Situatie in Georgië (debat) 
De Voorzitter
(DE) Aan de orde zijn de verklaringen van de Raad en de Commissie over de situatie in Georgië.
(FR) Ik zou allereerst de Franse minister van Buitenlandse zaken, fungerend voorzitter van de Raad en voormalig lid van dit Europees Parlement, de heer Kouchner willen verwelkomen. Ook heet ik de Franse staatssecretaris van Europese zaken, Jean-Pierre Jouyet, van harte welkom. Verder verwelkom ik de verantwoordelijke commissaris, Benita Ferrero-Waldner. Tot slot verwelkom ik ook Jacques Barrot, die ons echter helaas moet verlaten.
(DE) De Europese Raad is zojuist beëindigd, maar minister Bernard Kouchner zal ons ongetwijfeld zelf daar alles over vertellen.
Bernard Kouchner
fungerend voorzitter van de Raad. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, u was zo vriendelijk te wachten op het einde van de buitengewone Europese Raad en daarom ben ik in alle ijl hierheen gekomen om de resultaten aan u bekend te maken. Wij, het Franse voorzitterschap, willen u direct informeren over de genomen besluiten, niet alleen omdat wij u voortdurend op de hoogte willen houden van onze bezigheden, maar ook omdat het Europees Parlement zichzelf de laatste maanden uitermate actief heeft betoond ten aanzien van de kwestie van Georgië. Hartelijk dank, commissaris.
Wij willen u danken voor uw belangstelling en u tevens informeren over wat er gebeurd is in de Raad van 13 augustus en in de vergadering van de Commissie buitenlandse zaken van 20 augustus, waarvoor Jean-Pierre Jouyet hier vandaag aanwezig is om de voorlopige conclusies aan u te presenteren.
Ik zou u eraan willen herinneren dat het conflict ongeveer twintig jaar geleden is begonnen, in 1991/1992. De laatste fase van het conflict is echter ingegaan in de nacht van 7 op 8 augustus. Het is belangrijk dat deze specifieke uitbraak nader onder de loep wordt genomen. Journalisten en historici moeten de gebeurtenissen bestuderen en kijken hoe deze zich in Ossetië en, meer in het bijzonder, in Tskhinvali, de hoofdstad van Zuid-Ossetië, hebben ontvouwd.
Vanaf die nacht heeft de strijd op 9 en 10 augustus voortgewoed. Tezamen met mijn collega Alexander Stubb, de Finse minister van Buitenlandse zaken die tevens voorzitter is van de OVSE, heb ik besloten op zondag 10 augustus naar Tbilisi te gaan. Wij hebben president Saakashvili een staakt-het-vuren voorgesteld, dat hij heeft geaccepteerd.
Omdat het van belang is, zal ik kort vertellen wat wij daar aantroffen en wat wij zagen in Gori en op de wegen tijdens deze pijnlijke episode van de inval en de snelle opmars van de Russische troepen. Het eerste wat ik moet vertellen is dat wij bevreesd waren dat de Russische troepen zouden arriveren in Tbilisi. Deze troepen waren in Gori, op maar 45 of 50 kilometer van Tbilisi. De weg was vlak en er waren weinig obstakels. Het leek daarom voor de hand te liggen dat het het doel van de Russische troepen was om enerzijds, zoals ze aangekondigd hadden, te reageren op de provocaties en Zuid-Ossetië te bevrijden, maar anderzijds ook om naar Tbilisi te gaan en een verandering van regime af te dwingen.
Het was daarom absoluut essentieel, althans dat dachten wij, om de troepen tot stilstand te brengen en het staakt-het-vuren zo snel mogelijk in te laten gaan. Ons doel was daarom een zo snel mogelijke wapenstilstand.
Ik heb de volgende dag president Sarkozy in Moskou getroffen, maar daarvoor nog, na te hebben gesproken met vluchtelingen aan Georgische zijde en met slachtoffers die ik heb getroffen in het ziekenhuis in Gori, wilden het Franse voorzitterschap en ik luisteren naar verhalen van vluchtelingen aan de andere zijde, in Noord-Ossetië, die in Zuid-Ossetië waren aangekomen na het bombardement van Tskhinvali in de nacht van 7 op 8 augustus. Ik heb daar verhalen gehoord die helaas vergelijkbaar waren in de zin van het leed dat daar plaatshad, maar die ook duidelijk een andere kant van het verhaal lieten horen.
In Moskou hebben wij president Sarkozy getroffen. Daar hebben lange discussies, van zeker vijf uur, plaatsgevonden tussen president Medvedev, premier Poetin, de minister van Buitenlandse zaken, Sergei Lavrov, president Sarkozy en mijzelf.
Aan het eind van deze vrij moeizame besprekingen werd een persconferentie gehouden waarin president Sarkozy en president Medvedev de zes punten van het Franse akkoord uiteenzetten, die vervolgens aan Tbilisi ter goedkeuring moesten worden voorgelegd, aangezien er amendementen waren aangebracht tussen onze eerste reis naar Tbilisi en wat ons laatste verblijf in Tbilisi zou worden, de volgende dag.
Twee amendementen werden geaccepteerd door president Medvedev, met name het punt van de uiteindelijke status, waarvan wij begrepen dat hij dat niet in de tekst wilde.
Dankzij de bemiddeling, die wellicht niet perfect was - maar hoe kan iets in een dergelijke situatie perfect zijn? - maar die, dat moet u toch toegeven, wel heel snel was, werd het staakt-het-vuren ook geaccepteerd door president Saakashvili. En al waren er wel een paar betreurenswaardige uitzonderingen, wij hebben door deze bemiddeling toch een staakt-het-vuren weten te bereiken. De Russische troepen ter plaatse zijn op 21 augustus begonnen met de terugtocht - dit was het tweede van de zes punten in het document - alhoewel dit wel al bijna acht dagen later was. Er waren echter wel wat manoeuvres die anders geïnterpreteerd werden, zoals altijd het geval is, omdat sommige tanks eerst de ene kant opgingen en daarna toch ook de andere.
Deze terugtrekking is nog altijd niet voltooid. Beter gezegd, ik weet niet of deze al dan niet voltooid is, maar hij is hoe dan ook nog niet helemaal uitgevoerd. De oorlog was snel voorbij aangezien op 10 en 11 augustus de belangrijkste oorlogshandelingen reeds beëindigd waren, althans volgens bepaalde waarnemers, onder wie onze Franse ambassadeur, Eric Fournier, die hier ook aanwezig is. Wat echter nog niet voorbij is - en dit heeft tot verwarring geleid - zijn de acties van de Ossetische en Abchazische milities, die in het spoor van de Russische troepen verantwoordelijk waren voor pluneringen en zelfs moorden. Ik moet echter zeggen, al is dat met grootst mogelijke voorzichtigheid, dat de schade niet al te groot is. Ook kan ik zeggen dat de schade van de bombardementen niet al te groot is. Uiteraard is alle schade altijd ernstig en te veel en zijn er hierbij altijd te veel slachtoffers, maar toch is, uitgaande van wat ons beschreven is, de schade niet zo uitgebreid als gevreesd, en dat is toch iets positiefs.
Wat wij niet hebben gezien, en wat wij wel alsnog zouden moeten zien, gelet op het feit dat de berichten erg gekleurd zijn, is wat er gebeurd is in Ossetië. Terwijl het wel mogelijk was vrij snel de toestand in Georgië in ogenschouw te nemen, was het onmogelijk, of in ieder geval verre van makkelijk, om naar Ossetië te gaan. Maar een paar mensen zijn daarin geslaagd. Hun berichten lopen echter behoorlijk uiteen.
Het staakt-het-vuren, dat het eerste van de zes punten vormde, was derhalve direct en effectief. Er was een tijdelijk en een permanent staakt-het-vuren. Het tweede punt was de terugtrekking van de troepen. Hierbij was aangegeven dat terugtrekking voor de Georgische troepen betekende dat deze zich weer terugtrokken in de kazernes en voor de Russische troepen dat deze zich weer terugtrokken naar achter de linies zoals die voorafgaand aan de crisis waren. Er was nog een aantal andere punten, waaronder toegang tot humanitaire hulp voor alle slachtoffers. De punten die voor specifieke problemen zorgden, waren de punten 5 en 6. In de onderhandelingen werd een zone aangewezen langs de grens tussen Zuid-Ossetië en Georgië, waar Russische patrouilles, in afwachting van de aankomst van waarnemers van de OVSE of de Europese Unie, tijdelijk toegestaan waren. Er was vervolgens een schriftelijke verklaring nodig van president Sarkozy, die in overleg met president Saakashvili werd uitgegeven en waarin werd aangegeven dat hiermee bedoeld werd "direct aan de grens”. Dit was niet erg duidelijk gezien het feit dat deze grens op sommige plaatsten maar twee kilometer verwijderd was van een van de belangrijkste verkeersaders van Georgië. Van diverse punten werd daarom overeengekomen dat deze - en dit werd duidelijk aangegeven in de tekst - in afwachting waren van de aankomst van internationale waarnemers. Er werd bewust gebruikgemaakt van het woord "waarnemers” en niet van het woord "vredestichters”. Dit moest allemaal erg precies in zijn werk gaan. Punt 6, dat in zekere zin nog het belangrijkste punt was, betrof het politieke akkoord en de internationale debatten en onderhandelingen die aan dit politieke akkoord ten grondslag lagen. Dit akkoord werd uiteindelijk met steun van mevrouw Condoleezza Rice door president Saakashvili ondertekend. Het eerste document was ook al ondertekend, maar werd nadien gewijzigd. Vervolgens is er een document overeengekomen met de heer Medvedev en uiteindelijk een derde en definitief document met president Saakashvili. Wij slaagden er echter niet in hem ertoe te bewegen dit laatste document ook echt te ondertekenen. Het was iets van middernacht of één uur 's nachts en er vond een grote demonstratie plaats. Omdat wij er uiteindelijk niet in slaagden hem te laten tekenen, moesten wij kijken of hij dit wel zou doen na een aantal aanpassingen. Dit is uiteindelijk gelukt met behulp van mevrouw Condoleezza Rice, die onderweg Parijs aandeed en die wij het document hebben toevertrouwd opdat zij zou zorgen dat president Saakashvili dit, als ik het mag zeggen, laatste en definitieve zespuntendocument zou ondertekenen. De directe uitkomst daarvan was het staakt-het-vuren! Een minder directe uitkomst, al ging alles toch ook heel snel, was de terugtrekking van de Russische troepen. Op de overige punten houden wij, de 27 landen die gezamenlijk de Europese Unie vormen en dit Parlement in het bijzonder, nu nauwlettend toezicht, aangezien het document nog maar net geaccepteerd is. Ik zou u eraan willen herinneren dat de conclusies van de buitengewone Raad Buitenlandse Zaken reeds zijn geaccepteerd door de 27 lidstaten. Hierin is de fysieke aanwezigheid van de Europese Unie op het grondgebied vastgelegd. Wij hebben vervolgens Javier Solana belast met het uitvoeren van dit deel van het gemeenschappelijk buitenlands veiligheidsbeleid. Onder de hoge bescherming van de OVSE, die reeds aanwezig was, zijn inmiddels twee of vier Franse waarnemers naar het gebied gestuurd. Wij zijn vol goede hoop dat er nog meer waarnemers worden geaccepteerd aangezien president Medvedev in een gesprek met president Sarkozy gisteren aangaf dat hij accepteerde en zelfs graag wilde dat er waarnemers van de Europese Unie aanwezig waren. Hier wordt nu aan gewerkt. Een uiterst snel resultaat is derhalve bereikt: binnen drie dagen een staakt-het-vuren en het tot stilstand brengen van de troepen die Tbilisi bedreigden; en dan, na een paar dagen, acht dagen om precies te zijn, en met een paar manoeuvres voor het einde van die acht dagen, terugtrekking van deze Russische troepen uit Ossetië en Abchazië.
Ik zou nu graag op al uw vragen antwoord willen geven. Ik ben er zeker van dat dit er veel zullen zijn - dat is nu eenmaal mijn lot - en we zullen dus nog wel een tijdje bezig zijn. Ik ben echter nog vergeten kort iets te zeggen over het nu geaccepteerde document. Ik zou u in herinnering willen brengen dat deze buitengewone Raad een duidelijk precedent heeft, namelijk de vergadering van augustus 2003 inzake de situatie in Irak. Tijdens die buitengewone Raad heeft de eenheid van de Europese Unie een deuk opgelopen, om het maar zachtjes uit te drukken. Nu in 2008 heeft eenheid gezegevierd en het bleek niet eens zo moeilijk als wij dachten om een tekst voor te stellen en deze geaccepteerd te krijgen door zowel diegenen die absoluut sancties wilden - wat voor sancties? en waarom eigenlijk? - als diegenen die zonder sancties absoluut de dialoog met Rusland gaande wilde houden. U zult zien dat deze tekst krachtig is in haar veroordelingen, maar toch ook de deur op een kier laat, omdat wij niet in een nieuwe koude oorlog verzeild willen raken, zoals sommigen al suggereerden. Wij willen de contacten aanhouden opdat wij de politieke onderhandelingen die naar onze mening essentieel zijn, kunnen blijven nastreven.
Wij hebben deze Europese Raad bijeengeroepen omdat de president van de Franse Republiek, als voorzitter van de Raad en van de Europese Unie, van oordeel was dat de crisis in Georgië van ernstige aard was en alle burgers van Europa betrof. Uiteraard maakt Georgië geen deel uit van de Europese Unie, evenals de Oekraïne. Toch wilden diverse lidstaten deze vergadering, en het was aan ons om deze bijeen te roepen. Ik geloof dat wij echt geïnspireerd waren omdat niemand buiten de Europese Unie dit naar mijn idee had kunnen doen. Het was de Europese Unie die bij deze kwestie het voortouw moest nemen, al betekende dit niet dat wij alleen stonden - dit was immers in het geheel niet het geval. Het betekende echter wel dat het aan ons was om de eerste zet te doen en dat het aan ons was om aan te tonen dat de Europese Unie kán optreden, met name in situaties waar de institutionele problemen onopgelost zijn. De Europese Unie heeft daarom aangetoond dat het op het hoogste niveau een eenheid is en dat het in alle opzichten haar verantwoordelijkheden wil nemen. Ik geloof dat dit ten opzichte van 2003 een echte stap vooruit is.
Wat is de belangrijkste uitkomst van deze Raad? Aan de tekst kunt u duidelijk onze veroordeling van de militaire acties en de onevenredige reactie van Rusland aflezen. Sommigen wilden dat de reeks van provocaties die waarschijnlijk heeft geleid tot het bombardement op Tskhinvali, werd veroordeeld. Het zou maar al te makkelijk zijn om zowel de ene kant als de andere kant van het conflict te veroordelen, maar waar het echt om gaat is dat wij proberen een vredesmissie uit te voeren en dat beide kanten de wapens neerleggen. De onevenredige reactie van Rusland is daarom benadrukt. Nogmaals, wij hebben mensen ter plekke nodig om ons te vertellen wat er echt gebeurt. Het is waar dat dit bepaald geen goede beurt was van Georgië, dat toch van alle kanten was gewaarschuwd, met name door de Amerikanen, om niet deze reactie uit te lokken, zelfs al was Georgië zelf ook geprovoceerd, aangezien deze reactie van Rusland zeer goed voorbereid zou zijn, iets wat ik mij overigens niet in die mate bewust was. Toen ik aan de andere kant in Noord-Ossetië de Russische vluchtelingen ging bezoeken, zag ik enorme konvooien van tanks en militaire voertuigen die op weg waren naar de grens. Waren zij nu echt voorbereid of niet? Ik laat aan u het laatste oordeel hierover, maar het had er wel alle schijn van dat ze echt onmogelijk ver weg konden zijn geweest.
Daarom kunt u in de tekst onze veroordeling lezen van de militaire acties en de onevenredige reactie. Het betreft een unanieme veroordeling door de staatshoofden of regeringen van alle 27 lidstaten van de erkenning van de onafhankelijkheid van Abchazië en Zuid-Ossetië, en een herinnering aan het feit dat de Europese Unie waarde hecht aan de onafhankelijkheid, soevereiniteit en territoriale integriteit van Georgië, zoals erkend door het volkenrecht en de resoluties van de VN-veiligheidsraad. U kunt in de tekst de bevestiging lezen - als centraal document, aangezien er geen andere tekst is - van het zespuntenakkoord dat op 12 augustus is bereikt en waarvan de Europese Raad stelt dat deze volledig moet worden uitgevoerd. U kunt lezen dat wij volledig toegewijd zijn aan het vervolmaken van deze routekaart. U kunt de bereidheid van de Europese Unie lezen om deel te nemen aan het internationale toezichtsmechanisme waarin voorzien is onder punt 5 van het akkoord, zoals ik al aangaf, zowel door middel van een OVSE-missie als door een toezegging uit hoofde van het Europees veiligheids- en defensiebeleid. De voorwaarden voor deelname zijn nog niet gedefinieerd, maar hier wordt inmiddels wel aan gewerkt, en naar ik geloof ook nog eens in een zeer snel tempo.
Ik ga niet in detail de diverse opvattingen uiteenzetten, maar ik wil wel nog maar eens benadrukken dat deze niet ver uit elkaar lagen. Het ging allemaal om nuances: vormt een herinnering aan het volkenrecht en een verbod op het wijzigen van de grenzen van een buurland op basis van gewapend ingrijpen, een sanctie? Nee, dit is geen sanctie. Het is immers een basisvereiste. Er waren daarom al met al niet zoveel verschillen van mening. Wel werd expliciet gevraagd deze herinnering op te nemen, hetgeen wij uiteindelijk accepteerden, en wij hebben de herinnering inderdaad ook opgenomen omdat, zoals u weet, er op 9 september een bijeenkomst plaatsvindt tussen de Europese Unie en de Oekraïne. Verder zullen wij op 8 september terugkeren naar Moskou, in gezelschap van de heer Barroso, Javier Solana en president Sarkozy. Wij hebben daarom op 8 september een bijeenkomst in Moskou en op 8 september een bijeenkomst in Tbilisi geregeld - dus eerst in Moskou en daarna in Tbilisi - teneinde vast te stellen, en de hoop is dan ook dat wij dit ook werkelijk zullen vaststellen, dat de Russische troepen zijn teruggetrokken tot achter de aangegeven linies, met andere woorden tot achter de grens tussen Ossetië en Georgië. Ook hopen wij vast te kunnen stellen dat de resterende grensposten rond de haven van Poti en langs de grens van Ossetië en Georgië, maar dan wel op Georgisch grondgebied, zijn vervangen of in een positie verkeren dat zij direct kunnen worden vervangen met internationale waarnemers. Dit is wat wij verwachten.
Iedereen stemde in met deze vergadering, waarmee dan ook de uitvoering van de zes punten van het akkoord is afgerond. Het is op deze basis dat wij de goodwill en het politieke vervolg zullen beoordelen, afhankelijk waarvan wij vervolgens een conferentie zullen voorstellen. Dit betreft een internationale conferentie met een aantal partners - en waarom niet, aangezien de Verenigde Naties al bijna twintig jaar betrokken zijn bij deze kwestie, al is dat iets meer in Abchazië dan in Ossetië - zodat de politieke onderhandelingen kunnen beginnen. De heer Medvedev heeft er veder mee ingestemd, en dit is een positief punt, dat de vluchtelingen kunnen terugkeren, en niet alleen de vluchtelingen die zijn vertrokken na de recente gebeurtenissen, maar alle vluchtelingen die zijn vertrokken vanaf de jaren negentig. U zult nu beslist zeggen dat dit zeer discutabel is, aangezien het onduidelijk is waar zij zijn, of zij kunnen terugkeren, of zij moeten terugkeren, of zij willen terugkeren etc. Als wij echter over het zelfbeschikkingsrecht van mensen praten, moeten wij daarbij ook opmerken dat al deze vluchtelingen afkomstig zijn uit Abchazië of Ossetië. Dit is nu erkend, en wij zullen vervolgens moeten afwachten in hoeverre deze overeenkomst kan worden uitgevoerd.
Ik zou nu nog een aantal punten willen aanboren waarvan ik denk dat die straks onderwerp van discussie kunnen zijn. Ik doel hier op de punten die gewijzigd of enigszins aangepast zijn. De andere punten, zoals "ernstig bezorgd over het open conflict...” etc. kunt u er zelf wel op naslaan. In de tekst staat dat de Europese Raad het unilaterale besluit van Rusland om de onafhankelijkheid van Abchazië en Zuid-Ossetië te erkennen, ten sterkste veroordeelt. Dat besluit is onacceptabel en de Europese Unie roept andere staten op de uitgeroepen onafhankelijkheid niet te erkennen, en vraagt de Commissie te onderzoeken welke praktische consequenties hieruit volgen. De Europese Raad heeft eraan herinnerd dat een vreedzame en duurzame oplossing voor het conflict in Georgië moet berusten op volledige eerbiediging van de beginselen van onafhankelijkheid, soevereiniteit en territoriale integriteit, die door het volkenrecht, de Slotakte van de conferentie van Helsinki over veiligheid en samenwerking in Europa en de drie resoluties van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties worden erkend. De Raad benadrukt dat alle Europese staten het recht hebben zelf hun buitenlands beleid en hun allianties en dergelijke te bepalen. De Europese Raad is verheugd dat het zespuntenakkoord dat op 12 augustus door bemiddeling van de Europese Unie tot een staakt-het-vuren heeft geleid, heeft gezorgd dat er betere humanitaire hulp aan de slachtoffers wordt geboden en dat de Russische troepen zich werkelijk hebben teruggetrokken. De uitvoering van het plan moet volledig zijn, etc. etc. Hierover is niet gesproken.
