Zmiana rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych (debata) 
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku dziennego jest debata nad wnioskiem dotyczącym rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1234/2007 ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku) - C7-0223/2009 -.
Mariann Fischer Boel
komisarz. - Panie przewodniczący! Proszę pozwolić, że na początku podziękuję za zgodę na zastosowanie trybu pilnego w odniesieniu do obu wniosków, które - jak mam nadzieję - pomogą zaradzić sytuacji na rynku mleczarskim, a z których pierwszy dotyczy objęcia mleka zakresem artykułu 186, natomiast drugi traktuje o zarządzaniu systemem wykupu kwot.
Wnioski te to najnowsze spośród całej serii środków ukierunkowanych na rynek mleczarski, które przyjęliśmy. Przyjęłam do wiadomości państwa rezolucję z 17 września i mam nadzieję, że zwrócili państwo uwagę na fakt, iż wiele z państwa zaleceń znalazło już odzwierciedlenie w praktyce, jest przedmiotem toczących się badań lub będzie przedmiotem dzisiejszych propozycji.
W kwestii środków długoterminowych, o których mowa w państwa rezolucji, to utworzyliśmy grupę wysokiego szczebla. Odbyło się już jej pierwsze spotkanie i przed końcem czerwca przyszłego roku oczekujemy ostatecznej wersji dokumentu.
Bardzo mnie cieszy dzisiejsza rzeczywista sytuacja na rynku mleczarskim, w której mamy do czynienia ze wzrostem cen i nie obserwujemy już wykupu interwencyjnego, gdyż ceny rynkowe są lepsze od cen skupu interwencyjnego.
Jeśli chodzi o moją propozycję, to artykuł 186 zawiera przepis obowiązujący w stosunku do wielu produktów, ale nie dotyczy mleka. Niestabilność cen, której ostatnio doświadczyliśmy, począwszy od 2007 roku, dowiodła konieczności objęcia mleka zakresem tego artykułu, gdyż umożliwiłoby to Komisji szybsze podejmowanie działań.
Na wczorajszych posiedzeniach Rady Ministrów Rolnictwa oraz Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi ogłosiłam również informację o 280 milionach euro dla gospodarstw mleczarskich. Aby móc szybko wypłacić te pieniądze, potrzebuję podstawy prawnej w artykule 186. Pomysł jest taki, aby pieniądze przydzielić w krajowych kopertach na podstawie produkcji w latach 2008-2009 i oczywiście w ramach pułapu dla kwot krajowych, a następnie rozprowadzić je w niedyskryminacyjny sposób między gospodarstwa mleczarskie, które kryzys dotknął najbardziej. Powtarzam, że abyśmy mogli skorzystać z takiej możliwości, w artykule 186 musimy uwzględnić mleko.
Kiedy mówię, że zapowiedziałam możliwość zaproponowania 280 milionów euro, muszą państwo wiedzieć, że decyzję w sprawie tej kwoty będzie musiała podjąć władza budżetowa, czyli Parlament Europejski i Rada Ministrów Finansów, na posiedzeniu Rady ECOFIN, które odbędzie się 19 listopada. Powiedziałam również wczoraj, że są to ostatnie pieniądze, którymi dysponuję, z wyjątkiem 300 milionów euro pełniących rolę zabezpieczenia koniecznego do uniknięcia dyscypliny finansowej. Koniecznie muszę wyraźnie zaznaczyć, że artykuł 186 nie daje Komisji nieograniczonego pełnomocnictwa do proponowania wszelkich pomysłów, jakie jej przyjdą do głowy. Na obecnym etapie mogę jedynie powiedzieć, że kandyduje tu prywatne przechowywanie produktów, do których może należeć ser, pod warunkiem, że sytuacja na rynku będzie uzasadniała taki ruch.
Druga część wniosku dotyczy zarządzania systemem kwot. Państwa członkowskie mają już możliwość wykupu kwot. Teraz po prostu dajemy państwom członkowskim możliwość ograniczenia ogólnego krajowego pułapu kwoty o wielkość kwot wykupionych przez te państwa z rynku. To system dobrowolny, gdyż w naszych dyskusjach bezsprzecznie ustalono, że obowiązkowe systemy nie zdałyby egzaminu z politycznego punktu widzenia.
Teraz chciałabym wysłuchać państwa uwag.
Albert Deß
Panie przewodniczący, pani komisarz, panie i panowie! Bardzo mnie cieszy, że Parlament przyjął dzisiaj zdecydowaną większością głosów wniosek o zastosowanie trybu pilnego. W ten sposób wysłaliśmy naszym gospodarstwom mleczarskim sygnał, nie uchylając się od odpowiedzialności. W przeciwieństwie do mniejszości moich kolegów posłów z innych grup, w przedmiotowym wniosku o zastosowanie trybu pilnego dostrzegamy dodatkowe narzędzie, służące zapewnieniu gospodarstwom mleczarskim pomocy w tych trudnych czasach.
Wniosek Komisji bez wątpienia wpłynął za późno i nie stanowi kresu możliwości. Mówi się jednak, że lepszy rydz niż nic.
Jeśli chodzi o moją własną grupę, to opinie na temat programu wykupu również bardzo się różnią. Program musiałby być obowiązkowy, żeby przynieść jakiekolwiek efekty. Nie widzę jednak większości, która poparłaby to w tym Parlamencie czy w Radzie. Ponadto program taki byłby nie do przyjęcia dla niektórych państw członkowskich, gdyż byłby równoznaczny ze zmniejszeniem równowagi oraz kwot. Proponowanie zwiększenia kwot dla grup priorytetowych to proponowanie decyzji, która już obowiązuje na mocy prawa.
Należy poprzeć objęcie mleka i przetworów mlecznych zakresem artykułu 186 w odniesieniu do natychmiastowych środków w razie zakłóceń na rynku. Złożę jednak poprawkę, w której zaproponuję ograniczenie czasu obowiązywania danego środka do dwóch lat. Jeżeli okaże się on wartościowy, uzgodnimy przedłużenie tego okresu.
Na koniec chciałbym podziękować za te 280 milionów euro. Pani komisarz! Naprawdę przysłużyła się pani Parlamentowi. Wiem, że nie dysponuje już pani żadnymi pieniędzmi. Wnoszę o zatwierdzenie w czwartek projektu rezolucji, być może zmienionego.
Paolo De Castro
Panie przewodniczący, pani komisarz Fischer Boel, panie i panowie! Po pierwsze chciałbym skorzystać z możliwości, aby wyrazić moje uznanie dla odpowiedzialności, którą ta Izba wykazała się dzisiejszego ranka, przyjmując tryb pilny w celu objęcia rynku mleczarskiego, wraz z licznymi innymi produktami rolnymi, zakresem artykułu 186 rozporządzenia o jednolitej wspólnej organizacji rynku.
Szybkie rozszerzenie na ten sektor przepisów regulujących interwencję na wypadek kryzysu na rynku umożliwia nam znaczącą reakcję na niezmiernie trudne czasy dla całej gospodarki rolnej, w szczególności dla rynku mleczarskiego. Pod tym względem oczekujemy, że stosownie do wypowiedzi pani komisarz Fischer Boel Komisja Europejska uwzględni wnioski Parlamentu, który kilkakrotnie zaznaczał, iż podjęte dotychczas środki okazały się nieodpowiednie z uwagi na powagę bieżącego kryzysu.
Dzisiejszej otwartości Parlamentu wobec Komisji nie należy odbierać jako całkowitego przekazania władzy o nieograniczonych uprawnieniach, lecz należy ją raczej postrzegać jako wyraz odpowiedzialności w dramatycznej i nadzwyczajnej sytuacji.
Muszę koniecznie podkreślić, że pod tym względem Parlament stoi na stanowisku, iż bardzo ważne jest jego zaangażowanie na każdym etapie procesu decyzyjnego w celu zagwarantowania kontroli demokratycznej i właśnie dlatego uważamy, że Komisja powinna z wyprzedzeniem poinformować Parlament, w jaki sposób w rzeczywistości wykorzysta te nowe uprawnienia, nadane jej na podstawie artykułu 186 również w odniesieniu do sektora mleka.
