Prezentacja programu szwedzkiej prezydencji (debata)
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku dziennego jest oświadczenie urzędującego przewodniczącego Rady dotyczące prezentacji programu prezydencji szwedzkiej.
Fredrik Reinfeldt
urzędujący przewodniczący Rady. - (SV) Panie przewodniczący, panie i panie posłowie! Po pierwsze, chciałbym pogratulować państwu wyboru nowego przewodniczącego. Cieszę się, że będę pracować z Jerzym Buzkiem w czasie szwedzkiej prezydencji - i oczywiście także później.
To dla mnie zaszczyt, że mogę zwracać się do Parlamentu Europejskiego jako urzędujący przewodniczący Rady Europejskiej. Wiem, że niemal połowa z państwa została wybrana do tego zgromadzenia po raz pierwszy. Wspólnie są państwo głosem 500 milionów Europejczyków. Wiele się od państwa oczekuje.
Występuję przed państwem w czasie stanowiącym wyzwanie. Współpraca w UE rzadko bywała wystawiana na tak trudne próby, próby o tak złożonym charakterze. Nasz najbliższy cel to zagwarantowanie łagodnego przejścia na nowy traktat - traktat lizboński. Teraz i w najbliższej przyszłości musimy nadal kontynuować działania zmierzające do pokonania kryzysu gospodarczego i finansowego. Blisko czai się niebezpieczeństwo narastania kryzysu klimatycznego, który w perspektywie długoterminowej jest największym wyzwaniem, z jakim jak dotąd przyszło nam się zmierzyć.
Jedno jest oczywiste. Jeśli szwedzka prezydencja ma pomyślnie stawić czoła stojącym przed nią wyzwaniom, musimy współpracować z państwem, czyli z tymi którzy pracują w samym sercu europejskiej demokracji. Mamy nadzieję na państwa poparcie i współpracę oraz na to, że podejmą państwo wyzwania razem z nami.
Mówiąc o historii UE często stwierdzamy, że współpraca stworzyła podwaliny dla pokoju w Europie, która tak często była miejscem wojen. Chciałbym państwu powiedzieć, że mój dziadek był szwedzkim żołnierzem, podczas II wojny światowej - wojny, w której Szwecja była neutralna - stacjonującym na granicy norweskiej. Najbliższy kontakt mojego dziadka z wojną to obserwowanie jej od czasu do czasu z bezpiecznej odległości. Tak właśnie przez długi czas wyglądały stosunki Szwecji z Europą: obserwowaliśmy ją z odległości.
Podczas gdy Europa po II wojnie światowej leżała w gruzach, Szwecja była nietknięta. Gospodarczo wiodło nam się lepiej - ale byliśmy biedniejsi w kontekście europejskiej wspólnoty. Dwadzieścia lat temu przecięto drut kolczasty dzielący Austrię i Węgry. Upadł mur berliński, a Europa zmieniła się niemal w jeden wieczór. Kilka państw wyruszyło wtedy w podróż, która zakończyła się tym, że dziś na tej sali zasiadają przedstawiciele 27 państw. Szwecja była jednym z tych państw.
Jeśli spóźnisz się na starcie, potrzeba ci czasu, aby dogonić tych, którzy wyruszyli wcześniej. Pod koniec lat 80. w Szwecji zaczęło dojrzewać zaangażowanie polityczne na rzecz Europy. Szwecja powoli zaczęła zdawać sobie sprawę z bliskości i zależności od Europy. Szwedzki minister spraw zagranicznych, Carl Bildt, odegrał decydującą rolę w działaniach na rzecz wprowadzenia Szwecji do wspólnoty europejskiej - innymi słowy zaakceptowania otwartości, globalizacji i wolnego handlu. Kierowało nim silne przekonanie, że miejsce Szwecji jest Europie.
Osiemnaście lat temu złożyliśmy wniosek o członkostwo w Unii Europejskiej. Wreszcie dojrzało w nas przekonanie, że życiu obywateli i naszej przyszłości najlepiej zrobiłaby współpraca i wspólnota z innymi, że mamy się czym podzielić - i że wiele możemy się nauczyć. Już nie obawialiśmy się współpracy. Odważyliśmy się być częścią Europy.
Ten czas od połowy lat 80., który był przełomowy dla Szwecji zbiegł się z pogłębieniem mojego osobistego zaangażowania politycznego. Bardzo tęskniłem za Europą, podobnie jak wielu szwedzkich polityków mojego pokolenia. Pamiętam, że jako młody, nowo wybrany poseł do szwedzkiego parlamentu zostałem zaproszony do odwiedzenia Parlamentu Europejskiego. Był to przejaw otwartości i dostępności Parlamentu, pomimo że w owym czasie Szwecja nie była członkiem Unii.
Kilka lat później, w 1997 roku, po przystąpieniu Szwecji do Unii zaangażowałem się w tworzenie młodzieżówki PPE, Młodzieży Europejskiej Partii Ludowej, i zostałem jej pierwszym przewodniczącym. To pozwoliło mi przekonać się, jak współpraca europejska wygląda w praktyce. Razem szukaliśmy europejskich rozwiązań dla europejskich problemów. Poznaliśmy nie tylko siebie nawzajem, ale także swoją historię i kulturę. Dzięki temu poznałem stolice Europy - nie potrafię zliczyć kościołów w Europie, które wtedy odwiedziłem.
W ciągu 20 lat Szwecja przeistoczyła się z chłodnego obserwatora w aktywnego uczestnika współpracy europejskiej. To z kolei wpłynęło na obywateli Szwecji. Dziesięć lat temu jeden na trzech Szwedów uważał, że członkostwo w UE jest dobre dla kraju, ale tyle samo miało przeciwne zdanie. Dziś się to zmieniło. Niemal dwóch na trzech Szwedów uważa, że członkostwo w UE jest dobre dla Szwecji. W czerwcowych wyborach do Parlamentu Europejskiego głosowało ponad 45 procent Szwedów. To o osiem procent więcej niż w 2004 roku i powyżej średniej w Europie. Dziś Szwecja jest krajem, który docenia i uznaje członkostwo w UE za pozytywne. Ocknęliśmy się trochę za późno, ale ciężko pracowaliśmy by dogonić resztę. To zwycięstwo nas wszystkich wierzących we współpracę europejską.
(Oklaski)
Panie przewodniczący, panie i panowie posłowie! Postawiono nam pytanie o przyszłość naszego pokolenia - jest to problem społeczny, który w przeciwieństwie do innych narasta powoli - w dodatku w niedobrym kierunku. Nasza planeta ma gorączkę. Jej temperatura wzrasta i naszym obowiązkiem jest zacząć działać. Lodowa pokrywa Grenlandii codziennie kurczy się o ponad 100 kilometrów kwadratowych. Lodowa pokrywa w Zachodniej Arktyce topnieje w coraz szybszym tempie. Wiemy, że same tylko kurczące się lody Grenlandii mogą spowodować podniesienie się poziomu mórz o dwa metry. Skutki będą dramatyczne. Jeśli światowy poziom morza podniesie się zaledwie o metr, setki milionów ludzi w samej Azji będą zmuszone do opuszczenia domów. Najbardziej zagrożeni są obywatele Bangladeszu, wschodnich Chin i Wietnamu.
Będą też inne poważne konsekwencje. Zmieni się pogoda, grozi nam wyginięcie wielu gatunków flory i fauny. Tak się stanie, nawet jeśli pozostaniemy przy ustalonym przez ONZ celu 2°C, który w ubiegłym tygodniu w L'Aquili został poparty zarówno przez G8, jak i forum największych gospodarek świata. Naszemu klimatowi zagraża zarówno stosowanie przez nas paliw kopalnych, jak i nasza zależność od nich. To zła wiadomość. Zatem jaka jest ta dobra?
Czas działa na naszą korzyść, chociaż mamy go niewiele. Ale musimy działać teraz. Mamy już wszystko czego nam potrzeba, by zwiększyć wykorzystywanie energii i technologii ze źródeł odnawialnych w celu poprawy efektywności energetycznej. Według Międzynarodowej Agencji Energetycznej (IEA) ponad połowę środków gwarantujących, że cel 2°C nie zostanie przekroczony, można pozyskać dzięki wykorzystaniu technologii, którą już dysponujemy.
Ponadto środki przeciwdziałania zmianie klimatu mają bardzo pożyteczne skutki uboczne - skutki, które same w sobie uświęcają środki. Gdy zużywamy mniej energii, oszczędzamy pieniądze. Poprawimy stan finansów publicznych, a jednocześnie gospodarstwa domowe będą dysponowały większymi zasobami. Gdy zainwestujemy w energię ze źródeł odnawialnych, poprawimy nasze bezpieczeństwo energetyczne. Będziemy mniej zależni od importu z państw nierzadko niestabilnych politycznie i ekonomicznie. Nasze inwestycje w gospodarkę ekologiczną stworzą nowe możliwości zatrudnienia i będą napędzać wzrost w nadchodzących dziesięcioleciach.
Chciałbym podać konkretny przykład. W styczniu wiele państw UE odczuło skutki kryzysu gazowego na Ukrainie. W ubiegłym tygodniu rozmawiałem z Prezydentem Juszczenką, jak można spróbować przeciwdziałać temu, by podobna sytuacja nie zaistniała ponownie. Jednocześnie ważne jest, byśmy potrafili zmienić nasz punkt widzenia. Gdyby Ukraina zainwestowała w efektywność energetyczną, by ten kraj osiągnął poziom identyczny jak Czechy czy Słowenii, ilość zaoszczędzonej energii odpowiadałaby ogólnej ilości gazu importowanego przez to państwo z Rosji na potrzeby własne. Ukraina mogłaby wtedy w pełni uniezależnić się od importu gazu z Rosji i zaoszczędzić duże kwoty - jedynie dzięki poprawie własnej efektywności energetycznej. Tutaj musimy upatrywać rozwiązań dla problemów dotyczących zmiany klimatu.
(Oklaski)
Dwanaście lat temu w Kioto powstała koalicja dobrej woli. Jednak dobrowolne porozumienia to nie wszystko. Jeśli ma nam się udać osiągnięcie międzynarodowego porozumienia w sprawie zmiany klimatu, to droga z Kioto do Kopenhagi musi oznaczać zamianę koalicji dobrej woli na obowiązek nas wszystkich.
Jak to osiągnąć? Europa musi działać razem i wspólnie. Musimy udowodnić naszą przywódczą rolę i dotrzymywać obietnic. Europa odgrywa wiodącą rolę w nakłanianiu innych do przystąpienia do międzynarodowego porozumienia. Musimy ustalić ogólnoświatową cenę emisji. Musimy zacząć stosować krajowe opłaty za emisję dwutlenku węgla i handel emisjami. Wtedy pojawią się alternatywy przyjazne dla środowiska naturalnego. Jeśli cena za wykorzystywanie paliw kopalnych będzie ustalana bez uwzględnienia wpływu na klimat, globalne ocieplenie będzie postępować. Nie będzie alternatywy. Środki zwiększania efektywności energetycznej nie będą ekonomicznie opłacalne.
To jednak nie wystarczy. Musimy szerzej odpowiedzieć na pytanie "jak”?'. Nie wystarczy ograniczenie emisji w grupie państw, które dobrowolnie wyrażają zgodę na ich zmniejszenie, ale razem produkują zaledwie 30% emisji. Nie wystarczy też dysponować rozwiązaniami opartymi wyłącznie na ograniczeniach w państwach najbardziej uprzemysłowionych. Nawet jeśli kraje wymienione w załączniku I zmniejszyłyby swoje emisje do zera, gwałtownie wzrastające emisje z krajów rozwijających się nadal stawiałyby nas powyżej celu 2°C.
Właśnie dlatego musimy omówić finansowanie inwestycji w krajach rozwijających się. Musimy zagwarantować szybki transfer technologii i musimy zadbać, aby kraje rozwijające się również zobowiązały się do kontrolowania postępu, do którego aktualnie zmierzają. Ponadto w perspektywie średnioterminowej musimy także uzyskać jasne zobowiązanie od państw spoza Europy. Odpowiedzialność niewielu musi teraz stać się odpowiedzialnością wszystkich.
Wiem, że Parlament Europejski weźmie na siebie ten obowiązek. Szwedzka prezydencja uważa państwa za swego sojusznika. Dziś chcemy zacząć snuć opowieść o tym, jak zażegnano niebezpieczeństwo zmian klimatu i chcemy to zrobić razem z państwem.
Panie przewodniczący, panie i panowie posłowie! Kryzys gospodarczy i finansowy rozprzestrzenił się po świecie lotem błyskawicy zaledwie w kilka tygodni. Niektórzy ostrzegali, ale większość była zaskoczona, zwłaszcza jego zasięgiem i nasileniem. W globalnym świecie problemy szybciej rozprzestrzeniają się na innych. Kryzys jest tak silny, że nikt nie ma nań cudownego lekarstwa. Skoordynowane działania ze strony UE to najlepsze narzędzie do pokonania wyzwań związanych z kryzysem. Poza tym wiele może jeszcze się nie udać. W tym okresie próby UE udało się udowodnić swoją przywódczą rolę. Uzgodniliśmy gwarancje i zasady wsparcia banków. Ustaliliśmy wspólny plan naprawy stymulujący gospodarkę.
Prezydent Sarkozy i francuska prezydencja odegrali ważną rolę w tych działaniach, ale chciałbym też podkreślić, że siłą napędową był Parlament Europejski. Jesienią musimy omówić dalsze środki, które przeprowadzą nas przez kryzys. Sytuacja gospodarcza nadal jest trudna, a finanse publiczne we wszystkich państwach członkowskich są dziś napięte.
Według prognoz Komisji deficyt w UE przekroczy w przyszłym roku 80% PKB. Nie możemy zamykać oczu i udawać, że to nie problem. Przy tym wszystkim nie wolno nam też zapominać, że za liczbami kryją się ludzie, którzy martwią się o swoją pracę i zastanawiają się, jak zdołają zapłacić za mieszkanie oraz utrzymać standard życia. Naszym zadaniem jest im odpowiedzieć.
Gdy miliony Europejczyków stracą pracę i ulegną wykluczeniu zagrożony będzie cały nasz dobrobyt i to w czasach, gdy nasz dobrobyt już znajduje się pod wielką presją. Żyjemy dłużej, ale jednocześnie krócej pracujemy i mamy mniej dzieci. Jeśli ta tendencja się utrzyma, za 50 lat w Europie będzie dwa razy więcej ludzi starszych niż dzieci. Co więc możemy zrobić?
Musimy przywrócić zaufanie do rynków finansowych. Musimy szybko ustanowić efektywny nadzór, by w przyszłości zapobiec podobnemu kryzysowi. Szwedzka prezydencja będzie działać na rzecz osiągnięcia w Radzie porozumienia w tej sprawie do końca tego roku. Mamy nadzieję na państwa pomoc w szybkim i definitywnym załatwieniu tej sprawy. Nasi obywatele nie zgodzą się na ponowne wykorzystanie dochodów z opodatkowania na ratowanie instytucji finansowych, które postąpiły nieodpowiedzialnie.
Musimy się szybko wydobyć z rosnącego deficytu publicznego poprzez skoordynowaną strategię wyjścia i stopniowy powrót do zasad paktu stabilności. W innym razie krótkoterminowemu brakowi równowagi będą towarzyszyły chroniczne deficyty. Czekają nas duże cięcia, które w pewnych częściach UE są już faktem; a w Szwecji mamy w tym duże doświadczenie. Czeka nas masowe bezrobocie, niepokoje społeczne i rosnące obciążenie podatkowe.
Musimy zagwarantować społeczny wymiar polityki europejskiej oparty na zdrowych finansach publicznych i wprowadzeniu na rynek pracy większej liczby osób. Jest to najlepszy sposób na gwarantowanie naszego systemu opieki społecznej. Wiem, że jest to temat ważny nie tylko w Parlamencie Europejskim.
Wykluczenie z rynku pracy trzech na dziesięciu Europejczyków jest przejawem braku równowagi. Naszym celem musi być aktywna polityka rynku pracy, która przy dobrze funkcjonujących systemach zabezpieczenia społecznego pozwala na efektywne zarządzanie zmianą. Musimy wzmocnić zdolność do zatrudnienia jednostek i zagwarantować obywatelom dostęp do rynku pracy. Co więcej, musimy uaktywniać i przekwalifikowywać bezrobotnych. Więcej osób pracujących to większe wsparcie dla tych, którzy nie pracują. Musimy się też skupić na reformach, modernizacji i adaptacji do nowej rzeczywistości. Świat poza UE nie stoi w miejscu. Idzie naprzód w zastraszającym tempie. Powinniśmy to przyjąć do wiadomości i zaakceptować.
Analiza strategii lizbońskiej UE może się przyczynić do opracowania programu niezbędnych reform. Debatę nad tym rozpoczniemy jesienią.
W następstwie kryzysu gospodarczego pojawiają się koncepcje większego protekcjonizmu. Światowa Organizacja Handlu potwierdza, że w ostatnich trzech miesiącach znacząco zwiększyła się liczba środków ograniczających handel. W związku z tym z zadowoleniem przyjmuję porozumienie z L'Aquili w sprawie ponownego rozpoczęcia dauhańskiej rundy rokowań - w celu zagwarantowania, że świat ponownie wkroczy na drogę sprzyjającą wolnemu handlowi, co bez wątpienia przyniesie nam wszystkim długoterminowe korzyści. Chodzi o to, aby UE wyszła z tego kryzysu silniejsza.
Panie przewodniczący, panie i panowie posłowie! Gdy jeżdżę po Szwecji i rozmawiam o współpracy w UE, pada niewiele pytań o instytucje UE. Pytania dotyczą głównie kształtu ogórków, tabaki i innych spraw dnia codziennego.
Mimo to ramy instytucjonalne są ważne, ponieważ określają, co możemy zrobić i w jakich obszarach. Dlatego właśnie ratyfikacja traktatu lizbońskiego jest tak istotna. Traktat sprawi, że UE będzie bardziej demokratyczna, bardziej przejrzysta, bardziej efektywna i bardziej wpływowa na arenie międzynarodowej. Najważniejsze jest jednak to, że wejście w życie traktatu lizbońskiego zamknie rozdział poświęcony skupianiu się UE na współpracy wewnętrznej. Teraz jest pora na to, by UE patrzyła na zewnątrz i w przyszłość. Szwedzka prezydencja jest przygotowana do przeprowadzenia działań przygotowawczych mających na celu przejście na nowy traktat, ale oczywiście wymaga to ratyfikowania traktatu przez wszystkie państwa członkowskie. Miejmy nadzieję, że w nadchodzących miesiącach stanie się to rzeczywistością.
Przestępczość międzynarodowa coraz bardziej przybiera na sile. Działalności sieci przestępczych nie ograniczają już granice państwowe. Widzimy jak szerzy się handel narkotykami i ludźmi. Jest to zagrożenie dla naszych wartości demokratycznych i dla naszych obywateli. Jednocześnie swoboda przekraczania granic ma podstawowe znaczenie dla naszej wspólnoty - swoboda studiowania, pracy i życia w innym państwie UE. Nowe czasy wymagają odpowiedzi na nowe pytania. W związku z tym jesienią tego roku przygotujemy nowy program w tym zakresie, który zostanie nazwany programem sztokholmskim. Program sztokholmski usprawni instrumenty zapewniające bezpieczeństwo w UE i wykorzystywane do walki z przestępczością zorganizowaną i terroryzmem.
