Verontrustende situatie in de opvangcentra voor immigranten, met name op de eilanden Mayotte en Lampedusa (debat) 
De Voorzitter
Aan de orde zijn de verklaringen van de Raad en de Commissie over de verontrustende situatie in de opvangcentra voor immigranten, met name op de eilanden Mayotte en Lampedusa.
Alexandr Vondra
fungerend voorzitter van de Raad. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik ben u dankbaar dat u mij de gelegenheid geeft om te spreken over de situatie van de asielzoekers- en detentiecentra in de Europese Unie, waarvan u er twee hebt uitgelicht: Mayotte en Lampedusa. Ik ben er mij zeer goed van bewust dat u deze centra scherp in het oog houdt, dat enkelen van u daar op bezoek zijn geweest en dat u bezorgdheid hebt getoond over de omstandigheden in een aantal van deze centra.
Om te beginnen wil ik de aandacht vestigen op twee grondbeginselen die in dit debat centraal staan. Ten eerste moeten wij, wanneer onderdanen van derde landen internationale bescherming nodig hebben, ons volledig houden aan de afspraken die wij hebben gemaakt in het kader van verschillende internationale overeenkomsten. Ten tweede moeten wij de mensenrechten en de waardigheid van immigranten en hun familieleden volledig eerbiedigen.
Wij zijn ons goed bewust van de druk die ontstaat door de binnenkomst van immigranten en asielzoekers in de Europese Unie. Deze druk is bijzonder groot aan de zuidelijke en oostelijke grenzen van de Unie.
Wij hebben hierop gereageerd door in de loop van het afgelopen decennium een effectief Europees asiel- en immigratiebeleid te ontwikkelen. De flinke stijging van het aantal binnenkomende immigranten wijst er echter op dat dit beleid moet worden aangescherpt en verder moet worden ontwikkeld.
Dit is iets wat we intern moeten doen, zodat we op het gebied van asiel en immigratie onze eigen gemeenschappelijke normen en voorschriften kunnen vastleggen. We moeten echter ook naar buiten toe optreden, in het kader van een partnerschap met de herkomst- en doorreislanden, zodat we migratiestromen efficiënter kunnen beheren.
Alle partijen zullen van een dergelijke aanpak profiteren. De vormgeving en ontwikkeling van een Europees asiel- en immigratiebeleid is ook afhankelijk van uw inbreng. Ik ben het Parlement dankbaar voor zijn positieve bijdrage en ik ben ervan overtuigd dat we constructief kunnen samenwerken om dit belangrijke beleidsterrein verder te ontwikkelen.
U hebt de aandacht specifiek gevestigd op de situatie op de eilanden Mayotte en Lampedusa. We moeten in deze twee gevallen duidelijk onderscheid maken tussen twee soorten migratiestromen. De migratiestromen waarvan op Lampedusa en Mayotte sprake is, kunnen worden getypeerd als gemengde stromen: sommige van de betrokken onderdanen van derde landen vragen internationale bescherming aan, terwijl andere met zekerheid in de categorie van economische immigranten thuishoren.
Voor wat betreft de eerste categorie, de immigranten die internationale bescherming aanvragen, zou ik uw aandacht willen vestigen op de minimumnormen voor de opvang van asielzoekers in de lidstaten, zoals vastgesteld in de in 2003 aangenomen Richtlijn 2003/9/EG. Deze richtlijn is al door de lidstaten omgezet in de nationale wetgeving en het is de taak van de Commissie om ervoor te zorgen dat de bepalingen van deze richtlijn volledig en op de juiste wijze worden toegepast.
In december 2008 heeft de Commissie bij het Europees Parlement en de Raad een voorstel ingediend om deze richtlijn te wijzigen en aan te passen. Aangezien de medebeslissingsprocedure hier van toepassing is, zal het Europees Parlement volledig worden betrokken bij de onderhandelingen over dit nieuwe voorstel. De Raad zal dit voorstel binnenkort behandelen en ziet uit naar samenwerking met u.
De geachte afgevaardigden dienen zich ervan bewust te zijn dat in het specifieke geval van Mayotte, dat tot het Franse overzeese grondgebied behoort, de communautaire wetgeving niet van toepassing is.
Ten aanzien van de tweede categorie, andere onderdanen van derde landen die illegaal het grondgebied van een lidstaat zijn binnengekomen, hebben de bevoegde autoriteiten van de lidstaten het recht de personen van deze categorie vast te houden in afwachting van een terugkeerbesluit en/of ter vergemakkelijking van de uitvoering van een dergelijk besluit. Het kan zijn dat detentie de enige mogelijkheid is wanneer onderdanen van derde landen zonder reisdocumenten moeten worden geïdentificeerd.
De detentiewetgeving en -praktijk zijn altijd zeer verschillend geweest van lidstaat tot lidstaat. De onlangs aangenomen richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven, voorziet in specifieke principes en voorschriften voor detentie. Op deze manier wordt voor dit beleidsterrein een gemeenschappelijk rechtskader gevormd.
In deze richtlijn wordt duidelijk bepaald dat detentie met het oog op uitzetting alleen mag worden toegepast indien in het betreffende geval geen minder dwingende maatregelen mogelijk zijn, en alleen op specifieke, zeer beperkte gronden. De richtlijn stelt bovendien dat detentie zo kort mogelijk moet duren, regelmatig door een rechterlijke instantie moet worden getoetst en dat daarvoor een met feitelijke en juridische redenen omkleed besluit vereist is. Er moet ook worden benadrukt dat de richtlijn duidelijke beperkingen oplegt aan detentie en duidelijk bepaalt op welke gronden een detentieperiode mag worden verlengd en wat de maximale duur ervan is.
Ten aanzien van de detentieomstandigheden wordt in de richtlijn ook duidelijk bepaald dat voor detentie doorgaans gebruik wordt gemaakt van speciaal daarvoor bestemde accommodatie of dat onderdanen van derde landen in elk geval gescheiden moeten zijn van gewone gevangenen, en dat de rechten van gevangenen, met name van gevangenen met een gevoelige status, waaronder minderjarigen en gezinnen, moeten worden geëerbiedigd.
Voor wat betreft de terugkeer van illegale immigranten is de onlangs aangenomen richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven, reeds van kracht. De bepalingen van deze richtlijn dienen nu door de lidstaten binnen twee jaar te worden omgezet in de nationale wetgeving.
Dit algemene juridische kader onderstreept ons absolute streven dat onderdanen van derde landen die met het oog op uitzetting worden vastgehouden, op een humane en waardige manier worden behandeld en dat hun grondrechten ten volle worden geëerbiedigd. Daarmee worden bovendien via de meest recente wetgeving gezamenlijk overeengekomen normen inzake het terugkeerbeleid vastgesteld.
