Goedkeuring van de notulen
De Voorzitter
De notulen van de vergadering van gisteren zijn rondgedeeld.
Geen bezwaren?

Posselt
Mevrouw de Voorzitter, wij hebben vandaag bij de notulen een bijlage gekregen waaruit blijkt dat de bureaus van de gemengde commissies met de geassocieerde landen reeds zijn gekozen. Als u echter het Reglement leest, zult u vaststellen dat overeenkomstig artikel 170, lid 5, de instelling van de delegaties in de gemengde parlementaire commissies met de geassocieerde landen - en dat is wat anders dan de interparlementaire delegaties - onder dezelfde voorwaarden geschiedt als de instelling van de vaste commissies. Dat hebben wij tot nu toe ook altijd zo gedaan. Dus moeten, evenals in de commissies, verkiezingen plaatsvinden. Dat er afspraken zijn tussen de fracties, is een andere zaak. Kortom: bij de interparlementaire delegaties besluit de plenaire vergadering, maar op de gemengde commissies met de geassocieerde landen is mijns inziens artikel 170, lid 5 van toepassing. Ik verzoek u dat te noteren.
Dan wil ik nog een tweede punt aanstippen. De termijn voor de indiening van amendementen is gisteren om tien uur verstreken. De voorstellen waarover wij hebben gestemd, hebben wij gisteren echter pas na tien uur gekregen, zodat voor mij heel de stemming betwistbaar is. Ik verzoek u deze twee punten te onderzoeken en mij bij de volgende vergadering hierover in te lichten.

De Voorzitter
Waarde collega, ik zal uw eerste opmerking aan de Voorzitter van het Parlement overbrengen. Zij zal haar vervolgens voorleggen aan de fractievoorzitters op de Conferentie van voorzitters. Wat uw tweede opmerking betreft, heb ik van de diensten vernomen dat de desbetreffende documenten allemaal waren rondgedeeld. We nemen in ieder geval kennis van uw opmerking.

Rübig
Mevrouw de Voorzitter, ik wilde u vragen ervoor te zorgen dat de uitslag van de stemmingen in het vervolg minstens tien seconden lang op het bord blijft staan. Dan kunnen wij het noteren. Wij hebben nu een nieuwe steminstallatie en misschien kan die zo geprogrammeerd worden dat de resultaten minsten tien seconden lang zichtbaar blijven.

De Voorzitter
Waarde collega, wij nemen kennis van uw verzoek. Ik denk dat velen uw zorg delen. Iedereen moet immers de tijd hebben de resultaten van de stemming goed in zich op te nemen.

Langen
Mevrouw de Voorzitter, ik heb een vraag over de notulen van woensdag en wel over bijlage 3 die pas gisterenmiddag is rondgedeeld en waarin de voordrachten staan vermeld voor de bureaus van de interparlementaire delegaties. Ik wil graag weten of de drukfout die daarin voorkwam, inmiddels is gecorrigeerd, want wat hier staat is bindend. Daar stond namelijk dat de heer Sumberg van de EVP-Fractie in twee delegaties plaatsvervangend voorzitter is geworden en wel in de delegatie voor Japan en die voor China. De heer Jarzembowski is echter plaatsvervangend voorzitter geworden in de delegatie voor de betrekkingen met Japan. Werd dat gecorrigeerd en is dit nu bindend?

De Voorzitter
Dat is al rechtgezet. Alles is weer in orde.

Valdivielso de Cué
Mevrouw de Voorzitter, ik wil wat zeggen over de opmerking die de Voorzitter, mevrouw Fontaine, gisteren heeft gemaakt over het verbieden van zaktelefoons in deze vergaderzaal. Ik vind dat in het Parlement niets zo belangrijk is als met elkaar praten en communiceren, maar dan wel door middel van de debatten, en niet met hulpmiddelen als draagbare telefoons die overgaan en de zaak verstoren.
Ik wil vragen om daar tegen op te treden, maar dan ook echt, en om eventueel straffen uit te delen, zoals dat gebeurt wanneer leden niet stemmen. Degene die anderen het spreken bemoeilijkt in deze Vergadering moet worden bestraft, af anders moet hem de toegang worden ontzegd of moeten die draagbare telefoons worden afgepakt. Ik vind in ieder geval dat er werkelijk iets aan moet worden gedaan.
Applaus

De Voorzitter
Mijnheer Valdivielso, ik zal de Voorzitter hiervan op de hoogte brengen, maar ik denk dat we eerst onze collega's moeten verzoeken zich op dit punt hoffelijker op te stellen. Ik heb er het volste vertrouwen in dat iedereen voortaan meer rekening met de ander zal houden, zodat we niet tot sancties hoeven over te gaan. Binnen het Bureau zullen we nagaan wat de beste oplossing voor dit probleem is.

Friedrich
Mevrouw de Voorzitter, allereerst wil ik u erop wijzen dat de Duitse vertaling niet doorkomt. Ik heb echter nog een opmerking. Hebt u begrepen wat de verklaring van de heer Posselt betekent? Als hetgeen de heer Posselt hier aan de kaak stelt, klopt, hebben wij geen overeenkomstig de regels gekozen voorzitter en ondervoorzitters van de delegaties. Dit is een uiterst ernstige zaak die derhalve met spoed moet worden behandeld. Ik verzoek u ervoor te zorgen dat het Bureau dit zo snel mogelijk behandelt en opheldert. Wij kunnen immers niet met een volledig onduidelijke situatie wat de delegaties betreft het zomerreces ingaan. Dit mag in dit Parlement niet voorkomen.
Applaus

De Voorzitter
Waarde collega, wat uw eerste opmerking betreft, heb ik zojuist vernomen dat de Duitse tolk inmiddels weer doorkomt en dat doet me genoegen. Wat uw tweede opmerking betreft, denk ik dat u gelijk heeft. Ik zal uw opmerking en die van onze collega's aan onze Voorzitter doorgeven. U maakt overigens ook deel uit van het Bureau, dus ik denk dat u haar ook zelf van dit probleem op de hoogte zal stellen.

