Spójność polityki na rzecz rozwoju oraz skutków eksploatacji przez UE określonych biologicznych zasobów naturalnych dla rozwoju Afryki Zachodniej (debata)
Przewodniczący
Kolejnym i ostatnim punktem w tej debacie jest sprawozdanie pana posła Frithjofa Schmidta, w imieniu Komisji Rozwoju, w sprawie spójnej polityki dotyczącej rozwoju i skutków eksploatowania przez UE pewnych naturalnych zasobów biologicznych w zakresie rozwoju na rzecz rozwoju w Afryce Zachodniej (INI/2007/2183).
Frithjof Schmidt
sprawozdawca. - (DE) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Pozwolę sobie zacząć od przetłumaczenia tytułu mojego sprawozdania. Gdy mówimy o "naturalnych zasobach biologicznych”, odnosimy się do drewna i ryb. Drewno i ryby są kluczowymi zasobami dla społecznego i gospodarczego rozwoju regionów wschodnioafrykańskich. Z związku z tym należy również powiedzieć o wyrębie lasów.
Dobrze wiemy, jak daleko zaszły te sprawy. Spośród lasów, które istniały w Afryce Zachodniej przed 50 latami, tylko około 13% nadal się tam znajduje. To oznacza, że 87% obszaru niegdyś zalesionego przekształciło się w pustkowie. Wszyscy wiemy, jaki to ma wpływ na trendy klimatyczne i proces pustynnienia.
Posiadamy równie niepokojące statystyki dotyczące nadmiernych połowów w tej części regionu atlantyckiego oraz powodowanych przez nie poważnych problemów. Są nam oczywiście dobrze znane obrazy przeładowanych towarami migrantów z Afryki Zachodniej łódek, które są rozładowywane na Wyspach Kanaryjskich. Powiązanie między trendami, o których wspomniałem, i wzrastającym poziomem migracji z Afryki Zachodniej do Unii Europejskiej jest oczywiste i niepodważalne. Jest ono również tematem debat politycznych wśród przedstawicieli naszych społeczeństw.
Unia Europejska jest dla drewna i ryb głównym rynkiem zbytu. Sami przyznajemy, że kupujemy około 80% tych produktów. Z tego powodu dokonanie przeglądu spójności naszej polityki rozwoju, naszej polityki rybołówstwa oraz naszej polityki handlowej dotyczącej drewna jest rozsądne i konieczne w tym celu, aby ustalić zakres, w jakim współpracują one w sposób przynoszący korzyści, oraz czy ich cele, pod pewnymi względami, mogą stać w sprzeczności ze sobą.
W przypadku obydwu tych produktów istnieje konieczność zapobiegania nielegalnemu plądrowaniu i utworzenia systemu zrównoważonego wykorzystywania zasobów naturalnych. W przypadku obydwu tych produktów istnieje konieczność zapewnienia, że potrzeby gospodarki lokalnej oraz miejscowych konsumentów mają znaczenie priorytetowe względem handlu międzynarodowego. Jeśli nie osiągniemy tych celów, to jakikolwiek rozwój w udziałem własnych środków zostanie ograniczony, a powodzenie współpracy na rzecz rozwoju będzie zagrożone. Dlatego też tak ważne jest, aby przeprowadzić ten przegląd spójności w celu zapewnienia, że inne realizowane przez nas strategie nie szkodzą, ani nie ograniczają naszej polityki rozwoju.
Znamy akty prawne, dzięki którym moglibyśmy poprawić sytuację. Potrzebujemy lepszego systemu monitoringu zasobów rybnych oraz lasów, jak również pełniejszego nadzoru przemysłu rybnego i drzewnego. Musimy również utworzyć odpowiednią infrastrukturę do badań nad rozwojem zasobów oraz do kontroli i nadzoru działalności gospodarczej. Wiemy o tym od dawna i rzeczywiście jest to kurs, jaki obrała nasza polityka jakiś czas temu.
