met andere woorden, er is al veel en bij de liberale fractie, is enige twijfel of een kaderrichtlijn echt nodig is. Daarom, paragraaf 23: kaderwetgeving echt bepleiten in het Groenboek en dat ook uitvoeren, nee, laten we in het kader van de subsidiariteit doorgaan met die dingen aan te pakken die op Europees niveau moeten en de andere zaken op het lokaal, regionaal en landelijk niveau. Dat is ongeveer de mening van de liberale fractie over het voortreffelijk verslag van mevrouw Díez de Rivera.

Papayannakis
Mijnheer de Voorzitter, de rapporteur heeft gelijk als ze beweert dat de stedelijke cultuur in onze eeuw een cultuur van geluidsoverlast is geworden. Dat geldt echter ook voor de cultuur van het toerisme, met name het massa- en het kusttoerisme.
Het lijdt immers geen twijfel dat de miljoenen Europeanen die hun vakantie aan onze kusten doorbrengen, geconfronteerd worden met verschillende vormen van geluidshinder. Overdag hebben ze last van de machinaal aangedreven vaartuigen op zee. En 's avonds en 's nachts zijn er de eet-, drank- en ontspanningsgelegenheden die met een hels lawaai toeristen pogen aan te trekken om hun winsten te maximaliseren, waarbij uit het oog wordt verloren dat geluidsoverlast schadelijk is voor de gezondheid van de toeristen en - op langere termijn - voor het toerisme zelf.
Daarom moeten we aandringen op strenge communautaire voorschriften inzake maximale geluidsniveaus die de belangen van de miljoenen Europese vakantiegangers behartigen en - daarom - lawaaierige reclame verbieden, wat uiteindelijk ten goede komt aan de toeristische ondernemingen die thans de geluidshinder veroorzaken.

Tamino
Mijnheer de Voorzitter, ik wil ook mevrouw Diez de Rivera Icaza van harte gelukwensen met haar uitstekende verslag, omdat dit document eindelijk uitlegt hoe ernstig het probleem van geluidsoverlast voor alle Europese burgers is. Een groot deel van de Europese bevolking leeft tegenwoordig noodgedwongen met een gevaarlijk geluidsniveau, en dat is een feit waar wij niet omheen kunnen. Aangezien er weinig communautaire wetgeving op dit vlak bestaat, en nog minder wetgeving van de lidstaten, kunnen wij zeker niet volstaan met een Groenboek waarin geen precieze toezeggingen komen, want we hebben het gewoon nodig dat in de nabije toekomst voorschriften doorgedrukt worden om alle burgers te helpen die in situaties van geluidshinder leven.
Bekend is dat teveel lawaai op verschillende manieren schadelijk is voor de mens. Geluidsoverlast heeft een rechtstreekse invloed op ons lichamelijk welzijn, maar het werkt ook direct in op onze leefsituatie, op ons psychologisch welzijn en ons levensritme. Zoals de rapporteur al heeft gezegd, is geluidsoverlast vooral 's nachts schadelijk, omdat daardoor een belangrijke lichamelijke functie van de mens verhinderd wordt, namelijk slapen, en daar kunnen we allemaal niet buiten. Als je niet goed kunt slapen verandert het leven van de mensen drastisch.
Daarom is het belangrijk dat in de luchthavens een reglementering komt die nachtvliegen verbiedt of alleen toestaat als er in de buurt geen woningen staan en dus geen mensen die ernstige nadelen kunnen ondervinden. Wat dit betreft zijn er heel wat petities bij de Commissie verzoekschriften binnengekomen.
In het algemeen kun je stellen dat een groot deel van het lawaaioverlast door het vervoer komt, ook al komt het zeker niet alleen daardoor. Vandaar dat in het verslag veel op het vervoersprobleem wordt gehamerd. Ik wilde er in dit verband nog op wijzen dat bij de nieuwe projecten van transeuropese vervoersnetwerken zonder meer rekening moet worden gehouden met eventuele verergering van lawaaioverlast. Ik denk met name aan hogesnelheidstreinen.
Ik hoop dus dat met goedkeuring van dit verslag de Commissie er eindelijk toe komt geschikte normen op te stellen en ons goede bepalingen te verstrekken.

