Absolutoria za rok 2006 (debata)
Przewodniczący
Następnym punktem obrad jest debata łączna na temat:
sprawozdania posła Dana Jørgensena w imieniu Komisji Kontroli Budżetowej w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2006, sekcja III - Komisja.
(SEC(2007)1056 - C6 0390/2007 - (SEC(2007)1055 - C6 0362/2007 -,
sprawozdania posła José Javier Pomés Ruiza w imieniu Komisji Kontroli Budżetowej w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2006, sekcja I - Parlament Europejski (C6-0363/2007 -,
sprawozdania posła Nilsa Lundgrena w imieniu Komisji Kontroli Budżetowej w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2006, sekcja II - Rada (C6-0364/2007 -,
sprawozdania posła Nilsa Lundgrena w imieniu Komisji Kontroli Budżetowej w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2006, sekcja IV - Trybunał Sprawiedliwości (C6-0365/2007 -,
sprawozdania posła Nilsa Lundgrena w imieniu Komisji Kontroli Budżetowej w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2006, sekcja V - Europejski Trybunał Audytorów (C6-0366/2007 -,
sprawozdania posła Nilsa Lundgrena w imieniu Komisji Kontroli Budżetowej w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2006, sekcja VI - Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (C6-0367/2007 -,
sprawozdania posła Nilsa Lundgrena w imieniu Komisji Kontroli Budżetowej w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2006, sekcja VII - Komitet Regionów (C6-0368/2007 -,
sprawozdania posła Nilsa Lundgrena w imieniu Komisji Kontroli Budżetowej w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2006, sekcja VIII - Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich (C6-0369/2007 -,
sprawozdania posła Nilsa Lundgrena w imieniu Komisji Kontroli Budżetowej w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2006, sekcja IX - Europejski Inspektor Ochrony Danych (C6-0370/2007 -,
sprawozdania posła Hansa-Petera Martina w imieniu Komisji Kontroli Budżetowej w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy za rok finansowy 2006 (C6-0372/2007 -,
sprawozdania posła Hansa-Petera Martina w imieniu Komisji Kontroli Budżetowej w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Fundacji ds. Kształcenia za rok finansowy 2006 (C6-0381/2007 -,
sprawozdania posła Hansa-Petera Martina w imieniu Komisji Kontroli Budżetowej w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego za rok finansowy 2006 (C6-0371/2007 -,
sprawozdania posła Hansa-Petera Martina w imieniu Komisji Kontroli Budżetowej w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej za rok finansowy 2006 (C6-0378/2007 -,
sprawozdania posła Hansa-Petera Martina w imieniu Komisji Kontroli Budżetowej w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób za rok finansowy 2006 (C6-0386/2007 -,
sprawozdania posła Hansa-Petera Martina w imieniu Komisji Kontroli Budżetowej w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii za rok finansowy 2006 (C6-0375/2007 -,
sprawozdania posła Hansa-Petera Martina w imieniu Komisji Kontroli Budżetowej w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej (dawniej Europejskie Centrum Monitorowania Rasizmu i Ksenofobii) za rok finansowy 2006 (C6-0374/2007 -,
sprawozdania posła Hansa-Petera Martina w imieniu Komisji Kontroli Budżetowej w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Agencji Odbudowy za rok finansowy 2006 (C6-0373/2007 -,
sprawozdania posła Hansa-Petera Martina w imieniu Komisji Kontroli Budżetowej w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska za rok finansowy 2006 (C6-0376/2007 -,
sprawozdania posła Hansa-Petera Martina w imieniu Komisji Kontroli Budżetowej w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa i Zdrowia w Pracy za rok finansowy 2006 (C6-0377/2007 -,
sprawozdania posła Hansa-Petera Martina w imieniu Komisji Kontroli Budżetowej w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Agencji Leków za rok finansowy 2006 (C6-0379/2007 -,
sprawozdania posła Hansa-Petera Martina w imieniu Komisji Kontroli Budżetowej w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności za rok finansowy 2006 (C6-0384/2007 -,
sprawozdania posła Hansa-Petera Martina w imieniu Komisji Kontroli Budżetowej w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Morskiego za rok finansowy 2006 (C6-0382/2007 -,
sprawozdania posła Hansa-Petera Martina w imieniu Komisji Kontroli Budżetowej w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego za rok finansowy 2006 (C6-0383/2007 -,
sprawozdania posła Hansa-Petera Martina w imieniu Komisji Kontroli Budżetowej w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Agencji Kolejowej za rok finansowy 2006 (C6-0387/2007 -,
sprawozdania posła Hansa-Petera Martina w imieniu Komisji Kontroli Budżetowej w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji za rok finansowy 2006 (C6-0385/2007 -,
sprawozdania posła Hansa-Petera Martina w imieniu Komisji Kontroli Budżetowej w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Agencji ds. Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej za rok finansowy 2006 (C6-0389/2007 -,
sprawozdania posła Hansa-Petera Martina w imieniu Komisji Kontroli Budżetowej w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Eurojust za rok finansowy 2006 (C6-0380/2007 -,
sprawozdania posła Hansa-Petera Martina w imieniu Komisji Kontroli Budżetowej w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Kolegium Policyjnego za rok finansowy 2006 (C6-0388/2007 -,
sprawozdania posła Hansa-Petera Martina w imieniu Komisji Kontroli Budżetowej w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu szóstego, siódmego, ósmego i dziewiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok finansowy 2006 - C6-0118/2007 -,
( poprzedni sprawozdawca: poseł Stubb)
oraz sprawozdania posła Hansa-Petera Martina w imieniu Komisji Kontroli Budżetowej w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Organu Nadzoru GNSS Funduszu Rozwoju za rok finansowy 2006 (C6-0049/2008 - 2008/2000 (DEC)).
Dan Jørgensen
sprawozdawca. - (DA) Panie przewodniczący! Muszę rozpocząć od przypomnienia wszystkim, że zbliżamy się do końca niezmiernie ważnego zadania. Ogólnie rzecz biorą, jeżeli rola Parlamentu jest analizowana w porównaniu z funkcjami innych instytucji, to prawdopodobnie możemy powiedzieć, że mamy trzy główne zadania. Uczestniczymy w tworzeniu prawodawstwa dla krajów europejskich i ich obywateli. Uczestniczymy w tworzeniu budżetu, tj. w ustalaniu, do jakich celów powinny być używane fundusze UE. Ostatnia nasza rola polega na działaniu w charakterze ciała nadzorczego. To Parlament jest, jeśli można tak się wyrazić, psem obronnym obywateli. Zadanie, którego realizację dziś zakończymy jest chyba najważniejszym elementem funkcji instytucji nadzorczej: jest to ta część, w ramach której dokonujemy drobiazgowego przeglądu Komisji oraz innych instytucji pod kątem tego, jak zarządzają one swymi środkami, i dodatkowo oceniamy, jak funkcjonują mechanizmy w państwach członkowskich, gdzie, jak wiemy, zarządza się ok. 80% środków UE.
Po tym, jak to powiedziałem, muszę oczywiście wyrazić uznanie dla moich kolegów posłów z innych grup. To Parlament jako całość będzie dziś głosować nad tym sprawozdaniem. Wierzę, że cieszyliśmy się z doskonałej współpracy z Komisją Kontroli Budżetowej. W szczególności chciałbym tu wspomnieć o sprawozdawcach pomocniczych, którzy, jak uważam, wnieśli bardzo użyteczny wkład. Dlatego właśnie byliśmy w stanie wywrzeć tak ogromny nacisk na Komisję i wziąć udział w tak konstruktywnym dialogu z nią.
Pozwolę sobie zacząć od kilku pozytywnych aspektów. Oczywiście później przejdę do tych negatywnych, ale zacznę od tego, że wymienię kilka pozytywnych punktów dotyczących poprzednich lat. Nie ma wątpliwości, że w sektorze rolnictwa zrobiliśmy poważny postęp w zakresie kontrolowania funduszy. "Zintegrowany system kontroli finansowej” - tak, wielu obywateli słuchających tego wystąpienia tu, w Europie, prawdopodobnie tak nie uważa - oznacza oczywiście, że wprowadzany jest całkowicie nowy i znacznie bardziej skuteczny sposób kontrolowania funduszy rolnych UE. System ten jest niezwykle skuteczny. Sam Europejski Trybunał Audytorów wielokrotnie zwracał na to uwagę. Wiemy już, że w ciągu kilku lat praktycznie wszystkie fundusze w ramach polityki rolnej zostaną objęte tym bardzo skutecznym systemem, który zdecydowanie zasługuje na uznanie. W ostatnich latach słyszy się jednak wiele bardzo krytycznych opinii dotyczących całego szeregu zagadnień związanych z polityką naukową. Ponadto należy w tym miejscu zaznaczyć, że Komisja potraktowała naszą krytykę bardzo poważnie i wprowadziła w życie plan działań, który sprawił, że wiele spośród tych problemów jest obecnie rozwiązywanych. Komisja zasługuje w związku z tym na wielkie uznanie. Na koniec, cieszymy się bardzo z tych inicjatyw, które ujrzały światło dzienne. Obecnie mamy więc otwartość, jeśli chodzi o odbiorców wsparcia UE w odniesieniu zarówno do funduszy społecznych i wydatków na cele rolne. Oprócz tego poznamy teraz nazwy uczestników różnych grup roboczych Rady i Komisji. Nasza Izba walczy o to od wielu lat. Komisja wyraziła zgodę na ujawnienie tych informacji.
Należy powiedzieć, że jest to bardzo korzystne posunięcie. Jest jednak oczywiste, że proces ten dotyczył obszarów, w stosunku do których wyrażamy jakąś krytykę. Każdy, kto śledził ten proces, wie, że dotyczy to w szczególności dwóch obszarów: funduszy strukturalnych i polityki zagranicznej, tzn. spraw zewnętrznych. Jeśli chodzi o fundusze strukturalne, Europejski Trybunał Audytorów stwierdził bardzo wyraźnie, że 12% wypłaconych środków nigdy powinno zostać wypłacone - 12% lub niemal 4 miliardy euro. W oczywisty sposób sytuacja ta jest nie do przyjęcia.
Znajduje się ona u źródeł zadania, które doprowadzimy dziś do końca. Przeprowadziliśmy pewną liczbę konsultacji. Wraz z moją komisją osobiście miałem przyjemność brać udział w bliskim dialogu z Komisją. Fakt, że jako sprawozdawca mogę teraz zakończyć udzieleniem absolutorium, wynika tylko z tego, że osiągnęliśmy cały szereg wyników. Komisja rzeczywiście wdrożyła znaczną liczbę reform - obecnie zostanie zrealizowanych 37 bardzo szczegółowych punktów. Punkty te przyjęło kolegium komisarzy. W niektórych obszarach jest to kwestia wprowadzenia zarówno większej liczby, jak i bardziej dokładnych kontroli, w innych natomiast - uproszczenia i większej skuteczności tych kontroli. We wszystkich dziedzinach wyznaczono bardzo wyraźne terminy końcowe. Otrzymaliśmy bardzo jasne kryteria dotyczące sposobu udzielania odpowiedzi zwrotnej, tak aby zarówno my, jak i opinia publiczna miała możliwość przekonania się, że ma to również pozytywne skutki. Musimy pamiętać o dwóch rzeczach: po pierwsze oczywiście o tym, że pieniądze, które w 2006 r. zostały wypłacone w nieprawidłowy sposób - co stanowi przedmiot tej procedury - muszą zostać odzyskane. Wierzymy, że teraz zostało to zagwarantowane. Ale musi istnieć też gwarancja, że nie powtórzy się to w przyszłości. Prawdopodobnie jest to równie ważne. Uważamy, że dzięki przedłożonym przez Komisję nowym procedurom cel ten został osiągnięty.
Oczywiście jedynie czcze słowa nie wystarczą. Powiedzieliśmy wprawdzie, że zgadzamy się z przedłożonymi reformami, lecz będziemy też śledzić tę sprawę i bardzo uważnie monitorować cały proces. Dlatego też dziś chciałbym również przedłożyć projekt poprawki, którą - jak rozumiem - Komisja gotowa jest poprzeć. Otrzymałem sygnał od pana komisarza Kallasa, że rozwiązanie to może być do przyjęcia, jeżeli Komisja będzie gotowa spotykać się z Komisją Kontroli Budżetowej raz w miesiącu, dając nam okazję omówienia postępu w tej dziedzinie. Będzie to niezwykle korzystne dla obu stron.
Chciałbym powiedzieć kilka słów na temat drugiego obszaru, w którym napotkaliśmy na poważne problemy. Chodzi mi o zagadnienia dotyczące polityki zagranicznej. Bardziej konkretnie - chodzi o sprawę Iraku. Wiemy, że UE finansuje w pewnym zakresie odbudowę Iraku - istnieje ku temu oczywiście wiele dobrze ugruntowanych politycznych powodów. Wskazaliśmy Irak jako przykład. Chcielibyśmy zapoznać się z listą konkretnych projektów w Iraku, finansowanych częściowo lub w całości przez UE za pośrednictwem ONZ i Banku Światowego. Uzyskanie takiego wykazu okazało się niezwykle trudne. Zabrało to kilka miesięcy. Niemniej jednak nie było tam informacji, o których już wiedzieliśmy, że powinny znajdować się w tym wykazie. Dyskusje w tej sprawie toczyły się długo do czasu, gdy ostatnio otrzymaliśmy informację, którą powinniśmy posiadać w pierwszym rzędzie. Dlatego też jesteśmy teraz na etapie, w którym możemy udzielić absolutorium także w tym obszarze. W związku z tym najważniejsze pytanie brzmi: co z przyszłością? Irak stanowi po prostu przykład. A co z innymi krajami, których jest ponad 100, a którym UE udziela wsparcia na prowadzenie różnego rodzaju działalności? Komisja zobowiązała się teraz do udzielenia publicznego dostępu do beneficjenta końcowego, czyli końcowego odbiorcy wsparcia, począwszy od 2007 r. Jest to coś, co przyjmuję do wiadomości i uważam za całkowicie niezbędne.
Z tych wszystkich powodów zalecam, abyśmy udzielili absolutorium. Istnieje cały szereg krytycznych uwag odnośnie Komisji i sposobów prowadzenia działań w państwach członkowskich, na które można zwrócić uwagę. Chciałbym również powiedzieć, że dzięki owocnemu dialogowi z Komisją osiągnęliśmy pewne wyniki. Oznacza to, że możemy teraz zalecić zaaprobowanie rozliczeń z 2006 r. Wciąż istnieją obszary, w których chcielibyśmy widzieć bardziej zdecydowany postęp. Bardzo chcielibyśmy już dysponować "krajowymi oświadczeniami o wiarygodności”, zgodnie z warunkami obowiązującymi w Parlamencie, czyli rocznymi krajowymi deklaracjami audytowymi, podpisanymi przez ministrów finansów odpowiednich krajów. Wciąż uważamy, że byłoby to bardzo użyteczne narzędzie walki z oszustwami, nadużyciami oraz brakiem jawności, jakie dotyczą funduszy UE w poszczególnych krajach. Wyrażając to końcowe życzenie, chciałbym podziękować za to, że mogłem przemawiać jako pierwszy.
José Javier Pomés Ruiz
sprawozdawca. - (ES) Panie przewodniczący! Witam w tej debacie, w której uczestniczy również sekretarz generalny. Witam również pana Kallasa. Nie mogę powitać żadnego przedstawiciela Rady, ponieważ wydaje się, że nie ma ona nic wspólnego z rozliczeniami i odpowiedzialnością za polityczną debatę nad absolutorium. Mam nadzieję, że gdy po traktacie lizbońskim Rada będzie miała swojego przewodniczącego, to będzie to dla nas gwarancja, że Rada będzie także obecna w trakcie tej debaty.
Po pierwsze, chciałbym pogratulować mojemu koledze, posłowi Danowi Jørgensenowi w związku z jego doskonałym sprawozdaniem i podkreślić na podstawie tego, co powiedział, że prace Unii Europejskiej idą dobrze i że ich jakość z roku na rok jest coraz lepsza. Przy kilku sposobnościach mówił on o inicjatywie komisarza Kallasa i Komisji w sprawie przejrzystości. Dwa miesiące temu byłem autorem sprawozdania z własnej inicjatywy w sprawie polityki przejrzystości. Owszem, Komisja z pewnością dokonuje postępów w zakresie polityki przejrzystości, podobnie zresztą jak Parlament.
Chciałbym zaznaczyć, że rola Parlamentu w udzielaniu absolutorium stanowi rolę polityczną i że my nie jesteśmy i nie powinniśmy pełnić roli księgowych. Jest to rola polityczna, a pytanie, na które musimy udzielić obywatelom odpowiedzi brzmi: czy z pieniędzmi, jakimi dysponuje Parlament, byliśmy w stanie sprostać wyzwaniom budżetowym za rok finansowy 2006. Takim wyzwaniom, jak przygotowania Parlamentu do rozszerzenia, do przyjęcia nowych państw członkowskich, rozszerzenie naszej polityki informacyjnej, lepsze wykonywanie naszej pracy, przygotowanie się do wyzwań, jakie stawia przed nami Lizbona, poprzez przygotowywanie większej liczby aktów prawnych i robienie tego w możliwie najlepszy sposób.
