Rozwój sytuacji w zakresie obecnego kryzysu związanego z zadłużeniem i reakcja UE (debata) 
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku obrad są oświadczenia Rady i Komisji w sprawie rozwoju sytuacji w zakresie obecnego kryzysu związanego z zadłużeniem i reakcji UE.
András Kármán
urzędujący przewodniczący Rady - Panie Przewodniczący! Doskonale rozumiem duże zainteresowanie w tym Parlamencie działaniami podejmowanymi w ramach Unii i poza nią, zmierzającymi do rozwiązania problemów w sferze finansów publicznych w niektórych państwach członkowskich.
Światowy kryzys finansowy miał poważny wpływ na dochody i wydatki we wszystkich państwach, nawet jeśli zakres i charakter tego wpływu nie jest taki sam we wszystkich przypadkach, a zdolność poszczególnych państw członkowskich do radzenia sobie z konsekwencjami jest również bardzo różna.
Na wstępie chciałbym zwrócić uwagę, że za zapewnienie stabilnej sytuacji i trwałych podstaw własnych finansów publicznych odpowiedzialne są przede wszystkim same państwa członkowskie. Również do każdego z nich należy zapewnienie konkurencyjności, elastyczności i odporności swojej gospodarki. Nie znaczy to, rzecz jasna, że ​​finanse publiczne i wynik ekonomiczny nie są również kwestią wspólnego interesu.
Jesteśmy częścią Unii i gospodarki naszych państw są ze sobą wzajemnie powiązane na wiele sposobów: poprzez jednolity rynek i w wielu przypadkach poprzez wspólną walutę i głębszą integrację gospodarczą, która się z tym wiąże. W ujęciu bardziej ogólnym wszyscy jesteśmy zobowiązani do solidarności, u podstaw której leży wola do ochrony i wspierania szerszego interesu europejskiego. W związku z tym ​​wszystkim nam zależy na stabilnej i silnej gospodarce w całej UE, a w szczególności w obrębie strefy euro. Musi się to wiązać, jeśli zachodzi taka konieczność, z podejmowaniem kroków służących zapewnieniu stabilności poszczególnych państw członkowskich.
W tym celu mamy do dyspozycji wiele narzędzi. Mamy mechanizm koordynacji - do zapewnienia, by każde państwo członkowskie realizowało odpowiednią politykę gospodarczą i budżetową. Ta polityka zarówno w jednej, jak i w drugiej dziedzinie jest aktualizowana i wzmacniana i cieszy mnie, że negocjacje między Radą a Parlamentem przebiegają pomyślnie. Mamy również dostęp do europejskiego mechanizmu stabilizacji finansowej, który może zaoferować, na szczeblu UE, wsparcie dla każdego państwa członkowskiego w obrębie strefy euro lub poza nią.
Ponadto, w szczególności dla państw strefy euro, zostały ustanowione inne instrumenty i w dalszym ciągu będzie się je rozwijać. Grecja otrzymała pakiet skoordynowanych dwustronnych pożyczek od państw członkowskich, a także pożyczki z MFW. Irlandia otrzymała pakiet składający się z dwustronnych pożyczek, pożyczkę z Europejskiego Instrumentu Stabilności Finansowej (EFSF), a także pożyczki z MFW. Pakiet pomocy dla Portugalii, która również będzie korzystać ze wsparcia europejskiego i z MFW, jest w przygotowaniu.
Ministrowie państw członkowskich strefy euro również kończą prace na technicznymi szczegółami europejskiego mechanizmu stabilności, który ma wejść w życie od 2013 roku jako stały mechanizm wsparcia finansowego i zastąpić Europejski Instrument Stabilności Finansowej. W tym procesie uczestniczą także państwa członkowskie spoza strefy euro.
Teraz chciałbym omówić pokrótce sytuację w trzech państwach strefy euro, o których wspominałem. Powinienem jednak nadmienić, że od samego początku, wiele kwestii w odniesieniu do tych państw członkowskich jest omawianych poza zwykłą formułą Ecofin, dla odzwierciedlenia ich specyficznych cech jako członków strefy euro. Przewodniczący Eurogrupy lepiej niż ja przedstawiłby państwu te kwestie pod kątem wielu ich aspektów.
Najpierw Irlandia. Po osiągnięciu porozumienia w grudniu ubiegłego roku w sprawie programu pomocy dla Irlandii, o łącznej wartości 85 miliardów euro, władze irlandzkie włożyły wiele pracy w realizację programu dostosowawczego, z którym wiązało się wsparcie finansowe. Program ten był stale poddawany weryfikacji przez nowy rząd. Rada Ecofin przeprowadzi kontrolę przestrzegania założeń programu w odniesieniu do pierwszego kwartału na posiedzeniu w dniu 17 maja, w najbliższy wtorek. Niewiele mogę wcześniej powiedzieć o tej dyskusji, ale ogólnie ocenia się, że efekty osiągnięte przez Irlandię są zgodne z oczekiwaniami.
Niemniej jednak pewne szczególne wyzwania pozostają. Irlandia będzie musiała przede wszystkim przestrzegać ściśle określonych warunków fiskalnych, jak również zapewnić trwałe podstawy swego ​​sektora finansowego na przyszłość.
Druga jest Grecja. Grecja przebyła długą drogę od ubiegłorocznej, bardzo trudnej sytuacji, i jej starania zasługują na pochwałę. Zmierzyła się z trudnym wyzwaniem i wykazała się niezachwianym zaangażowaniem, miała jasno wytyczone cele. Wdrażanie programu dostosowawczego w znacznej mierze przebiega właściwie. W najnowszym sprawozdaniu, opracowanym wspólnie przez Komisję, MFW i EBC w marcu, stwierdza się, że w realizacji celów programu zostały osiągnięte dalsze postępy. Niektóre reformy, niezbędne do osiągnięcia średnioterminowych celów programu, są wprowadzane w życie. Autorzy sprawozdania wskazują także kolejne obszary, w których reformy są niezbędne do budowania masy krytycznej wymaganej dla zapewnienia stabilności fiskalnej i gospodarki. Komisja, EBC i MFW w dalszym ciągu ściśle monitorują postępy w realizacji programu dostosowawczego. Następny przegląd zaplanowano na ten miesiąc.
Państwa członkowskie, uczestniczące w udzielaniu dwustronnych pożyczek, podjęły w marcu decyzję o zmniejszeniu stopy procentowej o 1 % i przedłużeniu terminu spłaty. Jest to również korzystna zmiana. Szczegóły techniczne realizacji tej umowy są obecnie przedmiotem dyskusji.
I wreszcie Portugalia. W dniu 6 kwietnia portugalski rząd tymczasowy poinformował o zamiarze ubiegania się o pomoc finansową od Unii Europejskiej. Nastąpiło to po okresie silnej presji ze strony rynków finansowych. Jednakże Portugalia również przeżywa czas niepewności politycznej, która, jak wiemy, doprowadziła do dymisji rządu 24 marca. Wcześniej portugalski parlament odrzucił nowy ugodowy pakiet fiskalny zaproponowany przez rząd. Negocjacje między trojką a władzami Portugalii zostały już zakończone i protokół ustaleń w sprawie warunków politycznych związanych z pomocą finansową jest uzgodniony.
Koperta finansowa wyniesie około 78 miliardów euro na trzy lata. Zgodnie z zaleceniami ministrów Ecofin, sformułowanymi na nieformalnym posiedzeniu w Budapeszcie w kwietniu, program obejmuje reformy w wielu dziedzinach, między innymi finansów publicznych, rynku pracy i produktów oraz sektora finansowego. Uważamy, że takie działania mają zasadnicze znaczenie dla możliwości wzrostu i większej stabilności gospodarczej. Zatwierdzenia końcowego pakietu finansowego oczekuje się na przyszłotygodniowym posiedzeniu Rady Ecofin.
Przedstawiłem jedynie w ogólnym zarysie działania podejmowane w celu rozwiązania problemów UE wywołanych światowym kryzysem finansowym, których skutki w największym stopniu dotknęły te trzy państwa członkowskie. Tak jak powiedziałem na początku, węgierska prezydencja nie jest bezpośrednio zaangażowana we wszystkie szczegółowe negocjacje, niektóre z nich toczą się w ramach Eurogrupy.
Niemniej jednak prezydencja ze swej strony podejmuje działania, starając się pomóc w zapewnieniu wszystkich niezbędnych środków w celu rozwiązania obecnych problemów. Uważamy, że ma to bardzo istotne znaczenie, jeśli chcemy zwiększyć konkurencyjność Europy w dłuższej perspektywie i w ten sposób wypełnić zadanie ważne z punktu widzenia potrzeb całej Europy.
Olli Rehn
komisarz - Panie Przewodniczący! Obecna sytuacja gospodarcza w Europie ma charakter dualistyczny. Z jednej strony obserwuje się ożywienie w realnej gospodarce, która staje się coraz bardziej solidna i samowystarczalna. Z drugiej strony natomiast jest ona asymetryczna i wciąż borykamy się z niepokojami na rynkach finansowych, szczególnie na rynkach długu państwowego.
Dlatego też obecnie kluczowe zadanie polityki gospodarczej Unii Europejskiej polega na opanowaniu kryzysu związanego z długiem państwowym, a tym samym zapewnieniu ochrony trwającego ożywienia w realnej gospodarce Europy. Teraz, kiedy program UE-MFW dla Portugalii czeka na zatwierdzenie w najbliższy poniedziałek na spotkaniu Ecofin i Eurogrupy, otwieramy nowy rozdział tego niezbędnego przedsięwzięcia.
W ubiegłym tygodniu, po naszych konstruktywnych negocjacjach z rządem, opozycją, społeczeństwem obywatelskim i partnerami społecznymi oraz środowiskiem naukowym, portugalski rząd przedstawił program reformy gospodarczej. Rozmowy te znalazły odzwierciedlenie w programie. Jest to portugalski program, który zasługuje na wsparcie Unii Europejskiej i Międzynarodowego Funduszu Walutowego. Nasza wspólna pomoc w wysokości 78 miliardów euro jest dowodem silnego zaangażowania na rzecz pomocy Portugalii i ochrony stabilności finansowej Europy.
Jest to ambitny, ale sprawiedliwy i potrzeby program dostosowawczy. Jego wdrożenie będzie wymagało od Portugalczyków ogromnego wysiłku. Podczas jego przygotowywania wielką wagę przywiązywano do społecznej sprawiedliwości i ochrony najsłabszych. Europa wspiera Portugalię dla dobra tego kraju i w obronie stabilności gospodarczej w Europie.
Zważywszy na ostatnie wydarzenia, błędem byłoby powiedzieć, że kryzys związany z zadłużeniem nie jest już obciążeniem dla gospodarki europejskiej, ale nieprawdziwe byłoby również stwierdzenie, że UE nie zareagowała na ten kryzys. Proszę wziąć pod uwagę, że zaledwie rok temu państwa członkowskie strefy euro uzgodniły pakiet warunkowej pożyczki dla Grecji w celu niedopuszczenia do załamaniu naszego systemu finansowego. W ciągu tego jednego roku, od maja ubiegłego roku do dziś, stworzyliśmy skuteczne mechanizmy stabilności, które początkowo miały charakter tymczasowy, a począwszy od 2013 roku, będą stałe. Realizujemy bardzo systematyczny program konsolidacji fiskalnej we wszystkich państwach członkowskich, a one podejmują odważne reformy strukturalne w celu pobudzenia wzrostu gospodarczego i tworzenia miejsc pracy.
Przy państwa aktywnym wsparciu podejmujemy działania zmierzające do wyeliminowania słabości systemowych w zarządzaniu gospodarczym w UE w celu przygotowania się do głębokich zmian w procesie kształtowania Unii Europejskiej. Także przy państwa pomocy staramy się rozwiązywać problemy naszego zintegrowanego rynku finansowego poprzez zaostrzenie regulacji finansowych i wprowadzanie nowej architektury nadzoru.
