

De Voorzitter.
   – Aan de orde is de mondelinge vraag (B6-0013/2005) van de heer Daul en de heer Fruteau, namens de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, over de komende hervorming van de GMO suiker. 
Sturdy (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, als lid van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling en als suikerproducent en suikerboer zal ik vandaag niet deelnemen aan de eindstemming. Ik zal echter wel deelnemen aan het debat. Wat ik nu zeg hoeft trouwens niet te gelden voor de voorstellen van de Commissie wanneer deze worden bekendgemaakt. Maar vandaag zal ik niet deelnemen aan de eindstemming.
De Voorzitter.
   – Ik neem nota van hetgeen u hebt gezegd. 
Daul (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, mijnheer Fruteau, ik wil het zeer kort houden, zodat mijn vriend de heer Fruteau de spreektijd krijgt die hij nodig heeft, want hij heeft het verslag geschreven. Ik wil slechts drie punten noemen.
Ten eerste vragen de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling en het Parlement u, middels de stemming straks om 12.00 uur, om marktbeheer met een quotaregeling en een “vangnet”, teneinde een plotselinge daling van de marktprijzen te vermijden. Ten tweede is het onze vurige wens dat deze hervorming het mogelijk maakt een marktordening in te stellen die een voorbode is van een nieuwe manier van omgaan met onze betrekkingen met de derde landen, en meer in het bijzonder met de ACS-landen, waarmee wij via het suikerprotocol verbonden zijn. Ik ben tegen de liberalisering van landbouwproducten tegen elke prijs; een dergelijk dogmatisme kan alleen maar ellende brengen. Ik zou graag zien dat er regulerende instrumenten komen waarmee de marktprijzen binnen de Europese Unie en op het niveau van de wereldeconomie kunnen worden gestabiliseerd. Om die reden, mevrouw de commissaris, denk ik, evenals mijn collega’s, dat er instrumenten moeten komen die driehoekshandel tussen concurrerende landen als Brazilië, arme landen en de Europese Unie verbieden. Zowel in het kader van het stelsel van algemene tariefpreferenties als in het kader van de nieuwe marktordening in de suikersector moet er toezicht gehouden worden op deze handel, die bezig is aan een opmars.
Ten derde wil ik uw aandacht vestigen op de problemen waarmee de communautaire suikermarkt op dit moment kampt. Volgens mijn gegevens zou de Europese Unie een suikeroverschot van 850 000 ton hebben vergeleken met vorig jaar. Me dunkt dat deze voorraad het gevolg is van incorrecte schattingen van de beschikbare voorraden en van de consumptie in bepaalde lidstaten. Dit heeft geleid tot ongebruikelijke handelsstromen. Gezien deze omstandigheden, mevrouw de commissaris, zou er een diepgaand onderzoek moeten worden uitgevoerd naar de onlogische oplossing zoals die op dit moment voor de communautaire suikermarkt geldt, teneinde vast te stellen wat daarvan de oorzaak is en te weten te komen hoe we dit probleem in de hand kunnen houden.
Dat is wat ik u zeggen wilde over de drie punten die ons bezighouden. Ik laat de rest van mijn spreektijd nu aan de heer Fruteau, die zeer goed werk heeft verricht met betrekking tot deze problematiek. Dames en heren, natuurlijk verzoek ik u, na deze bijdrage, de resolutie, die al praktisch unaniem is goedgekeurd door de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, aan te nemen.
Fruteau (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, op 21 februari jongstleden heeft de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling met een meerderheid van 31 van de 35 stemmen een gemeenschappelijk standpunt goedgekeurd over de hervorming van de GMO in de suikersector. Deze grote meerderheid getuigt van het evenwicht dat we hebben weten te bereiken en waarin de meningen van het merendeel van de fracties en van de in het Parlement vertegenwoordigde nationaliteiten zijn meegewogen.
Het is namelijk een complex vraagstuk. Enerzijds, is de hervorming van de suiker-GMO noodzakelijk en onvermijdelijk met het oog op de internationale economische situatie. Maar anderzijds mag er niet te lichtvaardig worden omgesprongen met de positie en de toekomst van de mensen die van de suikersector afhankelijk zijn, zowel in Europa als in de landen die onze handelspartners zijn.
Vanuit dat oogpunt worden in deze ontwerpresolutie duidelijke beginselen vastgelegd: aanpassing van de suiker-GMO aan de WTO-regels, vergroting van de concurrentiekracht van de suikersector plus een sociale doelstelling, namelijk het garanderen van een redelijke levensstandaard aan de actoren in de sector, hetzij door het behoud van hun baan hetzij, indien noodzakelijk, door omscholing, met inachtneming van het beginsel van communautaire solidariteit, dat inhoudt dat er rekening wordt gehouden met de kwetsbaarste regio’s en staten van de Unie, evenals met onze historische partners, de ACS-landen en de minst ontwikkelde landen (MOL).
Om aan deze eisen tegemoet te komen moeten vier hoofdlijnen worden onderscheiden die bij de toekomstige hervorming van de sector gevolgd zullen worden.
Allereerst wat het tijdsbestek betreft: de komende hervorming moeten van kracht blijven tot eind 2012, zodat de actoren in de sector voldoende zicht hebben op de toekomst om daarop hun investeringen af te stemmen.
Ten tweede moet de daling van de prijzen en de verlaging van de quota tot het strikt noodzakelijke worden beperkt, opdat rekening wordt gehouden met de belangen van de Europese landbouwers. Bovendien moeten deze gepaard gaan met een compensatieniveau dat daadwerkelijk in de behoeften voorziet.
Voorts wordt in de resolutie voorgesteld om, ter vervanging van het systeem van quotaoverdrachten, dat onrechtvaardig en verwoestend is voor de kwetsbaarste landen, een specifiek fonds op te richten, dat door de Europese Unie wordt beheerd en geen extra uitgaven met zich meebrengt, met als doel het mogelijk te maken de herstructurering van de sector in goede banen te leiden.
Ten vierde hebben de leden van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling zich uiteindelijk duidelijk vóór marktregulering uitgesproken, met name via aanpassing van het “Alles behalve wapens”-initiatief in de suikersector. Deze hoofdlijn is gericht op het behoud van de samenhang en de levensvatbaarheid van de GMO, door erop aan te dringen dat de Europese Unie de controle houdt over het suikeraanbod op haar markt. Er wordt echter ook tegemoet gekomen aan de herhaalde verzoeken van de MOL zelf. Deze landen beseffen namelijk terdege dat de illegale driehoekshandel, die door de onbeperkte toegang tot de Europese markt in de hand kan worden gewerkt, niets zal opleveren voor de ontwikkeling van de economische en sociale structuren in de MOL.
Ten slotte wordt er, naast deze vier hoofdlijnen, in de ontwerpresolutie ook op aangedrongen dat de bijzondere situatie van de ultraperifere regio’s van de Unie in aanmerking moet worden genomen, door rekening te houden met hun geografische en structurele beperkingen, evenals met hun specifieke behoeften op het gebied van de ontwikkeling van de economie en de productie. In de tekst wordt gewezen op de belangrijke en onvervangbare rol van de suikerrietteelt in sommige van deze regio’s en daarom wordt er een lans gebroken voor volledige compensatie van eventuele inkomstendervingen die de overzeese landbouwers zouden kunnen ondervinden. Met evenveel klem wordt verzocht het essentiële mechanisme van de afzetsteun te handhaven.
Dames en heren, gezien de huidige patstelling waartoe de radicale maatregelen van de Commissie binnen de Raad van ministers hebben geleid, is alleen het Europees Parlement op dit moment in staat als drijvende kracht te fungeren met betrekking tot het vaststellen van de gedetailleerde regels voor de manier waarop de hervorming van de suiker-GMO moet plaatsgrijpen. Dat is de ambitie die vervat is in onze tekst, waarin een standpunt wordt uitgedragen dat ik beschouw als evenwichtig, coherent en proactief ten aanzien van een doelmatige maar solidaire hervorming. 
Fischer Boel,
   .  Mijnheer de Voorzitter, ik willen om te beginnen de heer Daul, de heer Fruteau en de leden van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling bedanken voor al het werk dat zij hebben verricht. Het opstellen van de resolutie en de hoorzitting van 30 november vorig jaar zijn waardevolle bijdragen tot de grondige voorbereiding van deze belangrijke hervorming van de gemeenschappelijke marktordening in de suikersector. Ik zal een paar inleidende opmerkingen maken alvorens in te gaan op uw vragen.
Hervorming van de suikersector is zonder meer noodzakelijk. Op basis van overleg dat ik de afgelopen maanden heb gevoerd met belanghebbenden heb ik duidelijk de indruk gekregen dat dit standpunt in brede kring gedeeld wordt. De vraag is hoe ver we moeten gaan en hoe snel we tot actie moeten overgaan. Ik ben oprecht van mening dat er ambitieuze hervormingen nodig zijn.
Ik zal nu een paar opmerkingen maken over de belangrijkste zaken die u in uw resolutie aan de orde stelt.
Wat betreft de prijs- en quotaverlagingen: ik ben ervan overtuigd dat er toekomst is voor de suikerproductie in de Europese Unie, maar deze toekomst moet wel gebaseerd zijn op concurrentiekracht. Wij moeten daarom aanvaarden dat de suikerproductie geconcentreerd wordt in regio's waar zij op de lange termijn duurzame perspectieven heeft.
Met de prijsverlagingen die in de mededeling worden voorgesteld zullen we ruim onder de prijzen op de wereldmarkt blijven. Daarom ben ik ervan overtuigd dat de voorgestelde prijsverlaging van 33 procent en de quotaverlaging van 2,8 miljoen ton het minimaal noodzakelijke zijn om te komen tot een doeltreffende hervorming, een evenwichtige markt en de naleving van onze internationale verplichtingen. Hoe minder grondig we nu te werk gaan, des te waarschijnlijker is het dat we in de nabije toekomst opnieuw zullen moeten hervormen, met alle onzekerheid voor de sector van dien.
Het is duidelijk dat de hervorming boeren en producenten zal dwingen tot het nemen van belangrijke en soms moeilijke beslissingen over hun toekomst in de sector. Wij moeten hun een duidelijk perspectief bieden. Daarom denk ik dat voorspelbaarheid een kernzaak vormt. Ik heb er terdege nota van genomen dat het Parlement deze zorg met mij deelt. Ik ben dan ook niet van plan de idee van een tussentijdse evaluatie over twee of drie jaar in het wetgevingsvoorstel op te nemen. In plaats daarvan zal er een langetermijnperspectief worden geboden.
De landbouwers zullen een vergoeding ontvangen die overeenkomt met 60 procent van de verlaging van de institutionele prijs, via de bedrijfstoeslagregeling. Op die manier zal het verlies aan inkomsten gecompenseerd worden. Ervaringen in het verleden hebben aangetoond dat het verlies aan inkomsten op bedrijfsniveau niet evenredig is aan de prijsverlaging. Dat geldt met name voor de suikersector, waar de boeren de last van de productieheffing niet meer hoeven te dragen. De hervorming moet hoe dan ook begrotingsneutraal zijn, waardoor de omvang van de vergoeding wordt beperkt. Als we hoger gaan dan 60 procent, zullen andere sectoren hiervoor de rekening moeten betalen in de vorm van een verlaging van hun rechtstreekse betalingen.
Over de overdracht van quota tussen lidstaten: in de mededeling wordt dit concept geïntroduceerd als een van de voornaamste factoren die moeten leiden tot de noodzakelijke herstructurering in de suikersector.
Quotaoverdrachten kunnen ertoe bijdragen dat de productie wordt verschoven naar regio's waar de beste omstandigheden voor productie heersen en, tegelijkertijd, dat regio's die niet kunnen concurreren de kans krijgen hun quota af te staan en de opbrengsten te investeren in alternatieve, economisch levensvatbare activiteiten. Uw bezorgdheid over deze quotaoverdracht is echter niet onopgemerkt gebleven. Als wij onze doelstellingen met behulp van andere instrumenten kunnen bereiken, dient dit grondig overwogen te worden. Ik ben buitengewoon geïnteresseerd in het in de resolutie geopperde idee om de overdracht van quota aan een zekere mate van controle door de lidstaten en landbouwers te onderwerpen en om een speciaal fonds in te stellen. Ik ben deze ideeën momenteel aan het bestuderen. Met name de instelling van een speciaal fonds speelt een voorname rol in mijn overwegingen.
Laat mij zeer duidelijk zijn over het “Alles behalve wapens” (EBA)-initiatief, hetgeen een van de hoekstenen is van onze handelsbetrekkingen met de minst ontwikkelde landen, ofwel MOL. Dit initiatief is het resultaat van een ongeëvenaarde unilaterale concessie van de kant van de Europese Unie en een logische stap gezien onze inzet voor de ontwikkeling van deze landen. We zouden een verkeerd signaal afgeven wanneer we de aan de MOL verleende privileges zouden terugdraaien, zeker in een jaar waarin we de andere ontwikkelde landen willen overhalen ons voorbeeld te volgen en de markttoegang voor ontwikkelingslanden te verbeteren. Daarom ben ik tegen nieuwe onderhandelingen over het EBA-initiatief. Bovendien zou een systeem met gereguleerde invoer tegen lonende prijzen leiden tot een onvoldoende en daarom inefficiënte prijsverlaging. Wij moeten geen stimulans geven aan niet-houdbare investeringen binnen de EU of in derdewereldlanden.
Wij erkennen dat de suikerhervorming bepaalde aanpassingen van de suikersector in de betrokken ACS-landen zal vergen, maar wij hebben ook duidelijk aangegeven dat wij bereid zijn dit proces te begeleiden. Op basis van een actieplan dat de Commissie op 24 januari heeft gepresenteerd vindt er momenteel een dialoog met de ACS-landen plaats. De Commissie is voornemens het definitieve actieplan over haar begeleidende maatregelen medio 2005 in de vorm van een mededeling aan het Europees Parlement en de Raad te presenteren.
Het laatste punt dat ik aan de orde wil stellen is de WTO. De definitieve uitspraak van de beroepsinstantie van de WTO vindt plaats op 28 april 2005. In ons hervormingsvoorstel zal terdege rekening worden gehouden met de uitkomst, zodat de gemeenschappelijke marktordening in de suikersector in overeenstemming zal zijn met onze geldende WTO-verplichtingen.
Laat mij besluiten met het tijdschema. Om interne en externe redenen beschouw ik het als absoluut noodzakelijk om uiterlijk in november overeenstemming te bereiken over de suikerhervorming. De huidige suikerregeling loopt op 1 juli 2006 ten einde. De sector moet voldoende tijdig weten hoe de nieuwe suikerregeling eruitziet om besluiten te kunnen nemen voor het marktjaar 2006-2007. Bovendien is het voor ons zonder meer van belang om vóór de WTO-conferentie in december van dit jaar aan onze ministeriële partners in de WTO duidelijk te maken wat de belangrijkste elementen van onze suikerhervorming zijn. Doen we dit niet, dan lopen we het risico dat de bijeenkomst in Hongkong door de suikerkwestie op dezelfde manier wordt verpest als de bijeenkomst in Cancún door de katoenkwestie is verpest.
Het Britse voorzitterschap heeft de besprekingen in de Raad zodanig geprogrammeerd dat er tijdens de Raad van november een definitief politiek akkoord kan worden bereikt. Om aan dit tijdschema te voldoen, zal ik het wetgevingsvoorstel in de zomer aan het Europees Parlement en de Raad presenteren. Ik weet dat ik kan rekenen op uw samenwerking om dit tijdschema te halen. 
Deß,
   . – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, als schaduwrapporteur van de PPE-DE-Fractie wil ik in het bijzonder de rapporteur, de heer Fruteau, en de voorzitter van de Commissie landbouw, de heer Daul, bedanken voor de uitstekende samenwerking inzake de ontwerpresolutie over de hervorming van de gemeenschappelijke marktordening in de suikersector. Ik wil tevens alle andere collega’s bedanken die constructief aan deze ontwerpresolutie hebben meegewerkt.
Als ik door mijn kieskring in Beieren reis, vragen de suikerbietentelers mij waarom deze marktordening, die al decennialang goed werkt, zo fundamenteel veranderd moet worden. De gedupeerde telers en werknemers zijn zeer teleurgesteld over de voorstellen van de Europese Commissie van 14 juli 2004. Ik leg hun dan uit dat een hervorming van de marktordening nodig is om ook in de toekomst nog suikerbieten te kunnen telen in Europa. Mevrouw de commissaris, met onze ontwerpresolutie willen we bereiken dat in de Europese Unie suikerbieten en in de randgebieden suikerriet geteeld kan blijven worden en dat in de suikerfabrieken suiker wordt geproduceerd. We hebben het dan over 350 000 boerengezinnen in Europa en over 230 suikerfabrieken met vele duizenden werknemers. De voorstellen van de Commissie gaan te ver. Op deze manier zal in veel gebieden in Europa de duurzame suikerbietenteelt en in de randgebieden de suikerrietteelt helemaal verdwijnen. Van de hervorming zullen slechts een paar grote producerende landen zoals Brazilië profiteren, die in tegenstelling tot de Europese lidstaten niet met strenge sociale en milieunormen werken.
Onze milieuorganisaties zouden moord en brand schreeuwen als in Europa net als in bijvoorbeeld Brazilië hele rivieren zouden worden leeggepompt voor de irrigatie van landbouwgrond en als honderdduizenden hectare land zouden worden platgebrand en de hier levende dieren onmogelijk aan het vuur zouden kunnen ontsnappen. Een dergelijke suikerproductie mag geen maatstaf zijn voor de Europese suikerproductie. Het argument dat de consumenten in Europa hierbij gebaat zouden zijn, omdat de suikerprijzen zouden dalen, vind ik niet overtuigend. Graan kost immers vandaag de dag nog niet eens een derde van wat het veertig jaar geleden kostte, maar de broodprijs is in dezelfde periode fors gestegen. De Raad van ministers van Landbouw van de Europese Unie heeft tijdens zijn bijeenkomst van 18 november 1997 de multifunctionele taken van de Europese landbouw als volgt omschreven: "Voor de Raad moet de Europese landbouw als economische sector multifunctioneel, duurzaam en concurrerend zijn, en zich over het gehele grondgebied uitstrekken. Hij moet in staat zijn het landschap en de natuur in stand te houden en een wezenlijke bijdrage te leveren tot de levensvatbaarheid van het platteland, en hij moet kunnen voldoen aan de wensen en de eisen van de consument op het gebied van de kwaliteit en de veiligheid van voedselproducten en de bescherming van het milieu en het welzijn van dieren." Als we in Europa een dergelijke multifunctionele landbouw willen, moeten we deze ook beschermen.
Wij eisen dan ook dat de productie van geïmporteerde suiker aan dezelfde sociale en milieunormen voldoet als de suikerproductie in de Europese Unie. Wij roepen de Commissie met klem op de eisen van de ACS-landen in te willigen en na te denken over de wijze waarop de Europese Unie via een passende regeling in het kader van het initiatief "Alles behalve wapens" de omvang van het suikeraanbod ook in de toekomst kan controleren. Wij verwachten dat het wetgevingsvoorstel van de Commissie ook duidelijke suggesties zal bevatten om de zogenaamde driehoekshandel via de minst ontwikkelde landen te voorkomen.
Tot slot wil ik nog het volgende kwijt: ik wil geen wereldmarkt waar geproduceerd wordt zonder rekening te houden met het milieu! Ik wil geen wereldmarkt die mensen en hele regio’s uitbuit! Laten we de ontwerpresolutie met een brede meerderheid aannemen, zodat de Commissie onze eisen wel in haar wetgevingsvoorstel moet verwerken. 
Miguélez Ramos,
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, niemand in dit Parlement betwijfelt of hervorming van de suikersector geboden is. U hebt in uw toespraak heel goed beschreven waarom deze hervorming nodig is.
Wij zetten echter wel vraagtekens bij het door de Commissie gepresenteerde voorstel. Mijns inziens zijn daarvoor twee fundamentele redenen. In de eerste plaats omdat het voorstel leidt tot een onevenwichtige verdeling van de verlagingen in de Europese Unie, doordat de last vooral op de schouders van de minst begunstigde regio's komt te liggen. Ten tweede omdat inkomensbehoud voor de suikerbietenproducenten niet gegarandeerd is. De uitvoering zou in mijn land, Spanje, in de praktijk neerkomen op het verdwijnen van een groot deel van de 118 000 hectare suikerbieten in Castilië en Leon, Andalusië en Castilië-La Mancha, waardoor 23 000 telers getroffen zouden worden.
Daar komt nog bij, mevrouw de commissaris, dat de Commissie opnieuw voorstellen lanceert zonder dat er bij de effectbeoordeling is gekeken naar de gevolgen van de prijs- en quotadalingen voor de inkomsten van familiebedrijven, noch naar het banenverlies in de industrie en de invloed op de plattelandsgemeenschappen in de getroffen landen.
Mevrouw de commissaris, de prijsverlaging moet naar onze mening kleiner zijn en geleidelijker plaatsvinden. Bovendien moet deze gekoppeld blijven aan een groot deel van de hulp, teneinde het economische en maatschappelijke netwerk in de productiegebieden, die in mijn land in de minst welvarende regio’s liggen, niet te ontwrichten. Verder zou de quotaverlaging moeten beginnen met de overschotten en de exportgerichte productie, aangezien die het schadelijkst zijn voor de internationale suikermarkt.
Wij zijn faliekant – zo sterk wil het uitdrukken – tegen de overdracht van quota tussen lidstaten. Wij denken dat deze methode zou kunnen leiden tot een verplaatsing van werk en economische activiteit binnen de Europese Unie, hetgeen de grootste onevenwichtigheid zou veroorzaken in de minst concurrerend landen en een gevaarlijk precedent zou scheppen binnen het GLB.
Wat betreft het onderdeel dat buiten het voorstel valt, namelijk het initiatief “Alles behalve wapens” (EBA), wil ik graag zeggen dat dit ook kwantitatieve controle-instrumenten voor importen moet bevatten die vergelijkbaar zijn met de reeds bestaande instrumenten voor de ACS-landen. Daar vragen de vertegenwoordigers van de ACS-landen en de MOL ook om en daar wordt in onze resolutie uitgebreid op ingegaan.
Tot besluit, mevrouw de commissaris, wil ik u vragen rekening te houden met iets wat de heer Daul en de heer Fruteau – mijn twee collega-rapporteurs voor dit voorstel – al hebben gezegd: deze resolutie is met grote steun aangenomen in de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling. Ik verzoek u derhalve passende wetgevingsvoorstellen te presenteren die een weerspiegeling vormen van de in het verslag vervatte opmerkingen. 
Busk,
   –Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, ik wil graag een oproep aan ons allen doen om ervoor te zorgen dat de hervorming van de gemeenschappelijke marktordening in de suikersector zo snel mogelijk wordt gerealiseerd en dat de weg gebaand wordt voor een liberalisering van de hele suikermarkt. De voorbereidingen voor de hervormingen hebben lang geduurd. Dat leidt tot onzekerheid over de vraag hoe lang de huidige regelingen zullen duren en met name wanneer deze worden gewijzigd. Met die onzekerheid zijn de Europese suikerproducenten niet gediend. Daarom juich ik een definitieve regeling van de marktordening in de suikersector toe.
De WTO heeft zich uitgesproken over de marktordening en ons opgeroepen hier iets aan te doen. Ik ben het er natuurlijk ook mee eens dat we de volgende twee maanden op het beroep moeten wachten, maar we moeten de consequenties trekken uit dat beroep, zodra de uitkomst bekend is.
De Europese suikerproductie is effectief en concurrerend. Er zal natuurlijk een aantal veranderingen worden aangebracht, vooral wat betreft de plaats waar de productie in de toekomst zal plaatsvinden. Het is echter zeer belangrijk dat wij het mogelijk maken dat de productie en daarmee ook de quota daarheen verplaatst kunnen worden waar de productie het best en daarmee ook het goedkoopst is. Dat is het allerbeste wat wij voor de Europese suikerproducenten kunnen doen, omdat wij immers de plicht hebben om de producenten te wapenen voor de concurrentie op de wereldmarkt. We mogen noch de zorgen die in de EBA-overeenkomst verwoord zijn noch die van de armste landen ter wereld negeren. Zij hebben hun productie ingericht op basis van een kunstmatige prijs op de Europese markt, en moeten uiteraard geholpen worden gedurende de overgangsperiode waarin vrijere concurrentie op de wereldmarkt gestalte krijgt. Het help echter niet om de huidige regelingen te handhaven zodat ze hun productie tegen kunstmatig hoge prijzen kunnen afzetten op de interne markt van de EU – integendeel.
 is het van het grootste belang dat we ervoor zorgen dat alle landen ter wereld hun subsidies voor de suikerproductie opheffen, zodat er op een vrije en eerlijke markt kan worden geconcurreerd. Uiteraard moeten we eisen dat geïmporteerde suiker geproduceerd is met inachtneming van dezelfde milieunormen die wij in Europa kennen. 
Graefe zu Baringdorf,
   . – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, u hebt gezegd dat we moeten hervormen. Ik ben het met u eens. De suikersector heeft de gemeenschappelijke marktordening voor suiker zelf verbruid. De sector was gericht op verbruik plus de geprivilegieerde toegang van suiker uit de ACS-landen. Vervolgens is er een situatie ontstaan waarbij ook C-suiker met dumpingeffect op de wereldmarkt werd gebracht en waarbij de suiker uit de ACS-landen weer werd uitgevoerd, wat ons ook nog eens 1,5 miljard euro van onze begroting heeft gekost.
U zegt dat het suikerquotum met 1,8 miljoen ton omlaag moet. Als we de C-suiker echter meerekenen, moet het met wel 4 tot 5 miljoen ton omlaag. Dat zal op de wereldmarkt terechtkomen. Daarom moeten we het quotum verlagen en niet de prijs. We kunnen een prijsverlaging accepteren, maar als u 33 procent voorstelt en de minst ontwikkelde landen daarbij geen contingent oplegt – wat immers niet in tegenspraak is met de regeling die we hebben, maar slechts voorkomt dat er doorvoerlanden ontstaan – zal dit percentage niet voldoende zijn. De multinationals zullen deze landen namelijk ook onder deze voorwaarden als doorvoerlanden gebruiken om hun suiker in de Europese Unie af te zetten. U zult de prijs dan opnieuw moeten verlagen om ervoor te zorgen dat dit minder interessant is. U kunt dus beter meteen liberaliseren, zonder om de hete brij heen te draaien.
Als u wilt dat de marktordening gehandhaafd blijft, moet u haar aanpakken waar het zin heeft, namelijk bij de quota en niet bij de prijzen. Ik ben er pertinent op tegen dat voor het terugbrengen van het quotum – het punt waarop de suikersector de marktordening zelf verbruid heeft en waarvoor het dus ook zelf verantwoordelijk is – nu premies worden betaald. Het is absurd, en de boeren hebben er ook niets aan dat deze 1,3 of 1,5 miljard euro als premies worden uitbetaald. Het zal namelijk op de grote hoop verdwijnen en niets opleveren voor de bedrijven zelf. Wat we wel moeten doen is de suikersector hervormen, zodat er ook geld wordt verdiend op de plek waar de suiker wordt verbouwd. Dit is niet het geval met C-suiker en daarom mag C-suiker niet meer op de wereldmarkt worden gebracht. De boeren mogen ermee doen wat ze willen, behalve het op de wereldmarkt dumpen. Dat moeten we vastleggen. De 1,3 miljard euro die dan niet voor de premies worden gebruikt, moeten we onderbrengen in een fonds voor de economische ontwikkeling van het platteland en diversificatie in de minst ontwikkelde landen en ACS-landen voor hun economische ontwikkeling. Ook een compensatie voor deze landen is volslagen absurd, want als ze met suiker geen geld meer verdienen en vervolgens worden schadeloosgesteld, hoe moeten ze dan hun economische ontwikkeling financieren? We moeten het geld dat we in deze landen pompen effectief investeren en het niet uitbetalen als compensatie. Integendeel, we moeten een economische ontwikkeling op gang brengen die erop gericht is om niet alleen van suiker afhankelijk te zijn. De suiker moet weliswaar met de overeengekomen tariefpreferenties en contingenten aan de Europese Unie kunnen worden geleverd en er moet geld mee kunnen worden verdiend, maar we moeten dan ook hun zelfvoorziening en de plattelandsontwikkeling op ambachtelijk en technisch gebied bevorderen. We zouden toekomstgericht bezig zijn als we in de marktordening voor suiker ook een ontwikkelingsstrategie onderbrengen en er eens goed over nadenken hoe de wereldhandel er eigenlijk uit zou moeten zien. In alle fracties vinden we ideeën die gaan in de richting van liberalisering. Dat zien we terug in de amendementen, ook in die van mijn fractie, maar u, mevrouw Fischer Boel gaat, misschien zonder het zelf te willen, tegen deze koers in, omdat u over vijf jaar de volgende stap zal moeten zetten en de marktordening in de suikersector dan in feite teniet zal moeten doen. 
Manolakou,
   . – Mijnheer de Voorzitter, het voorstel van de Commissie voor de nieuwe suikerverordening past, dat blijkt ook uit de uiteenzetting van de commissaris, wel degelijk in het kader van de hervorming van het GLB – ook al wordt dat niet toegegeven – en van de bezuinigingen op de landbouwuitgaven.
De voorgestelde verlagingen van quota en prijzen met 33 procent, maar ook de afschaffing van de interventie en de interventieprijzen zullen talloze suikerboeren en arbeiders in de fabrieken werkloos maken. De drastische verlaging van de prijzen en de quota zal het inkomen van de suikerbietentelers zwaar aantasten en hen ertoe verplichten deze teelt op te geven zonder over een alternatief te beschikken, behalve dan werkloosheid. Tegelijkertijd zullen de niet levensvatbare suikerfabrieken – en dat zijn er nogal wat – moeten sluiten en hele landstreken zullen wegkwijnen, bijvoorbeeld in het noorden van Griekenland, bij Calais in Frankrijk en in vele andere landen.
In Griekenland gaan fabriekssluitingen gepaard met de ontvolking van steden in perifere regio's. Toch zal de invoer toenemen. De ingevoerde suiker wordt wel goedkoper voor industrieën die suiker gebruiken als grondstof, maar niet voor de consument, die nog nooit minder is gaan betalen voor een product, ook al daalt de prijs ervan. Slachtoffer zijn ook de suikerbietentelers in de landen waarmee de Europese Unie preferentiële overeenkomsten heeft gesloten, want zo kan suiker worden ingevoerd tegen lagere prijzen. De bewering dat de arme landen er wel bij zullen varen getuigt dan ook van pure hypocrisie.
De ware reden voor al die veranderingen is de drastische bezuinigingen op de landbouwbegroting, om geld vrij te maken voor andere repressieve en reactionaire beleidsmaatregelen en om de uitvoer van producten van Europese monopolisten naar Brazilië, India en elders te bevorderen. De suikerbietentelers en arbeiders in de sector zijn de pineut en worden massaal werkloos.
De minimale verbeteringen en wijzigingen in de vorm van beperkte en schamele subsidies, compensaties en fondsen veranderen niets aan de geest en het oogmerk van de voorgestelde verordening. Dit is geen oplossing. De enige oplossing is het gecoördineerde verzet van boeren en arbeiders tegen dit asociale anti-landbouwbeleid. 
Batten,
   . – Mijnheer de Voorzitter, de overproductie van suiker is de zoveelste manifestatie van het obscene gemeenschappelijke landbouwbeleid dat bepaalde producenten om politieke redenen beschermt en consumenten om dezelfde politieke redenen straft. De Fransen produceren 160 procent van hun binnenlandse behoefte aan suiker en dumpen het overschot in de derde wereld. De Britten produceren 50 procent van hun behoefte en importeren de rest uit landen in Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan.
Britse suikerproducenten gedragen zich op verantwoordelijk wijze en zijn niet de oorzaak van het probleem. Toch zullen zij het slachtoffer worden van deze ondoordachte zogenaamde hervormingen. Echte hervormingen zullen voor Groot-Brittannië pas worden verwezenlijkt wanneer we ons terugtrekken uit het gemeenschappelijk landbouwbeleid en uit de Europese Unie zelf.
Deze resolutie heeft een bittere smaak achtergelaten bij de Britse suikerproducenten, van wie ik en mijn Britse collega's veel brieven hebben ontvangen. De UK Independence Party zal tegen deze resolutie en de amendementen stemmen, aangezien deze de belangen van de Britse suikerproducenten schaden. 
Berlato,
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, mevrouw de commissaris, er is zeer zeker behoefte aan een hervorming van de regeling ten aanzien van C-suiker, ook tegen de achtergrond van de jongste ontwikkelingen in WTO-verband. Volgens ons dient dit echter te geschieden in het kader van de hoofdlijnen van de algemene hervorming van het GLB. Dit betekent dat er een aantal wijzigingen moet worden aangebracht, waarbij het voornaamste doel niet uit het oog mag worden verloren, namelijk het behoud van de internationale concurrentiepositie van de sector op de lange en middellange termijn.
Wij kunnen ons echter niet aan de indruk onttrekken dat de Europese Commissie, die op grond van internationale overeenkomsten en vrijhandelsakkoorden tot een inkrimping van de productie moet overgaan, voornemens is bepaalde productiegebieden, meestal de zwakste, op te offeren. Een en ander wordt nog gemakkelijker gemaakt doordat de Commissie een mechanisme van overdracht van quota tussen de lidstaten heeft bedacht.
Op Europees niveau is al een groot aantal suikerfabrieken gesloten en zijn veel landbouwbedrijven gestopt met het telen van suikerbieten. Dat is een bevestiging van het gegeven dat de concurrentiedruk voortdurend toeneemt ten gevolge van de concrete verlaging van de gegarandeerde prijzen op basis van het geproduceerde volume.
Kortom, de maatregelen die de Europese Commissie voorstelt, kunnen absoluut niet door de beugel. Door de buitensporige verlaging van de als referentiewaarde aangehouden interventieprijs, door de sterke daling van de suikerbietenprijs, door de gedeeltelijke compensatie van 60 procent en de invoering van particuliere opslag, komt de levensvatbaarheid van de suikerbietensector ernstig in gevaar.
Naar onze mening moet het toekomstige wetgevingsvoorstel gebaseerd worden op quota en prijsgaranties, gekoppeld aan reële, nationale productiequota. Het voorstel dient tevens de Europese interne markt te beschermen, door invoerbeperkingen in te stellen en efficiëntere douaneregels voor controle op de herkomst van het product te introduceren. De quota moeten worden verlaagd tot niveaus die de binnenlandse consumptie dekken en er moeten maatregelen worden ingevoerd dan wel gehandhaafd om structurele verschillen te verminderen, bijvoorbeeld met betrekking tot het recht op staatssteun, teneinde tegemoet te komen aan de behoeften van de boeren die in de minst begunstigde regio's van de Unie wonen door een multifunctionele landbouw in alle gebieden van Europa te garanderen. 
Baco (NI ).
   – Commissaris, ik ben het met u eens dat de onderzoeken bevestigen dat we alleen kansen hebben als we de marktordening in de suikersector ook handhaven. Het belangrijkste is echter, zoals men al aangaf, om het gigantische bastion van gevestigde belangen te breken, waarachter zich duizenden personen verschuilen die profiteren van de wijze waarop de markt momenteel is geordend. De belangrijkste vragen voor ons, afgevaardigden van het Europees Parlement, zijn de volgende. Zullen we min of meer zwichten voor deze gevestigde belangen? Of zal het Parlement, als meest verheven politieke instelling van de Europese Unie, in principe besluiten dat fundamentele marktwaarden de overhand krijgen bij de hervorming van de suikersector? Of zullen bureaucratische principes de boventoon blijven voeren?
Vandaag, mevrouw de commissaris, behoor ik tot degenen die in de ontwerpresolutie de bereidheid ontwaren om prioriteit te verlenen aan een grotere invloed van de markt bij de hervorming van de suikersector. Daarom kan zij ook rekenen op mijn steun. Zelf denk ik niet dat het nodig is om de exacte uitwerking van de bijbehorende procedures te bespreken; dat is veeleer een technisch dan een politiek probleem.
Tot slot wil ik ons standpunt onderstrepen dat wij ons in de huidige dynamische en zich ontwikkelende wereldmarkt enkel staande kunnen houden als er echt sprake is van meer concurrentie op de Europese markt, met inbegrip van de suikermarkt. 
Schierhuber (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, we weten allemaal dat de eisen die de hele maatschappij aan de landbouw stelt, de afgelopen jaren sterk zijn veranderd, en daarbij denk ik niet alleen aan de hervorming van het GLB en de lopende WTO-onderhandelingen.
Wil men op alle gebieden aan deze nieuwe eisen kunnen voldoen, dan is het begrijpelijk dat de marktordening in de suikersector hervormd moet worden. Maar, mevrouw de commissaris, dan moet het beleid wel eerlijke randvoorwaarden scheppen die het onze boeren mogelijk maken om ook in de toekomst op duurzame, rendabele en sociaal verdraagzame wijze in de Europese Unie suiker te produceren.
De aanpak die in de in juli 2004 door de Europese Commissie voorgelegde mededeling over de hervorming van de suikersector is vervat is echter zeer ingrijpend en omvat veel veranderingen ten opzichte van de bestaande marktordening in de suikersector. De Landbouwcommissie van het Europees Parlement verzet zich niet tegen deze hervorming, maar pleit in haar ontwerpresolutie wel voor een gematigde aanpak. Wij wijzen de door de Commissie gewenste overdracht van quota tussen de lidstaten van de hand, omdat wij vinden dat quota eigendom moeten zijn van de producenten, en dus van de boeren.
Wij vinden ook dat de geplande prijs- en quotaverlagingen aanzienlijke inkomstendervingen met zich meebrengen. Daarnaast mogen we niet vergeten dat er alternatieve toepassingsmogelijkheden zijn, met name op het gebied van de biobrandstoffen is er veel potentieel. Onze boeren moeten naar behoren gecompenseerd worden voor de onvermijdelijke inkomstendervingen.
Mevrouw de commissaris, ik heb er alle vertrouwen in dat het Europees Parlement vandaag zal stemmen vóór het compromis dat de Landbouwcommissie zo goed heeft uitgewerkt en dat door alle fracties wordt gesteund, en ik hoop ten zeerste dat de Commissie de boodschappen van het Parlement zal opnemen in haar wetgevingsvoorstellen. Wij zeggen “ja” tegen de suikerhervorming, mevrouw de commissaris, maar dan moet die wel uitgevoerd worden met het nodige fingerspitzengefühl. 
Batzeli (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, commissaris, mevrouw Fischer Boel, de suikermarkt is de laatste der Mohikanen als het gaat om producten waarvoor de marktordening de afgelopen jaren niet is gewijzigd en die tot nu toe zijn ontsnapt aan de filosofie die ten grondslag ligt aan het nieuwe gemeenschappelijke landbouwbeleid.
Wat moeten de wetgevingsvoorstellen van de Commissie bewerkstelligen? Ten eerste moet gelijke behandeling worden gegarandeerd van alle regio’s die suiker produceren. Ten tweede dienen de nieuwe maatregelen voort te vloeien uit de filosofie die aan het herziene GLB ten grondslag ligt. Ten derde moeten ze de internationale solidariteit van de Europese Unie met de ontwikkelingslanden tot uitdrukking brengen.
Daarom vind ik de volgende elementen in de mededeling van de Commissie uiterst negatief.
Om te beginnen de armetierige compensatie die de suikerbiettelers krijgen voor inkomstendervingen ten gevolge van het verlagen van de steun voor hun product: bij de herziening van het GLB bedroegen de compensaties voor granen en rundvlees 90 procent van de verlaging van de directe steun, terwijl dat voor suiker maar 60 procent is.
Ten tweede zal het door de Commissie voorgestelde systeem voor overdracht van quota tussen lidstaten leiden tot concentratie van de productie in een beperkt aantal regio’s.
Ten derde vergen de externe aspecten van de regeling een specifieke en zorgvuldige aanpak. De verplichtingen in de suikersector mogen de absoluut noodzakelijke grenzen in het kader van de WTO niet overschrijden. Ook moeten de economische en sociale gevolgen in de minder ontwikkelde landen met de nodige omzichtigheid en efficiëntie worden opgevangen, op basis van de keuzen van de ontwikkelingslanden zelf.
Tot slot, mijnheer de Voorzitter, vind ik dat extra moet worden benadrukt dat de quota toebehoren aan de telers van suikerbieten en dat compensaties voor de telers in derde landen niet mogen worden betaald uit het Sociaal Fonds voor de landbouw. 
Virrankoski (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, de onderhavige suikerhervorming is een uitbreiding van de hervorming van het landbouwbeleid. Het belangrijkste element hierin is een prijsverlaging van bijna 40 procent en een verlaging van de quota. Dit komt neer op een prijsverlaging van grofweg 2,5 miljard euro. Aangezien de industrie de meeste suiker gebruikt, ongeveer 75 procent, zal de prijsverlaging nauwelijks effect hebben op de consumentenprijzen van eindproducten, maar komt die vooral ten goede aan de suikerindustrie.
De hervorming van de suikersector heeft een bepaalde eigenschap die wij niet eerder bij landbouwhervormingen hebben gezien. Het gaat er in essentie om dat de productiequota voor suiker tussen landen kunnen worden overgedragen. Dan zal men duidelijk zien dat de suikerproductie wordt verplaatst naar de beste landbouwgebieden en wordt beëindigd in de landen die qua natuurlijke omstandigheden het minst gunstig zijn. Een dergelijke oplossing heeft geen enkel nut voor de Europese begroting en zou een gevaarlijk precedent scheppen. Ik doe een dringend beroep op u, mevrouw de commissaris, om een dergelijk gebrek aan solidariteit tussen de lidstaten te verhinderen. Ik heb met vreugde geconstateerd dat u in uw inleiding zei bereid te zijn dit punt opnieuw te bekijken. 
Auken (Verts/ALE ).
   –Mijnheer de Voorzitter, ik wil de commissaris bedanken voor het feit dat zij vasthoudt aan een hervorming van de suikermarkten, hoe bescheiden die hervorming ook is. Het besluit van de Commissie landbouw is daarentegen schokkend, tenminste zolang wereldwijde solidariteit nog een kleine rol in het politieke leven speelt. De Landbouwcommissie meent dat de suikerproductie in de EU en liefst in de hele wereld via quota moet worden gereguleerd. Dat is een uiterst merkwaardig standpunt. De suikerproductie moet juist worden vrijgegeven. De Commissie landbouw komt met een aantal fraaie overwegingen over de ontwikkelingslanden, maar daar schijnt duidelijk doorheen dat haar voornaamste zorg de suikerproductie in de EU is. Arme landarbeiders in bijvoorbeeld Brazilië zijn immers niet geholpen met een verslechtering van de exportvoorwaarden aldaar. Het is mogelijk dat bij opening van de markt een groot deel van de winst bij de grondeigenaren terechtkomt, maar men kan onmogelijk beweren dat dit regelrecht tot verlies voor de landarbeiders zou leiden. In de EU gaat de helft van de steun overigens naar de suikerindustrie. 
Als men werkelijk iets constructiefs wil doen ten behoeve van de arme suikerproducerende landen, dan moet de ILO worden versterkt, en in Brazilië ook de positie van president Lulla. In Brazilië zou men onderhandelingen met de regering kunnen voorstellen om ervoor te zorgen dat de plantages zich aan de eisen van de ILO houden. Als men andere landen quota oplegt, plus de sociale normen en milieunormen van de EU, is dat in strijd met de EBA-overeenkomst, waarin staat dat de minst ontwikkelde landen in 2009 hun suiker vrij aan de EU moeten kunnen verkopen. De uitingen van bezorgdheid voor de ontwikkelingslanden zijn holle frasen. Dat blijkt ook uit het feit dat wat de EU bespaart aan exportsubsidies voor suiker, tegenwoordig moet worden gebruikt voor inkomensgaranties, en niet voor de ontwikkelingslanden. 
Het voorstel om suiker als brandstof te gebruiken, is stuitend. Ik steun alle amendementen van de Sociaal-democratische Fractie, en ik vind dat anderen dat ook moeten doen, omwille van de ontwikkelingslanden, de landbouw en de EU. 
Henin (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de Voorzitter, omwille van een onduidelijk compromis met de WTO maken we ons op om tienduizenden werknemers op straat te zetten, tientallen ondernemingen te sluiten, de Europese landbouw een verschrikkelijke slag toe te brengen en de ontwikkeling van talrijke landen in gevaar te brengen.
Maar wie profiteert er dan wel van deze hervorming? De landbouwers? Een dergelijke onnozele gedachte is weinig geloofwaardig wanneer de aangekondigde bruto inkomstenderving 50 procent bedraagt. De consument dan misschien? Dat valt werkelijk te betwijfelen, want een daling van de landbouwprijzen aan de productiezijde heeft nog nooit enig effect gehad op de koopkracht van de huishoudens. De klein producenten op het zuidelijk halfrond? De ervaringen met de koffiemarkt en met de suikerproductie in Brazilië kunnen ons niet anders dan sceptisch stemmen.
De voedingsmiddelenmultinationals daarentegen kunnen zich in de handen wrijven. Met dank aan de Commissie en de WTO zullen zij nog meer jonge kinderen kunnen dwingen op de suikerrietplantages te werken. Ze zullen de mannen en vrouwen, die met een inkomen van minder dan 100 dollar per maand toch al een ellendig bestaan lijden, nog wat meer kunnen uitbuiten. Ze zullen hun winsten enorm zien groeien, ten koste van een sociale catastrofe.
Deze hervorming veroorzaakt ook verschrikkelijke ongerustheid in alle ultraperifere regio’s. Onze fractie heeft onlangs, op uitnodiging van de heer Verges, een bezoek gebracht aan Réunion. We hebben met eigen kunnen zien dat deze hervorming een ramp betekent voor dat eiland.
Afgezien van de noodzaak volledige compensatie te bieden, doet zich een probleem voor ten aanzien van de coherentie. Ondanks dat het merendeel van de landbouwinvesteringen van de Europese Unie al meer dan 40 jaar ten goede komt aan de ontwikkeling van de suikerrietsector en deze sector een derde deel vertegenwoordigt van de totale landbouwproductie, een kwart van de elektriciteitsproductie en een driekwart van de export, wordt vandaag voorgesteld deze strategische ontwikkelingsmaatregel in zijn totaliteit op de helling te zetten, zonder enig mogelijk alternatief dat opweegt tegen de gevolgen hiervan.
We moeten te weten komen hoe groot de gevolgen van deze hervorming zijn. Op aandringen van de heer Verges verzoekt onze fractie de Commissie dan ook het Parlement een effectbeoordeling te doen toekomen, met name van de sociale effecten, toegespitst op de situatie in de perifere regio’s. Daarnaast verzoeken wij dat een zelfde studie wordt uitgevoerd op Europese schaal.
Mijnheer de Voorzitter, staat u mij toe ter afronding te zeggen dat wij ervan overtuigd zijn dat er oplossingen kunnen worden gevonden in het kader van een werkelijk beleid inzake de marktordening in de suikersector, waarbij Europa het voortouw zou moeten nemen. 
Tomczak (IND/DEM ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, mevrouw de commissaris, de voorgestelde hervorming van de gemeenschappelijk marktordening in de suikersector druist in tegen de doelstellingen van het gemeenschappelijk landbouwbeleid, namelijk het garanderen van een redelijke levensstandaard voor landbouwers en de duurzame ontwikkeling van de landouw. Bovendien staat deze hervorming haaks op de strategie van Lissabon. Het voorstel tot verlaging van de A- en B-quota is onaanvaardbaar. Dit treft vooral de nieuwe lidstaten en dan met name Polen, waar de afgelopen jaren een pijnlijke inkrimping van de sector heeft plaatsgevonden. Van de 78 suikerfabrieken zijn er slechts 43 overgebleven. In plaats van te investeren in modernisering, worden werknemers veroordeeld tot werkloosheid en moeten consumenten straks meer in plaats van minder voor hun suiker betalen. De overdracht van quota tussen de lidstaten gaat gepaard met een ernstige bedreiging, namelijk de concentratie van de suikerproductie in slechts enkele suikerfabrieken. Het gevolg hiervan zou zijn dat de suiker wordt geproduceerd in de regio’s waar de landbouw het duurst is. Evenmin is het zo dat de verhoging van de suikerinvoer uit de armste landen naar de markt van de Europese Unie hun financiële situatie zou verbeteren. Integendeel, de voordelen komen uitsluitend terecht bij handelaars en speculanten. De prijs van het gelag wordt betaald door de belastingbetalers en de boeren van de Europese Unie, waaronder die in Polen. Van belangrijke suikerproducent wordt Polen importeur van suiker. De door de Commissie voorgestelde hervorming van de suikermarkt zal resulteren in een monopolie van enkele grote ondernemingen die nu reeds de ene concurrent na de andere opslokken. Dit wordt door het verlagen van de quota en de zogenaamde transnationale verlaging van de prijzen, die daardoor op dumpingniveau komen te liggen, alleen maar bevorderd. Het gemeenschappelijk landbouwbeleid blijkt dus slechts gemeenschappelijk te zijn voor een klein groepje uitverkorenen en dat is een gevaarlijke ontwikkeling. Dank u wel.
Aylward (UEN ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, zoals u weet heb ik iedere gelegenheid die zich heeft voorgedaan aangegrepen om de kwestie rond de suikersector aan de orde te stellen.
De suikerbietenteelt en suikerverwerking kennen een lange traditie in mijn land, die bijna tachtig jaar teruggaat. De effectbeoordeling die eerder door de Commissie is goedgekeurd toont aan dat Ierland een van de landen is die bijzonder gevoelig zijn voor dalingen van de prijs van suiker en suikerbieten. De implicaties van het voorstel om de prijzen en quota te verlagen zouden, ook indien er mogelijkheden voor compensatie zijn, ervoor zorgen dat de teelt van suikerbieten in Ierland niet meer levensvatbaar is. De voorstellen zouden in hun huidige vorm fnuikend zijn voor de Ierse sector op zowel het niveau van de teelt als dat van de verwerking, en zouden een directe bedreiging vormen voor de 3 800 boeren die momenteel suikerbieten verbouwen.
Op het gebied van de verwerking heeft de sector van oudsher een zeer belangrijke bijdrage aan de werkgelegenheid geleverd in de suikerfabrieken en daarnaast voor extra werkgelegenheid in de hiermee verbonden industrieën gezorgd. Een aantal van deze banen zijn al verloren gegaan. De Carlow-fabriek in mijn eigen kiesdistrict heeft aangekondigd zijn poorten te zullen sluiten, met alle bijkomende sociaal-economische problemen van dien. De onzekere toekomst van de suikersector heeft in mijn ogen in hoge mate bijgedragen aan deze sluiting. De oorspronkelijke hervormingsideeën van de Europese Commissie richten reeds onaanvaardbare schade aan. Deze visie is ook geuit door de landbouwministers van tien lidstaten, waaronder Ierland, in een gezamenlijke aanbeveling aan de commissaris voor landbouw.
Wij aanvaarden allemaal dat hervorming van de bestaande regeling noodzakelijk is. Deze hervorming dient echter gericht te zijn op handhaving van de bestaande verdeling van de suikerbietenteelt en de suikerproductie over het gehele grondgebied van de Europese Unie. De hervorming dient gebaseerd te zijn op de volgende beginselen: ten eerste dient er een invoerstelsel voor derde landen te komen, waarmee de invoerhoeveelheden voorspelbaar en regelmatig worden; ten tweede dienen de prijsverlagingen aanzienlijk lager uit te vallen dan momenteel wordt voorgesteld en dienen deze geleidelijker te worden ingevoerd. Ten derde zou het effect van de quotaverlagingen in hoofdzaak moeten worden opgevangen door de lidstaten die netto-exporteurs van suiker zijn. De overdracht van quota tussen lidstaten mag niet worden toegestaan.
Recentelijk heeft de Commissie een accijnsverlaging goedgekeurd voor een proefproject voor bio-ethanol in Ierland waarbij gebruik wordt gemaakt van raapzaadolie, en daar ben ik groot voorstander van. Een aantal jaar geleden heeft de suikerverwerkingssector in Ierland opdracht gegeven tot een haalbaarheidsstudie voor de productie van bio-ethanol met behulp van overtollige suikerbiet. Overtollige bieten zijn van beperkte waarde voor telers en een ethanolfabriek zou voor een aanzienlijk deel van dit overschot een alternatieve toepassing bieden. De overduidelijke voordelen van bio-ethanol als alternatieve energiebron en de potentiële bijdrage aan een schoner milieu nog daargelaten, zal een aantal van de geproduceerde bijproducten ook van waarde zijn voor de kunstmest- en diervoedersectoren. Ik weet dat u dit ook beseft, mevrouw de commissaris, zoals u reeds hebt gezegd in een eerdere reactie.
Vanwege het huidige hervormingsproces in de suikersector, is het nu tijd voor alle betrokken regeringen en alle relevante directoraten van de Commissie, alsmede de handelssector, om tot actie over te gaan en opnieuw de mogelijkheden tot ontwikkeling van een bio-ethanolindustrie op basis van suiker serieus te bestuderen. In Brazilië wordt het regenwoud vernietigd voor het verbouwen van suiker die niemand nodig heeft, zodat er in plaats daarvan bio-ethanol op suikerbasis wordt geproduceerd. Het is mogelijk; de technologie is aanwezig.
Mevrouw de commissaris, ik roep u opnieuw op om uw eigen voorstellen nog eens te bekijken, en, wanneer u hier terugkomt, rekening te houden met de mensen die u vertegenwoordigt. 
Masiel (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het systeem van nationale limieten leidt tot een onrechtvaardige verdeling van de Europese suikermarkt waarvan de multinationals en de suikermonopolisten de vruchten plukken. Zij behalen enorme winsten ten koste van individuele consumenten en producenten. Desondanks moet de hervorming van de gemeenschappelijke marktordening in de suikersector met de grootste behoedzaamheid worden aangepakt.
De ontwerpresolutie van de heren Daul en Fruteau is zeer evenwichtig en houdt rekening met de belangen van alle betrokkenen. Terecht wordt hierin gewezen op de moeilijkheden in de nieuwe lidstaten als gevolg van de verlaging van de productiequota. De komende hervorming van de suikermarkt moet de productie handhaven, volledige compensatie bieden voor de eventuele inkomstendervingen van landbouwers en werknemers van suikerfabrieken en hun een waardige levensstandaard garanderen. 