Jak brzmi polityczny werdykt dotyczący tego, co zrobiliśmy z naszymi zobowiązaniami finansowymi? Jest on pozytywny. Poradziliśmy sobie dobrze. Chciałbym zwrócić uwagę na kilka punktów dotyczących tego roku finansowego. Po pierwsze, z inicjatywy przewodniczącego Hansa Pötteringa zainicjowaliśmy dialog polityczny między prezydencją a procedurą absolutorium, który jak dotychczas nie wydawał się możliwy. Teraz jest on możliwy, a wasz wiceprezydent był obecny podczas debaty i odpowiadał na pytania kierowane do niego bezpośrednio i na bieżąco przez komisję. Również z inicjatywy pana przewodniczącego, Prezydium zacznie obowiązywać regularna procedura współpracy z Komisją Budżetową i Komisją Kontroli Budżetowej. Bardzo więc panu dziękuję.
Jak wynika ze sprawozdania, w Parlamencie uległo poprawie wiele aspektów dotyczących jawności. Ulepszyliśmy sposób prezentacji roli, jaką pełnią nasi asystenci. W tym roku niemożliwe okazało się ostateczne stworzenie statutu dla asystentów, o który apelujemy. Prawda jest taka, że nawet my, posłowie, musieliśmy długo czekać na nasz własny statut. Krótko mówiąc, będziemy musieli prosić o cierpliwość. Musimy jednak podkreślać, że jeszcze nie osiągnęliśmy tego celu. W 2006 r. - roku referencyjnym - 99% dokumentów zostało złożonych we właściwy sposób. Myślę więc, że i ta kwestia posuwa się we właściwym kierunku.
Mamy nierozwiązane problemy i w ich kontekście staramy się robić mniej lub bardziej to, co możemy. Obywatele nie rozumieją, dlaczego Parlament powinien mieć trzy lokalizacje, nie rozumieją tego i nie zrozumieją, dlatego, że niełatwo to zrozumieć. Kolejne wyzwanie wiąże się z perspektywą posiadania przez Radę przewodniczącego: chodzi o znalezienie rozwiązania. Parlament wywiązał się jednak ze swego zadania i zmniejszył koszty istnienia trzech lokalizacji z 203 milionów euro w 2002 r. do 155 milionów euro. Obcięliśmy rachunki o 24%, co jest dobrym wynikiem.
Jakimi wyzwaniami zamierzamy się zająć, zgodnie z tym, o czym wspominam w sprawozdaniu? Jak już powiedziałem, stworzeniem ostatecznego, podobnie jak ten, który sami posiadamy, statutu dla naszych asystentów. Jest też wyzwanie w postaci tworzenia lepszego prawa. Parlament, po wejściu w życie traktatu lizbońskiego, będzie odgrywać znacznie bardziej istotną rolę z punktu widzenia jakości i będzie bardziej obciążony pracą.
Miejmy nadzieję, że rząd Belgii, bo teraz mamy rząd Belgii, będzie traktować nas trochę lepiej niż dotąd, jeśli chodzi o politykę dotyczącą budynków - dotychczas traktowano nas bowiem niezbyt dobrze.
Chciałbym zakończyć stwierdzeniem, że jeśli chodzi o nasze obowiązki budżetowe, ten rok charakteryzuje się rozsądnymi decyzjami. Dlatego też proszę, aby głosowali państwo za przyjęciem rozliczeń za 2006 r.
Nils Lundgren
sprawozdawca. - (SV) Panie przewodniczący, pełniłem funkcję sprawozdawcy w odniesieniu do innych wymienionych instytucji - dla siedmiu z nich - innymi słowy dla Rady, Trybunału Sprawiedliwości, Trybunału Audytorów, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, Komitetu Regionów, Europejskiego Inspektora Ochrony Danych i Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich.
Nie mam żadnych poważnych zastrzeżeń do tego, z czym się zapoznałem. To była kwestia zwykłych uwag dotyczących tego, co można i co należy usprawnić. Nie było żadnych rewelacji, które mogłyby w jakikolwiek sposób prowadzić do zakwestionowania absolutorium dla którejkolwiek z tych siedmiu instytucji.
Niemniej jednak skorzystam z tej możliwości, aby przypomnieć wszystkim, że udzielanie absolutorium i wymaganie odpowiedzialności mają dla demokracji zasadnicze znaczenie. Nie wierzę w sposób, w jaki ta Izba realizuje to zadanie, ponieważ dwa lata temu wypełniałem ten sam obowiązek w postaci sprawdzania tych siedmiu instytucji i wtedy, panie i panowie, odkryłem, że w Komitecie Regionów dzieją się najbardziej przerażające rzeczy. Odkryłem, że dopuszczano się tam najbardziej poważnych nadużyć. Uzyskałem materiał, z którym wszyscy mogliście zapoznać się w sekretnej czytelni.
W tej sprawie prowadzono trzy oddzielne dochodzenia: jedno prowadził OLAF, Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych, drugie Europejski Trybunał Audytorów, a trzecie - sam Komitet Regionów w ramach dochodzenia wewnętrznego. Zwolnili swoich audytorów wewnętrznych. Lista skarg była nieskończenie długa.
Dlatego też oczywiście zaproponowałem, że w takiej sytuacji nie powinniśmy udzielać absolutorium. Powiedziałem o tym w komisji. Komisja w dalszym ciągu głosowała za udzieleniem absolutorium. Powiedziałem to samo dwa lata temu w Parlamencie, a wy zagłosowaliście, i to poważną większością, za udzieleniem absolutorium.
Oznacza to, że gdy dziś będziecie głosować tutaj nad absolutorium z mojej rekomendacji, to nie zrobicie tego dlatego, że ja tak powiedziałem, tylko z czystego przyzwyczajenia. To zgromadzenie nie godzi się na przyjęcie swojej odpowiedzialności. W większym stopniu macie na uwadze reputację UE. W większym stopniu myślicie o tym, jak zwieść obywateli, wyborców. Oni nie mogą się dowiedzieć, co się dzieje. Dlatego z dużym smutkiem powiadam: "tak, tym razem te inne instytucje mogą otrzymać absolutorium”. Mogę to zrobić z całą świadomością. Większość z was nie.
Hans-Peter Martin
sprawozdawca. - (DE) Panie przewodniczący! Jest pan despotą! Moje dzisiejsze przemówienie skierowane jest do tych wszystkich...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Przewodniczący
Już drugi raz mówi pan w ten sposób. Zastrzegam sobie prawo do podjęcia działań przeciw panu.
Hans-Peter Martin  
sprawozdawca. - (DE) To, co chciałbym tu przedstawić, jest lekcją demonstracyjną dla wszystkich zainteresowanych sposobem w jaki naprawdę podejmuje się decyzje polityczne i grą dydaktyczną obrazującą niezdolność tego Parlamentu do kontrolowania swojego funkcjonowania. Gdy w przyszłości studenci nauk politycznych lub zainteresowani polityką obywatele zetkną się z tym, będzie to należeć do klasyki. Jako element sprawozdania w sprawie absolutorium przytoczyliśmy, słowo w słowo, fragmenty wystąpień głównych grup politycznych, w których zawarte są krytyczne opinie na temat agencji. Na przykład taką, że jest oczywiste, iż decentralizacja i przekazanie władzy są jednym z głównych wyników procesu reformy Komisji, który zaczął się w 1999 r., ale że Komisja nie przedstawiła jeszcze opracowania czy sprawozdania, czy też średniookresowej deklaracji finansowej w sprawie tej formy zarządzania administracyjnego. Następnie zostały one do moich głównych rozważań.
Autorka tego tekstu, posłanka Gräßle, należy do wielkiej grupy. Jej poprawka do tego sprawozdania dotyczyła usunięcia właśnie tych wypowiedzi. Istnieje wiele innych przykładów, jak na przykład wystąpienie posłanki Haug, które również dotyczyło krytycznych uwag na temat tych agencji, podkreślających na przykład, że tylko dwie z tych agencji są całkowicie niezależne od grantów UE, podczas, gdy większość z nich jest finansowana wyłącznie z funduszy UE - a to mówi jeden z dokumentów pani Haug. Jednak tutaj został on wycięty!
Przewodniczący Komisji Kontroli Budżetowej, poseł Bösch, często robi bardzo krytyczne uwagi na temat agencji - ale nie w komisji. Wtedy, gdy ma to naprawdę znaczenie, kiedy jest na to odpowiedni czas i kiedy istnieje prawdziwa szansa na wskazanie, że ma miejsce nieodpowiedzialne tworzenie coraz większej liczby tych agencji, że dzieje się tak wiele godnych pożałowania rzeczy, to wówczas na wniosek wielkich grup, wzmianki takie są zwyczajnie skreślane. Jakby nie było tego dość, to, co wolno robić innym, może być dla mnie, jako sprawozdawcy, niedozwolone. Tak więc całe uzasadnienie podlega zwykłej cenzurze. Pozwolę więc sobie odczytać to, co po posiedzeniu plenarnym nie będzie już dłużej dostępne dla opinii publicznej.
Wycięty fragment brzmi następująco: "decentralizacja i regionalizacja stanowiły kluczowe cele procesu reformy Komisji, który rozpoczął się w 1999 r. Jak dotychczas nie przedstawiono żadnej oceny tego procesu. Ponadto Komisja nigdy nie udzieliła przekonujących wyjaśnień dotyczących wartości dodanej, jaką tworzą zdecentralizowane agencje, odpowiedzi, dlaczego ich zadania nie mogły być równie dobrze realizowane w Komisji lub, jak to miało miejsce w wielu przypadkach, dlaczego w pierwszej kolejności wymagano w danym obszarze działań Unii Europejskiej.
Zamiast tego rezultatem stała się nieodpowiedzialna rozbudowa. Na podstawie osobliwych decyzji politycznych utworzono nowe agencje. Te nowe agencje nie podlegają żadnej kontroli i często nie da się ich kontrolować. Są one w większości nieskuteczne i nade wszystko są one źródłem znacznych obciążeń dla europejskich podatników.
Jednocześnie ustanowiono bezprecedensowy wachlarz przywilejów dla personelu. Innymi słowy, wysiłki na rzecz zreformowania Komisji, połączone z zapewnieniami dotyczącymi odpowiedzialności, wiarygodności, skuteczności, nowej europejskiej kultury służby cywilnej i przejrzystości okazały się spektakularną porażką. Niedopuszczalne błędy w dziedzinie polityki decentralizacji i regionalizacji są teraz dobrze widoczne dla wszystkich To nie jest odpowiedzialne działanie”.
Nie pozwala się nawet sprawozdawcy na umieszczenie tego w uzasadnieniu. Pasuje to oczywiście do politycznego scenariusza, w ramach którego, po rozpoczęciu debaty nad dwudziestoma przedłożonymi przeze mnie sprawozdaniami, które przedstawiłem komisji, za każdym razem gdy ktoś inny mówił, poprawki były przygotowywane oraz poddawane cenzurze za jego plecami.
Christofer Fjellner
sprawozdawca. - (SV) Panie przewodniczący! Zacznę od omówienia absolutorium dla Europejskiego Funduszu Rozwoju. Wielu z państwa zapewne oczekiwało, że zadanie to będzie wykonywał następny wysoki młodzieniec w typie nordyckim, a dokładnie rzecz biorąc nasz kolega Alexander Stubb. Jak jednak niektórzy z was już wiedzą, Alexander nie może być dziś tu z nami, ponieważ został nominowany na stanowisko ministra spraw zagranicznych Finlandii. Dlatego też poprosił mnie o przejęcie i przedstawienie dziś jego pracy i jego sprawozdania. Uważam, że mówiąc o tym, że to szkoda, iż straciliśmy Alexandra, to mówię to w imieniu większości nas tu zgromadzonych. Jest to jednak wspaniała nowina dla Alexandra i szczególnie wspaniała dla Finlandii.
Chciałbym jednak zacząć od złożenia mu gratulacji za pracę, jaką wykonał tu nad Europejskim Funduszem Rozwoju. Praca w komisji przebiegała bardzo sprawnie i w trakcie dzisiejszej dyskusji nad absolutorium dla funduszy rozwoju komisja zajmuje spójne stanowisko. Europejskie Fundusze Rozwoju stanowią oczywiście jeden ze sposobów promowania demokracji i rozwoju gospodarczego w krajach AKP. Z tej przyczyny uważam, że dobrze jest móc widzieć, że pieniądze są wykorzystywane właściwie i odpowiedzialnie. W 2006 r. w funduszach znajdowały się znaczące zasoby - 3 miliardy euro zobowiązań; zdołały one wypłacić prawie 90% tej kwoty.
Jednak fakt, że dziś mamy przyjemność udzielić absolutorium i że możemy to zrobić oraz zaproponować to Komisji, która zarządzała tymi funduszami rozwoju - a jest to coś, z czego jesteśmy naprawdę zadowoleni - nie oznacza, że nie ma żadnych wyzwań, ani dziedzin, nad którymi musimy w przyszłości pracować. Chciałbym tu wymienić kilka z nich. Na przykład, inaczej niż w zeszłym roku, możemy oświadczyć, że Trybunał Audytorów nie przedstawił całkowicie wyraźnego oświadczenia o wiarygodności, lecz wskazał na cały szereg problemów, dotyczących na przykład poświadczeń transakcji, które mogłyby być lepiej udokumentowane oraz płatności od różnych delegacji. Chciałbym jednak oddać Komisji sprawiedliwość, ponieważ zajęła się poważnie tymi problemami i przedstawiła konkretne, właściwe i ważne rozwiązania dla tych wyzwań.
Ponadto w naszym sprawozdaniu chcielibyśmy podkreślić problemy wynikające z opóźnienia we wdrażaniu nowoczesnego systemu informatycznego. Jest to sprawa, którą traktujemy poważnie i mamy nadzieję, że Komisja kontynuuje prace w tym kierunku.
Wystarczy może aspektów administracyjnych i ekonomicznych, ponieważ jest jeszcze wiele kwestii o znaczeniu politycznym, które chciałbym poruszyć. Po pierwsze, fakt, że praca Europejskiego Funduszu Rozwoju może zostać znacząco ułatwiona, jeżeli zostałaby włączona do zwykłego budżetu. Podobnie, uważamy, że gdybyśmy dysponowali jednym rozporządzeniem finansowym, które regulowałoby wszystkie obecne i przyszłe fundusze rozwoju, to również ułatwiłoby to pracę.
Tyle na temat Europejskiego Funduszu Rozwoju. Chciałbym skorzystać z tej okazji, aby pokrótce wspomnieć o absolutorium dla niezależnych agencji. Poruszam tę sprawę częściowo dlatego, że jestem odpowiedzialny za tę pracę w Grupie Europejskiej Partii Ludowej i Europejskich Demokratów, ale prawdopodobnie głównie dlatego, że sprawozdawca, jak już słyszeliśmy, reprezentuje co najmniej nietypowe stanowisko i nie obrał dokładnie takiego sposobu postępowania jak ten, zgodnie z którym zamierza działać komisja. Uważam za bardzo dziwne, że poseł Hans-Peter Martin nie zdecydował się usunąć swojego nazwiska z wszystkich tych sprawozdań, uznając, że to nie nad jego opinią będziemy tu głosować w trakcie dzisiejszego posiedzenia plenarnego.
Jeżeli mimo to zamierzam powiedzieć cokolwiek na temat samej pracy oraz niektórych ważnych opinii, które mimo wszystko znalazły się w tych sprawozdaniach - i które uzyskaliśmy dzięki skutecznej i bliskiej współpracy pomiędzy Grupą Socjalistyczną, naszą grupą, Grupą Porozumienia Liberałów i Demokratów na rzecz Europy, i Grupą Zielonych / Wolne Przymierze Europejskie - to chciałbym tylko podkreślić fakt, że absolutorium udzielamy dlatego, że uważamy, że oświadczenie Trybunału Audytorów dotyczące zarządzania finansami tych niezależnych agencji zawiera ku temu podstawy. Równocześnie istnieją jednak tam problemy, nad którymi, miejmy nadzieję, będziemy pracować dalej. W szczególności dotyczy to wszystkich instytucji - Rady, Komisji i Parlamentu Europejskiego. Powinny one lepiej sprawdzać wnioski składane przez te agencje. Mam nadzieję, że każdy przyjmie za to odpowiedzialność.
Powrócę do tego w przyszłym roku, kiedy będę sprawozdawcą w tej sprawie. Mam nadzieję, że będę mógł omówić to dokładniej z Komisją.
Siim Kallas
wiceprzewodniczący Komisji. - (ET) Panie przewodniczący, panie pośle Jørgensen, szanowni państwo! Chciałbym podziękować Parlamentowi, Komisji Kontroli Budżetowej, sprawozdawcy - posłowi Jørgensenowi i jego kolegom sprawozdawcom za przygotowane przez nich sprawozdanie oraz za zalecenie komisji dotyczące absolutorium dla budżetu za 2006 r. Chciałbym również podziękować Alexandrowi Stubbowi za jego sprawozdanie dotyczące udzielenia absolutorium w odniesieniu do wykorzystania środków Europejskiego Funduszu Rozwoju.
Pomimo faktu, że Europejski Trybunał Audytorów nie mógł wydać oświadczenia o pełnej wiarygodności, jeśli chodzi o zgodność ze stanem faktycznym rachunków oraz legalnego i prawidłowego charakteru związanych z nimi transakcji, przeprowadzonych w 2006 r., wyniki audytu są najlepsze od początku stosowania praktyki wydawania oświadczeń o wiarygodności. Europejski Trybunał Audytorów zauważył postęp, jakiego dokonaliśmy. Z przyjemnością mogę powiedzieć, że Komisja Kontroli Budżetowej Parlamentu również zwróciła na to uwagę.
Tegoroczna debata koncentruje się na funduszach strukturalnych, zobowiązaniach państw członkowskich, odzyskiwaniu należności i dostosowaniach, a także na delikatnym obszarze pomocy zewnętrznej. Potrzebne są wysiłki w tych obszarach. Zgadzamy się, że regularnie należy podejmować dalsze działania, i to nie tylko ze względu na procedurę absolutorium, ale też z uwagi na warunki zawarte w traktacie założycielskim i ich znaczenie.
