

De Voorzitter.
   – Dames en heren, voordat ik het woord geef aan de minister-president van het Verenigd Koninkrijk, wil ik een door Lee Sang-deuk geleide delegatie van het parlement van de Republiek Korea welkom heten. Deze afgevaardigden zijn naar Brussel gekomen om deel te nemen aan de achtste Interparlementaire Vergadering van het Europees Parlement en Korea.
Dat wordt de eerste vergadering van het Europees Parlement en het Koreaanse parlement na de start van een nieuwe zittingsperiode voor beide parlementen. Ik zou willen benadrukken dat we inmiddels een echte politieke dialoog onderhouden, waarin we in de loop der jaren tal van kwesties besproken hebben, van veiligheid op regionaal en mondiaal niveau tot de dagelijkse zorgen van de burgers, overeenkomstig de steeds actievere rol die zowel de Europese Unie als Zuid-Korea spelen op het internationale toneel.
Mijnheer de voorzitter, wij zijn bijzonder verheugd over dit bezoek en over de toenemende samenwerking met de Republiek Korea, en wij wensen u een aangenaam verblijf in Brussel toe. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is de verklaring van de Raad over het werkprogramma van het Britse voorzitterschap, waarvoor ik het woord zal geven aan de Britse premier, de heer Blair, die ik van harte welkom heet. Ik zou u eraan willen herinneren dat de Conferentie van voorzitters van ons Parlement eerder al de gelegenheid heeft gehad te spreken met het Britse voorzitterschap, in Londen; daarbij hebben we een aantal standpunten kunnen uitwisselen met de premier over de manier waarop het Verenigd Koninkrijk invulling zal geven aan het halfjaar van zijn voorzitterschap. Nu is het tijd ook de plenaire vergadering van een en ander op de hoogte te stellen. 
Tony Blair,
   .  Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, waarde gasten, het is mij een eer hier vandaag in het Europees Parlement aanwezig te zijn. Met uw welnemen zal ik hier na iedere Europese Raad die tijdens het Brits voorzitterschap gehouden wordt terugkeren om aan u verslag uit te brengen. Daarnaast zal ik voorafgaand aan iedere Raad met plezier het Parlement komen raadplegen zodat ik over het voordeel zal beschikken voorafgaand aan de onderhandelingen in de Raad op de hoogte te zijn van de standpunten van het Europees Parlement.
Deze toespraak valt op een belangrijk moment. Al is de Europese bevolking het nu over nog zoveel zaken oneens, over ten minste één ding is ze het eens: Europa zit midden in een diepgaand debat over zijn toekomst. Ik wil vandaag eerlijk met u spreken over dit debat, en over de redenen ervan en mogelijke oplossingen ervoor. Iedere crisis biedt kansen. Er is nu een kans voor Europa, als wij maar de moed hebben om hem te grijpen.
In het debat over Europa moet het er niet om gaan elkaar te beledigen of personen op de voorgrond te plaatsen. Wij moeten eerlijk en openhartig ideeën uitwisselen. Om te beginnen wil ik duidelijk beschrijven hoe ik het debat en de daaraan te grondslag liggende onenigheid definieer. Het gaat niet om een tegenstelling tussen een Europa van de ‘vrije markt’ en een sociaal Europa, tussen wie zich willen beperken tot een gemeenschappelijke markt en wie geloven in Europa als politiek project. Dat is niet alleen maar een verkeerde voorstelling van zaken; dit beeld dient om de mensen die naar verandering streven in Europa te intimideren, doordat het verlangen naar verandering wordt afgeschilderd als verraad aan het Europese ideaal. Het is een poging om een serieus debat over de toekomst van Europa de kop in te drukken met de bewering dat juist wie om een debat roept, tegen Europa is. Dit is een mentaliteit waartegen ik heel mijn politieke leven heb gevochten. Verandering doet idealen overleven. Onbeweeglijkheid doet ze de das om wanneer wij tegenover uitdagingen staan.
Ik ben een gepassioneerd voorstander van Europa. Dat ben ik altijd geweest.
Ik vroeg mij al af of dit een levendig debat zou worden, en gelukkig blijkt het dat ook te zijn.
Dit noemen we democratie, en hopelijk zal dit lang zo blijven.
De eerste keer dat ik naar de stembus ging was in 1975, voor het Britse referendum over het lidmaatschap, en ik heb 'ja' gestemd. Kort voor de Britse verkiezingen in 1983, toen ik de laatste kandidaat in het Verenigd Koninkrijk was die nog geselecteerd moest worden, en in een tijd dat mijn partij een beleid van terugtrekking uit Europa voorstond, heb ik tegen de selectiecommissie gezegd dat ik tegen dit beleid was. Sommige mensen dachten dat ik mijn kans op selectie verspeeld had, sommige mensen zouden wellicht willen dat dit ook inderdaad was gebeurd.
Maar vervolgens heb ik in de jaren tachtig geholpen dit beleid te veranderen en op die verandering ben ik trots. Sinds ik premier ben, heb ik het Sociale Hoofdstuk ondertekend, heb ik, samen met Frankrijk, bijgedragen aan de totstandkoming van het moderne Europese defensiebeleid, en heb ik mijn rol gespeeld in de Verdragen van Amsterdam, Nice en Rome.
Dit is een Unie van waarden, van solidariteit tussen naties en mensen, ...
… en niet alleen een gemeenschappelijke markt waarin wij handel drijven, maar een gemeenschappelijke politieke ruimte waarin wij als burgers leven. En dat zal zij altijd zijn. Ik geloof in Europa als politiek project. Ik geloof in een Europa met een sterke en zorgzame sociale dimensie. Ik zou nooit een Europa accepteren dat niet meer is dan een economische markt.
Wie zegt dat het daarom gaat, ontloopt het eigenlijke debat en verschuilt zich in de geruststellende vertrouwdheid van de dingen die wij altijd tegen elkaar hebben gezegd wanneer het tegenzat. Er is geen tegenstelling tussen het Europa dat nodig is voor economisch succes en een sociaal Europa. Het politieke Europa en het economische Europa staan niet los van elkaar. Het sociale en het economische Europa moeten elkaar juist versterken. Het doel van het politieke Europa moet zijn om democratische en doeltreffende instellingen te stimuleren om op beide terreinen en over de hele linie beleid te ontwikkelen teneinde, voor zover wij dat willen en nodig hebben, te kunnen samenwerken in ons gemeenschappelijk belang. Maar het doel van de politieke leiders is om het juiste beleid te kiezen voor de wereld van nu.
Al vijftig jaar hebben de Europese leiders dit gedaan. Wij spreken nu van een crisis, maar laten we het eerst over succes hebben. Vlak na de oorlog lag Europa in puin. Vandaag staat de Europese Unie fier overeind als monument van politiek succes: bijna vijftig jaar vrede, vijftig jaar welvaart, vijftig jaar vooruitgang. Houd dit in gedachten, laten we er dankbaar voor zijn, en trots zijn op wat er in de afgelopen vijftig jaar in Europa is gebeurd.
De algemene tendens van de geschiedenis geeft de Europese Unie gelijk. Over ter wereld groeien landen naar elkaar toe omdat hun individuele kracht groter wordt door collectieve samenwerking. Tot de tweede helft van de twintigste eeuw werd de wereld overheerst door een aantal Europese naties en dit was al eeuwen zo. Grote delen van de wereld werden door hen gekoloniseerd en ze voerden oorlog met elkaar om de heerschappij over de wereld. Maar na het bloedbad van de Tweede Wereldoorlog kwamen de politieke leiders tot het inzicht dat deze tijden ten einde waren gekomen. De wereld van vandaag doet aan dit inzicht geen afbreuk: zij is eerder een bewijs van het vooruitziende karakter ervan.
De Verenigde Staten zijn de enige supermacht van de wereld. Maar binnen een paar decennia zullen China en India de grootste economieën ter wereld zijn, ieder met een inwonertal dat drie keer zo groot is als dat van de gehele Europese Unie. De idee van Europa, verenigd en samenwerkend, is momenteel van cruciaal belang voor onze naties om sterk genoeg te kunnen zijn om onze positie in de wereld te behouden.
