Europejskie ramy odniesienia na rzecz zapewnienia jakości w dziedzinie kształcenia i szkolenia zawodowego - Europejski system transferu i akumulacji punktów w kształceniu i szkoleniu zawodowym (ECVET) (debata) 
Przewodniczący
Następnym punktem posiedzenia jest debata łączna w sprawie:
sprawozdania pana posła Jana Anderssona w imieniu Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych w sprawie wniosku dotyczącego zalecenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ustanowienia europejskich ram odniesienia na rzecz zapewnienia jakości w dziedzinie kształcenia i szkolenia zawodowego - C6-0163/2008 - ) oraz
sprawozdania pana posła Thomasa Manna w imieniu Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych w sprawie wniosku dotyczącego zalecenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ustanowienia europejskiego systemu transferu i akumulacji punktów w kształceniu i szkoleniu zawodowym (ECVET) - C6-0162/2008 - ).
Jan Andersson
sprawozdawca. - (SV) Panie przewodniczący, panie komisarzu! Na wstępie chciałby powiedzieć kilka słów na temat znaczenia kształcenia zawodowego. Ważne jest, by rozwijać kształcenie zawodowe w każdym państwie członkowskim UE. Istnienie w UE wysokiej jakości systemu kształcenia zawodowego ma zasadnicze znaczenie nie tylko dla samej UE, dla konkurencyjności oraz zachowania naszej pozycji na świecie, ale także dla poszczególnych osób. To jest właśnie ogólny kontekst tego zagadnienia.
Jesteśmy świadomi różnic w sposobach organizacji kształcenia zawodowego w poszczególnych państwach członkowskich. Propozycja ustanowienia ram referencyjnych nie tylko nie stanowi zagrożenia dla organizacji kształcenia zawodowego w państwach członkowskich w całej Europie, ale także umożliwia nam wykorzystanie naszej tradycji, niezależnie od tego, czy kształcenie zawodowe organizowane jest na szczeblu lokalnym, regionalnym czy krajowym. Oczywiście mieliśmy już wcześniej wspólną strukturę zapewniania jakości i kształcenia zawodowego, ale teraz państwa członkowskie chcą rozbudować tę strukturę, w szczególności z perspektywy wzrostu globalizacji oraz konieczności ustanowienia lepszego jakościowo systemu kształcenia.
Jeśli chodzi o prace wykonane przez nas w odniesieniu do ram jakości, chciałbym podziękować Komisji i Radzie za znakomitą współpracę, która umożliwiła nam wypracowanie wspólnych rozwiązań.
O co tutaj zatem chodzi? Oczywiście państwa członkowskie nie chcą być przez nas pouczane; chcą natomiast żebyśmy zaproponowali im rozwiązania, które mogłyby uznać za wnoszące jakąś wartość dodaną z korzyścią dla samych państw członkowskich. Powinniśmy dzielić się doświadczeniami. Sam wizytowałem projekty pilotażowe dotyczące zapewniania jakości programów kształcenia młodzieży w moim kraju w zakresie mechaniki samochodowej, w ramach których realizowana jest stała, niezwykle owocna współpraca.
Mamy wspólny rynek pracy, mamy wspólne cele, dlatego też ważne jest, żebyśmy mieli sposoby wymiany doświadczeń oraz wspólne ramy umożliwiające tę wymianę. Wraz z państwami członkowskimi uważaliśmy także, by nie stwarzać wrażenia, że wskaźniki zawarte w sprawozdaniu mają być postrzegane jako instrumenty kontroli, lecz jako narzędzia dla państw członkowskich, które powinny mieć możliwość stosowania tych wskaźników podczas opracowywania swoich systemów i dokonywania oceny ich jakości. Mam nadzieję i uważam, że ten krok w kierunku osiągnięcia porozumienia skutkować będzie rozwojem kształcenia zawodowego na rynku wewnętrznym. Jestem raczej pewien, że tak właśnie się stanie, a także że wymiana doświadczeń i narzędzi udostępnianych teraz państwom członkowskim przyniesie korzyści samym państwom członkowskim, Unii Europejskiej i poszczególnym osobom. Dziękuję.
Thomas Mann
sprawozdawca. - (DE) Panie przewodniczący, panie komisarzu Figeľ, panie i panowie! Kiedy poruszana jest sprawa kształcenia w Europie wszyscy mówią o Bolonii - i słusznie. Podjęcie w 1999 roku przez państwa członkowskie UE decyzji dotyczącej stworzenia do 2010 roku wspólnego europejskiego obszaru szkolnictwa wyższego skutkowało wyeliminowanie wielu przeszkód w mobilności. Uwzględnienie stopni licencjata i magistra oraz uznawanie poziomu wykształcenia w ramach europejskiego systemu transferu i akumulacji punktów w szkolnictwie wyższym (ECTS) uświadamia konieczność podjęcia wspólnych działań.
Koncepcja, o której tutaj mowa, polega na tym, żeby kształcenie i szkolenie zawodowe prowadzone było na tych samych zasadach. Kamieniem milowym było zorganizowanie w 2002 roku szczytu w Barcelonie, podczas którego zaapelowano o ponadnarodowe uznawanie efektów uczenia się. W tym samym roku uruchomiony został proces kopenhaski dotyczący ściślejszej współpracy w dziedzinie kształcenia i szkolenia zawodowego w Europie. W 2006 roku wprowadziliśmy nowe zasady, a mianowicie europejskie ramy kwalifikacji (EQF). Byłem wtedy autorem sprawozdania z inicjatywy własnej Parlamentu Europejskiego.
Europejskie ramy kwalifikacji mają spełniać trzy funkcje. Po pierwsze ramy te mają łączyć krajowe i sektorowe ramy kwalifikacji, po drugie, zapewniać zgodność pomiędzy programami kształcenia zawodowego i ogólnego, i wreszcie po trzecie, zapewniać przejrzystość i przenikalność.
Obecnie wprowadzony został europejski system transferu i akumulacji punktów w kształceniu i szkoleniu zawodowym (ECVET), żeby umożliwić transfer i uznawanie efektów uczenia się. Wszystkie przeszkody w przenoszeniu i uznawaniu zdolności i umiejętności usunięte zostaną dopiero wtedy, gdy zapewniona zostanie ich przejrzystość, zarówno na szczeblu państw członkowskich, jak i na szczeblu międzynarodowym. W ten sposób wprowadzenie systemu ECVET przyczyni się do rozszerzenia współpracy europejskiej w dziedzinie kształcenia ogólnego i zawodowego.
