3. Iran
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over zes ontwerpresoluties over Iran.
Daniel Strož 
Mijnheer de Voorzitter, commissaris, dames en heren, niemand kan er meer aan twijfelen dat het neoconservatieve beleid, waaronder de doctrine van het wereldwijd preventief ingrijpen, is mislukt. Het is mislukt in Irak, Palestina en Afghanistan, en ook met betrekking tot Iran.
De door de Amerikanen geleide 'oorlog tegen het terrorisme' heeft de macht en invloed van Iran in het Midden-Oosten vergroot, en zolang er geen stabiliteit in de regio is, zal de invloed van Iran blijven groeien, evenals zijn verzet tegen de druk van het Westen. Hoe meer het Westen Iran bovendien bedreigt, hoe sterker de radicale krachten in Iran zullen worden. Tegelijkertijd kunnen we niet voorbijgaan aan het feit dat het enige land in de regio dat duidelijk naar pluralisme streeft en belangrijke interne veranderingen heeft ondergaan, Iran is. Als er één land in de wereld is dat geen hulp van buiten nodig zou moeten hebben om van zijn extremisme af te komen, is dat Iran. Als er één regime is dat door het Westen niet moet worden gestimuleerd om aan kernwapens te komen, dan is het Iran. Dat is nu echter precies wat met name Groot-Brittannië en de Verenigde Staten met hun politiek doen, in plaats van te kiezen voor politieke onderhandelingen achter de schermen. Iran moet uiteraard nadrukkelijk aangeven dat het vastbesloten is om aan zijn internationale verplichtingen te voldoen.
Ik wil er echter nogmaals op wijzen dat het Parlement overal ter wereld de mensenrechten en het beginsel van non-discriminatie moet steunen. Ik zal nog één afsluitende opmerking maken: binnen de lidstaten zijn er zo veel problemen aan het ontstaan waaraan onvermijdelijk een mensenrechtendimensie is verbonden dat het debat hierover ook over deze landen moet gaan.
Christa Prets 
auteur. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, het is betreurenswaardig dat we steeds maar weer resoluties moeten opstellen over mensenrechtenschendingen in allerlei landen. In de afgelopen twee jaar zijn over Iran wel zes resoluties, verklaringen en verslagen van diverse instellingen en organisaties opgesteld.
We moeten helaas constateren dat de situatie in Iran niet verbeterd, maar verslechterd is. De vrijheid van meningsuiting en de persvrijheid worden met voeten getreden, internet wordt gecensureerd, en onafhankelijke kranten worden gesloten. De Islamitische Republiek Iran zou het grootste aantal gedetineerde journalisten in het Midden-Oosten kennen en foltering is er aan de orde van de dag. In veel gesprekken in het kader van de interparlementaire delegatie is ons steeds weer verzekerd dat al deze berichten niet overeenkomen met de feiten. Helaas beweren de betrokkenen tegenover ons het tegendeel.
De rechten van vrouwen worden niet geëerbiedigd. Men verhindert vrouwen bijvoorbeeld om openlijk Internationale Vrouwendag te vieren. Op 12 juni werd met geweld een einde gemaakt aan een demonstratie van vrouwen en mannen die zich verzetten tegen de wettelijke discriminatie van vrouwen.
Het eerste bezoek van een delegatie van het Iraanse parlement, de Majlis, aan het Europees Parlement was een stap in de juiste richting als het gaat om het aanknopen van een dialoog met de afgevaardigden en de burgerbevolking. Het eerbiedigen van de mensenrechten en de menselijke waardigheid was een kernthema van dat debat. We kregen te horen dat alle beschuldigingen aan het adres van Iran ver bezijden de waarheid waren. We roepen de Iraanse volksvertegenwoordiging en de Iraanse regering op alles in het werk te stellen om dit te bewijzen door de daad bij het woord te voegen.
De mensenrechtendialoog tussen de EU en Iran is eveneens vastgelopen en we moeten ervoor zorgen dat deze weer op gang komt. Mijnheer de commissaris, misschien kunt u ook nadenken over een radio- of televisiezender die het mogelijk maakt Europees beleid en Europese informatie in Iran uit te zenden, teneinde de bevolking daar te hulp te komen.
Frédérique Ries 
auteur. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, steeds maar weer herhalen dat de mensenrechtensituatie in Iran zorgwekkend is, is een eufemisme, zozeer minacht het theocratische regime in Teheran de fundamentele vrijheden en rechten.
