
Voorzitter.
   Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement, die op donderdag 7 september 2006 werd onderbroken, te zijn hervat. 
Voorzitter.
   De definitieve ontwerpagenda voor de lopende plenaire vergaderingen die door de Conferentie van voorzitters is opgesteld overeenkomstig artikel 130 en 131 van het Reglement tijdens haar vergadering van 21 september 2006, is rondgedeeld. Op die agenda worden de volgende wijzigingen voorgesteld:
De Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie verzoekt om toevoeging van een verklaring van de Commissie over de tenuitvoerlegging van de wetgeving inzake de voedselveiligheid (bedorven vlees).
Het woord is aan de heer Cohn-Bendit om dit verzoek van de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie toe te lichten. 
Daniel Cohn-Bendit,
   . – Mijnheer de Voorzitter, wij hebben een van uw suggesties uit uw hervormingsvoorstellen overgenomen, namelijk dat het Parlement zich meer met de actualiteit moet bezighouden en bepaalde gebeurtenissen niet pas vier jaar na dato moet behandelen.
In de afgelopen weken kwamen er in Europa twee ernstige voorvallen aan het licht. De eerste kwestie staat in Duitsland bekend als het -schandaal: er is in verschillende regio’s in Duitsland en nu ook in andere landen bedorven vlees aangetroffen. We willen daarom graag van de Commissie en de Raad horen, wat er eigenlijk wordt ondernomen om na te gaan of dit verschijnsel zich niet over heel Europa uitbreidt. Naar het schijnt gaat het om een fenomeen dat zich zo snel kan uitbreiden dat de verantwoordelijke instanties het helemaal niet aan een onderzoek kunnen onderwerpen.
In de tweede plaats worden we geconfronteerd met het verontrustende feit dat overal in Europa genetisch gemodificeerde rijst is aangetroffen, hoewel dergelijke rijst verboden is. Ook hier willen we graag van de Commissie horen wat er wordt ondernomen. We willen niet pas over een paar maanden debatteren over de vraag wat de Commissie over drie of vier jaar zal doen. We willen weten wat er op dit moment wordt ondernomen om aan beide misstanden een eind te maken. Daarom hebben wij een schriftelijke vraag ingediend en willen we dat het Parlement de kwestie nu in deze vergadering in Straatsburg bespreekt aan de hand van een verklaring van de Commissie en de Raad.
John Bowis (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, we delen de bezorgdheid van de heer Cohn-Bendit over wat men, naar ik begrijp, aanduidt als . Het is een ernstige kwestie. Het probleem speelde zich af in Beieren. Het is duidelijk dat er in Duitsland regels zijn overtreden en we willen graag van Duitsland horen welke stappen er zijn ondernomen.
Dat dit ook een Europese kwestie is, komt doordat een kleine hoeveelheid in Oostenrijk en Zwitserland terecht is gekomen. Daar moet naar worden gekeken. Ik stel voor dat de Commissie milieu zich erover buigt en dat we er daarna opnieuw naar kijken. Dat lijkt me beter dan er in de plenaire zitting tijdens deze bijzonder drukke week in Straatsburg veel tijd aan te besteden.
Voorzitter.
   De Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese Democraten en de Sociaal-democratische Fractie in het Europees Parlement verzoeken het Parlement om het debat over de verklaring van de Commissie over de ASEM niet af te sluiten met een stemming over een resolutie.
Het woord is aan de heer Swoboda om het verzoek van de PPE-DE- en PSE-Fractie toe te lichten. 
Hannes Swoboda,
   . – Mijnheer de Voorzitter, zoals bekend hebben we de ASEM-top en een daaraan voorafgaande bijeenkomst van parlementsleden al achter de rug. De parlementsleden hebben dus al de gelegenheid gehad om hun mening over dit proces kenbaar te maken. Het gaat er nu slechts om dat wij over de resultaten worden geïnformeerd. Het heeft dus niet zoveel zin om nog eens een eigen ontwerpresolutie op te stellen. Daarom verzoeken wij u af te zien van een ontwerpresolutie. 
Georg Jarzembowski (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik ben het niet altijd met de heer Swoboda eens, maar nu heeft hij gelijk. Laten wij daarom instemmen met zijn verzoek. 
Jules Maaten (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik ben om twee redenen tegen dit voorstel. Ten eerste, waarom zouden we niets over ASEM zeggen? Voor het eerst in jaren hebben we een geslaagde ASEM-top gehad. Normaal klaagden we altijd over alles wat misging, maar nu hebben we eens iets goed gedaan. Laten we ons eens uitspreken over de verbeterde economische betrekkingen met Azië. Dat is een belangrijke kwestie die ons de kans biedt om te praten over het bevorderen van de democratie en ons uit te spreken tegen het voortdurende gebruik van de doodstraf in Aziatische landen.
De andere reden is dat er deze week verder geen gelegenheid is om de militaire staatsgreep in Thailand te bespreken. Die gebeurtenis verdient onze aandacht. Een militaire staatsgreep is niet de juiste manier om een staatshoofd aan de kant te zetten, zelfs niet zo’n onverkwikkelijk figuur als minister-president Thaksin. Dit hoort niet. Dit kan het Parlement niet negeren. U, als Voorzitter, of de Conferentie van voorzitters of, bij voorkeur, het hele Parlement dient zich hierover uit te spreken. Daarom ben ik ertegen dat we het debat voeren zonder resolutie. 

Voorzitter.
   Aan de orde zijn de opmerkingen van één minuut over kwesties van politiek belang.
Ik maak u erop attent dat ik voorrang zal geven aan de leden die bij de laatste twee vergaderingen niet aan het woord zijn gekomen. 
Ljudmila Novak (PPE-DE ). –
   Een oplossing voor de grenskwestie tussen Kroatië en Slovenië laat al lang op zich wachten. Daarom ben ik tevreden met het laatste nieuws uit Brussel, namelijk dat de Hoge Vertegenwoordiger van de EU Solana en commissaris Rehn zich zullen inspannen om de onopgeloste grensproblemen tussen de landen te helpen regelen. Aangezien beide landen betrokken zijn bij de Europese integratie, kan een Europees kader volgens mij een snellere en efficiëntere oplossing mogelijk maken.
Slovenië ondersteunt de toetreding van buurland Kroatië tot de Europese Unie. Tegelijkertijd verwachten wij, burgers van Slovenië, echter dat de regering en bevolking van Kroatië zich consequenter aan de gemaakte afspraken tussen beide landen houden.
Het is ontoelaatbaar dat Kroatië zonder voorafgaande afspraak tussen beide landen bruggen en wegen bouwt in een gebied waar de landsgrens nog niet definitief afgebakend is. Het is eveneens onaanvaardbaar dat het zonder toelating ingrijpt in grondgebied dat in handen is van Sloveense burgers, zonder ook maar enige toestemming van de eigenaars. 
Lasse Lehtinen (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, een week geleden organiseerde het Finse voorzitterschap de conferentie “Health in all Policies” (HIAP). De leidende gedachte achter die conferentie was dat de volksgezondheid kan worden bevorderd door politieke besluitvorming in alle sectoren van het leven en niet alleen in de gezondheidssector. Dit is des te belangrijker, daar het voor nationale economieën een zware last is om gezondheidsproblemen pas aan te pakken wanneer er al sprake is van ziekten, die vervolgens genezen moeten worden.
Deze week stemmen wij over verslagen betreffende het verbeteren van de luchtkwaliteit. Dat is nu precies het soort preventieve gezondheidswerk dat op alle beleidsterreinen moet worden gedaan. Onze besluiten inzake vervoerskwesties, het handels- en industriebeleid, milieuzaken, ruimtelijke ordening en sociaal beleid hebben altijd effect op de volksgezondheid. Het is altijd het beste te investeren in terreinen waar schade voor de gezondheid kan worden voorkomen. De Europese Unie heeft op basis van het Verdrag een mandaat om zich op elk politiek terrein voor dit doel in te zetten.
Marianne Mikko (PSE ).
   – Dames en heren, afgelopen zaterdag is Toomas Hendrik Ilves, lid van onze fractie en ondervoorzitter van de Commissie buitenlandse zaken, door het kiescollege tot president van de Republiek Estland gekozen.
Er werd algemeen gedacht dat Ilves de duidelijke favoriet van de Estse bevolking was in de tweestrijd met de zittende president, maar toch werd het een nek-aan-nekrace, vanwege de regels van het kiescollege. Zowel de media als het Estse volk vreesden dat politieke manipulatie en niet de wil van het volk de uitslag zou bepalen. Op zaterdag verzamelden duizenden Esten, waaronder ook ik, zich in het centrum van de hoofdstad, Tallinn. Net als in de periode van het herstel van de Estse onafhankelijkheid, eind jaren tachtig, gebruikten we muziek om onze steun voor Toomas Ilves als de vertegenwoordiger van onze democratie uit te drukken.
Ik ben heel blij dat ik zowel Estland als Europa kan feliciteren. Het besluit van het kiescollege sluit aan bij de verwachtingen van de democratische meerderheid van onze samenleving, en na de Estse presidentsverkiezingen van 23 september kan ik bevestigen dat de Europese democratie springlevend is in Estland. Ik wil ook mijn goede collega en vriend Toomas Ilves gelukwensen in zijn nieuwe functie en bij het promoten van meer Europese ideeën in Estland en meer Estse ideeën hier.
Gisela Kallenbach (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de Gemeenschap heeft het streven naar voor heel Europa geldende milieuwetgeving en milieunormen terecht hoog in het vaandel staan. Proberen we dat doel soms te bereiken door onze problemen – als het even kan – op Afrika of Azië af te wentelen? Volgens berichten in de media heeft een Nederlands bedrijf op ondeugdelijke wijze giftig afval gestort bij Ivoorkust, wat tot levensgevaarlijke situaties heeft geleid. Ik vind dat schandalig. Ik heb de volgende vragen. Was Nederland, dat al vele jaren lid is van de EU, ervan op de hoogte dat dit afval werd geëxporteerd? Werd daarvoor een vergunning verleend? Zo ja, onder welke voorwaarden? Welke consequenties heeft men uit dit voorval getrokken? Zijn de slachtoffers schadeloosgesteld en zijn nadelige gevolgen op de lange termijn uitgesloten? 
Tadeusz Zwiefka (PPE-DE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, precies twee weken geleden nam ik de gelegenheid te baat om met een delegatie van leden van het Europees Parlement Zuid-Ossetië te bezoeken. We stelden vast dat er in deze explosieve regio in de Zuidelijke Kaukasus dagelijks minstens tien gewapende conflicten met vuurwapens plaatsvinden.
De vredesmacht die Rusland naar het gebied stuurde, moest zowel de plaatselijke bevolking als de hele regio van de Zuidelijke Kaukasus vrede waarborgen. Uit de informatie die majoor Lehtonen, de Finse bevelhebber van de OVSE-missie, ons heeft verstrekt, blijkt echter dat de Russische vredestroepen geen enkel initiatief nemen om de achterliggende oorzaken van de conflicten uit de weg te ruimen en indien nodig jacht te maken op de individuen die ze aanwakkeren. Ik zou het Europees Parlement er bijgevolg attent op willen maken dat het volstrekt ontoelaatbaar is dat zo’n belangrijk deel van ons continent onder controle van één enkele gewapende vredesmacht staat. We zouden ervoor moeten zorgen dat de Europese Unie in de toekomst meer invloed heeft op de manier waarop de situatie in Zuid-Ossetië wordt gecontroleerd.
Zita Pleštinská (PPE-DE ). –
   () Ik wil graag ten overstaan van het Europees Parlement mijn kritiek uiten over de aankondiging dat de streefdatum voor de toetreding van nieuwe lidstaten tot het Schengengebied is uitgesteld tot 2009. Het grote publiek heeft verrast en teleurgesteld gereageerd op de verklaring van de Europese Commissie dat het uitstel te wijten is aan technische problemen die samenhangen met de ontwikkeling en de inwerkingstelling van de SIS II-database – nota bene in een tijd waarin technologische innovaties elkaar in een razend tempo opvolgen. Het Schengenverdrag is een zichtbare en tastbare belichaming van de vrijheid van verkeer van personen en goederen in de gehele Europese Unie, maar helaas bewijzen we deze vrijheid alleen maar lippendienst. Ik vind het dan ook een oneerlijke situatie dat burgers van nieuwe EU-lidstaten tot na 2007 moeten wachten voordat ze kunnen reizen zonder aan de grens gecontroleerd te worden.
Ik roep de Europese Commissie op om alle opties te overwegen die het mogelijk zouden maken de oorspronkelijke streefdatum te halen of anders de nieuwe lidstaten, zolang het nieuwe systeem nog niet in werking is getreden, tijdelijk aan het huidige systeem, SIS I Plus, te koppelen. Het zou het vertrouwen van de burger in het Europees project in zijn geheel versterken als de Europese Commissie positieve maatregelen nam om de oorspronkelijke streefdatum te halen. 
Libor Rouček (PSE ). –
   Ik heb een opmerking over een soortgelijk thema. Een aantal dagen geleden kwam de Commissie, zoals reeds gezegd, met een verontrustend bericht. De woordvoerder van de commissaris voor interne aangelegenheden zei iets in de trant van dat de tweede fase van het Schengensysteem om allerlei technische en juridische redenen nog niet gereed is. En dat terwijl het systeem volgend jaar herfst moet worden gelanceerd of reeds moet zijn gelanceerd. Dit is een zeer verontrustend bericht voor Europa als geheel, en in het bijzonder voor de nieuwe lidstaten, want deze hebben aanzienlijke hoeveelheden tijd en geld geïnvesteerd in voorbereidingen om volgend jaar herfst geheel klaar te staan. Ik wil de Europese Commissie dan ook oproepen om dit Parlement opheldering te geven over zowel de technische problemen, de mogelijke juridische problemen, als over wie hiervoor verantwoordelijk is. Want op het ene moment lopen de voorbereidingen volgens plan, en op het andere zitten we plotseling met een probleem. Ik zou dus wel eens willen weten wiens schuld dat dan is. 
Viktória Mohácsi (ALDE ).
   – ) Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag een gebeurtenis aan de orde stellen die op 7 september heeft plaatsgevonden. Vorige week was ik in Roemenië in verband met een aanval door de politie en gemaskerde commando’s op leden van de plaatselijke Romagemeenschap in Reghin (in het Hongaars: Szászrégen), dat in het Apalinadistrict ligt. Er werden 37 mensen neergeschoten en verwond met plastic kogels. Het hoofd van de politie van het district meldde dat er slechts zes mensen gewond waren geraakt bij het incident en dat hun wonden binnen acht dagen zouden genezen. Ik heb met eigen ogen gezien dat deze verklaringen onjuist waren. Ik heb een man ontmoet die geraakt was door 17 kogels. Vijf daarvan waren met succes binnen acht dagen verwijderd, maar de overige twaalf zitten nu nog steeds in zijn lichaam.
Dit is het vierde incident van een dergelijke, uiterst verontrustende aard dat sinds januari in Roemenië heeft plaatsgevonden. Ik breng dit onder de aandacht van het Parlement omdat wij op 26 september zullen debatteren over het laatste landenverslag. Ik doe een beroep op commissaris Olli Rehn al het mogelijke te doen om de situatie te veranderen. 
József Szájer (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, vorige week is er een geluidsopname uitgelekt waarop de Hongaarse minister-president zei dat ze de mensen anderhalf jaar dag in dag uit hebben voorgelogen over de economie om de verkiezingen te winnen. Daarna gingen tienduizenden mensen in heel Hongarije de straat op om te betogen en zijn aftreden te eisen. De PPE-DE-Fractie heeft de minister-president ook gevraagd om af te treden. De Europese sociaal-democraten en liberalen steunden echter hun in diskrediet gebrachte vriend. Dat was een schande, beste collega’s! Diverse socialisten, onder wie Ségolène Royal, hebben gelukkig een tegenovergesteld standpunt ingenomen en ook zijn aftreden geëist. Ik doe een oproep op onze sociaal-democratische en liberale collega’s om hun standpunt te herzien. Stelselmatig liegen is niet de Europese manier van politiek bedrijven. Ik hoop dat we het daar allemaal over eens zijn.
De uitgelekte opname bevatte een opmerking van de minister van Financiën dat de Europese commissaris, de heer Almunia, zijn socialistische kameraden in Boedapest had geholpen bij het uitstellen van de publicatie van de juiste cijfers. Ik verzoek de commissaris om duidelijkheid te verschaffen over zijn verantwoordelijkheid in dezen. Ik verzoek ook om het aftreden van de antidemocratische minister-president van Hongarije. Ik spreek hierbij onze solidariteit uit met de betogers in heel Hongarije.
Ik draag een wit overhemd als blijk van solidariteit en uit protest tegen leugens en geweld.
Luis Yañez-Barnuevo García (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, in sommige landen van de Europese Unie zien we, tot verontrusting van alle democraten, dat er nieuwe vormen van extreemrechts ontstaan. Ideologisch fanatisme, onverdraagzaamheid en haat zijn niets nieuws, maar wat wel nieuw is, is dat zij een onderkomen zoeken in partijen met een brede basis en gematigde partijen. Wanneer extreemrechts buiten de parlementen staat of daarin nauwelijks vertegenwoordigd is, weten we hoe we het moeten aanpakken, maar nu ligt dat moeilijker.
Zowel partijen aan de macht als oppositiepartijen worden hierdoor getroffen. We zien dat racisme, vreemdelingenhaat, machismo en homofobie weer de kop opsteken, wat een achteruitgang betekent van de democratische verworvenheden van de Europese Unie. Omdat ik geen andere landen wil noemen, zal ik het alleen over mijn eigen land hebben – waarin de situatie nog niet eens het ergst is.
In Spanje heeft de voornaamste oppositiepartij zich niet neergelegd bij haar stembusnederlaag van 2004 en zij is een gevaarlijke weg richting extremisme ingeslagen, waarbij zij manipuleert, liegt en al niet meer alleen de regering aanvalt maar ook – en dat is ernstiger – de instellingen van de rechtsstaat en de rechterlijke macht, de staatsveiligheidsorganen en de politiemacht. 
Mary Lou McDonald (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de tweedeling van Ierland is sociaal, economisch en politiek een totale en rampzalige mislukking gebleken. De Europese Unie is, naar verluidt, gestoeld op vrede, verzoening en het slechten van grenzen. Om naar het gestelde doel te kunnen toewerken, heeft de EU de verantwoordelijkheid om een bijdrage te leveren aan de totstandkoming van een pan-Ierse economie als stap in de richting van Ierse hereniging.
Mijn eigen partij, Sinn Féin, komt binnenkort met een uitgebreid document getiteld “EU support for Irish reunification”, waarin praktische maatregelen worden beschreven die de EU naar onze mening kan nemen om de Ierse eenheid tot stand te helpen brengen. De komende weken en maanden zal Sinn Féin dit beleid in heel Ierland en in de EU uitdragen, om te beginnen tijdens de conferentie van het Europees Parlement in Brussel op 18 oktober. 
Tunne Kelam (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de separatistische beweging in Transnistrië heeft onlangs een zogenaamd referendum gehouden over de van dit deel van Moldavië bij de Russische Federatie. Het als schurkenstaat beschreven Transnistrië blijft een gevaarlijk brandpunt van wapensmokkel en zwarte handel. Het land staat ook bekend als een levend museum van het Sovjet-erfgoed, waar Lenin en Stalin nog steeds worden vereerd.
Dit kan allemaal vanwege de voortdurende aanwezigheid van Russische troepen, die geheel in strijd is met de tien jaar geleden gedane toezegging van Moskou om de troepen terug te trekken. Dit is helaas maar één voorbeeld van de pogingen van Rusland om zijn militaire aanwezigheid buiten zijn eigen grenzen te behouden.
Ik doe een beroep op de Commissie om niet alleen haar bezorgdheid uit te spreken, maar om het als een geloofwaardigheidstest voor de nieuwe partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst te zien dat Rusland zijn troepen terugtrekt en de integriteit van zijn buurlanden respecteert. . 
Martin Schulz (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de heer Szájer vroeg de Sociaal-democratische Fractie een standpunt in te nemen over de gebeurtenissen in Boedapest en de uitlatingen van de Hongaarse minister-president, de heer Gyurcsány.
Of de heer Gyurcsány goed of fout heeft gehandeld, moet iedere afgevaardigde van het Hongaarse parlement en van het Europees Parlement voor zichzelf uitmaken. Persoonlijk heb ik meer op met politici die de waarheid durven te vertellen, ook als ze zich daarmee impopulair maken, dan met degenen die willen doorgaan met het achterhouden van informatie die openbaar moet worden gemaakt. Men kan dus over de heer Gyurcsány denken hoe men wil, maar hij had in ieder geval de moed om iets te zeggen wat anderen – onder wie u, mijnheer Szájer – klaarblijkelijk niet willen zeggen. U mag een wit shirt dragen. Dat staat u goed, maar misschien wilt u deze vraag dan toch nog beantwoorden: behoren degenen die voor het gebouw van het Hongaarse parlement een Europese vlag hebben verbrand, tot uw vrienden? Als dat het geval is, zit u hier verkeerd. 
Ilda Figueiredo (GUE/NGL ). –
   Mijnheer de Voorzitter, deze maand wordt in Portugal het tweehonderdvijftigjarig bestaan gevierd van het wettelijk afgebakende wijnbouwgebied van de Douro. Het was de eerste Europese wijnbouwregio die werd gecreëerd en tegelijkertijd gereglementeerd. Nu de Commissie een nieuwe hervorming van de gemeenschappelijke ordening van de wijnmarkt voorbereidt – met als doel die markt geleidelijk aan te ontmantelen – is deze viering bijzonder belangrijk.
Het is onaanvaardbaar dat wijn uit de Verenigde Staten, Zuid-Afrika of enig ander land de naam “port” draagt. Het is onaanvaardbaar dat dit tweehonderdvijftig jaar oude reglement wordt vernietigd. De kwaliteit van port is het resultaat van al de kennis die de mensen langs de Douro in de loop der tijd hebben verzameld. Met het speciale klimaat en zonlicht als uitgangspunt hebben zij de afgelopen tweehonderdvijftig jaar op de hellingen langs de Douro – waar dit oude en gereglementeerde wijnbouwgebied zich bevindt – een rijk erfgoed gecreëerd, dat de Unesco als erfgoed van de mensheid heeft erkend.
Daarom verzoeken wij u, mijnheer de Voorzitter en geachte collega’s, dit belangrijke culturele erfgoed van wijnbereiding te beschermen en te promoten. 
Hanna Foltyn-Kubicka (UEN ). –
   Mijnheer de Voorzitter, ik zou eveneens kort willen ingaan op de milieuramp die zich in de nacht van 19 op 20 augustus van dit jaar heeft voorgedaan, toen een Griekse tanker voor een Nederlandse opdrachtgever 400 ton olieafval in zee achterliet. Ten gevolge daarvan zijn elf gebieden in de getroffen regio ernstig vervuild en verblijven honderdduizenden mensen in ziekenhuizen. Zeven personen kwamen om het leven.
Volgens de Verenigde Naties zou geen enkel in Europa geregistreerd bedrijf giftige stoffen naar Afrika mogen uitvoeren. Nochtans zijn dergelijke praktijken schering en inslag. Het voorval in kwestie is buitengewoon tragisch. Het is een regelrecht schandaal omdat de ramp zich heeft voorgedaan in een zeer dichtbevolkt gebied.
Het Europees Parlement trekt een heleboel geld uit voor Afrika – het gaat om miljarden euro’s – en nu moeten we daarbovenop nog humanitaire hulp verlenen. Elke mens heeft recht op schoon water en zuivere lucht. Daarom staat er ons wellicht een nieuwe golf immigranten te wachten. 
Peter Baco (NI ). –
   Ik moet even wat zaken rechtzetten in verband met de geruchten en onjuiste voorstellingen die hier op 5 september door Hongaarse leden van het Parlement werden verspreid in het kader van een anti-Slowaakse campagne. Zij beweerden dat een vrouw in Slowakije was aangevallen omdat ze Hongaars sprak terwijl ze aan het bellen was. Uit onderzoek is echter gebleken dat er niets van dien aard is gebeurd. De aantijgingen dat er denigrerende leuzen werden geroepen tijdens sportevenementen berustten eveneens op een wankele basis, aangezien de slogan “Dood aan Hongaren” als provocatie was verzonnen door iemand van etnisch-Hongaarse oorspong. De beschuldigingen over verliezen die geleden waren door 800 000 Roma klopten evenmin en het genoemde aantal was tien keer hoger dan in werkelijkheid.
Ik wijs resoluut de aantijgingen van de hand dat de rechten van etnische minderheden met steun van de regering van de Slowaakse Republiek geschonden worden. De feiten laten namelijk precies het tegenovergestelde zien. Om het maar eens ronduit te zeggen: dit is typisch een geval van dieven met dieven vangen. Helaas geeft de anti-Tsjechoslowaakse tentoonstelling die in Brussel is opgezet door Hongaarse leden van dit Parlement ook een vertekend beeld van de feiten. Dit is een schande. 
Gerard Batten (IND/DEM ).
   – Mijnheer de Voorzitter, in haar verslag over Europa 2006 heeft de federale regering van Zwitserland een kosten-batenanalyse gepubliceerd van een mogelijk lidmaatschap van de Europese Unie. Hierin worden drie alternatieven onderzocht: voortzetting van de huidige reeks bilaterale sectorspecifieke afspraken, toetreden tot de Europese Economische regio of een volwaardig lidmaatschap van de EU.
De Zwitsers hebben berekend dat een volwaardig EU-lidmaatschap zes tot negen keer zo duur zou zijn als het huidige systeem van bilaterale handelsafspraken. Ze zijn tot de conclusie gekomen dat de veronderstelde voordelen volstrekt niet opwegen tegen het verlies van soevereiniteit en vrijheid van handelen en de negatieve economische effecten.
De conclusie van het verslag is dat de belangen van Zwitserland het meest gebaat zijn buiten de EU met een voortzetting van de huidige sectorspecifieke afspraken. Het is goed om te weten dat er tenminste nog één Europese regering is die weet wat ‘in het nationale belang’ betekent, ook al is dat dan niet de Britse regering. 
Alojz Peterle (PPE-DE ). –
   Ik wilde het hebben over Schengen, maar collega's hebben die kwestie al aangehaald. Ik wil me hier echter uitspreken over de vraag wie in Hongarije moedig is geweest.
De Hongaarse eerste minister heeft de publieke opinie niet alleen meegedeeld in hoeverre er gelogen is, hij heeft ook erkend dat hij daarover in beperkte kring gesproken heeft. Diegene die daarover het zwijgen verbroken heeft, is moedig geweest. Als leden van het Europees Parlement moeten we daarin heel nauwgezet zijn. 
Willy Meyer Pleite (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik denk dat het dringend noodzakelijk is dat het Europees Parlement de Commissie en de Raad oproept om het migratiebeleid aan te passen in verband de komst van migranten van het Afrikaanse continent, die een humanitaire ramp betekent.
Het probleem mag niet worden gesimplificeerd of gebagatelliseerd, zoals de Duitse afgevaardigde vorige week deed op de bijeenkomst van ministers van Binnenlandse Zaken, toen hij zei dat de Spanje niet ten onder zal gaan door de aankomst van 20 000 of 25 000 mensen op de Canarische Eilanden.
Dat is het probleem niet. De kwestie mag niet worden gesimplificeerd of gebagatelliseerd; zij moet in de kern worden aangepakt. De Europese Unie dient te reageren door haar migratiebeleid aan te passen, door het achterliggende probleem aan te pakken, namelijk het gebrek aan actieve samenwerking om werkgelegenheid te creëren, om in Afrika, op het Afrikaanse continent, stabiliteit te creëren.
De aanpak van Zwitserland, ook al maakt dat land geen deel uit van de Unie, strekt evenmin tot voorbeeld. Het gaat er niet om dat wij asielaanvragen in gevaar brengen. Het gaat er niet om dat we het Zwitserse voorbeeld volgen door het financiële transacties of bankdeposito’s veel makkelijk te maken dan mensen. Ook dat is de goede weg niet.
De goede weg is volgens mij dat de Europese Unie een duidelijk humanitair standpunt inneemt en dat zij een humanitaire en “civiliserende” oplossing aandraagt voor dit uiterst zorgwekkende verschijnsel van de migratie. 
Manolis Mavrommatis (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, vaak betreffen onze verzoekschriften in het Europees Parlement klachten, problemen met slordig werkende diensten, maar vaak zijn het ook politieke protestuitingen en verwijzingen naar actuele onderwerpen.
Staat u mij toe vandaag te spreken over een uniek voorbeeld van menselijkheid en tact: ik verwijs naar het besluit van de welbekende voetbalploeg van Catalonië, Barcelona, die vanaf dit jaar voor het eerst geen commerciële sponsor zet op haar voetbaltruitjes, maar wel het symbool van UNICEF. De ploeg verliest daardoor vele miljoenen euro sponsorgeld. Met instemming van de aandeelhouders van FC Barcelona en de Verenigde Naties zal UNICEF en zijn activiteiten gedurende vijf jaren worden gepromoot door deze Spaanse voetbalploeg; al het geld dat in die periode wordt ontvangen, gaat naar humanitaire hulp aan nooddruftige bevolkingsgroepen, vooral in Afrika.
Sport is dus niet alleen een schouwspel of amusement dat miljarden euro kost. Met sport vecht men ook tegen racisme, hooliganisme, xenofobie en ontplooit activiteiten ten behoeve van medeleven en humanitaire hulp. De praktijk bewijst dat sport in combinatie met sociale en culturele actie mensen bij elkaar kan brengen, zoals wij vandaag in het Europees Parlement doen. 
Urszula Krupa (IND/DEM ). –
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil u vandaag om en bij de honderdduizend protestbrieven overhandigen van landgenoten uit Polen en de rest van de wereld. We zijn allemaal verbolgen over de schandelijke resolutie van het Europees Parlement, die Polen, zijn inwoners en , de katholieke radiozender die door miljoenen luisteraars op prijs wordt gesteld, zwartmaakt door ongegronde beschuldigingen van antisemitisme, homofobie en racisme.
De resolutie die tot doel had de reputatie van mijn land aan te tasten, is al meermaals aangehaald teneinde druk uit te oefenen op de Europese Unie om zich met een aantal Poolse binnenlandse aangelegenheden te bemoeien. Uit de reactie van het Europees Parlement op deze protesten zal blijken hoeveel belang dit Huis aan democratie en tolerantie hecht. Ze zal eveneens een antwoord geven op de volgende vraag: krijgt de waarheid in dit Parlement de bovenhand of mogen hier naar believen leugens worden verspreid?
Wij zullen bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen beroep instellen tegen deze resolutie. Hoewel 301 Parlementsleden voor de resolutie hebben gestemd, is er ons geen enkel feit bekend dat de beweringen in de tekst zou staven. De afgevaardigden die de resolutie hebben gesteund, baseren hun opvattingen over Polen en zijn inwoners op informatie van de ons vijandig gezinde liberale media. Hoewel de betrokkenen nog nooit naar hebben geluisterd, hebben ze voor een document gestemd dat lijnrecht in strijd is met de waarheid en de werkelijkheid. Deze handtekeningen zijn duidelijke blijken van protest. 
Etelka Barsi-Pataky (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, helaas is fractievoorzitter Schulz niet meer aanwezig, maar u kunt hem zeggen dat hij verkeerd is ingelicht. Ten eerste: zoals de heer Peterle al zei, heeft minister-president Gyurcsány niet de moed om openlijk in het Hongaarse Parlement toe te geven dat hij jarenlang continu heeft gelogen. Ten tweede: in Hongarije zijn geen Europese vlaggen in brand gestoken. Ik roep de sociaaldemocratische afgevaardigde, de heer Tabajdi op, dat te bevestigen. Hier in het Europees Parlement zouden we toch in ieder geval de waarheid en niets dan de waarheid moeten zeggen!
Witold Tomczak (IND/DEM ). –
   Mijnheer de Voorzitter, toen u in Polen was, betreurde u het gebrek aan contact tussen de Europese instellingen en de burgers. U hebt nu een unieke gelegenheid om daaraan iets te veranderen.
We overhandigen u vandaag de mening van ongeveer honderdduizend mensen die allemaal verontrust zijn over de activiteiten van dit Parlement. Tot de ondertekenaars behoren leden van “Solidariteit”, individuen, organisaties, lokale overheden en academische instellingen, niet enkel van binnen, maar ook van buiten Europa. Stuk voor stuk maken ze zich zorgen over de weg die Europa inslaat en wachten ze op uw antwoord. Ze verwachten dat het Europees Parlement zich verontschuldigt voor de onrechtvaardige en ongegronde aanval op Polen en de katholieke radiozender in de resolutie die op 15 juni is aangenomen. Dit document werpt een blaam op de reputatie van het Europees Parlement.
De toekomst van Europa kan niet op leugens worden gebouwd. De geschiedenis van de Poolse natie en de Poolse staat is een schoolvoorbeeld van vreedzame contacten met andere volkeren en godsdiensten. staat symbool voor het onvoorwaardelijke geloof van de mens in de waarheid. Dit radiostation leert ons wat wederzijdse liefde en respect is, het bekommert zich om de mensen en brengt ons dichter bij God. Het geeft Europa de spirituele richting aan die het zo sterk nodig heeft. 
Vladimír Maňka (PSE ). –
   () Tijdens de vorige vergadering beschreven bepaalde collega’s Slowakije als een land van extremisme en intolerantie, dat burgers die tot de Hongaarse etnische minderheid behoren vervolgt. Ze verwezen naar een boosaardige aanval die zou hebben plaatsgevonden en beschreven de regering van Slowakije als een regering die bevordert dat de rechten van etnische minderheden met voeten worden getreden. Die woorden waren ondoordacht en niet op feiten gebaseerd. Een politieonderzoek heeft aangetoond dat de incidenten die door de media en politici zo uitvoerig in de publiciteit waren gebracht helemaal niet hadden plaatsgevonden of niet waren ingegeven door nationalistische of etnische sentimenten. De Slowaakse regering heeft nogmaals gezegd, en ook laten zien, dat zij uitingen van vreemdelingenhaat, racisme en onverdraagzaamheid niet zal dulden, en zij is bereid alle noodzakelijke maatregelen te treffen om dergelijke acties te voorkomen.
Ik zou iedereen willen oproepen zijn of haar woorden zorgvuldig te kiezen. Onjuiste voorstellingen van zaken en misverstanden kunnen onnodige spanningen veroorzaken en ik neem aan dat niemand dat wil. De mensen die in Slowaakse regio’s met verschillende etnische groepen wonen zijn vaak verbijsterd en begrijpen niet over wat voor spanningen politici en de media het hebben. 
Stanisław Jałowiecki (PPE-DE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, uit gegevens van het Informatiecentrum voor Mensenrechten en Democratie in Hongkong blijkt dat er in Chinese gevangenissen nog steeds tweehonderd personen worden vastgehouden omdat ze in 1989, zeventien jaar geleden, aan de betoging op het Plein van de Hemelse Vrede hebben deelgenomen.
De jonge mensen die destijds op een volledig vreedzame manier hebben betoogd, zijn vandaag de dag afgeleefd en gebroken door de verschrikkelijke omstandigheden in de Chinese gevangenissen. Ik heb het uiteraard over de overlevenden, want een groot deel van de demonstranten is door het Chinese regime terechtgesteld. Naar schatting zijn er destijds vijftienduizend mensen veroordeeld.
Zo nu en dan herinneren we ons dat feit, maar veel vaker zijn we geneigd het te vergeten. Ik hoop dat mijn betoog van vandaag het probleem nog eens onder de aandacht brengt. Zij die hun leven hebben opgeofferd voor het recht om hun mening te uiten, kunnen we niet opnieuw tot leven brengen. We kunnen echter wel iets doen voor die tweehonderd gedetineerden die nog steeds opgesloten zitten in Chinese gevangenissen. Laat ons niet onverschillig blijven voor de benarde toestand waarin deze gevangenen verkeren. Zij stellen hun laatste hoop in het Europees Parlement omdat er niemand anders is op wie ze kunnen rekenen. 
Lidia Joanna Geringer de Oedenberg (PSE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, je zou ervan uitgaan dat schenkingen aan liefdadigheidsorganisaties hulpbehoevende personen ten goede zouden moeten komen. De in Polen geldende communautaire btw-wetgeving weerhoudt mogelijke schenkers er helaas van nog langer te geven.
De herziening van de wet op de btw, die is doorgevoerd om de Poolse wetgeving aan de communautaire bepalingen aan te passen, heeft ertoe geleid dat het aantal schenkers stelselmatig afneemt. In het verleden berekende een belastingbetaler die gratis goederen schonk aan mensen in nood, de verschuldigde belasting op basis van de waarde die de goederen op dat moment vertegenwoordigden. Nu moet hij de belasting echter op basis van de koopprijs berekenen. Iemand die een enkele jaren oude computer wegschenkt, moet dientengevolge evenveel btw betalen als op een nieuw toestel, ook al zijn de geschonken goederen op het moment van de overdracht veel minder waard dan de aankoopprijs op de originele factuur. Sterker nog, vaak is de marktprijs die men voor de goederen zou krijgen zelfs lager dan de belasting die bij een schenking moet worden betaald.