Parish (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het begin van 2005 markeert de invoering van de nieuwe GLB-hervormingen van de EU. De GLB-hervormingen eisen van de Europese boeren dat zij concurrerender en efficiënter worden, en tegelijkertijd duurzame en milieuvriendelijke landbouwpraktijken toepassen.
De bedrijfstoeslagregeling eist van boeren dat zij die goederen produceren waar de markt om vraagt. De suikerregeling dient daarom zodanig te worden aangepast dat zij strookt met ons nieuwe landbouwbeleid. Ik verwelkom de mededeling van de Europese Commissie, die zich richt op de beëindiging van handelsverstorende subsidies in de suikerregeling van de EU.
Toch is er op een aantal terreinen nog altijd behoefte aan verbetering. De Europese suikerprijzen zijn momenteel bijna een drievoud van de wereldprijs, en dergelijke kunstmatig hoge prijzen moeten worden verlaagd. Tegelijkertijd zou een volledige liberalisering van de suikermarkt een negatief effect hebben, niet alleen op de Europese suikerindustrie maar ook op de landen in Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan (ACS) en de minder ontwikkelde landen (MOL).
Een grote prijsverlaging zou een concurrentienadeel opleveren voor de ACS-landen en de MOL ten opzichte van landen die suiker tegen een zeer lage wereldprijs kunnen produceren, met name Brazilië. Oxfam heeft verklaard dat een ongebreidelde liberalisering de meest kwetsbare zal schaden. De Braziliaanse expansie zou ook ten koste gaan van duizenden hectaren regenwoud en savanne die een schat aan biodiversiteit en fauna bevatten.
De suikerregeling moet op één lijn worden gebracht met de GLB-hervormingen, en de C-quota, die naar mijn mening door de WTO onwettig zullen worden verklaard, moeten worden afgeschaft. Wanneer we de quota verlagen, dienen we ons verder in de eerste plaats te richten op de B-quota, omdat dit de quota zijn die naar de wereldmarkten worden geëxporteerd en zo de handel verstoren. Wij moeten de GLB-beginselen die we zelf hebben vastgelegd, naleven.
Om de suikerproductie in de EU concurrerend te maken, moet er een grensoverschrijdende overdracht van quota plaatsvinden, zodat het mogelijk wordt om efficiëntere gebieden van de EU ...
Van den Berg (PSE ).
   – Voorzitter, misschien een wat ander geluid. Ik ben het niet eens met de hoofdpunten uit de resolutie en ik steun in principe de voorstellen van de Commissie. Dat begint bij de C-dumping, de C-suiker. Die dumping, die ons toch jaarlijks 800 miljoen euro kost, is er eentje die absoluut in strijd is met wat hoort in de wereldshandelsafspraken. Wij zullen gedwongen zijn daar onmiddellijk mee te stoppen en we moeten niet denken dat we het nog eens een aantal jaren kunnen uitsmeren. In het voorstel van de Commissie wordt nog altijd een wereldprijs, of een marktprijs in Europa van twee keer de wereldmarktprijs, in stand gehouden. Vandaag is deze drie keer de wereldmarktprijs. Iedereen die spreekt over vrije liberalisering en het moet allemaal maar vrij, heeft volgens mij niet goed gekeken naar het voorstel van de Commissie.
Ik vind het voorstel verstanding, maar op een aantal punten kan het worden verbeterd. Ik kijk dan met name naar het actieplan voor de arme landen. Hier geldt natuurlijk dat een aantal van die landen moet investeren in industrieën om concurrerender te worden. Ik vind het niet reëel om het geld daarvoor uit het EOF te halen. Daarvoor zouden de gelden die wij zelf besparen in deze sector van de landbouw gebruikt kunnen worden – niet alleen voor de Europese landbouwsector, maar ook voor de ACS-landen.
Dan iets over de quota. Handel is natuurlijk de beste manier om landen te helpen. Op dit moment is het zo dat de MOL van 120 000 ton naar 209 000 ton mogen. Wat is er nu tegen om deze 1 procent van de Europese markt te verdubbelen? Dat zou voor de betrokken landen in de periode tot 2009 een hele goede compensatie betekenen en het zou echt kunnen betekenen dat ze iets verdienen.
Mevrouw de commissaris, u hebt terecht gezegd: "laten we afblijven van ". Laat dit Parlement niet de schande op zich halen dat het straks wordt. Dat zou de hoeksteen uit een fair wereldhandelsbeleid halen en het zou betekenen dat we straks in Doha mislukken. Dat mag niet gebeuren. Ik steun de voorstellen van harte en ik hoop dat u ze wilt verbeteren en versterken. 
Mulder (ALDE ).
   – Voorzitter, het was duidelijk dat toen commissaris Fischler ongeveer een jaar geleden zijn drie voorstellen deed, er maar één voorstel redelijk was. Wij moeten de suikermarkt veranderen, daar valt niet aan te ontkomen. De consequenties voor vele delen van Europa zullen ernstig zijn, dat valt niet te ontkennen. Essentieel in de hele suikerpolitiek zal zijn wat de toekomstige prijs van de suiker in Europa is. De Commissie denkt die prijs te kunnen beheersen door het invoeren van een referentieprijs. Zou de Commissie dat nog eens een keer kunnen uitleggen, want tot nu toe hebben wij voor de belangrijkste producten, tot op de dag van heden, altijd een interventieprijs gehad. Hoe kan de referentieprijs een prijs op de Europese markten werkelijk garanderen?
Dan de minst ontwikkelde landen en het "Alles-behalve-wapens"-initiatief. De Commissie houdt vol, en dat heeft ook met de toekomstige prijs te maken, dat een quotumsysteem voor die landen niet haalbaar zou kunnen zijn. Hoeveel vertrouwen heeft de Commissie daarin na de ervaringen die ze al heeft op de Balkan. Daar hadden wij ook eerst een ongelimiteerde import van suiker. Achteraf moest de Commissie op haar schreden terugkeren en een quotumsysteem invoeren. Waarom zou dit niet ook voor de MOL gelden? Ik ben met velen van mening dat de Commissie meer aandacht moet besteden aan de perifere regio's.
Ten slotte wil ik nog iets zeggen over de amendementen van de heer van den Berg. Ik vind het een buitengewoon slecht idee dat de compensaties voor de minst ontwikkelde landen moeten worden betaald uit de landbouwbegroting. Ontwikkelingshulp is niet alleen voor boeren, die is voor alle sectoren van de maatschappij. 
Schlyter (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil mijn dank betuigen aan de collega die eerlijk verklaard heeft wat zijn belangen zijn. Vandaag is de Commissie mijn bondgenoot, ook al gaat de hervorming niet ver genoeg. Het suikerbeleid wordt gestuurd door de grote bedrijven en door het egoïsme van de grote boeren. Kleine telers, consumenten en armen zijn het slachtoffer. Het huidige suikerbeleid van de EU kent een paar duizend winnaars en 450 miljoen verliezers. Als we de gevolgen voor miljoenen armen in de hele wereld meerekenen, is het huidige beleid een schandaal.
Het is een goede zaak dat mijn collega’s in de Commissie landbouw in april naar Mali gaan om daar het huidige verslag te verdedigen tijdens de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU. De Commissie ontwikkelingssamenwerking en de Commissie landbouw zouden de verantwoordelijkheid moeten delen. Een afgezwakte hervorming zal letterlijk tot honger en armoede leiden. Het is hypocriet om in het onderhavige verslag de gesubsidieerde suikerproductie in alle uithoeken van de EU te verdedigen en tegelijkertijd een totale hervorming in alle arme landen te eisen. Ieder moet zijn eigen deel voor zijn rekening nemen.
Ten slotte: de kritiek op het "Alles-behalve-wapens"-initiatief is onterecht. Het probleem is niet dat het "Alles-behalve-wapens"-initiatief bestaat, maar dat het niet wordt aangevuld met sociale overwegingen, milieuoverwegingen en garanties voor kleine boeren. 
Figueiredo (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik betreur het dat het standpunt van deze Commissie hetzelfde is als het standpunt dat de vorige Commissie het afgelopen jaar innam. Op deze wijze zal de suikerbietenteelt verdwijnen uit de regio’s waar dit gewas nu verbouwd wordt. Sterker concurrerende regio’s zullen de productie overnemen en de prijzen zullen drastisch dalen. Een en ander zal ernstige gevolgen hebben voor de ontwikkeling van een groot aantal minder ontwikkelde regio’s in de Europese Unie, waaronder Portugal. De suikerbietenteelt in dat land zal een zware klap krijgen, en dat geldt ook voor de suikerindustrie. Er is op het Portugese vasteland één fabriek, en de quota die deze fabriek toegewezen heeft gekregen liggen zo laag dat een verdere verlaging de onderneming onrendabel zal maken.
Deze hervorming zal echter ook ernstige gevolgen hebben voor de productie in de autonome regio van de Azoren. Het is voor deze ultraperifere regio heel belangrijk dat deze activiteit niet verdwijnt.
De stabiliteit en de regelmatige toevoer naar de raffinaderijen dient te worden gegarandeerd. Van belang is ook dat we een evenwicht aanhouden tussen het raffineren en verwerken van suikerbieten. Op die manier moeten we de ramp waar dit hervormingsvoorstel voorstel toe zal leiden zien te voorkomen. 
Herranz García (PPE-DE ).
   – ) Mijnheer de Voorzitter, de Europese suikerbietenindustrie heeft als één man “nee’ gezegd tegen het voorstel van de Europese Commissie. Ook heeft de sector zich uitgesproken tegen verlaging van de institutionele prijzen, tegen inkrimping van de productiequota en tegen de mogelijkheid om quota over te dragen, een maatregel die duidelijk gunstig zou uitpakken voor de meest concurrerende landen ten koste van andere, zoals Spanje. Alleen de Spaanse suikerbietentelers al zullen verliezen leiden die zouden kunnen oplopen tot 60 miljoen euro op jaarbasis.
De mogelijkheid om quota tussen landen over te dragen, zou leiden tot de concentratie van de Europese productie in slechts een paar regio’s en tot verarming van het plattelandsleven in veel andere gebieden waar de suikerbietenteelt nu nog een zeer belangrijke maatschappelijke en economische rol vervult.
De Europese Commissie erkent zelf in haar mededeling dat deze hervorming zal leiden tot de sluiting van suikerfabrieken. Daarbij gaat zij er dus zelf vanuit dat haar hervorming schadelijke gevolgen zal hebben.
De Commissie houdt geen rekening met de situatie in een land als Spanje, dat altijd te weinig eigen suiker heeft geproduceerd.
De resolutie van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling van het Europees Parlement bevat wat ons betreft minimumeisen. Dit document zou als basis moeten dienen voor de onderhandelingen die binnenkort zullen plaatsvinden in de Raad van ministers van de Europese Unie.
De Commissie mag niet opnieuw haar ogen sluiten voor de in de sector heersende ongerustheid. Zij zal nauwgezet nota moeten nemen van de verwerping van haar voorstel door dit Parlement, die naar ik hoop bij de stemming van vandaag zal plaatsvinden.
Ik hoop verder dat dit Europees Parlement het pakket maatregelen zal afkeuren dat diverse Sociaal-democratische afgevaardigden hebben gepresenteerd en dat haaks staat op de onderhandelingen die al tussen de verschillende fracties hebben plaatsgevonden. 
Tabajdi (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, ik wil de twee vraagstellers, de heren Fruteau en Daul, feliciteren omdat zij een buitengewoon moeilijke en gecompliceerde taak hebben verricht. Zij moesten het bovenmatige radicalisme van de Europese Commissie beteugelen en een goed compromis vinden.
Het lijdt volstrekt geen twijfel dat een wezenlijke hervorming van de suikersector moeten worden doorgevoerd. Een shocktherapie dient daarbij echter te worden vermeden. We moeten voorkomen dat duizenden producenten in Europa hun productie moeten staken. De hervorming zou moeten waarborgen dat de producenten na de verlaging van de prijzen en de quota een passende compensatie krijgen. Uit het oogpunt van de nieuwe lidstaten, waaronder Hongarije, zal de overdraagbaarheid van quota rampzalige gevolgen hebben. Ik wil u erop wijzen dat amendement 38, waarmee bevriezing van de quota voor isoglucose wordt beoogd, zeer ernstige gevolgen zou hebben voor Polen en Hongarije. Wat dat betreft steunen wij het standpunt van de Commissie.
Ik verzoek mijn collega’s zich in dat opzicht solidair te betonen en ik verzoek de Europese Commissie de in de resolutie van ons Parlement geformuleerde voorstellen zeer serieus in overweging te nemen. 
Van Hecke (ALDE ).
   – Voorzitter, het huidige Europese suikerregime is op wereldniveau onhoudbaar, onbetaalbaar en marktverstorend. Europa alleen geeft jaarlijks nog altijd meer dan 3 miljard euro uit aan uitvoersubsidies voor landbouwproducten, waaronder suiker. In de lopende WTO-Doha-onderhandelingen hebben de rijke landen beloofd die subsidies drastisch terug te schroeven. Het welslagen van deze belangrijke handelsronde zal onder meer afhangen van de bereidheid om deze belofte na te komen.
In de suikerhervorming kunnen wij uiteraard niet voorbij gaan aan onze engagementen tegenover de ACS-landen. Volgens het suikerprotocol bij de Overeenkomst van Cotonou genieten zij een voorkeursbehandeling voor hun export naar Europa, die zij kunnen verkopen tegen dezelfde, ondersteunde prijs als de Europese producenten. Als deze steun nu wordt verminderd, gaat dat ook ten koste van de talloze suikerboeren uit het Zuiden voor wie suiker vaak de enige bron van inkomsten is. Tijdelijke compensatie en overgangsmaatregelen zoals voor de Europese suikerproducenten zijn voor hen niet voorzien. Het kan toch nooit de bedoeling zijn dat tienduizenden boeren in het Zuiden door onze suikerhervorming in nog grotere armoede worden gedompeld. 
Maat (PPE-DE ).
   – Voorzitter, ik wil allereerst de commissaris complimenten maken voor het feit dat zij het debat aangaat. Je kunt verschillen van mening over de koers en de wijze waarop er wordt hervormd, maar ik waardeer dat zeer.
Mijn complimenten gaan ook naar collega Fruteau en collega Daul, die voortreffelijk werk hebben geleverd en een resolutie hebben voorgelegd die klinkt als een klok. Waarom is de resolutie zo goed? Uit de resolutie blijkt in ieder geval begrip voor het feit dat er hervormingen moeten plaatsvinden, evenals begrip voor het feit dat daar veel sociale aspecten aan zitten. Bovendien laat de resolutie zien dat pure liberalisatie in de landbouwpolitiek soms averechts werkt en het beter is om wereldwijd tot goede afspraken te komen.
Het verbaast me dan ook dat er in deze discussie nog velen zijn die nog steeds geloven dat liberalisering van de wereldvoedselhandel dé oplossing is voor alle kwalen in ontwikkelingssamenwerking en armoedebestrijding. Soms vraag je je af waar dat heilige geloof vandaan komt. De afgelopen tien jaar is de wereldhandel in voedsel verder geliberaliseerd en is Europa inmiddels goed voor 85 procent van de exporten uit Afrika naar de ontwikkelde wereld. En wat is de balans? Honger en armoede zijn toegenomen, 40 procent van de kinderen in de wereld lijdt honger en de Europese consument heeft allesbehalve lagere prijzen.
Het zal u niet verbazen, Voorzitter, dat ik wat dat betreft ook grote bezwaren heb tegen de amendementen, onder andere van mijn goede Nederlandse collega, de heer Van den Berg. Ik vraag me soms af, en ik denk dat het goed is dat in het debat scherp te stellen, hoe het kan dat hij eerst volledige vrijheid wil en denkt dat uit de chaos op de wereldvoedselmarkt de oplossing komt. Ik geloof daar niet in. Ik geloof in afspraken, wereldwijd en in Europa, om te komen tot een verantwoorde hervorming. Zijn idee om uit de landbouwbegroting ook ontwikkelingshulp te bedrijven, is mijns inziens niets anders dan boodschappen doen met een portemonnee van iemand anders.
Voorzitter, geen mens kan een dag zonder eten en ik hoop dat dat het leidend motief wordt voor het verdere debat over de suikerhervorming in de loop van dit jaar. 
Mann, Erika (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, ik wil de rapporteurs graag bedanken voor hun verslag. Ik denk dat ze, vanuit hun standpunt bezien en voor de belangen van de landbouwers die ze vertegenwoordigen, uitstekend werk hebben verricht. Het ongelukkige aan deze resolutie is een beetje dat hierin geen rekening wordt gehouden met de gezichtspunten van de Commissie internationale handel en de Commissie ontwikkelingssamenwerking. Ik hoop dat we hieraan iets kunnen veranderen als we hier een debat zullen voeren en van gedachten zullen wisselen over de verordening.
We moeten er in ieder geval voor zorgen dat we voldoen aan de eisen van de Wereldhandelsorganisatie en rekening houden met het besluit van het panel, en ik steun daarom nadrukkelijk het voorstel van de commissaris. Er zullen zeker wijzigingen nodig zijn – veel collega’s hebben het hierover al gehad – maar de koers is in principe juist.
Ik heb amendement 37 ingediend. Ik hoop dat men er vóór zal stemmen. Dit amendement bevestigt nog eens uitdrukkelijk dat wij het "Alles behalve wapens"-initiatief en de daarmee samenhangende hervormingen steunen.
Ik zou overigens graag kort iets willen zeggen over de interessante opmerking van de heer Sturdy die heeft verklaard zich van stemming te zullen onthouden, omdat hij suikerproducent is en tevens lid is van de Commissie landbouw. Ik ben hier blij om, maar vind het ook een beetje raar. Hij is namelijk ook coördinator in de Commissie internationale handel. Misschien moet hij nog eens over zijn standpunt nadenken en in zijn functie als coördinator in de Commissie internationale handel wellicht minder het standpunt van de Commissie landbouw innemen, maar meer het standpunt van de Commissie internationale handel. Dat zou het Parlement als geheel hier bij de evaluatie misschien wel kunnen helpen.
Tot slot zou ik de commissaris nog willen vragen, wanneer en hoe zij het concrete voorstel voor de quotaoverdracht eigenlijk aan de lidstaten wil voorleggen. Ik had de indruk dat u een beetje twijfelt en ik vroeg me af welk standpunt u nu eigenlijk inneemt over het voorstel in de resolutie om een fonds op te richten in plaats van voor quotaoverdracht te kiezen. Misschien kunt u ons nog eens zeggen hoe u hierover denkt. 
Oviir (ALDE ).
   – Dank u, mijnheer de Voorzitter. Mevrouw de commissaris, ik zou het over een iets andere boeg willen gooien. De huidige suikerregeling bestaat al veertig jaar en er is al die tijd niets aan veranderd. Tegelijkertijd is de Europese Unie niet meer hetzelfde als veertig jaar geleden.
De grootste tekortkomingen van de huidige suikerregeling zijn het gebrek aan concurrentie, marktverstoringen en hoge prijzen. De verlaging van de suikerprijs is voor de nieuwe lidstaten, waaronder Estland, een kwestie van zwaarwegend belang.
Aangezien Estland geen suiker produceert of suikerbieten teelt, wordt de gehele last van de hogere suikerprijs gedragen door de consument. Tegelijkertijd zijn er geen producenten in Estland die van de hogere prijs zouden profiteren. Estland is een van de lidstaten met het laagste gemiddelde inkomen per hoofd van de bevolking. De suikerprijs zal met name de kwaliteit van het bestaan verslechteren van mensen met een laag inkomen. Suiker is immers een belangrijk product in de gemiddelde boodschappenmand van de consument.
De suikerprijs in de landen van de Europese Unie is tot wel drie keer zo hoog als de prijs op de wereldmarkt. De mensen in ons land wisten dat en haastten zich naar de winkel om nog net voor de toetreding suiker te kopen. Nu bevinden we ons in een situatie waarin onze suikervoorraden hoger zijn dan toegestaan in de EU en wordt er gedreigd met een suikerboete. Volgens gegevens van bevoegde overheidsinstanties ligt tweederde van deze voorraden bij de mensen thuis, gekocht voor particulier gebruik en niet voor speculatieve doeleinden. Wij verzoeken derhalve om inachtneming van uw eigen richtlijn nummer 6…
McGuinness (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, vandaag debatteren we over het verschil tussen hervorming en vernietiging, tussen het helpen van ontwikkelingslanden en het verrijken van de grootmachten op de wereldsuikermarkt. Dit Parlement en de Commissie hebben de enorme verantwoordelijkheid om een juiste balans te vinden.
Hervorming van de suikermarkt is geboden, maar de vernietiging van de suikermarkt ten koste van de werknemers en de boeren hier in de Europese Unie is onaanvaardbaar. Toch is dit waartoe de voorgestelde hervormingen onvermijdelijk zullen leiden. Deze hervormingen zijn te drastisch op het punt van de prijs- en quotaverlagingen. Het onvermijdelijke gevolg is dat de suikerindustrie in een aantal lidstaten zal verdwijnen.
Het voorstel om quota over de grens te verhandelen vormt een nieuw uitgangspunt en zal bijdragen tot de afbraak van de suikerindustrie, met name in perifere regio's. Het voorstel zal ook gevolgen hebben voor de melkquota. Naast deze dreiging, bestaat er geen duidelijkheid over wie de suikerquota eigenlijk in bezit heeft; ik denk dat het van essentieel belang is dat de quota worden toegekend aan de suikerbietentelers.
Maar laten wij verder kijken dan de grenzen van de Europese Unie. De ACS-landen, die reeds over preferentiële toegang tot de EU-markt beschikken, hebben gezegd bezorgd te zijn dat de hervormingen hun economieën zullen benadelen in plaats van ze te stimuleren. Even verderop staat Brazilië immers achter de coulissen te wachten om zijn suikerproductie gigantisch te verhogen. Er zijn er die niet kunnen wachten tot het zover is, met name de handvol suikerbietbaronnen in dat land. Maar voor de armen, de landlozen, de arbeiders in de suikerfabrieken, is er niets om zich op te verheugen, want zij zullen er toch niet van profiteren. In werkelijkheid zal hun leven nog troostelozer worden dan het al is, omdat de baronnen uit puur winstbejag land zullen opeisen en het milieu zullen vernietigen.
Voor ons smaakt suiker zoet, maar voor de landlozen in Brazilië brengt het spreken over suiker ook de smaak van bloed met zich mee. Wij moeten ons goed bewust zijn van de gevolgen van hetgeen wordt voorgesteld. Wij hebben de kans om zowel de ontwikkelingslanden als de suikerindustrie in de EU een dienst te bewijzen, maar de huidige voorstellen bieden geen oplossing voor dit dilemma. 
Golik (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, het mag niemand verbazen dat de voorgestelde hervorming van de suikermarkt zulke heftige emoties losmaakt. In de eerste plaats heeft deze hervorming belangrijke gevolgen voor de verdere ontwikkeling van de voedingsmiddelenindustrie, waarvoor suiker een van de belangrijkste grondstoffen is. De drie maal zo hoge prijs maakt het voor de sector moeilijk om zich te ontwikkelen en te concurreren op de wereldmarkt.
Het tweede belangrijke aspect van deze hervorming betreft de noodzakelijke regulering van een van de meest waardevolle initiatieven van de Europese Unie, namelijk de hulp aan de armste landen, waarvoor suiker een cruciaal exportproduct en een belangrijke bron van inkomsten is. Het "Alles behalve wapens"-programma is een goed voorbeeld van dit initiatief.
Het derde en ongetwijfeld belangrijkste aspect, met name voor mijn land, Polen, de op twee na grootste suikerproducent, betreft de gevolgen van de hervorming voor de landbouw in de Europese Unie. Als de hervorming echter nu wordt doorgevoerd met een onbegrensde overdracht van quota, dan zal dat leiden tot de verplaatsing van de productie naar suikerfabrieken in de landen die in het verleden van Europese steun hebben kunnen profiteren. Dit zou het einde kunnen betekenen van de suikerproductie in Polen, met een verlies van honderdduizenden arbeidsplaatsen tot gevolg. Bovendien zou Polen jaarlijks 2 miljoen ton suiker moeten invoeren.
De ontwerpresolutie van de heren Daul en Fruteau bevat niet alleen veel goede ideeën, maar wijst de Commissie bovendien op de noodzaak om de drie genoemde aspecten met elkaar te verenigen. Toch lijkt het erop dat de Commissie, door met een dergelijk voorstel te komen, de sociale structuur van onze kiezers, waaronder de landbouwers, consumenten en producenten, wil beïnvloeden. Dit kan alleen maar tot conflicten leiden, en dat op een moment dat in heel Europa het debat en de referenda over de Europese Grondwet plaatsvinden. De Commissie moet een nieuw document opstellen dat niet alleen de boeren in Brazilië helpt, maar ook die in de nieuwe lidstaten, want die zouden zich wel eens bedrogen kunnen voelen wanneer de spelregels tijdens het spel worden gewijzigd, net zoals bij de begroting is gebeurd. Er zijn alternatieve oplossingen nodig voor de potentiële verliezers, zoals de productie van biobrandstoffen of graan. Het is tijd dat alle belanghebbenden, met inbegrip van de politici, aan de onderhandelingstafel plaatsnemen. Met name de politici zullen aan hun kiezers moeten uitleggen waarom zij iets van hen afpakken waar zij hen jarenlang aan hebben laten wennen. 
Glattfelder (PPE-DE ).
   – Thans kunnen afgevaardigden uit de nieuwe lidstaten voor het eerst deelnemen aan het debat over de hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid. De hervorming van de suikermarkt is met name voor ons Hongaren van grote betekenis. De teelt en verwerking van suikerbieten in Hongarije kent een geschiedenis van meer dan honderd jaar. Volgens Hongaarse telers en verwerkers dreigt de suikerbietenindustrie door de mededeling van de Europese Commissie echter volledig te worden weggevaagd. Dat vinden wij onaanvaardbaar, niet alleen vanuit maatschappelijk en economisch oogpunt, maar ook omdat Hongaarse boeren suikerbieten telen op zeer vruchtbare grond en als er een einde komt aan het telen van suikerbieten, zal de boer overstappen op tarwe, waardoor de tarweoverschotten verder zullen oplopen.
Het voorstel dat is aangenomen door de Landbouwcommissie van het Europees Parlement zou ten goede komen aan zowel Europese als Hongaarse producenten. Dit voorstel voorziet in het schrappen van de quotahandel tussen de lidstaten en maakt de toekomst van de sector minder voorspelbaar, doordat de nieuwe regels zorgen voor langere termijnen. Daarnaast wordt misbruik van door de EU ingevoerde handelskortingen voorkomen, zoals zich bijvoorbeeld voordoet in het geval van de westelijke Balkanlanden. Het zijn immers niet de producenten in die andere landen waarvoor de preferenties oorspronkelijk waren bedoeld die profiteren van de illegale handel, maar de exporteurs in derde landen, zoals Brazilië. Een punt van cruciaal belang is de aanbeveling om de quota in eigendom te geven aan producenten, waarmee wordt verhinderd dat verwerkers van suikerbieten de suikerproductie van de Europese Unie verplaatsen naar derde landen. Hoewel we ten aanzien van dit vraagstuk niet beschikken over wetgevende bevoegdheden en alleen een advies kunnen uitbrengen, vertrouw ik er niettemin op dat de Commissie en de Raad rekening zullen houden met dit advies. 
Martin, David (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, hoewel ik de wijze waarop mijn collega's opkomen voor de belangen van boeren bewonder en hun bezorgdheid over de toekomst van de landbouw deel, kan ik niet instemmen met de benadering die zij in de resolutie hebben geschetst. Ik geef veruit de voorkeur aan de benadering die vanmorgen door de commissaris is beschreven.
Een verlaging van 33 procent van de prijsondersteuning voor suiker, verlaging van de quota en beëindiging van de uitvoersubsidies voor suiker zouden stuk voor stuk een krachtige boodschap afgeven voor de Doha-ontwikkelingsronde. Als het tijdschema van de commissaris kan worden gerealiseerd en we ons definitieve voorstel in november kunnen aannemen, zouden er zeer gunstige omstandigheden worden gecreëerd met het oog op de bijeenkomst in Hongkong in december. Een en ander zou namelijk bijdragen aan het bereiken van een akkoord, en ieder akkoord zou zowel de ontwikkelingslanden als de ontwikkelde landen ten goede komen. Dat zou pas goed nieuws zijn.
Mijn collega's zitten er wat betreft de boeren ook naast, want hun voorstel biedt geen zekerheid voor boeren en zou bij hen valse hoop wekken inzake de steun die zij in de toekomst kunnen verwachten.
Tot besluit wil ik zeggen dat de compensatieregeling van 60 procent gelijkstaat aan volledige compensatie, en dit is iets wat de commissaris moet blijven herhalen. 
Březina (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, de Europese Unie ziet zich gesteld voor de noodzaak en uitdaging niet enkel het suikerbeleid, maar het landbouwbeleid in zijn geheel te hervormen. De huidige hoge suikerprijzen zijn slecht voor zowel de Europese consumenten als de armste ontwikkelingslanden. Het vorige hervormingsvoorstel met de bijbehorende quotaverdeling was echter een typisch voorbeeld van hoe het niet moet. Dat voorstel was discriminerend voor de nieuwe lidstaten, die zich al hadden moeten aanpassen aan de quota die hun gedurende het toetredingsproces waren opgelegd. Ik kan dit verduidelijken aan de hand van het voorbeeld van Tsjechië, dat in de jaren negentig de jaarlijkse productie terugbracht van meer dan een miljoen ton suiker naar 435 000 ton.
Tegelijk met het snijden in de productie werd de verwerkingscapaciteit teruggebracht, waardoor de productie momenteel doelmatig en concurrerend is. Dat proces heeft zich in de oude lidstaten echter niet voltrokken en dat mogen we niet vergeten bij het opstellen van het nieuwe hervormingsvoorstel. Als de quota omlaag moeten, zijn dit keer de oude lidstaten aan de beurt om de zwaarste lasten van deze verlaging te dragen. Wat we moeten voorkomen, is een situatie waarin de voorgestelde quota voor bijvoorbeeld Tsjechië zo laag zijn dat het land niet eens voldoende suiker kan produceren voor de binnenlandse consumptie. Dat betekent niet dat we niet in staat zouden zijn de suiker efficiënt te produceren; wat er zou gebeuren, is dat andere Europese producenten hun suiker naar ons kunnen exporteren, waardoor het probleem van de WTO-beperkingen over onze rug wordt opgelost. Een dergelijke oplossing is inefficiënt, maar betekent daarnaast ook nog eens een schending van de basisbeginselen van de Europese integratie.
Ik denk dat de opstellers van het hervormingsvoorstel zich daar bewust van zijn en een voorstel zullen indienen waarin niemand wordt achtergesteld. Ik dank u voor uw aandacht. 
Kreissl-Dörfler (PSE ).
   – Dames en heren, mevrouw de commissaris, we moeten uit de vele opmerkingen van vandaag toch een wetgevingsvoorstel kunnen distilleren waardoor zowel hier als in de zogenaamde derde wereld een duurzame suikerproductie mogelijk is. Tegen iedereen die vindt dat er een wereldmarktprijs moet worden opgelegd, wil ik echter zeggen dat in de hele wereld niemand voor die prijs ecologisch en sociaal verantwoord en op redelijk wijze kan produceren. Dat is volstrekt onmogelijk.
Ik wil ook graag kwijt – omdat er steeds over Brazilië wordt gesproken – dat de meesten tot voor kort helemaal niet geïnteresseerd waren in de situatie van de plantagewerkers en de landlozen in Brazilië. Ik wil ervoor waarschuwen hier geen krokodillentranen te vergieten, zoals de heer Deß heeft gedaan, en veel anderen in mindere mate. We hebben hier te maken met flink wat protectionisme. De Braziliaanse regering probeert op dit terrein sociale en milieunormen in te voeren. Wij moeten haar daarin steunen. Als de Braziliaanse regering in haar opzet slaagt en de prijzen vervolgens stijgen, zullen die altijd nog half zo hoog zijn als de prijzen in de Europese Unie. Dat wil ik nog een keer benadrukken. Ik denk echter dat we wel verstandige oplossingen zullen vinden. 
Sturdy (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de commissaris heeft vandaag heel wat redevoeringen gehoord, waaronder ook mijn opmerkingen van vanmorgen aan het begin van het debat. Mijns inziens is dit hele probleem veroorzaakt door slechts één land. Mevrouw de commissaris, als wij naar de Hongkong-ronde gaan, moet u niet denken dat de hervorming van de suikerindustrie ons een sterke positie zal geven in Europa. Dan vergist u zich enigszins. Ik was erbij in Cancún en als ik het mij goed herinner, heeft commissaris Fischler een uitstekend karwei geleverd met de hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid. Het was evenwel glashelder dat niemand eigenlijk begreep wat er precies gedaan was. Vooral de Amerikanen leken zich vlijmscherp op te stellen en te zeggen: "wij doen niets, afgezien van onze landbouw en ons bedrijfsleven beschermen".
Het is duidelijk dat de suikerindustrie hervormd moet worden: wij hebben suiker op de wereldmarkt gedumpt en deze markt kapot gemaakt. Maar waren wij het die de wereldmarkt kapot hebben gemaakt, of was het toch Brazilië, zoals de heer Kreissl-Dörfler zojuist zei? De heer Graefe zu Baringdorf noemde de ACS-landen en de MOL. Laat één ding absoluut duidelijk zijn: de MOL en de ACS-landen willen toegang tot onze markt, en wel tegen marktprijzen. Dat betekent dat de prijzen in de Europese Unie redelijk hoog moeten blijven, zodat deze landen toegang kunnen krijgen tegen prijzen die zij als veilig voor henzelf beschouwen.
Ik wil de heer Martin zeggen dat ik verbaasd was over het grote aantal amendementen dat de PSE-Fractie heeft ingediend, met name op de resolutie. Ik wist niet dat de PSE-leden vonden dat zij het recht hadden namens de MOL en de ACS-landen te spreken, die toch een iets andere mening zijn toegedaan dan hetgeen zij voorstellen in hun amendementen.
Ik geef u nog een laatste gedachte mee. Het is duidelijk dat alleen multinationals van de hervorming van de suikerindustrie zullen profiteren en dus niet de MOL en de ACS-landen.
Fischer Boel,
   – Mijnheer de Voorzitter, in tweeënhalve minuut een antwoord geven op al deze zeer belangrijke vragen is niet zo gemakkelijk, maar ik zal mijn best doen. Stopt u mij maar als u denkt dat ik lang genoeg heb gesproken.
Ik heb met grote belangstelling naar de verschillende verklaringen geluisterd. Volgens mij hebben wij een ambitieuze hervorming nodig, een hervorming die de suikerregeling op één lijn brengt met de GLB-hervorming van 2003 en die de landbouwers in staat stelt marktgeoriënteerde, en niet op politieke overwegingen gebaseerde besluiten te nemen. De hervorming moet eveneens de noodzakelijke herstructurering van de suikersector mogelijk maken en waarborgen dat deze binnen de Europese Unie levensvatbaar blijft voor de lange termijn.
Wat de prijzen betreft, wil ik glashelder zijn. Het handhaven van de prijzen op het drievoudige niveau van de wereldmarktprijzen is steeds moeilijker te rechtvaardigen en zal zeker niet leiden tot een duurzame Europese suikersector. Wij hebben deze hervorming tevens nodig om aan onze internationale verplichtingen te kunnen voldoen.
Wat de werkgelegenheid betreft, kan met het huidige stelsel de handhaving daarvan niet worden gegarandeerd. Gedurende de afgelopen tien jaar zijn door de voortdurende productiviteitsstijging 17 000 banen verloren gegaan. Als het huidig stelsel onveranderd gehandhaafd blijft, zullen er naar schatting in 2012 nog eens 15 000 banen minder zijn, hetgeen een verlies zou betekenen van ruim 75 procent. Het doel is daarom een concurrerende suikersector in de Gemeenschap tot stand te brengen, zodat de overgebleven banen in de sector voor lange tijd gehandhaafd kunnen worden.
Er waren heel wat vragen over de effectbeoordeling. De Commissie heeft een impactanalyse laten verrichten, die duidelijke antwoorden heeft opgeleverd op de belangrijkste vragen in verband met het hervormingsvoorstel, met in begrip van de gevolgen op regionaal vlak. Ik ben ervan overtuigd dat wij met meer studies niets zullen vernemen wat wij niet al wisten. Meer studies zullen alleen maar meer vertraging veroorzaken voor de besluiten waar wij toch niet onderuit kunnen.
Er is gesproken over quota-eigendom. Op grond van het huidig stelsel worden de quota voor elke lidstaat vastgesteld met een verordening van de Raad. De lidstaat stelt dan de hoeveelheden vast die elke producent mag produceren op grond van de nationale quota, en de suikerproducenten zelf mogen dan rechtstreeks hoeveelheden suiker toewijzen aan telers aan de hand van leveringsrechten. Volgens het stelsel van quotaoverdracht, dat in de mededeling van de Commissie van juli vorig jaar is uiteengezet, mogen quota tegen betaling grensoverschrijdend worden overgedragen van het ene suikerproducerende bedrijf aan het andere. Dit betekent dat bedrijven toegang hebben tot quotarechten van een zekere waarde, die dan tegen betaling kunnen worden overgedragen.
De normale manier om dit te bewerkstelligen is quota toe te kennen aan bedrijven. Als quota echter worden overgedragen, zou het betrokken bedrijf het voor de quota betaalde geld niet alleen voor zijn eigen hervorming moeten gebruiken maar ook voor de compensatie aan de suikerbiettelers, wier leveringsrechten in waarde verminderd zijn.
Zoals ik in mijn inleidende opmerkingen reeds zei, ben ik bereid een systeem met een herstructureringsfonds te overwegen. Daarmee zouden wij de kwestie van het quota-eigendom zelfs ongemoeid kunnen laten. De betalingen uit het fonds kunnen de vorm aannemen van compensatiebetalingen aan de landbouwers die schade hebben ondervonden door de stopzetting van de suikerproductie in een bepaald gebied.
Talrijk afgevaardigden hadden kritiek op de overdracht van quota. Ik ben bereid om de suggestie voor een Europees herstructureringsfonds nader te onderzoeken. Dat zou bedrijven die de hun activiteiten willen staken, kunnen helpen snel uit de sector te stappen. Dit heeft evenwel heel wat juridische, budgettaire en politieke voeten in de aarde. Als een dergelijk herstructureringsfonds echter op een veilige en billijke manier kan worden ingezet, zou dit nog een zeer belangrijk instrument kunnen zijn voor het bereiken van de doelstellingen die wij met onze suikerhervorming nastreven.
Het is duidelijk dat de landbouwers en producenten door de hervorming gedwongen zullen worden belangrijke en soms moeilijke besluiten te nemen over hun toekomst in de sector. Wij moeten hun een duidelijk perspectief bieden, en daarom is voor mij voorspelbaarheid een cruciaal vraagstuk. Ik heb geconstateerd dat het Parlement deze zorg deelt. Daarom zal ik de idee van een tussentijdse herziening over twee of drie jaar niet opnemen in de wetgevingsvoorstellen. Wij moeten veeleer een perspectief op lange termijn bieden.
Laat ik tot slot nog eens de belangrijkste bedoelingen van deze hervorming samenvatten. Belangrijk is dat de in de mededeling van juli jongstleden uiteengezette beginselen en doelstellingen worden nagestreefd. Belangrijk is dat er perspectief wordt geboden op de lange termijn, dat de prijzen en de Europese productie op een duurzaam niveau worden gebracht en de EBA-onderhandelingen niet heropend worden. Vervolgens moeten wij, met de hulp van het Europees Parlement, voor de zomer tot een definitief politiek akkoord komen. 
De Voorzitter.
   – Tot besluit van het debat deel ik mee dat één ontwerpresolutie(1) is ingediend overeenkomstig artikel 108, lid 5 van het Reglement.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt om 12.15 uur plaats.
Fernandes (PSE ).
   – Ik steun deze ontwerpresolutie, maar ik verwerp de amendementen die de strekking van deze resolutie geweld aandoen. Dat geldt in het bijzonder de amendementen die zijn ingediend door de heer Van den Berg, mevrouw Kinnock, mevrouw Segelström, de heer Andersson, mevrouw Westlund, mevrouw Hedh en mevrouw Hedkvist Petersen. Die zouden volgens de indieners niet alleen gunstig zijn voor de Europese consumenten, maar ook voor ACS-landen en de minst ontwikkelde landen. Zij vormen echter wel een bedreiging voor de communautaire suikerbiet- en suikerriettelers, en dan met name die in de ultraperifere regio’s van de Europese Unie, aangezien onvoldoende rekening is gehouden met de bijzondere problemen van deze regio’s. 
Sudre (PPE-DE ).
   – De suikerrietsector is van vitaal belang voor de Franse overzeese departementen voor wat betreft het sociale, economische en milieuevenwicht. Deze sector heeft geen speelruimte meer over voor industriële herstructurering en het is niet realistisch een algehele omschakeling in het vooruitzicht te stellen, gegeven de internationale concurrentiecontext op de markt voor tropische landbouwproducten.
De Commissie moet aangeven welke maatregelen zij voor ogen heeft om te voorkomen dat de ultraperifere regio’s dubbel worden gestraft door de onderhavige hervorming. Deze regio’s lopen namelijk het risico dat ze het slachtoffer worden van het feit dat de ACS-landen, hun directe concurrenten, een naar verhouding gunstiger behandeling krijgen, en worden benadeeld via een beperking van hun ontwikkelingscapaciteiten, en dat terwijl ze niet bijdragen aan het communautaire productieoverschot aan suiker.
In de komende hervormingsvoorstellen voor de GMO suiker moet de Commissie absoluut de “specifieke behandeling” van de ultraperifere regio’s omzetten in concrete technische maatregelen, die gepaard gaan met de financiële middelen die overeenkomen met de daadwerkelijke behoeften van de sector en met de ontwikkelingsdoelstelling van deze regio’s.
Ik reken op uw steun, mevrouw de commissaris, zodat de wetgevingsvoorstellen die de Commissie binnenkort zal presenteren van meer begrip zullen getuigen voor de situatie in onze ultraperifere regio’s. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is het verslag (A6-0039/2005) van mevrouw Aubert, namens de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, over het Europees actieplan voor biologisch voedsel en biologische landbouw (2004/2202(INI)). 
Aubert (Verts/ALE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, wanneer men het over biologische landbouw heeft is er werkelijk iets paradoxaals aan de hand. Iedereen – ook u, mevrouw de commissaris, en de Europese commissie in haar geheel – erkent de onomstotelijke voordelen van de biologische landbouw, niet alleen voor het milieu, de biodiversiteit en de volksgezondheid, maar ook voor de werkgelegenheid en de plattelandsontwikkeling. De vraag van consumenten naar biologische producten neemt weliswaar toe, maar desondanks nemen het areaal dat gebruikt wordt voor biologische landbouw en de biologische productie niet toe en hebben deze nog slechts een zeer marginaal aandeel in de totale landbouwproductie.
Met grote verbazing hebben wij kennis genomen van het actieplan van de Commissie voor de biologische landbouw, waarvan wij hoopten dat het bijzonder ambitieus zou zijn en dat er veel geld voor was uitgetrokken. Dat blijkt echter niet het geval, ook al hebben wij tot onze tevredenheid een aantal goede voorstellen opgemerkt, zoals de bewustmakings- en voorlichtingscampagnes of de nadruk op kantines en in het bijzonder op schoolkantines. Overigens zouden we als het gaat om biologische producten een begin kunnen maken in het restaurant van het Europees Parlement zelf.
U trekt dus geen bijzondere, aanvullende financiële middelen uit, evenmin is er sprake van proactieve – laat staan verplichte – maatregelen ten aanzien van de lidstaten, terwijl het nochtans voor iedereen een uitgemaakte zaak lijkt te zijn dat het nationale beleid van de lidstaten op het gebied van de biologische landbouw moet worden geharmoniseerd als we werkelijk willen bijdragen aan de ontwikkeling van de biologische landbouw en we de bestaande onderlinge verschillen willen verkleinen.
Evenmin kunnen wij enige vooruitgang vaststellen inzake de toch zo cruciale problematiek van de genetisch gemodificeerde organismen, het naast elkaar bestaan van conventionele en biologische gewassen, of de verantwoordelijkheid in het geval van contaminatie. We zien uit naar uw voorstellen op dat gebied, opdat de lidstaten het niet uiteindelijk helemaal zelf moeten uitzoeken als het gaat om deze vragen, die toch van essentieel belang zijn voor de biologische landbouw.
Daarom verlangden de leden van het Europees Parlement een veel sterkere inzet voor de biologische landbouw, veel sterker dan alleen voorlichtingscampagnes, die zonder meer nuttig zijn, maar ons niet afdoende lijken om de uitdagingen het hoofd te bieden. Wij denken dan ook dat er grote investeringen moeten worden gedaan, met name om de specificaties voor de verschillende producten in de verschillende lidstaten te harmoniseren en te verduidelijken en om de fondsen voor plattelandsontwikkeling beter te gebruiken door veel duidelijker vast te stellen welk deel voor biologische landbouw is bestemd.
Wij hopen dat het Feader-programma voor plattelandsontwikkeling de mogelijkheid zal bieden adequate reacties te formuleren naar aanleiding van deze vraagstukken. Bovendien moeten deze fondsen voor plattelandsontwikkeling worden versterkt. Er liggen aanzienlijke bedreigingen op de loer en we kunnen niet akkoord gaan met de plannen om de algemene begroting van de Europese Unie te verlagen, hetgeen waarschijnlijk een grote klap zou betekenen voor deze fondsen.
Daarnaast willen we de biologische landbouw tot een prioritaire onderzoeksdoelstelling maken in het kader van de Europese onderzoeksprogramma’s. Wij willen dat meer steun wordt toegewezen aan de economische structurering van de biologische sector, van productie en verwerking tot distributie en verkoop. Zonder versterking van deze sector zullen we niet werkelijk vooruit kunnen komen. Het is bovendien van belang de kwestie van de genetisch gemodificeerde organismen te regelen, en de inspecties en de systemen voor het opsporen van fraude op dit terrein te verbeteren.
Dit alles moet gebeuren in samenwerking met de beroepsgroep, de telersverenigingen, de consumenten, de coöperaties en al diegenen die zich al jarenlang inzetten voor de biologische landbouw, jammer genoeg zonder veel steun. Het Europees Parlement moet ook volop bij dit beleid betrokken worden, en ik vestig uw aandacht op het feit dat over iedere wijziging van de verordening inzake de biologische landbouw eveneens zou moeten worden overlegd met de leden van het Europees Parlement.
Tot slot wil ik zeggen dat we werkelijk af moeten van het idee dat de biologische landbouw een “niche” is. Het betreft geen kleine aparte sector die zou zijn voorbehouden aan een sympathieke kring van buitengewoon milieubewuste klanten die zich dankzij hun hoge inkomens het gebruik van dergelijk voedsel zouden kunnen veroorloven. Integendeel, wij denken dat de biologische landbouw de speerpunt kan zijn van een werkelijk duurzame landbouwsector. In het kader van de aanstaande hervormingen van het gemeenschappelijk landbouwbeleid, die zoals wij allen weten onvermijdelijk zijn, denken wij dat de biologische landbouw als model kan dienen. Natuurlijk is dat model niet overal voor de volle 100 procent toepasbaar, maar we denken dat die landbouw, waarvan iedereen de verdiensten en de voordelen kent, sterk gesteund en bevorderd moet worden om te zorgen dat deze landbouw een veel groter percentage van de totale landbouwproductie gaat uitmaken.
We rekenen derhalve op actie van de kant van de leden van het Europees Parlement en hopen dat de Commissie gehoor zal geven aan onze wens tot veel sterkere steun aan de biologische landbouw. 
Fischer Boel,
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil de afgevaardigden bedanken voor hun commentaar. Het actieplan heeft mij de gelegenheid geboden om aandachtig te luisteren naar alle betrokkenen en gebruik te maken van hun praktijkervaring voor de verdere ontwikkeling van de landbouwsector.
Ik zal enkel nog eens de belangrijkste punten noemen die wij voor ogen moeten houden. Ten eerste is dit een eerste poging om tot een allesomvattend beleid voor de biologische landbouw in de Europese Unie te komen. Ten tweede speelt de biologische landbouw een essentiële rol in de hervorming van het GLB. Ten derde zal er van een geloofwaardige toekomst voor de biologische landbouw nauwelijks sprake kunnen zijn zonder voldoende vraag op de markt.
Ik hoop u terug te zien wanneer ik mijn afsluitende opmerkingen maak en ik zal luisteren naar het commentaar van de leden van het Europees Parlement. 
De Voorzitter.
   – Hartelijk dank, in het bijzonder voor uw bondigheid. Ik verwacht dat de commissaris aan het eind van de vergadering nog de gelegenheid zal hebben om te reageren op de verschillende sprekers. Aangezien de gereserveerde tijd is verstreken, zal ik het debat nu onderbreken. Het debat zal om ongeveer 12.15 uur worden hervat, na het formele gedeelte van onze vergadering, en zal worden gevolgd door de afsluitende opmerkingen. Dank u wel.