Dit kader strookt niet alleen met de grondbeginselen die ik in het begin van mijn betoog heb uiteengezet, maar geeft deze beginselen ook rechtskracht. Ons asiel- en immigratiebeleid is aldus geworteld in de rechtsstaat en zorgt ervoor dat de mensenrechten en de persoonlijke waardigheid worden geëerbiedigd.
Jacques Barrot
vice-voorzitter van de Commissie. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, zoals de heer Vondra daarnet heeft gezegd, begint zich nu inderdaad een rechtskader af te tekenen. Dit kader krijgt in de eerste plaats gestalte door de 'terugkeerrichtlijn', het eerste horizontale document dat de normen in de lidstaten op het gebied van terugkeer harmoniseert. Met de richtlijn worden de ter zake dienende bepalingen van het Europees Verdrag voor de bescherming van de rechten van de mens opgenomen in het Gemeenschapsrecht en wordt voorzien in communautaire controlemechanismen voor toezicht op de naleving van het acquis.
Ik weet best dat sommigen onder u deze richtlijn ontoereikend achten. Voor mij vormt ze echter een communautair instrument waarmee we de naleving van het acquis kunnen controleren. Door toe te zien op de tenuitvoerlegging ervan - en ik wijs u erop dat de omzettingstermijn loopt tot 24 december 2010 - zal de Commissie zorg dragen voor de strikte naleving van de grondbeginselen inzake eerbiediging van de rechten van migranten en in het bijzonder nagaan wat de impact is van de bepalingen voor detentie.
Ik heb zelf gezegd dat ik nauwlettend zou toezien op de omzetting en ervoor zou zorgen dat sommige lidstaten het niet als excuus gebruiken om de detentieperioden die ze momenteel hanteren te verlengen. Andere lidstaten, waar de detentieduur nog onbeperkt is, zullen verplicht worden de in de richtlijn genoemde termijn na te leven.
Onze tweede uitgangstekst is het document dat de Commissie op 3 december 2008 heeft aangenomen en dat de voorwaarden voor opvang van asielzoekers betreft. Ik hoop, mijnheer Deprez, dat de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken zich spoedig over deze tekst zal buigen, zodat we vorderingen kunnen maken met dit nieuwe asielbeleid.
Ik wijs erop dat deze tekst duidelijke regels bevat voor detentie, met volledige inachtneming van de grondrechten, en detentie beperkt tot uitzonderlijke gevallen. We hebben het hier uiteraard over asielzoekers. De tekst houdt daarnaast beter rekening met de behoeften van kwetsbare asielzoekers en zal eveneens de toegang tot de arbeidsmarkt voor asielzoekers vergemakkelijken. We hebben nu dus een rechtskader en dit moet uiteraard in de praktijk gebracht worden.
Dan zal ik nu ingaan op de vragen die het Parlement met dit debat heeft willen stellen. De Commissie is zich bewust van de moeilijke situatie waarmee de Italiaanse autoriteiten geconfronteerd worden vanwege de massale toestroom van illegale immigranten en asielzoekers aan de zuidkusten van het land, en met name op Lampedusa. Tot nu toe is Italië erin geslaagd toegang te verlenen tot zijn grondgebied, waardoor de levens van talloze migranten zijn gered. Italië heeft tevens een procedure ingevoerd om asielaanvragen naar behoren te onderzoeken. De Commissie wijst er tevens op dat Italië in de helft van de individuele gevallen heeft erkend dat er behoefte is aan internationale bescherming, waaruit overigens ook blijkt dat zich in deze toestroom van illegale immigranten ook asielzoekers bevinden.
Al jarenlang maakt de Commissie financiële middelen vrij om met name een aantal lidstaten bij te staan, waaronder Italië. Dit is het geval met het Praesidium-project en bij de noodmaatregelen in het kader van het Europees Vluchtelingenfonds. Verder heeft de Commissie enkele weken geleden noodhulp ter waarde van 7 miljoen euro goedgekeurd.
Als Italië dit noodzakelijk acht, is de Commissie bereid zich te buigen over een nieuwe aanvraag voor noodhulp uit hoofde van de begroting 2009, teneinde de opvangstructuren te verbeteren, zowel op Lampedusa als op Sicilië en het vasteland, en aldus de Italiaanse autoriteiten in staat te stellen de individuele situaties van migranten naar behoren te onderzoeken. Ik zal zelf binnenkort naar Lampedusa gaan, evenals naar Malta, om de situatie ter plaatse te onderzoeken.
Ik ben me er ook terdege van bewust dat een van de oplossingen de totstandbrenging zou zijn van een degelijk kader voor samenwerking met Libië, dat het voornaamste doorreisland is op de migratieroutes vanuit Oost-Afrika. Ik sluit me aan bij de pogingen van mevrouw Ferrero-Waldner om snel resultaat te boeken in de lopende onderhandelingen. Dat is namelijk een sleutelkwestie. Als deze onderhandelingen niet succesvol worden afgerond, zal het buitengewoon moeilijk worden om alle problemen waarmee we te maken hebben het hoofd te bieden.
Dan kom ik nu bij Mayotte. De "terugkeerrichtlijn” voorziet weliswaar in specifieke regels betreffende de voorwaarden voor terugkeer, waarin met name de klemtoon wordt gelegd op minderjarigen en gezinnen, maar deze communautaire regels zijn nog niet van toepassing op het grondgebied van Mayotte. De Europese Unie erkent Mayotte als Frans grondgebied, maar Mayotte heeft de status van een overzees gebied en niet van een ultraperifere regio. Het privaatrecht is er dan ook niet van toepassing, maar Frankrijk moet wel rekening houden met de aanwijzingen en verzoeken van de Raad van Europa, en ik meen dat de Franse autoriteiten zich momenteel buigen over andere opvangvoorwaarden op Mayotte. Inderdaad is het Europees recht niet van toepassing. Het Gemeenschapsrecht is namelijk niet rechtstreeks van toepassing op een grondgebied dat geen ultraperifere regio is.
Dat zijn de opmerkingen die ik wilde maken. Ik wil het Parlement nogmaals duidelijk maken dat de voorwaarden voor opvang van illegale immigranten, en van met name asielzoekers, mijn volledige aandacht hebben en voor mij een echte prioriteit vormen. Daarom zal ik deze bezoeken gaan afleggen om ter plaatse te kijken hoe het eraan toegaat.
Ik wil het Parlement in ieder geval bedanken voor het op gang brengen van dit debat.
Margie Sudre
namens de PPE-DE-Fractie. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, mijnheer Vondra, geachte collega's, voor ons Parlement is het een erezaak telkens weer op te komen voor de eerbiediging van de menselijke waardigheid onder alle omstandigheden, dus ook onder de omstandigheden waarin illegale immigranten worden vastgehouden.
