Tura pytań (pytania do Komisji)
Przewodnicząca -
Następnym punktem porządku obrad jest tura pytań (B6-0384/2007).
Poświęciliśmy wiele czasu na tę debatę z powodu jej wagi i mamy nadzieję, że będziemy mogli kontynuować po turze pytań, aby nadrobić.
Ponieważ jesteśmy spóźnieni przede wszystkim postarajmy się zająć pytaniami dodatkowymi za każdym razem jako grupą, tak byśmy spróbowali przejść przez więcej pytań dzisiejszego popołudnia, a także, jak zazwyczaj, chciałabym zachęcić posłów do przyjścia do przodu i większego uczestnictwa w turze pytań.
Panie komisarzu! Przykro mi, że musiał pan czekać, ale to była ważna debata, jak jestem przekonana, sam pan przyzna.
Następujące pytania adresowane są do Komisji.
Część pierwsza
Dotyczy: energii - Światowej Organizacji Handlu
Pomimo iż zasady Światowej Organizacji Handlu (WTO) nie zostały stworzone z myślą o energii i usługach energetycznych, także się do nich stosują i ochraniają inwestycje w sektorze energetycznym. Tak, więc ograniczenia eksportowe i dyskryminacja produktów są zabronione, a wolny handel musi być zapewniony, pomimo, że istnieją wyjątki dla działań mających na celu zapewnienie bezpieczeństwa.
Jednakże w handlu energią rozróżnienie pomiędzy produkcją a usługami nie jest zawsze jasne.
Podczas przygotowań do ustalenia polityki energetycznej jako kompetencji Unii Europejskiej w nowym Traktacie, jakie środki podejmie Komisja, aby dopasować zasady WTO do inwestycji w energię i usług energetycznych?
Günter Verheugen
Pani przewodnicząca! Jak pan poseł zauważył w ramach przepisów Światowej Organizacji Handlu (WTO) postanowienia GATT, Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu, stosują się do handlu energią, a postanowienia GATS, Układu ogólnego w sprawie handlu usługami, mają zastosowanie do handlu usługami energetycznymi, włączając bezpośrednie inwestycje w takie usługi. Nie ma jeszcze umowy, która dotyczyłaby bezpośrednich inwestycji wykonywanych przez inwestora na własny rachunek w sektorze pobocznym, takim jak górnictwo, rafinacja, wytwarzanie energii lub dystrybucja energii.
Według artykułu 133 traktatu WE, który reguluje wspólną politykę handlową, Wspólnota Europejska wyraźnie otrzymała wyłączną moc prawodawstwa i negocjowania umów w sprawie handlu energią i negocjowania umów w sprawie handlu usługami energetycznymi. Dodatkowo Komisja została uprawniona do negocjowania w imieniu zarówno Wspólnoty i jej państw członkowskich w sprawie liberalizacji bezpośrednich inwestycji poza sektorem usług w ramach rozmów z krajami nienależącymi do UE dotyczącymi umów o wolnym handlu. Oznacza to, że Komisja może już zajmować się kluczowymi problemami związanymi z handlem i inwestycjami w sektorze energetycznym i reprezentować interesy europejskie w tych tematach podczas dwustronnych i wielostronnych negocjacji WTO, i jest to w dokładnie to co w rzeczywistości Komisja robi.
Polityka energetyczna nakreślona w ramach nowego Traktatu skupiać się będzie na sprawach takich jak bezpieczeństwo dostaw energetycznych dla Unii i promocja wzajemnych powiązań między sieciami energetycznymi, a w tym względzie uzupełnia, ale nie zastępuje wspólną politykę handlową w sektorze energetycznym.
Lambert van Nistelrooij
(NL) Pani przewodnicząca, panie Verheugen! To jest rzeczywiście dobra wiadomość w kontekście nowego Traktatu. Zdecydowaliśmy na przykład dziś także o utworzeniu czterech wspólnych inicjatyw technologicznych (JTI) za kwotę 3 miliardów euro, a oczekiwane jest kolejne 3 miliardy euro od przemysłu czystych technologii, silników lotniczych i tak dalej.
Z drugiej strony nadal jestem zaniepokojony, że handluje się starą technologią szkodliwą dla środowiska, szczególnie z krajami rozwijającymi się. Istnieje otwarty rynek dla przestarzałych technologii, takich jak zasilane węglem elektrownie z poprzedniego wieku.
Jakie szanse Komisarz i Unia widzą w ramach WTO, by przynajmniej ustalić nowe zasady i wezwać do zatrzymania niektórych z tych rzeczy?
Paul Rübig
(DE) Podczas negocjacji WTO niezwykle ważnym będzie negocjowanie rozdziału, zgodnie z którym bioetanolem powinno się zająć w przyszłości. Czy zostanie on zakwalifikowany jako produkt pochodzenia rolniczego, czy też należy do kategorii produktów o pochodzeniu innym niż rolnicze? Jak Komisja widzi przyszłą strukturę? Czy lepiej będzie dyskutowanie go w ramach rozdziału o rolnictwie, czy jest to bardziej produkt przemysłowy? Bioetanol pochodzi z upraw na polu i jest zasadniczo surowym materiałem pochodzenia rolniczego. Z drugiej jednak strony, jako produkt energetyczny może być też dyskutowany w ramach dostępu do rynków innych niż rolnicze (NAMA). Czy Komisja posiada już stanowisko na ten temat i, jeśli tak, jaką przyjmie strategię negocjacyjną?
Jörg Leichtfried
(DE) Panie komisarzu! Za każdym razem, gdy w moim okręgu wyborczym odbywają się dyskusje na temat handlu źródłami energii, polityce energetycznej, Komisji Europejskiej i nowym Traktacie, a w szczególności o WTO, moi wyborcy wciąż wyrażają obawę, że nie będziemy mieli innej opcji niż import nuklearnej energii oraz że być może będziemy musieli wybudować elektrownie atomowe, jeśli obecne trendy się umocnią. Proszę mnie uspokoić i powiedzieć mi, że nie jest to prawdą i proszę dać mi więcej informacji, którymi będę mógł się podzielić.
Günter Verheugen
Pani przewodnicząca! W niektórych przypadkach trudno mi znaleźć związek między pytaniami dodatkowymi a pytaniem oryginalnym, ale jeśli pragnie pani przyjąć liberalne stanowisko w tych kwestiach, ja także będę liberalny w swoich odpowiedziach.
W odpowiedzi na pierwsze pytanie, podzielam pogląd pana van Nistelrooija, że sprzedaż produktów zawierających standardową technologię jeśli chodzi o wydajność energetyczną i emisję CO2 nie leży z pewnością w naszym interesie. Komisarz Dimas i ja pracujemy obecnie nad propozycjami dróg do osiągnięcia gospodarki o niskiej emisji CO2 w Europie, zarówno jeśli chodzi o politykę przemysłową, produkcję, jak i konsumpcję. Mam nadzieję, że praca ta znajdzie odzwierciedlenie w standardach, które mogą być następnie także wykorzystane w międzynarodowych negocjacjach.
Wiedzą państwo jaka jest obecna sytuacja. Nie mamy teraz możliwości na negocjowanie i zapewnienie wprowadzenia, takich dodatkowych standardów w ramach przepisów WTO. Jest jednak naszym długoterminowym celem, aby wysokie standardy środowiskowe i społeczne stały się obowiązujące poprzez wielostronne umowy, by uniknąć trudnej sytuacji konkurencyjnej, przed jaką w innym wypadku stanęłyby nasze firmy.
Jeśli chodzi o pytane pana Paula Rübiga, muszę się przyznać, że nie znam odpowiedzi. Jako że ten temat nie należy do zagadnień, jakimi się zajmuję, panie Rübig, poproszę komisarza Mandelsona, aby udzielił panu od razu pisemnej odpowiedzi. Nie chciałbym z pewnością powiedzieć niczego mylącego w tym momencie. Wiem, że ta sprawa pojawia się w kontekście umów o wolnym handlu, które są obecnie negocjowane, tak jak ta z Republiką Południowej Afryki, ale w której kategorii jest w rzeczywistości dyskutowana pozostaje poza moją wiedzą. Będzie pan miał pełną informację najpóźniej jutro.
Jeśli chodzi o elektrownie atomowe Komisja Europejska ma bardzo przejrzystą politykę, która jest polityką Unii Europejskiej jako całości. Każde państwo członkowskie jest w całości odpowiedzialne i wolne w wyborze źródeł zasilania w energię. Nie można dawać żadnej rekomendacji i żadnej instrukcji krajom członkowskim, wskazującej aby wykorzystywały lub nie energię nuklearną, Komisja nie stara się także wywierać żadnego wpływu. Pozostajemy całkowicie neutralni w tej kwestii i tacy pozostaniemy. Tak więc nie będzie żadnych rekomendacji niezależnie od tego czego się pan obawia.
Jesteście jednak zapewne państwo świadomi, że traktat Euratom został włączony w traktat WE, co oznacza, że promocja pokojowego zastosowania energii nuklearnej jest z pewnością jednym z zadań Unii Europejskiej. Czyni się to poprzez wsparcie badań naukowych, które projekty energii nuklearnej mają pełne prawo otrzymać i dostawały fundusze przez wiele dekad, tak więc nie jest to niczym nowym, a odbywa się za pośrednictwem Europejskiego Banku Inwestycyjnego, który pomagał w finansowaniu elektrowni atomowych w kilku przypadkach.
Innymi słowy, nie istnieje strategia UE dotycząca ogólnego wykorzystania energii atomowej, nie ma też strategii UE nakierowanej na odrzucenie energii atomowej.
Przewodnicząca

Dotyczy: zrównoważonego modelu rozwoju urbanistycznego
Miasta w państwach członkowskich UE, szczególnie w krajach, które dołączyły do Unii w XXI wieku, rosną w szybkim tempie i często bez jakiejkolwiek jasnej wizji. Obszary mieszkalne odsuwają się od centrum zapoczątkowując problemy związane z transportem, dystrybucją zasobów i rozwojem sieci usług komunalnych. Rozwój urbanistyczny ma więc negatywny wpływ na środowisko, a konsumpcja energii wzrasta.
W 1990 roku zielona księga Komisji dotycząca środowiska miejskiego rekomendowała zwarte miasta jako właściwy z punktu widzenia środowiska naturalnego model rozwoju. Ostatnio, pojawiła się rosnąca tendencja w kierunku modelu miast opartego na wielu centrach. Jakie są rekomendacje UE dotyczące zrównoważonego, słusznego ekologicznie rozwoju urbanistycznego? Jakie istnieją argumenty na poparcie każdego z tych modeli rozwoju i na jakich danych bazują te rekomendacje?
Günter Verheugen
wiceprzewodniczący Komisji. - Komisja silnie popiera promowanie zrównoważonego rozwoju urbanistycznego, który odbywa się w poszanowaniu dla środowiska. Komisja przyjęła omawianą strategię dotyczącą rozwoju urbanistycznego w roku 2006. Strategia bierze pod uwagę całość zrównoważonego rozwoju urbanistycznego w relacji do jakości życia, ale strategia bierze pod uwagę także zróżnicowanie istniejące między obywatelami Unii Europejskiej.
