

De Voorzitter.
    Aan de orde is de mondelinge vraag aan de Commissie over de toepassing van de WTO-regels door China (B6-0230/2005). 
Enrique Barón Crespo (PSE ),
   Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris, geachte afgevaardigden, de vraag die ik namens de Commissie internationale handel mag stellen, heeft betrekking op de huidige stand van zaken van onze handelsbetrekkingen met China.
Zoals u weet, was de door dit Parlement gesteunde toetreding van China tot de WTO in 2001 het resultaat van moeizame onderhandelingen, waarin de Europese Unie een sleutelrol heeft gespeeld. Nooit eerder was er een handelspartner toegetreden die er zulke andere waarden op nahield dan de rest van de handelsgemeenschap.
Wij moeten daarbij bedenken dat China het WTO-lidmaatschap tien jaar lang zeer doelbewust heeft nagestreefd. Daarvoor heeft het land ook een aantal uitgebreide concessies gedaan in alle sectoren. Bovendien heeft China toegezegd om alle verplichtingen na te komen en controle op naleving van deze verplichtingen toe te staan. Dat hebben de Chinese leiders herhaaldelijk gezegd, vooral sinds de koers die door Deng Xiaoping is ingezet wordt gevolgd.
Tot nu toe zijn de voorspellingen over algemene conflicten met China niet uitgekomen. Er doen zich echter enkele terugkerende problemen voor op het gebied van de bescherming van intellectueel eigendom – de strijd tegen vervalsingen en namaakartikelen –, transparantie van de wetgeving, standaardisatie en certificatie en liberalisering van de dienstensector, vooral op het gebied van financiën, telecommunicatie en transport. Bovendien zijn er talrijke niet-commerciële obstakels, bijvoorbeeld de CCC, de beroemde China Compulsory Certification, die bijna onmogelijk te verkrijgen is. De voornaamste kwestie is echter dat China te kampen heeft met een belangrijke tegenstelling: enerzijds moet het land zijn markt openstellen, anderzijds moet het zijn eigen industrie beschermen in een context waarin normen als de toepassing van de ILO-overeenkomsten inzake kinderarbeid en de oprichting van vrije vakbonden van groot belang zijn, maar geen deel uitmaken van de WTO-afspraken. Datzelfde geldt voor milieubescherming. Wat dat betreft wil ik eraan herinneren dat China twee jaar geleden al het protocol van Kyoto heeft ondertekend.
Op dit moment lijkt het erop dat China de grenzen van het toelaatbare aan het aftasten is. De door andere collega’s reeds genoemde textielkwestie is daar een voorbeeld van, aangezien niet alleen de Europese Unie maar ook andere landen daar schade van ondervinden.
Het is niet de bedoeling de beslissing van 1 januari om te streven naar complete liberalisering ter discussie te stellen. Wel dient bijvoorbeeld te worden onderzocht wat de gevolgen kunnen zijn van een dumpingbeleid waarmee markten worden binnengedrongen of hoe de energie kan worden gesubsidieerd. Daarnaast moet worden bekeken hoe het financiële beleid wordt uitgevoerd en of er sprake is van preferente financiering, et cetera. Dat zijn allemaal zaken die er ook toe doen.
Een ander concreet voorbeeld dat van groot belang is, is de fonografische industrie. Op dat terrein is de situatie in Europa dramatisch. Momenteel vindt het grootste deel van de piraterij, bijna 70 procent, plaats in China en veel daarvan speelt zich af op internet. Het is ook bijna onmogelijk om de auteursrechten te innen omdat daar niet eens de structuren voor bestaan.
In ieder geval wil ik eraan herinneren dat de Europese Unie de aansluiting van China bij de wereldeconomie heeft gesteund. Het is voor iedereen een uitdaging die een economisch en sociaal hervormingsproces van ongekende omvang vereist. China heeft nog tien jaar om zijn overgang naar een markteconomie te voltooien.
Duidelijk is inmiddels wel dat China niet langer een centraal geplande economie is, maar een kapitalistische economie volgens de Manchester School die geleid wordt door communistische mandarijnen. De Chinezen moeten hun ontwikkeling zelf ter hand nemen. Het is echter wel belangrijk dat wij daar toezicht op kunnen houden door maximale transparantie na te streven en zo goed mogelijk op de hoogte te blijven.
Mijnheer de Voorzitter, wij bevinden ons in de slotfase van de onderhandelingen van Doha, die op Chinese bodem afgerond zullen worden, waarbij cruciale thema’s aan de orde zullen komen als de liberalisering van de Chinese economie, de koers van de Chinese munt en de stabiliteit in een werelddeel waarin een verontrustende wapenwedloop plaatsvindt.
China is bovendien vooraanstaand lid van de Club van Twintig, waarin enkele grote spelers op het nieuwe wereldtoneel verenigd zijn. Vanwege zijn geschiedenis, zijn invloed en omdat de Europese Unie serieus heeft ingezet op deelname van China aan de wereldhandel, acht ik het zinvol om op dit moment deze vragen te stellen. We zitten immers allemaal in hetzelfde schuitje, ongeacht onze individuele eigenschappen. Het gaat erom dat iedereen elkaar respecteert opdat wij gezamenlijk kunnen overleven. 
Peter Mandelson,
   . Mijnheer de Voorzitter, ik wil u bedanken voor deze gelegenheid om op dit debat te reageren. Het is een belangrijk debat, waarin een aantal zeer ernstige kwesties aan de orde komt, en het verheugt mij zeer dat men dit initiatief genomen heeft. Ik ben tevens dankbaar voor het feit dat de geachte voorzitter van de Commissie internationale handel zich zo evenwichtig en gematigd heeft uitgedrukt, zonder echter de ernst van de zaak uit het oog te verliezen.
Ik ben het ermee eens dat het voor ons een enorme uitdaging is ervoor te zorgen dat China steeds verder integreert in de wereldeconomie en in het internationale handelsstelsel. We hebben immers ook een verantwoordelijkheid jegens degenen die u hier vertegenwoordigt, en aan wie anderen onder ons rekenschap verschuldigd zijn, om deze veranderingen naar beste vermogen soepel te laten verlopen.
Het klopt dat China in zekere zin de grenzen van het toelaatbare aftast, zoals de geachte afgevaardigde zei. Een andere manier om dit te verwoorden is echter dat China ons in Europa voor een competitieve uitdaging stelt, waaraan wij ons zullen moeten aanpassen. Velen hebben dat al gedaan. In sommige gevallen moet die aanpassing echter nog plaatsvinden en we moeten mensen daarbij helpen.
Mijn algemene visie is dat de wedergeboorte van China in de afgelopen jaren allerlei gevolgen heeft voor de Europese Unie en het is cruciaal om onszelf naar behoren toe te rusten om deze uitdagingen het hoofd te bieden. Ik denk dat de verbazingwekkende economische groei van China goed zal zijn, niet alleen voor China maar ook voor Europa en voor de rest van de wereld. Dat maakt het nog veel belangrijker om een dynamische relatie met China op te bouwen die gebaseerd is op partnerschap, samenwerking en respect, niet alleen voor elkaar, maar ook voor een op regels gebaseerd multilateraal economisch stelsel.
Tegen deze achtergrond wil ik vanmorgen twee soorten kwesties aan de orde stellen: ten eerste, de gepaste reactie die we moeten geven op de invoer van textielproducten uit China en, ten tweede, de actie die we moeten ondernemen om China onder druk te blijven zetten met betrekking tot zijn staat van dienst op het gebied van de tenuitvoerlegging van de WTO-regels, en dan met name zijn staat van dienst inzake de handhaving van de intellectuele-eigendomsrechten.
Ik zal eerst ingaan op het punt van de textielproducten. De omvang van de textielimport en de spectaculaire stijging die we hebben gezien sinds het begin van dit jaar, toen de textielquota eindelijk werden opgeheven, is in veel van onze lidstaten uitgegroeid tot een buitengewoon gevoelig onderwerp. Er zijn veel mensen die zich ernstig zorgen maken en ongerust zijn. Het is duidelijk waarom en ik begrijp hun ongerustheid ook. Ik heb er vertrouwen in dat onze reactie zowel gepast als proportioneel is, maar ook juridisch kan worden verdedigd. We moeten aan deze beide vereisten voldoen, en ons daarbij baseren op feiten en gegevens. We moeten met enige omzichtigheid te werk gaan, maar ook met vastberadenheid.
De richtsnoeren van de Commissie over het gebruik van een vrijwaringsmechanisme waren bedoeld om effectief te kunnen reageren op een eventuele onredelijk grote toename van de invoer uit China. Zoals u ongetwijfeld weet, is de Commissie inmiddels onderzoeken gestart naar negen categorieën van Chinese textielexport naar de EU op basis van importstatistieken over het eerste kwartaal van dit jaar. In al deze categorieën is de omvang van de invoer van Chinese textiel nu gestegen tot boven de “alarmniveaus” zoals die door de Commissie zijn vastgesteld. Ik heb altijd gezegd dat ik zou optreden op basis van de relevante gegevens en dat doe ik nu dus ook.
Nu het alarmmechanisme in werking is gesteld, heb ik een ervaren taskforce opgezet om een volledig en snel onderzoek uit te voeren naar de genoemde categorieën. De taskforce zal in maximaal zestig dagen conclusies trekken. Tijdens dit onderzoek zal worden vastgesteld of er daadwerkelijk sprake is van verstoring van de markt in Europa en daarbuiten. We zullen tevens moeten overwegen in hoeverre de belangen van de producenten echt geschaad worden, afgezet tegen de voordelen voor de consument die hiermee gepaard gaan. Mocht dit noodzakelijk en gerechtvaardigd blijken, dan zal ik gebruik maken van de vrijwaringsbevoegdheden waarover we beschikken. Er zijn nog meer categorieën die aanleiding lijken te geven tot ongerustheid, maar na ampele overweging heb ik besloten dat verdere bestudering van de gegevens noodzakelijk is. Daaraan wordt nu gewerkt.
Verder zijn er verzoeken ingediend om de urgentieprocedure die voorzien wordt in de richtsnoeren toe te passen. Dit betekent dat er direct wordt overgegaan tot formeel overleg met China in het kader van de WTO zonder een voorafgaand onderzoek, als er bewijzen zijn dat er onherstelbare schade zal worden toegebracht aan de industrie in de EU wanneer dergelijke maatregelen zouden uitblijven. Mijn diensten zijn momenteel bezig deze verzoeken te analyseren.
Parallel hieraan heb ik contact opgenomen met de Chinese autoriteiten om hen waar mogelijk vroegtijdig te waarschuwen en met klem te verzoeken concrete bewijzen te overleggen dat de maatregelen die zij hebben genomen vruchten afwerpen, alsmede om te onderzoeken of zij niet meer kunnen doen en hen ervan te overtuigen dit ook echt te doen. Ik ben informeel overleg gestart met China in een poging om te komen tot een duurzame oplossing voor alle partijen. Dit stond hoog op mijn agenda vorige week in Parijs, waar ik een ontmoeting heb gehad met de Chinese minister van Handel, Bo Xilai. Mijn boodschap aan minister Bo was dat China, om te voorkomen dat de EU zich gedwongen ziet actie te ondernemen, op de korte termijn krachtiger moet optreden om zijn exportgroei te beteugelen. Ik geloof dat mijn boodschap luid en duidelijk is overgekomen.
Ik heb kennis genomen van de verklaringen die de Chinese premier, Wen Jiabao, gisteren in Peking heeft afgelegd en verheug mij over het feit dat China nu doordrongen is van de acute zorgen van bepaalde lidstaten, die premier Wen Jiabao gisteren in Peking heeft onderkend, en dat China, zoals hij zei, de voorkeur geeft aan een oplossing op basis van dialoog en samenwerking. Ik juich eveneens het feit toe dat China de noodzaak om deze kwestie op te lossen beschouwt als een van China’s hoogste prioriteiten in verband met de EU.
Ik heb met bijzondere interesse nota genomen van de verklaring van Wen Jiabao dat, in aanvulling op de maatregelen die al zijn genomen om de groei van de textielexport te beperken, China in de nabije toekomst nog krachtiger maatregelen zal nemen. Ik juich dit toe, maar ben tegelijkertijd van mening dat de gevolgen snel merkbaar moeten zijn, willen zij ons doen besluiten af te zien van de maatregelen die wij overwegen te nemen. Het is van het grootste belang dat China gedetailleerd en snel uitlegt welk type aanvullende maatregelen het voornemens is te treffen en wat voor gevolgen deze zullen hebben voor toekomstige handelsstromen. Ik verwacht deze informatie zeer spoedig te ontvangen. Als de snelle ontvangst van dergelijke concrete informatie uitblijft, kan dat de mogelijke opties voor de EU om deze kwestie op te lossen beperken, waardoor mij geen ander alternatief zou resten dan tot actie over te gaan via de WTO. Er is deze week een team functionarissen van mijn directoraat in Peking. Zij zullen hun Chinese collega’s rond deze tijd ontmoeten, teneinde mijn besprekingen met minister Bo van vorige week voort te zetten, waarbij ook de verklaringen van premier Wen Jiabao van gisteren worden meegenomen.
Dan wil ik nu ingaan op andere zaken die verband houden met de toepassing van de WTO-regels. Dit is belangrijk omdat de WTO-overeenkomst de spil is waar de ontwikkeling van onze handelsbetrekkingen met China om draait. China heeft aanzienlijke vooruitgang geboekt bij het nakomen van zijn toezeggingen aan de WTO, zoals uiteengezet in zijn toetredingsovereenkomst, maar een aantal zaken geeft nog altijd aanleiding tot bezorgdheid. Ik bespreek deze zowel tegen een bilaterale als tegen een multilaterale achtergrond.
De besprekingen hebben op een aantal terreinen aanzienlijke successen opgeleverd, met name in verband met cokes, de bouwsector, de auto-industrie, en sanitaire en fytosanitaire maatregelen. Er zijn echter nog altijd enkele punten van zorg in de auto-industrie, in de dienstensectoren, zoals het bankwezen, en in de telecommunicatiesector. Ik heb, toen ik eerder dit jaar in Peking was, deze punten aan de orde gesteld en geprobeerd hieraan iets te doen en ik zal daarmee doorgaan.
Ik begrijp dat er in het bijzonder ongerustheid heerst over het waarborgen van een toereikend en efficiënt beschermingsniveau voor intellectuele-eigendomsrechten in China. China heeft zich bereidwillig getoond, maar de voortdurende moeilijkheden waarmee de Europese industrie wordt geconfronteerd met betrekking tot de namaak van producten en piraterij hebben duidelijk gemaakt dat er meer werk verricht moet worden. Ik pak deze kwestie op twee fronten aan, door gebruik te maken van een combinatie van politieke druk en samenwerking, zowel op bilateraal als multilateraal niveau. Ik ben vastbesloten de zorgen die door de industrie zijn geuit op praktische wijze te verhelpen.
We hebben met de recente aanvaarding door de Chinezen van mijn voorstel om een werkgroep inzake intellectuele-eigendomsrechten op te zetten een belangrijke stap voorwaarts gezet. De bedoeling is om de problemen systematisch en per sector aan te pakken. De werkgroep zal bestaan uit deskundigen uit het bedrijfsleven, die weten wat precies de struikelblokken zijn in de Chinese wetgeving. Maar intellectuele eigendomsrechten zijn een wereldwijd probleem, en er dient dan ook op mondiaal niveau over te worden nagedacht.
Binnen de WTO hebben zowel de EU als de VS en Japan gebruik gemaakt van het in 2004 in het leven geroepen Transitional Review Mechanism om China aan te spreken op zijn staat van dienst met betrekking tot het nakomen van zijn beloften in het kader van de Overeenkomst inzake de handelsaspecten van de intellectuele eigendom, ook bekend als TRIP’s. Uit de antwoorden van China blijkt zijn vastberadenheid in de strijd tegen de namaak van producten en piraterij, maar er zijn duidelijk extra inspanningen nodig en ik zal mij inzetten om China te helpen bij het verrichten van deze extra inspanningen. De EU heeft verder de suggestie gedaan dat het nuttig zou zijn om het Review Mechanism aan te vullen met een multilaterale bespreking in de TRIP’s-raad, en ik ben voornemens hieraan gehoor te geven.
Verder ben ik van mening dat een belangrijk element van ons werk met China bestaat in het blijven delen van onze expertise, door technische ondersteuning te bieden op het gebied van intellectuele-eigendomsrechten. We hebben onlangs een overeenkomst gesloten met China over douanesamenwerking. Een ander voorbeeld van ondersteuning is een door de EU gefinancierde opleiding voor rechters op het gebied van handelsmerken. Dit zijn slechts twee voorbeelden van het soort samenwerking dat ertoe zal bijdragen dat China een solide en samenhangend handhavingsstelsel kan opbouwen. Tot slot wil ik de Europese industrie aanmoedigen gebruik te maken van alle beschikbare instrumenten in de EU en in China teneinde haar eigen rechten te beschermen en het stelsel te testen.
Kortom, het niveau van samenwerking en partnerschap dat China en de EU op deze terreinen tentoonspreiden vormt de basis voor dynamische en effectievere onderlinge betrekkingen. Laat niemand onderschatten hoezeer wij in Europa erbij kunnen winnen en ervan kunnen profiteren als een relatie zoals deze zich verder ontwikkelt en van een solide basis wordt voorzien. Er liggen uiteraard uitdagingen in het verschiet, en ik zal ervoor zorgen dat de EU hierop tijdig en effectief reageert. Maar er zullen zich ook enorme kansen voordoen voor de Europese industrie en voor producenten om hun producten af te zetten in die snelgroeiende Chinese markt. Als we er samen voor kunnen zorgen dat er binnen de ontwikkelingsagenda van Doha een op regels gebaseerd economisch stelsel wordt nageleefd en verstevigd, dan zullen de EU en de rest van de wereld de vruchten plukken van de snelle economische groei in China. Daarom zeg ik in antwoord op de aanvankelijk gestelde vraag, nogmaals, dat we ons kortetermijnbeheer van de problemen die worden veroorzaakt door de Chinese groei moeten paren aan een scherpe blik en een perspectief op de mogelijkheden die de groei van China Europa op de langere termijn biedt.
Daniel Caspary,
   . – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, China is in de afgelopen jaren uitgegroeid tot een belangrijke handelspartner op de wereldmarkt. China moet daarom aan bepaalde verplichtingen voldoen en draagt ook een grote verantwoordelijkheid. In verband hiermee heb ik voor de Commissie de volgende concrete vragen:
Ten eerste: in het afgelopen jaar werden er in China 9 000 processen tegen productpiraterij aangespannen. Dat is een goed begin. Wat gaat de Commissie doen om de Chinezen bij hun inspanningen te steunen?
Ten tweede: de gewezen vonnissen worden vaak niet op effectieve wijze ten uitvoer gelegd. Op welke wijze denkt de Commissie de Chinese autoriteiten bij de tenuitvoerlegging van vonnissen tegen productpiraterij te steunen?
Ten derde: producten die uit China worden uitgevoerd, schenden vaak octrooien en het auteursrecht. Op 8 maart zegde commissaris Kovács mij tijdens het vragenuur toe de Chinezen aan te bieden om op kosten van de EU Europese douanebeambten in China te detacheren ter ondersteuning van hun Chinese collega’s. Is dit aanbod aan China gedaan? Hoe hebben de Chinezen daarop gereageerd?
Ten vierde: kort geleden stierven er in Griekenland twee mensen doordat ze een in China geproduceerd stoomstrijkijzer hadden gebruikt. Het product had een CE-markering, maar voldeed niet aan de normen. Wat doet de Commissie om ervoor te zorgen dat de lidstaten zo snel mogelijk een effectieve marktcontrole invoeren die de verkoop van dergelijke producten moet voorkomen en de Chinese producenten op die wijze dwingt om de normen en octrooien te eerbiedigen?
Ten vijfde: tot nu toe gelden er in China talloze belemmeringen voor Europese bedrijven. Wat gaat de Commissie doen om deze meestal non-tarifaire handelsbelemmeringen op doeltreffende wijze weg te nemen?
Ten zesde: moderne wapens bevatten de modernste technologieën. Welke negatieve effecten vreest de Commissie voor bedrijven en arbeidsplaatsen in Europa wanneer het embargo op wapens – en op de overdracht van daarmee samenhangende technologieën – wordt opgeheven?
Ten zevende: welke concrete maatregelen neemt de Commissie om ervoor te zorgen dat China de wisselkoers van zijn munt vrijgeeft? 
Erika Mann,
   . – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega’s, uitgaande van wat collega Caspary al gezegd heeft, wil ik graag op enkele punten ingaan.
Ik ben erg blij met de genomen vrijwaringsmaatregelen. Ik hoop dat u betrouwbare gegevens krijgt, ook uit de afzonderlijke lidstaten. Voorzover ik heb kunnen constateren, is het niet zo eenvoudig betrouwbare gegevens te krijgen, zoals we aan het voorbeeld van Roemenië kunnen zien. Ik hoop dat u met die gegevens ook tijdig naar de Commissie internationale handel komt, zodat we daarover met u in de commissie kunnen beraadslagen.
Bovendien heb ik tot mijn vreugde geconstateerd dat u in uw toespraak van 29 april in Singapore een oud initiatief van het Parlement hebt opgepakt, namelijk de eis tot intensievere samenwerking tussen Europa en Azië. Het Parlement heeft ooit gepleit voor een vrijhandelszone en gevraagd om in ieder geval met één land te beginnen. Onze positie in de Latijns-Amerikaanse regio is zeer sterk. Andere regio’s, met name Azië, hebben we jammerlijk verwaarloosd. Ik zie ook in dat dit ons in het geval van China bitter opbreekt.
Ons grootste punt van zorg is dat er in China om verschillende redenen sprake is van oneerlijke concurrentie, waarbij de textielsector slechts het meest in het oog springende voorbeeld is. Het kan om opzettelijke oneerlijke concurrentie gaan, maar het kan ook zeker om onbedoelde oneerlijke concurrentie gaan. Wat gaat u daartegen doen? Welke concrete maatregelen zorgen ervoor dat ook verkapte overheidssteun bij het onderzoek aan het licht komt? U had het over de bescherming van intellectuele-eigendomsrechten, maar het gaat nog veel verder.
Er is één geval dat u al lange tijd onderzoekt. Ik zou u zeer erkentelijk zijn wanneer u daarover nog iets zou zeggen. Het gaat om de non-ferrometalen. Er wordt al sinds lange tijd aangedrongen op een onderzoek met het oog op verkapte overheidssteun. Vooral in China is het zo dat lokale recyclingbedrijven door middel van restitutie van de omzetbelasting worden gesteund. Hoever staat het met het onderzoek daarnaar? Kunt u daarover nog iets zeggen?
Voor het overige is het heel goed dat u investeringsmaatregelen hebt genomen. We steunen dat van harte en wensen u daarbij veel succes. 
Johan Van Hecke,
   . – Voorzitter, too little too late, zo zou men de recente aankondiging van commissaris Mandelson kunnen omschrijven, dat gebruik van de textielspecifieke vrijwaringsclausule, die Europa toelaat de invoer tot 2008 te beperken, zal worden gemaakt. Een beslissing die er gekomen is een maand nadat men in de Verenigde Staten al in actie is geschoten.
De Commissaris heeft al herhaaldelijk verklaard dat de handel met China eerder als een uitdaging moet worden gezien dan als een bedreiging. Dat is zo. Ik geloof dat de Europese textielsector daar ook toe bereid is, op voorwaarde evenwel dat het handelsspel aan beide zijden correct wordt gespeeld. In landen als China worden echter op grote schaal oneerlijke handelspraktijken toegepast. Exportsubsidies, dumpingprijzen, directe en indirecte overheidssteun, vrij kapitaal en illegale namaak en piraterij. Door deze agressieve handelspolitiek kraakt de Europese textiel- en kledingsector in al haar voegen. En toch, mijnheer de Commissaris, gaat het hier nog altijd om een uiterst belangrijke industriële sector, met een totale omzet van 200 miljard euro, gerealiseerd in 177 000 bedrijven, door na de uitbreiding 2,7 miljoen textielarbeiders, wat 7% uitmaakt van de totale industriële werkgelegenheid. Overigens dreigt niet alleen Europa, maar ook een groot aantal ontwikkelingslanden onder de agressieve Chinese uitvoerpolitiek te bezwijken.
Eind vorig jaar heeft ons Parlement al op een assertiever handelsbeleid tegenover China aangedrongen. Dat de invoercijfers alarmerend zouden zijn, kon toen al afgeleid worden uit de invoerproducten zonder quota. Ik hoop dat de maatregelen die de Commissie nu heeft aangekondigd, niet te laat komen. En vooral dat ze slechts een eerste stap zijn om onze industrie op WTO-compatibele manier te beschermen tegen oneerlijke concurrentie, van waar die ook mag komen. 
Caroline Lucas,
   . – Mijnheer de Voorzitter, het is duidelijk dat er zeer reële zorgen bestaan omtrent de invloed van China op andere spelers in het internationale handelsstelsel. We hebben al het een en ander gehoord over de invloed die de grote toename van de textielimport in de EU heeft en de ellende waarmee bepaalde producenten in de EU daardoor geconfronteerd worden. Maar we mogen ook de gevolgen voor andere ontwikkelingslanden niet vergeten. De deflatoire druk vanuit China heeft nu al tot gevolg dat overal in de ontwikkelingslanden de lonen verlaagd worden en dat mondiale leveranciers de rechten en arbeidsomstandigheden van hun werknemers inperken in een poging om koste wat het kost concurrerend te blijven.
In de Filippijnen heeft de regering bijvoorbeeld besloten dat de wet op het minimumloon niet langer geldt voor de kledingindustrie. In Bangladesh heeft de regering onlangs aangekondigd dat zij het aantal toegestane overuren uitbreidt en de beperkingen op het verrichten van nachtelijke arbeid door vrouwen versoepelt. Ook de Chinese arbeiders zelf gaan er niet noodzakelijkerwijs veel op vooruit, aangezien zij worden geconfronteerd met zevendaagse werkweken, zeer lage lonen, onthutsende gezondheids- en veiligheidsrisico’s, zonder dat er vakbonden zijn.
We zien hier een neerwaartse spiraal van sociale en milieunormen; internationale minimumnormen zouden zonder meer kunnen bijdragen tot het tegengaan van deze neerwaartse spiraal. Het is van zeer groot belang voor dit debat om ons niet alleen te richten op die of die sector, vandaag textiel of schoenen, morgen weer machineonderdelen. Wat we hier namelijk zien is een structureel probleem. Het gaat om een uitdaging die veroorzaakt wordt doordat het internationale handelsstelsel is uitgebreid met een land dat niet alleen een relatief voordeel heeft, maar potentieel beschikt over een welhaast absoluut voordeel op zo ongeveer elk terrein. Het is zelfgenoegzaam en neerbuigend om ervan uit te gaan dat Europa en het Westen een monopolie kunnen behouden op het vlak van innovatie en high-tech, terwijl China alleen het productiewerk doet.
Ook Chinese academici krijgen steeds meer toegevoegde waarde. We zullen misschien zeer binnenkort al geconfronteerd worden met de mogelijkheid dat er nog maar heel weinig is wat China niet efficiënter kan produceren dan Europa. De oude veronderstelling dat de EU en de geïndustrialiseerde landen een beslissende voorsprong houden in kennisintensieve industrieën, terwijl de ontwikkelingslanden zich toeleggen op sectoren waarvoor minder vaardigheden vereist zijn, staat enorm ter discussie.
De reactie op de uitdaging die China vormt, dient gepaard te gaan met een grondige heroverweging van de veronderstellingen die tot nu toe ten grondslag hebben gelegen aan de internationale handelstheorie. We zullen vanaf de tijd van David Ricardo opnieuw moeten kijken naar het oude idee dat een relatief voordeel altijd in ieders belang is.
Ik hoop dat de Commissie snel actie zal ondernemen met betrekking tot textielproducten. Verder zou ik graag van de commissaris willen horen wat hij voornemens is te doen aan deze structurele langetermijnkwesties.
We hebben behoefte aan een evenwichtiger standpunt dan deze mondelinge vraag suggereert. We zouden ook moeten kijken naar bepaalde gevolgen van de liberalisering voor China zelf, want er zijn voldoende bewijzen dat veel van de armste mensen in China zelf ten gevolge van de toetreding van China tot de WTO te maken krijgen met aanzienlijke verliezen, met name in de landbouwsector. Daarom moet er dus een evenwichtiger standpunt komen; een standpunt waarin ook gelet wordt op de toekomst. 
Pedro Guerreiro,
    Wij varen niet mee in het schuitje van al diegenen die proberen hun verantwoordelijkheid te ontlopen voor de wijze waarop de onderhandelingen met de Wereldhandelsorganisatie, de WTO, zijn gevoerd en de doelstellingen die men daarmee hoopte te bereiken. Men heeft geprobeerd ons een meedogenloze liberalisering van de wereldhandel op te leggen en dat heeft ernstige economische en sociale gevolgen gehad. En nu wil men zich van alle schuld vrijwaren door China aan te wijzen als de verantwoordelijke voor alle problemen.
Met deze voorstelling van zaken probeert men ook te verhinderen dat duidelijk wordt wie er het meeste baat ondervindt bij de huidige liberalisering van de wereldhandel – de grote economische en financiële groepen. Het zijn deze groepen die hun productie overbrengen naar die plaats waar het meeste winst te realiseren valt; zij zijn bij de verdeling de baas en eigenen zichzelf het leeuwendeel toe.
De sector kleding en textiel is een voorbeeld van deze alarmerende gang van zaken. China is niet verantwoordelijk voor de wijze waarop de onderhandelingen over kleding en textiel bij de WTO zijn gevoerd. Verantwoordelijk zijn de Commissie en de Raad. China is niet verantwoordelijk voor de enorme overwaardering van de euro, die de problemen verergert en de concurrentiepositie van de in EU-landen geproduceerde kleding en textiel verzwakt. Het zijn de Raad en de Commissie – en niet China – die tot nu toe in gebreke zijn gebleven de vrijwaringsclausule van toepassing te verklaren, terwijl het toch overduidelijk is dat de sector kleding en textiel een ernstige crisis doormaakt, zeker in landen als Portugal. Integendeel: ze stellen die hoogst belangrijke beslissing voortdurend uit.
Daarom vraag ik: wanneer wordt de vrijwaringsclausule in werking gesteld? Wanneer wordt het mandaat van de Commissie voor de onderhandelingen in het kader van de WTO herzien? We moeten het beleid omgooien en de liberalisering van de handel stopzetten en terugdraaien. We moeten een systeem opzetten voor een eerlijke en billijke handel, waarbij wordt gekeken naar het vermogen van elk land om zich werkelijk en duurzaam te ontwikkelen, zonder dat er sprake is van betrekkingen waarin de een overheerst en de ander afhankelijk is. Het is hoog tijd dat we iets doen om de levensomstandigheden van de volkeren op deze wereld te verbeteren en hun rechten veilig te stellen. 
Bastiaan Belder,
   . – Voorzitter, de problematiek van de mondiale textielsector verdeelt Europa in een noordelijk en een zuidelijk kamp. Kort gezegd staat de komst van goedkopere textielimport tegenover het behoud van de eigen textielsector.
Hoewel ik begrip heb voor het feit dat commissaris Mandelson tussen voor- en tegenstanders van maatregelen tegen China moet laveren, vind ik het tijdstip voor het starten van een onderzoek rijkelijk laat. De afgelopen jaren had de Commissie moeten benutten om een visie op een mondiale textielmarkt zonder belemmeringen en een beleid op dit gebied te ontwikkelen. Ik ben van mening dat de discussie over de tijdelijke invoering van beschermende maatregelen betrekking moet hebben op de periode na 2008. Anders voert dit Parlement over drie jaar precies hetzelfde debat. De periode tot 2008 moet benut worden een gesprek met de Chinese autoriteiten op te starten. Deze gesprekken dienen een tweeledig doel, namelijk het onderstrepen van het belang van een stabiele mondiale textielmarkt en het benadrukken van de WTO-verplichtingen van China.
De WTO geeft China immers rechten, maar verplicht het land ook om bijvoorbeeld de beperkte markttoegang in de dienstensectoren van het bankwezen en de telecommunicatie aan te pakken. Ik wens de Commissaris veel volharding in zijn onderhandelingen met de Chinese partners. 
Umberto Pirilli,
    Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, in het onderhavig geval is van zeer grote invloed op het bestaan van duizenden ondernemingen en de werkgelegenheid van miljoenen Europese burgers - waaronder 570 000 Italianen - in de textielsector, de schoenindustrie en andere sectoren, die allen getroffen zullen worden door de Chinese tsunami.
Ik heb op 6 januari van dit jaar drie vragen gesteld aan de Raad en de Commissie over het einde van de importcontingenten tengevolge van het verstrijken van het Multivezelakkoord, over de inwerkingtreding van de bilaterale overeenkomst EU-China van 2000 en over het namaken van het EG-merk. Ik was namelijk zeer bezorgd over de gevolgen die daaruit zouden voortvloeien, en wilde weten welke maatregelen de Commissie van plan was te nemen, want China schendt de beginselen die aan de WTO-regels ten grondslag liggen: milieu, arbeid, niet-schadelijkheid van de producten en namaak.
Ik heb niet meer dan voorlopige antwoorden gekregen, en ook nu nog gedraagt de Commissie zich - misschien zit ze vast in een onterecht strikte interpretatie van de wet - eerder als een notaris dan als een politiek bestuursorgaan. Daar komen dan nog de gevolgen van de REACH-verordening voor het mededingingsvermogen van de bedrijven bij. Europa zet zich steeds meer in voor de toepassing en de export van beginselen en waarden - hetgeen op zich zeer juist is - maar China en de anderen denken alleen aan het produceren en exporteren naar Europa van goedkope kousen, schoenen, truien, enzovoort. Het resultaat is heel bevredigend: Europa moet toezien hoeveel vooruitgang geboekt wordt en hoe de werkgelegenheid groeit in de exporterende landen.
Het beeld is bijna volledig als we ook nog bedenken dat bedrijfsverplaatsingen goed zijn voor de grote Europese ondernemingen maar Europa armer maken. De witte boorden en het kapitaal emigreren uit Europa, samen met de uitrusting en de machines, terwijl in Europa duizenden werklozen zich vastklampen aan de hoop dat de sociale waarden gehandhaafd zullen worden.
Het Europa van de kennis, het onderzoek en de innovatie kan niet losgekoppeld worden van het Europa van de concurrerende productie. Dit is een kwestie van oorzaak en gevolg. Een groot en zeer nederige monnik, St. Benedictus van Norcia, placht het volgende te zeggen tegen al zijn broeders: ““Bid en werk”,opdat de abstractheid van het gebed je niet afleidt van het reële leven. Wij moeten nadenken over de grote hulpbronnen die wij nog hebben, over de talloze Doelstelling 1-gebieden en over het steunbeleid.
Wij moeten een nieuwe strategie uitwerken en ook oog hebben voor de armoede en de behoeften in Europa zelf, inclusief de behoefte aan een harmonieuze ontwikkeling. Afgezien daarvan moeten wij echter nagaan of de zwakke regio’s echt hoop mogen koesteren op reële ontwikkeling, en of zij echt zo aantrekkelijk kunnen worden dat Europese bedrijven zich naar hun grondgebied verplaatsen. Dat wordt misschien mogelijk als wij juist in die regio’s goed uitgeruste industriegebieden en een modern systeem met belastingfaciliteiten op poten zetten. 
Jean-Claude Martinez (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Mandelson, de kwestie van het textiel uit China is niet meer dan één voorbeeld; het eigenlijke probleem is veel groter.
Bij de internationale handel moeten twee tegengestelde elementen met elkaar worden verenigd: om te beginnen moeten we natuurlijk handel kunnen drijven en daarom moeten handelsbarrières worden geslecht; vervolgens is het van belang dat we banen zeker stellen en sociale verworvenheden garanderen.
In golfwedstrijden tussen amateurs en professionals lost men dat probleem op door de beroepsspeler een handicap te geven ten opzichte van de amateur. In de internationale handel hebben we douanerechten ingesteld om als zo’n handicap te fungeren. Sinds 1947 heeft men in het kader van de GATT en de WTO eerst besloten de douanerechten te verlagen en nu worden ze helemaal afgeschaft. Artikel 341 van de Grondwet bevestigt dat.
Het Chinese probleem is daar het noodzakelijke gevolg van. De oplossing ligt dus besloten in het verzinnen van een nieuwe douanetechniek, mijnheer Mandelson. In plaats van de douanerechten te verlagen en vervolgens af te schaffen, moet u de WTO voorstellen een mindering van douanerechten in te stellen, en wel zodanig dat het invoerland het uitvoerland een douanekrediet verleent. Een soort economische trekkingsrechten ten aanzien van de economie van het invoerland.
Volgens dit systeem zou voor textiel uit China een douanerecht gelden. Er zou voor China dan een douanekrediet worden geopend, en dat krediet kan China alleen gebruiken voor de aankoop van producten die door de Europese economie worden voortgebracht. Zo creëer je een positieve spiraal. Het is het systeem van de gecompenseerde overeenkomsten, de offshore-contracten. Hetzelfde systeem als het Marshallplan – het verschil is alleen dat hier een krediet worden geopend op basis van een douanerecht. Met deze nieuwe douanetechniek kunnen we het lastige probleem van de verhuizende ondernemingen oplossen. 
De Voorzitter.
    Dan is nu de beurt aan de andere sprekers op de lijst: er staan twintig sprekers op de lijst en volgens de tijdsverdeling die de fracties zijn overeengekomen zal het merendeel van deze toespraken één of twee minuten duren. Ik begrijp dat het heel moeilijk is om in één minuut een toespraak te houden, maar er zijn problemen in verband met de sluiting van deze vergadering, een aantal daarvan van technische aard, en het vertrek van veel afgevaardigden zal worden ontregeld doordat er wordt gestaakt op het vliegveld van Straatsburg. Ik zal dan ook strikt de hand moeten houden aan de spreektijd. 
Manolis Mavrommatis (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, sedert 1 januari 2005 is de Chinese export geliberaliseerd, en velen juichten dit feit toe als een grote overwinning voor de vrijhandel.
Enkele maanden later keren wij terug tot overbescherming, zowel in de Europese Unie als in de Verenigde Staten. Velen aarzelen zelfs niet om deze handelsaanval te betitelen als “Chinese koorts”. Op de keper beschouwd is dit een oorlog, geen verbale oorlog maar een echte oorlog, op elk niveau, een oorlog die de betrekkingen van Europa en de Verenigde Staten met China achteruit doet gaan.
Wij moeten hier stil blijven staan bij het volgende feit: tijdens het eerste trimester van 2005 is de economie van China met 9,5 procent gegroeid, vooral dankzij de enorme exportstijging met 35 procent. Daardoor zijn ook de valutareserves van China opgeklommen tot meer dan 650 miljard dollar. Wij hebben het dus over een economische, historische, culturele en commerciële reus, die nu kennelijk wakker is geworden uit een lange winterslaap.
Nu pas wordt duidelijk hoe machtig China eigenlijk is, en welke oneindige mogelijkheden het heeft op handelsgebied, voor export en technologie, met name wanneer het gaat om producten waarvan de grondstoffen al eeuwenlang gebruikt worden in dit land van mystiek, van de slapende vulkaan die nu op uitbarsten staat.
De Europese Unie moet hier alle aandacht aan schenken en uiterst waakzaam zijn als zij besluiten neemt in verband met China, en ik zal u zeggen waarom:
- ten eerste zijn negen categorieën Chinese producten momenteel onderworpen aan een evaluatieonderzoek;
- ten tweede wordt China steeds machtiger op het wereldtoneel;
- ten derde is de Europese Unie de belangrijkste handelspartner van China en is China de op een na grootste partner van de Europese Unie, hetgeen betekent dat wij sterke banden hebben met dit land;
- ten vierde kan China, door haar wetgeving te verbeteren, aantonen dat het zich verbindt tot eerbiediging van de WTO-voorschriften inzake auteursrechten, en aldus de namaakproductie onder controle te brengen, en
- ten vijfde gaat de WTO op grond van de huidige groeicijfers ervan uit dat China in 2015 drie vijfde van alle export voor zijn rekening zal nemen, en dus de positie herovert die het duizend jaar lang - van 500 tot 1500 - had.
Ik vraag dan ook hoe de Europese Unie deze reus van de gele koorts het hoofd denkt te bieden? 
David Martin (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, als commissaris Mandelson in februari naar deze vergaderzaal was gekomen en gezegd had: “Ik ga nu de vrijwaringsclausules in de textielovereenkomst in werking stellen”, dan zou hij zich daarmee bijzonder populair gemaakt hebben; hij zou een daverend applaus hebben gekregen van het Parlement, maar hij zou het volstrekt bij het verkeerde eind hebben gehad. Ik ben van mening dat zijn aanpak zeer bewonderenswaardig is. Hij is erin geslaagd de op hem uitgeoefende druk om overhaast op te treden te weerstaan. De aanpak van de Commissie is de juiste: waarborgen dat we al onze feiten op een rijtje hebben, dat iedere maatregel die we nemen juridisch verantwoord kan worden en dat, mocht er op juridische gronden aanleiding zijn om tot actie over te gaan, die actie ook zal worden ondernomen. Dat is de juiste aanpak. Een alternatieve aanpak zou slechts hebben geleid tot beschuldigingen van protectionisme aan het adres van de EU, zou schade hebben veroorzaakt aan onze betrekkingen met China zelf en zou bovendien met het oog op de ontwikkelingsronde van Doha een zeer slecht signaal geweest zijn. Deze aanpak is dus goed.
Ik wil echter één voorbehoud maken. Het nieuws van vandaag dat de Amerikaanse betalingsbalans onverwacht verbeterd is, is misschien goed nieuws voor Amerika, maar de duidelijke aanleiding hiervoor is dat de invoer uit China spectaculair gedaald is en dat deze daling bestaat in een afname van de invoer van textielproducten met 21 procent. Ik wil niet dat Europa als krachteloze partij wordt gezien. Ik wil niet dat China denkt dat het tegemoet moet komen aan Amerikaanse druk, maar niet aan die van de Europese Unie. Dus als de statistieken en feiten EU-maatregelen rechtvaardigen, ben ik er zeker van dat de commissaris het met mij eens zal zijn dat hij die maatregelen ook moet nemen en een zeer krachtig signaal moet afgeven aan China.
Wat de andere kwesties betreft, hoop ik dat de commissaris – en het stemde mij tevreden zijn opmerkingen hierover te horen – de druk op China zal handhaven als het gaat om de intellectuele-eigendomsrechten. De Chinese rechtvaardiging dat het allemaal te ingewikkeld is, dat de verschillen tussen regionale, nationale en lokale structuren het China onmogelijk maken de WTO-regels toe te passen, snijdt totaal geen hout, want het lukt China wel als het gaat om het beschermen van het Chinese intellectuele eigendom. China moet derhalve gedwongen worden ook op te treden als er Europees intellectueel eigendom in het geding is.
Het is goed nieuws dat China deel uitmaakt van de WTO en dat China de regels moet respecteren. Het is onze taak om er op de lange termijn voor te zorgen dat China zich ook echt aan deze regels houdt. 
Patrizia Toia (ALDE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega’s, wij vragen u vandaag bij de behandeling van dit dossier aan te tonen dat u bijzonder vastberaden bent en geen tijd wilt verliezen. U hebt ons uitgelegd wat u hebt gedaan en op welke antwoorden u wacht. Staat u mij toe te zeggen dat het onderzoek volgens ons wel erg laat van start is gegaan.
Reeds in januari, februari, maart en april kregen wij verontrustende cijfers binnen. Daaruit bleek dat de import van Chinese producten buitengewoon, ja zelfs uitzonderlijk sterk was gestegen. Dat er aan de textielindustrie ernstige schade is toegebracht - een van de voorwaarden die in de WTO-verdragen genoemd worden voor het inroepen van de vrijwaringsclausule – staat als een paal boven water.
Volgens ons knabbelt China reeds aan de grenzen van de toepassing van het verdrag, en daarom moet Europa blijk geven van verantwoordelijkheid. Wij zijn allen blij dat China is toegetreden tot de WTO en hebben ook meegewerkt om dat doel te bereiken. Mijnheer de commissaris, wij vragen zeker niet om protectionisme, of om een terugkeer tot de oude logica van de douanerechten, maar wel om een sterk en vastberaden Europa, dat China dwingt de regels die het zelf onderschreven heeft, te eerbiedigen.
Het is overduidelijk dat dit land - ik heb het over China - de grootste industriële producent ter wereld wil worden. Nu is het de textielsector; morgen de machinebouw en overmorgen de elektronica. Het antwoord dat Europa zal geven, zal van essentieel belang zijn en een referentiepunt vormen voor toekomstige crises in andere sectoren. 
Carl Schlyter (Verts/ALE ).
    Mijnheer de Voorzitter, ook wij zijn nu getroffen door de wereldwijde vrijhandelslogica. In dat verband is het hypocriet om te eisen dat wij beschermd worden tegen textielimport, terwijl we ons tegelijkertijd niets aantrekken van de voorwaarden voor de olie- en edelmetaalindustrie, waarvan niet dezelfde dreiging uitgaat naar Europese ondernemingen. Wat wij zouden moeten doen, is algemene rechtvaardige tarieven invoeren, waarbij producenten die zich niet aan de ILO-eisen en milieueisen houden, moeten betalen. Die tarieven moeten daarna teruggegeven worden aan de ontwikkelingslanden om hun milieu en sociale situatie te verbeteren.
Ik vind het merkwaardig dat wij moeten streven naar het beschermen van de intellectuele eigendomsrechten van grote ondernemingen in China, terwijl vooral de mensenrechten in China moeten worden beschermd. Daar zouden wij dus ons voor moeten inzetten. De overgang van een vrije handel naar een rechtvaardige handel vereist thans echter een hervorming van het hele economische beleid, zodat de handel een werktuig voor de mens wordt en niet andersom. De VN-milieubeschermingsorganisatie UNEPO en het VN-ontwikkelingsprogramma UNDP zouden de macht moeten hebben over de Wereldhandelsorganisatie, en niet andersom. 
Georgios Toussas (GUE/NGL ).
   - Mijnheer de Voorzitter, de belangstelling die u toont voor de werknemers, voor de vraag of China zich houdt aan de belangrijke WTO-verplichtingen, is hypocriet en komt als mosterd na de maaltijd.
De Commissie speelde een vooraanstaande rol bij de ondertekening van het Multivezelakkoord en in de WTO, die de grondslag vormen voor de import van textielproducten uit China.
De inkrimping van de textielindustrie en de katoenteelt in de lidstaten van de Europese Unie is vele jaren vóór 1 januari 2005 begonnen, toen de import van Chinese katoenproducten werd toegestaan, met alle pijnlijke gevolgen van dien voor de werknemers.
De WTO is een imperialistische organisatie die de belangen van de multinationals en het kapitaal dient en de belangen van de werknemers aan de laars lapt. De multinationals en het kapitaal hebben de bijzonder strenge voorwaarden vastgesteld voor de toetreding van China tot de WTO, dat wil zeggen voor de openstelling van de markten, de liberalisatie van de markten en de privatiseringen, want zij wilden de natuurlijke hulpbronnen van China, maar ook de Chinese werknemers, beter kunnen uitbuiten. Als tegenprestatie beloofde China het vrij verkeer van textielproducten te zullen verzekeren.
Nu plots toont men belangstelling voor de werknemers in de textielindustrie en de andere sectoren, maar deze belangstelling manifesteert zich in een tijd waarin het ongenoegen onder de werknemers en hun strijd tegen het volksvijandig beleid van de Europese Unie in de lidstaten sterk toenemen. Het is overduidelijk dat dit initiatief tot doel heeft de werknemers die van plan zijn om tegen de Europese Grondwet te stemmen, met een kluitje in het riet te sturen en gunstig te stemmen.
Tevens willen wij erop wijzen dat de waarschuwingen in verband met de beperking van de Chinese export worden geuit in een tijd waarin de Verenigde Staten en de Europese Unie steeds meer druk op Peking uitoefenen, want zij willen de vaste pariteit dollar-yuan openbreken. Met andere woorden, de imperialistische centra willen dat China en de andere Aziatische landen zich ontwikkelen tot reusachtige consumptiemarkten voor hun producten maar niet tot concurrenten op de internationale markten.
Het gevaar komt niet uit China, maar is het gevolg van de internationale concurrentieslag onder de imperialisten. Wij strijden voor gelijkwaardige internationale economische betrekkingen, en beschermen het recht van de volkeren om hun eigen weg te kiezen. 
Mario Borghezio (IND/DEM ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega’s, volgens zou u, commissaris Mandelson, na uw ontmoeting van donderdag jongstleden met de Chinese minister van Handel, hebben bevestigd dat u niet van plan was overhaaste besluiten te nemen om het hoofd te bieden aan de stroom van Chinese producten: “Er staat op lange termijn te veel op het spel om toe te laten dat de Chinezen ons partnerschap schaden, en er is meer tijd nodig om de geschikte aanpassingen uit te voeren”. Ook vandaag nog zei u ons in deze zaal, in uw reactie op het verzoek dat enkele landen, waaronder Italië, hebben gedaan om met spoed over te gaan tot activering van het vrijwaringsmechanisme, dat u bezig bent met het onderzoek van het dossier.
Waar moeten wij deze traagheid van de Commissie aan toeschrijven ? Welke echte belangen staan op het spel? Waarom laat men zonder blikken of blozen toe dat de textielsector een speelbal wordt van de gebeurtenissen, dat het wordt meegesleept in wat terecht een tsunami werd genoemd?
De minister van Industrie heeft tijdens de hoorzitting, die voorzitter Barón Crespo op zo opportune wijze heeft georganiseerd, duidelijk de cijfers genoemd waar het om gaat: 100 miljoen werknemers, met 24-urige werkdagen. Dit is een oorlogsmachine, en u probeert zich daartegen te weer te stellen met juridische spitsvondigheden? Dit wijst erop dat u de textiel en het Europees midden- en kleinbedrijf niet wilt verdedigen. 
Roberta Angelilli (UEN ).
   - Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, om de invasie van Chinese textielproducten tegen te gaan, is het absoluut noodzakelijk de vrijwaringsclausules met spoed - ik zeg nadrukkelijk: met spoed – goed te keuren. Men moet echter ook op verantwoorde wijze nadenken over een strategie op lange termijn. In dat verband wil ik kort zes punten onder de aandacht van de communautaire instellingen brengen.
Punt één: het is van essentieel belang dat we ons krachtig inzetten voor de strijd tegen het namaken van Europese producten en merken, en een doortastendere en efficiëntere strategie toepassen voor intellectuele eigendom.
Punt twee: er moet een ondubbelzinnig beleid komen ter versterking, op Europees niveau, van de douanecontrole op goederen die afkomstig zijn uit landen buiten Europa.
Punt drie: ook voor producten die slechts gedeeltelijk in derde landen zijn vervaardigd, moet een merkteken voor herkomst van buiten de EU worden ingevoerd.
Punt vier: er moet een serieuze discussie op de agenda worden gezet over de gevolgen van de te sterke euro.
Punt vijf: Europa moet ervoor pleiten dat in de WTO eindelijk gesproken wordt over de systematische en ongerechtvaardigde devaluering van de Chinese munt, de yuan.
Zesde en laatste punt: men moet China erop wijzen dat de internationale voorschriften inzake de bescherming van de werknemers en de mensenrechten geëerbiedigd moeten worden. 
Tokia Saïfi (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, de toetreding van China tot de WTO, in 2001, was – theoretisch althans – een poging om meer evenwicht te brengen in de handelsbetrekkingen tussen China en de Europese Unie. Dat evenwicht is echter verstoord omdat men zich niet heeft gehouden aan de spelregels zoals die binnen de internationale handel gelden. Dan heb ik het om te beginnen over maatregelen voor de bescherming van intellectuele eigendom, en die moeten – dat mogen we niet vergeten – aansluiten bij de bepalingen van de WTO-verdragen. Deze maatregelen zijn bedoeld om efficiënt te kunnen optreden tegen vervalsingen en piraterij. De Europese Unie dient er voor te zorgen dat deze overeenkomsten ter bescherming van textielmodellen en –dessins gerespecteerd worden, om zo het voortbestaan van onze textielindustrie te garanderen.
Aangezien we hier te maken hebben met een verstoring van de markt – en dan heb ik het natuurlijk over de spectaculaire toename, zoals uzelf bevestigd heeft, van de invoer van textielproducten uit China – moeten we alle wettelijke middelen toepassen die ons binnen het kader van de WTO ter beschikking staan. Gelooft u bovendien niet, mijnheer de commissaris, dat het tijd geworden is, nu alle indicatoren naar rood zijn doorgeslagen, om de noodprocedure op te starten en de vrijwaringsmaatregelen toe te passen? Waarom wacht u daar zo lang mee? Dat gaat ten koste van onze industrie en die van de ons omringende landen.
Mijnheer de commissaris, verloren tijd kunnen we niet meer inhalen. Het gaat hier niet om het instellen van protectionistische maatregelen, het gaat erom dat we China duidelijk maken dat toetreding tot de WTO behalve rechten ook verplichtingen met zich meebrengt. 
Joan Calabuig Rull (PSE ).
   Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris, afgelopen weekend meerde een van de grootste schepen ter wereld aan in de haven van Valencia. Het schip was afkomstig uit China en had 5 100 containers aan boord, voornamelijk gevuld met textielproducten.
Sommigen noemden dit het schip van de werkloosheid, van de banendestructie; een belangrijke captain of industry wees er echter op dat onze grote uitdaging nu moet zijn om dat schip niet leeg te laten terugkeren naar China maar gevuld met onze producten voor deze enorme en groeiende markt.
Dat is volgens mij inderdaad een grote buitenkans voor ons als Europeanen. Om dat mogelijk te maken moet echter aan twee voorwaarden worden voldaan. Ten eerste moeten de liberalisering van de markt en de toename van het handelsverkeer in redelijke proporties plaatsvinden en dient de textielsector te worden gesteund in zijn herstructureringsproces. Wij kunnen niet toelaten dat er een grote onevenwichtigheid ontstaat die de Europese textielindustrie uiteindelijk om zeep zal helpen en dramatische maatschappelijke gevolgen zal hebben voor vele Europese regio’s.
Ten tweede moeten wij het spel allemaal volgens dezelfde regels spelen en dienen de voorwaarden wederkerig te zijn. Daarbij hoort ook de naleving van de WTO-akkoorden, hetgeen hier al verschillende malen is genoemd. Daarnaast moeten wij eisen dat ook naleving van de conventies van de ILO en de bescherming van de werknemers gewaarborgd wordt door alle partijen.
Ik acht het noodzakelijk dat de Commissie gevolg geeft aan het verzoek van vijf landen van de Unie om duidelijk vast te stellen welke producten ernstige schade oplopen door de Chinese invasie en dat er onmiddellijk een onderzoeks- en raadplegingsprocedure wordt gestart.
Mijnheer de commissaris, ik ben ervan overtuigd dat u kunt rekenen op de steun van deze Kamer bij de voortzetting van uw werkzaamheden en bij het voorzichtig en via onderhandelingen zoeken naar een oplossing, zoals u al heeft gezegd. Het moet echter duidelijk zijn dat het nemen van beschermingsmaatregelen de enige remedie vormt indien er geen adequaat antwoord komt.
Laten we vandaag duidelijk aangeven wat de regels van het spel zijn waar wij ons allemaal aan moeten houden. Laten wij nu anticiperen op de veranderingen van morgen en redelijke voorwaarden scheppen opdat de Europese industrie de bestaande uitdagingen het hoofd kan bieden. 
Jorgo Chatzimarkakis (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, terecht verwachten de Europeanen van China dat het aan alle verplichtingen voldoet die uit het lidmaatschap van de WTO voortvloeien. Daarenboven zou China echter ook in de geest van de WTO-regels moeten handelen, zoals ook commissaris Mandelson al in de geest van de Grondwet handelt, zonder dat de Grondwet van kracht is. Daarom juichen we de vrijwaringsmaatregelen ook toe. Er moet controle zijn op de naleving van de verdragen.
De toetreding van China tot de WTO was tot nu toe echter goed voor ons allemaal, niet alleen voor China, maar zeker ook voor Europa. We moeten het debat nu eindelijk ook eens vanuit een mondiaal perspectief voeren en niet alleen vanuit een beperkt intern Europees standpunt. Commissaris Mandelson heeft getracht de zaak vanuit dit globale perspectief te zien. Het verlangen naar hernieuwde protectie, naar strengere maatregelen, zou echter een slag in het gezicht zijn van de Europese producenten die zich tien jaar lang met succes hebben ingezet voor een overgang van het quotasysteem naar meer concurrentie. Een terugkeer naar een al dertig jaar oude uitzonderingssituatie zou betekenen dat we terugvallen in protectionistisch gedrag en dat zou juist nu het verkeerde signaal zijn.
Desondanks blijven minimumnormen op de arbeidsmarkt een belangrijk punt. Wij moeten er als Europeanen daarom alles aan doen om ook in de WTO meer democratische regels ingang te doen vinden. 
Zuzana Roithová (PPE-DE ).
   – Dames en heren, ik ben van mening dat de EU roekeloos te werk gaat met betrekking tot de Chinese manier van zakendoen, en ik weiger mij te laten overtuigen door het argument dat de textielfabrikanten tien jaar lang de tijd hebben gehad om zich voor te bereiden op de liberalisering die nu plaatsvindt. Pas in 2002, nadat China was toegetreden tot de Wereldhandelsorganisatie (WTO) kon de EU immers bepalen wat het effect van de geleidelijke liberalisering zou zijn. De prijzen daalden met 40 procent, en China veroverde direct 75 procent van de markt. Een duidelijker aanwijzing dat men met betrekking tot het handelsbeleid van de EU een andere koers moest gaan varen was waarschijnlijk onmogelijk. Toch gebeurde dat juist niet, ook al hebben de lidstaten de exclusieve bevoegdheid voor het handelsbeleid overgedragen aan de EU.
Op dit moment verplettert China de armste Aziatische en Afrikaanse landen zonder genade, terwijl textielproducten cruciaal zijn voor het overleven van deze landen. Prijsdumping zal betekenen dat in gebieden waar de textiel traditioneel een belangrijke bedrijfstak is, een miljoen Europese textielarbeiders, waaronder tienduizenden vrouwen in Tsjechië, hun baan zullen kwijtraken. Deze lage prijzen zijn niet alleen mogelijk vanwege de befaamde Chinese vlijtigheid; zij zijn tevens het gevolg van minimale milieu- en sociale normen, om van kinderarbeid nog maar te zwijgen. Ook de staatssubsidies en de te laag gewaardeerde, door de staat beheerde munt spelen hierbij een rol.
Wij stellen onze markten open, terwijl de Chinese markt voor buitenlandse textielfabrikanten gesloten blijft. De autofabrieken bieden talloze bewijzen dat het beginsel van coöperatief eigenaarschap geschonden wordt. Ik vind dat uit het voorgaande duidelijk blijkt dat de WTO-regels overtreden worden.
De EU moet alle economische en politieke instrumenten die nog tot haar beschikking staan, inzetten om China te dwingen de regels inzake eerlijke concurrentie na te leven, zowel ten behoeve van duurzame ontwikkeling op onze planeet als met het oog op de waarden die ons doen besluiten tot het reguleren van de Europese markt, ook al weten we dat we daardoor de productiekosten van goederen in Europa verhogen en ons concurrentievermogen negatief beïnvloeden. Als de EU het publieke vertrouwen in de integratie wil bevorderen, moet het een gesloten front vormen en een sterke partner worden voor de WTO, op één lijn met Japan, China en de Verenigde Staten.
De Commissie, de Raad en ook dit Parlement dienen dit als hun plicht te beschouwen, in plaats van als een uitdaging. Ik vind het zeer verheugend dat de Commissie heeft ingezien dat het effect van de liberalisering moet worden verzacht, maar het is niet voldoende om een jaar lang quota van 7 procent op te leggen. Ik wil de EU met klem verzoeken haar buitenlandse beleid ten opzichte van China op belangrijke punten te wijzigen, teneinde ervoor te zorgen dat dit beleid overeenstemt met de langetermijndoelen van de interne markt van de EU. Ik hoop ten zeerste dat we deze taak tot een goed einde zullen brengen. 