Maar nu, bijna vijftig jaar later, is het tijd voor vernieuwing. Dat is niets om ons voor te schamen. Alle instellingen moeten dit doen, en wij kunnen het ook doen, maar uitsluitend wanneer we de Europese idealen waarin wij geloven, weten te verenigen met de moderne wereld waarin wij leven. Als wij dit niet doen, wanneer Europa het laat afweten en de euroscepsis vrij spel geeft, of wanneer de Europese naties, tegenover de immense uitdaging waar wij tegenover staan, ervoor kiezen om bijeen te kruipen, hopend dat de globalisering aan ons voorbij gaat; wanneer wij ervoor terugschrikken om de veranderingen om ons heen onder ogen te zien en onze toevlucht zoeken in het huidige beleid van Europa, alsof de constante herhaling van dit beleid op zichzelf zou bijdragen aan de relevantie ervan, dan lopen wij het risico te falen. Een falen op grote en strategische schaal. Dit is geen goed moment om degenen die willen dat Europa verandert van verraad te beschuldigen. Dit is het moment om te erkennen dat Europa alleen door verandering zijn kracht, zijn relevantie, zijn idealisme en daardoor ook zijn steun onder de mensen zal terugkrijgen.
Zoals altijd lopen de mensen voor op de politici. Wij, de politieke klasse, denken altijd dat het volk, dat niet de hele dag met de politiek bezig is, haar misschien niet zal begrijpen, en blind is voor de subtiele en complexe aspecten ervan. Maar uiteindelijk ziet het volk de politiek altijd scherper dan wij, juist doordat het er niet de hele dag mee bezig is.
De idee van de Europese Unie staat niet ter discussie. Het gaat om modernisering, het gaat om beleid. Het debat gaat niet over de vraag hoe wij Europa kunnen afschaffen, maar over hoe wij het kunnen laten doen waarvoor het bedoeld was: het leven van de mensen te verbeteren. En op dit moment zijn de mensen er niet van overtuigd dat het dat doet.
Denk hier eens over na: vier jaar lang heeft Europa een debat gevoerd over onze nieuwe Grondwet, waarvan twee jaar in de Conventie. Het was een gedetailleerd en zorgvuldig werk waarin de nieuwe regels werden vastgelegd voor het bestuur van een Europa van 25, en uiteindelijk 27, 28 of nog meer lidstaten. Deze Grondwet is door alle regeringen goedgekeurd. Hij is door alle leiders gesteund. Vervolgens werd de Grondwet bij referenda in twee van de oprichtingslanden in zijn geheel verworpen, in Nederland zelfs door meer dan 60 procent. De realiteit is dat het, op dit moment in ieder geval, in de meeste landen moeilijk zou zijn om een ja-stem zeker te stellen.
Er zijn twee mogelijke verklaringen. Eén luidt dat de mensen de Grondwet hebben bestudeerd en het niet eens zijn met de specifieke artikelen ervan. Ik betwijfel dat dat de reden is geweest van de nee-stem van de meerderheid. Dit was geen kwestie van formulering of van een specifiek verschil van mening over de tekst. De andere uitleg luidt dat de Grondwet een instrument is geworden voor de mensen om een algemener en dieper gevoel van onvrede te laten blijken over de stand van zaken in Europa. Ik denk dat dit oordeel het juiste is. En als dat zo is, is dit geen crisis van de politieke instellingen. Het is een crisis van het politiek leiderschap.
De mensen in Europa stellen ons lastige vragen. Zij maken zich zorgen over globalisering, over de zekerheid van de werkgelegenheid, over de pensioenen, over de levensstandaard. Zij zien niet alleen hun economie, maar ook de samenleving om hen heen veranderen. Traditionele gemeenschappen vallen uit elkaar. Etnische patronen veranderen. Het gezinsleven staat onder druk nu families proberen een evenwicht te vinden tussen werk en privé-leven. Wij leven in een intens tijdperk van beroering en verandering. Kijk naar onze kinderen en de technologie die zij gebruiken en de arbeidsmarkt waar zij mee te maken hebben. De wereld is onherkenbaar ten opzichte van die waarmee wij twintig, dertig jaar geleden als studenten in aanraking kwamen. Wanneer dergelijke veranderingen plaatsvinden moet het leiderschap van gematigde mensen komen. Als dit niet gebeurt kunnen extreme denkbeelden greep krijgen op het politieke proces. Dit kan binnen een natie gebeuren. Dit gebeurt momenteel in Europa.
Denk eens even terug. De Verklaring van Laken, waarmee de Grondwet werd gelanceerd, was bedoeld om “Europa dichter bij de bevolking te brengen”. Is dat gelukt? In 2000 was de Lissabon-agenda gelanceerd, met de ambitie om Europa in 2010 te maken tot “de meest concurrerende plaats in de wereld om zaken te doen”. Wij zijn nu halverwege. En, hoe staan we ervoor? Ik heb in de Raad keer op keer slotverklaringen moeten aanhoren, waarin werd gesteld dat wij Europa weer in contact brengen met de bevolking, maar doen wij dit ook echt?
Het is tijd om het contact met de werkelijkheid te herstellen. Laat de wekker maar eens aflopen. Rond de stadsmuren blazen de mensen op hun bazuinen. Horen wij dat wel? Hebben wij de politieke wil om naar buiten te stappen en met hen te spreken, opdat zij ons, hun leiders, gaan zien als onderdeel van de oplossing en niet van het probleem?
Dat is de achtergrond waartegen het debat over de begroting moet plaatsvinden. Men zegt: de begroting is nodig om de geloofwaardigheid van Europa te herstellen. Natuurlijk, maar het moet wel de goede begroting zijn. Ze kan niet los worden gezien van het debat over de Europese crisis; ze moet onderdeel zijn van de uitkomst van dat debat.
Ik wil even iets zeggen over de top van vorige week vrijdag. Er is beweerd dat ik niet bereid zou zijn geweest tot een compromis over de korting voor het Verenigd Koninkrijk; dat ik pas op het allerlaatste moment de hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid ter sprake bracht; dat ik verwachtte op vrijdagavond het GLB te kunnen herzien. Feitelijk ben ik de enige Britse leider die ooit bereid is geweest de korting ter discussie te stellen. Ik heb nooit gezegd dat wij ofwel moeten stoppen met het GLB ofwel het terstond moeten herzien. Dat zou absurd zijn. Bij eventuele veranderingen moet rekening worden gehouden met de legitieme behoeften van agrarische gemeenschappen en veranderingen hebben tijd nodig. Ik heb alleen maar twee dingen gezegd: dat wij niet akkoord kunnen gaan met nieuwe financiële vooruitzichten waarin niet op zijn minst wordt aangestuurd op een redelijker begroting …
… en dat in een dergelijke begroting aanpassingen mogelijk moeten zijn voor de tweede helft van de periode tot 2013. Anders wordt het 2014 voordat er ook maar enige fundamentele verandering wordt overeengekomen, laat staan ten uitvoer gelegd. In de tussentijd zal Groot-Brittannië uiteraard zijn volledige bijdrage aan de uitbreiding betalen. Ik wil er even op wijzen dat wij hoe dan ook de op één na hoogste nettobijdrage aan de Europese Unie zouden blijven leveren, en dat wij onder de huidige financiële vooruitzichten miljarden meer hebben betaald dan landen van vergelijkbare grootte. Dat is dus de context van dit begrotingsdebat.
Hoe zou een andere beleidsagenda voor Europa er dan uitzien? Allereerst zou ons sociale model gemoderniseerd worden. Er is wel gesuggereerd dat ik het Europese sociale model zou willen afschaffen. Maar zeg nu zelf: wat is dat voor sociaal model, met 20 miljoen werklozen in Europa; …
… met een productiviteit die achterblijft bij die in de Verenigde Staten; een model dat het mogelijk maakt dat India meer exacte wetenschappers opleidt dan Europa, en dat op iedere vergelijkende index van een moderne economie – of het nu gaat om vaardigheden, onderzoek en ontwikkeling, patenten of informatietechnologie – achteruitgang in plaats van vooruitgang vertoont? In India zal de biotechnologiesector in de komende vijf jaar vijf keer zo groot worden. China heeft zijn uitgaven aan onderzoek en ontwikkeling in de afgelopen vijf jaar verdrievoudigd. Van de twintig beste universiteiten ter wereld liggen er momenteel slechts twee in Europa.
Ons sociale model zou als doel moeten hebben dat ons concurrentievermogen wordt versterkt, dat onze burgers beter opgewassen zijn tegen de globalisering, dat zij de kansen die deze biedt, aangrijpen en de gevaren ervan ontlopen. Natuurlijk hebben we een sociaal Europa nodig, maar het moet een sociaal Europa zijn dat werkt. En er is ons verteld hoe we dit aan moeten pakken. Het verslag-Kok van 2004 wijst de weg: investeringen in kennis; in vaardigheden; in actief beleid met betrekking tot de arbeidsmarkt; in wetenschapsparken en innovatie; in hoger onderwijs; in stadsvernieuwing; en in steun voor kleine ondernemingen. Dit is modern sociaal beleid, in tegenstelling tot regulering en bescherming van werkgelegenheid, waarmee enkele banen gedurende korte tijd gered worden, maar ten koste van vele banen in de toekomst.