George Lyon
w imieniu grupy ALDE. - Panie przewodniczący! Ja również chciałbym podziękować pani komisarz za to, że przyszła tu dzisiaj, aby dokładniej wyjaśnić, o jakie uprawnienia się ubiega. Pani komisarz! Przede wszystkim dziękuję za pozytywną reakcję na rezolucję przyjętą w tej Izbie dnia 27 września. Popieram działania, które pani podjęła na rzecz ustabilizowania bardzo poważnej sytuacji, w której znalazły się gospodarstwa mleczarskie. Z zadowoleniem przyjmuję także pani informację o 280 milionach euro na restrukturyzację.
Jeśli chodzi o pierwszą część pani wniosku, to musimy sobie wszyscy zadać dzisiaj pytanie, czemu prosi się nas o zatwierdzenie pilnych środków na tak późnym etapie i czy środki te pomogą naprawić rynek? Zaznaczyła bowiem pani w swoim wystąpieniu, że zaczynamy dostrzegać pierwsze oznaki poprawy. Nie jestem pewien, czy proponowane zmiany kwot spowodują dużą różnicę, ale z uwagi na dobrowolność ich stosowania przez państwa członkowskie nasza grupa z pewnością nie będzie się sprzeciwiała wprowadzeniu tych zmian.
Nawiązując do wniosku dotyczącego rozszerzenia zakresu artykułu 186 w celu uwzględnienia mleka i przetworów mlecznych, to moje doświadczenie potwierdza, że ministrowie lub komisarze, jak to ma miejsce w tym przypadku, zazwyczaj zwracają się do parlamentów o nadanie uprawnień, które umożliwiłyby im podjęcie działań mających na celu rozwiązanie problemu. Dzisiaj mamy wrażenie, że prosi się nas o przyznanie Komisji uprawnień bez uprzedniego wyjaśnienia, jakim działaniom mają one służyć.
Jeżeli dobrze zrozumiałem pani wcześniejszą wypowiedź, wspomniała pani, że te dodatkowe uprawnienia są pani potrzebne jako podstawa prawna do wypłacenia 280 milionów euro. Byłbym wdzięczny, gdyby pani wyjaśniła, czy o to właśnie chodzi. Czy dlatego potrzebne są pani te uprawienia? Wszyscy bowiem bardzo się obawiamy wręczać Komisji czek in blanco.
Pani komisarz! Powiedziała pani, że wyzbyła się pani ostatnich groszy, a zatem jeżeli ma pani pomysły dotyczące podjęcia jakichś działań, to ograniczenia finansowe uniemożliwiają jakiekolwiek ważne kroki. Nasza grupa opowie się za przyznaniem tych uprawnień wyłącznie wtedy, gdy będą one podlegały ograniczeniom czasowym i będą odnosiły się do ekstremalnych przypadków.
Martin Häusling
Panie przewodniczący, panie i panowie! W końcu mamy jakiś postęp w tej debacie. Komisja musi znowu wziąć na siebie ogólną odpowiedzialność. Dzisiejszego ranka doświadczyliśmy czegoś innego, chociaż chcielibyśmy większego zaangażowania Parlamentu. Proszę pozwolić, że wyraźnie wyjaśnię, iż nie sprzeciwiamy się wsparciu finansowemu. Musimy jednak jasno stwierdzić, że takie wsparcie to kropla w morzu w najprawdziwszym tego słowa znaczeniu.
Niestety, decyzje podjęte w Luksemburgu nie pomogły nam przywrócić równowagi między podażą a popytem, co bez wątpienia ma tu zasadnicze znaczenie. Dobrowolny wykup kwot jest dobrym rozwiązaniem, ale nie przyniesie on większych skutków, ponieważ nie przyczynia się specjalnie do ograniczenia wolumenu.
Wspominałem już wczoraj, że musimy odpowiednio uwzględnić sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego i dążyć do wdrożenia polityki długoterminowej, mając na uwadze opinię Trybunału Obrachunkowego. Trybunał uznał, że w przyszłości musimy zarządzać podażą, bo inaczej nie będzie możliwości finansowania całego systemu. Potrzebujemy też polityki w sektorze mleczarskim, której podstawą będą produkty wysokiej jakości na rynku europejskim.
Musimy wycofać się możliwie jak najszybciej z refundacji wywozowych - od dawna tego się domagamy i często podkreślaliśmy katastrofalne skutki tych środków.
Naprawdę potrzebujemy polityki wychodzącej poza aktualny kryzys, natomiast od Komisji oczekujemy także odpowiedzi dotyczących perspektywy bardziej długoterminowej. Niestety, Komisja nie udzieliła nam dotychczas takich odpowiedzi, zwłaszcza odpowiedzi na pytanie, w jaki sposób powinniśmy wzmocnić organizacje producentów, aby zapewnić im lepszą pozycję na rynku oraz powstrzymać sieci supermarketów.
James Nicholson
w imieniu grupy ECR. - Panie przewodniczący! Przede wszystkim chcę powiedzieć, że naturalnie popieram tę decyzję i sądzę, że wczorajsza debata w komisji oraz dzisiejsza na posiedzeniu plenarnym pozwalają nam rozjaśnić nieco całą sytuację. Uważam, że przyczyną frustracji wielu gospodarstw mleczarskich jest fakt, że chociaż odczuły one w pewnym stopniu to, co pan poseł Lyon nazwał oznakami poprawy, to wspomniane pieniądze nie wpłynęły jeszcze na ich konta. Skutkuje to zatem pewną frustracją wśród rolników prowadzących gospodarstwa mleczarskie. Wielu z nich od dawna boryka się z kłopotami finansowymi. To dobrze, że mamy możliwość prowadzenia przydatnej dyskusji, ponieważ teraz zgadzam się z koniecznością stosowania artykułu 186 w celu jak najszybszego przekazania tych pieniędzy bezpośrednio producentom. Uważam to za wyzwanie.
Podoba mi się pomysł pana posła Deßa dotyczący poprawki i jeżeli ją złoży, to sądzę, że poprę ograniczenie do dwóch lub nawet trzech lat, aby zakończyć tę sprawę. Cały czas jestem jednak nieprzekonany do systemu wykupu. Musimy to zrobić, by chronić ten sektor przemysłu.
Patrick Le Hyaric
Panie przewodniczący, pani komisarz! Czuję się w obowiązku powtórzyć, że proponowane przez państwa przepisy finansowe to zaledwie kropla w morzu w warunkach bieżącego kryzysu i zwątpienia panującego wśród rolników.
Przekażą państwo 280 milionów euro, gdy zaledwie kilka tygodni temu miała to być kwota 600 milionów euro. W ten sposób dokonają państwo jednorazowej wypłaty po 1 000 euro dla rolników, których straty wynoszą obecnie od 100 do 200 euro dziennie. Dlatego apelujemy o zapewnienie realnego kryzysowego planu finansowego, gdyż choroby zagrażającej życiu nie da się wyleczyć zwykłym plastrem.
Z drugiej strony zamierzają państwo wykorzystać publiczne pieniądze na wielki plan uboju bydła mlecznego i zamykanie gospodarstw. Takim postępowaniem zniszczą państwo przyszłość naszych rolników, gdyż najbardziej uderzy to w gospodarzy młodych, najdrobniejszych producentów rolnych, którzy przyczyniają się do rozwoju rolnictwa, wytwarzają przetwory mleczne i ser wysokiej jakości oraz chronią środowisko.
Jak mają państwo czelność proponować coś takiego, kiedy tak wiele rodzin w Europie i na całym świecie nie ma dostępu do żywności, począwszy od mleka? Dodam też, że państwa plan doprowadzi do niedoboru mleka w przyszłości.
Faktem jest, że w czasach, kiedy tak zdecydowanie narzuca się nam traktat lizboński, możemy być jedynie zdziwieni, że chcą państwo narzucić również przedmiotowy artykuł 186, przyznający państwu pełne uprawnienia. Przecież mieli państwo takie uprawnienia i to one doprowadziły do tego, że opowiedzieli się państwo za uwolnieniem kwot, które pogrążyło nas w dzisiejszym kryzysie, a które było korzystne wyłącznie dla przetwórców i dystrybutorów, ponieważ nawet dzisiaj Europejski Trybunał Obrachunkowy zaznacza, iż ceny konsumpcyjne przetworów mlecznych w latach 2000-2007 wzrosły o 17 %, natomiast ceny producenta spadły o 6 %.