Nicola Zingaretti (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega’s, wij hebben waardering voor de houding waarmee u dit belangrijke dossier van de handelsbetrekkingen met China hebt gevolgd. U verdedigt de belangen van Europa maar wilt voorkomen dat wij een sprong achteruit maken en terugkeren naar een onhoudbaar en gevaarlijk handelsprotectionisme.
Wij moeten echter wel de textielindustrie in de gaten houden, waar mijns inziens een probleem rijst dat ook politiek van aard is. De gebeurtenissen zijn zo omvangrijk dat de Europese burgers met grote bezorgdheid hun blik op ons richten en van ons een uitweg verwachten, die alleen een verenigd Europa kan bieden. Daarbij zal men geen enkel begrip tonen voor vertraging of zelfs maar de indruk van onopzettelijke onmacht. Daarom is het noodzakelijk om, zoals u zei, onmiddellijk geschikte beleidsmaatregelen te nemen. Afgezien van overleg met de Chinese autoriteiten moeten wij ook concrete maatregelen op stapel zetten, zoals de vermelding van het land van herkomst op etiketten, teneinde bewust consumeren te bevorderen en namaak rigoureuzer en vastberadener te bestrijden. Natuurlijk is er evenzeer behoefte aan creativiteit en innovatieve technologie, en aan teamgeest tussen de instellingen, de industrie, de sociale partners en de onderzoeksgemeenschap. Er moet een ommezwaai komen. Die is mogelijk, en mijns inziens zal het Parlement bereid zijn om daar, samen met u, aan deel te nemen. 
Georgios Papastamkos (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, de toetreding van China tot de WTO en de integratie van dit land in de wereldeconomie zijn positieve ontwikkelingen. China behoort nu al tot de grootste handelsmogendheden van de wereld en zijn groei heeft een positieve weerslag op de ontwikkeling van talloze andere landen.
Uit allerlei tekenen en gegronde klachten blijkt echter dat China zich niet volledig houdt aan zijn verplichtingen uit hoofde van de overeenkomst inzake toetreding tot de WTO. De interne handel en de goederendistributie in China zijn onderworpen aan restricties: staatssteun, discriminatoire belastingvoordelen, administratieve belemmeringen en belemmeringen bij vestiging en markttoegang voor buitenlandse dienstverleningsbedrijven. Bovendien past China het beginsel van nationale behandeling niet volledig toe. Ook doen zich aanzienlijke vertragingen voor bij de toepassing van de WTO-regels voor de bescherming van de intellectuele, commerciële en industriële eigendom, en voor buitenlandse investeringen.
Dit alles heeft tot gevolg dat de Europese bedrijven beperkte toegang hebben en de Europese export naar de Chinese markt wordt tegengehouden, terwijl anderzijds de Europese markt open blijft.
Om te voorkomen dat de handelsbetrekkingen tussen de Europese Unie en China worden verstoord en er opnieuw stemmen opgaan voor protectionisme, moet de Commissie nog meer initiatieven ontplooien om ervoor te zorgen dat enerzijds een evenwichtig resultaat wordt behaald in de bilaterale handel en anderzijds alle oneerlijke praktijken worden opgeheven.
De beste oplossing zou zijn de verdere openstelling van de Chinese markt voor Europese export van industrie- en landbouwproducten en diensten, en tegelijkertijd een afzwakking van de Chinese exportagressiviteit bij bepaalde producten, bij textielproducten, nu, maar morgen misschien auto’s of nog andere producten. De toepassing van de vrijwaringsclausule uit de overeenkomst inzake toetreding van China tot de WTO is een redelijk laatste redmiddel, een redelijk . 
Adam Gierek (PSE ).
    Mijnheer de commissaris, er zijn mijns inziens drie kwesties die een vastberaden en snelle reactie van de Europese Commissie vereisen. De markt voor textiel, kleding en schoenen is een uitstekend voorbeeld van hoe de invoer uit China de markt kan kapotmaken en daarmee ook andere sectoren kan treffen. De eerste kwestie die moet worden aangepakt, is dat de Commissie te langzaam en te laat handelt. De onjuiste besluiten van de Commissie hebben rampzalige, soms helaas onomkeerbare gevolgen. Mijn tweede punt betreft de liberalisering van de markt van de Europese Unie die onder meer een reusachtige toename van de invoer van gesubsidieerde steenkool veroorzaakt. Dit heeft geleid tot prijsconcurrentie die zeer veel verontrusting heeft teweeggebracht en uiteindelijk de steenkoolmarkt heeft kapotgemaakt. Daardoor is de situatie voor de ontginningsindustrie er zelfs nog op achteruitgegaan, ook al zijn de inspanningen van deze industrie erop gericht te voorzien in de energiebehoefte van de Europese Unie. Mijn derde punt, ten slotte, betreft de preferentiële handelscontracten die zijn afgesloten toen de Europese Unie nog uit slechts 15 landen bestond.
Het is tijd om de tariefovereenkomst en de preferentiële quota te herzien met het oog op de belangen van de gehele, uitgebreide Europese Unie. Het effect van de verplaatsing van de handel bewerkstelligt thans niet altijd het beoogde effect. Zo houden agroalimentaire producten uit de Verenigde Staten nog altijd producten uit de tien nieuwe lidstaten van de markt van de Europese Unie. 
Ivo Belet (PPE-DE ).
   – Voorzitter, mijnheer de Commissaris, sinds de 1ste januari van dit jaar, zijn ook in België om en bij de 500 jobs verloren gegaan ten gevolge van de ongeziene toename van de Chinese import in de textiel. Als dit zo doorgaat zal tegen het eind van dit jaar naar verwachting een 2000-tal banen verdwijnen en als u niet ingrijpt zal dat zo doorgaan de komende jaren. Sta mij toe om 2 cijfers te citeren, mijnheer de Commissaris, ik heb ze vanmorgen binnen gekregen. Cijfers over de toename van de Chinese import in België van het voorbije kwartaal, dus januari tot april 2005.
Twee voorbeelden. Pull-overs: +747%, ander voorbeeld, herenpantalons: +2000%, dat wil zeggen maal twintig. Nochtans hebben de Europese, Belgische textiel- en confectiebedrijven wel degelijk zich aangepast aan de nieuwe concurrentie. Zij hebben zich gespecialiseerd in een aantal ???? producten en proberen zo de nieuwe dreiging te beantwoorden, te snel af te zijn. Helaas, mijnheer de Commissaris, is het bijzonder moeilijk om je te wapenen tegen een tegenstander die zich overgeeft aan unfaire dumpingpraktijken, het is hier al vaak gezegd vanmorgen en vooral aan illegale namaakpraktijken.
Steeds meer Europese textielbedrijven zien zich geconfronteerd met schaamteloze en illegale namaak van hun Chinese concurrenten. Het verheugt mij hier vanmorgen van u te horen dat u deze kwaal wil aanpakken. De vraag is, hoe snel wil u daarbij gaan want zoals blijkt uit de cijfers van deze voorbije maanden, is de toestand acuut. U zegt ook vanmorgen in uw inleiding dat u de gegevens over de import nog verder wil analyseren. Wat bedoelt u daar precies mee? Ik hoop dat dit niet synoniem is van verder uitstel.
Dit debat, mijnheer Mandelson, is niet bedoeld om u aan te porren tot protectionistische maatregelen tegen China voor zover dat al zou kunnen natuurlijk. Dit is een oproep om klaar en helder aan onze Chinese vrienden duidelijk te maken dat dumping en namaak niets van doen hebben, niets te maken hebben met eerlijke handelspraktijken. Het is uw taak, het is de taak van de Commissie om hiervan werk te maken. De werknemers en de werkgevers uit de Europese textiel- en confectiebedrijven, mijnheer Mandelson rekenen op u. Stelt u hen alstublieft niet langer teleur. 
Harald Ettl (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, Europa heeft nog altijd reden om bezorgd te zijn over zijn textielindustrie. Als vice-voorzitter van de internationale federatie van textiel-, kleding- en leerarbeiders ken ik de huidige situatie maar al te goed, inclusief alle mogelijke sociale gevolgen door een dreigend verlies van banen. Er bestaan grote verschillen in de wijze waarop de lidstaten op de nieuwe situatie zijn voorbereid.
Dat steeds meer landen de wereldmarkt met hun waren penetreren is duidelijk. Ook China doet dat. Dat is ook mij duidelijk. Het huidige tempo van de handelsliberalisering, met een ongekende stijging van de export, brengt echter alles in gevaar. Alleen al in Europa worden meer dan 1 miljoen banen acuut bedreigd en wereldwijd – dat zeg ik nu als vice-voorzitter – staan meer dan 30 miljoen banen in de textielsector op de tocht; zij dreigen te worden verplaatst. Dat is de huidige situatie op de wereldmarkt.
De vraag is dan ook of de meerderheid van de 25 EU-lidstaten zich uit solidariteit volledig achter de vrijwaringsclausules wil scharen en of het na de hulpkreet van de textielindustrie mogelijk is het proces te bespoedigen. September kan te laat zijn. Vandaag is het de textielindustrie, morgen is het de volgende sector. Dat appel zou ik op u willen doen. 
Nikolaos Vakalis (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, wij moeten maatregelen treffen niet alleen voor de bescherming van de textielindustrie en de goede werking van de markt en de handel, maar ook voor de bescherming van de consument.
Wij moeten deze maatregelen veilig stellen met inachtneming van de internationale wetgeving en de internationale handelsregels en, meer concreet gesproken, via het protocol inzake de toetreding van China tot de WTO. Als we ons aan de regels houden kunnen en moeten we echter de vrijwaringsclausule voor de textielindustrie activeren. Onze textielstrategie moet mijns inziens gegrondvest zijn op concurrentievermogen, kwaliteit en consumentenbescherming.
Om de consumenten te kunnen beschermen moeten volgens mij voorlichtingsmaatregelen worden getroffen, opdat de consumenten op de hoogte kunnen worden gebracht van de productkenmerken via bijvoorbeeld etikettering. Zo kan men op het etiket vermelden waar het product vandaan komt, welke kwaliteit het heeft en of het aan de milieuvereisten voldoet, en met name welke invloed het product heeft op de gezondheid van de consument.
Wat het mededingingsvermogen en de kwaliteit betreft, stel ik voor het onderzoek te ondersteunen en te richten op:
a) innovatieve producten van hoge kwaliteit;
b) de verwezenlijking van centra voor onderzoek en ontwikkeling;
c) de gevolgen van de producten voor het milieu en de gezondheid van de consument.
Wat tot slot de mededeling van de Commissie over textiel betreft, waarin de handhaving van de productieketen in het Euro-mediterraan gebied wordt uitgeroepen tot een strategisch doel, om te voorkomen dat wij via deze landen hulpbronnen verliezen, wil ik het volgende opmerken.
- Ten eerste moeten wij het daar gevestigde midden- en kleinbedrijf helpen flexibeler te worden, opdat zij beter tegemoet kunnen komen aan de consumentenvraag;
- Ten tweede moet de Commissie uitdrukkelijk beloven dat zij de handel binnen het Euro-mediterraan gebied zal bevorderen door de douanerechten zo snel mogelijk te harmoniseren, en dat zij geen genoegen zal nemen met de huidige bilaterale overeenkomsten tussen de verschillende landen. 
Panagiotis Beglitis (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik wil commissaris Mandelson van harte bedanken voor de informatie die hij verstrekt heeft en voor de bijzondere gevoeligheid die hij de laatste tijd getoond heeft voor het grote en serieuze probleem van de textielindustrie.
Uit de statistische gegevens die de lidstaten recentelijk aan de Commissie hebben toegestuurd, blijkt hoe kritiek de situatie is geworden. De situatie is inderdaad zeer kritiek in de lidstaten, met name in Griekenland, zoals de heer Mandelson zelf kan vaststellen als hij de gegevens bekijkt die de Griekse autoriteiten hebben toegestuurd over de sluiting van kleine en middelgrote bedrijven en over het verlies aan arbeidsplaatsen.
De mededeling van de Europese Commissie over de richtsnoeren is mijns inziens de juiste maatregel. Ik ben het ermee eens dat wij daarmee de goede kant uitgaan. Het is positief dat de Commissie alarmniveaus heeft vastgesteld voor elke categorie van Chinese textielproducten.
Ik wilde echter duidelijk maken dat de heer Mandelson nog eens moet kijken naar de duur van het door de Commissie ingestelde onderzoek. Ook moet hij kijken naar de duur van het niet-officiële overleg met de Chinese autoriteiten. Deze perioden, deze termijnen moeten worden ingekort. Ook wilde ik erop wijzen dat deze richtsnoeren eerder uitgevaardigd hadden moeten worden. De Commissie had ze voor afgelopen herfst beloofd, maar helaas het heel wat later geworden. 
Paul Rübig (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren, op dit moment importeren we zeer veel voordelige en goedkope producten uit China. Dat vergroot natuurlijk de koopkracht in Europa. Europa is nu al de meest koopkrachtige regio in de wereld en door de import van goedkope producten neemt onze koopkracht extra toe.
Aan de andere kant kent China zeer lage lonen en een zeer geringe koopkracht. Het lage niveau van de lonen in China beperkt ook onze afzetmogelijkheden in China, omdat we vanwege het gebrek aan koopkracht onze producten daar niet kunnen verkopen. Daarom is het belangrijk dat we debatteren over markttoegang, vooral voor het midden- en kleinbedrijf. De markttoegang moet evenwichtig en op basis van wederkerigheid worden gerealiseerd. Daarbij kunnen beide partijen van elkaar leren. De onderhandelingen die op dit moment worden gevoerd, zijn daarbij van groot belang. Het is belangrijk dat we ons in Europa realiseren wat er gebeurt als het marktmechanisme de monetaire pariteit gaat beïnvloeden. We zien op dit moment zeer grote schommelingen en uitschieters op de internationale financiële markten en het ziet er naar uit dat de pariteit met China een flexibele fase ingaat. Dat zal onvermijdelijk ook zijn uitwerking op onze markten hebben.
We moeten gaan nadenken hoe we samen met China tot oplossingen kunnen komen op het terrein van overheidssteun, belastingheffing en dumping. We zouden moeten beginnen bij , bij de handelsfaciliteiten, zodat er in de toekomst meer transparantie is, de douaneautoriteiten hun werk op elkaar afstemmen en men tot een vorm van wederzijdse betrekkingen komt die voor gelijkwaardige handelspartners gebruikelijk is.
Beide kanten moeten elkaars problemen onderkennen en proberen compromissen te sluiten. Ik wens de heer Mandelson al vast veel succes in dat verband en ik denk dat het Europees Parlement hem bij de onderhandelingen volop zal bijstaan. 
Peter Mandelson,
   . Mijnheer de Voorzitter, dit is een buitengewoon nuttig, redelijk evenwichtig en gematigd debat, maar ik heb begrip voor de enorme ongerustheid en de gevoeligheden die teweeg worden gebracht door het onderwerp textielproducten.
Als ik uit alle bijdragen die sinds de inleidende opmerkingen zijn gemaakt, één bijdrage moest kiezen waarin ik mij het meest kan vinden en die het meest overeenkomt met mijn eigen standpunten en aanpak, dan zou dat die van de heer Calabuig Rull zijn. Door te benadrukken dat we China tegelijkertijd moeten zien als een kans en als een mogelijke bedreiging, en dat de containers die richting Europa komen met al deze textiel en andere goederen en producten vervolgens weer moeten worden teruggestuurd naar China met goederen en producten slaat hij de spijker op zijn kop. Als ik het heb over goederen en producten, bedoel ik overigens net zo goed de enorme potentiële en groeiende markt voor Europese diensten. Ik deel de mening dat we de textielindustrie in Europa moeten helpen herstructureren en aanpassen, en die ondersteuning bieden wij ook. Ik vind ook dat, als China wil dat zijn eigen groei aanvaard wordt door de internationale economische gemeenschap, het in reactie hierop zijn eigen markten moet openstellen voor de producten van anderen en de internationale overeenkomsten moet naleven.
Als we, gezien de omstandigheden waaronder deze buitengewoon plotselinge en spectaculaire stijging van de Chinese export plaatsvindt, op onze beurt actie moeten ondernemen om deze overgang in goede banen te leiden en deze veranderingen soepel te laten verlopen, ben ik echter van mening dat het aan ons is om tot die actie over te gaan. Misschien gaat het om maatregelen van beperkte omvang en duur. We moeten geen van allen buitenproportioneel gebruik maken van de middelen die ons ter beschikking staan om deze ontwikkeling tegen te gaan, en dat geldt met name voor diegenen die rechtstreeks te maken hebben met deze veranderingen. Het minste wat we kunnen doen, is dat we de groei van de Chinese export op tijdelijke basis aan banden leggen. Het is ons op grond van de WTO-regels niet toegestaan meer te doen dan dat. Als de feiten echter rechtvaardigen dat wij dit doen, zal ik er in ieder geval niet voor terugdeinzen deze stap ook te zetten, en voor mijn collega’s in de Commissie geldt hetzelfde.
Het is in een debat als dit gemakkelijk om in algemene termen te blijven spreken. We kunnen echter niet in algemene termen optreden. We moeten per geval en op basis van de feiten afwegen of we al dan niet tot actie moeten overgaan. Waarom? Omdat we moeten optreden op een manier die juridisch te verdedigen is. De slechtst denkbare werkwijze die wij in de Commissie kunnen kiezen is om op te treden op een manier die we achteraf niet afdoende kunnen verdedigen, hetgeen er slechts toe zou leiden dat wij in de WTO ter verantwoording zouden worden geroepen en gedwongen zouden worden de genomen maatregelen terug te draaien. Dat zou een vreselijke teleurstelling en tegenslag zijn voor degenen die het meest direct getroffen zijn, en we moeten dus behoedzaam te werk gaan. Daarom moeten we de regels handhaven, zonder zelf regels te verzinnen. Dat moeten we bij deze kwestie voortdurend voor ogen houden.
Verder is er een gemengd beeld aan het ontstaan, zowel wat betreft de gevolgen van de omvang van de import voor specifieke artikelen en categorieën textiel, als ten aanzien van de gevolgen voor de productieniveaus en de werkgelegenheid in de verschillende onderdelen van de Europese textielindustrie. Niet alleen in de Verenigde Staten dalen de importniveaus, maar in sommige gevallen ook in Europa. In andere gevallen neemt de Chinese import en de groei daarvan de plaats in van importproducten uit derde landen. Er is dus sprake van een gemengd beeld.
Wat het effect van deze handelsstromen op de Europese productie en werkgelegenheid betreft, is het inderdaad zo dat dit effect, in sommige gevallen, spectaculair lijkt te zijn. Ik baseer dit op de feiten die ik gisteren nog met mijn diensten heb bestudeerd en die betrekking hebben op bijvoorbeeld Griekenland, Portugal en Italië. Er doet zich een aantal zeer verontrustende ontwikkelingen voor. Ik heb hiervan kennis genomen en zal mijn toekomstige maatregelen moeten baseren op deze feiten.
In het geval van sommige andere lidstaten moet ik de relevante gegevens en informatie nog ontvangen. Zelfs bepaalde lidstaten die het luidst eisen dat ik de nood- en urgentieprocedure moet toepassen hebben mij nog niet de feiten toegezonden waarop ik dergelijke urgente maatregelen zou kunnen baseren. Ik ben er echter van overtuigd dat men mij die informatie binnenkort zal doen toekomen.
De heer Caspary, mevrouw Mann en de heer Martinez brachten interessante vragen en ideeën te berde, en ik zal hun te zijner tijd een schriftelijk antwoord doen toekomen.
Tot slot verheug ik mij over de verklaring die de Chinese premier, Wen Jiabao, gisteren heeft afgelegd en die erop lijkt te wijzen dat hij besloten heeft de relevante ministeries in China instructies te geven om effectieve maatregelen voor te bereiden teneinde de Chinese exportgroei te beteugelen. We moeten echter bekijken wat deze maatregelen, wanneer daartoe besloten wordt, in de praktijk waard zijn en welk effect zij zullen hebben. In het licht hiervan zal de Commissie overwegen welke actie zij vanaf dat punt zal nemen. 
De Voorzitter.
    Het debat is gesloten.
Marine Le Pen (NI ),
    De economische dynamiek van China en de gevolgen daarvan voor de Europese industrie hebben duidelijk gemaakt dat de Europese instellingen niet in staat zijn kwetsbare industriesectoren zoals de textielindustrie te beschermen.
We zijn in 1986, bij de aanvang van de multilaterale onderhandelingen in het kader van de Uruguay-ronde, overeengekomen de kwantitatieve beperkingen op te heffen. China was destijds geen belangrijke textielproducent en geen deelnemer aan de GATT. En ook toen waren veel Franse ondernemingen al verhuisd naar Noord-Afrika of Egypte. Hoe dan ook, toen in 1994 de akkoorden van de Uruguay-ronde voor de geleidelijke afschaffing van de kwantitatieve werden ondertekend, was China nog geen lid van de nieuwe WTO. Dit land is pas in 2002 toegetreden.
We kunnen kritiek leveren op China, maar we mogen daarbij niet vergeten dat de commissarissen en de regeringen van de Unie mede verantwoordelijk zijn voor de enorme moeilijkheden waarmee de textielindustrie nu te kampen heeft en het feit dat deze problemen nu – helaas – ook naar andere sectoren overslaan.
Schandalig is ook dat men in naam van de wereldhandel overeenkomsten is aangegaan met het meest totalitaire land van deze planeet, dat geen enkel respect heeft voor humanitaire, sociale en economische beginselen waarop Europa wordt geacht gebaseerd te zijn. 
Jules Maaten (ALDE ),
   . – Mijn twijfels over toelating van China tot de Wereldhandelsorganisatie worden bevestigd door hoe het land, nu waar het gaat om textiel, maar ook bijvoorbeeld bij intellectueel eigendom, zich niet aan de spelregels houdt. Wij hebben door toelating van China ook Taiwan als lid van de WTO binnen gekregen, en dat was wat waard. Maar het ontslaat ons niet van de plicht om China aan de spelregels te houden.
Overigens is het nog maar de vraag of, ook als China zich aan de spelregels hield, industrieën zoals textiel in de Europese Unie kunnen concurreren tegen lage lonen landen. Europa moet zich specialiseren, moet zich richten op productie van producten met hoge kwaliteit, moet zich richten op het inzetten van hoogwaardige arbeid. Alleen dan kunnen we de concurrentie op de wereldmarkt aan. 
De Voorzitter.
   Aan de orde is het verslag (A6-0111/2005) van de heer Herrero-Tejedor, namens de Commissie cultuur en onderwijs, over de tenuitvoerlegging van de voorlichtings- en communicatiestrategie van de Europese Unie (2004/2238(INI)). 
Luis Francisco Herrero-Tejedor (PPE-DE ),
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het verslag dat wij over enkele minuten in stemming zullen brengen heeft twee fundamentele doelstellingen. Ten eerste de evaluatie van de toepassing van de informatie- en communicatiestrategie van de Europese instellingen, met andere woorden, het gaat om een terugblik waarbij wij nagaan wat wij niet goed hebben gedaan. Ten tweede bevat het verslag voorstellen voor een aantal efficiënte ideeën om het informatie- en communicatiebeleid te verbeteren, met andere woorden, wij richten de blik vooruit en kijken hoe wij dit beleid verder kunnen verbeteren.
Ik wil alle politieke fracties graag bedanken, met name de schaduwrapporteurs – María Badía, Giulietto Chiesa, Helga Trüpel en Miguel Portas – voor de moeite die zij hebben gedaan om dit verslag te verrijken, hetgeen hun zonder twijfel gelukt is. Zij zijn erin geslaagd om een breed akkoord te bereiken waardoor wij een tekst in stemming kunnen brengen die gebaseerd is op vijf basisovereenkomsten.
Wij zijn het er in wezen over eens dat wij ervoor moeten zorgen dat de informatie iedere burger bereikt, en dat de burgers die informatie ontvangen via de meest moderne middelen, dat wil zeggen televisie, radio, internet en de nieuwe technologieën. Het volstaat niet dat wij alleen antwoorden klaar hebben voor die paar burgers die zich er al van bewust zijn dat ze Europeaan zijn en die al weten wat ze moeten vragen. Wij moeten ervoor zorgen dat het Europees bewustzijn, de kennis over wat Europa betekent, iedereen bereikt, en dat iedereen vroeg of laat de noodzaak voelt om zich af te vragen wat Europa voor hem of haar kan betekenen. 
Wij zijn het er in wezen over eens dat wij om dat te bereiken ervoor moeten zorgen dat de boodschappen van de Europese instellingen bij de juiste doelgroepen terecht komen. Wij moeten ervoor zorgen dat onze boodschappen de belangstelling van de burgers wekken, van alle burgers, overeenkomstig hun verschillende belangen, want het heeft geen zin om veel geld te besteden aan het uitspreken van gemeenplaatsen waar uiteindelijk niemand wat aan heeft.
Wij moeten in iedere huiskamer die boodschap brengen die voor dat huishouden relevant is. Daarom moet de informatie worden gedecentraliseerd en worden gekanaliseerd via de lokale en regionale massamedia met behulp van goede professionals die de massamedia op de juiste manier kunnen helpen.
Wij zijn het er in wezen over eens dat alleen tegemoet kan worden gekomen aan de legitieme verwachtingen van de burgers om actief deel te nemen aan de ontwikkelingen van de Europese Unie als wij in staat zijn deze burgers op emotioneel niveau aan te spreken. De Europese Unie is geen gewone internationale organisatie meer met louter economische doelstellingen. Het is een gemeenschap van waarden. Deze waarden vormen de ziel van de Europese Unie. Wij moeten die waarden zichtbaar en aantrekkelijk maken.
Wij zijn het er in wezen over eens dat wij van hieruit vrij weinig kunnen doen als de lidstaten en de nationale parlementen niet meewerken.
En wij zijn het er in wezen over eens dat het een grote vergissing is als wij er niet in slagen om de interinstitutionele samenwerking adequaat te laten functioneren.
Dit laatste punt, over de samenwerking tussen de verschillende Europese instellingen, heeft zich tijdens de uitwerking van het verslag vertaald in een zeer soepele, ik zou zeggen een ongebruikelijk soepele, dialoog met de Europese Commissie, en wij willen allemaal graag dat dat zo blijft. Maar het is niet genoeg om dat alleen maar te willen. Goede wil volstaat niet. Het enige wat telt zijn daden.
Feit is dat het Europees Parlement met dit verslag heeft geprobeerd om zoveel mogelijk toenadering te zoeken tot de Commissie. De Commissie heeft nu twee mogelijkheden: of ze houdt rekening met de bijdragen van dit Parlement in haar nieuwe mededeling, of ze legt ze naast zich neer. In het eerste geval gaan wij erop vooruit; in het tweede geval gaan wij er sterk op achteruit. Mevrouw Wallström, u bent nu aan zet. Ik weet zeker dat u de goede keuze wilt maken en vertrouw op uw bereidheid om de dialoog aan te gaan en tot een akkoord te komen. Ik ben er ook zeker van dat u gebruik zult weten te maken van deze mogelijkheid voor het Parlement en de Commissie om samen te werken aan deze opwindende taak: Europa over het voetlicht brengen. Amen.
Margot Wallström,
   .  Het stemt mij zeer tevreden om vandaag in dit Parlement het communiceren van Europa aan onze burgers te mogen behandelen, aangezien dit een cruciaal onderwerp is. De heer Herrero-Tejedor heeft uitstekend werk verricht door een verslag in te dienen waarin de juiste vragen worden gesteld en belangrijke suggesties worden gedaan.
Ik juich het voorstel van de rapporteur toe dat deze plenaire vergadering ten minste eenmaal per jaar een debat moet voeren over onze communicatie. De steun van Europeanen voor het Europese project hangt af van onze inspanningen op communicatiegebied. We weten allemaal al jaren – en dit blijkt overduidelijk uit de voortdurende publieke debatten over de ratificatie van onze Grondwet – dat ondanks onze gemeenschappelijke pogingen tot communicatie, de burgers van Europa nog altijd zeggen dat zij niet genoeg weten over, of niet geïnteresseerd zijn in, de Europese Unie, en niet begrijpen welke rol zij speelt en welke voordelen zij hun brengt. Minder dan de helft van de kiezers ging vorig jaar bij de Europese verkiezingen stemmen. Apathie en onwetendheid zijn de vijanden van onze democratische grondvesten.
Blijkens onze meest recente Eurobarometer is er een duidelijk verband tussen het informatieniveau en de steun voor het Grondwettelijk Verdrag; 75 procent van degenen die goed op de hoogte zijn van de Grondwet, verklaarden dat zij vóór waren, terwijl de steun onder degenen die nog nooit gehoord hadden van de Grondwet slechts 22 procent bedroeg. De conclusie is duidelijk: het is cruciaal voor de toekomst van de Europese Unie dat wij onze projecten over het voetlicht weten te brengen.
Het communiceren van Europa is een zeer ingewikkelde taak omdat het Europese bouwwerk zelf ingewikkeld is; omdat het Europese project een project in ontwikkeling is en omdat het beeld dat men heeft van het Europese project varieert en in hoge mate bepaald wordt door de nationale geschiedenis en omstandigheden. Bovendien mogen we nooit vergeten dat de communicatie nooit beter kan zijn dan het beleid dat men ermee wil communiceren. Meer dan ooit tevoren moet de Europese Unie haar doelen en haar beleid duidelijk en begrijpelijk uitleggen.
Daarom heeft de Commissie-Barroso communicatie tot een van haar strategische prioriteiten gemaakt. De hoogste prioriteit van de zittende Commissie is het contact met de burgers. Ik wil hieraan echter toevoegen dat dit niet alleen de verantwoordelijkheid van de Commissie is. Feitelijk is dit in hoge mate de verantwoordelijkheid van alle partijen: het Parlement, de Raad en, bovenal, de lidstaten.
De Commissie zal daartoe een witboek over communicatie presenteren. Hierin zullen opties en mogelijke oplossingen worden aangedragen voor de uitdagingen die worden voorzien en het witboek zal als uitgangspunt fungeren van een langetermijnproces van structurele hervormingen en veranderingen in de communicatiecultuur, waarbij alle belanghebbende actoren binnen en buiten de Commissie betrokken zullen worden.
De nieuwe benadering zal uitgaan van drie strategische beginselen, waarmee ook rekening wordt gehouden in het verslag-Herrero-Tejedor waarover u vandaag debatteert. Het eerste beginsel houdt in dat we moeten luisteren naar de mensen en rekening moeten houden met hun belangen en zorgen; het tweede is dat we onze beleidsmaatregelen en hun effect op het dagelijks leven van mensen moeten uitleggen; en het derde is dat we aansluiting moeten vinden bij de mensen door meer en zo direct mogelijk te communiceren over onderwerpen die voor burgers echt van belang zijn.
We hebben vijf belangrijke actieterreinen vastgesteld. Het eerste is politieke wil en eigen verantwoordelijkheid. De commissarissen zullen voor alle dossiers fungeren als de voornaamste woordvoerder. Zij zullen zich ook inzetten voor een betere planning en coördinatie van de communicatieactiviteiten, die alle niveaus zullen omvatten. De Commissie zal de communicatie beter integreren in haar werkcultuur en in het formuleren van beleid.
Het tweede beginsel omvat de professionalisering van onze communicatie. Het gaat dan onder meer om het realiseren van een effectieve en servicegerichte woordvoerdersdienst, het verbeteren van onderzoek via opiniepeilingen en enquêtes, en het evalueren van het effect van onze communicatieactiviteiten. We moeten beter gebruik maken van onze instrumenten en meer en betere opleidingen aanbieden.
Het derde beginsel heeft betrekking op het contact met en het reageren op burgers. Het gaat hierbij om het zodanig aanpassen van boodschappen dat deze zijn afgestemd op wat er op nationaal en lokaal niveau leeft – in plaats van het hanteren van een standaardbenadering – en het zo dicht mogelijk bij de burgers brengen van deze boodschappen. Zoals de heer Herrero-Tejedor voorstelt, betekent dit dat er gebruik moet worden gemaakt van hedendaagse instrumenten, dat er prioriteit moet worden gegeven aan die instrumenten waarmee naar alle waarschijnlijkheid het grootste aantal mensen bereikt wordt, zoals televisie, radio en internet; dat er een taal wordt gebruikt die door mensen begrepen wordt en de tenuitvoerlegging meer decentraal geschiedt; dat onze vertegenwoordigingen in de lidstaten worden ingezet, alsmede onze communicatiekanalen en netwerken, in nauwe samenwerking met het Parlement en de lidstaten.
Ons vierde actieterrein is het afstemmen van de middelen op de doelen. Ik denk dat we het er allemaal over eens zullen zijn dat communicatie een arbeidsintensieve en dure activiteit is. We zullen dan ook financiële en personele middelen moeten toewijzen op een manier die overeenstemt met onze doelen. Communicatie zal moeten worden beschouwd als een ingebouwde kostenpost in alle activiteiten. Dat alles dient gebaseerd te zijn op een kwalitatieve en kwantitatieve beoordeling van de communicatieactiviteiten binnen de instellingen.
Het laatste, maar zeker niet het minste punt, is dat we moeten samenwerken. We zullen samen moeten werken met de lidstaten en met andere actoren. Er moet een vooruitstrevende strategie komen die de mogelijkheid biedt om, op basis van daadwerkelijke coördinatie en synergie tussen de instellingen, een overkoepelende communicatiestrategie voor de Europese Unie te verwezenlijken. We mogen andere belangrijke actoren, zoals de nationale en regionale overheden en parlementen, het maatschappelijk middenveld en de media, echter niet vergeten en zullen ons met name moeten richten op de regionale en lokale media in de lidstaten.
De volgende stap wordt het witboek en de resultaten van het brede overlegproces dat we zullen starten en dat hopelijk zal leiden tot consistentere en efficiëntere communicatie met de Europeanen. Dat is onze gemeenschappelijke verantwoordelijkheid. 
Othmar Karas,
   . – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de vice-voorzitter van de Commissie, dames en heren, informatie leidt tot begrip, een gebrek aan informatie leidt tot gebrek aan instemming. Dat blijkt uit alle statistieken van Eurostat, uit onze dagelijkse contacten met burgers, uit enquêtes thuis en natuurlijk ook uit de ontwikkelingen rond de dienstenrichtlijn en de discussie over de Grondwet.
Ik wil vandaag niemand van iets beschuldigen; ik wil ook van niemand iets vragen. Het is aan de EU-instellingen zelf om datgene wat we al sinds jaar en dag in verslagen zeggen, in daden om te zetten. Tegelijkertijd is het niet aan de instellingen, maar aan de leden, de lidstaten, de afgevaardigden, de ambtenaren, de commissarissen, aan onszelf om dat te doen.
In aanvulling op wat mevrouw de commissaris zo treffend heeft gezegd, wil ik daarom enkele aanbevelingen aan onszelf richten.
In de eerste plaats verlang ik dat de Commissie in al haar voorstellen duidelijk definieert wat de meerwaarde van een Europese regeling voor de burger is – van het begin af aan.
In de tweede plaats wil ik dat de Commissie de Raad bij ieder Europees project een voorlichtings- en communicatieplan voorlegt als onderdeel van de maatregelen die worden voorgesteld.
In de derde plaats vraag ik om een Europees plan voor de opleiding en nascholing van journalisten, dat door de Europese instellingen moet worden uitgevoerd.
In de vierde plaats, zou ik willen zeggen dat voor mij de belangrijkste oorzaak van het enorme gebrek aan informatie bij de Raad ligt. De Raad en de lidstaten hebben tijdens het drie jaar durende debat in de Conventie over een nieuwe Grondwet zitten slapen. De Raad en de lidstaten kwijten zich niet van hun gedeelde verantwoordelijkheid voor het Europese wetgevingsproces. Laten wij dat dus doen, door de burgers, ook in ons eigen land, tijdig en uitvoerig te informeren.
In de vijfde plaats vraag ik van onszelf dat wij de middelen die overblijven aan voorlichting en communicatie besteden. Laat ons niet overkomen wat er in Oostenrijk is gebeurd, waar in een brochure over de Grondwet de leden van het Europees Parlement en de deelnemers aan de Conventie helemaal niet voorkomen: niet in de tekst en niet op foto’s. Ik wil dat de bezoekersgroepen, de mogelijkheden voor tentoonstellingen en de vertaaldienst worden uitgebreid zodat we onze wensen ook kunnen realiseren. 
María Badía i Cutchet,
   Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats wil ik graag wijzen op het belang van dit Parlementsverslag over de uitvoering van de voorlichtings- en communicatiestrategie van de Europese Unie. Verder verwelkom ik de positieve opstelling van de Commissie, aangezien genoemde strategie voor de eerste maal vóór de presentatie ervan is besproken met het Parlement, waardoor het Parlement ook invloed kon uitoefenen op de uiteindelijke inhoud in plaats van zich slechts te beperken tot een antwoord.
Het doel van deze strategie zou in de eerste plaats moeten zijn om de burgers voortdurend en doeltreffend op de hoogte te houden teneinde hun kennis over de Europese thema’s uit te breiden, hun interesse ervoor te wekken en hun deelname aan EU-zaken te bevorderen.
De debatten die momenteel worden gevoerd in verschillende landen in verband met de ratificatie van het Grondwettelijk Verdrag, leggen het grote gebrek aan kennis over het functioneren, het beleid en de werkzaamheden van de Unie bloot. Door middel van deze strategie zouden de burgers zich moeten realiseren welke voordelen ze in hun dagelijks leven hebben van het lidmaatschap van de Europese Unie.
Daarom moet op alle fronten actie worden ondernomen, bijvoorbeeld door de favoriete massamedia van de burgers, zoals televisie en radio, ten volle te benutten, vanwege hun grote capaciteit om in de huiskamers binnen te dringen. Bovendien is het in de tijd van de informatiemaatschappij van vitaal belang dat de inhoud van de webpagina’s van de Unie in de officiële talen van de Unie beschikbaar zijn alsmede in de andere officiële talen van de lidstaten.
De Europese burgers hebben recht op volledige en onpartijdige informatie over communautaire aangelegenheden in hun eigen taal, niet alleen op grond van het beginsel dat de culturele diversiteit geëerbiedigd en beschermd dient te worden, maar ook omdat zo gewaarborgd wordt dat zij het Europese project begrijpen en steunen.
Als wij werkelijk goedgeïnformeerde burgers willen, denk ik dat het raadzaam is om erop aan te dringen dat er lesmateriaal over de Europese Unie wordt opgenomen in de onderwijsprogramma’s van de lidstaten om vanuit de basis verder te werken aan de bevordering van het Europese burgerschapsgevoel en het Europese burgerschapsbewustzijn.
De communicatiestrategie die de Unie tot op heden heeft gevoerd is onvoldoende en gebrekkig gebleken. Daarom is het met het oog op de volgende mededeling, die nog voor deze maand is voorzien, hoognodig dat de Commissie rekening houdt met de aanbevelingen in dit Parlementsverslag, teneinde een Europa te creëren dat dichter bij de burgers staat. 
Giulietto Chiesa,
    Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, de informatie die de Europese burgers ontvangen over Europa is uitermate schaars, niet om technische maar om politieke redenen. Vandaag wordt een verslag in stemming gebracht over de communicatiestrategie van de Unie. Daarmee wil men de methoden waarop de Unie reclame maakt voor zichzelf verbeteren. Die methoden kaatsen echter af op de muur van onverschilligheid die de burgers omgeeft, zoals op indrukwekkende wijze werd aangetoond tijdens de verkiezingen van 2004, toen slechts 45,7 procent naar de stembus ging, de laagste opkomst in de geschiedenis. Dit is niet alleen te wijten aan een ontoereikende en bureaucratische communicatiestrategie, maar ook aan het feit dat Europa ver van de burgers af blijft staan, dat de burgers niet weten hoe Europa in elkaar zit, hoe het is ontstaan, waartoe het dient, wie er baat bij heeft, van wie het is, waar het naar toegaat en of het nuttig dan wel irrelevant voor ons is.
Laten wij wel zijn: dit Europa is een bouwplaats, en dus is het duidelijk dat zijn belangrijkste contouren nog niet zichtbaar zijn. Bovendien is Europa nu nog veel meer een unie van de grote economische, commerciële en industriële mogendheden dan een unie van volken en mensen. Zijn institutionele architectuur ondervindt daar sterk de weerslag van. De geest die ervan uitgaat, is allesbehalve bevorderlijk voor een grote volksparticipatie. Dit isolement is ook de oorzaak van de bureaucratische ongenaakbaarheid, waardoor de betrekkingen met de burgers worden tegengehouden of belemmerd.
In een dermate gedifferentieerd Europa is het inderdaad zinloos verticale informatiestructuren op te zetten, structuren die één kant uitgaan, vanuit het centrum naar buiten toe. Daardoor is een eenvormig en gestandaardiseerd communicatiemodel ontstaan dat niet goed kan werken. Bovendien moet de burger daarin zelf op zoek gaan naar informatie, in plaats van omgekeerd. Dat betekent eenvoudigweg dat de overgrote meerderheid van de belanghebbenden totaal van informatie verstoken blijft.
Er is behoefte aan een goed informatiecentrum, aan een generale staf van communicatiedeskundigen, maar er is ook behoefte aan een andere opvatting over communicatie. Die communicatie moet gedecentraliseerd zijn, haar origine vinden in de verschillende landen en zo zijn geconcipieerd dat rekening wordt gehouden met de verschillende gevoeligheden en talen. Communicatie mag niet alleen propaganda zijn.
Ik ben ervan overtuigd dat wij, als we de Europese burgers goed over Europa willen informeren, niet alleen op de verdiensten maar ook op de gebreken moeten wijzen. Ook daaruit kan men de reële, maar onbenutte mogelijkheden van Europa afleiden. Onder meer daarom ben ik van mening dat het nuttig zou zijn in alle 25 landen een referendum te houden, ook in de landen waar men daartoe niet verplicht is, zoals Italië.
Het resultaat is niet belangrijk; uiteindelijk zullen de Spanjaarden, Fransen en Engelsen er veel meer van afweten dan de Italianen. Dat is, als het om Europa gaat, een juiste manier van communiceren, want dat is een oprechte, democratische manier. 
Helga Trüpel,
   . – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ook ik ben ervan overtuigd dat de communicatiestrategie belangrijk is. Daarbij gaat het natuurlijk niet alleen om een technische operatie. Het is ook belangrijk dat het concept, de idee die aan Europa ten grondslag ligt, wordt overgedragen, zodat we de burgers ook werkelijk kunnen overtuigen.
We kunnen de burgers alleen enthousiasmeren wanneer we hun duidelijk kunnen maken dat het om een project gaat dat uniek is in de wereld, een project dat hun voordelen biedt, een project van samenwerking, wederzijds begrip en vrede, een politiek project waaraan wij deelnemen en dat we met elkaar tot stand brengen.
Daarom is voorlichting met name op lokaal niveau nodig. Dat moet gebeuren via verschillende informatiefora waarin we zowel het Parlement als de Commissie in de lidstaten vertegenwoordigen.
Ik vind het goed om meer mogelijkheden in scholen te creëren, ook door de onderwijscurricula aan te passen. Dat is voor mij geen propaganda, maar - in de beste zin van het woord - politieke vorming en voorlichting over het politieke project Europa en de Europese reflectie daarop.
Ik vind het ook goed dat er – zoals is voorgesteld – een hotline komt, dat er prijzen voor goede ideeën worden uitgereikt, dat er meer journalisten worden uitgenodigd en dat de campagne voor de Europese Grondwet nu echt centraal komt te staan. Ook in de nationale parlementen moeten meer debatten worden gevoerd, ook debatten waaraan wij deelnemen.
Ik wil aandacht vragen voor een lastig punt: we vinden allemaal dat Europese informatie en Europese ideeën ook via de media moeten worden overgebracht. Ik ben er echter ten diepste van overtuigd dat het beter is door te gaan met de steun aan bestaande televisiezenders zoals Euronews – bijvoorbeeld door middel van gemeenschappelijke projecten – dan een eigen parlementair informatiekanaal op te richten. Ik geloof niet dat daarvan veel aantrekkingskracht zal uitgaan. We kunnen onze steun beter geven aan mogelijkheden voor informatieverspreiding die ons ter beschikking staan en die de mensen al kennen. Het is beter onze middelen daarop te concentreren dan extra geld in een zender van het Europees Parlement te stoppen, waarmee we minder mensen bereiken dan wanneer we voor andere vormen van samenwerking kiezen. 
Miguel Portas,
    Ik geloof dat de heer Chiesa de spijker op z’n kop sloeg, toen hij zei dat er een enorme kloof bestond tussen de Europese instellingen en de leiders van die instellingen, aan de ene kant, en de burgers, aan de andere kant. Dat probleem zul je in de eerste plaats met een goed beleid moeten oplossen, en niet alleen – of voornamelijk – met goede technieken. En dat is waar ik sterk met u van mening verschil, mevrouw de commissaris: als wij het over communicatie hebben, hebben we het over twee partijen; en als we het over twee partijen hebben, bedoelen we niet dat de één informatie verstrekt en de andere informatie ontvangt.
Dat is een concept dat niet aansluit bij de moderne tijd. Toch is dit bij de Europese leiders nog steeds het gebruikelijke communicatiebegrip. Over dit verslag, waarin een oprechte poging wordt gedaan consensus of convergentie te bereiken, wil ik graag drie opmerkingen maken. Om te beginnen een opmerking over de grenzen tussen cultuur en communicatie. Alle cultuur is communicatie, maar het omgekeerde is niet waar. Daarom zijn wij het niet eens met het idee om de Europese Unie en haar instellingen fictie, films en andere culturele scheppingen te laten financieren om zo de Europese idealen uit te dragen en te verspreiden. Werken op bestelling schaadt de cultuur, het is schadelijk voor de creativiteit en daarom schadelijk voor Europa.
De tweede opmerking heeft betrekking op de grenzen tussen voorlichting en propaganda. Er zijn er hier die de instellingen willen betrekken in de campagnes voor de referenda. Maar als we het over communicatie hebben is het nu juist fundamenteel dat we het recht op wederspraak garanderen, en dat recht wordt in dit voorstel niet genoemd. Ten derde noem ik het verstandig gebruik van de openbare middelen. Het idee om een parlementair kanaal op te zetten is bureaucratisch, ouderwets en achterhaald. Het is een heel slecht idee. is daarentegen weer wel een goed idee: informatieverstrekking waarbij de journalistieke onafhankelijkheid is gegarandeerd. Dat is de juiste aanpak – als je berichten kunt zien die je liever niet zou zien. 
Matteo Salvini,
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ondertekende heeft 25 amendementen ingediend op dit verslag; de redenen daarvoor konden reeds worden beluisterd in deze zaal. Wat is de grens tussen informatie en propaganda? Die is niet zo duidelijk.
Ik wil de commissaris en de Europese burgers die ons debat volgen, vragen eens goed te kijken naar bepaalde woorden in dit verslag, zoals “overtuigende”, “promotie”, “rendement”. Die woorden doen mij vrezen dat de grens tussen informatie en propaganda soms op gevaarlijke wijze wordt overschreden. De zorg is dan ook dat het merk Europa wordt verkocht als ware het een blikje Coca Cola of een paar schoenen.
Naar verluidt kennen de mensen in Italië, waar men geen referendum wilde houden, de Europese Grondwet niet. In Spanje, waar de Grondwet met grote meerderheid is goedgekeurd, kende 80 procent van de bevolking de Europese Grondwet niet. Volgens mij is echter elk bouwproject waarin begonnen wordt met het dak in plaats van met de fundamenten onvermijdelijk tot mislukken is gedoemd.
De rillingen lopen mij over de rug als ik hoor dat er meer geld nodig is, dat er een nieuw Europees openbaar omroepkanaal nodig is, dat geldprijzen moeten worden gegeven aan degenen die films maken waardoor wij trots kunnen zijn op het feit dat wij Europeaan zijn.
Ik wil de afgevaardigden en de Europeanen die naar ons luisteren, eraan herinneren dat nu reeds 250 miljoen euro per jaar wordt uitgegeven voor de communicatie over Europa. Dit gevoel moet van beneden af groeien, niet van bovenaf. Men kan miljarden euro uitgeven maar als er geen echt democratisch proces komt, zal niemand een trotse Europeaan worden dankzij een verslag van het Parlement. 
Mieczysław Edmund Janowski,
    Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, ik wil de rapporteur bedanken voor zijn werk.
Het debat van vandaag toont aan hoeveel ons nog te doen staat op het vlak van adequate informatie en vlotte communicatie tussen de burgers en de Europese instellingen. Deze informatie moet geloofwaardig zijn en de burgers moeten als gelijken en als individu worden behandeld. Het belangrijkste is dat de informatie diegenen bereikt die deze informatie nodig hebben of die gewoon meer willen weten. De toegang tot informatie in alle officiële talen blijft een probleem. Ik wil hieraan toevoegen dat de informatie op doorzichtige en onbureaucratische wijze moet worden verstrekt. Hieraan schort het helaas nog wel eens.
Voorts wil ik ingaan op een aantal kwesties in verband met het Grondwettelijk Verdrag; ik ben van mening dat hier goede, objectieve informatie nodig is en niet allerhande propaganda voor of tegen. Het Grondwettelijk Verdrag is een zeer gedetailleerd document en is het resultaat van talloze compromissen. Onze burgers moeten derhalve informatie krijgen die zij kunnen vertrouwen, te beginnen bij goede vertalingen. 
Ashley Mote (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, in dit verslag wordt beweerd dat de Commissie de politieke verantwoordelijkheid heeft om de ratificatie van de Grondwet te ondersteunen. Er wordt echter ook in opgeroepen tot een soort jezuïtische propaganda op scholen en het gebruiken van het geld van de Britse belastingbetaler ter ondersteuning van het ratificatieproces.
Mevrouw Wallström heeft dit Parlement dinsdagavond verteld dat mensen “voorlichting”, zoals zij het verkoos te noemen, zullen krijgen over de Grondwet, maar ik betwijfel of men hierin uit de doeken zal doen, zoals vooraanstaande staatsrechtsgeleerden wel hebben gedaan, dat de Grondwet voor een totale omwenteling zal zorgen als het gaat om de betrekkingen tussen de EU en de lidstaten. Wanneer is het ooit voorgekomen dat een soevereine natie toestond dat buitenstaanders een nieuwe grondwet schreven en aan haar oplegden, behalve na een oorlogsnederlaag? Noch zal men de Britten eraan herinneren dat in ons land de staat haar macht ontleent en verantwoording verschuldigd is aan het volk. In de Europese Unie poogt de staat nu eigenmachtig te bestaan en het volk aan haar verantwoording te laten afleggen. Ook zal men het Verenigd Koninkrijk er niet aan herinneren dat onze rechten en vrijheden ons geboorterecht zijn. Het is niet aan een voorbijtrekkende parade van politieke non-entiteiten om dergelijke rechten en vrijheden te verstrekken of hierover besluiten te nemen.
De voorgestelde Grondwet heeft ons een grote dienst bewezen: de dreiging heeft hierdoor een concrete vorm aangenomen. Dit gaat verder dan het bespreken van wetgeving, en het wordt tijd dat u erkent dat u probeert de baas te worden in andermans huis. Dat is onaanvaardbaar. 
Ljudmila Novak (PPE-DE ),
   . – Het gezegde luidt: “Onbekend maakt onbemind”. Dit geldt ook voor de bekendheid met de Europese Unie en haar instellingen.
Gisteren hebben we gedebatteerd over de toekomst van Europa zestig jaar na de Tweede Wereldoorlog. Het merendeel van de sprekers benadrukte op verschillende manieren dat de grootste verdiensten van Europa sinds de oorlog gelegen waren in het bewaren van de vrede, verzoening tussen de volkeren, samenwerking, en aanvaarding van onze diversiteit. Toch is deze vrede niet vanzelfsprekend, en we zullen ons hiervoor ook in de toekomst moeten blijven inspannen.
Democratie is een concept dat zeer grote uitdagingen met zich meebrengt en een individu veel vrijheid geeft. Daarom is het ook zo belangrijk om te kunnen beschikken over goede, effectieve en objectieve informatie, zodat we wellicht eenvoudiger juiste en intelligente besluiten kunnen nemen.
Ik verheug mij over de oproep aan de instellingen van de Europese Unie om betere voorwaarden voor en werkrelaties met de geaccrediteerde journalisten te scheppen. De hoge kosten betekenen immers dat met name kranten en televisiestations uit kleinere landen het zich niet kunnen veroorloven rechtstreeks verslag te doen van of te berichten over de vergaderingen van de EU-instellingen, of hun journalisten op te leiden teneinde hen beter bekend te maken met het functioneren van de Europese Unie.
In het kader van Lente in Europa heb ik dit jaar meegewerkt aan een aantal fascinerende evenementen dat op Sloveense scholen plaatsvond. De leerlingen hadden samen met hun leerkrachten culturele programma’s, tentoonstellingen en discussies georganiseerd. Tijdens deze bijeenkomsten kreeg ik het gevoel dat jongeren in principe geïnteresseerd zijn in wat wij in het Europees Parlement doen, hoe zij een baan kunnen vinden bij de instellingen van de Europese Unie, wat de bevoegdheden van de EU zijn, en wat de betekenis van de Grondwet zal zijn.
Ik sta achter het voorstel om de bekendheid met de EU en haar instellingen tot onderdeel te laten maken van de onderwijscurricula in de lidstaten, aangezien voorlichting over een bepaald onderwerp nooit effectief kan zijn zonder relevante voorkennis. Ook moet de Europa-website zodanig worden aangepast dat alle officiële talen daadwerkelijk een gelijke status krijgen. 
Christa Prets (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, zoals we al herhaalde malen hebben gehoord, is het met het vertrouwen in de Europese Unie en haar instellingen niet al te best gesteld. Reden daarvoor is het grote gebrek aan informatie, zoals mij en veel van mijn collega’s bij allerlei evenementen steeds weer wordt voorgehouden of verweten. We moeten dat dus echt proberen te verbeteren.
Het is onaanvaardbaar dat er in de periode voorafgaand aan zo’n belangrijke beslissing als die over de Europese Grondwet geen voorlichtingscampagne is geweest, althans geen langdurige campagne. Het is onverantwoord dat er nu zo’n gebrek aan kennis is. Daardoor ontstaan veel verkeerde interpretaties – waarvan we er zojuist ook een aantal hebben gehoord van verschillende zijden van dit Parlement – wat tot grote onzekerheid onder de bevolking heeft geleid.
We moeten ons ook de vraag stellen: hoe efficiënt zijn de huidige voorlichtings- en communicatiestrategieën en hoeveel burgers worden daarmee bereikt? Noodzakelijk is zowel een betere interinstitutionele samenwerking als gestructureerde samenwerking met de lidstaten. Niemand redt het alleen. Allerlei technische verbeteringen op het gebied van radio, televisie en internet moeten worden geïnventariseerd en in overweging worden genomen.
Ook op regionaal niveau moet er meer plaats worden ingeruimd voor informatie over Europa. Dat veronderstelt uiteraard ook de medewerking van de regionaal verantwoordelijken. Aangezien scholen de plek zijn waar voorlichting wordt gegeven en kennis wordt bijgebracht en uitgebreid, zouden de verantwoordelijke ministers van Onderwijs ervoor moeten zorgen dat de Europese Unie en haar instellingen een vaste plaats in de onderwijscurricula krijgen.
Gisteren hebben we in zeer uiteenlopende, maar goede toespraken gehoord hoe succesvol de Europese politiek in de afgelopen jaren is geweest en hoeveel vaart we achter het vredesproject hebben gezet. We zijn alleen op de toekomst voorbereid wanneer we de burgers informeren, hen erbij betrekken en van hen ook medeverantwoordelijkheid vragen. 
Ignasi Guardans Cambó (ALDE ).
   Mijnheer de Voorzitter, de realiteit is dat niet alleen de burgers maar ook de politici van de lidstaten, de opiniemakers en de parlementariërs heel weinig weten over wat de Europese Unie is, wat zij doet, waarvoor zij dient en welke besluiten hier worden genomen. In sommige gevallen is het zo dat zij, uit onwetendheid of met opzet, slechts de enkelvoudige boodschap uitdragen dat een deel van de problemen die zij zelf niet kunnen oplossen, te wijten is aan de EU, terwijl zij verhullen welke positieve maatregelen hier zijn genomen voor de Europese burgers.
Daarom denk ik dat de communicatiestrategie, naast de vele andere zaken die in dit verslag worden genoemd, in eerste instantie niet alleen de burgers als doel moet kiezen maar ook de opiniemakers en de politici van de lidstaten, om te beginnen de nationale volksvertegenwoordigers.
Verder moet er een duidelijk, zeer precies doel zijn, namelijk de burgers duidelijk maken wat er hier gebeurt. Het draait daarbij niet alleen om Europese volksliederen, vlaggen en muziek en om de hymne van de Negende Symfonie. Het gaat erom dat duidelijk wordt gemaakt aan de burgers wat hier gebeurt en in hoeverre zij daar beter van worden, om tegenwicht te bieden aan de negatieve publiciteit van veel nationale politici. 
Carl Schlyter (Verts/ALE ).
   Mijnheer de Voorzitter, informatie is er om objectief weer te geven wat er gebeurt, en is goed voor een democratie. PR en propaganda zijn er voor als men iets wil verkopen waar niet om gevraagd wordt. De Commissie is er redelijk in geslaagd om het evenwicht tussen deze twee zaken te bewaren, maar helaas gaat het verslag in de richting van meer propaganda. Natuurlijk wil men altijd graag in een positief licht staan, maar de instellingen van de EU moeten op één lijn gesteld worden met autoriteiten die zakelijk en correct regels, wetten en hun werkzaamheden moeten beschrijven. Daarom ben ik tegen paragraaf 5, die inhoudt dat de universiteiten de waarden van de EU moeten verspreiden in plaats van kritisch denken, analyse en kennis.
Ik verzet mij tegen paragraaf 9, die gewijd is aan zuivere “product placement”, iets wat wij gewoonlijk proberen te beperken. De eisen inzake een eigen tv-kanaal zijn niet realistisch – het is beter dat er redelijke voorwaarden komen voor publieke tv-zenders en strengere regels tegen mediaconcentratie. 
Thomas Wise (IND/DEM ).
   – Mijnheer de Voorzitter, communicatie is een proces dat van twee kanten komt. Ik ben lid van Commissie cultuur en onderwijs, die via haar rapporteur uiteraard plichtsgetrouw een verslag zal opstellen waarover wij kunnen stemmen. Ik twijfel er niet aan dat het verslag uiteindelijk hier behandeld zal worden en zijn weg zal vinden naar de wetboeken van alle lidstaten. Luistert er wel iemand – hier, in deze vergaderzaal, of daarbuiten, in de echte wereld? Niemand daarbuiten heeft ook maar enige invloed op dat proces; niemand hier kan verslagen die onze kant op komen, laten opstellen of een halt toeroepen, dus waarom zou het iemand iets kunnen schelen?
De Commissie wil echter dat het hun wel iets kan schelen, dus besluit zij miljoenen euro’s uit te geven aan propaganda – want dat is wat het is. In paragraaf 40 wordt de misleidings- en propagandastrategie van de EU samengevat. In één adem wordt verklaard dat de instellingen van de Unie de taak hebben de burgers helder en objectief voor te lichten over de voorgestelde grondwet, maar in dezelfde paragraaf wordt verordonneerd dat dezelfde instellingen politiek verantwoordelijk zijn voor steun aan ratificatie van de Grondwet.
Hoe kan er sprake zijn van objectiviteit als het einddoel al is bepaald? En dan vraagt u zich af waarom er zo geringschattend wordt gedaan over de EU! Mijn collega’s in de UKIP en ik zullen noch de ratificatie van de Grondwet noch dit schandalige verslag steunen, waarin het daadwerkelijke probleem weliswaar wordt onderkend, maar dat is opgesteld om dit met behulp van propaganda en leugens op te lossen. Ik heb het al eerder gezegd: als de EU het antwoord is, dan moet de vraag wel heel dom zijn geweest: communiceert u dat maar aan de burgers!
Marine Le Pen (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, beste collega’s, dit verslag is een prachtig voorbeeld van de officiële propaganda waarin de Commissie en de Europese regeringen zo goed in zijn bij het bouwen aan hun nieuwe wereld. De grondslagen voor het Europees beleid worden vooral gekenmerkt door utopisch denken, demagogie, politieke correctheid en de ontstentenis van verwijzingen naar de waarden waarop onze beschaving gevestigd is. Men wil ons laten vergeten wie we zijn, op dezelfde wijze als de communisten schoon schip wilden maken met het verleden. Dat wordt nu ook via de handel geprobeerd. Deze communicatiestrategie van de Unie past in dat marktdenken. Er wordt zelfs gesproken over het promoten van een merk “Europa”. Alsof het om een doodgewoon pak wasmiddel gaat!
Deze communicatiestrategie is vooral gericht op kinderen; die zijn natuurlijk kneedbaarder en daarom ontvankelijker voor het Europese denken. Men belooft ze dat er voor het nieuwe Europa zelfs een ziel zal worden gedefinieerd. Wel een vreemde uitdrukking, als je bedenkt dat u elke verwijzing naar het christendom in uw ontwerp voor een Grondwet heeft verworpen. Het toppunt is wel dat er gesproken wordt over de mogelijkheid om financiële vrijstellingen te verlenen aan media die erin slagen de idee en de waarden van Europa over te brengen. Dat is corruptie, maar dan overgebracht op Europees niveau. Een fraai begin! In Frankrijk bevinden we ons in een goede positie om een oordeel te geven over uw wijze van informatieverspreiding. Tijdens de campagne over het referendum zijn er in strijd met de kieswet 14 000 reclameborden geplaatst, waarop men ingekorte Grondwetsartikelen kon lezen, en die oproepen “ja” te stemmen. Dat alles kan volgens ons niet veel goeds beduiden voor de toekomst. 
Paul Rübig (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris Wallström, een paar meter hiervandaan bevindt zich een van de modernste studio’s van Europa, de Arte-studio. Het zou bij vergaderingen in Straatsburg goed zijn om er in samenwerking met Arte voor te zorgen dat de Europese burgers kunnen zien wat hier voor hen wordt gedaan. Een van onze belangrijkste taken is over te brengen wat de meerwaarde is die het Parlement en de afgevaardigden voor de Europese burgers opleveren.
Een van de grootste problemen is dat de onderwerpen waarover in het Parlement wordt gediscussieerd zeer complex en veelomvattend zijn. Daarom moeten we journalisten stimuleren zodat ze zich meer in Europese onderwerpen kunnen verplaatsen. Ik stel voor dat we prijzen uitreiken voor de beste journalist, voor zijn of haar berichtgeving over ons inhoudelijke werk, over lidstaten of onderwerpen van buitenlands beleid. Zoals mijn collega al zei, is het heel erg belangrijk dat wij ons op de journalisten en op het onderwijs richten. Het verrast mij telkens weer met hoeveel enthousiasme bezoekers aan het Parlement ons werk gadeslaan en hoe positief ze het Parlement weer verlaten. Dat moet ook in de toekomst zo blijven.
We moeten ook proberen de Europese onderwerpen in het nieuwe, door ons ontwikkelde bibliotheekprogramma voor scholen toegankelijker te maken. We hebben vele uitstekende dvd’s die een zeer goed beeld van ons werk geven. Het zou voor ons als afgevaardigden mogelijk moeten zijn om eigen producties aan scholen, universiteiten en andere geïnteresseerden beschikbaar te stellen. 
Marianne Mikko (PSE ).
   – Dames en heren, toen ik onlangs een bezoek bracht aan Pärnu, in mijn geboorteland, ontroerde het mij dat een oudere vrouw naar mij toekwam en me bedankte voor de informatie die ik had gegeven over het Europees Grondwettelijk Verdrag. Zij hoopte dat er in de toekomst aanzienlijk meer informatie over de Europese Unie zou worden verspreid.
Daarom ben ik het volledig eens met de rapporteur, de heer Herrero-Tejedor, dat de verspreiding van informatie over de Europese Unie moet worden uitgebreid. De rapporteur heeft de aandacht gevestigd op de grote hoeveelheid punten waarop verbetering mogelijk is, van de inhoud van de informatie tot een “ideeënwedstrijd” voor de origineelste manier om de Europese boodschap over te brengen. Ik kan mij vinden in het idee dat de massamedia een grotere rol moeten vervullen, en uiteraard is het sleutelwoord hierbij televisie, aangezien dit het medium is waardoor mensen het meest worden beïnvloed en worden aangesproken.
We dienen echter ook even naar onszelf te kijken. Doen we in het Parlement wel genoeg? Ik wil mijn punt toelichten met een voorbeeld. Sinds eind vorig jaar beschikt het Parlement niet meer over een pr-functionaris die vloeiend Ests spreekt. Het afgelopen half jaar heeft het Parlement op zijn website geen enkel persbericht gepubliceerd in het Ests – het is nog een geluk dat dit alleen het geval is voor mijn moedertaal. Tegelijkertijd wil ik echter de volgende specifieke vraag stellen: “Wie is er in het Parlement verantwoordelijk voor deze kwestie, en op wat voor manier?” Een eerste indruk is vaak bepalend voor de manier waarop we vervolgens nog jarenlang naar dingen kijken. Op die manier wordt ook de manier waarop de nieuwe lidstaten op de Europese Unie zien nu bepaald.
Ik ben ervan overtuigd dat het Parlement het goede voorbeeld moet geven door overeenkomsten over culturele diversiteit en het taalbeleid na te leven. De eerbiediging van deze beginselen behelst ook permanente werkzaamheden op het gebied van de media in het Ests; met andere woorden, dat er zo snel mogelijk voldoende ambtenaren, vertalers en tolken uit de nieuwe lidstaten worden aangenomen om een soepele bilaterale uitwisseling van informatie mogelijk te maken.
Tot slot wil ik opmerken dat de Estse media in Brussel worden vertegenwoordigd door slechts één correspondent; hierdoor wordt het gebrek aan berichtgeving in het Ests door het Parlement nog eens verergerd, en dit probleem dient dan ook onverwijld te worden opgelost.
Bedankt voor uw aandacht! 
Jorgo Chatzimarkakis (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, wij hebben onze hoop op Europa gevestigd, maar als men de discussies in de lidstaten volgt waar binnenkort een referendum wordt gehouden, staat het er met Europa niet goed voor.
Hoe komt dat? Het ligt niet alleen aan ons werk, het ligt ook aan de algemene publieke opinie en vooral aan de gepubliceerde opinie. Het klimaat dat de publieke opinie negatief beïnvloedt, wordt niet alleen door ons, maar vooral door de media bepaald. Daar moeten we beginnen.
Hoezeer ik de pogingen ook steun om uniformiteit in schoolboeken te brengen, hoe belangrijk ik het ook vind dat informatie heel precies op doelgroepen wordt toegesneden, het gaat toch om de professionalisering van ons voorlichtingswerk, zowel hier in het Europees Parlement als in de andere Europese instellingen. Het Parlement mist bijvoorbeeld nog altijd de dramatiek die het voor journalisten interessant maakt, die het proces inzichtelijk maakt. De stemmingen sluiten niet aan op de debatten. We moeten de vierde pijler van de democratie, van de vier machten, dus de media, meer bij ons werk betrekken. Dat moet ons doel zijn. 
Guy Bono (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, beste collega’s, ik dank u dat u mij het woord heeft willen geven. Staat u mij toe dat ik de rapporteur en de schaduwrapporteurs gelukwens met dit verslag over een heel belangrijk onderwerp – de implementatie van de voorlichtings- en communicatiestrategie van de Europese Unie.
Ik wil om te beginnen beslist een verwijzing maken naar de omstandigheden die ons ertoe hebben bewogen een standpunt te formuleren met betrekking tot de voorlichtings- en communicatiestrategie van de Unie. Een aantal van ons is nu al enige maanden sterk betrokken bij de campagnes voor het referendum over de Grondwet. Bij de talrijke openbare vergaderingen waar ik aan deelneem, stel ik keer op keer vast dat een groot deel van onze medeburgers nauwelijks bekend is met de grondregels en het elementaire beleid van de Europese Unie. Daarom steun ik dit verslag. Ik wil graag drie fundamentele punten ervan verder belichten.
We zullen om te beginnen inderdaad meer aandacht moeten besteden aan de inhoud van de boodschappen om zo de belangstelling van de burgers te wekken. We moeten dus aansluiten bij die zaken die de burgers bezig houden. Het onlangs gehouden televisiedebat tussen president Jacques Chirac en jonge Franse burgers heeft eens te meer aangetoond hoe moeilijk het is voor politici om duidelijk te maken wat voor positieve gevolgen de Europese Unie heeft voor het dagelijks leven van de burgers.
Ten tweede is het duidelijk dat toegang tot informatie voor een zo groot mogelijk aantal burgers alleen via een gedecentraliseerd systeem gerealiseerd kan worden. Ik wil in dit verband graag wijzen op het uitstekende werk dat verricht wordt door het in Marseille gevestigde voorlichtingsbureau van het Europees Parlement voor mijn regio.
Tot slot ben ik ervan overtuigd – en het verslag wijst daar ook op – dat het voorlichtings- en communicatiebeleid niet doeltreffend kan zijn zolang kennis aangaande de Europese Unie en haar instellingen niet als volwaardig vak is opgenomen in het schoolprogramma van de lidstaten.
Margot Wallström,
   . Mijnheer de Voorzitter, het is zonder meer een buitengewone uitdaging om in een Europese Unie met twintig officiële talen, en een enorm ingewikkelde structuur die zich steeds verder ontwikkelt, met elkaar te communiceren. Het is ook een politieke arena waarin verschillende standpunten worden verwoord, zoals hier voortdurend blijkt.
Tot besluit van dit debat wil ik u slechts nogmaals bedanken voor uw standpunten. Uit veel van de gemaakte opmerkingen, en uit bepaalde zeer goede ideeën die we hebben gehoord, kan ik afleiden dat er sprake is van overeenstemming met hetgeen we op dit moment aan het voorbereiden zijn in het witboek. Ik wil alleen herhalen dat communicatie – en ik richt mij hiermee bijvoorbeeld ook tot de heer Portas – een proces is dat van twee kanten komt. Er moet sprake zijn van een dialoog en er moet dus worden geluisterd naar burgers. Dat is mijn tweede punt en ik heb dit ook in mijn inleiding gezegd. Een van de leidende beginselen moet zijn dat we beter luisteren naar burgers en hun zorgen, anders zullen successen uitblijven.
Ik ben het eens met de afgevaardigden die hebben gezegd dat propaganda niet zal werken. Ook paniek zaaien zal niet werken, dus denk ik dat we heel voorzichtig te werk moeten gaan bij het vormgeven van onze informatieactiviteiten. Ik benadruk wat de heer Karas en anderen hebben gezegd. Dit is iets wat alle spelers aangaat. Communicatie moet direct aan het begin in het voorbereidingsproces voor de diverse voorstellen geïntegreerd worden.
We hebben ook aan aantal zeer goede ideeën ontvangen, waaronder dat van journalistieke prijzen. Er zijn verschillende dingen gezegd die we zullen meenemen. Zodra ons witboek gepubliceerd is, zullen we snel de kans krijgen om hier terug te keren met een aantal van deze beginselen en zeer concrete voorstellen. Dank u wel voor het debat.
De Voorzitter.
    Het debat is gesloten.
De stemming vindt om 12.00 uur plaats. 