En aangezien dit een dag is waarop karikaturen om zeep worden geholpen, zal ik nog een duit in het zakje doen, en wel door het te hebben over het idee dat Groot-Brittannië in de greep is van een soort extreme Angelsaksische marktfilosofie waarin de armen en minderbedeelden worden vertrapt. De huidige Britse regering heeft de 'New Deal' voor werklozen geïntroduceerd, het grootste werkgelegenheidprogramma in Europa, dat praktisch een einde heeft gemaakt aan langdurige werkloosheid onder jongeren in mijn land. Zij heeft meer geïnvesteerd in openbare voorzieningen dan enig ander Europees land in de afgelopen vijf jaar. Dit was hard nodig, inderdaad, maar we hebben het mooi wel gedaan. Wij hebben voor het eerst in Groot-Brittannië minimumloon ingevoerd. Wij hebben onze steden gerenoveerd, wij hebben één miljoen kinderen gered van de armoede, en twee miljoen gepensioneerden van ernstige ontberingen, en beginnen nu met de meest radicale uitbreiding van rechten op het vlak van kinderzorg, moederschap en vaderschap in de geschiedenis van ons land. Wij hebben dit allemaal gedaan op basis van, en niet ten koste van een sterke economie. Dat is dus de eerste prioriteit, modernisering van ons sociale model.
Op de tweede plaats moet de begroting een afspiegeling zijn van deze realiteiten. Het verslag-Sapir wijst hier de weg. Dit verslag, dat in 2003 door de Europese Commissie is gepubliceerd, laat in duidelijke details zien hoe een moderne Europese begroting eruit moet zien. Laten we dit in de praktijk brengen. Een moderne begroting voor Europa is echter niet een begroting waarin over tien jaar nog altijd veertig procent van het geld wordt gespendeerd aan het GLB.
Op de derde plaats moet de Lissabon-agenda ten uitvoer worden gelegd. In Lissabon zijn doelen gesteld inzake de werkgelegenheid, deelname aan de arbeidsmarkt, schoolverlaters, en levenslang onderwijs, maar eerlijk gezegd zijn wij nog mijlenver verwijderd van de verwezenlijking van die doelstellingen in 2010. De Lissabon-agenda heeft ons verteld wat ons te doen staat, dus laten we tot actie overgaan.
Op de vierde plaats – en ik druk mij behoedzaam uit – moet er een macro-economisch kader voor Europa komen dat gedisciplineerd is maar tegelijkertijd flexibel. Het is niet aan mij commentaar te geven op de eurozone, ik zeg alleen wel: als wij het eens worden over economische hervormingen, als wij laten zien dat het ons werkelijk ernst is met structurele veranderingen, dan zullen de mensen inzien dat hervorming van het macrobeleid zinnig en redelijk is, en niet het resultaat van een slap begrotingsbeleid, maar van gezond verstand. Dergelijke hervormingen zijn dringend nodig in Europa als Europa moet blijven groeien.
Laat ons, na de economische en sociale uitdagingen, proberen een andere reeks onderling verband houdende onderwerpen het hoofd te bieden: misdaad, veiligheid en immigratie. De misdaad steekt nu makkelijker dan ooit de grenzen over. Wij schatten dat alleen in het VK de georganiseerde misdaad ons 20 miljard pond per jaar kost. De migratie is in de afgelopen 20 jaar verdubbeld. Veel van deze migratie is gezond en welkom, maar het verschijnsel moet wel beheerst worden. Illegale immigratie is een zaak voor alle naties en een menselijke tragedie voor vele duizenden mensen. Naar schatting 70 procent van de illegale immigranten wordt onderweg geholpen door georganiseerde misdaadbenden. Dan is er nog het weerzinwekkende verschijnsel van de mensenhandel, waarbij mensen door georganiseerde benden van de ene regio naar de andere worden vervoerd met de bedoeling ze uit te buiten wanneer ze aankomen. Over de hele wereld worden jaarlijks tussen de 600 000 en 800 000 mensen verhandeld en ieder jaar worden meer dan 100 000 vrouwen slachtoffer van mensensmokkel in de Europese Unie.
Een relevante agenda voor justitie en binnenlandse zaken zou zich op deze zaken richten. Ik denk aan de uitvoering van het actieplan van de Europese Unie inzake terrorismebestrijding, dat enorme mogelijkheden biedt voor de verbetering van de wetshandhaving en de aanpak van de radicalisering en rekrutering van terroristen; ik denk aan grensoverschrijdende samenwerking tussen inlichtingendiensten en politieapparaten tegen de georganiseerde misdaad; ik denk aan de ontwikkeling van plannen om de mensen- en drugshandelaren hard te treffen door hun bankrekeningen toegankelijk te maken voor de autoriteiten, hun activiteiten te saboteren, en de vooraanstaande leden te arresteren en voor het gerecht te brengen; ik denk aan terugkeerovereenkomsten voor uitgeprocedeerde asielzoekers en illegale immigranten uit buurlanden en andere derde landen; ik denk aan de ontwikkeling van biometrische technologie om de grenzen van Europa veilig te maken. Dit zijn allemaal onderwerpen waarop we ons kunnen concentreren.
Dan is er nog het brede terrein van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid. Wij moeten praktische maatregelen overeenkomen om het Europees defensievermogen te verbeteren, zodat we meer vredeshandhavingsmissies op ons kunnen nemen. Wij moeten het vermogen ontwikkelen om samen met de NAVO, of ingeval de NAVO niet betrokken wil raken, buiten deze organisatie om, snel en effectief in te grijpen met het doel conflicten op te lossen. Kijk naar de omvang van onze Europese legers en de bedragen die wij uitgeven aan defensie. Beantwoorden die werkelijk aan de strategische behoefte van deze tijd?
Een dergelijk defensiebeleid is een noodzakelijk onderdeel van een doeltreffend buitenlands beleid. Maar ook zonder dit beleid, zouden we moeten kijken naar manieren hoe we de invloed van de Europese Unie kunnen laten meetellen. Toen de Europese Unie overeenkwam de uitgaven aan hulp te verdubbelen, en in het bijzonder de hulp voor Afrika te verdubbelen, was dit niet alleen direct een stimulans voor dit door vele problemen geplaagde continent, maar ook voor de Europese samenwerking. Wij zijn momenteel de wereldleiders in ontwikkelingshulp, en dat is iets waar we trots op kunnen zijn.
Wij zouden het voortouw moeten nemen door aan te sturen op een nieuwe multilaterale handelsovereenkomst, die de handel voor iedereen, maar vooral voor de armste naties, doet toenemen.
Wij leiden het debat over klimaatverandering en de ontwikkeling van pan-Europees beleid om dit tegen te gaan. Dankzij Javier Solana is Europa begonnen zijn stempel te drukken op het vredesproces in het Midden-Oosten. Mijn punt is heel simpel: een sterk Europa zou een actieve speler in het buitenlands beleid zijn, een goede partner uiteraard van de Verenigde Staten, maar ook een die zelf kan tonen dat hij in staat is om de wereld vorm te geven en vooruit te helpen.
Zo'n Europa – met een economie die gemoderniseerd wordt en met een grotere veiligheid dankzij duidelijke maatregelen binnen onze grenzen en daarbuiten – zou een Europa met zelfvertrouwen zijn. Dit zou een Europa zijn met genoeg zelfvertrouwen om de uitbreiding niet als bedreiging te zien, niet als een spel waarbij de oude leden moeten inleveren wat de nieuwe leden winnen, maar een unieke, historische kans om een grotere en machtigere Unie te bouwen. Maakt u zich geen illusies. Als wij de uitbreiding blokkeren of de natuurlijke gevolgen ervan buitensluiten, zou dit op de lange termijn geen enkele garantie bieden dat er ook maar één baan behouden blijft, dat er ook maar één onderneming van faillissement gevrijwaard wordt, of dat er ook maar één geval van bedrijfsverplaatsing wordt voorkomen. Misschien wel voor even, maar niet voor lang. In de tussentijd zou Europa bekrompener en meer in zichzelf gekeerd worden, en niet degenen die denken volgens de tradities van het Europees idealisme zouden op steun kunnen rekenen, maar degenen die denken volgens de tradities van verouderd nationalisme en xenofobie.
