Hervatting van de zitting
De Voorzitter.
Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement, die op 30 mei 2002 werd onderbroken, te zijn hervat.

De Voorzitter.
Collega's, zoals u weet is het transparantiebeginsel vervat in het eerste artikel van het Verdrag betreffende de Europese Unie. De inwerkingtreding van dit beginsel heeft een nieuw tijdperk ingeluid waarin besluiten in alle openheid moeten worden genomen. Deze besluiten moeten zo zichtbaar mogelijk zijn en zo dicht mogelijk bij de burgers worden genomen. Het doel hiervan is te zorgen voor een grotere legitimiteit, meer verantwoordelijkheid en een efficiëntere manier van werken van overheidsinstanties binnen het democratische stelsel.
Op 30 mei 2001 heeft het Parlement in het kader van een medebeslissingsprocedure zijn goedkeuring verleend aan verordening nr. 1049/2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie. Op grond van die verordening moesten de instellingen uiterlijk 3 juni 2002 een register openen dat voor de burgers langs elektronische weg toegankelijk is.
Ik ben zeer verheugd om vandaag namens het Parlement te kunnen aankondigen dat dat register op 3 juni 2002 op onze website voor het publiek is opengesteld. Het is beschikbaar op ons reguliere webadres, 'europarl.eu.int/register?. Er zijn reeds 24.000 documenten op de site beschikbaar. Met grote regelmaat worden er parlementaire documenten aan het register toegevoegd. Het gaat hier om een essentieel instrument voor de versterking van onze democratische beginselen en geheel in overeenstemming met de grondrechten zoals uiteengezet in artikel 6 van het Verdrag betreffende de Europese Unie en in het Handvest van grondrechten. Het is goed dat ons Parlement in Europa op dit punt het voortouw neemt.

Maij-Weggen (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, vorige week hebben enkelen van ons een demonstratie mogen zien van de wijze waarop de documenten nu beschikbaar zijn.
Als voormalig rapporteur, samen met de heer Cashman, moet ik zeggen dat we onze Administratie, onze diensten, een groot compliment kunnen geven over de efficiënte wijze waarop ze de zaak nu in gang hebben gezet. Ik hoop dat de kinderziektes snel eruit worden gehaald. Er is echter goed werk geleverd, dat mag ook wel eens worden gezegd.

Cashman (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, als co-rapporteur van het verslag over de toegang tot documenten wil ik de woorden van mevrouw Maij-Weggen onderstrepen. Het is een bescheiden begin, maar wij geven wel een signaal af: alleen door transparantie te betrachten en verantwoording af te leggen, kunnen we de burger enthousiast maken voor het project genaamd Europa.
Graag wil ik het personeel complimenteren, dat hier onvermoeibaar aan heeft gewerkt. Het wijst ons als Parlement erop dat wij zonder de toewijding van het personeel en de diensten niets kunnen bereiken.

De Voorzitter.
Wij gaan nu over tot de regeling van de werkzaamheden.
Ik heb van 34 leden het verzoek ontvangen om alle punten op de agenda uit te stellen tot de vergaderperiode van juli.

Cappato (NI).
Mijnheer de Voorzitter, zoals alle collega's weten, houdt deze vergaderperiode een risico in voor onze gezondheid, voor de gezondheid van degenen die voor ons werken en de gezondheid van de bezoekers van dit Parlement. Uit proeven is namelijk aangetoond dat hier legionella aanwezig is, en dat blijkt ook uit het feit dat diverse collega's ziek zijn geworden. Legionella is een ziekte met niet geringe gevolgen voor de lichamelijke gezondheid.
Er was maar weinig gezond verstand nodig geweest om te beseffen dat wij deze vergaderperiode in alle rust in Brussel hadden moeten houden. In dat geval had ik nu alleen maar het woord gevoerd om iets te zeggen over de minimale veiligheidsvoorwaarden voor dit Parlement. Maar helaas zijn wij een Parlement dat niet eens de vrijheid heeft om dit soort beslissingen te nemen. Ik roep dan ook alle collega's op te stemmen voor het voorstel om alle verslagen van de komende vergaderperiode uit te stellen. Wij worden hier namelijk geconfronteerd met een situatie die in de eerste plaats een probleem van veiligheid, hygiëne en gezondheid is voor ons allen en degenen die voor ons werken, en in de tweede plaats een probleem van waardigheid voor dit Parlement: wij moeten toch zeker het recht hebben om bijeen te komen op de door ons gewenste plaats en wijze! Daar gaat het dus om bij de stemming die wij voor ons hebben. Ik roep dan ook iedere collega op om, los van instructies en partijdiscipline, de behandeling van alle verslagen van de komende vergaderperiode uit te stellen, omwille van die minimale redelijkheid waartoe de huidige situatie ons noopt, omwille van het voorzorgsbeginsel dat wij steevast bepleiten in onze verslagen over gezondheid, milieu en wat dies meer zij, en tenslotte uit respect voor onszelf maar vooral voor degenen die met ons samenwerken en de mensen die dit Parlement bezoeken. 
Wallis (ELDR).
Mijnheer de Voorzitter, degenen in het Parlement die mij kennen, weten vast dat ik niet snel de barricades opga. Het gaat hier echter om een belangrijke volksgezondheidskwestie, en ik wil beginnen met u een persoonlijke ervaring te vertellen.
Afgelopen najaar, na de eerste vergaderperiode na het zomerreces, ben ik ongeveer vier weken erg ziek geweest, waarbij ik een week in het ziekenhuis heb gelegen. Degenen die me verzorgden, zeiden dat het volgens hen legionella was. Ik was ervan overtuigd dat ik de bacterie had opgelopen bij terugkomst in het Parlement na het zomerreces. Enkele collega's vertelden me dat ze soortgelijke, hoewel minder ernstige, symptomen hadden gehad. Het probleem is dat we allemaal naar onze eigen arts in onze eigen woonplaats gaan en dat er daarom wellicht geen verband wordt gelegd tussen onze symptomen en dit Parlement.
Ik vind dat we deze situatie zeer serieus moeten nemen. Niet alleen onze eigen gezondheid, maar ook die van ons personeel en van de vele bezoekers in dit Parlement, loopt gevaar. Er is mij verteld dat hier geen warm water beschikbaar is. Als er geen warm water is, hoe kan hier dan veilig en hygiënisch voedsel worden bereid?
Ik heb er diep over nagedacht of ik deze week wel zou komen. Uiteraard heb ik besloten dat ik moest komen. Het is onze democratische plicht hier te zijn en onze taken te vervullen. Als echter een parlementslid, personeelslid of bezoeker die deze week het Parlement verlaat, ziektesymptomen heeft, is dat de verantwoordelijkheid van degenen die het Parlementsgebouw beheren en die ons hier deze week naar toe hebben laten komen.

Duhamel (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, deze kwestie heeft niets met nationaliteit te maken. Als wij nu in Brussel zouden zijn, zou ik hetzelfde hebben gezegd. In de landen van de Unie en alle overige ontwikkelde landen hebben gezondheidsproblemen en sterfgevallen in de meeste gevallen een iatrogene oorzaak, dat wil zeggen dat ze in het ziekenhuis of door medicijngebruik worden veroorzaakt.
Het gaat om de negatieve gevolgen van een bijzonder ver ontwikkelde samenleving, waarin de op genezing gerichte zorg juist tot ziekteverschijnselen leidt. Iedereen weet dit. Komt u nu niet met het verwijt dat men specifiek hier ziektes kan oplopen. Ik heb zelf vier dagen in Berlijn doorgebracht en heb daar ook een ziekte opgelopen. Ook in Berlijn kun je dus een ziekenhuisinfectie oplopen. Dat betekent niet dat we Berlijn voortaan moeten mijden. De kwestie is heel eenvoudig. U spreekt over de bezoekers, maar de bezoekers zijn gewaarschuwd. Net als u zijn ze hier uit vrije wil gekomen. Mevrouw Wallis, u zei zojuist dat wij de plicht hebben om hier te komen. Ik wil u hierop antwoorden dat wij de plicht hebben om hier te blijven. Welk beeld krijgen de burgers van ons Europees Parlement als wij ons zo angstig gedragen terwijl er in feite geen gevaar bestaat en er zo alleen maar paniek kan ontstaan? Het zou beneden alle peil zijn als wij ons zo onwaardig zouden opstellen.

De Voorzitter.
Collega's, er zijn velen die over deze kwestie hun zegje willen doen, maar er ligt een voorstel en er is een spreker 'voor? en een spreker 'tegen?.
Zodra wij ook maar enige aanwijzing hadden dat er vragen over deze kwestie waren, heeft het College van quaestoren via de heer Poos onmiddellijk elke collega in het Parlement ingelicht. Dit is vorige week besproken op de Conferentie van voorzitters in Brussel, waar wij de diensten van het Parlement vroegen in hoeverre zij ons voldoende bekwaam achtten om te besluiten dat het verantwoord was ons werk hier deze week te verrichten.
Verder wil ik in het bijzonder tegen mevrouw Wallis zeggen dat ik deze zaak zeer serieus neem, zoals zij graag wil. Ik heb erop aangedrongen dat wij een schriftelijke verklaring krijgen van de relevante autoriteiten (en dat zijn niet in de eerste plaats de autoriteiten van het Parlement), de onderneming SERS, die onder de verantwoordelijkheid van de burgemeester van Straatsburg valt, en de relevante gezondheidsautoriteiten. Deze verklaring betreft een kwestie waarvoor de aansprakelijkheid duidelijk bij de eigenaars ligt. In een van uw bijdragen werd gesproken over schuld en onschuld, maar dat is een vraag die aan de rechter moet worden voorgelegd.

Interrumpeert u mij alstublieft niet. Ik heb u ook laten uitspreken. Ik verwacht van u dezelfde hoffelijkheid.
(Applaus)
Vanmiddag heb ik informatie ontvangen van respectievelijk de Préfecture du Bas-Rhin, die belast is met gezondheid en veiligheid; de verantwoordelijke dienst hygiëne en volksgezondheid van Straatsburg; en de burgemeester van Straatsburg, die aansprakelijk is op de wijze zoals ik u heb beschreven. Staat u mij toe te citeren uit de brief van de burgemeester:

Cappato (NI).
Mijnheer de Voorzitter, ik vraag het woord voor een persoonlijke opmerking. Ik wil u namelijk mijn verontschuldigingen aanbieden voor mijn onderbreking van zojuist. In feite probeerde ik alleen maar een vraag te stellen. Ik wilde namelijk weten waarom wij niet gewoon in Brussel konden vergaderen. Natuurlijk beseffen wij zelf ook wel dat het voorstel om alle verslagen voor de komende vergaderperiode uit te stellen, nogal moeilijk ligt, ook al geloven wij dat dit onderhand het enige alternatief is dat wij achter de hand hebben. Het blijft natuurlijk schandalig dat dit Parlement zelfs in een situatie van risico en gevaar niet mag besluiten waar het bijeen zal komen. Dit blijft een punt waar volgens mij over gediscussieerd moet worden. Deze situatie is een schande voor ons allemaal!
De Voorzitter.
Er zijn hier twee zaken aan de orde. In Brussel werd de Conferentie van voorzitters vorige week gerustgesteld, waarna zij besloot dat haar bijeenkomsten gewoon doorgang moesten vinden. Natuurlijk hoop ik net als iedereen hier, dat de naar behoren behandelde systemen net zo reageren als ons door de technici en wetenschappers is meegedeeld. Ik zal ervoor zorgen dat iedereen een kopie krijgt van alle relevante schriftelijke verklaringen. We zullen deze week in het Parlement een noodnummer instellen zodat collega's die bang zijn om hier te komen, door de diensten van het Parlement kunnen worden gerustgesteld.

Murphy (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, wat u zojuist hebt gezegd, heeft ons beslist op ons gemak gesteld en ons een gevoel van veiligheid gegeven. Wel hebben wij de indruk dat de garantie uitsluitend geldt voor leden van dit Parlement. Wij kunnen ervoor kiezen al dan niet te komen; voor het personeel dat hier werkt, ligt dat enigszins anders. Ik hoop dat u ervoor kunt zorgen dat deze garantie voor iedereen geldt. Ik begrijp wat u zegt over het bestaan van verschillende systemen. Het gaat hier echter om een heel ernstige zaak. In mijn fractie werd de vraag gesteld of de vakbonden - de vertegenwoordigers van de werknemers hier - over deze belangrijke kwestie zijn geraadpleegd en ingelicht.
De Voorzitter.
De desbetreffende vakbonden hebben zitting in de Commissie gezondheid en veiligheid van het Parlement, die heeft ingestemd met de maatregelen die genomen zijn om dit probleem uit de wereld te helpen. Uw opmerking is terecht, maar wij hebben wat dat betreft reeds alle nodige stappen gezet.

De Voorzitter.
Nu komen we bij de andere voorstellen tot wijziging van de agenda.
Wat betreft de maandag liggen er een wijzigingsvoorstellen.
Wat betreft de dinsdag ligt er een voorstel van de liberale fractie om de mededeling van de Commissie over het Groenboek over consumentenbescherming, die om 16.30 uur ter kennis van het Parlement zou worden gebracht, te vervangen door het onderwerp voedselbesmetting door nitrofen.
Is er iemand die dit verzoek wil ondersteunen?

Mulder (ELDR).
Mijnheer de Voorzitter, wij hebben de laatste jaren in Europa een aantal voedselschandalen gekend en ook het schandaal met Nitrofen in Duitsland heeft weer de nodige aandacht getrokken. Als wij deze zaak deze week in de plenaire vergadering kunnen bespreken, moeten we dat volgens mij doen.
Wanneer heeft de Commissie daarvan geweten? Welke maatregelen heeft ze genomen en wat is de positie van de Commissie op dit moment? We hebben in Europa ook het Voedsel- en Veterinair Bureau in Dublin, dat onder de verantwoordelijkheid van de Commissie valt. Het controleert de gehele biologische productie niet alleen in Duitsland, maar in heel Europa. Wat heeft dit bureau de laatste jaren gedaan? Wat zijn de bevindingen geweest? Dat zou ik allemaal willen bespreken, omdat het zo dringend is en omdat het zoveel onrust teweegbrengt in heel Europa.

De Voorzitter.
De Commissie heeft aangegeven dat zij deze kwestie graag wil bespreken. We willen echter ook het Groenboek over consumentenbescherming behandelen. Kunnen we er een toevoeging van maken? Kan dat de goedkeuring van het Parlement wegdragen?
(Het Parlement keurt dit voorstel goed)
De dinsdag zal aldus worden gewijzigd.
Wat betreft de woensdag ligt er geen wijzigingsvoorstel.
Wat betreft de donderdag ligt er, waar het gaat om actuele, dringende en bijzonder belangrijke kwesties, een voorstel van de liberale fractie over mensenrechten. Het voorstel behelst vervanging van de rubriek 'Maleisië? door een nieuwe rubriek, 'Vliegtuigspotting in Griekenland?. De liberale fractie heeft verzocht om hoofdelijke stemming.
(Het Parlement verwerpt het voorstel)
Eveneens op het vlak van mensenrechten heb ik van de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie een voorstel ontvangen om aan punt III, mensenrechten, een vijfde rubriek toe te voegen, 'Afschaffing van de doodstraf in Japan, Zuid-Korea en Taïwan.?
(Het Parlement stemt met het voorstel in)

Berès (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, in het kader van het actualiteitendebat wordt regelmatig voorgesteld om het punt 'mensenrechten? in te schrijven. Aan het begin van uw mandaat heb ik u, net als indertijd mevrouw Nicole Fontaine, aangeschreven met het voorstel om in dit Parlement voortaan te spreken over de 'rechten van het individu?, overeenkomstig het Handvest dat wij hebben aangenomen. Ik weet dat deze term nog niet binnen de Verenigde Naties wordt gebruikt, maar laten we het goede voorbeeld geven en binnen de instellingen van de Unie voortaan spreken over de 'rechten van het individu?. Zo handelen wij immers overeenkomstig het Handvest.

De Voorzitter.
Ik zal de diensten vragen ervoor te zorgen dat er in alle taalversies rekening wordt gehouden met wat u hebt gezegd. De Engelse term 'human rights? heeft niet dezelfde seksespecifieke connotatie als de overeenkomstige Franse term.
De agenda wordt aldus vastgesteld.

Van der Laan (ELDR).
Afgelopen week is de Amerikaanse Senaat akkoord gegaan met een voorstel dat het mogelijk moet maken om de Europese Unie met militair geweld binnen te vallen. De reden van deze onwaarschijnlijk harde provocatie is het feit dat het Internationaal Strafhof op Europese bodem wordt gevestigd. De VS zijn bereid Amerikaanse verdachten met geweld te verwijderen.
Het Europees Parlement is altijd een warm pleitbezorger geweest van het Internationaal Strafhof. Nu de VS proberen om het succes ervan met dit soort draconische maatregelen te blokkeren, is het belangrijk dat wij voor dit Strafhof opkomen.
Ik acht het niet erg waarschijnlijk dat de VS hun NAVO-bondgenoot Nederland daadwerkelijk zullen belegeren, maar de uitspraak van de Amerikaanse senatoren is keihard. Dit vraagt om een snelle en scherpe reactie, ook van Europa. Ik wil u derhalve vragen dit onderwerp aan de orde te stellen in het kader van de transatlantische agenda en een mogelijkheid te scheppen voor dit Parlement deze kwestie te bespreken met Hoge vertegenwoordiger Solana. Mijn fractie zal een mondelinge vraag met debat voorstellen voor de komende plenaire vergadering.

Barón Crespo (PSE).
Geachte Voorzitter, gezien de dreiging van een inval mag deze kwestie niet licht worden opgevat. We moeten dit met de Commissie en de Raad opnemen en erop wijzen dat de vijftien lidstaten het Verdrag inzake het Internationaal Strafhof hebben ondertekend. Met andere woorden: dit is een kwestie die vraagt om een grondige bespreking. Mijn fractie is voornemens ook voor te stellen dat deze kwestie tijdens de volgende plenaire vergadering in juli wordt behandeld en dat de Raad en de Commissie dan elk met een verklaring komen.

Maij-Weggen (PPE-DE).
Voorzitter, het is zeer terecht dat dit aan de orde is gesteld, want het is een buitengewoon, treurige en ernstige zaak. Zeker omdat het van een zowel met de Europese Unie als met Nederland bevriende natie komt. De suggestie, niet alleen gedaan als voorstel, maar zelfs inmiddels goedgekeurd in de Amerikaanse Senaat, dat het serieus mogelijk zou zijn dat er Amerikaanse militairen naar Nederland komen om mensen die voor het Internationaal Strafhof worden gedaagd daar te bevrijden, is een ongekende provocatie in de richting van een NAVO-partner. Het is absoluut nodig dat deze zaak wordt uitgezocht en ter discussie wordt gesteld. Ook is het absoluut nodig dat niet alleen vanuit Nederland, want daar is al protest aangetekend, maar ook vanuit de Europese Unie een missive naar de Verenigde Staten uitgaat om hun uit te leggen dat dit echt niet kan en dat dit te ver gaat. We moeten dit als goede vrienden oplossen en niet met een bijna oorlogsdreiging.

Lagendijk (Verts/ALE).
Dank u wel voorzitter, ik zal niet herhalen wat de collega's Van der Laan en Maij-Weggen hebben gezegd. Het lijkt me wel van buitengewoon belang dat we niet wachten met de reactie van het Parlement tot bijvoorbeeld een volgende vergaderperiode. Dus zou ik aan de collega's en de Voorzitter willen voorstellen om dit in te voegen in de resolutie over de Top van Sevilla. Het lijkt me buitengewoon belangrijk dat dit besluit ook daar wordt aangekaart, en wat mij betreft wordt afgekeurd. Ik zou dus aan de collega's die mee onderhandelen over die resolutie, willen voorstellen om het daar een onderdeel van te maken en om dan zo snel mogelijk een regulier plenair debat over deze buitengewoon ernstige kwestie te houden.

De Voorzitter.
Volgens mij blijkt uit de bijdragen van de parlementsleden een grote mate van consensus over Sevilla en de suggestie van de leider van de sociaal-democratische fractie. Ik ben er zeker van dat we in de loop van de week passende maatregelen kunnen treffen.

Watson (ELDR).
Mijnheer de Voorzitter, wellicht heeft het Parlement vernomen dat de Verenigde Staten vanmiddag hebben meegedeeld dat zij iemand hebben gearresteerd die ervan verdacht wordt dat hij Amerikaans grondgebied een radioactieve vuile bom wilde laten ontploffen. Het pakket maatregelen in verband met een doeltreffende Europese reactie op het terrorisme, dat vóór Kerstmis en onmiddellijk daarna door dit Parlement is goedgekeurd, is nog steeds niet in wetgeving omgezet, ondanks de moeite die we hebben gedaan om deze zaak snel te regelen. Namens het Parlement vraag ik u de ministers van Justitie en Binnenlandse Zaken, die aanstaande donderdag vergaderen, op te roepen om het genoemde pakket maatregelen zo snel mogelijk in wetsteksten om te zetten. Ik geloof dat we het aan onze vrienden in de Verenigde Staten verschuldigd zijn het terrorisme zo goed mogelijk te bestrijden, omdat het duidelijk is dat daar voor hen nog steeds een zeer ernstige dreiging van uitgaat.

Van Orden (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag een andere kwestie aan de orde stellen, namelijk de kwestie-Zimbabwe. Allereerst wil ik mijn condoléances overbrengen aan de zo zwaar getroffen bevolking van Zimbabwe, nu er gisteravond bij Masvingo een vreselijk busongeluk heeft plaatsgehad waarbij meer dan 30 docenten in opleiding zijn omgekomen.
Ook wil ik mijn zorg uitspreken over de nogal hypocriete aanwezigheid van president Mugabe, die deze week waarschijnlijk een bezoek brengt aan de Wereldvoedseltop van de Verenigde Naties in Rome. Ik zeg 'hypocriet?, omdat op dit moment in Zimbabwe miljoenen mensen gebrek aan voedsel hebben en honger lijden, grotendeels als gevolg van het misplaatste landverdelingsbeleid van president Mugabe. Deze overtreedt bovendien het reisverbod, dat voor hem en zijn ondergeschikten is ingesteld. Tegen hen zijn sancties uitgevaardigd, maar die blijken een lachertje aangezien de president gewoon naar zulke conferenties kan reizen. Vorige maand in New York was hij aanwezig bij de Wereldkindertop van de Verenigde Naties.
Nog een laatste punt: we hebben niets gehoord over de uitkomsten van het bezoek van de EU-trojka aan zuidelijk Afrika, halverwege vorige maand. Ik heb de leden van de trojka uitdrukkelijk gevraagd bepaalde maatregelen te nemen en ons daarvan verslag uit te brengen. Mag ik de Raad in het licht van alle punten die ik heb genoemd, verzoeken een volledige verklaring af te leggen over de situatie in Zimbabwe en over de actie die de Raad van plan is te ondernemen?

De Voorzitter.
Mijnheer Van Orden, u kunt uw zorg over Zimbabwe aan de heer Pique I Camps voorleggen wanneer hij later deze week het Parlement toespreekt.
De deelname van de president van Zimbabwe is in overeenstemming met de rechten die in het VN-Handvest worden vermeld, ook al lijkt dat merkwaardig.

Banotti (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, ik heb een motie van orde. Ik respecteer uw verzoek om ons gebouw niet meer ter sprake te brengen, maar ik wil nog twee dingen opmerken. Ik veronderstel dat de bacteriën bij een reguliere controle zijn ontdekt, omdat dit nu voor de tweede maal is gebeurd en ons reguliere controles zijn beloofd. Het is onvermijdelijk dat in niet-gebruikte gebouwen een ongezond klimaat ontstaat als ze niet regelmatig worden gecontroleerd.
Er doen heel wat verhalen de ronde over ziektes van parlementsleden, vooral na de vergaderperioden in Straatsburg. Wat dat betreft verwijs ik naar het betoog van mevrouw Wallis. Het zou heel nuttig zijn als parlementsleden overwegen ongebruikelijke ziektes die zij hebben opgelopen en thuis in hun eigen lidstaat hebben laten behandelen, aan de medische diensten te melden. Dit geldt ook voor personeelsleden, assistenten, enzovoort. Geregelde meldingen bij de medische diensten zijn de enige manier om er werkelijk achter te komen of het hier om meer gaat dan alleen verhalen. Als quaestor stel ik voor deze zaak met de medische diensten te bespreken.

De Voorzitter.
Gezien deze opmerkingen wil ik het woord geven aan mevrouw Ludford, die eerder niet mocht spreken toen ze wellicht iets soortgelijks wilde zeggen.

Ludford (ELDR).
Mijnheer de Voorzitter, ik heb een motie van orde. Nu we het opnieuw over de legionellakwestie hebben, wil ik er graag op wijzen dat ik eerder van u heb begrepen dat de afwezigheid van legionella niet gegarandeerd kon worden. Dat is een belangrijk onderscheid. Ik wil u verzoeken elk lid van het Parlement een exemplaar van het deskundigenverslag te verstrekken.
Kunnen u ons ook bijzonderheden meedelen over de wetgeving in Frankrijk betreffende het verblijf in gebouwen waar de aanwezigheid van legionella is geconstateerd, en zo mogelijk informatie over wat er in andere lidstaten zou gebeuren als daar in een gebouw legionella werd aangetroffen? Ten eerste kunnen we dan zien of met dit gebouw op dezelfde wijze wordt omgegaan als met andere gebouwen in Frankrijk, en ten tweede hoe de situatie daar is vergeleken met die rond gebouwen in andere lidstaten.

De Voorzitter.
Ik heb al eerder gezegd dat we een noodnummer voor parlementsleden zullen instellen. Ik neem nota van uw vragen, maar ik wil mijn collega's aansporen via dat nummer vragen te stellen of opmerkingen te maken. Ik wil een zo groot mogelijke transparantie betrachten, maar daarbij wel zo goed mogelijk rekening houden met de zorgen van de Parlementsleden en ervoor zorgen dat zij in de gegeven omstandigheden op gepaste wijze worden gerustgesteld.

Schulz (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, ik wil met geen woord reppen van legionella. In plaats daarvan zou ik een vraag aan u willen richten, een vraag die niets van doen heeft met het Guinness Book of World Records, maar wel met 's werelds langst durende procedure voor het opheffen van immuniteit. Hoe is de stand van zaken betreffende de opheffing van de parlementaire immuniteit van onze collega Marcello Dell'Utri? Afgelopen donderdag heeft het Spaanse Hooggerechtshof een verzoek om opschorting van de advocaten van de heren Berlusconi en Dell'Utri afgewezen en de Spaanse justitie gemachtigd de procedure tegen de voornoemde personen - waaronder de heer Dell'Utri, die nog altijd onze collega is, - voort te zetten. Nu gaat het bij de procedure betreffende de opheffing van de immuniteit niet zomaar om een bekeuring die je krijgt in het wegverkeer of wegens fout parkeren, maar om zwaarwegende strafbare feiten, fraude, belastingontduiking waar miljoenen mee gemoeid zijn, verdenking van het lidmaatschap van een criminele organisatie en ga zo maar door.
De onderhavige procedure betreffende de opheffing van de parlementaire immuniteit is al meer dan anderhalf jaar in behandeling bij de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken. De Spaanse justitie heeft de vragen rond de Spanjaarden opgehelderd. Er is dan ook geen enkele reden deze procedure verder te behandelen in de Commissie vrijheden en rechten van de burger. Ik zou u, mijnheer de Voorzitter, om het volgende willen verzoeken.
Ten eerste verzoek ik u ter plenaire vergadering mededeling te doen van alle nieuwe informatie over de procedure. Ten tweede verzoek ik u om, in het geval dat dergelijke informatie ontbreekt, overleg te plegen met de voorzitter van de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, opdat de kwestie zo spoedig mogelijk in de plenaire vergadering wordt behandeld.
Wij van de Fractie van de Europese Sociaal-Democraten willen dat om twee redenen: enerzijds met het oog op de feiten en op collega Dell'Utri, en anderzijds omdat het onaanvaardbaar is dat er zoveel tijd overheen gaat voordat zo'n belangrijke procedure in de plenaire vergadering wordt behandeld. Dat is niet alleen een beletsel voor ons als collega's, het belet ook de betrokken collega's zelf om zich hier in de plenaire vergadering en in de bevoegde commissie mondeling te verantwoorden. Ik verzoek u dan ook, mijnheer de Voorzitter, meer vaart te zetten achter deze kwestie, opdat er geen valse verdenking op het Europees Parlement komt te rusten.
De Voorzitter.
Wat de procedurele, dus niet-materiële, kant betreft, heb ik begrepen dat de Commissie juridische zaken en interne markt de Spaanse autoriteiten om aanvullende informatie heeft verzocht of dat nog zal doen - ik vermoed in het licht van wat u zojuist hebt gezegd.
Ik geef het woord aan onze rapporteur van de Commissie juridische zaken, de heer MacCormick. Als hij licht op deze zaak kan werpen, zou ik graag zijn mening horen.

MacCormick (Verts/ALE).
Mijnheer de Voorzitter, ik heb een motie van orde. Deze kwestie is eerder dit jaar in de Commissie juridische zaken en interne markt behandeld. Tegen mijn advies oordeelde de Commissie juridische zaken dat er nadere en duidelijkere informatie nodig was, en er werd een brief verzonden waarin om zulke informatie werd verzocht en waarop bij mijn weten nog geen antwoord is ontvangen. Enkele weken geleden heb ik deze zaak echter aan de orde gesteld tijdens de bijeenkomst van coördinatoren van de Commissie juridische zaken. Ik heb daar gezegd dat ik hoopte dat er nader onderzoek kon worden verricht om zo snel als redelijkerwijs mogelijk is duidelijkheid te krijgen, zoals we aan onze stand verplicht zijn.
Mijnheer de Voorzitter, kort geleden hebt u een boze brief geschreven aan Air France, waarin u protesteerde tegen de omstandigheden waaronder mensen naar dit Parlement moeten reizen. U hebt een uitermate sussend antwoord ontvangen, waarin werd verzekerd dat zoiets onbetamelijks nooit weer zou gebeuren. Ik wil de parlementsleden de volgende belevenis vertellen (en ik weet zeker dat ze heel erg met me meeleven). Vandaag arriveerde ik tijdig op de luchthaven van Edinburgh om in te checken voor de vlucht van Air France van Edinburgh naar Parijs, zodat ik vervolgens het vliegtuig naar Straatsburg zou kunnen halen. Voor de tweede achtereenvolgende maal werd mij meegedeeld dat het vliegtuig overboekt was en dat ik een andere vlucht, via Brussel, moest nemen om hier om vijf uur aan te komen. Dit is een behoorlijk armzalige vertoning en ik heb daarover een brief geschreven waarop ongetwijfeld niet zo'n sussend antwoord zal komen als in uw geval. Ik vind het jammer dat ik nu geen opmerking kan maken over de agenda, die inmiddels is aangenomen. Misschien krijg ik daar morgenvroeg nog de kans toe.

