Goedkeuring van de notulen van de vorige vergadering
De Voorzitter
Waarde collega's, in de eerste plaats moet ik u meedelen dat het ons niet is gelukt de notulen op dit moment in alle talen beschikbaar te stellen. De goedkeuring van de notulen van de vergadering van gisteren wordt derhalve uitgesteld totdat alle taalversies beschikbaar zijn.
De reden voor deze vertraging is dat de hoofdelijke stemmingen meer dan 200 bladzijden beslaan, hetgeen de begroting van het Parlement maar liefst 4 miljoen Belgische frank heeft gekost. Momenteel wordt de laatste hand gelegd aan de ontbrekende versies. Ik hoop dat alle fracties zich terdege bewust zijn van de financiële aderlating die de verzoeken om hoofdelijke stemming voor de begroting van onze instelling betekenen. Zodra de ontbrekende versies beschikbaar zijn, zullen de notulen ter goedkeuring worden voorgelegd.

Callanan
Mijnheer de Voorzitter, ik heb een motie van orde. Ik wil het Parlement erop attent maken dat zich gisteren in mijn kiesdistrict, Sunderland in Engeland, een ernstig incident heeft voorgedaan. De politie en ambtenaren van de economische inspectiedienst hebben een inval gedaan bij een groothandelaar in groente en fruit, en hebben al zijn weegapparatuur in beslag genomen, waarmee hij zijn producten in traditionele Britse pounds en ounces woog. Kennelijk is dat tegenwoordig in strijd met een EU-richtlijn, hoewel daar nog juridische onzekerheid over bestaat.
Ik hoop dat de Voorzitter deze zwaar overtrokken reactie samen met mij veroordeelt, en deze ingezetene van mijn kiesdistrict een brief zal schrijven om duidelijk te maken dat het Parlement hem volledig steunt in zijn strijd tegen dergelijke nonsens. Als de leden zich af mochten vragen waarom de EU zo impopulair is in het Verenigd Koninkrijk, dan kan ik ze vertellen dat het door dit soort incidenten komt.

De Voorzitter
Mijnheer Callanan, deze bijzonder ernstige aanslag op de Britse tradities verontrust mij ten zeerste. Wij zullen aan het door u genoemde incident de nodige aandacht schenken. Dit was echter - althans in mijn ogen - geen motie van orde.

Posselt
Mijnheer de Voorzitter, ik wil alleen iets zeggen over de notulen, hoewel goedkeuring daarvan nog niet aan de orde is. Misschien kunt u nu echter al een correctie aanbrengen, namelijk bij het uitstekende rapport van collega Karas. Ik had daar gisteren vóór de zeer goede paragraaf 5 willen stemmen, maar ik heb bij vergissing tegen gestemd. Ik verzoek u dit te corrigeren.

De Voorzitter
Wij nemen hier nota van.

Gebhardt
Mijnheer de Voorzitter, ik verzoek u de veiligheidsdienst te laten onderzoeken wat er aan de hand was. Toen ik vanmorgen namelijk op mijn kantoor kwam stond de deur open, hoewel ik heel zeker weet dat ik die gisteravond op slot heb gedaan. Ook stond mijn computer aan hoewel ik er absoluut zeker van ben dat ik die gisteravond heb uitgezet. Ik denk dat in elk geval onderzocht moet worden wat er afgelopen nacht gebeurd is.

De Voorzitter
Mevrouw Gebhardt, ik deel u bezorgdheid omdat mij de afgelopen twee dagen precies hetzelfde is overkomen. Wij zullen onze veiligheidsdiensten hiervan op de hoogte brengen.

Maaten
Voorzitter, ik respecteer dat u de notulen nog niet in stemming kunt brengen, maar ik wil toch nog even iets zeggen over een punt dat gisteren aan de orde is geweest. We hebben aan het begin van het actualiteitendebat een discussie gehad over de toepassing van artikel 146 van het Reglement, dat wil zeggen uitstel van een debat. Dat werd toen door de voorzitter niet van toepassing verklaard op het actualiteitendebat. Ik vraag me af hoe het mogelijk is dat een artikel van het Reglement niet van toepassing is op een situatie zonder dat het verder in het Reglement genoemd wordt. Artikel 146 werd daar kennelijk buiten werking gesteld. Ik wil daarom vragen of misschien de Reglementencommissie of de Voorzitter ons kan verduidelijken wanneer ons artikel 146 dan wel van toepassing is. Zoals dat gisteren verliep, heeft dat veel onduidelijkheid geschapen.

De Voorzitter
Mijnheer Maaten, artikel 50, lid 6 bepaalt dat de artikelen 143, 144 en 146 niet op deze resoluties van toepassing zijn. Dit betekent dat de Voorzitter van de vergadering het Reglement strikt heeft toegepast.

Miller
Mijnheer de Voorzitter, ik wil iets zeggen in verband met de opmerking die de heer Callanan zojuist heeft gemaakt. Hij kan deze zaak beter niet bij u aankaarten, maar bij de Britse koningin, die tegenwoordig over de meeste Europese aangelegenheden een mening schijnt te hebben.

De Voorzitter
Ik neem nota van deze eigenaardige motie van orde.

De Voorzitter
Ik wens u mee te delen dat zich gisteren, zoals u weet, een tragisch verkeersongeval heeft voorgedaan waarbij 2 chauffeurs en 25 jongeren in de omgeving van Soria het leven verloren. De Voorzitter heeft besloten onze oprechte deelneming te betuigen aan de betrokken families en aan de respectieve overheden. Ik geloof dat wij hiermee in zekere zin tegemoetkomen aan de verzoeken die hier gisteren tijdens het debat zijn geuit.

Vidal-Quadras Roca
Mijnheer de Voorzitter, het spreekt vanzelf dat de hier aanwezige Catalaanse leden bijzonder door deze tragedie zijn aangedaan. Wij stellen het uiteraard op prijs dat de Voorzitter de families van de slachtoffers heeft gecondoleerd. Los daarvan zou het echter nuttig zijn indien het Voorzitterschap de gelegenheid van deze mededeling te baat nam om alle verantwoordelijken van het vervoerbeleid in de Europese Unie eens te meer aan te zetten tot strikte toepassing van de wetgeving en tot rigoureuze controle van de veiligheidsvoorwaarden. In deze context moet extra aandacht worden besteed aan het vervoer van scholieren en gepensioneerden, aangezien zij vaak het slachtoffer van dergelijke tragedies zijn geweest.

De Voorzitter
Wij zullen ervoor zorgen dat dit gebeurt.

Newton Dunn
Mijnheer de Voorzitter, u zei dat de hoofdelijke stemmingen 4 miljoen hebben gekost en die van de begroting van het Parlement zijn afgegaan. Misschien kunt u de commissie voor het reglement vragen naar het volgende te kijken. Wij onderschrijven allemaal het beginsel dat wij bij de uitoefening van onze bevoegdheden verantwoordelijkheid en subsidiariteit moeten betrachten. Kunnen wij dan niet, telkens wanneer een fractie om een hoofdelijke stemming vraagt, een bepaald bedrag aftrekken van de begroting die zij door het Parlement toegekend heeft gekregen?

De Voorzitter
Mijnheer Newton Dunn, ik moet u bekennen dat dit idee niet nieuw is. Het is niet de eerste maal dat deze kwestie hier wordt besproken. Ik geloof dat de oplossing gezocht moet worden in het kader van de hervorming van de werkmethoden waarover het Bureau en de Conferentie van voorzitters zich momenteel buigen. Deze problemen zijn bestudeerd door een werkgroep onder leiding van vice-voorzitter Provan. De door deze groep opgestelde documenten zijn reeds ter discussie aan de verschillende fracties voorgelegd. Met name werkdocument nr. 4 heeft betrekking op de werking van de plenaire vergadering. Ik geloof dat dit soort bedenkingen en voorstellen tot verbetering van onze werkmethoden in die context thuishoren.

Mann, Thomas
Mijnheer de Voorzitter, ik heb een vraag. We hebben zojuist de tekst over de aangenomen teksten gekregen. We hebben ook het omvangrijke document met de vele hoofdelijke stemmingen gekregen, maar wat ontbreekt zijn de notulen van het actualiteitendebat van gisteren. Dringende kwesties worden immers niet zo maar op de donderdag gezet. De reden is dat als iets dringend is, het ook dringend behandeld moet kunnen worden. Er zijn veel discussiebijdragen geweest. Ik herinner aan de kwestie Tibet in verband met de 65ste verjaardag van de Dalai Lama gisteren. De mensen willen dolgraag weten dat hier in het Europees Parlement sprake was van volledige eensgezindheid. Zij willen weten hoe het debat verliep en wat er werd gezegd.
Ik heb al eens een debat over actualiteiten op donderdag meegemaakt dat pas in de daaropvolgende week, op de woensdag van de daaropvolgende week, in de vorm van een document voor ons lag. Daarom de vraag: Wanneer krijgen we de notulen over die belangrijke discussiebijdragen?

De Voorzitter
Mijnheer Mann, deze week waren de notulen steeds de dag na de vergadering vanaf 10.00 uur voor alle leden beschikbaar. Het zou mij verbazen dat dit vandaag niet het geval zou zijn.

STEMMING
Laguiller
Mijnheer de Voorzitter, Armonia Bordes, Chantal Cauquil en ikzelf hebben besloten ons van stemming over dit verslag te onthouden, hoewel wij de ontwikkeling van de korte vaart en de binnenvaart in Europa als een gunstig perspectief zien.
In dit verslag staat vermeld dat de vele en kostbare investeringen ten behoeve van de infrastructuur gefinancierd zullen worden uit publieke middelen. Uitgangspunt voor deze investeringen vormen echter de winstgevendheid en het concurrentievermogen van particuliere ondernemingen die, volgens dit verslag, de eerste gebruikers van deze infrastructuur zullen zijn.