Het is haast onmogelijk geen verband te leggen tussen de verkiezing in juni 2005 van de conservatieve en revisionistische president Mahmoud Ahmadinejad en de toenemende onderdrukking en vervolging, waarvan niet alleen de Arabische, Azerische en Koerdische minderheden en de religieuze minderheden - christenen, joden, baha'is en soefi's - het slachtoffer zijn, maar ook homoseksuelen en vrouwen die niet tot een minderheid behoren maar nog altijd bloot staan aan vele vormen van discriminatie.
Als ik slechts twee punten uit onze resolutie zou mogen aanhalen, wijs ik er in de eerste plaats op dat Iran het wereldrecord in handen heeft van het grootste aantal executies van jongeren, kruimeldieven en homoseksuelen. Verder wijs ik erop dat de regering heeft verklaard dat het Centrum voor de verdediging van de mensenrechten, dat mede opgericht is door de winnares van de Nobelprijs voor de Vrede, mevrouw Shirin Obadi, onwettig is.
De Europese diplomatie moet zich roeren over zulke concrete gevallen als deze. Aangezien de Iraanse regering durft te beweren dat de doodstraf door steniging niet meer bestaat in het land, verzoek ik de Commissie tevens de zaak van de elf personen die zijn veroordeeld tot de dood door steniging op te nemen met Teheran, en ik heb hier de namen van de negen vrouwen en twee mannen die zijn veroordeeld. Teheran moet onmiddellijk met bewijzen komen en haar woorden omzetten in daden.
Bernd Posselt 
auteur. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, het zal u wellicht verrassen, maar ik ben het op veel punten eens met de toespraak van collega Strož. Ik ben van mening dat we een zeer genuanceerd beeld van Iran moeten schetsen. Daarom hebben we ook een zeer omvangrijke en grondige resolutie opgesteld. Daaruit blijkt allereerst hoe veel zorgen ons de situatie in Iran baart, maar er blijkt tevens uit hoe serieus we dit land nemen en hoe veel belang we eraan hechten.
Het is een van de oudste culturen ter wereld en is al duizenden jaren een wereldmacht; we moeten proberen dit land door middel van verstandig beleid en diplomatie stapsgewijs weer een plaats te geven in de internationale gemeenschap van landen die met elkaar samenwerken. Daarvoor moet er in Iran echter wel iets fundamenteels veranderen.
Er is gesproken over de minderheden. In Iran, dat eigenlijk een multiculturele staat is - daarom is de term minderheden eigenlijk niet juist -, is het een eeuwenoude traditie dat de verschillende volkeren en bevolkingsgroepen in harmonie met elkaar samenleven. Ook de religieuze verdraagzaamheid was er groter dan in veel andere staten in de regio. Toch is het vandaag de dag zo dat minderheden zoals bijvoorbeeld de Azeri of ook de aanhangers van andere godsdiensten, niet op de laatste plaats ook andere stromingen binnen de islam, zoals bijvoorbeeld de soefi's, zwaar te lijden hebben onder de heersende islamitische staatsideologie.
Anderzijds zien we in Iran echter ook de ontwikkeling dat steeds meer zelfbewuste vrouwen de politiek in gaan, dat een jonge generatie een volledig nieuwe weg inslaat en dat geeft zeer veel hoop voor de toekomst.
Daarom moeten we deze veelvormige constructie bekijken zoals die werkelijk is, zonder het land te isoleren. We moeten contact zoeken met de verschillende gemeenschappen en bevolkingsgroepen, evenals met de verschillende generaties van dit volk, maar tegelijkertijd moeten we duidelijk maken dat we de politiestaat, de onderdrukking van de vrijheid van meningsuiting, de vervolging van grote groepen mensen vanwege hun geloof of overtuiging in geen geval aanvaarden. Vooral ook mogen we de verbale uitvallen van president Ahmadinejad naar Israël in geen geval accepteren. Onder zijn leiding hebben de omstandigheden in dit grootse land helaas een negatieve ontwikkeling doorgemaakt.
Het is als Europeanen onze plicht om daartegen daadkrachtig op te treden. Daartoe moeten we samenwerken met de Verenigde Staten van Amerika en ik hoop dat deze samenwerking in het licht van de jongste politieke ontwikkelingen ook met betrekking tot deze kwestie beter zal verlopen.