Michl Ebner (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik vraag kort het woord in overeenstemming met artikel 126 en volgende van het Reglement.
Gisteren werden op het laatste moment vergaderingen geannuleerd, sommige pas na 11.00 uur, terwijl ze al wekenlang voor de namiddag tussen 15.00 en 17.30 uur gepland stonden. De annulering geschiedde op aanwijzing van de Voorzitter vanwege het plenaire debat dat om 15.00 uur zou beginnen.
Ik heb het volste begrip voor het belang van het debat van gisteren, maar ik kan er geen begrip voor opbrengen dat ik als voorzitter van een interfractiewerkgroep pas om 11.10 uur werd ingelicht. Andere collega’s werden tussen 8.30 en 11.00 uur geïnformeerd. Ik heb er ook geen begrip voor dat de vergaderingen op zo’n korte termijn worden geannuleerd en dat de Voorzitter die deze instructie gaf, om 16.15 uur – terwijl wij verplicht waren de plenaire vergadering bij te wonen – op de binnenplaats van de toren het glas hief met een aantal bezoekers, dus op het tijdstip waarop wij niet in interfractiewerkgroepen, werkgroepen of andere vergaderingen bijeen mochten komen. Ik vind dat onacceptabel!
De Voorzitter.
   – Ik neem kennis van uw verklaring. Ik dacht zelf dat dit in de agenda was aangegeven, maar ik zal contact opnemen met de bevoegde autoriteiten. 
Robert Atkins (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil een motie van orde indienen op grond van artikel 130, 152 of 166 van het Reglement, over de vertraging die vandaag is veroorzaakt door het debat. Ik wil dit Parlement niet lang ophouden omdat vertraging nu juist het probleem is. Maar hoe lang zullen wij nog doorgaan met het vaststellen van tijdstippen voor de stemmingen, die vandaag eerst om 12.00 uur zouden plaatsvinden, vervolgens om 12.10 uur en nu om 12.20 uur? Dit Parlement moet correct en volgens de regels te werk gaan.
Er wordt vandaag gestaakt op het vliegveld van Straatsburg en veel afgevaardigden kunnen geen behoorlijke reisplannen maken. Bij de Ledenkas heb ik vernomen dat meer dan 150 afgevaardigden elke plenaire vergadering in Straatsburg een halve dagvergoeding missen omdat zij eerder wegmoeten om hun enige vlucht te halen. Ik verzoek het Bureau van dit Parlement na te denken over het vervroegen van de stemmingen op de donderdag, zodat we op tijd kunnen stemmen om het vliegtuig te halen. 
De Voorzitter.
   – Ik zal uw verzoek doorgeven aan het Bureau. 
De Voorzitter.
   – Wij gaan nu over tot de stemming. 

