Jaarlijks debat over de geboekte vooruitgang op het gebied van vrijheid, veiligheid en justitie (artikelen 2 en 39 van het VEU) (debat)
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over:
de mondelinge vraag van Jean-Marie Cavada, namens de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken, aan de Raad over het jaarlijks debat 2007 over de geboekte vooruitgang in de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid (artikelen 2 en 39 van het EU-verdrag), - B6-0006/2008),
de mondelinge vraag van Jean-Marie Cavada, namens de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken, aan de Commissie over het jaarlijks debat 2007 over de geboekte vooruitgang op het gebied van vrijheid, veiligheid en justitie (artikelen 2 en 39 van het EU-verdrag), - B6-0007/2008).
Gérard Deprez
plaatsvervangend auteur. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, beste collega's. Het debat van vandaag vindt plaats in een context die, zoals u weet, gekenmerkt wordt door twee essentiële punten.
Het eerste punt - en ik hoef u daar niet aan te herinneren - is eenvoudigweg het tijdspad. Als we ruim tellen, blijven er in het beste geval zestien operationele maanden over van de huidige legislatuur van het Europese Parlement. In deze korte tijd moeten we het dus eens worden over alle dossiers die we samen willen afronden binnen de termijn die ons nog rest. We zullen niet alles kunnen doen, we zullen een keuze moeten maken en ons houden aan wat we gekozen hebben.
Het tweede punt, mijnheer de Voorzitter, is volgens ons nog belangrijker. Ik bedoel hiermee de vooruitzichten van de inwerkingtreding van het nieuwe verdrag dat, en dat weet u net zo goed als wij, zeer belangrijke structurele veranderingen teweeg zal brengen op het vlak van onze bevoegdheden. Ik denk dan met name aan het afschaffen van de kunstmatige opdeling tussen de beleidsterreinen van de eerste pijler en die van de derde pijler. Het gevolg is dat de medebeslissing daar wordt ingevoerd en dat de maatregelen die tot nu toe grotendeels op basis van de goede wil van de Raad tot stand kwamen en zich buiten de bevoegdheden van het Europese Hof van Justitie bevonden, onderworpen zullen worden aan een echte juridische controle.
U begrijpt dus ons ongeduld om het nieuwe verdrag zo snel mogelijk in werking te zien treden, aangezien het zowel een versterking van de democratische controle als een versterking van de rechten van de burger inhoudt. En u begrijpt wellicht ook dat in het kader van deze twee elementen, namelijk -ik herhaal ze nogmaals - de versterking van de democratische controle en de versterking van de rechten van de burger, wij eerder principieel terughoudend zijn om nog onder het stelsel van de huidige verdragen gevoelige dossiers af te ronden die beter gebaat zouden zijn bij een behandeling volgens de bepalingen van het nieuwe verdrag.
Deze principiële terughoudendheid is reëel. Ze zit diep geworteld en wordt ruim onderschreven in de verschillende politieke fracties, in de commissie LIBE en over het algemeen ook in ons Parlement. Maar hoe diep ze ook zit, deze terughoudendheid is ook, althans in dit stadium, in ruime mate gecontroleerd. We zijn niet erg blij, heren Voorzitters, mijnheer de commissaris, met de wansmakelijke bedoeling om de werkzaamheden aan bepaalde belangrijke dossiers, die klaar zijn om afgewerkt te worden en die duidelijk dringend zijn, te vertragen.
Integendeel, we zijn bereid om te proberen via een echte dialoog tot een soort gentlemen's agreement te komen waarin al onze instellingen de garanties en zekerheden zouden krijgen die ze nodig achten. Wij denken dat het mogelijk moet zijn om, op zeer korte termijn, een akkoord te bereiken, over een interinstitutioneel wetgevend programma voor het jaar 2008 en het eerste halfjaar van 2009. Daarin zouden een beperkt aantal prioriteiten voorkomen op gevoelige punten, er zouden wederzijdse verbintenissen aangegaan worden, en zonder op de zaken vooruit te lopen, zouden we de positieve bepalingen van het nieuwe verdrag al kunnen toepassen.
Ons Parlement heeft al een mogelijk spoor aangegeven om in te gaan op deze vraag tijdens de stemming die gehouden werd tijdens de laatste plenaire vergadering in Straatsburg over de aanpassing van het statuut en de missies van Europol. Mijnheer de voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, een verpletterende meerderheid van 537 stemmen heeft een amendement goedgekeurd waarin staat dat de huidige beslissing opnieuw bekeken moet worden binnen een termijn van zes maanden volgend op de datum van inwerkingtreding van het verdrag van Lissabon.
Dit unilaterale amendement heeft natuurlijk geen bindend karakter, ondanks de goedkeuring met een verpletterende meerderheid. Maar u hebt vast al begrepen dat het gaat om een duidelijk signaal van onze politieke wil om een debat aan te gaan en om oplossingen te zoeken. Tegen die achtergrond bevestigt onze commissie nogmaals haar vastberadenheid en bereidheid om tot een echte interinstitutionele dialoog te komen.
Dragutin Mate
voorzitter van de Raad. - (SL) Ik stel het op prijs vandaag hier bij u te kunnen zijn en mee te werken aan dit belangrijke debat. De tenuitvoerlegging van het beleid op het vlak van politiële en justitiële samenwerking in strafzaken is voor onze burgers van uitzonderlijk belang. Door de ontwikkeling van onze maatschappij en van moderne technologieën is de veiligheid een van de belangrijkste bekommernissen van onze burgers geworden. Ik ben van mening dat wij, zowel de vertegenwoordigers van de Raad als de vertegenwoordigers van de Commissie en van het Parlement dezelfde doelstellingen hebben: zulke voorwaarden voor samenwerking tussen de lidstaten waarborgen die onze burgers een gepast niveau aan veiligheid bieden.
Twee jaar geleden hebben we de behandeling van twee rechtsakten opgestart, waarmee we een aanzienlijke kwaliteitssprong in onze samenwerking zouden kunnen bereiken. Een eerste is het besluit over de oprichting van Europol als Europees agentschap, een tweede de opneming van het Verdrag van Prüm in de Europese wetgeving. Op basis van de nieuwe rechtsgrond zal Europol in staat zijn sneller te reageren op de veranderende tendensen van het terrorisme en de georganiseerde misdaad en zal zijn analytische capaciteiten en vermogens ter ondersteuning van de lidstaten nog verbeteren. Dat zal beduidend bijdragen tot een meer efficiënte strijd tegen de georganiseerde misdaad en terroristische organisaties die in meerdere lidstaten van de Europese Unie aan het werk zijn. De overneming van het Verdrag van Prüm zal het mogelijk maken sneller gegevens uit nationale databases met DNA, vingerafdrukken en nummerplaten uit te voeren en uit te wisselen.
De twee vorige voorzitterschappen, het Duitse en het Portugese, hebben alles in het werk gesteld opdat beide akten aan het eind van ons trojkavoorzitterschap zouden worden aangenomen. Volgens het programma dat ik enkele dagen geleden aan uw collega's in de commissie LIBE heb voorgesteld, plannen we politieke overeenstemming over beide akten tegen juni van dit jaar. Gelet op het belang van die akten zou een uitstel van de goedkeuring ervan ongerechtvaardigd zijn. We hebben ze nu aan de orde gesteld en overeenstemming bereikt tussen de lidstaten en de drie instellingen tot op het huidige niveau. Voor de akten die nog op behandeling wachten, is het voorzitterschap bereid van geval tot geval zo nauw mogelijk met het Parlement samen te werken in een sfeer van gemeenschappelijke verantwoordelijkheid voor de goedkeuring van die akten. Op die wijze delen beide instellingen zowel hun verantwoordelijkheid voor de veiligheid van de Europese burgers als op alle andere domeinen.
De tekstvoorstellen die de Raad momenteel behandelt, gaan enerzijds over het algemene domein bij de strijd tegen alle vormen van georganiseerde misdaad en terrorisme. Het betreft dan vooral methodes om gegevens te verzamelen en uit te wisselen, wat ook geldt voor de samenwerking in het kader van Europol. Anderzijds behandelen we teksten over een specifiek probleem of over specifieke criminele activiteiten.
Naast de genoemde voorstellen over de overdracht van het Verdrag van Prüm en het besluit over Europol, werken we aan maatregelen die de toegang aan ongewenste personen tot het grondgebied van de Europese Unie ontzeggen. Persoonlijk zet ik me in voor een versnelde ontwikkeling van de tweede generatie van het Schengen-informatiesysteem. We bereiden ons voor om de teksten die het gebruik van een visuminformatiesysteem mogelijk zullen maken, zo snel mogelijk goed te keuren. Op het vlak van externe betrekkingen werken we intensief samen met de landen van de westelijke Balkan en met Rusland bij de voorbereidingen voor regionale beoordelingen van de bedreiging van de georganiseerde misdaad.
De Raad is deze maand begonnen met de behandeling van een eerste van twee voorstellen van richtlijnen inzake wettelijke immigratie. Na de eerste vergadering van de werkgroep, waarbij het voorstel van richtlijn inzake hoog gekwalificeerde werknemers werd behandeld, kreeg het voorzitterschap de indruk dat er een brede consensus over het gebruik van de richtlijn aanwezig is. We rekenen erop dat we met de behandeling zodanig zullen doorgaan dat we tegen het einde van ons voorzitterschap de belangrijkste politieke problemen hebben geïsoleerd en het geheel aan het Franse voorzitterschap zullen doorgeven zodat zij de werkzaamheden doeltreffend kunnen voortzetten.