Caudron
Zoals iedereen weet is de korte vaart onderdeel van het Europese vervoersysteem. In het verslag van de Commissie en dat van de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme wordt benadrukt dat de korte vaart een slechte reputatie heeft: ze zou duur, langzaam en ondoelmatig zijn. Deze reputatie doet echter geen recht meer aan de werkelijkheid. De korte vaart kan oplossingen bieden voor de algemene vervoersproblemen in Europa. Ik denk hierbij aan de files en aan de hoge infrastructuur- en milieukosten.
De afgelopen jaren heeft de korte vaart de nodige vorderingen geboekt. Tussen 1990 en 1997 is immers sprake geweest van een aanzienlijke toename in deze sector, zowel wat betreft het vervoerde tonnage (+17%) als wat betreft tonnage/kilometer (+23%).
Niemand kan het succes van de korte vaart dus ontkennen, hoewel de voordelen van deze wijze van vervoer nog altijd onvoldoende worden erkend. De korte vaart is de zuinigste vorm van vervoer als het gaat om energieverbruik per kilometer/ton. Daarnaast is ze het meest efficiënte vervoermiddel in termen van investeringen versus vervoerscapaciteit. Ook de voordelen voor de sociale samenhang zijn groot: de korte vaart is het meest geschikte vervoermiddel om de perifere gebieden in Europa te bereiken. De korte vaart veroorzaakt minder milieuvervuiling dan het vervoer over land. Ook op intermodaal gebied bestaan er voordelen: de korte vaart is een ideaal middel van multimodaal vervoer.
Er dienen derhalve snel maatregelen getroffen te worden om de ontwikkeling van de korte vaart te stimuleren. Ik denk hierbij in het bijzonder aan het opzetten van gemeenschappelijke investeringsprojecten.
Er moet snel gewerkt worden aan de verbetering van de efficiency van havenverrichtingen en de verkorting van verblijftijden in havens.
Ik wil benadrukken dat de overheid een belangrijke rol dient te spelen op regionaal, nationaal en Europees niveau.
Ik heb echter mijn twijfels over twee punten in het verslag van mijn collega.
In dit verslag wordt voorgesteld een lijst op te stellen van de met name voor de korte vaart geschikte havens. Ik denk echter dat een dergelijke lijst niet nodig is. Bovendien bestaat het gevaar dat de havens die zich nog niet geheel hebben aangepast, maar wel een eind op de goede weg zijn, zullen worden benadeeld.
Er wordt verder een "one-stop shop"benadering voorgesteld bij het aanbieden van vervoerslogistieke diensten aan eindgebruikers. Ik kan mij vinden in het idee om een informatiesysteem op te zetten, maar ben van mening dat deze dienst niet uitsluitend in handen mag komen van grote havens die reeds een dominerende rol op de markt spelen.
Ik had tenslotte graag gezien dat het voorstel van de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie om de korte vaart niet langer te beschouwen als een alternatief of een concurrent voor het wegvervoer, in het verslag was opgenomen. De Europese Commissie zou overigens een intermodale strategie moeten ontwikkelen waarin het complementaire karakter van de verschillende wijzen van vervoer wordt benadrukt.
In dit kader en in deze zin zouden de lidstaten de bestaande regelgeving moeten harmoniseren om te voorkomen dat ze het samenspel tussen de korte vaart en het vervoer over land zou belemmeren. Ik denk hierbij met name aan het totale gewicht dat over de weg wordt vervoerd.
Het voorstel dat hier vandaag ter tafel ligt vormt dus voor de korte vaart een belangrijke stap in de goede richting.
Er dient op dit gebied echter nog een lange weg te worden afgelegd.

Bestrijding van milieucriminaliteit
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0178/2000) van de heer Di Lello Finuoli, namens de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, over het initiatief van het Koninkrijk Denemarken met het oog op de aanneming van het kaderbesluit van de Raad ter bestrijding van ernstige milieucriminaliteit (5343/2000 - C5-0078/2000 - 2000/0801(CNS)).

Di Lello Finuoli
Mijnheer de Voorzitter, met dit kaderbesluit doet de Raad in feite niet anders dan in het voetspoor treden van de Overeenkomst van de Raad van Europa inzake strafvervolging van milieudelicten. Deze Overeenkomst dateert uit 1998 en is tot op heden nog door geen enkele lidstaat van de Raad van Europa geratificeerd. Dit voorstel voor een kaderbesluit is alleen bedoeld om het tempo op te voeren, althans voor de vijftien lidstaten.
In bijna alle lidstaten is de milieuwetgeving vrijwel uitsluitend gebaseerd op zeer bescheiden financiële sancties. Dat zet milieuvervuilers ertoe maximale winst na te streven en niet alle moderne technieken inzake milieubescherming toe te passen. Daardoor zijn er de afgelopen jaren grote rampen gebeurd, zoals de ramp met de Erika - een wrak van een schip dat voor het vervoer van aardolie werd gebruikt - of de vervuiling van de Donau door cyanide uit een Roemeense mijn. Deze rampen kunnen zich juist voordoen omdat de grote bedrijven weten dat zij sowieso niet gestraft worden. Zo kunnen zij maximale winst maken.
Dit kaderbesluit biedt lidstaten in de eerste plaats de gelegenheid de straffen zodanig te verhogen dat milieucriminaliteit niet langer meer rendabel is. Zolang de kosten van milieucriminaliteit worden betaald door de gemeenschap en niet door de individuele vervuilers, hebben wij immers geen enkele kans om het milieu te beschermen.
Het kaderbesluit wil de lidstaten er verder toe bewegen straffen in te voeren voor rechtspersonen, of in ieder geval de strafbaarheid van rechtspersonen te regelen. Slechts weinig Europese landen hebben in de strafrechtelijke aansprakelijkheid van rechtspersonen voorzien, maar er zijn landen die deze kant opgaan. Ook in Italië wil men bij de herziening van het wetboek van strafrecht de vervolgbaarheid van rechtspersonen opnemen, mede omdat zware milieumisdrijven tegenwoordig niet door individuen maar door de grote multinationals worden gepleegd. Juist doordat zij niet in preventie investeren, veroorzaken die reusachtige rampen.
Ik denk dat de lidstaten op korte termijn gemeenschappelijke normen moeten vaststellen, en in ieder geval de straffen moeten verhogen om ervoor te zorgen dat deze misdrijven niet door de gemeenschap worden betaald.
Een ander belangrijk aspect van dit kaderbesluit is de samenwerking tussen de lidstaten. Daarvoor denkt men aan een informatienetwerk voor snelle uitwisseling van gegevens, en aan de sluiting van een verdrag om daders van milieudelicten te kunnen uitleveren en bijvoorbeeld goederen en winsten in beslag te kunnen nemen, of milieudelicten in ieder geval onrendabel te maken. Ik wil er nog even aan herinneren dat dit verslag in de commissie vrijwel unaniem is goedgekeurd - er was slechts een onthouding - en dat alle fracties aan de verbetering van dit verslag hebben bijgedragen, van de EVP tot en met de PSE en de Groenen.
Dit verslag geeft dus het standpunt van de commissie vrijheden en rechten van de burger volledig weer, en is naar wij hopen ook representatief voor het standpunt van het Europees Parlement, dat moet garanderen dat de lidstaten van de Unie eindelijk voor een doeltreffende milieuwetgeving zorgen.

Schörling
Mijnheer de Voorzitter, als rapporteur van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming, dat opgesteld is overeenkomstig de procedure Hughes, wil ik namens de hele commissie waardering uitspreken voor het Deense initiatief. Wij hebben dit unaniem goedgekeurd nadat de door ons voorgestelde amendementen zijn overgenomen.
We zijn van mening dat dit initiatief een bruikbaar instrumentarium zal zijn om milieucriminaliteit te bestrijden, waarvan de gevolgen steeds vaker over de grenzen heen merkbaar zijn. Deze milieucriminaliteit vormt een directe bedreiging voor het milieu en daarmee voor onszelf, voor de fauna en de flora.
Ernstige milieucriminaliteit is een gemeenschappelijk probleem voor de lidstaten, juist omdat ze grensoverschrijdend is. Daarom moeten we gemeenschappelijke maatregelen treffen en het milieu door strafrechtelijke bepalingen zo goed mogelijk beschermen. Ik wil erop wijzen dat dit kaderbesluit unaniem in de Raad aangenomen dient te worden en dat het bindend dient te zijn voor alle lidstaten. Tegelijkertijd mogen we niet vergeten dat het de lidstaten zijn die besluiten hoe de resultaten bereikt moeten worden, dat wil zeggen in welke vorm en met welk controlesysteem.
Wat betekent dit in de praktijk? Ja, wellicht moet er grondig onderzoek verricht worden. Dit moet snel gebeuren, de verkregen informatie moet uitgewisseld worden en het met dit onderzoek belaste personeel moet deskundig zijn op milieugebied. Dat is van zeer groot belang. Verder kan ook door bestuurlijke samenwerking tussen de lidstaten onderling informatie uitgewisseld worden die van belang is voor het bestrijden van milieudelicten.
Een ander punt dat onze commissie onderstreept, is dat we ook preventieve maatregelen moeten treffen, dat wil zeggen maatregelen om te voorkomen dat het milieu schade wordt toegebracht door milieuovertredingen. Het is tevens van belang dat de milieuaansprakelijkheid juridisch wordt geregeld en duidelijk wordt gemaakt wie aansprakelijk is. De afzonderlijke lidstaten moeten op dit gebied regels opstellen. Natuurlijk is er ook behoefte aan meer kennis op milieugebied, aan meer informatie over knowhow en moet er nagedacht worden over de wijze waarop milieudelicten aangepakt moeten worden en over de strafrechtelijke gevolgen die daarmee verband moeten houden. Het is van belang dat we proberen om zoveel mogelijk samen te werken op dit gebied.
Ernstige milieucriminaliteit wordt in dit kaderbesluit gedefinieerd als alle handelingen of nalatigheden die het milieu onder verzwarende omstandigheden en in strijd met de wet duidelijke schade toebrengen. Hoe we deze definitie van 'ernstige milieudelicten' en 'duidelijke schade' precies moeten interpreteren, kan natuurlijk nog een punt van discussie zijn, maar we zijn al tot deze definitie gekomen, zelfs al is die niet terug te vinden in de wetgeving van de lidstaten.
In de amendementen van de commissie milieu, volksgezondheid en consumentenbescherming komen wij terug op deze definitie van ernstige milieucriminaliteit. Aangezien deze definitie verwarrend is, vinden we het van belang dat het voorgestelde kaderbesluit een grote reikwijdte krijgt. Bovendien dienen niet alleen ernstige milieudelicten van particuliere ondernemingen bestreden te worden, maar ook fouten van bestuurlijke instanties, met andere woorden ook de ernstige delicten die het gevolg zijn van nalatigheid of gebrek aan verantwoordelijkheid door het openbaar bestuur of de regering van een lidstaat. Dit hebben we onder woorden proberen te brengen in amendement 16.
Een ander belangrijk aspect is wat er nu precies verstaan moet worden onder 'verzwarende omstandigheden' , of de onderneming die ernstige schade aan het milieu heeft toegebracht onvoldoende verzekerd is geweest, ook met het oog op de risico' s die de onderneming met zich meebrengt. Het gaat hierbij om de aansprakelijkheid, om het principe dat de vervuiler moet betalen en anderen er niet de lasten, de gevolgen of de risico' s ervan hoeven te dragen. Dit is terug te vinden in amendement 25.
Tot slot wil ik nog opmerken dat we op de goede weg zijn wat een kaderbesluit voor milieubescherming betreft. Dit besluit is één stap in de goede richting, evenals de Overeenkomst van de Raad van Europa over de bescherming van het milieu door het strafrecht. In het kaderbesluit staat ook dat deze Overeenkomst zo spoedig mogelijk geratificeerd dient te worden, aangezien die veel gedetailleerder is. Deze stappen zijn volgens mij noodzakelijk om milieucriminaliteit en onverantwoordelijk gedrag die ernstige schade aan het milieu toebrengen, te voorkomen. Ik ben voor het kaderbesluit en de daarop ingediende amendementen.