De Voorzitter.
   – ) Dames en heren afgevaardigden, dames en heren ambassadeurs, een jaar geleden besloot de Unie op initiatief van het Europees Parlement om 11 maart uit te roepen tot de Europese dag van slachtoffers van terrorisme. Dat deden wij omdat het morgen een jaar geleden is dat Madrid werd opgeschrikt door het ontploffen van de bommen die 192 mensen uit verschillende landen het leven kostten.
Spanje is helaas gewend geraakt aan terroristische dreiging. Wij moeten daar al jaren mee leven. Inmiddels zijn er vele doden gevallen. Maar zelfs in het heetst van de strijd tegen de terroristische organisatie ETA offerde Spanje zijn vrijheid niet op. Op 11 maart vond er echter een nieuwe aanslag plaats die nog veel afschuwelijker was en paste in het rijtje van de aanslagen op 11 september 2001 in New York en Washington, die het kalme, vertrouwde bestaan van de westerse wereld op zijn kop hebben gezet en het mondiale geopolitieke toneel hebben veranderd.
Die elfde september zeiden wij dat wij allemaal Amerikanen waren. Vervolgens zeiden wij in maart in Madrid dat wij allemaal in die treinen in Atocha zaten. Nu staan er op het Plaza de Atocha geen kaarsen meer die die plek in een herdenkingsplaats hadden veranderd. Maar wij blijven de slachtoffers herdenken die als blijk van ons respect het symbool moeten worden van onze eendracht en niet het vaandel van onze politieke confrontatie. Het voornaamste eerbetoon dat wij aan de slachtoffers kunnen geven, is dat zij het symbool worden van de eendracht van de democratische wereld, het symbool van de eendracht van de mensen die geloven in de rechtstaat en in de mensenrechten.
Op deze elfde maart werden de Europeanen geconfronteerd met het feit dat het terrorisme een mondiaal probleem is. Tot dan toe kende elk land zijn eigen terroristen, maar na 11 september en 11 maart kreeg het terrorisme een mondiale dimensie die ook een mondiaal antwoord vergde.
Wij Europeanen begrepen toen dat niet enkel onze levens maar ook onze waarden op het spel stonden. Daarom reageerden wij gezamenlijk zonder te vergeten dat de strijd voor de democratie altijd de kern heeft gevormd van ons politieke project en ook altijd de kern zal blijven.
Laten wij niet vergeten dat de democratie nooit is gezwicht voor het terrorisme en dat de democratie niet alleen in stand kan worden gehouden met militaire middelen.
Allereerst moeten wij terugblikken en evalueren op welke wijze we op deze gebeurtenissen hebben kunnen reageren. De eerste conclusie die wij kunnen trekken is dat de doden in Madrid misschien niet helemaal voor niets zijn geweest omdat Europa kort daarna overeenstemming bereikte over het vlot trekken van de onderhandelingen over de Grondwet, die nu ter ratificatie voorligt. Misschien waren wij door die schok in staat om tal van meningsverschillen bij te leggen.
In de tweede plaats moeten wij nagaan of wij ons werkelijk hebben gehouden aan de beloftes die wij toen hebben gedaan, of wij de onderlinge afspraken die wij hebben gemaakt wel zijn nagekomen en of wij de maatregelen die wij hebben toegezegd ook werkelijk hebben toegepast. Op dat punt moeten wij misschien erkennen dat wij niet alles hebben gedaan wat wij, ingegeven door de emotie van het moment, hebben afgesproken.
Een groot deel van de maatregelen uit het actieplan dat de Raad na 11 maart heeft aangenomen, is nog niet volledig toegepast, hetgeen ons eraan moet herinneren dat wij in de strijd tegen het terrorisme ook meer Europa nodig hebben. Wij zijn ons er nu immers van bewust dat de traditionele vormen van justitiële en politionele samenwerking niet afdoende zijn.
Het Europees Parlement heeft altijd vooropgelopen in de strijd tegen het terrorisme, ondanks de beperkte rol die het in de Verdragen toebedeeld heeft gekregen.
Dit is uiteraard niet het moment om uitvoerig te bespreken wat het Parlement allemaal heeft gedaan, maar wel om blijk te geven van onze diepe overtuiging dat de efficiëntie van de politie groter zal zijn als de lidstaten meer mogelijkheden hebben om politie- en veiligheidsinformatie uit te wisselen. Daarom moeten wij ons op dit moment dat wij de slachtoffers herdenken afvragen wat de resterende problemen zijn die de volledige operabiliteit van Europol belemmeren. Ook moeten wij ons afvragen wanneer wij een Europese officier van justitie krijgen of Europese wetgeving tegen het witwassen van geld …
… een basiselement in de strijd tegen de georganiseerde misdaad en zijn banden met het terrorisme.
Op die terreinen is enige vooruitgang geboekt, maar sommige besluiten die toen zijn genomen – en ik heb het dan over hetgeen is besloten na 11 september – zijn nog niet uitgevoerd.
Ik begrijp de blijken van verontwaardiging niet, want juist hierover wordt vandaag in Madrid door veel vooraanstaande politici uit de hele wereld gesproken. Het is het onderwerp van de Internationale Conferentie die vandaag in Madrid wordt gehouden en waaraan veel hoogwaardigheidsbekleders en deskundigen uit de hele wereld deelnemen. Ik zal na deze plechtigheid zelf ook de conferentie bijwonen, samen met de secretaris-generaal van de Verenigde Naties, de heer Kofi Annan, en Commissievoorzitter Barroso, die een actieplan voor de strijd tegen het terrorisme zal presenteren dat is opgesteld door de Commissie. Daarin wordt ook gerefereerd aan bepaalde maatregelen waarover ik zojuist sprak.
Ja, daar in Madrid wordt net als eergisteren hier, in Brussel en Straatsburg, gesproken over de noodzaak om met een mondiale en allesomvattende aanpak de strijd aan te binden met het terrorisme. Dat begint met respect voor de rechtstaat. Maar er wordt ook gekeken naar de oorzaken van het terrorisme en naar de instrumenten die het mogelijk maken dat het terrorisme steeds verder groeit en zich over de wereld uitbreidt.
Laten wij niet vergeten dat het voor onze veiligheid essentieel is dat wij de dialoog tussen en de integratie van culturen en religies bevorderen, zonder daarbij de ontwikkelingssamenwerking uit het oog verliezen.
Het is geen gemakkelijk debat, maar wij moeten het niet uit de weg gaan. Er is niets waarmee terrorisme kan worden goedgepraat of gerechtvaardigd, maar er zijn wel bepaalde redenen waarom iemand terrorist wordt. Ook daarmee moeten wij rekening houden in onze analyse. Een analyse waarin niet alleen de noodzaak om de waarden en grondrechten die de grondslag vormen van onze gemeenschap te eerbiedigen centraal staat, maar ook de noodzaak om preventieve maatregelen ten uitvoer te leggen, waarmee moet worden voorkomen dat er achteraf weer slachtoffers te betreuren zijn, en waarmee moet worden voorkomen dat dit ooit nog voorkomt.
Ik heb het daarbij uiteraard niet alleen over preventie in oorlogstermen, maar over preventie in de meest brede zin van het woord; over interne en externe preventie. Intern in onze maatschappijen ter waarborging van de integratie van migranten, tolerantie, religieus en cultureel pluralisme, de strijd tegen discriminatie, samenwerking tussen veiligheidsdiensten en rechtssystemen …
… en externe actie op verschillende fronten: oorlog, armoede, de proliferatie van nucleaire, biologische en chemische wapens; een mondiaal kader voor de strijd tegen het terrorisme, zonder daarbij te vergeten, dames en heren – afgevaardigden van het Europese volk – dat de meest doeltreffende en basale manier om het terrorisme te bestrijden, het eerbiedigen is van de waarden waarop onze Unie is gegrondvest.
Hartelijk dank, dames en heren.
En nu, dames en heren afgevaardigden, dames en heren ambassadeurs, nodig ik u uit om een minuut stilte in acht te nemen om de slachtoffers te herdenken die – zoals ik al zei – een symbool dienen te zijn van onze democratische Unie.