Hans-Peter Martin (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, onder verwijzing naar artikel 73 van het Reglement wil ik nogmaals opmerken dat zowel juristen als ikzelf van mening zijn dat dit verslag niet op rechtsgeldige wijze tot stand is gekomen en dat deze stemming hier niet mag plaatsvinden. Ik heb dat al verschillende keren naar voren gebracht. Er zullen juridische stappen volgen. Ik neem onder protest aan deze stemming deel!
Janusz Lewandowski (PPE-DE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik wil opheldering verschaffen over deze situatie. De mondelinge amendementen waartegen de heer Martin bezwaar maakt zijn één dag voor de stemming aan de leden van de commissie toegezonden. Nadat wij over een aantal van deze amendementen hadden gestemd, maakte de heer Martin in twee gevallen een voorbehoud, maar zonder hierbij duidelijk naar een artikel van het Reglement te verwijzen. Daarom heb ik, met de volledige steun van mijn commissie, de stemming voortgezet.
De Voorzitter.
   – De voorzitter van de Begrotingscommissie heeft derhalve een besluit genomen op grond van artikel 151, lid 3. Wij gaan nu over tot de stemming.
Valdis Dombrovskis (PPE-DE ),
   . – Dames en heren, het standpunt van de rapporteurs en van de PPE-DE-Fractie is dat het bedrag voor de reserve voor onvoorziene uitgaven van het Parlement moet worden verlaagd met 20 miljoen euro, dat wil zeggen dat het bedrag voor de gezamenlijke reserve voor algemene uitgaven en voor gebouwen verlaagd moet worden tot 70 456 885 euro, in vergelijking tot de 90,5 miljoen euro die de Administratie van het Parlement heeft voorgesteld. Deze verlaging van de uitgaven past binnen het beleid van spaarzaamheid, en de Begrotingscommissie heeft hiermee ingestemd.
De Groenen hebben twee amendementen ingediend, en als rapporteur wil ik uw aandacht vestigen op het volgende. Mocht het eerste amendement van de Groenen, inzake het verhogen van de algemene reserve tot 19,5 miljoen euro, worden aangenomen, terwijl hun tweede amendement, inzake de verlaging van de reserve voor gebouwen met 10 miljoen euro, wordt verworpen, dan zal het plafond van 20 procent voor de uitgaven van het Europees Parlement worden overschreden. Om te voorkomen dat het plafond van 20 procent van rubriek 5 wordt overschreden, roep ik u op tegen zowel het eerste als het tweede amendement van de Groenen te stemmen. 