W obecnej sytuacji stabilność finansowa jest gwarantowana przez mechanizmy stabilizacji zapewniane przez UE i MFW, a zwłaszcza poprzez działania samodzielnie podejmowane przez państwa członkowskie - szczególnie narażone państwa członkowskie. Nadal jednak niektórzy twierdzą, że strategia zarządzania kryzysowego, zwłaszcza w odniesieniu do Grecji, nie przynosi rezultatów. Nie zgadzam się z tym poglądem. Pierwszym - i podstawowym - celem naszej strategii było niedopuszczenie do kolejnej zapaści w rodzaju tej, która nastąpiła po upadku banku Lehman Brothers we wrześniu 2008 roku, a następnie doprowadziła do ​​kryzysu finansowego i recesji gospodarczej na całym świecie. Ten cel osiągnęliśmy i w ten sposób zapewniliśmy ochronę trwającemu ożywieniu w realnej gospodarce w Europie.
Po drugie, mamy możliwość opanowania w znacznym stopniu problemów na rynkach długu państwowego w tych trzech państwach objętych programem. Po marżach na obligacjach widać, że Hiszpania nie podzieliła losu tych państw dzięki swoim zdecydowanym działaniom w obszarach podatkowym, finansowym i strukturalnym.
Po trzecie, programy w Grecji i Irlandii są w dalszym ciągu na wczesnym etapie realizacji. Grecki program jest wdrażany od roku, a jego trzyletni odpowiednik w Irlandii - od około pięciu miesięcy. Oba te państwa realizują bardzo ambitne programy konsolidacji fiskalnej, reform strukturalnych i naprawy finansów. Nasz zespół ds. kontroli jest obecnie w Atenach wraz z przedstawicielami EBC i MFW w celu przeprowadzenia oceny realizacji programu i opracowania uaktualnionej analizy zdolności Grecji do obsługi długu zadłużenia. Prace zostaną zakończone w najbliższych tygodniach, a ich rezultaty pomogą w podjęciu racjonalnych decyzji.
W każdym razie ubiegłoroczny wysiłek fiskalny jest bezprecedensowy - ponad 7 % PKB, czyli 20 miliardów euro - i rzecz jasna Grecja musi zdecydowanie zintensyfikować realizację reform gospodarczych, osiągnąć przełom w programie prywatyzacji, a następnie zapewnić jej pełne wdrożenie.
Trzeba konieczne i niezwłocznie odłożyć krajowe spory na bok i uzyskać poparcie wszystkich partii dla działań zmierzających do przywrócenia dobrej koniunktury w Grecji. Iluzją jest myślenie, że były inne realne alternatywy dla programu reform gospodarczych. Jest to więc prawdziwy test wiarygodności greckich sił politycznych - zarówno rządu, jak i opozycji - a ostatecznie woli narodu greckiego.
Na obecnym etapie kryzys związany z długiem państwowym jest ściśle powiązany ze słabościami sektora bankowego. Jednego problemu nie możemy rozwiązać bez przezwyciężenia drugiego, musimy eliminować oba równolegle. Dlatego też musi być zrealizowana naprawa sektora bankowego, żeby można było zapewnić dopływ kredytów do gospodarki realnej, przedsiębiorstw, gospodarstw domowych, poszczególnych obywateli. Trwa nowa runda testów warunków skrajnych banków. Ich rezultaty będą służyć za wskazówki dla niezbędnej restrukturyzacji i dokapitalizowania sektora bankowego. Przed publikacją wyników państwa członkowskie będą musiały przedstawić swoje strategie możliwej restrukturyzacji lub dokapitalizowania własnych zagrożonych instytucji. Takie plany powinny być przygotowane w miarę możliwości najszybciej i powinny zawierać szczegółowe harmonogramy.
Na zakończenie pragnę zwrócić uwagę, że zasadnicze reformy dotyczące regulacji finansowych i zarządzania gospodarczego w Unii Europejskiej przyczyniają się do głębokich zmian gospodarczych i w architekturze finansowej Europy. W niedalekiej przyszłości zupełnie nowy zestaw przepisów stworzy podstawę dla stabilnego, zrównoważonego wzrostu i tworzenia miejsc pracy.
Do tego czasu musimy kontynuować naszą pracę, aby utrzymać stabilność systemu finansowego, a tym samym chronić ożywienie gospodarcze w Europie, które ma zasadnicze znaczenie dla trwałego wzrostu gospodarczego i poprawy w dziedzinie zatrudnienia. Nadal konieczne są bardzo trudne decyzje na szczeblu europejskim i krajowym. Jestem przekonany, że nikomu z nas nie zabraknie mądrości i odwagi do ich podjęcia.
Corien Wortmann-Kool
Panie Przewodniczący! Pragnę podziękować panom ministrowi Kármánowi i komisarzowi Rehnowi za wyjaśnienie, zwłaszcza wobec wydarzeń z ostatnich tygodni. Jeśli na rynku występuje brak zaufania, każdy cień niepewności ma bezpośrednie skutki dla tych państw, które już znajdują się w trudnej sytuacji, a tym samym dla całej strefy euro. Niestety w ubiegły weekend okazało się, że odbyło się tajne spotkanie, a potem zaprzeczono temu w prasie, co było podwójnym ciosem zadanym już i tak osłabionemu zaufaniu. Mam nadzieję, że zainteresowane strony bardzo szybko wyciągną z tego wnioski.
Panie Przewodniczący! Łatwe wybory i bezbolesne rozwiązania od pewnego czasu w ogóle nie wchodzą w grę. Środki wsparcia dla Grecji, Irlandii i Portugalii muszą być solidne, żeby można było przywrócić stabilność finansową i gospodarczą. Pakiet musi utorować drogę do stabilności finansów publicznych i wzrostu gospodarczego. W związku z tym chcę zaapelować do Rady i Komisji, by spojrzały szerzej, a nie tylko pod kątem potrzeb finansowych tych państw w nadchodzącym roku, żebyśmy nie znaleźli się w obliczu takich samych problemów za rok.
Panie Przewodniczący! Ważne jest, by decyzje w sprawie ambitnego pakietu przepisów mających na celu wzmocnienie zarządzania gospodarczego w Europie zapadły w czerwcu. Ma to istotne znaczenie dla odzyskania zaufania rynków, a także zapewnienia wzrostu gospodarczego i liczby miejsc pracy dla wszystkich naszych obywateli oraz zwiększenia spójności naszej gospodarki. Dlatego też chcę zwrócić się do Rady o udzielenie poparcia Parlamentowi w jego dążeniach do zapewnienia większej odpowiedzialności i bardziej otwartej debaty na tej sali, większego zaangażowania parlamentów krajowych, a także położenia kresu sporom w Radzie, gdy stanowisko Komisji jej nie odpowiada. Ten pakiet musi zawierać solidną część odnoszącą się do sfery pieniężnej obok solidnej części dotyczącej spraw gospodarczych, a także obejmować strategię Europa 2020 w celu zapewnienia możliwości obrony naszej społecznej gospodarki rynkowej we wszystkich 27 państwach członkowskich. Wzywam zatem do przedstawienia rozwiązania na posiedzeniu Rady ds. Spraw Gospodarczych i Finansowych (Ecofin) w przyszłym tygodniu.
(Mówczyni zgodziła się odpowiedzieć na pytanie zadane zgodnie z procedurą niebieskiej kartki na mocy art. 149 ust. 8 Regulaminu)
Barry Madlener
(NL) Panie Przewodniczący! Mam pytanie do pani poseł Wortmann-Kool. Jak to możliwe, że pani, jako holenderska parlamentarzystka, ani słowem nie wspomina o skandalu, że holenderski minister finansów nawet nie został zaproszony na szczyt w zeszłym tygodniu? Jak to możliwe, że pani, jako holenderska parlamentarzystka ani słowem nie wspomina o tym, że Holandia ponosi takie koszty i jak to może być, że całkowicie sprzeniewierza się pani interesom holenderskich podatników, topiąc miliardowe kwoty podatników w studni bez dna?
Corien Wortmann-Kool
(NL) Panie Przewodniczący! Wyraźnie powiedziałam, co jest konieczne do przywrócenia zaufania. Uproszczone rozwiązania pana posła Madlenera spowodowałyby pogorszenie - zamiast poprawy - sytuacji nie tylko obywateli holenderskich, ale również obywateli wszystkich naszych państw członkowskich. Bardzo mnie niepokoi, że pan poseł Madlener w dalszym ciągu nie przyjmuje tego do wiadomości.
Anni Podimata
Panie Przewodniczący, Panie Komisarzu! Ponieważ wkrótce minie rok od uzgodnienia greckiego programu reform, a program dla Portugalii ogłoszono dopiero wczoraj, powinniśmy moim zdaniem ocenić, w którym miejscu znajdujemy się obecnie, co zostało zrobione poprawnie, a gdzie popełniliśmy błędy i nie zdołaliśmy osiągnąć tego, co było zamierzone. Rok później, oprócz Grecji, dwa kolejne państwa strefy euro, Irlandia i Portugalia, postanowiły odwołać się do mechanizmu wsparcia, ponieważ nie są zdolne zapewnić niezbędnego finansowania na rynku. Cechy szczególne i odmienne problemy każdego z tych państw znalazły bez wątpienia swoje odzwierciedlenie w różnych programach reform, które jednak opierają się na podstawowej filozofii, a mianowicie bezwzględnym nacisku na szybkie reformy budżetowe.
Jednakże w przypadku Grecji, Panie Komisarzu, pomimo dotychczasowych osiągnięć, które wielokrotnie pan podkreślał, przy 7-punktowym zmniejszeniu pierwotnego deficytu i 5 % zmniejszeniu deficytu ogólnego, z powodu głębszej recesji niż prognozowano w roku 2010 dochody państwa były mniejsze. Jest to więc pierwszy aspekt do uwzględnienia w ocenie, pod warunkiem, że zgodzimy się, że celem programów jest pokonanie kryzysu budżetowego i gospodarczego, a nie do tworzenia kultury wymierzania kar prowadzącej do eurosceptycyzmu w Europie. Drugi aspekt, który należy wziąć pod uwagę w ocenie jest taki, że pomimo wysiłków, rynki nie reagują. Decyzje Unii Europejskiej nie tylko nie przekonały rynków, ale nawet w niektórych przypadkach doprowadziły do zaognienia sytuacji, na przykład słynna decyzja z Deauville w sprawie udziału osób prywatnych w stałym mechanizmie wsparcia, który ma być utworzony w 2013 roku. Wniosek jest taki, że każdy sukces programów reform budżetowych może być zagrożony z powodu strachu, który w dalszym ciągu wzbudzają rynki i agencje ratingowe, nawet dzisiaj. W ciągu ostatnich kilku dni doszliśmy do punktu, w którym mamy wciąż powracające scenariusze z restrukturyzacją, a nawet upadłością i/lub wyjściem państwa ze strefy euro, i debatujemy o sprawach, które do niedawna wydawały się niewyobrażalne.
Panie Komisarzu! Znając Pana przywiązanie do Europy, jestem pewna, że zgodzi się Pan ze mną, że rozwiązania, o których dziś dyskutujemy, o sposobach zarządzania tym kryzysem, staną się niewątpliwie ważną kartą w historii Europy. Dzisiaj kształtujemy warunki, na podstawie których zostanie napisany epilog. Wierzę i mam nadzieję, że wszyscy czujemy, że są to historyczne czasy i że ten epilog nie będzie przedstawiał przyszłości Unii Europejskiej i EMU w czarnych barwach, ale będzie odważnym i zdecydowanym wstępem do spójniejszej, bardziej zjednoczonej i silniejszej Europy.
Carl Haglund
Panie Przewodniczący! Moja koleżanka, pani poseł, właśnie przed chwilą powiedziała, że rok to dobry czas, żeby spojrzeć wstecz, a ja mogę przekazać wiadomość z Finlandii, gdzie - mam nadzieję - zostanie ogłoszone dziś wieczorem, że fiński parlament wesprze pakiet pomocy finansowej dla Portugalii. Miejmy nadzieję, że tak będzie, ale jeszcze się nie cieszmy. Możemy mieć nadzieję, że tak się stanie, a moja partia na pewno to posunięcie popiera.