De Voorzitter.
   – Dames en heren, we vervolgen nu het debat over het verslag-Aubert gedurende ongeveer een kwartier, zodat we het kunnen afronden en er tijdens de stemming van hedenmorgen over kunnen stemmen. 
Ebner,
   . – Mijnheer de Voorzitter, we hebben hier te maken met een belangrijk onderwerp en met consumenten die zich hiervan steeds bewuster worden. Onze fractie heeft zich uitvoerig verdiept in de biologische landbouw en hecht er grote waarde aan. We kunnen niet om de traditionele landbouw heen, maar we moeten ook de biologische landbouw op de kaart zetten, en dan niet alleen als een kleine, beperkte nichemarkt binnen de sector, maar op termijn als leverancier van een echt aanvullend aanbod. Persoonlijk en als woordvoerder van mijn fractie ben ik de commissaris dan ook heel dankbaar dat zij zich dit onderwerp bijzonder aantrekt en dit vandaag in haar korte toespraak nog eens heeft benadrukt.
We moeten ons meer inspannen. We moeten de vraag stimuleren, maar dat is alleen mogelijk als we de problemen in het productieproces, in de verwerking en in de bedrijfsvoering kunnen wegwerken of oplossen. Ik wil hier verder niet ingaan op details, daarvoor krijg ik nu niet voldoende tijd en aandacht, maar ik denk dat er inzake de 21 acties en de drie prioriteitsgebieden veel inspanningen zijn geleverd en dat er ook aardig wat fantasie in kan worden teruggevonden. Nu alleen nog wat meer moed. Deze moed is ook nodig bij de toekenning van de financiële middelen voor het aantrekken van menselijk kapitaal. Vanzelfsprekend hoort daar ook een passend tijdschema bij, evenals de noodzakelijke controles. 
Salinas García,
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, geachte afgevaardigden, in de eerste plaats wil ik mevrouw Aubert feliciteren met haar verslag, dat unaniem is aangenomen in de commissie landbouw en plattelandsontwikkeling. Ook willen wij graag laten weten dat de Sociaal-democratische Fractie in het Europees Parlement tevreden is met het eindresultaat.
Tijdens de behandeling in de commissie zijn al onze amendementen overgenomen waardoor het oorspronkelijke voorstel van de Commissie, dat 21 weinig concrete en weinig ambitieuze maatregelen omvatte en dat geen bindend karakter had, aanzienlijk is verbeterd.
Een van de doelstellingen van de hervorming van het GLB is het produceren van kwaliteitsproducten met respect voor het milieu. Voor deze tweeledige doelstelling is juist dit soort landbouw de belangrijkste steunpilaar.
In bepaalde Europese regio's, zoals Andalusië in Spanje, hebben wij de hoeveelheid land bestemd voor de biologische landbouw in het afgelopen decennium uitgebreid van 2 000 naar 300 000 hectare. Dat was mogelijk omdat de regionale regering als eerste van Europa met een serieus actieplan voor biologische landbouw is gekomen en daar ook budget voor heeft uitgetrokken. Volgens de cijfers groeit deze sector jaarlijks gemiddeld met 30 procent.
Wij zijn het er dan ook allemaal over eens dat als het belang van de biologische landbouw, dat toeneemt zoals nu blijkt, in het GLB wordt erkend, de landbouwers en de lidstaten op het uur van de waarheid niet in de steek mogen worden gelaten. Het is ook geen optie om de keuze om dit soort productie wel of niet te bevorderen aan de willekeur van de lidstaten over te laten.
In wezen vinden wij in mijn fractie dat de Commissie er een dubbele agenda op nahoudt. Enerzijds worden de kwaliteiten en voordelen van deze belangrijke sector geprezen, maar tegelijkertijd is er geen sprake van duidelijke en resolute steun. Het gaat niet alleen om gebaren, maar ook om concrete actie en budget.
De biologische landbouw moet een integraal deel gaan uitmaken van een productiesysteem dat het milieu ondersteunt. De landbouwers, de consumenten en alle politieke instanties staan immers op een lijn: zij hebben alledrie hernieuwde belangstelling getoond voor het fenomeen biologische landbouw. Daarom behoren wij hier in dit Europees Parlement aan te dringen op ondubbelzinnige en resolute steun aan dit type landbouw.
Wij zien het actieplan dat vandaag in stemming wordt gebracht als een eerste stap en een mogelijkheid tot debat, maar het is een kleine en weinig ambitieuze stap. Wij steken niet onder stoelen of banken dat wij graag verder waren gegaan. De commissie had het bijvoorbeeld wenselijk gevonden om specifieke steun te geven aan deze sector. Steun voor de marketing, certificering, controle enzovoorts is immers pure noodzaak.
Dit gezegd hebbende, vinden wij wel dat het goed is dat de Commissie dit plan uitvoert. Ik wil de aanwezigheid van de commissaris graag aangrijpen om haar te vragen van dit plan ook daadwerkelijk een actieplan te maken en het niet enkel te laten bij een paar suggesties. Ook wil ik haar graag wijzen op de resolute steun van dit Parlement voor deze belangrijke sector en dit baanbrekende actieplan waaraan grote behoefte bestond in de sector. 
Tomczak
   , . Dames en heren, de wettelijke toelating van genetisch gemodificeerde organismen voor de landbouw en de veeteelt tot de markt van de Europese Unie vormt een ernstige bedreiging voor de biologische landbouw en vooral voor de gezondheid van de consumenten. In een situatie van overproductie van natuurlijke producten is het zinloos als men zijn toevlucht neemt tot GGO’s. De introductie van GGO’s betekent de vernietiging van het natuurlijk leefmilieu. De gevolgen voor toekomstige generaties zijn onvoorspelbaar. Een en ander kan leiden tot gevaarlijke allergieën, een verhoogde resistentie van ongedierte en onkruid, een verhoogde resistentie van bacteriën voor antibiotica, evenals tot de verdwijning van nuttige insecten.
De toelating van GGO’s zal verder leiden tot conflicten tussen landbouwers. Degenen die besluiten GGO’s te verbouwen zullen met de kosten van allerlei schadeclaims worden geconfronteerd. Bovendien zullen zij afhankelijk worden van de grote biotechnologiebedrijven. Eventuele controles van GGO’s garanderen niet dat zij doeltreffend zijn. Nederlandse onderzoeken bevestigen dat vleesproductie zonder GGO’s vrijwel onmogelijk is. Dergelijke feiten ondermijnen het consumentenvertrouwen in de biologische landbouw. Uit de logica van de biologie volgt dat het naast elkaar bestaan van traditionele en GGO-landbouw onmogelijk is. Door GGO’s tot de markt toe te laten en tegelijkertijd het gebruik ervan in de biologische landbouw en veeteelt te verbieden, vervalt de Europese Unie in juridische schizofrenie.
Met het oog op de enorme, nog niet volledig bekende, risico’s die GGO’s met zich meebrengen nemen het Europees Parlement en de Commissie een reusachtige morele verantwoordelijkheid op zich door wetgeving aan te nemen die indruist tegen de natuur en het welzijn van de mensheid. De toekomst van de Europese landbouw bestaat in de biologische landbouw en veeteelt met traditionele en natuurlijke methoden. Dank u wel.
Allister (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik ben blij met dit debat omdat de landbouwers door de GLB-hervorming gedwongen worden uit te kijken naar alternatieve manieren om hun landbouwinkomen te verhogen. Voor sommige kan dit de biologische landbouw zijn.
In Noord-Ierland hebben wij een kleine maar vastberaden biologische sector. Lokale afzet en lokale merken zijn de sleutel tot succes. Diversifiëren en overstappen op biologische landbouw haalt voor de landbouwers in het Verenigd Koninkrijk echter maar weinig uit als ze uiteindelijk ondermijnd worden door producten uit Zuid-Amerika die tegen lagere kosten worden verbouwd. Producten van buiten het Verenigd Koninkrijk zijn misschien wel biologisch geteeld, maar in werkelijkheid is maar heel weinig bekend over de vraag er eventueel milieuschade is veroorzaakt bij de productie van bepaalde goederen. Het aantal luchtmijlen dat gevlogen moeten worden om die producten te vervoeren is eveneens een punt van zorg voor de consumenten. Die vraagstukken moeten meegenomen worden tijdens de WTO-onderhandelingen.
Ik maak mij ook zorgen over de biologische landbouwers in het Verenigd Koninkrijk die ondermijnd worden door producten uit Oost-Europese landen. Nogmaals, korte vervoersafstanden en lokale merken zijn van essentieel belang. 
Batzeli (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, biologische landbouw is allesbehalve een sociale en economische utopie. Integendeel, het is een strategische beleidskeuze die een nieuw en kwalitatief consumptiemodel, een nieuwe milieunorm en een nieuwe dimensie in de ontwikkeling van de landbouw waarborgt. Het is een kader dat de bescherming van de volksgezondheid garandeert en een nieuwe manier om de landbouw concurrerend te houden.
Ik wil twee punten belichten die de komende jaren essentieel zijn voor de groei en de bevordering van de biologische landbouw als een dynamische sector.
Ten eerste moeten de lidstaten, bij de toepassing van het herziene gemeenschappelijke landbouwbeleid op nationaal niveau, jonge boeren stimuleren om biologisch te gaan produceren. Ze moeten ook middelen uit hun nationale reserve besteden aan het bevorderen van biologische landbouw in gebieden die hiervoor zijn bestemd.
Ten tweede, en dit hangt samen met het eerste punt, is er het probleem van de besmetting van biologische teelten door genetisch gemodificeerde producten. De biologische landbouw en ook de teelt van landbouwproducten in integraal beheer zullen hierdoor teloorgaan. Ze zullen worden besmet door gemodificeerde producten en dat zal de volksgezondheid, onze gezondheid dus, aantasten.
De Commissie en sommige lidstaten moeten dat inzien en moeten gemodificeerde producten in de ban doen, want de risico's voor onze gezondheid zijn nu veel groter dan tijdens de gekkekoeiencrisis.
De Europese Unie mag zich niet hypocriet opstellen door enerzijds teelten te bevorderen die de volksgezondheid en het milieu niet schaden en anderzijds toch gemodificeerde producten toe te laten. Het is tijd dat we een eerlijk besluit nemen in het belang van de Europese burgers. 
Nattrass (IND/DEM ).
   – Mijnheer de Voorzitter, biologische landbouw betekent dat de natuur de scepter zwaait over ons voedsel. De EU wil echter een in Brussel geschreven natuurwet. De EU wil de biologische producten en productie harmoniseren met meer EU-wetgeving en meer EU-inspecteurs.
De tijd van de "rechte banaan" is weer aangebroken! Biologische producten zijn er in alle soorten en maten, maar voor de EU is dat onaanvaardbaar. De EU gelooft dat er niets mag ontsnappen aan haar manische controle. De mensen verkopen voedsel in ponden en onzen, maar als ze worden betrapt, worden ze behandeld als criminelen. Waarom? Omdat de EU te doen is om controle omwille van de controle.
In het verslag wordt vol lof gesproken over het gemeenschappelijk landbouwbeleid, dat een van de grootste fouten is die de EU ooit gemaakt heeft. Het GLB heeft hele sectoren van de Britse landbouw kapot gemaakt, en nu wil de EU de Britse biologische landbouw kapot maken. De UK Independence Party ziet graag een bloeiende biologische landbouw, dus geen landbouw die bedolven is onder tonnen EU-mest. 
Martinez (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, beste collega’s op een dag is de mens nitraten, pesticiden en bestrijdingsmiddelen gaan gebruiken en werd hij verdreven uit het landbouwparadijs. Sindsdien kunnen we zelfs geen Golden Delicious-appels meer eten. Vroeger konden we dankzij het goede oude biovarken nog een lintworm of andere parasieten krijgen en stierven we aan botulisme dankzij grootmoeders overheerlijke eigengemaakte jam. Maar nu, als gevolg van de bio-industrie, leven we 25 jaar langer!
Hoog tijd om daaraan iets te doen, om terug te keren tot het tijdperk van de Cro-Magnon mens, alwaar de biodiverse landschappen worden bevolkt door 130 000 huppelende bioboeren, 230 000 biokoeien, 400 000 bioschapen en 230 000 biovarkens. Dat mag dan nog geen 1 procent van de totale landbouw zijn, maar het is wel een procent dat alles verandert.
De biologische landbouw is als de Rode Zee die uiteenwijkt, als Mohammed op zijn paard, als de opstanding van Jezus met Pasen: het levert niets op, maar maakt het leven draaglijk. 
Sinnott (IND/DEM ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil één aanbeveling uit het verslag onderstrepen: de noodzaak dat er duidelijkheid komt over GGO’s. Ik wil dat duidelijk wordt gemaakt dat GGO’s nooit een biologisch landbouwbedrijf mogen contamineren. Dit soort duidelijkheid kan niet worden gegarandeerd met naast elkaar bestaan teelten en beloften voor compensaties ingeval contaminatie heeft plaatsgevonden. Na contaminatie is het immers te laat. Dan is het kwaad inmiddels geschied voor de biologische landbouwer en de mensen die zijn productie waarderen.
GG-gewassen zijn per definitie een experiment. Een goed wetenschappelijk experiment moet worden gecontroleerd. Ik sta niet achter het experiment, maar als het door moet gaan, beveel ik Ierland aan als het perfecte controlegebied. Ierland is een eiland waar de wind meestal uit het westen komt en wordt dus in belangrijke mate beschermd tegen contaminatie door GGO’s uit buurlanden. Door middel van dit controlegebied zijn wij in staat GG-gewassen voor een periode van vijf, tien of vijftig jaar te controleren. Mochten de GG-gewassen een fiasco worden, kunnen wij tenminste ergens veilig voedsel en zaaigoed vandaan halen.
Vandaag besluit de Europese Raad of hij het publiek uit het GG-proces zal schrappen. Zal de Raad vandaag met de steun van mijn eigen land, Ierland, GGO’s uitzonderen van het Verdrag van Aarhus? Dat mag niet gebeuren. Dit is een vraagstuk van vitaal belang voor biologische landbouwers en hun klanten, en voor alle belanghebbenden. Wij willen absoluut het recht hebben om mee te praten over alle besluiten met betrekking tot ons milieu. 
Nicholson (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik ben blij met dit verslag over biologisch voedsel en biologische landbouw. De groei van deze bedrijfstak in een aantal lidstaten is een goede zaak, maar men moet erkennen dat niet alle lidstaten hieraan evenveel financiële steun verlenen. Een van de lidstaten die weinig steun geeft is het Verenigde Koninkrijk, waar aan de ontwikkeling van de biologische landbouw alleen maar lippendienst wordt bewezen. Ik weet heel goed dat men mensen niet kan dwingen biologisch voedsel te verbouwen of te eten, maar ik ben er wel rotsvast van overtuigd dat beide moeten worden aangemoedigd en dat waar een wil is, ook een weg is.
Wij hebben nu de gelegenheid om diversificatie aan te moedigen. Na de tussentijdse herziening zijn landbouwers gaan zoeken naar alternatieve manieren om hun bedrijven te kunnen voortzetten. Helaas ben ik van mening dat als men dit overlaat aan de lidstaten, het uitloopt op een totale ramp. Vele lidstaten zullen niets doen om ofwel de vraag aan te moedigen of het op de markt brengen van biologische producten te verbeteren. De biologische landbouw is met dezelfde uitdagingen geconfronteerd als andere bedrijfstakken: de multinationals krijgen steeds meer macht, verkleinen de winstmarges en bepalen de normen.
De biologische landbouw is niet langer een nichemarkt. Het is op de lange termijn de toekomst van de landbouw. De steun aan de biologische landbouw zou gebruikt moeten worden om nieuwe kansen te creëren voor de sector en een alternatief te bieden voor de zogenaamde conventionele landbouw. Beide sectoren hebben een toekomst, zij aan zij. Beide moeten naast elkaar kunnen bestaan en elkaar kunnen aanvullen. Eén ding is mij nu wel duidelijk: er bestaan geen gelijke voorwaarden binnen de landbouwproductie, biologisch dan wel conventioneel. Ik ben er echter rotsvast van overtuigd dat dergelijke voorwaarden alleen vanuit het centrum verwezenlijkt kunnen worden, met positieve stimuleringsmaatregelen. 
Fischer Boel,
    Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag kort commentaar geven op het verslag.
Wat ten eerste de overheidssteun aan de duurzame landbouw betreft, wordt in het actieplan de rol van de biologische landbouw in de samenleving erkend. Biologische landbouwers moeten, als zij het publiek van producten willen voorzien, hoge kosten maken. Zij moeten in aanmerking komen voor compensatie voor inkomstenderving en gemaakte kosten, als zij die publieke goederen leveren. Dat is ook precies wat wij de lidstaten aanbevelen te doen in hun eigen ontwikkelingsprogramma’s. Anderzijds hangt, zoals in het verslag staat, een succesvolle ontwikkeling van de biologische landbouw af van met name de bereidheid van de klanten om meer te betalen voor biologisch voedsel.
Dat brengt mij bij het volgende punt: promotie en marketing. De consumenten moet de juiste informatie krijgen om de vraag te stimuleren. De Commissie heeft reeds bijgedragen aan informatie- en promotiecampagnes over biologisch voedsel. Ik besef ten volle dat wij gebruik moeten maken van de beschikbare beste praktijken, als wij de in het plan uiteengezette verdere stappen willen zetten.
Ik voel veel voor uw voorstel inzake de promotie van biologisch voedsel voor kinderen en schoolkantines, maar wil daarover het advies van deskundigen inwinnen. Wij moeten er zeker van zijn dat wij de beoogde doelgroepen bereiken en moeten daarom de juiste kanalen gebruiken voor onze marketingcampagnes.
Wat de interne markt betreft, deel ik uw bezorgdheid over de eventuele handelsbelemmeringen. Biologisch voedsel dat is geproduceerd overeenkomstig de vereisten van de EU-wetgeving zou toegang moeten hebben tot alle biologische markten in de EU. Het Europese logo kan bij de verwezenlijking daarvan een belangrijke rol spelen. Tegelijkertijd is er mijns inziens geen sprake van tegenstrijdigheid als biologische producenten, zo zij dit wensen, het gebied van oorsprong van hun producten benadrukken.
Innovatie in biologische landbouw en voedselverwerking is in hoge mate afhankelijk van onderzoek. Wij hebben reeds een toename kunnen constateren in het onderzoek naar de biologische landbouw, en wij kunnen nog meer verwachten. Het is echter niet aan de Commissie om in detail te beschrijven waarover het onderzoek moet gaan.
Wat betreft coëxistentie, oftewel het naast elkaar bestaan van teelten: het actieplan is niet de juiste plaats om dit onderwerp te behandelen, aangezien het hierbij niet alleen gaat om de biologische landbouw. Eind dit jaar zal de Commissie een verslag opstellen over de nationale coëxistentiemaatregelen, en daaruit zal blijken welke verdere stappen er gezet moeten worden.
In het actieplan wordt de lidstaten aanbevolen volledig gebruik te maken van de mogelijkheden die geboden worden in het beleid voor plattelandontwikkeling. Ik heb het dan niet alleen over agromilieumaatregelen maar ook over investeringen, uitbreidingsdiensten, kwaliteitsstelsels en alle andere elementen van plattelandsontwikkeling die gebruikt kunnen worden om biologische landbouwers te helpen hun productie uit te breiden.
Ik ben blij met uw opmerkingen en kijk uit naar de toekomstige samenwerking met u inzake dit belangrijke vraagstuk.
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
Over dit verslag zal tijdens de nu volgende stemming worden gestemd. 
Bowis (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, enkele minuten geleden werd ons in het Parlement gevraagd een minuut stilte in acht te nemen ter nagedachtenis van degenen die zijn omgekomen bij de terreuraanslagen in Spanje en ter nagedachtenis van al onze kiezers die door terreur om het leven zijn gekomen.
Dit was een plechtig moment, een bijzonder moment, een sterk moment. Elk lid van dit Parlement was stil; al onze bezoekers waren stil, maar die stilte werd verstoord door het lawaai van een camera die maar bleef klikken. Mijnheer de Voorzitter, als wij een moment van plechtige stilte in acht nemen, moet dat ook stilte betekenen voor de cameramannen en voor iedereen in deze zaal, en niet alleen voor degenen die hier beneden zitten.
De Voorzitter.
   – Mijnheer Bowis, uw opmerking zal worden doorgegeven. Ik zou mijn collega’s overigens ook willen verzoeken stil te zijn tijdens de debatten in het Parlement, vooral wanneer de commissaris aan het woord is, want ik kan u verzekeren dat dat niet altijd het geval is. 
Atkins (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil het Parlement niet nog meer tijd doen verliezen, maar er moet mij toch iets van het hart. Wij zijn gevraagd hier naar toe te komen om te stemmen. Aanvankelijk was dat om 12.00 uur, toen werd het 12.15 uur en nu stemmen wij om bijna 12.40 uur.
U zult waarschijnlijk wel weten dat er vandaag gestaakt wordt en reizen uiterst moeilijk is. Enkele collega’s moeten op onmogelijke tijden weg omdat zij hun reisplannen hebben moesten veranderen, en zij kunnen bijgevolg niet aan alle stemmingen deelnemen. Het is uiterst vervelend dat de werkzaamheden van dit Parlement constant worden omgegooid en veranderd zonder dat degenen die werkelijk tellen, namelijk de leden die hier zitten, daarover worden geraadpleegd.
De Voorzitter.
   – Prima, ik zal het doorgeven aan de zittingsdienst, maar ik wijs mijn collega’s erop dat er ook na de debatten van vanmiddag een stemming is.
Niettemin zal ik mijn best doen om de vertraging in te halen, maar zonder te haasten.
De Voorzitter.
   – Wij gaan nu over tot de stemming.

Breyer (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, in de Engelse versie is er een taalkundig probleem in paragraaf 7. Ik wil u daarom verzoeken om het woord "" te vervangen door het woord "" en het woord "" toe te voegen, zodat het tweede deel van paragraaf 7 nu luidt: "Het gaat echt alleen om de Engelse versie en om dit taalkundige probleem. 


Prodi (ALDE ).
   – Ik heb een mondeling amendement op amendement 5: na "bedrijfsleven en industrie" zou ik de woorden: "door bijvoorbeeld de technologische platforms erbij te betrekken" willen toevoegen. 
De Voorzitter.
   – Zijn er bezwaren tegen deze toevoeging? 
Mann, Erika (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil alleen de heer Rübig iets vragen. Het spijt me dat ik tussenbeide kom, maar wij hebben gisteravond indirect en informeel afgesproken dat we als volgt te werk zullen gaan: we zijn overeengekomen dat de PPE-DE en de Liberalen niet de hele alinea willen schrappen en dat wij van onze kant instemmen met het amendement van de Conservatieven en de Liberalen. Ik wil de heer Rübig vragen om hier nog iets over te zeggen. 
De Voorzitter.
   – Mevrouw Mann, u stoort mij absoluut niet. Integendeel, ik had hierop gerekend, aangezien mij al geluiden ter ore waren gekomen die hierop wezen. Ik verwachtte eigenlijk dat uit de banken van de PPE-DE wel iemand zou opstaan om te verzoeken het einde van hun amendement, dat het laatste gedeelte van paragraaf 21 beoogt te schrappen, te laten vervallen.
Is er een lid van de PPE-DE-Fractie die hierover het woord wil voeren? 
Rübig (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, wij zijn het eens met mevrouw Mann en haar fractie. 
De Voorzitter.
   – Samenvattend: in amendement 5 van de PPE-DE-Fractie worden de woorden “plus vertegenwoordigers van het bedrijfsleven en de industrie” toegevoegd, het beoogt niet langer het schrappen van het einde van paragraaf 21, en het wordt aangevuld met het mondelinge amendement van de heer Prodi.

Queiró (PPE-DE ),
    – Ik heb gestemd vóór het verslag-Jensen over de ramingen van het Europees Parlement voor een gewijzigde begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2005 (salarisaanpassing), omdat ik geloof dat het belangrijk is rekening te houden met een reductie van de uitgaven voor personeel op de begroting voor 2005.
Op de begroting 2005 van het Parlement waren kredieten gereserveerd voor het voortzetten van het beleid van het kopen van onroerend goed.
Ik meen dat deze kredieten gebruikt moeten kunnen worden voor het financieren van prioriteiten waarvoor momenteel geen toewijzingen zijn opgenomen in de begroting, zoals – bijvoorbeeld – de voorbereidingen voor de toetreding van Bulgarije en Roemenië.
Tot slot wil ik benadrukken dat de communautaire instellingen, nu de nodige kredieten om hun activiteiten te ontplooien zijn gereserveerd, deze kredieten zorgvuldig dienen te beheren. Het gaat hier immers om het geld van de belastingbetaler. 
Ribeiro e Castro (PPE-DE ),
    – Deze ontwerpresolutie vloeit voort uit de vaststelling dat er met betrekking tot de begroting voor het jaar 2005 een overschot zal zijn, aangezien de salarisaanpassing in 2004 slechts 0,7 procent bedroeg, in plaats van 2,6 procent zoals voorzien op het moment dat de begrotingen van de instellingen werden voorbereid.
Zulke overschotten maken het mogelijk om een aantal voor het onroerend goedbeleid bestemde kredieten uit de begroting voor 2005 vrij te maken, waarmee gebouwen die nu gehuurd worden, zouden nu kunnen worden aangekocht. Zoals de rapporteur stelt, dienen deze kredieten daarnaast gebruikt te worden voor het financieren van prioriteiten waarvoor thans nog geen kredieten zijn gereserveerd, zoals bijvoorbeeld de voorbereidingen voor de toetreding van Bulgarije en Roemenië.
Ik heb uiteraard voorgestemd. 

Queiró (PPE-DE ),
    – Ik heb vóór het verslag-Polledo (A6-0047/2005) over het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 1/2005 van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2005 gestemd, omdat ik de wijzigingen aanvaard die in het organigram van de diensten van de Commissie zijn doorgevoerd. Er is immers een nieuwe Commissie benoemd en de portefeuilles zijn tussen de nieuwe commissarissen verdeeld, hetgeen veranderingen noodzakelijk maakte. De wijzigingen dienen op een zo transparant en efficiënt mogelijke wijze te worden verwerkt in de gewijzigde begroting. Ik ben heel tevreden dat de wijzigingen begrotingsneutraal zijn. 
Ribeiro e Castro (PPE-DE ),
    – Dit eerste ontwerp voor een gewijzigde begroting is bedoeld om een aantal begrotingsneutrale technische wijzigingen aan te brengen in de begroting voor 2005. Dat was nodig omdat er een nieuwe Commissie benoemd is en de verdeling van de portefeuilles onder de verschillende commissarissen aanleiding heeft gegeven tot een herziening van het organigram van de diensten van de Commissie..
We mogen niet vergeten dat hoewel de Commissie een bestuurlijk orgaan is, deze nieuwe Europese Commissie beloofd heeft dat deze begroting een begroting voor “concurrentievermogen en cohesie” zou zijn. Bovendien is het zo dat de tussentijdse herziening van de strategie van Lissabon – waarover wij gisteren hebben gestemd – oproept creatief en doortastend te zijn bij het nastreven van de doelstellingen van die strategie. De Commissie heeft van de zijde van het Europees Parlement steeds de nodige steun ontvangen. Ik heb voor deze ontwerpresolutie gestemd, omdat ik ervan overtuigd ben dat de Europese Commissie dit instrument op de best mogelijk wijze zal inzetten en alles zal doen om voornoemde doelstellingen te verwezenlijken. De ruime steun die dit voorstel in de bevoegde commissie heeft ontvangen is daarmee gerechtvaardigd. 

Figueiredo (GUE/NGL ),
    – Conventionele methoden voor de productie van voedingsmiddelen kunnen schadelijke gevolgen hebben, zowel voor de volksgezondheid als voor het milieu. Dat betekent dat we naar alternatieven moeten zoeken om te garanderen dat onze burgers veilige en op duurzame wijze geproduceerde voedingsmiddelen kunnen bekomen. Het is daarom van belang dat het Europees Parlement hierover een duidelijk standpunt inneemt.
We moeten steun geven aan biologische productiewijzen, omdat ze het milieu en het natuurlijk evenwicht respecteren. Dat kan in de vorm van stimulerende maatregelen voor de producenten, maar ook in de vorm van maatregelen die biologisch geteelde gewassen beschermen tegen risico’s, zoals de risico’s die verbonden zijn aan het gebruik van GGO’s. Het is nog niet bekend wat voor milieurisico’s deze organismen vertegenwoordigen. We kunnen ook nooit garanderen dat GGO’s niet in het milieu terechtkomen en dat betekent dat ze een bedreiging vormen voor de plantensoorten waarnaast ze worden geteeld. 
Queiró (PPE-DE ),
    – Ik heb vóór het verslag-Aubert over het Europees actieplan voor biologisch voedsel en biologische landbouw gestemd, omdat ik geloof dat hierin fundamentele vragen aan de orde worden gesteld over de toekomst van de biologische landbouw.
We mogen niet vergeten dat dit type landbouw tegenwoordig een belangrijk aandeel van de landbouwproductie en de markt voor voedingsmiddelen in de Europese Unie voor zich opeist.
Het actieplan voorziet in drie belangrijke prioriteiten – de ontwikkeling van de markt voor biologisch voedsel die gebaseerd is op voorlichting en een grotere bewustmaking van de consumenten; een grotere doeltreffendheid van de overheidssteun ten gunste van de biologische landbouw; de verbetering en versterking van de communautaire normen die van toepassing zijn op de biologische landbouw, en van de eisen betreffende invoer en inspectie.
Op deze wijze moeten we dus proberen een doeltreffende oplossing te vinden voor de specifieke problemen van de biologische landbouw in de gehele sector, van productie tot distributie. Een Europees actieplan voor de biologische landbouw dient ambitieus te zijn. Biologische landbouw is immers meer dan alleen maar een middel om voedingsmiddelen te produceren; dit type landbouw speelt ook in sociaal en milieuopzicht een belangrijke rol. 
Ribeiro e Castro (PPE-DE ),
    – Met biologische landbouw verband houdende onderwerpen zijn tegenwoordig van groot belang. Vanaf 1985 hebben we een sterke toename kunnen waarnemen van het aantal bedrijven en het aantal hectaren waar biologische landbouw plaatsvindt.
Die groei is de afgelopen jaren echter vrij sterk geremd vanwege de moeilijkheden die men ondervindt bij de productie, de verwerking en de afzet van deze producten.
In het onderhavige verslag wordt gepleit voor aanvullende en betere maatregelen om deze obstakels weg te nemen. De belangrijkste doelstelling bestaat erin om iedereen, en dus niet alleen maar een kleine minderheid van de stadsbewoners, bewust te maken van de voordelen van de biologische landbouw voor het milieu.
Om de biologische landbouw een dynamischer rol te geven in de context van de duurzame landbouw zal de communautaire wetgeving, waaronder ook het gemeenschappelijk landbouwbeleid, verbeterd moeten worden en zal er meer overheidssteun verstrekt moeten worden.
Nu het milieu een prioriteit zou moeten zijn, dient dit onderwerp hoog op de agenda te staan.
Ook al is het waar dat de hoge prijs van “bio”-producten een obstakel voor hun afzet vormt, ik geloof toch dat meer steun voor de biologische landbouw tot gevolg zal hebben dat de prijzen zullen zakken, en dat zal er dan weer toe leiden dat meer mensen deze producten kopen.
Ik heb vóór het verslag gestemd. 
Ries (ALDE ),
   . – Ik heb vóór het verslag van mevrouw Aubert gestemd, waarin de ontwikkeling van biologisch voedsel en de biologische landbouw wordt aangemoedigd. Deze praktijken zijn in Europa al jaren voortdurend in ontwikkeling en beantwoorden aan een vraag van Europese consumenten naar gezonde en gevarieerde voeding.
Ten behoeve van de zekerheid van landbouwers en burgers is het eveneens essentieel dat er strikte controles worden ingesteld ter voorkoming van contaminatierisico’s in geval van het naast elkaar bestaan van biologische en transgene teelten. Dat is ook het standpunt van België: de beoordeling van controles en risico’s in verband met GGO’s moet worden gebaseerd op onafhankelijke wetenschappelijke rapporten.
Bovendien moeten dringend oplossingen worden aangedragen voor de concrete problemen waarmee de boeren in de biologische sector kampen. De vraag van consumenten naar biologische producten in België is geenszins constant, maar houdt vaak gelijke tred met de voedselcrises. Landbouwers hebben te lijden onder deze fluctuaties, terwijl zij hun inspanningen en investeringen juist beloond zouden moeten zien. Het moet absoluut voorkomen worden dat bepaalde landbouwers zich gedwongen zien met verlies te verkopen.
Het verdedigen van de biologische landbouw is vechten voor kwaliteit, veiligheid en – niet te vergeten – de keuzevrijheid van de consument. 

Lulling (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, als ik bij het debat over internationale vrouwendag en Beijing + 10 spreektijd zou hebben gekregen, dan had ik gezegd dat het eigenlijk jammer is dat dit Parlement al zo lang aandacht besteedt aan geweld tegen vrouwen, hoewel dit gelukkig minder vaak voorkomt dan andere belangrijke problemen waarvan veel meer vrouwen, namelijk vele miljoenen, de dupe zijn. Zij wachten al jarenlang op oplossingen die overigens door dit Parlement met een overweldigende meerderheid zijn geëist. Zoals bijvoorbeeld het splitsenvan tijdens het huwelijk verworven pensioenrechten, zodat de echtgenote die haar baan geheel of gedeeltelijk heeft opgegeven om zich te wijden aan het gezin, bij een scheiding niet verstoken blijft van sociale zekerheid. We hebben dan ook een kaderrichtlijn nodig om een einde te maken aan het echtscheidingstoerisme in de Europese Unie.
Ik wil u ook herinneren aan ons verslag uit 1996 over de situatie van medewerkende echtgenoten van zelfstandige werknemers en landbouwers. Wij hebben toen, tien jaar geleden, de intrekking geëist van de richtlijn van 1986 betreffende de gelijke behandeling van zelfstandig werkzame mannen en vrouwen. Er is niets gebeurd!
Nu wat betreft de geslagen vrouwen: er zijn trouwens ook mannen die worden geslagen! Sinds 2003 is er in Luxemburg een wet van kracht die al veel heeft geholpen. Het gaat om de uitzettingswet, oftewel gewelddadige mannen worden hun huis uitgezet. Het zijn dus niet de vrouwen en kinderen die naar een blijf-van-mijn-lijfhuis moeten vluchten, nee, als de man gewelddadig wordt, moet hij de gemeenschappelijk woning verlaten. Het zou goed zijn als de Commissie een aanbeveling zou voorleggen aan alle lidstaten om een vergelijkbare wet aan te nemen, als ze die nog niet hebben. Daarvoor hebben we Beijing + 10 helemaal niet nodig! 
Blokland (IND/DEM ),
   . Ondanks haar tegenstem tegen de resolutie over de wereldvrouwenconferentie is de ChristenUnie-SGP geenszins een tegenstander van een normale behandeling van vrouwen in deze maatschappij. De strijd tegen mishandeling, besnijdenis, vrouwenhandel, uithuwelijking, en eerwraak worden van harte gesteund. Daarnaast is gelijke toegang tot goede scholing en goede gezondheidszorg voor iedereen van belang.
Een aantal ideeën kan echter niet worden gesteund. De participatie van vrouwen in het arbeidsproces wordt niet afgewezen, maar een opgelegde getalsmatige m/v-verdeling doet geen recht aan de realiteit. Capaciteiten en geschiktheid zijn de criteria waarop kandidaten voor een functie moeten worden geselecteerd. Sekse is daarbij minder relevant.
Er dient keuzevrijheid voor zowel individu als organisatie te bestaan. Het is aan personen en organisaties zelf om keuzes ten aanzien van persoonlijke levenssfeer dan wel hun interne structuur en externe vertegenwoordiging te maken zolang daarbij geen oneigenlijke middelen of methoden worden gehanteerd.
Tot slot moet uiterst voorzichtig worden omgegaan met situaties in het medisch-ethische domein. De mens is niet de laatste schakel in een evolutionair proces, maar is een wezen dat leven heeft gekregen van zijn Schepper. Hij dient daar verantwoord mee om te gaan. Zowel met zijn eigen als dat van anderen alsook met bestaand en ongeboren leven. 
Cederschiöld, Fjellner, Hökmark en Ibrisagic (PPE-DE ),
   – De delegatie van Zweedse Conservatieven heeft vóór de resolutie gestemd, maar wil met nadruk op enige formuleringsproblemen wijzen. In de resolutie worden de vrouwen van de wereld als een homogene groep beschouwd, wat wij als zeer ongelukkig ervaren, omdat de situatie van vrouwen in de diverse landen spectaculaire verschillen vertoont.
De situatie van vrouwen in ontwikkelingslanden wordt verward met de situatie van vrouwen in Europa, alsof het om vergelijkbare problemen gaat. Problemen zoals verkrachtingen tijdens oorlogen, eerwraak en verminking van geslachtsdelen kunnen niet vergeleken worden met het aantal maanden vaderschapsverlof, levenslang leren of de vaststelling van quota, zoals men in de resolutie doet. De resolutie verwart vraagstukken die op EU-niveau thuishoren met vraagstukken die duidelijk nationaal van aard zijn of zelfs ronduit individuele kwesties zijn.
Wij hadden er de voorkeur aan gegeven als de zaak was toegespitst op vrouwen in ontwikkelingslanden, waar vrouwen in een zeer kwetsbare positie verkeren. De passages over ontwikkelingslanden betreffen in hoge mate kwesties die de EU aan de orde moet stellen in het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid en in het hulpbeleid. We hadden graag gezien dat in de resolutie de gelijke rechten van mannen en vrouwen werden beschermd en dat de mensenrechten in de hele wereld erin werden verdedigd. 
Jałowiecki (PPE-DE ),
   . – Bij de stemming over de resolutie over de follow-up van het actieplatform van de vierde wereldvrouwenconferentie (Beijing +10) op 10 maart 2005 heb ik tegengestemd.
Het betreft namelijk een uitzonderlijk kortzichtige en ondoordachte resolutie die vele gepaste, maar ook zeer ongepaste en zelfs absurde voorstellen bevat.
Tot de laatste categorie behoort bijvoorbeeld de oproep in paragraaf 20 om in de structuurfondsen rekening te houden met het beginsel van gendergelijkheid, of de oproep dat bij vredeshandhavings- en conflictpreventiemissies een quotum van 40 procent van de posten moet worden gehaald wat de participatie van vrouwen betreft. In het bijzonder wil ik protesteren tegen paragraaf 13, waarin wordt verwezen naar de reproductieve gezondheid van vrouwen.
Het is deze formulering die uiteindelijk de doorslag heeft gegeven en waarom ik niet vóór de resolutie heb kunnen stemmen. 
Kirkhope (PPE-DE ),
   – Samen met mijn collega’s van de Britse Conservatieven heb ik mij onthouden van stemming over de resolutie betreffende de vierde wereldvrouwenconferentie. Volgens ons worden de werkelijk vitale vraagstukken daarin namelijk niet op de juiste, of niet altijd op praktische wijze aangepakt. De met veel te veel voorschriften gepaard gaande verwijzingen naar gendermainstreaming, genderbudgetteringen de oproep tot een strikte toepassing van quotaregelingen zijn hiervan een voorbeeld.
De Conservatieve partij staat op de bres voor de eerbiediging van vrouwen en hun rechten. Mensenhandel, prostitutie en verminking van de geslachtsorganen zijn slechts enkele van de verschrikkingen waarmee meisjes en vrouwen in de ontwikkelingslanden geconfronteerd worden. Deze kunnen echter niet alleen bestreden worden met financiële steun, ofschoon die steun natuurlijk wel noodzakelijk is. Evenmin kunnen ze bestreden worden met wetgeving, ofschoon ook wetgeving in bepaalde gevallen kan helpen. De vrijheid van vrouwen kan alleen gewaarborgd worden als er een geschikt onderwijsprogramma komt voor vrouwen en mannen, en als men hiervan echt werk maakt. 
Klaß (PPE-DE ),
   . Naar aanleiding van internationale vrouwendag 2005 wil ik de aandacht vestigen op alle vrouwen die gewoon hun werk doen. Ik wil dat de politiek hun belangrijkste taak erkent, namelijk de verzorging van het gezin, van de kinderen en ook van oudere mensen. We hebben het vaak over gendermainstreaming. Ik zou willen verzoeken om ook rekening te houden met family mainstreaming bij het nemen van politieke en maatschappelijke besluiten. Bij alle politieke besluiten moet voortaan worden nagegaan welke effecten ze hebben op gezinnen. Met name bij door de overheid opgezette werkgelegenheidsprogramma’s voor herintredende vrouwen moet in het vervolg rekening worden gehouden met family mainstreaming. Werk en maatschappij moeten zich voegen naar het gezin en niet omgekeerd. Zo wordt bijvoorbeeld het werk van de boerin nog steeds niet goed in de landbouwstatistieken vermeld. In de boerenbedrijven werken vrouwen ongeveer 63 uur per week. Voor de landbouwstatistieken wordt eerst ongeveer 50 procent afgetrokken voor het huishouden. Boerinnen doen hun onbetaalde werk in het huishouden, op de boerderij en voor het gezin echter net als alle werkende vrouwen in aanvulling op hun baan. Hun inzet wordt echter niet statistisch vastgelegd, door de maatschappij nog altijd niet serieus genomen en als economische factor niet erkend. In feite moeten alle diensten die vrouwen verrichten in hun geheel in het bruto sociaal product worden meegeteld. 
Muscardini (UEN ),
   – Eindelijk pakt het Europees Parlement het ernstige probleem van vrouwenbesnijdenis aan, dat een van de speerpunten in de bescherming van de waardigheid van de vrouw vormt.
Maar al te vaak heeft Europa zijn goede voornemens aangekondigd ter verdediging van de waardigheid van het individu, van vrouwen en kinderen, zonder dat het ooit kwam tot concrete acties die werkelijk zoden aan de dijk zetten.
Hopelijk is het initiatief van vandaag een keerpunt en zal het probleem van vrouwenbesnijdenis nu serieus worden aangepakt. Dit verschijnsel heeft immers niets te maken met respect voor tradities en culturen van andere volkeren, want barbarij is sowieso geen cultuur.
Wij stellen dan ook voor dat er een richtlijn wordt gepresenteerd waarin verminking van de geslachtsorganen van vrouwen verboden wordt. Wij willen dat er acties komen voor goede voorlichting over dit probleem, met name om steun te geven aan immigranten die uit landen komen waar dit soort praktijken getolereerd worden of zelfs geoorloofd zijn.
Wij vinden het tevens noodzakelijk dat er een bewustwordingscampagne voor burgers wordt opgezet inzake geweldpleging tegen vrouwen. Wij vinden dat er goede informatie moet komen over het eerbiedigen van de gezondheid en veiligheid van vrouwen. In het strafrecht van de lidstaten van de Unie moet verminking van de geslachtsorganen van vrouwen beschouwd wordt als een verzwarende omstandigheid in geval van mishandeling. 
Queiró (PPE-DE ),
    – Het Europees Parlement komt in plenaire vergadering bijeen op internationale vrouwendag en heeft besloten van deze gelegenheid gebruik te maken om door middel van een resolutie de aandacht te vestigen op een aantal welbekende aspecten van de situatie van vrouwen. Het gaat om dingen die wij afkeuren en daarom moeten bestrijden.
Wie geen voorstander is van een oorlog tussen de geslachten of een quotabeleid en bovendien vindt dat het vrouwzijn niet verward mag worden met het behoren tot een minderheid zal zich een extra inspanning moeten getroosten om er – met het volledige respect voor de rechten van vrouwen als individuen en de unieke functie die ze in de maatschappij en het gezin vervullen – voor te zorgen dat de wettelijke bepalingen die vrouwen werkelijk een gelijke positie kunnen geven worden toegepast, één en ander in overeenstemming met de natuurlijke verschillen tussen de geslachten en met de grootst mogelijk eerbied voor het allerbelangrijkste recht dat geheel los staat van het geslacht waartoe men behoort – de vrijheid van het individu en het daaraan verbonden persoonlijke en onvervreemdbare recht op individueel geluk. 
Ribeiro e Castro (PPE-DE ),
    – Deze week wordt internationale vrouwendag gevierd, en dat is een goed moment om de balans op te maken van de voortgang die er over de gehele wereld is geboekt op het gebied van gelijkheid, vrijheid, ontwikkeling, erkenning en participatie van vrouwen aan het maatschappelijk leven.
Ik vind het heel belangrijk dat iedereen zich er rekenschap van geeft dat er nog veel gedaan moet worden en dat de EU bij deze strijd voor rechtvaardigheid een voortrekkersrol dient te vervullen. Het gaat hier om een strijd ten gunste van vrouwen. Toch gaat deze strijd daarom niet alleen vrouwen aan, maar de gehele mensheid.
Vele miljoenen vrouwen overal ter wereld hebben met enorme problemen en bedreigingen te maken. We moeten daarop snel een gedegen antwoord formuleren, zonder enig voorbehoud.
Ik betreur het intussen wel dat men onder het mom van deze ietwat vage beginselen en concepten – die goed in het gehoor liggen – bepaalde handelswijzen als recht probeert voor te stellen terwijl zij juist haaks staan op deze rechten, zoals bijvoorbeeld abortus. Heel handig vermomd en afgezwakt in het cliché “seksuele en reproductieve gezondheid”, een begrip dat hier oneigenlijk gebruikt wordt. 
Schenardi (NI ),
   . – Geweld tegen vrouwen kan vele verschillende vormen aannemen: fysiek of psychisch geweld, verkrachting, huisslavernij, vrouwenhandel, prostitutie, enzovoorts. Deze zaken komen overal voor en nemen voortdurend toe. Onze zogenaamd “beschaafde” landen laten zich voorstaan op de eerbiediging van de mensenrechten en de burgerrechten, maar wist u dat in Frankrijk maandelijks zes vrouwen overlijden als gevolg van huiselijk geweld, zonder dat daaraan noemenswaardige aandacht wordt besteed? Wist u dat er in 2002 een amnestieregeling gold voor dit geweld, maar niet voor dierenmishandeling? Het kan toch niet zo zijn dat vrouwen minder recht hebben op bescherming dan dieren. Nog maar een paar dagen geleden heeft de politie in Istanboel keihard ingeslagen op vreedzaam demonstrerende vrouwen. Dat moet afgelopen zijn. De factoren die er direct of indirect toe bijdragen dat zij onderworpen zijn, zoals het geval is voor de vrouw in de islam, moeten stevig worden aangepakt. Het is onaanvaardbaar als we op ons grondgebied, of waar ter wereld dan ook, archaïsche en onmenselijke praktijken toelaten als vrouwenbesnijdenis, eerwraak, steniging of zelfs onthoofding. Deze dag die gewijd is aan vrouwen mag niet slechts een symbolische gebeurtenis zijn, maar moet aanleiding geven tot een werkelijke bewustwording ten aanzien van de rechten van vrouwen in Frankrijk en in de hele wereld. 
Silva Peneda (PPE-DE ),
    – Het verheugt mij dat het Europees Parlement heeft besloten om in het kader van de viering van internationale vrouwendag een debat te voeren ter gelegenheid van het tienjarig jubileum van de vierde wereldvrouwenconferentie en de verklaring en het actieplatform van Beijing en daarbij in het bijzonder de aandacht te vestigen op geweld tegen vrouwen.
Dit laatste is een heel ernstig probleem en daarom steun ik het voorstel om 2006 uit te roepen tot het Europees Jaar tegen geweld jegens vrouwen.
We moeten echter meer doen dat alleen maar symbolische gebaren maken. Ik vind dat de EU een doorslaggevende rol dient te spellen bij het in praktijk brengen van gelijkheid tussen mannen en vrouwen. Dit principe wordt thans politiek aanvaard – nu is tijd dat we verder gaan en er concrete invulling aan geven in het dagelijks leven.
Het onderwerp waar ik het nauwst bij betrokken ben is het sociaal beleid. We moeten op dit terrein alle maatregelen versterken die helpen om de ongelijkheid tussen mannen en vrouwen op het werk te bestrijden. Dat geldt voor alle aspecten: salarisniveaus, carrièremogelijkheden of toegang tot de arbeidsmarkt.
In de Noord-Europese landen liggen de werkloosheidscijfers heel laag, onder andere omdat daar veel wordt gedaan om vrouwen aan het werk te krijgen.
Het is ook van belang dat er op een steeds veeleisender arbeidsmarkt bij het begrip flexibele werkomstandigheden wel rekening wordt gehouden met essentiële waarden, zoals het verenigen van werk en gezin …