Adam Jerzy Bielan 
auteur. - (PL) Mijnheer de Voorzitter, ondanks de talrijke beloften van de Iraanse autoriteiten om de universele waarden te bevorderen, is de situatie aangaande de burgerrechten, de politieke vrijheden en de mensenrechten er in de loop van het voorbije jaar in dit land aanzienlijk op achteruitgegaan. We vernemen steeds vaker dat gevangenen gefolterd en op een onmenselijke manier behandeld worden. Het snel toenemende aantal verslagen over aanhoudingen van en bedreigingen aan het adres van journalisten baart ons ernstige zorgen. Sinds het begin van dit jaar zijn er minstens zestien journalisten aangehouden, waardoor Iran deel uitmaakt van de groep van landen waar de persvrijheid het sterkst aan banden wordt gelegd.
We maken ons eveneens ongerust over het feit dat Iran, ondanks de inspanningen van de Europese Unie, niet heeft ingestemd met een volgende ronde van de mensenrechtendialoog die in 2002 is ingesteld. Het wordt tijd dat de Europese Unie bij haar onderhandelingen met Iran over de mensenrechten een duidelijke en vastberaden toon aanslaat. Pas wanneer Iran elk individu de mogelijkheid biedt om zijn burgerrechten en politieke vrijheden uit te oefenen, kan het land uitgroeien tot een gelijkwaardige partner van de Europese Unie en de rest van de wereld.
Carl Schlyter
- (SV) Mijnheer de Voorzitter, Iran is een natie met een duizenden jaren oude cultuurgeschiedenis, een land met grote rijkdommen, dat zijn bevolking en de wereld vel te bieden heeft. Maar wat biedt het huidige regime zijn volk? Onderdrukking, gevangenschap, werkloosheid en censuur! President Ahmadinejad is aangetreden op 3 augustus 2005 en sindsdien is de situatie nog verergerd. De huidige regering biedt zijn volk gruwelijke lijfstraffen. Zeshonderd kinderen houden hun moeder gezelschap in de gevangenis. Gevangenen krijgen drie vierkante meter beweegruimte, maar zij zijn nog gelukkig in vergelijking met degenen die de doodstraf krijgen. Iran slaagt er zelfs in om nog meer mensen te executeren dan de Verenigde Staten. In de laatste twaalf maanden zijn er 111 doodvonnissen voltrokken.
De meest flagrante schending van het Verdrag inzake de rechten van het kind, dat Iran zelf heeft ondertekend, is echter de doodstraf voor minderjarigen. Een regime dat een jongere geen kans geeft om boete te doen en zijn leveren te beteren heeft geen toekomst, maar zal ten val komen.
Iran heeft een groot potentieel, maar als het regime zich bezighoudt met het vervolgen van academici, journalisten en politieke activisten in plaats van dit potentieel te gebruiken, zullen dit land en zijn volk blijven lijden. Velen hebben Iran een handreiking gedaan. Het Europees Parlement doet dat vandaag nog een keer: schenk de vrijheid aan de in deze resolutie genoemde politieke gevangenen, journalisten en vertegenwoordigers van minderheden. Dat zijn geen grote eisen, maar als ze worden ingewilligd, kan dat de weg vrijmaken voor een betere dialoog.
Waarom is het regime zo bang voor vrouwen? Laat ze deelnemen aan het maartschappelijk leven, maak ze verkiesbaar, laat ze werken, leven en actief zijn op dezelfde voorwaarden als mannen. Dan wordt het maatschappelijk ontwikkelingspotentieel verdubbeld. Er is hoop. Reeds vandaag worden VN-delegaties toegelaten voor de inspectie van diverse voorzieningen, en een aantal politieke gevangenen zijn vrijgelaten. De nieuwe regering moet echter de gelegenheid gebruiken om te kiezen voor een beleid dat de buitenwereld niet langer buitensluit en dat vrouwen democratische rechten geeft. Dat is de toekomst.
John Purvis
namens de PPE-DE-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, drie weken geleden was ik aanwezig bij de toekenning van een eredoctoraat aan voormalig president Khatami van Iran op mijn oude universiteit in mijn geboortestad St. Andrews - de oudste universiteit van Schotland en een van de oudste en meest gerenommeerde van Europa.
In zijn afscheidsrede riep voormalig president Khatami op tot een dialoog tussen beschavingen, een dialoog tussen religies. Dat is ongetwijfeld de enige manier waarop we het noodzakelijke begrip kunnen leren opbrengen voor elkaars standpunt. In die geest wil ik deze resolutie steunen.