Ilda Figueiredo (GUE/NGL ),
    Zoals bekend is het Verdrag van Aarhus op 30 oktober 2001 in werking getreden; van de 35 partijen bij dit Verdrag zijn er 19 lidstaat van de Europese Unie. Zij hebben daarom bijzondere verantwoordelijkheden voor het opzetten van mechanismen die voor de tenuitvoerlegging van het Verdrag onontbeerlijk zijn. Het is dus van belang dat bij het tweede overleg van de partijen – dat van 25 tot 27 mei 2005 in Almaty, Kazachstan, zal plaatsvinden – maatregelen worden genomen om de wetgevingswerkzaamheden voort te zetten die moeten leiden tot de tenuitvoerlegging van de bepalingen van het Verdrag. Belangrijk is ook dat er specifieke bepalingen worden opgesteld – vergelijkbaar met de rechten die in het Verdrag zijn voorzien – om te verzekeren dat de burgers op een doeltreffende wijze betrokken worden bij de besluitvorming over GGO’s. Er zullen voorts richtsnoeren moeten worden geformuleerd om te garanderen dat de burgers in internationale fora zeggenschap krijgen. Die bepalingen en richtlijnen zullen fungeren als instrumenten waarmee de partijen de inspraak van het publiek, zowel op regionaal als op nationaal niveau, in andere milieugerelateerde overeenkomsten en verdragen, kunnen verbeteren. 
Hélène Goudin, Nils Lundgren en Lars Wohlin (IND/DEM ),
   Wij vinden dat de nationale parlementen hun respectieve standpunten onafhankelijk moeten bepalen tijdens de conferentie van Almaty over het Verdrag van Aarhus. De lidstaten moeten zelfstandig hun standpunt bepalen over deelname aan het besluitvormingsproces inzake GGO’s en over de instelling van een systeem van financiële regelingen om de voorspelbaarheid van de financiering te garanderen (paragraaf 4).
De landen die het Verdrag van Aarhus niet hebben geratificeerd, moeten natuurlijk zelf besluiten of ze dat willen of niet. Het Europees Parlement moet naar onze mening niet met aanwijzingen en voorstellen dienaangaande komen.
Luís Queiró (PPE-DE ),
    Het besef, zowel op individueel als op collectief niveau, dat milieuvraagstukken belangrijk zijn, is een doorslaggevende factor bij de formulering van openbaar beleid en het ontwikkelen van milieuvriendelijke praktijken, hetzij in de openbare, hetzij in de particuliere sfeer. Milieubehoud wordt vaak voorgesteld als een zaak die alleen de belangstelling van linkse partijen en organisaties heeft. Het is echter uit de aard der zaak een terrein dat voor conservatieve partijen en politici een bijzondere betekenis moet hebben en ook inderdaad heeft.
Daar komt bij dat een verhelderende openbare discussie hier het beste tegengif is tegen milieudemagogie (want dat bestaat ook) en het soort beleid dat geen oog heeft voor de verplichtingen die we jegens ons zelf hebben of – belangrijker nog – jegens de nu volgende generaties. 

Ilda Figueiredo (GUE/NGL ),
    In de resolutie die het Europees Parlement vandaag heeft aangenomen wordt een positief oordeel geveld over de beslissing om een seminar van regeringsdeskundigen te organiseren teneinde de rol van de Europese Unie bij het tegengaan van klimaatsverandering te bespreken. Er wordt ook aangedrongen op steun voor onderzoek en ontwikkeling op het gebied van duurzame energie en het terugdringen van de uitstoot van vervuilende stoffen door het weg-, lucht- en zeevervoer. Wij zijn daar ook voorstander van, maar wijzen er wel op dat er doeltreffende maatregelen moeten worden genomen. Bovendien zullen de Commissie en de lidstaten de politieke wil moeten hebben om deel te nemen aan deze inspanningen. Er zullen voorstellen moeten worden gedaan voor een strategie voor de toekomst, en die zal gebaseerd moeten zijn op het Protocol van Kyoto, technologische vernieuwing en de ontwikkeling van nieuwe milieutechnologie.
Net als in de resolutie wordt gesteld, betreuren ook wij het dat een aantal landen het Protocol van Kyoto nog steeds niet heeft geratificeerd, waaronder de Verenigde Staten, een land dat verantwoordelijk is voor een belangrijk deel van de uitstoot.
Tot slot is het van belang te vermelden dat er meer middelen zullen moeten gereserveerd voor aanpassingsmaatregelen in de zich ontwikkelende landen en de minst ontwikkelde landen. Het intussen wel zo dat de zich ontwikkelende landen de vervuilende praktijken van de geïndustrialiseerde landen niet moeten navolgen. Maar het is ook zo dat alle landen er recht op hebben zich te ontwikkelen. Daarom is het van belang dat we ze steun geven, opdat ze die ontwikkeling op een positieve wijze kunnen realiseren. 
Hélène Goudin, Nils Lundgren en Lars Wohlin (IND/DEM ),
    De wereldwijde klimaatverandering vormt een probleem dat zich naar onze mening goed leent voor behandeling op internationaal niveau. De EU is een van diverse internationale organisaties waarvoor in dit verband een belangrijke taak is weggelegd.
We vragen ons echter af waarom het Europees Parlement de lidstaten en de komende voorzitterschappen moet aansporen om inzake klimaatkwesties op een bepaalde manier te handelen. In de resolutie staan politieke standpunten over energievraagstukken en het Protocol van Kyoto, en aanwijzingen hoe derde landen zoals China, India en de Verenigde Staten moeten handelen.
Wij stemmen tegen deze resolutie. De reden voor dit besluit is dat wij vinden dat de nationale parlementen zelfstandig een besluit moeten nemen over hun respectieve verplichtingen en standpunten over politieke vraagstukken in internationale organisaties. Het verslag bevat oproepen van het Europees Parlement aan lidstaten en derde landen om op een bepaalde manier op te treden in het zeer belangrijke klimaatvraagstuk. Daar zijn wij tegen, ondanks diverse goede bedoelingen die men met de ontwerpresolutie heeft. 
Luís Queiró (PPE ),
    Het Protocol van Kyoto wordt terecht beschouwd als een uiterst belangrijk instrument in de context van klimaatsverandering. Het volstaat echter niet beginselverklaringen af te leggen en herhaaldelijk te erkennen dat we een aantal verschillende verplichtingen hebben. Er moet ook concrete actie ondernomen worden. Als het om het milieu gaat, worden goede bedoelingen, zoals bij de meeste andere onderwerpen ook het geval is, zelden in daden omgezet. Het tot uitdrukking brengen van goede bedoelingen is beslist niet hetzelfde als invulling geven aan zulke bedoelingen. Daarom geloof ik dat de juiste benadering bestaat in het serieus en objectief bestuderen van de politieke – en geopolitieke – tendensen. 

Hélène Goudin, Nils Lundgren en Lars Wohlin (IND/DEM ),
   Wij hebben besloten om ons te onthouden van stemming over dit onderwerp. Veel formuleringen zijn uiterst lovenswaardig. We keren ons echter tegen de pogingen van de EU om op het gebied van de buitenlandse politiek een rol te spelen door uitspraken te doen over humanitaire catastrofes in de wereld. Wij vinden dat de EU geen standpunten namens de lidstaten moet innemen inzake internationale vraagstukken, en dat de nationale parlementen hun eigen standpunt betreffende internationale kwesties moeten formuleren. Wij staan achter het standpunt van de Zweedse regering over de kwestie-Soedan. 

Hélène Goudin, Nils Lundgren en Lars Wohlin (IND/DEM ),
   Hoewel het belangrijk is om de toestand op het gebied van democratie en mensenrechten in Centraal-Azië te verbeteren, vinden wij dit geen taak voor de EU, omdat deze regio geen deel uitmaakt van de nabuurlanden van de EU. Deze taken kunnen beter worden verzorgd door een pan-Europese veiligheidsorganisatie zoals de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa (OVSE).
We verwelkomen de passages in de verklaring over het versterken van de rol van de OVSE, maar wij kunnen geen steun geven aan het fundamentele doel van de verklaring, namelijk het versterken van het buitenlands en veiligheidsbeleid van de EU. Daarom kiezen wij ervoor om ons van stemming te onthouden.
Luís Queiró (PPE-DE ),
    In tegenstelling tot hetgeen gebeurd is in de Europese landen die voorheen door de Sovjet-Unie werden overheerst, hebben de meeste landen in Centraal-Azië een ontwikkeling doorgemaakt die onze goedkeuring niet kan wegdragen. Integendeel. In deze gehele regio zien we steeds weer aanleidingen om op een actieve wijze duidelijk te maken dat we ons zorgen maken. We moeten daarom ons politiek gewicht in de schaal leggen teneinde een grote vrije en democratische ruimte te scheppen, waar de mensenrechten gerespecteerd worden. De ervaring met de Europese Unie – hetzij met de landen die tot de Unie zijn toegetreden, hetzij met volkeren in de buurlanden – heeft aangetoond dat de Europese Unie in dit opzicht en in dit deel van de wereld doeltreffend kan werken. We moeten dat vermogen op een moedige en doortastende wijze inzetten. 

Laima Andrikienė, (PPE-DE ).
   – Ik wil om te beginnen de heer Brok bedanken, die de ontwerpresolutie over dit belangrijke onderwerp heeft opgesteld. In de uitgebreide Europese Unie zijn lidstaten verenigd met zeer uiteenlopende geschiedenissen en ervaringen, en zij volgen verschillende benaderingen ten aanzien van hun betrekkingen met Rusland. In dit Parlement zitten ook afgevaardigden met uiteenlopende standpunten over deze zaak, en daarom wil ik zeggen dat het mij verheugt dat we erin zijn geslaagd de resolutie over de toekomst van Europa zestig jaar na de Tweede Wereldoorlog met een dergelijke overweldigende meerderheid van stemmen aangenomen te krijgen. Er is in mijn land geen familie te vinden die niet heeft geleden onder de sovjetbezetting. De tweede bezetting. Daarom gaat de resolutie die wij vandaag hebben aangenomen ook over iedere familie in Litouwen. Dank u wel, collega’s. 
Aldis Kušķis (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik heb vóór de resolutie over de toekomst van Europa zestig jaar na de Tweede Wereldoorlog gestemd. In deze resolutie eert het Europees Parlement de soldaten die aan alle fronten gesneuveld zijn tijdens de Tweede Wereldoorlog.
We moeten er met name nota van nemen dat in deze resolutie de kennis over de sovjetbezetting van de Baltische staten en de stalinistische dictatuur van de Sovjet-Unie in Oost- en Midden-Europa schriftelijk wordt vastgelegd. Vandaag willen wij de gehele waarheid over de Tweede Wereldoorlog uit de doeken doen, ongeacht de onaanvaardbaarheid ervan voor welke betrokken partij dan ook.
Ik ben van mening dat deze resolutie, die tevens een oproep bevat aan alle landen om hun archieven over de Tweede Wereldoorlog open te stellen voor onderzoeksdoeleinden, een uitgangspunt zal zijn voor belangrijk gezamenlijk werk in de toekomst. Verzinsels en speculaties kunnen slechts blijven bestaan zolang de waarheid niet is onthuld. We mogen niet toestaan dat deze situatie nog langer voortduurt! Ik roep op tot voortzetting van het onderzoek naar de waarheid over totalitaire regimes, los van ideologie. Ik roep op tot het openbaar maken van deze waarheid! De historische waarheid vraagt ook om een internationale veroordeling van de communistische sovjetdictatuur. Daarom heb ik vóór deze resolutie gestemd, waarbij ik mij volledig bewust was van mijn verantwoordelijkheid jegens de mensen die gestemd hebben op mijn partij, Jaunais laiks, de Partij van het Nieuwe Tijdperk. 
Nicola Zingaretti (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, wat de resolutie over het einde van de Tweede Wereldoorlog betreft, kan ik zeggen dat de Italiaanse delegatie voor heeft gestemd, ofschoon wij heel wat vraagtekens zetten bij de inhoud. Wij hebben voor gestemd uit verantwoordelijkheidsbesef, en omdat wij heel goed weten dat deze resolutie de vrucht is van een compromis tussen de verschillende stromingen in dit Parlement. Wij willen bovendien nog eens duidelijk maken dat het niet aan het Parlement is om de geschiedenis te schrijven, te becommentariëren of te verwarren.
Daarom betreuren wij het feit dat in de tekst niets wordt gezegd over het Europees verzet, dat zo’n belangrijke rol heeft gespeeld in de overwinning op het nazisme en het fascisme, en in de opbouw van de vrijheid op dit continent. Dat is onbegrijpelijk. 
Tunne Kelam (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik heb vóór de resolutie van de heer Brok gestemd. Hoewel we beseffen dat dit een zeer belangrijke stap voorwaarts is, is de historische benadering van de EU nog altijd niet volledig in evenwicht en hebben de slachtoffers van het communisme nog steeds een tweederangsstatus. Daarom is het voor de toekomst noodzakelijk te beschikken over alle feiten met betrekking tot de conferentie van Jalta en de gevolgen hiervan. Dit is tevens van belang voor de betrekkingen tussen de EU en Rusland. We moeten Rusland met klem verzoeken zijn eigen geschiedenis onder ogen te zien – met inbegrip van de herbezetting en annexatie van de Baltische staten – en zijn excuses aan te bieden voor de misdaden die de Russische sovjetdictators hebben begaan. 
Michael Gahler (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ook ik heb voor de ontwerpresolutie gestemd. Als Duitser ben ik allen dankbaar die ons van het nationaal-socialisme hebben bevrijd. Helaas waren wijzelf niet in staat ons van dat bewind te ontdoen. Het heeft eerst de eigen burgers rechteloos gemaakt en velen van hen verblind en vervolgens heel Europa met oorlog en geweld geteisterd.
Als West-Duitser ben ik degenen dankbaar die ons hebben bevrijd omwille van de vrijheid, in de allereerste plaats de Amerikanen. Zonder hun tientallen jaren durende aanwezigheid zou de democratie, zowel binnen onze grenzen als daarbuiten, niet zo hecht verankerd zijn. Bij de slachtoffers die vielen vóór 8 mei, kwamen na 8 mei in het oostelijke deel van Europa ook nog eens de onschuldige slachtoffers van de overgang van de dictatuur van het nationaal-socialisme naar de sovjetdictatuur, een toestand die pas na 45 jaar kon worden opgeheven.
Het huidige Rusland zou moeten erkennen dat de mensen van Tallinn tot Leipzig en van Warschau tot Varna datgene wat hun na Hitler door de Sovjet-Unie werd opgedrongen, niet als bevrijding konden zien. Ook de Duitsers ten oosten van de drie westelijke zones betaalden een veel hogere prijs voor Hitlers misdaden dan wij. Wij hadden immers het geluk dat wij al heel snel mochten meewerken aan het project dat het antwoord is en blijft op alle totalitaire dreigingen: de Europese Unie. Laten we het dus in de toekomst beter doen in Europa! 
Vytautas Landsbergis (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de resolutie over de toekomst van Europa omvat een deel van de historische feiten. Ik wil onze collega’s hiermee feliciteren. In de opmerkingen over de oorlog en de naoorlogse betrekkingen komen ook de landen aan de orde die achter het IJzeren Gordijn kwamen vast te zitten. In 1988 en 1991 werd ook het Russische volk beschouwd als een van die geknechte volkeren, en zo gedroeg het zich vaak ook. De Russen stonden zij aan zij met ons, de Baltische volken, toen wij de barricaden opgingen in de strijd voor onze democratie en tegen de sovjetdictatuur. Mijnheer Poetin herinnert zich dat niet, omdat hij destijds nog bezig was met zijn staatsondermijnende activiteiten in Duitsland.
De huidige leiders van Rusland spannen zich niet erg in om het idee van zelfbeschikking, dat voortvloeit uit de politieke en morele status van de voormalige geknechte volkeren, om te vormen tot het idee van Rusland als een aantrekkelijke natie. Daarom wordt het verlies van de voormalige geknechte volkeren door Moskou nu beschouwd als de grootse ramp die Rusland ooit heeft getroffen. De Russische gevangenen verschilden kennelijk van de anderen tijdens hun gevangenschap. Een dergelijk misverstand is niet alleen beledigend en in spiritueel opzicht desastreus voor gewone Russen, maar vormt ook een belemmering voor oprechte samenwerking.
Mijnheer de Voorzitter, u heeft in deze situatie de moeilijke taak om de huidige Russische leiders ertoe te bewegen hun ideeën uit het sovjettijdperk af te danken en erop aan te dringen dat zij stoppen met het betreuren van het glorieuze verleden van Rusland. Onze resolutie is een eerste stap in die richting. 
Zita Pleštinská (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik heb vóór de resolutie “Toekomst van Europa zestig jaar na de Tweede Wereldoorlog” gestemd en ik wil alle collega’s die deze resolutie gesteund hebben, bedanken. Deze resolutie schenkt enorme morele genoegdoening aan iedereen die de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog heeft meegemaakt of daarna slachtoffer is geweest van geweld. Velen van hen zijn niet meer in leven, maar degenen die nog wel leven zijn het Europees Parlement dankbaar dat het hen niet is vergeten. Zo dank ik u namens mijn vader, Štefan Kányai, die bijna negen jaar heeft doorgebracht in de hel van een Russische goelag. De resolutie zal een bron van kennis zijn voor jongeren, die godzijdank nog nooit een oorlog hebben meegemaakt, zodat zij lessen kunnen trekken uit het verleden en in de toekomst een vrij en vreedzaam Europa op te bouwen. 
Hélène Goudin, Nils Lundgren en Lars Wohlin (IND/DEM ),
   Wij keren ons tegen formuleringen die aan de tekst zijn toegevoegd als bijdragen over de toekomst en de werkwijze van de EU. Sommigen geloven dat de opbouw van een federaal Europa vrede schept, terwijl men tegelijkertijd de rol van de NAVO in Europa en in de wereld vermindert.
Voorts zouden in een resolutie die het eind van de Tweede Wereldoorlog behandelt nog veel andere zaken genoemd moeten worden. De belangrijke rol van Canada in de eindoverwinning mag niet worden vergeten. Evenmin mag de Amerikaanse aanwezigheid in Europa in de naoorlogse periode in het kader van de vredeshandhaving worden vergeten.
We verzetten ons speciaal tegen de formuleringen in de paragrafen 1, 7 en 8 van de ontwerpresolutie. Om de slachtoffers van de oorlog te eren, hebben we echter voor de resolutie in haar geheel gestemd.
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ),
    De resolutie die vandaag door een meerderheid van de afgevaardigden van het Europees Parlement is aangenomen, gaat niet over de 60e verjaardag van de overwinning op het nazisme en het fascisme.
Deze resolutie is namelijk bedoeld als een veroordeling van de Sovjet-Unie. Het is een poging om de beslissende rol die dit land heeft gespeeld bij de nederlaag van het nazisme en het fascisme in 1945 onder het tapijt te vegen. Men probeert zo te ontkennen wat de Sovjet-Unie heeft gedaan voor de vrede en het indammen van de agressie van het imperialisme, alsmede de rol die de Sovjets hebben gespeeld bij het verbeteren van de levensomstandigheden van miljoenen arbeiders, en het feit dat ze solidariteit hebben getoond en tientallen volkeren hebben geholpen bij het herwinnen van hun onafhankelijkheid en soevereiniteit en bij het afwerpen van het koloniale juk in de periode direct na de Tweede Wereldoorlog.
De resolutie van het EP is een onaanvaardbare en schaamteloze herinterpretatie van de geschiedenis. Ze bevat een groot aantal incorrecte stellingen en het is op z’n minst historisch onjuist om te beweren – zoals dat in de resolutie gebeurt – dat de “Europese integratie” bijgedragen heeft tot de val van de fascistische dictatuur in Portugal. En dat terwijl Portugal vanaf het begin volwaardig lid van de NAVO is geweest en het fascistische regime kon rekenen op de medewerking van veel regeringen van landen die aan deze zogenaamde “Europese integratie” deelnamen. En die dit fascistische regime hebben bijgestaan tijdens de koloniale oorlog. 
Timothy Kirkhope (PPE-DE ),
   .  Mijn Britse Conservatieve collega’s en ik hebben voor deze motie gestemd, waarin het lijden wordt herdacht van de miljoenen mensen die zijn omgebracht door het nazi-regime. Wij zijn het volledig eens met de dankbaarheid die in de motie tot uitdrukking wordt gebracht voor diegenen die hun leven hebben gegeven voor de bevrijding van Europa. In het bijzonder willen wij onze dankbaarheid uitspreken voor de moed en de zelfopoffering van de miljoenen Britse mannen en vrouwen die, onder leiding van Winston Churchill, zo’n belangrijke rol hebben gespeeld bij de bevrijding van zoveel mensen.
Wij staan achter de erkenning die in de motie wordt uitgesproken voor de bevrijding van de volken van Midden- en Oost-Europa van het juk van het communisme en voor hun strijd voor de vrijheid.
De uitbreiding van de Europese Unie met de voormalige communistische landen is iets waar de Britse conservatieven al lange tijd naar hebben gestreefd. Hun rol in onze toekomst is van essentieel belang.
Wij hebben in verband met deze motie echter om een aantal afzonderlijke stemmingen gevraagd, namelijk daar waar in de tekst sprake is van "Europese integratie", een term die onmiskenbaar verbonden is met politieke integratie. De Britse conservatieven erkennen dat de EU een belangrijke bijdrage heeft geleverd aan de vrede tussen de volken op ons continent. Wij zijn echter van mening dat de EU zich moet ontwikkelen als een partnerschap van onafhankelijke natiestaten, niet als één federale entiteit. 
Jules Maaten (ALDE ),
   . Het Europees Parlement heeft vandaag een resolutie aangenomen over de toekomst van Europa zestig jaar na de Tweede Wereldoorlog. De resolutie tracht een gezamenlijke analyse te geven van de Europese geschiedenis van de afgelopen zestig jaar, het nazisme, het stalinisme, bezetting, vrijheid en nog meer. Met veel van wat in de resolutie staat ben ik het eens. Maar het Europees Parlement is een politiek orgaan, niet een congres van historici. Onze rol kan niet zijn om in anderhalve week tijd een analyse van de recente Europese politieke geschiedenis uit de tekstverwerker te rammelen. Schoenmaker blijf bij je leest - ik heb mij om die reden bij deze stemming onthouden. 
Michael Nattrass (IND/DEM ),
   .  Wij willen zeker het einde van de Tweede Wereldoorlog in Europa herdenken, maar in dit document lijkt de geschiedenis te worden herschreven. De titel vermeldt zelfs dat de Tweede Wereldoorlog eindigde op 8 mei 1945, wat beslist niet het geval was, aangezien de wereld toen nog steeds in oorlog was met Japan.
De toevoeging van de propaganda dat de EU op de een of andere manier betrokken zou zijn geweest bij de erop volgende vrede, stuit mij, en ook de zeven leden van mijn familie die in die oorlog tegen de As Rome-Berlijn-Tokio hebben gevochten, tegen de borst.
Ik merk op dat deze resolutie op het rooster vermeld stond onder de titel "Toekomst van Europa", terwijl de resolutie feitelijk is getiteld "Over de zestigste verjaardag van het einde van de Tweede Wereldoorlog in Europa op 8 mei 1945". Het Europees Parlement moet zorgvuldig zijn bij het opstellen van zijn resoluties.
Om bovengenoemde redenen heb ik tegen deze resolutie gestemd. 
Athanasios Pafilis (GUE/NGL ),
    Wij hebben tegen de schandelijke resolutie gestemd waarin onder gebruikmaking van Goebbelsmethoden de geschiedenis wordt verdraaid en vervalst.
Dezelfde politieke krachten die de opkomst van het fascisme voedden, steunden of duldden, belasteren nu de communisten en de Sovjet-Unie, die zich juist het felst verzetten, de meeste offers brachten en de antifascistische zege mogelijk maakten. Deze krachten, die de bevrijding van de Midden- en Oost-Europese landen door het rode leger een nieuwe bezetting noemden, geven nu politieke steun aan de restauratie van de Hitlersymbolen en bezorgen de collaborateurs van de SS en het fascisme in deze landen een politiek alibi.
Het fascisme is geboren uit het kapitalisme zelf. Via de vervalsing van de geschiedenis probeert men het geweten van de jongere generaties te vergiftigen, opdat deze de huidige misdaden van het imperialisme aanvaarden zonder voor de omverwerping daarvan te strijden.
De rabiate aanval op de communisten zal de ontwikkeling van de samenleving in de richting van het socialisme echter niet kunnen tegenhouden.
De boodschap van de antifascistische zege leeft en heeft niets aan actualiteit verloren. Deze houdt verband met de vereende, zegebrengende strijd van de volkeren tegen het imperialistisch barbarendom.
Wij herinneren eraan dat hoe sterk de fascistische as ook leek te zijn, deze niet aan de nederlaag kon ontkomen en de rode vlag met hamer en sikkel werd gehesen op de , het symbool van de overwinning van het socialisme op het fascisme. Hetzelfde lot zal het onrechtvaardige, op uitbuiting gerichte, kapitalistische systeem ook in de toekomst beschoren zijn. 
Zita Pleštinská (PPE-DE ).
   – Ik heb vóór de resolutie gestemd en ik wil alle collega’s die deze resolutie gesteund hebben bedanken. Deze resolutie schenkt enorme morele genoegdoening aan iedereen die de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog heeft meegemaakt of daarna slachtoffer is geweest van geweld. Velen van hen zijn niet meer in leven, maar degenen die nog wel leven zijn het Europees Parlement dankbaar dat het hen niet is vergeten. Zo dank ik u namens mijn vader, Štefan Kányai, die bijna negen jaar heeft doorgebracht in de hel van een Russische goelag. De resolutie zal een bron van kennis zijn voor jongeren, die godzijdank nog nooit een oorlog hebben meegemaakt, zodat zij lessen kunnen trekken uit het verleden en in de toekomst een vrij en vreedzaam Europa op te bouwen. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
    We voelen allemaal afschuw ten aanzien van de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog. Daarom geloven we dat het heel belangrijk is dat we beseffen waartoe de mensheid, volkeren en ieder voor zich in staat is. En daarom geloven ook wij dat deze gelegenheid vooral moet dienen om te zeggen: dat nooit weer. Dat was trouwens de aanleiding voor de oprichting van de EU.
Er zijn ook andere dingen gebeurd. Voor de landen in Oost-Europa – inzonderheid de Baltische staten – is de viering van het einde van de oorlog niet werkelijk een viering van de bevrijding: de bevrijders waren namelijk Sovjetsoldaten die het land pas na 1989 verlaten hebben. We mogen het einde van de oorlog en het sovjetimperium dus niet los van elkaar zien, ook al lijkt dat vreemd. In het deel van de wereld waar we het nu over hebben zeker niet: het één is onlosmakelijk verbonden met het ander. Hoe kan men deze mensen vragen de bevrijding te vieren en dan doen alsof er op die bevrijding geen bezetting volgde? Dat kan niet.
Als we vrede willen, moet de waarheid gezegd worden. Laat ons dus het einde van de Tweede Wereldoorlog vieren, maar laten we wel bedenken dat de verschrikkingen daarmee niet afgelopen waren. De geschiedenis van andere volkeren moet ook een plaats krijgen in onze herinnering. 
Frédérique Ries (ALDE ),
    Ik was ertegen om dit debat met een resolutie af te sluiten en de armoede van deze tekst bevestigt mijn twijfels. Ik heb me daarom van stemming onthouden.
Het debat was heel nuttig en verhelderend – beslist een van de belangrijkste die we in dit nieuwe Parlement, zoals dat er na de hereniging van Europa is gaan uitzien, gevoerd hebben.
Een mozaïek van verhalen die samen de Geschiedenis weergeven, een debat dat door de visie en de interpretatie van al degenen die eraan hebben deelgenomen is verrijkt. Zo’n debat kan uit de aard der zaak eigenlijk niet in een compromistekst worden gevat.
Iedereen die hier wel eens aan de onderhandelingen over dit soort resoluties heeft deelgenomen weet dat zulke resoluties niet meer zijn dan het resultaat van een “knip-en-plakbewerking” van de bijdragen van de participanten.
Dat kan werken voor een onderwerp als de droogte in Spanje, maar doet geen recht aan de complexiteit van de belangrijkste bladzijde van onze Europese geschiedenis.
Als gevolg van dit compromis heeft de tekst geen kracht en al evenmin een boodschap. Ik zelf had graag gewild dat men zich – bijvoorbeeld – op punt 1 had geconcentreerd, het punt dat de belangrijkste boodschap in zich draagt: het verleden kennen, opdat we dit verleden niet herhalen. Die herinnering moet levend gehouden worden, ze moet onderwezen worden, steeds weer. Een uitdaging in een tijd waarin de helft van de jongeren de naam Hitler niet kan thuisbrengen. 
Jeffrey Titford (IND/DEM ),
   .  Wij willen zeker het einde van de Tweede Wereldoorlog in Europa herdenken, maar in dit document lijkt de geschiedenis te worden herschreven. De titel vermeldt zelfs dat de Tweede Wereldoorlog eindigde op 8 mei 1945, wat beslist niet het geval was, aangezien de wereld toen nog steeds in oorlog was met Japan.
De leden van de Britse Independence Party in het Europees Parlement voelden zich daarom verplicht om tegen deze resolutie te stemmen. 
Geoffrey Van Orden (PPE-DE ),
   .  Hoewel de resolutie veel positieve punten bevat, waar ik ook voor heb gestemd, zie ik ook een aantal belangrijke omissies en verkeerde accenten. De overwinning in 1945 zou er nooit gekomen zijn zonder de standvastigheid en de moed van het Verenigd Koninkrijk en het hele Britse Rijk, die na de val van Frankrijk in hun eentje bleven doorvechten en de Duitse troepen langer dan een jaar wisten tegen te houden. De sovjetcommunisten waren natuurlijk gedurende de eerste twintig maanden van de oorlog bondgenoten van de nazi’s. Na de oorlog werd de vrijheid van het Westen gewaarborgd door de voortdurende inzet van de Amerikaanse troepen, via de NAVO, voor de veiligheid van Europa. Het Verenigd Koninkrijk heeft onevenredig veel aan het succes van deze hele operatie bijgedragen. Ook de geweldige bijdrage van een aantal vastberaden sleutelfiguren - Margaret Thatcher, Ronald Reagan en Paus Johannes Paulus II - aan de uiteindelijke ineenstorting van de sovjettirannie mogen wij vooral niet onderschatten. De verjaardag van het einde van de oorlog mag niet worden gebruikt als de zoveelste gelegenheid om de rol van de EU op te hemelen. De EU is immers een project met een aantal uiterst ondemocratische aspecten, dat zich momenteel ook nog eens in de verkeerde richting ontwikkelt. Het proces van de Europese integratie wordt aangestuurd door een kleine politieke klasse en is zeker niet "het resultaat van het feit dat de volkeren vrij over hun eigen lot kunnen beschikken." 
Sahra Wagenknecht (GUE/NGL ),
   . – Ik wijs de ontwerpresolutie af:
- De zestigste verjaardag van de bevrijding van Duitsland en Europa wordt misbruikt. Door nazi-Duitsland en de Sovjet-Unie begripsmatig op één lijn te stellen worden ons revisionistische geschiedopvattingen opgedrongen.
- Deze gelijkstelling bagatelliseert de misdaden van het Duitse fascisme, met name de uitroeiing van de Europese joden. Kennelijk is het doel van de ontwerpresolutie om deze breuk in de beschaving te relativeren.
- De beslissende bijdrage van de Sovjet-Unie aan de overwinning op het fascisme blijft onvermeld.Zestig jaar geleden werd de wereld van het nationaal-socialisme bevrijd. In naam van het nationaal-socialisme werd, gesteund door het kapitaal en grote delen van de Duitse bevolking en met een ongekende minachting voor het menselijk leven, besloten tot de industriële uitroeiing van de joden. In naam van het nationaal-socialisme werd heel Europa in een oorlog gestort en werden miljoenen mensen gedood. Het antifascistische verzet, dat vooral op communisten en sociaal-democraten steunde, werd met martelingen en tienduizenden moorden meedogenloos bestreden. Wie nu de herdenking van het einde van de nazi-dictatuur gebruikt om 1989 als het eigenlijke moment van de bevrijding te bestempelen, maakt het nationaal-socialistische schrikbewind tot een banaliteit, beledigt de Sovjet-Unie en de immense offers die door haar bevolking en het Rode Leger zijn gebracht en werkt het groeiende nationalisme en rechtsextremisme en de toenemende relativering van de nazi-misdaden in Europa in de hand. Wat we nodig hebben is een ander signaal, namelijk een ondubbelzinnige en duidelijke belofte dat fascisme in Europa nooit meer een kans zal krijgen. 

Hélène Goudin, Nils Lundgren en Lars Wohlin (IND/DEM ),
   In vage bewoordingen spreekt de rapporteur over het opwaarderen van bestaande posten, over het oprichten van nieuwe posten, over technische aanpassingen en over het feit dat men “specificaties” en extra middelen verwacht voor voorlichtingsbureaus, vooral in Roemenië en Bulgarije. De tekst die ter stemming wordt voorgelegd, is onduidelijk, maar kan slechts uitgelegd worden als een verzoek om aanvullende middelen.
Wij zijn tegen verhoogde uitgaven, vooral als het gaat om voorstellen die leiden tot extra administratieve kosten en nog meer uitgaven voor een begrotingspost die vaak voor pure propaganda wordt gebruikt. Wij hebben daarom besloten tegen de resolutie in haar geheel te stemmen.
Jean-Claude Martinez (NI ),
    De Europese Commissie stelt voor gedurende de periode 2007-2013 ongeveer 1 000 miljard euro aan kredieten uit te geven. Dat wil zeggen dat de vastleggingskredieten tezamen 1,24 procent van het Europees BBP bedragen.
Met betrekking tot de begrotingsuitgaven over de periode 2007-2013 is de Commissie in een boekhoudkundige discussie verwikkeld, en die gaat over de vraag of er deze zeven jaar 1 022 miljard euro moet worden uitgegeven (zoals de Commissie wil), 987 miljard euro (zoals de rapporteur voorstelt), of 977 (zoals de landen die het meeste bijdragen willen). Frankrijk kan zo in plaats van 3 miljard euro per jaar wel 5 tot 7 miljard euro kwijtraken.
De begroting van de Verenigde Staten bedraagt jaarlijks 2 500 miljard dollar, ofwel 20 maal zoveel als de Europese begroting. Dat geeft aan hoe belangrijk Europa werkelijk is: enorme pretenties, een begroting van niks.
Iedereen kan meteen inzien dat die wanverhouding niet vol te houden is. Na 2014 zullen we dus twee dingen zien: een exponentiële verhoging van de Europee begroting en het begin van een Europese belasting. Daar wordt in de resolutie van onze commissie met geen woord over gerept. De belastingbetalende burger is in dit opzicht dus geheel onwetend als hij of zij gaat stemmen over de Europese Grondwet. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
    Dit verslag over de inkomsten en uitgaven van het Europees Parlement voor het jaar 2006 moet gezien worden binnen de context van de laatste uitbreiding en de voorbereiding op de toetreding van Bulgarije en Roemenië. Voorgesteld wordt om de begrotingstoewijzingen doeltreffender en rationeler te gebruiken. Voorgesteld wordt ook om de volgende begroting duidelijker en completer te maken teneinde het Parlement dichter bij de burgers te brengen en het werk van dit Parlement efficiënter te laten verlopen. Dat alles heeft mij bewogen voor te stemmen. 