Jean-Pierre, jij zei mij iets over het Engelse amendement inzake Georgië. Ik had: De Europese Unie heeft reeds noodhulp geboden. Zij is bereid de wederopbouw in Georgië te ondersteunen, met inbegrip van de regio's Zuid-Ossetië en Abchazië. Zij is bereid steun te geven aan vertrouwenwekkende maatregelen en de ontwikkeling van regionale samenwerking. Ook heeft zij besloten de betrekkingen met Georgië te intensiveren, met inbegrip van maatregelen ter versoepeling van de visa en het mogelijke instellen van een volledige en alomvattende vrijhandelszone zodra aan alle voorwaarden is voldaan. Zij zal initiatief nemen om binnenkort een internationale conferentie bijeen te roepen ter ondersteuning van de wederopbouw in Georgië en vraagt de Raad en de Commissie met de voorbereidingen voor deze conferentie te beginnen. Een ander punt is het effect dat de huidige crisis heeft op de gehele regio en de regionale samenwerking. Wat punt 8 betreft: De Europese Raad heeft besloten een speciale vertegenwoordiger van de Europese Unie aan te stellen voor de crisis in Georgië en vraagt de Raad om de nodige regelingen te treffen. Wij voegen daaraan toe: De recente gebeurtenissen onderstrepen het belang dat Europa haar inspanningen met betrekking tot de veiligheid van de energievoorziening opvoert. De Europese Raad nodigt de Raad uit om in samenwerking met de Commissie de initiatieven hiertoe te bestuderen, met name ten aanzien van de spreiding van de energiebronnen en de leveringsroutes. Uiteindelijk is op verzoek van Duitsland, Polen en een aantal andere landen de toevoeging als volgt verwoord: Wij roepen Rusland op zich ten behoeve van wederzijds belang, begrip en samenwerking aan te sluiten bij deze belangrijke beleidskeuze. Wij zijn ervan overtuigd dat het in het belang van Rusland is zich niet te isoleren van de rest van Europa. De Europese Unie heeft van haar kant aangetoond dat zij bereid is partnerschappen en samenwerkingsverbanden aan te gaan, die overeenstemmen met de beginselen en waarden waar zij als Unie van uitgaat. Wij verwachten van Rusland dat het zich op een verantwoordelijke manier gedraagt en alle toezeggingen nakomt. De Unie blijft waakzaam: de Europese Raad verzoekt de Raad, tezamen met de Commissie, een zorgvuldige en diepgravende studie van de situatie en de diverse aspecten van de betrekkingen tussen de EU en Rusland te verrichten; deze studie moet nu worden gestart en blijvend worden verricht. De Europese Raad geeft zijn voorzitter het mandaat de gesprekken voort te zetten met het oog op de volledige toepassing van het zespuntenakkoord. Hiertoe gaat de voorzitter van de Europese Raad op 8 september, in gezelschap van de voorzitter van de Commissie en de hoge vertegenwoordiger, naar Moskou. Zolang de troepen zich nog niet hebben teruggetrokken tot de posities van voor 7 augustus, worden alle bijeenkomsten ter onderhandeling van de partnerschapsovereenkomst uitgesteld. Er is nog een kleine toevoeging aan punt 3: De Commissie wacht de uitkomst van de komende top tussen de Europese Unie en de Oekraïne af. In afwachting van de uitkomst van deze top, wordt onze institutionele samenwerking met de Oekraïne geïntensiveerd en uitgebreid.
(Applaus)
Benita Ferrero-Waldner
lid van de Commissie. - (FR) Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, dames en heren, allereerst ben ik zeer verheugd over de politieke interesse van het Europees Parlement in Georgië. Ook zou ik het Franse voorzitterschap willen feliciteren met haar inspanningen, met name het tempo waarmee op het moment van crisis tot actie is gekomen.
Het is juist dat de Europese Unie door de onderhandeling over het staakt-het-vuren en de directe levering van humanitaire hulp, met name door de Commissie, haar efficiëntie heeft bewezen. De Europese Raad van vandaag was naar mijn mening heel belangrijk en de Europese Unie kon, gezien de complexiteit van de problemen die verband houden met dit conflict, niet anders dan collectief reageren en in onderlinge overeenstemming het juiste antwoord formuleren. Ik zal het kort houden omdat er al veel is gezegd.
Naar mijn mening heeft de vergadering van vandaag aan zowel Georgië als Rusland een heel duidelijk signaal over Georgië afgegeven in de zin van ons vermogen op een crisis te reageren en van de eenheid van de Europese Unie. Dat is ook wat wij altijd hebben geëist.
Ten tweede hebben wij onze eenheid ook uitgedrukt door onze waarden te verdedigen. Vanaf het begin van de crisis heeft de Commissie, zoals ik al heb aangegeven, bijgedragen aan de inspanningen van de EU ten behoeve van de stabilisering van de humanitaire en veiligheidssituatie in Georgië, dat alles naar ik meen in niet onaanzienlijke mate.
Op het vlak van de humanitaire hulp hebben wij direct 6 miljoen euro beschikbaar gemaakt, waardoor aan de directe behoeften van de door het conflict getroffen burgerbevolking kon worden voldaan. Aan dit bedrag is door de lidstaten inmiddels ook nog eens bijna 9 miljoen euro toegevoegd. Hierdoor hebben wij aan de directe humanitaire behoeften kunnen voldoen.
Voor wat betreft de steun voor wederopbouw hebben wij vorige week een delegatie van deskundigen van de Commissie gestuurd om een eerste schatting te maken van de behoeften. Uit de eerste onderzoekingen, die niet het gebied omvatten dat onder de controle van Rusland valt, blijkt, zoals Bernard Kouchner al zei, dat de schade aan onroerend goed veel minder is dan verwacht. Voor wederopbouw en renovatie is een bedrag van ongeveer 15 miljoen euro nodig. De meest dingende behoefte betreft echter het lot van de 22 000 mensen die recentelijk door het conflict op de vlucht zijn gejaagd. Om aan hun behoeften te voldoen is een bedrag van ongeveer 10 miljoen euro opzijgezet.
Het is van belang dat de Europese Unie ter onderbouwing van haar politieke wil om de betrekkingen te verbeteren, laat zien dat zij bereid is echte steun te verlenen aan Georgië. Allereerst heeft de Raad besloten tot een aanzienlijk toename van de financiële steun aan Georgië, in het bijzonder ten behoeve van de wederopbouw, zoals ik zojuist al noemde, en ten behoeve van de vluchtelingen.
Momenteel zijn wij bezig de reserves te beoordelen die snel vanuit de kredieten van 2008 zouden kunnen worden ingezet. Het lijdt echter geen twijfel dat wij zonder buitengewone begrotingskrediet niet in staat zijn de nodige middelen bijeen te brengen. Ik ben verheugd over de algehele politieke steun die wij vandaag in dit opzicht hebben gekregen van Voorzitter Pöttering. Ook is er een conferentie van internationale donors nodig om naar de beleggers een sterk signaal van vertrouwen uit te zenden.
Naar mijn mening is het nu ook belangrijker dan ooit om ten behoeve van de stabilisatie van Georgië de instrumenten van het nabuurschapsbeleid te versterken. Op basis van de conclusies van de Europese Raad zullen wij, zodra aan de voorwaarden is voldaan, onze inspanningen opvoeren om een vrije handelszone te creëren en de uitgifte van visa voor kort verblijf te versoepelen.
Deze laatste overeenkomst is uiteraard gekoppeld aan een overnameovereenkomst en het is van cruciaal belang dat wij het streven van Georgië naar democratie, gerechtigheid en vrijheid van meningsuiting blijven ondersteunen. Het is essentieel dat de het proces van democratische hervorming en politieke pluralisme wordt versneld.
Ten aanzien van het stabiliseren van de veiligheid en het uitvoeren van het staakt-het-vuren vertrouwen wij actief op de burgerlijke waarnemingsmissie die, zoals gezegd, is georganiseerd vanuit het Europees veiligheids- en defensiebeleid. Deze dient in nauw verband te staan met andere EU-acties, zoals wederopbouw.
Nu wil ik het een en ander zeggen over onze betrekkingen met Rusland.
(EN) Het optreden van Rusland heeft in bredere zin vragen opgeroepen over de aard van onze betrekkingen op de korte en lange termijn. Het verzuim tot op heden om het door het voorzitterschap opgestelde zespuntenakkoord te respecteren en het besluit om Abchazië en Zuid-Ossetië te erkennen, gaan in tegen de grondbeginselen waarop de internationale betrekkingen gefundeerd zijn.
Wij hebben geprobeerd onze betrekkingen overeenkomstig de groeiende economische integratie tot een modern partnerschap om te vormen. Ik denk dat er fundamentele wederzijdse belangen op het spel staan - economische onderlinge afhankelijkheid, de noodzaak om een gemeenschappelijke aanpak te vinden voor non-proliferatie of terrorismebestrijding of tal van overige internationale vraagstukken - en daarom was, en is, het openhouden van de communicatiekanalen met Rusland van vitaal belang.
In het licht van de recente gebeurtenissen kunnen de betrekkingen met Rusland echter moeilijk als vanouds blijven. Daarom moest de juiste balans worden gevonden tussen het openhouden van de communicatiekanalen met Rusland en het afgeven van een krachtig signaal. Ik denk dat de beste benadering is om de bestaande gezamenlijke werkzaamheden en dialogen voort te zetten, maar nieuwe initiatieven op te schorten. Daarom beoordeelt de Commissie nu alle lopende nieuwe initiatieven ter uitbreiding van de betrekkingen, waardoor de Raad voorafgaand aan de top in Nice van november zijn conclusies kan trekken.
Voor wat de implicaties op de lange termijn betreft: de recente gebeurtenissen geven nieuwe urgentie aan een aantal beleidsterreinen. Ons bemoeienissen van juni om een oostelijk partnerschap en een Europees nabuurschapsbeleid te ontwikkelen gaven blijk van de legitieme interesse van de EU in deze regio. Dit beleid geeft aan dat wij geen nieuwe scheidingslijn in Europa accepteren en dat partners zoals Georgië, de Oekraïne en Moldavië kunnen rekenen op onze steun ten aanzien van territoriale integriteit en soevereiniteit. Wij zijn bereid het proces te versnellen en zo snel mogelijk nieuwe voorstellen te doen voor een nieuw oostelijk partnerschap, in ieder geval voor het eind van het jaar en mogelijk zelfs in de loop van het najaar.
Ten tweede - en dit is mijn laatste punt - vormt energie de kern van onze betrekkingen met Rusland. Elk besluit ten aanzien van energie in Europa werkt door op onze betrekkingen met Rusland, daarom moeten wij blijven werken aan een coherent en strategisch energiebeleid voor Europa. Kort samengevat hebben de recente gebeurtenissen de Europese Unie voor een behoorlijk probleem gesteld. Ik denk dat het noodzakelijk is dat wij ook de komende maanden laten zien dat wij gezamenlijk onze verantwoordelijkheden kunnen nemen.
Vandaag is een zeer belangrijk ijkpunt. Alleen op basis van een coherente strategie, een gezamenlijk standpunt en gerichte actie kunnen wij de belangen en waarden van Europa verdedigen. Ik juich de toewijding van het Parlement toe en ben er zeker van dat wij allemaal zullen bijdragen aan de vorming van een sterk en verenigd front voor de Unie.
Joseph Daul
namens de PPE-DE-Fractie. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mevrouw Ferrero-Waldner, dames en heren, de situatie die zich sinds de zomer in Georgië heeft ontwikkeld, is onacceptabel en ontoelaatbaar, en vraagt om een reactie van de Europese Unie.
Rusland heeft dezelfde rechten en plichten als alle overige staten in de internationale gemeenschap. Een van deze plichten is om de soevereiniteit en territoriale integriteit van andere landen te respecteren en in het bijzonder om niet internationaal erkende grenzen te schenden. Door het Georgische grondgebied binnen te vallen en te bezetten en door de onafhankelijkheid van de zich afscheidende provincies Zuid-Ossetië en Abchazië te erkennen, hebben de Russische autoriteiten elk van deze drie grondbeginselen van het volkenrecht met voeten getreden.
De Europese Unie moet actief deelnemen aan de oplossing van dit conflict en ik zou het Franse voorzitterschap willen prijzen voor zijn proactieve houding in dezen. Wij moeten laten zien dat wij erop berekend zijn te voldoen aan de hoop van duizenden Georgiërs die nu in de straten van Tbilisi uiting geven aan hun ongenoegen.
Mijn fractie roept de Commissie, de Raad en alle lidstaten op blijk te geven van onze eenheid en onze vastberadenheid ten aanzien van onze Russische buur. De Europese Unie kan niet volstaan met enkel een verbale veroordeling van deze schendingen van het volkenrecht. Onze fractie is van mening dat Europa gebruik moet maken van de middelen die zij tot haar beschikking heeft, en met name alle politieke en economische middelen, om druk uit te oefenen op Rusland en te zorgen dat dit land de ondertekende overeenkomsten naleeft. Wij roepen Rusland op alle toezeggingen na te komen die zijn gedaan bij ondertekening van het zespuntenakkoord, te beginnen met volledige en directe terugtrekking van de Russische troepen van Georgisch grondgebied en vermindering van de Russische militaire aanwezigheid in Zuid-Ossetië en Abchazië. Ook veroordelen wij de plunderingen die zijn verricht door de Russische invasiemacht en bijbehorende huurlingen, zoals u terecht al aangaf, mijnheer Kouchner.
Wij maken ons grote zorgen over de Georgische bevolking in Zuid-Ossetië, die met geweld verjaagd is, ook na ondertekening van het staakt-het-vuren. Wij doen een krachtig beroep op de autoriteiten in Rusland en Zuid-Abchazië om de terugkeer van deze mensen naar hun huizen te garanderen. Wij roepen de Raad en de Commissie op hun beleid ten aanzien van Rusland te herzien, met inbegrip van de onderhandelingen over het partnerschap, mocht dit land verzuimen zijn verplichtingen onder het staakt-het-vuren na te leven. Ook roepen wij de Raad en de Commissie op een positieve bijdrage te leveren aan de internationale mechanismen die moeten worden ingesteld om dit conflict op te lossen, met inbegrip van een veldmissie uit hoofde van het Europees veiligheids- en defensiebeleid.
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, deze crisis heeft op een aantal gevoelige vlakken de kwetsbaarheid van de Europese Unie aan het licht gebracht: en wel in de eerste plaats op het vlak van onze energievoorziening. Meer dan ooit moeten wij zorgen voor de veiligheid van de Europese energievoorziening. Wij moeten alternatieven voor de Russische infrastructuur voor energietransport ontwikkelen en beschermen. Daarnaast lijkt het duidelijk dat de rol van de Europese Unie in de beheersing van deze crisis veel belangrijker had kunnen zijn als het Europese veiligheids- en defensiebeleid krachtiger was geweest. De versterking hiervan is mogelijk onder het Verdrag van Lissabon. Wij roepen daarom alle lidstaten die dit nog niet hebben gedaan op dit Verdrag zo snel mogelijk te ratificeren. Onze fractie is van oordeel dat de enige manier om te zorgen voor stabiliteit en veiligheid aan beide zijden van de Atlantische Oceaan, is om te werken aan gelijkwaardige samenwerking tussen de Europese Unie en de VS.
Tot slot willen wij erop wijzen dat Georgië uiteindelijk lid wil worden van de NAVO. Dames en heren, dit is een kritiek moment en de Europese Unie moet niet nalaten deze gelegenheid aan te grijpen om aan te tonen dat zij sterk in haar schoenen staat en vastberaden is ten opzichte van de Russische Federatie, hoe groot en machtig de laatste ook is. De geloofwaardigheid van de Europese Unie, de stabiliteit van de gehele regio, en de bescherming van onze directe buurlanden en zelfs de lidstaten van de Unie zelf hangen hiervan af. Ook vraag ik u, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, te zorgen dat de betrekkingen met de Oekraïne snel worden hervat. Ik dank u voor uw aandacht. Laten wij allen standvastig blijven.
Hannes Swoboda
namens de PSE-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, commissaris, al een aantal dagen hebben wij in diverse kranten de volgende slagzin kunnen lezen: "Lenin. Stalin. Putin. Give in?” Deze boodschap is wellicht wat simplistisch, aangezien het onder Lenin was dat Zuid-Ossetië werd ingelijfd bij Georgië. Tijdens deze operatie lieten 18 000 mensen het leven en werden 50 000 mensen verjaagd. Abchazië werd deel van Georgië onder Stalin. Het is belangrijk dat wij de waarheid onder ogen zien en rekening houden met alle kanten van de zaak. Zviad Gamsakhurdia, de eerste president van de Republiek Georgië die momenteel weer erg populair is, omschreef de Ossetische bevolking ooit als "uitschot dat het liefst de Rokitunnel uitgeveegd moet worden” (zie http://en.wikipedia.org/wiki/Roki_tunnel" \o "Roki tunnel"). We moeten toch ook oog houden voor dit aspect van het Georgische nationalisme.
Dit alles - en dit wil ik heel duidelijk stellen, zoals ook Martin Schulz bij meerdere gelegenheden heeft gedaan -rechtvaardigt geenszins de Russische interventie die al jaren gaande is. Deze getuigt van imperialistisch gedrag en wij hebben bij herhaling gezien dat Rusland zich bij de bestaande conflicten met minderheden ook als zodanig opstelt. Wij zijn bij herhaling getuige geweest van bedreigingen en boycots die absoluut niet te accepteren te zijn. Ik wil niet ontkennen dat er ook door het westen en door de Georgische president Mikheil Saakashvili fouten zijn gemaakt, maar Rusland heeft in zijn betrekkingen met zijn buurlanden vaak geprobeerd interne conflicten te gebruiken voor eigen gewin.
Ook kan deze actie niet worden gerechtvaardigd op basis van de erkenning van Kosovo. Het is een feit dat de Europese Unie altijd duidelijk en ondubbelzinnig heeft gestreefd naar een internationale multilaterale oplossing. Rusland heeft geen enkele poging hiertoe ondernomen. De Europese Unie heeft ook duidelijk en onmiskenbaar de Servische minderheid in Kosovo gesteund, en zal dat ook blijven doen. Wat heeft Rusland gedaan? Het heeft, op zijn zachtst gezegd, toegekeken hoe Georgiërs uit hun huizen in Zuid-Ossetië en Abchazië werden verdreven, en ik hoop dat de heer Kouchner gelijk heeft als hij zegt dat er nu wordt overgegaan tot een ander beleid.
De EU moet er nu alles aan doen om haar buurlanden medestand en steun te geven. Wij doen al enige tijd voorstellen voor een Unie voor het Zwarte Zeegebied. Hoe wij dit initiatief ook willen noemen, het is wel duidelijk dat het huidige nabuurschapsbeleid moet worden uitgebreid en worden versterkt en dat wij iedereen in de regio die belang heeft bij de integriteit en stabiliteit van deze regio, van Turkije tot Kazachstan, daarbij moeten betrekken.
Als Rusland bereid is terug te keren tot een beleid van samenwerking en respect voor zijn buurlanden, dan zal ook Rusland hiervoor uitgenodigd worden. Rusland voelt zich op het moment sterk vanwege de hoge energieprijzen, maar wij weten allemaal dat dit geen gezonde basis voor de Russische economie is, en dat het land veel te winnen heeft bij een partnerschap en een samenwerking met Europa. Ondertussen moeten wij zorgen dat wij onze buurlanden duidelijke steun geven. In dat opzicht zou ik willen zeggen, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, dat de conclusies die u hebt getrokken uit de top van vandaag, de juiste zijn en dat deze een gezonde basis vormen voor hoe wij verder moeten, aangezien zij een heldere uitdrukking vormen van realistisch en duurzaam beleid. Ik hoop dat het Europees Parlement tot vergelijkbaar heldere en eenstemmige conclusies komt als de Raad, zodat de Europese Unie kan spreken met één - en dus een krachtige - stem.
(Applaus)
Graham Watson
namens de ALDE-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik ben enigszins verrast door de woorden van de fungerend voorzitter van de Raad vanavond, evenals door het feit dat hij deze heeft uitgesproken vanaf het podium d'honneur.
Het conflict in de Kaukasus is er een waarvoor twee partijen verantwoordelijk zijn, precies zoals u zelf aangaf, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad. Waarom zien wij dat dan niet terug in de conclusies van de Raad?
President Saakashvili kan onmogelijk hebben gedacht dat militaire interventie geen reactie zou ontlokken van de Russen. Tegelijkertijd was de reactie van Rusland onevenredig.
U zei dat de schade niet al te groot was en toch heeft commissaris Ferrero-Waldner ons cijfers voorgelegd en zal dit Parlement worden gevraagd ermee in te stemmen om de rekening te betalen!
Over een ding zijn wij het wel met u eens: wij moeten het Russische handelen veroordelen; dit is onverdedigbaar. Maar wij zullen de Russische beer niet tot bedaren brengen door president Medvedev in de hoek te drijven. Dialoog en betrokkenheid halen eerder de spanning weg dan isolement. Dat is de les die wij van de Koude Oorlog hebben geleerd, en de Unie heeft hier - net als bij het Helsinkiproces - een centrale rol te spelen.
Uit dit conflict blijkt wel hoe belangrijk het is aan een gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid te werken. En hoewel de lidstaten verschillende opvattingen over Rusland hebben, heeft uw voorzitterschap snel weten te onderhandelen over het zespuntenplan, waarvoor lof op zijn plaats is.
Het plan is wellicht niet perfect, maar het geweld is gestopt en het plan moet nu volledig worden uitgevoerd, met inbegrip van de Russische terugtrekking uit de Zwarte Zeehaven Poti.
Maar welke stappen moet de Unie nu nemen? De Raad heeft gelijk dat er middelen voor crisisbeheer en wederopbouw en voor snelle inzet van humanitaire hulp beschikbaar moeten komen. Er zal nu een EU-vertegenwoordiger moeten worden aangewezen die zorgt dat beide partijen luisteren.
De Unie zal inderdaad waarnemers moeten sturen en deze zullen de Russische vredestichters moeten vervangen. Dit verlangt de inzet van al die lidstaten die nog niet allerlei troepen op overige fronten hebben geïnstalleerd.
Europa moet een trans-Kaukasische vredesconferentie bijeenroepen, waarin beide kanten bijeen worden gebracht en gezocht wordt naar een oplossing voor de nog onopgeloste problemen.
De Unie moet beginnen op een vlak van flagrante inconsistentie, waarvoor weinig meer dan een ministerieel fiat nodig is om de boel te repareren. Beëindig de anomalie dat Georgische staatsburgers met een Russisch paspoort vrijer toegang hebben tot de Europese Unie. Dit moedigt hen immers aan het Russische staatsburgerschap aan te nemen. Georgiërs moeten dezelfde toegang tot Europa hebben als Russen, al zou dit ook kunnen worden bereikt door de visumversoepelingsovereenkomst met Rusland te bevriezen.
Hoe moeten wij ter versterking van ons nabuurschapsbeleid zorgen voor blijvende samenwerking met Rusland, terwijl wij tegelijkertijd duidelijk maken dat een volledig "strategisch partnerschap” niet langer geloofwaardig is? Wat kunnen wij nog meer doen om Europa's afhankelijkheid van de Russische energievoorraden te beperken? U hebt in dat opzicht terecht de tekst van uw conclusies aangescherpt. Rusland moet uiteraard de consequenties ondergaan van zijn illegale acties. Wellicht moeten wij in die context ook praten over de toekomst van de Olympische Winterspelen in Sotsji, maar net 40 km over de grens.
Valt het gedrag van Rusland wel te rijmen met het Olympisch Handvest? Nee. Om deze zaken op te lossen hebben wij behoefte aan vastberadenheid, voorzorg en geduld. Dat is de uitdaging waaraan de Unie zal moeten voldoen, zo vrees ik, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, een waaraan zal moeten worden voldaan alvorens wij u uw vin d'honneur kunnen bieden.
De Voorzitter
Staat u mij toe tegen de volgende spreker te zeggen dat wij op de volgende Conferentie van voorzitters zullen kijken naar de volgorde van de fracties, aangezien er al een bezwaar hierover is ingediend. Voor het moment geef ik nu de heer Szymański, namens de Fractie Unie voor een Europa van Nationale Staten, het woord. Wij zullen donderdag de zaak bestuderen, aangezien er niemand is die mij kan uitleggen waarom de volgorde eigenlijk zo is. Het is een kwestie die wij systematisch zullen moeten ophelderen.