Z tego powodu najbliższe szerokie konsultacje z lokalnymi władzami i państwami członkowskimi, strategia zgodna z zasadą pomocniczości, zakładają, że lokalne i krajowe władze są najlepszym miejscem do ustalenia i wdrożenia środków bardziej odpowiadających lokalnym warunkom,
Mając na uwadze różnorodność sytuacji w jakich znalazły się miasta Komisja nie zarekomendowała konkretnego modelu rozwoju właściwego dla każdego miasta w Europie. Komisja uważa za niezwykle ważne stworzenie właściwych narzędzi do planowania i zarządzania, ale wyraża też opinię, że nie ma w rzeczywistości wartości dodanej w narzucaniu obowiązku określenia konkretnych planów, takich jak programy do zarządzania środowiskiem i zrównoważone plany transportu miejskiego.
Jednakże Komisja opublikowała wskazówki dotyczące zrównoważonych planów transportu miejskiego i zintegrowanych planów zarządzania środowiskiem, w celu pomocy lokalnym władzom we osiągnięciu celów strategii. Wskazówki powinny być traktowane jako opis procesu i przypomnienie o kluczowych elementach, które mogą zostać wzięte pod uwagę podczas rozwijania zintegrowanych programów zarządzania środowiskiem i zrównoważonych planów transportu miejskiego na szczeblu lokalnym. Oba te dokumenty powstały w oparciu o obszerne konsultacje i przykłady najlepszych wzorców rozwiniętych przez same miasta.
Prawodawstwo dotyczące obszarów miejskich istnieje także, dla przykładu w obszarze jakości powietrza, zarządzaniu wodą, hałasu i odpadów. Prawo to musi jednak być lepiej wdrażane. Dająca się zauważyć i znacząca poprawa warunków życia w obszarach miejskich osiągnięta zostanie dzięki pełnemu wdrożeniu istniejących instrumentów prawodawczych.
Komisja przywołuje wielość pomysłów dotyczących rozwoju urbanistycznego, która pozwoliła ministrom właściwym do spraw urbanistycznych osiągnąć konsensus bazujący na planie działania z Lille, prawie miejskim Rotterdamu, porozumieniu z Bristolu i ostatnio karcie lipskiej na rzecz zrównoważonego rozwoju miast europejskich przyjętej na nieformalnym posiedzeniu Rady 25 maja 2007 roku. We wrześniu 2007 roku zatwierdzona została zielona księga na mobilności w miastach, która została teraz przedstawiona do publicznej konsultacji. Dokumenty te stanowią wspólne podstawy, zarysowują główne warunki niezbędne do osiągnięcia zrównoważonego rozwoju urbanistycznego. Co więcej, Komisja aktywnie zachęca do dialogu i propagowania najlepszych rozwiązań między miastami w ramach programów finansowanych przez Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego.
Jeśli chodzi o dostępne dane o sytuacji miast europejskich, które mogłyby stanowić podstawę do wyboru właściwej polityki, Komisja uruchomiła audyt miejski, który zawiera dane na temat sytuacji europejskich miast i jest teraz uaktualniany. Komisja opublikowała ostatnio badania stanu miast europejskich, które analizują dalej rezultaty audytu miejskiego.
Justas Vincas Paleckis
(LT) Panie komisarzu! Bardzo dziękuję za szczegółową i przekonywującą odpowiedź. Wkład Komisji w znajdowanie sposobów na zachęcanie miast do poszukiwania dobrych inicjatyw i dzielenia się nimi, jest znaczny. Chciałbym spytać, które rejony, według pana, najbardziej zbliżyły się do ideału, który oczywiście pozostaje nieosiągalny. Które państwa członkowskie UE osiągnęły najwięcej we wdrażaniu pomysłów rekomendowanych przez Komisję Europejską?
Reinhard Rack
(DE) Panie wiceprzewodniczący! Odpowiedział pan już prawie na moje dodatkowe pytanie, ale skoro nic nie jest tak jasne, jak jasna wypowiedź w naszym ojczystym języku, byłbym bardzo zadowolony, gdyby powtórzył pan po niemiecku to co powiedział pan na temat Komisji, która nie chce zachowywać się jak najwyższa władza Europy w temacie planowania poprzez interwencje w każdym obszarze, szczególnie poprzez wymaganie, bądź rekomendowanie konkretnych modeli rozwoju. Jako sprawozdawca cytowanej przez pana zielonej księgi zatytułowanej "W kierunku nowej kultury miejskiej mobilności”, mogę pana zapewnić, że Parlament z pewnością pójdzie za panem w kierunku wspierania różnorodności.
Günter Verheugen
wiceprzewodniczący Komisji. - Jeśli pani pozwoli, pani przewodnicząca, chciałbym rozpocząć od drugiego pytania i przeczytam jeszcze raz co powiedziałem robiąc mały komentarz na ten temat.
Na tle różnorodności rozwiązań urbanistycznych Komisja nie rekomenduje konkretnego modelu rozwoju obowiązującego dla każdego miasta w Europie. Jest to oczywiście respektowaniem zasady pomocniczości i zasady różnorodności, a innymi słowy, moimi słowami, oznacza to, że jedno rozwiązanie nie odpowiada wszystkim. Nie jest to podejście typu "jedno rozwiązanie dla wszystkich”, jest to podejście, które bierze pod uwagę specyfikę, szczególne potrzeby i zainteresowania oraz kompetencje miast, ale wszystko czego według mnie potrzebujemy - zalecenia, rekomendacje i wymiana najlepszych wzorców - jest tam.
Jeśli chodzi o pierwsze pytanie kusi mnie by dać odpowiedź bazującą na moim doświadczeniu i na pewno mógłbym wskazać państwu miasto, w którym chciałbym żyć, ale nie jest to kwestia polityczna. Komisja nie ma tablicy wyników tego rodzaju i nie posiada rankingu europejskich miast, który zawierałby wszystkie te elementy.
Niestety naprawdę nie jestem w stanie dać państwu odpowiedzi opartej na obiektywnych przesłankach, a byłoby bardzo nieroztropne dawać odpowiedź opartą na osobistych przekonaniach ze szkodą dla wszystkich pozostałych.
Przewodnicząca

Dotyczy: neutralności sieci w pakiecie reform telekomunikacyjnych
Przez ostatnie pięć lat byliśmy świadkami bardzo żywej debaty w USA dotyczącej neutralności sieci, której częścią było pytanie do jakiego stopnia operatorzy sieciowi mogą ograniczać i kontrolować ruch użytkowników w Internecie. Pakiet reform telekomunikacyjnych uwzględnia ten problem i stara się rozwiązać go wymagając większej przejrzystości dla użytkowników dotyczącej tego co kupują. Lecz jak już widzieliśmy w przypadku interwencji w sprawie opłat roamingowych, przejrzystość nie zawsze jest wystarczająca do ochrony konsumenta. Nieograniczony dostęp do Internetu zachęca do innowacji (jak w przypadku Skype, Joost, web 2.0 itd.). Jednak kiedy firmy telekomunikacyjne mają prawo przydzielać priorytety, a może nawet blokować ruch użytkowników w Internecie, czy Komisja uważa, że pakiet reform telekomunikacyjnych jest wystarczający do ochrony konsumentów i promowania innowacji w Internecie? A co byłoby optymalnym rozwiązaniem?
Viviane Reding
komisarz. - Pytanie zadane przez panią poseł jest bardzo ważne dla konsumentów, dostawców usług telekomunikacyjnych i dostawców treści, a także oczywiście dla regulatorów telekomunikacyjnych. Dotyczy równowagi pomiędzy pragnieniem dostawców sieci do zaoferowania zróżnicowanego poziomu usług dla usług internetowych, aby zoptymalizować wykorzystanie ich zasobów sieciowych, a wolnością użytkowników do dystrybucji lub dostępu do jakichkolwiek dozwolonych treści internetowych bez ingerencji takiej jak blokowanie lub degradacja.
Komisja jest zaangażowana w zapewnienie otwartości Internetu zarówno dla dostawców usług, którzy chcą dostarczać nowe, innowacyjne usługi i dla konsumentów, którzy chcą dostępu do usług, które sami wybrali oraz możliwości tworzenia przez siebie i umieszczania w sieci swoich treści.
Na trwającą w Stanach Zjednoczonych debatę nad neutralnością sieci silnie wpłynął brak regulacji w USA, które mają zapewnić wolny dostęp, a połączony z koncentracją własności infrastruktury sieciowej, brak regulacji dostępu wywołał prawdziwe obawy wśród konsumentów i dostawców treści, że może następować zawłaszczanie Internetu.
Sytuacja w Europie powoduje, że jesteśmy ogólnie rzecz biorąc w dobrym położeniu jeśli chodzi o neutralność sieci i wolności sieciowe, ponieważ mamy skutecznie przepisy dotyczące dostępu do sieci zgodne z przepisami UE o telekomach, a europejscy konsumenci mają większy wybór dostawców szerokopasmowych usług. Fakt, że konsumenci mają większy wybór i że istnieje większa konkurencja oznacza, że jeżeli jeden dostawca chce ograniczyć prawa użytkownika, wtedy drugi może wejść na rynek z bardziej otwartą ofertą. Obecne podstawy regulacyjne UE zapewniały jak do tej pory, że oferty przedstawiane konsumentom były przejrzyste i że konkurencja była skuteczna.
Rozumiem pytanie pani poseł, ponieważ istnieje ryzyko, że w przyszłości priorytetyzacja ruchu może być coraz silniejsza. W przeszłości wszystkie informacje, pakiety i bity danych traktowane były jednakowo. Lecz dzisiaj nowe techniki mogą inaczej traktować różne pakiety, aby przyznać priorytet pilnym komunikatom lub użytkownikom, którzy zapłacili opłatę za usługi o wyższej jakości.
Techniki te są uprawnione w przypadkach, gdy poziom usług jest zapewniony, aby usługa była skuteczna. Na przykład usługi typu telefonia internetowa (VOIP) wymagają minimalnego poziomu połączenia, aby były satysfakcjonujące, szczególnie w przypadku rozmów biznesowych i telefonów w nagłych wypadkach. Dodatkowo priorytetyzacja tworzy mechanizm zachęcający operatorów sieciowych do inwestowania w poprawę przepustowości łącza wraz ze wzrostem popytu. To jest dobra strona medalu. Problemem jest, że ta sama technika może być wykorzystana do pogarszania jakości usługi do nieakceptowanie niskiego poziomu. Taka dyskryminacja może zatem prowadzić do usług poniżej standardu dla użytkowników i innych dostawców.
Dlatego też w pakiecie reform telekomunikacyjnych, który został przyjęty przez Komisję 13 listopada 2007 roku i przedstawiony Parlamentowi tego samego dnia, zaproponowaliśmy, aby przekazać krajowym regulatorom telekomunikacyjnym moc ustalania minimalnych poziomów jakości dla usług transmisji sieciowej bazujących na standardach technicznych zidentyfikowanych przez Unię Europejską. Dodatkowo wprowadzono teraz nowe wymaganie w przepisach o telekomach, aby opisać z góry użytkownikom wszelkie nowe technologie, jakie zostały wdrożone i jakie mogą prowadzić do priorytetyzacji. To jest to co nazywamy zasadą przejrzystości.
Jako Komisja wierzymy, że to podejście wyznacza równowagę, która będzie chroniła konkurencję i dostęp dla użytkowników bez zbytniego ograniczania możliwości dostawców sieci do eksperymentowania z różnymi modelami biznesowymi.