Proponuję, aby członkowie lub przedstawiciele Komisji systematycznie uczestniczyli w posiedzeniach Parlamentu w celu dyskutowania któregoś z trzech obszarów, należących w tym roku do najważniejszych z punktu widzenia procedury absolutorium i składali na ten temat sprawozdania. Obszary te są następujące: zwiększanie zakresu odpowiedzialności państw członkowskich w tych dziedzinach, w których Unia Europejska i państwa członkowskie dzielą odpowiedzialność, takich jak realizacja funduszy strukturalnych i monitorowanie działań zewnętrznych (przede wszystkim kontrola finansowania, obsługiwanego przez organizacje międzynarodowe).
W maju planowane jest otwarcie zwykłej dyskusji nad strategią polityczną na następny rok w sektorach wchodzących w zakres moich kompetencji.
W czerwcu komisarze odpowiedzialni za fundusze strukturalne lub ich przedstawiciele i Komisja Kontroli Budżetowej powinni przeanalizować wstępne wyniki w ramach planu działań w obszarze funduszy strukturalnych. Pierwsze sprawozdanie kwartalne w sprawie planu działań w obszarze funduszy strukturalnych zostanie przesłane do Parlamentu w maju.
W lipcu lub wrześniu komisarz ds. stosunków zewnętrznych lub jej przedstawiciel przedstawi szanownym posłom nieco świeższych informacji dotyczących funduszy powierniczych wydzielonych w celu usprawnienia działań zewnętrznych, zwiększenia przejrzystości finansowania przez Unię Europejską środków obsługiwanych przez organizacje międzynarodowe oraz poprawy jakości prowadzonych przez nią kontroli.
Jeśli chodzi o zbiorcze sprawozdanie podsumowujące Komisji za rok 2007 oraz wyniki sprawozdania audytorów wewnętrznych za rok 2007, to w lipcu lub we wrześniu będę mógł przedstawić pewne informacje. Powinniśmy następnie kontynuować naszą debatę w sprawie absolutorium dla budżetu, odzyskiwania środków oraz kosztów prowadzonych w związku z tym kontroli. W październiku Komisja przedstawi sprawozdanie dotyczące tych obszarów. Będzie ono stanowić podstawę, na której opierać się będzie międzyinstytucjonalna debata na temat dopuszczalnego ryzyka błędu.
Oficjalne odpowiedzi Komisji na zalecenia Parlamentu i Rady zwyczajowo zostaną przedstawione Parlamentowi i Radzie jesienią.
Moi koledzy Danuta Hübner i Vladimír Špidla już przedstawili Parlamentowi ogólny zarys planu działań mającego poprawić jakość zarządzania środkami przeznaczonymi na działania strukturalne.
Komisja i państwa członkowskie planują zastosowanie precyzyjnie zaprogramowanych środków mających na celu zmniejszenie skutków licznych błędów popełnionych w trakcie realizacji działań strukturalnych.
Jeśli chodzi o fundusze strukturalne, Komisja stosowała wobec państw członkowskich odpowiedzialnych za kontrole kosztów bardzo jasne zasady i tam, gdzie okazywało się to niezbędne, wstrzymywała finansowanie i przeprowadzała poprawki finansowe. Komisja jest przekonana o konieczności wzmocnienia tych działań i osiągnięcia namacalnych, wymiernych rezultatów.
W obszarze wspólnego zarządzania, państwa członkowskie przedstawiły podsumowania deklaracji i audytów. Wobec tych państw członkowskich, które nie przedstawiły podsumowań, podjęte zostanie postępowanie prawne, o którym mowa w art. 226 traktatu założycielskiego.
Spójny wymóg przedkładania takich podsumowań przez państwa członkowskie na początku każdego roku zaczyna przynosić rezultaty.
Pani komisarz Benita Ferrero-Waldner wyjaśniła Parlamentowi stosowane przez Unię Europejską zasady finansowania na przykładzie Iraku i zgłosiła projekty dotyczące sposobów skuteczniejszego przeprowadzania kontroli w odniesieniu do konkretnych rodzajów finansowania oraz sposobów na zagwarantowanie większych możliwości w zakresie śledzenia i przejrzystości w finansowaniu. Odpowiedzialny za ten proces dyrektor będzie składać sprawozdania Parlamentowi w okresie letnim.
Pewne wyniki już są widoczne.
Na początku kwietnia w Genewie odbyło się spotkanie pomiędzy Komisją a ONZ; przed tym spotkaniem miały miejsce dyskusje pomiędzy posłami Parlamentu a przedstawicielem Komisji, przy czym osiągnięto porozumienie w sprawie wspólnych wytycznych, których należy będzie przestrzegać we wszystkich zewnętrznych biurach w celu zwiększenia widoczności wspólnych prac. Zarówno ONZ, jak i Komisja zobowiązały się do zastosowania szczegółowych wytycznych i do ścisłego monitorowania ich stosowania.
Komisja wysoko ceni sobie decyzje zaaprobowane przez Parlament. Decyzje te stanowią dla obywateli sygnał dotyczący komunikacji i praktycznego wykorzystania instrumentów finansowych. Musimy nadal podążać tą ścieżką i przekonywać opinię publiczną, że należące do obywateli pieniądze, z których finansowany jest budżet Unii Europejskiej, znajdują się w dobrych rękach.
Ralf Walter
, sprawozdawca komisji opiniodawczej Komisji Rozwoju. - (DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Chciałbym podziękować panom Danowi Jørgensenowi i Alexandrowi Stubbowi, ponieważ wyszli oni dokładnie naprzeciw intencjom Komisji Rozwoju. Jesteśmy za to bardzo wdzięczni, ponieważ pracowaliśmy w Komisji Rozwoju nad tym zagadnieniem bardzo ciężko.
Unia Europejska - budżety samej Unii Europejskiej, w połączeniu z budżetami państw członkowskich - jest jak dotychczas największym w świecie fundatorem pomocy na cele rozwojowe. Niemniej jednak wobec tego, co dzieje się obecnie, odkrywamy że jest to wciąż za mało i że naprawdę powinniśmy robić więcej. Nie możemy czekać, aż staniemy twarzą w twarz ze skutkami braków żywności i energii na świecie i będziemy zaskoczeni, że ludzie wychodzą na ulice. Pieniądze, jakie ofiarowujemy - a jak mówię, ofiarowujemy najwięcej na świecie - muszą zostać bardziej precyzyjnie ukierunkowane, tak abyśmy wiedzieli, że pieniądze te naprawdę docierają do tych najbardziej potrzebujących, że nie zostaną zmarnotrawione i nie znikną. Dlatego też poświęciliśmy wiele energii na sprawdzenie, czy angażowane przez nas środki rzeczywiście są wykorzystywane zgodnie z zamierzeniami. Parlament oraz nasza komisja kładą największy nacisk na to, aby 20% środków finansowych zostało wykorzystanych dla celów podstawowej opieki zdrowotnej oraz edukacji podstawowej i wyższego stopnia, tak aby stworzyć fundamenty na przyszłość. Zrobiliśmy więc pewien postęp, ale Komisja wciąż jest daleko od upragnionego celu. Musicie włożyć więcej pracy w jego realizację. My dotrzymamy wam kroku.
Wzywaliśmy do zmniejszenia zaległości w płatnościach z ubiegłych lat i rzeczywiście, zaległości dotyczące okresu sprzed 2001 r. zostały zmniejszone o 39% w przypadku Europe Aid oraz o 49% w przypadku Europejskiego Funduszu Rozwoju. Są to dobre dane liczbowe, ale taki stan rzeczy może być tylko przejściowy. Jeśli chodzi o politykę rozwoju, raz po raz wskazywaliśmy, że bezsensowne jest utrzymywanie dwóch całych, działających równolegle systemów - jednego dla Europejskiego Funduszu Rozwoju i jednego dla pomocy rozwojowej. To musi zostać włączone w budżet! Jest to żądanie, które wysuwamy teraz i które będziemy powtarzać w trakcie przyszłych negocjacji nad prognozami finansowymi.
Ostatni punkt mojego wystąpienia dotyczy budżetu. Komisja coraz częściej udziela różnym krajom ogólnej pomocy budżetowej. Można to robić, ale należy uważać, by nie doświadczyć tego, czego doświadczyliśmy z obecnymi państwami członkowskimi w związku z funduszami strukturalnymi - że przekazujemy odpowiedzialność dlatego, że od tych państw oczekuje się przejęcia odpowiedzialności, a następnie dowiadujemy się, że te systemy nie działają i że "nikt” nie był za to odpowiedzialny. Stąd moja rada: proszę, abyście od samego początku upewnili się, co robicie.
Będziemy z wami cały czas, przypatrując się krytycznie, ale też przychylnie. Ogólnie mówiąc, serdeczne gratulacje dla sprawozdawców. Bardzo wam dziękuję za współpracę.
Jamila Madeira
sprawozdawczyni komisji opiniodawczej Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych. - (PT) Panie przewodniczący, panie i panowie! W imieniu Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych, i mając na uwadze zarządzanie budżetem, chciałabym zacząć od wyrażenia obawy dotyczącej tego, że niezrealizowane zobowiązania budżetowe rosną nadal i że ten fakt, w połączeniu z zastąpieniem zasady n+2 zasadą n+3, zmianą, którą wiele państw członkowskich powinno wprowadzić na lata 2007-2013, może doprowadzić do pogorszenia sytuacji, przy czym skutek będzie taki, że droga pieniędzy do odbiorców końcowych będzie trwać dłużej. To, z czym mamy tu do czynienia, to polityki, które mają bezpośredni wpływ na obywateli, takie jak Europejski Fundusz Społeczny. Opóźnienia takie mogą więc mieć katastrofalne skutki, jeśli chodzi o skuteczne i racjonalne wykorzystanie środków.
Jeśli chodzi o polityki strukturalne, zgadzamy się z Trybunałem Audytorów co do potrzeby ulepszenia systemów kontroli, co pozwoli zapobiec błędom w projektach prowadzonych w obszarze funduszy strukturalnych. Potrzebne jest więcej nadzoru, bardziej skuteczne audyty i skuteczne monitorowanie projektów od początku do końca, dzięki którym możliwe będzie zażegnanie w odpowiednim czasie wszelkich błędów lub niedociągnięć. Z tego powodu Komisja Europejska powinna dysponować zdolnością logistyczną i odpowiednimi zasobami, aby doprowadzić mechanizmy odpowiedzi zwrotnej do stanu pozwalającego na ich funkcjonowanie oraz dokonywać odpowiednich przeglądów procedur audytu.
Zasadnicze znaczenie ma jednak wykorzystanie znaczących wskaźników i celów, które powinny nadawać się do porównania i tak dalece, jak to jest możliwe, do agregacji w krótkim terminie, tak aby analizę tendencji w polityce strukturalnej można było prowadzić w sposób pozwalający uniknąć tego, co w nieunikniony sposób oznaczałoby przybliżoną i niedokładną ocenę, która przez to nie miałaby zbyt decydującego charakteru, jeśli chodzi o skuteczne stosowanie tych funduszy.
Uważam za istotne, aby wspomnieć o tym, że we właściwym czasie ukazało się zalecenie Komisji dla państw członkowskich mówiące o tym, że powinny one korzystać z uproszczeń przewidzianych w nowych rozporządzeniach na temat funduszy strukturalnych, na przykład poprzez wykorzystanie kwot o płaskiej stawce w odniesieniu do kosztów pośrednich związanych z działaniami w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego.
Chciałabym też pogratulować Komisji Europejskiej inwestycji w sieć EURES oraz wyrazić uznanie dla korzyści wynikających z ogłoszenia Europejskiego Roku Mobilności Pracowników. W oczywisty sposób podkreśliły one kwestie związane z mobilnością, z których zdajemy sobie sprawę i z którymi mamy nadal do czynienia. Jeśli chodzi o europejskie agencje, poddawane analizie przez Komisję Zatrudnienia i Spraw Socjalnych, chciałabym tylko podziękować im krótko za wykonaną pracę. Jak wszyscy widzimy, w ogólnym rozrachunku możemy wystawić dla ich działalności pozytywną ocenę.
Niemniej jednak, chciałabym podsumować zwracając uwagę na potrzebę zwiększenia środków na funkcjonowanie agencji dublińskiej, której powierzono obecnie przeprowadzenie analizy oczekiwanych zmian w zatrudnieniu i świecie biznesu, której celem jest przyspieszenie projektu społeczno-gospodarczego poprzez ocenę wniosków składanych do Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji. Wszyscy wiemy, jak bardzo może być to ważne. Dlatego też jest to obszar bardzo wrażliwy i ważny, który powinien zasługiwać na szczególną uwagę Unii Europejskiej, czego wyrazem jest właśnie wspomniana analiza, prowadzona przez agencję dublińską, która może być w pewien sposób pomocna w przygotowaniach na potencjalny kryzys, którego możemy oczekiwać w każdym z 27 państw członkowskich.
Jutta Haug
sprawozdawca komisji opiniodawczej Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności. - (DE) Panie przewodniczący, panie komisarzu! Komisja Ochrony Środowiska była zadowolona z prac wykonanych przez Dyrekcję Generalną ds. Środowiska i Dyrekcję Generalną ds. Zdrowia. Wiem, że podobnych słów nie słyszycie ode mnie zbyt często. Zazwyczaj krytykuję Komisję, ale w tym przypadku stosuję zasadę: "jeżeli coś działa, to nie naprawiaj”. Osoby odpowiedzialne za budżet w obydwu dyrekcjach generalnych są bardzo chętne do współpracy. Bardzo dziękuję.
Chciałbym również podziękować sprawozdawcy, posłowi Danowi Jørgensenowi. Przez cały czas trwania procedury udzielania absolutorium dla budżetu pracował on bardzo ciężko, przedstawił doskonałe sprawozdanie i wspaniałomyślnie zajął się wszystkimi wnioskami Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego dotyczącymi udzielenia absolutorium za 2006 r. Komisja Kontroli Budżetowej uwzględniła w ten sposób to, co Komisja Ochrony Środowiska przyjęła jednomyślnie. Za to również bardzo dziękuję.
Pozwolę sobie teraz powiedzieć parę słów o naszych agencjach. My, członkowie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, również byliśmy zadowoleni z pracy i sposoby zarządzania budżetem w czterech agencjach: Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska, Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności, Europejskiego Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób oraz Europejskiej Agencji Leków.
Gdy doradzaliśmy Komisji Kontroli Budżetowej udzielenie absolutorium za rok finansowy 2006, nie robiliśmy tego lekką ręką. Całkiem przeciwnie! W komisji odbywała się regularna wymiana informacji z zarządem oraz dyrektorami.
Ponadto kilka delegacji z naszej komisji odwiedziło te agencje, aby na miejscu zapoznać się z ich działalnością. Dlatego też było dla nas tym bardziej niepojęte, gdy sprawozdawca Komisji Kontroli Budżetowej nie chciał udzielić absolutorium trzem z czterech tych agencji i to z najbardziej niewiarygodnych przyczyn - w szczególności dlatego, że gdyby nawet były one prawdziwe, to same agencje nie ponosiły za te sprawy odpowiedzialności. Chodzi tu na przykład o regulaminy pracownicze dotyczące pracowników tymczasowych tych instytucji lub lokalizacji głównej siedziby danej agencji, a nawet o sposób przestrzegania zasady pomocniczości. Zdania takie, jak: "ma miejsce nieodpowiedzialne tworzenie coraz większej liczby tych agencji”, czy: "na podstawie osobliwych decyzji politycznych utworzono nowe agencje. Te nowe agencje nie podlegają żadnej kontroli i często nie da się ich kontrolować. Są one w większości nieskuteczne i nade wszystko są one źródłem znacznych obciążeń dla europejskich podatników” oraz: "jednocześnie ustanowiono bezprecedensowy wachlarz przywilejów dla personelu” nie posiadają żadnej wartości poza tym, że mają wywołać wstrząs. Wszyscy jesteśmy świadomi istnienia rozmyślnego planu dotyczącego rozdmuchania skandalu wokół prac prowadzonych na szczeblu europejskim. Takie próby wywoływania skandali budzą moją głęboką odrazę.
Agencje są europejskimi organami administracyjnymi, pomimo iż posiadają wyjątkowy charakter. Nie spadają z nieba, nie pojawiają się nagle i tylko przed obliczem Komisji; są ustanawiane drogą właściwej procedury regulacyjnej - współdecydowania lub konsultacji lub, zależnie od dziedziny polityki - poprzez rozporządzenie, czyli drogą prawodawczą. Oznacza to, że te agencje są powoływane są do życia przez europejskiego ustawodawcę, co oznacza, że mówi się o nas jako o "awanturnikach”. Budżet dla tych agencji stanowi część budżetu samej Unii Europejskiej. W każdym roku finansowym udzielamy absolutorium dyrektorowi. Uważam, że nie ma takiej sekcji administracji, która podlegałaby kontroli i że podobnie jest z tymi agencjami. Dlatego też cieszę się i dziękuję komisji za to, że położyła kres tej próbie wywołania skandalu.
Luca Romagnoli
sprawozdawca komisji opiniodawczej Komisji Transportu i Turystyki. - (IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Chciałbym poświęcić kilka chwil, aby podkreślić fakt, że w odniesieniu do realizacji budżetu europejskich agencji w roku finansowym 2006, możemy poprzeć opinię Trybunału Audytorów, ponieważ te konta i transakcje są uprawnione i stałe.