Provan
Mevrouw de Voorzitter, het is min of meer een gewoonte in dit Parlement geworden dat leden aangeven dat hun naam niet op de presentielijst van de vorige dag staat. Mijn naam komt om een of andere reden niet op de presentielijst voor. Misschien is het beter dat de leden dit soort informatie overbrengen aan de ambtenaren in de nabijheid van de Voorzitter zodat ze hiervoor niet in de plenaire vergadering het woord hoeven nemen.

De Voorzitter
Waarde collega, ook hier zullen we een oplossing voor vinden. Dit is overigens een goede gelegenheid de nieuwe leden erop te wijzen dat deze procedure al kan worden gevolgd. Hierdoor hoeven er minder moties van orde in de plenaire vergadering te worden behandeld en hoeft de afgevaardigde ons hier niet mondeling op de omissie te wijzen.

Vander Taelen
Voorzitter, ik hoorde met veel belangstelling deze ochtend op de Belgische radio de voornaamste conclusies van het tweede rapport van het Comité van wijzen. Ik vind het toch een klein beetje jammer dat in deze hoge tempel van communicatie het rapport blijkbaar gemakkelijker bij de pers raakt, zelfs nog in een ver afgelegen land als België, dan op de tafel van de afgevaardigden. Collega Staes heeft daar gisteren over geïnterpelleerd. Ik heb vernomen dat hij erin geslaagd is het rapport in handen te krijgen, waarvoor ik hem feliciteer, maar ik had toch ten minste verwacht dat alle afgevaardigden dit rapport gisteren zouden hebben gekregen.

De Voorzitter
Dat is ook zo, waarde collega. Voor zover ik weet is het verslag naar alle leden gestuurd. U kunt het best contact opnemen met de distributiedienst. In ieder geval zorg ik ervoor dat duidelijk is dat iedereen in feite over dit verslag kan beschikken. U weet overigens dat de informatie helaas soms sneller via de media dan via de officiële kanalen wordt verspreid. Dit vraagstuk houdt ons in alle landen van de Unie bezig.

Maij-Weggen
Voorzitter, ik wil een punt van orde maken over, en hij moet het niet persoonlijk opvatten, de aanwezigheid van de commissaris. Wij hebben straks hier als onderwerp "Concurrentiebeding bij voetbal" . Dat is het thema van deze ochtend. Daar hoort de commissaris van mededinging bij, de heer Van Miert. Wij hebben in het verleden bij herhaling gezien dat commissarissen hier verschenen die niet bevoegd waren voor het onderwerp op de agenda. Ik vraag u dringend om met Commissievoorzitter Prodi te overleggen als Bureau, dat als er bepaalde thema's hier op de agenda verschijnen, dat die commissarissen komen die ook werkelijk bij dat thema horen. Dat moet de heer Kinnock niet persoonlijk nemen, want misschien houdt hij wel veel van voetbal en ik weet dat hij een bekwame commissaris is, maar ik vind dit punt te belangrijk om opnieuw het nieuwe Parlement mee te confronteren. Die commissarissen die horen bij het onderwerp horen hier te zijn als hun onderwerp wordt besproken.
Applaus

De Voorzitter
Waarde collega, u weet dat de heer Prodi een nieuwe commissaris heeft aangesteld die verantwoordelijk wordt voor de betrekkingen met het Parlement. We moeten de heer Prodi en deze nieuwe commissaris zeker wijzen op uw voorstel. Commissarissen moeten hier op gedetailleerde wijze vragen beantwoorden over zaken die binnen hun competentiesfeer liggen. Verder wil ik aangeven dat de Commissie een collectief orgaan is en dat de heer Kinnock ongetwijfeld voldoende op de hoogte is van deze kwestie om vanmorgen een antwoord op onze vragen te geven. Ik dank hem voor zijn aanwezigheid.
De notulen worden goedgekeurd

Aan de Franse voetbalbond opgelegde boete
De Voorzitter
Aan de orde is de verklaring van de Commissie over de aan de Franse voetbalbond wegens overtreding van de communautaire mededingingsvoorschriften opgelegde boete.