Z uwagi na to musimy skoncentrować nasze wysiłki głównie na walce z nielegalnym wyrębem lasów, nielegalnymi połowami ryb i nielegalnym handlem pozyskiwanymi w ten sposób produktami. Musimy się tym zająć na szczeblu lokalnym w Afryce Zachodniej. W tym celu powinniśmy wesprzeć nasze państwa partnerskie w Afryce Zachodniej, co oznacza również pomaganie im w uzyskaniu dostępu do rynku UE. Musimy opracować własne systemy monitoringu. Jednym z istotnych zadań w dziedzinie polityki rozwoju jest przekierowanie naszych wysiłków w stronę w zgodnego z przyrodą, zrównoważonego podejścia do wyrębu lasów, zarządzania lasami i rybołówstwa.
Pozwolę sobie zająć się jeszcze jedną kwestią, odnosząc się do braku zgody związanego ze sprawozdaniem. Stwierdziliśmy w sprawozdaniu, że musimy poprawić warunki dla wspólnych przedsięwzięć pomiędzy firmami z Unii Europejskiej i partnerami z Afryki, jak również zadbać o lepszą ochronę inwestycji. Uważam to za słuszne, bo są to potrzebne środki, ale musimy zadbać o to, aby nie tworzyły one nadmiernych zdolności produkcyjnych, które ograniczą nas w dążeniu do innych celów, takich jak te mające na celu walkę z nadmiernymi połowami.
Zażegnanie sprzeczności pomiędzy tymi celami jest absolutnie niezbędne. Z uwagi na to dodaliśmy to stwierdzenie jako dodatkowy punkt w opinii Komitetu ds. Rybołówstwa. Zależy mi na tym, aby konflikt pomiędzy procedurami, dotyczący tego, kto jest uprawniony do wprowadzania uzupełnień i do czego, jak również gdzie i kiedy takie uzupełnienia mogą być realizowane, nie umniejszał istocie takiego uzupełnienia. Moim zdaniem jest to bardzo ważne, aby potrzymać zasadę mówiącą o tym, że nie powinny być tworzone nadmierne zdolności produkcyjne. Jak państwu wiadomo, przedstawiony został wniosek o usunięcie tego punktu ze sprawozdania, ale nie możemy na to pozwolić.
Danuta Hübner
komisarz. -Panie przewodniczący! Chciałabym najpierw pogratulować sprawozdawcy, panu posłowi Schmidtowi, jego sprawozdania. Spójność polityki na rzecz rozwoju jest istotną kwestią, dlatego chciałabym państwa zapewnić, że redukcja niepożądanych skutków i pełne wykorzystanie synergii pomiędzy strategiami europejskimi oraz rozwojem są nieodłącznym elementem naszych starań na rzecz milenijnych celów rozwoju.
Oprócz polityki rozwoju także inne strategie mogą znacząco przyczynić się do rozwoju, a to naturalnie ma bezpośredni wpływ na skuteczność naszej pomocy.
Jak słusznie państwo zauważyli w swoim sprawozdaniu, wyrąb lasów tropikalnych jest sprawą dużej wagi dla każdego z nas, dlatego uważam, że należy tu i teraz dokonać rozróżnienia pomiędzy dwoma aspektami: wyrąb lasów i zmiany klimatyczne z jednej strony, a walka z nielegalną eksploatacją lasów z drugiej.
W Bali społeczność międzynarodowa jasno określiła niszczenie lasów jako jeden z głównych powodów występowania zmian klimatycznych. Stosując się do przesłania konferencji Narodów Zjednoczonych na temat zmian klimatu, Komisja zamierza zapewnić 5 mln euro w roku 2008 na rzecz programu FCPF, który jest kierowany przez Bank Światowy. Dodatkowa kwota 60 milionów euro zostanie zarezerwowana do roku 2010 w celu sfinansowania inicjatywy "Global Alliance against Climate Change”, którą podjęliśmy w ubiegłym roku, mającej na celu wsparcie starań krajów rozwijających się o dostosowanie się do zmienionego klimatu.