Het besluit om schenkingen te belasten staat haaks op het hele idee van hulpverlening aan noodlijdenden. Het leidt vaak tot absurde situaties, bijvoorbeeld wanneer mensen nog bruikbare voorwerpen of voedingswaren liever weggooien dan ze te schenken aan mensen in nood, vermits dat een goedkopere en veiligere oplossing is, waar bovendien geen fiscaal risico aan verbonden is. Als deze repressieve wetgeving niet gewijzigd wordt en de staat schenkers voor hun edelmoedigheid blijft bestraffen, zullen we de toenemende onverschilligheid tegenover hen die het meest noodlijdend zijn snel aan den lijve ondervinden. 
Marian Harkin (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag onder de aandacht brengen wat zich vorige week heeft afgespeeld tijdens het bezoek van de commissaris voor Landbouw, Mariann Fischer Boel, aan het kiesdistrict dat ik in het Europees Parlement vertegenwoordig.
Ik was er niet van op de hoogte dat de commissaris daar donderdag op bezoek was, maar ik hoorde het vrijdagochtend op de lokale radio. Ik heb toen contact opgenomen met het kantoor van de Commissie in Dublin om te vragen wat haar reisschema was. Naïef als ik was, dacht ik dat het goed zou zijn om op Europees niveau mee te denken en samen te werken. Het kantoor van de Commissie in Dublin gaf me te verstaan dat het me geen informatie kon geven. Na vijf telefoontjes met het kantoor van de commissaris zelf kreeg ik op vrijdagmiddag te horen dat het bezoek weliswaar openbaar was, maar dat de informatie vertrouwelijk was en niet werd vrijgegeven. Pas op zaterdag las ik meer over haar bezoek in een landelijk dagblad. Dus wat vrijdag nog vertrouwelijk was, was zaterdag opeens openbaar.
Ik was stomverbaasd. Ik kon niet geloven dat het openbare reisschema van een Europese commissaris die in Ierland op bezoek was, als vertrouwelijk werd bestempeld. Is dat wat we onder Plan D verstaan? Is dat dialoog? Is dit dezelfde Commissie die ons aanmoedigt om burgers over de voorgestelde grondwet te informeren?
Ik kan het als beginnend parlementslid mis hebben. Misschien werkt de EU zo. Als dat zo is, is het geen wonder dat burgers nee zeggen. Als dat niet zo is, mijnheer de Voorzitter, vraag ik u of u zou kunnen achterhalen waarom een commissaris de communicatielijnen met individuele parlementsleden verbreekt.
Godfrey Bloom (IND/DEM ).
   – Mijnheer de Voorzitter, een van de vele zegeningen die het Britse rijk de wereld heeft gebracht, was de wereldwijde afschaffing van de slavernij. Nu is mij via mijn kiezers in Yorkshire ter ore gekomen dat deze slavenpraktijken in Cyprus nog steeds voorkomen, terwijl de inwoners van dat eiland ons voortdurend wijzen op de tekortkomingen van de Turken als het gaat om de mensenrechten.
Ze noemen dat een leercontract. Vrouwelijk huishoudelijk personeel uit de Filipijnen en Sri Lanka wordt op schandalige wijze behandeld: hun paspoort wordt in feite gewoon door de werkgever in beslag genomen. Ik heb alle bijzonderheden inzake deze kwestie in een parlementaire vraag beschreven. Het enige goede woord voor deze constructie met leercontracten is slavernij. Dat komt gewoon voor in de Europese Unie en dat is een grof schandaal. De Cypriotische parlementsleden mogen wel eens wat minder flauwekul verkopen. Laat ze eerst hun eigen zaakjes maar op orde krijgen. Het moet afgelopen zijn met deze leercontracten! Het is een schande! 
Edit Herczog (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, Hongarije is, net als de overige 24 EU-lidstaten, een democratie. Overeenkomstig de rechtsstaat zijn we na de verkiezingen in april van regering gewisseld.
Op 1 oktober worden er gemeenteraadsverkiezingen gehouden waarbij de gemeenten een nieuwe burgemeester kiezen. De lieden die tegen de regering hebben betoogd en een andere regering eisen, handelen dus in strijd met de Hongaarse grondwet en de rechtsstaat. Het is vandaag iets duidelijker geworden wie er zo met vuur speelt. Ik zeg het nogmaals: Hongarije moet de rechtsstaat en de regels van de democratie respecteren. 
Bogusław Rogalski (IND/DEM ). –
   Mijnheer de Voorzitter, ik zie me gedwongen een onderwerp aan te snijden dat in de Europese Unie van de eenentwintigste eeuw eigenlijk niet aan de orde zou mogen zijn. Ik heb het over de onrustwekkende opkomst van het neonazisme en het fascisme in Duitsland. Die evolutie vormt een bedreiging voor Polen en Tsjechië.
Het probleem betekent eveneens een gevaar voor de toekomstige betrekkingen in de Europese Gemeenschap. De resultaten van de deelstaatverkiezingen in Mecklenburg-Voorpommeren werden enkele dagen geleden bekendgemaakt. De behaalde meer dan 7 procent van de stemmen. Dit betekent dat de in een volgend deelstaatparlement vertegenwoordigd is. De standpunten die door de leden van de partij worden verkondigd, zijn verontrustend. Ze plaatsen vraagtekens bij de Pools-Duitse grens en eisen de oprichting van een Vierde Rijk. Ze beschouwen Adolf Hitler als een bovennatuurlijk verschijnsel en Rudolf Hess als een geboren idealist. Ze ontkennen de Holocaust en verkondigen nazistische vooroordelen over buitenlanders.
Hoe is het mogelijk dat een dergelijke partij, die haat, xenofobie, racisme en antisemitisme verspreidt, legaal kan functioneren in een lidstaat van de Europese Unie als Duitsland? Vorig jaar heeft de voor meer dan een miljoen euro subsidies uit de Duitse staatskas ontvangen. Dat is ronduit schandalig. De Europese Unie moet een duidelijk verbod uitvaardigen op de activiteiten van zulke groeperingen. Ik roep mijn collega’s op om een gemeenschappelijke resolutie in te dienen die het Duitse politieke systeem veroordeelt omdat het nog steeds ruimte laat voor neonazisme. 
Voorzitter.
   Ik verontschuldig mij bij alle leden die niet aan het woord zijn gekomen, maar de voor dit agendapunt beschikbare tijd is al ruimschoots overschreden. 
Jörg Leichtfried (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil alleen een opmerking maken. Het is natuurlijk erg interessant wat de aanwezige afgevaardigden met hun fraaie spandoeken te melden hebben, maar ik heb nu al voor de vijfde keer tevergeefs geprobeerd het woord te krijgen. Misschien wilt u eens overwegen andere afgevaardigden in de juiste volgorde het woord te geven. 
Voorzitter.
   Het spijt me dat ik niet iedereen het woord kan verlenen. Zou u mijn excuses willen aanvaarden. Ik heb goede nota genomen van uw verzoek. Bij de volgende vergadering zult u als eerste aan het woord komen. Er zijn leden die bij de laatste twee vergaderingen steeds aan het woord zijn geweest, en ik heb hen al gewaarschuwd dat ik voorrang probeer te geven aan degenen die bij de vorige vergaderingen nog geen spreektijd hebben gehad. 
Marios Matsakis (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, als een parlementslid het land van een collega op boosaardige wijze aanvalt, moet een vertegenwoordiger van dat land naar mijn mening de kans krijgen om te reageren. Ik heb het over de aanval op de Cypriotische regering door een Britse collega. Ik herinner hem eraan dat Groot-Brittannië zich in mijn land tot op de dag van vandaag kolonialistisch gedraagt. 
Voorzitter.
   Dank u. Ook u zult tijdens de volgende vergadering de gelegenheid krijgen uw standpunt in dezen uiteen te zetten. Ik heb er nota van genomen dat u daar vandaag niet de gelegenheid voor hebt gehad. Ik dank u allen en verzoek u mijn excuses te aanvaarden. 

Voorzitter.
   – Aan de orde is de gecombineerde behandeling van de volgende verslagen:
– verslag (A6–0234/2006) van de heer Krahmer, namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid, over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende de luchtkwaliteit en schonere lucht voor Europa (COM(2005)0447 – C6–0356/2005 – 2005/0183/(COD)); en
– verslag (A6–0235/2006) van mevrouw Corbey, namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid, over de thematische strategie inzake luchtverontreiniging (2006/2060 (INI)). 
Stavros Dimas,
   . – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, eerst wil ik de twee rapporteurs danken en gelukwensen met hun goed doorwrochte werkstuk: mevrouw Corbey, rapporteur van het verslag over de thematische strategie inzake luchtverontreiniging, en de heer Krahmer, rapporteur over het voorstel voor een richtlijn betreffende de luchtkwaliteit en schonere lucht voor Europa. Ook wil ik de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid hartelijk danken voor haar inspanningen tot dusver.
Luchtverontreiniging is en blijft een van de grootste problemen voor de volksgezondheid. Door die luchtvervuiling ligt de levensverwachting in de Europese Unie vandaag 8,5 maand lager. De levenskwaliteit van honderdduizenden mensen wordt elke dag aangetast en het milieu loopt gevaar, ondanks de grote vermindering van de emissies de laatste jaren.
We moeten onze inspanningen opvoeren. De strategie die wij voorstellen, legt de stappen vast die we moeten zetten in die richting. Ze bevat nieuwe, baanbrekende doelstellingen voor de volksgezondheid en het milieu. De maatregelen inzake zwevende deeltjes zullen het geraamde aantal vroegtijdige sterfgevallen verminderen van ongeveer 350.000 op dit moment tot 160.000 in 2020. Dat zal het resultaat zijn van de gecombineerde toepassing van de strategie en andere maatregelen die al zijn overeengekomen.
Wat het milieu betreft, verwachten we dat het aantal met verzuring bedreigde ecosystemen met meer dan 50 procent zal afnemen en dat het aantal ecosystemen dat wordt bedreigd door buitensporige hoeveelheden stikstof met 30 procent zal verminderen. Dat zijn ambitieuze doelstellingen die aanzienlijke milieuvoordelen zullen opleveren als ze worden gehaald.
De strategie moet natuurlijk efficiënt worden toegepast. De Commissie heeft beloofd maatregelen voor te stellen op Europees vlak ter verbetering van de luchtkwaliteit. Hierbij zal ook het probleem van de grensoverschrijdende vervuiling worden aangepakt. In de strategie betreffende de luchtkwaliteit worden een aantal van die Gemeenschapsmaatregelen nader toegelicht. De Commissie heeft al een voorstel gedaan om de emissies van personenauto's en bestelwagens te verminderen – een voorstel dat vaak het Euro V-voorstel wordt genoemd – terwijl de Commissie milieubeheer onlangs haar ontwerpverslag heeft aangenomen. Er komt ook nog een Euro VI-voorstel voor auto's en bestelwagens. Er zullen ook andere Euro VI-voorstellen worden gedaan voor vrachtwagens en bussen en ook zal de richtlijn inzake nationale emissiegrenswaarden worden herzien, zodat nieuwe emissiegrenswaarden zullen gelden voor de lidstaten. Op het gepaste moment zullen andere maatregelen volgen voor kleinschalige verbranding en de landbouw. Al die maatregelen worden nu voorbereid en uiteraard zullen zij in detail worden doorgelicht in overeenstemming met het beginsel van betere wetgeving.
Een van de hoofdelementen in de strategie is de voorgestelde herziening van de bestaande wetgeving betreffende de luchtkwaliteit. Het voorstel handhaaft de huidige grenswaarden voor de luchtkwaliteit. De officiële statistieken van Wereldgezondheidsorganisatie bevestigen dat die grenswaarden onontbeerlijk zijn. Het voorstel voert voor het eerst bindende grenswaarden in voor kleine deeltjes, bekend als PM2.5, dat zijn deeltjes met een doorsnede die kleiner is dan 2,5 miljoensten van een meter. Wetenschappers zijn het er unaniem over eens dat die deeltjes een ernstige weerslag hebben op de volksgezondheid. Voor 2010 worden maximaal toegelaten concentraties voorgesteld. Het voorstel zal de lidstaten er tegelijk toe verplichten de toestand van de fijne deeltjes in alle Europese landen op te volgen. Ook zullen maatregelen worden genomen om de gemiddelde blootstelling aan microdeeltjes te verminderen. De goedkeuring van deze voorstellen mag geen vertraging oplopen. De gevolgen voor de volksgezondheid zijn heel ernstig en de gegevens onweerlegbaar. In de Verenigde Staten bestaan al sinds 1995 doelstellingen voor de PM2.5. De statistieken in de effectbeoordeling bij het voorstel bewijzen dat een verlaging van de blootstelling aan fijne deeltjes minder zal kosten en meer mensen ten goede zal komen dan de lagere grenswaarde voor PM2.5 die het Parlement voorstelt. Het voorstel van de Commissie biedt ook meer flexibiliteit aan de lidstaten bij het naleven van de huidige grenswaarden voor de luchtkwaliteit.
Ongecontroleerde emissies van natuurlijke oorsprong worden niet meegerekend in de cijfers. Ook zal een langere termijn worden toegekend indien de lidstaten te kampen krijgen met grote toepassingsproblemen. Die termijnverlengingen moeten wel zo beperkt mogelijk blijven, willen we de gezondheid van onze medeburgers beschermen en niet die lidstaten straffen die ernstige en geloofwaardige inspanningen hebben geleverd om de regelgeving toe te passen.
Ik ga kort in op sommige van de belangrijkste amendementen die het Parlement voorstelt: wat de mogelijkheid betreft om de termijnen te verlengen stelt de Commissie vijf jaar extra voor vanaf de datum van inwerkingtreding van de grenswaarden, dus maximaal tot eind 2009 in combinatie met de mogelijkheid om vervuiling van natuurlijke oorsprong niet mee te laten tellen. Met die tegemoetkomingen zullen de lidstaten de richtlijn beslist kunnen omzetten.
De Commissie milieubeheer stelt twee perioden voor van vijf jaar vanaf de inwerkingtreding van de nieuwe richtlijn. Met dat voorstel zal de toepassing pas een feit zijn in 2018 voor grenswaarden die al zijn goedgekeurd in 1999. Dat kunnen we niet aanvaarden. Het nieuwe amendement dat vóór deze vergadering is ingediend – amendement 81 – gaat de goede kant, op maar kan evenmin worden aanvaard. Als we namelijk vier plus twee jaren accepteren vanaf de inwerkingtreding van de nieuwe richtlijn, zullen pas in 2013 grenswaarden voor de PM10 in werking treden die al zijn goedgekeurd in 1999. De lidstaten kennen die grenswaarden dus al sinds 1999.
Overeenkomstig het besluit van Raad en Parlement betreffende het Zesde Milieuactieprogramma heeft de Commissie deskundigen van de Wereldgezondheidsorganisatie gevraagd of de huidige grenswaarden voor de luchtkwaliteit gewijzigd zouden moeten worden. Hun antwoord was negatief. Bijgevolg kan de Commissie niet instemmen met een afzwakking van de dagelijkse grenswaarde voor PM10. Amendementen 46 en 81 verhogen het aantal dagen waarop overschrijding van de grenswaarde is toegelaten van 35 tot 55. Als die amendementen worden aangenomen, zullen op basis van de statistieken van 2004 geen maatregelen tegen luchtvervuiling meer nodig zijn in steden als Wenen, Frankfurt, Brno, Stuttgart en andere. De kernvraag is: hoe kunnen we de volksgezondheid het best beschermen? Door de dagelijkse grenswaarde af te zwakken of met maatregelen die de vervuiling aanpakken?
Het amendement waarmee de grenswaarden worden afgezwakt zonder dat eerst nieuwe Gemeenschapsmaatregelen zijn getroffen tegen de vervuiling, kan evenmin worden aangenomen. Het staat haaks op het initiatiefrecht van de instellingen. Het is ook niet werkbaar, omdat het onmogelijk is het resultaat te voorspellen van maatregelen die nog niet zijn voorgesteld. In dat geval zou het recht van de burger op schonere lucht worden ondermijnd.
Ik denk dat ik het hierbij houd. 
Holger Krahmer (ALDE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, in de eerste plaats wil ik de schaduwrapporteurs van de PPE-DE-Fractie en de PSE-Fractie, mevrouw Weisgerber en mevrouw Corbey, bedanken voor de samenwerking. Ik dank echter ook de Commissie en het Oostenrijkse en Finse voorzitterschap voor hun openheid en bereidheid tot overleg. Dat er zowel binnen het Parlement als tussen de instellingen over bepaalde punten verschillen van mening bestaan, zou in het Europese democratische bestel niet meer dan normaal moeten zijn. Belangrijk is dat we vanuit verschillende invalshoeken en met verschillende accenten uiteindelijk toch een gemeenschappelijk doel nastreven, namelijk het verbeteren van de luchtkwaliteit in Europa.
Het staat buiten kijf dat de sterke mate van luchtverontreiniging, vooral in de dichtbevolkte regio's en agglomeraties in de EU, verantwoordelijk is voor talrijke aandoeningen van de luchtwegen en de gevolgen ervan. Verontreinigde lucht houdt geen halt aan de grenzen. De verbetering van de luchtkwaliteit blijft daarom een grote uitdaging. De luchtvervuiling kan alleen op lange termijn en in een Europees kader worden bestreden, vooral door de intensivering van grensoverschrijdende maatregelen. Om de ambitieuze doelstellingen die wij ons hebben gesteld, te kunnen verwezenlijken, zullen in de Gemeenschap in de toekomst verdere instrumenten nodig zijn: schone lucht kan in de lidstaten alleen worden gewaarborgd wanneer geldende richtlijnen consequent worden toegepast en toekomstige maatregelen van de EU zich concentreren op beperking van de emissies bij de veroorzaker.
Hoewel er alle reden is tot bezorgdheid over de luchtkwaliteit in Europa, wil ik toch ook benadrukken dat de luchtkwaliteit in Europa door strenge wettelijke voorschriften en technische vooruitgang de afgelopen decennia aanzienlijk is verbeterd.
In de aanloop naar de stemming in de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid in juli en met het oog op de komende stemming in deze plenaire vergadering zijn de drie grote fracties in het Europees Parlement het eens geworden over een pakket compromisamendementen dat kort gezegd het volgende beoogt: aan de ene kant ambitieuze grens- en streefwaarden, aan de andere kant meer flexibiliteit, waarbij rekening wordt gehouden met de problemen die de lidstaten ondervinden bij het omzetten van de huidige richtlijn. Laat ik de belangrijkste punten noemen.
Allereerst over PM10: er bestaat in het Parlement een grote mate van consensus over het feit dat het voorstel om het jaargemiddelde voor PM10 voor de periode na 2010 te handhaven op 40 microgram, weinig ambitieus is. In de meeste steden in Europa wordt deze waarde nu al bereikt. De Commissie had voor de periode na 2010 oorspronkelijk een lager jaargemiddelde voor PM10 aangekondigd. Aangezien dat in het onderhavige voorstel echter niet is terug te vinden, stellen de drie grote fracties voor de grenswaarde voor PM10 vanaf 2010 te verlagen tot 33 microgram.
Commissaris, gezien de kritiek op de compromisvoorstellen vind ik het opvallend dat u juist dit punt nooit noemt. Wij stellen een duidelijke verlaging voor van de jaargrenswaarden voor PM10. Ik wil erop wijzen dat dit geen voorbeeld is van verwatering van de grenswaarden, een punt dat ook door milieuorganisaties hevig wordt bekritiseerd.
Op het voorstel dat het daggemiddelde voor PM10 van 50 microgram op maximaal 35 dagen mag worden overschreden, is door veel afgevaardigden scherpe kritiek geuit. Feit is dat er tussen het actuele daggemiddelde en het jaargemiddelde geen correlatie bestaat. Het aantal van 35 dagen is bovendien willekeurig. Niemand in het Parlement twijfelt eraan dat het belangrijk is dagelijks metingen te verrichten en risicogroepen te informeren over verhoogde concentraties van verontreinigende stoffen. Daarentegen beweert geen enkele serieuze wetenschapper dat het daggemiddelde vanuit het oogpunt van de volksgezondheid relevanter is dan het jaargemiddelde. Het is bekend dat het de steden de grootste moeite kost om zich aan de daggrenswaarden te houden. We laten de gemeenten in een soort georganiseerde hulpeloosheid aan hun lot over. Inmiddels is aangetoond dat naleving van de daggrenswaarden geheel losstaat van welke maatregelen tegen luchtverontreiniging ook, maar grotendeels onderhevig is aan meteorologische omstandigheden.
De Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid en de drie grote fracties van het Parlement steunen het compromisvoorstel dat enerzijds de jaargrenswaarde met 20 procent verlaagt en anderzijds de betrokken steden en gemeenten onder bepaalde voorwaarden wat meer flexibiliteit biedt en het aantal dagen waarop de grenswaarde mag worden overschreden, vaststelt op een maximum van 55 in plaats van 35 dagen.
Hoewel de correlatie tussen de door het Parlement voorgestelde dag- en jaargemiddelden door sommigen wordt betwijfeld, kan niemand serieus beweren dat we daarmee minder ambitieus zijn dan de Commissie en de Raad.
Dan over PM2,5, de kleinste stofdeeltjes: alle deskundigen zijn het erover eens dat de grootste risico’s voor de gezondheid door PM2,5 worden veroorzaakt. De gegevens over PM2,5 in Europa zijn echter nog niet betrouwbaar genoeg en de meeste lidstaten hebben onvoldoende ervaring met het meten van PM2,5.
Wij stellen daarom voor PM2,5 in twee fasen te regelen: in de eerste plaats een streefwaarde vanaf 2010 en in de tweede plaats een grenswaarde van circa 20 microgram vanaf 2005. Ook deze waarde is weer ambitieuzer dan wat door Raad en Commissie wordt voorgesteld.
Een meerderheid van het Parlement is het erover eens dat het door de Commissie voorgestelde jaargemiddelde van 25 microgram weinig ambitieus is en dat we die waarde dan ook moeten verlagen. De Commissie heeft in haar voorstel gekozen voor een vaste streefwaarde van 20 procent, zonder te hebben onderzocht welke concrete maatregelen en kosten de vermindering van 20 procent voor de desbetreffende lidstaten met zich meebrengt. Evenals de andere leden van de commissie ben ik ervan overtuigd dat een progressief model, waarin per lidstaat wordt gedifferentieerd en in sterkere mate rekening wordt gehouden met vroegtijdige maatregelen, hoe dan ook de voorkeur verdient boven een vaste streefwaarde.
Tot slot nog een paar woorden over artikel 20: ik heb de kritiek van de Commissie en van organisaties van buiten op de regeling 5+5 – uitstel van de termijn waarop de grenswaarden moeten zijn bereikt – ter harte genomen. We hebben een nieuw pakket samengesteld dat nu “4+2” heet. Dat komt al meer overeen met wat de Commissie wil, die zoals u weet vijf jaar voorstelt. Ik wil nog eens onderstrepen dat we de luchtkwaliteit in Europa slechts op lange termijn kunnen verbeteren en dan ook alleen met maatregelen die zich op de bron, op de veroorzaker richten. Ik zie uit naar de door de Commissie aangekondigde voorstellen inzake emissiereducties aan de bron. 
Voorzitter.
   Hartelijk dank, mijnheer Krahmer. U hebt mij echter wel een beetje in de problemen gebracht. Uw toespraak was zeer interessant – ik denk dat het hele Parlement dat kan beamen – maar u hebt uw spreektijd van twee minuten en tien seconden overschreden. Ik wil er heel duidelijk over zijn dat ik niet voor alle leden hier even gul kan zijn. Ik bied hier bij voorbaat mijn excuses voor aan en hoop dat elk lid zich aan haar of zijn spreektijd zal proberen te houden. U was bij deze vergadering de eerste spreker van het Parlement, dus we zullen dit maar beschouwen als een teken van vriendelijkheid van de kant van de Voorzitter. 
Dorette Corbey (PSE ),
   Voorzitter, ik denk dat die gulheid ook nog wel de tweede spreker van het Parlement vandaag betreft, maar ik zal toch proberen het kort te houden. Collega's, Commissaris, ik zal ook beginnen met een kort dankwoord aan de schaduwrapporteurs voor dit onderwerp, Holger Krahmer, Anja Weisgerber en Anders Wijkman en alle andere schaduwrapporteurs die bijgedragen hebben tot een goed resultaat. Luchtkwaliteit is een groot gezondheidsprobleem en toen ik me ruim een half jaar geleden serieus ging verdiepen in de luchtkwaliteitsproblemen, ben ik geschrokken van de ernst daarvan.
Europeanen gaan zo'n negen maanden eerder dood vanwege de luchtkwaliteit. 350.000 mensen gaan tien jaar eerder dood vanwege de luchtkwaliteit. Miljoenen mensen worstelen met astmatische aandoeningen. Slechte luchtkwaliteit raakt niet iedereen even erg. De mensen die wonen in de grote steden, langs de snelwegen, kinderen en ouderen zijn het hardst getroffen. Luchtverontreiniging en de zure regen die eruit voortkomt, is daarnaast in grote delen van Europa, en dan vooral in Scandinavië, een groot milieuprobleem.
Commissaris, wij verwachten daarom een stevig beleid om luchtverontreiniging terug te dringen en daarom zijn we teleurgesteld in de voorstellen die u hebt ingediend. De verslagen van Krahmer en mezelf zijn allereerst een aanklacht tegen de onverschillige houding tegenover de luchtverontreiniging. Wij vragen in feite drie politieke wijzigingen. Allereerst strengere normen, ten tweede meer aandacht voor de uitvoering en ten derde bronmaatregelen om de luchtverontreiniging aan te pakken.
Ik begin met de normen. De milieucommissie dringt in beide verslagen aan op een hoger ambitieniveau en dat is hard nodig. In de thematische strategie wordt een keuze gemaakt tussen het ambitieniveau A, B en C en het maximum haalbare scenario. Alle studies wijzen uit dat zelfs het maximale scenario nog kosteneffectief is en dat het optimale scenario tussen B en C ligt. Toch kiest de Commissie, overigens zonder enige verdere uitleg, voor het ambitieniveau A-plus. Met het oog op de volkgezondheid is dit een onbegrijpelijke keuze. Een hoger ambitieniveau kan – dat laat ook de Verenigde Staten zien – en is ook nog zeer kosteneffectief zoals ook blijkt uit alle studies die hieraan ten grondslag liggen.
De voorstellen die in mijn verslag worden gedaan, zijn een paar miljard duurder, maar ze leveren flinke gezondheidswinst op. Zij zijn daarnaast een stevige impuls voor innovatie. In de richtlijn stelt de Commissie een nieuwe norm voor het kleinere fijn stof, de PM2.5. De kleinste deeltjes zijn het meest schadelijk voor de gezondheid en de norm is ook preciezer omdat de kleinste delen minder natuurlijke bronnen zoals zeezout en woestijnzand bevatten. PM2.5 is dus een betere maat, maar de invulling door de Commissie is wel zeer teleurstellend. Het Parlement vraagt voor PM2.5 een streef- en limietwaarde van 20 µg/m3. Dit is aanzienlijk beter dan de 25 µg die de Commissie en de Raad willen, maar het is altijd nog slechter dan de 15 µg in de Verenigde Staten en de 10 µg die de Wereldgezondheidsorganisatie aanbeveelt.
Ik ben overigens ook heel benieuwd hoe de Commissie het door het Parlement in de strategie gekozen ambitieniveau verwerkt in toekomstige wetgeving en in de NEC-richtlijn. Kunt u daar iets over zeggen, Commissaris? Kiest u nu ook in navolging van het Parlement voor een ambitieniveau dat tussen B en C in ligt?
Betere normen zijn nodig, zei ik, maar dat is slechts één van de drie pijlers. Onze tweede pijler is aandacht voor implementatie. Tot nu toe waren de inspanningen van de lidstaten niet erg overtuigend. Slechts vier lidstaten voldoen nu volledig aan de limietwaardes zoals ze in de huidige richtlijn staan. De Commissie heeft de taak toe te zien op een goede naleving en dat is ook nodig, want luchtverontreiniging is een grensoverschrijdend probleem. De helft van de luchtverontreiniging in Nederland komt uit het buitenland aangewaaid. Nederland kan daarom niet op eigen kracht de lucht schoner maken en moet erop kunnen vertrouwen dat de regeringen in België, Engeland en Duitsland alle inspanningen doen om de luchtverontreiniging aan te pakken. Maar omgekeerd exporteert Nederland erg veel vervuiling en daarom moet de Scandinavische landen, Duitsland en ook België erop kunnen rekenen dat Nederland alles doet om de lucht schoon te maken.
Tot nu toe heeft de Commissie niet erg overtuigend gereageerd op lidstaten die de normen overschrijden. De milieucommissie wil met nieuwe bepalingen in de richtlijn de Commissie aanzetten tot een actievere opstelling. Voor de lidstaten komt er een duidelijke inspanningsverplichting. Sommige landen hebben meer tijd nodig om de grenswaarden te bereiken. Daar kan ik mee akkoord gaan zolang ze alle inspanningen doen, maar zonder inspanningen geen uitzondering. Adequate inspanningen zijn de voorwaarde voor uitzondering. Uitzonderingen zijn niet, zoals in het voorstel van de Commissie, een premie voor 'niets doen' en amendement 66 verduidelijkt dat nog eens.
De derde pijler, collega's, is een ambitieus bronbeleid. Zonder bronbeleid, zonder politiek om auto's, vrachtverkeer, scheepvaart en industrie schoner te laten draaien, is het voor de lidstaten en zeker voor de dicht bevolkte lidstaten erg moeilijk om de lucht schoner te maken. De luchtkwaliteit kan daarom alleen verbeterd worden door verkeer en industrie stil te leggen. Dat zijn draconische en tegelijkertijd weinig effectieve maatregelen. De rekening komt eenzijdig te liggen bij de lagere overheden en dat is natuurlijk onaanvaardbaar.
Een serieus bronbeleid is goed voor lucht, voor milieu en goed voor de volkgezondheid, maar uiteindelijk ook goed voor energiebesparing en voor het klimaat vanwege de verminderde CO2-uitstoot. En het is ook nog goed voor innovatie: schonere en meer zuinige auto's bijvoorbeeld verkopen beter. Daarom wil de milieucommissie in de richtlijn artikel 30A opnemen waarin wordt gevraagd om een bronbeleid voor 2010. Daarom wordt er in de strategie een interinstitutioneel akkoord voorgesteld waarin bronbeleid kan worden vastgesteld. Overigens moeten de lidstaten bij gebrek aan bronbeleid de mogelijkheid hebben zelf bronmaatregelen te treffen buiten de interne markt om.
Collega's, luchtverontreiniging is een ernstig probleem, maar het goede nieuws is dat het oplosbaar is áls we maar de politieke wil op tafel leggen. Ik denk dat de milieucommissie met deze drie pijlers een stevige basis heeft gelegd. Wij hebben in een nieuw compromis de zaken nog wat aangescherpt en verbeterd en ik bedank nogmaals iedereen die hieraan bijgedragen heeft en in het bijzonder Holger Krahmer, Anja Weisgerber en Anders Wijkman. Wij hebben met strengere normen, meer aandacht voor de implementatie en het bronbeleid een paar belangrijke politieke wijzigingen aangebracht. Deze aanpak staat voor een nieuw Europa, dicht bij de mensen, met oog voor de uitvoering van wetgeving door nationale en lokale overheden en gericht op innovatie. 
Anja Weisgerber,
   . – Mijnheer de Voorzitter, de constructieve besprekingen met de rapporteurs hebben geleid tot een solide compromis.
Het belangrijkste doel is een effectieve en duurzame verbetering van de luchtkwaliteit. Daarvoor is het van belang dat we grenswaarden vaststellen. Grenswaarden alleen zorgen echter nog niet voor een betere luchtkwaliteit. Die kan alleen worden bereikt door effectieve maatregelen die gericht zijn op emissies, zoals de al voorgestelde Euro-5-norm voor uitlaatgassen, die roetfilters voor nieuwe auto’s verplicht stelt. Het ligt in de eerste plaats op de weg van de Commissie om verdere maatregelen te nemen, zoals voorschriften voor kleine stookinstallaties, Euro 6 voor vrachtwagens en Europese grenswaarden voor scheepsmotoren.
We willen in het algemeen af van tijdelijke maatregelen voor de korte termijn en streven in plaats daarvan naar duurzame bronmaatregelen. Daardoor wordt de volksgezondheid op effectievere wijze beschermd. Daarom zijn wij met de jaargrenswaarden van 33 microgram ambitieuzer dan de Commissie. Bij de daggrenswaarden, die aantoonbaar door meteorologische omstandigheden worden beïnvloed, bieden we de gemeenten meer flexibiliteit. Bewezen is immers dat chronische blootstelling het meeste gevaar oplevert. Daar moet onze prioriteit liggen.
Door de jaargrenswaarden voor fijne stofdeeltjes te verlagen, stimuleren we permanente en duurzame maatregelen zoals het instellen van milieuzones of het verplicht stellen van roetfilters. Mensen hebben meer aan een strengere jaargrenswaarde en een effectieve vermindering van de langdurige verontreiniging dan aan een straat die voor 24 uur wordt afgesloten.
Ook op nationaal en lokaal niveau moeten alle proportionele en noodzakelijke maatregelen worden genomen om de luchtkwaliteit te verbeteren. Ook daarvoor bieden we de juiste stimulansen. Verlenging van de termijn voor de naleving van de voorschriften met maximaal zes jaar is voor gemeenten alleen mogelijk, wanneer ze door middel van een actieplan aantonen dat ze iedere proportionele maatregel die ze kunnen nemen om de luchtkwaliteit te verbeteren, ook hebben genomen. Bovendien wordt deze uitzondering niet voor alle gemeenten gemaakt, maar alleen voor gemeenten die aantoonbaar te maken hebben met bijzonder ongunstige meteorologische omstandigheden, bijvoorbeeld vanwege hun ingesloten ligging.
Deze heldere boodschap is precies wat men in het compromis terugvindt. Het biedt daarmee een evenwichtige en effectieve oplossing voor de noodzakelijke bescherming van de volksgezondheid. 
Riitta Myller,
   Mijnheer de Voorzitter, ik ben het met de rapporteur eens dat deze richtlijn ons niet dichter bij het doel van een goede luchtkwaliteit brengt. Het is goed dat het kleinere fijn stof, de zeer kleine PM2,5-deeltjes, in de richtlijn zijn opgenomen en dat daarvoor bindende grenswaarden worden gesteld. De grenswaarde die de Commissie voorstelt en de Raad steunt is 25 microgram, zoals hier menigmaal is gezegd. Hier is ook al gezegd dat het Parlement dit wil aanscherpen tot 20 microgram. Dat is heel goed, maar als wij dit voorstel vergelijken met de behoeften die bijvoorbeeld de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) heeft voorgesteld en waarmee een situatie wordt bereikt waarin wij niet langer schade berokkenen aan de volksgezondheid en het weerstandvermogen van de natuur, dan is ook deze grenswaarde nog te hoog. De WHO stelt 10 microgram voor en, zoals gezegd, in de Verenigde Staten en Canada heeft men al een waarde van 15 microgram bereikt.
Luchtverontreiniging is een van de grootste milieuproblemen in Europa en ook mensen worden er aan blootgesteld. Hier zijn aantallen van 360 000 tot 400 000 voortijdige sterfgevallen genoemd. Welk aantal het ook is, het is zeer hoog. De vast te stellen grenswaarde kan een grote invloed hebben op het aantal mensenlevens dat gered kan worden. Als de aanbeveling van de WHO van kracht wordt, zou het om verscheidene tienduizenden mensenlevens gaan. Met de nu voorgestelde grenswaarden redden wij slechts enkele duizenden mensenlevens. Het Parlement roept echter op tot een scherpere grenswaarde voor deze kleinere stofdeeltjes, wat ik goed vind. Ik ben het echter niet eens met een verlenging van de termijn voor de tenuitvoerlegging. Ik hoop dat wij hierin nog verbetering kunnen aanbrengen.
Ik was in de vorige zittingsperiode rapporteur voor het zesde milieuactieprogramma. Daarin werden relatief ambitieuze doelen gesteld, ook voor de luchtkwaliteit. Het doel was dat wij de volksgezondheid niet meer zouden schaden. Nu moet ik constateren dat wij met deze eerste thematische wetgevingsstrategie, waarmee wij de doelen van het zesde milieuactieprogramma proberen te verwezenlijken, de doelen niet zullen bereiken. Door deze strategie verwateren de doelen die wij in het zesde milieuactieprogramma hebben gesteld. 