Kinnock, Neil
Ik wil allereerst reageren op de volkomen terechte opmerking van mevrouw Maij-Weggen. Ik weet dat zij veel waarde aan dit punt hecht en dat zij niet de enige is die hier zo over denkt.
Uiteraard kan ik hier niet namens mevrouw Loyola de Palacio - die nu een gewaardeerd lid van dit Parlement is - spreken over de ontwikkeling van haar beleid en haar aanpak in dit Parlement. Verscheidene mensen hebben echter wel aangegeven dat het nu tijd is dat de Commissie en het Parlement gesprekken gaan voeren over de procedures en gebruiken hier in dit Parlement - dat uiteraard ook elders vergadert - en over de procedures en gebruiken die binnen het College van commissarissen gelden. Ik hoop dat deze gesprekken snel kunnen plaatsvinden, want ik denk dat beide partijen er hun voordeel mee kunnen doen. Ze zouden de aansprakelijkheid en de transparantie binnen de Unie ten goede komen.
Ik wil namens de Commissie de volgende verklaring afleggen over het vraagstuk dat hier ter tafel ligt. Deze week nam de Commissie een wettelijk besluit tegen de plaatselijke organisatoren van het wereldkampioenschap in Frankrijk: de CFO. Aanleiding tot dit besluit was het discriminerende kaartverkoopsysteem.
Zoals de leden zich zullen herinneren, bevoordeelde de CFO in 1996 en 1997 voetbalfans met een adres in Frankrijk. De Commissie is van mening dat deze organisatie hiermee haar machtspositie op de markt misbruikt heeft, hetgeen indruist tegen artikel 82 van het Verdrag. Dit is het eerste geval in de communautaire geschiedenis waarbij op basis van artikel 82 van het Verdrag een straf wordt opgelegd vanwege discriminerende praktijken die de belangen van de consument hebben geschaad, maar voor de markt geen grote gevolgen hebben gehad. In haar besluit heeft de Commissie laten meewegen dat er geen beschikkingen van de Commissie of jurisprudentie van het Hof van Justitie bestaan waarmee de CFO in haar kaartverkoopbeleid rekening kon houden. Het was bovendien duidelijk dat het kaartverkoopsysteem van de CFO in 1996 en 1997 volkomen gelijk was aan de verkoopmethoden die bij vorige wereldkampioenschappen en andere vergelijkbare internationale toernooien zijn gebruikt.
U zult zich ongetwijfeld herinneren dat de Commissie een onderzoek instelde naar aanleiding van de klachten van burgers die buiten Frankrijk woonachtig waren en er niet in slaagden kaarten te bemachtigen. De CFO heeft haar beleid vervolgens snel aangepast en ervoor gezorgd dat de kaarten die in 1998 verkocht werden, zonder discriminerende verkoopmethoden aan de man werden gebracht. Er kwamen in dat jaar 100.000 kaarten beschikbaar volgens het principe "wie het eerst komt, het eerst maalt" .
Bij haar besluit heeft de Commissie zich door deze factoren laten leiden: de afwezigheid van een precedent in de wetgeving, de wijze waarop de kaartverkoop bij vorige internationale toernooien was verlopen en de constructieve maatregel van de CFO. Op basis hiervan besloot de Commissie dat de boete een symbolisch karakter moest krijgen en niet zozeer als straf gezien moest worden. We mogen bovendien niet vergeten dat als de Commissie de organisatoren van de wereldkampioenschappen van 1998 in Frankrijk een zwaardere boete zou hebben opgelegd, ze ook de organisatoren van eerdere grote toernooien had moeten straffen. Deze hadden immers precies hetzelfde kaartjesbeleid gevoerd. De Commissie had dan onder meer moeten optreden tegen de organisatoren van de Europese kampioenschappen van 1996, omdat toen bij de kaartverkoop de nationale supporters bevoordeeld werden ten koste van de buitenlandse supporters.
De Franse organisatie die deze wereldkampioenschappen georganiseerd heeft, is geen gewoon commercieel bedrijf met winstoogmerk. Ze wil in eerste instantie de belangen van het voetbal behartigen. De winst die ze maakt wordt aangewend om het voetbalspel te bevorderen. Als we deze Franse organisatie een boete zouden opleggen, zou dit ten koste gaan van het amateurvoetbal en de bevordering van het voetbalspel. Het geld dat hiervoor bestemd zou zijn, zou dan in de zakken van de Europese Commissie verdwijnen. Ik denk niet dat de echte voetballiefhebber dit een verstandig of acceptabel besluit zou vinden.
Ik weet dat voetbalsupporters in alle delen van de Unie zware kritiek hebben geuit op de hoogte van de boete, namelijk 1000 euro. Mijn collega's en ik kunnen deze reacties begrijpen omdat de supporters de feiten vaak niet kennen. Gezien de specifieke context van dit vraagstuk hoop ik echter dat er in dit Parlement en elders in ieder geval wel begrip kan worden opgebracht voor de beslissing van de Commissie. Ik denk dat we een duidelijk en leerzaam signaal hebben afgegeven. Alle organisatoren van toekomstige sporttoernooien weten nu dat de kaartverkoop geen discriminatoir karakter mag hebben en geenszins in strijd mag zijn met de concurrentieregels van de Europese Gemeenschap. Bovendien weten ze dat de Commissie niet zal aarzelen actie te ondernemen tegen organisatoren die zich niet aan deze regels houden. Tenslotte realiseren ze zich dat de boete die bij overtreding van de regels opgelegd zal worden, geen symbolisch karakter meer zal hebben. Een symbolische boete kan immers maar één keer en onder bijzondere omstandigheden worden opgelegd.
De Commissie is van mening dat de normen voor gelijke behandeling van supporters nu verduidelijkt en verscherpt zijn. De supporters zijn voortaan beter beschermd tegen dergelijke vormen van discriminatie. De organisatoren van de Europese kampioenschappen van 2000, die in Nederland en België zullen plaatsvinden, hebben bijvoorbeeld contact opgenomen met de Commissie en vervolgens hun kaartverkoopsysteem aan de communautaire wetten aangepast. Nog nooit eerder zijn procentueel zoveel kaartjes ter beschikking gesteld van het grote publiek, met dezelfde rechten voor alle burgers van de Europese Unie. Voortaan moet het altijd zo gaan.
Het is jammer dat het zo donker is geweest, maar nu klaart de lucht gelukkig weer op.