Ik zal me richten op het geval van het centrum voor administratieve bewaring van Mayotte, waarvan ik de problemen goed ken. Door het verschil in levensstandaard en economische en sociale ontwikkeling tussen de eilanden van deze archipel in de Indische Oceaan worden talloze Comoren ertoe aangezet de 70 kilometer te overbruggen die hen scheiden van Mayotte, dat zoals u al zei, mijnheer Barrot, een LGO is en niet behoort tot het Europees grondgebied.
De mensen die illegaal op het eiland Mayotte verblijven vertegenwoordigen 30 procent van de bevolking; ja, u hoort het goed: 30 procent. Dat is een percentage dat geen enkel land in Europa kent, godzijdank. Dit drukt uiteraard zwaar op de Mahorische samenleving en levert ernstige problemen op als het gaat om infrastructuren en overheidsdiensten, delinquentie en zwartwerk.
De Franse autoriteiten zijn zich terdege bewust van deze problemen. De renovatiewerkzaamheden aan het huidige centrum voor administratieve bewaring die tot doel hadden de leefomstandigheden van immigranten aanzienlijk te verbeteren, zijn onlangs afgerond. Afgezien van deze tijdelijke maatregelen heeft de Franse regering tevens besloten een nieuw centrum voor bewaring te bouwen dat een passendere capaciteit heeft en voldoet aan de nationale normen. Dit centrum moet in juni 2011 opgeleverd worden.
Europa heeft pas gemeenschappelijke regels ingevoerd om zijn steentje bij te dragen aan wereldwijde legale immigratie, en mag niet voorbijgaan aan het feit dat bepaalde regio's te maken hebben met extreme situaties. Het stigmatiseren van het centrum voor administratieve bewaring in Mayotte zal een snelle of doeltreffende oplossing niet dichterbij brengen zolang de migratiedruk zoveel spanning veroorzaakt op het eiland.
Nu Mayotte op het punt staat historische beslissingen te nemen over zijn toekomst, om een Frans overzees departement te worden en vervolgens toe te treden tot het grondgebied van de Gemeenschap door de status van ultraperifere regio van de Unie te verwerven, denk ik dat de Mahori onze steun harder nodig hebben dan aan onze kritiek.
Claudio Fava
namens de PSE-Fractie. - (IT) Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, 'Om illegale immigratie tegen te gaan, moet je gemeen zijn. Immigranten komen hier naartoe omdat dat zo gemakkelijk is en omdat niemand ze wegstuurt, maar juist daarom hebben we besloten een andere toon aan te slaan': dit zijn de woorden van de Italiaanse minister van Binnenlandse Zaken, de heer Maroni. Het lijkt wel een parodie maar het is het beleid van de Italiaanse regering. Het lijkt me duidelijk dat dit beleid in het teken staat van een diepe minachting voor hetgeen wij hier nu bespreken en voor de regels die de Europese Unie ons geeft.
We hebben vandaag gesproken over de sluiting van Guantánamo. Ik denk dat we dringend moeten spreken over de sluiting van Lampedusa, over het centrum voor tijdelijk verblijf en hulp in Lampedusa, zoals het de afgelopen maanden is afgeschilderd, namelijk als een openluchtgevangenis. Het voorzitterschap wees terecht op het rechtskader, waar ook de heer Barrot al naar verwees: dwang alleen in uitzonderlijke gevallen, detentie alleen in absoluut gemotiveerde gevallen en zonder twijfel van korte duur. Dit rechtskader wordt dagelijks materieel en formeel geschonden in Lampedusa.
De meeste mensen op Lampedusa zijn asielzoekers. De Raad wees op de minimumbepalingen die opgenomen zijn in de richtlijn voor asielzoekers uit 2003. Deze bepalingen zijn materieel en formeel geschonden. We spreken al gauw van 180 dagen gevangenschap, ook voor degenen die vluchten voor politieke vervolging of oorlog. Dit zijn natuurlijk allemaal juridisch onbeschaafde praktijken die men kan meten door te kijken naar de cijfers uit de actualiteit. In 2008 zijn 1 200 personen omgekomen toen ze de Middellandse Zee trachtten over te steken. Van degenen die uiteindelijk wisten te overleven, hebben velen de kwellingen van Lampedusa moeten ondergaan.
Daarom nodig ik u, mijnheer de vice-voorzitter, uit binnenkort naar Lampedusa te gaan, zoals u ons zelf heeft beloofd en - als ik een suggestie mag doen - pas op het laatste moment uw bezoek aan Lampedusa aan te kondigen. Anders zal het centrum blinken als een danszaal als u komt en maken ze u wijs dat dat het detentiecentrum is waar we vanavond over spreken.
Jeanine Hennis-Plasschaert
namens de ALDE-Fractie. - De berichtgeving over de drama's die zich afspelen aan onze buitengrenzen liegt er niet om. De urgentie is enorm en dat is al een tijdje het geval. Zo constateert ook de Raad keer op keer - op papier wel te verstaan. Met alle respect, Raadsvoorzitter, en natuurlijk met dank voor uw bijdrage, maar het gaat om een herhaling van zetten. Mooie woorden en dan stopt het. Bijna ironisch is het feit dat wij deze week ook stemmen over het verslag-Roure. In dit verslag worden onze bevindingen uiteengezet naar aanleiding van onze bezoeken aan alle hot spots, waaronder Lampedusa. De Europese Unie faalt, en niet zo'n heel klein beetje.
De hamvraag is, Raadsvoorzitter: heeft u überhaupt kennis genomen van al onze tussentijdse verslagen? Tampere, het Haags programma, het Franse Pact inzake immigratie en asiel en straks het Stockholm-programma, al deze mooie woorden staan in schril contrast met de realiteit. Het is immers deze realiteit die ons laat zien dat de Europese Unie nog heel ver weg is, als het gaat om het nemen van haar verantwoordelijkheid. Het gebrek aan solidariteit is stuitend. Niemand, maar dan ook niemand in dit Parlement stelt dat wij voor een eenvoudige opgave staan. Natuurlijk is het moeilijk om grote stromen immigranten en asielzoekers op adequate wijze het hoofd te bieden. Dit is echter niets nieuws, het dateert niet van gisteren.
Een herziening van de bestaande instrumenten is inmiddels in gang gezet, maar gaat dit zo de gewenste verbeteringen opleveren? Ik waag inmiddels dit te betwijfelen. De ervaring leert dat de Raad het op cruciale momenten laat afweten. Feit is dat de lidstaten in theorie vergaande harmonisatie nastreven, maar in de praktijk kiezen voor besluitvorming die juist het tegenovergestelde bewerkstelligt. De grootste gemene deler blijkt dan ineens minimaal te zijn, zo is mijn ervaring van de afgelopen vijf jaar. Om over de handhaving nog maar te zwijgen.