Coelho
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, mevrouw de commissaris, in de eerste plaats wil ik onderstrepen dat onze collega Di Lello Finuoli in dit verslag uitstekend werk heeft geleverd. Zoals hijzelf reeds heeft gezegd, is het verslag in de commissie openbare vrijheden nagenoeg unaniem goedgekeurd. Ook het initiatief van Denemarken om een kaderbesluit ter bestrijding van ernstige milieucriminaliteit aan te nemen lijkt mij bijzonder lovenswaardig. Iedereen is zich ervan bewust dat dit soort criminaliteit zienderogen toeneemt en vaak grensoverschrijdende gevolgen heeft. In dit verband herinner ik u aan een van de laatste opiniepeilingen van de Eurobarometer. Daaruit bleek dat het milieu, samen met de veiligheid, de gezondheid en de werkloosheid, voor de burgers van onze Europese Unie reden tot grote bezorgdheid is. Wij moeten derhalve onze verantwoordelijkheid op ons nemen en op deze problemen een antwoord bieden, een antwoord dat de bescherming van het milieu en de gezondheid van onze burgers veiligstelt en hun levenskwaliteit verbetert.
De feiten spreken voor zich. We moeten erkennen dat de Europese Unie de afgelopen vijf jaar op milieugebied enorme vooruitgang heeft geboekt. Nu reeds zijn wij er vanuit het oogpunt van de Verdragen in geslaagd op dit gebied een evenwichtige en duurzame ontwikkeling tot stand te brengen. In de conclusies van Tampere wordt de milieucriminaliteit uitdrukkelijk genoemd als een van de sectoren die al onze aandacht verdient. Er wordt gewezen op de noodzaak in het kader van het nationale strafrecht overeenstemming te bereiken over gemeenschappelijke definities, strafbaarstellingen en sancties.
Wij hebben dan ook dringend behoefte aan een gemeenschappelijk optreden van de lidstaten om het milieu strafrechterlijk te beschermen. Wij staan hier voor een probleem dat alle lidstaten aangaat en waarvan de gevolgen steeds vaker de grenzen van de afzonderlijke lidstaten, met name de grenzen van het land waar de criminaliteit plaatsvindt, overschrijden. Deze situatie verplicht ons ertoe in het kader van het strafrecht op heel het Europese grondgebied gemeenschappelijke maatregelen voor de bescherming van het milieu ten uitvoer te leggen. Hiertoe kunnen ofwel strafrechtelijke bepalingen worden toegepast, ofwel zware straffen worden uitgevaardigd - en ik leg de nadruk op het adjectief "zware" - die evenredig zijn aan de toegebrachte schade en een afschrikkende werking hebben.
Anderzijds - en mevrouw Schörling zei het al - hebben wij behoefte aan een preventief actieplan dat ons in de gelegenheid moet stellen deze misdaden te voorkomen. In dit verband moeten de lidstaten garanderen dat de ondernemingen wier activiteiten een aanzienlijk risico voor het milieu inhouden en een ongunstige uitwerking op de volksgezondheid kunnen hebben terdege worden ingelicht over de gevolgen voor het milieu en passende veiligheids- en voorzorgsmaatregelen treffen. Het is derhalve van wezenlijk belang dat de instrumenten ter bestrijding van ernstige milieucriminaliteit door de lidstaten in gezamenlijk overleg worden versterkt en gecoördineerd.
Ik eindig mijn betoog met een oproep tot de lidstaten die de door de Europese Raad van Europa in 1998 aangenomen Overeenkomst inzake de bescherming van het milieu door het strafrecht nog niet hebben ondertekend. Zij dienen overeenkomstig hun nationaal recht de nodige stappen te ondernemen om de genoemde overeenkomst zo spoedig mogelijk te ondertekenen.

Karamanou
Mijnheer de Voorzitter, de harmonisatie van het strafrecht van de lidstaten met het oog op de bestrijding van milieudelicten is een belangrijk onderdeel van het beleid ter verwezenlijking van een gemeenschappelijke ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid. Ook is zij een onontbeerlijke aanvulling op een efficiënt milieubeleid. Daarom wil ik de Deense regering van harte gelukwensen met dit initiatief. Ik dank eveneens de collega' s Di Lello en Schörling die met hun verslagen het toepassingsgebied van het initiatief hebben verruimd en meer concrete vorm hebben gegeven. Het lijdt namelijk geen twijfel dat het initiatief van Denemarken de goede kant uitgaat, maar tevens vrij veel zwakheden vertoont in vergelijking met bijvoorbeeld de Overeenkomst van de Raad van Europa van 1998. Dit initiatief is namelijk vooral toegespitst op het strafrecht en behelst geen onderwerpen zoals preventie, volksgezondheid, bescherming van het cultureel erfgoed, enzovoort.
Ondanks de tekortkomingen en tegenstrijdigheden is dit een goed initiatief. Hiermee wil men een wetgevend kader verwezenlijken waarmee door middel van een versterkte Europol gecoördineerde, gemeenschappelijke acties kunnen worden ontplooid voor met name de bestrijding van grensoverschrijdende milieudelicten. Dit initiatief voorziet eveneens in een akkoord voor minimale strafrechtelijke sancties voor met name gevallen waarin het milieu wordt opgeofferd op het altaar van de winst. Ik ben het volkomen eens met deze aanpak. Het is immers bekend dat de voor milieudelicten voorziene straffen in geen verhouding staan tot de gevolgen daarvan voor de samenleving.
Wij stellen niettemin vast dat in het initiatief van Denemarken geen nauwkeurig onderzoek wordt verricht naar de wetgevingen van de lidstaten. Aangezien de nationale wetgevingen sterk uiteenlopen zullen er waarschijnlijk problemen rijzen bij de toepassing van het voorstel. Ik stem overigens in met de verwijzing naar de aansprakelijkheid van rechtspersonen, daar de meeste milieudelicten per definitie en van nature begaan worden door bedrijven en industrieën. Voor mij is tevens de verwijzing naar de Midden- en Oost-Europese landen onontbeerlijk, daar mijns inziens in elk voorstel rekening moet worden gehouden met de op til zijnde uitbreiding.
Ik moet verder nog wijzen op de noodzaak van opleiding en scholing van het personeel dat belast zal zijn met het onderzoek naar en de vervolging van milieudelicten. Ook moet men de klemtoon leggen op de noodzaak van preventie en ratificatie van de Overeenkomst van de Raad van Europa van 1998 door alle lidstaten. Tot nu toe heeft niet één land geratificeerd. Tot slot moeten de lidstaten beloven nauw te zullen samenwerken voor dit uiterst belangrijke thema.

Thors
Mijnheer de Voorzitter, beste collega' s, dit is een bijzonder gecompliceerde en belangrijke aangelegenheid. Het is een logisch vervolg op het Verdrag van Amsterdam en de Top van Tampere. Dit is een klassiek geval waarbij samenwerking vereist is. Uit de Deense tekst, het verslag van collega Di Lello Finuoli en de uitspraak van collega Schörling, die ieder voor zich uitstekend zijn, blijkt zelfs dat we hier met een extreem gecompliceerde kwestie te maken hebben. Er moet een goede coördinatie zijn tussen afspraken over ondersteuning, zoals die onlangs hier in het Parlement zijn behandeld, en de regels over het witwassen van geld. Ik ben er niet zeker van of dit instrumentarium helemaal klaar is, maar ik ben blij dat er geprobeerd wordt om dubbel werk in de Raad van Europa te voorkomen.
We kunnen constateren dat het Deense initiatief eigenlijk uit drie delen bestaat, afgezien van de eis van ratificatie van de Overeenkomst. Strafrechtelijke regels zijn van belang voor preventie. Persoonlijk denk ik dat confiscatieregels belangrijker zijn dan strengere straffen en hogere boetes. De ervaring heeft geleerd dat er doorgaans erg veel bereikt wordt met confiscatieregels. We hebben een oude waarheid die zegt dat 'misdaad niet beloond moet worden' . Zoals collega Schörling ook al onderstreepte, moet er een versterkte samenwerking komen, ook wat de regelgeving inzake milieuaansprakelijkheid betreft die we verder moeten uitwerken, zoals in artikel 2a wordt gesteld.
Het verheugt me - maar het heeft me niet verbaasd - dat collega Schörling in haar verslag ook de kwestie van de dieren aansnijdt. Ik vind dat we hier in het Parlement helder en duidelijk moeten stellen dat we hiermee een instrumentarium moeten krijgen om de schandalige diertransporten aan te pakken. We zijn zeer verbaasd dat de Commissie bijvoorbeeld niet de wil heeft getoond om de bestaande regelgeving aan te passen. Waarom is de Commissie zo passief in haar taken als hoedster van het Verdrag wat de kwestie van de diertransporten betreft, veel passiever dan op veel andere gebieden?
In amendement 16 en 19 worden interessante zaken aan de orde gesteld, waarvan ik denk dat ze niet in de wetgeving van de meeste landen voorkomen. De handelswijze van lokale of nationale overheden is misleidend. Deze overheden zijn op hun beurt zelf ook misleid. Ik vind dat we dit verder moeten onderzoeken. Ik vind dit een duidelijke illustratie van de actuele problemen in Baia Mare en van het onderzoek dat daar gaande is om uit te zoeken wie werkelijk verantwoordelijk is. Wie heeft wie misleid? Dat zijn erg ingewikkelde, erg boeiende en erg belangrijke vragen.
Verder ben ik verheugd dat ook de scheepvaart wordt genoemd en dat men bereid is tot een extraterritoriale toepassing. We dienen ons er echter van bewust te zijn dat, als we een extraterritoriale toepassing invoeren, we ook de ernst van de delicten waarover we hier spreken moeten kunnen inschalen.