Jak już jednak powiedziałem w Komisji Transportu i Turystyki, w następnych latach zalecam dokładniejsze przestrzeganie zasad i przepisów. W przypadku Agencji Bezpieczeństwa Morskiego, 43% środków przeznaczonych na płatności zostało anulowanych, a największe zagęszczenie transakcji zanotowano pod koniec roku finansowego. Wyraziłem również zakłopotanie w związku z niewielkim wykorzystaniem środków przeznaczonych na płatności w związku z wdrażaniem środków na rzecz walki z zanieczyszczeniem mórz, mimo stałego wsparcia dla tych środków ze strony Parlamentu.
W przypadku Agencji Bezpieczeństwa Lotnictwa również zauważono przeniesienie dużej części środków, na poziomie 40% wydatków operacyjnych, podobnie jak wykorzystanie przeniesionych środków niezróżnicowanych, co stanowi złamanie budżetowej zasady rocznych okresów. Dlatego też wzywa się Komisję do dokonania przeglądu praktykowanej przez tę agencję struktury opłat w celu przywrócenia działalności certyfikacyjnej równowagi pomiędzy kosztami a przychodami.
Na koniec, w odniesieniu do Agencji Kolejowej, korzystanie z wygasłych umów i nieprawidłowe przedłużanie obowiązujących umów oznacza, że nie można potwierdzić, iż wszystkie transakcje były legalne.
Dlatego też zalecam na przyszłość więcej przejrzystości i dokładności; jednak w świetle uwag Trybunału Audytorów proponuję, aby Parlament udzielił absolutorium dyrektorom wykonawczym tych agencji.
Helga Trüpel
sprawozdawczyni komisji opiniodawczej Komisja Kultury i Edukacji. - (DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Chciałabym oświadczyć w imieniu Komisji Kultury, że naszym celem jest promowanie różnorodności kulturowej w Europie. Nasz program kulturalny dociera do obywateli tam, gdzie oni mieszkają, co stanowi nasz zadeklarowany cel. Zgodnie z tym, oczekujemy od naszych krajowych agencji kulturalnych nadzwyczaj dobrego zarządzania. Chciałabym przy tym dodać, że przegląd rozporządzenia finansowego zwiększy naszą zdolność do ukierunkowania zasobów finansowych wspierania drobnych projektów, o realizację których obywatele wnioskują w swoich miejscach zamieszkania.
Oznacza to jednak również, że musimy znaleźć odpowiednią równowagę pomiędzy ograniczaniem biurokracji a zapobieganiem nadużyciom, co z kolei oznacza, że potrzebujemy odpowiednich zasad. Jeżeli obywatele, którzy potrzebują niewielkich sum po to, by móc realizować swoje projekty kulturalne mają uniknąć wypełniania niekończących się dokumentów potrzebnych do złożenia wniosku, musimy uprościć procedury i przejść do finansowania o płaskiej stawce. W ten sposób spotkamy się z lepszym odbiorem naszych programów kulturalnych wśród obywateli Europy.
Bárbara Dührkop Dührkop
sprawozdawczyni komisji opiniodawczej Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych. - (ES) Panie przewodniczący! Komisja Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych zdecydowała się wydać opinię na rzecz udzielenia absolutorium Komisji w tym obszarze, jak również dla pięciu agencji, za które jest ona odpowiedzialna.
Jeśli chodzi o zarządzanie w Komisji, to z zadowoleniem przyjmujemy znaczący wzrost w dziedzinie dokonywanych płatności i mamy nadzieję, że tendencja będzie trwać w 2007 r., chociaż wiemy, że rok ten będzie oznaczać początek nowego okresu programowania, a nasze doświadczenie pokazuje, że realizacja tego celu jest trudna i należy liczyć się z pewnym opóźnieniem.
Komisja Wolności Obywatelskich z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Europejski Trybunał Audytorów - i tu cytuję - "był w stanie uzyskać rozsądne zapewnienia, że roczne rachunki za rok finansowy, który zakończył się w dniu 31 grudnia 2006 r. są wiarygodne” w odniesieniu do pięciu agencji wchodzących w zakres kompetencji Komisji Wolności Obywatelskich.
Chciałabym także przedstawić kilka uwag dotyczących kilku punktów, które wciąż nie mówią jeszcze nic na temat realizacji budżetów. Po pierwsze, dotyczy to agencji Frontex, która charakteryzowała się niskim odsetkiem realizacji alokowanych środków. Nie powinno to jednak czynić nas zbytnimi pesymistami. Musimy uwzględnić fakt, że rok 2006 był pierwszym, w którym agencja ta naprawdę pracowała i że w następnym roku udowodniła, że potrafi wydać cały swój budżet.
Wizyta Komisji Wolności Obywatelskich w Warszawie, w siedzibie głównej agencji Frontex, przyniosła bardzo korzystne wyniki. Dlatego też mamy nadzieję, że w przyszłych latach finansowych będzie można udzielić jej absolutorium bez żadnych zastrzeżeń pomimo faktu, ze brak wizji politycznej ze strony Rady i Komisji uczynił żywot budżetowy tej agencji całkiem ryzykownym.
Pomimo iż bieżąca debata nie jest do tego najbardziej właściwym miejscem, chciałabym z niej skorzystać, aby wskazać, że należyte funkcjonowanie agencji Frontex jest w znacznym stopniu uzależnione od współpracy państw członkowskich, z uwagi na hybrydowy charakter tej agencji. Jeżeli państwa członkowskie nie udostępnią odpowiednich zasobów, to wówczas agencja Frontex nie będzie mogła wypełnić swych zobowiązań.
Jeśli chodzi o agencję Eurojust, to chcę powiedzieć po prostu, że w odniesieniu do niej jest tylko jedna negatywna ocena, która dotyczy dużej liczby przeniesień pomiędzy pozycjami, co wymaga dokonania lepszej oceny.
Skrytykowaliśmy również pewne trudności z rekrutacją personelu z Europejskiej Agencji Praw Podstawowych; wyrażamy żal, że Europejski Trybunał Audytorów uważa, że sytuacja, na którą wskazał w 2005 r. wciąż nie została rozwiązana. Dotyczyła ona członka personelu Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii, który został wysłany do Brukseli z długoterminową misją, ale bez jasno określonego celu.
Na koniec chciałabym wspomnieć o przypadku CEPOL-u - Europejskiego Kolegium Policyjnego. W tym kontekście mamy pewne wątpliwości. Panie Kallas! Zwróciliśmy się do Komisji Europejskiej o ścisłe monitorowanie budżetu, ponieważ istnieją poważne podejrzenia, że nie spełnia ona całkowicie i rygorystycznie wymogów europejskiego prawodawstwa dotyczącego zamówień publicznych.
Lidia Joanna Geringer de Oedenberg
sprawozdawczymi komisji opiniodawczej Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia. - Panie Przewodniczący! Mając na uwadze tegoroczną procedurę udzielenia absolutorium budżetowego należy przyjąć z zadowoleniem postępy Komisji na drodze do skuteczniejszego wykorzystania środków finansowych Unii szczególnie w zakresie wspólnej polityki rolnej. Na poparcie zasługuje także podjęta przez część państw członkowskich inicjatywa opracowania i publikacji oświadczeń krajowych będących nowym elementem procesu zarządzania funduszami Wspólnoty, także pozostałe państwa powinny dopełnić jak najszybciej tej formalności.
Istotnym jest także zobowiązanie Komisji do wyjaśnienia wszystkich przepadków naruszeń procedur udzielania zamówień publicznych wskazanych w sprawozdaniu rocznym Trybunału Obrachunkowego oraz wdrożenia polityki zawieszenia płatności po wykryciu poważnych uchybień w systemie.
Jako opiniodawca z ramienia Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia chciałbym podkreślić ciągły brak planowania budżetowego z uwzględnieniem kwestii płci i wezwać po raz kolejny do uwzględnienia tego aspektu w ramach planowania budżetowego oraz finansowania programów wspólnotowych. Informacje o działaniach na rzecz równości płci, które otrzymały wsparcie z funduszu społecznego powinny znaleźć miejsce w sprawozdaniach z wykonania budżetu w nadchodzących latach.
(Oklaski)
Ingeborg Gräßle
w imieniu grupy PPE-DE. - (DE) Panie przewodniczący, panie i panowie, panie komisarzu! Chciałabym zacząć od udzielenia przez Parlament absolutorium oraz od podziękowania naszemu sprawozdawcy i wszystkim posłom, którzy pragnęli osiągnąć postęp w kwestii dodatków na sekretariat, dlatego że kwestia ta, zdaniem opinii publicznej, ma ogromne znaczenie i powinna stanowić również przedmiot naszych uwag. Znalezienie wyjścia z tego ciemnego zaułka korupcji leży w interesie nas wszystkich - nas, posłów do PE.
Europejska Partia Ludowa przedstawiała już sugestie dotyczące sposobów, w jakie w przyszłości bardziej skutecznie można by zarządzać dotacjami na sekretariat. Propozycje te zostały zaaprobowane przez poważną większość Komisji Kontroli Budżetowej. Dotyczy to też propozycji, że agenci rozliczeniowi w państwach członkowskich powinni być powiadamiani bezpośrednio przez Parlament, co wpłynie na większy profesjonalizm ich pracy. Agenci rozliczeniowi będą wówczas administrować również umowami na świadczenie usług i będą gwarantować, że podatki będą płacone, a składki na ubezpieczenie społeczne - odprowadzane. Poprawki te chronią reputację Parlamentu, podobnie jak punkt mówiący, że posłowie nie powinni już w przyszłości zatrudniać członków swoich rodzin.
Wobec zasad UE, oznacza to bardzo poważny konflikt interesów. Dlatego też wzywam wszystkich posłów, aby unikali dalszego szkodzenia nam samym i Parlamentowi. Z niepokojem zauważam, że Grupa Socjalistyczna, wspólnie z niektórymi liberałami, pragnie głosować przeciw temu fragmentowi tekstu. Jeżeli ich głosy przeważą, to będzie to oznaczać, że zakończymy proces udzielania absolutorium bez dokonania jakiegokolwiek postępu w tej tak ważnej sprawie i że będzie to dla nas wszystkich najczarniejszy scenariusz, dlatego że radosne "przeprowadzenie” tej sprawy nie będzie oznaczało udzielenia odpowiedzi na najnowsze sprawozdanie Europejskiego Trybunału Audytorów w sprawie dodatków na sekretariat.
Podobnie w odniesieniu do diet asystentów poselskich, które uzgodniliśmy wspólnie, wolimy być zdania, że nie jest to panaceum. Chciałabym zalecić, aby wszyscy państwo czytali to, co napisane jest drobnym drukiem. Sprawa ta wciąż wisi w powietrzu, co oznacza, że mówienie w tym momencie, iż diety dla asystentów poselskich pomogą nam w rozwiązaniu każdego problemu jest zwyczajnym kłamstwem - jak również kłamstwem wobec opinii publicznej.
Chciałabym powiedzieć jeszcze jedną, ostatnią rzecz na temat budżetu Komisji. Panie komisarzu! Nasza współpraca była naprawdę bliska i mam nadzieję, że pańscy koledzy postawili panu drinka, ponieważ zasłużył pan na to. Bardzo wam dziękuję za dobrą współpracę!
Paulo Casaca
w imieniu grupy PSE. - (PT) Panie przewodniczący, panie wiceprzewodniczący Komisji! Ja również chciałbym podziękować wszystkim sprawozdawcom i moim kolegom socjalistom, a także tym z innych grup, którzy wzięli udział w tym procesie udzielania absolutorium i zrobili tak wiele, aby zagwarantować zakończenie tej sprawy. W rzeczywistości będę mówił właśnie o sprawie dotyczącej Parlamentu Europejskiego. Chciałbym powiedzieć, że wydaje mi się oczywiste, iż zasadniczy wniosek, jaki możemy wyciągnąć ze sprawozdania dotyczącego audytu wewnętrznego, brzmi: istnieją poważne braki w sposobie funkcjonowania systemu płatności związanych z asystenturą poselską, Nie ma cienia wątpliwości, że wymaga to wprowadzenia statutu asystenta i że zadania związane z zarządzaniem finansowym płatności powinny zostać przekazane administracji Parlamentu Europejskiego.
W następnej kadencji parlamentarnej niezbędne jest, aby swój statut posiadali nie tylko posłowie, ale także aby również praca ich asystentów podlegała regulacji i była finansowana za pośrednictwem europejskich ram instytucjonalnych, co sprawi, że nie będzie już uzasadnienia dla obecności finansowanego ze środków publicznych systemu dobrowolnych ubezpieczeń emerytalnych, a reguły dotyczące wydatków na podróże i inne wydatki ogólne staną się bardziej wyraźne. Rada musi głosować za przyjęciem tego rozwiązania i zapobiec sytuacji, w której instytucja Parlamentu Europejskiego zostanie zaszantażowana w związku ze znikomymi korzyściami wynikającymi ze stanowiska. W taki sam sposób niezwykle ważne jest, aby posłowie mieli zagwarantowane jak najlepsze warunki pracy, mając wciąż na uwadze potrzebę podlegania zasadom pełnej przejrzystości i rygorów, w pełni zgodnych z zasadami ogólnymi mającymi zastosowanie w społeczeństwie.
W szczególności chciałbym wezwać naszych kolegów z Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów) i Europejskich Demokratów do zablokowania tego procesu reformy. Osiągnięcie konsensusu w tym Parlamencie w sprawie statutu asystenta oraz jasne sformułowanie tego statutu, który rozwiązuje problem, który niepotrzebnie przyczyniał się do utraty wiarygodności przez naszą instytucję, jest niezmiernie ważne. Osiągnięcie tego celu ma kluczowe znaczenie, i w związku z tym potrzebujemy wsparcia każdego z was.
Jan Mulder
w imieniu grupy ALDE. - (NL) Panie przewodniczący! Chciałbym rozpocząć od podziękowania wszystkim sprawozdawcom, którzy wnieśli swój wkład w obecną procedurę absolutorium. Chciałbym wykorzystać te dwie minuty, jakie mam, na omówienie sprawozdania na temat absolutorium dla Komisji, przygotowanego przez posła Jørgensena. Europejski Trybunał Audytorów opublikował swoje sprawozdanie w listopadzie ubiegłego roku. Sprawozdanie to było znacznie lepsze, niż w latach poprzednich z uwagi na fakt, że tym razem sprawozdanie podaje dane procentowe. Powinniśmy kontynuować tę praktykę w przyszłych sprawozdaniach. Gdy sprawozdanie zostało opublikowane, wyglądało to prawie jak triumf Komisji. To sprawozdanie nigdy nie było tak korzystne. Europejski Trybunał Audytorów zaaprobował 44% wydatków Komisji. Muszę powiedzieć, że nie uważam, iż był to czas, aby siedzieć z poczuciem dobrze spełnionego obowiązku i mówić: "to najlepsze, co kiedykolwiek robiliśmy”. Nie, możemy działać znacznie lepiej.
Uderzające jest, że Komisja w swoich poprzednich rezolucjach dotyczących absolutorium w rzeczywistości nie uwzględniła zaleceń Parlamentu. Co w ciągu ostatnich trzech lat miało dla Parlamentu największe znaczenie? Deklaracje krajowe. Co mówi Komisja? "Nie będziemy uznawać deklaracji krajowych.” Tego już za wiele. Ponadto jest to ujęte w perspektywie finansowej, w porozumieniu międzyinstytucjonalnym. Na szczęście Komisja zmieniła swoje postępowanie.
Jest jednak druga sprawa. Komisarze nie mogą kontrasygnować deklaracji dyrektorów generalnych. Zadziwia mnie, dlaczego tak jest. Możemy, zgodnie z ofertą Komisji, gościć komisarzy w Komisji Kontroli Budżetowej i regularnie wysłuchiwać ich opinii na temat tego, jakich postępów dokonano, pomimo iż komisarze nie są uprawnieni do podpisywania czegokolwiek z Parlamentem. Jak można to wyjaśnić z perspektywy prawnej? Panie przewodniczący! Mogę tylko powiedzieć, że mamy nadzieję, że przyszły rok będzie jeszcze lepszy. Grupa Porozumienia Liberałów i Demokratów na rzecz Europy, podobnie jak wcześniej, przyjmie konstruktywne stanowisko w tych wszystkich sprawach.
Mogens Camre
w imieniu grupy UEN. - (DA) Panie przewodniczący! Po raz dziewiąty miałem okazję uczestniczyć w procesie, w ramach którego Parlament aprobuje rachunki Komisji, Rady, Parlamentu i innych instytucji UE. Po raz kolejny natrafiliśmy na poważne nieprawidłowości. Sytuacja była szczególnie zła, jeśli chodzi o zarządzanie przez Komisję pieniędzmi funduszy strukturalnych, gdzie prawie 4 miliardy euro (niemal 30 miliardów koron duńskich) zostało wypłaconych niewłaściwie. Ze względu na ograniczony czas, w moich uwagach skupię się na tym problemie.
W tym roku raz jeszcze mówimy, że coś jest nie tak i raz jeszcze otrzymujemy zapewnienia, że sytuacja na pewno się poprawi. Zapewnienia takie otrzymujemy co roku, a taka sytuacja nadal trwa, dlatego że cały system wsparcia jest tak bardzo skomplikowany, nieracjonalny i niemożliwy do zarządzania. W Komisji Kontroli Budżetowej postawiliśmy zasadnicze pytanie: jaki skutek, dla UE jako całości, ma tak szeroko zakrojona realokacja pieniędzy pomiędzy państwa członkowskie? Przecież w krajach otrzymujących wsparcie nie obserwuje się widocznej poprawy. W przyszłym roku kraje te znów będą w tyle, i znów otrzymają wsparcie. Z 15 starych państw członkowskich UE, Grecja, Hiszpania, Portugalia i Irlandia otrzymują co roku wsparcie od momentu, gdy stały się członkami. To 11 państw członkowskich, z których wszystkie są starymi państwami członkowskimi, które płacą całą różnicę netto. Oczywiście, wszyscy nowi członkowie otrzymują wsparcie.