Dodatkowo Parlament wie, że Komisja monitoruje ściśle rozwój wypadków jeśli chodzi o wolności sieciowe. Po Światowym Szczycie Społeczeństwa Informacyjnego roku 2006 przedstawiliśmy Parlamentowi komunikat, w którym wyraziliśmy jasno zamiar Komisji monitorowania i dbania o neutralność Internetu. Zasady architektury otwartego Internetu i bezpośredniego podłączania użytkownika końcowego zostały także wyraźnie wymienione we wnioskach Komisji z roku 2005.
Problematyka ta jest stale analizowana, monitorowana i dyskutowana regularnie z państwami członkowskimi, na przykład na posiedzeniach grupy wysokiej rangi ekspertów ds. strategii i2010 oraz z trzecimi państwami. Jest to ważne, ponieważ Internet nie ma granic. Komisja będzie wciąż promować potrzebę otwartego Internetu i wolnego dostępu. Jest to tym, co stanowi podstawę filozofii podejścia regulacyjnego w ramach zasad UE dotyczących telekomów, które będzie dalej rozwijane przez nasz projekt reformy, mający zostać przedyskutowany w Parlamencie w przyszłych miesiącach.
Karin Riis-Jørgensen
Dziękuję pani komisarz! Jestem bardzo zadowolona z pani odpowiedzi. Była obszerna i naprawdę pokazała pani zainteresowanie i wiedzę na temat tej ważnej sprawy.
Wierzę, że będzie pani ściśle monitorować system, jak to pani obiecała. Mam nadzieję, że w przeciągu roku będzie pani w stanie przedstawić nam sprawozdanie, aby sprawdzić czy neutralność sieci została zagwarantowana przez klauzurę przejrzystości i przez system monitoringu, który zainstalowaliśmy. Mam nadzieję, że będziemy mogli wrócić do tematu za sześć lub dwanaście miesięcy, by sprawdzić czy system działa.
Malcolm Harbour
Także chciałbym podziękować pani komisarz za bardzo wyczerpującą odpowiedź. Rozmawiałem z członkami Kongresu w ostatnim tygodniu i dałem im tę samą odpowiedź, dlatego jestem zadowolony, że pani ją potwierdziła. Czy mogłaby pani jednak skomentować sprawę utrzymania wolnego dostępu, biorąc pod uwagę, że idziemy teraz w kierunku nowej ery większych inwestycji w sieci nowej generacji ze światłowodami doprowadzonymi do domów, w których przypadku niektórzy w branży mówią, że brak jest dostatecznej zachęty do inwestowania? Czy mogłaby pani potwierdzić tej Izbie, że podtrzyma pani zasady wolnego dostępu z dokładnie tych powodów, które wyłożyła pani w odpowiedzi na pytanie pana Riis-Jørgensena?
Paul Rübig
(DE) Chciałbym także pogratulować pani komisarz wyboru na komisarza roku. Mamy rzeczywiście do czynienia z robiącym wrażenie zadaniem w tym obszarze. Z jednej strony istnieją korporacje telewizji publicznej, które otrzymują duże sumy pieniędzy za to co wytworzą, co pozwala im, oczywiście, na produkcję dobrych programów edukacyjnych. Z drugiej strony, mobilna TV dociera teraz do coraz większej ilości ludzi. Jak ocenia pani rozwój wypadków w tym obszarze?
Viviane Reding
komisarz. - Po pierwsze chciałabym podziękować panu posłowi za pomoc w posuwaniu do przodu tej strategii. To jest strategia bazująca na otwartej sieci i otwartym Internecie, który zawsze był i będzie sposobem myślenia, wartością, do której będzie dążyć i podejściem jaki będzie stosować Europa.
Nie powinniśmy się teraz za bardzo martwić, ponieważ podstawy prawne naszych regulacji, na szczęście, oznaczają, że nie jesteśmy tak trudnej sytuacji jak inne części świata. Nie oznacza to oczywiście że powinniśmy usiąść i nic nie robić, dlatego też jak powiedziałam będziemy tę sprawę bardzo dokładnie obserwować. Przedstawię sprawozdanie zwrotne Parlamentowi, jestem pewna, że w toku naszych dyskusji o pakiecie reform dotyczących przepisów regulacji telekomunikacji jeszcze wrócimy do tych spraw. Przewiduję także, że technologiczny postęp sprawia, że rzeczy zmieniają się bardzo szybko, może oznacza to, że nie będę musiała wracać do tego w ciągu najbliższych miesięcy.
Jeśli chodzi o wolny dostęp do nowych technologii i nowych inwestycji w szerokopasmowy Internet, pan poseł wie bardzo dobrze, że Komisja głosowała nad propozycją niemieckiego rządu dotyczącą ustanowieniu nowego monopolu na światłowód. Nie sądzimy, aby monopole miały być odpowiedzią na wolny dostęp do Internetu i wszystkiego w co wierzymy. Jest to także powód, dla którego idziemy w kierunku konkurencji, którą widzimy jako środek otwierający możliwości do inwestycji. Te państwa członkowskie z najwyższą konkurencją w dziedzinie otwartych rynków, są równocześnie tymi państwami członkowskimi, które mają najsilniejszą konkurencję w dziedzinie infrastruktury. Konkurencja w infrastrukturze oznacza dostępność usług dla klienta i wybór klienta. To dokładnie to co chcemy osiągnąć.
komisarz.- Proszę mi pozwolić powiedzieć co następuje panu Paulowi Rübigowi: dobrze wiadomo, że agitowałam bardzo stanowczo za europejskim standardem, który pozwoliłby nam na uczynienie mobilnej telewizji sukcesem w Europie w najkrótszym możliwym czasie, tak jak zrobiliśmy to z naszym standardem GSM. Myślę tu przede wszystkim o takich rzeczach, jak treść, ponieważ te mniejsze formaty będą wymagać specyficznego rodzaju treści, co da bardzo dużą szansę naszemu kreatywnemu przemysłowi, jeśli uda nam się wprowadzić mobilną telewizję na rynek tak szybko jak to tylko możliwe, przez co rozumiem czas przed wielkim przyszłorocznym turniejem piłkarskim i Olimpiadą. To jest szansa, której my Europejczycy nie powinniśmy przegapić.
Część druga
Dotyczy: Europejskiej Karty Małych Przedsiębiorstw
Europejska Karta Małych Przedsiębiorstw ma potencjał by odgrywać centralną rolę w ulepszaniu środowiska biznesowego dla małych przedsiębiorstw w UE.
Czy Komisja może skomentować, czy Karta sprawdza się jako użyteczne narzędzie w pomaganiu i wspieraniu małych przedsiębiorstw?
Günter Verheugen
wiceprzewodniczący Komisji. - Podczas siedmiu lat swojego istnienia, Europejska Karta Małych Przedsiębiorstw stała się podstawowym dokumentem dla strategii dla małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP) w Europie. Poczynając od 15 państw członkowskich w 2000 roku, 44 kraje przyjęły ją teraz jako punkt odniesienia i jest dziś także wykorzystywana na szczeblu lokalnym.
Od 2005 roku, polityka dotycząca MŚP stała się kluczowym elementem odnowionego lizbońskiego partnerstwa na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia, a Karta została włączona do lizbońskiego procesu sprawozdawczego. Zapewnia to niezbędną uwagę na szczeblu politycznym. Dopełnione jest to także przez coroczne warsztaty dobrych praktyk i konferencje na temat Karty, które pozwalają na dostateczne skupianie się na wdrożeniu. Zarówno warsztaty dobrych praktyk, jak i coroczna konferencja na temat Karty odnoszą wiele sukcesów.
Warsztaty dobrych praktyk dostarczyły jak do tej pory ponad 250 przykładów potwierdzonych i skutecznych narzędzi polityki dotyczącej MŚP. W około 80 z tych przypadków, państwo członkowskie wskazało, że zostało podczas rozwijania swoich strategii, zainspirowane przez środki zastosowane w innym państwie członkowskim.
Dam państwu kilka przykładów, choć mógłbym przedstawić państwu długą listę. Grecki system wszystkich usług w jednym okienku inspirowany był przez Irlandię i jej prezentację na dublińskiej konferencji dotyczącej Karty w 2004 roku. Austriackie zwolnienie z podatków od zainwestowanych zysków rozwinięte zostało na podstawie podobnego rozwiązania we Włoszech. Dania zapewnia wsparcie dla MŚP w wykorzystaniu e-biznesu na podstawie podobnych inicjatyw w Irlandii, Holandii, Finlandii, Szwecji i Norwegii. W tych wszystkich przypadkach państwa członkowskie potwierdziły, że Karta stanowiła dla nich inspirację.
Duże zainteresowanie Kartą okazuje także coraz większa liczba uczestników dorocznych konferencji dotyczących Karty. Tegoroczna konferencja na temat Karty w Berlinie przyciągnęła 350 uczestników, największą ilość w historii i byłem bardzo szczęśliwy, że mogłem się tam znaleźć i mówić do tych ludzi z więcej niż 40 krajów. Następna konferencja na temat Karty odbędzie się od 3 do 4 czerwca 2008 roku w Bled w Słowenii. Będzie współorganizowana przez prezydencję słoweńską i oczekuję jeszcze wyższej liczby uczestników.
Komisja widzi, że Karta jest bardzo użyteczna w zachęcaniu państw członkowskich do poprawiania środowiska biznesowego dla małych przedsiębiorców w całej Europie. Mając już siedem lat pozostaje kluczowym instrumentem polityki. Tak więc naturalną odpowiedzią na pańskie pytanie jest - "tak”.
Colm Burke
Dziękuję panu, panie komisarzu za wyczerpującą odpowiedź! Miejsce skąd pochodzę jest naprawdę - i wiem, że to nie są pana regiony - związane z całym rozwojem usług internetowych i szerokopasmowych. W Europie wykorzystanie funduszy sięga 19%. W moim rodzinnym kraju, około 16% i wpływa to na małe przedsiębiorstwa w obszarach wiejskich, szczególnie skąd pochodzę. Na przykład wylatuję do Parlamentu z lotniska położonego najbardziej na zachód w UE, jest nim Tralee.
Chodzi mi o to, że ochotnicze organizacje małych przedsiębiorstw, które wspierają małe przedsiębiorstwa, są bardzo dobre w udzielaniu informacji i zastanawiam się czy możemy zrobić z nimi więcej, pomagając im w udostępnianiu informacji swoim członkom.
Malcolm Harbour
Dziękuję panu, panie Verheugen za bardzo zachęcającą odpowiedź! Chciałem podnieść w moim pytaniu uzupełniającym dwa punkty, dotyczące tego jak powinniśmy wykorzystać dalej tę inicjatywę i wykorzystać jej sukces. Pierwsze dotyczy tego jak Karta zostanie uwzględniona w pańskich pomysłach dotyczących ustawy o małych przedsiębiorstwach, którą uważam, za bardzo ważne i fascynujące przedsięwzięcie. Po drugie łącząc te sprawę ze strategią lizbońską, czy zgodziłby się pan ze mną, że jednym z największych problemów jest pytanie jak pomagać małym przedsiębiorstwom w szybkim wzroście, szczególnie tym małym przedsiębiorstwom, które mają dobre pomysły, ale trudno im pozyskać kapitał, przyspieszeniu ich wzrostu i tworzeniu nowych miejsc pracy? Czy istnieje, w ramach programu Karty, szansa na "mini kartę” dla szybko rosnących przedsiębiorstw?