Kilka krajów, w tym Ghana, Kamerun, Mali, Sierra Leone oraz Wybrzeże Kości Słoniowej również uwzględniły środki dotyczące gospodarki zasobami naturalnymi i zarządzania tym sektorem w swoich krajowych programach w ramach 10-ego Europejskiego Funduszu Rozwoju.
Afryka Zachodnia jest również ważnym partnerem Unii, jeśli chodzi o walkę z nielegalną eksploatacją lasów, podobnie jak Kamerun, Ghana, Liberia i Wybrzeże Kości Słoniowej, które eksportują znaczne ilości drewna do Europy.
Dwa z tych krajów - Kamerun i Ghana - finalizują w tej chwili dobrowolną umowę o partnerstwie FLEGT z Unią Europejską, a Liberia prawdopodobnie rozpocznie podobne negocjacje w krótkim czasie.
W odniesieniu do polityki połowów, jak słusznie pan podkreślił, nowe umowy o partnerstwie dotyczące łowisk spowodowały, że powstała większa spójność pomiędzy polityką wspólnych łowisk i polityką rozwoju; te nowe umowy nie ograniczają się już do zapewniania możliwości łowieckich statkom Wspólnoty, ale również umożliwiają nawiązanie dialogu z innymi partnerami, tak aby ułatwić im wprowadzenie prawdziwej polityki zrównoważonych i odpowiedzialnie eksploatowanych łowisk na swoich wodach.
Oprócz rekompensaty finansowej oferowanej na mocy umów w sprawie połowów która często znacznie powiększa dochody naszych państw partnerskich, a więc także prowadzi do ich makroekonomicznej stabilności, umowy te tworzą istotne polityczno-prawne podstawy. To z kolei pozwala Komisji na sprawniejsze opracowanie własnych strategii z zakresu rybołówstwa dzięki dialogowi i w świetle priorytetów, które nasi partnerzy zawarli w swoich strategiach dotyczących rybołówstwa.
To, w czym nie mogę się jednak z panem zgodzić, to stwierdzenie w sprawozdaniu, które wiąże problem imigracji z umowami o rybołówstwie. Nawet państwa zainteresowane - na przykład Senegal, który jest reprezentowany przez ministra stanu, pana Djibo Ka - oficjalnie odrzuciły oskarżenia, według których obecność statków Wspólnoty ma znaczny wpływ na wielkość zasobów oraz na spadek dochodowości rybaków nieprzemysłowych, którzy często należą do osób najbardziej dotkniętych przez nielegalną imigrację.
Rzeczywiście współpracujemy z rybami, organizacjami pozarządowymi oraz prywatnymi partnerami w Europie oraz w tych krajach właśnie po to, aby zredukować w jak największym stopniu szkodliwą interakcję i niesprawiedliwą konkurencję pomiędzy naszymi rybakami a najbardziej narażonymi na straty rybakami w tych krajach.
W chwili obecnej nie istnieje żadna flota europejska mogąca konkurować nieprzemysłowymi flotami tych krajów wschodnioafrykańskich, chociaż nie można tego samego powiedzieć o innych zagranicznych flotach przemysłowych.
Carmen Fraga Estévez
sprawozdawca komisji opiniodawczej Komisji Rybołówstwa. - (ES) Po pierwsze, żałuję, że doszło do tego niedopuszczalnego aktu ze strony Komisji Rozwoju, która ma wrażenie, że nie podlega Regulaminowi Parlamentu Europejskiego. Pominęła ona wzmocnioną procedurę współpracy zapisaną w art. 47 Regulaminu i skorygowała oświadczenia Komitetu ds. Rybołówstwa, które pozostają ściśle w kompetencjach tego ostatniego organu. Postępowała ona również w sposób całkowicie niewiarygodny od początku pracy na tym sprawozdaniem, próbując uparcie przypisać sobie kompetencje Komitetu ds. Rybołówstwa w związku z kwestią Umów o partnerstwie w sprawie rybołówstwa. Podczas gdy Komitet ds. Rybołówstwa wydał opinię, według której świadomie dążył do całkowitego uszanowania delikatnych kwestii, wiemy, że sprawa ta pojawia się w Komisji ds. Rozwoju, ta ostatnia - zgodnie z pierwotnym zamiarem - podjęła interwencję w kwestiach dotyczących wyłącznie wspólnej polityki rybołówstwa.
