Wprowadzenie w życie decyzji Rady w sprawie moratorium na wykonywanie kary śmierci (debata)
Przewodnicząca
Następnym punktem jest oświadczenie Rady dotyczące wprowadzenia w życie decyzji Rady w sprawie moratorium na wykonywanie kary śmierci.
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady - (PT) Pani przewodnicząca! Bardzo się cieszę, że mogę być tutaj i mówić w sprawie, która ma zasadnicze znaczenie dla naszych wspólnych wartości europejskich. Sprzeciw wobec kary śmierci stanowi integralną część polityki UE na rzecz praw człowieka i stanowił przedmiot pierwszych wytycznych UE w sprawie praw człowieka. Te wytyczne, jak dobrze państwo wiedzą, panie i panowie, od 1998 roku wyznaczają główne aspekty podejścia UE do tej kwestii, przyczyniając się w ten sposób do skrystalizowania się naszego dobrze znanego sprzeciwu wobec kary śmierci.
Możemy powołać się na cele Unii dotyczące kary śmierci, zawarte w wytycznych. Pierwszy cel stanowi praca w kierunku powszechnego zniesienia kary śmierci, jako pogląd polityczny uzgodniony i zdecydowanie podtrzymywany przez wszystkie państwa członkowskie UE.
Drugim celem jest, w odniesieniu do krajów, w których kara śmierci wciąż obowiązuje, wezwanie do stopniowego ograniczania jej stosowania i naleganie na jej wykonywanie zgodnie z międzynarodowymi minimalnymi normami. Bardzo się cieszę, że jestem dziś w tej Izbie, aby opowiedzieć państwu o ostatnich wydarzeniach w trakcie naszej walki na rzecz zniesienia kary śmierci. Jak państwo wiedzą, ostatnio uruchomiliśmy ważną inicjatywę na rzecz promowania tych celów UE. Mówię oczywiście o decyzji Rady z dnia 18 czerwca bieżącego roku, w której Unia Europejska zobowiązała się do wprowadzenia rezolucji przeciw karze śmierci w trakcie 62 Zgromadzenia Ogólnego ONZ, w ramach międzyregionalnego aliansu.
Parlament wezwał Unię Europejską do podjęcia takiej inicjatywy w ramach dwóch rezolucji przyjętych w lutym i kwietniu bieżącego roku. Ponieważ szybkimi krokami zbliża się otwarcie trzeciej sesji Zgromadzenia Ogólnego ONZ, zdaję sobie sprawę, że będą państwo chcieli wiedzieć, jak do tego wydarzenia przygotowuje się Rada. Za kilka chwil opowiem państwu więcej o aktualnych przygotowaniach.
Przedtem jednak pozwolę sobie dokonać krótkiego przeglądu prawie 10-letniego okresu, jaki dzieli nas od przyjęcia wytycznych w sprawie kary śmierci. Chcę zaznaczyć, że od 1998 r. osiągnęliśmy bardzo wiele. W ramach naszej kampanii przeciw karze śmierci opracowaliśmy szeroką gamę instrumentów, od działań politycznych w postaci zabiegów dyplomatycznych, deklaracji i rozmów wielostronnych po wsparcie finansowe poprzez Europejską Inicjatywę na rzecz Demokracji i Praw Człowieka, instrument stworzony zasadniczo dzięki wysiłkom Parlamentu Europejskiego.
Na przykład pomiędzy 1 czerwca 2006 r. a 30 czerwca 2007 r. Unia Europejska czyniła ogólne zabiegi dyplomatyczne w sprawie kary śmierci w 28 krajach, od Bahrajnu po Zambię; czyniliśmy również zabiegi w indywidualnych przypadkach w różnych krajach, od Jemenu po Iran; ponadto UE często wydaje deklaracje w tej sprawie. Podam przykład, który znalazł dość szeroki oddźwięk w mediach: w sierpniu tego roku Unia Europejska wydała deklarację w sprawie czterechsetnej egzekucji w Teksasie. Podkreślę też, że kara śmierci znajduje się również na porządku dziennym dialogu dotyczącego praw człowieka oraz konsultacji prowadzonych z krajami trzecimi, w trakcie których nie wstydzimy się poruszać tej kwestii. Nasze zaufanie do skutecznych zabiegów wielostronnych przybiera postać niestrudzonych działań przeciw karze śmierci na forum Narodów Zjednoczonych oraz innych instytucji międzynarodowych.
W latach 1997-2005 co roku Unia Europejska przedstawiała rezolucję w sprawie kary śmierci Komisji Praw Człowieka ONZ, a podejmując na nowo nasze działania w grudniu 2006 r., UE przedłożyła na forum Zgromadzenia Ogólnego Organizacji Narodów Zjednoczonych deklarację w sprawie kary śmierci z 85 podpisami, którą podpisało później kolejne 10 krajów. Prezydencja Unii Europejskiej ponowiła deklarację z grudnia 2006 r. w czasie otwarcia czwartej sesji Rady Praw Człowieka w marcu 2007 r.
Pomimo dalszych obaw dotyczących stosowania kary śmierci, cieszymy się bardzo, widząc globalną tendencję w kierunku jej zniesienia lub wprowadzenia na nią moratorium. Ponad połowa krajów świata już zniosła karę śmierci poprzez prawo lub praktyce: według Amnesty International uczyniły to 133 kraje. Chciałbym wierzyć, że Unia Europejska i, oczywiście, Parlament Europejski, odgrywają w tym pewną rolę - nawet jeżeli miałaby być ona skromna - w tej tendencji na rzecz zniesienia kary śmierci, poprzez nasze systematyczne, długoletnie działania. Skrótowa lista działań Unii Europejskiej przeciw karze śmierci stanowi dowód naszego przekonania do tej sprawy. Pozwolę sobie podkreślić, że dostrzegamy, że w naszej pracy Parlament Europejski jest lojalnym sprzymierzeńcem, w związku z czym powrócę do naszego bieżącego punktu porządku dziennego, czyli rezolucji Zgromadzenia Ogólnego ONZ wzywającej do wprowadzenia moratorium na wykonywanie kary śmierci i jej zniesienia.
Inicjatywa ta stanowi potwierdzenie, że Unia Europejska znajduje się w awangardzie wysiłków czynionych na całym świecie na rzecz zniesienia kary śmierci i nadal będzie się jej sprzeciwiać we wszystkich przypadkach i w każdych okolicznościach, ponieważ uważa ją za karę okrutną i nieludzką. Dzięki tej inicjatywie można uzyskać bardzo wiele, ale można też wiele stracić, jeśli się nie powiedzie. Nie wolno nam zapominać, że jest to nasza trzecia próba, powtarzam, nasza trzecia próba uzyskania rezolucji w sprawie kary śmierci w Zgromadzeniu Ogólnym ONZ, po dwóch naszych porażkach w latach 1994 i 1999.