Ik zeg u ronduit dat het tegenstrijdig is om voorstander te zijn van de liberalisering van het lidmaatschap van Europa en tegelijkertijd tegen het openen van zijn economie te zijn. Als wij duidelijk voor die richting kiezen, en als we daarbij een Commissie hebben die bereid is om onnodige regelgeving naar de prullenbak te verwijzen, de bureaucratie enigszins af te slanken en voorvechter te worden van een mondiaal, naar buiten gekeerd en concurrerend Europa – en de Commissie onder leiding van José Manuel Barroso is hiertoe volledig in staat –, dan zal het niet moeilijk zijn tot de verbeelding van de mensen van Europa te spreken en hun steun te winnen.
Tijdens ons voorzitterschap zullen wij proberen voortgang te boeken in de onderhandelingen over de begroting; een oplossing te vinden voor een aantal lastige dossiers – zoals de dienstenrichtlijn en de arbeidstijdenrichtlijn; de verplichtingen van de Unie na te komen jegens landen als Turkije en Kroatië, die hopen in de toekomst deel uit te maken van Europa; en dit debat over de toekomst van Europa te voeren op een open, ontvankelijke manier, waarbij wij onze standpunten duidelijk kenbaar maken maar ook respect tonen voor de standpunten van anderen.
Ik vraag maar één ding: laten wij ons niet wijsmaken dat dit debat onnodig is, dat als wij maar kunnen doen alsof er niets aan de hand is, de bevolking uiteindelijk wel zal toegeven en zich erbij zal neerleggen dat Europa is zoals het nu is, in plaats van zoals zij het zou wensen.
In de tijd dat ik premier ben, ben ik erachter gekomen dat het niet zozeer moeilijk is om een besluit te nemen, als wel om goed aan te voelen wanneer je het moet nemen. Het gaat erom het onderscheid te zien tussen de uitdagingen waar je mee moet leven en de uitdagingen die moeten worden aangegaan en overwonnen. Dit is voor Europa zo'n moment dat om besluiten vraagt.
De mensen van Europa spreken tot ons. Zij stellen de vragen. Zij willen dat wij leiding geven, en het wordt tijd dat wij dit doen.
José Manuel Barroso,
   .  Mijnheer de Voorzitter, voorzitter van de Raad, geachte afgevaardigden van het Europees Parlement, wij zijn in een turbulente periode in de Europese politiek terechtgekomen en de moeilijke Europese Raad van afgelopen week is daar simpelweg het bewijs van. Als er iets duidelijk is geworden op de bijeenkomst vorige week van Europese leiders, dan is het wel de noodzaak de nieuwe politieke consensus te bereiken waartoe ik enige tijd geleden in ditzelfde Parlement heb opgeroepen; een consensus die van cruciaal belang is als wij willen ontkomen aan ideologische confrontaties en dadeloosheid; een consensus die van cruciaal belang is als wij ons programma voor welvaart, solidariteit en veiligheid willen waarmaken. De manier om Europa weer in contact te brengen met zijn burgers is door oplossingen te bieden voor de concrete uitdagingen waar zij tegenover staan.
Premier Blair, uw voorzitterschap komt op een beslissend moment voor Europa. Deze uitspraak is een cliché geworden, maar is daarom niet minder waar. Dit heeft belangrijke gevolgen voor de verantwoordelijkheid die u op het punt staat op zich te nemen. Het schept ook hoge verwachtingen. De staat van dienst van het Verenigd Koninkrijk op het vlak van pragmatisme en resultaatgerichte maatregelen zal de komende zes maanden op de proef gesteld worden. Premier Blair, u ben een staatsman met een enorme ervaring en sterke overtuigingen en u hebt vandaag uw toewijding aan Europa als politiek project bevestigd. Ik heb er daarom alle vertrouwen in dat u leiding zult geven aan een open en constructief debat over wat Europa voor zijn burgers kan doen en dat u de consensus zult creëren die vereist is voor de urgente besluiten die in Europa genomen moeten worden.
Ik vind het zeer bemoedigend dat het bereiken van deze nieuwe consensus en het spelen van een actieve rol gedurende de periode van bezinning waartoe de Europese Raad heeft opgeroepen, prioriteiten zijn voor het komende Britse voorzitterschap. Zoals ik hier gisteren heb geschetst, zal de Commissie de rol die haar in dit debat over de toekomst van Europa is toebedeeld, volledig waarmaken. U zult zich herinneren dat ik heb voorgesteld bijeenkomsten te organiseren met alle lidstaten – inclusief parlementen, sociale partners, het maatschappelijk middenveld en jongeren – om te luisteren en ideeën uit te wisselen. De resultaten van dit debat zullen worden verwerkt in een strategiedocument, waarin fundamentele vragen over de toekomst van Europa aan bod zullen komen. Dit document zal in juni worden voorgelegd aan de Europese Raad onder het Oostenrijks voorzitterschap en daar zullen we de situatie opnieuw evalueren. Ik ben er zeker van dat het Europees Parlement hierbij een cruciale rol zal spelen.
Zoals vijftig jaar geschiedenis ons heeft geleerd, gaan de dagelijkse werkzaamheden van de Europese Unie gewoon door, ook gedurende een periode van crisis – en zo hoort het ook. Het is van cruciaal belang dat wij de kernzaken aanpakken die het Europa dat onze burgers willen, helpen vormgeven. Maar wij mogen ons niet overgeven aan navelstaarderij. Alleen door actie en niet door woorden zullen wij het geloof en het vertrouwen van het publiek terugwinnen.
Er zijn zeker genoeg zaken die moeten worden aangepakt, zoals premier Blair daarnet al zei. De doelen en prioriteiten die hij heeft geschetst voor het Britse voorzitterschap voor de komende zes maanden sluiten nauw aan bij die van de Europese Commissie en hij kan rekenen op onze steun en op ons advies bij het werken aan die doelstellingen.
Ik wil van deze gelegenheid gebruik maken om een of twee van deze zaken voor het voetlicht te brengen. Economische vernieuwing en hervorming blijven de uitgangspunten van deze Commissie. In de komende zes maanden zullen er concrete maatregelen worden geïntroduceerd om de nieuw leven ingeblazen Lissabon-agenda werkelijkheid te laten worden. De tussentijdse evaluatie van de Lissabon-agenda ligt achter ons. Nu is het tijd actie te ondernemen op Europees en nationaal niveau. De lidstaten zullen in oktober hun nationale hervormingsprogramma's presenteren. Hierin zullen de belangrijkste maatregelen die zij nemen ter ondersteuning van ons programma voor groei en werkgelegenheid in detail worden omschreven. De Commissie zal op haar beurt in de zomer een communautair hervormingsprogramma presenteren. Hierin zullen de diverse prioritaire maatregelen worden geschetst, zowel op het vlak van wetgeving als van financiën, die op Europees niveau moeten worden aangenomen of overeengekomen in het kader van ondersteuning van de Lissabon-agenda. Uiteraard zullen onze ambities ten aanzien van Lissabon in zekere mate worden getemperd door het eindresultaat van de onderhandelingen over de financiële vooruitzichten. Het is spijtig dat de zwaarste bezuinigingen in het huidige onderhandelingspakket juist betrekking hebben op de rubriek die de aan Lissabon gerelateerde beleidslijnen het meest ondersteunt. Dat zou niet zijn gebeurd als de landen van de '1-procent-club' niet hadden gestreden voor afzwakking van de ambities van Europa.
Maar het is nu dringend nodig dat wij tot een akkoord komen om te voorkomen dat de Unie na 2006 verlamd raakt, een verlamming die een negatief effect zou hebben op ons beleid en op de lidstaten, vooral de nieuwe. De nieuwe leden van de Europese Unie verwachten concrete uitingen van onze solidariteit en niet alleen maar woorden. Dat is de reden waarom wij ons verder moeten inspannen voor de bestaande voorstellen en moeten voortbouwen op het werk van het Luxemburgs voorzitterschap. Dit laat onverlet dat wij moeten streven naar een evenwichtigere begroting, een begroting die een goed compromis vormt tussen de bestaande uitgaven aan onze beproefde beleidsvormen, met name cohesie, en onze nieuwe beleidsagenda voor groei en werkgelegenheid. Daarom heb ik zelfs reeds vóór de Europese Raad gevraagd om een herzieningsclausule. Wij hebben een dergelijke clausule nodig omdat we niet precies weten hoe de wereld er in 2013 uit zal zien. Maar wij kunnen niet wachten tot 2013. Gezien de urgentie zou het onverstandig zijn om nu overal vraagtekens bij te zetten. Het is nu het verstandigst om de financiële vooruitzichten nu goed te keuren, uitgaande van het werk van het Luxemburgs voorzitterschap, en een herzieningsclausule te aanvaarden voor de looptijd van die financiële vooruitzichten …
… zodat wij de prioriteiten, de structuur van de uitgaven en de structuur van de middelen kunnen aanpassen aan de veranderende omstandigheden.