Pokrótce wyjaśnię, dlaczego my, w Finlandii, wahamy się, czy powinniśmy udzielić wsparcia Portugalii czy nie. Jedną z przyczyn jest to - i zwracam się tutaj do Rady, chociaż wiem, że przypuszczalnie prezydencji węgierskiej nie można za to winić, ale musicie być w tym wypadku posłańcem - że trudne decyzje są stale podejmowane w formie małych decyzji cząstkowych, ponieważ nie potrafimy rozwiązać tego problemu za jednym razem. Być może nie jest łatwo to zrobić i zdaję sobie sprawę, że nie ma prostego i jednoznacznego rozwiązania, ale nieustanna konieczność podejmowania małych decyzji cząstkowych powoduje, że ​​polityczna cierpliwości i wola polityczna na przykład w parlamencie Finlandii jest na wyczerpaniu. Niestety, podobna sytuacja ma miejsce także w innych parlamentach narodowych. Jest to niepokojące tym bardziej, że prawdopodobnie mamy przed sobą kilka trudnych decyzji, między innymi w odniesieniu do sytuacji w Grecji, i istnieje niebezpieczeństwo, że na pewnym etapie znajdziemy się pod ścianą. W związku z tym Rada przypuszczalnie musi się zastanowić nad ambitniejszą strategią niż ta częściowa, którą obecnie stosuje. Jeśli tego nie zrobi, nie zdołamy się wydostać z obecnej sytuacji. Musicie wypracować nową strategię, ponieważ obecna nie działa. Dziękuję.
Vicky Ford
w imieniu grupy ECR - Panie Przewodniczący! Kryzys związany z zadłużeniem nie zostanie rozwiązany dopóty, dopóki nie zostanie uporządkowana sytuacja w bankach, a porządku w bankach nie można zaprowadzić, jeśli w testach warunków skrajnych, przeprowadzanych przez regulatorów, odmawia się uznania, że kryzys związany z zadłużeniem istnieje. Istnieje również kryzys zaufania publicznego. Niektóre państwa ratowały własne banki, przerzucając ogromne koszty z tym związane na podatników, bez żadnych środków z UE. Rozumiem, dlaczego ci sami obywatele pytają teraz, dlaczego mają finansować pakiety ratunkowe w innych państwach.
Przedstawione w ubiegłym tygodniu wnioski w sprawie reform w Portugalii zawierają pewne pozytywne zalecenia dotyczące poprawy konkurencyjności, ale sytuacja w Grecji wydaje się tragiczna. Przywódcy państw strefy euro mówią nam, że nie ma restrukturyzacji greckiego zadłużenia, ale od kiedy to przedłużenie terminu spłaty nie jest restrukturyzacją?
Jeśli publiczni kredytodawcy przedłużają terminy zapadalności, to przecież nie jest to tylko przestawianie leżaków na pokładzie Titanica, lecz sprowadzanie publicznych kredytodawców pod pokład, żeby tam poszli na dno wraz ze statkiem, podczas gdy prywatnym wierzycielom pomaga się wsiadać do łodzi ratunkowych.
Sven Giegold
Panie Przewodniczący, Panie Komisarzu Ren! Przede wszystkim pragnę powiedzieć, że sytuacja rzeczywiście jest coraz gorsza, tak jak Pan przedstawił. W strefie euro podział na państwa, w których widoczne są oznaki ożywienia i te które mają sytuację bardziej niepewną, stale się pogłębia. Ponadto koszty wspierania słabszych państw nieustannie rosną.
W związku z tym mam do Pana kilka pytań jako do komisarza odpowiedzialnego za sprawy gospodarcze i walutowe. Wzajemne zobowiązania banków, wynoszące ponad 400 miliardów euro, akumulują się na rachunkach systemu TARGET2 Europejskiego Banku Centralnego. Wynika to stąd, że banki w dalszym ciągu nie są odpowiednio finansowane przez rynek kapitałowy. Jaki jest Pana pogląd na temat tych nieplanowanych zobowiązań w ramach systemu euro?
Głównym problemem, który nie pozwala nam osiągnąć postępów w restrukturyzacji zadłużenia jest to, że system bankowy, tak jak powiedziała również pani poseł Ford, nie został prawidłowo zreformowany. Wniosek w sprawie europejskiego systemu restrukturyzacji się opóźnia. Kiedy Komisja ten wniosek przedłoży? Co Pan, jako komisarz odpowiedzialny za sprawy gospodarcze i walutowe, uważa na temat tego opóźnienia? Co Pan robi, żeby ten wniosek przyspieszyć?
Stało się także jasne - zresztą grupa Zielonych/Wolne Przymierze Europejskie przewidywała to już od dawna - że środki wprowadzone w celu udzielenia wsparcia Grecji i Portugalii nie będą obowiązywać aż do czasu poprawy warunków makroekonomicznych w strefie euro. Te państwa natomiast w dalszym ciągu ponoszą rosnące obciążenia z tytułu odsetek. Eksport i odpływ kapitału z niektórych z tych państw rośnie. Wciąż obserwuje się brak popytu u niektórych europejskich partnerów tych państwach i silnych państw strefy euro w szczególności. Generalnie rosną także ceny surowców i żywności, jeśli pominąć ich ostatnie zwyżki i spadki.
Chciałbym wiedzieć, jakie działania - oprócz pakietów ratunkowych dla tych państw i pomocy finansowej - się podejmuje, z perspektywy makroekonomicznej, w celu zmniejszenia obciążeń podatkowych, popytu zewnętrznego i odsetek obciążających te państwa. Jak te cele się realizuje? Dlatego chciałbym Pana zachęcić do przedstawienia dobrego pakietu, który przyczyni się do poprawy warunków makroekonomicznych w tych państwach strefy euro.
I wreszcie, środki, które - moim zdaniem - są sprzeczne z duchem Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, mają trafić do najsłabszych państw, między innymi Grecji, Portugalii i Hiszpanii, gdy tymczasem silniejsze, bogatsze państwa jeszcze nie przyjęły na siebie części związanych z nimi obciążeń. Jakie działania będzie Pan podejmować, żeby skłonić bogate państwa do udziału w kosztach tego kryzysu?
Ilda Figueiredo
Panie Przewodniczący! Pragnę wyrazić głębokie oburzenie i dać tutaj wyraz protestom dającym się słyszeć w Portugalii przeciwko polityce, która doprowadziła nas do tego kryzysu, w szczególności paktowi uległości i agresji narzuconemu Portugalczykom przez tak zwaną "trojkę”: Międzynarodowy Fundusz Walutowy (MFW), Europejski Bank Centralny (EBC) i Komisję Europejską. Na tych organach ciąży oskarżenie o dopuszczenie się haniebnego aktu interwencji z zewnątrz, podjętego bez poszanowania prawa i wyłącznych uprawnień parlamentu Portugalii i uwzględnienia, że jesteśmy w okresie przygotowań do wyborów parlamentarnych.
Jest to aspołeczna, regresywna polityka, która prowadzi do zatrzymania rozwoju i skazuje portugalskich pracowników i obywateli na bezrobocie, ubóstwo, zacofanie i ogromne uzależnienie; przekształca Portugalię w protektorat czy też kolonię mocarstw Unii Europejskiej. Co więcej, wszystko to dzieje się wtedy, kiedy już wiadomo, że takie środki nie rozwiązują problemu, o czym świadczy przykład Grecji.
Nawet jeśli racje dyktowane rzeczywistymi obowiązkami wynikającymi z polityki UE w obecnej sytuacji w Portugalii - a mówimy o irracjonalnych kryteriach paktu stabilności i wzrostu, polityce silnego euro oraz regulacjach EBC, w których nie uwzględnia się specyfiki słabszych gospodarek - mają swoje pokrycie, nic nie uzasadnia zastosowania w Portugalii pakietu polegającego na karaniu Portugalczyków w zamian za pożyczkę, która musi być spłacona wraz z odsetkami wyższymi niż zazwyczaj pobierana EBC. Wbrew wszystkim deklaracjom dotyczącym solidarności w czasie kampanii wyborczej mamy politykę społecznej regresji i długotrwałej recesji gospodarczej.
Zamiarem jest zrobić to wszystko po to, żeby sprzyjać międzynarodowym bankom, garstce dużych firm i instytucji finansowych w Portugalii, a także kilku ich pachołkom. Dlatego też mówimy tutaj, że strefa euro jako taka jest zagrożona, że w przyszłości może nastąpić rozpad Unii Europejskiej i że zmiana polityki jest konieczna ...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Przewodniczący
Pani Poseł Figueiredo! Przykro mi, ale wyłączyłem Pani mikrofon. Przepraszam, ale znacznie przekroczyła Pani swój czas. Ma Pani jednak możliwość wykorzystania jeszcze 30 sekund, jeśli zgodzi się Pani odpowiedzieć na pytanie zadane przez pana posła van Dalena zgodnie z procedurą niebieskiej kartki.
Peter van Dalen
(NL) Panie Przewodniczący! Chcę zapytać Panią, Pani Poseł Figueiredo, czy to, na co wyraził zgodę Pani kraj jest aż tak złe jak Pani twierdzi, i jeżeli przyjęcie realnego programu, który zmusi was do restrukturyzacji całej gospodarki, jest rzeczywiście do tego stopnia zły, dlaczego nie chcecie opuścić strefy euro? Euro jest silną walutą, a żeby taką była muszą być spełnione warunki. Jeśli macie z tym kłopoty, powinniście po prostu z niej zrezygnować!
Ilda Figueiredo
(PT) Panie Przewodniczący! Uważam, że zadawanie takiego pytania jest niedopuszczalne, zwłaszcza że przywódcy europejscy nie potrafili swego czasu przyznać, że ich polityka przyczyniła się do zaostrzenia sytuacji w Portugalii, która, jak powszechnie wiadomo, miała słabą gospodarkę, a musiała się podporządkować polityce silnego euro służącej interesom Niemiec, Francji i innych, ale nie interesom Portugalii bądź innych państw o słabszych gospodarkach.
Dlatego Portugalczycy walczą z tą polityką podobnie jak Grecy i pracownicy w całej Europie. Potrzebna jest nam inna polityka również tutaj, w Europie.
Godfrey Bloom
w imieniu grupy EFD - Panie Przewodniczący! Jestem z wyżu demograficznego. Urodziłem się tuż po wojnie. Od tamtego czasu mamy prawdopodobnie najdłuższy okres pokoju i dobrobytu na całym świecie. Zaoszczędziłem trochę pieniędzy, niezbyt wiele - głównie dlatego, że nigdy nie wydawałem więcej niż zarobiłem - żebym miał co pozostawić po sobie mojej rodzinie. Byłem ostrożny i pracowałem z umiarkowanym wysiłkiem.
Odnoszę zawsze wrażenie, że politycy są na ogół kompletnie zaskoczeni, że kraje popadają w długi. Pozwolę sobie wyjaśnić, na czym polega ten proces, ponieważ nie jestem przekonany, że państwo naprawdę go rozumiecie. Do zadłużenia dochodzi dlatego, że politycy konsekwentnie wydają więcej pieniędzy niż wynoszą przychody z tytułu podatków - więcej niż mogą ich ściągnąć z podatków - a większość z tych pieniędzy w istocie marnują. Rozmawiamy o państwach, które są finansowo zrujnowane - i faktycznie są - ponieważ ich pożałowania godni, nieskuteczni, nieświadomi politycy konsekwentnie wydają więcej pieniędzy niż mogą zgromadzić. Potem pożyczają i pożyczają, a - co gorsza - następnie drukują pieniądze, gdyż politycy i banki centralne ich krajów mają maszyny do drukowania pieniędzy. Jeśli w taki sposób postępuje prywatny obywatel, uznaje się to za przestępstwo. Można za to pójść do więzienia, natomiast politycy i ich banki centralne postępują tak przez cały czas.
Chcę państwu powiedzieć, że te kraje są zrujnowane. Są zrujnowane przez własnych głupich przywódców i polityków. To jest niemoralne - niemoralne! - zwracać się do zwykłych podatników z jakiegokolwiek innego kraju, żeby spłacali rachunki nieudolnych polityków i upadłych banków. To na nich ciąży odpowiedzialność za niedotrzymanie zobowiązań i doprowadzenie się do ruiny. Na litość boską, powiedzmy to wszyscy otwarcie.