Perry
Mevrouw de Voorzitter, ik wil commissaris Kinnock feliciteren met zijn betoog van zojuist. Ik begrijp niet hoe hij deze toespraak met zo'n stalen gezicht kon houden. De verklaring van de Commissie was echt weerzinwekkend. Ik wil commissaris Kinnock er niet persoonlijk op aanspreken, maar de maatregelen - of beter gezegd het gebrek aan maatregelen - en de houding van de vertrekkende Commissie kunnen absoluut niet door de beugel. Dit is een hopeloos ontoereikend besluit van een hopeloos ontoereikende Commissie. Ik kan alleen maar zeggen dat dit typerend is voor de wijze waarop de Commissie de afgelopen vijf jaar met verschillende vraagstukken is omgesprongen. Ik hoop dat de gekozen voorzitter Prodi dit als een voorbeeld ziet van hoe het niet moet.
Ik was één van de 32 EP-leden die op eigen initiatief een proces aanspanden bij de Franse rechter in een laatste wanhopige poging meer kaartjes vrij te maken voor voetbalfans in heel Europa. Toen we naar de Franse rechter stapten, kregen we helaas te horen dat het te laat was om een herverdeling van kaartjes af te dwingen, hoewel de Franse rechters zelf erkenden dat de Europese regels bij de kaartverkoop met voeten getreden waren.
Daar wil ik aan toevoegen dat de kosten voor ieder van de EP-leden die het proces hebben aangespannen zo'n 1000 pond per persoon bedroegen, hoger zelfs dan de boete die de organisatoren van de wereldcup kregen opgelegd.
De Commissie had de organisatoren een boete van zo'n 20 miljoen euro kunnen opleggen, of zelfs nog meer, als ze dit vraagstuk serieus had genomen. Ze nam het echter niet serieus in 1997, toen ze zich had kunnen beijveren voor een eerlijke verdeling van de kaarten. Ook in 1998 nam ze deze kwestie niet serieus toen fans door heel Europa te horen kregen dat er voor hen geen kaartjes voor het wereldkampioenschap waren. Ook nu neemt de Commissie dit vraagstuk niet serieus. Wat voor signaal wordt hier aan de organisatoren van sportevenementen afgegeven? Commissaris Kinnock sprak van een symbolische boete. Deze boete is inderdaad symbolisch voor het feit dat hij dergelijke vraagstukken absoluut niet serieus neemt. Het ging hier om veel geld. Mij is verteld dat de omzet van de wereldcup zo'n 300 miljoen pond bedroeg. De boete was 1000 euro. Dit is echt niet acceptabel.
Het teken dat de Commissie hier geeft, is dat ze dergelijke kwesties oogluikend toestaat en zich er dus niet echt druk om maakt. Ze zegt hiermee tegen de organisatoren van grote evenementen: "ga maar rustig door met het uitbuiten van de supporters" . Ook moedigt ze hiermee de zwarte markt in deze kaartjes aan. De Commissie moet actie ondernemen om dit proces een halt toe te roepen. In de sport draait het tegenwoordig om veel geld. De aankomende Commissie moet laten zien dat het haar ernst is door ervoor te zorgen dat sport, net als andere bedrijfstakken in Europa, zich aan de Europese regels en verordeningen onderwerpt.

Ford
Mevrouw de Voorzitter, ik wil de Commissie en commissaris Kinnock ervoor bedanken dat ze zich bereid hebben getoond deze kwestie vandaag toe te lichten. Ik had daar eerder deze week om gevraagd. Ik ben dus blij met de toelichting, maar teleurgesteld over de inhoud ervan.
Ik zou zogezegd niet van voetbal houden, maar ik heb een seizoenkaart bij Manchester City. Ik hoorde dat de commissaris een vergelijkbaar probleem heeft, nu het gerucht gaat dat hij een fervent supporter van Cardiff City is. Misschien dat dit de problemen waar we beiden mee kampen, deels kan verklaren. Ik kan niet ontkennen dat de Franse voetbalbond ons een fantastisch voetbalevenement heeft geboden. Het Franse "regenboogteam" heeft met zijn prestaties de xenofoben en racisten in hun hemd gezet, die net als de heer Le Pen en onze weinig gemiste oud-collega Mégret van mening zijn dat alleen blanken van Franse nationaliteit kunnen zijn. Belangrijker was echter dat de concurrentieregels op zeer grote schaal werden overtreden. Commissaris Kinnock vertelde ons dat ongeveer 180.000 kaartjes beschikbaar waren voor fans in heel Europa. Hij vergat hierbij te vermelden dat er toen al 600.000 kaartjes op discriminatoire wijze verkocht waren. De organisatoren legden al in een vroeg stadium bewust de eis naast zich neer dat alle burgers van de Europese Unie gelijk dienden te worden behandeld. Artikel 82 van het Verdrag werd hiermee duidelijk geschonden. Zo wisten deze organisatoren hun inkomsten aanzienlijk te verhogen. Kaartjes konden alleen in de vorm van een zakenarrangement gekocht worden, dat soms maar uit een enkel kaartje bestond. Het was dus niet mogelijk telefonisch een kaartje van 500 frank te kopen, maar voor 5000 frank kreeg je hetzelfde kaartje en het equivalent van een lunchpakket. Ik heb ervaring met dit soort zakenarrangementen.
Als commissaris Kinnock me vraagt wie volgens mij het amateurvoetbal het best kan helpen, dan zou ik mijn vertrouwen eerder in de Europese Commissie stellen dan in deze multinationale voetbalbedrijven die van de winst afhankelijk zijn. Dit is misschien een weinig populair standpunt, maar ik heb maar zelden meegemaakt dat mensen de miljoenen ponden die ze aan voetbal hebben verdiend, ook weer daadwerkelijk in het voetbal terugpompen. Ze stopten dit geld onder meer in franchising.
Hierdoor werd ook de veiligheid van duizenden voetbalfans op het spel gezet. Tienduizenden Fransen verkochten hun kaartjes op de zwarte markt. Mensen die hun toegewezen vier kaartjes voor een belangrijke wedstrijd op de zwarte markt verkochten, verdienden daarmee voldoende geld om met twee personen veertien dagen in Australië op vakantie te gaan. Iedereen kon wel op zijn vingers natellen dat de Fransen kaartjes zouden kopen om ze vervolgens op de zwarte markt door te verkopen. Dit is ook precies wat er gebeurd is.
Vindt de commissaris die boete van 1000 euro daarom zelf ook niet ronduit bespottelijk? Dit bedrag is ongeveer de prijs die supporters op de zwarte markt voor een kaartje Engeland-Argentinië moesten betalen. Ziet de commissaris niet in dat de zwarthandelaren in hun handen zullen wrijven, en dat echte voetballiefhebbers teleurgesteld zijn? Kan hij niet bevestigen dat we de Franse voetbalbond een boete tussen de honderd en tweehonderd miljoen frank hadden kunnen opleggen, wat neerkomt op ongeveer 10 % van hun extra winst? Goed, de desbetreffende organisatie bestaat niet meer, maar vindt hij dat niet een al te goedkoop excuus om de Franse voetbalbond van haar verantwoordelijkheid te ontslaan?
Vindt de commissaris niet dat we op deze manier de organisatoren van de Europese kampioenschappen in 2000 en 2004 laten weten dat ze de regels met voeten kunnen treden en hun winsten kunnen optimaliseren omdat ze er met een paar centen van af komen? En is dit niet ook de boodschap voor Duitsland of het Verenigd Koninkrijk, die de mogelijke organisatoren van de wereldkampioenschappen van 2006 zijn?
Moet de Commissie voetbal anders benaderen dan andere industriële ondernemingen met een omzet van vele miljarden ponden per jaar? Als het hier om bijvoorbeeld de telecommunicatiesector zou gaan, waar mensen hun winsten met twee- of driehonderd miljoen zien toenemen, was dit bedrag voor ons even bespottelijk geweest als deze symbolische boete voor de voetbalfans.

