Economisch jaarverslag 1999
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0102/99) van de heer Fourçans, namens de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid, over de mededeling van de Commissie aan de Raad, het Europees Parlement, het Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de regio's: "Economisch Jaarverslag 1999 - De Europese economie bij de komst van de euro: bevordering van groei, werkgelegenheid en stabiliteit" (COM(99)0007 - C4-0043/99-00/0799(COS)).

Fourçans
Mijnheer de Voorzitter, het verslag dat ik u vandaag presenteer, en dat gebaseerd is op het verslag van de Commissie, heeft een tweeledig doel: het biedt een evaluatie van de economische situatie en het schetst de mogelijkheden die kunnen dienen als basis voor de beroemde globale richtsnoeren voor het economisch beleid.
Ik zal allereerst iets zeggen over de economische situatie. Ik kan hier redelijk kort over zijn. Het zal niemand verbazen dat de groei in 1999 zal afnemen, maar deze groei zal nog altijd boven de 2 % liggen. Benadrukt moet worden dat er sprake is van vertraagde groei, maar niet van recessie. De internationale crisis heeft onze economieën schade berokkend en zal dat ook in de toekomst blijven doen. Maar deze schade verschilt per land. De maatregelen die we intern moeten treffen, moeten worden afgestemd op de situatie van de lidstaten afzonderlijk. Dat betekent dat we steeds meer rekening moeten houden met de onderlinge afhankelijkheid tussen landen. Nu we over de eenheidsmunt beschikken, neemt het belang hiervan voor in ieder geval de eurozone alleen maar verder toe. Wat dit aspect betreft, mijnheer de commissaris, vinden we uw verslag heel goed. We zijn evenwel van mening dat in het verslag meer rekening moet worden gehouden met de onderlinge afhankelijkheid tussen de lidstaten. Dat is onze taak voor volgend jaar, mijnheer de commissaris, en dat geldt zowel voor u als voor mij.
Wat zijn de consequenties van deze situatie voor het economisch beleid? Moeten we de teugels van de begrotingsdiscipline laten vieren, of zelfs het stabiliteitspact herzien? Moeten we de rentevoet verlagen en zo de vraag stimuleren, zoals met name de afgevaardigden links van u willen, mijnheer de Voorzitter? Of moeten we de strategie voortzetten die we een aantal maanden en jaren geleden hebben gekozen en waar met name de afgevaardigden aan uw rechterzijde van geporteerd lijken te zijn, mijnheer de Voorzitter?
Waarde collega's, wij zijn van mening dat de tweede strategie de juiste is, zoals de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid tijdens haar stemming van 24 februari jongstleden heeft aangegeven. Daarmee suggereer ik niet dat een goede policy mix niet nodig is en dat het macro-economisch beleid niet belangrijk is. Natuurlijk is het belangrijk, maar wij vinden het een grote fout als we zouden teruggrijpen naar de oude keynesiaanse recepten, waarvan de beperkingen al zijn gebleken.
We moeten doorgaan met het terugdringen van de begrotingstekorten, dat zijn we met u eens, mijnheer de commissaris. Dit geldt met name voor de drie grote landen - Duitsland, Frankrijk en Italië - die samen goed zijn voor 75 % van het BBP van de eurozone. Dit beleid moet gevoerd worden zonder belastingverhoging of lastenverzwaring. Sterker nog, we moeten de belastingen verlagen en de lasten verlichten.
Als we bovendien de overheidsinvesteringen willen verhogen - en dat willen we, zeker wat betreft het menselijk en onderzoekskapitaal - dan is duidelijk dat we dit beleid niet kunnen voeren zonder een reorganisatie van de overheidsuitgaven. Een geconsolideerde begroting is verder van groot belang om de rentevoet laag te houden - dit stimuleert immers de vraag - en om het vertrouwen van de consument en de investeerder te behouden. Door middel van dit laatste, waarde collega's aan mijn rechterzijde, kunnen we immers de vraag stimuleren.
Ik wil nu iets zeggen over het monetair beleid. Moet de ECB haar rentevoet verlagen? Ik heb zojuist gezegd: in 1999, vertraagde groei: ja, recessie: nee. Dit is van belang voor een juiste beoordeling van dit vraagstuk. Hebben we momenteel bovendien te maken met deflatie, zoals sommigen beweren? Ik denk dat de cijfers aantonen dat dit niet het geval is. Het inflatiepercentage schijnt zich rondom de 1 % te hebben gestabiliseerd. De prijzen van grondstoffen en energie zijn omlaag gegaan. Wie zegt dat deze verlagingen zullen doorzetten? Ik ben evenwel van mening dat we zeer waakzaam moeten zijn. Mocht er in de toekomst sprake zijn van deflatie, dan moet de ECB haar rentevoet verlagen. Maar van een dergelijke situatie is vooralsnog geen sprake.
Ik wil tenslotte nog iets zeggen over de policy mix. Bij de loononderhandelingen moet men de realiteit niet uit het oog verliezen en de koopkracht van de werknemers moet grosso modo gelijke tred houden met de productiviteitsstijging. Dit betekent dat de koopkracht van de werknemers kan stijgen, hetgeen weer bijdraagt aan het stimuleren van de vraag.
Het is dus duidelijk dat we een goed macro-economisch beleid nodig hebben om de groei en de werkgelegenheid te garanderen. Alleen ingrijpende structurele hervormingen kunnen de werkloosheid echter blijvend verminderen. Ik zal verder niet op dit punt ingaan, aangezien dit onderwerp in het volgende verslag over de globale richtsnoeren voor het economisch beleid zal worden behandeld. Kort gezegd, we moeten de arbeidsmarkt hervormen: verlaging van de arbeidskosten, met name voor de minst bedeelden, en meer flexibiliteit op de arbeidsmarkt. De minst bedeelden moeten beter bij het arbeidsproces betrokken worden, de markten van goederen en diensten en de financiële markten moeten worden hervormd en deze hervormingen moeten onderling goed worden gecoördineerd. Maar ze moeten ook worden gecoördineerd met het macro-economisch beleid, zodat alle maatregelen elkaar versterken.
Waarde collega's, waar draait het om in het verslag dat ik u vandaag presenteer? Een goed macro-economisch beleid, een goede policy mix die wordt vergezeld van ingrijpende en samenhangende structurele hervormingen. Bij dit alles moeten we uitgaan van de lange termijn. We moeten er dus geen kortetermijnvisie op nahouden en een fine-tuning proberen te bewerkstelligen. We kunnen de economie niet reguleren als een atoomklok die op de miljoenste seconde kan worden gelijkgezet. We weten heel goed dat de economie niet op deze wijze functioneert en als we dit niet in ons achterhoofd houden, zouden we wel eens bedrogen uit kunnen komen.
Applaus

Menrad
Mijnheer de Voorzitter, ik wil allereerst namens de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken de heer Fourçans van harte gelukwensen met zijn uitstekende verslag. Het verheugt ons dat de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid een aantal belangrijke punten uit ons advies heeft overgenomen. Een uniform monetair beleid onder toezicht van een onafhankelijke centrale bank dwingt ons de economische beleidsvormen van de lidstaten nog sterker op elkander af te stemmen.
In amendement 19 wordt gevraagd om afschaffing van het Stabiliteitspact. Die eis strookt echter niet met de opvattingen van onze commissie. Wij willen veeleer een goed uitgebalanceerd beleid waarmee naast een stabiele munt en een geconsolideerde begroting ook voldoende koopkracht wordt gegarandeerd.
Evenals de commissie economische zaken zijn ook wij voor een op productiviteit afgestemd loonbeleid. Als dankzij de gematigde houding van de werknemers bij loonsverhogingen in contanten de bedrijfswinst en bedrijfsinvesteringen kunnen worden verhoogd, mag men de werknemers niet afschepen met een dankjewel. Volgens de commissie sociale zaken moeten de werknemers in aanmerking komen voor vrijwillige schema's voor participatie aan winst en kapitaal. Met het oog op de bestrijding van de werkloosheid bevelen wij aan de oprichting van nieuwe bedrijven te bevorderen, risicokapitaal ter beschikking te stellen voor met name het midden- en kleinbedrijf, nieuwe diensten te ontwikkelen en de bedrijven te helpen bij de aanpassing aan nieuwe omstandigheden. Bij dergelijke aanpassingen moet in heel Europa participatie van de werknemers worden gegarandeerd met tijdige informatie en raadpleging. Ook de werknemers moeten immers de mogelijkheid krijgen zich tijdig voor te bereiden op de structurele veranderingen.
Wij hebben, kortom, behoefte aan een preventief en actief beleid voor de arbeidsmarkt, een moderne vorm van beroepsopleiding voor de jeugd in Europa, betere mogelijkheden voor herscholing, levenslang leren, onderzoek en ontwikkeling en meer investeringen in menselijk kapitaal door bedrijven, lidstaten en Europese programma's. Dat zal eveneens de sociale dimensie en het Europese mededingingsvermogen op de wereldmarkt ten goede komen.

Hendrick
Mijnheer de Voorzitter, ten eerste zou ik de heer Fourçans willen gelukwensen met wat ik beschouw als een verbeterde poging tot presentatie van het economisch jaarverslag van de Commissie. Ik noem het met opzet een "verbeterde poging" omdat ik vind dat het het verslag zelf ontbreekt aan verbeeldingskracht. Het is fantasieloos wat betreft de voorstellen tot verbetering van de geprognosticeerde groeicijfers, en ook wat betreft de erkenning van het feit dat we de groeicijfers steeds weer moeten bijstellen en niet goed weten wat we moeten doen om in Europa de werkgelegenheid te stimuleren, de groei te bevorderen en nieuwe investeringen aan te trekken. Het jaarverslag is ook fantasieloos omdat het de verhoudingsgewijs hoge werkloosheid in Europa weliswaar erkent, maar slechts constateert dat er banen ontstaan en banen verloren gaan. De werkloosheid in Europa ligt momenteel op hetzelfde niveau als toen ik gekozen werd als lid van dit Parlement, vierenhalf jaar geleden, en dat spreekt boekdelen.
We kunnen de situatie wereldwijd niet de schuld geven van alles wat er mis is met de Europese economie. Het is waar dat 20 % van de wereldeconomie zich in een recessie bevindt en dat nog eens 10 % in een recessie terecht dreigt te komen. Maar met de voordelen die de Europese Unie en de interne markt bieden zouden we desalniettemin in staat moeten zijn banen te scheppen, ongeacht wat er zich buiten de grenzen van de Europese Unie afspeelt.
In het jaarverslag staat dat ook de EMU zelf bescherming biedt, maar daar is niets van gebleken. Mijns inziens biedt alleen de interne markt bescherming, en hebben we geluk dat het grootste deel van onze handel zich binnen de EU afspeelt. De convergentiecriteria hebben natuurlijk wel geholpen en we zijn erin geslaagd een zeker investeringsniveau te handhaven dankzij een geconsolideerd budgettair en fiscaal beleid. Maar de euro is alleen nog maar op proef ingevoerd; het is nog helemaal niet zeker dat de eenheidsmunt een oplossing kan bieden voor de economische problemen van Europa. Daarom denk ik ook dat het economisch jaarverslag tekortschiet. We hebben behoefte aan een actief werkgelegenheidsbeleid.
In het verslag wordt ook gesteld dat de Europese economie er inmiddels aan gewend is te functioneren op basis van een ontoereikend werkgelegenheidsniveau. Zegt u dat eens tegen de duizenden werklozen alleen al in mijn eigen kiesdistrict, en aan de miljoenen elders in Europa die zonder werk zitten. "Ontoereikend" is ook niet de juiste term. Ook met betrekking tot de zorgwekkende internationale situatie stelt het verslag dat we een toereikend beleidsprogramma hebben. Ik denk dat de woorden "toereikend" en "ontoereikend" in deze context geen recht doen aan de werkelijkheid.
Waar ik me vooral zorgen om maak is het feit dat de Commissie, als we het hebben over beleid en verantwoordelijkheden, het economisch jaarverslag niet heeft weten aan te wenden als stimulans voor actiemaatregelen en als bijdrage aan de algemene economische richtsnoeren. Hoe belangrijk het stabiliteitspact ook mag zijn, we mogen in de betreffende cijfers geen openbare investeringen opnemen. Er is behoefte aan meer investeringen vanuit de particuliere sector, meer banen, hogere productiviteit en meer duurzame groei. Hier is weliswaar een rol weggelegd voor de ECB, maar niet voor de ECB alleen: we hebben een gezamenlijke inspanning nodig van de Raad, de Commissie en het Parlement. Er is behoefte aan een samenhangend optreden, maar het economisch jaarverslag biedt daartoe geen enkele aanzet.

García-Margallo y Marfil
Mijnheer de Voorzitter, er is wel gezegd dat de komst van de euro de belangrijkste gebeurtenis is sinds de bestorming van het Winterpaleis. In veel opzichten is dat waar, en zeker met betrekking tot het onderwerp dat wij nu behandelen.
In deze nieuwe wereld wordt het nationale beleid van de lidstaten bepaald door richtsnoeren van drieërlei aard: de globale economische richtsnoeren, de afspraken over werkgelegenheid, overeenkomstig de procedure van Luxemburg, en de verslagen over het structuurbeleid die zijn goedgekeurd, Cardiff I en II. Maar deze drie algemene richtsnoeren zijn op hun beurt ook weer onderworpen, vooraf bepaald en beperkt door de basisprincipes die de drijvende kracht zijn achter het proces van Europese eenwording. Naast het principe van de interne markt zijn dat juist het principe van één enkele munt die voor altijd de mogelijkheid afsluit om de economie bij te sturen door middel van devaluatie, en het principe van één enkel, gecentraliseerd monetair beleid dat wordt toevertrouwd aan een onafhankelijke centrale bank. En tenslotte is er het beginsel van een restrictief begrotingsbeleid, waarmee soberheid wordt ingezegend als een deugd, om het in bijbelse termen te stellen. Daarom zijn deze richtsnoeren van enorm belang voor Europa als geheel en voor ieder van de lidstaten die er deel van uitmaken, vooral wanneer hun nationale beleid door sommige grote landen in twijfel wordt getrokken.
De afgelopen dagen hebben wij naar verklaringen geluisterd van vertegenwoordigers van de Duitse regering, die tot de slotsom kwamen dat de crisis waarin wij ons momenteel bevinden te verklaren is door gebrek aan economische vraag en gebrek aan prijsstabiliteit. Dat zijn twee nieuwe elementen die volgens hen betekenen dat structurele hervormingen onmogelijk de juiste remedie kunnen zijn, zoals tot dusverre altijd is volgehouden. Die remedie doet volgens de Duitse regering denken aan de oude keynesiaanse recepten waarvan we dachten dat ze na de crisis van 1973 voorgoed op zolder waren gezet. In plaats daarvan wordt vanaf de overzijde van de Rijn voorgesteld de rentetarieven te verlagen, waarmee men probeert de Europese Centrale Bank te beïnvloeden, en worden er zelfs vraagtekens gezet bij het Stabiliteitspact. Volgens ons moet er juist een tegenovergesteld beleid worden gevoerd, en dat wordt waarschijnlijk de inzet van de Europese verkiezingen. Want wat de Duitse regering niet vermeldt, is dat veel van de interne problemen in Duitsland te wijten zijn aan een inkomensstijging die de productiviteit ver te boven gaat, en aan een zekere opgetogenheid, een soort terugkeer naar de dagen van rozengeur en maneschijn op begrotingsgebied. De voordelen van stabiliteit, als we die eenmaal hebben bereikt, liggen voor de hand, tenminste in mijn land. Structurele hervormingen zijn nodig om het enige probleem op te lossen dat ons werkelijk allemaal aangaat, en dat is de werkloosheid.

Boogerd-Quaak
Mijnheer de Voorzitter, ik wil aansluiten bij iets wat de heer Hendrick heeft gezegd en dat is dat wij nu hier vier jaar in het Parlement zitten en dat de werkloosheid in feite nog even hoog is als toen wij kwamen. Vele malen is het Witboek groei en concurrentievermogen aan de orde geweest en wij hebben steeds gezegd dat het moet worden uitgevoerd en wij zijn nog even ver. In feite zijn wij zelfs aan het teruggaan.
Ik wil één van de aspecten naar voren halen, waar ook andere sprekers op gewezen hebben, en dat is het conserverende gedrag van sommige landen. Als wij kijken bijvoorbeeld naar de arbeidsmobiliteit en naar de mogelijkheden van bedrijven om grensoverschrijdend te werken dan moet je constateren dat er eerder meer barrières worden opgeworpen dan minder. Ik ben recentelijk geconfronteerd met het feit dat de Duitse regering extra belastingen heft op werknemers van bedrijven die in dat land opdrachten verwerven. Ik vind dat schandalig, mijnheer de Voorzitter, en ik vind dat de Europese Commissie aan dit soort praktijken een einde moet maken.
Los daarvan hebben de lidstaten de gewoonte om het door middel van zowel de sociale zekerheid als de belastingen voor burgers onaantrekkelijk te maken om in andere landen te gaan werken. Als wij kijken naar een land als Amerika waar toch de werkgelegenheid beter is dan hier is het juist die arbeidsmobiliteit die een hoge bijdrage levert aan de welvaart.
Een ander aspect dat ik nog aan de orde wil stellen is dat van het risicodragend kapitaal. Het is ook door mij hier al vele malen genoemd. Wij hebben van de week een verslag gestemd zonder debat, maar juist het verstrekken van risicodragend kapitaal kan een stevige impuls geven aan kleine, startende ondernemingen. Er zijn grote reserves bij bijvoorbeeld de verzekeraars en de pensioenfondsen en naar mijn idee worden die nog steeds niet adequaat aangewend en dat is omdat wij op dat punt nog steeds niet die regels hebben die wij zouden moeten hebben. Ik zou willen vragen dat wij in het kader van de werkgelegenheidsrichtsnoeren met name aan deze zaken ruime aandacht besteden.

Gallagher
Mijnheer de Voorzitter, ik denk dat de rapporteur het economisch jaarverslag van de Commissie voor 1999 op een omvattende en verstandige manier heeft benaderd. Het verslag behandelt een hele reeks onderwerpen en biedt daarbij op bepaalde punten belangwekkend commentaar. Ik ben met name blij met de steun die in het verslag wordt geuit voor het loonontwikkelingsbeleid van de Ierse regering.
De Commissie stelt, ik citeer, dat "de lidstaten lering kunnen trekken uit de positieve ervaringen van een aantal andere lidstaten, met name Ierland en Nederland, waar een consequent gematigde loonontwikkeling, die al meer dan tien jaar voortduurt, een aanzienlijke bijdrage heeft geleverd aan verbetering van de werkgelegenheid. Bovendien wordt het loonbeleid in beide landen ondersteund door CAO's die voortkomen uit consensus tussen de drie partijen, en gaat dat beleid gepaard met een vermindering van de belastingdruk op arbeid."
Ik vrees dat de door socialisten gedomineerde regeringen in Europa er alles aan gelegen is de belastingen te harmoniseren, de belastingdruk te verhogen en nieuwe manieren te vinden om het bedrijven en ondernemers moeilijk te maken. Maar de belastingen moeten juist worden verlaagd, niet verhoogd. We moeten een sfeer scheppen waarin investeringen worden bevorderd en waar de werkgelegenheid kan groeien.
Er is in mijn eigen land nog altijd sprake van een enorme en ook enorm kostbare scheefgroei op het gebied van de infrastructuur. Mijn kiesdistrict en aangrenzende perifere gebieden in Europa staan op geen enkele manier met elkaar in verbinding, zoals gebieden in Zuid-Oost-Engeland, met hun moderne autowegen. Dit hindert de economische groei en ontwikkeling. We kunnen al evenmin profiteren van een rechtstreekse autowegverbinding met de rest van Europa. We moeten voorkomen dat deze mensen worden gestraft enkel omdat ze openlijk en verstandig gebruik maken van de structuurfondsen. Aan onze infrastructuur dient nog heel wat verbeterd te worden. Regionalisatie is voor mijn land van essentieel belang: een beleid dat daarin niet voorziet zou ons tientallen jaren terugzetten in de geschiedenis en bovendien in strijd zijn met het Verdrag.
Ik ben blij met de steun van voorzitter Santer voor het cohesiefonds. De voorstellen voor Agenda 2000 druisen geheel in tegen artikel 104 C van het Verdrag, waar het economisch jaarverslag van de Commissie zelf juist zo nadrukkelijk naar verwijst. Krachtens dit artikel dienen de lidstaten die aan de euro deelnemen te voorkomen dat er een buitensporig begrotingstekort ontstaat. Daar ben ik het mee eens. Onder het stabiliteitspact mag het begrotingstekort onder normale omstandigheden niet hoger uitvallen dan 3 % van het BBP, en kunnen lidstaten die dit maximum overschrijden rekenen op sanctiemaatregelen, waaronder boetes.
Het doet me deugd dat we afstand hebben genomen van de medefinanciering van de landbouwmiddelen. Dit zou namelijk hebben geleid tot renationalisatie en ontmanteling van het hele GLB. We mogen er in Ierland niet voor gestraft worden dat we de middelen uit de structuurfondsen zo verstandig hebben weten aan te wenden. Als er in die middelen zou worden gesnoeid zou de rijksbegroting onmiddellijk onder zware druk komen te staan, en zouden er tekorten ontstaan waar we vervolgens voor beboet zouden worden. Het spreekt voor zich dat de economische moeilijkheden op die manier alleen maar zouden toenemen.
Ik hoop dat de positie van mijn land opnieuw zal worden overwogen, en dat daarbij rekening zal worden gehouden met de specifieke omstandigheden in Ierland.

Ribeiro
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, het standpunt van het Parlement over het economisch jaarverslag van de Commissie biedt ons een uitgelezen kans om ons over de belangrijke economische richtsnoeren te bezinnen, de uitgevoerde richtsnoeren te beoordelen en op grond van deze evaluatie keuzes voor de toekomst te maken.
Als de conjunctuur vereist dat de gevolgde weg grondig herzien wordt, is dat helemaal het moment bij uitstek om dat te doen. Het verslag-Fourçans bevat zelfs een aantal scherpzinnige analyses. Toch kan dit verslag ons, ofschoon het technisch gezien goed in elkaar zit, niet tevreden stellen, omdat deze weg en de gevolgde richtsnoeren daarin niet eens behandeld worden.
Wij zullen niet ingaan op een aantal zaken in verband met het neoliberalisme en de excessen van het begrotingskeurslijf, waarvan iedereen weet dat wij het er oneens mee zijn, maar wij willen een aspect onderstrepen dat het resultaat is van de werking van een arbeidsmarkt die voortdurend tegen de werknemers ingaat, alsof zij de oorzaak van alle moeilijkheden zijn: afslanking van bedrijven - hetgeen gelijkstaat aan werkloosheid - en loonmatiging. Het verslag-Fourçans is in dit opzicht een afspiegeling van een economie die geen rekening houdt met sociale aspecten of hier slechts om de verkeerde redenen oog voor heeft, waardoor de situatie nog verergerd wordt.
Wij van onze kant zijn niet alleen actief geweest in de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid, waar het verslag fel betwist werd en slechts met een hele krappe meerderheid werd goedgekeurd, maar hebben ook een aantal amendementen ingediend. Wij zouden graag zien dat deze aangenomen worden, niet omdat ze het verslag veranderen of omdat wij wensen dat ze de macro-economische koers aanpassen, maar omdat ze een aantal tekortkomingen in dit verslag kunnen wegwerken.
Naar onze mening zijn de volgende punten noodzakelijk:
er moeten maatregelen genomen worden om de arbeidstijd zonder loonverlies te verkorten en aldus iets te doen aan de toename van de werkloosheid; -er moet een begrotingsbeleid uitgestippeld worden dat groei en werkgelegenheid bevordert en vooral steun geeft aan het midden- en kleinbedrijf; -het belang van de structuurfondsen en de trans-Europese netwerken in het kader van overheidsinvesteringen in infrastructuur en de opleiding van menselijke hulpbronnen moet onderkend worden; -een belasting heffen op speculatieve kapitaalbewegingen, die aldus daadwerkelijk voor meer stabiliteit kan zorgen en gepaard moet gaan met mechanismen of fondsen voor monetaire stabilisering; -en tenslotte moet het dogma van het stabiliteitspact doorbroken worden en moet dat pact vervangen worden door een groei-en werkgelegenheidsaanpak of -pact.
Schroedter
Inderdaad, mijnheer de Voorzitter, gewoon doorgaan, alsof er geen vuiltje aan de lucht is! Maar beseffen wij eigenlijk wel dat wij reeds tot het uiterste zijn gegaan met een zuiver op aanbod afgestemd economisch beleid! Moet in feite niet de vraag, de koopkracht, de binnenlandse vraag worden versterkt? Dat betekent echter beginnen bij het regionaal beleid, bij de versterking van de regio's. Dan krijgt men echte stabiliteit. Wij krijgen geen stabiliteit met een op export afgestemde economie. Dat hebben wij tot nu toe geprobeerd en dat is ons niet gelukt.
Wij onderschatten de mogelijkheden die wij hebben bij het conjunctureel herstel. Er zijn wel degelijk kansen op economische groei en werkgelegenheid. Ik denk bijvoorbeeld aan de talrijke nieuwe technieken voor milieu en energie-efficiëntie. Wij nemen echter deze mogelijkheden niet te baat, omdat dit geen traditionele mogelijkheden zijn, maar totaal nieuwe.
Voor de tweede keer heeft men niet de moed toe te geven dat fouten zijn gemaakt. Men wil niet inzien dat de internationale financiële crisissen wel degelijk beheerd, ja zelfs afgewend en voorkomen kunnen worden, indien ook de verantwoordelijken voor het extern economisch beleid de noodzaak van coördinatie van het economisch en sociaal beleid onder ogen zien. Dit gaat echter niet alleen op voor het beleid van EU, maar ook voor het beleid van het IMF. Dat zien wij bijvoorbeeld aan de crisis in Albanië en aan hetgeen in Bulgarije is gebeurd. De oorzaak daarvan is onder andere dat het IMF in de landen die zich in een omwentelingsfase bevinden, totaal geen rekening houdt met sociale maatstaven. Ik wil in dit verband er verder nog op wijzen dat wij een beslissende invloed zouden kunnen uitoefenen op de deviezenspeculatie - die ook een belangrijke factor is voor instabiliteit - indien wij eindelijk bereid zouden zijn de Tobin-heffing in te voeren. Dit is een stabiliteitsheffing waarmee niet alleen de stabiliteit in andere landen van de wereld kan worden bevorderd, maar indirect ook onze eigen stabiliteit. Daarom moeten wij het mijns inziens over een heel andere boeg gooien. Ik verzoek u dan ook dringend onze amendementen in het verslag op te nemen. Dan zal dit verslag nieuwe aanknopingspunten, een nieuwe visie mogelijk maken en tevens de buitenwereld de boodschap meegeven dat wij meer werkgelegenheid willen.

de Lassus Saint Geniès
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, de euro zorgt in feite voor economische solidariteit tussen 11 van onze landen. Dit wil overigens niet zeggen dat de grote structurele verschillen die binnen de Unie bestaan en haar vatbaar maken voor asymmetrische schokken, ineens teniet worden gedaan. Deze asymmetrische schokken kunnen immers op ieder moment leiden tot nationaal egoïsme en nationalistische tendensen.
Deze situatie wordt des te zichtbaarder als we kijken naar de besluiteloosheid op mondiaal niveau en het komen en gaan van financiële crises in de meeste regio's van de wereld. De individuele regeringen hebben de afgelopen jaren getracht de gevolgen van deze plaatselijke economische fluctuaties te minimaliseren door alleen hun algemene economische en budgettaire doelstellingen op grote schaal te coördineren.
Dat is klaarblijkelijk niet voldoende. We moeten nu in alle helderheid onze sociale en fiscale doelstellingen op elkaar aanpassen, want zo kunnen we ook onze activiteiten op elkaar afstemmen. Zouden we dat niet doen, dan bestaat het gevaar dat de asymmetrische schokken nog grotere negatieve gevolgen hebben voor onze samenhang.
In het kader van deze sociale en fiscale gemeenschappelijke doelstellingen kan er echter geen sprake van zijn dat de autonomie van onze lidstaten om zelf acties te ondernemen wordt beperkt. Vergelijk het maar met grote bedrijven, die goed beseffen dat als ze hun verschillende afdelingen en vestigingen meer autonomie verlenen, deze beter in staat zijn zich aan de dagelijkse veranderingen aan te passen.
Deze algehele coördinatie van onze sociale en fiscale doelstellingen voor de lange termijn is zeer moeilijk te realiseren, maar we moeten er wel naar blijven streven omdat het de vitaliteit van onze Europese democratie ten goede komt. Naast deze algehele coördinatie moeten we, zoals de rapporteur ons voorstelt, een programma voor overheidsinvesteringen in het leven roepen. Al sinds de voorstellen van Delors in deze richting geloven we in de noodzaak van een dergelijk programma. Dit geldt met name voor de belangrijke infrastructuur op het gebied van het vervoer van goederen en personen en het uitwisselen van informatie. Een dergelijke infrastructuur zal in de toekomst een belangrijke rol spelen bij het structureren, inrichten en vaststellen van de Europese ruimte. Momenteel geldt de versterking van de risicodragende investeringsfondsen echter als eerste prioriteit. In het licht van deze opmerkingen zullen we het verslag-Fourçans in grote lijnen goedkeuren. We bespeuren evenwel een gebrek aan doortastendheid in het economisch verslag van de Commissie.

Sandbæk
Mevrouw de Voorzitter, het economisch jaarverslag bevestigt dat de invoering van de euro op een moment komt waarop de economieën in de lidstaten veel te sterk van elkaar afwijken. Om dit probleem te ondervangen wordt voorgesteld dat de EU een nieuwe cultuur invoert, of om het eenvoudiger te zeggen, het fiscaal beleid, het monetair beleid en het loonbeleid uniformiseert en de arbeidsmarkt hervormt. Het overheidstekort moet teruggedrongen worden zonder de belastingen of accijnzen te verhogen. Die moeten eigenlijk ook naar beneden. Dit zou in elk geval voor Denemarken betekenen dat wij de sociale dienstverlening die met de belastinginkomsten gefinancierd wordt, moeten beperken. Deze nieuwe zogenaamde cultuur sluit mooi aan bij de boodschap van het Duits voorzitterschap dat de euro niet zozeer een economisch instrument is, maar eerder een politiek instrument om een van de belangrijkste bevoegdheidsterreinen van de lidstaten naar de Unie over te hevelen. De aanbevelingen om het overheidstekort te beperken en de openbare investeringen te verhogen zijn in strijd met elkaar. De Deense Economische Raad van de Arbeidersbeweging heeft erop gewezen dat de beperking van het overheidstekort juist als gevolg heeft gehad dat het aantal investeringen in Denemarken gehalveerd werd. Dit is natuurlijk ook de reden voor het recordaantal werklozen in de EU. De Junibeweging kan de euro niet afschaffen, maar wij stemmen tegen het verslag.

Blot
Mevrouw de Voorzitter, ons rapporteur is zo verdienstelijk geweest een aantal punten te bespreken die gewoonlijk door de Europese eenheidsgedachte gecensureerd worden.
De overwegingen C en F bijvoorbeeld, over de asymmetrische schokken die de eurozone bedreigen, geven aan met welk daadwerkelijk probleem we de komende jaren geconfronteerd zullen worden. In overweging I stelt de rapporteur terecht het aanhoudend hoge werkloosheidspercentage aan de kaak. In de paragrafen 21 en 23 hekelt hij de overheidstekorten en de zware belasting- en lastendruk in Europa. In de paragrafen 28 en 41 benadrukt hij de noodzaak de arbeidskosten te drukken door de lasten op de lonen te verlagen, wat moet leiden tot stimulering van de werkgelegenheid. In de paragrafen 44 en 49 geeft hij aan dat deflatie en vertraging van de groei niet moeten worden uitgesloten en merkt hij op dat de vooruitzichten op groei in Europa naar beneden moeten worden bijgesteld. In paragraaf 48 verzoekt hij terecht om verschillende scenario-analyses betreffende het economisch beleid, die meer inzicht kunnen verschaffen in de ontwikkeling van de economische situatie.
Wij scharen ons achter al deze analyses, maar betreuren het dat de rapporteur - ongetwijfeld om politieke redenen - niet kon zeggen dat de meeste fouten die in het kader van het economisch onderzoek aan de kaak zijn gesteld, veroorzaakt zijn door een socialistische ideologie die momenteel in West-Europa de boventoon voert. Deze ideologie is met name verantwoordelijk voor de hoge belastingdruk, de zware lasten, de overheidstekorten en de werkloosheid. Dit alles hangt goeddeels samen met het ontmoedigingsbeleid jegens het bedrijfsleven in Europa, dat in schril contrast staat met het beleid van onze grote concurrent, de Verenigde Staten.
Om die reden wordt in het verslag-Fourçans kritiek geleverd op het economisch beleid. Maar ook aan het politiek beleid hapert er nogal wat. Met behulp van een degelijk beleid op economisch en politiek gebied kan de hardnekkige werkloosheid effectief worden bestreden.

Randzio-Plath
Mevrouw de Voorzitter, met het economisch jaarverslag, dat de grondtrekken van het economisch beleid weergeeft, wordt sedert 1994 telkens weer dezelfde vraag opgeworpen: hebben wij op Europees vlak wel alles in het werk gesteld om de werkloosheid te bestrijden en de investeringen en de groei te bevorderen? Wij stellen vast dat men in de afgelopen jaren eigenlijk alleen maar oude recepten heeft toegepast en het nu inderdaad hoog tijd is geworden nieuwe wegen te bewandelen. Wij moeten nieuwe wegen bewandelen om volledige werkgelegenheid en werkgelegenheid bevorderende groei te bewerkstelligen.
Het is een vergissing te denken dat de werkloosheid alleen structurele oorzaken heeft. Juist in de Europese Unie is de conjuncturele werkloosheid snel veranderd in een structurele werkloosheid. Daarom moeten wij alles in het werk stellen om de motor voor de economische groei opnieuw op gang te brengen. Alleen dan kan een toename van de werkloosheid worden voorkomen. De economische regio Europa heeft problemen. Daarom is een soort actieplan nodig en daarvoor is het economisch jaarverslag een goede grondslag. Het zou echter geen kwaad kunnen als de Commissie eindelijk ook onafhankelijke deskundigen zou uitnodigen en hen naar hun mening zou vragen over de economische situatie van de Europese Unie. Dat doen ook veel lidstaten. Dan krijgen wij nog betere gegevens voor het uitwerken van nog betere voorstellen, want voorstellen moeten er komen.
Eindelijk ziet nu ook de Commissie dat in, wat het Parlement de afgelopen twee jaar al verkondigt, dat namelijk de crisissen in andere werelddelen de Europese Unie niet ongemoeid laten. De Europese Unie is geen eiland dat temidden van storm en onweer zijn rust, vrede en stabiliteit vindt. Nee, wij moeten als Europese Unie handelen en wij kunnen als Europese Unie handelen, als wij eindelijk al degenen die betrokken zijn bij het herstel van gunstige macro-economische omstandigheden in de Europese Unie, aan een tafel krijgen en hen vooral overtuigen van de noodzaak hun beleid te coördineren. Beleidscoördinatie is immers ook een van de toverwoorden in het succes van het Amerikaanse beleid voor groei, investeringen en werkgelegenheid.
Wij moeten hier nu een antwoord zien te vinden op de vraag waarom wij weer eens een groeipauze hebben, alhoewel onze inflatie op een historisch laagtepunt zit en er haast al sprake is van de dood van de inflatie. Wij moeten ons afvragen waarom wij ondanks de gunstige, op het aanbod afgestemde economische omstandigheden er niet in zijn geslaagd de particuliere economie te stimuleren en investeringen aan te moedigen. Dat is voor ons het kernvraagstuk. Hier is inderdaad coördinatie door alle betrokkenen een bittere noodzaak.
Mijns inziens mogen wij hier niet alleen mikken op een werkelijk verantwoorde houding van de vakbonden, maar moeten wij ook de geldpolitiek haar rol laten spelen, de rol die voor haar in artikel 105 van het Verdrag van Maastricht is weggelegd. Pas dan kunnen wij echt nieuwe wegen bewandelen en met succes nieuwe infrastructuurprojecten in de Europese Unie uitvoeren. Wij hebben daarbij alle betrokkenen nodig en niet alleen de ministers van Financiën. Iedereen moet handelen, de geldpolitici en de sociale partners. Ook moeten de Raad en de Commissie bereid zijn de eventuele risico's te aanvaarden voor de modernisering van het infrastructuurbeleid. Er moeten echte investeringen komen via openbaar/particuliere partnerschappen, investeringen waarvan een echte stimulans kan uitgaan voor de werkgelegenheid.

Christodoulou
Mevrouw de Voorzitter, het economisch jaarverslag van de Commissie is een waardevol document waarin de internationale economische activiteiten van de Unie onder de loep worden genomen. De rapporteur, de heer Fourçans, wilde hieraan met zijn verslag een dynamisch karakter geven en bepaalde, zeer nuttige, politieke standpunten tot uiting brengen. Mijns inziens is hij daarin op voortreffelijke wijze geslaagd.
Ik wil om te beginnen een opmerking maken over het commentaar dat het verslag levert op de invoering van de euro. Ik had weliswaar een wat diepgaander analyse verwacht, maar aangezien dit verslag op 20 januari is verschenen, kon het eigenlijk geen standpunten daaromtrent bevatten.
Toch ben ik van mening, mevrouw de Voorzitter, dat wij ons veel meer met dit vraagstuk moeten bezighouden. Wij kunnen de monetaire stabiliteit, hoe belangrijk deze ook is - en niemand ontkent het belang hiervan - niet zien als een doel op zich. De monetaire stabiliteit is onderdeel van een meer algemeen beleid. Zoals uit de ervaring is gebleken, kan men van een economisch beleid - laat staan van een monetair beleid - dat slechts een enkel doel dient en de gevolgen voor andere sectoren van de economie negeert, geen goede resultaten verwachten. Daarom is het dynamische element onontbeerlijk. Wij moeten afstappen van de steriele, mechanische aanpak van de economische verschijnselen en overgaan naar een policy mix , een gemengd beleid waarin ook dynamische elementen hun beslag vinden. Anders zullen wij koren geven op de molen van politieke onheilspellers. Zij blijven immers, in weerwil van de ervaringen, aandringen op anticyclische oplossingen voor de klassieke structurele problemen van de economie. Mijns inziens zal een verlaging van de rentevoet met 0, 25 % niet voldoende zijn om het roer van de Europese economie om te gooien. Als wij zuiver interne economische vraagstukken willen oplossen door overeenkomstige situaties te creëren op Europees vlak, gedragen wij ons niet bepaald opbouwend.
Daarom moeten wij nagaan hoe wij de euro kunnen gebruiken als een echt instrument voor de economische ontwikkeling. Wij moeten voorkomen dat de euro zijn kracht verliest. Wij mogen de euro echter vooral niet gebruiken om bepaalde problemen voorlopig op te lossen, zonder acht te slaan op de lange termijn. Juist de lange termijn moeten wij in de gaten houden. Wij weten immers allen dat werkloosheid het grootste probleem is in de Europese economie, dat niet kan worden opgelost met incidentele, voorlopige, anticyclische instrumenten, maar alleen met een radicale structurele aanpak.

Goedbloed
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, Commissie hartelijk dank voor het duidelijke rapport en ook de heer Fourçans voor de commentaren die hij daaraan heeft toegevoegd. Ik denk nu we voor het eerst in het eurokader opereren, dat het verstandig is dat we hier uitgebreid over debatteren in een toch wel wat bijzondere omstandigheid. De heer Hendrick heeft naar voren gebracht dat in de afgelopen jaren ons grootste probleem, de werkloosheid, eigenlijk niet verminderd is in de Europese Unie. Dat is eigenlijk ook niet verbazingwekkend, zeker als wij anderhalf jaar terugkijken waarin de drie voorzitterschappen, voorzitterschappen van socialistische minister-presidenten, respectievelijk bondskanseliers zijn geweest.
De recepten die naar voren worden gebracht, onder andere door het huidige voorzitterschap in de vorm van wat de heer Lafontaine zegt: meer investeren van overheidswege, meer keynesiaanse aanpak, minder letten op de afspraken die we gemaakt hebben ten aanzien van onder andere het stabiliteitspact, spreken de liberalen absoluut niet aan. We moeten constateren, ook in de analyse van de Commissie en ook in de opmerking die de heer Fourçans daar nog over heeft gemaakt, dat met name die landen die de afgelopen jaren zo goed mogelijk gebruik hebben gemaakt van de economische groei, structurele maatregelen hebben genomen, begrotingstekorten terug hebben gebracht, zowel aan de kant van de werkgelegenheid succes hebben gehad als bij het terugbrengen van de staatsschuld en zich daarmee in een positie hebben gebracht waarin ze ook in de toekomst succes kunnen hebben. Het is dan ook, en dat is een vraag die ik aan de commissaris heb, naar onze mening onvoldoende wat er in de convergentieprogramma's van de drie grote landen op dit moment staat. Zij zijn te optimistisch. Als wij straks over de globale economische richtsnoeren gaan praten is het noodzakelijk - misschien kan de Commissie er toch nog eens op reageren hoe zij kan stimuleren - dat de nationale overheden ervoor zorgen dat ze met structurele plannen komen waarbij werkgevers, werknemers en overheid hun verantwoordelijk nemen en gezamenlijk tot een plan komen en niet eenzijdig één onderdeel, namelijk de overheid zelf.

Svensson
Mevrouw de Voorzitter, er bestaat een naïef vertrouwen dat de euro ons zal verlossen van alle economische problemen. Het wordt tijd dat wij uit deze illusie ontwaken. Wij weten dat de euro daalt, de koers is te hoog - de euro daalt ten opzichte van de dollar, en trouwens ook van de kleine Zweedse kroon, hetgeen zeer opmerkelijk is. De beleggers laten de euro links liggen en kiezen voor de dollar. Daarom moet de euro op een lager niveau worden gestabiliseerd.
Waarom gebeurt dit allemaal? Ten eerste omdat de restricties die voor de staten gelden, diezelfde staten verhinderen een actief conjunctuurbeleid te voeren en een offensief beleid, dat gericht is op groei en arbeid. Ten tweede omdat het economisch beleid wordt gemaakt door twee machtscentra, namelijk enerzijds een centrale bank die zich niet behoeft te verantwoorden en waarop geen democratische controle mogelijk is, en anderzijds de regeringen. Deze verdeling staat een consequent en homogeen beleid in de weg. De derde reden is dat het niet juist is te eisen dat het economisch beleid van onze landen wordt geharmoniseerd. Immers, de economieën en de structuren in die landen zijn verschillend, en zij moeten dus ook verschillen kunnen aanbrengen in hun beleid om gelijke, gemeenschappelijke doelstellingen te bereiken. Wordt bij ongelijkheid een gelijk beleid afgedwongen, dan leidt dit tot een vergroting van de verschillen, en in de praktijk tot instabiliteit. Convergentie in het beleid leidt tot inconsequentie in de economie. Het variëren van het economisch beleid kan daarentegen geleidelijk aan leiden tot een echte convergentie.
De ervaring leert dat alle systemen met vaste valutakoersen, of grote systemen met dezelfde valuta, vroeg of laat in een crisis geraken. Dat was zo in 1931, en dat was ook zo in 1992. Wat wij nodig hebben is een valutasamenwerking met variabele koersen; daarmee kunnen in goede orde en overleg allerlei economische veranderingen worden gepareerd. Daarnaast hebben wij behoefte aan een actief conjunctuurbeleid van de staten en aan een doeltreffende controle over de exploitatie van het financieel kapitaal.

Blokland
Mevrouw de Voorzitter, er is niets nieuws onder de zon. Ook nu de euro er is, staan groei, werkgelegenheid en stabiliteit als prominente doelstellingen voor het economisch beleid genoteerd. Ik ben het daar helemaal mee eens. Maar intussen verbaas ik mij wel over een belangrijke, daarmee strijdige opmerking, namelijk dat de structuur en het functioneren van de Europese economie door het convergentieproces grondig zijn gewijzigd. Als dat zo was, waren al die woorden over het probleem van de hoge werkloosheid niet nodig.
Het bevorderen van de werkgelegenheid was ook al het doel van de vorming van de interne markt in 1992. Niets nieuws dus. We mogen evenmin verwachten dat de EMU hiervoor een oplossing brengt. Het generieke middel van beleidscoördinatie, een afstemming die de Commissie als economische wonderolie aanprijst, zal niet werken. De oorzaken van de werkloosheid liggen op het structurele vlak en oplossingen zullen we op specifiek regionaal niveau moeten aandragen.
De huidige internationale financiële crisis brengt de zwakke plekken van de EMU aan het licht. Het mag opmerkelijk zijn dat juist de drie grote EMU-landen het moeilijk hebben en binnen het EMU-keurslijf naar adem happen. Wie zich daarover verbaast, leest de notulen van mei 1998 er maar op na. Toen was al duidelijk dat Frankrijk en Italië in structureel opzicht niet aan de EMU-voorwaarden voldeden. Dat de Commissie aandringt op een voortzetting van de structurele hervormingen en loonmatiging is terecht, maar komt wel als mosterd na de maaltijd. Ook dit is echter niet nieuw.
Overigens kan ik in grote lijnen instemmen met de resolutie zoals die thans voorligt. Maar de 22 ingediende amendementen zijn voor ons onacceptabel. Ik hoop dat het Parlement die alle verwerpt.

Formentini
Mevrouw de Voorzitter, het voorliggende verslag is van het hoogste belang, want het gaat er nu om de kiem te leggen van wat de houding van de Gemeenschap moet worden, de houding van de Unie van onze volkeren, ten aanzien van de verdere ontwikkeling. Er is geen twijfel aan dat de intrede van de euro, na een ogenblik van euforie een fase van diepgaande overdenking heeft ingeluid, ook al omdat de groei waarop wij hadden gerekend, is uitgebleven: een groei die voor onze volkeren, gezien hun traditionele arbeidzaamheid, in de natuur der dingen zou hebben gelegen. Om zover te kunnen komen, hebben wij echter een restrictief beleid moeten voeren dat een negatieve uitwerking heeft gehad op de werkgelegenheid. Van nu af aan moet de grote inspanning van de regeringen, de grote inspanning van de economieën en derhalve van de ondernemers en werknemers gericht zijn op het in gang zetten van een proces dat economische ontwikkeling en dientengevolge ontwikkeling van de werkgelegenheid mogelijk maakt.
Wij Europeanen zijn bijzonder trots op onze tradities, we geloven in de vrije markt, maar vinden wel dat de eigenheid van ons economisch systeem moet worden bewaard; dat systeem wordt immers niet gekenmerkt door een volstrekte meedogenloosheid en een zodanige vrijheid dat er soms een bijzonder nonchalante behandeling van de zwakkeren in het sociale systeem uit kan voortvloeien. Op het gebied van de ontwikkeling hebben wij een traditie die het maatschappelijk bestel en derhalve de behoeften van een ieder respecteert: een evenwichtige ontwikkeling die misschien in het begin trager kan lijken, maar die uiteindelijk tot de nodige resultaten zal leiden.

Berès
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega's, het belang van het economisch jaarverslag is duidelijk toegenomen sinds de eurozone van kracht is. Met behulp van dit jaarverslag kunnen we actieplannen op Europees niveau formuleren, want we weten allemaal dat we zonder een sterke groei het vraagstuk van de werkloosheid niet kunnen oplossen. Hoe kunnen we op Europees niveau een groeibeleid voeren? In dit opzicht denk ik dat het verslag van de heer Fourçans een goed verslag is dat zou kunnen worden aangevuld met de amendementen die we hebben ingediend en het verslag extra waarde geven.
In eerste instantie zullen we de investeringen moeten verhogen, waarbij het gaat om een combinatie van zowel openbare als privé-investeringen. We moeten deze grote taak, waar we al we zo lang over praten, maar eens vervullen. Misschien moeten we de lijst herzien die we aanvankelijk voor ogen hadden, misschien moeten we het accent leggen op nieuwe sectoren zoals de nieuwe communicatietechnologieën, de sociale huisvesting of het stedelijk vervoer. Al deze sectoren zorgen voor groei en werkgelegenheid. Misschien moeten we structurele hervormingen aanbrengen, maar dit kan alleen als er sprake is van groei. Als we dus alleen maar uitgaan van structurele hervormingen om het werkloosheidsvraagstuk op te lossen, en hierbij uit het oog verliezen dat groei hierbij van wezenlijk belang is, zijn we verkeerd bezig.
Als we de groei willen stimuleren moeten we ongetwijfeld ook een nieuw fiscaal beleid ontwikkelen. De heer Fourçans heeft terecht een aantal van onze amendementen over het verlaagd BTW-tarief in zijn verslag opgenomen. Ik geloof dat we met deze verlaging op de goede weg zitten. Dit veronderstelt echter wel dat we de onderlinge harmonisatie van onze fiscale stelsels versterken en hiervoor een bepaalde code ontwikkelen. Als we deze harmonisatie uitsluitend aanwenden om de bewegingsruimte van de nationale begrotingen te verminderen, zullen we hiermee geen wezenlijke bijdrage leveren aan de werkloosheidsbestrijding. We moeten het fiscale systeem opnieuw in evenwicht brengen, zodanig dat het de werkgelegenheid ten goede komt. Verder moeten we het monetair beleid herzien, zoals mijn fractie in een aantal amendementen heeft voorgesteld.
We zijn ons er goed van bewust dat we leven in een tijdperk waarin sprake is van stabilisering van de macht en waarin de ECB een legitieme instelling aan het worden is. Deze bank is immers een nieuwe instelling die nog moet bewijzen wat ze waard is. Voorlopig moeten we de tekst van het Verdrag nog strikt blijven toepassen. In het Verdrag staat aangegeven dat wanneer de prijsstabiliteit een feit is, het monetair beleid moet bijdragen aan de verwezenlijking van de andere belangrijke doelstellingen van de Unie, waaronder met name ook de werkgelegenheid.
Wat betreft de benodigde instrumenten, mevrouw de Voorzitter, wil ik opnieuw benadrukken dat we uit moeten gaan van een gecoördineerde benadering van de globale richtsnoeren voor het economisch beleid en de richtlijnen inzake de werkgelegenheid. We moeten het functioneren van de sociale dialoog in overleg met de betrokkenen proberen te verbeteren. Anders zal de coördinatie tussen de verschillende Raden en tussen de verschillende beleidsvormen van de Unie niet van de grond komen.
Tenslotte hadden we graag gezien dat in het economisch jaarverslag 1999 meer aandacht zou zijn besteed aan de verschillende economische scenario's.
Ik hoop dat dit Parlement een aantal van de amendementen die wij hebben ingediend kan overnemen zodat mijn fractie het verslag van de heer Fourçans kan accepteren.

Herman
Mijnheer de Voorzitter, de structurele hervormingen worden beschouwd als instrument bij uitstek om de werkloosheid te bestrijden. De werkloosheid is naar schatting voor 80 % van structurele aard, wat mevrouw Randzio-Plath er ook over mag beweren. We moeten ons niet voor de gek houden, dit is een politiek probleem. Wie vandaag de dag aan de macht wil komen, moet geen structureel beleid willen voeren. Een ieder die dit wel heeft gedaan, heeft het veld allang moeten ruimen. Je bereikt alleen de politieke top als je eenvoudige remedies belooft.
Dat is nou precies wat we momenteel zien gebeuren. Het is veel eenvoudiger om de rentevoet te verlagen, de overheidsuitgaven te laten toenemen en moeilijke beslissingen vooruit te schuiven dan maatregelen te treffen als het opleiden van arbeidskrachten en het terugdringen van de arbeidskosten. Ons meningsverschil is dus niet wetenschappelijk of economisch van aard, wat de heer Katiforis ook mag beweren. Gelukkig kunnen we nog wel luisteren: we laten belangrijke deskundigen komen die hier allemaal op dezelfde manier over blijken te denken. Het zijn niet de economen die hierover twisten. Nee, er is alleen onenigheid op politiek niveau. Het is politiek gezien dus veel eenvoudiger een macro-economisch beleid te formuleren dan een structureel beleid, en dat is nu juist waarover men van mening verschilt.
Mevrouw Randzio-Plath, die altijd verwijst naar het succes van de Amerikaanse economie, doet precies het tegengestelde van wat de Amerikanen doen. Ze prijst de wijsheid van de Federal Bank . Deze bank kent een batig saldo en de arbeidsmarkt in Amerika kent geen enkele belemmering. De arbeidskosten zijn 25 % à 30 % lager dan bij ons en mevrouw Randzio-Plath verbaast zich erover dat het in de Verenigde Staten goed gaat en hier niet!
Laten we daarom de realiteit niet uit het oog verliezen en onszelf niet voor de gek houden. Het succesvolle beleid ter bestrijding van de werkloosheid is niet populair. De resultaten zullen pas op lange termijn zichtbaar zijn en daarom wordt in Europa een dergelijk beleid nu eenmaal niet gevoerd. Zo simpel ligt het dus!
Applaus

Trizza
Mevrouw de Voorzitter, met de derde fase van de Economische en Monetaire Unie is er een delicate fase aangebroken die het Europees Parlement verantwoordelijkheden oplegt jegens de burgers. Het Parlement moet op een beslissende manier bijdragen tot het debat en tot de vaststelling van de richtsnoeren voor het economisch beleid waarbij het gebruik moet maken van instrumenten die zijn onderbouwd met statistische gegevens en meer gedetailleerde analyses. Een proces van voortdurend toezicht is essentieel om de fase van de structurele hervormingen aan te kunnen die door de invoering van de eenheidsmunt noodzakelijkerwijs moeten worden versneld. De structurele veranderingen van de technologie vereisen een werkgelegenheidsbeleid dat is toegespitst op opleiding, omscholing, en betere kwalificaties, waardoor de productiviteit en het concurrentievermogen zullen toenemen. Maar dat op zich is niet voldoende. De factor arbeid gaat zwaarder wegen naarmate ondernemers meer in termen van concurrentie gaan denken en dit vereist lastenverlichting en harmonisatie van de fiscale beleidslijnen van de lidstaten. Wanneer we erin slagen het vertrouwen van de ondernemers te vergroten, zal dit een gunstige invloed hebben op de productieve investeringen en op de werkgelegenheid.
De lidstaten moeten blijven streven naar begrotingsevenwicht via het terugdringen van de tekorten, zonder dat daardoor de overheidsuitgaven omhoog gaan. De waarde van de euro moet worden bepaald door de markt en de marktschommelingen: het heeft geen zin dat aparte lidstaten de Europese Centrale Bank om renteverlaging vragen. De politieke controle moet bij de Europese Unie liggen en niet bij de afzonderlijke landen. We moeten waken voor asymmetrische schokken en in het voetspoor van de Verenigde Staten van Amerika trachten te treden. Maar daartoe zullen we alleen maar in staat zijn als de economische unie ook als politieke unie een vaste koers vaart.

Pérez Royo
Mevrouw de Voorzitter, om te beginnen moet ik zeggen dat wij het niet eens zijn met de voorstellen die worden gedaan in de mededeling waarmee de Commissie het economisch jaarverslag 1999 presenteert.
De mededeling van de Commissie, die het uitgangspunt is voor het vastleggen van de globale economische richtsnoeren, berust op een analyse die wij niet kunnen delen.
De titel van de mededeling luidt: "De Europese economie bij de komst van de euro: bevordering van groei, werkgelegenheid en stabiliteit" . Nu heb ik in de mededeling gekeken waar die bevordering van groei, werkgelegenheid en stabiliteit te vinden waren, en er bestaat duidelijk tevredenheid over de stabiliteit, maar u zult nergens iets vinden over bevordering van groei of bevordering van de werkgelegenheid.
Na twee jaar te zijn gegroeid, hoewel ook weer niet overdreven veel, maakt de Europese economie momenteel pas op de plaats. We kunnen erover van mening verschillen of dit de opmaat is tot een recessie of gewoon stagnatie, maar de feiten zijn zonder meer verontrustend. De drie grootste economieën van de Europese Unie, die 75 % van het bruto binnenlands product van de eurozone uitmaken, zijn er als volgt aan toe: de Duitse economie kende het laatste kwartaal van vorig jaar een negatieve groei, en de Italiaanse economie is de laatst twee jaar nauwelijks gegroeid - minder dan 1, 5 %.In Frankrijk staat men op het punt om de groeicijfers voor dit jaar naar beneden bij te stellen, hoewel de Franse economie nog het hardst groeit van de drie.
Er dreigt dus een reëel gevaar voor de Europese economie, en ik durf zelfs te zeggen: voor de wereldeconomie. Nu vrijwel de hele wereld met uitzondering van de Verenigde Staten en de Europese Unie een recessie doormaakt, zou het rampzalige gevolgen hebben voor de economie en voor de toestand in de wereld als de Europese motor opeens stil kwam te staan - en dan zeg ik nog niets over eventuele stagnatie in de Verenigde Staten, want dat is ook nog mogelijk.
In deze situatie kunnen we erover twisten of de werkloosheid structureel of conjunctureel van aard is. Het is echter hoe dan ook duidelijk dat als er geen krachtig stimuleringsbeleid gevoerd wordt, de werkloosheid in ieder geval op de korte termijn, en wellicht zelfs op de middellange termijn, op een peil zal blijven dat voor ons maatschappelijk onaanvaardbaar is.
Wat heeft de Commissie ons hierover te zeggen? Welnu, na een uitstekende analyse van de situatie inzake stabiliteit, zegt de Commissie dat de situatie er vanuit het oogpunt van monetaire stabiliteit gunstig uitziet en dat een verdere verbetering van de policy mix de positieve effecten zou kunnen versterken - zo wordt op bladzijde 39 gezegd.
Maar als we verder kijken, wordt ons op pagina 67 verteld: "Het productieniveau in de eurozone ligt nog steeds te laag doordat een gedeelte van de productiecapaciteit niet wordt benut en door de slapte op de arbeidsmarkt" . Vervolgens wordt echter gezegd: "Voor wat het begrotingsbeleid betreft, wordt verwacht dat in 1999 de geleidelijke vermindering van bestaande begrotingstekorten zal worden hervat." Wij zijn het, op het gevaar af als keynesianen te worden gebrandmerkt, niet eens met die zienswijze. We zijn het eerder eens met een ander verslag dat zojuist is verschenen, "Rapport sur l'état de l'Union Europeénne " , dat tot stand is gekomen onder leiding van Jean-Paul Fitoussi. Daarin is het volgende te lezen: "Niets wijst erop dat er momenteel een te slap begrotingsbeleid zou worden gevoerd. Veeleer kan het toenemen van de begrotingstekorten in de eurozone in de jaren "80, en zelfs aan het begin van de jaren "90, grotendeels worden toegeschreven aan een te restrictief monetair beleid."
Onze regeringen hebben er belang bij om openlijk en zo systematisch mogelijk samen te werken binnen de Euro-Raad, om een zo groot mogelijke harmonie tot stand te brengen tussen het monetaire beleid en het begrotingsbeleid. Dat is waar wij op hopen: een vastbesloten optreden binnen de Euro-Raad om, zelfs door middel van het begrotingsbeleid, een nieuwe impuls te geven aan de groei waaraan wij in Europa momenteel behoefte hebben.