Ik zei het eerder vandaag in een ander debat: het moet duidelijk zijn dat noch de Europese Commissie noch het Europees Parlement over een bos toverstokken beschikt. Uiteindelijk is het de Raad en zijn het de lidstaten die het moeten doen.
Cristiana Muscardini
namens de UEN-Fractie. - (IT) Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, ik betreur het dat de heer Fava zich uit verkiezingsoverwegingen gedwongen zag een aantal onwaarheden ten beste te geven. Ik zal daar echter na de verkiezingscampagne op antwoorden. Hij is dusdanig geïnteresseerd in het probleem van Lampedusa, dat hij de zaal reeds verlaten heeft, een zaal die dankbaar zou moeten zijn voor de enorme gastvrijheid waar de inwoners van Lampedusa de afgelopen jaren blijk van hebben gegeven.
We moeten veeleer de nadruk leggen op de vertraging waarmee de Europese Unie oplossingen biedt voor de talrijke problemen die samenhangen met illegale immigratie en steun en hulp biedt aan landen met riskante buitengrenzen. Sommige landen hebben niet het warme welkom geboden dat Italië bijvoorbeeld heeft geboden. Ik denk aan de duizenden wanhopige mensen die dreigden te verdrinken op zee, omdat ze overgeleverd waren aan mensensmokkelaars en aan de inertie van veel niet-Europese regeringen, die de overeenkomsten inzake controle op illegale immigratie niet hebben nageleefd en ondertekend. We vragen om directe en specifieke financiële steun voor de mensen die woonachtig zijn in de gebieden aan de buitengrenzen en die geografisch gezien het meest zijn blootgesteld aan de komst van illegale immigranten. Deze steun kan ook de vorm krijgen van vrije zones, waardoor het mogelijk zal worden investeringen te bezigen en maatregelen te treffen tot belastingverlichting die niet mee hoeven te tellen in de overeenkomsten inzake het Stabiliteitspact.
Monica Frassoni
namens de Verts/ALE-Fractie. - (IT) Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, mijnheer de commissaris, uit uw toespraken komt duidelijk naar voren dat het internationaal communautair recht dagelijks wordt geschonden in Lampedusa. Maar al uw verklaringen blijven echter formeel en geven blijk van wishful thinking. Daaraan wordt geen praktisch gevolg gegeven, en ik ben bang dat dit met name geldt voor uw verklaring, mijnheer Vondra.
Ik vraag me af of de Europese Unie over de middelen beschikt om deze situatie een halt toe te roepen: er is onrechtmatige detentie; de verschrikkelijke opvangomstandigheden spreken voor zich en de kans bestaat dat het asielrecht zo goed als wordt opgeheven. Alleen de Europese Unie kan - en de heer Barrot weet dit maar al te goed - Italië en de andere landen uit deze situatie halen.
Daarom, commissaris, ben ik zeer bezorgd over de aankondiging van onvoorwaardelijke nieuwe financiële steun aan Italië. Hoe zal dit geld worden besteed? Is de commissaris ervan op de hoogte dat de zeer bekritiseerde monitoring - de registratiewetten - van de Roma vorig jaar gefinancierd werd door Europa? Dit is in uw perscommuniqué opgenomen. Dus wat voor vertrouwen kunnen we hebben in dit soort activiteiten?
Giusto Catania
namens de GUE/NGL-Fractie. - (IT) Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, gisteren heeft de heer Maroni aangekondigd dat we gemeen moeten zijn tegen illegale immigranten, maar de heer Maroni stelt zich al sinds jaar en dag gemeen op jegens migranten die illegaal zijn.
Ik zeg dit omdat de Italiaanse regering de noodsituatie op Lampedusa, de zogenaamde noodsituatie op Lampedusa, die inmiddels al tien jaar voortduurt - daarom lijkt het me enigszins pleonastisch om dit als noodsituatie te blijven bestempelen - heeft gewild en gecreëerd. Door de heer Maroni tot minister te benoemen heeft de regering besloten niet één migrant meer van Lampedusa te laten vertrekken. In het centrum voor voorlopig verblijf waren niet minder dan 1 800 personen opgesloten, zonder dat de regering ook maar voor één van hen overplaatsing regelde. Ze worden onder dusdanig onmenselijke en vernederende omstandigheden vastgehouden, dat het centrum tot een ware democratische noodsituatie is geworden.
Ik denk dat dit de echte noodsituatie op Lampedusa is. Men wil er een soort rechtvrije zone van maken, dat wil zeggen een zone waar migranten binnenkomen en worden uitgezet zonder dat hun geval afzonderlijk is onderzocht. De Hoge Commissaris van de Verenigde Naties voor vluchtelingen beweert dat minimaal 75 procent van de mensen die over zee naar Italië komen en recht op asiel hebben, ook asiel aanvraagt. Als de procedures van de heer Maroni geldig zouden zijn, zouden deze migranten waarschijnlijk geen toegang krijgen tot asielrecht, omdat ze onmiddellijk Lampedusa worden uitgezet, overeenkomstig de wensen van de Italiaanse regering.
Er is hier dus een echte noodsituatie en de oorzaak ervan is gelegen in het beleid van de Italiaanse regering. De inwoners van Lampedusa zijn hier inmiddels van op de hoogte, mevrouw Muscardini. Ze hebben zelfs een algemene staking tegen de regering gehouden, tegen het immigratiebeleid, om ervoor te zorgen dat het centrum voor rechtstreekse uitzetting uit dat gebied - het centrum voor identificatie en uitzetting - niet geopend wordt. Ook hebben ze de Italiaanse regering verzocht een ander standpunt met betrekking tot het centrum voor tijdelijk verblijf in te nemen.
Commissaris Barrot doet er goed aan om in de komende dagen naar Lampedusa te gaan, en ik heb daar waardering voor. Ik heb een dossier opgesteld en deze aan de heer Barrot gestuurd. Mijn fractie zal de komende dagen tevens een delegatie samenstellen en naar Lampedusa sturen.
Johannes Blokland
namens de IND/DEM-Fractie. - Het is alweer ruim twee, drie jaar geleden dat in 2005 en 2006 een delegatie van de Commissie burgerlijke vrijheden een bezoek bracht aan verschillende opvangcentra voor vluchtelingen. Na Lampedusa werden onder andere de Canarische Eilanden, Nederland en Polen bezocht. De verslagen daarover leidden tot stevige debatten en dit Parlement riep Raad en Commissie op tot maatregelen.