Watson
Mevrouw de Voorzitter, onze voormalige Belgische socialistische collega De Coene en ik stonden aan het hoofd van een groep van 30 EP-leden die vorig jaar deze zaak bij het Hooggerechtshof in Parijs heeft aangespannen. We werden destijds in het gelijk gesteld. Het Hof was van mening dat de CFO de Europese wet overtreden had. Onze zaak werd echter vanwege een technisch aspect niet ontvankelijk verklaard. Het Hof vond ons als procesvoerders niet toelaatbaar. We besloten echter actie te ondernemen omdat we vonden dat de Europese Commissie de belangen van de Europese burger niet goed behartigde. Commissaris Van Miert verzekerde ons vervolgens dat hij tot het eind zou doorprocederen. Zoals de heer Perry zojuist al aangaf, kostte deze actie ieder van ons meer dan 1000 euro. De leden van dit Parlement zijn daarom zeer boos over de boete die de Europese Commissie de CFO heeft opgelegd. Ik begrijp wel waarom commissaris Van Miert hier vandaag niet persoonlijk een verklaring wil komen afleggen.
Het is niet de eerste keer dat de organisatoren van de wereldcup gesjoemeld hebben met de kaartverkoop en hierbij de gewone voetbalsupporter hebben benadeeld. Het is volgens de organisatoren wel de eerste keer dat dit toernooi meer dan een miljard dollar heeft opgeleverd. De organisatoren hebben miljoenen verdiend met hun discriminerende verkooppraktijken. Als de Commissie deze overtreding van artikel 82 even streng had afgestraft als vergelijkbare overtredingen in andere industrieën, dan had deze boete niet 600 pond moeten zijn, maar minimaal 6 miljoen pond.
De commissaris vertelde ons zojuist dat de belangen van de consumenten weliswaar geschaad zijn, maar dat dit geen grote gevolgen voor de markt heeft gehad. Ik zou de commissaris willen zeggen dat dit vraagstuk zeer grote gevolgen heeft voor de reputatie van de Europese Unie. Volgens de commissaris kon de CFO zich niet baseren op een precedent. Hoe zit het dan met de boete die de Commissie de Italiaanse organisatoren van de wereldcup in 1990 heeft opgelegd? Deze boete was hoger dan de boete die de CFO dit jaar kreeg opgelegd. Hoe zit het overigens met de briefwisseling die sinds juli vorig jaar tussen de CFO en de Europese Commissie heeft plaatsgevonden?
De heer Ford vertegenwoordigt het zuidwesten van zijn land, maar is supporter van Manchester City. Ik ben geen supporter van een voetbalclub, maar behartig de belangen van de Europese burger die beschermd moet worden tegen discriminerende praktijken en misbruik van een dominante marktpositie. Ik steun de Europese Unie die deze burgers steeds meer tracht te beschermen. De Europese burger beschouwt deze boete als een bevestiging dat Europa de belangen van de grote bedrijven behartigt en niet die van de gemiddelde burger.
Dit is een triest einde van een zielige Commissie. Ik hoop dat onze nieuwe commissarissen na hun benoeming in september meer ruggengraat tonen door bij dergelijke vraagstukken de belangen van de Europese burger te dienen.
Applaus

Berthu
Mevrouw de Voorzitter, in tegenstelling tot de vorige sprekers, die vreemd genoeg alle van Britse afkomst zijn, wil ik protest aantekenen tegen het ontstellende besluit van de Commissie de Franse voetbalbond een boete op te leggen wegens vermeende discriminatie bij de kaartverkoop voor de wereldkampioenschappen voetbal van vorig jaar. Commissaris Kinnock heeft overigens terecht in herinnering gebracht dat dergelijke praktijken zich ook tijdens de voorgaande wereldkampioenschappen hebben voorgedaan.
Waarom doen deze praktijken zich telkens weer voor, waarde collega's? Het antwoord is heel eenvoudig. De wereldkampioenschappen worden door een bepaald land georganiseerd en door de belastingbetaler van dat land gefinancierd. Als geste naar deze belastingbetaler wordt daarom een relatief groot gedeelte van de kaartjes voor de inwoners van het gastland gereserveerd. Als een bedrijf bijvoorbeeld besluit aandelen uit te geven om zo meer kapitaal te vergaren, dan wordt het niet onredelijk gevonden dat een deel van deze aandelen voor de eigen werknemers wordt gereserveerd. Deze werknemers nemen in dit bedrijf immers een belangrijke plaats in. Natuurlijk is hier sprake van discriminatie, maar in het onderhavige geval denk ik dat deze vorm van discriminatie legitiem is. Ik ben daarom van mening dat de Commissie artikel 82 van het Verdrag verkeerd heeft toegepast. Er is hier immers geen misbruik gemaakt van een dominante positie. Men heeft hier op legitieme en verklaarbare wijze gebruik gemaakt van een, vanuit fiscaal oogpunt gezien, zeer bijzondere situatie.
Ik wil nog even het belang van dit vraagstuk benadrukken, mevrouw de Voorzitter. In het onderhavige geval zijn de gevolgen voor onze lidstaten klein, maar in andere gevallen waarin de Commissie deze extreme houding aanneemt, zijn deze gevolgen veel ernstiger. Besluiten van de Commissie kunnen de economie van onze lidstaten ernstig ontwrichten en grote gevolgen voor de werkgelegenheid hebben.
Ik denk bijvoorbeeld aan de boete die Frankrijk kreeg opgelegd omdat dit land een aantal textielbedrijven sociale steun bood. Dankzij die steun konden deze bedrijven, ondanks de bestaande moeilijke internationale economische situatie, meer werknemers aannemen. De ongunstige internationale situatie is overigens vooral te wijten aan internationale akkoorden waarmee de Commissie heeft ingestemd. Nu moeten de textielbedrijven door de kortzichtige en idiote houding van de Commissie alle ontvangen sociale steun terugbetalen. Dat is werkelijk schandalig. Dit Parlement zou een meer evenwichtige en rechtvaardige opvatting van het begrip concurrentie moeten bevorderen.
Applaus