System ECVET zwiększy otwartość na mobilność i ułatwi realizację planów kariery zawodowej, a ponadto powinien ułatwić pracownikom i osobom uczącym się włączenie społeczne. Poważne zaangażowanie w egzekwowanie przestrzegania kryteriów jakości w VET oznacza, że należy uwzględnić szczególne warunki krajowe. Nie wszyscy znają zasady ścisłej współpracy pomiędzy szkołami i przedsiębiorstwami - tzn. system współpracy dwustronnej - i nie wszyscy są świadomi konieczności dokonania znacznych inwestycji pod względem umiejętności, czasu i środków finansowych, jakie są niezbędne do otrzymania dyplomu mistrzowskiego lub tytułu "Fachwirt” (nieuniwersytecki dyplom kwalifikacji zawodowych). Należy uzupełnić działania i zacieśnić współpracę państw członkowskich. Jeśli chodzi o akumulację punktów, niezbędne jest zagwarantowanie w niektórych przypadkach możliwości uwzględnienia modułów oceny wiedzy i kompetencji, podczas gdy w innych przypadkach nadal wymagane będzie zdanie egzaminu końcowego. Niezbędne jest zapewnienie tej swobody wyboru.
Panie i panowie! To, że Komisja Zatrudnienia i Spraw Socjalnych opowiedziała się za przyjęciem mojego sprawozdania niemalże jednomyślnie było dla mnie zachętą do podjęcia negocjacji z Komisją Europejską i Radą. Spotkaliśmy się w Bordeaux w kuluarach konferencji edukacyjnej zorganizowanej przez prezydencję francuską. Chciałbym podziękować wszystkim kontrsprawozdawcom za poparcie tego kompromisowego rozwiązania.
Mam nadzieję, że wykonana przez nas wspólnie praca zostanie uznana za wnoszącą właściwy wkład w zapewnienie, żeby system kształcenia i szkolenia zawodowego funkcjonował sprawie i przejrzyście, zapewniając mobilność. Oby wprowadzenie systemu ECVET stało się istotnym elementem budowy europejskiego obszaru kształcenia i szkolenia.
Ján Figeľ
komisarz. - Panie przewodniczący! Na wstępie chciałbym wyrazić wdzięczność oraz odczucia podobne to tych, które wyraził pan poseł Jan Andersson w swoich uwagach wstępnych na temat znaczenia zalecenia dotyczącego EQARF w odniesieniu do znakomitej pracy i współpracy pomiędzy poszczególnym instytucjami. Komisje PE i Komisja Europejska mają nadzieję, że wkrótce podczas pierwszego czytania zostanie osiągnięte porozumienie w sprawie dwóch istotnych dokumentów.
Po pierwsze, chciałbym wyrazić uznanie dla pracy wykonanej przez Komisję Zatrudnienia i Spraw Socjalnych. Chciałbym także wspomnieć o wkładzie, jaki wniosła pani poseł Ramona Mănescu oraz Komisja Kultury i Edukacji, a w przypadku tego drugiego punktu - ponieważ połączyliśmy obydwie te sprawy - o wkładzie, jaki wniosły następujące dwie komisje, tzn. Kultury i Edukacji oraz Zatrudnienia. Chciałbym także podziękować panu posłowi Dumitru Oprei za wniesienie wkładu w kilku interesujących kwestiach, których znaczenie podkreślili już posłowie Jan Andersson i Thomas Mann.
Różne osoby i państwa członkowskie mówiły bardzo dużo o procesie bolońskim, ale coraz więcej mówi się teraz o znaczeniu umiejętności, kształcenia i szkolenia zawodowego, a także o procesie kopenhaskim. W tym roku odbyła się pierwsza edycja konkursu EuroSkills, który przyczyni się do zwiększenia popularności, atrakcyjności, jakości i wymiany najlepszych praktyk w bardzo ważnej dziedzinie, jaką jest kształcenie i szkolenie zawodowe. Chciałbym przedstawić kilka uwag na temat znaczenia tych dwóch dokumentów, które zgodnie z państwa sprawozdaniami będą przedmiotem głosowań podczas jutrzejszego posiedzenia plenarnego.
Jeśli idzie o zalecenie EQARF, kwestia kształcenia i szkolenia zawodowego została odsunięta na drugi plan w związku z procesem reform w Europie, ale jeżeli chcemy zapewnić naszej Unii większą konkurencyjność i większą spójność społeczną, jak zostało to przewidziane w strategii lizbońskiej, niezbędne będzie uwzględnienie znaczenia i jakości kształcenia ogólnego i kształcenia zawodowego. To, że to pierwsze zalecenie ma charakter bardziej techniczny nie powinno umniejszać znaczenia tego dokumentu. Zapewnienie jakości leży u podstaw każdej inicjatywy politycznej dotyczącej VET, przyczyniając się do budowania wzajemnego zaufania oraz do unowocześnienia systemów VET poprzez poprawę efektywności szkoleń.
Wprowadzenie ram zapewnienia jakości ma na celu stałą poprawę kształcenia i szkolenia zawodowego. Ramy te opierają się na cyklu jakości, który ustanawia powiązania pomiędzy czterema etapami, a mianowicie planowaniem, wdrażaniem, ewaluacją i oceną. Obejmują one metody umożliwiające monitorowanie wykonywania zadań z zakresu VET oraz umożliwiają ocenę poprawy w zakresie VET, zarówno na poziomie systemu, jak i podmiotów świadczących usługi w tej dziedzinie. Podejście do kwestii zapewnienia jakości znajduje odzwierciedlenie w zasadach ogólnych zawartych w załączniku do zalecenia z 2007 roku w sprawie ustanowienia europejskich ram kwalifikacji, a więc stanowi już jeden z elementów obowiązujących obecnie w ramach EQARF.
Jakość, podejście oparte na efektach uczenia się oraz ramy kwalifikacji uzupełniają się wzajemnie. Niezbędne jest stosowanie kombinacji tych instrumentów. Zapewnienie jakości stanowi warunek wstępny zaufania pomiędzy systemami i państwami w celu dokonania transferu efektów uczenia się jako rezultatów. Uważam, że wypracowane w ramach tego procesu kompromisowe rozwiązania są bardzo ważne. Komisja akceptuje proponowany tekst. Państwa poprawki ulepszają ten tekst; przykładowo, wprowadzenie nowego terminu na wskazanie podejścia krajowego, wyraźne odniesienie do udziału władz lokalnych i regionalnych. Wyjaśniając to, że przedmiotowe ramy mają charakter zestawu narzędzi, zgłoszona przez państwo poprawka przyczyniła się także do uściślenia postanowień tekstu pierwotnego.
Jeśli chodzi o ten drugi dokument, chciałbym tylko powiedzieć, że jest on także niezbędny, jeżeli rzeczywiście chcemy promować uczenie się przez całe życie i zapewniać rzeczywistą mobilność. Jak często mawiam, we wspólnej Unii Europejskiej jesteśmy obywatelami, a nie turystami. Mobilność jest nam potrzebna zarówno w przypadku osób uczących się, jak i pracowników, żeby ludzie mogli wykorzystać bogate możliwości, które różne europejskie systemy kształcenia i szkolenia oferują na szczeblu krajowym, a nawet regionalnym. Jest to możliwe tylko wtedy, gdy efekty uczenia się danej osoby zostaną należycie doceniane, kiedy osoba ta będzie zmieniać kontekst uczenia się.