Jules Maaten,
   Voorzitter, over het belang van schone lucht hoeven we hier natuurlijk geen discussie te hebben en het is ook duidelijk dat de voordelen van schone lucht ruimschoots opwegen tegen de kosten. Het doel van de wetgeving – en ik concentreer me vooral op de ontwerprichtlijn – is dan ook heel goed en ik steun vooral ook de pogingen van rapporteur Holger Krahmer om de wetgeving zo werkbaar mogelijk te maken. Toch moeten we ons afvragen of we hier als Europese Unie op de goede weg zijn en of we niet bezig zijn met het maken van symboolwetgeving.
Waarom zeg ik dat? We willen strenge eisen opleggen aan lidstaten terwijl ze al niet aan de oude luchtkwaliteitnormen kunnen voldoen. Sinds de inwerkingtreding in 2005 van de luchtkwaliteitsrichtlijn, die grenzen stelt aan de PM10 stofdeeltjes, voldoen tien lidstaten niet aan de eisen. En al in de aanloop naar 2005 zou het de Commissie duidelijk moeten zijn geweest dat lidstaten de grenswaarden niet zouden halen zonder een systematisch bronbeleid, dus het beperken van uitlaatgassen van auto's, vrachtauto's en schepen.
Tussen 2002 en 2004 overschreed ongeveer 96% van de steden de dagnormen en de jaarlijkse normen werden overschreden in verschillende gebieden in het zuiden van Europa, in de Benelux en in Duitsland, alsook in Centraal- en Oost-Europa, in totaal zowat 73% van de steden. Zonder bronmaatregelen, die vaak al jaren geleden door de Commissie zijn aangekondigd, hebben iets strengere, dan wel iets minder strengere waarden voor PM10 of PM2.5 geen enkel nut en dan heb ik het nog niet eens over stikstof.
Lidstaten zullen zonder bronmaatregelen niet aan de grenswaarden kunnen voldoen en ik hoor natuurlijk met genoegen dat de Commissaris hier ook weer zegt: ja wij komen met al die bronmaatregelen wel aanzetten, maar ze zijn er nog niet. De tegenwerking in de Commissie tegen dit beleid (trouwens ook in dit Parlement) is enorm. Lokale kortetermijnmaatregelen zijn ineffectief. Effectief beleid moet inzetten op langetermijnmaatregelen en dus ook op bronbeleid. Dat is hier niet het geval. Het doel van de wetgeving is goed, maar de gekozen route erheen is twijfelachtig. 
Satu Hassi,
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, zoals gezegd gaan er elk jaar meer dan 300 000 Europeanen voortijdig dood door luchtverontreiniging. Deskundigen op het gebied van milieu en gezondheid vinden het voorstel van de Commissie ontstellend zwak, maar misschien geeft het Europees Parlement nu aanleiding tot nog grotere ontsteltenis. De meerderheid in de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid stelt namelijk zelfs een afzwakking van de huidige wetgeving voor. De Milieucommissie wil de inwerkingtreding met meer dan tien jaar uitstellen en het aantal dagen waarop de grenswaarden van verontreiniging overschreden mogen worden bijna verdubbelen van 30 naar 55 dagen per jaar. Als excuus wordt aangevoerd dat in de verre toekomst de jaarlijkse grenswaarde wordt verlaagd van 40 naar 30 microgram per kubieke meter. Die verbetering is slechts schijn, want de huidige grenswaarde, als die niet meer dan 35 dagen mag worden overschreden, betekent in de praktijk al een jaarlijks gemiddelde van 30 microgram.
Het is niet waar dat een overschrijding van de dagelijkse grenswaarden geen betekenis heeft voor de gezondheid. Er komen juist altijd meer hartpatiënten in ziekenhuizen terecht wanneer de dagelijkse verontreinigingswaarden worden overschreden. De schandalige suggestie van de Milieucommissie werd gemotiveerd met de bewering dat de lidstaten niet beter kunnen. Maar de lidstaten zelf zijn in de Raad voorlopig een strikter model overeengekomen waarin sprake is van een uitstel van slechts drie jaar. Na deze voorlopige overeenkomst van de Raad kwamen de drie grootste fracties met een verbeterd compromisvoorstel, waarin de invoering van de normen echter nog steeds langer worden uitgesteld dan de Ministerraad wil.
Het is vreselijk om te zien hoe de onderhandelaars van bepaalde fracties zich door de auto-industrie hebben laten leiden. Het is schandalig als de grootste fracties in het Parlement toegeven aan de druk van de lobbyisten van de auto-industrie.
Dames en heren, ik roep u op het voorstel van de Milieucommissie of van mevrouw Weisberger en anderen om de invoering van de wetgeving uit te stellen niet aan te nemen en het recht van onze burgers om schone lucht in te ademen te verdedigen. 
Jonas Sjöstedt,
   – Luchtverontreiniging veroorzaakt grote problemen voor de volksgezondheid in de Europese Unie. Volgens eigen berekeningen van de Commissie overlijden jaarlijks tot 370 000 mensen voortijdig als gevolg van de emissies in de lucht. De grootste veroorzaker van deze voortijdige sterfgevallen is de uitstoot van fijn stof. Daarnaast is fijn stof ook verantwoordelijk voor alle gezondheidsproblemen van mensen met astma of allergische aandoeningen. Daarbij vormen kinderen een extra kwetsbare groep. De luchtverontreiniging veroorzaakt ook grote milieuproblemen in de vorm van eutrofiëring, verzuring en ozon op leefniveauEr zijn duidelijke gezondheids- en milieuredenen om aan deze emissies een strenge limiet te stellen. Sociaal-economische overwegingen leiden tot dezelfde conclusie. De samenleving zou er enorm bij gebaat zijn als we deze kosten die veroorzaakt worden door emissies kunnen voorkomen.
Het Commissievoorstel voor een thematische strategie en de ontwerprichtlijn voor betere luchtkwaliteit zijn dan ook teleurstellend. Het ambitieniveau ligt erg laag. Hiermee wordt weer eens bevestigd dat voor deze Europese Commissie een ambitieus milieubeleid geen prioriteit heeft. Helaas moeten wij constateren dat ook de ontwerpverslagen van de Commissie milieu, volksgezondheid en voedselveiligheid ontoereikende compromissen zijn. De besluiten die daarin worden voorgesteld, zijn domweg onvoldoende om de problemen werkelijk op te lossen. Daarom hebben wij als Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links een aantal amendementen ingediend om de ontwerprichtlijnen aan te scherpen. Aan deze amendementen liggen verschillende doelen ten grondslag. In de eerste plaats willen wij een eind maken aan de zeer ruime uitzonderingsmogelijkheden die de lidstaten zouden krijgen en die ertoe zouden leiden dat wij een onnodig aantal jaren zouden moeten wachten voordat de richtlijn in de praktijk wordt uitgevoerd. Wat de streefwaarde inzake vermindering van de blootstelling betreft, zijn wij van mening dat die bindend moet zijn en dat hij kan worden verhoogd tot 25 procent. De bovengrens voor fijnstofconcentraties willen wij verlagen tot 10 microgram, wat overeenkomt met het niveau dat door de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) wordt aanbevolen voor de geïndustrialiseerde landen. Wij vinden ook dat de vereisten voor lage verontreinigingsniveaus overal dezelfde moeten zijn, ongeacht de natuurlijke emissiebronnen. Anders zouden wij immers verschillende milieukwaliteiten voorschrijven voor verschillende mensen, afhankelijk van waar zij toevallig wonen. Dat is ons standpunt.
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de laatste halve minuut graag gebruiken voor een persoonlijk dankwoord. Morgen treed ik af als lid van het Europees Parlement, dus dit is mijn laatste toespraak in het Parlement. Ik dank de collega’s met wie ik de afgelopen elf jaar heb samengewerkt. Het was een genoegen hier te mogen werken. Ik wil ook de diensten van het Parlement, en vooral de tolken, bedanken. Heel hartelijk bedankt!
Voorzitter. –
   Mijnheer Sjöstedt, ik ben zeer ontroerd dat ik hier nu kan zijn. Ik kan u verzekeren – en ik spreek namens alle leden hier – dat we zeer ingenomen zijn met uw bijdrage aan al onze debatten. U bent niet alleen heel lang lid van dit Parlement geweest, maar ook een geliefd lid, niet alleen binnen uw fractie, maar ook ver daarbuiten, zoals ik kan beamen.
Liam Aylward,
   – Mijnheer de Voorzitter, ook ik wens de heer Sjöstedt veel geluk in de toekomst.
Als lid van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid steun ik de strategie inzake de luchtkwaliteit die de Commissie heeft opgesteld. De strategie bevat een reeks gezondheids- en milieudoeleinden en streefwaarden voor emissiereductie voor de belangrijkste verontreinigende stoffen. Er wordt een beroep op de Commissie gedaan om met een reeks sectoriële initiatieven te komen, waaronder: reductie van de uitstoot in de scheepvaartsector, reductie van de uitstoot van ammoniak door de landbouw, uitbreiding van geïntegreerde bestrijding en preventie van verontreiniging voor kleinere eenheden, strengere emissienormen voor voertuigen en de tenuitvoerlegging van een richtlijn inzake nationale emissieplafonds.
We zien allemaal in wat de belangrijke voordelen zijn van minder luchtverontreiniging en we steunen kostenbesparende geïntegreerde benaderingen die tot een verbetering van de luchtkwaliteit kunnen leiden. Meer investeringen in duurzame energie en in de biobrandstofsector dragen ongetwijfeld ook bij tot een schoner milieu.
Mijn verslag over de toekomst van de biobrandstofindustrie is onlangs overtuigend goedgekeurd door de Commissie milieubeheer. Twee belangrijke punten van dat verslag zijn dat biobrandstoffen tussen 40 en 80 procent minder broeikasgassen uitstoten dan fossiele brandstoffen en dat biobrandstoffen boeren nieuwe inkomstenbronnen kunnen bieden via het type duurzame en multifunctionele landbouw dat het gemeenschappelijk landbouwbeleid schijnt voor te staan.
De Europese Unie moet ambitieus zijn bij het nastreven van de strategieën die ze hanteert ter bevordering van het gebruik van biobrandstoffen. We moeten de vraag naar biobrandstoffen in Europa stimuleren en we moeten garanderen dat het zevende raamwerkprogramma voor onderzoek en ontwikkeling voor de periode 2007-2013 sterk gericht is op het stimuleren van de biobrandstofsector in de EU-lidstaten.
Ik denk dat we allemaal inzien wat de mogelijkheden zijn van duurzame energie als een belangrijk middel om de werkgelegenheid te stimuleren en een toegevoegde waarde in plattelandsgebieden te creëren. De loskoppeling van inkomenssteun van de productie zoals die was opgenomen in het gemeenschappelijk landbouwbeleid voor 2003, zal het aanbod van energiegewassen bevorderen. De opkomst van biobrandstof is goed nieuws voor de landbouwsector in Europa en in Ierland en het is ook goed nieuws voor de bescherming van ons milieu voor de middellange en lange termijn.
Er moeten in de Europese Unie krachtige maatregelen worden genomen ter bevordering van de biobrandstofsector. We weten hoe belangrijk deze sector is. We weten wat de voordelen voor het milieu zijn, dus laten we die uitdaging nu met zijn allen aangaan. 
Johannes Blokland,
   Voorzitter, in geen enkele lidstaat is luchtkwaliteit zo'n onderwerp van discussie geweest als in mijn eigen land. Mijn analyse is dat de problemen die in Nederland spelen, ook aanwezig moeten zijn in vrijwel alle andere lidstaten, zeker in de stedelijke gebieden. Het akkoord dat nu tussen de politieke groepen is bereikt, geeft dan ook zeer terecht een mogelijkheid van uitstel voordat de limietwaarden voor PM10 van toepassing worden. Ik zal mijn fractie adviseren met dit akkoord in te stemmen. Bijzondere aandacht wil ik trouwens vestigen op amendement 76 omdat de positie van stikstofoxide in mijn ogen onterecht buiten het akkoord is gebleven. Graag vraag ik de leden om steun voor dat amendement.
Dan wil ik mij richten tot Commissaris Dimas. Commissaris, wij hebben tot nog toe altijd van u gehoord dat de Commissie niet akkoord kan gaan met de koppeling van mogelijk uitstel aan het voorstellen van nieuwe maatregelen door de Commissie. U zult morgen zien dat u een brede meerderheid tegenover u hebt. U hebt ook ongetwijfeld vorige week het verslag gelezen dat door het Instituut voor Europees Milieubeleid is opgesteld. Daar staat in dat zo’n koppeling een buitengewoon goede zaak is. Ziet u echt geen mogelijkheid ons tegemoet te komen?
Als laatste, natuurlijk een woord van dank voor de beide rapporteurs. Ik weet dat het heel lastig kan zijn om bij zo'n gevoelig dossier tussen de klippen door te laveren. Toch denk ik dat u dat heel handig hebt gedaan en daarvoor verdient u beiden onze dank. Jonas Sjöstedt, dank voor de goede collegiale samenwerking, het ga je goed. 
Irena Belohorská (NI ). –
   () Ik wil de twee rapporteurs bedanken voor hun werk in verband met dit belangrijke onderwerp. Het is bekend dat de gemiddelde levensverwachting wel negen maanden kan dalen als gevolg van luchtverontreiniging. Meer dan de helft van de Europeanen woont in omstandigheden waarin de daglimieten voor concentraties wel 35 keer per jaar worden overschreden. In de Europese Unie is de situatie het meest ernstig in de Benelux, het noorden van Italië en de nieuwe lidstaten.
Luchtverontreiniging is de oorzaak van diverse luchtwegaandoeningen en andere ziekten. Volgens artikel 152 van het EG-Verdrag valt de gezondheidszorg onder de verantwoordelijkheid van de lidstaten en de Europese Unie heeft in dit opzicht slechts beperkte bevoegdheden. Het is daarom noodzakelijk manieren te vinden waarop de Europese Unie indirect, dat wil zeggen via andere beleidsvormen, kan optreden om de volksgezondheid te verbeteren. Het verbeteren van de luchtkwaliteit is zonder twijfel een voorbeeld van dergelijke beleidsvormen.
Als van de lidstaten en met name de nieuwe lidstaten – waar het EU-recht nog een nieuw juridisch gebied is en waar men met met enorme economische problemen te maken heeft – geëist wordt dat zij in hun respectieve rechtsstelsels een kaderrichtlijn ten uitvoer leggen, samen met nog eens vier stukken wetgeving, drie dochterrichtlijnen en een beschikking van de Raad, dan mag het duidelijk zijn dat de tenuitvoerlegging allesbehalve probleemloos en foutloos zal verlopen en dat er ook aan de volledigheid wel het een en ander zal schorten. Het publiek zal moeilijk kunnen vaststellen wat de bindende EU-normen voor luchtkwaliteit zijn. Ik ben dan ook zeer verheugd dat met dit voorstel de bestaande wetgeving maar liefst tot de helft wordt teruggebracht. De Europese Unie heeft langetermijndoelstellingen nodig, evenals strenge controlemaatregelen en toezicht op de juiste tenuitvoerlegging van de richtlijn door de lidstaten.
Aan de andere kant moet de EU normen aannemen die transparant zijn en meer gericht zijn op het beperken van emissies door vervuilers. De doelen die in de wetgeving gesteld worden, hetzij PM10 hetzij PM2,5, en de datum waarop de richtlijn in werking zal treden, moeten ambitieus maar realistisch zijn. Als dat niet het geval is, lopen we het risico dat de lidstaten niet aan de regels voldoen. Het is in dit verband belangrijk te bedenken dat zelfs de meest enthousiaste activiteiten van de Europese Unie tevergeefs zullen zijn als de EU niet samenwerkt op mondiaal niveau, omdat luchtverontreiniging dan van buitenaf de EU zal binnenkomen en wij niet bij machte zullen zijn om dat te verhinderen. 
John Bowis (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, als u wilt weten waarom we dit debat houden, moet u maar eens met mij door Oxford Street, in mijn kiesdistrict Londen, lopen. Daar ruik, proef en voel je de luchtverontreiniging die we willen aanpakken. Een vorige generatie had te kampen met smog en pakte dat probleem aan met de Clean Air Acts die een eind maakten aan het stoken van steenkool door huishoudens, de industrie en de spoorwegen.
Nu staan we voor de uitdaging van fijn stof en het effect ervan op de luchtwegen en het hart en de bloedvaten van onze kiezers: extra medicatie, miljoenen verloren werkdagen per jaar en mensen die eerder sterven. In mijn kiesdistrict sterven per jaar duizend mensen eerder als gevolg van verontreiniging en nog eens duizend mensen komen erdoor in het ziekenhuis terecht. Naar schatting verkort PM2,5-verontreiniging onze levensverwachting met ongeveer acht maanden. Dat is de uitdaging. Daarom moeten we verontreiniging bij de bron aanpakken, dat wil zeggen bij auto’s, zware voertuigen, schepen, veevoeders, energieverbruikende producten, enzovoorts. Maar we moeten het probleem ook aanpakken door middel van deze richtlijn, door de bestaande juridische instrumenten te vereenvoudigen en de nieuwe norm in te voeren voor de kleinere zwevende deeltjes, de PM2,5-deeltjes, want we weten dat die het schadelijkst zijn voor de menselijke gezondheid. We hebben een krachtige richtlijn nodig en de commissaris wijst ons er terecht op dat we niet terug moeten komen op zaken waarover we reeds een besluit hebben genomen. Mijn delegatie zal zeker vóór uitdagende, effectieve normen stemmen die zo snel mogelijk ten uitvoer kunnen worden gelegd.
Ik dank de twee rapporteurs die dit voorstel via de Commissie milieubeheer in de plenaire vergadering hebben ingebracht en ik wens de commissaris succes met zijn werk. Ik wens ook de heer Sjöstedt, onze vriend en collega van de Commissie milieubeheer het beste. Laten we hopen dat hij met zijn goede referenties op het gebied van het milieu aan de andere kant van de oceaan de Amerikanen ook zal weten te beïnvloeden en erin zal slagen ze van de noodzaak van dit soort maatregelen te doordringen. 
Matthias Groote (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, ik bedank de rapporteurs voor het werk dat ze hebben verricht en voor hun bereidheid om compromissen te sluiten, wat in de onderhavige compromisamendementen tot uiting komt. De kwaliteit van de lucht is een graadmeter voor de kwaliteit van het leven. In de Europese Unie sterven ieder jaar voortijdig meer dan 300 000 mensen als gevolg van fijne stofdeeltjes. Die situatie is ontoelaatbaar. Daaraan moet iets worden gedaan. Het is dan ook toe te juichen dat er een strategie wordt ontwikkeld en dat er wordt gewerkt aan een richtlijn betreffende de luchtkwaliteit en schonere lucht voor Europa.
Bij de verbetering van de luchtkwaliteit zijn vooral de grenswaarden voor de deeltjes PM10 en PM2,5 van belang. De Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid sprak zich op 21 juni uit voor ambitieuze jaargrenswaarden voor PM10 en PM2,5. Het is voor de lidstaten van de EU belangrijk dat niet alleen de grenswaarden voor een goede luchtkwaliteit worden vastgesteld, maar dat er ook instrumenten worden ontwikkeld om de vastgestelde grenswaarden na te leven. Ik wil als voorbeeld de Euro-5-norm voor personenauto’s noemen.
Naast de instrumenten speelt voor de naleving van de grenswaarden natuurlijk ook het tijdsaspect een belangrijke rol. Ook wanneer direct strengere grenswaarden voor personenauto’s worden vastgesteld, duurt het toch nog enige tijd voordat er sprake is van een significante toename van het aantal milieuvriendelijke auto’s op de Europese wegen. De compromisvoorstellen die ter stemming voorliggen, staan borg voor lagere grenswaarden en een realistisch tijdschema, zodat de instrumenten kunnen worden toegepast en de grenswaarden kunnen worden nageleefd. Door ambitieuze grenswaarden voor de luchtkwaliteit vast te leggen en door instrumenten te ontwikkelen waarmee de grenswaarden kunnen worden nageleefd, kan in de komende jaren de luchtkwaliteit en daarmee ook de kwaliteit van het leven in Europa worden verbeterd. Daarop moet ons handelen zijn gericht.
Tot slot wil ik ook Jonas Sjöstedt bedanken. We hebben samen in de slotfase de onderhandelingen over de Euro-5-norm gevoerd, waarbij Jonas Sjöstedt schaduwrapporteur was. Ik ben hier pas tien maanden, maar, Jonas, jij bent voor mij in die korte tijd een zeer dierbare collega geworden. Ik wens je veel succes en alle goeds in je verdere leven. 
Sarah Ludford (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik ben geen lid van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid, maar evenals de heer Bowis vertegenwoordig ik Londen, de stad die van oudsher bekend staat als de “Big Smoke’. Londen heeft tegenwoordig nog steeds met veel luchtverontreiniging te kampen en behoort op dat gebied tot een van de ergste steden van Europa. Op het hoofdwegennet van Londen, in Centraal-Londen en rond de luchthaven Heathrow, waar het niveau van stikstofdioxide door een combinatie van vliegtuigen en voertuigen 50 procent boven de grenswaarde ligt, worden de luchtverontreinigingslimieten van de EU ruimschoots overschreden.
Ik verwelkom de positieve punten van het verslag-Krahmer, zoals het stroomlijnen van de wetgeving, grotere publieke toegankelijkheid van monitoringresultaten, nieuwe grenswaarden voor fijne deeltjes en strengere grenswaarden voor andere verontreinigende stoffen. Maar ik maak me grote zorgen over de gevolgen die het verlengen van de nalevingstermijnen voor hotspots, misschien wel tot 2018 in plaats van 2010, voor mijn stad kan hebben.
De Britse regering of de burgemeester van Londen zou het vertrouwen van de Londenaren moeten krijgen om de nalevingstermijnen te verlengen als 2010 werkelijk niet haalbaar is. Maar het terugdringen van weg- en luchtverkeer is toch een kwestie van politieke wil? Er is één obstakel dat het streven van de Britse regering om een derde landingsbaan op Heathrow aan te leggen in de weg staat, en dat zijn de Europese grenswaarden voor de luchtkwaliteit, met name voor stikstofdioxide. Ik vrees dat verlenging van de termijn een manier is om die grenswaarden te omzeilen.
Ik ben verbaasd en enigszins teleurgesteld dat leden van het Europees Parlement minder vooruitstrevend zijn dan de regeringen van EU-lidstaten, in ieder geval als het over nalevingstermijnen gaat. Voor het eerst in zeven jaar zie ik dat de Raad vooruitstrevender is dan het Europees Parlement. Ik hoop voor de Londenaren dat we ons zullen houden aan de strakst mogelijke nalevingstermijnen.
Marie Anne Isler Béguin (Verts/ALE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, beste collega’s, als wij echt iets willen doen tegen de luchtverontreiniging en resultaten op gezondheidsterrein willen boeken, moeten we hier voorstellen aannemen die van veel meer ambitie getuigen. Het zwakke excuus van de problemen die sommige lidstaten ondervinden bij de uitvoering van de milieuwetgeving is niet langer acceptabel, want gezondheid is niet langer onderhandelbaar.
De met luchtverontreiniging samenhangende ziektekosten stijgen met de dag. Het is op dit moment de gemeenschap die de tol betaalt, want de gezondheidskosten zijn nog altijd niet verdisconteerd in onze economische berekeningen. Er zijn overigens economen die vinden dat een gallon benzine, die nu drie dollar kost, tien dollar zou moeten kosten om de gezondheids- en klimaatveranderingskosten te verdisconteren. Dat zou de situatie al heel anders maken.
Mijnheer de commissaris, het milieubeleid van de Unie mag niet verslappen, hoewel het wel die kant op dreigt te gaan als we kijken naar het verraderlijke spelletje van de versimpeling en concentratie van de Europese wetsteksten. Daarom eisen de Groenen een minder vrijblijvende aanpak, met name voor PM2,5, en het schrappen van de uitzonderingen.
Beste collega’s, de milieuramp die ons boven het hoofd hangt vergt drastische maatregelen, en het voorbeeld komt zowaar eens een keer van de overzijde van de Atlantische Oceaan, waar de staat Californië de mensen aan het denken zet door de grootste autofabrikanten aan te klagen wegens de schade die zij toebrengen aan het milieu en de volksgezondheid.
Tot slot nog een paar woorden aan het adres van onze goede vriend Jonas. Ik denk dat we jouw inzichten zullen gaan missen in de Commissie milieubeheer, maar we wensen je veel geluk aan de andere kant van de grens, aan gene zijde van de Europese Unie. Moge je ook daar de boodschap van de natuurbescherming uitdragen. Dank je! 
Adamos Adamou (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, hoewel vervuilende stoffen in de lucht moeilijk kunnen worden waargenomen, brengen ze toch onze gezondheid in gevaar. Ik verwijs alleen maar naar de gezondheidskosten die gepaard gaan met deze aandoeningen en die meer dan 10 procent bedragen van het bruto nationaal product. Wat de uitzonderingen betreft, is de beste oplossing er geen toe te staan.
Wij steunen amendement 73 van Jonas Sjöstedt. Mocht dat amendement worden verworpen, dan willen wij amendement 54 van mevrouw Hassi steunen, dat een zo kort mogelijke periode wil waarin uitzonderingen zijn toegestaan.
We moeten benadrukken dat een verlaging van de maximale concentratie voor PM2,5 zeker in het voordeel is van de Europese burger. Recent onderzoek heeft echter aangetoond dat een vermindering met 25 μg/m³ slechts 4500 vroegtijdige sterfgevallen zou voorkomen, terwijl een vermindering met 15 of 10 μg/m³, zoals de Wereldgezondheidsorganisatie trouwens voorstelt, het aantal voortijdige sterfgevallen met respectievelijk 13000 en 22000 zou verminderen.
Een van de sterkste elementen in de wetgeving betreffende de luchtkwaliteit is dat de grenswaarde van 50 μg/m³ voor de maximale concentratie voor PM10 niet meer dan 35 keer mag worden overschreden.
De amendementen waarmee men het aantal dagen waarop de grenswaarden mogen worden overschreden wil verhogen van 35 tot 55, verzwakken de richtlijn te zeer en komen de bescherming van de volksgezondheid beslist niet ten goede. Op dat punt ben ik het volledig eens met de commissaris.
Beste Jonas, wij danken jou van harte; ik dank je ook persoonlijk omdat je mij als nieuw Parlementslid enorm veel hebt bijgebracht. Veel geluk in je verdere leven. 
Urszula Krupa (IND/DEM ). –
   Mijnheer de Voorzitter, tijdens mijn spreektijd van één minuut zou ik erop willen wijzen dat de richtlijn betreffende de luchtkwaliteit in Europa, samen met de amendementen die de normen aanzienlijk verscherpen, de lidstaten die voor kort tot de Unie zijn toegetreden op net dezelfde manier behandelt als de vijftien oude lidstaten, hoewel die al geruime tijd over strategieën beschikken om de uitstoot van verontreinigende stoffen te beperken.
Uit schattingen van het Poolse ministerie van Milieu blijkt dat er in Polen meer dan vijftig miljard zloty zou moeten worden geïnvesteerd om aan de in de richtlijn opgenomen vereisten te voldoen. Daarnaast zou dit een belangrijke stijging van de sociale en economische kosten tot gevolg hebben. Voor de armere sociale klassen zou als gevolg van deze hogere kosten van levensonderhoud elk voordeel van een betere luchtkwaliteit teniet worden gedaan. Hun levensstandaard zou verminderen door ongezonde voeding, onvoldoende toegang tot gezondheidszorg, een gebrek aan basishygiëne en andere omgevingsfactoren die bepalend zijn voor een goede gezondheid.
“Schone lucht voor Europa” – geen enkele andere aanpak zal op korte termijn een oplossing bieden voor dit probleem. Daarom zijn we voorstander van een verlenging van de periode waarin de normen moeten worden gehaald, vooral voor de nieuwe lidstaten. Om dezelfde reden verzetten we ons tegen strengere voorwaarden voor derogaties. We zullen dan ook tegen de restrictieve amendementen stemmen. 
Karl-Heinz Florenz (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte rapporteurs, beste Jonas, ik denk dat we een goed compromis hebben bereikt, waarin ambitieuze doelstellingen worden gecombineerd met flexibele instrumenten. Dat is een goede keuze, temeer daar we kunnen vaststellen dat er geen vrijbrief wordt gegeven aan degenen die – al is het onbedoeld – geen actie op dit terrein ondernemen. Zo zal bijvoorbeeld de transportsector in de komende twintig jaar met 60 procent toenemen.
Iedereen heeft vandaag al gezegd hoe belangrijk een schoon milieu is. Daarom gaat het niet alleen om autofabrikanten, maar ook om fabrikanten van verwarmingsinstallaties, om elektriciteitscentrales, om laad- en losinstallaties. Het is een zeer grote en brede sector die hierbij moet worden aangesproken. De industriesector moet inzien dat dergelijke normen haar tenslotte ook een kans bieden om wereldwijd moderne technologieën te verkopen. Daarom moeten de autofabrikanten, maar ook andere fabrikanten van industriële installaties inzien dat zij door deze normen nu ook de kans krijgen om nieuwe technologieën te ontwikkelen en aan onderzoek en innovatie te doen.
Deze richtlijn brengt ons ook bij de vraag, wie er straks onderzoek gaat doen naar betere brandstoffen. Het gaat niet alleen om het belang van hernieuwbare brandstoffen, maar ook om de vraag wat voor brandstoffen we op dit moment eigenlijk gebruiken. Als u deze vraag voorlegt aan de autofabrikanten, dan zal blijken dat het met de kwaliteit eerder gebrekkig dan goed is gesteld. In de afgelopen jaren zijn er hoge eisen gesteld aan de autofabrikanten, maar ze moesten de auto’s nog steeds laten rijden op brandstof van een relatief slechte kwaliteit. Dat moet in de komende jaren veranderen. Over tien tot vijftien jaar zullen we met een liter benzine vijf keer zo ver kunnen rijden als nu het geval is. Daarin ligt de betekenis van onderzoek en innovatie en daarom hebben we milieuvriendelijke en ambitieuze normen nodig.
Beste Jonas: je was een goede collega en je bent een goede vriend geworden. Ik wens je voor de toekomst het allerbeste toe. 
Gyula Hegyi (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, iedereen heeft recht op een schoon en gezond milieu en niemand mag de gezondheid en het leven van anderen in gevaar brengen. Dit principe moet niet alleen de hoeksteen zijn van ons milieubeleid, maar ook van onze zogenaamde grondwet. Mensen hebben recht op schone lucht, en politici en de industrie hebben de verantwoordelijkheid om dat recht te garanderen.
Enkele decennia geleden waren fabrieken de voornaamste veroorzaker van luchtverontreiniging en de daaraan gerelateerde ziekten. Dankzij technologische veranderingen zijn fabrieken minder vervuilend geworden, maar door een toename van het aantal auto’s is de situatie er niet op vooruit gegaan. Tachtig procent van onze burgers woont in steden, en het verkeer is voor hen de voornaamste oorzaak van luchtverontreiniging. Dat is duidelijk gebleken tijdens de hoorzitting over luchtverontreiniging van de PSE-Fractie. Als we willen zorgen voor schonere lucht voor onze burgers, dan moeten we ons verkeersbeleid in de steden wijzigen.
In steden met luchtverontreiniging moeten we het gebruik van de auto terugdringen en het openbaar vervoer verbeteren. Alleen op die manier zijn de strenge streefwaarden voor emissiereductie die zijn voorgesteld voor zwevende deeltjes, haalbaar. Dit moet de voornaamste doelstelling zijn, maar we moeten gevaarlijke emissies afkomstig van auto’s ook terugdringen door middel van schonere motoren, brandstof en filters, zoals beschreven in de voorgestelde Euro-5- en Euro-6-normen. Als er mensenlevens op het spel staan, kunnen we niet volstaan met en zachte aanbevelingen. We hebben bindende grenswaarden en strenge regelgeving nodig. We hebben ook jaarlijkse en dagelijkse grenswaarden nodig. De grenswaarden moeten laag en streng zijn maar ook realistisch. We kunnen ze beter stap voor stap verlagen dan onrealistische maatregelen nemen die worden genegeerd.
Mijn laatste woorden zijn voor de heer Sjöstedt: , Jonas. 
Hiltrud Breyer (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de bestrijding van de luchtverontreiniging in Europa dreigt een lachertje te worden, als dit ondeugdelijke compromis van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid wordt aangenomen. Het is immers niets anders dan een uitnodiging tot nietsdoen.
Ook nu al bestaat er in veel gemeenten een ambitieus programma ter bestrijding van de luchtverontreiniging, waaronder het moderniseren van het wagenpark, het instellen van milieuzones, enzovoort. Daarom mag nietsdoen niet worden beloond, maar juist dat is wat er door het slappe compromis van de Milieucommissie zal gebeuren. Door de termijn te verlengen wordt immers iedereen beloond die zijn huiswerk niet heeft gemaakt.
Wat is de zin van Europese wetgeving wanneer we degenen belonen die gewoon niets doen? Er wordt hier steeds gesproken over de strengere norm voor PM2,5. Het is bekend dat 20 niets uithaalt en 25 ook niet. Stemt u dan voor 12! Dat is precies wat de Fractie De Groenen voorstelt. Dat is tenminste ambitieus. Het zou beschamend zijn wanneer Europa zijn voortrekkersrol op het gebied van milieu en de toekomstperspectieven voor de industrie, met name de auto-industrie, zou verspelen. Daarom hoop ik dat het morgen toch nog zal lukken om het Europees beleid ter bestrijding van de luchtverontreiniging te redden.
Als gevolg van luchtverontreiniging sterven in Europa jaarlijks meer dan 350 000 mensen, van wie 65 000 in Duitsland. Het zou dus goed zijn wanneer we meer zouden doen dan alleen gebakken lucht produceren. 

Ria Oomen-Ruijten (PPE-DE ). –
   Voorzitter, ik wil eerst en vooral Anja Weisgerber bedanken. Waarom? Omdat ze zoveel begrip heeft gehad, zoveel geluisterd heeft en ook gewerkt heeft aan een goed compromis met Holger Krahmer en ook met Dorette Corbey. Ik dank hen allen. Mevrouw Corbey, u bent voorstander van een streng en nieuw bronbeleid. Om de luchtkwaliteitsnormen ook inderdaad te bereiken, mevrouw Breyer ook mevrouw Hassi, kunnen we wel strenge normen op papier zetten. Maar als we vervolgens niet de mogelijkheid krijgen om deze technisch te bereiken, dan heb je er niets aan. Neen, sterker nog, Nederland wordt veroordeeld vanwege het feit dat men de roetfilters versneld wil gaan invoeren. Nu, als dat allemaal niet mag, moeten we ook geen strenge normen stellen, want we kunnen ze niet halen.
Ik weet ook, en dat zeg ik nog eens tegen mevrouw Hassi – want collega Blokland en ook collega Jules Maaten hebben al vele zaken gezegd waar ik het volkomen mee eens ben – ik weet ook waarom Nederland voor deze wetgeving gestemd heeft. Dat hebben ze gedaan omdat het hen de mogelijkheid gaf om op een aantal punten toch wat versoepeling te krijgen. Daarom precies hebben ze vóór gestemd. Maar wat zie je als je de positie van de Raad vergelijkt met de positie van het Parlement? De milieuministers kunnen wel rustig gaan slapen, want ze hebben strenge normen vastgesteld. Maar vervolgens komen ze thuis en worden ze geconfronteerd met een onderzoek van het milieuagentschap waarin wordt gesteld dat alles wat ze op dat geduldige papier hebben vastgelegd, thuis in elk geval niet kunnen bereiken.
Aan die politiek moet een eind gemaakt worden. Ik kan dat niet meer uitleggen thuis. Dat is ook de reden waarom ik het compromis dat hier in het Parlement is gemaakt, op alle punten steun. “Streng”, ja, zeggen wij in het Parlement, maar wel op een haalbare manier. 
Françoise Grossetête (PPE-DE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, de luchtkwaliteit is een van de belangrijkste voorwaarden voor het welslagen van de duurzame ontwikkeling. Onze medeburgers weten welke gevolgen deze luchtkwaliteit kan hebben voor hun gezondheid. Zij maken zich terecht zorgen als een school vlakbij een druk kruispunt staat. Ouders eisen dat de luchtkwaliteit worden gemeten, want ze willen weten welke lucht hun kinderen inademen.
Het verslag-Krahmer is in zoverre nuttig dat het verschillende teksten samenbrengt in één richtlijn. Hierdoor zouden wij tot een betere aanpak van het probleem moeten kunnen komen.
Op het gebied van luchtkwaliteit zetten wij dus behoorlijk hoog in. Om te weten hoe het met die kwaliteit is gesteld, zullen we echter eerst metingen moeten verrichten. Daarvoor moeten we gebruikmaken van structuren die zich in de onmiddellijke nabijheid van het onderzoeksveld bevinden, die bekend zijn met de geografie van het onderzoeksterrein: de netwerken ter plekke.