Te kraje, które wdrażają reformy gospodarcze i skutecznie pracują i których obywatele są gotowi płacić wysokie podatki, muszą płacić tym krajom, które nie reformują swoich przestarzałych struktur lub wymagają płacenia szczególnie wysokich podatków. Uprawiana przez UE polityka wsparcia w dużej mierze nie czyni nic! Po co przeprowadzać reformy, jeżeli możemy przedstawić rachunek za ich zaniechanie obywatelom innych krajów? Cała ta realokacja to głupota. Nie tylko miliardy trafiają do niewłaściwych rąk, ale też sama filozofia wsparcia jest chora, dlatego że przewiduje ona korzyści dla tych krajów, które nie wdrażają reform i sankcje dla tych, które to robią - tych krajów, których UE potrzebuje najbardziej. UE mogłaby wypełniać swoje zadania mając do dyspozycji 15% obecnego budżetu! Ponadto nie byłoby również tych wszystkich skandali gospodarczych. Dlatego też osobiście zamierzam głosować przeciw zatwierdzeniu rachunków Komisji.
Chciałbym skorzystać z tej sposobności, aby podziękować kolegom z Komisji Kontroli Budżetowej za bardzo dobrą pracę.
Bart Staes
w imieniu grupy Verts/ALE. -(NL) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Moje wystąpienie ograniczę do kwestii absolutorium dla Komisji oraz Parlamentu.
Jeśli chodzi o absolutorium dla Komisji, to mamy do czynienia z problemami, które już zostały wystarczająco dobrze wyjaśnione, w szczególności przez sprawozdawców: fakt, że Europejski Trybunał Audytorów zgłosił bardzo wiele problemów dotyczących funduszy strukturalnych, że w rzeczywistości 12% pieniędzy nie powinno zostać wypłaconych (4 miliardy euro, co jest olbrzymią kwotą) oraz, w odniesieniu do stosunków zewnętrznych, to że między innymi współpraca z ONZ przebiega słabo i niezgrabnie. To są problemy, które omawiamy.
To absolutorium było szczególnie znaczące, ponieważ jest to ostatnie absolutorium przed wyborami. W przyszłym roku będzie kolejne absolutorium, lecz będzie ono mieć miejsce w okresie przedwyborczym. Dlatego też jest to ważne absolutorium i musieliśmy skonkretyzować nasz dialog. Jestem zachwycony, że dokonaliśmy tego w sposób wysoce konstruktywny, wspólnymi siłami wszystkich grup. To, że dwukrotnie organizowaliśmy posiedzenia z udziałem komisarzy Špidli i Hübner oraz to, że my - posłowie Jørgensen, Mulder, pani poseł Gräßle i ja - byliśmy w stanie uzyskać informacje z Komisji dzięki wystosowaniu wspólnego listu, przyniosło doskonały rezultat. Mam szczerą nadzieję, że w przyszłym roku możemy osiągnąć lepsze wyniki.
W odniesieniu do Parlamentu, chciałbym się skupić na dwóch głównych problemach, Jeśli chodzi o statut asystenta, to mamy wewnętrzny audyt, prowadzony przez wewnętrznego audytora. Muszę w związku z tym go pochwalić: to doskonały dokument. W dalszym ciągu nie rozumiem, panie przewodniczący, dlaczego pan i Prezydium nie opublikowaliście tego audytu. Obecnie jest to otoczone tajemnicą, a nie jest to niezbędne, dlatego że my, jako Parlament, zawsze wnioskowaliśmy, aby prowadzić ten audyt oraz ankietę w celu zbadania tego, w jaki sposób zarządza się dodatkami na sekretariat. Jestem teraz głęboko przekonany, że musimy wdrożyć ten statut. Aby wzmocnić obecny tekst posła Pomésa Ruiza, złożyłem szereg poprawek. Musi się to odbyć w warunkach dialogu z Komisją, ale także i w szczególności dialogu z Radą, dlatego że jeżeli w niedalekiej przyszłości zgłosimy Radzie problem, którego Rada nie będzie mogła rozwiązać, to nie osiągniemy pożądanego celu. Dlatego też należy to robić w dialogu z Komisją i Radą.
Jednym z końcowych punktów, na które chciałbym zwrócić uwagę jest to, że dobrowolny fundusz emerytalny budzi moje głębokie obawy. Po pierwsze nadal wzrasta niedobór aktuarialny. Po drugie, chciałbym również, aby w końcu opublikowano wykaz uczestników tego dobrowolnego funduszu emerytalnego.
Umberto Guidoni
w imieniu grupy GUE/NGL. - (IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Cały Parlament i wszyscy moi koledzy jesteśmy zadowoleni z postępu, jaki dokonał się pod względem bardziej skutecznego wykorzystania europejskich funduszy. Nie można jednak nie wskazać, że wciąż obecne są pewne poważne niedoskonałości. Komisja powinna wszcząć postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego i zastosować kary wobec tych państw członkowskich, które nie stosują lub stosują tylko częściowo rozporządzenia dotyczące funduszy strukturalnych. Państwa członkowskie powinny udostępniać wszelkie informacje dotyczące poprawek i odzyskiwania środków, zwłaszcza w perspektywie wprowadzanego zarządzania finansowego.
Komisja powinna przedstawić Parlamentowi ocenę dotyczącą równości rocznych sprawozdań przedstawionych przez poszczególne kraje, a zwłaszcza z podziałem na obszar interwencji i na różne polityki. Najważniejszym obszarem są fundusze strukturalne, gdzie wciąż mamy do czynienia ze znacznymi kwotami niewłaściwych zwrotów - na poziomie 12%.
Komisja musi wyjaśnić, w jaki sposób ma zamiar zagwarantować odzyskanie tych pieniędzy, zwłaszcza w przypadkach, w których projekty nie były akceptowane drogą procedur przetargowych. Wobec tych państw członkowskich, które nie prowadzą odpowiednich kontroli należy użyć szybszych i bardziej skutecznych procedur wstrzymywania płatności.
To, co chciałbym podkreślić i co wydaje mi się największym mankamentem tego budżetu, to działania zewnętrzne: informacje na ich temat są niewystarczające, chociaż korzystają one z całego szeregu działań europejskich. W szczególności, Komisja powinna zapewnić większą widoczność finansowanych przez Unię Europejską projektów odbudowy w Iraku w 2006 r.; powinna ona na przykład sporządzić wykaz projektów, przedstawić ich opis, oczekiwane koszty oraz nazwy zaangażowanych w nie agencji.
Informacje te dostarczono, zresztą dość późno. W ciąż jednak myślę, że nie jest to zadowalające. Myślę, że szczególnie w odniesieniu do tego rodzaju wykorzystania środków powinniśmy odwołać się do pomysłu wykorzystania Europejskiej Agencji Odbudowy, na co już wcześniej wskazywał Parlament.
Teraz szybko przejdę do sprawy absolutorium dla Parlamentu. Po pierwsze, mamy zagadnienie trzech lokalizacji, które już poruszył sprawozdawca. Należy dodać do tego koszty środowiskowe, obok finansowych. Na koniec, wewnętrzne sprawozdanie na temat zarządzania wydatkami na asystentów: uważam, że utrzymywanie ich w poufności było niewłaściwe, ponieważ wskutek tego w prasie pojawiło się szereg artykułów szkodliwych dla przejrzystości i właściwego funkcjonowania Parlamentu. Z tej przyczyny wnioskujemy o opublikowanie tego audytu wewnętrznego.
Jeffrey Titford
w imieniu grupy IND/DEM. - Panie przewodniczący! W ograniczonym czasie, jakim dysponuję, wolno mi przedstawić uwagi na temat tego długiego sprawozdania. Chciałbym w związku z tym przedstawić dwa spostrzeżenia. Po pierwsze, zawiera ono wiele pustych frazesów dotyczących dokumentacji towarzyszącej, jaką posłowie Parlamentu powinni przedstawić w celu poparcia wniosków dotyczących środków z dodatku na ich asystentów parlamentarnych. W świetle ostatnich wydarzeń jasne jest, że obowiązujące obecnie ustalenia są całkowicie nieodpowiednie, ponieważ są one masowo i seryjnie łamane przez wielu posłów. Ponadto równie wyraźnie widać, że nie ma żadnego poważnego zamiaru, aby coś zrobić w sprawie tych nadużyć, ponieważ, jak rozumiem, system ten nie zmieni się przed ukonstytuowaniem się nowego Parlamentu jesienią 2009 r. Dlatego też nie mogę traktować poważnie cenzorskich tonów sprawozdania.
Po drugie, zwróciłem uwagę posłów na raczej złowieszczą klauzulę 55 sprawozdania, która ujawnia, że począwszy od 2008 r. europejskie partie polityczne mogą być finansowane z budżetu Parlamentu Europejskiego w wysokości do 85%. Dalej klauzula ta wskazuje, że tak wysoki poziom subsydiów wiąże się z dodatkową odpowiedzialnością za ich działalność. Innymi słowy, UE zarówno finansuje partie polityczne, jak też kontroluje ich działalność.
Wielki Brat rośnie w siłę i ujawnia jeszcze więcej dowodów na katastrofalny upadek demokracji w Europie, do którego dochodzi w wyniku postępującej totalitaryzacju Unii Europejskiej. Brzydzę się tego jako demokrata i mówię tym, którzy popierają taki stan rzeczy: wstydźcie się.
Ashley Mote
Panie przewodniczący! Czuję się w prawie poinformować tę Izbę i Europejski Bank Inwestycyjny, którego rachunki podlegają tego ranka przeglądowi, że udzielone przez ten bank pożyczki uprzywilejowane o wartości 200 milionów euro na rzecz British Broadcasting Corporation [Brytyjska Korporacja Radiofoniczna, BBC] - znanej dziś powszechnie jako Brussels Broadcasting Corporation [Brukselska Korporacja Radiofoniczna] - są obecnie przedmiotem dochodzenia kryminalnego, prowadzonego przez policję brytyjską. BBC postawiono uzasadniony zarzut złamania postanowień jej Karty Królewskiej, polegający w szczególności na fakcie, że nie przedstawia ona wyważonego i obiektywnego obrazu bieżących wydarzeń.
Oświadczenia EBI, że wspomniane pożyczki nie mają wpływu na politykę wydawniczą BBC są zwyczajnie niewiarygodne. W wyniku wieloletnich dochodzeń, prowadzonych nie tylko przez lorda Pearsona - przy jego znacznych wysiłkach - stało się jasne, że BBC została w rezultacie kupiona przez EBI w imieniu UE. Wskutek tego ludzie z najwyższych kręgów zarządu BBC wydają się uważać siebie za stojących ponad prawem. Wkrótce zobaczymy, czy policja ze Scotland Yardu potwierdza taki obraz rzeczy.
Gabriele Stauner
Panie przewodniczący, panie i panowie! Będę dalej mówić o sprawozdaniu dotyczącym absolutorium dla innych instytucji. Pragnę przy tym podziękować sprawozdawcy, posłowi Lundgrenowi, za współpracę.
W takim stopniu, w jakim dotyczy to instytucji, w pierwszym rzędzie chciałabym wskazać, że musimy w końcu znaleźć podstawę prawną dla udzielenia im absolutorium w rozporządzeniu finansowym - w szczególności dotyczy to Rady. Obecna praktyka, w ramach której Parlament udziela absolutorium Sekretarzowi Generalnemu Rady i innym instytucjom, ani nie jest usankcjonowana rozporządzeniem finansowym, ani też nie jest zgodna z art. 274 Traktatu.
W szczególności w takich wrażliwych obszarach, jak kontrola budżetowa, odniesienie do "umowy dżentelmeńskiej”, zawartej jeszcze w latach 70-tych nie jest już właściwe i jest sprzeczne z zasadami jasności prawnej i prawdy prawnej. Dlatego też wzywamy Komisję do przedłożenia do września 2008 r. odpowiedniego projektu, mającego naprawić ten brak. Dlatego też proszę wszystkich posłów, aby poparli naszą poprawkę 1 w sprawie absolutorium dla Rady.
Teraz zajmę się znów kosztami wspólnej polityki zewnętrznej i bezpieczeństwa. Z uwagi na możliwie największą przejrzystość, absolutnie niezbędne jest, aby Rada oparła się w przyszłości pokusie nadania priorytety kosztom administracyjnym w stosunku do tych kosztów.
W tym roku, jak co roku, polityki budowy instytucji są obszarem, w którym prowadzenie kontroli budżetowej okazuje się przydatne. Weźmy na przykład Europejski Trybunał Audytorów, który nawet nie pofatygował się, aby ogłosić przetarg na rozbudowę własnej siedziby lub przenegocjować dotyczące jej umowy, nawet biorąc pod uwagę, że jest on odpowiedzialny za finansowanie.
Chciałabym również powrócić do sprawy przepisów dotyczących przyznawania kontraktów. Nie do pomyślenia jest przekazanie naszym obywatelom wymogu, aby każde małe miasto, które ma do realizacji kontrakt o wartości większej niż 200 000 euro, musiało ogłaszać przetarg w całej Europie, podczas gdy same instytucje nie przestrzegają przepisów dotyczących przyznawania kontraktów.
Jeszcze ostatnie słowo na temat Europejskiego Trybunału Audytorów. Bardzo żałuję, że zgodnie z naszym sprawozdaniem Europejski Trybunał Audytorów powinien być zorganizowany na wzór Europejskiego Banku Centralnego. Obawiam się renacjonalizacji tej instytucji, która powinna być wolna od wszelkich wpływów politycznych ze strony państw członkowskich.
Herbert Bösch
(DE) Panie przewodniczący! Po pierwsze chciałbym podziękować wszystkim, którzy pracowali nad przygotowaniem tego ważnego absolutorium za 2006 r. i poparli naszego sprawozdawcę.
Jest to prawdopodobnie najważniejsze absolutorium, udzielenia jakiego podjęliśmy się w ciągu obecnej kadencji. Dostrzegamy problemy i wciąż jeszcze mamy czas, by je rozwiązać. Chciałbym w tym miejscu przekazać nasze szczególne podziękowania Europejskiemu Trybunałowi Audytorów, znaczenie sprawozdań którego zwiększa się z roku na rok. Dobrze byłoby tylko, gdyby od czasu do czasu Europejski Trybunał Audytorów mógł oprzeć się pokusie populizmu. Pamiętamy stowarzyszenia ze stadnin koni i kluby golfowe - wszystko opiera się na nich. Były to oceny bardziej polityczne niż te, które wydawał Trybunał Audytorów.
Chciałbym podziękować Komisji Europejskiej, która w końcu wynegocjowała ściśle określone dalsze postępowanie wspólnie z nami - również pod presją naszego twardo mówiącego sprawozdawcy z tej komisji. Komisarz Kallas już wspomniał, jak zamierzamy działać w ciągu nadchodzących miesięcy. Składane przez państwa członkowskie deklaracje krajowe są ważne. Dziś nie ma z nami przedstawicieli Rady - widzimy to dobrze - nie zwracają oni uwagi na to, jak będą wykorzystane podatki pochodzące od ich podatników. Dlatego też my musimy to zrobić.
Osiągniemy postęp w politykach strukturalnych. Panie komisarzu Kallas, w polityce zewnętrznej nadal będziemy mieć trudności. Po raz pierwszy wskazaliśmy, że ta polityka zewnętrzna nie jest wystarczająco monitorowana, nawet jeżeli wydajemy na nią miliardy. W świecie międzynarodowych finansów zwykłą praktyką jest przyznawanie praw do głosu współmiernie do zobowiązań do wnoszenia wkładu. Jeżeli Unia Europejska wniesie na przykład ponad 40% środków na odbudowę Iraku, to chciałbym, abyśmy mieli ponad 40% praw do udziału i do współdecydowania. Przed nami wciąż długa droga, a więc pozostaje jeszcze wiele do zrobienia.
Dziś będziemy głosować nad dobrymi sprawozdaniami. Pozostaje teraz kwestia udzielenia im poparcia.
Kyösti Virrankoski
(FI) Panie przewodniczący! Po pierwsze pragnę podziękować sprawozdawcom oraz przewodniczącemu Komisji Kontroli Budżetowej za doskonałą pracę. Mamy teraz przed sobą 30 sprawozdań w sprawie absolutorium, dotyczących 2006 roku. Najważniejsze z nich dotyczy absolutorium dla Komisji, które odnosi się do 97% budżetu UE. Pozostałe dotyczą innych instytucji UE oraz odrębnych agencji.
Moim zdaniem sposób, w jaki kwestia absolutorium jest rozwiązywana przez Parlament, wymaga poprawy. Komisja Kontroli Budżetowej nie może być Europejskim Trybunałem Audytorów, a tym bardziej firmą świadczącą usługi księgowe. Przeprowadzenie przez nią szczegółowej kontroli administracji i rachunków 30 różnych jednostek jest fizycznie niemożliwe. Parlament musi zaufać specjalistom i opiniom jednostek urzędowych. Najważniejsze z nich to Europejski Trybunał Audytorów, wewnętrzne instytucje monitorujące oraz Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF).