Het Parlement en de Raad bespreken reeds twee jaar het voorstel van richtlijn inzake de terugkeer van onderdanen van derde landen die onwettig in de Europese Unie verblijven. Het debat is toegespitst op verschillende afzonderlijke vragen waarover de mening van de instellingen aanzienlijk verschilt. Het voorzitterschap zal zich blijven inzetten om een overeenkomst met het Parlement te bereiken zodat deze richtlijn zo snel mogelijk, liefst in eerste lezing, kan worden aangenomen. We moeten er echter op letten dat deze richtlijn de terugkeerprocedure niet nog verslechtert en zo de doeltreffendheid van ons beleid in de strijd tegen illegale immigranten beknot.
Bij de uitdieping van de dialoog met de landen van oorsprong en van doorvoer zal de Raad blijven ijveren voor een verdere uitvoering van een algemene aanpak van het migratievraagstuk met de nadruk op hun betrokkenheid evenals op het geografische evenwicht. Zo zullen we al onze aandacht richten zowel op noordelijk Afrika als op Zuidoost-Europa.
Franco Frattini
vicevoorzitter van de Commissie. - (IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik verwelkom de Raadsvoorzitter en wil de voorzitter Deprez bedanken voor zijn introductie.
Het is duidelijk dat we nu niet alleen praten over een resultatenbalans van 2007, die naar mijn mening voor ons specifieke gebied positief is: wij hebben met de uitbreiding van Schengen de binnengrenzen geopend voor meer dan 400 miljoen EU-burgers; wij hebben het Europees Bureau voor de grondrechten opgericht en geïmplementeerd; wij hebben een belangrijke overeenkomst gesloten met het Parlement voor wat betreft het Visum Informatiesysteem; en we hebben, zoals Minister Mate al noemde, gewerkt aan immigratie en terrorisme.
Om een statistisch beeld te geven: in 2007 vormden de voorstellen die onder mijn verantwoordelijkheid vielen en die ik aan u heb gepresenteerd bijna twintig procent van alle beleidsinitiatieven van de Europese Commissie, wat wil zeggen dat dit gebied van groot belang is geweest en nog steeds is. Wij hebben alles gerealiseerd wat in ons strategische programma was opgenomen.
Nu, in 2008, staan wij tegenover een uitdaging die net zo groot is. Zoals jullie weten heeft de Commissie voor 2008 26 beleidsvoorstellen aangewezen en hiervan hebben er acht, dus bijna dertig procent, betrekking op de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid.
Wij zullen ons dit jaar bezig gaan houden met de buitengrenzen: in februari zal er een pakket voorstellen worden gepresenteerd om de veiligheid van onze buitengrenzen te versterken, volgens dezelfde lijn en dezelfde criteria die zijn gebruikt voor het Schengen Informatiesysteem en voor het Visum Informatiesysteem. We zullen een volledige evaluatie van Frontex uitvoeren, waaruit iedereen ook lessen kan trekken voor de toekomst; we zullen hopelijk vooruitstrevende en ambitieuze voorstellen doen op het gebied van burgerrecht; we voeren met het Sloveense voorzitterschap een discussie over het zogenaamde e-justice, ofwel hoe we voor de burgers de toegang tot het burgerrecht en strafrecht kunnen verbeteren middels het gebruik van de modernste technologieën.
Wij zullen ons natuurlijk bezig blijven houden met het vraagstuk immigratie. De initiatieven van het afgelopen jaar, waarover brede politieke consensus is bereikt, zullen dit jaar worden behandeld en verder worden ontwikkeld. Dit jaar zal er een actieplan worden gemaakt voor asiel, asielzoekers en het Europese vluchtelingensysteem; in juli en november zullen we de twee complete voorstellen klaar hebben.
Wij willen een Europese strategie voorstellen voor de preventie van gewelddadige radicalisering, één van de sleutelfactoren van een politieke strategie voor de strijd tegen het terrorisme; dit zal in juni plaatsvinden.
Maar ik denk dat het politieke onderwerp dat door de voorzitter is opgeworpen, een politiek antwoord verdient, en die wil ik graag geven. Het jaar 2008 is een overgangsjaar. Het is het overgangsjaar naar het Verdrag van Lissabon en de bekrachtiging ervan, in het zicht van zijn inwerkingtreding - wat wij allen hopen - in januari 2009. Bovendien is het duidelijk dat met alledrie de eisen, enerzijds de eis om samen te werken met het Parlement om deze overgang te begeleiden en, anderzijds, de eis om geen initiatieven te vertragen die klaar zijn en waarover consensus is bereikt, en tegelijkertijd de eis om niet vooruit te lopen op wat het Verdrag van Lissabon zal zeggen en zal betekenen wanneer het in werking is getreden, rekening moeten worden gehouden. Ik denk daarom dat het noodzakelijk is een interinstitutioneel politiek akkoord te bereiken.
Het is duidelijk dat dit alleen mogelijk is als de Raad, de Commissie en het Parlement het eens worden over de werkmethode, zelfs voordat er overeenkomst is bereikt over de specifieke prioriteiten. Wanneer er een politiek akkoord wordt bereikt over de werkmethode, kunnen we samen gemeenschappelijke prioriteiten definiëren en zullen de prioriteiten initiatieven zijn die direct een toegevoegde waarde hebben voor de burgers, die over voldoende consensus beschikken en waarmee het evenwicht wordt bereikt dat wij graag willen bereiken tussen de verschillende belangen in het spel: veiligheid, garantie van de burgerveiligheid en de bevordering en bescherming van de burgerlijke vrijheden - het gewone politieke evenwichtskunstje dat voor ons allemaal een uitdaging is.
Ik geloof dat de optimale werkmethode de methode is die we samen met de Raad aan het onderzoeken zijn: niet het werken in zesmaandelijkse periodes, maar de drie voorzittersschappen samen te brengen, wat de huidige en de vorige voorzitterschappen hebben gedaan, initiatieven te onderzoeken over een periode van achttien maanden in plaats van zes maanden, omdat het duidelijk is dat, als we alleen met initiatieven werken binnen een beperkte tijdschaal, we niet over de visie beschikken die ons - volgens mij - redelijkerwijze minstens tot juni 2009 zou moeten brengen, want alleen de datum van de Europese parlementsverkiezingen is volgens mij de enige echte uiterste datum waar we ons op moeten richten.
Ik ben hiertoe in ieder geval bereid, ik ben beschikbaar voor een politiek dialoog met de Raad en met het Parlement om van de prioriteiten van 2008 en 2009 die dingen aan te wijzen die onze burgers direct een antwoord bieden en de dingen die verdere verdieping verdienen. Op deze manier denk ik dat we laten zien, zonder vooruit te lopen op het Verdrag, dat wanneer de instellingen samenwerken, er sneller en politiek betere resultaten worden bereikt. Dit is de weg die we volgens mij allemaal zouden moeten bewandelen.
Manfred Weber
namens de PPE-DE-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, zeer geëerde mijnheer de Raadsvoorzitter, vicevoorzitter van de Commissie, zeer geachte collega's! Het huidige debat gaat over de Europese binnenlandse politiek en ik denk dat het juist is dat te doen wat ook onze vicevoorzitter van de Commissie, de heer Frattini al heeft gedaan, namelijk even kort terugblikken. 2007 was een geweldig jaar voor de Europese binnenlandse politiek. De opening van de Schengenruimte is een groot succes, en we kunnen ook terugkoppelen naar onze burgers dat het niet tot minder, maar tot meer veiligheid leidt, als alle opsporingsautoriteiten in Europa kunnen teruggrijpen op een databanksysteem.
Toch moeten we natuurlijk naar de toekomst kijken. Ik lees hier, dat bij de informele raadsvergadering in Slovenië onder Sloveens raadsvoorzitterschap overleg heeft plaatsgevonden over SIS II. Voor zover mij bekend wordt het centrale systeem nu weer op de lange baan geschoven. De commissiefracties schijnen klaar te zijn, maar nu wordt er weer een nieuwe politieke groep van vakministers van Binnenlandse Zaken opgericht die zich met SIS II moet bezighouden. Bovendien zouden er met SIS II echt praktische vorderingen in de strijd tegen de georganiseerde criminaliteit, tegen de criminaliteit in Europa kunnen worden gemaakt. Dus: Waarom moeten we daar weer uitstellen? Ik maak me zorgen dat we na de uitbreiding weer in een groot gat vallen, omdat iedereen er tevreden over is dat de uitbreiding gelukt is. Ik wil er op wijzen dat wij in het EP na zes maanden een evaluatie van de systemen hebben ingebouwd en daar ook aan vast zullen houden.
Een tweede concreet thematisch terrein waarop ik graag zou zien dat actie werd ondernomen, is het probleem van de politiesamenwerking. U weet dat in het Verdrag van Prüm helaas niet alle delen zijn overgenomen in het gemeenschaprecht, maar dat essentiële problemen omtrent de politiesamenwerking niet werden overgenomen. Daarom zijn ook hier verdere stappen vereist.
Wat betreft de grensbewaking wachten we de voorstellen van de Commissie af. Ik verheug me op voorstellen met betrekking tot het in- en uitreissysteem, omdat het zeer interessant zal zijn te weten hoeveel overstayers we in Europa hebben.
Nog een laatste punt: Wij krijgen het nieuwe verdrag. Ik zou daarom graag onze commissievoorzitter Deprez een steuntje in de rug geven. We zullen het vertrouwen van de mensen in dit verdrag pas winnen als we de besluitvorming aangaande de binnenlandse politiek uit de binnenkamertjes van de Raad halen en in het heldere licht van deze plenaire vergadering brengen. Daar zullen de mensen zien hoe er besloten wordt. Dus: Maakt u alstublieft gebruik van de uitgestrekte hand van het Parlement. Wij zijn bereid tot samenwerking!