McKenna
Mijnheer de Voorzitter, ik denk dat de meeste mensen vinden dat de bestaande wetgeving veel te coulant is en dat er maatregelen moeten worden genomen om strafvervolging mogelijk te maken. Op het ogenblik worden bedrijven op geen enkele manier gestimuleerd om hun gedrag te beteren en hun verantwoordelijkheid te nemen zodat nalatigheid wordt voorkomen. Andere bedrijven voelen zich daardoor ook niet geroepen zich aan de regels te houden.
Nu kunnen in zulke gevallen alleen individuele burgers een rechtsvordering instellen, wat buitengewoon moeilijk en duur kan zijn. Het kan gemakkelijk gebeuren dat mensen het op moeten nemen tegen grote bedrijven met heel veel macht en middelen, zodat het in veel gevallen erg moeilijk wordt voor mensen om zulke zaken tot het eind toe vol te houden en ervoor te zorgen dat bedrijven de rekening betalen. Dergelijke bedrijven zijn eigenlijk misdadigers die door nalatigheid of opzettelijk het milieu te gronde richten, onze gezondheid en onze flora en fauna schaden, en op talrijke andere manieren schade met langdurige gevolgen veroorzaken, allemaal uit winstbejag.
Vervoersbedrijven die goederen over land en zee vervoeren, hebben bijvoorbeeld vaak geen enkel verantwoordelijkheidsgevoel. Het is zeer belangrijk dat er in sanctiemogelijkheden wordt voorzien om zulke bedrijven te kunnen dwingen zich verantwoordelijk te gedragen. De nationale overheden zouden meer aan voorlichting moeten doen om de bevolking bewust te maken van de schaal en de gevolgen van milieucriminaliteit, want heel wat mensen hebben daar geen weet van. Het is bijvoorbeeld buitengewoon belangrijk dat er goede informatie wordt verstrekt over het water, de bodem, onze gezondheid, flora en fauna, en ook het klimaat.
Bovendien gaat het niet alleen om bedrijven. Soms zijn het de nationale overheden zelf die de wet met voeten treden en zich bijzonder nalatig gedragen. Ik hoef maar naar mijn eigen land te kijken om te constateren dat in veel gevallen de lokale overheid of andere instanties zelf milieuschade veroorzaken. Daarnaast zijn ze vaak nalatig wat de wetshandhaving tegenover bedrijven in hun gebied betreft.
Kennelijk gaat winst voor het algemeen belang en het milieu. Dat mag zo niet doorgaan, en overheden die de wet niet handhaven, moeten zelfs verantwoordelijk worden gesteld voor de milieuschade die daaruit voortkomt.
Uiteindelijk maakt het weinig uit of dat nu opzettelijk gebeurt of door nalatigheid, als de schade al is aangericht. Vaak zeggen bedrijven liever dat ze nalatig zijn geweest dan dat het opzet was, maar eigenlijk is nalatigheid op een bepaalde manier ook opzettelijk. Die bedrijven wisten wat de gevolgen waren en moeten aansprakelijk worden gesteld voor de volledige kosten voor het herstellen van de schade die zij hebben aangericht wanneer dat mogelijk is.
Ik wil er tevens op wijzen dat er bedrijven als British Nuclear Fuels zijn, die niet het minste maatschappelijke verantwoordelijkheidsgevoel of milieubewustzijn hebben. Zij veroorzaken al heel, heel lang milieuvervuiling langs onze kust. Ze vervuilen de Ierse zee en stellen de Ierse bevolking, maar ook de bewoners van de Britse westkust aan ernstig gevaar bloot. Je hoeft maar te kijken naar wat er in Tsjernobyl is gebeurd, en ook dat was aan een nalatige instelling te wijten. Hoe lang duurt het nog voordat dit wordt rechtgezet? Dergelijke situaties zijn ontoelaatbaar in een wereld waarin wij ons volledig bewust zouden moeten zijn van de milieuproblemen die wij veroorzaken. Wij hebben de technologie, de knowhow en de middelen om ervoor te zorgen dat zulke dingen niet gebeuren.
De Erika is nog zo' n voorbeeld van nalatigheid. Ik sluit me tevens aan bij de vorige spreker die het over het vervoer van dieren had. Dat is een bewuste vorm van uitbuiting en mishandeling van dieren waar ook rekening mee moet worden gehouden. Ook elders in de wereld hebben er in het verleden veel rampen plaatsgevonden, in Bhopal bijvoorbeeld. Bezuinigingen en het niet naleven van voorschriften veroorzaakten er de grootste milieuramp uit de geschiedenis. Het betrokken bedrijf is nog altijd niet behoorlijk juridisch aansprakelijk gesteld. Het werd in India voor de rechter gedaagd. De directeur van het bedrijf zou worden gearresteerd en er was een arrestatiebevel tegen hem uitgevaardigd, maar hij nam de wijk naar de Verenigde Staten. Hij heeft besloten daar te blijven, en is dus niet teruggegaan om de gevolgen van zijn daden onder ogen te zien, hoewel er zelfs via Interpol om zijn aanhouding is verzocht.
Tenslotte wil ik de bosbouw en de visserij noemen. De visserij maakt zich veelvuldig schuldig aan wanpraktijken waarmee wij ook rekening moeten houden, omdat ook die een vorm van milieucriminaliteit met langetermijngevolgen zijn. Het is hoog tijd dat wij allemaal onze verantwoordelijkheid nemen want het gaat niet alleen om onszelf en ons milieu, maar ook om de toekomstige generaties. Wij kunnen dat alleen doen door ervoor te zorgen dat het veroorzaken van milieuschade als een van de ernstigste misdrijven in onze samenleving wordt beschouwd.

Seppänen
Mijnheer de Voorzitter, het valt niet zwaar de analyse in het verslag te steunen. De gevolgen van milieudelicten spreiden zich over verscheidene landen uit. De uit- en invoer van die delicten kent geen buitengrenzen in de Europese Unie. Delicten worden vaak door rechtspersonen en uit winstoogmerk gepleegd. De winsten komen ten goede aan de dader, de externe kosten moeten door anderen worden opgebracht. U analyseert heel goed dat het milieu ruim moet worden geïnterpreteerd: als de gezondheid van de mens, als biodiversiteit en als kunstzinnig en cultureel erfgoed. Het is niet moeilijk de lijn te steunen waarmee de bestrijding van milieudelicten wordt verbeterd. Delicten moeten financieel onrendabel worden gemaakt. Ze mogen niet alleen geen financiële gevolgen hebben maar ze moeten ook voorkomen worden. Openbaarheid is ook een manier van bestrijden van milieucriminaliteit. Waarom beginnen wij niet met openbaarheid en met het eisen van openbaarheid over het feit dat de Belgische regering afvalwater ongezuiverd in de rivier in Brussel stort.

Cappato
Mijnheer de Voorzitter, namens de Italiaanse radicalen in de Technische Fractie van Onafhankelijke Leden wil ik zeggen dat het Deense initiatief er door het verslag-Di Lello zeker op vooruit gaat, en daarmee willen wij de rapporteur feliciteren. Ik wil niet herhalen wat al over de inhoud van de tekst is gezegd. Het lijkt me belangrijker ook op enkele van de beperkingen van het Deense initiatief te wijzen, uitsluitend met de bedoeling onze bijdrage aan een toekomstige regeling verder te verbeteren.
Collega Karamanou heeft al iets belangrijks genoemd: eigenlijk vertelt de Raad ons niet hoe het op dit moment met de wetgeving in de lidstaten gesteld is. Misschien is het een overdreven voorzichtige reactie van me, maar als men ons voorstelt de straffen en de sancties te verzwaren zonder ons te zeggen om welke straffen en sancties het gaat, dan sta ik daar uitermate wantrouwig tegenover.
Ik had het verstandig gevonden als Denemarken en de Raad ons ook een overzicht van de sancties hadden gegeven, om te zien waar de grootste mazen in het net zitten en wat in de Europese situatie de grootste beperkingen zijn. Strafrechtelijke sancties zijn ongetwijfeld een belangrijk punt, en het lijdt geen twijfel dat de rechtsregels in Europa moeten worden geharmoniseerd, maar dat is niet het enige waar het bij milieubescherming en milieurampen om draait. Ik denk dat we de kwestie met een ruimere blik moeten bekijken.
Wij weten bijvoorbeeld dat de uitstoot van verontreinigende stoffen in de Europese Unie afneemt, en dat die afname structurele en economische oorzaken heeft. Als er ergens echte misdrijven worden gepleegd, moet er natuurlijk ook strafrechtelijk worden ingegrepen, maar het is belangrijk dat de strafrechtelijk benadering aansluit bij de overige wetgeving. Er moet ook rekening worden gehouden met bestuursrechtelijke sancties en met de regelgeving op economisch gebied, zodat alle regels samen een passend geheel vormen. Vaak hebben economische sancties, die bedrijven in hun portemonnee voelen, een grotere preventieve werking dan strafrechtelijke sancties. Iemand die een bedrijf runt denkt niet gauw dat hij het risico loopt te worden gearresteerd of strafrechtelijk te worden vervolgd wanneer er een ramp gebeurt; hij kan beter worden gedwongen van dag tot dag de hogere kosten te verdisconteren die een vervuilende bedrijfsvoering met zich meebrengt.
Veel collega' s beweren dat de Overeenkomst van de Raad van Europa vollediger en coherenter is. Als dat zo is, moeten wij ons misschien ook afvragen in hoeverre de Europese Unie de teksten van de Raad van Europa direct kan overnemen om de wetgeving homogener te maken, en dan niet alleen in het kader van de Unie.
Tenslotte wil ik nog iets zeggen over de gevoelige kwestie aangaande de rol die de overheid bij vervuiling speelt. Wij hebben het over individuen en ondernemingen, terwijl het juist vaak om staatsbedrijven gaat, of het de overheid zelf is die medeverantwoordelijk is voor zeer ernstige milieurampen. Aan dat probleem wordt weliswaar aandacht besteed, maar ik vind dat dit in het initiatief van Denemarken en de Raad niet direct genoeg gebeurt.
Tot besluit nogmaals mijn complimenten aan rapporteur Di Lello.