Panie przewodniczący! Niektórzy przewodniczący komisji mają skłonność do myślenia, że nie mogą się pomylić i że Regulamin ich nie dotyczy, chociaż powinni być jego najwierniejszymi obrońcami. W wyniku tego dochodzi do jałowej konfrontacji pomiędzy komisjami, która szkodzi wiarygodności całej instytucji.
Mam nadzieję, że ten przypadek posłuży utemperowaniu tych zapędów do nadużywania władzy i że wszyscy ci, którzy chcą się dowiedzieć czegoś o roli, jaką mają pełnić Umowy o partnerstwie w sprawie rybołówstwa w zakresie rozwoju wiosek i krajowego rybołówstwa w Afryce Zachodniej, mogą dokonać analizy na podstawie wszechstronnego sprawozdania niepoddanego ocenzurowaniu.
Przedstawiając przedmiotową poprawkę w imieniu grupy PPE-DE, sprawozdawca chce pokazać naszą gotowość do powrócenia na właściwą ścieżkę, chociaż ogłosiliśmy, że jeśli inne grupy polityczne nie poprą tej poprawki, to poprosimy o zwrócenie sprawozdania do odpowiedzialnej komisji w sprawie funduszy.
Filip Kaczmarek
w imieniu grupy PPE-DE. - Panie Przewodniczący! Dziękuje panu posłowi Schimdtowi za bardzo dokładne i szczegółowe sprawozdanie. Jeżeli nasza polityka rozwojowa ma być rzeczywiście spójna, to potrzebujemy takich szczegółowych sprawozdań na tematy dotyczące różnorodnych aspektów współpracy rozwojowej. Oczywiście współpraca z innym komisjami wymaga uregulowania, ale jeżeli mamy mówić o spójności polityk, to trzeba wyjaśnić jak poszczególne komisje Parlamentu mają ze sobą współpracować.
Analiza skutków eksploatacji przez Unię Europejską naturalnych zasobów Afryki Zachodniej pozwoli na rzeczywistą, a nie deklaratywną ocenę roli Unii Europejskiej w tym regionie Afryki. Powinniśmy być świadomi, że sposób korzystania z zasobów naturalnych ma bardzo konkretne, a czasami również bardzo bolesne i złożone konsekwencje społeczne. W tym kontekście bardzo niepokojące jest to, że zasoby rybne w Zachodniej Afryce są nadmiernie eksploatowane, co może stanowić niebezpieczeństwo dla rozwoju lokalnego, a te zasoby przyczyniają się do zapewnienia bezpieczeństwa żywnościowego w tym regionie.
To prawda, że państwa afrykańskie niezbyt często i niewystarczająco dbają o zrównoważone korzystanie z zasobów naturalnych. Dlatego naszą aktywność w regionie powinniśmy postrzegać również w aspekcie ekonomicznym i etycznym. Rozumiem, że dla wielu polityków lepiej jest widzieć europejskich rybaków nie na ulicach Brukseli, ale przy wybrzeżach Afryki Zachodniej. Jednak musimy być bardzo ostrożni, aby nie popaść w hipokryzję, bo nie można mówić o spójności polityki rozwojowej bez zrównoważonej gospodarki rybnej w Afryce Zachodniej.
Też nie powinniśmy próbować eksportować naszych problemów społecznych, bo jeżeli nawet uda się je wyeksportować, mogą one powrócić w postaci problemów migracyjnych. Mam również wrażenie, że używamy pewnego autoszantażu mówiąc o tym, że inne floty mogą zająć nasze miejsce, jeżeli my się wycofamy z Afryki Zachodniej i floty tych państw będą stosowały jeszcze gorsze standardy niż w tej chwili. Jest to niebezpieczne myślenie, myślę, że nie powinniśmy takich argumentów używać.