Het Britse voorzitterschap heeft nu de verantwoordelijkheid ervoor te zorgen dat dit proces snel wordt afgerond, en de Commissie staat klaar om daar samen met het voorzitterschap en andere lidstaten aan te werken.
Een belangrijk terrein van de Lissabon-agenda is betere regelgeving. Het eerste grote initiatief van de Commissie met het oog op uitvoering van de herziene Lissabon-strategie was de mededeling van maart over betere regelgeving voor groei en werkgelegenheid – en dat was geen toeval. In die context hebben wij opgeroepen tot nauwere samenwerking tussen de Europese Unie en de lidstaten. De bijdrage van het Britse voorzitterschap zal van essentieel belang zijn voor het slagen van dit proces.
Ook dit Parlement en de Raad van ministers zullen zich extra moeten inspannen om de kwaliteit en uitvoerbaarheid te garanderen van de regels die worden aangenomen. Een eerste doel moet zijn om volgende maand overeenstemming te bereiken over een gemeenschappelijke benadering van effectbeoordeling voor alledrie de instellingen. In onze poging om de bureaucratie en onnodige administratieve lasten te verminderen, zijn we nu bezig met het evalueren van voorstellen die zijn ingediend door vorige Commissies maar die nog niet zijn aangenomen door de wetgevers. Onze doelstelling is ervoor te zorgen dat hangende voorstellen in overeenstemming zijn met de prioriteiten van Lissabon. Er worden momenteel zo'n 200 hangende voorstellen bestudeerd. In het begin van het najaar zullen wij besluiten of deze voorstellen op tafel moeten blijven liggen, moeten worden gewijzigd of gewoon moeten worden weggegooid. Tot slot zal de Commissie in oktober de volgende fase van haar vereenvoudigingsprogramma presenteren waarin een werkprogramma voor 2006-2007 wordt uiteengezet.
Een andere prioriteit die ik zou willen uitlichten uit alle prioriteiten die om aandacht vragen, is Afrika. Ik heb altijd gezegd dat het beleid ten aanzien van Afrika een paradepaardje van de Commissie moet zijn. Wij zijn goed van start gegaan met ons voorstellenpakket van april, dat erop gericht is de vorderingen van de Europese Unie met betrekking tot verwezenlijking van de millenniumdoelen voor ontwikkeling te versnellen en prioriteit te geven aan Afrika bezuiden de Sahara. Ik betreur het dat de goedkeuring door de Europese Raad van onze voorstellen in alle dramatiek van afgelopen week ongemerkt voorbij is gegaan. Deze overeenkomst voorziet het Britse voorzitterschap van een solide basis om de positie van de Europese Unie te verdedigen bij de belangrijke gebeurtenissen die het jaar 2005 kenschetsen als het jaar van de ontwikkeling, en dan denk ik met name aan de top van de Verenigde Naties in september.
Ik wil het Verenigd Koninkrijk complimenteren met het feit dat het Afrika tot prioriteit maakt in zijn voorzitterschap van de Europese Unie en de G8, aangezien dit een welkome extra stimulans zal geven aan de lopende activiteiten op het niveau van de Europese Unie. Dit najaar, bijvoorbeeld, zal de Commissie een strategie voor Afrika presenteren die inhoud zal geven aan haar oriëntatie op Afrika. Doel is de activiteiten van de Europese Unie op drie hoofdterreinen op te voeren: bestuur, onderlinge verbindingen en rechtvaardigheid. Met het oogmerk een doorslaggevende stimulans te geven aan de hervorming van het Afrikaanse bestuur stelt de Commissie voor om steun te verlenen aan de uitvoering van hervormingen die door middel van het mechanisme voor Afrika in gang zijn gezet. De Commissie stelt ook voor om de Vredesfaciliteit van nieuwe middelen te voorzien zodat de Afrikaanse Unie over de nodige financiële armslag beschikt om de conflicten in Afrika het hoofd te kunnen bieden. Wij steunen bijvoorbeeld al de missie van de Afrikaanse Unie in Darfur.
Ik ben opgetogen dat het Britse voorzitterschap ook wat de klimaatverandering betreft de vaart erin wil houden. Dit is een zaak met de allerhoogste prioriteit voor de Europese Unie. Wij moeten niet alleen onze verplichtingen in het kader van het Kyoto-protocol nakomen, we moeten ook beginnen de besprekingen op te voeren over het internationaal kader voor het klimaatbeleid voor de periode na 2012 en onze partners aanzetten dezelfde richting op te gaan. Een kader voor de periode na 2012 moet zijn gegrondvest op vijf elementen: de deelname van alle naties die belangrijke emissies veroorzaken; de toepassing van op de markt gebaseerde instrumenten; de opneming in het kader van een groter aantal sectoren, zoals de internationale luchtvaart en scheepvaart; de ontwikkeling en toepassing van nieuwe technologieën en hulp om de armste en zwaarst getroffen landen in staat te stellen zich doeltreffend aan te passen aan klimaatverandering. De VN-conferentie over klimaatverandering in Montreal in december zal in dit debat een belangrijke halte zijn.
Ook in december – en dit is de laatste prioriteit die ik wil aanstippen – vindt de ministeriële WTO-bijeenkomst in Hong Kong plaats. Het is van cruciaal belang dat wij geen enkele poging om deze bijeenkomst tot een succes te maken ongemoeid laten. Alleen zo kunnen we hopen de Doha-ontwikkelingsagenda spoedig en met succes af te ronden, wat de sleutel is tot een hogere welvaart, niet alleen voor onze burgers maar ook voor die in ontwikkelingslanden.
Onder het Britse voorzitterschap zal er een periode van bezinning aanbreken waartoe de Europese Raad heeft opgeroepen. Wij moeten bij onszelf een nieuwe consensus zien te vinden en trachten het vertrouwen van onze burgers terug te winnen, maar wij moeten ook naar buiten kijken naar onze mondiale verantwoordelijkheden en mogelijkheden. Ons Europa moet genereus zijn, een Europa van solidariteit, een Europa van waarden en van markten. Mijn Europa – het Europa waarvan ik deel wil uitmaken – is groot genoeg om beide dingen te doen. Het Europa dat wij willen is een Europa waar sprake is van zowel economische als politieke integratie. Wij geloven in Europa als politiek project. Ik hoop dat het Britse voorzitterschap een belangrijke bijdrage zal leveren aan een politiek Europa en een dynamisch Europa.
Hans-Gert Poettering,
   .  Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de premier en aantredend voorzitter van de Europese Raad, mijnheer de voorzitter van de Commissie, dames en heren, gisteren hebben we geluisterd naar een belangrijke toespraak van de scheidend voorzitter van de Europese Raad, Jean-Claude Juncker. Vandaag hebben we wederom een belangrijke toespraak gehoord, ditmaal van de premier van Groot-Brittannië en aantredend voorzitter van de Europese Raad. Ik wil ook de voorzitter van de Commissie nadrukkelijk bedanken voor zijn toespraak van gisteren en van vandaag.
Ik ben al sinds 1979 lid van dit Parlement en ik moet u zeggen dat er in al die jaren nog nooit zo intensief gediscussieerd is over het toekomstige model van de Europese Unie als gisteren en vandaag. Dat is een overwinning voor de democratie, een overwinning van het parlementarisme, een overwinning voor de mensen in Europa, omdat door de openbaarheid waarin alles geschiedt nu ook de mensen in Europa bij ons debat worden betrokken. Zowel gisteren als vandaag moeten daarom als uitgangspunt fungeren voor het informeren van het publiek in Europa, in de Europese Unie, en de debatten moeten hier worden gevoerd. In dat opzicht zijn de debatten van gisteren en vandaag dan ook van grote betekenis geweest.