Konrad Szymański
Mijnheer de Voorzitter, commissaris, mijnheer Kouchner, aan drie van de zes punten in het door president Sarkozy onderhandelde akkoord wordt niet door Rusland voldaan. Door dit verzuim verspeelt Rusland het recht zich nog langer een partner van Europa te noemen. In dit geschil staat nu tevens de geloofwaardigheid van de Europese Unie op het spel.
Het is niet genoeg humanitaire hulp te bieden, Georgië te helpen met de wederopbouw, en visumversoepeling en handelsovereenkomsten te bieden. Rusland moet maar eens echt ervaren wat zijn zelf gekozen isolement betekent. Zo niet, dan laten wij de gelegenheid liggen om ervoor te zorgen dat het land zijn beleid wijzigt. Dan wordt Rusland bevestigd in zijn opvatting dat het met alles weg kan komen. In de aanloop naar de volgende presidentiële verkiezingen, die gepland staan voor 2012, is het vergroten van het bewustzijn van een toenemend politiek en economisch isolement onze enige kans om twijfel en verdeling te zaaien onder de dominante kliek in Moskou. Het mag gewoon niet zo zijn dat Rusland profiteert van deze agressie.
Wij moeten ons energiebeleid herzien. Vanwege de afhankelijkheid van Rusland is de bewegingsruimte van Europa al vrij beperkt. Willen wij die situatie dan echt verslechteren? De lidstaten moeten hun betrokkenheid bij de aanleg van de noordelijke en zuidelijke pijpleidingen zo snel mogelijk stopzetten. Als wij deze conclusies voor de lange termijn niet trekken, lopen wij het risico buiten spel te worden gezet en worden wij een mikpunt van spot.
Daniel Cohn-Bendit
namens de Verts/ALE-Fractie. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, commissaris, dames en heren, ik geloof dat wij ten aanzien van de huidige situatie moeten bespreken wat wij nu eigenlijk moeten doen. Naar mijn mening is wat de Raad heeft besloten en gedaan min of meer hetgeen dat mogelijk was, al kunnen wij natuurlijk altijd blijven twisten of een buitengewone Raad van staatshoofden of regeringsleiders niet meteen had moeten worden bijeengeroepen teneinde onze eenheid uit te stralen, maar het zij zo.
Ik geloof dat wij onszelf nu een aantal fundamentele vragen moeten stellen. De meest fundamentele vraag betreft vanzelfsprekend onze positie ten opzichte van Rusland, onze samenwerking met Rusland en hoe wij nu eigenlijk deze problemen in de Kaukasus gaan oplossen, aangezien er ook nog het probleem van Nagorno-Karabakh is. Er kunnen zich vanaf nu permanent van dit soort conflicten voordoen, en president Sarkozy zou daarom permanent met dit soort crises te stellen krijgen. Hij zou een kamer kunnen betrekken in het Kremlin en daar eeuwig kunnen blijven - het zou zeker een mogelijkheid zijn.
Mijn mening is als volgt: ten eerste, als er iets is dat wij niet moeten bespreken, mijnheer Daul, dan is het wel het toetreden van Georgië en de Oekraïne tot de NAVO. Dat is op dit moment echt een volslagen idiote suggestie, want het betekent dat wij dan politiek gezien niet meer verder kunnen. Of Georgië en de Oekraïne tot de NAVO toetreden nadat de hervormingen zijn doorgevoerd? Wellicht, ik weet het niet. Het is hoe dan ook niet echt een relevant vraagstuk vandaag.
Denkt u dat als Georgië lid was geweest van de NAVO, artikel 5 in werking zou zijn getreden? Natuurlijk niet! Dus laten wij ophouden met die flauwekul. Aan de andere kant - en op dit punt ben ik het eens met de heer Watson - is de vraag hoe wij acties als die van president Saakashvili in de hand kunnen houden. Wij zijn het erover eens dat het optreden van Rusland onacceptabel was, maar het was evengoed onacceptabel dat de president van Georgië besloot een stad te bombarderen, om ongeacht welke reden! Als je wordt geprovoceerd, moet je anders reageren dan met bommen.
Daarom hebben wij hier te stellen met een echt politiek dilemma. Ons voorstel is dit als volgt op te lossen: wij leggen aan Georgië en de Oekraïne een geprivilegieerd partnerschap voor als eerste stap op weg naar mogelijke integratie. Deze integratie kan plaatsvinden als er echt een wezenlijke hervorming binnen Europa plaatsvindt. We moeten echter politieke, en niet alleen economische en maatschappelijke instrumenten hebben om druk uit te oefenen op deze politieke klassen. Een toekomst in de Europese ruimte betekent specifiek een toekomst waarin deze landen het nationalisme van zich afschudden.
Laat ik daarom die uitspraak van François Mitterrand nog maar weer eens in herinnering brengen: "Nationalisme is oorlog.” Georgisch nationalisme, Russisch nationalisme, Abchazisch nationalisme, Zuid-Ossetisch nationalisme: het betekent oorlog! In Europa moeten wij dan zeggen: "Ons blikveld gaat verder dan dat.” En daarom leggen wij, als wij een Europees gezichtpunt op tafel leggen, meteen de Europese waarden op tafel, want als het nationalisme in deze regio's voortwoedt, komen wij nooit tot een oplossing.
Francis Wurtz
namens de GUE/NGL-Fractie. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, commissaris, het kan met betrekking tot de crisis in de Kaukasus alleen maar een doodlopende weg zijn om een pro-Georgische of pro-Russische positie in te nemen. Zoveel is wel duidelijk, aangezien de regio sinds het uiteenvallen van de Sovjet-Unie zeventien jaar terug vol terugkerende spanningen en betwiste grenzen is. De regio heeft een collectief geheugen dat wordt bepaald door generatielange trauma's en opeenvolgingen van oorlog en geweld. De regio is een etnische en religieuze legpuzzel, en de opeenstapeling van rancune en vernedering biedt een gevaarlijk vruchtbare bodem voor nationalisme. In een dergelijke context kan politiek onverantwoord handelen je duur komen te staan, en dat geldt voor iedereen. Het geldt zeker voor de Georgische president die sinds zijn verkiezing in 2004 voortdurend heeft ingespeeld op een sentiment van wrok ten opzichte van de separatistische regio's. Hij heeft voortdurend het gevaar opgezocht in de zin van zijn loyaliteit aan de regering Bush en zijn beleid van confrontatie binnen de regio. Hij heeft een aanval ingeleid op Zuid-Ossetië, waarover de heer Van den Brande, een van de corapporteurs van de parlementaire vergadering van de Raad van Europa, met verantwoordelijkheid voor het toezicht op de situatie, heeft gezegd dat hij (en ik citeer): "geschokt is door de verhalen van vluchtelingen over de grootscheepse en lukrake beschietingen en bombardementen van Tskinvali en de vernietiging van woonwijken.” Het bleek een rampzalige strategie voor Georgië, de Kaukasus en Europa.
Maar de les treft zeker ook Rusland. De meedogenloosheid van zijn tegenaanval, ook voor de burgerbevolking, zijn voortdurende bezetting van strategische sectoren van het Georgische grondgebied, zijn uitsluiting van de Georgische bevolking van Zuid-Ossetië en zijn unilaterale erkenning van de twee zich afscheidende regio's, vormen evenzeer een bedreiging voor de interesse die bij meerdere landen in Europa is opgewekt door de aanvankelijke internationale initiatieven van de nieuwe president. Rusland heeft er alles bij te verliezen als het opnieuw in een periode van isolement binnen Europa en de wereld terechtkomt.
Tot slot zou het gehele westen er goed aan doen de ongekende schade te bestuderen die reeds in dit deel van het continent is veroorzaakt door de Amerikaanse houding van avonturisme en de Europese houding van volgzaamheid. De onbeperkte uitbreidingsstrategie van de NAVO, het bombardement op Servië, de erkenning van de unilateraal uitgeroepen onafhankelijkheid van Kosovo, de steun voor de plaatsing van een antiraketschild op Europese bodem, om nog maar te zwijgen van de verheerlijking van de leiders van de regio, die wellicht wat behoudender zouden mogen zijn met hun anti-Russische en prowesterse leuzen - dit alles getuigt van het kortzichtige beleid dat typerend is voor het huidige Witte Huis, maar dat eerlijk gezegd niet een Europees veiligheidsbeleid waardig is. Wij hebben allemaal kunnen zien hoe deze politiek van het militariseren van internationale betrekkingen en het aangaan van politieke confrontaties, op de klippen is gelopen. Behalve het sturen van Europese waarnemers onder de hoge bescherming van de OVSE, moet de EU er ook prioriteit aan geven om vóór alles, zo snel mogelijk en zonder tekenen van arrogantie verdere escalatie te voorkomen. De EU kan dan de mogelijkheid onderzoeken of er een nieuw pan-Europees verdrag voor veiligheid en samenwerking kan worden opgesteld, dat wettelijk bindend is en alle problemen omvat die momenteel op de lange baan zijn geschoven: territoriale integriteit, onschendbaarheid van de grenzen, het lot van conflicten die een dood punt hebben bereikt, niet-gebruik van wapens, ontwapening en zelfs veiligheid van de energievoorziening. Zeker, dit ideaal is op het moment moeilijker te verwezenlijken dan ooit, maar als wij de zaak niet vanuit dit gezichtspunt bezien, ben ik bang dat wij het ergste nog niet hebben gehad. Laten wij, voordat wij een standpunt innemen toch vooral herinneren dat het vandaag de eerste van september is, ofwel de internationale dag van de vrede.
(Applaus)
Bernard Wojciechowski
namens de IND/DEM-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik kom uit een land met een geschiedenis die getekend is door oorlog en leed. Polen steunt overal het streven naar vrede. Het is noodzakelijk dat wij dit doel verwezenlijken.
De Oost-Europese landen, de zogezegde Baltische staten, willen op voorspraak van hun leiders dat de Europese Unie laat zien dat Rusland een zekere prijs betaalt voor zijn militaire acties in Georgië. Deze acties kunnen worden gezien als een klassiek voorbeeld van de politieke gedachte dat Rusland nooit iets anders doet dan imperialistische doelen nastreven.
Deze traditioneel stompzinnige houding van Rusland, vol van holle platitudes, maakt een ontluisterende indruk, aangezien het kan worden gezien, bijvoorbeeld door de Russen zelf, als een typisch voorbeeld van een reactie van een paar heethoofdige politici.
De Europese Unie heeft Rusland evenzeer nodig als Georgië, zo niet meer. Daarom is het noodzakelijk dat de Europese Unie niet deelneemt aan dit conflict of de kant kiest van Rusland dan wel Georgië. De Europese Unie moet de hele wereld laten zien dat haar beleid onafhankelijk is van de Verenigde Staten en daarnaast een vreedzaam beleid is, dat uitgaat van een volledig partnerschap.
Rusland is de op twee na grootste handelspartner van de EU, goed voor een half triljoen dollar aan Europese goederen. Kunnen wij het ons veroorloven een dergelijke relatie op het spel te zetten?
Het lijdt geen twijfel dat het Europees Parlement onder de medebeslissingsprocedure een heuse medewetgever van de Raad is. Maar is het ook een gelijkwaardige partner op het vlak van het buitenlands beleid van de EU?
Minister, u sprak ons toe nadat alles al leek te zijn besloten over Georgië. Laat mij u dan vragen: is het de bedoeling dat de stem van het Europees Parlement geen betekenis heeft? Waar is dit debat goed voor als alles al lijkt te zijn besloten en uitgevoerd?
Sylwester Chruszcz
Er bestaat een duidelijk verband tussen de uitbraak van geweld in de Kaukasus en de kwestie van Kosovo. Ik behoorde tot diegenen die tegen het opdelen van Servië was. Vanaf het begin hebben wij benadrukt dat het feit dat het unilaterale besluit van de Kosovaarse Albanezen werd ondersteund door de Verenigde Staten en diverse Europese landen, de doos van Pandora zou openen en wereldwijd zou leiden tot tal van vergelijkbare geschillen. De Georgische situatie is typisch zo'n geval. President Saakashvili van Georgië besloot de burgers in Ossetië aan te vallen. Hierbij moet worden benadrukt dat Abchazië en Ossetië naties zijn die al eeuwenlang op hun respectieve grondgebied gevestigd zijn. Zij hebben een eigen cultuur en identiteit ontwikkeld en hebben bij meerdere gelegenheden gevochten voor hun onafhankelijkheid, die hen door Stalin voorafgaand aan de Tweede Wereldoorlog werd afgenomen.
Servië en Georgië vormen een goed voorbeeld van hoe sommige landen in de internationale arena gelijker zijn dan andere, en hoe de interpretatie van het volkenrecht altijd wordt bepaald door de sterkste bondgenoten. Daarnaast is de Europese orde verstoord, met behulp van veel leden van dit Parlement. Laten wij daarom de vrede en het volkenrecht in Europa herstellen; laten wij de Europese orde herstellen. Ik roep de landen die het opdelen van Servië hebben gesteund, op hun erkenning van Kosovo in te trekken, en ik roep Rusland op zijn erkenning van Ossetië en Abchazië in te trekken. Als de opdeling van Servië door de Verenigde Staten en de meeste lidstaten van de Europese Unie wordt beschouwd als een positief iets, hoe kunnen wij dan een vergelijkbare gang van zaken in Georgië veroordelen? Dames en heren, ik kan u alleen maar vragen iets minder hypocriet in dezen te zijn.
Bernard Kouchner
Mijnheer Watson, ik begrijp dat het een grote fout was om van dit podium te spreken. Als dat echter het enige is dat u mij verwijt, dan wil ik mij hier graag verontschuldigen, want de vorige keer dat ik hier sprak, stond ik inderdaad op dit podium en ik ben natuurlijk geen staatshoofd. Een vergissing is menselijk, zal ik maar zeggen.
Er is een aantal vragen dat ik kan proberen te beantwoorden en aantal andere waarop ik echt geen antwoord weet. Het is duidelijk, mijnheer Daul, dat wij allemaal, en al helemaal in het licht van deze crisis - en dit is ook een van de prioriteiten van het Franse voorzitterschap - een succesvol Europees defensiebeleid willen invoeren. Maar wat betekent "succesvol”? Het betekent in ieder geval dat wij het proces moeten hervatten waardoor wij in Saint-Malo in ieder geval tot enige wederzijds begrip kwamen. Wij zullen vervolgens verder moeten bouwen op dit gemeenschappelijke doel. En dat zullen wij ook doen, naar ik hoop. Feitelijk kunnen wij niet anders, al is dat dan niet omdat deze crisis een militair antwoord behoefde. Niet met de beste wil van de wereld! Een militair antwoord op de Russische inval van Georgië zou de slechtst denkbare oplossing zijn geweest. Sterker nog, ik denk niet dat de schepen die naar de Zwarte Zee zijn gestuurd een passend antwoord vormden, omdat sommige van deze schepen raketten aan boord hadden. Naar mijn oordeel hadden wij dat niet moeten doen, maar het Franse voorzitterschap dacht daar anders over. Als wij een echt degelijke Europese defensie willen, en dat is ook echt wat wij nodig hebben, dan moeten wij het Verdrag van Lissabon ratificeren. En hiermee zijn wij weer terug bij onze eigen institutionele problemen. Wij moeten absoluut een weg uit deze institutionele crisis vinden.
In alle eerlijkheid denk ik niet dat de NAVO het juiste antwoord vormt op deze situatie. Het zou zelfs een volstrekt verkeerd antwoord zijn geweest als wij in Boekarest voor een Lidmaatschapsactieplan hadden gestemd. Strikt genomen denk ik niet dat dit veel had uitgemaakt, want ik geloof niet dat er iemand van ons bereid was oorlog te voeren omwille van Georgië. Ik zeg dit zonder enig cynisme. Ik zeg dit enkel omdat het echt een unanieme opvatting was aan het begin van alle bijeenkomsten en gesprekken die wij hadden. Dit betekent niet - omdat wij dit hebben gezegd - dat Georgië noch de Oekraïne het recht hebben lid te worden van de NAVO.
Er is ook nog iets anders dat wij ons moeten realiseren. Het is op dit moment niet makkelijk te zeggen, dus ik zal zo discreet mogelijk zijn, maar als er één land is dat het gevoel heeft al twintig jaar slecht te worden behandeld, dan is het Rusland. En ik geloof dat hier in zekere zin, en dan vooral vanuit de Europese Unie bezien, enige waarheid in schuilt. Wij slagen er maar niet in de juiste toon aan te slaan tegen Rusland. Misschien zouden wij er wel nooit in zijn geslaagd, maar ik geloof dat wij ons niet voldoende hebben gerealiseerd welke veranderingen er hebben plaatsgevonden. Uiteindelijk bevond Georgië zich twintig jaar terug nog in de invloedssfeer van de Sovjet-Unie en was het een communistisch land. Aan beide kanten hebben de democratische processen tekortgeschoten. Ik denk dat het probleem zich, net als bij alle overige landen, later ook zal voordoen bij de Oekraïne en bij Georgië, maar ik geloof werkelijk niet dat dit het antwoord is.
Aan de andere kant hebt u gelijk: wij moeten onze banden met de Oekraïne aanhalen, zoals ook wordt gesteld in dit document. Dit geldt ook voor Georgië. Ik ga zo in op de kwestie van geprivilegieerd partnerschap.
Tot mijnheer Swoboda zou ik willen zeggen - en dit is een anekdote - dat ik graag Stalins huis in Gori was gaan bezichtigen. Daar heeft hij immers gewoond, en is hij ook geboren. Je zou kunnen zeggen dat hij kleine rode cirkeltjes op de kaart heeft getekend waar hij dacht dat autonomie zou kunnen bestaan, of in ieder geval gemeenschappen zouden kunnen worden gesticht, en waar niet. Hij was goed bekend met de regio en ook toen konden Ossetië en Abchazië niet goed overweg met Georgië of de rest van de regio. Wij hebben de crisis niet nodig gehad om uit te vinden dat er conflicten bestaan in die regio. Waar is het nog erger dan in de Balkan? In de Kaukasus. Waar is het erger dan in de Kaukasus? In de Balkan. Ik weet het niet zeker, maar ik denk dat wat daar plaatsvindt, wijdverspreid is. Als je maar even iets verder terugdenkt, en in herinnering brengt wat er is gebeurd in Tsjetsjenië, hetgeen ik ten zeerste veroordeel, dan kun je zien dat de bondgenoten van de Tsjetsjenen tegen Georgië de Abchaziërs waren.
Wij zullen het verleden moeten laten rusten, al is het soms nodig ernaar terug te keren. U zei, en ik ben het met u eens, dat niets deze reactie rechtvaardigt. Niets. Toch moeten wij analyseren hoe deze reeks van provocaties tot stand is gekomen, want de verhalen zijn in alle eerlijkheid zo uiteenlopend dat het allemaal erg gecompliceerd wordt. Toen wij in Rusland waren om over het document te onderhandelen, kregen wij de vraag hoe wij zouden hebben gereageerd. Hadden zij hun eigen mensen soms aan hun lot over moeten laten en de bombardementen moeten toestaan? Vergeet niet de aanvankelijke cijfers. Ik ga hier niet over discussiëren, omdat wij deze toch niet kunnen controleren, maar de Russen hadden het meteen over 1 000 à 2 000 doden. Nu klopt dit ongetwijfeld niet, want de enige die namelijk wel ter plekke was, was Human Rights Watch en deze had het eerder over een paar honderd. Sterker nog, zij hadden het over honderden of mogelijk zelfs tientallen. Ik weet het niet precies. Hoe dan ook, het was een reactie die in theorie werd gerechtvaardigd door het hoge aantal slachtoffers en, nogmaals, ik ben zelf gaan luisteren naar de verhalen van de vluchtelingen in Noord-Ossetië en hun verhalen waren gruwelijk: bijvoorbeeld over granaten in kelders waar kinderen verscholen zaten. Ik heb dit niet verzonnen. Misschien is het niet waar, maar er is een bepaalde klank in de stem die niet liegt. Ik heb in mijn leven tal van vluchtelingen gezien. Deze mensen waren doodsbang. Zij waren twee dagen lang onderweg geweest in een tunnel. Dit zal allemaal nog moeten worden nagetrokken.
U hebt helemaal gelijk als u stelt dat er een nabuurschapbeleid moet komen, maar dat is ook precies wat de Turken proberen te realiseren op dit moment. De Turken hebben wat zij noemen een regionaal platform ingesteld en zij willen daar gesprekken organiseren tussen Rusland, dat al heeft toegezegd, Azerbeidzjan, Armenië, en - en het zijn zij die hier verantwoordelijk voor zijn - uiteraard Georgië en Turkije. Ik vind dit een goed idee en ik heb er namens het voorzitterschap mee ingestemd hen op korte termijn te treffen. De heer Babachan had hier eigenlijk vandaag moeten zijn: dan hadden wij kunnen horen hoe wij onze ervaringen kunnen uitwisselen, maar ik ben het hoe dan ook eens met uw analyse dat er behoefte is aan een nabuurschapsbeleid. Mevrouw Benita Ferrero-Waldner moet het toch ook met mij eens zijn dat wij deze weg moeten bewandelen. Rusland is onze grootste buur. Als wij niet met Rusland kunnen praten, dan kan dit tot grote problemen leiden, te meer daar wij de heer Medvedev hebben horen zeggen dat er naar beide kanten sancties kunnen worden opgelegd, en dat hij ook goed wist hoe dat zou moeten. Het maakt als sanctie bepaald verschil of de ene partij weigert gas te leveren of de andere partij weigert gas af te nemen. Wij moeten daarom realistisch naar de zaak kijken. Het zijn uiteindelijk de Russen die de kraan dichtdraaien, niet wij.
Mijnheer Watson, voor wat betreft de cijfers die u presenteerde, ben ik het eens met uw opvatting. Wat heeft de heer Saakashvili gedaan? Wij hebben bij twee gelegenheden met hem gesproken en hij gaf daarbij aan dat hij - eigenlijk zouden wij hier niet op in moeten gaan, aangezien ik in dezen ongetwijfeld niet objectief ben en ook niet over genoeg informatie beschik - hoe dan ook, dat hij wel verplicht was te reageren op de provocaties. Hij had geconstateerd dat aan de andere kant het geschut werd klaargezet, met name Grad-raketten. Deze waren aangekomen en geïnstalleerd in Georgische dorpen rond de hoofdstad van Ossetië. Wie moeten wij nu geloven? Ik zou het niet weten. Hoe het ook zij, sommige functionarissen hebben dingen verklaard die in het geheel niet overeenkwamen met de berichten uit de internationale pers. In de hele kwestie is eigenlijk niemand geloofwaardig. Als waarnemer weet je dat het probleem onopgelost blijft, al hebben wij het geprobeerd. Javier Solana zegt dat wij hen waarnemers moeten noemen. Wij noemen ze daarom maar waarnemers en in de tekst worden ze ook als zodanig aangeduid. Vredestichters zijn immers iets anders, omdat daarvoor de volledige terugtrekking door Rusland van al diegenen die deel hebben genomen aan het gewapende conflict vereist is. De resoluties inzake Abchazië en Ossetië gaven aan dat de verhouding twee derde/een derde moest zijn. Twee derde was verantwoordelijk voor het bewaren van de vrede, de Russische vredestichters, en de rest bestond uit Georgiërs. Elk beschuldigt de ander en elk beschuldigt de vredestichtende troepen onder het vaandel van de OVSE en de VN van deelname aan beide kanten, en wel direct vanaf het begin van de strijd. Het lijkt mij derhalve dat dit niet langer zo door kan blijven gaan en dat het sturen van vredestichters een grotere operatie is, die wij nog zullen proberen op te zetten. Voor het moment zal het echter heel moeilijk zijn. Wij hebben een internationale conferentie nodig om deze conflicten, die nu op een dood spoor zitten, op te lossen. Wij zullen in eerste instantie een conferentie moeten houden over Ossetië, waar de situatie het meest urgent is, en vervolgens over Abchazië.