Günter Verheugen
wiceprzewodniczący Komisji. - Jeśli chodzi o pierwsze pytanie chciałbym potwierdzić, że wszystkie organizacje MŚP są rzeczywiście w pełni zaangażowane i że sfinalizowaliśmy projekt, który stworzy sieć wspierającą mały biznes wszędzie w Unii Europejskiej. Jednym z najistotniejszych elementów tej sieci będzie upowszechnienie technologii teleinformatycznych w szerszym sensie.
Zidentyfikowaliśmy jasno jeden z powodów, dla których europejskie MŚP są mniej dynamiczne niż np. amerykańskie MŚP, co oznacza, że amerykańskie MŚP rosną szybciej, są bardziej zyskowne, bardziej innowacyjne i średnio zatrudniają więcej ludzi. Jednym z powodów tego jest - a przeanalizowaliśmy to dokładnie - że technologie teleinformatyczne są o wiele bardziej rozwinięte w Stanach Zjednoczonych. W szczególności wykorzystują oni najnowocześniejsze dostępne technologie. W Europie jesteśmy bardzo szczęśliwi, jeśli właściciel małego rodzinnego przedsiębiorstwa jest w ogóle dostępny w Internecie! Takie są fakty. Rzeczywistość przedsiębiorstw europejskich jest taka, że są to bardzo małe mikrobiznesy liczące mniej niż 10 osób. Nie są zazwyczaj zorientowane na wzrost, ale istnieją by zagwarantować przychód rodzinie. Dlatego tam są. Dlatego trudno jest przekonać takie przedsiębiorstwa, że muszą się zmodernizować, że muszą być graczami rynkowymi i że muszą wzrastać.
Podzielam w pełni pańską opinię i mogę jedynie powiedzieć, że mamy wiele, wiele inicjatyw już uruchomionych, które wspierają takie przedsiębiorstwa - niektóre z nich, nawiasem mówiąc, razem z zainteresowanymi branżami, które oczywiście są zainteresowane sprzedażą swoich produktów. Dlatego też łączymy oba i inicjatywy nie są jedynie adresowane do MŚP. Problem adoptowania innowacji komunikacyjnych i informatycznych wśród MŚP musi być widziany w połączeniu z problemem braku sieci i infrastruktury na terenach wiejskich. Komisja pracuje także nad tym ważnym obszarem. To jest z pewnością także część procesu Księgi i będzie częścią systemu sprawozdawczego.
Odpowiadając na drugie pytanie, pana Malcolma Harboura, wie on, że zawsze chętnie odpowiadam na jego pytania, ale jeśli chodzi o ustawę o małych przedsiębiorstwach, pytanie jest trochę zbyt wczesne. Karta jest procesem, jak pan wie i dobrze by było skoncentrować się teraz na niej - sieci współpracy w obszarze nowych pomysłów i najlepszych wzorców. Waham się, czy tworzyć zbyt dużo instrumentów, ale jest oczywistym, że w trakcie przygotowania ustawy o małych przedsiębiorstwach musimy zbadać wszystkie istniejące, pod kątem ich odpowiedniości i zdecydować czy możemy je poprawić czy nie w tym kontekście.
W zasadzie muszę powiedzieć, że jestem bardzo szczęśliwy, że wszędzie w Europie przyjmuje się, że MŚP naprawdę mają największy potencjał dla innowacji, wzrostu i tworzenia nowych miejsc pracy. Wszystkie inicjatywy, które przygotowujemy, pomogą MŚP w pełnym wykorzystaniu tego potencjału i uwolnieniu go.
Od kilku lat wiemy jakie są podstawowe problemy i państwo dobrze wiedzą o jakie chodzi: problem niedostatecznie silnej zdolności do innowacji, problem braku dostępu do instrumentów finansowych, szczególnie typu venture capital, problem przekazywania biznesu - bardzo ważny aspekt, który jest bardzo niedoceniany przez niektóre państwa członkowskie. Tracimy setki tysięcy przedsiębiorstw w Europie co roku, które mogłyby spokojnie istnieć jeśli przekazywanie ich z jednego pokolenia na drugie mógłby być zorganizowany w lepszy sposób. To bardzo ważne pytanie. Cały system podatkowy dla MŚP jest ważny, a moja ulubiona, oczywiście, nadmierna regulacja, jest o wiele bardziej istotna dla MŚP niż dla dużych firm.
Duże firmy mogą żyć z bardzo ciężkimi i trudnymi regulacjami. Mają one departamenty prawne, które się tym zajmują. Przy okazji, jestem także przekonany, że duże firmy nie potrzebują wewnętrznego rynku tak bardzo jak mniejsze. Większe firmy wykorzystują prawo do tworzenia lokalnych przedsiębiorstw i są wszędzie. Cała filozofia rynku wewnętrznego, moim zdaniem, musi skupiać się na MŚP i niestety, muszę powiedzieć, że tylko 8% europejskich przedsiębiorstw uprawia biznes poza granicami swoich krajów.
Jeśli dokonają państwo analizy tego, okaże się, że potencjał wewnętrznego rynku europejskiego jest bardzo niewykorzystany jeśli tylko 8% naszych przedsiębiorstw - zazwyczaj większych przedsiębiorstw - w nim uczestniczy. Tak więc mamy jeszcze wiele pracy do wykonania.
Dotyczy: zagrożenia hałasem ze strony pojazdów samochodowych
Czy Komisja mogłaby zreferować obowiązujące prawodawstwo i wytyczne służące do radzenia sobie z zagrożeniem hałasem ze strony pojazdów samochodowych, w szczególności zdefiniowany poziom decybeli, jeśli taki istnieje, i powiedzieć czy podejmie się dalszych wysiłków w celu ograniczenia zagrożenia hałasem ze strony pojazdów samochodowych?
Günter Verheugen
wiceprzewodniczący Komisji. - Problem hałasu wytwarzanego przez czterokołowe pojazdy - samochody, busy, ciężarówki i autobusy - określany jest przez regulację numer 51 EKG ONZ i odpowiednią dyrektywę 70/157/EWG wprowadzającą testy hałasu i wartości graniczne.
Wartości graniczne były zmniejszane kilka razy w przeszłości, ostatnio w 1995 roku. Maksymalny dozwolony poziom dźwięku leży dziś pomiędzy 74 dB dla samochodów pasażerskich a 80 dB dla ciężkich ciężarówek. Dalsze ulgi czynione są na rzecz silników Diesla z bezpośrednim wtryskiem, samochodów terenowych i samochodów sportowych.
Ostatnie ograniczenie nie odniosło oczekiwanego efektu i kolejne badania pokazały, że metoda badawcza nie odzwierciedla już rzeczywistego zachowania podczas jazdy.
Dlatego zadecydowano, że przed zmniejszeniem po raz kolejny limitów, konieczne jest przede wszystkim stworzenie nowego cyklu testów i dostosowania warunków jazdy podczas testu hałasu do rzeczywistych działań wykonywanych podczas jazdy.
Praca nad nowym cyklem testów jest właśnie kończona. Zastąpi on istniejący protokół testowy lepszą metodą pomiaru odtwarzając poziom hałasu generowany przez ciężkie pojazdy podczas zwykłej jazdy w ruchu miejskim.
W nowej procedurze testowej przewiduje się, że znikną istniejące dodatkowe ulgi dla niektórych pojazdów bądź technologii.
Zanim metoda ta może być wykorzystywana do celów zatwierdzania typów pojazdów nowe wartości graniczne muszą być określone na podstawie oceny skutków. Aby otrzymać reprezentatywne dane do określenia tych wartości i przeprowadzić rzetelną ocenę wpływu, producenci pojazdów zobligowani są do przeprowadzania równoległych testów za pomocą starej i nowej metody w ciągu dwóch lat.
Stara metoda będzie wymagana, aby otrzymać zezwolenie, a nowa metoda będzie wykorzystywana do celów monitoringu do roku 2009. Jak tylko skończy się zbieranie danych, Komisja zaproponuje nowe rozwiązanie legislacyjne ustanawiając uaktualnione wartości graniczne.
Nowa metoda testowania dla motocykli jest także bliska ukończenia. Dyskusje w EKG ONZ skupiają się na dodatkowych testach na poboczach drogi, które przeprowadzane by były podczas procedury wydawania zezwoleń na dany typ pojazdu, aby dostarczyć wartości poziomu dźwięku, które pozwolą na porównanie z tymi mierzonymi podczas kontroli na poboczu dróg w celu wykrycia motocykli, które zostały przebudowane, albo które nie są utrzymywane w dobrym stanie.
Oczekuje się, że praca zostanie ukończona w roku 2008. Komisja zaproponuje wtedy dostosowanie do właściwych regulacji EKG ONZ za pomocą uaktualnionych wartości granicznych.
W dodatku Komisja ostatnio przeprowadziła konsultacje w prawie pakietu przepisów dotyczących opon włączając w to ograniczenie obecnego limitu hałasu dla opon. W wyniku konsultacji proponuje się redukcję o około 4 dB dla opon samochodów pasażerskich i 6 dB dla opon pojazdów przewozowych: jest to dość znaczące. Oczekuje się, że wprowadzenie w życie nowych limitów dla nowych typów opon około roku 2012.
Jim Higgins
Dziękuję panu, panie komisarzu, za wyczerpującą odpowiedź! Z pewnością cieszę się z pańskiej uwagi, że istnieje nowe stanowisko testowe i że ustanowione zostaną nowe wartości graniczne.
Podchodzę do tego z perspektywy irlandzkiej. W ostatnich kilku latach występowało u nas zjawisko znane jako "ścigacze” ("boy racers”), dotyczące ludzi, którzy modyfikują stare samochody, wyjeżdżają na ulice we wszystkich godzinach dnia i nocy powodując poważne problemy związane z emisją hałasu, gdyż brzmią jak samoloty odrzutowe, zakłócając w sposób poważny spokój, szczególnie na obszarach miejskich.
Cieszę się z faktu, że istnieją dwie regulacje, jak pan wspomniał, panie komisarzu: regulacja nr 51 EKG ONZ i dyrektywa 70/157/EWG. Ale problem, jak ja to widzę, z regulacją nr 51 EKG ONZ, jest taki, że dotyczy się ona jedynie nowych samochodów. Wydaje mi się, że powinna istnieć specyfikacja, przynajmniej w stosunku do odpowiedzi otrzymanej od pana komisarza Dimas: powinna istnieć regulacja, że nie powinno się modyfikować samochodów i że powinny być przeprowadzane regularne testy.
Hubert Pirker
(DE) Panie komisarzu! W przypadku pojazdów drogowych hałas nie może przekraczać określonego pułapu. W przypadku transportu kolejowego pułap określany jest na podstawie średniego poziomu hałasu, co oznacza, że trzeba znosić bardzo wysoki poziom hałasu w bliskości linii kolejowych po prostu z tego powodu, że przeciętny poziom hałasu nie przekracza dozwolonego poziomu. Czy Komisja zamierza przyjąć podobne środki, jakie stosuje w przypadku pojazdów drogowych, aby dać wytchnienie tym, którzy mieszkają blisko hałaśliwych odcinków linii kolejowej?
Margarita Starkevičiūt
(LT) Chciałabym wskazać, że odwołujemy się wciąż do konkretnych wymogów, ale sprawa ich wcielenia w życie nie jest dostatecznie poruszana. Mówiąc o zanieczyszczeniach chciałabym zwrócić uwagę pana komisarza na fakt, że mechanizm monitorowania wszystkich wymogów, o których właśnie rozmawialiśmy, wydaje się bardzo rozczłonkowany. Moim zdaniem Komisja powinna przedstawić projekt (być może już taki przygotowuje) mający w perspektywie harmonizację procedury administrowania kryteriami zanieczyszczenia i jego oceny, jako, że jest to kluczowy problem dla małych państw, takich jak Litwa, w których organy zarządzające są słabe i nie mają środków do wdrażania wszystkich wymogów.