Claudio Fava
namens de PSE-Fractie. - (IT) Mijnheer de Voorzitter, collega's, Raadsvoorzitter, vicevoorzitter van de Commissie, ik denk dat ik het eens kan zijn met de aanpak die commissaris Frattini tijdens dit debat noemde. We moeten naar de toekomst kijken, we moeten weten hoe we de tijd kunnen gebruiken die voor ons ligt met een mate van verantwoordelijkheid en inspanning die verdeeld is over alle Europese instellingen.
Wij denken dat na het jarenlange debat over de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid, waarin dit Parlement kritisch is geweest over het duidelijke gebrek aan democratie - een zeer gevoelig gebied vanwege de fundamentele burgerrechten -, we eindelijk de ondertekening van het nieuwe Verdrag kunnen verwelkomen, dat op dit gebied eindelijk een Europese dimensie zal vormen en dat aan het Parlement volledige wetgevingsbevoegdheid geeft, ook op het gebied van justitiële en politiële samenwerking, de samenwerking in strafzaken en op het gebied van het verblijfs- en toelatingsbeleid.
Derhalve is ook mijn fractie van mening dat, hoewel in deze gevoelige bekrachtigingsfase, geen enkele instelling het gegeven buiten beschouwing mag laten dat het kader volledig is gewijzigd. Wij weten dat het niet mogelijk is om de inwerkingtreding van het Verdrag zonder meer te vervroegen, maar we denken dat het een politieke fout zou zijn om verder te blijven werken aan een zeer gevoelig dossier terwijl het democratische belang van het Verdrag van Lissabon uit de weg wordt gegaan.
Om deze reden is ook onze fractie van mening dat een gezamenlijke inspanning van het Parlement, de Raad en de Commissie nodig is om dossiers met een speciaal belang aan te wijzen. Niet om de behandeling ervan tegen te houden, maar om ervoor te zorgen dat het Parlement met de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon kan worden geraadpleegd en om deze dossiers in het nieuwe institutionele kader te integreren. Ik denk met name aan belangrijke dossiers waarover wij tot nu toe alleen maar zijn geraadpleegd, zoals het voorstel voor het Europese PNR-systeem, het voorstel voor de herziening van het kaderbesluit inzake terrorisme, de toegangsrichtlijn voor hooggeschoolde arbeidskrachten en het voorstel voor een eenvormige procedure voor de toelating van arbeidsmigranten.
Mag ik nog een paar seconden, mijnheer de Voorzitter, om onze zorgen kenbaar te maken over hetgeen de Raad heeft gezegd ten aanzien van de Terugkeerrichtlijn. Wij stellen de bereidheid en de samenwerking van de Raad zeer op prijs, maar zijn van oordeel dat er een aantal zeer gevoelige punten bestaan. Een punt in het bijzonder is het feit dat achttien maanden detentie niet wordt beschouwd als een verbetering van de efficiëntie van deze richtlijn, maar als een onderdrukkingsmaatregel waarover een groot deel van dit Parlement nog steeds zijn afkeuring uitspreekt.
Sarah Ludford
namens de ALDE-Fractie. -(EN) Mijnheer de Voorzitter, we kijken naar de vooruitgang die het Europees Parlement heeft geboekt op het gebied van vrijheid, veiligheid en justitie. Dit betekent een ontwikkeling in de richting van een Europa waar de burgerrechten worden gehandhaafd en waar complexe zaken op het gebied van de rechtshandhaving, zoals terrorisme en internationale misdaad, worden aangepakt.
Helaas zijn we er echter in de afgelopen tien jaar niet in geslaagd om een goed evenwicht te vinden tussen veiligheid, vrijheid en justitie en zijn we niet verder gekomen dan een tamelijk beperkte definitie van veiligheid.
Er moet meer aandacht komen voor de rechtshandhaving en de burgerrechten moeten worden verbeterd. Dat het bijvoorbeeld in tien jaar tijd niet is gelukt om overeenstemming te bereiken over een maatregel die verdachten en gedaagden minimale rechten garandeert, is een ernstige omissie.
Advocaat-generaal Maduro zei in een advies over zwarte lijsten met terroristen - en ik meen dat hij het Israëlische hooggerechtshof citeerde: "Juist als de kanonnen bulderen, hebben we wetten nodig. Er zijn geen zwarte gaten. De strijd tegen het terrorisme is ook de strijd van de wet tegen degenen die zich tegen de wet verzetten.”
Het is jammer dat de Raad dat niet in aanmerking heeft genomen bij de bestudering van het verslag van de Tijdelijke Commissie buitengewone uitlevering. We hebben geen wezenlijke reactie gekregen op dat verslag.
Ik ben het met commissaris Frattini eens dat de Commissie, de Raad en het Parlement overeenstemming moeten zien te bereiken over de wijze waarop de overgang van onbevredigende intergouvernementele strafrechtprocedures naar normale communautaire besluitvorming kan worden bevorderd. Dit vergt zowel een cultuuromslag als een verandering van bestaande procedures. Sommige derdepijlermaatregelen die op stapel staan, zoals Prüm, gegevensbescherming en een Europees PNR-systeem, zijn van bedenkelijke kwaliteit, zowel wat betreft de democratische toetsing als de bescherming van de burgerlijke vrijheden.
Er wordt veel vertrouwen gesteld in technologische projecten, of het nu gaat om de uitwisseling van gegevens tussen de lidstaten of om het aanleggen van nieuwe EU-databases. Ik ben een groot voorstander van het uitwisselen van gegevens, maar ik waarschuw tegen een te groot vertrouwen in snelle technologische oplossingen. Laten we niet voorbijgaan aan de traditionele, inlichtingengestuurde politiezorg. Ook al is het moeilijker om deze zorg grensoverschrijdend te laten functioneren, hij moet niet worden gedegradeerd tot iets tweederangs vanwege de verblindende aantrekkingskracht van databases, want die geven aanleiding tot belangrijke vragen over de bescherming en beveiliging van gegevens.
Ik heb commissaris Frattini gevraagd om een groenboek te overwegen over de vraag of ons systeem van gegevensbeveiliging afdoende is, met name omdat er in het Verenigd Koninkrijk enkele schandalige gevallen van het slordig omspringen met gegevens zijn geweest. Hij heeft dat tot nu toe geweigerd. Ik hoop dat hij het alsnog in overweging neemt.
Ik stel die vraag ook aangezien we bezig zijn het pad van de profilering op te gaan. Commissaris Frattini geeft dit niet toe, maar de Britse regering zegt heel openlijk dat zij aan profilering doet. Ik stel voor dat we een debat houden om te bepalen welke waarborgen we nodig hebben.
Tot slot nog iets over de opting-outmogelijkheid die het Verenigd Koninkrijk heeft: ik denk dat mijn collega's hier in het Parlement het op prijs stellen - en dat zou zeker voor mij als Brits parlementslid gelden - om een klein beetje te weten welke strategie het Verenigd Koninkrijk gaat volgen ten aan zien van het gebruik van de opting-in- en de opting-outmogelijkheid, omdat ik denk dat op die manier goed duidelijk kan worden gemaakt dat het Verenigd Koninkrijk van plan is om zich de komende jaren positief in te zetten op het gebied van justitie en binnenlandse zaken.
Seán Ó Neachtain
namens de UEN-Fractie. - (GA) Mijnheer de Voorzitter, de Ierse regering speelt in Europa een actieve en centrale rol in de strijd tegen de internationale georganiseerde misdaad. De Ierse politie levert haar bijdrage via de Europese Politiedienst - Europol.
Met een bevolking van 500 miljoen mensen in nu 27 landen is het essentieel dat landsgrenzen bescherming bieden tegen de onwettige activiteiten van criminelen. Om dit te realiseren is het nodig dat er een solide en intensieve samenwerking bestaat tussen de politie, de douane, de marine en de geheime diensten van alle lidstaten.
Ik wil er graag de nadruk op leggen dat het Hervormingsverdrag van Lissabon op geen enkele manier de Ierse neutraliteit zal beïnvloeden. Ierland is een neutraal land en er kunnen geen Ierse troepen in het buitenland ingezet worden, tenzij de VN een daartoe strekkende resolutie heeft aangenomen en er - na een stemming in de Dáil Éireann - toestemming is verkregen van de Ierse regering.
Jean Lambert
namens de Verts/ALE-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, mijn fractie is het met veel dingen die er zijn gezegd eens, met name dat erop is gehamerd dat de grondrechten moeten worden beschermd en dat dat een kerngrondslag moet zijn van veel besluiten die in de resterende zittingsperiode van dit Parlement hopelijk nog zullen worden genomen.
Mijn fractie is het er ook mee eens dat een interinstitutionele overeenkomst nuttig zou zijn om te voorkomen dat er willekeurig gebruik wordt gemaakt van de medebeslissingsprocedure, zoals we zo nu en dan hebben gezien. Dat was dan op verzoek van de Raad en velen van ons hadden het gevoel dat het Parlement als een soort alibi werd gebruikt omdat het niet lukte om tot een unanieme beslissing te komen. We hebben liever dat zoiets binnen een welomlijnd kader plaatsvindt, zonder dat de vorderingen die we graag willen zien daardoor nog eens vijf jaar vertraging oplopen.
Wat betreft de grondrechtenkwesties vinden we het bijzonder zorgwekkend dat het punt van de procedurele waarborgen een van de zaken is die niet in de Raad lijken te zijn opgelost.
Veel afgevaardigden stonden achter de invoering van het Europees arrestatiebevel in de veronderstelling dat de procedurele waarborgen snel zouden volgen. Anderen waren wat sceptischer en wilden eerst de waarborgen afwachten om daarna naar een intensievere samenwerking tussen de lidstaten te kijken. We willen graag weten wanneer we deze maatregelen tegemoet kunnen zien, want ze zijn van zeer groot belang voor al onze burgers.