Wat de paspoorten betreft: ik weet niet meer wie de kwestie van de paspoorten aan de orde heeft gesteld, maar inderdaad, er zijn paspoorten uitgegeven, op grote schaal zelfs, en de mensen die ik heb gesproken, de Ossetische vluchtelingen, voelden zich Russische burgers, wat uiteraard volstrekt idioot is. Zij voelden zich Russische burgers, werden in Rusland als zodanig verwelkomd en werden verdedigd als Russische burgers. Als je beseft wat er klaarblijkelijk gebeurd is op de Krim, kan je alleen maar heel bezorgd zijn. Wij zullen daarom dit probleem op een subtiele, maar niettemin resolute manier bij de Russen moeten aankaarten. Zij reiken paspoorten uit aan bevolkingen die zij Russisch achten. Hierbij moeten wij echter in het achterhoofd houden dat de Russische grenzen vrij willekeurig zijn bepaald door de heren Gorbatsjov en Jeltsin, met grote snelheid en met weinig aandacht voor de geschiedenis. Ik zal nu niet op dit probleem ingaan. Ook wil ik niet ingaan op het feit dat Kiev ooit de hoofdstad van Rusland was en dat de Krim toegang bood tot de zeven zeeën. Wie echter denkt dat de Russen de enige tunnel tussen Noord- en Zuid-Ossetië, met andere woorden dwars door de Kaukasus, opgeven, heeft het mis. Wij moeten oog hebben voor deze historische en geografische tegenstellingen, zonder dat wij echter toegeven aan de ene of de andere partij. Het voorzitterschap van de Europese Unie heeft geen van beide partijen moreel veroordeeld. Er is gezegd dat deze actie excessief was, dat het niet de manier was om het probleem op te lossen, dat de stad niet 's nachts had mogen worden gebombardeerd en dat er in respons niet een dusdanig hevige aanval had mogen plaatsvinden. Nogmaals, het is echter absoluut nodig dat wij weten wat er gebeurd is.
Mijnheer Szymański, u stelde dat er maar drie punten waren uitgevoerd. Dit is nog helemaal niet zo slecht, omdat zonder ons niemand zich überhaupt aan één van die punten had gewaagd. Drie punten zijn uitgevoerd en dat waren ook meteen de drie belangrijkste: het staakt-het-vuren, de terugtrekking van de Russische troepen en de toegang tot humanitaire hulp. Als dat alles is wat wij bereiken, hoeven wij ons nog altijd niet te schamen. Ik geloof dat het heel belangrijk was hiermee te beginnen. Wat de andere drie punten betreft, moeten wij tot 8 september wachten, aangezien dan pas volledige druk zal worden uitgeoefend. Wij zullen gezamenlijk beslissen wat te doen, en dat betekent de 27 landen van de Europese Raad en daarnaast het Parlement, dat wij onderhand gewoon zijn bij dergelijke zaken te raadplegen. Overigens, Jean-Pierre en ik hebben de gewoonte u altijd te raadplegen en met u te praten. Niets is echter vanzelfsprekend. Als wij op 8 september constateren dat de manoeuvres begonnen zijn, dan is het goed. Als er echter nog niets is gebeurd, dan moeten wij een ander standpunt innemen. Zo veel is wel duidelijk. Agressie mag niet beloond worden. Natuurlijk wordt agressie niet beloond, de vraag is echter wel: wie betaalt de prijs? Ik ben niet zo gek op al die betweters die ten aanzien van het Russische leger zeggen: wat had je dan verwacht? Want wat had er dan eigenlijk wel moeten gebeuren? Het valt mij op dat de meest resolute personen en ook al diegenen die morgen Georgië bezoeken en maar al te overtuigd zijn van hun donderpreken, vaak zelf helemaal niets doen. Ik geloof, net als Francis Wurtz, dat Georgië al lange tijd wordt aangemoedigd om te laten zien dat het, hoe zal ik het zeggen, krachtig en stoer is. Naar mijn smaak was dit bepaald geen goed advies. Het zit mij in ieder geval niet echt lekker dat een land dat eigenlijk niet de middelen daartoe heeft, wordt aangemoedigd wraakzuchtig te zijn, of in ieder geval vol overtuiging in zijn verzet. Mijn indruk is, en dat geldt evenzeer voor mijn regering, dat dit alleen maar heel erg ongelukkig was, omdat er nu veel slachtoffers zijn en de Georgiër in de straat niet weet tot wie of wat hij zich moet richten, sterker nog, dat de meeste Georgiërs zich nu eigenlijk in de steek gelaten voelen. Er was hen zo veel beloofd, en er is maar zo weinig van deze beloften waargemaakt.
Wat betreft de Nabucco-pijpleiding, natuurlijk worden dergelijke dingen geopperd. Het is een pijpleiding; er gaat olie door. Natuurlijk moeten wij daar op de een of andere manier rekening mee houden. En nu kom ik terug op wat u eerder zei. Ik zou duidelijk willen stellen, mijnheer Daul, dat dit in werkelijkheid niet de enige prioriteit is van het Franse voorzitterschap. Uiteraard speelt ook het energievraagstuk en je kunt natuurlijk ook alle aandacht richten - en dit gebeurt ook in de tekst - op energie en hernieuwbare energie.
Mijnheer Cohn-Bendit, u vraagt wat wij nu gaan doen. Wij hebben in ieder geval gedaan wat wij konden, namelijk de oorlog een halt toeroepen. Misschien was het niet perfect, misschien is dit document niet perfect, misschien is het te snel geschreven en misschien heeft er wel een behoorlijke worsteling plaatsgevonden tussen de twee delegaties voordat enige samenhang kon worden bereikt. Het was allemaal geenszins perfect. Maar uiteindelijk werkt het voorlopig wel. Het is nog niet voldoende, maar het heeft tot nu toe gewerkt. Ik ben het helemaal met u eens dat er nog andere complexe situaties zijn, zoals Nagorno-Karabakh, Nachichevan en overige. Er zijn tal van locaties - al denk ik niet dat de Russen daar een vergelijkbare interesse in hebben - zoals Nagorno-Karabakh, maar ook andere regio's. Zoals op de Krim. Niemand twijfelt daaraan. En wij beledigen de Russen ook niet als wij zeggen dat wij afwachten wat er nu gaat gebeuren, want dat is feitelijk gewoon onze plicht.
Wat de NAVO betreft, wil ik met de nodige voorzichtigheid iets anders zeggen. Op de top van Boekarest hebben wij - de zes landen die de EU hebben opgericht - tegen het Lidmaatschapsactieplan gestemd. Sterker nog, we hebben niet eens hierover gestemd, wij hoefden niet eens te stemmen, omdat we het unaniem met elkaar eens waren. En daarom hebben wij dan ook niet gestemd. De uitleg is eigenlijk heel gecompliceerd en de zes stichtende landen hebben gezegd dat dit ons buurland betreft. Wij moeten rekening houden met het feit dat wij nog geen adequate betrekkingen met dit grote land hebben weten op te bouwen of te onderhouden, en dat wij het land niet een gevoel van blokkade willen geven, een soort van permanente blokkade. Ik geloof dat wij daarin gelijk hadden. Wij hebben het nu over het raketschild dat in Polen en de Tsjechische Republiek wordt geïnstalleerd. Ook klopt het dat dit niet de weg naar een dialoog is, al is het schild niet gericht op Rusland. Wat de zes echter zonder meer op één lijn houdt is veel meer van belang, namelijk Iran en ons beleid ten aanzien van Iran. Moeten wij dit beleid dan ook voeren ten aanzien van Rusland? Dit is een belangrijk punt, omdat ik namelijk geloof dat wij veel te verliezen hebben als wij er niet in slagen onze kanalen voor partnerschap te behouden.
Hoe kunnen wij de acties van de heer Saakashvili in de hand houden? Ik weet het niet, maar je kunt niet zomaar 's nachts een stad gaan bombarderen. Naar mijn mening kan dat gewoon niet. Nogmaals, ik weet niet hoe intensief het bombardement was, maar wat voor reactie hadden zij van Rusland verwacht anders dan de huidige? Ik begrijp het gewoon niet.
Ook zou ik even kort in willen gaan op het citaat van François Mitterrand. Wat Mitterrand in werkelijkheid zei was: "Nationalisme gaat tot op zekere hoogte om cultuur en dat is wat een natie bijeenhoudt. Te veel nationalisme leidt echter tot oorlog.” Ik moest dit even corrigeren.
In antwoord op Francis Wurtz zou ik nog even iets willen zeggen over de woorden "Koude Oorlog”, die hij weliswaar niet gebruikte, maar wel impliceerde, aangezien wij keer op keer de vraag voorgeschoteld krijgen: "Keren wij weer terug naar de dagen van de Koude Oorlog?” Maar deze crisis kan helemaal niet de terugkeer naar de Koude Oorlog markeren, al was het alleen maar vanwege het feit dat de historische omstandigheden totaal anders zijn. Er is wellicht enige animositeit, maar ik ben het ermee eens dat wij dit soort termen moeten vermijden. Aan de andere kant wordt vaak gezegd dat wij niet zo veel moeten praten, maar dat wij de twee blokken moeten hervormen, de een in relatie tot de ander. Een aantal leden van dit nobele instituut, en in feite ook hun landen van herkomst, denkt er zo over. Wij moeten deze gedachte geheel en al overboord zetten. Ik ben het er volledig mee oneens. Het is juist het tegenovergestelde van wat wij moeten doen en het lijkt feitelijk ook heel erg op wat wij in de Koude Oorlog deden, maar dan zonder ideologie. Dit betekent natuurlijk ook weer niet dat wij maar alle hypernationalistische uitspraken die worden gedaan, klakkeloos moeten accepteren. Wij moeten een weg vinden om tot een dialoog te komen en deze kanalen openhouden. Dat is precies wat wij nu proberen te doen.
Ik zou Francis eraan willen herinneren dat een aantal van de voorstellen in het veiligheidsverdrag dat jij noemde werden gedaan door de heer Medvedev, hoewel het ook weer niet heel waarschijnlijk is dat hij deze direct zou toepassen. Misschien doet hij dat in een later stadium wel. Hij stelde dit op 5 juni aan jullie allen voor. Hij kreeg als antwoord dat dat interessant was en dat het essentieel was dat hij aan zijn woord werd gehouden. Er was echter direct een zekere golf van paniek voelbaar.
Het is duidelijk dat de Europese Unie een beleid moet hebben dat onafhankelijk is van de Verenigde Staten, die op zichzelf al een onafhankelijke grote natie zijn. Mijnheer Wojciechowski, dat is dan ook waar wij aan hebben gewerkt. De Europese Unie moet een beleid hebben dat losstaat van de VS en van Rusland. Zij heeft behoefte aan een eigen EU-beleid. En dat is wat wij geprobeerd hebben te bereiken. Toen wij besloten op onze eigen manier in te grijpen, was de eerste reactie van onze Amerikaanse vrienden niet al te positief. Ze vonden dat wij het maar beter konden laten, maar omdat zij nu eenmaal erg pragmatisch zijn, realiseerden zij zich al snel dat dit integendeel juist precies was wat moest gebeuren. Bijgevolg kunnen we zeggen dat ze juist heel coöperatief waren, en het was mevrouw Condoleezza Rice die zorgde dat het zespuntenakkoord werd ondertekend. Vervolgens waren ze ook heel kritisch, niet op het zespuntenakkoord, maar op het feit dat Rusland zich daar niet geheel en al bij neerlegde. Ik heb daar begrip voor. Wij waren immers ook kritisch.
Mijn laatste punt betreft de doos van Pandora en Kosovo. Ik wilde hier sowieso al iets over zeggen. Er bestaat een intellectuele neiging om Ossetië te vergelijken met Kosovo, maar ik ben het daar geheel niet mee eens. Wij kunnen niet zomaar, vanwege een kleine populatie die omwille van nationalistische redenen bevrijd wil zijn, zeggen dat dit hetzelfde is. Integendeel! Ten eerste hebben de mensen in de Kaukasus de gewoonte om elkaar echt op een heel gewelddadige manier om het leven te brengen en is er door de eeuwen heen veel geld verdiend met moord. Dat is geenszins het geval met Kosovo en Servië. Wat ook anders was in Kosovo en Servië, was de unanimiteit van het deel van de bevolking dat onafhankelijkheid wilde, namelijk 98 procent van alle Kosovaren. Daarnaast was er het internationale besluit. Dit was niet omdat wij Servië via de NAVO bombardeerden. In feite gebeurde dit pas bijna twee jaar na het instellen van de Contactgroep, waar ook Rusland bij betrokken was, en een conferentie in Rambouillet, die wel een maand duurde en waar iedereen het met elkaar eens werd, met uitzondering van de heer Milošević. Wat alles uiteindelijk in beweging zette - en ik zal dit punt nu afronden - was het besluit van de heer Milošević om in 1999 op de vlakte van Kosovo, nabij Obilić, te verklaren dat er geen autonomie meer zou zijn, en om vervolgens alle Kosovaren uit het bestuur te zetten en uit Belgrado Serviërs over te laten komen om hen te vervangen, zodat de heer Ibrahim Rugova, van de Democratische Liga van Kosovo, verborgen scholen en clandestiene ziekenhuizen moest opzetten. Dit is totaal iets anders. Het proces werd geaccepteerd door de internationale opinie, omdat er een geheel internationale aanpak was. De Finse president, Martti Ahtisaari, stelde een document op dat door iedereen bij de VN werd geaccepteerd en waarin stond dat de partijen niet in staat waren tot overeenkomst te komen. Ik ga nu afronden. Er bestaan vormen van haat die niet overwonnen kunnen worden. Ik vind het afschuwelijk, maar ik voelde - en ik probeer mij nu heel voorzichtig uit te drukken - in de woorden van de Ossetiërs over de Georgiërs, iets dat op onuitroeibare haat leek, die gebaseerd was op decennia of zelfs eeuwen van tegenstellingen. Dat betekent niet dat deze haat nooit zal weggaan, maar ik geloof wel dat er heel veel tijd en meerdere generaties over heen zullen gaan voordat het zover is.
Elmar Brok
(DE) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, commissaris: "Le nationalisme, c'est la guerre!” Dit is het exacte citaat uit de voordracht van François Mitterrand aan het Europees Parlement, zonder omissies. Ik denk dat wij hiervan kunnen leren, en de les die moet worden getrokken is Europese integratie. Dat betekent dat wij niet langer proberen de rekeningen uit het verleden te vereffenen, maar dat wij proberen een frisse start te maken en dat wij voor eens en voor altijd oorlog en dictatuur in Europa proberen uit te bannen.
Ik zou graag aan het Franse voorzitterschap mijn oprechte dank willen uitspreken voor zijn snelle interventie om de oorlog te beëindigen en om voor een besluit van de Europese Raad te zorgen dat blijk geeft van eenheid. Eenheid is het belangrijkste signaal dat wij kunnen uitzenden. Het is een signaal dat wij geen schendingen van het volkenrecht accepteren, dat wij oorlog en het binnenvallen van andere landen niet accepteren, en dat wij de destabilisering van democratisch gekozen regeringen of de invasie en bezetting van een ander land niet accepteren. Het is daarom zo belangrijk omdat wij daarmee duidelijk maken dat er geen onderhandelingen over een partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst zullen zijn zolang niet aan het vijfde beginsel van de wapenstilstandsovereenkomst wordt voldaan - namelijk terugtrekking naar de linies van voor 7 augustus - en dat de beoordeling van de naleving van het zespuntenakkoord nu ingaat en zal blijven duren in de aanloop naar de komende top, die op de agenda staat voor november 2008.
Het is van belang dat wij duidelijk maken dat wij bepaalde dingen niet accepteren, maar het is evenzeer van belang - om te vermijden dat wij in een spiraal van escalatie terechtkomen - om duidelijk te maken dat de communicatielijnen open blijven staan. Wij moeten bovenal onze eigen mogelijkheden vergroten, maar dat betekent ook dat wij de mogelijkheden van onze vrienden moeten vergroten. Het betekent dat wij Georgië direct en zonder bureaucratische belemmeringen infrastructurele steun moeten bieden. Het betekent deelnemen aan een vredesmissie in Georgië en aan de initiatieven die worden genomen door de OVSE en de VN. Wij moeten duidelijk maken dat onderhandelingen over een vrijhandelsovereenkomst de juiste weg voorwaarts zijn, evenals de voorstellen die wij in dit Parlement hebben gedaan overeenkomstig het Pools-Zweedse initiatief of ons voorstel voor een "EER plus”.
Dit geldt niet alleen voor Georgië, maar ook voor landen als Moldova en met name de Oekraïne. Ik denk dat dit duidelijke signalen zijn, die ons zullen helpen op een positieve wijze verder te gaan. Hierbij moeten wij zeker ook erkennen dat het allemaal nog veel beter kan. Als wij alleen maar niet altijd een situatie hoefden te verhelpen die door anderen is veroorzaakt en als wij alleen maar een Europees buitenlands beleid hadden dat ons uit hoofde van het Verdrag van Lissabon zou voorzien van de juiste mechanismen en meer preventieve mogelijkheden om te zorgen dat dit soort situaties zich überhaupt niet meer voordeden! Dat zou werkelijk een beleid zijn om naar te streven. Deze crisis geeft duidelijk aan dat wij als Europese Unie onze eigen mogelijkheden moeten versterken willen wij oorlog voorkomen en willen wij ons kunnen opmaken voor een positieve toekomst.
Jan Marinus Wiersma
(NL) Voorzitter, ik sluit mij aan bij de woorden van veel collega's dat de reactie vandaag van de Europese Top op de gebeurtenissen van de afgelopen maand de juiste is. Er is met één stem gesproken en de kalmte is tegelijk bewaard. Maar de EU - en dat blijkt ook uit de verklaring van vandaag - heeft in duidelijke woorden laten blijken dat wat daar gebeurd is, met name ook de reactie van Rusland, niet acceptabel is en dat de disproportionele reactie van Rusland op de militaire ontwikkelingen in Georgië veroordeeld moet worden.
Tegelijk wordt door alle partijen gezegd dat het gebruik van militair geweld niet de juiste oplossing is en ik beschouw dat ook als een impliciete kritiek op de handelwijze van de Georgische regering, die met de militaire activiteiten is begonnen. Uit deze reactie blijkt ook dat wij vinden, en terecht, dat we zo niet de problemen oplossen in Europa, dat dat niet in overeenstemming is met de veiligheidsafspraken die we hebben en die gemaakt zijn in het verleden rond de problemen met Zuid-Ossetië en Abchazië in Georgië.
Ik neem ook afstand van de uitspraken van de minister van Buitenlandse Zaken van Rusland, Lavrov, dat de manier waarop Rusland gereageerd heeft, de toon zet voor de nieuwe buitenlandse politiek van Rusland in de regio rond Rusland. Ik denk dat de Europese Unie er alles aan moet doen om mijnheer Lavrov en de Russische regering ervan te overtuigen dat dit niet de manier is waarop we in Europa proberen zaken op te lossen of onze belangen door te drukken. Samenwerking is het parool, niet eenzijdig handelen.
Ik herinner me discussies de afgelopen jaren over het optreden van de Bush-administratie. Ik hoop dat we niet in dezelfde discussie terechtkomen met Rusland. Daarom is het ook zo belangrijk dat de Raad vandaag onder leiding van de Franse voorzitter nog eens de aandacht heeft gevraagd en de nadruk heeft gelegd op dat zes-puntenplan, met name het teruggaan naar de militaire status quo ante. Daarmee legt hij een basis voor een internationaal mechanisme om de vrede te handhaven en vooral ook voor een internationale discussie over de toekomstige status van Zuid-Ossetië en Abchazië en neemt hij afstand, terecht, van de erkenning door Rusland van de onafhankelijkheid van die twee separatistische staatjes.
Dat is ook de inzet van een missie naar Moskou die volgende week plaatsvindt op het allerhoogste niveau en die nogmaals druk moet uitoefenen op Moskou om aan die zes punten uitvoering te geven. In die omstandigheden is het ook logisch dat gezegd is: zolang over die uitvoering geen duidelijkheid, geen overeenstemming is, praten we even niet verder over het nieuwe partnerschapsakkoord.
Deze crisis stelt hoge eisen aan de Europese Unie. Terecht nemen we de leiding bij het zoeken naar oplossingen. Er is geen alternatief. De NAVO kan het niet, de OVSE is te zwak, Amerika heeft niet de positie die wij hebben, de VN kunnen door de blokkades in de Veiligheidsraad geen bemiddelende rol spelen. De Top van vandaag was eensgezind, laat dat zo blijven.
Marco Cappato
(IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de realiteit is dat wij momenteel commentaar leveren op besluiten die reeds zijn genomen. Gezien de zeer uiteenlopende gegevens over dodelijke slachtoffers, misdaad en mogelijke oorlogsmisdaden, geloof ik dat de Europese Unie moet voorstellen dat er een internationaal onderzoek komt, waarbij zo nodig ook het Internationaal Strafhof moet worden betrokken.
Behalve dat heeft de heer Kouchner ten aanzien van de redenen waarom wij zover zijn gekomen, verklaard dat sommige mensen in Georgië te veel aangemoedigd werden om hun spierballen te laten zien en dreigingen te uiten. Dat is zonder meer waar, maar laten wij in dit verband dan ook erkennen dat er evenzeer mensen zijn geweest die de Georgiërs juist hebben willen ontmoedigen om zich Europeaan te voelen. Binnen de Europese Unie vormen wij die groep, aangezien de Europese geneigdheid van Georgië en zijn bevolking een feit is waarvoor wij onvoldoende oog hebben gehad. Honderden Georgiërs hebben eind jaren negentig een appel van de Radicale partij ondertekend, waarin werd opgeroepen tot een Europese toekomst voor Georgië, terwijl wij dat hen juist geweigerd hebben.
Om deze reden - en ik rond nu af - moet de voorgestelde internationale conferentie ook alle niet-vertegenwoordigde mensen uit de hele regio betrekken en de Europese vooruitzichten van de regio evalueren, zowel in politieke als strategische zin.