Bruno Gollnisch (NI ),
    We hebben nu een begin gemaakt met een nieuwe onderhandelingsronde over de internationale handel. Het is ongelooflijk dat we doorgaan met dit soort onderhandelingen over de liberalisering van de wereldhandel, zonder ooit een economische en sociale balans te hebben opgemaakt van deze liberalisering.
De Europese Unie is in deze wereld de enige politieke entiteit die de regels van de WTO naleeft. Wij hebben de meest open, minst beschermde markt, en dat geldt ook voor dumping, oneerlijke praktijken en vervalsingen. We zijn te vaak niet bereid de vergeldings- of vrijwaringsmaatregelen te nemen die we eigenlijk zouden moeten nemen, zoals nu in dit geval met het textiel uit China.
Op hetzelfde moment waarop ze onze economie blootstelt aan keiharde concurrentie uit de rest van de wereld, vaardigt de EU steeds meer maatregelen uit die onze ondernemingen ten aanzien van die concurrentie verzwakken. Er worden nauwelijks pogingen ondernomen om ten behoeve van de Europese uitvoer markten te openen die voor ons gesloten zijn via exorbitant hoge douanetarieven of restrictieve regelingen. De ECB doet niets om de koers van de euro bij te stellen. Die is, zoals iedereen weet, overgewaardeerd, als gevolg waarvan onze uitvoer ernstige hinder ondervindt, terwijl invoer tegen lage prijzen zo wordt aangemoedigd.
De rapporteur heeft gelijk. De wereldhandel is niet eerlijk. Het belangrijkste slachtoffer van die oneerlijkheid – in termen van werkloosheid, toename van de armoede, afnemende sociale bescherming, sluiting van bedrijven – is Europa. En de Commissie is daaraan medeplichtig. 
Hélène Goudin, Nils Lundgren en Lars Wohlin (IND/DEM ),
    Wij steunen het algemene streven van dit verslag naar de liberalisering van de internationale handel, die echter de fundamentele sociale en ecologische eisen niet op het spel mag zetten. Ook steunen wij de eisen dat de exportsubsidies in het gemeenschappelijk landbouwbeleid (GLB) van de EU geleidelijk moeten worden afgeschaft en dat de minder ontwikkelde landen een quota- en heffingsvrije toegang tot de markt van de EU moeten krijgen.
Deze eisen zijn niet verenigbaar met de passage in het verslag waarin staat dat “het Europees agrarisch model” niet mag worden ondermijnd (paragraaf 16). De liberalisering van het handelsbeleid moet hand in hand gaan met een fundamentele hervorming van het GLB.
Anna Hedh (PSE ),
    Wij Zweedse sociaal-democraten hebben besloten te stemmen voor het verslag over de evaluatie van de Doha-ontwikkelingsronde na de overeenkomst van de WTO. De algemene strekking van dit verslag is goed, omdat het Parlement zijn steun geeft aan vrije en rechtvaardige multilaterale handelsstelsels in het kader van een duurzame ontwikkeling. We kunnen ons echter niet scharen achter de paragrafen 16 en 17. De geplande hervorming van het landbouwbeleid is absoluut noodzakelijk omdat die een eerste stap is op de weg naar een rechtvaardige wereldhandel. Wij zijn tegen alle pogingen om het moeilijker te maken voor de ontwikkelingslanden om hun producten in de EU te verkopen. De toegang van de ontwikkelingslanden tot de EU-markt moet voorrang krijgen boven het handhaven van landbouwsteun.
David Martin (PSE ),
   . De overeenkomst die in juli 2004 in Genève werd bereikt, was van vitaal belang om de Doha-ontwikkelingsronde op het juiste spoor te houden. Met de overeenkomst van Genève is echter slechts een routekaart vastgesteld. De werkelijk moeilijke beslissingen moeten nog worden genomen.
De EU moet tonen dat het haar werkelijk ernst is met haar plannen voor beëindiging van de landbouwsubsidies. Derde landen moeten concessies doen op het gebied van markttoegang voor niet-agrarische producten. De druk op de ontwikkelingslanden voor wat de diensten en de zogenoemde Singapore-kwesties betreft, moet worden weggenomen.
Als er in december in Hongkong goede afspraken worden gemaakt over de wereldhandel, zou dat een substantiële bijdrage kunnen leveren aan de vermindering van de armoede en de wanhoop in de wereld. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
    De ontwikkeling van de internationale handel is één van de beste wapens in de strijd tegen ongelijkheid tussen de landen. De mogelijkheid om – met inachtneming van rechtvaardige mededingingsregels, onder degelijk toezicht, met respect voor de mensenrechten, het milieu en de beginselen van duurzame ontwikkeling – de eigen productie op de wereldmarkt aan te bieden en daar andere producten aan te schaffen, vertegenwoordigt de beste manier om vooruitgang, vrede en menselijke ontwikkeling te realiseren. Regeerders dienen daarom verantwoordelijk en vastberaden te handelen en ervan bewust te zijn dat wat er hier op het spel staat enorm belangrijk is. 

Christopher Beazley (PPE-DE ),
   .  De tenuitvoerlegging van de voorlichtings- en communicatiestrategie van de Europese Unie is van het grootste belang, gezien het feit dat de bekendheid van het publiek met EU-zaken in het verleden nogal eens te wensen overliet als gevolg van de weinig consistente wijze waarop met name de regeringen in de lidstaten de voorlichting aanpakten en van de negatieve berichtgeving door sommige media.
Ik zal de collega’s van mijn nationale delegatie aanbevelen zich bij de eindstemming van stemming te onthouden en wel om een aantal redenen. Eén daarvan betreft het gedeelte van het verslag dat handelt over de ratificatie van het Europees Grondwettelijk Verdrag. Dit moet primair een zaak zijn waarover iedere lidstaat zelf beslist. Dit is juist door zijn aard een controversieel onderwerp, en als de mensen het gevoel krijgen dat er van buiten de eigen lidstaat druk op hen wordt uitgeoefend, zou dat de publieke opinie kunnen beïnvloeden, in welke richting dan ook. 
Carlos Coelho (PPE-DE ),
    Een goed voorlichtings- en communicatiebeleid zou moeten bijdragen tot de verbetering van het beeld dat de burger van de EU heeft. Met zo’n beleid kun je mensen er sterker van bewust maken dat het burgerschap ook een Europese component heeft, door aan te tonen dat er in het dagelijks leven concrete voordelen zijn verbonden aan het lidmaatschap van de Unie.
Ik vind het jammer dat de doelstellingen van de voorlichtings- en communicatiestrategie van de EU bij lange na niet behaald zijn. Uit gegevens ontleend aan de Eurobarometer blijkt dat burgers vrij weinig weten over de belangrijkste werkingsgebieden van de EU. En bij de laatste verkiezingen voor het EP was de opkomst lager dan ooit.
Ik ben daarom voor het idee om een zodanig gedecentraliseerd informatiesysteem op te zetten, dat de informatie de burger opzoekt. Dat systeem zou dan moeten worden aangevuld met een interinstitutionele strategie voor het verbeteren van het imago van de EU en het versterken van de samenwerking tussen de Commissie en het Parlement, teneinde aldus een optimaal gebruik te maken van menselijke en materiële hulpbronnen.
Ook de lidstaten en de nationale parlementen zullen met de Europese instellingen moeten samenwerken om het potentieel van de gemeenschappelijke strategie van de instellingen zo goed mogelijk te benutten en op lokaal en regionaal niveau in het belang van de Unie en al haar burgers een maximale impact te realiseren. 
Ilda Figueiredo (GUE/NGL ),
    De voorlichtings- en communicatiestrategie van de Europese Unie moet objectief zijn en respect tonen voor het pluralisme, de culturele diversiteit en de mensenrechten. Wat we nu echter zien – en dat geldt vooral voor het ontwerp van de zogenaamde Grondwet voor Europa – heeft met objectiviteit of pluralisme niets te maken. Er is wel een grote propagandacampagne opgezet, maar die heeft geen eerbied voor het pluralisme en het feit dat de afgevaardigden er verschillende meningen op na houden. Er wordt al evenmin rekening gehouden met het feit dat ook de burgers verschillende ideeën kunnen hebben.
Dit verslag is een duidelijk voorbeeld van de manipulatie die men met de voorlichtings- en communicatiestrategie van de Europese Unie beoogt. Kijk bijvoorbeeld eens naar punt 40, en dan vooral de zinsnede waarin gesteld wordt dat ze “politiek verantwoordelijk” zijn voor “steun aan ratificatie van de grondwet”. Er is geen plaats voor afwijkende meningen, terwijl toch bekend is dat in een aantal lidstaten ongeveer de helft van de bevolking het niet eens is met dit ontwerp voor een Grondwet voor Europa. Tegenovergestelde meningen komen al evenmin aan bod.
Bij de stemming in de voltallige vergadering is een aantal voorstellen die het verslag zouden hebben verbeterd verworpen. Wij kunnen dus niet anders dan tegen stemmen. 
Hélène Goudin, Nils Lundgren en Lars Wohlin (IND/DEM ),
    Wat is “zakelijke” voorlichting en wat is “valse” voorlichting over de EU? Wat is voorlichting over “de Europese gedachte”?
Natuurlijk draagt voorlichting over politieke instellingen het stempel van politieke waarden. Feiten kunnen worden verdraaid, en men kan slechts een keuze uit de feiten presenteren om de burger te beïnvloeden.
Naar onze opvatting moet een voorlichtingsstrategie binnen het politieke debat ruimte bieden aan alle opvattingen, van degenen die voorstander zijn van meer supranationaal bestuur tot degenen die een strikt internationale samenwerking voorstaan. Een instelling als de Commissie mag geen argumenten aanvoeren voor de ontwerp-Grondwet of voor de ontwikkeling van meer supranationaliteit in de EU.
Wat bijvoorbeeld paragraaf 9 van het verslag betreft, is het ronduit belachelijk dat daar wordt voorgesteld dat de instellingen van de EU overeenkomsten moeten sluiten met tv-maatschappijen die in staat zijn dramaseries, wedstrijden, films en dergelijke te produceren om de ideeën en waarden van de EU te propageren. Een deel van het voorlichtingsmateriaal van de instellingen van de EU overschrijdt de grenzen van wat als zakelijke voorlichting te beschouwen is, en een deel van het EU-voorlichtingsmateriaal voor kinderen en jongeren had nooit uitgegeven mogen worden.
In een democratie moeten uiteenlopende deelnemers een vrij en open debat voeren. Er mag geen deelnemer zijn die “van bovenaf” met behulp van belastinggeld een politiek doel nastreeft.
Anna Ibrisagic (PPE-DE ),
    De delegatie van Zweedse conservatieven heeft vandaag gestemd tegen het verslag over de voorlichtings- en communicatiestrategie van de Europese Unie.
Wij zijn van mening dat een politieke instelling als het Europees Parlement niet moet worden gebruikt voor opinievorming ten behoeve van bepaalde ideeën of om de media te bewegen tot een bepaalde wijze van optreden in het politieke debat dat in de lidstaten wordt gevoerd
Marine Le Pen (NI ),
   – Dit verslag is een prachtig voorbeeld van de officiële propaganda waarin de Commissie en de Europese regeringen zo goed in zijn bij het bouwen aan hun nieuwe wereld.
Deze tekst toont aan – als dat tenminste nog nodig was – dat het Europees project eerst en vooral een totalitair project is, dat erop gericht is de mensen een nieuwe manier van denken, handelen en leven op te dringen.
De grondslagen voor het Europees beleid worden gekenmerkt door utopisch denken, demagogie, politieke correctheid en de ontstentenis van verwijzingen naar de waarden waarop onze maatschappij gevestigd is. 
Men wil ons te laten vergeten wie we zijn, op dezelfde wijze als de communisten schoon schip wilden maken met het verleden. Dat wordt nu ook via de handel geprobeerd. Deze communicatiestrategie van de Unie past in dat marktdenken. Er wordt zelfs gesproken over het promoten van een merk “Europa”. Alsof het om een doodgewoon pak wasmiddel gaat!
Deze communicatiestrategie is vooral gericht op kinderen; die zijn natuurlijk kneedbaarder en daarom ontvankelijker voor het Europese denken. Men belooft ze dat er voor het nieuwe Europa zelfs “een ziel” zal worden gedefinieerd. Wel een vreemde uitdrukking, als je bedenkt dat u elke verwijzing naar het christendom in uw ontwerp voor een Grondwet heeft verworpen. Men heeft een ziel, of men heeft er geen – en Europa heeft er geen!
Het toppunt is wel dat er gesproken wordt over de mogelijkheid om financiële vrijstellingen te verlenen aan media die erin slagen de idee en de waarden van Europa over te brengen. Dat is een nieuwe vorm van corruptie, maar dan overgebracht op Europees niveau. Een fraaie start!
Het Europees project waar u mee bezig bent is een monsterlijk project, met werkwijzen en procedures die doen denken aan de methoden die hun doeltreffendheid hebben bewezen in andere totalitaire systemen waar we liever niet aan terugdenken. Vergeet echter niet dat verzet tegen onderdrukking een onvervreemdbaar recht is van al die volkeren die vrij verkiezen te blijven. 
David Martin (PSE ),
   . Ik ben blij met dit verslag en met het feit dat de rapporteur het belang van een doeltreffender communicatiestrategie onderkent.
Ik constateer met voldoening dat de Commissie de noodzaak inziet van betere communicatie met de burgers en dat zij met de rapporteur van mening is dat het van vitaal belang is dat Europa dichter bij de mensen wordt gebracht. Dit is vooral relevant als we kijken naar de steeds lagere opkomstcijfers bij verkiezingen voor het Europees Parlement, met een historisch dieptepunt van 45,7 procent in 2004.
Met een doeltreffender communicatiestrategie kunnen wij veel beter tegengas geven tegen de Euro-mythen die overal in de EU worden verkondigd. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
    Er is maar één strategie die de Europese instellingen kunnen volgen, en dat is de strategie van waarheid en transparantie. Bovendien mogen we niet alleen zelf het woord voeren: we moeten in precies dezelfde mate bereid zijn te luisteren. Het overgrote merendeel van de Europese burgers kan zich heel goed vinden in de onderliggende ideeën van de Europese Unie, maar het is ook waar dat er een kloof bestaat tussen de burgers en de EU als het gaat om de wijze waarop de Unie functioneert. Ook met betrekking tot een aantal fundamentele teksten bestaat zo’n kloof. We moeten dus overeenkomstig de waarheid en op een transparante wijze, met volledig respect voor het pluralisme, duidelijk maken wat de Unie precies is en daarbij aandacht hebben voor hetgeen de burgers zelf vinden. Alle communicatie kent twee richtingen – dat is één van de meest democratische eigenschappen van communicatie. Laten we dat niet vergeten. 
Frédérique Ries (ALDE ),
    Voorlichting en communicatie – een soort monster van Loch Ness voor de Europese Unie: we willen er allemaal in geloven. Ziehier het enige onderwerp waarover we overeenstemming kunnen bereiken: van links tot rechts in dit Parlement zijn we het erover eens dat we op dit gebied rampzalig tekortschieten.
Een zwart gat waarin alle sceptici zich laten opslokken om daar hun gal te spuien. Kijk maar eens naar het debat dat nu in Frankrijk woedt. Degenen die campagne voor een “nee” voeren deinzen voor geen enkele leugen terug om zo vooruit te komen … in naam van Europa. Dat is toch het toppunt!?
Is het niet paradoxaal dat mevrouw Wallström, de commissaris voor communicatie die aan dit debat heeft deelgenomen, een tien maal sterkere had toen ze commissaris voor het milieu was? En dat terwijl haar nieuwe portfolio haar toch in de schijnwerpers zou moeten plaatsen.
Arm Europa, het lijkt wel een niet communicabel onderwerp. En ik heb net zo min als anderen een toverrecept. Alleen maar een aantal zekerheden.
Punt 5 van het verslag – bijvoorbeeld: Europa op school onderwijzen, er iets over zeggen, erover vertellen, uitleggen hoe het werkt, en dat op een boeiende wijze: dialogen, uitwisselingen, bezoeken … Een heel belangrijke opdracht, en niet onmogelijk. Ik geef al 6 jaar antwoord op vragen van duizenden middelbare scholieren en weet daarom dat de Unie voor hen nooit meer een virtueel onderwerp zal zijn. 