We weten dat vervuiling zich door wind kan verplaatsen. We weten ook wat de rol van bergketens is. Vervuiling verplaatst zich en treft gebieden die zelf geen bron van vervuiling zijn. Anders dan overigens in de toelichting wordt gesteld, worden hoge luchtverontreinigingsniveaus niet alleen aangetroffen in dichtbevolkte stedelijke gebieden.
Wil het Europees beleid op dit gebied zichtbaar zijn, dan moet het vóór alles samenhang vertonen en passen binnen een geïntegreerde aanpak ter bestrijding van de klimaatverandering. En met het vaststellen van grenswaarden zijn we er nog niet. We moeten ook weten wat men hier in de praktijk mee denkt te gaan doen. De strijd tegen CO2 staat centraal in de voorgestelde regelingen.
Sta mij toe even een uitstapje te maken naar de verordening inzake emissies van motorvoertuigen, de Euro 5-verordening. We weten inmiddels hoe de toepassing daarvan uitpakt. Hoewel er enerzijds iets wordt gedaan aan de emissies, wordt anderzijds de CO2-uitstoot verhoogd, die zoals bekend de oorzaak is van de klimaatverandering. Er zitten dus nogal wat tegenstrijdige kanten aan dit verhaal.
Het motto is dan ook flexibiliteit. Het heeft geen enkele zin strenge maatregelen vast te stellen als die niet in de lidstaten kunnen worden toegepast. We moeten dus de nodige tijd nemen. Ik zie vooral veel in preventie via stedelijke plannen om de verkeersintensiteit in goede banen te leiden en via de ontwikkeling van schone technologieën.
Hoe dan ook bedank ik alle rapporteurs voor het in mijn ogen goede compromis dat ze hebben gevonden. 
María del Pilar Ayuso González (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, commissaris, in de eerste plaats zou ik de Commissie willen gelukwensen met haar voorstellen, en de rapporteurs met het feit dat zij eens temeer blijk hebben gegeven van hun grote betrokkenheid bij het milieu.
Het is waar dat de burgers een steeds schonere lucht en een hoog beschermingsniveau willen. Diezelfde burgers zeggen echter – zoals uit vele enquêtes blijkt – dat ze niet bereid zijn om de kosten van zo’n beschermingsniveau te betalen, en wij zijn dan ook gedwongen om evenwichtig te werk te gaan als er maatregelen moeten worden genomen.
Verbazingwekkend vind ik de ruimte die het verslag heeft vrijgemaakt voor de landbouw. Ik denk werkelijk dat die te beperkt is voor een sector waarin de problemen zich opstapelen, en die bovendien nog tal van andere functies vervult met positieve effecten voor het milieu en de sociale cohesie.
Wat betreft de sector van het maritiem vervoer onderschrijf ik de doelstelling om rechtvaardige concurrentieomstandigheden te creëren, maar daarnaast denk ik dat het belangrijk is dat we ons er in de Internationale Maritieme Organisatie voor inzetten dat er nieuwe controlegebieden voor de uitstoot van zwavel worden aangewezen; zoniet, dan zal een deel van de Europese vloot in derde landen laten registreren waarin die controles praktisch niet bestaan.
Verder mis ik wat meer ambitie op het gebied van de voertuigen, die als eerste verantwoordelijk zijn voor de verontreiniging van de steden en voor onze afhankelijkheid van het buitenland op energiegebied. Ik zou graag het standpunt van de Commissie in dezen vernemen, omdat ik denk dat schone voertuigen zouden leiden tot een aanzienlijke verbetering van de luchtkwaliteit in de steden.
Ten slotte is het belangrijk dat we doorgaan met de toepassing en de ontwikkeling van de richtlijn betreffende geïntegreerde preventie en controle van de verontreiniging. Dankzij deze richtlijn zullen de industrieën innovaties kunnen blijven doorvoeren en hun uitstoot doeltreffender kunnen controleren, zonder dat het noodzakelijk zal zijn om één enkele fabriek te sluiten.
Dan rest me nu enkel nog de Commissie te verzoeken zich soepel op te stellen en blijk te geven van gezond verstand bij het toepassen van al deze voorstellen die ons vandaag gedaan worden. 
Péter Olajos (PPE-DE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, als Hongaar ben ik bijzonder geïnteresseerd in het huidige debat over luchtverontreiniging. Zowel de plaats waar ik werk, Brussel, als de plaats waar ik woon, Boedapest, behoort tot de gebieden in Europa met de grootste luchtverontreiniging. In Boedapest, bijvoorbeeld, werden de grenswaarden voor zwevende deeltjes in de eerste vier maanden van het jaar al overschreden en het is niet ongebruikelijk dat de verontreinigingsniveaus vier- tot vijfmaal zo hoog zijn als is toegestaan.
Dit is al jarenlang zo en er is niet de minste aanwijzing dat de situatie zal verbeteren. Het schadelijke effect van fijne deeltjes op de gezondheid staat echter vast. Een inwoner van Europa verliest daardoor gemiddeld acht maanden van zijn of haar leven. In het geval van de inwoners van Boedapest hebben we het echter over een verlies van wel drie jaar. Daarom ben ik ingenomen met de nieuwe thematische strategie inzake luchtverontreiniging en met de regulering van fijne deeltjes.
Regulering heeft echter geen enkel effect als het toezicht op de naleving ervan niet gewaarborgd wordt. We kunnen niet van plaatselijke gemeenschappen verwachten dat ze meer doen dan wat werkelijk in hun vermogen ligt. Maar we moeten wel van ze verwachten dat ze dát ten minste doen. Het spreekt voor zich dat luchtverontreiniging sterk beïnvloed wordt door talloze externe factoren, met inbegrip van het weer, om maar iets te noemen. Dit wil echter niet zeggen dat we geen significante verbeteringen tot stand zouden kunnen brengen door goede stadsplanning en het ontwikkelen van openbaarvervoersnetwerken. Het is bijgevolg uitermate belangrijk dat een verlenging van de termijn waarbinnen aan de grenswaarden moet worden voldaan alleen is weggelegd voor die gemeenschappen die werkelijk al het mogelijk hebben gedaan.
We moeten ervoor zorgen dat geen enkele Europese stad ervaart wat er op dit moment in Boedapest aan de hand is, namelijk dat de gemeentelijke overheid, ondanks de Europese verplichtingen in dit verband die al deze jaren van kracht zijn geweest, nog altijd geen strategie heeft voor het verbeteren van de luchtkwaliteit. Dat wil zeggen, ze hebben daar zelfs geen idee hoe ze in de buurt moeten komen van de grenswaarden die zo essentieel zijn voor de volksgezondheid. Het lijkt me dat wij de burgers van Europa een aantrekkelijker alternatief moeten bieden dan de stofmaskers die fietsers in China verplicht zijn te dragen. 
Stavros Dimas,
   – Mijnheer de Voorzitter, ten eerste wil ik alle sprekers bedanken voor hun belangrijke bijdrage aan deze discussie. Tot slot van dit debat wijs ik er nogmaals op dat we steeds weer nieuwe maatregelen ter bestrijding van de luchtverontreiniging zullen moeten nemen. De negatieve gevolgen voor de gezondheid, het verlies van de economische productiviteit en de schade aan het milieu zijn nog steeds veel te groot.
Er is vanuit verschillende invalshoeken kritiek geuit op de strategie. Sommigen vinden dat de voorgestelde flexibiliteit te ver gaat, anderen dat die te beperkt is. We zullen de strategie evalueren om te kijken hoeveel voortgang er is geboekt en hoeveel dichter we bij de doelstellingen van het Zesde Milieuactieprogramma in de buurt kunnen komen.
Ik begrijp de bezorgdheid van degenen die meer communautaire maatregelen ter bestrijding van de verontreiniging willen zien zodat we de doelstelling en de luchtkwaliteitsnorm van de strategie kunnen halen. Ik denk dat er tussen het Parlement, de Raad en de Commissie consensus bestaat over de vereiste maatregelen. De Commissie heeft reeds veel voorbereidend werk verricht en daarvan zullen de vruchten de komende maanden zichtbaar worden. Daarom geloof ik niet dat er op dit terrein een interinstitutionele overeenkomst moet komen.
Wat amendement 30 en 81 betreft: ik begrijp de bezorgdheid van degenen die meer flexibiliteit willen zien bij de tenuitvoerlegging van de bestaande wetgeving inzake de luchtkwaliteit. Die flexibiliteit is echter niet mogelijk zonder de wetgeving te verzwakken. Ik denk dat het voorstel van de Commissie, namelijk vijf jaar volgende op de inwerkingtreding van de grenswaarde, een goed compromis is. De Commissie kan een verdere afzwakking niet steunen. Ter illustratie: volgens het voorstel van de Commissie wordt de nalevingstermijn verlengd tot eind 2009, volgens de algemene benadering van de Raad tot 2010 en volgens het amendement van de rapporteurs tot 2013. Er bestaat dus verschil op dit punt. Het is vier plus twee jaar vanaf de inwerkingtreding van de richtlijn. Ik begrijp dat dit het voorstel was dat vóór de plenaire zitting was ingediend.
Wat betreft amendement 46 en 82: ik moet wat meer duidelijkheid verschaffen over de dagelijkse grenswaarde van PM10. Deze beschermt gevoelige personen tegen de gevolgen van kortdurende blootstelling aan zwevende deeltjes. Deze waarde wijkt af van de jaarlijkse grenswaarde, die iedereen bescherming biedt tegen langdurige blootstelling. Je kunt de dagelijkse grenswaarde niet gewoon vervangen door een strengere jaarlijkse grenswaarde. Dat zeggen de gezondheidsdeskundigen. Goede en tijdige luchtkwaliteitsbeoordelingen en de nodige stappen om de emissies terug te dringen zijn de sleutel tot naleving van zowel de dagelijkse als de jaarlijkse grenswaarde. Het is duidelijk dat veel autoriteiten hier nog niet aan toegekomen zijn en nu moeite met de naleving hebben.
Wat betreft amendement 49 en 50: de voorgestelde concentratiebovengrens voor PM2,5 is afgestemd op de strenge jaarlijkse grenswaarde voor PM10, die de Commissie niet wil wijzigen. We moeten ook niet uit het oog verliezen dat de Commissie twee manieren heeft voorgesteld om PM2,5 aan te pakken: de concentratiebovengrens van 25 microgram per kubieke meter en de aanpak die een vermindering van de blootstelling beoogt, waarbij gemiddelde niveaus in stedelijke gebieden over een periode van tien jaar zullen dalen. De combinatie van deze methoden zal tot gezondheidsverbeteringen leiden.
Uit de modellering, die de thematische strategie en het voorstel inzake de luchtkwaliteit ondersteunt, blijkt dat grotere gezondheidsverbeteringen mogelijk zijn als de lidstaten zelf kunnen bepalen waar ze verontreinigingsniveaus gaan terugdringen. Deze flexibiliteit is beperkt als de concentratiebovengrens lidstaten ertoe dwingt om een andere bestemming aan middelen te geven teneinde naleving in enkele hotspots, waar weinig gezondheidsverbeteringen haalbaar zijn, te kunnen garanderen. Voor de volksgezondheid is een algemene vermindering van de blootstelling wenselijker.
Samenvattend kan ik ten aanzien van het wetgevingsvoorstel inzake de luchtkwaliteit zeggen dat ik blij ben dat de Commissie 32 amendementen gedeeltelijk of in beginsel steunt. Ik zal het secretariaat van het Parlement een lijst geven waarop het standpunt van de Commissie over de amendementen staat beschreven(1).
Voorzitter.
   Het debat is gesloten.
De stemming vindt dinsdag om 11.30 uur plaats. 

De amendementen 1, 2, 3, 4, 6, 8, 9, 11, 13, 14, 15, 19, 21, 23, 26, 27, 29, 31, 32, 37, 39, 40, 41, 42, 44, 45, 47, 48, 49, 50, 65 en 80 worden volledig, deels of in beginsel aanvaard door de Commissie.
De Commissie houdt haar standpunt aan over de amendementen 54, 56, 58, 61, 62, 63, 66 en 75.
De amendementen 5, 7, 10, 12, 16, 17, 18, 20, 22, 24, 25, 28, 30, 33, 34, 35, 36, 38, 43, 46, 51, 52, 53, 55, 57, 59, 60, 64, 67 tot en met 74, 76 tot en met 79 en 81 tot en met 84 worden niet aanvaard door de Commissie. 

Voorzitter.
   Aan de orde is het verslag van de heer Hegi, namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid, over de thematische strategie voor het stadsmilieu. [2006/2061(INI)] (A6-0233/2006). 
Gyula Hegyi (PSE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, zo’n 80 procent van onze burgers woont in stedelijke gebieden, maar in de fondsen, projecten en initiatieven van de EU zijn hun behoeften en belangen sterk ondervertegenwoordigd. Wat het niveau van EU-financiering betreft, zijn deze stadsbewoners tweederangsburgers van de Europese Unie. De thematische strategie voor het stadsmilieu moet een moedig en vooruitstrevend initiatief zijn en geen slappe aanbeveling en . Het Commissiedocument over dit onderwerp is helaas nogal zwak. In het Zesde Milieuactieprogramma worden bemoedigende doelstellingen genoemd, maar de Commissie is er deze keer niet in geslaagd om wettelijk bindende maatregelen en deadlines voor te stellen. De Commissie streeft niet naar evenwicht in het Europees beleid tussen stedelijke en plattelandsgebieden en heeft geen visie voor een schoner stadsmilieu. Ik kan niet het werk van de hele Commissie voor mijn rekening nemen, maar ik kan in ieder geval een aantal zinvolle maatregelen voorstellen.
Om te beginnen stel ik voor dat de Gemeenschapswetgeving – zoals de Commissie eerder had voorgesteld – voor elke agglomeratie met meer dan 100 000 inwoners een plan voor duurzaam stadsbeheer en een plan voor duurzaam stadsvervoer verplicht moet stellen. Vertegenwoordigers van Europese steden hebben hun tevredenheid geuit over mijn voorstel. Dergelijke bindende maatregelen maken het leven van milieubewuste gemeenteraden eenvoudiger, omdat ze een juridische basis bieden voor maatregelen op het gebied van milieu.
Wat vervoer betreft: niet-gemotoriseerd vervoer moet voorrang krijgen boven elk ander vervoersmiddel, openbaar vervoer boven de personenauto, kleine en minder vervuilende personenauto's boven andere voertuigen. In Londen en Stockholm worden momenteel met succes fileheffingen toegepast. Geen enkele grote Europese stad kan daar in de toekomst omheen. Het referendum dat enkele dagen geleden in Stockholm is gehouden, toont aan dat het idee mensen aanspreekt en dat slechts een minderheid bestaande uit lobbyisten ertegen is. Ik stel ook een verschuiving van 5 procent voor inzake passagierskilometers van individueel vervoer – dat wil zeggen de auto – naar openbaar vervoer en de fiets. Snelheidsbeperkingen in stadscentra, zoals in het Oostenrijkse Graz, verminderen het aantal ongelukken, redden mensenlevens en resulteren in minder luchtverontreiniging en lawaai. Lage-emissiezones zijn ook zinvol in de strijd tegen de luchtvervuiling.
Als we echt iets tegen de klimaatverandering willen doen, moet er ook iets gebeuren in de steden. Zoals de Engelsen zeggen, “charity begins at home”, oftewel “begin bij jezelf”. Dat geldt ook voor duurzame ontwikkeling. Ten gevolge van de klimaatverandering veranderen hittegolven steden en stedelijke agglomeraties tijdens hete zomerdagen en -nachten in een hel. Hittegolven maken in Europa duizenden slachtoffers, die een pijnlijke en vernederende dood sterven. Noodplannen voor hittegolven zijn van essentieel belang voor de meeste Europese steden, met uitzondering van sommige gemeenschappen in het Noorden. De elementaire behandeling in het geval van een hittegolf is eenvoudig: meer water, groene daken en gevels, koel water en natuurlijke koelingssystemen, minder auto’s. Er staan hete zomers aan te komen en we moeten mensenlevens redden. Er moeten meer groene ruimtes komen in onze steden. Zelfs groene eilandjes van slechts tien vierkante meter kunnen, in combinatie met grotere parken en tuinen op niet al te grote afstand, het aanzien van een stadscentrum verbeteren.
Stadsstranden zoals in Parijs, Brussel en Boedapest zijn ook nuttige projecten voor hen die de stad niet voor een langere periode kunnen verlaten. Zowel in de oude, als in de nieuwe lidstaten wonen miljoenen mensen in eenvormige, prefabwoonwijken. In veel westerse steden zijn deze verworden tot etnische en sociale getto’s. Er zijn gedetailleerd uitgewerkte sociale, culturele, educatieve en ecologische programma's nodig om deze voorsteden te regenereren. In Midden-Europa, bijvoorbeeld in Hongarije, zijn de meeste van deze woonwijken nog geen getto’s geworden. De meeste bewoners behoren nog tot de lagere en middenklasse. De staat waarin de woonwijken verkeren, is zorgwekkend. In de nieuwe lidstaten is het herstel en renovatie van woonwijken van essentieel belang voor het handhaven van de sociale rust en het verbeteren van het stadsleven.
Ik had als rapporteur diverse van de door mijn collega’s van de PPE-DE-Fractie ingediende amendementen aanvaard, hopend op een goede samenwerking. Ik was dus nogal verbaasd toen de PPE-DE-Fractie mijn verslag om zeep probeerde te helpen door in de commissie alle belangrijke doelstellingen en maatregelen te schrappen.
Ik doe een beroep op alle parlementsleden om het belang van bindende doelstellingen en maatregelen te onderschrijven. Zonder deze doelstellingen zijn onze inspanningen niets meer dan loze woorden. Mijn verslag kan in één zin worden samengevat: minder auto’s, meer groen en water. Een andere overlevingsstrategie is er niet voor onze steden. 
Stavros Dimas,
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik dank u voor de gelegenheid die u mij biedt om vanavond te spreken over de thematische strategie voor het stadsmilieu, een werkstuk van de Commissie waarnaar het Europees Parlement zeer heeft uitgekeken.
Eerst wil ik de rapporteur, de heer Hegyi, en de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid danken en gelukwensen met het volledige en ambitieuze verslag waarover vandaag wordt gedebatteerd.
Bovendien verwelkom ik de bijdrage van de heer Ó Neachtain en de Commissie vervoer en toerisme, en ook de bijdrage van mevrouw Kallenbach en de Commissie regionale ontwikkeling.
Vooraleer ik verder ga wil ik u het heuglijke nieuws meedelen dat de commissarissen afgelopen vrijdag de zevende en laatste thematische strategie voor de bodem hebben aangenomen. Het uitwerken van die strategieën was een lastig en tijdrovend proces. Maar er is nu een duidelijk proces uitgetekend voor actuele milieuvraagstukken, waaronder ook het beleid voor het stadsmilieu.
Het stadsmilieu is een belangrijk onderwerp voor ons allemaal. Met het Zesde Milieuactieprogramma heeft de Commissie de rol erkend die het stadsmilieu speelt in het leven van zovele Europese burgers en heeft zij beloofd actief te worden op dit gebied.
Het stadsmilieu heeft een directe invloed op het leven van miljoenen Europese burgers en heeft ook een belangrijke weerslag op het milieu in het algemeen. De Europese steden moeten leefbaar en duurzaam zijn en een hoge levenskwaliteit bieden, zodat de burgers er willen leven en werken en bedrijven er willen investeren.
Maar hiervoor moeten nog vele inspanningen worden geleverd. Het is duidelijk dat stedelijke gebieden de economische groei bevorderen en qua openbare dienstverlening, zoals onderwijs, gezondheid en vervoer, heel wat te bieden hebben.
De keerzijde zijn de vele problemen die samenhangen met het leven in de stad, zoals de aftakeling van het milieu, verkeerscongestie, economische en sociale uitsluiting, misdaad en vervreemding. Doel van de onderhavige strategie is het bevorderen en vergemakkelijken van duurzame stadsontwikkeling. Zij richt zich op milieuproblemen: luchtvervuiling, geluidsoverlast, hoge verkeersintensiteit, emissie van broeikasgassen, chaotische bouwactiviteit, waterconsumptie en afvalproductie.
Problemen benoemen is gemakkelijk. Het vinden van oplossingen is veel moeilijker. Vooral wanneer dat haalbare en duurzame oplossingen moeten zijn die geschikt zijn voor de veelheid aan omstandigheden en problemen waarmee de Europese steden te maken hebben. Dat is de reden waarom de Europese Commissie en de Commissie milieubeheer het wel eens zijn over de grond van de zaak, maar van mening verschillen over de manieren waarop verdere actie moet worden ondernomen.
Sommigen hebben gevraagd om meer wetgeving en doelstellingen die voor verbetering kunnen zorgen. Daar kan ik in theorie inkomen en in beginsel mee instemmen. Ik zou willen dat we inderdaad op die wijze zouden kunnen ageren.
Jammer genoeg is dat niet nuttig of haalbaar en er zijn belangrijke redenen waarom de strategie niet pleit voor nieuwe wetgeving: een concrete reden is dat de oplossingen moeten sporen met het subsidiariteitsbeginsel en dat onze steden zo sterk van elkaar verschillen dat er geen gemeenschappelijke oplossing bestaat.
Er bestaan al wetsteksten die gunstige resultaten voor het stadsmilieu zouden hebben, als ze correct werden toegepast. Er bestaat al wetgeving met gunstige uitwerkingen voor het milieu en de levenskwaliteit in de steden. Denkt u bijvoorbeeld maar aan alle bestaande wetgeving betreffende luchtkwaliteit, geluidsoverlast, afval en water – om maar een paar van de onderwerpen te noemen waarop die wetgeving slaat.
Die wetgeving moet echter wel beter worden toegepast. In de strategie wordt voorgesteld dat men in plaats van met wetgevende oplossingen te komen overweegt hoe het integrale beheer van stedelijke gebieden kan worden verbeterd en hoe de duurzaamheid van het verkeer kan worden verhoogd. Dat alles zal worden opgenomen in het Groenboek over stadsvervoer, dat in 2007 zal worden aangenomen.
Dat zal allemaal leiden tot een betere naleving van de geldende milieuwetgeving en ook tot verbetering van de samenhang tussen de diverse politieke en bestuursniveaus. Alle betrokken partijen waarmee wij overleg hebben gepleegd hebben herhaaldelijk duidelijk gemaakt dat ze de voorkeur geven aan die benadering, die zal worden aangevuld met andere steunmaatregelen, zoals het oprichten van geschikte structuren, het uitwisselen van goede praktijken en het verstrekken van stimuli uit de structuurfondsen van de Gemeenschap.
De lidstaten moeten de problemen van het stadsmilieu behandelen in hun nationale programma's voor financiering door het cohesiebeleid van de Gemeenschap, zodat de regionale en plaatselijke overheden gebruik kunnen maken van de beschikbare financieringsmogelijkheden. 
Seán Ó Neachtain (UEN ),
   – Mijnheer de Voorzitter, als rapporteur voor advies van dit verslag namens de Commissie vervoer en toerisme ben ik van mening dat de beleidsinitiatieven die in het Groenboek over energie van de Europese Commissie zijn verwoord, moeten worden opgenomen in plannen voor duurzaam stadsvervoer, met name als het gaat om het bevorderen van biobrandstoffen. De ontwikkeling van het openbaar vervoer met behulp van duurzame energiebronnen moet voldoende steun krijgen. In Ierland is openbaar vervoer de op twee na grootste veroorzaker van CO2-emissies.
In 2010 zou 5,75 procent van ons energieaanbod uit biobrandstoffen moeten bestaan. Concreet betekent dit bijvoorbeeld dat in mijn eigen land, Ierland, 70 000 auto’s die op fossiele brandstof rijden, van de weg af moeten. Stadscentra waar het openbaar vervoer op biobrandstoffen rijdt, krijgen zo de kans om te demonstreren hoe eenvoudig het gebruik van deze brandstoffen is en dat zal dan weer leiden tot een stijgende vraag van particuliere bedrijven zoals taxibedrijven, en van huishoudens.
Tot slot ben ik ervan overtuigd dat alleen realistische doelstellingen voor stedelijke gebieden kunnen worden geformuleerd en gehaald door middel van een geïntegreerd beleid op het gebied van energie-efficiëntie en milieubescherming. 
Gisela Kallenbach (Verts/ALE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, ik dank de heer Hegyi voor het zeer ambitieuze verslag en voor de prettige en vruchtbare samenwerking. Wat ik met name toejuich, is dat de Commissie regionale ontwikkeling zoveel aandacht heeft besteed aan duurzame stadsplanning en plannen voor duurzaam stadsvervoer. Het is vanzelfsprekend dat de stadsplanning van de toekomst ecologische aspecten koppelt aan economische en sociale aspecten; stadsplanning betekent dat uitbreiding van het aantal arbeidsplaatsen wordt gestimuleerd en dat onderwijs, cultuur en sport voor zowel jongeren als ouderen worden bevorderd. We moeten nu eindelijk het grondgebruik beperken en in onbruik geraakte industrieterreinen weer benutten.
We roepen de lidstaten en regio’s op om met dit aspect rekening te houden, nu zij bezig zijn met het opstellen van operationele programma’s. Dat komt niet alleen het milieu in de desbetreffende steden ten goede, maar het is tegelijkertijd ook een uitstekend middel om de burgers ter plaatse bewust te maken van de doelstellingen van het Europees beleid. Daarvoor is het nu de hoogste tijd. 
Renate Sommer,
   . – Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik de rapporteur bedanken, vooral voor zijn bereidheid tot overleg.
Wat ik tegen de heer Hegyi wil zeggen is dat wij in wezen hetzelfde voorstaan, namelijk een leefbaar milieu in de grote steden en de stedelijke agglomeraties van de Europese Unie. We verschillen alleen heel duidelijk van mening over de wijze waarop dit doel moet worden bereikt. Zelf vind ik dat de Commissie een juiste benadering kiest: een thematische strategie en niet meer dan dat. Geen wetgevingsvoorstellen. Daartoe hebben we namelijk niet de bevoegdheid. We kunnen uiteraard wel richtsnoeren publiceren en daarin verwijzen naar bestaande regelgeving, bijvoorbeeld met betrekking tot luchtverontreiniging, geluidhinder, afval enzovoort. We kunnen het uitwisselen van ervaringen stimuleren en steunen, ook financieel. Niet iedereen hoeft het wiel immers altijd opnieuw uit te vinden.
De rapporteur probeert Boedapest te redden, de stad waar hij woont. Dat is heel nobel. Hij probeert echter ook het subsidiariteitsbeginsel te omzeilen. Hij wil juridisch bindende maatregelen. Hij wil de planningsbevoegdheid van gemeenten en regio’s aantasten, hij wil daarop inbreuk maken. Mijnheer Hegyi, dat is verkeerd! Zo wakkert u de algemene onvrede over de Europese Unie alleen maar aan.
Daarom wil ik samen met mijn fractie aan uw verslag nog het een en ander wijzigen. Een voorbeeld: milieubescherming is belangrijk, maar mag er niet toe leiden dat economische activiteiten onmogelijk worden gemaakt. De leefbaarheid in de steden is afhankelijk van de kwaliteit van het milieu en van de economische vitaliteit.
Tolsystemen in de steden bieden naar mijn mening ook geen oplossing. Natuurlijk hebben we milieuvriendelijke vormen van vervoer nodig, zoals bussen, treinen en fietsen. Het is echter verkeerd om het particulier vervoer, de auto, uit de steden te verbannen. Dat leidt alleen maar tot de bouw van winkelcentra in ongerept gebied, tot ruïnering van het landschap. Mensen trekken weg uit de stad, binnensteden raken ontvolkt. De leefbaarheid van de stad vermindert.
Verder is het onzinnig van steden maatregelen te verlangen die ze niet kunnen waarmaken, of het nu gaat om het registreren van gegevens of het plaatselijk gebruik van biociden. Mijnheer Hegyi, daaronder valt ook het vlooienpoeder voor mijn hond! Met zoiets maken wij onszelf belachelijk. We moeten ervoor zorgen dat het subsidiariteitsbeginsel overeind blijft. Dat zie ik als onze taak en dat is de intentie van onze amendementen. 
Anne Laperrouze,
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil onze rapporteur, de heer Hegyi, bedanken voor zijn werk. Voor ons ligt een verslag waarin goede vragen worden gesteld en suggesties voor goede antwoorden worden gedaan.
De nadruk in het verslag ligt immers op de noodzaak van samenhang en overleg, door sommigen ook wel aangeduid met de term “geïntegreerde aanpak”, waar ook in de mededeling van de Europese Commissie op gewezen wordt. Om beter vat te krijgen op de uitdagingen van het stadsmilieu, met name op sociaal, cultureel en milieuvlak, is immers een helikopterblik nodig.
Ik kan me vinden in het accent dat in dit verslag op een aantal fundamentele punten wordt gelegd: uitwisseling van goede praktijken en bevordering van de training van plaatselijke besluitvormers, beheersing van de verkeersgroei en het doorbreken van de correlatie tussen de toename van het vervoer en de groei van het BBP, stimulering van energiebesparing en verbetering van de energie-efficiëntie van gebouwen, het verplicht stellen van plannen voor duurzaam stadsbeheer en duurzaam stadsvervoer voor elke agglomeratie met meer dan 100 000 inwoners en, tot slot, het voorstel voor het formuleren van een doelstelling voor een bepaalde oppervlakte aan groene ruimte per inwoner bij nieuwe stadsontwikkelingsprojecten.
Wel denk ik dat we de juiste balans moeten vinden tussen richtsnoeren voor de lidstaten enerzijds en ruimte voor initiatieven van plaatselijke besluitvormers anderzijds, aangezien de laatstgenoemden zeer dicht bij de praktijk staan en daarmee een kweekvijver voor innovaties vormen. Ons doel moet in feite zijn om een kader te scheppen dat plaatselijke initiatieven stimuleert door plaatselijke besluitvormers zelf te laten kiezen voor bepaalde doelstellingen en oplossingen. 
Claude Turmes,
   . – Mijnheer de Voorzitter, mijn complimenten aan de rapporteur voor dit voortreffelijke verslag. Ik ben hem ook dankbaar voor het feit dat hij een idee heeft opgepakt dat mij na aan het hart ligt. Het gaat om het idee van een nieuw pact, een nieuwe vorm van samenwerking tussen het Europese niveau enerzijds en de grote steden in Europa anderzijds.
In Europa woont 80 procent van de mensen in steden. Wanneer we op gebieden als grondstoffenbesparing, energiebeleid en luchtkwaliteit een stap verder willen komen, moet er veel meer samenhang komen tussen het beleid dat in de grote steden wordt uitgestippeld en het beleid op Europees niveau. Daartoe moeten de financiële instrumenten van de Europese Unie beter worden benut, zoals kredieten van de Europese Investeringsbank.
Tot slot wil ik nog iets zeggen tegen mevrouw Sommer: de heer Schwarzenegger is met zijn conservatieven in Californië al veel verder dan u. Hij heeft de ware aard van de huidige auto-industrie blootgelegd: het gaat om criminelen die terecht zouden moeten staan! Dat u zich hier voortdurend presenteert als lobbyist voor de Duitse auto-industrie, vind ik haast beschamend voor iemand die zegt de schepping te willen bewaren. 
Erik Meijer,
   Voorzitter, vroeger overheerste het platteland en vormden de steden de uitzondering. Door de bevolkingsgroei en de opkomst van stedelijke beroepen is dat in de afgelopen eeuw sterk veranderd zodat nu de grote meerderheid van de Europeanen in echte steden woont, in stedelijke randgemeenten en in door industrie, havens of mijnbouw sterk verstedelijkte voormalige plattelandsgebieden.
In de derde wereld, maar ook in delen van Europa, zien we dat zulke stedelijke gebieden volstrekt onleefbaar kunnen worden door verkeerschaos, verkrotting, vervuiling en grondspeculatie. Waar schoon drinkwater, een dicht net van frequent openbaar vervoer, een goede afvalverwijdering en betaalbare, goede woningen ontbreken, of gezondheidszorg, welzijnswerk en onderwijs tekortschieten, wordt de stad een hel. Zodra de stad in problemen komt kunnen mensen met een hoog inkomen en een hoge opleiding wegtrekken uit de omgeving, maar arbeiders en migranten hebben geen andere keuze dan blijven. Nog steeds gaat het nationale en Europese beleid uit van de groei van het aantal auto's en van bezuinigingen op de publieke dienstverlening. Dat bedreigt de toekomst van onze steden. Terecht is de aandacht van de Europese Unie, die oorspronkelijk vooral gericht was op agrarische productie en het platteland, de laatste jaren wat meer verschoven naar de steden. Dat gebeurde helaas ook in negatieve zin. Als het voorstel van de Europese Commissie uit 2000 voor een aanbestedingsverplichting voor het stadsvervoer ongewijzigd zou zijn aangenomen, zou dat een rem hebben betekend voor de uitbreiding van tramnetten, voor gratis openbaar vervoer en voor de handhaving van een dicht en frequent vervoersnet. Stadsvervoer, ruimtelijke ordening, stedenbouw, groenvoorzieningen en fietspaden moeten zo veel mogelijk door de stad en de regio zelf worden geregeld. Waaraan de Europese Unie wel kan bijdragen is onderzoek, uitwisseling en overdracht van kennis. Zo kunnen we gevaren en misstanden bestrijden en initiatieven voor verbetering bevorderen en de ontwikkeling en naleving van betere milieunormen versterken. Vooral in de toekomstige lidstaten Roemenië en Bulgarije moet op dat gebied veel veranderen.
Ik ondersteun rapporteur Hegyi in zijn streven naar niet-vervuilend vervoer, bescherming van historische stadscentra, zorgvuldig waterbeheer, zuinig energieverbruik en bescherming van natuurgebieden. 
John Bowis (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik dank de heer Hegyi voor zijn verslag en voor het aanvaarden van een aantal amendementen die ik had ingediend. Ik hoop dat hij de amendementen die mijn collega, Renate Sommer, heeft ingediend, ook aanvaardt. Europa is immers op zijn best als we goede praktijken delen. Europa is erop ingesteld om goede praktijken tussen lidstaten en tussen lokale autoriteiten onderling te delen. De amendementen zijn daarop gericht en moeten voorkomen dat de Commissie alles regelt. Als we daarvoor zorgen, kunnen we de uitstekende ideeën in het verslag in hun geheel steunen.
Onze kiezers maken zich terecht zorgen over diverse aspecten van het stadsmilieu. We hebben zojuist een debat gevoerd over de luchtkwaliteit: dat raakt de kern van deze kwestie. Maar dat is niet het enige. Een ander probleem waarmee we in het stadsmilieu te kampen hebben, is lawaai: lawaai van auto’s en van buren, van gettoblasters, enzovoorts. Dat ligt buiten de reikwijdte van Europese richtlijnen, maar dat neemt niet weg dat we onze beste praktijken kunnen delen om tot oplossingen te komen. Stadsreiniging en het afval van onze steden zijn een volksgezondheidskwestie die op onze agenda zou moeten staan. We kunnen van elkaar leren. In Parijs zie je bijvoorbeeld dat er ’s nachts water door de goten stroomt om ze schoon te spoelen en zo kom je overal in Europa ideeën tegen. Het terugdringen van de misdaad is onderdeel van onze strategie voor stedelijke gebieden, waarbij de nadruk ligt op de inrichting van woonwijken waar burgers zich niet bedreigd hoeven te voelen en het gevaar lopen om door criminelen te worden belaagd, en op veilige routes naar treinstations, enzovoorts. We moeten op een verstandige manier omgaan met de ontwikkeling langs de oevers van onze rivieren en niet bouwen in overstromingsgebieden, om rampen te voorkomen.
Dit verslag bevat veel goede ideeën en biedt kansen voor het delen van beste praktijken en daar zou het dan ook toe kunnen leiden. Ik hoop dat de commissaris er in deze geest mee aan de slag gaat. 
Gyula Hegyi (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil alle collega’s bedanken die een bijdrage aan dit verslag hebben geleverd in de hoop dat het zal worden aangenomen. Vooral die collega’s, natuurlijk, die het eens waren met de meeste van mijn ideeën.
Wat de subsidiariteit betreft, denk ik dat ik enigszins andere opvattingen heb. We hebben het hier niet over een richtlijn, maar over een strategisch voorstel. We moeten op dit moment onze eisen dan ook niet afzwakken. Wanneer de tijd aanbreekt dat er richtlijnen moeten worden opgesteld, kunnen we hoe dan ook een lang proces van onderhandelingen tegemoet zien.
Ik heb overigens gesproken met vertegenwoordigers van Europese steden en plaatselijke overheden en met medewerkers van het Eurocities-netwerk, die mij een bezoek hebben gebracht in het gebouw van het Europees Parlement. Wat zij van mij verwachtten was nu juist precies dat er zoveel mogelijk bindende maatregelen zouden worden opgenomen, zodat zij hun milieuvriendelijke ideeën beter kunnen uitvoeren met steun van de Europese Unie, aangezien er in de steden vanzelfsprekend andere belangen moeten worden meegewogen.