Inese Vaidere
(LV) Dames en heren, de top van vandaag was gericht op het bieden van steun aan Georgië. Dat is uiteraard nodig, maar het is zeker ook Ruslands plicht om bij te dragen aan de wederopbouw van Georgië. Wat moet er verder gebeuren opdat de Europese Unie de rol van Rusland in de gebeurtenissen goed kan beoordelen en actie kan ondernemen om te zorgen dat zich in de toekomst geen vergelijkbare dingen voordoen? Ten eerste moet worden erkend dat dit van de kant van Rusland geplande agressie was, en dat alles begonnen is met het maandenlang systematisch provoceren van Georgië. Als er geen passend antwoord komt op de agressie van Rusland en diens erkenning van de onafhankelijkheid van de separatistische regio's, dan zal dat voor Rusland een duidelijk signaal zijn dat het zich in de toekomst op eendere wijze kan gedragen. Uiteindelijk zijn er ook in de EU-lidstaten vele Russische staatsburgers, die de EU bereid is te beschermen. Er zijn tal van dingen die de Russen van ons nodig hebben, maar wij verliezen voortdurend het initiatief. Ten eerste moeten wij de overeenkomst inzake het visumversoepelingssysteem met Rusland bevriezen. Tegelijkertijd zou een dergelijke overeenkomst wel moeten worden gesloten met Georgië. Ten tweede moet het ingaan van de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst worden opgeschort zolang Rusland de bezette gebieden nog niet volledig vrijgegeven heeft. Ten derde moeten de zogenaamde Russische vredestroepen worden vervangen door internationale vredestichters, die de territoriale integriteit van Georgië respecteren. Ook zou ik het Internationaal Olympisch Comité willen oproepen een nieuwe aanwijzingsprocedure te starten voor de Olympische Winterspelen van 2014, aangezien het alleen maar tot problemen kan leiden als deze gehouden worden in een totalitaire staat. Wij moeten niet zo bezorgd of bevreesd zijn als het gaat om het opschorten van de zogenaamde dialoog. De dialoog is op het moment immers verworden tot het doen van eenzijdige aanbiedingen van onze kant en het schenden van de regels van Russische kant. Wij moeten inzien dat alleen een krachtig optreden Rusland ertoe zal bewegen een positie in te nemen die een 21ste-eeuwse staat past. Rusland is gewoon maar een staat. Het heeft geen speciale status.
Marie Anne Isler Béguin
(FR) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik heb u in Georgië vertegenwoordigd toen ik door onze Voorzitter van 12 tot 17 augustus daarheen werd gestuurd. Ik heb daar onze volledige steun gegeven aan de Georgische bevolking en hen moed ingesproken door te zeggen dat de Europese Unie hen niet in de steek zal laten. Daarom wil ik het voorzitterschap danken voor de inspanningen die het zich heeft getroost om snel in te grijpen in Georgië.
Het oplossen van dit conflict is duidelijk een test voor de Europese Unie. Zij heeft daar eindelijk aan voldaan, maar ten koste van wat? Eens te meer ten koste van onschuldige burgers, omdat deze gebeurtenissen feitelijk onvermijdbaar waren. Hoe lang hebben sommigen van ons niet geroepen in de woestijn? Zelfs diegenen die nu zeggen dat wij moeten streven naar integratie en dat wij het vooruitzicht van toetreding tot de Europese Unie moeten bieden, zeiden voorheen: "Wacht nog even, laten wij reëel blijven.” Nu is er oorlog tussen Rusland en Georgië. Toen wij zeiden dat dit niet een conflict was tussen Georgië enerzijds en Abchazië en Zuid-Ossetië anderzijds, maar dat het een conflict was tussen Rusland en Georgië, wilde niemand nar ons luisteren. En nu ligt er een oorlog achter ons. Hoe dan ook, deze gebeurtenissen waren onvermijdelijk, in het bijzonder als wij teruggaan naar de gebeurtenissen of de tijd van voor de 11de. Als wij bijvoorbeeld terugkijken naar 2005, dan zien wij dat Rusland een veto uitsprak over het installeren van grenswachten aan de Russisch-Georgische grens. Niemand reageerde en zelfs Frankrijk - neemt u mij niet kwalijk, mijnheer de Voorzitter - weigerde, toen wij vroegen om OVSE-troepen aan de grens. Niemand reageerde. Toen de Russen het Georgische luchtruim schonden, kregen wij opnieuw geen respons en escaleerde de situatie. Nu hebben wij deze betreurenswaardige oorlog achter ons en moeten wij niet alleen werken aan de wederopbouw, maar moeten wij nog ook het conflict oplossen. Natuurlijk moet er een conferentie komen over de wederopbouw, maar wij moeten ook een conferentie houden over de oplossing van het conflict. Ik zou u willen vragen om eventueel de gang van zaken in Kosovo als model te nemen, met andere woorden een internationaal civiel bestuur in te stellen, gecombineerd met vredestroepen. Welke Georgische burger zal er nu nog mee instemmen dat het Russische leger de rol van politieagent op zich neemt?
(De spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)
Tobias Pflüger
(DE) Mijnheer de Voorzitter, ik zou willen beginnen mijn dank uit te spreken voor de objectiviteit van dit debat. Het is zeker een stuk objectiever dan de buitengewone vergadering die op 20 augustus werd gehouden door de Commissie buitenlandse zaken. Laat ik het maar recht voor de raap zeggen. De Georgische president Saakashvili heeft bevel gegeven tot een militair offensief. Dat is feitelijk waardoor de oorlog begon en waardoor een spiraal van geweld is ingezet. Als wij daaraan voorbijgaan, ontkennen wij de ware toedracht van deze oorlog. De aanvallen, in het bijzonder die op de burgerbevolking in Tskhinvali, moeten volmondig worden veroordeeld, evenals de militaire reactie, en dan vooral de militaire reactie van Rusland en de aanvallen op de burgerbevolking, met name in de stad Gori. Verder hebben beide partijen in dit conflict gebruikgemaakt van clusterbommen, hetgeen onacceptabel is. De internationale rechten van de mens en het internationale oorlogsrecht zijn in dit conflict duidelijk door beide partijen geschonden.
De boodschap die ik echter maar al te vaak tot mij heb gekregen, is dat Rusland alleen verantwoordelijk is voor de huidige situatie. Dat is niet het geval, en ik ben blij dat het Franse voorzitterschap van de Raad op dit punt een wat evenwichtiger standpunt heeft ingenomen. Mijn eigen standpunt blijft ongewijzigd: erkenning van Zuid-Ossetië en Abchazië is onder het volkenrecht vergelijkbaar met de erkenning van Kosovo. De westerse landen hebben Kosovo erkend en daarmee de doos van Pandora geopend. Het westen, de NAVO en de Europese Unie gaan daarom bepaald niet vrijuit ten aanzien van de escalatie van dit conflict en de oorlog in Georgië: de VS hebben van Irak tot Georgië de Georgische troepen opnieuw bewapend, en een aantal westerse landen - NAVO- en EU-landen - hebben eveneens een rol gespeeld bij de bewapening van Georgië. Zelfs Israël heeft hieraan bijgedragen, en het verschijnen van NAVO-oorlogsschepen in de Zwarte Zee is nou ook niet bepaald een teken van vrede. Iedereen weet dat bij deze oorlog geopolitieke belangen op het spel staan; ik hoef in dit verband alleen maar te refereren aan de oliepijpleidingen.
Het conflict moet niet als voorwendsel worden gebruikt om de militarisering van de Europese Unie te bevorderen. De EU is succesvol geweest als niet-militaire speler. Als de EU nu partij kiest, verliest zij haar geloofwaardigheid als bemiddelaar. Wij staan op het randje van een nieuwe koude oorlog en de toekomst kan nog alle kanten opgaan. Vandaag is het 1 september, een dag die wij vieren als antioorlogsdag. Dit zouden wij in ons achterhoofd moeten houden: oorlog is onacceptabel en verdient nooit de steun, direct dan wel indirect, van de landen van de Europese Unie.
Bastiaan Belder
(NL) Voorzitter, het naakte Russische machtsvertoon op Georgisch grondgebied vandaag de dag, tracht een dubbele etnische zuivering te legitimeren, in Abchazië in de vroege jaren '90, en in Zuid-Ossetië de afgelopen maand augustus, en baseert zich ook op het massaal verstrekken van Russische paspoorten in genoemde gebieden. Wat kan en moet de Europese Unie tegen deze brute herleving van de imperialistische ideeën in het Kremlin-beleid stellen? Een dieper en sterker Europees "ja”, transatlantisch engagement richting onze oosterburen conform het Zweeds-Poolse voorstel van oostelijk partnerschap. Ik ben commissaris Ferrero-Waldner dankbaar dat zij daar duidelijk over gesproken heeft.
Daarnaast spoort de huidige Georgische situatie de lidstaten op een acute wijze aan werkelijk ernst en haast te maken met een gezamenlijk buitenlands energiebeleid, met energiediversificatie. Daarbij behoren vanzelfsprekend pijpleidingen die onbedreigd onder controle staan van de soevereine staten waardoor zij lopen.
Jim Allister
(EN) Mijnheer de Voorzitter, het is moeilijk een andere conclusie te trekken dan dat Europa machteloos stond tegenover de Russische agressie. Terwijl de veroordeling tegelijkertijd toch de annexatie door Rusland van delen van de soevereine staat van Georgië begroette, was zelfs de toon die vanuit de EU werd aangeslagen, zeer verschillend.
Deze boodschap van ambiguïteit zal niet verloren gaan in Moskou. Het land lijkt niet erg onder de indruk van het verdeelde gesputter van Europa.
Zonder een krachtig optreden tegen de Russische agressie vrees ik dat deze praktijken niet zullen eindigen bij Georgië. Is de Oekraïne nu aan de beurt, zo kun je je afvragen. En wat is er nodig, nu de EU zichzelf willens en wetens zo afhankelijk heeft gemaakt van Russische energie, om uiteindelijk wel met een effectieve reactie te komen?
Als de laatste paar weken iets hebben aangetoond, dan is het wel de onwerkbaarheid van een gemeenschappelijk buitenlands beleid in deze EU. Het enige wat wij hebben laten zien, is machteloosheid...
(De spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)
José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra
(ES) Mijnheer de Voorzitter, de Europese Raad is vanmorgen bijeengekomen om zijn standpunt te bepalen over drie problemen, zo heeft de heer Kouchner ons verklaard. Dit zijn: ten eerste, de onevenredige reactie, de schending van het volkenrecht, en de invasie en voortdurende bezetting van een soevereine staat; ten tweede, de veronachtzaming van een vredesplan dat ondertekend is door toedoen van het voorzitterschap van de Europese Unie; en ten derde, de erkenning van de onafhankelijkheid van Zuid-Ossetië en Abchazië, die, door op buitenissige wijze het precedent van Kosovo op te roepen, maar al te snel erkend is door Venezuela, Wit-Rusland en Hamas: "Zeg mij wie je vrienden zijn en ik zal je zeggen wie je bent.”
De huidige reactie van de Europese Raad op deze problemen is zeer duidelijk: wij staan nu op een tweesprong van onze betrekkingen met Rusland. Wij moeten serieus zijn, mijnheer de Voorzitter, omdat het zo niet langer verder kan. Het prestige en de geloofwaardigheid van de Europese Unie staan op het spel. De EU kan niet zomaar een cheque uitschrijven voor deze grote hedendaagse drama's.
Ondanks het voortreffelijke werk van commissaris Ferrero-Waldner, zijn wij hier als Europese Unie niet alleen maar bijeen om te betalen voor de schade en de vernielingen die de Russen hebben aangericht in Georgië, of die de Israëli's bijvoorbeeld aanrichten in Palestina. Wij moeten een deugdelijk buitenlands beleid hebben.
Ik zou u, mijnheer Jouyet, willen vragen om te zorgen dat op 8 september, wanneer de voorzitter van de Raad van de Europese Unie, de heer Sarkozy, een bezoek brengt aan Moskou, deze puur in het belang van meer consistentie in de beginselen die wij toepassen en de waarde van de Europese Unie, een duidelijke waarschuwing afgeeft en een harde doch geloofwaardige boodschap uitdraagt dat aan het spotten met de internationale regels en het volkenrecht en het schenden van de territoriale integriteit van een soevereine staat, een prijskaartje hangt in de zin van de betrekkingen met de Europese Unie. Dit is belangrijk, omdat er gewoon consequenties moeten zijn, mijnheer de Voorzitter, en in dit opzicht hangt hier veel van af.
Véronique De Keyser
(FR) Mijnheer de Voorzitter, deze zomer zijn wij getuige geweest van diverse pogingen om onszelf tot handelen te dwingen. Dit heeft behalve de hier besproken tragedie, twee andere directe gevolgen gehad: ten eerste, de bijna onmiddellijke acceptatie van het antiraketschild door Polen - zelfs gericht tegen Iran is dit problematisch - en ten tweede, de toezegging van de Europese Unie om de wederopbouw van Georgië te financieren, hoewel iedereen maar al te goed weet dat de begroting van buitenlandse zaken dit niet toelaat, aangezien deze verschrikkelijk ondergefinancierd is. Commissaris Ferrero-Waldner, u stelde, en ik steun u daarin, dat wij andere bronnen van financiering moeten zien te vinden, anders zijn wij wellicht helemaal niet in staat met deze situatie om te gaan.
Daarom geloof ik dat iedere vorm van escalatie moet worden voorkomen. Mijn fractie en ik zijn voor heldere, zij het resolute, betrekkingen met Rusland, voornamelijk ten aanzien van het energievraagstuk, de mensenrechten en het volkenrecht. Wij zijn echter tegen elke vorm van terugkeer naar de Koude Oorlog.
Ik zou willen waarschuwen tegen een overhaaste toetreding tot de NAVO of de Europese Unie van landen die vooralsnog niet de vereiste garanties kunnen bieden. Ik nodig het Franse voorzitterschap, dat ik feliciteer met zijn snelle optreden deze zomer, uit om de idee van een Unie voor het Zwarte Zeegebied te overwegen, vergelijkbaar met de Unie voor het Middellandse Zeegebied.
Tot slot zou ik tegen mijn tegenhangers in het oosten, met name in de Baltische staten, willen zeggen dat wij niet langer in 1938 leven, maar in 2008. Wij zullen niet toestaan dat de geschiedenis aan het wankelen wordt gebracht.
(De spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)
Lydie Polfer
(FR) Mijnheer Kouchner, dames en heren, in januari dit jaar ben ik mij als rapporteur in de zuidelijke Kaukasus pas echt bewust geworden van het gevaar van een ongecontroleerde wapenrace. Ik heb toen het belang benadrukt van een vreedzame oplossing van de conflicten die waren geërfd uit het Sovjettijdperk. Wij hebben toen een drie-plus-drie conferentie voorgesteld, met andere woorden de drie landen van de Kaukasus plus de Europese Unie, Rusland en de VS. Sindsdien hebben wij, zoals mevrouw Isler al aangaf, voorgesteld dezelfde visumrechten te verlenen aan Georgiërs als aan Abchaziërs. Inmiddels weten wij wat er is gebeurd - militair optreden en een onevenredige reactie daarop - maar het blijft hoe dan ook een feit dat twee landen die hadden aangegeven zich over te geven aan de Europese waarden en die lid wilden worden van de Raad van Europa, deze beginselen hebben veronachtzaamd door zich te wenden tot geweld. Dit is onacceptabel. Dit moet worden veroordeeld en kan niet zonder meer worden vergeten.
Europa, dat belangrijke betrekkingen heeft met beide landen, zal zorgvuldig en weloverwogen moeten optreden om te zorgen dat beide landen terugkeren naar een redelijker beleid. Daarom was het ook zo belangrijk om met één stem te spreken en ik ben blij dat dit mogelijk was, zelfs zonder het Verdrag van Lissabon...
(De spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)
De Voorzitter
Ik moet de geachte afgevaardigden eraan herinneren dat de tijd die ze is toegewezen is vastgesteld door de fracties. U bent akkoord gegaan met de spreektijd van één minuut, dames en heren, en dat vraagt om buitengewoon gedisciplineerde interventies. Ik vraag daarom uw begrip wanneer ik sprekers moet onderbreken.
Vittorio Agnoletto
(IT) Mijnheer de Voorzitter, Ossetië en Abchazië zijn het Kosovo van vandaag. Geen enkele van de vele regeringen die nu tot vrede in Georgië oproepen, kan ontkennen dat hij zelf medeverantwoordelijk is: door Kosovo te erkennen hebben de Verenigde Staten en de meeste Europese landen een precedent geschapen dat de Kaukasus-regio wel móést destabiliseren. Door de uitbreiding van de NAVO tot aan de Russische grens zijn de Verenigde Staten politiek, nog meer dan militair, verantwoordelijk voor het aanmoedigen van Georgië om in de nacht van 7 op 8 augustus een verrassingsaanval uit te voeren. Want toen Georgië Zuid-Ossetië binnenviel, dacht Tbilisi daadwerkelijk dat het kon rekenen op de bescherming van de Verenigde Staten, ook in militair opzicht.
Dit was een ongerechtvaardigde aanval, die burgers hard heeft getroffen en toch al zeer kwetsbare overeenkomsten met één klap naar de prullenbak heeft verwezen. De Russen hadden hun reactie al ruim van te voren voorbereid en hoefden slechts op een gelegenheid te wachten om toe te slaan. Geen enkele regering is zonder schuld in deze zaak! De enige echte slachtoffers zijn de burgers aan beide zijden, ongeacht aan welke kant ze staan, die hun huizen hebben moeten verlaten en allerlei geweld over zich heen hebben gekregen.
We zijn getuige van een oorlog waarbij de nationalistische aspiraties van de plaatselijke leiders overschaduwd worden door een botsing tussen grootmachten om de controle over energiebronnen: de echte reden voor het conflict zijn de olie- en gaspijpleidingen die vanuit Centraal-Azië naar het Westen lopen. Zowel de route door Turkije naar de Middellandse Zee als de route van Georgië - door Oekraïne - naar Polen, lopen door de Kaukasus. Het is geen toeval dat de Verenigde Staten juist Polen hebben gevraagd om op het oosten gerichte raketten op zijn grondgebied te plaatsen.
Europa moet aan een vreedzame oplossing werken, waarbij de Russen moeten worden opgeroepen om zich terug te trekken van Georgisch grondgebied en waarbij tegelijk moet worden verklaard dat de volkeren daar het recht op zelfbeschikking hebben. De EU moet in de allereerste plaats de vluchtelingen helpen en zich onthouden van elke politieke actie die de situatie nog verder kan verergeren. De toetreding van Georgië tot de NAVO moet ronduit worden afgewezen, de Amerikaanse vloot moet worden opgeroepen om zich terug te trekken uit de Zwarte Zee en Polen moet worden gevraagd om niet akkoord te gaan met de plaatsing van Amerikaanse raketten. We moeten zeker weten dat onze hulp niet wordt gebruikt om wapens te kopen en dat de vluchtelingen door de strijdende partijen niet worden gebruikt als oorlogsinstrument.
Bruno Gollnisch
(FR) Mijnheer de Voorzitter, veel sprekers, in de eerste plaats de fungerend voorzitter van de Raad, de heer Bernard Kouchner, betreuren het dat Rusland de onafhankelijkheid van Abchazië en Zuid-Ossetië heeft erkend. Dit besluit zal zonder twijfel enkele ernstige consequenties hebben voor de landen van de Kaukasus en voor Europa, en in de toekomst ook voor Rusland zelf. Want de erkenning van de onafhankelijkheid van Abchazië en Zuid-Ossetië kan Noord-Ossetië, Tsjetsjenië, Ingoesjetië, Dagestan en andere gebieden die deel uitmaken van de Russische Federatie in de toekomst op ideeën brengen.
Of het nu in de Kaukasus, in Tibet, in Afrika of elders is, een van de uitdagingen van onze tijd is om evenwicht te vinden tussen enerzijds het verlangen van bepaalde volkeren naar autonomie, en anderzijds de onschendbaarheid van de grenzen. Zonder deze onschendbaarheid kan de vrede, waar echte patriotten naar streven, ernstig worden bedreigd.
Wij Europeanen staan echter ook open voor kritiek. Er wordt gesproken over eerbiediging van de internationale grenzen, maar wij hebben een precedent geschapen in Kosovo, of de heer Kouchner dat nu leuk vindt of niet. De bewering dat het in Kosovo om een internationaal besluit ging is bespottelijk, want de VN hebben nooit toestemming gegeven voor de oorlog tegen Servië.
Rusland heeft zich teruggetrokken uit Oost-Europa, dat tot nog niet zo heel lang geleden zuchtte onder een meedogenloze communistische dictatuur. Rusland heeft zich teruggetrokken uit de Baltische staten, uit Oekraïne en uit de republieken van Centraal-Azië. Hoe meer Rusland zich heeft teruggetrokken, hoe meer het is omsingeld. Het Warschau-pact bestaat niet meer, maar we hebben geen andere reactie laten zien dan de voortdurende uitbreiding van de NAVO. En daar plukken we nu de vruchten van!
Jacek Saryusz-Wolski
(FR) Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen moet ik het Franse voorzitterschap feliciteren met dit resultaat. Ik denk dat we een lange weg hebben afgelegd van het standpunt van Europa inzake Irak naar onze huidige houding ten aanzien van de crisis in de Kaukasus. Mijn felicitaties. Dankzij het Franse voorzitterschap is de Unie effectiever en sneller opgetreden dan Washington. Dat is allemaal positief, maar er blijven ook vragen. Ten eerste: hoe kunnen we het lijden van de bevolking minimaliseren? En ten tweede: hoe kunnen we ervoor zorgen dat de Russen de regels respecteren, en welke langetermijnstrategie gaan we met betrekking tot Rusland hanteren?
(EN) Ik verwelkom de maatregelen en de tekst van de Raad met gematigd optimisme en tevredenheid. De tekst bevat alle belangrijke elementen van een veroordeling en van actie, waaronder het aanbod om meer communautaire steun te geven en een eventuele missie in het kader van het Europees veiligheids- en defensiebeleid. Maar ik wil tegen het voorzitterschap zeggen dat dit niet meer dan een "hors d'oeuvre” is.
(FR) Het is niet meer dan een "hors d'œuvre”of een "entrée”. We wachten op het hoofdgerecht, dat moet bestaan uit vrede en stabiliteit in de regio en een langetermijnstrategie van de EU in deze regio van de Kaukasus.
(EN) We moeten er alles aan doen om Rusland te laten begrijpen dat het moet kiezen: samenwerken met de EU als verantwoordelijke partner die zijn verplichtingen en afspraken nakomt en het zespuntenplan van Sarkozy volledig respecteert, of het risico om door de internationale gemeenschap te worden veroordeeld, wat tot uitsluiting en uiteindelijk tot isolering kan leiden, met inbegrip van een reeks passende maatregelen die kunnen worden genomen als daar aanleiding toe is.
Wij, de Unie, moeten ook kiezen: tevreden zijn met onze verbale acties en geen maatregelen nemen die Rusland zou begrijpen, of, indien nodig, ons beleid ten aanzien van Rusland herzien, waarbij we duidelijk maken dat we zowel assertief als respectvol kunnen zijn als Rusland zich niet houdt aan de regels waarvan we verwachten...
