Hervatting van de zitting
De Voorzitter
Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement, die op donderdag 15 februari 2001 werd onderbroken, te zijn hervat.

Verklaring van de Voorzitter
De Voorzitter
Waarde collega's, zoals u weet zijn er op 22 februari jongstleden opnieuw twee mensen omgekomen in een ETA-aanslag. Daarmee is de ondraaglijke lijst van slachtoffers van terroristische aanslagen van de ETA in Spanje weer langer geworden.
Deze bomaanslag in San Sebastian was gericht tegen Ignacio Dubreil, gemeenteraadslid voor de Baskische socialistische partij in Ordizia. Twee medewerkers van het bedrijf Electra, José Ángel Santos en José Leonet, zijn bij de aanslag omgekomen. Voorts zijn er vier gewonden gevallen, waaronder de heer Dubreil.
Wederom hebben de terroristen van de ETA laten zien dat ze niets geven om het recht op leven en dat ze het beginsel van de rechtstaat aan hun laars lappen. Ik heb namens u allen mijn blijk van medeleven gegeven aan de familieleden van de slachtoffers en mijn wens voor een spoedig herstel van de gewonden van deze aanslag doen toekomen. Ik verzoek u vriendelijk een minuut stilte in acht te nemen.
(Het Parlement neemt staande een minuut stilte in acht)

Agenda
De Voorzitter
Wat de agenda van de vergaderingen van woensdag 28 februari en donderdag 1 maart betreft, wil ik u op verzoek van de fracties een aantal wijzigingen voorstellen.
Woensdag 28 februari: Ik wil u voorstellen om de mededeling die de heren Prodi en Kinnock namens de Commissie zullen doen over het menselijk kapitaal in het kader van de hervorming van de Commissie, naar voren te schuiven en plaats te laten vinden tussen 15.00 en 16.00 uur. De Commissie heeft namelijk al een besluit genomen tijdens haar bijeenkomst van vanochtend.
Verder stel ik u voor om ook het verslag dat mevrouw Haug namens de Begrotingscommissie zal presenteren over het ontwerp van GAB naar aanleiding van de BSE-crisis naar voren te schuiven, zodat het onmiddellijk na de mededeling van de Commissie kan worden behandeld.
Tot slot wil ik u op verzoek van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling en met instemming van de fracties voorstellen om een mededeling van de Commissie in te schrijven over de ontwikkelingen in de situatie met betrekking tot het mond- en klauwzeer. Deze mededeling door de heer Byrne zal worden gevolgd door een dertig minuten durend debat met vragen en antwoorden, dat volgens de bekende werkwijze plaats zal vinden.
Om tijd vrij te maken voor de behandeling van deze punten zal het verslag van de delegatie in het bemiddelingscomité over milieu-inspecties van de agenda worden afgevoerd. Hetzelfde geldt voor het verslag van de heer Wijkman namens de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie, over een actieplan ter verbetering van de energie-efficiëntie van de Europese Gemeenschap.
Donderdag 1 maart:De verklaringen van de Raad en de Commissie over de luchtaanvallen op Irak worden als eerste punt op de agenda ingeschreven en zullen niet door ontwerpresoluties worden gevolgd. Tot slot zullen de verslagen van de heer Marset Campos over Mercosur en van de heer Salafranca over Chili, die namens de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid zijn ingediend, gecombineerd worden behandeld. De stemmingen zullen zoals gepland om 11.00 uur plaatsvinden.
Zijn er bewaren tegen deze wijzigingen?

Gollnisch
Mevrouw de Voorzitter, ik heb niet om het woord verzocht om bezwaar aan te tekenen. Ik wil enkel aangeven dat ik het betreur dat er geen ontwerpresolutie op de agenda staat naar aanleiding van het debat dat we over de luchtaanvallen op Irak zullen voeren. Ik ben namelijk van mening dat het hier om een zeer belangrijk vraagstuk gaat, zeker gezien het feit dat hier de beginselen van het GBVB worden geschonden.

De Voorzitter
Mijnheer Gollnisch, uw opmerking betreft geen bezwaar tegen de agenda. Kan de agenda derhalve worden vastgesteld?
De agenda wordt aldus vastgesteld.

Barón Crespo
Mevrouw de Voorzitter, ik wil hier een kwestie aankaarten die nauw verband houd met het debat over de toekomst van Europa. Het verheugt mij overigens ten zeerste dat voorzitter Prodi hier aanwezig is, en ik meen dat ook de Raad vertegenwoordigd is. Ik heb via een mededeling aan de drie Europese scholen vernomen dat op 7 maart een debat met de leerlingen van de Europese School van Brussel III zal plaatsvinden waaraan de fungerend voorzitter van de Raad, premier Persson, Commissievoorzitter Prodi en de premier van de federale Belgische regering, de heer Verhofstadt, zullen deelnemen. Ik hoef de leden van dit Parlement uiteraard niet te vertellen dat de Europese scholen ten tijde van de goedkeuring van de begroting een onnavolgbare ijver aan de dag leggen.
Ofschoon ik het genoemde initiatief toejuich, betreur ik de afwezigheid van het Europees Parlement. Het lijkt mij tevens onaanvaardbaar dat met geen woord van het Belgische parlement wordt gerept terwijl er wel sprake is van de participatie van de heer Verhofstadt. Volgens wat ik uit Bijlage IV van de conclusies van de Raad van Nice kan opmaken, ligt deze actie, waaraan uitsluitend leden van de Raad deelnemen, allerminst in de lijn van het debat waartoe de vertegenwoordigers van de Raad van Nice ons met aandrang oproepen. Ik verwacht dan ook van u, mevrouw de Voorzitter, dat u deze situatie nader toelicht. Tevens verzoek ik u de geachte leden van de Raad erop te attenderen dat zij zich aan de in Bijlage IV aangegane verbintenissen moeten houden: wanneer zij met de burgermaatschappij - in dit geval met de leerlingen van de Europese School - van gedachten willen wisselen, mogen zij daarbij de rol van de parlementen niet over het hoofd zien.
Hartelijk dank, mevrouw de Voorzitter. Graag had ik uw standpunt terzake vernomen. Ik richt hetzelfde verzoek aan voorzitter Prodi, die wij hier in ons midden hebben, en aan de Raad.

De Voorzitter
Mijnheer Barón Crespo, de zaak is volkomen duidelijk. Zoals u weet zijn wij ervan op de hoogte gesteld dat de Raad voornemens was om namens onze drie instellingen een initiatief voor te stellen voor 7 maart aanstaande. U kunt zich ongetwijfeld nog herinneren dat ik dit tijdens de laatste Conferentie van voorzitters uitvoerig besproken heb. Ik had toen evenwel nog steeds geen gegevens over de vorm van dit initiatief ontvangen. Op de Conferentie van voorzitters is mij een mandaat verleend en heb ik het vertrouwen gekregen om aan de hand van gegevens die ik aangereikt zou krijgen te beoordelen of de aanwezigheid van het Europees Parlement bij dit initiatief al dan niet als opportuun kon worden bestempeld. Ik herinner mij zelfs, mijnheer Barón Crespo, dat u toen zei dat de aanwezigheid van het Europees Parlement alleen goed voor de foto zou zijn.
Sinds deze Conferentie van voorzitters hebben wij niet stilgezeten. Mijn kabinet is achter de benodigde gegevens aangegaan om te besluiten wat we wel en wat we niet zouden doen. Het gaat hier immers om een belangrijk vraagstuk, dus we zullen onze verantwoordelijkheid niet uit de weg gaan. De gegevens die wij momenteel verzameld hebben zijn nog verre van compleet. Wij weten bijvoorbeeld nog niet of de gebeurtenissen zich in een school zullen afspelen en of er leerlingen aanwezig zullen zijn. Dat zou in ieder geval wel een goede zaak zijn. Er zal echter ook een brief worden ondertekend door de Zweedse voorzitter, de Belgische voorzitter, voorzitter Prodi en ikzelf. Ik zal uitgenodigd worden om namens het Europees Parlement te tekenen.
Ik was van mening dat ik niet alleen de verantwoordelijkheid op mij kan nemen om een dergelijke gezamenlijke brief te tekenen. Binnenkort zult u de brief ontvangen en dan hoor ik graag via de fractievoorzitters uw advies over dit initiatief. Ik ben mij terdege bewust van het belang van dit initiatief en daarom vind ik dat ons Parlement zich erover moet buigen.
Ik denk dat ik u van een zo gedetailleerd mogelijk antwoord heb voorzien. Neemt u maar van mij aan dat wij de zaken zeer serieus hebben aangepakt.

Barón Crespo
Mevrouw de Voorzitter, het probleem is dat de voorstelling reeds is aangekondigd en dat het Parlement niet op het repertoire staat, om het met een beeld uit de artiesten- en stierenvechterswereld te zeggen. Ik vraag mij dan ook af of het überhaupt wel zin heeft te reageren. Wij hebben immers niets meer in de melk te brokken, noch als deelnemers, noch als organisatoren.

De Voorzitter
De heer Prodi kan ons hier misschien meer over vertellen. Ik heb in ieder geval geen uitnodiging mogen ontvangen.

Prodi
Mevrouw de Voorzitter, dat bewijst nog eens hoe centraal het Parlement is, want ik hoor zojuist van de heer Barón over dit debat. Dat verheugt me. Ik heb geprobeerd hierover meer te weten te komen. Het schijnt dat er zojuist een brief is aangekomen, waarop ik nog niet heb geantwoord. Ik hoor hier nu pas voor het eerst over van het Parlement en ik zal antwoorden wanneer ik terug ben. Ik was niet op de hoogte van het debat en van de uitnodiging.
(Applaus en luid gelach)

De Voorzitter
Mijnheer Barón, dat is nog eens een interessant gegeven. De heer Prodi verneemt van ons dat dit initiatief gelanceerd is, terwijl wij de zojuist genoemde brief van de directeur van zijn kabinet hebben ontvangen!
Wij zullen ons hier samen in harmonie over buigen en op de beste wijze handelen in het belang van ieder van onze instellingen en natuurlijk met name in het gemeenschappelijke Europese belang.

Karamanou
Mevrouw de Voorzitter, volgende week vieren wij de internationale Vrouwendag. Tot onze grote verbazing stellen wij echter vast dat niettegenstaande het gelijkekansenbeleid van de Europese Unie vrouwenhaat nog steeds hoogtij viert in het Europa van de eenentwintigste eeuw. De grote zangeres Montserrat Caballé werd uitgesloten van de alleen voor mannen gereserveerde vereniging Liceu van de Opera van Barcelona. Dit is geen interne zaak van de Opera meer, maar wel degelijk een schending van het principe van gelijkheid tussen man en vrouw en een schending van de communautaire wetgeving. Het besluit van de Opera van Barcelona herinnert ons aan tijden waarin alleen mannen toegang hadden tot kunst en wetenschap. Dit is een grove belediging voor alle vrouwelijke kunstenaars en wetenschappers. Daarom verzoek ik u, mevrouw de Voorzitter, deze betreurenswaardige zaak, dit betreurenswaardige besluit niet zo maar te laten passeren. Het Parlement moet hierop reageren en ik verzoek ik dan ook een initiatief te ondernemen.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mevrouw Karamanou. Ik beloof u dat ik hier heel goed over zal nadenken, want een dergelijke situatie is natuurlijk inderdaad ontoelaatbaar.

Medina Ortega
Mevrouw de Voorzitter, artikel 6, lid 1, van ons Reglement bepaalt dat de Voorzitter ieder verzoek om opheffing van de immuniteit van een lid aan de plenaire vergadering moet meedelen en naar de bevoegde commissie moet verwijzen.
Op 12 juli 2000 heeft de president van het Spaanse opperste gerechtshof bij het Europees Parlement een verzoek om opheffing van de immuniteit van de Italiaanse leden van het Europees Parlement, de heren Berlusconi en Dell'Utri, ingediend op grond van vermeende misdrijven in verband met de aankoop van een Spaanse televisiezender en belastingontduiking in Spanje.
Gisteren heb ik de voorzitter van de Commissie juridische zaken gevraagd of zij hiervan op de hoogte is. Haar antwoord luidde dat zij terzake geen enkele informatie heeft ontvangen.
Overeenkomstig artikel 6, lid 1, van het Reglement zou ik graag van de Voorzitter van het Parlement vernemen welke stappen in verband met dit verzoek zijn ondernomen. De verklaring van de Spaanse minister van Buitenlandse Zaken van afgelopen maandag, waarin hij te verstaan gaf dat deze kwestie hem via de pers ter ore is gekomen, lijkt mij in dit opzicht bijzonder betekenisvol.

De Voorzitter
Mijnheer Medina Ortega, ik zal u van de benodigde informatie voorzien. Volgens artikel 6, lid 1, waarnaar u hebt verwezen, dient ieder verzoek aan de Voorzitter door de daartoe bevoegde autoriteit van een lidstaat worden ingediend. In het onderhavige geval bestaat evenwel grote twijfel over de ontvankelijkheid van het verzoek. Ik kan u vertellen dat wij heel goed op de hoogte zijn van dergelijke verzoeken tot opheffing van de immuniteit. Ieder land heeft immers al veel verzoeken hiertoe ingediend. Ik heb de situatie overigens nagetrokken: alle verzoeken, met uitzondering van die uit Portugal, zijn afkomstig van de regeringsautoriteiten, dat wil zeggen van het Ministerie van Justitie of het Ministerie van Buitenlandse Zaken. Portugal vormt een uitzondering omdat daar het verzoek direct afkomstig is van de rechterlijke instantie.
In het onderhavige geval is het verzoek direct afkomstig van het opperste gerechtshof. Ik heb de situatie direct nagetrokken - ik was op dat moment niet in Brussel, maar heb direct gevraagd de situatie te verifiëren - en heb vernomen dat Spanje enkele jaren geleden ook een verzoek om opheffing van de immuniteit bij ons heeft ingediend. In dat geval was het verzoek echter afkomstig van de Spaanse regering, die ons het verzoek van het opperste gerechtshof overbracht.
Aangezien de Spaanse wetgeving tussen 1990 en 1999 niet gewijzigd is, twijfel ik ernstig over de vraag of deze verzoeken wel ontvankelijk zijn. Zoals u weet, mijnheer Ordina, weten wij als geen ander dat we bijzonder goed moeten oppassen. De Europese jurisprudentie volgt ons niet altijd en wij dienen altijd zeer strikt te handelen. Ik heb daarom mijn kabinetschef, die zich op dat moment in Brussel bevond, verzocht de Spaanse autoriteiten aan te schrijven om na te gaan of de voorzitter van het opperste gerechtshof volgens het Spaanse recht bevoegd is om overeenkomstig het Reglement dit verzoek aan ons te richten. Ik heb tot op heden geen antwoord gekregen.
Ik begrijp nu beter waarom. In de Spaanse kranten heb ik gelezen dat het vraagstuk bijzonder gecompliceerd is en dat de rechterlijke instantie en de regering op dit punt van mening verschillen.
De vraag is zeer gecompliceerd, namelijk of het Europees Parlement een duidelijke beslissing kan nemen over de vraag wie van beide partijen bevoegd is in een dergelijke kwestie: de rechterlijke instantie of de regering van een lidstaat? Als ik mij niet vergis zullen de coördinatoren van de Commissie juridische zaken en interne markt zich in maart dit jaar over dit vraagstuk buigen. Persoonlijk sta ik volledig achter de verzoeken, maar nogmaals, wij moeten ons zeer strikt houden aan zowel het nationale als het Europese recht.

Galeote Quecedo
Mevrouw de Voorzitter, om gezondheidsredenen kan de voorzitter van de Commissie juridische zaken hier vandaag niet aanwezig zijn. Het voor aanstaande maandag geplande debat van de coördinatoren van de Commissie van juridische zaken zal zij echter wel bijwonen. Aangezien de voorzitter de heer Medina hier niet zelf te woord kan staan, doe ik dat in haar plaats.
De zaak zit zo, mevrouw de Voorzitter: wij, Spaanse afgevaardigden, genieten allen zonder uitzondering het recht om door het Spaanse opperste gerechtshof berecht te worden. In dit geval heeft de Spaanse rechter dit recht evenwel niet erkend. Het gaat hier immers om een afgevaardigde en een Parlement die niets met Spanje te maken hebben.
Desalniettemin heeft men dit verzoek om opheffing van de parlementaire immuniteit behandeld alsof het op een Spaanse afgevaardigde en een Spaans parlement betrekking heeft. Ik zeg dit alleen maar om de juridische complexiteit van deze kwestie te onderstrepen, mevrouw de Voorzitter. Het ligt zeker niet in mijn bedoeling kritiek uit te oefenen. Het voorzitterschap van het Europees Parlement gaat immers uiterst behoedzaam te werk om het correcte verloop van de juridische procedure te waarborgen.
In mijn land bestaat er slechts één precedent. In 1991 werd via het Ministerie van Buitenlandse Zaken een verzoek ingediend aan de toenmalige Voorzitter van het Europees Parlement - een collega van u, mijnheer Medina, en ook van mij - de heer Barón Crespo. Ik ben er zeker van, mevrouw de Voorzitter, dat hier niemand plotseling aan Alzheimer lijdt. Ik heb eerder de indruk dat sommige afgevaardigden dit Parlement uit nationale partijoverwegingen willen manipuleren en dat moeten wij tot elke prijs vermijden, mevrouw de Voorzitter.

De Voorzitter
Waarde collega's, ik heb tien verzoeken voor een motie van orde. Ik krijg echter te horen dat de heren Prodi en Kinnock ons om uiterlijk 16.00 uur moeten verlaten. De tien moties van orde moeten derhalve tot 16.00 uur worden uitgesteld, dat lijkt me niet meer dan redelijk.
(Het Parlement stemt in met het verzoek)

Hervorming van de Commissie - menselijk kapitaal
De Voorzitter
Aan de orde is de mededeling van de Commissie over de hervorming van de Commissie: menselijk kapitaal.
Ik geef nu onmiddellijk het woord aan voorzitter Romano Prodi.

Prodi
Mevrouw de Voorzitter, geachte afgevaardigden, het is nu - om precies te zijn, morgen - exact een jaar geleden dat de Commissie het Witboek over de hervormingsstrategie heeft vastgesteld. In de loop van dit jaar heeft de Commissie al twee belangrijke aspecten van het Witboek afgerond, namelijk de hervorming van het financieel beheer en het nieuwe systeem voor de programmering en planning van de werkzaamheden van de Commissie. Vanmorgen, binnen de gestelde termijn, heeft de Commissie ook de derde, de omvangrijkste en moeilijkste fase afgerond van het werk dat in het Witboek werd aangekondigd: de vaststelling van richtsnoeren voor personeelsbeleid en -beheer, zoals u weet een van de delicate punten van onze administratieve hervorming.
Vandaag begint een nieuwe overlegronde: om 16.00 uur is de eerste bijeenkomst met de vakbonden en het personeel. Bij deze nieuwe overlegronde, net zo belangrijk en veeleisend als de vorige fase, zijn alle personeelsleden en alle vertegenwoordigers van het personeel betrokken. Pas aan het einde van dit proces, dus over enkele maanden, zal de Commissie haar standpunt vaststellen. Binnen enkele maanden moeten we onze belangrijkste doelstelling halen, namelijk in de toekomst een goede werkgever zijn met concurrerende arbeidsvoorwaarden, zodat we de best gekwalificeerde personen voor de Europese instellingen kunnen aantrekken en het personeel zo efficiënt, professioneel en verantwoordelijk mogelijk kan functioneren.
Om dat te bereiken is veel werk verzet. Daarom wil ik in de eerste plaats Neil Kinnock en zijn personeel bedanken voor hun inzet bij de moeizame voorbereiding van deze documenten. Hulde ook aan het personeel van de Commissie en van alle instellingen voor hun inspanningen in het afgelopen jaar. Het was een moeilijk jaar en ik weet dat sommige personeelsleden verward zijn door deze snelle en radicale veranderingen, die vaak nog eens bij hun toch al zware dagelijks werk komen. We konden de heroverweging van het organisatiemodel van de Commissie echter niet uitstellen. We hadden u ons woord gegeven, het is een dringende en onvermijdelijke klus. De Commissie was al decennia lang niet meer volledig gereorganiseerd. Daarom willen we al onze energie aan een brede en intensieve discussie over de richtsnoeren en de details van de hervorming wijden, om te zorgen dat ze een gezamenlijk patrimonium wordt van iedereen, om te zorgen dat iedereen zich ervoor inzet.
Ik wil van deze gelegenheid gebruikmaken om een fundamenteel concept te herhalen: de hervorming was en is geen politieke doelstelling op zich, geïsoleerd van de bredere institutionele en politieke context. Ze maakt deel uit van een welomschreven project voor de bevordering van vrede en democratie in Europa, door middel van een samenwerkings- en ontwikkelingsmodel dat gebaseerd is op het primaat van het recht en op de eerbiediging van fundamentele waarden. De instellingen van dit oorspronkelijke model, de instellingen van de Europese Unie, hebben in dit proces een fundamentele rol gespeeld. Een van de dingen die me opvielen toen ik naar Brussel kwam, is hoezeer de personeelsleden van de instellingen hun werk opvatten als iets bijzonders, als een baan die fundamenteel verschilt van andere banen. Ze voelen dat ze deel uitmaken van een historisch project, de opbouw van Europa.
Het enthousiasme van de ambtenaren is uniek voor het beheer van de Europese instellingen en vormt de kracht ervan. Op dit nieuwe fundament zijn we de nieuwe Europese bureaucratie aan het bouwen, die verschilt van de bureaucratie van de lidstaten en een aanvulling daarop is. We zijn ons bewust van deze unieke situatie en het is onze inspiratiebron voor de richtsnoeren die we vandaag hebben vastgesteld: het hervormen van regels en gewoonten die niet meer relevant zijn, zodat de instellingen de uitdagingen van de komende jaren het hoofd kunnen bieden en het Europese project niet uit het oog verliezen.
Er zijn drie hoofdlijnen die de basis vormen voor de richtsnoeren voor de hervorming van het beleid en het beheer van het personeel. In de eerste plaats zijn we van plan het noodzakelijke salaris- en pensioenniveau te garanderen voor een onafhankelijk Europees ambtenarenapparaat van hoog niveau. In de tweede plaats willen we de arbeidsvoorwaarden hervormen, zodat ons personeel de kans krijgt het beste van zichzelf te geven, professioneel te groeien en zodat hun rechten worden erkend. We streven ernaar het juiste evenwicht te vinden tussen een bevredigend beroepsleven en de eisen van het privé-leven. Tot slot willen we een modernere carrièrestructuur creëren om ons personeel de gelegenheid te geven zich aan hun nieuwe taken aan te passen, door de rigide regels te schrappen die in de loop der jaren zijn ontstaan en op alle niveaus meer nadruk te leggen op verantwoordelijkheden en verdiensten.
Een uitgebreid bijscholingsprogramma is een onmisbare aanvulling op het pakket om die doelstellingen te halen. Ik moet zeggen dat scholing steeds is verwaarloosd, ook omdat het personeel bij indiensttreding al van hoog niveau was. Door de omwentelingen van de laatste tijd is levenslang leren echter noodzakelijk, hoe gekwalificeerd het personeel ook is.
Kortom, het doel van dit pakket hervormingsinitiatieven is de energie en de expertise van ons personeel te benutten. Wij allemaal hebben de politieke plicht deze hervorming te laten slagen, als we willen dat de instellingen, in het bijzonder de Commissie, in de toekomst hun rol als motor van de integratie kunnen vervullen. Dit bouwterrein is al geopend en het heet "toekomst van Europa" . De richtsnoeren die we vandaag hebben vastgesteld en die we voor een open en grondige discussie aan alle personeelsleden voorleggen, zijn een belangrijke stap vooruit.

Kinnock
Mevrouw de Voorzitter, zoals ik hier al eerder heb gezegd, heeft de hervorming van de Europese Commissie als belangrijkste doel verbetering van haar prestaties, vergroting van het vertrouwen van het publiek en versterking van de uitermate belangrijke onafhankelijkheid van deze instelling. Hierdoor zal de Europese Unie de beschikking krijgen over een dienstverlening van hoge kwaliteit. Het publiek verwacht terecht hoge kwaliteit, en de overgrote meerderheid van het personeel wil die ook leveren.
Vanaf het begin hebben wij ons best gedaan om dat doel te realiseren. Zo hebben wij structuren en systemen gemoderniseerd, ons meer op prioriteiten gericht, meer mogelijkheden dan ooit geschapen om op alle niveaus aan individuen meer verantwoordelijkheid te geven, en de benutting van personele en financiële middelen tot een belangrijke prioriteit gemaakt.
In de twaalf maanden die zijn verstreken sinds de Commissie onder leiding van de heer Prodi het Witboek hervorming van de Commissie vaststelde, hebben wij op al deze terreinen vooruitgang geboekt. Velen van u zijn op de hoogte van de details hierover en ik dank u voor uw warme belangstelling. Wij zullen bij een volgende gelegenheid op deze details terugkomen.
De samenstelling en uitvoering van de zeer omvangrijke veranderingen hebben uiteraard een gigantische hoeveelheid werk en toewijding gevergd. De meest direct betrokkenen hebben de afgelopen vijftien of zestien maanden regelmatig werkweken van meer dan 70 uur gemaakt. Ik dank hen daarvoor en spreek mijn grote waardering voor hen uit.
Ik spreek ook mijn grote bewondering uit voor de ijver en toewijding van een nog veel groter aantal ambtenaren. Zij moesten ingrijpende, vaak zeer ingewikkelde en veeleisende reorganisaties en vernieuwingen doorvoeren, terwijl zij tegelijkertijd ook de primaire taken van de Commissie moesten uitvoeren. Hun vermogen en bereidheid om zich aan de veranderingen aan te passen, verdienen werkelijk onze lof. Hun prestaties weerspreken zeker de ongenuanceerde karikatuur van de eurocraat.
Zulke mensen hebben recht op een modern werkklimaat en goede loopbaanperspectieven. Daardoor kunnen zij hun werk nog beter doen en worden ook hun capaciteiten expliciet erkend. Dit vereist investeringen in geld, tijd en inspanning. Het vereist ook dat wij doeltreffend management, dat voor een kennisorganisatie als de Commissie van essentieel belang is, als een kerntaak van de instelling beschouwen.
Vandaag heeft de Commissie unaniem een serie voorstellen en richtsnoeren vastgesteld om deze doelstellingen te realiseren. Hierbij zijn ook richtsnoeren voor een nieuw, meer lineair loopbaanstelsel en voor salarissen en pensioenen.
Wij zullen onmiddellijk over al deze documenten overleg gaan plegen met het personeel en vertegenwoordigers van het personeel. Dit overleg zal duren tot half juli. Al deze voorstellen zijn beschikbaar voor het Parlement. Ik zal daarom alleen de belangrijkste doelstellingen van het omvangrijke pakket aan veranderingen kort uiteenzetten. Deze doelstellingen zijn gebaseerd op het gegeven dat het personeel het meest waardevolle kapitaal van iedere overheidsinstantie is. De Commissie vormt daarin geen uitzondering. Dat de kwaliteit van haar personeel in het algemeen hoog is, blijkt wel uit het feit dat de Commissie op het uitermate belangrijke gebied van de beleidsuitvoering steeds goede prestaties levert.
Het beleid van de Commissie inzake menselijk kapitaal is echter niet meer in overeenstemming met de veranderde verantwoordelijkheden en behoeften van de instelling als organisatie. Onze voorstellen voorzien dan ook in veranderingen die er allereerst voor moeten zorgen dat de loopbaan van ambtenaren primair afhangt van hun gebleken capaciteiten en geleverde prestaties en hun bereidheid verantwoordelijkheden te aanvaarden. Daarbij is het ook belangrijk dat zij een jaarlijkse objectieve beoordeling krijgen. In de tweede plaats moeten de veranderingen zorgen voor maximale kansen voor loopbaanontwikkeling voor alle medewerkers. Daartoe moeten zij glazen plafonds en rigide structuren wegnemen en voorzien in loopbaanbegeleiding, goede opleidingskansen en reële mogelijkheden voor grotere mobiliteit, zowel intern als extern.
In de derde plaats moeten deze veranderingen ervoor zorgen dat de managers verantwoordelijk worden voor hun medewerkers, de steun krijgen die zij nodig hebben en op hun prestaties worden beoordeeld. Dit is een radicale verandering ten opzichte van de huidige praktijk. Wij stellen voor die verandering in alle opzichten door te voeren, in het belang van de managers, de mensen aan wie zij leiding geven en de instelling zelf.
In de vierde plaats moeten de arbeidsomstandigheden van de ambtenaren van de Commissie beter aansluiten bij de normale praktijk in de nationale overheidsdiensten. Wij willen voor iedereen gelijke kansen, gelijke praktijken en een betere loopbaanontwikkeling. Om dat te bereiken is het van essentieel belang dat wij nu - voor het eerst - voor de ambtenaren van de Commissie de mogelijkheid van ouderschapsverlof invoeren, de arbeidsomstandigheden verbeteren en maatregelen nemen om flexibele werktijden, zoals werken in deeltijd, te vergemakkelijken.
In de vijfde en laatste plaats moet de Commissie geleidelijk meer gaan investeren in maatregelen die nodig zijn om te zorgen dat haar ambtenaren gedurende hun hele diensttijd hun vaardigheden kunnen vergroten en uitbreiden. Wij stellen voor het hiervoor beschikbare budget in de komende vijf jaar te vervijfvoudigen. Hiermee zullen de uitgaven van de Commissie voor opleiding verhoudingsgewijs nog steeds niet op het gemiddelde niveau liggen van dat van de lidstaten van de Europese Unie. Het zal echter wel een belangrijke vooruitgang betekenen, die wij kunnen boeken zonder dat de druk op de begroting al te groot wordt.
Als de instellingen hun taken met succes willen blijven uitoefenen, moeten zij uiteraard hooggekwalificeerd, meertalig personeel kunnen blijven aantrekken. De meesten van hen zullen het grootste deel van hun werkzame leven in overheidsdienst buiten hun eigen land doorbrengen.
De concurrentie om gekwalificeerd internationaal personeel op allerlei gebieden neemt nog steeds toe. Het gaat dan bijvoorbeeld om meertalige, breed-inzetbare secretariaatsmedewerkers, IT-specialisten, wetenschappelijke onderzoekers, specialisten op het gebied van internationale handel en markten, mededingingsadvocaten, financiële deskundigen op allerlei gebied en vele anderen.
De Commissie is van mening dat de praktische realiteiten van het werken en leven in het buitenland, zware verantwoordelijkheden en een toenemende vraag naar schaarse vaardigheden tot uitdrukking moeten komen in het beloningssysteem van het personeel van de instellingen. In april vorig jaar werden de resultaten gepubliceerd van een uitgebreid onafhankelijk onderzoek naar de salarissen van de Europese ambtenaren. Uit dit onderzoek, dat oorspronkelijk was ingesteld in opdracht van de Commissie, bleek dat de salarissen van de Europese ambtenaren hoger zijn dan die van ambtenaren in nationale overheidsdiensten, dicht in de buurt liggen van die van vergelijkbaar personeel in andere internationale organisaties en aanzienlijk lager zijn dan die van diplomaten. Dit heeft ons in onze mening gesterkt dat deze salarissen in het algemeen passend en redelijk zijn en goed aansluiten bij de rol van de Commissie en de eisen die aan haar personeel worden gesteld. In sommige opzichten is echter verbetering nodig en gerechtvaardigd.
Tegemoetkoming in de kosten van kinderopvang voor kinderen onder de zes jaar is bijvoorbeeld essentieel voor gelijke kansen. Hierdoor kan de Commissie personeel, met name vrouwen, aantrekken uit lidstaten die op dit gebied al veel verder zijn. Ook wordt het overal op de arbeidsmarkt in de Europese Unie steeds meer de norm dat bonussen worden gegeven voor functies die extra zware verantwoordelijkheden en/of hoge werkdruk met zich meebrengen. Als de instelling haar concurrentiepositie als internationale werkgever wil behouden, moet de Commissie een dergelijk systeem gericht invoeren.
Met deze overwegingen in het achterhoofd hebben wij de structuur van de salarissen en beloningen nog eens onder de loep genomen met het doel vast te stellen welke aspecten niet meer van deze tijd zijn en die waar nodig te hervormen. Wij stellen derhalve voor toelagen die niet meer te rechtvaardigen zijn, te verminderen of helemaal af te schaffen. Andere, die samenhangen met objectieve omstandigheden zoals het werken in het buitenland, het opvoeden van kinderen en met name ook het moeten werken in meer dan één vreemde taal, willen wij behouden en in sommige opzichten verbeteren. Met onze pensioenvoorstellen lossen wij bovendien onze eigen beloften in om ook op de lange termijn een actuarieel evenwicht van dit stelsel te garanderen. Uiteraard worden de bestaande pensioenafspraken nagekomen.
Bij de samenstelling en vaststelling van al deze ontwerpvoorstellen hebben wij ons natuurlijk uitgebreid gebogen over de financiële gevolgen ervan. Wij hebben dit Parlement en de Raad heel duidelijk laten weten dat de veranderingen als gevolg van de hervorming en van de salaris- en pensioenvoorstellen binnen de grenzen zullen blijven zoals die zijn omschreven in het betreffende deel van de in 1999 door de Raad van Berlijn vastgestelde financiële vooruitzichten. Wij zullen ons aan die toezegging houden.
De beëindiging van de zogenoemde tijdelijke bijdrage van 5,8%, zoals die onder verschillende benamingen sinds de jaren zeventig van kracht is, zal een belangrijk deel van de middelen opleveren die nodig zijn om de verplichtingen na te komen. De besparingen op niet langer te verantwoorden toelagen maken de weg vrij voor andere investeringen. Wij stellen voor bij de salaris- en pensioenregeling te blijven uitgaan van de vaste koppeling met de salarisontwikkelingen bij de overheidsdiensten in de lidstaten. De totale arbeidskosten van de ambtenarenapparaten van de Europese instellingen bedragen 1,9% van de begroting. Dit steekt gunstig af bij de gemiddelde uitgaven van de lidstaten, die volgens een vergelijkbare berekening 13,1% van de begroting bedragen.
Gedurende de hele periode van de financiële vooruitzichten tot aan 2006 zal het aandeel van de bestuurskosten in het BNP lager zijn dan in 1985. Zoals al door de voorzitter van de Commissie werd benadrukt, gaat het bij de vandaag door de Commissie vastgestelde documenten om overlegvoorstellen. Net als bij de procedure die wij bij alle hervormingsvoorstellen hebben gevolgd, zal ieder document serieus en uitvoerig worden besproken met vertegenwoordigers van het personeel en ook met het personeel zelf. Deze gesprekken zullen de komende vierenhalve maand plaatsvinden.
Wij juichen constructieve ideeën ter verbetering toe. De ervaring uit het verleden toont duidelijk aan dat wij daar ook werkelijk iets mee doen en dat wij bereid zijn dergelijke suggesties over te nemen voordat het college definitieve besluiten neemt. Nadat de besluitvorming is afgerond, zullen de besluiten die betrekking hebben op wijzigingen die geen aanpassing van het Statuut van de ambtenaren vergen, ten uitvoer worden gebracht. De overige besluiten, zoals die welke betrekking hebben op de loopbaanstructuur, salarissen en pensioenen, zullen als formele wetgevingsvoorstellen aan de Raad en het Parlement worden voorgelegd. Sommige, zoals die inzake personeelsbeoordeling en bevordering, moeten worden besproken door het Interinstitutionele Comité voor het Statuut van de ambtenaren.
Het is duidelijk dat dit Parlement zich als wetgever, begrotingsautoriteit en werkgever terecht zeer nauw bij al deze ontwikkelingen betrokken voelt. Ik wil nog graag uw aandacht vestigen op het belang van de voorgestelde veranderingen voor de loopbaanstructuur. Dit raakt het Parlement voor alle gebieden die ik net heb genoemd.
Eén belangrijk aspect, en zelfs een randvoorwaarde voor de vooruitgang op het gebied van de loopbaanstructuur, is dat wij overeenstemming moeten bereiken over een meerjarig kader voor de ontwikkelingen van de salariskosten per eenheid. Dit geeft de instellingen, het Parlement, de Commissie en de Raad de mogelijkheid een helder en gestructureerd kader vast te stellen voor de loopbaanontwikkeling van hun ambtenaren. Ongetwijfeld zal het Parlement zich serieus en op basis van goede informatie over dit aspect, en ook over alle andere aspecten van de hervormingsstrategie, willen buigen. Tijdens mijn hoorzitting in 1999 heb ik de hoop uitgesproken dat wij samen zouden werken aan de vooruitgang. Die hoop is volledig uitgekomen.
Ik hoop dat wij deze samenwerking zullen voortzetten. Ik beveel de overlegvoorstellen die vandaag eenstemmig door de Commissie zijn vastgesteld van harte bij u aan.

Harbour
Mevrouw de Voorzitter, ik ben bijzonder ingenomen met de verklaring van de heer Kinnock. Ik ben ook zeer verheugd de heer Prodi hier te zien. Deze hervormingen zullen immers alleen succes hebben als zij van bovenaf worden aangestuurd. Het is dan ook heel belangrijk dat hij hier aanwezig is.
Ik heb namens het Parlement een verslag geschreven, dat vorig jaar vrijwel unaniem is aangenomen. Hierin waarschuwde het Parlement de Commissie dat de hervormingen zo snel mogelijk moesten worden doorgevoerd om te voorkomen dat de ambtenaren gedemoraliseerd en het publiek gedesillusioneerd zou raken. Ik verzoek de heer Kinnock toe te lichten hoe hij nu zo snel mogelijk hiermee verder denkt te gaan. Die waarschuwing is namelijk nog even actueel als een paar maanden geleden, toen het Parlement dat verslag aannam.
Mijn tweede vraag aan de heer Kinnock is of hij mijn grote bezorgdheid deelt over het gebrek aan belangstelling bij de Raad voor zijn hervormingen. Ik heb eens naar de agenda' s van het afgelopen jaar voor de vergaderingen van de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën en de Raad Algemene Zaken gekeken. Daarop kwam slechts één keer een agendapunt voor dat betrekking had op personeel, namelijk in maart 2000 over freelance vertalers. Deelt hij mijn mening dat deze hervormingen veel sneller en grondiger zouden kunnen worden doorgevoerd als de Raad meer belangstelling toonde? Wij zouden dan het door ons allen gewenste doel, namelijk het meest professionele en doeltreffende Europese ambtenarenapparaat, ook inderdaad bereiken.

Kinnock
Mevrouw de Voorzitter, ik ben het volledig eens met de opvattingen die de heer Harbour vorig jaar in zijn uitstekende verslag heeft geuit, daarin gesteund door drie andere geachte afgevaardigden die rapporteurs waren voor daarmee samenhangende verslagen. De hervorming moet zo snel mogelijk plaatsvinden om onrust en demoralisering bij de Europese ambtenaren te voorkomen. Ik ben het daar nu zo mogelijk nog meer mee eens dan toen.
Bij ieder hervormingsproces is er onvermijdelijk een verschil tussen de oorspronkelijke opzet en de uiteindelijke uitvoering ervan. Iedereen die streeft naar geleidelijke verandering en naar de sterkere instellingen die van die verandering het gevolg zijn, heeft er belang bij dat wij dit verschil zo klein mogelijk proberen te maken. Niettemin moeten wij eerst een volledige en grondige overleg- en onderhandelingsronde door. Dit is niet alleen nodig uit een oogpunt van beleefdheid ten opzichte van ons personeel, maar ook om het voor het succes van de hervorming zo noodzakelijke gevoel van betrokkenheid te stimuleren.
De vierenhalve maand die wij voor deze onderhandelingen en dit overleg hebben uitgetrokken, geven ons de kans om snel maar grondig te werk te gaan. In de tweede plaats kunnen de besluiten waarvoor de Commissie zelf verantwoordelijk is aan het eind van die vierenhalve maand heel snel worden genomen. Hierbij zullen wij uiteraard rekening houden met de resultaten van dat overleg en die onderhandelingen. Vervolgens kunnen wij waarschijnlijk tegen het einde van dit jaar een begin maken met de veranderingen. Andere besluiten moeten echter als formele wetgevingsvoorstellen aan dit Parlement en aan de Raad worden voorgelegd. Het overleg over de details van de wijzigingen van het Statuut van de ambtenaren en de salaris- en pensioenregeling zal naar ieders verwachting ongeveer een jaar in beslag nemen en dus bijna het hele jaar 2002 duren.
Wij betreuren deze vertragingen, maar het spreekt vanzelf dat wij willen zorgen dat wij het volledige en doelmatige systeem van de democratische toetsing door zowel de Raad als dit Parlement, willen doorlopen. De ambtenaren hebben hier ook begrip voor. Het betekent natuurlijk ook dat de verlenging van het huidige salaris- en pensioensysteem met twee jaar zal zorgen voor stabiliteit en zekerheid voor alle instellingen. Dit zou niet het geval zijn geweest als de Raad en het Parlement ons voorstel daarover niet hadden gesteund.
Als het wetgevingsproces zelf geen vertraging oploopt, zullen wij derhalve hopelijk begin 2003 verschillende van deze noodzakelijke hervormingen volledig kunnen invoeren. Dat is in sommige opzichten een optimistisch scenario, maar wij zullen alles doen wat redelijkerwijs in ons vermogen ligt om dat te bereiken.
Tot slot wil ik nog iets zeggen over het punt dat de heer Harbour zeer terecht aanvoert over de Raad. Ik moet hem zeggen dat ik daar iets anders tegenaan kijk dan hij. Ik begrijp zijn bezorgdheid, maar ik heb het voordeel dat ik naar de Raad Algemene Zaken ben geweest, waar onze voorstellen - en ik citeer - "warm zijn onthaald." Ook tijdens een lunch van de Ecofin-Raad werden zij buitengewoon goed ontvangen. De gesprekken daar waren uiteraard tamelijk gedetailleerd, maar niettemin bijzonder constructief. Bovendien heb ik natuurlijk ook veel lidstaten bezocht om te zorgen dat de regeringen, en natuurlijk ook de nationale parlementen, volledig op de hoogte zijn.
Ik ben daarbij niet op negatieve reacties gestuit. Wel heb ik een aantal goede argumenten gehoord, en wij zijn altijd bereid om daarover een gesprek aan te gaan. Er komen nog meer gelegenheden om vergaderingen van de Raad bij te wonen. De Raad wilde echter dat wij onze voorstellen eerst verder lieten uitkristalliseren, zodat ze goed onderbouwd en dus een behandeling door de Raad waardig zijn.

Swoboda
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de vice-voorzitter, ik feliciteer u met de talloze voorstellen die u gedaan heeft en die naar mijn mening in de goede richting gaan. Ik wil echter graag twee problemen aansnijden. Het ene probleem hangt samen met de eerste kwestie. In de afgelopen tijd is bij veel medewerkers van de Commissie onzekerheid ontstaan over wat hun te wachten staat. Mijn vraag aan u luidt: "Op welke manier denkt u de duidelijkheid voor het personeel te kunnen verbeteren?" Alle commissarissen hebben toch niet alleen ingestemd met de voorgestelde hervormingsstappen, maar ook ondubbelzinnig gezegd dat ze daarvoor de politieke verantwoordelijkheid op hun eigen gebied zullen dragen?
Ten tweede stelt u voor om een aantal gebieden te externaliseren, dat wil zeggen uit te besteden. Vindt u zelf ook niet dat er een bepaalde tegenstrijdigheid bestaat tussen die externalisering aan de ene kant, en uw terechte streven naar een uniforme structuur voor het Commissiepersoneel aan de andere kant? Wat gaat u doen, mijnheer de commissaris, om te vermijden dat als gevolg van die externalisering een versplintering ontstaat in de uniformiteit van het ambtenarenapparaat?

Kinnock
Mevrouw de Voorzitter, ik wil graag reageren op de eerste vraag van de heer Swoboda. Hij heeft wellicht enkele vervelende ervaringen gehad, maar daarbij ging het ongetwijfeld om een minderheid van het personeel. Ik wil hier niet te lang bij stilstaan, maar ik zal slechts herhalen wat ik eerder heb gezegd, namelijk dat de overgrote meerderheid van de ambtenaren van de Commissie het afgelopen jaar blijk heeft gegeven van hun bereidheid zich aan te passen, ook onder extreem hoge werkdruk en met twee zeer vernieuwende voorstellen. Zij verdienen hiervoor alle lof. Dit wijst niet bepaald op onwil om veranderingen door te voeren. Zij hebben een duidelijk kader nodig. Zij hebben er recht op dat zij kunnen werken op basis van heldere besluiten, maar dat neemt niet weg dat zij in soms extreem moeilijke omstandigheden hebben getoond dat zij bereid zijn zich actief in te zetten.
Net als bij andere overheden in iedere democratie zijn er mensen die aanleidingen zoeken om zwaar op de hand te zijn, die twijfel zaaien en bitterheid oogsten. Dergelijke mensen zijn er in alle rangen en standen - behalve natuurlijk in het Europees Parlement, dat begrijp ik.

Ik weet uiteraard dat de heer Swoboda dit niet doet, maar dit betekent dat de bereidwillige, zeer professionele, toegewijde en - zoals de heer Prodi net al opmerkte - bijzonder gemotiveerde ambtenaren van de Europese Unie door een kleine minderheid op een schandalige manier in de pers en elders in een verkeerd daglicht kan worden gesteld. Deze minderheid wordt door de buitenwacht, zij het niet binnen de organisatie, als representatief beschouwd. Ik hoop dat de geachte afgevaardigden van dit Parlement altijd zullen proberen deze twee soorten mensen van elkaar te onderscheiden, ook als dat soms moeilijk is,
Tot slot merk ik op dat de externalisering en de aanpak waarvoor wij pleiten samen met verschillende geachte afgevaardigden uit alle delen van dit Parlement - die ik hierbij lof toezwaai -, absoluut niet betekent dat wij afstappen van het concept of de praktijk van een permanente, onafhankelijke en deskundige Europese overheidsdienst. Integendeel, wij willen onze managementfuncties juist doeltreffend afbakenen en de uit te voeren verplichtingen op het gebied van de tenuitvoerlegging van reeds vastgestelde beleidsmaatregelen op een goed controleerbare manier externaliseren. Op die manier garanderen wij de continuïteit en deskundigheid van het Europese ambtenarenapparaat en geven wij de Europese belastingbetalers het voordeel van maximale flexibiliteit binnen een vastomlijnd kader dat de nodige zekerheid biedt. Ik hoop dat het Parlement aan dit proces van externalisering zijn steun zal blijven geven.

Guy-Quint
Mijnheer de commissaris, hartelijk dank voor uw toelichting op de hervormingsvoorstellen. Ik ben het eens met de opvatting van de heer Swoboda dat het personeel momenteel zeer verontrust is, ook al probeert u ons gerust te stellen met uw verklaring dat het slechts om een klein percentage zou gaan. Als ik mij niet vergis gaat de eerste onderhandelingsfase nu van start en kan er gewerkt worden aan het voorstel over de beginselen die u verdedigt: de verdienstelijkheid, de moderniteit en de opleiding. Ik wil u graag drie vragen stellen.
Welke plaats neemt het vraagstuk van de multiculturele realiteit van de functionarissen van de Europese Unie binnen uw voorstel in? Deze functionarissen delen immers niet dezelfde tradities in termen van administratief beheer. Hoe denkt u dat ieder van deze functionarissen zich in uw voorstel zal kunnen vinden?
De tenuitvoerlegging van de hervorming zal lange tijd in beslag nemen. U sprak zojuist immers over het jaar 2002. Denkt u niet dat het noodzakelijk is om op korte termijn voorzieningen te treffen en dus de tenuitvoerlegging van deze hervorming te faseren, zodat het vertrouwen in de werkmethodes en het enthousiasme van de Europese functionarissen kan worden herwonnen?
In de derde plaats denk ik dat we een bepaald aspect enigszins over het hoofd zien. In welk opzicht is er bij de hervormingsplannen rekening gehouden met de prioriteiten van de werkgroep van deskundigen? De eerste prioriteit heeft betrekking op de scheidslijn tussen het werk van enerzijds de administratieve krachten van de Europese Commissie en anderzijds het werk van de besluitvormers of algemene directeuren en commissarissen. De tweede prioriteit betreft het verband tussen enerzijds het administratieve werk van de Commissie en de werkzaamheden waaraan wij geld toekennen, en anderzijds de werkwijzen en interventiemethoden die de Europese Unie hanteert. Wat bent u in dit opzicht van plan?

Prodi
Mevrouw de Voorzitter, ik zal de eerste twee vragen beantwoorden, want ze gaan over een zeer actuele kwestie van algemeen belang.
De ontevredenheid van de werknemers hangt natuurlijk samen met de onzekerheid die we in dit jaar hebben veroorzaakt. Daar ben ik me van bewust. Het is een moeilijke periode geweest, maar we konden niet anders. We hebben bij het begin moeten beginnen met de heroverweging van elke functie, de fundamentele doelstellingen en het beginsel van de multiculturele samenstelling van het personeel. Waarom is deze hervorming zo moeilijk? Omdat we ons niet kunnen veroorloven de nationale ambtenarenapparaten slaafs na te volgen of te kopiëren. Ofwel dit nieuwe experiment slaagt en we smeden deze verschillende tradities en culturen samen tot een enkele traditie en cultuur, ofwel we hebben gefaald in onze taak. Het is duidelijk dat een dergelijk proces niet kon en kan slagen zonder tot op de bodem te gaan, zonder elk aspect ervan onder de loep te nemen. Daarbij weet ik heel goed dat we onrust hebben veroorzaakt. Daarvoor neem ik de verantwoordelijkheid op me, maar het kon niet anders. Vandaag beginnen we de discussie met een open voorstel, een voorstel dat niet alleen bestaat uit punten die kunnen worden aangenomen of afgewezen, maar dat bedoeld is om een debat op gang te brengen. Dat debat maakt deel uit van onze traditie, de traditie van een type openbaar bestuur dat verschilt van dat van andere landen.
Deze hervorming zal nog veel tijd kosten: we hebben het hele volgende jaar nodig om haar ten uitvoer te leggen, maar zoals commissaris Kinnock daarnet zei: voor juli zou deze overlegronde afgerond moeten zijn, dit proces waarin we samen met de vakbonden en het personeel onze strategie moeten vaststellen. We rekenen erop dat het definitieve referentiekader binnen enkele maanden, dus voor de zomer, gereed zal zijn en dat we in de daaropvolgende fase de afzonderlijke delen ten uitvoer kunnen leggen.