Blokland
Mijnheer de Voorzitter, de Europese Unie is tot op heden vrij terughoudend geweest in het maken van regels betreffende geluidshinder. Ik kan me die terughoudendheid wel voorstellen, omdat geluidsproblemen in de meeste gevallen lokaal zijn. Toch zitten er wel Europese aspecten aan. Ik noem slechts de geluidsnormen voor producten zoals auto's en grasmaaiers en de grensoverschrijdende geluidsoverlast doordat bijvoorbeeld een weg of een vliegveld dicht bij een landsgrens liggen. Vreemd is dat de burgers over die grasmaaiers een beetje lacherig doen onder het motto: hebben ze niets beters te doen in Europa, toch denk ik dat dit nu juist onderwerpen zijn die Europees moeten geregeld worden. De Commissie is in haar Groenboek nog steeds terughoudend en mijn inziens terecht. De meeste geluidshinderproblemen zijn nu eenmaal lokaal en kunnen ook het best op die schaal worden opgelost. Als de Commissie dus met een beperkt aantal concrete maatregelen komt dan getuigt dat van gezond verstand. Wat heeft het voor zin om allerlei zaken Europees te willen regelen in richtlijnen als er in de praktijk van de uitvoering toch niets verandert omdat de Raad er niet voor te porren is een al te strak keurslijf aan zichzelf op te leggen.
Ik denk dat het formuleren van grenswaarden voor lawaaioverlast met algemene geldigheid voor heel de Unie gewoon niet werkt. Men schrijft dan in feite de ruimtelijke ordening dingen voor die niet waar te maken zijn. Dan blijft over wat de Commissie voorstelt in haar Groenboek. Een betere harmonisatie van de evaluatiemethode van geluidsoverlast. Daar ligt een richtlijn met fiscale maatregelen tegen geluidsoverlast door wegverkeer, een aanpak van spoor- en vliegtuiglawaai en lawaai door apparaten buitenshuis.
Het verslag-Díez de Rivera voegt daar nog een groot aantal aanbevelingen aan toe die ik vrijwel alle kan ondersteunen. Het zijn allemaal uitstekende inzichten ter bestrijding van lawaai. Alleen de opvatting dat dit in een kaderrichtlijn kan worden ondergebracht, compleet met grenswaarden die toegepast moeten worden in de ruimtelijke inrichting kan ik niet steunen. Dan neemt de Unie nét iets te veel hooi op haar vork.

Kokkola
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega's, het lijdt geen twijfel dat geluidsoverlast, die thans al een belangrijk probleem vormt, door de snelle ontwikkeling van de technologie weldra zal uitgroeien tot het nijpendste vraagstuk van het leefmilieu.
Ik dring er dan ook op aan dat het groenboek van de Commissie waarover we ons thans buigen en dat duidelijk een stap is in de goede richting, in een kaderrichtlijn zou uitmonden. Hoewel ik het volledig eens ben met de ontwerpresolutie van collega Carmen Díez de Rivera Icaza, die heel goed op de hoogte is van deze materie en er daarom in geslaagd is alle aspecten van het probleem in haar verslag aan de orde te stellen, wil ik nog het volgende benadrukken.
Ten eerste, steeds meer mensen in de Unie protesteren tegen de verschillende vormen van geluidsoverlast, die een verschijnsel is van onze tijd - waarbij, zoals hier reeds werd opgemerkt, het niet alleen gaat om de geluidshinder afkomstig van vliegtuigen en de industrie maar ook om andere - minder intense maar gestaag aanwezige - bronnen van lawaai die schade toebrengen aan het menselijk organisme zonder dat men er zich van bewust is.
Ten tweede, we moeten strenge voorschriften bepalen voor de aanleg van grote vervoersnetwerken - zoals autowegen - die steeds dichter bij bewoonde gebieden worden gepland, alsmede voor de uitbreiding van woonwijken in de nabijheid van luchthavens - problemen die globaal moeten worden bestudeerd en aangepakt.
Ten derde, we dienen een stimulans te geven aan het wetenschappelijk onderzoek naar milieuvriendelijke materialen voor de productie van geluidsisolatie.
Tenslotte, we moeten bij de vaststelling van voorschriften inzake maximale geluidshinder ook rekening houden met het verschil in klimatologische omstandigheden tussen de noordelijke en zuidelijke lidstaten van de Unie.