Vanmorgen bespraken wij in afwezigheid van de Raad het voorstel om illegale arbeid aan te pakken. De termijn waarbinnen de lidstaten deze richtlijn moeten omzetten in wetgeving is twee jaar. Maar, voorzitter, het vraagstuk van immigratie is urgent en de termijn van twee jaar is te lang. Wij zijn nu al drie jaar in debat over Lampedusa en wij praten iedere keer opnieuw over maatregelen om illegale immigratie terug te dringen. Maar na elke maatregel blijkt dat er, na een terugval, een toename is van immigranten. Het is schokkend dat de opvang op Lampedusa opnieuw zo aan de orde moet komen. Kennelijk halen de verslagen van dit Parlement over de toestand in de opvang niets uit. Ik roep het voorzitterschap van de Raad dan ook op om hier een prioriteit van te maken.
Ik heb begrepen dat in 2007 ruim twaalfduizend immigranten op Lampedusa aankwamen en in 2008 meer dan dertigduizend. De opvang is hier niet op berekend. Dat weten wij al drie jaar. De oude NAVO-basis wordt ingericht voor ruimere opvang, maar dat is geen afdoende oplossing. Van de Raad wil ik horen wat u gaat doen om Italiaanse initiatieven voor betere opvang te ondersteunen. Ligt hier een taak voor Frontex en zijn andere lidstaten bereid om Italië ook financieel en materieel te ondersteunen?
Gisteravond kon heel Nederland op het achtuurjournaal zien hoe het er op Lampedusa aan toe gaat. Nu is het hek voor journalisten en NGO's weer op slot. Ik roep Italië op om open en transparant te zijn over de behandeling van immigranten op Lampedusa.
Koenraad Dillen
Iedereen kent de problemen van Lampedusa al jaren: gekapseisde schepen met onfortuinlijke asielzoekers voor de Europese kusten. Het was de laatste jaren schering en inslag. Met tienduizenden proberen zij Europa te bereiken, gelokt door gewetenloze mensenhandelaars, die economische gelukszoekers tegen veel geld naar Europa willen brengen.
Maar laat het duidelijk zijn: dat Lampedusa met schrijnende taferelen wordt geconfronteerd, is op de eerste plaats het gevolg van een falend Europees immigratiebeleid en moet niet, zoals hier al gezegd is, op de kap van de Italiaanse lokale autoriteiten of de bevolking van Lampedusa worden afgewenteld. Europa moet duidelijke signalen durven uitzenden. Zachte heelmeesters maken stinkende wonden. Er moet een harde aanpak van de mensenhandelaars komen en zij kunnen niet hard genoeg gestraft worden. Een streng asielbeleid is eveneens nodig, een beleid dat in de rest van de wereld duidelijk maakt dat het Europa menens is met de bescherming van zijn grenzen.
Europa moet het voorbeeld van de Zwitsers volgen die twee jaar geleden besloten de immigratievoorwaarden en het asielrecht aan te scherpen. Het is de enige manier om een duidelijk signaal aan mensenhandelaars en economische gelukzoekers te sturen dat Europa bereid is zijn grenzen te beschermen om sociale catastrofes te vermijden. Pas dan zal in de toekomst een debat als dat van vandaag overbodig worden.
Stefano Zappalà
(IT) Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, niets verbaast mij meer in dit Parlement. Iemand die in juli vorig jaar, aangaande hetzelfde onderwerp, verklaarde zich te schamen Italiaans staatburger te zijn, kan niet anders dan dezelfde uitlatingen doen als de heer Fava zojuist deed. Helaas is hij hier nu niet in het Parlement aanwezig. Het zou interessant zijn om erachter te komen hoeveel stemmen hij krijgt in zijn eigen stad en hoeveel kiezers hij vertegenwoordigt.
Er zijn er echter, mijnheer de Voorzitter, die hier enkele ongelooflijk domme dingen verkopen. Ik hoop dat commissaris Barrot binnenkort inderdaad een bezoek zal brengen aan Malta, Lampedusa, enzovoorts, en zelf zal vaststellen hoe kwalijk het is dat het de Europese Unie aan een beleid inzake deze kwestie ontbreekt, want de waarheid, mijnheer Barrot, mijnheer Vondra, luidt als volgt: er is geen communautair beleid. Wat is hier het gevolg van? Dat domme, onwetende mensen het zich permitteren om de werkelijk dramatische omstandigheden waar burgers, mensen en bovendien de nationale overheden zich in bevinden, aan te vallen.
Ik denk dat het belangrijk is dat ik u een paar cijfers geef. In 2007 kwamen er ongeveer 11 000 migranten naar Lampedusa. In 2008 kwamen er drie keer zoveel, om en nabij de 31 000. Het is niet zo dat het aantal asielzoekers overeenkomt met het deze cijfers; het aantal asielzoekers is nauwelijks één tiende ervan. Alleen al op 26, 27 en 28 december, dus tweede kerstdag en vlak na kerst, zijn er 2 000 migranten aangekomen. In drie dagen tijd zijn er 76 verzoeken onderzocht. Van deze 76 asielaanvragen zijn er 36 goedgekeurd, 3 zijn opgeschort en de rest ... Ik ben bijna klaar, mijnheer de Voorzitter. Ik hoop dat u enig geduld betracht, gezien de uitlatingen die zijn gedaan. Monica, je kunt antwoorden wanneer je wilt, waar je maar wilt en hoe je maar wilt. Geen enkel probleem!
Het zijn de harde feiten die tellen: Lampedusa en Malta, en ook andere landen, staan vreselijk onder druk. De inwoners ergeren zich niet aan de Italiaanse regering. Ze ergeren zich, omdat ze de situatie zelf niet langer aankunnen. Daarom zou dit Parlement, in plaats van de autoriteiten te beschuldigen die hun uiterste best doen, moeten proberen de Europese Unie ertoe aan te zetten om zijn verplichtingen na te komen.
Martine Roure
(FR) Mijnheer de Voorzitter, reeds in 2005 waren wij buitengewoon ontroerd door de rampzalige situatie van de migranten die vastgehouden worden op het eiland Lampedusa en waarvan de aantallen de werkelijke opvangcapaciteit van het eiland ver te boven gaan.
De situatie is moeilijk voor dit eilandje dat, alleen al in 2008, bijna 31 700 immigranten te verwerken kreeg. Deze massale toestroom is in de afgelopen jaren goed gereguleerd doordat deze migranten werden overgebracht naar andere centra op het Italiaanse vasteland.
Deze overdrachten zijn op last van de minister van Binnenlandse Zaken voorlopig stopgezet, en wij zien een ernstige verslechtering van de situatie. Het Praesidium-project, dat gezamenlijk beheerd wordt door het ministerie van Binnenlandse Zaken, de Hoge Commissaris voor de Vluchtelingen en het Italiaanse Rode Kruis en deels gefinancierd wordt door de Unie, is uitgegroeid tot een model van goed beheerde migrantenopvang. Het besluit om de overdrachten naar Italië stop te zetten vormt een wezenlijk probleem als het gaat om de toegang tot asielprocedures.