Blokland
Mijnheer de Voorzitter, bij alle besluiten en wetten is het verstandig om eerst te kijken naar wat we nu al geregeld hebben en wat we eventueel nog meer willen en kunnen doen. In de Raad van Europa, anderen spraken daar ook al over, is op het gebied van de bestrijding van internationale milieucriminaliteit in 1998 een overeenkomst gesloten. De meeste lidstaten moeten deze "Overeenkomst van de Raad van Europa inzake de bescherming van het milieu" echter nog ondertekenen en ratificeren.
Het voorstel van Denemarken komt er in feite op neer om in EU-verband verdergaande maatregelen ter bestrijding van milieucriminaliteit te nemen. In de Raad van ministers is in het kaderbesluit alleen nog het punt van de strafbaarstelling overeind gebleven en zijn alle andere ideeën van Denemarken eruit gehaald. Hiermee is de meerwaarde van een dergelijk kaderbesluit tenietgedaan, aangezien de strafbaarstelling ook al in de overeenkomst van de Raad van Europa was opgenomen. Sterker nog, aan het kaderbesluit zijn minder landen gebonden dan aan het verdrag van de Raad van Europa. Het is dus beter dat de verschillende lidstaten de overeenkomst van de Raad van Europa ondertekenen en ratificeren. Verdergaande stappen in EU-verband, zoals het Deense voorstel, juich ik uiteraard toe. Mijn vraag aan de Raad van ministers is of hij hiertoe bereid is.
Het Europees Parlement heeft nu echter wel een probleem, want moet het nu een advies uitbrengen over het Deense voorstel of over het door de Raad van ministers gewijzigde voorstel? Aangezien we nu alleen maar in het bezit zijn van het Deense voorstel nemen we dat als basis, hoewel we ons afvragen of dat nog wel zinvol is, want als de Raad het afgezwakte voorstel handhaaft, pleit ik ervoor om helemaal geen EU-kaderbesluit vast te stellen.
Betreffende het Deense voorstel, merk ik eerst op dat dit kaderbesluit vooral gezien moet worden als aanvulling op de nationale aanpak van milieucriminaliteit. Deze aanvulling dient te bestaan uit een juridisch kader voor de internationale aanpak, zoals coördinatie, informatie-uitwisseling, melding van delicten, centrale registratie en strafvervolging bij internationale milieucriminaliteit.
Om duidelijkheid te hebben over wat wel en wat niet onder het kaderbesluit valt, is een goede definitie van milieucriminaliteit erg belangrijk. Met de door Denemarken voorgestelde formuleringen kan ik in principe instemmen. Hoewel ik mij afvraag of illegale handel in bedreigde flora en fauna aan de definitie toegevoegd moet worden.
Ook bij een goede definitie zal toepassing in de praktijk moeilijk zijn. Was er bij de Erika-ramp sprake van milieucriminaliteit? En hoe te denken over de cyanide-vervuiling in Roemenië? Van omvangrijke milieuschade was wel duidelijk sprake, maar zijn de andere criteria ook van toepassing? Belangrijk is dat de verantwoordelijkheid voor de daden niet ontlopen kan worden. Het zou goed zijn als deze problematiek in het kader van het witboek milieu-aansprakelijkheid zal worden meegenomen.
Veel van de amendementen van de Commissie openbare vrijheden betreffen tekstuele wijzigingen die niet allemaal even noodzakelijk zijn. Het is, denk ik, beter om het Deense voorstel aan de Raad de volle steun te geven dan om op ondergeschikte punten allerlei kleine wijzigingen voor te stellen. Aanvullende ideeën, zoals informatievoorziening over de gevolgen van milieucriminaliteit en over rechtelijke uitspraken, hebben wel mijn steun.
Voorzitter, ik ben uiteraard benieuwd naar de visie van de Europese Commissie. Kan commissaris Schreyer opheldering verschaffen over deze toch wel zeer merkwaardige procedure waar wij in verzeild zijn geraakt.

Cushnahan
Mijnheer de Voorzitter, meestal zijn wij het niet eens met wat mijn Ierse collega mevrouw McKenna in het Parlement te berde brengt, maar in een kwestie als deze weegt hetgeen ons verenigt veel zwaarder dan hetgeen ons verdeelt. Ik erken zonder meer dat de grootste milieurampen gebeuren door onverantwoordelijk gedrag of daden van lieden die uit winstbejag handelen zonder acht te slaan op de gevolgen.
Helaas treffen zulke rampen meerdere landen tegelijk. We weten maar al te goed dat grote milieurampen geen grenzen kennen. Onlangs waren wij nog geconfronteerd met de problemen ten gevolge van de vervuiling van de Donau met cyanide uit Roemeense mijnen, met het doormidden breken van de olietanker Erika voor de Franse kust, en - vanuit een Iers gezichtspunt - met de voortdurende problemen met Sellafield. Verder heeft natuurlijk nog niet zo lang geleden de ramp in Tsjernobyl plaatsgevonden die ons nog steeds achtervolgt. Zulke dingen zullen blijven gebeuren tenzij, en totdat wij het beginsel "de vervuiler betaalt" in de ruimste zin toepassen.
Multinationals zullen hun gedrag alleen aanpassen wanneer zij zwaar voor hun misstappen moeten betalen. Zij zullen het milieu schade blijven berokkenen zolang de voordelen daarvan de straf ruimschoots overtreffen. Hun houding berust op de simpele overtuiging dat door de toepassing van strenge milieubepalingen hun zakelijke belangen worden geschaad of hoge kosten worden veroorzaakt. Bovendien valt iedere magere boete die ze eventueel moeten betalen in het niet bij de enorme winsten die zij maken.
Ik verwelkom daarom dit initiatief waarin wordt erkend dat milieuschade een internationaal karakter heeft en dat strafrechtelijke sancties noodzakelijk zijn. Met name is de strafbaarstelling van milieuschade een duidelijke waarschuwing aan het adres van de veroorzakers.
Als de Deense voorstellen worden aangenomen, zullen degenen die onveilige schepen de zee op laten gaan zich wel twee keer bedenken. Anderen - zoals de directie van Sellafield - die bewust informatie achterhouden en zich met onveilige praktijken inlaten, zullen dan voor hun daden ter verantwoording worden geroepen. Directeuren en managers van multinationals die belangrijke beslissingen nemen en daarbij onverschillig hun schouders ophalen over de gevolgen, zullen niet alleen rekening moeten houden met de mogelijkheid dat hun bedrijven in sommige gevallen misschien de deuren moeten sluiten door zware boetes en de inbeslagname van hun activa en dergelijke, maar ook dat zijzelf een gevangenisstraf kunnen krijgen.
Ik denk dat wij hiermee de goede kant opgaan, maar ik wil nog wel een aanvullende opmerking maken. Onze voorstellen en ons optreden op dit gebied zouden niet tot het grondgebied van de Europese Unie beperkt moeten blijven. Wij moeten ook Europese bedrijven die in ontwikkelingslanden actief zijn bepaalde normen opleggen, en er door middel van internationale samenwerking voor zorgen dat strenge normen en sancties wereldwijd gelden.

Martínez Martínez
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik de Deense regering met haar voorstel feliciteren. Zij heeft immers het initiatief genomen tot het onderhavig kaderbesluit van de Raad dat tot doel heeft efficiënte instrumenten ter bestrijding van ernstige milieucriminaliteit in het leven te roepen. Onze felicitaties ook aan de rapporteur, de heer Di Lello Finuoli, die bij de behandeling van dit initiatief en de verdediging van de principes en waarden, die ook wij onderschrijven, steeds blijk heeft gegeven van een heldere geest en vastberadenheid. Tegelijkertijd heeft hij echter de nodige voorzichtigheid en flexibiliteit aan de dag gelegd, hetgeen onder meer blijkt uit het feit dat hij in zijn verslag talloze amendementen en nieuwe nuances heeft opgenomen. Wij beschouwen het eindresultaat als een voorstel waarin gezond verstand wordt gecombineerd met ambitie.
Het verheugt ons dat de Europese Unie met dit kaderbesluit de in 1998 door de Raad van Europa aangenomen Overeenkomst inzake de bescherming van het milieu door het strafrecht steunt, die wegens gebrek aan voldoende ratificaties nog steeds niet van kracht is. Binnen de Unie hebben slechts negen lidstaten de Overeenkomst ondertekend en vooralsnog heeft geen van hen geratificeerd, hetgeen ronduit schandalig is.
Mijn collega en landgenote Carmen Cerdeira heeft ideeën en amendementen aangedragen die zijn opgenomen in de ter stemming voorliggende tekst. Het verslag verdient mijn volmondige steun. Ik zou vier aspecten willen aanstippen die mijns inziens in het oorspronkelijke voorstel te wensen overlieten en tijdens de parlementaire behandeling in de goede richting zijn gewijzigd.
Ten eerste wordt bepaald dat misdadigers niet enkel kunnen worden vervolgd in het land waar zij hun misdaad hebben gepleegd, maar in onverschillig welk ander land waar de nefaste gevolgen van de gepleegde misdaad zich doen gevoelen.
Ten tweede is de genoemde mogelijkheid tot vervolging niet alleen van toepassing op reeds gepleegde misdaden, maar ook op om het even welke poging die om een of andere reden niet het effect heeft gesorteerd dat zij had kunnen sorteren.
Ten derde wordt de verantwoordelijkheid bij de rechtspersonen gelegd aangezien de meeste ernstige milieumisdrijven door rechtspersonen, en niet door natuurlijke personen worden gepleegd.
Ten vierde wil ik hier onderstrepen dat als men economische sancties of andere maatregelen wil treffen om dergelijke misdaden te bestraffen men steeds een bedrag moet eisen dat hoger ligt dan de winst die de criminelen met dit soort activiteiten opstrijken. In vele gevallen is het plegen van een misdaad immers niet alleen goedkoop, maar zelfs rendabel en daar moeten wij eens en voor altijd een eind aan maken.
Wij hebben hier een goed document voor ons liggen en wij hopen dan ook dat het resultaat zal opleveren. Dat is immers het doel dat wij moeten nastreven.