Het is ook van groot belang dat dit strategisch voorstel in alle drukte niet uit het zicht verdwijnt. Daarom heb ik in één van de door mij voorgestelde paragrafen gewezen op de noodzaak een vervolg te geven aan dit verslag in het kader van intra-institutioneel overleg. Gelukkig hebben alle partijen in dit Parlement zich achter dit voorstel geschaard.
Ik zou commissaris Dimas dan ook willen vragen mij volgende week of op een ander tijdstip de gelegenheid te bieden met hem van gedachten te wisselen over de wijze waarop een vervolg kan worden gegeven aan dit verslag nadat het is aangenomen door het Europees Parlement. 
Stavros Dimas,
   – Mijnheer de Voorzitter, ik dank alle sprekers voor hun positieve en constructieve bijdrage. Deze strategie is een belangrijke stap op weg naar een duurzamere stadsontwikkeling. De strategie is een antwoord op het Zesde Milieuactieprogramma en draagt enorm bij aan het verbeteren van het dagelijks leven van de burgers van Europa.
Ik ben blij dat het Parlement binnenkort een resolutie aanneemt waarin het belang van stadsaangelegenheden voor de burgers van de Europese Unie wordt erkend. Ik denk dat de Commissie en het Parlement, afgezien van enkele opvattingen over de benadering van deze belangrijke uitdaging, het eens zijn over de belangrijkste punten, dat wil zeggen de inhoud en de gevolgen.
Hoewel de Commissie de voorkeur geeft aan een aanpak op basis van richtsnoeren, stimulering en de verspreiding van beste praktijken, zal ze de effectiviteit van de strategie bewaken en van tijd tot tijd evalueren of deze aanpak van deze belangrijke uitdaging werkt.
De Commissie zal het Parlement verslag uitbrengen van de resultaten van deze controle. Ik hoop dat het Parlement een resolutie aanneemt die de doelstellingen van de strategie steunt. 
Voorzitter.
   Het debat is gesloten.
De stemming vindt dinsdag om 11.30 uur plaats.
Zita Gurmai (PSE ).
   – Steden spelen een cruciale rol bij het genereren van welvaart: economische, sociale en culturele ontwikkeling zijn een drijvende kracht achter groei en werkgelegenheid.
Een efficiënte stadsplanning, een pragmatische ontwikkeling van modellen en instrumenten voor een geïntegreerde aanpak van het stedelijk milieu en uitwisseling van goede praktijken helpen steden een duurzame ontwikkeling te verwezenlijken en economische, sociale en milieubehoeften met elkaar in overeenstemming te brengen. Bovendien komen ze de gezondheid en het welzijn van EU-burgers ten goede.
Deze acties, die gebaseerd zijn op alomvattend beleid met heldere, concrete, meetbare doelstellingen en kaders, moeten duurzaam en toekomstgericht zijn en ondersteund worden met voldoende EU-middelen. Het stadsmilieu – dat immers een omvangrijk, veelomvattend en voortdurend aan verandering onderhevig vraagstuk is – vereist een flexibele aanpak, en de nadruk moet dus liggen op onderzoek, dat opgenomen zou kunnen worden in het zevende kaderprogramma voor onderzoek.
Onder de grote verscheidenheid aan prioritaire doelstellingen bevinden zich enkele van de belangrijkste uitdagingen. Eén daarvan is dat er maatregelen genomen moeten worden om grondgebruik te beperken, en met name dat in stadsontwikkelingsprogramma’s ontwikkeling in nog ongerept gebied beperkt moet worden en juist uitgebreid moet worden op in onbruik geraakte industrieterreinen, om groengebieden te beschermen. Duurzaam stadsvervoer, de progressieve invoering van milieuvriendelijke vervoersmiddelen en technologieën en het bevorderen van niet-gemotoriseerde vervoerssoorten in plaats van personenauto’s zijn slechts enkele voorbeelden van de belangrijkste prioriteiten. 
Kathy Sinnott (IND/DEM ).
   – Met de hulp van het Parlement en de Raad zal de Europese Commissie diverse strategieën produceren die bedoeld zijn als richtsnoeren en gericht zijn op het verspreiden van beste praktijken.
Het is een uitdaging om ervoor te zorgen dat de Europese stedelijke strategie serieus genomen wordt. De financiële belangen die een rol spelen bij stadsplanning en -ontwikkeling, zijn van dien aard dat suggesties alleen niet volstaan als we willen dat onze inspanningen in de toekomst veilige, leefbare steden opleveren.
In plaats van een strategie te hanteren waarin wordt aangegeven dat groene ruimtes belangrijk zijn voor de stedelijke inrichting, is het mijns inziens beter om te stellen dat, laten we zeggen, 15 procent of zoveel vierkante meter per duizend inwoners van de stedelijke gebieden uit groene ruimte moet bestaan. Tegen landhongerige projectontwikkelaars is alleen een echte doelstelling opgewassen waaraan gewicht wordt toegekend.
In mijn eigen kiesdistrict ligt een woonwijk die dertig jaar geleden is gebouwd. Deze woonwijk is destijds ingericht zoals deze strategie nu voorschrijft, met voldoende groene ruimtes, ruim aangelegde wegen en een gemeenschapsinfrastructuur. Deze wijk dient als een voorbeeld van beste praktijken en heeft de gemeenschap uitstekend gediend.
Maar deze wijk wordt bedreigd door stadsplanners die nieuwe huizen willen bouwen. Alleen een stedelijke strategie waarin precieze percentages genoemd worden, kunnen voor voldoende groene ruimtes in steden zorgen en voorkomen dat de bestaande groene ruimtes verdwijnen. 
Voorzitter.
   Aan de orde is het verslag (A6-0280/2006) van de heer Ferber, namens de Commissie begrotingscontrole, over het verlenen van kwijting voor de uitvoering van de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2004: Afdeling I – Europees Parlement [N6-0027/2005 C6-0357/2002 2005/2091 (DEC)]. 
Markus Ferber (PPE-DE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, misschien mag ik er om te beginnen op wijzen dat in het verslag waarover we vandaag debatteren en waarover we morgen zullen stemmen, staat dat wij de Voorzitter van het Parlement kwijting verlenen. Ik betreur het daarom in hoge mate dat de Voorzitter van het Parlement niet aan de beraadslagingen deelneemt. Ik wil erop wijzen dat hij in dezen een bijzondere verplichting heeft.
We hadden de kwijtingsprocedure voor de Parlementsbegroting voor 2004 eigenlijk in april al afgerond. Zorgvuldige lezing van een plaatselijke krant hier in Straatsburg vestigde echter onze aandacht op een voorval waarvan het dramatische karakter niet snel zal worden overtroffen.
Hoewel de Administratie van het Parlement al in november 2005 van de stad Straatsburg te horen had gekregen dat de stad nog met een Nederlands pensioenfonds moest onderhandelen over de twee gebouwen die bekendstaan als IPE 1 en IPE 2, zetten de Administratie en het Bureau de onderhandelingen over de koop door en kon de koop alleen dankzij ons initiatief worden verhinderd. Ik vind dat onaanvaardbaar. Wat we vervolgens in ons onderzoek hebben vastgesteld, is niet mis. In de paar minuten die mij ter beschikking staan, wil ik me op de belangrijkste aspecten concentreren.
Het Europees Parlement zei in 1979, toen de leden voor het eerst direct werden gekozen, dat het kantoorruimten nodig had. Daartegen is niets in te brengen. Het Parlement vroeg aan de stad Straatsburg om die kantoorruimten beschikbaar te stellen. Ook daar valt niets tegen in te brengen. Straatsburg zei toen dat het zelf niet aan dat verzoek kon voldoen. Daarom gaf het een derde partij, namelijk het genoemde Nederlandse pensioenfonds, opdracht om een kantoorgebouw neer te zetten. Zo ontstond een huurverbintenis waarbij drie partijen waren betrokken. Dat heeft ertoe geleid dat wij dertig tot zestig miljoen euro meer huur – de studies daarover lopen uiteen – aan de stad Straatsburg hebben betaald dan het bedrag dat Straatsburg vervolgens aan het pensioenfonds heeft doorgegeven. Dit gebeurde ondanks het feit dat de Begrotingscommissie van het Parlement en de quaestoren in 1980 hadden bepaald dat er aan Straatsburg niet meer mocht worden betaald dan wat de stad zelf aan het pensioenfonds doorbetaalde.
Het Bureau ging in 1983 na of de huurprijzen acceptabel waren en ontwikkelde op basis van vergelijkbare huurberekeningen een nieuw calculatiesysteem. Op grond daarvan werden de huurprijzen opnieuw vastgesteld. De inflatie van de jaren tachtig was in Frankrijk op haar hoogtepunt. De stad Straatsburg stelde daarom voor de huurovereenkomst te indexeren zonder daaraan een termijn te verbinden.
Daarom mondt het verslag dat ik vandaag aan u mag voorleggen, in feite uit in twee conclusies. In de eerste plaats heeft de Administratie van dit fantastische gebouw, het Europees Parlement, in ieder geval sinds 1983 nooit meer omgekeken naar de huurovereenkomsten die zij met de stad Straatsburg had gesloten. Dat is onaanvaardbaar! Door de invoering van de euro heeft de indexering haar betekenis immers verloren, om maar eens een heel concreet voorbeeld te noemen. In de tweede plaats was de handelwijze van Straatsburg, de stad die het Europees Parlement onderdak verleent, niet bepaald een voorbeeld van de goede samenwerking en de vertrouwensrelatie tussen de instelling en de stad. Laat ik ook dat duidelijk vaststellen.
We hebben na alle onderzoek geconstateerd dat er geen sprake is geweest van corruptie, fraude, wanbeheer of misbruik van gelden. Ik vind het erg jammer dat de afgevaardigde die hier van tijd tot tijd met een zuurstofmasker op zat, omdat hier zogenaamd een geur van corruptie zou hangen, vandaag niet aanwezig is.
Het was niet onze taak om een oordeel uit te spreken over de vraag of het verstandig is dat in de Europese Verdragen is vastgelegd waar het Europees Parlement zijn zetel heeft. Het is jammer dat de afgevaardigde die in Brussel woont en haar dagen in Straatsburg in miserabele omstandigheden in een jeugdherberg doorbrengt, vandaag eveneens niet aanwezig is en ook geen bijdrage aan dit verslag heeft geleverd. Wij moesten onderzoeken wat zich in het verleden heeft afgespeeld. Dat hebben we gedaan. Ik wil alle afgevaardigden die daaraan hebben meegewerkt, hartelijk bedanken. Het was echter niet aan ons om te bepalen waar het Europees Parlement zijn zetel moet hebben. Daarover moeten de staatshoofden en regeringsleiders in hun oneindige wijsheid besluiten. Zoals iedereen weet, is deze kwestie bij hen in goede handen.
Ik dank dus nogmaals iedereen die hieraan heeft meegewerkt en het spijt me voor degenen die er een mediaspektakel van heeft geprobeerd te maken, maar nooit hebben meegedaan aan het echte werk in de werkgroep of de Begrotingscommissie.
Ondanks al deze opmerkingen verlenen wij kwijting voor het jaar 2004, waarbij we een aantal aanbevelingen voor de toekomst meegeven. Indien nodig zullen we echter in toekomstige verslagen op de verdere ontwikkelingen ingaan. 
Simon Busuttil,
   – Mijnheer de Voorzitter, mijn dank gaat uit naar de rapporteur, de heer Ferber. De voornaamste conclusie van het onderzoek in verband met de beweringen over de twee gebouwen in Straatsburg is dat er geen aantoonbare strafbare feiten zijn gepleegd. In die zin waren de beweringen dus ongegrond. Maar er zijn wel zaken boven water gekomen die weliswaar niet strafbaar zijn maar vandaag wel aan de orde moeten worden gesteld.
Ten eerste was er inderdaad sprake van te veel betaalde huur in de orde van grootte van een bedrag tussen 32 en wel 60 miljoen euro.
Ten tweede heeft de stad Straatsburg de vertrouwensrelatie met het Parlement geschaad door dingen te doen die het Parlement, naar men wist, nooit zou accepteren, zoals een deel van de huurbetalingen achterhouden en een bedrag van 29 miljoen euro van de koopprijs afdingen.
Ten derde bleek de administratie van het Europees Parlement ontoereikend te zijn, want men heeft gedurende een lange periode van dertig jaar nagelaten om er met gepaste zorgvuldigheid op toe te zien dat de huur die aan Straatsburg werd betaald voor de gebouwen, niet buiten proporties was.
Tot slot was het Europees Parlement zelf niet eensgezind over de kwestie, want hoe kan het anders dat de Commissie begrotingscontrole pas meer dan een maand later dan het Bureau van het Parlement van de beweringen op de hoogte werd gesteld? Hoe kan het anders dat ons Bureau, terwijl ons onderzoek gaande was, de onderhandelingen over de aankoop van de gebouwen gewoon voortzette en daarmee het politieke gezag van het onderzoek ondermijnde?
Hoewel dit geen van alle strafbare feiten zijn, mogen deze zaken niet worden goedgepraat, laat staan herhaald.
Edith Mastenbroek (PSE ).
   Mijnheer de Voorzitter, ik sta hier vandaag niet in mijn hoedanigheid van officiële schaduwrapporteur van de PSE-Fractie, dus ik zal geen gebruik maken van mijn drie minuten spreektijd. Ik wil alleen maar zeggen dat ik de conclusies van het verslag-Ferber steun.
In het verslag wordt gesteld dat er een vertrouwensbreuk is ontstaan tussen de stad Straatsburg en het Parlement. Ik onderschrijf dat van harte. De handelwijze van openbare instellingen die afhankelijk zijn van publieke middelen, dient niet alleen legaal te zijn maar ook ethisch en moreel aanvaardbaar. Sinds mijn deelname aan deze werkgroep weet ik dat in de tripartiete onderhandelingen een van beide partijen consequent volgens deze ethisch juiste beginselen heeft gehandeld en de andere, dat wil zeggen de stad Straatsburg, niet.
In de korte tijd dat ik in dit Parlement zitting heb, is men mij gaan zien als een van de leiders van de campagne tegen Straatsburg. Ik gebruik niet gauw woorden als “anti”, omdat ik daar niet van houd. Ik heb er alles aan gedaan om de discussies over de zetel van het Parlement niet te vermengen met de discussies over de vraag of belastinggeld wel goed wordt besteed. Ik wil het Parlement er vandaag op wijzen dat de burgemeester van Straatsburg een van de weinigen was die deze twee debatten consequent met elkaar hebben vermengd, door ons er tijdens haar hoorzitting aan te herinneren dat we ons aan een gevaarlijk debat waagden, omdat de Elzasstreek een zeer symbolische betekenis heeft. Met dat laatste ben ik het volkomen eens. Ik ben er stellig van overtuigd dat dit inderdaad zo is.
Daarom vraag ik de stad Straatsburg tijdens mijn korte spreektijd vandaag waarom ze – als ze inderdaad van mening is dat we deze regio in ere moeten houden – sinds 1979 consequent een handelwijze heeft gehanteerd die strijdig is met die doelstelling?
Het gaat hier om twee openbare instellingen die het beste met hun burgers voor hebben. Ik sta hier omdat ik wil dat het geld dat Nederlandse burgers aan de Europese Unie betalen, goed wordt besteed.
Ik kan zeggen dat dit geld, volgens het verslag van de Rekenkamer, niet goed is besteed en dat het, om het voorzichtig uit te drukken, ...
Jan Mulder,
   Voorzitter, de kwijting over het jaar 2004 voor het Europees Parlement heeft zeker een ongewone gang van zaken gekend. Ware het niet zo dat een krantenartikel net voor de kwijtingsdatum de aandacht erop trok dat in de aankoop van twee nieuwe gebouwen in Straatsburg een compensatiebedrag was ingehouden, dan hadden wij waarschijnlijk gewoon in april kwijting verleend. Een keer dat dat bericht er was, reageerde de administratie volkomen terecht door de aankoop van die twee gebouwen te annuleren. Ik moet ook zeggen dat de Begrotingscommissie zeer adequaat gereageerd heeft door onmiddellijk intern een onderzoekscommissie in te stellen om alle aspecten van die zaak te onderzoeken. Ik kan alleen maar zeggen dat de heer Ferber in dit proces en in die onderzoekscommissie een glansrol heeft gespeeld. Alle lof komt hem hiervoor toe. De onderzoekscommissie zelf heeft ook goed en snel werk verricht.
De conclusie is voor mij ook – en het is al gezegd, dus het begint een beetje vervelend te worden – : er was een vertrouwensrelatie tussen twee publieke instituties, tussen de gemeente Straatsburg en het Europees Parlement en die heeft onder deze affaire buitengewoon ernstig geleden. Het is niet goed te praten dat twee publieke instellingen winst op elkaar maken want het gaat altijd om belastinggeld.
Juridisch gezien echter is alles waterdicht en kunnen wij er dus ook weinig meer op verhalen. In mijn ogen concludeert het verslag-Ferber terecht dat de aankoop van gebouwen onder een aantal voorwaarden ( als de prijs goed is en als we tegelijkertijd land en gebouwen kopen) toch de beste optie voor de belastingbetaler is. Ik onderschrijf dat en ik denk dat dat ook binnenkort zal gaan gebeuren. Ik wil er ook op wijzen dat deze aankoop van de gebouwen absoluut niets te maken heeft met de zetelkwestie. De heer Ferber heeft al gezegd dat een besluit van de regeringsleiders dat zou kunnen veranderen. Het Parlement op zichzelf kan er een opinie over hebben, maar het kan er weinig aan veranderen. Het gaat er maar om wat er in het belang is van de belastingbetaler. Ik denk dat als de prijs juist is dan is het op de lange duur, en zelfs ook op een vrij korte duur, goedkoper dan door te gaan met het betalen van huur.
Een kwijting gaat altijd over het verleden. Behalve over de gebouwen staan er in het verslag ook een heleboel nuttige dingen met aanbevelingen voor de toekomst. Er staan nuttige aanbevelingen in over de contracten die gegeven moeten worden aan parlementaire assistenten. Er zijn ook allerlei nuttige aanbevelingen over de nieuwe mogelijkheden van de communicatietechnieken. Ik probeer ze iedere dag zelf te beheersen.
Wat betreft de algemene conclusies: ik kan bevestigen dat mijn fractie in grote lijnen de lijn van de heer Ferber ondersteunt. 
Bart Staes,
   Voorzitter, ik wil twee onderdelen van het uitstekende verslag Ferber behandelen: het gebouwenbeleid en het vrijwillig pensioenfonds. Vooreerst het gebouwenbeleid, waarover alle sprekers het al hebben gehad. We staan hier met een tweede verslag omdat er dat persartikel was. Er was een speciale werkgroep. Ik denk dat we daar collegiaal zeer hard hebben samengewerkt en dat we daar de heer Ferber maximaal hebben proberen te ondersteunen.
De conclusies zijn dan ook eensluidend en ze zijn ook door de meeste collega’s al aangehaald. We hebben geen onwettige handelingen kunnen vaststellen, we hebben geen corruptie kunnen vaststellen, maar wel staat vast dat het Europees Parlement over de voorbije twintig jaar een behoorlijke som, minstens 32 miljoen euro en wellicht meer, tussen de 42 miljoen en de 60 miljoen euro, teveel aan huur heeft betaald aan de stad Straatsburg. Onaanvaardbaar mijns inziens is ook dat de stad Straatsburg op een bepaald ogenblik eenzijdig ervoor gezorgd heeft dat het over die periode 11 miljoen euro kon opzij zetten voor, wat zij noemde, het dekken van het risico dat het Parlement ooit deze stad als zetel zou verlaten.
De relatie tussen de stad Straatsburg en het Europees Parlement is door deze handelingen ernstige schade toegebracht en het hoeft ons dan ook niet te verwonderen dat het hele debat over de zetel van het Parlement daardoor werd aangezwengeld. Ik weet dat dit niet het voorwerp is van dit kwijtingsverslag maar ik denk dat het Parlement in een aanbeveling aan de Raad eindelijk eens zou moeten zeggen wat het wil, of het hier in deze stad wil blijven zetelen.
Tenslotte, het vrijwillig pensioenfonds, dat een ander belangrijk aspect is van het verslag van collega Ferber. Eind 2004 was daar een verzekeringstechnisch tekort van zowat 43 miljoen euro. Dat was gelukkig genoeg tot 28 miljoen euro gedaald eind 2005. Ik wil aandacht vragen voor mijn amendement 5, dat uitdrukkelijk stelt dat het Parlement zelf nooit verantwoordelijk kan worden gesteld voor dit tekort. Het is een vrijwillig pensioenfonds, het is een pensioenfonds dat beheerd wordt door beheerders. Het zijn dan ook zij die voor een eventueel tekort moeten opdraaien, niet het Parlement zelf, niet de belastingbetaler. Het zijn de beheerders die verantwoordelijk zijn voor onethisch of onjuist beheer van massale middelen. 
Janusz Wojciechowski,
   Mijnheer de Voorzitter, ik zou de heer Ferber willen bedanken voor het geleverde werk. Hij is er op basis van een geringe hoeveelheid informatie in geslaagd om een deskundig en zakelijk verslag op te stellen.
Het is logisch dat er in de loop van een kwijtingsdebat een aantal algemene opmerkingen te berde worden gebracht over het controlesysteem en de wijze van controle op de uitvoering van de begroting van de Europese Unie. Tot mijn spijt moet ik vaststellen dat het controlesysteem redelijk algemeen en oppervlakkig is. Er is uitvoerig gedebatteerd over de geloofwaardigheid van de boekhouding, het aantal fouten en de gebreken van het controlesysteem. We herhalen echter voortdurend dezelfde algemeenheden zonder precies te weten hoe de Europese begroting ten uitvoer wordt gelegd.
Zaken zoals de gebouwenkwestie in Straatsburg, de problemen rond Eurostat en andere dergelijke onregelmatigheden, worden gewoonlijk door de pers aan het licht gebracht. Het controlesysteem is hier van geen enkel nut. We moeten ons in alle ernst over dat probleem buigen en er niet alleen voor zorgen dat het controlesysteem doelgerichter en efficiënter wordt, maar het misschien ook sterker afstemmen op de modellen die door de nationale controleorganen worden gebruikt, aangezien die doeltreffender zijn dan het door de Unie toegepaste systeem. 
Jeffrey Titford,
   – Mijnheer de Voorzitter, ik ben dit waardige Parlement eeuwig dankbaar dat ik in een schamele anderhalve minuut mag reageren op de kwijting van de begroting voor 2004. In het verslag wordt dit Parlement dan wel aangeduid als “democratisch orgaan van de Europese Unie”, maar het mag duidelijk zijn dat het die aanduiding niet verdient. We hebben in deze instelling geen debatten, maar strak gecontroleerde en georkestreerde spreektijd zonder de gelegenheid om te reageren. Vandaar deze lege zaal vanavond. Als een slap aftreksel van een parlement verrichten we voor de vorm alle benodigde handelingen. We zijn een façade van democratisch fatsoen, bedoeld om de bevolking van Europa het idee te geven dat ze enige zeggenschap hebben over het bestuur van het zogenaamde Europese project.
Hoe kunnen we dit beter illustreren dan met de één miljoen handtekeningen die zijn ingezameld tegen de volkomen zinloze en schandalig kostbare maandelijkse volksverhuizing naar Straatsburg? Dit Parlement legt deze smeekbede van een bevolking die we geacht worden te vertegenwoordigen, naast zich neer en overweegt serieus om deze gebouwen te kopen, zodat deze bizarre constructie permanent wordt. Het is allemaal goed en wel dat in dit verslag de goede trouw van de stad Straatsburg in twijfel wordt getrokken, maar de realiteit is dat de stad ...

Alexander Stubb (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil er graag op wijzen dat de heer Titford van de UK Independence Party zojuist een geestdriftig pleidooi heeft gehouden voor een Europese Grondwet: hij steunde het initiatief van een miljoen Europeanen en zo’n initiatief kan alleen juridisch bindend zijn als we een Grondwet hebben.
Ik heb drie punten. Allereerst feliciteer ik de heer Ferber met zijn voortreffelijke verslag. Het was een goed idee om de publicatie van het kwijtingsverslag uit te stellen omdat er onduidelijkheid heerste over de relatie tussen de stad Straatsburg en het Europees Parlement. Ik sta volledig achter de inhoud van het verslag en de manier waarop de zaken zijn geformuleerd. We hebben ons er in de Commissie begrotingscontrole over gebogen en het verslag aangenomen met 25 stemmen vóór en slechts één stem tegen.
Het tweede punt betreft het zwartepietenspel. Het is waar dat beide partijen schuld hebben: de administratie van het Parlement, waar wellicht sprake was van enige naïviteit, en de stad Straatsburg. Dat valt niet te ontkennen. Ik ben het eens met mevrouw Mastenbroek en de heer Busuttil, die zeiden dat de stad Straatsburg te slechter trouw heeft gehandeld. Mijn vertrouwen in het functioneren van deze stad is beschadigd.
Mijn laatste punt betreft het vermeende verband tussen dit verslag en de zetel van het Europees Parlement. Dat verband is er niet, maar het punt is wel hoe we ons geld besteden. Net als in een huwelijk is het belangrijk dat gevoelige kwesties worden besproken. Ik realiseer me terdege dat dit een gevoelige kwestie is, maar we moeten niet vergeten dat het niet alleen over de huur gaat. Het is een feit dat de vergaderingen hier in Straatsburg de belastingbetaler jaarlijks 209 miljoen euro kosten. Dat is geldverkwisting en ik steun het idee van de campagne oneseat.eu om terug te gaan naar één zetel. Laten we er open over praten en een oplossing proberen te vinden, maar laten we dat doen los van dit verslag. 
Herbert Bösch (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, graag wil ik onze rapporteur en de door de Begrotingscommissie ingestelde werkgroep complimenteren met de ernst waarmee ze dit onderwerp hebben behandeld. Het is al vaker gebleken – en ook de vergadering van vandaag wekt die indruk – dat dezelfden die altijd roepen om transparantie, uiteindelijk eigenlijk niets willen weten van de feiten. Die feiten zijn soms niet zo schandelijk en spectaculair zoals men die misschien graag in de kranten zou willen zien. De rapporteur wees daar al op. De stukken zijn echter serieus tegen het licht gehouden. Daarvoor kunnen de Begrotingscommissie, de rapporteur en de werkgroep instaan. Ik feliciteer u met de resultaten die het onderzoek heeft opgeleverd.
Ik wil niet nog eens herhalen welke zaken er in dit debat allemaal meespeelden. Iedereen heeft een mening over Straatsburg, over Brussel en over van alles en nog wat. Het is dan niet eenvoudig om het werk naar behoren te doen. Ik geloof dat het toch wel redelijk is gelukt. Het verslag van de heer Ferber verdient onze steun.
Welke lessen kunnen we hieruit trekken? Ten eerste beschikten onze eigen Administratie en ons eigen Bureau – mijnheer de Voorzitter, ik geloof dat u daarvan ook deel uitmaakt – over informatie die zij ons niet hebben doen toekomen, ook niet toen de heer Ferber al met zijn verslag bezig was. Dat is onacceptabel. Daarin moet verandering komen. Dat moet in de toekomst anders gaan. Anders moeten wij nog gaan uitkijken voor onszelf.
Ten tweede leert het verslag van de heer Ferber ons dat de Administratie van het Parlement ertoe moet worden verplicht oude overeenkomsten te herzien en niet gewoon maar moet afwachten tot er over duizend jaar weer iets opduikt. Dat mag niet gebeuren.
Ten derde vind ik dat iedereen die denkt dat de huidige discussie over het gebouwenbeleid in Straatsburg kan worden gekoppeld aan het -debat, eerst zeker moet weten – ik weet dat niet – hoe het staat met het gebouwenbeleid in de andere plaatsen waar het Parlement vergadert. 
Bill Newton Dunn (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil tijdens mijn minuut stilstaan bij paragraaf 88 over de pensioenregeling voor leden van het Europees Parlement en de betalingswijze van de pensioenbijdragen.
Allereerst betreur ik het ten zeerste dat enkele parlementsleden verdachtmakingen hebben geuit aan het adres van collega’s. Degenen van wie deze verdachtmakingen afkomstig zijn, zijn niet bij dit debat aanwezig en ze beschikken over geen enkel bewijs. Het is een schande dat ze gewoon naar de pers toe stappen en hun naam proberen te vestigen door geachte afgevaardigden van dit Parlement verdacht te maken. Laat ze eerst met bewijzen komen voordat ze zulke zaken rondbazuinen.
Ik heb geen bezwaar – en ook geen bezwaren gehoord – tegen het rechtstreeks, per automatische incasso, van onze bankrekening betalen van onze pensioenbijdrage. Dat is prima. Maar we moeten wel bedenken dat het Parlement naar het schijnt dan vijf extra voltijdse arbeidskrachten zal moet aantrekken, waarmee jaarlijks een bedrag van 400 000 euro gemoeid zal zijn, om te kunnen controleren of de juiste bedragen van alle nationale bankrekeningen naar de centrale kas zijn overgemaakt. Dat is nodig omdat sommige banken kosten in rekening brengen voor het overmaken van geld en andere niet, waardoor de bedragen variëren. Aangezien dertien lidstaten niet de euro hebben, zullen de maandelijkse betalingen ook variëren afhankelijk van de fluctuerende wisselkoers van de nationale valuta ten opzichte van de euro. Dit brengt aanzienlijke kosten met zich mee. Verder moeten we het hoofd koel houden en ons onthouden van beledigingen. 
Jens-Peter Bonde (IND/DEM ).
   Mijnheer de Voorzitter, ik ben het langstzittende lid van dit Parlement en degene die het vaakst naar Straatsburg is gereisd. Ik was lid van de Begrotingscommissie en van de Conferentie van voorzitters toen de meerderheid besloot dat het secretariaat in Luxemburg zou worden gevestigd en dat de vergaderingen beurtelings in Straatsburg en Brussel zouden worden gehouden. Toen we moesten kiezen tussen Straatsburg en Brussel, heb ik voor Straatsburg gestemd, dus ik spreek hier vandaag niet vanuit een anti-Frans standpunt tot u.
Er is nu een miljoen handtekeningen verzameld ten gunste van één toekomstige vergaderplek. Dat is een duidelijk signaal van de bevolking. We wensen niet langer akkoord te gaan met verspilling van het geld van de belastingbetalers en met verspilling van de tijd van de Parlementsleden en het personeel. Daarom moeten we al het mogelijke doen om tegemoet te komen aan de kritiek van de bevolking. Bij het vaststellen van het vergaderrooster van 2008 zouden we kunnen besluiten om elke dinsdag bijeen te komen in de stad waar de Commissie vergadert. We zouden dan verslag kunnen krijgen van de besluiten van die dag en alle stemmingen houden waarvoor een absolute meerderheid vereist is. Op die manier zou de behoefte aan heen en weer reizen drastisch worden gereduceerd. De bal zou dan aan de regeringsleiders zijn, zodat die worden gedwongen om één werkplek vast te stellen. Dat kunnen we zelf doen zonder inbreuk te maken op het Verdrag.
We kunnen ook een signaal afgeven door nu geen nieuwe gebouwen te kopen. Ik heb amendement 9 ingediend teneinde die koop te verhinderen of uit te stellen. Niemand heeft toch ooit kunnen denken dat de stad Straatsburg het Europees Parlement en de Europese belastingbetalers zou willen oplichten. Die gedachte is voor zover ik me kan herinneren op geen enkele vergadering geuit, en ik wil de opeenvolgende secretarissen-generaal er niet van beschuldigen dat ze onoplettend zijn geweest. Men moet kunnen uitgaan van de redelijkheid en wederzijdse loyaliteit van overheden. Ik heb bovendien begrepen dat Straatsburg niet in strijd met de wet heeft gehandeld. Welnu, dan moet de wet worden gewijzigd, zodat de overheden worden verplicht tot het verstrekken van informatie wanneer ze met elkaar te maken hebben. Hier in het Parlement zijn wij echter niet verplicht om de gebouwen te kopen van de stad Straatsburg. We hebben gebouwen genoeg en nu moeten we ons scharen achter de eis dat we één werkplek krijgen.
Albert Jan Maat (PPE-DE ). –
   Voorzitter, ik wil Markus Ferber complimenteren met de wijze waarop hij de kwijting en het verslag heeft gepresenteerd en ook gewerkt heeft. Ik wil ook mijn fractiegenoten – want ik ben slechts plaatsvervangend lid van de Commissie begrotingscontrole – Busuttil, Stubb en Grässle hartelijk danken voor de uitstekende samenwerking die wij met Markus Ferber hadden, ook in de voorbereiding van de EVP-werkgroep.
Collega Ferber heeft een verslag voorgelegd dat kritisch is (kritisch over de gebouwen, kritisch over een aantal diensten) maar fair. Het geeft een aantal goede aanbevelingen voor de manier waarop een en ander verbeterd kan worden. Zo moet een kwijtingsverslag gebruikt worden, namelijk om tot een betere beheersing te komen van de huishouding en de begroting van het Parlement zelf. Natuurlijk heeft hij aandacht geschonken aan de kwestie van de gebouwen, het probleem dat wij hadden met de gemeente Straatsburg. Hij heeft het soms duidelijk hard maar ook wel fair weergegeven dat ook het Parlement op dat punt wat te verwijten valt en niet alleen de andere partijen in het conflict.
Het CDA onderschrijft dan ook de hoofdconclusies van het verslag Ferber over de besteding van de Parlementsbegroting in het jaar 2004, zoals voorbereid en ook aangenomen in de begrotingscontrolecommissie. Toch moet ik nog een aantal opmerkingen maken maar ik zie dat los van het verslag Ferber, ook omdat hij uitstekend werk heeft verricht met betrekking tot Straatsburg.
Morgen spreken wij in de begrotingscommissie over mogelijke aankoop. Het is duidelijk dat mijn partij daar op zich bezwaren tegen heeft, ook vanwege het feit dat de discussie die rond dit thema gevoerd wordt – ik hoef maar te wijzen op de woorden van collega Stubb die ik op dat punt ook wil onderschrijven – in feite eerst gevoerd moet worden voordat je tot aankoop van gebouwen overgaat. Bovendien kan het Parlement eigenlijk pas over twee jaar bij de kwijting over 2006 daarover spreken en dat lijkt mij niet de juiste gang van zaken.
Ik heb ook een inhoudelijke opmerking over die aankoop en dat betreft mogelijke aanwezigheid van asbest. Er is geen afdoende antwoord gegeven over de milieuaspecten daarvan. Nogmaals hulde voor het verslag van collega Ferber, maar we kunnen niet instemmen met de aankoop van het gebouw op dit moment vanwege de kwesties die ik al genoemd heb. 
Inés Ayala Sender (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil de rapporteur, de heer Ferber, bedanken voor zijn werk en voor de dynamiek waarmee hij de werkgroep, de Commissie begrotingscontrole en ook de Begrotingscommissie bezield heeft, ook al waren wij het niet helemaal eens met sommige van zijn conclusies in de commissie en met zijn besluit om andere kwesties te heropenen, waaraan het naar mijn idee voor een deel te wijten is dat de conclusies die in het oorspronkelijke mandaat heel helder waren, nu onduidelijker zijn.
Dit zou voor het Parlement meer een oefening worden in het goedkeuren van het bestuur, maar de inlichtingen die de gemeente Straatsburg blijkbaar aan de pers heeft verstrekt over bepaalde voordelen die zij genoten heeft door de prijs die het Parlement heeft betaald, en wel via een soort contract met een tussenpersoon, waarover zij nooit duidelijkheid heeft verschaft, heeft deze oefening een stuk interessanter gemaakt, en we hebben hieruit belangrijke lessen getrokken.
De werkgroep heeft vastgesteld dat het om een legale praktijk ging, die gebruikelijk was in deze onroerendgoedcontracten voor financiële instrumentering, net zoals dat geval was met het naar mijn idee oneigenlijke gebruik van effectieve tussenpersonen. We kunnen concluderen dat die tussenpersonen er goed garen bij hebben gesponnen.
Welnu, er mag dan sprake zijn geweest van teveel vertrouwen aan de ene kant en een gebrek aan vertrouwen aan de andere kant, ik denk we als Parlement hebben geleerd om minder te vertrouwen op de goede wil van overige instellingen. Deze hele oefening is dus heel welkom als zij het bewustzijn kan vergroten van de risico’s en gevaren van onroerendgoedtransacties, als zij ons ervoor behoedt – en dat is toch wat we willen – dat we in de toekomst voor dit soort onaangename verrassingen komen te staan, omdat die het vertrouwen op de proef stellen dat het Parlement in zijn eigen zetel dient te hebben.
Wat de andere twee kwesties betreft die opnieuw door de achterdeur naar binnen zijn geglipt, de pensioenen en de zetel van het Parlement, onderschrijf ik nogmaals het standpunt dat deze Vergadering al meerdere malen gegeven heeft, dat dit niet de oplossing is waar de meerderheid voorstander van is. 