Wat Mayotte betreft, weten we al sinds 2007 dat de theoretische capaciteit van het centrum in Pamandzi werd overschreden. 204 migranten, vooral minderjarigen, bleken er gehuisvest te zijn, terwijl het centrum berekend is op 60 personen.
De huidige omstandigheden zijn erbarmelijk: de mannen slapen op de grond; er worden geen slaap- of toiletbenodigdheden uitgedeeld en mannen, vrouwen en kinderen moeten dezelfde sanitaire voorzieningen gebruiken. De detentieomstandigheden zijn onterend en mensonwaardig.
De migratiedruk is weliswaar veel groter in deze gebieden, maar dat neemt niet weg dat de waardigheid van ieder mens moet worden gewaarborgd en elk geval met inachtneming van de wet moet worden onderzocht. Het is reeds gezegd: we kunnen niet om een echt Europees asiel- en immigratiebeleid en solidariteit op het niveau van de Unie heen.
Dit roepen wij al jarenlang in het Europees Parlement en dus doen we wederom een beroep op de Raad.
Roberta Angelilli
(IT) Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, mijnheer de commissaris, u bent iemand met een hoop gezond verstand en daarom nodig ik u uit - en daarin sluit ik me dus aan bij mijn andere collega's - om naar Lampedusa te gaan en vraag ik u om zonder waarschuwing vooraf te gaan en persoonlijk te gaan kijken hoe moeilijk het is om deze zo noodsituatie te beheren.
Ik heb het over de situatie op een eiland van slechts enkele vierkante kilometers, waar al jarenlang - jaren ook waarin rechtse en linkse regeringen elkaar hebben afgewisseld - duizenden en duizenden mensen aan land komen. Sommigen van deze mensen overlijden tijdens de tocht als gevolg van de onmenselijke omstandigheden waaraan ze door gewetensloze handelaren worden blootgesteld. Wat moeten we hieraan doen? De regels niet naleven? Om tot eventuele repatriëring over te kunnen gaan of om te kunnen controleren of ze de status van politiek vluchteling hebben, of dat het noodzakelijk is politiek asiel te verlenen, moeten deze mensen geïdentificeerd worden, en dit vergt natuurlijk tijd. Daarom moet het uit zijn met de demagogie! Italië betaalt momenteel een hoge prijs, omdat het een enorm hoge verantwoordelijkheid draagt die in geen verhouding staat tot de steun die het ontvangt, zowel in financieel als wetgevend opzicht, van de Europese Unie.
Nils Lundgren
(SV) Jammer genoeg is in deze wereld in geen enkel land onbeperkte immigratie mogelijk. De verschillen tussen de diverse landen zijn te groot en daardoor worden wij geconfronteerd met de problemen waarover wij het nu hebben. Wie komt, dient zich normaal als asielzoeker aan. Wij moeten dan de regels van de rechtsstaat toepassen. Wij moeten die mensen als vrije burgers en met respect behandelen. Wij moeten hun mensenrechten beschermen in afwachting van het onderzoek van de vraag of zij al dan niet asielzoekers zijn. Waar wij nu over praten, lijkt mij een erg vreemde kwestie.
Waarom zouden diegenen die naar Lampedusa komen gedwongen worden om daar tot in het oneindige te blijven? Zoals de vorige spreker zei, als mensen bijvoorbeeld in een kleine stad in Zuid-Zweden terechtkomen, verlangen wij niet dat ze daar blijven. Vanzelfsprekend worden zij dan over het land verspreid in afwachting van de behandeling door een rechterlijke instantie. Dat moet men ook in Italië doen.
Maddalena Calia
(IT) Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, de strijd tegen illegale immigratie is, gezien de omvang en de impact ervan, een probleem dat op communautair niveau opgelost dient te worden, aangezien alleen de Europese Unie over de benodigde politieke macht beschikt om passende oplossingen te vinden en vat te krijgen op dit verschijnsel. Geen enkel lidstaat kan op eigen houtje dergelijke resultaten behalen.
De Italiaanse regering wacht af tot Europa zijn strategieën ten uitvoer brengt en zet intussen haar werk voort met betrekking tot zowel het Europees pact inzake immigratie en asiel, dat door de Europese Raad in oktober 2008 is aangenomen, als met betrekking tot de "terugkeerrichtlijn” van december 2008. Dit is zowel op nationaal als op internationaal niveau een belangrijke taak.
Op nationaal niveau is er veel, mijns inziens onterechte, kritiek gekomen op het voorstel van de minister van Binnenlandse Zaken, de heer Maroni, om een centrum voor identificatie en uitzetting op het eiland op te richten om, in specifieke gevallen, een beleid van directe terugkeer toe te passen. Deze beslissing doet geen afbreuk aan de grondrechten van illegalen, vluchtelingen en asielzoekers, zoals door velen wordt beweerd. Als bewijs geef ik enkele cijfers over Lampedusa, die ook eerder al zijn genoemd: in januari 2009 zijn er 76 aanvragen onderzocht, waarvan er 36 zijn goedgekeurd, 3 zijn er opgeschort en 37 zijn er afgewezen. Alle asielzoekers daarentegen zijn van het eiland overgebracht naar de centra in Trapani, Bari en Crotone. Dit om aan te geven dat degenen die aan de voorwaarden voldoen ook geaccepteerd worden.
Op internationaal niveau bekrachtigt het Italiaans Parlement vandaag de overeenkomst met Libië. Daarin wordt in artikel 19 uitdrukkelijk gewag gemaakt van de verwezenlijking van een doeltreffender mechanisme voor controle op de Libische landgrenzen om illegale immigratie tegen te gaan. Verder hebben ministers Maroni en Frattini vorige week de Tunesische autoriteiten ontmoet om te proberen samen met dit land tot een overnameovereenkomst te komen, hetgeen een essentiële voorwaarde is voor duurzame terugkeer. Zoals vice-voorzitter Barrot ook al aangaf, moet ook in dit Parlement het idee ingang vinden dat we absoluut voet bij stuk moeten houden wat betreft illegale immigratie, maar tegelijkertijd hartelijk en solidair moeten zijn jegens diegenen die integreren en bijdragen aan de sociale en economische ontwikkeling van onze landen.
Wolfgang Kreissl-Dörfler
(DE) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Barrot, ik juich uw voornemen om naar Lampedusa te gaan toe, maar ik verzoek u dat spoedig en onaangekondigd te doen, anders krijgt u slechts een geregisseerd schouwspel te zien, zoals destijds bij ons bezoek, toen men het kamp had ontruimd en de vluchtelingen had vervangen door marionetten. Bovendien moet u zich haasten, omdat anders de heer Berlusconi en de heer Maroni van Lampedusa het nieuwe Alcatraz van Europa hebben gemaakt en daar burgers blijven gijzelen.