Kinnock
Mevrouw de Voorzitter, ik zal heel kort zijn en alleen de derde vraag beantwoorden die over de aanbevelingen van het Comité van onafhankelijke deskundigen ging.
Het komt er in het kort op neer dat het Comité van onafhankelijke deskundigen meer dan 90 aanbevelingen heeft gedaan. Afgezien van letterlijk een paar uitzonderingen hebben wij al deze voorstellen van het Comité van onafhankelijke deskundigen overgenomen of ze zelfs overtroffen. Deze uitzonderingen betroffen gevallen die in de praktijk niet haalbaar bleken. Tot mijn genoegen kan ik meedelen dat in onze voorstellen ook de aanbevelingen met betrekking tot de verhouding tussen de commissarissen, de kabinetten en de diensten zijn opgenomen. Deze verhouding werd in september 1999, als een van de eerste onderwerpen die de Commissie onder leiding van Romano Prodi aanpakte, onderworpen aan algemene regels die over deze verhoudingen duidelijkheid verschaften. Deze regels kunnen door alle betrokken partijen worden gebruikt. Dit betekent dus een belangrijke vooruitgang op het gebied van de transparantie, hetgeen mijns inziens het werk van de diensten, de commissarissen en de kabinetten van de commissarissen ten goede zal komen.
Ik noem nog één punt, namelijk de verhouding tussen de commissarissen en de externalisering. Ik zal niet veel toevoegen aan wat ik tegen de heer Swoboda heb gezegd, maar wij hebben duidelijke stappen ondernomen om een einde te maken aan de zogenoemde technische adviesbureaus en om een belangrijke nieuwe instantie in wording - als ik dat zo mag noemen - in te stellen als dienst van de Commissie, onder de naam Europ-Aid. Hierdoor kan het management en de controleerbaarheid enorm worden verbeterd. Dit bewijst dat wij niet alleen het Comité van onafhankelijke deskundigen, maar ook de diverse verslagen van dit Parlement zeer serieus hebben genomen, in het bijzonder die waarbij de heer Bourlanges betrokken was.

Maij-Weggen
Voorzitter, ik dank de Commissie voor wat ze ons heeft gemeld. Ik moet u bekennen dat dit debat op mij een enigszins bizarre indruk maakt, omdat hier toch de indruk wordt gewekt dat onze euroambtenaren, hoe bekwaam ze ook zijn en hoe hard ze ook werken, een beetje een zielige categorie vormen die op een aantal vlakken een steun in de rug nodig heeft. Ik ben zeer wel bekend met de arbeidsomstandigheden en met het salaris van de euroambtenaren: die verdienen, zeker in de hogere regionen, meer dan een minister, of zelfs dan een minister-president in de nationale lidstaten, dus laten we nu ook weer niet overdrijven.
Mijn vraag is eigenlijk de volgende: ik heb commissaris Kinnock horen zeggen dat euroambtenaren een aantal voorzieningen genieten die niet meer van deze tijd zijn. Ik neem aan dat hij daarmee doelt op de mogelijkheid om belastingvrij artikelen als auto' s en drank aan te schaffen. Kunt u eens precies zeggen welke voorzieningen worden afgeschaft omdat u ze niet meer van deze tijd acht?
Verder hebt u ook gezegd dat u salarisverbeteringen aan wil brengen. Kunt u ons precies zeggen aan welke salarisverbeteringen u denkt? Naar mijn oordeel valt er namelijk niet meer zoveel te verbeteren op dit vlak.

Kinnock
Mijnheer de Voorzitter, het zal mijns inziens voor de geachte afgevaardigde bijzonder nuttig zijn om de zeer lezenswaardige overlegdocumenten die vandaag door de Commissie zijn behandeld, te lezen. Ik ben bijzonder trots op het feit dat onze instelling erin is geslaagd een document te produceren waarin alles wat er over de salarissen, de loopbaanstructuur en de toelagestelsels voor de Europese ambtenaren te zeggen valt, zo volledig en nauwkeurig wordt beschreven. Ik hoop en ik weet ook dat er mensen zijn die de ambitie hebben deze praktijk in alle instellingen te evenaren, en wel met grote spoed.
Wat de BTW-vrijstelling voor auto' s betreft, heeft iedereen die buiten zijn eigen land voor de Europese instellingen werkt het recht zekere goederen, waaronder auto' s, te kopen zonder dat zij daarover BTW hoeven te betalen. Dit recht is hun toegekend door de Belgische regering en geldt alleen voor de eerste twaalf maanden van hun dienstverband, daarna niet meer. Wat de toelagen betreft, is er sinds de jaren zestig nog steeds een voorziening voor Europese ambtenaren van kracht volgens welke zij een deel van hun salaris mogen overmaken naar hun eigen land. Deze voorziening is ontstaan omdat het overboeken van geld indertijd erg moeilijk en kostbaar was. In de loop der jaren is het overmaken van geld echter natuurlijk heel eenvoudig geworden. Het echte probleem ontstaat doordat er een coëfficiënt is ingebouwd ter compensatie van de variaties tussen de verschillende munteenheden van de lidstaten. Dit heeft geleid tot een onevenwichtige compensatie. Dat legt een zwaar, of zwaarder dan verantwoord, beslag op de begroting. Daarom zullen wij deze regeling beëindigen.
Hetzelfde geldt voor de reistoelagen. Volgens deze regel uit de jaren vijftig hebben ambtenaren tenminste één keer, of zelfs twee keer per jaar, recht op een eersteklas treinkaartje naar hun eigen land. Dit was in een tijd waarin er zes lidstaten waren, die allemaal aan elkaar grensden en rechtstreeks per trein bereikbaar waren, heel redelijk. Nu is dat echter wel even anders. Een systeem dat mensen recht geeft op twee eersteklas treinkaartjes per jaar naar verschillende delen van de Europese Unie is dan ook niet langer logisch. Wij zullen deze regeling dan ook drastisch wijzigen en in overeenstemming brengen met het hedendaagse reispatroon.
Ik hoop dat dit ook elders zal worden overgenomen.

Van Hulten
Mevrouw de Voorzitter, het belangrijkste doel van het hervormingsproces moet zijn dat de Commissie wordt omgevormd tot een overheidsapparaat van wereldklasse, dat in staat is het Europese publiek van dienst te zijn.
De eerste vraag die de socialisten moeten stellen, is of de voorgestelde hervormingen goed zijn voor het personeel. Dat zijn zij niet. Zij betekenen geen goed nieuws voor ambtenaren die voortdurend onvoldoende presteren. Zij betekenen ook geen goed nieuws voor ambtenaren die hopen te worden bevorderd alleen op basis van het aantal jaren dat zij achter hun bureau hebben doorgebracht. Zij zijn ook geen goed nieuws voor personeel dat weigert nieuwe vaardigheden aan te leren. Met andere woorden, zij betekenen geen goed nieuws voor een kleine minderheid van de ambtenaren van de Gemeenschap. Zij betekenen wel uitstekend nieuws voor al het andere personeel. Een radicale hervorming van het categorieënsysteem en de invoering van een lineaire loopbaanstructuur zal het personeel, en met name vrouwen en jongeren, nieuwe kansen bieden.
Mijn vraag aan de commissaris is: zal hij, in het overlegproces dat nu zal beginnen, ervoor zorgen dat de belangen van een kleine bevoorrechte minderheid niet zwaarder zullen wegen dan de vooruitzichten van de overgrote meerderheid van de ambtenaren?

Kinnock
Mevrouw de Voorzitter, ik kan uit de grond van mijn hart, en met zeer veel genoegen, alle vragen van de heer van Hulten met ja beantwoorden.

De Voorzitter
Dat is een zeer goed antwoord ter afsluiting van dit debat.
Ik wil voorzitter Romano Prodi, commissaris Kinnock en alle collega's die hier het woord hebben gevoerd van harte danken.
(Protest van de heer Bigliardo) Mijnheer Bigliardo, ik had u graag het woord gegeven, maar zoals u ziet rest ons helaas weinig tijd. Het zou ondenkbaar zijn dat de drie rapporteurs niet het woord zouden kunnen voeren, terwijl ze dat wel hebben gevraagd. Ik denk dat we niet tegen hun verzoek in kunnen handelen.
De heer Cox heeft afgezien van zijn spreektijd en daarvoor ben ik hem zeer erkentelijk.

Cox
Mevrouw de Voorzitter, ik wil namens mijn fractie zeggen dat wij het toejuichen dat deze plannen eerst in dit Parlement zijn bekendgemaakt, en niet tegenover de pers of elders.

Haarder
Ik wil alleen aan de heer Kinnock vragen: kunnen wij erop rekenen dat al deze uitstekende hervormingen ook in dit Parlement zullen worden doorgevoerd?

Howitt
Mijnheer de Voorzitter, ik heb de diensten van tevoren kenbaar gemaakt dat ik een motie van orde wilde indienen terwijl mevrouw Fontaine de vergadering voorzat. Ik kreeg sterk de indruk dat enkele leden die in de loop van het eerste deel van deze vergadering gewoon hun hand opstaken, voorrang kregen. Ik betreur dat. Mag ik u vragen mij te vertellen wanneer de Voorzitter weer als zodanig zal optreden, want ik wil haar deze motie van orde voorleggen. En kunt u mij de verzekering geven dat ik bij die gelegenheid daartoe ook de kans krijg?

De Voorzitter
In Straatsburg, mijnheer Howitt! De Voorzitter zal in Straatsburg de vergadering weer voorzitten. U hebt dus tijd om over uw motie na te denken.

Gorostiaga Atxalandabaso
Bij het begin van deze vergadering sprak mevrouw de Voorzitter over "la liste insupportable d' attentats" . Ik ben het met haar eens. Dit is inderdaad een ondraaglijke situatie. Op dit moment heeft de Colombiaanse president een ontmoeting met president Bush om te praten over voortzetting van de vredesbesprekingen met de revolutionaire guerrillastrijders. Op ditzelfde moment marcheren aanhangers van Zapatista door twaalf staten naar Mexico-Stad om met president Fox een wetsvoorstel te bespreken dat aan de Mexicaanse indianen zelfbeschikking, een wettelijke status voor hun taal en rechten over de natuurlijke hulpbronnen zal geven. En nota bene op datzelfde moment begint de Spaanse regering een nieuw offensief om met harde hand tegen de Baskische onafhankelijkheidsstrijders op te treden.
Afgelopen weekend bevestigde burgemeester Oreja in Bilbao dat hij de ETA wil verslaan, en niet alleen ervoor zorgen dat deze organisatie verdwijnt. Mijnheer Poettering, u was daar aanwezig, samen met de heer Berlusconi. U woonde die bijeenkomst als speciale waarnemer bij. Denkt u, mijnheer Poettering, dat dit agressieve beleid tot vrede voor Baskenland zal leiden?

Korakas
Mijnheer de Voorzitter, het aantal doden ten gevolge van de criminele sancties en de Amerikaans-Britse bombardementen van 1990 en 1998 met radioactieve wapens stijgt nog steeds. Nu hebben wij echter een nieuwe inwoner in het Witte Huis, een nieuwe terrorist, een nieuwe Herodes die zijn vader en Clinton de loef wil afsteken ......
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)

De Voorzitter
Mijnheer Korakas, morgen wordt er een debat over deze kwestie gehouden. Het heeft geen zin er nu een motie van orde over in te dienen. Morgen kunt u over dit onderwerp het woord voeren.

Frahm
Mijnheer de Voorzitter, tijdens de vergaderperiode in Straatsburg heb ik mevrouw Fontaine een vraag gesteld over de gevangenen in de Turkse gevangenissen, waarop ik een zeer vriendelijk antwoord kreeg. Helaas was het in het Frans; maar ik heb de vertaling gekregen, dus nu begrijp ik het ook. In deze brief wordt beschreven hoe er thans met de Turkse regering onderhandeld wordt over democratisering als een opmaat tot de hele aanvraag- en uitbreidingsprocedure. Ik wil graag met klem stellen dat het nu nog noodzakelijker is dan ooit tevoren om in deze zaak actie te ondernemen, omdat Turkije - naast de problemen waarmee het land al te maken heeft - zich nu voor een hevige politieke en economische crisis gesteld ziet. Dit betekent dat het democratiseringsproces een terugslag zal krijgen, en dat politieke gevangenen in de gevangenissen er nog slechter aan toe zullen zijn dan voorheen. Vandaar dit verzoek, mijnheer de Voorzitter - het is weliswaar niet mevrouw Fontaine die op uw stoel zit, maar u vertegenwoordigt immers het voorzitterschap - dat men deze zaak nog eens opneemt, dat men de Turkse overheid nog eens onder druk zet om het democratiseringsproces in gang te zetten in plaats van stop te zetten, om het een stap verder te brengen, want waar we nu van getuigen is een stap terug.

De Voorzitter
Mevrouw Frahm, dit thema staat regelmatig op de agenda van ons Parlement, zowel in de bevoegde parlementaire commissies als in de plenaire vergadering.

Méndez de Vigo
Mijnheer de Voorzitter, even een voorafgaande opmerking aan de collega onder ons die zijn eigen taal weigert te spreken: hij zou er goed aan doen zijn kennis van het Engels op te frissen zodat wij tenminste verstaan wat hij zegt.
Dit terzijde gelaten, mijnheer de Voorzitter, zou ik even nader willen ingaan op het thema dat de heer Barón, de voorzitter van de socialistische fractie, hier aan de orde heeft gesteld, namelijk het evenement van 7 maart.
Wij hebben hier vandaag kunnen vaststellen dat de Raad unilateraal heeft besloten om op 7 maart het debat over de toekomst van de Europese Unie te openen. Zoals wij hier vandaag hebben vernomen, is deze beslissing buiten medeweten van Commissievoorzitter Prodi genomen, ofschoon zijn naam op de affiche prijkt.
De Voorzitter heeft gezegd dat zij eens diep zou nadenken. Na al wat wij hier te horen hebben gekregen, ben ik van oordeel dat het Europees Parlement op 7 maart maar beter wegblijft. Uiteindelijk gaat het alleen maar om een reclamestunt. Vandaar dat ik ook de Commissie zou willen verzoeken niet aan het evenement deel te nemen.
Als wij een debat over de toekomst van de Europese Unie op gang willen brengen - dat veelbesproken brede publieke debat dat door iedereen noodzakelijk wordt geacht -, moet dat van meet af aan in onderling overleg tussen de drie instellingen gebeuren.

De Voorzitter
Er is nog een andere mogelijkheid, mijnheer Méndez de Vigo: we kunnen alles helemaal opnieuw organiseren, het Europees Parlement en de Commissie uitnodigen, alle documenten vernietigen en nieuw materiaal opstellen. Dat is ook een mogelijkheid! Ik ben het overigens eens met de toon van uw antwoord.

Medina Ortega
Mijnheer de Voorzitter, ik vraag het woord voor een persoonlijk feit overeenkomstig artikel 122 van het Reglement. De heer Galeote heeft mij ervan beschuldigd uit partijbelang te handelen omdat ik de kwestie van de immuniteit van de afgevaardigden Berlusconi en Dell' Utri te berde heb gebracht.
Als Spaans afgevaardigde van het Europees Parlement en socialistische coördinator van de Commissie juridische zaken heb ik daar in dit geval het volste recht toe. Het is in zekere zin zelfs mijn plicht. Er zijn immers reeds zeven maanden verstreken sinds de president van het Spaanse opperste gerechtshof bij dit Parlement een verzoek heeft ingediend en tot dusver heeft niemand zich de moeite getroost om te antwoorden. Dat vind ik ronduit schandalig.
De verantwoordelijkheid hiervoor ligt ofwel bij het Parlement, ofwel bij de Spaanse regering.

Díez González
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, naar aanleiding van de woorden van de heer Gorostiaga wens ik dit Parlement de volgende vraag te stellen. Hoelang zal dit Parlement nog toestaan dat een van zijn leden zich beroept op zijn hoedanigheid van gekozen afgevaardigde van een lidstaat - met name van Spanje - om bij iedere aanslag en de daaropvolgende veroordeling zijn spreektijd te misbruiken om de aanslag te bagatelliseren, de door de moordenaars gepleegde misdaden te vergoelijken en zich zodoende schuldig te maken aan medeplichtigheid?
Hoelang gaan wij dit schandelijke gedrag nog tolereren, mijnheer de Voorzitter?

Poettering
Mijnheer de Voorzitter, ik neem met enige tegenzin het woord, maar gezien de opmerkingen van mijn collega, de heer Medina Ortega, ben ik wel genoodzaakt om daarop te reageren. Geachte collega, wat u hier probeert te doen, is wel erg doorzichtig. Ik wil u eraan herinneren, en u bent daar uiteraard van op de hoogte, dat er een briefwisseling gaande is tussen uw fractievoorzitter en de Voorzitter van het Europees Parlement. U weet ook dat er bepaalde regels zijn omtrent het aan de orde stellen van immuniteit in de ter zake bevoegde parlementaire commissie. Voorwaarde daarvoor is dat de bevoegde instanties in het land waar iemand van een bepaald feit beschuldigd wordt, daarom verzocht moet hebben. Zo was het ook al in 1990 toen uw huidige fractievoorzitter Parlementsvoorzitter was. Ik verzoek u er nota van te nemen dat wij hier geen debatten voeren ter voorbereiding op de verkiezingsstrijd in Italië. Dat is namelijk wel uw bedoeling.
(Applaus van de PPE-Fractie)
Na het schandaal dat uw fractie en vooraanstaande personen uit uw partij ten opzichte van Oostenrijk veroorzaakt hebben, zullen wij niet toestaan dat u het Europees Parlement opnieuw voor een verkiezingsstrijd gebruikt. Mijnheer de Voorzitter, ik wil heel duidelijk stellen dat de collega en tevens Voorzitter van dit Parlement die hierdoor bekritiseerd wordt, zich uiterst correct heeft gedragen. Zij heeft dat ook heel duidelijk in haar brief aan de voorzitter van de Fractie van de Europese Sociaal-democraten uiteengezet. Neemt u van mij aan, mijnheer Medina Ortega, dat als u hier een verkiezingsstrijd wilt voeren, u die ook kunt krijgen. U kunt er echter ook van verzekerd zijn, dat we niet zullen toestaan dat u alleen maar uw onhoudbare standpunten naar voren brengt.
(Applaus van de PPE-Fractie)

Korakas
Mijnheer de Voorzitter, ik moet protesteren, want u hebt mij het woord ontnomen ofschoon ik nog niet uitgesproken was. Ik had twee opmerkingen. Mijn eerste opmerking ging over de bombardementen in Irak. U hebt mij toen onderbroken met het argument dat er morgen een debat plaatsvindt. Ik wilde u echter een voorstel doen voor het debat van morgen: laten wij een resolutie opstellen. Ik heb de mond gehouden tijdens de regeling van de werkzaamheden om niet twee keer het woord te moeten vragen.
Mijn tweede opmerking betreft Moldavië. Ik heb in de krant iets gelezen dat duidt op een ontoelaatbare inmenging in de verkiezingen van dit land door de Hoge Vertegenwoordiger van het GBVB, de heer Solana. Ik wil de uitslag van deze verkiezingen te baat nemen om deze onaanvaardbare inmenging aan de kaak te stellen. Hoe komt het trouwens dat dit volk in volledige vrijheid heeft besloten de communisten zo' n overweldigende meerderheid te geven? Ik zal u eens voorlezen wat hier in de krant staat, en ik hoop dat het Parlement een standpunt zal innemen.....
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)

De Voorzitter
Mijnheer Korakas, daarnet wilde u het woord om een wijziging van de agenda voor te stellen, nadat we die al hadden aangenomen; nu spreekt u over een onderwerp dat er niets mee te maken heeft. Dit is geen motie van orde!

Medina Ortega
Mijnheer de Voorzitter, ik vraag opnieuw het woord voor een persoonlijk feit overeenkomstig artikel 122.
Het lijkt wel of de Europese Volkspartij alle bijdragen van socialistische makelij stelselmatig in diskrediet tracht te brengen door ons ervan te beschuldigen uit partijbelang te handelen of verkiezingspropaganda te verkopen. Kon ik het Italiaanse verkiezingsproces inderdaad maar naar mijn hand zetten!
Het verkiezingsproces vindt plaats in Italië, maar in Spanje wacht de president van het opperste gerechtshof momenteel op een antwoord van dit Parlement en tot dusver heeft niemand hem dat gegeven.

Obiols i Germà
Mijnheer de Voorzitter, ik vraag het woord, niet voor een persoonlijk feit, maar vanwege een toespeling op de voorzitter van de PSE-fractie. Als ondervoorzitter van mijn fractie wil ik de heer Poettering met zijn briljante toespraak complimenteren. Mijn oprechte felicitaties!

Ik dacht dat de democratische partijen het legitieme recht genoten om democratische verkiezingen voor te bereiden. De politieke leiders die anderen van gewetenloze stemmenjacht beschuldigen, zijn geen democraten maar autocraten.
De heer Berlusconi is deze dagen onmiskenbaar op stemmenjacht in Spanje. De interpretatie die de heer Poettering hieraan geeft, doet mij vermoeden dat hij Animal Farm van Georges Orwell heeft gelezen en de mening van bepaalde personages deelt, namelijk dat alle Europese burgers gelijk zijn, maar sommigen, bijvoorbeeld de heer Berlusconi, meer gelijk zijn dan anderen.
Het enige dat wij met zekerheid weten, is dat er ergens in een kantoor al sinds zeven maanden een verzoek om opheffing van de immuniteit wordt achtergehouden - in welke instelling weten we niet - en dat de Italiaanse verkiezingen voor de deur staan ...
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)

Napoletano
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de heer Poettering graag geruststellen over de Italiaanse verkiezingen, nu die in de plenaire vergadering aan de orde zijn geweest. Dit is zeker niet de geschiktste plaats en de manier om een vraagstuk te bespreken dat al uitgebreid door de Spaanse pers is behandeld en door de Italiaanse kranten is overgenomen. Zo hebben we over deze kwestie gehoord.
Bovendien beschikken we over organismen, zoals het Bureau van het Parlement, en bevoegde personen, zoals de voorzitter van de Commissie juridische zaken, de Voorzitter van het Europees Parlement en de secretaris-generaal, die in alle rust de procedure opnieuw kunnen bekijken om te zien of er onregelmatigheden zijn geweest. Daarvoor lijkt de plenaire vergadering me niet de juiste plaats. Ik vind dat we deze organismen ons vertrouwen moeten schenken en een grondig onderzoek van het geval moeten afwachten, aangezien de kwestie alle collega' s in dit Parlement aangaat. Ik vraag me af of dezelfde procedure is gebruikt die voor de laatste afgevaardigde van dit Parlement zou zijn gevolgd.

Tajani
Mijnheer de Voorzitter, ik ben bijzonder ingenomen met de woorden van mevrouw Napoletano, woorden die het standpunt van haar fractie tegenspreken. Ik ben het er, net als de heer Poettering, helemaal mee eens dat er in dit Parlement geen kwesties besproken moeten worden die de interne aangelegenheden van de lidstaten van de Europese Unie betreffen.
Het spijt me dat de Spaanse collega die Animal Farm aanhaalde, het boek kennelijk niet heeft gelezen of de strekking ervan niet heeft begrepen. Het is namelijk een aanklacht tegen de totalitaire communistische regimes. Misschien zou de geachte afgevaardigde zich tot een van zijn fractiegenoten moeten wenden.
Ik hoop dat dit incident ons in de toekomst van nut zal zijn en ik wil er bij de afgevaardigden op aandringen het Europees Parlement niet te gebruiken voor binnenlandse politieke aangelegenheden. De laatste dagen zijn er al te veel gevallen van inmenging geweest, waaronder die van de Belgische vice-premier, die zich volkomen misplaatst over Italiaanse kwesties heeft uitgelaten.
Ik bedank mevrouw Napoletano nog eens voor haar standpunt.

De Voorzitter
We onderbreken nu de moties van orde en beroepen op het Reglement, anders lukt het niet meer om alle punten op de agenda te behandelen.

Ontwerp van GAB 1/2001
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0064/2001) van mevrouw Haug, namens de Begrotingscommissie, over het ontwerp van gewijzigde en aanvullende begroting Nr. 1/2001 van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2001.

Haug
 - (DE) Mijnheer de Voorzitter, het is iets later geworden dan gepland, maar het was noodzakelijk om de belangrijke kwesties eerst te bespreken en pas daarna de minder belangrijke zaken.
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, geachte collega's, wij moeten ons oordeel uitspreken over een ontwerp van gewijzigde en aanvullende begroting dat op 31 januari door de Commissie is overgelegd en dat al in de eerste lezing door de Raad is goedgekeurd. De onderhavige gewijzigde en aanvullende begroting is de eerste van dit jaar en hierbij spelen meerdere aspecten een rol. Zo dient de toelichting op begrotingslijn B7-541 zodanig gewijzigd te worden dat het Europees Bureau voor wederopbouw in het kader van zijn activiteiten in het Balkan-gebied ook de beschikking kan krijgen over middelen ten behoeve van zijn huishoudelijke uitgaven voor de activiteiten in Montenegro. Er wordt ook voorgesteld om de eurodollarkoers aan te passen, zoals verplicht wordt gesteld bij de verordening van de Raad betreffende de begrotingsdiscipline. Terwijl de begroting 2001 uitgaat van een koers waarbij een euro gelijk is aan 0,91 dollar, dient de Commissie bij de begrotingswijziging uit te gaan van een nieuwe wisselkoers waarbij een euro gelijk is aan 0,87 dollar. Dat leidt uiteindelijk tot een, zeg maar, virtuele besparing van 245 miljoen euro. Van de reserves moet zestig miljoen euro gereserveerd worden voor subsidies om de overeengekomen BSE-tests uit te kunnen voeren. Uit de gesprekken en debatten van de afgelopen week kan geconcludeerd worden dat we daarmee aangekomen zijn bij de kwestie die ons echt allemaal interesseert: er moet namelijk een extra bedrag van 971 miljoen euro vrijgemaakt worden om de effecten van de BSE-crisis op zijn minst enigszins onder controle te krijgen.
Het bedrag van 971 miljoen euro is als volgt samengesteld: 700 miljoen euro voor de "opkoop- en vernietigingsregeling" voor runderen ouder dan dertig maanden, 238 miljoen voor het opkopen en de openbare opslag van rundvlees en 33 miljoen extra voor het testen van runderen ouder dan dertig maanden die voor menselijke consumptie zijn bestemd. Om maar meteen met de deur in huis te vallen, ik ben er voorstander van om het ontwerp van gewijzigde en aanvullende begroting, zij het met een aantal wijzigingen, goed te keuren. De wijzigingen zijn erop gericht lidstaten te stimuleren zelf een grotere verantwoordelijkheid te nemen voor het gemeenschappelijk landbouwbeleid. Ik ben dus voor dit ontwerp, hoewel ik zeker begrip kan opbrengen voor collega's die deze gewijzigde en aanvullende begroting zonder meer willen verwerpen.
Mijn eerste reactie was aanvankelijk ook negatief. Sinds ik afgevaardigde in dit Europees Parlement ben, moet ik thuis altijd het gemeenschappelijk landbouwbeleid verdedigen. Dat is geen gemakkelijke opgave. Wij besteden bijna de helft van onze begroting aan ons landbouwbeleid; een vijfde deel daarvan is bestemd voor de bevordering van de rundvleesproductie. Nu de rundvleesmarkt echter in elkaar is gestort, moeten we bijna een miljard euro uittrekken om de met veel subsidie opgebouwde rundveestapel te vernietigen omdat het vlees onverkoopbaar is. Het is echt heel moeilijk en misschien wel onmogelijk om dat aan het grote publiek, de consumenten en belastingbetalers, uit te leggen. Eén ding is namelijk duidelijk: er is nu weliswaar al een aanzienlijk bedrag uitgetrokken om de eerste gevolgen van BSE op te vangen, maar in de loop van het jaar zal blijken dat dit bedrag ontoereikend is. Het is slechts de bekende druppel op de gloeiende plaat - of een minuscuul pleistertje op een gapende wond; een wond die ontstaan is doordat ons gemeenschappelijk landbouwbeleid ook gericht is op het stimuleren van de productie.
Dit systeem stamt uit de tijd dat er nog sprake was van een tekort aan de meeste levensmiddelen. Die tijd ligt echter al ver achter ons. De belangrijkste markten worden nu gekenmerkt door overschotten en overvloed. De koppeling van financiële steun aan de productie vormt een prikkel, zelfs een bijna dwingende oproep, om steeds meer te produceren en de productiemethoden steeds meer te intensiveren. Die intensivering leidt weer tot een belasting van het milieu en tot een marginalisering van minder productieve bedrijven. Zelfs vanuit sociaal oogpunt is dit systeem niet te rechtvaardigen. Terwijl grote bedrijven steeds groter worden, verdwijnen kleine agrarische familiebedrijven omdat de opbrengst te klein is om van te leven.
In totaal komt 80% van de financiële middelen van het EOGFL bij minder dan 20% van de bedrijven terecht. Wij moeten van dit systeem afstappen. Wij moeten niet langer proberen alleen de symptomen van het systeem te bestrijden; het wordt tijd om een gezonde situatie te creëren. Systeemimmanentie leidt alleen maar tot nieuwe problemen. Laten we de huidige crisis gebruiken voor een fundamentele hervorming van ons gemeenschappelijk landbouwbeleid gericht op de volgende doelstellingen: ten eerste het behoud van genoeg landbouwers om het milieu en het cultuurlandschap in stand te houden en, ten tweede, de erkenning dat deze landbouwers twee belangrijke functies vervullen, namelijk op het gebied van de productie van hoogwaardige voedingsmiddelen en met betrekking tot de bescherming van het milieu in combinatie met de plattelandsontwikkeling. Daarnaast moet ook de bevordering van de ontwikkeling van de plattelandsgebieden uiteraard een rol spelen; een doelstelling waar wij in het Europees Parlement altijd al voorstander van zijn geweest. Daarmee wordt echter ook de bevordering van andere economische activiteiten in die gebieden bedoeld, dus niet alleen in de landbouwsector.
Laten we de onderhavige begrotingswijziging als de laatste maatregel beschouwen die noodzakelijkerwijs op het oude landbouwbeleid gebaseerd is, aangezien we op korte termijn geen ander instrument tot onze beschikking hebben. Bij de volgende financiële ronde moeten de contouren van het nieuwe landbouwbeleid echter wel goed zichtbaar zijn. Eén ding is echter duidelijk: juist omdat ik als lid van de Begrotingscommissie de dingen vanuit een financieel perspectief moet bekijken, ben ik ervan overtuigd dat de huidige crisis geen financiële crisis is, maar een crisis van ons landbouwbeleid. Hoe eerder we stappen ondernemen om die crisis op te lossen, hoe beter.
Nu twee miljoen runderen geslacht en vernietigd moeten worden om de markt te ontlasten, is er plotseling sprake van een ethisch probleem. Maar, geachte collega's, in Europa worden elk jaar twee miljoen oudere runderen geslacht. Een normale gang van zaken dus. Alleen komen ze dan uiteindelijk in de Europese magen terecht en niet in verbrandingsinstallaties. Om er nu een ethische kwestie van te maken, vind ik toch wel erg ver gezocht. Met name ook omdat er in verband met het slachtprogramma voor kalveren van een Herodespremie wordt gesproken. Neemt u mij niet kwalijk, maar gezien onze westerse, christelijke achtergrond mag ik toch aannemen dat bekend is dat Herodes alle pasgeboren jongetjes liet doden en geen dieren. Ondanks alle begrip en sympathie voor de bescherming van de dieren moeten we de kerk toch echt in het midden laten. Er bestaat een verschil tussen mensen en dieren. Vergeet u dat alstublieft niet!

Maat
Voorzitter, kernvraag bij de eerste begrotingwijziging van 2001 is of tijdens de BSE-brand het Europese landbouwhuis moet worden gebouwd. Mag een crisis worden gebruikt of misbruikt voor eigen politieke doeleinden, voor vergroening van het landbouwbeleid of juist voor liberalisering daarvan? Het echte probleem van de BSE wordt niet veroorzaakt door grote of kleine bedrijven of door het aantal koeien per hectare: het echte probleem is dat lidstaten een loopje hebben genomen met Europese regels en dus in feite het vertrouwen van Europese consumenten en boeren hebben misbruikt. In die zin moet ik, mede gezien de discussie in de Landbouwcommissie, zeggen dat de amendementen 2 tot en met 5 niet aansluiten bij het unanieme advies van de Landbouwcommissie aan de Begrotingscommissie. Amendement 1 is opgenomen in het advies van de Landbouwcommissie.
Voorzitter, het uit zeven punten bestaande programma van de Europese Commissie komt later aan de orde. Het gaat nu om de voorliggende begrotingswijziging. De Landbouwcommissie stemt in met deze begrotingswijziging die conform is aan de voorstellen die zij reeds in november 2000 heeft gedaan. Hoewel de onderbouwing zwak is, bijvoorbeeld vanwege de verhouding tussen de euro en de dollar die momenteel aanzienlijk nadeliger is dan voor de landbouwbegroting is gewenst of door de Commissie wordt voorgesteld, is dit toch de meest begaanbare weg. De ruimte binnen de bestaande begroting wordt benut en de financiële vooruitzichten blijven overeind. Dat zal in de nabije toekomst niet meer het geval zijn. Nu de rundvleesconsumptie in de Europese Unie met 28 procent is gedaald en de export nagenoeg onmogelijk is, stevenen we af op een overschot van 2,5 miljoen ton rundvlees, en dat terwijl de opslagcapaciteit in de Europese Unie slechts 1 miljoen ton bedraagt.
De gevolgen voor de boereninkomens zijn dramatisch en de lage prijzen zetten de consumenten echt niet aan tot meer consumptie. Al snel zal het uitgavenplafond in zicht komen. In de Landbouwcommissie van het Europees Parlement is besloten om vier alternatieven voor toekomstige financiering te bespreken, te weten wijziging van de financiële vooruitzichten, bezuiniging op de lopende begroting, aanpassing van de kostenverdeling tussen de Unie en de lidstaten of een aanvullende financiering door heffingen en kortingen. Door de huidige mond- en klauwzeercrisis moet die discussie sneller komen dan ons in feite lief is.
Voorzitter, het zal u duidelijk zijn dat de steun van de Landbouwcommissie voor de begrotingswijziging kan worden gezien als steun in de rug van de Commissie: zij toont in ieder geval meer daadkracht dan de Raad, die blijft steken in de eigen nationale agenda's in plaats van de crisis op te lossen.

Böge
Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren, mijn fractie zal het ontwerp van gewijzigde en aanvullende begroting bij gebrek aan adequate alternatieven noodgedwongen goedkeuren, ook omdat er in deze crisissituatie snel gehandeld moet worden. Wij doen dit ook in de wetenschap dat de aanpak van BSE gedurende de afgelopen jaren - en we worden tot op de dag van vandaag geconfronteerd met de fouten uit het verleden - in hoge mate gekenmerkt is door een falend overheidsingrijpen. Daarom hebben we ook een communautaire verantwoordelijkheid voor het oplossen van deze crisis. Wij zullen ook onze goedkeuring hechten aan een kostenverdelingsregeling van 70%-30% zodat we deze begroting snel achter ons kunnen laten ook al vinden andere mensen ongetwijfeld dat deze kwestie bij toekomstige gelegenheden uitgebreider aan de orde moet komen.
Ik wil hier aan toevoegen dat we in deze moeilijke periode alles in het werk moeten stellen om doordachte maatregelen te nemen en de paniekspiraal te doorbreken, omdat ik geen zin heb in steeds weer nieuwe begrotingswijzigingen. Ik wil iedereen er nogmaals aan herinneren dat we nu nog maar pas bezig zijn met het realiseren van een derde deel van de zo veelgeprezen Agenda 2000. Het zou vreemd zijn als we die Agenda 2000 eerst toejuichen als operationele basis voor het Europees beleid tot 2006 en dat we vervolgens bij de eerste gelegenheid om dat beleid in praktijk te brengen niet alleen meteen op de rem gaan staan, maar daar ook nog eens een salto mortale op laten volgen. Dat maakt geen erg geloofwaardige indruk.
In noodsituaties zijn noodmaatregelen vereist, maar degene die in dergelijke situaties plotseling te snel het roer wil omgooien, kan bij een ongunstige wind in Europa snel kapseizen. Om de zaken grondig aan te pakken, is er behoefte aan een energieke roerganger die tegelijkertijd ook over voldoende fingerspitzengefühl beschikt. Ook met het oog op de uitbreiding van de EU en de komende Wereldhandelsronde moet de ontwikkeling van het gemeenschappelijk landbouwbeleid, van het Europese consumentenbeschermings- en landbouwmodel, verbeterd worden. Dit dient ook te gebeuren op basis van de internationale toezeggingen die de lidstaten binnen de internationale context van Agenda 21 hebben gedaan over de duurzaamheid, het ontzien van hulpbronnen én over het evenwicht tussen het gebruik van ecologische middelen enerzijds en de toepassing van technische en economische principes anderzijds.
Mijnheer de Voorzitter, ik geloof dat wij ons vandaag in een situatie bevinden waarin niet alleen het Europees Parlement zich met deze kwestie moet bezighouden, maar ook - en dit is een oproep van onze fractie - de staatshoofden en regeringsleiders. Omdat het zo'n ernstige crisis betreft, moeten zij op de Top in Stockholm trachten om eerlijke antwoorden te geven. Er moet een antwoord komen op de steeds grotere onzekerheid onder de consumenten. Het wordt tijd dat de lidstaten hun huiswerk sneller doen dan in het verleden. We beschikken over talloze voorbeelden waarbij eerst druk op de Commissie is uitgeoefend om eindelijk eens tot actie over te gaan, waarna vervolgens de lidstaten dan weer veel te laat handelend hebben opgetreden. Daar moet een eind aan komen. Er moet ook een antwoord komen op de vele ongenuanceerde pogingen om de beroepsmatige integriteit van onze landbouwers aan te vallen en in twijfel te trekken. Sommige dingen kunnen we niet langer accepteren. Daar moeten de staatshoofden en regeringsleiders een antwoord op zien te vinden. Er moet antwoord gegeven worden of men deze crisis ook daadwerkelijk wil oplossen. Als dat niet gebeurt, lopen we het risico dat de helft van de rundveehouderijen in Europa over twee jaar niet meer bestaat. Daarom moeten we nu ook concluderen dat een reactie en een andere opstelling van de staatshoofden en regeringsleiders noodzakelijk is.

Walter
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, geachte dames en heren, dit jaar is de eerste begrotingswijziging iets eerder aan de orde dan vorig jaar. Vorig jaar was onze taak ten opzichte van de lidstaten echter een stuk aangenamer. Toen konden we namelijk 3,2 miljard op hun rekening terugstorten. Dit jaar zullen we op een gebied dat van grote en wezenlijke invloed is op het Europese beleid een maatregel moeten nemen waar niemand enthousiast over is; niet alleen vanwege de aard van het onderwerp, maar ook omdat er gewoonweg geen alternatief is voor de procedure die de Commissie heeft voorgesteld. Het is niet alleen irritant, maar het leidt zelfs tot kwaadheid als je aan een procedure moet meewerken om een situatie op te lossen die voor iemand met gezond verstand nauwelijks te begrijpen valt.
Ik wil hier niet nogmaals aan de orde stellen dat het ongelofelijk is dat voedingsmiddelen die met veel geld zijn geproduceerd, eenvoudigweg verbrand moeten worden. Dat betekent dat we niet alleen met een financiële crisis te maken hebben. Ik spreek hier weliswaar in mijn hoedanigheid als lid van de Begrotingscommissie, maar ik mag me niet alleen met de financiële kant bezighouden, omdat het hier ook om een vertrouwenscrisis gaat. De mensen die ons gadeslaan, kunnen niet begrijpen dat we dit gewoon op zijn beloop laten zonder feitelijke maatregelen te eisen. Ik kan de kalme benadering van de heer Böge weliswaar waarderen - en in deze kwestie is hij zonder meer een goede adviseur voor de aanpak van dit probleem - maar geen enkel normaal voelend en denkend mens kan deze situatie echt rustig benaderen en gewoon ja tegen dit ding zeggen.
Wij moeten hier tot een maatregel besluiten die het voorstellingsvermogen te boven gaat. In zo verre kan ik alle mensen begrijpen die zeggen "Laten we dit ding verwerpen" of "Laten we de ministers van Landbouw de duimschroeven aandraaien". En ik kan ze juist allemaal zo goed begrijpen, omdat het bijna onvoorstelbaar is wat zich hier afspeelt.
Wij moeten inderdaad zorgen dat er een ombuiging plaatsvindt, maar dat kan niet van de ene dag op de andere. Wij kunnen niet in de eerste twee maanden van dit jaar een volledig nieuw landbouwbeleid ontwikkelen dat als basis kan dienen voor het onderhavige besluit. Dat lukt niet. Wij kunnen de vleesproductie niet van vandaag op morgen stopzetten, omdat veel koeien al weer drachtig zijn. Het is een illusie om net te doen of we alleen maar even een knop hoeven om te draaien om alles te veranderen. Dat moet ook in alle redelijkheid gezegd worden. Als we vandaag onze goedkeuring aan deze ontwerpresolutie hechten, moet echter ook duidelijk worden gecommuniceerd dat dit geen vrijbrief voor de Commissie of voor de Raad is. Wij zullen hun voorstellen in de komende weken en maanden zeer nauwkeurig bestuderen. Gewoon zeggen "dat we op dezelfde weg doorgaan" zullen we niet accepteren. Dat wil ik vanaf deze plaats heel duidelijk stellen. Er mag geen sprake zijn van maatregelen alleen maar omwille van de maatregelen of van acties in het wilde weg. "Op dezelfde weg doorgaan" is echter ook geen alternatief. De Commissie en de Raad moeten met ons in debat gaan over voorstellen die een duurzame ontwikkeling waarborgen.
U moet weten dat met het huidige besluit ook binnen de begrotingsmogelijkheden de grenzen zijn bereikt: er kan niks extra's meer. Alle toekomstige gebeurtenissen zullen dramatische gevolgen hebben, niet alleen voor ons, maar ook voor degenen die met voorstellen komen of die daarover in de Raad besluiten moeten nemen. Gaat u er maar vanuit dat u nog een keer onze toestemming heeft, maar dat dat in de toekomst veel moeilijker zal worden, tenzij die voorstellen adequaat gemotiveerd zijn en gekoppeld worden aan relevante, praktische veranderingen in de beleidsmaatregelen.

Mulder
Voorzitter, dit debat vindt naar mijn mening plaats in een onwezenlijke atmosfeer. We hebben hier een begroting voor ons liggen die te maken heeft met de BSE-crisis, maar weten dat er op dit moment een veel groter gevaar rondwaart in Europa: het gevaar dat tongblaar, mond- en klauwzeer, zich op grote schaal zal uitbreiden. Deze begroting zal dus hoe dan ook niet toereikend zijn om het hoofd te bieden aan alle calamiteiten. Als wij deze begroting goedkeuren, dan is er echter in de begroting van 2001 niet de minste ruimte meer over. Is dat verantwoord? Naar de mening van mijn fractie niet. Wij vinden dat er voor de komende maanden nog extra ruimte geschapen moet worden. De enige ruimte die wij op dit moment hebben kunnen vinden is dat er in plaats van de verhouding van 70-30 voor de financiering van het opruimen van dieren een verhouding van 50-50 wordt aangehouden. Op die manier wordt er een extra ruimte van ongeveer 300 miljoen euro in de begroting geschapen om andere calamiteiten in de toekomst het hoofd te bieden en misschien ook maatregelen te financieren ter bestrijding van mond- en klauwzeer.
Naar de mening van mijn fractie is het grootste gevaar dat op het ogenblik dreigt de renationalisering van het landbouwbeleid. Ieder land zal op zijn eigen manier gaan proberen geld te vinden om het hoofd te bieden aan het uitbreken van al die ziekten. Wij moeten voorkomen dat ieder land op eigen houtje een beleid gaat voeren: alle beleid moet uit Brussel blijven komen en daarom is die extra ruimte op de begroting nodig.
Ik zou de Commissie willen vragen wat ze heeft ondernomen sinds de resolutie-Haug van vorig jaar juli over de richtsnoeren voor de begroting: daarin werd duidelijk gevraagd om na te denken over alternatieve financieringsvormen in verband met ziekte-uitbraken. Wat heeft de Commissie op dit punt gedaan? Is het mogelijk zich in de toekomst te verzekeren tegen dit soort calamiteiten? Is er een heffing op vlees nodig voor een noodfonds? Al dit soort dingen zouden wij graag willen weten, want het is onaanvaardbaar dat er ziekten uitbreken en dat wij geen geld hebben om daar iets aan te doen.

Rühle
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, de meerderheid van mijn fractie zal morgen instemmen met de begrotingswijziging. Wij hebben echter grote moeite om onze goedkeuring te hechten aan de vernietiging van twee miljoen runderen in Europa; op dat punt ben ik het helaas ook niet met mevrouw Haug eens. De vernietiging van runderen is wel degelijk een ethisch probleem en kan niet als een marktondersteunende maatregel afgedaan worden. Het is de harde consequentie van een verkeerd landbouwbeleid dat in eerste instantie gericht was op ondersteuning en bevordering van overproductie om vervolgens die overproductie weer te vernietigen. Dat hebben we met de boterberg meegemaakt, dat maken we nu mee met de melkplas en daarmee worden we nu ook bij het rundvleesprobleem geconfronteerd.
Dat landbouwbeleid moet fundamenteel op de helling. Ik kan alleen maar hopen dat dit Parlement zich nog bewust is van zijn oude besluiten. Het Europees Parlement heeft namelijk sinds 1990 steeds weer op dit probleem gewezen en heeft ook de Raad bij voortduring verzocht om zijn beleid te wijzigen. Dit Parlement zag de BSE-crisis al als een serieus probleem voordat het huidige dieptepunt bereikt was. Daarom vind ik het ook erg belangrijk dat wij met dit besluit de Commissie en de Raad duidelijk te kennen geven dat we op dit gebied uiteindelijk toch de medebeslissing en de steun van het Parlement nodig hebben. Wij moeten eindelijk eens een landbouwbeleid ontwikkelen dat deze woorden in daden omzet.
We hebben overal te maken met een groot verlies aan vertrouwen. Op alle plaatsen waar op dit moment een verkiezingsstrijd aan de gang is - zoals in Baden-Württemberg in verband met de aanstaande deelstaatverkiezingen - worden de betrokkenen geconfronteerd met opmerkingen dat de Europese instellingen achter de feiten aanlopen. Als we dit verlies aan vertrouwen willen ombuigen, hebben we een fundamentele herziening nodig. Het is niet voldoende om deze crisis met wat pragmatische maatregelen te overleven en vervolgens maar weer af te wachten wanneer zich een nieuwe crisis aandient.
We hebben een ombuiging nodig. Wij moeten af van de overproductie, van de bevordering van overproductie en van de bevordering van de vernietiging van overproductie. Iedereen die zitting heeft in de Commissie begrotingscontrole weet dat dit landbouwbeleid natuurlijk ook uiterst vatbaar voor fraude is. Wij kennen een aantal gevallen die steeds weer opduiken. Wij kennen een aantal gevallen op het gebied van boter en van melk. We hebben dringend een ombuiging nodig. Ik wil onderstrepen dat we met het huidige debat en met de stemming van morgen duidelijk aangeven dat het tijd wordt voor een ander landbouwbeleid en dat het tijd wordt dat de begroting zodanig geherstructureerd wordt dat het Parlement meer invloed krijgt op alle verplichte uitgaven.

Wurtz
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, mijnheer de vertegenwoordiger van de Raad, dit debat gaat dan misschien alleen maar over een gewijzigde begroting, maar er zijn wel enorme strategische belangen mee gemoeid! Kijk bijvoorbeeld maar naar het grote verschil dat er bestaat tussen de diagnose die de Commissie zelf heeft opgesteld met betrekking tot de verwachte kosten van de BSE-crisis en het financieringsvoorstel dat ons is voorgelegd.
Ik wil hier graag een uitspraak citeren die de heer Fischler de afgelopen maand in "Le Monde" heeft gedaan: "de kosten van deze crisis zullen enorm zijn, zelfs bij het optimistische scenario volgens welke de consumptie dit jaar met hooguit 10% zal afnemen en er geen exportverbod zal worden ingesteld op onze producten. De kosten van de opkoopregeling voor de begroting zullen zo'n drie miljard euro bedragen". Een maand later daalde de consumptie met 27% en de export met 50%. Nu wordt ons een begroting van iets minder dan een miljard euro voorgesteld, ofwel een derde van de laagste schattingen van de behoeften. Deze situatie brengt de belangrijkste bestaande politieke barrières zeer duidelijk aan het licht. De meeste lidstaten weigeren net als de Commissie halsstarrig om de financiële vooruitzichten te herzien, zelfs als door een dergelijke herziening een ernstige en niet voorziene crisis voorkomen kan worden.
Mijn fractie is fervent voorstander van een ingrijpende hervorming van het GLB op middellange termijn. De op productievermeerdering gerichte agro-business, die een gevaar vormt voor de volksgezondheid en het milieu, wordt immers onterecht gesteund en eist een zeer aanzienlijk deel van onze begroting op. Deze situatie moet een halt worden toegeroepen. Wij zijn tegen een GLB waarbij miljoenen dieren op de brandstapel terechtkomen. De middelen ten behoeve van het GLB moeten ten goede komen van echte landbouwers. Deze landbouwers dienen een goede prijs te krijgen voor hun producten, zodat ze een duurzame vorm van landbouw kunnen bedrijven en er sprake is van een verdedigbare situatie en gezond voedsel.
Verder verzet ik mij tegen het buitenspel zetten van de kleine en middelgrote producenten, die het slachtoffer zijn van het door en door slechte landbouwmodel dat hun voor het grootste deel is opgelegd. Ons doel is om een zo goed mogelijk beleid te voeren. Wij zullen derhalve tijdens deze urgentieprocedure voor deze begroting stemmen, maar zullen hiermee geen genoegen nemen. De Unie moet zich tot het einde toe verantwoordelijk blijven opstellen. Ik verzet mij tegen iedere renationalisatie van het GLB, of beter gezegd: tegen een renationalisatie van de financiering van het GLB. In een van de amendementen wordt op slinkse wijze een dergelijke renationalisatie, en dus een afbraak van de Gemeenschap, voorgesteld.
Voorts wil ik de meerderheid van de leden in dit Parlement, die voor kwalitatieve versterking van de communautaire integratie zijn, de volgende vraag voorleggen: hoe zullen de burgers de debatten over de toekomstige Europese federatie en het Europese integratieproces interpreteren als tegelijkertijd de oudste vorm van gemeenschappelijk beleid terzijde wordt geschoven, de zeer belangrijke solidariteit tussen de vijftien lidstaten verdwijnt en iedereen bij een omvangrijke crisis direct en uitsluitend aan zijn eigen belang denkt? Gezien het belang van dit vraagstuk, denk ik dat enkele miljarden euro' s toch zeker niet teveel is gevraagd.