Będzie to teraz łatwiejsze dzięki systemowi ECVET, tzn. europejskiemu systemowi transferu i akumulacji punktów w kształceniu i szkoleniu zawodowym. System ten ma dwa cele: po pierwsze, ma wspierać i promować transnarodową mobilność, a po drugie, umożliwiać uczestnictwo w procesie uczenia się przez całe życie, w celu zaspokojenia rzeczywistych potrzeb jednostek, rynku pracy i naszych społeczeństw.
Nie chcę już dłużej mówić, ale chcę państwa zapewnić, że instrument ten jest i będzie spójny z innym, tzn. z europejskim systemem transferu punktów w szkolnictwie wyższym (ECTS), a ponadto z różnymi systemami kwalifikacji, które są już stosowane w Europie. Instrument ten będzie stosowany zgodnie z zasadami i uregulowaniami prawnymi każdego uczestniczącego państwa.
Pan poseł Mann podkreślił dobrowolność uczestnictwa państw członkowskich. Pokazuje to nie tylko różnorodność naszych systemów, ale także dojrzałość w wypracowywaniu wspólnych instrumentów w ramach naszej współpracy oraz gotowość do stworzenia warunków dla zgodności i możliwości przenoszenia pomiędzy różnymi systemami. Podczas tego procesu mogliśmy zobaczyć, jak w przypadku obydwóch tych dokumentów ich analizę i opracowanie ułatwiło podejście oddolne.
W związku z tym pragnę również oświadczyć, że osiągnięty kompromis jest do przyjęcia i ma istotne znaczenie nie tylko dlatego, że umożliwia zakończenie prac, ale także uwzględnia wszystkie istotne kwestie i obawy. Uważam, że nawet ulepsza pierwotny tekst. Doceniam zwłaszcza poprawkę dotyczącą zwiększenia roli władz krajowych i regionalnych oraz poprawkę dotyczącą podkreślenia znaczenia okresu próbnego lub rezultatów osiągniętych w trakcie wdrażania. Komisja akceptuje zatem zgłoszone propozycje oraz osiągnięty kompromis.
Marie Panayotopoulos-Cassiotou
w imieniu grupy PPE-DE. - (EL) Panie przewodniczący! Jestem szczególnie dumna, że jako pierwsza osoba występująca po sprawozdawcach mogę podkreślić olbrzymie znaczenie wzmocnienia systemów kształcenia i szkolenia zawodowego dla wszystkich mieszkańców Europy, z uwzględnieniem specyfiki systemów kształcenia w każdym państwie członkowskim oraz poprzez koordynację, żeby systemy te mogły być realizowane we wspólnych ramach i mogły być wykorzystywane jako narzędzia, co słusznie pokreśliła Komisja i co sprawozdawcy mieli możliwość uświadomienia nam w komisji dzięki swojej znakomitej pracy.
Byliśmy w stanie zapewnić młodym Europejczykom start, żeby mieli dwie możliwości rozwoju, tzn. poprzez wyższe wykształcenie, poprzez studia teoretyczne oraz poprzez studia praktyczne, które dotyczą zdobywania umiejętności praktycznych i umiejętności tworzenia. Kształcenie zawodowe na wszystkich poziomach jest przyszłością Europy, jest przyszłością każdego państwa członkowskiego, jest wstępem do twórczości i produktywności prowadzących do postępu i innowacji. Ufam, że te dwie dyrektywy, które wkrótce zostaną przyjęte i wprowadzone w życie, będą stosowane w każdym państwie członkowskim i przez instytuty zajmujące się kształceniem, żebyśmy otrzymali wyniki w przyszłym roku, który jest rokiem kreatywności i innowacji.
Corina Creţu
Na wstępie chciałabym wyrazić zadowolenie z obecności podczas tej debaty pana komisarza Figeľa oraz zainteresowania, jakie pan komisarz okazuje tym sprawozdaniom. Oczywiście chciałabym także pogratulować naszym kolegom, panom posłom Anderssonowi i Mannowi.
Jako kontrsprawozdawca grupy PSE w sprawie tego sprawozdania i członkini Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych chciałabym wyrazić moje wielkie zadowolenie z tego, że zaakceptowane zostało wdrożenie europejskiego systemu transferu i akumulacji punktów w kształceniu i szkoleniu zawodowym. Jest to ważny krok na drodze do harmonizacji przepisów dotyczących kształcenia w państwach członkowskich UE i eliminacji przeszkód stojących na drodze do kształcenia zawodowego przy przechodzeniu z jednego systemu kształcenia i szkolenia zawodowego do innego takiego systemu.
Jeśli chodzi o Unię Europejską, siłę napędową jej gospodarki stanowić będą wysoce wykwalifikowani pracownicy, co ujęte zostało z strategii lizbońskiej i omówione na ostatnich posiedzeniach poświęconych kształceniu zawodowemu. W warunkach nowoczesnej gospodarki oznacza to pojawienie się pracowników znających kilka języków obcych i posiadających doświadczenie pracy w środowiskach wielokulturowych. Biorąc pod uwagę istniejące obecnie rozbieżności pomiędzy państwami członkowskimi w określaniu kwalifikacji i dyplomów, niezwykle istotne jest, by w istniejącym obecnie środowisku stworzyć warunki wstępne dla transgranicznej mobilności w sektorze edukacji. Ułatwi to szkolenie wysoce wykwalifikowanych pracowników, którzy będą w stanie zaspokajać nowe potrzeby gospodarki europejskiej.
Kolejną konsekwencją przyjęcia tych ram prawnych będzie podniesienie poziomu mobilności studentów i uczniów z naszych krajów, nowych państw członkowskich, których systemy kształcenia i szkolenia zawodowego są jedynie częściowo zintegrowane na szczeblu europejskim. Wprowadzenie europejskiego systemu transferu i akumulacji punktów przyniesie korzyści studentom i uczniom, którzy w przeszłości nie mieli takich samych możliwości pracy i uczestniczenia w szkoleniach w środowisku wielojęzycznym i wielokulturowym jak uczniowie i studenci ze "starych” państw członkowskich UE.