(De spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)
Dariusz Rosati
(PL) Mijnheer de Voorzitter, commissaris, mijnheer Kouchner, de acties van Rusland komen neer op een poging om terug te keren naar het imperialistische beleid van de voormalige Sovjet-Unie. Ze vormen een poging van Rusland om zijn politieke visie op te leggen aan een onafhankelijke staat. Hoe moet Europa reageren?
Naar mijn mening moeten we beginnen door met één stem tegen Rusland te spreken en Rusland meer dan duidelijk te maken dat er geen sprake kan zijn van een terugkeer naar het beleid van invloedssferen. Er kan geen sprake zijn van een terugkeer naar het imperialistische beleid, van een herhaling van vroegere acties en van een terugkeer naar het gebruik van geweld in de internationale betrekkingen. We moeten met één stem spreken als we deze boodschap aan Rusland overbrengen, en we moeten dat op een duidelijke en ondubbelzinnige manier doen. We moeten Rusland heel duidelijk maken dat agressie niet loont.
In de tweede plaats moet de Unie twee soorten langetermijnmaatregelen nemen. De eerste maatregel houdt in dat we onze energieafhankelijkheid van Rusland drastisch verminderen. Ik wil niet door Rusland gechanteerd worden met gas en olie, en ik weet zeker dat iedereen in dit Huis er ook zo over denkt. We willen niet dat onze politieke handelingen en de verdediging van onze beginselen en waarden afhankelijk worden van de gas- of olievoorziening.
De tweede maatregel is strategisch van aard en houdt in dat we de staten die vroeger tot de Sovjet-Unie behoorden een aanbod moeten doen. En dan bedoel ik niet alleen Georgië, maar ook en vooral Oekraïne, naast andere landen. Wat wij te bieden hebben is veel aantrekkelijker dan wat Rusland wil. Het doet me veel genoegen dat deze opvattingen ook in de conclusies van de Raad van vandaag zijn vervat, en ik denk dat dit de juiste manier is om in de toekomst te werk te gaan.
Janusz Onyszkiewicz
(PL) Mijnheer de Voorzitter, ik weet zeker dat we allemaal gehoopt en gedroomd hebben dat Rusland zich zou gaan ontwikkelen en dat het democratisch zou worden en bepaalde beginselen zou respecteren, beginselen die ook de fundamenten vormen waarop de Europese Unie is gebouwd. Deze hoop en deze dromen kunnen nu de prullenbak in. De huidige situatie is totaal anders. Ik verwelkom de verklaring dat de onderhandelingen over de partnerschapsovereenkomst en de EU-Rusland-Top zullen worden opgeschort totdat Rusland de verplichtingen nakomt die het is aangegaan door bepaalde documenten te ondertekenen. Ik denk dat dit voor langere tijd moet zijn en dat we binnen de Unie moeten nadenken over de vraag wat voor soort relatie we nu eigenlijk met Rusland willen. Kunnen we echt over een met Rusland gedeelde ruimte van veiligheid blijven spreken? Kunnen we Rusland echt als een strategische partner blijven zien wanneer het waarden omarmt die zo ver van die van ons afstaan?
Ik wil nog een ander punt noemen, namelijk onze energiezekerheid. Om een voorbeeld te geven: we blijven maar wijzen op het belang van de Nabucco-pijpleiding. Dat is een mantra geworden. Nu is het tijd om het niet alleen bij woorden te laten en om financiële steun aan dat project te geven.
Mario Borghezio
(IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de Raad heeft vandaag terecht een heel duidelijke boodschap aan Rusland gezonden, namelijk dat wij Europeanen de rechten van volkeren respecteren en deze niet opofferen aan geopolitieke pacten of akkoorden. Bovendien hebben we een morele plicht tegenover onze eigen bevolkingen, vooral in de landen die tientallen jaren onder het juk van het Sovjet-imperialisme hebben gezucht, om deze beginselen van vrijheid te verdedigen.
Maar degenen die - zoals de Italiaanse premier Berlusconi heeft gedaan - een kanaal voor dialoog met Moskou open hebben gehouden, hebben ook goed gehandeld, omdat zij Rusland de manier van denken van Europa hebben uitgelegd en hebben gewaarschuwd voor de risico's van een terugkeer naar een klimaat van koude oorlog, niet alleen vanuit politiek en economisch oogpunt, maar ook en in de eerste plaats vanuit historisch oogpunt. Want Europa kan natuurlijk ooit ook Rusland gaan omvatten, maar Europa kan Rusland ook voor eens en voor altijd uitsluiten.
Daarom is het erg belangrijk om een dialoog aan te gaan en in stand te houden. Europa, de bevolking van Europa, wil geen koude oorlog omdat koude oorlog ons herinnert aan dood, vervolging ...
(De spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)
Othmar Karas
(DE) Mijnheer de Voorzitter, commissaris, dames en heren, de resolutie is het meeste positieve resultaat sinds het staakt-het-vuren en bevat de meeste eisen die Elmar Brok en ik namens de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese Democraten hadden gesteld na ons bezoek aan Georgië. Dit is echter niet genoeg.
De Europese Unie heeft nog steeds een rol te spelen en onze geloofwaardigheid staat op het spel. De resolutie moet worden gevolgd door vastberaden gezamenlijke actie, zoals commissaris Ferrero-Waldner vandaag duidelijk heeft gemaakt met haar bemoedigende verklaring. We moeten deze resolutie tot op de laatste komma uitvoeren, net zoals we van Rusland eisen dat het het zespuntenplan tot op de laatste komma uitvoert.
Bovendien hebben we de afgelopen weken gezien hoe belangrijk de Europese Unie is en kan zijn, maar we hebben ook gezien waar onze zwakke punten liggen en waar we actie moeten ondernemen - waaronder ook preventieve actie - om die te verbeteren. Ja, we kunnen bemiddelaars zijn, maar als dat is wat we willen, moeten we een gemeenschappelijk Europees buitenlands beleid hebben: een proactief buitenlands, veiligheids- en defensiebeleid. Ook hebben we de afgelopen weken acuut gevoeld dat we geen gemeenschappelijk standpunt hadden - en zelfs niet de politieke wil om tot een gemeenschappelijk standpunt te komen - en ook, zelfs nu nog, dat er geen gedeelde vastberadenheid was en is. Het feit dat we geen Verdrag van Lissabon hebben, speelt ons nu parten.
Wederopbouw is niet genoeg. We moeten investeren in de onafhankelijkheid van deze landen en het gras voor de voeten van het nationalisme wegmaaien. Engagement van de EU is belangrijker dan het vooruitzicht op het NAVO-lidmaatschap.
Commissaris, u hebt heel welluidend gezegd dat er geen sprake kan zijn van "business as usual” ten aanzien van Rusland, en dat ons beleid moet worden hergewaardeerd. We moeten investeren in economische, democratische, en sociale stabiliteit, en ook in stabiliteit in het onderwijs. Het gaat niet alleen om geld. We moeten ook ons nabuurschapsbeleid uitbreiden en praktische projecten ontwikkelen, zoals de projecten die u vandaag hebt aangekondigd. We zien daar naar uit.
Adrian Severin
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ons grootste probleem is niet het vinden van een antwoord op de vraag wie er gelijk en wie er ongelijk heeft, wie de agressor is en wie het slachtoffer, of wat een soeverein recht is en wat een buitenproportionele reactie. Het echte probleem dat we hebben is dat we geen middelen hebben om een "status quo ante” op te leggen of om op doelmatige wijze druk op een land als Rusland uit te oefenen om een bepaald beleid te herzien. Bovendien kunnen we niet van Rusland eisen dat het een bepaling van het internationaal recht respecteert dat wijzelf al eerder hebben geschonden.
Een wereld waarin elke crisis wordt behandeld als een op zichzelf staande zaak is geen wereld waarin orde heerst, maar wanorde. Wat we nu om ons heen zien is niet het begin van een nieuwe Koude Oorlog, maar het eind van een unipolaire wereld. Het is een geopolitieke confrontatie op mondiaal niveau die plaatsvindt in een ongereguleerde internationale omgeving waar de unilateralisten met elkaar in botsing komen. Wanneer de unipolaire orde dood is en de multipolaire orde nog niet is geboren, kunnen anarchie en het recht van de sterkste de overhand krijgen.
Het enige redelijke wat we kunnen doen is een internationale conferentie over veiligheid en samenwerking beleggen, waar alle mondiale en regionale spelers, samen met de lokale belanghebbende partijen, moeten onderhandelen over de beginselen van het internationaal recht in de internationale betrekkingen en deze beginselen moeten herdefiniëren en opnieuw uitvinden. Daarnaast moeten ze onderhandelen over de rol en de bevoegdheden van internationale organisaties, over een procedure voor het omgaan met lokale crises en over een systeem van veiligheidsgaranties dat tegemoetkomt aan de specifieke kansen, uitdagingen en gevaren van onze tijd. Ondertussen moeten we het proces van economische integratie, politieke associatie en institutionele toenadering met onze oosterburen, zoals Oekraïne en Moldavië, voortzetten. Laten we hopen dat de Europese Unie aan deze verwachtingen zal kunnen voldoen.
(Applaus)
Siiri Oviir
(ET) We hebben hier vandaag al gedebatteerd over de noodzaak om internationale vredes- en civiele missies naar Georgië te sturen. Als lid van de delegatie voor de zuidelijke Kaukasus steun ik dit volledig, en des te meer omdat ik aan het begin van het voorjaar op deze plek al heb gewezen op de dringende noodzaak van precies deze maatregelen.
De geschiedenis heeft veel van onze landen multi-etnisch gemaakt, en dat geldt ook voor Georgië. Ik maak me grote zorgen over de mogelijkheid dat een bijzonder ongunstig scenario werkelijkheid wordt. Enkele dagen geleden heeft Rusland Abchazië en Zuid-Ossetië erkend. Nu heeft de minister van Bevolking van Noord-Ossetië, op dat thema voortbordurend, gezegd dat Zuid- en Noord-Ossetië één moeten worden onder Russisch gezag, ofwel dat Zuid-Ossetië onderdeel van Rusland moet worden.
In de visie van een aantal landen is er hier sprake van een botsing tussen twee hoekstenen van het internationaal recht plaats: nationale zelfbeschikking en territoriale integriteit. We weten dat we de slotakte van Helsinki als uitgangspunt moeten nemen, maar mijn vraag aan de Raad is deze: "Welke stappen worden er gezet om de schending van de territoriale integriteit van een soevereine staat te voorkomen?”
Wojciech Roszkowski
(PL) Mijnheer de Voorzitter, het resultaat van de Europese Raad kan worden beschreven als een glas dat halfvol is of als een glas dat halfleeg is. Wat belangrijk is, is dat dit akkoord is bereikt en dat de Unie met één stem heeft gesproken. Het is echter teleurstellend dat het gemeenschappelijk standpunt van de Raad niet ver genoeg gaat. Het gaat minder ver dan degenen die in dit Huis hun mening hebben gegeven graag hadden gezien.
Tijdens het Russische offensief in Georgië hebben de Russische media laten zien hoe de heer Poetin tijd vond om naar Siberië te reizen en daar een tijger te verdoven die een bedreiging voor de lokale bevolking vormde. Dit incident is een goede illustratie van het gedrag van Rusland en de manier waarop het Europa behandelt. Moskou is echter niet helemaal alleen verantwoordelijk voor het verdoven van de Europese tijger. Hoe moeten de North Stream- en South Stream-projecten in dit licht worden beoordeeld, samen met de steun die deze projecten van enkele leden van de Unie hebben ontvangen? Gebrek aan onderlinge solidariteit en onderwerping aan een agressor moedigen de agressor altijd alleen maar nog meer aan. Dat is met name het geval wanneer bepaalde partners betalen voor de voordelen van andere landen. De huidige uitspraken over de eenheid van de Unie tegenover Rusland, de nadruk die wordt gelegd op het oostelijke partnerschap en andere uitspraken die zijn gedaan, zijn zeker bemoedigend. Als we onszelf echter tevreden stellen met alleen woorden, zal de agressor mogelijk opnieuw toeslaan.
Stefano Zappalà
(IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik wil iets zeggen over een paar praktische punten uit het debat van vanavond. In de eerste plaats wil ik de Franse minister complimenteren met het feit dat hij de moed heeft gehad om enkele zeer belangrijke opmerkingen te maken in dit Huis.
Ik sluit me aan bij alles wat de Franse minister heeft gezegd. Ik ben het overal mee eens. Ik zal zijn woorden hier niet herhalen, want daar zullen de kranten morgen wel mee vol staan, maar ik moet zeggen dat het standpunt dat het voorzitterschap van de Unie heeft uiteengezet heel krachtig en heel precies is.
Wat ik wil zeggen is dat ik denk dat de Europese Unie een grote stap heeft gezet: we kunnen zeggen wat we willen in dit auditorium, maar wij maken het buitenlands beleid van de EU niet en we zijn ook niet bevoegd om dat te veranderen; dat kan alleen de Europese Raad.
De Europese Raad - voor zover ik dat kan beoordelen met mijn beperkte ervaring in dit Huis - heeft laten zien wat Europa aan het doen is: Europa zet een grote stap. De Europese Raad van vandaag heeft laten zien dat de Europese Unie echt bestaat, dat de EU in staat is, ook al is het Verdrag van Lissabon nog niet in werking getreden, om ook in buitengewoon belangrijke kwesties krachtig op te treden.
Ik wil ook mijn grote waardering uitspreken voor het optreden in deze crisis van het Franse voorzitterschap, van president Sarkozy, en ook van kanselier Merkel en premier Berlusconi. Ik denk dat de gezamenlijke reactie voorbij is gegaan aan de opmerkingen van de Britse premier, die zich vandaag netjes in de rij heeft geschaard, maar wiens eerdere verklaringen verre van welkom waren.
Ik denk, en hiermee sluit ik af, dat deze grote stap hieruit bestaat: de Europese Unie bestaat! Laten we voorzichtig zijn met toetredingen tot de NAVO en de EU. Laten we de zaken rustig bekijken. De Franse minister heeft helemaal gelijk.
Libor Rouček
(CS) Dames en heren, om te beginnen wil ik mijn waardering uitspreken voor de snelheid en de doelmatigheid waarmee het Franse voorzitterschap een bestand tussen de partijen in het conflict tot stand heeft gebracht. Het zespuntenplan moet nu tot leven worden gewekt, inclusief, uiteraard, de terugtrekking van de Russische troepen tot hun posities voorafgaand aan de het uitbreken van het conflict. De kwestie-Georgië is echter geen geïsoleerde zaak, want er is sprake van een hele reeks van onderling met elkaar verboden conflicten en problemen in de hele zuidelijke Kaukasus. Daarom is het van essentieel belang dat de Europese Unie zich veel doelmatiger en intensiever dan tot nu toe gaat bezighouden met de hele regio van de oostelijke Middellandse Zee en de Trans-Kaukasus. Met andere woorden: het is van essentieel belang om de oostelijke dimensie van ons nabuurschapsbeleid te versterken met echte maatregelen.
Omdat ik een afgevaardigde ben van een land dat het Verdrag van Lissabon nog niet heeft geratificeerd, wil ik de regeringen van Tsjechië, Zweden en natuurlijk Ierland vragen om hard te werken aan de ratificatie van dit document, dat een noodzakelijke voorwaarde is voor een meer verenigd en een doelmatiger buitenlands en veiligheidsbeleid dat ons in staat zal stellen om de uitdagingen aan te gaan, waaronder de uitdagingen die uit het Oosten en uit Rusland komen, en om deze problemen op te lossen.
Mirosław Mariusz Piotrowski
(PL) Vandaag is de verjaardag van de uitbraak van de Tweede Wereldoorlog. Onmiddellijk voorafgaand aan die oorlog was het geheime pact tussen de Sovjet-Unie en Duitsland gesloten, en ook het beleid van "appeasement” van de westerse landen ging direct vooraf aan die oorlog. In 1939 werd naïef gedacht dat het opofferen van enkele kleinere staten de agressor wel tevreden zou stellen.
Ik noem dit allemaal naar aanleiding van de oorlog in Georgië. Georgië is het eerste doelwit geworden van de imperialistische neigingen die het huidige Rusland van de Sovjet-Unie heeft geërfd. Rusland gebruikt Georgië als proefterrein, om te kijken hoeveel lidstaten bereid zijn om het te accepteren. Rusland verwacht niet dat ze het niet zullen accepteren. Het Europees Parlement moet de Russische verwachtingen met betrekking tot het gewapende conflict niet inlossen. We moeten een gemeenschappelijk, ondubbelzinnig en onwrikbaar standpunt innemen. Georgië moet kunnen rekenen op onze diplomatieke en materiële steun. Daar heeft het recht op. Het Europees Parlement moet zijn eigen waarnemers naar Georgië sturen om de informatie over etnische zuiveringen te controleren. We moeten er alles aan doen om deze expansie te stoppen en te voorkomen dat onze tragische geschiedenis zich herhaalt.
Tunne Kelam
(EN) Mijnheer de Voorzitter, we zijn getuige van de ineenstorting van het "einde van de geschiedenis”-paradigma, maar dat moet ook het einde zijn van het wensdenken, waarbij vrede door te praten moet worden vervangen door vrede door kracht en solidariteit.
Rusland heeft zichzelf in de categorie van onstabiele, onvoorspelbare staten geplaatst. Het kan niet langer worden gezien als een betrouwbare partner en deelt duidelijk niet onze gemeenschappelijke waarden. Door Georgië binnen te vallen heeft het de grondbeginselen van het internationale veiligheidssysteem geschonden en geprobeerd deze te vervangen door het recht van de sterkste.
Alles hangt nu af van de EU - van haar acties, niet alleen van haar reacties. "Geen business as usual” betekent dat er concrete stappen moeten worden gezet, want Rusland zal ons alleen begrijpen als we optreden.
Ik stel voor dat we de volgende maatregelen nemen: ten eerste moeten we een echte internationale vredesmacht sturen - Rusland kan geen dubbele rol van vredeshandhaver en indringer spelen; ten tweede moeten we de onderhandelingen over een partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst bevriezen; ten derde moeten we de projecten Nord Stream en South Stream opschorten; ten vierde moeten we de visumverstrekking bevriezen; en ten vijfde moeten we de Olympische Spelen van Sotsji annuleren.
Als er geen concrete actie wordt ondernomen, zal Rusland niet alleen Georgië nooit meer uit zijn greep loslaten, maar zal het elders hetzelfde patroon volgen. Het moet de eerste prioriteit van de democratische gemeenschap zijn om grenzen te stellen. Vandaag moeten we een antwoord formuleren op deze morele uitdaging. Als wij dat niet doen, wie dan wel? En als we dat nu niet doen, wanneer dan wel?
(Applaus)
Katrin Saks
(ET) In het voorjaar, tijdens de Georgische verkiezingen, heb ik in de stad Gori een Georgische vrouw ontmoet die vijftien jaar eerder uit Abchazië was gevlucht. Nu is ze voor de tweede keer een vluchtelinge in haar eigen land. Wat een tragedie.
Het is ook tragisch dat we hier vandaag in dit Huis zo veel verschillende interpretaties van de gebeurtenissen horen, en daarom denk ik dat het met name belangrijk is, belangrijker dan andere dingen, om een onafhankelijke, internationale onderzoekscommissie naar Georgië te sturen om de feiten vast te stellen.
Dit is geen conflict tussen Georgiërs en Ossetiërs, dit conflict is niet op 8 augustus begonnen, dit is een conflict over waarden, en het gaat ons allen aan.
Christopher Beazley
(FR) Mijnheer de Voorzitter, ik denk dat het belangrijk is om het Franse voorzitterschap - president Sarkozy en de heer Kouchner, die hier vandaag is - te feliciteren, niet alleen omdat ze zich in deze crisis hard opgesteld hebben tegenover Rusland, maar ook omdat ze erin geslaagd zijn om de eenheid van de Europese Unie te handhaven, een eenheid die in 2003 helaas niet bestond.
(EN) Ik wil me aansluiten bij degenen die zeggen dat dit conflict, hoewel zeer ernstig, niet alleen over Georgië en de illegale bezetting van dat land gaat. Ik wil tegen de commissaris zeggen dat het ook gaat over de betrekkingen van de EU met Rusland. De kern van het conflict moeten we zoeken bij onze gemeenschappelijke waarden. Ik persoonlijk vind het heel moeilijk om te zien welke waarden ik deel met een land dat geweld, militaire agressie en een propagandaoorlog gebruikt om het bezette land ervan te beschuldigen dat het de bezetter en de agressor is.
Het lijkt erop dat het samenwerkings- en partnerschapsovereenkomst enige tijd bevroren zal worden, tenzij Rusland zijn troepen terugtrekt. Dan rijst de vraag wat we moeten doen als Rusland weigert zijn troepen terug te trekken. We krijgen te horen dat we een dialoog moeten hebben, maar wat voor dialoog is er mogelijk met een partner die geen respect heeft voor de waarden die jij probeert te verdedigen en te steunen?
Het lijkt mij dat we, uit historisch oogpunt, harmonieuze betrekkingen met Rusland willen, maar niet tegen de prijs dat we de waarden die na aan ons hart liggen zomaar te grabbel gooien. Ik ben het met de heer Kelam en anderen eens dat er al consequenties voor Rusland zijn, gezien de massale desinvesteringen in zijn markten. Internationale investeerders beschouwen Rusland nu als een zeer onzeker land om in te investeren. Nord Stream en South Stream moeten ook opnieuw tegen het licht worden gehouden. We kunnen daar niet gewoon mee doorgaan, we kunnen niet doen alsof een Russisch monopolie op de energievoorziening volkomen normaal is. De Olympische winterspelen in Sotsji moeten ook opnieuw worden bezien: er kan geen sprake zijn van een Olympische wapenstilstand.
De Russen zullen de consequenties aanvaarden als wij resolute actie ondernemen en ons niet simpelweg laten leiden door hun agenda.
(Applaus)
Raimon Obiols i Germà
(ES) Ik wil kort twee dingen zeggen. Ten eerste denk ik dat ik gelijk heb als ik zeg dat de heer Jouyet een keer in de pers heeft verklaard dat hij de invloed van conservatieve sectoren in Amerika, of van bepaalde conservatieve sectoren, op de nee-stem in het Ierse referendum betreurt. Ik denk dat we nu allemaal de extravagante lofuitingen voor het neoconservatieve beleid in de crisis in de Kaukasus betreuren. In dit verband kunnen er velen verantwoordelijk worden gehouden.
Tbilisi is verantwoordelijk voor het onbegrijpelijke besluit om militaire actie te ondernemen. Moskou is verantwoordelijk voor het besluit om bruut en buitenproportioneel te reageren. Washington, met een gelukkig aftredende president, is verantwoordelijk voor het jarenlang voeden van de spanningen in de regio.