(Mówca zgodził się odpowiedzieć na pytanie zadane zgodnie z procedurą niebieskiej kartki na mocy art. 149 ust. 8 Regulaminu)
Robert Goebbels
(FR) Panie Przewodniczący! Chcę się dowiedzieć, czy pan poseł Bloom zdaje sobie sprawę, że Hiszpania jest mniej zadłużona niż Wielka Brytania, że Irlandia przed kryzysem bankowym znajdowała się na poziomie znacznie poniżej 60 % i że Irlandia, zadłużając się, żeby ratować własne banki, w gruncie rzeczy uratowała pieniądze banków brytyjskich.
Godfrey Bloom
Bardzo słusznie. Wcale nie sugerowałem, że politycy mojego kraju mają więcej rozumu niż ktokolwiek inny. Uważam to za całkowitą kompromitację, a w naszym narodowym parlamencie nie było nawet debaty na temat ratowania tych upadłych banków. Jeśli się chce inwestować w upadłe banki, proszę bardzo, można to robić, ale z własnych pieniędzy, a nie pieniędzy emerytów z Yorkshire, którzy otrzymują 98 funtów tygodniowo. Wy łajdaki!
Marine Le Pen
(FR) Panie Przewodniczący! W dniu 9 maja 2010 r. trojka - UE-EBC-MFW - triumfalnie ogłosiła, że ​​uratowała Grecję od całkowitego bankructwa, udzielając jej pożyczki w wysokości 110 miliardów euro. Rok później Grecja pogrążyła się w recesji. Dług publiczny wzrósł do 150 % PKB, a dwuletnie stopy procentowe osiągnęły poziom ponad 25 % rocznie.
Jeżeli dziś Grecja nie może zaczerpnąć tchu, to dlatego, że metoda zastosowana w celu jej ratowania jest niewłaściwa. Podczas gdy greckiej gospodarce potrzebna jest teraz słaba waluta, żeby ten kraj mógł się wydźwignąć z kryzysu, trojka zamierza jej narzucić nowy, jeszcze bardziej drastyczny pakiet oszczędnościowy przewidujący reformę systemu fiskalnego.
Ten środek nie będzie ani trochę bardziej skuteczny jutro niż był wczoraj. Obecnie odsetki karne, które musi spłacać Grecja, w rzeczywistości uniemożliwiają prywatnemu sektorowi jej gospodarki podejmowanie jakichkolwiek inwestycji czy to w sferze produkcji czy na rynku nieruchomości. Grecja staje się krajem trzeciego świata, a w konsekwencji znikają wszelkie nadzieje na spłatę zadłużenia.
W projekcie nowego pakietu ratunkowego o wartości 60 miliardów euro, zapowiedzianego w ubiegły piątek, wskazuje się, że 110 miliardów euro pożyczki już udzielonej przed rokiem, należy traktować jako darowiznę. Jak długo i w jakich ilościach europejscy podatnicy będą pompować pieniądze do bezdennej cysterny Danaid? Dalsze podążanie tą drogą jest równoznaczne z samobójstwem i doprowadzi do rozdrobnienia Europy.
Istnieją dwa możliwe rozwiązania: restrukturyzacja greckiego zadłużenia wraz z restrukturyzacją długu publicznego upadających państw, prowadząca ostatecznie do upadku naszego systemu bankowego, lub wspólne, racjonalne i pragmatyczne wyjście ze strefy euro, które da Grecji możliwość złapania oddechu.
Europa znalazła się na rozdrożu. Czy ratowanie euro jest warte poświęceń ze strony obywateli Europy?
Diogo Feio
(PT) Panie Przewodniczący! Kryzys związany z zadłużeniem wymaga reakcji europejskiej: reakcji uwzględniającej każdą szczególną sytuację, zapewniającej ochronę silnego euro i ochronę państw członkowskich. Dlatego też wiele wniosków dotyczących zarządzania gospodarczego, nad którymi obecnie trwają dyskusje w Parlamencie Europejskim, ma szczególnie ważne znaczenie.
Parlament pomaga zapewnić, by podejmowano zdecydowane kroki w kierunku inteligentnego zarządzania zadłużeniem. Opowiadał się za rozsądnym okresem przejściowym, stojąc na stanowisku, że niezbędnego zmniejszenia długu nie należy wprowadzać z roku na rok, ale średnio w ciągu trzech lat; opowiadał się za dyscypliną budżetową; zwracał uwagę na potrzebę rozwoju, a także zwiększenia przejrzystości w polityce europejskiej poprzez debaty w Parlamencie Europejskim; opowiadał się również za potrzebą solidarności. Oto, co z tej solidarności właśnie wyniknęło dla Portugalii.
Chciałbym powiedzieć coś jako Portugalczyk. Portugalia ma 900-letnią historię. Portugalia jest wydolna. Portugalia jest zdolna narzucić dyscyplinę w sferze swoich finansów publicznych. Portugalia jest zdolna przeprowadzić reformę systemu bankowego i rynku pracy; jest zdolna zwiększyć konkurencyjność swego systemu podatkowego, jest również zdolna zastosować innowacyjne rozwiązania w ramach reformy służby zdrowia i wymiaru sprawiedliwości. Portugalia jest zdolna osiągnąć większą efektywność służby cywilnej i sprawować nad nią kontrolę. Portugalia jest zdolna zliberalizować gospodarkę, która będzie efektywna i bardziej konkurencyjna.
Zasadniczo jednak Portugalia jest zdolna uczestniczyć w projekcie europejskim, brać udział i pomagać w rozwiązywaniu wszystkich problemów, które pojawią się w przyszłości. Z tego właśnie powodu jesteśmy w Unii bardzo zadowoleni i chcemy jej pomóc, żeby stała się silniejsza.
Robert Goebbels
(FR) Panie Przewodniczący! W związku z niedorzecznymi pogłoskami i opartymi na przypuszczeniach atakami na kilka państw członkowskich, pozwolę sobie przypomnieć państwu pewne fakty.
Euro jest silną walutą. W ciągu 10 lat euro stało się drugą najczęściej stosowaną walutą na świecie. Trzydzieści procent międzynarodowych rezerw walutowych jest denominowanych w euro. Ponad jedną trzecią prywatnych pożyczek międzynarodowych udziela się w euro. Euro ma siłę nabywczą o 40 % większą od dolara, co oznacza, że ​​państwa członkowskie strefy euro mniej płacą za surowce, zwłaszcza za ropę naftową.
Euro na długo pozostanie walutą we wszystkich państwach członkowskich strefy euro. Z całym szacunkiem pani poseł Le Pen, ale opuszczenie strefy euro nie jest opcją. Każde państwo członkowskie, które z niej wyjdzie - a pani poseł Le Pen chce, żeby zrobiła to Francja - będzie miało do czynienia z dramatyczną dewaluacją swojej nowej waluty.
W wyniku kryzysu w Islandii wartość waluty islandzkiej spadła o połowę. Ta 50 % dewaluacja waluty islandzkiej doprowadziła w Islandii do gwałtownego wzrostu inflacji z 5 % do 14 %. Jedynym sposobem na przywrócenie spokoju na rynkach jest umożliwienie restrukturyzacji zadłużenia Grecji, Irlandii, Portugalii i innym państwom poprzez emisję euroobligacji gwarantowanych przez Unię według rozsądnych stawek. Mówię tu o inicjatywie Tremontiego i Junckera.
W rzeczywistości euroobligacje już istnieją. Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) udziela pożyczek na podstawie gwarancji 27 państw członkowskich. W ubiegłym roku EBI zgromadził środki w wysokości 80 miliardów według średnich stóp oprocentowania między 3 % a 3,5 %. Są to stopy, przy których państwa członkowskie znajdujące się trudnej sytuacji miałyby szanse przezwyciężyć kryzys i powrócić na ścieżkę ku stabilności finansowej.
(Mówca zgodził się odpowiedzieć na pytanie zadane zgodnie z procedurą niebieskiej kartki na mocy art. 149 ust. 8 Regulaminu)
Roger Helmer
Panie Przewodniczący! Poprzedni mówca powiedział, że gdyby Grecja wystąpiła ze strefy euro, jej doszłoby do załamania jej waluty, ale wówczas nie wywiązałaby się ze swoich zobowiązań. Jednakże wiemy doskonale, że i tak się z nich nie wywiąże, ma więc do wyboru, albo niewywiązać się będąc w strefie euro, gdzie ten problem się zbagatelizuje i Grecja znów będzie nam sprawiać problemy, albo może niewywiązać się z nich poza strefą euro, a wtedy może zdoła rozwiązać swoje problemy. A więc przedstawione przez niego rozwiązanie nie będzie działać.
Robert Goebbels
(FR) Panie Przewodniczący! Nie otrzymałem pytania, a jedynie wysłuchałem zamykającej się w koło argumentacji pana posła Helmera, a zresztą pan poseł Helmer jest w błędzie.
Powtórzę jeszcze raz: każde państwo członkowskie, które opuści strefę euro doświadczy dramatycznej dewaluacji nowej waluty. Jeszcze raz powołuję się na mój przykład Islandii, która nie należy do strefy euro, ale taki scenariusz miała u siebie.
Olle Schmidt
(SV) Panie Przewodniczący, Panie Komisarzu Ren! Praca, którą Pan wykonuje zasługuje na najwyższe uznanie. W tym roku przedstawił Pan wiele różnych wniosków, które przyczyniły się do poprawy sytuacji, i to wszyscy powinniśmy docenić.
Jestem zdziwiony, słuchając tej debaty. Sądziłem, że tu jest dom dla Europy, a nie dla 27 różnych państwach członkowskich. Panuje tu duch nacjonalizmu, który budzi przerażenie, a to nie pomoże nam rozwiązać naszych problemów. Do tego potrzebna jest solidarność.
(Mówca przemawia w języku angielskim)
(Zwraca się do pana posła Helmera, który wyraził odmienną opinię) Może się Pan śmiać, ale nie ma Pan racji. Zdecydowanie się Pan myli, Panie Pośle Helmer, ponieważ cała rzecz polega na solidarności. Europa opiera się na solidarności i wszyscy jesteśmy ze sobą wzajemnie powiązani: nawet funt szterling opiera się na euro. Jestem naprawdę zaskoczony.
(SV) W Szwecji mamy doświadczenie, co to znaczy być w poważnych długach. Byliśmy krajem zadłużonym, w długach tkwili nasi obywatele, ale uporaliśmy się z tym problemem. Dlaczego nasi przyjaciele w Grecji, Portugalii i Irlandii nie mieliby też sobie z nim poradzić? Czy mamy jakieś szczególne umiejętności w krajach skandynawskich? Oczywiście, że nie. Jednakże właśnie teraz te państwa potrzebują naszej pomocy i wsparcia. Jeśli nie udzielimy im tej pomocy i wsparcia, doprowadzimy również do naszego upadku.
(Mówca przemawia w języku angielskim)
Europa to wspólna przyszłość dla nas wszystkich i musimy zdawać sobie z tego sprawę - nawet Pan, Panie Pośle Helmer. Jest Pan częścią Europy i może Pan zrobić więcej.
(Wtrącenie pana posła Helmera: "Absolutnie nie!)
Lajos Bokros
Panie Przewodniczący! Właśnie przypada pierwsza rocznica udzielenia pomocy Grecji, ale nie mamy powodów do świętowania. Po roku znów jesteśmy w punkcie wyjścia. Zamiast wydłużać cierpienia i nakładać jeszcze większe obciążenia na grecką gospodarkę, byłoby znacznie lepiej zaakceptować to, co nieuniknione i przyjąć wyrok rynków.