De Voorzitter.
    Aan de orde is de verklaring van de Commissie over de droogte in Spanje. 
Stavros Dimas,
   - Mijnheer de Voorzitter, de Commissie is zich volledig bewust van de ernstige droogte in Spanje. Zij begrijpt de bezorgdheid daarover en is vastbesloten om te helpen.
Er zijn enkele instrumenten die mogelijkheden bieden in dergelijke situaties.
De Commissie heeft reeds op 10 mei jongstleden een besluit uitgevaardigd waarmee in negen autonome gemeenschappen van Spanje het gebruik van braakgelegde grond als weidegrond wordt toegestaan.
De Commissie heeft echter geen enkel ander specifiek verzoek van de Spaanse autoriteiten ontvangen voor toepassing van de rechtstreekse steunstelsels in verband met de situatie die ontstaan is door de koude en de droogte.
Elk verzoek van de Spaanse autoriteiten aan de Commissie - bijvoorbeeld voor betaling van voorschotten - zal serieus in overweging worden genomen. Het antwoord van de Commissie zal gegrondvest zijn op de vigerende wetgevende bepalingen en rekening houden met de beschikbare begrotingsmiddelen.
De Commissie heeft een mededeling uitgevaardigd waarin zij in grote lijnen aangeeft welke alternatieve mogelijkheden er zijn om het hoofd te bieden aan gevaren en crises in de landbouw. Aangezien het debat over dit vraagstuk in alle organen nog maar net begonnen is, is het voor de Commissie voorbarig om zich nu al te verplichten tot bepaalde acties, ook indien dit proefacties zijn. Ik kan echter wel vermelden dat de Commissie binnenkort, op verzoek van het Europees Parlement, een studie op stapel zal zetten naar het vraagstuk van de stelsels van landbouwverzekeringen.
In dit kader wil ik tevens ingaan op het in de resolutie gedane verzoek tot overdracht van interventievoorraden. De Commissie is en blijft gekant tegen dergelijke overdrachten, omdat marktverstoringen moeten worden voorkomen. Daardoor worden lokale en regionale producenten en handelaren namelijk benadeeld.
Met betrekking tot het in de resolutie geformuleerde verzoek tot soepelheid in de gemeenschappelijke marktordening voor groenten en fruit zij vermeld dat, met inachtneming van bepaalde criteria, de Spaanse autoriteiten verantwoordelijk zijn voor dit vraagstuk.
Ofschoon er mogelijkheden zijn om met middelen voor plattelandsontwikkeling de nood van de door de droogte of koude getroffen producenten te lenigen, heeft de Commissie tot nu toe geen verzoek daartoe ontvangen van de Spaanse autoriteiten. Indien een dergelijk verzoek wordt gedaan zal de Commissie dat onmiddellijk bestuderen en al het mogelijke doen.
In dit kader zou men ook kunnen onderzoeken of het mogelijk is over te gaan tot een herschikking van de reeds voor plattelandsontwikkeling uitgetrokken kredieten en aldus middelen beschikbaar te maken voor steunmaatregelen voor bijvoorbeeld “het herstel van het agrarisch productiepotentieel” uit hoofde van Verordening (EG) nr. 1257/1999 van de Raad.
Eveneens zouden de Spaanse autoriteiten, net zoals in het geval van Portugal, de mogelijkheid kunnen onderzoeken om af te wijken van de toepassing van bepaalde maatregelen, zoals landbouw-milieumaatregelen, door de Commissie in kennis te stellen van de gevallen die als “overmacht” erkend zijn uitgaande van Verordening (EG) nr. 817/2004 van de Commissie.
Wat het bosbrandgevaar betreft, kunnen bepaalde preventieve maatregelen worden opgenomen onder de maatregelen voor landbouwontwikkeling die worden gefinancierd met het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds in de Landbouw, overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1257/1999 van de Raad.
De Spaanse autoriteiten kunnen eveneens vragen om een wijziging van de regionale programma’s, opdat daarmee steun kan worden gegeven aan maatregelen ter voorkoming van bosbranden. Hier zij evenwel vermeld dat uit hoofde van bovengenoemde maatregelen alleen extra steun kan worden gegeven indien daarmee het kredietvolume van de bestaande programma’s niet wordt overschreden.
Met betrekking tot de mogelijke inzet van het Solidariteitsfonds klopt het inderdaad dat ernstige droogte en koudegolven als natuurrampen kunnen worden beschouwd, en dat deze bijgevolg vallen onder het toepassingsgebied van dit fonds. Om echter middelen uit dit fonds te verkrijgen, moet de betrokken lidstaat een verzoek richten tot de Commissie, en wel binnen tien weken vanaf de datum van eerste schade.
Om steun te verkrijgen moeten de kosten van de totale rechtstreekse schade, uitgedrukt in prijzen van 2002, meer dan 3 miljard euro bedragen, oftewel meer dan 0,6 procent van het bruto binnenlands product van het betrokken land, waarbij wordt uitgegaan van het laagste van deze twee bedragen. Dit betekent dat in het geval van Spanje de van toepassing zijnde schadedrempel voor 2005 iets meer dan 3,1 miljard euro, uitgedrukt in huidige prijzen, bedraagt.
Het fonds kan enkel middelen beschikbaar stellen voor concrete, door de overheid te nemen maatregelen voor hulpverlening in noodsituaties. Een voorbeeld is het voorlopige herstel van de vitale infrastructuur voor de hervatting van het dagelijkse leven. Het is belangrijk erop te wijzen dat het Solidariteitsfonds van de Europese Unie niet is opgericht om alle uitgaven te dekken die verband houden met natuurrampen. Meer in het bijzonder maakt het Solidariteitsfonds het niet mogelijk om schade van particuliere aard te vergoeden, ook niet in de landbouwsector.
De Commissie heeft herhaaldelijk aangetoond dat zij geen mogelijkheid van het Solidariteitsfonds onbenut laat als tegemoet moet worden gekomen aan de behoeften van de door rampen getroffen landen. Ik denk bijvoorbeeld aan de inzet van het Solidariteitsfonds voor de schipbreuk van de . Het streven naar een zekere soepelheid betekent echter niet dat men bepaalde voorschriften uit de verordening naast zich neer kan leggen.
Zoals de geachte afgevaardigden van het Parlement weten, heeft de Commissie op 6 april jongstleden een voorstel goedgekeurd voor een nieuw Solidariteitsfonds. Met dit voorstel, dat moet worden behandeld door Raad èn Parlement, wordt onder meer de schadedrempel voor de inzet van het fonds aanzienlijk verlaagd, en worden het toepassingsgebied en de waaier van in aanmerking komende acties uitgebreid. De Commissie zal zeer verheugd zijn indien dit voorstel de steun krijgt van het Parlement, aangezien dit in belangrijke mate de richting uitgaat waar vandaag in dit debat om gevraagd wordt.
Tot slot kan Spanje besluiten de landbouwers schadeloos te stellen met overheidssubsidies voor inkomstenderving ten gevolge van ernstige droogte en koude.
De Spaanse autoriteiten moeten de Commissie het plan notificeren.
Het is evenwel van essentieel belang dat:
- ten eerste bewezen wordt dat de door de weersomstandigheden veroorzaakte verliezen de drempel van 20 of 30 procent bereiken;
- ten tweede er een rechtstreekse band bestaat tussen de verliezen en de slechte weersomstandigheden, en
- ten derde er geen overcompensatie van de veroorzaakte schade plaatsvindt.
De Spaanse autoriteiten kunnen eveneens gebruik maken van de nieuwe “de minimis”-verordening betreffende staatssteun. Er mag gedurende drie jaar steun worden gegeven voor een bedrag tot 3000 euro per landbouwer, zonder dat daarvan kennisgeving moet worden gedaan aan de Commissie. Een van de voorwaarden daarvoor is evenwel dat het op Spanje van toepassing zijnde maximum niet wordt overschreden. 
Antonio López-Istúriz White,
   Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris, hartelijk dank voor uw woorden die zonder twijfel aangeven dat u zich bewust bent van de urgentie van dit probleem, van deze tragedie die zich momenteel voltrekt op het Spaanse platteland.
Helaas heeft u enkele twijfels die ik had ten aanzien van de passiviteit van de Spaanse regering ten opzichte van dit probleem bevestigd. Ik hoop dat deze resolutie en andere spoedmaatregelen die wij nu in dit Parlement aannemen ook onze regering bewust maken van dit probleem.
Geachte commissaris, de verliezen ten gevolge van de vorst en de droogte bedragen reeds meer dan 2 miljard euro in ons land, Spanje, hetgeen eenderde deel is van de subsidies die wij ontvangen in het kader van het GLB.
Volgens ramingen van landbouworganisaties zullen de gevolgen van de slechte klimatologische omstandigheden in januari, februari en maart nog verschillende jaren doorwerken aangezien er grote hoeveelheden bomen verloren zijn gegaan en de landbouwers hun productie niet in korte tijd weer op peil kunnen brengen.
De meest getroffen sectoren zijn de fruitteelt, de olijventeelt, de tuinbouw, de bloementeelt en de kruidenteelt. De veeteelt is evenzeer getroffen door het verlies van weidegronden en de schade die is toegebracht aan de watervoorziening. De situatie is bijvoorbeeld zeer nijpend in de regio waar ik vandaan kom, de Balearen. Op Menorca is momenteel een tekort van 1500 ton veevoeder, een zeer ernstige situatie voor de betrokkenen.
Het gebrek aan weidegronden gecombineerd met het waterleidingsprobleem op de boerenbedrijven heeft de veehouders in heel Spanje op grote kosten gejaagd. De situatie wordt nog verergerd door de stijging van de brandstofprijs, die op zich al extreem is. Het zou daarom goed zijn om rekening te houden met de verzoeken om een Europese richtlijn op te stellen om deze prijsstijging van de brandstoffen, die zo kostbaar zijn voor onze landbouwers, een halt toe te roepen.
De Spaanse regio’s die het meest zijn getroffen door de vorst en de droogte zijn Valencia, Murcia, Andalusië - waar mogelijk 50 000 hectare aan olijfgaarden verdwijnt, met als gevolg een grote milieuramp en woestijnvorming die zeer snel kan optreden -, Aragon, Castilië-La Mancha, Catalonië, Extremadura, de Balearen, zoals ik al zei, La Rioja, inclusief de wijngaarden, en Galicië.
De Europese Unie zou specifieke instrumenten moeten ontwikkelen om extreme situaties het hoofd te bieden, zoals de ramp die zich nu in Spanje voltrekt. Mijnheer de commissaris, ik zou het erg op prijs stellen als u ook over verzekeringsfonds zou spreken. Het gaat nu om praktische maatregelen die zo snel mogelijk van kracht kunnen worden.
Het Solidariteitsfonds is enkele jaren geleden opgericht na overstromingen in het midden van Europa, die wij ons allemaal herinneren. Het heeft - zoals u al aangaf - ook zijn dienst bewezen bij zeer gerichte acties: de steun die aan Spanje is verleend na het ongeluk met de destijds in gang gezet op verzoek van de regering van de Volkspartij, of bij het herstel van de vegetatie in enkele regio’s die door brand waren verwoest.
Ook nu zou de Unie haar solidariteit moeten tonen door middelen uit het genoemde fonds vrij te maken om ten minste de verliezen op te vangen die veel Spaanse boeren hebben geleden door het verlies van productiecapaciteit, aangezien de vorst veel aanplant veelal onherstelbaar heeft verwoest.
Zoals de resolutie aangeeft brengen de vorst en de droogte dit jaar grote schade toe aan de economie en de levensomstandigheden in veel gebieden.
Mijnheer de Voorzitter, ik zal proberen het samen te vatten.
Ik zou de aanwezigheid van de commissaris willen aangrijpen om er bij de Commissie op aan te dringen zich soepel op te stellen, aangezien de situatie in Spanje uiteindelijk het gevolg is van een klimatologische ramp, een situatie waarvoor het Solidariteitsfonds in eerste instantie is opgericht.
Naast dit fonds bestaan er ook nog eenvoudig toe te passen maatregelen die in deze resolutie zijn opgenomen. Ik hoop dat de Spaanse regering snel in actie komt zodat wij deze maatregelen kunnen uitvoeren.
Mijn politieke fractie heeft in deze ontwerpresolutie een serie maatregelen voorgesteld die naar ik hoop worden aangenomen tijdens deze zitting. 
Inés Ayala Sender,
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil de commissaris graag bedanken voor zijn woorden van begrip voor dit zeer ernstige probleem in Spanje, dat in mijn regio Aragon en in de Pyreneeën dramatische vormen aanneemt waarvan de gevolgen nog jarenlang zullen doorwerken.
Ik wil graag zeggen dat deze situatie deels te wijten is aan het feit dat de vorige regering de plannen met betrekking tot de droogte, die voor 2003 moesten worden uitgevoerd, niet heeft gerealiseerd. Daarom zijn wij nu nog bezig om het achterstallige onderhoud weg te werken. Wij moeten ons met het oog op de toekomst echter concentreren op twee bestaande maatregelen. Daarbij wil ik ook opmerken dat de regering op dit moment al contact heeft opgenomen met de diensten van de Commissie, hoewel er nog geen concreet onderzoek is voorgesteld aangezien op dit moment, vooral in het zuiden, nog wordt bekeken wat de gevolgen zijn van de vorst. Inmiddels is ook begonnen met ramingen van de impact in het hele noordelijke deel van Spanje. Zoals ik al zei heeft onze regering al contact opgenomen met uw diensten en de interventies van u en commissaris Fischer Boel in de afgelopen dagen vormen een duidelijke aansporing om de onderzoeken af te ronden, hoewel deze meer tijd vergen dan verwacht in verband met de genoemde vorstproblemen.
De maatregelen die onze Socialistische Fractie voorstelt, houden precies die flexibiliteit in die ook de Commissie voor ogen heeft, een hulpvoorschot, het aanspreken van de graanreserves voor de veestapel - die zich ook in een kritische toestand bevindt - en flexibiliteit door het gebruik van landerijen en weidegronden die niet meer in gebruik waren voor de veestapel.
Wij hadden ook een voorstel om speciale aandacht te besteden aan het voorkómen van brandgevaar dat in heel Noord-Spanje en met name in Galicië zal toenemen in de komende maanden, en wij hopen dat de Commissie daar voor voelt. Daarnaast willen wij natuurlijk eisen of voorstellen dat binnen het Solidariteitsfonds, dat momenteel wordt aangepast, speciale aandacht wordt besteed aan het droogteprobleem.
Tot slot vragen wij de Commissie om een Europese waarnemingspost voor de droogte in te stellen. Wij denken namelijk dat deze droogte niet uniek en conjunctureel is maar juist een structureel probleem zal worden aangezien zij te wijten is aan de gevolgen van de klimaatsverandering die zich voltrekt. Wij verzoeken de Commissie daarom om alle preventieve en curatieve acties te coördineren en alle mogelijke maatregelen te nemen - van milieumaatregelen tot maatregelen voor de landbouw - opdat deze Europese waarnemingspost voor de droogte toekomstige problemen kan voorkomen. 
Carl Schlyter (Verts/ALE ).
    Mijnheer de Voorzitter, deze resolutie begint met een lange opsomming van de problemen die Spanje hebben getroffen. Helaas is dat geen geïsoleerd fenomeen. We herinneren ons de hittegolf van vorig jaar in Frankrijk. Het is een feit dat negen van de tien warmste jaren gedurende de laatste 500 jaar hebben plaatsgevonden in het laatste decennium. En bovendien is het niet gepast om simpelweg het landbouwbeleid te veranderen om compensatie te bieden aan de getroffen boeren. We moeten plannen hebben voor de aanpak van rampen, maar het grote plan dat toekomstige generaties hier vandaag van ons verwachten, is het plan voor de bestrijding van de klimaatverandering. Anders zullen de gebeurtenissen in Spanje slechts het eerste voorbeeld zijn van een lange rij rampen waarbij mensen, dieren en natuurgebieden het slachtoffer worden van de klimaatverandering.
Uit het klimaatonderzoek blijkt ondubbelzinnig dat zelfs onze ambitieuze doelstellingen van maximaal twee graden temperatuurstijging niet gehaald zullen worden met de doelen die wij hebben gesteld voor emissiereducties. Integendeel, er is een veel krachtiger beleid nodig. We moeten het beleid niet aan de rampen aanpassen. We moeten het beleid juist aanpassen om de oorzaken van die rampen tegen te gaan. Op dit punt moeten we feitelijk kritiek uitoefenen op de vorige Spaanse regering, die zich lange tijd verzet heeft tegen initiatieven van de EU om klimaatbelastingen in te voeren en om het energiesysteem te veranderen teneinde het klimaat te beschermen. Als deze strijd tegen een goed klimaatbeleid doorgaat, zal Spanje vaker worden getroffen. Ik hoop dan ook dat de regering van Spanje in de voorste gelederen komt staan om de klimaatveranderingen op onze aarde te bestrijden, ten behoeve van het Spaanse volk en de bevolking van de rest van de wereld.
Ilda Figueiredo (GUE/NGL ).
   – Ik wil om te beginnen namens de Spaanse afgevaardigde van onze fractie – de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links – excuses vragen. De heer Meyer kan als gevolg van de problemen met het luchtverkeer waar u zojuist naar verwezen heeft, mijnheer de Voorzitter, niet aan dit debat deelnemen.
Hoe dan ook, de door de droogte veroorzaakte problemen zijn in Spanje dezelfde als in Portugal. Het hele Iberisch Schiereiland lijdt onder de gevolgen van de droogte die nu al maanden aanhoudt en tezamen met de vorst geleid heeft tot een ernstige crisis – niet alleen voor de tuinbouwproducten, de sierbloemen en de fruitbomen, maar ook voor de veeteelt en een aantal sectoren van de verwerkende industrie.
In veel gemeenten – en dat geldt vooral voor Portugal – lopen we het risico dat de watervoorziening voor de bevolking in gevaar komt. Ik wil er hier daarom op wijzen dat water een onvervangbaar openbaar goed is en een universeel mensenrecht. Het moet dus met zorg worden behandeld en mag in geen geval als handelswaar worden gezien.
We tonen ons solidair met de Spaanse en Portugese landbouwers en veehouders, maar ook met al die gemeenten en burgers die door deze tragedie getroffen zijn. En dat is een tragedie die voor de nabije toekomst ernstige gevolgen kan hebben. Noodmaatregelen kunnen zeer nuttig zijn, maar ze gaan voorbij aan het feit dat deze toestand zich nog maanden kan voortzetten – er is immers groot gebrek aan zaaigoed en veevoeder.
Verder maken we ons zorgen over het risico dat er bosbranden ontstaan. In een aantal regio’s hebben zich reeds branden voorgedaan, reden waarom we erop aandringen dat er zo snel mogelijk doeltreffende maatregelen worden genomen. Er moet een efficiënt communautair systeem worden opgezet om de Europese landbouwers te beschermen tegen het soort situaties dat we nu in Portugal en Spanje meemaken.
We mogen niet vergeten dat de landbouwers als gevolg van de herziening van het gemeenschappelijk landbouwbeleid gedwongen zijn verantwoordelijkheid te aanvaarden voor het beheer van de risico’s die voorheen werden opgevangen door het beleid van steun voor de markt en de prijzen. De handel is nu geliberaliseerd en de landbouw is daarom kwetsbaarder geworden voor dit soort crises, waar de landbouwers geen enkele invloed op kunnen uitoefenen. Het is dus niet voldoende om te zeggen dat er binnenkort een proefproject zal worden begonnen voor het instellen van een communautair verzekeringssysteem, zoals afgesproken bij het vaststellen van de begroting voor 2005.
Er moet veel sneller werk worden gemaakt van het opzetten van een compensatiemechanisme, zoals – bijvoorbeeld – een uit communautaire fondsen gefinancierde landbouwverzekering voor het vergoeden van de schade die geleden wordt als gevolg van natuurlijke oorzaken: droogte, bosbranden, enzovoorts. Dat systeem moet de landbouwers een minimuminkomen garanderen.
We dringen ook aan op een opener en flexibeler instelling, opdat we gebruik kunnen maken van middelen uit het solidariteitsfonds om te compenseren voor de schade zoals die is toegebracht aan het productievermogen van een groot aantal regio’s. Dan kunnen we in de ernstigste gevallen in Portugal en Spanje hulp bieden en aldus op veel plaatsen een bestaansminimum en economische stabiliteit garanderen.
We moeten bovendien financiële steun geven om te compenseren voor de extra kosten, de geringere productie en de teruglopende inkomsten voor de landbouwers. Voltijds landbouwers met lage inkomens moeten een tijdelijke vrijstelling krijgen van de bijdragen voor de sociale zekerheid, zonder verlies van rechten, en rentevrije seizoenskredieten moeten nog twee jaar lang worden voortgezet. Tot slot geloven we dat het een goed idee is om te bestuderen of het mogelijk is een Europese waarnemingspost voor droogte op te zetten en maatregelen te nemen om mensen aan te zetten tot rationeler watergebruik. 
Fausto Correia (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik spreek hier nu voor het eerst onder uw Voorzitterschap, en ik wil van deze gelegenheid gebruik maken om u hartelijk te feliciteren met uw verkiezing en u als bewonderaar, vriend en kameraad de beste wensen aanbieden.
Dames en heren afgevaardigden, mijnheer de commissaris, de heer Casaca heeft in dit Parlement op 14 april zijn solidariteit tot uitdrukking gebracht met de mensen die het ernstigst te lijden hebben gehad van de huidige droogte – inzonderheid de landbouwers in het zuiden en zuidoosten van Portugal, alsmede de landbouwers in Sevilla, Huelva, Badajoz, Cáceres en ga zo maar door.
Droogte kent – helaas – geen grenzen. We hebben hier te maken met een heuse natuurramp van zulk een omvang dat de Europese instellingen – en dan vooral het Parlement – hier beslist alle aandacht aan dienen te besteden. Aansluitend op het debat van de vorige maand willen wij hier opnieuw onze solidariteit betuigen met Spanje en de Spaanse landbouwers. We moeten al degenen die actief zijn in de landbouw, bosbouw en veeteelt schadeloos stellen voor de enorme schade die ze zoals bekend geleden hebben en blijven lijden. We moeten proberen de gevolgen die de droogte voor deze mensen heeft te minimaliseren. Sommigen zijn hun baan reeds kwijt, anderen lopen het gevaar hun baan kwijt te raken.
In Spanje en Portugal moeten zo snel mogelijk maatregelen genomen worden om de werkgelegenheid in de getroffen gebieden te bevorderen. Volgens de gegevens van de Vakbond voor Landbouw, Veeteelt en Bosbouw zijn er in mijn land 50 000 mensen die ofwel hun baan reeds verloren hebben, ofwel het gevaar lopen dat te doen. De situatie zal vermoedelijk alleen maar verergeren, nu het opgeslagen water begint op te raken en het grondwater steeds verder zakt, zodat irrigatiekanalen niet meer gevoed kunnen worden.
Vooral de eikenbestanden in Spanje en Portugal lopen gevaar. Duizenden kurkeiken en steeneiken zijn reeds op sterven na dood. Belangrijke stukken van het Iberisch Schiereiland kunnen in een woestijn veranderen. En we overdrijven niet: de situatie is werkelijk dramatisch. De beschrijving die ik hier geef is gebaseerd op objectieve gegevens en realistische parameters.
Dit zijn wanhopige tijden en er zullen dus drastische maatregelen moeten worden genomen. De Europese instellingen hebben zich ontvankelijk opgesteld. De Commissie heeft bijvoorbeeld beloofd steun te verstrekken, en wij zijn daar dankbaar voor. Er moet op Europees niveau echter meer gedaan worden. Er moet meer steun komen en er moet een veelzijdig actieprogramma worden opgezet dat rekening houdt met de vele factoren die hier een rol spelen.
Het Europa dat wij willen opbouwen moet werkelijk iets inhouden. Vandaar deze interventie, die zowel een overzicht van de stand van zaken als een oproep tot actie is. Die oproep mag niet tot dovemansoren gericht zijn, dames en heren, mijnheer de commissaris. Ik doe een beroep op het geweten waar u als vrije, eerlijke en medemenselijke mannen en vrouwen over beschikt. Wij rekenen op u. 
Cristina Gutiérrez-Cortines (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris, ik denk dat wij ons allemaal bewust zijn van het probleem.Wij weten allemaal dat dit geen partijprobleem is, maar een landelijk probleem, een Europees probleem waar al jarenlang geen integraal beleid voor is ontwikkeld.
Wij moeten in ons achterhoofd houden dat droogte een ramp is die ook regio’s treft die minder mogelijkheden hebben om zich te verdedigen tegen vorstperiodes of watergebrek.
Mijn collega’s hebben al gesproken over het tragische verlies van meer dan 2 miljard euro. Ik wilde echter ook de menselijke factor benadrukken. Ik wandel ieder weekend door mijn geboortestreek en weet wat het is om die zwarte bomen te zien die nooit meer zullen groeien. Ik weet hoe de mediterrane bevolking is, met de oudere boeren die vaak op het punt staan om te stoppen met het werk op het land. Zij hebben geen opvolger en weten bovendien dat de nieuwe bomen die worden geplant zes jaar nodig hebben om te groeien.
Als gevolg van deze ramp zal een groot deel van dat land niet meer worden gecultiveerd en dreigt het gevaar van verwoestijning. Laten wij niet vergeten om in toekomstig onderzoek naar de gevolgen aan te geven dat juist de olijven- en amandelbomen essentiële instrumenten zijn om woestijnvorming tegen te gaan en de schaarse regen in onze gronden vast te houden. Dat is een belangrijke factor.
Laten wij ook niet vergeten dat het vee doodgaat van de dorst. Onlangs zei een herder tegen mij: “Een kwart van mijn vee zal dit jaar naar het slachthuis gaan. Ik kan niet zoveel vee houden, ik heb geen water. Het vee heeft dorst”.
Ik wil nog iets zeggen. Het Natura 2000-netwerk, waar Europa zich zo om bekommert, is in gevaar omdat de wetlands geen water meer hebben. Wij, de mensen die leven in dit deel van het Middellandse-Zeegebied, uit Murcia, Valencia en Andalusië, weten heel goed dat er ‘s morgens al geen vogels meer te horen zijn, omdat ze naar plekken zijn gegaan waar ze kunnen drinken. En hoewel de grondbezitters water neerzetten om te drinken, is dat niet voldoende, want zij hebben geen eten en geen drinken. Dat is zo duidelijk en Europa moet daarnaar kijken bij het onderzoek dat moet worden uitgevoerd.
De Europese Unie stelt een aantal maatregelen voor. Mijnheer de commissaris, bedankt voor uw interventie waarin u spreekt over hulp bij herbebossing. Wij moeten er echter rekening mee houden dat de zomer nog niet is begonnen. Het Middellandse-Zeegebied kan als er een storm opsteekt in vlammen opgaan, want er is al sprake van een kritieke situatie; het is mei en het heeft niet geregend.
Ik stel ook een vooronderzoek zeer op prijs, maar wil er wel voor waarschuwen dat dit vooronderzoek volledig dient te zijn.
Mijn regering is niet alleen laat in actie gekomen maar heeft ook maatregelen genomen die de situatie enkel verslechteren. Waarom? Omdat er vier jaar geleden een Nationaal Hydrologisch Plan werd gepresenteerd aan de Commissie dat voorzag in de toevoer van water naar deze agrarische regio’s. De Europese Commissie stelde de goedkeuring steeds uit, de zaak werd gepolitiseerd en tot slot draaide de Spaanse regering de kraan dicht. En water betekende juist leven voor de wetlands. Het zou hoop hebben gebracht en het mogelijk hebben gemaakt dat de bomen die zouden worden aangeplant in plaats van de bomen die verdord waren door de vorst of de droogte, weer zouden gaan groeien. Ons vooruitzicht is nu troosteloos omdat het project uitsluitend om politieke redenen is stopgezet. 
Stavros Dimas,
    Mijnheer de Voorzitter, ik wil alle afgevaardigden bedanken voor hun reacties op deze verklaring van de Commissie.
Ik wil enkele korte opmerkingen maken.
Ten eerste heeft de Commissie herhaaldelijk aangetoond soepel te zijn en alle mogelijkheden te gebruiken waarover zij bijvoorbeeld met het Solidariteitsfonds beschikt. Daarmee hebben wij, zoals ik al eerder zei in verband met Spanje en de schipbreuk van de , geprobeerd tegemoet te komen aan de verzoeken van verschillende lidstaten.
Ik wil de heer López zeggen dat, wat het zeer belangrijke verzekeringsvraagstuk betreft, ik reeds in mijn eerste toespraak gewag heb gemaakt van een studie die op gang gebracht zou worden, maar in feite is die reeds van start gegaan. De resultaten daarvan zijn echter nog niet beschikbaar, en zullen hoe dan ook deel uitmaken van een meer algemeen debat over de aanpak en het beheer van gevaren en crises in de landbouw.
Ik kan mevrouw Figueiredo antwoorden dat, wat het vraagstuk van de inkomensverzekering van landbouwers betreft, dit indruist tegen het beginsel dat ten grondslag ligt aan het hervormde gemeenschappelijk landbouwbeleid. De meeste van de door haar genoemde vraagstukken vallen onder de bevoegdheden van de lidstaten. Zoals ik echter ook al in mijn eerste toespraak zei, heeft de nationale regering de mogelijkheid om, zonder enige andere procedure te moeten volgen, 3000 euro uit te betalen aan de landbouwers die schade hebben opgelopen.
De opmerking van de heer Schlyter over de aanpassing die in de verschillende landen moet geschieden in verband met de klimaatverandering, is volkomen juist. In Buenos Aires hebben wij in het kader van de Verenigde Naties afspraken gemaakt over de aanpassing van alle landen, van met name de zeer arme landen, die problemen hebben bij het tegemoetkomen aan de door de opwarming van de aarde ontstane behoeften, maar natuurlijk ook van de lidstaten van de Europese Unie, waar dergelijke maatregelen moeten worden genomen.
Ik moet hierbij aantekenen dat het Middellandse-Zeegebied tengevolge van de klimaatverandering met een nog groter probleem geconfronteerd zal worden. De afgelopen 100 jaar is de temperatuur in heel de wereld met 0,6 procent, maar in het Middellandse-Zeegebied met ongeveer 0,9 procent gestegen. Daar was de temperatuurstijging dus veel groter, en dus hebben wij daar ook meer problemen, waaronder droogte.
Daarom is ook het voorstel van mevrouw Ayala voor een waarnemingspost voor droogte en branden zeer interessant. De Commissie bestudeert dit voorstel en onderzoekt of het mogelijk is een dergelijke waarnemingspost in te stellen. Wij hebben echter nog geen besluit genomen.
Tot slot wil ik nog duidelijk maken dat de Commissie bijzonder ongerust is over de situatie in Spanje. Wij hebben reeds talrijke maatregelen genomen om de landbouwers en hun gezinnen, en via hen de getroffen landbouweconomieën te helpen.
Momenteel zijn aanvullende maatregelen in voorbereiding en mijn collega, mevrouw Fischer Boel, de commissaris voor landbouw, onderhoudt nauw contact met de Spaanse minister van Landbouw. Ik heb de verschillende, belangrijke opmerkingen genoteerd en ik zal ze zeer zeker voorleggen aan mijn collega, die naar mijn stellige overtuiging daar serieus rekening mee zal houden. 
Inés Ayala Sender (PSE ).
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag tegen de commissaris zeggen dat ik enigszins verbaasd was toen hij zei dat hij de brief van de Spaanse regering niet had ontvangen, omdat die volgens mijn informatie wel was verstuurd. Inmiddels heeft men mij bevestigd dat de brief vorige week is verstuurd. Hij is dus onderweg of hij is al gearriveerd bij de Commissie. 
De Voorzitter.
    Ik heb overeenkomstig artikel 108, lid 5 vier ontwerpresoluties tot besluit van het debat ontvangen.(1)
Het debat is gesloten.
De stemming vindt aansluitend op de debatten plaats. 
De Voorzitter.
    Aan de orde is de gecombineerde behandeling van zes ontwerpresoluties over Togo.(1) 
Alyn Smith (Verts/ALE ),
   . – Ik vertegenwoordig Schotland, op de noordwestelijke grens van ons Europese continent. Wij hebben in 1999 onze Schotse democratie nieuw leven ingeblazen met de heroprichting van het Schotse Parlement. De eerste vergadering van dit parlement werd door mijn partijvoorzitter en voormalig lid van dit Parlement, Winnie Ewing, geopend met de woorden: ‘De vergadering van het Schotse Parlement, die in 1707 werd geschorst, is hierbij hervat.’
Waarom stel ik dan nu het onderwerp Togo en de situatie in dat land hier in dit Parlement aan de orde? Omdat mijn internationaal georiënteerde partij geschokt is door onrecht, waar dat ook plaatsvindt, en het is onze taak hier in dit Parlement onze mondiale verantwoordelijkheden op ons te nemen.
Sinds 1999 hebben ook andere landen in heel Europa de democratie herontdekt. Landen als Oekraïne en Georgië hebben zich steeds tot de EU gewend voor inspiratie, begeleiding en steun bij hun proces naar democratie. Het daarom des te belangrijker dat onze Europese Unie nu niet met twee maten gaat meten. Mijn fractie en ik zijn bang dat dat precies is wat de EU in het geval van Togo op het punt staat te doen.
Ik wijs u op onze ontwerpresolutie en ik beveel die graag bij u aan. De presidentsverkiezingen die in de afgelopen maand, op 24 april, in Togo zijn gehouden, zijn ontsierd door beschuldigingen van grootschalige verkiezingsfraude, tot en met beschuldigingen dat bijna een miljoen spookkiezers aan de stemlijsten zijn toegevoegd, waarmee het aantal stemgerechtigden met een derde werd opgerekt.
De reactie van de EU op deze beschuldigingen, en op de eruit voortvloeiende verslechterde situatie in Togo zelf, staat in schril contrast met de inspirerende reactie van dit Parlement en onze Europese Unie op de situatie in Oekraïne. Afgelopen vrijdag zei onze Europees commissaris, de heer Michel, in een verklaring dat de EU goed zal opletten of Togo de beloftes die het vorig jaar heeft gedaan om de mensenrechten en de burgerlijke vrijheden te eerbiedigen, inderdaad nakomt. Mijn fractie vindt dat wij meer moeten doen dan opletten. Onze resolutie bevat logische, redelijke, verstandige en constructieve maatregelen die wij in de EU kunnen nemen om Togo te steunen. Ik ben blij dat de Commissie heeft toegezegd dat zij goed zal opletten. Mijn fractie wil echter weten: wat gaat zij doen? 
Michael Gahler (PPE-DE ),
   . - Mijnheer de Voorzitter, op 21 april kwam in Bamako in Mali, in de buurt van de grens met Togo, de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU bijeen. We hebben drie dagen voor de verkiezingen een zeer fel debat gevoerd over de situatie in Togo. Helaas stonden de Europeanen, die vonden dat het daar niet eerlijk toeging, tegenover de meeste andere aanwezigen, met name de Afrikaanse afgevaardigden, die deze opvatting van de hand wezen: zij vonden dat wij al van onvrije en oneerlijke verkiezingen spraken nog voordat ze waren gehouden.
Helaas hadden wij gelijk, want al voor de verkiezingen werd duidelijk dat de afspraak die met de hulp van de Ecowas – de regionale economische organisatie in West-Afrika – was gemaakt, niet werd nagekomen, namelijk dat oppositiepartijen bij de voorbereiding van de verkiezingen zouden worden betrokken. Opeens kwamen er wel een miljoen onvoorziene kiezers boven water. Ook de verstrekking van oproepingskaarten was erg ondoorzichtig en kiezerslijsten werden niet of nauwelijks gecontroleerd. Vervolgens kwam het tot gewelddadige schermutselingen.
Wij vragen nadrukkelijk van de regering van Togo, die hiervoor de volle verantwoordelijkheid draagt, dat ze met alle partijen naar de onderhandelingstafel terugkeert. We verlangen dat de regering degenen die tot geweld aanzetten, gevangenzet. Naar onze opvatting kunnen de verkiezingen zoals wij die daar hebben gezien, niet als rechtvaardiging gelden voor het hervatten van de samenwerking tussen de Europese Unie en Togo. Dat is onder deze omstandigheden niet mogelijk.
Daarom willen wij dat de Commissie duidelijk kenbaar maakt hoe Togo zich in de komende tijd moet gedragen, zodat daar over onze opstelling geen enkele twijfel kan rijzen. 
Ioannis Varvitsiotis,
    Mijnheer de Voorzitter, die smalle strook grond op de westkust van Afrika is al jarenlang onderwerp van kritiek door de internationale gemeenschap, omdat de mensenrechten daar stelselmatig worden geschonden en er anomalieën zijn in het politieke bestuur van het land.
Ofschoon formeel gesproken de politieke partijen in 1991 werden gelegaliseerd en er sedert 1992 een grondwet is, stellen internationale organisaties – de Verenigde Naties, de Economische Gemeenschap van West-Afrikaanse staten en de Afrikaanse Unie - de stelselmatige schending van de mensenrechten aan de kaak.
Inderdaad zijn de schendingen van de mensenrechten in dit deel van de wereld geen recent verschijnsel. Deze doen zich al jaren voor. Achtendertig jaar lang werd het land geregeerd door een dictator, door een president die na zijn dood werd opgevolgd door zijn zoon, die tijdens de recente verkiezingen tot president werd verkozen.
De uitslag van de verkiezingen is natuurlijk het resultaat van geknoei. Dit wordt mijns inziens door niemand betwist, en dat was ook de reden waarom een golf van ongebreideld geweld uitbarstte. Reeds meer dan honderd mensen hebben daardoor het leven verloren en 18 500 mensen werden gedwongen te vluchten naar buurlanden.
De Europese Unie roept terecht alle politieke krachten en instellingen op om blijk te geven van verantwoordelijkheidbesef en de mensenrechten volledig te eerbiedigen. In ieder geval moeten de tweeëntwintig verplichtingen worden nagekomen die de regering van Togo is aangegaan en waar het zijn handtekening onder heeft gezet tijdens het overleg dat op grond van artikel 96 van de Overeenkomst van Cotonou werd gevoerd over het vraagstuk van de eerbiediging van de mensenrechten.
Ik geef volledige steun aan de vandaag ingediende ontwerpresolutie, waarin onder meer staat dat alle lidstaten van de Europese Unie eensgezind moeten optreden en dat verklaringen moeten worden vermeden die niet echt nuttig zijn en enkel reacties teweeg brengen in dat gebied. 
Marios Matsakis,
   .  Mijnheer de Voorzitter, bij de presidentsverkiezingen die op 24 april in Togo zijn gehouden, hebben zich ernstige onregelmatigheden voorgedaan. Als gevolg daarvan zijn er gevechten uitgebroken, waarbij velen zijn gedood of gewond geraakt. Bovendien hebben duizenden mensen uit vrees voor hun leven hun toevlucht gezocht in de buurlanden Benin en Ghana.
Togo heeft in het verleden meerdere malen te kampen gehad met verkiezingsgeweld doordat de vorige dictator-president, de vader van de huidige president, bij herhaling de verkiezingsuitslag heeft vervalst. Volgens Amnesty International zijn tijdens de verkiezingen van 1998 honderden aanhangers van de oppositie door veiligheidstroepen vermoord. Aanhangers van de oppositie zeggen dat er ook nu weer sprake is van soortgelijk geweld door de veiligheidstroepen.
Er moet een eind moet komen aan de huidige escalatie van het geweld in dat land en er moet worden voorkomen dat soortgelijke afschuwelijke gebeurtenissen zich opnieuw zullen voordoen. Daarom sluiten wij ons aan bij diegenen die oproepen tot onder andere de instelling van een regering van nationale eenheid in Togo en tot een snelle uitvoering van constitutionele en electorale hervormingen. 
Luca Romagnoli (NI ).
   - Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, het engagement en het optreden van de Europese Unie - en van met name de Commissie en de Raad - moet erop gericht zijn regeringen die zich schuldig maken aan usurpatie aan de kaak te stellen. Daarbij moet eventuele inmenging van buitenaf worden vastgesteld. Ook moet de Unie zich inzetten voor de annulering van de schuld aan het Internationaal Monetair Fonds en de Wereldbank, met name via de ondersteuning van de internationale handel door middel van billijkheid en solidariteit.
Bovendien zouden de lidstaten, in plaats van hulp te sturen en de ontwikkelingssteun over te laten aan de NGO’s, zich rechtstreeks moeten inzetten voor opleiding ter plekke en een betere landbouwexploitatie, via de export van Europese technologie en expertise. De Unie zou bijvoorbeeld rechtstreeks technische teams kunnen organiseren, bestaande uit jonge academici en ervaren gepensioneerden, gespecialiseerd in de aanleg van infrastructuur, de verwerkende industrie in de landbouw- en levensmiddelensector, en in andere, voor de ontwikkeling van Togo en soortgelijke landen hoe dan ook fundamentele sectoren. Wij zullen voor de resolutie stemmen. 
Stavros Dimas,
   .  Mijnheer de Voorzitter, de presidentsverkiezingen die op 24 april van dit jaar in Togo zijn gehouden, hebben tot ernstige verdeeldheid geleid, met beschuldigingen van verkiezingsfraude en geweld. De Commissie heeft de rellen en het geweld tegen burgers die volgden op de bekendmaking van de voorlopige verkiezingsuitslag, in krachtige bewoordingen veroordeeld. Deze rellen hebben volgens de berichten geresulteerd in 50 doden en 300 gewonden. Het geweld en het brute optreden van strijdkrachten hebben er ook toe geleid dat 23 000 Togolezen hun toevlucht hebben gezocht in de buurlanden Benin en Ghana.
Door de zeer korte termijn waarop de verkiezingen moesten worden gehouden, namelijk binnen zestig dagen na de dood van president Eyadema, heeft de Europese Unie geen kans gezien een verkiezingswaarnemingsmissie te sturen die aan onze gebruikelijke normen voor dergelijke missies voldeed. De Europese Unie heeft zich niet uitgelaten over de eerlijkheid en transparantie van de stemming. Wel moeten wij vaststellen dat zich tijdens de voorbereidingen van de verkiezingen veel problemen hebben voorgedaan en dat de verkiezingswaarnemingsmissie van Ecowas melding heeft gemaakt van onregelmatigheden op de verkiezingsdag zelf.
Wij zijn van mening dat het op dit moment prioriteit nummer één is de rust en de stabiliteit in het land te doen wederkeren en verder geweld te voorkomen. Om dit te bereiken, vinden wij het voor alles van belang dat de 22 verbintenissen die de regering is aangegaan in het kader van het overleg krachtens artikel 96 van de Overeenkomst van Cotonou, worden nagekomen. Deze verbintenissen betreffen onder meer de eerbiediging van de mensenrechten en de fundamentele vrijheden, met name de pers- en mediavrijheid, en een werkelijke politieke dialoog met alle politieke hoofdrolspelers in Togo, met het oog op de voorbereiding van de komende nationale parlementsverkiezingen.
Wij zijn ervan overtuigd dat het land, als deze 22 verbintenissen daadwerkelijk worden nagekomen, en wel onder streng toezicht van zowel de Europese Unie als de internationale gemeenschap, zal kunnen toegroeien naar nationale verzoening en democratische ontwikkeling.
Tot slot wil ik u en de heer Smith verzekeren dat wij niet alleen maar goed zullen opletten. Wij hebben echter besloten dat de voorwaarden voor hervatting van de samenwerking zoals die door het Raadsbesluit van 14 november 2004 zijn vastgesteld, nog steeds gelden. Van een dergelijke hervatting kan alleen sprake zijn indien de genoemde 22 verbintenissen inderdaad worden nagekomen. Preciezer gezegd, volledige hervatting is pas mogelijk wanneer er vrije, eerlijke en transparante parlementsverkiezingen hebben plaatsgevonden in een door alle partijen aanvaard verkiezingskader. De Commissie is bereid aan dergelijke verkiezingen haar te steun te verlenen, met inbegrip van het zenden van een verkiezingswaarnemingsmissie van de Europese Unie.