Gasòliba i Böhm
Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil de rapporteur, de heer Di Lello Finuoli, feliciteren met het werk dat hij heeft verricht. Ik juich dit initiatief van de Deense regering toe. Het is gebaseerd op de nieuwe procedure waarin het Verdrag van Amsterdam voorziet. Dat is ongetwijfeld de aangewezen methode om op Europees niveau een betere en sterkere milieubescherming te waarborgen, temeer daar deze bescherming binnen de Unie uiteraard geen grenzen mag hebben. Mijn collega, mevrouw Thors, heeft reeds een toelichting gegeven op onze gunstige houding ten aanzien van zowel het verslag als de amendementen van de respectieve commissies. Ik zal mij derhalve tot drie concrete punten beperken.
Ik heb gedurende enige tijd getracht de Commissie ertoe te bewegen de Europese bossen op passende wijze te behandelen. Ik heb echter vastgesteld dat zich in dit opzicht een ernstig probleem voordoet aangezien deze kwestie, die ook duidelijk onder het milieubeleid ressorteert, een gediversifieerde aanpak vereist. De eerste moeilijkheid waarop de toepassing van het onderhavige voorstel mijns inziens dan ook zal stuiten, heeft te maken met de typering van de milieumisdrijven. Binnen het bereik van de Unie heerst op dit gebied een enorme verscheidenheid.
Ten tweede dient rekening te worden gehouden met de internationale dimensie van de criminaliteit. Wij hebben aan den lijve ondervonden hoe moeilijk het is de hoofdverantwoordelijken van ernstige milieumisdrijven aan te wijzen. Bovendien bemoeilijkt het spel van juridische aansprakelijkheden van de rechtspersonen die in laatste instantie aansprakelijk kunnen worden gesteld, de strafrechtelijke vervolging van de misdaden. Ik geloof dat hier een belangrijke rol voor de Commissie is weggelegd. Wij moeten vermijden dat de strafrechtelijke aansprakelijkheid in rook opgaat.
Ten derde wil ik hier nog kwijt, mijnheer de Voorzitter, dat het beleid inzake justitie en binnenlandse zaken in de Europese Unie dringend moet worden gecommunautariseerd. Dit voorstel is daarvan een sprekend bewijs.

Sjöstedt
Mijnheer de Voorzitter, wij van de fractie Noord Groen Links zijn verheugd over het initiatief van Denemarken om milieucriminaliteit strafrechtelijk te vervolgen. Het is duidelijk dat veel lidstaten problemen hebben met de bestraffing van juist deze vorm van criminaliteit.
In Zweden, het land waar ik vandaan kom, wordt tegenwoordig veel aangifte gedaan van milieudelicten. Het is echter opvallend hoe weinig aangiften uiteindelijk in een veroordeling uitmonden. Als wij bovendien deze veroordelingen van nabij bekijken, zien we dat ze in veel gevallen erg mild zijn. Ik denk niet dat dit uniek voor Zweden is. De meeste lidstaten kennen deze problemen ongetwijfeld. Daar zijn waarschijnlijk meerdere oorzaken voor. Een daarvan is een gebrek aan kennis en een gebrek aan middelen om goed onderzoek te verrichten naar milieucriminaliteit binnen het huidige rechtsysteem. Een andere oorzaak is wellicht de verouderde kijk op deze kwestie, alsof milieucriminaliteit minder ernstig zou zijn dan andere vormen van criminaliteit en alsof milieuwetten minder bindend zouden zijn dan andere wetten. Als dit het geval is, is dat uiteraard onaanvaardbaar. Hier zijn vaak grote economische belangen mee gemoeid.
Momenteel loont het om milieuovertredingen te begaan, omdat de kans op strafvervolging klein is. Het meest verbazingwekkend hierbij is dat er zo weinig landen zijn die rechtspersonen voor de rechter kunnen dagen en bedrijven aansprakelijk kunnen stellen. Het belangrijkste dat wij kunnen doen is waarschijnlijk ervoor zorgen dat hier verandering in komt.
Dit is uiteraard in eerste instantie de verantwoordelijkheid van de lidstaten en de samenwerking dient intergouvernementeel te zijn.
Het onderhavig initiatief vergt natuurlijk ook coördinatie. Coördinatie is noodzakelijk en bevordert de voortgang van de activiteiten van de lidstaten op dit gebied. Er zijn echter nog drie andere redenen waarom coördinatie belangrijk is. De eerste reden is dat veel milieudelicten internationale consequenties hebben, zoals al eerder tijdens het debat is benadrukt. De tweede reden is dat de invoering van dit Deense initiatief de samenwerking op milieugebied in de Raad van Europa zal vergemakkelijken, zodat de Overeenkomst misschien nageleefd kan worden. De derde reden is, en dat weten we allemaal, dat de milieuwetgeving het slechtst nageleefde onderdeel is van de EG-wetgeving. Het initiatief waar we hierover spreken, zou ertoe kunnen leiden dat de EG-wetgeving op dit gebied beter wordt nageleefd, en dat is, gezien de manier waarop bepaalde richtlijnen worden gevolgd, echt hard nodig.

Rübig
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, Save the planet! Dat is een opdracht die wij moeten vervullen. Duurzaamheid is juist in deze tijd een zeer belangrijk begrip. We zouden moeten proberen het goede voorbeeld te geven, omdat voor ons nageslacht het milieu een heel belangrijk criterium is.
Ik wil echter met name op amendement 3 terugkomen, waarin sprake is van winstoogmerk. Ook het streven naar winst is een volkomen natuurlijke en zinvolle zaak. Bedrijven in de rode cijfers of landen met schulden kunnen hun werknemers en ambtenaren niet de gewenste lonen betalen. Wij zijn voorstanders van hoge lonen, en daarom is het noodzakelijk dat er ook winst gemaakt wordt.
Uiteindelijk moeten wij toch ook de kleine en middelgrote ondernemingen helpen. Het gaat hierbij om 18 miljoen ondernemingen in de Europese Unie, waarvan een enorm aantal arbeidsplaatsen rechtstreeks afhankelijk is. Of er winst wordt gemaakt of duurzaam verlies wordt geleden, kan eventueel het bestaan van het bedrijf en vooral ook de arbeidsplaatsen in gevaar brengen.
Inhakend op amendement 8 wil ik graag onderstrepen dat strafrecht natuurlijk niet hetzelfde is als het recht op beroepsuitoefening. Ik zou hiervoor in elk geval graag een advies van de Commissie juridische zaken en interne markt willen, omdat deze kwesties toch van principieel belang zijn en de behandeling daarvan in enkel de milieucommissie naar mijn mening niet volstaat.
Ik wil ook duidelijk vaststellen dat de verplichting van de ondernemer om zich op de hoogte te stellen, zodanig gedefinieerd en geïnterpreteerd moet worden dat duidelijk wordt dat het hierbij gaat om de voorschriften voor het verkrijgen van vergunningen voor installaties. Deze voorschriften moeten de ondernemer natuurlijk bekend zijn, opdat hij zich er vervolgens aan kan houden.
Met amendement 19 kan mijns inziens uiteraard uitsluitend opzettelijke misleiding bedoeld zijn en met amendement 20 enkel economische voordelen. Wat amendement 25 betreft wil ik zeggen dat in het verzekeringswezen zuivere milieuschade tot nu toe eigenlijk niet te berekenen en te verzekeren is. Hier zouden we een definitie moeten hebben waaruit blijkt wat daarmee precies bedoeld is.
Ik denk echter dat dit voorstel algemeen beschouwd heel zinvol is wanneer we aan de uitbreiding met de Midden- en Oost-Europese landen denken Als we hier nu een juridisch kader voor de toekomst scheppen, doen wij misschien iets nuttigs voor de milieugedachte.
Ik ben echter ook van mening dat de strafrechtelijke sancties in de eerste plaats alleen bij opzet zouden moeten gelden, of bij herhaalde grove nalatigheid. Met gevangenisstraf dreigen is een echte bestaansbedreigende benadering. Ik zou een arbeider, omdat die een keer door grove nalatigheid een kraan niet heeft afgesloten, niet achter de tralies willen brengen en in zijn bestaan bedreigen. Daarom zou ik willen voorstellen dat men met deze criteria werkelijk heel voorzichtig omspringt omdat de gevoeligheid op dit gebied natuurlijk heel groot is.
Wij zouden overigens eens heel diep moeten nadenken over de manier waarop wij de methode van de best practice in dit geval kunnen optimaliseren. Juist voor milieubescherming is immers best practice en benchmarking en het zorgen voor stimulansen een essentiële basis. Juist de Europese Unie heeft hier laten zien dat er met veel stimulerende maatregelen, met onderzoek en ontwikkeling, met advisering heel veel bereikt kan worden. Natuurlijk zijn ook onderwijs en certificering belangrijk. We hebben deze week al over EMAS gesproken. Als we deze opbouwende aanpak volgen, deze weg van stimulansen bewandelen, kunnen wij onze planeet daadwerkelijk beschermen.

Ford, Glyn
Mijnheer de Voorzitter, namens de socialistische fractie kan ik zeggen dat ik dit Deense initiatief voor een kaderrichtlijn ter bestrijding van milieucriminaliteit in principe steun. Milieucriminaliteit is een groeiend probleem dat steeds vaker een grensoverschrijdend karakter heeft. Dat geldt zowel voor de illegale handel in bedreigde diersoorten en planten, of producten die daarvan gemaakt zijn, als voor de illegale export en het storten van giftig afval in andere landen binnen of buiten de Europese Unie.
Degenen die deze misdrijven uit winstbejag plegen, slippen door de mazen in de Europese wetgeving. Dat mag niet zo blijven. Voordat we de Europese Unie verder uitbreiden, moeten we over wetgeving beschikken om ons tegen ernstige milieucriminaliteit te wapenen.
Momenteel kunnen we deze misdrijven slechts met belachelijk lage boetes bestrijden. Wij moeten mensen die schuldig worden bevonden aan milieudelicten echter gevangenisstraffen en zware boetes opleggen en de schade op hen verhalen. Wij mogen niet de slachtoffers die de vrachtwagens met giftig afval besturen als dader aanwijzen of ons op producten storten die het voortbestaan van soorten in gevaar brengen. Integendeel, wij moeten degenen aanpakken die de beslissingen nemen en de goederen leveren: de groten in plaats van de kleintjes.
Zoals altijd zit het venijn in de details. De Denen willen harmonisatie van het strafrecht, meer Europese samenwerking, een overzicht van de beschikbare kennis en deskundigheid, en de inzet van Europol. Het regelen van al deze punten naar tevredenheid van alle 15 lidstaten van de Unie levert enige problemen op. Voor alles bestaat een oplossing, maar in dit geval zullen sommigen daarop moeten wachten. Zo is het op dit moment waarschijnlijk nog te vroeg om het mandaat van Europol uit te breiden, omdat deze belangrijke organisatie daardoor zou worden overbelast.
Aan dit voorstel kleven de moeilijkheden die wij in de Europese Unie maar al te vaak hebben. Zonder extra middelen zijn de mogelijkheden van Europol beperkt, maar desondanks feliciteer ik de heer Di Lello Finuoli met zijn verslag.