Nathalie Griesbeck (ALDE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil Markus Ferber bedanken omdat hij zich uitstekend heeft gekweten van zijn extra taak in een context waarin het er nogal eens geagiteerd aan toeging, afgezien van het feit dat die ook juridisch gezien al complex was. Een woord van dank aan het adres van de Commissie begrotingscontrole is zeker ook op zijn plaats, omdat die haar naspeuringen om ons debat wat te verhelderen, tot een goed einde heeft gebracht.
Hoewel ook ik de onbeholpen manier waarop de stad Straatsburg met dit dossier is omgegaan, hevig betreur, trek ik hier in twee opzichten lering uit. De eerste les heeft te maken met het functioneren van ons Parlement: zoals de rapporteur stelt, zullen we de juridische stand van zaken rond onze contracten, hoe complex die ook mogen zijn, voortaan beter moeten volgen.
Hoewel inhoudelijker en politiek van aard, gaat het ook bij de tweede les om de kwijting. Ik hoop namelijk dat er met het verlenen daarvan definitief een einde komt aan de voortdurende pogingen tot samenvoeging waarbij de kosten van de zetel in Straatsburg keer op keer ter discussie worden gesteld, een zetel die voortvloeit uit de Verdragen en uit de wijsheid van de staatshoofden, zoals Markus Ferber stelt. Als dit niet lukt, stel ik twee oplossingen voor: ofwel alle instellingen worden ondergebracht bij het Europees Parlement, democratisch orgaan bij uitstek, in welk geval we dus nog maar één zetel hebben, om het in de woorden van een van onze collega’s te zeggen, ofwel we openen in ieder geval een audit om na te gaan hoeveel het nu kost, de situatie waarin alle Europese instellingen over het hele Europese grondgebied verspreid zijn, en trekken daar lering uit. 
Ingeborg Gräßle (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ook ik zou graag 25 procent extra spreektijd willen hebben.
De hele geschiedenis met de huurovereenkomst inzake de gebouwen in Straatsburg die na 28 jaar boven water is gehaald, stemt tot nadenken.
Ik blijf daarom mijn twijfels houden over de professionaliteit van degenen die verantwoordelijk zijn voor het beheer van de gebouwen van het Parlement. Ook vraag ik me af in hoeverre de financieel managers besef hebben van de . Door de Administratie van het Parlement is 28 jaar lang niet gecontroleerd of de overeenkomsten vanuit financieel oogpunt nog wel verantwoord waren, zelfs niet toen de oorspronkelijk ingecalculeerde kapitaalkosten waren afgeschreven en ook niet in 1997, toen in het Verdrag van Amsterdam werd vastgelegd dat Straatsburg onze zetel was en op zijn laatst vanaf dat moment de reden voor dekking van het risico kwam te vervallen.
Gedurende een groot aantal jaren zijn er veel te hoge huren betaald. De schade voor het Europees Parlement en voor de Europese belastingbetaler is aanzienlijk, zoals zelfs de expert die in opdracht van Frankrijk optrad, moest toegeven: minstens 28 à 32 miljoen euro. Wie is daarvoor eigenlijk verantwoordelijk? Waarom heeft de interne controle van het Parlement zo gefaald? Op die vragen wordt geen antwoord gegeven. Dat maakt me boos. Wij zullen er als Parlementsleden samen voor moeten zorgen dat deze vragen niet onder het tapijt worden geveegd, maar verder worden uitgezocht.
Morgen zullen we tachtig miljoen euro beschikbaar stellen voor de aankoop van gebouwen die we eigenlijk allang hebben betaald. Eén gebouw krijgen we zelfs cadeau, maar we weten niet welke lasten het met zich meebrengt. Er is onder grote tijdsdruk een overeenkomst in elkaar geflanst zonder dat de geschiedenis met de huurovereenkomsten aanleiding was om opnieuw over de koopprijs te onderhandelen. Als die koopovereenkomst van dezelfde kwaliteit is als de oude overeenkomsten, zullen we hierover binnen afzienbare tijd weer een debat voeren. 
Markus Ferber (PPE-DE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik wil slechts refereren aan de opmerking waarmee ik mijn toespraak begon, toen u er nog niet was: ik verwacht dat de Voorzitter van het Parlement de volgende keer aanwezig is wanneer kwijting wordt verleend voor de Parlementsbegroting. 
Voorzitter. –
   We zullen hem van dit verzoek in kennis stellen. Ik wil alleen maar aangeven dat het Bureau, terwijl wij hier vergaderen, ook aan het vergaderen is onder voorzitterschap van de Voorzitter van het Parlement. Dit is de verklaring die ik u kan geven. De Voorzitter van het Parlement heeft niet de gave dat hij overal tegelijk kan zijn; hij is niet alomtegenwoordig, zoals Fregoli.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen plaats. 
Voorzitter. –
   Aan de orde is het verslag (A6–0255/2006) van mevrouw Prets, namens de Commissie cultuur en onderwijs, over het voorstel voor een aanbeveling van het Europees Parlement en de Raad over transnationale mobiliteit in het onderwijs en de beroepsopleiding in de Europese Gemeenschap: Europees handvest voor kwaliteit bij mobiliteit (COM(2005)0450 – C6-0291/2005 – 2005/0179(COD)). 
Ján Figel’,
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil nogmaals mevrouw Prets, de rapporteur van de Commissie cultuur, bedanken voor haar betrokkenheid en opbouwende werk, waaronder een aantal lange vergaderingen met mijn diensten en die van de Raad. Om diezelfde reden dank ik ook de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken en met name de heer Kusstatscher. Dankzij hun politieke wil, flexibiliteit en onderhandelingskunst hebben we overeenstemming bereikt over een betrouwbare compromistekst.
Om te beginnen verwijs ik naar de hoofddoelstellingen van dit voorstel van de Commissie. Het doel van het handvest is de definitie van gemeenschappelijke principes die bij gebruik zullen leiden tot een grotere efficiency en doeltreffendheid voor alle soorten georganiseerde mobiliteit ten behoeve van leerdoelstellingen. Onder deze principes vallen onder meer betrouwbare informatie en begeleiding voor de kandidaten, een goed leerplan, voorbereiding, met name op taalkundig gebied, passende logistieke hulp en mentorschappen in het gastland. We willen ook duidelijk maken wat de verantwoordelijkheden zijn van alle belanghebbenden en zorgen voor passende erkenning en evaluatie van de studie en de scholing bij terugkeer.
We verwachten dat het handvest gebruikers aanzienlijke voordelen zal bieden. Ten eerste moeten burgers er vertrouwen in krijgen dat mobiliteit zinvol is en onder de juiste voorwaarden plaatsvindt. Bovendien moet het handvest het voor de grote groep mensen die in het buitenland leren, eenvoudiger maken om zich te verplaatsen en vrij binnen de Europese Unie te kunnen studeren. Het moet de betrokkenen meer mogelijkheden op de arbeidsmarkt bieden. Het handvest speelt in op belangrijke onderdelen van de sociale dimensie van de Europese Unie: mobiliteit, onderwijs en scholing gericht op het verwerven van nieuwe vaardigheden en mogelijkheden op de arbeidsmarkt.
Dan kom ik nu op het verslag van mevrouw Prets, dat ik zeer toejuich. Ik weet dat de tekst dankzij de amendementen van het Europees Parlement nu nog beter is afgestemd op de doelstellingen van het voorstel. U wijst er bijvoorbeeld op dat mobiliteit uitgaat van gemeenschappelijke waarden en respect voor de verscheidenheid. U hebt de reikwijdte van het voorstel uitgebreid tot de specifieke behoeften van benadeelde groepen en personen met een handicap. U hebt de Commissie verzocht om het gebruik van een mobiliteitshandvest door nationale agentschappen en andere organisaties aan te moedigen. U hebt aangedrongen op het opbouwen van een verzameling naar geslacht uitgesplitste statistische gegevens en u hebt ook verwezen naar de mogelijkheid om van overheidswege verstrekte beurzen en leningen over te maken naar het gastland.
Om samen te vatten: van de 36 amendementen waarvoor de Commissie cultuur had gestemd, zijn er slechts vier niet door de Commissie aanvaard. Dat was evenwel niet omdat de onderliggende ideeën zijn afgewezen, maar louter omdat de kwestie buiten de reikwijdte van het voorstel viel of door andere delen van de tekst werd bestreken. De 32 resterende amendementen zijn, letterlijk of met een kleine herformulering, volledig opgenomen.
Tot slot nog dit: zoals u weet, is Coreper vorige week akkoord gegaan met de compromistekst. Geen van de lidstaten was tegen de tekst of had enige reserves. Dat maakt het eenvoudiger om in eerste lezing overeenstemming te bereiken. Daarom vraag ik dit Parlement om vóór de tekst te stemmen. Dat zou een voortreffelijke afsluiting zijn van een zeer doeltreffende samenwerking tussen de instellingen. Maar tot die tijd sta ik open voor uw vragen. 
Christa Prets (PSE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik ben blij dat we het na lang zwoegen eens zijn geworden over dit document en dat we het nog op tijd kunnen presenteren, namelijk voordat het Europees jaar van de mobiliteit voorbij is. Ik denk niet dat het veel zin zou hebben om volgend jaar met een handvest voor kwaliteit bij mobiliteit te komen. Daarmee zouden we tegenover de buitenwereld niet bepaald een goede indruk maken.
Bovendien is het handvest nodig ter ondersteuning van de nieuwe onderwijsprogramma’s die volgend jaar van start gaan. We hebben daarin de nadruk gelegd op kwantiteit. We willen bijvoorbeeld dat er in 2012 drie miljoen studenten actief zijn op het gebied van levenslang leren; voor Leonardo willen we het aantal studenten verhogen tot 80 000 per jaar. Daarom is het belangrijk dat we de kwaliteit niet vergeten. De kwaliteit mag niet tekort worden gedaan. Ze moet niet alleen worden gegarandeerd in het gastland waar de student verblijft, maar ook in het land van herkomst, zodat bij terugkeer de positieve ervaringen ook optimaal worden benut en ook werkelijk een toegevoegde waarde hebben.
Ik wil echter ook benadrukken dat het vergroten van de inzetbaarheid van werknemers niet het enige doel van mobiliteit mag zijn. Het gaat ook om een puur persoonlijke meerwaarde: onderwijs vormt de persoonlijkheid en draagt op die wijze uiteindelijk ook bij aan meer wederzijds begrip binnen Europa.
Het handvest is bedoeld voor iedereen die gedurende korte tijd in een officieel of niet-formeel kader een beroepsopleiding of beroepsonderwijs in het buitenland wil volgen. We moeten echter wel de balans in de gaten houden, zodat niet alleen de studenten goed worden geholpen, maar ook het Leonardo-programma beter wordt benut en er meer mogelijkheden worden gecreëerd voor bedrijven om leerlingen op te leiden.
Voor mij is dit een document waarmee veel in gang kan worden gezet. Het is echter wel belangrijk wat de lidstaten ermee doen. Wat wij hier presenteren, is geen juridisch bindend instrument. De lidstaten moeten dus vrijwillig de verplichting aangaan om uit te voeren wat hier wordt gevraagd. Het is bekend dat zeer veel besluiten van de Raad die in de EU of in de Raad unaniem werden gesteund, op nationaal niveau gebrekkig worden uitgevoerd. Dat zou het vertrouwen van jongeren in ons werk en in onze bedoelingen ernstig aantasten.
Ik wil toch nog op enkele punten de aandacht vestigen. U noemde er al een paar, commissaris. Belangrijk is dat er een inleidende gids voor mobiliteit komt met de belangrijkste informatie over programma’s en subsidies en met adressen van de instanties waarmee men contact kan opnemen. Het is ook belangrijk dat we de verschillende onderwijsstelsels transparant maken en dat die onderwijsstelsels met elkaar kunnen worden vergeleken, zodat jongeren weten wat hen in welk land te wachten staat. Belangrijk is natuurlijk ook informatie over de erkenning van diploma’s, over financiële en niet-financiële vormen van steun en over het wegnemen van taalbarrières.
Een heel belangrijk aspect dat mevrouw Schöppges al noemde, is dat beurzen van het ene land naar het andere land kunnen worden overgemaakt. Logistieke hulp moet naast verzekeringen, een werk- en verblijfsvergunning, hulp bij het voorbereiden van de reis en het vinden van huisvesting ook betekenen dat beurzen, evenals leningen, kunnen worden overgemaakt. Hetzelfde geldt voor sociale verzekeringen. De mogelijkheid om de sociale verzekering van het eigen land “mee te nemen”, is een voorwaarde als we willen dat jongeren de sprong wagen en bereid zijn een “buitenlands avontuur” aan te gaan.
Het handvest voor kwaliteit bij mobiliteit moet als leidraad fungeren waardoor de efficiency en effectiviteit van mobiliteit wordt vergroot. Het moet voor de gebruikers fungeren als een checklist, waarbij voor vertrek tien punten moeten worden afgehandeld, bijvoorbeeld het inwinnen van advies en informatie, het opstellen van een leerplan en wat dies meer zij; het is niet nodig nu meer voorbeelden te noemen.
Ik wil iedereen bedanken die aan dit compromis heeft meegewerkt. Het was niet gemakkelijk om tot een compromis te komen, maar uiteindelijk is het ons gelukt. Ik ben blij dat alle fracties amendementen of compromisamendementen hebben ingediend. De stemming zal morgen waarschijnlijk vlot verlopen en dan kunnen we een goed verslag presenteren. 
Sepp Kusstatscher (Verts/ALE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, commissaris Figel’, een Europees handvest voor de kwaliteit bij mobiliteit voor alle burgers die door Europa reizen om beroepsonderwijs of een beroepsopleiding te volgen, is een goed en noodzakelijk initiatief, zeker in het Europees jaar van de mobiliteit. Het handvest is echter ook een voorbeeld van de halfhartige wijze waarop het jaar van de mobiliteit wordt ingevuld. Toen de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken deze ontwerpresolutie behandelde, vond zij het vooral belangrijk dat de benadering van het beroepsonderwijs gelijkwaardig zou zijn aan die van het algemeen vormend onderwijs. In de tweede plaats wilden wij benadrukken dat goed beroepsonderwijs en goede beroepsopleidingen de beste remedie zijn tegen armoede en werkloosheid.
De onderhandelingen met de Raad waren zowel teleurstellend als onthullend. Dat er daarbij zoveel consensus heerste, zoals eerder werd gezegd, kan ik helaas niet onderschrijven. De Raad draaide de procedure om zodra hij merkte dat de rapporteur van de ten principale bevoegde commissie bereid was om compromissen te sluiten. De Raad schreef de vertegenwoordigers van het Parlement voor welke aanbevelingen het Parlement wel of niet mocht doen. Door de snelle overeenstemming werd afbreuk gedaan aan het democratische proces. 
Erna Hennicot-Schoepges,
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil mevrouw Prets bedanken voor haar verslag en haar vastbeslotenheid om tot een tekst te komen die problemen aankaart en misschien dan wel geen wetstekst is, maar wel van een sterke wil getuigt.
Dit handvest is een nieuwe poging om het idee ingang te doen vinden dat onderwijs een van de terreinen is waarop samenwerking tussen de verschillende nationale stelsels onontbeerlijk wordt. Als we de mobiliteit willen bevorderen moeten we onze kennis en informatie beter uitwisselen, meertaligheid bevorderen, administratieve belemmeringen wegnemen en de verzekeringsdekking van en overdraagbaarheid tussen de financiële stelsels waarborgen.
Uiteraard moet de kandidaat vóór het vertrek worden voorbereid, tijdens het verblijf in het gastland worden begeleid en worden bijgestaan bij de heropneming in het land van herkomst. De constatering dat de mobiliteit ondanks tal van specifieke programma’s niet is toegenomen, bevestigt dat dit handvest een noodzakelijke stap in de goede richting is.
De Raad heeft er echter meer dan eens op gewezen dat onderwijs een terrein is dat onder de bevoegdheid van de lidstaten valt. Hoewel het bereikte compromis acceptabel is, gaat het nog enigszins gebukt onder een gebrek aan ambitie en staat of valt het met de goede wil van de lidstaten.
Mijnheer de commissaris en mijnheer de Voorzitter, wij kunnen geen Europa tot stand brengen zonder de terreinen onderwijs en cultuur tot een open ruimte te maken, waarin landen en stelsels, die allemaal kunnen bogen op hun eigen rijke achtergrond op deze gebieden, niet meer bang hoeven te zijn voor elkaar.
De strategie van Lissabon noopt ons ertoe te streven naar een grotere mate van doeltreffendheid en naar de modernisering van de onderwijsstelsels. Het handvest kan zeker bijdragen tot een betere afstemming van de mobiliteitsprogramma’s, maar uiteindelijk hangt alles natuurlijk vooral af van de wil van de lidstaten en van de eisen van de burgers, die net zoals hun voorouders in de middeleeuwen, door Europa zouden moeten kunnen trekken zonder daarbij op tal van obstakels te stuiten.
Daarom hebben wij op onderwijs- en cultuurgebied méér Europa nodig. 
Nikolaos Sifunakis,
   . – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dit is een speciale dag voor het Europees Parlement en de Commissie cultuur en onderwijs en voor onze drie collega’s, mevrouw Prets, mevrouw Trüpel en de heer Beazley, de rapporteurs voor de drie afzonderlijke verslagen over onderwijs in de Europese Unie.
De mobiliteit van de Europese burgers op het gebied van onderwijs en opleiding levert een grote bijdrage aan het verbeteren van de kwaliteit van hun kennis, het uitbreiden van hun ervaringen en vaardigheden en is tevens een uniek instrument voor het bevorderen van wederzijds begrip en een betere kennis van de verschillende culturen die Europa vormen.
De mobiliteit van jongeren is in Europa de jongste jaren dankzij de verspreiding van programma's voor onderwijsmobiliteit, zoals Comenius, Erasmus en Leonardo, sterk toegenomen. Toch staan nog vele obstakels mobiliteit in de weg.
Ook nu nog blijft het aantal jongeren dat in het buitenland aan een onderwijsprogramma deelneemt relatief beperkt. Dat heeft onder meer te maken met uiteenlopende praktijken en veronachtzaming in de lidstaten, wat de mobiliteit van Europese jongeren direct of indirect belemmert.
Het Europese kwaliteitshandvest voor mobiliteit kan, als het door de lidstaten correct wordt toegepast, de belemmeringen helpen weg te werken door adequate administratieve ondersteuning te geven aan mobiele personen, zoals de nodige voorbereiding voor het vertrek, het verstrekken van informatie en bijstand, sociale zekerheid, de verblijfsvergunning, huisvesting en de mogelijkheid beurzen en leningen mee te nemen naar het gastland.
Tegelijk is het enorm belangrijk dat de ervaring die met deze programma's is opgedaan erkend wordt bij de terugkeer naar het eigen land. Er moet specifieke aandacht worden besteed aan gelijke kansen voor alle deelnemers. In dat verband moet ook het gebruik van de worden aangemoedigd.
Tot slot wil ik de rapporteur, mevrouw Prets, van harte gelukwensen en ook de andere rapporteurs. Dankzij hun werk zal het Europese kwaliteitshandvest voor mobiliteit sneller ten dienste komen te staan van de Europese burger. 
Ljudmila Novak (PPE-DE ). –
   Mobiliteit bij onderwijs en tewerkstelling binnen de Europese Unie is belangrijk voor een grotere werkgelegenheid van de Europese burgers, verbondenheid en nauwere onderlinge samenwerking evenals voor het leren kennen van andere volkeren en talen.
Op het vlak van onderwijs verbetert de samenwerking, hoewel er nog steeds te weinig middelen voor zijn. Als we betere resultaten willen bereiken, moet ook onderwijs kwalitatief goed georganiseerd zijn.
Wanneer bedrijven in de organisatie van programma’s voor meer mobiliteit enkel bijkomend werk en geen meerwaarde zien, zullen zij er zich niet voor inzetten, aangezien ze enkel meer werk en kosten hebben met het opzetten van mentorschappen en het beschermen van knowhow ten opzichte van concurrenten. Voor meer mobiliteit van de werknemers moeten zowel zijzelf als organisaties en bedrijven op een gepaste manier aangemoedigd worden. Natuurlijk moeten ze daartoe met passende maatregelen gestimuleerd worden.
We moeten de werknemers eveneens beter informeren zodat ze op de hoogte zijn van de mogelijkheden en voordelen die mobiliteit hen biedt. Daartoe moeten we lijsten aanleggen van organisaties die daarbij willen helpen en tegelijkertijd instellingen oprichten die verantwoordelijk zijn voor de opstelling en bekendmaking van die lijsten.
Nog altijd duiken er moeilijkheden op bij het bewijzen van kwalificaties en opleidingen in andere landen. In vele landen maken studenten en werknemers reeds succesvol gebruik van de , maar het gebruik ervan moeten we nog aanvullen en verbeteren. Kennis is een waarde en de beste investering voor een zekerdere toekomst. 
Ján Figeľ,
   . Ook ik ben verheugd dat wij het handvest dit jaar, een jaar dat draait om mobiliteit in de Europese Unie, hebben kunnen opstellen en ter stemming hebben kunnen indienen. Dit handvest vormt namelijk een belangrijke bijdrage. Ik ben het uiteraard met u eens dat een aanbeveling niet het gezag van een bindend instrument heeft. De ontwikkelingen tot nu toe wijzen echter uit dat de talloze aanbevelingen die tot op heden op dit specifieke terrein zijn aangenomen, bepaalde doelen en benchmarks dichterbij hebben gebracht en tot gevolg hebben gehad dat afspraken zijn nagekomen, waardoor er nu een breed scala aan activiteiten plaatsvindt die te maken hebben met de processen van Bologna of Kopenhagen.
Ik wil graag onderstrepen dat er een zeer krachtige ontwikkeling gaande is op het gebied van cultuur en onderwijs. Niet alleen vandaag, nu de Commissie cultuur en onderwijs diverse belangrijke verslagen ter tafel heeft gelegd, maar ook de afgelopen maanden en zelfs jaren was dat het geval. Zoals mevrouw Hennicot-Schoepges al zei heeft een gemeenschappelijk Europa meer cultuur en meer onderwijs nodig. Mijns inziens is dat ook de richting waarin we ons begeven. Wanneer de aanbeveling wordt aangenomen zal dat bevorderlijk zijn voor coördinatie, transparantie en cultuur, de evaluatie van feedback over de effecten van mobiliteit en de heersende omstandigheden in afzonderlijke landen en instellingen. Ik persoonlijk wil u mijn dank betuigen en ik verzeker u dat ik bereid ben vervolgmaatregelen te treffen, vooral met het oog op de tenuitvoerlegging. 
Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen plaats.
Bogdan Golik (PSE ). –
   Het spreekt voor zich dat een sterkere verbondenheid en solidariteit tussen de Europese burgers afhangt van hun mobiliteit, hun kennis over elkaar, het begrip voor en het aanvaarden van culturele verscheidenheid.
Taalkennis en de erkenning van de onderwijssystemen en -methodes zijn van fundamenteel belang om de mobiliteit van de Europese burgers te bevorderen. De beroepsopleiding die hier een bijzonder belangrijk aspect van is, zal ons helpen de doelstellingen van de Lissabon-strategie te bereiken.
Vanuit dat oogpunt zou ik de lidstaten van de Europese Unie willen aanzetten om:
1. de nodige voorwaarden te creëren om in het secundair onderwijs ten minste twee nationale EU-talen aan te leren, naast de moedertaal;
2. ervoor te zorgen dat de beroepsopleiding in overleg met de lokale economische instanties en organisaties wordt georganiseerd, omdat zij een duidelijke kijk hebben op de economische noden van hun land. Door samen te werken, zullen de bevoegde instanties in de verschillende EU-landen niet alleen in staat zijn om in overleg met hun regeringen een beroepsopleiding op touw te zetten die beantwoordt aan de behoeften van de hele Europese Unie, maar ook om er gezamenlijk verantwoordelijkheid voor te dragen;
3. zo snel mogelijk een systeem van duale opleidingen in te voeren. Dit betekent dat de helft van de tijd wordt besteed aan theorie en de andere helft aan praktische beroepsopleiding. De vijftien landen van de oude Europese Unie en de nieuwe EU-lidstaten moeten evenveel verantwoordelijkheid op zich nemen om de mobiliteit te bevorderen.
Om doelstellingen als een betere mobiliteit en een kwalitatief hoogstaande beroepsopleiding in de Europese Unie te verwezenlijken, is voorts gepaste financiële steun onontbeerlijk. 
Voorzitter. –
   Aan de orde is het verslag (A6–0262/2006) van mevrouw Trüpel, namens de Commissie cultuur en onderwijs, over het voorstel voor een aanbeveling van het Europees Parlement en de Raad over kerncompetenties voor levenslang leren (COM(2005)0548 – C6-0375/2005 – 2005/0221(COD)). 
Ján Figel’,
   – Mijnheer de Voorzitter, zoals ik tegen de heer Sifunakis zei: deze bijzondere reeks verslagen bevestigt dat cultuuronderwijs in deze discussies aan kracht wint. Om te beginnen dank ik mevrouw Trüpel van de Commissie cultuur en onderwijs, maar mijn dank gaat ook uit naar de andere commissies die bij dit verslag betrokken waren en ik dank ook de fracties voor hun constructieve discussies met het voorzitterschap en met de Commissie die hebben geresulteerd in overeenstemming over deze aanbeveling inzake kerncompetenties.
Alle instellingen hebben zich ingespannen om tot een evenwichtige tekst te komen en in eerste lezing tot overeenstemming te komen. We waren het allemaal eens over het belang van dit voorstel voor Europese burgers en voor het ontwikkelen van consequente en uitgebreide strategieën voor levenslang leren die ons moeten helpen om een Europa van kennis, een kennisvriendelijke Unie, te worden.
Deze aanbeveling heeft tot doel om de vaardigheden die iedereen nodig heeft om in een kennismaatschappij te kunnen leven, leren en werken, vast te stellen en te omschrijven. Hieronder vallen de traditionele vaardigheden zoals lezen en schrijven en informatiecommunicatietechnologie – digitale grammatica – maar het gaat verder doordat ook vaardigheden zijn opgenomen die belangrijk zijn voor burgerschap, die nodig zijn om in een steeds gevarieerdere maatschappij samen te kunnen leven. Ik ben van mening dat deze aanbeveling na goedkeuring zo snel mogelijk moet worden vertaald in concrete maatregelen om mensen bij hun studie en scholing te helpen.
Het is ons doel om burgers in de toekomst meer mogelijkheden op de arbeidsmarkt en meer kansen te bieden. Ik denk dat met name mevrouw Trüpel en haar collega’s veel hebben bereikt met het analyseren, bespreken en aanpassen van ons beginvoorstel. De geslaagde onderhandelingen hebben mijns inziens geleid tot meer helderheid en een aantal verbeteringen, terwijl de tekst beknop is gebleven. Ik denk dat de aanbevelingen nu beter zijn afgestemd op het probleem van het analfabetisme, de noodzaak van gelijke kansen en de behoefte aan procedures om vaardigheden te kunnen bekrachtigen en prestaties te kunnen evalueren.
Personen met weinig vaardigheden en specifieke groepen zoals personen die terugkeren op de arbeidsmarkt, vallen nu onder de doelgroepen. Bovendien zijn een aantal definities van competenties duidelijker geworden. Samen met enkele andere verslagen en met het programma voor levenslang leren dat op 1 januari 2007 ingaat, kan dit verslag zorgen voor veel betere voorwaarden voor de waardering van kennis en kwalificaties en voor een kennisvriendelijk Europa. Ik waardeer de grote steun in dit Parlement – zowel als het gaat om het programma als ook wat betreft de wetgevingsinstrumenten – voor onderwijs- en scholingsbeleid.
Ik dank u allen voor de samenwerking die heeft geleid tot deze basis voor een aanbeveling en ik verheug me op verdere steun bij de tenuitvoerlegging.
Helga Trüpel (Verts/ALE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, commissaris Figel’, dames en heren, in de eerste plaats wil ik u, commissaris Figel’, hartelijk danken voor de inleidende woorden die u hebt gesproken. U hebt een goede schets gegeven van de sfeer waarin we in eerste lezing tot overeenstemming zijn gekomen en u hebt duidelijk uiteengezet tot welke tekstuele verbeteringen onze gezamenlijke inspanningen hebben geleid. De tekst bevat zeer ambitieuze doelstellingen, maar heeft nu ook meer oog voor de sociale aspecten en is evenwichtiger. Dat is een resultaat dat we gezamenlijk hebben bereikt.
Graag wil ik nog even kort terugblikken. Uitgangspunt voor de aanbeveling inzake de kerncompetenties voor levenslang leren is de veranderde situatie in de wereld. Voor Europa is er in de geglobaliseerde economie alleen een kans, wanneer we onze mensen beter onderwijs en betere opleidingen bieden. Daarom moet het onderwijsbeleid ook een integraal onderdeel vormen van de strategie van Lissabon. De kansen van een grondstofarm werelddeel als Europa in een geglobaliseerde economie liggen vooral op het terrein van onderwijs en onderzoek. Ons toekomstpotentieel is gekoppeld aan de kwaliteiten en kwalificaties van mensen. Daarom moeten de lidstaten en de Europese Unie meer investeren in onderwijs. Ze moeten duidelijker voor ogen hebben wat de noodzakelijke kwalificaties voor een kenniseconomie zijn. Met dat doel zijn de aanbevelingen met betrekking tot de acht kerncompetenties opgesteld. Ik benadruk nog eens dat het slechts om aanbevelingen gaat.
De acht kerncompetenties zijn ten eerste communicatie in de moedertaal, ten tweede communicatie in vreemde talen, ten derde wiskundige competentie en basiscompetenties op het gebied van exacte wetenschappen en technologie, ten vierde digitale competentie, ten vijfde leercompetentie, ten zesde interpersoonlijke, interculturele sociale en civiele competentie, ten zevende ondernemerschap en ten achtste cultureel bewustzijn. Al deze kerncompetenties zijn nodig voor de sociale cohesie en de inzetbaarheid op de arbeidsmarkt, maar ook voor de persoonlijke ontwikkeling. De lidstaten moeten worden gesteund in een beleid waardoor alle jongeren aan het eind van hun basisvorming beschikken over voldoende kerncompetenties die nodig zijn om aan de wereld van de volwassenen te kunnen deelnemen en waardoor volwassenen die competenties gedurende hun hele leven kunnen uitbreiden en actualiseren.
Tussen de kerncompetenties bestaat geen hiërarchische ordening. Ze zijn allemaal gelijkwaardig, maar uiteraard overlappen ze elkaar. Ze dragen allemaal bij aan een succesvol bestaan in een kennismaatschappij. De competenties worden gedefinieerd als een combinatie van kennis, vaardigheden en attitudes. Kerncompetenties zijn competenties die we allemaal nodig hebben om in een kennismaatschappij naar eigen tevredenheid te kunnen functioneren, competenties die we nodig hebben voor onze persoonlijke ontwikkeling en voor actieve participatie, sociale integratie en het vinden van werk. Aan deze definitie van kerncompetenties ligt een humanistisch mensbeeld ten grondslag. De hele aanbeveling is doortrokken van de visie dat competenties niet alleen in termen van nut moeten worden gedefinieerd, maar dat vorming ook een waarde op zichzelf is.
Kritisch denken, creativiteit, initiatief, probleemoplossend vermogen, bereidheid om risico’s te nemen, besluitvaardigheid en ondernemingsgeest – al deze attitudes maken deel uit van het begrip kerncompetenties. Naar mijn idee hebben we beleidsmatig gezien een juiste benadering gekozen door de lidstaten deze begrippen aan te reiken als richtsnoeren voor hun onderwijsbeleid, zodat ze zich beter kunnen voorbereiden op de toekomst. Ik vond het belangrijk om in de onderhandelingen met de Raad en de Commissie duidelijk te maken dat we bij al deze ambitieuze kerncompetenties – we moeten allemaal steeds meer leren om in een kennismaatschappij succesvol en gelukkig te kunnen zijn – het sociale aspect niet mogen vergeten. Niet alle mensen hebben immers dezelfde uitgangspositie en dezelfde kansen. Daarom is het heel belangrijk stimulerende maatregelen te nemen voor mensen met leerproblemen vanwege hun afkomst of sociale omstandigheden, vroegtijdige schoolverlaters, mensen die nauwelijks kunnen lezen en schrijven, langdurig werklozen of mensen die na een lange onderbreking weer aan het arbeidsproces willen deelnemen, waarbij ik vooral denk aan vrouwen die na het krijgen van een kind weer aan het werk willen. Men moet met al dit soort levensomstandigheden rekening houden om mensen in staat te stellen hun onderwijskansen te benutten.
We hebben na een aantal onderhandelingsronden overeenstemming bereikt met de Raad over een aanbeveling die oog heeft voor het sociale aspect, die de gelijkheid van mannen en vrouwen onderstreept en tegelijkertijd zeer ambitieus is. Ik vind het een goed compromis. Daarom adviseer ik alle afgevaardigden deze tekst goed te keuren in de versie waarover in eerste lezing overeenstemming is bereikt. Ik wil graag alle collega’s, de Commissie en de Raad bedanken voor de constructieve en boeiende besprekingen.
Thomas Mann (PPE-DE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, beste collega's, beste commissaris Figel'! Vorig jaar was 10 procent van de volwassenen in de Europese Unie betrokken bij maatregelen inzake bijscholing. Dat cijfer ligt veel te laag om in het tijdperk van de globalisering over voldoende kwalificaties te beschikken. Studeren moet in alle fasen van het leven gebeuren. Sleutelcompetenties moeten verworven en telkens opnieuw bijgewerkt worden, zoals het spreken van de moedertaal en van vreemde talen, technische en wiskundige kennis, sociale vaardigheden en intercultureel bewustzijn.
Op Europees niveau is het mogelijk deze kwalificaties uit te bouwen om elk individu meer kansen te geven op de arbeidsmarkt. De Commissie werkgelegenheid en sociale zaken heeft met eenparigheid van stemmen een advies goedgekeurd waarin we over de fractiegrenzen heen compromissen bereikt hebben. Wat voor mij van het grootste belang was, en dit thema vond ik niet voldoende terug in het ontwerp van de Commissie, is het feit dat meer rekening gehouden moet worden met benadeelde groepen, zoals personen met een handicap, langdurig werklozen en vroegtijdige schoolverlaters. Voor hen is het moeilijk om zelfstandig nieuwe kennis te verwerven. Zij hebben een programma op maat nodig om hun tekorten bij te werken. Ook jongeren in wijken met een hoge werkloosheidsgraad voelen zich in de steek gelaten en gefrustreerd. Deze jongeren hebben psychologische steun en speciale begeleiding nodig om zelfbewust te worden. Zo krijgen ze de motivatie om te werken aan betere levensomstandigheden voor zichzelf en voor hun gezin. Het levenslang leren heeft tot doel sleutelcompetenties te verwerven om zich aan veranderende omstandigheden te kunnen aanpassen, maar vooral om deze veranderingen zelf vorm te kunnen geven.
Onze Commissie stelt voor om deze competenties elke drie jaar op nationaal, regionaal en lokaal niveau te laten onderzoeken en publiceren. Pas dan kunnen we vaststellen op welke terreinen concrete vooruitgang is geboekt. 
Anneli Jäätteenmäki (ALDE ),
   Mijnheer de Voorzitter, levenslang leren en onderwijs vormen een belangrijk onderdeel van de Strategie van Lissabon. Zij vormen een belangrijk onderdeel van het Europese concurrentievermogen. Onderwijs moet ook waarborgen dat onze burgers werk hebben.
Onderwijs is een zaak waar de lidstaten over beslissen, maar als de Europese Unie en haar lidstaten banen voor hun burgers en concurrentievermogen willen waarborgen, moet er rekening worden gehouden met al onze burgers en moet er tijd en geld worden geïnvesteerd in levenslang leren.
Ik wil kort twee zaken aan de orde stellen. Wij moeten specifieke aandacht besteden aan vrouwen van middelbare leeftijd en jongens in de tienerleeftijd. Vrouwen van middelbare leeftijd bevinden zich in een ongunstige positie, omdat zij onvoldoende scholing krijgen. Dit leidt ertoe dat zij ook geen werk krijgen. De andere groep waar ik de aandacht op wil vestigen zijn tienerjongens. In heel Europa stoppen steeds meer tienerjongens direct na het voortgezet onderwijs met school en dit leidt tot werkloosheid. 
Nina Škottová,
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren. De voorliggende ontwerpaanbeveling is een Europees referentie-instrument op het gebied van de kerncompetenties voor levenslang leren. Het doel van de aanbeveling is bij te dragen aan een verbetering van de levenskwaliteit van alle Europese burgers, met andere woorden, van enkele honderden miljoenen mensen. Het is dan ook uiterst moeilijk om een optimale, uitgewogen, doeltreffende en bruikbare structuur en definitie van kerncompetenties op te stellen, die voldoen aan de verwachtingen dat zij zullen bijdragen aan zowel een betere sociale cohesie als aan de Lissabonstrategie voor groei en werkgelegenheid. Er wordt in de aanbeveling getracht een definitie te geven van de vaardigheden die leiden tot een soort modern profiel van de Europese burger, een profiel waaraan alle burgers van de Europese Unie zouden kunnen of moeten voldoen. Dat lijkt mij ietwat te hoog gegrepen, en het zal denk ik bij lange na niet worden gehaald.