De Voorzitter.
De kwestie die de heer Schulz aan de orde heeft gesteld, lijkt in behandeling te zijn, maar misschien zullen wij een nota schrijven aan onze collega's in de Commissie juridische zaken en interne markt en er bij hen op aandringen dat ze de nodige aandacht aan deze aanvullende vraag besteden.

Posselt (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, ik wil collega Banotti bedanken dat zij erop gewezen heeft dat wij twee jaar geleden al eens te kampen hadden met een dergelijk bacteriënprobleem. In een plenaire week die hieraan vooraf ging werd de vrijdag van de plenaire zittingen geschrapt.
Ik vind het bijzonder opvallend dat, net nu dit onderwerp in deze plenaire week opnieuw op de agenda staat, dezelfde bacteriën weer opduiken. Dat wil niet zeggen dat ik deze zaak niet serieus neem en dat ik tegen een grondig onderzoek ben, maar ik vind wel dat dit onderzoek niet op emotionele, maar op objectieve gronden uitgevoerd moet worden. Onderwerpen die niets met elkaar te maken hebben mogen niet met elkaar in verband worden gebracht. Als er werkelijk een probleem met het gebouw zou zijn, zouden wij altijd nog het Palais de l'Europe op de andere oever van de rivier kunnen betrekken. In geval van nood zou deze plenaire week daar gehouden kunnen worden. Ik keer mij echter tegen de stemmingmakerij en de hysterische wijze waarop hier met een serieus onderwerp wordt omgesprongen.

De Voorzitter.
Het gaat hier om twee verschillende zaken en het is belangrijk daartussen onderscheid te maken. Onze collega's kunnen een wetenschappelijke of politieke reactie geven op het wetenschappelijke bewijs dat er een bacterie is aangetroffen. Het bestaan van de bacterie is echter een wetenschappelijk gegeven en vormt op zichzelf geen politieke handeling. Het is belangrijk dat onderscheid te maken.

Bautista Ojeda (Verts/ALE).
Mijnheer de Voorzitter, wat ik ga zeggen is geen motie van orde maar gewoon iets waarop ik de aandacht op wil vestigen.
Terwijl dit huis zich zorgen maakt over de gezondheid van de afgevaardigden, sterven er vandaag 24.000 mensen van de honger, de meesten vrouwen en kinderen. Vandaag begint in Rome de Wereldvoedseltop maar we moeten niet vergeten dat niet meer dan 3% van de toezeggingen van vijf jaar geleden is nagekomen.
Wanneer houdt het Parlement daar eens een diepgaand debat over?
Vanaf deze plek wil ik dit onder de aandacht van alle politieke leiders en alle instellingen brengen, want er rust in dit verband een enorme verantwoordelijkheid op onze schouders.

Ford, Glyn (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, ik ben het eerste parlementslid dat naar het Reglement verwijst. Mag ik een motie van orde indienen op grond van artikel 137, lid 1, dat betrekking heeft op stemverklaringen?
Ik heb de diensten gevraagd een stemverklaring te mogen afleggen over het voorstel van de heer Cappato om de vergaderperiode op te schorten. Ik wil graag weten waarom u mij dat niet hebt toegestaan en waarom u mij niet de gelegenheid hebt gegeven om uit te leggen dat het altijd al dwaas en duur is geweest om hier te vergaderen, ook al ben ik het met de heer Duhamel eens dat het gebouw zo veilig is als redelijkerwijs mag worden verwacht. Dat is namelijk de reden dat ik voor opschorting van de vergaderperiode heb gestemd.

De Voorzitter.
U bent wat het Reglement betreft zo deskundig dat u moet weten dat krachtens artikel 137, lid 2, stemverklaringen niet zijn toegestaan bij stemmingen over aangelegenheden betreffende de orde. Ik weet dat u dat al wist.
Fatuzzo (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, het was mij een genoegen dat ik afgelopen maandag en dinsdag, op 3 en 4 juni, mee mocht doen aan de werkzaamheden van de gemengde parlementaire commissie Europese Unie/Bulgarije. Ik wilde hier mijn zorg uitspreken over de energiesituatie in Bulgarije. Nog vóór het eind van dit jaar moeten Bulgarije en de Europese Unie een beslissing treffen over de definitieve datum van sluiting van de eenheden 3 en 4 van de kerncentrale van Kozloduj.
Alle leden van het Bulgaarse parlement - zowel van de meerderheid als de oppositie - en van de regering hebben eensgezind beklemtoond dat de sluiting van deze eenheden een ernstige economische schade voor Bulgarije zal betekenen. Ik heb dan ook het woord genomen om te zeggen dat er naar mijn gevoel voor gezorgd moet worden dat Bulgarije en het Bulgaarse volk deze onderhandelingen niet zien als een poging om een stokje te steken voor hun verlangen om zo gauw mogelijk toe treden tot de Europese Unie.

Korakas (GUE/NGL).
Mijnheer de Voorzitter, enkele dagen geleden zijn wij getuige geweest van een wrede aanval op havenwerkers in de haven van Piraeus. De opdracht daartoe kwam van de Griekse regering. De havenpolitie, de politie en speciale militaire troepen openden een meedogenloze aanval op de havenwerkers die in staking waren gegaan om hun eisen in verband met hun pensioenrechten en menselijker arbeidsomstandigheden kracht bij te zetten.
De voorzitter van de werktuigbouwkundigen van de koopvaardij had zich vastgebonden aan de klep van een veerboot, maar de politie gaf het schip de opdracht door te varen. In de haven zagen wij een reder de aanval van de speciale troepen leiden. Tientallen gewonden werden als misdadigers behandeld, ofschoon zij enkel hun rechten verdedigden.
Zo ziet u, mijnheer de Voorzitter, wat de gevolgen kunnen zijn van het pensioenbeleid van onder meer ook de Europese Unie en van het feit dat een volksbeweging tot terreurorganisatie wordt bestempeld. Ik verzoek u hier rekening mee te houden en iets te ondernemen opdat wij dergelijke gruwelijke scènes niet nogmaals hoeven te beleven.

Santini (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, dit is geen 'dulcis in fundo?, zoals het gezegde luidt, want ik ben genoopt om collega Schultz van repliek te dienen. Om in het thema van het huidige wereldkampioenschap voetbal te blijven: ik moet zeggen dat hij mooi in eigen doel gescoord heeft. Hij heeft zichzelf een vraag gesteld en daarop ook zelf een antwoord gegeven, inzake het probleem van de onschendbaarheid van collega Dell'Utri. Ik herinner me nog wel hoe die stemming in de juridische commissie verlopen is. De commissie stemde voor het besluit om de Spaanse rechter nadere inlichtingen over deze kwestie te vragen. Het is dus niet het Europees Parlement of de juridische commissie die in gebreke blijft, maar de Spaanse magistratuur. Kennelijk is die aan het eind van zijn Latijn: men weet niet hoe op het verzoek van het Europees Parlement gereageerd kan worden, vandaar al dat tijdrekken.
Misschien is er ook wel een andere reden. Aangezien de zaken grondig zijn uitgezocht, kan het zijn dat de Spaanse rechter die zich met deze zaak bezighoudt erachter is gekomen dat hij eigenlijk geen poot meer heeft om op te staan en de procedure nog voort te zetten. Vandaar die tactiek van tijdrekken, vandaar dat dit gerechtelijk onderzoek tot in lengte van dagen blijft aanslepen. De procedure blijft dan aan de gang zonder dat ze ooit tot een afronding komt.

De Voorzitter.
Ik weet dat u een nadere reactie van de heer Schulz wilt uitlokken, maar ik vraag hem zelfbeheersing te betrachten.
Ik stel voor dat ik de Commissie juridische zaken en interne markt een nota stuur om te vragen hoe de zaken er momenteel voor staan en om de verzekering te krijgen dat de overeenkomst met de relevante autoriteiten in Spanje volgens plan wordt uitgevoerd. Als we het daarover eens zijn, kunnen we in ieder geval de volgende noodzakelijke stap zetten.

Lynne (ELDR).
Mijnheer de Voorzitter, u hebt gezegd dat de vakbonden zijn geraadpleegd. Ik wil graag weten of alle werknemers ook zijn geraadpleegd. Per slot van rekening raken wij als Parlementsleden onze baan niet kwijt als we niet komen opdagen, maar voor sommige werknemers ligt dat wellicht anders.
Kan ik tevens de verzekering krijgen dat de vakbonden niet onder druk zijn gezet? Ik weet dat er in het verleden druk op hen is uitgeoefend wat dit gebouw betreft, en daarom wil ik zeker weten dat de vakbonden en andere werknemers daar deze keer van gevrijwaard zijn gebleven.

De Voorzitter.
Voorzover ik weet, verwoordt u een zorg die de vakbonden zelf nog niet hebben geuit. Naar mijn beste weten heeft niemand enige pressie, intern of extern, van de instellingen gevoeld en geen enkel personeelslid heeft enige aanwijzing gehad dat de instellingen hem of haar met ontslag dreigen. De vragen die u stelt, zouden legitiem zijn als die de mening van de vakbonden zouden weergeven. Ik ga er echter van uit dat de vakbonden voor zichzelf kunnen spreken.

De Voorzitter.
Aan de orde is de gecombineerde behandeling van:
het verslag (A5-0008/2002) van de heer Corbett, namens de Commissie constitutionele zaken, over de algemene herziening van het Reglement (2001/2040(REG));
het verslag (A5-0252/2000) van de heer Corbett, namens de Commissie constitutionele zaken, tot wijziging van het Reglement van het Parlement om een evenwicht te waarborgen tussen de rechten van individuele leden en die van de fracties (1999/2181(REG));
het verslag (A5-0306/2000) van de heer Inglewood, namens de Commissie constitutionele zaken, over wijziging van het Reglement betreffende de motivering van amendementen (1999/2195(REG)).

Corbett (PSE)
Mijnheer de Voorzitter, dank u wel voor uw vriendelijke woorden van steun die, naar ik aanneem, van toepassing zijn op elk voorstel in dit verslag. Ik heb tien minuten spreektijd en ik ben van plan nu vijf minuten te nemen en nog eens vijf aan het eind van het debat, zodat ik kan ingaan op enkele van de punten die aan de orde worden gesteld, waartoe ik op grond van het Reglement gerechtigd ben.

De Voorzitter.
Ik heb een motie van orde. Ik onderbreek de rapporteur om te zeggen dat ik uitermate verheugd ben dat u als eerste parlementslid van deze procedure gebruik maakt. Ik beveel haar ten zeerste bij alle politieke fracties aan als standaardpraktijk voor al onze debatten.

Corbett (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, dank u, maar ik ben niet de eerste die dit doet. Nog niet zo lang geleden heeft mevrouw Thorning-Schmidt het precedent gecreëerd.
Ik ben zeer verheugd dat ik eindelijk deze beide verslagen kan presenteren, namelijk de algemene herziening van het Reglement en een specifiek verslag waarop we nog langer hebben moeten wachten voordat het op onze agenda werd gezet. Ik wil vooral iets opmerken over de algemene wijziging van het Reglement.
Diverse redenen noodzaken ons om ons Reglement te herzien en vormen de grondslag van dit verslag. Ten eerste staat ons een uitbreiding te wachten en zal het Parlement binnenkort 732 leden hebben. Wij moeten onze procedures stroomlijnen en ons meer op prioriteiten richten, willen wij daadwerkelijk als de democratische stem van de volken van Europa fungeren.
Ten tweede impliceert het Verdrag van Nice, hoewel het nog niet is geratificeerd, een aantal specifieke veranderingen, die als we ze vandaag steunen, fungeren als het Verdrag van Nice of gelijkwaardige regelingen. Wij doen in verband met de ratificatie van dat Verdrag geen afbreuk aan de uitkomsten van nationale besluitvormingsprocedures.

Ten derde heeft het Bureau van het Parlement gewezen op een reeks problemen in het verslag van de heer Provan, die vlak achter u zit en bereid is dit debat voor te zitten. Hij zal overigens een heel goede voorzitter zijn.
Al deze zaken komen in het verslag van de parlementaire commissie aan de orde. Het is een pakket van bijna 120 specifieke veranderingen in ons Reglement. Meer dan 80 daarvan zijn niet controversieel. Enkele zijn dat echter wel en ik wil mij concentreren op een paar daarvan.
Ten eerste is er een heel pakket maatregelen waarmee onze procedures in de plenaire vergadering moeten worden beproefd en gestroomlijnd, om zo te proberen de plenaire vergadering te ontlasten, vooral tijdens het stemmen, maar ook in het algemeen. De Parlementsleden vinden dit een punt dat hervorming behoeft, maar het is heel moeilijk overeenstemming te bereiken over hervormingen die de noodzakelijke steun krijgen. We hebben een aantal suggesties gedaan die behelzen dat niet-controversiële punten, dat wil zeggen. punten waar 90% van de commissie voor is, geacht moeten worden niet-controversieel te zijn en in één enkele stemming door de plenaire vergadering te kunnen worden geloodst - zonder amendementen of debat - tenzij uitdrukkelijk om een debat of amendementen wordt gevraagd. Zo komt de bewijslast te liggen.
Ten tweede moeten wij wat bepaalde initiatiefverslagen betreft de mogelijkheid hebben om nota te nemen van het verslag van de commissie en het naar de andere instellingen door te sturen, zonder te trachten het in de plenaire vergadering paragraaf na paragraaf door meer dan 600 leden te laten herschrijven.
Ten derde moet de Voorzitter, als hij of zij dat nuttig acht, verslagen waarop een zeer groot aantal amendementen zijn ingediend, naar de commissie kunnen terugzenden, die vervolgens als een soort filter fungeert en nagaat welke amendementen in zekere mate worden gesteund en welke niet. Amendementen die door minder dan een tiende van de commissieleden worden gesteund, hoeven niet in de plenaire vergadering in stemming worden gebracht omdat er duidelijk geen enkele kans is dat zij worden aangenomen. Ze blijven op papier staan en worden rondgedeeld en geregistreerd, maar het is niet nodig het hele Parlement erover te laten stemmen. Samen met verscheidene andere kleine maatregelen waarop ik omwille van de tijd nu niet zal ingaan, moet dit onze plenaire vergadering ontlasten.
Ook stellen we voor de procedure voor actuele, dringende en bijzonder belangrijke kwesties te schrappen. Dat geldt uiteraard niet voor de desbetreffende onderwerpen, die behandeld zullen worden via andere bestaande procedures of nieuwe procedures die beter op deze onderwerpen zijn afgestemd.
Wij stellen ook voor de wijze te veranderen waarop we onze debatten voeren. Sommige parlementsleden zijn beslist voor omschakeling op een systeem waarbij de leden aangeven dat zij het woord wensen te voeren, zoals de heer Provan heeft voorgesteld, andere zijn beslist tegen. Wij zijn tot een compromis gekomen: we beginnen elk debat, net als nu, met sprekers van elke fractie en geven misschien twee of zelfs drie rondes. Daarbij wordt voortaan de mogelijkheid geboden af te sluiten met een debat waarin de leden aangeven dat zij het woord wensen te voeren. Dat zal de gang van zaken verlevendigen. Dezelfde sprekers kunnen dan reageren op hetgeen wordt gezegd en ongetwijfeld zullen de Parlementsleden die gedurende het hele debat in het Parlement zijn gebleven, de aandacht van de Voorzitter op zich vestigen en mogen spreken.
Dit is een redelijk en werkbaar compromis. Het komt overeen met wat in de Conferentie van voorzitters is gezegd, want het gaat om een 'mogelijkheid?. Het kan een bepaalde periode worden uitgeprobeerd, en als het niet werkt, kunnen we het weer afschaffen. Als het wel werkt, kunnen we ermee doorgaan. Ik verzoek de Parlementsleden die twijfelen, dringend dit nieuwe systeem een kans te geven. Waarom zouden we niet iets nieuws uitproberen? Laten we kijken of het werkt. Geeft u ons de gelegenheid onze debatten te verlevendigen.
Mijnheer de Voorzitter, ik zie dat ik al zeven minuten heb verbruikt, maar u weet vast nog wel dat u mij aan het begin gedurende ten minste twee minuten hebt onderbroken.

Ik zal afsluiten met een korte opmerking over mijn andere verslag. Ik zal niet alle punten in mijn eigen verslag doornemen. Het andere verslag is opgesteld in een tijd dat we ervan werden beschuldigd dat ons Reglement Parlementsleden discrimineerde die niet tot een politieke fractie behoren. Onze commissie heeft alle plaatsen in het Reglement geïnventariseerd waar dat ook maar enigermate het geval zou kunnen zijn of waar dat duidelijk het geval is. Voor elk van deze gevallen hebben we oplossingen bedacht. Deze zullen aan het Parlement worden voorgelegd.
Sommige oplossingen zal het Parlement niet noodzakelijk achten, en wellicht zijn we overijverig geweest. Met andere oplossingen zal het Parlement kunnen instemmen. Het zou goed zijn als de fracties hiernaar kijken. Ik weet dat sommige fracties plotseling om meer tijd hebben gevraagd. Dat is merkwaardig, omdat het een verslag betreft dat al anderhalf jaar gereed is en omdat er al enige tijd een plan ligt om het samen met mijn hoofdverslag over de algemene herziening te bespreken. Ik zou het jammer vinden als het nu weer naar de commissie wordt terugverwezen. Als het moet, dan is dat prima, maar het zou beter zijn door te gaan en dit onderwerp af te handelen en daarbij te erkennen dat er, afgezien van de problemen met het Reglement, op dit punt nog meer werk moet worden verricht.
Ik zal nu stoppen om nog wat tijd over te houden om aan het eind te kunnen reageren op hetgeen tijdens het debat wordt gezegd.

De Voorzitter.
U hebt zo veel werk verzet en u hebt zo lang moeten wachten om ons te kunnen toespreken dat u de veertig seconden die u nog resten, aan het eind in uw reactie volledig mag benutten. Ik weet zeker dat mijn interruptie ten minste vijf minuten duurde en ik verzoek de Voorzitter daarmee rekening te houden wanneer u uw reactie geeft.

Inglewood (PPE-DE)
. (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik heb de indruk dat de overgrote meerderheid van de leden van dit Parlement het verslag-Inglewood niet eens hebben opgemerkt, nu het zo sterk in de schaduw staat van de twee verslagen-Corbett. Ik wil beginnen de heer Corbett te feliciteren met het alomvattende werk dat hij in het kader van deze brede herziening van het Reglement heeft verricht.
Net als het tweede verslag-Corbett is het verslag-Inglewood ongeveer twee jaar geleden opgesteld vanwege interne inconsequenties in het toenmalige Reglement van het Parlement met betrekking tot de motivering van amendementen. Destijds werd gedacht dat het vrij snel kon worden gepresenteerd en vervolgens zo nodig geamendeerd, als onderdeel van het huidige bredere debat over het Reglement. Dat gebeurde echter niet. Het verdween min of meer volledig uit het gezichtsveld. Ik wil de Commissie visserij bedanken, die gewoonlijk niet met deze zaken in verband wordt gebracht, omdat de leden daarvan bij mijn weten naast mijzelf en mogelijk de heer Corbett de enige andere personen in dit Parlement zijn wie het is opgevallen dat er geen presentatie van het verslag heeft plaatsgevonden.
Niettemin wordt hetgeen oorspronkelijk bedoeld was als een voorloper van de algemene herziening van het Reglement, nu beschouwd als iets wat daaraan parallel loopt. In feite is het nu in het totaalpakket geïntegreerd.
Eenvoudig gezegd luidt het voorstel als volgt: de kwestie of amendementen afzonderlijk gemotiveerd moeten worden of niet, vraagt om een eenduidig antwoord, los van de context waarbinnen zij worden ingediend.
Ten tweede is naar voren gebracht dat een strikte verplichting om elk amendement in het Parlement te motiveren, weinig zin heeft. Wel wordt erkend dat een afzonderlijke motivering nuttig kan zijn in het kader van wetgevingsprocedures.
Ten slotte moeten, ten behoeve van de duidelijkheid en rechtszekerheid maar ook ter voorkoming van bepaalde technische problemen, afzonderlijke motiveringen van amendementen onder de verantwoordelijkheid blijven vallen van hun auteurs en dus niet in stemming worden gebracht. Ik wil mijn verslag graag bij het Parlement aanbevelen.

McAvan (PSE)
Mijnheer de Voorzitter, het verslag van de heer Corbett is uitstekend en ik ben erg blij dat het hier eindelijk aan de orde wordt gesteld, zodat we erover kunnen stemmen.
Niet alleen wordt ons leven gemakkelijker doordat het stemmen minder tijd in beslag neemt, maar ook, en dat is nog belangrijker, worden onze parlementaire werkzaamheden transparanter en begrijpelijker voor de buitenwereld, omdat bij de stemming de aandacht op de belangrijkste kwesties wordt gericht, zonder dat aan minderheden het recht wordt ontnomen hun standpunt te verwoorden.
Wat betreft de urgenties en de door de heer Corbett voorgestelde veranderingen weet ik dat sommige parlementsleden zich zorgen maken over de manier waarop met mensenrechtenvraagstukken en actuele en dringende kwesties zal worden omgegaan als de huidige procedure wordt afgeschaft. In het nieuwe voorstel wordt ons iets veel beters aangeboden. Laten we als voorbeeld de mensenrechten nemen. Stel, de relevante commissie - de Commissie buitenlandse zaken - dient een resolutie over mensenrechten in. In dit Parlement en in de commissie wordt dan met de mensenrechten op exact dezelfde zorgvuldige wijze omgesprongen als met elke andere belangrijke kwestie. De problematiek in kwestie wordt er niet langer op een donderdagmiddag in Straatsburg doorheen gejaagd, wanneer er maar zeer weinig Parlementsleden aanwezig zijn. Ik hoop dat wij in dit Parlement dit zeer belangrijke voorstel zullen steunen en beter werk zullen afleveren als het gaat om de mensenrechten.
Ik ben nu vier jaar Parlementslid, en vanaf het moment dat ik hier ben, wordt er continu geklaagd dat er te veel stemmingen zijn, dat we niet weten waarvoor we stemmen en dat er in de plenaire vergadering honderden amendementen worden ingediend. Als wij dat willen veranderen, moeten wij dit verslag ter stemming brengen en daarbij voor verandering kiezen. Doen we dat niet, dan blijft alles bij het oude en zullen de klachten voortduren. Ik roep u op het verslag-Corbett te steunen.

Pronk (PPE-DE)
- Voorzitter, ik wil de heer Corbett van harte feliciteren met iets wat ik haast een magnum opus zou willen noemen, alsmede de heer Inglewood met zijn bijdrage eraan. Deze verslagen zijn werkelijk bijna een codificatie van alles wat we in de afgelopen tijd in het Parlement hebben meegemaakt. Ze zijn ook een bijdrage aan de Europese constitutionele vorming. Ik denk dat we in dat opzicht het belang van dit geheel niet mogen onderschatten.
De Begrotingscommissie heeft vijftien amendementen ingediend. Niet op dit verslag uiteraard, maar op de problematiek die aan dit verslag ten grondslag lag. Het gaat eigenlijk om één ding: dit Parlement heeft bovenal een oude bevoegdheid, namelijk een budgettaire bevoegdheid. Wij zijn samen met de Raad de begrotingsautoriteit. Het valt mij altijd weer op dat veel mensen dat soms niet beseffen. Soms stellen ze vragen aan de Commissie over zaken waarover wij zelf moeten beslissen. Die besluitvorming betekent ook een zekere verantwoordelijkheid die op twee punten tot uitdrukking komt. In de eerste plaats uiteraard in het werk van de commissie zelf, maar in de tweede plaats in de samenwerking met de andere commissies. Een belangrijk deel van deze amendementen gaat over die samenwerking met de andere commissies. Ze proberen die samenwerking zo glad, zo goed en zo evenwichtig mogelijk te laten verlopen.
In de tweede plaats betekent dat dan weer dat iedereen die iets vraagt of besluit een financieel memorandum moet proberen te produceren, zodat hij een kijk heeft op de financiële kant en daarmee dus inhoud kan geven aan onze vreselijk belangrijke bevoegdheid op het gebied van financiën. Een bevoegdheid waarvan wij hopen dat ze nog wordt uitgebreid tot die gebieden waar ze niet bestaat.

Theato (PPE-DE)
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik de beide rapporteurs gelukwensen met dit debat en met deze verslagen. Namens de Commissie begrotingscontrole, waarvoor ik het woord voer, zou ik erop willen wijzen dat 14 commissies hun adviezen hebben ingediend. Mijnheer Corbett, alleen al het inventariseren en documenteren daarvan moet een heidens karwei zijn geweest! Dat u hierin geslaagd bent, verdient alle lof.
De Commissie begrotingscontrole heeft zich over twee onderwerpen gebogen.. Het ene onderwerp is de Rekenkamer. U hebt alle wijzigingsvoorstellen dienaangaande overgenomen, met name de benoeming van de leden van de Rekenkamer zoals wij die in de commissie en de plenaire vergadering doen plaatsvinden. Sinds de twee verslagen uit 1992 en 1995 van de heren Lamassoure en Bourlanges is een en ander de gebruikelijke gang van zaken. Het was dan ook tijd om de regels vast te leggen teneinde duidelijkheid te verschaffen.
Het tweede onderwerp is OLAF. Daar is veel over te doen geweest, met name waar het ging om de kwestie hoe de leden in hun betrekking tot OLAF behandeld worden dan wel zelf dienen te handelen. Destijds hadden wij via de Commissie begrotingscontrole een advies verstrekt voor de Commissie constitutionele zaken, dat echter in gewijzigde vorm in de plenaire vergadering aan de orde is gesteld. Ons advies is toen onder tafel beland, waarna er een klacht is ingediend. Ik denk dat het nu mogelijk is de positie van de leden consequent en adequaat vast te leggen als het erom gaat hoe zij jegens OLAF moeten handelen op een wijze waardoor zij niet met het bestuur op één hoop worden gegooid. Hiertoe strekt een amendement van de Fractie van de Europese Volkspartij dat ik wil ondersteunen. Hiermee wordt uiteindelijk ook recht gedaan aan het voorstel van de Commissie begrotingscontrole, dat u in uw verslag niet in aanmerking hebt kunnen nemen. Het zou mij deugd doen als het amendement door ons wordt gesteund. In dat geval zouden de klacht en het beroep niet meer nodig zijn.

Cashman (PSE)
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik de rapporteur gelukwensen met zijn uitstekende werk en vooral met feit dat hij zijn aanvankelijke voorstellen heeft afgezwakt om tot consensus te kunnen komen. Consensus stimuleert dit Parlement altijd tot het doorvoeren van hervormingen, en dat is precies wat wij moeten doen in plaats van alleen maar over hervormingen te praten. Ik hoop dat het hele Parlement het compromisamendement, dat in overleg met verschillende fracties in het Parlement is overeengekomen, zal steunen.
Uiteraard hebben de amendementen die de Commissie vrijheden van de burger aan de voor deze zaak verantwoordelijke commissie heeft voorgelegd, niet de steun van iedereen gekregen. Niettemin ging het om de mogelijkheden van de lidstaten om krachtens artikel 67 van het EG-Verdrag wetgevingsvoorstellen in te dienen, en over de ontwikkelingen en leemtes die zich daarbij in de praktijk voordoen. Ook hebben wij het over de groep amendementen die te maken hebben met de verantwoordelijkheid van de commissie in verband met de eerbiediging van de grondrechten in de EU. Hoewel ons advies zoals gezegd niet volledig is overgenomen, zal ik toch de rapporteur steunen en ik zal ook anderen aansporen dat te doen.
Ik wil hier graag één waarschuwende opmerking aan toevoegen. De onderhavige herziening heeft niets te maken met het interinstitutioneel akkoord inzake vertrouwelijke informatie en gevoelige documenten dat bekend staat als de overeenkomst van Brok. Hierover wordt nog met de Raad onderhandeld. Ik dring er bij het Parlement op aan om nog eens heel goed na te denken, alvorens de zogenoemde raamovereenkomst van Brok eventueel goed te keuren. Deze overeenkomst leidt er immers toe dat de positie van het Parlement ernstig wordt benadeeld ten opzichte van die van alle andere instellingen. In feite krijgen individuele burgers een ruimere toegang tot gevoelige documenten dan de leden van dit Parlement, aangezien ieder verzoek in behandeling moet worden genomen. Met deze voorstellen ontstaat er een onevenwichtige situatie voor het Parlement, omdat wij geen zelfstandig recht hebben op toegang tot vertrouwelijke documenten. In het licht van deze bedenkingen en waarschuwingen dring ik er bij het Parlement met kracht op aan de voorstellen van de rapporteur volledig te steunen.