Mendes Bota
Mevrouw de Voorzitter, wij moeten ingaan tegen deze neiging om voortdurend van mening te veranderen in de economische analyses en verwachtingen. Men gaat te gemakkelijk van euroforie naar euroscepticisme en omgekeerd. Men balanceert tussen het optimisme van de consumenten en de twijfel van de ondernemers. Ja, we moeten ons inderdaad zorgen maken. Ja, we moeten inderdaad oog hebben voor de gevaren van een economische ontsporing, die zowel van buiten als van binnen de Europese Unie kan komen. De boodschap die dit Parlement de volkeren en de regeringen moet geven, mag geen boodschap van pessimisme zijn; wij moeten hun zeggen dat zij blijk moeten geven van discipline en veeleisend moeten zijn voor zichzelf.
1999 zal desalniettemin een jaar van economische groei voor de communautaire ruimte zijn. De groei kan 2 % of 2, 5 % bedragen, maar de economie zal groeien. We zullen echt succesvol zijn als we erin slagen deze groei aan te wenden om banen te scheppen. Wij moeten verstandig zijn en de coördinatie tussen het begrotings-, loon- en monetair beleid versterken. Wij moeten moedig zijn en alle verleidingen om hiervan af te wijken en maatregelen te nemen die de uitvoering van het groei-en stabiliteitspact in het gedrang kunnen brengen, weerstaan. De geloofwaardigheid van dit pact is de beste garantie voor lage langetermijninteresten en een inflatie die onder controle is. We moeten tezamen met de sociale partners een inspanning leveren om het loonbeleid te coördineren en moeten ons tezamen met de lidstaten inzetten om de structurele hervormingen te versnellen en verder te gaan dan de eigen stabiliteitsprogramma's voorschrijven. Het streven om de begroting onder controle te houden is beperkt, maar wij moeten desalniettemin naar een evenwicht en ten laatste tegen 2002 misschien zelfs naar een overschot op de begroting streven.
De overheidsuitgaven voor investeringen in de vijftien landen van de Unie vertegenwoordigden in 1991 3 % van het BBP. Sindsdien is deze ratio almaar gedaald, en in 1998 bedroeg hij nog amper 2, 1 %. Een nieuw elan voor de trans-Europese netwerken en het bevorderen van onderwijs, opleiding en de informatiemaatschappij kunnen het tij helpen keren. Tevens moeten de lasten op arbeid verlaagd worden en de begrotingstekorten dalen. Soortgelijke mededelingen, aanbevelingen en vooruitzichten verwachten wij van de voor 30 maart eerstkomend beloofde economische richtsnoeren.
Groei, werkgelegenheid en stabiliteit zijn de magische woorden in het huidige politieke discours. Die stabiliteit moet in Europa beginnen, zelfs tegen de achtergrond van de financiële crises in Rusland, Zuid-Oost-Azië en Latijns Amerika of de oververhitting van de Amerikaanse economie. Wij moeten kalm blijven in het midden van de storm.

Lukas
Mevrouw de Voorzitter, de heer Fourçans doet in zijn opmerkelijke verslag een aantal belangrijke vraagstukken voor de Europese economie uit de doeken. Hij breekt een lans voor een op stabiliteit afgestemd geldbeleid en wij zijn het wat dat betreft met hem eens.
Ook delen wij zijn zorgen over het voor 1999 voorspelde overheidstekort in Duitsland, Frankrijk en Italië. Dit zal waarschijnlijk 2 % van het BBP of zelfs meer bedragen. Daar dit economisch uiterst belangrijke landen zijn, zal een eventuele crisis ernstige gevolgen hebben voor de kleine partnerlanden. In het verslag staan talrijke voorstellen waarmee ik kan instemmen. Door mijn beperkte spreektijd kan ik er slechts drie noemen: het voorstel de investeringen voor versterking van het mededingingsvermogen sterker te concentreren op onderzoek, onderwijs, beroepsopleiding en bijscholing; het voorstel het gebruik van niet hernieuwbare hulpbronnen te verminderen en tegelijkertijd nieuwe technologieën te ontwikkelen en tot slot de noodzaak de arbeidskosten te verminderen zonder de financiering van de sociale zekerheid in gevaar te brengen.

Katiforis
Mevrouw de Voorzitter, allereerst moet ik de heer Herman erop attenderen dat wat de Amerikaanse economie betreft, Amerika zich in 1992 in een crisis bevond. Deze crisis werd niet opgelost met een versoepeling van de voorschriften. Die waren al soepel genoeg en bovendien bestond daar niet de regeling waarvan u zojuist zei dat die de Europese economie tegenhoudt. Amerika geraakte uit de crisis en verwierf het huidige elan met de tekorten van Reagan. Dat zijn feiten die u niet uit het oog mag verliezen als u echt realistisch wilt zijn. En wat de rest betreft, natuurlijk zijn onze meningsverschillen politiek van aard. Wij willen een beleid voeren voor de werknemers en u wilt een beleid voeren voor de effectenhandelaren. Wat is echter het moeilijkste, een conflict aangaan met de werknemers of met de effectenhandelaren? Dat zal de tijd ons moeten leren. Onze taak is, in tegenstelling tot hetgeen u insinueert, allesbehalve gemakkelijk en wij zijn evenmin gemakzuchtig. Wij hebben gewoon radicaal andere, sociale en politieke opvattingen.
Ik wil dan wat het verslag betreft, de heer Fourçans van harte gelukwensen met zijn intellectuele hoogstandje. Helaas kan ik zijn algemeen standpunt niet delen, dat natuurlijk een uitvloeisel is van zijn politieke overtuigingen. Met het jaarverslag volgt de Commissie nu al vijf jaar dezelfde tactiek: zij maakt van elke, toevallige verbetering van onze economie gretig gebruik om te kunnen roepen: "Ziet u wel dat ons beleid succes heeft; Europa komt op gang" . Telkens als het echter bergafwaarts gaat, is het niet onze maar andermans schuld. Dan zijn het de crisissen in de derde wereld. Onze eigen speculanten hebben daar natuurlijk part noch deel aan. Noch het verslag van de Commissie, noch het verslag van de heer Fourçans houdt zich bezig met de verantwoordelijkheden van onze eigen speculanten voor de rampen in Azië, alhoewel ook wij voor deze rampen de tol zullen moeten betalen en reeds betalen.
De gemiddelde economische groei in de Europese Unie blijft steken bij 1, 9 %, dat wil zeggen 1 % minder dan noodzakelijk voor de vermindering van de werkloosheid. Dat is nu al tien jaar lang zo. De investeringen stagneren, ofschoon de kapitaalrentabiliteit het niveau van 1960 heeft bereikt. Noch de Commissie, noch de heer Fourçans getroosten zich enige moeite om na te gaan waarom dit zo is.
In het overeenkomstig verslag van twee jaar geleden stond dat grondslag voor de economische groei in Europa zich verplaatst van export naar interne vraag en investeringen. Wat zien wij nu echter? Een internationale economische crisis breekt uit, tast de Europese import aan en onmiddellijk is het recessie geblazen. Waar is het intern dynamisme dat wij volgens u geleidelijk aan verwerven? Wij komen geen streep verder, maar willen niet toegeven dat het beleid van de Commissie is mislukt en dit beleid radicaal, door iedereen onder ons, van de hand moet worden gewezen. Wij lijken de Bourbons wel! Die hebben ook niets geleerd en niets vergeten. U weet echter maar al te goed welk lot de Bourbons door deze houding beschoren was!

Ilaskivi
Mevrouw de Voorzitter, nu de Europese Centrale Bank van start is gegaan, is het hele EU-apparaat dat te maken heeft met het economisch beleid, klaar om de uitdagingen aan te gaan waar de komende ontwikkeling van de economie ons voor plaatst. De gecoördineerde samenwerking tussen de ECB en de Commissie alsmede de raden dient een centrale positie in te nemen wanneer men poogt een gunstige ontwikkeling te garanderen voor zowel de Europese Unie als geheel als voor de lidstaten.
Benadrukt dient te worden dat een stabiele geldwaarde, waarvan het belang door de ECB sterk wordt onderstreept, niet het enige doel mag zijn van het economisch beleid. Voldoende groei en het tegengaan van conjuncturele storingen zijn net zo belangrijk. Alleen op die manier kan een lage werkloosheid, die voor de burgers van het allergrootste belang is, gegarandeerd worden.
De ECB leunt in haar beleid met name op regulering van de geldhoeveelheden. Ze hecht in dezen aan de gedachte van de kwantitatieve theorie. Dit is een leer die stamt uit het begin van deze eeuw, en die past niet in het gedachtegoed van een nieuw millennium. Het is ook niet juist dat de Commissie voortdurend het belang onderstreept van het nadrukkelijk vasthouden aan de convergentiecriteria. In dat geval wordt geen rekening gehouden met de standpunten van het keynesiaanse economische en budgettaire beleid. Het overschot dient te voorkomen dat er oververhitting optreedt; bij een dreigende recessie moet men voorbereid zijn op herstel met behulp van tekorten.
Een tekort op het budget zou moeten worden bekeken in het kader van de hele conjuncturele cyclus. Dit is met name nu van belang omdat de prognose voor het overheidstekort van de drie grootste eurolanden voor het lopende jaar minstens 2 % is, oftewel speling en mogelijkheid om tekorten op te vangen is er bijna niet. Het Parlement dient in dezen de ontwikkelingen te volgen en, indien nodig, zijn stem te verheffen ten bate van een realistisch beleid met betrekking tot groei, werkgelegenheid, structuur en herstel.

Ettl
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, er gaat weliswaar geen gelegenheid voorbij of men benadrukt de noodzaak van coördinatie van de economische beleidsvormen, maar de praktijk toont aan dat er nog een lange weg moet worden afgelegd, voordat men van analyse en evaluatie van de belangrijkste economische aspecten kan overgaan tot besluiten. Daarom is het hoog tijd dat er een actieplan komt waarmee wij aan de slag kunnen gaan.
Ook de voorstellen in het onderhavige verslag van de heer Fourçans, waar ik in principe mee kan instemmen, zijn weliswaar consequent, maar niet voldoende om een betere coördinatie van de economische en monetaire beleidsvormen te bewerkstelligen. De economische omstandigheden worden overschaduwd door investeringsmoeheid en zullen ons niet de noodzakelijke impuls kunnen geven tot economische groei en werkgelegenheid.
Het moet mij dan ook van het hart dat wij sparen uit angst. Wij aanbidden de sanering van de begroting, wat dit ook moge inhouden, als een afgod! Dat volstaat echter absoluut niet. Dit is veel te weinig. Dat heeft ook niets uit te staan met het vaak verkeerd begrepen keynesianisme. Zolang men er niet in slaagt, na verstandig overleg, zowel binnen als buiten de Europese Unie een gecoördineerd economisch beleid te voeren, waarin ook een beslissende rol is weggelegd voor het geldbeleid, zal het nooit komen tot werkgelegenheid, groei en stabiliteit.
Het verheugt ons dat het verslag van de heer Fourçans op verantwoorde wijze omgaat met de inkomens- en mededingingsvraagstukken. Op die manier kan men voorkomen dat bestaande, toch al niet eenvoudige economische situaties nog moeilijker worden gemaakt door negatieve ontwikkelingen op het gebied van de koopkracht. Dat zou een extra domper zijn op de economische groei, hetgeen het ergste zou zijn wat ons kan overkomen. Wij hebben nu stimulansen nodig, stimulansen en meer moed voor meer werkgelegenheid en meer groei.

Porto
Mevrouw de Voorzitter, in het economisch jaarverslag voor 1999, het eerste jaar dat we over de euro beschikken, wordt terecht de nadruk gelegd op de vooruitgang die geboekt werd, aangezien "nu duidelijk een cultuur van stabiliteit en een op stabiliteit gericht kader aanwezig zijn in de Unie" . Aldus werd bereikt wat, om nogmaals het verslag - waarmee ik de commissaris feliciteer - te citeren, als "een revolutie van de mentaliteit in alle lidstaten" wordt beschouwd.
Dit was het resultaat van het feit dat de nominale convergentie die door het Verdrag van Maastricht voor deelneming aan de euro geëist werd (zodat wij "een historisch lage inflatie en historisch lage rentetarieven" en "een sanering van de begrotingen" kennen) de economische groei niet in het gedrang bracht, die in 1997 2, 7 % en in 1998 2, 9 % bedroeg. Bovendien werd vergeleken bij de vorige vijf jaren meer werkgelegenheid geschapen en werden in de periode 1996-2000 5, 1 miljoen banen gecreëerd, nadat tussen 1991 en 1995 4, 6 miljoen banen verdwenen waren.
Deze successen werden bovendien geboekt in een periode van aanzienlijke instabiliteit in de wereld, met name in Azië, Rusland en meer recent in Latijns Amerika (20 % van de wereldeconomie maakt een recessie door en 10 % bevindt zich op de rand van een recessie).
Mede als gevolg hiervan wordt de groei voor 1999 nu naar beneden bijgesteld. Hoewel de algemene resultaten die geboekt werden, er geen twijfel over laten bestaan dat de weg naar de Economische en Monetaire Unie een succes is, moeten wij een strikt en realistisch beleid voeren, zoals overigens ook voorgesteld wordt in het verslag van collega Fourçans, waarmee ik hem feliciteer.
Ik wil het slechts over één aspect hebben: wij dienen ongetwijfeld bijzondere aandacht te besteden aan de rol van de overheidsinvesteringen, ook al mogen de begrotingstekorten overeenkomstig de bepalingen van het stabiliteits- en groeipact niet toenemen. De rapporteur beklemtoont in de paragrafen 25 en 26 dat "het nuttig zou zijn een analyse uit te voeren die een geharmoniseerde en coherente definitie van overheidsinvesteringen voor de gehele Europese Unie oplevert" en dat "de toename van de overheidsinvesteringen een reorganisatie van de overheidsuitgaven kan vereisen" . Naast een aantal andere maatregelen die eveneens belangrijk zijn, maar misschien iets minder gevoelig liggen, bijvoorbeeld op het gebied van de versoepeling van de markten en de opleiding van het menselijk potentieel, vormen overheidsinvesteringen een moeilijk te verwezenlijken doelstelling. De Unie, en met name de Commissie en de lidstaten dienen zich dan ook te bezinnen over de concrete maatregelen die voor de respectieve rationalisering moeten worden genomen.

Metten
Voorzitter, het economisch jaarverslag is de gelegenheid bij uitstek om de input te leveren van de kant van het Parlement voor de globale richtsnoeren van het economisch beleid. In deze globale richtsnoeren is vooral van belang welke beleidsmix voor de Unie en de lidstaten wordt aanbevolen. Het gaat dan traditioneel om het begrotingsbeleid, monetair beleid en de loonontwikkeling. Want dat zijn de belangrijkste macro-economische factoren die wij in de Unie zelf kunnen beïnvloeden. Externe factoren spelen overigens een beperkte rol daar de externe handel slechts 10 % van het Unie-BNP uitmaakt.
Welke beleidsmix is in de huidige situatie dan gepast? De economische groei neemt af en de Commissie kondigt al een verdere neerwaartse bijstelling aan. De officiële inflatie is onder de 1 % gezakt, zodat de feitelijke inflatie, rekening houdend met meetfouten, al bijna nul is. Als de prijsstabiliteit bedreigd wordt dan is het door deflatie. Door de werkgelegenheidsdrempel van 2 tot 2, 5 % die in de groei zit, dreigt nu ook de werkloosheid niet verder te dalen. Er moet nu iets gebeuren om de groeivertraging om te keren. Maar wat?
De begrotingen van de lidstaten laten nog niet veel ruimte, vooral bij de grotere die echt zoden aan de dijk zouden zetten. In de loonontwikkeling zit nog wel enige, maar beperkte ruimte. Immers, de lonen blijven nog bij de productiviteitsontwikkeling achter wat voor het Europese bedrijfsleven dat zwemt in het geld niet echt nodig is. Een stimulans voor de consumptieve bestedingen kan dus komen van de lonen. Dat is nodig omdat het de consumentenbestedingen zijn die de Europese economie op dit moment nog gaande houden. Cruciaal is in dit verband echter dat de ECB nu de rente verder verlaagt, zodat investeringen goedkoper worden en consumenten meer gaan besteden en minder sparen. Door de bijna-deflatie is dat nu ook mogelijk en het is nodig door de inzinking van de Europese economie. Door de lage inflatie is de reële rente te hoog en moet de ECB handelen vanuit haar verplichting het economisch beleid van de Unie te ondersteunen.

Garosci
Mevrouw de Voorzitter, de indiening van het economisch jaarverslag komt altijd neer op de indiening van een lijst van klachten over wat er niet werkt in de Europese Unie. Dit jaar is het scenario echter helemaal nieuw. Met de euro is er een verplicht, dwingend instrument dat noopt tot een andere samenhang dan die van de voorgaande jaren. We weten dat de groeiramingen van het najaar 1998 door alle lidstaten naar beneden zijn bijgesteld en we weten ook dat Frankrijk, Duitsland en Italië alleen momenteel driekwart van het BBP van de eurozone vertegenwoordigen. Als er maar een van deze landen in een crisis zou raken, dan zou het gehele scenario eronder te lijden hebben. We staan dan ook oog in oog met drie nieuwe dimensies waarop we op tenminste drie verschillende manieren moeten reageren. De nieuwe dimensies zijn: in de eerste plaats een nieuwe homogenisering door de euro, dat wil zeggen harmonisatie op het gebied van belastingen en heffingen en het bankwezen - zo bespraken wij en bekritiseerden wij gister om middernacht nog de banken die de euro nog niet hebben geaccepteerd - om de sanering van de begrotingen van de verschillende lidstaten voort te zetten. In de tweede plaats is er een nieuwe sectorgerichtheid van de markt, ofwel een verschuiving naar de derde sector: er moet meer aandacht worden besteed aan de handel, het toerisme, de dienstensector, het ambacht. Tenslotte is er een nieuwe dimensie van de markt: de grote bedrijven hebben hun functie, maar het is vooral in de context van het midden- en kleinbedrijf dat wij de toekomst moeten situeren.
Onze drie reacties moeten zijn: een niet alleen economische maar ook sociale evaluatie van de markt, een realistisch loonbeleid - vooral voor jongeren die op zoek zijn naar hun eerste baan - en tenslotte gerichte overheidsinvesteringen gekoppeld aan de particuliere investeringen. Ik geloof dat daartoe de economische beleidsopties moeten worden gecoördineerd met de strategie voor de werkgelegenheid en dus is en blijft de euro, op dit historische moment in de Europese opbouw, ons belangrijkste antwoord en tegelijk onze belangrijkste kans. De euro is zeker niet het doel, maar het instrument om het doel te bereiken en moet in elk geval worden beschouwd als een vertrekpunt, al is het misschien nog niet zo'n solide vertrekpunt als wij hadden geconcipieerd.

Rübig
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, als wij spreken over een werkgelegenheidspact denken wij dat, als werkgevers en werknemers het met maar elkander eens worden over de doelstellingen van het werkgelegenheidsbeleid, de werkgelegenheid vanzelf komt. Laten wij hier echter oppassen. Werkgelegenheid en arbeidsplaatsen worden enkel en alleen bepaald door de consument. De consumenten, wij, de burgers, beslissen wat wordt gekocht, van welke firma's en uit welke regio's. De consument is, god zij dank, heel objectief. Hij kijkt naar de totale prestatie die hem wordt geboden. Daar is de consument zeer kritisch. Als een klant naar een winkel gaat, zal hij beslist niet op elke verpakking speuren naar het oorsprongsland, maar zijn aandacht toespitsen op prijs, kwaliteit en service.
Daarom moeten wij mijns inziens veel meer aandacht schenken aan de opleiding van onze werknemers. Zij moeten de behoeften van de klant leren inschatten en leren aanvoelen wat zijn toekomstige behoeften zullen zijn. Als een bedrijf goed is, weet het in te spelen op de toekomstige behoeften van de consumenten. Daarvoor is echter ook een efficiënte overheid nodig. Wij moeten de overheidskosten zien te verminderen. Wij moeten zien hoe wij de overheid efficiënter kunnen maken. Wij moeten oude taken vervangen door nieuwe. Dat betekent dat wij de onproductieve overheidssectoren moeten veranderen in sectoren waar daadwerkelijke service wordt verleend. Ook dat is een speciale taak voor de Europese Unie. Wij moeten hier het goede voorbeeld geven en dit is mijns inziens een doel waarvoor het de moeite waard is te vechten.

Caudron
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega's, alvorens ik mijn betoog op de kern van de zaak wil richten, wil ik de heer Fourçans laten weten dat ik ingenomen ben met de kwaliteit van zijn verslag. Hoewel we flink van mening verschillen over het te voeren nationaal en Europees beleid, heb ik respect voor zijn eerlijke en intellectuele benadering en wil ik het belang van zijn voorstellen onderstrepen.
Ik ben zeer terughoudend ten opzichte van de tekst van de rapporteur, met name met betrekking tot wat ik beschouw als zijn obsessie met de begrotingstekorten. Verder is de rapporteur geobsedeerd door het zogenaamde gebrek aan souplesse en flexibiliteit van werknemers. Wat deze zaken betreft, is er niets nieuws onder de zon. We hebben zogezegd niet dezelfde opvatting over hoe het vraagstuk van de werkloosheid moet worden aangepakt of over de plaats die de werknemer in de economie moet innemen.
Maar tegelijkertijd delen we op een aantal andere punten dezelfde mening, met name wat betreft de erkenning dat sommige overheidsinvesteringen noodzakelijk zijn en dat de gebruikers van betaalmiddelen in euro's moeten weten welke kosten voor betalingen in rekening worden gebracht.
Wat het eerste punt betreft, ben ik het goeddeels eens met de rapporteur dat Europa zich intensiever moet bezighouden met alles wat met communicatie en de daarbij behorende infrastructuur te maken heeft. Ik onderschrijf zijn mening dat de maatschappij haar plichten op het gebied van beroepsopleiding en onderwijs niet uit de weg moet gaan, of het nu gaat om elementair of om permanent onderwijs.
Wat het tweede punt betreft heb ik onze commissarissen de Silguy en Monti regelmatig aangesproken over het vraagstuk van de belastingheffing. Ik denk dat de Commissie zeer snel moet handelen aangezien de geloofwaardigheid van de euro in deze tussenfase op het spel staat.
Tot slot wil ik zeggen dat het verslag van de heer Fourçans mijns inziens op steekhoudende argumenten is gebaseerd. De rapporteur probeert de verschillen tussen rechts en links niet te verhullen en springt discreet om met bepaalde rechten die werknemers genieten. Bovendien doet hij in zijn verslag zeer interessante voorstellen die een zinvolle bijdrage leveren aan het debat dat over dit vraagstuk wordt gevoerd.

von Wogau
Mevrouw de Voorzitter, waarde collega's, allereerst wil ik de rapporteur, de heer Fourçans van harte bedanken voor zijn verslag en hem daarmee gelukwensen.
Uit het verslag blijkt dat de Europese economie nog steeds op de goede leest is geschoeid: goede investeringsrentabiliteit en historisch lage inflatiepercentages en rentevoeten. Desalniettemin stellen wij vast dat de cijfers voor de verwachte economische groei moeten worden gecorrigeerd en wel naar beneden. Wij moeten ons dan ook afvragen wat daar de oorzaken van zijn.
Het lijdt geen twijfel dat de vertraagde economische groei ten dele te wijten is aan de economische omstandigheden in het buitenland. Deze kunnen echter niet de enige oorzaak zijn. Dit blijkt ook al uit het feit dat de buitenlandse handel met crisisgebieden zoals Rusland, Brazilië en Zuid-Oost-Azië, slechts een klein gedeelte van het bruto binnenlands product van de Europese Unie uitmaakt. De werkelijke oorzaak van de vertraagde groei is het uitblijven van investeringen en daarover zijn wij het geloof ik allemaal eens. Er zijn er die daarvoor de schuld in de schoenen van de Europese Centrale Bank willen schuiven, omdat die de rentevoeten te hoog houdt. Men kan echter alleen maar verbaasd zijn als men dat hoort, daar momenteel zowel de korte- als langetermijnrentevoeten lager zijn dan ooit tevoren.
De zwakke economische groei in de Unie wordt ook mede veroorzaakt door het onzekere economische beleid van een aantal grote lidstaten. Daardoor zijn de bedrijven in onzekerheid komen te verkeren en daarom investeren zij niet. De ondernemingen investeren niet als zij in het ongewisse verkeren over de belastingen en de sociale bijdragen die zij aan het eind van het jaar moeten betalen. Daar moet men als Europese Unie met een economisch beleid wat aan zien te doen. De hoofdoorzaak voor de zwakke economische groei en de achterblijvende werkgelegenheid moet ongetwijfeld worden gezocht in het economisch beleid en niet bij de Centrale Bank. Als gesprekspartners van de Europese Centrale Bank mogen wij niet toelaten dat de bank tot zondebok wordt gemaakt voor andermans fouten.
Een ander dominant vraagstuk in de discussie over het economisch beleid is de kracht van de Europese munt. Voor de kracht van de euro - en voor onze burgers - is niet de verminderde externe waarde van de munt van doorslaggevend belang, maar de interne stabiliteit van de euro. Met een gemiddeld inflatiepercentage van 0, 8 % in euroland hebben wij prijsstabiliteit. Het prijsstijgingspercentage in de Verenigde Staten, waarmee wij hier worden vergeleken, is meer dan het dubbele van dat van de Europese Unie. De reden voor de waardevermindering van de euro ten opzichte van de Amerikaanse dollar is vooral het gebrek aan vertrouwen van de internationale financiële markten in het economisch beleid van een aantal grote landen van de Europese Unie.
De Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid heeft zich door middel van het onderhavige verslag met meerderheid uitgesproken voor een economisch beleid overeenkomstig de principes van de sociale markteconomie en tegen een afzwakking van het Stabiliteitspact. Alleen op die manier kan men het verspeelde vertrouwen weer terugwinnen en zorgen voor meer groei en werkgelegenheid.

de Silguy
Mevrouw de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ik wil allereerst uw rapporteur, de heer Fourçans, feliciteren met zijn verslag. Het bevat niet alleen alle benodigde informatie, maar is bovendien heel nauwkeurig. Het geeft een overzicht van de belangrijkste, om niet te zeggen alle aspecten van het proces van multilateraal toezicht. Ik breng u in herinnering dat dit proces wordt ingeluid met het economisch jaarverslag.
Ik kan mij persoonlijk goeddeels achter het mondeling betoog van onze rapporteur scharen en heb het debat met veel belangstelling gevolgd. Ik vond overigens dat het een meer politiek karakter had dan de afgelopen jaren en dat de scheidslijnen tussen rechts en links duidelijker waren. Dit heeft wellicht te maken met de komende verkiezingen.
Ik zou willen zeggen: laten we naar de resultaten kijken en dit vraagstuk op pragmatische wijze benaderen. Toen het huidige Parlement in 1994 gekozen werd, had Europa net een jaar van recessie achter de rug. In 1993 was de groei gedaald tot 0, 5 %, vergeleken met een groei van 2, 9 % in 1998. Het tekort, dat in 1994 nog 5, 4 % bedroeg, was in 1998 afgenomen tot 1, 5 %. In 1994 kende Europa een werkloosheidspercentage van 11, 1 %. In 1998 was dit gedaald tot 10 %. Tijdens de huidige zittingsperiode is de werkloosheid dus afgenomen.
Naar aanleiding van dit zeer interessante en nuttige debat zou ik graag een aantal opmerkingen willen maken. Uw rapporteur heeft me hiertoe overigens ook uitgenodigd en ik zal desgewenst enigszins afwijken van het betoog dat voor mij op papier is gezet. Ik zal eerst iets zeggen over de toestand van de Europese economie en vervolgens de verschillende aspecten van het economisch beleid in Europa toelichten.
Wat de toestand van de Europese economie betreft, mijnheer de rapporteur, ben ik net als u van mening dat ze de negatieve invloeden ondervindt van de wereldwijde crisis. Ik bespeurde in uw betoog, en met name ook in dat van de heer von Wogau en de heer Pérez Royo, een ondertoon die naar mijn mening iets te pessimistisch was. Ik denk dat de situatie minder zorgelijk is dan enige tijd geleden, ook al is de onzekerheid niet verdwenen.
Wat de situatie buiten de Unie betreft, zien we dat de toestand in de Aziatische landen zich stabiliseert. Ik denk hierbij aan Korea en Thailand. De onzekerheid werd echter met name door Japan veroorzaakt. Er zijn in Japan hervormingen aangekondigd in de financiële sector en de banksector. Deze hervormingen moeten nu worden doorgevoerd. Wat Brazilië betreft denk ik dat de situatie in dat land nauwlettend gevolgd wordt. Bovendien was de Amerikaanse groei veel groter dan in het laatste trimester van 1998 was voorzien. Deze groei betekent een positieve stimulans voor de wereldwijde economische activiteit. Tenslotte, en dit kan wel eens van buitengewoon belang zijn, zorgt de invoering van de euro voor een zekere monetaire stabiliteit en bescherming binnen Europa. Wat dit punt betreft - en hiermee distantieer ik me van hetgeen de heer de Lassus Saint Geniès en de heer Blot hebben gezegd - denk ik dat alleen de euro het risico van asymmetrische schokken kan verminderen, aangezien deze munt de integratie op economisch en commercieel gebied bevordert.
Laten we snel de meest recente gegevens waarover we beschikken onder de loep nemen. We zien dat het vertrouwen in de industrie opnieuw afneemt, maar minder dan in het verleden en in sommige landen is er zelfs sprake van stabilisering. Ik denk hierbij met name aan België, Ierland, Nederland en Finland.
Tweede gegeven: na de enorme verbetering van de toestand van de afgelopen twee maanden heeft ook het grote consumentenvertrouwen zich gestabiliseerd. Ook het vertrouwen in de bouwsector blijft groot. In tegenstelling tot wat de heer Hendrick en mevrouw Boogerd-Quaak beweerden, is de werkloosheid niet toegenomen. Ik heb de laatste cijfers hier voor me liggen: zoals ik al zei was de werkloosheid in 1994 meer dan 11 %. In januari 1998 was dit percentage 10, 3 % en in januari 1999 9, 6 %. In 1998 zijn er in Europa netto 1.700.000 nieuwe banen bijgekomen. De situatie omtrent de werkgelegenheid is verre van ideaal, dat zal ik zeker niet ontkennen, maar ze is verbeterd.
In 1999 zal de groei dus lager zijn dan we een aantal maanden terug nog dachten, maar in de tweede helft van dit jaar zou deze groei weer langzaam moeten toenemen, met name dankzij de consumentenbestedingen in de particuliere sector. Het klopt dat Duitsland en Italië momenteel de grootste zorgen baren, met name wat de investeringen betreft. Ik sluit me in dit opzicht bij de woorden van de heer von Wogau aan: investeringen zijn in eerste instantie een kwestie van vertrouwen.
Deze situatie komt dus overeen met de onderzoeksresultaten van de Commissie. Als we de coördinatie tussen de verschillende actoren van de policy mix op doelmatige wijze blijven voortzetten, zouden we het vertrouwen van de marktdeelnemers in de economie kunnen handhaven. Dat zou als gevolg hebben dat de groei zich op dit niveau handhaaft of zelfs toeneemt, wat de werkgelegenheid ten goede komt.
Dit brengt me bij mijn tweede serie opmerkingen die betrekking heeft op de belangrijkste richtsnoeren en de inhoud van de verschillende vormen van beleid. Door de ontwikkelingen die de laatste maanden op internationaal niveau hebben plaatsgevonden, komt de verwezenlijking van ons belangrijkste doel in gevaar, namelijk het aantoonbaar en duurzaam verminderen van de werkloosheid.
Wat moeten we doen om de groei te stimuleren? Deze vraag hebben velen van u gesteld, met name de heer Pérez Royo en de heer Metten. De Commissie vindt het belangrijk dat de reactie van de lidstaten op de huidige situatie beter wordt gecoördineerd. De verschillende onderdelen van de policy mix voorzien hierin.
Ik begin met de overheidsuitgaven. Dit vraagstuk is door een groot aantal afgevaardigden ter tafel gebracht. U moet weten dat er in 1998 tijdelijk is gestopt met de sanering van de overheidsfinanciën. In 1998 was het nominaal tekort minus 2, 1 % tegen minus 2, 5 % in 1997. Deze getallen verhullen evenwel het feit dat het structureel tekort geenszins is afgenomen. De grotere groei - 2, 9 % in 1998 - was immers de belangrijkste reden van deze verlaging van het tekort. Dat is enigszins teleurstellend, aangezien we nog altijd ver van het evenwicht verwijderd zijn. We moeten nog een tekort van 1 % wegwerken om in de buurt van het evenwicht te komen. Maar laten we niet vergeten dat we in 1993 nog een tekort hadden van meer dan 6 %.
Mijnheer Caudron, u zult mij misschien ook verwijten dat ik geobsedeerd ben door het verlagen van het overheidstekort, maar deze obsessie wil ik anders formuleren. Ik ben geobsedeerd door groei en werkloosheidsbestrijding. Nog nooit in de geschiedenis hebben overheidstekorten een positieve bijdrage geleverd aan de werkgelegenheid. Zou dat wel zo zijn geweest, dan hadden we dit geweten en zouden we hiervan de bewijzen in handen moeten hebben. Het doel dat we voor ogen hebben is dus wel degelijk het juiste. We kunnen de automatische stabilisatoren hun gang laten gaan, maar alleen als de inspanningen om de begroting te saneren de benodigde bewegingsruimte opleveren en als dit het verminderen van de structurele tekorten niet in gevaar brengt. Zou dit wel het geval zijn, dan zouden deze automatische stabilisatoren negatieve gevolgen voor onze economie hebben.
Mijnheer Ribeiro, we kunnen het stabiliteits- en groeipact niet opgeven. En waarom niet? In de eerste plaats omdat niemand, dat wil zeggen geen enkele minister, dit pact op de helling wil zetten en ik denk dat ze gelijk hebben. Er is immers geen groei mogelijk zonder stabiliteit. We moeten dit pact daarentegen wel aanvullen! De benadering die met name bij het werkgelegenheidsvraagstuk wordt gevolgd, voorziet hierin. Kijk maar naar het Europees werkgelegenheidspact en de ideeën die de Commissie over dit onderwerp al in januari 1996 bekend heeft gemaakt en die nu meer inhoud krijgen.
De Commissie is van mening dat de stabiliteitsprogramma's van de lidstaten niet ambitieus genoeg zijn en betreurt dit, ook al moet ze toegeven dat de lidstaten voldoen aan de doelstellingen die in het stabiliteits- en groeipact vermeld staan. Dit is het antwoord op de vraag van de heer Goedbloed. Bij het terugdringen van het overheidstekort gaan de lidstaten uit van de minimumvereisten die in het stabiliteitspact vermeld staan. Er is dus geen extra bewegingsruimte en zonder deze ruimte wordt het realiseren van deze doelstellingen wel erg moeilijk, als de conjunctuur mocht omslaan.
De Commissie zal buitengewoon waakzaam blijven wat betreft het toepassen van de stabiliteits- en convergentieprogramma's en wat betreft het nakomen van de budgettaire verplichtingen die de lidstaten zijn aangegaan. Wat zijn de gevolgen van grotere begrotingstekorten? Het zal meer moeite kosten het monetair beleid in goede banen te leiden, de rentevoet zal verhoogd worden en de werkloosheid zal toenemen. Ik denk dat ik hiermee een antwoord heb gegeven op de vraag van mevrouw Randzio-Plath. De Commissie zal dus om die reden een oogje in het zeil houden en geen enkele verslapping van het beleid van de lidstaten toestaan, dat kan ik u verzekeren.
Het tweede onderwerp waarover vandaag veel gesproken is in dit Parlement, met name door de heer Porto, zijn de overheidsinvesteringen. De investeringen van het bedrijfsleven moeten voorrang krijgen, want deze investeringen zijn acht maal hoger dan de overheidsinvesteringen. We moeten het de bedrijven dus eenvoudiger maken en de investeringen van het bedrijfsleven bevorderen, want deze investeringen stimuleren de groei.
Wat betreft de overheidsinvesteringen verwijs ik u naar de mededeling die de Commissie op 2 december jongstleden heeft gedaan. In deze mededeling stond vermeld dat de overheidsinvesteringen ten opzichte van het BBP zijn afgenomen. Deze investeringen vormden aan het begin van dit decennium 3 % van het BBP, maar bedragen nu nog slechts 2, 1 %. Dat is betreurenswaardig. Ik wil hierbij wel opmerken dat de situatie van land tot land verschilt. Herstructurering van de overheidsuitgaven en ontwikkeling van de overheidsinvesteringen hebben dus een positieve invloed op de groei en moeten derhalve worden aangemoedigd.
Ik heb mevrouw Berès en de heer Caudron zojuist overigens interessante opmerkingen in deze richting horen maken, met name wat betreft de investeringen in wat ik "menselijk kapitaal" zou willen noemen. Uiteraard mag deze ontwikkeling van de overheidsinvesteringen niet ten koste gaan van het concurrentievermogen. Ook moeten we ervoor waken dat deze ontwikkeling leidt tot een grote verstoring van het evenwicht van de overheidsfinanciën of tot een verhoging van de verplichte inhoudingen. In dat geval zouden we immers de investeringen van het bedrijfsleven schade berokkenen en deze investeringen zijn, nogmaals, acht keer groter dan de overheidsinvesteringen.
Ik wil de heer Hendrick op dit punt geruststellen. De Commissie houdt, conform artikel 104 C, lid 3, rekening met het niveau van de overheidsinvesteringen in haar beoordeling van het overheidstekort van iedere lidstaat. De heer Fourçans beveelt dit overigens ook aan.
Het derde onderwerp van het economisch beleid betreft de loonontwikkeling. Deze ontwikkeling heeft de afgelopen jaren een grote bijdrage geleverd aan een evenwichtig economisch beleid, dat ten goede kwam en komt aan de werkgelegenheid. De sociale partners zijn hun verantwoordelijkheid zeker niet uit de weg gegaan. In alle landen van de eurozone voldoet de loonontwikkeling globaal genomen aan de doelstelling van stabiliteit. Ik weet dat in Duitsland akkoorden zijn getekend waarop nogal wat commentaar is gekomen. We moeten inderdaad waakzaam blijven en erop toezien dat er bij de loonafspraken wordt uitgegaan van wat u, mijnheer de rapporteur, een redelijke stijging van de koopkracht noemt, dat wil zeggen een stijging waarin rekening wordt gehouden met de productiviteit per sector en per regio en die dus, op lange termijn, geen schadelijke gevolgen heeft voor de werkgelegenheid.
Ons vierde onderwerp, de structurele hervormingen, heeft heel wat stof doen opwaaien gedurende het debat in dit Parlement. Deze structurele hervormingen zijn inderdaad onontbeerlijk om de traditionele gebreken te verhelpen die het Europa verhinderen de werkloosheid definitief terug te dringen. Mijnheer Herman, u zei zojuist dat de structurele werkloosheid 90 % van de totale werkloosheid uitmaakt. Dat lijkt me een beetje veel. Ik denk zelf dat dit percentage rond de 67 % schommelt, wat overigens ook enorm hoog is. De lidstaten hebben op dit gebied vorderingen geboekt die niet onderschat mogen worden, ook al denk ik dat het de inspanningen van de lidstaten enigszins aan samenhang heeft ontbroken.
Deze structurele hervormingen, mevrouw Berès, hebben volgens mij als doel het hoge niveau van sociale zekerheid te behouden en tegelijkertijd de werkgelegenheid en groei te bevorderen. Wat dit punt betreft denk ik dat we de arbeidsmarkt moeten verbeteren, maar ook voor een betere rechtgrondslag voor het bedrijfsleven moeten zorgen. Het doet me genoegen dat sommigen onder u - zoals mevrouw Boogerd-Quaak en de heer de Lassus - het vraagstuk van het risicokapitaal, en de ontwikkeling daarvan, ter tafel hebben gebracht met betrekking tot de verbetering van de kapitaalmarkten. Ik denk dat we met betrekking tot dit punt volop kunnen profiteren van de positieve invloed van de euro op de vernieuwing en de werkgelegenheid. Ook wat dit punt betreft, verwijs ik u naar de mededeling die Commissie onlangs heeft gedaan. Ik betreur het dat de Raad hieraan nog niet echt gevolg heeft gegeven.
Tenslotte zal ik iets zeggen over het monetair beleid. Dit beleid valt onder de verantwoordelijkheid van de ECB. Ik betreur het dat mevrouw Berès niet aanwezig is, want ik durf me niet te mengen in de beleidsvoering op dit punt, en wil dat trouwens ook niet. Ik wil alleen maar opmerken dat de prijsstabiliteit in de eurozone nu een gegeven is en dat er nog niet echt sprake is van inflatie, want deze schommelt rond de 1 %.
Ik zal dus slechts één opmerking maken over het monetair beleid. De ECB kan met haar beleid de groei binnen de Unie bevorderen als de policy mix van de eurozone niet ontwricht wordt door een verslapping van het budgettair beleid. Ik denk dat we de taak van de ECB kunnen vereenvoudigen als we ons niet teveel in het openbaar over het monetair beleid uitlaten. Dit is in sommige gevallen immers niet opportuun.
Ik wil tenslotte benadrukken dat de invoering van de euro de Commissie ertoe aanzet het operationele karakter van de globale richtsnoeren voor het economisch beleid te versterken. Ik wil de rapporteur feliciteren met zijn verslag en het Parlement laten weten dat ik ben ingenomen met het debat dat vandaag gevoerd is. We hebben hiermee een eerste stap in de goede richting gezet. Dit debat moet een permanent karakter krijgen. Dat is immers noodzakelijk voor het goede functioneren van de Unie en de eurozone en het spoort ons ertoe aan een gezond economisch beleid te formuleren dat gericht is op groei en werkgelegenheid. Om deze reden is de Commissie er, net als in het verleden, voorstander van dat uw Parlement met ons meedenkt hoe we het economisch beleid vorm kunnen geven.
Ik kan u dus verzekeren dat de Commissie uw opmerkingen over het economisch jaarverslag zeer aandachtig zal bestuderen en deze opmerkingen in overweging zal nemen bij het opstellen van haar aanbeveling over de globale richtsnoeren voor het economisch beleid. Deze aanbeveling bevat specifieke voorstellen van de lidstaten. Ik hoop dat we deze lidstaten ervan kunnen overtuigen dat de Commissie hier rustig aan zal werken, en dat ze onze aanbeveling niet stelselmatig zullen ondermijnen en van hun inhoud ontdoen. Als we het economisch beleid daadwerkelijk willen coördineren, denk ik dat de Commissie duidelijk en in het openbaar moet aangeven op welke manier ze dit vraagstuk wil benaderen. Vervolgens kan de Raad naar eigen goeddunken hierover oordelen.
Ik wil u hartelijk danken en feliciteren. Tenslotte wil ik met u afspreken dat ik hier op 30 maart de aanbevelingen voor de globale richtsnoeren kom presenteren.

Randzio-Plath
Mevrouw de Voorzitter, ik wil de commissaris vragen of hij nog eens duidelijk kan stellen dat hetgeen hij vandaag zei, in strijd is met het economisch jaarverslag. In het jaarverslag zegt hij namelijk dat in de Verenigde Staten alleen door economische groei 10 miljoen arbeidsplaatsen zijn gecreëerd. Daarom moet hij mijn inziens nogmaals duidelijk maken dat inderdaad economische groei nodig is om de werkloosheid te bestrijden, zowel in de VS als in Europa.

Hendrick
Mevrouw de Voorzitter, commissaris De Silguy heeft speciaal de moeite genomen mijn bewering tegen te spreken dat de werkloosheid tijdens deze zittingsperiode niet is veranderd, door erop te wijzen dat die werkloosheid van 11 % naar 10 % is gezakt. Commissaris de Silguy beschouwt een afname van 1 % gedurende een periode van bijna vijf jaar blijkbaar als een succes: een opvatting die hem de kop zou kunnen kosten als dit een nationaal parlement was geweest. De recessie die momenteel in grote delen van de wereld heerst zou weliswaar als verzachtende omstandigheid kunnen worden aangevoerd, ware het niet dat commissairs de Silguy juist bij talloze gelegenheden heeft beweerd dat die recessie bijna ongemerkt aan ons voorbij is gegaan.

Boogerd-Quaak
Voorzitter, ik heb hetzelfde punt als de heer Hendrick. Mij werd in de mond gelegd dat de werkloosheid zou zijn gestegen in mijn opvatting. Natuurlijk heb ik gezien dat de werkloosheid licht gedaald is. Het is echter zo ontzettend weinig dat ik denk dat wij hier niet goed mee naar de lidstaten terug kunnen en tegen onze bevolking zeggen dat er zoveel gebeurd is. Vandaar mijn dringende oproep om in de werkgelegenheidsrichtsnoeren nu eindelijk die dingen te doen die zowel het Parlement als de Commissie al jaren voorstellen.

de Silguy
Mevrouw de Voorzitter, ik zou graag heel kort willen zeggen dat ik de vraag van mevrouw Randzio-Plath niet goed begrepen heb. Ik heb nooit beweerd dat groei niet nodig is om de werkloosheid te bestrijden. Natuurlijk is groei een voorwaarde voor het terugdringen van de werkloosheid. Ik heb het tegengestelde nooit beweerd. Ik heb alleen gezegd - en alle economische onderzoeken staven dit ook - dat zowel nu als in de toekomst groei op zich niet voldoende is om in Europa een einde te maken aan de werkloosheid. Structurele maatregelen zijn dus ook nodig.
Verder wil ik de heer Hendrick zeggen dat ik alleen maar wilde rechtzetten wat ik als niet meer dan een technische vergissing beschouwde, namelijk uw bewering dat de werkloosheid was toegenomen. Ik zeg dus: nee, de werkloosheid is niet toegenomen, maar afgenomen. Natuurlijk, 1 % is niet veel en ook niet voldoende. Europa moet in de periode 1995-2000 grosso modo meer banen scheppen dan het in de periode 1990-1994 verloren heeft laten gaan. Wat ik dus beweer, is dat de curve weliswaar weer stijgt, maar er nog veel werk moet worden verzet voordat we kunnen zeggen dat de werkloosheid werkelijk tot het verleden behoort. We kunnen deze doelstelling alleen verwezenlijken als we uitgaan van de combinatie van een gezond en standvastig macro-economisch beleid dat is gericht op stabiliteit en groei, en een dynamisch werkgelegenheidsbeleid dat wordt gevoerd in het kader van algemene en samenhangende structurele maatregelen.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt om 11.00 uur plaats.

Betrekkingen EU/Centraal-Azië
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over
het verslag (A4-0069/99) van de heer Truscott, namens de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid, over de mededeling van de Commissie - De betrekkingen van de Europese Unie met de nieuwe onafhankelijke staten van Centraal-Azië (COM(95)0206 - C4-0256/96) en-de aanbeveling (A4-0071/99) van mevrouw André-Léonard, namens de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid, betreffende het voorstel voor een besluit van de Raad en van de Commissie betreffende de sluiting van de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese Gemeenschappen en hun lidstaten, enerzijds, en de Republiek Oezbekistan, anderzijds (7652/96 - COM(96)0254 - C4-0418/96-96/0151(AVC)).
Truscott
Mevrouw de Voorzitter, ik zou ten eerste mijn collega's willen danken voor hun medewerking, hun suggesties en hun amendementen, waar we dankbaar gebruik van hebben gemaakt. De Europese Unie is al sinds 1991, het jaar waarin de Sovjet-Unie uiteen viel en de vijf Centraal-Aziatische republieken Kazachstan, Kirgizstan, Turkmenistan en Oezbekistan onafhankelijk werden, betrokken bij de opbouw van bilaterale betrekkingen met deze republieken.
Deze vijf landen vertonen grote verschillen wat betreft bevolkingsaantal, oppervlakte, natuurlijke rijkdommen en democratisering. In haar mededeling van oktober 1995 over de betrekkingen tussen de EU en de toen nog maar net onafhankelijke landen van Centraal-Azië, verklaart de Commissie dat de Unie zich in eerste instantie ten doel stelt de stabiliteit in dat deel van de wereld te handhaven. De Commissie gaf daarbij aan dat dit het best kan worden bewerkstelligd door middel van de ontwikkeling van brede democratische instellingen, eliminatie van potentiële brandhaarden en een programma voor economische hervormingen. Er is sindsdien een hele tijd verstreken, en het lijkt zinvol als de Commissie haar mededeling van destijds aanpast aan de actuele omstandigheden.
De Raad heeft het Parlement in juli 1995 verzocht om instemming met de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst met Kazachstan. Het Parlement heeft in november 1995 het groene licht gegeven voor een soortgelijke overeenkomst met Kirgizstan. Als gevolg van de bezorgdheid over de interne situatie in Kazachstan werd de overeenkomst met dat land pas op 13 maart 1997 goedgekeurd. Wat Oezbekistan betreft waren de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid en haar rapporteur, mevrouw André-Léonard, van oordeel dat dit land duidelijk tekortschoot ten aanzien van de algemene uitgangspunten zoals omschreven in artikel 2 van de PSO, dat gaat over het respect voor de democratische beginselen, de beginselen van het internationaal recht en de mensenrechten.
We zijn nu tweeënhalf jaar verder, maar het respect voor mensenrechten en democratische instellingen is in Centraal-Azië zo mogelijk nog verder te zoeken dan eerst. Men is het er algemeen over eens dat de recente presidentsverkiezingen in Kazachstan niet eerlijk zijn verlopen. De regering van Oezbekistan heeft een reeks bomaanslagen in Tasjkent op 16 februari jongstleden aangegrepen als rechtvaardiging voor harde maatregelen tegen de oppositie. We maken ons met name zorgen om de veiligheid en behandeling van Mamadali Mukhmurdov en Munira Nasriddinova. De belangrijkste vreedzame oppositiegroeperingen, Erk (Vrijheid) en Birlik (Eenheid), zijn inmiddels verboden en het Comité voor Nationale Veiligheid (de KNB) heeft zich nu toegelegd op de arrestatie en mishandeling van dissidenten.
Ondanks het vredesakkoord dat vorig jaar in Tadzjikistan werd getekend is er in de mensenrechtensituatie in dat land, en ook in Turkmenistan, geen enkele verbetering gekomen. Zelfs in Kirgizstan, waar de mensenrechten in veel gebieden juist wel worden gerespecteerd, bestaan er nog altijd problemen omtrent de beperkte mogelijkheden voor de burgers om een regeringswijziging te bewerkstelligen maar ook omtrent de vrijheid van meningsuiting, de persvrijheid, de rechten van aangeklaagden, godsdienstvrijheid en discriminatie van etnische minderheden.
Er zijn echter ook positieve ontwikkelingen te bespeuren. Zo is het verheugend dat zowel Kirgizstan als Turkmenistan een moratorium op de doodstraf hebben afgekondigd. Ik hoop dat de andere Centraal-Aziatische landen hun voorbeeld zullen volgen. De Commissie heeft toegezegd dat de mensenrechtenvraagstukken regelmatige te berde zullen worden gebracht in contacten met de autoriteiten van deze republieken, en dat de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid voortdurend op de hoogte zal worden gehouden van de ontwikkelingen terzake. Ik ga er dan ook van uit dat commissaris Van den Broek deze belofte gestand zal doen tijdens zijn aanstaande reis naar Kazachstan, Oezbekistan en Turkmenistan, en aan de commissie verslag zal doen van zijn bevindingen. Ik ben teleurgesteld over zijn afwezigheid vandaag, maar hoop dat hij de commissie en het Parlement inderdaad volledig op de hoogte zal houden.
Centraal-Azië is voor de Europese Unie van uitzonderlijk groot geostrategisch en economisch belang. Dat belang werd al erkend in de dagen van de zijderoute en de Great Game. Centraal-Azië beschikt over aanzienlijke natuurlijke rijkdommen, vooral aardgas en olie. Volgens een schatting van het Amerikaanse Ministerie van Buitenlandse Zaken bevat de Kaspische Zee een voorraad van maximaal 200 miljard vaten olie, voldoende om acht jaar lang in de gehele wereldbehoefte te voorzien, en 7000 miljard kubieke meter aardgas, een volume waar heel Europa zestien jaar lang mee vooruit zou kunnen. Er is voor de EU dus alle reden in contact te treden met de landen in Centraal-Azië en ze aan te moedigen de mentaliteit van het sovjettijdperk van zich af te schudden.
De programma's TACIS, met name het democratiseringsprogramma, TRACECA, INOGATE en WARMAP hebben een belangrijke rol te vervullen. We moeten echter ook onze steun opvoeren voor de door NGO's ondersteunde programma's voor democratisering en grensoverschrijdende activiteiten. De regio kampt bovendien met de erfenis van jarenlange aantasting van het milieu, met name in de gebieden rond het Aralmeer en het kernproefgebied van Semipalatinsk, een probleem dat eveneens vraagt om een passende bijdrage van de EU. Daarnaast heeft deze regio te lijden van zowel de crisis in Azië als die in Rusland. De Commissie, de Raad en internationale financiële instellingen moeten bekijken welke maatregelen ze kunnen nemen om de bevolking van Centraal-Azië tegen ernstige economische moeilijkheden te beschermen.
Hoewel de EU de investeringen in Centraal-Azië dus moet stimuleren, kan deze regio een deel van zijn problemen zelf oplossen door te voorzien in juridische bescherming van investeerders. De EU vormt na het GOS momenteel de belangrijkste markt voor de Centraal-Aziatische republieken. Als Centraal-Azië haar economisch potentieel wil waarmaken zal het buitenlandse hulp moeten aantrekken bij het aanleggen van pijpleidingen voor olie en aardgas en het bewerken van nieuwe markten.
Samenvattend is er voor de EU een rol weggelegd in de opbouw van een democratisch, welvarend en veilig Centraal-Azië, een gebied waar momenteel een wankel evenwicht heerst. Centraal-Azië is geografisch gezien misschien ver weg, maar haar lot is met dat van ons allen verbonden.

André-Léonard
Toen de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid mij aanstelde als rapporteur voor de partnerschapovereenkomst met de Republiek Oezbekistan, wilde ik de situatie ter plekke onderzoeken en ben ik naar Tasjkent afgereisd om de politieke leiders en de vertegenwoordigers van de burgermaatschappij en van mensenrechtenorganisaties te ontmoeten.
Iedere keer weer moest ik constateren dat dit land, dat als voormalige Sovjetrepubliek in 1991 onafhankelijk werd, nog altijd geen afstand heeft genomen van de praktijken van het oude communistische bewind. Zeker, er is vooruitgang geboekt. In december 1992 werd een nieuwe grondwet aangenomen, waarin staat vermeld dat Oezbekistan een pluralistische democratie is. Een Constitutioneel Hof is momenteel actief, het parlement functioneert min of meer naar behoren en er is een Ombudsman aangesteld die erop toeziet dat de mensenrechten worden nageleefd. Het probleem is dat deze Ombudsman direct van het parlement afhankelijk is en dus onder diens toezicht is geplaatst.
Islam Karimov werd in 1991 met 80 % van de stemmen gekozen als president. Bij deze verkiezingen had hij slechts één tegenstander. De parlementaire verkiezingen van december 1994 leverden de partij van de president, de Democratische Volkspartij, een overtuigende overwinning op, aangezien verschillende oppositiepartijen verboden waren. In maart 1995 werd president Karimov herkozen voor een periode van 5 jaar.
Ik kan niet zeggen dat ik gerustgesteld ben over wat ik in dat land gezien heb. Vrijheid van meningsuiting bestaat er niet, er is sprake van censuur en er is geen onafhankelijke pers. Er bestaan slechts vier dagbladen, die alle onder toezicht van de regering staan. Het recht op vergadering en de vrijheid van vereniging of demonstratie bestaan niet. De oppositiepartijen zijn verboden. Met de regelmaat van de klok worden er mensen gearresteerd of onrechtmatig vastgehouden. Martelingen komen veelvuldig voor en de doodstraf wordt nog altijd toegepast. Uiteraard hebben we de Oezbeekse autoriteiten verzocht de doodstraf om te zetten in gevangenisstraf.
Mijn conclusie was dat de democratie een kwestie van lange adem was, zelfs hier, en dat 70 jaar communisme en totalitarisme niet zomaar ongedaan kunnen worden gemaakt. Om al deze redenen heb ik de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid destijds voorgesteld onze overeenkomst op te schorten en Oezbekistan twee jaar de tijd te geven om een maatschappij op te bouwen waarin de mensenrechten gerespecteerd worden. Gedurende die tijd is de situatie helaas niet gewijzigd en we moeten vandaag dan ook constateren dat mensenrechtenorganisaties als Human Rights Watch en Amnesty International ons nog altijd alarmerende verslagen overhandigen.
De recente rellen van 16 februari hebben aangetoond dat de machthebbers niet terugdeinzen voor grof geweld. Drie personen worden nog altijd vastgehouden en zeer onheus behandeld terwijl hun schuld niet bewezen is. Onder deze personen bevindt zich de 60-jarige mevrouw Akedova die de leiding heeft over een mensenrechtenorganisatie.
Ik wil Oezbekistan echter een kans geven. Dit land, dit deel van de wereld, heeft op democratisch, economisch en milieugebied onze hulp nodig. Oezbekistan beschikt over zeer omvangrijke minerale hulpbronnen en gasreserves die zeer slecht geëxploiteerd worden. Het land is de vierde katoenproducent van de wereld. Toch leeft volgens de leiders 15 % van de bevolking onder de armoedegrens en zijn de lonen vergelijkbaar met die van de derde wereld. Er staan veel TACIS-projecten op stapel: projecten op het gebied van de democratisering, het vervoer, de energievoorziening, de telecommunicatie, het onderwijs, de drugsbestrijding en het milieu. U moet weten dat er sprake is van een zeer omvangrijke drugshandel vanuit Afghanistan en dat 40 % van de drugs die in Europa terecht komt, uit deze regio afkomstig is.
De tijd ontbreekt me om over milieuzaken uit te wijden, maar ik kan u zeggen dat ik meer dan twee uur lang over het Aralmeer heb gevlogen, of beter: over wat er van over is gebleven. Daar heeft zich een ecologische ramp zonder weerga voltrokken, waarvan Europa de omvang niet goed beseft. De pesticiden die jarenlang in dit meer zijn geloosd hebben geleid tot grootschalige vernietiging en uitdroging. Het sterftecijfer onder kinderen en moeders is in deze regio 10 % hoger dan in de rest van het land. Vele mensen lopen er rond met een handicap, het aantal miskramen is niet meer te tellen en ziekten als kanker komen veelvuldig voor.
We moeten snel ingrijpen in dit gedeelte van Oezbekistan, want we dragen een zware verantwoordelijkheid jegens de Oezbeken uit dit gebied, die zich in groot gevaar bevinden. Deze constateringen hebben mijn besluit beïnvloed. De toezegging van commissaris Van den Broek om de partnerschapsovereenkomst te onderbreken als de schendingen van de mensenrechten aanhouden - hierin voorziet overigens ook artikel 2 van de PSO - hebben me in dit besluit gesterkt. De heer Van den Broek zal overigens eind deze maand naar Oezbekistan, Kirgizstan en Turkmenistan afreizen en ik hoop dat hij ook namens dit Parlement zal spreken en vervolgens in de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid verslag zal uitbrengen over zijn reis.
Ook andere aspecten hebben een rol gespeeld in het voorstel deze PSO te ondertekenen. Ik doel hier op de zeer verontrustende situatie in Centraal-Azië. De heer Truscott heeft u hierover ingelicht en ik zal daar dan ook niet op terugkomen. De geostrategische positie van Oezbekistan, dat grenst aan Afghanistan, en de vrees dat het islamitisch conservatieve gedachtegoed van de Taliban naar dit land overslaat, hebben voor mij tenslotte de doorslag gegeven.
Waarde collega's, we moeten waakzaam zijn, daarover bestaat geen twijfel. Maar het is van groot belang dat we, met het derde millennium in aantocht, blijven streven naar naleving van de mensenrechten overal ter wereld. Verder is het onze plicht onze kennis en ervaring te delen met anderen, zodat regio's die te lang van de fundamentele vrijheden verstoken zijn geweest en op democratisch en economisch gebied een grote achterstand moeten inhalen, tot bloei kunnen worden gebracht. Laten we Oezbekistan dus ons vertrouwen schenken en hopen dat dit vertrouwen niet geschaad wordt. In ieder geval zal de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid het Europees Parlement een jaarverslag overhandigen over het democratiseringsproces in deze republiek.
Applaus

De Voorzitter
Het applaus geeft aan, mevrouw André-Léonard, dat er beter wordt geluisterd dan werd vermoed.
Waarde collega's, we gaan dit debat onderbreken en hervatten het na het actualiteitendebat. Alvorens we tot stemming overgaan, heb ik 3 moties van orde.