Hennicot-Schoepges (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, uiteraard ben ik tegen de handel in zowel organen als eicellen. Dat zijn verwerpelijke praktijken. Ik kan echter niet instemmen met de tekst van de resolutie, omdat de donatie van eicellen hierin gelijk wordt gesteld aan orgaan- of celdonatie. Terwijl deze laatste vorm van donatie levens redt, moet de donatie van voortplantingscellen en dus ook van eicellen worden beschouwd in het kader van een kinderwens. Het kind dat uit een dergelijke donatie geboren wordt moet niet worden beschouwd als een object, maar als een persoon, die het recht heeft in een later stadium zijn biologische ouders te leren kennen, indien hij of zij dat wil. Dit fundamentele verschil had in de resolutie vermeld moeten worden. Ik betreur derhalve dat de tekst niet is gewijzigd. 
Fjellner, Hökmark en Ibrisagic (PPE-DE ),
    Wij Zweedse Conservatieven vinden dat het vraagstuk van handel in menselijke eicellen niet behandeld moet worden op de manier zoals dat nu gebeurt in de onderhavige resolutie. De resolutie waarover we vandaag stemmen, is niet zorgvuldig genoeg voorbereid. Evenmin belicht zij heel deze ingewikkelde problematiek met intrinsieke morele en ethische afwegingen.
Het is onredelijk om categorisch op te roepen tot een verbod op de handel in eicellen en embryo’s. Vrouwen die niet in de omstandigheid verkeren dat ze eigen kinderen kunnen krijgen, zullen altijd afspraken kunnen maken met andere vrouwen die bereid zijn om eicellen te doneren. Kinderloosheid is voor velen een zeer pijnlijk trauma. Het zou fout zijn om degelijke afspraken te criminaliseren.
Het vraagstuk van eiceldonaties brengt zeer ingewikkelde morele afwegingen met zich mee. De vragen welke ingrepen in de reproductie geoorloofd moeten zijn en wat de consequenties zijn voor de donor en de kinderloze die om hulp vraagt, vereisen om meer toelichting dan de onderhavige resolutie verschaft.
De reden dat wij desondanks hebben besloten om vóór de resolutie te stemmen, is de situatie die de aanleiding vormde voor deze resolutie, namelijk de uitbuiting van arme vrouwen in Roemenië, hetgeen wij als ernstig beschouwen, ook al kennen we niet alle feiten. 
Goebbels (PSE ),
   . – Ik heb tegen de gezamenlijke resolutie over de voorgenomen handel in eicellen gestemd, daar zij een opeenstapeling van hersenschimmen betreft. Op basis van een gerucht uit de sensatiepers dat is ontkracht in een officieel verslag van de Britse bevoegde autoriteiten, hult het Parlement zich in de verheven principes van de menselijke waardigheid, zonder echter op de kernvraag te willen ingaan. Moeten we wetenschappelijk onderzoek aan embryonale stamcellen, onder streng toezicht, wel of niet bevorderen? Ik ben van mening dat dit onderzoek essentieel is voor het bestrijden van genetische aandoeningen en de epidemieën van deze tijd zoals de ziekten van Alzheimer of Parkinson. De regeneratieve geneeskunde in Europa is bezig achterop te raken bij de Verenigde Staten en Azië. Het Parlement maakt zichzelf belachelijk door alleen op het onderwerp van eiceldonatie in te gaan vanuit het oogpunt van de noodzakelijke bescherming van vrouwen tegen uitbuiting. 
Queiró (PPE-DE ),
    – We ontvangen berichten dat er gehandeld wordt in eicellen van vrouwen. Wij dienen deze handel ernstig te nemen en resoluut af te wijzen. Ook internationale instanties moeten net als de Britse en Roemeense autoriteiten doeltreffend optreden en reageren.
De mogelijkheid dat men vrouwen voor een nieuw soort weerzinwekkende handel dwingt om hun lichaam ter beschikking te stellen is op zichzelf al voldoende om iedereen aan te zetten tot het bestrijden van deze praktijken. Het is bij dit soort gelegenheden – veel meer dan bij gedenkdagen – dat wij kunnen en moeten tonen dat wij bereid zijn op te komen voor de waarden die wij verdedigen. 
Ribeiro e Castro (PPE-DE ),
    – Er zijn berichten dat het Verenigd Koninkrijk menselijke lichaamscellen importeert uit Roemenië. Als dat waar is, hebben we te maken met een verwerpelijke praktijk waaruit minachting blijkt voor de meest elementaire mensenrechten.
Als Britse klinieken Roemeense vrouwen inderdaad grote sommen geld bieden voor hun eicellen, dan maken ze op verachtelijke wijze misbruik van de zwakke positie en de armoede van de donoren. Bovendien gebruiken ze het menselijk lichaam als bron van winst, hetgeen in artikel 3 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie veroordeeld en verboden wordt.
Het Europees Parlement dient naar aanleiding van deze berichten zo spoedig mogelijk maatregelen te nemen om de menselijke waardigheid te beschermen. Het is vooral belangrijk dat het doneren van eicellen, weefsels en organen aan zeer strenge regels wordt onderworpen, teneinde bescherming te bieden tegen deze barbaarse manier van uitbuiting van de ene mens door de andere.
Tot slot wijs ik erop dat we tegen de hier bedoelde praktijken hevig dienen te protesteren – het is te weerzinwekkend voor woorden.
Ik ben heel tevreden dat er in deze resolutie een aantal uiterst belangrijke beginselen – verbod op klonen, bescherming van het menselijk embryo – is opgenomen.
Europa moet eensgezind optreden bij het verdedigen van het menselijk leven, van de conceptie tot aan de dood.
Ik heb voorgestemd. 
Ries (ALDE ),
   . – Namens de Liberale afgevaardigden in de ALDE-Fractie protesteer ik tegen de stemming van vanmiddag over de gezamenlijke resolutie over de handel in menselijke eicellen. Deze stemming die plaatsvindt onder het mom van de strijd tegen de uitbuiting van vrouwen en voor de onvervreemdbaarheid van het menselijk lichaam heeft eigenlijk immers een hele andere bedoeling: het direct of indirect verbieden van onderzoek naar embryonale stamcellen en therapeutisch klonen ...
Het gaat hier om een moralistische, reactionaire en obscurantistische stemming, waarmee het “ja” van ditzelfde Europees Parlement, op 19 november 2003, voor de financiering van onderzoek aan embryonale stamcellen wordt genegeerd en ter discussie gesteld, en zulks in het kader van het zesde kaderprogramma voor onderzoek en ontwikkeling.
Hiermee geven de 307 afgevaardigden een rampzalig signaal af aan paren met een kinderwens, maar ook aan honderdduizenden patiënten in Europa die al hun hoop op genezing gevestigd hebben op dergelijk onderzoek: diabetici, patiënten met Parkinson, Alzheimer, en vele andere ziekten.
Bij 199 van ons in dit Parlement leeft nog altijd dezelfde ambitie, namelijk om aan deze hoop tegemoet te komen, niet alleen door onze stem te geven aan vooruitgang en solidariteit, maar vooral door onze steun te geven aan modern en humanistisch medisch onderzoek ten behoeve van patiënten die wachten op een behandeling. 
Záborská (PPE-DE ),
   . – Een jonge vrouw beschikt in haar puberteit slechts over een beperkt aantal eicellen, ongeveer 500, waarvan er bij elke menstruatiecyclus een vrijkomt. In de overgang is die voorraad eicellen uitgeput en kan de vrouw geen kinderen meer krijgen.
Hyperstimulering van de eierstokken van jonge vrouwen, hetgeen aanzienlijke risico’s op eierstokkanker met zich meebrengt, is geen volksgezondheidskwestie om luchtig op te nemen. Welke garanties kunnen jonge vrouwen worden geboden in een land waar de financiële middelen in de gezondheidszorg beperkt zijn? Om welke reden, behalve financiële druk, zou een jonge vrouw een dergelijk risico willen lopen?
Als bij een jonge vrouw van 18 jaar tientallen of zelfs honderden eicellen worden weggenomen of beschadigd betekent dat het veroorzaken van een voortijdige menopauze, waarmee haar definitief iedere mogelijkheid wordt ontnomen om zelf moeder te worden. Wie zou durven stellen dat een jonge vrouw van 18 jaar die beslissing al kan nemen? Hoe valt met zekerheid te zeggen dat dit niet voortkomt uit economische en financiële druk?
Gezien deze omstandigheden valt dit vraagstuk ruimschoots buiten Richtlijn 2004/23/EG. Men kan niet beweren dat aan een vraag moet worden voldaan en tegelijkertijd volhouden dat de donatie van eicellen vrijwillig en belangeloos moet zijn. Het gaat hier om een ernstige inbreuk op de meest fundamentele rechten van de vrouw. 

Goudin, Lundgren en Wohlin (IND/DEM ),
   –Kernwapens vormen een ernstige bedreiging voor onze wereldwijde veiligheid, en dat niet alleen in landen als Noord-Korea en Iran. De leden van de Zweedse partij Junilistan steunen de eis tot het beperken van de verspreiding van kernwapens, een beperking die op den duur moet leiden tot een geleidelijke afschaffing van alle kernwapens.
De Verenigde Naties zijn met hun ervaring, kennis en mondiale reikwijdte de beste organisatie om te garanderen dat het non-proliferatieverdrag in 2005 een succes wordt. Daarom moeten de Verenigde Naties prioriteit krijgen in het kader van de mondiale ontwapeningsinspanningen. De resolutie bevat echter voorstellen die de rol van het buitenlands en veiligheidsbeleid van de EU versterken, waardoor de positie van de Verenigde Naties dreigt te verzwakken. 
Martin, David (PSE ),
   – Het is deze zomer zestig jaar geleden dat Hiroshima werd verwoest door een atoombom. Het sterftecijfer door stralingsvergiftiging meegerekend, bedroeg het dodental na vijf jaar meer dan tweehonderdduizend, dat wil zeggen bijna tweederde van de bevolking van de stad.
In mei komt het non-proliferatieverdrag (NPV) weer op tafel voor een nieuwe vijfjaarlijkse toetsing door de landen die daarbij partij zijn. Het in het verdrag verankerde stelsel is zwakker dan het in 1970 was, bij zijn inwerkingtreding. Als men wil dat dit vitale veiligheidsinstrument effectief blijft, is het van het allergrootste belang dat tijdens de toetsingsconferentie onderhandelingen over centrale afspraken nieuw leven wordt ingeblazen door de NPV-landen met kernwapens, onder leiding van Washington.
In 1962 werd voorspeld dat tegen het eind van de jaren zeventig niet minder dan 25 à 30 landen kernwapens zouden hebben opgenomen in hun wapenarsenaal. Dan zouden het er nu meer dan 40 zijn geweest, en hadden nucleaire wapens gemakkelijk buit kunnen worden gemaakt door terroristen. Dit gebeurde echter niet. Nu zijn er ten opzichte van 1970 slechts twee landen met kernwapenprogramma’s bijgekomen …
Pafilis (GUE/NGL ),
   . – De ontwerpresolutie over kernwapens geeft wel een beschrijving van de toestand maar is uitsluitend gericht op het probleem van de non-proliferatie en niet op het bestaan en het gebruik van kernwapens. Tot nu toe hebben alleen de VS kernwapens gebruikt en zo een grote misdaad tegen de menselijkheid begaan in Hiroshima en Nagasaki. NAVO-strijdkrachten hebben in de oorlogen tegen Irak, Joegoslavië en Afghanistan ook gebruik gemaakt van verarmd uranium, met rampzalige gevolgen. Over deze zaken wordt echter met geen woord gerept.
Het streven naar non-proliferatie is hypocriet als het niet gepaard gaat met de eis om kernwapens te vernietigen, te beginnen met het Europese kernwapenarsenaal (Frankrijk, Groot-Brittannië), en wanneer niet met kracht wordt geëist dat de Amerikaanse kernwapens uit Europa verdwijnen. Om die reden en omdat de Amerikanen zijn afgestapt van hun belofte om geen kernwapens te gebruiken en ook vanwege hun “”-doctrine leidt het hele discours over non-proliferatie de mensen slechts af van de werkelijke gevaren die uitgaan van de imperialistische kernmachten. Wij zijn voorstander van algemene nucleaire ontwapening en daarom onthouden wij ons van stemming. 
Queiró (PPE-DE ),
    – Ook al is onze uiteindelijke doelstelling de volledige naleving van het non-proliferatieverdrag, we moeten toch realistisch zijn en erkennen dat sommige gevallen ernstiger en dringender zijn dan andere. Men kan de risico’s die ontstaan als pariastaten die zich niet aan het internationale recht onderwerpen of terroristische groeperingen kernwapens verwerven niet vergelijken met de risico’s die voortvloeien uit de verwerving van zulke wapens door staten die deel uitmaken van het moderne stelsel van internationale betrekkingen. Het is niet redelijk om deze twee op één lijn te plaatsen.
Tegen deze achtergrond is situatie in Noord-Korea en Iran zorgwekkend.
Wat Iran betreft: we hopen dat het werk dat de EU in de onderhandelingen verricht resultaat oplevert. We moeten echter wel beseffen dat er niet veel aanwijzingen zijn dat Iran van plan is werkelijk te doen wat wij voorstellen.
In het geval van Noord-Korea kunnen we niet eens meer van aanwijzingen spreken. De uitspraken en gedragingen van de leiders van dat land moeten ons ertoe aanzetten na te denken over de acties die de internationale gemeenschap in de toekomst eventueel zal moeten ondernemen. De veiligheid in de wereld verplicht ons tot zorgvuldige overdenking, eerbiediging van het recht en de nodige moed wanneer er een besluit moet worden genomen. 
Ribeiro e Castro (PPE-DE ),
    – Noord-Korea en Iran hebben bij de ontwikkeling van hun nucleaire programma’s een benadering gevolgd waaruit duidelijk blijkt dat deze landen geen eerbied hebben voor het internationaal recht en de overeenkomsten die ze zelf zijn aangegaan, met alle gevolgen van dien voor de vrede en de politieke stabiliteit in de wereld.
Dit soort gedrag, dat soms grenst aan het oorlogszuchtige, verplicht de Europese Unie tot het innemen van een vastberaden en eendrachtig standpunt. We moeten niet alleen de houding van degenen die hun verplichtingen niet nakomen veroordelen, we moeten ook dringend al het mogelijke ondernemen om ervoor te zorgen dat Noord-Korea en Iran weer terugkeren naar de onderhandelingstafel. Doen ze dat niet, dan moeten er economische en politieke sancties worden opgelegd.
De EU moet op voorhand een analyse uitvoeren van de gevolgen die het voor Europa heeft – en dan vooral in economische en politieke zin – als Iran en Noord-Korea eventueel kernwapens zouden verwerven.
Tot slot vind ik dat de EU en haar lidstaten een gemeenschappelijk front moeten vormen tijdens de in 2005 te houden toetsingsconferentie over het non-proliferatieverdrag. We moeten de internationale gemeenschap oproepen tot het versterken van programma’s inzake het voorkomen van de verspreiding van nucleair materiaal, technologie en knowhow, en tot het nemen van aanvullende maatregelen om te verhinderen dat terroristen of degenen die hen een basis verschaffen toegang krijgen tot massavernietigingswapens of onderdelen daarvan.
Ik heb voorgestemd. 
Van Orden (PPE-DE ),
   – Hoewel wij voorstander zijn een robuust NPV en stappen om paal en perk te stellen aan de kernprogramma’s van Noord-Korea en Iran, hebben wij ons onthouden van stemming over deze resolutie omdat wij niet akkoord kunnen gaan met de volgende paragrafen:
paragrafen 10 en 19 – wij geloven dat conventionele troepen alleen geen geloofwaardige afschrikking kunnen vormen, dat kernwapens een unieke bijdrage leveren, gezien de onberekenbare en onaanvaardbare risico’s van een eventuele aanval op het Verenigd Koninkrijk en zijn bondgenoten, en dat kernwapens bijgevolg van cruciaal belang zijn voor de vredeshandhaving;
paragraaf 15 – wij zijn het er niet mee eens dat de EU een rol heeft bij de coördinatie van de inlichtingendiensten;
paragraag 17 – wij geloven dat de aanwezigheid van conventionele en nucleaire strijdmachten van de Verenigde Staten in Europa van vitaal belang is voor de veiligheid van het continent en het bijgevolg verkeerd zou zijn de VS te vragen "duidelijkheid te verschaffen over de aantallen en de strategische doelen van het Amerikaanse tactische kernarsenaal op Europese bases";
paragraaf 18 – Israël heeft niet verklaard over kernwapens te beschikken en daarom is het niet gepast om Israël in deze context te noemen;
paragraaf 31 – de Verenigde Staten heeft niet verklaard dat zij "niet tot een militair optreden tegen Iran zal overgaan", en derhalve zou het verkeerd zijn in dit stadium bepaalde opties uit te sluiten. 

Goudin, Lundgren en Wohlin (IND/DEM ),
   – Wij juichen de ontwikkeling van een vreedzaam en democratisch Libanon toe als een belangrijk onderdeel van een vreedzaam en democratisch Midden-Oosten. We zien graag dat afzonderlijke Europese landen hun verantwoordelijkheid nemen en aan het vredesproces meewerken, maar we verzetten ons tegen de voortdurende pogingen om de rol van het buitenlands en veiligheidsbeleid van de EU te versterken. Een dergelijke ontwikkeling betekent dat de EU middelen gebruikt die beter door de Verenigde Naties beheerd kunnen worden. Dit verzwakt op den duur de positie van de internationale gemeenschap. 
Guerreiro (GUE/NGL ),
    – De recente ontwikkelingen in Libanon moet bezien worden in het licht van de verslechterende situatie in het Midden-Oosten, waar zich een escalatie heeft voorgedaan van de inmenging, militaire interventie en bezetting door de Verenigde Staten en hun bondgenoten. Het gaat hier om een poging om de regio en de belangrijke hulpbronnen waarover deze beschikt te domineren. De VS hebben daartoe hun initiatief voor het grotere Midden-Oosten ingezet.
De voortdurend groeiende druk en dreiging van de kant van de Verenigde Staten in de richting van landen als Syrië en Iran – waarvoor de VS tijdens de meest recente topontmoetingen van de EU en de NAVO de steun van Frankrijk en Duitsland hebben proberen te verkrijgen – vormen de achtergrond waartegen pogingen worden ondernomen om gevaarlijke ondernemingen en escalatie van de destabilisering in de regio te rechtvaardigen. We denken dan in de eerste plaats aan Libanon. Men probeert de nationale eenheid van dat land te ondermijnen en de tenuitvoerlegging van de overeenkomst van Taif te blokkeren. Dit alles kan ernstige gevolgen hebben.
Deze resolutie verdoezelt de kern van de zaak, de onderliggende oorzaak, en dat is de rol die de Verenigde Staten en Israël spelen bij het verslechteren van de toestand in de regio door hun militaire bezetting van Palestijns, Syrisch en zelfs Libanees gebied.
Wij zijn het dus niet eens met de algemene teneur van deze resolutie. 
Howitt (PSE ),
   – De Labour Party-groep in het Europees Parlement steunt de resolutie over de situatie in Libanon, met name omdat hierin het belang wordt onderstreept van vrije, democratische en transparante parlementsverkiezingen, en een volledige en snelle terugtrekking van de Syrische troepen en inlichtingendiensten, en eveneens de hoop tot uiting wordt gebracht dat overal in het grotere Midden-Oosten hervormingen zullen worden doorgevoerd.
Er zij echter op gewezen dat de militaire vleugel van de Hezbollah reeds door het Verenigd Koninkrijk op de lijst van terroristische organisaties is geplaatst, terwijl de politieke vleugel onderwerp is van constante herziening. Hezbollah heeft aanzienlijke publieke steun in Libanon, en laten wij daarom hopen dat Hezbollah het terrorisme verwerpt en het politieke proces omarmt. 
Lang (NI ),
    – Ons Parlement heeft zojuist een resolutie aangenomen waarin Syrië wordt opgeroepen tot terugtrekking van zijn troepen uit Libanon. Dat is een goede zaak, maar het is niet voldoende. Bij het herstel van de onafhankelijkheid van Libanon hoort ook de terugkeer naar hun land van de Libanezen die van hun grondgebied zijn verjaagd en de vrijlating van alle politieke gevangenen, waaronder in de eerste plaats Samir Geagea.
Anderzijds zijn de meeste afgevaardigden die nu voor een tekst hebben gestemd waarin de soevereiniteit van Libanon wordt verdedigd, dezelfden als die strijden voor het opgaan van onze soevereine naties in het Europa van Brussel, een Europa zonder grenzen dat openstaat voor immigratie vanuit de hele wereld.
Libanon heeft zijn soevereiniteit juist verloren als gevolg van massale immigratie. Toen begin jaren zeventig honderdduizenden Palestijnen het land binnenkwamen, verstoorde dat het demografische evenwicht tussen moslims en christenen ten koste van laatstgenoemden, die een minderheid werden in hun eigen land.
De burgeroorlog die volgde was voor Syrië het voorwendsel om Libanon te bezetten en een einde te maken aan de Libanese soevereiniteit. De aanwezigheid, vandaag de dag, van een half miljoen Syrische immigranten vormt een ernstige belemmering voor het herstel van de onafhankelijkheid van het land.
De Libanese tragedie is het bewijs: wee het volk dat zijn identiteit en zijn soevereiniteit verliest. 
Newton Dunn, Ries en Takkula (ALDE ),
   . – Wij hebben tegengestemd en wel in het bijzonder tegen het tweede gedeelte van paragraaf 6. Ons standpunt is dat wij weigeren om onderscheid te maken tussen de politieke en de militaire tak van een terroristische organisatie, in dit geval Hezbollah.
Ook de intrekking van het amendement waarin de Unie werd verzocht Hezbollah op de lijst van terroristische organisaties te plaatsen is voor ons een bittere teleurstelling.
In de statuten van deze Partij van God wordt opgeroepen tot de vernietiging van de staat Israël en de stichting van een islamitische republiek in Libanon. Het symbool van Hezbollah is een mitrailleur en de lijfspreuk roept op tot de overwinning van de enige congregatie van Allah. Kan deze beweging, die verantwoordelijk is voor aanslagen, vliegtuigkapingen, ontvoeringen, martelingen en te veel moorden om op te noemen iets anders zijn dan een terroristische organisatie? Natuurlijk is zij dat! En dat weten wij maar heel goed. De werkelijke vraag waarover de Raad verdeeld is, is of het opportuun is om dat hardop te zeggen.
Wij zijn van mening dat de voorgenomen tekst duidelijk genoeg was om geen betrekkingen op het spel te zetten. Het Europees Parlement is geen klankkast voor de Raad. Het heeft zichzelf zojuist de gelegenheid ontnomen een helder politiek signaal af te geven aan iedereen in de wereld die onze waarden van democratie en vrijheid bestrijdt. 
Queiró (PPE-DE ),
    – De meest recente gebeurtenissen in het Midden-Oosten en de wijze waarop de situatie in dat deel van de wereld zich nu ontwikkelt – voor een deel vanwege de militaire interventie in Irak – geven aanleiding tot althans enige hoop.
Er doen zich tragische gebeurtenissen voor, zoals de moord op de voormalige Libanese premier en de voortdurende aanslagen in Irak, maar we kunnen nu ook tekenen waarnemen dat er nieuwe oplossingen worden gevonden voor de problemen in het Midden-Oosten, en dat zijn oplossingen die wijzen op kansen op vrede, stabiliteit en democratisering in de regio.
Er is tegen de genoemde moord hevig protest gerezen, en tegen deze achtergrond is nu het moment gekomen waarop wij moeten eisen dat Syrië gehoor geeft aan de wensen van de internationale gemeenschap en zich volledig terugtrekt uit Libanon, zodat de verkiezingen in het laatstgenoemde land normaal doorgang kunnen vinden.
Het is nu ook tijd dat de Europese Unie erkent wat reeds lang evident was en Hezbollah op de lijst van terroristische organisaties plaatst. 
Ribeiro e Castro (PPE-DE ),
    – Libanon is heel lang de plaats geweest waar de belangrijkste machten in het Midden-Oosten met elkaar slaags raken. Als gevolg van de geografische ligging van het land heeft de maatschappelijke structuur van Libanon ernstige schade ondervonden.
De meest recente gewelddaad op een lijst die teruggaat tot de Oudheid was de betreurenswaardige aanslag op de oud-premier, de heer Hariri. Deze gebeurtenis geeft aan dat Libanon nog een lange weg te gaan heeft voor het stabiliteit bereikt. Duidelijk is ook dat er veel onzekerheid is met betrekking tot de komende verkiezingen.
Om een einde aan deze situatie te maken is het volgens mij van fundamenteel belang dat de internationale gemeenschap geen concessies doet aan degenen die het terrorisme steunen, bevorderen of ertoe aanzetten. Ook het eenvoudigweg gedogen van terrorisme is als beleid niet aanvaardbaar.
Ik ben daarom heel tevreden dat Syrië zijn troepen terugtrekt, maar ik moet toch wijzen op de betrekkingen die dit land steeds heeft onderhouden met Hezbollah en de wijze waarop het zich voortdurend, hetzij rechtstreeks, hetzij achter de schermen, schuldig heeft gemaakt aan inmenging in interne aangelegenheden van Libanon, terwijl dit toch een soevereine staat is. Zolang we niet beschikken over onomstotelijk bewijs dat deze inmenging is gestaakt, en dat de mensenrechten en de fundamentele vrijheden worden gerespecteerd, geloof ik niet dat de Europese Unie er verstandig aan doet de banden met Syrië aan te halen. Ik geloof ook dat Hezbollah op de Europese lijst van terroristische organisaties moet worden gezet, met alle daaraan verbonden consequenties. 
Schlyter (Verts/ALE ),
    Ik heb mij onthouden van stemming over Hezbollah, omdat “alle noodzakelijke maatregelen” tegen terroristische activiteiten zouden inhouden dat Hezbollah ook op de lijst van terroristische organisaties wordt gezet. De Zweedse partij Miljöpartiet verzet zich tegen deze lijst, omdat die niet gebaseerd is op objectieve criteria en omdat er geen beroep aangetekend kan worden tegen besluiten en er geen rechten worden toegekend aan degenen die aan de lijst worden toegevoegd. Hezbollah heeft veel parlementsleden en burgeractivisten, en de ingewikkelde situatie rond de status van Hezbollah in Libanon wordt niet opgelost door een totale strijd tegen alle onderdelen van deze organisatie. 

Andersson, Hedh, Segelström en Westlund (PSE ),
    Wij hebben ons onthouden van stemming over het verzoek aan de Commissie om het voorstel te verdedigen om de begroting van de EU aanzienlijk meer dan 1 procent van het BBP te laten bedragen. Wij geven prioriteit aan de strategie van Lissabon, waarvan wetenschappelijk onderzoek een belangrijk deel uitmaakt. Het is echter te vroeg om ons onder de huidige omstandigheden vast te leggen op een bepaald niveau voor de EU-begroting.
Figueiredo (GUE/NGL ),
    – Dit verslag gaat over een onderwerp dat van bijzonder belang is voor de toekomst van onderzoek, kennis en innovatie in de verschillende lidstaten van de Europese Unie. Het gaat samenvattend om de volgende drie punten:
- Als we willen dat er meer onderzoek verricht wordt, zullen we meer middelen beschikbaar moeten stellen. De begroting van het zesde kaderprogramma vertegenwoordigt slechts 5,4 procent van het totale bedrag dat in Europa aan onderzoek wordt besteed. Dat is onvoldoende voor het creëren van wat voor Europese onderzoeksruimte dan ook. Financiering is voor het volgende programma van essentieel belang, maar we weten nog niet welk bedrag uiteindelijk in de financiële vooruitzichten zal worden vastgelegd. De rapporteur dringt aan op minimaal een verdubbeling van de begroting, en dat lijkt redelijk.
- De inhoud van dit kaderprogramma dient op een aantal punten anders te worden geformuleerd dan het huidige programma, maar niet op de wijze die in het verslag wordt voorgesteld. Onderzoek moet innovatie steunen, maar dient niet volledig gericht te zijn op het verbeteren van de concurrentiepositie. En dat is wat de richtsnoeren van de Commissie in navolging van het rapport van Wim Kok aangeven.
- Er moet meer aandacht worden besteed aan de arbeidsomstandigheden van de mensen die in de onderzoekssector werkzaam zijn. De rapporteur stelt dat de EU tegen 2010 700 000 nieuwe, goed geschoolde onderzoekers nodig heeft om de doelstelling van 3 procent van het BBP voor investeringen in onderzoek en ontwikkeling te halen. Er zal dus voldoende moeten worden geïnvesteerd in menselijke hulpbronnen om meer onderzoekers aan te trekken. 
Marques (PPE-DE ),
    – Onderzoek is van cruciaal belang als we willen dat Europa ook op de lange termijn innovatief en concurrerend blijft. Ik heb daarom vóór dit verslag over de richtsnoeren voor het beleid ter ondersteuning van het onderzoek in de Europese Unie gestemd.
Om een Europese Onderzoeksruimte te creëren, zal de EU meer middelen moeten reserveren voor onderzoek. Bovendien zullen de beleidsmaatregelen op de verschillende niveaus (Europees, nationaal en regionaal) beter gecoördineerd moeten worden. Daarom steun ik dit voorstel om de begroting voor het zevende kaderprogramma te verdubbelen.
De EU zal tegen 2010 700 000 nieuwe, goed geschoolde onderzoekers nodig hebben om de doelstelling van 3 procent van het BBP voor investeringen in technologisch onderzoek en ontwikkeling te halen. Het is dus zaak dat we Europa aantrekkelijker maken voor onderzoekers en wetenschappers. We moeten jonge mensen warm maken voor wetenschap en wetenschappelijke loopbanen promoten, waarbij speciale aandacht dient te worden besteed aan de bevordering van de participatie van vrouwen.
Tot slot wil ik er graag op wijzen dat lidstaten die voor steun uit de structuurfondsen in aanmerking komen een belangrijk deel van deze middelen dienen te gebruiken voor het wegwerken van hun achterstand op onderzoeksgebied. 
Martin, David (PSE ),
    Tot mijn genoegen wordt in het verslag beklemtoond dat de doelstellingen van Lissabon met uiteenlopende middelen moeten worden bereikt.
Het is van vitaal belang dat er betere randvoorwaarden komen voor particulier onderzoek, aangezien er volgens de ramingen tot 2010 in de EU 700 000 nieuwe, goed geschoolde onderzoekers nodig zijn, als we het doel van 3 procent van het BBP voor investeringen in onderzoek en ontwikkeling (O[amp]O) willen halen. Verder is het voor het bereiken van dit doel ook noodzakelijk dat tweederde van de investeringen in onderzoek uit het bedrijfsleven komt.
In het rapport-Kok over de strategie van Lissabon worden “de aantrekkelijkheid van Europa versterken voor onderzoekers en wetenschappers” en “O[amp]O uitroepen tot topprioriteit” genoemd onder de beleidsterreinen waarop urgente maatregelen genomen moeten worden.
Ik ben het met het verslag eens dat voor het streven naar een concurrerender Europa voldoende financiële middelen moeten worden uitgetrokken. Er moet op Europees en nationaal niveau voldoende worden samengewerkt om een uniforme kwaliteit van de gefinancierde projecten te verzekeren.
Ik ben ook verheugd over de oproep tot meer steun voor O[amp]O en innovatie op het gebied van hernieuwbare energie, uitgaande van de Internationale Conferentie over hernieuwbare energiebronnen (Bonn, juni 2004). 
Queiró (PPE-DE ),
    – Ik heb vóór het verslag van mevrouw Locatelli (A6-0046/2005) over wetenschap en technologie gestemd – richtsnoeren voor het beleid ter ondersteuning van het onderzoek in de Unie, omdat ik een voorstander ben van een gedegen en doeltreffend onderzoeksbeleid voor Europa.
Ik ben me er terdege van bewust dat het moeilijk zal zijn om de in de strategie van Lissabon opgenomen doelstellingen te verwezenlijken. Daarom blijf ik het beleid van de Europese Unie voor onderzoek en ontwikkeling steunen. Het is immers één van de belangrijkste instrumenten voor het bevorderen van groei in Europa en het verbeteren van onze concurrentiepositie. Het opzetten van een Europese Onderzoeksruimte is daarbij van fundamenteel belang. Belangrijk is ook dat bij de planning van de onderzoeksprogramma’s de continuïteit wordt gewaarborgd.
Als we het concurrentievermogen van Europa willen verbeteren, zullen we in onderzoek moeten investeren. We zullen in de toekomst dus moeten werken aan de ontwikkeling van nieuwe strategieën die gericht zijn op het creëren van ondernemingen die samenwerken met regionale instituten en universiteiten. Het is volgens mij heel belangrijk dat de universiteiten zich hier als ondernemers opstellen om zo een brug te slaan tussen onderzoek en industrie.
Tot slot spreek ik mijn steun uit voor het voorstel om de structuurfondsen te gebruiken voor het ondersteunen van acties op het gebied van onderzoek en ontwikkeling en het voorstel om een Europees kwaliteitslabel in te stellen. 
Ribeiro e Castro (PPE-DE ),
    – Ik wil de rapporteur graag gelukwensen met haar moed. Ze leidt de toelichting van haar verslag in met de zin “Europa verdient beter: Stop met de 'klaagzang van Lissabon'”. Zoals ik gisteren reeds heb gezegd, bestaat er niet alleen overeenstemming over de doelstellingen van Lissabon – we zijn het er ook in het algemeen over eens dat we een andere houding moeten innemen. We moeten een krachtig en gedurfd beleid ontwikkelen. Ik voeg daar het adjectief “creatief” aan toe.
In het rapport-Kok over de strategie van Lissabon wordt gesteld dat we Europa aantrekkelijker moeten maken voor onderzoekers en wetenschappers. We beschikken inderdaad over meer dan voldoende informatie en statistische gegevens dat Europa een enorme aderlating heeft ondergaan en talloze wetenschappers en onderzoekers van formaat is kwijtgeraakt. Het is van belang dat we die tendens een halt toeroepen.
Het is ook belangrijk dat we ons streven om een Europese Onderzoeksruimte te verwezenlijken voortzetten. We moeten voor dat doel praktische acties ontwikkelen. Ik denk dan in de eerste plaats aan de volgende zaken: meer overdracht van technologie, vooral aan kleine en middelgrote ondernemingen; volledig en doeltreffend gebruik van de structuurfondsen om onderzoek en ontwikkeling op regionaal niveau te ondersteunen; bijzondere aandacht voor de interdisciplinaire aspecten van opleidingen; extra taken en verantwoordelijkheden voor de universiteiten in het Europa van de kennis; bevordering van de mobiliteit van onderzoekers door het aanmoedigen en vereenvoudigen van gezinshereniging; verwezenlijking van de doelstelling om 3 procent van het BBP te besteden aan investeringen in O[amp]O; centra voor het financieren en verspreiden van innovatie, zoals het Europees Technologie Instituut; het aanbieden van lager en middelbaar onderwijs met technologische hulpmiddelen om zo onderzoek aan te moedigen; het bevorderen van informatiecampagnes met “succesverhalen”. Om kort te gaan: stop met de klaagzang.
Ik heb voorgestemd. 
Ries (ALDE ),
   . – De steun van de Europese Unie voor onderzoek moet gelijke tred houden met de doelstellingen die zijn vastgelegd in de strategie van Lissabon. Om die reden heeft dit ambitieuze verslag mijn volledige steun gekregen.
Een land als België is het aan zichzelf verplicht het voorbeeld te volgen van bepaalde van zijn Europese buren die de moed hebben gehad om te investeren in wetenschappelijk onderzoek. Wat dat aangaat is Finland een lichtend voorbeeld. Het besteedt 3,5 procent van zijn BBP aan onderzoek en daarmee overtreft het nu al de doelstelling van 3 procent die de EU voor 2010 heeft vastgesteld. De resultaten in Finland spreken voor zich. Het jaarlijkse aantal promovendi is in tien jaar verdubbeld en in dezelfde tijdsperiode zijn er 26 000 onderzoekers bijgekomen (+50 procent).
Ook onze mentaliteit moet veranderen. Een jonge Europese onderzoeker die in de Verenigde Staten werkt ontvangt gemiddeld 2,5 maal meer steun dan in Europa. Willen we de hersenvlucht indammen, dan moeten we Europa aantrekkelijker maken voor de beste onderzoekers en moeten we jongeren aansporen om voor een wetenschappelijk loopbaan te kiezen.
Er moet nog aanzienlijke vooruitgang worden geboekt op gebieden als volksgezondheid, milieu of hoogwaardige technologie. 
Wohlin (IND/DEM ),
    Naar aanleiding van paragraaf 44, wijs ik erop dat het belangrijkste milieuprobleem ter wereld de opwarming van de aarde is. De EU heeft het Protocol van Kyoto ondertekend, dat als voornaamste doel heeft om de koolstofdioxide-uitstoot te verminderen. Uitbreiding van de kernenergiesector is een van de belangrijkste manieren om die uitstoot te reduceren. Daarom, steun ik het onderzoek van de EU naar kernenergie in al haar aspecten. Het defensieonderzoek van de EU steun ik echter niet. Besluiten daarover moeten de staten afzonderlijk of in onderling overleg nemen.