W zgłoszonych przeze mnie poprawkach zaapelowałam o konieczne jak najszybsze wdrożenie tego systemu, którego celem jest ułatwienie akumulacji, transferu i uznawania osiągnięć osób pragnących zdobyć kwalifikacje zawodowe, niezależnie od tego, z jakiego państwa członkowskiego pochodzą czy w jakim zamieszkują. Na podstawie istniejących już struktur powinniśmy stworzyć na szczeblu europejskim trwałe sieci powiązań pomiędzy krajowymi i regionalnymi podmiotami świadczącymi usługi w zakresie kształcenia i szkolenia zawodowego. Zapewnienie jak największej efektywności takich sieci i takich partnerstw wymaga zagwarantowania wysokiego poziomu jakości, który będzie także jednolity. W związku z tym z zadowoleniem przyjmuję sprawozdanie pana posła Anderssona w sprawie ustanowienia europejskich ram odniesienia na rzecz zapewnienia jakości w dziedzinie kształcenia i szkolenia zawodowego
Ja również chciałabym podkreślić konieczność jak najszybszego wdrożenia przez państwa członkowskie instrumentów przewidzianych przez te ramy, żebyśmy w dziedzinie kształcenia mogli wprowadzić jak najwyższe wspólne normy jakości. Powinniśmy wyraźnie określić warunki zdobywania pełnych kwalifikacji po uzyskaniu kwalifikacji o ograniczonym zakresie. Najwyższy już czas, żebyśmy wypromowali mobilność siły roboczej UE.
Hannu Takkula
Panie przewodniczący! Ja także chcę powiedzieć kilka słów na temat tego znakomitego sprawozdania. Chcę podziękować zarówno sprawozdawcy, panu posłowi Anderssonowi, jak i moim dzisiejszym przedmówcom, a zwłaszcza panu komisarzowi Figeľowi.
Poruszanie przez nas kwestii kształcenia i szkolenia zawodowego ma zasadnicze znaczenie, ponieważ postanowiliśmy wspólnie, że Europa powinna mieć rynek wewnętrzny. Jeżeli chcemy mieć funkcjonujący rynek wewnętrzny oznacza to także, że potrzebujemy dobrze wyszkolonej siły roboczej, a tym samym zapewnienia, że budując Europę zajmować się będziemy nie tylko kwestiami dotyczącymi gospodarki, ale także kwestiami dotyczącymi pracy i umiejętności.
Sprawozdanie to dotyczy nie tyko kształcenia i szkolenia, ale także kultury i zatrudnienia, a my postanowiliśmy również, żeby kwestia umiejętności zawodowych stanowiła także jeden z elementów procesów bolońskiego i kopenhaskiego, które w tym kontekście zasługują również na uwagę.
Chcę także podnieść następującą kwestię. Choć wiem, że kwestie kształcenia i szkolenia wchodzą w znacznej mierze w zakres kompetencji państw członkowskich, to jednak na szczeblu europejskim możemy zachęcać państwa członkowskie do podjęcia działań mających na celu rzeczywiste zagwarantowanie jakości kształcenia i szkolenia zawodowego, standardu wyników uczestniczenia w programach kształcenia i szkolenia. Jest to niezwykle istotne dla mobilności.
W kontekście zagrożenia spowolnieniem gospodarczym powinniśmy pamiętać, że inwestowanie w szkolenie i kształcenie skutkuje pozyskaniem niezawodnej, wykwalifikowanej siły roboczej dobrej jakości. Jest to niezbędne, jeżeli chcemy wprowadzać innowacyjne rozwiązania oraz zdobywać nowe kwalifikacje i umiejętności, a także, jeżeli chcemy wzmocnić naszą tkankę gospodarczą, a tym samym doprowadzić do wzrostu produktu narodowego brutto.
Obecni decydenci zapominają często, że kształcenie i szkolenie stanowią podstawę budowy lepszej przyszłości i wzmocnienia naszej tkanki gospodarczej. To jest przesłanie, które powinniśmy przekazać państwom członkowskim i ich decydentom, a my reprezentujący Unię Europejską powinniśmy ich w tym wspierać. Potrzebujemy funkcjonalnego rynku pracy o wysokiej jakości oraz wykwalifikowanej siły roboczej.
Sepp Kusstatscher
w imieniu grupy Verts/ALE. - (DE) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Te dwa zalecenia Parlamentu Europejskiego i Rady powinny stanowić silny bodziec dla stałej poprawy kształcenia i szkolenia zawodowego (VET) w całej Europie poprzez wspólne planowanie, zdecydowane wdrażanie, ewaluację i ocenę. Wymaga to większej przejrzystości bardzo różnorodnych systemów VET, w celu umożliwienia porównywalności i wzajemnego uznawania kwalifikacji zdobytych w ramach VET kształcenia i szkolenia zawodowego oraz zapewnienia większej przenikalności.
Mówimy tutaj o kulturze ciągłej poprawy jakości. Lepsze kształcenie to coś więcej niż kwestia kwalifikacji, więcej niż szerzej otwarte drzwi do rynku pracy, a także więcej niż tylko wniesienie wkładu w zwiększenie konkurencyjności przedsiębiorstw i pracowników. W związku z tym z niepokojem przyjmuję tak częste odwoływanie się do "kapitału ludzkiego”, tak jakby ludzie byli jedynie czynnikiem produkcji.
Status VET w dwudziestu siedmiu państwach członkowskich UE jest znacznie zróżnicowany. Rzeczywiście nie potrzebujemy biurokratycznej harmonizacji przepisów, odgórnego podejścia Brukseli, co właśnie podkreślił pan poseł Takkula. Powinniśmy jednak wywierać presję, a co najmniej delikatną presję, w celu zapewnienia, by we wszystkich państwach członkowskich UE górę brały stopniowo najlepsze modele i standardy - powiedziałbym, że począwszy od dziś, a nie w jakiejś odległej przyszłości.
Możemy i powinniśmy uczyć się nawzajem od siebie. W każdym razie w całej Europie VET powinien posiadać taki sam status jak kształcenie ogólne.
Pragnę podziękować panom posłom Anderssonowi i Mannowi za te sprawozdania.
Jiří Maštálka
Na wstępie ja również pragnę podziękować sprawozdawcom, panom posłom Mannowi i Anderssonowi za wykonaną pracę, a zwłaszcza za cierpliwość, którą okazali negocjując kompromisowe rozwiązania. Uważam, że propozycja pana posła Anderssona odnosi się słusznie do konieczności przestrzegania zasady pomocniczości, a z drugiej strony sprawozdanie pana posła wyraźnie określa mechanizmy i terminy wprowadzenia w życie w państwach członkowskich systemu oceny wskaźników odniesienia. Uważam, że sprawozdanie to przewiduje także większy udział wszystkich zainteresowanych stron w prowadzenie kształcenia zawodowego, w tym poprzez samoocenę, jako dodatkowe narzędzie w dziedzinie podnoszenia jakości.