Vander Taelen
Mevrouw de Voorzitter, ik wou eerst en vooral een grote Nederlandse filosoof citeren, Michels, een bekend voetbaltrainer die ooit zei dat voetbal oorlog is. Ik zou eerder willen stellen dat als voetbal een alternatief is voor oorlog dat ik daar volledig akkoord kan mee zijn. Waar ik het hier over wil hebben is niet over het wereldkampioenschap in Frankrijk, maar ik wil het een beetje opentrekken.
Ik denk dat voetbal en meer in het bijzonder internationale ontmoetingen inderdaad een waardig alternatief zijn voor oorlogen, hoe gek het ook mag klinken. Voetbal zou een feest moeten zijn en internationale ontmoetingen, zoals een wereldkampioenschap of een Europees kampioenschap, zou dan echt moeten teruggaan naar het volk. Wat wij nu zien en wat er vorig jaar gebeurd is in Frankrijk is daarvan een perfecte illustratie. Wat een volksfeest zou moeten zijn is een beetje verworden tot een volledig vercommercialiseerd feest. Men ziet die tendens ook in de nationale voetbalcompetities in heel Europa. Hier ziet men dat voetbal minder en minder toegankelijk wordt voor de gewone mensen, en dat voetbal een beetje verwordt tot een feest van de commercie waar men zich verschuilt achter glas en in mooie businesslounges.
Ik zou de commissaris dan ook willen oproepen om een assertieve actie te voeren voor een sport die toegankelijk blijft voor het gewone volk. Voor een sport die gevrijwaard blijft van commerciële belangen. Wat geldt voor de voetbalsport geldt natuurlijk ook voor de wielersport waar wielrenners zichzelf soms inspuiten met dezelfde hormonen als het vee.
Ik vraag dan ook aan de commissaris om echt een beleid uit te werken waar het niet meer gaat over het opleggen van een boete aan een organisatie die een of andere wetsregel heeft overtreden, maar dat men een echte politiek gaat voeren om die grote organisaties te controleren en om te maken dat een Europees en een wereldkampioenschap in Europa echt een feest blijft van het volk en niet een feest van de commercie.

Désir
Mevrouw de Voorzitter, waarde collega's, ik geloof niet dat de markt het enige criterium in de sport mag zijn. Tijdens de wereldcup van 1998 werd het leeuwendeel van de verkochte kaartjes direct door de Wereldvoetbalbond beheerd. Deze organisatie stuurde zelf de 203 nationale voetbalbonden een deel van de kaartjes. De 24 gekwalificeerde landen, waaronder het Verenigd Koninkrijk, ontvingen verhoudingsgewijs meer kaartjes. Een ander gedeelte, 600.000 kaartjes, werd door het organiserend gastland beheerd, dat 37 % van dit contingent voor het eigen land reserveerde.
Bij geen enkele sportieve manifestatie van deze omvang zijn alle kaartjes ooit vrij op de Europese markt verkocht. Commissaris Neil Kinnock bracht dit zojuist in herinnering. Toen het Verenigd Koninkrijk bijvoorbeeld in 1996 de Europese kampioenschappen voetbal organiseerde, werd niet 37 % maar 42 % van de kaartjes voor het gastland gereserveerd.
In de tweede plaats moeten we beseffen dat het veiligheidsbeheer voor 90 % gekoppeld is aan de kaartverkoop. Ook op dit punt waren de wereldkampioenschappen een succes, gezien het relatief kleine aantal incidenten dat heeft plaatsgevonden. Dit is onder meer te danken aan de wijze waarop de kaartverkoop geregeld was. Dankzij de Frans-Britse samenwerking op veiligheidsgebied konden groepen supporters goed worden ontvangen en begeleid, en van elkaar gescheiden gehouden worden, en konden bepaalde uitspattingen van voetbalvandalisme, die we hier in Europa niet meer kunnen aanvaarden, vermeden worden.
In de derde plaats stimuleert de individuele verkoop de ontwikkeling van de zwarte markt. Deze les hebben de Italianen geleerd toen ze de wereldkampioenschappen in 1990 organiseerden. De Franse organisatoren van de wereldkampioenschappen hebben uiteraard lering getrokken uit deze ervaring.
In de vierde plaats is het bij een volkssport niet vreemd dat het gastland, dat negen miljard frank in dit evenement geïnvesteerd heeft, er alles aan doet om zijn inwoners bij dit evenement te betrekken en eraan deel te laten nemen. Dit is immers van belang voor het succes van dit evenement. Tegelijkertijd moet het gastland erop toezien dat de veiligheid van zijn burgers gewaarborgd is. Dit geldt ook voor de veiligheid van de buitenlandse supporters die door het gastland verwelkomd worden.
Waarde collega's, bij deze wereldkampioenschappen voetbal heeft u duizenden kleine Zidanes en Dessailly's gezien, die uit de volkswijken van Marseille, Toulouse en Straatsburg toestroomden om de heldendaden van de grote Zidane en Dessailly toe te juichen. Maar ze kwamen ook voor Owen, Beckam en Di Pietro. Niemand kan zeggen dat deze geweldige kampioenschappen overschaduwd zijn door uitbarstingen van discriminatie vanwege huidskleur of sociale afkomst. Ze waren een open en gastvrij volksfeest. De wereldcup heeft de positieve zijde van de sport belicht en laten zien hoe divers onze teams en landen zijn. Deze kampioenschappen hebben gezorgd voor verbroedering op ons continent. U weet dat de supporters die het meest door de Franse burgers werden gewaardeerd, de Schotten waren. In juli 1998 waren de Franse burgers niet op vakantie in Australië omdat de hele wereld naar Frankrijk was gekomen en wij in het Stade de France in Saint-Denis en het Vélodrome in Marseille zij aan zij stonden met de bewoners van onze volkswijken.
Wat de sport betreft, denk ik dat de Europese Unie zich niet in eerste instantie moet bezighouden met het beboeten van een lidstaat die een dergelijk evenement met zoveel succes heeft weten te organiseren. Zoals Romano Prodi gisteren al zei, is het zinvoller ons op sportgebied in Europees verband bijvoorbeeld bezig te houden met de strijd tegen doping. Het mag niet zo zijn dat geld de schoonheid en het wezen van de sport gaat domineren.
Applaus