Wij vragen de Iraanse overheid en de Iraanse bevolking te begrijpen hoe moeilijk wij ons kunnen neerleggen bij de veelvuldige schendingen van de in deze resolutie genoemde elementaire mensenrechten als religieuze rechten, rechten van de vrouw, van het kind, van minderheden, rechten op justitieel gebied, vrijheid van meningsuiting, vrijheid van gedachte, persvrijheid. We roepen de Iraanse overheid op positief onze oproepen te reageren zodat we een positieve dialoog kunnen beginnen, die alleen maar in het belang kan zijn van zowel Europa als Iran, en van de vrede en het wederzijdse begrip tussen onze volken.
Józef Pinior
namens de PSE-Fractie. - (PL) Mijnheer de Voorzitter, bij het begin van het nieuwe studiejaar dat eind september van start is gegaan, werd een tiental Iraanse studenten de toegang tot het hoger onderwijs geweigerd omwille van hun politieke overtuiging. Anderen kregen te horen dat ze hun studie mochten aanvatten als ze een verklaring ondertekenden waarmee ze hun trouw aan het gevestigde regime bekrachtigden.
Volgens Human Rights Watch hebben de Iraanse autoriteiten minstens zeventien studenten de toegang tot het hoger onderwijs ontzegd. Het gaat om zes personen in 2005-2006 en elf in september van dit jaar. Disciplinaire commissies hebben sinds juli 2005 ten minste 41 studenten voor minstens twee semesters geschorst. Human Rights Watch is eveneens in het bezit van de familienamen van 35 studenten die sinds 2005 zijn veroordeeld wegens hun politiek engagement in studentenorganisaties. Het recht op hoger onderwijs van de beste Iraanse jongeren wordt op grond van hun politieke overtuiging en levensopvatting beperkt. Dit wijst niet enkel op het autoritaire karakter van het Iraanse regime, maar heeft eveneens een zeer nadelige invloed op de ontwikkeling van de Iraanse maatschappij. Dergelijke praktijken brengen bovendien de nationale belangen van Iran in het gedrang.
De Europese Unie zou een beurzensysteem in het leven moeten roepen dat Iraanse jongeren, die omwille van hun overtuigingen niet in Iran kunnen studeren, de mogelijkheid biedt om hun studie verder te zetten aan een hogeschool of universiteit in een van de lidstaten van de Europese Unie. Het is eveneens van cruciaal belang dat de Europese Unie werk maakt van de oprichting van een radio- en televisienet dat in het Farsi informatie verstrekt over de Europese maatschappij, de cultuur en het beleid van de Europese Unie.
Marios Matsakis
namens de ALDE-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, het afgelopen jaar hebben we de situatie met betrekking tot de eerbiediging van burgerrechten en politieke vrijheden in Iran plotseling zien verslechteren. De Iraanse overheid heeft dat zelf onderkend, getuige een maatregel die op zich een goed teken is.
Een door de Iraanse justitie opgesteld verslag bevat duidelijk en gedetailleerd bewijs van mensenrechtenschendingen, onder meer van marteling en mishandeling van gevangenen. Daarnaast zijn er vandaag de dag in Iran talrijke meldingen van terechtstellingen van jonge criminelen en vervolging van liberale en seculiere academici en journalisten. Bovendien worden de godsdienstvrijheid, persvrijheid, de rechten van de vrouw en de rechten van minderheden niet daadwerkelijk geëerbiedigd.
De autoriteiten in Teheran moeten beseffen dat schending van de fundamentele mensenrechten van de eigen bevolking niet goed te praten valt. Als dergelijke schendingen zich blijven voordoen, zal dat Irans streven naar stabiliteit, vooruitgang en welvaart voor de Iraanse burgers alleen maar ondermijnen en de betrekkingen met het Westen nog verder verslechteren.
Marcin Libicki
namens de UEN-Fractie. - (PL) Mijnheer de Voorzitter, dit is een zoveelste opsomming van de meest verachtelijke daden die iemand zich kan indenken. We komen daar regelmatig mee in aanraking, het vaakst wanneer we de verschillende verderfelijke dictatoriale regimes op deze wereldbol behandelen. Een van deze wandaden is uiteraard religieuze vervolging, meer bepaald de vervolging van christenen. Nog niet zo lang geleden werd in de pers melding gemaakt van de terechtstelling van een veertienjarige jongen die zei: "Ik moet niet sterven omdat ik een zondaar, maar omdat ik een christen ben”. De doodstraf wordt zonder verpinken en op een uiterst wrede manier voltrokken. Minderjarigen worden gestenigd en leden van andere etnische groepen dan die van de machthebbers worden vervolgd.