Het is ook niet meer dan terecht dat de aantredend en de scheidend voorzitter van de Europese Raad zich hier voor het Europees Parlement komen rechtvaardigen voor het mislukken van de Top van het afgelopen weekeinde. Dat een financiële kwestie niet kon worden opgelost is nog tot daar aan toe, maar het feit dat deze mislukking volgde op de mislukte referenda, maakte de crisis des te heviger. Wij staan erop dat de Europese Raad belangrijke debatten voortaan niet meer achter gesloten deuren houdt, maar hier, in het Europees Parlement, in het plenum van de verkozen Europese volksvertegenwoordigers. Zo moet het voortaan gaan!
Mijnheer de aantredend voorzitter van de Europese Raad, u staat voor een kolossale en moeilijke opgave. U sprak over respect. Echter, niet alleen de grote, maar ook de kleine landen moeten met respect worden bejegend. We willen niet dat er nieuwe assen ontstaan tussen grote Europese landen; wij willen dat alle landen en alle burgers serieus worden genomen, omdat Europa een gemeenschappelijk Europa is. Wij streven naar een sterk Europa, een sterke Europese Unie, een gemeenschappelijk Europa. Dat is ons doel en daar laten wij ons nooit van afbrengen!
Daarom waren wij verheugd toen u aan het begin van uw betoog verklaarde niet terug te willen naar een vrijhandelszone. Als u uw woorden laat volgen door daden, als u in de praktijk laat blijken dat u werk wilt maken van een gemeenschappelijk Europa, kunt u rekenen op onze steun. Wat de hervorming van de Europese beleidsvormen betreft, bent u geloofwaardiger als u geen twijfel laat bestaan over uw Europese roeping, en ik roep u dan ook op daar tijdens uw voorzitterschap blijk van te geven!
Nu moet er een oplossing worden gevonden voor de vertrouwenscrisis waarin we zijn beland. Het vertrouwen tussen de leden van de Europese Raad moet worden hersteld en het vertrouwen van de burgers moet worden herwonnen. Het is dan ook zaak om dat wat in de Grondwet staat – onze gemeenschappelijke waarden en de besluitvormingsprocessen, die we in de toekomst nodig hebben om vraagstukken op te lossen – om te zetten in juridische en politieke realiteit. Ik verzoek u allen de denkpauze niet op te vatten als een pauze op zich, maar als een periode om na te denken over hoe we een situatie kunnen scheppen die voorziet in de juridische en tegelijk politieke randvoorwaarden op basis waarvan de Europese Unie in de toekomst slagvaardig kan worden gemaakt.
U staat voor een zeer moeilijke taak waarvan Jean-Claude Juncker gisteren al gewag maakte: de financiële vooruitzichten, waarover in de Europese Raad heel wat gesjacherd is. Het Europees Parlement heeft in de persoon van Reimer Böge een voorstel voor de financiële vooruitzichten ingediend. Ik verzoek u met klem zich hierop te oriënteren, want dit voorstel bergt een mogelijkheid voor een compromis in zich. Mijnheer de premier, u bent van de Labour Party. Het was onze vriend John Major die in 1992, als leider van de Conservatieven en premier van Groot-Brittannië, de financiële vooruitzichten voor de gehele Europese Unie, toen nog de Europese Gemeenschap geheten, in veilige haven wist te brengen. Ik hoop dat u als premier van Labour dat succes zult evenaren.
Nog een laatste opmerking, mijnheer de Voorzitter, als u mij nog een paar seconden geeft. U hebt gezegd dat wij onze burgers moeten meevoeren. Ja, wij moeten hen meevoeren, maar daarbij moeten wij ons realiseren dat zij zich niet alleen representanten van hun eigen land willen voelen, maar ook gezamenlijke burgers van Europa. Laten we in dit verband nadenken over de grenzen van de Europese Unie. Niet elk land dat tot de Unie wil toetreden, kan worden toegelaten; dan verwatert de Europese identiteit. Laten we samen aan Europa bouwen. Mijnheer de premier, het is nu 10.00 uur in Brussel. In het Verenigd Koninkrijk is het een uur vroeger; daar is het nog maar 9.00 uur. U was vanmorgen dus vroeg uit de veren. Laten wij allen voortaan vroeg opstaan om te bouwen aan Europa. We moeten wel zorgen dat we goed uitgerust zijn, want bedachtzaam optreden is onontbeerlijk. Onze visie is gericht op Europa! Als u zich daaraan committeert, vindt u ons aan uw zijde.
Martin Schulz,
   . – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, mijnheer de premier, ik dank u voor uw openhartige woorden. Ik vond het een weldadig openhartige toespraak en ik weet dat u een man bent die wel weg weet met weldadig openhartige woorden. Laat ik maar eens beginnen met een weldadig openhartig woord: John Major mag een groot Engelsman zijn geweest, we zijn heel blij dat u hem heeft kunnen verslaan bij de verkiezingen.
Afgezien van uw voorzitterschap, mijnheer Blair, begint er vandaag nog een andere grote gebeurtenis in Europa die we niet mogen vergeten: de Tour de France. Als ik aan de Tour de France denk en in dat verband aan Groot-Brittannië, moet ik zeggen dat dit land de laatste jaren vaak in de staart van het peloton heeft meegefietst. Als ik aan Schengen denk, als ik aan de euro denk, wist Groot-Brittannië steeds net voor de bezemwagen uit te harken, om het zo maar eens uit te drukken. Maar nu, mijnheer de premier, moet u zich aan de kop van het peloton nestelen, en dat nog wel in een bergetappe! We staan aan de voet van de Alpe d’Huez en ik denk dat u zich moet realiseren dat de touroverwinnaar de gele trui pas definitief in handen heeft als hij de voorsprong intact heeft weten te houden en alle etappes wint. Vandaag was de proloog en die was veelbelovend. Laten we eens kijken wat u in uw proloog hebt gezegd.
U hebt inderdaad gelijk, mijnheer de premier, het is tijd voor hervormingen en voor een omslag. Dat is waar. Ik heb u duidelijk horen zeggen dat het niet de tijd is om degenen die Europa willen veranderen van verraad te betichten. Dat is waar. Het is echter ook niet de tijd om degenen die ons Europees sociaal model willen verdedigen als fossielen aan de kant te schuiven – dat is ook waar, mijnheer de premier! Verandering is een absolute voorwaarde voor een verbetering van de levenskwaliteit van de mensen in Europa. U hebt gelijk, Europa heeft meer flexibiliteit nodig. Het interne en externe concurrentievermogen in Europa moet groter worden. Europa heeft die toename van flexibiliteit en concurrentievermogen echter nodig om een situatie te scheppen die onontbeerlijk is. Economische groei moet inderdaad banen creëren, maar dit moeten wel waardige en zekere banen zijn die een inkomen opleveren waar mensen van kunnen leven – dat is ons doel in Europa!
Als u dat bedoelt met de omslag in de Europese Unie waarover u sprak, scharen de sociaal-democraten in Europa zich achter de sociaal-democraat Tony Blair. Daar kunt u van op aan.
Mijnheer de premier en voorzitter van de Raad, we moeten ons bij het hervormingsdebat dat we houden wel nauwkeurig uitdrukken. U hebt gelijk, en collega Poettering heeft het prima verwoord – u hebt hem vandaag welhaast in vervoering gebracht –, de belangrijke debatten moeten hier worden gevoerd. We moeten die debatten wel zo houden dat ze door de burgers te volgen zijn, en dus mogen we geen appels met peren vergelijken. Natuurlijk moet het landbouwbeleid worden hervormd, mijnheer de premier, en natuurlijk moet er meer geld worden uitgetrokken voor onderzoek en ontwikkeling. We moeten echter niet doen alsof het in Europa alleen maar draait om landbouw, en onderzoek en ontwikkeling geen rol speelt.
Onze begrotingsexpert, collega Walter, heeft gisteren in onze fractie enkele cijfers overgelegd. Ik zal ze hier kort herhalen. In de gehele Europese Unie besteden wij, alle landbouwuitgaven samengenomen, 0,48 procent van het totale Europese bruto nationaal product aan de landbouw. Als het gaat om de bestedingen van de Unie en alle lidstaten samen voor onderzoek en ontwikkeling komen we uit op een cijfer van 0,86 procent.
U hebt gelijk, dat moet meer worden, en er moeten hervormingen plaatsvinden in de landbouw. Dat zijn echter processen die langzaam verlopen. We moeten niet doen alsof Europa zich enkel met landbouw bezighoudt en niet met onderzoek en ontwikkeling. Ook dat is van belang voor onze geloofwaardigheid.