Bowis (PPE-DE ),
    Samen met mijn collega’s van de Britse Conservatieven heb ik vóór dit verslag gestemd, met evenwel een belangrijke kanttekening: onze stem mag op geen enkele wijze worden uitgelegd als steun voor een verhoging van de algemene EU-begroting. Wij zijn voor de instelling van een begrotingspost waarmee voldoende steun kan worden gegeven aan het Life-programma voor de bescherming van de natuur en de biodiversiteit, die volgens ons onvoldoende beschermd of gefinancierd worden met de huidige Commissieplannen. Het is van vitaal belang dat wij, nu wij het Natura 2000-netwerk in het leven hebben geroepen, voldoende geld op tafel leggen om daar waar nodig de financiering te kunnen voortzetten. 
Goebbels (PSE ),
   . – Ik heb tegen het verslag-Auken gestemd, want ik vind dat we niet vooruit mogen lopen op de toekomstige financiële vooruitzichten, door van tevoren de uitgaven voor een bepaald terrein binnen het milieubeleid vast te leggen. 
Guerreiro (GIE/NGL ),
    – Het behoud van de biodiversiteit en het tegengaan van verwoestijning is voor duurzame ontwikkeling van cruciaal belang. Gezonde ecosystemen voorzien in belangrijke economische en sociale hulpbronnen. Het Natura 2000-netwerk – een reeks gebieden die uit hoofde van de vogelrichtlijn en de habitatrichtlijn bescherming genieten – draagt bij tot het verwezenlijken van deze doelstelling.
In haar voorstel voor het financieel kader voor 2007-2013 stelt de Commissie dat de jaarlijkse kosten voor het beheer van het Natura 2000-netwerk – 6,1 miljard euro – betaald moeten worden uit bestaande fondsen. Hoewel zij zich ten doel stelt het teruglopen van de biodiversiteit tegen te gaan, worden de oorzaken daarvan niet bestreden. Dat kan alleen door het productiemodel, dat gebaseerd is op het maken van zo groot mogelijke winsten, te wijzigen. Het huidige productiemodel leidt er onder andere toe dat GGO’s in het milieu terechtkomen. Ook worden er voor dit doel niet voldoende financiële middelen vrijgemaakt doordat deze doelstelling moet “concurreren” met andere sociale en economische doelstellingen.
Wij geloven daarom dat de kredieten voor plattelandsontwikkeling, die bedoeld zijn ter compensatie van de extra kosten voor de landbouwers, en die voor de structuurfondsen evenredig moeten worden verhoogd, indien beslist wordt dat de kosten voor het beheer van Natura 2000 uit deze fondsen moet worden gefinancierd. Ook de financiering van het Life-programma dient te worden verhoogd. Daarnaast – of in plaats daarvan – kan er een speciaal programma worden opgezet voor het Natura 2000-netwerk, om aldus te garanderen dat de doelstellingen ervan worden verwezenlijkt. 
Klaß (PPE-DE ),
   .– We kunnen onze natuur alleen goed beschermen met een echt partnerschap tussen natuurbeschermingsorganisaties en landbouwers. De samenwerking tussen beide mag daarom niet op het spel worden gezet door het financieringsvoorstel van de Commissie. Het zijn de boeren die ervoor zorgen dat in heel Europa de natuur toegankelijk blijft voor iedereen en die tegelijkertijd gezond voedsel produceren. Onze landbouwers hebben zich aan duidelijke regels te houden. Ze moeten werken op basis van beste praktijken. Het moet daarom zeker zijn dat extra regelgeving voor FFH-gebieden die door de Europese Unie wordt opgelegd, ook door de Unie wordt gefinancierd: wie bestelt, moet ook betalen! De financiering van Natura 2000 mag niet volledig ten koste gaan van andere landbouw- en milieumaatregelen of van andere programma’s voor plattelandsontwikkeling. Er zijn ook nog veel vragen onbeantwoord. Welke maatregelen er in de aangewezen gebieden nu precies moeten worden genomen, moet eerst regionaal worden vastgelegd. Het is belangrijk dat er geld is voor deze maatregelen. De financiële middelen voor het beheer en de organisatie van de Natura 2000-gebieden moeten zo laag mogelijk worden gehouden. We moeten ervoor waken dat er niet nog meer bureaucratie ontstaat. In plaats van het geld te steken in beheer, bureaucratie en administratie, moeten er efficiënte projecten worden gefinancierd die goed zijn voor het milieu en waarmee concrete resultaten worden behaald. 
Queiró (PPE-DE ),
    – De samenleving verstedelijkt in steeds sterkere mate, terwijl het platteland leegloopt en fabrieken en gebouwen de plaats innemen die voorheen aan de natuur toebehoorde. Daarom is het idee dat de Europese Unie zorg dient te dragen voor het behoud van de natuur gerechtvaardigd en zinvol. Een maatschappij die het vrije veld, de bossen en het platteland aan hun lot overlaat zal niet alleen de biodiversiteit verkleinen, zij zal ook haar vermogen om profijt te trekken van de natuurlijke hulpbronnen verminderen. Steeds meer mensen zullen in de steden gaan wonen en de grootste steden zullen er tot wanstaltige proporties uitgroeien, terwijl de kwaliteit van het bestaan over het algemeen afneemt.
Het behoud van de biodiversiteit moet meer zijn dan een doel op zich. Onze voornaamste doelstelling moet bestaan in het beschermen van een ontwikkelingsmodel dat een kwalitatief hoogwaardig bestaan verzekert, en dat kan alleen als de “natuurlijke” gebieden zowel behouden als onderhouden worden. 
Ribeiro e Castro (PPE-DE ),
    – Het milieu moet overal ter wereld prioriteit krijgen. De groei die we de afgelopen decennia hebben doorgemaakt en de negatieve gevolgen daarvan voor de wereld dwingen ons daartoe. We moeten dan ook duurzame groei nastreven.
We hebben het in dit concrete geval over de biodiversiteit in de gehele wereld. Die diversiteit is de afgelopen decennia gestaag afgenomen.
Het Natura 2000-netwerk is bedoeld om de natuur te beschermen, vooral door het behoud van diersoorten en de habitats waar deze dieren leven. Dit netwerk biedt ons een unieke gelegenheid om de verarming van de biologische diversiteit in Europa tegen te gaan. Wij zijn hiervoor rechtstreeks verantwoordelijk.
Ik vind dat het heel belangrijk is om hiervoor voldoende middelen beschikbaar te stellen, en dat de steun en de bijzondere status worden uitgebreid. Anders kan de hoofddoelstelling niet worden verwezenlijkt. Men mag niet vergeten dat de EU zich reeds verplicht heeft het in het proces van Cardiff opgenomen beginsel te respecteren: bij alle beleid dient rekening gehouden te worden met milieuoverwegingen. We hebben bovendien verplichtingen uit hoofde van onze eigen strategie voor duurzame ontwikkeling.
In het onderhavige verslag wordt gesteld dat de Gemeenschap en de lidstaten een gezamenlijke verantwoordelijkheid hebben. Communautaire fondsen moeten dus worden ingezet voor de in het netwerk opgenomen gebieden en het beheer daarvan.
Het is bovendien zo dat deze strategie vanwege de activiteiten die eruit voortvloeien zal bijdragen tot de groei van de plattelandseconomie en het verhogen van het welzijn van de burgers.
Ik heb voorgestemd. 

Martin, David (PSE ).
   – De Labourafgevaardigden hebben om verschillende redenen tegen deze resolutie gestemd. Ten eerste is deze volgens ons slecht voor de wereldhandelsbesprekingen, aangezien daarmee de ernst van onze inzet voor echte hervormingen van het wereldhandelssysteem wordt ondermijnd. Wij hebben tegengestemd omdat deze resolutie volgens ons slecht is voor de landbouwers: landbouwers hebben bovenal zekerheid nodig en deze resolutie biedt hun geen zekerheid. Wij hebben tegen gestemd omdat deze volgens ons slecht is voor de Europese voedingsmiddelenindustrie: een half miljoen Europese banen is afhankelijk van de suikerverwerkende industrie, die geconfronteerd zal worden met hogere prijzen dan haar concurrenten in de rest van de wereld. Tot slot hebben wij tegengestemd omdat deze resolutie volgens ons slecht is voor de ontwikkelingslanden: wij blijven de ontwikkelingslanden broodnodige markten ontnemen.
Wij hopen dat het Parlement hierover nog eens zal nadenken en dat als de Commissie met haar wetgevingsvoorstellen komt, er een ander debat kan worden gevoerd en dit vraagstuk op een andere manier kan worden aangepakt. De resolutie die wij vandaag hebben aangenomen biedt eenvoudigweg geen oplossing voor de problemen van de Europese suikermarkt. 
Corbey (PSE ),
   . Vandaag stemt het Parlement over de marktordening in suikersector, suikersubsidies en toegang tot de markt voor de minst ontwikkelde landen. In het debat tussen landbouw en de ontwikkelingssamenwerking zijn twee aspecten te weinig aan de orde gekomen.
1. Suiker en volksgezondheid. Suikerziekte is inmiddels volksziekte nummer 1 geworden. Een ziekte met slopende symptomen en gevolgen. Een maatschappelijk en economisch ook zeer dure ziekte. Consumptie van suiker draagt daarnaast fors bij aan overgewicht. Eveneens een toenemend volksgezondheidsprobleem. De EU heeft terecht aangekondigd om – in samenwerking met de WHO – de strijd tegen overgewicht en suikerziekte aan te gaan. Consumptie van suiker moet verminderen en de teruggang in de consumptie van groente en fruit moet gekeerd worden. In dit licht is het onvoorstelbaar dat het Parlement zich inzet voor lage suikerprijzen en dat voor groente en fruit geen cent subsidie beschikbaar is. Als we al landbouwsubsidies willen geven en prijzen laag willen houden, laten we dat dan doen voor gezonde producten.
2. Lissabon. De EU wil binnen vijf jaar de meest dynamische en innoverende economie zijn. Daar moet alles op ingericht worden en daar moeten ook voldoende middelen voor worden vrijgemaakt. Daarover heeft het parlement nog deze week mooie woorden gesproken. Het is moeilijk in te zien welke bijdrage de suikersubsidies aan de Lissabon-doelstellingen leveren.
Europa moet boeren uit ontwikkelingslanden volledige toegang tot de markt gunnen. De amendementen hiertoe steun ik van harte. Natuurlijk moet er voor de Europese suikerboeren en voor de werknemers in de suikersector een goede regeling komen, maar langdurige voortzetting van steun aan een ongezond product en een weinig innovatieve sector is inconsistent. Deze waanzin moeten we zo snel mogelijk stoppen. Voldoende reden om tegen de ontwerpresolutie te stemmen. 
Figueiredo (GUE/NGL ),
    – We weten dat er kritiek wordt geleverd op de bestaande regeling voor suiker omdat deze de markt zou verstoren en tot hoge prijzen voor de consumenten zou leiden. De negatieve gevolgen zouden zich ook op de wereldmarkt doen gevoelen, vooral ten koste van de ontwikkelingslanden.
Naar aanleiding van deze kritiek heeft de Commissie in juli 2004 een voorstel ingediend voor de herziening van de GMO in de suikersector, volgens welk voorstel de prijzen over een periode van drie jaar zouden worden teruggebracht. Dat zou in twee fasen moeten geschieden en de gegarandeerde prijs uiteindelijk met 37 procent moeten verlagen; de institutionele prijs zou met 33 procent omlaag gaan. De interventieprijs – die momenteel het drievoudige van de prijs op de wereldmarkt bedraagt – zou worden afgeschaft. Ook de openbare interventie zou verdwijnen, om vervangen te worden door een systeem van particuliere opslag. De interventieprijs zou plaats moeten maken voor een referentieprijs, terwijl de productiequota omlaag zouden gaan en de gesubsidieerde uitvoer zou worden verminderd.
In dit voorstel is maar een type steun voorzien, namelijk inkomenssteun in de vorm van een ontkoppelde betaling aan de suikerbiettelers om hen althans ten dele te compenseren voor het verlies aan inkomsten dat ze als gevolg van de prijsverlaging zullen lijden. Verder zouden de operatoren in de verschillende lidstaten het recht krijgen quota over te dragen.
Wij kunnen deze voorstellen niet aanvaarden en hebben daarom een aantal amendementen ingediend. Helaas zijn die niet allemaal aangenomen. 
Goudin, Lundgren en Wohlin (IND/DEM ),
   – Wij steunen een ingrijpende hervorming van de suikermarkt in de EU teneinde deze zo snel mogelijk te liberaliseren en suikerproducerende landen buiten de EU de kans te bieden om op eerlijke voorwaarden te concurreren. Door de verwerping van alle amendementen van het Parlement op de ontwerpresolutie die met dit doel voor ogen zijn ingediend door de heer Van den Berg en anderen, gaat de resolutie over de suikermarkt van de EU niet in deze richting. Daarom hebben we tegen de ontwerpresolutie gestemd. 
Malmström (ALDE ),
   –Ik vind het van het grootste belang dat het landbouwbeleid van de EU, inclusief de marktordening in de suikersector, wordt hervormd. Het huidige stelsel kost veel geld, en bovendien betekenen de hoge landbouwsubsidies van tegenwoordig dat EU-producten op de wereldmarkt gedumpt worden, met ernstige gevolgen van dien voor de ontwikkelingslanden.
Vandaag heeft het Europees Parlement gestemd over een resolutie naar aanleiding van een mondelinge vraag van de heren Daul en Fruteau. Ik heb besloten tegen die resolutie in haar geheel te stemmen, omdat de hoofdteneur daarvan is dat de status quo wordt gehandhaafd.
Ook suikerproducenten in bepaalde ontwikkelingslanden zullen de gevolgen ondervinden van de hervorming van de gemeenschappelijke marktordening in de suikersector. Deze producenten profiteren op dit moment gedeeltelijk van het huidige stelsel. Hun situatie moet echter niet worden opgelost door een minder vergaande hervorming van de suikermarkt. In plaats daarvan moeten deze landen gesteund worden met andere maatregelen, zoals uitbreiding van de ontwikkelingssamenwerking en technische handelsondersteuning.
Parish (PPE-DE ),
   – De Britse Conservatieven staan achter de mondelinge vraag en de resolutie over de gemeenschappelijke marktordening voor suiker.
De suikermarkt moet worden hervormd en op één lijn gebracht worden met de GLB-hervorming.
Er is evenwel enige tijd nodig opdat de suikerproductie in de EU, de ACS en de MOL zich kan aanpassen aan een openmarktsituatie.
Het stelt ons teleur dat in het verslag geen steun wordt gegeven aan de grensoverschrijdende overdracht van quota binnen de EU, hetgeen de suikerproducten in Europa in staat zou hebben gesteld efficiënter en concurrerender te worden. 
Queiró (PPE-DE ),
    – Deze ontwerpresolutie over de gemeenschappelijke marktordening in de suikersector is uiteindelijk het resultaat van een compromis dat tegemoetkomt aan de belangrijkste nationale belangen, waarbij rekening is gehouden met het feit dat men in Portugal nu net is begonnen met het verkleinen van de omvang van de suikerbietenmarkt. Als men dat niet had gedaan, zou een ultraperifere regio als de Azoren daardoor schade hebben geleden, en dat terwijl die eilanden toch al te maken hebben met obstakels die hun economische ontwikkeling in de weg staan. 
Ribeiro e Castro (PPE-DE ),
    – Mijn voornaamste bezwaar tegen deze herziening van de suikersector is dat de in het voorstel van de Commissie gesuggereerde verlaging van de productiequota voor suikerbieten wel erg ver gaat.
Net als de producentenorganisaties en een aantal Europese regeringen geloof ook ik dat deze maatregel zal leiden tot de concentratie van de suikerbietenteelt in een gering aantal lidstaten. Ik vind dat de productie over de gehele Gemeenschap verspreid moet blijven, niet alleen om economische en ecologische redenen, maar ook omdat er anders duizenden banen verloren kunnen gaan, waarvoor niet gemakkelijk vervangende werkgelegenheid gevonden zal kunnen worden, met alle onvermijdelijke sociale kosten van dien.
Volgens mij is het essentieel dat de voorziene hervorming van de gemeenschappelijke marktordening in de suikersector prijsniveaus garandeert die zowel de communautaire producenten als die in de ontwikkelingslanden van een adequaat inkomen verzekeren. We moeten daarbij de verleiding weerstaan om het bestaande evenwicht in de suikersector te verstoren. Als we anders handelen, kan dat volgens mij tot ernstige schade leiden, niet alleen voor de producenten in de Gemeenschap, die hun inkomen drastisch omlaag zullen zien gaan, maar ook voor de consument. Deze laatste groep zal niet minder gaan betalen voor suiker, zoals dat ook bij vorige hervormingen niet het geval was. De prijsverschillen zullen namelijk door de markt worden geabsorbeerd.
Ik heb voorgestemd. 
Wijkman (PPE-DE ),
   –Vandaag heeft het Europees Parlement gestemd over een resolutie naar aanleiding van een mondelinge vraag van de heren Daul en Fruteau. Ik heb besloten tegen die resolutie in haar geheel te stemmen, omdat de hoofdteneur daarvan is dat de status quo wordt gehandhaafd.
Het is van het grootste belang dat het landbouwbeleid van de EU – inclusief de marktordening in de suikersector – wordt hervormd. Ten eerste omdat het handhaven van het huidige stelsel de Europese belastingbetalers veel geld kost, en ten tweede omdat de hoge landbouwsubsidies van tegenwoordig betekenen dat EU-producten op de wereldmarkt gedumpt worden, met ernstige gevolgen van dien voor het export- en productievermogen van de ontwikkelingslanden.
De hervorming van de gemeenschappelijke marktordening in de suikersector zal niet alleen gevolgen hebben voor Europese suikerproducenten, maar ook voor suikerproducenten in bepaalde ontwikkelingslanden, die op dit moment gedeeltelijk profiteren van het huidige stelsel. Hun situatie moet echter niet worden opgelost door een minder vergaande hervorming van de suikermarkt. In plaats daarvan moeten deze landen gesteund worden met andere maatregelen, zoals uitbreiding van de ontwikkelingssamenwerking en technische handelsondersteuning, bijvoorbeeld uit de middelen die vrijkomen door de hervorming van de suikermarkt. Ten slotte is het belangrijk dat deze landen een voldoende lange overgangsperiode krijgen om zich aan de nieuwe situatie te kunnen aanpassen.
Wynn (PSE ),
   – Namens de Labour Party-groep in het Europees Parlement wil ik uitleggen waarom wij niet vóór de resolutie-Fruteau/Daul zullen stemmen. Deze resolutie volgt op een mondelinge vraag van de Landbouwcommissie en heeft tot doel een standpunt van het Parlement inzake suiker naar voren te brengen, vooruitlopend op de wetgevingsvoorstellen van de Commissie. De Commissies ontwikkelingssamenwerking, internationale handel, begroting, consumentenbescherming en milieubeheer zijn alle bij dit ingewikkelde thema betrokken. Wij moeten de suikersector hervormen, niet alleen omdat de WTO druk uitoefent maar ook omdat wij in de EU een concurrerende voedingsmiddelenindustrie nodig hebben, en omdat wij de werkgelegenheid en een levensvatbare industrie moeten handhaven. Wij hebben een echte interne markt nodig voor suiker, en daar wordt in deze resolutie niet naar gekeken. Wij moeten de minst ontwikkelde landen helpen door hun toegang te bieden tot de EU-markten. Dit alles moet echter aan een volledig debat worden onderworpen, en niet worden besproken naar aanleiding van een mondelinge vraag. Wij moeten de Commissie steunen in haar pogingen om deze ingewikkelde sector op één lijn te brengen met de andere GLB-hervormingen en mogen ons niet in allerlei bochten wringen om de status quo te handhaven. 