Kuntz
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, het lijkt erop of het prion ook de communautaire instellingen heeft aangetast. Is de Unie echt zo gek geworden dat ze bereid is om haar oudste en meest vervolmaakte vorm van gemeenschappelijk beleid - het GLB - overboord te zetten, terwijl ze in andere sectoren het integratieproces juist op gang zet of versnelt? Dat is toch wel een bijzonder paradoxale situatie. Er bestaat binnen mijn fractie grote twijfel over de GAB die maandag door de Begrotingscommissie is aangenomen. Wij verzetten ons in het bijzonder tegen het traditionele onderscheid dat in het verslag wordt gemaakt tussen verplichte en niet-verplichte uitgaven. In het verslag wordt ons 971 miljoen euro voorgesteld. Gezien de ernst van de crisis is dit bedrag volstrekt ontoereikend. Met dit bedrag kunnen we hooguit de opkoop- en vernietigingsregeling en eventueel de opsporingstest betalen. Maar wat gaan we vervolgens doen?
Gezien de ernst van de situatie dient onmiddellijk directe steun ter beschikking te worden gesteld ter compensatie van de lage salarissen van de landbouwers en ter ondersteuning van de gehele rundvleessector. Er bestaan hiervoor speciale fondsen. Wanneer de GAB is aangenomen, bestaat er nog een marge van ongeveer 500 miljoen euro. Voorts weet u allen dat er op een aantal begrotingslijnen flink kan worden bezuinigd. Als we de steun voor de braaklegging van landbouwgrond verlagen, kan met de vrijgekomen middelen bijvoorbeeld de teelt van oliehoudende gewassen worden gestimuleerd. Het is immers bekend dat Europa door de Blair House-akkoorden op dit gebied in hoge mate afhankelijk is geworden van de Verenigde Staten.
Als de Commissie en de Raad het voorstel van Frankrijk voor directe steun uit de communautaire begroting afwijzen, zal dat leiden tot een renationalisatie van de landbouw met alle gevolgen van dien.
Wij dienen in eerste instantie te erkennen dat de Europese eenwording op een mislukking is uitgedraaid. We moeten dit feit goed tot ons laten doordringen alvorens we op andere beleidsterreinen het integratieproces voortzetten en de euro welkom heten.

Ilgenfritz
Mijnheer de Voorzitter, de eerlijke boeren die geen schuld hebben aan de BSE-crisis betalen nu de prijs voor het falende landbouwbeleid van de Commissie en de Europese Unie. Het voorstel dat nu ter stemming voorligt, is wederom gunstig voor die structuren die de veehouderij en vleesproductie op grote schaal bevorderen en die daardoor medeschuldig aan deze crisis zijn. 70% Van de aanvullende begroting wordt gebruikt voor de verbrandingsmaatregelen. Daarvan profiteren juist die grootschalige bedrijfsstructuren die eigenlijk medeschuldig zijn. De eerlijke en onschuldige boeren zullen geen vertrouwen meer in ons hebben als wij deze aanvullende begroting goedkeuren. Wij geven het verkeerde signaal als we met de verbrandingsmaatregelen de problemen van de medeschuldigen in de doofpot stoppen. Daarom ben ik het met de eis van de rapporteur eens dat het Europese ondersteuningssysteem voor de landbouw fundamenteel veranderd moet worden zodat ook de kleinere bedrijven hiervan kunnen profiteren. In tegenstelling tot mevrouw Haug ben ik echter niet van plan om deze gewijzigde en aanvullende begroting te steunen.

Ferber
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, geachte collega's, naar mijn mening moeten we drie vragen centraal stellen bij het debat van vandaag over de gewijzigde en aanvullende begroting van de Commissie. Ten eerste, welke maatregelen moeten wij op korte termijn nemen om de rundvleesmarkt enigszins te stabiliseren? Ten tweede, waar moeten we voor de middellange termijn rekening mee houden als we in dit Parlement aan de hand van het zevenpuntenplan van de landbouwcommissaris over dit onderwerp discussiëren? Ten derde, wat moeten we op de lange termijn ondernemen? Deze drie vragen zullen wij in dit Parlement ook aan de orde stellen in verband met het onderzoek naar de marktorganisaties in 2002.
Daar moeten wij ons dan ook aan houden. Op dit moment moeten wij in het belang van de landbouwers in heel Europa dringend maatregelen nemen om te voorkomen dat door de massale prijsdalingen in de rundvleessector de bestaanszekerheid nog meer wordt bedreigd dan nu al het geval is. Dat is de functie van deze begrotingswijziging; alle andere zaken dienen rustig en weloverwogen behandeld te worden. Wij moeten onszelf niets wijsmaken. De markt voor rundvlees kende tot de herfst van vorig jaar een evenwicht tussen vraag en aanbod en daar moeten we nu toch eens open over praten. Er bestaat geen melkplas en geen boterberg en, geachte mevrouw Rühle, ik wil hier ook nog een keer voor alle duidelijkheid zeggen dat het toch uw eigen, door u gesteunde regering is geweest, die pas anderhalf of twee jaar geleden besloten heeft om het huidige systeem in te voeren dat u nu verkeerd noemt, namelijk Agenda 2000. Dat moet eens een keer duidelijk gezegd worden met daarbij de vraag of u dat alstublieft eens binnen uw eigen partijgeledingen aan de orde wilt stellen. Ik denk daarbij aan mevrouw Schreyer, de commissaris voor Begroting van wie het voorstel afkomstig is en aan mevrouw Künast, de Duitse minister van Landbouw, die dat voorstel steunt. U doet hier echter net alsof u met de hele geschiedenis niets te maken heeft! Dat laat ik niet toe. Iemand die op korte termijn alternatieven kan aandragen, dient deze hier vandaag of morgen tijdens het debat over de amendementen op tafel te leggen. Dan ben ik ook bereid om daar steun aan te geven, maar ik heb nog geen zinvolle alternatieven gehoord en daar moeten we toch een keertje eerlijk in zijn. Datzelfde geldt trouwens ook voor u, mijnheer Graefe zu Baringdorf, want u bent lid van diezelfde partij.
Daar moeten we geen doekjes om winden en als er voor een strategie gekozen wordt waardoor de kleine landbouwbedrijven het onderspit delven - en dat is precies wat ik maandagavond van Duitse zijde uit de Landbouwraad heb gehoord - dan zeg ik uit de grond van mijn hart: "Dat is geen strategie." Als ik hoor dat de Duitse bondskanselier onlangs nog heeft gezegd dat het een kwestie van groot en klein is, terwijl tegelijkertijd de Duitse minister voor Consumentenbescherming vandaag verkondigt dat grote bedrijven ook dienovereenkomstig gesteund moeten worden en dat zij daarom geen voorstander is van een bovengrens voor dierpremies, dan vraag ik mij af: "Waar zijn we nu eigenlijk mee bezig?"
Wij moeten op korte termijn alle mogelijke maatregelen nemen om een stabiele situatie te creëren. De begrotingswijziging biedt daarvoor de juiste aanknopingspunten en we moeten rustig en beheerst met elkaar over de activiteiten op de middellange en lange termijn discussiëren. Alleen op die manier zullen we uiteindelijk adequate en praktische oplossingen kunnen vinden.

Gill
Mijn collega' s uit het Verenigd Koninkrijk kennen maar al te goed het vernietigende effect dat BSE op de agrarische gemeenschap kan hebben. Ik hoop dat anderen van onze ervaringen en wellicht ook van onze fouten kunnen leren. Mijns inziens is de belangrijkste les dat vanaf het allereerste begin strenge maatregelen moeten worden genomen, in de eerste plaats om verdere uitbraken van de ziekte te voorkomen en in de tweede plaats om het vertrouwen van de consument te vergroten.
Alleen indien wij de veiligheidsmaatregelen drastisch verscherpen, kunnen wij het vertrouwen van de consument herstellen. Dit is op de lange termijn van cruciaal belang voor de Europese rundvleesmarkten. In het Verenigd Koninkrijk zijn deze markten en de rundvleesconsumptie weer terug op het niveau van 1995. Om het vertrouwen te herstellen, moeten wij gerichte financiële steun bieden. Daarnaast moeten wij de lidstaten stimuleren om hun aandeel in de steun stevig ter hand te nemen. Dit laatste is mijns inziens tot nu toe niet altijd het geval.
Ik wil graag iets zeggen over het vraagstuk dat verschillende leden, onder wie de heer Mulder en mevrouw Haug, naar voren hebben gebracht, namelijk de vraag of de steun moet worden verleend volgens de traditionele 70/30 verdeling tussen de EU en de lidstaten, of dat wij ons sterk moeten maken voor een 50/50 verdeling.
Ik heb zeker begrip voor de redenen die ten grondslag liggen aan hetgeen de heer Mulder en mevrouw Haug zojuist hebben geschetst. Ook waardeer ik hun serieuze bezorgdheid over de vraag of er wel voldoende financiële middelen beschikbaar zullen zijn voor de nu nog niet bekende behoeften in de rest van dit jaar. Het zou echter uiterst moeilijk worden als het Parlement deze kant opging. Ten eerste is volgens de financiële verordeningen de overeengekomen verdeling 70/30. Iedere wijziging daarvan zou een wijziging van de financiële verordeningen vereisen. In de tweede plaats, en nu spreek ik als parlementslid uit het Verenigd Koninkrijk, vind ik dat alle lidstaten gelijk moeten worden behandeld. Als wij het spel eerlijk willen spelen, is het dus belangrijk dat wij allen dezelfde verdeling aanhouden.
Ten derde zal de Raad, als het Parlement voor deze nieuwe aanpak stemt, een tweede lezing nodig hebben. Hierdoor zal het alleen maar langer duren voordat een besluit kan worden genomen. Op grond van onze ervaringen in het Verenigd Koninkrijk meen ik dat dit een slechte zaak is. Onze ervaring is juist dat wij, om het vertrouwen van de consument te herstellen, snel en daadkrachtig op de gebeurtenissen moeten reageren. Dit is van vitaal belang voor de rundvleesmarkten in Europa.
Om deze redenen ben ik tegen de aanbeveling van de rapporteur. Het is niet mijn bedoeling schuldigen aan te wijzen voor de crisis, maar ik heb dezelfde zorgen als die welke andere collega' s naar voren hebben gebracht, namelijk met betrekking tot de aanpak en de tijd die de Commissie nodig heeft gehad om BSE krachtig en vastberaden aan te pakken. De Commissie had meteen toen de ziekte zich in het Verenigd Koninkrijk openbaarde het gebruik van ruggenmerg in voedsel voor menselijke consumptie en in veevoeder moeten verbieden. De Commissie moet nu onmiddellijk een diepgaand onderzoek instellen naar de controleprocedures om te voorkomen dat besmette dieren grenzen oversteken.
Ter afsluiting wil ik zeggen dat ik instem met het ontwerp van gewijzigde en aanvullende begroting. Het is mijns inziens belangrijk dat wij de lidstaten zover krijgen dat zij op deze financiële steun inspelen.

Virrankoski
Mijnheer de Voorzitter, het ontwerp van gewijzigde en aanvullende begroting is niet fijn om te lezen. Het houdt letterlijk in dat 700 miljoen euro aan Europese middelen in rook opgaat, want met dat bedrag wordt risicodragend rundvlees opgekocht om te worden vernietigd. Het ergste is nog dat de BSE-crisis het evenwicht in de Europese begroting ernstig bedreigt. Al in deze aanvullende begroting wordt een deel van de uitgaven gefinancierd in de hoop dat de eurodollarkoers voor aanzienlijke besparingen zal zorgen. Dat is waarschijnlijk vooral wishful thinking. Het ergste is echter dat de marge in de financiële vooruitzichten nu al volledig dreigt te verdwijnen. Na het voorstel is de marge nog maar 506 miljoen euro ofwel iets meer dan een procent van de hele rubriek. Wij kunnen er echter met zekerheid van uitgaan dat de behoefte om rundvlees naar derde landen te exporteren explosief zal toenemen.
De consumptie is in veel grote landen gedaald, wat te merken is aan de toegenomen opslag. Aangezien men mag verwachten dat de consumptie zeker enkele jaren laag zal blijven, moet men het opgeslagen vlees proberen te exporteren. Daarvoor bestaan binnen de huidige financiële vooruitzichten geen mogelijkheden meer. Zodoende is het te vrezen dat men op andere landbouwuitgaven gaat bezuinigen. Het verminderen van andere landbouwuitgaven kan al snel betekenen dat er bezuinigd gaat worden op de inkomsten van individuele boeren ofwel dat de crisis ten koste van individuele boeren wordt gefinancierd.
Wij mogen niet vergeten dat de boeren de BSE-crisis niet hebben veroorzaakt. Zij hebben vol vertrouwen wettelijk goedgekeurd veevoer gebruikt dat achteraf giftig bleek te zijn. De verantwoordelijkheid moet daarom samen worden gedragen en mag niet op één bevolkingsgroep worden afgeschoven. Ik ben voor het in twee gelijke delen splitsen van de kosten.

Graefe zu Baringdorf
Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris Schreyer, vanuit het oogpunt van de begrotingswijziging vormen de 971 miljoen euro niet het probleem. Dat bedrag valt eigenlijk binnen de normale gang van zaken en daar hoeven we niet ondersteboven van te zijn. Het draait om de vraag waarvoor dat geld gebruikt gaat worden en waarom we dat bedrag überhaupt nodig hebben. Als het Europees Parlement medebeslissingsbevoegdheid gehad zou hebben voor Agenda 2000, zou er naar mijn idee in Berlijn een ander besluit zijn genomen. Dan zouden we bijvoorbeeld meer grasland hebben gehad in plaats van maïsvelden en zouden de interventiemaatregelen stop zijn gezet; beide alternatieven zijn door de Commissie en het Parlement voorgesteld. We zouden niet alleen een koppeling met de arbeidskosten hebben gehad, maar ook de "negentig-grens"; die is immers gerelateerd aan de arbeidskosten. Van al die maatregelen die nu weer op de agenda staan, zouden we afscheid hebben genomen. Dan pas zouden we ook de beschikking hebben over iets, mijnheer Böge, wat we met recht Agenda 2000 en vooruitgang zouden kunnen noemen. Door uw toedoen zijn die hervormingen nu juist onmogelijk geworden, tenminste uitgaande van de steun van het Comité van de landbouworganisaties van de EU (COPA) en van het brede veld van de christen-democraten. Het cruciale probleem is dat wij vandaag weer met deze kwestie worden geconfronteerd en geld uitgeven aan een beleid dat de verkeerde richting is ingeslagen.
In de huidige voorstellen van de heer Fischler is niet het slachten het probleem, maar het vernietigen. Europa komt in het wereldnieuws vanwege maatregelen op het gebied van gedwongen slachtmaatregelen en vernietigingen. Vanuit het culturele oogpunt en de culturele pretenties van Europa kunnen we dat niet lang volhouden. Het zou wel degelijk zinvol zijn, mevrouw Haug, om jonge runderen en kalveren te slachten. Het gaat niet om een Herodes-premie. Het gaat om een maatregel die ervoor moet zorgen dat deze kalveren niet tot volwassen stieren uitgroeien, maar in plaats daarvan als kwaliteitsvlees op de markt komen nadat de relevante tests zijn uitgevoerd en het risicomateriaal is verwijderd. En dat is een voorstel van mevrouw Schreyer en niet van de heer Fischler. Ik betreur dat. Ik hoop dat we bij de behandeling van de zeven punten hier nog wijzigingen in aan kunnen brengen. Het gaat er namelijk om waarvoor we dat geld uitgeven. Zoals ook de begrotingswoordvoerder van de socialisten al heeft gezegd, hebben we in voorgaande jaren vaker geld gerestitueerd. Dat is dus niet het probleem. De vraag is of er voor een ombuiging van het landbouwbeleid genoeg geld overblijft. Ik zie het volgende gevaar: als we de speciale maatregelen als gevolg van de crisis uit de reguliere begroting betalen, zullen we bij een eventuele toekomstige ombuiging dat geld tekortkomen. Die noodmaatregelen zijn dan namelijk niet langer noodzakelijk, maar het geld is dan wel op. Daarom vind ik het een goede zaak dat de lidstaten en de EU hiervoor ook de kosten dragen.
Ik zou graag willen dat de degenen uit de particuliere - niet de politieke - sector die voor deze crisis medeverantwoordelijk zijn, geld in een fonds storten om de schade van de gedupeerden, dat zijn de boeren en boerinnen die ook op menselijk vlak getroffen zijn, te vergoeden, zoals dat ook in Groot-Brittannië ...
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)

Abitbol
Mijnheer de Voorzitter, de BSE-crisis wordt ons hier gepresenteerd als een van de tien plagen van Egypte. Er rust bij deze besmettelijke veeziekte evenwel geen enkele vloek op de Europese veestapel. De koe is niet gek geworden van het gras dat hij heeft gegeten. De koe heeft ook geen 'grass' gerookt, dus dat kan ook de oorzaak niet zijn. De koe is gek geworden omdat hij al bijna 30 jaar door toedoen van de Commissie in Brussel een onderdeel van het GLB vormt.
Het intensieve beleid dat gevoerd wordt en de problemen met het diermeel zijn het gevolg van de beslissingen die de lidstaten en de Commissie genomen hebben. Dit geldt in het bijzonder voor de beslissingen van de Franse regering en de Franse landbouwbonden. Daar hoeven we niet omheen te draaien. De Commissie draagt echter ook verantwoordelijkheid, en wel met name voor de internationale overeenkomsten die gesloten zijn en waarin de Europese graanverbouwers de hand boven het hoofd gehouden werd ten koste van de Amerikaanse producenten van perskoeken van sojabonen.
Wij moeten wellicht ook direct het hoofd durven te bieden aan de Europese publieke opinie. De fout is in Europa gemaakt, dus moet de oplossing ook in Europa gezocht worden. Er mag mijns inziens geen sprake van zijn dat de Franse belastingbetaler of de belastingbetaler van een andere nationaliteit twee keer de rekening gepresenteerd krijgt. In feite heft Europa zelf geen belastingen. Als de Unie dat zou durven doen, zou ze misschien een eigen beleid kunnen voeren. Europa heft nu eenmaal geen belasting en er is geen sprake van dat de Europese belastingbetalers twee keer moet betalen, dat wil zeggen een keer ten behoeve van de communautaire en een keer ten behoeve van de nationale begroting.
Het is geenszins ondenkbaar dat er momenteel binnen Europa een tweedeling ontstaat tussen enerzijds het verenigde Europa met diens grote plannen voor de toekomst en anderzijds de lidstaten, die door de Europese politiek worden gedwongen hun veestapel binnen te houden. Deze situatie doet mij sterk aan middeleeuwse praktijken denken.

Costa Neves
Mijnheer de Voorzitter, ik steun het verslag-Haug en wil de rapporteur met haar verslag gelukwensen. Ook ik ben van mening dat de gewijzigde en aanvullende begroting Nr. 1/2000 de steun van dit Parlement dient te krijgen. In die begroting wordt 971 miljoen euro beschikbaar gesteld voor het dekken van de uit de BSE-crisis voortvloeiende kosten. Ik zie in dit voorstel echter wel aanleiding voor drie opmerkingen:
één: de nu toegewezen 971 miljoen euro zijn dringend nodig, maar het bedrag is beslist onvoldoende. We moeten het er intussen maar mee doen;
twee: de BSE-crisis, de enorme problemen waarmee de producenten te maken hebben, het afnemende vertrouwen van de consument en de eisen die men in het kader van de voedselveiligheid moet stellen teneinde de volksgezondheid geen schade toe te brengen - deze zaken zijn zo belangrijk dat ad hoc oplossingen niet volstaan. We mogen de oplossing van deze problemen al evenmin uitstellen, ook al is het duidelijk dat er tegenstrijdige belangen op het spel staan en de beschikbare middelen tekort schieten. De ernst van de situatie noopt tot een snel en alomvattend antwoord. Dit crisisklimaat mag niet blijven voortduren: de hele kwestie moet nu eindelijk eens van de agenda verdwijnen. We moeten dus de moed zien op te brengen om er een punt achter te zetten, om zo het vertrouwen van de burger te herstellen. De huidige noodsituatie mag overigens niet verward worden met de noodzaak om via een hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid te komen tot een herziening van de productiemethoden. Die hervorming is ook dringend nodig, maar zij mag niet halsoverkop worden uitgevoerd. En dat zou kunnen gebeuren als ze tijdens deze crisis werd gerealiseerd, of als we toestaan dat bij die hervorming uitsluitend overwegingen van financiële aard of nationale belangen meespelen. Dan zou die hervorming reeds van begin af aan gedoemd zijn;
drie: uit wat ik zojuist gezegd heb, blijkt dat het Europees Parlement een daadwerkelijke beslissingsbevoegdheid behoort te krijgen met betrekking tot alle uitgaven op het gebied van de landbouw, en dus ook de kosten die vallen onder subcategorie 1-A. Bovendien dient de lijst uitgaven die de kern van subcategorie 1-B vormen uitgebreid te worden. Op die wijze kunnen we de belangen van de burgers respecteren;
vier: wat er nu gebeurt is volgens mij voldoende aanleiding om deze hele kwestie op de Raad van Stockholm uitvoerig en diepgaand te behandelen, en ik hoop dat dit ook zal gebeuren.

Görlach
Mijnheer de Voorzitter, de Europese Unie heeft ook deze crisis gezamenlijk geproduceerd. Daarom moet die crisis ook gezamenlijk opgelost worden. Als ik het over de EU heb, bedoel ik niet de Commissie, de Raad of het Parlement, maar met nadruk ook de lidstaten waaruit de EU is opgebouwd. Om misverstanden te voorkomen: niemand mag naar de anderen wijzen en net doen alsof hij niets met het hele verhaal te maken heeft. Het huidige Europese landbouwbeleid, met alle tekortkomingen en fouten, is door alle lidstaten en de verschillende politieke stromingen gezamenlijk opgesteld. Daarom moet het ook middels een gezamenlijk inspanning gewijzigd worden.
Dat verandert niets aan het feit dat we op dit moment bij het oplossen van deze crisis geconfronteerd worden met een situatie waarbij we nog gebruik moeten maken van de oude spelregels en het oude speelveld. Daar kunnen we niet omheen. Wij hebben nog geen nieuwe regels en we hebben ook nog geen hervorming van het landbouwbeleid, hoe sterk we daar ook op aandringen. Natuurlijk heeft de heer Ferber gelijk met zijn indeling in korte, middellange en lange termijn. Degenen aan wie nu echter geld wordt gevraagd en die toestemming moeten geven voor de uitgaven om de crisis te beheersen, hebben niet alleen het recht, maar ook de plicht om op de noodzakelijke hervorming aan te dringen. We beschikken nu over een planning tot 2006, waarbij in 2002 een herziening zal plaatsvinden. Wij weten echter nu al dat die herziening noodzakelijkerwijs tot een fundamentele hervorming van het landbouwbeleid zal leiden. Dat betekent ook dat de goedkeuring van dit ontwerp van gewijzigde en aanvullende begroting een duidelijke boodschap bevat. Daaraan zullen we u zeer binnenkort weer herinneren.

Hyland
Het feit dat BSE en de gevolgen daarvan voor zowel boeren als consumenten onze politieke agenda blijft bepalen, geeft de ernst van de huidige crisis aan. De preventieve maatregelen die zijn ingesteld, zoals het verbod op vlees- en beendermeel, zouden echter gezien de uitkomsten van wetenschappelijk onderzoek moeten leiden tot de eliminatie van BSE en de bedreiging daarvan voor de volksgezondheid.
Het testen van alle dieren ouder dan 30 maanden en de verwijdering van bepaalde risicostoffen zullen naar verwachting in belangrijke mate bijdragen tot het herstel van het vertrouwen van de consument. In Ierland heeft bijvoorbeeld van de 48.000 onderzochte runderen er niet één positief op de BSE-test gereageerd. Wat mij betreft wijst dat erop dat de ziekte beperkt is tot andere dieren in de veestapels van zogende koeien en melkvee.
Ik maak mij zorgen over het feit dat het enige tijd zal duren voordat deze dieren via natuurlijk verloop zullen zijn verdwenen. Ik wil de Commissie dan ook vragen te onderzoeken of er manieren zijn om dit proces te versnellen. Het feit dat BSE bij oudere dieren wordt geconstateerd, ondermijnt het vertrouwen van de consument, ook al komen deze dieren niet in de voedselketen terecht.
Ik ben het met de Commissie eens dat er een nieuw evenwicht op de markt moet worden gevonden. Het opkoop- en destructieprogramma mag dan voor de korte termijn misschien nodig zijn, maar in feite is het immoreel en zeker strijdig met de ethiek in de landbouw.
Ik dring er bij de Commissie nog eens op aan dat zij de mogelijkheden van en haar beleid inzake voedselhulp onderzoekt. Veel mensen zijn van mening, mijnheer de commissaris, dat er met dit uitstekende vleesproduct iets positievers kan worden gedaan. Ik waarschuw tegen paniekmaatregelen met betrekking tot de toekomst op de langere termijn van de Europese rundvleesindustrie. Wij moeten optimistisch blijven, ook nu wij met een crisis worden geconfronteerd. Wij moeten plannen maken voor een duurzame toekomst, zij het binnen een nieuw kader, voor de productie op bedrijfsniveau.
Tot slot is naar mijn mening vanuit het Ierse standpunt bekeken iedere poging om de omvang van de rundveestapel te beperken strijdig met ons nationaal belang.

Bourlanges
Mijnheer de Voorzitter, net als de overige leden van mijn fractie zeg ik mijn steun toe aan het hier gepresenteerde ontwerp van gewijzigde en aanvullende begroting. Ik wil evenwel net als een aantal leden van mijn fractie enkele aanvullende opmerkingen plaatsen.
Allereerst wil ik in herinnering brengen, mevrouw de commissaris, dat u nog niet zo lang geleden een herziening van de financiële vooruitzichten hebt voorgesteld teneinde de uitgaven voor het buitenlands beleid en het plafond van rubriek 4 te kunnen verhogen. Deze verhoging was nodig en wij konden u wat dit punt betreft volgen. U stelde verder voor om deze extra uitgaven te financieren door het plafond van de landbouwuitgaven van rubriek 1 te verlagen. Als wij u op dat moment gevolgd hadden, zou het voor u vandaag niet zo eenvoudig zijn geweest om ons dit ontwerp van gewijzigde en aanvullende begroting voor te leggen.
U kunt dus niet ontkennen dat wij ons op dit punt voorzichtiger hebben opgesteld dan u. Wij zijn echter de kwaadsten niet en daarom zijn wij verheugd over de ommezwaai die u hebt gemaakt.
Voorts wil ik opmerken dat we het vraagstuk van de hervorming van het GLB als geheel los moeten zien van deze kwestie. Ons huis staat momenteel in brand en daarom moeten we alle middelen aanwenden die we hebben om deze brand te blussen. Als je huis in brand staat, vraag je niet als eerste naar de kwaliteit van het huis dat gered moet worden. Je begint eerst met het blussen van het vuur. Het vraagstuk van de hervorming van het GLB moet dus geheel los worden gezien van de directe problemen waaraan wij het hoofd moeten bieden. Dit is echter nog niet alles wat ik te zeggen heb.
Ik ben enigszins verbaasd over de algemene bewoordingen waarmee mevrouw Haug, de heer Abitbol en andere afgevaardigden het GLB ter discussie stellen. Het is meer iets voor mensen die in hogere krachten geloven om te zeggen dat een aantal specifieke ernstige ziekten bij mens en dier door de aard van het GLB zelf veroorzaakt is. Er bestaan ernstige veeziekten die op de mens kunnen worden overgebracht. Dit heeft al tot heel wat problemen geleid. Maar stelt u zich eens voor dat vandaag bekend wordt - God verhoede het - dat mond- en klauwzeer op de mens kan worden overgebracht. Wij moeten ons niet als de profeet Philipulus uit de serie Kuifje en Milou gedragen, die met een gong in de hand rondloopt en verkondigt dat we binnenkort voor onze zonden gestraft zullen worden. Het gaat hier vandaag niet om een ziekte die op de mens kan worden overgebracht.
Mijn laatste opmerking heeft betrekking op de kostenverdeling: 50/50 of 70/30? Het zou erg tegenstrijdig zijn als we onze eis tot meer solidariteit vandaag geen kracht bijzetten, maar juist blijk geven van minder solidariteit op het moment dat deze ziekte en de problemen die ze voor de veetelers meebrengt communautaire proporties beginnen te krijgen. Een groter contrast is niet mogelijk en daarom kunnen we de heer Mulder en zijn vrienden niet steunen in het voorstel dat ons is voorgelegd.
Mevrouw de commissaris, mijnheer de Voorzitter, dat is wat ik wilde zeggen. Wij steunen u vol overtuiging.

Turchi
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ik wil hier niet herhalen wat al door de sprekers voor mij is gezegd, dus ik vertel u niet wat de inhoud van deze gewijzigde begroting kan zijn, die door de Commissie is ingediend en al door de Raad is goedgekeurd.
Ik maak liever van de gelegenheid gebruik om twee overwegingen naar voren te brengen die tijdens de behandeling in de Begrotingscommissie in amendementen zijn gevat. In de eerste plaats de verplichte uitgaven. Zoals we allemaal weten heeft het Parlement over deze uitgaven, waaronder die voor de landbouw, niet veel te zeggen. De Raad heeft het laatste woord, hoewel het GLB altijd synoniem is geweest met de Europese zaak: vroeger met de Europese Gemeenschap, nu met de Europese Unie. Ik denk dat het moment gekomen is om verder te gaan en aan dit Parlement grotere bevoegdheden toe te kennen. Als afgevaardigden van de Europese burgers hebben we de plicht in alle sectoren hun belangen te vertegenwoordigen; als tak van de begrotingsautoriteit zouden we het recht moeten hebben op alle delen van de begroting een beslissende invloed uit te oefenen.
Tweede overweging: de verdeling van de taken tussen de lidstaten en de Unie. De liberale fractie heeft hierover verschillende amendementen ingediend die, zoals u weet, erop gericht zijn de interventiepercentages te herzien en te komen tot een relatie van gelijkheid tussen de Unie en de lidstaten. Ik geloof niet dat dat een terechte keuze is, en ik zal u uitleggen waarom. In de eerste plaats zouden de burgers een dergelijke beslissing in de huidige moeilijke politieke situatie als gevolg van de BSE-crisis opvatten als afstand nemen van de Europese instellingen. We zouden kort gezegd een signaal afgeven dat de Unie klaar staat om staatssubsidie te verbieden of om melkquota vast te stellen, maar niet bereid is in te grijpen als het nodig is. Let wel, wanneer ik het heb over burgers, bedoel ik niet alleen de veehouders, die direct door deze crisis worden getroffen, maar ook en vooral de individuele consument, die nu al maanden in angst zit vanwege een situatie die van dag tot dag verslechtert. Die moeten wij beschermen, en dat doen we zeker niet door de problemen op de schouders van de lidstaten te schuiven. In de tweede plaats, als we dit politieke standpunt steunen, zouden we de indruk wekken positief te staan tegenover de renationalisering van het gemeenschappelijk landbouwbeleid, een absurde indruk als we bedenken dat in het debat over het post-Nice-proces zeker niet de afschaffing van het communautaire beleid wordt overwogen.

Stenmarck
Mijnheer de Voorzitter, de BSE-crisis laat onder meer zien hoe snel men het vertrouwen verliest. En het zal nog een lange tijd duren voor het weer hersteld is. Dit komt onder andere omdat BSE slechts het laatste probleem is dat we hebben. Ook het vervoer van levende dieren over lange afstanden en nog veel meer andere dingen moeten veranderen in het kader van een herziening van het hele gemeenschappelijke landbouwbeleid. Om het vertrouwen te herstellen, moeten om al deze redenen op verschillende terreinen verregaande maatregelen getroffen worden voor de lange termijn.
Ik kan mij grotendeels vinden in het Commissievoorstel. Het is drastisch, maar tegelijkertijd weloverwogen en evenwichtig. En bovenal is het noodzakelijk. De Commissie wil de productie verlagen en daarmee overproductie en een vleesberg voorkomen. Er is een overgangsperiode nodig, maar de bereidheid is er en betekent het begin van een acceptatie van markteconomische beginselen.
De Commissie heeft het ook over een herziening van het gemeenschappelijk landbouwbeleid voor 2002. Ik vind dat de werkzaamheden hiervoor dit jaar al begonnen moeten kunnen worden. Als de EU daadwerkelijk iets wil doen, is een herziening van het gemeenschappelijk landbouwbeleid een vereiste. Ook als daarvoor onvermijdelijk een overgangsperiode van een aantal jaren nodig is. We moeten de overproductie een halt toeroepen en alleen dat produceren wat ook geconsumeerd kan worden.
Het is de vraag of het Commissievoorstel voldoende is om het vertrouwen te herstellen. Waarschijnlijk niet. Daarmee wil ik ook zeggen dat er meer gedaan moet worden. Een aantal aspecten van het Commissievoorstel vind ik minder goed. Ik doel op de kostenverdeling tussen de EU en de lidstaten, die momenteel 70 % voor de EU en 30 % voor de lidstaten is. Het is een onderdeel van de rechtsgrond, maar het is toch iets wat zo snel mogelijk moet veranderen.
Om tenminste twee redenen moeten de kosten verdeeld worden volgens het 50-50-beginsel. Enerzijds betreft het de begroting, om een mogelijkheid te creëren om deze hele operatie te laten slagen. Meer dan 40% van de EU-begroting gaat vandaag de dag al naar de landbouw. Het is niet mogelijk om dit niveau op te schroeven. Anderzijds zou een andere verdeling heel redelijk zijn. De problemen en de oorzaken ervan zijn al lange tijd bekend. Toch hebben de diverse landen heel verschillend gehandeld. De landen die hebben geïnvesteerd in het voorkomen van deze crisis zijn zelf opgedraaid voor de kosten. Het is niet meer dan redelijk dat de landen die weinig hebben gedaan, en in sommige gevallen wellicht niets, nu een groot deel van de kosten dragen die gemaakt moeten worden om deze crisis het hoofd te bieden.

Garriga Polledo
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, het Europees Parlement zal het door de Commissie ingediende ontwerp van gewijzigde en aanvullende begroting vrijwel integraal goedkeuren. Wij gaan ervan uit dat de voorgestelde wijziging dringend en noodzakelijk is. Deze extra financiering ten belope van 900 miljoen euro is nodig om het door de Commissie opgezette plan ter bestrijding van boviene spongiforme encefalopathie ten uitvoer te leggen. Het is van fundamenteel belang dat wij onze veehouders en de publieke opinie ervan overtuigen dat de Europese Unie een gezamenlijke oplossing voor de bestaande problemen aandraagt. Wij zullen het Europese integratieproces een onherstelbare klap toedienen als er op deze algemene crisis - de eerste echte Europese algemene crisis - geen gemeenschappelijk antwoord wordt gevonden. Er bestaat momenteel vooral behoefte aan financiële steun. De vraag wanneer alle beginselen van Agenda 2000 op de landbouw moeten worden toegepast, is een zorg voor later. Nogmaals: het is nu niet het geschikte moment om ons het hoofd te breken over de toekomst van het gemeenschappelijk landbouwbeleid. Vooralsnog moeten wij reële oplossingen aanbieden en financiële hulp toekennen. De Europese veehouderij vraagt om klinkende munt. Discussies over cofinancieringspercentages zijn hier niet op zijn plaats. Daarom worden de begrotingsamendementen op het verslag-Haug in principe door een meerderheid van dit Parlement verworpen, ondanks het standpunt van collega's als de heer Stenmarck.
Wij zitten nog met een onopgelost financieel vraagstuk: zullen er in rubriek 1 voldoende middelen overblijven om, indien nodig, ergens in de maand mei aanvullende maatregelen te nemen? Agenda 2000 stelt een meerjarig begrotingskader vast dat in de Raad met algemene stemmen en in het Europees Parlement bij voldoende meerderheid is aangenomen. Is dit met andere woorden niet het geschikte moment om te verklaren waarom de reële begroting voor het jaar 2001 aanzienlijk lager ligt dan de bedragen die in de financiële vooruitzichten van Berlijn voor ditzelfde jaar worden toegezegd? Misschien komt het er in het kader van het financiële debat niet zozeer op aan om een onmogelijke herziening van de in Berlijn goedgekeurde financiële vooruitzichten na te streven, maar moeten wij er eenvoudigweg op aandringen dat de in Berlijn aangegane begrotingsverplichtingen ook daadwerkelijk worden nagekomen. Dat lijkt mij pas een echt Europese oplossing.

Cunha
Mijnheer de Voorzitter, het voorstel om in de aanvullende begroting 971 miljoen euro opzij te zetten voor de financiering van de strijd tegen BSE is volgens mij gerechtvaardigd. We hebben dit geld nodig. Met deze extra toewijzing is de begrotingsruimte om in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid nog middelen toe te wijzen echter wel bijna tot nul gereduceerd. Het is daarom van belang dat we nu reeds beginnen na te denken over de wijze waarop de kosten van de BSE-crisis in de toekomst kunnen worden gedekt. We moeten voor dat debat ruim de tijd nemen en methodisch te werk gaan. Er moet een evaluatie van Europese landbouw worden uitgevoerd en we moeten kijken hoe het platteland er nu voor staat. En dan kunnen we zien hoe het gemeenschappelijk landbouwbeleid op deze toestand heeft ingewerkt. Ik ben zelf van mening dat het gemeenschappelijk landbouwbeleid moet worden herzien om tegemoet te komen aan de eisen van wat we het "Europees landbouwmodel" noemen. En daarvoor zullen we de doelstellingen zoals die in de Verdragen geformuleerd zijn anders moeten omschrijven. Het gemeenschappelijk landbouwbeleid heeft nu toch wel zijn beste tijd gehad, en dat geldt dan zowel voor de grondslagen van dit beleid als voor de doelstellingen en uitvoeringsinstrumenten.
Wat mij echter ontoelaatbaar voorkomt, is dat we de BSE-crisis gebruiken als excuus om hervormingen door te drukken die afgestemd zijn op de belangen van individuele lidstaten. Dat lijkt namelijk voort te vloeien uit de wijzigingen die de Commissie nu voorstelt. Volgens dat voorstel moet de basis voor de cofinanciering van de steun voor de rundvleessector herzien worden. We weten allemaal dat een aantal lidstaten het landbouwbeleid wil renationaliseren. Ik geloof dat we daarmee een enorme vergissing begaan, en dat we de Europese Unie daarmee een stap terug laten maken in plaats van voorwaarts. De armste landen zullen onder zo' n renationalisering het ergste te lijden krijgen, omdat de landbouwers in deze landen dan een achterstand zullen hebben vergeleken bij hun Europese collega' s. Ik aanvaard dat hierover een debat wordt gevoerd, maar ik vind wel dat dit debat moet worden gevoerd binnen de context van een algemene evaluatie van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en andere communautaire beleidsterreinen, en dus niet op deze opportunistische wijze. Dan gebruiken we een crisis om toe te geven aan het egoïsme van de afzonderlijke lidstaten. Wat we nu nodig hebben is solidariteit, zodat we communautaire bijstand kunnen verlenen aan al die landen die zich in moeilijkheden bevinden.

Parish
Mijnheer de Voorzitter, ik steun deze begroting die moet bijdragen tot een oplossing voor de BSE-crisis. Wij moeten accepteren dat wij, om het vertrouwen van de consument te herstellen, een groot aantal oudere runderen zullen moeten verbranden. Dit heeft het voordeel dat een deel van de productie wordt weggenomen. Ik kan dan ook het grootste gedeelte van deze begroting steunen, ook waar die leidt tot de verbranding van oudere runderen.
Wij zijn bezig met de hervorming van het GLB - en wij zijn het er allemaal over eens dat dat inderdaad moet gebeuren. Wij moeten dat echter niet doen met een pistool op ons hoofd gericht. Wij moeten het hoofd koel houden. Het heeft geen zin om de grote bedrijven meer de schuld te geven dan de kleine. Zo eenvoudig ligt het niet. Het gaat om intensieve productiemethoden, en die vinden niet alleen plaats op grote bedrijven.
Wij mogen in Europa niet alleen kijken naar de manier waarop wij hier volgens de regels van het GLB ons voedsel produceren. Wij moeten ook kijken naar het voedsel dat wij vanuit landen buiten de Europese Unie importeren. Het is idioot om eerst in eigen huis orde op zaken te stellen, om vervolgens te moeten constateren dat er voedsel de Europese Unie binnenkomt dat niet aan dezelfde veiligheidsnormen voldoet als het onze. Wij moeten ons hierover zeker grote zorgen maken. Aan de andere kant willen wij ook weer niet al te somber doen over de gevolgen voor de consumptie. De consumptie kan zich weer herstellen, en in het Verenigd Koninkrijk is dat ook gebeurd. Dat is een moeizaam proces geweest. Dit is echter niet het juiste moment om te beoordelen hoe groot de consumptie in Europa over een half jaar precies zal zijn. Als wij de veiligheidsmaatregelen invoeren en het vertrouwen kan terugkeren, kan de consumptie weer spectaculair toenemen. Dat zal het juiste moment zijn voor een hervorming van het GLB. Laten we ervoor zorgen dat dat dan ook gebeurt.

McCartin
Mijnheer de Voorzitter, ik steun de aanvullende begroting en erken de noodzaak ervan. Ik steun ook de 70/30 verhouding zoals wij die in het verleden hebben gehad. Ik wil erop wijzen dat sommigen in dit Parlement menen dat wij, door de Europese begroting te verlagen en de lidstaten te dwingen de kosten op zich te nemen, de Europese belastingbetaler iets zouden besparen. Niets is echter minder waar. De vraag is of het geld wordt betaald via de Europese Unie of via de nationale regeringen. In ieder geval zitten we nu met een crisis en die zal de Europese belastingbetalers hoe dan ook geld gaan kosten. Het zou een onjuiste strategie zijn als de leden van dit Parlement ervoor gaan pleiten dat wij onze verantwoordelijkheden afschuiven op de nationale regeringen.
Ik wil ook graag nog eens het feit onderstrepen dat wij hier in de Europese Unie schijnen te denken dat de invoering van een aanvullende begroting van deze omvang een enorme belasting voor de Europese belastingbetaler zou betekenen. In feite gaat het hier om een relatief klein bedrag. De begroting van de Europese Unie kost de lidstaten iets meer dan 1%. De lidstaten die zich het hardst en het luidruchtigst tegen een verhoging van die begroting verzetten zijn degenen die zelf 47-50% daarvan ontvangen en uitgeven. De Europese Unie kost dus 1%, waarvan in het verleden 80% naar de landbouw ging. Tegenwoordig gaat er ongeveer 40% naar de landbouw. Uitgedrukt in percentage van het BNP kost de begroting van de Europese Unie de Europese belastingbetaler dus heel wat minder dan vijftien tot twintig jaar geleden het geval was.
Het andere punt dat ik wil noemen, is dat zoveel mensen, door een verband te leggen tussen deze ziekte-uitbraken en het gemeenschappelijk landbouwbeleid, het GLB op de een of andere manier de schuld lijken te geven van het probleem. In werkelijkheid heeft de Europese consument nooit eerder goedkoper en veiliger voedsel gehad. De levensverwachting en de volksgezondheid vormen daarvoor het bewijs. Zelfs in de armste regio' s van deze Unie en in de armste steden zien wij geen hongerige kinderen meer. Dat is te danken aan het feit dat deze Unie zich garant heeft gesteld voor goedkoop voedsel van goede kwaliteit, en zij heeft dat ook inderdaad geleverd. Dat moeten wij vooral niet vergeten.
Hoe kunnen wij dan wel het probleem oplossen? Ik had liever de ideeën van de commissaris willen horen over de te verwachten consumptie voor de komende drie of vier jaar en de maatregelen die hij wil nemen om de productie te beperken. Ik ben het niet eens met mijn Ierse collega, de heer Hyland, dat het in wiens belang dan ook is om iets te produceren alleen om het vervolgens te vernietigen.

Schreyer
 - (DE) Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren, het landbouwbeleid staal al weken in het middelpunt van de openbare discussie. Dat vormt een uitdaging en een kans voor het landbouwbeleid, omdat nu duidelijk wordt dat er een discussie gevoerd moet worden over wat we eigenlijk van ons landbouwbeleid verwachten. Gaat het alleen om kwantiteit, en zo nee, in hoeverre draait het dan om kwaliteit? En welk belang moeten we in de landbouwsector hechten aan doelstellingen op het gebied van landschaps- en milieubescherming, een verantwoorde veehouderij en cultuurbehoud?
Wij hebben in dit debat veel sprekers duidelijk horen maken dat deze doelstellingen al deel uitmaakten van eerdere voorstellen. Deze werden weliswaar gesteund door de Commissie en het Europees Parlement, maar zijn helaas door de Raad verworpen. Ik hoop dat de Raad nu onderkent dat hij dit debat niet langer kan negeren, maar dat hij er zelf ook aan moet deelnemen. Daar moet ik natuurlijk wel de kanttekening bij maken dat de noodzakelijke maatregelen om deze crisis te bestrijden in dat debat uiteraard niet verwaarloosd mogen worden. Als er namelijk geen besluiten worden genomen, wordt de situatie eerder slechter dan beter.
De Commissie heeft haar taak om voorstellen in te dienen al in november-december, bij het uitbreken van de tweede BSE-crisis, ter hand genomen. Wij zijn nu bezig met de financiële onderbouwing van de besluiten die in december zijn genomen. 971 Miljoen euro is veel geld voor een aanvulling op de begroting. Ik ben erg dankbaar dat het Parlement zijn goedkeuring aan deze aanvulling geeft. Dankzij die 971 miljoen euro extra heeft de rundvleessector dit jaar de beschikking over in totaal meer dan zeven miljard euro. Dat is een stijging van meer dan 50% in vergelijking met vorig jaar. Ik leg daar de nadruk op om duidelijk te maken dat de Europese Unie de landbouwers in de huidige crisis niet in de kou laat staan, maar dat we zelfs een groot deel van de begroting daaraan besteden. Ik vind het belangrijk dat dat hier nog een keer duidelijk wordt gezegd.
Ik ben het echter ook met degenen eens die zeggen dat het feit dat wij de productie eerst met zes miljard euro subsidiëren en vervolgens een miljard euro uitgeven om die productie aan te kunnen - in die zin, dat deze gedeeltelijk vernietigd moet worden - natuurlijk duidelijk aantoont dat er actie ondernomen moet worden in de vorm van een herziening van het landbouwbeleid. Staat u mij toe om kort samen te vatten waar het geld van de begrotingswijziging voor bestemd is: een gedeelte van 33 miljoen wordt besteed aan extra BSE-tests, voor de interventieaankopen is een groter bedrag uitgetrokken en het grootste gedeelte wordt gebruikt om runderen op te kopen ter vernietiging. Dat moet ook duidelijk gezegd worden. Het geld komt echter uiteindelijk bij de landbouwers terecht om de achteruitgang in inkomsten gedeeltelijk te compenseren.
Ik wil er ook graag op wijzen dat er in de rundvleessector nog steeds erg uiteenlopende systemen bestaan. Wanneer de prijs namelijk onder een bepaalde grens terechtkomt, moet de Europese Unie verplicht het vlees opkopen van in ieder geval de mannelijke runderen. En hoe zit het eigenlijk met de ethische aspecten in deze kwestie? Natuurlijk is het een trieste gebeurtenis dat wij nu 700 miljoen euro ter beschikking moeten stellen voor de vernietiging van runderen. Dat is triest voor het landbouwbeleid en voor de belastingbetalers. Daar moet echter wel bij opgemerkt worden dat er feitelijk geen alternatieven voorhanden zijn. Het gaat hier niet om het propageren van een slachtprogramma, maar om een noodzakelijke maatregel. Er worden veel minder dieren geslacht dan normalerwijze het geval is.
Staat u mij toe om even kort in te gaan op de vraag of voedselhulp een alternatief geweest zou zijn. Een voorwaarde voor voedselhulp in de vorm van rundvlees is de aanwezigheid van gesloten koelcircuits in de ontvangende landen. Rundvlees kan niet zo maar met een schip naar een noodgebied worden vervoerd; dan arriveert er toch alleen maar bedorven vlees. Daar heeft men absoluut niets aan. Daar moet ook rekening mee worden gehouden. De praktische ervaring die de Europese Unie heeft opgedaan, dat door dergelijke maatregelen de regionale markt gedeeltelijk verstoord wordt, moet een vingerwijzing zijn om niet weer dezelfde fouten te maken.
Nogmaals: het is uiteraard duidelijk dat de onderhavige maatregelen en financiële onderbouwing een noodpakket vormen. Op dit moment zitten we al in de discussie over een volgende stap, zeker ook in het kader van de Landbouwraad. Deze week zullen wij dit tweede pakket bespreken dat maatregelen bevat die verder gaan dan de huidige reactie in de vorm van een reductie van de veestapel. Uiteraard kan en moet er een debat worden gevoerd over de vraag of er nog meer maatregelen nodig zijn, maar uiteindelijk moet er wel ergens overeenstemming over worden bereikt. Ik moet ook zeggen dat het mij verbaast wat ik allemaal af en toe in de kranten lees over het voorgestelde pakket van de heer Fischler. Dat heeft deels vaak nog maar heel weinig te maken met het voorstel zelf. Als ik lees dat de heer Fischler opdracht zou geven voor een gigantisch slachtprogramma, wil ik er bij deze nog een keer op wijzen dat het om een aanbod van de Europese Unie gaat om vlees op te kopen waar op dit moment geen afnemers voor te vinden zijn. Ons standpunt is wel dat dat alleen in de vorm van een cofinanciering kan plaatsvinden; de lidstaten zullen zelf ook een deel moeten financieren. Als er dan een dergelijke verontwaardigde en afkeurende reactie volgt, terwijl er tegelijkertijd sprake is van een veiligheidsnet nu duidelijk is dat het vlees door de Europese Unie opgekocht moet worden, kan ik me soms niet aan de indruk onttrekken dat hier ook een zwartepietenspel gespeeld wordt.
Dan nu de vraag welke uitgebreidere maatregelen er getroffen moeten worden in verband met de huidige crisis. Het is goed als er veel voorstellen ter tafel liggen. Ik vind het ook goed dat over deze kwestie nog verder nagedacht wordt, bijvoorbeeld over een premie om dieren eerder op de markt te brengen. Een deel van het probleem is feitelijk namelijk al opgelost als er dieren op de markt komen die maar half zo zwaar zijn, in plaats van dat ze nog verder vetgemest worden. Ik vind het ook belangrijk om na te denken over het loskoppelen van de premie van de productieverplichting, zodat de andere doelstellingen van de landbouw beter in het premiesysteem geïntegreerd kunnen worden. Laten we echter wel duidelijk constateren dat de maatregelen die wij vandaag financieel onderbouwen, noodzakelijk zijn als een eerste pakket van noodmaatregelen. Wanneer het tweede pakket ter sprake komt, hebben we het overigens ook nog steeds over crisisbeheer. Uiteraard dienen dan ook al weer de volgende stappen gezet te zijn om na de tussentijdse evaluatie aan de derde fase te kunnen beginnen, zodat de andere doelstellingen van de landbouw beter in ons premiesysteem geïntegreerd kunnen worden.
Ik wil graag nog even kort aandacht besteden aan het mond- en klauwzeerprobleem, omdat dat hier ook door een aantal collega's terecht aan de orde is gesteld. De ramp in het Verenigd Koninkrijk is op dit moment al erg groot. Aan de hand van de incubatietijden kan de komende dagen vastgesteld worden of de ziekte ook het vasteland heeft bereikt. Daar moeten wij op voorbereid zijn. In het kader van de begroting moeten wij er ook op voorbereid zijn dat wij met grote problemen te maken krijgen. Wij moeten er ook op voorbereid zijn dat we de bodem van de landbouwcrisis nog niet bereikt hebben. Ik hoop niet dat mijn vrees bewaarheid wordt. Wij moeten echter wel met die mogelijkheid rekening houden. Daarom is het des te belangrijker dat de crisis met gezond verstand wordt aangepakt. Tegelijkertijd moeten we daarbij de weg inslaan die naar onze uiteindelijke doelstelling leidt. Dat betekent dat we de doelstellingen van het landbouwbeleid moeten combineren met die van de consumenten- en milieubescherming en met die van een verantwoorde veehouderij.