Stawką jest nic innego, jak tylko nasza wiarygodność jako liderów w ogólnoświatowych wysiłkach na rzecz zniesienia kary śmierci. Oto, dlaczego Rada uznała za niezbędne, aby dobrze się przygotować i mieć dość czasu na stworzenia międzyregionalnego sojuszu. To nie byłoby możliwe w trakcie 61 Zgromadzenia Ogólnego, jak woleliby niektórzy z państwa. Tego zdania byli nie tylko eksperci Rady. Kilka organizacji pozarządowych, które prowadzą walkę na tym polu, takich jak Koalicja Przeciwko Karze Śmierci, poprosiło nas, aby nie śpieszyć się zbytnio z przedkładaniem rezolucji, lecz zaczekać na tyle długo, aby zagwarantować jej sukces. Właśnie taką drogą podążaliśmy. Decyzja Rady z dnia 18 czerwca w sprawie przedstawienia rezolucji w trakcie 62 sesji Zgromadzenia Ogólnego ONZ oznacza początek nowej fazy w sferze multilateralnej.
Wszyscy - Rada, prezydencja i państwa członkowskie - mieli swój udział we wprowadzeniu w życie tej decyzji Rady. Nawet jeszcze przed wakacjami Grupa Robocza ds. Praw Człowieka WPZiB podjęła decyzję w sprawie podejścia - czyli aby państwa członkowskie UE uzgodniły projekt tekstu, a w drugiej fazie znalazły innych współautorów z różnych regionów świata. Tak się też stało i pod koniec sierpnia w Nowym Jorku odbyło się pierwsze spotkanie ze wszystkimi współautorami. W ciągu dwóch tygodni osiągnięto porozumienie w sprawie brzmienia. Obecnie rozpoczynamy kampanię lobbingową w celu znalezienia partnerów do wspólnego sponsorowania naszego projektu rezolucji. W chwili, gdy to mówię, nasze ambasady na całym świecie sondują stanowisko potencjalnych zwolenników naszej inicjatywy. Robimy, co tylko możemy, aby zjednać sobie możliwie szerokie poparcie i zapewnić powodzenie tej rezolucji.
Panie i panowie! W tym duchu proszę o państwa zaufanie i wsparcie, abyśmy mogli ukończyć ten proces. Oczywiście są państwo świadomi tego, jak trudne mogą być negocjacje polityczne. Rozumieją więc państwo, że prezydencja potrzebuje pewnej dozy elastyczności i pola do manewru, aby wypracować odpowiedni harmonogram prac dla tak złożonej inicjatywy, ponieważ jest to inicjatywa międzyregionalna, a jej współautorzy muszą również dokonać przeglądu tekstu i strategii tej rezolucji; ponadto musimy szybko nawiązać kontakt z wielką liczbą potencjalnych współinicjatorów i sponsorów, aby ta inicjatywa uzyskała należyte znaczenie.
Zapoczątkowaliśmy kampanię, która również stanowi wielkie wyzwanie, ale jestem przekonany, że jeżeli podejmiemy skoordynowane działania, to inicjatywa nasza zostanie uwieńczona sukcesem.
Laima Liucija Andrikienė
w imieniu grupy PPE-DE. - (LT) Pani przewodnicząca, pani komisarz, panie sekretarzu stanu, panie i panowie! Dziś w Parlamencie Europejskim powracamy do sprawy moratorium na wykonywanie kary śmierci. W zeszłym roku rozważaliśmy tą sprawę już dwukrotnie, za pośrednictwem dwóch przyjętych (1 lutego i 26 kwietnia) rezolucji w sprawie wdrożenia ogólnoświatowego moratorium na wykonywanie kary śmierci.
Możemy tylko żałować, że w przypadku każdej z tych rezolucji Parlament Europejski zwracał się do Rady, zachęcając ją do przedłożenia tej rezolucji na forum Zgromadzenia Ogólnego ONZ, lecz Rada jeszcze tego nie uczyniła. Rada mogła to zrobić przed rozpoczęciem sesji 62 Zgromadzenia Ogólnego i wówczas byłoby możliwe przyjęcie tych rezolucji przed końcem roku.
Kara śmierci to kara okrutna i nieludzka. Łamie ona jedno z niezbywalnych praw człowieka - prawo do życia - i naprawdę nie możemy tolerować sytuacji, w której co roku w Iranie, w Chinach i w innych krajach zostaje na nią skazanych tysiące ludzi. Dlatego też wprowadzenie globalnego moratorium na karę śmierci, stanowiące próbę całkowitego jej zniesienia pozostaje jednym z naszych najważniejszych celów politycznych i dlatego nie tylko wymagamy zgodności w tej sprawie naszych grup poselskich, ale również konsensusu wszystkich państw członkowskich UE.
Jestem pewna, że poprzez przyjęcie tej rezolucji Parlament Europejski może okazać nadzwyczajną solidarność i zgodność, pomimo różnic zdań, na przykład dotyczących ogłoszenia dnia 10 lutego Europejskim Dniem przeciwko Karze Śmierci.
Parlament Europejski ma naprawdę wyjątkową okazję, aby okazać Radzie jednomyślność i solidarność, zwłaszcza gdy ma podjąć decyzję w takiej kwestii politycznej, która posiada wyraźną wartość dodaną. Polityka bez wartości to tylko tanie politykowanie i populizm, podczas gdy życie ludzkie jest wartościowe dla nas wszystkich, niezależnie od podziałów geograficznych czy kulturowych.
Szczerze zachęcam kolegów posłów ze wszystkich grup do poparcia tej ważnej rezolucji.
(Oklaski)
Martin Schulz
w imieniu grupy PSE.. - (DE) Pani przewodnicząca! Pan sekretarz stanu Lobo Antunes przekonująco przedstawił tu wysiłki Rady. Nie mam nic do dodania do tego, co powiedział minister. Nasza grupa w pełni popiera wasze wysiłki w kierunku przedstawienia wyraźnego stanowiska, zgodnie z którym Unia Europejska pragnie nie tylko zdecydowanie poprzeć moratorium, ale też cel w postaci zakazu wykonywania kary śmierci na całym świecie.