Perry
Mevrouw de Voorzitter, het spijt me dat ik nogmaals op dit punt moet terugkomen. Toen wij vanmorgen bij deze vergaderzaal aankwamen vond er buiten de deuren een of andere demonstratie plaats. De demonstranten hadden slogans op hun kleding bevestigd waarmee ze ons probeerden over te halen op een bepaalde manier te stemmen. Ik geloof niet dat er deze keer ook parlementsleden tussen zaten. Het gaat mij niet om de zaak waarvoor deze mensen streden; het gaat er mij om dat de leden van dit Parlement de vergaderzaal moeten kunnen betreden zonder op welke manier dan ook geconfronteerd te worden met demonstranten.
Applaus

De Voorzitter
Mijnheer Perry, ik ben het volkomen met u eens en vermoed dat een deel van het Parlement er ook zo over denkt. Niemand in dit Parlement heeft ooit onder druk van wie dan ook gestemd.

Duhamel
Mevrouw de Voorzitter, ik doe een beroep op het Reglement overeenkomstig artikel 109 over de handhaving van de orde.
Mag ik u vragen of u van mening bent dat uit de eerste alinea van artikel 109 blijkt dat ik het bordje "Einde aan het misbruik, we willen een statuut" niet in de lucht mag steken omdat dit kan worden opgevat als een verstoring van de zitting? Of vindt u ook dat er een statuut voor de medewerkers moet komen in het kader van een sociaal Europa waarin iedereen over dezelfde rechten beschikt?

De Voorzitter
Ik zal zeker geen oordeel geven over de zaak waarvoor u zich inzet, mijnheer Duhamel. Het is niet aan het voorzitterschap om hier een uitspraak over te doen. Ik kan daarentegen wel beoordelen of u de orde verstoort en volgens mij is dat niet het geval.

Falconer
Mevrouw de Voorzitter, in tegenstelling tot de heer Perry heb ik er geen enkel bezwaar tegen als burgers naar dit gebouw afreizen om voor hun rechten op te komen. Ik zou de medewerkers er echter op willen wijzen dat het de moeite waard kan zijn bepaalde leden aan de kaak te stellen die hun niet het loon toekennen waar ze recht op hebben. Iedereen die de reputatie van dit Parlement schaadt dient aan de kaak gesteld te worden.
Ik wijs daarbij met mijn vinger niet alleen naar personen maar ook naar een instelling, namelijk het Parlement zelf. Ik heb begrepen dat bepaalde mensen die voor ons werken, zoals de freelance tolken, al sinds oktober niet meer zijn uitbetaald. Dat is een schande. Ik hoop dat alle leden van dit Huis dat vinden. Als ik nog vakbondsvertegenwoordiger was, zoals in mijn tijd bij de scheepswerf van Rosyth, zou er in die cabines daar geen enkele tolk meer aanwezig zijn totdat dit probleem verholpen zou zijn.
Ik verzoek het Bureau dan ook om ons duidelijk en categorisch uit te leggen waarom de mensen die voor ons werken niet fatsoenlijk worden uitbetaald. Ook verzoek ik het Bureau die uitleg te geven voordat de vergaderperiode in april van start gaat.
Applaus

De Voorzitter
Mijnheer Falconer, ik kan u mededelen dat het Bureau zich al over dit vraagstuk buigt. U zult van diens bevindingen op de hoogte worden gesteld.

Stemming
Fabre-Aubrespy
Mevrouw de Voorzitter, u kondigde zojuist aan dat u amendement 90 in onderdelen in stemming brengt. Net als al mijn collega's heb ik hier de definitieve stemlijst onder ogen. De stemming in onderdelen staat er niet op vermeld. Ik wil u dus vragen op welke datum een verzoek hiertoe is ingediend. Als dit verzoek niet binnen de daarvoor vastgestelde termijn is ingediend, waarom wordt het dan nu toch gehonoreerd? Aangezien het aanvankelijk om een verzoek tot mondelinge stemming ging, wil ik niet dat hier nog eens een stemming in onderdelen aan toegevoegd wordt. Straks wordt er weer beweerd dat we teveel mondelinge stemmingen hebben. Zou u mij hierop een heel duidelijk antwoord kunnen geven?

De Voorzitter
Ik zal u een heel duidelijk antwoord geven, mijnheer Fabre-Aubrespy. Wat betreft de stemming in onderdelen, kan ik u zeggen dat hiertoe wel degelijk op tijd een verzoek is ingediend. Ik heb immers zelf vanavond de stemmingen voorbereid. Hiertoe was ik vanochtend niet in staat, aangezien ik het debat over de structuurfondsen moest voorzitten. Dit verzoek tot stemming in onderdelen stond al op de papieren die de bevoegde diensten hadden klaargelegd.
Ik hoor daarentegen nu pas dat er een verzoek tot mondelinge stemming is ingediend. Maar ik zal deze stemming oogluikend toelaten.

Palacio Vallelersundi
Mevrouw de Voorzitter, ik wil de rapporteurs vragen hun stemgedrag te herzien, want we mogen toch niet in de verwarde situatie terechtkomen waarin er noch in de amendementen noch door middel van een toelichting enige verantwoording wordt afgelegd.

De Voorzitter
Mevrouw Palacio Vallelersundi, u weet precies hoe het hier in het Parlement aan toe gaat: we komen nooit op een stemming terug.

Palacio Vallelersundi
Ik heb het over de huidige stemming in verband met de stemming die nog volgt, dat wil zeggen, de stemming over amendement 98. En ik wijs de Vergadering erop dat we op moeten passen bij de stemming over amendement 98 niet incoherent te werk te gaan.

Corbett
Mijnheer de Voorzitter, ik denk dat het punt waar mevrouw Palacio naar verwijst afhangt van de stemming die we zo dadelijk gaan houden over het tweede gedeelte van de tekst. Het is nog niet zeker of die situatie zich inderdaad zal voordoen. En zelfs als dat wel zo mocht zijn, dan nog is dat niet noodzakelijkerwijs van invloed op de amendementen waar we later tijdens de toelichting over gaan stemmen. Dit specifieke onderdeeltje hoeft immers niet in het Reglement te worden opgenomen om dat andere onderdeeltje te beïnvloeden. Het zijn en blijven twee afzonderlijke onderdelen.
Betreffende compromisamendement 182
Fabre-Aubrespy
Mevrouw de Voorzitter, het verbaast me dat we al in dit stadium van het debat te maken hebben met compromisamendementen. Er zijn veel commissievergaderingen geweest over dit verslag. Zelfs binnen de fracties is er over dit verslag vergaderd alvorens het in de plenaire vergadering werd behandeld. De termijn voor het indienen van amendementen is verstreken. Ik ben er dus op tegen dat dit te laat ingediende amendement 182 in stemming wordt gebracht.
Om terug te komen op mijn vraag van zojuist inzake het verzoek tot stemming in onderdelen, wil ik in herinnering brengen dat de termijn voor het indienen van verzoeken tot dergelijke stemmingen dinsdagavond was en niet gisteravond.

De Voorzitter
Ik geloof inderdaad dat de termijn niet gisteravond maar daarvoor was. Ik heb alleen gezegd dat ik gisteravond in ieder geval heb geconstateerd dat het verzoek is ingediend.
Ik zal het Parlement raadplegen of dit compromisamendement in overweging kan worden genomen.
Het Parlement stemt in met het in overweging nemen van het compromisamendement
(Het Parlement keurt het besluit goed)

De Voorzitter
Ik wil de drie rapporteurs van harte feliciteren. Ze hebben echt uitstekend werk verricht.
Levendig applaus
(De heer Gutiérrez Díaz staat op en gaat naar de heer Corbett en mevrouw Palacio en de drie rapporteurs feliciteren elkaar hartelijk)

Lehne
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, wij hebben nu in de voltallige vergadering iets besloten dat naar mijn mening als rapporteur zo niet kan. Volgens ons besluit moeten immers de kwesties in verband met de arbeidsrelatie tussen assistenten en afgevaardigden worden geregeld door algemene, door het Parlement uit te vaardigen administratieve bepalingen. Voor dit besluit is er echter geen rechtsgrondslag in de Europese Verdragen. Dat is trouwens niet alleen mijn mening, maar ook de mening van de Europese Rekenkamer en dat komt ook tot uiting in de arresten van het Hof van Justitie die ik gisteren in het debat heb genoemd. Bovendien hebben wij ook dit keer weer tegenstrijdigheden in de besluitvorming. Deze tegenstrijdigheden zijn via het verslag, zoals dat in de commissie juridische zaken werd goedgekeurd, in het stemmingsresultaat opgenomen.
Als wij hier een verstandig resultaat willen bereiken dat ook in de Raad kans van slagen heeft en uiteindelijk zal leiden tot een efficiënte regeling van de juridisch nog ongeregelde relatie tussen ons en onze assistenten, moeten wij de commissie juridische zaken vragen zich nog eens over dit verslag te buigen. Daarom vraag ik op grond van artikel 129, namens mijn fractie, om terugverwijzing naar de commissie juridische zaken en kondig tegelijkertijd aan dat, als dit verzoek niet wordt ingewilligd, mijn fractie helaas tegen dit verslag moet stemmen.

Cox
Mevrouw de Voorzitter, ik ben tegen. Ik vraag me namelijk af of we wel over een samenhangend geheel stemmen. Vaak is dat niet het geval. Desalniettemin kunnen we nog altijd grote vooruitgang boeken met dit dossier.
Deze noodzakelijke hervorming had allang moeten plaatsvinden. Een groot deel van ons personeel loopt het risico te worden uitgebuit. Lang niet iedereen wordt gedekt door een toereikend niveau van sociale zekerheid en andere voorzieningen. Dit Huis eiste destijds dat het statuut voor zijn leden met spoed zou worden opgesteld, en moet de belangen van zijn eigen medewerkers nu dan ook met niet minder urgentie behandelen.
Dit Huis heeft een andere Europese instelling gedwongen orde op zaken te stellen, maar dient de criteria die het daarvoor aanlegde ook op zichzelf toe te passen. Laten we dus tot stemming overgaan en een statuut in het leven roepen.
Applaus van links en het centrum

De Voorzitter
Waarde collega's, zijn er sprekers die het verzoek tot terugverwijzing naar de bevoegde commissie willen steunen?

Ullmann
Mevrouw de Voorzitter, ik ben van de problemen in verband met de rechtsgrondslag even goed op de hoogte als de heer Lehne. De argumenten die de heer Cox nu echter noemde ter staving van de urgentie van dit verslag en het daarin behandelde onderwerp, dwingen ons nu onmiddellijk tot stemming over te gaan. Op die moeilijkheden moet men dan voortborduren in de interinstitutionele dialoog.

Rack
Mevrouw de Voorzitter, ik verzoek u dringend de heer Ullmann te berispen. Alhoewel u uitdrukkelijk had gevraagd of iemand voor dit verzoek wilde spreken, heeft hij het woord gevraagd om over iets heel anders te spreken. Of wij houden ons in dit Parlement aan de regels of niet!
Het Parlement verwerpt het verzoek tot terugverwijzing naar de bevoegde commissie
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)

Provan
Mevrouw de Voorzitter, ik heb geduldig gewacht met mijn interventie tot de afloop van de stemming, omdat ik de procedure niet wil verstoren. Maar er zijn zojuist op de tribune wel verschillende mensen geïnterviewd, en ik heb ook camera's gezien. Dat druist volgens mij in tegen het Reglement. Ik vind dat schending van het Reglement gelijk staat aan gebrek aan respect voor dit Parlement. Ik zou u en het Bureau daarom willen verzoeken een grondig onderzoek in te stellen naar de precieze taken van de zaalwachters. De regels zijn er om naar behoren te worden toegepast. Als iemand speciaal toestemming heeft gekregen voor een interview op de tribune vind ik dat het Huis daar op zijn minst over ingelicht zou moeten worden.

De Voorzitter
Ik beloof u, mijnheer Provan, dat het Bureau zich over dit vraagstuk zal buigen.

Lindqvist (ELDR), Gahrton, Holm, Lindholm en Schörling (V), Eriksson, Seppänen, Sjöstedt en Svensson (GUE/NGL), Bonde en Sandbæk (I-EDN)
Veel van de voorstellen in het verslag zijn louter verbeteringen of noodzakelijke aanpassingen aan de nieuwe situatie die het gevolg is van het Verdrag van Amsterdam. Er zijn echter verschillende politieke onderdelen, waarin men tracht veel verder te gaan en het Europees Parlement meer bevoegdheden te geven dan waartoe het Verdrag van Amsterdam de basis legt, hetgeen onaanvaardbaar is.
Het is een feit dat het Parlement bij het Verdrag van Amsterdam het recht krijgt de benoemingen van de Commissie goed te keuren. In het verslag wordt echter voorgesteld de Commissie te kiezen, hetgeen veel verder gaat. Het zijn thans de bevolkingen van de lidstaten die een Commissielid indirect benoemen via hun regering. Deze macht wil men hier steeds meer verleggen van het nationale niveau naar het Parlement, en daarmee naar het supranationale Europese niveau.
Amendement 69 betreffende internationale vertegenwoordiging is een ander voorbeeld van de poging verder te gaan dan het Verdrag toelaat.
In het verslag komen enkele voorstellen voor die op andere gronden niet aanvaardbaar zijn. Amendement 90 bepaalt dat een fractie geen amendementen kan indienen die elkaar uitsluiten. Dit type censuur is niet gewenst. Er moet binnen de verschillende fracties ruimte zijn voor vele verschillende opvattingen. Bovendien is de effectiviteitswinst die met deze verandering wordt bereikt geheel te verwaarlozen.
Amendement 15, volgens hetwelk een fractie altijd uit leden van meer dan één lidstaat moet bestaan, kan evenmin worden aanvaard. De motivering luidt hier dat aan grote landen geen voordeel wordt gegeven, maar dat is geen steekhoudend argument. Grote landen hebben altijd een voordeel, bijvoorbeeld wanneer het gaat om het verzamelen van 29 handtekeningen. Het motief voor die wijziging is, dat men de nationale politieke verschillen in deze Vergadering wat wil afzwakken, en aldus een meer Europees karakter wil creëren.
Verslag-Haug (A4-0105/99)
Fabre-Aubrespy
Mevrouw de Voorzitter, waarde collega's, net als alle leden van mijn fractie heb ik mijn stem uitgebracht tegen het verslag van mevrouw Haug over de eigen middelen van de Europese Unie. Het is betreurenswaardig dat ons Parlement, zoals wel vaker het geval is, ideologische en politieke criteria heeft laten prevaleren boven de noodzaak van een rechtvaardige en transparante financiering van de Europese Unie.
In hun verslag over het functioneren van de eigen middelen, stelden de Commissie en de Rekenkamer voor om de ontwikkeling van de afgelopen jaren voort te zetten en het BNP, waarmee we de rijkdom van de lidstaten het best kunnen meten, als algemene indicator te beschouwen voor het berekenen van de eigen bijdragen.
De meerderheid van het Parlement wenste daarentegen financiële onafhankelijkheid. De reden hiervoor ligt uitsluitend in de wens om de bevoegdheden van het Europees Parlement uit te breiden. Wij zijn van mening dat dit niet verenigbaar is met de noodzakelijke rationalisering van de communautaire begroting, waarvan het totaalbedrag - zoals de Commissie zelf al aangaf - strikt kan en moet worden vastgesteld.
Het doet me uiteraard genoegen dat de verschillende paragrafen over de cofinanciering verworpen zijn. Dit is de enige categorie uitgaven waarvoor amendementen zijn ingediend. Zoals we al aangegeven hadden, was deze standpuntbepaling in strijd met het Verdrag. De landbouwuitgaven zijn immers verplichte uitgaven. Bovendien was er geen enkele bepaling over de benodigde vermindering van andere begrotingsuitgaven omdat dit niet-verplichte uitgaven waren. Het doet ons dus genoegen dat het voorstel van de Begrotingscommissie op dit punt verworpen is, maar we betreuren de algehele toon van het verslag. Om die reden konden we ons niet achter dit verslag scharen.

Bourlanges
Mevrouw de Voorzitter, ik wil heel kort zeggen dat ik, na mijn minderheidsmening over het verslag-Haug te hebben geventileerd, toch voor dit verslag heb gestemd. Ik wil alleen maar even aangeven dat ik van mening was dat de medefinanciering van het landbouwbeleid die in het verslag-Haug werd voorgesteld, niet in overeenstemming is met het Verdrag.
Nu wij tegen dit onderdeel gestemd hebben, kan ik mij achter het verslag scharen. Tenslotte wil ik nog zeggen dat het me genoegen doet dat mijn minderheidsmening in de commissie de meerderheidsmening van de plenaire vergadering is geworden.

Raschhofer
Mevrouw de Voorzitter, wij verwerpen zowel het beginsel van cofinanciering als een degressieve toepassing van de steun. Wij zijn er tegen dat de boeren moeten opdraaien voor de herstructurering van de Europese begroting. Ook zijn wij fel gekant tegen nieuwe bronnen voor eigen middelen. Wij willen niet dat de Europese burgers nog meer belasting moeten betalen. Het is verder verkeerd te doen alsof er geen band zou bestaan tussen het Cohesiefonds en de eurozone. Wie rijp is voor de euro, heeft het cohesiegeld niet nodig. Solidariteit kan en mag geen eenrichtingsverkeer zijn.
Algemeen gesproken moet het doel van de financiering van de communautaire begroting zijn de lastenverdeling transparanter en billijker te maken. Nu de voltallige vergadering het beginsel van de cofinanciering heeft verworpen - en daar zijn wij verheugd over - en bepaalde, met onze overtuigingen strokende onderdelen van het verslag heeft aangenomen en andere verworpen, hebben wij ons bij de eindstemming onthouden.

Blak, Iversen, Kirsten Jensen en Sindal
De Deense sociaal-democraten stemmen tegen het voorstel in het verslag over de cofinanciering van het gemeenschappelijk landbouwbeleid met nationale middelen. Wij zijn immers van mening dat de steun aan de landbouw in de EU afgebouwd moet worden.

Gahrton, Holm, Lindholm en Schörling
Een wijziging van de EU-begroting is, met het oog op de toekomst, gewenst en noodzakelijk. De begroting van de EU is te veelomvattend, hetgeen kennelijk leidt tot grote problemen. Dit geldt zeker voor al die verslagen over fraude en onregelmatigheden die de belastingbetalers in de EU circa 40 miljard Zweedse kronen per jaar kosten, dat wil zeggen tweemaal het bedrag dat Zweden als lidstaat aan de EU bijdraagt. Hier moet verandering in komen. Een van de belangrijkste oorzaken is dat niemand saamhorigheid voelt met de EU, en dat de meesten de EU en de EU-begroting zien als een bron van subsidie.
Het voorstel om de grootste uitgavenpost van de EU, namelijk het landbouwbeleid, samen met de nationale begrotingen te financieren, zien wij als een belangrijke en juiste stap in de richting van een kleinere totale begroting van de EU. Wij zijn ervan overtuigd dat de lidstaten op die manier meer betrokken zullen raken bij het landbouwbeleid van de EU, en zich meer zullen bekommeren over de wijze waarop de geldmiddelen in het landbouwbeleid worden beheerd.
Meer dan eens wordt in het verslag de eis verwoord dat de EU een fiscaal beleid moet gaan voeren en de coördinatie van het economisch beleid ter hand moet nemen. Wij zijn tegen deze eisen gekant. Voor het argument dat de EU een steeds belangrijker actor zal worden in de mondiale politiek en economie zijn wij helemaal niet te vinden. De lidstaten, Europa en de wereld hebben geen behoefte aan of voordeel bij een economische, politieke of militaire supermacht.
Wij zijn sterk gekant tegen de paragrafen 9 en 11, aangezien men de EU een duidelijke verantwoordelijkheid wil geven voor wetgeving op fiscaal gebied, en daarnaast de bevoegdheid tot het innen en uitgeven van belastinggeld. Over het fiscaal en het economisch beleid moet op nationaal niveau worden besloten, ook wanneer hiervoor met betrekking tot heffingen/belastingen enige internationale samenwerking nodig is. Maar dat is niet hetzelfde als een fiscaal beleid waartoe op EU-niveau wordt besloten, en waarin de EU voor de belastingontvangsten zorgt.

Hyland
Ons debat over dit verslag komt op een goed moment, juist nu de regeringshoofden van de Europese Unie zware onderhandelingen zijn begonnen over de omstreden toekomstige financiering van de Europese Unie zelf. De jaarlijkse teruggaaf van de Europese Unie aan Groot-Brittannië is een vraagstuk dat in een breder perspectief moet worden bezien.
Het is duidelijk dat verschillende lidstaten, met name Nederland, Oostenrijk en Duitsland, van mening zijn dat ze teveel bijdragen aan het jaarlijkse budget van de Europese Unie. Er gaan stemmen op dat de teruggaaf-overeenkomst die de Britse regering in 1984 in Fontainebleau heeft bedongen, een onevenredig groot voordeel voor Groot-Brittannië oplevert.
Hierover wordt nu onderhandeld door de regeringsleiders van de Europese Unie, het Europees Parlement en de Europese Commissie. We moeten een kader opstellen voor de financiering van de Europese Unie voor de periode tussen 2000 en 2006. Er is in ieder geval één specifieke rekensom waar geen misverstand over kan bestaan: het budget van de Europese Unie zal verder worden verhoogd door middel van een heffing per lidstaat die kan oplopen tot 1, 27 % van het BBP. Men heeft inmiddels besloten dat de toekomstige uitbreiding van de Europese Unie gefinancierd zal worden met de middelen die op basis van deze heffing van 1, 27 % vrijkomen.
Er zal een compromis moeten worden gevonden tussen de landen die beweren dat hun bijdrage aan de EU te hoog is en andere lidstaten die de afgelopen jaren de positie van netto-ontvanger hebben genoten. Groot-Brittannië behoort zonder enige twijfel tot de laatste categorie. Nu de onderhandelingen in de aanloop naar de top van Berlijn, op 25 maart aanstaande, in volle gang zijn lijkt het duidelijk dat de regels terzake van de teruggaaf die Groot-Brittannië jaarlijks van de EU ontvangt, op een of andere manier versoepeld zullen moeten worden.
Een optie die wat ons betreft niet in aanmerking komt als oplossing voor de toekomstige financiering van de Europese Unie is de renationalisatie van het gemeenschappelijk landbouwbeleid. Een dergelijk besluit zou ernstige gevolgen hebben voor Ierland, vanwege onze unieke afhankelijkheid van landbouw en het feit dat familiebedrijven in de landbouwsector een cruciaal onderdeel zijn van de economische en sociale infrastructuur van plattelandsgebieden.

Martinez
Voor de derde keer na het Verdrag van Luxemburg uit 1970 en de Top van Fontainebleau van 1984 wordt het vraagstuk van de financiering van de Europese eenwording ter tafel gebracht. De lidstaten onderkennen de noodzaak van deze financiering, maar zijn ernstig verdeeld over de manier waarop dit vraagstuk opgelost moet worden. De wijze waarop Europa momenteel gefinancierd wordt is ondoorzichtig, ingewikkeld en onrechtvaardig. De financiering van Europa rust op 4 poten, met 4 bronnen van inkomsten.
De onrechtvaardigheid zit "m in de verdeling van de lasten. Duitsland en Frankrijk betalen meer dan ze ontvangen en zijn dus nettobetalers. Spanje, Ierland, Griekenland en Portugal daarentegen profiteren van de Unie dankzij het cohesiefonds.
De financiële balans zit echter iets ingewikkelder in elkaar dan dat. België en Nederland bijvoorbeeld, betalen ogenschijnlijk veel vanwege de douanerechten die op de invoer in Antwerpen en Rotterdam geheven worden. België en Nederland betalen dus ogenschijnlijk veel, maar dragen deze douanelasten niet echt.
Bovendien is de financiële balans van ieder van de lidstaten afhankelijk van de wijze waarop de berekeningen gemaakt worden. Als we kijken naar het percentage dat de burgers gemiddeld van hun individuele inkomen afstaan, dan krijgen we een heel ander beeld. De inwoners van Nederland dragen procentueel gezien meer bij aan het cohesiefonds dan de andere inwoners van Noord-Europa. Dit voorbeeld geeft aan hoe complex het systeem in elkaar steekt. Onderzoek naar de wijze waarop de BTW- en BNP-inkomsten worden berekend, en met name ook naar manier waarop de Britse bijdrage wordt afgetopt, laat zien dat de situatie nog veel complexer in elkaar zit.
Deze ingewikkelde technische berekeningen verhullen een hoop waarheden. Zo is het bijvoorbeeld een illusie te denken dat de Europese Unie met eigen middelen wordt gefinancierd, zoals belastingen die via de BTW geheven worden. De financiering berust immers nog grotendeels op de contributies van de lidstaten. Verder is het een illusie dat de toetreding van Oost-Europese landen en de verruiming van de Europese bevoegdheden met dezelfde financiële middelen kunnen worden gefinancierd als nu het geval is, namelijk met 1, 27 % van het BNP.
Voor het Europa van morgen zal steeds meer geld nodig zijn en tenslotte zullen we niet meer om het fiscale vraagstuk heen kunnen. De meningen over de oplossing van dit vraagstuk zijn verdeeld. We moeten eerst het slechte idee van de medefinanciering van tafel vegen. Deze nieuwe bron van inkomsten is immers heimelijk in het leven geroepen en niet door de nationale parlementen geratificeerd. Vervolgens moeten we de belangrijkste meningsverschillen over de beginselen en technieken nog uit de weg helpen. Wat de beginselen betreft, luidt de vraag: moeten we het Britse plan voor de "juste retour" steunen of niet? Moeten we ons gezonde verstand niet volgen en de ons opgelegde opofferingsgezindheid aan banden leggen en zo voorkomen dat een aantal lidstaten zoals Frankrijk beroofd wordt?
Moeten we echt streven naar één belastingstelsel en toestaan dat een steeds groter gedeelte van het BNP van de lidstaten naar de Unie wordt overgeheveld? En als we eenmaal hebben vastgesteld wat de bron van inkomsten wordt, moeten deze inkomsten dan progressief zijn, zoals Spanje dat wil, of proportioneel? Van wezenlijk belang is ook of we onze beslissingen met eenparigheid van stemmen moeten nemen, wat de meest solide stemmingswijze is, of juist met meerderheid van stemmen, met alle negatieve gevolgen van dien. We verschillen echter niet alleen van mening over de beginselen, maar ook over de technieken die moeten worden toegepast.
Gaat Europa zichzelf met CO2 financieren? Alleen de groenen geloven hierin. Worden er Europese belastingen over de inkomsten geheven? Dat valt te betwijfelen. Alleen het huidige systeem kan een oplossing bieden: een financiering die is gebaseerd op de bijdragen van de lidstaten. We weten immers dat de oude belastingen de beste zijn en dat deze belastingen uiteindelijk zullen worden geaccepteerd.

des Places
Wij hebben, net als alle Franse leden van onze fractie, tegen het verslag gestemd zoals het in de plenaire vergadering is aangenomen. Wederom betreur ik het dat een groot aantal collega's niet logisch heeft gehandeld.
We zijn er weliswaar dankzij een kleine meerderheid in geslaagd paragraaf 13 inzake de medefinanciering van het GLB te verwerpen, maar andere elementen van de resolutie hadden naar onze mening niet mogen worden aangenomen omdat ze niet acceptabel zijn.
In verschillende paragrafen van de resolutie staat dat het Parlement controle wil uitoefenen over de gehele communautaire begroting. Ik veronderstel dan ook dat de voorstanders van deze resolutie het beginsel van de verplichte uitgaven graag zien verdwijnen. In feite vallen sinds het Verdrag van Rome alle landbouwuitgaven die in het kader van de EOGFL-Garantie zijn opgenomen, onder de verplichte uitgaven, dat wil zeggen dat het Parlement uitsluitend een advies over dit soort uitgaven uitbrengt en dat de Raad er als enige instelling besluiten over kan nemen.
Al sinds het begin van de zittingsperiode hoor ik zeggen dat het abnormaal is dat 48 % van de communautaire begroting wordt besteed aan een sociaal-economische categorie die slechts 5 % van de Europese bevolking uitmaakt. Ik kan dus wel op mijn vingers natellen dat wanneer het Europees Parlement zeggenschap over de landbouwbegroting krijgt, het deze begroting steeds verder zal verlagen en het geld dat zo vrijkomt voor andere beleidsvormen zal aanwenden. Het Parlement zal hierbij over het hoofd zien dat het GLB de enige beleidsvorm is die op communautair niveau geïntegreerd is. Verder wil ik u in herinnering brengen dat de landbouwbegroting slechts 0, 5 % van het BNP van de lidstaten van de Europese Unie bedraagt.
Ik heb nog om een andere reden tegen dit verslag gestemd. In verschillende delen van de tekst die in de plenaire vergadering is aangenomen, wordt voorgesteld de begroting van de Europese instellingen te verhogen door een beroep te doen op andere dan de gebruikelijke inkomsten. Deze inkomsten mogen er evenwel niet toe leiden dat de algehele belastingdruk op de burgers van de lidstaten van de Europese Unie wordt verhoogd. Ten eerste vraag ik me af hoe we de communautaire inkomsten kunnen verhogen zonder dat de belastingdruk toeneemt. Het enige antwoord dat ik me kan indenken is dat er geld van de begroting van de lidstaten wordt overgeheveld naar de Europese begroting.
We weten hoe moeilijk het momenteel is om onze nationale begroting in evenwicht te krijgen. We moeten immers allen voldoen aan de convergentiecriteria die samenhangen met de invoering van de euro. Ik vind dit voorstel dus volkomen uit de lucht gegrepen. De Europese Unie heeft als voornaamste taak haar verschillende vormen van gemeenschappelijk beleid ten uitvoer te brengen. Als de Unie met begrotingsproblemen kampt, dan moet ze die niet oplossen door medefinanciering of vermindering van de landbouwsteun. Nee, ze zal de benodigde middelen uit de begroting moeten aanwenden om deze vormen van beleid te verwezenlijken. Nog niet zo lang geleden, tot 1992, vormde het GLB nog 70 % van de communautaire begroting en helemaal in het begin werd nog vrijwel de gehele Europese begroting aan het landbouwbeleid gewijd.
De Europese landbouwers hebben financieel aan de invoering van de euro bijgedragen, aangezien het koersverschil dat tussen de ecu en de groene ecu bestond, werd opgeheven. Vandaag durven we hun te vragen of ze de uitbreiding van de Europese Unie naar de LMOE willen financieren, terwijl we weten dat hun toekomst zeer somber is. De Europese Unie denkt immers alleen aan het sluiten van vrijhandelsovereenkomsten en het ontmantelen van de resten van de communautaire preferentie.

Porto
Het verslag van collega Haug bevat tal van positieve elementen, zoals de afwijzing van het beginsel van de "juste retour" en van het correctiemechanisme voor het Verenigd Koninkrijk en het voorstel om de uit de BTW afkomstige eigen middelen volledig door uit het BNP afkomstige middelen te vervangen. Zodoende zal een beslissende bijdrage geleverd worden om de huidige degressiviteit te vermijden. Overigens is dit degressieve karakter als gevolg van het relatief grotere aandeel van de BNP-eigen middelen in de inkomstenbronnen al afgenomen in 1997, zoals ook blijkt uit het interessante verslag van collega Valdivielso.
Wij dienen eveneens met deze bekommering rekening te houden met betrekking tot een "nieuw" middel dat wordt voorgesteld, een belasting op de uitstoot van CO2 . Nog twee andere voorstellen, namelijk dat de winsten die de Europese Centrale Bank op de uitgifte van geld boekt (het muntrecht) naar de Unie zouden gaan, en dat een belasting op speculatieve kortlopende investeringen zou worden geheven (de Tobin-heffing), zijn ongetwijfeld interessant, maar moeten nog verder besproken worden en kunnen slechts kleinere bijdragen leveren.
Wij begrijpen dan ook niet waarom men niet bij voorkeur vooruitgang tracht te boeken inzake een belasting die samenhangt met het eigen inkomen van de burgers (IRS), want zo'n belasting zou heel wat meer middelen kunnen opleveren, zou voor eerlijk gespreide inkomsten zorgen en door de burgers erkend worden (zodat de wenselijke accountability versterkt wordt).
Wat tenslotte het gemeenschappelijk landbouwbeleid betreft, is het belangrijk dat we in de richting van een hervorming in plaats van een renationalisatie van de landbouw gaan, met prijsdalingen voor de consumenten, herstructureringsmaatregelen en inkomenssteun voor de minst begunstigde landbouwers.

Theorin
Er bestaat behoefte aan een wijziging en hervorming van het stelsel van eigen middelen van de EU. Ik ben echter tegen het voorstel in paragraaf 8 van het verslag, aangezien dit leidt tot een verhoogd supranationaal optreden. Ik ben van mening dat in beginsel alleen de Raad de eigen middelen moet blijven vaststellen.
De medefinanciering van de landbouwuitgaven zie ik niet als een passende oplossing. Het landbouwbeleid zoals wij dat thans kennen, moet fundamenteel worden hervormd, en wij moeten onmiddellijk de uitgaven verlagen. Aangezien wij tot een algemeen systeem moeten komen, wijs ik het beginsel van medefinanciering af.

Van Dam
Het huidige stelsel van eigen middelen vertoont een aantal grote gebreken. Zo gaat de inning van de traditionele eigen middelen gepaard met veel administratieve rompslomp, onregelmatigheden en fraude. Een grondige analyse van de kosten-batenverhouding van deze eigen middelenbron, zoals de rapporteur voorstelt, is dan ook zeker op z'n plaats. Een ander belangrijk punt is de onevenwichtige verdeling van de baten en lasten van de EU-begroting over de lidstaten. Ik kan een heel eind meegaan met de voorstellen die de rapporteur dienaangaande doet. Daarbij denk ik aan de invoering van medefinanciering van de landbouwuitgaven door de lidstaten. Ook deel ik de kritiek op het correctiemechanisme voor het Verenigd Koninkrijk. Nu vijf andere lidstaten een ongeveer gelijke nettobetalerspositie hebben als het VK, is handhaving van dit voor slechts één lidstaat geldende correctiemechanisme niet langer legitiem. Het gaat mij echter te ver een correctiemechanisme aan de ontvangstenkant van de EU-begroting per definitie af te keuren. Ik denk dat een voor alle lidstaten geldend compensatiemechanisme een bruikbaar instrument kan zijn om iets te doen aan de onrechtvaardige verdeling van de financiële lasten over de lidstaten.
Ondanks waardering voor bovenstaande voorstellen, heb ik mijn steun niet kunnen geven aan het Haug-verslag. De belangrijkste reden daarvoor is het voorstel voor een fundamentele herziening van het stelsel van de eigen middelen. Voorgesteld wordt om op langere termijn de nationale bijdragen aan de EU-begroting te vervangen door Europese belastingen. Men wenst zo een Unie te creëren die volledig financieel onafhankelijk is van de nationale overheden. Dat past in het supranationale model van Europa dat velen in het Parlement nog steeds aanhangen, maar staat haaks op het Europa dat wij voorstaan. De Europese Unie dient een samenwerkingsverband te blijven van nationale lidstaten. Dat betekent dat nationale overheden ook invloed moeten houden op de financiering daarvan.
Een integraal stelsel van nationale bijdragen gebaseerd op de rijkdom van elke lidstaat (BNP), zoals de heer Fabre-Aubrespy in zijn minderheidsstandpunt bepleit, biedt de beste garantie voor een evenwichtig en transparant financieringsstelsel. Ook de kosten-batenverhouding van een dergelijk systeem is gunstig.

Wibe
Ik heb vooral tegen het verslag gestemd, omdat daarin zo duidelijk de eis wordt gesteld dat de Unie zich "eigen middelen" verschaft. Concreet houdt deze eerste stap in de richting van een recht van de Unie om belasting te heffen, weer een grote stap in de richting van een federaal Europa in.
Het verslag-Haug houdt een beslissende afwijking in van het beginsel dat elk volk volgens de democratische wetten het recht heeft zijn eigen belasting te heffen. Dat is voldoende reden om tegen het verslag te stemmen.
Verslag-Monfils (A4-0106/99)
Novo
Een communautaire actie ter ondersteuning van de organisatie "Europese culturele hoofdstad" moet niet alleen een kader voor de kandidaturen scheppen, maar moet ook voor de nodige middelen zorgen, zodat ook steden die economisch gezien minder belangrijk zijn, maar een onmiskenbare nationale en Europese culturele uitstraling hebben, gemakkelijker Europese culturele hoofdstad kunnen worden.
Wij verheugen ons over het feit dat is goedgekeurd dat de kandidaat-steden "brede lagen van de bevolking moeten mobiliseren en bij het project betrekken" . Ook zijn wij blij met de aanbeveling dat de aangewezen steden de omliggende gebieden bij hun projecten kunnen (moeten) betrekken. Wij hebben deze krachtlijnen altijd al verdedigd, maar ze werden niet altijd goed begrepen en aanvaard. Wij zouden dan ook graag zien dat Porto, de Europese culturele hoofdstad in 2001, een voortrekkersrol speelt en deze krachtlijnen nu al toepast nog vóór ze in werking treden.
Ook de mogelijkheid dat meerdere steden van hetzelfde land zich gezamenlijk kandidaat kunnen stellen is volledig gerechtvaardigd. Zodoende kunnen steden als Tomar en Santarem zich, als zij dat wensen, opnieuw kandidaat stellen. Deze kandidaturen zijn op zich al gerechtvaardigd, maar ze zouden hierdoor nog vanzelfsprekender worden.
Verslag-Lehne (A4-0098/99)
Berthu
Mevrouw de Voorzitter, in het verslag-Lehne wordt uitgegaan van een zeer prijzenswaardige doelstelling: het bewerkstelligen van meer transparantie en rechtvaardigheid in de behandeling van de medewerkers en assistenten van Europese afgevaardigden.
Het is betreurenswaardig dat in het verslag deze doelstelling wordt aangegrepen om een begin te maken met de harmonisatie van de statuten op Europees niveau. Belangrijk onderdeel van deze harmonisatie zou zijn dat het Europees Parlement de werkgever wordt, ook al behoudt de afgevaardigde uiteraard de zeggenschap over wie benoemd en wie ontslagen wordt.
Volgens de rapporteur maakt een rekbare interpretatie van het nieuwe artikel 190, lid 5 van het Verdrag van Amsterdam deze ontwikkeling mogelijk. Dit Verdrag voorziet immers in een uniform Europees statuut voor de leden van dit Parlement. De Fractie van onafhankelijken voor het Europa van de Nationale Staten verzet zich tegen het opstellen van een uniform ledenstatuut van het Europees Parlement. Volgens mijn fractie kan de inhoud van dit statuut alleen door de bepalingen van iedere afzonderlijke lidstaat worden vastgesteld.
Mijn fractie verzet zich dus ook, en zelfs nog sterker, tegen de ruime interpretatie van artikel 195, lid 5, waarin wordt gesteld dat ook de medewerkers van de afgevaardigden onder dit geharmoniseerde statuut moeten vallen. Wij zijn van mening dat de Europese afgevaardigde zijn loon en onkostenvergoedingen behoort te ontvangen van het land dat hij vertegenwoordigt. Voor zijn medewerkers moet dit dus ook het geval zijn, anders zullen de assistenten binnenkort geheel in het Europese stelsel worden opgenomen en zich de Europese manier van denken eigen maken. Ze zullen in dat geval hun afgevaardigde proberen te overtuigen van het nut van integratie. Ze zullen zich immers niet meer kunnen indenken dat het ook zonder verdere integratie kan.
Ik ben dus zeer wantrouwend ten aanzien van de invloed die een dergelijk statuut kan hebben op het gedrag van individuen. Daarom denk ik dat de lidstaten er zelf voor moeten zorgen dat de medewerkers op rechtvaardige wijze worden behandeld. De medewerkers van afgevaardigden in het Europees Parlement moeten op dezelfde wijze, volgens dezelfde wetten en door dezelfde diensten worden behandeld als de medewerkers van afgevaardigden in de nationale parlementen.

Andersson, Hulthén, Lööw, Palm, Sandberg-Fries en Theorin
De leden kunnen thans hun medewerkers aanstellen overeenkomstig de voorschriften van het Belgische arbeidsrecht of dat van hun thuisland, en dit volgens de normale aanstellingsvoorwaarden, met afdracht van socialezekerheidspremies. Het huidige systeem heeft tot grote verschillen geleid in de arbeidsvoorwaarden onder medewerkers van verschillende fracties en lidstaten. De meeste medewerkers, onder meer diegenen die door de Zweedse sociaal-democraten zijn aangesteld, genieten Zweedse aanstellingsvoorwaarden, terwijl andere medewerkers noch een aanstellingscontract, noch een vertegenwoordiging bij een vakbond hebben.
Een duurzaam personeelsbeleid ontbreekt, en aan arbeidsrechtelijke voorschriften wordt niet de hand gehouden. De vereniging van assistenten rapporteert verontrustende zaken. Dergelijke misbruiken mogen niet voorkomen. Wij zijn evenmin van mening dat de assistenten volgens het gemeenschapsrecht moeten worden belast. Aan de voorwaarden voor een collectieve oplossing is nog niet voldaan. Het verslag-Lehne strekt er wel toe de arbeidsrechtelijke voorwaarden voor de medewerkers van de Parlementsleden te regelen, maar het is niet voldoende doorwrocht.

Blak, Iversen, Kirsten Jensen en Sindal
De Deense sociaal-democraten stemmen voor de regeling van een statuut voor medewerkers van parlementsleden. Vandaag is het zo dat 23 % van de assistenten geen contract heeft. Er zijn helaas ook voorbeelden van assistenten die niet betaald worden en geen sociale zekerheid hebben. Wij stemmen voor de invoering van bindende regels voor aanstelling en ontslag, loon, sociale zekerheid en pensioen. Wij wensen dat dergelijke regels nog voor het einde van deze zittingsperiode ingevoerd worden. Wij hopen dat de Raad deze verantwoordelijkheid op zich neemt, zodat alle assistenten zo snel mogelijk behoorlijke arbeidsvoorwaarden krijgen.

Blokland en Van Dam
Het voorstel van de Commissie om assistenten van de EP-leden onder het Europese statuut te brengen gaat ons veel te ver. De leden zijn zelf verantwoordelijk voor een goede besteding van de secretariaatsvergoeding. Helaas blijken vele collega's hun medewerkers te weinig rechtszekerheid te bieden en lopen de honoreringen zeer ver uiteen.
De rapporteur wil in Brussel werkzame medewerkers onder een communautaire regeling brengen. Het inkomen dat hij voorstelt is minder hoog dan in het Commissievoorstel, maar nog steeds te hoog naar nationale maatstaven.
De juridische commissie heeft een onduidelijke mix geschapen, waarin medewerkers op een allesbehalve eenduidige wijze deels onder het statuut komen. Voor de overige medewerkers ontstaat zelfs nieuwe onzekerheid.
De amendementen vanuit de PSE nuanceren het voorstel, maar ontnemen eveneens de leden de beschikking over het personeelsbudget.
Ons inziens moeten we ons beperken tot de bestrijding van uitwassen. Dat zou kunnen door een gedragscode op te stellen met minimumarbeidsvoorwaarden, limitering van stageduur e.d. Bij de aanvaarding van de secretariaatsvergoeding zouden de leden zich moeten binden aan deze gedragscode.
De nu voorliggende voorstellen konden wij dan ook niet steunen.

Bonde en Sandbæk
Wij steunen de inspanningen van de assistenten om behoorlijke aanstellings-, loon- en arbeidsvoorwaarden te krijgen. Het kan niet de bedoeling zijn dat assistenten met een opzegtermijn van slechts één dag ontslagen kunnen worden of omdat ze hun militaire dienstplicht moeten gaan vervullen. Zij hebben ook recht op gewone opzegtermijnen. Wij zijn tegen overbodige bureaucratie en zijn van mening dat alle nationale socialezekerheidsstelsels erkend moeten worden. Hoewel het ingediende voorstel niet perfect is, stemmen wij toch voor het verslag om de zwarte arbeidsmarkt terug te dringen.

Buffetaut
Het Europees Parlement heeft zojuist met enige wijzigingen het voorstel van de Commissie aangenomen over een verordening van de Raad betreffende de situatie van medewerkers. We hebben een vereenvoudigde tekst gekregen dankzij het feit dat de amendementen van de Commissie juridische zaken en rechten van de burger en die van de rapporteur zijn verworpen. Als antwoord op de ernstige situatie waar een aantal medewerkers in verzeild is geraakt als gevolg van de gewetenloosheid van een aantal afgevaardigden van dit Parlement, heeft de heer Lehne ons voorgesteld van het voorstel van de Commissie een statuut te maken, met inbegrip van alle bepalingen inzake de classificatie-en arbeidsvoorwaarden en de hoogte van het loon. Behalve dat het hier om een logge procedure gaat, die de Raad wel eens hinderlijk zou kunnen gaan vinden, heeft het voorstel volgens ons twee nadelen.
Een te gedetailleerd statuut geeft een onjuiste weergave van de arbeidsvoorwaarden in het contract dat een afgevaardigde aan zijn medewerker of medewerkers bindt, ook wat betreft de dagelijkse relatie tussen afgevaardigde en medewerker. Anderzijds gaat het voorstel uit van een wijziging van het Commissievoorstel zelf, wat tot gevolg heeft dat het Parlement dit statuut niet meer zou kunnen veranderen zonder voorstel van de Commissie dat vervolgens door de Raad moet worden goedgekeurd.
Wij zijn politici en de meeste van onze medewerkers volgen, via ons, hun eigen overtuiging. Ik betreur het huidige voorstel, want het lijkt er bijna op alsof we onze medewerkers de status willen geven van functionarissen en afgevaardigden van de hoofden van de verschillende diensten, uitsluitend omdat verschillende afgevaardigden hun medewerkers niet naar behoren blijken te betalen.

Eriksson, Sjöstedt en Svensson
De leden van het Europees Parlement worden gekozen door de bevolking van de lidstaten en vertegenwoordigen deze bevolking in de EU. Zij zijn niet de vertegenwoordigers van de EU in de lidstaten. Daarom moeten voor hun bezoldigingen en belastingen dezelfde regels gelden als voor de nationale parlementsleden. De assistenten van de europarlementariërs hebben een band met de leden, en mogen niet worden gelijkgesteld met fractiepersoneel, dat rechtstreeks valt onder de federalistische structuur van het Europees Parlement. Onze assistenten, zowel diegenen die in het thuisland werken als die met standplaats Brussel, vallen onder het nationale CAO- en belastingstelsel.
Naar onze mening heeft deze regeling uitstekend gefunctioneerd. Het is voor ons een heel vreemde zaak dat het Parlement de aanstellingsvoorwaarden tot in detail gaat regelen, de vrijheid van meningsuiting van assistenten en de bescherming van informanten inperkt en een enorme loonspreiding invoert. Dit houdt niet in dat wij blind zijn voor de exploitatie van medewerkers waaraan bepaalde europarlementariërs zich schuldig maken. Dit moet echter op een andere manier worden opgelost, zonder de nadelen van het voorstel van de Raad tot wijziging van de verordening, het verslag-Lehne en de meeste van de amendementen die voor deze vergaderperiode zijn ingediend.

Lindqvist
Er is behoefte aan dienstvoorschriften en aanstellingsovereenkomsten bij indienstneming die de sociale en andere rechten van assistenten regelen. De aanstelling dient, net zoals voor de parlementsleden, aan te sluiten bij de wetgeving van het thuisland, of de wetgeving in het land waarin men werkelijk woont. Het gemeenschappelijke is niet het belangrijke, maar het feit dat de voorschriften klaar en duidelijk zijn, en de voorwaarden zowel voor assistenten als voor parlementsleden aanvaardbaar. Assistenten dienen evenmin als parlementsleden EU-belasting te betalen, maar belastingen in hun thuisland.

Wibe
Ik heb tegen het verslag gestemd over een gemeenschappelijke regeling voor assistenten, met name omdat het voorstel inhoudt dat ook assistenten in de toekomst zogenaamde EU-belasting moeten betalen, dat wil zeggen circa 20 % belasting. Ik ga krachtig tegen deze voorstellen in, die degenen die binnen het EU-systeem werken, vrijstelling van belastingen verleent. Diegenen die voor bijvoorbeeld Zweedse parlementsleden werken, moeten normaliter ofwel Zweedse, ofwel Belgische belasting betalen.
Belastingvrijstelling voor assistenten is bovendien een politieke voorbereiding op het stadium waarin ook voor de leden de zogenaamde EU-belasting geldt.
Verslag over de Europese Raad in Berlijn
Green
Mevrouw de Voorzitter, mijn fractie is faliekant tegen het indienen van een resolutie voordat de top van Berlijn heeft plaatsgevonden. Dit Huis heeft de afgelopen maanden vele uren geïnvesteerd in het uitwerken van de inmiddels aangenomen details van het pakket maatregelen in Agenda 2000. Het is ons inziens dan ook volstrekt ongepast om er in letterlijk een paar minuten een resolutie doorheen te jagen die bovendien al dat werk voor Agenda 2000 op bepaalde punten herhaalt en elders ongedaan maakt. Dit is de reden waarom we besloten om geen enkele van de resoluties die dit Huis worden voorgelegd te steunen, behalve die van onszelf, waarin we ervoor pleiten dat het pakket maatregelen van Agenda 2000 zoals we dat in eerste lezing hebben behandeld, wordt gehandhaafd en aangenomen. Dit ligt ten grondslag aan onze tegenstem, en ik kan slechts herhalen dat het ons deugd doet te zien dat deze Vergadering de resoluties heeft verworpen.

McCarthy
Mevrouw de Voorzitter, ik heb als rapporteur inzake de algemene verordening betreffende de hervorming van de structuurfondsen tegen zowel de resolutie van de PPE als tegen de compromisresolutie gestemd. In deze resolutie komen de prioriteiten voor de onderhandelingen die de PPE en de PSE in de McCarthy/Hatzidakis-resolutie zijn overeengekomen, niet volledig tot hun recht. Deze resolutie biedt een partijdig en onevenwichtig beeld van de prioriteiten die de verschillende fracties in het Parlement hebben gesteld.
Ik vind het betreurenswaardig dat de PPE erop uit is ons gezamenlijk rapporteurschap en onze gezamenlijke onderhandelingen met het Duitse voorzitterschap te ondermijnen. Het Parlement mag niet toestaan dat de investeringen in doelstelling 2-gebieden worden stopgezet en heeft gevraagd om twee aanvullende communautaire initiatieven voor plattelandsgebieden en stedelijke gebieden. Het ziet ernaar uit dat de PPE terugkomt op haar voornemen deze gebieden te steunen en van plan is ze in de steek te laten door ze in de tekst geen prioriteit meer te geven.
De PPE heeft de voorzitter in Berlijn inmiddels laten weten dat deze gebieden en gemeenschappen voor hen geen politieke prioriteit hebben. Ik kan deze tekst dan ook niet accepteren, en hoop dat de betreffende gemeenschappen straks in juni hun ongenoegen in het stemhokje zullen uiten.
De PPE is er opnieuw niet in geslaagd steun te vinden voor de wanordelijke benadering van resoluties van de Raad en, vooral, Agenda 2000. Het is juist dat het Parlement dit compromis heeft afgewezen, omdat het de overeenkomsten van Berlijn bij voorbaat al zou ondermijnen.

Blokland en Van Dam
Het is van groot belang dat er op de komende zitting van de Europese Raad te Berlijn knopen worden doorgehakt over Agenda 2000. Hervormingen van het landbouw- en structuurbeleid en nieuwe afspraken over de financiering van de Unie zijn dringend noodzakelijk om de toetreding van Midden- en Oost-Europese landen tot de Unie mogelijk te maken. In grote lijnen zijn wij het eens met de gezamenlijke resolutie over dit onderwerp. Wij hebben dan ook voor deze resolutie gestemd. Daarbij willen wij de volgende kanttekeningen plaatsen.
We kunnen leven met het Commissievoorstel om in de periode 2000-2006 per jaar in principe 0, 46 % van het BNP opzij te leggen voor structurele maatregelen. Dit echter onder twee voorwaarden.
In de eerste plaats moet het, net als bij de andere uitgavenrubrieken, gaan om een uitgavenplafond en niet om een bestedingsdoel. Het huidige geprivilegieerde karakter van de structuurfondsen leidt er toe dat het beschikbare budget koste wat kost moet worden uitgegeven. Dat komt de doelmatigheid niet ten goede en is budgettair onverantwoord.
In de tweede plaats dienen de kredieten voor structurele hulp aan de kandidaat-landen bij toetreding te worden geïntegreerd in de EU-programma's zonder het uitgavenplafond van 0, 46 % van het BNP te overschrijden. Dat betekent dat er duidelijkere prioriteiten moeten worden gesteld. In de Agenda 2000-voorstellen wordt teveel vastgehouden aan verworven rechten van de zuidelijke lidstaten. Beseft moet worden dat we de arme regio's in de toekomst meer in oostelijke richting moeten zoeken.
Verder delen we de bezwaren niet van de PPE- en ARE-fractie over het voornemen van de Raad om nog voor de Europese verkiezingen in juni a.s. de nieuwe voorzitter van de Commissie voor te dragen. De desbetreffende amendementen hebben we dan ook niet gesteund. De voorzitter van de Commissie is feitelijk de hoogste ambtenaar van het Europese ambtenarenapparaat. Ambtenaren worden niet gekozen, maar benoemd. De benoeming van de Commissievoorzitter is in eerste instantie een zaak waarover de lidstaten het onderling eens moeten worden. Daarbij dienen de persoonlijke kwaliteiten en niet de politieke voorkeuren van een kandidaat bepalend te zijn. Wanneer de voordracht afhankelijk wordt gemaakt van de uitkomst van de Europese verkiezingen, wordt teveel waarde gehecht aan de politieke achtergrond van een kandidaat.

Blot
De Europese Raad in Berlijn, waarop gesproken wordt over de openstelling van Europa naar het oosten, biedt een uitstekende gelegenheid nu eindelijk eens een vriendschappelijke houding jegens Wit-Rusland aan te nemen. In feite zijn de beschuldigingen tegen Wit-Rusland ongegrond. Het is onjuist dat er geen enkele vrijheid in dit land bestaat. Het Wit-Russisch regime, dat op de huidige grondwet gebaseerd is, hecht steeds meer waarde aan vrijheid en vooruitgang, en er worden stapsgewijs vorderingen in deze richting geboekt. Het zou betreurenswaardig zijn als dit land zou terugvallen.
De beschuldigingen tegen Wit-Rusland doen me denken aan de verwijten die ten tijde van de Vierde Republiek in Anglo-Saksische kringen aan het adres van generaal de Gaulle werden geuit. Hij werd beschuldigd van antirepublikeins fascisme enkel vanwege het feit dat hij via een referendum een nieuwe grondwet liet invoeren. Dit soort beschuldigingen is absurd. De mensenrechten in Wit-Rusland worden veel beter nageleefd dan in pro-Amerikaanse landen zoals Turkije, dat de vruchten plukt van een associatieovereenkomst met de Europese Unie.
We moeten niet langer beschuldigingen blijven uiten die de vriendschap onder de volkeren ondermijnen, die juist in het grote Europa van vandaag zo belangrijk is.

Caudron
Deze top van Berlijn, met als enig onderwerp Agenda 2000, is van buitengewoon belang voor de toekomst van de Europese Unie. Behalve het financiële aspect van deze hervorming, gaat het ook om het subsidiariteitsbeginsel. Net als onze Voorzitter, de heer Gil-Robles, ben ik van mening dat we deze hervorming als een groot geheel moeten zien, zodat we een duidelijke politieke boodschap kunnen afgeven aan het adres van de burgers van de Europese Unie en de kandidaat-lidstaten.
Ik wil enkele opmerkingen maken over enkele sectoren die in de voorstellen van de Commissie genoemd worden.
Wat betreft het GLB denk ik dat we enerzijds een stabiel inkomen moeten garanderen voor iedereen die in deze sector werkzaam is, en dat we anderzijds een van de wereldmarkt onafhankelijk landbouwbeleid moeten ontwikkelen waarin alle krachten worden gebundeld ten behoeve van de plattelandsontwikkeling en dat door alle partijen geaccepteerd wordt.
Met betrekking tot het structuurbeleid blijf ik er een voorstander van dat er voor de doelstelling 1-gebieden een overgangsperiode moet gelden. Een andere uitdaging waaraan de Europese Unie het hoofd moet bieden, wordt gevormd door de gebieden met een grote bevolkingsdichtheid. Ik hoef u er niet op te wijzen hoeveel Europeanen er in deze gebieden wonen om u te overtuigen van het huidige en toekomstige belang van het URBAN-programma. Het Europees Parlement heeft dit overigens al gedaan.
Verder kan ik alleen maar onderschrijven dat de structuurfondsen een belangrijke rol moeten spelen in het creëren van werkgelegenheid en het bestrijden van de werkloosheid. Wat dit punt betreft, en met het oog op de uitbreiding, vind ik dat er binnen de Unie een stelsel van eigen middelen moet worden opgezet zodat de beginselen van solidariteit en samenhang niet op de helling hoeven te worden gezet. Deze beginselen vormen immers de hoeksteen van de Europese eenwording.
Ik deel tenslotte de wensen die met betrekking tot de mensenrechten en evenwichtige ontwikkeling zijn geuit. Deze doelstellingen moeten door de landen die in aanmerking komen voor toetreding tot de Europese Unie volledig worden onderschreven.
Ja, de top van Berlijn is van bijzonder groot belang. Onze leiders zijn dan ook verplicht om, enkele weken voor het verstrijken van de zittingsperiode, een duidelijke boodschap tot onze medeburgers te richten. Deze burgers zullen immers van de gelegenheid gebruik maken om hun oordeel te vellen over het Europa zoals hun dat wordt voorgesteld.