Nie ma sposobu na uniknięcie niewypłacalności. Kontrolowane bankructwo ma natomiast co najmniej pięć dobrych stron. Straty zostałyby podzielone bardziej sprawiedliwie między greckich podatników a wierzycieli zewnętrznych; zostałby powstrzymany proces zamiany prywatnego długu coraz większą częścią oficjalnego zadłużenia u innych krajów; Grecja zyskałaby większe szanse na wzrost gospodarczy dzięki zmniejszeniu obciążeń związanych z obsługą zadłużenia, znacznie łatwiej byłoby pani kanclerz Merkel "sprzedać” bankructwo w Bundestagu, ponieważ oznaczałoby ono wsparcie dla niemieckich banków, a nie dla Grecji, i wreszcie kryzys związany z zadłużeniem zostałby odizolowany od kryzysu konkurencyjności i strefa euro zostałaby uchroniona przed zarażeniem. Zróbmy to! Nie wyrzucajmy pieniędzy w błoto.
Philippe Lamberts
(FR) Panie Przewodniczący, Panie Pośle Boros! Skoro poruszył Pan tę kwestię, ja będę kontynuować. Uważam, Panie Komisarzu Rehn, że powinniśmy słuchać tego, co się mówi. Jestem pewien, że gdy zestawia się dane obok siebie jedynym wnioskiem jest, że restrukturyzacja zadłużenia w Grecji, i prawdopodobnie w Irlandii, jest nieunikniona. Sądzę, że każdy zdaje sobie z tego sprawę. Wydaje się więc oczywiste, że równie dobrze ktoś mógłby zapytać, jak to możliwe, że Europejski Bank Centralny, Komisja i Rada nie potrafią tego dostrzec. A może nie chcą?
Innymi słowy, pierwsza opcja jest taka, że postanowiliście, z powodów ideologicznych, powiedzieć, że niewypłacalność jest wykluczona, a w takim razie w tym przypadku byłoby to zaprzeczeniem rzeczywistości. Przypuszczalnie możecie natomiast, powiedzieć, że lepiej byłoby grać na zwłokę, a w takim przypadku naprawdę apelowałbym do was, ponieważ im więcej mija czasu, tym bardziej bolesna i kosztowna będzie restrukturyzacja. Będzie ona bardziej kosztowna zwłaszcza dla podatników, ponieważ im więcej mija czasu, tym większy ciężar greckiego długu publicznego spadnie na podmioty publiczne lub quasi-publiczne - mam tu na myśli Europejski Bank Centralny i Europejski Instrument Stabilności Finansowej (EFSF) - i to w coraz większym stopniu żądać się będzie od podatnika pokrycia tych kosztów.
Pan wie, Panie Komisarzu Rehn, że w ostatnim czasie wiele się mówiło na temat testów warunków skrajnych i badania odporności. Były one wymieniane w odniesieniu do elektrowni jądrowych, są wymieniane w odniesieniu do banków. Jednak tymi, których odporność została wystawiona na ciężką próbę na co dzień, są nasi obywatele, zwłaszcza znajdujący się w bardzo niekorzystnej sytuacji, którzy przypuszczalnie ponoszą nieproporcjonalnie wysokie obciążenia ciężar reakcji na kryzys.
Nie można więc rzecz jasna powiedzieć, że za kryzys odpowiedzialność ponoszą tylko banki, przedsiębiorstwa lub politycy, co niektórzy chcieliby nam wmówić dla uproszczenia. Moim zdaniem ta odpowiedzialność jest zbiorowa i dlatego zdrowym rozwiązaniem byłoby takie, które polegałoby na sprawiedliwym udziale każdego w walce z kryzysem.
Na zakończenie chciałbym zwrócić uwagę że, nawet jeśli być może często się z Panem nie zgadzam, powinniśmy doceniać pracę, którą ostatnio Pan wykonuje. Jestem pewien, że Pana noce nie są zbyt długie i obiecuję, że w dniu, w którym powróci Pan do bardziej normalnego życia, z przyjemnością zaproszę pana na kolację.
Nikolaos Chountis
(EL) Panie Przewodniczący, Panie Komisarzu! Spodziewałem się po Panu uczciwego stwierdzenia, że program oszczędnościowy, memorandum stosowane w Grecji z religijnym namaszczeniem, są całkowitym fiaskiem. Deficyt jest większy niż prognozowano, zadłużenie się zwiększyło, nastąpił wzrost bezrobocia, oszczędzanie jest jeszcze bardziej rygorystyczne, a wśród tego wszystkiego Pan, Panie Komisarzu, dopatrzył się ożywienia gospodarki i uniknięcia zapaści, podczas gdy wasz przedstawiciel widzi cele i sukcesy. Jednocześnie celem jest zastosowanie takiej samej recepty w Irlandii i Portugalii. Tymczasem ta recepta nie odnosi żadnego skutku.
Jednocześnie z najnowszych danych w Europie wynika, że gospodarka Niemiec się rozwija, a ich dane dotyczące wywozu są obecnie najwyższe w porównaniu do całego okresu, począwszy od lat pięćdziesiątych. Myślę, że to zestawienie faktów prowadzi do wniosku, że te nierówności i dysproporcje, które pojawiają się i występują w Unii Europejskiej są problemem a zarazem jedną z przyczyn tego problemu. Wobec tego, na co Pan czeka ze zmianą polityki? Proszę nam wyjawić, co Pan mówi na swoich tajnych spotkania, bo na ten temat krąży wiele plotek. Czy w końcu zmieni Pan taktykę w celu rozwiązania problemów?
Barry Madlener
(NL) Panie Przewodniczący! Przede wszystkim mam pytanie do pana komisarza Rehna. Jak to możliwe, Panie Komisarzu Rehn, że Eurogrupa, pod przewodnictwem pana Junckera, może odbywać posiedzenie bez udziału holenderskiego ministra finansów? Jak to w ogóle możliwe? Graniczy to ze skandalem, że przedstawiciel Holandii, która jest jednym z największych płatników na rzecz wszystkich pakietów ratunkowych, nie został nawet zaproszony na posiedzenie. Zwracam się do pana komisarza Rena: czy może mnie Pan teraz zapewnić, że taka sytuacji nigdy więcej się nie powtórzy?
Muszę powiedzieć Parlamentowi, że Grecja albo opuści strefę euro, albo przeprowadzi restrukturyzację swojego zadłużenia. Taka jest nieunikniona rzeczywistość - pozostaje tylko pytanie "kiedy?” Moim zdaniem, tego się obawiam, że stanie się to wtedy, kiedy Grecji zostaną wypłacone wszystkie gwarancje i wszystkie pieniądze. To jest oszustwo stulecia! Panie Komisarzu Rehn! Czy może mi Pan teraz dać gwarancję, że nie zrealizuje się scenariusz, w którym Grecja najpierw w maksymalnym stopniu zrefinansuje swoje długi z pieniędzy holenderskich podatników, a następnie opuści strefę euro i anuluje swoje długi? Nie można ufać Grekom, greckim politykom, którzy wraz z Komisją Europejską, za pomocą oszustwa utorowali sobie drogę do strefy euro, posługując się nieprawdziwymi danymi, a obecnie jak się zdaje przede wszystkim zajmują się zwiększaniem własnych wynagrodzeń. To są politycy, którym nigdy nie będziemy mogli ufać, a zatem Panie Komisarzu Rehn, jak zamierza Pan zagwarantować, że holenderscy podatnicy nie zostaną po raz kolejny strasznie oszukani?
(Mówca zgodził się odpowiedzieć na pytanie zadane zgodnie z procedurą niebieskiej kartki na mocy art. 149 ust. 8 Regulaminu)
Robert Goebbels
(FR) Panie Przewodniczący! Czy panu posłowi Madlenerowi wiadomo, kiedy tak wypowiada się przeciwko solidarności europejskiej i przeciwko Grecji, że po Niemczech, Holandia jest drugim największym beneficjentem europejskiego rynku wewnętrznego, że praktycznie jedno na dwa miejsca pracy w Holandii jest związane z wywozem towarów i usług do Unii Europejskiej?
Czyż w ten sposób nie wypowiada się przeciwko miejscom pracy w Holandii?
Barry Madlener
(NL) Panie Przewodniczący, Panie Pośle Goebbels! Musi Pan wiedzieć, że w Holandii ciężko się pracuje na utrzymanie stabilności finansów, a dzięki temu na silną pozycję naszego kraju. Czy wie Pan, że Holandia już od lat są największym płatnikiem netto do Unii Europejskiej, natomiast Grecy od wielu lat największymi odbiorcami holenderskich pieniędzy? Jaki jest tego rezultat? Rezultatem jest kryzys w Grecji! To jest niewłaściwe gospodarowanie pieniędzmi holenderskich podatników. Nie przyjmując tego do wiadomości, tylko się pan kompromituje.
Danuta Maria Hübner
Panie Przewodniczący! Naszym obowiązkiem jest poszukiwanie najlepszych sposobów radzenia sobie z kryzysem, a w związku z tym wyciąganie wniosków ma bardzo ważne znaczenie. Mam wrażenie, że dowiedzieliśmy się, dlaczego wszystkie sprawy potoczyły się źle i jak doprowadziliśmy do tego, że znaleźliśmy się w tak trudnej sytuacji jak obecnie, ale mam też wrażenie, że teraz jesteśmy mniej skłonni do wyciągania wniosków z rzeczywistości, która ewoluuje. Na tym tle chciałbym poruszyć dwie kwestie.
Po pierwsze, widać duże podobieństwa między państwami członkowskimi pod względem długu publicznego i wskaźników deficytu, podczas gdy równocześnie w tych samych państwach członkowskich występują znaczne różnice w wysokości premii z tytułu ryzyka, którą płacą z tytułu długu państwowego. Moim zdaniem jest to wyraźny dowód, że w grę wchodzą także czynniki inne niż dług i wywierają wpływ na rynki. Między innymi jest to dług zagraniczny, nadmierna nierównowaga zewnętrzna, na której koncentrują się rynki, a to zdecydowanie oznacza, że ​​reagując na sytuację, musimy wyjść poza dostosowanie fiskalne.
Po drugie, rzecz w tym, że państwa, których gospodarki zostały najsilniej dotknięte przez kryzys, muszą radzić sobie z pogodzeniem wysokiej premii z tytułu ryzyka i rygorystycznych działań oszczędnościowych. To podwójne wyzwanie powoduje, że ​​osiągnięcie zdolności obsługi zadłużenia jest praktycznie niemożliwe. Jeśli zrezygnujemy z restrukturyzacji zadłużenia, to potrzebne nam będą lepiej wyważone proporcje między sankcjami a pomocą, będziemy też musieli stworzyć pakiety reagowania, które pozwoliłaby nam uniknąć dalszego popychania państw w pułapkę zadłużenia.
Edite Estrela
(PT) Pani Przewodnicząca! Europa jest pogrążona w bezprecedensowym kryzysie, który może zagrozić strefie euro i projektowi europejskiemu. Jest to kryzys strefy euro, którego pierwszymi ofiarami stały się Grecja, Irlandia i Portugalia. Ataki na dług państwowy tych państw mają na celu osłabienie wspólnej waluty. Ci, którzy myślą, że jest to problem Greków, Irlandczyków i Portugalczyków oszukują samych siebie: wcale tak nie jest. Jeśli nie będzie silnej reakcji ze strony Unii Europejskiej, która pozwoli uspokoić rynki, ta presja będzie się rozprzestrzeniać na inne państwa członkowskie.
Portugalia nie ma problemu ze stabilnością wydatków publicznych ani niewypłacalnością krajowych banków. Portugalia musi kontynuować reformy strukturalne, które już rozpoczęła, w celu zwiększenia wydajności i wspierania wzrostu gospodarczego. Tak jak w przeszłości portugalscy obywatele pokonają także i ten problem i zdobędą się na niezbędne wyrzeczenia, ale nie większe niż są konieczne.
Nie potrafimy zrozumieć, dlaczego Unia Europejska zamierza obciążyć Portugalię wyższymi stopami procentowymi niż Międzynarodowy Fundusz Walutowy. Portugalia zapłaci Unii Europejskiej około 3 miliardów euro odsetek rocznie. Pan poseł Blooms i pan poseł Madleners ani na tej sali ani poza nią nie muszą się martwić: podatnicy nie ucierpią. Chodzi o pożyczkę, a nie o podarunek. Jest to pożyczka, która zostanie spłacona w całości i według stóp procentowych w wysokości zbliżonej do stawek rynkowych zapłaconych przez Portugalię mniej więcej miesiąc temu.