Nawet najbardziej rygorystyczna szczegółowa kontrola rachunków i administracji skutkuje tylko czymś w postaci oczywistego stopnia szczegółowości, co nie sprawia, że wynik staje się jakoś bardziej wiarygodny. Nie ma żadnego bezpośredniego powiązania pomiędzy sposobem, w jaki prowadzi się prace nad absolutorium, a liczbą przedstawianych sprawozdań. Z drugiej strony, jeżeli na przykład Parlament udzieli absolutorium jednej agencji, to może to stanowić zbyt mocną gwarancję, że rachunki i administracja prowadzone były skrupulatnie.
Jeżeli Parlament naprawdę pragnie umocnić swoją rolę w procesie udzielania absolutorium, to powinien zrewidować stosowane przez siebie praktyki. W przeciwnym bowiem razie Komisja Kontroli Budżetowej zostanie zawalona pracą.
Janusz Wojciechowski
Panie Przewodniczący! W sprawozdaniu pana Jørgensena słusznie zostały wyeksponowane - w ślad za opinią Trybunału Obrachunkowego - problemy finansowania wspólnej polityki rolnej, a konkretnie, że niektórzy jej beneficjenci nie mają z rolnictwem nic wspólnego. Kluby golfowe, kluby krykieta, kluby jeździeckie, parki rozrywki niech się rozwijają, ale nie ze środków na wspólną politykę rolną.
Dziś po południu będziemy debatować w tej Izbie nad kryzysem żywnościowym i wzrostem cen żywności, a to jest przecież jedna z przyczyn tego kryzysu, że fundusze unijne, które powinny służyć wsparciu rolnictwa wspierają zupełnie inne biznesy, które doskonale mogą sobie radzić bez tej pomocy. Dlatego w pełni popieram wnioski zawarte w punktach 99 i 100 sprawozdania pana Jørgensena wskazujące na potrzebę takich zmian w finansowaniu wspólnej polityki rolnej, aby pomoc kierowana była wyłącznie do prawdziwych rolników - tych, którzy wykorzystują ziemię w celach rolniczych i takie zmiany powinny być wprowadzone jak najszybciej.
Paul van Buitenen
(NL) Chciałbym zacytować największego uczonego naszych czasów, Einsteina. Powiedział on: "Świat jest niebezpiecznym miejscem nie z powodu tych, którzy czynią zło, tylko tych, którzy patrzą na to i nic nie robią”. Dotyczy to również Parlamentu. Od wielu dziesięcioleci wiemy, że miało miejsce bardzo wiele fałszerstw dotyczących dodatków na asystentów, zwrotów kosztów ogólnych, zwrotów kosztów podróży, diet dziennych, środków dla grup odwiedzających oraz środków dla grup politycznych. Mam nadzieję, że Parlament zamierza w końcu coś z tym zrobić przed wyborami 2009 r. i że nie będą to tylko puste obietnice, z jakimi mamy do czynienia w ciągu ostatnich dziesięcioleci. W oczekiwaniu na to naprawdę uważam, że powinniśmy odroczyć absolutorium. Czuję, że trudno będzie "sprzedać” wyborcom fakt, że sami sobie udzielamy absolutorium.
Esko Seppänen
(FI) Panie przewodniczący! Pod kierownictwem wiceprzewodniczącego Komisji Europejskiej, Siima Kallasa, wykonana została wspaniała praca, dzięki której rachunki Unii Europejskiej staną się bardziej otwarte i przejrzyste. Wezwanie do opublikowania płatności jednolitych UE zasługuje na szczególne uznanie. Niemniej jednak, w moim kraju, Finlandii, dotacje krajowe są dwa razy wyższe, niż wartość pomocy UE. Niestety dane dotyczące odbiorców pomocy UE nie mówią całej prawdy na temat płatności jednolitych.
Pod presją Komisji Kontroli Budżetowej, Komisja ulepszyła sposób, w jaki sprawdzane są rachunki i przyrzekła dołożyć więcej wysiłków, aby odzyskać dokonane z niewłaściwych przyczyn płatności. Podobnie, obecnie dostępne są lepszej jakości informacje dotyczące finansowania w ramach działań zewnętrznych, dzięki sprawozdawcom i sprawozdawcom pomocniczym.
Mam nadzieję, że także w przyszłości stosowane będzie rygorystyczne podejście do monitorowania ogólnoeuropejskich partii politycznych i przestrzegania przez nie dotyczących ich zasad, w przeciwieństwie do tego, co można czasem wywnioskować z zachowania Parlamentu.
Jens-Peter Bonde
(DA) Panie przewodniczący! Przebyliśmy długą drogę, jeśli chodzi o otwartość i bitwę z nadużyciami w UE. Gdy po raz pierwszy zostałem wybrany w 1979 r., przewodniczący grup celowali w pobieraniu pieniędzy z kasy. Najpierw limuzyna z kierowcą opłacana przez Parlament, a następnie zaczerpnąć z funduszy poselskich, żeby dostać przelot w klasie biznes na tej samej trasie, plus mały bonus! Dziś przewodniczący stanowią przykład w trakcie operacji oczyszczania. Czeka nas jednak jeszcze daleka droga. Mieliśmy do czynienia z poważnym odbiciem w postaci decyzji większości dotyczącej nieujawniania sprawozdania z audytu wewnętrznego. Jakże możemy być strażnikami innych, jeżeli mamy czelność nie zajmować się własnymi problemami? Na dużych grupach ciąży wielka odpowiedzialność, a ponieważ następnym razem udział głosujących na Parlament może spaść poniżej 40%, co znacznie osłabi prawowity charakter wyborów.
Miałem kiedyś nadzieję, ze pewnego dnia będę mógł bez wahania głosować za przyjęciem pakietu rachunków rocznych, ponieważ już nie będzie czego krytykować. Jednak duże grupy ponownie zalecają, abyśmy przyklepali rachunki Komisji, nawet wtedy, gdy nie mamy do nich pełnego dostępu w celu ich sprawdzenia. Co powiedziałby audytor na pakiet ksiąg rachunkowych, gdyby nie miał dostępu do wszystkich załączników? Przez 14 lat z rzędu Trybunał Audytorów oświadczał, że nie może sprawdzać poprawności transakcji będących podstawą rozliczeń i dlatego niestety 29. rok z rzędu muszę głosować przeciw ich zatwierdzeniu.
Chciałbym jednak podziękować moim kolegom z Komisji Kontroli Budżetowej i innym posłom w tej Izbie za ich wspólną, przez wiele lat realizowaną inicjatywę, mającą na celu oczyszczenie UE. Gdy zaczęliśmy po raz pierwszy, w trakcie budżetu spotkałem osobę, która była znana, jako "mleko odtłuszczone”. Otrzymała ona 1,3 miliarda koron duńskich i była największym beneficjentem funduszy UE w Danii. Nie mogłem uzyskać nawet statystycznego rozbicia dotyczącego na przykład tego, co otrzymują najwięksi odbiorcy pieniędzy. W nadchodzących latach wszyscy odbiorcy wsparcia rolnego zostaną ujawnieni w Internecie. Cztery lata temu grupy robocze Komisji stanowiły wielką tajemnicę. Dzięki naszym wspólnym naciskom będziemy mogli teraz dowiedzieć się za pośrednictwem Internetu, kim są ci konsultanci. Ponadto w Komisji zawsze skutecznie popierał nas pan Kallas. Chciałbym wyrazić za to moje podziękowania. Gdy będę opuszczać Parlament 9 maja, będzie mi brakowało osób, z którymi pracuję. Dziękuję, panie i panowie! Przebyliśmy długą drogę, ale nie zaszliśmy wystarczająco daleko. Jestem jednak pewien, że będziecie kontynuować tę pracę.
Daniel Hannan
Panie przewodniczący! W 1944 r. Friedrich Hayek wyraził proroczą opinię, że gdy delegowanie określonych zadań technicznych odrębnym instytucjom staje się stałą praktyką, to jest to pierwszy krok na drodze do utraty przez demokrację jej uprawnień.
Koledzy powinni zadać sobie pytanie, w jakim stopniu kontrola demokratyczne sprawowana jest nad różnymi europejskimi agencjami. Możemy skłonić komisję do spraw zrównoważonego rozwoju, aby złożyła im wizytę lub wyrażać ogólne opinie na temat tego, jaki powinien być ich mandat, lecz ogólnie rola Parlamentu polega na przegłosowaniu niezbędnych spraw - co roku i bezwarunkowo. Unia Europejska jest więc napędzana przez skostniały aparat.
Uczciwie stwierdzam: nie ona jedna. W wielu państwach członkowskich, w tym w moim własnym, przebiega ten sam proces, w ramach którego wybrani przedstawiciele oddają swoje uprawnienia. To, co sprawia, że UE jest w tym niezwykła, to fakt, że te różne instytucje są oparte na niezwykle wątłych podstawach prawnych. To prawda, że ich istnienie zostanie usankcjonowane w konstytucji europejskiej. Ale ta konstytucja - okresowe przypominanie tego tej Izbie wydaje się niezbędne - została odrzucona przy urnie. Dlatego też wiele z tych agencji - Agencja Praw Człowieka, Agencja Obrony, Agencja Granic Zewnętrznych i tak dalej - jest w najlepszym razie nieprawidłowych, a w najgorszym - nielegalnych.
Jeśli chcecie uregulować ich status i stworzyć dla nich odpowiedni mandat, to pozwólcie ludziom wypowiedzieć się na temat tej konstytucji w obiecywanym kiedyś przez was referendum. Pactio Olisipio censenda est!
Esther De Lange
(NL) Panie przewodniczący! Dziś już wiele mówiliśmy na temat absolutorium dla Parlamentu. Dlatego też chcę ograniczyć się do uwagi, że ja, z całą pewnością dlatego, że jestem byłą asystentką, mam nadzieję, że statut asystenta, który już jest tak bardzo długo i szczegółowo omawiany, w końcu stanie się rzeczywistością, ponieważ - jeśli mamy być uczciwi - to bieżące przepisy dają zbyt wiele pola do manewru. To jest problem. Wielu posłów radzi sobie z tym właściwie, choć obecnie nie ma na to gwarancji. Dlatego też należy zaostrzyć zasady, a departamenty Parlamentu będą musiały podjąć bardziej skoordynowane działania w przypadkach niewłaściwego stosowania zasad. Jest to obszar, w którym nasze departamenty czasem popełniają błędy. Działo się tak i w przeszłości.
Chciałabym teraz skupić się na udzieleniu Komisji absolutorium i na czymś, co moim zdaniem jest głównym błędem, co ma miejsce co roku i wielu przyprawia o ból głowy: mówiąc szczegółowo, chodzi tu o trudne położenie, w jakim obecnie się znaleźliśmy pomiędzy szczeblem europejskim a krajowym; położenie, które wynika z faktu, że Komisja jest całkowicie odpowiedzialna za europejskie wydatki, podczas gdy 80% tych wydatków jest zarządzanych przez państwa członkowskie. Mówiono już, że miały miejsce korzystne wydarzenia, na przykład w sektorze rolnym. Jedynym jednak sposobem na wydostanie się z tego trudnego położenia są krajowe deklaracje w sprawie zarządzania, które już teraz są składane przez cztery państwa członkowskie. W sprawozdaniu posła Jørgensena, my, jako Parlament oświadczamy potocznym językiem, że w tym odniesieniu bieżące podsumowania roczne są tylko wstępnym krokiem ostrożności w kierunku tych oświadczeń o zarządzaniu. Jestem również świadoma, że dla wdrożenia deklaracji krajowych wymagane są zmiany w porozumieniu międzyinstytucjonalnym i w rozporządzeniu finansowym. W każdym razie, chwilowo jestem zadowolona z obietnicy złożonej przez Komisję w zeszłym miesiącu, że będzie ona zachęcać także inne państwa członkowskie do składania deklaracji krajowych. Celowo mówię: "chwilowo jestem zadowolona”, panie komisarzu, dlatego że wszystko wychodzi w praniu. Moja grupa będzie więc reagować na sposób, w jaki Komisja wywiązuje się ze swojej obietnicy poprzez konkretne działania, które będą realizowane w ciągu nadchodzących miesięcy. Ponadto fakt, że Rada jest tu dziś nieobecna wskazuje, że trzeba będzie osiągnąć jeszcze bardzo wiele. Rozważymy te wnioski, jeżeli spotkamy się tu znów za rok przy okazji absolutorium za rok 2007. A więc ciąg dalszy nastąpi!
Edit Herczog
(HU) Dziękuję, panie przewodniczący. Chciałbym omówić sprawozdanie na temat europejskich agencji. Co roku Parlament Europejski sprawdza sposób zarządzania europejskimi agencjami i w tym celu opiera się na pracach Europejskiego Trybunału Audytorów oraz Europejskiego Biura ds. Walki z Nadużyciami. W wyniku naszej długotrwałej, drobiazgowej wspólnej pracy analitycznej i przygotowawczej jesteśmy teraz w stanie wydać decyzję dotyczącą zarządzania w 2006 r. wspólnotowymi agencjami. Szczęśliwie, za zgodą Europejskiego Trybunału Audytorów, możemy zaproponować akceptację dla wszystkich agencji. Nie oznacza to jednak, że nie znaleźliśmy żadnych błędów w zarządzaniu, lecz że nie znaleźliśmy żadnych błędów, które byłyby dość poważne, aby uniemożliwić tę akceptację. Chciałabym również wskazać, że grupy polityczne już głosowały za jej przyjęciem, dużą większością demokratyczną, i teraz pragnę zaproponować tu, na posiedzeniu plenarnym, aby zaakceptować prace tych agencji, nawet jeżeli sprawozdawca nie uznał tego w swoim sprawozdaniu za całkowicie jednoznaczne. Dziękuję państwu za uwagę.
Margarita Starkevičiūt
(LT) Panie przewodniczący! Od początku sprawowania przeze mnie mandatu analizuję wyniki prac agencji UE w imieniu Porozumienia Liberałów i Demokratów na rzecz Europy. Chciałabym zaznaczyć, że w ciągu bieżącego roku liczba agencji uległa niemal podwojeniu. Pomimo pewnych krytycznych uwag zawartych w wystąpieniu sprawozdawcy odnośnie do prac tych agencji, uznaję za niezbędne, aby wspomnieć o pewnych pozytywnych zmianach w porównaniu z ubiegłym rokiem. Nastąpił wzrost przejrzystości i demokratycznej odpowiedzialności w wyniku realizacji sugestii Parlamentu, aby dokonywać oceny prac agencji we właściwych komisjach.
Niemniej jednak, niektóre problemy wciąż są aktualne. W tym kontekście powinniśmy ustalić miejsce działalności tych agencji w ramach systemu zarządzania UE. Jak już wspomniałam, liczba agencji znacznie wzrosła i to my ponosimy za to winę. Nawet sam Parlament podziela czasem opinię, że jest to pośredni sposób na rozbudowę biurokracji. Prawdopodobnie jednak podkreśla to potrzebę dokonania rewizji systemu zarządzania w UE oraz w Komisji Europejskiej, a w szczególności systemu zarządzania i administracji. Obecnie wdrażany jest cały szereg projektów mających na celu ulepszenie tego systemu. Wydaje się, że powinniśmy rozważyć bardziej radykalną reformę, która przyniosłaby pozytywne skutki i przyczyniła się do zwiększenia przejrzystości prac zarówno tych agencji, jak i Komisji.
Zbigniew Krzysztof Kuźmiuk
Panie Przewodniczący! Panie Komisarzu! W tej debacie chcę zwrócić uwagę na trzy kwestie.
Pomimo że Trybunał Obrachunkowy uznał, że w ogólnym przekroju sprawozdanie finansowe Wspólnot Europejskich rzetelnie przedstawia sytuację finansową na koniec grudnia 2006 oraz że nie znalazł rażących nieprawidłowości odnośnie środków własnych oraz dokonywanych wydatków, to stwierdził wiele błędów tak w kwotach zarejestrowanych w systemach księgowych, jak i w sprawozdaniach dostarczanych przez państwa członkowskie. Szczególny niepokój budzi fakt, że niektóre rodzaje nieprawidłowości powtarzają się co roku pomimo krytycznych uwag Trybunału Obrachunkowego i Parlamentu Europejskiego.
Niepokoi również ciągły wzrost zaległych zobowiązań budżetowych pozostających do spłaty, w szczególności w odniesieniu do starych państw członkowskich.
Po trzecie, na tym tle z satysfakcją chciałbym odnotować ogólną poprawę w wydatkach na wspólną politykę rolną osiągniętą głównie dzięki zastosowaniu systemu AJAX, który w znaczący sposób ogranicza ryzyko występowania nieprawidłowych wydatków.
Antonio De Blasio
(HU) Dziękuję, panie przewodniczący. Panie i panowie! W 2006 r. Unia Europejska przeznaczyła 39% swojego budżetu, kwotę 38,9 miliardów euro, na wydatki strukturalne. W sprawozdaniu rocznym Europejskiego Trybunału Audytorów ustalono, że Komisja Europejska podjęła szereg kroków dotyczących wykorzystania funduszy strukturalnych i funduszu spójności jako elementu swojego dalekosiężnego nadzoru. Podczas gdy finansowa absorpcja środków uległa wyraźnej poprawie, w sprawozdaniu zwraca się uwagę, że w 2006 r. co najmniej 12% przydziałów na projekty strukturalne nie mogło zostać odzyskanych. Jest to około 4 miliardów euro, a błędy dotyczące sposobu realizacji stwierdzono w 20% projektów.