Natuurlijk moeten we binnen de Europese Unie solidair zijn. We moeten quota voor vluchtelingen vaststellen om ze over de verschillende lidstaten te verdelen, evenals voor degenen die over de "groene grens” komen, en dat is ook geen gering aantal.
Echter, wat hier gebeurt - en we hebben vele kampen bezocht - getuigt van een onmenselijke brutaliteit. De heer Berlusconi beweert dat ze allemaal een biertje kunnen gaan drinken als ze dat willen. Dit toont het intelligentieniveau van deze man, namelijk geen. Dat wil ik hier ook eens een keer duidelijk gezegd hebben.
Het zijn mensen als de heer Maroni die zeggen dat we gemeen moeten zijn en de wet meedogenloos moeten toepassen, en die vervolgens op zondag op de trappen van het Vaticaan knielen en van zichzelf beweren dat ze zulke goede katholieken zijn. Deze onoprechtheid, deze dubbele moraal is niet langer acceptabel en we moeten de andere lidstaten, zoals Malta, Griekenland en Italië ondersteunen, maar niet deze hypocrieten. Die willen we niet helpen.
Mario Borghezio
(IT) Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, Europa moet een keuze maken: wil het een gecontroleerde immigratie of een invasie van illegalen die door criminelen worden uitgebuit? De juiste keuze is de aanpak van de Italiaanse regering: de illegalen oppakken in Lampedusa en tegelijkertijd met de herkomstlanden onderhandelen over terugkeerovereenkomsten.
Er zijn echter adequate middelen nodig en Europa moet niet alleen praten, kritiseren en van afstand toekijken. Europa moet zeker ook naar Lampedusa komen en hulp bieden aan ons land en aan de andere landen die samen met ons het beleid van minister Maroni steunen. Vandaag keren 120 illegalen terug van Lampedusa naar Tunesië, - de vorige regeringen hebben nagelaten op deze manier in te grijpen - omdat illegalen moeten worden teruggebracht. Op deze manier wordt opgetreden tegen de maffiacriminelen die mensen uitbuiten en die deze reizen organiseren om vervolgens te profiteren van hun criminele smokkelpraktijken.
Een antimaffia-professional als collega Fava zou dat toch moeten begrijpen; zo moeilijk is dat nou ook weer niet; zelfs hij zou het kunnen begrijpen. Het beleid van Maroni is goedgekeurd door Malta, Griekenland en Cyprus, de landen die in het zuiden dicht bij ons land liggen. Alle asielzoekers en minderjarigen zijn al naar de bedoelde centra overgebracht. Het is niet waar wat er is gezegd! Als collega Roure morgenochtend naar Lampedusa gaat, zal ze daar geen enkele minderjarige vinden en als zij de Italiaanse kranten leest, zal ze ontdekken dat het minister Maroni was die de handel in organen heeft gemeld: in de tijd dat de linkse regering in ons land heerste, werden in Lampedusa kinderen vermist. Maroni heeft dat aan het licht gebracht. De boodschap is duidelijk: mensen mogen alleen onder toezicht Europa binnenkomen en niet via de boten van de maffia en de smokkelaars!
Paul Rübig
(DE) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, we moeten prioriteit geven aan de zorgvuldige omgang met vluchtelingen. In Europa zien we de schoolplicht als iets heel vanzelfsprekends. We zouden ermee moeten beginnen de mensen die hier belanden een fatsoenlijke opleiding te laten volgen. Er is een dringende behoefte aan taalkundig onderwijs, maar ook beroepsonderwijs, evenals het opdoen van kennis van de Europese cultuur, zodat de tijd die in deze opvangcentra wordt doorgebracht niet nutteloos verstrijkt, maar de mensen hulp krijgen om zichzelf te helpen. Dat zou onze voornaamste doelstelling moeten zijn.
Wellicht kunnen we een voorbereidende maatregel in de begroting opnemen om opleidingsmogelijkheden te creëren voor deze mensen, die immers uit wanhoop naar Europa komen en die we iets moeten geven waar ze op terug kunnen vallen, zodat ze zich in hun thuisland kunnen handhaven en zich daar ook actief in kunnen zetten voor de democratie en de vrijheid.
Simon Busuttil
- (MT) Ik was verheugd dat commissaris Barrot heeft gezegd dat hij zelfs voornemens is om een bezoek aan Malta te brengen, en ik verzeker de commissaris dat hij geen moeite zal hebben om daar immigranten in centra te vinden, om de eenvoudige reden dat Malta deze immigranten niet zomaar naar een andere plek kan brengen, wat ten dele verklaart waarom de situatie in mijn land zo moeilijk is. Mijnheer de Voorzitter, vorige zondag is een boot met 260 immigranten aan boord aan onze kust geland. Om de commissaris duidelijk te maken wat dit betekent, zeg ik hem dat dit zou neerkomen op 39 000 immigranten die op één dag Frankrijk of Italië binnenkomen. Om minister Vondra een beeld van de problematiek te geven zeg ik hem dat dit zou neerkomen op 7 000 immigranten die op één dag in de Tsjechische Republiek arriveren. De 2 000 immigranten die met kerstmis in Lampedusa zijn aangekomen zijn hier niets bij! In deze gevoelige zaak moet daarom geen kritiek worden gespuid op de nationale autoriteiten, maar moet solidariteit worden betoond, teneinde een eind te maken aan deze stroom en de daarmee gepaard gaande lasten te verlichten. Dank u wel.
Roberto Fiore
(IT) Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, ik wil u herinneren aan wat de inwoners van Lampedusa wensen. Op dit moment zijn ze aan het protesteren. De vorige keer heeft bijna de gehele bevolking meegelopen in een demonstratiemars langs de straten van het eiland, omdat ze noch het Centrum voor tijdelijk verblijf noch het Centrum voor identificatie en uitzetting, het meest recente initiatief, willen. Dit Centrum voor identificatie en uitzetting moet worden opgericht op een eiland dat, ik herinner u, elf kilometer lang is en drie kilometer breed, een minuscule ruimte ten opzichte van de duizenden immigranten die de komende maanden op het eiland zouden moeten verblijven.
Juist op de dag dat onverwacht duizend asielzoekers uit het Centrum voor tijdelijk verblijf zijn gevlucht was ik op het eiland en was ik getuige van de angst en schrik van de mensen ter plaatse, die geen zin hebben om zulke dingen nog mee te maken. Lampedusa is een eiland dat heeft geleefd van visserij en toerisme en nu ziet hoe zijn economie verwoest wordt door een politiek die blind is voor de problemen van immigratie.
Reinhard Rack
(DE) Mijnheer de Voorzitter, ik heb zeer zorgvuldig naar dit debat geluisterd en ben, in tegenstelling tot sommige fractiewoordvoerders, van het begin tot het einde hier gebleven.