González Álvarez
Mijnheer de Voorzitter, gisteren hebben wij hier een verslag van de Commissie verzoekschriften besproken en in stemming gebracht. De genoemde commissie heeft dit jaar duizend klachten van burgers behandeld. Van deze duizend klachten heeft 40% betrekking op de schending van de communautaire milieuwetgeving. In het licht van deze klachten wordt duidelijk dat het voorstel dat wij hier vandaag voor ons hebben liggen - het voorstel dat de Raad op verzoek van het Koninkrijk Denemarken heeft ingediend - absoluut noodzakelijk is en dat wij dit verslag van de heer Di Lello Finuoli en mevrouw Schörling, die de commissie milieubeheer vertegenwoordigt, onvoorwaardelijk moeten aannemen.
In het onderhavige verslag komen drie belangrijke aspecten aan bod. Ten eerste wordt geëist dat de Overeenkomst inzake milieubescherming van de Raad van Europa niet enkel wordt ondertekend, maar ook wordt geratificeerd. Tot dusver heeft geen enkel land deze Overeenkomst geratificeerd, hetgeen echter niet in tegenspraak is met de aanneming van dit verslag. In het verslag worden de parameters die nuttig zijn om milieucriminaliteit te definiëren duidelijk omschreven: herhaalde schending van het Gemeenschapsrecht, ernst van de toegebrachte schade en, in bepaalde gevallen, financiële winst zonder inachtneming van enig ander aspect. Wij zijn er bovendien van overtuigd dat het vaak om misdrijven met voorbedachten rade gaat. En dat is ook echt zo, mijnheer de Voorzitter. Dit gebeurt zelfs bij schijnbaar onopzettelijke milieudelicten. Ik denk bijvoorbeeld aan het probleem van Doñana in Spanje of aan het probleem van de Donau. Het lag voor de hand dat een bassin met zulk een hoeveelheid gevaarlijke stoffen in de nabijheid van een natuurreservaat als Doñana op elk moment een ramp kon veroorzaken.
Ten tweede is het mijns inziens onontbeerlijk dat straffen worden uitgedeeld. Sommige collega's vragen zich af of het wel nodig is sancties uit te vaardigen. Ik twijfel daar geen seconde aan. Ik ben zelfs van oordeel dat het beginsel "de vervuiler betaalt" geen objectief beginsel is. Soms is het immers verkieslijk te vervuilen en een kleine boete te betalen, vooral wanneer de boete veel lager ligt dan de winst die de auteur van het misdrijf opstrijkt. Dit bewijst dat sancties onontbeerlijk zijn, op voorwaarde dat zij een afschrikkende werking hebben en evenredig zijn aan de schade die de levenskwaliteit van de burgers wordt berokkend.
Ten derde dient het milieu te worden hersteld. Het is onaanvaardbaar dat, zoals in het geval van Doñana, de overheid zorgt voor herstel van het gebied terwijl de onderneming die de schade heeft veroorzaakt slechts een minimale bijdrage daaraan levert. Daarom is het van wezenlijk belang dat de toegebrachte schade wordt hersteld. Ook de aansprakelijkheid van rechtspersonen is een belangrijk punt. Alleen in het Verenigd Koninkrijk, Finland en Denemarken voorziet de wetgeving in de mogelijkheid rechtspersonen ter verantwoording te roepen.
Tot slot, mijnheer de Voorzitter, wil ik nog even stilstaan bij de broodnodige samenwerking tussen de lidstaten. De leden van de Commissie verzoekschriften zijn zich ervan bewust dat de burgers die de moeite nemen milieudelicten aan te klagen, enorm ontgoocheld zijn wanneer zij tot het besef komen dat wij in Europa niet in staat zijn hen te helpen bij de verbetering van hun leefmilieu en bij voorkoming van dergelijke delicten.

Paasilinna
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, waarde collega's, mijn complimenten aan Denemarken voor dit goede initiatief en aan de rapporteur voor zijn goede werk. Het is echt zo, dat als de boetes laag zijn, milieucriminaliteit lonend wordt. Men moet echter beseffen dat deze vorm van criminaliteit ook betrekking heeft op mensen, mensen op en buiten de werkplek. Het kaderbesluit zorgt ervoor dat een dergelijke criminaliteit niet meer rendabel is. Naar mijn mening vormen grote internationale bedrijven echter een groot probleem en op dat gebied is dan ook samenwerking tussen de autoriteiten nodig. Deze samenwerking is ook nodig om de voorschriften nog voor de uitbreiding van kracht te laten worden.
De ergste milieucriminaliteit komt van bedrijven. Voor sommigen is deze onderdeel van de zakelijke activiteiten. Er zijn er die zich herhaaldelijk schuldig maken aan milieudelicten. Wij moeten ons juist richten op de herhaaldelijke en opzettelijke criminaliteit in de milieusector. Ik hoop dan ook dat de Commissie een openbaar register in het leven roept over bedrijven waarvoor milieucriminaliteit een onderdeel van de zakelijke activiteiten is geworden. Dan kunnen de consumenten en de burgers in het algemeen via de publieke opinie invloed op de situatie uitoefenen. Ik kom uit een land waar het mogelijk is een strafrechtelijke procedure tegen een rechtspersoon aan te spannen. Dat heeft in ons land invloed en een preventieve werking. Het is duidelijk dat de directeur van een bedrijf het milieu serieuzer zal nemen als hij door gevangenschap afgezonderd kan worden van het milieu dat hij op criminele wijze heeft misbruikt. Zodoende ben ik van mening dat als deze sancties van toepassing worden, er zowel in de Europese Unie als elders vooruitgang wordt geboekt.

Hulthén
Mijnheer de Voorzitter, evenals de vorige sprekers wil ik mijn waardering uitspreken voor dit initiatief van de Deense regering. Hieruit blijkt dat het mogelijk is om een offensieve en progressieve mededeling inzake het milieubeleid aan de Raad voor te leggen. Het opzettelijk en bewust verkeerd handelen van ondernemingen en personen bij milieuaangelegenheden brengt, zoals wij allen weten, niet alleen de natuur maar ook mensenlevens in gevaar.
Ik ben er volstrekt van overtuigd dat iedereen, of bijna iedereen, in Zweden die de naam Teckomatorp hoort, onmiddellijk weet waar het over gaat, hoewel het milieudelict meer dan twintig jaar geleden heeft plaatsgevonden. Het betrof een bedrijf dat zijn giftig afval niet deskundig verwerkte, maar gewoon ergens onder de grond stopte en daarmee een heel stuk van het platteland in gevaar bracht. Teckomatorp is helaas niet de enige in zijn soort. Verschillende afgevaardigden hebben hier in het Parlement gesproken over soortgelijke gebeurtenissen die nadien hebben plaatsgevonden. Ze hebben ook gewezen op de huidige toestanden op zee, die te vergelijken zijn met het wilde westen.
Het spreekt voor zich dat we milieucriminaliteit even serieus moeten aanpakken als alle andere vormen van criminaliteit. Het is daarom noodzakelijk om tot een gemeenschappelijke definitie te komen van het begrip milieudelict. Ik ben het met rapporteur Schörling eens dat een effectieve wetgeving noodzakelijk is om milieucriminaliteit te kunnen bestrijden. Het nemen van preventieve maatregelen is de beste manier om milieucriminaliteit tegen te gaan.
Om op een goede en efficiënte manier vermeende milieudelicten te kunnen onderzoeken dienen politie en openbare aanklagers over voldoende deskundigheid te beschikken. De kans is anders groot dat de overtredingen onvoldoende worden onderzocht. Als deze zaken niet snel in behandeling worden genomen, blijven ze liggen en worden er misschien helemaal geen gerechtelijke stappen ondernomen.
De laatste seconden van mijn spreektijd wil ik gebruiken om het woord direct tot de Commissie te richten. Ik wil het verzoek herhalen dat onder andere gedaan is door de collega' s Thors en Mckenna wat de diertransporten betreft die dagelijks binnen de EU plaatsvinden. Deze zijn wellicht de meest zichtbare vorm van milieucriminaliteit die we vandaag de dag kennen. Ik zou graag zien dat de Commissie deze zaak serieus ging bekijken en probeerde iets aan de huidige situatie te veranderen. Ik denk echt dat alle burgers van de EU het plan zullen steunen om een einde te maken aan deze afschuwelijke diertransporten.