De Voorzitter.
   – Aan de orde is de verklaring van de Commissie over de situatie in Tibet. 
Kallas,
   . – Mijnheer de Voorzitter, de situatie in Tibet staat onverminderd hoog op de politieke en mensenrechtenagenda in het kader van de betrekkingen van de Europese Unie met China. De EU breekt een lans voor het behoud van de culturele, godsdienstige en taalkundige identiteit van het Tibetaanse volk en maakt zich zorgen over de beperkingen die door de centrale autoriteiten worden opgelegd met betrekking tot de uitoefening van de godsdienstvrijheid in de Tibetaanse Autonome Regio.
Onlangs zijn enkele Tibetaanse monniken veroordeeld, naar verluidt voor het bezit van portretten van de Dalai Lama. We hebben gehoord dat sommige monniken gevangen zijn gezet en zijn geslagen. Verder wachten we nog steeds op antwoord op onze aanhoudende verzoeken om informatie over de verblijfplaats van Gedhun Choekyi Nyima, die door de Dalai Lama als elfde Panchen Lama is aangewezen.
We hebben elke gelegenheid aangegrepen om onze Chinese gesprekspartners op de hoogte te stellen van onze bezorgdheid. Dat hebben we gedaan op het hoogste politieke niveau, bijvoorbeeld tijdens de zevende bilaterale top, die op 8 december 2004 in Den Haag is gehouden, en in het kader van de permanente bilaterale dialoog over de mensenrechten. Gedurende de laatste bijeenkomst in het kader van deze dialoog, die op 24 en 25 februari 2005 werd gehouden te Luxemburg, is wederom uitgebreid over dit vraagstuk gesproken.
Daarnaast hebben wij de situatie van bepaalde Tibetanen en Chinezen die zijn veroordeeld omdat ze hun mening hebben geuit of hun godsdienst hebben beleden, onder de aandacht van de Chinese autoriteiten gebracht. Het geval van Tenzin Delek Rinpoche is emblematisch. Wij stemmen volledig in met het standpunt dat het Europees Parlement in januari heeft verwoord in een resolutie over Tibet en we zullen er bij de Chinese autoriteiten op blijven aandringen dat hij zo spoedig mogelijk in vrijheid wordt gesteld.
Wij hopen dat er spoedig een oplossing wordt gevonden die verenigbaar is met de Chinese soevereiniteit en de eerbiediging van het Tibetaanse volk. Dit uiteindelijke doel kan naar onze mening enkel worden verwezenlijkt via een vreedzaam proces op basis van een dialoog. Wij dringen al jaren aan op een dergelijke dialoog en dat zullen we blijven doen. Wij verlenen dan ook onze volmondige steun aan het overleg dat de laatste jaren tussen Beijing en de vertegenwoordigers van de Dalai Lama heeft plaatsgevonden. Wij verwelkomen het feit dat de twee speciale gezanten van de Dalai Lama vorig jaar september voor de derde maal China konden bezoeken sinds het contact in september 2002 werd hervat.
Wij hebben – zoals vaker in het verleden – een ontmoeting gehad met Kelsang Gyaltsen, een van de twee speciale gezanten van de Dalai Lama, na zijn terugkeer uit China. Zijn positieve beoordeling van het bezoek stemde ons optimistisch. We hebben begrepen dat er vooruitgang is geboekt bij de pogingen om de kloof tussen de bestaande wederzijdse standpunten te verkleinen. We hopen dat deze ontwikkelingen zullen aansporen tot de start van een betekenisvolle en rechtstreekse dialoog tussen Beijing en de Dalai Lama, die zal leiden tot de erkenning van daadwerkelijke autonomie voor de Tibetaanse regio. We zijn ervan overtuigd dat alleen een rechtstreekse diaoog kan leiden tot een duurzame oplossing van de Tibetaanse kwestie.
Naar onze mening mogen er geen voorwaarden vooraf worden gesteld aan de opening van een rechtstreekse dialoog. Voorts dienen beide partijen zich te onthouden van stappen die negatief kunnen uitwerken op het scheppen van een klimaat van vertrouwen, dat onontbeerlijk is om een oplossing te bereiken. Wij veroordelen onvoorwaardelijk het gebruik van geweld, van wie dan ook, om het Tibetaanse vraagstuk op te lossen.
De Commissie is zonder meer bereid zich meer te laten betrekken bij het vinden van een oplossing als de meest betrokken partijen dit wensen. Wij zullen de situatie in Tibet zonder meer met grote aandacht blijven volgen en blijven aandringen op omstandigheden die de Tibetanen in staat stellen hun politieke, godsdienstige en culturele grondrechten uit te oefenen en hun culturele identiteit te bewaren. 
Mann, Thomas,
   . – Mijnheer de Voorzitter, namens de PPE-DE-Fractie wil ik iedereen, ook commissaris Kallas, bedanken die ons verzoek heeft gesteund om een debat te voeren over een land waarvan de burgers meer dan ooit onze hulp nodig hebben. Vandaag is het 46 jaar geleden dat Chinese troepen in Lhasa de vreedzame protesten van de Tibetanen neersloegen tegen de gewelddadige bezetting van hun land. Hierbij kwamen 87 000 mensen om het leven. Duizenden werden gearresteerd. Tot op de dag van vandaag zijn meer dan een miljoen mensen om het leven gekomen door honger, foltering en executie, en meer dan drievierde van hun heiligdommen, tempels en kloosters is systematisch vernietigd. 10 maart is een dag van rouw. Het is echter ook een dag van verzet tegen opgelegd zwijgen, tegen de schending van de mensenrechten, tegen de onderdrukking van de culturele, religieuze en menselijke identiteit. Overal ter wereld worden vandaag Tibetaanse vlaggen gehesen. Jaarlijks nemen 2 000 steden en gemeenten in de Europese Unie hieraan deel, in mijn vaderland, Duitsland, alleen al meer dan 650. Overmorgen zullen in Berlijn duizenden mensenrechtenactivisten samenkomen, waaronder steeds meer jongeren en politici. We zullen elkaar voor de Brandenburger Tor ontmoeten om de slachtoffers te herdenken. Het Europees Parlement heeft belangrijke resoluties aangenomen, waaruit de Tibetanen moed putten. Onder andere met het uitstekende verslag-Romeva over de uitvoer van wapens. Hierin werd de Raad verzocht om het embargo op de handel in wapens met China te handhaven. Dit verzoek is nog eens bevestigd in onze gezamenlijke resolutie op de mensenrechtenconventie in Genève.
Overmorgen komen in Beijing de drieduizend afgevaardigden van het Chinese Volkscongres bijeen. Er zal een anti-afscheidingswet worden aangenomen die een eventuele militaire aanval op Taiwan moet rechtvaardigen. Steun aan een dergelijke confrontatie, al is het indirect, is een fatale en onherstelbare fout. Mijnheer de commissaris, we hebben daar telkens weer op gewezen en geëist dat de dialoog tussen vertegenwoordigers van de dalai lama en de Chinese overheid wordt voortgezet. Het volstaat niet om kort voor belangrijke staatsbezoeken te verkondigen dat er gesprekken plaatsvinden, die vervolgens echter nooit concrete resultaten opleveren. In zijn boodschap naar aanleiding van de jaarlijkse herdenkingsdag van de volksopstand verklaart Zijne Heiligheid de Dalai Lama vastbesloten te zijn een oplossing te vinden die rekening houdt met de Chinese belangen en die het Tibetaanse volk in staat stelt te leven in vrede, vrijheid en waardigheid. De interfractiewerkgroep Tibet van ons Parlement, die bestaat uit vertegenwoordigers van alle politieke stromingen, zal zich ervoor blijven inzetten dat mensenrechtenactivisten, NGO’s en collega’s uit andere nationale parlementen hier telkens weer het woord kunnen voeren. Als het gaat om onze solidariteit met de gerechtvaardigde zaak van het Tibetaanse volk is er geen dag passender dan vandaag, 10 maart. Laten we in onze steden, gemeenten en parlementen ook de vlag hijsen om duidelijk te maken waar wij voor staan. – veel geluk. 
Roure,
   . – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, het Europese China-beleid is gebaseerd op een politieke dialoog en echte wederzijdse communicatie. Het is enkel dankzij die communicatie dat wij onze Chinese vrienden kunnen helpen bij de overgang naar een open samenleving waarin de mensenrechten en de rechtsstaat beter in acht worden genomen.
Deze wederzijdse communicatie moet eveneens de hoeksteen zijn van onze gesprekken over Tibet. Het recente geval van Tenzin Delek Rinpoche bood ons de gelegenheid bij de Chinese regering aan te dringen op verbetering van de omstandigheden in de gevangenissen. Als China namelijk een grotere rol wil spelen op het wereldtoneel, zal het zich moeten houden aan de internationale normen inzake detentie, ook in Tibet. In het bijzonder: iedereen heeft recht op een proces dat internationaal wordt erkend als zijnde rechtvaardig en eerlijk. Daarom verheugt het ons telkens weer als er in Tibet politieke gevangenen worden vrijgelaten.
Wij dringen opnieuw aan op afschaffing van de doodstraf. De Europese Unie is erin geslaagd de doodstraf van haar grondgebied uit te bannen. Dat is een grote overwinning geweest voor de mensheid. We hopen dat China diezelfde weg zal volgen.
Wij willen dat de mensenrechtensituatie in Tibet steeds verder verbetert. We roepen China op het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten van de Verenigde Naties te ratificeren. Iedereen moet namelijk zijn mening vrijelijk kunnen uiten zonder bang te hoeven zijn daarvoor in de gevangenis te belanden.
De interparlementaire delegatie EU-China had twee jaar geleden de gelegenheid om Tibet te bezoeken. Wij zijn heel wat wijzer geworden van die reis. We hebben de Europese programma’s bekeken en we zijn ons bewust geworden van het belang van onze betrekkingen met China en de autonome provincie Tibet. Tibet heeft behoefte aan elektriciteit, stromend water en ziekenhuizen.
Overigens zou ik willen dat de Europese Unie haar ervaringen zou kunnen delen als het gaat om de rechten van minderheden. We zouden bijvoorbeeld een dialoog kunnen aangaan over beste praktijken inzake de rechten van minderheden om hun cultuurgoed en tradities te behouden. Dat is hard nodig, als men ziet hoe Lhasa is verminkt.
Tot slot moedigen wij China aan in gesprek te blijven met de vertegenwoordigers van de Dalai Lama. Deze dialoog moet erop gericht zijn om zo snel mogelijk tot een wederzijds aanvaardbare oplossing te komen voor de kwestie Tibet. 
Onyszkiewicz,
   . – Mijnheer de Voorzitter, het is duidelijk dat China al decennialang een expansionistisch beleid voert en zijn internationale positie ook ten koste van andere landen en volkeren wil versterken. Ik kan hiervoor talloze bewijzen aanvoeren. Ik hoef maar te verwijzen naar de annexatie van een deel van Kasjmir door China, naar de oorlog in de Himalaya tussen China en India of naar de Chinese aanval op Vietnam in 1979.
De meest ontstellende en schandelijke van dit soort acties vond eerder plaats en is reeds genoemd. Ik heb het over de onderwerping van Tibet. Dit soort gebeurtenissen heeft de afgelopen jaar slechts zelden plaatsgevonden en is nooit onbestraft gebleven. Een dergelijke onderwerping kon dan ook nooit worden bestendigd. Ik denk in dit verband bijvoorbeeld aan Oost-Timor of de bekende kwestie van Koeweit en Irak.
Met China en Tibet verliep het echter anders. Overigens gaat het hier om meer dan alleen de verovering van Tiet door China, want China heeft alle aspecten van het leven in Tibet met geweld onderworpen. In Tibet worden op grote schaal Chinese nederzettingen gebouwd, uiteraard met instemming van de centrale regering. De Tibetanen kunnen in hun eigen land geen werk vinden omdat alle nieuwe arbeidsplaatsen aan Chinezen voorbehouden zijn. In Tibet wordt bovendien de nationale identiteit en het grootse historische erfgoed vernietigd.
Vanwege deze tactiek kwam de schitterende Tibetaanse godsdienst uiteraard het eerst onder vuur te liggen. Dit blijkt niet alleen uit de manier waarop de Dalai Lama wordt behandeld, maar ook uit de verdwijning van de op één na belangrijkste godsdienstige vertegenwoordiger, de Panchen Lama. Tot op de dag van vandaag is er geen duidelijkheid over zijn lot. Voorts heeft er op grote schaal indoctrinatie plaatsgevonden van boeddhistische nonnen en monniken. Het resultaat van deze hersenspoeling is altijd hetzelfde. Mensen worden gedwongen om een verklaring te ondertekenen dat zij breken met de Dalai Lama, anders mogen zij niet terugkeren naar hun kloostergemeenschappen. Op deze manier zijn rond de 12 000 nonnen en monniken uit hun kloosters geweerd. Ik veronderstel dat het Parlement op de hoogte is van het feit dat alleen al het bezit van een foto van de Dalai Lama strafbaar is. De bedoeling is dat hij uit het collectieve geheugen van het Tibetaanse volk wordt gewist.
Dit alles doet op een verschrikkelijke manier denken aan wat er in Rusland is gebeurd toen Boecharin, Trotski en anderen van foto’s werden weggeretoucheerd. Het standpunt dat het hier om een interne Chinese aangelegenheid zou gaan waarin wij ons niet moeten mengen doet denken aan iemand die zijn ouders heeft vermoord en de rechter om een mildere straf verzoekt omdat hij immers wees is.
Lichtenberger,
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik wil u bedanken dat we dit Parlement vandaag weer eens kunnen wijzen op de kwestie Tibet. We moeten namelijk, om eindelijk een oplossing te kunnen vinden, steeds weer de aandacht vestigen op Tibet, juist in een periode waarin de mensenrechtensituatie in Tibet en in China in toenemende mate wordt verzwegen en genegeerd omwille van versterkte economische banden met China.
Mijnheer de commissaris, u hebt gezegd dat de Commissie zich zal inzetten als beide partijen zich tot u wenden. Ik ben bang dat we dan wel heel lang zullen moeten wachten, want het is niet bepaald in het belang van China dat Tibet en de onderdrukking van de Tibetaanse cultuur zo openlijk worden besproken en onder de loep worden genomen.
Het is de taak van het Europees Parlement – maar ook die van alle Europese delegaties die naar China reizen – om duidelijk te maken dat een intensievere samenwerking tussen Europa en China afhangt en zal moeten afhangen van Tibet. Dit geldt zowel voor het versterken van de handelsbetrekkingen als voor het eventueel opheffen van embargo’s. De jongste aanvallen op de Tibetaanse religie zijn in dit verband contraproductief. Hiervan moet de Chinese regering nota nemen. 
Sjöstedt,
   –Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik de commissaris bedanken voor zijn antwoord op de vraag. Zoals terecht wordt benadrukt, worden de meest fundamentele politieke en democratische rechten aan de Tibetanen ontzegd. Wat we bovendien zien en al lange tijd hebben gezien, is de bijna systematische vernietiging van hun cultureel erfgoed en van hun mogelijkheden om hun godsdienst uit te oefenen. Het door de commissaris gegeven voorbeeld, namelijk dat men monniken gevangenneemt omdat ze portretten van de Dalai Lama bezitten, is slechts één voorbeeld van de absurditeit van deze onderdrukking. De EU heeft hier zoals bekend diverse malen op gewezen. De vraag is of dat voldoende is. Het zou interessant zijn om wat meer te horen over de plannen voor de toekomst. Hoe moet de druk op China in de kwestie-Tibet worden opgevoerd?
China is tegenwoordig een economische en politieke grootmacht, die een steeds grotere rol speelt op het wereldtoneel. Er moet echter duidelijke taal worden gesproken over China. De positieve economische ontwikkeling gaat op geen enkele wijze gepaard met een overeenkomstige positieve democratische ontwikkeling. Daar zien we op dit moment niets van. Integendeel, een deel van China’s economische vooruitgang is het gevolg van het feit dat dit land zijn eigen arbeiders systematisch de meest fundamentele rechten ontzegt. Het beleid met betrekking tot China wordt daarom een test voor de geloofwaardigheid van de EU inzake de mensenrechten. Economische belangen wedijveren met steun aan de politieke en democratische rechten van Tibetanen en van andere bevolkingsgroepen in China. Die test moet de EU zien te doorstaan. Daarom is het echt absurd om te doen wat nu wordt voorgesteld, namelijk het wapenembargo tegen China op te heffen. Daarmee zou men immers twee signalen tegelijk afgeven. Met de mond oefent men kritiek uit, maar in daden toont men tegelijkertijd dat men een andere relatie met China wenst en zich niet zoveel om de onderdrukking door dat land bekommert. De EU moet een consequentere houding aannemen. 
Libicki,
   . – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het doet mij bijzonder veel genoegen dat ons Parlement zich voor de derde keer in korte tijd bezighoudt met de kwestie-Tibet, want dit is een uiterst belangrijke kwestie. Bovendien doet het mij genoegen dat ook de Commissie zich hiermee bezighoudt en ik dank de commissaris voor zijn verklaring.
Ik wil er echter op wijzen, dat ik in de verklaring van de commissaris dingen heb gehoord waarmee ik niet kan instemmen. Overigens heb ik uit de interventie van de heer Onyszkiewicz begrepen dat ook hij hiermee niet kan instemmen. Zo zou het hier gaan om een interne aangelegenheid van China en om de schending van de mensenrechten door China in eigen land. Het gaat echter om een land dat door China is veroverd. De heer Onyszkiewicz heeft hierover zojuist gesproken en ik sluit mij volledig bij zijn visie aan.
Mijnheer de commissaris, u was zo goed ons eraan te herinneren dat wij enerzijds rekening moeten houden met de rechten van het Tibetaanse volk en anderzijds met de Chinese soevereiniteit. Het zal moeilijk worden beide zaken te verenigen, want de aspiraties van de Chinese machthebbers kennen geen grenzen. Wij kunnen met slechts één ding instemmen, namelijk met datgene waarmee de Dalai Lama kan instemmen, namelijk dat China Tibet zou kunnen vertegenwoordigen in de internationale arena.
Tibet moet zelfbestuur krijgen. Van autonomie kan geen sprake zijn. Ik ben dan ook van mening dat wie oproept tot een klimaat van vertrouwen tussen beide partijen, een verkeerde voorstelling van zaken geeft. Wat hier nodig is, is een andere houding van China. De Tibetanen hebben al ruimschoots aangetoond dat zij gepast handelen en werken aan een klimaat van vertrouwen. Het feit dat zij ermee instemmen dat zij naar buiten toe door China zullen worden vertegenwoordigd, toont overduidelijk aan dat zij vertrouwen verdienen, al is dit een ongelukkige formulering voor een onderworpen en onderdrukt volk.
Dames en heren, wij moeten beseffen dat China sinds de verovering van Tibet geen onderscheid maakt tussen godsdienstige, nationale en culturele aangelegenheden. Op al deze gebieden wordt het Tibetaanse volk onderdrukt. Aan deze onderdrukking moet een einde komen. Dank u wel, mijnheer de Voorzitter. 
Czarnecki, Ryszard (NI ).
   – Dank u wel, mijnheer de Voorzitter, voor het feit dat u mij het woord hebt gegeven. Ik was van plan hier te spreken namens de niet-ingeschrevenen, maar in tegenstelling tot mijn collega’s wil ik commissaris Kallas wel bedanken voor zijn verklaring.
Ik ben van mening dat de Europese Commissie een manier moet vinden om met Tibet om te gaan. Waarschijnlijk zal de manier van de Commissie effectief, maar minder dramatisch zijn dan die van het Parlement. Mijns inziens heeft de Europese Commissie vandaag een dergelijk beleid gepresenteerd en de politieke wil gedemonstreerd dit te blijven voeren. Ik wil de commissaris hiervoor bedanken. In dit verband lijkt mij ook de recente verklaring van de Dalai Lama van belang, waarin sprake is van de eerbiediging van de territoriale integriteit van China. Er is ook een belangrijke politieke ontwikkeling, namelijk de belofte van de Chinese leiders om de door de commissaris genoemde dialoog aan te knopen.
Ik ben van mening dat zelfs een zogenaamd stapsgewijs beleid effectief is. Ik ben ervan overtuigd dat de Europese Commissie er met steun van het Europees Parlement ook namens ons toe kan bijdragen dat alle problemen die de vorige sprekers terecht aan de orde hebben gesteld, kunnen worden opgelost. Mijn collega’s hebben een momentopname van de werkelijkheid geschetst. Ik hoop dat een toekomstige momentopname er volkomen anders uit zal zien en dat de problemen die vandaag aan de orde zijn gesteld, over één of twee jaar voorgoed tot het verleden zullen behoren.
Ik wil de Europese Commissie bedanken voor haar verklaring. Ik heb vaak kritiek op de Europese Commissie, maar ik ben van mening dat er hier sprake is van een stap in de goede richting. Tot slot wil ik de Voorzitter van het Parlement bedanken omdat hij mij, zoals van tevoren afgesproken, het woord heeft verleend. Dank u wel. 
Doyle (PPE-DE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, vandaag is het 46 jaar geleden dat de nationale Tibetaanse opstand van 1959 plaatsvond, en dit jaar staat de Chinese regering stil bij het veertigjarig bestaan van de Tibetaanse Autonome Regio. De PPE-DE-Fractie geeft steun aan de middenweg-aanpak voor meer Tibetaanse autonomie of zelfbestuur binnen een verenigd China dat de culturele, religieuze en taalkundige diversiteit eerbiedigt.
Dat is precies wat de Dalai Lama vandaag heeft herhaald en dit is dus ook zijn aanpak en de aanpak van het Tibetaanse volk. Ik citeer de woorden die hij vandaag sprak: “Ik wil de Chinese autoriteiten nogmaals geruststellen dat wij, zolang ik verantwoordelijk ben voor de zaken van Tibet, ons volledig zullen blijven inzetten voor de middenweg-aanpak, niet zullen streven naar onafhankelijkheid voor Tibet, en bereid zijn deel te blijven uitmaken van de Volksrepubliek China”. Ik wilde u mededelen dat Zijne Excellentie, de heer Guan Chengyua, de Chinese ambassadeur bij de EU, vanmorgen tijdens de vergadering met de delegatie voor de betrekkingen met China, in antwoord op een vraag, heeft verklaard dat de deur open staat voor de Dalai Lama, vooral als hij afziet van afscheidingsactiviteiten en China erkent als zijnde geheel en ondeelbaar.
Mijns inziens lijken de Dalai Lama en ook Zijne Excellentie de Chinese ambassadeur wat dat betreft op dezelfde golflengte te zitten, en daarom dring ik bij hen aan op het boeken van vooruitgang. Voor de Dalai Lama is de middenweg de enige weg voorwaarts. Dat heeft hij vandaag herhaald en heel duidelijk gemaakt. Dat is ook het standpunt van mijn fractie, die deze weg voorwaarts hartstochtelijk ondersteunt.
China heeft in de afgelopen decennia grote economische vooruitgang geboekt en is nu een van de voornaamste spelers op het wereldtoneel. Daar zijn wij allen blij mee. Wij beseffen dat China en het Chinese volk op wereldschaal een enorm potentieel hebben en een enorme bijdrage kunnen leveren. Zoals commissaris Kallas al zei, zijn er nog problemen op bepaalde gebieden van de mensenrechten. Wij moeten bereid zijn daarvoor rond de tafel te gaan zitten en vooruitgang te boeken. In China, met zijn anderhalf miljard mensen, is de schaal van het probleem anders, maar China heeft enorme economische vooruitgang geboekt. Ik geloof dat met enige goede wil en ons aller steun China dezelfde vooruitgang kan boeken op het gebied van de mensenrechten, en wij willen China daartoe aanzetten.
Tibet is echter een internationale schat en internationale schatten zijn niet voorbehouden aan een enkel volk. Wij willen de Chinezen helpen Tibet te behouden, aangezien het een uniek cultureel, religieus en taalkundig erfgoed bezit. Ik wil tegen de Chinese autoriteiten zeggen: behoud dit erfgoed, via de middenweg-aanpak en via steun aan de Tibetaanse Autonome Regio, zodat wij allen kunnen blijven genieten van het erfgoed van dit weergaloze juweel op het wereldtoneel. 
Romeva i Rueda (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil dit Parlement en de Commissie graag nogmaals feliciteren met het aanpakken van de kwestie-Tibet.
Ik denk dat dit een goede gelegenheid is om erop te wijzen dat degene die nu een stap vooruit moet zetten ten gunste van de Chinees-Tibetaanse dialoog en een duurzame en rechtvaardige oplossing voor de Tibetaanse bevolking niet de Tibetaanse regering of de Dalai Lama is – zij hebben een dergelijke stap immers al gezet – maar vooral de Chinese regering.
In het kader van de groeiende betrekkingen met de Europese Unie acht ik het van belang om een duidelijke boodschap aan China af te geven dat wij een positief antwoord verwachten met betrekking tot de vooruitgang in deze dialoog. Ik vind het dan ook zeer verontrustend dat er zelfs al wordt gesproken over de mogelijkheid om het wapenembargo tegen China op te heffen. Naar mijn mening zou dat een grove fout zijn. Daarmee zou namelijk het verkeerde signaal worden afgegeven dat de Europese Unie met twee maten meet bij de beoordeling van de mensenrechten in de wereld. Bovendien zou dat neerkomen op een institutionele incoherentie, aangezien het Europees Parlement kortgeleden nog een resolutie heeft aangenomen met een duidelijk tegenovergestelde strekking.
Ik benadruk daarom dat wij een geheel verkeerd signaal afgeven als wij nu het wapenembargo tegen China opheffen terwijl de kwestie Tibet nog niet is opgelost. 
Posselt (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik ben heel blij met dit debat, omdat het dit jaar 23 jaar geleden is dat dit Parlement hier in Straatsburg het verslag-Habsburg heeft aangenomen over de dekolonisatie van de Baltische staten en zich heeft gewend tot de VN-subcommissie dekolonisatie met het verzoek om de kwestie van de Baltische staten in behandeling te nemen.
Ik was toentertijd medewerker van de rapporteur en ik herinner me nog precies wat de tegenargumenten waren: de Baltische staten zullen toch nooit onafhankelijk worden, dat is een utopie, de Balten hebben geen zelfbeschikkingsrecht etc.
Vandaag zitten we hier met Baltische collega’s en commissarissen en dat zou ons moeten aansporen om ons bij de kwestie Tibet niet van de wijs te laten brengen. Tibet is – dat is hier al meermaals gezegd – niet alleen een fundamenteel mensenrechtenprobleem, het is wezenlijk meer. Sommigen hebben het over een minderhedenkwestie. Dat is een totale miskenning van de feiten. In Tibet gaat het niet om een minderhedenprobleem, maar om een land dat op kolonialistische wijze is veroverd. China is niets anders dan een koloniale mogendheid. Als de Chinezen willen blijven samenleven met de Tibetanen, zoals de Dalai Lama als mogelijkheid heeft geopperd, dan moeten zij de beslissende stap in die richting zetten en het vertrouwen van het Tibetaanse volk zien te winnen. Dit vertrouwen kunnen ze alleen winnen door het zelfbeschikkingsrecht, de eigen cultuur en religie en de mensenrechten van de Tibetanen te erkennen en te beschermen. Alleen via partnerschap is integratie mogelijk. Onderdrukking leidt niet tot integratie, alleen tot desintegratie.
Het is dan ook heel indrukwekkend dat zoveel voormalige voorvechters van de burgerrechten zich massaal voor Tibet inzetten – Milan Horáček, die hier aanwezig is, Václav Havel, die zijn medestander was, veel van onze Poolse collega’s. Dit is een duidelijk teken dat de vrijheid van Europa en de vrijheid van Tibet op den duur niet van elkaar gescheiden kunnen worden en dat vrijheid ondeelbaar is.
Ik wil de heer Mann en iedereen die in onze fractie verantwoordelijk is voor Tibet, bedanken dat zij samen met collega’s uit de andere fracties ervoor hebben gezorgd dat wij dit debat vandaag voeren nog voor de opmerkingen over kwesties van politiek belang. Ik kan de Chinese regering alleen maar zeggen dat het Europees Parlement haar tanden in deze kwestie zal blijven zetten tot dit symbool van een vrij Tibet, dat wij hier vandaag hebben neergezet, ook echt in alle vrijheid kan schitteren en de Tibetanen hun eigen democratisch gekozen weg kunnen gaan.
Kallas,
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik wil met name de heer Posselt bedanken, die een punt aanroerde dat om voor de hand liggende redenen belangrijk is. Wat hij zei over de geschiedenis van mijn land klopt. Evenzeer als mijn landgenoten ben ik bijzonder goed op de hoogte van de geschiedenis van Tibet, en met name van de gebeurtenissen die zich in 1959 hebben afgespeeld.
Wij in Europa dienen ons zorgen te maken over de situatie in Tibet en tot mijn tevredenheid kan ik zeggen dat dit onderwerp hoog op de agenda van de Commissie blijft staan. Wat kunnen we doen? De Commissie is voorstander van daadwerkelijke autonomie en het behoud van de culturele, godsdienstige en nationale identiteit. Wij hebben enkele positieve signalen ontvangen die erop duiden dat het proces de goede kant opgaat. We hebben een onderhoud gehad met vertegenwoordigers van de Dalai Lama en weten dat er overleg is geweest tussen zijn gezanten en de Chinese autoriteiten. We hopen dat mogelijke oplossingen zullen volgen.
De geschiedenis heeft uitgewezen dat als de vrije wereld massaal, eensgezind en vreedzaam druk uitoefent, indrukwekkende resultaten kunnen worden bereikt. Ik ben ervan overtuigd dat het Europees Parlement en de Europese Commissie opnieuw zullen bewijzen belangrijke drijvende krachten te zijn achter het creëren van deze druk.
Sinnott (IND/DEM ).
   – Mijnheer de Voorzitter, staat u mij toe een mensenrechtenkwestie aan de orde te stellen. Ik heb u hierover ook brieven gestuurd. De mensenrechtenproblemen in Tibet, Wit-Rusland enzovoorts, zijn nauwelijks te vatten, maar dat betekent niet dat wij geen problemen hebben in onze eigen landen. Vorige week werden de kinderen weggenomen uit een gezin dat vijf kinderen heeft met speciale behoeften. Het geval van dat gezin heeft de nationale media gehaald, waarbij duidelijk werd hoe groot het gebrek aan dienstverlening is voor de eigen kinderen en de kinderen in het algemeen. In Ierland is die dienstverlening wisselend en hier en daar zelfs zeer gebrekkig. Sommige gezinnen kregen te horen dat als zij hulp nodig zouden hebben, de overheid hun kinderen misschien afpakt. Er zijn minstens zes gezinnen bij mij geweest om mij hierover te spreken.
De vijf kinderen in kwestie zouden op maandag naar hun ouders worden teruggebracht, maar dat is nog altijd niet gebeurd. Dit zijn autistische kinderen, dus men kan ze op geen enkele manier uitleggen wat er aan de hand is, of waarom zijn niet naar huis mogen. Zij lopen voor hun hele leven schade op.
Ik verzoek het Parlement met de Ierse regering te spreken over de behandeling van gehandicapte mensen en hun gezinnen. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is de gecombineerde behandeling van de zes ontwerpresoluties over Wit-Rusland(1).
Sjöstedt (GUE/NGL ).
   –Mijnheer de Voorzitter, we hebben een zeer harde resolutie tegen Wit-Rusland voor ons liggen, maar helaas weerspiegelt deze ook een harde realiteit. Wit-Rusland is vandaag de dag in het duister gehuld, en de toekomst ziet er steeds somberder uit.
Ik vind dat één punt in deze resolutie nog sterker had moeten worden benadrukt, namelijk de onderdrukking van de vrije vakbeweging in Wit-Rusland. Dat is een belangrijk onderdeel van de democratische oppositie in het land. Delen van deze beweging dreigen momenteel door het regime-Loekasjenko te worden vermorzeld.
Wit-Rusland is momenteel een land dat steeds meer geïsoleerd raakt in Europa. Dat geldt uiteraard ook voor de contacten met de EU. Zoals bekend is dit de weg waarvoor de president van Wit-Rusland gekozen heeft, maar daardoor wordt ook het Wit-Russische volk getroffen. Daarom is het des te belangrijker om te laten zien dat dit beleid om Wit-Rusland te isoleren gericht is tegen de machthebbers in dit land en niet tegen het Wit-Russische volk. Wat wij op dit moment nodig hebben, zijn meer contacten met de maatschappelijke organisaties in Wit-Rusland, met de democratische oppositie, met onafhankelijke media en met de vrije vakbonden, die nog steeds vechten tegen de autoritaire regering onder leiding van president Loekasjenko. Tegelijkertijd zouden we misschien een nog harder sanctiebeleid moeten voeren tegen de huidige bestuurders in Wit-Rusland. Er is immers geen alternatief!
In omringende landen in de regio vindt een democratiseringsproces plaats, bijvoorbeeld in Oekraïne en andere landen. Uiteraard komt er een dag waarop ook Wit-Rusland wordt gedemocratiseerd en opgenomen kan worden in een breder Europees samenwerkingsverband. 
Kušķis (PPE-DE ).
   – Dames en heren, vorig jaar heeft het Europees Parlement de Sacharovprijs voor de mensenrechten uitgereikt aan de Wit-Russische Journalistenvereniging. Thans dragen wij tegenover de Europese samenleving en de bevolking van Wit-Rusland de verantwoordelijkheid om te laten zien dat we de hoge normen van dr. Sacharov en het Europees Parlement kunnen handhaven. De mensenrechtenprijs waaraan zijn naam is verbonden, staat immers symbool voor de overwinning van de menselijke waardigheid, de intellectuele vrijheid en de rede.
Vandaag moeten we datgene voortzetten waarmee we zijn begonnen. Wij reageren op de strijd die de Wit-Russische democraat Mikhail Marynich voert voor de mensenrechten, door een resolutie aan te nemen waarin de onmiddellijke en onvoorwaardelijke vrijlating wordt geëist van hem en van andere politieke gevangenen – dat is onze verantwoordelijkheid. Wij reageren op de strijd die de journalisten van Wit-Rusland voeren voor de waarheid, door in onze verklaring de aanvallen van het bewind van Loekasjenko op de media, journalisten en andere personen die voor hun mening uitkomen, krachtig te veroordelen – dat is onze verantwoordelijkheid. Wij reageren op de strijd van het Wit-Russische volk voor het recht deel uit te maken van de nieuwe democratische wereld, door onze veroordeling uit te spreken over het dictatoriale bewind van Loekasjenko – dat is onze verantwoordelijkheid.
Europa moet de ontwikkeling van het maatschappelijk middenveld in Wit-Rusland bevorderen, waar de maatschappij minder inert is dan soms in Europa wordt gedacht. De mensen willen zich vrij kunnen uiten en staan klaar om op te komen voor hun meningen. Ik ben ervan overtuigd dat de strijd van het Wit-Russische volk en de leidende democraten in dat land alle mogelijke steun van de EU verdient – zowel op moreel als op financieel vlak, want het criminele bewind van Loekasjenko pakt hen namelijk meedogenloos aan. Het is onze plicht de dingen bij hun naam te noemen. Vandaag constateren we in Wit-Rusland een vorm van politiek, economisch en ideologisch machtsmisbruik en een bewind dat bekend staat als een dictatuur. In Minsk is de hoogste macht, de wetgevende macht, de uitvoerende macht en zelfs de rechterlijke macht in handen van één persoon – een dictator, die zich de onbeperkte, absolute en oncontroleerbare macht en heerschappij heeft toegeëigend over de samenleving en de burgers.
Ik roep het Europees Parlement en de Raad op te erkennen dat het huidige Wit-Russische regime een dictatuur is en president Loekasjenko een dictator. Ik roep hen op deze situatie te veroordelen. Uit naam van de Wit-Russische democratie pleit ik voor een bundeling van visie, economische macht, de parlementaire ervaring van Europa en de bestuurlijke capaciteit van de Commissie. Om de Wit-Russische democratie te beschermen, hebben we een stevig schild nodig, geen paraplu. Ik roep u allen op eendrachtig de schouders te zetten onder deze taak! 
Onyszkiewicz (ALDE ).
    Dank u wel, mijnheer de Voorzitter. Op de kaart van Europa is Wit-Rusland niet alleen een vlek, maar een vlek die ook nog eens steeds zwarter wordt. Ondanks dat de democratie zelfs in verschillende Arabische landen vooruitgang boekt, zij het soms uiterst langzaam en niet naar onze volle tevredenheid, wordt de toestand in Wit-Rusland alleen nog maar slechter.
Wit-Rusland wordt door zijn , de heer Loekasjenko, steeds verder geïsoleerd. Onlangs heeft hij verklaard dat Wit-Rusland geen jongeren naar het Westen moet sturen om daar te studeren, omdat datgene wat zij daar leren in Wit-Rusland, gezien de politieke situatie in het land, volkomen nutteloos is. Het is geen wonderen dat dit nutteloos is, want Wit-Rusland is het enige land in Europa, en wellicht ook daarbuiten, waar een officiële staatsideologie bestaat. Overal zijn functionarissen, die er in elk bedrijf op toezien dat deze staatsideologie wordt nageleefd en ontwikkeld. Daarom is het van groot belang dat wij een duidelijk signaal afgeven. Ik wil er namelijk op wijzen dat datgene wat zich afspeelt in Wit-Rusland niet alleen een zaak is van Wit-Rusland, maar ook een belangrijke kwestie voor heel Europa. Dank u wel. 
Casaca (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, onze wereld doorloopt nu een periode waarin overal ter wereld democratische waarden worden ingevoerd. Uiteraard kan niemand van ons onverschillig blijven staan tegenover de ontwikkelingen in het Midden-Oosten, met inbegrip van de grote veranderingen in Libanon, waar de bevolking het recht op vrijheid en democratie opeist.
Kort geleden nog hebben we in dit Parlement de gelegenheid gehad de nieuwe president van Oekraïne te horen spreken. Hij vestigde de aandacht op de nieuwe werkelijkheid en de enorme transformatie die zijn land heeft ondergaan. Tegen die achtergrond is het volslagen onaanvaardbaar dat ons werelddeel nog steeds ontsiert wordt door wat reeds – heel toepasselijk – beschreven is als een zwarte vlek die met de dag zwarter wordt. De berichten die ons uit Wit-Rusland bereiken zijn werkelijk zeer verontrustend. Er is geen enkel teken dat erop wijst dat het regime bereid is zich open te stellen voor het maatschappelijk middenveld. Integendeel, de repressieve maatregelen worden voortdurend verscherpt. Ik geloof daarom dat Wit-Rusland politiek gezien één van de ernstigste problemen is waarmee we op dit moment binnen Europa te kampen hebben. Gelet op de ernst van de situatie geloof ik dat we onze steun voor het maatschappelijk middenveld in dit land op alle mogelijke manieren moeten uitbreiden. Daarnaast dienen we de bestaande sancties zo veel mogelijk te verscherpen.
De dialoog tussen de Europese Unie en Rusland heeft in deze context veel belang gekregen. Zoals bekend behoort de toestand in de landen die tussen de Europese Unie en Rusland gelegen zijn tot de belangrijkste onderwerpen die in het kader van deze dialoog aan de orde komen. Zoals duidelijk blijkt uit onze resolutie betreuren wij het dat de Commissie het onder paragraaf 21 bedoelde punt niet ter sprake heeft gebracht. Ik hoop dat u ons met betrekking tot deze kwestie opheldering kunt verschaffen, mijnheer de commissaris. Voor ons is dat essentieel. Wij zullen deze ontwerpresolutie dus steunen en hopen dat er dit jaar nog goed nieuws uit Wit-Rusland zal komen. Ik hoop dat oprecht. 
Libicki (UEN ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, gelukkige en onafhankelijke landen hebben dikwijls de neiging het lot van andere, minder gezegende landen te vergeten. Vandaag hebben wij over Tibet gesproken. Gelukkig staat Tibet en staat de Dalai Lama niet toe dat wij hen vergeten. Zij herinneren ons voortdurend aan hun bestaan. Ik moet zeggen dat ook de geschiedenis van mijn eigen land en volk bitter was. Tijdens de negentiende eeuw probeerde Europa dikwijls het bestaan van de Polen te vergeten, en daarmee het feit dat zij recht hadden op onafhankelijkheid. Alleen een reeks van opstanden in Polen herinnerde de rest van Europa aan de zogenaamde Poolse kwestie en verhinderde dat Polen volledig in vergetelheid raakte.
In de recentere geschiedenis, na de conferentie van Jalta in 1945, vergat de wereld in hoge mate het door het communisme geknechte deel van Europa. Toen werd het 1989 en viel de communistische regering in Polen en vervolgens viel de Berlijnse muur. Ik wil de afgevaardigden eraan herinneren dat de val van het communisme in Polen vooraf ging aan de val van de Berlijnse muur. Toen braken voor Polen gelukkiger tijden aan. Thans moeten wij beseffen dat datgene wat voorbij de grenzen van de huidige Europese Unie gebeurt, zich niet ergens op de maan afspeelt, maar in onze eigen achtertuin. Toen het Oekraïnse volk zijn onafhankelijkheid opeiste, kon de Europese Unie haar steun uitspreken. Hetzelfde zouden wij nu ook moeten doen. Vandaag rust op onze schouders de verantwoordelijkheid om het Wit-Russische volk en het recht van Wit-Rusland op werkelijke onafhankelijkheid te beschermen. In tegenstelling tot de door Loekasjenko en zijn handlangers gecontroleerde surrogaatonafhankelijkheid waarvan momenteel sprake is.
Wij mogen niet vergeten dat Loekasjenko in de strijd tegen zijn volk tevens tegen de cultuur en de godsdienst strijdt, in het bijzonder tegen het katholicisme. Er zijn veel katholieken in Wit-Rusland en juist in Wit-Rusland bestaat de neiging om het katholicisme te vereenzelvigen met pro-westerse tendensen en de onafhankelijkheidsstrijd. De uitwijzing van katholieke priesters is in Wit-Rusland een gangbare praktijk geworden. Daarom moeten wij het volk van Wit-Rusland op alle mogelijke manieren steunen in zijn streven naar vrijheid. 
Schroedter (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, als mensen vanwege een afwijkende mening worden vervolgd en gevangen worden genomen, dan is er geen sprake van democratie. Dan heerst er willekeur, angst en dubbelhartigheid. Velen hier weten hoe het was toen onze staten nog niet democratisch waren. Laten we niet bang zijn om in dit verband het woord dictatuur in de mond te nemen, want dat is precies de richting die Wit-Rusland nu opgaat. We hebben namelijk te maken met een situatie waarin politieke gevangenen als Michail Marinitsch, Valerij Levonevski, Alexander Vassiljev, of recent Jauhien Afnagel en professor Jurij Bandashevski, te maken krijgen met de beperking van hun persoonlijke vrijheden. Wij mogen onze ogen hier niet voor sluiten en ik verzoek de – afwezige – Raad en de Commissie dan ook om de ambassadeur van Wit-Rusland op het matje te roepen en hem een politieke boodschap mee te geven waarin de onmiddellijke vrijlating wordt geëist van deze politieke gevangenen en duidelijk wordt gemaakt dat wij verdere gevangennemingen op grond van vrije meningsuiting niet zullen tolereren.
Ook zou ik de Commissie en de Raad hierbij nogmaals willen vragen om een actieve rol te spelen in de zoektocht naar de mensen die verdwenen zijn en het werk voort te zetten waarmee de Raad van Europa begonnen is. Zij moeten een internationaal onderzoek laten instellen, zodat de mensen in Wit-Rusland er eindelijk op kunnen hopen dat de internationale gemeenschap niet langer zwijgt over het onrecht en de massale schendingen van de mensenrechten in dit land. 
Duka-Zólyomi,
   – Mijnheer de Voorzitter, als ik "Wit-Rusland" zeg, reageert u misschien met het welbekende "laatste dictatuur in Europa". Inderdaad zijn schendingen van de mensenrechten in ons nieuwe buurland aan de orde van de dag.
Staat u mij echter toe om niet rechtstreeks te spreken over schendingen van de mensenrechten in Wit-Rusland, maar een probleem aan de orde te stellen dat verband houdt met de steun van de Europese Unie aan het maatschappelijk middenveld in dat land. Via het Tacis-programma heeft de EU voor de periode 2005-2006 10 miljoen euro uitgetrokken voor projecten in Wit-Rusland ter ondersteuning van het maatschappelijk middenveld en onafhankelijke media. Aangezien die steun via de Wit-Russische regering loopt, is ze niet efficiënt en soepel genoeg om daadwerkelijke steun te bieden aan maatschappelijk organisaties, waarvan de meeste om politieke redenen al uit het register zijn geschrapt.
In weerwil van de resolutie van de Raad van november 2004 en het gedetailleerd actieplan van de EU voor de bevordering van de democratie in Wit-Rusland, blijft de Europese Commissie erop aandringen dat de bestaande mechanismen worden gebruikt voor de ondersteuning van het maatschappelijk middenveld in Wit-Rusland. Sommige lidstaten, en anderzijds de verbannen Wit-Russische gemeenschap, willen daarentegen dat een speciaal fonds wordt ingesteld, met soepelere structuren, opdat ook niet-geregistreerde NGO’s gesteund kunnen worden, die juist ook de meest actieve en belangrijkste organisaties zijn in Wit-Rusland, maar geen steun krijgen via de huidige EU-mechanismen.
Wij nemen nota van de vooruitgang die de Europese Commissie heeft gemaakt met betrekking tot Wit-Rusland. De Commissie moet echter eindelijk erkennen dat het noodzakelijk is meer steun te geven aan de echte organisaties uit het maatschappelijk middenveld, zoals de Wit-Russische journalistenvereniging, die de Sacharovprijs heeft ontvangen. Daarom vraag ik het Europees Parlement zijn stem te verheffen, zijn invloed te doen gelden en adequate druk uit te oefenen, niet alleen op de Commissie maar ook op Wit-Rusland. 
Czarnecki, Ryszard (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames heren, het komt niet vaak voor dat een motie in het Europees Parlement met eenparigheid van stemmen wordt aangenomen, maar ik ben ervan overtuigd dat dit vandaag wel het geval zal zijn bij de stemming over Wit-Rusland. Ik ben ervan overtuigd dat dit mogelijk is.
Net zoals in de nationale politiek vormen in de internationale politiek zwart-witsituaties een uitzondering. De toestand in Wit-Rusland is echter net een zwart-witfilm, met aan de ene kant de waarheid en de vrijheid en aan de andere kant het regime. Ik wil de opstellers bedanken voor de ontwerpresolutie. Ik weet niet of de resolutie te scherp is. Ik denk dat het een gepaste resolutie is gezien de toestand in Wit-Rusland, dat hoe dan ook een Europees land is.