Bébéar
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, geluidshinder wordt door de meeste Europeanen als de belangrijkste overlast beschouwd en bijna 70 % van de Europeanen is van mening dat de kwaliteit van hun bestaan aangetast wordt door geluidshinder. Bovendien lijdt meer dan 20 % van de Europeanen aan ziekten die te maken hebben met te hoge geluidsniveaus.
Ik ben keel-, neus- en oorarts en gespecialiseerd in doofheid. Ik kan u hier verzekeren dat het aantal aandoeningen en het aantal gevallen van doofheid die veroorzaakt worden door geluidshinder jaarlijks toenemen, zoals ook correct vermeld staat in het verslag van de Wereldgezondheidsorganisatie. Er moet eveneens rekening gehouden worden met de gevolgen van geluidshinder die niet rechtstreeks met het gehoor te maken hebben, zoals de gevolgen voor de slaap, de werkprestaties, het leerproces, het aantal doktersbezoeken, het gebruik van anxiolytica en zelfs neuroleptica.
De geschiedenis leert ons dat de mens zich al eeuwenlang aan kan passen maar deze aanpassing heeft wel een prijs en tot op heden hebben de meeste nationale regeringen en de Gemeenschap te weinig aan deze situatie gedaan. De wetgeving is ontoereikend. Het is hoog tijd dat de Europese Unie de volledige omvang van het probleem inschat en de strijd tegen de geluidsoverlast verheft tot een van haar prioriteiten. Derhalve moet men verder gaan dan algemene en edelmoedige wensen ter verbetering. Er moet een exact tijdschema met gemeenschappelijke plafonds worden vastgelegd als wij deze plaag een halt willen toeroepen.
Naar aanleiding hiervan richt ik mij tot mevrouw Cresson opdat zij ons de noodzakelijke normen verschaft. De huidige normen inzake geluidsoverlast komen namelijk niet meer overeen met de fysiologische werkelijkheid. Wij hebben een strikt tijdschema nodig met aangepaste normen en het is noodzakelijk dat de Europese Unie regelmatige controles overweegt en uitvoert en sancties oplegt in geval van overtredingen.
De relatie geluid-gezondheid is uiterst complex. Door middel van duidelijke verbintenissen, concrete acties en een sterke politieke vastberadenheid zullen wij alle Europeanen de bescherming bieden die zij eisen. Ik keur het verslag van mevrouw Díez de Rivera dan ook goed en dit verslag moet het Europees Parlement de gelegenheid bieden om de hooggespannen verwachtingen van de Europese burgers kenbaar te maken aan de Commissie.