Schreyer
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, inhakend op uw laatste uitnodiging kan ik u verzekeren dat ik uw oproep graag ter harte neem. Het initiatief van het Koninkrijk Denemarken voor een kaderbesluit van de Raad bestaat volgens de Commissie in hoofdzaak uit twee delen. Het eerste deel moet ertoe leiden dat iedere opzettelijke en ernstige overtreding van het milieurecht, waar dan ook in de Gemeenschap, doeltreffende en afschrikwekkende straffen tot gevolg heeft. Hierin wordt een minimum niveau vastgesteld voor strafbare feiten. In dit deel - dat in hoofdzaak overeenstemt met de bepalingen van een in november 1998 door de Raad van Europa aangenomen Overeenkomst - komt het hoofddoel van het initiatief tot uitdrukking. Helaas is - en daarop is ook hier herhaaldelijk gewezen - deze Overeenkomst tot nu toe door geen enkele lidstaat geratificeerd, zodat ik begrip heb voor het initiatief van Denemarken om dit onderwerp nu in het kader van de bevoegdheden van de Gemeenschap opnieuw te behandelen.
Het tweede deel bevat daarentegen regelingen voor de verbetering van de samenwerking en de informatie-uitwisseling tussen de met vervolging van strafbare feiten belaste autoriteiten en de gerechten van de lidstaten. Het is welbegrijpelijk dat men de kwesties in verband met wederzijdse rechtsbijstand en verbetering van justitiesamenwerking in een breder kader wil behandelen en niet wil beperken tot enkel het milieurecht. Daarom houdt een werkgroep van de Raad zich momenteel ook slechts met het eerste deel van het initiatief bezig, dus met het materieel strafrecht, zoals ook een spreker hier zei.
De verbetering van de strafrechtelijke samenwerking is al onderwerp van verscheidene initiatieven en voorstellen die zich niet tot het milieustrafrecht beperken. Een van de hoofddoelstellingen van het Verdrag van Amsterdam en een algemene taak van de Gemeenschappen is de intensivering van de wederzijdse rechtsbijstand, de informatie-uitwisseling en van andersoortige samenwerking tussen gerechten en openbare ministeries van de lidstaten, teneinde een echte ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid te kunnen verwezenlijken.
Wat we daarvoor nodig hebben zijn zeer duidelijke, overzichtelijke en uitvoerbare regelingen waarop degenen die het recht moeten toepassen snel kunnen teruggrijpen. Om dit doel te bereiken en om juridische versplintering tegen te gaan zouden derhalve volgens de Commissie de regels inzake rechtsbijstand zoveel mogelijk algemene rechtsgeldigheid moeten hebben. Men mag slechts bij wijze van uitzondering, indien daartoe reële behoefte bestaat, specifieke bepalingen in het leven roepen, zoals bijvoorbeeld in het milieurecht. Zo is in 1998 met een gemeenschappelijk optreden het Europees Justitioneel Netwerk opgericht dat met zijn werk is begonnen en veelvoudige activiteiten ter vergemakkelijking van de rechtsbijstand en de uitwisseling ontplooit. De Commissie is natuurlijk van mening dat deze activiteiten verder ontwikkeld moeten worden.
De Gemeenschap beperkt zich echter niet tot de bestaande volkenrechtelijke overeenkomsten inzake rechtsbijstand en wederzijdse erkenning van vonnissen, maar heeft ook andere activiteiten in petto.
De Commissie juicht het eerste deel van het initiatief van Denemarken zeer toe. Het milieu is immers tot nu toe geenszins in alle lidstaten als rechtsgoed strafrechtelijk beschermd. In sommige lidstaten zijn specifieke milieudelicten wel in het strafrecht opgenomen, maar in andere lidstaten niet. Een ernstige overtreding van het milieurecht is dus niet zonder meer in elke lidstaat strafbaar. Dat is dan natuurlijk deels juist ook een stimulans voor grensoverschrijdende milieudelicten.
De tenuitvoerlegging van heel de wetgeving inzake milieubescherming laat te wensen over en dat kan natuurlijk niet alleen met strafmaatregelen verholpen worden. Ook daar kan kaderbesluit beslist nieuwe impulsen geven. In de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid en in de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken is al eens gesproken over de vraag of het bestaande gemeenschapsrecht van de eerste pijler niet al voldoende verplichtingen voor de lidstaten bevat. Ik kan hierover zeggen dat de instrumenten van de eerste pijler weliswaar vaak in sancties voorzien, maar dat die sancties niet noodzakelijkerwijs van strafrechtelijke aard hoeven te zijn. In het kader van de eerste pijler laat men het in beginsel aan de lidstaten over of zij bestuursrechtelijke sancties als toereikend beschouwen, of naar het scherpere zwaard van het strafrecht willen grijpen.
Ik wil nog even terugkomen op een punt dat volgens de Commissie problematisch is en dat ook hier in verschillende discussiebijdragen naar voren is gekomen, namelijk de kwestie van de strafbaarheid van rechtspersonen. Volgens het Deens initiatief moeten rechtspersonen voor ernstige milieudelicten strafrechtelijk aansprakelijk gesteld kunnen worden. Volgens de Commissie moet echter rekening worden gehouden met de manier waarop de rechtsstelsels van sommige lidstaten zich hebben ontwikkeld. Op grond daarvan is in bepaalde landen bestraffing van rechtspersonen in het algemeen uitgesloten.
Er komen vergelijkbare bepalingen voor in het Gemeenschapsrecht. Daarin is weliswaar sprake van sancties tegen rechtspersonen, maar deze kunnen zich beperken tot uitsluitend bestuursrechtelijke sancties. Ook staat daarin - en dat is ook hier steeds weer terecht naar voren gebracht - dat de veroorzaakte materiële schade met financiële sancties kunnen worden bestraft. Ook deze kwestie is dus opgenomen. Wat de financiële sancties betreft wil ik ook nog eens wijzen op het belang van het Groenboek voor de milieuaansprakelijkheid dat de Commissie enkele maanden geleden heeft uitgebracht. Het doel daarvan is juist ook het vraagstuk van de veroorzaakte milieuschade op te nemen.
Als wij dit initiatief zoveel mogelijk kans van slagen willen geven, moeten wij ervoor zorgen dat ook in dit geval in de aansprakelijkheid van rechtspersonen het woord "strafrechtelijk" niet voorkomt. Los daarvan zouden echter, wat ernstige milieudelicten betreft, de verantwoordelijke personen ook onder het strafrecht moeten vallen. Dat lijkt mij duidelijk en daarmee was ook iedereen in dit zeer interessante debat het volledig eens.
Afrondend wil ik namens de Commissie zeggen dat wij helaas steeds weer gedwongen zijn inbreukprocedures te openen tegen lidstaten wegens niet nakoming van de milieuwetgeving en een heel groot aantal inbreukprocedures juist ook deze sector betreffen. Helaas is daardoor het beeld ontstaan dat veel lidstaten de milieubescherming en het milieurecht misschien toch niet zo serieus nemen. Daarom is voor de Commissie het Deense initiatief zeer belangrijk.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mevrouw Schreyer.
Het debat is gesloten.
Wij gaan nu over tot de stemming.
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan) Stemverklaringen

Maes
Voorzitter, mevrouw de commissaris, geachte collega's, wij hebben dit verslag met enthousiasme goedgekeurd, want wij vinden dat milieumisdrijven nog steeds worden onderschat en dat de gevolgen vaak niet zijn gekend en de aansprakelijkheid vaak moeilijk kan worden vastgesteld.
Het dioxineschandaal in België begint bij het illegaal storten van enige liters giftige afvalolie uit transformatoren die in het veevoeder terechtkwamen. Milieumisdrijven komen soms niet en vaak te laat aan het licht. Dikwijls worden door milieu-ambtenaren PV's opgesteld die door Justitie eenvoudigweg geseponeerd worden. Immers, voor vele lidstaten is het bestrijden en het vervolgen van milieudelicten geen prioriteit. De samenwerking op strafrechtelijk gebied in Europa blijft in elk geval gebrekkig. Dat is nu ook weer gebleken in dit verslag.
Wij stellen vast dat Europol nog helemaal geen bevoegdheid heeft om op te treden. Wij zien dat de meerderheid van de lidstaten de overeenkomst van 1998 van de Raad van Europa zelfs nog moet ratificeren. Wij zien ook dat in heel veel landen de milieudelicten nog niet serieus bestraft worden.
Als men in Europa tot doeltreffende voorkoming en bestrijding van milieudelicten wil komen, zal men in de lidstaten moeten beginnen met consequent te handelen en ook de middelen te willen voor datgene wat men wenst.

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, dit maal spreek ik niet alleen als vertegenwoordiger van de Partij van de Gepensioneerden, maar ook als voormalig zeeman. Beide voorstellen die wij vanmorgen hebben behandeld, gaan immers over de zee. Het eerste voorstel betrof de korte vaart en het tweede het milieu. Welnu, de zee is vaak het slachtoffer van milieudelicten.
Vanmorgen werd ik gebeld door een gepensioneerde mevrouw uit Ligurië, die tegen me zei: "Het is heel warm vandaag. Ik wilde in zee gaan zwemmen, maar ik moest er meteen weer uit omdat het water zo vies was en vol teer zat. Wat doe je eigenlijk voor ons mensen uit Ligurië en Genua? Wij wonen dan wel aan de zee, maar wat hebben we daaraan als die vervuild is?" "Maak je geen zorgen" antwoordde ik haar, "vandaag is het vrijdag 7 juli. Normaliter is het visdag, maar vandaag spreken wij over de zee."
Goed, ik heb voor het voorstel betreffende de korte vaart gestemd. Ik hoop dat ook de havens van Genua, Imperia, Savona, Toulon en Marseille daaraan zullen meedoen. Ik heb dus ook voor het voorstel gestemd betreffende het schoonmaken van het zeewater dat zo belangrijk is, ook voor gepensioneerden en de mensen die aan zee wonen.

Adam
Mijnheer de Voorzitter, ik ben speciaal naar de zaal gekomen om tegen dit verslag te stemmen, bij wijze van protest tegen de misleidende en onjuiste beweringen van mevrouw McKenna over het beheer van de nucleaire opwerkingsfabriek in Sellafield, in het Verenigd Koninkrijk. Ik zie hoezeer mevrouw McKenna zich zelf bij de zaak betrokken voelt, want zij heeft niet eens de moeite genomen te komen stemmen. Ik kan alleen maar hopen dat de rest van het debat en het verslag nauwkeuriger zijn dan mevrouw McKenna.

Goedkeuring van de notulen van de vorige vergadering
De Voorzitter
De notulen van de vergadering van gisteren zijn rondgedeeld.
Geen bezwaren?

Laguiller
Mijnheer de Voorzitter, ik heb gisteren een schriftelijke stemverklaring ingediend over mensenhandel. In de notulen wordt hier echter geen gewag van gemaakt.

De Voorzitter
Wij zullen deze vergissing rechtzetten, mevrouw Laguiller.

Lulling
Mijnheer de Voorzitter, ik heb enkel een correctie voor het volledig verslag van de vergadering van woensdag. Ik heb namelijk zojuist pas kennis genomen van dat verslag en daarbij het volgende vastgesteld. Bij mijn redevoering over het verslag-Radwan over het jaarverslag van de Europese Centrale Bank ben ik een aantal keren door applaus en interrupties onderbroken, met name toen ik reageerde op de redevoeringen van verscheidene ex-communisten uit de DDR die telkens weer met dezelfde recepten komen aandragen, met dezelfde recepten waarmee zij een hele staat hebben geruïneerd. Ik heb dat klinkklare onzin genoemd en erop gewezen hoe belangrijk de onafhankelijkheid van de Europese Centrale Bank juist voor de negen van de twaalf, rood-roze-groene regeringen in Euroland is.
Daarvan staat niets in het volledig verslag van de vergadering. Ook vind ik in dat verslag niets terug van mijn uitspraak dat het voor de kracht van de euro beter zou zijn als de kiezers de te talrijke rood-groene regeringen de laan uit zouden sturen in plaats van dat er politieke sancties tegen Oostenrijk worden uitgevaardigd. Daarmee wil men immers een verkiezingsuitslag manipuleren die een regering aan de macht heeft gebracht die na een periode van dertig jaar socialistische gierigheid nu probeert een grijze markt tot stand te brengen.
(De spreekster wordt door de Voorzitter onderbroken)

De Voorzitter
Mevrouw Lulling, wij moeten tot de goedkeuring van de notulen overgaan. Het voorzitterschap heeft nota genomen van uw verzoek. Het enthousiasme waarop dit Parlement uw woorden heeft onthaald, zal op correcte wijze in de notulen worden opgetekend.
(De notulen worden goedgekeurd)

Onderbreking van de zitting
De Voorzitter
Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement te zijn onderbroken.
(De vergadering wordt om 10.40 uur gesloten)