Randzio-Plath (PSE)
Mijnheer de Voorzitter, het is voor de rapporteurs zonder twijfel een enorme uitdaging geweest de herziening van het Reglement zodanig vorm te geven dat het Parlement er op zeer efficiënte, democratische en transparante wijze mee uit de voeten kan. Ik denk dat de plenaire vergadering zich dankzij deze herziening politiek sterker kan profileren. In dat opzicht is het van groot belang dat elke neiging tot bureaucratie in het werk van de plenaire vergadering de kop wordt ingedrukt.
Namens de Economische en Monetaire Commissie verwelkom ik nadrukkelijk de voorstellen die ten behoeve van de dialoog met de Europese Centrale Bank en de richtsnoeren voor het economisch beleid zijn overgenomen. Ik zou er in dit verband nadrukkelijk op willen wijzen dat de betrekkingen tussen de instellingen binnen een bepaalde periode kunnen veranderen. Het is noodzakelijk de relatie van tijd tot tijd nieuw leven in te blazen, en dat moet evenzeer gelden voor de toekomstige debatten over het Reglement. Die debatten dienen inhoudelijk te zijn: er moet uit blijken dat het opstellen van regels in het Parlement geen doel op zich is, maar ertoe strekt de werkzaamheden kwalitatief te verbeteren, te stroomlijnen en doelgerichter te maken. Anderzijds is het van belang het accent te leggen op de wezenlijke onderwerpen, om het politieke profiel van het Parlement tegenover de buitenwereld te versterken.
In dit verband voel ik mij genoopt een kwestie aan te snijden waarover de rapporteurs en wij in de plenaire vergadering nog eens goed na moeten denken. Amendement 59 over artikel 110 bis beschouw ik als een probleem. Ik bespeur daarin enerzijds het gerechtvaardigd streven om al het mogelijke te doen om in de plenaire vergadering relevante belangrijke politieke debatten te voeren. Anderzijds nemen niet alle debatten over het buitenlands en veiligheidsbeleid per definitie een hogere plaats in dan bijvoorbeeld de onderwerpen die in de vakcommissies zijn afgerond omdat gebleken is dat alleen met een overgrote meerderheid een tweede lezing en een succes tegenover de Raad voorbereid kan worden.
De nieuwe regels mogen er niet toe leiden dat er aan het eind van een commissiedebat bij de stemming schijnmeerderheden tegen een verslag worden gecreëerd om te voldoen aan de formele eisen voor behandeling in de plenaire vergadering. Ik beschouw dat als bureaucratie die voorkomen kan worden. Wellicht komen de rapporteurs nog met een betere selectieprocedure, zodat wij deze week overeenstemming kunnen bereiken. Ik vind het echt belangrijk dat dit amendement niet in zijn huidige vorm wordt aangenomen.
Mijnheer de rapporteur, ik zou u nogmaals willen verzoeken duidelijk te maken wat u van het Parlement en de commissies verlangt met betrekking tot de amendementen 87 en 88, want wij zijn niet de uitvoerende macht, die tot op de cent ...
(Spreekster wordt door de Voorzitter onderbroken)

Rothley (PSE)
Mijnheer de Voorzitter, na het Verdrag van Maastricht ben ik rapporteur geweest voor de noodzakelijk geworden herziening van het Reglement. Ik weet hoe moeizaam de zaken verlopen op dit vlak - des te oprechter is mijn dank en waardering jegens Richard Corbett.
Staat u mij toe een opmerking te maken van algemene aard, alvorens in te gaan op drie punten van de Commissie juridische zaken. Wie de plenaire vergadering wil versterken, wie hier de grote politieke debatten wil voeren - op zich een loffelijk streven -, die moet de verantwoordelijkheid van de commissies versterken. Dit is alleen mogelijk als de drempel tussen de commissie en de plenaire vergadering wordt verhoogd. Dat is een dwingende eis. De voorstellen van Richard Corbett en de commissie zijn een stap in de goede richting. Wellicht zullen wij in de toekomst nog een stap verder moeten doen.
Voor de Commissie juridische zaken waren en zijn drie punten van belang. Het eerste punt zijn de wetgevende initiatieven. Wij eisen meer initiatiefrecht voor het Europees Parlement, want ons initiatiefrecht is zeer beperkt. Wat het Parlement echter aan drempels voor zichzelf opwerpt, is ontzettend. Zo is een initiatief van mij over discriminatie bij rechtsbijstand na vele, vele maanden verzand in de Conferentie van commissievoorzitters. Dit soort drempels moet verdwijnen!
Het tweede punt is de stemming bij de verkiezing van de voorzitter van de Commissie en van de Commissie in zijn geheel. Op dit vlak vertonen de procedures van de lidstaten grote verschillen. Met het oog op de situatie waarin het Europees Parlement verkeert, vind ik dat in beide gevallen een geheime stemming in plaats van een hoofdelijke stemming de institutionele positie van het Europees Parlement wezenlijk versterkt.
Een laatste punt. Ik sluit mij aan bij hetgeen er over OLAF is gezegd. Een groot deel van mijn fractie zal hier steun aan geven.

Bastos (PPE-DE)
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen feliciteer ik de heer Corbett met zijn lovenswaardige verslag over de algemene herziening van het Reglement. Hierin formuleert de rapporteur voorstellen die ons in de gelegenheid moeten stellen de procedures de vereenvoudigen en de parlementaire werkzaamheden toe te spitsen op de wetgeving en de belangrijke actuele debatten.
In het advies van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken heb ik enkele terreinen genoemd waar de dynamiek van deze instelling kan worden vergroot. Het eerste terrein is het vragenuur. De Voorzitter moet kunnen beslissen om een vraag naar een vragenuur in de bevoegde commissie te verwijzen. Op die manier wordt er in de plenaire vergadering tijd voor het debat vrijgemaakt. Wij moeten tevens vermijden dat het Europees Parlement in het kader van de open coördinatiemethode wordt uitgesloten van het debat over actuele, dringende en bijzonder belangrijke kwesties. Daarom stel ik in mijn advies voor om de beslissing over de te volgen procedure over te laten aan de ten principale bevoegde commissie, die vervolgens een verslag kan opstellen. Er is nog een ander aspect dat niet langer uit het oog mag worden verloren. Het is van wezenlijk belang dat de ten principale bevoegde commissie aan de hand van verslagen of jaarverslagen van de Raad en de Commissie kan besluiten individuele leden van de Raad te verzoeken voor de commissie te verschijnen om vragen te beantwoorden. Zodoende krijgt het Europees Parlement meer invloed in het kader van de open coördinatiemethode, hetgeen ongetwijfeld de doeltreffendheid van deze methode ten goede zal komen.
Tenslotte wil ik onderstrepen dat er een nauw verband bestaat tussen levenslang leren en de kwesties die onder de bevoegdheid van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken vallen. Daarom acht ik het logisch dat dit element wordt opgenomen in de lijst van bevoegdheden van deze commissie.

Wuermeling (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, ik had liever wat meer tijd gehad om mijn rede voor te bereiden, maar ik zal mij zeker aan de spreektijd houden.
Het Europees Parlement moet het Center Court van het Europees debat worden. Dat is onze ambitie. Om die ambitie waar te kunnen maken moeten wij echter wel onze werkmethoden herzien. Dat is denk ik de kern van het verslag waarover de Commissie constitutionele zaken overeenstemming heeft bereikt. De Fractie van de Europese Volkspartij zal deze doelstelling blijvend steunen.
Wij willen de heer Corbett bijzonder hartelijk danken voor de vele ideeën die hij heeft aangedragen en die ons verder zullen brengen. Wij danken hem voor zijn nauwgezette werkzaamheden aan een zeer complexe juridische materie. Wij willen hem tevens bedanken voor de voorbeeldige samenwerking en openheid waarmee hij zijn anderhalf jaar durende taken als rapporteur heeft verricht.
Wij willen dat ons werk politieker wordt, dat wij ons op de hoofdzaken kunnen concentreren en onze werkzaamheden op een meer verantwoorde wijze vorm kunnen geven. De voorgenomen invoering van het spoeddebat zal de politieke kwaliteit van ons werk verhogen. Het is per slot van rekening vreemd dat wij ons nog steeds van instrumentele kunstgrepen moeten bedienen om een actueel thema hier in dit Parlement op de agenda te krijgen. Wij moeten verklaringen eisen van de Commissie of de Raad om ons te kunnen uitlaten over actuele politieke vraagstukken. Momenteel geniet het spektakel van de Europese topconferenties meer aandacht dan de besluiten die hier in het Parlement worden genomen. Om een evenwichtiger balans te creëren moeten wij wijzigingen aanbrengen in ons Reglement.
Wij moeten ons kunnen toespitsen op specifieke werkzaamheden. Wij moeten af van tijdrovende routineuze resoluties, hoezeer vele collega's onder ons hier ook aan gehecht zijn. Het is nodig dat er een vereenvoudigde procedure komt voor niet-controversiële verslagen, zodat wij ons op onze wetgevende taken kunnen concentreren. Wij weten in de plenaire vergadering immers allemaal dat inmiddels voor omstreeks 80% van de Europese wetgeving toestemming nodig is van het Europees Parlement. Ik betwijfel echter of wij meer dan de helft van onze tijd in het Parlement werkelijk aan wetgevende zaken besteden.
Daarnaast moeten wij wat meer verantwoordelijkheid betrachten in onze manier van werken. Dit is des te belangrijker als onze besluiten niet beperkt blijven tot de status van eisen en resoluties maar kracht van wet krijgen. Daarom is het een terecht voorstel om de Begrotingscommissie en de Commissie juridische zaken en interne markt meer verantwoordelijkheid te geven op het gebied van wetgevings- en begrotingscompatibiliteit. Het heeft immers geen zin hier eisen te stellen die in financieel of juridisch opzicht onhaalbaar zijn.
Tegelijkertijd willen wij echter opkomen voor de rechten van elke afgevaardigde en van de fracties. Het staat buiten kijf dat de afgevaardigden het recht moeten hebben in hun moedertaal het woord te voeren. Ook moet het vanzelfsprekend zijn dat de fracties het recht hebben moties in te dienen. Met het oog op de uitbreiding naar het Oosten en ter voorkoming van versnippering in het Parlement dienen wij de voorwaarden voor de vorming van fracties echter iets aan te scherpen.
Daarnaast ben ik persoonlijk van mening dat er minder afzonderlijke procedures moeten komen waarmee documenten buiten de commissieberaadslagingen om op de agenda van het Parlement worden geplaatst. Met het oog op de voorbereiding zou dat beter zijn. Wat dat betreft, dienen wij ons te beperken tot de echt spoedeisende vraagstukken. Ik zeg dit met het oog op de actuele, dringende en bijzonder belangrijke kwesties, in verband waarmee zich een procedure heeft ontwikkeld waarin een relatief beperkt aantal afgevaardigden besluiten van het Parlement aanneemt op een moment waarop de meeste afgevaardigden al vertrokken zijn.
Er moet een situatie worden geschapen waarin zo mogelijk alle deelnemers aan beraadslagingen in de fracties en de commissies hun bijdrage kunnen leveren. Hiervan mag uitsluitend bij wijze van uitzondering afgeweken worden, dat wil zeggen als het gaat om echt urgente gevallen.
De Fractie van de Europese Volkspartij is voorstander van veranderingen in dit Parlement waarmee onze werkmethoden worden verbeterd, waarmee wij ons in politiek opzicht beter kunnen profileren en waarmee de Europese Unie democratischer wordt.

Van den Berg (PSE).
Voorzitter, ik ben bijzonder verheugd dat ik hier vanavond mag spreken over het belangrijke verslag-Corbett over een politieker en spannender parlement dat ook voor de pers en de burgers interessant is. Een echt parlement dus. Vandaag ontbreekt het ons natuurlijk als Parlement nog te vaak aan bevoegdheden. Defensie, migratie, landbouw, men kan andere terreinen noemen en daarover voeren we het gevecht in de Conventie over de toekomst van Europa. Momenteel zijn de Europese Commissie en Raad ook vaak hier te technocratisch. Ze slepen ons mee in details en zo verbergen ze de echte politieke keuzes. Die komen dan onvoldoende helder hier aan de orde en dat is natuurlijk weer negatief voor de interesse van de burger.
Misschien moeten we als Parlement een tijdelijke MKZ-onderzoekscommissie krijgen, zoals vroeger de BSE-enquêtecommissie. Dat zijn middelen die ons tot een tijger kunnen maken in plaats van een tandeloos lam. Iedere parlementaire commissie kan nu al activiteiten ontplooien om krachtiger te worden en we willen eigenlijk toe naar een stevigere positie als Parlement naar het voorbeeld van het Amerikaans Congres en de Senaat.
Vandaag pakken wij eigenlijk een onderdeel aan, een belangrijk onderdeel waarbij traditie, technocratie en helaas conservatisme ons veel te veel hebben gehinderd om een politieker en interessanter parlement te worden. Nu hebben we vaak een opsomming, soms in beledigende one minute statements, die van de parlementaire debatten een aanfluiting maken. Het meest beledigende van alles is wel dat Commissie en Raad soms samen drie keer zo lang spreken als alle fractieleiders bij elkaar. Ik zou al op voorhand Commissie en Raad willen vragen zichzelf vrijwillig ook forsere beperkingen op te leggen. Vervolgens moeten we zelf het aantal sprekers namens de fractie beperken. Hier en daar moeten we het debat verlevendigen door gebruik te maken van het catch the eye-principe. Dat principe moet niet gebruikt worden voor losse flodders, maar juist om diegenen die reeds gesproken hebben opnieuw het woord te geven, zodat men echt op elkaar kan reageren.
En dan voorzitter, is er het punt van de urgenties. Ik heb de eer om voor de PSE-fractie de urgentieresoluties te coördineren. Ik vind dat vaak een blamage. Er is een veel te korte voorbereiding en er wordt over van alles en nog wat oordelen gegeven zonder de gespecialiseerde commissies in te schakelen. Ik erken dat de mensenrechten een resolutie kunnen verdienen en ook van waarde zijn voor een betrokken regering of land. Deze moeten echter goed zijn voorbereid en ook na aanneming goed worden gevolgd en een degelijke follow-up krijgen. Mijn fractie steunt het idee van de mensenrechten/NGO-gemeenschap en doet hierbij ook een verzoek aan Pat Cox en u om tot een parlementaire commissie zonder punt, à la de Commissie rechten van de vrouw, te komen en wel zo spoedig mogelijk. Dan kunnen de urgenties worden afgeschaft en hebben we een veel beter en geloofwaardiger perspectief. Ik ben benieuwd naar de reacties hierop.
De heer Corbett heeft een aanzienlijke hoeveelheid werk verricht en compromissen gesloten om tot een gezamenlijke positie te komen. Het Parlement steekt hiermee zijn hand in eigen boezem. Wij vragen als Parlement met het oog op de op handen zijnde uitbreiding met 10 à 12 nieuwe lidstaten met grote regelmaat om hervormingen van alle Europese instellingen, zoals de Raad en de Commissie. Dat is ook hard nodig. Maar dan moeten we ook tegelijkertijd niet benauwd zijn om zelf broodnodige hervormingen door te voeren. Laten we erkennen dat de vorige hervormingen van het Europees Parlement een muis gebaard hebben. Veel geschreeuw, weinig wol. Dat komt ook doordat individuele belangen, belangen van kleinere fracties, deelbelangen, scherpslijpen van wetten ons zonder enige noodzaak iedere keer weer bij oeverloze stemmingen, gesplitste stemmingen en hoofdelijke stemmingen doen uitkomen. Op al deze terreinen doet Corbett een dappere poging en heeft hij een compromis gezocht. Weer dreigen echter dezelfde belangen de boel te verzieken. Ik doe een beroep op alle collega's, het totaalbelang van de democratische politiek van ons Parlement te behartigen en niet in een deelbelang te blijven steken. Laten we inderdaad met een meerderheid bij de stemming over het verslag-Corbett tonen dat we daartoe in staat zijn en laten we deze keer meer dan een muis baren. Laat het Parlement de moed hebben om over zijn eigen schaduw heen te stappen.

Duff (ELDR).
Mijnheer de Voorzitter, elk parlement heeft een Richard Corbett nodig - een man wiens kennis van en inzet voor het Reglement uniek is. Hoewel ik wat mijn ervaring op dit gebied betreft niet aan hem kan tippen, ben ik het volledig met de heer Corbett eens dat goede regels tot een gezonde democratie leiden. Het pakket hervormingsvoorstellen dat nu ter tafel ligt, is niet revolutionair, maar het betekent wel een verstandige en geleidelijke verandering die ertoe zal bijdragen dat het Parlement veel volwassener, doelmatiger en transparanter wordt.
Ik vertrouw erop dat het conservatisme dat inzake dit vraagstuk soms aan de dag wordt gelegd door de vertegenwoordigers van de christen-democratische en sociaal-democratische fracties, de hervormingen in dit vergevorderde stadium niet alsnog in de weg zal staan. Dat zou immers een heel slecht signaal afgeven aan de Conventie, en de positie van onze parlementaire delegatie aldaar ernstig verzwakken.
De liberale fractie hecht groot belang aan de pogingen om de plenaire vergaderingen te verlevendigen. Daarom stellen wij een amendement voor om de catch-the-eye-procedure verplicht te maken in plaats van vrijwillig. Daarnaast dienen wij nog een ander amendement in om het mogelijk te maken sprekers te onderbreken zonder dat dat wordt afgestraft doordat dit van de eigen spreektijd afgaat. Wij hebben in dit Parlement behoefte aan meer theater, meer kritische discussies en een beter evenwicht tussen de noodzakelijke rechten van de partijfracties en die van de individuele leden om hun mening naar voren te brengen.

Frassoni (Verts/ALE).
Mijnheer de Voorzitter, tegen de heer Duff zou ik willen zeggen dat ik tot de conservatieven behoor, ook al maak ik geen deel uit van de Fractie van de Europese Sociaal-Democraten of van de Europese Volkspartij.
Mijn fractie heeft er geen gras over laten groeien en meteen aangegeven dat zij grote moeite had met de noodzaak een hervorming van het Reglement op te zetten die verder ging dan de hervormingen die na Nice nodig bleken. Ook hebben wij serieus bezwaar aangetekend tegen de gehanteerde methode, omdat het verslag geen aanpassing inhield, maar vooral rekening hield met de creativiteit van de heer Corbett en niet met wat echt noodzakelijk was. Dit overigens in een kader waarin heel veel hervormingen die hijzelf in de afgelopen jaren heeft geïntroduceerd, niet ten uitvoer zijn gebracht. En hierbij doel ik vooral op de regelingen die betrekking hebben op de bevoegdheden van de commissies. Vanuit dit oogpunt hebben wij naarstig gewerkt om te voorkomen dat enkele van zijn voornaamste voorstellen vervolgens door dit Parlement zouden worden aangenomen. Morgen zullen wij wel zien wat er gaat gebeuren. Volgens mij kan namelijk niemand vandaag weten wat er morgen tijdens de stemming gaat gebeuren, aangezien deze hervormingen behoorlijk uitgebreid zijn en geen onderling verband hebben.
Mijnheer de Voorzitter, ik zou heel kort twee punten willen aanstippen. Ten eerste hebben wij heftig geprotesteerd tegen de gedachte dat er in kwantitatieve en niet in kwalitatieve termen geredeneerd moest worden; dus tegen het feit dat besluiten over de vraag wat aan deze Vergadering moet worden voorgelegd en wat naar de commissie terugmoet, uitsluitend genomen worden op grond van het aantal amendementen of de hoeveelheid voor- of tegenstemmen.
Kijkend naar de reële situatie vandaag in ons Parlement constateren wij dat al die saaie stemmingsuren voornamelijk te wijten zijn aan een gebrekkige voorbereiding door de commissies. De commissies die goed werken zijn momenteel die commissies die ervoor zorgen dat wij maar gedurende korte tijd hoeven te stemmen en alleen maar op echt belangrijke punten. De commissies die dat niet kunnen garanderen, zorgen er alleen maar voor dat wij onze tijd verspelen.
Ten tweede staan wij heel sceptisch tegenover de mogelijkheid om een zaak naar de commissie terug te verwijzen, dus om de commissies te laten besluiten over de gevallen die het verslag-Corbett ter sprake brengt. Dat baart ons zorgen, simpelweg omdat de parlementaire commissies niet altijd de meerderheid van het Parlement weerspiegelen. Er is dan een groot risico dat er tegenstrijdige resoluties komen, resoluties dus die qua inhoud haaks op elkaar staan.
Ik had nog over meer zaken willen praten maar dat lukt niet vanwege tijdgebrek. Ik wil mijn vriend Corbett, ook al heeft hij nauwelijks naar mij geluisterd, toch danken voor het werk dat hij gedaan heeft.

Kaufmann (GUE/NGL).
Mijnheer de Voorzitter, beste collega's, alvorens in te gaan op enkele voorstellen voor de herziening van het Reglement, die overigens niet door mijn fractie worden gesteund, voel ik de oprechte behoefte de rapporteur, onze collega Corbett, te bedanken voor het immense karwei dat hij heeft geklaard. Wij praten al meer dan een jaar over de manier waarop ons werk in het Parlement efficiënter en levendiger gemaakt kan worden. Het is bewonderenswaardig met hoeveel overgave collega Corbett zich in de commissie en samen met de collega's van het Parlement voor de nodige veranderingen heeft ingezet.
In het verslag wordt voorgesteld artikel 50 van het Reglement te herzien. De actualiteitendebatten moeten afgeschaft worden en er moet iets anders voor in de plaats komen. Er wordt onder andere gedacht aan de invoering van een buitengewoon debat over een zeer actuele gebeurtenis van groot belang, die met het beleid van de Europese Unie verband houdt. Het besluit of er een buitengewoon debat komt, dient bij aanvang van elke zitting op maandagmiddag genomen te worden. Hoewel er iets voor dit voorstel te zeggen valt, geeft mijn fractie er de voorkeur aan de huidige regel te handhaven.

Waarom? Het belangrijkste argument tegen deze vernieuwing is dat het buitengewoon debat zonder gevolgen zal blijven. Wij vinden het onaanvaardbaar dat er in de plenaire vergadering wordt afgezien van stemming over het desbetreffende onderwerp. In de huidige actualiteitendebatten is het nu juist zo belangrijk dat wij, met name bij schendingen van de mensenrechten, een positie innemen waarin wij de vele betrokkenen in de landen waar de mensenrechten worden geschonden een hart onder de riem kunnen steken en steun kunnen geven aan hun strijd voor democratie en de mensenrechten. Neen, mijn fractie wil dit belangrijke politieke instrument niet uit handen geven.
Reglementskwesties houden niet alleen verband met bindende regels voor gezamenlijke werkmethoden, maar zijn tevens machtskwesties. Het is dan ook des te begrijpelijker dat kleine fracties elke paragraaf nauwkeurig onder de loep nemen. Het Reglement moet garant staan voor een gelijke behandeling van de fracties en mag de parlementaire mogelijkheden van de kleine fracties niet inperken. Uitgaande van deze premissen verwerp ik namens mijn fractie het in het verslag voorgestelde amendement betreffende artikel 110 van het Reglement, omdat hierin wordt bepaald dat voortaan alleen nog twee fracties samen of in totaal 32 afgevaardigden mogen verzoeken amendementen in te dienen. Dat recht wordt een enkele fractie dan ontzegd.
Er kleven twee bezwaren aan dit voorstel. Ten eerste zien wij niet in waarom 32 afgevaardigden meer rechten zouden moeten hebben dan een politieke fractie. Ten tweede beschouwen wij het ter stemming indienen van amendementen in plenaire vergaderingen als een legitiem parlementair recht. Met amendementen kunnen de politieke fracties hun politieke wil tot uitdrukking brengen. Dat amendementen van kleine fracties toch geen kans maken en alleen maar zorgen voor oeverloze stemmingen, zoals de heer van den Berg suggereert, snijdt geen hout.
Ik heb in de commissie verzocht het Reglement in geslachtsneutrale bewoordingen op papier te zetten. Richard Corbett heeft mij dat toegezegd. Bij de laatste keer is het er om wat voor redenen dan ook niet van gekomen. Ik hoop dat er in samenwerking met de diensten nu wel voor gezorgd wordt.

Bonde (EDD).
Mijnheer de Voorzitter, alle leden hebben recht op gelijke behandeling, ongeacht of ze tot een grote fractie behoren of hier als enige afgevaardigde van een groep kiezers zitten. Het is onze taak om te zorgen voor gelijkheid tussen alle verkozen leden en erop toe te zien dat alle leden dezelfde mogelijkheden krijgen om in het Parlement te werken. De politieke fracties zijn uit praktische overwegingen gecreëerd en om de leden de mogelijkheid te bieden met min of meer gelijkgezinden samen te werken. Een politieke fractie kan geen speciale rechten opeisen waartoe leden die niet tot die fractie behoren, geen toegang zouden hebben. Dan zou de gelijkheid voor de wet immers niet gelden.
Het principe van gelijke behandeling geldt overal in de EU, dus ook in dit Parlement. Het verheugt mij dat dit zo duidelijk is vastgesteld door het Hof van Justitie in het arrest waarmee de Technische Fractie van Onafhankelijken werd ontbonden, omdat deze fractie uitdrukkelijk had gezegd dat zij geen politieke fractie wilde zijn. Het arrest dwingt het Parlement ertoe, de verschillende regelingen voor de leden te onderzoeken en ervoor te zorgen dat er nergens sprake is van discriminatie van leden die niet tot een fractie behoren. Het arrest zegt ook indirect dat leden die toch gediscrimineerd worden, opnieuw klacht mogen indienen. Het Hof zal er dan op toezien dat het gelijkheidsprincipe in acht wordt genomen.
Het verslag-Corbett is geen antwoord op het arrest van het Hof. Het bevat een groot aantal voorstellen, die de fracties sterker maken en de vorming van nieuwe fracties bemoeilijken. Voortaan zijn er minstens 16 leden uit een vijfde van de lidstaten nodig om een fractie te mogen vormen. Dit is een compromis waarop de grote fracties hebben aangedrongen. Ik heb mijn twijfels over de zin en de wettigheid van een dergelijke beperking, die tot gevolg kan hebben dat regionalisten nog steeds geen fractie kunnen vormen en dat de Groenen na de volgende verkiezingen geen fractie meer hebben. Het doet er niet toe wat men van de regionalisten vindt; zij hebben toch een gemeenschappelijk programma en behoren tot dezelfde supranationale partij, de Europese Vrije Alliantie. Zij zijn niet talrijk genoeg om een eigen fractie te vormen, maar moeten zij niet het recht hebben om als zelfstandige politieke eenheid naar buiten te treden, als zij dat wensen? De Groenen waren ook een politieke eenheid vóór ze met voldoende leden waren om een fractie te vormen. Moet de Fractie De Groenen uit het Parlement verdwijnen, omdat bijvoorbeeld de verkiezingen in Duitsland hen onder de ondemocratische 5%-grens brengen of omdat ze in een uitgebreide EU te weinig steun genieten? Of neem nu de Italiaanse radicalen, die met hun internationale radicale partij bij de VN geregistreerd staan en een Belgische afgevaardigde op hun lijst hebben. Hebben de 7 Italiaanse radicale leden dan geen recht op gelijke behandeling?
Ik vind dat het onze plicht is ervoor te zorgen dat de rechten van alle leden die geen onafhankelijke politieke fractie kunnen vormen, toch erkend worden in het Reglement en dat zij een gelijke behandeling krijgen via praktische en pragmatische maatregelen in die zin. Indien een politieke fractie elke keer het recht heeft voorstellen op de agenda te plaatsen, zouden kleinere groeperingen om beurten dit recht moeten krijgen. Indien een politieke fractie een onbeperkt aantal voorstellen mag doen, zouden leden die niet tot een fractie behoren, het recht moeten hebben om ten minste af en toe een voorstel in te dienen, waarover een debat wordt gehouden en dat in stemming wordt gebracht. Indien een politieke fractie recht heeft op een aantal personeelsheden en een bepaald budget, zouden leden die niet tot een fractie behoren, een dienovereenkomstig aandeel moeten krijgen.
Een democratie herkent men aan de manier waarop ze haar minderheden behandelt. Nu zijn wij niet eerlijk tegenover onze minderheden. De minderheden moeten dezelfde rechten krijgen als wij, die het geluk hadden een politieke fractie te kunnen vormen omdat wij met genoeg personen waren. Waarom laten wij leden die niet tot een fractie behoren, geen technische fractie vormen, zodat ze zelf de rechten die ze als fractie krijgen, onderling kunnen verdelen? Nu is er nog een tweede verslag-Corbett nodig, dat de individuele leden volledige rechten geeft.

Berthu (NI).
Mijnheer de Voorzitter, in zijn verslag over de herziening van het Reglement van ons Parlement brengt de heer Corbett een aantal technische verbeteringen aan. Hij laat zich echter leiden tot drie algemene politieke gedachtegangen die wij niet delen.
Allereerst wil hij het Europees Parlement nieuwe bevoegdheden verlenen, terwijl het Verdrag daar niet in voorziet. Dit geldt in het bijzonder voor de ontwerpamendementen 14, 29, 33, 45, 48, 49, 52, 53 en 56. In amendement 56 lezen wij bijvoorbeeld dat het Europees Parlement zichzelf het recht verschaft om de Raad te verzoeken een besluit te nemen over eventuele schendingen van de mensenrechten overeenkomstig artikel 7 van het EU-Verdrag. Zoals u weet en reeds door het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen in herinnering is gebracht, is het Europees Parlement niet gerechtigd om zo te handelen omdat het geen volledig soeverein Parlement is. Het beschikt slechts over de attributieve bevoegdheden die het krachtens het Verdrag heeft.
De tweede onjuiste gedachtegang is dat in veel ontwerpamendementen wordt uitgegaan van de ratificatie van het Verdrag van Nice, terwijl daar tot op heden geen sprake van is. Ik doel hier onder meer op de ontwerpamendementen 8, 9, 41 en 58. U zult mij nu voor de voeten werpen dat als het Verdrag van Nice niet wordt geratificeerd deze amendementen niet in werking zullen treden en er juridisch gezien dus geen vuiltje aan de lucht is. Het gaat hier echter om een politieke handelwijze die in mijn ogen ontoelaatbaar is. Het is namelijk niet netjes jegens het Ierse volk als wij ons nu al ten gunste van deze amendementen uitspreken.
Het derde probleem is dat in het verslag wordt aangenomen dat het Parlement minderheidsgroeperingen de mond zal snoeren. De heer Corbett sprak in dit opzicht zojuist vrolijk over de versoepeling van de procedures. Deze betreurenswaardige situatie wordt met name duidelijk in de ontwerpamendementen 6, 59, 63, 68, 74, 85 en 101. Met name in ontwerpamendement 59 wordt het minderheidsgroeperingen moeilijker gemaakt om in de plenaire vergadering amendementen op een tekst in te dienen als deze in de commissie niet op meer dan 10% van de stemmen konden rekenen. De overige amendementen bevatten vergelijkbare voorstellen. Mijnheer de Voorzitter, wij vinden dat het onderhavige voorstel zo niet kan worden aangenomen.

Gil-Robles Gil-Delgado (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, ik wil allereerst opmerken dat ik het vooral over het tweede verslag-Corbett zal hebben, dat wil zeggen het verslag over de gelijke behandeling van afgevaardigden en het evenwicht tussen leden die wel en leden die niet tot een parlementaire fractie behoren. Dat wil echter niet zeggen dat ik de rapporteur niet erkentelijk ben voor het immense werk dat is verzet voor het algemene verslag, of dat ik hetzelfde standpunt inneem als eerder door de coördinator van mijn fractie, de heer Wuermeling, onder woorden is gebracht.
Aangezien er niet veel tijd is, wil ik mij beperken tot de vraag die in het tweede verslag-Corbett wordt opgeworpen. Die vraag luidt of dit Parlement moet blijven functioneren op basis van fracties of dat er naast deze fracties louter functionele groepen zonder politieke verwantschap moeten komen.
Het standpunt van de PPE-fractie is van meet af aan duidelijk geweest: wij willen een parlement opgebouwd uit fracties. In de parlementaire fracties vinden de Europese politieke partijen hun oorsprong en drijvende kracht. Het Europees Parlement is geen technisch lichaam, maar een politieke assemblee waar besluitvorming plaatsheeft waarbij de burgers het recht hebben te weten welke politieke standpunten aan die besluiten ten grondslag liggen.
De keuze voor parlementaire in plaats van technische fracties is daarom een keuze voor transparantie. Dat doet niets af aan de rechten van afgevaardigden die uit hoofde van hun politieke richting niet in een fractie willen worden ondergebracht. Leden die niet tot een parlementaire fractie behoren hebben als afgevaardigde dezelfde rechten, of zij nu wel of niet bij een fractie zijn ingedeeld. Iets anders is dat aan parlementaire fracties als fractie bijzondere rechten worden toegekend die uiteraard niet gelden voor degenen die niet tot een bestaande parlementaire fractie behoren. Het verschil tussen de rechten van een parlementaire fractie en de rechten van de afzonderlijke afgevaardigde moet echter heel duidelijk zijn.
Het verslag-Corbett kent twee doelstellingen: enerzijds wil het duidelijk maken dat wanneer afgevaardigden besluiten een parlementaire fractie op te richten, het Parlement uitgaat van hun politieke verwantschap, tenzij zij dat expliciet ontkennen; en anderzijds wil het de deelname van niet-ingeschreven leden aan de Conferentie van voorzitters en aan de vergaderingen ter voorbereiding van verklaringen verder verbeteren. Op die manier worden de rechten van niet-ingeschreven leden versterkt zonder dat het nodig is een kunstmatige, gemengde groep in het leven te roepen die slechts in naam een fractie zou zijn.
Derhalve luidt mijn verzoek, mijnheer de Voorzitter, het verslag-Corbett aan te nemen, met uitzondering van punt twee van de resolutie, inzake de diensten van dit Parlement. Het zou namelijk niet terecht zijn de diensten te laten opdraaien voor zaken die hoe dan ook tot de verantwoordelijkheden van de parlementaire fracties behoren.