Jednocześnie wypracujemy większą równowagę pomiędzy tymi instrumentami a środkami, które gwarantują pewność prawną i które chronią prawa jednostek. Równowaga ta zagwarantuje również, że osoby starające się o azyl w UE będą miały do czynienia ze wspólnym, prawnie stabilnym systemem, z większą spójnością procedury przyjmowania i weryfikowania wniosków o udzielenie azylu, a także większą spójnością w dziedzinie polityki repatriacji.
Wielu ludzi marzy o przyszłości w Europie. Jednocześnie ludność Europy coraz bardziej się starzeje. Elastyczny system dotyczący pracowników migrujących pogodziłby te dwa fakty.
Panie przewodniczący, panie i panowie posłowie! Niewiele ponad 50 lat temu sześć państw stworzyło podstawy współpracy europejskiej. Teraz jest ich 27. Zyskaliśmy na sile i wpływach, jesteśmy bogatsi i bardziej zróżnicowani. Europa wzbogaciła się. Dzięki temu możemy lepiej korzystać z możliwości, jakie daje nam globalizacja i pokonywać związane z nią wyzwania. W jedności siła.
Mówimy o "negocjacjach” w sprawie członkostwa. Ostatecznie jednak członkostwo to wspólne wartości i przestrzeganie wspólnych zasad. Aktualnie zastanawiają się nad tym ci z zewnątrz - od Reykjaviku po Ankarę przez Bałkany Zachodnie. Dwóch przywódców Cypru ma historyczną szansę uzgodnienia rozwiązania, które doprowadzi do zjednoczenia zbyt długo podzielonej wyspy.
Jeśli chodzi o kwestie wewnętrzne kusi nas, aby proces przyjmowania członków stał się okazją do rozstrzygnięcia zadawnionych konfliktów. W takich przypadkach musimy znaleźć rozwiązania, które przyniosą korzyści obu stronom i otworzą przed nimi nową drogę. W przeciwnym przypadku zagrożony będzie postęp realizacji celu, jakim jest dalsza integracja europejska. Szwedzka prezydencja podejmie działania na rzecz rozwoju procesu rozszerzenia zgodnie ze zobowiązaniami podjętymi przez UE i ściśle w oparciu o odpowiednie kryteria. Będziemy działać jak "uczciwy pośrednik”.
Panie przewodniczący, panie i panowie posłowie! Siła i wpływy pociągają za sobą odpowiedzialność międzynarodową, którą wciąż próbujemy udźwignąć. Towarzyszy jej obowiązek wykorzystywania tej odpowiedzialności w najlepiej pojętym ogólnym interesie. UE musi podejmować działania na rzecz pokoju, wolności, demokracji i praw człowieka. Ponosimy odpowiedzialność za wspieranie najuboższych i najsłabszych krajów świata, za osiągnięcie milenijnych celów rozwoju ONZ. Odpowiadamy też za wspieranie działań ONZ w innych regionach, za współdziałanie z naszymi partnerami strategicznymi, angażowanie się w punktach zapalnych światowego kryzysu - czy to w proces pokojowy na Bliskim Wschodzie, w Iranie, Afganistanie, Pakistanie, Korei Północnej, czy w wielkie wyzwania na kontynencie afrykańskim.
Odpowiadamy jednak także za inicjatywy regionalne takie, jak Unia dla Śródziemnomorza i partnerstwo wschodnie, które gwarantują stabilizację i współpracę pomiędzy krajami sąsiednimi, w których sytuacja jest różna.
Jestem szczególnie wdzięczny Parlamentowi Europejskiemu za jego przywódczą rolę w dziedzinie współpracy w regionie Morza Bałtyckiego. Parlament przedstawił projekt strategii dla regionu już w 2005 r. Teraz mamy nadzieję, że ukoronowaniem tej inicjatywy może być przyjęcie strategii dla regionu Morza Bałtyckiego na październikowym posiedzeniu Rady Europejskiej.
Konflikty na Bałkanach w latach 90. były punktem wyjścia dla zaangażowania UE w zarządzanie sytuacjami kryzysowymi - zaangażowania, które ciągle wzrasta. Obecnie UE uczestniczy w około 10 inicjatywach kryzysowych na całym świecie.
Dziś do bram UE pukają problemy świata. Na całym świecie - nie tylko na obszarach nam najbliższych - wielu ludzi uważa, że ich rozwój zależy od współpracy z nami. Razem spełnijmy ich oczekiwania.
(Oklaski)
Panie przewodniczący, panie i panowie posłowie! Dzięki współpracy europejskiej nasz kontynent żyje dziś w pokoju i dobrobycie, wolności i stabilizacji. Mamy otwarte granice i model socjalny, który łączy gospodarkę rynkową ze wzajemną troską. To nasza wspólna Europa. Jednak nasi obywatele chcą też wiedzieć, że Europa wyrosła na gruncie idei dla przyszłości oraz że nasza współpraca ma nie tylko cel historyczny, ale także dalekosiężny. Dlatego my, jako wybrani przez nich przedstawiciele odpowiadamy za to, co stanie się z Europą. Chciałbym państwu powiedzieć, jak widzę Europę przyszłości.
Chcę zobaczyć Europę, która na arenie międzynarodowej przekonująco walczy o demokrację, pokój, wolność i prawa człowieka i która ośmiela się podejmować działania w dziedzinie polityki zagranicznej. Nasze działania uwiarygodnia fakt, że są wśród nas ci, którzy wiedzą, co to znaczy żyć bez demokracji i wolności.
Chcę zobaczyć Europę, która przewodzi w walce z zagrożeniami dla klimatu, opiera się pokusie konkurowania z przedsiębiorstwami niepłacącymi za emisje niszczące nasz klimat i zapewnia bodźce, które sprawiają, że technologia przyjazna środowisku staje się opłacalna, aby nasze dzieci i dzieci naszych dzieci mogły się cieszyć przyrodą, jaką my znamy.
Chcę zobaczyć Europę, która bierze odpowiedzialność za gospodarkę. "Kredytowanie wydatków” nie może być naszym jedynym mottem. Nie może nim być również hasło "zyski prywatne, straty krajowe”. Odbudujmy nasze finanse publiczne, uregulujmy jednolite rynki finansowe i zagwarantujmy reformy gospodarcze, których potrzebujemy, by się rozwijać i by stworzyć przemysł, który będzie konkurencyjny także w przyszłości.
Chcę zobaczyć Europę, która rozbudowuje swój model socjalny, Europę łączącą dobrze funkcjonujący system ochrony socjalnej ze wzrostem - ze spójnością społeczną, Europę, która dzięki zatrudnieniu, przedsiębiorczości i zdrowym finansom publicznym daje możliwość utrzymania i rozwoju naszych modeli opieki socjalnej w najlepiej pojętym interesie wszystkich naszych obywateli.
Chcę zobaczyć Europę, która nie daje się wciągać w krótkoterminowe krucjaty protekcjonistyczne, Europę chroniącą rynek wewnętrzny, który stworzył podstawy naszej współpracy w UE oraz który gwarantuje swobodny przepływ towarów i usług przez granice z korzyścią dla nas samych i reszty świata.
Chcę zobaczyć Europę, którą niepokoi brak równości, otwartą na argumenty innych i wykazującą wolę osiągnięcia kompromisów, a wszystko to we wspólnym interesie. Taka Europa będzie silna w każdej sytuacji.
(Oklaski)
Panie przewodniczący, panie i panowie posłowie! To zaszczyt dla mnie być tu razem z państwem i reprezentować demokrację europejską. Wielu osób mówiło mi, że będzie to najtrudniejsza prezydencja od wielu lat. Jest wiele wyzwań i musimy być przygotowani na niespodzianki. Wiele osób pyta, czy państwo wielkości Szwecji jest w stanie udźwignąć tę odpowiedzialność. Samodzielnie nie, ale wspólnie możemy te wyzwania pokonać. Uczyńmy to wykorzystując naszą wizję i siłę, inicjatywę i odwagę. Europa tego potrzebuje. Obywatele Europy tego potrzebują. Projekt europejski to marzenie o wspólnym rozwiązywaniu ludzkich problemów. To marzenie daje Europie siłę. Rok 2009 jest rokiem pamiętnym dla współpracy europejskiej. Mamy szansę, by uczynić kolejny krok. Szwedzka prezydencja jest gotowa podjąć to wyzwanie. Podejmijmy je razem!
(Głośne oklaski)
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji. - Panie przewodniczący! To nie są zwyczajne czasy i to nie będzie zwyczajna prezydencja. Poza normalną pracą legislacyjną szwedzka prezydencja będzie miała do czynienia także z innymi poważnymi wyzwaniami politycznymi i nikt nie poradzi sobie z nimi lepiej, niż premier Reinfeldt i zespół szwedzkiej prezydencji.
Chcę dziś naświetlić dwa z największych wyzwań politycznych, z którymi Unia Europejska będzie się zmagać przez najbliższe sześć miesięcy: pokonanie kryzysu gospodarczego i wynegocjowanie w Kopenhadze ambitnego międzynarodowego porozumienia w sprawie zmian klimatu.
Najgorszy kryzys finansowy i gospodarczy naszych czasów nadal wywiera zatrważający wpływ na nasze społeczeństwa i rodziny, zwłaszcza w kontekście stale rosnącego bezrobocia. Nadrzędnym priorytetem jest przywrócenie gospodarki na właściwe tory. Wspólne działania Unii Europejskiej zaowocowały bezprecedensowymi wysiłkami w obszarze fiskalnym, które przynoszą wymierne skutki.
Wykazaliśmy się również solidarnością między państwami członkowskimi, na przykład poprzez podwojenie, do 50 miliardów euro, pułapu wsparcia bilansu płatniczego państw członkowskich spoza strefy euro. Musimy dziś w całości wdrożyć pakiet naprawy gospodarczej we wszystkich jego aspektach i zadbać, aby przełożył się on na zatrudnienie i promocję działalności gospodarczej w terenie.
Uważam, że zasadniczą sprawą jest nadanie pierwszeństwa środkom ograniczającym bezrobocie i dającym ludziom pracę. Tutaj możemy się oprzeć na wynikach szczytu w sprawie zatrudnienia, który odbył się w maju w ramach inicjatywy Komisji oraz prezydencji czeskiej, szwedzkiej i hiszpańskiej. Musimy wprowadzić w życie wspólne zobowiązania dotyczące spraw ludzi młodych i zatrudnienia.
Odpowiedzialność za rynek pracy leży oczywiście w gestii państw członkowskich, ale możemy i powinniśmy wykorzystać instrumenty europejskie, aby pomóc państwom członkowskim w zagwarantowaniu obywatelom zatrudnienia i wykształceniu ich w przyszłościowych zawodach. Dlatego Komisja Europejska ma złożyć wniosek w sprawie uproszczenia procedur dotyczących funduszy strukturalnych i znieść konieczność krajowego współfinansowania z Europejskiego Funduszu Społecznego w roku 2009 i 2010. Przesuniemy również środki w celu sfinansowania nowego mechanizmu mikrokredytowania w zakresie zatrudnienia i integracji społecznej. Mam nadzieję, że Parlament poprze te wnioski.
Wnioski Komisji oparte na sprawozdaniu grupy de Larosière'a, którego przygotowanie zleciłem w październiku ubiegłego roku będą podstawą do wzmocnienia nadzoru nad rynkiem finansowym i jego regulacją. Dzięki zgłoszonym do tej pory wnioskom - z których wiele już zostało zatwierdzonych przez Parlament i przez Radę, a pozostałe nadal podlegają procesowi decyzyjnemu - rzeczywiście przejmujemy inicjatywę w reformowaniu międzynarodowego system finansowego. Jestem pewien, że działania te będziemy kontynuować także na szczycie G20, który odbędzie się we wrześniu w Pittsburgu.
Przyjęcie tych dokumentów w ciągu najbliższych sześciu miesięcy ma kluczowe znaczenie dla stworzenia nowej gospodarki, ponieważ - nie oszukujmy się- gospodarka po kryzysie nie może być i nie będzie taka sama jak przed kryzysem.
Musimy odbudować nasz model gospodarczy i przywrócić właściwe miejsce wartościom stanowiącym podstawę naszej społecznej gospodarki rynkowej. Musimy zbudować gospodarkę i społeczeństwo oparte na możliwościach, odpowiedzialności i solidarności, gospodarkę, która będzie musiała stworzyć nowe zasoby wzrostu, ponieważ nie możemy wiecznie opierać się na bodźcach monetarnych i fiskalnych; Europę otwartych i dobrze funkcjonujących rynków; Europę mądrego, ekologicznego wzrostu; Europę bardziej efektywnych regulacji i nadzoru nad rynkami finansowymi; Europę rozwijającą jednolity rynek i w pełni wykorzystującą jego potencjał; Europę opierającą się tendencjom do podziałów czy protekcjonizmu.
Jeśli chodzi o zmiany klimatu Europa jest już pierwszym regionem świata, który realizuje dalekosiężne, prawnie wiążące cele klimatyczne i energetyczne. Jestem dumny ze sposobu, w jaki Komisja współpracowała z Parlamentem i Radą poprzedniej kadencji na rzecz wdrożenia tego prawodawstwa i pragnę ściśle współpracować z państwem i prezydencją na drodze do Kopenhagi.
Nasza przywódcza rola została doceniona na ubiegłotygodniowym posiedzeniu grupy G8 w L'Aquili oraz na forum największych gospodarek świata. Słyszeli państwo o postępie, jaki dokonał się na tych posiedzeniach. Po raz pierwszy wszyscy uczestnicy zobowiązali się do utrzymania wzrostu temperatury na poziomie 2°C, co stanowi przejaw poszanowania wiedzy naukowej w dziedzinie zmian klimatu. Z pewnością jest to zadowalający krok naprzód, ale nie powinniśmy się łudzić: inni nie podzielają jeszcze naszych ambicji i naszego zaangażowania. Europa znacznie wyprzedza resztę świata i szczerze mówiąc martwi mnie to na 145 dni przed konferencją w Kopenhadze.
W nadchodzących tygodniach zintensyfikujemy naszą współpracę z parterami międzynarodowymi, aby w Kopenhadze zostały podjęte wyraźne zobowiązania. Musimy też osiągnąć postęp w działaniach koniecznych, aby wesprzeć kraje rozwijające się i przyspieszyć transfer technologii. We wrześniu Komisja przedłoży swoje wnioski dotyczące finansowania, co pozwoli nam stworzyć europejski konsens i negocjować z innymi.
Strategia dotycząca zmian klimatu jest oczywiście ściśle związana z innym priorytetem: bezpieczeństwem energetycznym. Dziś Komisja przyjmie wnioski mające wzmocnić nasze przepisy regulujące bezpieczeństwo dostaw gazu i zwiększające solidarność między państwami członkowskimi, które, jak mam nadzieję, szwedzka prezydencja wdroży z państwa pomocą.
Są to nadrzędne priorytety - i słusznie. Ale w ciągu następnych sześciu miesięcy pozostaje jeszcze wiele innych ważnych rzeczy do zrobienia. Chciałbym jedynie wspomnieć o programie sztokholmskim, w ramach którego Komisja przedłożyła ostatnio ambitną wizję, dzięki której obywatele staną się centralnym elementem polityki sprawiedliwości, wolności i bezpieczeństwa, równoważącej bezpieczeństwo z ochroną swobód obywatelskich i praw podstawowych.
Przez większość obecnej dekady Unia Europejska była zaangażowana w wewnętrzne debaty instytucjonalne. Zmiany w obecnie obowiązującym traktacie są bezwzględnie konieczne, aby rozszerzona Unia Europejska mogła działać demokratycznie i skutecznie. Mam nadzieję, że w nadchodzących miesiącach nastąpi ratyfikacja traktatu lizbońskiego i będziemy mogli rozpocząć realizację agendy politycznej, którą właśnie nakreśliłem.
Omawianie procedury jest istotne, ale uważam, że omawianie meritum jest jeszcze istotniejsze. Prezydencja szwedzka, a także kolejna, hiszpańska prezydencja będą musiały nadzorować - o ile szczęście dopisze - złożone przejście na nowy traktat, w czym Komisja i Parlament odegrają bardzo ważną rolę.
Unia Europejska stale się zmienia, począwszy od ogłoszenia uzdrowienia rozdartego wojną kontynentu, po stworzenie rynku wewnętrznego, a potem ponowne zjednoczenie Europy. Przez te ostatnie 50 lat Europa ciągle przekraczała oczekiwania, budziła różne wątpliwości. Jestem przekonany, że sprostamy także nowemu wyzwaniu, z jakim mamy do czynienia: stworzeniu podstaw mądrej ekologicznej gospodarki przyszłości. Odniesiemy sukces, jeśli będziemy szanować podstawowy wniosek płynący z półwiecza integracji europejskiej: Unia Europejska rozwija się, gdy wszyscy jej członkowie współpracują w duchu otwartości, zaufania i partnerstwa. Program szwedzkiej prezydencji to potwierdza; Komisja Europejska jest gotowa do odegrania swojej roli i jestem przekonany, że Parlament także.
(Oklaski)
Joseph Daul
Panie przewodniczący! Zazwyczaj nie zwracam się do pana bezpośrednio, ale dziś po raz pierwszy zamierzam poświęcić panu jedną minutę.
Po pierwsze, panie Buzek, chylę czoła przed panem, jako człowiekiem ruchu oporu i jednym z założycieli Solidarności, jako człowiekiem ze Śląska, który nigdy nie wyrzekł się swoich korzeni, historii ani wartości. Grupa Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów) jest też dumna, że przekonała zdecydowaną większość posłów ze wszystkich ugrupowań politycznych - włącznie z panem posłem Schulzem - aby powołać pana na rzecznika 500 milionów obywateli. Tak, panie przewodniczący! Pana wybór jest symbolem otwartej Europy, tolerancyjnej Europy, politycznej Europy, której broni grupa PPE oraz większość tu obecnych kolegów posłów i koleżanek posłanek.
Panie urzędujący przewodniczący Rady, panie przewodniczący Komisji! Oczekujemy od panów, że przez kolejnych sześć miesięcy motywem przewodnim szwedzkiej prezydencji będzie działanie - innymi słowy, stojąc przed podwójnym wyzwaniem zmian gospodarczych i klimatu stwierdzamy, że musimy działać intensywniej i szybciej, aby wyjść z kryzysu, dzięki pełnemu usprawnieniu naszego modelu społecznej gospodarki rynkowej. Jestem głęboko przekonany, że na tym przede wszystkim polega gospodarka oraz że to tylko pozwoli nam realizować prawdziwie społeczną politykę, której potrzebujemy.
Jeśli chcemy ożywienia gospodarczego i jeżeli chcemy, aby jego źródłem była Europa, a nie - jak się przewiduje - Azja, musimy dziś zdecydowanie przyspieszyć działania. Kiedy kryzys dobiegnie końca zwycięzcami będą ci, którzy postawili na innowacje, na szkolenia - krótko mówiąc, na działanie.