Kestelijn-Sierens
Mijnheer de Voorzitter, collega's, mijnheer de commissaris, graag wil ik in dit debat pleiten voor een strengere Europese aanpak inzake geluidshinder voor het luchtverkeer en voor het opwaartse uniformeren van de geluidsnormen zoals de rapporteur in haar conclusie 29 heeft gesteld. Momenteel zijn immers enkel de grotere en meer concurrentiële luchthavens in staat om strengere normen op te leggen en luidruchtige toestellen te weigeren. De kleinere luchthavens die meer moeten vechten om economisch rendabel te blijven, stellen zo weinig mogelijk eisen en worden bijgevolg het Mekka voor de oude, lawaaierige toestellen die een grotere luchthaven niet langer duldt. Nemen wij bijvoorbeeld in mijn land de Oostendse luchthaven. Wel, de leefbaarheid van de Oostendse regio wordt serieus op het spel gezet door het ontbreken van strenge normen voor deze luchthaven. Die normen worden blijkbaar enkel voor Zaventem uitgeschreven.
Ten slotte vind ik het, zoals de rapporteur in haar conclusie 8 voorstelt, belangrijk dat preventie en bestrijding van geluidshinder naast de andere milieucriteria opgenomen worden als uitdrukkelijke voorwaarde voor goedkeuring van de financiering van projecten door de structuurfondsen.

Sornosa Martínez
Mijnheer de Voorzitter, ik sta volledig achter het verslag van mevrouw Díez de Rivera Icaza. Dit is een schitterend verslag over de richtsnoeren die zo snel mogelijk moeten worden uitgevoerd.
Geluidshinder vormt samen met luchtverontreiniging het grootste probleem dat we in onze steden kennen en hij leidt tot een daling van de kwaliteit van het leven in onze steden. Ik kom uit Valencia, één van de meest lawaaierige steden in Europa, niet alleen als gevolg van het verkeer maar ook als gevolg van het "vakantielawaai" . Valencia zal dan ook zonder enige twijfel één van de lawaaierigste steden blijken te zijn wanneer, zoals ik hoop, deze kaart van Europa wordt opgesteld.
Zoals de rapporteur stelde, kunnen het verkeer en de geluidsoverlast van werken en bedrijven de normale werking van de activiteiten in de steden hinderen en zelfs verstoren. Wij kennen allemaal voorbeelden van lawaai dat ons elke dag stoort. Onze steden zijn lawaaierig en de geluidsniveaus liggen hoger dan de aanbevolen maximumgrenzen. Er moet dan ook dringend een kaderrichtlijn uitgewerkt worden op communautair vlak die bindend is en er moeten snel maatregelen en acties getroffen worden op nationaal en lokaal vlak. Wij moeten het lawaai in zijn geheel aanpakken en het verkeer beperken, het openbaar vervoer bevorderen en een grondbeleid voeren dat niet de speculatie maar de functionaliteit bevordert.
Tenslotte wil ik de rapporteur persoonlijk feliciteren omdat zij haar verslag illustreert met twee brieven van onze Nobelprijswinnaar, Juan Ramón Jiménez, die begin deze eeuw al over geluidshinder klaagde. Konden we ons vandaag, zeventig jaar later, alleen maar zorgen maken over het nachtelijk lawaai van krekels en pianola's en hoefden we de Commissie er niet op te wijzen dat dit dringend en heel belangrijk is voor alle burgers.