Mulder
Voorzitter, staat u mij toe een kleine opmerking te maken. Verschillende sprekers hebben opgemerkt dat het wettelijk niet mogelijk zou zijn om de verhouding 70-30 te veranderen in 50-50. Dat is niet de opvatting van de juridische dienst van het Parlement, die mij gezegd heeft dat het absoluut wel mogelijk is.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer Mulder.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 11.00 uur plaats.

Situatie met betrekking tot mond- en klauwzeer
De Voorzitter
Aan de orde is de mededeling van de Commissie inzake de evolutie van de situatie met betrekking tot het mond- en klauwzeer.

Byrne
Ik ben blij u op de hoogte te kunnen brengen van de nieuwste ontwikkelingen met betrekking tot het uitbreken van mond- en klauwzeer in het Verenigd Koninkrijk. Zoals u weet, werd het eerste geval op de avond van 20 februari bevestigd. De volgende dag, op 21 februari dus, heeft de Commissie tijdens een Commissievergadering tot een veiligheidsmaatregel besloten.
Deze maatregel had ten doel de uitvoer van bepaalde levende dieren, dat wil zeggen, runderen, schapen en geiten, vanuit het Verenigd Koninkrijk te verbieden en de uitvoer van vlees, vleesproducten, melk, melkproducten en bepaalde dierlijke producten te beperken. Ook werd bepaald dat het besluit van het Permanent Veterinair Comité op 27 februari zou worden herzien. Deze snelle actie werd door sommigen als een paniekreactie bestempeld. Niets is minder waar. Het is een essentiële, uiterst noodzakelijke reactie op een hoogst besmettelijke ziekte die tot enorm grote gevolgen voor de economie en de handel in de gehele Europese Unie kan leiden. U hebt daar zojuist meer over gehoord van mevrouw Schreyer.
Ik ben gesterkt door het feit dat het besluit afgelopen maandag alle steun kreeg van de Landbouwraad. Het besluit wordt ook gesteund door de landbouwgemeenschap in de gehele Europese Unie, waaronder het Verenigd Koninkrijk. Boeren zijn ervan doordrongen dat deze ziekte een ernstige bedreiging vormt voor hun bedrijf.
Helaas is het aantal gevallen tot nu toe verder gestegen tot 22. Ik noem een aantal zorgwekkende aspecten die aan de situatie zijn verbonden.
Ten eerste is in verschillende Britse graafschappen met een grote geografische spreiding mond- en klauwzeer geconstateerd. Ten tweede is de ziekte niet alleen op boerderijen geconstateerd maar ook bij slachterijen, handelaren en verzamelpunten. Verder zijn mogelijk besmette dieren, met name schapen, naar andere lidstaten geëxporteerd voordat het uitbreken van de ziekte was bevestigd.
Ik wil het Verenigd Koninkrijk graag complimenteren met de voortvarende wijze waarop actie wordt ondernomen om de ziekte onder controle te krijgen. Vanaf 23 februari is er in het Verenigd Koninkrijk een algeheel verbod op het vervoer van levende have van kracht om verdere verspreiding tegen te gaan. Dit verbod is inmiddels met twee weken verlengd.
Met het oog op de incubatietijd van deze ziekte is nog niet helemaal duidelijk wat het effect van deze maatregel is. De situatie heeft uiteraard de voortdurende aandacht van de Commissie en we staan doorlopend in contact met de veterinaire autoriteiten in het Verenigd Koninkrijk en de overige lidstaten.
De situatie is gisteren tijdens een vergadering van het Permanent Veterinair Comité besproken. Op grond van de meest recente informatie over de huidige situatie van de Britse vertegenwoordiger en het advies van de veterinaire deskundigen van de lidstaten, stellen de Commissiediensten het volgende voor. Ten eerste verlenging van het huidige verbod tot 9 maart. Dit besluit is vanochtend tijdens een Commissievergadering genomen. Ten tweede zullen de lidstaten voorzorgsmaatregelen nemen, waaronder het isoleren van vatbare dieren en het preventief vernietigen van deze dieren als zij tussen 1 en 21 februari zijn geëxporteerd. Het Permanent Veterinair Comité steunt dit voorstel, dat vandaag door de Commissie zal worden goedgekeurd zodat het van kracht wordt vóór het verlopen van het huidige besluit op 1 maart om middernacht.
Het nieuwe besluit loopt tot 9 maart 2001 middernacht en zal worden behandeld tijdens de vergadering van het Permanent Veterinair Comité op 6 en 7 maart. Onze aanpak is nu gericht op het bestrijden van de ziekte. Pas in laatste instantie zullen we tot vaccinatie overgaan, aangezien hierdoor de ziektestatus van de Europese Unie in twijfel zou worden getrokken en de landbouwgemeenschap en exporteurs in de toekomst met hoge kosten zou worden geconfronteerd. Het is duidelijk dat we de huidige situatie zeer ernstig moeten nemen. Er staan belangrijke zaken op het spel en als we er niet in slagen de ziekte onder controle te krijgen, zijn de kosten niet te overzien. Overigens had de ziekte, gezien de nog steeds voortdurende BSE-crisis, niet op een slechter moment kunnen uitbreken.
We moeten echter oppassen dat we geen voorbarige conclusies trekken. Zo wordt het uitbreken van mond- en klauwzeer nu reeds toegeschreven aan slechte invoercontroles en de intensieve productiemethoden van de Europese landbouw.
Al deze zaken zullen de komende weken en maanden uiteraard aan de orde komen tijdens het onderzoek naar het ontstaan van de ziekte. We moeten echter niet over het hoofd zien dat de Gemeenschap tot een paar weken geleden een uitstekende status had met betrekking tot mond- en klauwzeer. In 1991 zijn de vaccinaties gestopt, wat de Europese boeren een besparing van ruim 1 miljard euro heeft opgeleverd. Ook zijn de lidstaten hierdoor in staat geweest te exporteren naar landen die uitsluitend producten importeren van landen die officieel vrij van mond- en klauwzeer zijn en er geen vaccinatiebeleid op nahouden.
Sindsdien zijn er behalve in 1993 in Italië en een aantal incidentele gevallen in Griekenland, in het grensgebied met Turkije, geen gevallen van mond- en klauwzeer geweest. Voorafgaand aan de invoering van het niet-vaccinatiebeleid in 1991 werden er jaarlijks honderden gevallen geregistreerd. Ik heb mij vast voorgenomen deze uitstekende status te handhaven. Ik hoop dat ik kan rekenen op uw steun voor het huidige zero-tolerance-beleid ten aanzien van deze ziekte. Ik zou nu graag uw mening over deze situatie willen horen.

De Voorzitter
Hartelijk dank, commissaris Byrne.
Aan de orde is het vragenuur. Er hebben zich veel afgevaardigden aangemeld. We zullen de vragen daarom in groepjes van drie afhandelen: op die wijze kunnen we een zo groot mogelijk aantal vragen behandelen.

Adam
Ik dank de commissaris voor zijn zorgvuldige verklaring van vanmiddag. Niet alle leden zullen dit weten, maar de boerderij in Heddon-on-the-Wall in het noordoosten van Engeland, waar kennelijk de besmettingshaard ligt, ligt in mijn kiesdistrict en daarom weet ik uit de eerste hand hoe verwoestend het probleem is voor de landbouwgemeenschap en hoezeer de vleesverwerkende industrie hierdoor wordt ontwricht, om nog maar te zwijgen over de beperkte toegang tot het platteland voor recreatieve doeleinden. Ik zou de landbouwgemeenschap in het Verenigd Koninkrijk graag willen zeggen dat ons medeleven en onze zorg naar hen uitgaan.
Ook wil ik de collega' s van het Europese vasteland op het hart drukken dat we oprecht hopen dat we de ziekte niet naar het vasteland hebben geëxporteerd. Ik ben blij met wat de commissaris zei over de voortvarende wijze waarop de Britse regering actie heeft ondernomen. We begrijpen allemaal dat het slachten van vee en het stopzetten van veevervoer een van de beste manieren is om de ziekte onder controle te krijgen. Hij noemde ook de mogelijkheid van vaccinatie. Kan hij misschien iets zeggen over het tijdpad voor vaccinatie?

Fiebiger
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik heb twee vragen. De huidige beschermingsmaatregelen in verband met BSE worden bedreigd door de gevaarlijke MKZ-epidemie. Ik kan me nog de situatie in de jaren '50 herinneren, toen hele dorpen geïsoleerd moesten worden om de verspreiding van de epidemie tegen te gaan. Hoe worden de strenge juridische maatregelen tegen het vervoeren van dieren gecontroleerd, mijnheer de commissaris? Degene die zich na BSE nog steeds niet aan de wettelijke voorschriften houdt, dient met andere middelen tot de orde worden geroepen. Hoe waterdicht is de situatie in de Europese Gemeenschap met betrekking tot de identificatieplicht? U heeft gezegd dat vernietiging en vervoerscontrole op dit moment uw voornaamste doelstellingen zijn. Hoe staat het met de voorbereidingen voor het strategisch inenten van dieren, hetgeen ongetwijfeld in heel Europa plaats zal vinden om de verspreiding van de epidemie tegen te gaan? Bent u goed voorbereid?

Sturdy
Commissaris, ik dank u voor uw komst vandaag. Ik heb in de Commissie landbouw verzocht om een debat hierover en ik heb veel waardering voor uw komst. Ik sluit mij aan bij de heer Adam en betuig mijn oprechte medeleven aan degenen die in Groot-Brittannië onder deze crisis lijden. Ik zou het zeer betreuren als blijkt dat wij deze ziekte hebben geëxporteerd. Deze kwestie baart ons veel zorgen. Het is echter van vitaal belang dat we alles in het werk stellen om een herhaling in de toekomst te voorkomen. Ik wil weten of u - zoals u in uw toespraak al aangaf - overweegt de fytosanitaire maatregelen te verscherpen zodat we kunnen spreken van gezonde, veilige voedingsmiddelen binnen het Verenigd Koninkrijk en binnen Europa.
Ik heb twee kleine vragen voor de commissaris. Heeft de Britse regering om volledige financiële steun van de EU verzocht, waarbij agrimonetaire systemen en andere systemen worden gehanteerd, en hoe zit het met de schapen in Duitsland? Is het probleem van de besmette schapen nu eindelijk opgelost?

Byrne
Om terug te komen op de vraag van de heer Adam over het tijdpad voor vaccinatie, herhaal ik nadrukkelijk wat ik eerder heb gezegd, namelijk dat vaccinatie als beleid pas in laatste instantie zal worden aangewend. We beschouwen vaccinatie slechts in de laatste instantie als een optie.
Zelfs dan zou het noodzakelijk zijn het Permanent Veterinair Comité hierbij te betrekken en het voorstel ter overweging voor te leggen aan de Landbouwraad. Het zou tot hoge kosten en mogelijk tot inkomstenderving leiden. Het zou een ingrijpend besluit met verstrekkende gevolgen zijn. Daarom zou de moeilijke aard van een dergelijk besluit en de behoefte aan uitvoerig overleg met de genoemde organen in het tijdpad tot uiting moeten komen.
De volgende vraag betreft de wijze waarop de Commissie en de Europese Unie het vervoersverbod aanpakken. Het is de functie van de Commissie en de wetgevende autoriteiten in de Europese Unie om wetgeving op Europees niveau in te voeren en het is aan de lidstaten zelf om deze wetgeving uit te voeren. Om een verbod op vervoer vanuit het Verenigd Koninkrijk mogelijk te maken is dan ook in de eerste plaats wetgeving op nationaal niveau toegepast. Er bestaat ook wetgeving op Europees niveau. Tijdens de vergaderingen van het Permanent Veterinair Comité is hierover beraadslaagd en er zijn doorlopend contacten tussen de veterinaire diensten van het Verenigd Koninkrijk, de veterinaire diensten van de Commissie en, waar nodig, andere veterinaire diensten.
Dieren die tot de risicogroep behoren zijn opgespoord en onder actief toezicht gesteld. Zoals u waarschijnlijk weet, zijn er zelfs al vele dieren vernietigd.
De heer Sturdy stelde mij twee vragen. De eerste vraag was of de Britse regering financiële steun had aangevraagd. Het antwoord op deze vraag is nee. Er is geen aanvraag ingediend en ik heb begrepen dat nog niet bekend is wat de kosten zijn.
Wat betreft de schapen in Duitsland: de meest actuele informatie die ik ter beschikking heb met betrekking tot deze kwestie is dat de verdachte gevallen nog steeds als verdacht worden beschouwd of op grond van negatieve testresultaten zijn vrijgegeven. Bovendien is op geen enkele wijze bevestigd dat er in Duitsland sprake is van mond- en klauwzeer, zoals eerder vandaag of gisteren werd gemeld.

Doyle
Kan de Commissie ons geruststellen als het gaat om het geval van mond- en klauwzeer in Armagh op de grens tussen Noord-Ierland en de Ierse Republiek, waar vandaag weer melding is gemaakt van een verdacht geval? Het betreft schapen afkomstig van de veemarkt van Carlisle die voor een deel verder naar het zuiden zijn gegaan, naar de Ierse Republiek.
Zojuist nog heb ik het gerucht vernomen - en laten we hopen dat bij een gerucht blijft - dat er in Wexford, mijn eigen kiesdistrict, besmette schapen zijn aangetroffen die op dit moment, terwijl ik hier sta te praten, worden verbrand. Ook dit geval moet nog worden bevestigd, maar kennelijk is er sprake van een verspreiding van schapen vanuit Carlisle naar een veemarkt in Armagh, dat grenst aan mijn eigen kiesdistrict Leinster en aan het verboden gebied.
Zou de commissaris ons het laatste nieuws hierover kunnen geven? Hopelijk betreft het ook hier slechts een verdacht geval en blijft het daarbij.
Is de commissaris ervan overtuigd dat de waakzaamheid en de ontsmettingsvoorzieningen bij de Europese havens en luchthavens, met name in Ierland en Groot-Brittannië, toereikend zijn en is er op dat vlak een rol voor hem weggelegd?

Graefe zu Baringdorf
 - (DE) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, het lijkt erop alsof er weer afval is verwijderd. In dit geval door een luchthaven en daardoor is de epidemie uitgebroken. Ten eerste, zou het niet zinvol zijn om de nationale controles te ondersteunen door het invoeren van een bewijsplicht voor bedrijven die actief zijn in de afvalsector? Ten tweede, zult u ervoor zorgen dat de getroffen bedrijven gecompenseerd worden als de epidemiefondsen in de lidstaten daarvoor niet toereikend zijn? Ten derde, moeten we nu niet iets terughoudender zijn met het slachtprogramma, omdat deze epidemie wellicht een slachtprogramma noodzakelijk maakt dat veel verder gaat dan het huidige voorstel? We moeten op dat vlak op zijn minst voorzichtigheid betrachten. Niet dat ik dat graag zou willen, mijnheer de commissaris, maar het risico is nu eenmaal aanwezig.

Lynne
De boeren in het Verenigd Koninkrijk en in mijn eigen kiesdistrict, waar ook een verdacht geval is geconstateerd, zijn ten einde raad. Eerst BSE en nu dit. De commissaris zei dat er tot op dit moment geen financiële steun van de EU is aangevraagd. Zou er specifieke EU-steun beschikbaar zijn voor de bestrijding van mond- en klauwzeer? Kan hij de Britse regering ook helpen vast te stellen waar het mond- en klauwzeer is begonnen. Hij zei namelijk dat we niet importeren uit landen die niet vrij van mond- en klauwzeer zijn. Ik dacht dat het slechts om gebieden in bepaalde landen ging. Zou hij daar iets specifieker over kunnen zijn? Is hij met mij eens dat het sluiten van de kleinere slachterijen in het Verenigd Koninkrijk wellicht tot het verspreiden van de ziekte heeft geleid?

Byrne
Om eerst de vragen van mevrouw Doyle te beantwoorden: de situatie verandert van uur tot uur, maar ik kan u vertellen dat de situatie in Armagh, waar u naar vroeg, op dit moment nog niet officieel is bevestigd. Er wordt natuurlijk actief toezicht gehouden. De autoriteiten hebben de boerderij afgesloten en onder streng toezicht gesteld. Later op de dag zal ik meer informatie over de situatie hebben.
Wat uw eigen kiesdistrict Wexford betreft, mevrouw Doyle: ik kan de geruchten waarover u sprak niet bevestigen. Er is mij niets onder de aandacht gebracht op dat punt.
Wat de grenscontroles betreft: dit is een aangelegenheid voor de lidstaten zelf. Afgaande op de contacten die ik onderhoud met de lidstaten en ook hun eigen visie op de situatie, kan ik u verzekeren dat ze terdege doordrongen zijn van de ernst van de zaak. We moeten ons vooral richten op beperkende maatregelen voor levende have en vervolgens ook op dierlijke producten.
Uit verslagen die mij ter beschikking zijn gesteld, is mij gebleken dat de lidstaten er alles aan doen om veevervoer tegen te gaan en het risico zo veel mogelijk te beperken.
De heer Graefe zu Baringdorf wilde iets weten over de compensatie. Zoals u mevrouw Schreyer eerder deze middag wellicht hebt horen zeggen, is er compensatie beschikbaar. Er is een budget voor dit soort situaties, maar, zoals zij al aangaf, er zijn budgettaire beperkingen. Ik heb begrepen dat hiervoor ongeveer 50 miljoen euro per jaar beschikbaar is. Ik weet niet wat het precieze bedrag is dat voor een kwestie als deze beschikbaar is, maar dat zal wel iets minder dan 50 miljoen euro zijn.
Mevrouw Lynne stelde mij een vraag over het onderscheid tussen aangewezen gebieden en landen. Het is zo dat een derde land waar in een bepaald gebied mond- en klauwzeer uitbreekt, niet langer producten naar de Europese Unie mag exporteren. Dit is het gevolg van wetgeving waarin wordt gesteld dat elk product dat wordt geëxporteerd, voorzien moet zijn van een verklaring dat het vrij is van mond- en klauwzeer. Als in een gebied zo' n verklaring niet kan worden afgeven, kan het product niet worden geëxporteerd. Zo was het in het verleden en zo is het nog steeds, en dat gold ook pas nog voor een geval.
Wat betreft de vraag over kleine slachterijen: hierover heb ik in mijn eigen toespraak al iets gezegd. Ik zou daar nogmaals naar willen verwijzen en herhalen dat mond- en klauwzeer in het verleden een groter probleem was dan tegenwoordig. Ik heb u voorbeelden gegeven van gevallen van mond- en klauwzeer in het recente verleden, één in Italië en een beperkter geval in Griekenland aan de Turkse grens.
We zijn die hele tijd in de Europese Unie opvallend vrij van mond- en klauwzeer gebleven. Wat betreft de aanvraag of autorisatie van compensatie voor het Verenigd Koninkrijk: we zijn in afwachting van een aanvraag voor compensatie en deze zal vanzelfsprekend op de gebruikelijke wijze in behandeling worden genomen.

Auroi
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, opnieuw is er sprake van een dramatische crisis. Mijn collega's hebben u zojuist een aantal vragen gesteld. Zelf heb ik nog twee aanvullende vragen. In antwoord op de vraag van de heer Graefe zu Baringdorf hebt u laten weten dat alles wat met fraudezaken te maken heeft onder de verantwoordelijkheid van de lidstaten valt. Zeker, maar de Commissie dient wel over voldoende personeel te beschikken om actie met betrekking tot deze vraagstukken te kunnen ondernemen. Wat dit punt betreft zou ik graag willen weten hoe het er met uw SANCO-directie voorstaat. De toewijding van uw mensen wil ik niet in twijfel trekken, maar ik vraag me wel af of u over voldoende personeel beschikt om alle taken die zich nu plotseling voordoen te kunnen uitvoeren. Ik denk hierbij aan de laatste tegenslag na het BSE-vraagstuk en aan andere tegenslagen. Tot zover mijn eerste vraag.
Tweede vraag: u beweert naar mijn mening iets te gemakkelijk dat de kleine slachterijen om de hoek geen oplossing voor dit soort vraagstukken kunnen bieden. Deze slachterijen zijn immers de afgelopen 50 jaar ingrijpend veranderd. Kan juist het feit dat ze om de hoek gelegen zijn geen oplossing bieden voor dergelijke crises? Wij zien dit in het bijzonder in Groot-Brittannië, waar de verspreiding van de epidemie grotendeels te wijten is aan het feit dat de dieren over lange afstanden vervoerd worden.

Cunha
Mijnheer de Voorzitter, de Britse autoriteiten zijn niet al te scheutig geweest met het verstrekken van informatie over de uitvoer van levende have. Ik zou daarom graag willen weten, mijnheer de commissaris, of het mogelijk is een lijst te krijgen met daarop al de landen waarnaar het Verenigd Koninkrijk levende, mogelijk met mond- en klauwzeer geïnfecteerde dieren heeft uitgevoerd.

Goepel
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, beschikt u over voldoende vaccin voor deze speciale toepassing indien de slechtst denkbare situatie zich voordoet? Ten tweede, in een Duitse krant met veel grote, kleurrijke foto's en een hoge oplage staat op de voorpagina: "MKZ, mond- en klauwzeer dus, is ook besmettelijk voor mensen". Wat is uw reactie daarop?

Byrne
Mijnheer de Voorzitter, over de vraag van mevrouw Auroi over fraude in de lidstaten: indien er bewijs is dat lidstaten fraude plegen, dient dit grondig te worden onderzocht. De betreffende lidstaten zijn verplicht dit te doen en de Commissie zal er rechtstreeks op toezien dat dit ook gebeurt.
Over de vraag van de kleine slachterijen: ik kan slechts herhalen wat ik al eerder zei, namelijk dat het laatste geval van mond- en klauwzeer in het Verenigd Koninkrijk uit de jaren '60 van de vorige eeuw dateert. Het feit dat de slachterijen de afgelopen twintig jaar groter zijn, geeft wel aan dat er niet per se een verband bestaat tussen grote of kleine slachterijen en het uitbreken van mond- en klauwzeer. We houden echter alles in de gaten en dit is uiteraard een van de zaken die we in aanmerking zullen nemen. We moeten oppassen dat we niet op zoek gaan naar magische oplossingen en met voorspelbare reacties klaarstaan als het gaat om de oorzaken. Dat is iets wat we tijdens de besluitvorming in dezen zullen moeten afwegen.
Er zijn 30 miljoen doses vaccinatie beschikbaar in de Europese Unie. Over de vraag of mond- en klauwzeer besmettelijk is voor mensen: het schijnt zo te zijn dat als er sprake is van besmetting, het in een zeer lichte vorm is met milde symptomen en een beperkt aantal gevallen. Met andere woorden, het wordt niet als een gevaar voor de volksgezondheid gezien.
De heer Cunha vroeg mij vervolgens naar de landen die vee hebben ingevoerd. Ik weet zeker dat hierover informatie beschikbaar is in mijn DG. Ik heb de informatie niet paraat, maar ik heb begrepen dat Duitsland, Frankrijk, Nederland en België naar alle waarschijnlijkheid op de lijst zullen voorkomen. Het Verenigd Koninkrijk houdt mijn DG van alle ontwikkelingen op de hoogte. Zelf ontvang ik faxen en heb ik een aantal gesprekken over deze zaken gevoerd met de verantwoordelijk minister, de heer Nick Brown. Ik heb er het volste vertrouwen in dat de Britse autoriteiten de Commissie volledig op de hoogte zullen houden van de laatste ontwikkelingen.

Whitehead
Commissaris, neemt u van ons aan, we vinden dat u op gepaste wijze hebt gehandeld en niet uit paniek. De enige paniek waarvan sprake zou kunnen zijn, is dat de kwestie als een ernstig gevaar voor de volksgezondheid wordt afgespiegeld in plaats van als een gevaar voor de gezondheid van dieren, wat het uiteindelijk is.
Kunt u met betrekking tot de snelle actie van het Verenigd Koninkrijk op 20 en 21 februari bevestigen dat het Verenigd Koninkrijk nu heeft verzocht om een vermindering van de resterende tranche voor agrimonetaire compensatie, zoals de Britse minister gisteravond aankondigde? Kunt u specifieke informatie geven over de extra steun voor de landbouwgemeenschap om de velen die wij hier vertegenwoordigen te helpen het verlies van hun inkomstenbron te overleven?
Ten slotte wil ik vragen of u al verslagen hebt ontvangen van het Voedsel en Veterinair Bureau in Dublin over de oorzaken van het uitbreken van mond- en klauwzeer in Heddon-on-the-Wall. Kunt u ons, nu het gevaar voor besmetting over land en door de lucht zo groot is, in ieder geval de verzekering geven dat u preventieve vaccinatie niet uitsluit om verdere verspreiding van de ziekte tegen te gaan, ook al moeten de dieren later alsnog worden vernietigd?

Maat
Voorzitter, ik heb drie vragen. Het blijkt dat er ten aanzien van de uitvoering en de preventieve maatregelen verschil in tempo is tussen de verschillende lidstaten, met name wat betreft de vernietiging of de slacht van vee uit Groot-Brittannië. Kunt u daar iets over zeggen? Zal dat in de toekomst ook weer voorkomen met de nieuwe besluiten?
In de tweede plaats blijken er problemen te zijn met het traceren van dieren die vanuit het Verenigd Koninkrijk naar Europa worden geëxporteerd. Klopt dat? Hoe groot is het percentage dat niet getraceerd kan worden?
In de derde plaats is gebleken dat het vervoer van slachtvee over grote afstanden toch bepaalde risico's inhoudt. Is dat voor de Commissie aanleiding om toch eens te gaan nadenken over de mogelijkheid afstandstabellen in te voeren met betrekking tot het vervoer van dieren voor de slacht?
Ik wilde nog een opmerking kwijt. De boeren in Groot-Brittannië hebben een enorme slag gehad met de BSE. Nu worden ze opnieuw ernstig gedupeerd, en woorden helpen wel niet veel, maar gedeelde smart is halve smart, zegt men in mijn land, en ik wil hier toch wel uitspreken dat wij zeer begaan zijn met het lot van vele boerengezinnen in Groot-Brittannië.

Cushnahan
Zoals de commissaris weet, dreigt dit nieuwe probleem dat volgt in het spoor van de BSE-crisis, de landbouw te verwoesten en het gehele GLB te ontrafelen. Er gaan veel geruchten dat bewust informatie wordt achtergehouden over besmettingsgevallen of zelfs veevervoer. Zou de commissaris niet eens met de regeringen van de lidstaten kunnen praten over de mogelijkheid lieden die op een dergelijke onverantwoordelijke wijze handelen, op grond van hun eigen rechtssysteem strafrechtelijk te vervolgen?
Ten tweede, verwelkomt de commissaris de vrijwillige actie van verantwoordelijken op het gebied van onder andere sport, om het verkeer van personen te beperken? Kan hij in dat verband waardering opbrengen voor de verantwoorde en belangenloze actie van de nieuwe leider van Fine Gael in mijn eigen land om de Àrd Fheis terug te brengen tot een conferentie in Dublin, om er zo voor te zorgen dat het probleem in Ierland beperkt blijft?

De Voorzitter
Dat is vast een heet hangijzer voor u, commissaris!

Byrne
Mijnheer Whitehead, ik ben erg blij met wat u voorafgaande aan uw vraag zei, namelijk dat u van mening bent dat de Commissie op gepaste wijze heeft gehandeld. Ik onderschrijf uw mening dat de enige paniek waartoe deze situatie kan leiden, wordt veroorzaakt door mensen die op onverantwoordelijke wijze de aandacht vestigen op wat niet bestaat, namelijk een gevaar voor de volksgezondheid. Ik ben blij dat u die vraag hebt gesteld, zodat ik dit punt nogmaals kan onderstrepen.
Wat betreft de aanvraag voor compensatie: zoals u waarschijnlijk weet, is dit een aangelegenheid waarover mijn collega, de heer Fischler, gaat, maar ik heb begrepen dat de autoriteiten van het Verenigd Koninkrijk voornemens zijn een aanvraag in te dienen. Misschien is die zelfs al onderweg. Ik ben ervan doordrongen dat dit een enorme uitwerking heeft op de landbouwinkomsten en daar hebben we terdege rekening mee gehouden bij onze beraadslagingen.
Wat betreft het Voedsel en Veterinair Bureau: er is nog geen verslag van het Voedsel en Veterinair Bureau beschikbaar, maar ik kan wel zeggen dat met betrekking tot vaccinatie geen enkele optie wordt uitgesloten. Zoals ik echter al zei, wordt dit pas in laatste instantie overwogen.
De vraag van de heer Maat betreft het verschil in tempo tussen de verschillende lidstaten. Ik ben er stellig van overtuigd dat de lidstaten doordrongen zijn van de ernst van de zaak. De lidstaten ondernemen op gepaste wijze actie op grond van het besmettingsgevaar dat volgens hen in hun eigen land bestaat. Zo weet ik bijvoorbeeld dat in één bepaalde lidstaat alleen al 47.000 schapen zijn vernietigd zonder dat besmetting was geconstateerd. In andere lidstaten zijn ook grote aantallen schapen vernietigd en in een aantal lidstaten zijn markten en dergelijke gesloten. Het veevervoer is ook aan banden gelegd. In alle lidstaten, maar met name waar het gevaar bestaat dat schapen uit het Verenigd Koninkrijk zijn geïmporteerd, wordt op gepaste wijze actie ondernomen. Wat dat betreft werkte de traceerbaarheid, maar er zijn beperkingen. We kunnen niet in alle gevallen de identificatie van afzonderlijke schapen en varkens garanderen.
De heer Cushnahan wilde weten of fraude strafrechtelijk dient te worden vervolgd. Dat is een aangelegenheid waarvoor de lidstaten zelf verantwoordelijk zijn. Het is niet de taak van de Commissie om lidstaten te dwingen tot strafrechtelijke vervolging over te gaan. Maar in het geval een lidstaat hardnekkig nalaat de wetten van de Europese Unie uit te voeren, heeft de Commissie de mogelijkheid een inbreukprocedure in te stellen. Dat is hier niet aan de orde, maar ik ben ervan overtuigd dat de Britse autoriteiten - want ik weet zeker dat u het over het Verenigd Koninkrijk had toen u mij deze vraag stelde, mijnheer Cushnahan - weten dat in geval van bewijsbare strafbare activiteiten strafrechtelijke vervolging gewenst is.
Wat betreft het laatste gedeelte van uw vraag, namelijk of ik van mening ben dat de politieke partij die u noemt er goed aan heeft gedaan de Àrd Fheis te beperken, wil ik zeggen dat ik het doen en laten van de kleine partijen binnen de Europese Unie niet volg. Bovendien werd hij wellicht gedreven door een andere angst: een schaarse opkomst wegens gebrek aan belangstelling.

Parish
Commissaris Byrne, ik wil nog even terugkomen op de kwestie van geïmporteerd vlees van buiten de Europese Unie. U zegt dat daar een vergunning voor nodig is. Ik denk dat er rond de afgifte van vergunningen enige problemen bestaan. Als er in deze landen mond- en klauwzeer uitbreekt, treedt er een vertraging op. Dit moet worden aangescherpt. We moeten er absoluut zeker van kunnen zijn dat vlees uit landen waar mond- en klauwzeer is geconstateerd, de Europese Unie niet binnenkomt.
Ik sluit mij bij mijn collega' s aan door te zeggen hoe vreselijk dit alles is voor de Britse landbouwgemeenschap. De boeren hebben het gevoel dat ze aan de goden zijn overgeleverd, eerst BSE, nu weer mond- en klauwzeer. Wat de compensatie betreft, zou ik willen vragen of de Commissie niet alleen compensatie zou willen overwegen voor de boeren die direct door mond- en klauwzeer zijn getroffen, maar ook voor degenen die hun bedrijf moeten sluiten omdat ze hun vee niet kunnen vervoeren.

Nicholson
Over één ding zijn we het allemaal eens: de boeren in de Europese Unie zaten bepaald niet op deze ziekte te wachten, en de boeren in het Verenigd Koninkrijk al helemaal niet.
Maar op zulke momenten besef je hoe mobiel dieren zijn. Je hoeft maar op de landkaart te kijken om te zien welke afstanden er worden afgelegd. Mevrouw Doyle had het over de crisis in mijn eigen graafschap in mijn kiesdistrict Noord-Ierland. We hadden gehoopt dat we er zonder kleerscheuren vanaf zouden komen, maar door de verplaatsingen van dieren blijkt nu wel hoe gevaarlijk en besmettelijk deze ziekte is. Deze dieren zijn inmiddels allemaal getest. Ik heb contact gehad met mijn plaatselijke veterinaire dienst. Er wordt samengewerkt met de regering van de Ierse Republiek en het betreffende grensgebied is afgezet.
Ik wil de commissaris één vraag stellen. Hij had het over intensieve landbouw. Is hij het met mij eens dat de mediahype rond de intensieve landbouw/landbouwindustrie hier helemaal los van staat? In 1967, toen er voor het laatst sprake was van mond- en klauwzeer, bestond de huidige vorm van landbouw nog niet eens. Is de commissaris dezelfde mening toegedaan als ik?

Byrne
Ik wil ten eerste reageren op de heer Parish en zijn bezorgdheid over invoer uit derde landen. Ik wijs er nogmaals nadrukkelijk op dat er zeer strenge invoercontroles worden toegepast en het feit dat er geen - of in een of twee landen in zeer beperkte mate - sprake is van mond- en klauwzeer is het bewijs hiervan.
Wat betreft de compensatie is het zo dat we alleen tot compensatie kunnen overgaan op grond van de regelgeving, die niet voorziet in productieverlies. Wat de verplaatsing van mond- en klauwzeer aangaat, bevestig ik dat deze ziekte door de wind kan worden verspreid.
In antwoord op de vraag van de heer Nicholson herhaal ik wat ik eerder over intensieve en extensieve landbouw heb gezegd. Ik geloof niet dat dit veel te maken heeft met het uitbreken van mond- en klauwzeer. Ik weet dat hierover in de media wordt gespeculeerd en dit zal bij al onze beraadslagingen over het ontstaan van de ziekte en hoe deze zich heeft kunnen verspreiden, worden betrokken.

De Voorzitter
Ik weet zeker dat het hele Parlement u en commissaris Fischler veel sterkte toewenst bij het vervullen van uw verantwoordelijkheden in verband met deze vreselijke ziekte.
Dit punt is gesloten.

Elektronische communicatie
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende verslagen:
A5-0061/2001 van de heer Brunetta, namens de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie, over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad inzake toegang tot en interconnectie van elektronische communicatienetwerken en bijbehorende faciliteiten (COM(2000) 384 - C5-0433/2000 - 2000/0186(COD));
A5-0053/2001 van de heer Paasilinna, namens de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie, over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronische communicatienetwerken en -diensten (COM(2000) 393 - C5-0428/2000 - 2000/0184(COD));
A5-0062/2001 van mevrouw Niebler, namens de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie, over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende de machtiging voor elektronische communicatienetwerken en -diensten (COM(2000) 386 - C5-0440/2000 - 2000/0188(COD)).

Brunetta
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega' s, dankzij de impulsen van de Europese instellingen en de tot vernieuwing stimulerende initiatieven van de markt heeft de telecommunicatiesector in Europa zich in korte tijd ontwikkeld van een door nationale monopolies gekenmerkte sector tot een algemeen geliberaliseerde sector. Het proces heeft zich dankzij de dynamische impulsen van de markt en de technologie voorspoedig ontwikkeld en de resultaten ten aanzien van concurrentie en nieuwe exploitanten overtreffen soms de verwachtingen. Het doel van de herziening van het huidige regelgevingskader voor de telecommunicatiesector die vandaag aan het Europees Parlement wordt voorgelegd, is het afbakenen van de algemene doelstellingen van de regelgeving die als grondslag voor de hoofdlijnen van het nieuwe referentiekader dienen. Het gaat er dus in wezen om de telecommunicatiemarkt te "sturen" bij de overgang van de liberaliseringsfase naar een daadwerkelijke mededingingsfase.
De reglementering van de markt moet worden toegesneden op de toekomstige kenmerken van de markten: felle concurrentie, grote differentiatie, snelle verspreiding van vernieuwende diensten en oriëntatie op de toepassing van het mededingingsrecht ter vervanging van de ex-ante-regels die van geval tot geval werden vastgesteld.
Daarvoor moet gewerkt worden met een op Europees niveau geharmoniseerd corpus van ex-ante-regels, die dan een voorlopig en buitengewoon karakter krijgen. Dat corpus van ex-ante-regels dient met andere woorden aan te geven hoe de regels afgeschaft kunnen worden zodra er sprake is van voldoende mededinging. Een teveel aan regelgeving is immers strijdig met het beginsel van de vrije markt. Wat de inhoud van de richtlijn betreft, heeft de Commissie industrie van het Parlement enkele prioriteiten vastgesteld, die ik in mijn verslag heb weergegeven.
Omschrijving van het begrip toegang: in het voorstel van de Commissie wordt het begrip toegang uiterst ruim omschreven en het ontbreken van duidelijke definities kan makkelijk de oorzaak worden van geschillen met het regelgevende orgaan. Het risico bestaat met name dat de regels en instrumenten uit de richtlijn op dezelfde wijze worden gehanteerd voor uiterst uiteenlopende situaties, als de toegang tot eindgebruikersdiensten, netwerkelementen, netwerken en roaming, door exploitanten en gebruikers.
Het begrip roaming verdient een nadere uitwerking. Ik denk dat het niet zinvol is roaming te beschouwen als een vorm van toegang. Het begrip roaming kan immers een verschillende betekenis hebben naar gelang van de vraag of het gaat om de mogelijkheid voor een abonnee van een buitenlandse exploitant om toegang te krijgen tot mobiele telefonie in een ander land (en omgekeerd), internationale roaming genoemd, dan wel om de mogelijkheid voor een nieuwkomer op de markt om gebruik te maken van de bestaande installaties van exploitanten in het eigen land, in afwachting van de voltooiing van het eigen netwerk, asymmetrische roaming.
Het beginsel van light regulation: in het verslag wordt onderstreept dat light regulation en flexibiliteit, referentiepunten van de Europese wetgeving, niet gezien mogen worden als synoniem van discretionair optreden, maar eerder als een manier om de huidige situatie bij te stellen. Deze wordt gekenmerkt door tal van ex ante wettelijke verplichtingen die geen gelijke tred hebben gehouden met modernisering en technologische vooruitgang. Voor een goed beheer van toegang en interconnectie is een evenwicht nodig tussen het recht van een exploitant en eigenaar van infrastructuurvoorzieningen om de betrokken voorzieningen voor eigen voordeel te exploiteren, en de rechten van andere dienstverleners om toegang te krijgen tot faciliteiten van essentieel belang.
De graad van mededinging op de markt: een ander thema dat nader moest worden uitgewerkt is het oordeel over de graad van mededinging op de markt. Een goede graad van mededinging op de markt is een essentiële voorwaarde voor het beperken van de rol van regelgeving en het vervangen van de bestaande regels door de antitrustregels alleen of, omgekeerd, voor het onderwerpen van exploitanten die beschouwd worden als exploitanten met een aanzienlijke marktmacht aan wettelijke verplichtingen en de onderhandelingen over de kosten die daaruit voortvloeien.
De nieuwe definitie van een aanzienlijke marktmacht vloeit voort uit arresten van het Hof van Justitie en komt neer op een soort van beperkte dominerende positie. Een van de aspecten van een overheersende positie is namelijk dat concurrentie onmogelijk wordt gemaakt. Het gaat daarbij dus om een restrictieve juridische conceptie van het ex-post-type. In het voorstel voor een richtlijn wordt gewerkt met een nieuwe conceptie, namelijk die van aanzienlijke marktmacht (of beperkte dominerende positie), waarin het negatieve aspect, namelijk de mogelijkheid om mededinging onmogelijk te maken, weggewerkt is en die dus ruimte schept voor ex-ante-ingrijpen.
Verplichtingen voor de exploitanten: de nationale regelgevende autoriteiten kunnen aan exploitanten die zijn aangewezen als exploitanten met een aanzienlijke marktmacht verplichtingen opleggen inzake doorzichtigheid, non-discriminatie, gescheiden boekhouding, toegang tot en gebruik van specifieke netwerkelementen, prijscontrole en bijhouden van de kosten. Voorts wordt precies voorgeschreven hoe de verplichtingen die uit de toepassing van de huidige regelgeving voortvloeien en de verplichtingen uit hoofde van het nieuwe regelgevingskader toegepast of herzien moeten worden.
De eerste opmerking betrof de wijze van uitvoering van de verplichtingen door exploitanten die aangewezen worden als exploitanten met een aanzienlijke marktmacht. De aanwijzing brengt niet automatisch verplichtingen met zich mee, maar de nationale regelgevende autoriteiten moeten precies aangeven welke verplichtingen aan elke aangewezen exploitant opgelegd moeten worden. Bovendien maakt een exploitant met een aanzienlijke marktmacht niet noodzakelijk misbruik van zijn positie. De nationale regelgevende autoriteit zou bij het beantwoorden van de vraag of een onderneming al dan niet een aanzienlijke marktmacht heeft, moeten nagaan of van die positie daadwerkelijk gebruik wordt gemaakt, en daar bij het opleggen van de door de richtlijn voorgeschreven verplichtingen rekening mee moeten houden.
Tot slot het milieueffect. Een thema dat mijn bijzondere interesse heeft, ook in mijn hoedanigheid van plaatselijk bestuurder, is de vermindering van het aantal antennes in woonwijken. Steeds vaker moeten exploitanten voor deze technieken infrastructuren installeren die geen aanwinst zijn voor het landschap. Het is de taak van de Europese instellingen en van de nationale en plaatselijke overheden deze gevolgen voor landschap en milieu zoveel mogelijk te beperken. Alle beleidsmakers op elk niveau moeten regelingen zoeken waarmee de op dit moment beschikbare infrastructuur zo goed mogelijk wordt benut. Daarbij moeten ze rekening houden met het effect op landschap en milieu en met de sociaal-culturele gevolgen voor de burgers, maar ook moet de mededinging in de telecommunicatiesector en de ontwikkeling ervan gewaarborgd blijven.
In enkele paragrafen komen de verschillende fiscale regelingen aan de orde; er wordt om harmonisering en een coördinerende rol van de Europese Commissie gevraagd.
Na al deze overwegingen kan het oordeel over het voorstel voor een richtlijn niet anders dan positief zijn: het streeft naar de bevordering van de groei van de sector, zal toekomstige investeringen stimuleren en het concurrentievermogen van ondernemingen verbeteren. Door de verhoogde efficiëntie zullen de prijzen gemakkelijker omlaag kunnen, wat zal bijdragen aan de economische groei als geheel.

Paasilinna
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega's, de grootste verandering in Europa is natuurlijk het ontstaan van een netwerkmaatschappij. Dat is een zeer politieke zaak, omdat de deelname van de burger daaraan steeds afhankelijker wordt van zijn inkomsten en soms ook van zijn woonplaats. Bovendien worden de burgers die aan de verkeerde kant van de digitale tweedeling blijven staan nu al buitengesloten. De doelstellingen van e-Europa en de burgermaatschappij zullen dus niet worden bereikt zonder dat de netwerkdiensten de mensen helpen verbindingen tot stand te brengen en zich te organiseren. Voor een ieder is een basishoeveelheid telecommunicatietijd nodig, zodat hij of zij zonder kosten gebruik kan maken van de diensten van de telecommunicatie- en informatiemaatschappij. Dat zou een belangrijke aanvulling op de burgerrechten zijn. Op die manier kan de mens in de netwerkmaatschappij functioneren en scheppen wij geen elitair netwerk.
Men heeft berekend dat de veilingen van radiofrequenties maar liefst 170 miljard euro hebben opgeleverd. In politieke kringen is dit grote bedrag natuurlijk niet onopgemerkt gebleven en werd een deel van de winst voor de maatschappij gebruikt. Bovendien was de timing ongelukkig. De economie van de Verenigde Staten begon te krimpen en de Unie besloot een Europa van de burgers op te richten dat onze gemeenschappelijke strategie is. Het veilingenbeleid is daarmee in strijd, omdat nu de prijzen van de telecommunicatiediensten stijgen. Beleggers hebben zich van de sector afgewend en de productie van de volgende generatie netwerken, apparaten en diensten is vertraagd. Dat brengt extra problemen met zich mee: de beurswaarde van menig aanbieder is gekelderd.
De ontwerpkaderrichtlijn van de Commissie is, net als de andere regels die tot dit pakket horen, goed en evenwichtig. Daarvoor mijn dank. De kaderrichtlijn is een vooruitgang voor de hele wetgeving voor telecommunicatienetwerken en -diensten. Daarmee wordt het aantal regels verminderd tot minder dan een derde. Het verrassendste is dat juist de telecommunicatiesector, waarin goederen met de snelheid van stroom over grenzen worden gebracht, geen harmonieuze Europese markt vormt. Integendeel, dezelfde Europese regels worden op veel verschillende manieren uitgelegd en in verscheidene sectoren worden veel te hoge prijzen gehanteerd. Het ontstaan van echte concurrentie wordt door veel trucjes belemmerd. Bij de toename van het aantal telecommunicatiediensten worden de kosten een steeds belangrijkere factor in zowel huishoudens als in de economie in het algemeen. Sommige grote ondernemingen in de sector steunen wel de mededinging elders, maar in de praktijk niet op hun eigen terrein. Hoe groter de markten en hoe sterker de onderneming, des te doeltreffender ze kan concurreren met kleinere en nieuwe ondernemingen op andere markten.
Ik heb in mijn voorstel de speelruimte van de nationale regelgevende instanties vergroot en het verbeteren van de capaciteiten gesteund. Tegelijkertijd stel ik voor de transparantie te vergroten. Nationale regelgevende instanties kunnen zonder meer het beste de situatie op hun eigen markt beoordelen, maar ik denk dat de Commissie het best de telecommunicatiemarkt van de hele Unie kan beoordelen. Ik denk ook dat als de Commissie uitvoerende bevoegdheden had gehad, het huidige uitgebreide en typische principe van veilingen waarschijnlijk niet was uitgevoerd. De Commissie moet actie ondernemen als men zich in een lidstaat niet aan de gemeenschappelijke voorschriften van de telecommunicatiewetgeving houdt. Voor de ondernemingen is het noodzakelijk dat ze in de hele Unie onder dezelfde voorwaarden kunnen opereren. Met maatregelen van de Commissie kunnen wij ook voorkomen dat een aparte pan-Europese regulator wordt opgericht. Aangezien het principe van veilingen zich ook kan uitbreiden naar andere problematische hulpmiddelen en nieuwe generaties netwerken voor mobiele telefoons, verzoek ik de Commissie nu het Parlement een volledige verklaring te geven over de gevolgen van de veilingen voor de positie van telecommunicatiebedrijven en de consumenten.
Een andere essentiële sector is het definiëren van de aanzienlijke machtspositie op de markt. Wij hebben in de commissie dat begrip vooral vanwege de recente ontwikkelingen verruimd. Volgens onze aanvulling ontstaat er ook een aanzienlijke machtspositie op de markt als een onderneming voortdurend in staat is de contacten tussen andere aanbieders en de gebruikers te beperken. Datzelfde geldt ook als een onderneming in verscheidene delen van de productieketen actief is en in een daarvan een aanzienlijke machtspositie inneemt. Wij vinden dat veel ondernemingen zich in een aanzienlijke machtspositie bevinden op markten waarop zij zelfs zwijgend kunnen afspreken om marktwendingen tegen anderen te gebruiken.