Pani komisarz! Ponownie przypominam pani, że zachodzi pilna, ale to bardzo pilna konieczność przeznaczenia ogromnej kwoty na pomoc w sektorze rolnictwa w formie dużego europejskiego funduszu nadzwyczajnego, powrotu do polityki minimalnych cen produktów rolnych oraz powstrzymania kapitalistycznego rynku przed zniszczeniem naszych rolników.
Krisztina Morvai
(HU) Pani komisarz! Będę oczywiście głosowała za przyjęciem wniosku, chociaż mam świadomość, że ta jałmużna nie rozwiąże problemów, z którymi borykają się rolnicy. Mam jednak trzy pytania. Pierwsze z nich brzmi: jakimi doświadczeniami zaowocował ten kryzys pani zdaniem? Czy wyciągnęliśmy z niego jakieś wnioski? Pani komisarz! Kryzysu tego nie spowodowała żadna klęska żywiołowa, tsunami czy inne tego rodzaju zdarzenie, lecz szereg złych decyzji i z gruntu nietrafiona polityka rolna. Patrząc w przyszłość, co może pani obiecać rolnikom? Jak mogą uniknąć podobnego kryzysu w przyszłości? Chciałabym, aby udzieliła mi pani jasnej i szczegółowej odpowiedzi.
Przechodzę do kolejnego pytania. Na wczorajszym posiedzeniu komisji powiedziała pani, że państwa członkowskie mogą wykorzystać tę kwotę pieniędzy w dowolny sposób. Co to dokładnie znaczy? Czy państwa członkowskie będą mogły sprawiedliwie podzielić te pieniądze, aby nie trafiły one do przedsiębiorstw i dużych gospodarstw rolnych, lecz do drobnych producentów rolnych, gospodarstw rodzinnych, które są w największej potrzebie i których źródła utrzymania zależą od tych pieniędzy? Rolnicy ci są w najgorszej sytuacji. Kolejna duża grupa, którą należy uwzględnić, to rolnicy z nowych państw członkowskich, zwłaszcza drobni producenci rolni. Jak pani chce wyeliminować niemożliwą do zaakceptowania dyskryminację, wynikającą z faktu, że przykładowo my, Węgrzy, musieliśmy oddać nasz rynek w całości Unii Europejskiej, natomiast otrzymaliśmy jedynie drobną część dotacji? W jaki sposób i kiedy ta niesprawiedliwość i nierówność zostaną wyeliminowane?
Giovanni La Via
(IT) Panie przewodniczący, pani komisarz Fischer Boel, panie i panowie! Popieram podejście pani komisarz, która zdecydowała się stanąć przed Parlamentem, aby ustalić pakiet środków dla rynku mleczarskiego.
Jeśli chodzi o treść proponowanych środków, to pomijając brak odpowiednich szczegółów operacyjnych, uważam, że sprawy idą w dobrym kierunku, aby rozwiązać problemy, z którymi borykają się aktualnie nasi rolnicy. Nie wierzę jednak, aby proponowane środki mogły całkowicie rozwiązać nasze problemy. Uważam jednak, że koniecznie należy głosować za przyjęciem wniosku dotyczącego zmiany artykułów 78 i 79 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007.
Jeśli chodzi o artykuł 186 tego samego rozporządzenia o jednolitej wspólnej organizacji rynku, to przede wszystkim zaznaczyłbym, że w lit. a) i b) tego artykułu ustanawia się różne poziomy ochrony dla różnych towarów, dopuszczając interwencję w przypadku znacznego wzrostu lub spadku cen niektórych towarów, natomiast w przypadku innych - takich jak wieprzowina, oliwa z oliwek i inne produkty - tylko w przypadku znacznego wzrostu cen. Taka sprzeczność jest moim zdaniem niedopuszczalna.
W imieniu Grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów) chciałbym również złożyć poprawkę, mającą na celu zobowiązanie Komisji do informowania Parlamentu o zamiarze podjęcia środków określonych w artykule 186. Uważam, że poprawka ta pokrywa się z wysuniętymi właśnie propozycjami Grupy Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów w Parlamencie Europejskim.
Na koniec apeluję do pani komisarz, aby zgodnie z wnioskiem zawartym w rezolucji Parlamentu z dnia 17 września, zwiększono kwotę pomocy de minimis dla wszystkich sektorów produkcyjnych, bez względu na obowiązujące aktualnie pułapy krajowe.
Luis Manuel Capoulas Santos
(PT) Panie przewodniczący, pani komisarz! Niestety, wszyscy mamy świadomość poważnej sytuacji rynku mleczarskiego w Europie. Moja grupa polityczna od miesięcy wzywała do przyjęcia pilnych środków dla uratowania tysięcy rolników zagrożonych ruiną. Przyjęliśmy nasze inicjatywy własne i popieraliśmy inicjatywy innych grup politycznych, aby tylko osiągnąć ten cel.
Nie mamy zatem innego wyboru, jak tylko poprzeć inicjatywy Komisji, chociaż mogą się one wydawać nam nieodpowiednie. Dlatego właśnie Grupa Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów w Parlamencie Europejskim głosowała dzisiejszego ranka za przyjęciem trybu pilnego. Zaproponujemy jednak i będziemy się domagali, aby Parlament Europejski był na bieżąco informowany o środkach, które zostaną przyjęte w nadchodzących dniach w ramach uprawnień, które teraz przekazujemy Komisji. Uczynimy wszystko, co w naszej mocy, aby przywrócić równowagę na rynku, która zagwarantuje producentom odpowiednie zyski, stosownie do zapewnień, które ponownie zawarto w traktacie lizbońskim.
Marit Paulsen
(SV) Panie przewodniczący! To oczywiste, że należy natychmiast podejmować działania w razie wystąpienia kryzysu w poszczególnych sektorach, tak jak to miało miejsce w bankowości, przemyśle motoryzacyjnym czy w przypadku gospodarstw mleczarskich. Jednakże takie kryzysy nieustannie się powtarzają. Być może następnym razem nie będzie chodziło o rynek mleczarski. Być może kryzys dotknie rynku zbożowego czy innych produktów.
Jeżeli mogłabym wypowiedzieć się na temat odbiegający nieco od faktycznego zakresu tej debaty, nie możemy rozwiązywać jedynie pilnych problemów. Musimy również znaleźć czas i energię, by poczynić polityczne plany ustanowienia wspólnej polityki rolnej dla Europy, polityki silnej, zrównoważonej, elastycznej i takiej, która eliminowałaby najgorsze konsekwencje niestabilności cen, jakich możemy się spodziewać. Chcę, aby wieś w Europie była zdolna do życia, a wieś nie przeżyje bez rolników i zwierząt!
Martin Häusling
(DE) Panie przewodniczący! Niestety, pan poseł Bové nie mógł być dzisiaj obecny, a zatem przemawiam ponownie. Mam więcej pytań do pani komisarz. Czy naprawdę i poważnie uważa pani, że wypłacenie tych pieniędzy położy kres protestom? Jak już wcześniej mówiłem, jestem przekonany, że podjęta dziś rano przez Parlament decyzja równała się wręczeniu Komisji czeku in blanco, ponieważ nie wiemy, co ona zamierza z nią zrobić. Powtórzę: Komisja nie służy rozwiązaniu problemu, ale w rzeczywistości sama stanowi ten problem. Tej opinii będę się trzymał.
A jednak popieram decyzję, ponieważ musimy przyjmować fakty do wiadomości i o tym właśnie zdecydowano, natomiast innym posłom chciałbym powiedzieć, że musimy te środki ograniczyć. Musimy ograniczyć je do wykonalnego okresu, abyśmy tu w Parlamencie również mogli trzymać rękę na pulsie.