Jak już powiedział poprzedni mówca, Parlament Europejski powtarzał w tym roku już dwa razy: Parlament czyni wielkie wysiłki w bitwie o zakaz wykonywania kary śmierci. Dla nas, jako Europejskich Socjaldemokratów, kara śmierci jest najciemniejszym zaułkiem ludzkiej etyki. Pochodzę z kraju, w którym godność ludzka stanowi pierwszy artykuł konstytucji. Obowiązkiem każdego rządu i każdego wydawanego przez rządy przepisu jest ją zachować i chronić. Takie jest przesłanie konstytucji mojego kraju. W oparciu o to przesłanie my, w Unii Europejskiej, sporządziliśmy Kartę Praw Podstawowych, której najważniejsze przesłanie brzmi jak powyżej: godność człowieka jest najważniejszą wiodącą zasadą Unii Europejskiej.
Mówiąc prosto, kara śmierci jest przeciwieństwem godności ludzkiej. Stanowi ona poniżenie istoty ludzkiej do najniższych poziomów jej lub jego egzystencji. Obowiązkiem wszystkich i każdego kierującego się zasadami moralnymi demokraty jest jej zakazanie. Walczymy o to, aby Unia Europejska poparła to moratorium. Dlaczego więc brak jest zgodności w Radzie?
Jest w Radzie jedno państwo członkowskie, które bojkotuje wspólną rezolucję Unii Europejskiej. Nie będę się wahał wymienić tu publicznie jego nazwy. To polski rząd nie chce, abyśmy podjęli tą zasadniczej wagi decyzję. Jest to połączenie sprawy kary śmierci z innymi sprawami. Mówi się wtedy: kiedy inni połączą swoją opinię w tej sprawie z opinią dotyczącą aborcji i eutanazji, to wówczas i my będziemy gotowi wypowiedzieć się przeciw karze śmierci. Oto dobry pretekst! Dlaczego? Chętnie państwu powiem. Przeczytam państwu cytat, pochodzący z wywiadu radiowego przeprowadzonego 28 lipca tego roku. Cytuję "osobiście byłem, jestem i będę zwolennikiem kary śmierci. Powrót do tej kary nie jest obecnie możliwy, ale liczę na to, że w przyszłości zapanuje w UE bardziej sprzyjający klimat.” Lech Kaczyński, prezydent Rzeczypospolitej Polskiej.
Oto, dlaczego Rada Unii Europejskiej nie przyjęła dotychczas rezolucji w sprawie tego moratorium. Polski prezydent jest zwolennikiem kary śmierci i ma nadzieję, że w Unii Europejskiej zapanuje lepszy klimat na rzecz jej przywrócenia. Dlatego też mówię: Parlament jest po to, by zagwarantować, że w Europie panować będzie klimat przeciwko karze śmierci. To sprawa zasadniczej wagi.
(Oklaski)
Tak długo, jak my, jako Europejscy Socjaliści, mamy wpływ, będziemy to robić. Zadam teraz Radzie jedno pytanie: ministrze Lobo Antunes, nie panu osobiście, ale głowom państw i premierom rządów pozostałych 26 państw: Jak długo pozostałe 26 głów państwa i premierów rządów będzie to znosić i milczeć wobec faktu, że zwolennik kary śmierci, który otwarcie się do tego przyznaje, jest w stanie sparaliżować działania Rady Europejskiej w tej sprawie? Potrzebujemy odpowiedzi także i na to pytanie?
(Oklaski)
Marco Pannella
w imieniu grupy ALDE. - (IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Deklaracje, jakie składała prezydencja temu Parlamentowi w ciągu roku, mogłyby się wydawać - jeżeli bylibyśmy parlamentem takim, jak na przykład parlament Wielkiej Brytanii czy Stanów Zjednoczonych - obelgą nie tylko wobec prawdy, ale też wobec samego Parlamentu.
Nie, panie urzędujący przewodniczący Rady, myślę, że zmylił pana aparat i struktura, jakie obecnie pana wspierają i które od 1994 roku przyjmują bezwartościowe i niezrozumiałe podejście, zgodnie z którym następujące kolejno po sobie sześciomiesięczne prezydencje są odpowiedzialne lub udaje im się uczynić siebie odpowiedzialnymi!
W 1994 r. byliśmy bliscy zwycięstwa. Przegraliśmy 8 głosami, ponieważ 20 krajów Europy, które są teraz członkami Unii Europejskiej współpracowało ze sobą i wstrzymało się od głosu. Wówczas na całym świecie mogłoby zostać ogłoszone powszechne moratorium. Nie doszło do tego z powodu tego haniebnego wydarzenia, o którym nie wolno nam zapomnieć: 20 europejskich krajów, które wstrzymały się od głosu w 1994 r. oraz Rada, która przy całej swojej hipokryzji była temu w pełni współwinna.
Pan, panie urzędujący przewodniczący Rady, również był wystarczająco bezwstydny, aby powiedzieć, że to samo stało się w 1999 roku - a wtedy, zgodnie z opiniami wszystkich europejskich ambasadorów wygraliśmy, ponieważ dysponowaliśmy bardzo silną większością bezwzględną - tego samego ranka, którego odbywało się głosowanie, nadszedł z Brukseli telegram, nakazujący nam się wycofać. To było niewytłumaczalne! W 2003 roku włoski minister spraw zagranicznych, wówczas sprawujący Prezydencję Rady, oświadczył, że z uwagi na brak zgody Unii Europejskiej Włochy nie przedłożą rezolucji, w sprawie której dysponujemy większością. Teraz stan rzeczy jest jeszcze bardziej szokujący.
Czy więc pan to rozumie, panie ministrze Antunes? W którym kraju moglibyśmy opowiedzieć tak niewiarygodną historię? Mówi pan, że 173 z 192 państw członkowskich ONZ zniosło karę śmierci faktycznie i na mocy prawa. Wszystko to za sprawą państwa ogromnego wysiłku! Powinien był pan złożyć rezolucję w trakcie 61 Zgromadzenia, czyli poprzedniego, powinien pan to zrobić na początku obecnego, czyli wczoraj, a wiadomości, które docierają do nas z Nowego Jorku, mówią o dalszych odroczeniach.
Powiedział też pan kolejną małą lub poważną nieprawdę: to prawda, że 95 krajów podpisało deklarację i że 28 grudnia my, rząd włoski, mieliśmy już 85 sygnatariuszy i to, co państwo osiągnęli, tak naprawdę osiągnęliśmy wspólnie, czyli o 11 więcej. Jeżeli więc chcą państwo przegrać, to niech robią państwo tak dalej, ale to wstyd, my zrobimy...