Martinez
De Europese Raad wordt in Berlijn gehouden. Dat is symbolisch voor de nieuwe strategie die men wil volgen, temeer daar Duitsland gebruik wil maken van zijn positie als voorzitter van de Unie om zijn eigen belangen te behartigen. Deze belangen liggen op de volgende gebieden: de financiering van de Europese begroting, het openstellen van Europa naar het oosten en het GLB. De belangen van Frankrijk komen op deze drie punten niet overeen met die van Duitsland.
Het industriële en Atlantisch-georiënteerde Duitsland heeft er geen moeite mee om de Europese landbouw op te offeren en Washington toe te staan agressieve unilaterale sancties te treffen. Frankrijk denkt hier echter heel anders over.
Duitsland betaalt en levert de grootste nettobijdrage aan de Europese begroting, aangezien het land veel meer betaalt dan dat het ontvangt. In navolging van mevrouw Thatcher, die in 1984 een "juste retour" eiste, wil Duitsland op zijn minst een financiële compensatie en dit is niet geheel onterecht. Wat dit begrotingsvraagstuk betreft vindt ook Frankrijk dat de bijdragen meer moeten overeenstemmen met wat de lidstaten ontvangen. Frankrijk heeft immers in één jaar meer dan 20 miljard frank moeten bijdragen aan de financiering van de Unie.
We moeten echter niet vergeten dat Duitsland weliswaar veel aan de Europese begroting bijdraagt, maar ook de andere lidstaten sinds zijn hereniging heeft laten bijdragen. De hoge rentevoet die de Bundesbank oplegde om de 5 Länder van Oost-Duitsland te kunnen financieren, is één van de belangrijkste redenen van de economische recessie van de laatste jaren en de 6 miljoen Franse werklozen. Frankrijk heeft een flinke bijdrage geleverd aan de bruidsschat die voor de hereniging van beide Duitslanden betaald moest worden.
Wat betreft de uitbreiding naar het oosten, wil Duitsland graag het zwaartepunt van de Europese Unie enigszins naar de oude COMECON-zone verplaatsen, waar de wisselmunt de Duitse mark was. Dit bewijst dat we ons in de Duitse invloedssfeer bevinden. Voor Frankrijk ligt de situatie heel anders. Als Frankrijk toestaat dat de LMOE, waar 25 % van de beroepsbevolking in de landbouwsector actief is, tot de Unie toetreden, dan haalt het zich de nodige problemen op de hals. Het GLB moet dan immers herzien worden op een wijze die tegen onze belangen indruist. Hiermee wil ik aangeven dat binnen de Frans-Duitse as de belangen niet noodzakelijkerwijze hetzelfde zijn. Dit geldt zowel voor onafhankelijkheid van de kernenergiesector als voor de herziening en de financiering van het GLB. Wat de herziening van het landbouwbeleid betreft, verzetten we ons tegen een medefinanciering waaraan we wel moeten meebetalen, maar waarover we geen zeggenschap hebben. Op het gebied van de financiering bestaat er onduidelijkheid over de beginselen die hieraan ten grondslag liggen.
We kunnen immers wel praten over aftoppings-, begrenzings- en corrrectietechnieken, maar we moeten het eerst eens worden over de beginselen die aan het beleid ten grondslag liggen: moet Europa gefinancierd worden door belastingheffingen of door bijdragen van de lidstaten? Als er wordt gekozen voor het fiscale instrument, hoe moet deze belastingheffing er dan uit komen te zien? Moeten we een progressieve belastingheffing invoeren, zoals Spanje wil, of juist een evenredige? Of moet de belasting hoofdelijk worden geheven?
In Berlijn komen alle belangrijke Europese vraagstukken aan bod: de uitbreiding naar oosten, de begrotingsproblematiek en de te volgen strategie. Het moment is in aantocht dat de Europese eenwording zich van haar tegenstrijdigheden moet ontdoen. Dit betekent dat we in de eerste plaats een antwoord moeten formuleren op de volgende vraag: gaan we bij het eenwordingsproces uit van een Europees Europa of van een mondiaal Europa?
Het Front national heeft al vanaf het begin zijn antwoord hierop klaar: het is voor het Europa van de waarheid, het concrete Europa en het Europa van de staten of naties.

Porto
In de periode die we momenteel doormaken en die door een gebrek aan ambitie en verantwoordelijkheidsbesef gekenmerkt wordt, moeten we ons verheugen over een aantal aspecten van de resolutie van het Europees Parlement die we zopas aangenomen hebben.
Dat geldt voor de stelling in overweging A dat de "structuurfondsen en het Cohesiefonds de belangrijkste instrumenten voor economische en sociale samenhang zijn" , waarbij vervolgens in paragraaf 5 het belang van economische samenhang onderstreept wordt.
We dienen tevens te beklemtonen dat in paragraaf 4 bevestigd wordt dat de begrotingdiscipline gepaard moet gaan met de garantie dat "voldoende middelen voor de essentiële taken van de Unie worden uitgetrokken" .
Tenslotte moeten we ook benadrukken dat in paragraaf 6 het voorstel om "in de periode 2000-2006 jaarlijks 0, 46 % van het BNP van de Europese Unie aan structurele acties te besteden" wordt aangenomen.
Laten wij hoe dan ook hopen dat het niet bij goede voornemens blijft, nu de machtigste verantwoordelijken zich in het licht van Agenda 2000 bezighouden met het vaststellen van een "heilig" plafond van 1, 27 % van het BBP voor de communautaire begroting in plaats van zich af te vragen of er voldoende middelen voorhanden zijn om de Europese doelstellingen te verwezenlijken. Bovendien neemt de Commissie zich in Agenda 2000 ook voor 45 miljard euro van de middelen voor de structuurfondsen voor acties ter voorbereiding van de toetreding van de nieuwe leden te gebruiken, zodat de huidige lidstaten over minder dan 10, 2 miljard euro zouden beschikken, of uiteindelijk slechts over 0, 39 % van het BNP...
Dit zijn heel belangrijke aspecten die opgelost of verduidelijkt hadden moeten worden.
De vergadering wordt om 13.35 uur onderbroken en om 15.00 uur hervat

Actualiteitendebat
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over actuele, dringende en bijzonder belangrijke kwesties.

De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerpresoluties:
B4-0272/99 van de heer Imbeni e.a., namens de PSE-Fractie, -B4-0295/99 van de leden Vinci en Ripa di Meana, namens de GUE/NGL-Fractie en-B4-0317/99 van de heer Santini e.a., namens de PPE-Fractieover de tragedie op Monte Cermis (Italië) en de uitspraak van de militaire rechtbank van de Verenigde Staten.

Vecchi
Mevrouw de Voorzitter, op 3 februari 1998 heeft een Amerikaans militair vliegtuig bij de kabelbaan van Cermis een tragedie veroorzaakt waarbij 20 Europese burgers de dood vonden. De luchtverkeersregels werden daarbij overtreden.
Iets meer dan een jaar na die ramp heeft de Amerikaanse militaire rechtbank van Camp Lejeune in een ronduit schandelijk vonnis de piloot van het vliegtuig vrijgesproken. Er is verder geen poging gedaan vast te stellen waar de verantwoordelijkheid voor het ongeluk ligt, terwijl de Italiaanse rechterlijke instanties nota bene hadden vastgesteld dat de luchtverkeersregels manifest waren geschonden; daarover bestond geen enkele twijfel.
Wij Europese socialisten zijn verontwaardigd over dit vonnis waarbij de schuldvraag niet wordt beantwoord, waarbij de schuldigen niet worden vervolgd en gestraft, en waarbij zo volledig voorbij wordt gegaan aan de gevoelens van de familieleden van de slachtoffers en van al degenen die door de tragedie van Cermis zijn getroffen.
Wij dringen erop aan dat de Amerikaanse autoriteiten alle hun ter beschikking staande procedures benutten om duidelijk vast te stellen waar de aansprakelijkheid voor deze tragedie ligt, om de schuldigen zwaar te straffen en om zowel op het morele als het materiële vlak de familieleden van de slachtoffers volledig schadeloos te stellen.
Wij steunen derhalve het standpunt van de Italiaanse regering, die deze gevoelens en verzoeken aan de president van de Verenigde Staten heeft overgebracht.
Uit deze gebeurtenissen blijkt evenwel dat we ook iets moeten ondernemen om zo nodig de bepalingen van de Conventie van Londen van 1951 te wijzigen, zodat dergelijke drama's in de toekomst niet meer kunnen gebeuren. De kans op herhaling van dit soort rampen wordt trouwens zeker groter wanneer de indruk wordt gewekt dat dit allemaal maar straffeloos kan. Als die bepalingen zouden worden gewijzigd, zou in elk geval worden gezorgd dat er geen belemmeringen worden opgeworpen tegen het onderzoek naar en de rechtsvervolging van leden van de strijdkrachten van de NAVO, die de wetten van de landen waar ze zijn gestationeerd hebben overtreden.
Tenslotte vragen wij om een gemeenschappelijk optreden om ervoor te zorgen dat alle soorten militaire oefeningen op het grondgebied van de Unie onder zodanige omstandigheden plaatsvinden, dat de veiligheid van de burgerbevolking ten volle wordt gegarandeerd.
Nogmaals, wij sluiten ons aan bij de gevoelens van medeleven jegens al degenen die in de tragedie van Cermis hun dierbaren hebben verloren.

Santini
Mevrouw de Voorzitter, graag wil ik bij de paar woorden die ik aan dit delicate onderwerp wil wijden, uitgaan van twee premissen en drie concrete voorstellen.
De eerste premisse is dat er voor het ongeluk van Cermis, waarbij 20 mensen de dood vonden, een collectieve verantwoordelijkheid ligt bij het NAVO-commando van Aviano. Dat heeft namelijk zo'n buitensporig tolerante interpretatie van de Conventie van Londen van 1951, dat ook in dichtbevolkte gebieden altijd oefenvluchten worden toegestaan.
Tweede premisse: de schuld die de piloot, kapitein Ashby, treft. Hij heeft alle wetten van de voorzichtigheid overtreden door zijn roekeloze uitvoering van een op zichzelf al gevaarlijk vluchtplan. Om hem van schuld vrij te pleiten wordt aangevoerd dat de kabelbaan niet op de militaire kaarten was aangegeven: dit is werkelijk ongelooflijk, want deze kabelbaan bestaat al meer dan 25 jaar en is na een ander ongeluk, dat op 9 maart 1976 plaatsvond en waarbij 43 mensen het leven verloren, onmiddellijk opnieuw opgebouwd. Als de piloot gelijk heeft, dan moet in elk geval worden nagegaan wie ervoor aansprakelijk was dat zulke vitale kaarten niet up-to-date waren. Ik ben dan wel geen piloot, maar het gaat er bij mij niet in dat iemand die met een snelheid van 800 kilometer per uur op een hoogte van slechts 80 meter een bergkloof binnenvliegt, nog kan kaartlezen. Daar weten de bewoners van de dorpen rondom het traject van de kabelbaan van mee te praten, want die hebben getuigd dat zulke lage vluchten aan de orde van de dag waren. Volgens diezelfde getuigenissen was de 80 meter hoge kabelbaan van Cermis een uitdaging voor de jonge piloten van Aviano, een soort dapperheidstest, een vuurproef. Van de bevolking trokken ze zich niks aan. Een enkeling lukte het onder de kabelbaan door te vliegen, terwijl anderen op het laatste moment hun vliegtuig optrokken en er rakelings overheen vlogen. Kapitein Ashby bleef helaas in het midden steken. Hij heeft de kabel doorgekliefd en de dood van 20 mensen veroorzaakt.
Er kunnen mijns inziens drie voorstellen worden gedaan om iets aan die situatie te doen: in de eerste plaats moet de Conventie van Londen worden herzien en bijgewerkt, speciaal wat betreft het overvliegen; in de tweede plaats moet in soortgelijke gevallen het primaat van de gewone rechtspraak over de militaire rechtspraak worden erkend; in de derde plaats moet er druk worden uitgeoefend op de regering van de Verenigde Staten, opdat deze snel het licht op groen zet voor de schadeloosstelling van de families van de slachtoffers.

De Coene
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, achtbare collega's, zoals collega Vecchi net heeft gesteld als indiener van de resolutie is het zo dat een Amerikaanse militaire rechtbank tot een vonnis is gekomen en de piloot van het betrokken vliegtuig gaat vrijuit. Onze bedoeling is niet een uitspraak te doen over het vonnis als dusdanig maar we hebben wel ernstige vragen over het systeem dat in de Conventie van Londen is voorzien. Wij stellen vast, hier en vandaag, dat een rechtssysteem als dat van de lidstaat Italië perfect een correct verloop waarborgt van een proces. Waarom kunnen in deze gevallen de verantwoordelijke militairen niet in Italië gevonnist worden door gewone rechtbanken in plaats van door uitzonderingsrechtbanken zoals hier, een militaire rechtbank?
Begrijp ons zeer goed, dit wil geen pleidooi zijn voor een volkstribunaal. Dit wil geen pleidooi zijn voor emotionele justitie of zelfs wraakjustitie maar wel een pleidooi voor nieuwe internationale procedures waardoor verantwoordelijkheden bij ongevallen of schendingen van de wet effectief kunnen worden vastgesteld op de plaats van de feiten.
Ook met de vrijspraak van de betrokken bemanningsleden blijven natuurlijk tal van vragen onbeantwoord. Daarom verwachten wij dat het onderzoek op zijn minst wordt voortgezet. Waarom beschikten de piloten niet over de juiste kaarten? Waarom was de kabelbaan niet op die kaarten aangeduid? Waarom beschikten de NAVO-autoriteiten op het commando zogezegd niet over de informatie van de toegestane vlieghoogte in deze regio? Iets of iemand in deze onverkwikkelijke zaak is toch verantwoordelijk.
Tenslotte willen we dat ook de toezeggingen en de verplichtingen die vaststaan over de schadevergoeding aan de slachtoffers worden gehonoreerd want ook op dat vlak moet recht geschieden.

Kestelijn-Sierens
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, collega's, de vrijspraak van de Amerikaanse piloot die een jaar terug door zijn roekeloos gedrag 20 Europese burgers waaronder vijf jonge mensen uit mijn onmiddellijke buurt de dood injaagde is wraakroepend. Gerechtigheid is duidelijk niet geschied wanneer men ziet dat ondanks de onomstootbare bewijzen die voorhanden waren de dader niet enkel vrijgesproken wordt voor wat betreft de onvrijwillige doodslag maar dat zelfs de klachten inzake plichtsverzuim en roekeloosheid niet ontvankelijk bleken te zijn. Toen dit Parlement vorig jaar zijn medeleven betuigde met de slachtoffers van dit verschrikkelijk ongeluk werd er reeds gepleit voor een herziening van de Conventie van Londen die stelt dat de gerechtelijke bevoegdheid inzake militaire misdrijven ligt bij het land van herkomst van de betrokken strijdmacht. De onaanvaardbare uitspraak van de militaire rechtbank bevestigt nogmaals de noodzaak van deze herziening.
Meer nog rijst de vraag of de toevlucht tot het apart systeem van de krijgsgerechten in vredestijd nog te rechtvaardigen is. Is het eerlijk dat een militair die een misdrijf begaat naar aanleiding van een operatie zonder enig militair nut en waarvan burgers de slachtoffers zijn, beoordeeld wordt door een aparte rechtsstructuur die vrijwel enkel uit militairen of met andere woorden collega's bestaat? De bijzondere omstandigheden zoals een conflict dat het bestaan van dergelijke militaire rechtbanken rechtvaardigt, waren in dit geval immers niet aanwezig.
Collega's, we zijn het er allemaal over eens, de eigenlijke verantwoordelijkheid moet worden vastgesteld en er moet zonder verder uitstel een billijke schadevergoeding komen voor de familieleden van de slachtoffers.

Tamino
Mevrouw de Voorzitter, graag wil ik mij aansluiten bij de collega's die uitdrukking hebben gegeven aan de verontwaardiging van de Fractie De Groenen over een vonnis dat niet alleen een aanfluiting is voor de mensen die de dood hebben gevonden, maar ook een absoluut onaanvaardbare situatie aan het licht brengt. Ook ik kan begrip opbrengen voor de reactie van de bevolking in het Cermis-gebied en van de nabestaanden van de slachtoffers. Dit lijkt mij niet meer dan normaal, zoals het mij ook niet meer dan normaal lijkt dat de nabestaanden van de slachtoffers schadeloos worden gesteld, ook al kan geen enkele vergoeding de doden weer levend maken. Dit vooropgesteld, vind ik dat we ons moeten afvragen hoe bijna 50 jaar na het memorandum van Londen iets als dit nog kan gebeuren.
Ik wil u eraan herinneren dat ik verleden jaar op 19 februari, toen wij in dit Huis de tragedie van Cermis bespraken, al een resolutie heb ingediend waarin ik vroeg om een herziening van het memorandum van Londen. Wij moeten mijns inziens niet alleen vragen dat het onderzoek wordt heropend en dat wordt vastgesteld of de verantwoordelijkheid op een hoger niveau ligt, maar we moeten ons ook afvragen of het wel nodig is om de NAVO-bases in stand te houden, alsof wij koloniën zijn. Moeten we niet in het geweer komen en om wijziging van de huidige regelgeving vragen, en moeten we uiteindelijk ook de nationale rechtspraak niet de bevoegdheid geven om dergelijke misdrijven te berechten?

Dell'Alba
Mevrouw de Voorzitter, de affaire van Cermis is zonder meer een tragische gebeurtenis. Wat de Amerikaanse rechtspraak hier heeft geflikt, is ongetwijfeld bij iedereen in Italië en in de rest van Europa in het verkeerde keelgat geschoten: in de eerste plaats uiteraard bij de nabestaanden van de slachtoffers maar ook bij al degenen die de Noord-Atlantische Verdragsorganisatie steeds hebben gezien zoals wij, dat wil zeggen als een verdragsorganisatie die gedurende 50 jaar de veiligheid van onze landen heeft gegarandeerd.
Het Italiaanse parlement heeft gisteren reeds een standpunt over deze zaak ingenomen, en ik vind het juist dat wij als Europees Parlement onze stem verheffen en er alles aan doen opdat recht wordt gedaan in deze zaak. Er zijn immers nog veel te veel onopgehelderde aspecten, die ook onder de dekmantel van de bepalingen van de Conventie van 1951 vallen. Het lijkt mij echter voor ons als Europeanen noch juist noch nuttig wanneer wij alleen op grond van deze gebeurtenissen iets ter discussie stellen wat op een ander niveau had kunnen worden besproken. Een dergelijke verstrengeling lijkt mij zonder meer gevaarlijk.

Vanhecke
Voorzitter, ik geloof dat iedereen in dit Parlement zich het leed kan voorstellen van de familieleden van de slachtoffers van Cavalese en zich vandaag ook aansluit boven alle politieke meningsverschillen heen bij de verontwaardiging van die mensen, wanneer een jaar na de ramp de verantwoordelijke piloot zonder meer wordt vrijgepleit door een Amerikaanse militaire rechtbank. Ik geloof echter dat wij politici ons niet tot nogal vrijblijvende woorden van morele steun of kritiek op de Conventie van Londen mogen beperken. Wij moeten als Europees Parlement onze politieke verantwoordelijkheid durven opnemen. Wij moeten dus zeggen dat het hier om veel meer gaat dan om de schuld of de onschuld van een enkele mens, van een enkele piloot.
Wij zijn immers de afgelopen weken toch weer eens met de neus op de feiten geduwd. Feiten die wij soms proberen te ontkennen. Die feiten leren ons inderdaad dat de Amerikaanse troepen in Europa feitelijk boven de wetten van de lidstaten staan, ongestraft zoals nu blijkt, wetten en reglementen mogen overtreden en daarvoor nooit voor Europese rechtbanken of rechtbanken van de lidstaten verantwoording zullen moeten afleggen. Maar wij moeten ons vooral de vraag stellen of dit vonnis, spijtig genoeg, niet typerend zou kunnen zijn voor een bepaalde hedendaagse Amerikaanse mentaliteit die ervan uitgaat blijkbaar dat de Amerikaanse troepen in Europa een soort bezettingsleger vormen. Een bezettingsleger dat zoals alle legers boven de wetten en normen van de landen staat waar het gestationeerd is.
Wij moeten vandaag dan ook niet alleen schadevergoeding eisen voor de familieleden van de slachtoffers, al kan het aangedane leed vanzelfsprekend onmogelijk hersteld worden, maar ook een veroordeling ten gronde vragen van deze Amerikaanse houding die men enkel dan toch als neokoloniaal en onaanvaardbaar kan bestempelen. De landen van Europa zijn geen Amerikaanse vazalstaten, geen negerdorpen en mogen zich ook niet als dusdanig laten behandelen.

Amadeo
Mevrouw de Voorzitter, waarde collega's, het is verbazingwekkend hoe de rechtvaardigheid uit het oog wordt verloren wanneer het land waar de militairen van de NAVO vandaan komen die zich schuldig hebben gemaakt aan incidenten of wetsovertredingen, de aansprakelijkheid moet vaststellen en recht moet spreken, en dat op een materiële en morele afstand van duizenden kilometers.
Er zijn geen woorden voor het gedrag van de Amerikaanse piloten in het Cermis-gebied. Het was hun taak militaire oefeningen te houden, maar in plaats daarvan hebben ze een bloedbad aangericht onder weerloze burgers. Maar er is helemaal geen rechtvaardiging voor de laffe militaire rechterlijke macht, die niet kan garanderen dat er recht wordt gedaan maar zich verschuilt achter internationale verdragen, in dit geval de al op leeftijd geraakte Conventie van Londen uit 1951. Die moet nu dringend worden aangepast aan de veranderde tijden en de internationale politieke realiteit.
Maar minstens even ongerechtvaardigd is de golf van georkestreerd anti-Amerikanisme dat zelfs tornt aan de fundamenten van de internationale akkoorden met de Verenigde Staten, dezelfde akkoorden die Italië hebben verdedigd tegen de strategieën en de ondermijnende activiteiten van het internationale communisme.
Alleanza Nazionale distantieert zich daarom van de protesten uit de mond van degenen die naar het Warschaupact terugverlangen, maar beklemtoont de waardigheid van het partnerschap tussen de Verenigde Staten en Europa, tussen de Verenigde Staten en de Republiek Italië en pleit nogmaals voor de verwezenlijking van een Europees defensie- en veiligheidsbeleid waarbij wordt samengewerkt met de NAVO, en dat zo nodig autonoom optreedt om de belangen van de gehele Europese Unie te behartigen.

Formentini
Mevrouw de Voorzitter, wij moeten ons als Parlement over dat vreselijke incident van Cermis uit te spreken. En niet alleen over dat incident maar vooral over het vonnis dat daarover aan gene zijde van de oceaan is geveld. Volgens ons wordt de lading absoluut niet gedekt door de term "verslagenheid" , die wordt gebezigd in de resolutie waarover wij later gaan stemmen. Ik weet niet door welk compromis deze term is ingegeven, maar ik wijs hem af. Er moet hier sprake zijn van twee dingen: van een veroordeling - een veroordeling van de daad van die militairen die in de lucht cowboy speelden met het leven van anderen - en vooral van afkeuring voor het vonnis van de Amerikaanse militaire rechtbank, dat onze mensen geen recht doet, dat geen recht doet aan onze volkeren.
In naam van het Padania-blok dat ik hier vertegenwoordig vraag ik dit Parlement dus een uiterst krachtig standpunt in te nemen; ik ben overtuigd dat ik hiermee de wil van de bevolking vertolk. Wij zijn inmiddels aan het eind van ons mandaat, maar ik vind dat wij als eersten een voorbeeld moeten geven dat nuttig kan zijn voor degenen die na ons komen, omdat dit Europa of respect zal weten af te dwingen of geregeld onder de voet zal worden gelopen door personen of landen waarmee wij vriendschap willen, terwijl wij weten dat de allereerste grondslag voor vriendschap zowel in persoonlijke betrekkingen als in de betrekkingen tussen de staten, het wederzijds respect is.
Ik vraag derhalve dat de bewoordingen van de resolutie flink worden aangescherpt.

de Silguy
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, de gedachten van de Commissie gaan in de eerste plaats uit naar de familieleden van de slachtoffers van het drama van Cavalese aan wie ze haar medeleven wil betuigen.
De Commissie is net als u bezorgd over de toedracht van dit ongeluk en over de vragen die onbeantwoord zijn gebleven. Net als uw Parlement wil de Commissie dat de getroffen gezinnen snel en op rechtvaardige wijze een schadevergoeding ontvangen. Ik wil overigens opmerken dat president Clinton zelf heeft erkend dat het niet ondenkbaar is dat de Amerikaanse staat de verantwoordelijkheid voor dit ongeluk op zich neemt.
De Amerikaanse krijgsraad heeft zojuist bepaald dat er een schadevergoeding moet worden betaald. Deze raad is hiertoe bevoegd overeenkomstig de bepalingen van de Conventie van Londen van 1951, waarin staat vermeld welke jurisdictie moet worden toegepast in geval van overtredingen door NAVO-troepen in het buitenland.
Alleen leden van de NAVO kunnen deze conventie eventueel wijzigen. Het vraagstuk inzake dit ongeluk moet dus binnen de betrokken instellingen worden behandeld.
De Gemeenschap is niet bevoegd zich over veiligheidsvraagstukken van militaire vluchten uit te spreken. Er bestaat echter wel een richtlijn waarin de belangrijkste beginselen staan vermeld die van toepassing zijn op onderzoeken naar ongelukken die in de burgerluchtvaart plaatsvinden. Het gaat hier om richtlijn 56 van 24 november 1994. Deze richtlijn is echter niet van toepassing op de militaire vluchten.
De lidstaten moeten daarom besluiten aannemen die in het onderhavige geval van dienst kunnen zijn.

De Voorzitter
Hartelijk dank, commissaris de Silguy.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt om 17.30 uur plaats.

De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerpresoluties:
B4-0234/99 van de heer Moorhouse e.a., namens de ELDR-Fractie, -B4-0275/99 van de leden Berès en Jöns, namens de PSE-Fractie, -B4-0279/99 van de leden Pasty en Carrère d'Encausse, namens de UPE-Fractie en-B4-0288/99 van de leden Schroedter en Gahrton, namens de V-Fractieter ondersteuning van het vredesproces in het Kaukasusgebied.

Bertens
Mevrouw de Voorzitter, we mogen eigenlijk van geluk spreken dat het na het staakt-het-vuren in 1994 in de Kaukasus redelijk rustig is gebleven, althans wat het wapengekletter betreft. Maar het is niet rustig gebleven op het gebied van de mensenrechtenschendingen. Wij hebben gezien dat in Armenië, Azerbeidzjan en in de Kaukasus de mensenrechten, de democratische rechten nog steeds geen kans krijgen. Wij hebben gezien dat de onderhandelingen voor een vreedzame oplossing van het conflict rond Nagorno-Karabach nog steeds niet tot positieve resultaten hebben geleid. Ik heb het al gezegd: wij mogen God danken dat er nog geen echte uitbarsting is gekomen. Op dit moment is er een zogenaamde groep van Minsk bezig, Verenigde Staten en Frankrijk, om te proberen via de OVSE iets te doen. Laten we hopen dat deze resolutie een bijdrage levert om het probleem van Nagorno-Karabach weer in de openbaarheid te brengen.

Berès
Mevrouw de Voorzitter, na de ineenstorting van de Sovjet-Unie heeft de regio van Opper-Karabach en Azerbeidzjan moeilijke tijden gekend. Gelukkig heeft het staakt-het-vuren van 1994 de weg vrij gemaakt voor onderhandelingen. De zogenaamde groep van Minsk houdt zich hier mee bezig.
Vandaag ligt er een voorstel van deze groep ter tafel. Deze groep had van de OVSE de opdracht gekregen een oplossing voor dit al jaren slepende conflict te vinden. Ik denk dat we met dit voorstel ingenomen mogen zijn. In dit voorstel wordt namelijk uitgegaan van 2 beginselen waaraan we allen veel waarde hechten: het zelfbeschikkingsrecht voor de bewoners en handhaving van de bestaande grenzen. We kunnen immers geen veranderingen accepteren die met wapens zijn afgedwongen. Dat is één van de redenen waarom we het voorstel van de groep van Minsk steunen. In dit voorstel wordt immers uitgegaan van een grote mate van autonomie binnen het kader van de bestaande grenzen. Dit is voor ons een zeer belangrijk punt.
Het lijkt dus mogelijk een begin te maken met het vredesproces dat zou kunnen leiden tot een oplossing van dit conflict. We koesteren hier de hoop dat alle partijen deze mogelijkheid zullen aangrijpen om dit conflict te beëindigen, zodat de verschillende bevolkingsgroepen op vreedzame wijze kunnen samenleven binnen de bestaande grenzen.

Schroedter
Mevrouw de Voorzitter, ik heb met eigen ogen kunnen aanschouwen hoeveel tragedies het conflict in Nagorno-Karabach veroorzaakt. Sedert 1992 zijn talloze mensen op de vlucht geslagen en groeien kinderen op in de noodtoestand, in tenten en treinwagons. Het gaat hierbij niet alleen om de haat en de onverzoenlijkheid tussen twee volkeren, die voorheen elkanders buren waren en onder mekaar trouwden, maar het gaat ook om de belangen van verschillende Europese mogendheden, die telkens weer een stokje steken voor een vreedzame oplossing van dit conflict, zoals ook kortgeleden weer het geval was. De EU heeft niets bereikt met haar partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomsten. Zij heeft niets gedaan om deze te baat te nemen en zich door middel daarvan doelbewust in te zetten voor vrede. Wij moeten nu in eerste instantie deze haat zien te verminderen. Anders komt het nooit en te nimmer tot vrede in dit gebied. Daarom moeten wij niet alleen een beroep doen op overheidsinstrumenten, maar vooral de georganiseerde maatschappij ondersteunen en daar doelbewust met verzoeningspogingen beginnen.

Jöns
Mevrouw de Voorzitter, waarde collega's, het werd zojuist al gezegd: ook na vijf jaar wapenstilstand is er nog steeds geen duurzame oplossing voor het conflict in Nagorno-Karabach in zicht. Nog steeds leeft een miljoen vluchtelingen onder grotendeels mensonwaardige omstandigheden. Zij zijn uit hun steden en dorpen verdreven en hebben totaal geen toekomstperspectief. Juist omdat een duurzame oplossing voor dit gedeelte van de Kaukasus ontbreekt, is ook de zo dringend noodzakelijke regionale samenwerking tussen Azerbeidzjan, Armenië en Georgië verstoord, hetgeen uiteindelijk schade toebrengt aan de economische ontwikkeling van heel het gebied. Het Europees Parlement geeft steun aan de onvermoeibare inspanningen van de groep van Minsk ten behoeve van een politieke oplossing met stabiele vrede in het Kaukasusgebied.
Wij nodigen de OVSE uit haar inspanningen voort te zetten en een commissie van waarnemers te sturen voor het continu toezicht op de eerbiediging van de rechten van de mens en de democratische ontwikkeling van deze landen. Een dergelijke commissie moet als het ware fungeren als een vroegtijdig waarschuwingssysteem. Ondanks alle vooruitgang op het gebied van de democratie en de versteviging van de mensenrechten moet er nog ontzettend veel worden gedaan. Dat blijkt met name ook uit de presidentsverkiezingen van afgelopen jaar. Ook zijn wij ten zeerste verontrust over de recente arrestaties.
De Europese Unie zal ook in de toekomst de democratische ontwikkeling van deze nog jonge staten moeten steunen. Wij nodigen derhalve de Raad uit de economische hulp aan het Kaukasusgebied te verhogen, mits deze afhankelijk wordt gemaakt van het democratiseringsproces. Economische stabiliteit kan er echter alleen komen, indien ook de politieke omstandigheden gunstig zijn, dat wil zeggen wanneer Azerbeidzjan en Armenië zich uitdrukkelijk inzetten voor een politiek compromis voor Nagorno-Karabach.

Lehideux
Mevrouw de Voorzitter, ik spreek namens onze collega, de heer Decourrière, die één van de ontwerpresoluties heeft opgesteld. We hebben ons meerdere malen kunnen uitspreken over het conflict dat Opper-Karabach teistert en over de humanitaire problemen die door de oorlog veroorzaakt worden. We probeerden hiermee een bijdrage te leveren aan het vinden van een oplossing voor dit conflict.
Sinds 1993 streeft de OVSE naar een dergelijke oplossing voor het conflict. Ze onderhandelt en probeert een vredesplan uit te werken. Iedereen weet echter dat deze onderhandelingen stuiten op een groot aantal obstakels en in november vorig jaar werd het vredesplan dat door de groep van Minsk is voorgesteld, van tafel geveegd.
In het licht daarvan willen we nadrukkelijk in herinnering brengen dat we het vredesproces in de Kaukasus en het vredesplan van de groep van Minsk blijven steunen. De betreffende voorstellen vormen een goede basis voor de onderhandelingen over een vreedzame oplossing voor dit conflict en het is van groot belang dat deze onderhandelingen worden opgepakt en zo snel mogelijk leiden tot een akkoord.
Ik wil opmerken dat kort nadat de Azerbeidzjaanse regering dit vredesplan van de groep van Minsk verworpen had, verschillende politieke leiders van Azerbeidzjan zelf de regering hebben gewaarschuwd dat dit een verkeerde zet was. Ze wilden de regering verzoeken de directe onderhandelingen met de Armeniërs van Karabach te hervatten en een politieke oplossing te vinden voor deze regio door haar zelfbestuur en een belastingvrije zone te verlenen.
Dat is een nieuw en positief aspect. De Europese Unie moet in de tussentijd de tastbare vorderingen op het gebied van de mensenrechten blijven stimuleren. De OVSE moet er ook tijdens iedere informatie- of observatiemissie met nadruk op letten of de mensenrechten in deze regio worden nageleefd, zodat een incident niet leidt tot escalatie van het geweld.
Tenslotte wil ik zeggen dat de Europese Unie haar steun en bijstand moet verhogen aan de NGO's die ter plekke door middel van discussies en staatkundige vorming onder de daar wonende gemeenschappen wederzijds begrip proberen te kweken voor de geschiedenis van deze regio.

Fabre-Aubrespy
Mevrouw de Voorzitter, waarde collega's, de Kaukasus - met in het bijzonder de drie republieken van Trans-Kaukasië - is van groot belang voor de landen van de Europese Unie. Het is onze plicht de ontwikkelingen in deze drie republieken goed te volgen en alles in het werk te stellen om de vrede in deze regio te bewerkstelligen. Het belang van deze regio reikt immers veel verder dan alleen dat van haar bevolking.
Wat dit betreft maken de volkeren van de Europese Unie zich terecht zorgen om het conflict in Opper-Karabach. We moeten onze uiterste best doen om dit conflict te beëindigen, niet alleen omwille van de vrede maar ook omwille van de economische ontwikkeling van deze regio. De oplossing van dit conflict zal de economische ontwikkeling van deze regio zonder twijfel ten goede komen.
De delegatie voor Trans-Kaukasië is meerdere malen naar dit land afgereisd. Ze heeft gezien dat het Armeense volk, net als de Azeri's, snakt naar een oplossing. De Armeniërs hopen dat Europa en het Europees Parlement kunnen bijdragen aan het vinden van een oplossing. We hebben ons overigens ook voorgenomen die bijdrage te leveren.
De groep van Minsk was van zijn kant overigens belast met het uitwerken van een duurzaam vredesplan. Met name Armenië heeft voorstellen gedaan om de vrede in deze regio te herstellen. Dat is precies het doel van de resolutie ter ondersteuning van het vredesproces in de Kaukasus, die ik persoonlijk namens mijn fractie heb ondertekend. We moeten een bescheiden bijdrage leveren aan de beëindiging van een conflict dat nu al jaren duurt en waar hoognodig een oplossing voor moet worden gevonden.
Ik wil hieraan toevoegen dat we ons, door deze resolutie mede te ondertekenen, goed bewust zijn van de problemen waarin Azerbeidzjan en Armenië verkeren. Beide landen zijn immers ook in de resolutie opgenomen. We zijn dan ook goed op de hoogte van de drama's die zich in Armenië voltrekken en van de herhaalde verzoeken van dit land om erkenning van de Armeense genocide. Verder weten we dat de situatie omtrent de mensenrechten in Azerbeidzjan veel te wensen overlaat en dat we alles in het werk moeten stellen om deze situatie te verbeteren.

de Silguy
Mevrouw de Voorzitter, waarde collega's, de Unie tracht de regionale samenwerking in de Kaukasus te stimuleren en steunt de inspanningen van de groep van Minsk en de OVSE. Deze laatste organisatie is het best in staat een vreedzame oplossing voor het conflict in Nagorno-Karabach te vinden. Het vredesplan dat door de drie voorzitters van de groep is gepresenteerd, vormt een goede onderhandelingsbasis voor het vinden van een oplossing voor dit conflict.
Om de regionale actoren dichter bij elkaar te brengen, heeft de Unie, in het kader van TACIS programma's voor technische bijstand opgezet met als doel de samenwerking tussen Armenië en Azerbeidzjan te bevorderen. De presidenten van deze twee landen uit de Kaukasus hebben hun steun aan deze initiatieven toegezegd. Deze initiatieven zullen een doelmatige bijdrage leveren aan de verbetering van de dialoog tussen de verschillende partijen, wat het zoeken naar gezamenlijke oplossingen voor de regionale problemen moet vereenvoudigen.
Zo heeft de Armeense eerste minister, de heer Darbinian, in dit kader deelgenomen aan de presidentiële top over vervoer, die afgelopen jaar met de steun van de Gemeenschap in Azerbeidzjan is georganiseerd. De eerste ministers van Armenië en Azerbeidzjan waren verder beiden aanwezig op de conferentie die in februari in Brussel werd gehouden. Onderwerp van deze conferentie was het vraagstuk inzake het transport van aardolie en gas. De presidenten van Azerbeidzjan, Armenië en Georgië hebben toegezegd deel te nemen aan een top die op initiatief van het Duitse voorzitterschap op 22 juni in Luxemburg wordt georganiseerd. Doel van deze top is aan te geven dat de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomsten tussen de Europese Unie en de Kaukasus in werking zullen treden. Deze overeenkomsten hebben als belangrijkste doel het democratiseringsproces te steunen en ervoor te zorgen dat de mensenrechten worden nageleefd.
De Commissie neemt tenslotte nota van de wens van het Parlement om de actie die in deze regio in het kader van het actieplan "democratie" van het TACIS-programma is ondernomen, te versterken. Tot op de dag van vandaag heeft ze echter slechts een zeer beperkt aantal projectvoorstellen van NGO's mogen ontvangen. Gezien het kleine aantal NGO's dat in Armenië en Azerbeidzjan actief is, vindt de Commissie een toename van de middelen die voor dit programma kunnen worden aangewend voorbarig, althans voor dit moment.

De Voorzitter
Hartelijk dank, commissaris de Silguy.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt om 17.30 uur plaats.

De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerpresoluties:
Cuba
B4-0240/99 van de leden Bertens en Gasòliba i Böhm, namens de ELDR-Fractie, -B4-0249/99 van mevrouw van Bladel, namens de UPE-Fractie, -B4-0258/99 van de leden Dupuis en Dell'Alba, namens de ARE-Fractie, -B4-0274/99 van de leden Linkohr en Cabezón Alonso, namens de PSE-Fractie, -B4-0298/99 van de heer Burenstam Linder e.a., namens de PPE-Fractie en-B4-0308/99 van de leden Sjöstedt en Pailler, namens de GUE/NGL-Fractieover de situatie van de mensenrechten op Cuba;
Colombia
B4-0237/99 van de leden Bertens en Larive, namens de ELDR-Fractie, -B4-0251/99 van mevrouw van Bladel, namens de UPE-Fractie, -B4-0273/99 van mevrouw Miranda de Lage, namens de PSE-Fractie, -B4-0287/99 van de heer Kreissl-Dörfler e.a., namens de V-Fractie, -B4-0292/99 van mevrouw Sornosa e.a., namens de GUE/NGL-Fractie en-B4-0296/99 van mevrouw Lenz e.a., namens de PPE-Fractieover de schending van de mensenrechten in Colombia;
Indonesië / Oost-Timor
B4-0252/99 van de heer Janssen van Raay, namens de UPE-Fractie, -B4-0264/99 van de heer Bertens, namens de ELDR-Fractie, -B4-0268/99 van de heer Titley, namens de PSE-Fractie, -B4-0306/99 van de leden McKenna en Telkämper, namens de V-Fractie en-B4-0307/99 van de heer Ribeiro e.a., namens de GUE/NGL-Fractieover de situatie van de mensenrechten in Indonesië en op met name de Molukken en Oost-Timor;
VN-Commissie voor de mensenrechten
B4-0238/99 van de heer Cars e.a., namens de ELDR-Fractie, -B4-0248/99 van mevrouw van Bladel, namens de UPE-Fractie, -B4-0266/99 van de heer Barros Moura, namens de PSE-Fractie, -B4-0281/99 van de heer Dupuis e.a., namens de ARE-Fractie, -B4-0291/99 van de heer Carnero e.a., namens de GUE/NGL-Fractie, -B4-0300/99 van mevrouw Lenz e.a., namens de PPE-Fractie en-B4-0303/99 van mevrouw Aglietta e.a., namens de V-Fractieover de prioriteiten van de EU voor de 55ste bijeenkomst van de VN-Commissie voor de mensenrechten;
Wit-Rusland
B4-0239/99 van de heer Bertens, namens de ELDR-Fractie en-B4-0289/99 van de leden Schroedter en Gahrton, namens de V-Fractieover de situatie in Wit-Rusland;
Rusland
B4-0280/99 van de leden Dupuis en Dell'Alba, namens de ARE-Fractie en-B4-0299/99 van de heer Lehne e.a., namens de PPE-Fractieover de eerbiediging van de mensenrechten in Rusland.
Cuba

Bertens
Mevrouw de Voorzitter, de zegen die de paus bij zijn bezoek heeft gebracht, heeft Castro toch gebracht tot het volharden in de verkeerde praktijken, nieuwe strafwetten uitvaardigen, het weer omzetten van de doodstraf. Het doet mij denken aan toen ik een hele kleine katholieke jongen was en de processie door het dorp trok, de gordijnen opengingen, het Christusbeeld, twee devote kaarsen en zolang het Christusbeeld langs kwam gebeurde er niks. Alles pais en vree. Zodra het beeld was gepasseerd gingen de gordijnen dicht, werd de vrouw weer geslagen, kwam de fles weer uit de kast en werd er weer gezondigd en gewacht tot het volgend jaar. Castro, en ik heb er vier jaar gewoond, mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, hij deugt gewoon niet. Hij deugt misschien wel voor een beeldvorm van de zogenaamde laatste revolutionair. Daar hebben wij onze buik van vol.
Ik vind het zielig en bijna pathetisch om nog te proberen om met deze caudillo , een ander woord voor dictator, in zee te gaan. Hij versterkt alleen, ten onrechte, de Amerikaanse lijn van de boycot. Europa mag daarom zijn beleid niet wijzigen. Wij moeten vasthouden aan ons beleid van ondersteuning van de democratisering en de vernieuwing. Onze programma's moeten ook daarop gericht zijn en niet op het beeld, op een pamflet van Che Guevara, want dat is een echte revolutionair. Jammer genoeg leefde hij niet lang genoeg en Castro heeft, zoals u weet, daar de hand in gehad.
Onze programma's, de politieke dialoog op Cuba moeten actief worden opgezet en aan deze caudillo moet duidelijk worden gemaakt dat wij niet, zoals de paus, met ons laten spelen. Democratie en vernieuwing van Cuba, dat verdienen de Cubanen, maar zelfs goedgelovigen verdienen dat ook.

Van Bladel
Voorzitter ik ben heel blij met wat collega Bertens heeft gezegd. Ondanks de schendingen van mensenrechten en gebrek aan politieke vrijheid op Cuba heeft dit Parlement helaas gestimuleerd doordat de linkse politieke partijen altijd een oogje hebben dichtgedaan en daarmee de situatie hebben laten dichtslibben. Voorzitter, de dissidenten die verzet boden, waren het in al die vijf jaar niet eens waard om één keer de Sacharov-prijs te krijgen. Ik moet er bijna om huilen. Ik vind het ernstig. Een uiterst selectieve benadering dus waar het Cubaanse volk geen stap mee vooruit is gekomen.
Eindelijk dan nu een resolutie met een uiterst milde toonzetting. Geen sancties maar hulp voor constructieve dialoog. Prima. Ruim een jaar na het bezoek van de paus waarbij hoop op verbetering gloorde, is het alleen maar slechter geworden voor de vrijheid van de Cubanen. De economische opening is niet ten gunste van de arbeidende Cubaan maar van het partijkader en een enkele Italiaanse en Spaanse investeerder. Ik zie hier, Voorzitter, helaas herinneringen aan ontwikkelingen van de periode Batista. Prostitutie, drank, rijke toeristen; dat hoort toch niet thuis in een socialistisch revolutionair bewind?
De huidige investeerders zouden naar mijn idee eindelijk eens contracten moeten afsluiten met de arbeider zelf en niet met de regering want, mevrouw de Voorzitter, weet u hoe het gaat? Die bedrijven die daar investeren geven het hele salaris aan de regering die het vervolgens geheel afroomt en dan komt er nog een enkel centje in de zak van de Cubaan. Schandelijk!
Voorzitter, bij het proces van de dissidenten mocht geen diplomaat, geen journalist noch waarnemer aanwezig zijn. De Europese Unie zei: het is een vergissing. Als dit in Turkije gebeurt, staat heel Europa op zijn kop. Ik wil er slechts mee zeggen dat wij een selectieve benadering hebben. In de resolutie gaat het ons om de naleving van de mensenrechten maar eigenlijk, de heer Bertens zei het al, moet er meer gebeuren. Nergens op de wereld moet de rode loper meer worden uitgerold voor Fidel Castro. Hem dient hetzelfde lot te treffen als Pinochet en Öcalan: een proces.
Voorzitter, zou de internationale gemeenschap zich nu eindelijk eens willen laten horen tegen de aankomst van 300 Cubaanse militairen in Angola en Brazzaville zoals Diario de Noticias , de Portugese krant, meldde? Zij gaan daar opnieuw hulp geven om de dictators in het zadel te houden en de olie- en diamantwinst naar Cuba te brengen. Dit Parlement heeft lang gewacht met zijn proces. Het is er dan nu eindelijk maar het boekwerkje dat de Cubaanse ambassadeur mij vanmorgen stuurde gaf al aan dat hij het onzin vond. Ik niet, Voorzitter. Ik hoop dat onze resolutie de vrijheidslievenden op Cuba steunt.

Dell'Alba
Mevrouw de Voorzitter, toen Johannes Paulus II verleden jaar voet zette op Cuba, werd er door de radicale partij in Rome een demonstratie georganiseerd tegen dit bezoek en tegen waar het voor stond. Velen hadden hier toen kritiek op en beweerden dat we vertrouwen moesten hebben in het democratiseringsproces, waarvan het bezoek van de paus een voorbode zou zijn.
Ik geloof dat Cuba Kerstmis heeft mogen vieren en dat is zowat alles. Wanneer we zien dat het verschrikkelijke en gruwelijke delict waarover dit proces handelt bestaat in het onderhouden met contacten met de buitenlandse pers, dan moeten we ons er wel rekenschap van geven dat die zogenaamde democratisering nog lang geen feit is. Vanuit dat oogpunt gaat deze resolutie dan ook niet erg ver. We hadden krachtiger moeten stellen dat deze dialoog - deze behoedzame poging - tot mislukken gedoemd is, zolang de mensenrechten niet ten volle worden geëerbiedigd.

Cabezón Alonso
Mevrouw de Voorzitter, deze resolutie is niet tegen het Cubaanse volk gericht. De tekst die we vandaag bespreken en die ik graag goedgekeurd zou zien, is een uiting van kritiek op de verkeerde en exclusieve uitleg die de Cubaanse regering geeft aan vrijheden als de vrijheid van meningsuiting en de vrijheid van vereniging en vergadering.
Er is geen sprake van vrijheid als het recht om er een andere mening op na te houden, om politiek andersdenkend te zijn, niet wordt erkend. Daarom is het te veroordelen dat op Cuba dissidenten en politieke tegenstanders worden aangehouden, gearresteerd en opgesloten vanwege het feit dat zij anders denken dan het regime.
Het is een recht om er een eigen politieke mening op na te kunnen houden. Dat mag nooit worden uitgelegd of veroordeeld als een poging tot opstand of een delict dat de staatsveiligheid in gevaar zou brengen. Onder een regering die dergelijke vrijheden respecteert, hadden deze aanhoudingen nooit plaatsgevonden. Het excuus van het Amerikaanse embargo is te simplistisch. Wij hebben de houding van de Amerikaans regering onder andere veroordeeld - ik heb dat zelf ook gedaan - omdat die ons fout leek, maar die houding mag niet worden aangegrepen om een ieder gevangen te zetten en te veroordelen die zich niet aan de oekazes van de enige politieke partij onderwerpt, wat op Cuba de communistische partij is.
Wij betuigen onze volledige en onvoorwaardelijke solidariteit met Vladimiro Roca, Félix Bonne, Marta Beatriz Roque en René Gómez Manzano, die op 16 juli 1997 werden gearresteerd voor het ondertekenen en verspreiden van de tekst "Ons vaderland is van iedereen" , die indruist tegen de officiële standpunten van de regering. Wij betuigen onze volledige solidariteit met de politieke gevangenen op Cuba, die gevangen zitten vanwege hun politieke opvattingen.
Ik hoop dat deze veroordeling van het Cubaanse regime geen einde zal maken aan de minimale dialoog die nu nog wordt gevoerd tussen Cuba en de Europese Unie. De fouten van de Cubaanse regering zijn niet de fouten van het volk, maar de fouten van de machthebbers. Hun politieke standpunten, hun ongenaakbare houding, hun weigerachtigheid ten aanzien van alles dat meer culturele, politieke, economische of sociale openheid veronderstelt, mag er niet toe leiden dat alle gespreksmogelijkheden tussen Cuba en de Europese Unie worden afgesloten. Het Cubaanse volk, dat te lijden heeft onder de gevolgen van deze houding, mag daar niet om worden veroordeeld.

Salafranca Sánchez-Neyra
Mevrouw de Voorzitter, de delegatie voor de betrekkingen met Cuba, waarvan ik voorzitter ben, heeft zich buitengewoon ingespannen om de gesprekskanalen met de Cubaanse autoriteiten en de gehele Cubaanse bevolking open te houden. Het Europees Parlement heeft, zelfs zonder samenwerkingsovereenkomst, solidariteitshulp verleend. De Europese Unie is wereldwijd de belangrijkste donor van humanitaire hulp aan de Cubaanse bevolking, en toont daarmee aan gevoelig te zijn voor de problemen en tekorten waarmee Cuba op dit moment in zijn geschiedenis te kampen heeft.
In dezelfde geest hebben wij - de heer Cabezón zei het zojuist al - zo vaak als nodig was onze stem laten horen om de extraterritoriale werking van de Helms/Burton-wet te veroordelen. En nu, mevrouw de Voorzitter, moeten wij ook onze stem verheffen om de mensenrechten en democratische vrijheden op Cuba te verdedigen, want terughoudendheid houdt op een deugd te zijn wanneer men zich nergens meer toe wil verplichten. Dit Parlement heeft absoluut de verplichting het op te nemen voor de zaak van de vrijheid, die ons ethische en esthetische kompas is en moet zijn.
Ik heb al eerder de gelegenheid gehad om, in navolging van een illustere collega van me, in het Parlement te zeggen dat je mensen en volkeren niet de toekomst voor kunt schrijven zonder hen daarbij te betrekken. Want er is geen sprake van individuele waardigheid zolang niet iedere man en vrouw de kans heeft de toekomst van allen mede te bepalen.
Om dit alles, mevrouw de Voorzitter, moet dit Parlement zijn solidariteit betuigen met degenen die lijden, en zeer standvastig zijn in zijn voortdurende roep om vrijheid. Daarom vraagt mijn fractie nogmaals om de vrijlating van Vladimiro Roca, Félix Bonne, Marta Beatriz Roque, René Gómez Manzano, Jorge Luis García Pérez en alle anderen die, beroofd van vrijheid, in Cuba strijden voor hun vrijheid en hun waardigheid.

Sjöstedt
Mevrouw de voorzitter, Cuba heeft honderden politieke gevangenen. Het Cubaanse strafrecht kent de mogelijkheid opposanten te veroordelen voor zogenaamde misdaden als gebrek aan respect of vijandige propaganda. Opposanten kunnen rekenen op interne verbanning op het eiland, en er zijn verscheidene meldingen van wreed politieoptreden.
Al met al zijn de democratische rechten en vrijheden op Cuba sterk ingeperkt. Dit moet onomwonden worden veroordeeld, hetgeen in de resolutie van het Parlement ook gebeurt. De VS zetten Cuba onder druk door middel van een langdurig economisch embargo en andere vormen van agressie. Het embargo tegen Cuba moet worden opgeheven, omdat het land zich anders niet positief kan ontwikkelen. Dat er het nodige mis is met de democratie en de mensenrechten in het land, mag echter niet worden geweten aan de agressie van de VS.
De Cubaanse samenleving heeft ook vele progressieve trekken, bijvoorbeeld een voor de regio sterk ontwikkeld sociaal recht, en veel aandacht voor opleiding en gezondheidszorg. Maar natuurlijk wegen ook die zaken geenszins op tegen inperkingen van de democratische rechten van de Cubaanse bevolking.
De Cubaanse bevolking heeft het volle recht een socialistisch maatschappijmodel te kiezen. Het probleem is dat zij niet mag kiezen, aangezien politiek pluralisme en fundamentele democratische rechten ontbreken.

Marset Campos
Mevrouw de Voorzitter, zoals al is gezegd, is onze fractie uiteraard voor de eerbiediging en bevordering van de mensenrechten en fundamentele vrijheden, en tevens voor het recht van volkeren om hun eigen toekomst te bepalen. Als een volk zoals het Cubaanse zoveel jaren heeft geleden onder een uit internationaal oogpunt illegale blokkade en is opgejaagd door de Verenigde Staten - waar nu de Helms/Burton-wet nog bij komt, die internationaal ook illegaal is -, dan valt goed te begrijpen dat de situatie verstikkend is en dat de Cubaanse regering een defensieve houding moet innemen om zich tegen die moeilijkheden en tekorten te beschermen.
Toch lijkt het ons belangrijk de helpende hand toe te steken zodat er weer een proces op gang kan komen - dat vanzelfsprekend verenigbaar moet zijn met het socialisme - ten gunste van de mensenrechten, democratie en vrijheid. De Europese Unie kan de Amerikaanse omsingeling doorbreken door deze weg te volgen, die volgens ons de meest aangewezen is. Het herstel van de economie en van culturele betrekkingen kan leiden tot de normalisering van het culturele en politieke leven op Cuba, en dat hangt goeddeels van ons af omdat de Verenigde Staten niet bereid zijn om in die richting mee te helpen. Daarom denk ik dat wij ons buitengewoon in moeten spannen om Cuba in te passen in het kader van economische, culturele en politieke betrekkingen.

Telkämper
Mevrouw de Voorzitter, wij weten allemaal dat Cuba de VS niet is. In tegenstelling tot de VS heeft Cuba onderwijs voor iedereen, gratis gezondheidszorg en allerlei voorzieningen die Cuba van zijn afhankelijkheid van de VS hebben verlost. Waarom echter imiteert de Cubaanse regering een van de schandelijkste uitvindingen van ondemocratische en totalitaire regeringen? Waarom starten de Cubanen in vredesnaam geen campagne waarin ze zeggen: wij zijn democratischer dan de VS, eerbiedigen de mensenrechten en schaffen de doodstraf af? De regering heeft echter het tegendeel gedaan en het toepassingsgebied van de doodstraf uitgebreid. Geen enkele democraat of socialist kan dit goedkeuren. Dit is een zware schending van het fundamenteelste van alle mensenrechten, namelijk het recht op leven.
Overal is de samenleving in ontwikkeling, ook in Cuba. Wij moeten tegen de Cubaanse regering en de Cubaanse bevolking in alle duidelijkheid zeggen dat wij bereid zijn onze economische, sociale en culturele betrekkingen met Cuba uit te breiden en dat wij daarom, in het kader van de ACS-overeenkomst of van een bilaterale samenwerkingsovereenkomst, contact moeten hebben met vastberaden, creatieve en democratische Cubaanse mannen en vrouwen en met hun organisaties. Wij willen een dialoog om dat te kunnen doen.
Wij hopen dat de Cubaanse leiders vooruitziend genoeg zijn om ons daarbij te helpen.
Colombia

Bertens
Mevrouw de Voorzitter, de situatie in Colombia blijft natuurlijk zorgelijk, ondanks de goede berichten die wij maanden geleden hadden dat president Pastrana een nieuw vredesoffensief was begonnen. Maar op dit moment blijken paramilitaire groepen en als resultaat daarvan de guerrilla's toch weer door te gaan met hun aanslagen. We hebben juist gisteravond vernomen dat drie Amerikanen op een vreselijke manier aan hun einde zijn gekomen. Wanneer zullen die strijdende groepen nu begrijpen dat zij uiteindelijk niets te winnen hebben bij deze constante vernietiging? Ik denk dat de Unie zich sterk moet blijven maken voor de bescherming van de mensenrechten, maar in samenwerking met president Pastrana. De systematische manier waarop op dit moment de rechtstaat Colombia wordt tenietgedaan, kan ons niet onverschillig laten. Ik denk dat we de Verenigde Naties en onze eigen Unie moeten proberen te overtuigen om andere mensen te overtuigen dat vrede en mensenrechten hand in hand gaan.

Miranda de Lage
Mevrouw de Voorzitter, ik wil me wenden tot de FARC, de Revolutionaire Strijdkrachten van Colombia, en hun opstand. Er is namelijk niets revolutionairs of heldhaftigs aan het vermoorden van ongewapende ontwikkelingswerkers, het ontvoeren van burgers, of het vragen van losgeld voor het leven van wie dan ook. Geen enkele actie tegen ongewapende mensen kan als heldhaftig worden beschouwd. De loop van de geschiedenis wordt niet veranderd door het gebruik van geweld tegen de zwakken. Maar er bestaat nog steeds een kans dat de opstand de geschiedenis van Colombia in gaat als een bijdrage aan de vrede. De opstandelingen hebben politieke erkenning gekregen - zelfs internationaal - maar we moeten van ze vragen dat ze het internationale humanitaire recht respecteren en ontvoerde burgers vrijlaten, van wie sommigen ziek zijn. Maak uw vooruitzichten er niet somberder op door acties die absoluut verwerpelijk zijn! Eis geen gerechtigheid terwijl u zelf onrecht begaat!
Wat ook moet worden genoemd is het andere geweld, de terreur die door paramilitaire groeperingen wordt uitgeoefend. Het is makkelijk om te schieten op mensenrechtenactivisten, vakbondsmensen en journalisten die zich inzetten voor de vrijheid, op vrouwen en op ongewapende boeren. Kortom, op iedereen die verdacht is omdat hij democraat is. Het paramilitarisme staat voor kwaadaardigheid, fascisme, al het slechte dat voortkomt uit een intolerant en op uitsluiting gericht maatschappijbeeld, op basis waarvan men al moordend beweert te beschermen terwijl de beste burgers uit de weg worden geruimd. Bij paramilitaire organisaties passen geen beschouwingen van welke aard dan ook; zij dienen te worden vervolgd, ontmanteld en veroordeeld.
Het is geen gemakkelijke opgave om vrede tot stand te brengen in Colombia, maar het moet gebeuren. Verscheidene generaties zijn door het jarenlange geweld getekend. Het aanbod van president Pastrana moet onze volledige steun krijgen en voldoende internationale economische steun om te kunnen voorzien in de sociale behoeften waaruit dit geweld ten diepste voortkomt. Oorlog, mevrouw de Voorzitter, is veel duurder dan vrede.