Als referentie-instrument zal dit document wellicht wel zijn nut kunnen bewijzen. De grote zwakte ervan ligt echter in de pogingen een profiel te schetsen van de burger in al zijn complexe veelzijdigheid, zonder op z’n minst een indicatieve hiërarchie van competenties te geven. Net zoals er in elk wetenschappelijk project een onderscheid wordt gemaakt tussen de doelen en de methodes waarmee deze kunnen worden bereikt, zo zou hier een indicatie kunnen worden geven van aan de ene kant de beoogde competenties met een inherent maatschappelijk karakter – zoals bijvoorbeeld gevoel voor intermenselijke en interculturele betrekkingen of ondernemerskwaliteiten – en aan de andere kant de competenties die benodigd zijn voor het bereiken van de doelen. Ik trek hier expres een parallel met wetenschappelijk onderzoek, want wetenschappelijke competenties, zoals wetenschappelijke principes en methodes, vormen een van de kerncompetenties. Het belang van kerncompetenties is des te groter in verband met de informatiemaatschappij en de kennismaatschappij. Wat ik hier mis is nadruk op een op wederzijds respect en democratische waarden gebaseerde maatschappij. Dát is voor mij het leidende maatschappelijk beginsel; het vermogen van mensen om samen te leven is voor mij verreweg de belangrijkste kerncompetentie. Ik wil mevrouw Trüpel complimenteren met haar grote positieve bijdrage aan de kwaliteit van dit document. 

Lissy Gröner,
   Mijnheer de Voorzitter, beste collega's! Ik zou graag eerst mevrouw Trüpel hartelijk willen danken voor de fantastische samenwerking waardoor we reeds in eerste lezing een akkoord hebben kunnen bereiken.
De globalisering houdt grote uitdagingen in. Burgers worden verplicht zich steeds sneller en soepeler aan te passen aan nieuwe omstandigheden. Daarbij is het onderwijs, zowel op sociaal als op economisch niveau, van strategisch belang. Wie wil komen tot gelijke kansen in Europa moet ervoor zorgen dat het onderwijs voor iedereen binnen handbereik ligt. Mensen mogen niet meer op basis van persoonlijke, maatschappelijke, culturele of economische omstandigheden benadeeld worden, vooral in het kader van het “Europees jaar van gelijke kansen voor iedereen”.
Het is de ambitieuze doelstelling van de Lissabon-strategie om van Europa de meest dynamische kenniseconomie ter wereld te maken. Met deze strategie in het achterhoofd, kunnen we het ons niet veroorloven dat delen van de bevolking uitgesloten worden. Daarom zijn wij als sociaaldemocratische fractie blij met het referentiekader van acht kerncompetenties, zoals mevrouw Trüpel uiteengezet heeft. Vooral de benadeelde groepen, die via hun ouders noch via lager onderwijs de kans hebben gekregen een zekere en solide beroepsopleiding te volgen, mogen niet uitgesloten worden. Mensen met leermoeilijkheden, leerlingen die hun schoolloopbaan vroegtijdig afbreken, langdurig werklozen en personen die opnieuw op de arbeidsmarkt komen na een onderbreking om voor het gezin te zorgen – dit zijn dus vooral vrouwen – maar ook oudere mensen, migranten en personen met een handicap moeten door doelgerichte beleidsmaatregelen en programma's, zoals levensbegeleiding en studiebegeleiding, gesteund worden in hun inspanningen. We weten heel goed dat onderwijssystemen grotendeels in de lidstaten georganiseerd worden en dat dit op zeer uiteenlopende manieren gebeurt. In Duitsland zijn pas onlangs via een hervorming van de federale staat onderwijskwesties van het nationale niveau teruggebracht naar het niveau van de deelstaten. Daarom pleit ik voor het snel opstellen van een Europees referentiekader. In het onderwijs en in het levenslang leren zou een beperkte visie per lidstaat gelijk zijn aan het toegeven aan de uitdagingen waar we momenteel mee geconfronteerd worden. Uiteindelijk vormen deze uitdagingen de sleutel tot succes of tot mislukking van het Europees economisch en sociaal model. 
Marian Harkin,
   . - Voorzitter, ik wil beginnen met de rapporteur te feliciteren met dit uitstekende verslag over kerncompetenties voor levenslang leren.
In het verslag worden acht competenties genoemd, maar ik geloof dat de vijfde competentie, “leercompetentie”, een van de belangrijkste is, omdat levenslang leren een proces is. Het stelt ons niet alleen in staat om ons aan veranderingen aan te passen, maar ook om veranderingen te beheersen, en ik geloof dat het ons helpt om invloed uit te oefenen op verandering. In die context draagt het niet alleen bij aan het bereiken van de doelstellingen van Lissabon en het omgaan met globalisering, maar betekent het ook in belangrijke mate een verbetering van de kwaliteit van ons leven. Onderwijs gaat niet alleen om kennis en banen; het gaat ook om het ontwikkelen van de hele persoonlijkheid. Levenslang leren is een proces dat mogelijkheden schept. Het biedt mensen vaak een tweede kans, of zelfs een derde kans, of eenvoudigweg een nieuwe kans.
Met twintig jaar onderwijservaring ben ik mij er ten volle van bewust dat formele scholing maar een deel is van onderwijs en dat levenslang leren een natuurlijke voortzetting zou moeten zijn van dat proces. Het is essentieel dat levenslang leren voor iedereen bereikbaar is en dat realistische, praktische en toegankelijke mogelijkheden worden geboden aan burgers voor het ontwikkelen van nieuwe vaardigheden en het vergroten van bestaande vaardigheden.
Binnen deze context dienen passende maatregelen te worden getroffen om bij het onderwijs in het bijzonder al die mensen te betrekken waarvoor speciale voorzieningen nodig zijn: voortijdige schoolverlaters, mensen met een handicap, langdurig werklozen en mensen met een weinig ontwikkelde taal- of rekenvaardigheid. Een recent onderzoek in mijn eigen achterland, North Leitrim, West Cavan, heeft aangetoond dat er met name op het platteland veel mannen zijn met een gering vermogen tot lezen en schrijven. Daar moet met prioriteit aandacht aan worden besteed, in het bijzonder omdat het essentieel is te beseffen dat een lage graad van alfabetisme werkt als een barrière voor politieke participatie. Ik ben het met de vorige spreker eens dat het niet alleen maar een kwestie is van onderwijs, maar een kwestie van fundamenteel democratisch belang.
Doris Pack (PPE-DE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de Commissaris! Ik ben altijd blij wanneer we een debat voeren over onderwijsbeleid, omdat we dan allemaal hetzelfde nastreven en proberen vooruit te komen.
We zijn het zelden oneens over cultuur en onderwijs. Dat is prachtig. Maar geld hebben we niet en dat is ook een probleem dat we allemaal kennen. Daarom ben ik blij dat we in het kader van het nieuwe programma “Levenslang Leren” een mobiliteitshandvest opgesteld hebben en dat we vandaag over kerncompetenties kunnen praten. Deze kerncompetenties zijn natuurlijk alleen als aanbeveling bedoeld omdat we op dit terrein geen bevoegdheid hebben, maar we kunnen wel suggesties doen. Acht dagen geleden was ik in Sarajevo op een grote bijeenkomst rond “Levenslang Leren” en op deze bijeenkomst hebben we over sleutelcompetenties gesproken. Iedereen vult dit concept op zijn eigen manier in. Ik ben van mening dat we voor stimulansen moeten zorgen in de verschillende landen die nog niet bij de Europese Unie horen. Dat is een prachtig signaal.
Ik zou een positieve opmerking willen maken door te zeggen dat hier een referentiekader voor kerncompetenties opgesteld is. Deze kerncompetenties zijn een instrument om zich aan te passen aan een arbeidsmarkt in een kennismaatschappij die steeds in beweging is. Ik ben blij dat in dit voorstel steun wordt uitgesproken voor het verder uitbouwen van nationale strategieën in verband met levenslang leren en voor het hervormen van de leerplannen. Natuurlijk stimuleert het voorstel ook een eenvormig aanbod van volwassenenonderwijs en bijscholing in de lidstaten.
Ik ben verder zeer tevreden met de aanbeveling over de integratie van mensen met speciale noden – daarover hebben we verschillende keren gesproken – en met het opnemen van een Europese dimensie in de vaardigheden voor de burger. Dit betekent dat de burger de Europese geschiedenis moet kennen en zich bewuster moet worden van zijn Europese, culturele identiteit. Ik raad iedereen aan het boek over de Duits-Franse geschiedenis aan te schaffen dat nu drie maanden op de markt is. Het is een prachtig boek en het geeft weer wat een Europese identiteit betekent.
Tot slot zou ik nog een oproep willen doen om van onze voorstellingen voor 2010 geen overdreven ambitieuze utopie te maken. Met superlatieven kunnen we uiteindelijk niet werken. Laten we zorgen voor een reële kans voor alle burgers om basisvaardigheden te verwerven en verder te ontwikkelen. 
Marianne Mikko (PSE ).
   – Dames en heren, als land is de Republiek Estland, die vijftien jaar geleden in ere is hersteld, een winnaar. Door middel van schoktherapie is Estland heel snel weer teruggekeerd in de Europese culturele en economische ruimte. Maar de Estse samenleving is verdeeld in winnaars en verliezers. Van de werkende bevolking zijn de jonge mensen, die in deze nieuwe situatie snel de nodige diploma’s hebben gehaald en vaardigheden hebben aangeleerd, de winnaars. De verliezers zijn degenen die de pensioengerechtigde leeftijd naderen. Zij werden beschouwd als relikwieën die niet meer omgeschoold konden worden.
De acht kerncompetenties die de commissie voorstelt zouden het voor werknemers absoluut makkelijker maken om zich aan te passen aan de veranderende eisen van de arbeidsmarkt. Amerikaanse werknemers veranderen tijdens hun leven gemiddeld drie maal van beroep. Dat zal ook in Europa spoedig heel gewoon worden. Met de toenemende levensverwachting zal een werknemer van vijfenveertig jaar pas halverwege zijn of haar loopbaan zijn. Dat betekent nieuwe initiatieven op middelbare leeftijd, hoewel leeftijdsdiscriminatie zonder enige twijfel nog steeds in de hele wereld een realiteit is voor werknemers met een baan op gemiddeld of laag niveau.
Door het systeem van levenslang leren in te voeren moeten we de visie op de samenleving veranderen. De acht kerncompetenties moeten een inhoud krijgen waarmee werknemers vertrouwen in de toekomst krijgen; vertrouwen dat voortkomt uit het geloof in hun eigen vermogen om zich te ontwikkelen. Tegelijkertijd moeten werkgevers worden aangemoedigd om te investeren in ervaren mensen van buiten. Europa moet gewend raken aan levenslang leren als een heel normaal verschijnsel en een integraal onderdeel van het werkzame leven; anders zal de verwezenlijking van de Lissabon-doelstellingen blijven.
Ján Figeľ,
   . Ik stel de sfeer waarin dit debat gevoerd wordt zeer op prijs en ben ook blij met de overduidelijke consensus dat er meer en beter geïnvesteerd moet worden in onderwijs. Dit verslag, deze aanbeveling over kerncompetenties, gaat over het efficiënter inzetten van dezelfde middelen om betere resultaten te boeken. Vorig jaar hebben zes miljoen studenten in de Europese Unie hun studie voortijdig afgebroken. Dit is een gigantisch aantal. Volgens mij zouden we ons alleen al vanwege dit aantal meer moeten concentreren op de vakken die worden onderwezen en de manier waarop dat gebeurt, op de inhoud van het curriculum en op het verbeteren van de aanbodkant, want onze scholen leveren maar al te vaak jonge afgestudeerden af die geen baan kunnen vinden.
Ik wil u enkele opmerkingen ter overweging voorleggen. Dit inzicht in kerncompetenties impliceert een zeker evenwicht en één enkele ruimte voor zowel economische concurrentiekracht als sociale cohesie of sociale verantwoordelijkheid. Hetzelfde argument kan worden gebruikt met betrekking tot de verhouding tussen de menswetenschappen en de natuurwetenschappen. Beide zijn noodzakelijk. Mijns inziens wordt dit door de kerncompetenties weerspiegeld. Zoals mevrouw Pack zei, dient dit voor veel landen in de Westelijke Balkan, de nieuwe lidstaten en zelfs de oude als basis voor hervormingen. Het is goed dat we dit proces kunnen stimuleren en in zekere zin gelijkschakelen en de modernisering van de inhoud van het onderwijs dichterbij kunnen brengen.
Verder wil ik onderstrepen wat mevrouw Harkin zei, namelijk dat de belangrijkste competentie niet zozeer inhoudt dat je wacht tot je encyclopedische kennis opdoet op school, maar dat je leert hoe je moet leren, dat je in staat bent om te gaan met informatie, ervaringen en een omgeving die een steeds complexer en internationaler karakter krijgen. Daarnaast zijn het culturele vermogen tot zelfreflectie en uitdrukkingsvaardigheid, evenals interpersoonlijke en maatschappelijke relaties buitengewoon belangrijke factoren in de vorming van persoonlijkheden en volwassen burgers. Ik wil mevrouw Trüpel daarom nogmaals bedanken voor haar uitstekende weergave van het standpunt van de commissie. Ik ben ervan overtuigd dat de stemming navenant zal zijn. Ik zie ernaar uit dat de tenuitvoerlegging van de kerncompetenties en vaardigheden verder zal vorderen. Dit is een proces.
Voorzitter.
   Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 11.30 uur plaats.
Véronique Mathieu (PPE-DE ). –
   De huidige beroepswereld, die door de globalisering even complex als divers is geworden en bijna met de dag verandert, is een bron van onzekerheid en angst. Door de nieuwe manieren van werken, produceren, innoveren en handeldrijven moeten de werknemers van vandaag zich voortdurend afvragen of hun kennis en knowhow nog wel toereikend zijn.
Om te zorgen dat de steeds hardere economische doelstellingen en onze humanistische visie op werk elkaar niet uitsluiten, is het zaak dat er een brede consensus bestaat over levenslang leren, een concept dat in het merendeel van onze nationale rechtsstelsels is vastgelegd.
Oekazes, waaronder Europese, zijn er al genoeg. Maar met een slogan alleen zijn we er niet!
We zijn nog ver verwijderd van de concrete en systematische invulling van dit concept in de praktijk. Levenslang leren wordt te vaak gezien als een wettelijke verplichting waaraan bedrijven zich conformeren, zonder werkelijk na te denken over de meerwaarde ervan en zonder een echte langetermijnvisie, zodat het wordt gereduceerd tot een formule die alleen maar van stal wordt gehaald als het echt nodig is om maatschappelijke problemen te bezweren.
Zowel op nationaal als lokaal niveau is er dus werk aan de winkel om efficiënte leerstructuren op te zetten en te zorgen voor daadwerkelijke betrokkenheid van de kant van werkgevers en werknemers. 
Voorzitter.
   Aan de orde is het verslag van de heer Beazley, namens de Commissie cultuur en onderwijs, over initiatieven om onderwijsprogramma’s met passende steunmaatregelen een Europese dimensie te geven (2006/2041(INI)) (A6-0267/2006). 
Christopher Beazley (PPE-DE ),
   . - Mijnheer de Voorzitter, het doel van dit verslag is erg duidelijk en heel specifiek. Het doet een beroep op de Raad van ministers om het opnemen en verbeteren van de Europese dimensie in het onderwijs een verse impuls te geven. Dat is een nationale bevoegdheid, en de nationale, regionale overheden en onderwijsinstanties in de lidstaten verschillen. Niettemin heeft dit Parlement het recht - en zelfs de plicht - om de Raad van ministers te herinneren aan een in mei 1988 aangenomen resolutie waarin wordt opgeroepen tot verbetering van de Europese dimensie in het onderwijs. De commissie is vrijwel unaniem van mening dat het hoog tijd is dat hier nog eens opnieuw naar wordt gekeken. Wat kan er in de praktijk worden gedaan?
In de eerste plaats moet de Europese dimensie niet eenvoudigweg een vage gemeenplaats zijn, een notie die regeringen lippendienst bewijzen, terwijl zij er in feite erg weinig voor doen. Ik hoop dat de commissie hier de aandacht op heeft gevestigd en dat het Finse voorzitterschap schriftelijk zal kunnen bevestigen dat het onderwerp op de agenda zal worden geplaatst van de eerstvolgende Raad van ministers van onderwijs in Brussel op 13 november. Ik kijk verlangend uit naar een bevestiging daarvan. Wij zijn van mening dat onze ministers daarover van gedachten zouden moeten wisselen, in het bijzonder over wat de Europese dimensie inhoudt.
De commissie van het Parlement heeft naar twee aspecten gekeken. In de eerste plaats naar lessen politieke vorming, wat vroeger maatschappijleer werd genoemd: begrip van wat de EU is, hoe de instellingen werken en met name de democratische invloed van burgers, belangen en engagement bij besluitvorming. En in de tweede plaats, en minstens zo belangrijk, naar begrip van ons gemeenschappelijke culturele en historische erfgoed. Het Parlement heeft twee jaar geleden een hoorzitting gehouden over geschiedenisonderwijs en de Europese dimensie daarvan. Natuurlijk vormen nationale geschiedenissen het fundament voor begrip van ons verleden, maar het is onmogelijk onderwijs te geven in de klassieke rijken van de Grieken en Romeinen, de middeleeuwen, de renaissance, de napoleontische oorlogen, de industriële revolutie, de strijd tussen democratieën en dictaturen zonder verwijzing naar de Europese context.
We zijn ook lang stil blijven staan bij het onderwijs in talen. In mijn eigen land is dat in de afgelopen jaren beduidend achteruitgegaan. De laatste twee jaar is het aantal leerlingen van 16 jaar dat onderwijs in vreemde talen krijgt met maar liefst 14 procent gedaald, aangezien de overheid er een keuzemogelijkheid van heeft gemaakt en het niet langer verplicht stelt.
Als we naar heel Europa kijken, zien we een heel onevenwichtig beeld met betrekking tot begrip en gebruik van vreemde talen. Omdat het Engels in toenemende mate een wordt, vormt dat voor diegenen onder ons die Engels als moedertaal hebben een waar probleem als het gaat om het motiveren van leerlingen om een vreemde taal te leren, en docenten om erin les te geven. En toch, hoe kunnen we in vredesnaam zonder het culturele begrip dat samengaat met het begrip van een taal, op een goede manier samenwerken en onze onderwijsprogramma’s verrijken?
Ik heb gezegd dat er met betrekking tot de bewustwording onder docenten onevenwichtigheid bestaat, niet alleen in de EU, maar ook binnen lidstaten. Sommige scholen besteden ruime aandacht aan de Europese dimensie, nemen bijvoorbeeld volop deel aan Europese uitwisselingsprogramma’s, niet alleen met behulp van fondsen van de EU, maar ook met behulp van nationale en onafhankelijke fondsen, televisie en archiefmateriaal van kranten, terwijl andere amper aandacht besteden aan de Europese dimensie. Alles met elkaar een verstrooid beeld.
Het is belangrijk dat onderwijsopleidingen toekomstige docenten de mogelijkheid bieden zich bewust te worden van het beschikbare lesmateriaal en de manier waarop dat in het lesprogramma kan worden verwerkt.
Ik vraag uw aandacht voor paragraaf 13 van het verslag, dat is opgenomen dankzij mevrouw Novak. Daar staat “dat de Europese dimensie een aanvulling op nationale programma’s is en deze niet kan vervangen noch verdringen”. Er is een heel kleine groep mensen die dit verslag zouden willen aanvallen en zeggen dat het niets dan propaganda is, bedoeld om mensen alleen de roze en heilzame kanten van de Europese Unie te laten zien. Daar zou ik tegen in brengen dat zij het zijn die proberen informatie te ontkennen, die in feite het beeld vervormen, die onze leerlingen de kans ontnemen zich een evenwichtig oordeel te vormen en een afweging te maken wat hun carrièremogelijkheden zijn, omdat zij gedurende de tijd dat ze op school zaten, wel alle informatie heel consistent hebben gekregen.
Dit verslag is een oproep aan de Raad van ministers om in actie te komen. Wij kijkend verlangend uit naar de positieve resultaten.
Ján Figeľ,
   . – Mijnheer de Voorzitter, eens te meer is dit een initiatief dat op het juiste moment komt, aangezien we ons voorbereiden op de start van nieuwe zevenjarenprogramma’s. In de toekomst kan deze dimensie een veel duidelijker rol spelen bij samenwerking op het terrein van onderwijs- en opleidingsbeleid dan in het verleden. Dit verslag zou daarom ook inspirerend kunnen werken voor de Raad en de lidstaten. Dat valt vanzelfsprekend onder hun bevoegdheid en verantwoordelijkheid, maar we zouden op zijn minst kunnen nadenken over waar we staan en wat we kunnen doen om deze dimensie van het onderwijs te verbeteren.
In zijn verslag stelt de heer Beazley ernstige, specifieke problemen aan de orde. De Commissie deelt die zorgen. In het laatste gezamenlijke verslag van De Raad en de Commissie over de voortgang van het programma Onderwijs en opleiding 2010, hebben we bijvoorbeeld geconcludeerd dat er, ondanks een aantal veelbelovende initiatieven voor mobiliteit en deelname aan EMU-programma’s, nog steeds een groot gebrek is aan nationale strategieën voor de Europese dimensie in het onderwijs.
Beleid dat waarborgt dat jonge mensen na hun basiseducatie beschikken over de kennis en de vaardigheden die ze als Europese burgers nodig hebben - niet alleen als toerist, maar als burger - komt maar hier en daar en gefragmenteerd voor. Het is ook waar dat de term “Europese dimensie” een andere betekenis heeft. Enerzijds verwijst hij naar het concept Europa, de beschaving, democratische waarden en projecten. De term kan echter ook verwijzen naar Europees burgerschap of Europese identiteit, met rechten en plichten als burgers, actieve participatie en een besef bij Europa te horen. Het is dan ook van belang om een heldere kijk te ontwikkelen op de manier waarop de Europese dimensie moet worden geïntegreerd in lesprogramma's, en de scholen moeten worden voorzien van zowel het lesmateriaal als de mogelijkheden om in de praktijk onderwijs over Europa te geven.
De Commissie is al met dat werk begonnen. Van onze programma's ondersteunt bijvoorbeeld Comeniusprojecten met partners uit verschillende landen die de Europese dimensie ontwikkelen. Het “European SchoolNet” is een goed voorbeeld van een interactief, virtueel middel voor netwerken en verspreiding van informatie. Het Jeugdprogramma is er ook op gericht jonge mensen vertrouwd te maken met het concept van een Europese dimensie in hun leven door middel van uitwisselingen en in het bijzonder door vrijwilligerswerk. Over de grenzen heen reikende projecten zoals deze vormen een uitstekend voorbeeld van de Europese dimensie in de praktijk.
De aanbeveling van belangrijke vaardigheden voor levenslang leren, die we zojuist hebben besproken, is een belangrijke stap voorwaarts. Zij benadrukt een aantal vaardigheden en houdingen die nodig zijn voor een actief Europees burgerschap als onderdeel van sociale, maatschappelijk relevante en culturele vaardigheden. Vergelijkbaar daarmee benadrukt onze samenwerking met nationale experts op het gebied van de opleiding van docenten het belang van Europese kennis, mobiliteit en netwerken. Dat zijn erg belangrijke aspecten van de beroepsvorming van docenten. Ik ben het volstrekt eens met de heer Beazley.
De Commissie deelt de mening dat veel moet worden gedaan om mensen bewust te maken van de vele goede nationale en Europese initiatieven. De Commissie blijft met lidstaten samenwerken, bijvoorbeeld bij het meefinancieren van projecten binnen Comenius en het ondersteunen van meertaligheid, en we zullen lidstaten aanmoedigen de Europese dimensie te ontwikkelen als onderdeel van hun strategieën voor levenslang leren.
Daarnaast zijn mijn collega mevrouw Walström en ik het onlangs eens geworden over een aantal op dit terrein te nemen initiatieven. Om al die redenen zie ik dit verslag als een belangrijk bijdrage aan de gedachtevorming in de Commissie over het thema onderwijs en burgerschap.
Vasco Graça Moura,
   . Mijnheer de Voorzitter, commissaris Figel, beste collega’s, het verslag-Beazley behandelt een concept dat moeilijk af te bakenen valt: de Europese dimensie. Als we echter een gevoel van verbondenheid willen overbrengen met de complexe realiteit die Europa is, dan moeten we de burgers, vooral de jongeren, ook de desbetreffende dimensie aanreiken. Die dimensie is immers een voorwaarde voor de beleving van het Europees burgerschap als zodanig.
We dienen jongeren te doen inzien dat zij deel uitmaken van een gemeenschappelijke beschaving en het is belangrijk dat zij zich dat idee vervolgens eigen maken. Uit die gemeenschappelijke beschaving vloeien niet alleen de verschillende culturen en naties voort maar ook de speciale rol van Europa in de wereld, die historisch gezien het lot van de mensheid heeft veranderd. Er zijn ook bijkomstige aspecten van de Europese dimensie, die trouwens zeer belangrijk zijn voor het wordingsproces van de Europese Unie. Ik doel onder andere op de wetenschappelijke en technologische vooruitgang, die heden ten dage even kenmerkend is voor Europa als voor de rest van de wereld. Andere aspecten die gerelateerd zijn aan een specifieke Europese dimensie springen in het oog: onder meer de geschiedenis, de sociale en fysische geografie, de talen en het materiële en immateriële cultureel en artistiek erfgoed.
De nationale elementen van die realiteiten leiden vaak tot partnerschappen en verwantschappen maar ook tot vijandschap en conflicten in de betrekkingen tussen buurlanden. Die ontwikkelingen hebben een vlekwerking tot gevolg met een grensoverschrijdend karakter. Daarnaast is er evenwel een bindende factor in de vorm van een matrix waarin al deze elementen in een dynamische interactie naast elkaar bestaan. Daardoor zijn wij Europeanen en het is tevens de Europese dimensie waar wij het hier over hebben. Het vertalen van deze dimensie in onderwijsprogramma’s zal een ingewikkelde taak zijn. Daarvoor moeten in elk land prioriteiten worden vastgesteld, methodes ontwikkeld, programma's herschreven, lesmateriaal gemaakt en docenten en onderwijzers opgeleid. Net als het opbouwen van Europa zal ook dit proces multipolair zijn met een geleidelijk verloop, stappen voor- en achteruit, aarzelingen en syntheses. Het is een dringende zaak daar mee te beginnen. De Europese dimensie is de Europese meerwaarde en we hebben het hier dan ook over meer Europa. 
Maria Badia i Cutchet,
   Mijnheer de Voorzitter, commissaris, geachte afgevaardigden, met de onderhavige aanbeveling is, in combinatie met de twee vorige aanbevelingen, een grote stap vooruit gezet om het bewustzijn en de kennis van het belang van de Europese Unie onder jongeren en burgers te vergroten.
Het lijdt geen twijfel dat de Unie op dit ogenblik weinig bevoegdheden heeft op onderwijsgebied, en terwijl sommige lidstaten – weinige – in hun leerplannen of onderwijsprogramma’s de juiste inhoud aangaande Europese kwesties hebben opgenomen, zijn andere lidstaten nog lang niet zo ver dat ze dit element in de leerplannen van hun onderwijscentra hebben opgenomen.
Gezien deze situatie acht ik het noodzakelijk dat op Europees niveau tot ontwikkeling wordt gebracht wat al is vastgelegd in artikel 149 van het Verdrag, dat erop wijst dat de Unie de Europese dimensie in het onderwijs tot ontwikkeling dient te brengen, met name door middel van permanente educatie en de verspreiding en het onderricht van de talen van de Europese Unie.
De commissaris heeft al een paar voorbeelden gegeven die hierop gericht zijn, maar het onderhavige verslag dient ertoe bij te dragen dat deze vereiste nog meer kracht wordt bijgezet op communautair niveau, niet alleen om de vereiste vaardigheden te verschaffen op het gebied van het Europese burgerschap, maar ook om de burgers te helpen meer te leren over het beleid en de instellingen van de Unie.
Er is nog een reden voor dit verslag, namelijk dat het wil bijdragen aan de bewustwording van het Europese burgerschap; dat zou leiden tot een betere communicatie tussen de burgers en de instellingen, want die communicatie vertoont op het ogenblik een aantal kwalen die heel wat minder positieve gevolgen hebben.
Commissaris, ik verzoek u ervoor te zorgen dat de Commissie haar inzet vergroot om duidelijker aan te geven wat bedoeld wordt met de zogenaamde Europese dimensie in het onderwijs, zodat er overeenstemming kan worden bereikt in de Raad over de vraag hoe deze verbintenis gestalte moet krijgen in de verschillende onderwijssystemen.
Ten slotte wil ik u wijzen op het belang – dat hier al onder de aandacht is gebracht – van het taalonderwijs, om de jongeren van de verschillende culturen van de Unie nader tot elkaar te brengen, evenals de uitwisseling van methoden, met name op het gebied van de opleiding van leerkrachten, een groep die van essentieel belang is voor het verwezenlijken van de doelen die we ons gesteld hebben. 
Hannu Takkula,
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik wil op mijn beurt mijn dank uitspreken aan de rapporteur, de heer Beazley, voor zijn uitstekende verslag. Dit is een zeer belangrijk onderwerp. Wij moeten er voor zorgen dat onze kinderen en jongeren in hun identiteit en denkwijze niet alleen over een regionale en nationale dimensie maar ook over een Europese dimensie beschikken en dat zij beseffen tot welke waardengemeenschap zij behoren en over welk intellectueel erfgoed zij beschikken.
Ondanks zijn veelzijdigheid aan culturen beschikt Europa over gemeenschappelijke waarden, die op de waarden van het christendom zijn gebaseerd. Deze waarden zijn ook gebaseerd op het hellenistisch erfgoed en het Romeins recht. Vandaag de dag zijn ze vooral zichtbaar in de vorm van democratie, mensenrechten en vrijheid van meningsuiting. Het is belangrijk kinderen en jongeren deze waarden al van kleins af aan bij te brengen, deze te bevorderen en ze als volwaardig vak in het onderwijs op te nemen, zodat wij kunnen begrijpen wat het is om Europeaan te zijn in een steeds verder integrerende wereld en zodat wij daar trots op kunnen zijn, net als op onze nationale wortels en ons werelddeel. 
Bernat Joan i Marí,
   . - Mijnheer de Voorzitter, mijn dank aan de heren Figel’ en Beazley voor dit verslag. De bouw van de Europese Unie is een gecompliceerd proces, waarin naar onze mening onderwijs een belangrijke rol speelt. Het is onmogelijk een Europees burgerschap te ontwikkelen zonder de actieve steun van een goed onderwijssysteem.
Iedereen weet dat veel van onze denkbeelden over geschiedenis, culturen, maatschappij, enzovoort, worden gevormd tijdens de essentiële jaren op school. Onderwijs is een middel om loyaliteit aan de staat af te dwingen, vaak ten koste van culturele verscheidenheid. Om die reden is de geschiedenis traditioneel in hoge mate door de staat gemediatiseerd. De gevolgen van eng nationaal onderwijs kunnen erg contraproductief zijn voor onze doelstellingen en waarden. Neem bijvoorbeeld chauvinisme en eentaligheid: bijna vijftig procent van de Europese bevolking spreekt alleen de eigen taal vloeiend. We zullen dergelijk op nationaliteit gebaseerd onderwijs achter ons moeten laten. Het introduceren van een Europese dimensie in onze onderwijssystemen kan een fundamentele bijdrage leveren aan bestrijding van nationaal chauvinisme, aan het verbeteren van de beheersing van meerdere talen door onze burgers, aan het versterken van het respect voor pluriformiteit en verscheidenheid, aan het opbouwen van een gemeenschappelijke Europese nationaliteit.
Věra Flasarová,
   Dames en heren, het doet mij deugd dat nu ook in Tsjechië de kinderen vanaf de lagere school twee vreemde talen leren, en dat aan de universiteiten, bijvoorbeeld aan de universiteit van Ostrava, het thema Europese identiteit onderdeel is geworden van het curriculum van de sociale wetenschappen. Maar nu wil ik graag even stilstaan bij één bepaald aspect van de Europese identiteit dat niet de aandacht krijgt die het verdient, namelijk tolerantie. De rapporteur spreekt over de noodzaak tot overeenstemming over de gemeenschappelijke geschiedenis, naar mijn idee een idealistisch en wellicht pas op de langere termijn realiseerbaar doel. Er is echter iets anders dat wél haalbaar is, iets dat de Europese Unie heden ten dage hard nodig heeft, namelijk tolerantie.
De Europese landen kunnen onmogelijk een eensluidende kijk hebben op hun geschiedenis, want het succes van het ene volk betekende vaak het falen van het andere. En pas zeer kort geleden is hierin verandering gekomen. Er bestaat in Europa geen enkel volk dat boven de geschiedenis van het continent staat en dat uit dien hoofde een zienswijze kan leveren waarin iedereen zich kan vinden en waarmee niemand voor het hoofd wordt gestoten. Een gemeenschappelijke Europese geschiedenis kan op z’n hoogst een compromis zijn. Inzicht in de geschiedenis van andere landen en een onbevooroordeelde interpretatie ervan, is echter wél een realistisch doel. Als we tolerantie voor historische en culturele verschillen kunnen opbrengen, dan is dat bovendien een eerste stap in de richting van tolerantie jegens andere landen en culturen wereldwijd. Tegelijkertijd zullen tolerantie en begrip het fundament vormen voor het bepalen van gemeenschappelijke Europese waarden. De jeugd dient inderdaad vreemde talen te leren, maar tevens dient zij de cultuur en de geschiedenis van andere landen te leren kennen. Het is de taak van de leerkracht om deze kennis over te dragen als zijnde waarden die dezelfde eerbied verdienen als de eigen waarden. 
Zdzisław Zbigniew Podkański,
   Mijnheer de Voorzitter, alvorens we een debat kunnen voeren over het Europees onderwijsmodel en de omzetting ervan, moeten we ons afvragen welk model we in gedachten hebben, wie het moet dienen en wat de belangrijkste doelstellingen zijn.
Verkiezen we een model dat de veelzijdige ontwikkeling van het vrije individu stimuleert, evenals de ontplooiing van al zijn vaardigheden en interesses? Of willen we een model dat de globalisering hoog in het vaandel draagt en personen opleidt die wel voorbereid zijn op het leven van alledag, maar niet over creativiteit en verbeeldingskracht beschikken, die een beperkte theoretische achtergrond hebben, maar in staat zijn om de hun toebedeelde taken tot een goed einde te brengen?
Mijn voorkeur gaat duidelijk uit naar het eerste model omdat het mensen niet alleen de kans geeft om zichzelf te ontwikkelen, maar ook de vrijheid om na te denken over de manier waarop ze de wereld met hun creativiteit kunnen verrijken. Dientengevolge zou de opvoeding en de opleiding van een individu gebaseerd moeten zijn op nationale tradities en familiewaarden, met de mogelijkheid om vrij uit de cultuur van andere volkeren te putten.
We hebben behoefte aan een Europa van vaderlanden waarin elke natie en elk individu zich veilig kunnen voelen. Elke poging om een gemondialiseerde samenleving te creëren die gebaseerd is op een enkele gerechtvaardigde cultuur en waar slechts in enkele talen kan worden gecommuniceerd, zou een rem zetten op de Europese intellectuele en economische ontwikkeling. Het Europees onderwijsmodel bij uitstek moet bijgevolg de tradities van alle volkeren in de Europese Unie beschermen en zou ze ten dienste moeten stellen van de ontwikkeling en het welzijn van elk individu. 
Thomas Wise,
   . - Mijnheer de Voorzitter, mag ik in herinnering roepen wat onze rapporteur op 12 oktober vorig jaar heeft gezegd: “Regeringen weten niets van onderwijs; zij frustreren het beroep van docent”. Wat mij beangstigt is waarom hij denkt dat de EU het beter kan. De heer Beazley is docent geweest en Parlementslid en het is onmogelijk dat hij zich niet bewust is van het feit dat de onderwijswet van 1996 in het Verenigd Koninkrijk, geïnitieerd door zijn eigen partij, de promotie van partijpolitieke denkbeelden op scholen in het Verenigd Koninkrijk verbiedt.
De EU is een politiek project - een project dat er niet in is geslaagd om miljoenen volwassenen te overtuigen, zoals de Franse en Nederlandse referenda vorig jaar hebben aangetoond. Na het falen op dat niveau probeert de heer Beazley nu onze kinderen te overtuigen van de zegeningen van de EU. Dat doet me denken aan een citaat: “Geef mij een kind van zeven jaar oud, en het zal de rest van zijn leven mij toebehoren.”