We sluiten ons ook aan bij de verontruste geluiden die er vanochtend te horen waren over gegevensbescherming. Er is toenemende ongerustheid over het gebrek aan transparantie en er is uiteraard toenemende ongerustheid bij de burger over de manier waarop gegevens worden gebruikt en uitgewisseld zonder dat het publiek duidelijk wordt geïnformeerd over wat er precies gaande is.
Ik was op zijn zachtst gezegd lichtelijk bezorgd toen ik de Raad met betrekking tot de richtlijn inzake terugkeer hoorde zeggen dat sommige lidstaten niet willen dat terugkeer nog meer wordt bemoeilijkt. Het heeft er de schijn van dat de Raad geen veilige, zorgvuldige en transparante procedure wil die de rechten van individuen garandeert en dat terugkeer alleen maar wordt gebruikt, zoals in sommige lidstaten het geval is, om doelstellingen te halen.
We willen niet per definitie dat terugkeer wordt bemoeilijkt. We willen dat er een transparantere procedure komt die ervoor zorgt dat de rechten van individuen zijn gewaarborgd. Een van de zaken die ons bijvoorbeeld zorgen baren is dat sommige lidstaten met een automatisch inreisverbod werken. We sluiten ons ook aan bij de bezorgdheid die is geuit over de tijd dat mensen worden vastgehouden.
Ik ben blij met de verklaring die is afgelegd over het voorstel inzake hooggekwalificeerde migranten. Misschien komt er nu eindelijk positieve actie met betrekking tot een immigratiebeleid en blijven we niet hangen in het afschrikkingsbeleid dat de Unie enige tijd heeft gevoerd. We krijgen eindelijk een overeenkomst over iets positievers en transparanters, ook al heeft die slechts betrekking op een klein deel van de mensen die naar de Europese Unie komen.
Ik zou graag nog willen horen wat er gebeurt met de sancties voor werkgevers. Tot slot zie ik ook graag een antwoord tegemoet op de vraag die zowel aan de Raad als aan de Commissie is gesteld over het commentaar op het Britse standpunt ten aanzien van de verdragshervorming.
Giusto Catania
namens de GUE/NGL-Fractie. - (IT) Mijnheer de Voorzitter, collega's, ik stel de bereidheid van de Commissie en van de Raad zeer op prijs om snel een interinstitutioneel politiek akkoord te bereiken in het zicht van de nieuwe transities die wij de komende maanden kunnen verwachten. Vanaf januari 2009 zal dit Parlement een belangrijke rol kunnen spelen op het gebied van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid, met name met betrekking tot de noodzaak voor Europese burgers om een democratische controle te kunnen uitoefenen op de keuzes die worden gemaakt op het gebied van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid in de Europese Unie.
Wij denken dat 2008 een overgangsjaar is en als zodanig moet worden ervaren, door een aantal prioriteiten op het gebied van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid aan te wijzen. Ik denk dat we verder moeten gaan met kwesties waarvan het niet mogelijk is erop terug te komen, en die doorgezet moeten worden. Ik denk bijvoorbeeld aan de noodzaak om een gemeenschappelijk asielbeleid op te stellen voor 2010 en om het proces te versnellen dat kan leiden tot de vaststelling van dit gemeenschappelijke beleid; ik denk ook aan de noodzaak om snel een algemene aanpak vast te stellen voor de legale immigratie en niet alleen de toelating van geschoolde immigranten of hooggeschoolde arbeidskrachten te bevorderen, maar een plan te maken voor alle toelatingen tot de Europese Unie; ik denk dat we ons ook moeten blijven richten op het vrij verkeer van personen in het Schengengebied, moeten profiteren van de resultaten die in 2007 zijn bereikt en moeten proberen deze aspecten uit te buiten.
Ik denk dat we ook moeten proberen om 2008 te gebruiken voor het evalueren van sommige keuzes die zijn gemaakt. Ik denk met name aan twee belangrijke kwesties. Ik vind dat er een eerlijke evaluatie moet komen over het nut en de efficiëntie van het agentschap Frontex. Het lijkt mij dat een objectieve evaluatie ons er rustig toe kan brengen toe te geven dat het agentschap niet de resultaten heeft opgeleverd waarop de overgrote meerderheid van het Parlement en de Europese burgers hadden gehoopt. Zo denk ik ook dat er een evaluatie moet worden gemaakt van het enorme aantal databanken dat wij tot onze beschikking hebben. Te vaak is de uitwisseling van informatie overbodig en soms raakt er informatie kwijt.
Kortom, mijnheer de Voorzitter, ik denk dat we waarschijnlijk ook een eindevaluatie moeten maken van de Terugkeerrichtlijn. Volgens mij zijn we inmiddels op een punt beland waarop we niet meer terug kunnen en we waarschijnlijk onze strategie moeten veranderen: we moeten een actieplan bedenken en een plan opstellen voor legale immigratie. Dan zullen we te weten komen hoe we de immigranten eruit kunnen gooien, uit kunnen zetten en vast kunnen houden.
Johannes Blokland
namens de IND/DEM-Fractie. - (NL) Voorzitter, Raadsvoorzitter, vicevoorzitter van de Commissie, collega's, in de vragen aan de Raad wordt specifiek aandacht gevraagd voor de ontwikkelingen rond Frontex. Ik heb daar in het verleden meermaals de aandacht voor gevraagd. Dit debat is dan ook een goede gelegenheid om onze zorg rond Frontex opnieuw aan de orde te stellen. Wat dat betreft sluit ik me aan bij de woorden van de heer Catania.
Vanuit verschillende nationale parlementen is er bij de regeringen van de lidstaten op aangedrongen mensen en materieel beschikbaar te stellen voor Frontex-activiteiten. Kennelijk staan de lidstaten niet te popelen om mee te doen aan operationele activiteiten. Ik ben dan ook verheugd dat Nederland uiteindelijk bereid is gevonden een fregat in te zetten. Ik heb daarom een vraag over hoe het dan verder gaat met opgepikte bootvluchtelingen en migranten.
Kan de Raadsvoorzitter ons informeren over hoe er gehandeld wordt met mensen die op zee in bootjes worden onderschept? We ontvangen regelmatig berichten van onderschepte bootjes met migranten; die mensen worden in de regel eerst aan land gebracht en opgevangen. Is de lidstaat die bevel voert over het marineschip verplicht asiel te verlenen of opvang te regelen voor de onderschepte bootvluchtelingen?
Uit de reactie van de Nederlandse staatssecretaris van Justitie viel deze week op te maken dat daar nog steeds geen uitsluitsel over gegeven is. Graag krijg ik daar meer duidelijkheid over, want het moet natuurlijk niet zo zijn dat alleen lidstaten die materieel en mensen inzetten, de lasten dragen. Raadsvoorzitter, als u in dit debat geen antwoord op deze vraag kunt geven, wilt u ons dat dan schriftelijk doen toekomen?
Dan heb ik nog een vraag voor commissaris Frattini. Een toezegging van ministers van Justitie over beschikbaarstelling van bijvoorbeeld marineschepen is gauw gedaan. Maar de uitvoering is echter in handen van de ministers van Defensie. Het is soms al héél wat, als die ministers van Defensie op de hoogte worden gesteld van de toezeggingen die gedaan zijn door de bewindslieden van Justitie. Blijkbaar ontstaan er dus grote coördinatieproblemen.
Mijn vraag aan commissaris Frattini is: wat denkt u te doen om dit soort problemen in de toekomst te vermijden? Want het heeft toch wel héél lang geduurd, voordat de toezeggingen die al zo lang geleden gedaan zijn, een beetje effect beginnen te sorteren.
Koenraad Dillen
(NL) Voorzitter, meer dan terecht wordt hier in het halfrond uitgebreid gediscussieerd over de noodzaak van allerhande maatregelen ter verhoging van de veiligheid van onze burgers. We denken daarbij aan Frontex. Maar laten we onze kop toch niet in het zand steken, want Europa zelf is een stuk onveiliger geworden, juist door de politiek van open grenzen die werd gevoerd. Door deze politiek werd namelijk de slagkracht van de internationaal georganiseerde misdaad gevoelig versterkt, zonder dat daar afdoende maatregelen tegenover staan.
Er is meer. De Europese burgers werden ook slachtoffer van regularisatiegolven van illegalen, waartoe in bepaalde landen werd besloten. Het zal de mensonterende mensenhandel er zeker niet op doen achteruitgaan. De ruimte van veiligheid waarover men het hier heeft, is - hoe men dat ook betreurt - deels ook een ruimte waarbinnen criminelen - en met name islamitische extremisten - vrij spel krijgen.
Alle essentiële statelijke bevoegdheden op dit gebied worden meer en meer uitgehold. Zo ook de bevoegdheid bijvoorbeeld voor legale immigratie. Dit is onaanvaardbaar. De lidstaten moeten totaal en onvoorwaardelijk baas kunnen blijven over hun eigen arbeidsmarkt en er mag geen enkele beperking komen op de wijze waarop zij hun beleid in dezen organiseren.
Agustín Díaz de Mera García Consuegra
(ES) Mijnheer de Voorzitter, ik geloof dat de heer Deprez correct heeft vastgesteld wat het probleem is. En ik meen ook dat de vicevoorzitter van de Commissie, de heer Frattini, de oplossing voor het probleem heeft aangedragen.
Dit is welbeschouwd een overgangsjaar. Intussen moeten we dit jaar - waar we nog zes maanden aan moeten toevoegen om tot het einde van de zittingsperiode te geraken - wel een aantal beslissingen nemen die geen verder uitstel toelaten. Daarom geloof ik dat we hoe dan ook een interinstitutioneel akkoord moeten sluiten. Alleen op die manier kunnen we deze beslissingen via een mededebeslissingsprocedure vormgeven. Dat is wat we willen en dat is ook wat moet gebeuren.