Thijs Berman
w imieniu grupy PSE. - (NL) Panie przewodniczący! Jeśli wyłowimy wszystkie ryby z wód u wybrzeży Mauretanii, najbiedniejsi jej mieszkańcy wyemigrują do Europy, ponieważ nie będą widzieli przyszłości dla siebie w swoim kraju. To z najbiedniejszymi obszarami musimy sobie radzić, a nie z najbogatszymi. Wtedy też Europa utraci wsparcie swoich wyborców, szczególnie tych mających niskie wynagrodzenie. Również z tego powodu spójna polityka jest absolutną koniecznością. Jest to z wielu powodów smutne, ale również całkiem zrozumiałe, że Irlandia odrzuciła traktat lizboński.
Traktat lizboński jest znaczącym krokiem naprzód dla polityki rozwoju. Jest to pierwszy dokument, który zapewnia spójność we właściwy sposób. Unia nie powinna zabierać jedną ręką krajom biednym tego, co daje im ręką drugą. Polityki UE dotycząca rolnictwa, rybołówstwa i handlu nie powinna funkcjonować w sprzeczności z polityką rozwoju. Oczywiście odnosi się ona do kilku dziedzin polityki, ale nie to kwestia rywalizacji pomiędzy komisjami w Parlamencie. Jest to mało znaczący szczegół.
Traktat nicejski wymagał od Unii, aby ukazała się przed światem jako spójna organizacja. Okazało się, że to nie wystarczy. Polityka rolna pozwoliła, aby nadmiar naszych produktów, takich jak cukier i zboże, był przerzucany na rynek światowy z subsydiami eksportowymi. Na szczęście są to obecnie zagadnienia w mniejszym czy większym stopniu nieaktualne.
Tylko dzięki traktatowi lizbońskiemu podmioty wspierające kraje biedne mogą odnaleźć podstawy prawne, pozwalające im chronić solidarność z najbiedniejszymi ludźmi na świecie. Mimo to Irlandia głosowała przeciwko niemu. I to głównie osoby z niskimi dochodami wyraziły swój sprzeciw, ponieważ najbiedniejsza warstwa społeczna w Europie nie identyfikuje się w wystarczającym stopniu z tą Unią Europejską. Istnieje zbyt wiele zagrożeń, zbyt duże ryzyko dla nich. Muszą sobie radzić z konsekwencjami tej niespójnej i antyspołecznej polityki.
Jak sprawozdawca, pan poseł Schmidt, jasno to stwierdził, naszym zadaniem jest pokazanie solidarności z wszystkimi obywatelami Europy i mieszkańcami krajów rozwijających się, szanując przy tym środowisko naturalne. Nie jest to proste zadanie. Istnieje silna pokusa, aby przeciwstawić sobie te dwa rodzaje solidarności. Tak czy inaczej, nie są one przeciwstawne. Solidarność względem krajów rozwijających się jest potrzebna do stworzenia solidarności względem osób o niskich dochodach w Europie oraz resztą świata.
Hélène Goudin
w imieniu grupy IND/DEM. - (SV) Gdy państwa UE eksploatują zasoby naturalne państw biedniejszych, pozostawiają bardzo duży ślad swoich działań. Łowiska wód u wybrzeży Afryki Zachodniej są bliskie wyczerpaniu, handel nielegalnie pozyskiwanym drewnem niszczy środowisko naturalne, a eksploatacja innych zasobów naturalnych spowodowała dramatyczne zmiany w regionie biednym i pozbawionym stabilności politycznej. Nasze działania maja wpływ na lokalną społeczność.
Sprawozdania jest próbą osiągnięcia większej spójności pomiędzy państwami UE i nadania Parlamentowi Europejskiemu większych kompetencji. Ale Parlament ten reprezentuje również wiele innych, określonych interesów, co oznacza, że europejska polityka pomocy jest skazana na porażkę. Współpraca międzynarodowa powinna być realizowana przy udziale ONZ oraz innych organizacji. Jeśli naprawdę chcemy zmienić świat tak, jak o tym mówimy, musimy sięgnąć po inne środki. Dlatego UE powinna dokonać przeglądu swojej polityki i ją zreformować.