In de tweede plaats denk ik dat Europa een fundamentele verantwoordelijkheid heeft, die alleen kan worden genomen door geen zachte of harde, maar politieke macht op te bouwen, en dat is afhankelijk van de vraag of alle regeringen van de lidstaten de eenheid kunnen bewaren.
Árpád Duka-Zólyomi
(HU) Dank u, mijnheer de Voorzitter. De Russische machtspolitiek heeft jarenlang de spanning in Georgië opgevoerd. Deze spanning is tot uitbarsting gekomen in een korte maar vernietigende oorlog. De Russische strijdkrachten hebben het internationaal recht geschonden en zijn het grondgebied van een soevereine staat binnengevallen. Het Kremlin heeft dit proces bekroond door de onafhankelijkheid van de twee opstandige provincies te erkennen, wat een nieuwe dimensie aan het internationale politieke toneel heeft gegeven. Dit is een gevaarlijke situatie, deels vanuit het perspectief van de landen die aan Rusland grenzen, en deels omdat Poetin en zijn mannen een gevaarlijk precedent voor zichzelf hebben gecreëerd.
Waarom is het belangrijk dat de internationale gemeenschap als een eenheid optreedt? De Russische politiek is tot stilstand gekomen en een doodlopende weg ingeslagen, dus daar moeten wij van profiteren. De EU moet erop aandringen dat er een neutrale, internationale vredesmacht naar Georgië wordt gezonden, ter aflossing van de vredesmacht die nu zijn geloofwaardigheid en gezag heeft verloren. Ons besluit om het verkrijgen van visa voor Russen te vergemakkelijken moet worden heroverwogen, en tegelijk moeten de voorwaarden voor het verkrijgen van een visum voor de Georgiërs eindelijk worden versoepeld. Georgië is een integraal onderdeel van ons nabuurschapsbeleid, en daarom hebben we een plicht om zo veel mogelijk steun te geven voor de wederopbouw van het land. Dank u.
Giulietto Chiesa
(IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het avontuur van Saakashvili is het gevolg van een onvergeeflijke beoordelingsfout, namelijk de gedachte dat Rusland de militaire agressie niet zou beantwoorden. Want wat er is gebeurd, valt onder de noemer militaire agressie.
Rusland is niet meer het land dat het in 2000 was en zal zich niet meer tactisch of strategisch terugtrekken. Het eerste wat we moeten doen is de feiten onder ogen zien: Europa en de eenheid van Europa zijn ernstig geschaad door deze fout. We mogen deze fout nooit meer maken, en we mogen niet toestaan dat anderen ons dwingen om deze fout weer te maken. Sommige mensen vinden dat Oekraïne en Georgië nu versneld lid moeten kunnen worden van de NAVO, maar ik zou iedereen die dat vindt willen vragen om goed na te denken, omdat een dergelijk besluit onze veiligheid op geen enkele manier zou vergroten. Integendeel, onze veiligheid zou juist in gevaar komen. Zoals we nu weten, zal Rusland reageren, als het niet met gelijke munt is, dan toch zeker met tegenmaatregelen. We zouden snel het risico lopen dat we ons een veel grotere crisis op de hals zouden halen dan die in augustus, bijvoorbeeld in een land als Oekraïne, in het hart van Europa. Het verstand zegt dat we een aantal berekeningen opnieuw moeten maken, omdat ze niet kloppen, en dat we met Rusland aan de onderhandelingstafel moeten gaan zitten op basis van wederkerigheid en ...
(De spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)
Vytautas Landsbergis
(EN) Mijnheer de Voorzitter, eergisteren had ik tijdens het diner een lang gesprek met een van de wijste personen van Europa, Otto von Habsburg. Hij zei, op basis van zijn uitgebreide kennis van de feiten, dat de Europese regeringen enorm gecorrumpeerd zijn omdat het algemeen bekend is dat Rusland een nieuw geheim wapen tegen het Westen gebruikt - namelijk algemene omkoping. De vergadering van de Raad van vandaag zal wellicht meer licht op deze donkere kant van de Europese politiek werpen.
Als de Raad en ons Parlement, het laatste bolwerk van politiek geweten in Europa, niet de onmiddellijke terugtrekking van de Russische bezettingstroepen uit Poti en de door de bezetter ingestelde bufferzones eisen, dreigt er een politieke ramp voor ons verblekende Europa. Deze zones zijn erg belangrijk voor Russische en Ossetische smokkelaars en voorkomen moet worden dat Georgië de controle krijgt over de binnengrens tussen de marionet Ossetië en het nog altijd onafhankelijke Georgië. Het idee om de bezetter tot de EU-Rusland-Top de tijd te geven om fortificaties aan te leggen is helemaal fout en wijst erop dat Otto von Habsburg waarschijnlijk gelijk heeft.
(Applaus)
Pierre Pribetich
(FR) Mijnheer de Voorzitter, er wordt met smart gewacht op een duidelijk en resoluut standpunt van onze kant. De Verenigde Staten kunnen, vanwege de wensen van de Russen, maar ook vanwege de huidige verkiezingscampagne, niet optreden als katalysator van de algemene politieke situatie in dit aan de Unie grenzende gebied.
Wij, de Europese Unie, hebben een unieke historische kans om ons buitenlands en veiligheidsbeleid op te bouwen en Europa op basis van resultaten en ervaring verder te ontwikkelen. We mogen deze kans niet laten lopen. De veroordelingen, die weliswaar noodzakelijk zijn, zijn geen oplossingen. Met Kosovo en een erkenning die niet werd gedekt door het internationaal recht is de doos van Pandora opengetrokken, maar laten we het internationaal recht en het respect voor de mensenrechten weer hun plaats teruggeven als fundament van de oplossing.
We moeten daadkrachtig en politiek handelen. We moeten een duidelijk, gemeenschappelijk en standvastig standpunt tegenover Rusland innemen, maar dat moet gericht zijn op het vinden van een oplossing en een partnerschap, want we moeten in onze benadering van het Rusland van 2008 helder blijven denken.
Laten we, onder de vlag van de Europese Unie, een regionale conferentie bijeenroepen om een oplossing voor de situatie te vinden en de toekomst van de partnerschappen te bespreken. Als we vastbesloten zijn om in de Europese Unie met één stem te spreken, kunnen we de werking van het destructieve gif van het nationalisme, dat altijd, onverbiddelijk, tot oorlog leidt, tot een minimum beperken.
Urszula Gacek
(PL) Mijnheer de Voorzitter, de Raad heeft vandaag overeenstemming bereikt over Rusland. Dit kan wel eens een succes worden, hoewel velen teleurgesteld zijn dat Rusland er zo goed vanaf komt. Nu moeten we de reactie van Moskou afwachten. In de Russische pers zullen ongetwijfeld de delen van ons debat geciteerd worden waarin de vertegenwoordiger van de Raad en bepaalde afgevaardigden Georgië de schuld geven. Publiekelijk zal Rusland scherpe kritiek uiten op het standpunt van de Raad, maar achter de coulissen zal Rusland opgetogen zijn.
Ik wil tegen de machthebbers in Moskou zeggen: juich niet te vroeg. Europa beschouwt u niet langer als een betrouwbare partner die zich aan zijn woord houdt en het internationaal recht respecteert. Europa is serieus aan het overwegen of het afhankelijk van Russische olie en gas kan blijven. Europa is vandaag niet al te hard tegen u geweest, maar uw supporters zijn in aantal sterk afgenomen.
Csaba Sándor Tabajdi
(HU) We zijn het er volkomen mee eens dat we Rusland moeten veroordelen voor het toekennen van het burgerschap, voor de buitensporige militaire rol die het heeft gespeeld en voor het erkennen van Abchazië en Ossetië; tegelijkertijd moeten we ook Georgië veroordelen, want het Georgische leiderschap had moeten weten hoeveel geostrategische ruimte manoeuvreerruimte het had. En tegelijkertijd zijn we het ermee eens dat er een vredesmacht moet komen. Maar we hebben het niet over de vraag wat de basis kan zijn voor een blijvende oplossing, en dat is uitgebreide autonomie voor de Abchaziërs en de Zuid-Ossetiërs op basis van het plan-Ahtisaari. We hebben het niet over de minderheden die dit aangaat, maar wel over allerlei andere zaken, en daarom denk ik dat niet alleen het conflict bevroren is, maar ook, in veel opzichten, ons denken. We moeten een langetermijnoplossing voor dit probleem vinden.
Erik Meijer
(NL) Voorzitter, de meeste aandacht gaat uit naar het Russische militaire optreden in Georgië. Het mogelijk gebruik van clusterbommen en het bezetten van een havenstad buiten het omstreden gebied zijn terecht reden tot woede.
Dat geldt naar mijn mening niet voor de bescherming van Zuid-Ossetië en Abchazië. Die twee gebieden zijn reeds sinds het uiteenvallen van de Sovjetunie in de praktijk geen deel van Georgië. De meeste inwoners van die twee landjes willen onder geen enkele voorwaarde ondergeschikt zijn aan Georgië, net zoals de meeste inwoners van Kosovo onder geen enkele voorwaarde wensten te behoren tot Servië. Binnen die landen zouden ze helaas tweederangsburgers zijn. Voor deze mensen zijn gelijkberechtiging en democratie alleen mogelijk indien hun afscheiding niet langer ter discussie wordt gesteld en als ze een garantie hebben tegen militaire invallen van buitenaf.
Kortom, er is best reden voor kritiek op Rusland, maar niet vanwege het feit dat het de feitelijke onafhankelijkheid van deze twee staatjes nu eindelijk eens erkent. Kosovo kon geen unieke zaak zijn....
(De spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)
Zita Pleštinská
(SK) De gebeurtenissen in Georgië hebben paradoxaal genoeg in augustus plaatsgevonden, net als de inval in Tsjechoslowakije veertig jaar geleden, toen mijn land voor een lange periode werd bezet door het Sovjet-leger.
Collega-afgevaardigden, we moeten niet vergeten dat Rusland met zijn daden heeft laten zien dat het zijn verleden niet achter zich heeft gelaten. Net als in 1968 heeft het niet geaarzeld om tanks te sturen om zijn politieke doelen te bereiken. Opnieuw worden landen die zichzelf proberen te bevrijden van de Russische invloed gedestabiliseerd door het gebruik van militaire macht. Vandaag is het Georgië, morgen kan het Oekraïne zijn.
Ik ben ervan overtuigd dat de EU nog resoluter stelling moet nemen tegen de erkenning van de onafhankelijkheid van Abchazië en Zuid-Ossetië door Rusland. Ik ben ervan overtuigd dat de reactie van de EU een intensivering van de samenwerking met Georgië en met name Oekraïne moet zijn, niet alleen met woorden, maar ook met duidelijke en zinvolle maatregelen.
Ioan Mircea Paşcu
(EN) Mijnheer de Voorzitter, Georgië is niet gewoon een episode in de internationale politiek, maar het begin van een kettingreactie met belangrijke consequenties.
In de eerste plaats geeft het aan dat Rusland militair gezien zijn comeback heeft gemaakt, wat tot uiting zal moeten komen in de Europese veiligheidsstrategie waaraan momenteel wordt gewerkt.
In de tweede plaats is deze klaarblijkelijke "reconquista” een teken dat Rusland zijn nieuw verworven energie wil aanwenden om de verliezen van de jaren negentig goed te maken en revanche te nemen voor de vernedering die daarmee gepaard ging, en niet bereid is om bij te dragen aan het vormgeven van de toekomst van de wereld.
In de derde plaats brengt dit aan het licht dat Europa zich in een zwakke positie bevindt als gevolg van de toenemende energieafhankelijkheid van Rusland en de vertraging bij de ratificatie van het Verdrag van Lissabon.
In de vierde plaats kan dit de transatlantische eenheid versterken of verder verstoren.
In de vijfde plaats laat dit zien dat de internationale rechtsorde moet worden versterkt, zowel het algemene concept als de details.
In de zesde plaats maakt dit duidelijk dat de EU veel meer aandacht moet hebben voor en zich veel meer moet bezighouden met het Zwarte Zeegebied, en daar is meer voor nodig dan alleen synergie.
Charles Tannock
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik steun het recht van het democratische Georgië om zijn veiligheid te zoeken bij het Westen en ik keur de buitenproportionele agressie van Rusland en de bezetting van het land af. De EU moet meer steun voor de wederopbouw van Georgië geven, snel een vrijhandelsovereenkomst met Georgië sluiten en de instelling van visumfaciliteiten doorzetten. Georgië moet ook zicht krijgen op het lidmaatschap van de NAVO, en uiteindelijk op het volledige lidmaatschap. We moeten van deze kans gebruik maken om ons door middel van een gemeenschappelijk extern energieveiligheidsbeleid los te maken uit de wurggreep van Moskou op de Europese olie- en gasvoorraden. Duitsland en Italië zijn allebei pijpleidingen aan het aanleggen in joint ventures met Gazprom. Om hier tegenwicht tegen te bieden, moet de EU ook steun geven aan de White Stream-pijpleiding, die vanuit de Kaspische Zee via Georgië en Oekraïne - beide regeringen steunen dit project - gas zal transporteren naar Europa, waardoor Rusland wordt omzeild. Het aanvallen van het monopolie van Gazprom en het gebruik van het gaswapen door Rusland als ons antwoord op de lange termijn zal Rusland hard treffen.
Jean-Pierre Jouyet
fungerend voorzitter van de Raad. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, commissaris, dames en heren, ik zal het kort houden omdat Bernard Kouchner al tweemaal heeft gesproken en ik weet dat u het druk hebt.
Nu dit debat tot een einde komt, wil ik u eerst bedanken voor uw voortdurende betrokkenheid bij deze zaak. De resoluties die u hebt aangenomen, het feit dat voorzitter Saryusz-Wolski op 20 augustus de Commissie buitenlandse zaken bijeengeroepen heeft en het feit dat mevrouw Isler Béguin - zoals zij heeft opgemerkt - naar het conflictgebied is gegaan en een krachtige verklaring heeft afgelegd namens deze instelling, en ook namens de Europese Unie, hebben bevestigd dat het Europees Parlement sterk bij deze crisis betrokken is.
Dat brengt me ertoe om op te merken dat ik me verbaasd heb over bepaalde opmerkingen over de Europese Unie: ten eerste dat de EU niet heeft gereageerd, ten tweede dat de EU machteloos was, en ten derde dat de EU een krachteloos standpunt heeft ingenomen. Als de Europese Unie weinig invloed heeft gehad, als de Europese Unie geen rol heeft gespeeld in deze crisis, dan zou ik graag willen weten: wie dan wel? Wie heeft macht kunnen uitoefenen? Wie heeft zichzelf in militair of ander opzicht bewezen? Ik heb geen andere macht gezien dan die van de Europese Unie die actie onderneemt, en tijdens deze crisis is de Europese Unie wellicht in een nieuw licht komen te staan, als partner en als macht.
Iedereen heeft zijn eigen verantwoordelijkheden. De Europese Unie heeft haar verantwoordelijkheden, die niet dezelfde zijn als die van de NAVO of de Verenigde Staten. Maar de Europese Unie heeft met haar waarden en haar middelen - waarop ik nog zal terugkomen - al haar verantwoordelijkheden genomen.
Mensen zeggen tegen ons: "Rusland heeft niet dezelfde waarden als de Europese Unie”, maar tussen ons gezegd, dat is oud nieuws. Dat is geen nieuwe ontdekking. We weten dat Rusland niet dezelfde waarden heeft als de Europese Unie. Als het dezelfde waarden had gehad als de Europese Unie, zouden er andere vragen worden gesteld over Rusland. Alle vragen die over Rusland zijn gesteld hebben betrekking op de vraag wat voor soort betrekkingen wij met dit buurland willen onderhouden, wat voor soort partnerschap we willen opbouwen, wat voor soort dialoog we willen voeren, hoe we Rusland kunnen aanmoedigen om aan zijn plichten te voldoen en zijn verantwoordelijkheden te nemen en hoe we Rusland zodanig kunnen sturen dat het zich meer in overeenstemming met het internationaal recht gedraagt. Dat zijn de vragen. Ikzelf heb nooit geloofd dat we dezelfde waarden hebben, hoeveel respect ik ook voor Rusland mag hebben, en ik ken Rusland al enige tijd.
De derde gedachte die u hebt geuit, en u hebt deze gedachte allemaal geuit, is dat we niet heel veel kunnen doen, ondanks de snelle reactie en ondanks wat er vandaag is gedaan, omdat we daar de instrumenten niet voor hebben, want die instrumenten zullen we pas krijgen wanneer het Verdrag van Lissabon is geratificeerd. En deze crisis heeft perfect gedemonstreerd hoezeer we dat verdrag nodig hebben, hoe hard het nodig is dat we ons buitenlands en ook ons defensiebeleid versterken. We moeten hier heel duidelijk over zijn, en een aantal van u heeft dat terecht onderstreept.
Dan kom ik nu op de Europese Raad. De Europese Raad van vandaag vormt een uitgangspunt. Niet alles is aan de orde gekomen, en dat kan ook niet: niet alles dat betrekking heeft op het beheer van deze crisis door de Europese Unie en de betrekkingen tussen de Europese Unie en Rusland kan in één Raad aan de orde komen. Vandaag ging het over de situatie ter plaatse en het beoordelen van de gevolgen voor de betrekkingen tussen de Europese Unie en Rusland. Het ging erom dat we lieten zien dat we verenigd zijn en actief zijn in dit conflict.
Door deze Europese Raad hebben we kunnen laten zien dat we verenigd zijn, dat we zijn opgetreden en dat we harde standpunten hebben. Ik wil u aan deze standpunten herinneren: veroordeling van de buitenproportionele reactie van Rusland; financiële, humanitaire, economische en politieke steun voor Georgië; bevestiging van de versterking van de betrekkingen tussen de Europese Unie en Georgië; uitvoering van het zespuntenplan voor de oplossing van het conflict, met inbegrip van - en diverse sprekers hebben dit punt benadrukt - een internationaal monitoringmechanisme; optreden van de Europese Unie ter plaatse door het sturen van een speciale vertegenwoordiger; versterking van het oostelijke partnerschap, in het bijzonder met de Zwarte Zee-regio en Oekraïne, hetgeen in de conclusies van vandaag expliciet wordt onderstreept; en een meer gediversifieerd en onafhankelijker energiebeleid dat beter is georganiseerd op Europees niveau.
Ik heb alles begrepen wat u vanavond hebt gezegd. U kunt er zeker van zijn dat het Franse voorzitterschap iedereen zal herinneren aan deze wens om een meer gediversifieerd, onafhankelijker en beter gestructureerd Europees energiebeleid te krijgen. U kunt in dit opzicht op het Franse voorzitterschap rekenen.
Dit is een begin, want er is besloten dat de voorzitter van de Raad van de Europese Unie, de voorzitter van de Commissie en de Hoge Vertegenwoordiger op 8 september een belangrijke reis zullen maken naar Moskou en Tbilisi. Tegen die achtergrond moeten we beoordelen welke verdere acties we zullen moeten nemen.
Tot slot zijn we het erover eens geworden dat alle onderhandelingen over de partnerschapsovereenkomst moeten worden opgeschort totdat de Russen zich hebben teruggetrokken op hun oude posities.
Daarom is dit een begin. Ons doel vandaag was niet om overal een oplossing voor te vinden, maar om onze eenheid en onze vastberadenheid te tonen, en daar hebben we de steun van het Europees Parlement bij nodig.
Benita Ferrero-Waldner
lid van de Commissie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, ik ben de laatste spreker, dus ik zal het zo kort mogelijk houden. En omdat ik de laatste spreker ben, wil ik een paar essentiële punten uit dit debat naar voren halen.
In de eerste plaats denk ik dat ik u er niet aan hoef te herinneren dat in 1939 op deze datum, 1 september, de Tweede Wereldoorlog begon. Vandaag, op die verjaardag, debatteren we over een nieuwe oorlog die is uitgebroken, maar deze oorlog hebben we - de Europese Unie - heel snel kunnen stoppen. Dat is naar mijn mening een zeer belangrijk punt. Daarom is dit een lang debat geweest, waarin veel onderwerpen aan de orde zijn geweest. Maar het is ook een goed debat geweest. Ook in de Europese Raad hebben we een goed debat gehad, met stevige conclusies. In mijn opvatting heeft de geloofwaardigheid van de Europese Unie hierbij een sleutelrol gespeeld. Zoals de fungerend voorzitter van de Raad en ik allebei hebben gezegd, was dit een belangrijke test voor de geloofwaardigheid en ook de eenheid van de Europese Unie, en we zijn met vlag en wimpel voor deze test geslaagd.
Steun voor Georgië is belangrijk, zoals we hebben gehoord. We hebben gezegd dat er humanitaire hulp en hulp voor de wederopbouw moet worden gegeven, en we kijken daarbij naar het Parlement voor steun. En ik wil u hierbij bedanken voor die steun. Ik zal uiteraard bij u terugkomen met meer precieze cijfers. Ik denk echter in de eerste plaats aan de overeenkomst over visa. We zijn ons er natuurlijk van bewust dat hier sprake is van discriminatie: Abchaziërs en Zuid-Ossetiërs, die veelal een Russisch paspoort hebben, bevinden zich in een gunstigere positie dan Georgiërs. Maar ik wil er ook op wijzen dat veel individuele lidstaten hier een rol kunnen spelen, en ik wil benadrukken dat hetzelfde geldt voor de vrijhandelsovereenkomst. Ik wil u eraan herinneren we al eerder drie punten hadden geïdentificeerd met betrekking tot de versterking van het Europees nabuurschapsbeleid, maar dat die destijds geen weerklank vonden bij de lidstaten. Mobiliteit was er daar één van. De tweede was de kwestie van het economisch partnerschap, en het derde punt was versterking van de veiligheid, wat natuurlijk betekent dat alle conflicten, acties en consequenties, ook in het geval van Rusland, moeten worden besproken.
We zijn op een tweesprong aangeland, een kruising, maar de toekomst zal voornamelijk worden bepaald door Rusland, want het zal Rusland zijn dat hier ter verantwoording zal worden geroepen, zoals we vandaag ook hebben gezegd: zonder terugtrekking van de troepen zullen er geen verdere onderhandelingen over een nieuwe overeenkomst worden gevoerd. Rusland heeft het in eigen hand om te voldoen aan wat we vandaag hebben gezegd. Ik hoop zeer dat er op 8 september een goede oplossing zal worden gevonden.
Buiten dit zijn er twee belangrijke consequenties: het "nabuurschapsbeleid plus”, of hoe we dat in de toekomst ook zullen noemen, moet op regionaal en bilateraal niveau worden versterkt; dat betekent dat niet alleen Georgië, maar ook Oekraïne, Moldavië en misschien ook andere landen hierbij moeten worden betrokken. Daar hebben we vaak over gesproken, maar ik hoop dat ik nu misschien op meer steun van de individuele lidstaten kan rekenen.
Tot slot wil ik een opmerking maken over het energiebeleid. Dat is het afgelopen anderhalf jaar ook een zorg voor mij geweest, en ik kan u verzekeren dat dit voor mij persoonlijk ook in de toekomst een zeer belangrijk onderwerp zal blijven.