(Przewodnicząca wyłączyła mikrofon)
Konrad Szymański
w imieniu grupy UEN. - Pani Przewodnicząca! Zabieganie o humanitaryzm w wymierzaniu sprawiedliwości jest ważnym posłannictwem Europy. Należy sprzeciwić się publicznym pokazowym egzekucjom, podczas których zwłoki osoby ukaranej stają się niezdrową podnietą dla tłumów. Należy z całą mocą przeciwstawić się egzekucjom na polityczne zamówienie władz w Chinach lub w Iranie.
Nie możemy jednak zgodzić się na wąskie rozumienie tej problematyki. Tym bardziej nie możemy zgodzić się na zamykanie dyskusji na ten temat, nie możemy zgodzić się na rodzaj cenzury zaproponowanej przez pana Schulza w jego wystąpieniu. To nie od pana zależy, jak długo Lech Kaczyński będzie prezydentem Polski, choć wyraźnie ma pan na to ochotę. Zależy to od Polaków, którzy mają swoje wątpliwości. I nie tylko oni mają wątpliwości w sprawie globalnego moratorium, w sprawie kampanii propagandowych i społecznych proponowanych przez Komisję.
Mam jedno pytanie - czy można z perspektywy wygodnego, rządowego fotela w Paryżu bądź Lizbonie wysyłać apele o zawieszenie wykonywania kary śmierci w regiony pełne gwałtu i przemocy? Czy nie jest hipokryzją oczekiwać dziś zniesienia kary śmierci w Iraku lub Afganistanie i nie robić nic w sprawie przywrócenia bezpieczeństwa i sprawiedliwości w tych krajach?
Nie podzielam przekonania, że zniesienie kary śmierci w innych częściach świata jest rozwiązaniem problemu gwałtu i brutalności. Mimo to, Polska w roku 1988, prawie dwadzieścia lat temu, wyrzekła się kary śmieci. Zrobiliśmy to wbrew własnej opinii publicznej. Zrobiliśmy to w imię europejskiej jedności. Chcemy tę decyzję podtrzymać również i dziś.
Być może faktycznie nasza część świata może sobie pozwolić na alternatywy wobec kary głównej. Chcemy solidarnie współpracować, również na forum ONZ, w tej sprawie, jednak nie możemy się zgodzić na europejską cenzurę w sprawie kary śmierci proponowaną przez pana Schulza.
Niepotrzebnie projekt rezolucji wspomina problematykę Europejskiego Dnia przeciwko Karze Śmieci. Dlatego chciałbym przypomnieć, że kara śmierci nie jest jedynym momentem, w którym dotykamy w polityce, w prawie problemów życia i śmierci. Jeśli mamy prowadzić w Europie dialog o współczesnych wyzwaniach humanitaryzmu, nie możemy ograniczać się do kary śmierci, co do której mamy przecież wspólne zdanie. Nie możemy unikać rozmowy o aborcji na żądanie, której także ten parlament, także klub pana Schulza, tak chętnie w Europie i na świecie broni. Nie możemy unikać rozmowy o eutanazji, o gwarancjach dla ludzkiej godności, w gwałtownie rozwijającej się biomedycynie. Jeśli któryś z dni europejskiego kalendarza ma być dniem namysłu nad humanitarnym aspektem działania prawodawców, również i nas, nie możemy zamykać na to wszystko oczu, inaczej popadniemy w hipokryzję.
Monica Frassoni
w imieniu grupy Verts/ALE. - (IT) ) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Chciałabym podążyć szlakiem wytyczonym przez posła Pannellę i, jeżeli to możliwe, poproszę prezydencję o udzielenie odpowiedzi.
Chciałabym wiedzieć, dlaczego prezydencja wycofała wniosek lub propozycję ustanowienia Europejskiego Dnia poświęconego karze śmierci. Nigdzie nie jest napisane, że jest to decyzja, która musi zostać podjęta jednomyślnie. Będę wdzięczna, jeżeli ktoś mógłby mi przytoczyć przepis, który tak stanowi - chociaż od kiedy mówimy o politycznej współpracy, jestem w pełni przekonana, że jeśliby państwo tego chcieli, to mogliby państwo doprowadzić do głosowania i uzyskać przeważającą większość, minus jeden. Wierzę, że byłby to dla Europy wielki dzień. A w ten sposób okazja została zmarnowana.
Po drugie, ja również jestem bardzo zdezorientowana, panie Antunes, przedstawioną przez pana rekonstrukcją smutnej opowieści o składaniu i wycofywaniu rezolucji i moratoriów. Chciałbym, aby odpowiedział pan na szczegółowe pytanie: ponieważ wy, jako prezydencja portugalska, zadecydowali państwo o działaniu praktycznie samodzielnie, eliminując inne kraje, takie jak mój własny z negocjacji na forum ONZ - lecz nie jest to tematem obecnego forum - chciałabym wiedzieć, kiedy zamierzają państwo zgłosić tą rezolucję. To też jest niejasne, a jeżeli zamierzają państwo złożyć ją zbyt późno, to będzie to całkowicie bezużyteczne.
Po trzecie, powiedział pan dwie rzeczy, które nieco mnie zmartwiły. Byłam w swoim pokoju, ponieważ miałam pewien problem, ale słuchałam tego w oryginale, w pańskim cudownym języku. Powiedział pan, że niezbędna jest państwu elastyczność i pole do manewru, i to jest coś, co niezmiernie mnie zmartwiło. Co pan ma na myśli? Mówił pan również o tak zwanym froncie, który stara się o zniesienie i nie dowierza zbytnio moratorium. Jest to jeszcze bardziej martwiące dlatego, że właśnie z powodu tej fałszywej dychotomii dotychczas przegrywaliśmy. Dlatego chciałam, aby udzielił nam pan kilku szczegółowych odpowiedzi, i mam nadzieję, że odpowiedzi te nadejdą.
Luisa Morgantini
w imieniu grupy GUE/NGL. - (IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Serce mi rosło, gdy słuchałam pani poseł Frassoni, z której pytaniami i pasją w pełni się zgadzam. Popieram też to, co powiedział poseł Pannella.