Wij staan aan uw kant, mijnheer de premier, als het gaat om een verdieping van de Europese Unie. Ik ben blij dat Raadsvoorzitter Tony Blair zich hier heeft uitgesproken voor de Grondwet. Ik heb gezien dat de Grondwet in Rome werd ondertekend. Dat Groot-Brittannië zich nu onder zijn voorzitterschap uitspreekt voor de Grondwet vind ik klasse. Er zijn namelijk genoeg mensen die het ene zeggen en het andere doen. We hebben schoon genoeg van politici die met hun uitlatingen zand in het raderwerk van de Europese integratie strooien om vervolgens te klagen dat de Europese motor hapert. U hebt laten zien dat u anders bent; dat is zeer lovenswaardig en het stemt mij tot dankbaarheid. Het is van cruciaal belang dat er een open debat over de toekomst van Europa wordt gehouden waarin men elkaar met open vizier tegemoet treedt.
Tot slot zult u de PSE-Fractie aan uw kant vinden als u bereid bent tot compromissen over de begroting en de dienstenrichtlijn. Echter, bij een compromis, mijnheer de premier, mijnheer de voorzitter van de Raad, staat of valt de geloofwaardigheid van de eiser bij wat hij zelf wil inleveren. Daarom zult u vroeg of laat moeten vertellen wat u precies bereid bent in te leveren. De Britse premier kan nog de kat uit de boom kijken, maar de voorzitter van de Raad kan daarmee niet volstaan.
Kijkt u eens naar de mensen die hier applaudisseren. Vanuit de rechterzijde van het Huis bent u zojuist getrakteerd op een applaus. Men houdt zich daar Oost-Indisch doof voor uw opmerking dat wij Turkije willen opnemen in de Europese Unie. De eersten die u daarvoor in de armen zullen vallen zitten hier, aan deze zijde van het Huis. Ik dank u voor uw aandacht.
Graham Watson,
   . – Dank u, mijnheer de Voorzitter. Mijnheer de premier, u neemt het roer over van een zwalkend schip dat uit koers is geraakt op een zware zee. U krijgt volop kans om uw leiderschap te tonen. Te lang is het imago van uw land vertekend geweest door de karikatuur die vijftig jaar geleden is neergezet door het komische musicalduo Flanders en Swann in het liedje ‘The English are best’, waarin de eigenschappen van andere Europeanen worden afgekraakt, en waarin zij stellig beweren: ‘The English are moral, the English are good, and clever and honest .... but misunderstood’!
Groot-Brittannië heeft zich sindsdien ontwikkeld – lieve hemel, zelfs Engeland heeft zich ontwikkeld! Het moderne, meritocratische Groot-Brittannië heeft een interculturele ontvankelijkheid die in het verleden ongekend was, en dat is ook te merken aan uw toespraak van vandaag. Maar één toespraak is niet voldoende om jaren van wantrouwen te doen vergeten. U moet laten zien dat Groot-Brittannië een deel van Europa is, en niet alleen maar meedoet.
Dat u zult voortbouwen op de instellingen van de Unie, en ze niet zult ondermijnen; dat uw streven naar hervorming voortkomt uit de wens consensus te creëren, en niet uit de wens tweedracht te zaaien; dat uw protestantse arbeidsethos ook ruimte laat voor een katholiek gemeenschapsgevoel.
Het verschijnsel dat wij globalisering noemen verandert ons wereldbeeld, zoals u al zei. Het biedt nieuwe mogelijkheden, maar legt ook nieuwe vormen van druk op onze samenlevingen. De drie grootste uitdagingen waartegenover wij ons gesteld zien – de ellende in de derde wereld en de migratie die hieruit voortkomt, klimaatverandering, de internationale georganiseerde misdaad – vragen alle om supranationale reacties. U hebt helemaal gelijk wanneer u zegt dat de prioriteiten van de EU zich moeten richten op het beantwoorden aan nieuwe mondiale eisen, als aanvulling op het werk van de G8. Maar wij zijn erg benieuwd te zien hoe u dat allemaal gaat doen met slechts 1 procent van het bni.
U hebt ook gelijk wanneer u zegt dat sprake is van een cognitieve dissonantie tussen de werkelijkheid en het politieke debat, dat wij onze politiek in orde moeten brengen en Europa een boeiend verhaal moeten bieden. Daarom wil ik u drie suggesties aan de hand doen.
Ten eerste: transparantie van de Raad. Europa kan niet meer worden gebouwd op geheimzinnigheid en manipulatie. Als de mensen niet begrijpen wat er aan de hand is, valt ze niets te verwijten wanneer ze het afwijzen.
Verander de regels van de Raad van ministers. Het publiek heeft het recht te weten wat in hun naam besloten wordt en door wie, zelfs als ze het er niet mee eens zijn. Dat is de aard van een democratie.
Ten tweede: parlementaire controle. Wat de nationale parlementen nodig hebben om het werk van hun ministers in Europees verband beter te controleren is geen Europese Grondwet; ze moeten worden betrokken in een proces waarbij zij toezicht kunnen uitoefenen en ministers ter verantwoording kunnen roepen. Er moet ook geluisterd worden naar het Europees Parlement wanneer wij ontwerpwetgeving afkeuren die een schending inhoudt van de burgerrechten of de bevoegdheden van de EU te buiten gaat.
Ten derde: openbaar debat. Dit debat kan niet wachten tot er een verdrag wordt gesteund dat door regeringen al is ondertekend. Bent u bij de laatste algemene verkiezingen eropuit gegaan om de mensen die op hun bazuinen blazen te woord te staan? Zoals voorzitter Borrell vorige week zei, had de afwijzing van de Grondwet niet zozeer met de tekst te maken, maar des te meer met de context. Vorige week noemde u ‘de nieuwe sterke man van Europa’. Laat het maar zien. De EU zal geen leider hebben zolang de nationale leiders voor de galerij spelen. U zult geen steun voor supranationale oplossingen kunnen afdwingen als u de eer voor gemeenschappelijke successen opeist en Brussel van iedere misstand de schuld geeft. Houd ermee op het woord 'Europa' te gebruiken alsof het om iets gaat dat losstaat van Groot-Brittannië.
De Liberalen en Democraten zullen uw voorzitterschap en uw streven naar betere regelgeving steunen. Wij zullen u helpen een actieplan inzake financiële diensten op te stellen waarmee financiële transacties eenvoudiger kunnen worden afgewikkeld. Wij zullen onze steun geven aan een interne markt voor diensten als u een gepast niveau van openbare voorzieningen zult beschermen, en als u gehoor geeft aan onze bezorgdheid over de persoonlijke vrijheid dan zullen wij samen met de Raad het terrorisme aanpakken.
Wij zouden ook ingenomen zijn met een debat over de structuur van een begroting die niet in overeenstemming is met de doelen van concurrentiekracht en innovatie die in Lissabon zijn gesteld. Een snelle en radicale hervorming van de landbouwuitgaven kan echter onmogelijk op geloofwaardige wijze worden overwogen zonder medefinanciering van het GLB om de Franse en Britse begrotingsonevenwichtigheden te compenseren.
Mijnheer de premier, ik ben ingenomen met uw toespraak van vandaag. Deze biedt onze collega's van het vasteland de belofte van een minder perfide Albion. Denk aan de woorden van Sint Franciscus van Assisi, die een van uw voorgangers bij een soortgelijke gelegenheid aanhaalde: breng vergiffenis waar letsel is en breng harmonie waar tweedracht heerst. Dat is de weg die leidt naar een nieuw respect voor Groot-Brittannië en de Europese Unie.
Daniel Marc Cohn-Bendit,
   – Mijnheer de minister-president, u hebt uzelf vandaag denk ik voor een uitdaging geplaatst. U hebt gezegd: “Ik wil Europa veranderen”. . Maar laten we dan wel even wat zaken op een rij zetten.
U bent hertog Jan van Bedford niet, de heer Balkenende is bisschop Cauchon niet en de heer Chirac is Jeanne d’Arc niet. . De Honderdjarige Oorlog is afgelopen, en dat moet de heren Chirac, Schröder en Blair en de rest maar eens duidelijk gemaakt worden. Europa is precies het tegenovergestelde, en daarom hebt u gelijk als u zegt: “Europa heeft leiderschap nodig”. Maar de vraag is: wie wil de leider zijn? Vandaag de dag moet een modern leider de waarheid durven spreken.