Thorning-Schmidt (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Frassoni vroeg wat wij hier vandaag aan het doen zijn, welk probleem we proberen op te lossen en waarom we een geneesmiddel zoeken als er geen ziekte is vastgesteld. Ik ben het niet met u eens, mevrouw Frassoni. Er heerst wel degelijk een ziekte in het Parlement, namelijk het houden van debatten die al veel te lang zo voorspelbaar zijn dat ze gaan vervelen. De leden komen beurtelings binnen en houden hun toespraak van twee minuten. Het resultaat is een Parlement zonder levendige debatten. Wij geven de burgers geen mogelijkheid een parlement te zien waar de meningen echt botsen. En dat is jammer, want in de commissies van dit Parlement zijn de debatten wel levendig en spontaan. De burgers krijgen dit echter niet te zien. Het verslag-Corbett probeert de voorwaarden te scheppen voor een levendig debat en deze catch the eye-procedure heeft uiteraard vele negatieve aspecten, maar één ding is zeker: die niet waagt, die niet wint. Ik vind dat wij maar eens moeten ophouden altijd te doen zoals wij gewend zijn. Dit biedt ons een uitstekende gelegenheid om een onderscheid te maken tussen belangrijke, controversiële en niet-controversiële kwesties. Het Parlement zal daardoor een levendiger indruk maken op de burgers.
Om af te ronden nog een paar woorden over de amendementen die de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken heeft ingediend. Zoals u weet, is met het Verdrag van Amsterdam een nieuwe procedure ingevoerd, namelijk de open coördinatiemethode, die voor het eerst in het werkgelegenheidsbeleid gebruikt is. Onze commissie heeft voorgesteld de rol van het Parlement eenvoudigweg in deze methode te verankeren. Dat zal meer openheid creëren en deze methode beter bekend maken. Ook zal het de democratische controle in het kader van deze methode ten goede komen. Het is dan ook ergerlijk dat de Commissie constitutionele zaken niet heeft ingezien hoe belangrijk dit is om democratische vooruitgang te boeken op dit gebied, dat nieuw en zeer interessant is voor de Unie. Ik dank de heer Corbett voor zijn uitstekende verslag.

Malmström (ELDR).
Mijnheer de Voorzitter, het Europees Parlement is een van de meest open parlementen ter wereld. Deze zaal zit vaak vol, hoewel de publieke opkomst bij commissievergaderingen nog groter is. Stemmingen en debatten kunnen op internet worden gevolgd en honderden bezoekers in Straatsburg en Brussel komen ter plaatse de sfeer van onze werkzaamheden opsnuiven.
Ik heb meermalen gezien hoe sceptische zeventienjarigen op de publieke tribune plaatsnamen en gefascineerd waren toen ze zagen dat meertalige debatten mogelijk zijn. De opvattingen van deze zeventienjarigen veranderen daardoor. Ik denk dat het de legitimiteit van de EU ten goede zou komen als alle leerlingen ons kwamen bezoeken.
Wij moeten trots zijn op de openheid, zelfs al kan deze nog verbeterd worden. Daar zijn wij trouwens mee bezig. Na de eerste verwondering over onze openheid is het niet altijd gemakkelijk te begrijpen hoe wij werken. De stemmingen zijn eindeloos met soms honderden amendementen. In plaats van een levendig debat met snelle replieken en tegenwerpingen krijgen wij hier een lange serie monologen, die wij van ons vooraf geschreven papiertje aflezen - zoals ik vandaag doe. Soms is de zaal bijna leeg, ook als er interessante thema's op de agenda staan.
Dit is gedeeltelijk te wijten aan het feit dat wij verschillende talen spreken. Wij kunnen echter meer doen om de werkzaamheden van het Parlement te hervormen. Onze Voorzitter ziet erop toe dat wij met politieke voorstellen komen en het verslag-Corbett is een meer dan een stap in de goede richting.
Zoals collega Duff vertelde, steunen de liberalen de voorstellen van de heer Corbett betreffende een aanscherping, concentratie en vereenvoudiging van de procedures. Het zijn belangrijke veranderingen en ik hoop dat de bereidheid bestaat om ons Reglement op een alerter manier toe te passen dan tot nog toe het geval was. Wat de toepassing van het Reglement betreft, is de creativiteit soms groot.
Wij willen graag verder gaan om de debatten levendiger te maken en verschillende problemen uit de weg te ruimen. Ooit werd voorgesteld een soort technisch comité op te richten. Misschien moeten wij dit in een later stadium opnieuw overwegen.
Wij zijn evenmin tevreden met de hantering van de procedure voor belangrijke en dringende kwesties en hebben daarom een compromis voorgesteld om daaraan te verhelpen. Zoals collega Kaufmann opmerkte, leveren wij een belangrijke bijdrage aan de mensenrechten, wat tot buiten de muren van deze zaal bekend is.
Wij zullen in de toekomst beslist nog de gelegenheid krijgen om nieuwe veranderingen ten uitvoer te brengen en een stap verder te gaan, vooral na de uitbreiding, wanneer dit Parlement en de fracties waarschijnlijk heterogener zullen zijn. Dan zal het zaak zijn een evenwicht te vinden tussen efficiëntie en democratie.
Voor de belangrijkste wijzigingen die noodzakelijk zijn om van het Europees Parlement een absoluut democratisch, verantwoordelijk en volwaardig parlement te maken, zijn verdragswijzigingen vereist, en die kunnen wij op dit moment niet bewerkstelligen. Het medebeslissingsrecht moet voor een groter aantal gebieden gelden, de merkwaardige opsplitsing van de begroting moet verdwijnen, evenals het heen-en-weer-gereis tussen Straatsburg en Brussel.
De Conventie kan deze problemen misschien oplossen. Intussen doen wij met het verslag-Corbett al een grote stap vooruit en daarmee wil ik de heer Corbett van harte feliciteren.

Maes (Verts/ALE).
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, mijnheer de rapporteur, u hebt hier vandaag heel veel lof gekregen en ik wil u ook loven voor de inzet en de vasthoudendheid waarmee u ervoor gezorgd heeft dat ons Reglement gemoderniseerd wordt. U zult het mij niet kwalijk nemen dat ik u toch deelgenoot maak van mijn zorgen.
Wat een parlement tot een parlement maakt is natuurlijk het debat van mensen die aanwezig zijn met geest en hart en die de mening vertolken van hun eigen achterban. Mensen die vanuit hun verschillende achtergronden toch tot een consensus proberen te komen en eventueel meningsverschillen bij te leggen.
Vanwaar dan deze neiging om precies kleine fracties tegen te houden, kleine lidstaten minder zeggenschap te geven en kleine talen uit te schakelen? Ik zie het verband niet. Ik zie niet in hoe je door alles in grote fracties te organiseren het parlementair debat verlevendigt. Ik denk dat eerder het omgekeerde zal gebeuren. Ik zie een evolutie naar zeer grote fracties waarvan de interne verscheidenheid mij opvalt, zodat ik iedere beknotting van het lidmaatschap van individuele parlementsleden eigenlijk betreur.
Ik hoop dus dat we zonder deze nadelen tot een modernisering van het Parlement kunnen komen. Maar ik betreur dat de ontvankelijkheid van amendementen nu gaat afhangen van het aantal leden van een commissie. Dat heeft toch niets te maken met de ideeën die we willen vertolken! Ik zie niet goed in waarom sprekers van verschillende richtingen zaligmakend zouden zijn. Het niet-Europees denken is juist datgene wat Europa eigenlijk bedreigt. Het is belangrijk dat verschillende lidstaten ook een duit in het zakje doen zoals in het vorige Reglement stond.
Ik geef een ander voorbeeld: de fractievorming. Daar is natuurlijk heel veel over te doen geweest en ik weet dat mijnheer Corbett ons een eindweegs tegemoet gekomen is. Hij zal dat wel een groot eindweegs vinden. Ik ga nu ook geregeld naar de kandidaat-lidstaten en u moet u eens voorstellen hoe moeilijk kleinere fracties, nieuwere fracties het zullen hebben om in dit Parlement binnen te komen.
Dan is er het taalgebruik. Het is natuurlijk belangrijk dat we in onze taal kunnen spreken maar het is even belangrijk dat alle burgers hun taal ook kunnen horen op de tribune......
(De voorzitter ontneemt spreekster het woord)

Korakas (GUE/NGL).
Mijnheer de Voorzitter, de voorgestelde wijziging van het Reglement behelst weliswaar enkele goede punten, maar leidt uiteindelijk tot een verdere beperking van de rechten van de leden en hun mogelijkheden tot meningsuiting. De rapporteur en vele andere afgevaardigden mogen zeggen wat zij willen, maar hier worden wij geconfronteerd met een poging om de meningsuiting te dwarsbomen, met name de meningsuiting van degenen die zich tegen het beleid van de machthebbers in de Europese Unie verzetten. Dit is een poging om het bipolair systeem te versterken en de andere, bijzonder lastige krachten in het Europees Parlement te marginaliseren.
De leden hebben reeds hun recht op het indienen van individuele amendementen, resoluties en andere voorstellen in de plenaire vergadering verloren. Nu wordt voorgesteld het actualiteitendebat af te schaffen, de voorwaarden voor de oprichting van fracties nog moeilijker te maken, de procedure van verslagen zonder debat in de plenaire vergadering uit te breiden, de kleine fracties het recht te onthouden om amendementen in te dienen als deze de 10% in de commissie niet halen, of een fractie het recht te onthouden om amendementen in te dienen als deze?..
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)

Dell'Alba (NI).
Mijnheer de Voorzitter, ik weet niet of collega Corbett inspiratie heeft gezocht bij de grote parlementaire juristen van Europa, of dat hij daarentegen de verordeningen die in de meeste parlementen van onze landen gelden, aan een nauwlettend onderzoek heeft onderworpen. Wel durf ik haast te wedden dat hij Animal Farm van Orwell gelezen heeft, en ook het toneelwerk van Ionesco, dat niet voor niets 'absurd toneel? heet.
Hij had tot taak het werk van het Parlement te vereenvoudigen en transparanter te maken, alsook om het begrijpelijker te maken voor de publieke opinie, voor het grote publiek. Wat heeft dat nu allemaal opgeleverd? De heer Corbett wil het actualiteitendebat afschaffen, dat wil zeggen een van de doeltreffendste instrumenten die dit Parlement bezit om zijn stem overal in de wereld te doen horen.
Op het vlak van de procedures voert het verslag-Corbett een aantal gevallen in dat de Sacra Rota en de beste jezuïtische traditie niet zou ontsieren; met alle respect dan voor de jezuïeten. Zo is er het risico dat een amendement dat in plenaire vergadering is ingediend nooit in plenaire vergadering terechtkomt, een verslag bestemd voor de plenaire dreigt het nooit zo ver te schoppen, en de procedures die voor ieder verslag zijn voorzien lopen kans bij iedere commissievergadering weer radicaal te worden herzien door meerderheden die er van de ene keer op de andere totaal anders kunnen uitzien, zoals collega's vóór mij al hebben opgemerkt.
Dit alles wordt geregeerd door het principe, en nu wil ik George Orwell parafraseren, dat alle fracties gelijk zijn maar dat sommige fracties gelijker zijn dan andere; en de afzonderlijke leden tellen hoe dan ook niet mee.
Daarom hopen wij als Italiaanse radicalen dat de voorstellen van collega Corbett met betrekking tot de algemene hervorming van het Reglement, waarvoor hij ook een soort permanent evaluatieverslag in petto heeft, woensdag grotendeels afgewezen zullen worden.
Wat het andere verslag-Corbett aangaat: mijnheer de Voorzitter, wij zitten al twee jaar te wachten - en hopelijk zal dit Parlement nu eindelijk een standpunt terzake innemen - op de behandeling die ons Reglement aan de niet-ingeschrevenen moet voorbehouden. Zo hebben de zeven radicale leden die door meer dan tweeënhalf miljoen Italianen zijn gekozen voor de lijst-Bonino, op eigen houtje nog niet één amendement op de verslagen-Corbett mogen indienen. Wij hebben zelfs heel vriendelijk aan twee fractievoorzitters moeten vragen of wij symbolisch met hen symbolische amendementen mochten indienen; waarvoor ze trouwens bij dezen worden bedankt. Dit vertel ik u om u er een idee van te geven dat wij als afzonderlijke leden niet eens een amendement mochten presenteren over een vraagstuk dat ons lot in het Parlement moet bezegelen.
Na de uitspraak van het Gerecht van eerste aanleg, waarmee de TDI-Fractie werd ontbonden, zijn er negen randvoorwaarden bepaald. Wij zijn van mening dat het verslag-Corbett, het tweede dus, een timide stap in die richting is en natuurlijk vinden wij vanuit die optiek dat het de beste oplossing is om een gemengde fractie op te richten. Dankzij de bereidwilligheid van een fractie hebben wij een amendement met deze strekking ingediend, en wij hopen dat het Parlement ermee akkoord kan gaan. Dit kan een eerste stap zijn naar een betere omschrijving van de relatie tussen individuele rechten van de Europese Parlementsleden en respect van de nationale evenwichten alsook van de fracties in dit Parlement.

Fiori (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, ik dank de heer Corbett, en ook de heer Inglewood, wiens werk absoluut niet onopgemerkt is gebleven, voor de inzet en tijd die zij hebben besteed aan een verslag dat zeker niet eenvoudig lag, een verslag dat is ontstaan om antwoord te geven op een vraag: heeft het werk dat wij als Parlementsleden verrichten behoefte aan een kwaliteitsverbetering, moet er meer transparantie aan te pas komen, meer doeltreffendheid in de procedures, en is het zaak dat wij ons werk herorganiseren met het oog op de verschillende behoeften en termijnstellingen? Het debat van vanavond bevestigt volgens mij de noodzaak om onze werkwijze in het Europees Parlement ingrijpend te veranderen. 
Ik denk dat de heer Corbett met zijn verslag op een volledig scala aan standpunten is gestuit, afkomstig van dwarsliggers tot steunbetuigers en variërend van besmuikte kritiek tot openlijk verzet. Het debat van vanavond bevestigt dat. Wij als politieke familie - het is de eerste keer dat ik mij in zo'n situatie bevind - krijgen morgen een laatste en langdurige bespreking om een definitief standpunt over de stemlijst in te nemen.
Waar ik echter kort uw aandacht voor wil vragen, is de methode. Wanneer wij redeneren over het Reglement, redeneren wij niet over een primaire bron, maar over een secundaire. Op dit moment zitten wij in een fase van grote institutionele veranderingen. Wij hebben twee jaar de tijd om na te gaan of de besluiten die wij nemen om ons Reglement te wijzigen juist zijn of daarentegen nog verder moeten gaan. Zeker is dat wij, zodra het werk van de Conventie is afgerond, de reglementering moeten vergelijken met de besluiten die over de wetgevingsstructuur worden genomen. Daarom moeten wij vooral vertrouwen hebben in onszelf en ertoe besluiten nieuwe wegen te beproeven.
Ik rond af. Afgezien van de kwestie van het actualiteitendebat, waar ik toch nog wel problemen mee heb, vind ik dat het verslag-Corbett zeker een reeks oplossingen aanreikt.

Berès (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, waarde collega's, ik wil op mijn beurt mijn lof uitspreken over het goede werk van de Richard Corbett. Hij is onze deskundige op het gebied van het Reglement en wij hebben alle reden om hem ons vertrouwen te schenken. Hij wil het functioneren van het Parlement verbeteren, zodat het doelmatiger en democratischer te werk kan gaan.
De rapporteur stelt ons vandaag onder meer voor om vooruit te lopen op de ratificatie van het Verdrag van Nice. Ik denk dat niemand ons dat kan verwijten. In feite dienen de bepalingen die de heer Corbett ons voorstelt 'tegelijkertijd met het Verdrag in werking te treden?. Deze oplossing lijkt mij redelijk.
Ik neem overigens aan dat wij de heer Corbett nog nodig zullen hebben. De heer Fiori heeft zojuist immers terecht aangegeven dat het Reglement in vele opzichten opnieuw moet worden herzien, zeker met het oog op de agenda van de Europese Unie. Het maakt hierbij niet uit of het om de Conventie of om de uitbreiding gaat. Laat ik twee onderwerpen noemen: de controle op het subsidiariteitsbeginsel en de comitologie. Het behoeft geen betoog dat de resultaten die de Conventie op deze punten boekt in een ander Reglement moeten worden verwerkt.
Ik wil uw aandacht richten op een paar voorstellen die de heer Corbett in zijn verslag doet. Allereerst wordt aangegeven dat het begrip 'conventie? moet worden omschreven, zodat ze een mandaat kan worden krijgen en de leden kunnen worden benoemd. De rapporteur wil het Reglement dus flexibeler maken en daar ben ik verheugd over.
In het verslag lezen wij verder dat ons Europees Parlement de nationale parlementen moet betrekken bij de uitwerking van de globale richtsnoeren voor het economisch beleid. Wij vinden dat dit zeer belangrijke punt in het Reglement moet worden opgenomen.
Tot slot wil ik net als mijn collega mevrouw Kauffmann onze rapporteur wijzen op het feit dat er in het kader van de mensenrechten niet mag worden gesproken over mannen of vrouwen. Ik heb hier zojuist in de plenaire vergadering een opmerking over gemaakt, maar wil het punt hier nog eens extra onder de aandacht brengen. Laten we voortaan spreken over de 'rechten van het individu?. Als ik even snel door het verslag-Corbett blader, zie ik in dit opzicht nog een aantal tekortkomingen, ondanks onze gezamenlijke oplettendheid. Zo wordt er in amendement 51 in het kader van artikel 104 bis nog altijd gesproken over "mensenrechten".
Goriostaga Atxalandabaso (NI).
Mijnheer de Voorzitter, ik geloof de rapporteur wanneer hij zegt dat hij het Reglement zorgvuldig heeft onderzocht op gevallen van discriminatie die het evenwicht tussen de individuele leden en de fracties zouden kunnen verstoren. Het vraagstuk van het politieke geweld in Baskenland is in dit Parlement al vele malen aan de orde gesteld, maar er is nog nooit een debat over gevoerd.
Afgelopen zaterdag hebben duizenden mensen rustig deelgenomen aan een mars door de straten van Bilbao, om te protesteren tegen de nog steeds voortdurende martelpraktijken op de Spaanse politiebureaus. Iedereen zal het ermee eens zijn dat politiek geweld moet worden gestopt met politieke middelen, maar kan de rapporteur mij vertellen hoe ik als individueel lid dit interne EU-vraagstuk op de agenda van dit Parlement kan krijgen, zodat dit urgente en belangrijke onderwerp daar kan worden behandeld? Ik ben het eens met de opmerkingen van de heer Gil-Robles Gil-Delgado over de politieke aard van ?
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)

Posselt (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, ook ik ben van mening dat er een aantal zinvolle herzieningsvoorstellen zijn gedaan. Toch denk ik dat collega Corbett op enkele kernpunten het kind met het badwater heeft weggegooid. Mijn eerste punt van kritiek heeft betrekking op de actuele, dringende en bijzonder belangrijke westies. Ik heb mij in het Parlement jarenlang beziggehouden met urgente kwesties en ik heb niet de indruk dat er op dit gebied minder serieus en gedegen wordt gewerkt dan op een willekeurig ander gebied. Ik vind het opvallend dat uitspraken over urgente kwesties vooral door collega's worden gedaan die daar nooit aan hebben gewerkt.
Ik ben er trots op dat ik er als Parlementariër regelmatig in geslaagd ben om via een actualiteitendebat mensen die zonder geldige reden gevangen zaten, vrij te krijgen en ernstige mensenrechtenschendingen binnen een paar dagen te stoppen. Ik kan zo een rij van getuigen oproepen die dat kunnen bevestigen.
Ik ben dan ook van mening dat er niets op tegen is een 
extra spoeddebat in te voeren. Natuurlijk kunnen wij het spoeddebat toespitsen op de mensenrechten, maar de maandelijkse behandeling van urgente kwesties, waarbij minstens vijf onderwerpen worden behandeld moet gehandhaafd blijven - waarbij vermeld dient te worden dat er meestal 10 of 15 onderwerpen worden ingediend, die in overleg met moeite tot vijf onderwerpen worden teruggebracht. Het is een beproefde procedure die veel vruchten heeft afgeworpen die tot de hoogtepunten en topprestaties van dit Huis gerekend kunnen worden.
Voorts keer ik mij tegen alle voorstellen die de ongelijke behandeling behelzen van kleine talen en kleine fracties en die dit Huis centraliseren en bureaucratiseren. Ik noem maar een voorbeeld: men zal zich niet meer solidair kunnen verklaren met collega's die in een kleine taal spreken als die er bezwaar tegen aantekenen dat hun verzoek niet in hun eigen taal op tafel ligt. Er zullen lidstaten zijn die nauwelijks het vereiste aantal van twaalf leden op de been zullen brengen. Ook als vertegenwoordiger van een grote taal protesteer ik ?
( Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken.)

De Voorzitter.
 Het spijt me u het woord te moeten ontnemen, mijnheer Posselt. Aan het begin van de vergadering zijn er enkele procedurele kwesties geweest en we liggen een uur achter op het schema.

Martin, Hans-Peter (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, geachte masochisten op de publieke tribune, geachte masochisten in de plenaire vergadering - waarvan er nog 20 aanwezig zijn! 'Much ado about nothing?. Zo laat het debat hier zich kenmerken. Gaat het in de plenaire vergadering geheel naar uw wens, of liever gezegd, 'As you like it?? Absoluut niet. Daarom willen wij ons Reglement herzien. Wij doen dat echter op een manier die getuigt van weinig zelfvertrouwen. Schoorvoetend zetten wij een miniem stapje voorwaarts in de juiste richting, en dat doen wij in een tijd waarin het niet langer gaat om grote industriële complexen, grote arbeiderslegers en partijsoldaten, maar om netwerken, om connecties, om het individu.
Wij zouden een Reglement moeten hebben waarin het individu over zoveel mogelijk rechten beschikt. Dat is niet het geval, maar de heer Corbett, die het Reglement als zijn broekzak kent, doet een poging in die richting, of liever gezegd hij mag een dergelijke poging wagen. Ik wens hem daarmee veel succes! Wat wij echter nog steeds niet aandurven, zijn open debatten. Waarom eigenlijk niet? Waar zijn wij bang voor? Dat de mensen echt toestromen om te kijken? Dat de mensen zich geen masochist meer hoeven te voelen omdat zij het gevoel hebben getuige te zijn van een levende democratie waarover zij op school hebben geleerd? Het lijkt me niet. Het zou goed zijn als wij ons hierop zouden bezinnen. Het belang van het onderwerp waarover wij vandaag debatteren is te vergelijken met veranderingen in de buitenspelregel bij het voetbal. Er wordt een abstract debat gevoerd achter gesloten deuren en daarna zetten een paar collega's nog eens kort de grote lijnen uiteen. De gevolgen van de besluiten zijn echter uitermate verstrekkend.
Ik denk dat er in ieder geval steun gegeven moet worden aan een wijze van debatteren in het Parlement waarin een rol is weggelegd voor het publiek en waarbij elke afzonderlijke parlementariër over rechten beschikt. 'All's well that ends well?, daar zou het op uitlopen als wij op die voet doorgaan. Zo heet ook een drama van Shakespeare uit 1601. Een scepticus kijkt vooruit naar het jaar 1610 en ziet dan alleen nog 'The tempest?. Is dat wat u wilt?

Karas (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, gezien het late tijdstip zal ik mij beperken tot enkele punten. Over het eerste punt is al gesproken door mijn voorgangers: parlementen staan voor openheid en dus voor openbaarheid, voor democratische legitimiteit, voor omvangrijke controle, voor wetgeving, uitwisseling van meningen, concurrerende ideeën, informatie en communicatie.
Het Reglement is een instrument om onze werkprocessen zodanig te stroomlijnen dat wij onze taken naar behoren kunnen vervullen. Het gaat er echter niet alleen om de processen in goede banen te leiden; wij dienen de bevoegdheden te krijgen om aan de eisen te kunnen voldoen. Het Reglement speelt weliswaar een belangrijke rol, maar in een parlementaire democratie die steunt op een partijendemocratie en dientengevolge op parlementarisme van fracties, gaat het in eerste instantie om de balans en het samenspel tussen de commissies, de fracties en de plenaire vergadering. Het gaat om een harmonieus geheel van het kiesrecht, het Statuut van de leden, uniforme incompatibiliteitsregels, en de activiteiten hier. Wij kunnen er wel gezamenlijke regels op na houden, maar als de randvoorwaarden verschillen, kunnen de handelwijzen uiteenlopen.
In dat verband neem ik met voldoening kennis van de versterking van de wetgevingsprocedure en het wetgevingsdebat. Die versterking mag echter niet ten koste gaan van de parlementaire controle en het politiek discours. Hier zal de juiste balans gevonden moeten worden. Ik ben het dan ook zeer eens met de stelling van mevrouw Randzio-Plath, dat wij moeten oppassen dat een grote meerderheid in de commissie niet ten koste gaat van het debat in de plenaire vergadering. Het mag niet zo zijn dat de brede meerderheidsvorming in het voorstadium belemmerd wordt en er een schijndebat wordt gevoerd.

Er moet interactie zijn tussen de activiteiten van de parlementaire commissies, de fracties en de plenaire vergadering!
(Applaus)

Kauppi (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, enkele collega's hebben gezegd dat wij hier een gezond systeem aan het saneren zijn. Ik ben het in die zin met deze collega's eens, dat wij ook op basis van het huidige Reglement veel goede en noodzakelijke wijzigingen hadden kunnen aanbrengen in de werkmethodes van dit Parlement, maar die wijzigingen worden niet aangebracht. Ik ben tot de conclusie gekomen dat het beter is het systeem te hervormen in een democratische procedure die zowel in het verslag-Corbett als het verslag-Inglewood staat beschreven. Dat is de enige manier om enige glans en pit te krijgen in de werkmethodes van dit Parlement, die in de loop van decennia zijn verstard.
Het lijkt erop dat de vernieuwde procedures, zoals het catch the eye-systeem, heel goed hebben gewerkt voor bijvoorbeeld alle leden in de open Conferenties van voorzitters. Ik begrijp dan ook niet waarom die niet tevens in de plenaire vergadering uitgeprobeerd zouden kunnen worden. Als die experimenten aantonen dat het systeem gebreken vertoont, dan kunnen wij altijd naar het oude systeem terugkeren. Er is immers sprake van politieke keuzes, hoewel wij spreken over recht en regels.
De leden zijn altijd op de een of andere manier kinderen van hun eigen parlementaire cultuur; iedereen heeft ervaringen uit het eigen nationale parlement en misschien is het in dit soort zaken moeilijk een Europees standpunt te vinden. Toch is in dit verslag een zeer fraai evenwicht bereikt: het voldoet aan de eisen van zowel doeltreffendheid als democratie. Misschien betekent het feit dat er in de plenaire vergadering steeds minder amendementen behandeld zullen worden, dat de debatten steeds politieker en in dat opzicht ook interessanter worden. Misschien wordt er echt voor of tegen amendementen geargumenteerd en krijgen de debatten meer inhoud.
Als er via internet in heel Europa een beeld van het Europees Parlement wordt doorgegeven, hoop ik dat dat beeld een beetje kleuriger is dan het testbeeld op televisie oftewel dat hier levendige interventies en argumentaties en een echt debat komen.

Stauner (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, het Reglement is het instrumentarium waarmee het Parlement zijn werkzaamheden regelt. Het is als het ware een visitekaartje dat wij afgeven. Als enige democratisch gelegitimeerde instelling in de Europese Unie is het Parlement genoodzaakt in haar werkzaamheden de grootst mogelijke transparantie en duidelijkheid te betrachten, zodat de gewone burgers de werkwijzen kunnen aanschouwen en beoordelen. Alleen als die processen uitblinken door duidelijkheid en overzichtelijkheid, kunnen wij onszelf met onze activiteiten geloofwaardig maken ten overstaan van de burgers.
Met name vanuit de optiek van een lid van de Commissie begrotingscontrole is het belangrijkste recht van elk Parlementslid het recht om vragen te stellen aan de Commissie en daarop een antwoord te krijgen. Dit recht, dat van cruciaal belang is voor de controle van de begroting, is neergelegd in artikel 197 van het EG-Verdrag alsmede in artikel 44 van het Reglement. Hierin wordt uitdrukking gegeven aan de parlementaire controle over het bestuur, een recht waaraan niet getornd mag worden. Dat dit in het verleden wel is gebeurd, is gebleken uit de kaderovereenkomst van juli 2000, die beperkingen oplegt aan de toegang tot documenten en informatie. Vooral om die reden heeft het Parlement zich ten doel gesteld deze kaderovereenkomst zo spoedig mogelijk te herzien. Ik maak van deze gelegenheid gebruik deze doelstelling bij de Voorzitter in herinnering te roepen.
Ik ben uitermate verheugd dat er in het verslag in een toevoeging aan artikel 44, over schriftelijk te beantwoorden vragen, expliciet wordt gesteld dat uitsluitend de stellers van vragen voor de inhoud ervan verantwoordelijk zijn. Dat betekent dat controle vooraf door de Voorzitter of een ander orgaan uitgesloten blijft. Ook daar heerste in het verleden op zijn minst twijfel over.