Ik geloof dus, mijnheer de Voorzitter, dat de initiatieven binnen het kader van de Europese ruimte voor vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid heel belangrijk zijn en dat we daarom een enorme verantwoordelijkheid dragen bij de nu lopende wetgevingsprojecten. Vergeet niet dat één derde van de 26 strategische voorstellen van de Commissie te maken heeft met de Europese ruimte voor vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid.
Er wordt nu al heel lang aangedrongen op een herziening van het Europees agentschap voor het beheer van de operationele samenwerking aan de buitengrenzen, en die herziening verdient al onze aandacht - net als alle problemen die met migratie samenhangen, of het nu gaat om legale of illegale immigratie.
Een systeem voor civiele en strafrechtspraak dat de burgers beter dient, Europol, een binnen het nieuwe kader van het Grondwettelijk Verdrag herzien Europees agentschap en, niet te vergeten, mijnheer de Voorzitter, gegevensbescherming binnen de context van de derde pijler - het zijn allemaal zaken die pas werkelijk hun beslag kunnen krijgen als de procedures voor de Europese ruimte voor vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid worden aangepast aan het heersende tijdsgewricht.
Stavros Lambrinidis
- (EL) Mijnheer de Voorzitter, het Internet is het nieuwe slagveld. Volgens de Commissie en de Raad is het een slagveld waarin het terrorisme bestreden wordt en wij betwisten dat niet. Voor velen van ons is het echter ook een slagveld waarop de grondrechten van burgers beschermd worden. We weten natuurlijk maar al te goed dat het Internet door terroristen gebruikt wordt, maar het wordt door miljoenen onschuldige burgers ook gebruikt om op te discussiëren. Terrorisme is een van de dingen waarover ze discussiëren. Zonder het terrorisme te verdedigen, proberen ze het te begrijpen: iets wat wij hier helaas veel te weinig doen. Dus al is een wetgevingsinitiatief ter bestrijding van terroristische propaganda op het Internet belangrijk, toch gaat het hier om een hoogst gevoelig thema.
Commissaris, fungerend voorzitter van de Raad, ik moet u meedelen dat dit wetgevingsinitiatief in zijn huidige vorm wel wat problematisch is. Er wordt niet in vereist dat iemand die terroristische propaganda verspreidt dit met opzet doet en ... "en” dat die propaganda waarschijnlijk tot een terroristische daad zal voeren. In plaats van "en”, staat er "of” in uw tekst. Met andere woorden, een willekeurig iemand die probeert wat meer te weten te komen over terroristische acties ergens in de wereld loopt het risico dat hij in de problemen komt, alleen maar omdat "iemand” vindt dat zijn woorden tot een terroristische daad hebben geleid; de eerstgenoemde persoon wordt aangeklaagd, al ligt zo'n daad helemaal niet in zijn bedoeling. Dit moet u corrigeren.
Ik moet u ook vragen duidelijk te maken of de inhoud van onze e-mails gecontroleerd zal worden. Wie gaat ze controleren, zodat de politie in staat zal zijn vast te stellen of er inbreuk wordt gemaakt op deze nieuwe wet die u propageert? Ik wil u eraan herinneren dat u ons herhaaldelijk hebt verzekerd dat de inhoud van onze sms'jes en telefoongesprekken niet gecontroleerd zou worden. Zal, als gevolg van de door u gepropageerde maatregel, de inhoud van onze e-mails wél gecontroleerd worden?
Een andere kwestie die ik wil behandelen is het initiatief voor een Europees PNR-systeem. Vrienden, wij hebben dat niet nodig. U hebt ons in ieder geval niet duidelijk gemaakt waarom we het nodig zouden hebben. We hebben het APIS, we hebben - zoals de heer Frattini zeer terecht opmerkte - het VIS, een geslaagd resultaat van onze overeenkomst, en we hebben ook nog Schengen. We weten dus heel goed wie er tegenwoordig waar ook ter wereld reist en wie er naar Europa komt.
Bovendien hebben op dit moment maar 3 van de 27 Europese landen maatregelen getroffen om een PNR-systeem te implementeren, dus waarom zou er nu druk gezet moeten worden achter harmonisering van PNR-wetgeving?
Waarom bent u zo fanatiek over deze maatregel terwijl de Europese gegevensbeschermers zich ertegen hebben uitgesproken? Waarom bespreekt u het onderwerp niet rustig met het Parlement? De leden daarvan zijn vastbesloten het terrorisme te bestrijden, maar zijn misschien wel net zo bezorgd over de bescherming van rechten - of zelfs nog bezorgder, zoals de beschuldiging soms luidt.
Alexander Alvaro
- (DE) Mijnheer de Voorzitter! Wat iemand positief kan stemmen, is dat niet alleen in de documenten van zowel de Raad als ook in die van de Commissie steeds vaker de nadruk wordt gelegd op het begrip veiligheid, maar dat kennelijk ook de fundamentele vrijheden en grondrechten van de mens daadwerkelijk zijn doorgedrongen tot het bewustzijn van de Commissie en de Raad. We kunnen in Europa nog zo hard werken aan de gemeenschappelijke ruimte van de vrijheid, de veiligheid en het recht als we willen, het heeft geen zin wanneer de rechtssystemen van derde landen ons kennelijk in de uitoefening ervan belemmeren.
Ik vind dat de Commissie, en vooral ook de lidstaten, beter moeten bezien hoever bijv. de effecten van het rechtssysteem van de Verenigde Staten zich uitstrekken tot de huishoudens van de Europese burgers. De Commissie en de Raad kunnen van mij en mijn collega's een vraag tegemoet zien, waarin wordt gevraagd hoe het mogelijk is dat gegevens over postaal verkeer van de Verenigde Staten, die immers eigenlijk alleen voor douanedoeleinden dienen te worden gebruikt, worden doorgegeven aan beveiligingsinstanties.
Het brief- en postgeheim is een van de laatste bastions die we tot nu toe nog konden beveiligen. Ik zou willen dat de Commissie in samenwerking met de Raad het probleem van een wereldwijde aanzet ter bestrijding van het terrorisme en de georganiseerde misdaad niet alleen vanuit het oogpunt van veiligheid probeert op te lossen, maar daarbij ook kijkt naar de vrijheid, de bescherming van de burger en de manier waarop in botsende rechtssystemen de problemen worden opgelost.
Mario Borghezio
(IT) Mijnheer de Voorzitter, collega's, de adjunct-hoofdredacteur van de Corriere della sera, Magdi Allam, die nauwelijks van racisme of islamofobie kan worden beticht, stelt een ernstig probleem aan de orde: de imams en alle benodigdheden van de grote moskee van Rome - financieringen en salarissen - worden gesubsidieerd door de ambassades van enkele moslimlanden.
Is dit de veiligheid in Europa, in een van de grootste hoofdsteden, die ons moet beschermen tegen de reële kans op de verspreiding van het moslimextremisme? Ik denk van niet. Ik vind daarentegen dat er een controle moet bestaan op de verspreiding van fundamentalistische moslimideeën die sterk verwant zijn aan terrorisme en dat de Europese Unie hier heel zorgvuldig naar zou moeten kijken.
Terrorisme: wat moeten we met het standpunt van Poiares Maduro, advocaat-generaal van het Europese Hof van Justitie, die stelt dat de Verordening (EG) nr. 881/2002 betreffende het bevriezen van tegoeden van personen op de zwarte lijst van leden van Al-Qa'ida en de Taliban, onwettig is? Ik wil erop wijzen dat deze verordening niets anders is dan de toepassing van de VN-resolutie nr. 1390, die door de gehele internationale gemeenschap is aangenomen als reactie op de aanslagen van 11 september. We willen de burgerwereld beschermen tegen het risico van terrorisme: daarbij moeten we nooit de blik afwenden van het levensgevaarlijke moslimterrorisme!
Jana Bobošíková
(CS) Dames en heren, ik ben van mening dat we nauwelijks vooruitgang hebben geboekt op het gebied van vrijheid, veiligheid en recht. Integendeel, de regeringen staan hun burgers niet toe zich door middel van een referendum over het Verdrag van Lissabon uit te spreken. We bewegen ons dus van de vrijheid vandaan.
Waarom krijgen burgers niet de vrijheid zelf te beslissen over de vraag of ze willen dat de zeggenschap van hun land in de EU-besluitvorming kleiner wordt? Waarom krijgen de burgers niet de vrijheid te beslissen over de vraag of ze willen dat er een eind komt aan het vetorecht van hun regering als het gaat om migratie, energie en transport en om de uitoefening van controle over de Europese Centrale Bank? Waarom weten burgers van vooral de kleinere lidstaten niet dat het in de toekomst voor hun land praktisch uitgesloten is het roulerend voorzitterschap van de Europese Raad te bekleden? En heeft iemand hen ooit verteld dat hun land over zes jaar het automatische recht op een vertegenwoordiger in de Europese Commissie zal verliezen? Door het hervormingsverdrag ontstaan er fundamentele veranderingen in de hoofddocumenten van de Europese Unie. Als het alleen maar door de parlementen goedgekeurd hoeft te worden, zonder referenda en nationale discussies, zal er geen sprake zijn van vrijheid, maar van ongebreidelde arrogantie van de gevestigde macht. De Europese Commissie moet de regeringen daaraan herinneren.
Mihael Brejc
(SL) Eerst en vooral wil ik mijn dank uitspreken voor de uitstekende presentaties van het vrij ingewikkelde gebied waarover we hier vandaag spreken.