Dziś jest mi naprawdę smutno; wystąpienie posła Szymańskiego prawdziwie mnie przygnębiło. Pomyśleć, że Europa - o którą wszyscy walczymy, toczymy bitwy i w którą wierzymy - doświadcza takich trudności - i musi mierzyć się z takimi stanowiskami - to przynosi nam wszystkim wielki smutek. Dziś jednak jest mi smutno również dlatego, że pewien wielki człowiek, historyczna postać Palestyny, zmarł w Gazie na raka, a jego leczenie okazało się niemożliwe. Gaza znajduje się w oblężeniu, ale prawdopodobnie zmarłby on w każdym przypadku dlatego, że był już bardzo stary. Był człowiekiem, który głęboko wierzył w pokój, demokrację, w państwo demokratyczne i w świecką Palestynę bez przemocy. Jego nazwisko brzmi Haider Abdel Shafi i chciałbym teraz złożyć mu tutaj cześć, ponieważ w świecie jest tak wiele kar śmierci, przeciw którym musimy walczyć.
Ja również popieram to, o czym mówili inni posłowie. Posiedzenie zostało otwarte i mam nadzieję, że 28 września, gdy prezydencja portugalska i rząd włoski spotkają się ze wszystkimi, naprawdę zadecydują o zgłoszeniu rezolucji w sprawie przyjęcia światowego moratorium w sprawie kary śmierci.
To prawda, że w ciągu ostatnich 14 lat brak rezolucji usprawiedliwiały błędy i opóźnienia, albo nawet zwykły obstrukcjonizm. Tym razem możemy odnieść sukces i musimy to zrobić. Włochy, wspólnie z Europą, zbudują sieć sojuszy, która połączy wszystkie kontynenty. Ogromna większość społeczności międzynarodowej jest za przyjęciem tej rezolucji, podczas gdy liczba krajów popierających karę śmierci jest niewielka. Oczywiście nie powinno się wykorzystywać dychotomii pomiędzy moratorium a zniesieniem kary śmierci.
Jesteśmy za zniesieniem kary śmierci, ale dziś to właśnie moratorium może nas zjednoczyć i pozwolić nam uzyskać zwycięstwo. Wiemy, że to trudne, wiemy, że nie możemy przyjąć tego za pewnik i możemy się tego dowiedzieć ze stanowisk wewnętrznych, nie tylko Polski, ale wśród obywateli całego świata oraz przywódców politycznych w Europie, którzy nawołują do utrzymania kary śmierci. Jeżeli jednak nasz pogląd na stosunki międzynarodowe opiera się na moralnych podstawach wartości, w których dominuje życie ludzkie, sprawiedliwość i prawa, to musimy wygrać. Tak więc następne kilka tygodni będzie miało zasadnicze znaczenie i moratorium stanowi prawdziwie fundamentalny etap odrzucania przez społeczność międzynarodową barbarzyńskiej praktyki, która zemstą zastępuje sprawiedliwość. Naprawdę musimy wygrać i odizolować te głosy, które mówią "nie”.
Jean-Claude Martinez
w imieniu grupy ITS. - (FR) Pani przewodnicząca, członkowie Rady! W 1977 roku za kadencji prezydenta Cartera zostały wysłane w kosmos dwie sondy, Voyager 1 i Voyager 2. Mogą państwo pomyśleć, że nie ma to nic wspólnego z naszą debatą. Jednak w tych dwóch sondach fizyk Carl Sagan umieścił przesłanie prezydenta Waldheima, rysunek mężczyzny i kobiety, podstawowe wzory matematyczne znane na Ziemi, nagrania odgłosów wiatru, traktora, niemowlęcia oraz fragmenty utworów Mozarta, Beethovena i Chucka Berry'ego. W zeszłym roku te dwie sondy opuściły system słoneczny lub tak zwaną "heliosferę”, aby kontynuować swą podróż do najbliższej gwiazdy, 42 000 lat świetlnych; innymi słowy, 200 000 kilometrów pomnożone przez 3600, pomnożone przez 24, pomnożone przez 365, pomnożone przez 42 000.
W ciągu 30 lat te dwa próbniki nie przesłały żadnych sygnałów, ponieważ żadnych nie odebrano. Jak dotychczas jedyne poznane życie występuje na Ziemi. Z tej perspektywy oczywiste jest, że kodeksy karne Teksasu lub Chin, które pozwalają na zakończenie czegoś tak wyjątkowego, jak życie, są odchyleniem od normy. Portugalska propozycja zwołania konferencji dotyczącej życia i godności ludzkiej odzwierciedla perspektywę tego narodu badaczy, ponieważ bycie przeciwnym karze śmierci stanowi tylko jeden aspekt tego wyzwania oraz teleologii politycznej.
Celem każdej polityki może być tylko bogate i zróżnicowane życie. To bardzo pięknie jest być przeciw karze śmierci, ale jest to tylko jeden aspekt, podobnie jak eutanazja, głównego problemu politycznego: jaki jest cel polityki? Czy stworzenie takich warunków gospodarczych, społecznych i fizycznych, aby ta tajemnicza rzecz zwana "życiem” mogła rozkwitać, czy też maltuzjańska polityka braku przyszłości, pakty w sprawie oszczędności, racjonowanie, prohibicja, wykorzenianie, premie Heroda, uboje w związku z pryszczycą i stosy ciałopalne w Wielkiej Brytanii? Takie jest sedno sprawy i prawdziwa skala kary śmierci: to polityczny wybór pomiędzy brakiem przyszłości a życiem.
Irena Belohorská
(SK) Jednoznacznie popieram inicjatywę ogłoszenia Europejskiego Dnia przeciw karze śmierci, nawet jeżeli brak będzie jednogłośnej decyzji ze strony 27 państw członkowskich.
Z zadowoleniem przyjmuję ten ostatnio wprowadzony przez niektóre afrykańskie kraje - częściowo pod naciskiem Unii Europejskiej- zakaz. Karę śmierci zniosły na przykład Rwanda i Gabon. Te kraje również uświadomiły sobie, że w demokratycznym społeczeństwie nie ma miejsca na karę śmierci. Uważam, że niezbędne jest wywieranie nacisku również na inne kraje, takie jak Ameryka i Chiny, aby sprawiły, by działanie to przeszło do historii. Z drugiej strony należy wskazać na pewne kraje Europy, które stale miały problemy z ratyfikacją protokołów zakazujących stosowania kary śmierci.