Przez wiele lat mieliśmy do czynienia z licznymi problemami dotyczącymi wielopoziomowego zarządzania funduszami strukturalnymi i ich wspólnego zarządzania. Przyczyną stosunkowo dużego odsetka wykrytych nieprawidłowości i niewłaściwie dokonanych zwrotów jest w pierwszym rzędzie słaba skuteczność systemów kontrolnych w państwach członkowskich oraz opartych na nich systemów nadzorczych. Największym problemem, jaki dostrzegam, jest brak ujednoliconego modelu oceny, który byłby stosowany przez wszystkich, czy też systemu miary lub wzorców; brak też skutecznego sposobu mierzenia projektów.
Chociaż fundusze strukturalne stanowią niezwykle ważne źródło, które można przeznaczyć na wzajemny rozwój, to możemy jedynie uzyskać spadek liczby nadużyć wobec wspólnego portfela, jeżeli państwa członkowskie i Komisja Europejska będą działać wspólnie i zgodnie w kierunku zwalczania nielegalnego użycia pieniędzy. Skuteczność systemów nadzorczych państw członkowskich również wymaga poprawy oraz standaryzacji. Ponadto zasadnicze znaczenie ma to, aby Komisja uczyniła swój nadzór nad wydatkami strukturalnymi bardziej skutecznym poprzez ustalenie procedur zawieszania i dostosowywania oraz opracowanie nowego systemu sprawozdawczości dla państw członkowskich pamiętając, że problemy dotyczą 40% prowadzonych przez Komisję audytów. Mając to wszystko na uwadze, nasza delegacja proponuje udzielenie absolutorium. Dziękuję państwu za uwagę.
Inés Ayala Sender
(ES) Panie przewodniczący! Chciałabym wyrazić naszą satysfakcję z tego, że kolejny rok z rzędu poprawie ulega przejrzystość rachunków Unii Europejskiej pomimo tego, że Trybunał Audytorów wciąż pomaga nam przy bardziej zasadniczych aspektach tego systemu. Jest jednak prawdą, że dzięki konstruktywnemu dialogowi - żmudnemu, ale bardzo konstruktywnemu - z Komisją, w kontekście którego musimy zwrócić szczególną uwagę na wysiłki komisarzy do spraw rozwoju regionalnego i zatrudnienia, dokonał się prawdziwy postęp w zakresie różnych aspektów poprawy monitorowania wszystkich elementów związanych zarówno z zatrudnieniem, jak i z funduszami strukturalnymi.
Chcielibyśmy, aby współpraca nasza układała się tak samo z komisarzem do spraw stosunków zewnętrznych, który, mamy nadzieję, przyczyni się lub przyłączy do tych wysiłków.
Jeśli chodzi o Komitet Regionów, bardzo się cieszymy, ponieważ zrobiliśmy bardzo znaczny postęp i podczas gdy nadal oceniamy i monitorujemy bieg wypadków, to mamy uczucie, że naprawdę dokonał się znaczący postęp.
Jeśli chodzi o Europejski Trybunał Audytorów, to chcielibyśmy większej przejrzystości w przedstawianych przez niego deklaracjach interesów, zaś co do Rady zgadzamy się, że audyty wewnętrzne powinny stać się bardziej przejrzyste i skuteczne, ale nie poprzez piętrzenie przeszkód natury biurokratycznej, jak zdaje się sugerować zgłoszona poprawka.
Chris Davies
Panie przewodniczący! Mam kilka pytań. Z jakich przyczyn w Parlamencie, który jest przekonany do idei przejrzystości, nasze własne władze utrzymują w tajemnicy kłopotliwe sprawozdania, które ujawniają nieuczciwe praktyki posłów? Dlaczego nie obowiązuje posłów wymóg rozliczania się z wydatków natury ogólnej? Jak wiele z tych pieniędzy trafia do prywatnych kieszeni? Dlaczego utrzymujemy w tajemnicy nazwiska 407 posłów, którzy korzystają każdy z kwoty 27 000 euro wpłacanych na dobrowolny fundusz emerytalny? Dlaczego nie kontrolujemy tych posłów, którzy defraudują niemal 14 000 euro rocznie dokonując prywatnych płatności na ten fundusz z publicznej kieszeni? Czy istnieje jakikolwiek powód, inny niż zachłanność, który powstrzymywałby tych, od których staramy się uzyskać wskazówki - Prezydium, a czasem nawet Konferencję Przewodniczących - od wprowadzenia prawdziwych, tak długo oczekiwanych reform? To zaniechanie przynosi wstyd nam wszystkim w tej Izbie.
Astrid Lulling
(FR) Panie przewodniczący! Chciałabym tylko powiedzieć posłowi Daviesovi, że to on jest tym, który "przynosi wstyd tej Izbie”.
Panie przewodniczący! Powiedziawszy to, będę głosowała za udzieleniem panu absolutorium za 2006 r. Niestety, w towarzyszącym temu projekcie rezolucji widnieją pytania i uwagi, które albo wyważają już otwarte drzwi (ust. 58), albo są błędne, jak ustępy dotyczące dobrowolnego funduszu emerytalnego.
Pomimo ponawianych przez prezesa tego funduszu wysiłków w kierunku udzielania prawidłowych informacji, posłowie wciąż powtarzają plotkę o deficycie aktuarialnym w tym funduszu. Dzięki wzorowemu zarządzaniu, fundusz ten jest teraz w stanie zagwarantować nabyte prawa do roku 2060. Myślę, że do tego czasu wielu spośród nas już nie będzie żyło.
Jeśli chodzi o aktualizację stanowiska aktuarialnego (ust. 71), to została ona już przygotowana, ale musi najpierw zostać przedstawiona zarządowi tego funduszu. Chciałbym przy tym zaznaczyć, że Parlament zmarnował 36 000 euro na sporządzenie tak zwanego niezależnego sprawozdania aktuarialnego. Gdzie ono teraz jest? Jakie są zawarte w nim wnioski? Z tego co wiem, nie różnią się one od wniosków aktuariuszy funduszu.
Jeśli chodzi o punkty 72 i 73, należy dokonać rozróżnienia pomiędzy życzeniami poszczególnych członków Komisji Kontroli Budżetowej, a rzeczywistością wynikającą ze statutu posła. Twierdzenie, że ani obecni posłowie PE, ani inne przynależące osoby nie mogą dalej wpłacać składek do tego funduszu, jest zwyczajnie niezgodne z art. 27 statutu. Na szczęście życzenia kilku osób nie mają tutaj znaczenia, nawet, jeżeli są one tematem decyzji wydawanych w ramach rezolucji. Tu liczy się statut.

Grupa robocza Prezydium ds. statutu posłów, której członkiem jestem, wykonała swoje zadanie i przygotowała niezbędne środki, i to nie na podstawie życzeń przedstawionych w rezolucjach, lecz zgodnie z art. 27 statutu posłów, opublikowanego w Dzienniku Urzędowym w dniu 7 października 2005 r.
Bogusław Liberadzki
Panie Przewodniczący! Chciałem dołączyć do tych głosów, które oceniają pozytywnie procedurę absolutoryjną za rok 2006. Otóż zarówno Komisja, jak i Komisarze wykazali się dużym i wciąż rosnącym stopniem kooperatywności. Duże podziękowania należą się Trybunałowi Obrachunkowemu. Po prostu Trybunał dobrze spełniał swoją rolę.
Osiąganie celu w Unii ocenialiśmy wraz z gospodarowaniem środkami łącznie. To jest także bardzo pozytywny znak. Chciałbym bardzo wyraźnie podkreślić, że w procedurze absolutoryjnej uczestniczy de facto cały Parlament poprzez opiniowanie wniosków, przez poszczególne komisje merytorycznie właściwe. Chciałbym podziękować panu przewodniczącemu Böschowi za jego wielką pracę i cierpliwość oraz sprawozdawcom Jørgensenowi, Ruizowi i Stubbowi.
Niezwykle trudno jest uniknąć nieprawidłowości, ale rzeczą jeszcze ważniejszą jest je stwierdzić i zapobiec. Tę funkcję spełniliśmy.
Péter Olajos
(HU) Dziękuję, panie przewodniczący. Jako sprawozdawca pomocniczy, sprawozdawca komisji opiniodawczej komisji ENVI (Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności) w sprawie wyłączenia na 2006 r. chciałbym podziękować pani poseł Jutcie Haug i sprawozdawcy porządnie wykonaną pracę. Mam wrażenie, że praca czterech agencji, którymi się zajmowaliśmy, jest niezwykle ważna. To, co one robią stanowi bez wątpienia ogromną pomoc dla Parlamentu Europejskiego i wielu instytucji UE i w ten sposób przyczynia się do poprawy jakości życia obywateli UE.
Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób odgrywa ważną rolę w formułowaniu opinii dotyczących zwalczania nowych i pojawiających się chorób zakaźnych. Mógłbym dodać moje podziękowania za to, że w tym roku Węgry zajmują pierwsze miejsce w dziedzinie zapobiegania chorobom, ponieważ mieliśmy najmniejszą liczbę osób zakażonych tymi chorobami, przeciwko którym zorganizowano kampanię szczepień.
Praca Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska jest nieodzowna, jeśli chodzi o zbieranie i gromadzenie informacji dotyczących ochrony środowiska, a Europejska Agencja Leków odgrywa ważną rolę w ochronie zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt. Uważam, że współpraca tej agencji w zakresie opracowywania nowych leków jest niezmiernie ważna. Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności świadczy nieodzowne wsparcie w dziedzinach ochrony zdrowia zwierząt i roślin.
Ważne jest podkreślenie, że wszystkie agencje dokonały redystrybucji swoich budżetów rocznych. Jak wskazuje sprawozdawca, jest to skutkiem złożonego charakteru zadań. Użyteczne byłoby podkreślenie tej kwestii w planowaniu na przyszłość. Z zadowoleniem przyjmuję propozycje sprawozdawcy dotyczące znaczenia kontroli wewnętrznych i potrzeby jej wzmocnienia. Na koniec, chciałbym zwrócić uwagę na znaczenie dokumentu komisji wyjaśniającego rolę tych agencji. Agencje te będą odgrywać potrzebną rolę, ale wymogi przejrzystości i skuteczności dyktują potrzebę wyjaśnienia ich miejsca w strukturze sprawowania rządów w Unii. Dziękuję.
Szabolcs Fazakas
(HU) Panie przewodniczący! Dziękuję za udzielenie mi głosu. Doszliśmy do końca długiego, pełnego napięć procesu i dziś odbędzie się długo wyczekiwane głosowanie nad absolutorium za 2006 r., które w zasłużony sposób może zostać uznane za datę oznaczoną na czerwono i kamień milowy w annałach Parlamentu Europejskiego. Datę oznaczoną w kalendarzu na czerwono dlatego, że po raz pierwszy Europejski Trybunał Audytorów skonfrontował nas wszystkich z 12% odsetkiem błędów w odniesieniu do funduszy strukturalnych, który oczywiście został przedstawiony przez spragnione sensacji tabloidy jaki 4 miliardy brakujących euro. Komisja Kontroli Budżetowej, która ponosi w tym zakresie odpowiedzialność, wykonała wynikające z tego prace będąc w pełni świadoma swojej odpowiedzialności politycznej i profesjonalnej, z pomocą pana posła Jørgensena, duńskiego sprawozdawcy. Nie miała ona na celu wywołania skandalu lub sensacji o nieprzewidzianych skutkach, lecz chodziło jej o zastosowanie zasad przejrzystości w ujawnianiu informacji i przedstawienia projektów, które mogłyby dać gwarancję uniknięcia takich problemów w przyszłości. I tu znaleźliśmy bardzo dobrego partnera w osobie wiceprzewodniczącego Siima Kallasa, któremu chciałbym złożyć szczególne podziękowania. Jestem pewien, że wedle wszelkiego prawdopodobieństwa w przyszłości będziemy mogli rozwiązać wszystkie takie sprawy. Dziękuję.
Pierre Pribetich
(FR) Panie przewodniczący, panie i panowie! Chciałbym wspomnieć o pewnym ważnym aspekcie odnośnie absolutorium - chodzi o ocenę działań poprzez próbkowanie.
Gdy przygotowywałem swój dokument roboczy w sprawie zarządzania przez Komisję programem CARDS, dotyczącym pomocy dla Bałkanów, tylko 2,32% operacji mogło zostać poddanych w ramach absolutorium audytowi przez Trybunał Audytorów, w celu dokonania oceny metod zarządzania stosowanych przez Unię Europejską w trakcie działań zewnętrznych w tym regionie Europy. Jednym ze skutków tak małych rozmiarów próby było to, że Trybunał Audytorów nie był w stanie przeanalizować oddziaływania działań zewnętrznych w Czarnogórze, ponieważ spośród 256 sfinansowanych działań ani jedno nie zostało sprawdzone.
W jaki sposób można więc naprawdę zmierzyć wpływ w takich okolicznościach? Jaką wiarygodność naukową i finansową należałoby przypisać tym sprawozdaniom z oceny? Chociaż ze statystycznego punktu widzenia można wykorzystać takie małe próby do dokonania oceny zachowania się systemów, to jednak próby nadal muszą być reprezentatywne, co jednak nie miało miejsca w przypadku środków przeznaczonych na finansowanie działań w ramach programu CARDS w Czarnogórze. Europejscy podatnicy zbiorowo skorzystają na usprawnieniach stosowanych przez Trybunał Audytorów metod analizy prób, mającej na celu wyraźniejsze ustalenie skuteczności przyznawanych z budżetu środków.
Monica Maria Iacob-Ridzi
(RO) Chciałabym podkreślić dwie sprawy, które uważam za bardzo ważne z punktu widzenia absolutorium dla Komisji Europejskiej.
Pierwsza z nich dotyczy współudziału państw członkowskich w realizacji budżetu europejskiego. Chociaż dysponujemy procedurą wspólnego zarządzania przez Komisję i państwa członkowskie 80% europejskiego budżetu, to uważam, że powinniśmy wprowadzić nowe środki w celu zwiększenia udziału we wszystkich fazach procesu budżetowego.
Jeśli chodzi o kontrolę, popieram wprowadzenie deklaracji krajowych, zatwierdzanych przez trybunał rozrachunkowy każdego państwa członkowskiego, które skłonią rządy i agencje płatnicze do podjęcia odpowiedzialności za właściwe i obiektywne kierowanie funduszami Wspólnoty.
Niemniej jednak, reakcja w postaci zawieszenia wszystkich płatności w przypadku wykrycia jakichkolwiek wad, powinna być stosowana ze znaczną ostrożnością i tylko w przypadku wykrycia poważnych problemów w zarządzaniu funduszami europejskimi.
Drugim niezmiernie ważnym aspektem absolutorium dla budżetu są niepokojąco niskie poziomy absorpcji w nowych państwach członkowskich. To nie jest normalne zjawisko, aby we wszystkich nowych państwach członkowskich poziomy absorpcji były o 30% niższe, niż początkowo oczekiwana średnia.
Dla mnie nie oznacza to ich niezdolności do absorpcji funduszy europejskich, lecz raczej prawdopodobnie nadmiar biurokracji w instytucjach europejskich.
Richard Corbett
Panie przewodniczący! Znalazłem się w bardzo niecodziennej sytuacji, w której częściowo zgadzam się z tym, co przed chwilą powiedział poseł Hannan, wyrażając obawę w związku z mnożeniem agencji. Wydaje się, że agencje te tworzymy raczej w związku z dążeniem każdego państwa członkowskiego do posiadania jednej z nich na swoim terytorium, a następnie do rozrzucenia ich po obszarze Unii jak konfetti, niż zgodnie z realnymi potrzebami.
Jeżeli ta tendencja będzie się utrzymywać, to doprowadzi ona do sprawowania rządów kosztem, uczciwie mówiąc, Komisji, która jest naszym ciałem wykonawczym i która odpowiada przed Parlamentem, i to w sposób bardziej bezpośredni, niż agencje, nawet jeżeli mamy więcej środków do sprawowania nad nimi kontroli, niż to przyznał poseł Hannan.
Jeśli już zaczynam od niego, to musze zacząć od miejsca, w którym, jak zwykle, uderza w najwyższe tony i twierdzi, że te agencje zostały ustanowione nielegalnie. Jest to oczywiście całkowity nonsens. Wszystkie zostały powołane na mocy obowiązujących Traktatów, z właściwą i odpowiednią podstawą prawną. Inna sprawa, czy posunięcie to było mądre; oczywiście powinniśmy być bardzo ostrożni, zanim w przyszłości utworzymy nową agencję.
Costas Botopoulos
(EL) Panie przewodniczący! Parlament Europejski jest instytucją polityczną i myślę, że powinniśmy rozważyć sprawy, które omawiamy w polityczny sposób. Środek, który powinien łączyć nasze działania, uświadamia nam - moim zdaniem - dwie rzeczy. Pozwolę sobie przytoczyć dwa przykłady z naszych rozmów. Pierwszy z nich to sprawa niezależnych organów lub agencji. Istnieje oczywiście kwestia rozrostu wszystkich tych agencji; nie można jednak powiedzieć, że decentralizacja niezależnych agencji nie jest szczególnie korzystna. Ponieważ jednak mamy do czynienia z problemem wielkiego rozrostu, to czy mamy powiedzieć "nie” dla tych wszystkich niezależnych agencji? Oczywiście nie będzie to możliwe.
Druga sprawa dotyczy niesławnej sprawy wynagrodzeń naszych kolegów. Jest to z pewnością problem i mówiliśmy o tym już w komisji. Istnieje jednak ogromna różnica pomiędzy deklaracją, że mamy problem i nie udzielamy Parlamentowi wyłączenia na cały rok, a zgłaszaniem bardzo populistycznych uwag, takich jak ta, że wszyscy jesteśmy odpowiedzialni, i twierdzeniem, że brakuje przejrzystości. Jakże nie może być tu przejrzystości? My, członkowie tej komisji, widzieliśmy to sprawozdanie.