W zglobalizowanym świecie żaden kraj nie zdoła rozwiązać wszystkich problemów na własną rękę. Kryzys finansowy dowiódł już, że wydarzenia, które mają miejsce po drugiej stronie świata, mogą się przenieść do kraju każdego z nas i wyrządzić druzgocące szkody. Dlatego potrzebna jest nam bardziej spójna i lepsza Europa, bardziej zjednoczona i ambitna. Wszyscy płyniemy na tej samej łodzi i jeśli ona zatonie, nikt nie się nie uratuje.
(Mówczyni zgodziła się odpowiedzieć na pytanie zadane zgodnie z procedurą niebieskiej kartki na mocy art. 149 ust. 8 Regulaminu)
Liisa Jaakonsaari
(FI) Panie Przewodniczący! Mam dobrą wiadomość dla Portugalczyków. Według informacji, które właśnie otrzymałam, w Finlandii osiągnięto porozumienie i wniosek Komisji w sprawie pożyczek dla Portugalii został przyjęty, a więc ze strony Finlandii nie ma już przeszkód.
Ponieważ moja rola polega także na zadawaniu pytań, chciałabym zapytać moją koleżankę, czy uważa, że zaciskanie pasa, które ma miejsce w Portugalii, pozwoli osiągnąć w tym państwie wzrost gospodarczy na poziomie umożliwiającym spłatę pożyczek.
Edite Estrela
(PT) Panie Przewodniczący! Pragnę podziękować Finom i fińskiemu parlamentowi za podjęcie takiej decyzji, w duchu wspólnoty i solidarności, który panował na początku istnienia Wspólnoty Europejskiej.
W nawiązaniu do pytania: już powiedziałam, że Portugalczycy zastosują się do tych środków oszczędnościowych i że, chociaż ten pakiet jest rygorystyczny i uciążliwy, zrobimy wszystko w celu zwiększenia wzrostu gospodarczego, stworzenia większej liczby miejsc pracy i pokonania tych trudności.
Charles Goerens
(FR) Panie Przewodniczący! Skala problemu zadłużenia jest tak wielka, że znacznie przekracza czysto budżetowy wymiar. W rzeczywistości kryzysem związanym z zadłużeniem publicznym dotknięta jest cała sfera, w wymiarze budżetowym, gospodarczym, społecznym, europejskim i krajowym. Przede wszystkim jednak mamy do czynienia z kryzysem politycznym.
W Finlandii postawa partii, dla której odcinanie się od problemów Portugalii stało się ulubionym zajęciem, jest dowodem, w jakim stopniu problemy zadłużenia niepokoją obywateli. Należy jednak przypomnieć, że retoryka partii prawdziwych Finów, która była przeciwna ratowaniu Portugalii, jest bardzo podobna do stosowanej przed rokiem przez najważniejszych niemieckich przywódców politycznych, na krótko przed przyznaniem pomocy Grecji.
Populistyczne slogany przyczyniające się do znacznego sukcesu wyborczego, dzisiaj w Finlandii, jutro w innym państwie, są w rzeczywistości odzwierciedleniem słów wcześniej wypowiadanych przez bardzo szanowanych przywódców politycznych.
Polityczne centrum znajduje się tam, gdzie powstają koncepcje rozbijania unii gospodarczej i walutowej.
Jestem przekonany, że trudności można pokonać tylko wtedy, gdy czołowi politycy zrozumieją, że ich rola polega przede wszystkim na uspokojeniu napięć, a nie na ich podsycaniu.
Georgios Toussas
(EL) Panie Przewodniczący! To niegodziwe kłamstwo, że kryzys gospodarczy został spowodowany kryzysem związanym z zadłużeniem. Jest to kryzys spowodowany nadmierną akumulacją kapitału, kryzys systemu kapitalistycznego, świadczący o przestarzałości systemu, który został wyprzedzony przez wydarzenia. Kryzys kapitalizmu w Grecji, Irlandii i Portugalii przybiera na sile i będzie trwał nadal. Zadłużenie i deficyt w tych państwach nie są ich narodowymi cechami szczególnymi; są skutkami, a nie przyczynami. Wynikają one z rozległej zależności od wielkiego biznesu: dotacje i ulgi podatkowe dla monopoli, wydatki na NATO, zniszczenie produkcji przemysłowej i górnictwa, wytwórczości, sektorów włókienniczego i budowy statków i remontowego, poważnego osłabienia produkcji rolnej i przeznaczania miliardów euro dla dużych grup biznesowych.
Podstawowa przyczyna tego ataku przez Unię Europejską, burżuazyjnych rządów i kapitału na dochody i prawa klasy robotniczej, w których główną bronią są uzgodnienia dotyczące mechanizmu stabilności strefy euro i Europy - co należy rozumieć jako kontrolowane bankructwo - wykracza poza sferę zarządzania przez kapitalistyczny świat kryzysu i zadłużenia. Celem strategicznym Unii Europejskiej, burżuazyjnych rządów i kapitału jest nie tylko przerzucenie ciężaru kryzysu na ludzi pracujących, ale także zredukowanie siły roboczej do minimum, w celu zapewnienia wysokiej marży zysku grupom monopolistycznym.
Dzisiejszy godny podziwu strajk generalny w Grecji będzie silnym sygnałem do walki ...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
(Mówca zgodził się odpowiedzieć na pytanie zadane zgodnie z procedurą niebieskiej kartki na mocy art. 149 ust. 8 Regulaminu)
Peter van Dalen
(NL) Panie Przewodniczący! Proszę przyjąć moje szczere podziękowania za pomoc i tolerancję. Mam pytanie do pana posła Toussasa. Wie on dokładnie, jak wyjaśnić wszystko, co złe, każdą wadę tego systemu i wszystko to, co robi się zupełnie niewłaściwie w Europie i państwach członkowskich. Mam wobec tego pytanie, jaka jest alternatywa? Czy chce Pan powrotu do komunistycznej utopii, jaka panuje w Korei Północnej, na Kubie i w innych krajach pod rządami dyktatur? Czy to jest rozwiązanie, po które znów mamy sięgnąć? Czy o to Panu chodzi?
Georgios Toussas
(EL) Rozumiem, że nie potrafi Pan przedstawić propozycji rozwiązania ostrych problemów, z którymi borykają się ludzie pracujący zarówno w Pańskim kraju, jak i w pozostałych 26 państwach członkowskich Unii Europejskiej. Pozwolę sobie powiedzieć Panu, że jeszcze zanim Grecja przystąpiła do Unii Europejskiej, Komunistyczna Partia Grecji sprzeciwiała się temu i informowała greckich obywateli o konsekwencjach. Trzydzieści lat po przystąpieniu Grecji do Unii Europejskiej czy też, jak Pan woli, od 1957 roku, kiedy została utworzona i przekształcona z Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali w EWG, widzieliśmy tylko: zyski dla kapitału, a trudności dla ludzi pracy. Ludzie będą walczyć o wyeliminowanie tej sprzeczności.
Andrew Henry William Brons
Panie Przewodniczący! W strefie euro obowiązuje jedna wartość waluty i znormalizowane stopy procentowe dla 17 różnych gospodarek. Gdyby upadające państwa strefy euro znalazły się poza nią, spadłyby wartość ich walut, a to prowadziłoby do ekspansji ich wywozu, którą ułatwiałyby niskie stopy procentowe, ustalane przez ich banki centralne. Zbyt wysoka wartość waluty i rosnące obecnie stopy procentowe przyczyniły się do pogłębienia stagnacji, które doprowadziło do spadku wpływów podatkowych, cięć w sferze usług i wzrostu długu państwowego. Opuszczenie strefy byłoby w interesie tych państw, ale wskutek spadku wartości ich walut wzrosłoby ich zadłużenie.
Wielka Brytania, pozostając poza strefą euro, nie powinna odczuwać skutków tych długów, ale nasz poprzedni rząd udzielił poręczenia długu na kwotę 10 miliardów funtów ma mocy klauzuli o nadzwyczajnych okolicznościach, zawartej w traktacie lizbońskim, a obecny rząd będzie nadal udzielał pożyczek, bezpośrednio i pośrednio. Grecja i Irlandia w końcu nie spłacą swego zadłużenia i okaże się, że wszyscy wyrzuciliśmy pieniądze w błoto.
Paulo Rangel
(PT) Panie Przewodniczący! Na wstępie chcę powiedzieć, że oczywiście uważam, że porozumienie osiągnięte w przypadku Portugalii jest wyważone. Jest to bardzo trudne porozumienie dla obywateli, zwraca się w nim szczególną uwagę na reformy strukturalne, które mają się przyczynić do wzrostu i zwiększenia konkurencyjności. Myślę, że jest to bardzo pozytywne.
Nie zajmuję tu takiego samego stanowiska jak inni, którzy twierdzą, że państwa takie jak Grecja, Irlandia i Portugalia wszystko robiły dobrze, że nie popełniły żadnych błędów i nie posunęły się zbyt daleko, że w każdym calu postępowały właściwie i dopiero kryzys międzynarodowy wywołał problemy. Owszem, nasze rządy popełniły błędy i prowadziły złą politykę, ale to nie znaczy, że teraz nie ma możliwości, w kontekście Unii, wrócić na właściwe tory i ponownie zmierzać w odpowiednim kierunku.
Dlatego też ważne jest, żeby pamiętać o tym i mówić tej części opinii publicznej, która sprzeciwia się udzieleniu wsparcia państwom, które znalazły się w trudnej sytuacji, że tych pieniędzy tym państwom się nie daje, lecz pożycza. Co więcej pożycza się je według bardzo wysokich stóp procentowych, a więc zawiera się z nimi w rzeczywistości umowę bardzo korzystną dla własnych budżetów i obywateli. Chciałbym jednak także powiedzieć, że być może nadszedł czas na ogólną europejską reakcję, poprzez zatwierdzenie euroobligacji i zezwolenie na ich sprzedaż na rynku pierwotnym, w reakcji na rynki międzynarodowe.
Być może nadszedł czas, by Komisja Europejska, Europejski Instrument Stabilności Finansowej i Międzynarodowy Fundusz Walutowy dokonały weryfikacji stóp procentowych, w celu stworzenia warunków dla trwałego wzrostu w państwach obecnie znajdujących się w trudnej sytuacji, poprzez obniżenie tych stóp.
(Mówca zgodził się odpowiedzieć na pytanie zadane zgodnie z procedurą niebieskiej kartki na mocy art. 149 ust. 8 Regulaminu)
Sven Giegold
Panie Przewodniczący! Po pierwsze, chcę powiedzieć, że wstyd mi z powodu nacjonalizmu i krótkowzroczności, których przejawy w takim stopniu pojawiły się w tej debacie. Panie Pośle Rangel! Mam do Pana pytanie. Czy uważa Pan, że odsetki, które będziecie musieli zapłacić w ramach przyszłego programu powinny być obniżone? Czy obniżanie tych stóp procentowych pomogłoby Pańskiemu krajowi?
Paulo Rangel
(PT) Panie Przewodniczący! Uważam, że stopa powinna być niższa nie tylko dla Portugalii, ale także dla Irlandii i Grecji. Moim zdaniem będzie bardzo trudno zrealizować cele bez niższych stóp procentowych, jak widać obecnie na przykładzie Grecji. Jednak niezależnie od wszystkiego, sądzę że możliwość istnieje i sprawa jest tutaj otwarta.
Jeśli Portugalia zdoła ściśle spełnić warunki umowy w ciągu kilku pierwszych miesięcy moim zdaniem będzie mogła zwrócić się do Europejskiego Instrumentu Stabilności Finansowej i Międzynarodowego Funduszu Walutowego z wnioskiem o weryfikację stóp procentowych w ciągu sześciu do dziewięciu miesięcy. Uważam, że dla Portugalczyków byłaby to dobra wiadomość i że byłaby to dobra wiadomość dla Unii Europejskiej.