Protokół nr 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, który bezwarunkowo zabrania stosowania kary śmierci w czasie pokoju, został ratyfikowany przez wszystkie 27 państw członkowskich. Jednak Protokół nr 13, który zabrania stosowania kary śmierci we wszystkich okolicznościach, został podpisany przez wszystkie 27 państw członkowskich, ale wciąż nie został jeszcze ratyfikowany przez pięć, czyli Francję, Włochy, Polskę, Hiszpanię i Łotwę. Dlatego też, chociaż główna krytyka w związku z wprowadzeniem Europejskiego Dnia przeciwko Karze Śmierci spada na Polskę, to w pełni zgadzam się i popieram pogląd posła Schulze i pani poseł Frassoni i Morgantini, że należałoby wskazać palcem także i na te kraje.
Chciałabym podkreślić, że nie ma dowodów na to, że kara śmierci ma działanie odstraszające w stosunku do brutalnej przestępczości. Jej nieodwracalny charakter oznacza, że pomyłki sądowe, które są nieuniknione w każdym systemie prawnym, stają się niemożliwe do naprawienia.
Maria da Assunção Esteves
(PT) Przypomnę, co powiedział Victor Hugo o krwi zmywanej łzami, a nie krwią. Gdy Europa ustaliła swoje wartości i uczyniła ze zniesienia kary śmierci jeden z warunków znalezienia się i bycia tutaj, ustanowiła kodeks zasad, które wyróżniają ją jako ostoje oświecenia i obszar, gdzie żadne prawo nie może istnieć bez moralnej podstawy, jaką jest wzniosła godność ludzka.
Walka z karą śmierci to walka cywilizacji z barbarzyństwem. Walka z urzędowym, zorganizowanym, wyrachowanym i popełnianym z zimną krwią morderstwem. Śmierć z zasady, lecz nie z rządów prawa, ponieważ kara śmierci pozostaje poza granicami jakiegokolwiek prawa wartego takiej nazwy. Śmiercią zadawaną na mocy brutalnych i bezprawnych zasad. Walka z karą śmierci to kwestia sprawiedliwości powszechnej, ponieważ dotyczy istoty człowieczeństwa rodzaju ludzkiego i determinuje nasze stosunki ze światem. Oto, dlaczego Europa nie może zamykać oczu na fakt, że kraje takie jak Chiny, Iran, Pakistan, Irak, Sudan i Stany Zjednoczone, w tragiczny sposób podzielają zasadność tego barbarzyńskiego mechanizmu kary śmierci.
Europa nie ma prawa do milczącego współudziału w tym wszystkim. Nie wolno jej też milczeć na temat jej własnej dynamiki wewnętrznej. Europa musi przypomnieć Polsce, że walka przeciw karze śmierci jest wpisana w zasady a priori sprawiedliwości, które stanowią warunek sine qua non bycia Europejczykiem. Co się tyczy Europejskiego Dnia przeciwko Karze Śmierci, to należałoby zapytać prezydencję portugalską, w jakich okolicznościach państwo ma prawo opowiadać się przeciw stanowiącym konsensus wartościom, o których mowa w artykule 6 Traktatu o Unii Europejskiej? Zapytam również prezydencję portugalską, czy jednogłośność może być używana w tych obszarach konsensusu, które dotyczą zasad, na których opiera się Unia. Czy jednogłośność ma dotyczyć raczej tylko tych spraw, które nas dzielą, a nie zasadniczej wagi konsensusu, na którym opiera się Europa?
Tak brzmią moje pytania do Prezydencji i takie są moje przemyślenia na temat Europejskiego Dnia przeciwko Karze Śmierci.
Pasqualina Napoletano
(IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Po raz trzeci w tym roku Parlament Europejski powraca do sprawy moratorium. Wierzymy, że osiągnięcie tego celu jest możliwe przed końcem tego roku, i oto dlaczego pilnie wnioskujemy, aby prezydencja portugalska w ciągu najbliższych kilku godzin zgłosiła ten tekst do właściwej komisji ONZ. Prosimy, aby uczyniła to w bliskiej współpracy z Włochami, krajem, który zapoczątkował tą kampanię i wskazała na związek z nią nie tylko krajów Unii Europejskiej, ale również wszystkich tych, które okazały chęć stania się sponsorami i współautorami.
Chciałabym również wyjaśnić raz jeszcze, że cel moratorium nie jest sprzeczny z bardziej ogólnym celem w postaci zniesienia kary śmierci, a w każdym przypadku chodzi o to moratorium, które pragniemy uzyskać dziś, po części jako pierwszy konkretny krok w kierunku jej zniesienia. Żadna z tych rzeczy nie może zmącić nam obrazu sytuacji! Na koniec łączę się z moimi kolegami posłami w niedowierzaniu, że tak znaczące europejskie państwo, jak Polska pragnie odciąć się od ogłoszenia dnia 10 października Europejskim Dniem przeciwko Karze Śmierci i że wskutek tego idea tego Dnia znalazła się w zawieszeniu.
Pani przewodnicząca, panie urzędujący przewodniczący Rady! Prosimy, aby państwo nie porzucali tego celu. Prosimy, aby nie trwonili państwo tego niewielkiego ducha, jakiego udało nam się tchnąć w Europę, w której wciąż zbyt silnie dominują zagadnienia polityki gospodarczej, handlowej i monetaryzmu.
Hélène Flautre
(FR) Pani przewodnicząca! Liczba krajów, w których zniesiono tę karę lub krajów, w których wprowadzono moratorium, wzrasta co roku. Ludzie się wahają nawet w tych państwach, które wciąż utrzymują karę śmierci, takich jak USA, a w krajach muzułmańskich powstają koalicje.
Co dzień podejmuje się kroki na rzecz uniknięcia egzekucji. W kilku krajach homoseksualizm jest wciąż karany śmiercią i niestety, panujący dziś w Europie klimat przypomina, że w dalszym ciągu jest to bardzo trudna bitwa.
Jeśli chodzi o moratorium i Zgromadzenie Ogólne ONZ, Parlament prosi pana, panie urzędujący przewodniczący Rady, po raz trzeci w tym roku i w najbardziej uroczysty sposób: musimy robić, co w naszej mocy, aby doprowadzić do jak najszybszego uchwalenia rezolucji Zgromadzenia Ogólnego ONZ jeszcze przed końcem tego roku, z uwagi na moratorium i strategię zniesienia kary śmierci. Myślę, że wszyscy mówimy tutaj to samo: teraz pański ruch.
Jeśli chodzi Europejski Dzień przeciwko Karze Śmierci, to jak wyjaśnimy to, że nie powiedzieliśmy ani słowa na temat sytuacji panującej dziś w Europie? Jak to jest możliwe, że jakieś państwo mogłoby wykorzystać tą sprawę do celów politycznych, pozostając z tyłu za resztą Europy, za artykułem 2 Karty Praw Podstawowych, i za najbardziej chyba długofalowym wspólnym celem jej polityki zewnętrznej? Instytucje Unii Europejskiej i pan, urzędujący przewodniczący Rady, nie mogą tolerować tej sytuacji.