Niebler
Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris, geachte collega' s, geachte dames en heren, allereerst wil ik alle collega' s danken voor hun steun aan mijn verslag betreffende de machtigingsrichtlijn. De collega' s hebben vele amendementen ingediend die ik dan ook in mijn verslag heb verwerkt. Ook wil ik de Commissie en de respectieve voorzitterschappen van de Raad hartelijk bedanken voor de constructieve samenwerking in de afgelopen weken en maanden.
Nu dan over naar de machtigingsrichtlijn en mijn verslag. Hoe is de huidige stand van zaken met betrekking tot machtigingsprocedures voor communicatiediensten en -netwerken in de Europese Unie? Na het vijfde en zesde verslag van de Commissie over de tenuitvoerlegging van het hervormingspakket voor de telecommunicatiesector en na de rapporten van de European Telecommunication Office hebben de lidstaten hun machtigingsbeleid totaal verschillend gestalte gegeven. Dit is vooral nadelig voor internationaal opererende telecommunicatieaanbieders. Op dit moment is het in de praktijk namelijk zo dat een telecommunicatieactiviteit in principe pas kan worden gestart als een overheidsinstantie vooraf toestemming heeft gegeven, dat wil zeggen een individuele machtiging voor die activiteit heeft afgegeven.
Per lidstaat is er sprake van de meest uiteenlopende individuele machtigingen, waarbij enkele landen omvangrijke informatieverplichtingen aan de machtiging verbinden, andere daarentegen geen enkele. Het gevolg daarvan is dat de machtigingsprocedures in de individuele lidstaten een ongelijke duur en inhoud hebben en dat ook de hoogte van de bijdragen sterk varieert. De machtigingsrichtlijn zoals die door de Commissie is voorgesteld, heeft als doel hierin verbetering te brengen. De richtlijn beoogt een meer geharmoniseerde en minder logge regeling van de toegang tot de markt voor elektronische communicatiediensten en -netwerken in de Gemeenschap. De machtigingsregimes moeten in de toekomst rechtvaardig en betrouwbaar en voor de aanbieders zo min mogelijk belastend zijn. In enkele lidstaten wordt een dergelijk regime al toegepast. Daarom is het goed en juist dat de Commissie voorstelt dit nu ook pan-Europees in te voeren.
Even kort over de inhoud van het voorstel voor de richtlijn. Voortaan hoeven exploitanten van netwerken of aanbieders van communicatiediensten geen individuele vergunningen meer aan te vragen. Ze hoeven dus niet meer een overheidsinstantie om toestemming te vragen alvorens hun diensten te mogen aanbieden, maar moeten alleen rekening houden met de eisen die de algemene machtigingen stellen. Parallel daarmee worden de voorwaarden afgeslankt die aan aanbieders van diensten kunnen worden opgelegd en op Europees niveau geharmoniseerd. Verder voorziet het voorstel erin dat aanbieders van diensten voortaan niet meer verplicht zijn om uitgebreide informatie te verstrekken. De nationale regelgevende instanties mogen voortaan alleen om informatie vragen die zij objectief gezien nodig hebben om te kunnen controleren of wel aan de voorwaarden voor de machtiging is voldaan.
Dit nieuwe machtigingsregime waarborgt dat aanbieders hun telecommunicatiediensten en -netwerken in heel Europa snel en zonder veel bureaucratische rompslomp kunnen aanbieden. Ik ben van mening dat dit een mijlpaal is op de weg naar een dynamische en op mededinging gerichte markt voor de elektronische communicatie binnen de Gemeenschap.
Graag wil ik een probleem aansnijden waar de exploitanten momenteel zwaar mee te kampen hebben. Steeds opnieuw doen zich grote moeilijkheden voor bij het toekennen van doorgangsrechten. Ook wat dit betreft lopen de procedures, bijdragen en voorwaarden in de verschillende lidstaten uiteen. Dit bemoeilijkt natuurlijk de opbouw van infrastructuur nog eens extra en onnodig. Het leggen van telecommunicatiekabels van een zekere lengte is toch al geen sinecure voor de exploitanten. Zij moeten bij steden, gemeenten en districten grote aantallen doorgangsrechten aanvragen. Ze moeten bouwvergunningen binnenhalen en toestemming verkrijgen van honderden landeigenaren voordat ze werkelijk aan de slag kunnen. Aan de lidstaten moet daarom via de richtlijn tenminste de plicht worden opgelegd om een register te publiceren van bijdragen, procedures en voorwaarden betreffende de toekenning van doorgangsrechten. De exploitanten krijgen zo tenminste een overzicht over het rechtskader, wat hen bij de aanvraag van doorgangsrechten veel tijd kan besparen.
Een volgend kritisch punt is ten slotte het onderwerp administratieve bijdragen. De hoogte van de administratieve bijdragen moet al met al meer worden geënt op de kosten die gepaard gaan met de administratie en controle van de algemene machtigingen. De richtlijn voorziet in een publicatieplicht voor de lidstaten om de kosten transparant te maken. Overeenkomstig het voorstel voor de richtlijn worden de administratieve bijdragen verdeeld over de verschillende ondernemingen die op grond van een algemene machtiging diensten verlenen. In tegenstelling tot wat de Commissie voorstelt, vind ik niet dat de omzet van de ondernemingen de verdelingsmaatstaf behoort te zijn, maar moeten de administratieve bijdragen gelijkmatig worden verdeeld over de aanvragers. Kleinere bedrijven, tot een jaaromzet van 10 miljoen euro, moeten volledig van deze heffingen worden vrijgesteld om ook kleine en middelgrote ondernemingen een makkelijker toegang tot de markt te bieden.
Tot zover de inleiding tot mijn verslag. Ik wil nu graag ook een belangrijk aspect uit het verslag van de heer Paasilinna voor het voetlicht halen. Zoals de heer Paasilinna al heeft uiteengezet, houdt het voorstel van de Commissie ook in dat de nationale overheden voortaan alle belangrijke beslissingen inzake de regulering van de telecommunicatiesector niet meer zelfstandig mogen nemen. In plaats daarvan is het de bedoeling dat zij alleen nog maar voorstellen doen, die dan door de Commissie binnen een maand worden getoetst en eventueel worden goed- of afgekeurd. Bij afwijzing kan de Commissie de bewuste regeringsinstanties in kwestie binnen nog eens twee maanden een oplossing voorstellen.
Verder is het de bedoeling dat de Commissie ook gaat beslissen of en zo ja, via welke frequenties verplicht uitzendingen moeten worden doorgegeven. Tot nog toe was dit volgens de opvatting van dit Parlement uitsluitend een zaak van de individuele lidstaten. Daarom wil ik mij uitdrukkelijk uitspreken tegen dit voorstel. Dat gebeurt overigens ook in amendement 33 van de Commissie voor industrie, externe handel, onderzoek en energie en die destijds met een brede meerderheid in de commissie is aangenomen.
Ik persoonlijk ben de overtuiging toegedaan dat de nationale overheden dichter bij de markt staan dan de Commissie en dat die daarom in individuele gevallen beter kunnen beslissen op welke wijze en in welke mate de markten voor telecommunicatie verder geliberaliseerd dienen te worden. Juist de liberalisering van de telecommunicatiemarkten is een groot succes. De consument kan tegenwoordig uit een groot aantal aanbieders kiezen en de telefoonkosten zijn pijlsnel gedaald. Juist in dit stadium is er geen enkele aanleiding om de succesvolle nationale regelgevende instanties hun macht te ontnemen en die aan de Commissie over te dragen. De besluitvorming zal hierdoor alleen maar moeizamer en trager verlopen.
Ik heb nu het amendement nogmaals ingediend en daarover zal het Parlement morgen stemmen. Dat is amendement 78. Ik vraag u dit amendement te steunen en dank u voor uw aandacht.

Sanders-ten Holte
Mijnheer de Voorzitter, dank aan de rapporteur, de heer Brunetta, voor het gedegen verslag over de toegang tot de elektronische communicatienetwerken als onderdeel van het open network provisions pakket. Het heeft enkele aspecten van het voorstel van de Commissie verfijnd en gespecificeerd. Dat is een goede zaak, ook in het belang van de cultuur en het onderwijs, want met die ogen heb ik naar het verslag gekeken, als rapporteur voor advies van de Commissie cultuur.
De telecommunicatie verandert ons leven in een rap tempo. Zeker met de snelle ontwikkeling in de telecommunicatie is het belangrijk dat tijdig met richtlijnen gekomen wordt om toegang en interconnecties binnen de Europese Unie en over de grenzen heen in zo goed mogelijke banen te leiden. Het voorstel van de Commissie is vooral gericht op concurrentie en een level playing field. Het is van groot belang voor de nationale regelgevende instanties, zeker met betrekking tot aanzienlijke machtspositie. Het is dus een puur commerciële benadering en alleen gericht op de infrastructuur. Ik mis daarin de voorwaarde dat de culturele diversiteit en pluraliteit gegarandeerd worden.
Vandaar dat wij vanuit de Commissie cultuur enkele amendementen hebben ingediend die dit aspect versterken. Ik ben dan ook zeer blij dat deze ook door de Industriecommissie geaccepteerd zijn. In deze context hechten wij eraan dat de "must-carry"verplichting ook in breedbeeldformaat doorgegeven moet worden, zoals aangegeven in amendement 14.
Tenslotte de regulering van de API' s en de EPG's en andere bijbehorende faciliteiten volgens de procedure van een regelgevend comité. Volgens de Commissie hoeft die pas uitgevoerd te worden bij een herziening, maar nu blijkt dat de ontwikkelingen zo ver zijn dat zij binnen de regelgeving zouden moeten vallen. Welnu, mijnheer de Voorzitter, dat is in feite veel te laat. Het is goed dat de rapporteur in zijn verslag met deze gedachtegang rekening heeft gehouden.

Junker
Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren, beste collega' s, het zogeheten telecommunicatiepakket, waarover het Parlement nu een uitspraak moet doen, is een ambitieuze onderneming die in principe steun verdient. Het is zeker zinvol om het huidige rechtskader, dat uit zegge en schrijve 28 verschillende rechtsteksten bestaat, uniform en overzichtelijker te willen maken. Het is logisch dat daarbij voor een horizontale benadering is gekozen en dat valt dan ook toe te juichen. De Commissie cultuur en media heeft er in haar adviezen voor de verschillende verslagen eensgezind voor gepleit om bij alle regelingen voor elektronische communicatienetwerken te zorgen dat de toegang tot de infrastructuur niet aan voorwaarden wordt gebonden die uiteindelijk een negatieve invloed kunnen hebben op de variatie in het aanbod.
Met andere woorden: het moet gewaarborgd zijn dat uitzendingen die in het algemeen belang zijn, voldoende wordt verspreid. Ook de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs, media en sport signaleert een behoefte aan harmonisatiemaatregelen die conform zijn aan de interne markt, maar wil hierin veel minder ver gaan dan de Commissie, die haar bevoegdheden in dezen sterk wil uitbreiden. Na jarenlange moeizame discussies bestaat er nu overeenstemming tussen de instellingen dat er voor infrastructuur en content verschillende juridische regelingen nodig zijn. Maar tevens is men het erover eens dat er verbanden bestaan tussen de technische verbindingen en de inhoud die via deze verbindingen wordt verspreid, dat deze verbanden voldoende moeten worden erkend en dat er rekening mee moet worden gehouden in het belang van de culturele verscheidenheid en publicitair relevante bijdragen aan de democratische meningsvorming.
De markt kan veel voor elkaar krijgen, maar niet alles. Concreet betekent dat bijvoorbeeld dat, ter bescherming van pluralisme en de verscheidenheid aan meningen, uitzendingen die voor alle burgers van belang zijn ook door alle burgers moeten kunnen worden ontvangen. Dit moet worden gegarandeerd door een Must-Carry-regeling, over de invulling waarvan alleen de lidstaten mogen beslissen. Het moet duidelijk zijn dat Europa geen inbreuk mag doen op de nationale en regionale zeggenschap over de omroep. Per saldo geldt daarom het principe: coördinatie gaat boven harmonisatie.

Van Velzen
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, collega's, in de eerste plaats zou ik graag de drie rapporteurs zeer hartelijk willen danken voor hun uitstekende werk en de prima manier van samenwerken. Ik denk dat dit voorbeeldig is in dit Huis.
Wij bespreken drie belangrijke verslagen en tegelijkertijd spreken wij over een sector die gekenmerkt wordt door een grote mate van onzekerheid. In alle mogelijke artikelen in tijdschriften en kranten vinden wij zelfs doemdenkers die twijfel zaaien over de vraag of de 3G-sector überhaupt levenskansen heeft. Ik denk dat de Commissie en het Zweedse voorzitterschap een belangrijke taak hebben bij de opmaat naar de informele top die op 23 en 24 maart aanstaande in Stockholm zal plaatsvinden. Het zou heel goed zijn als daar een actieplan werd aangenomen. Ik wil hier een aantal elementen noemen die mij in dit verband van belang lijken.
In de eerste plaats zouden de regeringsleiders op die top uitdrukkelijk moeten uitspreken dat men de 3G-sector van uitnemend belang acht voor hoogwaardige werkgelegenheid in de Europese Unie, en dat men ook bereid is om te werken voor één pan-Europese markt.
Ten tweede zou het van grote wijsheid getuigen als de twee landen die de meeste verantwoordelijkheid dragen voor de hoge veilinguitkomsten, het Verenigd Koninkrijk en Duitsland, bereid zouden zijn om na te denken over andere financieringsmogelijkheden. Wellicht dat men ook nog bereid is om deze financiering een beetje uit te schuiven, waardoor ook de financieringslasten voor telecombedrijven omlaag zouden gaan, met alle rust die dat op de financiële markten teweeg kan brengen.
Ten derde zou het een heel goede zaak zijn als commissaris Liikanen met de CEO' s van al deze bedrijven om de tafel gaat zitten om zich te buigen over de vraag hoe wij het bredere publiek beter kunnen voorlichten over de verworvenheden en mogelijkheden met betrekking tot de 3G-sector, en vooral ook om met elkaar na te gaan hoe bijvoorbeeld door middel van co-locatie op effectievere manier gebruik kan worden gemaakt van zendmasten en dergelijke, waardoor de infrastructuurkosten zullen dalen.
Ten vierde zou het van groot belang zijn als de lidstaten die veel hebben verdiend aan die veilingen ook bereid zouden zijn om extra vraagimpuls te geven door 3G-behoeften op te roepen, bijvoorbeeld op het terrein van e-governance-projecten, en om meer te doen op gebieden als onderwijs, bijscholing van docenten, enzovoort.
Tenslotte zouden wij in het kader van het zesde kaderprogramma een belangrijk gedeelte van onze financiële middelen moeten gebruiken om zaken op te lossen zoals het nieuwe Internetprotocol 6 (IP 6), e-banking-standaards, enzovoort. Ik hoop dat de commissaris wil reageren op de aanbevelingen die ik zojuist heb gedaan.
Dan keer ik terug naar de verslagen. In de eerste plaats het verslag van de heer Brunetta: ik denk dat het een uitmuntend verslag is. Het is van groot belang dat wij nu vaststellen hoe belangrijk het is dat het Parlement daar waar de algemene mededinging nog niet werkt en waar nadrukkelijk sprake is van knelpunten in de markt, standpunten durft in te nemen en durft te kiezen voor de consument. Een bekend voorbeeld is dat van de internationale roaming-tarieven. Wij hebben een verslag gezien van de Commissie van december vorig jaar, waaruit blijkt dat er eigenlijk sprake is van een gesloten systeem, dat er te weinig prijsconcurrentie is, dat er teveel versluiering is van de kosten en dat het van groot belang is dat daar transparantie plaatsvindt.
Met betrekking tot het verslag van de heer Paasilinna wil ik opmerken dat de daarin verwoorde suggestie om naar meer mededinging te streven door onze fractie gesteund wordt. Wij moeten inderdaad werken aan een pan-Europese elektronische communicatiemarkt. Vijftien verdeelde nationale elektronische communicatiemarkten kunnen niet werken. Er moet een pan-Europese markt komen, en daarom is het ook zo belangrijk dat de rol van de Commissie overeind wordt gehouden. Ik doe een vurig beroep op het Huis om het amendement van mevrouw Niebler niet te steunen, omdat dat de zaken verkeerd voorstelt. Wij moeten zorgen dat de Commissie haar taak op dat terrein kan waarmaken en ervoor zorgt dat die mededinging tot stand komt, dat die pan-Europese markt gerealiseerd wordt. Daar gaat het om. In dat kader hebben wij een duidelijke taak- en verantwoordelijkheidsverdeling nodig tussen Commissie en NRA' s. Dat wordt overigens terecht ook in het verslag van de heer Paasilinna bepleit.
Tenslotte het verslag van mevrouw Niebler. Het is een uitstekend verslag geworden, en ik vraag nadrukkelijk aandacht voor het amendement waarin wij nu proberen om criteria te formuleren die ervoor moeten zorgen dat de lidstaten bij de verdeling van frequenties rekening houden met het gegeven dat wij leven in een pan-Europese markt.

Gill
Ook ik wil alle drie de rapporteurs graag feliciteren met hun verhelderende verslagen over een zeer ingewikkelde materie. Voor mij is een volledig geïntegreerde en geliberaliseerde telecommunicatiemarkt tegen het eind van 2001 een eerste vereiste voor de overgang naar een digitale, op kennis gebaseerde economie, die, naar ik hoop, tot een aanzienlijke groei binnen de EU zal leiden.
Het is van belang erbij stil te staan dat de gevolgen van dit pakket zeker niet tot één bepaalde ontvanger beperkt zullen blijven. Integendeel, het nieuwe regelgevingskader zal tot meer concurrentie in deze sector leiden. De doelstelling van dit Parlement is de huidige deelnemers te stimuleren hun belangrijke functie voort te zetten, maar het gevaar bestaat dat hun overheersende rol in het nadeel zal werken voor nieuwe deelnemers, terwijl het een prioriteit van ons is een gunstig klimaat te scheppen voor nieuwe deelnemers. We hebben de zaken nu goed in balans en ik hoop dat dit de bezorgdheid over de toenemende schulden in deze sector wegneemt.
Volgens mijn fractie zijn al deze regels bedoeld om de marktontwikkeling te stimuleren en de druk ten gevolge van regelgeving te verlagen. Effectieve regels dienen echter niet te zijn gebaseerd op een kortetermijnvisie. Daarom doet het mij deugd dat de Commissie er in de toegangsrichtlijn mee instemt dat mobiele netwerken in de definitie worden opgenomen en ik ben ook blij dat de detailprijzen van internationale roaming, die momenteel buitensporig hoog zijn, in de toekomst doorzichtig en op kosten gebaseerd zullen zijn.
In een sector die onderhevig is aan zulke snelle technologische veranderingen is het belangrijk dat de regelgeving voldoende ruimte biedt om onvoorziene zaken in de toekomst het hoofd te kunnen bieden. De toegangsrichtlijn zal ingrijpende gevolgen hebben voor de Europese consument, zoals lagere prijzen, een ruimere keuze en betere dienstverlening. Tegelijkertijd zal de nieuwe situatie kansen bieden voor bedrijven door heel Europa, met name de kleinere bedrijven.

Plooij-van Gorsel
Voorzitter, commissaris, collega's, graag wil ik alle rapporteurs van harte danken voor hun uitstekende verslagen maar ook mijn collega's voor de uitstekende samenwerking binnen de Commissie industrie, externe handel onderzoek en energie.
Voorzitter, de liberalisering van de telecommunicatie heeft gezorgd voor een nieuwe marktomgeving met meer concurrentie en lagere prijzen voor bedrijven en consumenten.
Desalniettemin is er nog steeds geen sprake van één interne markt voor telecom. De vijftien versnipperde geliberaliseerde markten moeten samengesmolten worden tot één transparante markt, en de nu voorliggende wetgeving dient hiervoor het kader te scheppen. De NRA's hebben hierin een belangrijke rol maar de eindverantwoordelijkheid dient volgens mijn fractie bij de Commissie te blijven.
Mijn tweede punt, Voorzitter, betreft licenties voor etherfrequenties. Op dit moment is in de lidstaten van de Europese Unie geen sprake van een consistent beleid inzake de toekenning van licenties. Men denke hierbij aan de UMTS-veilingen. De Unie dreigt daardoor haar leidende positie op het gebied van mobiele telefonie te verliezen. Bij de verdeling van radiospectrum dienen de licentieprocedures onder gelijke voorwaarden in alle lidstaten plaats te vinden, want voor een optimale ontwikkeling van de radio- en televisiemarkt dient gestreefd te worden naar meer evenwicht tussen het frequentiebeslag van de publieke dienstaanbieders enerzijds en de commerciële aanbieders anderzijds.
Ik vraag aan de commissaris of hij zich in de toekomst wat actiever kan opstellen bij het formuleren van de voorwaarden en ten aanzien van de wijze waarop de frequenties worden verdeeld. Ik denk dat hier ook een taak ligt voor commissaris Monti.
Tot slot, Voorzitter, de inkomsten die voortvloeien uit de toekenning van spectrum, zoals bij de UMTS- veilingen, dienen terug te vloeien naar de ICT-sector. Mijn collega Van Velzen wees daar reeds op. Dat spoort ook met de afspraken van de Top van Lissabon. Veilingen dienen daarbij zoveel mogelijk te worden vermeden. Het is dan ook een goede zaak dat de Nederlandse regering vorige week besloten heeft af te zien van een veiling. Verder mogen de opbrengsten van spectrum nooit als een verkapte belasting gezien worden.

Schröder, Ilka
Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris, geachte rapporteurs, beste collega' s, de Groenen staan in principe positief tegenover deze drie verslagen. Misschien vraagt u zich af waarom eigenlijk, want in wezen houden deze richtlijnen de privatisering van de telecommunicatiemarkt in. Deze complete of gedeeltelijke liberalisering van de staatsbedrijven heeft in hele EU al plaatsgevonden. De vraag is dus niet meer óf er wordt geliberaliseerd, maar alleen nog hóe.
De houding van de Europese Groenen tegenover de liberalisering is duidelijk. Wij zijn weliswaar van mening dat de staat niet altijd heeft gezorgd voor de beste oplossing voor zijn burgers, maar we zijn bang dat door toedoen van de privatisering openbare diensten worden afgebroken en we stellen ons teweer tegen een digitale tweespalt in de samenleving. Er wordt veel over technologische neutraliteit gesproken. In zuiver juridische zin zou die kunnen bestaan, maar maatschappelijk gezien is technologie nooit neutraal. Wij willen een ontwikkeling die goed is voor de mensen, waarbij iedereen baat heeft en die vrijwel niemand schaadt. Daarom hebben wij ons geschaard achter een zo scherp mogelijke controle op monopolievorming. Wellicht zal dat niet voorkomen dat er over tien jaar in de hele EU nog slechts drie telecommunicatiegiganten over zijn. Maar het kan dat wel voorkomen, want als de nationale regelgevende instanties worden versterkt en de Commissie daarnaast een scheidsrechtersfunctie vervult, pas dan - en alleen dan - kunnen monopolies daadwerkelijk worden gecontroleerd.
Bovendien hebben wij ons ervoor ingezet dat nieuwe bedrijven tegen eerlijke voorwaarden diensten kunnen aanbieden die met die van de voormalige staatsbedrijven concurreren. Zo groeit de kans dat steeds meer mensen zich een Internetaansluiting kunnen permitteren, al wil ik nogmaals benadrukken dat we noch in de Onzichtbare Hand, noch in de logica van de markt geloven.
Waartoe leidt deze discussie eigenlijk? Het is de bedoeling om een economische sector te reguleren die de mensen meer onafhankelijkheid en zelfstandigheid kan bieden. Wij willen eraan bijdragen dat alle mensen die toegang tot deze technologieën willen krijgen, daartoe ook werkelijk de kans krijgen. En wij willen dat de mensen de kans krijgen om digitaal te communiceren en zich te organiseren, kortom: dat ze zich kunnen ontplooien, wereldwijd ontplooien. Daarvoor zijn goede toegangsmogelijkheden nodig. Niet alleen in privé-huishoudens, maar ook overal in openbare ruimten, zoals bibliotheken en scholen.
Deze communicatie moet vrij zijn. De anonimiteit moet zoveel mogelijk gewaarborgd zijn en als het een beetje kan, moet iedereen van dezelfde mogelijkheden gebruik kunnen maken. Daarom zijn wij ook fel gekant tegen alle pogingen om Internet in te perken, te censureren of te criminaliseren. Al staat dat niet met zoveel woorden in het hier voorliggende voorstel voor de richtlijnen: de censuur en de zucht van de toezichthoudende instanties naar steeds meer controle over mensen lijkt steeds centraler te komen staan in hun pogingen om de digitale ruimte gestalte te geven. Daarom moet hier ook worden vermeld dat wij van de Groenen voorstander zijn van vrije toegang voor iedereen. Wij willen vrije digitale communicatie en willen niet méér toezicht, we willen géén toezicht! Alleen daarom hebben wij bijgedragen aan het vormgeven van de privatisering, hoewel wij op zichzelf tegen privatisering zijn.

Seppänen
Mijnheer de Voorzitter, telecombedrijven zeggen ons dat concurrentie de markt moet reguleren. Kunnen wij vertrouwen op concurrentie als marktregulator? Dat kunnen wij niet. Hoewel de gesprekskosten in veel landen zijn verlaagd, zijn niet alle prijzen dat. Bijvoorbeeld in Finland zijn de prijzen voor lokale gesprekken via de draadtelefoon de afgelopen jaren met een vierde gestegen. Bovendien is het voor de consument onmogelijk uit te zoeken wat gesprekken via de mobiele telefoon kosten naar de netwerken van andere bedrijven of naar draadtoestellen.
Wij leven in een jungle waarin de wetten van de jungle de prijzen bepalen. Het leeuwendeel van de winst wordt opgestreken door supranationale aanbieders die een aanzienlijke machtspositie op de markt willen hebben. Helaas fungeren de regeringen van bepaalde EU-lidstaten als Tarzan, de koning van de jungle, die een beperkte natuurlijke hulpbron in handen heeft, namelijk nieuwe frequenties. De centrumlinkse regeringen in Duitsland en het Verenigd Koninkrijk hebben de UMTS-frequenties van mobiele telefoons aan telecombedrijven geveild op een manier die zowel de genoemde bedrijven als veel banken in een crisis stort. De bijbehorende beursluchtbel is nu uiteengespat. De basis daarvan was het geloof in de wonderbaarlijke kracht van de informatietechnologie.
Met de veilingen is het project e-Europa gesaboteerd. De veilingen hebben de democratie verzwakt. Door de veilingen rijzen de gesprekskosten de pan uit. De veilingen vormen een belemmering voor de vrije doorgave van informatie en kennis. Had dit alles voorkomen kunnen worden als er in de Europese Unie een kaderrichtlijn voor telecommunicatie zou zijn geweest? Hopelijk wel. Dat kan echter niet met zekerheid worden gezegd. Nu moet echter de kaderrichtlijn worden getest waarvoor de heer Paasilinna enorm veel werk heeft verricht. Hij eist dat grondig wordt uitgezocht wat de financiële gevolgen van de veilingen zijn. Onze fractie steunt die eis. Het amendement van mevrouw Niebler op de kaderrichtlijn is echter moeilijk te aanvaarden. Op de achtergrond daarvan spelen de normen en belangen van bepaalde Europese monopolisten mee. Die zijn in strijd met de democratische informatiemaatschappij.

Crowley
Ik sluit mij graag bij mijn collega' s aan door de rapporteurs te feliciteren met hun uitstekende werk en de onderlinge samenwerking tussen de verschillende rapporteurs.
Een van de voornaamste aandachtspunten met betrekking tot e-commerce en de e-Europe-revolutie is de gelijke toegang voor consumenten. De kosten en de tarieven in verband met de verschillende structuren zijn al door een paar afgevaardigden genoemd. Maar wat we hier zien is een nieuwe tweedeling tussen rijk en arm wat betreft digitale technologie en de toegang daartoe. Een van de voornaamste punten die bij alle vormen van liberalisering en mededingingsrecht op dit gebied een rol moeten spelen, is universele toegang voor iedereen, zodat iedereen, waar hij of zij ook woont, dezelfde toegang heeft als een inwoner van een groot stedelijk gebied.
Ook moeten we ervoor zorgen dat mensen die niet tot de huidige jonge generatie behoren, niet worden benadeeld doordat ze in mindere mate toegang hebben tot opleidingen op het gebied van deze communicatiemiddelen en het nieuwe informatienetwerk.
Het laatste punt dat ik naar voren wil brengen is dat we naar een systeem toe moeten met een vast tarief voor de toegang tot informatietechnologie, zodat de verdere uitbreiding van dit nieuwe wereldwijde systeem niet door interne concurrentie wordt verhinderd.

Cappato
Mijnheer de Voorzitter, we staan positief tegenover het initiatief van de Commissie en vinden het een belangrijke stap op weg naar op z' n minst eenvoudigere regelgeving op Europees niveau. Toch willen we voor alles onderstrepen dat de sector elektronische telecommunicatie lijdt aan een ernstige tegenstrijdigheid. Als die niet weggewerkt wordt, bestaat het risico dat alle inspanningen om de mededinging te stimuleren ten gunste van de consumenten uiteindelijk vruchteloos zullen zijn.
Deze tegenstrijdigheid komt voort uit een reëel belangenconflict in de telecommunicatiemarkt van veel Europese landen; de overheid is namelijk tegelijkertijd regelgevende instantie en beheerder van economische en politieke belangen, tegelijkertijd scheidsrechter en speler. Dit geldt voor de telefoniesector maar ook voor de sector digitale televisie, waarin de publieke omroepen dankzij aanzienlijke overheidsinvesteringen een groot gewicht hebben. Dit onderliggende manco moeten we in gedachten houden, maar het eindoordeel over het pakket, ik herhaal het, is positief. Na het onlangs behaalde succes van de ontbundelde toegang tot het aansluitnet moeten we nu een eerste oplossing vinden voor de situatie van de exploitanten van telecommunicatiediensten op de Europese markt, die niet alleen de weg moeten zien te vinden in het doolhof van de talloze richtlijnen en verordeningen die zich in de loop der jaren hebben opgehoopt, maar ook te maken krijgen met een overmaat aan nationale regelgevende autoriteiten. Deze opereren in normatieve contexten die hemelsbreed van elkaar verschillen en hanteren sterk uiteenlopende criteria die vaak voor de exploitanten onvoorspelbaar zijn; een gefragmenteerde situatie dus, die soms grote rechtsonzekerheid tot gevolg heeft.
De voorstellen van de Commissie hebben de verdienste met een beperkt aantal richtlijnen de bestaande regelgeving te rationaliseren en een telecommunicatiemarkt te creëren die steeds Europeser wordt.
Net zo belangrijk is het te herhalen - ik geloof dat de rapporteur de heer Brunetta daarop heeft gewezen - dat we zo snel mogelijk een situatie van daadwerkelijke mededinging moeten zien te bereiken, zonder dat daarvoor dwingende regelgeving van de autoriteiten nodig is. We moeten proberen de nationale autoriteiten op termijn overbodig te maken. Ons doel is een telecommunicatiesector waarin de algemene antitrustregels opgaan die voor alle markten gelden. Dat kunnen we alleen doen wanneer we dit manco, de vermenging en het belangenconflict, dat op nationaal niveau door het gewicht van de staat in de telecommunicatiesector nog steeds bestaat, aan de wortel bestrijden. Pas dan kunnen we ook deze sector aan de gangbare antitrustregels voor de andere sectoren onderwerpen.

Rübig
Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren, onlangs heb ik de zeer interessante en uitstekende dissertatie over preventie van misbruik van mevrouw dr. Leitl gelezen. Zij komt tot de conclusie dat er sprake moet zijn van een functionerende markt waarop toezicht wordt gehouden en dat er ook een faire vergoeding van diensten moet bestaan. Juist bij de roaming-bijdragen bijvoorbeeld valt vast te stellen dat de markt erg ondoorzichtig is. Het zou een goede zaak zijn als de consument op het moment zelf te weten kon komen wat het gesprek kost dat hij voert. Of als hij in ieder geval het recht krijgt om vlak daarna een SMS te ontvangen waarin de kosten van het gesprek worden bekendgemaakt.
Een dergelijke transparantie leidt namelijk ook tot benchmark-vergelijkingen, dat wil zeggen dat men kan vergelijken welke aanbieder in Europa het best presteert en hoe onze aanbieders presteren in vergelijking met de rest van de wereld. Wij willen samen met de Commissie de methode van best practice uitwerken. Waar zijn er in Europa en de rest van de wereld de beste modellen te vinden die wij ook bij ons kunnen introduceren? Wij willen met name - en dat is heel belangrijk - ook SLIM inzetten. Verschillende regelingen die wij vandaag invoeren, moeten eigenlijk zo snel mogelijk weer buiten werking worden gesteld zodra de markt functioneert.
Een uiterst belangrijk punt in het verslag-Paasilinna is amendement 47, omdat we hebben gezien dat de veiling enerzijds eerlijk was, maar dat zij anderzijds veel geld heeft onttrokken aan deze belangrijke sector. Daarom willen wij de opbrengsten van de veilingen bewust niet beschouwen als een verkapte belastingheffing. Wij als politici zijn de mening toegedaan dat het hier om een investering ging, om eigendom dat nu geen publiek eigendom meer is, maar virtueel eigendom van de bedrijven. Ik geloof ook dat na afloop van de licenties deze rechten wel degelijk bij de bedrijven zullen blijven en dat zij die in de toekomst dan ook kunnen verkopen, verpachten of verhandelen. Dat zal de rating van de bedrijven verbeteren, dat zal de kapitaalmarkt ten goede komen en daarmee ook de aandelenkoersen van de aanbieders. Dat betekent investering in deze sector en energie voor de toekomst.

Glante
Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren, collega' s, als je vrij laag op de sprekerslijst staat, loop je het risico hier en daar in herhaling te vervallen. Ik zal proberen dat te voorkomen. Maar een of twee punten wil ook ik benadrukken. Ook ik wil mijn dank uitspreken voor de boeiende, spannende en collegiale samenwerking tussen alle fracties in het Parlement. Het blijkt maar weer eens dat zakelijke argumenten politieke barrières kunnen overwinnen. De interessante discussies met de verschillende vertegenwoordigers van grote en kleine bedrijven in heel Europa waren voor mij persoonlijk ook heel interessant. Ik denk dat niet iedereen tevreden is, maar we zijn op de juiste weg om beter tegen de toekomst te zijn opgewassen. De afgelopen jaren ben ik er steeds van overtuigd geweest dat we erin moeten slagen om meer uniforme, duidelijke regels te scheppen die ons in staat stellen om ook in de toekomst snel op technologische ontwikkelingen in te spelen. In zoverre staat mijn uitspraak nog steeds overeind dat minder regulering zonder meer betere regulering kan zijn.
Ik denk dat wij in die poging zijn geslaagd door ons te concentreren op de richtlijnen waarover wij vandaag spreken. Ik denk ook dat het ons vroeg of laat, nee, vrij snel zal lukken om over te gaan tot het algemene mededingingsrecht. Op één punt moet ik natuurlijk ook een beetje water bij de wijn doen. Ikzelf en veel collega' s zijn het volledig eens met amendement 78 van collega Niebler. Wij zullen dat ook steunen. Zoals gezegd loopt ook die steun dwars door de fracties omdat dit amendement de Europese harmonisatie zeker niet in de weg zal staan. Integendeel, ik ben van mening dat de methode van de machtiging en de zeggenschap, zoals die in dit artikel gestalte krijgt, tijdrovender en bureaucratischer is. Ik ervaar dat als inbreuk op de regionale zeggenschap over met name de publieke omroep, een punt dat collega Karin Junker al heeft aangesneden. Wat dit betreft ben ik er wel van overtuigd dat wij ook een geleidelijke afschaffing van de Must-Carry-regel moeten zien te voorkomen.

Herzog
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, de eerste fase van de interne markt is bijna voltooid. Er is een einde gekomen aan de monopolies en de nationale markten worden aan concurrentie blootgesteld. Het debat van vandaag gaat over de opties voor de tweede fase.
Het vraagstuk dat hier ter tafel ligt, dwingt ons tot een keuze. De heer Van Velzen toonde zich onder meer voorstander van een grote pan-Europese markt. Ik ben het met hem eens, maar de echte vraag hier luidt hoe we deze markt gaan verwezenlijken. Het idee van de heer Brunetta om een effectieve en geconsolideerde concurrentiedoelstelling te kiezen, zoals in een normale sector, volstaat niet. Wij willen iets anders, namelijk een publieke Europese regulering van de netwerken, concurrentie met betrekking tot de diensten die geleverd worden, de ontwikkeling van een universele dienst en, indien noodzakelijk, een verdeling van de infrastructuur. Het gaat hier dus om een debat over de wijze waarop de regulering plaats dient te vinden en niet om de doelstelling van een pan-Europese markt.
Wij plaatsen grote vraagtekens bij de optie van een nationale regulering van de telecommunicatiesector en gemeenschappelijke regels voor daadwerkelijke concurrentie op communautair niveau. Dit is geen goede optie, want regulering op nationaal niveau is op dit moment hetzelfde als "ieder voor zich". Iedereen hier heeft kritiek geuit op de wijze waarop de frequenties zijn toegewezen, het enorme verschil in de prijzen die voor licenties zijn betaald en de gigantische schulden waarin een aantal telecombedrijven zich gestoken heeft. Deze schuldenlast kan tot een heuse crisis in de telecomsector leiden. Kijk maar naar wat er zich enige tijd geleden in de vastgoedsector heeft afgespeeld.
Een ondoordachte nationale regulering is dus niet verstandig. Er dienen regels voor concurrentie te worden opgesteld. De Commissie heeft zich ingespannen voor het definiëren van een functionele markt, maar dit plan is niet door de Raad overgenomen. Voorts is er het vraagstuk van de ontwikkeling van de universele dienst en dienen de problemen rondom de investeringskosten en de verdeling van de netwerken te worden opgelost, teneinde de kosten te kunnen verlagen. Misschien boekt de Commissie op dit gebied niet voldoende vorderingen.
Wij pleiten dus voor een Europees reguleringsstelsel ter voltooiing van de pan-Europese markt. Het huidige Europese bastion van referenties en regels dient evenwel te worden neergehaald. De hier gepresenteerde oplossing is halfslachtig en dient verder te worden uitgewerkt. Het voorgestelde pakket, dat is voortgekomen uit onderhandse onderhandelingen, is verre van volmaakt. Wederom is er een reglementair monster geschapen, ondanks de inspanningen die sommigen zich hebben getroost. Er dient daarom een breed publiek debat van start te gaan over het actieplan dat u voorstaat. De burgers moeten veel meer bij het debat worden betrokken. Wij zullen er anders niet in slagen onderling overeenstemming te bereiken.

Harbour
Het was een moeilijke en ingewikkelde opdracht en de drie rapporteurs hebben, gezien de omstandigheden, zeer goed werk geleverd.
We hebben moeite gehad de teksten op elkaar af te stemmen. We hebben het er voor de commissaris niet eenvoudiger op gemaakt. Onder ons gezegd, we hebben deze teksten ingewikkelder gemaakt dan nodig was en het zal een hele klus zijn alles vóór de tweede lezing op orde te krijgen. Dit leert ons dat we ons in de toekomst, als politici en parlementariërs, op vereenvoudiging en minimale regelgeving moeten richten. Het punt dat mijn collega, mevrouw Gill, - helaas is ze al weg - naar voren bracht sprak mij wel aan, namelijk dat we de regelgeving kunnen beperken door de marktontwikkeling te steunen.
Dat hebben we met de aangebrachte amendementen niet gedaan. Het probleem van het werk dat we tot dusverre hebben verricht, is dat we ons laten leiden door de waan van de dag. We zoeken zelfs naar excuses om toch maar regels te kunnen opstellen. We hebben enorm veel tijd besteed aan de aanmerkelijke marktmacht en de besluitvorming omtrent regulering van deze marktmacht in plaats van vooruit te denken. Het doet mij genoegen dat een aantal collega' s, waaronder de heer Glante, dit ook naar voren heeft gebracht. Het is iets waarover we tussen nu en de tweede lezing zullen moeten nadenken.
Vooral het feit dat we ons niet afvragen hoe de markt zich zal ontwikkelen baart mij zorgen. We zouden oog moeten hebben voor het marktsentiment, dat gedurende de tijd dat we ons over deze teksten bogen, aan verandering onderhevig is geweest, en we zouden moeten nadenken over de mobiele markt die nog steeds bijzonder dynamisch is, die een enorme groei doormaakt, waar voortdurend nieuwe producten worden gelanceerd en die al voor bijna twee derde van de Europese bevolking mobiele communicatie mogelijk maakt.
We besteden veel te veel tijd aan kortstondige roaming- kwesties. Ik weet dat een aantal collega' s hierover een uitgesproken mening heeft, maar de oplossing voor deze kwesties komt van de markt zelf. Ik ben er nog steeds volstrekt niet van overtuigd dat de interventionistische aanpak die wij nastreven, de juiste weg is.
Tot slot herinner ik de collega' s eraan dat er nog een zeer belangrijk verslag onderweg is, namelijk mijn verslag over de universele dienst. Veel van de zaken waarover is gesproken en een aantal van de bepalingen inzake mobiele communicatie passen beter binnen mijn verslag dan binnen dat van de heer Brunetta. Ik weet zeker dat de Commissie ons hieraan zal herinneren, maar ik zal de verleiding weerstaan als ik hier over twee maanden op terug kom.

Read
De rapporteurs hebben uitstekend werk verricht. De heer Paasilinna is een oude rot, maar de heer Brunetta en mevrouw Niebler moeten nog worden ingewijd in de geheime wereld en de geheimtaal van de telecommunicatiejunks.
Waar gaat het hier eigenlijk om? Het gaat hier om het opstellen van nieuwe regels om te bepalen wie mag spelen en op welke voorwaarden. We streven naar een ware pan-Europese markt. We kijken naar de gevallen waar regulering tot resultaat heeft geleid en waar niet, en in het laatste geval, en dit zeg ik vooral voor de heer Harbour, vragen we ons ook af hoe dit komt, wat zeer belangrijk is.
De heer Paasilinna vroeg zich in zijn schriftelijke bijdrage af wie de regelgevende instantie reguleert. Ik denk dat de Commissie hierbij een cruciale rol speelt. Het gaat niet alleen om wie de regelgevende instantie reguleert, maar ook over waarom we de regelgevende instantie moeten reguleren.
De heer Clegg heeft vorig jaar enorm veel tijd besteed aan de regels inzake de ontbundeling van het aansluitnet. Ik heb in verband hiermee een afzonderlijk vraag voor u, commissaris, namelijk of u kunt aangeven in hoeverre bij de lidstaten reeds sprake is van weerstand tegen de ontbundeling van het aansluitnet.
Ik wil uw aandacht vestigen op een aantal positieve punten. We moeten er immers voor zorgen dat er ook echt toegang in de breedste zin van het woord beschikbaar is. Ik heb bij de Industriecommissie amendementen ingediend inzake de rechten van gehandicapte consumenten, vooral omdat de RTTE-richtlijn tekortschiet. Ik weet dat de Commissie zich hiervan bewust is. Tot mijn vreugde steunt de Industriecommissie deze amendementen nog steeds en ik hoop dat dit ook voor het Parlement geldt.
Om op mijn oorspronkelijke punt terug te komen, waar het hier echt om gaat is dat we ervoor moeten zorgen dat de Europese Unie de telecommunicatie-industrie een klimaat biedt waarin deze kan gedijen, overleven en concurreren. Dit zijn belangrijke stappen in deze richting.

Clegg
Drie punten: ten eerste de belangrijke kwestie van de aanmerkelijke marktmacht. We hebben een poging gedaan de tekst te verbeteren, maar ik vrees net als de heer Harbour dat de zaak er alleen maar ingewikkelder op is geworden. Ik heb het idee dat we een hele lijst aanvullende concepten, een mengelmoes van nieuwe instrumenten, hebben toegevoegd onder de noemer aanmerkelijke marktmacht. Misschien moeten we tijdens de tweede lezing iets doortastender te werk gaan en concepten schrappen als deze tot meer verwarring leiden in plaats van tot minder.
Het tweede punt: NRI' s. Dit is een kwestie waarvoor ik mij eigenlijk tot de Raad wil richten, niet dat het veel zin heeft dat hier vanavond te doen, maar de lidstaten kunnen ook te veel willen. Ze kunnen niet verlangen dat er een levendige pan-Europese telecommunicatiemarkt ontstaat zonder duidelijke criteria voor het functioneren van de NRI' s. Dat is een onverdedigbaar standpunt en, politiek gezien, dienen we de lidstaten meer onder druk te zetten. We moeten de lidstaten echt zien te overtuigen van de noodzaak van duidelijke criteria ten aanzien van onafhankelijkheid en autonomie en de juiste middelentoewijzing, en we moeten ons niet laten leiden door hun ietwat misleidende beweringen dat het allemaal een kwestie van subsidiariteit is en dat het ons dus niets aangaat.
Ten slotte het zeer belangrijke artikel 6 van het verslag-Paasilinna en het veelbesproken amendement 33, waarover mevrouw Niebler eerder sprak. Hier moeten we wellicht opnieuw naar kijken tijdens de tweede lezing. Ik weet niet zeker of u de zaak goed in balans hebt. Voor mij is het duidelijk - en mijn fractie zal daar ook tegen stemmen - dat deze bepalingen geen must-carry-verplichting dienen te bevatten en we zullen morgen tegen dat onderdeel van het amendement stemmen.
Tot slot vraag ik me af of we als wetgever wel zulke goede telecomjunks zijn, om Mel Read aan te halen. Ik heb daar zo mijn twijfels over.

Alyssandrakis
Mijnheer de Voorzitter, de enorme vooruitgang die de laatste jaren is geboekt op telecommunicatiegebied had, als de situatie anders was geweest, een gelijksoortige verbetering teweeg kunnen brengen in de levenskwaliteit van ons allen. In de kapitalistische samenleving draait echter alles om winst; hoe meer winst hoe beter. Alles wordt gekocht en verkocht, en daarom hoeft het niemand te verwonderen dat ook radiofrequenties te koop worden aangeboden. Er worden zelfs veilingen voor radiofrequenties gehouden. De volgende stap zal de commercialisering zijn van de lucht die wij inademen.
De telecommunicatiesector, die traditiegetrouw tot de overheid behoort en zich dankzij overheidsinvesteringen heeft kunnen ontwikkelen, is reeds geheel in handen van het particulier kapitaal terechtgekomen. Het is nu al zover dat wij richtlijnen moeten bespreken van zuiver staatsmonopolistische aard, richtlijnen die de Europese Unie in staat stellen zich, onder het mom van de volledige liberalisatie van de markt en de bevordering van de mededinging, te mengen in de regeling van conflicten tussen monopolistische belangen. Het geharmoniseerde kader heeft echter alleen tot doel de nationale hinderpalen op te ruimen die onbelemmerde activiteiten van supranationale monopolies nu nog in de weg staan. Met de in de richtlijnen verkondigde pan-Europese markt wil men alleen bewerkstelligen dat het kapitaal doodgemoedereerd zijn gang kan gaan. De zogenaamde belangstelling voor de bescherming van het midden- en kleinbedrijf verandert daar niets aan.
Daarom zal de Communistische Partij van Griekenland tegen de richtlijnen stemmen.

Matikainen-Kallström
Mijnheer de Voorzitter, de behandeling van het telecommunicatiepakket bereikt haar eerste doel. Verschillende emoties zullen nog voor een levendig debat zorgen. De rapporteurs Brunetta, Niebler en vooral Paasilinna en Van Velzen hebben enorm hard gewerkt om compromissen te bereiken, waarvoor mijn speciale dank.
Aan het definiëren van het begrip aanmerkelijke marktmacht is speciale aandacht besteed. Het nu bereikte compromis is voor de Raad een duidelijke boodschap waarmee hij dan ook rekening moet houden. Op een bepaald moment wilde men op initiatief van de Commissie over de nationale regelgevende instanties heen lopen, maar dat is niet gebeurd. De nationale regelgevende instanties moeten vanwege de culturele verschillen hun speelruimte behouden en hun rol moet worden versterkt. De Commissie staat boven de nationale regelgevende instanties en heeft als taak de algemene spelregels te controleren.
Men moet kunnen ingrijpen in de huidige concurrentievervalsende roaming-verplichtingen. Mijn schriftelijke vraag van vorig jaar hield juist verband met het belemmeren van concurrentie door roaming-verplichtingen. De open interne markt moet gerespecteerd worden. Er moet nog een uitvoerig debat plaatsvinden over de positie van virtuele aanbieders. Er moet worden nagedacht over onder welke voorwaarden de virtuele aanbieder het net op mag, zodat vrije concurrentie wordt toegestaan en het belang van de consument wordt gewaarborgd, maar aan de andere kant de rechten van de netbeheerder worden gerespecteerd. Wij bevinden ons in een tweeslachtige situatie en daarvoor is nog niet meteen een oplossing voorhanden.

Mann, Erika
Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil de collega' s en ook de Commissie bedanken voor de verslagen die zij hebben voorgelegd. Ik geloof dat deze vorm van samenwerking toch een goed compromis heeft opgeleverd. Het wordt weliswaar niet op alle punten door alle collega' s gesteund, maar heeft toch laten zien waartoe wij vaak in staat zijn: namelijk dat wij na een goede inhoudelijke discussie ook tot een resultaat kunnen komen. Een resultaat dat inderdaad op een aantal punten meer mogelijkheden tot ontwikkeling biedt dan het concept van de Commissie.
Het hete hangijzer is al de hele tijd is of wij het amendement van mevrouw Niebler moeten steunen. Mijn collega Van Velzen is momenteel in een discussie verwikkeld, maar hij heeft het punt aangesneden en daarvoor gepleit. Ik zal mij er eveneens voor uitspreken om het te steunen. Het amendement gaat over de prangende vraag hoe de harmonisatie op Europees niveau gestalte moet krijgen. De Commissie heeft er terecht op gewezen dat wij daar meer harmonisatie en meer uniforme structuren nodig hebben. Zeer zeker, daar praten wij al jaren over. In het verleden ben ik altijd een hartstochtelijk voorstander van een uniforme Europese regelgevende instantie geweest, maar dat model is ter ziele gegaan. Wij hebben gekozen voor een andere variant. Ik vind dat veel regelgevende instanties laten zien dat ze onafhankelijk, zelfstandig en autonoom zijn. En dat de staat op dit gebied ook heel goed uitstekende mededingingsmodellen kan ontwikkelen.
Natuurlijk zijn er ook andere modellen, die niet stroken met het ideaal van harmonisatie op Europees niveau. Zeer zeker, en daar moet iets aan gebeuren. Waar het om draait, is hoe we de verhouding tussen Europees en nationaal niveau gestalte geven, en wat dat betreft heeft een lichter model mijn voorkeur, zoals dat wat ik zelf met mijn collega Norbert Glante heb voorgesteld of iets wat lijkt op het model van mevrouw Niebler. Daarom zal ik er ook morgen voor pleiten om het voorstel van mevrouw Niebler te steunen.
Nogmaals: we moeten over deze zaken blijven nadenken. Ik ben vooral de collega' s Malcolm Harbour en Nicholas Clegg dankbaar voor hun opmerking dat zij intussen ook evalueren of de varianten die zij hebben gesteund wel de juiste zijn. Dat vind ik uiterst verstandig. En we hebben tot de tweede lezing genoeg tijd om na te denken, en misschien komen we dan ook tot een gemeenschappelijke benadering.

Lynne
Ik wil in het bijzonder mijn steun uitspreken voor de amendementen 13 en 16, 19 en 20. Ik heb vergelijkbare amendementen in de Commissie cultuur ingediend. Dat waren amendementen die ervoor moeten zorgen dat gehandicapten evenzogoed gebruik kunnen maken van elektronische communicatie. Dienstverleners moeten inzien wat hun rol is in het vergemakkelijken van toegang tot eindapparatuur voor gehandicapten en de kaderrichtlijn dient, mijns inziens, toegang tot eindapparatuur en software te bevatten.
In artikel 7, lid 4, sub e) staat dat ze veel aandacht hebben voor de behoeften van specifieke groeperingen in de maatschappij, in het bijzonder gehandicapten. Zonder deze amendementen is dat een loze kreet. We willen niet alle apparatuur die aan de consument wordt verkocht reguleren, maar er dient bijvoorbeeld wel regelgeving te komen voor de interfaces voor slechtzienden. Het menu van televisietoestellen en mobiele telefoons moet ook op het gehoor kunnen worden bediend. Dat vergt slechts een kleine aanpassing. Het is niet zoveel gevraagd, maar voor gehandicapten betekent het een heleboel en het voorkomt dat ze worden uitgesloten van de elektronische communicatierevolutie.