Dat brengt me aan het eind van mijn korte samenvatting van een lang, maar buitengewoon belangrijk debat.
(Applaus)
De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt woensdag plaats.
Schriftelijke verklaringen (artikel 142)
Roberta Alma Anastase
schriftelijk. - (RO) Als rapporteur voor de Zwarte Zeeregio heb ik altijd met klem gewezen op de grote uitdaging die onopgeloste conflicten vormen voor de stabiliteit in deze regio, evenals op de noodzaak van een diepe en krachtige betrokkenheid van de EU bij deze regio.
De Russische acties in Georgie zijn betreurenswaardig, gevaarlijk voor de stabiliteit in de regio en in Europa en zijn daarom onacceptabel voor de internationale gemeenschap.
Daarom moet de EU dringend de stap maken van beloften naar actie en zich in zowel haar optreden in Georgië als bij de heroverweging van haar betrekkingen met Rusland standvastig tonen.
Om de stabiliteit in de Zwarte Zeeregio te waarborgen, moeten drie belangrijke beginselen leidend zijn voor het optreden van de EU.
In de eerste plaats moeten alle besluiten zijn gebaseerd op respect voor de territoriale integriteit van Georgië en het internationaal recht.
In de tweede plaats moet de formule voor het beheer van conflicten in de regio opnieuw tegen het licht worden gehouden om meer mogelijkheden te krijgen om snel een definitieve oplossing te vinden. Dit veronderstelt de actieve betrokkenheid van de EU bij vredesoperaties in Georgië en bij het managen en oplossen van de andere conflicten in de regio, bijvoorbeeld het conflict in Transnistrië.
Ook de inspanningen van de EU om energiezekerheid te bereiken moeten maximaal worden opgevoerd, onder andere door de uitvoering van het Nabucco-project.
Jean-Pierre Audy  
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer Jouyet, mevrouw Benita Ferrero-Waldner, ik moet beginnen met het bedanken van mijn collega-afgevaardigden die het Franse voorzitterschap van de Europese Unie hebben gefeliciteerd en het optreden van Nicolas Sarkozy in dit moeilijke conflict tussen Rusland en Georgië hebben verwelkomd.
Het kan eeuwig duren voordat de grenzen van het vroegere Oost-Romeinse Rijk zijn bepaald, met in het westen de Balkan en Kosovo en in het noorden de Kaukasus, Zuid-Ossetië en Abchazië. Het uitgangspunt van de aanpak van Europa moet respect voor mensen zijn. Gezien de ernst van de situatie in Georgië stel ik voor om een buitengewone vergadering van de Commissie buitenlandse zaken van het Europees Parlement en de nationale parlementen van de lidstaten bijeen te roepen, omdat wij als parlementariërs het volk vertegenwoordigen.
Het wordt eindelijk duidelijk dat het initiatief "Synergie voor het Zwarte Zeegebied”, dat de Commissie eind 2007 heeft gepresenteerd, niet genoeg is. De Unie moet nu dringend voorstellen doen voor een echt ambitieus nabuurschapsbeleid ten aanzien van de landen rond de Zwarte Zee, en in de eerste plaats voorstellen doen voor een vrijhandelszone.
Titus Corlăţean  
De EU heeft nu het recht om het Georgische scenario ook in andere conflictgebieden toe te passen.
De gebeurtenissen in Georgië vormen een serieuze test voor het reactievermogen van de EU en haar betrokkenheid bij de bevroren conflicten in regio's die vroeger deel uitmaakten van de Sovjet-Unie. De EU moet overwegen om een civiele waarnemingsmissie naar Georgië te sturen om de naleving van het staakt-het-vuren te controleren.
De buitenproportionele reactie van Rusland in Zuid-Ossetië heeft negatieve gevolgen voor de burgerbevolking en de infrastructuur en vormt een ernstige inbreuk op het internationaal recht. Hieruit blijkt duidelijk dat de veiligheid moet worden vergroot door de aanwezigheid van een multinationale en onpartijdige vredesmacht.
De EU moet ook overwegen om op een meer consistente wijze samen te werken met de Republiek Moldavië en om dit land onder bepaalde voorwaarden, zoals het garanderen door Chisinau van bepaalde democratische normen, een veel duidelijker Europees perspectief te geven.
Om de goede betrekkingen te versterken en conflictsituaties te vermijden moet de regionale samenwerking tussen de landen rond de Zwarte Zee multidimensionaal worden en worden geïnstitutionaliseerd, bijvoorbeeld door de oprichting van een Unie van landen ronde de Zwarte Zee.
Dragoş Florin David  
Mijnheer de Voorzitter van het Europees Parlement, mijnheer de voorzitter van de Raad van de Europese Unie, mevrouw de commissaris, geachte collega's.
Ik wil mijn deelneming en sympathie betuigen aan zowel de Russische burgers als de Georgische burgers die geliefden hebben verloren in dit onzinnige conflict. Dankzij de geschiedenis spreek ik tot u als een Europese burger met diepe wortels in Rusland en Georgië, als een burger die zich deel voelt uitmaken van de Europese diversiteit en minder van een Europese eenheid.
In dit conflict leggen we de nadruk op de energiesituatie in Europa, op de "imperialistische” houding van Rusland en op het nationalisme en het ondiplomatieke gedrag van Georgië, maar we vergeten dat er mensen zijn omgekomen en dat de hoop van veel mensen is uitgedoofd in dit conflict. Het lijkt mij dat we onszelf hier vandaag meer dan ooit als een onderdeel moeten zien van een nuttige, constructieve eenheid, met evenwicht met betrekking tot de diplomatieke en nationale aspecten, om de grote uitdagingen waarmee toekomstige generaties geconfronteerd zullen worden het hoofd te kunnen bieden.
Tot slot vraag ik de president van Rusland, de president van Georgië en de voorzitter van de Raad van de Europese Unie om alle nodige stappen te zetten om zo snel mogelijk een eind te maken aan dit regionale conflict en weer terug te keren naar een open en evenwichtig samenwerkingsbeleid, in de eerste plaats ten behoeve van de burgers. Dank u.
Hanna Foltyn-Kubicka  
Mijnheer de Voorzitter, de afgelopen weken zijn we getuige geweest van een aanval van Rusland op een soevereine en onafhankelijke staat. We hebben gezien hoe land op honderden kilometers afstand van het strijdtoneel bezet werd en hoe de beloften die aan het Westen waren gedaan werden verbroken.
Ik ben ervan overtuigd dat de Europese aspiraties van Georgië de helft van de reden van Rusland vormde om Georgië aan te vallen. De andere helft was de wens om de controle te behouden over de routes die door Georgië lopen en die worden gebruikt voor het vervoer van energiegrondstoffen. Het is onze politieke en morele plicht om de bevolking van Georgië te steunen en Rusland te laten begrijpen dat de tijd waarin het kon doen wat het wilde binnen zijn zogenaamde invloedssfeer voorgoed voorbij is.
De recente gebeurtenissen hebben het meer dan duidelijk gemaakt dat Rusland geen betrouwbare energiepartner kan zijn. De Russische controle over olie en gas heeft ons tot gijzelaars van het Kremlin gemaakt. Als gevolg hiervan is onze grootste uitdaging nu hoe we onszelf kunnen bevrijden van de afhankelijkheid van Russische grondstoffen. Hoe we dit moeten bereiken is op dit moment onderwerp van veel discussie. Als we echter blijven investeren in risicovolle projecten als North Stream en South Stream, zullen we de Russische autoriteiten nieuwe en krachtige instrumenten in handen geven om druk uit te oefenen op de Europese Unie. De Russen zullen geen enkele scrupule kennen om deze instrumenten ten eigen bate aan te wenden wanneer ze de tijd daar rijp voor achten.
Roselyne Lefrançois  
schriftelijk. - (FR) Om te beginnen moet ik mevrouw Lambert bedanken voor de kwaliteit van haar werk.
Het verslag waarover we morgen een besluit moeten nemen heeft de dubbele verdienste dat het de tekortkomingen en problemen van het Dublin-systeem scherp analyseert en voorstellen bevat om de efficiëntie van de procedures en de situatie van asielzoekers te verbeteren.
Ik wil een aantal punten benadrukken die naar mijn mening van fundamenteel belang zijn: de noodzaak om de rechten van asielzoekers te verbeteren en om deze op het hele grondgebied van de EU op dezelfde wijze te garanderen; het feit dat detentie van asielzoekers altijd pas in laatste instantie mag plaatsvinden en naar behoren moet worden gerechtvaardigd; de noodzaak om tot een betere verdeling van de asielaanvragen te komen, omdat het huidige systeem tot buitenproportionele lasten leiden voor de lidstaten die aan de buitengrenzen van de EU liggen; de noodzaak om maatregelen te nemen tegen lidstaten die geen doorwrocht en eerlijk onderzoek van deze aanvragen waarborgen; en tot slot het belang van gezinshereniging en een bredere definitie van het begrip "familielid”, dat alle naaste familie moet omvatten.
Marian-Jean Marinescu  
De grote winst van de buitengewone vergadering van de Europese Raad van vandaag is de eenheid van de lidstaten.
We moeten voorkomen dat we weer in een Koude Oorlog terecht komen. De Russische Federatie moet een eenduidig signaal van de EU krijgen: de Russen moeten de soevereiniteit en de territoriale integriteit van landen respecteren, hun troepen terugtrekken uit de gebieden met bevroren conflicten door de bepalingen van internationale overeenkomsten en verdragen die ze hebben ondertekend na te leven, en ze moeten hun buitenlands beleid niet baseren op hun hoedanigheid van energieleverancier.
Deze eenheid van de lidstaten moet ook zichtbaar worden in de toekomstige acties van de Unie: een gemeenschappelijk energiebeleid op basis van nieuwe routes voor het vervoer om gebruik te maken van meer bronnen dan de huidige, de ontwikkeling van een beleid voor het Zwarte Zeegebied om het geostrategische belang en het belang voor de veiligheid van deze regio te vergroten, evenals actieve betrokkenheid bij en bevordering van nieuwe mechanismen voor het oplossen van bevroren conflicten in de regio.
In dit verband is de herziening van het nabuurschapsbeleid absoluut noodzakelijk. Landen als Oekraïne, Moldavië, Georgië of Azerbeidzjan moeten versneld komen te vallen onder een samenhangend mechanisme dat in de toekomst, als ze aan de voorwaarden voldoen, kan leiden tot toetreding tot de EU.
Péter Olajos  
schriftelijk. - (HU) Georgië - de illusie van vrijheid?
We weten allemaal dat de oorlog tussen Georgië en Rusland niet over Georgië gaat. Mijn collega-afgevaardigden weten, en de staatshoofden en regeringsleiders die vandaag in Brussel bijeen zijn gekomen weten, dat ze over mogelijke sancties praten.
Terwijl wij hard werkten aan een steeds nauwere integratie van de Europese Unie, kwam het Georgisch-Russische conflict als een donderslag bij heldere hemel om ons eraan te herinneren dat zelfs in de eenentwintigste eeuw besluiten worden afgedwongen met geweld.
De komende zeven jaar zal Rusland mogelijk 190 miljard dollar uitgeven aan wapens en aan de ontwikkeling van zijn leger. Rusland zal niet bang zijn om zijn met behulp van de olie- en gasopbrengsten gemoderniseerde leger in te zetten - dat heeft augustus 2008 bewezen.
Als Hongaar die ooit gedwongen inwoner van het Russische rijk was, is het bijzonder moeilijk voor mij om deze conclusie te trekken. De Russische dreiging is reëel en heeft zich al vastgezet in ons dagelijkse bewustzijn, niet alleen door de energieprijzen, maar ook door het beeld van oprukkende tanks in Georgië.
Tegelijkertijd vertrouw ik erop dat mijn collega's en de deelnemers aan de Europese Top goed beseffen dat het ons huidige conflict met Rusland niet draait om vrede in Georgië, Oekraïne of West-Europa. We kunnen het kader scheppen voor een toekomstige dialoog door middel van een gemeenschappelijke, resolute reactie van de Unie - of we zullen een al te zelfverzekerd Russisch buitenlands beleid als bedpartner krijgen.
De lidstaten van de Unie die twintig jaar geleden nog onder de Sovjet-onderdrukking leden, weten wat dit gevaar inhoudt, in welke ideologische vermomming het zich ook moge aandienen. De leiders van de nieuwe lidstaten hebben daarom de morele verantwoordelijkheid om hun kiezers te beschermen tegen de toenemende dreiging van buiten.
Toomas Savi  
schriftelijk. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, de Russische agressie tegen Georgië heeft ertoe geleid dat de wereldbevolking vraagtekens is gaan zetten bij het besluit van het Internationaal Olympisch Comité om Sotsji, Rusland, het recht te geven om in 2014 de Olympische Winterspelen te organiseren. Sotsji ligt aan de kust van de Zwarte Zee, op ongeveer dertig kilometer van de grens tussen de Russische Federatie en Abchazië, en daardoor in de onmiddellijke nabijheid van een conflictgebied.
Maar er is nog een ander aspect dat me zorgen baart. Net als in Peking zullen voor de bouw van de Olympische faciliteiten huizen worden gesloopt. Zo wordt door de lopende werkzaamheden een heel dorp van de kaart geveegd. Het betreft het dorp Eesti-Aiake, wat "Estse tuinen” betekent. Het is 120 jaar geleden gesticht door 36 Estse families, die vanuit de Kaukasus-regio naar tsaristische Rusland migreerden en daar land kregen toegewezen.
De Russische autoriteiten zijn tribunes aan het bouwen, die alleen zijn bedoeld voor gebruik gedurende de veertien dagen dat de Olympische Winterspelen duren, in het oudste gedeelte van het dorp. De compensatie die aan de families zal worden betaald is naar verluid lager dan de marktwaarde van de grond.
Dergelijke schandelijke acties maken inbreuk op het natuurlijke recht op eigendom en moeten derhalve worden veroordeeld.
Esko Seppänen  
schriftelijk. - (EN) De Georgische president, Michail Saakashvili, die door de oppositie wordt beschuldigd van grootschalige verkiezingsfraude en wijdverspreide corruptie, heeft zich tot deze positie weten op te werken door het extreme Georgische nationalisme op te stoken en de belofte te doen dat Zuid-Ossetië en Abchazië, die sympathiek tegenover Rusland staan, Georgisch zouden worden gemaakt.
De Verenigde Staten van Amerika zijn Georgië's beste bondgenoot geweest, maar Israël is ook niet slecht geweest voor Georgië. De Verenigde Staten hebben 130 tot 170 militaire trainers naar het land gestuurd, Israël meer dan honderd. Iike Tomer, een codenaam, was een soldaat van een elite-eenheid van het Israëlische leger die als trainer werd ingehuurd door Defensive Shield, een bedrijf dat militaire diensten verkoopt en dat wordt geleid door generaal Gal Hirsch, de antiheld in de oorlog die Israël verloor van Libanon. Hij zei dit: "Naar Israëlische maatstaven hadden de soldaten een capaciteit van vrijwel nul en waren de officieren middelmatig. Het was duidelijk dat het onlogisch was om een oorlog te beginnen.” Een offensief dat onlogisch en onverstandig was leidde tot de totale nederlaag van Saakashvili's leger van clowns.
De soldaten lieten hun zware wapens achter, zodat die in handen van de Russische troepen vielen, en vluchtten in totale chaos naar Tbilisi. Dit soort heldendaden verdienen geen steun van het Europees Parlement. Steun is er van wel van de Amerikaanse neoconservatieve Georgië-lobby, die wordt geleid door Randy Scheunemann, buitenlandadviseur van presidentskandidaat John McCain. Hij wordt door zowel McCain als Saakashvili betaald en heeft in de afgelopen achttien maanden 290 000 dollar aan vergoedingen van Georgië ontvangen. Ik ben het er echter mee eens dat de Russen te drastisch hebben gereageerd.
Csaba Sógor  
schriftelijk. - (HU) Volgens sommige mensen begon de crisis in de Kaukasus in 2005 met de toespraak van president Bush in Riga, toen hij zei dat er een nieuw Jalta nodig was. Hij had ook "Verdrag van Trianon” kunnen zeggen, omdat de ellende van veel kleine volken en landen niet is begonnen met de Tweede Wereldoorlog, maar met het vredesverdrag van Trianon, dat een einde maakte aan de Eerste Wereldoorlog. De aanbeveling van de toenmalige president Wilson met betrekking tot de zelfbeschikking van de volkeren is slechts een droom gebleken.
Vandaag wordt er gesproken, in verband met de crisis in de Kaukasus, over de belangen van de grootmachten, over olie en over oorlog. Maar er wordt erg weinig gezegd over het recht op zelfbeschikking van de mensen die daar wonen. De belangrijkste taak van de EU in dit soort conflictsituaties is wellicht om het goede voorbeeld te geven. Van de lidstaten van de EU hebben er elf een of andere vorm van autonomie aan minderheden verleend. Dat is 41 procent van de lidstaten.
Het doel is een exemplarisch beleid inzake nationale minderheden in elke EU-lidstaat: niet in 41 procent van de lidstaten, maar in honderd procent! Een Europese Unie met een exemplarisch beleid inzake nationale minderheden kan bovendien veel effectiever optreden in de Kaukasus.
Daniel Strož  
Vanaf het begin van de discussie over de erkenning van Kosovo's onafhankelijkheid hebben wij gewaarschuwd dat een dergelijke stap zou leiden tot een spiraal van gebeurtenissen waarvan de negatieve gevolgen uitsluitend kunnen worden voorgesteld met nauwelijks te voorspellen uitkomsten.
Zelfs in het Tsjechische parlement heeft de CPBM verklaard het oneens te zijn met de erkenning van Kosovo door de Tsjechische Republiek. Degenen die met vuur spelen, mogen niet verrast zijn dat ergens anders op de aarde vingers worden gebrand, vooral als hun partner zo'n problematische figuur is als president Mikhail Saakashvili.
De oplossing van de huidige situatie ligt in de naleving van het internationaal recht, hetgeen vooral belangrijk is voor zo'n klein land als de Tsjechische Republiek met haar historische ervaring. Het door bepaalde beleidsdaden oproepen van ieder soort fobie is in deze situatie eenvoudigweg verkeerd en gevaarlijk.
De reactie van sommige NAVO-landen en de veranderingen van de betrekkingen met Rusland moeten in relatie worden gezien met bijvoorbeeld Ruslands aandeel in de strijd tegen internationaal terrorisme en bijvoorbeeld ook met het feit dat zeventig procent van de benodigde voorraden voor het expeditieleger in Afghanistan over het grondgebied van de Russische Federatie wordt vervoerd. Op het hoofdkwartier van de NAVO is men zich duidelijk bewust van dit feit.
De situatie wordt niet opgelost door ferme taal en gebaren, maar door rationele onderhandelingen rond de tafel.
József Szájer  
Het is veertig jaar geleden dat de troepen van de Warschaupactlanden Tsjecho-Slowakije binnenvielen en de regering omverwierpen die zichzelf tot taak had gesteld het communistisch dictatorschap democratisch te maken. Helaas vervulde het socialistische Hongarije, samen met de andere Sovjetsatellietlanden ook een schandelijke rol in de operatie en diende daarmee het rauwe, imperialistische despotisme van Moskou. Wij vragen de Slowaakse en Tsjechische volkeren dit ons te willen vergeven.
Voor ons Hongaren is dit extra pijnlijk, aangezien twaalf jaar daarvoor, in 1956, de Sovjettroepen op gelijke wijze de Hongaarse revolutie in bloed smoorden. Door de Praagse Lente te vermorzelen, gaf Moskou het signaal af dat het alles kon doen wat het wilde binnen zijn invloedssfeer, die het aan het eind van de Tweede Wereldoorlog van Europa had gestolen, en dat er geen grenzen waren aan de imperialistische schaamteloosheid en hypocrisie van Sovjet-Rusland.
Slechts een mogelijk instrument is hiertegen bestand: de vaste, resolute verdediging van de mensenrechten van de burgers en van de beginselen van democratie en nationale soevereiniteit, en maatregelen tegen agressie. Dit is noodzakelijk opdat het democratisch Europa vandaag nog steeds een duidelijke boodschap heeft!
Andrzej Jan Szejna  
Ik ben van mening dat we grote voorzichtigheid moeten betrachten bij de beoordeling van het conflict tussen Rusland en Georgië.
Er bestaat geen twijfel over dat Rusland de beginselen van het internationaal recht schond toen het land het grondgebied van Georgië binnentrok. Ik veroordeel krachtig een dergelijke onevenredige reactie van de zijde van Rusland. We moeten echter niet vergeten dat ook Georgië schuld treft, omdat het de militaire actie is begonnen. Je toevlucht nemen tot zo'n actie kan nooit een oplossing zijn voor een geschil.
Er is een beroep gedaan op de Europese Unie om de zeer belangrijke rol van bemiddelaar in deze situatie te vervullen. Ik ben van mening dat de Unie er goed aan deed de Russische erkenning van de onafhankelijkheid van Zuid-Ossetië en Abchazië te veroordelen. De soevereiniteit van Georgië en zijn territoriale integriteit moet worden geëerbiedigd.
Gezien de huidige situatie is het naar mijn mening voor de Europese Unie van belang een vredesmissie en waarnemers naar Zuid-Ossetië te zenden.
De huidige situatie toont de noodzaak van een steeds nauwere samenwerking met de landen aan de Zwarte Zee.
Ik stemde vóór de gezamenlijke ontwerpresolutie over de situatie in Georgië.
Marian Zlotea  
Ik ben van mening dat het heel belangrijk is dat Europa op dit gevoelige moment laat zien dat het verenigd is en een eensluidend standpunt steunt met betrekking tot het conflict in Georgië.
We moeten niettemin doorgaan met het bieden van bijstand en hulp bij de wederopbouw van de getroffen gebieden in Georgië, met het steunen van vertrouwenwekkende maatregelen en ook met de ontwikkeling van regionale samenwerking. Tegelijkertijd is het noodzakelijk dat Europa de ontwikkeling van de Europese energieprojecten (zoals Nabucco şi P8) versnelt.
Zelfs als de meeste aandacht naar Georgië gaat, moeten we rekening houden met de geografische situatie van Azerbeidzjan. Ik ben dan ook van mening dat we een EU- Azerbeidzjan partnerschap moeten vestigen voor steun en continuering van de energieprojecten van de EU.
Ik wil benadrukken dat de regeling van bevroren conflicten in het Zwarte Zeegebied alleen kan worden bereikt binnen de grenzen van en gebaseerd op het internationale recht, met in achtneming van de territoriale integriteit van de landen en hun soevereiniteit over het gehele grondgebied, alsmede met in achtneming van het beginsel van onschendbaarheid van landsgrenzen.
Ik steun het standpunt van de Raad op grond waarvan de Europese Unie bereid is te handelen, met inbegrip van een aanwezigheid ter plaatse, om alle inspanningen te steunen die leiden tot een vreedzame en duurzame oplossing van het conflict in Georgië. Ik ben van mening dat we alleen door een dialoog en onderhandelingen de gewenste resultaten kunnen bereiken.