Ik wil graag van de gelegenheid gebruik maken om hier te wijzen op nog een gebied dat we tot nu toe nog niet duidelijk genoeg hebben aangestipt, met name over de buitengrenzen van de Europese Unie. Alle lidstaten die nu belast zijn met de nieuwe buitengrenzen van de Europese Unie, hebben enorme inspanningen gedaan om ervoor te zorgen dat deze grenzen echt veilig en beschermd zijn, met de gepaste infrastructuur die de uitvoering van de Schengen-normen garandeert. Tegelijkertijd hebben we echter vastgesteld dat het leven aan de grens ietwat slechter is dan voordien. Ik zou willen wijzen op de lagere levenskwaliteit van de mensen aan de grens, vooral dan in minder ontwikkelde gebieden. Daarom zou ik het volgende idee willen opperen - en ik ben zo vrij om dat ook als vraag te stellen - nemen de Raad en de Commissie speciale, bijkomende maatregelen om een hogere levenskwaliteit aan de grenzen te verzekeren opdat de mensen daar die gebieden niet zouden verlaten? We weten allemaal goed dat als er niemand in de grensstreek leeft, als dat gebied verlaten is, het ook moeilijk te bewaken is.
En een tweede vraag: de voorzitter van de Raad heeft reeds tijdens de commissievergadering gemeld dat de samenwerking met de Balkanlanden ook een van de belangrijke taken is waaraan de Raad zich wijdt. In die context interesseert me vooral of het net omwille van de uitvoering van de Schengen-normen en het waarborgen van onze veiligheid mogelijk zou zijn om een goede samenwerking tussen onze politiediensten en de politie in de Balkanlanden op te starten.
Martine Roure
(FR) Mijnheer de Voorzitter, we bevinden ons op een belangrijk keerpunt voor het Europees Parlement wat het opzetten van een ruimte van vrijheid, veiligheid en justitie betreft. De democratische en juridische controle zullen door het verdrag van Lissabon nog opgeschroefd kunnen worden. Ik wil natuurlijk alle verzoeken van mijn collega's steunen om op basis van een interinstitutioneel akkoord een lijst met prioriteiten op te stellen waar we met een vervroegde medebeslissing aan kunnen werken.
De volledige deelname van het Europese Parlement kan alleen maar zorgen voor betere beslissingen en soms, dat hebben we al gezien, een akkoord bewerkstelligen. Dit kan natuurlijk enkel wanneer ook de nationale parlementen betrokken worden bij dit debat. Ik stel voor dat we hen ook de versterkte rol die zij toebedeeld krijgen in het nieuwe verdrag al geven.
Gegevensbescherming moet natuurlijk een van onze prioriteiten worden. Het zal u niet verbazen dat ik hier weer op in ga. U weet dat wij voorstander waren van het goedkeuren van een kaderbesluit over gegevensbescherming onder de derde pijler. We zijn dus heel blij met de nieuwe raadpleging van het Parlement over dit onderwerp. We maken ons echter wel ernstige zorgen om de middelmatige resultaten die in de Raad behaald werden, omwille van de regel van de eenparigheid van stemmen.
Gelooft u ook niet, aangezien deze pijlers binnen afzienbare tijd worden afgeschaft, dat om het privé-leven van de burger echt te beschermen, het een oplossing zou kunnen zijn om de bestaande richtlijnen inzake gegevensbescherming aan te passen zodat ze ook van toepassing zijn op politiesamenwerking en juridische samenwerking? Het is des te belangrijker om een hoog niveau van gegevensbescherming te garanderen aangezien dit ook de basis moet vormen van het voorstel voor een Europese PNR. Ik stel u een belangrijke vraag en ik zou graag een antwoord krijgen.
Sophia in 't Veld
(NL) Voorzitter, allereerst zou ik graag openheid van zaken willen krijgen van de Commissie en de Raad over de voortschrijdende onderhandelingen met de Verenigde Staten over een transatlantische regeling voor data protection. De Commissie schijnt nu, aan het einde van het onderhandelingstraject, de Raad om een mandaat te gaan vragen. Dat is de verkeerde volgorde.
Ten tweede, het PNR-dossier begint zo langzamerhand een rotzooi te worden. De noodzaak van het hele programma is nog lang niet aangetoond. Er is onduidelijkheid over de juridische grondslag. Er is nog geen regeling voor de bescherming van persoonsgegevens in de derde pijler, en toch hebben de ministers van Binnenlandse Zaken - naar het schijnt - besloten tot een Europees PNR-programma. Daarbij werd overigens de vertegenwoordiger van het Europees Parlement, de heer Deprez, niet uitgenodigd.
Ik zou graag willen begrijpen hoe het dan kan dat de minister van Justitie van Duitsland tegelijkertijd verklaart dat een Europees PNR-programma in strijd is met de Duitse grondwet. Ik denk dat dit dossier nog lang niet rijp is, het Europees Parlement wil eerst graag horen wat de noodzaak is van dit programma.
Konrad Szymański
- (PL) Mijnheer de Voorzitter, de belangrijkste gebeurtenis van 2007 op het gebied van vrijheid, veiligheid en justitie was ongetwijfeld de uitbreiding van het Schengen-gebied. Vandaag kunnen we zeggen dat de verwachtingen omtrent een gemakkelijker verkeer over de grenzen volledig haaks staan op de realiteit.
Het oversteken van de Pools-Duitse grens tussen Saksen en Neder-Silezië gaat sinds de uitbreiding van de Schengen-zone gepaard met ernstige problemen. Mensen worden willekeurig beschuldigd van het smokkelen van illegale emigranten en worden urenlang als ordinaire criminelen door de politie vastgehouden. Dergelijke beschuldigingen worden ook geuit aan het adres van taxibestuurders in de grensregio. Hoewel dit in strijd is met de wet, worden ze verplicht om de reisdocumenten van hun passagiers te controleren. Voertuigen met een Poolse nummerplaat worden aan enkele uren durende controles onderworpen.
Het Akkoord van Schengen is aan de Pools-Duitse grens op een dusdanige manier ingevoerd dat mensen ervan weerhouden worden om de grens over te steken. Deze situatie is lijnrecht in strijd met de doelstelling van deze overeenkomst en vereist urgente maatregelen van de Europese Commissie.
Marian-Jean Marinescu
(RO) De moeite die de Commissie en de Raad gedaan hebben om het vrije verkeer van personen binnen Europa te verzekeren heeft in december 2007 met de uitbreiding van het Schengen-gebied vruchten afgeworpen. Met betrekking tot illegale migratie: door de ontwerpwetgeving over gezamenlijke normen voor de repatriëring van illegale immigranten uit derde landen en de sanctionering van werkgevers van illegale migranten zal de omvang van dit verschijnsel zeker verminderen.
Met betrekking tot legale migratie: de Commissie heeft een aanzet gegeven tot wettelijke maatregelen door de ontwerpwetgeving inzake voorwaarden voor toelating en verblijf voor hoogopgeleide arbeidskrachten en de één enkele aanvraagprocedure voor onderdanen van derde landen aan het Parlement voor te leggen.
Ik wil graag uw aandacht vestigen op een onderwerp dat volgens mij van het allergrootste belang is, namelijk dat er in sommige lidstaten nog steeds overgangsmaatregelen van kracht zijn om het verkeer van arbeidskrachten uit andere Europese lidstaten te beperken. Het is prima dat men een gezamenlijk beleid voorstaat in verband met wettige immigratie uit derde landen, maar het is niet normaal om EU-onderdanen beperkingen op te leggen. Het is niet mogelijk over vrijheid te spreken als het vrije verkeer van arbeidskrachten belemmerd wordt.
Naar mijn mening is het logisch de richtlijnen inzake wettige migratie uit derde landen ten uitvoer te brengen en tegelijkertijd de op sommige lidstaten toegepaste beperkingen op te heffen. Dit kan geleidelijk aan gebeuren door de lidstaten die de richtlijn over legale migratie toepassen, te vragen de arbeidsbeperkingen af te schaffen die gelden voor onderdanen van andere lidstaten in de zin van de richtlijn.
Bovendien moet het preferentiebeginsel gelden, zodat onderdanen van Europese landen voorrang krijgen bij het vervullen van de behoeften van arbeidsmarkt. Ik vind verder dat er onderscheid gemaakt moet worden tussen derde landen; onderdanen van buurlanden, met name landen die vallen onder het nabuurschapsbeleid, zouden voorrang moeten krijgen. Ik hoop dat de discussie tussen de heer Frattini en de heer Deprez, waarmee dit debat geopend werd, zal leiden tot feitelijke resultaten en tot positieve acties van onze kant.
Genowefa Grabowska
- (PL) Mijnheer de Voorzitter, de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon en de hervorming van de Europese Unie zorgen voor belangrijke - door de burgers verwachte - veranderingen op het gebied van vrijheid, veiligheid en justitie. Vooral het onderwerpen van dit gebied aan de bevoegdheid van het Europees Hof van Justitie moet grondig worden voorbereid, zowel door de lidstaten als door de instellingen van de Europese Unie. Het Parlement is zich hiervan bewust en bereidt zich voor op zijn nieuwe taken, in de eerste plaats op het nemen van het merendeel van de besluiten in medebeslissing.
In dit licht zou ik de Raad het volgende willen vragen: Zijn we voornemens werk te maken van een gemeenschappelijke lijst van prioriteiten op het gebied van vrijheid, veiligheid en justitie? Zo ja, wanneer? Ik weet dat de Raad en de Commissie allebei programma's hebben. Het Parlement weet, via zijn commissie, de commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken, eveneens wat er moet gebeuren. Hoe dan ook, we hebben nood aan een gemeenschappelijk, doeltreffend en transparant optreden en aan een gemeenschappelijke lijst met prioriteiten in het voordeel van onze burgers.
Ik zou nog van de gelegenheid gebruik willen maken om het Portugese voorzitterschap te bedanken voor de uitbreiding van het Schengen-gebied. Tegelijkertijd zou ik willen wijzen op de noodzaak van een regelmatige evaluatie van de werking van het systeem. Al na enkele weken stellen we vast dat er, naast de schitterende voordelen, ook een aantal onvoorziene negatieve gevolgen zijn, zoals de onbetaalbaar hoge prijzen van visa voor burgers uit derde landen, voornamelijk Wit-Russen. De kostprijs van een dergelijk visum - zestig euro - vormt een hindernis die het voor de burgers van dit land onmogelijk maakt om hun Europese buren te bezoeken. Daarenboven bemoeilijkt deze maatregel de uitvoering van ons nabuurschapsbeleid, hoewel het in het Hervormingsverdrag is vastgelegd.