W tym względzie grupa PPE proponuje między innymi zwiększenie wsparcia udzielanego małym i średnim przedsiębiorstwom, które mają podstawowe znaczenie dla utrzymania i tworzenia miejsc pracy. Co więcej, kryzys gospodarczy - i będę się przy tym upierał - wymaga nie krajowych, ale europejskich reakcji. Ponadto nasi współobywatele są o tym przekonani, wystarczy tylko spojrzeć na wyniki badań opinii społecznej w poszczególnych państwach: takie przekonanie deklaruje ponad 66% Niemców i ponad 70% Europejczyków.
Panie premierze Reinfeldt, panie przewodniczący Barroso! Grupa PPE oczekuje od panów także bardziej intensywnych i szybszych działań w zakresie przeciwdziałania globalnemu ociepleniu. Europa pod panów przewodnictwem powinna przewodzić światu w tych działaniach, które każdy z nas uznaje za pilne i priorytetowe. Czy może być lepsza okazja do działania i przyspieszenia działań niż konferencja dotycząca zmian klimatu, która odbędzie się w grudniu w Kopenhadze, czyli innymi słowy na naszym własnym terytorium!
Jeśli chodzi o problem zmian klimatu, to Europa ponad wszelką wątpliwość udowodniła, że może podjąć działania zawsze wtedy gdy tego chce. Zadanie na dziś to skorzystanie z tego i sprawienie, by pozostałe światowe mocarstwa do nas dołączyły. Myślę oczywiście o Stanach Zjednoczonych, które muszą przekuć słowa w czyny, ale mam na myśli także kraje wschodzące, na przykład Chiny, Indie czy Brazylię, które nie mogą dłużej ignorować faktu, że ponoszą ogromną odpowiedzialność za globalne ocieplenie. Będziemy zatem oceniać szwedzką prezydencję po tym, jak poradzi sobie z kryzysem oraz po wynikach w dziedzinie ochrony środowiska naturalnego.
Zakończę stwierdzeniem, że aby podjąć zdecydowane działania w tych dwóch obszarach, Europę należy wyposażyć w odpowiednie instytucje. Ubiegły rok pokazał nam, że przy tym samym traktacie i przestarzałej zasadzie jednomyślności postęp w Europie jest możliwy, ale impas też. Panie premierze Reinfeldt, panie przewodniczący Barroso! To kwestia woli politycznej. Przyspieszcie działania: oto co macie zrobić w ciągu najbliższych sześciu miesięcy zdaniem grupy PPE, która ma zaufanie do szwedzkiej prezydencji. Przyspieszcie działania: tego oczekiwali Europejczycy wybierając Parlament tej kadencji i to musimy im to zapewnić, jeśli chcemy, by za kolejne pięć lat jeszcze większa liczba Europejczyków poszła do wyborów.
(Oklaski)
Martin Schulz
w imieniu grupy S&D. - (DE) Panie przewodniczący, panie premierze, panie i panowie! Szwedzka prezydencja rozpoczyna się wraz z początkiem nowej epoki dla instytucji. Nie tylko Parlament zaczyna od nowa; Europa znajduje się w okresie przejścia z traktatu nicejskiego na traktat lizboński i - jak wszyscy dobrze wiemy - jest to czas niepewności, w którym niemniej jednak potrzebujemy przejrzystych decyzji Unii Europejskiej i państw członkowskich w dziedzinie polityki gospodarczej, finansowej, rynku pracy i zmiany klimatu.
Mówili panowie o tym i w znacznym stopniu zgadzam się z tym, co zostało powiedziane. Zmiany klimatu to oczywiście ważny problem i przyznano mu właściwy poziom pierwszeństwa. Także kwestia kryzysu zatrudnienia wymaga oczywiście natychmiastowego i właściwego rozstrzygnięcia. W związku z tym prosimy, aby w czasie tej prezydencji zachęcić państwa członkowskie do bardziej rozważnego niż dotychczas opracowywania planów inwestycyjnych i planów naprawy gospodarczej.
Przede wszystkim musimy zagwarantować bezpieczeństwo zatrudnienia - teraz, a nie w przyszłym roku, bo zatrudnienie jest zagrożone tu i teraz. Bezpieczeństwo zatrudnienia ma podstawowe znaczenie dla wewnętrznej stabilności społeczeństwa. Oczekujemy więc od panów, że zatrudnienie i bezpieczeństwo zatrudnienia będzie traktowane jako najwyższy priorytet, bez względu na formę, na przykład poprzez połączenie ochrony środowiska naturalnego i polityki przemysłowej, co jest niezwykle rozsądnym rozwiązaniem.
Jeśli chodzi o bezpieczeństwo zatrudnienia, to chciałbym panu powiedzieć, panie premierze, rzecz następującą: orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości poważnie zagraża bezpieczeństwu zatrudnienia w Europie i jest ogromnym zagrożeniem dla spójności społecznej. Jak sam pan powiedział wiele pan podróżuje po Szwecji i Europie. My także i słyszymy od naszych obywateli, że nie chcą Europy, w której firmy przenoszą się z kraju do kraju obniżając poziom wynagrodzeń. Dlatego właśnie potrzebne są nam inicjatywy podejmowane na szczeblu Unii Europejskiej.
(Oklaski)
Potrzebne są nam te inicjatywy w związku z orzeczeniami Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawach Laval, Viking, Rüffert i Luxemburg. Są to środki, które pan - zwłaszcza pan musi rozstrzygnąć w czasie szwedzkiej prezydencji, ponieważ Szwecja odczuwa szkodliwe skutki błędnej polityki, błędnej wykładni orzecznictwa.
Będzie pan musiał zająć się jeszcze jednym problemem instytucjonalnym, a mianowicie mianowaniem kolejnej Komisji. W związku z tym chcę powiedzieć, że w pewnym stopniu mam takie ogólne wrażenie, iż nie tylko pan, ale i wszyscy pana koledzy w Radzie odczuli skutki nowych początków instytucjonalnych i braku pewności co do tego, który traktat powinien być podstawą naszych działań, bo tak naprawdę nikt nie wie, w jakim miejscu się znajdujemy. To trochę tak, jak Pippi Pończoszanka Astrid Lindgren w swojej willi Villekulla - uczynię świat takim, jakim chcę go widzieć. Wspaniale!
Jeśli mianujemy przewodniczącego Komisji w oparciu o traktat nicejski, będziemy mieli 20 komisarzy. W takim przypadku chciałbym wiedzieć, które z państw nie będzie miało swojego komisarza. Rada z pewnością powie na to "nie, zdecydowanie nie chcemy wszczynać krwawej łaźni za zamkniętymi drzwiami. Jest jednak idealne rozwiązanie - najpierw mianujmy komisarza w oparciu o traktat nicejski. Powołanie Komisji potrwa kilka miesięcy, potem Irlandia weźmie udział w referendum, a potem uchwalimy traktat lizboński. Wtedy będziemy mogli głosować nad wszystkimi pozostałymi sprawami w oparciu o traktat lizboński. Świetnie!”
Jesteśmy wspólnotą prawa - a przynajmniej tak mi się do tej pory wydawało - której podstawą jest obowiązujące prawo. Obowiązującym prawem jest traktat nicejski. Tak się składa, że jest ktoś, kto jako strażnik traktatów musi przede wszystkim wyjaśnić, z której podstawy prawnej mamy korzystać. Tą osobą jest przewodniczący Komisji, ale nie usłyszałem od niego ani słowa na ten temat.
Chciałbym zatem bardzo wyraźnie powiedzieć, czego oczekujemy. Panie premierze! Moja propozycja jest taka, że nie powinien pan z miejsca podejmować decyzji w sprawie formalizacji, ale najpierw oddelegować do Parlamentu swojego kandydata, który powiedziałby nam, co zamierza zrobić, by odbudować gospodarkę, zagwarantować bezpieczeństwo zatrudnienia, zwalczać zmiany klimatu, wprowadzić pakt o zatrudnieniu, inicjatywę dotyczącą dyrektywy o usługach publicznych i inicjatywę dotyczącą dyrektywy w sprawie delegowania pracowników oraz ustanowić pomiędzy Komisją a Parlamentem gwarancję dotyczącą oceny społecznych następstw inicjatyw Komisji. Mogliśmy przedyskutować to wszystko z kandydatem już wiele tygodni temu i przekonać się, czy jego wnioski uzyskałyby poparcie większości w tej Izbie. Wtedy mógłby pan podjąć decyzję w sprawie formalizacji.
Wybrał pan jednak inną drogę. Powiedział pan: "nie, najpierw podejmiemy decyzję w sprawie formalizacji, a dopiero potem oddelegujemy kandydata”. Obawiam się, że był to kolejny błąd i obawiam się też, że ten kandydat, o ile nie dołoży wszelkich starań, nie uzyska w tej Izbie większościowego poparcia.
(Oklaski)
Chcę bardzo wyraźnie powiedzieć, że już teraz wszyscy doskonale wiemy, co będzie najbardziej kontrowersyjnym problemem podczas szwedzkiej prezydencji. Oczekujemy przejrzystości instytucjonalnej, oczekujemy zaangażowania społeczno-politycznego i jestem przekonany, że poprzemy pana, jeśli chodzi o politykę przeciwdziałania zmianie klimatu.
Panie przewodniczący! Trzymałem się ściśle czasu mojej wypowiedzi właśnie ze względu na pana. Za kilka sekund upłynie moje sześć minut. Nie będzie pan musiał mnie upominać - przewidziałem, że zechce pan to zrobić i dlatego nie dałem panu tej satysfakcji.
(Oklaski)
Guy Verhofstadt
Panie przewodniczący! Po pierwsze, chciałbym powiedzieć panu premierowi Reinfeldtowi, że nasza grupa Porozumienia Liberałów i Demokratów na rzecz Europy w pełni poprze priorytety szwedzkiej prezydencji, czyli ratyfikację traktatu lizbońskiego, oczywiście oczekujemy, że jego wdrożenie będzie szybkie i pełne; przygotowania do kopenhaskiego szczytu w sprawie zmian klimatu, o którym już wspomniano i który jest priorytetem w pełni przez nas popieranym; i wreszcie, program sztokholmski.
Ponadto, panie premierze, i to będzie przedmiotem mojej wypowiedzi, chciałbym nawiązać do problemu, o którym wspomina się w każdym wystąpieniu w tej Izbie - do walki z kryzysem gospodarczym i finansowym - aby powiedzieć, że obejmuje pan przywództwo w Radzie Europejskiej w niezwykle wyjątkowym momencie. Dobrze, że to Szwecja przewodniczy Radzie, bo macie konkretne doświadczenia w tej dziedzinie. W latach 90. Szwecja przeżyła dokładnie taki sam kryzys gospodarczy, jakiego doświadczamy dziś w Europie i na świecie. Przeżyliście kryzys w sektorze nieruchomości. W latach 90. przeżyliście też kryzys finansowy i rozwiązaliście wszystkie te problemy zajmując się bezpośrednio problemami w sektorze finansowym.
Moje przesłanie dla pana jest takie, że dziś dokładnie takie same działania należy podjąć na szczeblu europejskim, ponieważ tego nam brakuje. Próbujemy pokonać kryzys gospodarczy i finansowy wykorzystując 27 podejść poszczególnych państw, a to nie może się udać.
Oczekujemy od pana, panie premierze, że wykorzysta pan doświadczenie zdobyte w Szwecji, bo to Szwecja odniosła sukces, a nie od lat stojąca w miejscu pod względem gospodarczym Japonia. Szwecja wyszła z kryzysu, ponieważ od razu uporaliście się z problemami w sektorze finansowym, Europa jak dotąd tego nie uczyniła. Sądzi się, że Wielka Brytania może nacjonalizować banki, natomiast inne państwa - zwłaszcza Francja - mogą je rekapitalizować. W Niemczech prowadzi się prace nad stworzeniem "złych banków”; w krajach Beneluksu robi się po trochu wszystkiego. Skutek jest taki, że nie ma jednego podejścia. Stany Zjednoczone stabilizują swoje banki i eliminują toksyczne produkty, a my dalej mamy problemy.
Zatem proszę pana o wykorzystanie pańskiego doświadczenia w celu przedstawienia jednego planu naprawy dla europejskiego sektora finansowego, który będzie podstawą naprawy gospodarczej. Bez niego ożywienie gospodarcze nigdy nie nastąpi, banki nie zaczną znów pożyczać pieniędzy i tak dalej. To musi być dla państwa bezwzględny priorytet.
Kolejny punkt jest taki, że mamy nadzieję, iż pan wraz z Komisją jest w stanie przedstawić nowy plan ożywienia gospodarczego, ponieważ 27 różnych planów ożywienia gospodarczego nie przyniesie w nadchodzących latach pożądanych skutków. Najważniejsze jest, by Rada i Komisja wspólnie przejęły inicjatywę. Wiem, że na szczeblu krajowym mamy dziś 27 planów ożywienia gospodarczego, ale każdy z nich obejmuje wiele elementów protekcjonizmu. Panie premierze! Pana obowiązkiem jest przekonanie swoich kolegów, że lepszą metodą poradzenia sobie z tym problemem jest opracowanie wspólnie z Komisją jednego planu ożywienia gospodarczego oraz zainwestowanie w zrównoważoną energię i nową gospodarkę.
Myślę, że biorąc pod uwagę doświadczenie, jakie zdobył pan w Szwecji w latach 90., jest pan właściwym człowiekiem na właściwym miejscu, człowiekiem, który może zrobić to, czego my dotąd nie zrobiliśmy: przygotować dla Unii Europejskiej strategię pokonania tego kryzysu gospodarczego i finansowego.
(Oklaski)
Rebecca Harms
w imieniu grupy Verts/ALE. - (DE) Panie przewodniczący, panie premierze, panie przewodniczący Barroso! Pan poseł Schulz powiedział już wszystko, co było do powiedzenia na temat problemów instytucjonalnych, które martwią moją grupę od dawna jeśli chodzi o czekające nas mianowanie przewodniczącego Komisji. Zgadzamy się z tym, co powiedział. Chcemy, aby cała Komisja i wszyscy członkowie personelu najwyższego szczebla Unii Europejskiej byli mianowani zgodnie z warunkami traktatu lizbońskiego i nie ustąpimy w tej sprawie ani o krok. Panie przewodniczący Barroso! Chcę jednak skorzystać z tej okazji, by wyjaśnić polityczne powody leżące u podstaw wątpliwości mojej grupy i jej przekonania, że z perspektywy politycznej nie jest pan w stanie zrobić tego, co naszym zdaniem jest konieczne w sytuacji aktualnie panującej w Europie.
Weźmy na przykład często wspominaną konieczność nowego uregulowania rynków finansowych. Mieliśmy szczyt G8, G20, rozszerzone szczyty G8, szczyty europejskie. Jak daleko zaszliśmy? Jeśli przyjrzymy się obecnej sytuacji i przyrównamy ją do dobrze nam wszystkim znanej gry Monopol okaże się, że banki ponownie się doinwestowały, przekroczyły linię startu i nie poszły do więzienia, za publicznym przyzwoleniem przywłaszczyły sobie setki milionów i na nowo weszły do gry. Nie uważam, aby ludzie przesadzali z ponurymi prognozami twierdząc, iż skutkiem takiego postępowania będzie kolejna nieunikniona katastrofa. Panie przewodniczący Barroso! Co stało się z pana przekonującą inwencją? Gdzie są pańskie prawdziwe wyniki? Jakoś ich nie widać.
(Oklaski)
Jeśli chodzi o politykę dotyczącą zmian klimatu, wie pan, że podczas całej naszej kampanii europejskiej grupa Zielonych/Wolnego Przymierza Europejskiego opowiadała się za nowym zielonym ładem. Panie przewodniczący Barroso! Jesteśmy głęboko przekonani, że powtarzanie tego, co robiono w ciągu ostatnich pięciu latach jest niewybaczalnym błędem, a mam tu na myśli przedkładanie strategii ekonomicznych nad strategie dla środowiska naturalnego i klimatu. Naszym zdaniem takie postępowanie jest głęboko zakorzenione w przeszłości i należy go zaprzestać. Musimy pomyśleć o zrównoważonym rozwoju gospodarczym i musimy zagwarantować cele w zakresie ochrony klimatu zgodne z celami ochrony środowiska. Będzie to korzystne dla gospodarki i pozwoli na stworzenie setek tysięcy, a nawet milionów miejsc pracy. W swoim badaniu prowadzonym w ostatnich miesiącach pan poseł Piebalgs ponownie wykazał, że tak jest w przypadku sektora energii. Panie przewodniczący Barroso! Z naszych doświadczeń wynika, że nie ma pan możliwości ustanowienia nowego zielonego ładu.
Podsumowując mogę jedynie powiedzieć, że jeśli chodzi o ochronę klimatu to w ostatnich miesiącach Europejczycy zwracali na siebie uwagę na arenie międzynarodowej nowym brakiem zdecydowania - jak daleko tak naprawdę chcemy się posunąć w dziedzinie celów zmniejszenia poziomów emisji? - i nowym skąpstwem, dotyczy to również Szwecji. Ustanawianie Międzynarodowego Funduszu Ochrony Klimatu dla biedniejszych krajów szło bardzo opornie. Robienie tajemnicy z faktu, że Szwecja chce wziąć fundusze z puli przeznaczonej na rozwój i umieścić je w puli przeznaczonej na przykład na ochronę klimatu - co daje wynik zerowy, jest absolutnie niedopuszczalne z punktu widzenia biedniejszych państw. Musimy szybko położyć kres temu nowemu skąpstwu i nowemu brakowi zdecydowania w Unii Europejskiej.
(Oklaski)
Pani premierze! Wreszcie mogę powiedzieć coś pozytywnego. Jesteśmy gotowi dyskutować z panem o nowej wykładni strategii lizbońskiej i współpracować z panem w tej sprawie. Powiedział pan, że zrobi to do końca roku. Pomożemy panu. Poprzemy pana także, jeśli zechce pan zrobić więcej dla Europy Wschodniej i Rosji, ale zaangażowanie w politykę dotyczącą klimatu nie może się ograniczać wyłącznie do nagłówków, musi być także uwzględnione w tekście szwedzkiego programu.
(Oklaski)
Michał Tomasz Kamiński
Panie przewodniczący! Chciałem najpierw serdecznie pogratulować wczorajszego wyboru, wyboru wspaniałego przewodniczącego - nowego szefa Parlamentu. Czynię to, jak pan przewodniczący doskonale wie, i jako polski polityk, ale również jako człowiek. Pan przewodniczący wie, że dzięki panu poznałem moją żonę, co jest do dziś największym moim życiowym osiągnięciem. Gratuluję i życzę udanej pracy.
Grupa Europejskich Konserwatystów z uwagą przysłuchiwała się wystąpieniu pana premiera i mogę z radością powiedzieć, że w bardzo wielu sprawach podzielamy pana poglądy. Za szczególnie ważne uznaję pana zapowiedź aktywnej walki z kryzysem. Kryzys gospodarczy, który jest najgorszym kryzysem naszej sfery cywilizacyjnej od lat 30., powoduje uzasadniony niepokój w całej Europie: w krajach biedniejszych i bogatszych, w krajach północy i w krajach południa. Cieszę się, że pan premier zapowiedział aktywną walkę z tym kryzysem, i cieszę się, że dostrzega pan priorytety, które i my podzielamy. To więcej wolnego rynku, mniej regulacji, więcej swobody gospodarczej, więcej otwarcia na wolny handel. To są recepty na wzrost gospodarczy naszego kontynentu, naszej Unii Europejskiej.