Corbett (PSE)
Mijnheer de Voorzitter, ik ben dankbaar voor de bijdragen, de complimenten en de punten van kritiek die zo duidelijk naar voren zijn gebracht. Ik zal mij beperken tot de punten van kritiek. Sommige waren verwacht, andere nogal verrassend. Zo was ik verbaasd over de felheid van de kritiek van mevrouw Frassoni. Zij hield dezelfde redevoering als anderhalf jaar geleden, toen wij met ons werk in de commissie begonnen. Zij beschuldigde mij er ook van niet naar haar redevoering te luisteren. Daarom wil ik speciaal haar argument weerspreken, omdat zij leek te zeggen dat wij in die anderhalf jaar geen stap verder zijn gekomen. Ik ben blij dat de schaduwrapporteur uit haar fractie bijzonder constructief was. Veel van de door mij ingediende amendementen zijn zelfs zowel door haar als door mijn fractie medeondertekend.
Allereerst wil ik graag enkele van de door de verschillende sprekers genoemde argumenten weerspreken. Ik probeer niet het debat te smoren of minderheden in hun rechten te beperken. Ik probeer het debat over belangrijke onderwerpen juist te stimuleren, zodat wij meer tijd kunnen besteden aan de werkelijk belangrijke en controversiële zaken. Dat betekent omgekeerd wel dat wij voor de minder belangrijke en minder controversiële onderwerpen vereenvoudigde procedures moeten hanteren.
Hoe definiëren wij 'minder controversieel?? Wij hebben gezegd dat zaken waarvoor in een commissie een meerderheid van meer dan 90% bestaat, in eerste instantie als oncontroversieel kunnen worden aangemerkt. Ook dan kunnen we echter nog steeds terugvallen op de normale procedure indien slechts twee fracties of 32 leden daarom verzoeken. Dit is een heel lage drempel. Het is heel eenvoudig om op de volledige normale procedure terug te vallen. Maar laten we de bewijslast wel omdraaien. Laten wij aannemen dat iets wat eenvoudig en oncontroversieel is, via een vereenvoudigde procedure, kan worden behandeld, tenzij er een verzoek voor een volledige procedure ligt. Op die manier winnen wij tijd voor meer debat, zodat meer meningen naar voren kunnen worden gebracht over de belangrijke zaken.
Ook het argument dat er gevaar zou bestaan voor de talenregeling spreek ik tegen. Ieder lid kan in alle gevallen nog steeds gebruik blijven maken van zijn of haar eigen taal. Ik wijs de suggestie dat wij het mensenrechtenvraagstuk van de agenda zouden schrappen, van de hand. Net als de heer Posselt vind ik de mensenrechten bijzonder belangrijk. Ik stel absoluut niet voor om dit vraagstuk van de agenda te schrappen. Ik stel echter wel een andere procedure voor om ermee om te gaan. Door deze nieuwe procedure zal het gedetailleerde werk in de commissies meer gewicht krijgen en zullen wij op dit punt nog belangrijker resultaten bereiken dan nu het geval is.
Hetzelfde geldt voor andere dringende zaken. Wij schrappen ze niet; wij stellen voor ze volgens andere - bestaande dan wel nieuwe - procedures te behandelen.
Ik wil graag nog enkele andere punten toelichten. Wat er met betrekking tot het catch-the-eye-principe op tafel ligt, is een compromis. Catch-the-eye zou alleen aan de orde zijn aan het eind van debatten. En zelfs dan is het nog niet verplicht. Er staat dat de Voorzitter kan besluiten tot een rondje catch-the-eye. Dat is toch een heel redelijk compromis. Als degenen die hier bedenkingen tegen hebben, niet eens bereid zijn om het eens een tijdje te proberen, als het debat wordt afgesloten en als de Voorzitter daartoe besluit, dan bestaat er toch wel erg weinig bereidheid tot compromissen. Ik dring er bij diegenen die hierover hun bedenkingen hebben, op aan het eens te proberen. Het kan toch geen kwaad om het eens te proberen.
Wat de zaak-OLAF betreft, daar heeft de commissie zich daar bewust niet mee beziggehouden omdat deze zaak nog onder de rechter was. Naar verluidt is er nu na de uitspraak van het Hof beroep aangetekend en dus blijft de zaak onder de rechter. Zelfs als dat echter niet het geval zou zijn, vraagt dit onderwerp naar mijn idee om een zorgvuldig onderzoek in een commissie in plaats van op het allerlaatste moment via een amendement in een plenaire vergadering te worden behandeld. Dat is de reden waarom wij niet met een voorstel over OLAF zijn gekomen.
Wat betreft de voorzitter van de Commissie, de stemming over die voorzitter en over de Commissie als geheel, heeft de heer Rothley inderdaad gelijk. De lidstaten hebben wat dat betreft geheel verschillende nationale tradities. Het is echter inderdaad waar dat de stemming een taak is voor de plenaire vergadering. In veel fracties wordt hierover ongetwijfeld verschillend gedacht. De heer Rothley heeft mij persoonlijk overtuigd, maar ik weet dat vele anderen in het Parlement nog absoluut niet overtuigd zijn.
Wat de begroting betreft, liepen onze standpunten uiteen. Sommigen zeiden dat ieder voorstel dat in dit Parlement aan de orde komt, moet worden voorafgegaan door een uitgebreid onderzoek door de Begrotingscommissie naar de implicaties voor de begroting. Anderen meenden dat dit een inperking is van onze rechten om in de plenaire vergadering amendementen in te dienen en dat wij die kant absoluut niet uit moeten. Wij hebben op dit punt een compromis bereikt, inhoudende dat in alle gevallen waarin financiële gevolgen te verwachten zijn, de toelichting een analyse moet bevatten van de vraag in hoeverre die gevolgen verenigbaar zijn met de financiële vooruitzichten. Niet iedereen zal met dit compromis tevreden zijn, maar, nogmaals, het is een praktisch haalbaar compromis waar wij op dit moment mee vooruit kunnen.
Tot slot het vraagstuk van de geslachtsaanduiding in de taal. Mijnheer de Voorzitter, terecht heeft u erop gewezen dat dit aspect slechts enkele talen betreft. In de taal waarin ik het verslag heb geschreven, is geen sprake van discriminatie naar geslacht. Ik zou dit onderwerp er dan ook niet in hebben opgenomen. Ik wil het Parlement eraan herinneren dat wij vier jaar geleden, toen wij het verslag van mevrouw Palacio Vallelersundi en mijzelf goedkeurden, hebben besloten dat de diensten het Reglement in alle talen moesten herzien om het wat taal betreft geslachtsneutraal te maken. Wij hoeven niet op dat vraagstuk terug te komen; wij moeten ons ervan vergewissen dat wat wij toen als Parlement hebben besloten, nu ook inderdaad gebeurt.

Frassoni (Verts/ALE).
Mijnheer de Voorzitter, heel kort: ik wilde alleen maar tegen de heer Corbett zeggen dat hij bij de stemming van morgen zal zien dat de schaduwrapporteur en ik het volledig eens zijn met de stemlijst van mijn fractie, terwijl er met betrekking tot alle punten die ik vermeld heb, een verschil van visie blijft.

De Palacio
Mijnheer de Voorzitter, ik heb het hier vanmiddag gehouden debat met grote belangstelling gevolgd. Allereerst wil ik de heer Corbett feliciteren met zijn voortreffelijke verslag en met de duidelijke uitleg die daarin zowel aan het begin als aan het eind is opgenomen. Binnen mijn fractie in het Spaanse parlement ben ik jarenlang belast geweest met de regelgeving, zodat ik deze zaak met maximale belangstelling heb gevolgd. Ook mij houdt de vraag bezig hoe we de afstand tussen parlement en burgers kunnen verkleinen, hoe we tot een debat kunnen komen dat levendiger is en toch functioneel en ordelijk.
De voorstellen van de rapporteur betekenen naar mijn mening een aanzienlijke verbetering van het huidige Reglement, waarvoor mijn felicitaties. De tekst is van zijn hand en wij kunnen slechts proberen zoveel mogelijk mee te werken om van dit Parlement een parlement te maken dat levendiger is en dichter bij de burgers staat. Het moet voor hen glashelder zijn hoe wij te werk gaan en waarvoor wij ons inzetten.
Ik wil erop wijzen dat voor de Commissie-Prodi - en dat is iets wat de voorzitter steeds heeft gezegd en bij elke gelegenheid opnieuw aanhaalt, tegenover het Parlement en tegenover de diverse andere instellingen - de betrekkingen tussen de Commissie en het Parlement van strategisch belang zijn en dat wij ons van meet af aan hebben verplicht om zoveel mogelijk deel te nemen en bij te dragen aan de werkzaamheden en de functie van dit parlement.
Verreweg de meeste verslagen en wetgevingsaangelegenheden worden tijdens de plenaire vergadering rechtstreeks door de desbetreffende Commissarissen behandeld. Dat was vroeger heel anders. De Commissie beantwoordt jaarlijks ruim drieduizend vragen van het Parlement. Ik geloof dat wij een geschikt akkoord hebben bereikt over de samenwerking en over de deelname van dit Parlement aan internationale onderhandelingen, die doorgaans worden bijgewoond door parlementsleden, iets wat eerlijk gezegd bovendien buitengewoon nuttig blijkt te zijn. We zijn ook zeer te spreken over het functioneren van de medezeggenschap. Dat is mijns inziens een heel succes. In dit verband wil ik ook opmerken dat wij ons uiterste best doen om het Parlement systematisch als eerste te informeren en ten minste evenveel informatie te verstrekken als de Raad.
Tenslotte ben ik van mening dat het kaderakkoord - ook al is er zoals altijd soms wat wrijving bij de toepassing ervan - zijn nut bewijst voor het functioneren van onze betrekkingen.
Ik wil de rapporteur nogmaals feliciteren. Ik hoop dat wij gezamenlijk in staat zullen blijken alle instellingen van de Europese Unie levendiger te maken, het werk van die instellingen inzichtelijker te maken en de afstand tot de burger te verkleinen. Dat betekent immers dat de Europese Unie inzichtelijker wordt en dichter bij de burger komt te staan.

De Voorzitter.
Hartelijk dank, mevrouw de Palacio.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.30 uur plaats.

De Voorzitter.
Aan de orde is de gecombineerde behandeling van:
het verslag (A5-0195/2002) van de heer Duff, namens de Commissie constitutionele zaken, tot wijziging van artikel 6 van het Reglement van het Europees Parlement inzake opheffing van de immuniteit;
het verslag (A5-0213/2002) van de heer MacCormick, namens de Commissie juridische zaken en interne markt, over de immuniteit van de Italiaanse leden en de praktijk van de Italiaanse overheid op dit gebied.

MacCormick (Verts/ALE)
Mijnheer de Voorzitter, het is voor mij als rapporteur in deze zaak een enorme opluchting dat ik dit verslag nu eindelijk aan het Parlement kan aanbieden, of het uiteindelijk nu wordt goedgekeurd of niet. Ik ben nu bijna drie jaar lid van het Parlement en bijna al die tijd heb ik de eer gehad een van de rapporteurs te zijn inzake de parlementaire voorrechten en immuniteiten voor de Commissie juridische zaken en interne markt. Een van de eerste taken die ik kreeg toebedeeld, bestond uit een stapeltje verzoeken van leden uit Italië, of van hun advocaten, betreffende hun bezorgdheid over het feit dat er in Italië gerechtelijke vervolgingen of andere juridische zaken tegen hen liepen die hun parlementaire immuniteit schonden.
Ons Reglement, dat naar ik hoop zal worden gewijzigd in het licht van het verslag-Duff, voorziet ruimschoots in door het Parlement te nemen stappen om te besluiten of een verzoek van de bevoegde autoriteiten van een lidstaat om opheffing van de immuniteit al dan niet moet worden ingewilligd. Het probleem bij de zaken rond de Italiaanse leden was dat er helemaal geen verzoek was ontvangen, anders dan van de leden zelf. Dit gaf aanleiding tot bezorgdheid. Als het inderdaad zo zou zijn dat de voorrechten of immuniteiten van leden van dit Parlement door een lidstaat werden genegeerd, dan zou dat een ernstige zaak zijn.
Wat ik probeer duidelijk te maken, en wat ook in het verslag-Duff duidelijk wordt gesteld, is dat de voorrechten en immuniteiten van dit Parlement niet bedoeld zijn om te zorgen dat de leden als burgers meer rechten krijgen dan andere burgers. Zij zijn er enkel en alleen om de waardigheid van deze vergadering als Europese wetgevende macht te beschermen en om de voorwaarden te garanderen die nodig zijn om hier doeltreffende en vrije debatten te kunnen voeren.
Als het zo zou zijn dat leden konden aantonen dat hun positie als leden van dit Parlement, als wetgevers voor Europa, door het gedrag van een lidstaat werd geschaad, en dit op geen enkele manier in dit Parlement aan de orde kon worden gesteld, enkel en alleen omdat geen enkele bevoegde instantie in een lidstaat had verzocht om de opheffing van de immuniteit, dan zou dat op zichzelf uiteraard een heel onbevredigende situatie zijn.
Het Parlement bezit immuniteit krachtens twee verschillende bepalingen. Krachtens artikel 9 van het Protocol van 1965 kan tegen de leden van dit Parlement geen opsporing plaatsvinden, noch kunnen zij worden aangehouden of vervolgd op grond van de mening of de stem die zij in de uitoefening van hun ambt hebben uitgebracht. Er zijn nog andere immuniteiten die in andere omstandigheden gelden, waar de immuniteit van een lid van dit Parlement gelijk staat aan die van een lid van een nationaal parlement in de eigen lidstaat en in andere lidstaten. Deze immuniteit geldt voor elke strafrechtelijke vervolging waarvoor het Parlement niet nadrukkelijk toestemming heeft gegeven. 
Na uitvoerige studie is ons duidelijk geworden dat in alle voorliggende gevallen slechts sprake was van een probleem op grond van artikel 9 van het Protocol. De vraag was of met de vervolgingen die tegen de leden waren ingesteld op grond van meningen die zij uitten of hadden geuit, hun immuniteit krachtens artikel 9 geschonden werd. In ons Reglement staat nergens wat wij in dat geval moeten doen. Het lijkt mij dat wij als democratische wetgevende vergadering toch een of andere autonome bevoegdheid moeten hebben om gevallen van schending van de voorwaarden voor het vrije debat in dit Parlement onder de aandacht van de lidstaten te kunnen brengen.
Met dit standpunt in het achterhoofd heeft de commissie alle feiten en meningen tegen het licht gehouden en heeft zij op één na alle aanbevelingen die ik van plan was te doen, overgenomen. Wanneer ik deze zaken zo objectief en eerlijk mogelijk bekijk, lijkt het mij dat in het geval van de heer Speroni vragen zijn gesteld over een stemverklaring in het Parlement en dat dit dus duidelijk een geval was waarin hij ter verantwoording werd geroepen op grond van een mening die hij had geuit tijdens de uitoefening van zijn functie. De zaak van de heer Marra betrof door hem in zijn functie als parlementslid gepubliceerde documenten, die op een ingewikkelde manier aanleiding hadden gegeven tot vervolgingen of gerechtelijke stappen.
Dit lijken duidelijke voorbeelden van gevallen waar artikel 9 in het geding was. Anders dan ikzelf is de commissie van mening dat dit ook geldt voor de zaak van de heer Dell'Utri. De reden waarom ik met de commissie van mening verschil, is dat in het geval van de heer Dell'Utri de omstreden uitlatingen, wat het waarheidsgehalte of de juridische status ervan ook mogen zijn, dateren van een periode verscheidene jaren voordat de heer Dell'Utri lid werd van dit Parlement. Ik zie niet in hoe wij een bepaling betreffende tijdens de uitoefening van onze functie geuite meningen en uitgebrachte stemmen zo kunnen interpreteren dat die ook geldt voor uitspraken die wij hebben gedaan voordat wij lid werden. Een kandidaat-parlementslid kan niet worden gelijkgesteld aan een parlementslid. Dit geldt overigens ook voor onszelf in onze hoedanigheid van kandidaat-leden.
Ik beveel derhalve het Parlement aan de in mijn verslag voorgestelde maatregelen te treffen en de onderhavige zaken onder de aandacht van de Italiaanse autoriteiten te brengen. Mijn eigen parlementaire fractie heeft een amendement ingediend om de naam van de heer Dell'Utri uit het verslag te verwijderen. Persoonlijk zou ik dit de juiste beslissing vinden. Ik hoop dat ik mijn collega's duidelijk heb kunnen maken waarom ik dit de juiste beslissing vindt. Het is mijns inziens gewoon een kwestie van een objectieve en eerlijke interpretatie van het Protocol en geen poging om welk politiek oordeel dan ook te vellen over de situatie in de Republiek Italië.

Duff (ELDR)
Mijnheer de Voorzitter, het vraagstuk van de hervorming van artikel 6 is voor het eerst ter sprake gekomen naar aanleiding van de controverse rond het verzoek van de Spaanse rechtbank tot opheffing van de immuniteit van twee Italiaanse leden van het Europees Parlement. De bevoegdheid van de Spaanse rechters om dit verzoek in te dienen, werd door enkele Spaanse ministers aangevochten. Dit bracht het Europees Parlement in moeilijkheden die het weliswaar niet zelf had veroorzaakt, maar de situatie werd wel verergerd door de zwakke punten in zijn eigen regels en procedures.
De voorliggende voorstellen zijn na langdurige discussies door een grote meerderheid van de Commissie constitutionele zaken goedgekeurd en bevatten verschillende elementen. In de eerste plaats hebben wij een korte, heldere verklaring opgenomen over wat voorrechten en immuniteiten in de moderne tijd precies behelzen. Dat wil zeggen dat zij niet bedoeld zijn ter bescherming van EP-leden met een criminele inslag, maar primair om, zoals de heer MacCormick zei, de waardigheid te garanderen van de wetgevende macht als plaats van onafhankelijk en pluralistisch debat.
In de tweede plaats erkennen wij dat er in sommige lidstaten meer dan één bevoegde autoriteit kan zijn. Wij geven de Commissie juridische zaken en interne markt de taak om niet alleen een met redenen omkleed advies over de kwestie van de bevoegdheid, maar ook een indicatieve, niet-definitieve lijst van zulke autoriteiten op te stellen.
In de derde plaats worden de taken van de Voorzitter van het Parlement nu duidelijker afgebakend ten opzichte van die van de Commissie juridische zaken en interne markt. In de vierde plaats zijn de procedures van de commissie en de criteria die zij bij de opstelling van haar standpunten hanteert, uitgebreid uiteengezet ten behoeve van de gerechtelijke instanties in de lidstaten en ook ten behoeve van de burgers. In de vijfde plaats zijn regels opgenomen voor de zeldzame gevallen waarin een lid verplicht wordt een voorrecht of immuniteit voor een rechter te bevestigen.
Ik vertrouw erop dat het Parlement met behulp van al deze bepalingen zaken betreffende voorrechten op federaal niveau gelijkwaardig met, en niet ondergeschikt aan, nationale parlementaire regelingen zal kunnen behandelen. De hervormingen bevatten een toelichting op, en ook een formalisering van, het systeem van de voorrechten en immuniteiten. Hiermee wordt voldaan aan de eisen van het Gerecht van eerste aanleg in een andere soortgelijke zaak. Verdere ingrijpende hervormingen zullen afhangen van de vraag of de Conventie zich zal bezighouden met de wijziging van het Protocol van 1965, de opstelling van het Statuut van de leden en ook de kwestie van een betere toegang van het Parlement tot de rechtbank op het punt van sancties.

Inglewood (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, voordat ik het over het verslag-Duff ga hebben, wil ik eerst zowel de heer Duff als professor MacCormick bedanken voor de enorme hoeveelheid werk die zij hieraan hebben besteed.
Wij zijn het als Fractie van de Europese Volkspartij en Europese Democraten eens met de aanpak van de heer Duff en de analyse in de toelichting van het verslag. Niet alleen het debat dat wij hier eerder vanavond hebben gevoerd, maar ook de discussies in dit Parlement en in zijn commissies gedurende de afgelopen weken en maanden, maken duidelijk dat het hele vraagstuk van de immuniteiten ondoorzichtig, onsamenhangend en rommelig is.
In de toelichting van de heer Duff staat terecht, zij het misschien niet precies met deze woorden, dat EP-leden niet zomaar nationale parlementariërs zijn die toevallig in het buitenland gaan werken. EP-leden verschillen tegenwoordig juist heel duidelijk van nationale parlementariërs die naar het buitenland gaan. Zij zijn vergelijkbaar, maar niettemin kwalitatief anders.
Dit heeft belangrijke implicaties voor het hele vraagstuk van de immuniteiten. Het verklaart ook de huidige onduidelijke situatie. Als wij hier iets aan willen doen en iets verstandigs tot stand willen brengen, wat voor de Europese burgers begrijpelijks is, dan is het noodzakelijk dat er aanvaardbare veranderingen komen, zowel vanuit de komende Conventie als door middel van de aanbevelingen aan de intergouvernementele conferentie. De heer Duff zegt dat in zijn verslag, en ook vanavond tijdens dit debat heeft hij dat weer gezegd, en hij heeft volkomen gelijk. Daarnaast moeten er bepalingen hierover worden opgenomen in het binnenkort te verschijnen Statuut van de leden. Als wij dat doen, kunnen wij misschien enige zin en samenhang in ons Reglement aanbrengen, kwaliteiten die het op dit moment mist en die het tot onze eigen schade zal blijven missen als wij er niet in slagen dergelijke veranderingen door te voeren.

Corbett (PSE)
Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag om te beginnen beide rapporteurs gelukwensen met hun uitstekende werk. Mijn opmerkingen gaan over het verslag-Duff. De heer Duff heeft een moeilijk verslag geschreven over een onderwerp dat aan de orde kwam door een bepaalde zeer controversiële zaak. Deze zaak blijft zeer controversieel. Aan mijn kant van het Parlement wordt er heel anders over gedacht dan door velen aan de andere kant.
Niettemin heeft de heer Duff deze zaak op zich genomen en consensus weten te bereiken door zich te concentreren op de procedures in plaats van op de betreffende zaak. Hij heeft dat op bijzonder kundige wijze gedaan. Graag wil ik het compliment dat hij mij eerder vanavond maakte, teruggeven en zeggen dat ieder parlement een Andrew Duff nodig heeft.
Mijn fractie kan daarom zijn verslag steunen vanwege de duidelijkheid waarmee dit nieuwe Reglement is opgesteld en vanwege de erin opgenomen vernieuwingen. De eerste vernieuwing maakt het ons als Parlement mogelijk om de immuniteit van een lid te bevestigen wanneer ons geen verzoek tot opheffing daarvan heeft bereikt maar in een lidstaat wel een gerechtelijke vervolging is ingesteld, of wellicht ingesteld zal worden. De tweede vernieuwing is de erkenning dat er inderdaad sprake kan zijn van meer dan één nationale autoriteit die bevoegd is een verzoek tot opheffing van de immuniteit in te dienen.
Dit zijn mijns inziens allemaal veranderingen ten goede. Mijn fractie zal daarom voor dit verslag stemmen. Wij zijn echter nog in gesprek over paragraaf 8 van amendement 2. Wij vrezen namelijk dat deze paragraaf in wezen in tegenspraak is met de voorafgaande paragrafen in het verslag. Ook zijn wij bang dat hiermee de kans ontstaat dat het Parlement zich gaat bezighouden met de inhoud van een zaak in plaats van alleen met de vraag of de immuniteit moet worden opgeheven. Wellicht zullen wij om een aparte stemming over de precieze formulering verzoeken en daar dan tegen stemmen. Wij staan echter nog steeds open voor een gesprek hierover met de rapporteur, omdat wij weten wat een uitstekend werk hij heeft verzet.

Frassoni (Verts/ALE).
Mijnheer de Voorzitter, het gaat hier om een verwarde materie, die ook heel lastig te interpreteren is vanwege het uitblijven van een duidelijk statuut voor de Europese afgevaardigde, maar toch zijn er voor het Europees Parlement altijd twee ijkpunten geweest met betrekking tot de parlementaire onschendbaarheid. Ten eerste beschermt de immuniteit niet de afzonderlijke afgevaardigde maar het Parlement. Ten tweede mag het Europees Parlement onder geen beding zichzelf het recht verschaffen om een inhoudelijk oordeel te vellen, want dan zou het zich tot een soort rechtbank ontpoppen.
Ik geloof - en eerlijk gezegd spijt het me dat te moeten zeggen - dat het verslag-Duff in beide punten vernieuwingen aanbrengt die negatief en gevaarlijk zijn. Een voorbeeld is artikel 6, lid 1 bis, waar sprake is van verdediging van de immuniteit. In een situatie waarin wij aan de Europeanen vragen om maatregelen te accepteren zoals een Europees arrestatiebevel, en dus om te accepteren dat zij worden gearresteerd op grond van bewijzen en procedures die in een andere lidstaat gelden, lijkt het me toch wel bizar om iedere afgevaardigde de kans te geven een gerechtelijke procedure tegen te houden.
Gezegd wordt dat de handelingsmogelijkheid van het Parlementslid beperkt zou moeten worden tot gevallen van absolute immuniteit zoals bepaald in artikel 9, en dat dan de bevoegde commissie van het Parlement kan oordelen of het verzoek van de afgevaardigde al dan niet aanvaardbaar is. In de tekst van collega Duff wordt echter geen onderscheid gemaakt tussen artikel 9 en artikel 10, en eerlijk gezegd stelt het feit dat de bevoegde commissie zich eventueel kan uitspreken, mij niet gerust. De stemming over immuniteit naar aanleiding van de zaak-Dell'Utri, die destijds niet eens afgevaardigde was, kan trouwens helemaal niet geruststellend zijn, aangezien de stemmen van een parlement altijd politieke stemmen zijn.
De uitgewerkte procedure is dus te gecompliceerd en biedt ruimte voor verfoeilijk gedrag, dat in het land van Neil MacCormick en Andrew Duff misschien wel ondenkbaar is, maar in andere landen veel normaler is. Daarom zal ik tegen het verslag-Duff stemmen en ik zal aan mijn fractie vragen hetzelfde te doen.

Berthu (NI).
Mijnheer de Voorzitter, in zijn verslag probeert de heer Duff de procedure inzake de opheffing van de immuniteit van EP-leden te stroomlijnen en tegelijkertijd de leden beter te beschermen tegen een niet gefundeerde interpretatie van het Reglement. Dat doet ons genoegen.
Toch vinden wij dat de rapporteur geen goede oplossing biedt voor de technische kwestie die aan dit debat ten grondslag heeft gelegen. Ik doel hier op de vraag welke nationale instantie bevoegd is het Europees Parlement om opheffing van de immuniteit van een van zijn leden te verzoeken. Als wij ons gezond verstand gebruiken, laten wij het aan de betrokken lidstaat over om zelf deze instantie aan te wijzen. In het verslag-Lamassoure, dat tijdens onze laatste zitting is aangenomen, lezen we dat bevoegdheden die niet expliciet aan de Europese instellingen zijn toegekend, geacht worden aan de lidstaten toe te behoren. Het gaat in wezen om een eenvoudige regel, die in het verslag-Duff echter onnodig ingewikkeld wordt gemaakt krachtens artikel 6 bis, lid 13. Uiteraard vinden wij dat ontoelaatbaar. Mijnheer de Voorzitter, ik zal hier in mijn stemverklaring op terugkomen.

Gargani (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, de autonomie en onafhankelijkheid van het Europees Parlement, waarop menig collega een beroep heeft gedaan, vormen twee beginselen waarop de democratische legitimering van het stelsel van de Europese Unie steunt. Het is onze plicht deze beginselen te beschermen tegen pogingen die van meerdere zijden komen om het parlementaire handelen aan banden te leggen. Via de beginselen van beperkte en absolute immuniteit, zoals bepaald in het Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Gemeenschappen, bezit het Europees Parlement de middelen - ook al zijn die nog onvolledig - om zich te beschermen tegen aanvallen die andere, openbare of particuliere, organen op zijn onafhankelijkheid en autonomie kunnen doen.
In het geval van EP-leden die in Italië gekozen zijn, gaat dit echter niet zo in zijn werk, en dit is iets waar het Europees Parlement goed van doordrongen moet worden. Heel vaak namelijk treedt de gerechtelijke autoriteit op zonder rekening te houden met de absolute immuniteit van de afgevaardigde, door namelijk procedurebesluiten zoals bepaald in artikel 68, lid 2, van de Italiaanse grondwet, uit te voeren, met name betreffende het afluisteren van telefoongesprekken, ook al gebeurt dit indirect.
Uitgerekend in deze dagen is er in Italië nogal wat te doen over dit indirect afluisteren van telefoongesprekken. Dit is gebeurd zonder dat ook maar enigszins rekening is gehouden met genoemde garantie. Een en ander is ook een indicatie dat er in Italië sprake is van een soms harde confrontatie tussen het parlement en bepaalde magistraten, die van hun ambt gebruikmaken om, soms ook onbewust, partijdig te handelen. Onder het mom van onafhankelijkheid en gebruikmakend van het feit dat zij institutioneel niet tot verantwoording geroepen kunnen worden, zijn die magistraten in feite bezig politiek te bedrijven. Anderzijds zijn het de magistraten zelf die deze rol bepleiten in bijeenkomsten en symposia alsook als officiële agendapunten.
Tegenover die bijzondere situatie van Italië moet het Europees Parlement zijn onafhankelijkheid met hand en tand verdedigen, vooral wanneer zijn leden worden beschuldigd van misdrijven omdat ze in de uitoefening van hun ambt bepaalde meningen hebben geuit. Concreet gezegd, het Europees Parlement moet kunnen ingrijpen om gevallen van beperkte en absolute immuniteit te bevestigen, ook ten gevolge van een signalement van het lid dat aan een gerechtelijke procedure wordt onderworpen, uiteraard indien er de voorwaarden zijn voor het verdedigen van die rechten. Zo gaat het er ook aan toe in het Italiaans parlement.
De verslagen van de heren MacCormick en Duff reiken de nodige procedures aan om deze garanties te effectueren.
Kortom, ik dank de heren MacCormick en Duff, die in het verslag over de goedkeuring van het Statuut van de leden hebben bepaald wat wij in dit Statuut geschreven hebben. Hopelijk wordt dit zo gauw mogelijk aangenomen in deze Vergadering.
Het verslag van de heer MacCormick, zoals dat is goedgekeurd door de Commissie juridische zaken, neemt al een standpunt over een paar van de vermelde gevallen in. In dit verslag wordt gesteld dat de gevallen van collega's of ex-collega's Marra, Speroni en Dell'Utri prima facie zijn en gedekt worden door absolute immuniteit. In ieder geval moet de bevoegde rechter, de Italiaanse rechter dus, het Parlement de nodige documentatie toezenden op grond waarvan uitgemaakt kan worden of in de bedoelde kwesties sprake is van absolute immuniteit zoals bepaald bij artikel 9 van het Protocol.
Namens de Europese Volkspartij/Europese Democraten schaar ik me uiteraard volledig achter deze aanpak en beveel ik aan om de verslagen van de collega's MacCormick en Duff zonder enige wijziging aan te nemen. Ik dank de rapporteurs voor het prijzenswaardige werk dat zij verricht hebben.