Liikanen
Om te beginnen wil ik de drie rapporteurs, de heer Brunetta, de heer Paasilinna en mevrouw Niebler bedanken. Dit zijn niet zomaar een paar verslagen. Ten eerste bestrijken ze drie richtlijnen die van cruciaal belang zijn als het gaat om de toekomstige bevoegdheid van de Europese economie.
Ten tweede komt er bijzonder veel kennis van technologieën, markten en regelgeving bij kijken om deze verslagen te kunnen opstellen. Vandaar mijn complimenten voor de hoge kwaliteit ervan.
Vanwege de beperkte tijd kan ik helaas niet alle belangrijke zaken aan de orde laten komen. Mijn excuses hiervoor. Ik zal proberen mij te beperken tot de kernpunten.
Eerst de kaderrichtlijn. De Commissie is zeer blij met het verslag-Paasilinna, met name met het in artikel 6 beschreven raadplegings- en transparantiemechanisme. Deze bepaling is van groot belang om ervoor te zorgen dat regelgevingsbesluiten niet alleen nationale belangen dienen, maar ook Europese belangen. Als we geen rekening houden met Europese belangen, gaat dat in deze sector tenslotte ook ten koste van nationale belangen.
Deze regelgeving zorgt voor eerlijke concurrentievoorwaarden voor exploitanten in de gehele interne markt. De toepassing ervan zal leiden tot een Europese regelgevingscultuur in de telecommunicatiesector, waardoor de verschillen met betrekking tot nationale besluiten die een bedreiging vormen voor de interne markt en de gehele sector, kleiner zullen worden. Hiermee doel ik, zoals velen hier reeds hebben gedaan, op de verschillende door de lidstaten opgelegde machtigingsvoorwaarden voor diensten van de derde generatie. De Commissie steunt de onderdelen van amendement 33 die erop gericht zijn de transparantie- en raadplegingsprocedure te versterken, en de Commissie is sterk gekant tegen amendement 78, waardoor deze procedure zou worden afgezwakt. We zijn echter van mening dat het noodzakelijk is andere nationale regelgevende instanties te raadplegen over ontwerpmaatregelen voor het tot stand brengen van een Europese regelgevingscultuur.
Het tweede kernpunt is de definitie van aanmerkelijke marktmacht. De Commissie is van mening dat de definitie in amendement 26 te breed is. We vrezen dat dit wel eens tot overregulering zou kunnen leiden, wat weer zou leiden tot een angst voor overregulering onder de exploitanten, en dat laatste kan weer ten koste gaan van de investeringen. Ook denken we dat deze definitie de consistentie van de regelgevende taken zal ondermijnen. De Commissie is van mening dat de fundamentele doelstelling van het hele pakket, namelijk de regelgeving minimaliseren maar de regelgevende instanties flexibele instrumenten bieden om effectieve concurrentie in alle marktsegmenten te garanderen, meer gebaat is bij haar oorspronkelijke voorstel.
Wat institutionele kwesties betreft, ben ik ervan overtuigd dat we het Europees Parlement nauw moeten betrekken bij de invoering van het nieuwe kader. We moeten samen zoeken naar de meest efficiënte en flexibele mechanismen om het Parlement erbij te betrekken, maar om institutionele redenen kunnen we de afspraken over comitologie niet naast ons neerleggen. Het spijt me dan ook dat de Commissie de amendementen 72 tot en met 74 niet kan steunen.
Als laatste punt: digitale televisie. Ik zal de marktpartijen binnenkort uitnodigen afspraken te maken over de beste methode om digitale televisiesystemen snel door heel Europa te verspreiden, zodat digitale televisie een uitvoerbaar alternatief platform wordt voor Internet. Voorlopig blijft de Commissie bij het standpunt dat vrijwillige industriële normalisatie het beste is en zij is niet bereid amendement 63 te steunen.
Wat het verslag-Paasilinna betreft, steunt de Commissie de amendementen 4, 12, 29, 32, 34, 55, 65 en 68 volledig en de amendementen 1, 2, 3, 6, 7, 9, 10, 11, 13, 15, 17, 19, 21, 22, 25, 27, 28, 30, 31, 33, 35, 36, 37, 38, 40, 45 tot en met 48, 53, 54, 57 tot en met 61, 66, 67, 69 en 75 gedeeltelijk of in beginsel. De Commissie kan de amendementen 5, 8, 14, 16, 18, 20, 23, 24, 26, 39, 41 tot en met 44, 49 tot en met 52, 56, 62, 63, 64, 70 tot en met 74 en 76 tot en met 79 niet overnemen.
Wat betreft het verslag van de heer Brunetta over toegang en interconnectie: ik ben blij met de steun voor de basisprincipes van de richtlijn. Op concurrerende markten moeten over de interconnectie van en toegang tot netwerken in principe akkoorden worden gesloten op basis van commerciële onderhandelingen. Als dit niet het geval is, is regelgevend ingrijpen gewettigd, maar aan regelgevend ingrijpen moet wel een marktanalyse ten grondslag liggen. Eerst moeten we bewijzen dat de markt niet concurrerend is en pas dan ex ante-verplichtingen opleggen als dat nodig is.
Daarom ben ik van mening dat een duidelijke prijsregulering voor het afleveren van mobiele gesprekken of roaming een vorm van overregulering is. De Commissie kan de amendementen 39 en 40 niet steunen. Op één vlak, namelijk dat van de voorwaardelijke toegang tot digitale televisie, zijn alle dienstverleners echter gebonden aan toegangsverplichtingen. Deze regelgeving werkt prima. Als we de regelgeving op grond van richtlijn 95/48 niet meer willen hanteren, moet er breed overleg en zorgvuldig onderzoek worden gepleegd. Om deze reden steunt de Commissie amendement 46 niet.
Samenvattend: de Commissie steunt de amendementen 7, 8, 15, 21, 29, 41, 44 en 48 volledig. De Commissie steunt de amendementen 1, 6, 9, 12, 16 tot en met 18, 19, 23, 24, 26, 28, 30 tot en met 34, 37, 38, 42, 43, 45 en 47 gedeeltelijk of in beginsel. De Commissie kan echter de amendementen 2 tot en met 5, 10, 11, 13, 14, 20, 22, 25, 27, 35, 36, 39, 40, 46 en 49 tot en met 51 niet overnemen.
Wat betreft het verslag van mevrouw Niebler over de machtigingsrichtlijn: de Commissie is zeer blij met de steun voor de basisprincipes van haar voorstel. De verschuiving van individuele vergunningen naar algemene machtigingen zal tot een aanzienlijk betere markttoegang en minder administratieve rompslomp leiden. In vele opzichten versterkt en verbetert het verslag van mevrouw Niebler de voorstellen van de Commissie. Wat betreft de heffingen voor gebruiksrechten voor radiofrequenties - een belangrijk punt -, ben ik blij met de elementen die tot een beter coördinatie zullen leiden en waarmee onevenredige en mogelijk desastreuze machtigingsvoorwaarden worden uitgesloten.
Een mogelijke oplossing is het in jaarlijkse termijnen betalen van eenmalige bedragen. We moeten echter zorgvuldig naar de precieze tekst kijken. We verwelkomen eveneens de verplichting van lidstaten om de beleidsdoelstellingen van het hele kader te betrekken in hun systemen voor frequentieheffingen. Het is ook een van de kerndoelen in het voorstel van de Commissie inzake een regelgevingskader voor een radiofrequentiebeleid. Ook is het zinvol te omschrijven dat mechanismen voor frequentieheffingen onder de raadplegings- en transparantieprocedure van de kaderrichtlijn vallen.
Tot ons genoegen kunnen we het grootste gedeelte van amendement 21 met enkele aanpassingen steunen. Wat betreft de administratieve bijdragen kan de Commissie de amendementen 7 en 20 niet overnemen. Hierdoor zou de bepaling die het discriminerend effect van dergelijke bijdragen moet voorkomen, vervallen. De meest geschikte methode lijkt een verdeling van de bijdragen op basis van omzet.
De Commissie is echter bereid een aantal elementen van het nieuwe amendement 27, dat door de heer Van Velzen is ingediend, te overwegen. Samenvattend kan ik zeggen dat de Commissie de amendementen 1, 2, 3, 5, 10, 23 en 25 volledig steunt. Zij steunt de amendementen 8, 11 tot en met 14, 16, 18, 20 tot en met 24 en 26 tot en met 28 gedeeltelijk of in beginsel. De Commissie kan de amendementen 4, 6, 7, 9, 15, 17 en 19 niet overnemen.
Ten slotte wil ik het even hebben over de situatie op de telecommunicatiemarkt en de machtigingsregels voor diensten van de derde generatie. Natuurlijk maken we ons allemaal zorgen - Europa is wereldleider op het gebied van mobiele communicatie en dit moeten we zo zien te houden.
We kennen de feiten. Volgens de huidige regelgeving kunnen lidstaten hun eigen machtigingsmethoden en -voorwaarden bepalen. We weten dat dit heeft geleid tot wijd uiteenlopende bedragen voor machtigingen. De interne markt is gefragmenteerd. Frequentie-acties die samenvielen met de hoge stijgingen van de aandelenkoersen van de nieuwe economie leidden tot een prijspeil dat op de markt van dit moment ondenkbaar zou zijn.
Ik sta positief tegenover het verzoek van de heer Paasilinna om een Commissieverslag over de machtigingskwestie. Er heerst momenteel onzekerheid en twijfel op de markt, maar we moeten niet vergeten dat mobiele communicatie van de derde generatie een enorm potentieel biedt voor totaal nieuwe diensten. Commercieel gezien is er een hoop voor te zeggen en de overheden moeten de juiste voorwaarden scheppen. Op dit vlak dienen we samen te werken. We moeten de voorsprong die Europa heeft op het gebied van mobiele communicatie veiligstellen. We kunnen niet toveren, maar een goed regelgevingskader voor de toekomst is absoluut noodzakelijk.
Met de steun van het Parlement voorzien onze voorstellen in procedures die gecoördineerde of zelfs geharmoniseerde toewijzing van radiofrequenties mogelijk maken. De raadplegings- en transparantieprocedure van artikel 6 van de kaderrichtlijn, de machtigingsrichtlijn en het voorstel van de Commissie voor een regelgevingskader voor een radiospectrumbeleid bieden ons de benodigde instrumenten.
Het nieuwe kader maakt ook de doorverkoop van radiofrequenties mogelijk, waardoor dit middel flexibeler kan worden beheerd. We moeten meer dan ooit samenwerken. Het Europees Parlement en de Commissie moeten de lidstaten zien te overtuigen van de noodzaak van een meer gecoördineerde aanpak van de toewijzing van radiofrequenties.
Ik verzoek het Parlement dringend het voorstel over een radiospectrumbeleid spoedig te behandelen om zo een sterk signaal uit te zenden over het belang en de urgentie van deze kwestie.
Ten slotte de voorstellen van de heer Van Velzen. Ik ben het roerend met hem eens dat we alles in het werk moeten stellen om het gebruik van het mobiele Internet te stimuleren en stappen moeten ondernemen om de Europese voorsprong op het gebied van mobiele communicatie van de derde generatie te behouden. Het nieuwe Internetprotocol versie 6 moet snel worden ingevoerd. We moeten de productie van Europese inhoud stimuleren en met het oog hierop dient ook de beschikbaarheid van informatie over de openbare sector te worden vergroot.
Er moeten voldoende middelen beschikbaar zijn voor onderzoek naar draadloze technologieën zoals wordt voorzien in het voorstel van de Commissie voor het zesde kaderprogramma voor onderzoek. Ik ben bereid ook de andere voorstellen die hij deed te bekijken en de Commissie komt hier nog op terug. We moeten er samen op toezien dat de voorsprong van Europa op het gebied van mobiele communicatie wordt veiliggesteld.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 11.00 uur plaats.
(De vergadering wordt om 19.55 uur onderbroken en om 21.00 uur hervat)

Gevolgen van de mundialisering voor de vrouwelijke immigranten uit de mediterrane landen
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0058/2001) van mevrouw Avilés Perea, namens de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen, over de gevolgen van de mundialisering voor de vrouwelijke immigranten uit de mediterrane landen (2000/2251(INI).

Avilés Perea
Mijnheer de Voorzitter, het initiatiefverslag dat wij hier vandaag bespreken, werd opgesteld op verzoek van het Euro-mediterrane forum voor vrouwelijke parlementsleden. Het sluit aan bij het hoofdthema van de bijeenkomst die vanaf morgen en gedurende heel dit weekeinde in Malta zal worden gehouden en het vraagstuk van de globalisering zal bestuderen. Het Europees Parlement heeft de verantwoordelijkheid voor de opstelling van dit verslag over de gevolgen van de globalisering voor vrouwelijke immigranten op zich genomen.
Emigratie is uiteraard geen nieuw fenomeen, maar het is wel zo dat het profiel van de emigranten de laatste tijd aanzienlijk is gewijzigd. Vroeger waren de emigranten vrijwel uitsluitend mannen die in een later stadium in het kader van de gezinshereniging werden gevolgd door hun vrouw en kinderen. Momenteel groeit het aantal vrouwelijke immigranten die zelf kostwinner zijn. Deze vrouwen beschouwen emigratie naar een ander land, naar de Europese Unie, als een weg naar zelfontplooiing en een betere toekomst voor zichzelf en hun gezin. Zij gaan op zoek naar mogelijkheden die in hun land van herkomst onvindbaar zijn. Het merendeel van deze vrouwen werkt in de dienstensector en heeft geen goede beroepsopleiding genoten. Hun hoedanigheid van vrouw en immigrante maakt hen dubbel zo kwetsbaar. Meestal doen zij het werk dat de plaatselijke bewoners niet willen, maar dat desalniettemin bepalend is voor het gunstige verloop van de economie. De laatste jaren spelen de vrouwelijke immigranten, gezien de vergrijzing van de bevolking in diverse lidstaten, ook een belangrijke rol bij de instandhouding van het aantal arbeidsplaatsen en arbeidskrachten en de consolidering van de toekomstperspectieven.
Het zijn geen tijdelijke immigranten die een concreet probleem komen oplossen. Wel integendeel, zij zijn vastbesloten te blijven en een nieuw leven te beginnen in een land waarvan zij verwachten dat het hen met open armen zal ontvangen. Meestal beschikken zij over onvoldoende informatie. Vaak komen zij bedrogen uit en vallen zij in handen van mensenhandelaars. Velen onder hen weten geen uitweg meer en worden tot prostitutie gedwongen.
Het gebrek aan informatie vormt een van de hoofdpunten van dit verslag. Het is belangrijk dat de vrouwelijke immigranten worden ingelicht over de situatie op de arbeidsmarkt, de wettelijke vereisten waaraan zij moeten voldoen, hun toekomstige levensomstandigheden en de documenten die zij moeten overleggen om in het land van bestemming als legale werkneemsters aan de slag te kunnen.
Er zijn ook hoog opgeleide vrouwelijke immigranten die werk doen dat niet in overeenstemming is met hun opleiding. Aangezien zij niet vertrouwd zijn met de taal en de wetgeving van het land waar zij verblijven en volkomen afgezonderd leven in een wereld die zij maar moeilijk kunnen begrijpen, verkeren zij in een bijzonder kwetsbare positie die uitbuiting in de hand werkt.
Wij dringen er derhalve op aan dat de situatie van deze vrouwen wordt gelegaliseerd en dat uitbuiting wordt vermeden door waardige arbeidsovereenkomsten op te stellen. Dit betekent dat vrouwelijke immigranten in hun land van herkomst beter moeten worden ingelicht. Met het oog op de oplossing van deze problemen pleiten wij voor de oprichting van voorlichtingsbureaus die aan de emigranten duidelijke informatie betreffende de arbeidsomstandigheden in het land van bestemming verstrekken.
Er zij op gewezen dat er in de Commissie rechten van de vrouw enkele amendementen zijn ingediend waarmee noch ik, als rapporteur, noch mijn fractie kunnen instemmen. Zij hebben betrekking op het begrip "Euro-mediterraan burgerschap". Dit concept schept juridische problemen. Het is tot dusver in geen enkel verslag of verklaring van dit Parlement of de nationale parlementen ter sprake gekomen. Er bestaat geen enkel precedent. Het burgerschap is een nationale bevoegdheid van de lidstaten. Ik ben derhalve van oordeel dat de geringe meerwaarde die dit begrip aan het verslag toevoegt niet opweegt tegen de genoemde juridische belemmeringen.
Daarom hebben wij om stemming in onderdelen verzocht. Wij hopen namelijk dat dit concept kan worden geschrapt zodat wij probleemloos voor het verslag kunnen stemmen. Anders vrees ik dat het initiatief niet op onze steun zal kunnen rekenen. Dat zou jammer zijn aangezien het talloze elementen bevat die de situatie van de vrouwelijke immigranten aanzienlijk verbeteren en derhalve onverwijld ten uitvoer moeten worden gelegd. Ik zou u dan ook willen verzoeken eens diep na te denken en er mede voor te zorgen dat de voornoemde termen geschrapt worden zodat het onderhavige verslag door heel het Parlement kan worden aangenomen.

Pérez Álvarez
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wens ik mevrouw Avilés Perea geluk met haar uitmuntende verslag. Mijn oprechte felicitaties. Zij is er immers in geslaagd de gevolgen van de globalisering voor de immigratie in het algemeen en voor de vrouwelijke immigratie in het bijzonder - met name voor de vrouwelijke immigranten uit de zuidelijke Middellandse-Zeelanden - uitvoerig en evenwichtig in kaart te brengen.
Mijns inziens heeft de rapporteur getracht om, rekening houdende met de verschillende invalshoeken en gevoeligheden, een evenwichtige, noodzakelijke en aanvaardbare tekst tot stand te brengen zonder daarbij extreme of dogmatische standpunten in te nemen. In het document komen zeer uiteenlopende opvattingen aan bod en bovendien onderstreept het de ernst van de situatie. Globalisering is uiteraard geen wondermiddel voor al onze problemen. Globalisering is lang niet altijd synoniem met welvaart en rijkdom. In vele gevallen is zij een mogelijke of reële bron van ongelijkheid en ernstige armoede
De bevoegdheid van de Unie inzake immigratie en asiel werd voor het eerst vastgesteld in het Verdrag van Amsterdam. Tijdens de bijeenkomst van de Europese Raad in Tampere werd overeengekomen dat de weliswaar verschillende maar nauw met elkaar verwante immigratie- en asielproblemen in een gezamenlijk Europees beleid moeten worden ondergebracht. Daartoe dienen de huidige en toekomstige vluchtelingenstromen in al hun details en aspecten te worden bestudeerd: humanitaire overwegingen, gezinshereniging en economische redenen, zoals de rapporteur reeds heeft gesignaleerd, maar ook demografische wijzigingen, toestand van de arbeidsmarkt en situatie in de landen van herkomst.
Ik geloof dat wij vanuit politiek oogpunt een keuze moeten maken: ofwel wij houden vast aan het standpunt dat de Unie weerstand zal kunnen blijven bieden aan de vluchtelingendruk, ofwel wij aanvaarden dat de immigratie onstuitbaar is en naar behoren moet worden gereguleerd. In dat laatste geval moeten wij de handen ineenslaan om de gunstige gevolgen van de immigratie voor zowel de Unie als de immigranten zelf en hun landen van herkomst zoveel mogelijk te bevorderen.
Het lijdt geen twijfel dat vrouwelijke immigranten de zwakste schakel zijn. Wegens hun bijzonder kwetsbare positie worden zij vaak uitgebuit. Daarom moeten alle initiatieven die ons ertoe dwingen ons over dit probleem te bezinnen, worden toegejuicht. Er dient bovenal rekening te worden gehouden met de volgende elementen: demografische structuur van elk land van de Unie in zijn geheel, demografische evolutie, herkomst van de in de Europese Unie aanwezige immigranten, plaatsvervangende arbeid - omdat de emigranten huishoudelijke taken op zich nemen, kunnen de vrouwen van het gastland buitenshuis werken -, marginaliteit, prostitutie en levens- en arbeidsomstandigheden.
Hiertoe dient een evenwichtig kader van rechten en plichten te worden vastgesteld dat op alle in de Unie verblijvende onderdanen van derde landen van toepassing is. Deze ernstige en gewichtige kwestie vergt een zekere grootmoedigheid. Daarom ben ik van oordeel dat wij er goed aan zouden doen begrippen als "Euro-mediterraan burgerschap" te weren. Zij stichten alleen maar verwarring en leiden bovendien tot uitsluiting, terwijl het Middellandse-Zeegebied, als bakermat van beschaving en cultuur, juist de integratie moet bevorderen.
Samengevat: wij moeten opkomen voor de integratie van de vrouw en wij moeten ervoor zorgen dat haar waardigheid niet wordt aangetast. Laten we niet vergeten dat vrouwen in vele landen nog steeds niet als volwaardige burgers worden beschouwd. Er zij overigens op gewezen dat een brede consensus onze eisen en acties meer kracht zal bijzetten.

Napoletano
Mijnheer de Voorzitter, misschien moeten we veel duidelijker maken dan in de agenda is aangegeven wat de doelstellingen zijn van het verslag dat we nu behandelen. Ik weet niet hoeveel collega' s ervan op de hoogte zijn dat morgen op Malta een parlementair forum van de Euro-mediterrane vrouwen begint. Dit forum is niet georganiseerd op initiatief van het Parlement. De eerste bijeenkomst werd vorig jaar in Napels gehouden op initiatief van de nationale parlementen en het Europees Parlement heeft er niet aan deelgenomen, omdat het forum immers niet voortkomt uit het overleg tussen ons en de nationale parlementen.
Dit is de tweede bijeenkomst en ondertussen heeft het Europees Parlement besloten met twee afgevaardigden, mevrouw Avilés en mij, in het presidium van deze vergadering deel te nemen en met vier afgevaardigden aan de plenaire vergadering van het forum. Dat is volgens mij een verstandig besluit. Het presidium van het forum heeft de vrouwen van het Europees Parlement gevraagd een verslag over "globalisering: migratie en burgerschap" in te dienen. Dat is de titel van onze bijdrage, maar ook van die van de Tunesische afgevaardigden: de verslagen belichten het thema namelijk van twee verschillende kanten.
Eerlijk gezegd weet ik niet of het een goed idee is geweest de instemming van de plenaire vergadering te vragen voor onze bijdrage, een bijdrage die wat vrijer moet zijn dan een gewoon verslag. Dat heeft problemen veroorzaakt: door het thema van de immigratie en, ten dele, ook dat van het burgerschap aan te snijden, hebben we problemen veroorzaakt binnen de Commissie vrijheden en rechten van de burger en de Commissie juridische zaken, problemen die ik kan begrijpen. We hebben ook wat onbegrip in de fracties veroorzaakt, omdat dit concept van een Euro-mediterraan burgerschap geen juridisch concept is. Ik wil beslist de twijfel wegnemen dat we praten over een thema dat morgen geformaliseerd moet worden. We weten dat het ons al veel moeite kost een afgeronde discussie over bijvoorbeeld de coördinatie van het immigratiebeleid te voeren.
Toch hebben we bijvoorbeeld in het parlementaire forum van een paar weken geleden in Brussel voor het eerst het politiek-culturele concept van het Euro-mediterrane burgerschap besproken. Wat zit er achter dit concept? Dat wij in het partnerschap dat we met deze landen hebben afgesloten een discussie kunnen voeren over de democratie, de eerbiediging van de mensenrechten, over de tendensen in die samenlevingen, in het kader van een constructie die gebaseerd is op gedeelde waarden. Volgens mij is dat haalbaar. We kunnen zo bijvoorbeeld samen met hen het thema van de eerbiediging van de mensenrechten bespreken. Mensenrechten zijn een thema dat steeds terugkeert in de betrekkingen met deze landen en waaraan altijd de verdenking van inmenging in de interne aangelegenheden van andere landen kleeft, maar zo kunnen we het aansnijden op een nieuwe basis van gelijkwaardigheid, als een uitdaging voor hen maar ook voor ons. Immigratie stelt ons immers ook voor problemen, bijvoorbeeld culturele, sociale en integratieproblemen.
Ik doe dus een beroep op de rapporteur: volgens mij loopt dit verslag gevaar als we erover in de plenaire vergadering stemmen. Ik denk dat het een bijdrage van de Commissie rechten van de vrouw kan blijven, een bijdrage waarop de plenaire vergadering zich niet vast hoeft te leggen. Dan is het een nuttig instrument en zonder een bindende tekst van het Parlement hebben we in het debat op Malta meer vrijheid. Ik nodig u dus uit deze mogelijkheid in overweging te nemen.

Sanders-ten Holte
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik stellen dat het op zich goed is dat de rapporteur de aandacht vestigt op het probleem van de gevolgen van globalisering voor vrouwelijke immigranten. Toch heb ik mijn bedenkingen. Want waartoe dient dit verslag? De vorige spreker merkte dat ook al op. Draagt het bij tot het vinden van werk, en zo ja, hoe dan? De problemen zijn zeker niet beperkt tot vrouwen uit mediterrane landen: vrouwen uit andere delen van de wereld hebben vaak met dezelfde problemen te kampen. Daarnaast is het ook niet zo dat het EP zich nog niet eerder met deze problematiek heeft beziggehouden. Dan denk ik aan de verslagen over vrouwenhandel en de mededeling van de Commissie over een communautair immigratiebeleid, die binnenkort in verschillende commissies binnen het EP besproken zal worden.
Mijn fractie is dan ook van mening dat dit verslag eigenlijk te onvoldragen is en te oppervlakkig om een wezenlijke bijdrage te leveren aan de discussie. Er kleven ook nogal wat mankementen aan dit verslag. Ik noem er een paar.
Wij zijn het natuurlijk eens met gender mainstreaming op dit terrein, maar ik heb problemen met de tekst: in de Nederlandse versie wordt in paragraaf 15 gesproken over het "kanaliseren van migratiestromen naar Europa" , terwijl de Engelse tekst het heeft over quota van migratory flows. Kanaliseren van migratiestromen is voor mijn fractie nog net acceptabel, maar het invoeren van quota's zeker niet.
Een tweede punt. Intern heeft de Europese Unie het probleem van de erkenning van elkaars nationale beroepskwalificaties en titels nog niet opgelost. Dat is natuurlijk van essentieel belang voor deze probleemgroep, en daarom hebben de liberalen tijdens de bespreking in de Commissie rechten van de vrouw de lidstaten uitgenodigd om ook in de context van immigratie uit mediterrane landen - en in feite uit alle landen - beroepskwalificaties en titels te erkennen. Maar het in het verslag vervatte voorstel om speciaal voor immigranten een voorlichtingskantoor voor huishoudelijke diensten te gaan openen, vind ik merkwaardig. Dat klinkt nogal beperkt. Het gaat in feite toch niet alleen om goedkope huishoudelijke hulp.
Een derde punt. In het verslag wordt gesproken over euromediterraan burgerschap. Bestaat dat? Krijgen wij straks ook een Euro-ACS-burgerschap of een Euro-MERCUSUR-burgerschap? Want met deze landen heeft de Europese Unie ook verdragen gesloten. Wat voor status heeft zo' n burger dan? Een hogere status, een lagere? Een dergelijke maatregel zou wel eens tot discriminatie kunnen leiden. En zo kan ik nog wel even doorgaan.
Mijn fractie concludeert dan ook dat het op zich nuttig is dat de problematiek van immigrantenvrouwen onder de aandacht wordt gebracht, maar dat dit al eerder gebeurd is en beter. Dit verslag is te oppervlakkig, te eenzijdig en het riekt naar een eenzijdige benadering van een zeer kwetsbare groep. Mijn fractie ziet zich dan ook genoodzaakt om zich, ondanks de door ons aangebrachte verbeteringen, te onthouden van steun aan dit verslag.

Eriksson
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik zeggen dat ik enigszins verbaasd ben over het feit dat dit verslag in de plenaire vergadering wordt behandeld, omdat wij in de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen hadden besloten dat het alleen zou worden goedgekeurd in deze commissie. Verder hoop ik dat het voorzitterschap en alle politieke fracties op de hoogte zijn van het feit dat de nummering van de overwegingen en de paragrafen van het verslag in de verschillende talen afwijkt. Dit betekent dat het bij een eventuele stemming in de plenaire vergadering morgen zeer moeilijk zal worden om te weten waar precies over gestemd wordt.
Wat betreft de eigenlijke inhoud van het verslag vind ik dat de gevolgen van de mondialisering voor vrouwen niet behandeld moeten worden op grond van de behoeften die de EU heeft in verband met haar vergrijzende bevolking. Het is niet menselijk om dat als uitgangspunt te nemen. Ik sta achter de persoonlijke visie van mevrouw Avilés Perea wat betreft de vluchtelingen, asielzoekers en immigranten. Ik deel de opvatting dat de mensenrechten ook op hen van toepassing zijn, maar de inhoud van dit verslag is in verhouding tot rest van de tekst niet toereikend. Wij kunnen daarom bij een eventuele stemming in de plenaire vergadering morgen niet voor het verslag stemmen.
Ik wil mevrouw Avilés Perea ook dringend verzoeken om het verslag in te trekken en de discussies en het resultaat van de stemming mee te nemen naar de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen.

De Voorzitter
Mijnheer Eriksson, ik kan u mededelen dat het Bureau er zich van bewust is dat er taalkundige problemen bestaan die gevolgen zouden kunnen hebben voor de morgen te houden stemming. De taaldiensten van het Parlement zijn hiervan op de hoogte en zij zullen vannacht doorwerken om er zo voor te zorgen dat de stemming hier morgen kan plaatsvinden in een taalkundig transparante context.

Cappato
Mijnheer de Voorzitter, ik was niet op de hoogte van de problemen die in de voorafgaande betogen naar voren zijn gebracht, over de mogelijkheid dat dit een tekst van de parlementaire commissie zou blijven of dat we met een in de plenaire vergadering aangenomen tekst naar deze internationale bijeenkomsten gaan. Het mandaat van de vertegenwoordigers van het Europees Parlement is met een tekst die door de plenaire vergadering is aangenomen misschien minder vrij, maar ook representatiever. Ik vertrouw erop dat de vertegenwoordigers van deze Vergadering een verstandige beslissing zullen nemen over het evenwicht tussen deze twee criteria. Het lijkt erop dat de kwestie het onderwerp van een debat en van een meningsverschil is geweest, dus ik wil het hierbij laten. Ik hoop dat de sprekers hierover tot overeenstemming zullen komen.
Ik heb het woord gevraagd omdat ik wilde laten weten dat ik heel tevreden ben met een paar punten die in dit verslag duidelijk worden geformuleerd. De Commissie vrijheden en rechten van de burger, die zich meer direct met de immigratieproblematiek bezighoudt, heeft het tot nu toe niet zo duidelijk onder woorden gebracht. Ik doel met name op de paragraaf waarin wordt gesteld: "wijst op de relatie die bestaat tussen de ongerechtvaardigde belemmeringen voor de immigratie en de mensenhandel, en speciaal de vrouwenhandel [...] en verzoekt de lidstaten hun nationale wetgevingen inzake arbeidsvergunningen en de regularisering van immigranten te herzien en te versoepelen" .
Deze bijzonder kernachtig, eenvoudig en duidelijk geformuleerde paragraaf is de kern van het probleem, van de spanningen en van de negatieve gevolgen van wetgeving die immigratie aan banden legt en die in het nadeel van de vrouwelijke immigranten in Europa uitvalt.
Een ander punt waarover ik heel tevreden ben, en dat nog niet eerder zo duidelijk is uitgedrukt door een andere bevoegde commissie, de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, betreft werkvergunningen. In het verslag wordt gesteld: "verzoekt de lidstaten om werk in de dienstensector dat hoofdzakelijk door vrouwelijke immigranten wordt verricht te legaliseren en een passende wettelijke status te geven" . Legaliseren ook in de zin van de liberalisering van rigide, bureaucratische regels voor het toekennen van werkvergunningen en bij het vaststellen van de regels voor dit werk. Deze regels zijn vandaag de dag in Europa volkomen inadequaat en zorgen ervoor dat vooral vrouwelijke migranten in de marges van de clandestiniteit terechtkomen. Wij verwelkomen dus deze twee paragrafen.
Ik ben echter veel minder enthousiast over het voorstel om een nieuwe waarnemingspost op te richten. Naar mijn mening zouden de waarnemingsposten van de Europese Unie als geheel moeten worden geëvalueerd: volgens mij gaat het bij deze waarnemingsposten om negatieve, bureaucratische instellingen die weinig bijdragen aan het vergaren van gegevens en kennis, net als de bewustwordingscampagnes. Ik zie veel liever liberaliserende regels die vrouwelijke migranten meer vrijheden en rechten toekennen dan voorlichtingscampagnes die instemming met het beleid moeten vervangen. Ik geloof meer in regels die rechten en vrijheden garanderen dan in investeringen in voorlichtingscampagnes.
Hetzelfde geldt voor deze kwestie van het burgerschap. Wanneer we een term als "burgerschap" gebruiken, moeten we ofwel de precieze juridische status ervan vastleggen, rechten waaraan plichten corresponderen, dus rechten die nieuwe vrijheden garanderen, ofwel we lopen het risico verwarring te zaaien.
Dat is wat ik zeggen wilde over dit verslag.

Sartori
Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil mevrouw Avilés Perea gelukwensen met haar uitstekende werk en met de behandeling van dit verslag. Het staat buiten kijf dat twee dingen moeten worden benadrukt, die ook naar voren zijn gekomen tijdens de discussie in de commissie en in een reeks stemmingen bij meerderheid. Daardoor zijn op de een of andere manier enkele standpunten in het verslag terechtgekomen die volgens mij discutabel zijn.
Ik deel het verslag dus in tweeën. Met het eerste deel ben ik het helemaal eens: daarin formuleert de rapporteur op een moedige manier de vraag naar de wettelijke status van immigranten, waarbij zij ook enigszins vooruitloopt op de noodzaak van alle Europese staten het probleem van de immigratie nu eindelijk eens in zijn geheel aan te pakken, want op een zo moeilijk en delicaat terrein kunnen zij niet langer elk een eigen, verschillend beleid voeren. De rapporteur stelt vast wat de rechten en de plichten zijn van zowel de immigranten als de landen van bestemming. Tegelijkertijd moeten de zwakste groepen, vrouwen en kinderen, bij dit beleid extra aandacht krijgen. Op dit punt is het verslag heel nuttig, des te meer omdat het enkele richtsnoeren en besluiten van de Raad van Tampere herneemt.
Met twee dingen ben ik echter niet zo gelukkig. In de eerste plaats ben ook ik niet enthousiast over nog een waarnemingspost; dat zijn rigide, problematische elementen. Aan de andere kant heb ik problemen met de term "Europees burgerschap" of zelfs "Euro-mediterraan burgerschap" , want die heeft geen enkele juridische status en zaait alleen maar verwarring.

Fiebiger
Mijnheer de Voorzitter, alle lidstaten van de Europese Unie voeren een vrouwen- en gezinsbeleid. In welke vorm ze dat doen hangt af van de grondwet van die landen en hun politieke instanties. Ondanks enige vooruitgang in de behandeling van vrouwen in een betaalde werkkring en in de tenuitvoerlegging van de gelijkberechtiging in heel Europa, blijft de ongelijkheid op grond van geslacht voortbestaan. De belangrijkste onderwerpen worden in het verslag correct weergegeven. Dat zijn: de beschrijving van de situatie betreffende de zelfstandige beroepsuitoefening door vrouwen, de geslachtsspecifieke loonverschillen en de verschillen in werkgelegenheidsvormen en onbezoldigd werk
De economische fluctuatie heeft zeer ernstige gevolgen voor de individuele levensomstandigheden van de gezinnen, een last die vooral door de vrouwen moet worden gedragen. Op 8 maart aanstaande moet worden besloten dat de prestaties van een mens zwaarder wegen dan zijn geslacht. Huiselijk geweld en stereotiepe, om niet te zeggen middeleeuwse ideeën over de betekenis van vrouwen voor de maatschappij moeten definitief tot het verleden gaan behoren. Ik zou een Europa wensen met een cultuur waarin de waardigheid van man en vrouw, van buitenlanders en van immigranten als een verrijking wordt gezien, niet als een economische last. Uit het verslag blijkt dat we nog een lange weg hebben te gaan voor het zover is.
Toch neemt het aantal immigranten toe, iets waaruit we kunnen concluderen dat het de hoogste tijd is om in de Europese Unie de toestand ernstig te verbeteren, want anders zouden de conflicten wel eens kunnen verscherpen. Het verslag moet hieraan een stevige bijdrage leveren. Ik roep de aanstaande uitbreiding naar het oosten in herinnering, waarbij vele vrouwen andere tradities en andere culturen meebrengen. Die mogen we niet links laten liggen. Daar moet recht aan worden gedaan.

Nielson
Mijnheer de Voorzitter, het is een algemene misvatting dat tendensen in verband met de mondialisering en daaraan gerelateerd beleid geen genderaspecten kennen. Het is belangrijk om dit in gedachten te houden als wij het hebben over de problemen van vrouwelijke immigranten in Europa.
De Commissie is van mening dat een "nul-immigratie"beleid niet realistisch noch gerechtvaardigd is. Dit beleid is nooit volledig uitgevoerd: niet alleen vanwege de legitieme noodzaak van gezinshereniging maar ook om economische redenen.
In de toekomst zullen demografische factoren, zoals de vergrijzing van de actieve bevolking en de bevolking als geheel, immigratie eerder een meer dan een minder noodzakelijk en geaccepteerd verschijnsel maken. Bij deze ontwikkeling moeten wij ervoor zorgen dat discriminatie op grond van geslacht wordt voorkomen. De bevordering van positieve acties voor gelijke kansen voor vrouwen is zeer noodzakelijk.
In haar mededeling inzake gemeenschappelijk immigratiebeleid die de Commissie op 22 november van het vorig jaar heeft voorgelegd, wordt verklaard dat immigratie op de korte termijn een belangrijke factor kan zijn in de bevolkingsgroei en dat die vergezeld kan gaan met andere reacties op demografische veranderingen. Op zichzelf is immigratie geen doelmatige manier om scheve verhoudingen op de arbeidsmarkt aan te pakken, maar kan ze wel bijdragen aan een verlichting van tekorten aan bepaalde kwalificaties in het kader van een algemene structurele strategie. Migranten, waaronder vrouwelijke migranten, kunnen een bijzondere rol spelen op sommige terreinen die in het bijzonder worden getroffen door de groei van het aantal ouderen. De legale migranten, die voor het merendeel de leeftijd van de actieve beroepsbevolking zullen hebben, spelen dan een rol bij het verminderen van de financiële druk van de ouderen op de beroepsbevolking.
In december 1999 kwam de Commissie met een ontwerprichtlijn over het recht op gezinshereniging, die onder meer gezinsleden het recht geeft op onmiddellijke toegang tot onderwijs, beroepsopleiding en werk. De volgende stap zal een ontwerprichtlijn zijn over de status van mensen die gedurende een langere periode in een land verblijven en een voorstel voor de toelating van inwoners uit derde landen voor de vervulling van vacatures en zelfstandige beroepsactiviteiten en voor studies op het grondgebied van de lidstaten.
Het Verdrag van Amsterdam omvat nadrukkelijk de doelstelling van gelijke kansen voor mannen en vrouwen als een van de doelstellingen van de Europese Gemeenschap. Dit is van toepassing op zowel het intern als het extern beleid. Bovendien zijn er een aantal politieke besluiten die expliciet het accent leggen op de aanpak van de genderproblematiek in de ontwikkelingssamenwerking. Om de bevordering van gelijke kansen voor mannen en vrouwen, als een kwestie die effect heeft op alle beleidsmaatregelen, programma's en projecten, een extra impuls te geven, zal ik binnenkort de Commissie een actieprogramma voor "gendermainstreaming" in de ontwikkelingssamenwerking presenteren.
Mensenhandel wordt vergemakkelijkt door de mondialisering en door moderne technologieën. Mensenhandel, en vooral handel in meisjes en vrouwen, heeft niet alleen betrekking op seksuele uitbuiting, maar ook arbeidsuitbuiting onder omstandigheden die aan slavernij grenzen.
De traditionele migratiestroom tussen bepaalde regio' s van de derde wereld en westerse bestemmingslanden gaat door. Nog meer zorgen baart de toename van het aantal vrouwen en kinderen dat vanuit Centraal en Oost-Europese landen de EU wordt binnengesmokkeld. De Commissie heeft belangrijke stappen genomen tegen deze schending van de mensenrechten. Gevrijwaard worden van discriminatie is een fundamenteel mensenrecht, of het nu gaat om discriminatie op grond van nationaliteit, geslacht, ras of etnische afkomst, religie of geloof, handicap, leeftijd of seksuele geaardheid. Dat is de reden waarom de Commissie zozeer toejuicht dat het Verdrag van Amsterdam krachtens artikel 13 de Gemeenschap de bevoegdheden verleent om discriminatie op al deze gronden te bestrijden. De bevordering en bescherming van de mensenrechten is een integraal onderdeel van het EU-beleid voor de mensenrechten.
Vrouwelijke immigranten zijn uiterst kwetsbaar voor discriminatie en maatschappelijke uitsluiting. De Europese strategie voor de werkgelegenheid en de sociale fondsen zijn er beide speciaal op gericht om discriminatie te bestrijden en deelname aan de samenleving te waarborgen. Er zijn recentelijk twee richtlijnen met betrekking tot discriminatie aangenomen: een behandelt het thema werkgelegenheid en de andere rassendiscriminatie. Beide richtlijnen zijn opgesteld vanuit een genderperspectief en het programma zal overgangsactiviteiten ondersteunen.
Wat betreft de positie van vrouwen op de arbeidsmarkt, wil ik erop wijzen dat de werkgelegenheidsstrategie van de Gemeenschap, met haar prioriteiten van inzetbaarheid, ondernemerschap, flexibiliteit en gelijke kansen, bedoeld is om de inspanningen van lidstaten te steunen bij het invoeren van structurele hervormingen op het gebied van werkgelegenheid, sociale bescherming en belastingstelsels. Het gaat hier om gelijkheid. Maar het gaat er ook om, in plaats van discriminatie, te kiezen voor het economisch gezonde verstand, om gebruik te maken van de ondernemerszin en creativiteit van al diegenen die werk willen en werk nodig hebben. Hiervoor is een hervorming van ons sociaal model nodig, zodat alle mensen, vrouwen en mannen, ingezet worden in een niet-discriminerend economisch en sociaal Europa met gelijke toegang tot kansen, vakkennis, persoonlijke ontwikkeling en de ondersteuning die hiervoor nodig is. De Europese Structuurfondsen spelen een voorname rol bij dit proces.
Om de rechten van vrouwelijke immigranten zeker te stellen, is een goed bestuur op basis van gedeelde waarden in een voor beide geslachten veranderende wereld van fundamenteel belang. Het draait om tolerantie, modernisering en verbetering van de diverse beleidsinstrumenten. Het draait ook om democratie en solidariteit. Gelijke vertegenwoordiging speelt hierin een cruciale rol. De deelname van vrouwen aan het politieke en maatschappelijke leven is essentieel voor een goed bestuur, in Europa en elders. De stem van vrouwen wordt nog steeds niet voldoende gehoord op de voornaamste beleidsterreinen. Er moeten structurele veranderingen komen om ervoor te zorgen dat de stem van vrouwen beter gehoord wordt. De opbouw van instellingen om de uitdagingen van de mondialisering aan te gaan moet gepaard gaan met gelijke en gedeelde participatie van vrouwen in het politieke proces. Veel van deze zaken vormen bekende en algemeen erkende uitdagingen. Het nieuwe wat we hopelijk kunnen doen is deze uitdagingen oppakken met een grotere vastberadenheid om die maatregelen te nemen die politiek noodzakelijk zijn.

De Voorzitter
Hartelijk dank, commissaris Nielson.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 11.00 uur plaats.

Ontwikkelingsbeleid
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0059/2001) van de heer Gemelli, namens de Commissie ontwikkelingssamenwerking, over de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement over het ontwikkelingsbeleid van de Europese Gemeenschap (COM(2000) 212 - C5­0264/2000 - 2000/2141(COS)).

Gemelli
Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats wil ik de commissaris bedanken, want voor dit verslag is hij meerdere malen naar de Commissie ontwikkelingssamenwerking gekomen en zodoende heeft hij bijgedragen aan het debat binnen die commissie. Verder wil ik de commissievoorzitter en alle fractiecoördinatoren bedanken, en alle collega' s die aan dit verslag hebben bijgedragen. Zij zijn bereidwillig ingegaan op mijn uitnodiging van dit verslag een document te maken dat een brede consensus zou vinden in het Parlement en met een grote meerderheid zou worden aangenomen, een verslag waarin iedereen zich zou kunnen vinden. Tot slot wil ik ook de collega' s van de andere commissies bedanken, de rapporteurs voor advies van dit verslag: mevrouw Carrilho van de Commissie buitenlandse zaken, Jutta Haug van de Begrotingscommissie, Caroline Lucas van de Commissie industrie en Patsy Sörensen van de Commissie rechten van de vrouw.
Het verslag is gebaseerd op enkele fundamentele beginselen: herstel van het natuurlijk evenwicht van het milieu; behoud van de voedselketen en bescherming van het ecosysteem; behoud van biodiversiteit; streven naar een onafhankelijke economie waarmee de landen in eigen onderhoud kunnen voorzien; de grenzen van de industriële monocultuur, een vorm van uitbuiting; en ten slotte herstel van het natuurlijk evenwicht ook op het vlak van de antropologie en de verantwoordelijke betrekkingen tussen mannen en vrouwen, tussen volwassenen en kinderen, tussen werknemers en gepensioneerden, uitgaande van een sociale kern die gevormd wordt door een man, een vrouw en kinderen.
Een ander beginsel is dat van de bewuste en door de betrokkenen zelf gestuurde groei, als culturele factor, van de behoefte de eigen levensomstandigheden te verbeteren: zelf ontwikkelde projecten om de plaatselijke cultuur te stimuleren en de culturele horizon te verbreden; kennis van de rol van de instituties en de noodzaak de particuliere sector erbij te betrekken door middel van programma' s die met de groei in overeenstemming zijn; en ten slotte, bijzondere aandacht voor kinderen, een voor de politieke klasse onzichtbaar deel van de maatschappij, zonder stem en zonder rechten; daarnaast erkenning van de belangrijke rol die vrouwen spelen in de sociale betrekkingen, om te beginnen thuis en op het werk.
Dat waren de uitgangspunten van onze commissie in het debat over de mededeling van de Europese Commissie. Wij waren van mening dat de mededeling nogal beperkt was ten opzichte van de perspectieven die de Europese Unie in het ontwikkelingsbeleid zou moeten hebben. Omdat het onmogelijk is een samenhangend betoog te houden over een zo complex document, wil ik alleen zeggen dat de situatie van de armsten nu slechter is dan in 1960, veertig jaar geleden, dat de scholingsgraad lager is geworden en dat we er niet in slagen te praten over individuen, afzonderlijke personen, maar dat de armoede in de wereld wordt besproken in termen van statistieken en economie.
Ook het probleem van de schulden kunnen en moeten we aanpakken, ervan uitgaande dat we erin slagen toezicht te houden op de begroting van de landen om te zorgen dat het vrijgekomen geld besteed wordt voor de bestrijding van de armoede. Ook programma' s voor de ontwikkeling van het platteland moeten worden verbeterd, benadrukt en uitgebreid, onder andere om te voorkomen dat er steeds meer miljoenensteden ontstaan.
Mevrouw Carrilho heeft namens de Commissie buitenlandse zaken het thema conflictpreventie al uitputtend behandeld. Volgens mij moet ook dit probleem worden gezien in termen van de regionalisering van het ontwikkelingsbeleid.
Een laatste punt: ik zie een tendens ontwikkelingssamenwerking en armoedebestrijding over te laten aan de multinationals. Dat zijn volgens mij niet de geschikte organisaties voor deze taken. We moeten in plaats daarvan de rol van de NGO' s vergroten. Zij moeten directe betrekkingen met de bevolking van de ontwikkelingslanden opbouwen.
Tot slot: ik weet niet of we met het verslag deze problemen kunnen verhelpen, maar ik weet wel dat talloze kinderen, vrouwen en mannen onze hulp nodig hebben, en het is onze taak ze te beschermen.

Carrilho
Mijnheer de Voorzitter, met deze korte interventie wil ik eigenlijk alleen een aantal aspecten benadrukken die ik ook al noem in het advies dat ik als rapporteur voor de Commissie buitenlandse zaken heb opgesteld. Allereerst dat het document van de Commissie hoogst welkom is, en niet alleen omdat hiermee een aantal concrete zaken bij de uitvoering van het ontwikkelings- en samenwerkingsbeleid wordt rechtgezet, maar ook omdat we deze actie nu een wat algemener betekenis geven. Dat was op de Raad van Helsinki besloten en dat besluit zal belangrijke gevolgen hebben. Het verslag van collega Gemelli heeft de verschillende onderwerpen extra diepte gegeven en deze doelstelling aldus meer consistentie verleend. We moeten het verslag daarom steunen.
Ten tweede wil ik nogmaals wijzen op het voordeel dat er te behalen valt met een betere intracommunautaire coördinatie op het gebied van ontwikkeling en buitenlands beleid. We weten allemaal dat de Europese bijdrage aan de steun voor de zich ontwikkelende landen van veel belang is. We zijn in deze wereld de belangrijkste donors, maar we zijn ons daar niet altijd bewust van. Het heeft namelijk belangrijke gevolgen. Allereerst op financieel vlak, omdat we verplichtingen op ons genomen hebben en verwachtingen hebben gewekt. Daarnaast hebben wij een verantwoordelijkheid bij het uitoefenen van politieke invloed op de ontwikkeling in de betrokken landen. Een communautaire strategie die de internationale betekenis van de Europese Unie benadrukt, moet gerechtvaardigd worden door beginselen van samenwerking en respect voor de mensenrechten. Zo kunnen de ontvangende landen ontstijgen aan de status van minder bedeelde of zelfs slachtoffer, om vervolgens op te klimmen tot het niveau van partner.
Ten derde - en tot slot - wijs ik erop dat het ontwikkelingsbeleid efficiënter moet worden, en dan vooral door een betrouwbaarder begeleidingssysteem. Er moet toezicht worden gehouden op de programma' s, en ze moeten ter plaatste worden geëvalueerd. Dat zou vermoedelijk kunnen geschieden door het opzetten van nieuwe beheersorganen, maar ook de bestaande middelen kunnen beter gebruikt worden. Ik denk hierbij in de eerste plaats aan de delegaties. Uiteindelijk zal de buitenlandse dienst van de Gemeenschap een hervorming moeten doormaken.