Cieszę się, że w kompromisowym rozwiązaniu udaje się także uwzględnić propozycje przyjęte przez Komisję Zatrudnienia, które uważam za niezwykle istotne, a które obejmują przede wszystkim zachęcanie państw członkowskich do podjęcia skuteczniejszych działań w tej dziedzinie, podkreślających rolę studentów i uczniów w ocenie zadowolenia z wyników uczenia się oraz wspierających nauczycieli. Za istotne uważam poparcie przyjęcia pkt. 1 projektu sprawozdania pana posła Manna, w którym podkreślone jest podstawowe znaczenie rozwoju osobistego i zawodowego jednostek. Podsumowując, pragnę podkreślić, że proponowane kompromisowe rozwiązania zawierają wyrażenie "uczenie się przez całe życie”, a zatem zupełnie słusznie poszerzają grupę obywateli uczestniczących w procesie kształcenia i dlatego popieram jego przyjęcie.
Joel Hasse Ferreira
(PT) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Zapewnienie jakości kształcenia i szkolenia zawodowego jest niezbędne nie tylko do celów certyfikacji uczestnictwa każdego pracownika europejskiego w procesie uczenia się przez całe życie, ale także zwiększenia mobilności na terenie całej Unii Europejskiej. Istotnym elementem tego procesu jest ocena samego systemu kształcenia i szkolenia zawodowego. W związku z tym należy doprowadzić do wzmożenia wymiany najlepszych praktyk na szczeblu europejskim, krajowym, regionalnym i lokalnym.
Panie przewodniczący! Ramy odniesienia są nie tylko zgodne z zasadą pomocniczości, ale także ustanawiają wspólne zasady oraz kryteria i wskaźniki jakości, które są przydatne do oceny i podnoszenia jakości świadczonych usług. Wskaźniki te można stosować nie jako instrumenty kontroli, ale przede wszystkim jako zestaw narzędzi ułatwiających realizację celów strategii lizbońskiej w zakresie kształcenia i szkolenia.
Panie komisarzu Figeľ! Po pogratulowaniu panu posłowi Janowi Anderssonowi znakomitego sprawozdania chcę poruszyć kilka kwestii dotyczących sprawozdania pana posła Thomasa Manna, któremu także gratuluję. Muszę podkreślić znaczenie powiązania procesu certyfikacji z procesem przyznawania punktów w szkolnictwie wyższym. W ten sposób zapewnimy wzajemne uzupełnianie się procesów certyfikacji, a także poprawę warunków mobilności zawodowej pracowników europejskich i młodzieży. Niezbędne jest także ułatwianie władzom lokalnym i regionalnym uczestnictwa w łączeniu regionalnych i krajowych ram kwalifikacji w jeden europejski system transferu i akumulacji punktów w kształceniu i szkoleniu zawodowym, i nie tylko ułatwianie, ale także zachęcanie ich do tego.
Panie przewodniczący! Tylko w ten sposób będziemy w stanie zwiększyć mobilność i ułatwić transfer kwalifikacji pomiędzy różnymi sektorami gospodarki oraz różnymi rynkami pracy, wnosząc tym samym zasadniczy wkład w spójność społeczną oraz w większą równość szans w całej Unii Europejskiej.
Wreszcie, panie i panowie, wracając do kwestii sprawozdania pana posła Anderssona, pragnę podkreślić znaczenie promowania strategii uczenia się przez całe życie i kultury poprawy jakości na wszystkich szczeblach, poprzez wzmocnienie powiązań pomiędzy kształceniem i szkoleniem formalnym a rozwijaniem metod potwierdzania zdobytego doświadczenia. W ten sposób podniesiemy poziom kształcenia młodzieży oraz szkolenia pracowników, które pod względem rozwoju gospodarczego i społecznego są niezbędne do budowy europejskiego modelu społecznego.
Marian Harkin
Panie przewodniczący! Na wstępie pragnę pogratulować panom posłom Anderssonowi i Mannowi znakomitej pracy i osiągnięcia naprawdę dobrych rezultatów. Większość z nas obecnych tutaj dziś wieczorem zgodzi się z tym, że europejskie ramy odniesienia na rzecz zapewnienia jakości w dziedzinie kształcenia i szkolenia zawodowego okażą się niezwykle użytecznym instrumentem ułatwiania państwom członkowskim promowania i monitorowania stałej poprawy ich systemów kształcenia i szkolenia zawodowego.
Ramy te funkcjonować będą w oparciu o wspólne europejskie wskaźniki odniesienia z wykorzystaniem ograniczonego stosowania i w istocie ograniczonej skuteczności obowiązujących wcześniej ram, zwanych wspólnymi zasadami zapewniania jakości.
Wyciągnęliśmy wnioski ze stosowania obowiązujących już wcześniej ram, które wykorzystaliśmy opracowując obecną propozycję i uważam, że znacząco poprawiliśmy to, co już było.
Wprowadzenie proponowanych ram przyczyni się do poprawy jakości i wzrostu efektywności inwestowania w kapitał ludzki na różne sposoby, z których wymienię tylko trzy, a mianowicie poprawę jakości usług w zakresie kształcenia i nabywania umiejętności; podniesienie standardów i wspieranie mobilności. Stosowanie tych ram jest dobrowolne i mam nadzieję, że pan komisarz Figeľ ma rację, kiedy mówi, że ramy te odzwierciedlają nie tylko naszą różnorodność, ale także naszą dojrzałość. Będziemy mieli wspólne ramy obejmujące wspólne kryteria jakości, a taki rezultat możemy osiągnąć jedynie poprzez działania Wspólnoty. Przyjmując takie rozwiązanie uniknęliśmy pola minowego różnych porozumień dwustronnych, a poprzez ograniczenie do minimum standardów administracyjnych wprowadzamy dobry mechanizm, umożliwiający porównywanie norm jakości.
Jest to dobry, praktyczny akt prawny, który umożliwi nam osiągniecie dobrych rezultatów. Kiedy Parlamentowi uda się przedstawić akt prawny, taki jak ten, oznacza to, że Parlament należycie wykonuje swoje zadanie.
Marusya Ivanova Lyubcheva
(BG) Panie przewodniczący, panie komisarzu! Proces opracowywania zaleceń dotyczących podniesienia jakości kształcenia i szkolenia zawodowego zakończył się niewątpliwym sukcesem.
Biorąc pod uwagę, że kształtowanie polityki w tym zakresie należy do władz krajowych, jakość programów kształcenia zawodowego w państwach członkowskich cechują znaczne różnice, a to nie odpowiada poziomowi mobilności na rynku pracy i dynamicznemu tempu wzrostu gospodarczego i rozwoju technologicznego. Utrudnia realizację celów strategii lizbońskiej. W jeszcze większym stopniu utrudnia zapewnienie jednolitych warunków działalności, które są niezbędne do rozwijania gospodarki opartej na wiedzy.
Na podstawie nowego podejścia ram odniesienia państwom członkowskim będzie można udzielać pomocy w wypełnianiu kryteriów ogólnych oraz w zapewnianiu porównywalności i zgodności swojej oferty edukacyjnej. Poziomy koordynacji przewidziane w zaleceniach, w tym z partnerami i organizacjami branżowymi, rozszerzają zakres wykonalności. Przyczynią się także zdecydowanie do poprawy rynku edukacji, który powinien pójść w ślady rynku pracy.