Paciotti (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, net zoals collega Corbett ben ik het eens met de manier waarop onze rapporteurs, de heren Duff en MacCormick, de vraagstukken van de procedures rondom het onderzoek van de immuniteit van Europese afgevaardigden hebben aangepakt. Het Europees Parlement moet in de toekomst een eigen immuniteitenstelsel krijgen, zodat alle leden kunnen rekenen op een gelijke behandeling die niet wisselt op grond van staatsburgerschap. Dit kan een van de vele taken worden voor de Conventie over de toekomst van Europa.
In de tussentijd moeten er evenwel een paar vraagstukken worden opgelost die gedurende deze zittingsperiode op tafel zijn gelegd, met name de zaak van het Spaanse onderzoek naar de leden Berlusconi en Dell'Utri. In deze zaak is door de interpretatie die het Voorzitterschap van het Parlement aan het Reglement heeft gegeven, het verzoek van de Spaanse gerechtelijke autoriteit bestempeld als niet toepasselijk; vandaar dat het nooit is doorgespeeld naar de bevoegde commissie en nooit is behandeld door het Europees Parlement, totdat de voornaamste betrokkene zijn ambt van Parlementslid neerlegde.
In die zaak is gesteld dat het verzoek kwam van een buitenlandse autoriteit en dus via de regering en haar diplomatieke vertegenwoordigingen moest worden voorgelegd. Maar in de Europese Gemeenschap kan de gerechtelijke autoriteit van de lidstaten niet beschouwd worden als een autoriteit van een vreemd land die uitsluitend door haar regering wordt vertegenwoordigd. Het is dus terecht dat voorgesteld wordt wijziging te brengen in artikel 6 van het Reglement, dat gaat over de noodzaak van onmiddellijke kennisgeving aan het Parlement en verwijzing naar de bevoegde commissie van een verzoek tot opheffing van de immuniteit dat van enige bevoegde autoriteit van de lidstaten komt.
Ook de kwestie die in het verslag-MacCormick wordt behandeld, is aan de orde gekomen naar aanleiding van het gedrag van Italiaanse afgevaardigden. Artikel 9 van het Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten bepaalt dat Europese Parlementsleden niet mogen worden vervolgd voor meningen die zij in de uitoefening van hun ambt uiten, zoals in ieder democratisch land geldt. Hier is niet sprake van een betrekkelijke immuniteit die door het Parlement kan worden opgeheven, maar van een absolute immuniteit. Dit wordt geregeld door een Europees voorschrift, waarvan de interpretatie en toepassing onder de rechters van de lidstaten vallen. Maar in Italië is de praktijk ontstaan dat nationale afgevaardigden om bescherming van het parlement kunnen vragen wanneer zij vinden dat hun recht verkeerd wordt geïnterpreteerd of dat het hun ten onrechte wordt onthouden. Men is dus tot de slotsom gekomen dat, overeenkomstig hetgeen wordt bepaald in artikel 10 van het Protocol, deze nationale praktijk ook op Europees niveau moet worden aangenomen.
Deze interpretatie wordt thans in het verslag-Duff overgenomen als algemene oplossing. Vandaar dat wordt voorgesteld het Reglement zodanig te wijzigen dat de leden kunnen vragen om verdediging van hun immuniteit en voorrechten. Op die manier worden de mogelijkheden tot bescherming van de leden uitgebreid.
Instemming met deze voorstellen is een bewijs van vertrouwen in de waardigheid van de politiek, in de capaciteit en bereidheid van de politiek om de democratie te garanderen in het algemeen belang, en niet om de voorrechten van een enkeling te vrijwaren tegen het beginsel van gelijkheid van alle burgers.
Ik blijf koppig aan dit vertrouwen vasthouden, ook al voel ik me te vaak teleurgesteld, zoals naar aanleiding van een van de specifieke voorstellen die in het verslag van de Commissie juridische zaken staan. Daarin worden de meningen die de heer Dell'Utri heeft geuit nog voordat hij lid van het Europees Parlement werd, beschouwd als meningen die zijn geuit in de uitoefening van zijn ambt.
Daarom geef ik hierbij te kennen dat ik het door de heer MacCormick ingediende voorstel steun.

Zimeray (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, voordat ik hier een aantal opmerkingen maak wil ik eerst de rapporteurs feliciteren, die in mijn ogen uitstekend werk hebben verricht met betrekking tot dit bijzonder complexe vraagstuk.
Tijdens het debat is alles al aan de orde gekomen en daarom beperk ik mij tot twee of drie opmerkingen. Allereerst wil ik benadrukken dat wij in dit soort situaties moeten proberen om iedere politieke overweging buiten beschouwing te laten, voor zover dat mogelijk is, en ons besluit op de rechtsregels te baseren. Mijn tweede opmerking over dit verslag heeft betrekking op de noodzaak van gelijkheid en evenwicht tussen de EP-leden. Hieraan hechten wij allen veel waarde. Voorts dient er bij stellingnamen zoals in dit verslag rekening te worden gehouden met de prerogatieven van dit Parlement en zijn leden. Ook aan dit punt hechten wij allen veel waarde, te meer daar het hier gaat om een mogelijke harmonisatie van het strafrecht waarvan ik een groot voorstander ben. Ik hoop dat de EP-leden en alle burgers van de Europese Unie dankzij deze harmonisatie meer vrijheid zullen genieten. Dit is helaas nog een onontgonnen terrein.
Tot slot wil ik nog twee opmerkingen maken. Allereerst is het altijd betreurenswaardig dat er bij vraagstukken die betrekking hebben op de vrijheid van individuen de voorkeur wordt gegeven aan een collectieve boven een individuele benadering. De rapporteur heeft helaas geen oren naar een individuele benadering. Hij heeft voor de onderhavige procedure gekozen. Als het om kwesties gaat die betrekking hebben op individuen, hun vrijheid en hun eventuele strafrechtelijke vervolging, dienen wij ervoor te zorgen dat de procedures voorzien in een individuele aanpak. Een collectieve of politieke benadering van het probleem kan zo worden vermeden, ook al speelt dit punt geen rol in de kwestie die ons hier bezighoudt.
Mijn tweede en laatste opmerking heeft betrekking op de kwestie-Dell'Utri. Ik kan mij vinden in de verzoeken die in dezen zijn gedaan. Deze kwestie verdient een aparte aanpak, en wel om de redenen die hier zeer terecht zijn aangegeven.

De Voorzitter.
Hartelijk dank.
De gecombineerde behandeling is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

De Voorzitter.
Aan de orde is het verslag (A5-0158/2002) van mevrouw Figueiredo, namens de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, over de mededeling van de Commissie aan de Raad, het Europees Parlement, het Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de regio's: ontwerp gezamenlijk verslag inzake sociale integratie (COM(2001) 565 - C5-0109/2002 - 2002/2051(COS)).

Figueiredo (GUE/NGL)
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, mevrouw de commissaris, het verslag dat wij hier vandaag bespreken mag niet alleen op naam van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken worden geschreven. Zowel de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs, media en sport als de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen hebben met het advies van collega Konstantinos Alyssandrakis en het advies van collega Joke Swiebel een onmisbare bijdrage geleverd. Ik dank alle medewerkers voor hun voorstellen. Hopelijk kunnen hun bijdragen op de steun van de meerderheid van het Parlement rekenen.
Het onderhavige verslag is gebaseerd op de mededeling van de Commissie over de eerste vijftien nationale integratieplannen die de lidstaten in juni jongstleden hebben ingediend in navolging van de tijdens de bijeenkomst van de Europese Raad in Lissabon in maart 2000 uitgestippelde strategie voor de bestrijding van armoede en sociale uitsluiting en met inachtneming van de volgende vier in Nice vastgestelde gemeenschappelijke doelstellingen: het bevorderen van arbeidsdeelname en van de toegang van iedereen tot alle middelen, rechten, goederen en diensten voor een menswaardig bestaan; het voorkomen van het risico van uitsluiting; het verlenen van hulp aan de meest kwetsbaren; het mobiliseren van alle terzake doende instanties.
Ondanks de beperkingen en de uiteenlopende benaderingen van de lidstaten wordt in het gezamenlijk verslag van de Commissie, dat onder het Belgische voorzitterschap door de Raad is goedgekeurd, de aandacht gevestigd op talloze belangrijke risico's en uitdagingen, die onverwijld moeten worden aangepakt. Er bestaat immers dringend behoefte aan een grondige en uitvoerige analyse van de oorzaken van sociale uitsluiting en aan een snellere en kordatere tenuitvoerlegging van concrete maatregelen. Anders dreigt het herhaaldelijk geuite voornemen om de economische en sociale cohesie te bevorderen op niets uit te lopen.
Vanwege hun uitzonderlijk belang herinner ik u aan de in het gezamenlijk verslag genoemde centrale prioriteiten: een integratieve arbeidsmarkt waar allen het recht hebben en de kans krijgen te werken; passende inkomens en middelen en waardige levensomstandigheden; het wegnemen van de onderwijsachterstand; behoud van de gezinssolidariteit en bescherming van de rechten van het kind; waardige woonomstandigheden voor allen; gelijke toegang tot hoogwaardige diensten inzake gezondheidszorg, vervoer, sociale voorzieningen, zorg, cultuur, recreatie en rechtsbijstand; verbetering van de dienstverlening; rehabilitatie van gebieden met talloze gebreken.
Om aan deze uitdagingen het hoofd te kunnen bieden moeten de lidstaten ervoor zorgen dat de middelen en kansen in de maatschappij beter worden verdeeld, zodat de sociale integratie gewaarborgd is en alle personen deel hebben aan de maatschappij en hun grondrechten kunnen uitoefenen. Het is tevens van wezenlijk belang dat een geïntegreerde en multidimensionale strategie wordt uitgestippeld, die gebaseerd is op de in Nice vastgestelde doelstellingen en de tenuitvoerlegging van het communautaire actieprogramma tot aanmoediging van de bestrijding van sociale uitsluiting, en met name op de eerste rondetafelconferentie die in oktober tijdens het Deense voorzitterschap zal worden georganiseerd. Deze strategie moet de strijd tegen armoede en sociale uitsluiting een toegevoegde waarde geven en ervoor zorgen dat in de tweede reeks nationale integratieplannen duidelijke prioriteiten, doelstellingen en doelgerichte acties, gepaste beleidsvormen en maatregelen worden gedefinieerd en dat daartoe de nodige begrotingsmiddelen worden uitgetrokken.
De diverse beleidsterreinen en nationale regeringen staan met andere woorden voor een gemeenschappelijke uitdaging: zij moeten erop toezien dat de belangrijkste mechanismen voor de herverdeling van kansen en middelen - een arbeidsmarkt voor iedereen met inbegrip van hoogwaardige werkgelegenheid voor vrouwen, de belastingstelsels, de systemen van sociale bescherming, onderwijs, huisvesting, volksgezondheid en andere overheidsdiensten - een voldoende universeel karakter krijgen en daadwerkelijk voorzien in de behoeften van de bevolkingsgroepen die het meest zijn blootgesteld aan de risico's van armoede en sociale uitsluiting.
Daarom is het noodzakelijk dat de economische en sociale beleidslijnen, met inbegrip van het mededingingsbeleid, de landbouw en de visserij en het Stabiliteitspact, worden afgestemd op het sociaal beleid en dat bij de beoordeling van elk beleidsonderdeel rekening wordt gehouden met de gevolgen ervan op sociaal gebied. Het is met name van wezenlijk belang dat de beleidsacties stroken met de sociale doelstellingen; dat ze bijdragen aan de economische en sociale cohesie en dat ze verandering brengen in de huidige situatie. Het is immers volkomen onaanvaardbaar dat 18% van de bevolking van de Europese Unie, dat wil zeggen meer dan 60 miljoen mensen, in armoede leeft.
Er bestaat tevens behoefte aan geloofwaardige en relevante sociale indicatoren, ook vanuit gender-perspectief, niet alleen om de veranderingen in het dagelijkse leven van de burgers te meten, maar ook om de ontwikkeling van de maatschappelijke situatie en met name van de armoede en de uitsluiting op de voet te volgen en tijdig aan de alarmbel te kunnen trekken. Wij mogen de werkelijkheid niet verhullen. Ofschoon het niet eenvoudig is een verband te leggen tussen overheidsuitgaven, sociale bescherming en armoede moeten wij goed beseffen dat zonder de bestaande sociale uitkeringen, waarin vooral het aandeel van de ouderdomspensioenen niet mag worden onderschat, 41% van de bevolking van de Europese Unie het slachtoffer van relatieve armoede zou zijn. Dit percentage bedraagt nog steeds 26% als wij de ouderdomspensioenen wel meerekenen, maar andere sociale uitkeringen niet als deel van het inkomen beschouwen.
Daarom kan ik mij niet vinden in het merendeel van de voorstellen van de Europese Volkspartij. Ik vind het onaanvaardbaar dat de werkelijkheid wordt verbloemd en dat de toepassing van fundamentele integratiemaatregelen wordt bemoeilijkt. Ik verzoek de auteurs van deze voorstellen dan ook hun voorstellen in te trekken. Anders zijn al onze inspanningen vergeefs geweest. Laten wij een positieve bijdrage leveren aan de tenuitvoerlegging van een doeltreffende strategie voor de bestrijding van armoede en sociale uitsluiting.

Alyssandrakis (GUE-NGL)
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, geachte collega's, ik wil mevrouw Figueiredo van harte gelukwensen met haar uitvoerig verslag en haar inleidende opmerkingen. Ik wil eveneens de Commissie werkgelegenheid bedanken voor het feit dat zij bijna alle amendementen van de Cultuurcommissie heeft overgenomen
Onze commissie wijst erop dat onderwijs, cultuur en sport de belangrijkste factoren voor sociale integratie zijn. Ik wil hierbij echter aantekenen dat deze factoren pas echt vruchten kunnen afwerpen als zij tot ontwikkeling komen in een gunstige sociale omgeving, in een omgeving waarin bijvoorbeeld gebruik wordt gemaakt van hooggeschoolden. In ons advies beklemtonen wij verder enkele zeer belangrijke vraagstukken. Zo is het voor onze commissie absoluut onontbeerlijk dat het openbaar karakter van de maatregelen voor preventie en bestrijding van sociale uitsluiting in het onderwijs en in de culturele sector wordt behouden.
Zij is met name van mening dat gratis openbaar onderwijs de voorwaarde is om eenieder vrije toegang te verlenen. Zij dringt er derhalve bij de lidstaten op aan alle kinderen tenminste twaalf jaar lang gratis, verplicht onderwijs te garanderen. Ook is zij van mening dat het onderwijssysteem jongeren niet alleen fundamentele kennis moet bijbrengen, met inbegrip van digitale vaardigheden, maar ook moet leren hoe de maatschappij functioneert, opdat de jongeren op bewuste manier kunnen bijdragen aan de sociale vooruitgang.
Gezien het groot aantal werkloze jongeren dringt de Cultuurcommissie erop aan dat overal herkansingsscholen worden ingevoerd. Ook vraagt zij om maatregelen ter bestrijding van het analfabetisme, ter bevordering van een perfecte kennis van de moedertaal en het leren van vreemde talen. Wat met name immigranten betreft, willen wij dat programma's worden opgesteld voor het onderwijs in de taal van het ontvangstland.
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, geachte afgevaardigden, het debat dat in de parlementaire commissies heeft plaatsgevonden en vandaag in de plenaire vergadering wordt afgerond, is ongetwijfeld zeer interessant en nuttig maar volstaat niet. Zoals ook de Cultuurcommissie duidelijk heeft gemaakt zijn voor de strijd tegen sociale uitsluiting concrete maatregelen nodig. Hopelijk kunnen wij dan de volgende keer als wij ons met dit vraagstuk bezighouden gewag maken van aanzienlijke vooruitgang.

Swiebel (PSE)
De Europese Commissie - en de commissaris voorop - verdient een pluim op haar hoed voor dit eerste integrale beleidsdocument over het onderwerp armoede en sociale uitsluiting.
Sociaal beleid heeft inderdaad een dubbele rol te vervullen: de sociale samenhang maar ook de productiviteit bevorderen. De Commissie rechten van de vrouw ondersteunt dan ook van harte de analyse dat armoede en sociale uitsluiting alleen overwonnen kunnen worden door de productiviteit en de verdiencapaciteit van zogenaamde kansarme groepen te verhogen. Dit geldt des te meer voor vrouwen. Daarom is het een beetje jammer dat deze analyse niet tot het einde toe is doorgedacht. Tevergeefs zochten wij namelijk naar het inzicht dat het de ongelijke verdeling van de betaalde en de onbetaalde arbeid van mannen en vrouwen is die ten grondslag ligt aan de oververtegenwoordiging van vrouwen onder de armen. Armoede onder vrouwen is direct gekoppeld aan hun gebrek aan economische zelfstandigheid. Deze moet worden bevorderd door middel van betaald werk dat een duurzaam inkomen oplevert voor vrouwen zelf en voor degenen die van hen afhankelijk zijn.
Als de Commissie en de lidstaten ons in deze genderanalyse willen volgen, zal de mate van economische zelfstandigheid van vrouwen in Europa opnieuw moeten worden onderzocht en zal deze factor een zelfstandige rol in het analysekader en in de beleidsdoelstellingen van het anti-armoedebeleid moeten spelen. Inderdaad zijn alleenstaande oudere vrouwen en alleenstaande moeders met jonge kinderen bijzonder kwetsbare groepen. Hun kwetsbaarheid zal echter niet verminderen als de oorzaken niet eerlijk onder ogen worden gezien. Zolang overbelasting met onbetaald werk vrouwen, en in het bijzonder vrouwen met kinderen, hen hindert eigen verdiencapaciteit op te bouwen, zullen dit kwetsbare groepen blijven.
Het zogenaamde combineren van arbeid en zorg, dat als emancipatiestrategie nu hoge ogen gooit, kan dan ook een valkuil blijken als te veel nadruk op deeltijdwerk en verlofregelingen voor vrouwen deze vrouwen ervan afhoudt voldoende verdiencapaciteit op te bouwen en in stand te houden. De open coördinatiemethode kan in dit opzicht tot nuttige beleidsvergelijkingen aanleiding geven en daar zie ik met nieuwsgierigheid naar uit. In dit kader is het echter wel noodzakelijk dat de gebruikte indicatoren om armoede te meten niet langer gender blind, zijn maar ook individuele inkomens van de afzonderlijke leden van gezinshuishoudingen in kaart brengen.

Pronk (PPE-DE).
Voorzitter, sociale uitsluiting is een moeilijk onderwerp. Het woord alleen al geeft aanleiding tot heel veel verschillen. We weten dat de Commissie indertijd het begrip sociale uitsluiting geïntroduceerd heeft, omdat het woord armoede door sommige lidstaten als overdreven werd beschouwd. Nu zitten we wel met een zekere tegenstelling. Men zou zich kunnen voorstellen dat er een sociaal uitgesloten miljonair is. Dat is heel wel denkbaar maar dat is niet waarover we het hier hebben. We hebben het hier toch uiteindelijk vooral over geld en alles wat daarmee te maken heeft.
Dan is er natuurlijk de vraag: is armoede in Europa niet hetzelfde als armoede in de derde wereld? Neen, dat is het niet. Je moet mensen in Europa met mensen in Europa vergelijken. Je kunt niet iemand die in slechte omstandigheden verkeert, vergelijken met iemand in de derde wereld. Dat is al te gemakkelijk voor de regeringen.
Toch is er een probleem, te weten dat in het systeem van subsidiariteit de meeste van deze verantwoordelijkheden bij de lidstaten, ja zelfs bij de gemeentes berusten. Wij kunnen daarover natuurlijk heel veel nuttige raadgevingen geven. We kunnen afspraken maken en we kunnen vergelijkingen maken. Dat is allemaal mogelijk. Het probleem kan eigenlijk alleen maar worden opgelost op het laagst mogelijke geografische niveau. Dat wordt door velen wel eens uit het oog verloren. Het lijkt wel alsof we hier de hele sociale-uitsluitingsproblematiek zouden kunnen oplossen. Dat is onmogelijk. We kunnen wel informatie uitwisselen, goede voorbeelden geven en tot op zekere hoogte bepaalde gemeenschappelijke zaken afspreken, maar die gemeenschappelijke zaken moeten dan ook niet contraproductief werken.
Ik denk dat we in Europa de positie van kinderen bepaald niet verbeterd hebben door een groot aantal ideologisch ingegeven maatregelen in het verleden. Dat moeten we ook in het oog houden. Wij kunnen dat niet doen, de lidstaten moeten dat doen. We kunnen in dat verband alleen een paar wijze lessen geven en daarbij moeten we het laten. Ik vind dat de rapporteur een goed verslag heeft geschreven, maar soms wel eens iets over die wijze lessen is heengegaan.

Koukiadis (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, in de mededeling wordt een geïntegreerd sociaal beleid in kaart gebracht. De rapporteur wijst dan ook terecht op de grote politieke betekenis van het onderhavige voorstel en mijns inziens moet een grote meerderheid zich achter haar standpunten scharen. Met het onderhavige ontwerp wordt in eerste instantie een bevestiging gegeven van de tijdens vorige vergaderperioden tot uitdrukking gebrachte politieke wil om gecoördineerde Europese maatregelen te treffen tegen uitsluiting.
Zoals ook overduidelijk uit de aanneming van de sociale agenda blijkt, is men nu algemeen van mening dat sociale uitgaven ook een belangrijke productiefactor zijn. Daarom zijn wij van mening dat de Europese Unie consequent moet zijn en de bestaande begrotingsrestricties ook in dat licht moet bekijken. Overduidelijk wordt erkend - en dat is een verworvenheid - dat in de strijd tegen uitsluiting eenieders medewerking vereist is. Er zijn gecoördineerde, gemeenschappelijke maatregelen nodig in de sector van de werkgelegenheid, de volksgezondheid, de huisvesting, het onderwijs en de sociale bescherming. Een van de moeilijkste punten is echter de tenuitvoerlegging van dergelijke maatregelen. Als men steeds maar zegt dat een geïntegreerde aanpak noodzakelijk is, moet men ook de verantwoordelijkheid op zich nemen en de hinderpalen voor een dergelijke aanpak uit de weg ruimen. Er is een kruistocht nodig om praktijken en gewoontes te veranderen, om het verzet te overwinnen van niet alleen de politieke leiding maar ook de ambtenaren die belast zijn met de tenuitvoerlegging van dit beleid. Bovendien moet de belangstelling van de vakbondsorganisaties voor dit doel worden versterkt, hetgeen betekent dat hun prioriteiten moeten worden veranderd. Tot slot moeten goed gefundeerde openbare besprekingen worden gehouden in zowel de plannings- als de evaluatiefase, alhoewel ook hier moeilijkheden moeten worden overwonnen om tot juiste resultaten te kunnen komen.
Algemeen gesproken ziet men in de verschillende landen pogingen om van onsamenhangende maatregelen in de verschillenden sectoren over te stappen op een geïntegreerde aanpak, maar helaas ontbreken daarvoor meestal de geschikte mechanismen en leggen de bevoegde autoriteiten weinig bereidwilligheid aan de dag. Wij zijn dan ook blij met het feit dat in de mededeling rekening wordt gehouden met de nieuwe gevaren van uitsluiting die worden veroorzaakt door de huidige structurele veranderingen in de Europese Unie. Zoals terecht is opgemerkt, nemen de veranderingen op de arbeidsmarkt en de privatisering van de overheidsdiensten hier een bijzondere plaats in.
Dit gezegd zijnde, moet mij echter van het hart dat de Europese Unie zelf geen duidelijk beeld heeft van wat zij openbaar wil houden met haar liberalisatiebeleid. Zij moet zelf het goede voorbeeld geven door haar specifieke beleidsvormen op de juiste manier te coördineren. Pas dan zullen wij geloofwaardiger worden in onze strijd tegen de sociale onzekerheid, die een van de hoofdredenen is voor de opkomst van extreem rechts. Wij moeten allen wel beseffen dat de lidstaten en de Commissie de open coördinatiemethode op het gebied van het sociaal beleid en de voorgestelde nationale actieplannen voor armoedebestrijding met dezelfde serieusheid moeten bejegenen als het stabilisatiepact en de begrotingsdiscipline.
Tot slot wil ik hier nog aan toevoegen dat dit ontwerp enkel zijn waarde zal weten te behouden als de Commissie in staat is ons in de nabije toekomst concrete indicatoren te verschaffen voor het meten van de geboekte vooruitgang. De Commissie heeft hiervoor een grote verantwoordelijkheid. Tijdens de tweede fase, waarin nationale actieplannen voor bestrijding van uitsluiting worden opgesteld, mogen wij ons niet opnieuw gaan bezighouden met de fundamentele uitdagingen en beginselen die aan het beleid tegen uitsluiting ten grondslag liggen. Dan moeten wij ons buigen over de maatregelen voor de omzetting van deze beginselen in operationele plannen. Dan moet het succes van de nieuwe methoden worden gemeten en de concrete toegevoegde waarde worden vastgesteld. Ik zou zelfs willen zeggen dat wij tijdens de topconferentie van 2003 een kort en bondig verslag op tafel moeten hebben over al deze vraagstukken.

Lambert (Verts/ALE).
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de rapporteur graag bedanken voor haar werk aan dit verslag.
Enkele nationale actieplannen hebben kritiek gekregen, onder andere van mevrouw Swiebel, vanwege het feit dat daarin op het punt van de sociale uitsluiting geen aandacht is geschonken aan de speciale positie van vrouwen.
Ik ben het op zichzelf met de heer Pronk eens dat dit voor een groot deel een kwestie is van geld, maar het heeft ook te maken met andere daarmee samenhangende factoren, zoals een gebrek aan werkelijke gelijkheid van kansen. Wanneer we ons realiseren dat in het Verenigd Koninkrijk afgestudeerde vrouwen aan het begin van hun loopbaan in veel gevallen minder verdienen dan afgestudeerde mannen met vergelijkbare diploma's, dan is dat een probleem. De situatie is nog slechter wanneer je een afgestudeerde man bent met een Bengalese of Pakistaanse achtergrond; je kansen op werk zijn dan namelijk even groot als die van een jonge blanke man zonder enig diploma.
Wij hebben hier dus te maken met een hele serie beleidspunten die op elkaar moeten worden afgestemd om vraagstukken op het gebied van de sociale integratie te kunnen aanpakken. Uiteraard weten wij ook dat vrouwen vaker hun loopbaan onderbreken, in deeltijd of op basis van tijdelijke contracten werken en nog altijd minder vaak een gekozen ambt bekleden.
Deze factoren verklaren ten dele waarom mijn fractie de amendementen die bedoeld zijn om de verplichting van een gelijke behandeling van werknemers in een onzekere en atypische arbeidsverhouding op te heffen, niet zal steunen. Ook zullen wij onze steun onthouden aan de amendementen die erop gericht zijn om verwijzingen naar de factoren economisch en monetair beleid te schrappen. Wij zijn namelijk van mening dat deze factoren van grote invloed zijn op de sociale omstandigheden.
Mijn fractie beseft de waarde van sociale zekerheid, niet alleen als bijdrage tot een duurzaam inkomen, maar ook als maatregel ten behoeve van de sociale integratie. Ook zijn wij van mening dat de participatie van mensen die het slachtoffer zijn van sociale uitsluiting en hun best doen om daaraan te ontsnappen, van essentieel belang is om tot conclusies en oplossingen te komen. Sociale integratie betekent dat mensen een stem hebben in besluiten over zaken die hun aangaan. Daarom zullen wij ook tegen amendement 7 stemmen.

Schmid, Herman (GUE/NGL).
Mijnheer de Voorzitter, ik dank de heer Figueiredo voor zijn belangrijke en uitstekende verslag.
Het verslag is vooral belangrijk in het licht van de doelstellingen en ideeën over sociale integratie en sociale solidariteit die twee jaar geleden met de besluiten van Lissabon naar voren zijn geschoven.
Sindsdien is er echter al veel gebeurd en is de situatie veranderd. Vele regeringen die aan de besluiten van Lissabon hebben meegewerkt, bestaan niet meer en bijna elke maand zijn er nieuwe politieke machtsverschuivingen in de regeringen van de lidstaten.
Dit is verontrustend, want zoals de heer Pronk opmerkte, berust de verantwoordelijkheid voor de sociale veiligheid en integratie bij de lidstaten of op lager niveau, wat veronderstelt dat de nationale regeringen aandacht willen besteden aan solidariteit en sociale integratie.
Als dat niet het geval is, wat ik vrees, is een sociale mobilisatie van beneden uit te verwachten. Vrouwenbewegingen, immigrantenorganisaties, lokale arbeidsbewegingen en andere groepen die de sociale solidariteit als hoogste prioriteit aanzien, moeten zich in dit geval organiseren en een politieke strijd voeren. Een goed hart en goede bedoelingen alleen zijn niet voldoende.
Wij weten dat het politieke leven vol tegenstellingen, tegenstrijdige belangen en prioriteiten zit. Arme en uitgesloten mensen komen niet op het prioriteitenlijstje van de politieke machthebbers voor. Daarom denk ik dat wij in Europa aan het evolueren zijn naar een grimmige politieke situatie waarbij de afstand tussen de machthebbers en de mensen met grote en moeilijke sociale problemen groter wordt dan tevoren.
Het is daarom zeer belangrijk dat de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken het verslag-Figueiredos steunt. Ik hoop dat dit ook morgen bij de stemming over dit verslag het geval zal zijn.

Bastos (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, dreigende armoede en sociale uitsluiting in de Europese Unie vormen een van de belangrijkste en dringendste economische en ethische uitdagingen van de 21ste eeuw. Daarom feliciteer ik de rapporteur met haar nuttige bijdrage, die overigens bijzonder gelegen komt.
Armoede is een multidimensionaal probleem, dat van invloed is op alle aspecten van het menselijke leven. Daarom onderstaat er momenteel verandering in de perceptie van deze plaag. Het probleem van de armoede beperkt zich niet langer tot de menselijke waardigheid en de levenskwaliteit. Ook het macro-economisch beleid, de sociale zekerheid, de vrijheid en de veiligheid zijn in het geding. Daarom is het onontbeerlijk dat de lidstaten langetermijnstrategieën ontwikkelen ten behoeve van de bevolkingsgroepen die het meest worden blootgesteld aan sociale uitsluiting en armoede. Ik denk dan met name aan langdurig werklozen, gehandicapten, ouderen, vrouwen en immigranten.
De nieuwe kennismaatschappij stelt ons in de gelegenheid de sociale uitsluiting te beteugelen. Zij schept de nodige economische voorwaarden om de groei en de werkgelegenheid te bevorderen en opent de weg naar nieuwe vormen van deelname aan de maatschappij. Uitgangspunt is dat deelname aan het arbeidsproces het beste middel is om sociale uitsluiting en armoede te overwinnen. Het is aan de lidstaten om vrij toegankelijk onderwijs aan te bieden, met inbegrip van informatica- en taalcursussen. Bovendien moeten de burgers tot levenslang leren worden aangezet. In het kader van de nieuwe methode van open coördinatie zal de actieve deelname van de lokale en regionale autoriteiten en van de sociale partners moeten worden versterkt teneinde de doeltreffende uitwisseling van beste praktijken te bevorderen.
Tot slot acht ik het van wezenlijk belang dat de kandidaat-landen zo spoedig mogelijk bij de strategie voor sociale integratie worden betrokken en een eigen nationaal actieplan opstellen om de sociale integratie te bevorderen.