Mij is opgevallen dat meer dan de helft van het debat gewijd was aan het Italiaans binnenlands beleid. Hoewel dit een legitieme zorg is, zou ik willen voorstellen dat men dit debat in eerste instantie in Rome voert en niet in het Europees Parlement. We hebben te maken met een Europese kwestie en deze kwestie moet op ten minste een punt verder aangevuld worden. In het debat heeft bijna niemand erop gewezen dat het hier niet alleen gaat om asielzoekers en economische immigranten in het verenigd Europa, maar dat het er ook in hoge mate om gaat de georganiseerde misdaad nu eindelijk een halt toe te roepen.
Geen van de mensen die in Lampedusa of Malta aankomen, zijn daar gekomen omdat ze zelf een boot hebben georganiseerd, maar omdat ze daar door criminele organisaties naartoe zijn gelokt en veel geld hebben moeten betalen.
Alexandr Vondra
fungerend voorzitter van de Raad. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik wil u bedanken voor dit uitermate constructieve en nuttige debat. Er zijn dingen die de Raad kan doen en er zijn andere dingen die de Raad niet verplicht is te doen of die niet onder zijn bevoegdheden vallen.
Laat ik beginnen met de negatieve punten - de beperkingen. Zoals reeds gezegd behoort het niet tot de bevoegdheden van de Raad om te controleren of de lidstaten het gemeenschapsrecht juist implementeren. Dat is de bevoegdheid van de Commissie, en mijn collega commissaris Barrot heeft daarover gesproken; we werken uiteraard op een groot aantal punten nauw samen met de Commissie.
Het behoort niet tot de bevoegdheden van de Raad om nationale voorschriften van de lidstaten te implementeren. Tijdens dit debat is er veel gezegd over de landen die het sterkst betrokken zijn bij dit probleem: Italië en Frankrijk. Aan de andere kant hebben we absoluut de wil en de middelen om op te treden, en de Raad is bereid in de toekomst op te treden. Ik denk dat we het allen met elkaar eens zijn - ik heb met veel aandacht naar u geluisterd, omdat u het had over de noodzaak om het optreden van de EU in het kader van het asiel- en immigratiebeleid te verbeteren - dat vorig jaar veel is gedaan. En ik denk dat we het Franse voorzitterschap allemaal dankbaar zijn voor zijn initiatief om het Europees pact inzake immigratie en asiel te bevorderen, waarin enkele instrumenten voor solidariteit specifiek worden genoemd. Nu is het moment gekomen om dit stap voor stap te implementeren. Het Parlement zal uiteraard de mogelijkheid hebben hier samen met de Raad en de Commissie aan te werken. Ik kan u alleen beloven dat ons voorzitterschap, evenals het volgende voorzitterschap, - want dit probleem zal niet binnen een paar weken worden opgelost - zich hier ten volle voor zal inzetten.
Er zijn problemen die om een strategische aanpak vragen en andere die juist meer een snelle reactie vereisen, zoals het verlagen van het risico op een humanitaire crisis en de negatieve invloed. Ik kom zelf uit Tsjechië, dat weliswaar niet in de schijnwerpers van de media staat, maar toch ook ervaringen heeft opgedaan in het verleden. Na de opdeling van Tsjecho-Slowakije in 1992 kwam er een enorme stroom van honderdduizenden Roma uit Slowakije naar Tsjechië. Dit staat wellicht niet in verhouding tot de situatie in Malta, waarvan ik begrijp dat deze bijzonder complex is, maar ik denk dat we in de EU allemaal iets dergelijks al eens hebben ervaren en dat wij zonder enige twijfel op dit terrein moeten samenwerken.
Jacques Barrot
vice-voorzitter van de Commissie. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, zoals de vice-premier heeft gezegd, moet de Commissie erop toezien dat de regels worden toegepast. De lidstaten moeten echter ook samenwerken, mijnheer Vondra, en ik denk dat met het Pact inzake immigratie en asiel, en door de dynamiek van uw voorzitterschap, wij samen goed werk zullen weten te verrichten.
Ik heb tijdens dit debat het ongeduld van de afgevaardigden geproefd. Laten we echter niet vergeten dat we aan het begin staan van de tenuitvoerlegging van het Pact en dat, zoals ik zojuist al zei, het rechtskader vorm begint te krijgen en als leidraad kan gaan dienen. Nu moeten we hier uiteraard van profiteren en zien te komen tot een communautair asielbeleid en tot een communautair immigratiebeleid.
Europa moet meer solidariteit aan de dag leggen, Ik heb daarnet geluisterd naar de heer Busuttil, en inderdaad, lidstaten zoals Malta komen in hele moeilijke situaties terecht als ze geconfronteerd worden met de toestroom van immigranten en asielzoekers. Europa moet aangeven welke solidariteit vereist is. Dat is absoluut essentieel.
Ik wilde ook zeggen dat wij zoveel mogelijk proberen te helpen, met het Europees Vluchtelingenfonds. Maar er is waarschijnlijk sprake van een misverstand, mevrouw Frassoni, want het Europees Terugkeerfonds kan in geen geval worden gebruikt voor de registratie van Roma. Dat is niet mogelijk. Dat is niet waar het Fonds voor bedoeld is. Hoe dan ook, wanneer ik naar Lampedusa en naar Malta ga, zal ik kijken hoe de financiële steun die we aan de lidstaten geven aangewend wordt.
Ik wilde u dan ook zeggen dat we voortaan heel zorgvuldig te werk zullen gaan. We hebben eindelijk een rechtskader waarmee we veel meer invloed kunnen uitoefenen dan voorheen op de opvangvoorwaarden. Ik hoop ook dat dankzij een hechter Europa verbetering zal komen in de situatie van deze immigranten en vooral van deze asielzoekers, die al onze aandacht verdienen.
Ik wilde antwoord geven op de vraag van mevrouw Sudre, want zij heeft de buitengewoon zorgwekkende situatie van Mayotte zeer goed verwoord. Wat ze zegt is juist: de Franse autoriteiten hebben ons medegedeeld dat een nieuw centrum met 140 plaatsen zal worden geopend in 2010. Dezelfde autoriteiten onderhandelen momenteel met de Comorese autoriteiten over een overeenkomst inzake verkeer en migratie, want het is zaak de migratiedruk op dit eiland blijvend te verlagen.
Over het algemeen moet ik overigens zeggen dat we behoefte hebben aan partnerschappen met de landen van herkomst. Dat is de voorwaarde, mijnheer Vondra, om de bijzonder grote migratiedruk op bepaalde lidstaten, waardoor sommige voor problemen komen te staan, enigszins te verminderen. Ik denk echter dat als de Europese Unie zeer solidair is, we het beheer van migratiestromen beter kunnen coördineren, ten behoeve van deze mensen, die we nooit mogen vergeten, en die zich in zeer hachelijke situaties bevinden.
De Voorzitter
Het debat is gesloten.