Panie premierze, podzielamy również pana przekonanie, iż ważną rzeczą jest zajęcie się sprawami klimatycznymi. Sprawy klimatu - wiem, że pan premier w tej sprawie ma odważne poglądy, chcę pana do tej odwagi w tej dziedzinie zachęcić - pokazują bardzo wyraźnie, że dzisiaj żyjemy już nie tylko w jednej Europie, ale w jednym świecie i zagrożenia są wspólne, musimy z nimi skutecznie walczyć.
Cieszę się bardzo, że pan premier wspomniał o walce z przestępczością jako o poważnym problemie naszej Unii Europejskiej. Mogę wyrazić przekonanie, że ponieważ Szwecja jest już potęgą w dziedzinie powieści kryminalnej, także w dziedzinie walki z przestępczością będziemy odnosić pod pana przewodnictwem sukcesy.
Niezwykle ważną rzeczą jest to (cieszę się, że mówił o tym niedawno pan i pana minister spraw zagranicznych), że chce pan z uwagą patrzeć na naszych sąsiadów i z sympatią, mam nadzieję, odnosić się do idei Unii rozszerzonej. Nie możemy zapomnieć, że za wschodnimi granicami Unii są kraje, które mają prawo do uczestnictwa w tej przestrzeni demokracji i dobrobytu, w której my już dzisiaj jesteśmy.
Panie przewodniczący, z przykrością powiem, że jest tylko jeden punkt, w którym moja grupa się z panem nie zgadza. To kwestia ratyfikacji traktatu lizbońskiego. Mówił pan w kontekście traktatu lizbońskiego o demokracji - i bardzo dobrze. Warto przy tym pamiętać, że właśnie w demokratycznym referendum irlandzki naród traktat lizboński odrzucił. Mając szacunek dla demokracji, powinniśmy głos Irlandczyków uszanować.
Panie premierze, mam nadzieję, że pana priorytety, które w bardzo wielkim stopniu Grupa Europejskich Konserwatystów podziela, będą dla pana okazją do skutecznego przewodzenia Unii Europejskiej i do skutecznej walki z kryzysem, który dziś jest największym naszym problemem.
(Oklaski)
Lothar Bisky
w imieniu grupy GUE/NGL. - (DE) Panie przewodniczący, panie premierze, panie i panowie! Szwedzka prezydencja przedstawiła ambitny plan działania, który obejmuje wniosek dotyczący większej przejrzystości. Przejrzystość jest potrzebna zwłaszcza przy pokonywaniu kryzysu, którego obecnie doświadczamy.
Wielu ludzi uważa, że kryzys został wywołany daleko w USA i przez niektórych bankierów, których uznano za chciwych. Szefowie rządów państw członkowskich UE nie mają - jak się wydaje - nic wspólnego z kryzysem. Są niewinni. Ci, którzy upajają się niewinnością nie robią nic, by pokonać kryzys. Uważam, że przejrzystość oznacza też debatę o błędach politycznych, które przyczyniły się do kryzysu i oczywiście o bankierach. Przejrzystość jest w modzie w kapitalizmie spekulacyjnym.
Z niecierpliwością czekamy, by przekonać się, co się stanie ze strategią dla Morza Bałtyckiego i poprę urzędującego przewodniczącego Rady, jeśli skupi się na dialogu z Rosją. Chcielibyśmy też, by Unia Europejska poparła przyrzeczenia prezydentów Obamy i Miedwiediewa dotyczące rozbrojenia broni nuklearnej. Unia Europejska powinna wykorzystać tę nową szansę dla rozbrojenia.
Szwedzka prezydencja chce dalszego ujednolicenia prawa azylowego i uczynienia Unii Europejskiej bardziej atrakcyjną dla pracowników migrujących. Polityka azylowa ma być blisko powiązana z polityką rozwoju. Według nas to dobrze, ale na ściśle strzeżonych granicach zewnętrznych Unii Europejskiej, zwłaszcza w regionie Morza Śródziemnego tysiące ludzi umiera każdego roku szukając schronienia przed prześladowaniem, ubóstwem, klęskami żywiołowymi i wojnami. Pomimo kosztownej kontroli granicznej, monitoringu i systemów pozyskiwania danych mającymi zapobiegać nielegalnej migracji, Konfederacyjna Grupa Zjednoczonej Lewicy Europejskiej/Nordycka Zielona Lewica wzywa do humanitarnego traktowania uchodźców i migrantów oraz zmiany polityki gospodarczej i handlowej w celu skutecznego zwalczenia problemów, które przede wszystkim czynią z ludzi uchodźców.
Szwedzka prezydencja skupia się na rynkach pracy bardziej sprzyjających integracji umożliwiających zagwarantowanie pełnego zatrudnienia i dlatego chce zapoczątkować reformy rynku pracy oraz wprowadzić środki w zakresie równości płci. My także popieramy strategię na rzecz dobrych praktyk zawodowych, która będzie sprzyjać wzrostowi wynagrodzeń i wprowadzi we wszystkich 27 państwach ustawowe wynagrodzenie minimalne. Chcemy, aby UE uzgodniła cele dotyczące wynagrodzenia minimalnego przynajmniej na poziomie 60% przeciętnego wynagrodzenia krajowego, aby chronić obywateli przed popadnięciem w ubóstwo pomimo pracy za wynagrodzeniem.
Cieszy mnie zwłaszcza to, co powiedział pan o Cyprze i życzę panu wielu sukcesów we wdrażaniu ambitnych celów dotyczących zmiany klimatu.
Francesco Enrico Speroni
Panie przewodniczący, panie i panowie! Doceniam fakt, że szwedzka prezydencja zwróciła szczególną uwagę na problemy dotyczące naszych współobywateli, naszych wyborców, czyli na środowisko naturalne i zmiany klimatu, kryzys finansowy, zagwarantowanie zatrudnienia i walkę z przestępczością, ponieważ aby dobrze wykonać swoją pracę musimy działać w zgodzie z tymi, którzy na nas głosowali. Nie jesteśmy ani lepsi, ani gorsi od naszych wyborców, ale jestem przekonany, że najważniejsze, by działać zgodnie z ich oczekiwaniami i te sprawy są dla mnie nierozerwalnie związane ze wspomnianymi zagadnieniami.
Następnie musimy oczywiście przekuć wnioski w czyny, a to będzie od nas wymagało konfrontacji w ramach procedury współdecyzji, ponieważ my, Parlament, i wy, Rada, ustanowimy przepisy, które będą kierować życiem, sprawami i interesami naszych wyborców i uważam, że jest to nasze podstawowe zadanie, jako prawodawców.
Musimy pokonać kryzys zaufania, który niewątpliwie istnieje. Jego potwierdzeniem jest słaba frekwencja w ostatnich wyborach do Parlamentu i aby go przezwyciężyć musimy działać w pełni zgodnie z wolą naszych wyborców. Być może musimy też unikać porównań: pana państwo graniczy z Norwegią, ja mieszkam niedaleko Szwajcarii. Są to państwa spoza Unii Europejskiej, ale żyje się w nich dobrze; mają te same problemy, nie są jednak biedniejsze od nas, więc musimy pokazać i udowodnić, że dobrze jest należeć do Unii Europejskiej.
Uważam, że to wielkie wyzwanie, ale jestem też przekonany, że z pomocą wszystkich możemy pokazać, iż Europa nie jest czymś, co się ledwo toleruje, ale może być szansą dla tych, którzy w niej żyją i są jej obywatelami.
Barry Madlener
(NL) Holenderska Partia Wolności znalazła się w Parlamencie, aby bronić obywateli Holandii i odzyskać pieniądze nadpłacone przez Holandię tej finansochłonnej i biurokratycznej Europie. Partia Wolności została wprowadzona do Parlamentu głosami holenderskich wyborców, by pokazać, że obywatele Holandii są przekonani, iż rozszerzenie Unii Europejskiej zaszło już o wiele za daleko.
Panie przewodniczący! Parlament Europejski poświęca swój czas na regulowanie spraw, które powinny zostać rozstrzygnięte przez same państwa członkowskie. Z punktu widzenia naszej partii Unia Europejska powinna angażować się nie tylko w sprawy dotyczące współpracy gospodarczej i finansowej. Będziemy się przyglądać szwedzkiej prezydencji mając na uwadze przede wszystkim interesy Holandii, bo szwedzka prezydencja nie robi nic dla naszych obywateli. Chcecie tylko przepchnąć konstytucję europejską, którą holenderscy wyborcy odrzucili i która jest w 99% tożsama z traktatem lizbońskim. Nie robicie też nic w sprawie niezmiernie kosztownej comiesięcznej przeprowadzki z Brukseli do Strasburga. Co więcej, nawet nie umieściliście tej sprawy w programie działania. Dlaczego? Kosztuje ona miliardy euro i jedynymi, którym podoba się ten pomysł są ludzie z Ikei, którzy mają szansę sprzedaży pudeł do pakowania i dodatkowych szafek.
Chcemy też natychmiastowego zakończenia negocjacji z Turcją. Turcja jest państwem muzułmańskim i zupełnie nie przystaje do naszej zachodniej kultury. Poza tym Turcja nie jest w ogóle państwem europejskim, ale azjatyckim, a za członkostwo Turcji obywatele Holandii zapłaciliby znów mnóstwo pieniędzy. Turcja może być dobrym sąsiadem, ale nie należy do europejskiej rodziny. Partia Wolności opowiada się za Europą suwerennych państw, ale szwedzka prezydencja nadal prowadzi działania na rzecz utworzenia federalnego superpaństwa, w którym państwa członkowskie w coraz mniejszym stopniu decydują o własnych sprawach. Mamy więc nadzieję, że obywatele Irlandii będą mieli odwagę, by ponownie głosować na "nie” dla traktatu lizbońskiego. Obywatele Irlandii mają szansę, by stać się głosem obywateli Europy i w imieniu Partii Wolności chciałbym zapytać, jakie wnioski szwedzka prezydencja wyciągnie z wyniku irlandzkiego referendum.
Fredrik Reinfeldt
urzędujący przewodniczący Rady. - (SV) Panie przewodniczący! Proszę pozwolić mi najpierw pogratulować wszystkim państwu wyboru na stanowisko szefów grup. Wiem, że wielu z państwa zostało uzyskało bardzo duże poparcie. Wiem na przykład, że pan poseł Martin Schulz został ponownie wybrany mając bardzo duże poparcie grupy socjaldemokratów. To ważne, byśmy mogli zdecydowanie reprezentować swoje grupy.
Jestem bardzo zadowolony z dialogu, który nawiązaliśmy i z konsultacji, o których rozpoczęcie Rada Europejska prosiła mnie w czerwcu. Prowadziła je pani minister UE Cecilia Malmström. Ja również je prowadziłem, zarówno podczas rozmów telefonicznych, jak i podczas spotkania, które odbyliśmy na statku na wodach otaczających Sztokholm, omawiając zaistniałą sytuację. Poproszono mnie o zbadanie możliwości wyboru na drugą kadencję José Manuela Barroso, mianowanego przez Radę Europejską, na przewodniczącego Komisji.
Wiele spraw, o których państwo wspominali to główne zagadnienia, którymi chcę się zająć w czasie szwedzkiej prezydencji. Chcę powiedzieć, że pierwszej kolejności zajmiemy się bezpieczeństwem zatrudnienia. Chcemy Europy, w której więcej osób ma pracę. Musimy rozpocząć debatę od zastanowienia się, jak to zrobić. Podobnie jak pan poseł Joseph Daul uważam, że jest to kwestia innowacji i szkolenia, czyli inaczej mówiąc elementów, które w największym stopniu stanowią siłę napędową przedsiębiorstw i dają ludziom zatrudnienie. Jestem przekonany, że pan poseł Martin Schulz ma rację, iż musimy być ostrożni, aby nie skończyć w Europie, w której konkurencja opiera się na niewłaściwych podstawach. Dyskutujemy o tym w Szwecji, taka dyskusja toczy się też w całej Europie. Brak wynagrodzenia lub niskie wynagrodzenie to zły punkt wyjścia, aby stawić czoła konkurencji, konkurencyjność w przyszłości mogą zapewnić jedynie godziwe warunki.
Chciałbym wspomnieć o kilku innych kwestiach, które w moim przekonaniu są niezwykle istotne w kontekście wyprowadzenia Europy z kryzysu. Miałem okazję przekonać się, jak Komisji - i uważam to za istotne - udało się obronić zasadę rynku wewnętrznego w czasach, w których wielu usiłuje ją podważyć i zastosować protekcjonizm. Bardzo łatwo jest słuchać tych, którzy mówią "dlaczego nie zagwarantowaliście bezpieczeństwa zatrudnienia w tym państwie” nie dostrzegając tego, co by się stało, gdyby wszyscy tak postępowali. Gdybyśmy tak postąpili, zwyczajnie wyeliminowalibyśmy wolny handel i możliwość handlu transgranicznego. Szybko stracilibyśmy to, co pozwoliło nam osiągnąć zamożność i dobrobyt, nie oparlibyśmy się pokusie protekcjonizmu. Jestem przekonany, że ochrona rynku wewnętrznego i swobodnego przepływu jest ważnym punktem wyjścia dla bezpieczeństwa miejsc pracy.
Wierzę mocno także w inne sprawy, o których wspominali niektórzy z państwa, takie jak inwestowanie w kwalifikacje i gwarantowanie mobilności na rynku pracy. Jestem na przykład przekonany, że jednym ze sposobów, żeby poradzić sobie z tym problemem jest właśnie swobodny przepływ - w tym transgraniczny.
Podobnie jak pan poseł Schultz, pani poseł Harms i pan poseł Daul jestem przekonany, że rozstrzygnięcie tego problemu jest możliwe także poprzez wzrost gospodarczy przyjazny środowisku, stworzenie gospodarki niskoemisyjnej, o której na całym świecie mówi się jako o kolejnej metodzie wyjścia z kryzysu. Ważne, jak rozstrzygniemy kwestię finansowania i inwestowania. Chcę też powiedzieć - w tej sprawie zgadzam się z panem posłem Verhofstadtem - że szwedzkie doświadczenia w dziedzinie zarządzania kryzysem z lat 90. pokazały, iż można to zrobić jedynie pilnując finansów publicznych. Przekonałem się, że gdy deficyt jest wysoki i pojawia się potrzeba racjonalizacji, najbardziej cierpią osoby o niskich dochodach i w największym stopniu zależne od instytucji ochrony socjalnej. W związku z tym polityka ostrożnościowa w dziedzinie finansów publicznych jest dobrą polityką dla osób biednych lub żyjących z niskich dochodów.
Jeśli chodzi o problemy dotyczące klimatu - główny problem, którym będziemy się zajmować przed szczytem kopenhaskim - chcę powiedzieć, że to prawda, że wiele jest jeszcze do zrobienia. Mamy mało czasu.
Chcę powiedzieć pani poseł Harms, że w Szwecji nie przywykliśmy do tego, by krytykowano nas za nasze zaangażowanie pomocowe. Przeciętna kwota przeznaczana w Europie na te zobowiązania wynosi 0, 4 procent produktu krajowego brutto. Szwecja jest pod tym względem wyjątkowa: na pomoc na rzecz rozwoju przeznacza się jeden procent naszego produktu krajowego brutto. Dla mnie te zagadnienia są ze sobą powiązane. W ramach inicjatyw ONZ przeprowadziliśmy własną analizę, nadzorowaną przez naszego ministra do spraw pomocy. Dokładnie przeanalizowaliśmy stopień, w jakim w naszych działaniach na rzecz rozwoju uwzględniamy zmiany klimatu. Nie można kontynuować działań na rzecz rozwoju nie zwracając jednocześnie uwagi na zmiany klimatu i na to, jak wpływają one na ubogie regiony ziemi. W związku z tym nie możemy oddzielać tych zagadnień i mówić o odrębnej polityce na rzecz rozwoju i odrębnej polityce przeciwdziałania zmianie klimatu - są one powiązane i muszą być realizowane łącznie.
Jeśli chodzi o traktat, chciałbym powiedzieć panu posłowi Schulzowi, że moją rolą jest zagwarantowanie skutecznego europejskiego przywództwa w trudnym okresie. Musimy być w stanie udzielić odpowiedzi obywatelom, którzy oczekują od nas, że podejmiemy działania na rzecz pokonania kryzysu finansowego i problemów dotyczących zmian klimatu. Wszyscy jesteśmy aktywni politycznie i wiemy, że jeśli chodzi o politykę, nasi obywatele uważają, iż odwracamy się od nich, bo zajmujemy się sprawami wewnętrznymi, wyborami i przywództwem. Zajmujemy się sobą.
Dlatego też uczynię wszystko co możliwe w ramach powierzonej mi funkcji. Unia Europejska zwróciła się do mnie z prośbą o zagwarantowanie, by nasza współpraca i nasze poszanowanie integralności Parlamentu Europejskiego były zjednoczone przez przejrzystość - czy to na mocy traktatu nicejskiego, czy traktatu lizbońskiego - naszej procedury mianowania kandydata na stanowisko przewodniczącego Komisji. Jeśli chodzi o José Manuela Barroso, trzeba stwierdzić, że uzyskał jednomyślne poparcie Rady Europejskiej, był ogólnie znany jako kandydat, a jego kandydatura była znana wyborcom na długo przed wyborami. To oczywiście ułatwiło mi działanie - oczywiście szanuję fakt, że Parlament Europejski będzie miał możliwość, gdy będzie gotowy do podjęcia decyzji, zaaprobować lub odrzucić kandydata mianowanego przez Radę Europejską. Na razie mamy czas na debaty, co potwierdził również José Manuel Barroso, oraz na nawiązanie dialogu o tym, jak polityka europejska ma się rozwijać w nadchodzących latach. Mam nadzieję, że teraz możemy to ustalić zgodnie z osiągniętym porozumieniem. Tego oczekują teraz europejscy wyborcy i to pozwoli nam wspólnie działać.
José Manuel Barroso
Panie przewodniczący! Postawiono kilka ważnych pytań; postaram się pokrótce na nie odpowiedzieć.
Najpierw ważne pytanie pana posła Schulza dotyczące traktatów. Pan poseł odniósł się zwłaszcza do roli Komisji jako strażnika traktatów. Komisja jest przekonana, że obowiązujące traktaty muszą być respektowane. Traktatem obowiązującym jest traktat nicejski. Wszyscy tu zgromadzeni zostali wybrani na mocy traktatu nicejskiego. Oczywiście gdyby przewodniczący Komisji został wybrany teraz, byłby wybrany tak jak państwo, na mocy traktatu nicejskiego.
Mówi się, że - mam nadzieję - będzie nas obowiązywał traktat lizboński. Trzeba będzie dokonać odpowiednich dostosowań co do składu Parlamentu, który w obliczu traktatu lizbońskiego nie będzie już taki sam z uwagi na pewne zmiany, to samo będzie dotyczyć Komisji. Mimo to Rada Europejska zastosowała się do każdego aspektu sprawozdania parlamentarnego - sprawozdania pana posła Dehaene - przyjętego przeważającą większością głosów. Jeśli chodzi o Radę Europejską, to przed sformalizowaniem decyzji przeprowadzono konsultacje, w których uwzględniono - tak naprawdę po raz pierwszy - wynik wyborów europejskich, nie wspominając już o fakcie, że kandydat uzyskał poparcie sił politycznych.