Holm
Mevrouw de Voorzitter, toen vorig jaar de nieuwe president, Pastrana, werd benoemd, hoopten velen van ons dat het met de mensenrechten in Colombia de goede kant op zou gaan. Helaas lijkt dit ijdele hoop; de president blijkt tot op heden geen actieplan te hebben ontwikkeld om het respect voor de mensenrechten te verbeteren. Zowel de paramilitaire strijdkrachten als de guerrilla's blijven actief in de criminaliteit. Er vindt een regelrechte eliminatie plaats van de personen en groepen die zich inzetten voor de mensenrechten in Colombia, zoals sociale werkers en voorvechters van de vakbonden.
Natuurlijk eisen wij dat de archieven van de staatsinlichtingendienst onder internationaal toezicht worden geschoond. Deze archieven bevatten massa's informatie over personen die actief strijden voor de mensenrechten en de democratie in het land. Natuurlijk mag dit niet zo doorgaan.
De mensenrechten moeten worden verdedigd, en wij moeten alles doen wat in ons vermogen ligt om de mensen in het land die voor deze rechten strijden, te verdedigen en te steunen. Daarom ga ik ervan uit dat de Raad een zeer krachtige verklaring over Colombia zal voorbereiden voor de volgende zitting van de VN in Genève.

Lenz
Mevrouw de Voorzitter, ontvoering en moord zijn in Colombia nog altijd schering en inslag. Hoe vaak hebben wij dat hier al niet gezegd! Nu zijn drie Amerikanen dood aangetroffen en is een ontvoerde Franse geoloog kort voor zijn vrijlating gestorven.
Wij hebben ook altijd de gewelddaden veroordeeld die de paramilitaire organisaties los van die aanslagen of soms ook in samenhang daarmee plegen. Wij kunnen soms moeilijk begrijpen dat president Pastrana de vredesonderhandelingen met de guerillaorganisaties, in de eerste plaats de FARC, voortzet en tegelijkertijd ook met de andere grote organisatie, het ELN, besprekingen voert.
De voortzetting van die besprekingen komt misschien dubbelhartig over, maar toch is dat volgens mij de enige manier om iets te bereiken. Daarom vragen wij dat de president de vredesonderhandelingen voortzet en eindelijk een akkoord sluit. Wij moeten er echter op blijven hameren dat van een duurzame eerbiediging en bescherming van de mensenrechten zonder rechtsstaat geen sprake kan zijn.
Het Europees Parlement heeft ook altijd duidelijk gezegd dat de vertegenwoordiger van de Hoge Commissaris voor de mensenrechten in Colombia terecht eist dat verdedigers van de mensenrechten in dat land worden beschermd. Wij hopen dat de Raad en de Commissie die eis op de vergadering van de VN-Commissie voor de rechten van de mens in Genève zullen ondersteunen.
Wij roepen de Colombiaanse regering ertoe op de strijd tegen het geweld niet op te geven maar vastberaden voort te zetten. Wij hopen voor het Colombiaanse volk dat er aan alle corruptie, moord en geweld eindelijk een einde komt, dat vrede wordt gesloten en dat Colombia niet langer door ontvoering en moord wordt gekenmerkt.

Howitt
Mevrouw de Voorzitter, dit is het derde speciale debat over Colombia in dit Parlement in vier maanden tijd. We zullen doorgaan met deze debatten tot de grove schendingen van de mensenrechten in dat land tot het verleden behoren.
We doen een beroep op de VN-Commissie voor de rechten van de mens om tijdens haar vergadering in Genève de Colombiaanse autoriteiten te veroordelen vanwege hun verzuim de paramilitaire groeperingen te ontmantelen en de strijders voor de mensenrechten te beschermen, zoals hun vorig jaar werd gevraagd. De Colombiaanse regering is inzake beide verzoeken tekortgeschoten. De VN-Hoge Commissaris voor de Vluchtelingen moet nu maar maatregelen nemen.
We mogen de humanitaire tragedie die hierdoor is ontstaan, nooit vergeten. Terry Freitas heeft twee jaar lang het Uwa-volk geholpen bij hun strijd tegen de olie-opsporingsactiviteiten van Occidental Petroleum op hun grondgebied. Hij werd in de gaten gehouden door wat naar zijn vermoeden paramilitairen waren, en op zijn antwoordapparaat werd een dreigement ingesproken: "Trek je terug of je bent er geweest!" Er is ook bewijs voor de medeplichtigheid van de Colombiaanse strijdkrachten. Terry werd namelijk door militairen gedwongen een verklaring te ondertekenen waarin hij hen vrijwaarde van de verantwoordelijkheid in het geval hem iets zou overkomen. Eerder deze maand werden Terry en twee van zijn collega's door twee gemaskerde mannen met machinegeweren ontvoerd. Hun met kogels doorzeefde lichamen werden net over de grens met Venezuela gedumpt, waar ze later werden gevonden. Een man van 24 jaar, vermoord omdat hij geloofde in de verdediging van de mensenrechten.
De paramilitaire groepen moeten worden ontmanteld, het moorden moet worden beëindigd en de mensenrechten gerespecteerd.
Indonesië/Oost-Timor

Van Bladel
Voorzitter, Indonesië is een complex land. Het heeft een tijdzone van twee uur verschil, 13.000 eilanden, erg veel volken en erg veel talen. Een complex land dat 350 jaar lang op een zeer centraal kolonialistische wijze door mijn land is geregeerd. Ook in die tijd waren er opstanden in Atjeh, op de Molukken, in Irian Jaya. Net als nu. De grondwet, de Pancasila, heeft er na de onafhankelijkheid voor gezorgd dat volken en godsdiensten vrij en veilig naast elkaar konden bestaan. Door de val van Soeharto en de economische crisis komen de tegenstellingen naar buiten en die manifesteren zich helaas op dit moment op de Molukken in een tegenstelling tussen Islam en christendom. Het doet mij pijn dat het op de Molukken is, want wij hebben dat volk daar ook al zo misbruikt en onderdrukt en een deel van dat volk bevindt zich in Nederland.
Maar Indonesië is op weg naar een nieuwe tijd en een nieuwe ordening. Nu al hebben zich 48 politieke partijen gemeld voor de verkiezingen in juni. Dat verdient onze steun. De resolutie roept op tot een referendum onder VN-toezicht over Oost-Timor om het recht op zelfbeschikking uit te oefenen. Laten wij hopen dat het zo verloopt en dat het goed verloopt. Ik teken hierbij wel aan dat een onafhankelijk Oost-Timor de doos van Pandora kan openen en andere Indonesische volken hetzelfde zullen eisen. Dat is een groot gevaar voor de stabiliteit van de Aziatische regio in zijn geheel. Dat kan ons toch ook niet onverschillig laten.
Dit Parlement heeft heel wat harde resoluties tegen Indonesië aangenomen. Ik proef de laatste tijd toch meer ruimte voor een constructieve ondersteuning van de stappen die daar worden gezet in de richting van democratie. Die houding juich ik toe.

Bertens
Voorzitter, mevrouw Van Bladel heeft in vogelvlucht gezegd wat ik ook had kunnen zeggen. Het complexe Indonesië, de rellen, de explosies, letterlijk en figuurlijk, in de Molukken en op het eiland Ambon met name, hebben weer eens laten zien hoe complex het zal worden als wij de laatste steunpilaar die wij voor het moment hebben, president Habibie, laten vallen. De dieper liggende oorzaak van deze uitbarsting op de Molukken is te vinden in de ernstige politieke en economische crisis die het land doormaakt. Het is van het grootste belang dat wij proberen zo snel mogelijk die democratische verkiezing te laten plaatsvinden maar in ieder geval daar steun aan te geven. Dit geweldige, grote maar ook prachtige land, de Gordel van Smaragd werd dat genoemd in onze aardrijkskundeboekjes, mag niet worden geïsoleerd en wij moeten dat land op enigerlei wijze laten merken dat wij ze niet verstoten maar in onze armen sluiten. Want Europa, met name Nederland, heeft daar een grote verantwoordelijkheid uit het verleden.

Newens
Mijnheer de Voorzitter, dit Huis heeft de afgelopen jaren al verschillende keren haar afschuw geuit over de schendingen van de mensenrechten in grote delen van Indonesië. Dit prachtige land is het toneel geweest van weerzinwekkende misdaden. Deze resolutie betreft in eerste instantie de gewelddadigheden die recentelijk op de Molukken hebben plaatsgevonden. Meer dan 200 mensen werden daarbij gedood, en hun huizen en die van talloze anderen werden vernield. De bevolking van de Molukken wordt ernstig onderdrukt door de negenduizend militairen die op deze eilanden zijn gestationeerd. Deze situatie doet zich voor juist nu we in het licht van de veranderingen die in Indonesië hebben plaatsgevonden, hadden verwacht dat het ook met de Molukken beter zou gaan.
In de resolutie wordt bovendien opnieuw verwezen naar de situatie op Oost-Timor, een ander toneel van vreselijke misdaden. De komende verkiezingen bieden hoop op verandering. Het is van enorm belang dat we onze volledige steun toezeggen aan die mensen in Indonesië die het land een nieuwe start willen geven. Daarnaast moeten we er met klem op aandringen dat het referendum inzake het zelfbeschikkingsrecht voor de inwoners van Oost-Timor inderdaad doorgang zal vinden. Het is onaanvaardbaar dat de bevolking van Oost-Timor dat recht nog langer wordt ontzegd. In de loop der jaren is maar liefst een derde van de Oost-Timorese bevolking gedood.
Het Europees Parlement heeft al die tijd consequent aangedrongen op verandering, en die verandering lijkt nu dan eindelijk mogelijk te worden. Het is daarom des te belangrijker dat we juist nu er zoveel op het spel staat, de druk op de ketel houden. Ik hoop dan ook dat ook deze resolutie unaniem door dit Huis zal worden gesteund.

Telkämper
Mijnheer de Voorzitter, wij zijn bereid het streven naar democratie in Indonesië te ondersteunen. Ik denk dat alle afgevaardigden en ook de instellingen bereid zijn tevens materiële steun voor een vredesproces te verlenen. Indonesië moet echter laten zien dat het een vreedzame overgang naar de democratie wenst. In dat verband hechten wij veel belang aan twee gebieden. Het eerste is Oost-Timor. Het referendum in Oost-Timor moet zo snel mogelijk plaatsvinden. De onafhankelijkheid van Oost-Timor is een historische noodzaak. Aan de onderdrukking in het gebied moet een einde komen. President Habibie weet dat. Wij moeten daarbij zo snel mogelijk helpen, bijvoorbeeld door in Europa en de lidstaten mensen te leren hoe zij het land moeten besturen zodat een infrastructuur wordt gecreëerd en Oost-Timor zichzelf kan redden.
In de tweede plaats mogen de huidige conflicten in de Molukken, die kennelijk door de politie in de hand worden gewerkt, niet verder op de spits worden gedreven. In Ambon is 85 % van de bevolking christen. Wij moeten daar een godsdienstoorlog verhinderen. De regering in Jakarta draagt op dat punt een grote verantwoordelijkheid. Ze moet de bevolking demilitariseren en mag de politie alleen inzetten om de orde te handhaven en niet om conflicten aan te wakkeren. Als dat gebeurt, kunnen wij de Commissie volgens mij alleen maar verzoeken in die conflictsituaties humanitaire hulp te verlenen en het streven naar democratie en verkiezingen te ondersteunen. Dat moet zo snel mogelijk gebeuren om in het gebied vrede te brengen.
Applaus
VN-Commissie voor de rechten van de mens

Bertens
Mijnheer de Voorzitter, enige tijd geleden bespraken wij hier het verslag-Bernard-Reymond over China. Toen heeft mijn fractie, de liberale fractie, de mensenrechtencommissie ter sprake gebracht van de Verenigde Naties. Een meerderheid van het Parlement wilde dat niet en wilde ook geen urgentie. Laten we nou toch leren tijdig resoluties aan te nemen of te bespreken die werkelijk iets kunnen beïnvloeden. Over elf dagen begint de VN-commissievergadering in Genève. Hoe kunnen we daar nog de prioriteiten van de Raad enigszins beïnvloeden?
In China, iedereen weet dat, is de nieuwe ijstijd aangebroken. Op grote schaal worden dissidenten opgepakt, internetwerkers gearresteerd en de opbouw van nieuwe politieke partijen, zoals de democratische partij, met harde hand bestreden. De Unie moet eerlijk zijn. De mensenrechtendialoog moet gewoon plaatsvinden en de effectieve dialoog vereist ook dat we bereid moeten zijn publieke, internationaal georganiseerde druk uit te oefenen: de carrot and the stick .
Om dit proces effectief te maken, mijnheer de Voorzitter, moet de Raad zelf een resolutie over China indienen, actief daarvoor lobbyen en landen afhouden van een zogenaamde no action on China -motie. Als we zien op welke manier China zijn invloed uitoefent richting Macedonië en daarmee de Balkanpolitiek van de Contactgroep in gevaar brengt, vind ik het gerechtvaardigd om ook publieke drukmiddelen ten aanzien van China te gebruiken. Want Chinezen vinden het niet zo bezwaarlijk wanneer ze voor vol worden aangezien. Ik kan u vertellen dat mijn fractie het jammer vindt dat we altijd zo moeten vechten om iets over China te zeggen. Maar ja, waar geld is, is geluk. Dat denken wij tenminste.

Van Bladel
Voorzitter, ik vind dit keer de resolutie die voorbereid is voor de VN-vergadering een heel afgewogen en goede resolutie. Ik vind het erg belangrijk dat we oproepen tot een millenniumamnestie voor politieke gevangenen en oproepen tot afstand nemen van het betrekken van kinderen bij oorlogssituaties. Het is terecht dat we dit jaar geen opsomming van landen hebben die de mensenrechten niet naleven maar ons uitsluitend concentreren op China. Vanmorgen stond in de Herald Tribune nog een foto van de Dalai Lama die in het noorden van India is, vijftig jaar na de inval in Tibet. Het moet gezegd worden: de dag na het aannemen van het China-rapport in het Parlement werden de dissidenten opgepakt en werden de raketten in het zuiden van China op Taiwan gericht. We moeten China een signaal geven. Niet voor onszelf of om ze te pesten maar om de stabiliteit in de regio te garanderen, want de vrede is en blijft belangrijk.

Newens
Mijnheer de Voorzitter, de Europese Unie heeft zich de afgelopen jaren ingespannen voor de mensenrechten op een wijze waar we alleen maar trots op kunnen zijn. In het licht daarvan is het juist dat we onze prioriteiten kenbaar maken in verband met de 55ste bijeenkomst van de VN-Commissie voor de mensenrechtencommissie.
In onze resolutie wordt erkend dat de armoede een fundamentele hindernis is bij het verwezenlijken van de mensenrechten. De vrijheid van meningsuiting, persvrijheid, godsdienstvrijheid en alle andere politieke, religieuze en burgervrijheden zijn van essentieel belang. We moeten de economische rechten en hun nauwe samenhang met andere rechten echter niet uit het oog verliezen. Zeker niet in het huidige tijdsgewricht, waarin meer dan een miljard mensen het moeten stellen zonder toereikende voeding, zuiver drinkwater, gedegen kleding, een redelijk onderkomen, onderwijs en gezondheidszorg.
De resolutie die hier ter tafel ligt pleit voor een gecoördineerde aanpak in de strijd tegen de gesel van racisme en discriminatie, die ook de afgelopen jaren nog heeft geleid tot volkerenmoord en slachtpartijen zoals in Rwanda. Deze resolutie pleit ook voor positieve maatregelen tegen de weerzinwekkende discriminatie en uitbuiting van vrouwen en kinderen.
We moeten ons overal ter wereld inzetten voor de bevrijding van gewetensgevangenen, een verbod op de marteling en mishandeling van gevangenen en de afschaffing van een andere barbaarse maatregel, de doodstraf. Deze praktijken dienen in de moderne beschaafde wereld als volstrekt onaanvaardbaar te worden afgekeurd. We doen daarom in het bijzonder een beroep op de Raad en de Commissie gehoor te geven aan de resoluties van dit Parlement over de mensenrechten. We hopen ook dat die resoluties hun weerslag zullen vinden in de inspanningen van de VN-mensenrechtencommissie. Een van de uitdagingen van onze tijd is het vestigen van onvoorwaardelijk respect voor de mensenrechten in alle landen van de wereld. Als we deze resolutie aannemen, bevestigen we daarmee onze vastberadenheid in onze strijd voor die zaak.

Dupuis
Mijnheer de Voorzitter, ik vind dit om twee redenen een goede resolutie: enerzijds omdat we er op de compromisvergadering in zijn geslaagd alle verzoeken in verband met rechten zoals het recht op huisvesting, het recht op werk, enzovoorts, te elimineren, dus al die rechten die zoals men weet niet afdwingbaar zijn en ons terecht te concentreren op de afdwingbare rechten, door aan de Raad drie initiatieven op drie verschillende gebieden voor te stellen.
Het eerste initiatief beoogt een universeel moratorium op executies: in dit verband vragen wij dat de komende vergadering in Genève de laatste wordt waarop een resolutie over het moratorium wordt aangenomen en dat de Algemene Vergadering van dit jaar de algemene afschaffing van de doodstraf goedkeurt.
Het tweede initiatief betreft de ratificatie van het Internationaal Tribunaal voor Oorlogsmisdaden, volkenmoord en misdaden tegen de mensheid. Het derde initiatief tenslotte behelst - en dit is al ter sprake gebracht door de heer Bertens en door mevrouw van Bladel - China. Veel hoop hebben wij niet. We weten dat het ten opzichte van de Volksrepubliek China gevoerde beleid het rampzalige beleid van de heer Brittan is geweest, en niet alleen van de heer Brittan: het was ook het beleid van de heer Jospin, de heer D'Alema, de heer Schröder en een groot aantal anderen. Het is een beleid dat langzamerhand tot wanhoop stemt. Mevrouw van Bladel heeft over Tibet gesproken: ik vrees dat we ook daar, net als in Kosovo, moeten constateren dat de lijdzaamheid en het incasseringsvermogen van de Tibetaanse bevolking net als van het gehele Chinese volk grenzen heeft en we komen dan ook wederom te laat.
Uiteraard verzoeken wij de Raad met klem dit beleid om te keren en eindelijk de democratie en de mensenrechten centraal te stellen.

Carnero González
Mijnheer de Voorzitter, wij behandelen hier een resolutie, waar we straks over zullen stemmen, die buitengewoon volledig is - en misschien wel, denk ik, een van de beste teksten over mensenrechten die wij in dit Parlement in handen hebben gehad.
In de resolutie worden concrete punten aan de orde gesteld zoals de millenniumamnestie, het bevorderen van de bescherming van voorvechters van de mensenrechten, het verlenen van prioriteit aan de rechten van het kind en van vrouwen, en de afschaffing van de doodstraf. Ook wordt de hoop uitgesproken dat het Internationaal Tribunaal voor Oorlogsmisdaden nu eindelijk eens werkelijkheid wordt. Toch denk ik dat wij hier de Raad moeten vragen om iets dat nog belangrijker is, namelijk dat onze deelname als Europese Unie en als lidstaten aan de 55ste bijeenkomst van de VN-Commissie voor de rechten van de mens vooral zal worden gebruikt om twee principes te verdedigen: het universele karakter en de ondeelbaarheid van de mensenrechten.
Wij hebben zonet een paar van zulke kwesties behandeld. Wij kunnen bijvoorbeeld niet toestaan dat de Cubaanse regering de eerbiediging van fundamentele vrijheden afhankelijk wil maken van de beëindiging van het Amerikaanse embargo. Net zomin kunnen wij bijvoorbeeld accepteren dat de dictator van Equatoriaal-Guinea tegen ons zegt dat de mensenrechtentraditie in zijn land anders is dan in Europa. Ik denk dat het van wezenlijk belang is die principes te verdedigen. En in dit tijdperk van globalisering betekent ondeelbaarheid ook dat politieke rechten moeten worden gekoppeld aan sociale en economische rechten.

Lenz
Mijnheer de Voorzitter, ik kan mij alleen maar aansluiten bij wat mijn collega's al hebben gezegd. Ik kan hen onmogelijk tegenspreken. Wij moeten ons vandaag met klem tot de Commissie en de Raad richten, ook met het oog op de vergadering in Genève. De mensen verwachten daar elk jaar heel veel van. Zij willen dat onze lidstaten alle schendingen van de mensenrechten zonder omwegen aan de kaak stellen. Wij verzoeken de Commissie en de Raad, maar vooral de Commissie, die als coördinator ook namens de lidstaten optreedt, dat klaar en duidelijk te zeggen.
In de resoluties van het Europees Parlement van de voorbije maanden worden tal van landen vermeld. Over sommige van die landen nemen wij telkens opnieuw resoluties aan. Colombia is daar een voorbeeld van. Daarnaast zijn er ook Afghanistan, Algerije, Birma, Burundi, de Democratische Republiek Congo, Iran, Irak, Kosovo, Rwanda, Soedan en Turkije, waarbij dient te worden opgemerkt dat Kosovo geen land, maar wel een groot probleem is.
Wij sommen die landen vandaag niet in de ontwerpresolutie op omdat wij daarnaast nog aan vele andere landen denken en wij ze niet allemaal kunnen vermelden. China wordt wel vermeld. Ik kan daartegen niets inbrengen. Ik had graag gehad dat ook China in Genève op de agenda werd geplaatst. Wij weten immers hoe gevoelig de Chinezen daarvoor zijn. Wij nemen hen au sérieux. Als zij de dialoog met de Europese Unie serieus opvatten, mogen zij niet voortdurend mensen arresteren, om van de kwestie-Tibet nog te zwijgen!
Voorts vermeld ik ook de onderdrukking van de vrouwen en de vrouwenhandel, de kind-soldaten, de godsdienstintolerantie en de doodstraf.
Wij verzoeken u met klem ervoor te zorgen dat onze lidstaten de mensen niet uit louter diplomatieke berekening teleurstellen. Wij dragen een grote verantwoordelijkheid en verwachten dat de Commissie de democratie- en mensenrechtenclausules toepast. Dan zou de Europese Unie op dat gebied een echt voorbeeld zijn.
Applaus

Ullmann
Mijnheer de Voorzitter, er zijn heel wat aanwijzingen dat de geschiedenis van de mensenrechten in een nieuwe fase is getreden. Onmiddellijk na de Tweede Wereldoorlog waren de mensenrechten in wezen een politiek programma. Nu zijn ze een juridische werkelijkheid en rijzen daardoor nieuwe problemen. Wij ontdekken nieuwe dimensies van de mensenrechten, zoals de sociale dimensie, en stellen vast dat vooral de menswaardigheid en de mensenrechten van vrouwen en kinderen in gevaar zijn. Wij zien in dat de doodstraf overal moet worden afgeschaft. De juridische werkelijkheid van de mensenrechten komt tot uiting in de oprichting van het Internationaal Tribunaal. Wij roepen de Raad en de Commissie ertoe op alles in het werk te stellen om de ratificering van het statuut van dat tribunaal voor de mensenrechten te bespoedigen.
Het gevaar is echter groot dat de mensenrechten, juist doordat ze nu een juridische werkelijkheid zijn, in het raderwerk van de buitenlandse politieke belangen terechtkomen. Wat kunnen wij daartegen doen? Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik meen dat de Europese Unie hier een uiterst belangrijke rol moet spelen en het buitenlands en veiligheidsbeleid in een vredesbeleid moet omvormen. U weet allemaal hoe vaak wij hier al hebben gevraagd dat de Europese Unie daarom met een stem zou spreken.
Zoals ook uit dit debat blijkt, heerst hierover in het Parlement al eensgezindheid. Het Parlement moet zich eensgezind voor de juridische werkelijkheid van de mensenrechten inzetten. Ik verwijs dan ook nogmaals naar wat de vorige sprekers hebben gezegd en vraag dat de Raad en de Commissie daaraan meehelpen.
Wit-Rusland

Bertens
Mijnheer de Voorzitter, de situatie in Wit-Rusland blijft zorgelijk. President Loekatsjenko is en blijft een dictator, en blokkeert verder iedere normale vorm van politieke en economische ontwikkeling. Onze Unie moet de oppositiepartijen die er zijn stimuleren en de dialoog op gang proberen te brengen. Dat is het laten sneeuwen in de zomer. Maar in ieder geval hebben wij gezien dat de recente oplossing van het zogenaamde "ambassadeconflict" erop zou kunnen duiden dat president Loekatsjenko begint in te zien dat internationaal isolement niet in zijn belang is. Hopelijk zal dat hem brengen tot een aantal concessies. Wanneer die concessies komen, moet de Unie bereid zijn om dat proces met assistentie te steunen. Ons past geen dogmatisme. Wij moeten gewoon alles doen om problemen op te lossen en het lot van de bevolking te verbeteren. Wij hebben heel wat dictatoren deze middag de revue zien passeren. Maar Loekatsjenko is de meest dichtbije dictator en wellicht is daar een kans om hem ervan te overtuigen dat hij het is en dat hij daar heel simpel mee moet ophouden.

Schroedter
Mijnheer de Voorzitter, Wit-Rusland wordt weldra een van onze buurlanden. Mijnheer Bertens, de situatie is er echter nog altijd dezelfde: van democratie is geen sprake. Dat geldt wellicht niet voor de ambassade, maar wel voor de bevolking ter plaatse. Alle pogingen van de oppositie om met vreedzame en democratische middelen tot een eerlijk spel tussen de democratische krachten te komen, zijn stukgelopen op de dictatuur van Loekatsjenko, die hen bij decreet voortdurend criminaliseert. De afgevaardigden van de oppositie zijn echter geen criminelen. Dat is het probleem. Door hen te criminaliseren, maakt Loekatsjenko een eerlijk democratisch spel onmogelijk, ook bij de aanstaande plaatselijke verkiezingen. De oppositie heeft geweigerd aan die verkiezingen deel te nemen, niet omdat ze tegen de democratie is, maar omdat ze een minimum aan eerlijke voorwaarden wil. Een daarvan is persvrijheid. Het is werkelijk tragisch dat zelfs de Wit-Russische bevolking zich niet over alternatieven voor Loekatsjenko kan informeren omdat hij de pers als machtsinstrument gebruikt. Ik weet uit eigen ervaring wat dat betekent. Daarom moeten wij alles in het werk stellen om in Wit-Rusland verandering te brengen en vooral om er de persvrijheid te doen herstellen. Dat is immers een essentiële voorwaarde voor vrije verkiezingen en voor het democratiseringsproces.
De Wit-Russische bevolking blijft naar democratie en persoonlijke vrijheid voor de mensen in Wit-Rusland streven. Daarom moeten wij ervoor zorgen dat de eensgezindheid tussen de Raad, de Commissie en het Parlement standhoudt, dat wij de Wit-Russische bevolking in haar streven naar democratie ondersteunen en beletten dat economische belangen de bovenhand krijgen.

Mann, Erika
Mijnheer de Voorzitter, de vorige twee sprekers hebben de kritieke punten al vermeld. Ik zou daar kort nog iets aan willen toevoegen. Wij hebben een gezamenlijke ontwerpresolutie ingediend en herinneren er nogmaals aan dat wij willen dat Wit-Rusland een democratisch land wordt en tot de gemeenschap van democratische landen toetreedt. De recente arrestaties veroorzaken evenwel nieuwe moeilijkheden en problemen. Zoals in Wit-Rusland zo vaak het geval is, volgen op elke stap naar de democratie twee stappen terug.
De president droomt ondertussen van een pan-Slavische unie. Ik kan alleen maar hopen dat Rusland die droom niet overneemt en dat Oekraïne afzijdig blijft en zich niet bij dat streven aansluit. Dat zou voor ons allemaal verschrikkelijk zijn.
De door de oppositie aangekondigde strijd in de aanloop naar de verkiezingen op 16 mei 1999 zal in elk geval hard zijn. Mevrouw Schroedter merkte daarnet terecht op dat de Europese Unie het proces aandachtig moet volgen en alle mogelijke hulp moet bieden. Wij moeten in het bijzonder de OVSE ondersteunen. Mijnheer de commissaris, dat wil zeggen dat ook financiële steun nodig is. Ik weet dat ambassadeur Wiek de Commissie om steun heeft verzocht om de mensen te leren hoe ze bij de komende verkiezingen hun stem kunnen uitbrengen. Ik verzoek u die documenten nog eens goed te bekijken, ervoor te zorgen dat de Europese Unie dit proces zo goed mogelijk ondersteunt en te voorkomen dat bureaucratische bezwaren worden aangevoerd waardoor wij de nodige gelden misschien niet beschikbaar stellen.
Dit jaar is de situatie bijzonder kritiek. De economische situatie is wankel en de politieke situatie is uiterst onzeker. Zoals mijn collega zopas opmerkte, moeten wij als toekomstige buren alles in het werk stellen om Wit-Rusland op de goede weg naar de democratie te zetten.

von Habsburg
Mijnheer de Voorzitter, tot mijn genoegen kan ik het met mevrouw Mann volkomen eens zijn. Zij heeft op voortreffelijke wijze gezegd wat ook ik wilde opmerken. In de eerste plaats is de Wit-Russische bevolking inderdaad uiterst sympathiek en is ze ook cultureel met ons verbonden. Anderzijds blijkt in Wit-Rusland wellicht het duidelijkst dat daar gedurende veertig jaar een verpletterend regime heeft geheerst. Als wij president Loekatsjenko aan de kaak stellen, mogen wij niet vergeten welke opvoeding hij heeft gekregen en uit welke school hij komt. In zekere zin moeten wij voor die man zelfs enig begrip opbrengen. Hij werd immers op dit spoor gezet en heeft zijn woede tot nu toe hoofdzakelijk op vreemdelingen bekoeld.
Mevrouw Mann merkte terecht op dat wij alles in het werk moeten stellen om de Wit-Russen te helpen en om hen geleidelijk en stapsgewijs op de weg te zetten naar de vrijheid en democratie, die zij in de grond van hun hart beslist willen. Wie de Wit-Russen kent, weet dat wij hen moeten helpen om stapsgewijs vooruitgang te boeken. Hen tegen de schenen schoppen haalt niets uit. Wij moeten integendeel alles in het werk stellen om het op vreedzame wijze met Wit-Rusland te kunnen vinden. Bovendien is Wit-Rusland voor ons uiterst belangrijk omdat het nu eenmaal gemeenschappelijke grenzen met de Unie zal hebben. Wij hoeven maar naar de landkaart te kijken om te beseffen dat Wit-Rusland voor ons allemaal en vooral voor onze Baltische vrienden erg belangrijk wordt. Daarom moeten wij ons uiterste best doen om Wit-Rusland stapsgewijs opnieuw bij de beschaafde volkeren en de democratie te doen aansluiten.
Rusland

Lenz
Mijnheer de Voorzitter, wij moeten het telkens opnieuw over Rusland hebben. Meestal gaat het om economische problemen, waarvan de gevolgen ook bij ons merkbaar zijn. Een minder opvallend maar zeer hardnekkig probleem is het feit dat bepaalde situaties in Rusland, dat grote inspanningen heeft gedaan om lid van de Raad van Europa te worden, niet met de mensenrechtenverdragen van die Raad of met de partnerschapsovereenkomst met de Europese Unie verenigbaar zijn.
Een delegatie van het Europees-joods congres heeft deze week - om zo te zeggen live - onder meer bevestigd dat het antisemitisme, dat ten dele om politieke redenen door vooral de communisten wordt aangewakkerd, zich opnieuw uitbreidt. In onze ontwerpresolutie behandelen wij verschillende problemen die wij onder die noemer kunnen brengen. Wij maken ons grote zorgen over de toenemende godsdienstintolerantie, de behandeling van dienstweigeraars, de zeer aarzelende wetgeving terzake en de wantoestanden in het leger, die in 1998 tot meer dan duizend zelfdodingen en onopgehelderde sterfgevallen hebben geleid. Niet alleen de dappere Russische moeders wijzen daar trouwens op.
Dat is - jammer genoeg - nog altijd een overblijfsel van het sovjetrijk. Onze resolutie moet worden opgevat als een uiting van grote bezorgdheid. Wij willen die boodschap meegeven aan onze collega's die volgende week naar Rusland reizen en daar met de vertegenwoordigers van de Doema en de autoriteiten besprekingen zullen voeren.
Als Europese Unie willen wij in het oosten graag een machtige en democratische rechtsstaat als partner. Dat is voor ons uiterst belangrijk om de vrede en vrijheid in Europa in de volgende eeuw op een stevige gemeenschappelijke basis te kunnen vestigen. Wij zouden graag hebben dat onze boodschap ook op die manier wordt begrepen. Wij leveren kritiek, maar die is constructief en bewijst dat wij willen helpen om de situatie ginds te verbeteren.

Dupuis
Mijnheer de Voorzitter, zoals mevrouw Lenz al heeft gezegd, gaat deze resolutie over het antisemitisme. Wat erin aan de kaak wordt gesteld zijn niet de verklaringen van zomaar iemand, maar van de heer Zjoeganov, niemand minder dan de voorzitter van de Russische communistische partij, de voorzitter van de grootste partij in de Doema. Volgens mij moet onze delegatie, die binnenkort naar Moskou gaat, zich dit goed inprenten en ervoor zorgen dat daar bekend wordt dat het Europees Parlement op de hoogte is van deze verklaringen en zich van de ernst ervan ten volle bewust is.
Dan nog de kwestie van het gewetensbezwaar. Het Europees Parlement maakt zich enigszins ongerust over de vertraging die in de Doema is ontstaan, wederom door toedoen van de partij van de heer Zjoeganov, de communistische partij, die al vier jaar de aanname blokkeert van een wet over het gewetensbezwaar, een materie die wel in de Russische grondwet is voorzien. Met de vrienden van mijn partij, de transnationale radicale partij in Rusland, proberen wij deze impasse te doorbreken door de strijd aan te binden - en ik vind dat het Parlement die strijd moet steunen - om te komen tot de beëindiging van de militaire dienstplicht en de oprichting van een beroepsleger in dit land, hetgeen een belangrijke stap in de goede richting zou zijn.

Swoboda
Mijnheer de Voorzitter, wat onze kritiek op de mensenrechtensituatie en het antisemitisme in Rusland betreft, zijn wij het volgens mij eens. Ik ben het er met mevrouw Lenz evenwel niet over eens dat wij alles zonder meer aan de Sovjet-Unie kunnen toeschrijven. Vóór de Sovjet-Unie was Rusland nu ook niet bepaald een toonbeeld van democratie en eerbiediging van de mensenrechten. Jammer genoeg heeft het land op dat gebied een lange traditie, die vooral onder Stalin een misdadig hoogtepunt bereikte.
Ik kan het alleen maar eens zijn met de kritiek die op alle politieke krachten, met inbegrip van de communistische partij, wordt geleverd. De communistische partij verhindert jammer genoeg elke vooruitgang op het gebied van de eerbiediging van de mensenrechten en is medeverantwoordelijk voor de heropleving van het antisemitisme. Gelet op de afschuwelijke gevolgen die het antisemitisme onder tal van regimes heeft gehad, kunnen wij daarvoor geen enkel begrip opbrengen. Daarom steunt de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-Democraten de delegatie en hopen wij dat die tijdens haar komende bezoek aan Rusland duidelijke taal zal spreken.

Schroedter
Mijnheer de Voorzitter, toen wij bij de ratificering van de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst met Rusland kritisch opmerkten dat de mensenrechtensituatie in Rusland niet aan de criteria van de mensenrechtenclausule in die overeenkomst voldeed, luidde het antwoord van de heer Van den Broek dat de overeenkomst een voortreffelijk middel was om daarin verandering te brengen. Dat is nu echter al drie jaar geleden en van verandering is nog altijd geen sprake!
De situatie in de gevangenissen beantwoordt niet aan de internationale normen en verbetert niet. Van alternatieven voor het leger komt niets in huis. De mishandelingen en vernederingen in het Russische leger drijven vele jongeren de dood in. Ik zou van de Commissie dan ook graag willen weten bij welke instanties ze op basis van de overeenkomst heeft aangeklopt. Waar is ze op basis van de overeenkomst op de rem gaan staan? Wanneer heeft de Commissie tijdens de WHO-onderhandelingen gezegd dat de mensenrechten prioriteit hebben? Ik verwacht daarop nu een antwoord!

de Silguy
 Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, zoals bij de mensenrechten gebruikelijk is, zal ik punt voor punt antwoorden. Ik begin dus met Cuba.
De Commissie deelt de bezorgdheid van uw Vergadering over de ontwikkeling van de mensenrechtensituatie op Cuba en zij is met name verontrust over de inmiddels goedgekeurde hervorming van het wetboek van strafrecht, waardoor het repressieve karakter van de wetgeving aanzienlijk wordt versterkt. De Commissie maakt zich eveneens ongerust over het proces dat tegen vier dissidenten is aangespannen. In overleg met de lidstaten zal zij zich zeer binnenkort beraden over een standpunt om op deze schendingen van de mensenrechten te reageren. Wel zal de Commissie een vastberaden maar waakzame dialoog met de Cubaanse instanties onderhouden.
Het samenwerkingsbeleid van de Gemeenschap, en dit is een Europees beleid - ik kan het niet genoeg zeggen - is onderhevig aan de beginselen die zijn vastgelegd in het gemeenschappelijk standpunt van 8 december jongstleden, een gemeenschappelijk standpunt dat bij mijn weten, telkens wanneer er een nieuw voorzitterschap aantreedt, wordt herzien. Dit beleid is erop gericht een vreedzame overgang naar de democratie te stimuleren en wil de mensenrechten bevorderen en de economische ontwikkeling van het eiland ondersteunen. De door de Gemeenschap gefinancierde activiteiten die daartoe voor de periode 1999-2000 zijn voorzien, hebben voornamelijk betrekking op voedselhulp, ondersteuning van economische hervormingen en de ontwikkeling van de burgermaatschappij.
Eind juni 1998 heeft de Europese Unie Cuba tenslotte de status van waarnemer toegekend bij de onderhandelingen tussen de Europese Unie en de ACS-landen. Dat valt ook onder de dialoog. Aan een volledige deelneming aan deze onderhandelingen, waaronder de toetreding van Cuba tot de toekomstige overeenkomst, is de voorwaarde verbonden dat er wezenlijke vooruitgang op het gebied van de mensenrechten en de rechtstaat - wat men in het Engels good governance noemt - alsmede van de politieke vrijheden wordt geboekt.
Het tweede onderwerp is Colombia. De Commissie deelt de bezorgdheid van het Parlement over de manier waarop de situatie in Colombia zich ontwikkelt ten volle. De Commissie is speciaal ongerust over de herhaalde schendingen van de mensenrechten die in de laatste jaren zijn begaan door de guerrilla's en de paramilitaire groepen. Zij betreurt het met name dat het vredesoverleg tussen de regering en de Colombiaanse revolutionaire strijdkrachten, de FARC, is afgebroken. Elk jaar worden er ruim duizend politieke moorden begaan. Bijna driehonderd mensen zijn ontvoerd, waaronder een twintigtal buitenlanders en ze zitten nog steeds vast.
Wat betreft het geval van de vier leden van de Colombiaanse NGO, het IPC (Instituto popular de capacitación ), die zijn ontvoerd door de paramilitaire organisatie AUC, zijn er door de Europese trojka stappen ondernomen bij de Colombiaanse vice-president, de heer Lemus, die verantwoordelijk is voor de mensenrechten, om hun vrijlating te vragen en deze heeft inmiddels plaatsgevonden. Evenals het Parlement zou de Commissie gaarne zien dat de dialoog tussen de guerrilla's en de regering van de heer Pastrana snel wordt hervat.
De Europese Unie heeft haar steun gegeven aan het vredesproces in een op 8 januari jongstleden gepubliceerde verklaring. Een ontmoeting tussen de regering en de gewapende oppositiebewegingen is gepland voor 24 april. De steun aan de campagne ter bevordering van de mensenrechten en aan de invoering van gerechtelijke hervormingen worden door de Commissie als prioritair beschouwd onder haar maatregelen ten gunste van Colombia.
Ik noem hier even een aantal cijfers: in 1998 heeft de Commissie 17 miljoen euro uitgetrokken voor de NGO's, ruim 2 miljoen euro voor de mensenrechten, ruim 12 miljoen euro voor ECHO ten behoeve van de ontheemden.
Wat Indonesië betreft, betreurt de Commissie de geweldadige en bloedige incidenten die de mohammedanen en christenen tegenover elkaar plaatsen in bepaalde delen van de archipel van de Molukken. De Commissie is betrokken bij de stappen die namens de Unie worden gedaan om de Indonesische autoriteiten te doordringen van de Europese bezorgdheid over de ontwikkeling van de spanningen tussen de etnische groepen. De Unie heeft de Indonesische autoriteiten met name verzocht erop toe te zien dat de politiemacht op Ambon, waar de onderdrukking in januari jongstleden tal van slachtoffers heeft gemaakt, gematigder optreedt. De Commissie volgt het verloop van de gebeurtenissen met de grootste aandacht.
Het Bureau voor humanitaire hulp van de Europese Gemeenschap, ECHO, heeft een correspondent gestuurd die nauw samenwerkt met de vertegenwoordiging van de Commissie in Jakarta en de NGO's in de regio. Via ECHO maakt de Commissie zich op om steun ten bedrage van ongeveer 1 miljoen euro goed te keuren ten behoeve van de bevolkingen van de twee door het conflict getroffen gemeenschappen. De tenuitvoerlegging van dit besluit wordt toevertrouwd aan Europese NGO's in Indonesië en in samenwerking met het Wereldvoedselprogramma. De hulp bestaat zowel uit levensmiddelen als uit gezondheids- en medische zorg. Zij omvat eveneens de levering van goederen om in de eerste levensbehoeften van de ontheemde bevolkingsgroepen te voorzien, die zich in schuilplaatsen ophouden.
Dat er in juni verkiezingen worden gehouden is overigens van belang om de huidige spanningen tussen de gemeenschappen op te lossen. De Commissie zal deze verkiezingen steunen, in samenwerking met de internationale organisaties en de overige donoren die ter plaatse aanwezig zijn. Er is voor dat doel momenteel een programma van 7 miljoen euro in voorbereiding.
Ten aanzien van Oost-Timor dat door diversen van u is genoemd, hoopt de Commissie dat de lopende besprekingen onder auspiciën van het Secretariaat-generaal van de Verenigde Naties de organisatie van een volksreferendum op Oost-Timor over de toekomst van dit gebied mogelijk zullen maken. De Commissie deelt de bezorgdheid die daarnet in het Parlement verschillende malen naar voren is gebracht, over de militaire situatie en de bewapening van de burgermilities. Dit kan een nog zeer kwetsbaar vredesproces in gevaar brengen. De Commissie sluit zich aan bij de conclusies van de Europese Raad van Wenen waarin wordt aangedrongen op ontwapening en ontbinding van deze milities en ook op het zenden van een missie van de Verenigde Naties ter plaatse, om de gemoederen tot bedaren te brengen.
In de vierde plaats iets over de mensenrechtencommissie van de Verenigde Naties. Zoals u weet berust de voorbereiding van de werkzaamheden van deze commissie bij de Werkgroep Rechten van de Mens van de Raad. Deze is sedert het begin van het jaar daartoe reeds diverse malen bijeengekomen. Op de jaarlijkse vergadering van de mensenrechtencommissie, die zoals u waarschijnlijk bekend is zes maanden duurt, komen deskundigen van de Unie dagelijks bijeen om de interventies van het voorzitterschap namens de Unie definitief vast te stellen evenals de op initiatief van de Unie ingediende ontwerpresoluties. De Commissie neemt systematisch en actief deel aan de werkzaamheden van de Werkgroep Rechten van de Mens, evenals aan alle vergaderingen van deskundigen in Genève. Ik kan mevrouw Lenz op dit punt geruststellen.
Ook neem ik goede nota van wat u heeft gevraagd. Ik denk speciaal aan de heer Ullmann in verband met zijn opmerking over de houding van de Commissie. Ik kan u verzekeren dat de Commissie wat haar betreft al het nodige en mogelijke doet om uw boodschappen aan de Raad door te geven. U weet evengoed als ik dat de Commissie een standpunt moet bepalen over de wensen die door het Parlement in zijn ontwerpresoluties worden geformuleerd.
Wat meer in het bijzonder China betreft, hebben, zoals verschillenden van u hebben gezegd, alle lidstaten van de Europese Unie in 1998 besloten geen resolutie in te dienen om het land te veroordelen. De Raad van ministers van Buitenlandse Zaken zal op 22 maart onderzoeken welk standpunt de Unie in 1999 in Genève moet innemen. In dit verband kan uw resolutie nuttige informatie aandragen voor deze besprekingen.
In de vijfde plaats is er Wit-Rusland. De Commissie maakt zich ernstig ongerust over de recente verslechtering van de situatie in Wit-Rusland. Op het economische vlak betekent dit een verarming van de bevolking, de ontwikkeling van het verschijnsel hyperinflatie en de opkomst van ernstige sociale spanningen. Op het politieke vlak heeft de ruzie over de toepassing van de grondwet geleid tot een achteruitgang op het gebied van de fundamentele vrijheden en tot de arrestatie van een groot aantal tegenstanders. Het presidentieel decreet, dat in januari werd aangenomen, waarbij de activiteit van de politieke partijen en verenigingen onderworpen werd aan administratieve goedkeuring, is er een ontegenzeggelijk bewijs van dat het regime zich aan het verharden is.
De Commissie richt een dringende oproep tot de Wit-Russisch autoriteiten om een open, constructieve, openbare en democratische dialoog aan te gaan met de bevolking en de oppositie, teneinde de economische en grondwettelijke problemen waarmee het land momenteel te kampen heeft, op te lossen en een werkelijke poging te ondernemen om tot democratisering van het regime te komen. De Commissie staat in dit verband geheel achter het werk van de OVSE om de instellingen hun democratische werking terug te geven. De Commissie volgt de ontwikkeling van de situatie op het gebied van de mensenrechten en de fundamentele vrijheden nauwlettend. Mijnheer von Habsburg, ik kan u verzekeren dat het ons er daarbij om gaat de Wit-Russen in dit proces te begeleiden. Ik kan mevrouw Erika Mann geruststellen: er wordt bezien hoe de Commissie een nuttige rol in het verkiezingproces kan spelen.
Het laatste onderwerp is tenslotte Rusland. De Commissie volgt met ontsteltenis de veelvuldige antisemitische uitlatingen van bepaalde politieke persoonlijkheden in de Doema. Namens de Europese Unie heeft het Duitse voorzitterschap deze aangelegenheid onder de aandacht van de Russische minister van Buitenlandse Zaken en van de leiders van de communistische partij gebracht en deze deelgenoot gemaakt van haar ongerustheid. De Europese Unie heeft maatregelen getroffen om enerzijds de tolerantie en anderzijds de opkomst van een beschaafde samenleving in Rusland te bevorderen. Zo werkt zij momenteel in het kader van het TACIS-programma maatregelen uit ter bevordering van de democratie, die een zodanig klimaat moeten scheppen dat deze uitingen van rassenhaat worden uitgeroeid. De Commissie zal de situatie van zeer nabij blijven volgen en hoopt dat deze achterhaalde antisemitische uitbarstingen van de zijde van bepaalde leden van het Russische Parlement zullen ophouden.
Op het stuk van de mensenrechten en speciaal de doodstraf, deelt de Commissie, zoals u weet, de bezorgdheid van het Europees Parlement. In dit verband was zij betrokken bij een interventie van de trojka bij het Russische Ministerie van Buitenlandse Zaken om haar bezorgdheid te tonen over een mogelijke wederinvoering van de doodstraf. De minister heeft de verzekering gegeven dat Rusland voornemens is zich te houden aan de verplichtingen uit hoofde van de toetreding van het land tot de Raad van Europa, en daaronder valt, zoals ik u in herinnering mag brengen, een moratorium op de doodstraf.
Mevrouw Schroedter heeft vragen over concrete voorbeelden gesteld. Ik denk dat ik met mijn misschien wat algemene antwoord ook deze meer gerichte vragen heb beantwoord.

Schroedter
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de Silguy, ik wist uiteraard dat u moeilijk kon antwoorden op concrete vragen die niet direct met uw bevoegdheid te maken hebben. Ik verzoek u dan ook die vragen aan de heer Van den Broek voor te leggen en zou daarop van hem graag een schriftelijk antwoord ontvangen.

De Silguy
 Ik beloof het u, ik doe het vanavond nog.

De Voorzitter
Het gecombineerd debat is gesloten.
De stemming vindt om 17.30 uur plaats.

De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende zeven ontwerpresoluties:
B4-0235/99 van de heer Cars e.a., namens de ELDR-Fractie, over de stabilisatiemacht in Macedonië; -B4-0256/99 van de leden Dupuis en Dell'Alba, namens de ARE-Fractie, en de heer Swoboda e.a., namens de PSE-Fractie, over de niet-verlenging van het mandaat van UNPREDEP; -B4-0278/99 van de heer Pasty, namens de UPE-Fractie, over de situatie in FYROM; -B4-0284/99 van mevrouw Aelvoet e.a., namens de V-Fractie, over de verlenging van het UNPREDEP-mandaat in Macedonië; -B4-0294/99 van de heer Vinci e.a., namens de GUE/NGL-Fractie, over de stabilisatiemacht in FYROM; -B4-0297/99 van de heer Oostlander e.a., namens de PPE-Fractie, over de stabilisatiemacht in FYROM.
Fassa
Mijnheer de Voorzitter, door het veto van een van de permanente leden van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties is de verlenging van het mandaat van de VN-protectiemacht in de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië geblokkeerd omdat deze diplomatieke betrekkingen zou zijn aangegaan met Taiwan. Dit feit is buitengewoon ernstig, vooral in het licht van de geaardheid van de instellingen waartoe het Europees Parlement behoort en die van de Verenigde Naties. In beide gevallen gaat het immers om organisaties die er zich op toeleggen de nationalistische particularismen te overwinnen, die daarentegen het veto van de Volksrepubliek China hebben ingegeven. Toch heeft de protectiemacht van de Verenigde Naties een belangrijke rol gespeeld bij de handhaving van de vrede en heeft zij ook het risico van een eventueel overslaan van het conflict van Kosovo naar Macedonië weggenomen.
Het is dan ook absoluut noodzakelijk dat de communautaire instellingen en de lidstaten krachtig optreden opdat dit veto wordt ingetrokken. Tegelijkertijd moeten we er nu al op bedacht zijn om van de nood een deugd te maken: wanneer een positief besluit van de zijde van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties uitblijft, zou dit de Europese Unie en haar lidstaten er in feite toe verplichten tezamen met de andere instellingen, met name de NAVO en de West-Europese Unie, de taken over te nemen die tot dusverre door de protectiemacht werden uitgevoerd. Dit zou een belangrijke impuls kunnen geven - zij het in een nogal tragische situatie - om dat gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid ten uitvoer te leggen waarin we allemaal zeggen te geloven, maar waaraan we maar al te vaak te weinig doen.

Dupuis
Mijnheer de Voorzitter, ik betreur het dat deze resolutie zich ertoe beperkt een open deur in te trappen, want het is duidelijk dat noch de Verenigde Staten, noch de Europese Unie zich kunnen neerleggen bij het veto, bij de pogingen tot chantage van de Volksrepubliek China, waar het gaat om de aanwezigheid van troepen om de vrede en veiligheid in Macedonië te garanderen. Het is dan ook duidelijk dat er oplossingen moeten worden gevonden. Die oplossingen worden overigens reeds bestudeerd, opdat de huidige formule eventueel kan worden vervangen door een andere, die niet door een Chinees veto kan worden getroffen.
En omdat iedereen in verband met Macedonië de mond vol heeft van stabiliteit, betreur ik het eveneens dat er niets is gedaan aan het echte probleem van de stabiliteit in Macedonië, het probleem dus van de economische ontwikkeling, de democratische ontwikkeling en vooral de snelle integratie van dit land in de Europese Unie.
In dit verband constateren we - en dit vind ik letterlijk schandalig - dat de Europese Unie verstek laat gaan en dat de Commissie een onbegrijpelijk beleid voert. Ik hoop overigens dat de heer de Silguy vanavond ook hierover een woordje kan spreken met zijn ambtgenoot Van den Broek. De door de Unie aan Macedonië toegekende kredieten zijn met 3 miljoen ecu verlaagd. Wie de moeilijkheden van Macedonië kent, zal dit werkelijk verbijsterend vinden. En we hebben er alles aan gedaan en blijven er alles aan doen om de Macedonische instanties ervan te overtuigen dat zij pas om toetreding tot de Europese Unie kunnen verzoeken, nadat zij de samenwerkingsovereenkomst, de associatieovereenkomst, hebben bekrachtigd. Ze moeten dus nog tientallen jaren wachten om misschien een toetredingsaanvraag te kunnen indienen, hetgeen zowel juridisch als politiek onjuist is. Daarom hebben we een campagne op het touw gezet om de heer Georgievski zover te krijgen dat hij onmiddellijk een toetredingsaanvraag bij de Europese Unie indient.
Ik heb hier een briefkaart met een mooie vlag van de Unie erop en in het midden van die vlag staat de Macedonische vlag afgebeeld, opdat Macedonië in de komende maanden officieel kandidaat wordt voor toetreding tot de Europese Unie.

Swoboda
Mijnheer de Voorzitter, niet iedereen zal het er wellicht met mij over eens zijn dat ook Macedonië - het FYROM - een oordeelkundiger en tactisch handiger erkenningsbeleid had moeten voeren. Dat rechtvaardigt het veto van China bij de Verenigde Naties echter niet. Ik herinner mij uit het recente verleden eigenlijk geen enkel veto van een groot land in de VN - Rusland, maar vaak ook de Verenigde Staten - dat gerechtvaardigd was. Wij kunnen het daarover nu wel hebben, maar dat zou ons niet veel vooruithelpen.
Ik ben het er volkomen mee eens dat wij in onze resolutie op het behoud van UNPREDEP en een militaire bescherming van de grenzen aandringen. Het gaat niet alleen om de bescherming van Macedonië, maar ook van de waarnemers in Kosovo. Ik hoop ook dat, zoals wij gisteren hebben gevraagd, de militaire aanwezigheid in Kosovo voldoende groot zal zijn.
Wat onze hulp aan Macedonië betreft, zou ik het volgende willen zeggen. Wij kunnen waarschijnlijk nooit genoeg helpen, maar het komt erop aan dat de hulp ook goed wordt gebruikt en dat het land de hulp in ontvangst kan nemen. Daarvoor moet de regering zorgen. In het verleden is op dat gebied een en ander verkeerd gegaan. De nieuwe regering doet vrij grote inspanningen met betrekking tot de Albanese kwestie - waarin gelukkig vooruitgang is geboekt -, maar ook om de economische en sociale situatie te verbeteren. Toch mogen wij ons geen illusies maken. Het allerbelangrijkst zijn de inspanningen in Macedonië zelf. De vraag is of dat land de weg naar Europa kan vinden. Als Macedonië ooit om toetreding verzoekt, zal het nog een lange weg moeten afleggen voor het lid van de Unie kan worden.

Tamino
Mijnheer de Voorzitter, ook de groenen vinden het veto van China inzake de voortzetting van het mandaat van UNPREDEP in de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië werkelijk onaanvaardbaar, ook al omdat het hier om een soort chantage gaat. Het is echter ook waar dat dit veto alle beperkingen van de huidige Veiligheidsraad van de VN aan het licht brengt en dus de noodzaak onderstreept dat Europa in zijn geheel pogingen onderneemt om de situatie zoals die nu binnen deze organisatie bestaat, te veranderen. De problemen in Macedonië zijn reëel - we hoeven maar te denken aan hetgeen er in het buurland Kosovo gebeurt, om te begrijpen hoe belangrijk het is dat het mandaat van UNPREDEP wordt voortgezet. Daarom vinden ook wij groenen uiteraard dat de Europese Unie zo nodig haar eigen verantwoordelijkheden op zich moet nemen.
Onze fractie acht het bovendien nuttig dat naast Macedonië ook Bosnië-Herzegovina in het debat wordt betrokken, opdat er iets aan het probleem van de Brcko-corridor kan worden gedaan en zij heeft daarom enkele amendementen in die zin ingediend.