Corrie
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik de heer Gemelli feliciteren met de unanieme goedkeuring van zijn verslag in de Commissie ontwikkelingssamenwerking. Het verdient een even warm onthaal in het Parlement.
Eerlijkheidshalve moet gezegd worden dat alle politieke fracties van dit Parlement een aanzienlijke bijdrage hebben geleverd, aangezien de heer Gemelli tijdens de behandeling in de commissie een aantal amendementen heeft overgenomen. Het verslag legt de basis voor een ontwikkelingsbeleid voor de komende tien jaar. Een aantal statistische gegevens in het verslag zijn ronduit ontstellend, bijvoorbeeld het aantal mensen in de ontwikkelingslanden dat jonger is dan 15; de grote armoede waarin de meeste van hen leven; de vreselijke ziektes zoals AIDS, malaria en TBC; de brede en almaar groeiende kloof tussen ontwikkelde en ontwikkelingslanden; de prognoses, die volgens mij nooit gehaald worden binnen de vastgestelde periode. Tot slot is er dan nog de enorme taak waar wij als Europese Unie voor staan om deze problemen te helpen uitroeien.
Het is bemoedigend dat de Commissie zich uit eigen beweging heeft gerealiseerd dat wij niet op dezelfde weg kunnen doorgaan als in het verleden en dat er nieuwe structuren en formules gevonden moeten worden om de kloof tussen verplichtingen en betalingen te dichten en dat er beter gebruik moet worden gemaakt van de ontwikkelingsfondsen. Handel is hierbij een sleutelelement en ik juich deze gedachtegang grotendeels toe. Het Parlement moet de inspanningen van de Commissie steunen. Decentralisatie is noodzakelijk om beter gebruik te maken van onze delegatiebureaus en om bureaucratie en tijdverspilling terug te dringen.
Net als de rapporteur voor regionale samenwerking en integratie van vorig jaar ben ik blij dat er naar vooruitgang in deze richting wordt gestreefd met ECOWAS in West-Afrika, die de toon aangeeft. Alleen door versterking van de interne regionale handel zullen veel landen in staat zijn te reageren op de mondialisering en de WTO-regels. "Alles behalve wapens" is een grote stap vooruit. Maar om beter gebruik te maken van ontwikkelingshulp moet er een nauwere samenwerking tussen de landen, financiële instellingen en de Commissie komen. De Commissie moet de algemene coördinatie regelen zodat dubbel werk wordt vermeden, en moet niet betrokken zijn bij de dagelijkse ontwikkelingskwesties; die moeten worden uitbesteed aan gespecialiseerde organisaties.
Door steun aan de begrotingen van nationale regeringen wordt er weliswaar meer geld sneller besteed, maar de controle hierop is veel moeilijker en het toezicht moet van een hoog kaliber zijn. Er mag niet afgestapt worden van kleinschalige hulp aan ondernemers. Op dit vlak moeten de leden van de Commissie ontwikkelingssamenwerking actiever de Commissie aan haar taken herinneren. De Commissie heeft zes prioriteiten vastgelegd, waar wij stuk voor stuk geheel achter staan. De prioriteit binnen die zes prioritaire hoofdgebieden is ook belangrijk. We moeten nooit vergeten dat zonder vrede, stabiliteit, goed bestuur en de rechtsstaat geen van de andere vijf prioriteiten uitgevoerd kan worden.

Sauquillo Pérez del Arco
Mijnheer de Voorzitter, ik feliciteer de rapporteur, de heer Gemelli, met zijn bijdrage aan de opstelling van dit verslag. Zoals hier reeds is gesignaleerd, zijn de verschillende fracties er uiteindelijk met veel moeite in geslaagd in de commissie een consensus te bereiken.
Het actieterrein waarop het verslag betrekking heeft, wordt almaar gecompliceerder. De grootste struikelblokken zijn het milieu en de vluchtelingenstromen. De globalisering is niet meer weg te denken uit de definitie van de rol van de Europese Unie in de wereld.
De socialistische fractie heeft steeds verdedigd dat het ontwikkelingsbeleid als een fundamentele dimensie van het buitenlands beleid van de Europese Unie en haar lidstaten moet worden opgevat. Zij beroept zich daarvoor op twee argumenten: ten eerste, omdat de onderontwikkeling die minstens 800 miljoen mensen in haar greep houdt van nature een perverse situatie is die vanuit sociaal oogpunt onrechtvaardig en vanuit economisch oogpunt ondoeltreffend is; ten tweede, omdat wij ervan uitgaan dat het beheer van de globalisering moet stoelen op de beginselen van solidariteit en cohesie die aan de Europese Unie ten grondslag liggen. Dat is immers de enige manier om een duurzame ontwikkeling tot stand te brengen. Wie daaraan twijfelt, doet er goed aan het laatste essay van Susan George te lezen.
Wij steunen echter niet om het even welk ontwikkelingsbeleid. Mijnheer de commissaris, zowel de Commissie als de Raad hebben herhaaldelijk verklaard dat uitbanning van de armoede het doel van ons ontwikkelingsbeleid moet zijn. Als u deze doelstelling daadwerkelijk wilt verwezenlijken, kunt u in uw voorontwerpen van begroting maar beter geen middelen meer ontfutselen aan de minder ontwikkelde landen om andere buitenlandse verplichtingen af te lossen. Indien blijkt dat het plafond van de financiële vooruitzichten dient te worden opgetrokken, dan moet u dat ook werkelijk doen; doet u dat niet, dan moet u uw mooie beloften intrekken. Als wij met het oog op de rationalisatie van de strategieën voor armoedebestrijding de aanbevelingen van het ontwikkelingshulpcomité van de OESO volgen, moeten wij ook de door dit comité voorgestelde begrotingsstructuur respecteren. Alleen zo kunnen wij nagaan in hoeverre ons beleid ons dichter bij onze doelstellingen brengt. Dat is de strategie die dit Parlement heeft goedgekeurd en wenst toe te passen.
Indien de Commissie in Europa nieuwe beleidsvormen wil invoeren waarin de dialoog met het maatschappelijk middenveld een prioritaire plaats inneemt, dan moeten wij de nodige steun verlenen aan de organisaties die bij de ontwikkeling van de Europese Unie een fundamentele rol spelen. Kortom, het is hoog tijd dat de lukrake aanpak vervangen wordt door een rechtlijnige beleidsontwikkeling.
De heer Gemelli heeft goed werk geleverd. Ook de mededeling van de Commissie is een goed document, ondanks het gebrek aan concrete acties en maatstaven waarvan ook in het verslag gewag wordt gemaakt. Beide documenten zullen evenwel tot een dode letter verworden indien zij niet in de praktijk worden gebracht. In de komende maanden dienen zich verschillende wereldconferenties aan. Daarmee zal een nieuwe impuls worden gegeven aan het debat over de grote ontwikkelingsproblemen: de Wereldconferentie tegen racisme, de Conferentie van de Verenigde Naties over de minst ontwikkelde landen en de eerste Conferentie inzake aids. Al deze onderwerpen hebben betrekking op onze dagelijkse beleidsvoering. Zo zijn racisme en immigratie twee nauw verwante thema's en moet de immigratieproblematiek worden geanalyseerd in het licht van de ontwikkeling van de herkomstlanden. Verder bestaat er ook een verband tussen aids enerzijds en het beleid ten aanzien van octrooien en patenten en de farmaceutische industrie anderzijds.
De socialistische fractie van het Europees Parlement verlangt dat de Europese Unie actief aan deze conferenties deelneemt. Daartoe dient de Europese Gemeenschap een efficiënt, coherent en samenhangend ontwikkelingsbeleid ten uitvoer te leggen. Wij hopen dat met het onderhavige verslag een stap in deze richting wordt gezet.

Van den Bos
Voorzitter, in tegenstelling tot de Commissie is ons Parlement niet goed in staat prioriteiten te stellen. De hoofdvraag waar het nu om gaat is of wij de zes aandachtsgebieden zoals geformuleerd door de Commissie steunen. Het antwoord is ja, met dien verstande dat bij vervoer ook communicatie en energie moeten worden gevoegd.
De Europese Unie moet zich zoveel mogelijk concentreren op die gebieden waarop zij een meerwaarde heeft. Een cruciaal element hierbij is een behoorlijk functionerend overheidsapparaat in de ontwikkelingslanden. Als de essentiële taken - handhaving van de rechtsstaat, gezondheidszorg, onderwijs, infrastructuur - niet goed worden vervuld, is deelname aan de vrije markteconomie niet goed mogelijk. Wat mij betreft mag daarom het opbouwen van het bestuurscapaciteit de eerste plaats op de ranglijst van prioriteiten innemen.
Nog belangrijker dan het versterken van de instituties als zodanig, is het bestrijden van machtsmisbruik, corruptie en ongelimiteerd geweld. Ook het bevorderen van de regionale samenwerking moet een nieuwe impuls krijgen. Wij kunnen beter minder heel goed doen dan veel slecht. Het gaat om de effectiviteit. Daarom moeten het beleid van de Commissie en dat van de lidstaten elkaar aanvullen. Het moet dus niet zo zijn dat Europa de lidstaten volgt of de lidstaten Europa volgen.
Ook de veelbesproken interne coherentie is wezenlijk voor het welslagen van dit beleid. Daarnaast is het van het grootste belang dat wij de prioriteiten die wij nu stellen ook kunnen uitvoeren dankzij goed gekwalificeerd personeel.
De armoede in de wereld terugbrengen is belangrijker dan de eigen rijkdom vergroten. Ontwikkelingssamenwerking moet daarom echt een hoofdbestanddeel van het Europese beleid vormen. Dat kan alleen als dit Parlement ook zelf scherpe prioriteiten stelt en niet op hol slaat met het amenderen van het goede verslag van de heer Gemelli. Nu moeten de Commissievoorstellen verder uitgewerkt worden in een heldere strategie. Dat moet ook voor ons Parlement nu de absolute prioriteit krijgen.

Rod
Mijnheer de Voorzitter, er dient een debat over het communautaire ontwikkelingsbeleid te worden aangezwengeld met de partners van de Unie. Voorts dienen de maatregelen die Europa op dit gebied treft te worden afgestemd op die van de andere geldschieters, de afzonderlijke lidstaten in het bijzonder. Het communautaire ontwikkelingsbeleid dient bovendien meer samenhang te vertonen met de andere vormen van communautair beleid, zoals met name de handelspolitiek en het GLB. De Commissie volgt een onjuiste benadering door teveel vast te houden aan de marktwerking en de regels die door de WTO, het IMF en de Wereldbank zijn opgesteld. Deze regels zijn ongunstig voor de ontwikkelingslanden. Gebleken is dat de ontwikkelingslanden geen baat hebben bij het liberale mondialiseringproces. In zijn verslag stelt de heer Gemelli terecht de verslechtering van de economische en sociale situatie van de ontwikkelingslanden aan de kaak. Ook het milieu in deze landen is er niet bepaald op vooruit gegaan. De armoede is er toegenomen en de mondialisering heeft de ontwikkelingslanden geen goed gedaan. De rapporteur pleit daarom voor herziening van de WTO-regels ten gunste van de ontwikkelingslanden.
Wij mogen niet vergeten aan welke voorwaarde een verdedigbaar ontwikkelingsbeleid in ieder geval hoort te voldoen. De landen die steun ontvangen dienen zelf hun ontwikkelingsstrategie in het licht van de eigen behoeften vast te stellen. Hier gebeurt juist het tegengestelde. De Europese Gemeenschap vertelt haar partners hoe ze de steun moeten aanwenden in de zes sectoren die ze zelf het belangrijkst vindt. Deze dubbelzinnige situatie moet worden beëindigd. Handelen we in het belang van de landen die we zogenaamd willen helpen of in het belang van de Europese Unie en haar lidstaten? Waar stopt het directe belang van de Europese Unie en begint haar ontwikkelingsbeleid?
Het moge duidelijk zijn dat de ontwikkelingslanden moeite hebben om hun eigen belangen binnen de internationale gemeenschap te verdedigen. Wat de volksgezondheid betreft, wordt Zuid-Afrika bijvoorbeeld voor het gerecht gesleept door de multinationale ondernemingen in de farmaceutische industrie. Brazilië is door de Verenigde Staten veroordeeld omdat het goedkope generieke geneesmiddelen ter bestrijding van AIDS heeft vervaardigd of geïmporteerd, terwijl miljoenen burgers in dit land onder deze ziekte dreigen te bezwijken.
De Europese Gemeenschap dient binnen de internationale instellingen haar stem te laten horen en te pleiten voor gratis licenties voor de ontwikkelingslanden met grote problemen op het gebied van de volksgezondheid. Ik verzoek de collega's derhalve om net als ik het betreffende amendement te steunen, dat overigens al door de paritaire parlementaire vergadering is aangenomen.
Voorts is het onlogisch dat het deel van de communautaire begroting dat voor ontwikkelingsbeleid is bestemd, voortdurend afneemt. De voorlopige begroting voor 2002 laat in dit opzicht een verlaging van 1,1% zien, terwijl de ontwikkelingssamenwerking in het actieprogramma 2001 van de Commissie als een van de prioriteiten wordt gepresenteerd.
De Gemeenschap heeft tot op heden al heel wat fouten in haar ontwikkelingsbeleid gemaakt. Wij zullen voor dit verslag stemmen omdat de rapporteur hierin de bestaande kloof tussen de politieke verklaringen en de daadwerkelijk geboekte vorderingen benadrukt. Toch gaat dit verslag ons niet ver genoeg.

Modrow
Mijnheer de Voorzitter, ik ben het grotendeels eens met de kritische opmerkingen in het verslag en de voorstellen van collega Gemelli. Echter deel ik ook de twijfel of het zal lukken om voor 2015 het aantal armen te halveren. Het neoliberale beleid van de landen van het Noorden, die de rijken alleen maar rijker heeft gemaakt en de armen in de greep van de armoede houdt, is ook bepalend voor het ontwikkelingsbeleid.
Het nieuwe motto "Alles behalve wapens " klinkt mooi, alleen klopt het niet helemaal. Ten eerste zijn de wapenarsenalen door toedoen van de wapenexporten door de industrielanden, waaronder ook Duitsland, nog steeds zo rijk gevuld dat met de beschikbare wapens oorlog kan worden gevoerd en ook daadwerkelijk gevoerd wordt. Ten tweede is het hypocriet als de Europese Unie roept dat de opening van de markt een middel tegen alle kwalen is, terwijl zij voor de 48 armste landen, die sinds het jaar 2000 gerechtigd zijn om al hun producten vrij van invoerrechten naar de Unie te exporteren, haar grenzen dichthoudt. Ten derde vind ik het wrang als rijke landen - ook Duitsland - het intellectuele potentieel uit ontwikkelingslanden weglokken en zo een belangrijk fundament vernietigen waarop deze landen op eigen kracht tot bloei zouden kunnen komen. Ontwikkelingspolitiek is niet alleen onzelfzuchtig, maar ook in het eigenbelang. Het is opvallend dat gebieden rijk aan grondstoffen worden bestempeld tot gebieden van wezenlijk belang. Volgens de nieuwe NAVO-strategie en de inzetcriteria van het toekomstige EU-interventieleger kunnen dergelijke gebieden van wezenlijk belang ook met militaire middelen worden beschermd. Als er al sprake is van een nieuwe Europese Unie van de 21ste eeuw, dan hoort daar ook een radicale ommekeer in het ontwikkelingsbeleid bij.

Sandbæk
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik de heer Gemelli complimenteren met dit verslag, dat absoluut het belangrijkste verslag is waar we in deze zittingsperiode mee zullen werken. Er is een goede reden om, zoals de heer Gemelli dat doet, de Raad en de Commissie te herinneren aan de voorschriften die besloten liggen in artikel 178 van het Verdrag, die noch door de Raad, noch door de Commissie opgevolgd worden. De heer Gemelli merkt in punt 7 van het besluit heel goed op dat de ontwikkelingsbeleidsdoelstellingen moeten stroken met de op het gebied van handel en landbouw te nemen besluiten, dat het landbouwbeleid van de Europese Unie moet worden herzien, en dat de markten van de Europese Unie opengesteld moeten worden voor alle producten van de minst ontwikkelde landen. Desalniettemin hebben we zojuist een ongelofelijk pijnlijke situatie meegemaakt, want in het "alles behalve wapens" -akkoord schuift de Europese Unie de vrije toegang voor suiker helemaal naar 2009, en ook heeft zij de openstelling van haar markten voor rijst en bananen opgeschort, kortom de belangrijkste exportproducten van de 48 armste landen ter wereld.
De bestrijding van armoede is het primaire doel van het ontwikkelingsbeleid van de Europese Unie. Om de armoede in de ontwikkelingslanden actief en constructief te bestrijden moeten we met een aantal gebieden serieus aan de slag. Er zijn met name drie uiterst belangrijke punten, die in de mededeling van de Commissie niet erg diepgaand behandeld zijn. De Commissie ontwikkelingssamenwerking heeft een aantal amendementen goedgekeurd voor alle drie de gebieden, namelijk reproductieve gezondheid, integratie van ontwikkelingslanden als samenwerkingspartners en het betrekken van NGO' s en de burgermaatschappij bij het besluitvormingsproces. Als je je bedenkt dat zaken als ontwikkeling en de bestrijding van armoede vooral op vrouwen neerkomen, en met name op vrouwen in de vruchtbare leeftijd, en dat de reproductieve gezondheid ook de bestrijding van HIV/aids, malaria en tuberculose omvat, dan is het opmerkelijk dat de Commissie de gezondheid, waaronder de rechten van vrouwen op reproductieve gezondheid, vrijwel altijd alleen in een bijzin noemt. Het is van het allergrootste belang dat de Europese Unie bijdraagt aan de bestrijding van deze levensbedreigende ziektes, die er mede de oorzaak van zijn dat ontwikkelingsprocessen tot stilstand komen. Zoals bekend heeft George W. Bush onlangs alle bijstand aan organisaties die op wat voor wijze dan ook adviseren over preventie en abortus, stopgezet. Deze maatregel is ten eerste uitermate discriminerend tegenover vrouwen. Ten tweede betekent het een reële bedreiging van de volksgezondheid - of het gebrek daaraan - in de ontwikkelingslanden. Des te belangrijker is het dat de Europese Unie voortaan een doelgerichte inspanning op gezondheidsgebied levert. Ik hoop daarom dat de Vergadering de amendementen aan zal nemen, die ook door de Commissie ontwikkelingssamenwerking zijn goedgekeurd.

Wijkman
Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil de heer Gemelli feliciteren met zijn verslag. Met het Commissievoorstel komen we een stuk dichter bij de presentatie van een gerichter programma voor ontwikkelingshulp. De werkzaamheden hebben alleen effect als ze doelmatiger en resultaatgerichter zijn. De zes prioriteiten in het Commissievoorstel zijn goed gekozen. Tegelijkertijd bevat de resolutie van het Parlement een aantal belangrijke aanvullingen en kanttekeningen. Het Parlement besteedt meer aandacht aan de milieuaspecten in de hele ontwikkeling dan het Commissievoorstel. Het Parlement benadrukt onder andere dat een groot deel van de arme meerderheid op het platteland erg afhankelijk is van de natuurlijke hulpbronnen en dat daarom een optimalisering van de natuurlijke hulpbronnen, de bossen, de weilanden, de landbouwgronden en de watervoorraden een belangrijk component in iedere armoedestrategie moet zijn.
Een andere belangrijke kanttekening van het Parlement betreft de vijfde prioriteit van de Commissie - over het vervoer. Het Parlement maakt hier een belangrijke opmerking over, namelijk dat er een bredere kijk moet komen op vervoer. Het is dus niet alleen van toepassing op wegen, maar ook op toegang tot informatie- en communicatietechniek alsmede moderne energiedragers. De arme landen hebben nooit echt de kans gekregen om serieus deel te nemen aan de ontwikkeling van de industriële samenleving. Er bestaat nu een groot risico dat grote regio's niet kunnen deelnemen aan de nieuwe economie, die zich rond de informatie- en communicatietechniek ontwikkelt. Het helpen ontwikkelen van de capaciteit van deze technieken moet een belangrijk onderdeel vormen in iedere ontwikkelingsstrategie. Over het algemeen bestaat er een tendens om bij de armoedebestrijding de technologische kwesties over het hoofd te zien
Ik hoop dat de Commissie de diverse aanbevelingen in het verslag-Gemelli op een constructieve manier ter harte neemt, met name wat betreft de behoefte aan een bredere kijk op de prioriteiten. Wij krijgen onder alle omstandigheden de mogelijkheid om in verband met de begroting terug te komen op deze kwesties.

Van den Berg
Voorzitter, bij de discussie hier in de zaal wordt onder meer gesteld dat wij, als wij sectoren benoemen waarin wij ontwikkelingsbeleid willen voeren, tegelijkertijd als het ware iets zouden opleggen aan collega's in andere landen in het Zuiden. Ik bestrijd dat. In de kern zijn de internationale commitments die wij op de armoedetop in Kopenhagen hebben gemaakt, commitments tussen Zuid en Noord. Het is onze sociale opgave die operationeel proberen te maken en daarbij spelen basisonderwijs en -gezondheidszorg een grote rol.
De grondgedachte is dat wie in zijn eigen land geen kans heeft op basisonderwijs of -gezondheidszorg, geen kans heeft op zelfontwikkeling en dus op take off. Er is natuurlijk een verstandig samenspel nodig tussen de lidstaten, de Europese Unie, de betrokken landen en de civil society. Op dat punt hebben wij zowel met de zes prioriteiten als met de prioriteiten van het Europees Parlement voor de begroting 2001 belangrijke targets gezet.
In de praktijk is dat echter niet makkelijk: te weinig goed geschoolde mensen, organisatie die nog niet klopt, te weinig bestedingen. Toch meen ik dat de Commissie een uiterst belangrijke stap heeft gezet - en de commissaris verdient daarvoor alle lof - door de nadruk te leggen op de armoedeproblematiek en de coherentie daarvan met andere beleidsterreinen. Natuurlijk heeft de commissaris het ook niet makkelijk: nu eens wil collega Fischler toch weer verkeerde voedselhulp geven, dan weer willen lidstaten onvoldoende steun geven aan de heer Lamy als die 48 landen extra steun wil geven. Maar geleidelijk aan zie je toch dat er een stapje voorwaarts gemaakt wordt. Ik denk dat het er in de komende maanden om zal gaan hoe u al die mooie woorden in praktijk zult brengen. Als deze mooie woorden ertoe kunnen leiden dat wij met elkaar niet alleen een breder beleid goed formuleren maar het ook kunnen implementeren, en als wij op coherente wijze de Commissie steunen, dan maken wij een goede kans.
Op dit moment is de situatie bepaald niet eenvoudig. De mensen die betrokken zijn bij de veranderingen in de verschillende diensten zijn ook zeer onzeker over de organisatorische veranderingen. Het is niet makkelijk, want de mensen in de delegaties zijn er nog niet en de ervaring ontbreekt soms. Maar wij moeten die dingen opbouwen: als de commissaris maar daadwerkelijk laat zien dat hij en zijn Commissie, met steun van de Raad, een eerste stap zetten in de richting die het Parlement wenst, dan geloof ik dat we de kans krijgen om met elkaar een nieuwe fase in te gaan. Laten wij niet alleen kijken naar alle ellende in de wereld, maar ook naar de positieve bewijzen dat wij met elkaar iets kunnen presteren. En als de mensen in de ontwikkelingslanden zelf een goed project hebben dat steun verdient, dan moeten wij die weg kiezen.
Ik zou graag willen zien dat wij proberen al die ellende om te zetten in een positief armoedebeleid en te laten zien dat wij met onze Europese hulp - de EU is de grootste donor ter wereld - werkelijk een verschil kunnen maken. Ik wens de commissaris veel succes: wij zullen hem beoordelen op zijn daden, zoals hij dat met ons zal doen.

Maes
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega's, mijnheer Van den Berg is optimistisch. Wij zijn dat ook, alhoewel wij weten dat het niet zo goed gaat met de ontwikkelingssamenwerking in de wereld, ook niet met de Europese. Daarom vinden wij het eigenlijk goed dat er een nieuw beleid wordt opgezet. In cijfers gezien is de hulp uit de Europese landen aanzienlijk, maar het aantal armen in de wereld is nog toegenomen de laatste tien jaar. Dus een succes van de armoedebestrijding is er zeker niet geweest. Vandaar dat het goed is dat die prioriteit wordt gesteld, op voorwaarde dat men wil erkennen waarom men tot nu toe gefaald heeft en dat men het morgen anders wil doen, dat daarvoor een actieplan komt en dat wij daarin bereid zijn om benchmarking op te zetten.
Wij zijn er namelijk absoluut niet van overtuigd dat de liberalisering van de wereldhandel tot uitroeiing van de armoede leidt, al kan natuurlijk de wereldhandel de welvaart doen toenemen. Maar als de corruptie dezelfde blijft, als de regeringen niet willen dat ook de nieuwe rijkdom herverdeeld wordt, dan komt er niet zoveel van. Wij moeten echter bereid zijn om met de partners die dat wel willen goed samen te werken. Er is al gewezen op ons gebrek aan coherentie en ik sluit mij bij die pleidooien aan. Ik vraag me af of wij kunnen spreken van coördinatie en complementariteit als de landen blijven denken dat zij alle een strikt persoonlijke culturele, economische en geopolitieke benadering moeten blijven volgen. Maar wij zijn bereid om krediet te geven aan de hervorming van het Europees ontwikkelingsbeleid, want hervormen is een must na zoveel jaar inefficiency.
Toch wil ik nog een paar vragen stellen. Waarom is die hulp niet toch nog in hogere mate geconcentreerd op de armste landen? Hoeveel zullen de armen in die landen er echt van profiteren? En een vraag waaraan de heer Van den Berg veel aandacht heeft besteed: is men bereid tot echt partnerschap? Eigenlijk hebben wij de indruk dat onze teksten toch nog veel eenrichtingsverkeer uitademen en dat wij het allemaal zoveel beter weten. Zullen wij inspraak krijgen in de bestedingen van het Europees Ontwikkelingsfonds? Is de Raad bereid om af te zien van bemoeiingen in concrete uitvoeringsplannen? Ik kan doorgaan met mijn vragen. Ik zal het niet doen, mijnheer de Voorzitter, maar het zijn vragen waarmee wij hier allemaal zitten.

Belder
Mijnheer de Voorzitter, een opmerking uit het verslag-Gemelli heeft mij wel bijzonder aangesproken: op pagina 22 wordt verklaard dat het handelsbeleid van de Europese Unie aanzienlijk grotere gevolgen heeft voor de ontwikkelingslanden dan de ontwikkelingshulp. Als wij dat in ogenschouw nemen, kunnen wij niet langer vrijblijvend debatteren over het ontwikkelingsbeleid van de Unie. Wij moeten tot het uiterste gaan om het ontwikkelingsbeleid zo te laten functioneren dat de kloof tussen Noord en Zuid wordt gedicht. Dat betekent eerst en vooral grote nadruk op de coherentie tussen handel en hulp. Ik ben verheugd over de aandacht daarvoor in het Commissiedocument en spreek de wens uit dat al onze handelsmaatregelen op hun gevolgen voor de ontwikkelingslanden worden beoordeeld. Dat geldt overigens ook voor de andere beleidsterreinen. Het creëren van een speciale begrotingslijn is niet voldoende om negatieve gevolgen van EU-beleid voor ontwikkelingslanden tegen te gaan. Ik denk bijvoorbeeld aan de landbouwsubsidies.
Tenslotte wil ik opmerken dat ik moeite heb met de term "reproductieve gezondheidszorg" in overweging aa) en paragraaf 33. Graag zou ik van de rapporteur vernemen of hieronder ook de financiering van programma's voor abortus valt. Onlangs nog bleek dat Europa zich met de financiering van dergelijke programma's profileert ten opzichte van de Verenigde Staten. Toen de Nederlandse minister Herfkens commissaris Nielson vroeg om budget voor deze programma's, kwam er zonder meer een positief antwoord. Nog afgezien van het ethische aspect dat hier speelt, denk ik niet dat het een taak van Europa is om op elke verandering in het Amerikaanse beleid in te springen. De Europese Unie heeft eigen beperkte politieke prioriteiten en verantwoordelijkheden. Zo'n inspringstrategie komt de coherentie van ons beleid niet ten goede.

Van Hecke
Voorzitter, in de eerste plaats wil ik op mijn beurt de rapporteur gelukwensen met zijn verslag, waarmee hij inderdaad doordringt tot de kern van de zaak, namelijk de dringende behoefte aan meer coherentie in het gevoerde beleid, meer samenhang tussen het ontwikkelingsbeleid en andere beleidsdomeinen en tussen het Europees ontwikkelingsbeleid en dat van de lidstaten.
De oprichting van een permanente task force die het ontwikkelingsbeleid van Unie en lidstaten coördineert en de Europese positie in internationale organen versterkt, is een lovenswaardig idee. Het verslag-Gemelli brengt bovendien belangrijke preciseringen aan op het document van de Commissie. Informatie- en communicatietechnologie moet inderdaad een belangrijke prioriteit zijn. Dat geldt trouwens ook voor de conflictpreventie, die in het Commissiedocument jammer genoeg slechts zijdelings wordt vermeld.
Dan is er het gezondheidsbeleid. Er is inderdaad dringend behoefte aan betaalbare en efficiëntere geneesmiddelen voor basisziekten in de derde wereld, zoals tbc, malaria en slaapziekte. Het actieprogramma van de Commissie inzake geneesmiddelen is verdienstelijk, maar onvoldoende. Het zal wellicht het onderzoek naar tropische geneesmiddelen stimuleren, maar vooral de Europese belastingbetaler dreigt de factuur te moeten betalen. Fundamenteler lijkt mij dat de armste landen goedkopere licenties krijgen voor de productie en verkoop van geneesmiddelen tegen basisziekten. Fundamenteler is ook dat er een einde wordt gemaakt aan de zogeheten "erfgoedpiraterij", dat wil zeggen het claimen van patiënten via het erfgoed van ontwikkelingslanden door gebruik te maken van de kennis van lokale genezers.
In de bijna twee jaar dat ik lid ben van het Parlement heb ik al vijf verslagen goedgekeurd waarin wordt gepleit voor meer coherentie in het ontwikkelingsbeleid. U zult het mij niet kwalijk nemen dat ik vandaag de vraag stel wanneer de Raad en de Commissie daar eindelijk werk van zullen maken.

Howitt
Allereerst een kritische opmerking aan het adres van het Parlement. Wij steunen de Commissie om duidelijker en beknopter een aantal ontwikkelingsdoelstellingen te formuleren en vervolgens produceren we zelf een resolutie met maar liefst 68 paragrafen.
Niettemin geeft dit verslag voor de Commissie heel wat stof tot nadenken. Ons doel moet niet de vermindering van armoede zijn, maar de uitroeiing ervan. Integratie in de wereldeconomie kan geen doel op zich zijn als het erom gaat de armen zelf bij de markt te betrekken. Armen zijn vaak afhankelijk van fragiele ecosystemen en daarom moeten behoud en duurzaamheid de primaire doelstellingen vormen van ons beleid. De internationale ontwikkelingsdoelstellingen van de VN moeten als leidraad dienen voor het ontwikkelingsbeleid van de EU en niet alleen armoede.
De EU draagt een primaire verantwoordelijkheid, bijvoorbeeld bij het bevorderen van onderwijs voor iedereen, vooral meisjes. We moeten deze resolutie steunen en daarbij terugdenken aan eerdere verklaringen, in het Verdrag van Maastricht, in Horizon 2000 en vervolgens in Agenda 2000, die allemaal prachtige verklaringen bevatten met de beste intenties voor het ontwikkelingsbeleid. Maar uit de uitvoering moet blijken wat die waard zijn.
Laten we ook terugdenken aan het antwoord dat de commissaris vorig jaar in het Parlement gaf, namelijk dat een mededeling over coherentie moest wachten tot er overeenstemming was over de algemene verklaring over het ontwikkelingsbeleid. Het protectionistische verzet tegen het voorstel "alles behalve wapens" toont maar al te duidelijk de noodzaak aan om de ontwikkelingsdoelstellingen in het handels-, landbouw en ander beleid duidelijker te profileren.
Als laatste punt: we kunnen ons alleen maar op armoede concentreren als we onze middelen naar behoren herschikken. De afgelopen weken hebben de commissaris en zijn diensten intensief met mij en mijn collega' s van het Parlement overlegd om het eens te worden over de concrete vertaling hiervan in de begroting. Ik dank hem hiervoor.
Wij zijn al heel dichtbij een overeenstemming op basis waarvan het Parlement en de Commissie gezamenlijk verder kunnen. Als die mislukt betekent dat een ernstige ondermijning van de uitgangspunten van deze mededeling over ontwikkelingsbeleid en ik doe vanuit deze zaal een beroep op de commissaris om de dialoog voort te zetten, voordat een aantal lastige stemrondes in de komende weken aanbreekt. Ik vraag hem met ons samen te werken zodat wij onze beider wensen kunnen omzetten in een gezamenlijk engagement.

Khanbhai
De EU is altijd een bereidwillige donor geweest, maar is er in het verleden, en ik zeg met nadruk in het verleden, niet in geslaagd doelmatige hulp te bieden op het moment dat die nodig was en waar die nodig was. Door zo tekort te schieten zijn veel landen er alleen maar armer op geworden. Gelukkig, en ik ben het niet eens met de laatste spreker, versterkt het verslag-Gemelli de voorstellen van de Commissie. Commissaris Nielson en zijn team hebben goed werk geleverd en het verslag-Gemelli - een uitstekend verslag - versterkt deze nieuwe voorstellen. De volgende tien of twintig jaar zullen de proef op de som zijn en uitwijzen of de EU een aanzienlijke bijdrage levert aan de vermindering van de armoede - ik ben het niet eens met de laatste spreker, wij zullen de armoede nooit uitroeien. Het doel is om de armoede en ellende waarin zoveel mensen leven, aanmerkelijk terug te dringen.
In het verslag-Gemelli wordt een frisse aanpak voorgesteld, een stoutmoedige aanpak. Het is uit met de theorie, de modellen die geen resultaat hebben gegeven. Nu is het tijd voor praktische ideeën om echte ontwikkeling te bevorderen: ontwikkeling van de menselijke hulpbronnen zodat de bevolking technische vaardigheden verwerft, ontwikkeling van vakkennis voor de landbouwproductie, zodat mensen hun producten kunnen telen, oogsten, verwerken, verpakken en verkopen tegen een meerwaarde waarmee ze dan onderwijs, gezondheidszorg en huisvesting kunnen kopen; capaciteitsopbouw door middel van technologieoverdracht naar het MKB, bevordering van duurzame energie, toepassing van informatietechnologie, bewustmaking met betrekking tot maatschappelijk onderwijs, gezondheidszorg en mensenrechten. Dat zijn de ideeën in het verslag-Gemelli die het uitstekende verslag van commissaris Nielson ondersteunen.
Om die reden moet dit belangrijke verslag volledig door het Parlement worden goedgekeurd omdat het de doelmatigheid van de EU-steun zal verbeteren. Het zal fungeren als een blauwdruk voor andere donors en ik hoop dat alle leden van alle fracties dit verslag zullen steunen, evenals de Commissie.

Imbeni
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik heb in de commissie voor het verslag-Gemelli gestemd en ik zal in de plenaire vergadering weer voor stemmen. Ik sta er volledig achter en net zo min als de andere collega' s heb ik redenen om een verslag te bekritiseren dat gewetensvol en met grote inzet is opgesteld en waaraan alle collega' s van de commissie hebben bijgedragen.
Ik wil gebruikmaken van de tijd die ik heb om twee of drie andere problemen aan de orde te stellen. Elke keer wanneer ik over ontwikkelingssamenwerking discussieer, niet alleen in dit Parlement maar ook daarbuiten, komt spontaan de vraag op hoe het kan dat de verschillen tussen Noord en Zuid de afgelopen veertig jaar groter zijn geworden, dat de afstand tussen de rijkste en de armste landen groter is geworden. Enkele collega' s hebben dat al gezegd. Hoe kan dat?
We moeten proberen een antwoord te vinden op deze vraag, anders lopen we het risico telkens weer gefrustreerd te raken wanneer we dit thema behandelen. Hoe kan het, zoals de heer Gemelli zei, dat het aantal armen is toegenomen, de scholingsgraad is afgenomen, dat er nieuwe ziekten zijn ontstaan, dat de situatie van kinderen, van jongeren en van vrouwen is verslechterd? Wat zijn de oorzaken daarvan?
Ik denk dat deze verschijnselen in essentie op één oorzaak zijn terug te voeren. We spreken over ontwikkelingsbeleid, openbare middelen: een klein, piepklein beekje van Noord naar Zuid, maar er gaat een enorme stroom, een enorme rivier van particuliere middelen van Zuid naar Noord. De lidstaten, de Europese Unie en de andere rijke landen moeten dus een manier zien te vinden om te zorgen dat overheidsbeleid en particuliere projecten met elkaar in overeenstemming zijn, natuurlijk zonder de particuliere sector te belemmeren zijn doelen te bereiken, maar door de activiteiten van de sector beter te reguleren dan tot nu toe is gedaan. Dat is het punt. Als we dat negeren, zijn we bezig de zee met een lepel leeg te scheppen. Wat is nu het risico, commissaris Nielson? U weet dat beter dan ik: wie in de huidige gemondialiseerde economie en in de informatiemaatschappij geen toegang heeft tot geld, heeft ook geen toegang tot kennis en wordt dus dubbel buitengesloten. Dat is een serieus gevaar. Daarom moeten we nu, in deze historische fase, drastische beslissingen nemen.
Dan het schuldenvraagstuk, de naleving van de verplichting die we vijfentwintig jaar geleden op ons hebben genomen om ten minste 0,7% van ons bruto binnenlands product voor ontwikkelingsbeleid te bestemmen: slechts één van de vijftien lidstaten van de Unie - Zweden, dat op dit moment het voorzitterschap bekleedt - houdt zich aan deze toezegging. We hebben nieuwe steun voor het ontwikkelingsbeleid nodig. Tot nog toe is die steun er niet geweest: steun van al onze economische systemen, niet alleen van de lidstaten of de openbare instellingen.
Een laatste punt, commissaris Nielson: ik heb ook het actieprogramma van de Commissie gelezen. Daarover hebben we het nu niet. We hadden gevraagd om een voorlichtingscampagne in Europa over het ontwikkelingsbeleid en de staatssteun. Daar heb ik geen spoor van gezien. Ontwikkelingsbeleid kan niet gerealiseerd worden zonder de steun van de Europese publieke opinie. Hoe krijgen we die steun zonder een voorlichtingscampagne in de Europese Unie zelf, en niet erbuiten?

Nielson
 - (EN) Ik zou bijna in de verleiding komen, naar aanleiding van de opmerking van de heer Imbeni dat Zweden als enig land op 0,7% of boven het ODA zit, om hier ter plekke een voorlichtingscampagne te beginnen. In feite is er een groep landen die momenteel boven de 0,7% zit. Zweden zit op 0,8%, evenals Nederland, Luxemburg is net op 0,7% gekomen. Denemarken zit op 1,0%; Noorwegen, weliswaar geen lidstaat, maar wel het land dat het dichtst in de buurt van Denemarken komt, zit op circa 0,9%.
Het is dus goed dat we de G7 hebben. En gelukkig voor de ontwikkelingssamenwerking hebben we ook de G0,7. Ierland heeft besloten uiterlijk in 2007 op 0,7% te komen, dus er zit schot in de zaak en ook een aantal grotere landen probeert het peil van hun ontwikkelingshulp te verhogen.
Een opmerking nog over dit kwantitatieve aspect: als het gaat om ontwikkelingssamenwerking op Europees niveau, moeten we onderkennen dat de lidstaten ermee akkoord zijn gegaan dat de Commissie kan blijven werken op het vastgelegde streefniveau. Voor de ACS-landen hebben we geld gereserveerd in het negende Europese Ontwikkelingsfonds en ook voor de rest van de wereld bestaat er, met de financiële vooruitzichten, duidelijkheid en zekerheid over de hoogte van de begrotingsuitgaven voor ontwikkelingssamenwerking. Als we rondkijken in de wereld is dat een belangrijk punt, dat we middelen beschikbaar hebben. Een belangrijk element in het complexe geheel van wat we doen is dat onze hulp als stabiel wordt beschouwd. Lidstaten hebben gezegd dat ze de Commissie het voordeel van de twijfel geven, om te zien of we het beter kunnen dan in het verleden, en dat ze ons niet onder financiële druk zullen zetten. Tegen die achtergrond moeten we bescheiden zijn en het is een uitdaging om de verwachtingen waar te maken.
Tegen mevrouw Sauquillo zou ik alleen maar willen zeggen dat we op 9 februari een goede bijeenkomst hebben gehad met een groot aantal verschillende NGO-netwerken in Europa. Bij die gelegenheid hebben ze ons gevraagd hoe in de toekomst discussies kunnen worden georganiseerd. Ik kan het Parlement vertellen dat ik onmiddellijk heb ingestemd met het idee om regelmatig inhoudelijke bijeenkomsten met de verschillende ontwikkelings-NGO' s te organiseren. Dat lijkt me heel nuttig.
Een inhoudelijk debat, een permanente discussie met het Parlement is voor mij echter belangrijker dan met wie dan ook. Het een sluit het ander niet uit, maar bij een discussie over de rol van de NGO' s moeten we niet vergeten dat het Parlement beschikt over de legitimiteit van een vertegenwoordigend orgaan, die elke mening die hier wordt verwoord wat meer gewicht geeft dan meningen die elders worden geuit. Dat besef maakt deel uit van mijn benadering van deze kwesties.
De heer Rod stelde het punt aan de orde of wij of onze partners besluiten wat we gaan doen. Dat is altijd een ingewikkelde kwestie. We kunnen alleen maar voorstellen die dingen in ontwikkelingslanden te doen waarvan we weten hoe we ze moeten aanpakken. We moeten ons zekere beperkingen opleggen omdat er veel zaken zijn waarvan we niet genoeg afweten om behoorlijke bijstand op dat terrein te leveren. Het klopt niet dat we onze prioriteiten hebben opgesteld aan de hand van acties waarvan we denken dat we er zelf het meest bij gebaat zijn. Dat is niet fair, vooral niet als we kijken naar het nieuwe beleid en de sterke nadruk op bestrijding van de armoede.
De heer Rod sprak ook over verkrijgbaarheid van geneesmiddelen. Ik wijs erop dat de Commissie onlangs een aantal stappen heeft genomen om uitvoering te geven aan haar mededeling over AIDS, malaria en TBC. Twee weken geleden hebben we in de Commissie een actieprogramma vastgesteld dat een vervolg is op onze acties van het najaar. Dit programma bevat een aantal belangrijke ideeën over een grotere aandacht voor getrapte prijsstelling en ook over de mogelijkheid voor bedrijven uit niet-OESO-landen, zoals Brazilië, India, Zuid-Afrika, China om, via indiening van offertes, leverancier aan alle ontwikkelingslanden te worden. Bedrijven uit deze landen zouden moeten kunnen meedingen bij al onze programma' s met betrekking tot malaria, TBC en AIDS.
Mevrouw Sandbaek, de openstelling voor de export uit de minst ontwikkelde landen is een onderwerp, denk ik, waarover iedereen tegenwoordig goed geïnformeerd is. Ik heb aandachtig geluisterd naar de verschillende evaluaties van de uiteindelijke besluiten die de lidstaten maandag hebben genomen. Er bestond nauwelijks enige twijfel over de gezichtspunten van de Commissie en haar oorspronkelijke voorstel. De lidstaten hebben nu een besluit genomen. Ik voel een zekere voldoening bij de commentaren van iedereen buiten de EU, en bij commentaren van vertegenwoordigers van de derde wereld, namelijk dat zij de oprechte hoop koesteren dat de andere belangrijke handelspartners en deelnemers aan de discussies over de mondiale handelspolitiek nu iets gaan ondernemen dat even goed is als, of vergelijkbaar met wat Europa heeft gedaan. Het staat buiten kijf dat Europa nu in een betere positie verkeert dan voor de conferentie van de minst ontwikkelde landen, en bezig is een basis te creëren voor een nieuwe wereldronde in het kader van de WTO. We kunnen er altijd over discussiëren of we ons aandeel hebben geleverd en of het goed genoeg is. Maar wat we hebben gedaan geldt nu als standaard die door anderen geëvenaard moet worden. Relatief gezien is dat al een hele prestatie op dit moment.
Mevrouw Sandbaek heeft ook gevraagd wat Europa van plan is nu president Bush heeft aangekondigd dat het mes wordt gezet in de Amerikaanse steun aan organisaties die werkzaam zijn op het gebied van gezinsplanning. Wij doen veel op dit gebied en het verband tussen armoede, conflicten, aids en gelijkheid tussen mannen en vrouwen is zo sterk dat we geen enkele twijfel hebben over de noodzaak om krachtig en onmiddellijk te reageren op de dreigende maatregelen van de Amerikaanse overheid op dit gebied. In januari heb ik in de VN in New York verklaard dat Europa in staat en bereid is de fatsoenskloof te dichten, en dat gaan we ook doen.
Het is een misvatting, en ik wijs in dit verband op de opmerkingen van de heer Belder, dat het hierbij gaat over abortusprogramma' s. In werkelijkheid is het werk van de UNFPA en van de Internationale federatie voor ouderschapsplanning, ook als het bekeken wordt vanuit een heel nauw ja-of-nee perspectief, duidelijk een deel van de oplossing en niet van het probleem. Het aantal gevaarlijke en illegale abortussen in deze wereld wordt daardoor verminderd en niet omgekeerd.
Tegen mevrouw Maes wil ik zeggen, u heeft gelijk dat de strijd tegen de armoede niet voorbij is en niet gewonnen. Een van de redenen waarom ontwikkelingshulp niet heeft gewerkt is heel simpel, namelijk omdat er niet genoeg hulp is geweest. Sommige hulp is niet goed geweest en dan zijn er nog die waanzinnige conflicten, de corruptie, al die grote problemen. Maar we verkeren in een situatie dat we voor één keer kunnen zeggen dat de oplossing deels ligt in meer van hetzelfde. We weten wat goede ontwikkelingssamenwerking is en de zucht van verlichting, het idee dat het begint te lopen voor de EU, weerspiegelt het feit dat er een algemene consensus is waaraan we kunnen refereren. Anders zouden we iets heel nieuws en spannends hebben uitgevonden, dat we een wiel of zoiets hadden kunnen noemen, maar het interessante is dat wat we hebben gedaan niet echt zoveel nieuws bevat. Maar wij hebben de trend gezet. We haken in op prioriteiten en werkwijzen die de beste praktijken weerspiegelen naar het oordeel van donors en partnerlanden in het zuiden.
Daarom ben ik ervan overtuigd dat onze prioriteitenlijst, het beleidsdocument en de steun die het krijgt goed zijn, dat het materiaal is waarmee we wat kunnen. De uitvoering zal een hele klus zijn, maar we gaan eraan staan.
Tegen de heer Howitt en de heer Van den Berg zou ik, als het gaat over prioriteiten, willen zeggen dat er in grote mate overeenstemming is bereikt over het doel om daadwerkelijk hulp te kunnen bieden, die ruim voldoet aan bijvoorbeeld het 20-20 principe van de sociale top van Kopenhagen. Er is overeenstemming over de prioriteit die moet worden gegeven aan gezondheidszorg en onderwijs enz. Maar vreemd genoeg is het probleem, en dit brengt ons ook terug bij wat de heer Imbeni heeft gezegd, dat we niet weten wat we aan het doen zijn. Tot op zekere hoogte weten we wat we doen, maar we hebben geen gegevens over de samenstelling van de verschillende activiteiten. We zijn niet in staat om aan te geven hoeveel we doen aan milieuprojecten omdat de benaming van de verschillende projecten nooit zo georganiseerd is dat we een dossier uit de kast kunnen trekken en zeggen: "hier, dit is het" .
We kunnen op dit moment zeggen hoeveel kilometer wegen we het afgelopen jaar hebben aangelegd. Ik probeer dit uit alle macht voor elkaar te krijgen: duidelijke, tastbare, reële, nuchtere statistieken, waaruit blijkt wat we aan het doen zijn. Maar alle gegevens worden vertroebeld door verplichtingen en langetermijnprogramma' s etc., en er is geen verband tussen uitgaven en verplichtingen. Zo liggen de zaken nu. Om technisch gezien ontwikkelingshulp uit te voeren zoals het Parlement dat wil, vergt meer huiswerk dan wij binnen een zeer kort tijdsbestek kunnen doen. Hier gaat de nog lopende discussie over, en niet over een inhoudelijk meningsverschil.
Eerlijk gezegd had ik zelf in het begin zo mijn twijfels over het nut van het opstellen van een algemene beleidsverklaring over ontwikkelingssamenwerking, omdat dit beleid naar mijn mening niet echt nieuw was. Nu, bijna een jaar nadat we dat hebben gedaan, ben ik er anders over gaan denken. Ten eerste omdat tijdens de opstelling en de goedkeuring bleek dat het werkelijk de moeite waard was en de discussies nodig waren voor het ontstaan van een gevoel van betrokkenheid bij deze principes in de verschillende diensten van de Commissie. En ten tweede waren lidstaten veel enthousiaster over een beleidsstuk dat alle ontwikkelingslanden bestrijkt. Dat hebben we nog nooit gehad. Dus zelfs al is het dan niet revolutionair, ik vind het wel heel wat waard dat we nu hierover beschikken; en, zoals ik gemerkt heb bij de discussies in de afgelopen maanden tussen Commissie en Parlement over dit onderwerp, het is zeker waardevol om dit gezamenlijke kader te hebben voor onze ideeën als we praten over het document over ontwikkelingssamenwerking. De waarde hiervan is dus duidelijk.
De volgende stap is dat we het gaan gebruiken, en dit moment is belangrijk, want tegelijk met de start van de Overeenkomst van Cotonou en het opstellen van een beleidsplan voor elk van de 77 ACS-landen begint de uitvoering en dan gaan we deze principes in de praktijk brengen. Voor de overige ontwikkelingslanden gaan we van land tot land dezelfde regels toepassen. Dan gaan we kijken wat het in de praktijk waard is, of de gerichtheid op de armoede werkelijk geaccepteerd wordt, met name in de niet-ACS-landen met een modaal inkomen, als we gaan kijken hoe het geld dat we aan deze landen geven werkelijk verdeeld wordt.
Er staan ons dus nog bergen werk te wachten, en nog heel wat politieke hobbels te nemen om de koers van onze acties op dit gebied in de komende maanden en jaren bij te stellen.
Een andere grote gebeurtenis is de feitelijke uitvoering van de hulp. Ik wil heel eerlijk en open blijven jegens het Parlement, niet om onze eigen verantwoordelijkheid voor de uitvoering van de begroting af te zwakken maar om ervoor te zorgen dat er geen misverstanden bestaan over de omvang en de aard van de taak die ons te wachten staat. We hebben nu een goed beleid en gelukkig kunnen we hierbij rekenen op de steun van het Parlement. De volgende stap is om samen verder te werken aan de uitvoering ervan en ervoor te zorgen, zoals ik al eerder hier heb gezegd, dat we de huidige situatie, waarin we kunnen zeggen dat we als Europeanen trots zijn op wat we doen, over een paar jaar zo veranderd hebben dat we trots kunnen zijn op hoe we het gedaan hebben.