De Voorzitter.
    Het debat is gesloten.
De stemming vindt aansluitend op de debatten plaats. 
De Voorzitter.
    Aan de orde is de gecombineerde behandeling van zes ontwerpresoluties over schending van de mensenrechten en de democratie in de Republiek Mari El in de Russische Federatie.(1) 
Gyula Hegyi (PSE ),
   .  Mijnheer de Voorzitter, als ik spreek over de problemen van de Mari-minderheid in Rusland, is het niet mijn bedoeling om weer eens met de beschuldigende vinger in de richting van de Russische autoriteiten te wijzen. Rusland is geen lid van onze Gemeenschap. Men zou kunnen zeggen dat het land ook zonder mijn kritiek al meer dan genoeg problemen heeft. De situatie van de Russische minderheid in sommige Europese landen is ook zorgwekkend - misschien kunnen wij het daar in de toekomst ook nog eens over hebben. Vanmiddag spreken we echter over een klein Finoegrisch volk ergens in dat enorme Rusland.
Er leven zo’n 750 000 Mari in de Republiek Mari El in de Russische Federatie. De autonome Republiek is naar hen genoemd, maar op de een of andere manier zijn zij een minderheid geworden in hun eigen land. In een land waar eerlijke rechten gelden, is dat geen probleem, maar daar is in de kleine Republiek Mari El geen sprake van. De Russisch sprekende meerderheid heeft een Russische president gekozen, en niet de Mari kandidaat en dat is heel begrijpelijk. Deze herkozen president lijkt echter een ondemocratische en keiharde strijd te voeren tegen de oppositie in zijn land, en via hen tegen de hele Mari-gemeenschap.
Oppositiekranten van de Mari kunnen alleen buiten de Republiek worden gedrukt. Journalisten en intellectuelen die de oppositie steunen, zijn vele malen gemolesteerd; sommigen van hen zijn vermoord. Het onderwijs in de minderheidstaal wordt door de lokale autoriteiten ernstig gedwarsboomd. Wij moeten dit soort antidemocratische gruweldaden altijd veroordelen, maar in het geval van een klein volk vormen aanvallen op nationale basisinstellingen, zoals scholen en media, een regelrechte bedreiging voor het voortbestaan van dat volk. Daarom veroordelen wij het geweld tegen de Mari-minderheid in Rusland. Dat is ook de reden dat wij de Russische regering vragen de minderheden in Rusland net zo te behandelen als zij zelf zou willen dat de Russische minderheden elders in Europa worden behandeld.
Ik denk dat dit de eerste keer is dat de naam van het Mari-volk hier in het Europees Parlement wordt genoemd. Ik heet hen hier van harte welkom, als Europeaan en ook als Finoegrische broeder uit Hongarije. Ik wens hun het allerbeste toe. Zij moeten weten dat ieder volk, klein of groot, binnen of buiten Europa, recht heeft op hetzelfde respect en dezelfde rechten. Ik hoop dat onze Russische partners ook begrijpen dat iedere minderheid – Russen buiten Rusland en niet-Russen binnen Rusland – evenveel recht heeft om haar identiteit, cultuur en taalkundig erfgoed in stand te houden. 
Esko Seppänen (GUE/NGL ),
    Mijnheer de Voorzitter, veel volken hebben dezelfde taalkundige wortels. Het respect voor de eigen moedertaal houdt daarmee verband. Bovendien schept het gebruik van de eigen taal een gevoel van veiligheid. De eigen taal is het fundament van de eigen cultuur. Cultuur is taalgebonden en taal is cultuurgebonden.
Bepaalde gebeurtenissen in de regio Mari El in Rusland hebben ervoor gezorgd dat wij, als taalverwanten van de Finoegrische Mari, onze aandacht richten op de positie van de minderheden en minderheidstalen in Rusland. Het is ook een kwestie van democratie. Democratie bestaat niet alleen uit verkiezingen. Democratie betekent ook samenwerking en de mogelijkheid de eigen taal te gebruiken. De gebeurtenissen die in Mari El hebben plaatsgevonden, waarbij duidelijk sprake was van geweld en schendingen van de mensenrechten, moeten worden onderworpen aan een strafrechtelijk onderzoek ter plaatse. Dat vergroot de geloofwaardigheid van Rusland als rechtsstaat.
In de Europese Unie zijn drie Finoegrische natiestaten en daarnaast zijn er in Rusland drie miljoen mensen die de Finoegrische volken vertegenwoordigen. In Europa zijn zeven landen met minder inwoners dan het aantal Finoegrische volken in Rusland. De vertegenwoordigers van de Finoegrische volken in Rusland zijn echter verspreid over veel regio's in het grote land.
In dit verband kunnen wij veel meer in het algemeen spreken over het veiligstellen van de positie van minderheden en minderheidstalen in Rusland. Wij hopen dat de Russische overheid meer dan nu steun zal geven aan schoolbezoek en studie in de eigen taal. Culturele en taalkundige diversiteit is een bron van grote rijkdom in Rusland en wij hopen dat die beter en meer wordt benut dan nu het geval is. 
Sepp Kusstatscher (Verts/ALE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, namens De Groenen wil ik kort ons standpunt ten aanzien van de voorliggende ontwerpresolutie uiteenzetten. Ik ben blij dat er over deze kwestie een duidelijke, eensgezinde en partijoverstijgende uitspraak wordt gedaan.
Als het om democratische grondrechten, om burgerrechten en minderheidsrechten gaat, mag er geen vals beroep op het staatsbelang of op economische belangen worden gedaan. Ik kom uit Zuid-Tirol, een regio met etnische minderheden die in vergelijking met veel andere regio’s tegenwoordig een zeer bevoorrechte positie heeft. Juist nu, op de zestigste verjaardag van de bevrijding van het fascisme en het nationaal-socialisme, halen wij ons weer voor de geest hoe de staat met de klassieke middelen van repressie minderheden heeft gediscrimineerd: het verbieden van de politieke oppositie, aanvallen op de media door intimidatie van journalisten, benadeling van degenen die de nationale taal niet spreken, het verbieden van onderwijs in de moedertaal, passiviteit van de rechtbanken tegenover dit soort onrecht, enzovoort.
Het zijn altijd dezelfde repressieve middelen die de staatsmacht tegen minderheden gebruikt. Solidariteit van buitenaf is dan erg belangrijk. Ik juich het daarom ten zeerste toe wanneer er vandaag vanuit dit Parlement een kreet van verontwaardiging opklinkt tegen de russificatie van de Republiek Mari El. De kleine minderheid die de Mari-taal spreekt, heeft internationale solidariteit hard nodig. 
István Szent-Iványi (ALDE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, het tsaristische Rusland had als bijnaam de gevangenis der volkeren, en de Sovjet-Unie werd de goelag der volkeren genoemd. Helaas heeft de val van het communisme niet geleid tot vrijheid, noch tot het toekennen van rechten aan de kleine volkeren van Rusland. Tijdens een conferentie die eind vorige week plaatsvond zei Vladimir Kozlov, een van de huidige oppositieleiders, dat er in de Republiek Mari El zonder meer sprake is van etnische zuiveringen, voornamelijk in het bestuur. Hiermee wordt openlijk de ondergang van de autonome Republiek Mari El nagestreefd. Zijn verklaring komt niet als een verrassing, aangezien de huidige president van de Republiek Mari El een Russisch staatsburger is, de in Moskou geboren Leonid Markelov, die niet eens de taal van de streek spreekt. Gedurende zijn presidentschap zijn er regelmatig aanvallen geweest op de vrije pers en zijn oppositieleiders en journalisten in elkaar geslagen. Het gaat onder meer om de oppositiekandidaat Mihail Dolgov, een inwoner van Mari El, tegen wie grof geweld is gebruikt. Overigens is in nog geen enkele van deze zaken een gerechtelijke uitspraak gedaan. Scholen waar in het Mari wordt lesgegeven worden gesloten, en onderwijs in het Mari is alleen toegestaan in de laagste klassen van het basisonderwijs. Alleen Russen worden bruikbaar geacht in het bestuur. Alles wijst erop dat de rechten van deze minderheid ernstig worden ingeperkt.
Eergisteren is er met veel ceremonieel een overeenkomst – ook wel actieplan genoemd – gesloten tussen de EU en Rusland. Eindelijk hebben we de mogelijkheid rechtstreekse ondersteuning te bieden aan de mensen die er wonen, in plaats van alleen maar de Russische praktijken te veroordelen. Dit actieplan stelt ons in staat samen te werken op het vlak van de rechten van minderheden, dat wil zeggen ten aanzien van het bevorderen van het gebruik van minderheidstalen, het behoud van culturen, de publicatie van schoolboeken, het stimuleren van uitwisselings- en wetenschappelijke programma’s, en studiebeurzen, en het ondersteunen van onafhankelijke media en onderwijs in de moedertaal. Dit actieplan stimuleert verder de versterking van een onafhankelijk en onbevooroordeeld rechtsstelsel. We moeten Rusland dan ook helpen de schuldigen voor de rechter te brengen, zodat ook in de Republiek Mari El uiteindelijk orde en veiligheid zullen heersen. Daarom wil ik de Commissie en de Raad verzoeken vastberaden op te treden en specifieke programma’s te ontwikkelen ter bescherming van de achtergestelde Mari-minderheid, op basis van de nieuwe overeenkomst. 
Marcin Libicki (UEN ),
    Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, wij bespreken thans een gevoelig onderwerp, namelijk het leven en de tragedie van een klein en, laten wij er geen doekjes om winden, door Rusland onderworpen volk.
Sinds de zestiende eeuw kende de expansie van Rusland een ander karakter dan die van de koloniale mogendheden. De koloniale mogendheden verwierven de macht in verschillende delen van de wereld zonder dat het de bedoeling was dat die gebieden volledig met het moederland zouden integreren en hun culturele en nationale identiteit en hun taal zouden verliezen. Rusland heeft zich anders ontwikkeld. Rusland besloot alle veroverde gebieden onmiddellijk te russificeren, waarbij de bevolking haar identiteit, godsdienst en taal werd afgenomen.
In de negentiende eeuw hebben de Polen deze aanpak van Rusland op buitengewoon pijnlijke wijze aan den lijve ondervonden. Hierbij ging het er in de regel wreed aan toe. Tienduizenden, honderdduizenden mensen werden weggevoerd. Soms werden mensen ertoe overgehaald om te vertrekken, maar meestal werden zij er met geweld toe gedwongen. Hun plaats werd vervolgens ingenomen door Russen. Dit proces kwam in een stroomversnelling tijdens het communistische bewind na de zogenaamde Oktoberrevolutie. Rusland begon alle gebieden die het beheerste te russificeren. Een van de slachtoffers van Rusland was het kleine Finoegrische volk waar wij thans over spreken, namelijk de Republiek Mari El. De Russen zijn hiernaartoe getrokken en tegenwoordig wordt deze kleine republiek volledig door Russen beheerst, terwijl de oorspronkelijke Finoegrische inwoners gemarginaliseerd zijn en een onderdrukte minderheid vormen.
Dames en heren, er bestaat een vergelijkbare situatie in de gebieden die zich van Rusland hebben bevrijd en waar weliswaar geen Russische meerderheid bestaat, maar wel een grote minderheid die zich in het geheel niet beschouwt als een onderdeel van de landen waar de autochtone bevolking nog de meerderheid vormt. Dit is het geval in Litouwen, Letland en Estland, waar de Russische minderheid vandaag invloed wil verwerven, tegen het belang van de staat waarin zij wonen. Het volstaat om in deze landen een krant open te slaan om vast te stellen dat deze Russische bevolking vijandig tegenover de landen staat waar zij wonen. Vaak eisen deze mensen rechten waarvan wij onder andere omstandigheden zouden zeggen dat die hun toekomen, maar dan wel onder voorwaarde dat zij enigszins loyaal zijn tegenover het land waar zij wonen.
In de Republiek Mari El is de toestand nog erger. Russen vormen er tegenwoordig de meerderheid en de oorspronkelijke bevolking is een onderdrukte minderheid geworden. Journalisten worden vermoord, er is een gebrek aan scholen en opleidingsmogelijkheden en iedereen die het voor de Finoegrische bevolking opneemt, krijgt met repressie te maken.
Dames en heren, wij moeten het recht van de oorspronkelijke bewoners afwegen tegen het recht van de democratische meerderheid. Het mag toch niet zo zijn dat de democratische meerderheid, in feite een meerderheid van bezetters, de autochtone minderheid tiranniseert en onderdrukt. 
Tunne Kelam (PPE-DE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, het verheugt mij bijzonder dat praktisch alle politieke fracties in dit Parlement de handen ineen hebben geslagen om dit bijzonder ernstige en zorgwekkende probleem aan te pakken.
In de Russische Federatie leven negentien verschillende volken van de Finoegrische taalfamilie, in totaal 2,7 miljoen mensen. Allemaal vormen zij minderheden in hun respectievelijke autonome republieken. Al deze minderheden worden ernstig belemmerd in de praktische uitoefening van hun culturele en onderwijsrechten. Zo wordt er bijvoorbeeld op slechts een aantal basisscholen onderwijs in de Mari-taal gegeven, zodat slechts ongeveer 20 procent van de kinderen onderwijs in de moedertaal kan krijgen. Er worden praktisch geen schoolboeken uitgegeven in het Mari. Hierdoor dreigt de linguïstische identiteit van de Mari langzaam te verdwijnen.
Ook de politieke ontwikkelingen in de Republiek Mari El baren mij zorgen. Afgelopen december is de president van de republiek, Leonid Markelov, herkozen. Hij wordt beschouwd als een politicus die sterk pro-Moskou-gezind is en niets moet hebben van culturele autonomie van de inheemse bevolking. Toen de door Mari gedomineerde oppositie, onder leiding van de heer Vladimir Kozlov, haar twijfels uitte over de eerlijkheid van de verkiezingsuitslag, werd de heer Kozlov bruut in elkaar geslagen. Nog steeds is er geen bevredigend onderzoek ingesteld naar deze daad van geweld. Alarmerend is ook dat onafhankelijke journalisten al lange tijd worden lastiggevallen; in 2001 zijn drie van hen vermoord, vele anderen zijn geïntimideerd en hun kranten zijn gedwongen te sluiten.
Ook zijn als gevolg van de recente verkiezingen verscheidene Mari schooldirecteuren en ambtenaren met een Mari achtergrond, ontslagen. Schooldirecteuren werden gedwongen een verklaring te geven voor het feit dat de mensen in hun gebied voor de oppositiekandidaat hadden gestemd.
Een groot aantal leden van het Europees Parlement heeft zijn handtekening gezet onder een oproep ter ondersteuning van de culturele rechten van het Mari-volk. Deze oproep is al door bijna 10 000 mensen ondertekend. Met onze resolutie willen wij een beroep doen op de Russische autoriteiten om hun verplichtingen krachtens de internationale wetten na te komen en “kwalitatief hoogstaand onderwijs in de moedertaal op alle niveaus te verstrekken, waarmee dient te worden gegarandeerd dat de Mari-taal en het Russisch in de republiek op voet van gelijkheid worden behandeld.” 
György Schöpflin,
   – Mijnheer de Voorzitter, zowel Rusland als zijn voorganger, de Sovjet-Unie, hebben een beleid van homogenisering gevoerd: het idee van Russische autoriteit heeft altijd op gespannen voet gestaan met diversiteit. In de loop van hun geschiedenis hebben de Mari zich over het algemeen met succes verzet tegen assimilatie, en zij hebben op effectieve wijze gestreden voor het behoud van hun eigen taal en identiteit. Na de val van de Sovjet-Unie, zag de situatie er in de Republiek Mari El veelbelovend uit. Die periode duurde echter maar kort, acht tot negen jaar misschien, want toen kwam Rusland met een nieuw antidiversiteitsbeleid.
De hoop van de Mari op het verwerven van dezelfde rechten als de Russen werd de grond ingeboord. Het Mari is verbannen uit het publieke domein, het onderwijs en de media, en Mari-activisten worden lastig gevallen, in elkaar geslagen en gedwongen de Republiek Mari El te verlaten. Hoewel het absoluut noodzakelijk is dat het centrale gezag ingrijpt, lijkt dit totaal niet te gebeuren. Onwetendheid of de stilzwijgende instemming met de anti-Mari-campagne overheerst. De druk op de Mari is het afgelopen jaar aanzienlijk toegenomen. Het doel van dit voorstel is een veelzijdig signaal af te geven om, op de eerste plaats, Moskou eraan te herinneren dat het zich ertoe verbonden heeft de culturele diversiteit van zijn minderheden te behoeden in plaats van hen te verdrijven. Op de tweede plaats is dit signaal ook bedoeld voor de in Mari El wonende Russische elite om hun eraan te herinneren dat het onmogelijk is om in de 21e eeuw een minderheid te onderdrukken zonder dat dit wordt opgemerkt. Op de derde plaats is het een signaal aan de Mari om hun ervan te verzekeren dat het Europese publiek hun problemen aandachtig volgt, en bereid is hun zaak te steunen. 
Marianne Mikko (PSE ).
   – Dames en heren, het debat van vandaag leent zich ervoor Vladimir Lenin aan te halen. Lenin verwees naar het tsaristische Rusland als een gevangenis der volkeren, hoewel de Sovjet-Unie in dit opzicht geen haar beter was dan het tsaristische Rusland. De woorden van Lenin zijn vandaag de dag nog altijd actueel, aangezien het Kremlin, dat het centrale gezag versterkt en nationalisme aanwakkert, geen eerbied heeft voor minderheden.
Vreemdelingenhaat heeft in Rusland de vorm aangenomen van fascistische knokploegen. Dit is met name gevaarlijk omdat een vijfde van de bevolking in het land van niet-Slavische afkomst is. Het vervolgen en vermoorden van niet-Russische journalisten is buitengewoon verontrustend. Daarin wordt de wens van Vladimir Poetin om de onafhankelijke media te onderdrukken gepaard aan etnische discriminatie.
Het feit dat deze fascistische aanvallen al jarenlang ongestraft plaatsvinden, bewijst dat de autoriteiten de aanvallen op de Mari-minderheid ondersteunen. In onze samenwerking met Moskou mogen we de situatie van de etnische minderheden in Rusland niet door de vingers zien. In zijn toespraken heeft de Russische president Vladimir Poetin het vaak over zijn inzet voor een Europese politiek. Het beleid dat Rusland voert ten aanzien van zijn etnische minderheden bevestigt echter nogmaals dat de woorden van president Poetin verschillen van zijn daden.
Sinds de Tweede Wereldoorlog is het aantal etnische conflicten in Europa afgenomen. Wij eerbiedigen culturele diversiteit, en streven naar de bescherming en ondersteuning van uiteenlopende culturele tradities. Een op Europa georiënteerd Rusland zou, net als Europa, moeten inzien dat culturele diversiteit een van de sterke punten van Rusland is, in plaats van een gevaar. Helaas zien we echter het tegenovergestelde gebeuren. Daarom moeten de vertegenwoordigers van de Europese Unie, tijdens hun politieke beraadslagingen met Rusland, de bescherming van etnische minderheden in Rusland onomwonden aan de orde stellen.
In Rusland wonen in totaal 28 miljoen mensen die behoren tot etnische minderheden. Vier miljoen van hen spreken Finoegrische talen. Er worden per jaar slechts ongeveer twintig boeken gepubliceerd in het Mordvin, een taal die door naar schatting een miljoen mensen gesproken wordt; er is geen enkele krant die in deze taal verschijnt en het Mordvin wordt ook nergens op school onderwezen. De situatie van het Mari is iets beter, maar het aantal publicaties neemt snel af, en ook het gebrek aan middelbaar en hoger onderwijs in het Mari eist zijn tol.
Een Europese benadering betekent niet alleen dat Rusland een einde moet maken aan de aanvallen op de etnische oppositie. Het betekent ook dat de Russische regering het behoud van de talen en culturen van etnische minderheden moet ondersteunen door middel van wetgeving en andere maatregelen. Op dit moment is dit nog een droombeeld, maar de Europese landen hebben de verantwoordelijkheid de verwezenlijking van dit droombeeld te ondersteunen, en er zonodig voor te vechten.
Dank u zeer. 
Urszula Krupa,
    Het debat over de schending van de rechten van de mens en de democratie betreft thans de Republiek Mari El in de Russische Federatie. Helaas is deze republiek alleen in naam het land van de Mari. De Republiek Mari El is namelijk een van de vele landen en volkeren die door Rusland zijn onderworpen en ingelijfd en net zoals de Armeniërs, de Tsjetsjenen en vele anderen, sinds jaar en dag voor het behoud van hun identiteit en onafhankelijkheid strijden. Hoewel de Mari ASSR zich in 1990 soeverein verklaarde, verslechtert de situatie helaas in het land. Het volk, dat uit de Russische en de Poolse literatuur bekend is als de Tsjeremis, spreekt een taal die tot de Finoegrische talengroep behoort. De bevolking is veelvuldig het slachtoffer geweest van onderdrukking, met name in de stalinistische tijd, toen de brigades van de Komsomol hun heilige bosjes uitrukten en de Mari naar Siberië werden verbannen. Dit is de reden dat thans slechts de helft van de Mari in de Republiek Mari El woont. De rest is verspreid over Rusland en onder dwang gerussificeerd.
Aan het hoofd van de republiek staat een op omstreden manier verkozen president, die zich niet met dit volk identificeert. President Markelov is geboren in Moskou, spreekt zelfs de Mari-taal niet en beperkt systematisch de rechten van dit volk, waaronder in het bijzonder de vrijheid van meningsuiting. Personen die tot de Mari-minderheid behoren ondervinden grote moeilijkheden bij het verkrijgen van onderwijs in hun moedertaal, scholen worden gesloten en er is een gebrek aan scholen en onderwijsinstellingen. Ambtenaren die tot de Mari-minderheid behoren worden ontslagen, onafhankelijke journalisten worden vervolgd, evenals de onafhankelijke particuliere media. Daarom zoeken de Mari niet alleen steun in Finoegrische landen zoals Finland en Estland, waarmee zij in veel opzichten cultureel verwant zijn, maar ook in het Europees Parlement.
De Mari hebben recht op soevereiniteit, onafhankelijkheid en het behoud van hun identiteit, net zoals andere landen en volkeren die naar onafhankelijkheid streven, of dat nu in de voormalige Sovjet-Unie is of elders in de wereld. Wij verzetten ons dan ook tegen de onderdrukking, de pogingen om de identiteit van een volk uit te wissen en de schendingen van de mensenrechten in deze republiek. Weliswaar levert de geschiedenis vele voorbeelden van de geestkracht en overlevingskracht van bezette naties die vaak met succes werden bekroond, maar dit succes werd veelal betaald met het lijden en de dood van tallozen. In dit verband wil ik de woorden van de onlangs overleden heilige vader Johannes Paulus II aanhalen, die heeft gezegd dat een volk zich nooit ten koste van een ander volk mag ontwikkelen, dat wil zeggen ten koste van de onderwerping, verovering, knechting en uitbuiting van een ander volk
Wanneer verschillende landen en volkeren worden gedwongen onder een regering te leven, vormt dat vroeg of laat altijd een gevaar voor de vrede en worden mensen aangezet om te strijden voor hun onafhankelijkheid en soevereiniteit. Laat dit een waarschuwing zijn voor de zich vormende supermacht die de Europese Unie is. 
Ryszard Czarnecki (NI ).
    Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, Europese normen zouden overal in Europa moeten worden nageleefd, ook in Rusland. Een van deze normen is het recht om de eigen taal te gebruiken, de culturele identiteit te bewaren en de eigen cultuur te bevorderen, zelfs als het de taal en de cultuur van een klein volk betreft.
Vier jaar en twee dagen geleden heeft Rusland het Europees Handvest van regionale of minderheidstalen ondertekend. Het is dus geenszins onredelijk om Rusland op te roepen de Mari-taal, die immers officieel erkend is als de taal van de Republiek Mari El, te respecteren. Dit is in het bijzonder van belang in het middelbaar onderwijs en op universiteiten, waar het Mari momenteel niet geëerbiedigd wordt. De repressie tegenover schooldirecteuren en journalisten die de soevereiniteit van dit kleine volk verdedigen, is in dit verband verontrustend.
Wij willen Rusland niet de les lezen. Wij willen met Rusland samenwerken, maar wij mogen niet doof en blind zijn voor de schendingen van de mensenrechten, waar ook in Europa. Wij mogen de mensenrechten en de minderhedenrechten niet offeren op het altaar van de samenwerking met Moskou. 
Stavros Dimas,
    Mijnheer de Voorzitter, de Commissie is zich algemeen bewust van de situatie van de Finoegrische autochtone bevolkingen, zoals de Mari. Wij kennen eveneens de problemen die enkele leden van het Europees Parlement noemden in verband met de behandeling van de Mari, waarover wij ook vandaag hebben horen spreken. Het gaat daarbij meer specifiek om de taal van de Mari in de scholen, het intimideren van media en de recente presidentiële verkiezingen van december 2004.
De Commissie is van mening dat de gemeenschappelijke waarden, met inbegrip van de eerbiediging van de mensenrechten, de hoeksteen vormen van de betrekkingen met Rusland. Tijdens de Top EU-Rusland van november 2004 in Den Haag hebben president Poetin en voorzitter Barroso afgesproken dat er geregeld overleg gevoerd zou worden tussen de Europese Unie en Rusland over de mensenrechten en de rechten van de minderheden, evenals over de fundamentele vrijheden.
De Commissie is van plan dit overleg aan te grijpen om een open en opbouwende dialoog met Rusland te voeren over alle relevante vraagstukken.
De eerste overlegronde heeft op 1 mei 2005 plaatsgevonden in Luxemburg. Tijdens deze ontmoeting werden bepaalde vraagstukken onderzocht, waaronder de situatie van de mensenrechten, de rechten van personen die tot een minderheid behoren en de fundamentele vrijheden in de Russische Federatie en de Europese Unie.
Wij gaan eveneens over tot een opbouwende uitwisseling van inlichtingen over vraagstukken die verband houden met de samenwerking ten behoeve van de mensenrechten in de internationale fora en met name in de Mensenrechtencommissie van de Verenigde Naties, de Raad van Europa en de OVSE.
De Commissie is van mening dat dit overleg met Rusland het geëigende kader is voor meer gedetailleerde besprekingen met de Russische autoriteiten over de situatie van de Mari.
Daarvoor is echter meer informatie nodig, en bijgevolg zijn de gegevens en analyses van leden van het Parlement welkom.
Tot slot wil ik u nog mededelen dat de volgende overlegronde met Rusland over de mensenrechten en de rechten van personen die tot een minderheid behoren, evenals over de fundamentele vrijheden, waarschijnlijk tijdens het tweede semester van 2005 onder voorzitterschap van het Verenigd Koninkrijk zal plaatsvinden. 
De Voorzitter.
    Het debat is gesloten.
De stemming vindt aansluitend op de debatten plaats. 
De Voorzitter.
    Aan de orde is de gecombineerde behandeling van zes ontwerpresoluties over Birma/Myanmar.(1) 
Lidia Joanna Geringer de Oedenberg (PSE ),
    De situatie van de schending van de mensenrechten in Myanmar is voor de internationale gemeenschap onaanvaardbaar.
In de loop van de veertig jaar militair bewind, waarin het land gedwongen werd de zogenaamde “Birmese weg naar het socialisme” te volgen, is Birma, dat een van de rijkste landen van Zuidoost-Azië was en het hoogste onderwijsniveau had, een van de armste landen geworden. De Birmese generaals die aan het hoofd staan van een van de ergste dictaturen ter wereld, weerstaan de afgelopen tien jaar elke druk van de internationale gemeenschap. In het bijzonder moeten wij de strijd van de Birmese generaals tegen de oppositie veroordelen, waarbij het Birmese leger chemische wapens inzet, er geen sprake is van enige samenwerking met internationale organisaties, etnische minderheden worden onderdrukt en politieke arrestaties plaatsvinden. Het is algemeen bekend dat politieke gevangenen, waarvan er ongeveer 1 300 zijn, tijdens hun verhoor worden gefolterd. Politieke processen worden niet in overeenstemming met de internationale rechtsnormen gevoerd. Dwangarbeid is aan de orde van de dag. Dagelijks zijn hier 800 000 inwoners van Myanmar het slachtoffer van. Bovendien wordt de vrijheid van meningsuiting van de burgers, het vrije verkeer, de vrijheid van informatie, vereniging en deelneming aan het politieke leven beperkt.
Het onderwijssysteem in Myanmar staat op instorten. Sinds 1988 zijn de universiteiten vaker gesloten dan geopend uit angst voor politiek engagement van de studenten. De helft van de overheidsbegroting wordt besteed aan het leger en de instandhouding van een leger van 400 000 man, hoewel het land niet in oorlog is. 77 000 kinderen worden gedwongen tot legerdienst, vaak al vanaf hun elfde levensjaar. Slechts een fractie van de begroting wordt uitgetrokken voor gezondheidszorg, die in een rampzalige toestand verkeert. Het ontbreekt aan elementaire geneesmiddelen en aan gekwalificeerd personeel. Voorts vormt de seksuele uitbuiting van jonge vrouwen, meisjes en kinderen van etnische minderheden een ernstig probleem.
Ik ben van mening dat we er in de huidige situatie maar op één manier voor kunnen zorgen dat het regime de noodzakelijke veranderingen begint door te voeren, namelijk door vastberaden sancties in te stellen tegen producten uit strategische sectoren die door het regime gemonopoliseerd zijn, bijvoorbeeld aardolie, aardgas, bosbouw-, mijnbouw- en visserijproducten, in combinatie met een diplomatiek initiatief van de VN. Op de Verenigde Naties en de Europese Unie rust de morele plicht om zich te mengen in de interne aangelegenheden van landen die de mensenrechten zo bruut schenden. 
Marios Matsakis (ALDE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, nog altijd heeft het Birmese volk ernstig te lijden van de zeer wrede onderdrukking door een autoritair militair bewind dat al heel lang aan de macht is. Duizenden politieke gevangenen worden mishandeld en gemarteld en krijgen geen toegang tot een advocaat en geen eerlijk proces. Birma heeft het schandelijke record van meer kindsoldaten dan welk ander land ter wereld ook.
Birma bezit ook het beschamende record dat het de enige 60-jarige winnares ter wereld van de Nobelprijs voor de Vrede gevangen houdt, namelijk mevrouw Aung San Suu Kyi. Op 19 juni 2005, haar 60e verjaardag, zal deze bijzondere dame in totaal 2 523 dagen in detentie hebben doorgebracht.
Het Birmese leger heeft zich schuldig gemaakt aan grove schendingen van de rechten van etnische minderheden, met inbegrip van standrechtelijke executies, martelingen en verkrachtingen. Naar schatting een miljoen mensen zijn ontheemd in eigen land en ettelijke honderdduizenden zijn naar buurlanden gevlucht. Georganiseerd geweld door soldaten tegen vrouwen, met inbegrip van jonge meisjes, in gebieden met interne conflicten is in Birma een bekende gruweldaad. Honderden gevallen daarvan zijn gedocumenteerd. In een hoog percentage van deze gevallen betrof het groepsverkrachtingen, vaak met de dood van het slachtoffer tot gevolg.
De ALDE-Fractie steunt al heel lang de inspanningen van mevrouw Suu Kyi voor democratie in haar land, en wij dringen aan op haar onmiddellijk vrijlating. Daarnaast pleit mijn fractie voor een grotere rol voor de Hoge Commissaris voor de vluchtelingen van de VN in de vluchtelingenkampen langs de grens tussen Thailand en Birma en voor de aanstelling van een permanente mensenrechtenexpert van de VN in het oosten van Birma, die een grondig onderzoek moet instellen naar schendingen van mensenrechten. Verder zal de ALDE-Fractie er bij de Europese Unie op blijven aandringen om iedere gelegenheid te baat te nemen om druk op de Birmese junta uit te oefenen teneinde de democratie in het land te herstellen. Wij steunen ook de toeristenboycot van Birma en wij zijn voor gerichte economische sancties tegen Birma, om zo bij te dragen aan een snelle democratische hervorming. 
Bernd Posselt (PPE-DE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, we zijn aan het einde gekomen van een week vol gedenkdagen en herdenkingen: zestig jaar geleden werd het nationaal-socialisme verslagen en Europa bevrijd, vijftien jaar geleden kwam er een einde aan het IJzeren Gordijn.
Wie destijds heeft gezwegen of met de onderdrukkers zelfs zaken heeft gedaan, komt er bij deze herdenkingen slecht vanaf. Daarom moeten we ons afvragen hoe het eens degenen zal vergaan die zich vandaag net zo opstellen. Het IJzeren Gordijn mag dan wel verdwenen zijn, maar het zogenaamde bamboegordijn dat de socialistische generaals rond Birma hebben opgetrokken, is er nog steeds. Daarachter spelen zich vreselijke taferelen af, van grove mensenrechtenschendingen jegens tienduizenden politieke gevangenen tot het doelgericht inzetten van gifgas tegen het volk van de Karen. Men probeert een volk met behulp van gas te vernietigen of op zijn minst te breken. Deze vreselijke gebeurtenissen spelen zich af in de 21e eeuw. Dat verplicht ons.
Er zijn twee punten die bijzondere aandacht verdienen. Ten eerste moeten we absoluut voorkomen dat Birma in 2006 het voorzitterschap van de ASEAN op zich neemt. De ASEAN lijkt op de Europese Unie in haar beginjaren: het is een samenwerkingsband zoals de EU, maar meer in economische dan in politieke zin. Het is echter een van onze belangrijkste partners en het zou onverdraaglijk zijn wanneer een zo moorddadig regime aan het hoofd van zo’n belangrijke partnerorganisatie zou staan.
In de tweede plaats moeten wij ons met alle politieke, economische en juridische middelen keren tegen degenen die met een dergelijk regime ook nog eens zonder scrupules zaken doen. Natuurlijk moet men zich altijd de vraag stellen wat de bevolking schaadt en wat de bevolking ten goede komt. Het is natuurlijk ook niet juist een land volledig te isoleren. Als de machthebbers zich echter door ons toedoen schaamteloos kunnen verrijken en als we hun alleen maar een paar papieren protesten tegen mensenrechtenschendingen voorhouden, dan ondermijnt dat de geloofwaardigheid van Europa. Daarom moeten we op onze woorden ook daden laten volgen.
Ik roep de Commissie op – en dat geldt ook voor de Raad – om zich tegenover Birma harder op te stellen. Het haalt niets uit wanneer we zo nu en dan protesteren. We moeten systematisch druk uitoefenen als we willen dat dit weerzinwekkende regime verdwijnt. 
Thomas Mann,
   . – Mijnheer de Voorzitter, afgelopen zaterdag explodeerden er bommen in winkelcentra, warenhuizen en een beursgebouw in Rangoon, de hoofdstad van Birma. Er vielen elf doden en meer dan honderdvijftig zwaargewonden. Namens de PPE-DE-Fractie veroordeel ik deze nieuwe daad van terreur. De aanslagen laten zien dat de situatie sinds ons debat in september 2004 op geen enkele wijze is verbeterd, maar dramatisch is verslechterd. Bernd Posselt en andere sprekers voor mij hebben daarop gewezen.
De veelvolkerenstaat Birma/Myanmar wordt sinds 1962 bijna onafgebroken door militairen geregeerd. Tot op heden staan ze het de winnaar van de verkiezingen van 1990, de Nationale Liga voor Democratie, niet toe regeringsverantwoordelijkheid te nemen. De nationale conventie vergadert zonder deelname van de democratisch gekozen afgevaardigden. In februari 2005 werden de leiders van een groot aantal oppositiepartijen en etnische groepen gearresteerd. De winnares van de Nobelprijs voor de vrede, Aung San Suu Kyi, staat nog altijd onder huisarrest, ondanks massale internationale protesten, waaronder ook herhaalde protesten van het Europees Parlement. De dwangarbeid heeft een dusdanige omvang aangenomen dat de Internationale Arbeidsorganisatie, de ILO, de EU-lidstaten heeft opgeroepen de betrekkingen met Birma te herzien.
Commissaris Dimas, tegen deze achtergrond begrijp ik de Commissie niet! Tijdens de Birma-dag 2005 presenteerde u een verslag waarin u een intensivering van de economische en sociale samenwerking met het regime in het vooruitzicht stelde. De EU is een gemeenschap van waarden, waarvan de bescherming van de mensenrechten en de democratie de belangrijkste zijn.
De EU moet een speciale gezant voor Birma benoemen om een tastbare bijdrage te kunnen leveren. De dialoog tussen de militaire junta en de beweging voor democratie moet eindelijk op gang komen. Etnische groepen en minderheden moeten eindelijk worden geaccepteerd. Humanitaire en sociale misstanden moeten uit de wereld worden geholpen. Alleen een duidelijke vooruitgang op deze gebieden kan een uitbreiding van de bijstand van de Europese Unie rechtvaardigen. 
Stavros Dimas,
    Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik erop wijzen dat de Commissie het roerend eens is met de bezorgdheid die vandaag tot uiting werd gebracht door enkele afgevaardigden over de situatie in Birma/Myanmar. De Commissie blijft aandringen op de onvoorwaardelijke vrijlating van Aung San Suu Kyi en andere politieke gevangenen.
Wij blijven er ook bij het regime van Birma op aandringen dat het deelneemt aan een daadwerkelijke dialoog met alle politieke krachten, met inbegrip van de Nationale Liga voor Democratie, en alle etnische groepen. Het is duidelijk dat nationale verzoening en terugkeer tot de democratie alleen mogelijk zijn indien transparante en opbouwende besprekingen worden gevoerd tussen alle legitieme belanghebbenden.
Daarom betreurt de Commissie het dat niet aan de voorwaarden is voldaan waaronder de Nationale Liga voor Democratie en andere legitieme vertegenwoordigers aan de nationale vergadering zouden kunnen deelnemen.
Aangezien er zich geen concrete positieve ontwikkelingen hebben voorgedaan met betrekking tot de politieke situatie en de mensenrechten in het land, en aangezien Aung San Suu Kyi en andere politieke leiders nog steeds in hechtenis worden gehouden, werd het gemeenschappelijk standpunt van de Europese Unie betreffende Birma/Myanmar op 25 april nogmaals met een jaar verlengd.
De ernstige sancties tegen het militair regime worden gehandhaafd, en ik kan de geachte afgevaardigden verzekeren dat geen enkele vertegenwoordiger van de Europese Unie ook maar één gelegenheid voorbij zal gaan om de concrete vraagstukken, zoals de mensenrechten, dwangarbeid, het gebrek aan democratische ontwikkeling en de voortdurende gevangenschap van Aung San Suu Kyi en andere politici, aan de orde te stellen.
Tegelijkertijd zullen op grond van het overeengekomen beleid van de Europese Unie de communicatiekanalen met het regime van Birma/Myanmar open worden gehouden. De Europese Unie is bereid om inhoudelijke, open en rechtstreekse besprekingen te voeren met het regime tijdens de Aziatisch-Europese ontmoetingen op hoog niveau, of bilateraal in de marge van dergelijke ontmoetingen.
De recente bijeenkomst van de ministers van Buitenlandse Zaken van ASEAN - de Associatie van Zuidoost-Aziatische landen - in Kyoto op 6 en 7 mei jongstleden was een uitstekende gelegenheid om alle zorgen van de Europese Unie op open en rechtstreekse wijze te bespreken met de leiding van Birma/Myanmar.
De besprekingen hebben plaatsgevonden zowel tijdens de ASEAN-bijeenkomst zelf als tussen de trojka van de Europese Unie en de minister van Buitenlandse Zaken van Birma/Myanmar, de heer Win. Tijdens de bijeenkomst van de trojka met minister Win van Buitenlandse Zaken werd deze laatste een lijst overhandigd met de namen van politieke gevangenen waarover de Europese Unie haar bezorgdheid tot uiting brengt.
Met het oog op het ASEAN-voorzitterschap van Myanmar blijft de Commissie hopen op aanzienlijke vooruitgang in de richting van nationale verzoening en democratisering en van de vrijlating van Aung San Suu Kyi.
De Europese Unie heeft nog geen standpunt ingenomen met betrekking tot deelneming aan de ASEAN-bijeenkomsten, indien Birma/Myanmar inderdaad het voorzitterschap op zich neemt. Het is evenwel vrij duidelijk dat veel landen aarzelen om deel te nemen aan regionale ASEAN-bijeenkomsten als zich geen beslissende, positieve ontwikkelingen hebben voorgedaan in Birma/Myanmar voor de aanvang van het voorzitterschap door het land.
Bijgevolg zijn de inspanningen die talrijke parlementaire ASEAN-instanties ondernemen om Birma/Myanmar onder druk te zetten opdat het regime overgaat tot politieke veranderingen voor het begin van het voorzitterschap, zeer bemoedigend.
Tot slot wil ik nog kort iets zeggen over de Birma-dag die de Commissie op 5 april heeft georganiseerd. Toen is een debat gevoerd aan de hand van het verslag van onafhankelijke deskundigen, dat werd opgesteld door twee hooggekwalificeerde deskundigen. Ofschoon in het verslag ook gesproken wordt over het beleid van de Europese Unie inzake Birma/Myanmar, was het doel van de Birma-dag 2005 het debat toe te spitsen op de mogelijkheden van hulpverlening in Birma/Myanmar zelf.
Deze hulp zal niet worden verstrekt via de regering maar op transparante en verantwoorde wijze worden verleend via de organisaties van de Verenigde Naties en via niet-gouvernementele organisaties.
Het sanctiebeleid van de Europese unie is niet besproken tijdens de Birma-dag. Alle sprekers werden geselecteerd op hun vermogen om bij te dragen aan het algemene debat over de hulpverlening en op de ervaring die zij hebben opgedaan tijdens werk in Birma/Myanmar zelf en niet op hun meningen over de sancties.
De Voorzitter.
    Het debat is gesloten.
Wij gaan nu over tot de stemming. 
De Voorzitter.
    Wij gaan nu over tot de stemming.

Tunne Kelam (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag een technisch mondeling amendement indienen. Deze resolutie is wat verwarrend. In de inleiding staat dat de presidentsverkiezingen in de Republiek Mari El plaatsvonden op 19 december 2004. In artikel 3 van de resolutie, waar dezelfde presidentsverkiezingen worden genoemd, staat echter als datum 4 februari 2005. Dit is echter de datum waarop de leider van de Mari oppositie werd gemolesteerd.
Ik stel voor dat wij in paragraaf 3 de datum 4 februari 2005 schrappen en die vervangen door de correcte datum van de presidentsverkiezingen, namelijk 19 december 2004. 

Paul Rübig (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil u alleen vragen of u er voor de volgende vergaderperioden hier in Straatsburg rekening mee wilt houden, dat we vóór de stemmingen een kwartier pauze dienen te nemen. Daarmee behoudt het Parlement bij toespraken, stemmingen en bezoeken van eregasten zijn waardigheid. Een kwartier pauze is goed voor de concentratie. Ik verzoek het Bureau dat in het vervolg zo in te plannen. 
De Voorzitter.
    Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement te zijn onderbroken.