Günter Verheugen
wiceprzewodniczący Komisji. - (DE) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Jeśli chodzi o pierwsze pytanie, nie ma jakichkolwiek wątpliwości, że modyfikacje pojazdów, których rezultatem jest emisja hałasu powyżej dozwolonego poziomu, są zabronione. Takie modyfikacje mogą nawet stanowić przestępstwo kryminalne. Nie trzeba jednak mówić, że do państw członkowskich należy zapewnienie, poprzez normalny dozór drogowy, że tacy przestępcy łamiący przepisy ruchu drogowego - a z powodu takich modyfikacji stają się przestępcami - zostaną złapania. Nie widzę nawet w najdalszej perspektywie, że będziemy mogli zrobić cokolwiek na szczeblu europejskim, co pozwoli państwom członkowskim na podjęcie większej ilości działań pozwalających na ukrócenie praktyk, które są jednoznacznie nielegalne.
Wyścigi samochodowe na publicznych drogach są oczywiście nielegalne w każdym kraju europejskim. Nie istnieje prawodawstwo europejskie, na które ktokolwiek mógłby się powołać w odpowiedzi na zarzuty wyścigów na drogach publicznych. Sprawa ta dlatego leży całkowicie w kompetencjach państw członkowskich, które są w posiadaniu wszelkich narzędzi potrzebnych do zapobiegania takim przestępstwom.
Jeśli chodzi o emisję hałasu przez transport kolejowy, moja bezpośrednia odpowiedzialność kończy się na aktywnym zabezpieczaniu przed hałasem, który emitują. Nie jestem bezpośrednio odpowiedzialny za pasywne zabezpieczaniu przed hałasem, do której odnosi się pan tutaj. Bardzo chętnie za to przedyskutuję tę sprawę z właściwym komisarzem i zapewnię by otrzymał pan jak szybko się da odpowiedź na pytanie czy Komisja planuje cokolwiek w tym względzie.
Ja w rzeczywistości podzielam pana pogląd całkowicie. To bardzo ważny problem. Wysiłki w celu ochrony przed hałasem nie mogą się koncentrować jedynie na samym ruchu drogowym. Nowoczesna technologia kolejowa może być źródłem szczególnie poważnych problemów z hałasem. Wiem na podstawie przykładu Niemiec, że zagrożenie hałasem jest bardzo ważnym czynnikiem, który napędza system kolei jednotorowej Transrapid. Dlatego przyjrzymy się tej sprawie, a pan otrzyma ostateczną odpowiedź.
Trzecie pytanie odnosi się do mechanizmów kontrolnych. W tej sprawie mogę tylko powiedzieć, że nasze prawodawstwo nie pozostawia wątpliwości. Zasady są jasne, limity są jasne, a odpowiedzialność za zapewnienie, że te limity będą przestrzegane leży po stronie państw członkowskich. Komisja nie posiada instrumentów zapewniających kontrole, za pomocą których może sprawdzić, czy w każdym pojedynczym przypadku europejskie prawodawstwo wdrażane jest w państwach członkowskich.
Zasada pomocniczości jest faktem. Nie mogę stwierdzić, gdzie musielibyśmy zmienić prawo europejskie, aby zapewnić, że jest ono wszędzie poprawnie stosowane. Zasady są takie same dla wszystkich państw członkowskich. Posiadają one jasne instrukcje określające jak powinny być one wdrażane. W tym przypadku, który dotyczy Litwy, mogę powiedzieć jedynie, że to nasi odpowiednicy w parlamencie i rządzie tego państwa są odpowiedzialni za zapewnienie, że taki problem się nie pojawi.
Przewodnicząca
obawiam się, że będziemy teraz musieli kontynuować, tak więc pytania, na które nie udzielono teraz odpowiedzi z powodu braku czasu otrzymają odpowiedzi pisemne (patrz załącznik).
Dziękuję panu, panie komisarzu Verheugen za pozostawanie z nami tak długo!
Dotyczy: liberalizacji rynku energii dla dobra konsumentów
Wnioski z ostatniego sprawozdania zamówionego przez Komisję Europejską na temat konsekwencji deregulacji europejskiego rynku gazu i elektryczności dla konsumenta, tak jak bardzo znaczący wzrost cen ostatnio odnotowany lub ogłoszony pokazuje, że wiele państw członkowskich nie było gotowych na sprostanie wyzwaniu zliberalizowania rynku.
Czy Komisja może, mając to na uwadze powiedzieć, jak zamierza zareagować na znaczący wzrost cen energii, jakie uderzają w konsumentów, którzy właściwie powinni być głównymi beneficjentami liberalizacji? Czy może powiedzieć czy i jak przeprowadzone zostaną uzgodnienia z konsumentami oraz czy i jak zostaną oni zaangażowani w organy ustanowione przez Komisję i europejskich i krajowych regulatorów mając na celu zaradzenie obecnym problemom i trudnościom.
Andris Piebalgs
komisarz.- Komisja ściśle śledzi ostatnie wydarzenia związane z cenami w państwach członkowskich. Uważa, że te wzrosty nie mogą być łatwo wyjaśnione jedynie przez jeden czynnik, ale muszą być widziane w szerszym kontekście wzrastającego światowego popytu na ropę i gaz. Jednak wzrastająca aktywność inwestycyjna - a w szczególności przesunięcie w kierunku bardziej odnawialnej produkcji energii - z pewnością też odgrywa rolę. Co więcej, punktem wyjścia w momencie otwarcia rynku były, w kilku państwach członkowskich, bardzo niskie ceny. W średnim i długim terminie nie dawały one koniecznych sygnałów inwestorom na niezbędne inwestycje i teraz płacimy za to cenę.
Jeśli chodzi o pytanie, czy taki wzrost cen może być uznany jako zależny od siły rynkowej graczy, Komisja zbadała sprawę i doszła do wniosku, że ceny elektryczności w niektórych państwach członkowskich są wyższe niż oczekiwane przy w pełni konkurencyjnym rynku. W tym kontekście Komisja, Rada i władze odpowiedzialne za konkurencję wyposażyły regulatorów tak, by mogli zidentyfikować zachowanie przeciwne wolnej konkurencji i podjąć odpowiednie działania.
Komisja bada także zachowanie niektórych operatorów, rzekomo przeciwne wolnej konkurencji i uruchomiła pięć postępować antymonopolowych w tym roku. Komisja jest także bardzo świadoma strukturalnych problemów w tym sektorze. Dlatego trzeci pakiet energetyczny proponuje szeroko zakrojone projekty radzenia sobie z tymi problemami strukturalnymi, w szczególności poprzez proponowanie podziału własności operatorów systemów transmisyjnych.
Komisja zawsze prezentowała opinię, że konsumenci powinni być głównymi beneficjentami liberalizacji. Propozycje Komisji dotyczące trzeciego pakietu energetycznego zawierają dlatego pewną ilość środków, które wzmocnią prawa i rolę konsumenta. W szczególności pakiet proponuje danie konsumentom prawa do zmiany dostawcy w każdym momencie i prawo do wolnego dostępu do danych o ich konsumpcji. Poprzez zwiększanie świadomości konsumentów i praw dotyczących ich konsumpcji energii, Komisja daje narzędzia niezbędne do funkcjonowania rynku detalicznego.
Giovanna Corda
(FR) Pani przewodnicząca, komisarzu! Jestem zadowolona, że jest pan skłonny pozwolić konsumentom gazu i elektryczności na bycie podstawowymi beneficjentami poprzez wprowadzenie bardziej restrykcyjnych środków w sektorze, które, jak mamy nadzieję, będą miały jakiś wpływ na ceny dla obywateli UE, oczywiście wpływ na obniżenie cen. Mogę podać państwu przykład: 20% wzrost cen został ogłoszony w Belgii i są one teraz po prostu zbyt wysokie dla najsłabiej uposażonych. Jako humanista nie mogę zaakceptować tej sytuacji.
Co więcej, panie komisarzu, czy jest pan w stanie zapewnić mnie, że konsumenci będą rzeczywiście zaangażowani we wdrażanie liberalizacji poprzez uczestniczenie w różnych komitetach, a także poprzez angażowanie ich nowe mechanizmy rozstrzygania sporów.
Teresa Riera Madurell
(ES) Pani przewodnicząca, komisarzu! Chciałabym zadać pytanie dotyczące forum detalicznego konsumentów, nad którym jak pan wspomniał, pracuje pan.
Kiedy zamierzacie państwo uruchomić to forum? Jaki typ uczestników to forum może zrzeszać, aby działało naprawdę na korzyść klientów? Jaka będzie funkcja tego forum w nawiązaniu do tego wszystkiego o czym pan mówił?
DanutBudreikait
(LT) W Niemczech ceny elektryczności wzrosły ostatnio o 10%, powodem jaki podano było to, że elektryczność pozwala na wielki komfort i dlatego musi kosztować drogo. Czy trzeci pakiet energetyczny będzie miał jakikolwiek wpływ na regulatorów? Czy będzie możliwe mieć wpływ na podwyżki cen, gdy nie ma do nich racjonalnych podstaw? Czy nie byłoby użyteczne zastosowanie pewnych restrykcji na wzrost cen, gdy nie ma podstaw do uzyskiwania nadmiernego przychodu?
Andris Piebalgs
komisarz.- Rozpocznę od trzeciego pytania.
Istnieją problemy, które mogłyby zostać rozwiązane przez rynek, poprzez siłę konsumentów, ale istnieją też problemy, w których jest potrzeba zmiany strukturalnej. Wyjątkowość rynku elektrycznego polega na tym, że krańcowa elektrownia decyduje o poziomie cen. Jest jasne, że potrzebujemy pełnej przejrzystości na rynku, z tego też powodu trzeci pakiet regulacji tak naprawdę wspiera oddzielenie czynności przesyłu od dostarczania energii. W przeciwnym wypadku nigdy nie będziemy mogli się dowiedzieć czy płacimy uczciwą cenę.
Po drugie, jeśli tworzy się warunki dla rozwoju konkurencji na rynku, wtedy trendy cenowe naprawdę nie wzrastają lub spadają, albo wzrastają mniej w porównaniu z rynkiem pozbawionym konkurencji, ponieważ w innym wypadku firmy, które mają półmonopol mogłyby bezpośrednio dyktować cenę. To oznacza, że te dwie sprawy są w rękach rządów.
Jeśli chodzi o siłę konsumentów, przyjęliśmy księgę praw konsumenta i daje nam ona z pewnością wszystkie właściwe informacje o prawach konsumenta wywodzących się z całego istniejącego ustawodawstwa. Wzmocniliśmy te prawa jeszcze bardziej.
Jeśli chodzi o forum konsumentów, to zapraszamy oczywiście organizacje konsumenckie, które są dobrze reprezentowane w państwach członkowskich i organizacje ochronne. Najlepsze osoby wspomagające nasze środki do stworzenia naprawdę konkurencyjnego rynku europejskiego pochodzą definitywnie z organizacji konsumenckich.
Przewodnicząca
Jako że autor nie jest obecny pomijamy pytanie nr 41.