Mijnheer de commissaris, deze situatie moet niet alleen op de voet worden gevolgd. Dames en heren, hier moet verandering in komen.
Ignasi Guardans Cambó
(ES) Mijnheer de Voorzitter, ik zal me concentreren op een kwestie die van ondergeschikt belang mag lijken, maar die zich afspeelt binnen een context die miljoenen personen treft: de veiligheid op de Europese luchthavens. De toestand is in de loop van 2007 alleen maar verslechterd.
De Europese Commissie en de Raad hebben toegelaten dat voor de preventie van terroristische aanslagen op luchthavens een beheer wordt gevoerd dat eigenlijk beter aansluit bij het vervoerbeleid.
Vrijheden en rechten worden ingeperkt via procedures die bedacht zijn voor het technische en logistieke beheer van vliegtuigen en treinen. Als gevolg daarvan geniet de burger geen enkele bescherming meer tegen misbruik. Inperkingen van de vrijheid worden goedgekeurd zonder rekening te houden met het proportionaliteitsbeginsel en zonder te controleren of maatregelen werkelijk doeltreffend zijn. Mannen en vrouwen worden bij de controle soms als vee behandeld door veiligheidspersoneel dat niet weet welke norm van toepassing is en welke uitzonderingen zijn toegestaan, eenvoudigweg omdat de norm geheim is verklaard.
Ik vraag de Commissie - en dan in de eerste plaats de heer Frattini - om het gezag op dit gebied weer naar zich toe te trekken. En ik verzoek de Raad om dit onderwerp serieus te bestuderen.
We hebben luchthavens omgevormd tot gebieden waar de uitzonderingstoestand geldt en het gezag van de wet en de meest elementaire garanties ondergeschikt worden gemaakt aan de wil van politieautoriteiten die aan geen enkele controle worden onderworpen.
Roselyne Lefrançois
(FR) Mijnheer de Voorzitter, ik zou graag drie zaken die me na aan het hart liggen aan de orde stellen. De eerste kwestie betreft de manier waarop we de fase voor de inwerkingtreding van het verdrag van Lissabon willen aanpakken. Net zoals mijn collega's uit de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken zou ik liever eerst op interinstitutioneel niveau een akkoord bereiken om vooruit te lopen op de nieuwe bepalingen die van toepassing zullen worden op onze bevoegdheden. Dit is voor mij een conditio sine qua non voor een doeltreffende en transparante samenwerking. De nieuwe bepalingen inzake de rol van de nationale parlementen zouden ook dit jaar al uitgetest moeten worden. Als rapporteur voor het kaderbesluit over de strijd tegen terrorisme wil ik me trouwens inspannen om nauw en gestructureerd samen te werken met deze laatste.
Wat het onderwerp terrorisme aangaat, zou een stand van zake van de verschillende teksten die al goedgekeurd werden goed zijn voor de leesbaarheid en voor de duidelijkheid betreffende het toepassingsgebied en hun onderlinge verband. Bovendien moet de bescherming van de fundamentele vrijheden evenzeer een prioriteit van de Unie worden als de strijd tegen het terrorisme. Ik zal zelf, bij het opstellen van het kaderbesluit, heel goed op de duidelijkheid van de definities en de gebruikte termen letten om elk mogelijk risico op schending van deze vrijheden, met name de vrije meningsuiting, te beperken.
Ik zou tot slot nog iets willen zeggen over onze toekomstige actie op het vlak van immigratie. Lange tijd was de belangrijkste zorg van de Unie het opzetten van een echt wetgevend arsenaal om illegale immigratie te bestrijden, zonder voor deze bescherming aan de grenzen een tegengewicht te bieden in de vorm van een legaal immigratiebeleid dat deze naam waardig is. Ik ben dus blij met de initiatieven die de voorbije jaren werden goedgekeurd op dit vlak en ik hoop dat de politieke wil om een Europa te steunen dat mensen opneemt net zo sterk zal zijn als de politieke wil om Europa te verdedigen als een burcht.
De Voorzitter
Wat u nu gaat doen is wat in het Engels "catch my eye” heet. Als Ondervoorzitter ben ik ook verantwoordelijk voor de meertaligheid en ik zal onze zeer gewaardeerde tolken later vragen hoe je die Engelse uitdrukking het best in andere talen vertaalt.
Het woord krijgen nu degenen die daarom vragen en erin slagen het "oog” van de Voorzitter "te vangen”. Mijn "oog” valt nu op de heer Cavada. Hij krijgt het woord en zal ons over dit onderwerp zeker heel wat te vertellen hebben.
Jean-Marie Cavada
(FR) Mijnheer de Voorzitter, ik zou u eerst mijn verontschuldigingen willen aanbieden voor het feit dat de agenda aangepast moest worden, of beter gezegd de volgorde. Door problemen op het spoor tussen Parijs en Brussel was ik bijna buiten Europa terecht gekomen, maar het is nu in orde, hartelijk dank.
Elk jaar voeren we debatten over de vooruitgang die is geboekt bij het creëren van de ruimte van vrijheid, veiligheid en justitie. Maar dit debat wordt vandaag nog belangrijker en daarom wil ik graag toelichten waarom de commissie LIBE deze twee vragen stelt, respectievelijk aan de Raad en aan de Commissie, en ik zou ook graag de vertegenwoordigers van deze twee instellingen willen vragen om duidelijk te antwoorden op onze vragen.
Dit debat is belangrijk omdat door de ondertekening van het verdrag van Lissabon in december vorig jaar en de inwerkingtreding van dit verdrag op 1 januari 2009 het beleid rond grondrechten en het creëren van een ruimte van vrijheid, veiligheid en justitie inhoudelijke veranderingen moet ondergaan. Dat zijn veranderingen - en dat weet u, beste collega's - die het Parlement al jarenlang wil doorvoeren.
Een van die veranderingen is het einde van de opdeling in pijlers, waardoor de meeste procedures die onder de huidige derde pijler vallen gemeenschappelijk aangepakt zullen kunnen worden, zoals het veralgemenen van de stemming met gekwalificeerde meerderheid, de uitbreiding van de jurisdictie van het Hof van Justitie, de versterking van de rol van het Parlement als medewetgever en tot slot het bindende karakter van het Handvest van de grondrechten.
Om ten volle gebruik te kunnen maken van de mogelijkheden die het nieuwe verdrag biedt, moeten we vanaf nu een gemeenschappelijke, interinstitutionele strategie voorbereiden waarin voorstellen worden genoemd waarover we op politiek vlak in 2008 kunnen onderhandelen en die in de periode tussen januari 2008 en mei 2009 officieel goedgekeurd kunnen worden.
Tot slot, Mijnheer de Voorzitter, zouden we door gebruik te maken van deze strategie bij de inwerkingtreding van het nieuwe verdrag niet alle voorstellen die net goedgekeurd zijn opnieuw moeten aanpassen. Op die manier blijft de volledige juridische controle van het Hof van Justitie bestaan en garanderen we dat het Parlement volledig betrokken wordt bij het uittekenen van het beleid dat de rechten van de burger rechtstreeks beïnvloedt.
Om op uw vraag te antwoorden, ik zal hier goed over nadenken om u op mijn bescheiden manier te helpen.
Dragutin Mate
voorzitter van de Raad. - (SL) Ik dank u voor alle vragen die u hier vandaag heeft gesteld. Jammer genoeg is er te weinig tijd om heel gedetailleerd op alle vragen in te gaan. Ik zal proberen om de belangrijkste vragen die we vandaag hebben gehoord, aan te stippen. Ik begin met de vraag van de heer Weber in verband met SIS II.
Ik zou heel duidelijk willen meedelen dat we in de Raad hebben vastgesteld dat bij de overgang van het systeem "SIS I for all” naar SIS II de veiligheid voorop staat. We kunnen niet toelaten dat we op een of andere manier gegevens verliezen of dat de werking van het systeem in gevaar komt. Daarom hebben we gekozen voor een stapsgewijze overgang van het ene systeem naar het andere, wat natuurlijk inhoudt dat daarvoor een convertor moet worden ontwikkeld, waardoor de periode voor de operatieve inwerkingtreding van SIS II ietwat toeneemt. Volgens mij is dat een uitstekende beslissing aangezien het waarborgen van de veiligheid van de gegevens en uiteraard van een betere kwaliteit van de gegevens, die we met het nieuwe systeem zullen hebben, het meest fundamentele element bij de oprichting van dat systeem is.
Vervolgens wil ik vanzelfsprekend antwoord geven op de vraag die door verschillende Parlementsleden werd gesteld, namelijk over de samenwerking tussen de Raad, de Commissie en het Europees Parlement. Ik ben van mening dat een nauwe samenwerking bij de meerderheid van de kwesties een absolute noodzaak is. We hebben natuurlijk behoefte aan een politieke consensus, aan onderlinge betrekkingen om een gepast niveau van veiligheid en bescherming van de mensenrechten - als ik het zo mag stellen - te vormen en te waarborgen. We hebben nood aan een juiste, evenwichtige aanpak en hierbij speelt het Europees Parlement een immens, immens belangrijke rol. Ik kan me zelfs moeilijk voorstellen om te werken zonder de nauwe betrokkenheid van het Parlement.