Teraz nasze zadanie to uzyskanie poparcia Parlamentu Europejskiego. Chciałbym dziś powtórzyć to, co powiedziałem w liście przesłanym do przewodniczącego Parlamentu Europejskiego: jestem gotów przedyskutować treść wytycznych dla kolejnej Komisji z dowolną grupą polityczną, która będzie chciała je omówić. W każdym razie takie jest moje stanowisko, jeśli chodzi o kwestie instytucjonalne.
Na szczeblu politycznym chciałbym zwrócić uwagę na niezwykle istotną rzecz. Jestem przekonany, że istotne jest powiązanie wyboru przewodniczącego Komisji z przeprowadzonymi demokratycznymi wyborami, wyborami do Parlamentu Europejskiego. Wybrano państwa na mocy traktatu nicejskiego i moim zdaniem przewodniczący Komisji również powinien mieć tę legitymację wynikającą z wyborów demokratycznych.
Ponadto w świetle kryzysu gospodarczego i finansowego - i nie mam wątpliwości, że zgodzą się ze mną ci, którzy opowiadają się za silną Europą i którzy pragną silnej Komisji - sprawa prezydencji Komisji nie powinna pozostać nierozstrzygnięta w oczekiwaniu na ostateczną ratyfikację traktatu lizbońskiego, której wszyscy - a przynajmniej większość z nas - chcemy, tym bardziej, że nie wiemy, kiedy traktat wejdzie w życie. Pozostawienie Komisji Europejskiej i jej prezydencji w stanie zawieszenia w czasach kryzysu gospodarczego, kryzysu finansowego i kryzysu społecznego oraz gdy czekają nas bardzo ważne negocjacje kopenhaskie, nie wydaje mi się rozsądne. Niezależnie od tego, co się wydarzy decyzję podejmie Parlament Europejski, ja jestem gotów przystąpić do demokratycznej debaty tak, jak uczyniłem to pięć lat temu.
Jeśli chodzi o drugi problem dotyczący finansów i gospodarki oraz o to, co powiedział pan poseł Verhofstadt: wszyscy możemy mieć większe ambicje i chcę w tej sprawie powiedzieć, że podzielam państwa ambicje. Ale nie możemy stwierdzić, że nie przyjęliśmy europejskiego planu ożywienia gospodarczego oraz że to było wszystko, na co zgodziły się nasze państwa członkowskie.
Komisja Europejska proponowała więcej, ale na tyle tylko zgodziły się państwa członkowskie. Chcę zwrócić państwa uwagę na fakt, że niektóre państwa członkowskie - nadal wpływowe na początku tego kryzysu - sugerowały, że plan koordynacji działań jest niepotrzebny. Inne sugerowały bodziec fiskalny na poziomie 1%, a Komisja Europejska niezwłocznie przedstawiła propozycję 1,5%. W rzeczywistości automatyczne środki stabilizacyjne osiągnęły poziom około 5%. Poza tym podjęliśmy ważne decyzje dotyczące wsparcia bilansu płatniczego niektórych państw członkowskich nienależących do strefy euro, a także kilka inicjatyw na szczeblu globalnym.
Można więc liczyć na to, że Komisja zrobi, co w jej mocy, by wzmocnić szczebel europejski i wspólne podejście, proszę w to nie wątpić. Ale bądźmy też szczerzy: nie jesteśmy Stanami Zjednoczonymi Ameryki Północnej - nie jesteśmy zintegrowanym państwem narodowym - nic więc dziwnego, że każdy z nas jest w innej sytuacji. Nie można wymagać takich samych działań od Niemiec i Łotwy. W Europie są państwa objęte wsparciem bilansu płatniczego, a zatem nie możemy wypracować jednego podejścia, które będzie odpowiednie dla wszystkich. Musimy wypracować wspólne podejście, ale uwzględniające odrębne reakcje krajowe, bo taka jest dzisiejsza rzeczywistość w Europie i taka będzie w najbliższej przyszłości.
Opieramy się w głównej mierze na budżetach krajowych. Podzielam więc podejście oparte na bardziej skoordynowanym planie europejskim, czyli wyjście z tego kryzysu i stworzenie rozsądnego wzrostu gospodarczego przyjaznego środowisku. Jednocześnie jednak musimy przyjąć, że mamy 27 różnych budżetów krajowych, 27 ministrów finansów, 27 banków krajowych oprócz Europejskiego Banku Centralnego i dlatego niezwykle ważne jest to, by umocnić euro i wprowadzić zrównoważoną politykę gospodarczą i finansową. Jeśli tak się nie stanie, euro, jeden z największych sukcesów integracji europejskiej, będzie zagrożone.
Na koniec przejdę do kwestii zmiany klimatu. Tutaj też możemy mieć większe ambicje. Dla mnie jednak przede wszystkim liczyło się to, że pan premier Reinfeldt towarzyszył mi ostatnio w L'Aquili, gdzie sekretarz generalny ONZ mówił: "Jesteście lokomotywą świata”. Zawsze możemy mieć większe ambicje, ale Unia Europejska przewodzi w walce ze zmianami klimatu na świecie.
Nikt nie jest bardziej ambitny niż my, a zatem oczekiwałbym choć słowa uznania za pracę wykonaną przez Komisję, we współpracy z państwami członkowskimi, na rzecz wprowadzenia w życie ambitnych wniosków. Spróbujmy teraz przekonać innych, bo są nam potrzebni - bo problem zmian klimatu nie jest tylko problemem europejskim, to problem naszej planety. Wierzę, że z państwa poparciem możemy odnieść sukces na konferencji kopenhaskiej.
(Oklaski)
Gunnar Hökmark
(SV) Panie przewodniczący! Jako Szweda rozpiera mnie duma, gdy słyszę o priorytetach szwedzkiej prezydencji, jestem również dumny, że mogę tu ponownie powitać premiera Szwecji.
Stojące przed nami wyzwania są bardzo poważne. Mamy za sobą 20 lat fantastycznych, wspaniałych zmian w Europie i dzięki nim jest dziś z nami jeden z pierwszych przedstawicieli ruchu na rzecz wolności, Solidarności, pełniący funkcję Przewodniczącego Parlamentu Europejskiego. Takie ideały, jak demokracja, wolność, praworządność i gospodarka rynkowa umożliwiły nam 20 lat wspaniałego rozwoju.
Żyjemy dziś w czasach zmian związanych z nowym traktatem, problemem zmian klimatu, który wymaga spójnej polityki o zasięgu globalnym, a także kryzysu gospodarczego. Ważne jest więc, że mamy prezydencję, ale i parlament, które są zdolne zagwarantować stabilizację w zakresie finansów publicznych, stabilizację w zakresie rynku wewnętrznego i stabilizację w zakresie otwartości na handel i swobodę przekraczania granic, co pomoże nam wyjść z kryzysu.
Chciałbym poszerzyć tę perspektywę jeszcze bardziej. Decyzje, do których się teraz przygotowuje szwedzka prezydencja oraz Parlament zdecydują również o kształcie, jaki Europa i Unia Europejska przyjmą po kryzysie - o tym, jaka będzie dynamika rynków finansowych oraz jakim zaufaniem i wiarygodnością będziemy się cieszyć, jak wiele będzie miejsca na innowacje i przedsiębiorczość, inwestycje i nowe miejsca pracy.
Jeśli wybory do Parlamentu Europejskiego coś udowodniły, to to, że obywatele Europy chcą mniej biurokracji i regulacji oraz większej otwartości - transgranicznej i na resztę świata. Ta otwartość będzie miała podstawowe znaczenie dla zdolności Europy do odegrania przywódczej roli w zakresie wartości, które 20 lat temu odmieniły Europę i które możemy zaoferować także reszcie świata.
(Oklaski)
Marita Ulvskog
(SV) Panie przewodniczący! Najpierw chciałabym podziękować premierowi Szwecji za przedstawienie tego, co on i jego rząd chcą zrobić w ciągu kolejnych sześciu miesięcy.
Wiemy, że mamy trudną pozycję wyjściową: kryzys jest głęboki. Dotyczy zatrudnienia, dotyczy dramatycznie powiększających się przepaści między ludźmi, dotyczy pokolenia młodych ludzi, którzy idą od razu na bezrobocie i oczywiście dotyczy kryzysu środowiskowego i klimatycznego.
Mówił o tym również premier Reinfeldt, ale wnioski są zadziwiające. Wielokrotnie podkreślanym, głównym problemem dla szwedzkiej prezydencji nie jest ani zatrudnienie, ani inwestycje, ale raczej zdolność państw członkowskich do utrzymania dyscypliny budżetowej. W UE mamy niemal 27 milionów bezrobotnych, a najwyraźniejszym przesłaniem szwedzkiej prezydencji jest: dyscyplina budżetowa. To nie tylko złe, ale i niepokojące.
W tym względzie partia pana premiera Reinfeldta - wbrew temu, co zostało wcześniej powiedziane - dźwiga ogromny historyczny krajowy bagaż. Ostatni konserwatywny rząd szwedzki doprowadził Szwecję do dezintegracji gospodarczej, a socjaldemokratyczny rząd musiał poświęcić 10 lat na uporządkowanie finansów publicznych. Nie możemy jednak pozwolić, by zadawnione niedociągnięcia polityki krajowej decydowały o planie działania dla całej UE w czasach poważnego kryzysu. Potrzebujemy konkretnych inwestycji w zatrudnienie, kształcenie i zmianę ekologiczną - bez zmuszania systemów gospodarczych do wyniszczających diet przy pomocy dyscypliny budżetowej.
John Monks, sekretarz generalny Europejskiej Konfederacji Związków Zawodowych także wyraził zaniepokojenie, że socjalnemu wymiarowi szwedzkiej prezydencji nadano tak niski priorytet. John Monks powiedział: wiele pięknych słów, mało konkretnych planów. Moja grupa podziela te obawy, dotyczą one także praw pracowników zrzeszonych w związkach zawodowych, jak powiedział pan poseł Schulz. Prawa pracownicze ucierpiały po orzeczeniu w sprawie Laval oraz po orzeczeniach w sprawie Viking, Rüffert i Luxemburg. Prawa te zostały osłabione.
Ja i moja grupa chcemy od szwedzkiej prezydencji zdecydowanego zaangażowania w odzyskanie pełni praw przez pracowników zrzeszonych w związkach zawodowych. Prawa związków zawodowych muszą przeważać nad swobodnymi przepływami. To musi być całkowicie jasne. Nie chcemy żyć w Europie, w której kryzys rozwiązuje się dyscypliną budżetową i konfrontacją. Chciałabym zapytać nowego przewodniczącego, pana premiera Reinfeldta, czy ta sprawa w ogóle została objęta programem działania.
Marielle De Sarnez
(FR) Panie przewodniczący! Stoją przed nami dwa problemy. Pierwszy to kryzys. Jak każdy wie potrzebujemy spójnej i jednolitej odpowiedzi na kryzys gospodarczy i socjalny, a co za tym idzie europejskiego programu ożywienia gospodarczego prowadzącego do zwiększenia inwestycji i wsparcia zatrudnienia. Europa naprawdę musi dziś pokazać, że bardziej się troszczy i jest bliżej naszych współobywateli jeśli chodzi o problemy, z którymi się borykają. Musi zrobić więcej, by pomóc tym, którzy cierpią z powodu kryzysu. Z tej perspektywy sytuacja jest pilna.
Drugim problemem jest fakt, że z kryzysu musi się wyłonić nowy model rozwoju. Musi to być prostszy, bardziej sprawiedliwy i bardziej zrównoważony model, który gwarantuje, że finance służą gospodarce realnej, który wypracowuje nowe formy solidarności wśród Europejczyków, który uwzględnia wyzwania socjalne i środowiskowe w handlu międzynarodowym i który radykalnie zreformuje nasze stosunki z najbiedniejszymi krajami świata. Myślę tu zwłaszcza o Afryce.
Oprócz tych dwóch podstawowych problemów istnieje wymóg demokratyczny dotyczący procesu, za który jest odpowiedzialna szwedzka prezydencja. Cecilia Malmström - którą miło mi dziś powitać - wie lepiej niż ktokolwiek inny, że pomiędzy traktatem nicejskim a traktatem lizbońskim istnieje kilka bardzo istotnych różnic dotyczących procedury mianowania: z jednej strony zwykła większość głosów, z drugiej kwalifikowana większość; a także różna liczba komisarzy, w zależności od traktatu. Ze swej strony proszę państwa o zagwarantowanie poszanowania ducha i litery traktatów. To państwa obowiązek i jest to bardzo ważne z punktu widzenia wiarygodności naszych instytucji. Z góry dziękuję.
Carl Schlyter
(SV) Panie przewodniczący! Pragnę panu pogratulować wyboru. Najpierw chciałbym pochwalić rząd za prawdziwe zaangażowanie w regionie Morza Bałtyckiego i mam nadzieję, że dokonamy postępu w tej kwestii. Bardzo pięknie mówią państwo o zmianach klimatu. Oczywiście oczekuję, że słowa zamienią się w czyny. Często mówią państwo, że Europa i Szwecja produkują jedynie niewielką część światowych emisji, ale jeśli państwa członkowskie UE są domem dla zaledwie ośmiu procent ludności świata i przyczyniają się do 30 procent emisji, to naszym obowiązkiem jest także bardzo poważne potraktowanie kwestii zmiany klimatu. Brakuje mi konkretnych informacji na ten temat.
Jak zamierzają państwo poradzić sobie z dyrektywą IPPC w sprawie emisji przemysłowych? Jak zamierzają państwo poradzić sobie z nielegalnym wyrębem lasów? Jak zamierzają państwo poradzić sobie z normami efektywności energetycznej dla budynków i jak zamierzają państwo poradzić sobie z faktem, że przemysł lotniczy nie może utrzymać dotychczasowych emisji, ale jednocześnie unika zapłacenia 14 miliardów euro podatku od energii, który powinien zapłacić?
Następnie chciałbym przejść do programu sztokholmskiego i umowy handlowej dotyczącej zwalczania obrotu towarami podrobionymi (Acta). Jeśli chodzi o Acta musimy zagwarantować otwartość w tym względzie. Niemiecki trybunał konstytucyjny stwierdził, że państwa muszą mieć większy wpływ, że parlamenty muszą mieć większy wpływ. Potrzebujemy otwartości w negocjacjach w sprawie Acta. Nie możemy jednostronnie wprowadzić nadzoru. To samo dotyczy mojego rodzinnego miasta i programu sztokholmskiego. Niech to będzie miejsce kojarzone z przejściem UE od paranoi terroru do wolności i praw człowieka oraz ze wzmocnieniem prawa azylowego i ochrony prywatności. Wtedy osiągniemy postęp.
Vicky Ford
Panie przewodniczący! Chciałabym pogratulować szwedzkiej prezydencji przyznania pierwszeństwa wyzwaniom gospodarczym. Przy braku pewności gospodarczej nasza zdolność do uporania się z jakimkolwiek innym ze stojących przed nami wyzwań ulega oczywistemu ograniczeniu. Nadawanie pierwszeństwa konieczności odbudowy finansów publicznych jest słuszne: jeśli nie zajmiemy się tym teraz, nadzwyczajnie wysoki poziom długu publicznego będzie powodował duże i długoterminowe zagrożenia i może nam towarzyszyć przez wiele dziesięcioleci. Ale uzdrowienie instytucji finansowych jest również kluczem do odzyskania zaufania konsumentów i przywrócenia wzrostu gospodarczego, nie mówiąc już o pieniądzach podatników.
Wśród priorytetów wymieniają państwo znaczenie systemu nadzoru. Chciałabym dodać, że podstawowe znaczenie ma przejrzystość regulacyjna. Jak wiemy te branże to branże globalne. Kapitał, talent i indywidualna przedsiębiorczość są niezwykle ulotne. Potrzebne im są wykonalne i określone harmonogramy legislacyjne, nadanie pierwszeństwa prawodawstwu i odpowiednie konsultacje.
Z zadowoleniem przyjmuję nasze zaangażowanie we współpracę z G20, bo jeśli zboczymy z drogi i opowiemy się w UE za jednostronnym podejściem, ryzykujemy nie tylko stworzeniem niekorzystnych warunków konkurencji dla pożyczkobiorców i inwestorów, ale także tym, że przedsiębiorstwa przeniosą się poza...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon.)
Eva-Britt Svensson
(SV) Panie przewodniczący! Po pierwsze chciałabym oczywiście pogratulować panu mianowania na przewodniczącego i jednocześnie podziękować za interesującą wymianę poglądów, którą odbyliśmy w okresie wyborczym. Panie premierze, panie posłanki, panowie posłowie! Dziękuję wam za przedstawienie programu prezydencji. Jestem przekonana, że jeśli chodzi o kwestie organizacyjne, szwedzka prezydencja będzie wielkim sukcesem i że kompetentna, szwedzka administracja państwowa doskonale się nimi zajmie.
Pod względem politycznym podzielam oczywiście stanowisko prezydencji w sprawie dwóch głównych kryzysów - kryzysu gospodarczego i kryzysu klimatycznego - bez wątpienia są to zagadnienia priorytetowe. Co jednak z analizą? Kryzys gospodarczy i kryzys gospodarczy nie spadły z nieba. Kryzysy mają swoje źródło w podjętych decyzjach politycznych. To dobrze, bo to znaczy, że możemy rozwiązać kryzysy na drodze decyzji politycznych - ale nie widzę, by prezydencja zamierzała zmienić politykę. To ta sama polityka gospodarcza, która pomija aspekty środowiskowe i socjalne.
Ja i wielu naszych obywateli szukamy w programie praw pracowniczych, które po orzeczeniach trybunałów wybijają się na pierwszy plan, oraz spraw socjalnych, na które nie ma odpowiedzi. Nie usłyszeliśmy też ani słowa o słynnej postępowej polityce równości. Jeśli chodzi o program sztokholmski, to mówi się, że zapewni on bezpieczeństwo, ale w praktyce wyłania się państwo typu "wielki brat”, które zagraża prywatności. Nie możemy zaakceptować ujętych w tym programie ograniczeń praw azylowych czy ograniczeń dotyczących naszych praw jako wolnych obywateli. Potrzebujemy humanitarnego azylu i polityki imigracyjnej.
Timo Soini
(FI) Panie przewodniczący, panie i panowie! Szwecja zawsze szanowała prawa człowieka i demokrację.
Jakiś czas temu szwedzcy obywatele głosowali przeciwko euro i uszanowaliście tę decyzję, chociaż byliście "za”. Dlatego dziwne jest, że Irlandia powinna teraz znowu szybko głosować nad tym samym traktatem.
To skandynawska i szwedzka metoda szanowania głosu ludu. Życzę sukcesów i powodzenia w sprostaniu wyzwaniom, które przed wami stoją. Mam nadzieję, że uszanujecie najwyższe wartości skandynawskiej demokracji: nie poprzez przymus, ale poprzez współpracę.
Bardzo się cieszę, że wspomniano o regionie Morza Bałtyckiego i w pełni popieram tę sprawę. Region Morza Bałtyckiego jest w trudnej sytuacji, ginie i należy go ocalić. W tym wszystkim brakuje wymiaru północnego, jednak mam nadzieję, że zrobicie wiele by go promować, chociaż nie wspomnieliście o nim ani słowem.