Deze ontwerpresolutie is een oproep ter verdediging van een vrij, democratisch en Europees Wit-Rusland. Het land verdient een betere toekomst. Het Europees Parlement heeft herinnerd aan de politieke gevangenen, de verdwijningen en de gesloten kranten en onderwijsinstellingen en benadrukt dat de vrijheid ondeelbaar is en dat de vrijheid geen visum van de heer Loekasjenko behoeft. De opstellers verdienen hiervoor mijns inziens een woord van dank.
Tot slot wil ik erop wijzen dat het Europees Parlement vandaag Wit-Rusland verdedigt en daarmee tevens de solidariteit en de eer van Europa. Dank u wel. 
Posselt (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, in de Middeleeuwen vormden Litouwers, Polen en Wit-Russen een federatie van drie staten, een Midden-Europees koninkrijk. Nu horen de Polen en de Litouwers bij ons, maar doet men of Wit-Rusland op de maan ligt.
Ik ontving deze week een e-mail van een burger die hevig protesteerde dat wij dit land aan zijn lot zouden overlaten. Dat klopt niet! Het Europees Parlement spant zich enorm in voor de mensenrechten in Wit-Rusland. We hebben de Sacharovprijs aan Wit-Russen toegekend, wij debatteren hier regelmatig over het land en doen echt ons best. Bij de bevolking ontstaat echter een verkeerde indruk door de volslagen passiviteit van de Raad en met name ook door het buitenlands beleid van de lidstaten, die zich – afgezien van een paar prijzenswaardige uitzonderingen – volstrekt onvoldoende met dit onderwerp bezighouden. Het is dan ook van belang om duidelijk te maken dat er haast moet worden gemaakt met paragraaf 3 en 4 van deze resolutie, namelijk het onderzoek naar de verdwijningen en de vrijlating van de politieke gevangenen. Ik verzoek de andere fracties om vóór ons amendement te stemmen. Dit is een mogelijkheid om iets te doen voor de jongeren in Wit-Rusland. We zijn het erover eens dat we de democratie en de rechtsstaat in dit land moeten stimuleren, en dat de lidstaten eindelijk eens wakker moeten worden uit hun diepe slaap. 
Kallas,
   . – Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik zeggen dat ik veel begrip heb voor de gevoelens die in uw ontwerpresolutie over Wit-Rusland tot uiting worden gebracht. Het blijkt dat we veel zorgen met elkaar delen.
De EU streeft naar nauwe betrekkingen met al haar buurlanden, met inbegrip van Wit-Rusland. Wij willen dat Wit-Rusland een democratisch, stabiel en welvarend land wordt dat ten volle profiteert van ons nabuurschapsbeleid. Helaas voorkomt de regering van dit land dat het zijn gerechtvaardigde plaats inneemt in de familie van Europese landen.
Uit de ernstige onregelmatigheden bij de parlementsverkiezingen en het referendum in oktober 2004 is gebleken hoe ver Wit-Rusland achterop is geraakt in termen van democratische ontwikkeling. Het baart ons allen grote zorgen dat we eerder kunnen spreken van achteruitgang dan van vooruitgang ten aanzien van democratisering, respect voor fundamentele vrijheden en de eerbiediging van de rechtsstaat. Het regime blijft zijn grip op de democratische krachten, de onafhankelijke media en de oppositie verstevigen.
In november 2004, na de verkiezingen in Wit-Rusland, hechtten de Europese ministers van Buitenlandse Zaken hun goedkeuring aan conclusies die voorzien in een duidelijk EU-beleid. We bevestigden de beperkingen inzake contacten met de Wit-Russische autoriteiten op ministerieel niveau, maar tegelijkertijd deden we een heldere boodschap uitgaan aan de bevolking dat we hen niet vergeten en dat we trachten het maatschappelijk middenveld en de democratische krachten in Wit-Rusland bij te staan.
We houden zorgvuldig toezicht op de mensenrechtensituatie in het land en op grond daarvan heeft de EU vorig jaar een visumverbod uitgevaardigd voor hoge vertegenwoordigers van het Wit-Russische bewind. De EU is hiertoe overgegaan op basis van de bevindingen in het verslag-Pourgourides van de Raad van Europa over politieke verdwijningen. Vervolgens is het visumverbod uitgebreid naar de functionarissen die verantwoordelijk worden gehouden voor de frauduleuze verkiezingen en het referendum, en naar de personen die de vreedzame demonstraties die daarop volgden de kop hebben ingedrukt.
De zaken tegen de heer Marynich en andere politieke opponenten die gevangen zijn gezet, geven reden tot ernstige bezorgdheid. Wij hebben reden aan te nemen dat het proces tegen Mikhail Marynich politiek gemotiveerd was en daarom hebben wij een verklaring doen uitgaan waarin wordt opgeroepen zijn buitensporige straf te heroverwegen. We maken ons ook in algemene zin grote zorgen over de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht in Wit-Rusland en zullen dergelijke rechtszaken van zeer nabij blijven volgen. De EU heeft de verklaring over de zaak tegen de heer Marynich in januari doen uitgaan.
Ten aanzien van uw oproep aan de Commissie om onze steuninspanningen aan Wit-Rusland te intensiveren, kan ik u tot mijn voldoening mededelen dat we hiertoe reeds zijn overgegaan naar aanleiding van de conclusies die vorig jaar november door de EU-ministers van Buitenlandse Zaken zijn goedgekeurd. De Commissie speelt een toonaangevende rol bij de coördinatie en verlening van EU-bijstand ter ondersteuning van het maatschappelijk middenveld en de democratisering in Wit-Rusland. Er wordt volgende week in Vilnius een conferentie gehouden over dit zeer belangrijke onderwerp. Onder moeilijke omstandigheden zoals in Wit-Rusland, waarin een land zich isoleert van de rest van de wereld, is de coördinatie en verlening van EU-bijstand een zeer lastige taak, maar we proberen een evenwichtige werkverdeling te bewerkstelligen tussen de EU-lidstaten en andere donoren.
Wij zijn buitengewoon positief over de rol toe die het Europees Parlement kan spelen bij het stimuleren van democratische veranderingen en de ondersteuning van democratische krachten in Wit-Rusland. Momenteel zijn we het actieplan dat uw delegatie voor de betrekkingen met Wit-Rusland heeft opgesteld, zorgvuldig aan het bestuderen om na te gaan hoe dit plan kan worden verweven met onze inspanningen terzake. Er is nog veel te doen en we kijken uit naar de samenwerking met het Parlement en de democratische krachten in Wit-Rusland.
U hebt in uw bijdragen enige vragen gesteld die ik wil beantwoorden. De eerste was of Wit-Rusland onderwerp van gesprek is tijdens bijeenkomsten op hoog niveau tussen de Europese Unie en Rusland. Het antwoord is "ja"; Wit-Rusland wordt tijdens dergelijke bijeenkomsten altijd aan de orde gesteld.
Er is ook gevraagd hoe we de steun kunnen kanaliseren en hoe het maatschappelijk middenveld in Wit-Rusland financieel kan worden bijgestaan. Het belangrijkste is dat de desbetreffende organisaties beschikken over de nodige capaciteit om de financiële steun te absorberen. De Commissie staat op het punt onderzoek te doen naar alle mogelijke manieren om het maatschappelijk middenveld van Wit-Rusland financieel te ondersteunen teneinde te verzekeren dat de middelen doelmatig kunnen worden aangewend. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt vanmiddag na afloop van de debatten plaats. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is de gecombineerde behandeling van de zes ontwerpresoluties over Cambodja(1).
Meijer (GUE/NGL ).
   – Voorzitter, sinds 35 jaar is Cambodja een land met ernstig vergiftigde politieke verhoudingen. Nadat de Franse bezetting in de veel grotere kolonie, die men toen nog Indochina noemde, was beëindigd, vooral als gevolg van de onafhankelijkheidsstrijd in wat nu Vietnam is, stonden Amerikanen, Russen en Chinezen klaar om de kleinere nieuwe staten Cambodja en Laos aan hun invloedssfeer toe te voegen. Elk van die grootmachten probeerde daar de eigen satellietbewegingen te bewapenen en met militaire steun aan de macht te brengen om vervolgens alle andere krachten definitief uit te schakelen. In een scherpe reactie op een onverantwoorde Amerikaanse ingreep kwam de macht in handen van de Rode Khmer, een beweging die de illusie had dat vernietiging van de steden en de intellectuelen een grote vooruitgang zou opleveren voor de arme boerenbevolking. Ik herinner eraan dat de Verenigde Naties dat moorddadige schrikbewind erkenden en niet de door de Vietnam gesteunde opstandelingen die er een eind aan maakten. De bevrijders van toen hebben vandaag nog steeds een zeer grote aanhang onder het volk, maar ze voelen zich nog altijd gewantrouwd door de buitenwereld.
Dankzij het gif van het verleden zijn normale coalitieregeringen en een normaal functioneren van de parlementaire democratie in Cambodja nog steeds vrijwel onmogelijk. De politieke partijen ontkennen elkaars bestaansrecht en zouden elkaar het liefst voor eeuwig willen vernietigen. Daarin past dat parlementariërs van de oppositie als staatsvijanden worden behandeld en opgesloten. De rijke Westerse landen hebben aan dat giftige klimaat in het verleden een belangrijke bijdrage geleverd. Wij hebben de morele plicht de Cambodjanen te helpen om zich daarvan te bevrijden. Kritiek en veroordeling zijn hard nodig, maar ook de les dat het beter kan dan de buitenwereld vroeger aan de Cambodjanen heeft laten zien. 
Ribeiro e Castro (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, wij kunnen ons als parlementariërs een goed beeld vormen van de verschrikkingen en het geweld waarnaar verwezen wordt in onze ontwerpresolutie van vandaag. De immuniteit van drie collega-parlementariërs – Sam Rainsy, Cheam Channy en Chea Poch – is op volstrekt onaanvaardbare wijze opgeheven: door stemming in het parlement bij handopsteking. Deze stemming – als men het zo mag noemen – heeft achter gesloten deuren plaatsgevonden; niemand is er getuige van geweest en er zijn geen notulen beschikbaar. Eén van voornoemde parlementariërs is direct daarop gearresteerd. Deze gebeurtenissen raken het hart van de democratie en alles waarvoor een parlement hoort te staan.
Eén van de slachtoffers van deze maatregel, Sam Rainsy – hij is leider van zijn partij – had twee dagen daarvoor in een artikel in de nog een beschrijving gegeven van de ernst van de toestand in zijn land. Ik wil uw aandacht op die situatie vestigen, dames en heren. We moeten met betrekking tot dit onderwerp vastbesloten handelen. Dit is niet de eerste keer dat we tijd besteden aan de toestand in Cambodja, en daarom moeten we de Commissie, de Raad en de lidstaten vragen om hierover bij de volgende bijeenkomst – op 10 en 11 maart – heel duidelijk te zijn.
Dit onderwerp zal ook aan de orde komen tijdens de volgende vergadering van de VN-mensenrechtencommissie, die in Genève zal worden gehouden. Deze vergadering zal aan het einde van deze maand beginnen en voortduren tot in april, en er zal een afvaardiging van dit Parlement aanwezig zijn. We dienen de vergadering van deze commissie nauwlettend te volgen, aangezien ook de speciale afgezant van de Verenigde Naties, de heer Leuprecht, in zijn verslag de zeer ernstige situatie in Cambodja heeft veroordeeld. Hij beschrijft de situatie als – en ik gebruik nu de Engelse uitdrukking – . Zo ver is de situatie verslechterd.
Cambodja geeft geen signalen af die hoop of vertrouwen in de toekomst zouden kunnen inspireren. Integendeel, de houding van het regime wordt steeds onbuigzamer en de schendingen van de mensenrechten blijven toenemen. Daarom wil ik voorstellen, dames en heren, dat we dit onderwerp – indien er in Cambodja geen duidelijke vooruitgang waarneembaar is – nog vóór het zomerreces nogmaals aan de orde stellen. De conclusies van de vergadering in Genève zullen dan namelijk beschikbaar zijn. 
Neyts-Uyttebroeck, Annemie (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, commissaris, collega's, ik zou mij eerst en vooral bij de commissaris en de collega's willen verontschuldigen omdat ik, spijtig genoeg, omwille van het vertrek van mijn vliegtuig niet tot op het einde van dit debat zal kunnen blijven. Ik vraag u daarvoor vriendelijk excuus.
De heer Sam Rainsey – en u weet dat Sam zijn familienaam is en Rainsey zijn voornaam – en zijn echtgenote zijn erg goede vrienden van mij. Ik heb dus persoonlijk kunnen ervaren hoe moeilijk de strijd is die gevoerd wordt. Om u een voorbeeld te geven, de partij van de heer Sam Rainsey draagt de naam Sam Rainsey omdat dat de enige naam is die niet kon worden geweigerd door de partij van Hun Sen. Alle andere namen die hij eerst had uitgeprobeerd zijn geweigerd. Dit om u een idee te geven van het machtsmechanisme dat in dat land bestaat.
Wat bijzonder erg is, nog erger dan het lot van onze drie collega's uit het Cambodjaanse parlement, is het feit dat Cambodja tot en met vandaag een van de armste landen ter wereld is, een van de armste landen van Zuidoost-Azië zelfs, en dat de Cambodjaanse samenleving tot vandaag gekenmerkt wordt tot een ongemeen hoog niveau van dagelijks geweld. Geweld dat politiek geïnspireerd is, dat crimineel geïnspireerd is en waar bijzonder weinig tegen wordt ondernomen.
Wat we evenmin mogen vergeten is dat ondanks alle mooie beloften de Cambodjaanse regering, en de heer Hun Sen heeft zoals u weet zichzelf opgevolgd, eigenlijk nog altijd geen serieus werk heeft gemaakt van het in eigen land berechten van de belangrijkste verantwoordelijken voor de massavernietiging, de genocide, die is gepleegd door de Rode Khmer en dat het er niet naar uitziet dat dit weldra zal gebeuren. Dus vanzelfsprekend zijn we bekommerd om het lot van onze collega's, dat ook andere leden van de oppositie te beurt zou kunnen vallen. Ik wil u echter oproepen niet uit het oog te verliezen dat de Europese Unie de grootste donor is van Cambodja en dat feit alleen al maakt dat we wel degelijk pressiemiddelen hebben om dit vreselijke regime tot betere gevoelens te brengen. 
Tarabella (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, de situatie in Cambodja is werkelijk zorgwekkend. Ik steun deze gemeenschappelijke resolutie van zes fracties van dit Parlement over Cambodja, en ik zou daarbij de nadruk willen leggen op twee punten, op het gevaar af misschien te herhalen wat sommige collega’s zo-even al hebben gezegd.
Het eerste punt dat ik vandaag zou willen benadrukken betreft de opheffing van de parlementaire immuniteit van drie leden van de Sam Rainsy-partij. Het gaat allereerst om Cheam Channy, die bovendien is gevangengezet en die men voor een militair tribunaal wil berechten, terwijl een gewone burger van dat land helemaal niet voor een militair gerecht gedaagd mag worden. Verder gaat het om Chea Poch en om Sam Rainsy zelf. Beiden zijn Cambodja ontvlucht om effectiever te kunnen getuigen van de situatie aldaar. Het is van het allergrootste belang dat zij hun immuniteit terugkrijgen, opdat zij hun rol van volksvertegenwoordigers weer kunnen opnemen, een rol die hun is toegekend door de Cambodjaanse kiezers.
Er zij op gewezen dat wij Sam Rainsy veertien dagen geleden hier hebben ontvangen, tijdens de plenaire vergadering van februari, bij gelegenheid van het bezoek van de ASEAN-delegatie. Hij heeft toen een oproep gedaan tot een gebaar van onze kant. Het was onze plicht dat gebaar vandaag te maken.
Ten tweede zou ik willen dat er op doelmatiger wijze toezicht wordt gehouden op de verschillende vormen van hulp die aan Cambodja worden geboden – daar is zojuist ook al op gewezen. Onvoorstelbaar genoeg laat dit land over de afgelopen tien jaar, volgens de ontwikkelingsprogramma’s van de Verenigde Naties, namelijk een verslechtering zien voor de drie belangrijke ontwikkelingsindicatoren: het aantal mensen dat onder de armoedegrens leeft, het analfabetisme onder volwassenen en het kindersterftecijfer. Te vrezen valt dat de hulp niet altijd diegenen bereikt voor wie zij oorspronkelijk bestemd was, en dat zij niet altijd beantwoordt aan de werkelijke behoeften van de bevolking. Het toezicht en de controle op de hulp in dit land moeten doelmatiger worden uitgevoerd, opdat deze onzalige tendens een halt kan worden toegeroepen.
Het zou wenselijk zijn als de Cambodjaanse regering blijk gaf van haar goede wil met betrekking tot de doelmatigheid van de maatregelen die getroffen en ten uitvoer gelegd zijn in het belang van dat land, en in het bijzonder dat zij duidelijkheid verschafte over de bestemming van de Europese hulp. 
Isler Béguin (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, met het opheffen de parlementaire immuniteit van drie parlementsleden van de oppositie – waaronder onze vriend Sam Rainsy, met wie sommigen van ons hebben kennisgemaakt – die de aandacht vestigden op hetgeen er op dit moment gaande is in Cambodja en die de voortwoekerende corruptie in hun land aan de kaak stelden, heeft Cambodja eens te meer laten zien dat het een zeer gebrekkige democratie is waar de autocratie in willekeur regeert over het politieke, economische en sociale leven.
Er zij op gewezen – zoals onze collega zojuist heeft gedaan, want het is van belang dat mensen dit weten – dat Cambodja, ondanks de 5 miljard dollar internationale steun die het de afgelopen tien jaar heeft ontvangen, het enige land ter wereld is waar het analfabetisme, de kindersterfte en het aantal mensen dat onder de armoedegrens leeft nog steeds toenemen. De VN en de Wereldbank hebben benadrukt dat de machthebbers zich de internationale hulp en de middelen van het land toe-eigenen terwijl ze het Cambodjaanse volk laten verarmen. De donorlanden – waaronder wijzelf – zijn medeplichtig aan deze situatie, omdat er geen enkel toezicht op wordt gehouden of de hulp wel echt haar bestemming bereikt en er geen enkele verantwoording wordt gevraagd aan een regime dat nochtans bekend staat om zijn corruptie en autoritaire neigingen.
Tot slot: wat te zeggen van de boeren wier land is onteigend ten bate van een Chinees bedrijf dat, evenals andere bedrijven, zonder scrupules hele hectaren bos kapt? Sinds 1993 is 50 procent van de Cambodjaanse bossen verwoest met medeplichtigheid van de corrupte machthebbers. Het wordt tijd dat de Unie haar steun geeft aan degenen die werkelijk strijden tegen de corruptie en voor de vestiging van een rechtsstaat waarin de regels van de democratie in acht worden genomen, bijvoorbeeld door aan de toewijzing van onze hulp voorwaarden te verbinden met betrekking tot de mate waarin de democratie, de mensenrechten en het milieu worden gerespecteerd.
Laten we ten slotte de Cambodjaanse regering dwingen te doen wat elke democratisch gekozen regering verplicht is te doen, namelijk om democraten te respecteren en te steunen. 
Posselt,
   . – Mijnheer de Voorzitter, in de moeilijke fase van het nieuwe begin na de dictatuur en de verschrikkingen van de Rode Khmer was het de voorzitter van het Cambodjaanse parlement, Son San, die de drijvende kracht werd achter vrijheid en democratie. Hij is vaak hier in Straatsburg geweest en was een indrukwekkende partner van het Europees Parlement.
Des te erger is het dat nu wordt geprobeerd om dit Cambodjaanse parlement met zijn grote democratische traditie de mond te snoeren door middel van intimidatie en terreur, die afkomstig is van de minister-president. Wat mij betreft paste het bezoek van Sam Rainsy veertien dagen geleden geheel in de traditie van de bezoeken van de vrijheidsstrijder Son San en geniet Sam Rainsy onze volledige steun, want zonder een goed functionerend parlement zullen alle inspanningen van de Verenigde Naties en de internationale gemeenschap in Cambodja tevergeefs zijn geweest.
Er is veel geld geïnvesteerd en er zijn veel internationale inspanningen geleverd in Cambodja, maar we stellen vast dat het nu weer een grote puinhoop zal worden, als het niet lukt om de autoritaire neigingen van de regering te beteugelen en de democratische krachten en het parlementaire leven te versterken. 
Maaten,
   . – Voorzitter, al sinds 1992 steunt de Europese Unie het democratiseringsproces in Cambodja. Wij zijn er altijd vanuit gegaan dat Cambodja langzaam maar zeker vooruitgang zou boeken op weg naar democratie, maar het geduld raakt nu natuurlijk op. Het laatste jaar is de situatie in Cambodja weer dramatisch verder verslechterd, met als nieuwste dieptepunt de hetze tegen drie leden van de oppositie, waaronder de dappere Sam Rainsey die twee weken geleden hier was. Het was goed hem hier te zien, maar het was beter geweest als hij hier niet was geweest en gewoon zijn oppositierol in Phnom Penh had kunnen vervullen. U hoeft mij niet op mijn woord te geloven, want dezer dagen presenteert de VN-gezant voor Cambodja, Peter Leuprecht, zijn bevindingen aan de Verenigde Naties. Zijn conclusie is ronduit triest. In zijn vier jaar als gezant is er nauwelijks vooruitgang geboekt.
Voorzitter, de Europese Unie, de Commissie en de lidstaten hebben in totaal 1 miljard euro aan steun geboden, met het bureau in Phnom Penh, waarnemingsmissies bij verkiezingen, financiële steun aan ontmijningsoperaties, enzovoort. Moeten wij niet concluderen dat het EU-beleid gewoon heeft gefaald? Wij moeten dat durven zeggen.
De tijd van compromissen is wat mij betreft voorbij. Als de Cambodjaanse regering niet spoedig de basisprincipes van de democratische rechtsstaat, zoals transparantie en verantwoording, respecteert, moeten wij onze steun opschorten. In ieder geval is een dramatische heroriëntering van onze steun noodzakelijk. 
Krupa,
   . – Dank u wel. Ondanks het verstrijken der jaren sinds de beëindiging van het conflict in Cambodja, is de toestand in dat land nog altijd onrustbarend. Zo voerde dit Parlement onlangs nog een debat over mensenrechtenschendingen in Cambodja, evenals over de onaanvaardbare behandeling van vrouwen en kinderen, die een schending vormt van hun menselijke waardigheid.
De mensen die door zogenaamd vrije verkiezingen aan de macht zijn gekomen hebben geen staatsconcept en kunnen of willen geen dialoog met de oppositie voeren. Alleen al tijdens de eerste lokale verkiezingen kwamen twintig mensen om het leven en de oppositiepartijen kregen van de machthebbers geen toegang tot de media. Talloze activisten worden vastgehouden. Diegenen die al eerder gearresteerd zijn, verblijven nog altijd in de gevangenis zonder dat zij ergens voor veroordeeld zijn. Het afdwingen van bekentenissen door middel van geweld of omkoping is aan de orde van de dag. De corruptie is alomtegenwoordig. Dit alles is karakteristiek voor het politieke leven en het gerechtelijk apparaat in Cambodja. In dit verband mag ook de houding van het Cambodjaanse ministerie van Godsdienst niet onvermeld blijven. Onlangs vaardige dit ministerie een edict uit dat de missieactiviteiten van christelijke kerken verbiedt. Dit had antichristelijke protesten tot gevolg. Discriminatie op grond van godsdienst, beperking van de vrijheid van vereniging en de vrijheid van meningsuiting, bedreigingen en intimidatie van de kant van politieke leiders vormen een ernstige schending van de rechten van het volk en het individu op vrijheid. Wij roepen daarom op tot eerbiediging van de rechten van de mens en het staken van de vervolging en intimidatie van mensenrechtenactivisten. Wij steunen de resolutie van het Europees Parlement. Dank u wel. 
Matsakis (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, het volk van Cambodja heeft tientallen jaren lang zwaar moeten lijden onder de catastrofale gevolgen van een totalitaire regering en de corruptie van hoge ambtenaren. Degenen in het land die eindeloos gevochten hebben voor rechtvaardigheid en hervorming zijn nu opnieuw het doelwit van ernstige, door de regering gestuurde vervolging. Onder hen bevinden zich de drie oppositieleiders, Sam Rainsy, Chea Poch en Cheam Channy, wier parlementaire immuniteit recentelijk werd opgeheven om voor de hand liggende politieke redenen en met gebruikmaking van dubieuze en ongegronde procedures.
Met de aanneming van deze resolutie willen wij, de vertegenwoordigers van de Europese volkeren, een krachtige en duidelijke boodschap afgeven aan de autocratische heersers in Phnom Penh en hun aanhangers, en duidelijk maken dat de vrienden van Cambodja geen oogje zullen toeknijpen als het gaat om de voortdurende pogingen tot eliminatie van de oppositie in dat land. Zij zullen van harte steun blijven geven aan de pluralistische politieke krachten die strijden voor hervorming, democratie, vrijheid van meningsuiting en sociale rechtvaardigheid. 
Kallas,
   . – De gebeurtenissen van 3 februari in verband met de opheffing van de parlementaire immuniteit van de heer Sam Rainsy, leider van de gelijknamige Cambodjaanse oppositiepartij, en van twee andere leden van het parlement zijn door de Commissie met zorg gadegeslagen. Zij is van mening dat deze gebeurtenissen de oppositie verder kunnen verzwakken en het democratiseringsproces in het land kunnen ondermijnen. Vertegenwoordigers van de Commissie in Brussel hebben onlangs een ontmoeting gehad met de heer Rainsy, die hen op de hoogte heeft gesteld van de recente ontwikkelingen.
De Commissie betuigde krachtige steun aan het uitbrengen van een EU-verklaring over dit onderwerp en ik kan u vertellen dat de EU-verklaring door de plaatselijke vertegenwoordiger van het EU-voorzitterschap onder de persoonlijke aandacht van de premier is gebracht.
De Commissie geeft uiting aan haar bezorgdheid over deze kwesties in haar dialoog met de Cambodjaanse autoriteiten. Een gelegenheid hiertoe dient zich bijvoorbeeld aan tijdens de bijeenkomst van de gemengde commissie EG-Cambodja, die later dit jaar wordt gehouden. Ik kan u verder verzekeren dat de Commissie bij al haar samenwerkingsactiviteiten in Cambodja het allergrootste belang hecht aan democratie, behoorlijk bestuur en de eerbiediging van de mensenrechten.
Ik neem deze gelegenheid te baat om de politieke leiders van Cambodja op te roepen constructief samen te werken om een passende oplossing te vinden voor dit probleem, zodat Cambodja zich verder kan ontwikkelen tot een volwaardige democratie. Tegelijkertijd wil ik het Parlement ervan verzekeren dat de Commissie deze gebeurtenissen op de voet zal blijven volgen via haar delegatie in Phnom Penh en de missies van de EU-lidstaten in Cambodja. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt vanmiddag na afloop van de debatten plaats. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is de gecombineerde behandeling van de zes ontwerpresoluties over Saoedi-Arabië(1).
Pflüger (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het is goed dat we vandaag een gezamenlijke resolutie behandelen die de aandacht vestigt op de mensenrechtensituatie in Saoedi-Arabië. Juist vrouwen ontberen op het Arabisch schiereiland fundamentele rechten, vergelijkbaar met de situatie in bepaalde Zwitserse kantons. Pas in de jaren zeventig vonden de eerste gemeenteraadsverkiezingen plaats in Saoedi-Arabië, waarbij vrouwen niet mochten stemmen. Als ondervoorzitter van de delegatie voor de betrekkingen met de Golfstaten heb ik tijdens onze reis naar aanleiding van de gemeenteraadsverkiezingen in Riyad begin februari zelf kunnen zien dat dit nog altijd zo is.
Maar welke dubbele moraal treffen we aan bij de staatshoofden en regeringsleiders van de lidstaten? Enerzijds wordt er af en toe een beetje kritiek uitgeoefend op de mensenrechtensituatie in Saoedi-Arabië, anderzijds bloeit de handel, met name de wapenhandel. Helaas speelt Duitsland hierin weer eens een grote rol. De uitlatingen van de Duitse bondskanselier Schröder tijdens zijn bezoek aan Saoedi-Arabië spreken boekdelen. Hij zei dat Saoedi-Arabië een land is met ongekende mogelijkheden en ongekende financiële middelen. Het is dus niet verwonderlijk dat er bij het bezoek van Schröder een flink aantal wapendeals is gesloten, waardoor de regio zeker niet vreedzamer zal worden en de mensenrechtensituatie niet zal verbeteren. Ik ben voorstander van een algeheel embargo op de uitvoer van wapens door de lidstaten van de Europese Unie, niet alleen naar China, maar ook naar Saoedi-Arabië. Laten we een einde maken aan de dubbele moraal. Het moet afgelopen zijn met de wapenexport!
Een ander punt waar ik het over wil hebben is de situatie van buitenlandse werknemers in Saoedi-Arabië. Volgens diplomatieke kringen uit de Europese Unie doet de situatie van deze werknemers denken aan slavernij. De situatie van buitenlandse werknemers in Saoedi-Arabië is dan ook een kwestie waarover wij hier echt eens een debat moeten voeren. 
Doyle (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, in Saoedi-Arabië voltrekt zich het eerste, landelijk georganiseerde verkiezingsproces in de geschiedenis. De afgelopen maand zijn de lokale verkiezingen in Riyad afgerond en in april zullen ook verkiezingen in de rest van het land worden gehouden. In Riyad was de opkomst 82 procent, maar alleen mannen, ofschoon volgens de kieswet van Saoedi-Arabië burgers kiesrecht hebben. De autoriteiten hebben verklaard dat vrouwen in de toekomst zullen mogen stemmen. Ik teken hierbij aan dat zij in oktober jongstleden de VN-Conventie tot uitbanning van alle vormen van discriminatie van de vrouw hebben ondertekend. De verkiezingen zijn bijgewoond door een delegatie van het Europees Parlement en ik wil de autoriteiten bedanken voor hun vriendelijkheid en gastvrijheid jegens alle delegatieleden.
Ik ben vóór een aanzienlijke versterking van de betrekkingen tussen de EU en Saoedi-Arabië, en verzoek de Europese instellingen dringend hun aanwezigheid in het gebied op te voeren. Het verheugt mij dat de nieuwe wetboeken van rechtsvordering en strafrechtsvordering in werking zijn getreden, er een permanent comité is opgericht voor onderzoek van klachten over foltering en er een nationaal programma voor armoedebestrijding is opgesteld. Ik hoop dat deze zeer positieve besluiten heel spoedig omgezet zullen worden in praktische maatregelen.
Ik weet dat eeuwenlange praktijken van culturele en religieuze aard de EU van Saoedi-Arabië scheiden. Ik moet er echter bij de Saoedi-Arabische autoriteiten op aandringen dat zij de beperkingen op de vrijheid van vrouwen opheffen, waaronder het verbod op autorijden, werken en het vervullen van een overheidsfunctie. Dit zijn immers daadwerkelijke beperkingen van hun rechtspersoonlijkheid. De strijd tegen terrorisme en fundamentalisme is weliswaar van groot belang, maar tegelijkertijd moeten de fundamentele menselijke en burgerlijke vrijheden worden verdedigd. Ik wil ook aandringen op meer tolerantie op het gebied van godsdienstvrijheid.
Ik kijk uit naar de voortzetting van de zeer vruchtbare relaties tussen de EU en Saoedi-Arabië. Ik ben vooral bezorgd als vrouw en als vertegenwoordigster van een klein land dat dertig jaar geleden nog vrouwen verbood bepaalde rechten uit te oefenen. Zo mochten vrouwen als ze gingen trouwen, niet eens meer werken. Sedertdien hebben wij een lange weg afgelegd. Wij zijn niet altijd even perfect in ons eigen werelddeel, maar laten wij desondanks kijken naar de vrouwenvraagstukken in Saoedi-Arabië en ons daar tezamen voor inzetten. 
Matsakis (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, een land dat in de eenentwintigste eeuw vrouwen niet toestaat hun stemrecht uit te oefenen, kan zeker niet op de lijst van democratieën in de wereld worden gezet. Een land dat in de eenentwintigste eeuw vrouwen op sociaal en politiek vlak zo behandelt als Saoedi-Arabië kan absoluut niet worden beschouwd als een beschaafd land. Een dergelijk land zou onderwerp moeten zijn van de hevigste internationale druk en totaal worden geïsoleerd, totdat drastische hervormingen zijn uitgevoerd.
Desondanks kloppen wij Europeanen onszelf op de borst als hoeders van de mensenrechten en als voorvechters van gendergelijkheid, maar doen wij niets meer dan halfhoffelijke, mild berispende resoluties uitvaardigen, waarvan wij bij voorbaat weten dat ze niets zullen uithalen. Tegelijkertijd blijven wij met lucratieve handels- en defensiecontracten – de ene lidstaat meer dan de ander – steun geven aan het dictatoriaal regime in Saoedi-Arabië. Het is een schande. 
Gruber (PSE )
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, de reis naar Riyad en Jedda van de delegatie voor de betrekkingen met de Golfstaten was heel nuttig, niet alleen met het oog op een grotere samenwerking tussen het Europees Parlement en de landen die cruciaal zijn voor de stabiliteit in het Midden-Oosten, zoals Saoedi-Arabië, maar ook om meer begrip te kweken tussen de verschillende culturen en godsdiensten.
Wij hebben gesprekken gehad met een groot aantal vertegenwoordigers uit de politiek, uit economische kringen, de media en het maatschappelijk middenveld, ook al is van dat laatste nog amper sprake in Saoedi-Arabië, gezien het verbod op verenigingen en de oprichting van politieke partijen. Wij zijn in de week van de eerste verkiezingen in de Saoedische hoofdstad geweest. Die verkiezingen vonden slechts plaats op gemeentelijk niveau, maar vormden hoe dan ook een eerste, schuchtere stap op weg naar de noodzakelijke politieke en sociale hervormingen.
Het feit dat vrouwen waren uitgesloten van deelname wierp echter wel een donkere schaduw over de geloofwaardigheid van de verkiezingen. Wij hebben onze gesprekspartners er al op gewezen dat het onaanvaardbaar is dat vrouwen van deelname aan de verkiezingen worden uitgesloten. Dat hebben wij ook tegen prins Abdoellah gezegd. Hij leek het met ons eens te zijn, maar antwoordde dat hij tijd nodig heeft. Inmiddels is er een paar dagen geleden een verklaring van de Saoedische minister van Buitenlandse Zaken gekomen, waarin gerept wordt van deelname van vrouwen aan de volgende verkiezingen. Wij blijven er dus vertrouwen in hebben dat de daad bij het woord zal worden gevoegd.
Vrouwen zijn vandaag de dag een zeer belangrijke drijvende kracht achter de ontwikkeling van de gewenste democratische instellingen. Veel van die vrouwen hebben een brede algemene ontwikkeling, zijn goed opgeleid en bekleden verantwoordelijke functies in verschillende geledingen van de samenleving. De activisten voor vrouwenrechten die wij hebben ontmoet, doen hun uiterste best om bij de Saoedische vrouwen de nodige bewustwording te kweken inzake hun rechten. Maar ik hoef haast niet te zeggen dat er nog veel gedaan moet worden op het gebied van de rechten van de vrouw en in algemene zin voor de burgerrechten en vooral de mensenrechten, waaronder die van de vele buitenlanders die in dat land werken. In Saoedi-Arabië werken momenteel tegengestelde krachten: er is een groep die roept om een grotere openheid van de Saoedische samenleving en er zijn mensen die pleiten voor een status quo. Wij hebben echter de indruk dat het inmiddels moeilijk is geworden de klok terug te zetten.
Al onze gesprekspartners hebben eveneens onderstreept dat de Saoediërs zich inzetten voor de strijd tegen het terrorisme en het godsdienstig fundamentalisme, dat immers in dit land een zorgwekkende voedingsbodem vindt. Ook moet erop gewezen worden dat men ons constant heeft gevraagd om de relaties tussen Europa en Saoedi-Arabië te versterken, teneinde te komen tot gemeenschappelijke doelstellingen van vrede, stabiliteit, politieke hervormingen en economische samenwerking. Volgens mij moeten wij gehoor geven aan dat verzoek. Wij moeten met name steun verlenen aan pogingen om de oorzaken van het terrorisme weg te nemen en een eind te maken aan het Israëlisch-Palestijnse conflict. Bovendien vraagt Saoedi-Arabië de Europese instellingen nadrukkelijk om hun aanwezigheid in het land te verhogen en om de economische en handelsrelaties te versterken. Ik denk dat het van cruciaal belang is om de contacten op alle fronten op te voeren, vooral in deze delicate overgangsfase.
Een laatste punt dat in overweging moet worden genomen, is dat ook de meest hervormingsgezinde Saoediërs aan ons westerlingen vragen om ons maatschappelijke en democratische model niet aan hen op te dringen. Zij vragen om respect voor hun eigen tempo, ook als dat niet aan onze verwachtingen beantwoordt. 
Romeva i Rueda (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, de gemeenteraadsverkiezingen in Saoedi-Arabië zijn inderdaad een opmerkelijke en belangrijke gebeurtenis in de reeks politieke hervormingen die dit land in gang heeft gezet. Dat moeten wij erkennen en dat wordt ook erkend in de resolutie die wij hier vandaag presenteren. Het feit dat de segregatie van vrouwen nog steeds voortduurt – zij mochten niet stemmen en zich ook niet verkiesbaar stellen – wijst echter op een duidelijk anachronisme.
Vrouwen gaan gebukt onder onbegrijpelijke en onaanvaardbare beperkingen wat betreft hun bewegingsvrijheid – zij mogen zelfs niet eens autorijden – hun werkgelegenheidskansen, rechtspersoonlijkheid en vertegenwoordiging in rechtsaangelegenheden.
Daarnaast betreuren wij de slechte omstandigheden waaronder de gehele immigrantenbevolking leeft. Ook hier gaat het met name om de vrouwen.
Als Saoedi-Arabië internationaal wil worden erkend als een moderne staat die de mensenrechten eerbiedigt, moet het land op zijn minst instemmen met de rechten die zijn vastgelegd in de VN-Conventie tot uitbanning van alle vormen van discriminatie van de vrouw. Ik wil u eraan herinneren dat Saoedi-Arabië deze overeenkomst heeft ondertekend.
Concreet gezien staat in artikel 7 van genoemde Conventie dat de deelnemende landen alle passende maatregelen moeten nemen om een einde te maken aan de discriminatie van vrouwen in het openbare en politieke leven van hun land en dat zij met name het recht moeten garanderen dat vrouwen bij alle verkiezingen kunnen stemmen en gekozen kunnen worden en dat zij ook betrokken worden bij het opstellen en ten uitvoer leggen van nationaal beleid. Het is duidelijk dat dit artikel bij de recente gemeenteraadsverkiezingen niet in acht is genomen.
Daarnaast wil ik eraan herinneren dat volgens de gegevens van Amnesty International in 2004 ten minste 31 mensen zijn terechtgesteld. Daarom is het van belang om de oproep tot afschaffing van de doodstraf te herhalen, zoals de Europese Unie al geruime tijd doet.
Goede betrekkingen met Saoedi-Arabië zijn belangrijk en bieden ook een mogelijkheid voor beide kanten om bij te dragen aan een beter begrip tussen volken en culturen.
Juist ter wille van die goede betrekkingen zou Saoedi-Arabië echter niet opnieuw een voorbeeld moeten zijn van de dubbele moraal die de Europese Unie soms hanteert met betrekking tot democratisering en eerbiediging van de mensenrechten in de wereld. De geloofwaardigheid van de Europese Unie staat immers wederom op het spel. 
Grossetête,
   . – Mijnheer de Voorzitter, men kan niet anders dan tegelijkertijd bemoedigd en teleurgesteld zijn na de eerste gemeenteraadsverkiezingen in Saoedi-Arabië.
Bemoedigd omdat deze verkiezingen een eerste aanmerkelijke stap vormen in de richting van de politieke democratisering van dit land. We moeten dit proces ondubbelzinnig steunen, want het maken van een keuze tussen verschillende stembiljetten en het deponeren ervan in een stempus is zonder meer een positieve sociale ontwikkeling voor de Saoediërs.
Niet iedereen heeft echter het recht gehad dit te doen en dat betreur ik ten zeerste. Hoewel deze verkiezingen hebben plaatsgehad volgens het algemeen kiesrecht, wordt vrouwen in Saoedi-Arabië dit recht ontzegd, zoals hun ook andere rechten worden ontzegd zoals het recht een auto te besturen. Ons Parlement heeft een delegatie afgevaardigd naar deze verkiezingen en onze collega’s ter plaatse hebben niet nagelaten te benadrukken hoe onwerkelijk deze situatie in onze ogen is en dat hier een einde aan moet komen. We staan daarin gelukkig niet alleen, want tot mijn blijdschap hebben hoge Saoedische functionarissen publiekelijk te kennen gegeven verandering te willen aanbrengen in deze situatie.
Hoewel mondialisering met dreigingen en risico’s gepaard gaat, is zij ook een buitengewoon instrument om meer openheid jegens anderen te bewerkstelligen. In het tijdperk van internet en satellieten kan geen enkele samenleving afgezonderd en onwetend blijven met betrekking tot de noodzaak de waardigheid van zowel mannen als vrouwen te eerbiedigen. Ik hoop dat deze boodschap ook in Riyad gehoord zal worden. Zonder natuurlijk lessen in democratie te willen geven valt er nog heel wat te zeggen over de situatie in Saoedi-Arabië met betrekking tot de inachtneming van de godsdienstvrijheid of de enorme uitdagingen die gepaard gaan met de strijd tegen het terrorisme in de regio.
Ik wil echter positief eindigen: onze politieke dialoog met de Saoedische autoriteiten moet rustig en vriendschappelijk blijven, maar ook oprecht. Laten we de moed hebben de echte problemen te benoemen en op te lossen! 
Kallas,
   . – Mijnheer de Voorzitter, de Europese Commissie dankt het Europees Parlement voor de indiening van deze resolutie over Saoedi-Arabië. Het is een goed ontworpen en evenwichtige resolutie die de verdienste heeft dat er wordt gewezen op de positieve en minder positieve aspecten van de verkiezingen in Saoedi-Arabië en het voortgaande hervormingsproces. Voorts neemt de Commissie met voldoening kennis van het bezoek dat de delegatie van het Europees Parlement voor de betrekkingen met de Raad voor Samenwerking van de Arabische Golfstaten heeft afgelegd aan Saoedi-Arabië. Zij moedigt deze delegatie aan haar inspanningen voort te zetten.
De Commissie stemt in met het standpunt van het Parlement dat het noodzakelijk is de betrekkingen tussen de EU en Saoedi-Arabië wezenlijk te verbeteren. In juni 2004 hechtte de Europese Raad zijn goedkeuring aan een strategisch partnerschap van de EU met het Middellandse-Zeegebied en het Midden-Oosten. In dat document sprak de EU zich uit voor intensivering van de inspanningen voor de oplossing van conflicten, de vermindering van spanningen, de opbouw van vertrouwen en de verbetering van het openbaar bestuur, van het bestaan van hen die leven aan de kusten van de Middellandse Zee en in het Midden-Oosten en, niet in de laatste plaats, van de moeilijke situatie waarin vrouwen in sommige van die landen verkeren.
Ons huidige akkoord met de Raad voor Samenwerking van de Arabische Golfstaten en onze toekomstige overeenkomst inzake een vrijhandelszone – waarvan de mensenrechten een essentieel onderdeel zullen uitmaken – zullen het kader blijven voor onze samenwerking. We zullen onze betrekkingen met iedere afzonderlijke Golfstaat echter verder blijven ontwikkelen, afhankelijk van de specifieke behoeften, capaciteiten en wil om vooruitgang te boeken.
De vastberadenheid van de Europese Unie om zowel stabiliteit als veranderingen in de hele regio te bevorderen staat in dit proces centraal. Juist door veranderingen en hervorming dienen wij stabiliteit te bewerkstelligen. Politieke en economische hervormingen zijn noodzakelijk voor de ontwikkeling van de regio en het welzijn van de volkeren aldaar.
Zoals uw weet, hoopt de Commissie dat hervormingsinitiatieven uit de regio zelf zullen komen. Daarom is het noodzakelijk dat de regio zich duidelijk uitspreekt voor politieke, economische en maatschappelijke hervormingen. Van buitenaf kunnen hervormingen niet opgelegd, maar wel gestimuleerd worden. Zo dient de EU de Saoedische regering aan te sporen tot verhoging van het tempo van hervormingen die bijdragen tot empowerment van vrouwen.
De EU zal dit soort kwesties aan de orde blijven stellen tijdens haar officiële contacten met de Saoediërs, in het bijzonder bij de volgende bijeenkomst van de EU met de Raad voor Samenwerking van de Arabische Golfstaten op ministerieel niveau, die op 5 april in Bahrein zal worden gehouden.
Daarnaast is Saoedi-Arabië opgenomen in de reeks landen waar de aandacht op gericht kan worden in het kader van het Europees initiatief voor democratie en mensenrechten. Dat betekent dat we initiatieven zullen beoordelen van NGO’s die bereid zijn steun te geven aan de inspanningen in de regio. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt aansluitend plaats. 
De Voorzitter.
   –Wij gaan nu over tot de stemming

Posselt (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil er alleen op wijzen dat bij enkele taalversies de PPE-DE-Fractie ontbreekt als ondertekenaar van de resolutie. Wij hebben haar natuurlijk wel ondertekend en staan er volledig achter. 
De Voorzitter.
   – Jawel, mijnheer Posselt, de resolutie is duidelijk afkomstig van zes fracties, waaronder de PPE-DE-Fractie. 

Doyle (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, met instemming van de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie doe ik een voorstel tot wijziging van de nieuwe paragraaf 2 bis, die als volgt zou moeten luiden: "roept de Saoedi-Arabische regering ertoe op de beperkingen voor vrouwen op te heffen wat betreft de vrijheid van beweging ( inclusief het om een auto te besturen) – daar wordt een woord veranderd – werkgelegenheidskansen, rechtspersoonlijkheid en vertegenwoordiging in rechtsaangelegenheden". 

De Voorzitter.
   – Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement te zijn onderbroken.