Światowy Dzień przeciwko Karze Śmierci przypada 10 października. Parlament Europejski będzie się spotykać w ramach sesji w Brukseli. Jest niezmiernie ważne, aby Parlament uczcił to wydarzenie tak uroczyście i dobitnie, jak to jest tylko możliwe.
Piia-Noora Kauppi
Pani przewodnicząca! Z przyjemnością dowiedziałam się o inicjatywie Komisji dotyczącej ustanowienia 10 października Europejskim Dniem przeciwko Karze Śmierci i całkowicie popieram tę inicjatywę oraz wzywam wszystkich kolegów do jej poparcia, tak jak uczyniło to już wielu uczestników dzisiejszej debaty. Byłam wstrząśnięta, gdy zdałam sobie sprawę, że nie wszystkie kraje UE opowiadają się za tą inicjatywą. Stanowisko Polski naraża na szwank wiarygodność UE jako podstawowej siły działającej na rzecz zniesienia kary śmierci i mam szczerą nadzieję, że rząd Polski ponownie rozważy swoje stanowisko.
Kara śmierci jest okrutna i nieludzka. Jest wielce szkodliwa dla ludzkiej godności i nie istnieją absolutnie żadne dowody wskazujące na to, że stosowanie kary śmierci służy odstraszeniu potencjalnych przestępców. Na szczęście na świecie panuje obecnie tendencja do znoszenia kary śmierci. Dotyczy to całej Europy z wyjątkiem Białorusi i coraz więcej państw ze wszystkich kontynentów dołącza do powiększającej się grupy krajów, które ją zniosły.
Uważam również, że powinniśmy nadal apelować do naszych kolegów ze Stanów Zjednoczonych o zniesienie kary śmierci raz na zawsze. Moratorium na wykonywanie tej kary jest pierwszym krokiem w kierunku jej zniesienia. UE musi nadal apelować do wszystkich państw, które wciąż utrzymują karę śmierci, o wprowadzenie moratorium. Miejmy nadzieję, że rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ przeciwko karze śmierci odegra w tym względzie istotną rolę.
Powinniśmy jednak dopilnować, aby sytuacja nie rozwinęła się w taki sam sposób jak w 1999 r., kiedy Finlandia, moja ojczyzna, starała się zmusić Zgromadzenie Ogólne ONZ do przyjęcia rezolucji w sprawie kary śmierci. Została ona tak bardzo rozwodniona, że spowodowałaby więcej złego niż dobrego. Obecnie, kiedy Włochy ponownie włączyły tę kwestię do programu ONZ, mam nadzieję, że cała UE poprze ten projekt i Zgromadzenie Ogólne ONZ wyda rezolucję w tej sprawie.
Józef Pinior
Pani Przewodnicząca! Pani Komisarz! Panie Ministrze! Jestem zmuszony do tego, aby rozpocząć dzisiejsze przemówienie refleksją osobistą. Kiedy słuchałem przed chwilą wystąpienia w tym Parlamencie przedstawiciela prawicy polskiej, posła Konrada Szymańskiego, przypomniała mi się scena z wczorajszego wystąpienia prezydenta Ahmadineżada na Uniwersytecie Columbia w Nowym Jorku. Panie Pośle Szymański! Pana rząd Prawa i Sprawiedliwości, prawica polska, postawiła mój kraj, moją ojczyznę, w rzędzie takich krajów jak Iran, Białoruś. Prezydent Ahmadineżad powołał się wczoraj z chlubą na przykład amerykański jako kraju, który wykonuje dotychczas karę śmierci.
Polska opinia publiczna jest oburzona tym, że rząd w Warszawie potrafił zablokować Dzień Przeciwko Karze Śmierci Unii Europejskiej. Ta sprawa łączyła przecież Unię Europejską, łączy europejską opinię publiczną, łączy europejskie partie polityczne, tworzy demokratyczno-liberalny konsensus, niezależny od podziałów ideologicznych w Europie. Jestem przekonany o tym, że najbliższe wybory w Polsce pokażą polskie społeczeństwo, które zadecyduje o tym, że Unia Europejska będzie mogła razem wystąpić w tej sprawie na forum Organizacji Narodów Zjednoczonych z inicjatywą przeciwko karze śmierci.
Ana Maria Gomes
(PT) Mój kraj, Portugalia, był prekursorem w dziedzinie zniesienia kary śmierci, czyniąc to już w 1867 roku. Dlatego też wielką dumą napawa mnie obecna inicjatywa prezydencji portugalskiej na rzecz ustanowienia Europejskiego Dnia przeciwko Karze Śmierci, w myśl wszystkich działań Portugalii na szczeblu międzynarodowym, w ramach Europy i ONZ, na rzecz zniesienia kary śmierci i w akcie protestu przeciw tym rządom, które szczególnie uparcie kontynuują tą nieludzką praktykę, a zwłaszcza rządom Chin, USA i Iranu.
Uważam za absolutnie szokujący fakt, że rząd polski próbuje zablokować tę inicjatywę przy pomocy tak oportunistycznych i kontrowersyjnych argumentów. Polacy muszą być świadomi, że rząd Kaczyńskiego nie tylko nie służy Unii Europejskiej i jej fundamentalnym wartościom, ale też naraża na wielką szkodę dobre imię i prestiż Polski. Stawką są najważniejsze wartości, które odróżniają cywilizację od barbarzyństwa. Prezydencji portugalskiej nie można powstrzymać, nie można dać jej się zastraszyć sprzeciwem polskiego rządu. Musi ona podtrzymać ten projekt, szybko poddać go pod głosowanie w Radzie ds. Ogólnych i Stosunków Zewnętrznych, pozostawić polski rząd w wybranej przezeń izolacji i zacząć obchodzić Europejski Dzień przeciwko Karze Śmierci.
Genowefa Grabowska
Pani Przewodnicząca! Dystansuję się od wypowiedzi mojego kolegi, pana Konrada Szymańskiego, i w pełni solidaryzuję z wypowiedzią pana posła Piniora. Polska podpisała szósty protokół znoszący karę śmierci i wzięła na siebie obowiązek prawny, aby tej kary na naszym terytorium nie było. W dniach 17-18 czerwca br. w Luksemburgu europejscy ministrowie spraw zagranicznych, wszyscy europejscy ministrowie spraw zagranicznych, w tym minister spraw zagranicznych Polski, zgodzili się, aby Unia Europejska przedstawiła wspólny projekt rezolucji przeciwko karze śmierci.