Pani komisarz! Mam do pani jeszcze pytanie. W przypadku wszystkich programów nieustannie powtarza się o konieczności wspierania restrukturyzacji. Czym według pani jest restrukturyzacja? Czy naprawdę pani uważa, że powinniśmy nadal rozdawać pieniądze, zachęcając drobniejszych producentów rolnych do rezygnacji, aby móc dofinansować większe gospodarstwa? Polityka ta nie prowadzi już skutecznie do celu. Musimy zapewnić, aby pieniądze wykorzystywano w sposób celowy, szczególnie w celu zachowania struktur w regionach o niekorzystnym położeniu, które są w największym niebezpieczeństwie.
João Ferreira
(PT) Panie przewodniczący, pani komisarz! Wniosek przedstawiony przez Komisję dowodzi niepowodzenia jej polityki w odniesieniu do rynku mleczarskiego, pozostawiając nietkniętymi jej katastrofalne podstawowe wytyczne polityki dla tego sektora. Miliony, o których tu się mówi, to kwota daleko mniejsza od tej, która byłaby potrzebna, aby zrekompensować producentom spadek cen, jakiego doświadczają.
Wbrew panującej opinii, koniecznie należy zmienić kierunek wspólnej polityki rolnej, w której za sprawą kolejnych reform rozmontowano instrumenty służące regulowaniu rynku, kwot i praw do wytwarzania, co doprowadziło do stopniowego porzucania sektora przez tysiące producentów. Tysiące miejsc pracy znalazło się w stanie niepewności: całe rodziny uzależnione od gospodarki rolnej, zwłaszcza od rynku mleczarskiego. Zagrożone są ogromne regiony, w których coraz częściej będziemy doświadczali porzucania rolnictwa, co z kolei będzie miało drastyczne konsekwencje społeczne i skutki dla środowiska.
To wszystko skłania do natychmiastowej interwencji w celu przywrócenia sprawiedliwych cen dla producentów, lecz działania takie będą wymagały większych środków od tych, które się teraz udostępnia. Powtarzamy, że sytuacja przede wszystkim wymaga środków o większym zakresie, które nie byłyby wyłącznie łagodzące, takich jak zaprzestanie corocznego zwiększania kwot mlecznych, przywrócenie ich do poziomów z okresu poprzedzającego decyzję o ich zwiększeniu oraz uchylenie decyzji o zniesieniu systemu kwot do 2015 roku.
Diane Dodds
Panie przewodniczący! Tak jak większość posłów w tej Izbie, głosowałam dzisiaj za zastosowaniem trybu pilnego w odniesieniu do artykułu 186. Finansowa pomoc dla rynku mleczarskiego jest konieczna dla jego przetrwania, zwłaszcza dla przetrwania małych gospodarstw rodzinnych, które funkcjonują w Irlandii Północnej.
Pani komisarz! Skoro twierdzi pani, że zmiana artykułu 186 jest konieczna do wypłacenia 280 milionów euro, to ma pani moje szerokie poparcie. Możemy jedynie mieć nadzieję na szybkie wypłacenie i rozprowadzenie tych pieniędzy. Wielu rolników zbyt długo czeka na tę konieczną pomoc.
Nie robią na mnie natomiast żadnego wrażenia wnioski dotyczące artykułów 65-84. Jest prawie pewne, że nie przyniesie to żadnych skutków dla Zjednoczonego Królestwa, i mam do nich wiele zastrzeżeń, zwłaszcza że w moim odczuciu będzie to skutkowało nierównymi szansami dla europejskich regionów, co wydaje mi się sprzeczne z bieżącą polityką Komisji.
Christophe Béchu
(FR) Panie przewodniczący! Polityka musi być spójna. Przez ostatnich kilka tygodni wielu z nas w tej Izbie domagało się od Komisji przyjęcia środków. Kiedy proponuje się nam rozwiązania, będziemy głosowali za ich przyjęciem, nawet jeżeli - i tu zgadzam się z tym, co zostało powiedziane - są spóźnione, a ich powstanie uwarunkowane było przyjęciem stanowisk zarówno w Parlamencie Europejskim, jak i wśród ministrów.
Zgodnie z wypowiedziami wielu posłów, ta kwota, która będzie przydatna w perspektywie bardzo krótkoterminowej, nie rozwiązuje spraw długoterminowych, dotyczących sposobu planowanej rezygnacji z kwot. Jeżeli chcemy stawić czoła oraz zapobiec powtarzającym się kryzysom na rynku produktów rolnych, to nie ma mowy, byśmy mogli to uczynić bez uregulowania produkcji oraz narzędzi kontroli czy obu tych instrumentów jednocześnie.
Nie o to jednak chodzi dzisiejszego wieczora. Jedyną sprawą, która się liczy w tej chwili, jest artykuł 186. Pani komisarz! Mam proste pytanie: mówiąc konkretnie, czemu ma służyć artykuł 186, od kiedy i w jaki sposób?
Iratxe García Pérez
(ES) Panie przewodniczący, pani komisarz! Miesiąc temu debatowaliśmy tu nad rezolucją Parlamentu i wnioskami dotyczącymi interwencji na rynku mleczarskim. Dzisiaj zajmujemy się dwoma nowymi środkami: zmianą w zarządzaniu kwotami oraz środkiem w postaci artykułu 186, czyli środkami, które zgadzamy się rozpatrywać pilnie, zgodnie z pani wnioskiem.
Pani komisarz! Pod uwagę należy brać cały sektor i niedobrze, że rozpatrujemy cały szereg wniosków dotyczących sprawy, którą się zajmujemy od kilku miesięcy.
Domagamy się wspólnych, europejskich rozwiązań. Pod tym względem zgłaszane zwiększenie minimalnej pomocy dla wszystkich sektorów spowoduje zakłócenia między państwami członkowskimi oraz utrudni stosowanie wspólnej polityki rolnej w jednolity sposób.
I jeszcze jednak uwaga na zakończenie: rozważa się pomoc w kwocie 280 milionów euro, którą oczywiście popieramy, ale chciałabym przypomnieć pani, pani komisarz, że ten Parlament przyjął rezolucję, w której mówi się o dodatkowym funduszu w kwocie 600 milionów euro na zaradzenie kryzysowi na rynku mleczarskim.
Britta Reimers
(DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Jako rolnik uważam, że złożona poprawka w sprawie artykułów 78 i 79 to zejście z dotychczasowej, obranej przez Komisję rozsądnej drogi w zakresie reformy rolnej kosztem efektywnych i postępowych gospodarstw.
Niebezpiecznie jest ingerować tylko dlatego, że chce się cokolwiek uczynić, będąc tak blisko ostatniego etapu wycofywania systemu kwot mlecznych, czyli systemu, który w rzeczywistości był do tej pory niekorzystny dla gospodarstw mleczarskich. Jest to również działanie spóźnione wobec rzeczywistej sytuacji, ponieważ rynek zaczyna się w końcu odradzać. Dlatego odrzucam tę poprawkę.
Łatwo dostrzec dążenia Komisji do wykorzystania do własnych celów wezwania Parlamentu do zastosowania pilnych środków. Czyni to, usiłując zapewnić sobie stałe pole działania bez zgody Parlamentu, zmieniając artykuł 186 krótko przed wejściem w życie traktatu lizbońskiego. W związku z tym odrzucam tę poprawkę.
Mogłabym się jednak zgodzić, by Parlament przyznał Komisji pole działania na czas określony w przypadku kryzysu. Parlament miałby również w przyszłości taką możliwość w warunkach kryzysu i z bardzo szybkim skutkiem na podstawie artykułu 142 Regulaminu.
Richard Ashworth
Panie przewodniczący! Mamy kryzys w przemyśle mleczarskim i w tym miejscu chciałbym przekazać moje podziękowanie oraz wyrazy szacunku pani komisarz, która w porę podjęła działania, w mojej opinii jak najbardziej właściwe. Uważam, że kwota 280 milionów euro to kwota realna i zostanie z zadowoleniem przyjęta przez podmioty z danej gałęzi przemysłu. Zostałem przekonany, że konieczne będzie udzielenie pełnomocnictw w ramach artykułu 186 w celu dostarczenia tego świadczenia producentom w stosownej chwili, a zatem popieram ten wniosek. Popieram, chociaż wolałbym, abyśmy ograniczyli to przyzwolenie w czasie, najdalej do 2013 roku.