Natuurlijk mogen we niet uit het oog verliezen dat het Verdrag van Lissabon nog niet geldt; het ratificatieproces loopt nog. Dat proces is vrij gevoelig, in sommige landen wat meer dan in andere. We moeten natuurlijk zo te werk gaan dat we het ratificatieproces in geen enkele lidstaat van de Europese Unie in gevaar brengen. Daarom is het volgens mij bij onze samenwerking dit jaar, tot de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon, wijs om de rechtsakten, die we behandelen, in twee delen op te splitsen: enerzijds rechtsakten die zo goed als afgesloten zijn, waarover we reeds de mening van het Parlement kennen en die dus volledig of bijna volledig zijn behandeld of zich in een laatste fase bevinden. Anderzijds zijn er de teksten waarmee we net beginnen of net begonnen zijn en waarbij een nauwe, regelmatige samenwerking met het Parlement is vereist. Ik ben de mening toegedaan dat we op die manier een gepaste vorm van samenwerking zullen vinden om voldoende zekerheid en voldoende efficiënte werkzaamheden te waarborgen en zo uiteraard een soort oefening houden voor onze toekomstige werkzaamheden.
Heel kort, in twee zinnen, zou ik iets willen zeggen over de richtlijn betreffende de terugkeer en betreffende Frontex. De technische gesprekken en onderhandelingen over de richtlijn betreffende de terugkeer worden tijdens het Sloveense voorzitterschap voortgezet. We hebben ook reeds afspraken over politieke onderhandelingen, daarom hoop ik dat we het gepaste, politieke compromis zullen vinden dat we nodig hebben. Ik koester nog steeds de hoop dat we daarin zullen slagen. Ik heb al contact gehad met de rapporteur, de heer Weber, de zaken lopen volgens mij dus vlotjes.
Over Frontex enkel deze opmerking: de evaluatie over de werking van Frontex is aan de gang, het voorzitterschap plant een diepgaande discussie op ministerieel niveau tijdens de conferentie begin maart, waar we het natuurlijk gaan hebben over Frontex, het toekomstige Frontex, en waar we uiteraard ook de werkzaamheden tot nu toe zullen evalueren. Na die discussie zullen we vanzelfsprekend het Parlement gedetailleerder op de hoogte kunnen brengen.
Franco Frattini
vicevoorzitter van de Commissie. - (IT) Mijnheer de Voorzitter, leden, ik denk dat het debat van vanochtend een gemeenschappelijk bereidheid heeft aangetoond van de drie instellingen om samen te werken. Derhalve is niet alleen de werkmethode belangrijk, maar ook de verdienste. De wens die aan het begin van de interventie door voorzitter Deprez kenbaar is gemaakt, die volgens mij maximale consensus heeft gekregen, ook van de Raadsvoorzitter, en waarmee ik het ook persoonlijk eens ben, is daarom de juiste werkmethode die gevolgd moet worden.
Zoals ik aan het begin heb gezegd, is het idee om binnen de Raad met een tijdschaal te werken die niet beperkt is tot zes maanden, een succes gebleken. We zullen proberen dit ook hier te realiseren, omdat ik denk dat uit de interventies onderwerpen naar voren zijn gekomen die duidelijk een prioriteit zijn. Het feit dat het niet mogelijk is het werk te vertragen voor de totstandkoming van het SIS II - de nieuwe generatie van het Schengen-informatiesysteem - is voor iedereen vanzelfsprekend. We moeten verder, voorbij de discussie over tijdschalen. Wat voor ons belangrijk is, is dat het proefexperiment van dit nieuwe systeem aantoont dat het echt een toegevoegde waarde is voor de veiligheid van onze buitengrenzen.
Ik zou dus niet willen spreken van een vertraging, maar eerder van een behoefte van de lidstaten - een behoefte die ik deel - om verder te experimenteren met het systeem, om te zien hoe het werkt en hoe het verbeterd kan worden, alvorens het systeem daadwerkelijk in te voeren. De tijdschalen waarover wij met het voorzitterschap hebben gesproken, en die wij over enkele weken aan de Raad van Ministers van februari zullen formaliseren, zijn tijdschalen die onze inspanningen aantonen voor de toegevoegde waarde van de nieuwe generatie van het Schengen-informatiesysteem, en dit is duidelijk een prioriteit.
Er is veel gepraat over de evaluatie van de effectiviteit van de veiligheidsmaatregelen, met name over de antiterrorisme-maatregelen. Dit is een verzoek van het Parlement dat ik een jaar geleden heb ontvangen. Momenteel is er een experiment gaande. In de maand december hebben alle lidstaten een gedetailleerde vragenlijst ontvangen over het resultaat dat bereikt is met de antiterrorisme-maatregelen die zijn toegepast. Ik kan melden, niet alleen aan barones Ludford maar aan alle aanwezigen, dat ik halverwege april de volledige resultaten bekend kan maken van dit onderzoek dat betrekking heeft op alle 27 lidstaten. Ik denk dat dit weer een ander onderwerp is voor een prioriteitsdiscussie, iets waarvoor dit Parlement altijd interesse heeft gehad.
Sommigen hebben gesproken over de procedurele waarborgen. Jullie weten dat hierover geen overeenkomst is bereikt omdat sommige lidstaten onoverkomelijke problemen hebben opgeworpen, maar nu heeft het Sloveens voorzitterschap een onderwerp ter sprake gebracht dat volgens mij als prioriteit kan worden behandeld: de verstekvonnissen. Dit is een van de aspecten van de procedurele waarborgen. Het is niet het hele verhaal, maar een heel belangrijk onderdeel ervan: het harmoniseren van de regels inzake verstekvonnissen - een onderwerp dat volgens mij door de heer Lambert is aangestipt - is een thema dat het verdient om in 2008 als prioriteit te worden behandeld.
Over de evaluatie van Frontex hebben we reeds gesproken. Op 13 februari zullen we onze eerste volledige evaluatie van Frontex bekendmaken en het spreekt voor zich dat het Commissiedocument in de Raad en in het Parlement zal worden besproken en als basis dient voor een actie, een prioritaire actie zou ik zelfs willen zeggen voor 2008: hoe heeft Frontex gefunctioneerd, hoe kunnen we het verbeteren, en hoe kunnen we een grotere betrokkenheid van de lidstaten bevorderen.
Er is gesproken over terrorisme, er is zelfs veel over gesproken. De terroristische propaganda op internet en de gewelddadige radicalisering zijn beide onderhevig aan niet-wetgevende maatregelen. Sommige wettelijke maatregelen staan al op de agenda, er zullen mededelingen komen van de Commissie en dit verdient een debat.
Ik stel de mededelingen die Roure heeft gedaan over het Europese PNR enorm op prijs. Het is een discussie die nog het hele jaar 2008 zal duren. Ik geloof niet dat aan het einde van dit jaar het Europese PNR zal zijn aangenomen. Maar ik denk dat er drie criteria zijn - die als ik mij niet vergis door mevrouw Roure zijn genoemd - die hiervoor een richtsnoer moeten vormen: de evenredigheid in het verzamelen van deze gegevens en hun toegevoegde waarde voor de strijd tegen het terrorisme, omdat dat hetgeen is waar het om gaat. Als dit instrument werkt, zullen we het invoeren, als het niet werkt, zullen we het aanpassen of niet aannemen. Ik persoonlijk denk dat het zal werken, maar ik vind dat we dit hier moeten bespreken. En dan is er de kwestie over hoe we de verzamelde gegevens vervolgens moeten beschermen en hoe we diegenen moeten straffen die deze gegevens misbruiken. Dit zijn onderwerpen van discussie die natuurlijk nog open staan en die we in de loop van 2008 kunnen gaan aanpakken.
Tenslotte de immigratie. Ik denk dat we op dit moment de globale aanpak van immigratie voort moeten zetten, zoals de Europese Raad in december heeft gezegd, en om, in het zicht van het toekomstige Franse voorzitterschap na te denken over wat de Franse regering wil gaan voorstellen als Europees immigratiepact. Hiervoor heb ik reeds de bereidheid van de Commissie bekendgemaakt om zich volledig aan dit onderwerp te wijden.
Tenslotte nog het asielbeleid. Het jaar 2008 zal beslissend zijn omdat 2010 de deadline is voor een Europees asielstelsel. 2008 zal het jaar zijn waarin het actieplan aan de Commissie zal worden gepresenteerd.
Ik heb een aantal voorbeelden gegeven om te laten zien dat, in deze geest, het voorstel van voorzitter Deprez, dat we naar mijn mening moeten verwelkomen, inhoudt dat we bij elkaar moeten komen en concreet moeten definiëren welke dingen direct kunnen worden uitgevoerd omdat ze klaar zijn - en er zijn veel dingen die tijdens het Sloveense voorzitterschap kunnen worden afgesloten - en over welke dingen we verder kunnen discussiëren in de periode van nu tot, laten we zeggen, juni 2009.
Sophia in 't Veld
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik merk in de eerste plaats met enige verbazing en teleurstelling op dat de Raad geen enkele vraag over PNR heeft beantwoord. Ik wil graag weten of de Raad ermee instemt om ons schriftelijk antwoord te geven op de vragen die hier zijn gesteld.
In de tweede plaats merk ik - eveneens tot mijn teleurstelling - op dat we al een jaar om informatie vragen over de contactgroep op hoog niveau en de onderhandelingen tussen de Commissie en de Amerikanen over gegevensbescherming. Ook hierop hebben we geen reactie gekregen. Ze onderhandelen al een jaar en het lijkt mij nu de hoogste tijd dat we te horen krijgen waarover ze precies onderhandelen. Ik wil hierop graag schriftelijk antwoord.
De Voorzitter
Dank u, mevrouw in 't Veld. Ik geloof dat zowel de Commissie als de Raad goed naar uw interventie hebben geluisterd. Ik ben ervan overtuigd dat zij u schriftelijk antwoord op uw vragen zullen geven.
Het debat is gesloten.
De stemming zal tijdens de vergaderperiode van maart plaatsvinden.