Gill
Mevrouw de Voorzitter, ik wil het woord voeren namens miljoenen vrouwelijke voetbalfans. Ik ben ingenomen met de geruststellende woorden van de heer Kinnock.
Ik moet zeggen dat ik ontsteld was over de wijze waarop de Franse autoriteiten de kaartverkoop georganiseerd hadden. Ik weet dat veel mensen in Groot-Brittannië zich hierover hebben opgewonden, waaronder ikzelf. Voor de meeste mensen werden de kaartjes te laat vrijgegeven, waardoor ze geen vrij meer konden krijgen van hun werk om de kampioenschappen bij te kunnen wonen. Ik denk dat we ons eens samen over dit vraagstuk moeten buigen.
Een van de belangrijkste doelstellingen van de instellingen van de Europese Unie is ervoor te zorgen dat de burgers uit alle EU-landen eerlijk en op gelijke wijze behandeld worden. In het onderhavige geval werden miljoenen voetbalfans gediscrimineerd. Er wordt nu niet serieus opgetreden tegen deze schending van het Verdrag. Ik weet niet waarom de Commissie deze schending zo licht beboet heeft. Veel fans zullen hun vertrouwen in deze instelling hierdoor verliezen. Opnieuw hebben we een kans gemist de burgers bij Europa te betrekken. Voetbal is een passie die alle landen verenigt. Deze sport biedt ons dus de beste manier om het imago van Europa te verbeteren en aansluiting te zoeken bij de Europese burger. We moeten voetbal daarom even serieus nemen als iedere andere bedrijfstak.