Sandbæk
Mijnheer de Voorzitter, het Groenboek van de Commissie over een toekomstig beleid inzake de bestrijding van geluidshinder bevat vele belangrijke en juiste beschouwingen over de geluidsproblemen waarmee wij in ons dagelijks leven geconfronteerd worden. Het stemt mij in het bijzonder tevreden dat de Comissie extra aandacht besteedt aan de geluidshinder van het wegverkeer, omdat dit de meest storende bron van geluidshinder in Europa is. Ik vind het goed dat de Commissie haar aanvankelijk plan om de lidstaten te verplichten de gemeenschappelijke wetgeving op dit gebied na te leven, nu heeft vervangen door een lawaaibestrijdingsbeleid.
In Denemarken heerst de algemeen verspreide opvatting dat de bestrijding van geluidshinder op nationaal niveau het meest adequaat is. Wij hebben alle belangrijke geluidsproblemen dan ook op een voortreffelijke manier opgelost. Wij hebben een zeer goed funtionerend beleid inzake ruimtelijke ordening, dat rekening houdt met de mens. Het wordt op democratische wijze in overleg met de lokale autoriteiten vastgelegd. Deense burgers die kunnen bewijzen dat ze last hebben van verkeershinder, kunnen hun huizen op kosten van de staat tegen lawaai laten isoleren. Onze internationale luchthaven heeft in samenwerking met het Deens parlement een totaal nachtelijk landingsverbod ingevoerd voor bijzonder lawaaierige vliegtuigen en is voor het overige een van de Europese luchthavens met de minste geluidshinder.
Ondanks alle respect voor het omvangrijke en voortreffelijke werk van mevrouw Díez de Rivera Icaza kan ik daarom de amendementen in het verslag die een kaderrichtlijn beogen, niet steunen. De overige amendementen krijgen daarentegen mijn volle steun en ik ben benieuwd of de strenge nationale opvolging die in de amendementen wordt geëist, daadwerkelijk zal gebeuren. Het Groenboek bevat een fijne en goede analyse van de geluidshinder waarmee wij te kampen hebben, die als aansporing kan dienen voor deze opvolging.

Pollack
Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats zou ik hulde willen brengen aan mevrouw Díez de Rivera Icaza voor haar hartstochtelijke inzet voor de bestrijding van geluidshinder, dit ondanks haar ziekte. Ik juich het Groenboek toe over geluidshinder, dat lang op zich heeft laten wachten, aangezien bijna zeven van de tien mensen in Europa blootgesteld worden aan geluidsniveaus die hoger liggen dan die voor de gezondheid worden aanbevolen. Zoals we weten zijn de voornaamste boosdoeners onder andere het buitensporig wegverkeer en de geluidsoverlast door vliegtuigen. Ondanks het feit dat het vaak als een plaatselijke kwestie wordt gezien, zijn er enorme kosten aan verbonden voor de Europese maatschappij en zakenwereld vanwege ziekten die verband houden met stress, waartoe geluidsoverlast in hoge mate bijdraagt.
In een stedelijke omgeving zien we meestal dat het de armere burgers en armere districten zijn, waar mensen moeten werken en leven in de buurt van grote, lawaaierige, vervuilende wegen. Het is hoog tijd dat dit probleem doeltreffender wordt aangepakt dan we dat tot nog toe hebben kunnen doen.
Mijn kiezers in Londen hebben eveneens te kampen met problemen zoals verstoring van de nachtrust ten gevolge van vroege ochtendvluchten op de luchthaven van Heathrow. Ik hoop dat het verzoek van het Parlement om nachtvluchten te verbieden zal worden ingewilligd voordat de levens van mijn burgers nog meer verziekt worden door de toename van het luchtverkeer die Terminal 5 waarschijnlijk tot gevolg zal hebben.
De punten die worden verlangd in het Groenboek zijn stuk voor stuk voortreffelijk: meting, de uitwisseling van informatie, het in kaart brengen van geluidsoverlast. Het Parlement is het met al die dingen eens. Wij moeten echter ook een degelijke kaderrichtlijn hebben inzake geluidsterugdringing en wij verzoeken de Commissie om geen uitstel te betrachten maar dit te behandelen als een urgente kwestie in het belang van de gezondheid van al onze burgers.