Mam zastrzeżenia w kwestii dotyczącej krajowego systemu wykupu kwot, który, jak zauważam, będzie obejmował uprawnienia do podnoszenia opłat producentom przekraczającym kwoty. Uważam, że jest to karanie efektywnych i postępowych producentów - często młodych ludzi, którzy stanowią przyszłość naszego przemysłu - i w mojej opinii jest to równoważne wysyłaniu całkowicie złych sygnałów.
Nasz rynek jest bardzo zmienny i przedmiotowy sektor nie potrzebuje krótkoterminowych reakcji, lecz długoterminowej strategii. Od dawna popieram panią komisarz za jej długoterminową wizję przedmiotowego sektora i zachęcałbym ją, aby podążała tą drogą, drogą długoterminowej strategii, a nie krótkoterminowej reakcji.
Jarosław Kalinowski
(PL) Panie przewodniczący! Mam nadzieję, że producenci mleka najgorsze mają już za sobą. Nadzieję tą wzmacnia decyzja o wsparciu producentów mleka kwotą 280 milionów euro w przyszłym roku. Pozostaje jednak zasadnicze pytanie: co dalej z produkcją i producentami mleka w ujęciu długoterminowym? Najważniejszą kwestią w tej sprawie jest przyszłość kwotowania produkcji mleka.
Mamy dzisiaj dwie tendencje. Pierwsza, która jest efektem przeglądu wspólnej polityki rolnej, zwiększająca stopniowo kwoty produkcyjne i zmierzająca do zniesienia kwot w roku 2015. I druga tendencja zawarta w obecnej propozycji Komisji Europejskiej, zmierzająca do ograniczenia podaży mleka przez nową metodę kalkulacji opłaty za przekroczenie krajowej kwoty. Te dwie tendencje są ze sobą sprzeczne.
Osobiście opowiadam się za utrzymaniem kwotowania, ale tylko wtedy, gdy podział kwot między kraje Unii Europejskiej i producentów będzie oparty na obiektywnych i sprawiedliwych kryteriach. Wypracowanie i przyjęcie takich sprawiedliwych i obiektywnych kryteriów, byłoby bardzo trudne, ale może warto spróbować. W odniesieniu do poszerzenia - art. 186 jak najbardziej tak, ale uważam, że powinno temu towarzyszyć określenie zadań i instrumentów, z których Komisja będzie mogła skorzystać.
Alan Kelly
Panie przewodniczący! Chciałbym powiedzieć pani komisarz coś, co zwykliśmy mówić w Irlandii, kiedy ktoś kompletnie narobi bigosu: proszę wybaczyć mi grę słów, ale kryzys mleczny to coś, co Komisja schrzaniła.
Zaledwie 18 miesięcy temu mówiła pani o znacznym wzroście cen mleka, podczas gdy w niektórych krajach spadły one o połowę. Dlatego właśnie Komisja musi być w stanie szybciej interweniować na rynku i pod tym względem przedmiotowy wniosek jest pozytywny.
W moim okręgu wyborczym w Irlandii, czyli w Munster, wielu zarówno dużych, jak i drobnych rolników z przemysłu mleczarskiego, a zwłaszcza wiele gospodarstw rodzinnych zaledwie wegetuje lub balansuje na krawędzi bankructwa. Przyglądają się swoim problemom i nędznym kwotom, które się im oferuje, podczas gdy inni, na przykład banki i bankierzy, otrzymują ogromne kwoty w ramach wsparcia finansowego.
(Przewodniczący poprosił mówcę, aby mówił nieco wolniej)
Zapowiedziana wczoraj kwota 280 milionów euro jest mile widziana, ale to jedynie plaster opatrunkowy, gdyż problem ma dużo szerszy zakres. We wrześniu Izba głosowała za udostępnieniem kwoty 600 milionów euro. Aby okazać solidarność, zwłaszcza z drobnymi gospodarstwami rolnymi, tę kwotę należałoby utrzymać. Kolejnym priorytetowym działaniem Komisji musi być rozwiązanie całej sprawy podaży mleka. Jestem o tym stanowczo przekonany. Do czasu rozwiązania tej sprawy będziemy się borykali z coraz większymi problemami i plastry opatrunkowe szybko nam się skończą.
Elisabeth Jeggle
(DE) Panie przewodniczący, pani komisarz! Owszem, powinniśmy się zgodzić na objęcie mleka zakresem artykułu 186 i mam nadzieję, że jutro to uczynimy. Nie możemy wiecznie krytykować Komisji za opieszałość w działaniu, za opóźnienia, za utrzymywanie, że cały czas jest promyk nadziei, choć w rzeczywistości go nie ma.
Komisja ma teraz szansę działać szybko i powinniśmy jej pozwolić wykorzystać tę szansę, a czyniąc to powinniśmy zawsze wykazywać gotowość do nadzorowania jej działań. Poprawka złożona w imieniu Grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów) przez pana posła Deßa pozwoli nam to robić razem. Wspominana tak często kwota 280 milionów euro to zaledwie kropla w morzu potrzeb. Musimy jednak mieć na uwadze, że mamy koniec roku budżetowego. Musimy zrozumieć, że po prostu nie ma więcej pieniędzy.
Jak powinniśmy sobie poradzić z całą sytuacją? Chcielibyśmy, aby kwota 280 milionów euro trafiła do gospodarstw mleczarskich, które kryzys dotknął najbardziej. Mówimy o rynku mleka, ale naprawdę rozmawiamy o ludziach i obszarach wiejskich, których chcemy chronić, co powtarzamy zawsze przy okazji debat na inne tematy. Pani komisarz! Proszę poprzeć fundusz mleczarski! Dzisiaj po południu pan komisarz Šemeta opowiedział się za tym funduszem przy okazji wystąpienia w debacie na temat budżetu. Chciałabym to wyraźnie podkreślić. Bardzo mnie to ucieszyło. My również pilnie potrzebujemy tego sygnału, natomiast pieniądze są w budżecie na 2010 rok.
Maria do Céu Patrão Neves
(PT) Panie przewodniczący, pani komisarz! Mnie również cieszy zatwierdzenie trybu pilnego w tej Izbie, gdyż uważam, że pora objąć kwestię mleka zakresem artykułu 186 i jest to bardzo ważne.
Utrzymywałam, że tak poważna sytuacja jak ta, którą mamy na rynku mleczarskim, wymaga podjęcia pilnych działań ukierunkowanych na obronę tego sektora zarówno z przyczyn gospodarczych, jak i społecznych. Pochodzę z Portugalii, z regionu Azorów, gdzie rynek mleczarski ma ogromne znaczenie i jest zakorzeniony w regionach raczej wrażliwych pod względem społecznym, w których w rzeczywistości utrzymanie systemu kwot po 2015 roku byłoby konieczne.
Proponowane środki są nieco liche, ale mimo to są konieczne i pilne. Mnie także martwi sposób, w jaki Komisja wykorzysta nowe uprawnienia, które mają jej zostać przyznane, zwłaszcza że jej działania w tym kryzysie były nieco obcesowe, słabe, opóźnione i podejmowane wyłącznie pod dużą presją. W związku z tym chciałabym, aby Komisja przedstawiła załącznik do artykułu 186 zawierający środki, które można wykorzystywać do celów radykalnej interwencji na rynku mleczarskim, aby zapewnić jego trwałość.
Peter Jahr
(DE) Panie przewodniczący, pani komisarz! Bardzo mnie cieszy pani wniosek. Muszę jednak skrytykować jeden punkt, a mianowicie dobrowolny program wykupu kwot mlecznych.
Jeżeli program tego rodzaju ma być uwieńczony powodzeniem, musi być obowiązkowy, a nie dobrowolny. Uważam, że dobrowolny wykup kwot mlecznych przyniesie efekt odwrotny od zamierzonego i to nie tylko dlatego, iż będzie to na początku oznaczało dalsze zwiększenie kwot, co będzie później bardzo trudno znowu utrzymać w ryzach. Wykupując kwoty mleczne ponownie nadamy im wartość finansową, a główną konsekwencją tego będzie ograniczona możliwość zapewnienia równowagi. W moim odczuciu muszę odrzucić każdy środek, który ograniczałby równowagę. Zachowywanie równowagi to szczególnie ważne narzędzie, zwłaszcza w okresie znoszenia kwot mlecznych, gdyż umożliwia poszczególnym gospodarstwom lepsze rozeznanie na rynku.