Pomoże to w szczególności tym krajom, w których realizacja tego procesu napotyka na trudności ze względu na przeobrażenia, które miały miejsce w ich gospodarkach. Jeżeli uda się ustanowić podstawowe standardy zapewni to przejrzystość, spójność i możliwość przenoszenia pomiędzy mnóstwem tendencji rozwojowych w Unii Europejskiej.
Cel ten powinien być osiągalny bez naruszania autonomii, którą państwa członkowskie mają w zarządzaniu swoimi systemami kształcenia i szkolenia zawodowego. Zapewni to jednak jednocześnie wspólne środowisko i stworzy warunek wstępny dla stworzenia wspólnej podstawy wysokiej jakości oraz skutecznego podejścia do szkolenia specjalistów.
Powinniśmy także poważnie zastanowić się nad koniecznością synchronizacji potrzeb przedsiębiorstw z rozwojem gospodarczym i technologicznym w celu zapewnienia jeszcze większej skuteczności systemów szkolenia wykwalifikowanych pracowników. Pomoże to rozwiązać wiele problemów, które wywołały różnej wielkości przepływy migracyjne .
Ponadto zastosowanie ukierunkowanego podejścia można wykorzystać do rozwiązanie problemów z różnymi trendami zawodowymi. Podstawowe elementy tego procesu na szczeblu krajowym stanowić powinny przejrzystość, współpraca i wysokie standardy organizacji procesu mającego na celu podniesienie jakości kształcenia i szkolenia zawodowego poprzez uczestnictwo w europejskiej sieci jakości.
Tomáš Zatloukal
- (CS) Chciałbym pokrótce zwrócić uwagę, że w Unii Europejskiej systemy kształcenia i szkolenia zawodowego funkcjonują na szczeblu krajowym i regionalnym autonomicznie, zgodnie z różnymi standardami i tym samym stwarzają szerokie spektrum różnych poziomów wiedzy i różnych kwalifikacji. Unia Europejska powinna zatem wprowadzić wspólne kryteria zapewnienia przejrzystości i możliwości przenoszenia pomiędzy wieloma nurtami edukacyjnymi w Europie. A zatem systemy kształcenia i szkolenia zawodowego powinny być dostatecznie elastyczne, żeby mogły skutecznie zaspokajać potrzeby, a zwłaszcza potrzeby na rynku pracy. Skuteczność i efektywność oferowanych programów kształcenia w zaspokajaniu tych potrzeb powinna być stale oceniana, monitorowana i rozwijana zgodnie ze stanem faktycznym. Pozytywną oznaką jest to, że w rzeczywistości zasady zapewniania kształcenia zawodowego wysokiej jakości obejmują zalecenia dotyczące wprowadzenia europejskich ram kwalifikacji. Osobiście uważam, że europejskie ramy odniesienia stanowią narzędzie mające na celu zachęcanie do podnoszenia jakości systemów kształcenia i szkolenia zawodowego w poszczególnych państwach członkowskich.
Zbigniew Zaleski
(PL) Panie przewodniczący! Panie komisarzu! Projekt dotyczy szkolenia zawodowego na wielu poziomach w zależności od inteligencji, motywacji, zainteresowań i potrzeb rynku. Wspólne standardy pracy wymagają konwergencji w modelach kształcenia od Hiszpanii po Rumunię.
Chcę podkreślić, że nacisk na kształcenie na poziomie uniwersyteckim nie powinien podcinać edukacji zawodowej na poziomie niższym: gimnazjum czy liceum. Po to, żeby być kelnerem nie potrzeba studiów, a czasem wystarczy nawet krótki kurs. Ostatnio to kształcenie, w Polsce na przykład, zostało podcięte. Jako nauczyciel, chcę powiedzieć, że na ile to możliwe, byłbym za zindywidualizowanym i plastycznym programem uczenia z naciskiem na języki obce: żeby każdy mógł się znaleźć w innym kraju.
Na koniec powiem, że inwestycja w edukację, Panie Komisarzu, to jedna z najlepszych w Europie. Nie żałujmy na nią pieniędzy, nie bądźmy skąpi dla naszych następców.
Dragoş Florin David
(RO) Kształcenie i szkolenie zawodowe stanowią niezbędne narzędzia, oferujące obywatelom Europy rozwijanie zdolności, wiedzę i umiejętności niezbędne, aby mogli się stać integralnym elementem rynku pracy oraz społeczeństwa opartego na wiedzy. Ogólnie rzecz biorąc zalecenie to jest znakomite. Uważam jednak, że powinno obejmować dwa kolejne obszary, na co zwróciłem już uwagę, a mianowicie stworzenie systemu doradztwa dla obywateli Europy w celu ułatwienia im wyboru kierunku studiów i specjalizacji, które odpowiadałyby ich osobistym umiejętnościom, a także ewentualnie stworzenie platformy na rzecz jakości w kształceniu.
Pragnę pokreślić, że jeśli chodzi o kształcenie, powinniśmy przyjąć podejście komplementarne, ułatwiające lepsze dostosowanie procesu kształcenia do rzeczywistych potrzeb rynku pracy. Strategie uczenia się przez całe życie i mobilności są niezbędne do zwiększenia możliwości znalezienia zatrudnienia na rynku pracy. Ja też pragnę podziękować obu sprawozdawcom i życzyć państwu Wesołych Świąt!
Nicodim Bulzesc
(RO) W Unii Europejskiej osoby, które w swoim kraju pochodzenia chciałyby wykorzystać kwalifikacje zdobyte w ramach szkolenia zawodowego lub modułu zaliczone w innym kraju, napotykają nadal trudności. Zniechęca to wielu ludzi, skutkując spowolnieniem mobilności transgranicznej. Dlatego też stworzenie europejskiego systemu transferu i akumulacji punktów w kształceniu i szkoleniu zawodowym (ECVET) mogłoby przyczynić się do wzrostu mobilności studentów i pracowników. Uważam także, że sprawozdanie pana posła Thomasa Manna bardzo dobrze określa udoskonalenia, jakie wprowadzi ten system, jak i na problemy, które mogą wystąpić w następstwie jego wdrożenia.
Na szczęście możemy odwołać się do doświadczeń zdobytych podczas wdrażania systemu transferu punktów (CTS). Jako nauczyciel, który miał w przeszłości do czynienia z tym systemem transferu i akumulacji punktów, akceptuję zalecenia sprawozdawcy. Powinniśmy ustanowić standardową podstawę jakości na szczeblu europejskim, żeby móc przyznawać punkty; powinniśmy także wprowadzić jasno określone kryteria w celu zapewnienia, żeby system ten był użyteczny, przejrzysty, umożliwiał porównywanie i budził zaufanie we wszystkich państwach europejskich. Popieram także wprowadzenie okresu próbnego przed przyjęciem tego systemu, ponieważ państwa europejskie mają różne systemy kształcenia, a ponadto uważam, że potrzebujemy więcej czasu na harmonizację 27 systemów szkolenia zawodowego.