Hans-Peter Martin
(DE) Panie przewodniczący! Musimy zrewolucjonizować demokrację. Potrzeba nam odważnych demokratów i w tych nowych czasach pilnie potrzeba nam pełnej pasji, demokratycznej i naprawdę skutecznej Europy.
Kreatywni artyści, a zwłaszcza niezależni pisarze, będą mieli do spełnienia ważną rolę w definiowaniu wartości tej nowej Europy. Nieograniczona cenzurą wyobraźnia pozwoli na wciśnięcie z powrotem do butelki biurokratycznego dżina, który zamierza zniszczyć demokrację. Przecież za narodzinami zmian społecznych stoją ekscytujące idee. Ci, którzy mogą zaproponować wizje nadziei przemawiające do ludzkiej wyobraźni - w przeszłości Szwedzi nie mieli sobie równych i pod tym względem mam pełne zaufanie do mojej byłej koleżanki, Cecilia Malmström - mogą także czerpać inspirację ze spraw społeczno-politycznych.
Celowo właśnie w takim duchu sformułowałem ostatni ustęp mojej nowej książki na początku ostatniej kampanii wyborczej, która przyniosła zasadnicze zmiany i która wiąże się dużymi nadziejami, że zwłaszcza Szwedzi, mający bogatą tradycję w dziedzinie demokracji i przejrzystości, dostrzegą dziś znaki czasów. Mamy do czynienia nie tylko z kryzysem gospodarczym - Szwedzi udowodnili swoją mądrość w znacznym stopniu unikając go - ale musimy też sobie poradzić ze złowróżbnym przesunięciem na prawą stronę. Dlatego też mocno wierzę, że my demokraci musimy stanąć murem za prawdziwą przejrzystością, a w szczególności musimy stanąć ramię w ramię w walce ze skrajną prawicą.
Corien Wortmann-Kool
(NL) Moje szczere podziękowania za ambitnych plany, które opracowano na kolejnych sześć miesięcy. Powiem, że mamy w stosunku do państwa duże oczekiwania, ponieważ od samego początku towarzyszy państwu opinia bojowników o europejską integracje i nasze europejskie wartości. Jest istotne, aby rozwiązania, które opracowujemy i nad którymi państwo pracują w celu wydobycia nas z tego kryzysu gospodarczego wzmocniły naszą społeczną gospodarkę rynkową.
Ważne też, by te rozwiązania były korzystne dla naszych obywateli nie tylko dziś i jutro, ale także zabezpieczały przyszłość naszych dzieci. Jest zatem niezwykle ważne, by kontynuować dążenie do zrównoważonej gospodarki i przeciwdziałania zmianom klimatu. Dobrze, że w państwa programie temu zagadnieniu nadano tak wysoki priorytet. Mam szczerą nadzieję, że państwa wysiłki w tych obszarach pomogą państwom członkowskim zbliżyć się do siebie oraz że w okresie przed konferencją kopenhaską zdołają państwo nakłonić najważniejszych graczy do odegrania na arenie światowej właściwej dla nich roli w zakresie znalezienia rozwiązania dla zmiany klimatu.
Panie przewodniczący! Społeczna gospodarka rynkowa jest istotna także w kontekście zrównoważonych finansów publicznych, ponieważ deficyt finansów publicznych powoduje obciążenie przyszłych pokoleń. Jest więc ważne, by szanować pakt stabilności i wzrostu i to dobrze, że tak dobitnie to państwo podkreślili.
Panie przewodniczący! To zakrawa na ironię, ale kryzys finansowy zbliżył Islandię do Unii Europejskiej. Mam nadzieję, że szwedzka prezydencja z radością przyjmie Islandię, ale również ściśle zadba o to, by Islandia spełniła wymogi dotyczące przystąpienia oraz by wywiązała się z zobowiązań dotyczących prawodawstwa europejskiego i wobec państw członkowskich.
Hannes Swoboda
(DE) Panie przewodniczący, panie premierze! Mam nadzieję, że pozwolą mi panowie w związku z tym zwrócić się w szczególności do Carla Bildta, bo w pierwszej kolejności chciałbym poruszyć temat rozszerzenia, w szczególności na Bałkanach.
Mówili panowie, że przedmiotowy proces rozszerzenia będzie wolniejszy niż wiele osób po obu stronach by sobie tego życzyło. Ważne jest jednak, by dawać jasne sygnały. Oczekuję od szwedzkiej prezydencji, że pomoże zwłaszcza obywatelom Europy południowo-wschodniej uporać się z problemami, z którymi mają do czynienia - w tym problemami międzyrządowymi - aby mogli mieć nadzieję, że droga do Europy nie zostanie zablokowana, że postępu jest nadal możliwy, nawet jeśli zajmie nieco więcej czasu. Oczywiście państwa te muszą poczynić pewne przygotowania.
Po drugie, chciałbym się odnieść do innego ze wspomnianych problemów, a mianowicie zagadnienia restrukturyzacji gospodarki i powiązania polityki gospodarczej i środowiskowej. Powiedziano już, że mają państwo nasze pełne poparcie w tej sprawie. Jestem przekonany, że jest to ważne zadanie dla Europy. To prawda, że przewodzimy w tym względzie, ale ciągle mamy jeszcze wiele do zrobienia. Jednocześnie wzrasta też bezrobocie. Poziom bezrobocia, który odnotowujemy dziś w Europie nie osiągnął jeszcze szczytu. Niestety, będzie gorzej.
Jest zatem niezwykle istotne, aby wspomnieć o innym wymiarze, wymiarze socjalnym, ponieważ ogólne poparcie dla ekologicznej restrukturyzacji gospodarki uzyskamy tylko wtedy, gdy obywatele będą mieli przekonanie, iż ich potrzeby socjalne i wymagania są traktowane poważnie.
Dobre przykłady aktywnej polityki rynku pracy obserwuje się zwłaszcza w państwach skandynawskich. Nie jesteśmy w stanie, ani jako UE, ani jako poszczególne państwa członkowskie, stworzyć miejsc pracy, ale możemy pomóc tym, którzy pracę stracili w jak najszybszym ponownym jej znalezieniu. Na tym polega Europa socjalna - aktywna polityka rynku pracy, której potrzebujemy w poszczególnych państwach członkowskich, którym Unia Europejska i Rada muszą przekazać jasny komunikat. Ekologiczna restrukturyzacji gospodarki przyniesie w efekcie końcowym niższy, a nie wyższy poziom bezrobocia. O to prosimy.
Olle Schmidt
(SV) Panie przewodniczący, panie urzędujący przewodniczący Rady! Cieszę się, że panów tu widzę! Trudne czasy niosą ze sobą wiele wyzwań: głęboka recesja gospodarcza, niepewność co do traktatu lizbońskiego i negocjacje w przededniu konferencji kopenhaskiej. Macie dużo do zrobienia.
Panie premierze! Kilka istotnych kwestii. Musi pan także przekonać swoich kolegów w Radzie, że protekcjonizm to potworność. Siła UE polega na otwarciu granic i wolnym handlu. Dotacje publiczne na ratowanie przemysłu motoryzacyjnego nie są rozwiązaniem. Kryzys finansowy wymaga nowego ładu światowego, ale regulacje muszą być wyważone i nie mogą być nadmierne. Jak wspomnieli niektórzy posłowie tej jesieni musimy się lepiej zająć porządną polityką azylową. Niektórzy posłowie stwierdzili, że polityka energetyczna wymaga realizmu i solidarności. Żadnych nowych kryzysów gazowych, żadnej jednostronnej zależności. Internet okazał się istotnym zagadnieniem podczas kampanii wyborczej. Na Szwecji ciąży ogromna odpowiedzialność za pomyślne wprowadzenie inicjatywy zwanej pakietem telekomunikacyjnym. Praworządność musi obowiązywać również w wirtualnym świecie.
Miałem nadzieję, że na tej sesji Parlament zatwierdzi powołanie José Manuela Barroso na stanowisko przewodniczącego Komisji na kolejne pięć lat. Tak się jednak nie stanie i przykro mi z tego powodu. To nie jest pora na to, by UE zajmowała się walką z uprawnieniami instytucjonalnymi. Teraz jest pora na przywództwo polityczne i determinację.
Euro potwierdziło swoją siłę. Kiedy zdaniem pana premiera Szwecja będzie gotowa do pełnego członkostwa w UE, a także przyjęcia euro? Dziękuję i, jak to mówimy w mojej partii: powodzenia!
Satu Hassi
(FI) Panie przewodniczący, panie i panowie! Przed Szwecją stoi teraz ogromna odpowiedzialność za przyszłość ludzkości. Panie premierze! Miał pan rację mówiąc o kryzysie klimatycznym.
Wiemy, że dysponujemy technologią, którą będzie nam niezbędna w nadchodzących dziesięcioleciach oraz że jest ona dostępna po uczciwej cenie, ale największym problemem jest fakt, iż ochrona klimatu stanowi przeogromne wyzwanie dla współpracy międzyludzkiej. Niestety prowadzone obecnie negocjacje to połączenie zabawy w chowanego z zawodami w pławieniu się w samouwielbieniu.
Unia Europejska musi mieć odwagę, by wprowadzić w życie wniosek dotyczący nie tylko emisji własnych UE, ale także zasady podziału obciążeń, w ramach której wszystkie państwa uprzemysłowione dążą do zmniejszenia emisji zgodnie z wytycznymi Międzyrządowego Zespołu ds. Zmian Klimatu (IPCC). Najważniejsze jest, abyśmy osiągnęli cele zmniejszenia emisji do roku 2020. Po drugie, należy sobie zdać sprawę z faktu, że nie będziemy w stanie dostosować się do systemu właściwych limitów emisji, jeśli nie wspomożemy ich finansowo na zupełnie nowym szczeblu, a UE powinna być w stanie przedłożyć wnioski także w tym zakresie.
Ryszard Antoni Legutko
(PL) Panie premierze! Z wielką uwagą wysłuchaliśmy pańskiego wystąpienia i pragnę wyrazić nadzieję, że najważniejsze punkty programu zostaną z sukcesem zrealizowane.
Chciałem wszelako zwrócić uwagę na trzy wyzwania. Po pierwsze, solidarność europejska, szczególnie niezbędna w czasie kryzysu finansowego. Nie może być bowiem tak, i nie możemy się na to zgodzić, iż dochodzi do przypadków nierównego traktowania poszczególnych krajów europejskich. Nie może być tak, że jednym pozwala się na dotowanie sektora bankowego, a drugich piętnuje się za próby wzmacniania sektora stoczniowego. To nie jest solidarność, to jest hipokryzja.
Po drugie, cieszymy się, że strategia Morza Bałtyckiego stanowi jeden z priorytetów prezydencji szwedzkiej. To jest ważny teren współpracy makroregionalnej. Należy chronić tamtejszy ekosystem przed zagrożeniami takimi jak bardzo niebezpieczny, a także finansowo absurdalny projekt Nord Stream. Należy także wspomnieć o konieczności dywersyfikacji energetycznej.
Po trzecie pamiętajmy, że Moskwa nie ogranicza się tylko do zakręcania kurka, o czym przekonała się Gruzja. Mam nadzieję, że przejmując ster Unii na kolejne 6 miesięcy, Szwecja będzie równie zdecydowana jak minister Carl Bildt, który napiętnował rosyjską agresję na Gruzję. Wierzę, że prezydencja szwedzka sprosta tym wyzwaniom, może liczyć na nasze poparcie.
Morten Messerschmidt
(DA) Panie przewodniczący! Kiedy czytałem program działania szwedzkiej prezydencji uderzyły mnie dwie rzeczy. Po pierwsze, te wszystkie obietnice dotyczące wykorzystania UE do stworzenia lepszej gospodarki rozwiązującej problemy dotyczące klimatu i innych dziedzin oraz kompletne milczenie o problemach, jakie powoduje UE - problemach, które UE spowodowała na naszych rynkach pracy, problemach, które UE spowodowała w naszym sektorze rybołówstwa, w naszej gospodarce, w związku ze zwalczaniem przestępczości, ta lista jest długa. Pierwsze spostrzeżenie, jakie nasuwa się po przeczytaniu programu działania szwedzkiej prezydencji jest takie, że UE jedynie przedstawia rozwiązania oraz że UE nie jest problemem. Mówi to więcej o szwedzkiej prezydencji niż o UE. Po drugie, nie wspomina się o tym, iż 2 października będzie jednym z najważniejszych dni w całej historii UE, a przypada on w okresie szwedzkiej prezydencji. Myślę tu oczywiście o drugim referendum. Nic nie mówi się o tym, co szwedzka prezydencja zrobi, aby zapewnić, że tak zwane gwarancje udzielone obywatelom Irlandii rzeczywiście będą gwarancjami. Już kiedyś mieliśmy okazje się przekonać, jak oszukuje się ludzi - oszukuje, jeśli chodzi o referendum i demokrację. Co szwedzka prezydencja zrobi, by zagwarantować, że to się nie powtórzy?
Werner Langen
(DE) Panie przewodniczący, panie urzędujący przewodniczący Rady, panie przewodniczący Komisji! Pragnę powitać przedstawicieli Szwecji i pogratulować im, że - jak powiedział pan premier - wreszcie po długich bojach znaleźli drogę do Europy. Cieszy nas, że przedstawiciele Szwecji zasiadają dziś w szeregach najlepszych Europejczyków.
Przedstawili państwo swój program i jest on bardzo ambitny. Chciałbym jednak spytać, czy Szwecja będzie miała odwagę, by podjąć odpowiednie kroki, zwłaszcza po doświadczeniu kryzysu na rynku finansowym, w celu przystąpienia do strefy euro - zwłaszcza, że jak państwo powiedzieli, należy przestrzegać paktu stabilności i wzrostu. Oczywiście nie przysługuje państwu klauzula opt-out przyznana na przykład Wielkiej Brytanii i Danii, a teraz spełniają państwo wszystkie warunki. Czy podczas swojej prezydencji będziecie państwo mieli odwagę, aby dalej stabilizować Europę i stać się członkiem strefy euro?
Panie premierze! Zgadzam się z nadaniem przez państwa priorytetu polityce dotyczącej klimatu i strategii dla regionu Morza Bałtyckiego, ale jeśli chodzi o państwa program w formie, w jakiej został on spisany to mam prośbę: proszę zwrócić większą uwagę na kryzys rynku finansowego. Żaden z pozostałych projektów nie powiedzie się, jeśli kryzys na rynkach finansowych i w gospodarce nie zostanie jak najszybciej zlikwidowany. W tym celu potrzebujemy jasnych reguł. Nie wystarczy, aby londyńskie City ponownie wyznaczyło kurs. Potrzebujemy jasnych reguł w dziedzinie społecznej gospodarki rynkowej, bo gospodarka rynkowa bez reguł nie może funkcjonować i nie uzyska większościowego poparcia. W związku z tym trzeba się jeszcze raz zastanowić - mimo że w pełni popieramy państwa program - czy nie należałoby nadać większego znaczenia sprawie pokonania kryzysu na rynku finansowym. Dziękuję bardzo i życzę powodzenia w tym trudnym czasie niepokojów.
(Oklaski)
Juan Fernando López Aguilar
(ES) Panie przewodniczący, panie urzędujący przewodniczący Rady! Wszyscy z dużym zainteresowaniem i zrozumieniem wysłuchaliśmy programu szwedzkiej prezydencji. Jej oczywiste priorytety to gospodarka i energia, ponieważ priorytetem Unii Europejskiej jest pomoc w ponownym uruchomieniu gospodarki i generowaniu zatrudnienia, pokonaniu bezrobocia i zagwarantowaniu, że konferencja kopenhaska, która odbędzie się w grudniu 2009 roku będzie sukcesem.
Chciałbym jednak zwrócić uwagę na cel polityczny, obywatelski i demokratyczny, jakim jest zastąpienie programu haskiego programem, który wziął swoją nazwę od szwedzkiej stolicy, Sztokholmu. Program łączy osiągnięcia w dziedzinie wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości z ostatnich pięciu lat, które miały duże znaczenie w kategorii harmonizacji, wzajemnego uznawania i zasady zaufania w odniesieniu do praw podstawowych oraz ochrony prawnej, jak również w kontekście aktywnej współpracy.
Zachęcam państwa do ambitnego działania w tym obszarze: po pierwsze z materialno-prawnego punktu widzenia, ponieważ we wszystkich obszarach związanych z zarządzaniem zewnętrznymi granicami, imigracją, azylem, uchodźctwem oraz zwalczaniem nielegalnego handlu, przestępczości zorganizowanej i terroryzmu łatwo zboczyć ku stanowiskom reakcyjnym, sprzecznym z dorobkiem prawnym w dziedzinie praw podstawowych, który powinien wyróżniać Unię Europejską i z którym Szwecja tak mocno się utożsamia jako państwo szanujące przejrzystość i zasady demokratyczne.
Po drugie, zachęcam państwa również do ambitnego działania pod względem formy, ponieważ szwedzka prezydencja najprawdopodobniej wytyczy drogę do Lizbony, co przede wszystkim oznacza, że nie będzie już podwójnych ram proceduralnych trzeciego i pierwszego filaru, które są niejednokrotnie mylące. Jednak co najważniejsze będzie to również oznaczać większą zdolność Parlamentu do monitorowania inicjatyw legislacyjnych, które szwedzka prezydencja wdroży w ramach programu sztokholmskiego.
Oznacza to, że to co do tej pory uznawano za zaniedbania zawinione przez Brukselę czy Radę, zostanie uznane także za zaniedbanie zawinione przez Parlament.
Lena Ek
(SV) Panie przewodniczący! Oczywiście jestem szczęśliwa i dumna widząc mój rząd reprezentujący szwedzką prezydencję, uważam też, że program zawiera wiele dobrego jeśli chodzi o rozwiązania dotyczące zmian klimatu, kryzysu finansowego, konferencji kopenhaskiej, strategii dla regionu Morza Bałtyckiego, polityki wspólnotowej, rozszerzenia, Islandii, Chorwacji, Turcji itd. Dostrzegam jednak inną kwestię ważną dla przyszłości, a mianowicie Europę otwartą, prywatność i swobodę wypowiedzi.
Dziś ministrowe spotykają się w Sztokholmie, by omówić program sztokholmski. To dobrze, że jest to strategia związana z obecnie przygotowywanym prawodawstwem. Poszczególne części wniosku są gotowe już od dawna. Mam nadzieję, że wreszcie nastąpi ratyfikacja europejskiej konwencji praw człowieka, a także praw dziecka i ofiar przestępczości. Możemy dzięki temu zrobić wiele dobrego, ale są też niebezpieczeństwa; mam tu na myśli zagrożenia dla społeczeństwa otwartego, jakie zawiera program sztokholmski.
Zagrożenia dla społeczeństwa otwartego należy zwalczać stosując metody społeczeństwa otwartego. Pewne elementy programu sztokholmskiego nie są ani liberalne, ani humanitarne, ani dalekowzroczne. Rejestrowanie podróży, masowe przechowywanie danych osobowych i systematyczne śledzenie transakcji gospodarczych nie jest oznaką liberalizmu, ani też oznaką tolerancji czy dalekowzroczności. Niech Sztokholm będzie symbolem otwartości, wolności i tolerancji, a nie rejestracji, nadzoru i braku tolerancji. Ponadto jestem przekonana, że należy zaprzestać naszych prac w Strassburgu.