Z przyczyn, które wymieniłem, będę zmuszony odrzucić tę część wniosku, chociaż będę głosował za jego przyjęciem w ujęciu ogólnym.
Ricardo Cortés Lastra
(ES) Panie przewodniczący, pani komisarz, panie i panowie! To prawda, że zamierzamy przyjąć środki ukierunkowane na częściowe rozwiązanie problemu, jakim jest kryzys na rynku mleczarskim.
Każdy tu jest świadom sytuacji rolników, jeśli chodzi o hodowlę żywego inwentarza, i wiemy, co te środki oznaczają dla nich oraz ich rodzin.
Nasi rolnicy nie chcą nieustannie korzystać z dopłat. Domagają się, abyśmy im umożliwili godne wykonywanie pracy, sprzedaż produktów po przyzwoitych i uczciwych cenach, odpowiadających wysiłkom i inwestycjom, które poczynili.
Pani komisarz! Abstrahując od bodźców i pewności siebie, które możemy zapewnić naszym rolnikom przy pomocy tych nowych środków, to jesteśmy na drodze do przyszłych reform, dużych reform, które będą dalej omawiane w Parlamencie.
Mairead McGuinness
Panie przewodniczący! Najważniejsze w wypowiedzi pani komisarz było stwierdzenie, że ceny na rynku zaczynają rosnąć. Powinniśmy potwierdzić ten fakt tu w Izbie i starać się zapewnić, aby ten wzrost odczuli nasi rolnicy. Mówimy o przeznaczonych dla nich 280 milionach euro, ale każdy dodatkowy cent, który otrzymują, jest wart dużo więcej niż wydzielanie im płatności. To najważniejsze.
Sądzę, że bardzo ważna jest ogromna krytyka Komisji, której niektórzy się dopuścili. Przyznajmy, że interwencja i refundacje wywozowe wykorzystano w celu utrzymania cen, nawet przy tak haniebnie niskiej cenie dla producentów, a zatem uważam część krytyki za niepotrzebną i zbyt surową. Popieram rozszerzenie zakresu artykułu 186, jeżeli jest to potrzebne do wypłacenia tych 280 milionów euro, kwoty, która w moim przekonaniu jest raczej symboliczna.
Skorzystajmy z doświadczeń. Musimy rozważyć, co stanie się z reformą WPR po 2013 roku; na zagadnieniu tym koncentruje się grupa wysokiego szczebla. Chciałabym powiedzieć grupom politycznym, które popierają dzisiejszego wieczora finansowanie rynku mleczarskiego, aby upewniły się, czy popierają również prawidłowo finansowaną wspólną politykę rolną po 2013 roku, gdyż w innym razie to tylko pustosłowie.
José Bové
(FR) Panie przewodniczący! Proszę o wybaczenie, ponieważ miałem przyjść wcześniej, ale byłem zapracowany. Wyjaśniłem francuskojęzycznym kolegom, co się działo wczoraj w Luksemburgu.
Uważam, że decyzja Rady jest zła, ponieważ jedynym wyrazem pojawiającym się w tekście jest "restrukturyzacja”. W 1984 roku we Francji mieliśmy 480 tysięcy producentów mleka, natomiast dzisiaj mamy ich niespełna 88 tysięcy.
Dzisiaj słyszymy, że jeszcze więcej producentów ma zostać zmuszonych do rezygnacji, natomiast pozyskane w ten sposób pieniądze - taki zapis pojawia się w tekście - zostaną spożytkowane na producentów, którzy przekroczą swoje kwoty. Będziemy mieli zatem do czynienia z dalszą koncentracją produkcji, natomiast producenci mleka na obszarach o najcięższym położeniu zostaną zmuszeni do rezygnacji. To złe podejście.
Przeznaczona kwota 280 milionów euro - liczba była już przytaczana - to 50 euro miesięcznie na jedną farmę przez rok. To są grosze; to niemalże demonstracja pogardy dla kryzysu, z którym mają do czynienia producenci.
Na koniec chciałbym wypowiedzieć się w kwestii artykułu 186. W czasie, kiedy przechodzimy na procedurę współdecydowania w sprawach dotyczących rolnictwa to niedopuszczalne, aby przekazywać Komisji pełnomocnictwa w formie czeku in blanco.
Rareş-Lucian Niculescu
(RO) Chciałbym zadać pani komisarz pytanie oraz podziękować jej za obecność w tej Izbie. Powiedziała pani, że środki obiecane na fundusze w celu wsparcia rynku mleczarskiego będą przydzielane państwom członkowskim na podstawie wskaźnika historycznego, czyli ujmując inaczej - na podstawie wynegocjowanych kwot. Wiele państw członkowskich twierdzi jednak, że kwoty te są niesprawiedliwe. W istocie to właśnie dlatego wiele państw członkowskich domaga się deregulacji przedmiotowego rynku. Na przykład produkcja w niektórych państwach członkowskich jest niewystarczająca, by zaspokoić ich własną konsumpcję. Czy nie sądzi pani, że stosowanie historycznego wskaźnika utrzyma tę niesprawiedliwość...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Będę musiał streścić moje pytanie, aby nie przekroczyć zbytnio przydzielonego mi czasu. Pani komisarz powiedziała, że środki będą przydzielane państwom członkowskim na podstawie wskaźnika historycznego. Wiele państw członkowskich twierdzi jednak, że te kwoty są niesprawiedliwe. W istocie to właśnie dlatego wiele państw członkowskich domaga się deregulacji przedmiotowego rynku. Czy nie sądzi pani, że stosowanie historycznego wskaźnika utrzyma tę niesprawiedliwość?
Mariya Nedelcheva
(BG) Chciałabym wyrazić zadowolenie z decyzji Rady i Komisji, aby przydzielić dodatkowo 280 milionów euro na dopłaty do produkcji mleczarskiej w 2010 roku. To wyraźny sygnał dla wszystkich, którzy na co dzień doświadczają negatywnych konsekwencji kryzysu. Nalegam, aby ta prawidłowa reakcja nie była jednorazowym rozwiązaniem gospodarczym, ale częścią ukierunkowanej, długoterminowej strategii na rzecz odbudowy, stabilizacji oraz rozwoju tego sektora w Europie. Dlatego właśnie ważne jest, aby uwzględnić środki, które zamierza przyjąć każde państwo członkowskie. Chciałabym zwrócić uwagę na fakt, że Bułgaria może jedynie częściowo zaakceptować wnioski dotyczące zmiany rozporządzenia nr 1234. Nalegamy, aby w projekcie znalazł się wyraźny zapis, że państwa członkowskie będą korzystały z możliwości zarządzania krajowymi kwotami mlecznymi według własnego uznania. Bardzo ważne jest zachowanie możliwości wyboru istniejącego systemu wykupu i redystrybucji kwot mlecznych za pośrednictwem rezerwy krajowej. Nie możemy sobie pozwolić na to, by przetrzymywać lub gromadzić płatności od producentów, ponieważ sektor bułgarski jest w trakcie modernizacji. W przeciwnym razie producenci bułgarscy nie będą konkurencyjni nawet po 2015 roku.
Wojciech Michał Olejniczak
(PL) Panie przewodniczący! Oczywiście z zadowoleniem przyjmujemy nowe rozwiązania, które mają pomóc rolnikom, w tym rolnikom również w Polsce, ale też trzeba pamiętać, że kiedy mówimy o pieniądzach - i to jest pytanie - w jaki sposób zostaną one rzeczywiście rozdysponowane tak, żeby trafiły do tych, którzy najbardziej odczuwają skutki kryzysu, bo nie zgodzę się z taką polityką, jeżeli damy wszystkim po równo, tzn. po trochę, a to znaczy, że tak naprawdę nikomu dosłownie nie pomożemy.