Mairead McGuinness
Panie Przewodniczący! Pragnę dodać irlandzki głos do tej dyskusji: ja też wyrażam rozczarowanie z powodu ilości nacjonalizmu na tej sali. Jestem zawiedziona również z tego powodu, że jest ona w połowie pusta podczas tej najważniejszej dla Europy debaty w tej sesji.
W nawiązaniu do stóp procentowych: powiedzmy sobie bardzo wyraźnie, że państwa nie powinny być obciążane odsetkami karnymi. Te odsetki nie pomogą im w odzyskaniu koniunktury, ani w pokonaniu problemu ze zdolnością obsługi zadłużenia. W ciągu pozostałych mi jeszcze 30 sekund chcę się zwrócić do Komisji z prośbą o zajęcie się sprawą zdolności do obsługi zadłużenia, w przypadku Irlandii i naszych kolegów, którzy są w trudnej sytuacji.
Pragnę także zadać pytanie o polityczną zdolność Unii Europejskiej? W poniedziałek w naszym parlamencie w Dublinie, mówiłam o spadku solidarności w Unii Europejskiej. Nie powiem, że z przyjemnością. Powiedziałam to prywatnie panu komisarzowi. Jest to prawdziwy i poważny problem. Już teraz przeklinam dzień, w którym możemy znaleźć się pod rządami skrajnej prawicy lub skrajnej lewicy. Na litość boską niech zjednoczy się centrum.
Liisa Jaakonsaari
(FI) Panie Przewodniczący! Ta debata była bardzo pożyteczna. Sytuacja dla państw, których dotknął kryzys jest bardzo poważna, ale jest ona równie groźna dla Niemiec, Austrii i Finlandii, ponieważ podatnicy w tych państwach odczuwają skutki cięć budżetowych i przechodzili przez poważne kryzysy.
Pytania były uzasadnione i właśnie dlatego jest bardzo ważne, żeby sprawa portugalska stała się modelowym przykładem tego, jak można mieć kryzys pod kontrolą, radzić sobie z nim i nie dopuszczać do jego rozszerzania. Moim zdaniem Portugalia musi teraz najpierw zapewnić spłatę pożyczek poprzez sprzedaż swoich aktywów, jak to już zostało powiedziane. Musi również negocjować z poszczególnymi pożyczkodawcami w celu ustalenia konkretnych propozycji i koncepcji pokonania tego kryzysu.
Wyborcy w Niemczech, Austrii i Finlandii nie poprą planów ratunkowych dla Grecji, jeśli okaże się, że nastąpią kolejne lub jeśli ten zakończy się niepowodzeniem.
Monika Flašíková Beňová
(SK) Panie Przewodniczący! Portugalia jest kolejnym państwem, które potrzebuje pomocy finansowej z euroobligacji, ale powinniśmy być uczciwi i przyznać, że przyklejanie temu kryzysowi etykiety "kryzysu związanego z zadłużeniem” czy "kryzysu euro” jest zdecydowanie wprowadzaniem w błąd.
Wywołuje się w ten sposób wrażenie, że istnieje kryzys euro, ponieważ niektóre państwa członkowskie nie potrafią rozsądnie kierować swoimi sprawami i pogrążyły się w zbyt głębokim zadłużeniu. Jednakże Irlandia i Portugalia prowadziły swoje sprawy w sposób zdyscyplinowany, a mimo to znalazły się w kryzysie, do którego się nie przyczyniły. To niewystarczająco uregulowane banki wykazały brak odpowiedzialności. To z powodu kosztów ochrony tych banków w kilku państwach strefy euro powstały problemy finansowe. Obecny kryzys jest więc raczej kryzysem europejskiego sektora bankowego.
Jeżeli mamy być uczciwi, to trzeba sobie powiedzieć, że euroobligacje, czy raczej instrument, który będzie ich nową formą po roku 2013, na pewno nie wystarczy. Koszty ochrony euro należy zmniejszyć w taki sposób, żebyśmy mogli wymusić na bankach komercyjnych potwierdzenie poniesionych przez nie strat. Kolejnym krokiem powinna być skuteczna regulacja sektora finansowego.
Peter van Dalen
(NL) Panie Przewodniczący! Obecne podejście do kryzysu związanego z zadłużeniem przyczynia się do zaostrzenia problemów. Owszem, Grecji, Portugalii i Irlandii oferuje się program spłaty zadłużenia, ale ich długi rosną, a wcale się nie zmniejszają. To podejście jest katastrofą - stosuje się w nim rozwiązanie problemu zadłużenia poprzez pogłębianie zadłużenia. Panie Przewodniczący! Europa musi porzucić tabu, jakim jest umorzenie długu. Możemy iść naprzód poprzez restrukturyzację długu publicznego z częściowym umorzeniem długów w połączeniu z egzekwowaniem wymogów określonych w obostrzonym pakcie stabilności i wzrostu, włącznie z automatycznymi karami. Oczywiście jest to trudne podejście, mające na celu doprowadzić do "wstrząsu” wśród banków, niektórych towarzystw emerytalno-rentowych i obligatariuszy, ale musimy przez to przejść. Jak wiadomo nie ma róży bez kolców. Umorzenie długów publicznych w połączeniu z egzekwowaniem surowych wymogów otwiera drogę do nowej przyszłości. Jeśli tego nie zrobimy, przyszłość jest tylko jedna, czyli opuszczenie strefy euro przez słabe państwa.
Miguel Portas
(PT) Panie Przewodniczący, Panie Komisarzu Rehn! W ubiegłym miesiącu prezydent Republiki Portugalskiej zaapelował do Komisji, żeby postąpiła z "wyobraźnią”, a Pan odpowiedział prezydentowi mojego kraju z arogancją kolonialnego gubernatora, że "do Portugalii podeszliśmy z wyobraźnią”. Dlatego też teraz ja chcę Panu odpowiedzieć. Komisja Europejska podeszła z wyobraźnią, narzucając trzyletni program rządowy i preferowany rząd krajowi na trzy tygodnie przed wyborami. Komisja Europejska podeszła z wyobraźnią, wymagając stopy oprocentowania w wysokości 6 % od tego samego kraju i spychając Portugalię w recesję na kolejne dwa lata.
Jedynym aspektem, do którego Komisja Europejska nie podeszła z wyobraźnią jest ten, w przypadku którego powinna się nią wykazać, ponieważ wszyscy musimy zrestrukturyzować zadłużenie, renegocjacjować zadłużenie i do rozwiązania problemów zaangażować wierzycieli. Panie Komisarzu! Niech się Pan zlituje i poda do dymisji, a Europa będzie Panu wdzięczna.
Franz Obermayr
(DE) Panie Przewodniczący! W przeciwieństwie do moich koleżanek i kolegów posłów, którzy przekroczyli swój czas w podobny sposób jak przekroczone zostały budżety, ja postaram się powiedzieć krótko.
Wśród wielu mądrych analiz i odpowiedzi nie zadano jednego pytania. A mianowicie: co powiedzą obywatele państw, które są płatnikami netto. Stawki podatkowe w wysokości 50 % za wysoki standard życia i wysoki poziom usług społecznych nie są dziełem przypadku. Oznaczają, że obywatele ciężko pracują i bardzo dużo zarabiają.
Solidarność, którą często się dziś przywoływało, polega również na solidarności z obywatelami w naszych własnych krajach. Został tu podany przykład Szwecji. W jej przypadku UE nie interweniowała i nie udzieliła pomocy finansowej, a dokonano tam restrukturyzacji, cięć w sferze usług społecznych i wprowadzono ograniczenia w usługach publicznych. Innymi słowy wprowadzono rygorystyczną politykę fiskalną. Musimy to wyjaśnić państwom, których dotyczy dzisiejsza debata. Bez rygorystycznej polityki fiskalnej i wytężonych wysiłków z ich strony niczego nie da się osiągnąć.
Olli Rehn
komisarz - Panie Przewodniczący! Skoncentruję się tylko na jednym zagadnieniu, ponieważ na jego omówienie potrzebne mi jest pięć minut, które mam do dyspozycji. W ciągu ostatnich tygodni, a dzisiaj na tej sali, wiele osób opowiedziało się za restrukturyzacją zadłużenia w Grecji. Brzmi to bardzo prosto i zgrabnie. Niemniej jednak muszę powiedzieć, że zwolennicy restrukturyzacji długu publicznego nie biorą jak się zdaje pod uwagę potencjalnych katastrofalnych konsekwencji dla stabilności finansowej dla danego kraju i dla całej strefy euro, ani skutków i konsekwencji dla wzrostu gospodarczego i zatrudnienia.
Zastanówmy się więc, jakie mogą być skutki restrukturyzacji zadłużenia. Oczywiście mówimy o hipotetycznym scenariuszu, podobnie jak zwolennicy restrukturyzacji zadłużenia, ale mamy wystarczająco dużo informacji na temat różnych czynników oddziałujących na stabilność finansową i działalność gospodarczą, by stworzyć przypuszczalny i najbardziej prawdopodobny scenariusz. Oto w jaki sposób mogą z dużym prawdopodobieństwem potoczyć się sprawy.
Obligatariuszy spotka ogromny cios - uderzy on w gospodarstwa domowe, w ich instrumenty oszczędzania, takie jak oszczędności emerytalne, a także w inwestorów instytucjonalnych, na przykład fundusze emerytalne i towarzystwa ubezpieczeniowe. Koszty poniosą również banki. Na podstawie wyników ubiegłorocznych testów warunków skrajnych wiemy, że w greckich bankach znajdują się państwowe papiery wartościowe o wartości 48 miliardów euro, greckie obligacje państwowe. Co by się stało? Restrukturyzacja państwowych papierów wartościowych przyczyniłaby się do poważnego osłabienia ich bazy kapitałowej. Na przykład nawet 30 % cięcie oznaczałoby ostatecznie niedokapitalizowanie dużej części systemu bankowego, podczas gdy redukcja na poziomie 50 %, za którą wielu się opowiadało, doprowadziłaby do ​​ niewypłacalności znacznej części greckiego systemu bankowego.
Tak więc restrukturyzacja zadłużenia w Grecji pociągnęłaby za sobą poważne konsekwencje dla kondycji sektora bankowego w Grecji, jak również dla wszystkich banków, które zainwestowały w greckie papiery wartościowe.
I dalej. Przyznam, że nie przepadam za bankami i w swojej pracy nie kieruję się w pierwszej kolejności celem, którym byłoby ich ratowanie, ale nie ulega wątpliwości, że taki poważny kryzys bankowy mógłby doprowadzić do ogromnego kryzysu kredytowego. Nie jest to teoretyczna wizja, lecz bardzo prawdopodobny scenariusz. Potężny kryzys kredytowy. Ponadto wskutek działań ratingowych pula zabezpieczeń pozostająca do dyspozycji greckich banków najprawdopodobniej przestanie istnieć. Zniknie. Potężny kryzys kredytowy, możliwy run na banki, zamrożenie depozytów i/lub kontrola przepływu kapitału to także potencjalne konsekwencje. I z całą pewnością dojdzie do bezprecedensowego kurczenia się gospodarki w Grecji.
Pozwolę sobie przypomnieć, że argentyński PKB zmniejszył się o prawie połowę w ciągu pięciu lat. Czy to pomoże Grecji lub Europie? Wątpię. Nawet tak znaczna 50 % redukcja wartości nie spowoduje obniżenia wskaźnika zadłużenia poniżej 100 % PKB, przy założeniu, że międzynarodowi wierzyciele tacy, jak państwa członkowskie strefy euro i MFW, zostaną z tej redukcji wyłączone.
Grecja nadal ma duży deficyt budżetowy do finansowania. Kto będzie skłonny udzielać pożyczek Grecji następnego dnia rano po skasowaniu 70 % lub 50 % lub 30 % zasobów finansowych poprzednich inwestorów? Kto będzie gotowy do udzielania pożyczek Grecji dzień później?
Restrukturyzacja zadłużenia przyczyniłaby się do ograniczenia dostępu Grecji do rynków finansowych na bardzo długi czas, a celem program UE/MFW jest w istocie doprowadzenie do stosunkowo szybkiego powrotu na rynki w celu finansowania greckiego długu państwowego, żeby europejscy podatnicy nie musieli zapewniać pożyczek na ten cel. Temu ma służyć to przedsięwzięcie.