González Álvarez (GUE/NGL).
Mijnheer de Voorzitter, zoals al door mijn collega's is gememoreerd tijdens de topconferenties van Lissabon, Stockholm en Nice enkele gemeenschappelijke doelstellingen geformuleerd om armoede en sociale uitsluiting te bestrijden. De aanleiding daartoe was de constatering dat het armoedepeil sinds 1995 niet is gewijzigd. Dat betekent dat 60 miljoen Europeanen - 18% van de bevolking - onder de armoedegrens leven. Die armoedegrens ligt op 50% van het gemiddelde inkomen in de lidstaten. Daarbij komt nog dat 50% van het gemiddelde inkomen in Luxemburg niet hetzelfde is als van dat in Portugal.
Tevens wordt geconstateerd dat het armoedepeil in landen met sociale kosten boven het gemiddelde van de Europese Unie, zoals Finland, Denemarken of Duitsland, veel lager ligt, soms twee keer zo laag, als dat in landen met sociale kosten onder het gemiddelde van de Europese Unie, waartoe de Zuid-Europese landen en het Verenigd Koninkrijk behoren.
In dit debat is inmiddels al veel gezegd over de noodzaak dat elk land programma's opstelt en dat ook de Europese instellingen daarbij betrokken zijn. Daarom meen ik, mijnheer de Voorzitter, dat morgen enkele van de voorgestelde amendementen niet kunnen worden aangenomen. Dat zou tegen de bedoeling van het verslag indruisen.
Ter afsluiting wil ik er hier op wijzen, mijnheer de Voorzitter, dat een van de voorgestelde amendementen inhoudt dat de acht punten waarover mijn collega Ilda Figueiredo heeft gesproken, zouden worden afgeschaft, waaronder het recht op arbeid, huisvesting, onderwijs en gezondheidszorg. Aanneming van een van die amendementen in de vorm waarin zij nu zijn opgesteld, zou ingaan tegen de bedoeling van het verslag. Mijn verzoek is dan ook het verslag aan te nemen zoals het nu voorligt, want het is een goed verslag dat de armoede- en sociale-uitsluitingsproblematiek op de juiste manier aanpakt.

Bushill-Matthews (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, de rapporteur heeft met veel passie en overtuiging gesproken over de vraagstukken die samenhangen met sociale uitsluiting. Ik kan haar verzekeren - ook al heeft zij een dergelijke verzekering hopelijk niet echt nodig - dat deze passie en overtuiging aan deze zijde van het Parlement, net als naar ik aanneem in het hele Parlement, worden gedeeld. In dat geval is het misschien nogal vreemd dat de behandeling van haar verslag in de commissie niet bepaald van een leien dakje is gegaan en dat veel commissieleden ertegen hebben gestemd. Ik heb het idee dat dat in de plenaire vergadering ook wel eens zou kunnen gebeuren, zeker als een aantal van onze amendementen, die naar ik heb begrepen door de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij zullen worden gesteund, niet worden aangenomen. Het zou een schande zijn als het verslag werd verworpen.
Ik wil mij op twee zaken concentreren. Beide zijn ook al door mijn collega's de heer Pronk en mevrouw Bastos op zeer welsprekende wijze aan de orde gesteld. Het eerste punt is het belang van een keuze voor een aanpak vanaf de basis in plaats van een van bovenaf. Het is belangrijk dat de lidstaten die het meest met het probleem te maken hebben de beste resultaten boeken bij de aanpak ervan. Het tweede punt is het belang van voldoende werkgelegenheid. Stimulering van de werkgelegenheid is de beste manier om armoede en sociale uitsluiting aan te pakken.
De eerste van de acht gezamenlijke acties, de acht centrale uitdagingen, was de stimulering van de werkgelegenheid, al is dit punt uiteindelijk in overweging V van het verslag terechtgekomen. Dit moet krachtig worden onderstreept. In het bijzonder vraag ik de aandacht van het Parlement voor amendement 20, waarin wordt gesproken over het belang van tijdelijk werk en uitzendwerk als manieren om mensen in banen met een vast en voltijds dienstverband te krijgen. Ik wil ook graag tegen de Commissie zeggen dat ik het van harte met de commissaris eens ben dat het van groot belang is om een goede basis te leggen voor een verdere ontwikkeling van de sector van het tijdelijk werk.

Mantovani (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, de rapporteur verdient uiteraard alle lof voor haar initiatief en voor de gedrevenheid waarmee zij dit verslag geschreven heeft. Dit is het eerste gezamenlijke verslag over sociale integratie op grond van nationale actieplannen ter bestrijding van armoede en sociale uitsluiting. Tijdens de uitwerking daarvan bleek duidelijk dat er behoefte was aan een gemeenschappelijke studie over de verschillende situaties in de Europese Unie. De nationale actieplannen hebben een reeks risicofactoren aan het licht gebracht, waaruit onder meer de multidimensionale aard van de problematiek blijkt. Die risicofactoren zijn in sommige gevallen niet alleen oorzaken, maar ook gevolgen, hetgeen duidelijk maakt dat het hard nodig is die cirkel van aanhoudende armoede, armoede die van de ene generatie op de andere wordt overgeërfd, en van sociale uitsluiting te doorbreken.
Eindelijk gaat nu ook voor de sociale uitsluiting een proces van samenwerking en open coördinatie van start om bepaalde doelstellingen te bereiken, zoals naar aanleiding van de Top van Luxemburg al is gebeurd met de werkgelegenheid. Er zijn specifieke acties voorgesteld om het probleem van sociale uitsluiting terug te dringen dan wel te verhelpen. Deze acties zijn onderverdeeld op grond van de vier specifieke doelstellingen van Nice. Onder meer is er een actie voor kwetsbare personen, mensen met een handicap en bejaarden die niet meer voor zichzelf kunnen zorgen. Het is belangrijk dat deze doelstellingen worden bereikt, niet omdat wij zo nodig rapportjes willen uitdelen aan de verschillende Europese landen, maar om echt spijkers met koppen te slaan voor het fundamentele doel van sociale integratie.

Pérez Álvarez (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, geachte afgevaardigden, allereerst wil ik mijn collega Ilda Figueiredo feliciteren met haar goede werk, waarvoor dank.
Lissabon, Nice, Stockholm, meer recentelijk de Top van Barcelona: data, plaatsen, steden, topconferenties die de sociale temperatuur van de Europese Unie aangeven. Op die data heeft de Europese Unie zich uitgesproken voor een betere, meer ontwikkelde economie, voor meer en betere werkgelegenheid, voor duurzame ontwikkeling en voor sociale samenhang. De werkelijkheid, het zij nogmaals gezegd, is echter weerbarstig. Velen van ons zouden vreemd opkijken bij het horen of lezen van de gegevens over de armoede in onze lidstaten. Het percentage van de bevolking dat onder de armoedegrens leeft (als we die grens stellen op het algemeen aanvaarde percentage van 60% van het gemiddelde nationale inkomen), bedraagt 8, 12, 14, 19 en zelfs 22 (met 18% als gemiddelde voor heel de EU). Bovendien is het probleem van de armoede en de sociale uitsluiting nog altijd groot, terwijl het BBP in de Europese Unie gemiddeld een groei van 2,5% heeft laten zien.
Het verslag van mevrouw Figueiredo bevat enkele overwegingen ter bestrijding van de sociale uitsluiting. Daarvan wil ik er een paar uitlichten. De eerste betreft het ontwikkelen van een solidaire arbeidsmarkt en het bevorderen van werkgelegenheid als recht en mogelijkheid voor iedereen. Dat zal soms besluiten vergen die hier en daar op weerstand kunnen stuiten, zoals nu in Spanje gebeurt Op die momenten is de sociale dialoog pas echt belangrijk, maar dan moet het wel een sociale dialoog in de ware zin des woords zijn, namelijk een dialoog waarbij over en weer concessies worden gedaan.
Werkgelegenheid staat ongetwijfeld bovenaan de lijst van integratiemaatregelen. Verder moet worden ingezet op onderwijs, op nieuwe technologieën - om technologisch analfabetisme te voorkomen - en vooral op een strategische en multidimensionale aanpak, de gelijke behandeling van man en vrouw, op onderwijs en milieu, en op betere sociale uitkeringen. Natuurlijk ook - en daarmee eindig ik, mijnheer de Voorzitter - op een gezamenlijk optreden. Ik ben het ermee eens dat dit op het laagste overheidsniveau dient plaats te hebben. Ik wil daar wel aan toevoegen dat die benadering stimulering en optreden door andere overheden waarschijnlijk niet behoeft uit te sluiten.

Diamantopoulou
Mijnheer de Voorzitter, ik wilde mevrouw Figueiredo, de Cultuurcommissie en de Vrouwencommissie, die bij de opstelling van het eindverslag betrokken waren, van harte gelukwensen met hun werk. Uit het debat is zonder meer gebleken dat synergie tussen de drie fundamentele beleidsvormen, tussen het economisch, sociaal en werkgelegenheidsbeleid, uiterst belangrijk is. Gebleken is eveneens dat deze drie beleidsvormen een gelijkzijdige driehoek moeten vormen, opdat in alle landen van de Europese Unie evenwichtige resultaten kunnen worden bereikt. Er zijn tijdens het debat bovendien twee belangrijke politieke vragen gesteld . Kan en moet de Europese Unie optreden en beleidsvoorstellen doen voor de bestrijding van armoede en uitsluiting en de coördinatie van die bestrijding?
Enkele afgevaardigden hebben reeds gesproken over de huidige definitie van armoede en uitsluiting. Deze heeft natuurlijk niet veel uit te staan met de armoede in de derde wereld. In Europa is er een relatieve armoede, maar dat mag ons niet uit het oog doen verliezen dat meer dan 65 miljoen mensen in Europa de armoededrempel naderen. Uitsluiting is een breder vraagstuk, dat gedefinieerd wordt op grond van de nieuwe behoeftes en dat onder meer ook vraagstukken in verband met de informatiemaatschappij behelst.
Als wij het eens zijn over de definitie en het ingewikkelde vraagstuk van de indicatoren, kunnen wij overgaan naar de volgende vraag: moet de Europese Unie actie ondernemen? Mijns inziens is meer dan ooit duidelijk geworden - kijkt u maar naar de conclusies van Nice en van Barcelona - dat aan het sociaal beleid aspecten kleven die rechtstreeks verband houden met de andere Europese beleidsvormen. Daarom is het onontbeerlijk de gevolgen van de Europese economische beleidsvormen voor de sociale sector te evalueren. Het is de eerste keer - en mijns inziens is het de moeite waard dit te onderstrepen - dat op Europees vlak plannen worden opgesteld en een poging wordt ondernomen tot samenwerking op het gebied van de bestrijding van armoede en uitsluiting.
De tweede vraag is of de Europese Unie dat kan, dus of het Verdrag en de scheiding tussen nationale en Europese bevoegdheden zoiets toestaan. Mijns inziens moeten wij duidelijk en voorzichtig zijn. Het lijdt geen twijfel dat wij hier geconfronteerd worden met subsidiariteit. Het lijdt geen twijfel dat het sociaal beleid steeds meer gedecentraliseerd wordt en in alle landen wordt uitgevoerd op het niveau van de gemeentes, de provincies en de regeringen. Het lijdt echter ook geen twijfel dat dankzij de open coördinatiemethode - waarmee geen wetgeving wordt opgelegd - reeds de eerste belangrijke resultaten konden worden geboekt. Landen die nooit nationale actieplannen ten uitvoer hebben gelegd, beschikken nu over goed georganiseerde nationale actieplannen. Beste praktijken uit de landen die reeds programma's hebben toegepast, worden overgenomen door de andere landen. Er vindt een belangrijke samenwerking plaats op het gebied van de indicatoren en de methoden voor de tenuitvoerlegging van deze plannen. Ik ben van mening dat u hieraan met uw verslag een belangrijke bijdrage hebt geleverd. Daarin staan mijns inziens de punten die het allerbelangrijkst zijn en ook aan de orde moeten worden gesteld tijdens de rondetafelconferentie die in oktober onder Deens voorzitterschap zal worden georganiseerd.
Daarom is het zo belangrijk dat het openbaar debat over armoede een open debat wordt met een grote deelname van de rechtstreeks betrokkenen en niet alleen van de parlementen en de sociale partners. Ook evaluatie zal een belangrijke rol spelen na de toepassing van elk programma. Kwantitatieve doelstellingen op nationaal niveau zijn onontbeerlijk. Ook is de verdeling van de bevoegdheden met betrekking tot de nationale actieplannen over nationale, regionale en plaatselijke instanties zeer belangrijk, en natuurlijk kunnen wij de begroting niet wegcijferen, evenmin als de band tussen de begrotingsmiddelen en de voorgestelde beleidsvormen en maatregelen.
Aangezien onder Deens voorzitterschap een evaluatie moet worden gemaakt van de nationale actieplannen voor armoedebestrijding zoals die tot nu toe ten uitvoer zijn gelegd, en de volgende actieplannen moeten worden voorbereid, zal zoals reeds gezegd in oktober een rondetafelconferentie worden gehouden. Dat zijn ook de vraagstukken die wij voor ogen moeten houden bij de tweede generatie van nationale actieplannen, als wij betere resultaten willen bereiken. Aangezien de Commissie gevraagd werd na dit verslag in het geweer te komen wil ik eraan herinneren dat sedert oktober van het vorig jaar, toen de Commissie haar mededeling voorlegde aan het Europees Parlement, in Laken het gemeenschappelijk standpunt over de sociale werkgelegenheid is aangenomen, en in samenwerking met het Parlement het programma voor de bestrijding van sociale uitsluiting is aangenomen, dat een heel concreet programma is en de lidstaten instrumenten verschaft om actieplannen op te stellen.
Verder is het belangrijk erop te wijzen dat wij deze inspanningen hebben uitgebreid tot alle kandidaat-landen en wij nu met alle kandidaat-landen actieplannen ondertekenen voor de strijd tegen sociale uitsluiting. Aldus kunnen wij ervoor zorgen dat deze landen na toetreding onmiddellijk kunnen meedoen aan de lopende programma's. Ik moet hier dan ook vermelden dat na de aanvankelijke vaststelling van 18 indicatoren tijdens de Europese Raad van Laken in december jongstleden, dit semester uitstekend werk is verricht op dit gebied en dat natuurlijk zal worden voortgezet tijdens het tweede semester van dit jaar.
Ik wil nog even terugkomen op de besprekingen die wij herhaaldelijk in uw commissie hebben gevoerd over de belangrijke rol die indicatoren spelen in alle sociale beleidsvormen van de Europese Unie en duidelijk maken dat de sociale indicatoren een zeer belangrijke rol spelen tijdens de Voorjaarsraad en tot op zekere hoogte ook de uiteindelijke economische beslissingen van alle landen bepalen.

De Voorzitter.
Hartelijk dank, mevrouw de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

De Voorzitter.
Aan de orde is het verslag (A5-0186/2002) van de heer Stockmann, namens de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme, over het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad houdende wijziging van verordening (EEG) nr. 95/93 van de Raad van 18 januari 1993 betreffende gemeenschappelijke regels voor de toewijzing van 'slots? op communautaire luchthavens (COM(2001) 335 - C5-0277/2001 - 2001/0140(COD)).

Stockmann (PSE)
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, beste collega's, gelukkig begint zich steeds meer beweging af te tekenen aan het Europese firmament, en gelukkig geldt dat ook voor het Europees luchtverkeersbeleid. De gevolgen van 11 september voor de luchtverkeersbranche schijnen bijna overwonnen te zijn; er wordt weer uitgegaan van jaarlijkse groeipercentages tot 5%. Dat betekent dat het luchtverkeer in de periode tot 2015 zal verdubbelen. Ons politieke antwoord op deze uitdaging is enerzijds de creatie van een uniform Europees luchtruim; anderzijds dient de capaciteitssituatie op de overbelaste luchthavens verbeterd te worden. Hiertoe dient de luchthaveninfrastructuur te worden uitgebreid. Een verdubbeling van het aantal landingsbanen in 2015 zal voor niemand van ons een serieuze optie zijn, en daarom moet er extra capaciteit gegenereerd worden. De beste oplossing hiervoor is gelegen in een optimaal systeem voor de toewijzing van start- en landingsrechten op overbelaste luchthavens. De oude slot-verordening van 1993 voldoet niet meer aan de huidige eisen, en is bovendien niet in heel de Europese Unie uniform toegepast omdat ze te weinig precies is gebleken. Ze voorzag niet in een passende en transparante toewijzing van slots, benadeelde de kansen van nieuwe gegadigden en zorgde voor ongewenste verschijnselen, zoals de ontwikkeling van een grijze-markthandel. Het voorstel van de Commissie inzake een nieuwe regeling voor de toewijzing van slots is een noodzakelijke interimoplossing. Uit het overleg dat de komende jaren gevoerd zal worden, moet een definitieve regeling komen.
Het is een interimoplossing waarvan velen vinden dat ze ten opzichte van de oude verordening slechts technische verbeteringen op detailniveau lijkt in te houden. Desalniettemin zijn er ook politieke gevolgen aan verbonden, die met het oog op regelgeving noodzakelijk en voor menigeen verstrekkend zijn. Op deze plek zou ik de collega's willen bedanken voor hun goede, onderwerpsgerichte samenwerking in de commissie. Hier en daar waren er wat verschillen van mening, maar wij zijn er toch in geslaagd in het complex van regels de juiste balans te vinden. Onze verbeteringen van het Commissievoorstel zijn gericht op een verfijning van de Commissietekst, op Europese uniforme criteria voor de toekenning van de status van gecoördineerde luchthaven, op de verdere uitbreiding van de bevoegdheden en onafhankelijkheid van de coördinator, op de handhaving van flexibiliteit en zekerheid qua planning voor luchtvaartmaatschappijen, alsmede op de bevordering van flexibiliteit en verruiming van de kansen op toegang tot de markt voor nieuwe gegadigden.
Ik zal elk van de punten van commentaar voorzien. Een centraal punt van de ontwerpverordening is de poging om het begrip slots opnieuw te definiëren als gebruiksrecht. Zodoende wordt duidelijk gemaakt dat slots geen eigendomsrecht vormen van luchtvaartmaatschappijen of luchthavens, maar een openbaar goed. Voorts heeft de commissie bepaald dat de definitie van gebruiksrecht van toepassing is op de totale voor een vlucht noodzakelijke luchthaveninfrastructuur. Voor het eerst hebben wij het verband benadrukt tussen airway slots en airport slots, teneinde in de toekomst tot een betere afstemming tussen beide elementen te komen.
Ten tweede hebben wij de positie van de coördinator versterkt - een onomstreden maar daarom niet minder belangrijke maatregel. Wij hebben de coördinator vrijgesteld van de verplichting tot schadevergoeding; ik ben van mening dat dit absoluut noodzakelijk is om zijn onafhankelijkheid te waarborgen. Wij hebben zijn bevoegdheden tegenover het coördinatiecomité duidelijker omschreven; hij heeft het recht slots in te trekken als luchtvaartmaatschappijen hun informatieplicht niet nakomen en hij heeft het recht zijn gegevens af te stemmen op die van andere coördinatoren en bemiddelaars inzake de dienstregelingen, waardoor ongerijmdheden in de dienstregelingen aan het licht komen.
Ten derde moeten wij rekening houden met de gerechtvaardigde belangen van de gevestigde luchtvaartmaatschappijen. In tegenstelling tot het voorstel van de Commissie zijn wij ervoor dat de mogelijkheid van re-timing blijft bestaan zodat de luchtvaartmaatschappijen hun dienstregelingen fasegewijs kunnen optimaliseren. Wij hebben de uitzonderingen voor de use-it-or-lose-it-regeling uitgebreid, bijvoorbeeld om in te spelen op gebeurtenissen zoals die van 11 september. Voorts hebben wij ons gekeerd tegen het voorstel van de Commissie om een historisch recht te koppelen aan de vliegtuiggrootte, omdat wij vinden dat de maatschappijen over meer speelruimte moeten beschikken. Zowel uit economisch als milieuoogpunt is dat goed. In het andere geval zou het resultaat contraproductief zijn.
Ten vierde moeten wij acht slaan op de gerechtvaardigde belangen van de nieuwe luchtvaartmaatschappijen. De door de Commissie voorgestelde definitie van nieuwe gegadigde mag dan bij een groot aantal gevestigde luchtvaartmaatschappijen niet in goede aarde zijn gevallen, wij zijn van mening dat deze definitie in beginsel juist is. Er is immers sprake van een fundamentele discrepantie tussen het concentratieproces dat zich in het luchtverkeer aan het aftekenen is en de in het kader van de liberalisering nagestreefde concurrentie op de routes. Om de positie van de nieuwe gegadigden verder te versterken hebben wij de definitie daarvan verfijnd en het voor de nieuwe gegadigden eenvoudiger gemaakt slots uit te wisselen en over te dragen.
Ten vijfde geldt, dat waar duidelijke regels zijn, ook sancties opgelegd moeten kunnen worden. Wij hebben vastgelegd dat bij oneigenlijk gebruik van slots een eenmalige aanmaning wordt gezonden. Blijft men daarna in gebreke, dan worden de slots ingetrokken. De lidstaten kunnen ook boetes opleggen.
Staat u mij toe ter afsluiting een kleine blik in de toekomst te werpen. Een groot aantal commissieleden zou graag zien dat er zo spoedig mogelijk een definitieve regeling komt. Daar heb ik begrip voor, want onze interimoplossing doet nog niet volledig recht aan de behoefte tot vernieuwing. In de eerste plaats is het echter nodig de gevolgen van de huidige verordening te analyseren want het luchtverkeer is een zeer gevoelig onderwerp, waar ook nog eens een aanzienlijk economisch belang aan kleeft. Vandaar dat er niet over één nacht ijs mag worden gegaan. Voorts hebben wij nog tijd, die wij overigens best nodig zullen hebben, voor een uitgebreid proces van consensusvorming waarbij de belangrijkste actoren in het luchtverkeer betrokken zullen zijn. De Commissie heeft dit consensusproces bespoedigd door opdracht te geven voor een onderzoek naar toewijzingsmodellen voor slots. De afronding van dit proces zal echter nog wel enige tijd op zich laten wachten.
Het is helaas niet gelukt om het luchtverkeer in de slot-verordening te verankeren als een logisch onderdeel van een integraal beleid voor de optimalisering van alle verkeer. Dat vind ik jammer, maar desalniettemin zullen wij dit aspect in het oog houden bij toekomstige wetgeving. Ik hoop dat het verslag morgen in de plenaire vergadering op net zo'n grote meerderheid kan rekenen als in de commissie.

Foster (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, ik wil om te beginnen de rapporteur, de heer Stockmann, bedanken voor het feit dat hij mij heeft willen ontvangen en dat hij afgelopen december in Brussel een seminar heeft georganiseerd. Het was toen al duidelijk dat alle bij deze bedrijfstak betrokken partijen, met inbegrip van de grote en kleine luchtvaartmaatschappijen, de luchthavens en anderen, de geactualiseerde versie van verordening 95/93, dat wil zeggen de technische herziening ervan, volledig steunden. Zij waren echter van mening dat verandering van de regelgeving inzake de markttoegang in dit stadium prematuur was en dat de consequenties ervan niet goed waren doordacht.
Het onderhavige voorstel is zowel ingewikkeld als omstreden. Het is duidelijk dat wij over enkele centrale elementen diepgaand van mening verschillen. Het punt is dat de pogingen om deze voorstellen, de definitie van het begrip slots, de vraagstukken betreffende de markttoegang, de overdraagbaarheid van slots en het punt van de nieuwkomers, etcetera aan te pakken, pas in een tweede fase aan de orde hadden moeten komen. Ik zal zo dadelijk op enkele specifieke problemen ingaan.
Niet alleen was opnemen van deze elementen in fase 1 volkomen overbodig, maar sommige ervan doen ook afbreuk aan de zo noodzakelijke flexibiliteit van het systeem. De amendementen die sommige collega's en ikzelf aanvankelijk hadden ingediend, hadden tot doel de flexibiliteit van het systeem te behouden en te vergroten. Alle luchtvaartmaatschappijen hebben die flexibiliteit momenteel en dat is goed voor de passagiers. Als wij hun die rechten ontnemen, zoals de Commissie voorstelt, zou dat het systeem zeer nadelig beïnvloeden en mogelijk zelfs het einde ervan inluiden.
Samen met anderen heb ik drie van de belangrijkste amendementen waarover morgen zal worden gestemd, opnieuw ingediend. Deze amendementen betreffen het proces van de slot-toewijzing en de uitwisseling van slots tussen de luchtvaartmaatschappijen. Ik hoop dat het Parlement deze amendementen zal steunen.
Betreffende een algemeen punt kan het geen kwaad de Commissie eraan te herinneren dat de Europese Unie de definitie en het gebruik van een slot niet in haar eentje kan vaststellen. Er zijn over de hele wereld 168 slot-gecoördineerde luchthavens. Ook vliegen veel luchtvaartmaatschappijen uit derde landen op Europa. Over iedere eventuele wijziging van de definitie of het gebruik moet op internationaal niveau overeenstemming worden bereikt om te voorkomen dat er een chaos omntstaat. In het voorstel van de Commissie wordt dit punt niet genoemd.
Aanvankelijk ben ik bewust niet ingegaan op de discussie over het eigendomsrecht van slots, niet in de laatste plaats omdat dit zeer omstreden is en naar ik verwacht ernstige juridische problemen mee zal brengen. Hoe die discussie echter ook uitvalt, ik vind het naïef om te zeggen dat het standpunt van de Commissie dat de slots aan het volk toebehoren, bizar is. Misschien is de Commissie van mening dat zij de slots namens het volk in eigendom moet hebben. In werkelijkheid moet het eigendomsrecht van de slots echter worden vastgesteld door middel van contracten tussen partijen.
Dat brengt mij op mijn laatste punt. Mijn opvatting is dat een slot een product is dat zonodig verhandeld moet kunnen worden. Dit is ook de visie van de AEA, de IATA en veertien lidstaten, de toekomstige schaarste aan capaciteit op de luchthavens overal in de EU.
Ik ben het ook volstrekt oneens met de mythe - die nog steeds in stand wordt gehouden - dat alleen de grote luchtvaartmaatschappijen hiervan zullen profiteren. Dat is niet het geval. Het bewijs daarvoor is het feit dat sinds het begin van de secundaire handel tien jaar geleden het aandeel slots van BA op Heathrow is afgenomen. De keuzemogelijkheden voor de consument zijn drastisch toegenomen.
Wat wij willen, is een voorstel dat leidt tot een transparanter, praktischer, doelmatiger en doeltreffender systeem van slot-toewijzing, een systeem dat niet schadelijk is voor de legitieme belangen van de luchtvaartindustrie. Helaas doet dit voorstel dat niet.

Pohjamo (ELDR).
Mevrouw de commissaris, waarde collega's, namens mijn fractie bedank ik de heer Stockmann voor het deskundige en goede verslag. Een zorgvuldige coördinatie van slots is noodzakelijk voor het verbeteren van de doeltreffendheid en veiligheid van luchthavens. De slots zijn ook van grote economische betekenis voor de luchtvaartmaatschappijen. Onze fractie steunt de inzet van de rapporteur om de sleutelelementen van het Commissievoorstel te versterken: onafhankelijke coördinatie, voorrecht voor nieuwkomers en een rechtspositie voor slots, vooral als gebruiksrecht.
Het zo flexibel mogelijk verdelen van slots is van belang voor onder andere ondernemingen die aan buitenlandse handel doen. Het is geen goede zaak dat de lidstaten het recht hebben om vaste rechten te beperken tot vliegtuigen die voldoen aan een bepaalde minimumomvang.. Het uitsluiten van kleine vliegtuigen kan er bijvoorbeeld toe leiden dat het verkeer van een klein land naar een andere lidstaat wordt bemoeilijkt.
Onze fractie heeft twee amendementen ingediend. Amendement 56 is bedoeld om het Commissievoorstel over het verdelen van slots onder nieuwkomers te verduidelijken. In het amendement wordt het voorrecht van nieuwkomers gehandhaafd en wordt gepreciseerd dat het voorrecht afhankelijk is van het aantal aangevraagde slots. Naar mijn mening verzwakt amendement 45 de positie van nieuwkomers. Ik wil dan ook vragen wat de Commissie van dit voorstel vindt.
De Commissie is maatregelen gaan nemen om opstoppingen op luchthavens te voorkomen. Het is de bedoeling met nieuwe marktmechanismen de vraag en het aanbod van slots beter op elkaar af te stemmen. Het vinden van langetermijnoplossingen is de afgelopen jaren echter nogal traag verlopen. Met amendement 57 wil onze fractie de Commissie aansporen met een grondiger voorstel over slots te komen. Naar de mening van onze fractie moet het huidige systeem radicaal herzien worden. Slots moeten meer op de markt worden gebracht.

Van Dam (EDD).
Bij haar aantreden heeft commissaris De Palacio de situatie in de luchtvaart tot één van haar belangrijkste prioriteiten gemaakt. Nu -halverwege het mandaat van deze Commissie - blijkt dit ook in de praktijk. Dit voorstel is er één in een lange reeks. De problemen in de luchtvaart doen zich zowel voor in het luchtruim als op de luchthavens. Het lijkt alsof op de grond de problemen minder groot zijn dan in de lucht, maar volgens mij bedriegt die schijn.
De wens om de toewijzing van de slots te herzien, leeft al geruime tijd in het Parlement. De ondoorzichtige wijze waarop tot nu toe deze rechten aan luchtvaartmaatschappijen worden 'toegewezen?, levert meer vragen op dan dat zij duidelijkheid schept. Overigens raakt dat nu juist het heikele punt van dit voorstel. De vraag namelijk of deze slot-rechten 'eigendom? dan wel een 'gebruiksrecht? zijn. Ik ben van mening dat het laatste het geval is, gezien het publieke karakter van luchthavens. Wanneer daarover overeenstemming bestaat, is er wat mij betreft geen reden om in deze fase nog niet over het wijzigen van de spelregels te beslissen. Immers, als we moeten wachten totdat alle neuzen dezelfde kant op staan, kan een besluit nog wel eens lang op zich laten wachten.
Een belangrijke insteek voor dit voorstel zijn de mogelijkheden voor nieuwkomers op de markt. In het belang van een goed functioneren van de markt is het noodzakelijk dat zij de kans krijgen om toe te treden. Daarbij moeten we wel in het achterhoofd houden dat een kwalitatief goed netwerk moet blijven bestaan. Het beleid moet daarop gericht zijn. De verdeling van slots moet derhalve niet erin resulteren dat nieuwkomers slechts afgedankte slots krijgen. Een goede menging van aanvragen van huidige aanbieders en nieuwkomers is noodzakelijk.
Dit betekent, Voorzitter, dat wij ons grotendeels kunnen vinden in het verslag-Stockmann zoals dat door de Commissie voor regionaal beleid en vervoer is voorgelegd. We zullen er dan ook onze steun aan geven.