Po drugie chciałbym jednak wrócić do historii, po to żeby za chwilę porozmawiać o przyszłości. Otóż pamiętamy wspaniałe lata, kilkanaście miesięcy temu, kiedy rolnicy otrzymywali bardzo dobrą cenę za mleko. W tym samym czasie rolnicy korzystali z dużych dotacji unijnych na unowocześnienie tego sektora. Ważne jest więc, żebyśmy planowali przyszłość w oparciu o te doświadczenia i wyciągnęli wnioski z błędów, bo one na pewno tutaj były, jak i również zastanowili się, jak planować rozwój tego sektora, dysponując pieniędzmi zarówno na dopłaty bezpośrednie, na rozwój obszarów wiejskich i jednocześnie dysponując też takim instrumentem, jakim są kwoty mleczne.
Czesław Adam Siekierski
(PL) Pani komisarz! Stawiam pytanie - na co chce Komisja przeznaczyć te 280 milionów euro? Czy na dalszą restrukturyzację, czy może lepiej, jak chciało tego 21 państw członkowskich, na zastrzyk dla rynku, na mechanizmy rynkowe? Rolnicy chcą, żeby przeznaczyć te pieniądze właśnie na mechanizmy wsparcia. Oni nie są obecnie w stanie zaciągać kolejnych kredytów, poprawiać wydajność. Nie są w stanie kontynuować obecnie modernizacji, bo stracili płynność. Nie chcą teraz kupować chłodziarek, dojarek, to nie jest moment na dalsze inwestycje. Te 280 milionów euro daje niespełna 2 euro na tonę mleka produkowanego w Unii Europejskiej.
Kiedy Komisja Europejska proponuje tzw. mechanizm zarządzania kwotami, de facto chce ograniczenia produkcji. Zastanówmy się czy przypadkiem nie powtórzy się sytuacja jak po reformie rynku cukru, gdzie mamy problemy z zaopatrzeniem w ten surowiec. Czy teraz czas na ograniczanie produkcji mleka, zbóż? Chyba tego nie chcemy.
Herbert Dorfmann
(DE) Panie przewodniczący, pani komisarz! Cieszy mnie, pani komisarz, że zaledwie kilka tygodni po przyjęciu w tej Izbie rezolucji w sprawie mleka, jest pani z nami i przedstawia środki mające spełnić nasze żądania. Zgadzam się z pani wnioskiem, jeśli chodzi o artykuł 186, w tym z ograniczeniem czasowym, które wydaje mi się rozsądne. Popieram również proponowane przez panią zróżnicowanie w przydziale kwot.
Muszę powiedzieć, że wniosek dotyczący wykupu kwot wprawia mnie w zakłopotanie. Sama pani powtarzała całymi miesiącami, że bieżący kryzys nie wynika z systemu kwot i mając to na uwadze osobiście nie sądzę, by przedmiotowy wniosek w sprawie wykupu był całkowicie konsekwentny. Na koniec chciałabym także powiedzieć, że nie możemy na tym poprzestać. Musimy nadal podejmować działania, zwłaszcza w odniesieniu do rynku mleczarskiego na trudnych obszarach, na obszarach górskich, na których po prostu nie ma alternatywy dla gospodarstw mleczarskich.
Elisabeth Köstinger
(DE) Panie przewodniczący, pani komisarz, panie i panowie! Ja również gorąco dziękuję za 280 milionów euro. Przede wszystkim mam nadzieję, że kwota ta dotrze do naszych 40 000 austriackich gospodarstw mleczarskich, które jej bardzo potrzebują. Z pewnością wiedzą państwo, jaka jest sytuacja w regionach górskich oraz w drobnych gospodarstwach rodzinnych.
Pani komisarz! Austria zawsze była przeciwna stopniowemu znoszeniu kwot. W porządku, wybrała pani swój kierunek i konsekwentnie go się trzyma. Oczywiście postaramy się przygotować na to naszych rolników i zapewnić im możliwie największą pomoc. Pomimo najszerszych chęci nie mogę zrozumieć pani wniosku dotyczącego programu dobrowolnego wykupu kwot. Jeżeli go zastosujemy, doprowadzi to do wzrostu wartości i cen właśnie tych kwot, które stopniowo się znosi. Jak powinniśmy to wytłumaczyć austriackim rolnikom?
Mariann Fischer Boel
komisarz. - Panie przewodniczący! Po uważnym wysłuchaniu dyskusji dzisiejszego wieczora stwierdzam, że z niektórych wystąpień można wysnuć wniosek, iż jest to nasz pierwszy krok na rzecz zapewnienia pomocy dla rynku mleczarskiego w Unii Europejskiej. Nic bardziej mylnego. Jestem całkowicie pewna, że przynajmniej niektórzy z państwa wiedzą, co się dzieje od stycznia tego roku, kiedy zabraliśmy się za przechowywanie publiczne i prywatne, interwencję oraz refundacje wywozowe. Latem podjęliśmy wiele różnych działań i sądzę, że powinniśmy sporządzić specjalne opracowanie, aby dokładnie przekazać nowym posłom do tego Parlamentu informacje na temat działań podejmowanych od stycznia tego roku.
Jeśli chodzi o dzisiejsze dwa wnioski, to muszę powtórzyć, że system wykupu nie jest nowym systemem. Państwa członkowskie mogą już z niego korzystać, jeżeli chcą pomóc konkretnym gospodarstwom mleczarskim zamykającym działalność. To jest oferta i dlatego nie chcę, aby była obowiązkowa; to możliwość zapewnienia pomocy rolnikom, którzy zaprzestają działalności. Wykupioną kwotę państwa członkowskie mogą zachować w rezerwie krajowej i rozprowadzić ją w późniejszym terminie, jeżeli sobie tego życzą. To była jedna część dyskusji.
Inna część, która wzbudziła dzisiaj dużo większe zainteresowanie, dotyczyła artykułu 186. Powodem objęcia działalności gospodarstw mleczarskich zakresem artykułu 186 jest zapewnienie nam możliwości szybkiego reagowania. Nawiasem mówiąc, nie widzę żadnych powodów, aby nie uwzględniać działalności gospodarstw mleczarskich w artykule 186, skoro obejmuje on już obszary wchodzące w zakres sektora mięsnego. Ogólnie ujmując, wszyscy ci, którzy obawiają się, że Komisja dostanie czek in blanco i będzie robiła, co zechce, powinni mieć na uwadze, iż artykuł 186 jest ze swej natury bardzo korzystnym systemem, umożliwiającym pomoc osobom borykającym się z problemami, przez zapewnienie bardzo szybkiej reakcji. Nie ma zatem mowy o czeku in blanco. Jak zapewne państwu wiadomo, sprawa będzie omawiana na forum Komitetu Zarządzającego.
Wysłuchałam państwa pomysłów dotyczących bardziej ograniczonego okresu trzech lub czterech lat. Uważam, że zdyskwalifikowałoby to gospodarstwa mleczarskie, ale oczywiście wysłuchałam tego, co mieli państwo do powiedzenia.
Sądzę, że wiele spraw jest źle rozumianych. Kwota 280 milionów euro nie jest przeznaczona na restrukturyzację. Jest to po prostu możliwość dokonania szybkiej wypłaty niezwłocznie po dopełnieniu formalności, zatwierdzeniu na listopadowym posiedzeniu Rady ECOFIN i podpisaniu budżetu na 2010 rok. Oznacza to, że możemy działać niezwłocznie, co nie byłoby możliwe bez podstawy w postaci artykułu 186. Nie jest to zatem restrukturyzacja. Jak już wcześniej powiedziałam, daje to państwom członkowskim możliwość wypłaty środków z krajowego budżetu najbardziej potrzebującym.
W jaki sposób należy tę kwotę podzielić? Mówiłam już, że należy to zrobić w oparciu o produkcję. Słyszę, że są również inne pomysły, ale jeżeli zaczniemy prowadzić wewnętrzną dyskusję na temat podziału, to sprawa może się ciągnąć przynajmniej do końca przyszłego roku, gdyż z uwagi na liczne wspaniałe pomysły moglibyśmy nigdy nie dojść do porozumienia w tej kwestii.
Odpowiem na niektóre szczegółowe pytania. Chciałabym powiedzieć, że organizacje producentów są doskonałym rozwiązaniem. W rzeczywistości są one konieczne. Objaśniałam to wcześniej na posiedzeniu plenarnym, zwłaszcza przy okazji dyskusji na temat systemu owoców i warzyw. Jeżeli rolnicy tracą czas i energię na konkurowanie między sobą zamiast konkurować z silnym sektorem sprzedaży detalicznej, to wiadomo, kto wygra, a kto straci. Dlatego doradzam współpracę, która zagwarantuje dużo silniejszą pozycję w całym łańcuchu żywnościowym.