Przewodniczący
Zanim oddam głos panu posłowi Stolojanowi, chciałbym powitać naszego gościa, dziecko zasiadające na miejscu numer 505. Niezwykle mnie cieszy, że dzieci interesują się problemami Europy i naszymi instytucjami, bo bycia Europejczykiem trzeba się uczyć od najmłodszych lat.
Theodor Dumitru Stolojan
(RO) Życzę szwedzkiej prezydencji wszelkich sukcesów i jestem przekonany, że ustalone priorytety są zgodne z oczekiwaniami. Kolejnych sześć miesięcy będzie decydujące dla obywateli Europy i dla Unii Europejskiej. Będą one decydujące jeśli chodzi o to, czy nasze państwa wyjdą w przyszłym roku z kryzysu, czy też w przyszłym roku nad gospodarką wciąż będzie wisiał wielki znak zapytania.
Przedstawiane są liczne wnioski i nowe programy. Myślę jednak, że nadeszła pora, aby dokonać oceny wpływu, jaki wywiera program ożywienia gospodarki wprowadzony przez Komisję Europejską na początku tego roku, o ile w ogóle ma on jakiś wpływ, oraz aby bliżej przyjrzeć się budżetowi Unii Europejskiej na ten rok i przekonać się, których działań zaprzestano, a które zasoby można dalej wykorzystywać w celu wypracowania nowych środków.
Zaplanowaliśmy również projekty inwestycyjne dla sektora energetycznego, na które przeznaczono już kwotę około 3 miliardów euro. Będziemy musieli podjąć specjalne środki w celu wdrożenia tych projektów. Chciałbym podziękować panu przewodniczącemu Barroso za jego szczególny wkład w uruchomienie projektu Nabucco.
I na koniec chciałbym aby pamiętali państwo o politycznym zaangażowaniu Unii Europejskiej w innych państwach, które z powodzeniem przystępują do Unii Europejskiej.
Proinsias De Rossa
Panie przewodniczący! Nie pokonamy głębokiego kryzysu finansowego, gospodarczego i zatrudnienia - czy też zmian klimatu - jako niezależne protekcjonistyczne państwa narodowe. Bez Europy i euro zginiemy jako kontynent, ale nie możemy też dalej trwać jako unia, w której wszystko było w porządku z wyjątkiem kilku chciwych bankierów: dyscyplina budżetowa nie rozwiąże problemu.
System uległ załamaniu i wymaga głębokiej reformy. Instytucje finansowe już sprzeciwiają się regulacjom, które są nam potrzebne, by w przyszłości uniknąć niepowodzeń. Potrzebna jest nam większa integracja naszej polityki społecznej i gospodarczej oraz klimatycznej i energetycznej, mającej na celu utrzymanie zatrudnienia i stworzenie godziwych warunków życia i pracy. Potrzebujemy przełomu na grudniowym szczycie dotyczącym zmian klimatu. Bardziej niż kiedykolwiek wcześniej potrzebujemy większego zaangażowania w milenijne cele rozwoju. Ponadto żałuję, panie urzędujący przewodniczący Rady, że nie zaapelował pan o natychmiastowe przerwanie oblężenia Gazy, ani nie wykazał woli do podjęcia działań na rzecz pokoju we współpracy z prezydentem Obamą.
Jako poseł z Irlandii chciałbym przypomnieć Wysokiej Izbie, że ironia polityczna jest cechą bardzo cenioną w tym kraju. Jonathan Swift, autor Podróży Guliwera zaproponował kiedyś rządowi brytyjskiemu sposób na rozwiązanie problemu ubóstwa w Irlandii zachęcając nas do pożarcia własnych dzieci. Cóż, sądzę, że Irlandczycy docenią historyczną ironię sytuacji, w której przedstawiciele Partii Niepodległości Zjednoczonego Królestwa chcą przybyć do Irlandii, by prowadzić kampanię na rzecz uniezależnienia się od Unii Europejskiej, i będą się z niej śmiać do rozpuku. To byłby niezły widok: Nigel Farage, zawinięty w brytyjską flagę i w czapce krasnoludka na głowie, kroczący ramię w ramię z Gerry Adamsem, byłym przywódcą IRA oraz Joe Higginsem, moim kolegą siedzącym w tylnych rzędach na tej sali, wzywający do głosowania na "nie” dla traktatu lizbońskiego, przy czym każdy z nich ma własny, abstrakcyjny i sprzeczny program. Jestem pewien, że obywatele Irlandii powiedzą temu cyrkowi to samo, co powiedzieli Libertas: wynoście się!
(Oklaski)
Marietta Giannakou
(EL) Panie przewodniczący! Program szwedzkiej prezydencji rzeczywiście uwzględnia wszystkie istotne zagadnienia dotyczące naszych czasów, zarówno teraźniejszości, jak i przyszłości.
Zacznę od recesji. Zakładam, że szwedzka prezydencja będzie musiała poświęcić temu problemowi więcej uwagi. Społeczna gospodarka rynkowa potrzebuje inwestycji w gospodarkę realną, a nie w produkty finansowe takie jak te, które doprowadziły nas do obecnej sytuacji.
Kwestia zmian klimatu i zrównoważonego rozwoju, który wiąże się również z rozwojem społecznym i problemem zatrudnienia to bez wątpienia niezwykle istotne zagadnienia. Jednak także i w tym przypadku potrzeba rzeczywistych inwestycji w gospodarkę oraz większej kontroli. Europa nie potrzebuje gospodarki rynkowej, która próbuje zmierzać ku podejściu laisser faire - laisser passer.
Kwestie przestępczości, spraw wewnętrznych i sprawiedliwości naprawdę dotyczą nas wszystkich. Przestępczość zorganizowana nie jest już tym, czym była i bez wątpienia jest powiązana z terroryzmem i wszelkiego rodzaju czynami bezprawnymi. Wymaga zatem odmiennego podejścia.
Myślę, że najistotniejsze jest, aby przeanalizować, w związku z dużą liczbę imigrantów z państw trzecich, czy polityka Unii Europejskiej w dziedzinie rozwoju naprawdę przyniosła owoce i w jakich dziedzinach. Innymi słowy potrzebujemy realnej oceny i musimy sprawdzić co można lub trzeba byłoby zmienić, aby we właściwy sposób poradzić sobie z problemem nielegalnej imigracji, bo tak naprawdę mamy do czynienia z ludźmi, a nie tylko z aktami politycznymi czy administracyjnymi.
Program szwedzkiej prezydencji jest rzeczywiście bardzo ambitny, zwłaszcza jeśli chodzi o dialog transatlantycki. Jednak także i w tej dziedzinie musimy zbadać, czy właściwe jest, by Unia Europejska skupiała się wyłącznie na rozwoju, a Narody Zjednoczone tylko na bezpieczeństwie.
Ivari Padar
(ET) Panie i panowie! Jako przedstawiciel Estonii, jednego z państw sąsiadujących ze Szwecją przez Morze Bałtyckie, chciałbym zwrócić uwagę na jeden z priorytetów prezydencji, a mianowicie strategię dla regionu Morza Bałtyckiego. Strategia ta, którą zapoczątkowano przy aktywnym udziale mojego kolegi socjaldemokraty z parlamentu poprzedniej kadencji, a obecnie prezydenta Estonii, Toomasa Hendrika Ilvesa, jest niezwykle ważna dla całej Europy i chciałbym podziękować prezydencji za nadanie pierwszeństwa temu zagadnieniu.
Jest to również dobry przykład tego, jak inicjatywy proponowane przez posłów do parlamentu mogą przynieść konkretne rezultaty. Chciałbym wezwać szwedzką prezydencję do wdrożenia strategii dla regionu Morza Bałtyckiego, która ma w tej chwili wyjątkowe szanse. Aby to zrobić należy przewidzieć w budżecie UE środki dla pustej obecnie linii budżetowej. Mam nadzieję, że strategia zostanie przyjęta przez Radę Europejską w czasie szwedzkiej prezydencji. Są też dwa inne obszary dla mnie istotne: jako były minister finansów uważam, że pokonanie kryzysu gospodarczego i wdrożenie przejrzystości w sektorze finansowym jest niezwykle ważne... (wypowiedź została przerwana)
Arturs Krišjānis Kariņš
(LV) Panie przewodniczący, panie przewodniczący Barroso, panie premierze! Po pierwsze chciałbym pogratulować szwedzkiemu rządowi celów, jakie ustalił na okres sprawowania prezydencji. Nie są to łatwe czasy dla Europy, są one pełne wyzwań. Spośród wielu doniosłych priorytetów ustalonych przez Szwecję na okres sprawowania prezydencji chciałbym zwrócić uwagę na strategię UE dla regionu Morza Bałtyckiego, a zwłaszcza na tę jej część, która dotyczy bezpieczeństwa energetycznego. Wspólne bezpieczeństwo europejskiego rynku energetycznego nie będzie możliwe dopóty dopóki w Europie będą istniały podzielone i odizolowane od siebie rynki energii elektrycznej i gazu. Z przyczyn historycznych problem ten jest szczególnie widoczny w regionie Morza Bałtyckiego. Aby go rozwiązać i rozłożyć ryzyko związane z dostawami energii potrzebna jest nam wspólna polityka energetyczna Unii Europejskiej. Kamieniem węgielnym takiej polityki musi być nie tylko efektywność energetyczna i odnawialne źródła energii, ale także stworzenie kompatybilnego pod względem operacyjnym wspólnego rynku elektryczności i gazu. Strategia Unii Europejskiej dla regionu Morza Bałtyckiego jest krokiem we właściwym kierunku. Ma ona na celu stopniowe łączenie rynków energii w regionie, pokonanie trudności w zakresie połączeń i stworzenie mechanizmów wspólnego rynku. Dziedzictwem radzieckiej okupacji w regionie Morza Bałtyckiego jest podzielony i częściowo odizolowany rynek, co zwiększa jeszcze zagrożenie dla naszych dostaw energii. Naszym zadaniem na przyszłość jest zmiana tej sytuacji i zwiększenie w ten sposób naszego bezpieczeństwa energetycznego. Życzę prezydencji szwedzkiej powodzenia w energicznym rozpoczęciu tego ważnego zadania. Dziękuję za uwagę.
Åsa Westlund
(SV) Panie przewodniczący, panie premierze! Jeśli mamy osiągnąć dobre międzynarodowe porozumienie w sprawie klimatu, należy wsłuchać się w głosy innych państw. Jeśli to zrobimy, to zdamy sobie sprawę, że po pierwsze konieczne jest, by UE i inne kraje w większym stopniu zajęły się zmniejszaniem emisji na własnym terenie, a po drugie, by UE i inne kraje uprzemysłowione określiły w konkretny sposób, jak będziemy uczestniczyć pod względem gospodarczym w działaniach na rzecz klimatu podejmowanych przez kraje uboższe.
Fakt, że do chwili obecnej rząd Szwecji nic nie zdziałał w tej kwestii podważa szanse na zapewnienie dobrego porozumienia w Kopenhadze. Rada Ministrów musi także zdać sobie z tego sprawę i w związku z tym zadam dwa pytania. Czy prezydencja szwedzka jest gotowa przyczynić się do zaistnienia dobrego międzynarodowego porozumienia w sprawie klimatu, dbając o to, by większa część ograniczeń emisji w UE miała miejsce na własnym gruncie? Kiedy zamierza przedstawić konkretne propozycje dotyczące finansowania działań na rzecz klimatu podejmowanych przez kraje uboższe?
Tunne Kelam
Panie przewodniczący! Chciałbym pogratulować prezydencji szwedzkiej historycznej szansy pokierowania UE w kierunku realizacji traktatu lizbońskiego.
Chciałbym poruszyć trzy kwestie. Po pierwsze, jest niezwykle ważne, aby jak najszybciej mogła zacząć działać nowa Komisja. Braku pewności instytucjonalnej nie można wykorzystywać, aby opóźniać tworzenie nowej Komisji. Takie argumenty to naprawdę hipokryzja. Aby wyjść z kryzysu gospodarczego i tworzyć nowe miejsca pracy bardziej niż kiedykolwiek potrzebujemy silnej, niezależnej i nowatorskiej Komisji.
Po drugie, chciałbym wyrazić uznanie szwedzkiej prezydencji za przejęcie inicjatywy we wdrażaniu strategii dla Morza Bałtyckiego, zainicjowanej przez Parlament Europejski. Jednak specjalna linia budżetowa stworzona dla tej strategii wciąż jest pusta. Nie możemy spodziewać się pozytywnych zmian w stanie środowiska naturalnego Morza Bałtyckiego opierając się wyłącznie na projektach ad hoc. Z całą pewnością potrzebujemy także skoordynowanego wsparcia z budżetu UE.
Po trzecie, dla Estonii program sztokholmski jest ważny. Powinien także obejmować program w zakresie wykorzystania nowoczesnych systemów informatycznych. Zastanawiam się, czy we wdrażaniu tej strategii nie byłoby pomocne utworzenie organu zajmującego się zarządzaniem operacyjnym dużymi systemami informatycznymi w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości.
Alf Svensson
(SV) Panie przewodniczący! Gratuluję nominacji. Chciałbym również podziękować Fredrikowi Reinfeldtowi za nadzwyczajny przegląd i sprawozdanie. Wszyscy czekamy teraz na wielkie osiągnięcia w Kopenhadze, aczkolwiek należy także podkreślić, że ma to być impreza międzynarodowa. Oczekiwania rzeczywiście są duże, ale śmiem twierdzić, że jeśli nie wszystkie grupy będą zadowolone z rezultatu, świat się nie zawali.
Oczywiście podkreśla się tutaj sprawę kryzysu gospodarczego. Wielkie grupy, wielkie firmy zawsze są przedmiotem uwagi. Chciałbym zauważyć, że w dyskusji o sprawach finansowych nie można również zapominać o małych lojalnych podwykonawcach. Chciałbym także podkreślić szczególne zalety strategii dla Morza Bałtyckiego. Jestem przekonany, że strategia dla Morza Bałtyckiego mogłaby zwiększyć legitymację całej UE. Największe morze śródlądowe Europy może i musi zostać uratowane. Strategia dla Morza Bałtyckiego może także pomóc w opanowywaniu przestępczości i nielegalnego handlu. To także jest istotny problem dla środowiska, który wymaga własnej konferencji kopenhaskiej.
Cieszę się, że w programie znalazły się prace nad rozwiązaniem problemu granic między Chorwacją i Słowenią i że uwzględniona jest też sprawa Cypru. Bardzo nam na tym zależy. Jestem też przekonany, że będziemy stopniowo rozszerzać region nordycki UE, aby objął Islandię, a także, w niezbyt dalekiej przyszłości, również Norwegię.
Parę dni temu prezydent Barack Obama wygłosił niezwykłe przemówienie o Afryce i Azji. Mam powody, aby podkreślić, że Szwecja może być dumna ze swojej pracy i mam nadzieję, że w przyszłości nadal będziemy wysoko dzierżyć sztandar solidarności.
Ivo Belet
(NL) Sądzę, że wraz z projektem europejskim znaleźliśmy się na prawdziwym rozdrożu. Traktat lizboński, kopenhaska konferencja dotycząca zmian klimatycznych oraz zdecydowane nastawienie do uporania się z kryzysem finansowym i gospodarczym to trzy bardzo ważne zagadnienia, którymi będą się musieli państwo zająć w ciągu najbliższych sześciu miesięcy, a jeśli uda nam się doprowadzić do pomyślnego zakończenia, Europa naprawdę dokona pewnego skoku naprzód.
Z pewnością wiedzą państwo, że znaczna większość posłów do PE jest gotowa udzielić poparcia tej drodze i chciałbym zaapelować do państwa - przy pomocy dowcipu - aby zostawić krytyków i szczekające psy na poboczu i aby karawana poszła dalej. Niech nie oderwą państwa od państwa misji, od państwa celu. Jestem przekonany, że musimy skupić się na sprawach zasadniczych.
Panie premierze! Chciałbym zwrócić uwagę tylko na jedną sprawę. Jest niezwykle istotne, byśmy skoncentrowali się na jednym z głównych priorytetów, a mianowicie na rzutkim planie dotyczącym przyszłości przemysłu motoryzacyjnego w Unii Europejskiej. Moim zdaniem do chwili obecnej nie mieliśmy takiego planu lub był on zbyt nieznaczący i sądzę, że się pan z tym zgodzi. Zdecydowanie nie jest za późno. Plan ratunkowy dla Opla idzie pełną parą i świat, a nawet Europa, nie pozbył się demonów protekcjonizmu. Są one uśpione pod powierzchnią i szwedzkie społeczeństwo jest przez nie dotknięte tak samo jak my, Belgowie. Podobnie dzieje się we Francji, w Niemczech i na Słowacji. Jedziemy na tym samym wózku.
Musimy zająć się tą sprawą w sposób solidarny i skoordynowany, a nie podcinać sobie wzajemnie skrzydła na zasadzie "każdy sobie rzepkę skrobie”. Panie przewodniczący! Myślę, że ma pan wyjątkową szansę współpracy z Komisją - jest to także wyraźny sygnał dla Komisji - w celu przygotowania wspólnego planu - wspólnego planu, panie Barroso - dotyczącego przyszłości naszych fabryk samochodów i pokierowania nimi w XXI wiek.
Uważamy, że w europejskich fabrykach, w których montowane są samochody może powstać samochód energooszczędny i przyjazny dla środowiska i liczymy na to, że pan przewodniczący Barroso i pan przewodniczący Reinfeldt będą po naszej stronie.
Csaba Sógor
(HU) W naszym pojęciu Szwecja jest synonimem Europy. To kraj, który jest miejscem dobrobytu, bezpieczeństwa i wolności, gdzie sprawy praw człowieka i wolności są równie ważne, jak zagadnienia gospodarcze i związane ze zmianami klimatu. Równocześnie w jednym z państw członkowskich UE mamy parlament, który w dniu 30 czerwca 2009 r. przyjął ustawę o języku stanowiącą, że jeśli ktoś, z uwzględnieniem wszystkich tu obecnych, nie będzie nazywał stolicy tego kraju w jego języku urzędowym, Bratislava, ale użyje jego niemieckiej nazwy, Presburg, lub nazwy węgierskiej, Pozsony, może zapłacić karę w wysokości 5 tysięcy euro. W uzasadnieniu do ustawy stwierdza się, że ochrona języka narodowego w niektórych przypadkach przeważa nad wolnością słowa i prawem do prywatności. Unia Europejska, w której uchwala się takie prawo nie jest już Europą wolności. Zwracam się do prezydencji szwedzkiej, aby zrobiła wszystko by ta ustawa została odrzucona i aby szef państwa słowackiego jej nie podpisał.
Kinga Göncz
(HU) Chciałabym zwrócić państwa uwagę na dwa priorytety szwedzkiej prezydencji, które z radością zobaczyłam na przedmiotowej liście. Pierwszym z nich jest jednoznaczny sprzeciw wobec dyskryminacji, rasizmu, antysemityzmu, ksenofobii i homofobii. Sądzę, że znaczenie tego problemu w szczególności podkreśla to, że widzieliśmy jak wyraźny był w kilku krajach europejskich poziom poparcia dla skrajnej prawicy podczas wyborów do Parlamentu Europejskiego. W tej sytuacji obowiązkiem każdego z nas, w tym Parlamentu i obecnej prezydencji, jest zagwarantowanie, by najsłabsi nie znaleźli się w niebezpieczeństwie. Musimy zwłaszcza zrobić wszystko, by nie doszło do współpracy między partiami udającymi, że są demokratyczne i partiami skrajnymi. Bardzo dobrym tego przykładem jest kilkakrotnie już dziś wspominana słowacka ustawa o języku, która oznacza rzeczywiście poważną dyskryminację, tak jak to zostało powiedziane. Drugim priorytetem, z którego bardzo się cieszę jest planowane przyjęcie szeregu europejskich środków, mających na celu integrację społeczności romskich.