Pack
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, Macedonië is de enige republiek van het voormalige Joegoslavië die het uiteenvallen van die staat min of meer zonder bloedvergieten heeft doorstaan en zich zonder oorlog tot een onafhankelijke staat heeft ontwikkeld. Dat was ongetwijfeld ook aan onze preventieve maatregelen te danken. Op het grondgebied van ex-Joegoslavië hebben wij aan de grens tussen Servië en Macedonië toen preventief VN-troepen gestationeerd. Nu komt daaraan echter een einde. Ik begrijp niet dat een veto van China in de VN-Veiligheidsraad de veiligheid van Macedonië in gevaar mag brengen. Het gaat toch niet aan dat de preventieve maatregelen, die wij eindelijk hebben genomen, teniet worden gedaan. Dat gebeurt dan wel om een zeer doorzichtige reden, namelijk wraak voor het feit dat het kleine, arme Macedonië het heeft gewaagd Taiwan te erkennen. Wij kunnen ons allemaal voorstellen waarom het dat heeft gedaan. Taiwan heeft Macedonië uiteraard investeringen en financiële hulp beloofd, die het van China niet kan krijgen.
China en Rusland hebben in de VN-Veiligheidsraad al vaker verhinderd dat wij militaire hulp boden aan mensen en volkeren die werden vervolgd en aangevallen. Sedert anderhalf jaar gebeurt dat in Kosovo, zoals dat gedurende vele jaren in Bosnië is gebeurd. Met het VN-Handvest is dus iets mis. Het zou zo moeten worden herzien dat preventie niet door een veto kan worden verhinderd en dat wij een misdadige dictator kunnen dwarsbomen. Wij moeten mensen en volkeren tegen zulke misdadigers kunnen beschermen, zoals dat in Bosnië en Kosovo gebeurt.
Gelet op de acute problemen in het buurland Kosovo moeten wij er absoluut voor zorgen dat de situatie in Macedonië stabiel blijft. De VN-troepenmacht UNPREDEP heeft daartoe bijgedragen. De VN-troepen hebben daartoe niet alleen door hun aanwezigheid bijgedragen, maar hebben, zoals ik in gesprekken zelf heb gehoord, de Albanese minderheid en de Macedoniërs rond de tafel gebracht om het samenleven tussen beide te bevorderen.
Tot de VN-Veiligheidsraad eindelijk beslist het VN-mandaat te vernieuwen, waartoe wij in onze ontwerpresolutie in het bijzonder China oproepen, moeten de aan de grens gestationeerde NAVO-troepen, die de OVSE-waarnemers in Kosovo moeten beschermen, mee helpen voorkomen dat de onveiligheid overslaat naar Macedonië, waar de regering aan een vreedzame samenleving werkt. Ik ben het er met de heer Dupuis over eens dat de Europese Unie die inspanningen voor een vreedzaam samenleven moet ondersteunen door Macedonië nog meer - ook financiële - steun te verlenen en op die manier met ons te verbinden. De Macedoniërs verdienen dat.

von Habsburg
Mijnheer de Voorzitter, als gevolg van een veto van de Volksrepubliek China zijn de UNPREDEP-troepen enkele dagen geleden teruggetrokken. Nadat de toestand een tijd lang vrij stabiel is geweest, is nu plotseling een uiterst gevaarlijke situatie ontstaan. Ik ben zelf meermaals in Macedonië geweest en weet wat de UNPREDEP aan de grens heeft gedaan. Ik weet ook wat de Macedonische regering, die het echt goed doet, heeft gedaan om een herstel op gang te brengen dat gezien mocht worden. Op Macedonië werd kritiek geleverd omdat het Taiwan heeft erkend. Wij mogen daarbij niet vergeten dat in Macedonië, overigens vooral ook ten gevolge van de grensconflicten, een onbeschrijfelijke ellende heerst. Wij mogen niet vergeten dat de Griekse blokkade in het zuiden en de Servische blokkade in het noorden, doordat de handelsstromen vooral van noord naar zuid en omgekeerd verliepen, elke economische ontwikkeling hebben verhinderd.
Voorts moeten wij ook erkennen dat Taiwan nu meer financiële steun verleent omdat de anderen dat niet wilden doen. Wij mogen op de Macedonische regering geen kritiek leveren omdat ze op die manier heeft gehandeld. Wij moeten onderzoeken hoe wij de veiligheid van Macedonië met Europese troepen opnieuw kunnen garanderen. Ik kan daarbij alleen maar zeggen dat wij naar het verleden moeten kijken. Wij moeten de Organisatie voor Afrikaanse Eenheid als voorbeeld nemen. Die stelt in Afrika zelf hier en daar orde op zaken. Wij richten ons altijd tot de Verenigde Naties in plaats van te zeggen dat Europa een zaak van de Europeanen is.

de Silguy
 Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de strijdkrachten van de VN hebben in het verleden een belangrijke rol gespeeld bij de stabilisering van het Balkangebied, en dit sedert 1992. Evenals alle geachte afgevaardigden die hier hebben gesproken, kan de Commissie het dan ook niet anders dan ten zeerste betreuren dat het mandaat van de VN-troepen in de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië niet wordt verlengd.
Ten gevolge van de erkenning van Taiwan door de FYROM, heeft China, zoals u weet, besloten in de Veiligheidsraad zijn veto uit te spreken over de voortzetting van het mandaat van de UNPREDEP. Het voorzitterschap van de Europese Unie heeft tevergeefs gepoogd tussen de autoriteiten van Peking en die van Skopje te bemiddelen. Het valt te betreuren dat een bilateraal geschil tot dit besluit van de Veiligheidsraad heeft geleid.
Volgens de Commissie is na de terugtrekking van de UNPREDEP een internationale aanwezigheid meer dan ooit noodzakelijk in dit gedeelte van de Balkan. Zij is zeer geporteerd voor deelneming van de WEU aan een missie van het type Petersberg in deze zone.
Ik hoop dat de heer Dupuis mij zal verontschuldigen voor het feit dat ik hem niets naders kan zeggen over de hoogte van de steun, noch over het toetredingsverzoek. Ik had mij voorbereid om vragen te beantwoorden over het verbreken van de diplomatieke betrekkingen, maar ik beloof dat ik vanavond nog deze vraag zal overbrengen aan mijn ambtgenoot, commissaris Van den Broek.

De Voorzitter
Het gecombineerd debat is gesloten.
De stemming vindt om 17.30 uur plaats.

De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende zes ontwerpresoluties:
B4-0241/99 van de heer Frischenschlager, namens de ELDR-Fractie, over de lawinerampen in de Alpen; -B4-0242/99 van mevrouw Stenzel e.a., namens de PPE-Fractie, over de lawinerampen in Oostenrijk, Frankrijk en Italië; -B4-0255/99 van mevrouw Leperre-Verrier, namens de ARE-Fractie, over de lawines in de Alpen; -B4-0267/99 van de leden Swoboda en Bösch, namens de PSE-Fractie, over de lawinerampen in de Alpen; -B4-0277/99 van de heer Pasty, namens de UPE-Fractie, over de lawines in de Alpen; -B4-02304/99 van de heer Voggenhuber, namens de V-Fractie, over de lawinerampen.
Fassa
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, deze Vergadering houdt zich zelden bezig met natuurrampen, maar aan het onderhavige onderwerp zullen wij allemaal ongetwijfeld heel veel aandacht besteden, omdat het zo'n omvangrijk, onvoorspelbaar en verstrekkend fenomeen is. Het dwingt onze aandacht af omdat het om een gebied gaat - de Alpen - dat speciaal vanwege het communautaire integratieproces op de voorgrond komt te staan. Het Alpengebied vormt immers een enkel, weids, duidelijk en precies afgebakend, harmonisch cultuurgebied, dat al eeuwen dezelfde functie heeft; het fungeert niet als grens maar juist als scharnier tussen het noorden en het zuiden, het oosten en het westen van ons continent. De nationale grenzen die in de loop van de achttiende en in de eerste helft van de negentiende eeuw geleidelijk vaste vorm hebben gekregen, hebben vervolgens gedeeltelijk gepoogd het Alpengebied op te splitsen, evenals de nationale wetgevingen die geen rekening hebben gehouden met de specifieke identiteit van dit gebied en evenmin met de specifieke identiteit van wat wij de bergcultuur kunnen noemen.
De lawines hebben verschillende gebieden in deze zo belangrijke Europese regio getroffen. Daarom moeten wij ons enerzijds richten op deze problemen die veel meer zijn dan alleen een natuurramp, en moeten wij anderzijds een reeks steunmaatregelen op de rails te zetten, die niet slechts de korte termijn en de lawinebestrijding betreffen, maar bedoeld zijn om dit probleem en deze situatie in hun totaliteit aan te pakken.

Rübig
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de ontwerpresolutie over de toestand na de lawineramp in de Alpen is voor de Oostenrijkse delegatie en haar voorzitter, mevrouw Stenzel, bijzonder belangrijk. Het was voor ons ook een ontroerend moment toen het Europees Parlement inging op het verzoek om voor de slachtoffers in Galtür een minuut stilte in acht te nemen.
Met deze ontwerpresolutie willen wij echter niet alleen ons medeleven betuigen. Wij vragen ook concrete financiële hulp voor het getroffen gebied in het Tiroolse Paznaundal en voor de andere gebieden in Italië en Frankrijk waar zich lawinerampen hebben voorgedaan.
Alle andere fracties steunen ons. Dat is een blijk van de solidariteit die ons niet alleen hier in het Parlement ten deel valt. Vooral de regio's die ernstige economische schade hebben geleden, zijn voor die solidariteit erg dankbaar. Ik verzoek de Commissie dan ook zich bij dit gebaar aan te sluiten en alles te doen om de getroffen regio's zo snel mogelijk te helpen. Europa kan hier zijn solidariteit laten blijken. Ik verzoek u met klem dat te doen.

Leperre-Verrier
Mijnheer de Voorzitter, afgezien van de steun die wij aan de slachtoffers en hun familieleden moeten geven en de hulde die we moeten brengen aan de reddingsdiensten en aan de plaatselijke instanties, stellen deze lawines ons thans voor het probleem hoe dergelijke rampen in het vervolg kunnen worden vermeden.
Wij mogen zeker het optreden van de Europese Unie niet onderschatten die dankzij het INTERREG-programma in de grensoverschrijdende gebieden reeds maatregelen financiert in verband met de veiligheid in de bergen. Ik denk hier speciaal aan de experimenten die in het Mont Blanc-massief gaande zijn. Toch zou het wenselijk zijn dat de Europese Unie, met inachtneming van de specifieke kenmerken van het berggebied, haar steun aan de getroffen regio's opvoert, en ook meer gaat deelnemen aan de maatregelen om dergelijke rampen te voorkomen.
Het is inderdaad moeilijk om met zekerheid te bepalen waar de lawines zullen toeslaan, maar het is duidelijk gebleken dat de antilawinevoorzieningen zeer doeltreffend zijn en dat de risicogebieden derhalve minutieuzer in kaart moeten worden gebracht.
Overigens zou ik de nadruk willen leggen op andere aspecten van de preventie. In de eerste plaats moeten de lidstaten worden aangezocht om, gezien het steeds meer aangetaste ecosysteem van het berggebied, waakzamer te zijn bij de toekenning van bouwvergunningen. Op dezelfde manier moet de ontwikkeling van de bergsporten - zowel de winter- als de zomersporten - aanleiding zijn tot de organisatie van meertalige voorlichtingscampagnes om de beoefenaars van deze sporten meer verantwoordelijkheid bij te brengen.
Op deze twee punten heeft mijn fractie amendementen ingediend. Ik hoop dat deze uw steun zullen krijgen want, beste collega's, dat is de conditio sine qua non waarop het berggebied die ruimte van vrijheid kan blijven waaraan wij zo gehecht zijn en waarvoor de Europese Unie zich helaas onvoldoende interesseert.

Swoboda
Mijnheer de Voorzitter, wij willen ons vandaag niet politiek, partijpolitiek of persoonlijk profileren, maar uiting geven aan onze solidariteit met de slachtoffers. Mijnheer Rübig, als dit voor mevrouw Stenzel zo belangrijk is, vraag ik mij af waarom zij hier zelf niet aanwezig is. Maar goed, daar gaat het nu niet om. Waar het om gaat, is dat wij ons moeten afvragen wat wij kunnen doen met het geld van de Europese Unie dat voor de verschillende gebieden beschikbaar is. Wij vragen de Commissie en haar medewerkers alles te doen opdat dat geld snel, doeltreffend en zonder veel bureaucratie kan worden aangewend. De getroffen gebieden zijn wellicht niet de armste van Europa, maar hebben in deze moeilijke situatie onze solidariteit nodig.
In de tweede plaats moeten wij ons ook afvragen of wij die rampen hadden kunnen voorkomen. Hoe staat het met de ruimtelijke ordening en het bouwbeleid in de gebieden waar eventueel lawinegevaar dreigt? Ik kan niet echt zeggen dat overal in onze Alpengebieden zo wordt gebouwd dat met alle mogelijke gevaren rekening wordt gehouden. Voor het toerisme en uit economisch eigenbelang worden soms dingen gedaan die niet meteen zinvol zijn en eventueel tot rampen kunnen leiden. Bij mijn weten is er in vele van de getroffen gebieden geen enkele aanwijzing te vinden dat de rampen door menselijke fouten of politieke tekortkomingen zijn veroorzaakt. Kortom, ik kan de Commissie alleen maar vragen snel en zonder bureaucratie hulp te bieden waar dat nodig is.

de Silguy
 Mijnheer de Voorzitter, naar aanleiding van deze trieste kwestie van de lawines, wil de Commissie in de eerste plaats uitdrukking geven aan haar droefenis en haar oprechte deelneming betuigen aan de families van de slachtoffers van deze gebeurtenissen.
Op de hier zojuist gestelde vragen kan ik antwoorden dat de Unie over enkele instrumenten beschikt om bij te dragen tot de preventie van rampen en de gevolgen ervan aan te pakken. Wat in de eerste plaats de preventie betreft, kan de Europese Unie de berggebieden helpen, met name in het kader van de programma's voor de bebossing van landbouwgronden. Doelstelling 5b van het EFRO, van de structuurfondsen, biedt eveneens de mogelijkheid van maatregelen op het gebied van de bosbouw.
Voorstellen van de Commissie met betrekking het onderdeel "plattelandsontwikkeling" van Agenda 2000, zullen de reeds bestaande mogelijkheden op het gebied van steun aan de bebossing en verbetering van de bosbouw nog versterken, indien de Raad de Commissie in haar voorstellen volgt. In het kader van deze voorstellen zijn namelijk compenserende betalingen mogelijk om de ecologische stabiliteit van de bossen in stand te houden en te verbeteren, waar deze een beschermende en ecologische rol van openbaar belang spelen.
In het kader van de programma's van doelstelling 5b voor Tirol en Vorarlberg medefinanciert de Europese Unie de herverkaveling van landbouwgronden, maatregelen van ruimtelijke ordening, planning en adviesverlening bij het gebruik van ecologisch kwetsbare gebieden voor landbouwdoeleinden.
De Commissie verleent eveneens steun aan programma's voor het in kaart brengen van de bosgebieden en aan plannen voor de ontwikkeling van bosgebieden - ik doel hier op hetgeen mevrouw Leperre-Verrier daarnet heeft gezegd.
Wat het in kaart brengen betreft kan het EFRO eveneens steun verlenen voor cartografische studies van risicovolle berggebieden in het kader van transnationale samenwerkingsprogramma's. Er kunnen trouwens initiatieven daartoe worden medegefinancierd door INTERREG, met name tijdens de volgende programmaperiode.
Er zijn dus instrumenten en ik kan u verzekeren dat de Commissie van haar kant alles wat in haar vermogen ligt zal doen en geen moeite zal sparen om die instrumenten te gebruiken, met name in de risicogebieden.
In de tweede plaats - en nu gaat het niet langer om preventie, maar om de aanpak van de gevolgen van de lawines - herinner ik u eraan dat uw Vergadering in 1997 begrotingslijn B4-3400 heeft afgeschaft, die nu juist de mogelijkheid bood noodhulp te verlenen aan slachtoffers van rampen. Begrotingslijn B4-3300, getiteld "Communautaire samenwerking inzake civiele bescherming en milieurampen" , biedt niet de mogelijkheid van steun voor de wederopbouw van rampgebieden door de toekenning van economische hulp of noodhulp.
Wel is er een ombuiging van de bestaande bepalingen mogelijk naar maatregelen voor de wederopbouw van het beschadigde productiepotentieel in land- en bosbouw binnen de bestaande financiële toewijzingen. Ook zijn kredietoverdrachten mogelijk tussen de deelstaten.
Tenslotte is de Commissie in het kader van het communautair actieprogramma ten behoeve van de civiele bescherming bereid binnen het bestek van haar financieringsmogelijkheden alle voorstellen te bestuderen die zij eventueel van de nationale of plaatselijke instanties mocht ontvangen om deze beter in staat te stellen effectief op te treden bij rampen.

De Voorzitter
Het gecombineerd debat is gesloten.
De stemming vindt om 17.30 uur plaats.
Het debat over actuele, dringende en bijzonder belangrijke kwesties is gesloten.
De vergadering wordt om 17.20 uur onderbroken en om 17.30 uur hervat

Stemming
Evans
Mijnheer de Voorzitter, een beroep op het Reglement op grond van de artikelen 119 en 120 over hoofdelijke stemmingen, waarvoor u, zo is mij bekend, speciale belangstelling heeft. Wij hebben vanochtend al een behoorlijk aantal hoofdelijke stemmingen gehad, en vanavond zullen er ongetwijfeld nog meer volgen. De leden zullen morgenochtend in hun postvak dan ook een flinke stapel uitslagen van die hoofdelijke stemmingen aantreffen.
Krachtens de artikelen 119 en 120 dienen de hoofdelijke stemmingen in de notulen te worden vastgelegd, en volgens artikel 133 dienen de notulen aan de leden te worden rondgedeeld.
Ik vraag me af of u, ter wille van de kostenbesparing, de efficiëntie en zeker ook van de modernisering, als Voorzitter niet zou kunnen bepalen dat met de term "rondgedeeld" ook "elektronisch rondgedeeld" kan worden bedoeld, of in ieder geval zou kunnen laten onderzoeken of dat mogelijk is. Op die manier zouden de leden die de volledige stemuitslag willen bekijken dat via de computer kunnen doen. Als alternatief zouden we de uitslag slechts kunnen verstrekken aan de leden die daar prijs op stellen. Dat lijkt me een stuk beter dan de huidige kostbare en verspillende procedure, waarbij iedereen met honderden pagina's stemuitslagen wordt opgezadeld.

De Voorzitter
Mijnheer Evans, ik dank u voor uw opmerking. Pas vanmiddag is dit vraagstuk in de Conferentie van voorzitters ter sprake gebracht. Ik had namelijk een brief gericht aan de Voorzitter van het Parlement en die brief zal u natuurlijk bekend worden gemaakt. Een van de thema's die ik daarin aan de orde stel, betreft het aantal hoofdelijke stemmingen. Dit is naar mijn mening - en daarmee spreek ik alleen namens mijzelf - vaak overdreven hoog. Soms zijn het er zelfs meer dan honderd.
Dat is niet alleen tijd-, maar ook geldverspilling. Elke hoofdelijke stemming kost de Europese belastingbetaler 300 euro. De uitslag van de stemming moet immers de daaropvolgende dag worden gepubliceerd en daarna ook in het Officiële Publicatieblad verschijnen, hetgeen niet goedkoop is. In de Conferentie van voorzitters is hier nu een eerste debat over gevoerd. Ik geloof echter niet dat dit de juiste plaats en het juiste tijdstip is om daarover uit te wijden. Inderdaad hebben wij hier een probleem en ik heb dan ook nota genomen van uw aanbeveling.

Konrad
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, op het eerste gezicht heeft de heer Evans gelijk als hij voorstelt papier te besparen door niet langer alle hoofdelijke stemuitslagen rond te delen. Ik heb echter een ander voorstel. Laten wij in de bevoegde organen onderzoeken hoe wij van de hoofdelijke stemming opnieuw kunnen maken wat ze zou moeten zijn, namelijk een bijzondere stemming over bijzondere en ook echt belangrijke aangelegenheden. Volgens mij heeft het weinig zin dat wij over elke zinsnede hoofdelijk stemmen. Wij zouden er dan ook goed aan doen de procedure eens opnieuw te bekijken. Dan zullen wij vanzelf minder papier gebruiken.

De Voorzitter
Mijnheer Konrad, ik dank u voor uw opmerking. Ik wil hier geen debat over voeren. Daar hebben wij nu geen tijd voor. Bovendien zijn wij niet voorbereid op een debat zonder verslag. Ik wil het graag hierbij laten en overgaan tot de stemmingen.

Wijsenbeek
Mijnheer de Voorzitter, ik zou graag uw aandacht willen vestigen op het feit dat krachtens artikel 19 letterlijk ieder woord dat door de Voorzitter wordt uitgesproken in het volledige verslag moet worden opgenomen, zelfs al heeft het geen werkelijke betekenis voor het debat. Dat is een verspilling van papier en van bomen.
Applaus
Verslag (A4-0087/99) van de heer Adam, namens de Commissie onderzoek, technologische ontwikkeling en energie, over het voorstel voor een beschikking van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van beschikking nr. 1254/96/EG tot opstelling van richtsnoeren voor trans-Europese netwerken in de energiesector (COM(98)0542 - C4-0556/98-98/0284(COD))
Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan

Rehder
Mijnheer de Voorzitter, ik sluit mij aan bij het voortreffelijke voorstel van de heer Konrad. Ik verzoek de Fractie van de Europese Volkspartij met dat voorstel in te stemmen en van het grote aantal hoofdelijke stemmingen naar aanleiding van dit verslag af te zien. Zo kunnen wij dit goede voorstel meteen in praktijk brengen.

De Voorzitter
Mijnheer Rehder, ik wil dit debat niet voortzetten. Dit moet eigenlijk in de fracties worden gevoerd. Daar moet men onderzoeken of hier iets aan kan worden gedaan.
Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan

Pack
Mijnheer de Voorzitter, ik heb voor het Europees Parlement een treurig bericht: de Duitse minister van Financiën, Oskar Lafontaine, heeft als minister van Financiën en voorzitter van zijn partij zopas ontslag genomen.
Applaus

Rübig
Mijnheer de Voorzitter, ik wilde voorstemmen, maar mijn stemapparaat functioneerde niet.
Gelach

Swoboda
Mijnheer de Voorzitter, ik wil alleen maar zeggen dat het niet met de waardigheid van het Parlement strookt dat op een beslissing op binnenlands niveau met applaus wordt gereageerd. Ik wil erop wijzen dat beslissingen van de Duitsers en de Duitse bondsregering de zaak van de Duitsers en niet van het Europees Parlement zijn.

De Voorzitter
Ik wil hier geen debat over voeren. Weliswaar werd, mijnheer Swoboda, niet om die inlichting gevraagd, maar het is natuurlijk wel een interessante inlichting voor het Europees Parlement. Mijnheer Lafontaine is immers fungerend voorzitter van de Raad Economische Zaken van de Gemeenschap.

Goepel
Mijnheer de Voorzitter, toch wil ik de heer Swoboda tegenspreken. Er staan onderhandelingen volgens de harde voorwaarden van de Landbouwraad voor de deur en de heer Lafontaine is, zoals bekend, fungerend voorzitter van de Raad van ministers van Financiën. Zijn ontslag gaat dus ook het Europees Parlement aan.
Applaus

Bonde en Sandbæk
Wij hebben ons van stemming voor het verslag-Adam onthouden. De trans-Europese netwerken zijn een goed initiatief, dat zowel de energievoorziening verbetert als de concurrentie in de energiesector verhoogt. De medaille heeft echter ook een keerzijde, namelijk dat de verschillende energieleveranciers niet allemaal dezelfde voorwaarden genieten. Kleine, milieuvriendelijke en gedecentraliseerde elektriciteitscentrales die lokaal beheerd en gecontroleerd worden, kunnen niet geacht worden stroom te leveren tegen dezelfde prijs als kerncentrales of grote steenkoolcentrales. Duurzame energiebronnen zijn evenmin concurrerend, omdat zij in tegenstelling tot de grote centrales hun externe kosten niet in de verkoopprijzen doorrekenen. Zoals het er nu uitziet, bestaat het gevaar dat een gezonde en milieuvriendelijke ontwikkeling van de energiesector door de trans-Europese netwerken teniet wordt gedaan. De Junibeweging steunt actief de ontwikkeling van milieuvriendelijke energievormen en is van oordeel dat de lidstaten de mogelijkheid moeten hebben om duurzame energie met alle mogelijke middelen te bevorderen.

Rovsing
De nieuwe prioriteit en ontwikkeling die de Commissie voor de trans-Europese energieprojecten voorstelt, is noodzakelijk om de aanpassing aan de nieuwe technologieën en nieuwe energievormen sinds de goedkeuring van de richtsnoeren mogelijk te maken. Vandaag heeft de EU meer aardgasprojecten en spreiding van de voorzieningsbronnen nodig. Daarom moeten wij het initiatief van de Commissie toejuichen.
Verslag-Robles Piquer (A4-0085/99)
Deprez
 Als er niets wordt gedaan, zullen de energiebehoeften in 20 jaar zijn verdubbeld. Iedereen kan zich indenken wat voor rampzalige gevolgen een dergelijke groei van de energievraag voor het milieu zou hebben, als er geen maatregelen worden genomen om het gebruik van efficiënte energiebronnen aanzienlijk te intensiveren; die energiebronnen moeten tegelijkertijd duurzaam en minder schadelijk voor de biosfeer zijn.
We moeten dus de in december 1997 op de Conferentie van Kyoto omschreven doelstellingen halen. Daarvoor is het absoluut noodzakelijk dat er praktische consequenties worden getrokken uit de vorderingen die op het gebied van de duurzame energie zijn gemaakt en dat die energiebronnen van die categorie worden geperfectioneerd, die het stadium van de commercialisering momenteel nog niet hebben bereikt.
Strikt economisch gezien zal op de lange termijn een ongebreideld gebruik van niet-hernieuwbare energiebronnen afbreuk doen aan de continuïteit van de voorziening en aan de prijsstabiliteit. Als wij het over hernieuwbare energie hebben is dus wel degelijk ook de duurzaamheid van de economische ontwikkeling in het geding.
Daarnaast is een intensief gebruik van duurzame energie voor een aantal van onze landen een middel om onze handelsbalans weer in evenwicht te brengen, die uit het lood is door de massale invoer van traditionele energie.
In deze tijden van banenschaarste kunnen wij tenslotte niet doof blijven voor de stelling dat de hernieuwbare energiebronnen een banenscheppend potentieel hebben dat twee à vijf maal hoger ligt dan bij de traditionele energiebronnen. Ik betuig dan ook volmondig mijn steun aan het voorstel voor een beschikking van de Raad in gewijzigde vorm.
Verslag-Bloch von Blottnitz (A4-0084/99)
Deprez
 In Kyoto heeft de Europese Unie zich verbonden in 2012 haar uitstoot van broeikasgassen met 8 % te verminderen ten opzichte van het niveau van 1990.
Gelet op het feit dat het energieverbruik van de lidstaten in de komende 20 jaar geacht wordt met 50 % te zullen toenemen, is er een speciale krachttoer vereist op het gebied van de energie-efficiëntie. Voor deze doelstelling moeten er voldoende middelen worden uitgetrokken. Maar onze rapporteur spreekt zijn ongerustheid uit over "de geringe kredieten" en meent dientengevolge dat "de verwachtingen (over de mogelijkheden van het programma) zijn overschat" .
In haar advies volgt de Begrotingscommissie deze lijn. Zij onderstreept dat de afhankelijkheid van de Unie van ingevoerde energie toeneemt en belicht vervolgens het nut van het SAVE-programma want dit is gericht op energiebesparing "en zal deze afhankelijkheid (van de Unie) derhalve verminderen" .
De Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming is dezelfde mening toegedaan. Volgens haar biedt "het voorstel van de Commissie over de bevordering van het efficiënte energiegebruik vrij teleurstellende lectuur. Het voorgestelde initiatief is veel te bescheiden indien het de bedoeling is dat de Kyoto-doelen iets anders zijn dan ijdele woorden" .
Ondanks het feit dat ik de wanverhouding tussen de doelstellingen die de Europese Unie zich stelt en de middelen waarover zij beschikt moet betreuren, geef ik mijn steun aan een voorstel waarvan de voornaamste verdienste is dat het er is. Want de middelen moeten evenredig zijn aan het beleid. En met die gedachte wil ik graag een andere conclusie van de Begrotingscommissie onderstrepen: "Ook belastingpolitiek kan van invloed zijn op het bereiken van deze doelstellingen en daartoe moet bij de volgende gelegenheid overeenstemming worden bereikt over een gemeenschappelijke energie- en CO2 -heffing" .

Titley
Ik zal dit verslag steunen. De Europese Unie is een van de grootste producenten van broeikasgassen ter wereld. We dragen daarom verantwoordelijkheid, niet alleen jegens onszelf maar jegens de hele planeet, voor de bevordering van een doelmatig gebruik van de watervoorraden en het terugdringen van de uitstoot van broeikasgassen. We mogen niet werkloos toezien hoe de wereld stikt in onze eigen uitstoot.
De Britse labourregering heeft daarbij het voortouw genomen. Groot-Brittannië heeft een belangrijke bijdrage geleverd aan de wereldwijde overeenkomst over het terugdringen van de uitstoot van broeikasgassen die tijdens de milieuconferentie van Kyoto in 1997 tot stand is gekomen. Als die conferentie niet onder het bekwame voorzitterschap van onze vice-premier John Prescott was gehouden, zou de hoeveelheid gebakken lucht in de atmosfeer alleen maar verder zijn toegenomen. Bovendien heeft Gordon Brown, de Britse minister van Financiën, gisteren een nieuwe energieheffing voor bedrijven aangekondigd, en een verlaging van de belasting op kleinere en milieuvriendelijkere auto's.
Dit alles vormt een enorm contrast met het beleid van de Tories, voor wie de auto altijd een heilige koe is geweest en de beperking van de uitstoot nauwelijks prioriteit had.
Alles wijst erop dat Groot-Brittannië zal kunnen voldoen aan de verplichtingen die het in Kyoto is aangegaan. Groot-Brittannië kan dit wereldwijde probleem echter niet in zijn eentje oplossen. We vinden dat de andere EU-lidstaten, de Verenigde Staten en alle andere geïndustrialiseerde landen eveneens hun deel van de verantwoordelijkheid op zich moeten nemen. Alleen in dat geval kunnen we er bij het betreden van de 21ste eeuw zeker van zijn dat de generaties die na ons komen ook de 22ste eeuw nog zullen meemaken.
Verslag-Trakatellis (A4-0067/99)
Evans
Ik ben tegen iedere vorm van subsidie voor de tabaksindustrie. Mijns inziens kunnen dit soort subsidies met geen mogelijkheid worden gerechtvaardigd en dienen ze volledig te worden afgeschaft. Ik heb dan ook overeenkomstig dit uitgangspunt gestemd.

Hardstaff
Ik heb samen met andere leden van de Britse labourfractie in dit Parlement tegen dit verslag gestemd omdat het pleit voor hogere subsidies voor het verbouwen van tabak, die bovendien niet eens in arme landen en volledig van de tabaksindustrie afhankelijke regio's terechtkomen, maar juist in vier van de rijkste lidstaten van de Europese Unie. De subsidies voor het verbouwen van tabak dienen niet verhoogd maar juist afgebouwd te worden. Daarbij dienen de producenten in doelstelling 1- en 5b-gebieden steun te ontvangen bij het overschakelen op andere producten.
Ieder jaar sterven er vele duizenden Europese burgers aan ziekten die met roken in verband gebracht kunnen worden, terwijl het roken de gezondheid van nog eens miljoenen andere burgers ernstig schaadt. Veel van deze mensen werden in hun tienerjaren al gewaarschuwd voor de gevaren van roken, maar komen er te laat achter dat die gevaren zich pas openbaren als ze 40, 50 of 60 zijn, in de vorm van hartaanvallen en kanker.
Het kan op geen enkele manier worden gerechtvaardigd dat we het geld van de belastingbetaler blijven aanwenden voor steun aan tabaksplanters. Verhoging van de subsidies is dan ook volstrekt onaanvaardbaar. Het geld dat op die manier wordt bespaard dient te worden doorgesluisd naar programma's voor plattelandsontwikkeling en bevordering van de volksgezondheid.

Holm
Ik ben vierkant tegen het verslag-Trakatellis en de commissie landbouw, aangezien hieruit blijkt dat de subsidiëring van de tabaksteelt binnen de EU zal worden voortgezet. Hieraan kan ik niet mijn steun verlenen; ik vind namelijk niet dat de EU tabaksteelt moet subsidiëren. De steun is enerzijds onredelijk hoog, en anderzijds is tabak een gevaar voor de volksgezondheid; in de landen van de EU sterven elk jaar tienduizenden mensen aan de gevolgen van het roken.
Tegelijkertijd heeft de EU programma's waarin rokers worden aangemoedigd met roken te stoppen. Er moet een einde komen aan dit tegenstrijdige beleid. Men kan niet tien miljard steun geven aan tabakstelers, en tegelijkertijd een paar honderd miljoen uittrekken voor programma's waarin mensen worden aangemoedigd te stoppen met roken.
Ik kies daarentegen voor de amendementen van de heer Collins en anderen; daarbij is het uitgangspunt dat de steun van de EU voor tabak geleidelijk aan vermindert, en over enkele jaren geheel wordt gestaakt. Dat zie ik als een redelijke, haalbare zaak.

Lindqvist
De hele steun voor tabak moet worden afgeschaft. Daarvoor moet echter wel een overgangsperiode worden ingesteld, zodat de landbouwers geen economische problemen ondervinden en de werkloosheid niet verder toeneemt.

Querbes
 Ik stem voor de wijzigingen die in het verslag-Trakatellis inzake de verordening betreffende tabaksbladeren zijn voorgesteld.
Uit de wijzigingen spreekt de noodzaak de Europese tabaksproductie te steunen, die, zoals ik u eraan mag herinneren, slechts 23 % vertegenwoordigt van het volume tabaksbladeren dat door de Europese verwerkende industrie wordt verbruikt.
De strijd tegen het roken, die ik zeer nodig acht, wordt niet geholpen met de vermindering of de staking van deze productie, iets waarop sommige collega's hebben aangedrongen. Het desbetreffende volume zou onmiddellijk worden vervangen door eenzelfde volume uit landen buiten de Europese Unie, die al 95 % van de wereldproductie voor hun rekening nemen.
Bovendien wordt in dit verslag een grotere verhoging van de premies voorgesteld. Dit is dubbel gerechtvaardigd, in de eerste plaats door het verlies ten gevolge van de afschaffing van de groene ecu, dat niet wordt gecompenseerd omdat het minder dan 1, 98 % bedraagt - en dit betekent een verlies van 1 miljoen ecu voor de Franse producenten - en in de tweede plaats door de verliezen die van jaar tot jaar zijn opgetreden doordat er geen inflatiecorrectie op de premies is toegepast.

Souchet
 De afgevaardigden van de Fractie van onafhankelijken voor het Europa van de Nationale Staten zijn doordrongen van het belang dat de tabaksproductie vertegenwoordigt voor de economische bedrijvigheid in talloze plattelandsgebieden. Deze productie is erg arbeidsintensief, zodat er veel arbeidsplaatsen in stand kunnen worden gehouden bij relatief kleine bedrijven.
Wij zijn dan ook tegen de aanname van de door de voorzitter van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming ingediende amendementen die erop zijn gericht uiteindelijk alle steun in de sector van de tabaksproductie af te schaffen. We weten allemaal hoe laag het zelfvoorzieningspercentage van de Europese Unie is: 20 %, hetgeen betekent dat iedere vermindering van steun zal leiden tot een vermindering van de Europese productie ten gunste van de invoer van tabak uit derde landen en met name de Verenigde Staten.
De afgevaardigden van de Fractie van onafhankelijken voor het Europa van de Nationale Staten hebben voor amendement 5 gestemd dat erin voorziet de producenten volledige schadeloos te stellen voor de negatieve effecten van de omrekeningen bij de overgang van de ecu op de euro. Zo weten we bijvoorbeeld dat in Frankrijk alle landbouwers hun prijscompenserende steun alsmede de institutionele prijzen met 1, 9 % hebben zien dalen bij de omschakeling op de euro. Deze bepaling brengt weliswaar extra budgettaire lasten mee, maar stelt het beginsel van billijkheid veilig. Wij moeten het wel betreuren dat de landbouwers, ondanks de negatieve ontwikkeling van hun inkomen in het oogstjaar 1997-1998, deze billijke behandeling zijn misgelopen: sommigen vonden nu eenmaal de eenheidsmunt belangrijker!
Wat de amendementen 7, 8 en 9 betreft, deze zijn erop gericht de garantiedrempels van soortengroep III (bruine tabak) over te dragen naar de groepen II (Burley) en groep I (Virginia). Deze overdracht, hoewel budgettair neutraal, verlegt het zwaartepunt van de productie naar kwaliteitstabak. Het nicotinegehalte van met name bruine tabak is hoger dan dat van de andere tabakssoorten waarvoor overdracht wordt gevraagd.
Tot slot zou ik hier ook in het geweer willen komen tegen het beginsel van de degressiviteit van de landbouwsteun zoals deze door de Commissie is voorgesteld met een Frans initiatief als uitgangspunt. Deze degressiviteit zou met ingang van het jaar 2002 3 % per jaar bedragen. Wanneer rekening wordt gehouden met de geldontwaarding zou dit erop neerkomen dat het niveau van de institutionele prijzen en het niveau van de prijscompenserende steun jaarlijks met bijna 5 % zouden dalen. Op de korte termijn zouden de minst rendabele producenten daardoor verdwijnen en daarmee brengen wij het niveau van de Europese productie omlaag. Een uniforme degressiviteit van 3 % zal in de eerste plaats nadelig uitpakken voor de meest gesteunde producties zoals de tabaksteelt. Het zou een illusie zijn te denken dat deze vermindering van de prijscompenserende steun kan worden opgevangen door een hogere productiviteit van onze producenten.

Trizza
 Het voorstel van de Commissie conformeert zich niet aan de werkelijke voorwaarden en eisen van de GMO voor de tabakssector, vooral wat betreft de voortzetting van de steun aan de communautaire productie van ruwe tabak om sociale en economische redenen, de bevordering van tabak van betere kwaliteit om gezondheids- en milieuredenen en de toepassing van een flexibel quotasysteem. Verder is in het voorstel van de Commissie niet bepaald dat de premies voor de tabakssoorten worden herzien, waarmee de geleidelijke achteruitgang van het reëel inkomen van de producenten wordt bezegeld, doordat er geen correctie wordt toegepast voor de in de Gemeenschap opgetreden inflatie.
Ik vraag dan ook om een verhoging van de premies voor tabaksbladeren voor de oogstjaren 1999, 2000 en 2001 en dit voor alle soorten.
Tenslotte acht ik het noodzakelijk dat de GMO voor de tabakssector wordt herzien teneinde de kwaliteitsproducties te beschermen en te verbeteren en deze aan de eisen van de markt aan te passen; dergelijke aanpassingen moeten plaatsvinden in het licht van de wijzigingen die vereist worden door de herziening van het GLB (Agenda 2000) en met het oog op de verruiming van de Europese grenzen.
Om bovengenoemde redenen onthoudt Alleanza Nazionale zich van stemming over dit verslag, aangezien onze partij de inhoud ervan niet voldoende acht om de bescherming van de belangen van de Italiaanse tabaksproducenten te garanderen.
Resolutie over bananen
Correia
De Europese Unie moet krachtig reageren tegen de dominerende en eenzijdige houding van de Verenigde Staten, die hebben aangekondigd dat zij met ingang van 1 maart sancties zullen treffen en douanerechten van 100 % op een lijst van Europese producten zullen heffen, ook al is het definitieve standpunt van het bananenpanel van de Wereldhandelsorganisatie nog niet bekend.
Door nu al een borg van 100 % aan douanerechten op ingevoerde producten in te houden, beperken de Verenigde Staten actief de invoer van producten en dreigen zij de zwakke economieën in de minder begunstigde gebieden en landen van de Europese Unie schade te berokkenen. Europa mag niet voortdurend het hoofd buigen voor de Verenigde Staten. Wij moeten een handelsbeleid voeren dat overeenstemt met de belangrijke plaats die de Europese Unie momenteel in de wereld bekleedt. Wij dringen er dan ook bij de Commissie op aan dat zij de Verenigde Staten er met alle middelen waarover zij beschikt toe verplicht zich aan de WHO-regels te houden.

Ford
Ik stem voor de gezamenlijke ontwerpresolutie inzake de Amerikaanse sanctiemaatregelen tegen bedrijven in de EU als gevolg van het bananenconflict.
Ik keur dit unilaterale optreden van de Verenigde Staten ten sterkste af, en betreur het dat ze niet hebben willen wachten op het besluit dat het panel van de Wereldhandelsorganisatie (WHO) op 12 april a.s. zal nemen.
De sancties van de Verenigde Staten zullen de EU voor 450 miljoen euro schade berokkenen. Daarbij zullen duizenden mensen hun baan verliezen; al die gezinnen en gemeenschappen moeten toezien hoe hun toekomst wordt vernietigd ter wille van een paar Amerikaanse multinationale ondernemingen. Het heeft er alle schijn van dat deze ondernemingen hun invloed kopen door middel van donaties aan Amerikaanse politici en een economische oorlog voeren tegen enkele van de armste gemeenschappen in het Caraïbisch gebied. Ik verzoek president Clinton en de Amerikaanse regering daarom hun besluit te herzien en eerst te wachten op de beslissing van de WHO.

Souchet
 De Fractie van onafhankelijken voor het Europa van de Nationale Staten heeft zich achter de gezamenlijke resolutie geschaard waarin de Europese Commissie uitdrukkelijk wordt opgeroepen om in het kader van de WHO alle haar ten dienste staande middelen in te zetten om te reageren op de sancties die - in strijd met de regels van de multilaterale organisatie - door de Verenigde Staten van Amerika zijn genomen, in het kader van het bananenconflict. Terwijl de Wereldhandelsorganisatie zopas heeft bevestigd dat deze sancties illegaal zijn, rust op de Europese Unie de dringende verplichting om een krachtig antwoord op de Amerikaanse aanvallen te geven. De Amerikaanse verantwoordelijke instanties dienen er absoluut van doordrongen te worden dat de Europese Unie en haar lidstaten de wil en het vermogen hebben om zo'n rechtstreekse aanslag op hun belangen en hun rechten krachtig te pareren. Dat in andere dossiers een krachtige en geloofwaardige reactie van de Europese Unie is uitgebleven, is voor Washington ongetwijfeld een belangrijke reden geweest om deze krachtmeting aan te gaan.
De fractie van onafhankelijken moet hier wel haar teleurstelling uitspreken over de dubbelzinnige en wollige taal die commissaris Brittan heeft gebezigd, terwijl nota bene de Europese Unie, nu de Verenigde Staten deze krachtmeting is aangegaan, de tegenpartij ervan moet zien te overtuigen dat zij echt wel een vuist kan maken. Gisteren heeft de commissaris ten overstaan van deze Vergadering wel gespierde taal gebruikt, maar toch heeft hij in wezen de mogelijkheid van onderhandelingen over een nieuwe aanpassing van onze GMO voor bananen opengehouden. Daar is echter nu helemaal geen reden voor en bovendien is het ook niet wenselijk. Als onze nieuwe marktordening zo is opgesteld dat zij aan de eisen van de WHO voldoet, dan hebben wij geen enkele reden om a priori een verdere aanpassing te overwegen. Heeft de Europese Commissie soms maar weinig vertrouwen in de geschillencomités van de WHO?
Hoewel wij de gezamenlijke resolutie steunen, had onze fractie hierin graag meer energieke bewoordingen opgenomen gezien, zoals een oproep aan de Commissie om de mogelijkheid te bestuderen een Europese super 301 te creëren aangezien de Amerikanen hun instrument handhaven, ondanks het feit dat ze bij de WHO zijn aangesloten. Wij hadden vooral graag gehad dat de Commissie gevraagd werd alle programma's en activiteiten in verband met het transatlantisch partnerschap te bevriezen, omdat dit partnerschap momenteel duidelijk tot een lachertje wordt gemaakt door de agressieve houding en illegale praktijken van de Verenigde Staten in dit bananendossier. Vlak voor de opening van de onderhandelingen in het kader van de Millennium Round is het van kapitaal belang dat de Europese Unie en haar lidstaten de nodige lering trekken uit deze crisis, en hun internationale handelsstrategie weten om te buigen zodat deze meer samenhangend en standvastiger wordt, en elke ongelijkheid ten opzichte van de Verenigde Staten van de hand wijzen.
Resolutie over Kosovo
Posselt
Mijnheer de Voorzitter, ik meen dat wij uiteindelijk een goede resolutie hebben aangenomen. Toch hadden wij daarin een belangrijk punt, waarover de Raad en de Commissie het jammer genoeg niet hebben gehad, nog duidelijker moeten vermelden. Ik bedoel daarmee het feit dat in Kosovo, vooral in het grensgebied met Macedonië, de bevolking stelselmatig wordt verdreven. Die mensen vluchten niet voor het oorlogsgeweld, maar worden stelselmatig uit hun dorpen verjaagd. Het ene dorp na het andere wordt platgebrand om de etnische samenstelling van de bevolking van Kosovo, die voor 90 % uit Albanezen bestaat, te veranderen en van het land door Servië bezet gebied te maken. Wij moeten daartegen krachtig protesteren en ook militair ingrijpen. Het is hoog tijd dat wij daartegen vanuit de lucht reageren en ons niet langer tot loze dreigingen beperken. Nu moeten wij echt iets doen. Milosevic spot met het Westen. De zogenaamde etnische zuivering wordt elke dag stelselmatig voortgezet.
Verslag-Colajanni (A4-0042/99)
Nordmann
Mijnheer de Voorzitter, gelet op het politieke evenwicht in onze Vergadering was het verslag van de heer Colajanni in zijn oorspronkelijke versie ongetwijfeld het minst slechte dat door het Parlement over deze kwestie kon worden geredigeerd. Toch heb ik er niet voor gestemd, omdat ik vond dat het verslag op een hinderlijke manier was verminkt door bepaalde amendementen. Daarom is het verslag echter niet minder interessant, want het brengt de tegenstellingen van de Europese politiek heel goed in beeld.
Enerzijds steunen wij veel te onvoorwaardelijk de aanspraak op een nieuwe Palestijnse staat naast Jordanië, en anderzijds constateren we dat het uitroepen van die staat de lont in het kruit steekt en dat ten eerste zo'n staat in elk geval te duur is en dat ten tweede de administratieve structuren er niet levensvatbaar zijn. Daar ligt ongetwijfeld in al haar ongerijmdheid de betekenis van dit verslag. Dat is geen reden om het aan te nemen, want er wordt in uitgelegd dat Europa nog heel lang zal moeten blijven dokken, zonder dat het echt met de besluitvormers om de tafel mag gaan zitten.

Delcroix
In het verslag van de heer Colajanni staan verschillende rake opmerkingen waarbij wij ons dringend moeten aansluiten. Als reactie op de akkoorden van Wye Plantation en het vastlopen van de toestand ter plaatse heeft de Palestijnse overheid besloten op 4 mei aanstaande eenzijdig de onafhankelijkheid van de gebieden uit te roepen. De Israëliërs hebben aangekondigd dat zij in voorkomend geval de gebieden met behulp van het leger zullen bezetten. Omdat het overduidelijk is dat er onvoldoende tijd rest om over de kern van de zaak de nodige vooruitgang te boeken, deel ik de opvatting van de rapporteur dat beide partijen gevraagd moeten worden om de tafel te gaan zitten en het voorlopige akkoord pas na 4 mei te gaan uitvoeren. En net als hij ben ik ervan overtuigd dat het onderhandelingsproces moet resulteren in de oprichting van een onafhankelijke Palestijnse staat en de erkenning door de Arabische wereld van het bestaan en het recht op veiligheid van de staat Israël.
Ik heb het in 1998 in deze Vergadering ook al gezegd: als men probeert ieder conflict in deze regio afzonderlijk op te lossen, gaat men volledig voorbij aan alle historische, etnische, religieuze en culturele verschillen, en is men blind voor internationale strategieën die gericht zijn op controle over de grondstoffen en behoud van invloedssferen door middel van militaire bondgenootschappen. In haar strijd tegen iedere vorm van extremisme en fundamentalisme moet de Europese Unie ernaar streven haar politieke rol in de regio te versterken, bij te dragen tot de uitvoering van een proces dat in het Nabije en Midden-Oosten onderlinge veiligheid en samenwerking tot stand brengt waarbij alle betrokken landen gebaat zijn, en haar steun te verlenen aan alle convergenties die het pad effenen voor regionale oplossingen. Ik hoop dat de Euro-mediterrane conferentie die van 4 tot 6 april in Stuttgart plaatsheeft het mogelijk zal maken in die richting vooruitgang te boeken.
Met dit alles in mijn achterhoofd zal ik volgende week met een delegatie van de socialistische fractie Syrië bezoeken, juist nu Syrië en Israël te kennen hebben gegeven de vredesonderhandelingen te willen hervatten met de bedoeling een regionale samenwerking tot stand te brengen waarmee het gemeenschappelijk belang van de landen en de regio gediend is.

Deprez
Het akkoord van Wye Plantation is onder Amerikaanse bescherming tot stand gekomen en heeft het mogelijk gemaakt de akkoorden van Oslo die sedert 18 maanden volledig in het slop waren geraakt weer op gang te brengen. Dit kan ons enkel verheugen, evenals het feit dat alle belangrijke politieke stromingen in Israël voor het eerst met het principe land in ruil voor vrede lijken akkoord te gaan.
Daarentegen is het voor ons Europeanen heel wat minder aangenaam te moeten constateren dat wij op geen enkele manier bij de politieke onderhandelingen werden betrokken, ook al is de Europese Unie de belangrijkste geldschieter. In zekere zin draaien wij op voor de kosten zonder evenwel iets in de melk te brokken te hebben!
Hiervoor zijn twee hoofredenen. Enerzijds is het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid van de Unie, in weerwil van enkele institutionele stappen in de goede richting, de kinderschoenen nog lang niet ontgroeid. Anderzijds waren de aanzienlijke bedragen die aan de Palestijnse Autoriteit ter beschikking werden gesteld onvoldoende om het lot van de Palestijnse bevolking te verbeteren. Integendeel. Om precies te zijn was het zo dat enerzijds het geld op een ongelukkige wijze besteed is, en er anderzijds problemen bij de besteding van het geld zijn opgetreden doordat de Israëlische overheid administratieve belemmeringen opwierp en bovendien wegens aanslagen de gebieden herhaaldelijk werden afgesloten.
Wat dat betreft ben ik er diep van overtuigd dat het niet wenselijk is de hervatting en voortzetting van het vredesproces van het staken van de terroristische acties afhankelijk te maken. De terroristen streven er immers juist naar de mars naar vrede een halt toe te roepen, en de bommengooiers zullen in hun weerzinwekkend optreden volharden zolang hun misdaden hun politiek doel dienen: het vredesproces ten grave dragen.
Dit gezegd zijnde wil ik met onze rapporteur beklemtonen dat het, in het bijzonder in het licht van 4 mei 1999, nodig is dat de Europese Unie snel een gemeenschappelijk standpunt inneemt.

Eriksson, Sjöstedt en Svensson
Wij stemmen tegen het verslag. Het Europees Parlement bemoeit zich met het gevoelige vredesproces tussen Israël en Palestina, en brengt dit proces in gevaar. Wij zien dit als een zeer ernstige en zeer onverstandige zaak.
Verslag-Sakellariou (A4-0095/99)
Eriksson, Sjöstedt en Svensson
Wij hebben voor het verslag gestemd, aangezien in verscheidene delen wordt gewezen op de waarde van een verbeterde samenwerking tussen de landen van de EU en de staten rondom de Middellandse Zee. In het verslag wordt tevens gewezen op het belang van de voortzetting van het vredesproces in het Midden-Oosten, en van maatregelen ten behoeve van vermindering en kwijtschelding van de schuld van mediterrane landen die onder schulden gebukt gaan. Dat is een positief punt.
In het verslag wordt er trouwens in bepaalde paragrafen ook voor gepleit het gemeenschappelijke buitenlands en veiligheidsbeleid van de EU te versterken, en de Commissie meer bevoegdheden te geven op het gebied van het buitenlands beleid, iets waartegen wij gekant zijn. Desondanks zullen wij, op gronden die wij in de inleiding al aangaven, voor het verslag stemmen.

Trizza
 De oude en nieuwe beschavingen aan de Afrikaanse en Europese kust die met de nodige argwaan ten opzichte van elkaar en dikwijls in onderling conflict verwikkeld, hun weg in de tijd hebben afgelegd, hebben op de Conferentie van Barcelona van november 1995 de fundamenten gelegd voor een gemeenschappelijke toekomst: een toekomst waarin volgens de slotverklaring plaats was voor een meer intensieve politieke dialoog en voor ontwikkeling van de economische samenwerking.
Terwijl de Conferentie helaas politiek schipbreuk heeft geleden, heeft zij als tastbaar bewijs van haar bestaan alleen de europartnerschappen nagelaten.
Het lijkt mij daarom overdreven om van een Middellandse-Zeebeleid van de Unie te spreken, vooral omdat na ruim drie jaar nog niet alle landen van het Middellandse-Zeegebied zijn uitgenodigd om deel te nemen aan het proces van Barcelona.
Tegenover de existentiële problemen waarmee de Gemeenschap momenteel worstelt, zou de omschrijving van een goed onderbouwd beleid voor het Middellandse-Zeegebied - dat het stadium van de tekentafel is ontgroeid en eindelijk de meer passende context van het regionaal beleid wordt binnengeleid - een echte indicator kunnen blijken, de eerste stap in de richting van relevante communautaire maatregelen.
Wij zijn het eens met degenen die de draagwijdte van het buitenlands beleid van de EU ter discussie stellen, en die zeggen dat dit beleid zich niet mag blijven concentreren op het communautaire noorden, op het midden en oosten - ook al zijn de twee laatstgenoemde componenten zeker belangrijke gebieden van ons oude continent die eindelijk weer teruggekeerd zijn in de schoot van de democratie en de sociaal-economische vooruitgang - maar dat het zich ook moet toeleggen op het Middellandse-Zeegebied. Dat moet weer als vanouds fungeren als trait d'union , als brug tussen de culturen, menselijke samenlevingen en economieën.
En juist heden ten dage kent dit gebied hevige problemen en spanningen, die weliswaar worden bepaald door een opkomend fundamentalisme, maar waarvoor een oplossing zou kunnen liggen in maatregelen van de Unie in het kader van de huidige financiële hulp. Er zou een programma kunnen worden opgezet om de benadeelde landen in staat te stellen de last van de buitenlandse schuld geleidelijk te verminderen door de gelden in stimuleringsprojecten te herinvesteren. Ook zou daarbij een gemeenschappelijke regelgeving moeten worden opgesteld waarin alle problemen in verband met de immigratie worden opgenomen. Op deze manier kan de sociaal-economische ontwikkeling van de gehele regio een handje worden geholpen.
Verslag-Adam (A4-0088/99)
Sandbæk
Mijnheer de Voorzitter, de achterliggende idee van onze steun om de veiligheid in de kerncentrales in de kandidaat-landen te verbeteren, is altijd geweest dat deze centrales op lange termijn gesloten zouden worden. Het probleem is alleen dat dit niet gebeurd is en niets wijst erop dat dit zal gebeuren. Nadat de levensduur van de kerncentrales met de steun van de EU werd verlengd, beweren de kandidaat-landen nu dat de veiligheid in hun kerncentrales zo'n hoog niveau heeft bereikt dat er helemaal geen reden meer is om ze te sluiten. Daar heeft het verslag-Adam geen rekening mee gehouden. In dit verslag wordt de steun niet gekoppeld aan de eis om de centrales op lange termijn te sluiten en wordt evenmin een duidelijk beleid uitgestippeld voor de financiering van een energievorm die de kernenergie moet vervangen. De nucleaire industrie in het westen krijgt bovendien ook een langer leven. Er waren zo goed als geen bestellingen meer, maar nu komt er met EU-geld een nieuwe winstgevende markt. De Junibeweging erkent dat elk land het recht heeft een energievorm te kiezen en te beheren, ook kernenergie. Wij kunnen echter in geen geval instemmen met financiële steun voor de instandhouding van kernenergie ten koste van de ontwikkeling van milieuvriendelijke energiebronnen. De Junibeweging is bereid te stemmen voor een verbetering van de veiligheid van reactoren op korte termijn, indien hierbij de afschaffing van kernenergie voorzien is. De groenen hadden amendementen in die zin ingediend, maar aangezien ze allemaal verworpen zijn, stemmen wij tegen het verslag-Adam.

Ahern
Ondanks de in betekenis afnemende rol van kernenergie in Europa blijft de EU, via het Euratom-Verdrag, gigantische sommen geld verspillen aan de promotie, het onderzoek en de ontwikkeling van deze vorm van energieproductie. Het Euratom-Verdrag, destijds een van de drie oorspronkelijke verdragen van de Europese Unie, geeft nog altijd een juridische en grondwettelijke rechtvaardiging voor de "atomen voor vrede" -leugen teneinde "de zaak van de vrede te kunnen bevorderen (overweging 1) door het scheppen van de voorwaarden noodzakelijk voor de snelle totstandkoming en groei van de industrie op het gebied van de kernenergie" (artikel 1). Terwijl het Europees Parlement heel wat zeggenschap heeft over begrotingszaken van de EU, kan het merkwaardig genoeg geen daadwerkelijke controle uitoefenen op de activiteiten die onder het anachronistische en ondoorzichtige Euratom-Verdrag plaatsvinden.
De Europese kernenergiesector, in eerste instantie zwaar getroffen door Tsjernobyl, heeft uiteindelijk nieuwe marktkansen aan dat ongeluk weten te ontlenen. Er is voor miljoenen euro's geïnvesteerd in veiligheidsprojecten voor kerncentrales in Oost-Europa en de voormalige Sovjet-Unie, die grotendeels door de EU worden gefinancierd. Het onlangs gepubliceerde speciale verslag nr. 25/98 van de Europese Rekenkamer over de PHARE/TACIS-programma's voor de veiligheid van kerncentrales heeft echter aangetoond dat de veiligheid vooralsnog niet daadwerkelijk is toegenomen - iets waar wij al jaren op hameren. Het in opdracht van de groenen uitgevoerde STOA-onderzoek van het Parlement had dit overigens al aangetoond. Dat betekent dat de meer dan 800 miljoen euro die aan die verslagen zijn besteed, grotendeels als verspilling kunnen worden beschouwd.
Ondanks dat alles overweegt de Europese Commissie nu om onder het Euratom-Verdrag drie leningen te verstrekken voor de financiering van veiligheidsmaatregelen op basis waarvan Khmelnitski 2 en Rovno (K2/R4) in Oekraïne kunnen worden voltooid, als onderdeel van de overeenkomst inzake de sluiting van de centrale van Tsjernobyl. Deze leningen zouden ook worden aangewend voor de voltooiing van Kallinin 3 in Rusland en de reactoren 5 en 6 van de centrale van Kozloduy in Bulgarije. Al deze reactoren zijn destijds in de Sovjet-Unie ontworpen. Deze projecten bieden een goed voorbeeld van het soort problemen dat zich voordoet bij de onderhandelingen over de uitbreiding van de EU zodra de veiligheid van kerncentrales ter sprake komt. De Oekraïense president Kuchma heeft schriftelijk verklaard dat zijn land, in het kader van de overeenkomst tot sluiting van Tsjernobyl, in eerste instantie de voorkeur gaf aan op aardgas gestookte energiecentrales maar dat de G7, ter wille van de belangen van hun eigen kernenergiesector, Oekraïne dwongen akkoord te gaan met voltooiing van deze twee VVER 1000 MW-reactoren, waarvan de bouw al sinds de instorting van de Sovjet-Unie had stilgelegen. Bovendien heeft de manier waarop deze in aanbouw zijnde reactoren gedurende die periode zijn onderhouden wel wat te wensen overgelaten.
Uit de minste-kostenanalyse die een panel onder leiding van professor John Surrey van de SPRU van Sussex University terzake van dit project heeft uitgevoerd, blijkt dat deze reactoren bepaald niet de minste kosten met zich meebrachten. Desalniettemin blijven de Commissie en de G7 er bij de Europese Bank voor Wederopbouw en Ontwikkeling (EBWO) op aandringen 190 miljoen euro in deze reactoren te investeren. Dit komt bovenop de 400 miljoen euro die al onder het Euratom-Verdrag ter beschikking worden gesteld. Hier worden alle rationele procedures en alle technische en financiële voorbehouden terzijde geschoven. De investering die in Oekraïne verreweg het hoogste rendement oplevert is een investering in energiebesparing. De energie-intensiteit is in Oekraïne, en overigens ook in veel andere voormalige Oostbloklanden, namelijk vele malen hoger dan in de EU.
De centrale van Kozloduy illustreert een ander cruciaal aspect van dit probleem. De reactoren 1 tot en met 4 zijn van het minder veilige VVER 440-230-type en dienen onmiddellijk te worden gesloten. In ruil voor financiering heeft Bulgarije, via de rekening "Nucleaire Veiligheid" die de G24 bij de EBWO hebben geopend, toegezegd de centrale te zullen sluiten. De sluiting was echter afhankelijk van een aantal voorwaarden die het de Bulgaarse autoriteiten mogelijk maakten de sluitingsdata geheel wetmatig uit te stellen als ze niet aan die voorwaarden konden voldoen. Dat uitstel heeft inmiddels plaatsgevonden.
In beide gevallen blijken de belangen van de westerse kernenergiesector alle andere belangen ondergeschikt te maken. Aan deze situatie dient tijdens de nog resterende uitbreidingsonderhandelingen een einde te worden gemaakt. Er moeten vaste afspraken worden gemaakt over de sluiting van de reactoren, zonder allerlei ontsnappingsclausules, zodanig dat landen die niet aan de deadlines voldoen hun lidmaatschap op het spel zetten. We moeten overigens niet uit het oog verliezen dat er binnen de huidige grenzen van de EU ook al verschillende even onveilige reactoren staan, zoals de Britse Magnoxreactoren, die niet van een secundaire inkapseling zijn voorzien. En dan heb ik het nog niet over de enorme hoeveelheden hoogradioactief afval en andere gevaarlijke materialen die afkomstig zijn van de Britse en Franse opwerkingscentrales, een probleem waar Oost-Europa van verschoond is gebleven.
Met kernenergie zadelen we tienduizenden generaties na ons op met een erfenis van kernafval. Kernenergie laat echter ook een meer subtiele erfenis na in de vorm van de permanente verandering van het genetisch materiaal in alle levende wezens op aarde. De kernproeven in de atmosfeer vormden de eerste van een lange reeks roekeloze activiteiten waarmee radio-isotopen over de hele planeet werden verspreid. Militaire wetenschappers zorgden ervoor dat de stralingsnormen op een krankzinnig hoog niveau werden vastgesteld, om zich in te dekken tegen beschuldigingen dat de kernmachten de gezondheid van de menselijke soort in gevaar hadden gebracht. Wetenschappelijk onderzoek wordt ook vandaag de dag nog altijd gemanipuleerd, verijdeld of gewoon genegeerd. Ondanks de afname zijn de stralingsniveaus nog altijd veel te hoog, zoals aangetoond tijdens een workshop die op initiatief van de groenen voor het Parlement werd georganiseerd. Deze workshop diende later als uitgangspunt voor een STOA-onderzoek over dit vraagstuk. Erger nog, de richtlijn voor stralingsnormen (Euratom/96/29), die de burgers en arbeiders vanaf 2000 zou moeten beschermen, bevat bepalingen die de verdunning en recycling van radioactief afval mogelijk maken. Op deze manier wordt het zelfs mogelijk dat deze materialen in consumentenproducten terechtkomen zonder dat iemand het weet. Een en ander moet met spoed worden herzien om te voorkomen dat dit ook werkelijk gebeurt. Verder dient de EU het nieuwe onderzoek naar de bescherming tegen straling op korte termijn te bevorderen. Voorbeelden daarvan zijn onderzoek op het gebied van genetische instabiliteit en minisatelliet-DNA. Op die manier komen we meer te weten over de langetermijneffecten van blootstelling aan laagradioactief materiaal.