Dotyczy: współpracy energetycznej w południowo-wschodniej Europie
Jakie środki podejmuje Komisja, aby zredukować zależność państw członkowskich Europy południowo-wschodniej i krajów kandydujących oraz państw bałkańskich wymienionych w procesie z Salonik, od rosyjskich dostawców energii?
Andris Piebalgs
komisarz. - Komisja zwraca szczególną uwagę na problemy bezpieczeństwem dostaw w południowo-wschodniej Europie. Stało się to jednym z głównych celów stworzenia Wspólnoty Energetycznej, która bazuje na prawie UE, dla wewnętrznych rynków gazu i elektryczności, a w szczególności na jego postanowieniach na temat bezpieczeństwa dostaw energii i solidarności.
Południowo-wschodnia Europa leży na skrzyżowaniu kilku głównych tras energetycznych. Kilka państw z tego regionu produkuje gaz. Wspomniałbym tutaj Chorwację i Rumunię. Nowe terminale ciekłego gazu ziemnego (LNG) na wybrzeżu Adriatyku oraz nowe połączenia wzajemne między gazem a elektrycznością łączące różne źródła energii zostały uruchomione lub znajdują się w zaawansowanej fazie rozwoju.
Jednak niektóre państwa mają znaczący udział gazu ziemnego pochodzącego od jednego dostawcy dla przemysłu, w celach ogrzewania, a także wytwarzania elektryczności.
Działając w ramach traktatu Wspólnoty Energetycznej, ze wsparciem finansowych instrumentów UE i międzynarodowych instytucji finansowych, Komisja promuje rozwój zintegrowanego rynku w tym regionie silnie związanego z rynkiem UE.
Lecz oznacza to, że rozwój w tym regionie handlu gazem i elektrycznością, rozwój nowych projektów wspólnych połączeń i produkcji oraz ustanowienie stabilnego systemu regulacyjnego w znaczny sposób zwiększy bezpieczeństwo dostaw.
Co więcej, nowe źródła gazu pozwolą na rozwój sektora gazownictwa w tych państwach gdzie on jeszcze nie istnieje. Bardzo dużą uwagę przykłada się także do efektywności energetycznej. Aby wzmocnić bezpieczeństwo energetyczne, Komisja faworyzuje strategię dywersyfikacji dostawców i szlaków transportowych. W szczególności silnie wspiera rozwój projektu Nabucco i innych projektów gazowych oraz rozwój terminali ciekłego gazu ziemnego w regionie, tak jak i dobrze osadzonych projektów naftowych mających na celu dywersyfikację.
Komisja uważa także, że Rosja w przyszłości pozostanie ważnym źródłem energii dla środkowo-wschodniej Europy, ale razem z innymi źródłami z basenu Morza Śródziemnego i regionu Morza Kaspijskiego.
Bernd Posselt
(DE) Po pierwsze dziękuję panu za bardzo dobrą i dogłębną odpowiedź. Mam tylko dwa krótkie pytania uzupełniające. Po pierwsze, czy istnieje konkretna współpraca pomiędzy dwoma państwami kandydackimi w tym regionie, mianowicie Chorwacją i Macedonią? Po drugie zależność energetyczna Kosowa stanowi szczególny problem. Czy nie jest możliwe zapewnienie specjalnego wsparcia dla energii wodnej i wiatrowej w sąsiedniej Albanii? Prawdę mówiąc, istnieje znaczący potencjał wytwarzania energii hydroelektrycznej w Kosowie i Albanii w szczególności, ale także w Macedonii.
DanutBudreikait
(LT) Dwa tygodnie temu pojawiły się informacje o umowie między Rosją a Włochami dotyczące konstrukcji nowego gazociągu w regionie południowym. Ten gazociąg South Stream jest w rzeczy samej duplikatem projektu Nabucco. Władimir Putin powiedział, że jest wdzięczny Komisji za zatwierdzenie tego projektu. Chciałabym usłyszeć komentarz na ten temat.
Andris Piebalgs
komisarz. -Jeśli chodzi o relacje z Chorwacją, państwo to jest w trakcie negocjacji akcesyjnych i jest najbardziej zaawansowane jeśli chodzi o przyjęcie ustawodawstwa Wspólnoty, uczestnicząc również we wszelkich działaniach Wspólnoty Energetycznej. Z powodu znacznego zaawansowania w sprawach związanych z przyjęciem ustawodawstwa Wspólnoty, Chorwacja jest także bardziej zintegrowana z rynkiem energetycznym UE i przeprowadza kilka projektów.
Macedonia jest częścią Wspólnoty Energetycznej i także posuwa się do przodu we wdrażaniu prawa wspólnotowego. Jej postępy w tym względzie powodują, że jest liderem w regionie.
Jeśli chodzi o Kosowo, pracujemy razem z UNMIG i wspieramy wszystkie działania na tym terenie. Wiem, że są tam zawsze pewne trudności z płatnościami i dostawcami energii, ale do tej pory udało nam się rozwiązać te problemy i ludzie otrzymali dostawy energii, takie jakich potrzebowali.
Jeśli chodzi o rurociąg South Stream Włochy - Rosja nigdy nie uważałem go jako zastąpienie Nabucco. Prace nad Nabucco dobrze posuwają się do przodu jak zostało to zgłoszone Radzie. Otrzymałem także pierwsze informacje od regulatorów dotyczące problemów z dostępem trzecich stron, a Nabucco poszukuje nowych źródeł dostaw - Azerbejdżan, Turkmenistan, Egipt i za jakiś czas Iran.
Problem gazociągu South Stream jest bardzo prosty. Jest to źródło dostaw gazu rosyjskiego. To jest projekt, który na tym etapie przechodzi przez studium wykonalności, które będzie wykonywane łącznie przez ENI i Gazprom. Musimy poczekać i zobaczyć jak się ten projekt rozwinie. Na pewno daje on Unii Europejskiej nowe drogi dostaw i wzmacnia bezpieczeństwo dostaw, ponieważ więcej rurociągów biegnących do UE oznacza większe bezpieczeństwo dostaw, ale nie jest to zastępstwo dla Nabucco.
Jeśli chodzi o pochwałę prezydenta Putina, nie mam nic szczególnego do powiedzenia.
Dotyczy: integracji Irlandii z rynkiem energetycznym UE
Bezpieczeństwo dostaw energii do Irlandii staje się coraz ważniejsze dla konsumentów, przedsiębiorstw i decydentów, stąd potrzeba pełnego połączenia z szerokim europejskim rynkiem energii. Aby to osiągnąć stworzona musi zostać niezbędna infrastruktura, która zapewni dostawy bezpiecznej i rozsądnie wycenionej energii.
W Irlandii EIRGRID jest obecnie w fazie konsultacji w związku z projektem energetycznym Meath Cavan i połączeniem wzajemnym Cavan-Tyrone, oba są częściowo fundowane przez inicjatywę UE TEN-E, z UE prawdopodobnie wspierającą projekt w fazie konstrukcyjnej. Lokalnie istnieje obawa o skalę tych proponowanych projektów, zwłaszcza w powiązaniu z możliwymi implikacjami zdrowotnymi dla ludzi żyjących w bezpośredniej bliskości linii energetycznych. Czy Komisja może złożyć oświadczenie w związku z tym konkretnym problemem?
Dodatkowo biorąc pod uwagę, że linie energetyczne biegną przez 58 km jest to silny argument za umieszczeniem tych linii pod ziemią. Czy Komisja może naświetlić swoje stanowisko w tym kontekście w nawiązaniu do wspomnianego wyżej oraz do podobnych projektów w UE? Czy Komisja może wskazać co jest uznawane za najlepszy wzorzec i co musi zostać wzięte pod uwagę przy podejmowaniu decyzji na temat przebiegu linii energetycznych nad ziemią lub pod ziemią?
Andris Piebalgs
komisarz. - Do kompetencji Komisji nie należy umiejscawianie linii energetycznych, jest to ustalane wyłącznie przez władze państw członkowskich w ramach właściwego prawa UE dotyczącego środowiska.
Rekomendacja Rady z 12 lipca 1999 roku na temat ograniczenia narażenia ludzi na działanie pola elektromagnetycznego stanowi podstawy minimalnych ograniczeń i poziomów odniesienia, ale państwa członkowskie są odpowiedzialne za wdrożenie tych środków.
Jeśli chodzi o możliwe efekty zdrowotne wystawienia na działanie pola elektromagnetycznego, komisja naukowa dotycząca kształtujących się i nowo zidentyfikowanych zagrożeń dla zdrowia przyjęła ostatnio opinię, która zawiera ocenę stanu wiedzy naukowej w tym obszarze.
Napowietrznych linie energetyczne są często najbardziej efektywnym rozwiązaniem dla długodystansowego przesyłu ponad 50 km. Podziemne kable także są sprawdzoną technologią, ale aż do tej pory wykorzystywane więcej na krótkich i średnich dystansach, są również droższe.
Konstrukcja napowietrznych linii energetycznych o napięciu 220 kV lub większym i długości większej niż 15 km musi przechodzić ocenę wpływu środowiskowego. Co więcej jakikolwiek plan lub projekt napowietrznej linii energetycznej, która prawdopodobnie będzie miała znaczący negatywny wpływ na siedliska Natura 2000 podlega zastrzeżeniom proceduralnym określonym w artykule 6 dyrektywy Rady 92/43/EWG.
Jim Higgins
Czy komisarz może mi powiedzieć czy istnieje jakiś przekonujące świadectwo lub dowód naukowy mówiące o tym czy pola elektromagnetyczne są czy nie zagrożeniem dla zdrowia publicznego? Wiem, że państwa członkowskie, jak komisarz powiedział, mają ostateczne kompetencje w sprawach związanych z ich połączeniami wzajemnym, kablami etc.
Po drugie, czy komisarz nie zgodzi się, że pomimo tego, że istnieje opór ze strony przemysłu, to jednak z punktu widzenia estetyki, zdrowia publicznego i środowiska, lepiej by było gdyby takie kable biegły pod ziemią?
Andris Piebalgs
komisarz. - Rozpocznę od sieci podziemnych. Do teraz technologia umieszczania kabli pod ziemią wykorzystywana była jedynie w ograniczonych przypadkach, jak lotnisko w Madrycie.
Co do zasady nie ma żadnych ograniczeń co do długości samego okablowania. Jest za to pytanie o koszt. Byłby on zwykle 3 do 5 razy wyższy niż w przypadku linii napowietrznych, i jak dotychczas nie był wykorzystywany dokładnie z tego powodu, że istniały dwie możliwości. W rzeczywistości wykorzystywana była tylko wtedy, gdy nie możliwe było zbudowanie linii napowietrznych.
Jest kilka przypadków, w których miasta zastanawiają się nad wykorzystaniem kabli, co będzie przełomowe. Jednak oznaczać to będzie wyższe koszty dla konsumentów.
Jeśli chodzi o naukowy dowód działania pola elektromagnetycznego na ludzi, dostępne są rekomendacje Rady, o których wspomniałem, datowane na 12 lipca 1999 roku i podane są tam minimalne ograniczenia i poziomy odniesienia. Jeśli chodzi jednak o dodatkowe dowody naukowe szkodliwość dla zdrowia, nieznane mi są powody, dla których należałoby wychodzić poza te rekomendacje z roku 1999 dotyczące bezpieczeństwa.