Bestanden van over grote afstanden trekkende vissoorten
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende verslagen:
A5-0047/2001 van de heer Varela Suanzes-Carpegna, namens de Commissie visserij, over het voorstel voor een verordening van de Raad tot vaststelling van controlemaatregelen voor de visserij op bepaalde bestanden van over grote afstanden trekkende vissoorten (COM(2000) 619 - C5-0585/2000 - 2000/0253(CNS));
A5-0046/2001 van de heer Varela Suanzes-Carpegna, namens de Commissie visserij, over het voorstel voor een beschikking van de Raad betreffende een financiële bijdrage van de Gemeenschap in sommige uitgaven voor de tenuitvoerlegging van bepaalde beheersmaatregelen met betrekking tot over grote afstanden trekkende visbestanden (COM(2000) 651 - C5-0556/2000 - 2000/0268(CNS));
A5-0051/2001 van de heer Piétrasanta, namens de Commissie visserij, over het voorstel voor een verordening van de Raad tot vaststelling van technische maatregelen voor de instandhouding van bepaalde over grote afstanden trekkende visbestanden (COM(2000) 353 - C5-0344/2000 - 2000/0149(CNS)).
Ik geef het woord aan de voorzitter van de Commissie visserij, de heer Varela Suanzes-Carpegna.

Varela Suanzes-Carpegna
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, wij voeren opnieuw een debat over het gemeenschappelijk visserijbeleid tijdens een nachtzitting, en wel over de externe aspecten ervan, die wij het externe visserijbeleid zouden kunnen noemen. Vanavond gaat het over de deelname van de Europese Unie aan multilaterale visserijorganisaties of RVO's en de hernieuwing van een visserijakkoord met een derde land, in dit geval Equatoriaal-Guinea.
Om te beginnen wil ik mijn co-rapporteurs van vanavond, de heren Piétrasanta en Gallagher gelukwensen met hun uitstekende verslagen.
Ik wil hier spreken over de rol van de Europese Unie in de RVO's, en concreet over de organisaties die zich bezighouden met over grote afstanden trekkende visbestanden, dat wil zeggen tonijnachtigen en aanverwante soorten, zoals zwaardvis. Dit zijn visbestanden met een grote handelswaarde waaraan wij ons met zorg en inzet moeten wijden, want deze zijn van groot economisch belang, zowel voor de Unie als voor derde landen.
Verder wil ik de aandacht vestigen op de communautaire besluitvormingsprocedure op dit gebied. In de Commissie visserij hebben wij een amendement ingediend op de verordening tot vaststelling van controlemaatregelen om ervoor te zorgen dat de Commissie ons jaarlijks een verslag voorlegt. Dit verslag moet de controle- en toezichtmaatregelen behandelen die worden genomen in het kader van de RVO's waarvan de Europese Unie deel uitmaakt. Verder moeten de door het comité van beheer voor de visserij goedgekeurde bepalingen voor de uitwerking van het eigen reglement erin worden opgenomen. Er bestaat een ernstig informatietekort bij het Europees Parlement en, erger nog, er heerst een gevoel dat de raadpleging van het Parlement nutteloos is omdat het Parlement toch pas achteraf wordt geraadpleegd als de maatregelen al zijn besloten. Zo wordt het Parlement voor voldongen feiten gesteld en wordt de rol van de belangrijkste democratische instelling van de Europese Unie een lachertje.
Mijnheer de commissaris, wij moeten dit systeem veranderen, zoals wij de facto al proberen te doen bij de vergaderingen van de ICCAT. Dit is een systeem dat wij zouden moeten uitbreiden tot alle RVO's, waarvan wij hopen dat zij in aantal zullen toenemen.
Wij van de Commissie visserij willen van de Commissie horen met welke voorstellen zij naar deze fora stapt en wij willen deze voorstellen van tevoren met de Commissie bespreken. Zo kan het Parlement volledig bij deze vergaderingen worden betrokken. Verder hoop ik dat wij de praktijk van de afgelopen jaren zullen kunnen voortzetten en dat wij ook in de toekomst als waarnemer bij deze vergaderingen aanwezig zullen kunnen zijn, zoals bepaald in de gedragscode voor de betrekkingen tussen onze instellingen.
Ik wil niet ingaan op de uiterst belangrijke rol van de RVO's. Daarover heeft onze commissie al verscheidene verslagen opgesteld. Ik wil er in dit verband wel op wijzen dat wij thans werken aan een initiatiefverslag dat nauw aansluit bij de RVO's, namelijk over de controle van de illegale visserij in internationale wateren en vaartuigen die onder goedkope vlag vissen. Dit is helaas een veel voorkomend probleem, dat zich ook voordoet bij de visserij van over grote afstanden trekkende visbestanden.
Ter bestrijding van deze onverantwoordelijke visserij wil het Europees Parlement samen met de FAO werken aan nieuwe, exactere en beter uitgewerkte concepten ten aanzien van de illegale, niet gedeclareerde en nietgereguleerde visserij, de declaratie van vangsten, controles op volle zee en in de haven, het verbod vangsten aan land te brengen, enzovoort.
Daarom, mijnheer de Voorzitter, hebben wij gevraagd om aanwezig te kunnen zijn bij de vergaderingen inzake controle en inspectie en bij de vergaderingen waar de criteria voor de verdeling van quota worden opgesteld. Deze elementen moeten namelijk aan elkaar worden gekoppeld, zodat de capaciteit om de controle- en inspectiemaatregelen van de RVO's na te leven één van de belangrijkste criteria wordt bij de toewijzing van quota. Het lijkt mij namelijk niet raadzaam en onverantwoordelijk wanneer een land dat niet beschikt over de noodzakelijke controlecapaciteiten, zijn vangstquotum verhoogt.
Kortom, wij wensen de Commissie geluk met het feit dat zij door de bundeling van de uitgebreide en versnipperde regelgeving inzake de over grote afstanden trekkende visbestanden de rechtszekerheid heeft vergroot. Ik moet hier wel bij opmerken dat zij ons reeds genomen en - aangezien er geen bezwaar tegen is aangetekend - internationaal bindende besluiten voorlegt. Wij eisen dat het Europees Parlement, in de vorm van voorafgaande discussies in de Commissie visserij, wordt betrokken bij totstandkoming van de voorstellen die de Commissie in de RVO's gaat verdedigen.
Ten tweede, als rapporteur van deze beide verslagen en vooral als huidige voorzitter van de Commissie visserij van dit Parlement, wil ik hier nogmaals een door de plenaire vergadering van het Parlement bekrachtigde eis herhalen, namelijk dat de administratieve structuur van het Directoraat-generaal visserij voorziet in een specifieke eenheid voor het beheer van deze over grote afstanden trekkende visbestanden.
De verschillende bestaande RVO's die zich met deze soorten bezighouden, de organisaties die nog opgericht zullen worden, het belang van de Europese vloot die op deze soorten vist en de reeds aangehaalde grote handelswaarde ervan, schreeuwen om betere materiële en personele middelen voor het Directoraat-generaal visserij en een specifieke eenheid. Mijnheer de commissaris, als u aan een voorbereidende werkvergadering of een jaarvergadering van een van deze RVO's zou deelnemen en zou zien welke middelen de andere delegaties inzetten en deze naast die van de delegatie van de Gemeenschap zou leggen, dan zou u onmiddellijk het bevel tot de oprichting van een dergelijke eenheid geven.
In het licht van de lopende reorganisatie van het Directoraat-generaal visserij verzoekt het Parlement derhalve nogmaals dat er aan deze eis gehoor wordt gegeven.
Tot slot nog een kort woord over de in de Commissie goedgekeurde amendementen met betrekking tot de beheerskosten die voortvloeien uit de deelname van de Europese Unie aan de RVO's voor over grote afstanden trekkende visbestanden.
Onze Commissie visserij blijft van mening dat, aangezien de Europese Unie de exclusieve bevoegdheid heeft voor het gemeenschappelijk visserijbeleid, de internationale financiële verplichtingen die de Commissie aangaat bij de uitoefening van haar exclusieve bevoegdheid ook volledig door de Commissie moeten worden gedragen en ten laste moeten komen van de communautaire begroting. Deze kosten mogen niet worden doorgeschoven naar de lidstaten. Een bevoegdheid moet gepaard gaan met de financiële middelen voor de kosten die eruit voortvloeien. Bij een beleid dat gemeenschappelijk heet - zoals het geval is bij het visserijbeleid - moet het beginsel van toereikende middelen dan ook onverkort worden toegepast.
Mijnheer de commissaris, dames en heren, deze overwegingen wilde ik graag met u delen in het kader van de beide verslagen waarvan ik de eer had rapporteur te zijn.

Piétrasanta
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega's, de vissoorten die als "over grote afstand trekkend" worden gekwalificeerd, behoren tot de meest gewilde vissoorten ter wereld, waaronder vanuit commercieel oogpunt belangrijke soorten als tonijn en spitssnuitvissen (zwaardvis, marlijn, zeilvis).
Deze soorten worden in grote hoeveelheden gevangen: in 1997 werd 3,5 miljoen ton van over grote afstand trekkende soorten gevangen in de Atlantische Oceaan, de Stille Oceaan en de Indische Oceaan tezamen. De Europese Unie nam actief deel aan deze visvangst op alle wereldzeeën. Schepen onder de vlag van verschillende lidstaten namen in 1997 400.000 ton voor hun rekening. Ook Japan nam een belangrijk deel van de visvangst voor zijn rekening.
Diverse regionale visserijorganisaties zijn opgericht om de vangst van deze soorten te reguleren: de Internationale Commissie voor de Instandhouding van Tonijn in de Atlantische Oceaan (ICCAT), de Inter­Amerikaanse Commissie voor Tropische Tonijn (IATTC) en de Commissie voor Tonijn in de Indische Oceaan (IOTC). De EU maakt deel uit van zowel de ICCAT als de IOTC en heeft het lidmaatschap van de IATTC aangevraagd. Deze internationale organisaties keuren aanbevelingen goed die onder andere betrekking hebben op technische maatregelen inzake minimumomvang en ­gewicht van de gevangen vis, voor de visvangst gesloten periodes of gebieden, beperkingen van het gebruik van bepaalde vistuigen en visserijpraktijken, en begrenzing van de capaciteit van sommige vloten.
Thans zijn deze maatregelen verspreid over een aantal verordeningen. Het is een zinvol oogmerk van het voorstel van de Commissie om in één richtlijn alle technische maatregelen samen te brengen die betrekking hebben op de over grote afstanden trekkende soorten. Sommige van deze maatregelen zijn al heel wat jaren van kracht, terwijl andere pas afgelopen najaar zijn aangenomen. In het door ons opgesteld verslag hebben wij met deze maatregelen rekening gehouden.
De eenvoudigste manier om de doelmatigheid van de technische maatregelen te evalueren, is een blik te werpen op de situatie van de visbestanden waarvan de instandhouding moet worden bevorderd. Veel, ja misschien wel de meeste van de belangrijke bestanden aan tonijn en spitssnuitvissen in de Atlantische Oceaan verkeren in een slechte toestand. Volgens het verslag over het jaar 2000 van de permanente commissie voor onderzoek en statistiek (SCRS) van de ICCAT, zou bijvoorbeeld de biomassa van eieren en vissenlarven van de grootoogtonijn de afgelopen jaren sterk zijn afgenomen en kan de visvangst niet op het huidige niveau worden gehandhaafd. Van de belangrijke bestanden is waarschijnlijk alleen bij de gestreepte tonijn nog geen sprake van excessieve exploitatie.
Samengevat kan worden gezegd dat het beheer van de bestanden van tonijn en spitssnuitvissen in de Atlantische Oceaan meer heeft uitgeblonken door missers dan door successen. Als een van de belangrijkste visserijmogendheden in de regio moet de Europese Unie haar aandeel in de verantwoordelijkheid hiervoor aanvaarden. Elk van de oceaangebieden ondervindt soortgelijke problemen, hetgeen niet verbazingwekkend is gezien de grote mobiliteit die niet alleen kenmerkend is voor de tonijn en de spitssnuitvissen, maar ook voor de vloten waar ze door worden gevangen. De excessieve visserijinspanning en met name de vangst van ondermaatse vis dienen aan banden te worden gelegd. Wat de excessieve visserijinspanning betreft, bestaat de oplossing uit het invoeren van een scheepsregister. Dit is een eerste maatregel die onlangs van kracht is geworden. Het is nog onzeker of ze als doelmatig kan worden bestempeld. Wel is zeker dat de visvangst op bepaalde soorten rode tonijn na invoering van de maatregel niet drastisch is afgenomen.
Wat de vangsten van ondermaatse vis betreft, heeft de steeds populairder wordende praktijk van het uitzetten van ringzegens op FAD's, in plaats van te vangen op vrijzwemmende scholen tonijn, geleid tot een sterke bevissing van de ondermaatse tonijnsoorten. De ICCAT heeft aangetoond dat de simpele maatregel van het verplicht stellen van een minimale omvang voor de aan land te brengen vis nog niet echt toereikend is.
Het plan van de IATTC voor de verplichte aanboordhouding van de vis kan nuttiger zijn, maar die oplossing is thans niet haalbaar in andere gebieden, aangezien alleen in het oostelijke Stille Oceaan­gebied alle grote schepen die met de ringzegen vangen waarnemers aan boord hebben. Voorts wil ik aangeven dat we alles in het werk moet stellen om de schepen die onder goedkope vlag varen uit de vaart te halen. Doen we dat niet, dan zullen alle andere voorgestelde maatregelen geen enkel effect hebben.
Tot slot wil ik uw aandacht op een tweetal punten vestigen. Ten eerste dienen we ook bijzondere aandacht te besteden aan de terugdringing van de niet-ondermaatse bijvangsten die vaak het gevolg zijn van de visserij met beuglijnen en met ringzegens. De ICCAT houdt zich momenteel met dit vraagstuk bezig. De andere organisaties zouden dat ook moeten doen. Het laatste vraagstuk heeft betrekking op het verlenen van vergunningen aan bepaalde landen waaraan momenteel geen quota's zijn verleend, om in hun exclusieve economische zone (EEZ) te vissen. Dat lijkt vanzelfsprekend, maar dan dient de Europese Unie wel bereid te zijn om in te stemmen met een vermindering van haar aandeel in de vangsten. Tot nu toe heeft de EU dit geweigerd. Zij moet zich in deze kwestie flexibeler opstellen.

Fraga Estévez
Mijnheer de Voorzitter, zoals bekend hebben de over grote afstanden trekkende vissoorten een aantal kenmerken die maken dat de bevissing ervan een speciaal toezicht vereist. Het feit dat deze soorten zich verplaatsen, de regulering van de bevissing door vier regionale visserijorganisaties, de grote economische waarde die deze soorten tot doelwit van veel vloten maakt, de associatie met soorten waarop niet wordt gevist, zoals dolfijnen en andere zeezoogdieren, verklaren waarom zelfs de Verenigde Naties op dit gebied actief zijn in de vorm van het akkoord betreffende over grote afstanden trekkende visbestanden.
Het voorstel van de Commissie om de technische maatregelen voor het behoud van deze soorten van het Gemeenschapsrecht en van de aanbevelingen van de internationale organisaties te bundelen in één enkele tekst is daarom een goed voorstel dat alle lof verdient.
Eén tekst is niet alleen van praktisch nut voor de wetgever en voor de vloot, die niet langer tientallen verspreide wetteksten hoeft te raadplegen om haar plichten te kennen, maar kan bovendien een belangrijke bijdrage leveren aan de controle. Het feit dat er één tekst komt zal er wellicht ook toe bijdragen dat de aanbevelingen van de regionale visserijorganisaties in het Gemeenschapsrecht worden opgenomen, zoals het Parlement vaak heeft geëist.
De heer Piétrasanta heeft een uitstekend verslag over dit voorstel uitgewerkt waarbij hij zijn oor te luisteren heeft gelegd bij andere parlementsleden met ervaring op dit terrein. Ik verwijs hier naar de merkwaardige poging van de Commissie om de aanbeveling van de ICCAT voor de beperking van het aantal vaartuigen dat op witte tonijn mag vissen, te omzeilen door de zogeheten "experimentele schepen" niet bij deze beperking te betrekken. Acht maanden voor de invoering van een algemeen verbod op drijfnetten, kort nadat er voor deze soort een TAC is ingevoerd en terwijl het wetenschappelijk rapport van de ICCAT van 1999 nog uitdrukkelijk waarschuwt tegen deze zogenaamde "experimentele visserij" , is dit een onverantwoordelijk voorstel. Een tactiek die een aanbeveling in de ene paragraaf omzet en in de volgende ontkracht, is ontoelaatbaar.
Zoals bekend bestaat er binnen de Raad een akkoord om het verbod van sleepnetten voor een paar lidstaten draaglijker te maken, maar de Raad heeft dit al gecompenseerd bij de verdeling van de quota. Het weren van bepaalde vaartuigen met een traditie op dit gebied, of je het nu wilt of niet, om de deur te openen voor nieuwe vloten is volkomen onaanvaardbaar. Ik vraag derhalve uw steun voor de amendementen van de Commissie visserij.
Mijnheer de Voorzitter, rest mij nogmaals de rapporteur te bedanken voor de samenwerking en hem oprecht geluk te wensen met zijn uitstekende verslag.

Miguélez Ramos
Mijnheer de Voorzitter, wij spreken vandaag over de visserij van de over grote afstanden trekkende visbestanden. Dit is een type visserij dat een sterke internationale aanwezigheid van de Europese Commissie vereist. Bij de groeiende werkzaamheden van de Commissie in het kader van de Internationale Commissie voor de Instandhouding van Tonijn in de Atlantische Oceaan komen de werkzaamheden in het kader van de Commissie voor de Tonijnvisserij in de Indische Oceaan. De werkzaamheden die voortvloeien uit de deelname aan de Inter-Amerikaanse Commissie voor Tropische Tonijn komen daar dan nog eens bovenop. De personele middelen van de Commissie zijn overduidelijk ontoereikend en de sector voelt zich dan ook niet naar behoren vertegenwoordigd. Bovendien houden noch de Commissie, noch de lidstaten zich bezig met een parallelle diplomatie om bondgenoten te vinden. Het ontbreekt namelijk aan een horizontale aanpak en een globale visie op het gebied van het externe beleid van de Unie. In tegenstelling tot de vloot van andere visserijmachten wordt onze vissersvloot aan zijn lot overgelaten. In de praktijk betekent dit dat er een prijs moet worden betaald wanneer de besluiten worden genomen en de akkoorden worden gesloten. Dit was bijvoorbeeld het geval bij de vaststelling van de verdeelsleutel voor zwaardvis op de laatste vergadering van de ICCAT.
Daarom vragen wij dat er binnen het Directoraat-generaal visserij een specifieke eenheid voor over grote afstanden trekkende visbestanden wordt opgericht. Naast één tekst en één regeling moet er nu ook een specifieke beheerseenheid komen.
Ik wil de beide rapporteurs, de heren Varela Suanzes-Carpegna en Piétrasanta, gelukwensen met hun uitstekende verslagen. De socialistische fractie is van mening dat de Gemeenschap de volledige kosten voor de waarnemers op zich moet nemen, aangezien de vertegenwoordiging van de Unie in de internationale visserijorganisaties onder de exclusieve bevoegdheid van de Unie ressorteert. Verder zijn wij het ermee eens dat wij meer informatie moeten krijgen over de controle- en toezichtmaatregelen die in het kader van de regionale visserijorganisaties worden uitgevoerd.
Mijn fractie steunt ook de amendementen van het verslag-Piétrasanta en ik wil hem gelukwensen met zijn zeer volledige verslag, inclusief de correcties van de Latijnse namen. Ik heb mijn vraagtekens bij sommige aspecten van de toelichting, maar wij delen de bezorgdheid van de rapporteur om de aanwezigheid van vaartuigen die ongecontroleerd en onder goedkope vlag opereren. De Gemeenschap en de regionale visserijorganisaties mogen niet aarzelen om tegen deze praktijken op te treden, want de natuurlijke hulpbronnen en de communautaire vloot die de regelgeving van het gemeenschappelijk visserijbeleid naleeft, zijn hiervan de dupe.
De Commissie moet met de sector rond de tafel gaan zitten om een strategie voor het beheer, de controle en het behoud van de over grote afstanden trekkende visbestanden op te stellen. Het uitgangspunt van deze strategie moet volgens ons de verdediging van de historische rechten van onze vloot zijn. Mijnheer de commissaris, als de Commissie uit is op gemakkelijke onderhandelingen, dan moet zij de andere landen gelijk geven, zoals maar al te vaak gebeurt, en haar spierballen tonen aan de landen die niet over een vloot beschikken en ook geen echte belangen hebben.
De communautaire vissersvloot heeft evenwel een markt gecreëerd die nog niet bestond. Zij heeft grote offers gebracht om haar vloot aan te passen aan de visbestanden. Voordat wij grotere quota toekennen aan andere landen moet daarom eerst die van de communautaire vloot worden gerespecteerd.
Tot slot is de socialistische fractie van mening dat er moet worden opgetreden tegen de invoer tegen dumpingprijzen, voornamelijk uit Indonesië. Deze invoer, die met uitvoerpremies uit Indonesië in de Gemeenschap binnenkomt, wordt geschat op 14.000 ton.

McKenna
In de eerste plaats wil ik de woorden van mijn collega de heer Piétrasanta van harte onderschrijven, en zeggen dat onze fractie zal stemmen voor de verslagen van de heer Piétrasanta en de heer Varela Suanzes-Carpegna.
Ik wil slechts twee dingen opmerken. Het eerste betreft het belangrijke amendement dat mijn collega Piétrasanta in de commissie heeft ingediend. De bestanden van de blauwe en witte marlijn in de Atlantische Oceaan zijn ernstig aangetast en moeten beschermd worden. In 1996 nam de ICCAT een resolutie aan waarin staat dat de contractsluitende partijen het gebruik van onderlijnen van monofilamentdraad moeten stimuleren in de sport- en beugvisserij. Dit vergemakkelijkt het levend terugzetten van marlijn en kan zo bijdragen tot de instandhouding van de visbestanden. De heer Piétrasanta wilde de resolutie aanscherpen door deze methode verplicht te stellen in plaats van alleen maar te stimuleren. De bestanden hebben tenslotte onze bescherming nodig. Het amendement werd echter verworpen omdat een dergelijke verplichting een obstakel zou hebben opgeworpen voor de haaivisserij van de Europese industrie. Er bestaan echter geen internationale of zelfs Europese verordeningen over de haaivisserij, en ook deze soorten worden in sommige gevallen overbevist. Het is onaanvaardbaar dat men maatregelen ter bescherming van aangetaste soorten afwijst omdat deze de volledig ongereguleerde visvangst van andere aangetaste soorten bemoeilijken.
De tweede opmerking die ik wil maken betreft het verslag over de financiële bijdrage van de Gemeenschap van de heer Varela Suanzes-Carpegna. De lidstaten moeten maatregelen financieren, met inbegrip van waarnemersprogramma' s, om toe te zien op de uitvoering van hun taken. De Commissie heeft aangeboden de helft van de kosten te financieren en dat is voldoende. Wij zullen tegen één amendement stemmen, maar steunen het verslag.

Van Dam
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, als vertegenwoordiger van de lidstaten speelt de Europese Unie een belangrijke rol in regionale visserijorganisaties. Terecht krijgen binnen deze organisaties afgesproken maatregelen een plaats in het Gemeenschapsrecht. Ik ken echter de gevolgde methode geen schoonheidsprijs toe. Het Parlement wordt, als een soort rubberstempel, verzocht om een verordening goed te keuren die al een bindend karakter had.
Rapporteur Varela Suanzes-Carpegna heeft volgens mij de Top van Nice niet begrepen. Hij is van mening dat de Europese Unie een superstaat is die alle kosten op zich moet nemen voor het inzetten van waarnemers om de vangst van tonijn aan boord van schepen van de lidstaten te controleren. Als de rapporteur weer met beide benen op het grondgebied van de Unie landt, moet hij erkennen dat de Unie een verregaande samenwerking van lidstaten is. Cofinanciering is zeker geen vies woord en houdt geen renationalisatie van beleid in. Het lijkt me niet meer dan logisch dat de lidstaten die profiteren van de tonijnvangst naar evenredigheid bijdragen in de kosten. Een kosten-batenanalyse per lidstaat zou de rapporteur wel eens in verlegenheid kunnen brengen.
De bestanden van over grote afstand trekkende vissoorten lopen ernstig gevaar door overbevissing, het vangen van ondermaatse vis en bijvangsten. Terecht merkt rapporteur Piétrasanta op dat de Unie haar aansprakelijkheid voor het slechte beheer van deze visbestanden moet aanvaarden. De Commissie moet juist daarom een voortrekkersrol spelen in het beheren van deze vissoorten.
Het gevaar dat meer en meer reders hun schepen onder goedkope vlag laten varen en daarmee de beheersmaatregelen ontduiken is reëel. De zwarte lijst met verboden op het importeren uit landen die zich niets aantrekken van de binnen de regionale visserijorganisaties afgesproken beheersmaatregelen zou moeten worden aangevuld met een publiekscampagne die tot doel heeft het publiek voor te lichten over de methoden van de visvangst, de bijvangst en moord op dolfijnen. Zo krijgt het publiek de kans in zijn koopgedrag te kiezen voor best fisheries practise. Zo' n campagne schakelt één van de grootmachten in het vrije-marktmodel in, namelijk de consument.

Musotto
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega' s, ik heb veel waardering voor het initiatief van de Commissie om alle bepalingen met betrekking tot over grote afstanden trekkende vissoorten in een enkele tekst samen te brengen, ook al ben ik het eens met de mening van de heer Piétrasanta dat het beter zou zijn geweest de conclusies van de overlegronde van dit najaar over de visserij af te wachten, zodat de beslissingen van die bijeenkomsten in de verordening zouden kunnen worden opgenomen.
De totale vangst van over grote afstanden trekkende vissoorten is zeer hoog. In 1997 zijn in de Atlantische Oceaan, de Stille Oceaan en de Indische Oceaan 3,5 miljoen ton over grote afstanden trekkende vissen gevangen. Zoals bekend neemt de Europese Unie actief deel aan de visvangst in de wereldoceanen. Onlangs zijn diverse regionale organisaties opgericht om de vangst van deze vissoorten te reglementeren. Deze organisaties stellen inderdaad aanbevelingen op met onder andere beperkingen van de vlootcapaciteit, vangstbeperkingen in sommige perioden en gebieden en technische maatregelen over lengte en gewicht van de vissen. Als er geen bezwaren worden ingediend, worden de aanbevelingen bindend voor de contractpartijen.
Bovendien blijven de regionale organisaties effectieve maatregelen treffen om problemen van verschillende aard op te lossen, zoals de bovengenoemde problemen. Toch zal het voor hen zeker niet eenvoudig zijn een probleem te verhelpen dat overal speelt en niet gemakkelijk is op te lossen: het terugdringen van de visvangst door schepen die onder goedkope vlag varen.
Daarom moeten de regionale visserijorganisaties en de nationale regeringen samenwerken om te voorkomen dat reders die gebukt gaan onder de kosten van de geldende regels hun schepen onder een andere vlag laten varen.
Tot slot wil ik de aandacht vestigen op de fundamentele rol van de regionale visserijorganisaties in deze context. Gezien de omvang van het probleem en de plaatselijke kenmerken is het voor de Europese instellingen moeilijk adequaat te reageren op de verschillende behoeften, iets wat de RVO wel kunnen.

Cunha
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, de ontwerpverordening van de Raad suggereert een aantal technische maatregelen voor de instandhouding van over grote afstand trekkende visbestanden. Daarmee wordt een hele reeks maatregelen die voorheen in een aantal verordeningen verwerkt waren in één enkel juridisch kader ondergebracht. Het is dus een gunstig voorstel, waarmee beoogd wordt een hogere mate van efficiëntie te bereiken bij de uitvoering van één van de belangrijkste aspecten van het gemeenschappelijk visserijbeleid. De ontwerpverordening is dus gericht op soorten waarop druk gevist wordt, enerzijds omdat ze geografisch gezien zo mobiel zijn en anderzijds omdat ze een belangrijke handelswaarde vertegenwoordigen. Nu is het echter wel zo dat de rapporteur - om redenen die mij eerlijk gezegd ontgaan - alleen een oordeel uitspreekt over het aanvankelijke voorstel van de Commissie. En dus niet over het compromisvoorstel zoals dat in december tijdens de Visserijraad geformuleerd is. Het lijkt mij veel zinvoller als het Parlement zich uitspreekt over dat laatste voorstel.
Ik zal niet verder ingaan op de aspecten die hier door de twee rapporteurs en - vooral - mijn collega' s van de PPE-DE-fractie reeds toegelicht zijn. Ik wil echter wel de nadruk leggen op twee zaken. Allereerst de discipline die we moeten opleggen aan schepen die onder een goedkope vlag varen. Dat is een kwestie van fundamenteel belang. En dan is er de vraag of de experimentele schepen in de contingenten van de verschillende vloten moeten worden meegeteld. Tot slot wil ik erop wijzen dat de Europese Unie er in al de internationale organen voor de coördinatie van het visserijbeheer waaraan ze deelneemt op moet aandringen dat alle visserijvloten ter wereld, inzonderheid die van de grote visserijnaties, dezelfde instandhoudingsmaatregelen volgen als de Europese Unie. Ook dat lijkt mij fundamenteel. Tot slot wil ik de twee rapporteurs bedanken voor het uitstekende werk dat ze verricht hebben. Ik hoop dat hun verslagen, mét de door de Visserijcommissie geïntroduceerde amendementen, goedgekeurd zullen worden.

Fischler
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, namens de Commissie wil ik allereerst de beide rapporteurs hartelijk danken voor hun uitgebreide verslagen over de drie voorstellen betreffende de over grote afstanden trekkende vissoorten. In de bevissing van deze soorten zijn zekere overeenkomsten aan te wijzen, geheel afhankelijk van waar de bevissing plaatsvindt. Daarom stellen wij ook een samenhangend pakket van maatregelen voor. Het is ons doel om de aanbevelingen uit te voeren van de verschillende internationale organisaties waarin de Gemeenschap zich actief inzet voor het behoud van deze voedselbronnen.
Allereerst enkele opmerkingen over beide verordeningen, enerzijds tot vaststelling van controlemaatregelen en anderzijds tot vaststelling van technische maatregelen. We hebben daarin nieuwe en reeds bestaande bepalingen gebundeld. Omdat de internationale tonijnorganisaties zeer dynamisch te werk gaan en ieder jaar tot nieuwe maatregelen besluiten, hebben wij een fast track-procedure voorgesteld. Zo kunnen nieuwe maatregelen of veranderingen op controlegebied of technisch gebied voor de Gemeenschap snel en efficiënt worden ingevoerd. Het doet me deugd dat dit idee ook door het Parlement wordt gesteund.
Over de amendementen wil ik het volgende opmerken: wij kunnen het eerste amendement op de verordening betreffende de controlemaatregelen in gewijzigde vorm accepteren, dat wil zeggen dat de Commissie voorstelt het Parlement en de Raad om de drie jaar een verslag voor te leggen over de controlemaatregelen van de lidstaten. Daarmee is ook een samenhang met de controleverordening bewerkstelligd, die voor onze interne visserijactiviteit geldt. De amendementen van de verordening over technische maatregelen zijn voor ons inhoudelijk weliswaar acceptabel, maar er doen zich hier procedurele problemen voor. Naar mijn mening zou het beter zijn om dit verzoek pas in te willigen bij de volgende wijziging van de verordening tot vaststelling van technische maatregelen. Daarmee kunnen enerzijds de huidige voorstellen onmiddellijk ten uitvoer worden gelegd, anderzijds zou ik u echter ook graag toezeggen dat voor 1 oktober 2001, 1 oktober van dit jaar dus, een nieuw voorstel tot tenuitvoerlegging van de laatst in de internationale tonijnorganisaties besloten maatregelen voor te leggen. In dat voorstel zullen wij dan op passende wijze rekening houden met uw amendementen. Om deze reden moet ik op dit moment de amendementen 1 tot en met 7 van de hand wijzen, waarbij het zoals gezegd gaat om de procedurele kwestie en het tijdstip. De amendementen 8 en 9 behelzen technische maatregelen die wij kunnen accepteren.
Nu nog een opmerking over de verordening betreffende de financiële bijdrage voor het inzetten van waarnemers. Dit voorstel maakt deel uit van de strategie van de Commissie die wij al hebben uiteengezet in ons bericht over de regionale visserijorganisaties. Wij willen de instelling van een systeem bevorderen waarbij er aan boord van schepen uit de Gemeenschap waarnemers zijn om de bescherming van jonge vis te waarborgen, met name van de tropische tonijn. Daarom stellen wij ook een financiële tegemoetkoming voor.
U vraagt nu de Commissie om de kosten van dit waarnemingssysteem voor 100% te dragen. Ik moet erop wijzen dat het op alle gebieden van het Gemeenschapsrecht primair de plicht van de lidstaten is om voor de tenuitvoerlegging van het Gemeenschapsrecht zorg te dragen. De Commissie heeft ook de voorgestelde 50% steun niet uit de lucht gegrepen, maar zich daarbij gebaseerd op de tot nu toe geldende praktijk, concreet op het besluit van de Raad betreffende de cofinanciering van controle-uitgaven uit het jaar 1995. Om deze reden kan de Commissie helaas niet instemmen met de amendementen op de verordening betreffende de financiële tegemoetkoming van waarnemers.

De Voorzitter
Het gecombineerd debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 11.00 uur plaats.

Visserijovereenkomst EG/Equatoriaal-Guinea
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0044/2001) van de heer Gallagher, namens de Commissie visserij, over het voorstel voor een verordening van de Raad betreffende de sluiting van het Protocol tot vaststelling van de voor de periode van 1 juli 2000 tot en met 30 juni 2001 geldende vangstmogelijkheden en financiële compensatie, bedoeld in de Overeenkomst tussen de Europese Economische Gemeenschap en de Regering van de Republiek Equatoriaal-Guinea inzake de visserij voor de kust van Equatoriaal-Guinea (COM(2000) 690 - C5-0712/2000 - 2000/0287(CNS)).

Gallagher
Het protocol bij de visserijovereenkomst tussen de Europese Gemeenschap en Equatoriaal-Guinea is eind juni afgelopen. Daarom is besloten het protocol met een jaar te verlengen en is op 16 juni 2000 door beide partijen een nieuw protocol geparafeerd.
Het nieuwe protocol legt de technische en financiële voorwaarden vast voor de vangstactiviteiten van schepen van de Gemeenschap in de territoriale wateren van Equatoriaal-Guinea in de periode van 1 juli 2000 tot 30 juni 2001. Het protocol geldt alleen voor tonijn en is van belang om de continuïteit van de tonijnvangst van de Gemeenschap in de golf van Guinea te verzekeren. Er zijn licenties genomen door Franse, Spaanse, Portugese en één Italiaanse vissersboot.
Het voorstel is het gevolg van problemen die aan het licht gekomen zijn in de loop van de onderhandelingen over een nieuw protocol. De delegatie van Equatoriaal-Guinea had meermaals problemen om aanwezig te kunnen zijn op vergaderingen met de Commissie. Hoewel de problemen nu opgelost zijn, was er niet genoeg tijd om verregaande onderhandelingen te voeren. Het onderhavige voorstel, dat mijn steun heeft, zorgt dus voor continuïteit terwijl de onderhandelingen over een nieuw protocol in de loop van dit jaar worden gevoerd. De lopende overeenkomst bevat nauwelijks of geen serieuze doelgerichte maatregelen en geen bepalingen ter verzekering van een transparante uitvoering of enige vorm van evaluatie van de resultaten. Er moet een begin gemaakt worden met een project voor de opzet van een degelijk systeem voor het beheer van de visserij in Equatoriaal-Guinea om een toenemende overbevissing van de bestanden aan geelvin- en grootoogtonijn te voorkomen.
De tekst van het nieuwe protocol zou uitdrukkelijk moeten stellen dat de ICCAT-regels toegepast worden. Ik steun de benadering van de Commissie om in toekomstige onderhandelingen met derde landen te streven naar een groot aandeel van speciale maatregelen. Dat moet ook voor Equatoriaal-Guinea gelden. De voorgestelde verlenging van het protocol voor een jaar kan ik als rapporteur onderschrijven, maar ik wijs erop dat er meer inspanningen geleverd moeten worden om te zorgen dat elk nieuw protocol aan een degelijk controlesysteem onderworpen wordt en dat het functioneren van de overeenkomsten voldoende transparant is. Ik dring er bij de Europese Commissie op aan om dat bij de komende onderhandelingen in het oog te houden.
De drie amendementen die ik heb ingediend stemmen overeen met de punten die ik hier heb aangestipt en ook met de gebruikelijke opstelling van het Parlement.
Tenslotte wil ik erop wijzen dat de Raad dit voorstel reeds afgelopen maandag heeft aangenomen. Uiteraard is dit niet voor het eerst. Zo gaat het regelmatig en wij allen kunnen bij deze gelegenheid de Commissie in dit debat duidelijk maken dat we hier niet mee akkoord gaan. Natuurlijk is dit steeds weer opnieuw gebeurd en we moeten iets doen om te proberen er meer controle over te krijgen. Wij allen in de Commissie visserij betreuren deze gang van zaken, die de vraag opwerpt of het werk in de commissie en het debat van vandaag niet een totale tijdverspilling zijn. Ik hoop van niet, maar ik hoop wel oprecht dat de Commissie en de Raad gehoor geven aan de aanbevelingen in mijn verslag voordat er een permanenter protocol wordt aangenomen.
Tenslotte maak ik van de gelegenheid gebruik om mijn blijk van waardering en dank uit te spreken aan het secretariaat van de Commissie visserij en ook het secretariaat van mijn fractie.

Fraga Estévez
Mijnheer de Voorzitter, wij kunnen slechts tevreden zijn met dit nieuwe visserijprotocol met een derde land waarmee wij reeds lang samenwerken. Dit protocol waarborgt de continuïteit van de visvoorziening en de werkgelegenheid in de Gemeenschap, de aanwezigheid van een vloot die onderhevig is aan regelgeving en verantwoordelijkheden op het gebied van controle en beheer, hetgeen voor elke visserijzone van groot belang is, en uiteraard de communautaire bijdrage aan de verbetering van de lokale visserijsector, die hier specifiek wordt vermeld.
Daarom vraag ik uw steun voor de drie amendementen van de rapporteur en de Commissie visserij.
Wij zullen evenwel niet voor amendement 4 kunnen stemmen, dat inhoudt dat de volledige kosten van het akkoord voor rekening van de rederijen komen. Deze eis, die een politieke fractie van dit Parlement telkens weer op tafel legt, werd altijd verworpen. Kort nadat er een zeer omstreden protocol is ondertekend volgens welke de reders helemaal niets betalen en niet 25% zoals hier het geval is, vind ik deze eis echter buitengewoon kwalijk.
Met het oog op de akkoorden die met de landen in het noorden worden ondertekend is het toch onbegrijpelijk dat het akkoord met Equatoriaal-Guinea in de toelichting weinig doorzichtig wordt genoemd. Om te beginnen worden alle concepten van dit protocol, inclusief de middelen voor de samenwerking met de lokale visserijsector uiterst gedetailleerd beschreven. Dit gebeurt niet bij andere akkoorden, want daarin wordt niet eens een onderscheid gemaakt tussen het gedeelte ontwikkelingshulp en de financiële compensatie. Het komt er gewoon op neer dat sommigen proberen een stok tussen de wielen te steken van een akkoord dat op het vlak van doorzichtigheid en gedetailleerdheid in vergelijking met andere akkoorden voorbeeldig mag worden genoemd. Overigens deelt de Raad deze beoordeling, want de Raad pleit al sinds 1997 voor een meer gelijke behandeling.
En nu wij het toch over akkoorden hebben, wil ik tot slot nog iets zeggen over het werkprogramma van de Commissie van dit jaar. De agenda voor de hernieuwing van protocollen van dit programma is namelijk onbegrijpelijk. Zo worden de onderhandelingen met de Kaapverdische eilanden, die in november vorig jaar hadden moeten beginnen, niet eens vermeld. In de meeste gevallen zijn de onderhandelingsmandaten voorzien voor een tijdstip nadat de lopende akkoorden zijn verstreken. Een sterk voorbeeld hiervan is Gabon. Het akkoord met dit land verstrijkt op 30 maart, terwijl het onderhandelingsmandaat is voorzien voor het vierde kwartaal van dit jaar.
Het spijt me dat ik het moet zeggen, mijnheer de commissaris, maar als de Commissie haar agenda niet kan bijhouden, krijgen wij toch een erg pijnlijke situatie.

Miguélez Ramos
Mijnheer de Voorzitter, de socialistische fractie kan alleen maar instemmen met de verlenging met een jaar van het visserijakkoord tussen de Gemeenschap en Equatoriaal-Guinea.
Wij zijn ook blij met de berichten die twee weken geleden in de pers verschenen, namelijk dat er een akkoord is bereikt om deze overeenkomst tussen de Gemeenschap en Equatoriaal-Guinea met drie jaar te verlengen. Het gaat hier om een bescheiden akkoord, zowel voor wat betreft de visserijmogelijkheden als de financiële compensatie - deze is sinds 1994 beperkt tot schepen die op tonijn vissen -, maar het is daarom niet minder belangrijk.
Het vorige protocol omvatte een financiële bijdrage voor studiebeurzen en hulp aan de diensten die toezicht houden op de visgronden en bijstand aan de niet-industriële visserij. Wij zijn het met de heer Gallagher eens en wij delen zijn bezorgdheid dat er weinig of niets is terechtgekomen van de inspectie- en toezichttaken. Dit is in zo sterke mate het geval dat wij, in verband met het gebrek aan controle, dat ook al tot sancties van de ICCAT heeft geleid, vrezen dat Equatoriaal-Guinea een goedkope-vlag-land kan worden.
De Commissie moet van de regering van Equatoriaal-Guinea eisen dat zij handelt in overeenstemming met het Zeerechtverdrag van de Verenigde Naties en met het internationaal recht. Wij wensen meer informatie van de Commissie over deze aspecten en wij verzoeken dat zij er bij de autoriteiten van dit land sterker op aandringt dat deze het internationaal recht alsmede de aanbevelingen van de ICCAT naleven. Ook de lidstaten moeten deze beginselen benadrukken in het kader van hun betrekkingen met dit land en met de ACS-landen.
De sector voelt zich te vaak in de steek gelaten omdat wij geen globaal beleid hebben. Dames en heren, met één muzikant kun je geen symfonie uitvoeren. Daarvoor heb je een orkest nodig waarvan de leden dezelfde partituur voor zich hebben en iemand die het orkest dirigeert. De Commissie moet laten zien dat zij de politieke wil heeft om de rol van dirigent op zich te nemen.
Nu de commissaris hier toch is, wil ik hem iets vragen in verband met het feit dat er, zes maanden na het verstrijken van het akkoord, nog altijd geen onderhandelingen worden gevoerd met de Kaapverdische eilanden. Kan mijnheer de commissaris mij zeggen of dit is te wijten aan meningsverschillen over vangstmogelijkheden en de financiële compensatie, zoals in de pers te lezen was, of ligt het aan de weigering van de Kaapverdische regering om zich de bestemming van de financiële middelen door de Gemeenschap te laten voorschrijven?

McKenna
Het zal bij niemand verbazing wekken dat de Groenen tegen deze overeenkomst gaan stemmen, zoals wij doen bij alle visserijovereenkomsten met derde landen.
Ik heb een specifieke vraag aan commissaris Fischler. De overeenkomst met Equatoriaal-Guinea betreft tonijn, maar Equatoriaal-Guinea is een bekende goedkope-vlaggenstaat. De leden van de ICCAT, met inbegrip van de EU, zijn overeengekomen de import van grootoogtonijn en blauwvintonijn uit Equatoriaal-Guinea te verbieden. Ik veronderstel dat de onderhandelingen over de volgende overeenkomst al begonnen zijn, aangezien deze afloopt in juni. Kan de EU niet haar invloed aanwenden om er bij Equatoriaal-Guinea op aan te dringen niet meer toe te staan dat vaartuigen zijn vlag voeren voor illegale visserijactiviteiten? Dit lijkt een uitstekende kans om ten minste één land te bewegen tot meer medewerking bij de toepassing van internationale rechtsnormen.

Casaca
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega' s, we hebben het hier over een bijzonder belangrijke overeenkomst. Niet alleen voor Equatoriaal Guinea, maar ook voor een aantal Europese regio' s. Als we het hebben over tonijn in het noorden van de Atlantische Oceaan, dan moeten we ook rekening houden met hetgeen er gebeurt in andere regio' s, zoals, bijvoorbeeld, de autonome regio van de Azoren. Daar is in 2000 voor het tweede achtereenvolgende jaar bijna geen tonijn gevangen. Onze visserijvloot, die bestaat uit ongeveer vijftig schepen, heeft de afgelopen twee jaar goeddeels werkeloos doorgebracht.
In zulke omstandigheden moeten we ons dus afvragen of bepaalde vismethoden, zoals bijvoorbeeld het zegennet, wel verenigbaar zijn met de instandhouding van de tonijnbestanden in het noorden van de Atlantische Oceaan. Nu we het hierover hebben: heeft de Commissie al enig onderzoek verricht naar de gevolgen van het gebruik van het zegennet? Dat zou ik graag willen weten. Ten tweede zouden we graag willen weten of de Commissie zich bewust is van het feit dat de tonijnvisserij rond de Azoren en Madeira een ernstige crisis doormaakt en of zij voornemens is maatregelen te treffen. Tot slot wil ik er graag op wijzen dat er vismethoden zijn die niet schadelijk zijn voor schildpadden en dolfijnen. Bijvoorbeeld de lijnvisserij, zoals die overal in Micronesië beoefend wordt. Andere, veel agressievere vismethoden zijn wel schadelijk voor deze soorten, en we zouden graag willen weten of de Commissie bereid is daarmee rekening te houden.

Fischler
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, allereerst wil ik de rapporteur, de heer Gallagher, hartelijk danken voor zijn verslag en ook voor de steun die ons voorstel van hem heeft gekregen. Iedereen die hier op de visserijbetrekkingen met Equatoriaal-Guinea heeft gewezen, heeft gelijk. Deze betrekkingen gaan terug tot het jaar 1984. Destijds hebben wij een kaderovereenkomst gesloten die inderdaad een heel belangrijke overeenkomst voor de Gemeenschap is, omdat de Golf van Guinee voor onze vloot daarmee wordt opengesteld voor de tonijnvangst. Het protocol dat bij deze overeenkomst hoorde, is op 30 juni vorig jaar verlopen. In eerste instantie mislukten de onderhandeling over een nieuw protocol. Toen hebben wij met Equatoriaal-Guinea een verlenging van het oude protocol met een jaar kunnen afspreken.
Sinds 1 juli vorig jaar gelden de bepalingen van het protocol als het ware provisorisch, en wel zonder verandering van de mogelijkheden voor de visserij of van de financiële compensatie. Begin deze maand is het echter godzijdank gelukt om een nieuw protocol voor de komende drie jaar te paraferen. De protocoltekst doorloopt op dit moment de interne procedures in de Commissie en zal daarna aan het Parlement en de Raad ter goedkeuring worden voorgelegd.
Van de ingediende amendementen kan ik de eerste twee in principe accepteren. Toch geloof ik dat die niet in de tekst van de verordening thuishoren omdat de verstrekking van de geëiste verslagen en gegevens aan het Parlement reeds geregeld is in de kaderovereenkomst die onze beide instellingen op 5 juli 2000 hebben ondertekend.
Amendement 3 kan de Commissie daarentegen niet accepteren, omdat dat in tegenspraak zou zijn met het tot nu toe geldende principe dat visserijprotocollen bijlagen bij de kaderovereenkomsten zijn en dat er voor hun verlenging dus ook geen verlengingsmandaat van de kant van de Raad nodig is. Het spreekt echter vanzelf dat de Commissie zich tijdens de onderhandelingen te allen tijd houdt aan de door de Raad gegeven richtsnoeren, wat natuurlijk ook bij de onderhandelingen het geval was.
Nu mijn antwoord op de vraag die in verband met Kaapverdië werd opgeworpen. Ik kan de opvatting niet delen dat er zich hier een bijzonder probleem zou voordoen, want het voorstel van de andere partij is door ons van de hand gewezen, met name ook door de meest betrokken lidstaat. Kaapverdië wilde namelijk dat wij onze vangsten geheel op de Kaapverdische Eilanden aan land zouden brengen. Daar er echter om uiteenlopende redenen in het geheel geen exportmogelijkheden van Kaapverdië naar de EU bestaan, zou dit weinig zinvol zijn geweest, omdat wij dan helemaal geen toegang tot die vis zouden hebben.
Met het amendement van mevrouw Attwooll en de heer Busk dat de reders en niet de Gemeenschap de kosten van de overeenkomst met Equatoriaal-Guinea moeten dragen, kan ik niet instemmen. Alleen al om de doodeenvoudige reden dat dat niet strookt met de onderhandelingsrichtsnoeren die de Raad al in 1980 heeft goedgekeurd. In deze richtsnoeren is vastgelegd dat de kosten door de Gemeenschap en de reders gezamenlijk moeten worden gedragen, waarbij de bijdrage van de reders in de vorm van licentiebijdragen geschiedt.

McKenna
Ik weet dat het al vreselijk laat is en dat iedereen doodmoe is, maar ik heb een specifieke vraag aan de commissaris gesteld en ik denk dat de commissaris mij verkeerd heeft begrepen. De Groenen stemmen tegen de overeenkomst, zoals we tegen alle overeenkomsten met derde landen hebben gestemd. Wij zijn niet blij, zoals u zei in uw inleiding, met de overeenkomst met Equatoriaal-Guinea.
Mijn vraag gaat over het varen onder een goedkope vlag. Equatoriaal-Guinea is berucht wat dat betreft en u bent niet op mijn vraag ingegaan. Misschien is het te laat, maar wij willen graag een antwoord omdat u aan het onderhandelen bent over een overeenkomst, ondanks het feit dat er overeenstemming is om tonijnimport te verbieden, en deze overeenkomst heeft daar veel mee te maken. Wij willen een antwoord. Misschien is het vanavond te laat, maar het is wel belangrijk.

Fischler
Mijnheer de Voorzitter, ik heb heel goed gehoord dat de afgevaardigde uit naam van de Verts/ALE-fractie hier heeft verklaard dat zij principieel tegen een dergelijke overeenkomst is. Ik zie echter niet in waarom ik in mijn antwoord op dit standpunt van de Verts/ALE-fractie zou moeten ingaan. Het is maar de vraag of wat zij over de goedkope vlaggen heeft gezegd in het bijzondere geval van Equatoriaal-Guinea wel een rol speelt. Daarover is noch in de voorbereidende vergaderingen, noch elders gerept. Ik ben echter graag bereid deze kwestie door mijn ambtenaren te laten onderzoeken en u te zijner tijd antwoord te geven.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 11.00 uur plaats.
(De vergadering wordt om 23.50 uur gesloten)