Fitzsimons
Kernenergie is dit jaar een belangrijke rol gaan spelen in de betrekkingen tussen de Europese Unie en de landen in Midden- en Oost-Europa en de nieuwe onafhankelijke staten. Het is van groot belang dat de veiligheid op het gebied van kernenergie een centraal onderdeel vormt van de toetredingsonderhandelingen. In Agenda 2000, het door de Europese Commissie opgestelde kader voor de ontwikkeling van de Europese Unie, staat vermeld dat de meeste centrales in de kandidaat-lidstaten nog altijd afhankelijk zijn van technologie uit het sovjettijdperk en niet voldoen aan de internationale veiligheidsnormen.
Vanuit het gezichtspunt van de EU vallen kernreactoren onder een van de volgende drie categorieën: reactoren van westerse makelij, reactoren van sovjetmakelij en onveilige reactoren. Het is zaak dat de Europese Commissie een energiestrategie uitstippelt voor elk van de landen waarmee we partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomsten hebben afgesloten. Die strategie zou moeten voorzien in een overeenkomst inzake de sluitingsdatum van onveilige reactoren.
Hoewel de aanvankelijke evaluatie door de Europese Commissie in het kader van Agenda 2000 niet voldoende gedetailleerd is, verdient de reactor van Mochovce in Slowakije onze speciale aandacht. Het zal op zijn minst zeven jaar duren voordat deze en andere centrales in Tsjechië, Hongarije en Bulgarije aan de internationale veiligheids-, volksgezondheids- en milieunormen kunnen voldoen. Bovendien moeten er in Bulgarije, Hongarije, Roemenië, Slovenië en Slowakije oplossingen worden gevonden voor de opslag van het kernafval dat in deze landen wordt geproduceerd.
Deze problemen hebben ook talloze gevolgen voor de Europese Unie. We moeten er daarom ook voor zorgen dat de EU niet wordt uitgebreid als we er niet zeker van kunnen zijn dat de kerncentrales in de kandidaat-lidstaten aan de hoogste internationaal overeengekomen veiligheidsnormen voldoen. Dat zal voor deze landen bepaald geen eenvoudige opgave worden. Zo is het ongeval in Tsjernobyl inmiddels veertien jaar geleden, maar hoe vreemd het ook klinkt, deze centrale voorziet nog steeds in een groot deel van de energiebehoefte van Oekraïne.
Het mag duidelijk zijn dat er westerse steun nodig is om deze centrale voorgoed te kunnen sluiten. De sluiting van Tsjernobyl, zodanig dat deze centrale geen verdere schade berokkent aan het milieu en de volksgezondheid, gaat zo'n 1, 7 miljard Britse pond kosten. Met die investering kunnen de twee nog operationele reactoren van Tsjernobyl op veilige wijze worden gesloten en ontmanteld.
In dit proces is ook een rol weggelegd voor de Europese Bank voor Wederopbouw en Ontwikkeling. Het doet me deugd dat de EBWO alleen het vorig jaar al bijna 200 miljoen Britse pond beschikbaar heeft gesteld om de Oekraïense autoriteiten te steunen bij hun pogingen Tsjernobyl in de nabije toekomst te sluiten.

Holm
Het lijdt geen twijfel dat steeds meer mensen grote onzekerheid voelen ten aanzien van kernenergie, zowel in de EU-landen, de landen van Midden- en Oost-Europa, als in de Nieuwe Onafhankelijk Staten. Het reactionaire kernenergiebeleid wordt steeds meer losgelaten, en heeft er onder meer toe geleid dat Zweden en Duitsland het gebruik van kernenergie aan het afbouwen zijn. Het zou meer dan wenselijk zijn als de landen in Midden- en Oost- Europa en de nieuwe onafhankelijke staten dit ook zouden doen.
Het verslag van de heer Adam en de commissie energie behelst enkele formuleringen die volgens mij in tegengestelde richting gaan (stimuleren van kernenergie in plaats van afbouwen). Zo wordt bijvoorbeeld de kernenergie-industrie in EU-landen aangemoedigd tot verdere betrokkenheid in de landen in kwestie. Ik daarentegen ben van mening dat de EU die landen economische steun moet geven, zodat zij een koers kiezen die hen van de kernenergie wegleidt. In deze context mogen de economisch sterkere EU-landen zich niet onbetuigd laten.
Over het steunprogramma waarvan in het verslag sprake is heb ik mijn twijfels, gezien de problemen die zich tot nog toe met de steunprogramma's van de EU hebben voorgedaan en het verslag dat de Rekenkamer vorig jaar daarover heeft ingediend. De problemen zijn naar het schijnt omvangrijk, en het geld dat de EU had gereserveerd heeft niet tot merkbare verbeteringen geleid. Dit is een ernstige zaak, en de EU moet overwegen hoe enerzijds steun voor het afbouwen van kernenergie, en anderzijds steun voor hernieuwbare energiebronnen en efficiënt energiegebruik vorm moet krijgen om effect te sorteren.
Tenslotte heb ik bij de stemming alle amendementen gesteund die wij in de Fractie De Groenen hebben ingediend, en die van grote betekenis zijn voor de toekomst.

Rovsing
Het probleem van de veiligheid en van een eventuele sluiting van kerncentrales in de kandidaat-landen in Centraal- en Oost-Europa en de Nieuwe Onafhankelijke Staten is een heel belangrijk element in de uitbreidingsstrategie, omdat het de veiligheid en volksgezondheid in heel Europa aanbelangt. Er moeten op een aantal gebieden dringend initiatieven worden genomen, zowel voor de veiligheid van de bestaande reactoren als voor de bouw van nieuwe centrales, de invoering van veiligheidsnormen, het toezicht op de naleving van deze normen door correct functionerende controleautoriteiten.
Ik denk dat onze commissie en onze rapporteur erin geslaagd zijn een zeer grondig verslag te maken over de nucleaire veiligheid in Centraal- en Oost-Europa. Ik ben ervan overtuigd dat de besluiten van het verslag de beslissingen die de komende jaren op dit gebied genomen zullen worden, in belangrijke mate zullen beïnvloeden.
Verslag-Stockmann (A4-0086/99)
Deprez
Voortaan zijn we het er allen over eens dat wij op het drievoudige vlak van economie, milieubescherming en gezondheidszorg gebaat zullen zijn bij de verwezenlijking van de doelstellingen die in Kyoto inzake de vermindering van de uitstoot van broeikasgassen werden vastgelegd.
Bovendien is het zonneklaar dat de doelstellingen van Kyoto slechts haalbaar zijn als de Europese Unie en de lidstaten alle beschikbare actiemiddelen aanwenden en inpassen in een globaal beleidsplan waarvan de doeltreffendheid aan de hand van kwantificeerbare parameters nauwkeurig kan worden gemeten.
Uit dit dubbele oogpunt kunnen wij er ons over verheugen dat de Commissie het Witboek "Een Energiebeleid voor de Europese Unie" heeft uitgegeven. Dit document lijkt inderdaad goede uitgangspunten te bevatten op basis waarvan de Commissie snel het juridische instrument kan instellen dat voor de feitelijke uitvoering van het globale beleidsplan nodig is.
Zo wordt dus het algemene kader vastgelegd waarin de lidstaten onder regelmatig toezicht van de Commissie hun specifieke doelstellingen per energiesoort en economische sector moeten inpassen. Hierbij is bijzondere aandacht geboden voor de bouw- en vervoerssectoren waarin aanzienlijke energiebesparingen mogelijk zijn.
In dit opzicht lijkt het me raadzaam gelijktijdig en met voorrang aandacht te besteden aan de nieuwe systemen van informatieoverdracht die ons op weg kunnen helpen om een oplossing te vinden voor de files die onze steden overbelasten en waarvoor wij niet alleen een hoge financiële en economische prijs betalen, maar die ons ook op het gebied van milieu en volksgezondheid veel kosten.
Verslag-Fourçans (A4-0102/99)
Lindqvist (ELDR), Eriksson, Seppänen, Sjöstedt en Svensson (GUE/NGL), Gahrton, Holm, Lindholm en Schörling (V), Bonde en Sandbæk (I-EDN)
Bij de invoering van de euro zullen de eurolanden de facto verplicht worden een uniform economisch beleid te gaan voeren. Dat is niet verrassend, maar verklaart onze houding tegenover de euro die wij als een politiek instrument voor nauwere integratie beschouwen. De lidstaten moeten erop aandringen dat ze hun eigen economisch beleid kunnen voeren, ook op het gebied van fiscaliteit, BTW en werkgelegenheid. De soevereiniteit van een staat bestaat erin dat hij over onafhankelijke instrumenten beschikt om zijn economie te leiden. Met de euro zijn de staten gedwongen dit recht te laten varen en zich te schikken naar de belangen van de Unie, waarbij geen rekening wordt gehouden met het belang van elke staat afzonderlijk. De EU mag zich niet met de nationale economische instrumenten bemoeien. Een muntunie en een centrale bank zullen op termijn niet kunnen bestaan zonder door een gemeenschappelijke regering of parlement beheerd te worden. Daarom zal de muntunie ofwel gevolgd moeten worden door een nieuwe fase in de politieke integratie, ofwel zal ze ten onder gaan.
Wij zijn van mening dat vrijwillige coördinatie van het economisch beleid en monetaire samenwerking tussen de lidstaten een uitstekend idee kan zijn, maar dit verslag laat absoluut geen ruimte voor vrijwillige coördinatie. Het stelt daarentegen dat de lidstaten verplicht dienen te worden hun fiscaal beleid te coördineren (paragraaf 43). Het verslag eist een systematische coördinatie van de belastingen op bedrijven, kapitaal en energie. Wij vinden dat de EU niet moet beslissen over macro-economische doelstellingen en middelen, die de ruggengraat van de democratie in de lidstaten vormen.
Daarom stemmen wij tegen dit verslag. Wij delen wel de bezorgdheid van de rapporteur over de economische crisis in de wereld. Wij steunen de kritiek die het verslag op de Unie geeft, omdat deze er niet in slaagt de werkloosheid in Europa, die weliswaar gedaald is maar toch nog te hoog is, te bestrijden.

Theonas
Volgens de Commissie heeft de Europese economie zich in het afgelopen jaar gunstig ontwikkeld. Wel is zij enigszins ongerust over de gevolgen van de internationale financiële crisis. Zij geeft toe dat deze gevolgen ook zichtbaar zijn in de economie van de EU en voorspelt een vertraagde "groei" voor 1999. Haar conclusies ten aanzien van hetgeen moet worden ondernomen, wijken echter niet van de alom bekende aanpak af: keiharde en eenzijdige bezuinigingen, verdere vermindering van de begrotingstekorten en de staatsschuld en verscherping van de inflatiebestrijding.
De Commissie verzwijgt dat er door de verstikkende begrotingsbeperkingen in de lidstaten bijna geen mogelijkheid meer bestaat om een eventuele uitbreiding van de crisis het hoofd te bieden. Zij legt ook niet uit waarom de particuliere investeringen uitblijven, ondanks de gestegen investeringsrentabiliteit, de verhoogde winsten, de verminderde arbeidskosten en de lage rentevoeten.
In haar verslag vraagt de commissie economische zaken om maatregelen waarmee de vermindering van de overheidsinvesteringen een halt kan worden toegeroepen. Hoe zal dit echter mogelijk zijn, indien de begrotingen elke armslag is ontnomen door de verplichtingen uit hoofde van het Verdrag betreffende de EU en het Stabiliteitspact? Wij vrezen ten zeerste dat men daarom gedwongen is te gaan sleutelen aan de structuur van de begrotingen en het mes nog dieper te zetten in de sociale uitgaven.
Wij zijn met name verontrust over de nauwe band die men wil leggen tussen de goedkeuring van de algemene economische richtsnoeren en het werkgelegenheidsbeleid. Enerzijds geeft men toe dat de EU en de lidstaten niet bij machte zijn de werkloosheid het hoofd te bieden en anderzijds wil men de richtsnoeren voor het loonbeleid en de andere parameters van het werkgelegenheidsbeleid steeds sterker onderwerpen aan de uit de criteria van Maastricht en het Stabiliteitspact voortvloeiende vereisten. Tekenend voor de schijnheiligheid is het feit dat men ons eerst zei dat het werkloosheidsprobleem kon worden opgelost met opneming in het Verdrag van een speciaal werkgelegenheidshoofdstuk. Toen beweerde men dat een begin moest worden gemaakt met de toepassing van de desbetreffende bepalingen. Daarna was er sprake van speciale maatregelen die zouden worden besloten tijdens de Top van Wenen en nu zegt men ons dat wij het Europese Werkgelegenheidspact moeten afwachten! Dat pact wordt momenteel nog uitgewerkt, maar wij weten allang dat dit in feite slechts een afdruk is van het Duitse actieplan voor de werkgelegenheid. Het staat als een paal boven water dat al dat gepraat over de noodzaak van meer convergentie van de politieke besluitvorming over de algemene economische richtsnoeren - waar ook de Commissie en de meerderheid van het Europees Parlement om vragen - een toename van de employability, ofwel inzetbaarheid, van deeltijdwerk, atypische arbeidsvormen en een ongunstige reorganisatie van het sociale stelsel tot gevolg zal hebben. De twee door de Commissie gepubliceerde verslagen, de zogenaamde Cardiff I- en Cardiff II-verslagen, sporen trouwens ook aan tot meer soepelheid in de arbeidsrelaties en de arbeidsmarkt, als toegift voor de macro-economische "inspanningen" . Wij stellen trouwens vast dat het bij de nieuwe arbeidsplaatsen bijna altijd om deeltijdwerk gaat en het aantal volledige arbeidsplaatsen afneemt.
De Commissie houdt liever de mond als het om internationale initiatieven gaat ter beperking van speculatieve kapitaaltransacties en ter bevordering van de productie-investeringen. Wij vragen haar derhalve tijdens de komende multilaterale onderhandelingsronde de problemen ter sprake te brengen die door de ongebreidelde kapitaaltransactie worden veroorzaakt voor de internationale financiële stabiliteit. Wij vragen haar zich in te zetten voor maatregelen zoals de Tobin-heffing.
De Europese burgers moeten de pijnlijke gevolgen van dit uitzichtloze beleid aan den lijve ondervinden. Met allerlei zinloze discussies over inzetbaarheid en ondernemingsgezindheid probeert met de aandacht van de mensen af te leiden. De waarheid duurt echter altijd het langst. De Europese volkeren zullen op dynamische en gecoördineerde wijze eisen dat concrete maatregelen worden getroffen ter bevordering van stabiele en volledige werkgelegenheid, dat begrotingen worden opgesteld waarmee een herverdeling van het inkomen ten gunste van de werknemers mogelijk wordt, dat paal en perk wordt gesteld aan de ongebreidelde activiteiten van het grote kapitaal en dat over het geheel genomen een geheel ander beleid wordt gevoerd in Europa en de lidstaten, een beleid dat zal leiden tot meer vrede, meer vooruitgang en meer sociale rechtvaardigheid.

De Voorzitter
De stemming is beëindigd.

Betrekkingen EU/Centraal-Azië (voortzetting)
De Voorzitter
Aan de orde is de voortzetting van het gecombineerd debat over het verslag-Truscott en de aanbeveling-André-Léonard.

André-Léonard
Mijnheer de Voorzitter, ik wil het Parlement er enkel op attent maken dat ik vanochtend heb gezegd dat er tijdens de rellen van 16 februari enkele mensen werden aangehouden, onder wie mevrouw Akedova, die een van de leiders is van een mensenrechtenorganisatie. Ik heb zopas een onrustbarend telegram ontvangen waarin me wordt meegedeeld dat er sinds die datum een duizendtal aanhoudingen hebben plaatsgevonden.
Omdat de ambassadeur van Oezbekistan ons met zijn aanwezigheid op de tribune vereert, zou ik graag hebben dat hij bij de heer Karimov als onze tolk optreedt en hem verzoekt dit duizendtal ten onrechte aangehouden mensen mild te behandelen.

Oddy
Mijnheer de Voorzitter, ik zou de twee rapporteurs graag mijn gelukwensen willen overbrengen. Ik ben al twee jaar lid van de delegatie voor de betrekkingen met Centraal-Azië en had in mei 1997 de eer deel te kunnen nemen aan een bezoek van deze delegatie van het Europees Parlement aan Kirgizstan en Oezbekistan. Gezien de vele associaties met de befaamde zijderoute is Centraal-Azië voor Europeanen een fascinerende bestemming. Ik werd ook bijzonder getroffen door de warme gevoelens van vriendschap die de mensen die we hebben ontmoet jegens Europeanen bleken te koesteren.
We hebben ook een bezoek gebracht aan het Aralmeer en hebben de milieuproblemen aldaar met eigen ogen kunnen aanschouwen. Daarnaast hebben we ons laten voorlichten over de economische moeilijkheden die deze geheel door land omgeven staten ondervinden, en over de problemen die zich voordoen bij de overgang van het sovjetregime naar onafhankelijkheid en de vrije markt. Tijdens een vergadering heb ik onlangs nog van de ambassadeurs vernomen dat de problemen van deze landen sinds de instorting van de Russische roebel alleen maar zijn verergerd.
Ik wil echter ook wijzen op de problematische situatie in Centraal-Azië op het gebied van de mensenrechten. De heer Truscott heeft daar vanmorgen al met verve over gesproken. Wel is het zo dat de ernst van de problemen per land verschilt. Hoewel ik dus voorzichtig positief ben over de tussentijdse overeenkomsten, dring ik er bij de Commissie op aan waakzaam te blijven als het over de mensenrechtensituatie gaat en geen gelegenheid voorbij te laten gaan de betreffende landen te wijzen op de noodzaak de mensenrechten serieus te nemen.

Tindemans
Ik zou de heer Truscott willen feliciteren omdat hij op een uitstekende wijze zijn taak heeft volbracht en rekening heeft gehouden met de adviezen die zijn uitgebracht. Ik had de eer dat te mogen doen voor de Commissie externe economische betrekkingen. Hij heeft volledig rekening gehouden met de adviezen die ik daar als rapporteur voor advies heb mogen uitbrengen en ik zou alles kunnen samenvatten in eigenlijk één voorstel. Wat de Commissie daar voorbereidt, is zeer goed maar wij leggen er in de Commissie externe economische betrekkingen de nadruk op dat de voorstellen in een globale politiek zouden worden opgenomen, zodat de infrastructurele werken, de communicaties, de pipelines , de verkeerswegen, kortom alles wat men gepland en geprogrammeerd heeft om tot een ontsluiting van die Centraal-Aziatische landen te komen en ze te doen deelnemen aan de moderne economie, niet fragmentarisch zou gebeuren maar globaal zou worden bekeken om werkelijk de basis te leggen voor de ontwikkeling van die landen. Dit is zonder enige wijziging aangenomen. De rapporteur verklaarde zich daarmee gelukkig en de tekst die dus aan het Parlement is voorgelegd, houdt daar terdege rekening mee. Ik denk dat dat een goed voorbeeld was van samenwerking tussen verschillende commissies en verschillende rapporteurs. Ik wens nog eens mijnheer Truscott daarvoor te bedanken.

Camisón Asensio
Als voorzitter van de parlementaire delegatie voor de betrekkingen met de Centraal-Aziatische landen wil ik de twee rapporteurs, mevrouw André-Léonard en de heer Truscott, oprecht gelukwensen. Ik verkeer immers bij uitstek in een positie om te kunnen zeggen dat zij prachtig werk hebben geleverd, dat vooral uitblinkt door zijn grondigheid.
Ik heb zelf ook vastgesteld dat in sommige, of eigenlijk bijna alle van de betrokken landen sprake is van een gebrek aan verdieping van de democratie en van een gebrek aan respect voor de mensenrechten. En als u doorvraagt, zou ik zelfs zeggen dat ook de overgang naar een stelsel van burgerlijke vrijheden en naar een markteconomie maar moeizaam verloopt. Maar ik heb altijd al de stelling verdedigd dat het belangrijkste is dat de geleidelijke ontwikkeling van die vrijheden niet stil komt te staan maar de goede kant opgaat, of dat nu langzaam of snel gebeurt. Het zou oneerlijk geweest zijn om van die landen een gedrag te verlangen dat lijkt op wat in onze gevestigde westerse democratieën gebruikelijk is. Er was een dosis begrip nodig, en het is duidelijk dat de gewenste ontwikkeling zich nu voordoet. Het gaat misschien langzaam, maar er zit schot in. Daarom stel ik met genoegen vast dat in de aanbeveling over Oezbekistan de rapporteur letterlijk zegt dat zij verheugd is over de inspanningen van de Oezbeekse regering om de democratisering en het respect voor de mensenrechten te versterken. Op soortgelijke wijze wordt in het verslag van de heer Truscott de vooruitgang verwelkomd die is geboekt in de richting van een werkzame democratie, zoals dat wordt genoemd in stukken van de CVSE.
We moeten ook niet vergeten dat er een garantie op die democratische ontwikkeling bestaat sinds er in de betreffende partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomsten een clausule is opgenomen die als voorwaarde voor samenwerking stelt dat men zich moet houden aan democratische beginselen, de mensenrechten en de regels van de markteconomie. De regering van Oezbekistan heeft steeds met nadruk gezegd dat zij, voor wat de geleidelijke toepassing van deze beginselen betreft, bereid is om stappen vooruit te zetten. Als bewijs daarvan wijst zij erop dat er inmiddels kantoren zijn geopend van de OVSE, van Human Rights Watch en van het Nationaal Centrum voor de Rechten van de Mens van Oezbekistan. Daarnaast is ook de nationale ombudsman als instelling in het leven geroepen.
Anderzijds moet worden bedacht dat te veel vertraging in de ratificatie van de genoemde overeenkomst het democratische overgangsproces dat in het land aan de gang is kan bemoeilijken. En het is onmiskenbaar dat de energie van dit land voor Europa, vanuit sociaal-economisch oogpunt, van grote waarde is.
Om dit alles, mijnheer de Voorzitter, steunen wij de aanbeveling en het verslag.

Bertens
Mijnheer de Voorzitter, partnerschapsovereenkomsten zoals wij die nu bespreken, kennen hun conditionaliteit. De landen die daaraan meedoen moeten bereid zijn om op weg naar de waarden van democratie en mensenrechten het juiste pad te begaan. Tien jaar geleden wist niemand waar Oezbekistan lag of Turkmenistan of Kazachstan, misschien als je het boek "De Koerier van de tsaar" had gelezen, wist je ongeveer waar Centraal-Azië begon, maar niet waar het eindigde. Daarom vind ik het toch goed dat wij nu, tien jaar na de val van de Muur, na het verdwijnen van wat wij "de beer in het Oosten" noemden met het gemak van een politicus kunnen zeggen: die landen zullen dat en dat gaan doen. Met het verslag van mevrouw André ten aanzien van het partnerschapsakkoord ben ik het dan ook volledig eens.
Anderzijds steunen wij de mededeling van de Commissie ten aanzien van geheel Centraal-Azië. Het akkoord inzake de intensieve mensenrechtendialoog zal voor de betrokken landen een stimulans zijn en een controle. Zij zullen actief worden gevolgd en geadviseerd. Ingeval van stappen achteruit kunnen wij altijd nog het akkoord opschorten, wat ik niet aanraad. Wij moeten geduld hebben met de geschiedenis en met hun sociale achterstand die om welke reden dan ook is opgelopen. Het kan dan wel zijn dat een enkele onder ons wist waar Oezbekistan lag, maar ik vind het toch een hele bevrijding dat wij op deze wijze dat gigantische deel van onze aardbol kunnen beschrijven. Mag ik de twee rapporteurs hartelijk danken.

Schroedter
Mijnheer de Voorzitter, ter attentie van de heer Bertens merk ik op dat wij de anderen niet altijd naar onszelf mogen beoordelen. Sedert de val van de Berlijnse muur zijn wij verantwoordelijk voor Oost-Europa en voor een democratische en stabiele ontwikkeling tijdens het moeilijke overgangsproces. Daarom vraag ik mij af waarom de EU hechte betrekkingen met die landen zo belangrijk vindt. Als ik de documenten van de Commissie, de verklaring van de Raad en het verslag-Truscott bekijk, vraag ik mij af of het wel echt om de stabiele ontwikkeling en niet alleen om de natuurlijke rijkdommen van die landen gaat. Ik vraag mij af of de belangstelling niet uitsluitend naar die natuurlijke rijkdommen en dus niet naar de mensen in die landen uitgaat.
Een van de grote vragen is voor mij dan ook in hoeverre deze partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst met Oezbekistan en soortgelijke overeenkomsten met andere landen de stabiliteit en de sociale en economische ontwikkeling in het voordeel van de bevolking van die landen beïnvloeden. Als het alleen om de exploitatie van de natuurlijke rijkdommen gaat, plaats ik daar vraagtekens bij. Van het allergrootste belang is voor mij dan ook de mensenrechten- en democratieclausule. Democratie is nodig om de problemen tijdens de overgangsprocessen te kunnen oplossen. De bevolking moet kunnen participeren en de werknemers moeten inspraak hebben. Daarom vraag ik nogmaals wat die mensenrechtenclausule eigenlijk waard is als wij er niet in slagen schendingen van de mensenrechten te bestraffen, die nog altijd door de vingers zien en dus geen democratische en stabiele structuren in dat land tot stand kunnen brengen.
De situatie is er als volgt: er is geen duidelijke scheiding van de machten, er zijn problemen met eerlijke en vrije verkiezingen, er zijn reusachtige problemen met de persvrijheid, de doodstraf bestaat nog altijd, er worden strafprocessen gevoerd tegen leden van de oppositie, kranten, journalisten, belangengroepen en demonstranten. Dat is het probleem. Vandaar nogmaals mijn vraag aan de Commissie: kunnen wij met deze overeenkomst volstaan of moeten wij voor die landen eigenlijk veel meer doen?
Daarom vind ik het zinvol dat wij ons, voordat wij deze overeenkomst goedkeuren, nogmaals de vraag stellen welke maatregelen werkelijk op de stabilisering van de regio gericht zijn. Ik wijs erop dat wij ook het Vluchtelingenverdrag van Genève in acht moeten nemen. Dat moet gebeuren voordat wij die landen tot veilige derde landen uitroepen. De bepaling is ook in de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst opgenomen. Dat gaat niet. Wij moeten daarvoor eerst de nodige voorwaarden creëren.

Souchet
Mijnheer de Voorzitter, de nieuwe staten van Centraal-Azië zijn bijzonder kwetsbaar. Ze hebben een gemengde bevolking. Ze kunnen niet terugvallen op staatkundige tradities, want ze zijn staten in wording die tot dusver slechts ondergeschikte aanhangsels van een imperium waren. De drugsroutes lopen er dwars door. Ze moeten zich verdedigen tegen omringende landen die hen in hun bestaan bedreigen. Ze zitten ingesloten tussen Rusland dat als voormalige grootmacht de grootste belangstelling voor deze regio blijft koesteren, Turkije dat nog altijd het leiderschap van een groot Turkssprekend Centraal-Azië nastreeft en Pakistan dat net als Iran de zijde kiest van de voorstanders van een groot fundamentalistisch Afghanistan en zich daarbij verlaat op het bijzonder gevaarlijke wapen van het militante islamisme.
Wij moeten er vanzelfsprekend over waken dat de mensenrechten overal worden geëerbiedigd, maar als wij uitsluitend standaardnormen hanteren om deze landen op hun houding tegenover mensenrechten te beoordelen, lopen wij gevaar onszelf de mogelijkheid tot doeltreffend optreden te ontnemen; dat weten andere zoals de Verenigde Staten te voorkomen. Wij mogen ons niet blindstaren op potentaten die het sovjettijdperk hebben overleefd, machtige maffia's en nomenklatura die zich proberen te handhaven.
Wij moeten ook rekening houden met het bemoedigende feit dat, het drama van Tadzjikistan buiten beschouwing gelaten, deze landen niet door burgeroorlogen worden verscheurd, en dat kerk en staat in die landen traditioneel van elkaar gescheiden zijn, wat hen uit de greep van het islamisme kan houden.
Het is dus beter de tenuitvoerlegging van de partnerschapsovereenkomsten met deze landen niet te koppelen aan voorwaarden waarmee wij ons iedere mogelijkheid om invloed uit te oefenen zouden ontzeggen. We weten uit ervaring dat uitstel geen zoden aan de dijk zet. Wij moeten er de voorkeur aan geven ons te voorzien van praktische werkinstrumenten die onder toezicht van de Raad strikt moeten worden afgestemd op de andere instrumenten voor buitenlands optreden van de Unie evenals op het bilaterale beleid van de lidstaten. Mijnheer de Voorzitter, dat is de prijs die wij voor doeltreffend optreden moeten betalen.

Rübig
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, door de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst tussen de EU en Oezbekistan goed te keuren geeft het Europees Parlement aan de sedert 1991 onafhankelijke Republiek Oezbekistan een positief signaal. Dat land lijdt, zoals in dit verslag terecht wordt opgemerkt, onder de gevolgen van de Russische crisis en onder de daling van de grondstoffenprijzen.
De regering van Oezbekistan heeft een OVSE-waarnemer en een ombudsman toegelaten en aldus iets gedaan om de mensenrechtensituatie te verbeteren. Dat de doodstraf nog altijd bestaat en dat in de gevangenissen afschuwelijke omstandigheden heersen, bewijst echter dat de situatie nog lang niet is zoals wij willen. Het Europees Parlement erkent met deze goedkeuring ook dat de regering, althans naar buiten toe, bereid is de mensenrechtensituatie in dit Centraal-Aziatische land te verbeteren.
Dat de Commissie in het verslag wordt verzocht het Parlement elk jaar een verslag over de democratie en de mensenrechten voor te leggen en de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid van de ontwikkelingen op de hoogte te houden, bewijst dat Oezbekistan het democratiserings- en stabiliseringsproces nog lang niet heeft afgesloten.
Wij maken ons echter niet alleen zorgen over de telkens opnieuw opflakkerende etnische spanningen tussen Oezbekistan, Kirgizstan en Tadzjikistan, maar ook over de situatie in het Ferghanadal, dat als een potentiële conflicthaard dient te worden beschouwd. De verdeling van dat dal, na de instorting van de Sovjet-Unie, tussen drie landen heeft tot etnische conflicten geleid. In de regio is de destabilisering nog lang niet overwonnen. De verdeling van het dal, een van de vruchtbaarste en dichtst bevolkte van de gehele regio, tussen drie staten heeft de regio gedestabiliseerd en een algemene economische teruggang veroorzaakt.
Voorts maken wij ons ook zorgen over het feit dat het dal een centrum van drugshandel en internationaal georganiseerde criminaliteit en bovendien een broeinest van islamitisch fundamentalisme is. De zware bomaanslagen van 16 januari van dit jaar bewijzen hoe gespannen de situatie er nog altijd is. Dat was de zwaarste aanslag in Centraal-Azië sedert de onafhankelijkheid van Oezbekistan. De wijze waarop de aanslag werd uitgevoerd wijst erop dat hij, hoewel de regering van premier Karemov het voorval probeert te bagatelliseren, het werk van een goed georganiseerde bende is. Wij geloven dat de situatie alleen door een doelgerichte uitvoering van het TACIS-programma en een regeling voor de etnische conflicten kan worden gestabiliseerd.

de Silguy
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, het gecombineerde debat van vandaag bewijst dat uw Parlement bijzondere aandacht besteedt aan het mensenrechtenvraagstuk in alle landen van Centraal-Azië en in Oezbekistan in het bijzonder.
De Commissie is blij dat uw rapporteur, mevrouw André-Léonard, tot ratificatie van de samenwerkings- en partnerschapsovereenkomst met Oezbekistan besloten heeft. Vasthouden aan het veto tegen dit akkoord zou voor dit land een straf betekenen en ertoe leiden dat de bescherming van de mensenrechten in het gedrang komt. Het zou ook, zoals de heer Camisón Asensio zo-even benadrukte, afbreuk doen aan het democratiseringsproces.
In tegenstelling tot de handels- en samenwerkingsovereenkomst en de interim-overeenkomst die tot dusver voor de bilaterale betrekkingen tussen de Unie en Oezbekistan werden toegepast brengt die nieuwe partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst een politieke dialoog op gang die het mogelijk maakt het mensenrechtenprobleem rechtstreeks ter sprake te brengen. Dankzij die partnerschapsovereenkomst kunnen wij de politieke dialoog in een structureel kader inpassen en kunnen wij ook op het gebied van economie, handel en cultuur optreden.
In antwoord op de vraag van uw rapporteur, dit wil zeggen van mevrouw André-Léonard, kan ik u bevestigen dat de heer Van den Broek zich ertoe verbindt het mensenrechtenprobleem op de verschillende bilaterale ontmoetingen ter sprake te brengen en, vooral, daarmee te beginnen vanaf zijn volgende bezoek aan Tasjkent aan het einde van de maand maart. Mevrouw André-Léonard, hij zal u er, zoals u vanochtend heeft gevraagd, verslag over uitbrengen.
Zoals de heer Rübig er ons daarnet nog op gewezen heeft, maakt Oezbekistan momenteel een slechte tijd door. Vanuit economisch oogpunt is de daling van de katoenprijs zeer nadelig voor de handelsbalans van een land dat voor zijn uitvoer hoofdzakelijk op die grondstof is aangewezen. Op politiek gebied bewijst de golf van bomaanslagen waarvan Tasjkent het slachtoffer is geweest dat de toestand ter plaatse broos en gespannen is.
Onmiddellijk heeft de heer Van den Broek in een schrijven aan de president van Oezbekistan niet alleen zijn medeleven met de families van de slachtoffers betuigd maar er ook op gewezen dat er bij de rechtmatige opsporing van de daders van de aanslagen met eerbied voor de mensenrechten moet worden opgetreden.Commissie aan te sluiten bij het verzoek dat u tot hem richtte.
Ondanks die moeilijkheden spant de Oezbeekse regering zich in om grondige economische hervormingen door te voeren en met de bescherming van de mensenrechten vooruitgang te boeken. Uit recente contacten met de overheid is gebleken dat zij van plan is op de ingeslagen weg voort te gaan.
Dan kom ik nu bij het verslag van de heer Truscott. Het gaat over de mededeling van de Commissie van 1995 en concentreert zich eveneens op het mensenrechtenprobleem. Het trekt voornamelijk een vergelijking tussen alle Centraal-Aziatische republieken. De Commissie gaat met de opmerkingen van uw rapporteur akkoord.
Ik wil u er evenwel op wijzen dat, zoals dat met Oezbekistan het geval is, alle partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomsten een wettelijke kader, een basis eigenlijk, een gepaste structuur vormen waarin met de betrokken landen over het mensenrechtenprobleem kan worden gediscussieerd. Daartoe dient de politieke dialoog die voor het eerst in de geschiedenis van de bilaterale betrekkingen tussen de Unie en die landen officieel in iedere overeenkomst is opgenomen. Zoals ook de heer Truscott het vanochtend heeft gevraagd, zal de heer Van den Broek ervoor zorgen dat u de evolutie van de toestand in deze regio op de voet kunt volgen.
Bovendien voorzien de nationale TACIS-programma's 1998-1999 voor zowel Oezbekistan als Kazachstan en Kirgizstan in projecten die de tenuitvoerlegging van de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomsten kunnen bevorderen. In dit verband heeft de Commissie duidelijk gemaakt dat zij voorrang geeft aan het project voor democratisering van de samenleving dat ook op de voorbereiding van de verkiezingen betrekking heeft.
Overigens zal er in het kader van deze partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomsten per land een parlementair samenwerkingscomité worden opgericht waarin vertegenwoordigers van het Europees Parlement en de parlementen van elk van de Centraal-Aziatische republieken rechtstreeks met elkaar kunnen beraadslagen. Zo zal uw Parlement beschikken over het geschikte orgaan om zelf het vraagstuk van de bescherming van de mensenrechten ter sprake te brengen en de mogelijkheid hebben meer toezicht uit te oefenen op de bilaterale betrekkingen tussen de Unie en de Centraal-Aziatische landen.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer de Silguy.
Het gecombineerd debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 9.00 uur plaats.

Communautair douanewetboek
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0080/99) van de heer Paasilinna, namens de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid, over het voorstel voor een verordening (EG) van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad tot vaststelling van het Communautair Douanewetboek (COM(98)0226 - C4-0370/98-98/0134/(COD)).
Het woord is aan de rapporteur, de heer Paasilinna.

Paasilinna
Mijnheer de Voorzitter, commissaris, collega's, met behulp van het onderhavige voorstel van de Commissie wordt de basisverordening met betrekking tot het Communautair Douanewetboek gewijzigd. Het doel van de Commissie is geweest om de douaneverordening te vereenvoudigen en te rationaliseren. Dat is gerechtvaardigd, want ze bestaat uit meer dan 253 artikelen en ontelbare paragrafen. Minstens 28 wetgevingsinstrumenten die voor de inwerkingtreding van de verordening van kracht waren worden ingetrokken. Dit oerwoud van wetgeving is in een zodanige kluwen van wetsartikelen ontaard dat waarschijnlijk maar een paar mensen binnen de Unie ze allemaal kennen. De doelstellingen van de Commissie om duidelijkheid te verschaffen in dit web van regels worden echter in dit voorstel nog niet verwezenlijkt. Dat is betreurenswaardig. Het in stand houden van een ingewikkelde en moeilijk te doorgronden wetgeving is een sterke vorm van machtsuitoefening: als mensen niet in staat zijn de wetten te begrijpen waar ze zich aan dienen te houden, gaat de macht over in handen van professionele vertolkers van de wet. Omdat het Parlement nu niet alle voorstellen goedkeurt, zal de zaak waarschijnlijk later eindigen bij het bemiddelingscomité, en die bemiddeling zal waarschijnlijk plaatshebben tijdens het Finse voorzitterschap.
Het douanewetboek heeft aanzienlijke invloed op het handelsbeleid van de Gemeenschap, en met name op het landbouwbeleid. De traditionele landbouwheffingen zijn namelijk douanerechten geworden. Het douanewetboek beïnvloedt eveneens de indirecte belastingen, omdat de methodes daarvan nog steeds worden gebruikt bij de heffing van BTW op goederen uit derde landen. Bovendien heeft de regelgeving invloed op het antifraudebeleid in het communautair douanevervoer, aangezien er via de uitvoeringsbepalingen veiligheidsmaatregelen zijn ingebouwd. Het douanewetboek is ook een middel om statistische gegevens te verzamelen, dus heeft het ook invloed op de statistieken met betrekking tot de buitenlandse handel.
Ik heb een amendement ingediend op het voorstel van de Commissie met betrekking tot het gebruik van elektronische gegevensverwerking bij het inklaren. De Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid heeft dat goedgekeurd en ik hoop dat dat in deze zaal ook het geval zal zijn. In mijn eigen land, zoals ook in vele andere lidstaten, is het van belang om het gebruik van elektronische douaneaangiften te regulariseren. Ook de documenten met bijlagen mogen niet op papier staan. De elektronische verwerking maakt het functioneren van de douane effectiever en sneller. Een zeer ernstig probleem bij het functioneren van de douane in de Europese Unie is dat de douanerechten van de lidstaten nog niet volledig en actueel op elkaar zijn afgestemd. Daarentegen lijkt het erop dat de tegenstander, oftewel de criminelen, behoorlijk goed contact onderhouden. Ik wil dan ook aan de Commissie vragen in welke fase de automatisering van het douanesysteem van de Unie zich bevindt; het aantal lekken in ons douanesysteem moet immers omlaag. Bij het inklaren, zoals bijvoorbeeld in het geval van elektronische handel, doet een dergelijke parallelle circulatie van papieren de elektronische verwerking teniet en verhindert ze de ontwikkeling ervan als een onderdeel van de rationalisering, efficiëntie en houdbaarheid.
Ik ben het evenmin eens met het onderdeel van het Commissievoorstel dat gaat over de zogenaamde directe en indirecte inklaringsprocedure op basis van artikel 5. Volgens schattingen zou dat betekenen dat ongeveer twintigduizend douaneambtenaren hun baan zouden verliezen, en daarnaast dat de betrouwbaarheid zou verminderen en het aantal gevallen van fraude zou toenemen, met name in de zuidelijke lidstaten. Mijn commissie deelt deze mening.
Ik verzoek u om met name aandacht te schenken aan amendement 13. Ik stel hier, bijgestaan door mijn fractie, nogmaals de wijziging voor die in mijn oorspronkelijke voorstel stond met betrekking tot artikel 1, punt 21 a van het douanewetboek. Wat de preferentiële status van goederen betreft heeft het betrekking op de ware oorsprong van goederen en op het vraagstuk van het te goeder trouw handelen. Mijn voorstel daarin is dat als een getuigenis die gegeven is door ambtenaren van een derde land onjuist blijkt te zijn, de belastingstraf niet alleen wordt opgelegd aan de importeur die te goeder trouw heeft gehandeld. De door mij voorgestelde wijziging verlicht met name de positie van het arbeidsintensieve MKB en spreidt de risico's. In de nipte stemming van de commissie werd gekozen voor het standpunt waarbij de importeur een uiterst brede bescherming krijgt; als gevolg hiervan krijgt de Gemeenschap, oftewel de belastingontvanger, het hele risico te dragen, zonder redelijke risicospreiding. Ik ben nu te weten gekomen dat mevrouw Peijs amendement nummer 9 ingetrokken heeft, dat zij had ingediend en dat door de commissie werd goedgekeurd, en zodoende kunnen we samen de zojuist door mij voorgestelde formulering steunen, die waarschijnlijk een goed compromis is tussen zowel het voorstel van de Commissie als het amendement van mevrouw Peijs. Als de Gemeenschap verlies lijdt als gevolg van crimineel handelen, zullen de extra kosten natuurlijk altijd in laatste instantie door de belastingbetalers van de lidstaten betaald worden. Om deze reden dient de Gemeenschap de middelen te hebben om in te grijpen als een exporteur en de autoriteiten van een exporterend land zich schuldig maken aan onrechtmatig en crimineel handelen.

Ferrer
Mijnheer de Voorzitter, het communautair douanewetboek is een onmisbare steunpilaar van het handelsbeleid van de Unie. Tevens is het een essentieel instrument voor de verwezenlijking van de interne markt en de bescherming van de financiële belangen van de Europese Unie. Maar het is duidelijk dat de regels en procedures op douanegebied gaandeweg moeten worden herzien om ze aan te passen aan nieuwe situaties die zich voordoen, en zo mogelijk juridische of procedurele leemten op te vullen.
Als er één nieuwe omstandigheid is die een herziening van het bestaande wetboek noodzakelijk heeft gemaakt, dan is dat ongetwijfeld de geleidelijke groei van het handelsverkeer van de Gemeenschap, die het gevolg is van de toenemende openstelling van markten en de vooruitgang van de informatiemaatschappij. Deze ontwikkeling noopt tot het bijwerken van het wetboek om het te kunnen vereenvoudigen en beter toe te snijden op de werkelijkheid van vandaag de dag. De Commissie externe economische betrekkingen is dan ook verheugd met het wijzigingsvoorstel dat de Commissie heeft ingediend, en deelt de onderliggende filosofie.
Als het echter aankomt op de concrete inhoud, zijn wij het allesbehalve eens met de maatregelen die de Commissie voorstelt. Wij zijn van mening dat het niet voldoende is alleen de doelmatigheid te willen verbeteren; er moet ook worden gezorgd voor een beter evenwicht tussen de nodige vereenvoudiging en de voorgestelde modernisering van procedures enerzijds, en fraudebestrijding anderzijds. Gelet op de voortschrijdende liberalisering van markten en het stelsel van preferenties dat de Unie voor veel landen heeft vastgelegd, met name voor de ACS-landen, zijn juridische instrumenten om vervalsingen en fraude te bestrijden absoluut onmisbaar. Dat geldt ook voor de eventuele toepassing van oorsprongsregels, of die nu wel of niet preferentieel van aard zijn.
Tegelijkertijd moet er rekening worden gehouden met het wegvallen van de douanecontrole aan de grenzen tussen de lidstaten door de totstandkoming van de interne markt. Dit maakt het absoluut noodzakelijk effectieve controlemaatregelen te treffen om te verzekeren dat de douaneprocedures op het hele grondgebied van de Gemeenschap uniform worden toegepast, waardoor wordt vermeden dat er mazen in het net ontstaan die fraude en criminaliteit in de hand kunnen werken.
De tekst die de Commissie ons voorlegt bevat echter geen enkel voorstel dat op deze aspecten ingaat, hoewel die toch van vitaal belang kunnen zijn. Om deze lacunes op te vullen heb ik twee amendementen ingediend - de nummers 14 en 15 - die de essentie weergeven van het standpunt dat unaniem is goedgekeurd door de Commissie externe economische betrekkingen. Ik wil hier de aandacht van de Vergadering en de Commissie op vestigen, en u vragen om voor deze amendementen te stemmen.
Het gaat er in concreto om toe te staan dat aangiften via de computer worden gedaan. Daarbij wordt echter wel de verplichting gehandhaafd - en het gaat nadrukkelijk om een verplichting - om in ieder geval bij de aangifte van handelswaar via de computer de bijbehorende bewijsstukken voor te leggen, hoewel ook dat via de computer moet kunnen. Daarnaast is het ook zaak dat de douaneautoriteiten controlemaatregelen treffen om te garanderen dat de communautaire douaneregels op het gehele grondgebied van de Unie correct en uniform worden toegepast. Alleen op die manier kan er werkelijk doeltreffend worden gecontroleerd om alle vormen van fraude en vervalsing te bestrijden.
Als deze amendementen worden aangenomen, geven wij daarmee niet alleen een ondubbelzinnig signaal dat de Unie het opneemt tegen fraude, maar dragen wij ook bij aan het concurrentievermogen van bedrijven, en daarmee aan het bevorderen van economische groei en het scheppen van werkgelegenheid in de Gemeenschap.

Bardong
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, in de eerste plaats wil ik de heer Paasilinna danken voor zijn verslag. Ik ben ook blij dat vele amendementen van de Commissie begrotingscontrole in het verslag zijn opgenomen. Volgens ons draagt de Commissie aan het Comité te veel wetgevende bevoegdheid over. Het is goed dat wij dat samen veranderen. Voorts wil ik mij tot een enkel punt beperken. Volgens de Commissie begrotingscontrole en volgens mijzelf gaat het echter om een zeer ernstig probleem: meer dan 50 % van de in de Europese Unie ingevoerde goederen zijn aan een zogenaamd preferentiestelsel onderworpen. Voor al die goederen moet een certificaat van oorsprong worden voorgelegd. De verleiding is dan ook groot om valse certificaten voor te leggen. De betrokkenen willen ook zo weinig mogelijk douanerechten betalen. Dat is niet alleen slecht voor de begroting van de Unie, maar gaat ook ten koste van de eerlijke producenten en importeurs. Bij manipulatie staat het communautair douanewetboek toe dat in geval van goede trouw tegenover de uitvoerder van de heffing van de verschuldigde rechten kan worden afgezien.
Daarmee houden zowel amendement 9 als amendement 13 van de rapporteur verband. De Commissie begrotingscontrole is blij dat vele van haar amendementen zijn overgenomen, maar deze twee amendementen zijn in strijd met wat de Commissie begrotingscontrole wil. Ze zijn te zwak of te algemeen. Als ze in deze vorm worden aangenomen, kunnen voortaan alle importeurs en exporteurs - in amendementen 9 en 13 worden respectievelijk alleen de importeurs en exporteurs genoemd - beweren dat zij te goeder trouw waren. Die formulering is te zwak en te gevaarlijk, temeer daar de fraudebestrijdingsdienst UCLAF voor de gehele Europese Unie slechts over enkele ambtenaren beschikt die zulke verdachte gevallen onderzoeken. Het risico om wegens een valse aangifte te worden gestraft, is te klein.
Ik verzoek de rapporteur zijn amendementen 13 en 9 dus nog eens te bekijken en zo mogelijk in te trekken. Anders zetten wij de deur voor fraude wijd open.
Voorts hebben wij vernomen dat de Raad en de Commissie werken aan duidelijker teksten over wat goede trouw is en wat goede trouw niet mag zijn. Ook de toekomstige zwarte lijsten kunnen met de benamingen van oorsprong in verband worden gebracht. Ik vraag daarom dat de amendementen 9 en 13 nog eens worden bekeken en zo mogelijk worden ingetrokken. Wij kunnen die amendementen niet goedkeuren.

Rübig
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, alleen al in 1997 bedroeg de opbrengst van de douanerechten 13, 6 miljoen euro. Dat is 86, 4 % van de traditionele eigen middelen. Zoals bekend zijn de douanerechten de enige echte belastinginkomsten op de EU-begroting. Dat is een reden temeer om, in het licht van het huidige nettobetalerdebat, de communautaire douaneregeling doeltreffend toe te passen. Daarom staan wij uiterst positief tegenover dit verslag. De rechtsregels moeten uiteraard evengoed voor de uitvoer- als de invoercontroles gelden. Wij mogen daartussen dus geen onderscheid maken.
Het hoofdpunt is evenwel de aansprakelijkheid voor valse certificaten inzake de oorsprong van goederen. De vraag is of de Europese exporteur dan wel de importeur van een derde land voor valse certificaten van oorsprong aansprakelijk moet worden gesteld als die het gevolg zijn van een vergissing van autoriteiten in het buitenland. Wij menen dat een inspanning moet worden gedaan om de voorgestelde elektronische procedures spoedig in te voeren en die vooral doeltreffend en zeer eenvoudig te maken. Dit voorstel is volgens mij immers te ingewikkeld. Wij moeten ook een onderscheid maken tussen gevoelige en gewone of stukgoederen, waarvoor uitvoerige controles beslist onmogelijk zijn.
Fouten kunnen het gevolg zijn van een vergissing van de exporteur of van de autoriteiten van een derde land, maar ook van bewuste fraude in het handelsverkeer. Daarom moeten wij tegen vervalsing beveiligde documenten ontwerpen, stempels met verschillende onbekende kleuren gebruiken, digitale handtekeningen invoeren en vooral noteren wanneer iets gebeurt en waar iets aankomt, zodat men bij de douanecontrole precies weet wanneer de goederen zijn vertrokken en waar ze naartoe zijn gegaan. Als de tijdstippen niet kloppen, kunnen wij dan gemakkelijk een onderzoek instellen.
De Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid stelt daarentegen voor de importeur alleen aansprakelijk te stellen als de oorzaak van de valse certificaten van oorsprong bij hem te vinden is. Als de certificaten van oorsprong evenwel door de schuld van de exporteur of de buitenlandse autoriteiten vals zijn, mag de importeur in normale omstandigheden geen enkele aansprakelijkheid dragen. Een goede regeling kan de handel veel last besparen. De importeur moet erop kunnen rekenen dat een certificaat echt is. Het beleid moet daar dus voor zorgen. Wij mogen niet verwachten dat de importeur zelf een onderzoek instelt, vooral als er geen enkele aanleiding is om aan de echtheid van het certificaat te twijfelen.

Theonas
Mijnheer de Voorzitter, met een onbegrijpelijk en volledig ongefundeerd voorstel wil de Commissie artikel 5 van het Communautair Douanewetboek veranderen. Deze verandering zal de genadeslag zijn voor de reeds door zware werkloosheid getroffen douane-expediteurs.
Sedert in 1993 de binnengrenzen werden afgeschaft, is 80 à 85 % van het aantal arbeidsplaatsen in deze sector verloren gegaan. De Commissie wil de lidstaten de mogelijkheid ontnemen om zelf, uitgaande van de budgettaire behoeften, te beslissen of zij directe of indirecte vertegenwoordiging in de douane toestaan. Deze mogelijkheid bestaat al tientallen jaren lang en is in de praktijk waardevol gebleken. Alles gaat daarmee van een leien dakje. Elke lidstaat heeft immers de mogelijkheid rekening te houden met de specifieke kenmerken van zijn douanesector en een juiste, verantwoorde, snelle en economische afwikkeling van de douanewerkzaamheden te garanderen.
Een douane-expediteur moet voor het vervullen van zijn taak beschikken over technische kennis. Hij moet de douanewetgeving grondig kennen om de goederen in de juiste douanecategorie te kunnen onderbrengen en de hoogte van de douanerechten en heffingen te kunnen berekenen. Om dit beroep te kunnen uitoefenen moet men voldoen aan bepaalde vereisten. Men moet over de noodzakelijke beroepsbekwaamheid beschikken en absoluut betrouwbaar zijn. Aldus zijn deze deskundigen echte medewerkers voor de douaneautoriteiten. Zij dragen bij aan de fraudebestrijding en zorgen voor een snellere handel door tijdige vrijmaking van de goederen. Daardoor kunnen de opslag- en distributiekosten worden verminderd, hetgeen ook een gunstige invloed heeft op het mededingingsvermogen en een soepel verloop van de buitenlandse handel.
De Commissie noemt als argument de op til zijnde beperking van de mededinging en de toepassing van het beginsel inzake vrije dienstverlening. Dit argument is echter niet steekhoudend. Deze douane-expediteurs zijn zelfstandigen. Zij hanteren geen afgesproken tarieven en staan dus in concurrentie tot elkander. Anderzijds kunnen de gebruikers van douanediensten ofwel zelf naar het douanekantoor stappen om daar de nodige formaliteiten af te wikkelen, ofwel zij kunnen zich laten vertegenwoordigen. Die vertegenwoordiger hoeft, volgens de nationale wetgeving, niet per se een douane-expediteur te zijn. De argumenten van de Commissie zijn allesbehalve waterdicht. Zij zijn zelfs vreemd en willekeurig. Er is niet één studie die haar gelijk geeft. Daarom zijn wij blij met het verslag van de heer Paasilinna. De rapporteur ontzenuwt op doeltreffende wijze de beweringen van de Commissie. Wij zijn hem dan ook dankbaar voor zijn verslag en bevelen aanneming daarvan aan.