Przypomnijmy, że w ostatecznym rozrachunku wypłacalność fiskalna wymaga stabilizacji, a następnie zmniejszenia wskaźnika długu publicznego - czyli osiągnięcia pierwotnej nadwyżki strukturalnej i osiągnięcia stabilizacji poziomu zadłużenia.
Grecja wciąż żyje ponad stan, a chodzi zasadniczo o to, że Grecja ma zacząć zarabiać więcej niż wydaje i móc zapłacić odsetki od swego zadłużenia.
Grecji potrzebna jest pierwotna nadwyżka strukturalna, a restrukturyzacja zadłużenia nie pozwoli osiągnąć tego podstawowego celu. Dlatego też ostatecznie główne determinaty wypłacalności Grecji mają charakter polityczny i społeczny - niezachwiana dyscyplina, żeby utrzymać przez długi czas stabilną nadwyżkę pierwotną na wysokim poziomie około 5 % PKB.
Mamy przykłady takiej sytuacji. Belgii udało się to robić to w latach 90. przez prawie dziesięć lat. Ponadto sześć państw członkowskich UE potrafiło utrzymać nadwyżkę pierwotną na poziomie ponad 4 % przez co najmniej cztery lata, więc nie jest to niemożliwe. Z całą pewnością bardzo trudne, ale udało się to zrobić już wcześniej i jest to wykonalne także w Grecji, jeśli istnieje wola polityczna i jedność w kraju. Grecja nie ma innego sposobu, żeby uniknąć znacznie gorszych scenariuszy.
Naprawdę znaleźliśmy się w krytycznym momencie dla przyszłości Europy. Tematem tej debaty jest kryzys związany z długiem państwowym. Ma on wpływ na euro i na przyszłość Europy. Wiecie państwo o tym bardzo dobrze. Muszę powiedzieć, że jestem bardzo zaniepokojony rozbieżnościami w krajowych debatach politycznych - słyszeliśmy o nich ostatnio - i znalazły one również odzwierciedlenie na tej sali. Odczuwa się polityczne zmęczenie w środkowej i północnej Europie w związku ze wspieraniem państw borykających się z trudnościami; odczuwa się zmęczenie reformami w południowej Europie w związku z koniecznością przeprowadzenia niezbędnych reform. Musimy znaleźć energię, żeby razem pokonać to zmęczenie. Musimy budować mosty ponad tymi rozbieżnościami, żeby ratować Europę, podjąć niezbędne decyzje, by uniknąć kolejnego, jeszcze gorszego kryzysu, a także stworzyć całej Europie możliwości wyjścia z tego bardzo poważnego kryzysu finansowego, z którym mamy do czynienia w ciągu ostatnich lat.
András Kármán
Panie Przewodniczący, Szanowni Państwo! Chciałbym podzielić się przemyśleniami na temat dwóch spraw. Jakkolwiek bez wątpienia kryzys systemu bankowego w znacznym stopniu przyczynił się do naszych obecnych problemów gospodarczych, błędem byłoby ukrywanie, że większość problemów powstała przed kryzysem z powodu braku dyscypliny fiskalnej w wielu państwach, polityki gospodarczej, która nie prowadziła do wzmocnienia konkurencyjności i z braku koordynacji europejskiej polityki gospodarczej.
Jest zatem oczywiste, że potrzebna jest kompleksowa europejska reakcja i dwa jej ważne elementy, które są również priorytetami dla prezydencji węgierskiej, to semestr europejski i wdrożenie reformy zarządzania gospodarką.
Realizacja obu priorytetów osiągnęła ważny i decydujący etap. W nawiązaniu do semestru europejskiego: jesteśmy zobowiązani do pomyślnego zakończenia go na czas. Dyskusje na temat stabilności państw członkowskich i programów konwergencji, jak również krajowych programów reform, według planu mają się odbyć na posiedzeniu Ecofin w czerwcu, i mam nadzieję, że w końcu te programy przyniosą prawdziwy przełom w polityce fiskalnej i gospodarczej każdego państwa członkowskiego.
Trwają intensywne prace nad pakietem sześciu wniosków w ramach trójstronnego dialogu. W związku z tym węgierska prezydencja przedstawi najważniejsze aspekty wniosków Parlamentu na spotkaniu ministrów finansów w przyszłym tygodniu, a podczas tej dyskusji zwrócimy się z prośbą o mandat od Rady na osiągnięcie możliwie najszybciej, jeszcze w czerwcu, porozumienia w sprawie sześciu wniosków legislacyjnych.
Niezbędne jest odpowiedzialne i elastyczne podejście zarówno Rady, jak i Parlamentu, a ja mocno wierzę, że w obecnej sytuacji takie porozumienie będzie niezwykle pozytywnym sygnałem także dla rynków. Byłoby ono wyrazem zdolności instytucji europejskich do współpracy w sposób odpowiedzialny i bez zwłoki, gdy Europa bardzo jej potrzebuje.
Przechodząc do portugalskiego programu i ogólnie do trzech programów dostosowawczych, chcę powiedzieć po pierwsze, że z zadowoleniem przyjmuję porozumienie parlamentarne w sprawie polityki finansowej. Wszyscy wiemy, że jest to sprawa niezwykle ważna z punktu widzenia funkcjonowania Europejskiego Instrumentu Stabilności Finansowej. Jednocześnie pragnę zwrócić uwagę, że w programie polityki gospodarczej, opracowanym przez trojkę dla Portugalii, wyraźnie stwierdza się, że programy przygotowane dla Grecji, Irlandii i Portugalii są dostosowane do specyfiki poszczególnych państw i w żadnym razie nie są szablonowe.
W programie dla Grecji nacisk kładzie się na uporządkowanie budżetu. W przygotowanym dla Irlandii za kluczowy element można uznać konsolidację systemu bankowego. Natomiast najważniejszą częścią programu dla Portugalii są, jak sądzę, reformy strukturalne i rynku pracy oraz reformy rynku towarowego. Wszyscy dobrze wiemy, że w przypadku Portugalii niezwykle ważne znaczenie ma skierowanie gospodarki na drogę prowadzącą do wyższego tempa wzrostu w średnim okresie i zwiększenia konkurencyjności.
Jestem przekonany, że chociaż realizacja programów polityki gospodarczej w powiązaniu z umowami kredytowymi wymaga poważnego wysiłku od państw członkowskich, jest ona zarazem szansą na zmierzenia się z zadawnionymi problemami strukturalnymi i znalezienie rozwiązań i odpowiedzi na nie w krótkim okresie, co z kolei w perspektywie średnioterminowej może doprowadzić do trwałego i intensywniejszego wzrostu w tych państwach.
Przewodniczący
Zamykam debatę.
Oświadczenia pisemne (art. 149 Regulaminu)
George Sabin Cutaş
W czasie, gdy trwają rozmowy na temat udzielenia Grecji drugiej pożyczki przez Unię Europejską następuje spadek waluty euro. Musimy zadać sobie pytanie, czy sytuacja w Grecji i innych państwach europejskich, które znajdują się w trudnej sytuacji, nie jest wynikiem działań podejmowanych przez spekulantów finansowych stosujących taktykę "dziel i zdobywaj”. Zupełnie niedawno Portugalia, jako trzecie państwo, była zmuszona zwrócić się do Unii Europejskiej z wnioskiem o pożyczkę. Spekulanci finansowi zapomnieli o problemach banków, które trudno było uratować, i skupiają uwagę na państwach europejskich znajdujących się w trudnej sytuacji. Z powodu niskiego ratingu w związku z długiem publicznym uzyskanie pożyczek na spłatę zadłużenia stało się niemożliwe. Uważam, że zdecydowanie niezbędna jest europejska agencja ratingowa, ponieważ wtedy będzie można uwolnić się od finansowych spekulacji. Konieczna jest również emisja euroobligacji w celu wykazania gotowości do ratowania euro.
João Ferreira
Ze względu na skalę i powiązane ograniczenia kwestia zadłużenia jest nie tylko realnym problem dla takich państw jak Portugalia: stanowi ona główny aspekt obecnych gwałtownych społecznych, gospodarczych, politycznych i ideologicznych ataków, których prawdziwych powodów się nie ujawnia. Najnowszym przejawem tych ataków jest niezgodna z prawem interwencja "trojki” - Międzynarodowego Funduszu Walutowego, Komisji Europejskiej i Europejskiego Banku Centralnego - w Portugalii. Jest to niedopuszczalne wyciąganie środków krajowych od portugalskich pracowników i obywateli i wpychanie ich do kieszeni kapitału finansowego. UE - ujawniając tym samym swój charakter i prawdziwe cele - pośredniczy w tym procesie i tworzy warunki instytucjonalne do jego realizacji i pogłębiania. Bardzo wyraźnie ujawnia to proces obcej interwencji. Opiera się ona na antyspołecznych działaniach podejmowanych w innych państwach, takich jak Grecja czy Irlandia, a także objętych paktem Euro Plus narzuconym przez mocarstwa europejskie. Kiedy wejdzie on w życie, będzie się przyczyniać do zaostrzenia sytuacji krajowej, pogłębienia recesji gospodarczej, bezrobocia, ubóstwa, nierówności społecznych i narodowej zależności Ten program zmuszenia do uległości, gdy już zostanie wdrożony, doprowadzi - świadczy o tym sytuacja w innych państwach - do zaostrzenia warunków, które przypuszczalnie były motywacją do interwencji: czyli trudności w ponoszeniu przytłaczających i rosnących kosztów długu publicznego.
Bruno Gollnisch
Przyczyną kryzysu związanego z długiem państwowym są spekulacje na temat zadłużenia państw członkowskich, które pospieszyły z pomocą na ratowanie sektora bankowego ponoszącego bezpośrednią odpowiedzialność za obecny, głęboki kryzys. Sektor bankowy uchyla się od wszelkiej odpowiedzialności, a zwłaszcza odpowiedzialności finansowej, i osiąga rekordowe zyski, podczas gdy od europejskich podatników i pracowników wymaga się zaciskania pasa. Teraz ton nadają nietykalne rynki. Komisja i rządy mają tylko jedną obsesję: uspokoić te rynki. Przez cały ubiegły weekend krążyły sprzeczne informacje na temat restrukturyzacji zadłużenia i wyjścia Grecji ze strefy euro: te pogłoski rozpowszechniali ci, którzy przede wszystkim liczą na miliardy z tytułu wystąpienia niewypłacalności. Restrukturyzacja zadłużenia byłaby, jak się zdaje, katastrofą - dla inwestorów prywatnych. Jednocześnie poinformowano, że na przykład Banque Nationale de Paris (BNP) straci ponad 6 miliardów euro zysków oczekiwanych w tym roku i że, bez zastosowania wygórowanych stóp procentowych, grecki deficyt wyniesie 1,5 % PKB, a nie 8 %. Spekulanci nabijają sobie portfele pieniędzmi podatników i są wyraźnie nastawieni na wyciągnięcie z nich wszystkiego do czysta. Nadeszła pora, żeby zatrzymać tę niebezpieczną karuzelę.
Angelika Werthmann
Jedno jest dla nas wszystkich oczywiste. Skutki kryzysu gospodarczego i finansowego odczuwają wszyscy i dotykają one wielu sfer. Nie ulega wątpliwości, że UE musi zareagować na kryzys. Mam kilka spostrzeżeń na temat testów warunków skrajnych, które zostały przeprowadzone dla banków. Przeprowadzono je dla łącznie 91 największych europejskich banków, z których 7 uzyskało wyniki negatywne. W odniesieniu do tej sprawy mam następującą uwagę krytyczną: nie zostały poddane ocenie konsekwencje dla państwa ogłaszającego upadłość, a jej ewentualność istnieje w przypadku Grecji, Irlandii i Portugalii. Najnowsze testy warunków skrajnych koncentrują się na twardych wskaźnikach kapitałowych, a należało wziąć również pod uwagę kryteria płynności. Jest oczywiste, że wyniki tych testów muszą być publikowane dla osiągnięcia niezbędnego poziomu przejrzystości.