Całkowicie się z państwem zgadzam, że mamy problem o wymiarze globalnym, mamy miliard głodujących ludzi, którzy nie mogą zdobyć potrzebnego na co dzień pożywienia. Bolało mnie zatem, kiedy widziałam europejskich rolników rozlewających mleko po polach w sytuacji, gdy borykamy się z globalnym problemem głodu. To nie jest najlepszy wizerunek europejskiego rolnictwa.
Muszę powiedzieć, że jestem pod wrażeniem, w jaki sposób dwaj posłowie, panowie Bové i Häusling, zdołali wykorzystać czas swoich wystąpień. Zwróciłam szczególną uwagę na to, jak to się odbyło. Nie wiem, czy to jest nowa procedura w tej Izbie, aby jeden mówca zastępował drugiego, który z kolei wypowiada się w ramach procedury pytań z sali. Muszę przyznać, że to było sprytne.
(Oklaski)
Przewodniczący
Zamykam ten punkt porządku dziennego.
Głosowanie odbędzie się w czwartek.
Oświadczenia pisemne (art. 149 Regulaminu)
Luís Paulo Alves  
Pani komisarz! Ponieważ od dawna staraliśmy się skłonić Komisję do przedstawienia przedmiotowych środków, w tak trudnych czasach dla rolników i ich rodzin nie możemy odrzucić żadnego wsparcia, które Komisja może nam zaproponować. Niestety, Komisja długo zwlekała. Do działań przystąpiła dopiero wskutek dużej presji ze strony producentów mleka, Parlamentu Europejskiego i 21 państw członkowskich. Mam dwie uwagi dotyczące przedstawionych tu środków:
1: Fundusz w kwocie 280 milionów euro jest zbyt mały w porównaniu z 600 milionami euro, którą to kwotę jednomyślnie uznała za konieczną Komisja Rolnictwa i Rozwoju Wsi, posiadająca specjalistyczną wiedzę w tej sprawie zarówno pod względem technicznym, jak i politycznym. Takie oświadczenie polityczne zatwierdził sam Parlament Europejski. Nie możemy zatem uznać kwoty mniejszej niż połowa sumy, którą Parlament uznał za wystarczającą zaledwie miesiąc temu.
2: Objęcie mleka zakresem artykułu 186 zapewnia Komisji narzędzie operacyjne, które można od razu wykorzystać, ale nie oznacza to, że Parlament przestanie monitorować tę sprawę. Nadal potrzebujemy instrumentów do uregulowania danego rynku. Powinniśmy utrzymać system kwot, wprowadzając jednocześnie przejrzystość do łańcucha sprzedaży mleka. Przywrócenie i zapewnienie stabilności na obszarach wiejskich w Europie będzie niemożliwe bez tych dwóch instrumentów.
Béla Glattfelder  
Popieram środki zaproponowane przez Komisję Europejską, aby udzielić pomocy europejskim producentom mleka. Środki te mogą jednak tylko złagodzić kryzys, ale nie mogą go całkowicie wyeliminować. Aby to zrobić, należałoby zrezygnować z decyzji o zwiększaniu kwot mlecznych, jednak ani Komisja Europejska ani pani komisarz Mariann Fischer Boel nie są skłonne przyznać, że podjęto złe decyzje. Zgadzam się z żądaniem rolników europejskich, aby nie zwiększać kwot.
Sprzeciwiam się również zniesieniu systemu kwot, które zaplanowano na 2015 rok. Podzielam punkt widzenia największej europejskiej organizacji rolników COPA-COGECA, która uważa, że rynek mleczarski wymaga regulacji również po 2015 roku. Rynek mleczarski musi być regulowany i ten ważny wniosek należy wyciągnąć z bieżącego kryzysu. Bez tego ceny będą nieprzewidywalne. Europejscy producenci mleka nie mogą pozwolić sobie na straty spowodowane zmiennością cen na dużą skalę.
W kwestii aktualnych środków nadzwyczajnych chciałbym zwrócić uwagę na fakt, że zwiększenie minimalnych dopłat z 7,5 do 15 tysięcy euro może skutkować problemami dla państw członkowskich mających trudniejszą sytuację budżetową. Obawiam się, że rządy takich krajów jak Węgry nie zapewnią maksymalnego wsparcia. W konsekwencji rolnicy w tych krajach mogą znaleźć się w jeszcze bardziej niekorzystnej sytuacji, jeśli chodzi o konkurencyjność.
Jestem przekonany, że w czwartkowym głosowaniu nad budżetem na 2010 rok Parlament Europejski poprze proponowaną poprawkę złożoną przez wielu posłów, w tym także przeze mnie, dotyczącą zwiększenia wsparcia na program spożycia mleka w szkołach.
Marine Le Pen  
Mobilizacja, mająca miejsce od tygodni wśród producentów mleka na rzecz ratowania ich dotkniętego kryzysem sektora, doprowadziła do utworzenia przez Komisję Europejską "funduszu mlecznego” w kwocie 280 milionów euro. Pani komisarz Fischer Boel poddała się zatem naciskom po tym, jak przez całe tygodnie była głucha na rozpaczliwe wołania rolników będących na skraju bankructwa. Przedmiotowy środek finansowy jest jednak śmiesznie mały i ma jedynie na chwilę uspokoić producentów. Nie pomoże on wcale w rozwiązaniu problemu w danym sektorze, który zmierza do planowanego zniesienia kwot mlecznych. Producenci mleka nie chcą jałmużny, lecz chcą regulacji rynku, aby mogli sprzedawać mleko po cenach, które pozwolą im godnie żyć ze swej pracy i zapewnić przyszłość dzieciom. Poprzez swój upór w narzucaniu dogmatu wolnej i uczciwej konkurencji, Unia Europejska pozostawi tysiące rolników na łasce prawa rynku i tylko tyle. To taki sam ultraliberalizm, który co miesiąc pozbawia zatrudnienia tysiące pracowników przemysłu. Trzeba pilnie położyć kres tej rzezi.
Csaba Sándor Tabajdi  
Cieszy mnie porozumienie, do którego zasadniczo doszli ministrowie rolnictwa na posiedzeniu Rady w Luksemburgu w kwestii specjalnej pomocy dla rynku mleczarskiego w kwocie 280 milionów euro. W wymiarze UE kwota ta to dodatkowo jeden cent pomocy na litr mleka, co całkowicie nie ma znaczenia. Po tym, jak przez kilka miesięcy Komisja Europejska stawiała wyraźny opór, teraz nieco ugięła się pod presją ze strony rolników, 21 państw członkowskich, w tym Węgier, oraz Parlamentu Europejskiego, które żądały już dodatkowych środków dla sektora podczas nieformalnego posiedzenia w Brukseli w ostatni poniedziałek. Pomimo spóźnionych środków ze strony UE, rząd węgierski podjął szybkie działania, by wspomóc gospodarstwa mleczarskie i uczynił wszystko, by udzielić im pomocy, mając na uwadze dostępne środki budżetowe. Węgry udzieliły pomocy rynkowi mleczarskiemu, wykorzystując w tym celu wszystkie środki finansowe, które można było rozdzielić w ramach zasobów na rozwój obszarów wiejskich oraz w ramach europejskiego programu rozwoju gospodarczego. Oprócz nas tylko Łotwa i Malta mają tak dobre wskaźniki. Węgierskie gospodarstwa mleczarskie otrzymają bezpośrednio około 3,3 miliona euro z przedmiotowych 280 milionów, czyli w przybliżeniu równowartość 890 milionów forintów. Rząd węgierski ma wolną rękę przy podejmowaniu decyzji, w jaki sposób wykorzystać te pieniądze. Komisja zasugerowała jedynie, że ta specjalna pomoc powinna trafić do producentów najbardziej potrzebujących i sugestia ta pokrywa się z węgierskimi celami. Po zatwierdzeniu budżetu na 2010 rok, pomoc ta zostanie wypłacona na początku następnego roku.