Mairead McGuinness
Panie przewodniczący! Występuję, żeby poprzeć mojego sąsiada, pana posła Thomasa Manna i chcę pogratulować panu posłowi oraz drugiemu sprawozdawcy pracy. Jest jednak jeden szczególny problem, który pojawił się niewątpliwie w państwie członkowskim, z którego pochodzę, a może także w państwie członkowskim, z którego pochodzi pan przewodniczący. Uważam, że ożywienie w budownictwie wywołało olbrzymie problemy, zwłaszcza dla młodych mężczyzn, którzy rzeczywiście nie byli zachęcani do kształcenia się i szkolenia się ze względu na atrakcyjność wysokich wynagrodzeń w sektorze budownictwa.
Niestety okres tego ożywienia mamy już za sobą i wiele osób z tej grupy nie jest odpowiednio wyszkolonych, a zatem nie ma dostępu do pracy, która mogłaby być im oferowana. Uważam zatem, że poszczególne państwa członkowskie, a zwłaszcza Irlandia, powinny zająć się tą szczególną grupą, żeby kiedy nadejdą dobre czasy (a miejmy nadzieję, że stanie się tak wkrótce) ludzie ci byli wyszkoleni i mogli pracować w innych zawodach. Oczywiście idea wprowadzenia środków zapewniania i kontroli jakości ma zasadnicze znaczenie . Obawiam się, że kształcenie jest teraz działalnością pozbawioną elementu kontroli jakości, a koncepcja transgranicznego przepływu pracowników wymusza na nas przyjęcie skoordynowanego podejścia do kształcenia i szkolenia zawodowego w całej Unii Europejskiej.
Czesław Adam Siekierski
(PL) Panie Przewodniczący! Zaproponowany system transferu i akumulacji punktów w kształceniu i szkoleniu zawodowym powinien przyczynić się do mobilności pracowników na terenie Unii. Aby Unia Europejska mogła sprostać konkurencji państw trzecich, aby mogła rozwijać się gospodarczo, zwiększać zatrudnienie, a także zmniejszać różnice międzyregionalne, należy promować kształcenie ustawiczne. Osoby starsze są nam potrzebne. Unia potrzebuje ich doświadczenia, kwalifikacji, ich wiedzy.
Jeżeli chcemy gospodarki, społeczeństwa opartego na wiedzy, powinniśmy inwestować w edukację. Należy przeciwdziałać porzuceniu nauki bez uzyskania kwalifikacji. Ważne jest także, aby pomagać, zdobyć wykształcenie i kwalifikacje, zwłaszcza osobom znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej, w tym także mieszkańcom małych miasteczek i wsi, którzy wciąż mają utrudniony dostęp do usług edukacyjnych.
Paul Rübig
(DE) Panie przewodniczący, panie komisarzu Figeľ! Chcę panu z całego serca pogratulować. Uważam, że jest to jedno z największych wyzwań przed którym stoimy w okresie poprzedzającym święta Bożego Narodzenia. Kiedy zastanawiamy się nad tym, co nas czeka w nadchodzącym roku, nad kryzysem finansowym, jest wiele spraw, którymi będziemy musieli się zająć, a kształcenie i szkolenie odgrywa rzeczywiście kluczową rolę.
Mamy trzy wskaźniki, które pomogą nam przezwyciężyć kryzys: wskaźniki dotyczące badań i rozwoju, infrastruktury oraz kształcenia i szkolenia. Uważam, że powinniśmy teraz wyznaczyć nowe standardy w celu zademonstrowania naszym obywatelom, że uczenie się przez całe życie odgrywa niewątpliwie zasadniczą rolę, zwłaszcza dla małych i średnich przedsiębiorstw, że chcemy, żeby osoby pracujące obecnie w takich przedsiębiorstwach zachowały swoje miejsca pracy, a także, że chcemy zapewnić takim osobom lepsze wyszkolenie, żeby w przyszłości zapewnić im dostęp do rynku pracy.
Unia Europejska odgrywa kluczową i zasadniczą rolę w tej dziedzinie i z wielkim zadowoleniem przyjąłbym jutro przyjęcie programu "Small Business Act”. Mielibyśmy wtedy dodatkowe środki w tej dziedzinie.
Ján Figeľ
komisarz. - Panie przewodniczący! Moje wystąpienie będzie krótkie, ponieważ przemawiałem już dłużej na początku tej debaty. Będę kontynuował od punktu, na którym zakończył poprzedni mówca, zwłaszcza ze względu na obecny kryzys.
Musimy inwestować w kształcenie i szkolenia lepiej i więcej. Nie mniej, ale lepiej i więcej, co oznacza efektywność, zgodność, istotność itd., a następnie jeszcze więcej. Takie właśnie jest stanowisko Komisji i oczywiście uważam, że ma ono tutaj zastosowanie.
Uwagi poczynione dzisiaj w sprawie mobilności wykwalifikowanej siły roboczej, uczenia się przez całe życie, zdobywania i przekazywania wiedzy oraz kultura jakości są niezwykle istotne dla naszych krajowych systemów kształcenia i szkolenia, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w praktyce.
Chcę tylko potwierdzić, że dokumenty, które przyjmiemy - mam nadzieję, że jutro będą państwo głosować nad przyjęciem kompromisowego tekstu lub zgłoszonych poprawek, które akceptuję i przyjmuję z zadowoleniem - spowodują, że Europa stanie się bardziej przyjazna dla kwalifikacji. Oznacza to Europę bardziej przyjazną dla ludzi, bardziej przyjazną dla obywateli i jest to wartość, którą powinniśmy podzielać, może nawet jeszcze bardziej niż w przeszłości. Dzięki takim instrumentom możemy zapewnić lepsze warunki dla motywowania, mobilizowania do innowacji i dla realizacji wszystkich tych istotnych celów.
Pod przewodnictwem prezydencji czeskiej Komisja postara się udzielić pomocy w zorganizowaniu konferencji, a mianowicie głównej konferencji poświęconej wprowadzeniu obu tych instrumentów, a następnie bardziej szczegółowych konferencji poświęconych ich dalszemu wdrażaniu. Może obydwaj sprawozdawcy mogliby pomóc nam w zorganizowaniu tych konferencji lub wziąć w nich udział. Oczywiście, najważniejszym wyzwaniem, przed którym staniemy w przyszłości, będzie wdrażanie.
Chcę także powiedzieć, tak jak wielu moich przedmówców dziś wieczorem: wesołych świąt i szczęśliwego Nowego Roku - Europejskiego Roku Kreatywności i Innowacji - 2009 roku!
Przewodniczący
Dziękuję i życzę panu oraz wszystkim komisarzom i innym urzędnikom Komisji tego samego.