Jarzembowski (PPE-DE).
Geachte Voorzitter, geachte ondervoorzitter, beste collega's, ook ik verwelkom namens mijn fractie het zeer grondige, uitmuntende verslag van de heer Stockmann. Namens de meerderheid van mijn fractie kan ik verklaren dat mijn hooggewaardeerde collega Foster vanavond een minderheidsstandpunt van mijn fractie heeft voorgelegd. De meerderheid van mijn fractie steunt het Commissievoorstel, net zoals dat in de commissie is gebeurd. Een en ander behelst dat de rechtsaard van de slots nu eenduidig geïdentificeerd en definitief vastgelegd moet worden en dat de commerciële handel met slots tussen de luchtvaartmaatschappijen onwettig is en blijft. De slots zijn te beschouwen als gebruiksrecht en mogen geen eigendom zijn van luchtvaartmaatschappijen of luchthavens. Zij hebben uitsluitend een dienende functie voor een effectief, economisch en milieuverantwoord gebruik van het luchtruim. Mijn fractie zal daarom morgen de drie amendementen van collega Foster verwerpen omdat wij vinden dat de Commissie volledig gelijk heeft.
Daarnaast denk ik dat met de herziening van de slot-verordening wordt beoogd, de regels voor de toewijzing van de slots transparanter te maken en meer op concurrentie toe te snijden. Hierbij dient natuurlijk, tot op zekere hoogte, rekening gehouden te worden met de historische rechten met betrekking tot de huidige intracommunautaire routes. Concurrentie is nodig, ik hoop dat mijn Britse collega's het ook op dit punt met mij eens zijn. Omdat concurrentie noodzakelijk is hebben wij nieuwe slots nodig voor nieuwe luchtvaartmaatschappijen om de concurrentie in het luchtverkeer ten behoeve van de passagiers beter te organiseren.
Ten slotte worden de functies en de onafhankelijkheid van de coördinatoren uitgebreid. Dit schept de mogelijkheid om ongebruikte slots op te eisen indien zij niet door de gevestigde luchtvaartmaatschappijen worden gebruikt en toe te kennen aan andere luchtvaartmaatschappijen. Dit stimuleert een efficiënt, economisch en milieuverantwoord gebruik van het luchtruim, en daar moeten wij naar streven.
Staat u mij toe, mijnheer de Voorzitter, mevrouw de ondervoorzitter, er nogmaals op te wijzen, dat ik hoop dat ook de Raad onder het Spaans voorzitterschap in juni een belangrijke stap vooruit zal zetten. Wij hebben ons huiswerk gedaan. Wij hebben in de commissie weliswaar 52 amendementen geproduceerd, maar die amendementen zijn nuttig voor een verfijning van de tekst. Ik hoop dat de Commissie kleur bekent en de meest amendementen ondersteunt.
Ik denk dat het in ieder geval belangrijk is dat de Raad spoedig de knoop doorhakt, want wij willen dat de nieuwe regeling voor de slot-verordening zo snel mogelijk in werking treedt. De luchtvaartmaatschappijen zijn door de algemene economische recessie en de gebeurtenissen van 11 september in moeilijkheden geraakt. Wij geloven dat de luchtvaartmaatschappijen, de luchthavens en de passagiers gebaat zijn bij een herziening van de slot-verordening. Daarom vragen wij u het verslag-Stockmann te steunen.

Vatanen (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw De Palacio, waarde collega's, de luchtvaartmarkt is een voorbeeld van afnemend nationaal egoïsme. Het luchtruim kan immers niemand alleen voor zichzelf houden. Een geliberaliseerde luchtvaartmarkt maakt het vrij verkeer van zowel goederen als mensen mogelijk en sommigen kunnen in het vliegtuig zelfs beschikken over een privé-stewardess, zoals mij is overkomen. Door het beheer van slots kunnen wij de concurrentie bevorderen. De heer Stockmann is er naar mijn mening uitstekend in geslaagd een evenwicht te vinden tussen de positie van de heersende grote luchtvaartmaatschappijen en de behoefte van nieuwe dynamische maatschappijen hun innovatie te benutten. De consumenten en het bedrijfsleven halen een aanzienlijk voordeel uit een dergelijke ontwikkeling in de vorm van lagere prijzen en nieuwe diensten.
De Commissie heeft ons in deze fase een voorstel gedaan dat iets groter en uitgebreider is dan het originele voorstel, maar met een zich snel ontwikkelende luchtvaartsector kunnen wij niet jarenlang blijven wachten; ik steun daarom van harte dit gekozen beleid. Het openen van de markt voor nieuwkomers speelt daarbij een sleutelrol en het is meer dan redelijk dat zij de helft van de vrijgekomen slots krijgen. Slots moeten ook evenwichtig over buitenlandse maatschappijen worden verdeeld. Aan protectionisme moet koste wat kost een eind worden gemaakt. Goede vliegverbindingen zijn een absolute waarde, maar nationale luchtvaartmaatschappijen mogen dat niet zijn. Monopolies zijn dan ook de ergste vijand van de armen en het budget van de belastingbetaler kan absoluut geen nieuwe Sabena's meer aan.
Vervolgens moeten wij een transatlantisch luchtruim creëren en een eind maken aan de bilaterale overeenkomsten tussen EU-lidstaten en de Verenigde Staten. De huidige praktijk is in het voordeel van de Amerikanen, en ik verwacht dat de Commissie het besluit van het Hof van Justitie hierover snel uitvoert.
Er kan nog veel worden verbeterd in de luchtvaartsector en dat kunnen wij ook hier in het Europees Parlement doen. Hierbij besluit ik daarom mijn interventie.

Deva (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, ik sta hier in dit debat als oud-voorzitter van de in het begin van de jaren negentig door de heer Norman Tebbit ingestelde Commissie Deregulering van het Europese luchtvervoer van het Britse Ministerie van handel en industrie en de Nationale Consumentenraad. Wij hebben het opstellen van regels voor het open luchtruim als een bijzonder lastig vraagstuk ervaren. Daarnaast ben ik ook directeur geweest van op de één na grootste luchtvaartmaatschappij in Groot-Brittannië.
Het is ook met de nodige zorg dat ik u vertel dat ik vanmiddag om 1 uur uit Londen ben vertrokken en hier vanavond om 9 uur ben aangekomen. Dat is het gevolg van een absoluut monopolie op deze verbinding van en naar Londen. Dit is echter niet de reden waarom ik het woord vraag, hoewel ik wel actie zal ondernemen tegen hetgeen mij en mijn collega's van de Engelse delegatie regelmatig overkomt als wij van Londen naar Straatsburg vliegen.
Deregulering is belangrijk en concurrentie ook. In het verslag van de heer Stockmann, die bij zijn werk vakkundig is bijgestaan door de schaduwrapporteur, mijn collega mevrouw Foster, hebben wij een soort evenwicht tussen deze twee verschijnselen gevonden. Het is ook belangrijk dat wij ons realiseren dat wij nu wel snel een begin willen maken met de deregulering en de concurrentie, maar dat de luchtvaartindustrie ook forse investeringen vereist. Het oprichten van een luchtvaartmaatschappij is dan ook heel iets anders dan een taxibedrijf beginnen. Ik spreek als iemand die twee luchtvaartmaatschappijen heeft opgericht.
Daarom moeten wij heel goed oppassen dat wij de Europese luchtvaartindustrie niet destabiliseren, zoals is gebeurd in de Verenigde Staten, waar door de hervormingen de hele Amerikaanse luchtvaartindustrie in een neerwaartse spiraal terechtkwam. Wij moeten oppassen dat wij onze luchtvaartindustrie niet destabiliseren door te snel te gaan en door te verzuimen die industrie daarin mee te nemen. De gewenste maatregelen vergen forse investeringen. Ik wil de commissaris vragen grote zorgvuldigheid in acht te nemen wanneer zij sommige van deze voorstellen gaat uitvoeren.

De Palacio
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, de huidige regels voor de toewijzing van slots hebben betrekkelijk goed gewerkt, als we in aanmerking nemen dat het systeem onder grotere druk is komen te staan door het toegenomen luchtverkeer. Ik zeg echter 'betrekkelijk?, omdat uit onderzoek en klachten blijkt dat er in veel gevallen helaas sprake is van een totaal gebrek aan transparantie voor wat betreft de functionering, toewijzing en ontwikkeling van het gebruik van de slots. Bovendien hebben de diverse lidstaten de huidige regelgeving bepaald niet op dezelfde manier uitgelegd. Op grond daarvan heeft de Commissie op 20 juni 2001 besloten de regels te herzien en een voorstel in twee fasen te doen. Dat alles is bovendien in overeenstemming met wat er hier in dit Parlement is gezegd en bij diverse gelegenheden is herhaald.
De eerste fase van het hervormingsplan heeft tot doel de verschillende bepalingen van het Reglement toe te lichten. Bij de toepassing van het Reglement zijn tekortkomingen aan het licht gekomen en is er sprake geweest van verschillende interpretaties door de diverse lidstaten. Het gaat echter ook om het oplossen van een aantal technische tekortkomingen die ons zijn aangereikt door de luchtvaartmaatschappijen zelf, de luchthavens en de diverse maatschappijen uit de zakelijke luchtvaart. Tenslotte is door diversen van u gewezen op een essentieel aspect, namelijk de noodzaak een definitie van het begrip slot te geven. Volgens onze definitie is een slot natuurlijk een gebruiksrecht.
Het is zaak dat wij het belang hiervan inzien indien we willen zorgen voor rechtszekerheid en een eind willen maken aan de huidige situatie, waarin niets is vastgelegd en elke definitie van wat een slot nu eigenlijk is, ontbreekt. Hoe, geachte afgevaardigden, zouden we immers een eigendomsrecht kunnen vestigen? Er zijn slots om op te stijgen, om te landen, maar ook om over te vliegen. Het gaat niet om eigendomsrechten. Waar het om gaat, dat zijn rechten op het gebruik van iets dat tot het openbaar domein behoort, namelijk het luchtruim en de mogelijkheid om op te stijgen of te landen. Dat staat los van de voorzieningen van luchthavens of van de gebieden waar een vliegtuig tijdens het overvliegen kan terugvallen op de ondersteunende en hulpdiensten die vanuit diverse plaatsen aan het luchtverkeer worden geboden.
In deze eerste fase wordt vooral naar de technische aspecten gekeken. Ik ben de heer Deva in dit verband erkentelijk voor zijn opmerking dat we een goed evenwicht hebben bereikt, want ik denk dat hij daarmee precies aangeeft wat wij aan het doen zijn. In de tweede fase worden de mogelijkheden tot verdeling van slots herzien op basis van doorzichtige, niet-discriminerende marktwerking. Uiteraard gaan we daarbij voorzichtig en met tact te werk om in ieder geval te grote of irreële veranderingen voor onze luchtvaart te vermijden.
Wat ons voor ogen staat is de consolidatie van de Europese luchtvaart, in geen geval de verzwakking ervan. Voor de tweede fase zijn we nu echter nog bezig met onderzoek om te rechtvaardigen en te garanderen dat een te grote verandering vermeden wordt. Tot dat onderzoek is afgerond, moeten we evenwel een duidelijk beeld hebben van de huidige situatie. Uitgaand van deze benadering kunnen we stellen dat met het voorstel wordt beoogd te garanderen dat schaarse middelen als slots met de grootst mogelijke doeltreffendheid worden gebruikt en te zorgen voor een eenduidige uitleg van de normen en dito toepassing van het Reglement, en daarmee voor rechtszekerheid. Om dat te bereiken bevat het voorstel doeltreffende, doorzichtige procedures en een sanctiesysteem waarmee de doelmatigheid maximaal kan worden verbeterd zonder daardoor de verworven rechten te wijzigen.
Ik wil het Parlement, in het bijzonder de heer Stockmann, bedanken voor het werk dat is verricht - steeds met constructieve bedoelingen - en voor de inzet. Onze waardering betreft met name de weloverwogen, pragmatische benadering. De meeste van de 57 voorgestelde amendementen (in totaal 35) maken het voorstel duidelijker en doeltreffender. De Commissie kan ze dan ook, hier en daar in gewijzigde vorm, goedkeuren. Daarentegen keuren wij de andere 22 af en daar zal ik nu kort op ingaan.
Om te beginnen zou met amendementen 53, 54 en 55 het voorstel aanzienlijk aan evenwichtigheid inboeten. Het gaat hier om essentiële aspecten als het verbod op het creëren van een zwarte markt via schijnuitwisseling en het opleggen van sancties. Deze amendementen zijn bovendien niet goedgekeurd door de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme, en de Europese Commissie keurt ze uiteraard af. Verder zouden door de amendementen 1, 7, 18 en 28 de evenwichtige doelstellingen van het voorstel dat we vandaag doen, aanmerkelijk worden gewijzigd. Amendement 8 houdt in dat de coördinator van alle verantwoordelijkheid ontslagen wordt, ondanks zijn aanzienlijke verplichtingen en bevoegdheden. Ook dit amendement kan daarom niet op steun van de Commissie rekenen.
Met enkele redactionele wijzigingen kunnen wij amendement 48 wel goedkeuren. Die wijzigingen zijn nodig om te garanderen dat de coördinatoren verantwoordelijk kunnen worden gehouden in geval van nalatigheid of moedwillige fout.
Amendement 20 druist in tegen de definitie van een slot en houdt geen rekening met het feit dat steeds eerst de capaciteit moet worden bestudeerd en daarna pas de coördinatie van de slots kan worden opgelegd. Ook dat amendement moet daarom worden afgekeurd.
De Commissie is van oordeel dat amendement 23 te uitgebreid is en is het er niet mee eens. Hetzelfde kan worden gezegd van amendement 25, dat geen acht slaat op de procedurevoorschriften. Die voorschriften zijn voor het Coördinatiecomité een eerste vereiste, willen we transparantie garanderen. Beide worden daarom afgekeurd. Hetzelfde geldt voor de amendementen 33 en 34 als we buiten beschouwing laten hetgeen gezegd wordt over naleving van het Gemeenschapsrecht.
Ook afgekeurd worden de amendementen 35 en 43, aangezien die een negatieve uitwerking hebben op het tegenwoordige Gemeenschapsrecht op de intermodaliteit en de openbare dienstverplichtingen.
Ik zou er verder nog op willen wijzen dat amendement 57, waarover de heer Pohjamo eerder heeft gesproken, een termijn noemt die niet haalbaar is. De Commissie heeft zojuist de selectieprocedure gestart voor de deskundige die met een verslag zal moeten komen en dat zal op zijn allervroegst in de zomer van 2003 klaar zijn. De Commissie heeft toegezegd de luchtvaartsector en de lidstaten te zullen raadplegen over de uitkomst van een onderzoek naar het marktsysteem voor de toewijzing van slots alvorens met een nieuw wetsvoorstel voor deze kwestie te komen.
Tenslotte is de Commissie van oordeel dat amendementen 2, 15, 26, 38, 45, 46 en 50 ofwel overbodig zijn ofwel geen samenhang vertonen met de manier waarop overal ter wereld slots worden toegewezen. Deze amendementen kunnen we dan ook niet goedkeuren.
Ik wil erop wijzen, geachte afgevaardigden, dat ik het eens ben met de woorden van heer Jarzembowski over het dringende karakter van deze kwestie. Hopelijk kan de Raad tijdens de volgende vergadering al een besluit nemen, hoewel me dat gezien de ontwikkeling van het technische werk moeilijk lijkt.
Ik wil u in ieder geval bedanken voor uw bijdrage en inzet, in het bijzonder de heer Stockmann, vanwege zijn voortreffelijke werk. Ik hoop dat u morgen tijdens de stemming dit voorstel van de Commissie zult steunen.

De Voorzitter.
Hartelijk dank, mevrouw de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

De Voorzitter.
Aan de orde is het verslag (A5-0187/2002) van de heer Mastorakis, namens de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme, betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van de verordening van het Europees Parlement en de Raad tot oprichting van een Europees Agentschap voor maritieme veiligheid (15121/1/2001 - C5-0115/2002 - 2000/0327(COD)).

Mastorakis (PSE)
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, geachte collega's, vandaag zullen wij naar ik hoop de parlementaire procedure voor de behandeling van het voorstel betreffende de oprichting van het Europees Agentschap voor maritieme veiligheid kunnen afsluiten. De drie betrokken partijen, het Parlement, de Raad en de Commissie, hebben goed samengewerkt en willen allen deze procedure zo snel mogelijk afronden. Al degenen die hierbij betrokken waren, verdienen lof. Ik wil eraan herinneren dat met de afsluiting van de eerste lezing in juni van het vorig jaar het Parlement zeventien amendementen had aangenomen. Deze hadden met name tot doel de onafhankelijkheid van het Agentschap ten opzichte van de Commissie te versterken, de bevoegdheden van de raad van bestuur uit te breiden, de lidstaten de mogelijkheid te bieden het Agentschap in bepaalde gevallen om technische bijstand te vragen, en een regeling voor fraudebestrijding op te nemen. Wat de samenstelling van de raad van bestuur betreft verwierp het Parlement het voorstel om eigen vertegenwoordigers hierin op te nemen. Het was van mening dat ervaring op het gebied van de maritieme veiligheid de maatstaf moest zijn voor de benoeming van de leden van de raad van bestuur. Tot slot wilden wij dat het evaluatieverslag over de activiteiten van het Agentschap door externe deskundigen werd opgesteld.
De Raad heeft enkele amendementen van het Parlement in zijn gemeenschappelijk standpunt opgenomen. Daarmee wordt het volgende verzekerd: dat het Agentschap de mogelijkheid heeft om kandidaat-landen hulp te verlenen zonder dat daartoe een uitdrukkelijk verzoek van de Commissie nodig is; dat het Agentschap verplicht is de verslagen van bezoeken aan lidstaten niet alleen te doen toekomen aan de Commissie, maar ook aan de betrokken lidstaat; dat de Commissie niet meer dan een raadgevende rol heeft bij de goedkeuring van het werkprogramma van het Agentschap door de raad van bestuur; dat de leden van de raad van bestuur benoemd worden aan de hand van hun ervaring op de onder de taken van het Agentschap vallende gebieden; dat de uitvoerend directeur van het Agentschap verplicht is te antwoorden op verzoeken tot bijstand van een lidstaat; dat de uitvoerend directeur benoemd of ontslagen wordt door de raad van bestuur; dat de Commissie kandidaten kan voordragen maar dat er geen verplichting bestaat om daar een keuze uit te maken; en tot slot dat fraude kan worden bestreden.
Enkele amendementen van het Parlement zijn gedeeltelijk overgenomen in het gemeenschappelijk standpunt. Ik noem de bepaling met betrekking tot de samenstelling van de raad van bestuur: het Parlement heeft besloten af te zien van vertegenwoordiging en de raad van bestuur zal uiteindelijk worden samengesteld uit een vertegenwoordiger per lidstaat, vier vertegenwoordigers van de Commissie, en vier door de Commissie benoemde beroepsbeoefenaren. Ook noem ik de bepaling met betrekking tot de voorbereiding van het werkprogramma: de Raad heeft bepaald dat de uitvoerend directeur het werkprogramma voorlegt aan de raad van bestuur, na overleg met de Commissie en niet pas na de voorlopige goedkeuring daarvan. Hetzelfde geldt voor de vier bepalingen betreffende de begroting van het Agentschap en de bepalingen betreffende de evaluatie van het Agentschap binnen vijf jaar na aanvang van zijn activiteiten.
De Raad heeft ook enkele nieuwe punten in de ontwerpverordening opgenomen. Zo werd artikel 2 betreffende de taken van het Agentschap geherformuleerd. Deze herformulering is geen inhoudelijke verandering maar slechts een verduidelijking. De Raad heeft voorts verwezen naar transparantie en gegevensbescherming, en heeft de verwijzing naar de zetel van het Agentschap geschrapt - hoewel ik daar wel naar zal verwijzen. Ook heeft de Raad een speciale procedure opgenomen voor de goedkeuring van het werkprogramma van het Agentschap in geval van onenigheid met de Commissie, en bepaald dat de raad van bestuur gevormd zal worden door vertegenwoordigers van alle lidstaten en door vertegenwoordigers uit het beroepsleven - en niet van het bedrijfsleven - maar zonder stemrecht, en dat de raad van bestuur de mogelijkheid heeft om concrete vraagstukken te bespreken zonder de aanwezigheid van de vertegenwoordigers van het beroepsleven. Tot slot heeft de Raad bepaald dat de uitvoerend directeur met een gekwalificeerde meerderheid van viervijfde van de leden kan worden benoemd of ontslagen.
Uitgaande van het bovenstaande kunnen wij vaststellen dat de Raad in de formulering van zijn gemeenschappelijk standpunt geheel of gedeeltelijk rekening heeft gehouden met een groot aantal amendementen van het Parlement en de geest en het doel van het oorspronkelijk voorstel, te weten de aanpak van de problemen op het gebied van de maritieme veiligheid en de bescherming van het mariene milieu, in grote lijnen heeft gehandhaafd.
Desalniettemin moet op de volgende punten uit het gemeenschappelijk standpunt worden gewezen. De beroepsorganisaties mogen zelf geen vertegenwoordigers sturen. Deze worden door de Commissie benoemd maar ze hebben geen stemrecht en kunnen van de besprekingen worden uitgesloten zo dit opportuun wordt geacht. Er is een nogal vreemde procedure opgenomen voor de goedkeuring van het werkprogramma van het Agentschap in geval van onenigheid met de Commissie. Om het evenwicht tussen de twee instellingen te waarborgen is in het gemeenschappelijk standpunt voor dit specifieke geval sprake van een tweederde meerderheid van de leden, met inbegrip van de vertegenwoordigers van de Commissie, of unanimiteit van de vertegenwoordigers van de lidstaten. Op die manier wordt het evenwicht tussen de Raad en de Commissie gewaarborgd ofschoon de besluitvormingsprocedure daardoor wel zwaarder wordt. Ondanks deze voorbehouden moet het gemeenschappelijk standpunt worden verwelkomd. Het komt namelijk tegemoet aan de grootste zorg van het Parlement, namelijk de verbetering van de veiligheid in het zeevervoer en de bescherming van het mariene milieu. Wij zijn van mening dat het voorstel zonder verdere vertraging moet worden aangenomen.
Tot slot wil ik nog iets zeggen over de zetel van het Agentschap. Ik zou graag willen dat hiervoor een stad werd aangewezen met een grote, zeer oude haven, in de buurt van een moderne luchthaven met directe vluchten naar alle landen van de Europese Unie, met al de noodzakelijke infrastructuur, een stad in een land met duizenden eilanden en duizenden jaren lange zeevaarttradities, met de grootste koopvaardijvloot ter wereld?. U raadt het, ik heb het over Luxemburg ?..
Ripoll y Martínez de Bedoya (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, ik wil allereerst de heer Mastorakis feliciteren met zijn verslag. Het is niet alleen serieus en verantwoord maar heeft bovendien de instemming van de Commissie weten te krijgen. Dankzij zijn werk kunnen wij tijdens deze plenaire vergadering een debat houden en een verslag goedkeuren over een onderwerp dat zich als lastig en ingewikkeld liet aanzien. Het is aan zijn verdienstelijke werk te danken dat we nu een overzicht van deze kwestie hebben.
Staat u mij toe, mijnheer de Voorzitter, namens mijn fractie tevens mevrouw de ondervoorzitter geluk te wensen. Alles wat in de afgelopen jaren kenmerkend is geweest voor het werk, is terug te vinden in dit verslag. Het is een antwoord op de uitdaging die werd gevormd door de scheepsrampen voor de Europese kusten, en het is ook een antwoord op de publieke opinie. Het heeft ook geleid tot de oprichting van diverse veiligheidscentra, zoals op dit ogenblik het Agentschap voor maritieme veiligheid, en het is een antwoord op een uitdaging waaraan de parlementaire commissie heeft deelgenomen en haar steun heeft verleend. De grote verdienste bestaat er mijns inziens in dat mevrouw de vice-voorzitter in haar werk kan rekenen op het vertrouwen van de parlementaire commissie, hetgeen zich de laatste drie jaar heeft geuit in steun voor haar beleid en plannen, ondanks de conflictueuze en ingewikkelde materie. 
Zoals gezegd proberen we momenteel samen met dit agentschap een van de vele door de Commissie voorgestelde maatregelen aan te nemen om te beantwoorden aan de roep onder de Europese burgers om veiligheid op zee. De uitdaging waar we nu voor staan is om ervoor te zorgen dat het agentschap doeltreffend en transparant is en dat het zich niet alleen richt op de twee hoofdpunten van veiligheid van het zeevervoer, namelijk enerzijds het passagiersvervoer en de kustvaart en anderzijds de bescherming van het mariene milieu. Het zou zich ook moeten bezighouden met kleine details en deelgebieden die naast de grote onderwerpen onbelangrijk lijken, bijvoorbeeld de pleziervaart met bijvoorbeeld waterscooters en motorboten, die voor onrust zorgen onder de Europese burgers. Het agentschap is mijns inziens in staat op die kwesties een antwoord te bieden.
Tenslotte wil ik opmerken dat met dat antwoord niet te lang moet worden gewacht, dit om duidelijk te maken dat de Commissie en het Parlement hun werkzaamheden in onderlinge samenhang uitvoeren en in staat zijn een respons te geven op hetgeen de Europese burger bezighoudt.

Watts (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil graag mijn steun betuigen aan de rapporteur, in het bijzonder voor zijn aanbeveling aan het Parlement om het gezamenlijk standpunt inzake de oprichting van een Europees Agentschap voor maritieme veiligheid goed te keuren, zij het met de belangrijke en duidelijk genoemde voorbehouden.
Ik wil de rapporteur namens de sociaal-democratische fractie bedanken voor de kundige manier waarop hij dit deel van het Erika-pakket door het Parlement heeft geloodst en daarbij alle partijen bij elkaar heeft gehouden. Het feit dat wij nu aan het eind van het proces een beter product hebben dan aan het begin is vooral aan zijn bekwaamheid te danken. Dit is het laatste onderdeel van het Erika-pakket. Wij moeten dus ook de commissaris bedanken voor zijn niet-aflatende ijver om om een herhaling van rampen als die met de Erika en zo veel andere die de afgelopen jaren in de EU-wateren hebben plaatsgevonden, te voorkomen.
In de jaren tachtig en negentig hebben wij weliswaar veel nieuwe wetten ingevoerd, maar deze zijn nooit volledig ten uitvoer gelegd of nageleefd. Ik hoop dat dit nieuwe EU-initiatief, het Europees Agentschap voor maritieme veiligheid, het zeerecht zal coördineren en uitvoeren en toezicht zal houden op de naleving ervan. Ik hoop dat het waar nodig met nieuwe voorstellen zal komen, maar wel op een open en transparante manier. Wij hopen allen dat het met ons als Europees Parlement zal samenwerken, zodat onze zeeën veiliger worden en het milieu langs onze kusten wordt beschermd.
Te lang zijn de wetten betreffende de zee in Europa meer van toepassing geweest op de negentiende dan op de eenentwintigste eeuw. Ik hoop dat wij, door de aanbevelingen van de commissaris en het gezamenlijke standpunt goed te keuren, kunnen meehelpen om de veiligheid op zee in de EU te moderniseren en dat zij een EU-veiligheidswetgeving krijgen waar wij allen trots op kunnen zijn. Het bewijs komt echter pas wanneer blijkt dat zich geen ernstige rampen op zee meer voordoen. Volledige veiligheid bestaat niet, maar dit voorstel zal er zeker toe bijdragen dat de zeeën veiliger worden, mensenlevens worden gespaard en het kustmilieu wordt beschermd.

De Palacio
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, het is me een buitengewoon groot genoegen dit debat bij te wonen.
Allereerst wil ik de heer Mastorakis feliciteren met zijn voortreffelijke werk. Zoals hij heeft aangegeven zijn we bijna klaar met de behandeling. De amendementen 2, 4 en 5 worden goedgekeurd door de Commissie, omdat de oorspronkelijke tekst van de Raad daardoor duidelijk is verbeterd. Bovendien worden ze niet alleen door de Commissie goedgekeurd maar heeft de desbetreffende groep van de Raad vanmorgen ook verklaard deze amendementen te steunen en te zullen opnemen.
Dit betekent dat we de behandeling zouden kunnen afronden en de wetstekst goedkeuren, als het Parlement morgen met inachtneming van deze amendementen zijn steun geeft aan de tekst. Vervolgens rest dan nog goedkeuring door de Raad tijdens de volgende Raadsvergadering.
Zoals zojuist is opgemerkt door de heren Ripoll en Watts, staat de veiligheid op zee al anderhalf jaar op onze agenda. We hebben onszelf belangrijke doelen gesteld en de handen ineen geslagen om herhaling van verschrikkelijke gebeurtenissen als de ramp met de Erika te voorkomen. Bij dergelijke gebeurtenissen staan niet alleen mensenlevens op het spel maar is ook sprake van verontreiniging van de zee, met alle vreselijke gevolgen van dien voor de kustbewoners, de fauna en flora, en voor het milieu in algemene zin.
Van de zes initiatieven van het Erika I-pakket en het Erika II-pakket is dit het vijfde. Alleen het zesde is nog in behandeling, namelijk het initiatief inzake het fonds, meer steun en een hogere vergoeding van schade door olieverontreiniging, en daarover wordt op dit moment gedebatteerd binnen de Internationale Maritieme Organisatie. Laten we hopen dat er een besluit wordt genomen dat een internationale oplossing mogelijk maakt - want dat is nodig voor de maritieme sector - en dat wij niet terug hoeven naar een Europees initiatief. Een internationale oplossing zou veel positiever zijn.
Als die oplossing binnen de Internationale Maritieme Organisatie wordt bereikt, wat in de lijn der verwachtingen ligt, dan zou dit het laatste initiatief zijn in het kader van de pakketten Erika I en Erika II, en zouden we onze taak hebben volbracht. In verband hiermee wil ik u allen dank zeggen en heel in het bijzonder de rapporteurs van de diverse voorstellen waarover wij ons hebben gebogen - vijf in totaal. Ook het hele Parlement en in het bijzonder de diensten van de Commissie, van het Directoraat-generaal Energie en Vervoer, komt lof toe, want dat we zover zijn gekomen is mede te danken aan hun inspanningen, professionaliteit en snelle reactie.
Verder wil ik de Raad bedanken voor zijn bereidheid een definitief antwoord te geven op wat de burgers ons vragen: een kader dat meer veiligheid en bescherming biedt aan de maritieme sector in het algemeen en bij olievervuiling in het bijzonder. Een harde realiteit is aanleiding geweest voor de uitwerking van nieuwe initiatieven die gezamenlijk moeten leiden tot veiligheid op zee en een verbetering van het zeeverkeer en daarom van de maritieme sector in het algemeen.
Hartelijk dank. Ik denk dat we hiermee naar alle waarschijnlijkheid de Erika-pakketten kunnen afronden en dat het agentschap zo snel mogelijk aan de slag kan. Zoals u weet, geachte leden, is het niet aan ons de plaats van vestiging te kiezen. Wij hopen dat tijdens de volgende Europese Raad overeenstemming wordt bereikt en dat wij definitief te horen krijgen waar het Agentschap zal komen te zetelen. Hoe eerder hoe beter, want er is geen tijd te verliezen. Hartelijk dank aan de rapporteur, de heer Mastorakis. Hartelijk dank, mijnheer de Voorzitter.

De Voorzitter.
Hartelijk dank, mevrouw de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