Monti
 Mijnheer de Voorzitter, gaarne zou ik de economische commissie en speciaal de rapporteur, de heer Paasilinna, willen feliciteren. Uit het verslag blijkt dat de douane-unie het middelpunt van het politieke debat blijft: dit behoeft geen verbazing te wekken, want doelstellingen als de vereenvoudiging van de formaliteiten, de rechtszekerheid van de actoren, de bescherming van de financiële belangen van de Gemeenschap, die in theorie door niemand worden betwist, kunnen op het vlak van de concrete toepassing daarentegen aanleiding geven tot tegenstrijdige beoordelingen. Ik moet verder constateren dat bij het debat ook een belangrijke problematiek van institutionele aard meespeelt, die maakt dat de Gemeenschap althans in de onmiddellijke toekomst niet de nodige hervormingsdrang aan den dag zal kunnen leggen op het vlak van de concrete beleidslijnen en met name op het gebied van de douane-unie.
Het communautair douanewetboek is een van de pijlers - de belangrijkste van allemaal - die ervoor zorgen dat voor zover het subsidiariteitsbeginsel dat toelaat de administratie homogeen is. De meningen op dit punt vallen niet altijd samen. De Commissie vindt het dikwijls moeilijk te zorgen voor uniformiteit van de administratie op het gebied van de douane, als waarborg voor goed werkende en doelmatige douanediensten, en dit niet alleen omdat zij slechts over beperkte middelen beschikt, maar ook en vooral omdat de lidstaten soeverein blijven bij de toepassing van de communautaire regelgeving. Dat komt doordat het subsidiariteitsbeginsel al te strikt en formalistisch geïnterpreteerd wordt, zoals het Parlement al heeft kunnen constateren bij de besprekingen over het programma Douane 2000. Door deze situatie is de Commissie vaak het mikpunt van - weliswaar begrijpelijke, maar soms wel enigszins onterechte - kritiek, als zou zij niet in staat zijn om voor een afdoende douanecontrole te zorgen. Er wordt inderdaad vaak meer van de Commissie verwacht dan zij kan bieden, maar dan moet tenminste worden ingezien dat die Commissie de beschikking moet krijgen over de instrumenten om van het douanewetboek een doeltreffend kader te maken, speciaal door de vaststelling van duidelijke en operationele toepassingsregels, zij het in een nauwkeurig omlijnde context. Pas als er zo'n kader is, mijnheer de Voorzitter, kan er begrip ontstaan voor enkele meningsverschillen die naar voren komen bij de beoordeling van de resultaten waartoe de werkzaamheden in verband met de wijziging van het douanewetboek moeten leiden.
Ik wil nu iets zeggen over ons standpunt ten aanzien van de amendementen. Wat betreft amendement 1, kan de Commissie niet accepteren dat de beperkingen die in enkele lidstaten aan de uitoefening van de directe vertegenwoordiging bij het vervullen van de douaneformaliteiten zijn gesteld, verenigbaar zijn met de doelstellingen van de eenheidsmarkt. De Commissie erkent daarentegen dat er een overgangsperiode noodzakelijk kan zijn; wat ik daarnet heb gezegd, belet ons echter amendement 11 over te nemen.
Amendement 2 levert geen problemen op, evenmin als het eerste deel van amendement 3. De Commissie is echter bang voor het volgende: wanneer het aan het oordeel van de lidstaten wordt overgelaten om te bepalen of de bescheiden die de aangiften moeten vergezellen moeten worden overgelegd of alleen ter beschikking van de douane-instanties worden gehouden, kan dit leiden tot administratieve praktijken die van de ene lidstaat op de andere verschillen. Dat deel van amendement 3 is dus niet aanvaardbaar; amendement 14 dat dezelfde strekking heeft, kan niet worden geaccepteerd omdat het overbodig is. In het eerste deel wordt in feite hetzelfde gezegd als in de huidige tekst van het douanewetboek, terwijl het tweede deel identiek is aan het door de Commissie ingediende wijzigingsvoorstel.
Wat betreft de amendementen 4 tot en met 8 en amendement 12, die verband houden met de hervorming van de economische douaneregelingen, kan de Commissie akkoord gaan met de amendementen 6 en 12, maar kan zij haar voorstel niet intrekken, zoals in amendement 4 wordt gevraagd. De Commissie denkt echter haar aanvankelijke voorstel preciezer te kunnen formuleren. De amendementen 5 en 7 zijn onaanvaardbaar omdat deze de Commissie zouden beletten om een bureaucratisch beletsel weg te nemen in het kader van het onderzoek naar de economische voorwaarden. Amendement 8 houdt er geen rekening mee dat de Commissie op haar beurt heeft voorgesteld een andere bepaling te laten vervallen en deze dubbele afschaffing zou tot een juridische leemte leiden; om die reden is het amendement niet aanvaardbaar.
Amendement 9 en amendement 13 betreffen de kwestie van de goede trouw van de economische actoren. De Commissie heeft de werkzaamheden van het Parlement over dit onderwerp aandachtig gevolgd en staat in het algemeen achter het gestelde doel, namelijk dat het probleem van de goede trouw wordt opgelost in het voordeel van de importeur, waarbij het risico van een ongeldig certificaat billijker wordt verdeeld. Amendement 9 is ingetrokken: de Commissie had dit echter toch niet kunnen overnemen. Amendement 13 lijkt ons daarentegen meer in de richting te gaan van een meer correcte en evenwichtige oplossing van het probleem van de verantwoordelijkheid van de economische actoren. In die zin kan amendement 13 als een positieve bijdrage worden beschouwd en de Commissie zou dit dan ook kunnen accepteren als grondslag voor een meer volledige herziening van artikel 220. Wij zijn dan ook voornemens om in het naar aanleiding van de stemming in het Parlement herziene voorstel een nieuwe formulering van artikel 220 op te nemen om op het niveau van hun verantwoordelijkheden een beter evenwicht tot stand te brengen tussen importeurs, exporteurs, instanties in derde landen en communautaire douane-instanties die bevoegd zijn de goede trouw te beoordelen.
Wat betreft de verantwoordelijkheden van de economische actoren, is de Commissie voorts van mening dat het terugbrengen van de verjaringstermijn van drie tot twee jaar een belangrijke stap zou betekenen om een betere rechtszekerheid voor de eerlijke importeur naderbij te brengen. Helaas staat amendement 10 hier haaks op. Door het schrappen van dit gedeelte van het voorstel van de Commissie dreigt ook de mogelijkheid van de invoering van conservatoire maatregelen te verdwijnen. De Commissie denkt dus dit amendement te kunnen accepteren.
Wat tenslotte amendement 15 betreft meent de Commissie dat het onderwerp hiervan, namelijk adequate controles, niet op een abstracte manier in het douanewetboek kan worden gedefinieerd, maar dat dit eerder in het licht van nauwkeurig omschreven aspecten moet gebeuren, bijvoorbeeld de goede trouw of de risicograad. Daarom acht de Commissie dit amendement niet aanvaardbaar; het zou immers beter passen in de antifraude-wetgeving.
Terwijl ik de rapporteur, de heer Paasilinna, nogmaals mijn dank betuig, zou ik, mijnheer de Voorzitter, nog een moment zijn vraag willen beantwoorden met betrekking tot de nationale automatiseringssystemen. Zoals bekend heeft de Commissie het platform Communication Network - Common Systems Interface , ook wel bekend als CCN-CSI, gecreëerd opdat de nationale systemen zowel met elkaar als met de door de Commissie zelf ingestelde systemen kunnen communiceren. Dit platform zal ook worden gebruikt in het kader van het nieuwe geautomatiseerde doorvoersysteem, dat aan het eind van dit jaar in werking zal worden gesteld tussen de vijf partners: Duitsland, Italië, Spanje, Nederland en Zwitserland.
Tot slot kan ik nog mededelen dat de afgevaardigden die hiervoor interesse hebben zullen worden uitgenodigd om een demonstratie van dit systeem bij te wonen op 31 maart.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer Monti.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 9.00 uur plaats.

Verwelkoming
De Voorzitter
Dames en heren, ik zie dat wij op de tribune door een flink aantal jonge Europese burgers worden vergezeld. Ik wil ze van harte welkom heten, ze bedanken voor hun aanwezigheid en tegen ze zeggen dat wij hier elke dag op bescheiden wijze ons werk doen in de hoop dat zij, wanneer ze eenmaal meer verantwoordelijkheden hebben, een Europa zullen aantreffen waar vrede en sociale gerechtigheid heersen en waar iedereen in goed harmonie samenleeft. Hartelijk welkom.
Applaus

Onderlinge aanpassing recht gebruiksmodellen
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0096/99) van de heer Añoveros Trias de Bes, namens de Commissie juridische zaken en rechten van de burger, over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot onderlinge aanpassing van het recht inzake gebruiksmodellen (COM(97)0691 - C4-0676/97-97/0356(COD)).
Het woord is aan de rapporteur, de heer Añoveros Trias de Bes.

Añoveros Trias de Bes
Mijnheer de Voorzitter, in de Europese Unie zijn er op alle deelgebieden van de intellectuele eigendom regels aangenomen, behalve voor de gebruiksmodellen. Het gebruiksmodel maakt het mogelijk dat kleine technische verbeteringen die de mensheid van nut zijn ook de uitvinder tot voordeel strekken, ook al verdient de gedane uitvinding niet zoveel bescherming als het octrooi. Het gebruiksmodel is vooral nuttig voor individuele uitvinders en kleine bedrijven. Doordat er naast het octrooi nog een andere instrument bestaat voor kleinere uitvindingen, kan bovendien de mate van inventiviteit die voor octrooiverlening vereist is strikter worden beoordeeld.
De Commissie heeft gekozen voor harmonisering, en heeft een voorstel voor een richtlijn gedaan waarin moedig de moeilijk taak wordt aangevat om de wetgeving van twaalf landen te harmoniseren, die op veel punten uiteenloopt, en zulke wetgeving in te voeren in drie landen die daarover niet beschikken. In dit voorstel komen we de drie klassieke eisen tegen die aan de bescherming van uitvindingen worden gesteld: nieuwheid, uitvinderswerkzaamheid en industriële toepasbaarheid. Men vergeet echter de eis te stellen dat het gebruiksmodel een praktisch of technisch voordeel op moet leveren, wat nu juist een fundamentele en inherente eigenschap is van het gebruiksmodel. Deze eis maakt ook het verschil tussen het gebruiksmodel en tekeningen of modellen beter zichtbaar. Dit dient ertoe om te vermijden dat mensen die inbreuk maken op het gebruiksmodel zich aan de bescherming kunnen onttrekken door een paar oppervlakkige wijzigingen in het ontwerp aan te brengen, en zo de technische innovatie kunnen gebruiken die in het gebruiksmodel is vervat.
Wij stellen voor het gebruiksmodel te definiëren door te verwijzen naar een structuur, mechanisme of configuratie. Hierdoor kan de uitvinder zich beperken tot het tonen van een concreet voorbeeld dat industrieel nut heeft, en kan er een procedure worden gebruikt die sneller en eenvoudiger is maar toch een minimale rechtszekerheid biedt. Dit houdt in - zoals ook het Economisch en Sociaal Comité voorstelt - dat werkwijzen en stoffen van gebruiksmodellenbescherming zijn uitgesloten.
De geringere rechtszekerheid die het gebruiksmodel biedt in vergelijking met het octrooi is de prijs die moet worden betaald voor de snelheid en lage kosten van het gebruiksmodel. In ons verslag stellen wij een reeks maatregelen voor ter aanvulling op het voorstel van de Commissie, die met name bedoeld zijn om de rechtszekerheid van het gebruiksmodel te verbeteren zonder afbreuk te doen aan de snelheid en de lage kosten waarmee een gebruiksmodel kan worden verkregen.
De maatregelen die ik als rapporteur voorstel, zijn in essentie in de amendementen terug te vinden. Zij komen er natuurlijk op neer dat, hoewel de mate van inventiviteit, de inspanning om iets nieuws tot stand te brengen, minder is dan bij het octrooi, het niet volstaat dat de aanvrager alleen maar verklaart dat hij iets heeft uitgevonden. Daarom stellen wij als eerste maatregel voor, een definitie van uitvinderswerkzaamheid te gebruiken die is geïnspireerd op de definitie die in de Europese Octrooiovereenkomst staat, maar dan minder streng.
Een andere maatregel betreft de invoering van een bezwaarprocedure om geschillen sneller op te kunnen lossen. Tevens stellen wij voor het gebruik van het onderzoeksverslag te bevorderen, dat verplicht wordt gesteld wanneer er een rechtsvordering wordt ingesteld. Nog een maatregel behelst het verbeteren en noemen van de beschermingsvoorwaarden. Tenslotte hebben wij ook voorgesteld een extra grond voor nietigheid op te nemen, voor het geval de houder van het gebruiksmodel daar achteraf geen recht op blijkt te hebben. Deze nietigheidsgrond leidt tot de nietigheid van de registratie en niet van de uitvinding zelf, die zijn waarde behoudt en voor bescherming in aanmerking komt wanneer de uitvinder of de houder daartoe een aanvraag doet.
Hoewel ik deze maatregelen dus zou willen toevoegen, ben ik het al met al op veel wezenlijke punten eens met de Commissie, mijnheer de commissaris. Net als de Commissie ben ik van mening dat er een minder hoog gehalte van de uitvinding moet worden vereist in vergelijking met octrooien, en dat er geen volledig vooronderzoek moet worden verlangd.
Wij hebben de amendementen van de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid goeddeels aanvaard. Nu ik hier mijn collega mevrouw Oddy zie, wil ik ook zeggen dat ik haar amendementen in de commissie heb verworpen, maar nu ze door een andere collega, mevrouw Thors, zijn herschreven en ik ze grondig heb bestudeerd, ben ik van plan die amendementen - 34 en 35 - te accepteren.
Tenslotte wil ik erop wijzen dat de geldigheidsduur van het gebruiksmodel korter is dan die van het octrooi. Wij aanvaarden het maximum van tien jaar dat in de meeste landen geldt, en daarom stellen wij voor geen verdere verlenging toe te staan als daar in het verplichte onderzoeksverslag om gevraagd wordt. Hiermee wordt een te lange beschermingsduur tegengegaan, en tegelijkertijd bevordert het de rechtszekerheid en de duidelijkheid.

Medina Ortega
Mijnheer de Voorzitter, zo laat op de avond staat ons hoofd er niet meer naar om al te zwaarwichtige dingen te behandelen, en daarom ik zou bij het einde willen beginnen. Bij het einde, omdat de rapporteur zojuist ruimhartig de amendementen heeft aanvaard die waren ingediend door mevrouw Oddy, mijn fractiegenoot in de Commissie juridische zaken en rechten van de burger, en nu ook door twee liberale leden, mevrouw Thors en mevrouw Riis-Jørgensen. Deze amendementen - het is jammer dat ons publiek is vertrokken, want dit gaat hen direct aan - gaan over speelse activiteiten, het zijn de amendementen over speelgoed.
Ik zeg dit omdat ik denk dat een van de vernieuwingen die het Parlement misschien kan invoeren is dat speelgoed ook door een gebruiksmodel kan worden beschermd. Ik vind het jammer dat het publiek is vertrokken. Ik denk dat de Voorzitter ze een beetje heeft afgeschrikt. Hij had ons waarschijnlijk kunnen helpen door een of ander gebruiksmodel te deponeren, en had dat dan kunnen doen op de manier die de rapporteur nu voorstelt, via één enkel loket - we willen trouwens beslist weten hoe de Commissie dat gaat aanpakken. In Spanje zijn we ook bekend met de term "één enkel loket" , maar dan om andere redenen. Hier gaat het over een ander soort enig loket. Het idee is dat als iemand in één lidstaat van de Gemeenschap een gebruiksmodel deponeert, dat model in de hele Gemeenschap wordt erkend. Daarmee probeert de rapporteur vooruit te lopen op het gewone wetgevingswerk, want in het Groenboek van de Commissie is sprake van drie etappes. Ten eerste: harmonisering. Ten tweede: wederzijdse erkenning door de lidstaten. En tenslotte: de regelgeving. Wij zijn nog niet in de fase van uniforme communautaire regelgeving, maar we zouden vast een stapje vooruit kunnen zetten.
Het zou heel interessant zijn om te horen wat de Commissie daarvan denkt. Ik zou commissaris Monti willen vragen of hij van mening is dat de Commissie, op basis van deze voorstellen van het Parlement, op korte termijn voor zo'n enkel loket zou kunnen zorgen. Op die manier zou een vindingrijke jongere die een interessant spel uitvindt dat maar in één land van de Gemeenschap hoeven aan te melden, terwijl het door de procedure van één enkel loket toch in de hele Gemeenschap erkend wordt.
De heer Añoveros Trias de Bes en ik zijn op twee manieren collega's van elkaar: als parlementsleden en omdat we beiden hoogleraar internationaal recht zijn. Vanzelfsprekend erken ik dat hij buitengewoon werk heeft geleverd, dat blijk geeft van analyse en studie. Op een academisch symposium zou ik misschien op een paar punten met hem van mening verschillen, want ik zou altijd wel iets vinden waar ik het niet mee eens was, maar ik denk toch dat hij een voortreffelijke analyse heeft uitgevoerd. Zo is er bijvoorbeeld het concept "uitvinding" , en de vraag wat een uitvinding inhoudt. Dat is een onderwerp dat aanleiding zou kunnen geven tot een uitgebreide discussie, net als het concept van het gebruiksmodel op basis van een structuur of montage, maar niet als een bepaalde stof of werkwijze. Dat zijn echter dingen die zo laat op de avond de leden waarschijnlijk niet meer zo zullen interesseren. Ik wil alleen nog zeggen dat de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-Democraten de amendementen van de Commissie juridische zaken en rechten van de burger steunt, evenals de beide amendementen die door de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij zijn ingediend.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer Medina Ortega. Ik geloof niet dat mijn vriendelijke woorden die jonge Europese burgers hebben afgeschrikt. Maar misschien heeft u toch wel een beetje gelijk, want jonge mensen hebben een scherpe intuïtie, en het zou kunnen dat ze hebben geraden dat ik kinderarts ben en dat ze daardoor zijn afgeschrikt. Het was in ieder geval niet mijn bedoeling; integendeel, ik wilde ze alleen maar heel vriendelijk welkom heten bij onze werkzaamheden.

Buffetaut
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, het gebruiksmodel is een beschermingsrecht dat de meeste Europese landen, met opmerkelijke uitzondering van Duitsland en Frankrijk, in een of andere vorm toepassen. Aangezien de verleende rechten verschillen, is harmonisatie inderdaad wenselijk. Wij zijn dus overtuigde voorstanders van de onderlinge aanpassing van de rechtsregels.
Zoals wij het van de heer Añoveros trouwens gewend zijn, is het voorstel van de rapporteur zeer degelijk. Niettemin heb ik bezwaren tegen wat ik onduidelijkheden zou noemen. Ik denk bijvoorbeeld aan amendement 10 dat een definitie van de uitvinderswerkzaamheid voorstelt die naar ons oordeel ietwat te ruim of te vaag is. Het is wellicht ook nodig de regels voor de één-loket-procedure verder uit te werken. Gaat het om een uitsluitend verklarende procedure? Aan welke voorwaarden moet er voor de wederzijdse erkenning worden voldaan? Welke regeling zal er inzake taalgebruik worden toegepast?
De rapporteur stelt dat er voor het MKB, individuele personen en universiteiten een korting van 50 % op de heffingen moet gelden. Dat noem ik nog eens een goede maatregel, want het gebruiksmodel moet, in het bijzonder voor het MKB, goedkoop zijn. Naar mijn oordeel is het vooral wenselijk dat alle heffingen zo laag zijn dat het toestaan van kortingen niet nodig is.

Oddy
mijnheer de Voorzitter, ik ben ingenomen met dit verslag en wil de rapporteur graag feliciteren met zijn werk. Dit voorstel voor een richtlijn behelst de invoering van het recht op registratie van gebruiksmodellen. Een gebruiksmodel is een minder ontwikkelde versie van een octrooi. Het recht inzake gebruiksmodellen is momenteel niet in alle lidstaten van toepassing. In mijn eigen land, het Verenigd Koninkrijk, bestaat het bijvoorbeeld niet. Bij ons kunnen uitvinders alleen octrooi aanvragen, maar daar is veel meer onderzoek mee gemoeid. Daarnaast betreft een octrooi uitvindingen met een hogere ontwikkelingsgraad.
Het gebruiksmodel biedt in vergelijking met het octrooi het voordeel dat het sneller kan worden verleend, volgens een minder gecompliceerde en ook goedkopere procedure. De invoering van het gebruiksmodel verdient daarom onze steun.
Het doet me genoegen dat de rapporteur mijn amendement heeft overgenomen. Dit amendement, dat in de commissie werd ingediend en nu door mevrouw Thors wordt uitgewerkt, zal de Europese speelgoedindustrie ten voordeel strekken en van groot belang blijken voor de jongere burgers van Europa.
Enkele belanghebbenden hebben me schriftelijk op de hoogte gesteld van hun bezorgdheid over het voorstel van de Commissie, dat in hun ogen niet krachtig genoeg is. De rapporteur heeft deze zorg willen wegnemen door eisen in te voeren ten aanzien van onderzoek voorafgaande aan de procesvoering en voordat de beschermingsduur van het gebruiksmodel tot meer dan zes jaar kan worden verlengd. Ik steun deze voorstellen en dank de rapporteur voor zijn inspanningen.

Monti
 Het zij mij vergund u, mijnheer Añoveros Trias de Bes geluk te wensen met de kwaliteit van uw verslag. Ik constateer met genoegen dat de juridische commissie de aanpak van de Commissie in dit dossier niet opnieuw ter discussie heeft gesteld en dat de karakteristieken van het gebruiksmodel, zoals die voorzien waren in de ontwerprichtlijn, zijn gehandhaafd, dat wil zeggen een lagere uitvindingshoogte dan die welke voor een octrooi vereist is, geen vooronderzoek naar de ontvankelijkheid, beschermingsduur beperkt tot tien jaar.
De juridische commissie heeft 33 amendementen aangenomen. De Commissie kan er hier 24 van accepteren, waarvan vijf gedeeltelijk. Wij zijn namelijk van mening dat die amendementen enkele aspecten van het voorstel verduidelijken en beter preciseren. Ik doel speciaal op de amendementen 4 en 33 die voorzien in toezicht op de richtlijn door de Commissie. Dit zal het mogelijk maken dat drie jaar na omzetting van de richtlijn door de lidstaten de werking ervan in de praktijk wordt geëvalueerd en dat eventuele leemten worden aangevuld. De Commissie kan evenwel negen amendementen niet overnemen, waaronder de amendementen 1, 6, gedeeltelijk, en 17, met betrekking tot de invoering van een één-loket-procedure.
Ik heb alle begrip voor de redenen die aan deze amendementen ten grondslag liggen, maar de invoering van zo'n procedure gaat het doel van deze ontwerprichtlijn te boven, namelijk de nationale bepalingen op het gebied van gebruiksmodellen die een meer direct effect hebben op de werking van de eenheidsmarkt, nader tot elkaar te brengen. Een dergelijke procedure, die zowel uit juridisch als uit praktisch oogpunt talrijke moeilijkheden zou opwerpen, zonder dat echter het probleem van de vertalingen wordt opgelost, lijkt bovendien niet te voldoen aan de eisen die door de economisch belanghebbenden tot zijn geformuleerd.
Amendement 18, waarmee de invoering van een bewaarprocedure wordt beoogd, valt ook buiten het bestek van de harmonisatie die met deze richtlijn wordt nagestreefd. Het betreft hier een procedurekwestie die overeenkomstig het evenredigheidsbeginsel aan het oordeel van de lidstaten moet worden overgelaten. Een dergelijk voorstel is overigens nooit ingediend in het kader van de besprekingen van de groep deskundigen bij de Raad. Maar, mijnheer Medina Ortega, net als voor de voorgaande amendementen kan de mogelijkheid om een bezwaarprocedure in te voeren worden bestudeerd in het kader van het toezicht waarin de richtlijn voorziet.
Ook andere amendementen leveren moeilijkheden op: het betreft hier de amendementen 2, gedeeltelijk, 6, gedeeltelijk, 8, gedeeltelijk, 23 en 24 in hun geheel, die direct of indirect het toepassingsveld van de richtlijn betreffen. Deze amendementen zijn erop gericht stoffen en werkwijzen van het toepassingsveld van de richtlijn uit te sluiten. Gaarne zou ik uw aandacht erop vestigen dat de uitsluiting van stoffen en werkwijzen van de gebruiksmodellenbescherming berust op een inmiddels achterhaalde denkwijze. Het overleg dat met het Groenboek van 1995 in gang is gezet, heeft uitgewezen dat de belanghebbenden grotendeels positief stonden tegenover een toepassingsveld dat ook stoffen en werkwijzen zou omvatten. De eis van de driedimensionale vorm, waarbij stoffen en werkwijzen dus van bescherming worden uitgesloten, betekent een stap terug in de wetgevingen van de lidstaten. Momenteel beschouwen slechts vier lidstaten de driedimensionale vorm als een voorwaarde om bescherming door een gebruiksmodel te verkrijgen. Om die redenen kan de Commissie niet akkoord gaan met deze amendementen.
Ook amendement 12, dat voorziet in een korting op heffingen voor het midden- en kleinbedrijf, is niet acceptabel. Ik heb het volste begrip voor de gedachte achter dit amendement, maar een dergelijke bepaling kan niet worden opgenomen in een harmonisatierichtlijn, omdat zulks financiële implicaties voor de lidstaten zou hebben die het doel van de richtlijn te buiten zouden gaan. Eventueel kan er een overweging worden opgenomen, waarin de achterliggende gedachte van dit amendement kan worden verwoord.
Er zijn nog andere amendementen die voor de Commissie niet aanvaardbaar zijn: amendement 15, dat behalve controle achteraf ook een controle vooraf van de uitzonderingen voorziet, kan niet worden aanvaard omdat dit het ontbreken van de formele toetsing van de beschermingsvoorwaarden ter discussie stelt; evenmin aanvaardbaar zijn de amendementen 6, gedeeltelijk, 10, gedeeltelijk en 16, die het praktische of technische voordeel introduceren als aanvullende voorwaarde voor het verkrijgen van de bescherming. Hiermee zou een nieuwe eis worden gesteld voor het verkrijgen van de bescherming, terwijl het technische of praktische voordeel eenvoudigweg moet worden beschouwd als rechtvaardiging van de uitvinderswerkzaamheid.
Ook amendement 30 dat voorziet in nietigheid van de aanvraag voor een gebruiksmodel, indien de houder geen recht had op het gebruiksmodel, is onaanvaardbaar. In een soortgelijk geval zou de echte uitvinder immers zijn recht op het gebruiksmodel verliezen, omdat de uitvinding niet als nieuw zou kunnen worden beschouwd; in plaats van nietigheid zou moeten worden bepaald dat het recht in dat geval kan worden overgedragen aan de werkelijke uitvinder.
Tot slot noem ik hier nog de op deze zitting ingediende amendementen: in beginsel kan de Commissie akkoord gaan met de amendementen 34 en 35 die beide een volledige en equivalente juridische bescherming beogen voor spelen en speelgoed door middel van het gebruiksmodel: speciaal amendement 34, dat door het schrappen van de term "het spelen" in artikel 3, lid 2 sub c) spelen gelijk stelt met speelgoed voor wat betreft de gebruiksmodellenbescherming; amendement 35 betreft dezelfde eis in artikel 6, dat betrekking heeft op de criteria voor de definitie van de uitvinderswerkzaamheid. Maar hoewel, zoals ik al heb gezegd, amendement 35 in beginsel aanvaardbaar zou zijn, moet dit toch naar het oordeel van de Commissie anders worden geformuleerd.
Mijnheer de Voorzitter, ik denk dat ook de Europese jongeren, als ze, zoals we hadden gehoopt, tot op dit moment bij de zitting waren gebleven, misschien zouden hebben begrepen dat het hier weliswaar gaat om spelen en speelgoed, maar dan in een helaas uit technisch oogpunt vrij ingewikkelde context.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer Monti.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 9.00 uur plaats.

Sociale zekerheid in Europa 1997
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0099/99) van de heer Pronk, namens de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, over het verslag van de Commissie aan de Raad, het Europees Parlement het Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de regio's, "De sociale zekerheid in Europa 1997 - samenvatting" (COM(98)0243 - C4-0375/98).
Het woord is aan de rapporteur, de heer Pronk.

Pronk
Voorzitter, ik weet dat de heer Flynn vanavond niet aanwezig kan zijn vanwege hele dringende werkzaamheden, hoewel natuurlijk het verslag in de eerste plaats op zijn beleidsterrein betrekking heeft. Ik ben echter toch heel blij dat juist commissaris Monti vanavond bij ons is want ik moet zeggen dat zijn werk op belastingterrein toch ook een beetje een inspiratie is geweest voor het verslag dat we hebben uitgebracht. Er zit natuurlijk een zekere overeenkomst tussen het terrein van de sociale zekerheid en het terrein van de belastingen. In de eerste plaats is dat omdat een belangrijk deel van de sociale zekerheid betaald wordt uit de belastingen. In de tweede plaats is dat omdat de premies die geheven worden voor sociale zekerheid toch door de burgers vaak als belastingen gezien worden. En in de derde plaats, de belangrijkste natuurlijk, omdat in beide, onder Amsterdam, toch alleen maar verandering gebracht kan worden door middel van de unanimiteit. Dus wat dat betreft is het heel goed te kijken naar de vooruitgang die de commissaris met moeite maar toch met constantheid op het gebied van de belastingen tot stand heeft gebracht.
Wij begroeten het rapport van de Commissie over sociale zekerheid. Het stelsel van sociale zekerheid is een antwoord op de sociale kwestie die aan het eind van de vorige eeuw is ontstaan. Nu we aan het eind van deze eeuw staan, kunnen we zien dat de problemen ermee nog steeds niet zijn opgelost. Maar wel is gebleken dat sociale zekerheid een belangrijk antwoord is om de negentiende-eeuwse markteconomie aan te passen aan de sociale gerechtigheid. Als je kijkt naar de cijfers dan kun je constateren dat sociale zekerheid en sociale bescherming een belangrijk deel vormen van het Europese BBP. Het aandeel is 28, 5 % van het communautaire BBP. Miljoenen mensen in de Europese Unie zijn afhankelijk van werkloosheidsuitkeringen, invaliditeitsuitkeringen, pensioenen en maatregelen in de gezondheidszorg. De welvaart van de Europese Unie is ook vooruitgegaan vanwege het uitgebreide stelsel dat een opvang biedt in tijden van moeite en nood en crisis.
Voorzitter, de Raad van ministers heeft in 1992 een aanbeveling gedaan om tot convergentie te komen van doelstellingen en beleid op het gebied van sociale bescherming. Daarom heb ik in mijn verslag een aantal aanbevelingen gedaan om tot meer convergentie te komen. Ik richt in mijn verslag dan ook een verzoek tot de Commissie om een actieplan te presenteren. In dit actieplan moeten in ieder geval de criteria voor een benchmarking proces op het gebied van sociale zekerheid worden opgenomen. Ten tweede een gedragscode ter vermijding van oneerlijke concurrentie via socialezekerheidsstelsels. Ten derde becijfering van de economische schade die ontstaat door het niet betalen van sociale premies. Ten vierde voorstellen voor minimumnormen gebaseerd op het Verdrag van Amsterdam voor bepaalde gebieden van sociale bescherming. Ten vijfde het vaststellen van de armoedegrens om een menswaardig minimum te bepalen.
Ik wil twee punten graag uitlichten. Ten eerste is daar het benchmarking proces. In navolging van de Europese werkgelegenheidsstrategie, een ander succesvol onderdeel van sociaal en economisch beleid in de Europese Unie en de criteria voor de Economische en Monetaire Unie, moeten vergelijkingen tussen de lidstaten worden gemaakt. Benchmarking kan de lidstaten helpen met het maken van keuzes om tot een solide en menswaardig stelsel van sociale bescherming te komen, zeker nu een aantal factoren een toenemende druk kunnen gaan uitoefenen op het stelsel. Ik denk daarbij aan een stijging van het aantal mensen in de pensioengerechtigde leeftijd en de toename van eenpersoonshuishoudens. De afhankelijkheid van deze groepen is erg groot op het gebied van sociale bescherming.
Het tweede punt dat ik wil uitlichten is de becijfering van de economische schade door het niet betalen van sociale premies. Mijns inziens wordt dit punt vaak terzijde geschoven als onbelangrijk en daardoor verwaarloosbaar. Te gemakkelijk wordt gedacht dat het hier niet om grote bedragen gaat. Toch heb ik nooit cijfermateriaal onder ogen gehad waarin dit op wetenschappelijke wijze onderzocht en bewezen is. Het ontduiken van premiebetalingen heeft ook nog een andere component waar eigenlijk het Europese sociale model mee valt en staat. Dat is de solidariteit.
Voorzitter, ik heb verder niet veel tijd. Over de sociale zekerheid kan men heel lang praten. Ik weet gelukkig dat er nog een aantal andere deelnemers aan het debat zijn. Ik bedank iedereen voor de consensus die we tot stand hebben kunnen brengen en ik hoop dat dit verslag door de Vergadering wordt aangenomen. Maar bovenal hoop ik dat de Europese Commissie er mee uit de voeten kan om tot een convergentiebeleid te komen.

Weiler
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, bij het begin van dit debat wil ik u zeggen dat ik het jammer vind dat de Duitse minister van Financiën enkele uren geleden is afgetreden. Ik zeg dat in het kader van dit debat ook omdat wij in Oskar Lafontaine een medestander hadden die als een van de weinige vooruitziende politici de Europese dimensie altijd heeft erkend en verdedigd. Mijnheer Monti, u begrijpt ongetwijfeld mijn teleurstelling: minister van Financiën Lafontaine was immers begonnen met de uitvoering van een voorstel dat u al lang geleden hebt geformuleerd, namelijk de verlichting van de belasting op arbeid.
Sociale zekerheid wordt in Europa in vele sectoren en in tal van lidstaten nog veel te weinig als een Europees thema beschouwd. Velen bespreken die kwestie nog altijd liever in het enge kader van de lidstaten. Velen zien niet dat de burgers en werknemers allang verwachten dat wij daarvoor ook op Europese niveau iets doen. De Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-Democraten ondersteunt het verslag van de heer Pronk ook omdat het goed aansluit op de eerste twee verslagen die wij hier in plenaire vergadering hebben aangenomen en waarvan ik de tekst en de conclusies heb opgesteld.
De heer Pronk stemt terecht niet in met al wat de Commissie ons voorstelt. In de commissie stonden wij tegenover een aantal punten zeer kritisch. Ik denk aan een punt dat wij niet zonder meer konden overnemen: u hebt in het kader van de onontbeerlijke beperking van de uitgaven voor gezondheidszorg voorgesteld de eigen bijdrage van de patiënten te verhogen. Ik vind dat een zeer eenzijdige benadering waarmee wij niet zomaar kunnen instemmen.
De heer Pronk heeft een aantal sectoren uitvoerig belicht. Ik beperk mij tot enkele belangrijke punten, zoals de voorstellen voor een flexibele pensionering en de raadpleging van de sociale partners daarover. In vele landen heeft men de oudere werknemers al te lichtvaardig uitgesloten door hen vervroegd te doen uittreden. In de toekomst moeten er daarvoor zeker soepeler regelingen komen. Bovendien zullen wij, zoals wij in het verslag hebben opgemerkt, de gelijke behandeling van de vrouwen in de socialezekerheidsstelsels serieuzer moeten aanpakken dan wij dat tot nu toe hebben gedaan.
Ik ben het ook eens met de voorstellen van de heer Pronk, die met zijn Nederlands gevoel voor consensus in zijn verslag enkele sectoren heeft opgenomen waarin wij, Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-Democraten, van de Commissie concrete doelstellingen, concrete maatregelen en vooral richtlijnen en actieprogramma's verwachten. De Commissie kan na deze derde mededeling, hoe goed en belangrijk die ook is, niet met nog meer mededelingen op de proppen komen. Wij hebben nu concrete wetgevingsvoorstellen nodig, ook op basis van de artikelen 13 en 137 van het Verdrag van Amsterdam. De Commissie mag tijdens de onderhandelingen met de Raad op onze steun rekenen. Het Parlement verwacht meer dan mededelingen. Wij verwachten ook goede resultaten.
Wat in het kader van de sociale dialoog is voorgelegd, is voor ons onvoldoende, ook de meest recente resultaten. Die beantwoorden volstrekt niet aan de verwachtingen van het Europees Parlement.
Ik zou nog op een opmerking van de heer Pronk willen ingaan. Op het einde van zijn uiteenzetting had hij het over de solidariteit en het ontduiken van socialepremiebetalingen. Wij mogen daarbij niet vergeten dat vooral de werkgevers sociale premies ontduiken. Als wij achter de schermen kijken, kunnen wij dat allemaal vaststellen. Tegenover de publieke opinie worden de zaken echter jammer genoeg zeer eenzijdig voorgesteld.
Wij weten allemaal dat de interne markt economische voordelen biedt. Die worden steeds duidelijker. Een sociale bescherming op Europees niveau ontbreekt echter nog. Sociale bescherming is geen overblijfsel uit het verleden, maar het model voor de toekomst waarmee wij het vertrouwen van de burgers in de Europese instellingen willen terugwinnen.
Applaus

Schiedermeier
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, in de eerste plaats dank ik de rapporteur van ganser harte voor het werk dat hij heeft verricht. Ik vind het voorgestelde actieplan zeer goed. Ter attentie van mevrouw Weiler merk ik op dat uit haar betoog is gebleken dat hierover in de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, over de partijgrenzen heen, een brede consensus bestaat. In tegenstelling tot mevrouw Weiler betreur ik het aftreden van de heer Lafontaine natuurlijk niet. Ik geef echter graag toe dat bij de SPD nu de werknemers in de verdrukking dreigen te komen.
Het behoud van de sociale vrede in Europa hangt ongetwijfeld in de eerste plaats van de sociale zekerheid af. Alle lidstaten moeten extra inspanningen doen om meer werkgelegenheid te creëren. Naast de werkloosheid is ook de demografische ontwikkeling voor de socialezekerheidsstelsels een zware last. Het principe van de sociale solidariteit mag daarvan echter in geen geval het slachtoffer zijn. Daarover ben ik het met de rapporteur eens. Bovendien moeten wij ook proberen de lonen te verhogen. Dat geldt in het bijzonder voor de vrouwen, maar ook voor de ouderen die, zoals mevrouw Weiler heeft gezegd, worden gediscrimineerd.
In het bijzonder in de dienstensector moet de belasting op arbeid worden verlaagd. Dat mag echter niet tot scheeftrekking van de mededinging leiden.
Ook de atypische vormen van arbeid zijn een probleem. Hier moet op Europees niveau eindelijk een passend niveau van sociale bescherming worden bereikt. Zonder hechte samenwerking tussen de lidstaten kunnen de sociale bescherming en de werkgelegenheid niet worden verbeterd. Daarbij moet vooral de sociale dumping worden uitgeschakeld.
Wij moeten ook werk maken van de gelijke behandeling van mannen en vrouwen. Met inachtneming van het subsidiariteitsprincipe moeten wij naar een geleidelijke convergentie van de socialezekerheidsstelsels streven. Aan de aanvullende pensioenstelsels op basis van het kapitalisatieprincipe moeten strenge veiligheidseisen worden gesteld om de werknemers tegen fraude en verlies van hun premies te beschermen. De wettelijke pensioenstelsels mogen niet worden uitgehold of ondermijnd. Voor de kandidaat-landen moeten de criteria voor de convergentie van de socialezekerheidsstelsels nog voor de uitbreiding worden omschreven om onverwachte gevolgen voor de gehele EU te voorkomen. De vlucht van jonge en goed opgeleide arbeidskrachten kan de economie van de kandidaat-landen vele jaren terugdraaien en de situatie op de arbeidsmarkt in de huidige lidstaten ernstig verstoren.
Tenslotte wil ik er met klem op wijzen dat wij in het kader van de solidaire sociale zekerheid volgens het Europese model goede oplossingen voor de uitstippeling van gezinsvriendelijke werkgelegenheidsstrategieën moeten vinden. Daarbij moeten wij niet alleen voor kinderopvang, maar ook voor opvang van ouderen en andere zorgbehoevende familieleden zorgen.

Boogerd-Quaak
Voorzitter, mijnheer de commissaris, het verslag-Pronk bevat een heleboel zaken die wij in feite zouden moeten doen, met name convergentie van de sociale zekerheid en belastingen wordt een groot item, mede als gevolg van de introductie van de euro. Maar de kale werkelijkheid is anders. Lidstaten werpen nog steeds belemmeringen op voor werken in een ander land. Actuele voorbeelden zijn de Duitse belastingobstakels die het voor buitenlandse bedrijven zeer moeilijk maken werk aan te nemen in Duitsland. Men heft gewoon belasting op het personeel van die bedrijven. Ik vind dat buitengewoon raar en de heer Lafontaine heeft dat niet aangepakt. Maar Nederland, mijn eigen land, kan er ook wat van.
De herziening van het belastingverdrag tussen België en Nederland levert voor Nederlandse grensarbeiders een enorme financiële strop op. Zolang wij dus dit enorme verschil hebben in belasting en sociale zekerheid en wijzelf nog steeds allerlei trucs uithalen met het erkennen van diploma's en certificaten gaan er met name in grensgebieden vele mogelijkheden voor banen verloren. Dat wordt heel erg actueel naar de toekomst toe.
Een ander voorbeeld is het gebrek aan beleidscoördinatie bij aanvullende pensioenen zowel inzake aftrekbaarheid als belasting bij de uiteindelijke uitkering. Dit vormt een belangrijk obstakel in het vrij verkeer van werknemers. Ik ben dan ook verheugd dat commissaris Monti deze week heeft aangekondigd zeer binnenkort met een voorstel te komen dat deze problemen aanpakt. Ik ben altijd blij geweest met zijn voorstellen op deze punten en ik hoop dat de Raad daar ook echt werk van gaat maken.
Vanochtend bij de behandeling van het economisch jaarverslag over 1999 heb ik een pleidooi gehouden voor een grotere internationale arbeidsmobiliteit. Dat wordt de komende jaren steeds belangrijker omdat de EMU ervoor zorgt dat werkloosheid niet meer kan worden bestreden alleen door monetaire maatregelen. Arbeidsmobiliteit is nodig als aanpassingmechanisme voor regionale werkloosheid in lidstaten. Het mag echter niet zo zijn dat daar geen sociale zekerheid tegenover staat. Daarom zullen wij met elkaar moeten werken aan een convergentie op dat gebied, zowel sociale zekerheid als belastingen.

Hermange
Mijnheer de Voorzitter, vanochtend las ik in een Franse krant over "de wankele schreden van het sociale Europa" , en het is waar dat wij in het kader van de eenheidsmarkt en eenheidsmunt nog veel moeten doen om te voorkomen dat de sociale bescherming gebruikt wordt om aanpassingen ten nadele van de werknemers door te voeren en te verhinderen dat de ondernemingen van de Unie door een veralgemeende toepassing van sociale dumping het slachtoffer worden van oneerlijke concurrentie.
Dat het sociale Europa wankelt, komt evenwel doordat wij niet voldoende rechtsgrondslagen hebben. Daarom is het streven van politici zoals de heer Pronk zo belangrijk; hij zet zich volledig voor de vooruitgang van het sociale Europa in, en zijn verslag van vandaag is daarvan het tastbare bewijs.
De Franse president heeft er in een boodschap aan het nationale parlement op gewezen dat er een Europees sociaal model bestaat dat net als de Europese cultuur onlosmakelijk met het Europese burgerschap verbonden is. Daarom moeten wij steeds voor dit Europees sociaal model opkomen.
In die geest ga ik volledig met de rapporteur akkoord, wanneer hij er naar streeft in Europa een begin te maken met sociale convergentie en daartoe een beroep te doen niet op een gepaste uniformering maar op meer samenwerking tussen de lidstaten op sociaal gebied. Ik sluit me ook aan bij het verzoek van de heer Pronk om voor sommige sociale voorschriften minimumnormen vast te leggen en op Europees niveau, naar het voorbeeld van de op de Top van Luxemburg overeengekomen Europese werkgelegenheidsstrategie, een proces op gang te brengen van vrijwillige onderlinge afstemming van de doelstellingen en het beleid inzake sociale bescherming.
Ik ben ervan overtuigd dat de invoering van richtsnoeren voor het sociaal beleid onze regeringen er werkelijk toe zal aanzetten het nuttige en noodzakelijke evenwicht tussen solidariteit en concurrentievermogen na te streven.
Nu wij pas Vrouwendag hebben gevierd, wil ik toch nader ingaan op een voorwaarde die voor de talrijke werkende vrouwen van groot belang is, namelijk de verenigbaarheid van gezin en beroepsleven. Uiteraard gaat het hier niet alleen om de vrouwen, maar ook om de kinderen. In dit opzicht verzoekt het verslag de Raad om in de richtsnoeren voor het sociaal beleid concrete doelstellingen op te nemen inzake de uitbreiding van instellingen voor kinderopvang, alsook van verpleeginrichtingen voor hulpbehoevende familieleden.
Ik hoop dat ons Parlement aangaande sociaal beleid een opvatting zal huldigen die ons toestaat dit aspect van de sociale bescherming erin op te nemen. Ik constateer echter dat sommige politici er niets van willen weten. Ik citeer de woorden die een Duits socialistisch minister naar aanleiding van het Verdrag van Amsterdam in de mond nam: "De onderhandelingen zijn zo moeilijk geweest dat er voor een eerste minister niet veel eer te behalen valt, wanneer hij naar zijn land terugkeert om aan de burgers mee te delen dat hij erin geslaagd is overeenstemming te bereiken over een beleidsplan ten voordele van het kind" . Zulke uitlatingen zijn schandalig en ik ben van oordeel dat het beleid voor kinderen in zekere zin ook deel uitmaakt van de sociale bescherming die wij hun verschuldigd zijn.

Schörling
Mijnheer de voorzitter, geachte collega's. Ik wil de heer Pronk mijn complimenten maken over het verslag en ook de commissie werkgelegenheid en sociale zaken, die er dankzij de amendementen een echt goed verslag van hebben gemaakt. Een paar voor mij belangrijke, doorslaggevende aspecten inzake sociale zekerheid en een solidair sociaal systeem kunnen bij wijze van inleiding worden geconstateerd, namelijk dat ieder zich verantwoordelijk moet opstellen en een solidaire bijdrage moet leveren aan de sociale basiszekerheid. Ook wanneer bijkomende particuliere verzekeringen een juist en belangrijk onderdeel kunnen zijn van een aanpassing van de stelsels van sociale zekerheid, die met de toenemende vergrijzing sterk onder druk komen te staan, mag dit niet betekenen dat men de gemeenschappelijke verantwoordelijkheid uitholt, zodat wij ongelijke niveaus van gezondheidszorg krijgen; de Verenigde Staten zijn een angstaanjagend voorbeeld van dat verschijnsel. Voor Europa moeten wij daarentegen vasthouden aan de gemeenschappelijke verantwoordelijkheid en aan ons solidaire sociale stelsel.
Werkloosheid kost veel geld en zet de sociale uitgaven sterk onder druk. Een belangrijk onderdeel van de sociale zekerheid is dan ook dat men erop toeziet dat er meer werkgelegenheid wordt gecreëerd. Een schakel in dat proces is, zoals gezegd, de verlaging van de belasting op arbeid, een punt dat ook de heer Pronk bespreekt.
Door de interne markt is natuurlijk de behoefte aan samenwerking en coördinatie tussen de lidstaten op het gebied van de sociale zekerheid toegenomen. Ook is er een gedragscode nodig tegen illegale concurrentie met lage sociale normen - tegen datgene dus wat wij sociale dumping plegen te noemen. Er moeten minimumniveaus komen voor arbeidsrechtelijke zekerheid, zeker nu er allerlei vormen van atypisch werk opduiken. Wij moeten ook niet vergeten dat sociale convergentie een vrijwillige aanpassing betreft, een noodzakelijke coördinatie van doelstellingen en strategieën. Daarbij nemen wederzijdse erkenning van sociale verzekeringen, arbeidsrechtelijke verzekeringen, pensioenstelsels enzovoorts, zaken die ook van belang zijn voor het vrije verkeer, een gewichtige plaats in.
Met het nieuwe voorstel dat de Commissie heeft ingediend, en waarvoor ik de rapporteur ben, wordt ook de bescherming uitgebreid van burgers in derde landen, van grensarbeiders, studenten enzovoorts, hetgeen een zeer belangrijke stap is.
Tenslotte worden in het verslag discriminatie en sociale uitsluiting besproken. Wij als Fractie De Groenen zien het echt als een belangrijke taak hierin zo snel mogelijk orde op zaken te stellen en het aantal sociaal uitgeslotenen en armen in Europa te verminderen.

Maes
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega's, hier zijn al veel behartigenswaardige dingen gezegd naar aanleiding van het verslag van de heer Pronk en ik kan mij zowel aansluiten bij het pleidooi voor algemene solidariteit als bij het pleidooi voor realisme als voor de zorg om dus de nieuwe samenleving waarin zorgtaken een andere dimensie krijgen; dat moet allemaal worden meegenomen in het concrete programma.
Vandaag de dag zijn onze lidstaten wel met zeer zware inspanningen bezig voor die sociale bescherming maar doordat de samenleving verandert, doordat zij vergrijst, doordat vrouwen bijna algemeen ook een baan hebben buitenshuis, doordat er eenoudergezinnen komen enzovoort, krijg je telkens weer nieuwe zaken die niet in die sociale bescherming zijn opgenomen. Ik pleit er onder andere voor dat de kijk op zorgtaken niet al te dogmatisch zou zijn, maar dat men daar minstens die sociale rechten aan toekent die ook voor kosteloze arbeid zouden moeten mogelijk zijn.
Mijnheer de commissaris, er is natuurlijk behoefte aan een Europese sociale sokkel. De samenwerking tussen de lidstaten moet vergroot worden omwille van de EMU, omwille van een Europese werkgelegenheidsstrategie. Er moet een sociaal vangnet komen voor iedereen. Eigenlijk hebben wij niet veel tijd meer want convergentie op het gebied van sociale bescherming is dringend. Ik vraag ook hele concrete maatregelen, zoals de heer Pronk dat vraagt in zijn verslag en zoals de sociale commissie dat doet. De huidige verschillen in de kost van de sociale bescherming vormen een verstoring van de concurrentie tussen de lidstaten en daardoor een bedreiging voor de werkgelegenheid. Ik wil maar een voorbeeld aanhalen, maar er zijn er talloze. Het voorbeeld van het verdwijnen van Renault in Vlaanderen heeft voor grote bitterheid gezorgd. Er moeten minimumnormen komen inzake sociale zekerheid en inzake lonen opdat zich een echt sociaal Europa zou kunnen vormen. Maar op zichzelf is dat geen oplossing voor de landen met een sterk ontwikkeld en duur socialezekerheidssysteem, gebaseerd op algemene solidariteit dat de kost van onze arbeid zwaar beïnvloedt. Wij willen niet komen tot een afbraak van de sociale zekerheid in onze landen. Maar een effectief tewerkstellingsbeleid moet natuurlijk de basis blijven van het systeem in gans Europa.
Niet de werkgelegenheid in sommige landen met weinig sociale bescherming en de werkloosheid in de landen met een hoge sociale bescherming. Voor zo'n Europa bedanken wij. Convergentie is dringend nodig!

Lindqvist
Mijnheer de Voorzitter, ik heb misschien een iets andere opvatting dan de anderen, niet omtrent de inhoud, maar misschien omtrent de wijze waarop deze kwestie moet worden behandeld. Kwesties van welzijn, van nabijheid van ouders, kinderen en verschillende generaties, van onderwijs, sociale zekerheid, tandheelkundige verzorging en ziekenzorg zijn allereerst nationale aangelegenheden. Er is geen aanleiding om deze kwesties op EU-niveau te harmoniseren of in detail te regelen. Daarentegen is er alle reden toe om de verschillende stelsels over en weer te erkennen, zodat mensen die van het ene land naar het andere verhuizen gebruik kunnen maken van de sociale voorzieningen in het nieuwe land. Op dat gebied zijn er nog vele manco's en is er werk aan de winkel.
De belangrijkste kwestie op EU-niveau is naar mijn opvatting de werkgelegenheid. Op dat gebied heeft de EU er niets van gebakken! Toen Zweden tien jaar geleden, in 1990, om het lidmaatschap verzocht, hadden wij een werkloosheid van 2, 3 %. Vandaag ligt dat cijfer op het EU-gemiddelde, namelijk op 10-12 %. Er zijn in Zweden migrantengebieden waar de werkloosheid tien jaar geleden 50 % bedroeg, en thans 75 en misschien zelfs wel 90 %. Ik zeg niet dat dit de schuld is van de EU of van wie ook, maar ik zeg dat wij er niet in zijn geslaagd de allerbelangrijkste sociale kwestie op te lossen, waardoor met name kwetsbare groepen worden getroffen die niet zoveel kunnen veranderen aan die realiteit. Kwetsbaar zijn vooral de kinderen, en de werklozen die niets hebben om van te leven.
De EU heeft zich teveel ingezet voor economie, markt, handel en mededinging. Dat zijn belangrijke zaken, maar men heeft niet altijd aandacht gehad voor de consequenties. Het project dat al het andere overschaduwde was de EMU, die het nodige heeft gekost aan besparingsplannen, besnoeiingen en hogere werkloosheid. Wij hebben thans 18 miljoen werklozen, en 50 miljoen armen. Dat is veel te veel!
De werkloosheid is niet de enige sociale kwestie waaraan de EU prioriteit moet schenken, er zijn ook andere grote problemen, zoals bewustmakingsprocessen rond thema's als discriminatie van migranten, vrouwen, en werklozen; ook moet er in de opinievorming aandacht worden besteed aan de strijd tegen verdovende middelen en aan de mensenhandel. Op dat gebied is er nog van alles te doen. Ook hier geldt dat de EU via gemeenschappelijke richtlijnen de lidstaten middelen, aanwijzingen en steun verschaft en doelstellingen omschrijft, maar dat besluiten op nationaal niveau worden genomen.
De samenwerking van de EU op sociaal gebied moet zich toespitsen op de volgende vier gebieden: voor banen en tegen werkloosheid, tegen uitsluiting en armoede, tegen discriminatie en sociale dumping, en voor meer gelijkheid van mannen en vrouwen.

Raschhofer
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, overal in de Unie staan de socialezekerheidsstelsels en de hervorming daarvan hoog op de politieke agenda. Politieke actie is nodig omdat de invoering van de euro gevolgen heeft voor het loonbeleid en daardoor ook voor de sociale zekerheid in de lidstaten. Ondanks het hoge werkgelegenheidsniveau wordt Europa ook met een groot aantal werklozen geconfronteerd. Daardoor wordt van de socialezekerheidsstelsels almaar meer gevergd terwijl voor de financiering ervan steeds minder geld beschikbaar is.
De ministers van Financiën zitten, zoals u allemaal weet, krap bij kas. Meer belastingen schaden de internationale concurrentiepositie van Europa. Alle inspanningen om de socialezekerheidsstelsels te hervormen moeten er dan ook op gericht zijn de doeltreffendheid van die stelsels te garanderen en ze - ik beklemtoon dat - zo gestalte te geven dat ze de economische groei en het creëren van werkgelegenheid bevorderen en niet belemmeren.

Monti
Ik zou ten eerste de heer Pronk willen danken voor zijn uitstekende verslag en voor zijn complimenteuze opmerkingen. Ik ben om twee redenen blij met zijn commentaar. Met de belastingcoördinatie waar hij het over had stellen we ons niet alleen ten doel de interne markt te verbeteren. Deze operatie heeft namelijk ook een sociale doelstelling, en wel de belastingstelsels zodanig te hervormen dat de arbeid minder zwaar wordt belast. We zien inderdaad opvallende overeenkomsten tussen enerzijds de instrumenten die we hebben ontwikkeld om schadelijke belastingconcurrentie tegen te gaan en anderzijds het voorstel van de rapporteur voor een gedragscode waarmee schadelijke concurrentie via de stelsels voor sociale zekerheid kan worden vermeden.
De heer Pronk heeft met zijn voorstel ingespeeld op het verslag van de Commissie over sociale bescherming voor 1997. Dat verslag is, op initiatief en onder auspiciën van commissaris Flynn, gepresenteerd teneinde een debat in dit Parlement op gang te brengen over de toekomstige uitdagingen waar de Europese stelsels voor sociale zekerheid zich voor geplaatst zullen zien. Het is een waardevol verslag dat bovendien precies op het juiste moment is gepubliceerd. Ik zal u uitleggen waarom.
Neemt u van mij aan dat de Commissie verheugd is over de resolutie waar u hier vandaag over debatteert. U geeft hiermee het juiste signaal op het juiste moment. Er is van alles aan het veranderen in Europa: op de arbeidsmarkt, op het gebied van maatschappelijke vraagstukken, gezinssamenstelling, technologie en vooral ook in demografische structuren. Alle lidstaten worden in meer of mindere mate met deze veranderingen geconfronteerd. Als we ervoor willen zorgen dat onze socialezekerheidsstelsels de belangrijke rol die ze van oudsher al hebben gespeeld kunnen voortzetten, zullen we op een vernieuwende wijze moeten inspelen op al die veranderingen. Alleen zo kunnen deze stelsels blijven zorgen voor herverdeling van de inkomens, versteviging van de sociale samenhang en bescherming tegen sociale risico's, zoals ze dat de afgelopen vijftig jaar gedaan hebben.
De Commissie heeft in 1995 de aanzet gegeven tot een debat over de toekomst van de sociale zekerheid, met als doel ons binnen Europa gezamenlijk te laten bezinnen op de situatie, gezamenlijk oplossingen te zoeken en van elkaar te kunnen leren. Niet ik maar commissaris Flynn heeft destijds het initiatief daartoe genomen. Terugkijkend denk ik persoonlijk dat dit wellicht een van de eerste voorbeelden was van het streven naar vooruitgang op basis van onderlinge vergelijking en soortgelijke procedures. Dit is mijns inziens een erg zinvolle benadering.
In 1997 heeft de Commissie de resultaten van dit debat geïnventariseerd in haar mededeling "Modernisering en verbetering van de sociale zekerheid" . De voornaamste boodschap van de Commissie is al die tijd geweest dat de sociale zekerheid in de Europese Unie dringend gemoderniseerd dient te worden. Met modernisering wordt bedoeld de aanpassing van onze stelsels aan de veranderende sociale en economische omstandigheden waarin ze functioneren. Modernisering betekent niet dat we de onderliggende idealen en belangrijke doelstellingen moeten laten varen. Modernisering betekent aanpassing van onze methoden en benaderingswijzen zodanig dat we onze burgers de hoge mate van sociale zekerheid die ze verlangen ook daadwerkelijk kunnen blijven bieden. We moeten er tegelijkertijd voor zorgen dat we onze stelsels op termijn kunnen handhaven.
In de reacties op onze mededeling uit 1997 kwam duidelijk naar voren dat er veel waarde wordt gehecht aan een hoge mate van sociale zekerheid. Goede voorbeelden daarvan waren de resolutie die mevrouw Weiler voor het Europees Parlement heeft opgesteld, en de discussie over het Europees platform voor sociaal beleid. De sociale, economische en politieke veranderingen blijven elkaar in hoog tempo opvolgen. Op Europees niveau alleen al kunnen we sinds de opening van ons debat over de modernisering en verbetering van de sociale zekerheid verschillende wapenfeiten bijschrijven. Het Verdrag van Amsterdam is aangenomen en zal spoedig worden bekrachtigd; onderdeel daarvan is een nieuw hoofdstuk over de werkgelegenheid en relevante ontwikkelingen op het gebied van sociale uitsluiting, bestrijding van discriminatie en bevordering van de volksgezondheid. Er is een Europees werkgelegenheidsbeleid tot stand gekomen dat inmiddels met succes door de lidstaten wordt ingevoerd.
In januari werd de eenheidsmunt ingevoerd. Met vijf landen in Midden- en Oost-Europa zijn inmiddels toetredingsonderhandelingen geopend. Het is belangrijk dat we inzien dat deze ontwikkelingen van invloed zullen zijn op zowel de stelsels voor sociale zekerheid van de afzonderlijke lidstaten als op hun samenwerkingsverbanden op Europees niveau.
Het moment is nu gekomen waarop we een stap vooruit kunnen zetten in onze gezamenlijke bezinning op de toekomst van de socialezekerheidsstelsels. De voorstellen die in de resolutie van het Parlement staan verwoord, wijzen in de juiste richting. Er bestaat in dit Huis duidelijk steun voor een cruciaal uitgangspunt in dit proces, namelijk de noodzaak en de grote potentiële voordelen van nauwe samenwerking op dit terrein.
Het socialezekerheidsbeleid is ook de verantwoordelijkheid van de lidstaten afzonderlijk. Er bestaan grote verschillen tussen de verschillende stelsels in de vijftien lidstaten. Dat neemt niet weg dat we met dezelfde problemen en uitdagingen worden geconfronteerd. Ook hebben we gemeenschappelijke doelstellingen, en valt er heel wat voordeel te behalen uit zo'n gezamenlijke bezinning. U hebt de Commissie en de lidstaten ook duidelijk het signaal gegeven dat ze hoog moeten inzetten. De Commissie zal bij het formuleren van haar voorstellen over verdere ontwikkeling van ons socialezekerheidsbeleid terdege rekening houden met uw opvattingen. In de loop van de komende maanden zullen we een nieuwe en ambitieuze mededeling publiceren. Uw waardevolle resolutie komt dan ook op een zeer gelegen moment.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer Monti.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 9.00 uur plaats.

De Voorzitter
De heer Schiedermeier krijgt het woord voor een motie van orde.

Schiedermeier
Mijnheer de Voorzitter, ik zou nog een korte opmerking willen maken. Vele afgevaardigden leveren altijd en overal kritiek op de Commissie. Ik vind het daarom jammer dat zij hier vlug het woord komen voeren en dan meteen de zaal verlaten zonder op het antwoord van de commissaris te wachten. Ik dank hem dat hij hier tot 21.00 uur is gebleven. Ik verontschuldig mij voor het gedrag van mijn collega's.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer Schiedermeier. Uw opmerking is genotuleerd.
Waarde collega's, hiermee zijn wij aan het einde van onze werkzaamheden gekomen. Een lange dag die extra werk heeft opgeleverd voor alle diensten van het Parlement, die ik in het bijzonder wil bedanken.
De vergadering wordt om 21.00 uur gesloten