Zasadniczo linie napowietrzne są nadal opłacalną opcją i wydaje mi się, że wybór pomiędzy liniami napowietrznymi a kablami powinien zostać dokonywany w zależności od sytuacji, jeśli ktoś zakłada, że kable nie powodują problemów. Trzeba być świadomym, że może chodzić o tereny należące do Natura 2000 lub może zaistnieć inne oddziaływanie na środowisko. Nie ma rozwiązania, które nie będzie powodowało wpływu na środowisko. W tym samym momencie zaproponowane mogą być różne rozwiązania technologiczne i firmy muszą być tego świadome.
Przewodnicząca
Pytania, na które nie udzielono do tej pory odpowiedzi z powodu braku czasu otrzymają pisemną odpowiedź (patrz załącznik).
Komisarz Piebalgs zostanie z nami, ale będzie teraz odpowiadał na pytania w imieniu pana komisarza Dimas.
Dotyczy: finansowania przez UE europejskich pozarządowych organizacji ochrony środowiska
Poprzez organizacje pozarządowe społeczeństwo obywatelskie odgrywa istotną rolę w wypełnianiu potrzeby procesu integracji europejskiej i nowego sposobu sprawowania władzy w Europie. Który plan działania wspólnoty wspiera obecnie europejskie organizacje pozarządowe w obszarze ochrony środowiska? Jakie organizacje pozarządowe (i które z ich działań), które przyczyniają się do dalszego rozwoju i wdrażania wspólnotowej polityki ochrony środowiska i prawodawstwa były do tej pory finansowane? Jaka ilość pieniędzy przypadała na organizację? Jakie jest zróżnicowanie geograficzne zasięgu istniejącego programu Wspólnoty? Jakie greckie organizacje pozarządowe brały udział - lub biorą udział - w obecnym programie w sposób niezależny lub na zasadach współpracy międzynarodowej? Jakie są kryteria rządzące systemem wyboru, monitorowania i oceny bazującego na wskaźnikach i wynikach oceny wpływu.
Andris Piebalgs
komisarz. - Finansowanie przez Komisję działania europejskich pozarządowych organizacji ochrony środowiska dokonuje się przez program istniejący od 1997 roku. Podstawą prawną obecnego programu jest regulacja LIFE+.
Celem jest zwiększenie uczestnictwa europejskich organizacji pozarządowych w rozwoju i wdrażaniu strategii środowiskowej UE.
Duża ilość różnych organizacji pozarządowych została dofinansowana w czasie istnienia tego programu. Listy działań i przekazane sumy publikowane są na serwisie internetowym DG Environment. Czas nie pozwala mi na przeczytanie ich wszystkich, ale lista zostanie przesłana do pana posła.
Nie ma geograficznego zróżnicowania w programie, jako, że jest on skierowany na europejskie, a nie krajowe organizacje. Aby być uprawnionym organizacje powinny działać co najmniej w trzech państwach członkowskich UE. Ale tylko jedna z organizacji systematycznie dofinansowywanych, Śródziemnomorskie biuro informacji o środowisku, kulturze i zrównoważonym rozwoju ma swoją siedzibę w Grecji. Wiele z nich jako członków posiada organizacje greckie, na przykład, Europejskie Biuro Ochrony Środowiska, EUROPARC i Międzynarodowi Przyjaciele Przyrody.
Granty przyznawane są w ramach corocznego wezwania do składania ofert. Aplikacje oceniane są zgodnie z kryteriami przyznawania grantu, a wybierane są organizacje pozarządowe o największym potencjale przyczynienia się do rozwoju i wdrożenia priorytetów UE strategii ochrony środowiska.
Monitoring i ocena są przeprowadzane przez Komisję, bazując na sprawozdaniach przysłanych przez beneficjentów, a także na dogłębnym audycie. W trakcie tego procesu oceniany jest poziom, do jakiego te organizacje wypełniły założenia swojego programu i przyczyniły się do rozwoju strategii UE.
Georgios Papastamkos  .-
(EL) Pani przewodnicząca! Życzę powodzenia komisarzowi Dimas, reprezentującemu Unię Europejską na konferencji Bali. Oczekiwałbym jednak, aby odpowiedziano jaśniej na zadane przeze mnie pytania, ponieważ pytania te były konkretne, a udzielona odpowiedź ogólna. Wierzę, że komisarz Piebalgs podejmie działania, aby komisja przysłała mi informacje na temat zadanych przeze mnie pytań. Przynajmniej jestem jednym z tych, którzy wierzą, że organizacje pozarządowe są jedną z form sprawowania rządów w Europie, mimo iż nieformalną; odgrywają niezwykle ważną rolę i roli tej - stąd moje pytanie - należy poświęcić większą uwagę. Tak więc czekam na informacje, nie na temat przejrzystości działalności organizacji, ale na temat odpowiedzialności za demokrację, która jest zadaniem Komisji.
Kończąc, chciałbym poprosić komisarza Piebalgsa o używanie oficjalnej nazwy, przyjętej przez Unię Europejską, gdy mówi o trzecich krajach.
Jörg Leichtfried
(DE) Panie komisarzu! Chciałbym zadać pytanie na ten temat, które przykuwało moją uwagę od dłuższego czasu. Jestem członkiem niektórych z tych organizacji. Ostatnio jednakże, zastanawiałem się coraz częściej nad tym jak bardzo demokratycznie działają te organizacje i czy Komisja sprawdza, czy te organizacje pozarządowe, są demokratycznymi organizacjami, w których odbywają się wewnętrzne wybory czy też są to organizacje ze strukturą sprawowania władzy, która jest zamknięta na kontrole i nie odpowiada przed członkami tej organizacji lub kimkolwiek innym, co oznaczałoby, że fundusze mogą, w pewnych przypadkach być przekazywane na cele, których nikt się nie spodziewa.
Andris Piebalgs
komisarz. - Podstawy prawne są bardzo jasne: stanowi je regulacja LIFE+. Oceniamy organizacje na podstawie tej regulacji. Oznacza to, że mamy szczegółowe kryteria dotyczące, które organizacje mogą aplikować, ale nie oceniamy wewnętrznej struktury i wewnętrznej organizacji.
Jeśli chodzi o pytanie o przejrzystość, z pewnością ją wspieramy. Dostarczymy pisemnych odpowiedzi na wszystkie zadane pytania, razem z listą, którą obiecałem w swojej odpowiedzi, myślę, że ważne jest, żeby społeczeństwo mogło monitorować sytuację, ponieważ jasne jest, że pieniądze publiczne przekazywane są organizacjom pozarządowym i proces ten powinien być całkowicie przejrzysty. Komisja robi co w jej mocy by zagwarantować przejrzystość tego procesu i zgodność z regulacją LIFE+.
Dotyczy: przestępstw związanych z odpadami / ochrony środowiska przez prawo karne
W lutym 2007 roku Komisja Europejska przedstawiła propozycję dyrektywy (COD/2007/0022), która obliguje państwa członkowskie do traktowania poważnych wykroczeń przeciwko środowisku jako przestępstwa oraz do ustanowienia minimalnych sankcji za przestępstwa przeciwko środowisku takie jak przestępstwa związane z odpadami. To jest dobry krok - jak wskazała Agencja Ochrony. Środowiska rządu Wielkiej Brytanii, poważnym problemem związanym ze zwalczaniem przestępstw przeciwko środowisku jest fakt, iż kary są zbyt niskie i nie zapewniają dostatecznej zachęty do przestrzegania przepisów o środowisku naturalnym.
Mając jednak na uwadze problemy z jakimi boryka się ta dyrektywa zanim staje się obowiązującym prawem w państwach członkowskich, jakie inne kroki przewiduje Komisja, aby zwalczać przestępstwa związane z odpadami w Europie.
Andris Piebalgs
komisarz. - Zapewnienie, że państwa członkowskie poprawnie wdrażają legislację UE dotyczącą odpadów i zapobiegają nielegalnym działaniom związanym z odpadami należy do najwyższych priorytetów Komisji. Zaproponowana dyrektywa o przestępstwach przeciwko środowisku zapewni, że poważne wykroczenia przeciwko środowisku naturalnemu w Unii Europejskiej podlegać będą skutecznym sankcjom karnym. Wszystkie poważne przestępstwa związane z odpadami, włączając w to nielegalną obróbkę, transport, eksport i import odpadów objęte są tą dyrektywą.
Inicjatywa wymierzona w przestępstwa przeciwko środowisku nie jest jednak jedynym działaniem podejmowanym przez Komisję w celu przeciwdziałania przestępstwom związanym z odpadami. Komisja podejmuje wiele konkretnych działań w obszarach gdzie przestępstwa związane z odpadami są poważnym problemem dla państw członkowskich. Dotyczy to, w szczególności nielegalnych wysypisk i nielegalnego transportu odpadów, które są regulowana przez ważne przepisy UE.
Komisja podejmuje wczesne działania w celu zapobieżenia negatywnemu wpływowi na środowisko i zdrowie działań związanych z odpadami. Akcje uświadamiające dotyczące wysypisk i transportu odpadów przeprowadzane w regionach wysokiego ryzyka. W ostatnim roku odbyło się 16 takich akcji, a w tym roku planowanych jest 10 następnych. Spotkania wielostronne odbywają się regularnie z władzami państw i zainteresowanymi stronami, aby stawić czoło złemu wdrażaniu prawa UE dotyczącego odpadów.
Opracowywane są ciągle wskazówki mówiące o kluczowych przepisach prawa UE dotyczącego odpadów, takich jak transport odpadów i mającego na celu szczególne rodzaje odpadów, na przykład elektryczne i elektroniczne odpady oraz lekkie pojazdy. Skupienie się na takich wskazówkach sprawi, że prawodawstwo UE zostanie jednolicie i poprawnie zastosowane w całej Unii Europejskiej.
Rzeczą najwyższej wagi jest wiedza o tym, co dzieje się w państwach członkowskich i sprawdzanie podporządkowania się przepisom w terenie. Komisja blisko współpracuje z siecią IMPEL w sprawach dotyczących, na przykład wspólnych działań sprawdzających egzekwowanie prawa w przypadku transportu odpadów oraz inspekcje i monitorowanie wysypisk.
Systematyczne niepowodzenia państw członkowskich w przestrzeganiu prawodawstwa dotyczącego odpadów spotyka się na bieżąco z działaniami prawnymi ze strony Komisji, włączając to poważne zagrożenie karami zgodnymi z traktatem WE. Dla przykładu w 2003 roku Grecja została ukarana 20 000 euro dziennie za tolerowanie nielegalnych wysypisk na Krecie. Obecnie duża liczba nielegalnych wysypisk w wielu państwach członkowskich zagrożonych jest poważnymi działaniami ze strony Komisji za naruszenie przepisów.
Komisja zachęca także państwa członkowskie do wykorzystania okazji pozyskania funduszy na szczeblu UE i do zapewnienia, że wydatki związane z programami dotyczącymi odpadów, ponoszone w ramach różnych instrumentów przyczyniają się do poprawy wdrażania prawodawstwa dotyczącego odpadów.
Przepisy UE dotyczące transportu odpadów zawierają podstawy do współpracy między państwami członkowskimi mającej na celu zapobieganie nielegalnemu transportowi odpadów. Badamy obecnie potrzebę podjęcia dalszych działań w celu poprawienia przestrzegania prawa UE dotyczącego odpadów, włączając w to obowiązujące zasady inspekcji transportów odpadów. Szczegółowe kryteria mogłyby być prawdopodobnie zdefiniowane w celu zapewnienia odpowiedniej jakości i częstości inspekcji.