Dit zijn stuk voor stuk kwesties waarover we oeverloos debatteren zonder ooit een oplossing te vinden. Het is de hoogste tijd om ons verstand te gebruiken. Er is eerder vandaag geopperd dat we in elk geval met de Verenigde Staten moeten samenwerken. Die zullen immers bereid zijn tussenbeide te komen op momenten waarop de Europese Unie niet tot een militaire interventie zal willen overgaan, althans zolang ze niet over eigen militaire middelen beschikt. We moeten werk maken van een duidelijke aanpak. Het zou misschien goed zijn om de burgers in de betrokken landen via de media te tonen dat er nog andere mogelijkheden voor ontwikkeling bestaan dan diegene die door hun regimes worden toegepast.
Olli Rehn
lid van de Commissie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, de Commissie verwelkomt en steunt de strekking van de ontwerpresoluties over de mensenrechtensituatie in Iran. Ons inziens is er in 2006 nog steeds sprake geweest van ernstige schendingen van de mensenrechten. Op de terreinen die de EU vooral zorgen baren is geen vooruitgang geboekt, en in veel opzichten is de situatie zelfs verslechterd.
De lijst met voorbeelden is lang en akelig: het toenemend aantal doodstraffen en de terechtstellingen van minderjarigen zijn nog altijd uiterst verontrustend; etnische en religieuze minderheden worden nog steeds gediscrimineerd; de positie van de vrouw is nog steeds slecht; de vrijheid van meningsuiting is nog verder aan banden gelegd; en er worden nog steeds kranten gesloten, journalisten geïntimideerd en beperkingen opgelegd aan bloggers.
Het afgelopen jaar heeft de Europese Unie de Iraanse overheid zowel via demarches als in openbare verklaringen aangesproken op deze zaken. Helaas lijkt - en dat werd zojuist al gezegd - de Iraanse overheid minder bereid dan in het verleden om onze verzoeken serieus in overweging te nemen of concrete maatregelen te nemen om de situatie te verbeteren. Toch lijken een aantal onderdelen van het staatsbestel, zoals de hoogste rechterlijke instantie, zich wel enigszins in te zetten voor hervormingen. Gezien de in het algemeen verslechterende situatie heeft de EU desalniettemin besloten de Canadese resolutie over de mensenrechtensituatie in Iran in de Derde Commissie van de VN later deze maand te steunen.
Teheran beweert dat de bilaterale mensenrechtendialoog niet kan samengaan met resoluties zoals die van de VN, en heeft aangegeven de voor december geplande ronde van de dialoog tussen de EU en Iran over de mensenrechten te willen afgelasten. Uiteraard zijn wij het absoluut niet eens met het leggen van een dergelijke link. Wij zijn nog steeds van zins om de dialoog binnenkort te hervatten. We zijn er nog steeds van overtuigd dat een constructieve dialoog, geflankeerd door samenwerkingsprojecten zowel op bilateraal niveau als in het kader van de VN-organisaties, het meest realistische middel is om mensenrechten te bespreken.
Mevrouw Prets suggereerde dat de Unie radio- of televisieprogramma's zou moeten sponsoren. Ik kan u niets beloven, daartoe ben ik niet bevoegd, maar wat betreft intermenselijke contacten kan ik u zeggen dat een miljoen Iraniërs in 2005 een bezoek hebben gebracht aan Turkije, om er even tussenuit te zijn, 'The Bold and the Beautiful' te kijken en te zien hoe het eraan toe gaat in het democratisch referentiepunt van deze roerige regio.
De kwintessens van de zaak is dat, onafhankelijk van positieve of negatieve ontwikkelingen rond de - zeer belangrijke - atoomkwestie, normalisering van onze betrekkingen met Iran niet mogelijk is zonder een systematische verbetering van de mensenrechtensituatie in dat land, hoeveel het ons ook te bieden heeft op het vlak van economische samenwerking en samenwerking op energiegebied.
Ter afronding wil ik mijn waardering uitspreken voor het werk van de door mevrouw Beer voorgezeten Delegatie voor de betrekkingen met Iran. Ik ben verheugd over uw inspanningen contacten te ontwikkelen met uw gesprekspartners van de Majlis, evenals met het breedst mogelijke spectrum van vertegenwoordigers uit de Iraanse samenleving. Het recente bezoek van de heer Akbar Ganji - voor wiens invrijheidstelling we ons allemaal onvermoeibaar hebben ingezet - aan dit Parlement is daar een goed voorbeeld van.
De Voorzitter
Het debat is gesloten.
Wij gaan nu over tot de stemmingen.