UE musi zaprzestać dostarczania subsydiów na rzecz rolnictwa w Europie, które poniosło porażkę, zerwać z ukrytym protekcjonizmem, który cechuje jej politykę handlową, oraz porzucić swoje niemoralnej umowy w sprawie rybołówstwa.
Bogdan Golik
Panie Przewodniczący! Zgodnie z postanowieniami przyjętymi na forum Unii Europejskiej większość państw członkowskich koncentruje swoją działalność pomocową w Afryce Subsaharyjskiej, w skład której wchodzą również państwa Afryki Zachodniej. W regionie tym potrzeby rozwojowe są największe. Także Polska popiera założenia Unii Europejskiej dotyczące polityki rozwojowej i wspiera realizację milenijnych celów rozwoju w tym regionie. Rośnie poparcie polskiej opinii publicznej w kwestii udzielania pomocy krajom rozwijającym się. W poprzednim roku wynosiło ono 77%. Jednocześnie zdajemy sobie sprawę z konieczności zwiększenia wysiłków poszczególnych państw członkowskich na rzecz realizacji przyjętych zobowiązań oraz zwiększenia spójności i efektywności europejskiej polityki rozwojowej. Obecnie bardzo ważną kwestią jest wypracowanie wspólnego stanowiska Unii i Parlamentu, również wbrew istniejącym tutaj podziałom, na konferencję w Akrze i Doha.
Afryka jako obszar o największej liczebności państw rozwijających się posiada małe doświadczenie w ochronie własnych zasobów biologicznych. Z drugiej strony bardzo ważny dla Europy jest dostęp do afrykańskich złóż mineralnych, który realizuje ona z Chinami i z Federacją Rosyjską. Konieczny jest wzrost atrakcyjności handlowej partnerów europejskich i mniejsze uzależnienie pomocy rozwojowej od reform demokratycznych na Czarnym Lądzie. Państwom Afryki zależy zwłaszcza na dostępie do unijnego rynku żywności. Należy im to umożliwić, bardziej jak Brazylii, USA czy Australii. Konieczna jest więc większa komplementarność, spójność oraz koordynacja programów pomocowych realizowanych przez Unię i poszczególne państwa członkowskie. W kwestii wykorzystania zasobów naturalnych na terenie Afryki Zachodniej konieczny jest także skuteczny system oceny ich wielkości i lepsza kontrola eksploatacji.
Dziękuję panu Schmidtowi za zwrócenie uwagi na te wszystkie problemy.
Kathy Sinnott
Panie przewodniczący! Zgodnie ze sprawozdaniem drewno i ryby stanowią dwa z najważniejszych zasobów Afryki Zachodniej. Ponieważ UE jest głównym miejscem docelowy dla tych produktów, od nas zależy, aby odegrać istotną rolę w promowaniu ich zrównoważonego rozwoju. UE rozważa teraz przyznanie Maroku wyższego statusu, który zapewni większe możliwości handlowe, bardziej szczegółowy dialog polityczny oraz współpracę w zakresie polityki zagranicznej i kwestii bezpieczeństwa.
W zasadzie nie sprzeciwiamy się tej umowie, pod warunkiem, że Maroko zgodzi się przestać łamać prawa człowieka na nielegalnie okupowanym terytorium Sahary Zachodniej, że Maroko zgodzi się na wolne i uczciwe referendum dla ludności Sahary Zachodniej oraz że pozwoli na przegląd umowy o partnerstwie w sprawie rybołówstwa i umożliwi ludności Saharawi z Sahary Zachodniej korzystanie z takich samych praw, jakie mają obywatele Maroka.
Istnieje wiele powodów, dla których Maroko nie kwalifikuje się do otrzymania wyższego statusu. Udzielając Maroku wyższego statusu, UE z pewnością umocniłaby nielegalną okupację prowadzoną przez to państwo oraz utrudniłaby proces polityczny mający na celu organizację wolnego i uczciwego referendum. Co więcej, nadanie wyższego statusu Maroku byłoby sprzeczne z misją Narodów Zjednoczonych, polegającej na organizacji referendum, w którym ludność Sahary Zachodniej podejmie wolne decyzje.