Claude Moraes
Dziękuję panie komisarzu za tą wyczerpującą odpowiedź!
Konsultowałem się ostatnio w sprawie tej dyrektywy z Agencją Ochrony Środowiska. Mimo iż wszyscy cieszymy się z ustawienia priorytetów przez Komisję w tym obszarze, Agencja Ochrony Środowiska w moim państwie członkowskim obawia się, że kary i możliwe mandaty w państwach członkowskich zostaną ustalone zbyt nisko, by stanowić jakąkolwiek prawdziwą zachętę do przestrzegania zasad, tak więc nie miałyby miejsca tak naprawdę działania zmierzające do zapewnienia przestrzegania prawa. Skutkiem tego byłoby masowe wyrzucanie śmieci w niedozwolonych miejscach.
Czy ma pan zdanie na ten temat, pamiętając, że Agencja Ochrony Środowiska i inne krajowe agencje są zadowolone z tych propozycji?
Andris Piebalgs
komisarz. - Jeśli chodzi o mandaty nałożone na państwa członkowskie, chciałbym wspomnieć, że dla Grecji kara jest ustalona dziennie i w skali roku kwota jest dość znaczna. Moim zdaniem w przypadku, gdy państwo członkowskie nie wdroży regulacji, powinniśmy uruchomić procedury, których się trzymamy w przypadku złamania prawa, a Trybunał decyduje o karze.
Kary dla firm nakładane są także zgodnie z krajowym ustawodawstwem, jeśli zostanie ono naruszone. Tak więc od państw członkowskich zależy powiększenie tych kar, ponieważ z punktu widzenia Komisji robimy to co jest wymagane i nie możemy nakładać kar za wdrażanie nie dość energicznie prawodawstwa UE. Takie przypadki powinny być rozstrzygane przez Trybunał, ponieważ tak wygląda struktura prawna Unii Europejskiej.
Jeżeli istnieje potrzeba wzmocnienia systemu kar, na pewno z uwagą podejdziemy do tej rady, ponieważ w rzeczy samej kary powinny być nakładane w sposób, który zapobiega naruszaniu prawa, a nie w taki sposób, który pozwala firmom przejść nad nimi obojętnie lub przerzucić koszt na konsumentów. Ale w tej sprawie wierzę, że wszyscy mają takie same cele, tak więc wierzę, że poziom kar dziś nakładanych nie stanowi problemu.
Problemem jest fakt, że prawodawstwo nie jest wdrażane dość energicznie, a inspekcje nie są szczególnie częste, a to wymaga by Komisja podjęła dodatkowe kroki w celu popchnięcia państw członkowskich do bardziej stanowczych działań przeciwko przestępstwom związanym z odpadami.
Reinhard Rack
(DE) Panie komisarzu! Dobrze pan powiedział, że przestrzeganie zapisów prawnych jest tak samo ważne jak ich uchwalenie. Mamy przypadek, o którym pan jeszcze nie wspomniał. Chodzi o sytuację, w której pozbywanie się pewnego typu odpadów jest przestępstwem w jednym kraju, a więc odpady transportowane są do innego kraju. W takim przypadku w rzeczywistości chyba oba państwa członkowskie naruszają Traktat. Czy rozważano także tę ewentualność?
Andris Piebalgs
komisarz. - Mamy prawodawstwo dotyczące odpadów, co oznacza, że istnieją wspólne podstawy i dodatkowa współpraca w sprawach karnych, ponieważ problem wykracza poza sprawy odpadów. Nastąpił postęp i obecny proces legislacyjny pozwala ukarać firmy, które nielegalnie transportują odpady. Nie sądzę, że nasze trudności wynikają z braku odpowiedniego prawodawstwa, lecz raczej z tego, że nie jest ono wdrażane.
Dotyczy: oczyszczalni ścieków w Grecji
Czy Komisja powie w ilu regionach Grecji - i w których konkretnie regionach - powstały problemy związane z istnieniem i działaniem oczyszczalni ścieków? W których regionach konieczne jest przeprowadzenie silniejszego oczyszczania niż wtórne? Czy greckie władze ponownie zbadały listę regionów z grupy ryzyka i zidentyfikowały pozostałe wody, które powinny zostać uznane za pozostające w grupie ryzyka? O które chodzi?
Jak Komisja ocenia wyraźny spadek wielkości aglomeracji, które praktykują składowanie śmieci w delikatnych obszarach, co jest wynikiem starań o lepszą zgodność z dyrektywą 91/271/EWG? Czy zostały rozpoczęte jakieś postępowania przeciwko Grecji wynikające z naruszenia przez nią przepisów? Jeśli tak, to w jakich przypadkach? Czy Grecja podjęła konieczne środki, aby dostosować się do orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości C-119/02 dotyczącego Thriasio Pedio (Nizina Tracka)?
Jaki jest współczynnik wykorzystywania funduszy z Funduszu Spójności, Funduszu Operacyjnego dla Ochrony Środowiska i regionalnych programów operacyjnych na oczyszczalnie ścieków w Grecji?
Andris Piebalgs
komisarz. - weryfikacja zgodności z wymogami dyrektywy 91/271/EWG dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych jest złożonym zadaniem jako, że wymaga oceny danych dotyczących tysięcy aglomeracji w całej Unii Europejskiej. Służby Komisji zbierają i oceniają wszystkie dostępne informacje i skupiają się na danych dostępnych w sprawozdaniach z wdrażania przepisów w danych krajach.
Gdy ich ocena wskazuje, że państwo członkowskie nie wypełnia swoich zobowiązań związanych z dyrektywą, Komisja rozpoczyna postępowanie zgodnie z artykułem 226 traktatu WE.
Biorąc pod uwagę tysiące aglomeracji, które muszą zostać sprawdzone, Komisja przyjęła podejście poziome. Dlatego zamiast losowo rozpoczynać pojedyncze postępowania o naruszenie prawa dla każdej aglomeracji, Komisja rozpoczęła globalne pozwy odnosząc się do sytuacji w poszczególnych państwach członkowskich i do podstawowych zobowiązań. Grecja jest jednym z państw członkowskich, którzy wciąż stoją przed poważnymi problemami z poprawnym wdrożeniem dyrektywy.
Jeśli chodzi o aglomeracje powyżej 10 000 mieszkańców, Grecja wyznaczyła 36 obszarów delikatnych. Z 18 aglomeracji składujących na tych terenach śmieci, 14 spełnia wymogi dyrektywy. Jakkolwiek Komisja uważa, że 10 innych wodnych terenów powinno zostać wyznaczonych jako obszary delikatne. Jedno postępowanie o naruszenie prawa jest na etapie uzasadniania stanowiska. Władze greckie kwestionują potrzebę uznania tych terenów za delikatne. Przeprowadzana jest ocena wysłanej informacji i, jeśli to będzie konieczne, Komisja nie zawaha się wytoczyć sprawy przed Trybunałem.
Jeśli chodzi o konkretne pytanie dotyczące aglomeracji Thriasio Pedio, w swoim wyroku z 24 czerwca 2004 roku, Trybunał Sprawiedliwości ogłosił, że Grecji nie udało się zainstalować systemu zbierania ścieków komunalnych i zapewnić odpowiednie ich przetwarzanie. Komisja rozpoczęła z tego powodu postępowanie o naruszenie zgodnie z artykułem 228 Traktatu.
Greckie władze zaaprobowały konstrukcję niezbędnej infrastruktury, której finansowanie jest wspierane przez Fundusz Spójności. Zgodnie z dostępnymi informacjami, planuje się, iż projekt zostanie przekazany do eksploatacji do końca roku 2009.
Jeśli chodzi o aglomeracje o liczbie mieszkańców większej niż 15 000 lub ich odpowiedniki, z 75 aglomeracji, 52 wypełnia standardy dotyczące zbierania ścieków komunalnych i wtórne oczyszczanie określone w dyrektywie.
Jeśli chodzi o aglomeracje, które nie spełniają wymogów, Komisja rozpoczęła postępowania o naruszenie prawa. W swoim wyroku z 25 października 2007 roku Trybunał ogłosił, iż 23 aglomeracje nadal nie spełniają wymogów dyrektywy. Komisja zażądała informacji od władz Grecji dotyczących środków, które planują one przedsięwziąć, aby dostosować się do wyroku.
Jeśli chodzi o punkt dotyczący rozmiaru aglomeracji, Komisja weryfikuje dostępne informacje i zajmuje się każdym brakiem spójności w ramach trwających postępowań o naruszenie prawa.
Powinno zostać podkreślone, że aby dostosować się do wyroku, Grecja wykorzystuje dostępne fundusze Wspólnoty Europejskiej. Jeśli chodzi o Fundusz Spójności, jest rozpoczętych w Grecji w tej chwili 41 projektów. Współczynnik absorpcji wynosi 49%. Bardzo często takie projekty połączone są z projektami, które poza infrastrukturą związaną ze ściekami i deszczówką, mogą także zawierać infrastrukturę wodociągową.
Program operacyjny "Środowisko Naturalne” Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego współfinansuje dziewięć projektów dotyczących ścieków. Projekty te związane są z konstrukcją i modernizacją oczyszczalni ścieków i sieci kanalizacji. Współczynnik absorpcji wynosi 19%.
Jeśli chodzi o regionalne programy operacyjne Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, pytania o współczynniki absorpcji dla sektora ścieków powinny być zadane właściwym władzom regionalnym
Inaczej niż w przypadku programu operacyjnego "Środowisko Naturalne”, państwo członkowskie nie jest zobowiązane informować Komisji o postępie każdego pojedynczego projektu.
Dimitrios Papadimoulis  .-
(EL) Pani przewodnicząca, panie komisarzu! W pańskiej odpowiedzi wspomniał pan o tuzinach ważniejszych greckich miast, które oczyszczają odpowiednio ścieków, z powodu niedokończonych budów biologicznych oczyszczalni ścieków, pomimo iż znakomita większość z nich była współfinansowana z funduszy Wspólnoty. Pytam się, czy mógłby pan dostarczyć mi listę tych miast, o których pan wspominał w kontekście liczb? Po drugie, co Komisja ma do powiedzenia na temat tego, że lata po wdrożeniu prawodawstwa europejskiego, te problemy pozostają nadal aktualne? Czy zamierzają państwo wnieść sprawę do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości? Jeśli tak, to kiedy?
Andris Piebalgs
komisarz. - W kilku przypadkach przeprowadzamy postępowanie o naruszenie prawa. Informacje, które będziemy mogli dostarczyć dostarczymy. W niektórych jednak przypadkach, jak wspomniałem, możemy poinformować pana o postępie programu operacyjnego "Środowisko Naturalne”, ale nie możemy dostarczyć raportu o każdym projekcie, ponieważ informacja przekazywana jest do każdego z państw członkowskich. Otrzyma pan, więc informację, jaką posiadamy. Jak już podkreśliłem w odpowiedzi, bardzo stanowczo naciskamy na wdrożenie nowego dorobku prawnego w tym obszarze.
Przewodnicząca
Pytania nr 67 i 83 nie są do przyjęcia.
Odpowiedzi na pytania pozostawione bez odpowiedzi z braku czasu zostaną udzielone na piśmie (patrz załącznik).
Chciałabym podziękować komisarzowi za bycie z nami, a, w szczególności, naszym tłumaczom za przekroczenie czasu.
Tym samym tura pytań została zakończona.
(Posiedzenie zostało zawieszone o godz. 20.10 i wznowione o godz. 21.05)