Dit is, net als zoveel meer van de zijde van de Commissie, pure propaganda, die ik niet zal tolereren of ondersteunen.
Maciej Marian Giertych (NI ). –
   Mijnheer de Voorzitter, het document dat we vandaag bespreken, handelt over een Europese dimensie in het onderwijs en het opnemen van Europese elementen in de onderwijsprogramma’s. Deze begrippen zijn echter niet gedefinieerd. Er wordt gewag gemaakt van een gezamenlijke geschiedenis en een Europees cultureel erfgoed, ook hier zonder definities.
Onze gezamenlijke geschiedenis bestaat hoofdzakelijk uit onderlinge oorlogen, maar wat houdt ons gezamenlijke culturele erfgoed in? Ik vat het kort samen. Welke gemeenschappelijke positieve waarden kenmerken ons? Als we even bij deze vraag stilstaan, wordt meteen duidelijk dat we onderling verbonden zijn door de Griekse cultuur, het Romeinse recht en de christelijke ethiek. Alles wat Europees is, gaat terug op die fundamenten. Zij definiëren Europa. Logischerwijs zouden we dus het onderwijs van klassieke talen als Latijn en Grieks moeten stimuleren. Daarnaast zouden we in onze scholen aandacht moeten besteden aan het aandeel van het christendom in de belangrijkste culturele normen die vandaag de dag in Europa gelden. Ik denk hier aan de Europese kunst, de architectuur, onze levensstijl en bovenal ons gezins- en sociale leven.
Helaas doet dit Parlement er alles aan om elke verwijzing naar het christendom uit zijn documenten te bannen. Sterker nog, er wordt een uitgesproken antichristelijke boodschap verbreid. Onlangs besliste de Poolse minister van Onderwijs om te verbieden, het handboek van de Raad van Europa dat aanbeveelt om homoseksualiteit in scholen te promoten. Dat nieuws zorgde in dit Parlement voor een golf van verontwaardiging, omdat de Europese waarden zogenaamd met de voeten waren getreden.
Zonder een duidelijke definitie van de Europese dimensie, de Europese waarden en de Europese inhoud, is dit document leeg en waardeloos. 
Ján Figeľ,
   . Nooit eerder is er zo’n brede discussie gevoerd over de Europese identiteit, Europese waarden, Europese grenzen en Europees burgerschap als vandaag. Ik geef toe dat we geen exacte definitie van deze begrippen kunnen geven, maar dit debat laat zien hoezeer Europa veranderd is. Terwijl Europa in het verleden niet alleen debatten voerde over de productie van kolen en staal, maar ook controle over die productie uitoefende om het risico van oorlog te vermijden, gaat het debat tegenwoordig over Europa zelf en de omringende wereld. In mijn ogen is dat een verschuiving in de goede richting.
Onderwijs over de geschiedenis van Europa en de Europese context is van groot belang voor zijn eigen ontwikkeling en voor de wereld van de eenentwintigste eeuw, waarin Europa een meer belangrijke en positieve rol kan – en moet – spelen dan in de twintigste eeuw, toen het een bron was van tragedies, oorlogen, totalitaire regimes en andere wereldwijde rampspoed.
Onwetendheid en onverschilligheid zijn vaak belangrijke oorzaken van onverdraagzaamheid. Zij bereiden de weg voor propaganda en manipulatie van zowel de publieke als de persoonlijke opinie. Ik ben daarom van mening dat onderwijs over het verleden en heden van Europa en over de culturen die we om ons heen zien en waarin wij leven, een belangrijke voorwaarde is voor een vreedzamer Europa met een grotere cohesie, een Europa dat zijn rechtsstelsel en zijn denkbeelden over waarden en cultuur blijft ontwikkelen. Ik denk dat Europa dit op een vreedzamere en tolerantere manier zal gaan doen dan in de tijd dat de Europese landen zich bezighielden met wederzijdse vernietiging.
Ik wil Christopher Beazley nogmaals bedanken voor zijn initiatiefverslag en ik hoop dat de lidstaten over dit onderwerp van gedachten zullen wisselen. Zij zijn het immers die tot taak hebben de inhoud en organisatie van het onderwijs te bepalen – iets dat niet als onnodig zal worden beschouwd, maar integendeel als een uiterst belangrijk aanvullend element van onderwijs hier in de gemeenschappelijke juridische, economische en culturele ruimte van een uitgebreid Europa. 
Voorzitter.
   Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 11.30 uur plaats. 
Voorzitter.
   Aan de orde is het verslag van de heer Mann, namens de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, over de totstandbrenging van een Europees kader voor kwalificaties (2006/2002(INI)) (A6-0248/2006). 
Thomas Mann (PPE-DE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte Commissaris Figel’, beste collega’s! We kunnen in de Europese Unie de concurrentie niet aangaan met de lage lonen en de lage sociale normen van opkomende landen. In plaats daarvan moeten we onze kansen op hoogwaardig werk verder uitbouwen. Gekwalificeerde opleidingen en bijscholing zijn daarvoor de essentiële voorwaarden. In maart 2005 verklaarden de ministers voor onderwijs van de 25 lidstaten van de EU dat ze bereid waren hun nationale systemen te moderniseren. Het individu moet de kansen krijgen om zich aan te passen aan de nationale en de internationale arbeidsmarkt, die steeds meer eisen stelt.
Er bestaan nog torenhoge hindernissen in de toegang tot onderwijs en opleiding tussen de instellingen en de lidstaten. Kennis en vaardigheden kunnen ook niet efficiënt gebruikt worden en de kwalificaties zijn niet transparant. Het gevolg is dat een diploma in het buitenland nog onvoldoende erkend wordt. Hoe overzichtelijker schoolsystemen worden, hoe gemakkelijker het wordt om een specifiek model uit een lidstaat te beoordelen – bijvoorbeeld in Duitsland de kwaliteit van het duale systeem en de waarde van een vakdiploma.
Het Europees kwalificatiekader of EQF is een metakader met drie bedoelingen. Ten eerste moet het de nationale en de internationale kwalificaties met elkaar verbinden. Ten tweede moet het ervoor zorgen dat bekwaamheden erkend worden en dat ze vergelijkbaar en overdraagbaar worden. Ten derde moet het kader zorgen voor meer transparantie, soepelheid en mobiliteit. De basis voor het EQF zijn acht referentieniveaus waarmee beschreven wordt wat een persoon kent. De niveaus beginnen bij de basisvaardigheden voor eenvoudige opdrachten en gaan tot duidelijk ontwikkelde vaardigheden voor een academische opleiding. Op elk van deze acht niveaus moet het mogelijk zijn beroepsvaardigheden te verwerven, ongeacht het opleidingssysteem waarin dit gebeurt. De sociale partners, de kamers van koophandel en fabrieken, de kamers van ambacht, onderwijsgevenden, docenten aan beroepsopleidingen, stagiairs en leerlingen in het leerlingstelsel en hun docenten, waren het er allemaal mee eens. Iedereen weet immers dat de maatregelen van de lidstaten niet vervangen moeten worden, maar op een deskundige manier aangevuld. Deze omzetting moet bovendien op vrijwillige basis gebeuren.
Als rapporteur van het Europees Parlement heb ik op enkele punten uit het voorstel van de Commissie kritiek uitgeoefend. Dit betrof vooral punten waar te veel belang gehecht werd aan de academische opleiding en waar de beroepsopleiding niet voldoende in aanmerking werd genomen. Ik mis ook nog een duidelijke verwijzing naar de arbeidsmarkt. Het EQF moet gericht zijn op de doelen van Lissabon-II, groei en werkgelegenheid. In dat verband moet het EQF aandacht besteden aan het concurrentievermogen van bedrijven en anderzijds aan de arbeidsinzetbaarheid van individuen, dus de inzetbaarheid van werknemers. Ik heb mijn bezwaren uiteengezet in de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken en ik was zeer verheugd over de voorstellen van mijn collega's – velen onder hen zijn hier vandaag ook aanwezig – en over de goedkeuring met eenparigheid van stemmen en drie onthoudingen.
We zijn het er onder andere over eens dat het kwalificatiekader zich nu meer op de resultaten van leerprocessen moet gaan richten. Dit is een duidelijke ommekeer ten opzichte van de beoordelingen tot nu toe, waarin enkel aandacht besteed werd aan de duur van de studie en de aard van het diploma. Voor ons is het van het grootste belang dat beroepsopleiding en academische opleiding gelijkwaardig worden. Het zijn immers twee zijden van dezelfde medaille, namelijk het proces van Bologna aan de ene kant, waarmee één gemeenschappelijke Europese ruimte voor hoger onderwijs gecreëerd moet worden en het proces van Kopenhagen aan de andere kant, dat moet zorgen voor een versterkte Europese samenwerking op het vlak van beroepsopleiding. Het Europees Kwalificatiekader kan pas een succes zijn wanneer in alle lidstaten nationale kwalificatiekaders opgesteld worden, wanneer deze verder ontwikkeld kunnen worden zodat zij in het jaar 2009 op een slimme manier aan het EQF gekoppeld kunnen worden. Ik hoop dat de inhoud van dit kader bekend zal worden bij het grote publiek – wij kunnen daar met het Europees Parlement zeker een rol in spelen – en dat sociale partners, scholen en instellingen in onderling vertrouwen kunnen samenwerken. Dan pas beschikken we over een goed instrument voor onderwijsinstellingen en voor het werken in de Europese Unie. 
Ján Figeľ,
   . - Mijnheer de Voorzitter, dit is een pakket dat aantoont dat onderwijs en opleiding in beweging komen. Ik weet zeker dat het EQF een van de hoofdpunten zal zijn voor de komende jaren. Toen mij werd gevraagd wat de komende vijf jaar de belangrijkste kwesties waren in mijn portefeuille, heb ik gezegd dat EQF daar een van was, en ik geloof dat we die belofte nu inlossen; niet alleen maar erover praten.
Om te beginnen wil ik mijn dank uitspreken aan de rapporteur en de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken voor het uitstekende verslag dat in overleg met andere commissies is opgesteld en dat een afspiegeling vormt van het raadplegingsdocument van de Commissie van vorig jaar. Het biedt ons de mogelijkheid na te denken over het formele voorstel dat deze maand is aangenomen, omdat ik zeker weet dat levenslang leren en mobiliteit essentieel zijn voor ons concurrentievermogen en de sociale samenhang in de Europese Unie.
De Commissie heeft altijd positieve stappen gezet om op dit terrein vooruitgang te boeken. In de praktijk worden mensen in Europa echter nog maar al te vaak geconfronteerd met obstakels als zij voor studie of werk van het ene land naar het andere proberen te reizen, en wanneer zij in de Unie burgers proberen te worden in plaats van toeristen. Ze worden ook met problemen geconfronteerd als ze proberen voort te bouwen op eerder onderwijs en bijvoorbeeld van beroepsonderwijs willen doorstromen naar hoger onderwijs. Het EQF zal helpen dat probleem op te lossen. Het zal de transparantie vergroten en de verschillende nationale kwalificatiesystemen of kwalificatiekaders in Europa beter begrijpelijk maken. Door ondersteuning van de communicatie tussen verschillende systemen zal het de toegang tot onderwijs en opleidingen vergemakkelijken en de mobiliteit bij studie en werk vergroten. Het zou ook van pas kunnen komen buiten Europa, want toen ik in Moskou was, of in juni in Canada, toonden beide landen - Rusland en Canada - interesse en wilden ze meer weten om hun eigen beleid te versterken.
We beschikken al over de juridische instrumenten, zoals de richtlijnen voor onderlinge erkenning van beroepskwalificaties. Het -initiatief is vandaag genoemd, en daarmee worden vergelijkbare doeleinden nagestreefd. Deze instrumenten zijn echter niet toereikend en daarom is het EQF een belangrijke volgende stap ter verbetering van de situatie.
In ons voorstel is al veel van het commentaar en de aanbevelingen uit het verslag van de heer Mann geïntegreerd. Ik weet zeker dat we het daarover eens zijn. Ik ga er dan ook van uit dat het Parlement en de Commissie in deze kwestie overwegend dezelfde lijn volgen. Het document waarbij u commentaar leverde, was een raadplegingsdocument van juli vorig jaar. Sindsdien zijn we verdergegaan op de weg naar een praktischer en gemakkelijk te gebruiken instrument.
De heer Mann heeft gelijk als hij zegt dat we meer moeten doen aan beroepsonderwijs en -opleidingen. Ik zou graag in herinnering willen roepen dat het in de Verdragen is opgenomen bij het Verdrag van Rome in 1957, en dat hoger onderwijs pas in het Verdrag van Maastricht is opgenomen. In 1999 is het Bologna-proces van start gegaan en nog later het Kopenhagen-proces. We hebben nu twee parallel lopende processen die een goede invoer leveren voor het kwalificatiekader, maar we zullen het zover moeten krijgen dat we kunnen beginnen met de werkelijke implementatie van belangrijke bepalingen uit de Verdragen. Dat doen we nu: in het Bologna-proces 45 landen, in het Kopenhagen-proces 32. Twee weken geleden was ik in Zwitserland, waar men ook wil deelnemen aan het Kopenhagen-proces. Dat zijn goede berichten voor ons werk.
Het EQF zal alleen vrucht dragen als het op de juiste manier door de lidstaten wordt geïmplementeerd. Ze zullen hun kwalificatiesystemen moeten koppelen aan het EQF. Ik ben ervan overtuigd dat ons voorstel de gemeenschappelijke taal en de middelen biedt die nodig zijn voor het ontwikkelen van het wederzijdse vertrouwen, wat de basis vormt voor daadwerkelijke implementatie van een dergelijk instrument. Die strategie helpt werkgevers en anderen ook bij het vergelijken van kwalificaties in de Unie en tussen verschillende onderwijs- en opleidingssystemen
Ik weet zeker dat dit belangrijke initiatief mensen in Europa helpt de uitdagingen aan te gaan en de vruchten te plukken van de kenniseconomie. We zien verlangend uit, niet alleen naar toekomstige discussies, maar ook naar verdere samenwerking in aansluiting op de recente aanneming van het voorstel.
Stefano Zappalà (PPE-DE ),
   . Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, de Lissabon-strategie heeft tot doel het moderniseringsproces van onze Europese onderwijs- en opleidingsstelsels te versnellen teneinde de Europese economie uiterlijk in 2010 tot de meest concurrerende economie van de wereld te maken.
Grotere mobiliteit op de arbeidsmarkt en een efficiënt systeem voor levenslang leren vormen daarvoor de essentiële en onmisbare voorwaarden. De tekortschietende communicatie en samenwerking tussen de nationale autoriteiten en tussen de onderwijsstelsels op de diverse niveaus vormen een belemmering voor een efficiënt gebruik van de reeds verworven competenties en kennis. Daartoe moet een zekere wisselwerking tussen de stelsels voor algemeen en beroepsonderwijs bevorderd worden.
Zoals de commissaris al heeft aangestipt, is in zekere zin via richtlijn 36 betreffende de erkenning van beroepskwalificaties, waarvoor ik rapporteur was, al een proces gestart dat met de introductie van een Europees kwalificatiekader zijn natuurlijke integratie en voortzetting krijgt. Dat kader zal het instrument zijn om het wederzijds vertrouwen tussen de verschillende stelsels te verbeteren en te consolideren door de mobiliteit en het levenslang leren te bevorderen. Het moet een flexibele structuur bieden die makkelijk te integreren valt met de dienovereenkomstige nationale structuren, terwijl tegelijkertijd de specifieke kenmerken van elk stelsel worden gerespecteerd. Zoals collega Mann terecht stelt, moet het kader de erkenning, de verenigbaarheid en de overdracht van kwalificaties van algemeen en beroepsonderwijs zekerstellen.
Dat zal meer en betere uitwisseling van informatie inhouden over titels, kwalificaties, certificering en erkende beroepservaring in de lidstaten.
Zoals het Commissievoorstel nu is geformuleerd, is het Europees kwalificatiekader echter niet helemaal duidelijk. Het moet inzichtelijker gemaakt worden door bepaalde aspecten te herzien die nu onsamenhangend lijken. Daarom doen we de Commissie de suggestie het voorstel te wijzigen en te herformuleren zonder evenwel de doelstellingen te veranderen. 
Milan Gaľa (PPE-DE ),
   – Het doet mij deugd te merken dat het hele gebied van levenslang leren en opleidingen sinds kort niet meer een ondergeschoven kindje is, maar een volwaardige plaats heeft toebedeeld gekregen. De herziening van de Lissabonstrategie voor groei en werkgelegenheid en de noodzaak de doelstellingen ervan te verwezenlijken zijn in dit verband een belangrijke stimulans geweest. Al in 2000 werd een belangrijke stap gezet met de aanneming van het werkprogramma “Onderwijs en opleiding 2010”, dat niet alleen tot doel heeft de kwaliteit en efficiëntie van onderwijs- en opleidingsstelsels te verbeteren, maar ook om ze beter en voor een groter publiek toegankelijk te maken.
Het voorgestelde Europees kwalificatiekader waarover wij vandaag debatteren, is een concreet initiatief dat uit het werkprogramma voortvloeit. Naar mijn mening is het een constructieve stimulans die aanmerkelijk zal bijdragen aan de transparantie van de omzetting en erkenning van kwalificaties op Europees niveau. Tevens kan het Europees kwalificatiekader de hervorming van nationale en sectorale hervormingen met het oog op levenslang leren in de hand werken en tegelijkertijd de mobiliteit van studenten en werknemers in belangrijke mate helpen bevorderen. Ik wil in het debat van vandaag met name de aandacht vestigen op het nieuwe element dat met het Europees kwalificatiekader geïntroduceerd wordt, namelijk de erkenning van niet-formeel en informeel leren. Dit maakt dat de beoordeling, die van oudsher gebaseerd is op de duur van het onderwijs of het soort instelling, vanuit een ander perspectief plaatsvindt, waarbij de nadruk meer komt te liggen op prestatie, kennis, vaardigheden en vakkundigheid.
Ik wil mijn dank betuigen aan collega Mann, de rapporteur van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, voor zijn werk aan het verslag over de totstandbrenging van een Europees kwalificatiekader, en ook aan de hier aanwezige commissaris voor onderwijs, opleiding, cultuur en meertaligheid, de heer Figeľ, en zijn team dat aan de beleidsnotitie heeft gewerkt. Het is goed nieuws dat de Europese Commissie tijdens haar vergadering van 5 september haar goedkeuring heeft gehecht aan het voorstel voor een aanbeveling van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van een Europees kwalificatiekader voor levenslang leren. Ik reken erop dat het Europees Parlement het verslag van collega Mann in deze vergadering zal aannemen, wat ons in staat zal stellen te debatteren over een nieuw document van de Commissie over het Europees kwalificatiekader. 
Zita Pleštinská,
   . () Ik beschouw het als een belangrijke taak van de EU Europese wetgeving vast te stellen die de regulering van het ondernemingsklimaat formeel en informeel verbetert. Menselijk kapitaal is een essentieel onderdeel van dit klimaat, en ondernemersverenigingen noemen de richtlijn over de erkenning van beroepskwalificaties dan ook de meest positieve maatregel die de Europese Unie in deze zittingsperiode heeft genomen.
Een andere maatregel die bijzondere aandacht verdient is de totstandbrenging van het Europees kwalificatiekader, dat een transparante beoordeling van onderwijs moet garanderen, ongeacht de methode aan de hand waarvan de onderliggende kwalificaties zijn behaald. Ik ben ook vol lof over het nieuwe element, dat wil zeggen, de erkenning van niet-formeel en informeel leren, inclusief het verwerven van beroepservaring. In dit verband wil ik graag mijn collega’s Mann, Gaľa en Zappalà bedanken voor het feit dat zij als rapporteurs een consistent verslag hebben opgesteld. Ik ben het eens met de aanbeveling van de rapporteurs de acht referentieniveaus die de essentie vormen van het kwalificatiekader te vereenvoudigen en transparanter te maken.
Ik ben van mening dat met het Europees kwalificatiekader, ook al wordt het op vrijwillige basis toegepast, in combinatie met nationale kwalificatiekaders een stelsel tot stand zal worden gebracht waarmee hindernissen op de arbeidsmarkt van de Europese Unie uit de weg kunnen worden geruimd. Ik ben ervan overtuigd dat het bedrijfsleven dit initiatief van de Europese Commissie eveneens op prijs zal stellen, omdat het de diverse nationale kwalificaties en certificeringen inzichtelijker maakt. Werkgevers zullen het Europees kwalificatiekader daardoor als referentie kunnen gebruiken bij het selecteren van hooggekwalificeerd personeel op grond van opleiding, vaardigheden en vakbekwaamheid. 
Françoise Castex,
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, beste collega’s, de Unie krijgt met het Europees kwalificatiekader een instrument in handen dat zeker voor verbetering vatbaar is, maar ook essentieel voor de verbetering van de mobiliteit in de Europese Unie.
Mobiliteit van Europese bedrijven en burgers zorgt in feite voor een nieuwe arbeidsmarkt op Gemeenschapsniveau. Voor alle Europese werknemers, of het nu gaat om ingenieurs, technici of arbeiders, is de beroepskwalificatie de enige echte garantie voor hun waarde op de arbeidsmarkt, zowel op nationaal als Gemeenschapsniveau.
Net zoals we de euro nodig hebben, de eenheidsmunt die borg staat voor het soepele verloop en de integratie op Gemeenschapsniveau van de economie, hebben we ook behoefte aan een gemeenschappelijk, op de Europese arbeidsmarkt erkend criterium voor de waarde van beroepskwalificaties. Deze erkenning van de gemeenschappelijke waarde van beroepskwalificaties is nodig voor werkgevers én werknemers. Voor werkgevers is de kwalificatie een garantie dat een werknemer beschikt over voldoende kennis en vaardigheden en geschikt is voor de functie in kwestie; voor de werknemer is zij een waarborg voor dit competentieniveau en een garantie dat dit niveau in de hele Europese Unie als zodanig wordt erkend. Ongeacht de nationale gebruiken garandeert de certificering in alle gevallen dat betrokkene in principe de capaciteiten heeft voor een bepaalde functie en in staat is de daarvoor benodigde kennis en vaardigheden in te zetten. Dit is dan te danken aan kennis die door opleiding of beroepservaring is opgedaan.
Ook ik wil graag benadrukken dat er in een aantal lidstaten vooruitgang is geboekt in de vorm van de erkenning van ervaring die is opgedaan aan het einde van een opleiding, zoals reeds gezegd is. Op termijn zal het Europees kwalificatiekader de bindende factor moeten zijn in dit proces en zullen alle vormen van erkenning hierin ondergebracht moeten worden. De eerstvolgende stap moet zijn dat de sociale partners nu al voorbereid worden op en betrokken worden bij dit proces om ervoor te zorgen dat rekening wordt gehouden met het EQF in collectieve overeenkomsten, zodat de doorstroming op de arbeidsmarkt wordt omgeven met een echte sociale garantie.
Werk, mijnheer de Voorzitter, wordt pas echt op waarde geschat via de arbeidsovereenkomst en de loonstrook. 
Anne E. Jensen,
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, zoals vanavond al meerdere keren is gezegd: besluiten over onderwijs- en opleidingsbeleid moeten op nationaal niveau worden genomen. En zo moet het ook blijven, maar zoals tevens uit het debat van vandaag blijkt, zijn er veel gemeenschappelijke initiatieven om opleidingen in Europa te ontwikkelen door middel van uitwisseling en samenwerking. Dat zijn goede initiatieven, en het is belangrijk dat daarover op ruime schaal informatie aan de bevolking wordt verschaft.
In de ALDE-Fractie sluiten we ons van harte aan bij het opstellen van een Europees kwalificatiekader, dat kortweg het EQF wordt genoemd. Dit kader is bedoeld om de erkenning en het gebruik van reeds verworven kwalificaties en competentie te bevorderen en daarmee de toegang tot levenslang leren voor alle burgers te vergemakkelijken. Nu er 32 landen aan deze vorm van samenwerking deelnemen, biedt dat de mogelijkheid voor een breed gerichte ontwikkeling van onderwijs, opleidingen en werkgelegenheid in Europa. De specifieke aandacht voor reeds verworven kwalificaties is een belangrijke doorbraak. De aandacht gaat nu uit naar het resultaat, de feitelijke competentie, en niet alleen naar de manier waarop die wordt bereikt. Daardoor wordt rekening wordt gehouden met de zeer verschillende opbouw van vooral de beroepsopleidingen in Europa, terwijl we tegelijkertijd gemeenschappelijke doelen stellen. Ik wil in dat verband met nadruk wijzen op de eis die de heer Mann heeft gesteld, namelijk dat we meer aandacht moeten besteden aan de beroepsopleidingen, inclusief de nascholing. We moeten ons niet alleen richten op de universitaire opleidingen.
Bovendien is het belangrijk dat we zorgen voor een systeem dat niet al te ingewikkeld is. Het zou fijn zijn als het eenvoudiger en duidelijker is dan in het werkdocument is geschetst. Wil het EQF een succes worden, dan is het bovendien belangrijk, zoals de commissaris al heeft aangegeven, dat alle landen uit vrije wil meedoen en dat zij hun eigen internationale – of voor zover relevant regionale – kadersystemen voor de waardering van kwalificaties introduceren. Het is belangrijk om voort te bouwen op het werk dat reeds is verricht met het oog op de waardering van de kwaliteit van opleidingen, en om de opbouw van onnodige bureaucratie te vermijden. Dat zal niet gemakkelijk zijn, maar we stellen ons vanavond ambitieuze doelen. 
Sepp Kusstatscher,
   Mijnheer de Voorzitter! De Raad en de Commissie hebben de bedoeling om de vaardigheden, bekwaamheden en competenties die iemand op school, in het beroepsleven en in de vrije tijd verwerft zo veel mogelijk wederzijds te erkennen, en dat is een zeer positief streven. Ik ben ook voorstander van de voorstellen van rapporteur, de heer Mann, voor wie ik hiermee mijn respect wil uitspreken, met name het voorstel om veel meer belang te hechten aan de beroepsopleiding, naast de academische opleiding.
In de minuut die ik hier ter beschikking gekregen heb, wilde ik nog iets kwijt met betrekking tot de problemen bij het erkennen van kwalificaties. Het grootste probleem is dat weten en kennen geen materiële goederen zijn die gemeten kunnen worden en waarvoor normen opgesteld kunnen worden. Heel goede scholieren falen vaak in het beroepsleven omdat de kwalificaties die op school gemeten worden en waaraan punten toegekend worden, erg verschillen van wat in het beroepsleven van belang is. Wie succes wil boeken in zijn beroepsleven heeft vooral emotionele, creatieve en sociale vaardigheden nodig. Hij moet beschikken over moed, enthousiasme, praktische intelligentie, doorzettingsvermogen, draagkracht – kwaliteiten die op school helaas niet erg gestimuleerd worden of kunnen worden. 
Guntars Krasts,
   . Allereerst wil ik de rapporteur bedanken voor zijn uitstekende en evenwichtige verslag. Het lijdt voor mij geen enkele twijfel dat een effectief functionerende EU-arbeidsmarkt nog slechts een kwestie van tijd is. Het Europees kwalificatiekader zal een belangrijke stap in die richting zijn, doordat het de noodzakelijke voorwaarden creëert voor een gemeenschappelijke arbeidsmarkt en een gemeenschappelijke opleidingsomgeving. Ik geloof stellig dat de vergelijkbaarheid van kwalificaties niet alleen de mobiliteit van werknemers zou bevorderen, maar de arbeidsmarkt ook een andere hoedanigheid zou geven door een effectieve spreiding van de beroepsbevolking te bewerkstelligen. Het kwalificatiekader zou bevorderen dat de nationale onderwijsstelsels van de lidstaten en de eisen van de EU-arbeidsmarkt veel meer op elkaar zijn afgestemd. Deze maatregelen hangen nauw samen met de Lissabonstrategie en de Lissabondoelstellingen. De meest recente uitbreiding veroorzaakte een ongekende toename van de mobiliteit van werknemers binnen de Europese Unie. Mensen reisden vanuit diverse nieuwe lidstaten in Midden- en Oost-Europa, op zoek naar een baan, naar het Verenigd Koninkrijk en Ierland – oude lidstaten, die als enige hun arbeidsmarkten zonder beperkingen openstelden. Wat betreft de noodzaak te beoordelen in hoeverre Europese kwalificaties vergelijkbaar moeten zijn, is de situatie op dit moment in feite uniek. De aanzienlijke salarisverschillen hebben duizenden hooggekwalificeerde werkzoekenden uit Midden- en Oost-Europa gestimuleerd eenvoudig werk aan te nemen waarvoor slechts lage kwalificaties nodig zijn. Uit een onderzoek dat onlangs is uitgevoerd door het Ierse ministerie van Ondernemingen, Handel en Werkgelegenheid blijkt dat de meeste werknemers een lagergekwalificeerde functie vervullen dan ze op grond van hun beroepsopleiding zouden kunnen doen. Een niet onaanzienlijk aantal universitair opgeleide werknemers heeft een baan waarvoor een basisopleiding van slechts een paar uur nodig is. Dat zijn de problemen waarmee het vergelijken van volkomen verschillende onderwijsstelsels gepaard gaat. Het gaat hier zowel om hulpbronnen die verloren gaan voor de landen waar de werkzoekenden vandaan komen, als verspilde hulpbronnen in de landen waarin de werkzoekenden hun beroepsopleiding niet kunnen benutten. Ik hoop dat het Europees kwalificatiekader die lidstaten waartussen een druk verkeer van werknemers is, zal stimuleren een pioniersrol op zich te nemen door het kader in de praktijk toe te passen en kwalificaties te vergelijken, en dat deze lidstaten niet de enige zullen zijn. Ik dank u voor uw aandacht. 
Jan Tadeusz Masiel (NI ). –
   Mijnheer de Voorzitter, ik zou de heer Mann willen gelukwensen met zijn interessante verslag. Mobiliteit is een van de belangrijkste beginselen van het gemeenschappelijke Europa. De mobiliteit van studenten en werknemers wordt echter pas een feit wanneer de problemen met betrekking tot de erkenning van getuigschriften en diploma’s eindelijk worden weggewerkt. Met het oog hierop dient de Europese Unie een gemeenschappelijk Europees kader voor kwalificaties uit te werken. De werkzaamheden die werden aangevat in Bologna, Barcelona, Kopenhagen en Maastricht moeten worden voortgezet. We moeten er zo snel mogelijk voor zorgen dat werknemers afkomstig uit een ander EU-land nooit meer van de plaatselijke administratie te horen krijgen dat er wel werk voor hen is, maar dat hun diploma ongeldig is.
Het Europees kader voor kwalificaties zal niet enkel de kwaliteit van de opleidingen in alle EU-landen ten goede komen en ons in staat stellen de uitdagingen van de mondialisering aan te gaan, maar zal tevens het concurrentievermogen op de arbeidsmarkt vergroten. Er is eveneens een belangrijke psychologische dimensie in het spel. Als we op basis van een beroepscertificaat of een universitair diploma iemands kwalificaties erkennen, impliceert dit dat de inspanningen, die dat individu voor zijn opleiding heeft geleverd, worden erkend. Wanneer men in een bepaalde lidstaat weigert om een opleiding als gelijkwaardig te beschouwen, is dat een vorm van vernedering en discriminatie.
We moeten ons echter geen illusies maken. Het Europees kwalificatiekader is geen eenvoudige aangelegenheid. Vaak slagen universiteiten, hogescholen en andere opleidingscentra in eenzelfde land er met moeite in om een onderling akkoord te bereiken. Het is dus niet verwonderlijk dat we op Europees niveau met dezelfde moeilijkheden worden geconfronteerd. Beslissingen in deze kwestie moeten bijgevolg op politiek, op communautair niveau worden genomen en in veel mindere mate op academisch niveau. Zo zou het Poolse diploma van een metselaar in Duitsland erkend moeten zijn en dat van een Duitser in Polen. Het spreekt misschien voor zich dat een diploma psychologie van de universiteit van Oxford in de hele Europese Unie wordt erkend. Voor een diploma psychologie, afgeleverd door een minder gerenommeerde universiteit in een kleiner land, zou echter net hetzelfde moeten gelden. Plaatselijke beroepsverenigingen mogen dit beginsel niet in vraag stellen. In België bijvoorbeeld bestaat er op dit moment niet eens een orgaan dat bevoegd is om de geldigheid van de kwalificaties van een zelfstandige Poolse metselaar of schilder te controleren. Om die reden kan een groot aantal personen er niet aan het werk.
De totstandbrenging van het Europees kwalificatiekader is van fundamenteel belang voor de burgers van de nieuwe lidstaten. Zij zullen immers ook in de nabije toekomst in andere EU-landen eerder hun beroepskwalificaties aanbieden dan er te investeren. Een gemeenschappelijke noemer voor kapitaalinvesteringen bestaat al, de euro. 
Maria Matsouka (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, het is een feit dat Europa in de loop van zijn geschiedenis vele uitdagingen en ernstige bedreigingen heeft gekend, zoals werkloosheid, armoede of werkonzekerheid. Maar die onrustwekkende tendensen tot maatschappelijke ontwrichting vormen geen wetmatigheid waarbij we ons zomaar moeten neerleggen. We moeten totaal andere oplossingen zoeken dan de opvatting dat het concurrentievermogen nu eenmaal moet groeien ten koste van waardige arbeid.
Met eerbied voor de Europese waarden en onze sociale gevoeligheden en met kennis als speerpunt kunnen wij de weg naar groei openen, in de overtuiging dat de globalisering van de economie, sociale vooruitgang en milieubescherming gegrondvest zijn op de voortdurende ontwikkeling van nieuwe vaardigheden en het gebruik van nieuwe technologieën.
Als wij onze onderzoekscentra omvormen tot pijlers van innovatie en het verwerven van beroepservaring zullen wij het levenslange leren tot ieders nut efficiënt maken. De nieuwe vaardigheden van de werknemers moeten beantwoorden aan gemeenschappelijke Europese beoordelingscriteria, zodat zij op bredere basis kunnen worden ingezet.
Vanuit die invalshoek en met eerbied voor de specifieke kenmerken van de verschillende beroepsgroepen en regio's moeten wij op duidelijke, uitgesproken en geïntegreerde wijze de hoofdlijnen en vooruitzichten bepalen van het Europees kader voor kwalificaties, met kennis als kernwaarde en sociaal goed, niet als handelsobject.
Tot slot wil ik de heer Mann gelukwensen. 
Ján Figeľ,
   .  Niet alleen het debat, maar ook het verslag zelf en de sfeer waarmee kwalificaties in Europa omgeven zijn, stellen ons voor de grote uitdaging een ruimte met een nadrukkelijker Europese dimensie te creëren. Dat zou betekenen dat er regels en normen worden vastgesteld waarmee een bepaalde kwaliteit, en daarmee mobiliteit, voor burgers wordt gecreëerd.
Ik zou daarom een aantal aspecten willen uitlichten die van belang zijn voor dit hele vraagstuk. Het eerste betreft het creëren van ruimte. Dit heeft niet alleen betrekking op de beschikbaarheid en de kwaliteit van primair onderwijs, hoger onderwijs en opleidingen, maar houdt ook in dat er ruimte moet zijn voor vervolgopleidingen, permanent of levenslang leren en voor de erkenning van niet-formele en informele leercontexten. Dat is precies de richting die we uitgaan met het Europees kwalificatiekader. Het tweede belangrijke aspect is dat deze maatregel een vervolg is op wat we al gedaan hebben: kwalificaties worden transparanter, mede dankzij de , die dit Parlement heeft aangenomen,, maar het kwalificatiekader zal van essentieel belang zijn bij het op elkaar afstemmen en vergelijkbaar maken van kwalificaties en zal op die manier de omzetting van kwalificaties mogelijk maken. Dat is een zeer belangrijke verschuiving.
Als het ons lukt dit kader definitief aan te nemen, zullen we niet alleen een goed kader hebben voor werkgevers en werknemers, maar ook voor aanbieders van onderwijs en opleidingen, omdat het deze ruimte openstelt en als gevolg daarvan de druk om de kwaliteit te verbeteren zal toenemen. Openheid heeft alles te maken met het bevorderen van onderwijs en opleidingen van een hogere kwaliteit. Mevrouw Jensen had het over 32 landen. Ik denk dat dat aantal geleidelijk zal groeien naarmate wij erin slagen het proces van Kopenhagen en het proces van Bologna verder uit te werken en geloofwaardigheid, hoge standaarden en gegarandeerde kwalitatieve parameters kunnen bieden. Ik ben ervan overtuigd dat de EU als geheel, maar ook haar burgers en instellingen, daarvan zullen profiteren. Volgens mij zal dit er in belangrijke mate toe bijdragen dat bijvoorbeeld een loodgieter, of die nu uit Polen komt of uit een ander land, niet gezien wordt als een bedreiging, maar als iemand die een zeer essentiële bijdrage levert aan de mobiliteit en de concurrentiekracht in een gemeenschappelijk Europa. Laten we zo doorgaan – het kwalificatiekader is onze inzet waard. 
Voorzitter.
   Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 11.30 uur plaats. 