Kinnock, Neil
Ik wil graag aansluiten op de laatste opmerkingen in het betoog van mevrouw Gill. Allereerst wil ik haar feliciteren met haar eerste toespraak hier in dit Parlement. Een beangstigender moment is nauwelijks te bedenken, maar evenmin een moment dat meer voldoening schenkt. Ik ben ervan overtuigd dat alle afgevaardigden ingenomen zijn met haar betoog. Ze heeft de gevoelens van de Commissie uitstekend verwoord toen ze zei het bestaan van discriminatie te betreuren. Daarom wilden mijn collega Van Miert en zijn medewerkers daadkrachtig optreden, zodat de discriminerende praktijken van de CFO niet alleen in 1998 maar voor eens en voor altijd een halt konden worden toegeroepen.
Ik wil met mijn betoog ook voortborduren op de speech van de heer Vander Taelen. Toen hij zei dat voetbal een goed alternatief voor oorlog is, moest ik denken aan het gezegde dat de waarheid het eerste slachtoffer van de oorlog is. Toen ik dit debat aanhoorde, kon ik niet aan het gevoel ontsnappen dat ook bij voetbal de waarheid soms het eerste slachtoffer is. Enkele van de sprekers hielden namelijk een vurig betoog, maar hielden daarbij geen rekening met de feiten. Daarom wil ik als woordvoerder van de Commissie eerst een aantal feiten herhalen. Het spijt me dat ik af en toe in herhaling zal treden, maar als sommige mensen de eerste keer niet willen luisteren, doen ze dat een tweede keer misschien wel.
Allereerst wil ik ingaan op het betoog van de heer Perry. Ik genoot van zijn herhaaldelijk gebruik van kernachtige termen als "weerzinwekkend" en "hopeloos ontoereikend" . Maar wat bedoelt hij nu precies als hij beweert dat de Europese Commissie een boete van 20 miljoen euro kan opleggen? Vanuit theoretisch en constitutioneel oogpunt heeft hij gelijk. Maar meent hij dan echt dat de Europese Commissie de voetbalorganisatie 20 of 30 miljoen euro afhandig moet maken en dat geld in de Europese schatkist moet stoppen? De heer Ford vindt in ieder geval van wel. Hij ziet dit geld liever in de handen van de Commissie dan in die van de CFO. Het is verrassend hoe ver zijn standpunt afwijkt van dat van de publieke opinie. Deze man is al lange tijd mijn vriend. Ik bewonder alles aan hem, behalve zijn voorkeur voor sommige voetbalclubs. Als we zijn standpunt echter zouden volgen, dan kunnen we op onze vingers natellen hoe de pers zal reageren. De heer Watson, die zich zorgen maakt over de reputatie van de Europese Unie, doet dit ook. Hij ziet de krantenkoppen al voor zich: "Commissie maakt voetbalbond miljoenen euro's afhandig" .
Laten we redelijk blijven. Is het verstandig dat we onder deze omstandigheden grote sommen geld uit het voetbal doorsluizen naar de bankrekening van de Europese Commissie? Of kunnen we beter maatregelen treffen om een einde te maken aan de discriminerende verkoopmethoden van kaartjes voor voetbalkampioenschappen of ander internationale toernooien? De heer Perry is een voorstander van zeer strenge maatregelen. Ik kan dit gevoel begrijpen, maar als we consequent willen zijn moeten we dergelijke maatregelen ook tegen de organisatoren van de Europese kampioenschappen van 1996 treffen, en dit waren toevallig de Britten. Er werd toen gezegd dat het voetbal een thuiswedstrijd speelde. Wordt nu in dit Parlement of elders gesuggereerd dat we het kampioenschap van 1996 of dat van andere jaren als voorbeeld moeten nemen, en de organisatoren van de wereldcup van 1998 voor 20 miljoen euro aan boetes moeten opleggen? Kom op zeg, laten we redelijk blijven!
Ik wil nog even kort terugkomen op het betoog van de heer Ford. Hij zei dat het geld dat met voetbal verdiend wordt, uiteindelijk weer in het voetbal terecht moet komen. Hij weet zeer goed dat ik hier een fervent voorstander van ben. Ik denk evenwel dat we ons niet alleen op de kaartverkoop voor internationale wedstrijden moeten richten om dit intelligente en noodzakelijke hergebruik van middelen te bewerkstelligen.
Ik wil graag nog iets zeggen over een andere opmerking van de heer Ford. Hij beweert namelijk dat we met onze symbolische boetes een signaal afgeven aan de organisatoren van het Europese kampioenschap in 2000, en misschien zelfs aan die van de volgende wereldkampioenschappen, dat ze de regels met voeten kunnen treden. Precies het tegenovergestelde is echter het geval. Tien minuten voordat de heer Ford zijn betoog hield, zei ik al dat de organisatoren van het Europese kampioenschap in België en Nederland contact hebben opgenomen met de Commissie en dat alle kaartjes zonder enige vorm van discriminatie verkocht zullen worden. Ze houden zich dus al aan de regels en scheppen zo een precedent voor alle toekomstige kampioenschappen in de Europese Unie. Op deze manier zullen deze toernooien voortaan gehouden worden. De voetbalsupporters en fans van andere sporten weten nu dat ze door de wet beschermd zullen worden. Verder weten organisatoren van toernooien dat ze streng gestraft zullen worden als ze de vanaf nu geldende regels overtreden.
Dit is dus de kern van de zaak. Het Hof van Justitie beschikte nog niet over jurisprudentie op dit gebied en de regelgeving was onbekend. Er was nog geen precedent geschapen door de Europese Commissie. Bij een zwaardere boete zou de voetbalsector te zwaar hebben geleden. Organisatoren van vorige toernooien zouden mogelijkerwijze ook boetes moeten gaan betalen. Ik wil de CFO niet beter voorstellen dan ze is, maar toen wij ons onderzoek aanvingen, stopte deze organisatie haar discriminerende verkooppraktijken. Iedereen had liever gezien dat ze dat eerder had gedaan, maar ze zijn er tenminste mee opgehouden! De heer Watson heeft misschien gelijk met zijn opmerking dat dit niet de eerste keer is dat de organisatoren sjoemelen met de verkoop van kaartjes. Het is echter wel de eerste keer dat de mededingingsautoriteit dit gesjoemel een halt heeft weten toe te roepen en de discriminerende verkoop heeft stopgezet. Het is ook de eerste keer dat een mededingingsautoriteit waar ook ter wereld erin geslaagd is de discriminerende praktijken in de verkoop van kaartjes voor eens en altijd de kop in te drukken.
De heer Watson kon zich vinden in mijn opmerking dat de consument weliswaar schade heeft ondervonden van deze kwestie, maar dat de markt gespaard bleef. Ik denk dat hij mijn bewering onderschrijft, want hij herhaalde deze en voegde eraan toe dat dit vraagstuk de reputatie van de Europese Unie schaadt. Ik wil de heer Watson, die ik bijzonder hoog acht, evenals de overige deelnemers aan dit debat, zeggen dat deze reputatie alleen geschaad kan worden als de gebeurtenissen onjuist worden weergegeven. Ik weet dat niemand in dit Parlement een verkeerde voorstelling van zaken wil geven. Daarom vind ik dat we naar de feiten moeten kijken. Ik begrijp uw gevoelens en deel in zekere mate uw mening dat er in de voetbalindustrie vaak aan de belangen van de echte fans voorbij wordt gegaan. Ik wil alleen dat we dit vraagstuk, net als andere kwesties, op een eerlijke manier behandelen.
Eén afgevaardigde maakte een opmerking die beneden alle peil was, en die we van hem ook niet hadden verwacht. Hij suggereerde namelijk dat de heer Van Miert afwezig was vanwege de ernst van dit vraagstuk. Als er in de 42-jarige geschiedenis van de Europese Unie één commissaris is geweest die zich integer en moedig heeft getoond, dan is het de heer Van Miert wel. Hij kon hier vanwege andere werkzaamheden vanochtend niet zijn, maar is zeker niet uit lafheid weggebleven. Het is beneden alle peil dat iemand dit zelfs maar durft te suggereren.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer de commissaris.

Onderbreking van de zitting
De Voorzitter
Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement te zijn onderbroken.
De vergadering wordt om 9.55 uur gesloten