Mirosław Piotrowski
(PL) Panie przewodniczący! Jednym z celów prezydencji szwedzkiej ma być kontynuacja rozszerzenia Unii oraz przyszłość traktatu z Lizbony. Niemiecki Trybunał Konstytucyjny orzekł niedawno, że traktat lizboński może być przyjęty tylko pod warunkiem zabezpieczenia nadrzędności decyzji Bundestagu i Bundesratu, kwestionując jednocześnie ideę federalizmu europejskiego. Traktat lizboński okazuje się więc prawnym potworkiem, co dostrzegli nie tylko Niemcy, ale także w referendum Irlandczycy oraz prezydenci Czech i Polski. W tym kontekście prezydencja szwedzka powinna zainicjować ogólnoeuropejską debatę na temat roli parlamentów krajowych wszystkich 27 państw członkowskich oraz powinna wypracować nowy model współpracy suwerennych europejskich narodów.
Należy mieć nadzieję, że prezydencja szwedzka, której życzę wielu sukcesów, z większą uwagą będzie się wsłuchiwała w głos obywateli.
Simon Busuttil
(MT) Ja także chciałbym pochwalić pana premiera Reinfeldta za pozostanie z nami do samego końca tej debaty. Oczekujemy, że prezydencja będzie realizować trzy istotne priorytety. Pierwszy to program sztokholmski w dziedzinie sprawiedliwości, wolności i bezpieczeństwa. Musimy zadbać o jak najszybsze porozumienie w sprawie tego programu. Drugim priorytetem jest wdrożenie europejskiego paktu o imigracji i azylu. Oczekujemy, że zadba pan, panie premierze, o wdrożenie paktu uzgodnionego w zeszłym roku. Po trzecie, w zeszłym miesiącu na posiedzeniu Rady Europejskiej osiągnięto porozumienie w sprawie projektu pilotażowego dotyczącego podziału obciążeń w dziedzinie imigracji. Ma pan przed sobą dużo pracy, panie premierze, a my i nasz przewodniczący będziemy pana bacznie obserwować, aby zagwarantować, że ta praca zostanie wykonana.
Ana Gomes
(PT) Od czasów Daga Hammarskjölda Szwecja wyróżniała się jako członek Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ). Wie zatem, że bez organów przedstawicielskich posiadających powszechnie uznaną legitymację nie będzie siły politycznej umożliwiającej zakończenie Kioto 2, rundy dauhańskiej, osiągnięcie milenijnych celów rozwoju czy uregulowanie światowej gospodarki, że już nie wspomnę o obronie praw człowieka.
Jest godne ubolewania, że szwedzka prezydencja ogranicza się do nieformalnych i spornych ram G20. To tragiczne, że UE - ta "światowa lokomotywa” jak powiedział przewodniczący Barroso cytując sekretarza generalnego ONZ - nie ma przywódców i brak jej strategicznej wizji w tym obszarze w czasach, gdy prezydent Obama głosi swoje zaangażowanie w lepsze zarządzanie na świecie. Zamiast tego po naszej stronie słyszeliśmy tylko papieża nalegającego na konieczność szybkiej reorganizacji Rady Bezpieczeństwa ONZ i instytucji Bretton Woods.
Panie przewodniczący! Dlaczego prezydencja szwedzka nie chce poprowadzić Europy w kierunku wymuszenia reformy Rady Bezpieczeństwa ONZ i żądania w niej miejsca dla Unii Europejskiej po wejściu z życie traktatu z Lizbony?
Pat the Cope Gallagher
(GA) Panie przewodniczący! Referendum w sprawie traktatu z Lizbony, które odbędzie się w Irlandii 2 października bieżącego roku będzie jednym z najważniejszych wydarzeń w okresie prezydencji szwedzkiej.
Irlandia otrzymała gwarancje prawne w szeregu dziedzin politycznych i to ogromnie pomaga złagodzić obawy, jakie mieszkańcy Irlandii mieli podczas zeszłorocznego referendum. Teraz obowiązkiem tych z nas, którzy są przekonani, że głosowanie za traktatem będzie z korzyścią dla Irlandii jest praca nad postępem tych nowych ustaleń w moim kraju.
Jeśli sprawa traktatu z Lizbony zakończy się powodzeniem - a mam nadzieję, że referendum odbędzie się szczęśliwie - poszczególne kraje będą mogły mianować członków Komisji. Ci, którzy są za Traktatem nie mogą spocząć na laurach. Musimy zrobić wszystko, aby zapewnić jego sukces.
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Jacek Protasiewicz
(PL) Panie przewodniczący! Bardzo chciałby podziękować panu premierowi Reinfeldtowi, że w swoich priorytetach wskazał również rozwijanie współpracy z sąsiadami na Wschodzie. Chciałbym również podziękować za zaangażowanie Szwecji w rozwój partnerstwa wschodniego.
W tym kontekście chciałbym zwrócić uwagę, że w ciągu najbliższego półrocza będziemy musieli - my jako Unia i Szwecja jako prezydencja - zmierzyć się z problemami nieszanowania praw człowieka na Białorusi. Od pół roku 3 działaczy gospodarczych, panowie Awtuchowicz, Leonow oraz Osipienko, spędzają czas w areszcie i nie mogą doczekać się sprawiedliwego wyroku. Z 12 aktywistów młodzieżowych, którzy brali udział w demonstracji w styczniu 2008 roku, 11 zostało skazanych na ograniczenie wolności, a jeden kilka dni temu na rok więzienia. Panie premierze, proszę zwrócić uwagę na kwestię łamania praw człowieka na Białorusi w ciągu najbliższego półrocza.
Fredrik Reinfeldt
urzędujący przewodniczący Rady. - (SV) Panie przewodniczący! Mam nadzieję, że będę mógł teraz oddać trochę czasu, który pożyczyłem wcześniej.
(Przewodniczący na chwilę wyłączył mikrofon)
Wiem, że czekają państwo na głosowanie. Chciałabym państwu podziękować za to, że tak dobrze reprezentowali państwo swoje grupy partyjne. Zwróciłem uwagę na państwa zapał i oczekiwania pod adresem szwedzkiej prezydencji, pragnienie, byśmy byli siłą napędową negocjacji dotyczących klimatu oraz byśmy podjęli działania mające na celu walkę z kryzysem finansowym i recesją gospodarczą. Zwrócili państwo uwagę na naszą strategię dla regionu Morza Bałtyckiego, na nasz program sztokholmski, na nasze stałe wysiłki na rzecz dalszego rozszerzenia i chciałbym wszystkim państwu podziękować za poparcie udzielane nam w tym zakresie.
Wiem także, iż przejście do traktatu z Lizbony będzie oznaczać, że spotkamy się znowu i że wspólnie będziemy mieli wiele do zrobienia tej jesieni. Dziś jest tu ze mną kilku ministrów mojego gabinetu. Odnotowaliśmy i z uwagą śledziliśmy państwa pytania i poglądy. Mam nadzieję, że będziemy blisko współpracować i mam nadzieję, że spotkamy się ponownie jesienią.
Przewodniczący
My także liczymy na stałą dyskusję i kontakt z prezydencją. To bardzo istotne dla Parlamentu Europejskiego. Rozpoczynamy naszą kadencję i musimy wiele zrobić, a szwedzka prezydencja to jest bardzo dobry punkt wyjścia. Dziękuję bardzo, panie premierze.
Chciałbym także podziękować przewodniczącemu Komisji Europejskiej.
(Oklaski)
Debata została zamknięta.
Oświadczenia pisemne (art. 149 Regulaminu)
Bairbre de Brún  
Cieszy mnie oświadczenie prezydencji szwedzkiej, że w okresie sprawowania tego urzędu zamierza się skoncentrować na kwestiach politycznych a nie konstytucyjnych.
Rada postanowiła jednak zignorować demokratycznie wyrażoną wolę narodu irlandzkiego i zdecydowała, że przepchnie traktat lizboński.
Niestety system polityczny, do którego dąży Rada to ten sam nieudany program deregulacji i liberalizacji. To nie jest właściwa odpowiedź na kryzys gospodarczy. Jest dokładnie odwrotnie, to kontynuacja tej samej polityki, która wywołała kryzys i która jest jeszcze wzmacniana w traktacie z Lizbony.
Mówi się nam, że traktat z Lizbony jest nam potrzebny ponieważ tyle lat zajęło jego przygotowanie. Ale traktat z Lizbony został przygotowany i uzgodniony przed kryzysem gospodarczym i opiera się na kierunkach polityki, które spowodowały kryzys. Wymuszanie teraz tych przestarzałych polityk to byłaby katastrofa, ponieważ zaostrzyłyby one kryzys.
Potrzebne są nowe kierunki polityki na nowe czasy. Potrzebny jest nowy traktat na nowe czasy.
A jeśli chodzi o zmiany klimatu, to ważne jest, by szwedzka prezydencja zrobiła wszystko w celu osiągnięcia sensownego porozumienia w Kopenhadze.
Diane Dodds  
na piśmie. - Przed prezydencją szwedzką stoi wiele wyzwań, ale największym z nich jest konieczność zapewnienia, aby UE respektowała suwerenność państw członkowskich i liczyła się demokratycznymi prawami narodów Europy.
Zbyt często obawy i interesy naszych narodów są ignorowane w pośpiesznym pędzie do realizacji federalistycznego programu, którego przykładem jest traktat lizboński.
Jeśli chodzi o czekające nas zmiany to przedmiot dyskusji w czasie tej prezydencji będą stanowić przygotowania do reformy wspólnej polityki rolnej w 2013 r. Podczas tej dyskusji, a także podczas debaty na temat reformy polityki rybołówstwa musi zostać wysłuchany głos obszarów w znacznym stopniu uzależnionych od rolnictwa, takich jak Irlandia Północna.
Naszym obowiązkiem jest wspomagać i chronić naszych wyborców w czasach wielkich niepokojów finansowych. UE nie wolno stawiać kolejnych przeszkód na drodze wzrostu gospodarczego i stabilności.
Ilda Figueiredo  
na piśmie. - (PT) Antyspołeczny program szwedzkiej prezydencji Rady Unii Europejskiej to niebezpieczny krok w kierunku rozwoju polityki neoliberalnej. Stanowi on odzwierciedlenie nieustępliwej realizacji tej polityki, wbrew wszelkim dowodom na jej nieskuteczność, przez kapitalistycznych przywódców w Unii Europejskiej, którzy zapominają, że ich polityka jest główną przyczyną kryzysu gospodarczego i społecznego.
Chociaż podczas prezentacji swego programu przedstawiciele prezydencji szwedzkiej mówili o ludziach i problemach związanych z bezrobociem, nie wspomnieli o jakichkolwiek środkach służących zmianie istniejącej polityki, która spowodowała te problemy. Przeciwnie. Podkreślali zwłaszcza politykę wolnej konkurencji w bardzo wielu dziedzinach, w tym w usługach i w handlu zagranicznym. Postawili wszystko na ożywienie rynków finansowych, na ponowne podjęcie paradygmatów paktu na rzecz stabilności oraz na obronę neoliberalizmu, co z pewnością spowoduje nowe ataki na prawa socjalne i pracownicze.
Nie zapomnieli także o naciskach na przeprowadzenie w Irlandii nowego referendum w sprawie projektu traktatu z Lizbony, już zaplanowanego na 2 października, w ramach dalszego szantażu mieszkańców Irlandii, w celu szybszego zniszczenia usług publicznych oraz ograniczenia praw socjalnych, w tym także w takich dziedzinach jak zabezpieczenie społeczne, ochrona zdrowia, woda, opieka społeczna i prawa pracownicze. Nietrudno przewidzieć, że przedstawią nowe wnioski dotyczące dyrektyw, w których spróbują zastosować taką samą linię postępowania jak w przypadku wniosków, które zostały odrzucone w poprzedniej kadencji Parlamentu.
Lívia Járóka  
Witam nową prezydencję i chciałabym wyrazić nadzieję, że jako trzeci członek trojki w Radzie Szwecja będzie kontynuować rozpoczęte w okresie prezydencji czeskiej i francuskiej prace nad integracją społeczną ludności romskiej. Wiele czynników utrudniało prace prezydencji czeskiej, ale ogólny obraz jeśli chodzi o problematykę ludności romskiej jest jednak pozytywny. W kwietniu platforma Romów odbyła swoje pierwsze posiedzenie w Pradze, a w czerwcu Rada Europejska umocniła swoje ogólne cele w zakresie zapewnienia Romom równych szans, wzywając Komisję i państwa członkowskie do zwalczania ubóstwa i wykluczenia społecznego ludności romskiej.
W tym samym dokumencie Rada przyjęła ustalone w Pradze wspólne podstawowe zasady w zakresie realizacji integracji społecznej ludności romskiej i zaapelowała do decydentów politycznych o wzięcie tych zasad pod uwagę i przestrzeganie ich. Opierając się na rezultatach osiągniętych do tej pory przez trojkę mam nadzieję, że prezydencja szwedzka zwróci większą niż dotąd uwagę na sprawy społeczności romskiej. Na przykład mam nadzieję, że na najbliższej konferencji w sprawie rynku pracy sprzyjającego integracji, która odbędzie się w październiku, oraz na szczycie równych szans, który ma odbyć się w listopadzie największa mniejszość Europy zostanie potraktowana jako główny priorytet. Pod względem liczebności jest ona znacznie większa od ludności zamieszkującej region Morza Bałtyckiego, uznanego za priorytet przez tę prezydencję. Mam też nadzieję, że prezydencja szwedzka wyjdzie poza już przyjęte podejście teoretyczne i zacznie podejmować konkretne działania, zamieniając teorię w praktykę.
Marian-Jean Marinescu  
Program sztokholmski stanowiący priorytet prezydencji szwedzkiej musi zapewnić poparcie dla wzmocnienia przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, a także dla propagowania działalności gospodarczej w okresie obecnego kryzysu, zwłaszcza w związku z możliwością wejścia w życie traktatu z Lizbony.
Sukces programu sztokholmskiego przyczyni się do tego, że Europa będzie bardziej dostępna dla swoich obywateli. Odzwierciedleniem tego sukcesu będzie egzekwowanie prawa wszystkich obywateli Europy do swobodnego przemieszczania się oraz kompleksowe wdrażanie zasady wzajemnego uznawania w sprawach cywilnych i karnych na szczeblu UE.
Prezydencja szwedzka musi kontynuować wysiłki prezydencji francuskiej i czeskiej, których priorytetem było zapewnienie wszystkim pracownikom w UE pełnego dostępu do wspólnotowego rynku pracy, wolności, która w największym stopniu jest symbolem europejskiego obywatelstwa .
Aby można to było uczynić państwa członkowskie muszą aktywnie, przy pomocy konkretnych działań, uczestniczyć w zniesieniu faktycznych granic w UE, które są szkodliwe dla swobodnego przepływu osób, ponieważ obywatele napotykają przeszkody administracyjne i prawne, gdy mieszkają i pracują w innym państwie członkowskim.
Swoboda przemieszczania się musi stać się rzeczywistością dla wszystkich obywateli UE, zwłaszcza w okresie kryzysu gospodarczego, który uwypukla potrzebę promowania nieskrępowanej mobilności siły roboczej. Może to być samoregulująca się mobilność, gwarantująca elastyczność, a także zmniejszająca liczbę osób pracujących na czarno oraz zwykłą stopę bezrobocia.
Silvia-Adriana Ţicău  
Obecnie UE stoi przed poważnymi wyzwaniami: kryzysem gospodarczym i finansowym, alarmującym wzrostem bezrobocia i zmianami klimatu. Stopa bezrobocia w UE wynosi w chwili obecnej 8,9%, a 19% ludzi młodych w wieku poniżej 16 lat i 19% osób starszych jest zagrożone ubóstwem. Ludzie tracą pracę, wiele firm bankrutuje, a budżety krajowe wykazują poważny deficyt. Szwedzka prezydencja UE ma olbrzymie zobowiązania wobec swoich obywateli. Musi przywrócić im nadzieję na godziwy poziom życia i stworzyć podstawy dla ożywienia gospodarczego zachęcając wszystkich, aby wzięli się razem do roboty. Do priorytetów szwedzkiej prezydencji zaliczają się takie środki, jak zwiększenie efektywności energetycznej, stosowanie energii ze źródeł odnawialnych oraz poprawa bezpieczeństwa energetycznego UE. Mam nadzieję, że szwedzka prezydencja UE będzie stanowić punkt wyjścia dla epoki dobrobytu gwarantując wzrost gospodarczy przez najbliższe 40-50 lat. Jestem przekonana, że teraz bardziej niż kiedykolwiek musimy inwestować w edukację, badania, efektywność energetyczną, a przede wszystkim w ludzi. Szwecja jest znana ze swojej polityki socjalnej i wysokiego standardu życia. Dlatego właśnie chciałabym wraz z moimi koleżankami i kolegami posłami w Parlamencie Europejskim oraz wszystkimi obywatelami Europy życzyć państwu samych sukcesów. Mamy nadzieję, że ta kadencja będzie stanowić trampolinę dla nowej przyszłości.
Georgios Toussas  
na piśmie. - (EL) Priorytety szwedzkiej prezydencji stanowią eskalację antyobywatelskiego ataku ze strony UE, którego celem jest zabezpieczenie obecnej rentowności kapitału łączącego się wokół euro poprzez przesunięcie ciężaru kapitalistycznego kryzysu na klasę pracującą i najniższe warstwy społeczne. Szwedzka prezydencja dąży do przyspieszenia restrukturyzacji systemu kapitalistycznego w ramach strategii lizbońskiej. W centrum tego ataku wymierzonego w pracowników są cięcia płac i emerytur, całkowite zniszczenie stosunków pracy, praw pracowniczych i opieki socjalnej oraz systemów ubezpieczeń i jeszcze większa komercjalizacja opieki zdrowotnej i edukacji.
Gospodarka przyjazna dla środowiska jest planowana po to, by pod pretekstem zwalczania zmian klimatu otworzyć dla kapitału nowe zyskowne dziedziny działalności.
Program sztokholmski stanowi próbę wzmocnienia, w imię walki z terroryzmem i przestępczością zorganizowaną, burżuazyjnego systemu politycznego, tak aby mógł on walczyć z najniższymi warstwami społecznymi i zwiększyć środki represji wobec imigrantów.
Strategia dla Bałtyku toruje drogę dla jeszcze bardziej agresywnych zachowań monopoli, łączących się wokół euro, w krajach położonych na wschodnich rubieżach UE, próbujących umocnić swoją pozycję w ramach kapitalistycznej konkurencji.
Stosowanie "gwarancji” jako zasłony dymnej oraz ewidentnych nacisków to próba zawłaszczenia głosu Irlandii, aby wdrożyć antyobywatelski traktat lizboński.