Siim Kallas
wiceprzewodniczący Komisji. - Panie przewodniczący! Chciałbym podziękować szanownym posłom, sprawozdawcy i członkom Komisji Kontroli Budżetowej.
Dyskusja w sprawie udzielenia absolutorium była w tym roku bardzo intensywna i Komisja złożyła kilka zobowiązań dotyczących podjęcia działań stosownie do spostrzeżeń i zaleceń Parlamentu. Będziemy kontynuować ten intensywny proces, który rozpocznie się w maju dyskusją w Komisji Kontroli Budżetowej dotyczącą naszych planów na następny rok.
Jest to intensywny proces i chciałbym zapewnić Parlament, że nasze uwagi traktujemy bardzo poważnie i realizujemy nasze wspólne projekty i pomysły dotyczące zwiększenia wiarygodności, współpracy z państwami członkowskimi oraz zwiększenia odpowiedzialności państw członkowskich w zagadnieniach związanych ze wspólnym zarządzaniem. Taka jest nasza wspólna linia; będziemy pracować poważnie nad tymi wszystkimi planami działań i projektami.
Istnieją różne rodzaje agencji. Po pierwsze, agencje wykonawcze, za które wyraźnie odpowiedzialna jest Komisja, i za działalność których udzielacie Komisji absolutorium. Mamy kilka agencji wykonawczych, ale zdecydowaliśmy się na moratorium, jeśli chodzi o powoływanie nowych agencji.
Jakie są obawy dotyczące tradycyjnych agencji? Problem ze sprawowaniem rządów jest poważny i istnieje kilka słabych punktów, które dotyczą sposobu administrowania i postępowania z tymi agencjami. Powinniśmy zapewne zorganizować poważne dyskusje dotyczące kwestii sprawowania rządów, ale również nie powinniśmy niedoceniać politycznych spostrzeżeń na temat ich pracy - tego, co robią i jakie są rzeczywiste korzyści. Parlament ma bardzo ważną rolę do odegrania, jeśli chodzi o ocenę tego, jak bardzo są one skuteczne. Nie powinniśmy też niedoceniać pozytywnych aspektów zarówno decentralizacji, jak i rozmieszczenia instytucji europejskich na całym terytorium Europy. To nie jest taki zły pomysł, jeżeli każdy weźmie pod uwagę swój własny kraj.
Chciałbym podziękować raz jeszcze za cały wasz udział, uwagi, debaty i dyskusje. Będziemy kontynuować nasze działania w sprawie zobowiązań i planów działań.
Dan Jørgensen
sprawozdawca. - (DA) Panie przewodniczący! Chciałbym podziękować panu komisarzowi Kallasowi. Wyraźnie widać, że przechodziliśmy przez proces, w trakcie którego na naszej drodze było nieco wybojów. Doszło do konfliktu pomiędzy nami tu w Parlamencie, a Komisją. Jest to jednak konflikt, który udało się nam przekształcić w dialog. Doprowadził on do pewnych dobrych wyników oraz korzystnych zobowiązań ze strony Komisji, jak również do powstania pewnych bardzo konkretnych planów działań, zawierających szczegółowe terminy i określone kryteria sukcesu. Musimy przetrwać czasy, w których niektórzy posłowie z bardziej eurosceptycznych ugrupowań mówią: "to tylko słowa, i to słowa, które wcześniej już były wypowiadane”. To nie jest prawda! Na pewno nie jest to prawda nie tylko w odniesieniu do słów, ale też szczególnych działań, których przeprowadzenie obiecuje teraz Komisja. Niektóre środki już zostały wdrożone. Ponadto wyznaczono pewną liczbę bardzo dokładnych terminów, które będziemy teraz mogli monitorować. Najważniejszym elementem jest to, że teraz mamy komisarza, który będzie spotykać się z komisją raz w miesiącu, aby śledzić ten proces. To naprawdę wielki postęp.
Podsumowując, chciałbym przypomnieć, dlaczego te problemy mają miejsce. Jedną z przyczyn jest to, że znacząca część funduszy jest zarządzana wspólnie, tj. 80% funduszy UE podlega zarządzaniu państw członkowskich. To właśnie do odpowiedzialności Komisji należy przestrzeganie Traktatu i jest to krzyż, który musi ona nieść. Dlatego też ostro krytykujemy Komisję. W rzeczywistości jednak większa część winy leży po stronie państw członkowskich. Z tego powodu my tutaj, w Parlamencie, tak stanowczo popieramy pomysł rocznych krajowych deklaracji z audytu, podpisywanych na odpowiednim szczeblu politycznym - czyli przez ministra finansów. W kilku krajach praktyka ta już jest stosowana - w Danii, Holandii, Wielkiej Brytanii i Szwecji. Gdybyśmy mogli uzyskać coś podobnego we wszystkich krajach UE, to odkrylibyśmy, że takie zobowiązania dotyczące audytu traktowane są bardziej poważnie przez poszczególne kraje. Myślę, że naprawdę moglibyśmy zyskać bardzo dobre narzędzie eliminacji tych dziedzin, w których sprawy w poszczególnych krajach nie idą zbyt dobrze.
José Javier Pomés Ruiz
sprawozdawca. - (ES) Panie przewodniczący! Czasami nie widzimy całego lasu, a tylko drzewa. Musimy naturalnie powiedzieć, co idzie źle w tej procedurze absolutorium, ale czasem zapominamy, jak wiele spraw idzie dobrze, jak wiele niezwykle kompetentnego personelu pracuje w Komisji i w tej Izbie - w Parlamencie - w tym woźnych, tak liczne służby, tłumaczy pisemnych i ustnych którzy świadczą usługi na doskonałym poziomie. Zapominamy o tym, jak dobrze potrafimy wykorzystać budżet przeznaczony na realizację naszych celów o tym, że Parlament i Komisja czynią coraz większe postępy w zakresie polityki przejrzystości.
Wciąż istnieje pewne wyzwanie, bardzo istotne dla Parlamentu: polityka komunikacji i informacji. Stanowiła ona jeden z celów Parlamentu na 2006 r. Nie jestem zadowolony z postępów w tej dziedzinie. W ciągu roku czekają nas wybory, potrzebujemy wiedzieć, jak mamy osiągnąć nasz cel, czyli poprawę naszych procedur informacyjnych i utrzymanie dotychczasowego poziomu przejrzystości. Zasada przejrzystości - a to właśnie ja byłem autorem tego sprawozdania - nie jest sprzeczna z posiadaniem takich dokumentów, które nie są jawne, co ma miejsce w państwach członkowskich, u dziennikarzy, w przedsiębiorstwach i w rodzinach. Z punktu widzenia naszej pracy to dobrze, że istnieją takie poziomy kryteriów przygotowywania dokumentów, które nie przechodziły przez sito aprobaty publicznej i w związku z tym muszą stanowić tajemnicę tych z nas, którzy pracują nad tymi zagadnieniami.
Jestem całkowicie zadowolony z dostępu, jaki miałem do wszystkich informacji; myślę, że przedstawiane przeze mnie sprawozdanie dotyczące rachunków Parlamentu to sprawozdanie odpowiedzialne. Mówię, że należy udzielić absolutorium dla rachunków Parlamentu, ponieważ Parlament, jeżeli wolno mi to powiedzieć, funkcjonuje bardzo dobrze, znacznie lepiej niż niektóre parlamenty krajowe, w znacznie bardziej przejrzysty sposób i z personelem, który pracuje więcej godzin, niż pracowałby w podobnych parlamentach.
Oczywiście nie mówię, że jest nieskazitelny: musimy pracować dalej. Przed nami nadal długa droga, ale w tym roku politycznym mamy korzystny obraz sposobu, w jaki wykorzystaliśmy pieniądze, przekazane nam przez naszych obywateli. Wykorzystaliśmy je dobrze, przejrzyście i spójnie.
Hans-Peter Martin
sprawozdawca. - (DE) Jutta Haug w uzasadnieniu i w tekście głównym opisała moje krytyczne uwagi jako odrażające i skandalizujące. Chciałbym tu odczytać kilka wyjątków: "Przywódcy państw i rząd wynajdują jedną agencję po drugiej. Te agencje marnują nasze pieniądze. Nie ma żadnych odpowiednich kontroli odnośnie do tego, czy te agencje są naprawdę niezbędne. Istnieje szeroki, wolny od kontroli obszar, gdzie nikt naprawdę nie ponosi odpowiedzialności. Żadne planowanie nie jest oczywiste. Tworzy się agencje jedną po drugiej po to, by otrzymywać zgodę na rozwiązanie trudnych tematów poprzez zobowiązanie do powołania jakiejś interesującej agencji.”
To wszystko są cytaty wypowiedzi Herberta Böscha. Są one znacznie bardziej krytyczne, niż to, co sam napisałem. Aha! Kiedy ja piszę coś takiego, to jest to "skandalizowanie”, ale Herbert Bösch jest oczywiście członkiem tej partii i pasuje do niej. Tak, już tego doświadczałem. Oto co mam na myśli, mówiąc o obowiązującym tu "podwójnym języku”. Jest to hipokryzja "specjalnej” klasy, gdy ludzie mówią: "to straszne wspominać jawnie o skandalu w oficjalnym dokumencie Parlamentu”, a następnie sami publicznie wygłaszają krytyczne uwagi. W tym Parlamencie mamy do czynienia z jednym zasadniczym problemem.
Ludzie mogą mieć oczywiście różne opinie na temat udzielenia lub nieudzielenia absolutorium, ale fragmenty, które odczytałem na początku, tego nie dotyczą - całkowicie nie. Dotyczyły one raczej podstawowych rozważań, w trakcie których, gdy już do nich dojdzie, istnieje okazja pokazania ich prawdziwego oblicza, ludzie ponownie ukrywają to, co się tutaj dzieje. To jest naprawdę wielki problem demokracji w Europie, że tutejszy system nie ma zdolności samoregulacyjnych, że obejmuje tylko wzajemne poklepywanie się po plecach.
Panie przewodniczący! Ja również chciałbym otrzymać pozwolenie na złożenie osobistego oświadczenia na mocy art. 145 pod koniec debaty.
Christofer Fjellner
sprawozdawca. - (SV) Chciałbym skorzystać z tej okazji, aby przedstawić konstruktywną krytykę Komisji i zdecentralizowanych agencji, ponieważ wciąż uważam, że sprawozdawca, poseł Hans-Peter Martin, nie zdołał tego uczynić. Jako sprawozdawca odpowiedzialny za to zagadnienie w przyszłym roku, chciałbym skupić się na trzech głównych sprawach. Zostały one również poruszone w sprawozdaniach.
Pierwsza z nich to dokonanie oceny możliwości, jakie może stwarzać połączenie funkcji administracyjnych większości mniejszych agencji, i uwolnienie w ten sposób zasobów i wiedzy specjalistycznej, w zgodności ze złożonymi ramami prawnymi tworzącymi otoczenie agencji. Wiele spośród zdecentralizowanych agencji ma trudności z przestrzeganiem na przykład nadrzędnych zasad budżetowych, rozporządzenia finansowego lub prawodawstwa dotyczącego zamówień itp. Często powraca tu taka opinia. Mam nadzieję, że Komisja nada tej sprawie dalszy bieg.
Proponujemy również, aby niezależne agencje, podobnie jak inne instytucje, zredukowały swoje środki przeznaczone na wydatki związane z personelem o procent równy liczbie stanowisk, które, jak się uważa, pozostaną nieobsadzone. Uważam, że w ten sposób można uwolnić znaczące środki.
Wreszcie proponujemy, aby dochody przeznaczone na ten cel, corocznie wpłacane przez agencje do Komisji, a następnie zwracane, były pomniejszane zgodnie z projektem zawartym w budżecie, który uchwala Parlament Europejski drogą decyzji.
To są trzy sprawy, które chciałbym teraz wnieść do bieżącego dialogu z Komisją i zdecentralizowanymi agencjami, zanim przejmę proces udzielania absolutorium.
Na koniec, chciałbym również powiedzieć coś na temat specjalnego sprawozdania Trybunału Audytorów w sprawie systemów kontroli, inspekcji i sankcji, związanych z zasadami ochrony rybostanów Wspólnoty. Jest to mimo wszystko spójne ze sprawą absolutorium dla Komisji, którym dziś się zajmujemy, a w sprawie którego Trybunał Audytorów przedstawił miażdżącą krytykę. Krytyka ta musi doprowadzić do szeroko zakrojonej reformy wspólnej polityki rybołówstwa.
Trzy sformułowane przeze mnie wnioski, które można również znaleźć w sprawozdaniu, nad którym będziemy głosować, brzmią: pierwszy i najważniejszy jest taki, że nie do przyjęcia jest ustalanie przez państwa członkowskie, rok po roku, kwot na poziomie wyższym od zalecanego przez naukowców zajmujących się zrównoważonym rybołówstwem; po drugie, Komisja i państwa członkowskie muszą postępować bardziej zdecydowanie przy zwalczaniu nadużyć w stosunku do systemu kwotowego, i po trzecie, musimy przygotować nową politykę rybołówstwa, w ramach której istnieć będą silniejsze bodźce i powody dla zawodowych rybaków, skłaniające ich do ochrony zasobów. To są trzy dodatkowe myśli. Chciałbym, aby państwo potraktowali je poważnie w sprawozdaniu, nad którym będziemy dziś głosować.
Hans-Peter Martin
sprawozdawca. - (DE) Panie przewodniczący! Wyłączył pan mikrofon, gdy nazwałem pana despotą. Chciałbym powiedzieć, dlaczego tak postąpiłem.
Od marca 2007 r. oczekuję na odpowiedź w niezwykle ważnej sprawie, dotyczącej popełnionego przez ten Parlament błędu, który jest poważny dla mnie osobiście, jak i dla mojej politycznej pracy. Zostałem bowiem włączony w skład grupy, z którą zawsze walczyłem dlatego, że uważam ją za zakamuflowanych nazistów. W związku z tym wystosowałem do pana długie osobiste pismo. W międzyczasie złożyłem skargę do Rzecznika Praw Obywatelskich.
Jeśli chodzi o moje jednominutowe wystąpienia, panie przewodniczący, to wszystkie pańskie taktyki ma pan w małym palcu i gdy przychodzi czas na mój ruch, nie pozwala mi pan go wykonać i dlatego też nazywam pana despotą. Nazywam pana również despotycznym przewodniczącym, ponieważ w trakcie tak zwanych wypadków w dniu 12 grudnia wybrał pan określonych posłów, i to nie członków partii, do której wówczas pan jeszcze należał, ale wyraźnie tych, którzy wpadli panu w oko.
Nazywam pana despotą także dlatego, że wciąż wyłącza pan mikrofon, gdy przemawiam i mówi: "nie, nie udzieli mi pan tej odpowiedzi”. To zaskakujące, że teraz pozwala mi pan skończyć wystąpienie.
Ponadto nazywam pana despotycznym przewodniczącym, ponieważ na podstawie tej dodatkowej, umożliwiającej działanie interpretacji, która - i nie jestem jedynym, który jest o tym przekonany - jest nie do utrzymania, mogą w rzeczywistości być realizowane procedury, na które naprawdę nie ma miejsca w prawdziwym Parlamencie, a przynajmniej nie tak, jak uczyłem się tego w szkole. Dla mnie to jednak było bardzo dawno - jeśli czytaliście mój życiorys - że konieczny okazał się wybór takiego sposobu wyrażania. Aby do tego doszło, bardzo wiele musiało się wydarzyć.
Jestem jednak przekonany, że na takie despotyczne podejście pozwolił sobie pan właśnie dlatego, że w istocie nie dotyczyło to poszukiwania wyjaśnień w sprawie dodatku na sekretariat. Pozwolił pan postawić mnie pod pręgierzem w wyniku absurdalnych błędów w rodzaju tych, które mogą się przydarzyć każdemu. Tak, każdemu - i jestem pewien, że dotyczyło to każdego posła w tej Izbie. Przyćmiewają one jednak fakt, że zgodnie z wynikami dochodzeń wewnętrznych, co najmniej 80 milionów euro musiałoby zostać odzyskane od posłów Parlamentu, gdyby miało miejsce równe traktowanie i obowiązywała proporcjonalność środków finansowych. Te jednak nie istnieją i dlatego też utrzymuję, że moim zdaniem, pan - jako polityczny przedstawiciel 14% austriackich wyborców - jest niestety despotycznym przewodniczącym, który wyrządza niepotrzebne szkody temu Parlamentowi oraz ważnej idei Europy, która za nim stoi. Od dawna czekam, aby ujrzeć prawdziwy, uczciwy, demokratyczny Parlament, w którym użycie takiego wyrażenia nie będzie ani potrzebne, ani pożądane.
Przewodniczący
Panie pośle Martin! Nasz Parlament jest wolny. Dlatego też, ponieważ taki jest mój obowiązek, pozwoliłem panu mówić, zgodnie z art. 145 Regulaminu. Nie chcę wydawać sądów na temat pańskiego wyjaśnienia, powiem tylko, że zastosowałem postanowienia Regulaminu Parlamentu w sposób uczciwy, tak, aby dać panu sposobność powiedzenia tego, co pan powiedział. W moim własnym imieniu powiedziałbym, że staram się być sprawiedliwy i obiektywny i że udaje mi się to w postępowaniu z wszystkimi posłami do Parlamentu.
Debata została zamknięta. Głosowanie odbędzie się dziś.
(Posiedzenie zostało zawieszone o godz. 11.35 i wznowione o godz. 12.00)