Co wydarzyło się od 17 czerwca, że we wrześniu Polska zmieniła zdanie? Oczywiście - sytuacja wewnętrzna, oczywiście - wybory. Czy można jednak mówić, że Polska zmieniła zdanie? To nie Polska lecz polski rząd. Polacy nie są barbarzyńcami, nie akceptują kary śmierci. Polacy wielokrotnie sprzeciwiali się karze śmierci. I muszę powiedzieć, także panu posłowi Szymańskiemu, że badania opinii publicznej wskazują, iż 57% Polaków nie chce kary śmierci. Proszę o tym pamiętać reprezentując Polskę i przekazywać, co myśli polskie społeczeństwo uwzględniając tę tendencję.
Manuel Lobo Antunes
Pani przewodnicząca, panie i panowie! Bardzo dziękuję za wasze myśli, uwagi i pytania.
Ta debata była dla Rady bardzo łatwa - i wiedziałem, że tak będzie. Łatwa dlatego, że Rada i Parlament Europejski uzgodniły, co jest najważniejsze - a najważniejsze jest uchwalenie w trakcie następnej sesji Zgromadzenia Ogólnego ONZ rezolucji w sprawie moratorium i zniesienia kary śmierci; cieszę się oczywiście, że zjednoczyliśmy się wokół głównego celu obecnej debaty i że będziemy wspólnie pracować, aby to umożliwić.
Podobnie jak pani poseł do PE reprezentująca Portugalię, ja również jestem bardzo dumny, że biorę udział w tej debacie jako przedstawiciel Portugalii, ponieważ jest on ona pierwszym krajem w Europie, który zniósł karę śmierci. Jest to temat, zagadnienie, problem, na który Portugalczycy są szczególnie wyczuleni, i jestem dumny, że mogę powiedzieć to tutaj i że mam okazję przewodzić teraz wysiłkom Rady na forum ONZ w kierunku osiągnięcia celu, który sami wytyczyliśmy.
Nie jestem tu po to, aby mówić o przeszłości. Oczywiście, musimy uczyć się z lekcji przeszłości i dlatego też musimy oczywiście unikać wszelkich błędów, jakie moglibyśmy popełnić, i które w przeszłości uniemożliwiały nam osiągnięcie wyznaczonych przez siebie celów. Przeszłość to przeszłość; skupmy się teraz na przyszłości. Skupmy się z determinacją, z poświęceniem, ze świadomością, że to zadanie nie jest, mówiąc politycznie, zadaniem łatwym, lecz że to jest możliwe. Gdy mówimy o elastyczności, mówimy o zaufaniu do prac Prezydencji. Staramy się i wnioskujemy - i jesteśmy pewni, że Parlament Europejski zapewni nam tę elastyczność, ponieważ rozumie, że jest to sprawa złożona politycznie i niekiedy nawet trudna - jest to oczywiście kwestia zaufania Parlamentu Europejskiego do prezydencji i czynionych przez nią wysiłków, tak abyśmy w końcu doprowadzili ten cel do szczęśliwego zakończenia.
Projekt rezolucji będziemy przedkładać na początku października - między początkiem a połową października. Taki jest nasz zamiar i mogę państwu powiedzieć, że wiele zabiegów dyplomatycznych i kontaktów, jakie nawiązaliśmy, daje nam nieco pewności siebie. Mamy nadzieję, że ta ufność będzie rosnąć z czasem, bo nasza sprawa to słuszna sprawa. Chciałbym również na koniec powiedzieć, że Unia Europejska już znalazła współautorów, gotowych wspólnie z nami podpisać ten projekt rezolucji. Muszę również powiedzieć państwu, że jestem bardzo dumny, że wśród tych współautorów są portugalskojęzyczne kraje reprezentujące Afrykę, a także Amerykę Łacińską - kraje, które tak jak my, Portugalczycy, podpisują się pod poszanowaniem całkowitej wartości życia.
Powtarzam, ufamy, że z waszym wsparciem i z waszym zaufaniem, prezydencja portugalska zrealizuje wyznaczony przez nas cel w trakcie 62 sesji Zgromadzenia Ogólnego ONZ i że ta rezolucja zostanie w rzeczywistości przyjęta w takim rozumieniu, w jakim Parlament Europejski i Rada chciałyby to widzieć.
Martin Schulz
(DE) Pani przewodnicząca! Chciałbym przedstawić osobistą uwagę na podstawie artykułu 145. Polski poseł, który mówił jako przedstawiciel grupy UEN, zacytował mnie całkowicie błędnie i chciałbym to sprostować.
Zapytałem Radę, jak długo zamierza znosić takie stanowisko prezydenta Polski, pana Kaczyńskiego. Zacytowałem pana Kaczyńskiego, który bardzo chciałby lepszej atmosfery, która umożliwiłaby ponowne wprowadzenie kary śmierci w Europie. Moje pytanie do Rady brzmiało więc: jak długo Rada zamierza to znosić? Jak długo 26 pozostałych rządów będzie dalej milczeć w tej sprawie? W niczym, co powiedziałem, nie wyrażałem żadnych przypuszczeń (jakże bym mógł?) odnośnie do tego, jak długo pan Kaczyński będzie prezydentem Polski. Wybór rządu i prezydenta jest absolutnie suwerennym prawem Polaków. Błagam jednak Polaków, aby byli tak mądrzy i zakończyli urzędowanie tego rządu tak szybko, jak to tylko jest możliwe!
Przewodnicząca
Dziękuję panu za wyjaśnienie tej kwestii.
Monica Frassoni
(PT) Zadałam bardzo szczegółowe pytanie. Chciałabym wiedzieć, w oparciu o który artykuł prezydencja twierdzi, że kwestie tego rodzaju, jak na przykład decyzja w sprawie Dnia przeciwko Karze Śmierci, wymagają jednogłośności i dlaczego nie nalegała na głosowanie w Radzie. Chciałabym wiedzieć, dlaczego przewodniczący nie powiedział nic na ten temat - a wspominali o tym wszyscy mówcy.
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) Interpretacja Rady jest taka, że tego rodzaju decyzje wymagają jednogłośności.
Przewodnicząca
Otrzymałam pięć projektów rezolucji złożonych zgodnie z art. 103 ust. 2 Regulaminu.
Debata została zamknięta.
Głosowanie odbędzie się w czwartek 27 września 2007 r.