Jan Andersson
sprawozdawca. - (SV) Panie przewodniczący! Pan poseł Takkula już wyszedł, ale zanim to zrobił zapytał czy istnieje jakakolwiek sprzeczność pomiędzy posiadaniem celów na szczeblu UE a tym, że zasadniczo system kształcenia będzie nadal systemem krajowym. Ja nie widzę tutaj żadnej sprzeczności. Uważam, że te ramy odniesienia odzwierciedlają cele na szczeblu UE, a jednocześnie mamy zaufanie do państw członkowskich. Zapewniamy im możliwości oraz to co nazywamy zestawem narzędzi, które mogą stosować. Uważam, że nie ma tutaj żadnej sprzeczności.
Chciałbym zwrócić uwagę na to, co pan komisarz Figeľ powiedział, że w okresie kryzysu, z którym borykamy się obecnie w przypadku gospodarki i zatrudnienia, inwestowanie w edukację ma większe znaczenie niż kiedykolwiek w przeszłości. To właśnie wzmocni konkurencyjność UE, a także zapewni poszczególnym osobom dostęp do narzędzi, dzięki którym będą mogły poczynić postępy w swoim życiu i skorzystać z możliwości dalszego szkolenia się przez całe swoje życie.
Na zakończenie chcę jeszcze raz podziękować Komisji, a także wszystkim kontrsprawozdawcom. Nasza współpraca układała się w trakcie całego tego procesu niezwykle dobrze i chciałbym wszystkim państwu życzyć wesołych świąt i szczęśliwego Nowego Roku.
Thomas Mann
sprawozdawca. - (DE) Panie przewodniczący, panie komisarzu Figel'! Dziękuję panu bardzo za znakomitą współpracę z pańskiej strony oraz ze strony pańskiego zespołu. W rzeczy samej niejako przedzieraliśmy się razem przez zawiłości tej sprawy. Myślę, że dzięki temu osiągnęliśmy dobry rezultat.
Pan poseł Kusstatscher ma zupełną rację - Unia Europejska jest niezwykle ambitna w dziedzinie szkolenia zawodowego. Ostatecznie chcemy ni mniej, ni więcej, jak tylko uwolnienia systemu szkolenia zawodowego z oków systemu kształcenia wyższego. Pani poseł Panayotopoulos-Cassiotou ma w zupełności rację - musimy osiągnąć wymierne rezultaty. Chcemy rzeczywistych wyników, a nie tradycyjnych deklaracji intencji, tradycyjnych pięknych wystąpień. Etap w znacznej mierze doraźnej współpracy, który mamy już za sobą, ustępuje miejsca intensywniejszej współpracy.
Obecnie istnieją zasadnicze różnice pod względem efektów edukacji w poszczególnych państwach członkowskich. Dlatego też potrzebujemy porozumień pomiędzy przedsiębiorcami i władzami krajowymi dotyczących ośrodków kształcenia. Pan poseł Takkula ma całkowitą rację - nie potrzebujemy w Europie jakiegoś "niańczenia” i zdecydowanie nie ma żadnych planów w tym zakresie. Rozwiązania z zakresu "miękkiego prawa”, czy też rozbudzanie zainteresowań i zaangażowanie innych ludzi - oto, czego w rzeczywistości potrzebujemy.
Chcemy doprowadzić do współpracy pomiędzy ekspertami - w formie posiedzeń, w ramach grup roboczych oraz poprzez prowadzenie badań naukowych. Potrzebujemy także ośrodków kształcenia. Pan poseł Maštálka ma w zupełności rację. Możemy także wykorzystać do tego celu istniejące już sieci i partnerów społecznych. Tylko wtedy korzyści staną się oczywiste dla pracowników i pracodawców oraz dla prywatnych i publicznych podmiotów świadczących usługi w zakresie kształcenia: klasyczna sytuacja korzystna dla wszystkich zainteresowanych stron. Panowie posłowie Ferreira i Rübig poruszyli sprawę znaczenia kształcenia ustawicznego i słusznie, ponieważ jest to dziedzina, w której rzeczywiście możemy coś zmienić.
Pani poseł Harkin! Tak jak pani jestem świadomy znaczenia dobrowolności w stosowaniu tych ram, ponieważ dotyczy wszystkich zainteresowanych stron. Ze względu na stały wzrost zaufania pierwsze państwa członkowskie podejmą współpracę już od 2012 roku. Niezbędny jest okres próbny, co było z góry wiadome. Uwzględnimy ewaluację poziomów 1-8 EQR, a mój znakomity sąsiad ma oczywiście w pełni rację, że tak należy właśnie zrobić. Młodzi ludzie mają prawo zobaczyć, że są odpowiednio wykorzystywani, że są potrzebni, i że mogą dbać o swój rozwój osobisty, w każdym czasie, zgodnie z krajowymi przepisami prawa. Inne kraje będą wtedy miały swobodę przyłączenia się w późniejszym terminie i przystąpienia do tego systemu ECVET kiedy tylko będą w stanie to zrobić. Uważam, że prawdopodobieństwo, że tak właśnie się stanie jest wysokie. Jeżeli będziemy kontynuować rozmowy na te tematy w gronie skorym do współpracy tego rodzaju, uda nam się poczynić dalsze postępy w tej sprawie. Uważam, że udało nam się nadać tej sprawie bieg.
Przewodniczący
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się jutro, w czwartek 18 grudnia 2008 r.
Oświadczenia pisemne (art. 142 Regulaminu)
Dumitru Oprea  
Jako autor opinii dotyczącej europejskiego systemu transferu i akumulacji punktów w kształceniu i szkoleniu zawodowym chcę jeszcze raz podkreślić znaczenie stworzenia i wdrożenia tego systemu, który ma na celu podniesienie jakości i zwiększenie atrakcyjności kształcenia i szkolenia zawodowego.
Konieczność wdrożenia systemu ECVET wynika z pragnienia ograniczenia różnic w efektach uczenia się, będących z kolei następstwem stosowania różnych systemów szkolenia zawodowego. Powinniśmy zwiększyć przejrzystość w dziedzinie kwalifikacji zawodowych i uczenia się przez całe życie.
System ECVET powinien zostać wdrożony na podstawie wspólnego zaangażowania w przestrzeganie zasad dotyczących gwarantowania wysokiej jakości kształcenia i szkolenia zawodowego. Jednym z istotnych elementów tego procesu powinno być rzeczywiście wspieranie ustanawiania partnerstw pomiędzy instytucjami oświatowymi, przedsiębiorstwami i władzami krajowymi w celu rozwijania środowiska wzajemnego zaufania.
Wreszcie, pragnę wspomnieć, że w systemie ECVET nacisk położony jest na efekty uczenia się, a nie na czas poświęcony na zdobywanie wiedzy, umiejętności i wiedzy fachowej.