Danuta Hübner
komisarz. -Panie przewodniczący! Dyskusja o tak późnej porze jasno wskazuje na wagę, jaką przywiązujemy do tego zagadnienia, dlatego jeszcze raz dziękuję Parlamentowi za sprawozdanie.
Jak zostało słusznie podkreślone, drewno i ryby stanowią dwa kluczowe produkty, dzięki którym może nastąpić rozwój gospodarczy i społeczny w Afryce Zachodniej. Pozwolę sobie podkreślić z całą mocą raz jeszcze, że priorytetem dla Unii Europejskiej i krajów Afryki Zachodniej musi być zadbanie o to, aby eksploatacja tych zasobów naturalnych była prowadzona w zgodzie z celami rozwoju.
Jak wyjaśniałam w swoim początkowym wystąpieniu i co chciałabym powtórzyć, Komisja jest zobowiązana do osiągania tego celu, a rezolucja, którą Parlamentu zamierza jutro przyjąć, będzie istotnym wkładem w naszą pracę.
Frithjof Schmidt
sprawozdawca. - (DE) Panie przewodniczący! Pierwszą rzeczą, jaką chciałbym uczynić - a co może być zaskoczeniem z uwagi na interwencję tej osoby - jest podziękowanie pani poseł Fraga Estévez za osobistą i bardzo konstruktywną współpracę w zakresie sprawozdania oraz za wspólne rozwiązanie wielu problemów. Powinniśmy to oddzielić od konfliktu dotyczącego instytucji, który wystąpił pomiędzy Komitetem ds. Rybołówstwa oraz Komisją Rozwoju w odniesieniu do interpretacji Regulaminu. Ten ostatni fakt ma coś wspólnego z tym, że w wyniku badań ICEI przydzieliliśmy nowe zadanie polegające na wykonaniu kontroli spójności. Rada zadecydowała, że środki z 12 obszarów polityki powinny zostać sprawdzone pod względem spójności z polityką rozwoju. Te obszary polityki są zawsze w gestii innych komisji. To naturalne przyczynia się do kolejnych konfliktów pomiędzy instytucjami. Jest to jakiś problem, ale mimo to chciałbym państwu podziękować za dobrą współpracę osobistą w zakresie istoty sprawozdania.
Panie komisarzu! Wierzę, że Komisja we właściwy sposób postępowała w odniesieniu do procesu FLEGT oraz do nowej Umowy o partnerstwie w sprawie rybołówstwa od roku 2002. Stanowi to rozsądne podstawy do dalszego rozwoju; chciałbym zachęcić państwa do postępowania zgodnie z kierunkiem wyznaczającym promowanie zrównoważonego rozwoju. W tej sprawie nadal pozostaje wiele do zrobienia. To zdrowe podejście musi być dalej rozwijane. Postępując w ten sposób, można polegać na wsparciu ze strony Parlamentu.
Pozwolę sobie na zakończenie dodać kilka słów na temat związku pomiędzy migracją i nadmiernymi połowami. Nie muszę chyba mówić, że nie są one jedynym powodem dla migracji, mającej wiele przyczyn. Istnieją jednak jasne dowody na to, że nadmierne połowy odgrywają tu jakąś rolę. A Unia Europejska jest także zamieszana w nadmierne połowy. Międzynarodowa Organizacja ds. Migracji dostarczyła właśnie praktyczne dowody na istnienie takiego związku w przypadku Senegalu. W związku z tym prezydent Senegalu nie powinien lekceważyć faktów mających miejsce w jego kraju i u jego wybrzeży. Powinniśmy przyjrzeć się tym zagadnieniom z większą dozą krytyki i spróbować razem rozwiązać te problemy.
Przewodniczący
Debata została zamknięta.
Głosowanie odbędzie się jutro o godz. 12.00.