Fischler
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, voor ik nader inga op het Groenboek en het standpunt van het Parlement wil ik mijn voldoening uitspreken over het feit dat de rapporteur, mevrouw Díez de Rivera Icaza, hier vandaag in ons midden is. Ik wil de rapporteur met haar voortreffelijke verslag ook hartelijk feliciteren. De Commissie dankt het Europees Parlement voor zijn uitvoerige bijdrage tot het debat over het toekomstige beleid inzake bescherming tegen geluidshinder, dat ik uiteraard grondig zal analyseren.
Wij zijn vooral onder de indruk van het grote aantal in de ontwerpresolutie gevraagde maatregelen. Daaruit blijkt duidelijk het belang van de ontwikkeling van een samenhangende strategie voor ons toekomstig beleid inzake bescherming tegen geluidshinder. Volgens de Commissie vormt het brede overleg dat ze met haar Groenboek op gang heeft gebracht een stevige basis voor de vaststelling van maatregelen voor de bestrijding van geluidshinder. Bij de Commissie zijn inmiddels meer dan 175 schriftelijke bijdragen binnengekomen. Er werden ook vele conferenties over de in het Groenboek behandelde aspecten georganiseerd, die de Commissie eveneens belangrijke informatie kunnen verschaffen.
De commentaren sterken de Commissie in haar mening dat een algemene strategie voor de bestrijding van geluidshinder nodig is en dat daarbij alle bestuursniveaus, van de gemeenten tot de Europese instellingen, moeten worden betrokken. Ook vele steden hebben zich over het Groenboek uitgesproken, wat strookt met het concept van de gedeelde verantwoordelijkheid, volgens hetwelk alle betrokkenen moeten samenwerken om hun gemeenschappelijke doelstelling te bereiken. Alle bijdragen worden op dit ogenblik door onze diensten gebundeld en beoordeeld en zullen weldra via EUROPA, de Internetserver van de Commissie, kunnen worden geraadpleegd.
De Commissie is ervan overtuigd dat dit verslag en de door u aangenomen ontwerpresolutie een belangrijke bijdrage kunnen leveren aan het succes van ons beleid en de verwezenlijking van onze gemeenschappelijke doelstelling, de bescherming van de bevolking tegen schadelijke en levensbedreigende geluidshinder. Wij beseffen dat het Groenboek juist bij de burgers die aan geluidshinder zijn blootgesteld grote verwachtingen heeft gewekt en dat wij hen dan ook niet mogen teleurstellen.

Eisma
Mijnheer de Voorzitter, ik waardeer deze commissaris zeer. Daar gaat het niet om. Maar kan commissaris Fischler zeggen waarom mevrouw Bjerregaard hier niet is. Wij hebben ook geen enkel antwoord gekregen van de commissaris: komt er nu een kaderrichtlijn of komt die er niet? En als die komt op welke termijn komt die? Ik zou graag een wat inhoudelijker antwoord willen hebben op het voortreffelijk verslag van mijn collega en van de commissaris die ook competent is om te antwoorden.

Fischler
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Eisma, ik weet niet waarom mevrouw Bjerregaard hier vandaag niet aanwezig kan zijn en kan u dat tot mijn spijt dan ook niet zeggen. Ik beloof u echter dat ik haar woordelijk zal overbrengen wat u zopas heeft gezegd en hoop dat zij daarop passend zal reageren.

Díez de Rivera Icaza
Mijnheer de Voorzitter, ik wil eerst en vooral de commissaris danken voor zijn beste wensen, evenals de meer dan vijftien sprekers die het woord gevoerd hebben tijdens dit debat. Jullie zullen zich herinneren dat ik in mijn bijdrage ook al de stille afwezigheid van de terzake bevoegde commissaris betreurd heb. Ik ben er echter van overtuigd dat de heer Fischler haar, met dezelfde passie als waarmee hij zopas de vraag van de heer Eisma beantwoord heeft, ons verzoek zal overmaken. Ik hoop dat het niet bij woorden blijft en bij de meer dan 170 antwoorden vanuit de hele Unie. Mijnheer de commissaris, wij kennen uw volharding en vragen u dan ook dat wij dit jaar a.u.b. over de wetgeving beschikken die ons al in 1996 beloofd was en ik dank u nogmaals voor uw beste wensen.

De Voorzitter
Hartelijk bedankt, mevrouw Díez de Rivera.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen te 12.00 uur plaats.
(De vergadering wordt te 20.00 uur onderbroken)