Mijnheer Blair, u hebt geapplaudisseerd toen de heer Barroso naar de 1 procent verwees, de brief van de vrekkige 1 procent die u, mijnheer Blair, kameraad Blair, ondertekend hebt. U trekt uw handtekening dus in. , mijnheer Blair, . Als ik het goed heb, was het toch uw regering die in 2002 geweigerd heeft in te stemmen met het vaststellen van een plafond voor de grote landbouwconcerns en was het uw regering die 300 000 euro beschikbaar heeft gesteld om ervoor te zorgen dat de hertog van Bedford, de Queen en prins Charles subsidies konden ontvangen van de Europese Unie. , mijnheer Blair, . Dankzij die weigering van u destijds heeft Tate [amp] Lyle, de grootste suikeronderneming, vorig jaar 180 miljoen euro ontvangen. , mijnheer Blair. U gaat een einde maken aan de situatie met Tate [amp] Lyle, aan de Europese steun en subsidies die ze daar ontvangen, omdat ze het niet verdienen, en daar zijn wij het helemaal mee eens, mijnheer Blair. U ziet, de waarheid zeggen valt soms niet mee.
U hebt nog iets anders gezegd dat bijzonder interessant is. U hebt gezegd: “Politici moeten de confrontatie met de burgers durven aangaan”. Dat is een waar woord. Wij van onze kant hebben het referendum over Europa verloren, en wij moeten die nederlaag onder ogen durven zien. Weest u ook bereid uw nederlaag onder ogen te zien: de Europese bevolking heeft nee gezegd tegen de invasie in Irak. Gaat u ook op dat punt de confrontatie met de Europese burgers aan. , mijnheer Blair.
Het is altijd heel gemakkelijk mensen de les te lezen, en ik ben deskundig als het gaat om het geven van lessen, dus ik weet hoe gemakkelijk het is. Maar als ik iets zeker weet, dan is het dit: als u Europa wilt moderniseren, zal dat via een ecologisch houdbare en sociaal duurzame modernisering moeten gebeuren. Dat is wat wij van u vragen.
U hebt gelijk als u zegt dat het Franse model niet werkt en dat de rechtse regering in Frankrijk faalt. U hebt zeker ook gelijk als u zegt dat de Duitse regering opzichtig faalt. Maar dat is nu juist het probleem: Europa kan niet functioneren op basis van het model van Groot-Brittannië, niet op basis van het model van Frankrijk en ook niet op basis van het model van Luxemburg of Nederland. De kracht van Europa moet nu juist liggen in een mix van al die modellen, en om die te vinden zult u, mijnheer Blair, uw functie als minister-president van Groot-Brittannië moeten opgeven en president van Europa moeten worden, met een visie op Europa.
We hebben te maken met economische problemen, met sociale problemen en met problemen op milieugebied. Neemt u dan uw verantwoordelijkheid en zegt u dan dat Europa – heel Europa – de Kyoto-verplichtingen moet nakomen. Neemt u uw verantwoordelijkheid, en laat het Verenigd Koninkrijk de verantwoordelijkheid nemen de ontwikkelingshulp tot boven de 0,35 procent te verhogen, omdat dat nodig is om de armoede in de wereld te verhelpen. De heer Juncker heeft terecht voorgesteld dat we ons ertoe verbinden de armoede in de wereld in de eerste helft van deze eeuw uit te bannen. Laten we die verbintenis allemaal samen aangaan. 
Tot slot nog dit. Precies tien jaar geleden hebben we Srebrenica gehad; tien jaar geleden hebben Europa en de wereld zichzelf onder onze ogen te schande gemaakt. Ik doe een beroep op u om een initiatief te nemen. De Dayton-akkoorden kunnen en zullen niet werken in Bosnië en de Balkan. Neemt u dat grootse initiatief – zoek uw vriend George Bush op, zoek uw vriend Chirac op, zoek al uw vrienden op om ze duidelijk te maken dat er een einde moet komen aan Dayton en dat Europa …
Francis Wurtz,
   –Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Commissie, u hebt, geachte premier, terecht de aandacht gevestigd op het dramatische feit dat de Unie zoals we die thans kennen niet in staat is tegemoet te komen aan de verwachtingen van onze medeburgers. U hebt gesproken over verandering, modernisering en solidariteit – allemaal uitstekend. Maar laten we de zaken eens van wat dichterbij bekijken. In een tijdsbestek van een maand hebben we drie keer, iedere keer nadrukkelijk in een andere context, de gelegenheid gehad kennis te nemen van de topprioriteiten van het Britse voorzitterschap.
De eerste keer was op 26 mei, via een beknopte, zeer specifieke verklaring van de heer Brown, de Britse minister van Financiën, in het Britse Lagerhuis. Ik zal er vier punten van noemen.
Ten eerste, ik citeer: “Elk wetgevingsvoorstel moet getoetst worden op het effect ervan op het concurrentievermogen”. Ten tweede: er moet een onafhankelijk adviesorgaan van de werkgevers komen om, ik citeer, “het bedrijfsleven een centrale rol te geven in het regelgevings- en vereenvoudigingsproces van de EU”. Ten derde: in juli zullen we in Londen een conferentie organiseren over vermindering van staatssteun. En ten vierde: wij doen een oproep om te komen tot een transatlantische financiële markt zonder belemmeringen. Mag ik zeggen, geachte premier, dat lef op sociaal vlak niet direct het kenmerk is van deze hoofdpunten van uw werkagenda.
Enkele dagen na deze verklaring gaf u in een interview met evenwel aan te willen luisteren naar hetgeen kort daarvoor in de referenda in Frankrijk en Nederland tot uitdrukking was gebracht. Daartoe riep u toen op tot een herbezinning op het Europees sociaal model. Een dergelijke herbezinning lijkt me inderdaad nodig, maar dan wel om lessen te trekken uit de systematische ontmanteling die dit roemruchte model de afgelopen jaren nagenoeg overal heeft ondergaan uit naam van het dogma van de vrije markt. Mag ik in dit verband wijzen op een zeer ter zake doende opmerking die commissaris McCreevy op 24 januari in het kader van het European Policy Forum heeft gemaakt, waarbij hij heeft benadrukt dat het internemarktprogramma “veruit de grootste dereguleringsoperatie uit de recente geschiedenis” is. We moeten dus een discussie beginnen over het sociale model, maar de vraag is: in welke richting moet die discussie gaan?
U lijkt ervan overtuigd te zijn dat het allerbeste op dit gebied uw eigen model is, omdat het de zichtbare werkloosheid beperkt houdt tot circa 5 procent van de beroepsbevolking. Maar wat zegt dit symbolische getal over het model als zodanig? Niet alles, zo lijkt het, althans niet voor alle Britten. Zo is de heer Monks, algemeen secretaris van het Europees Vakverbond (EVV) - toch een geestverwant van u - de opvatting toegedaan dat het Angelsaksische model onder de Britse kiezers niet populairder is dan elders in Europa. Naar ik meen, zijn er in de vakbondswereld in Groot-Brittannië veel mensen die ingrijpende veranderingen voorstaan. Waarom luistert u niet naar hen? We bereiken meer als we openstaan voor twijfels dan wanneer we steeds maar weer op zekerheden hameren.
De derde keer dat we de gelegenheid hebben gehad te horen wat uw ambities zijn voor het halfjaar van uw voorzitterschap en de periode daarna was natuurlijk tijdens uw optreden in de laatste Europese Raad. “Sterft, gij oude vormen en gedachten”, zo luidt een versregel van een bekend strijdlied – ook u wilt definitief afrekenen met oude vormen en gedachten, of in ieder geval het GLB en de begroting op nieuwe leest schoeien. Prima, maar ook hier luidt de enige vraag die er echt toe doet: in welke richting moet de verandering gaan?
Wat het GLB betreft, zeg ik ja tegen modulatie van de steunbedragen om rekening te houden met het milieu en de ruimtelijke ordening, en overproductie te voorkomen. Ik zeg ook ja tegen de suggestie een discussie in gang te zetten over de exportsubsidies, die rechtstreekse concurrentie betekenen voor producenten in – met name Afrikaanse – ontwikkelingslanden. En ik zeg volmondig ja tegen de voorstellen een maximum te stellen aan de subsidies, om te voorkomen dat de rijken, of de pseudo-boeren die zitting hebben in het Britse Hogerhuis, er uiteindelijk alleen maar rijker van worden. Ik zeg echter nee als u het kind met het badwater dreigt weg te gooien: er moet ruimte blijven voor een authentieke vorm van landbouw, die ons beschermt tegen plagen als de gekkekoeienziekte en onze onafhankelijkheid op voedselgebied tegenover de door de Amerikanen gedomineerde landbouwindustrie waarborgt. Dat is een kwestie van beschaving.
Wat de fameuze korting betreft, de , die zult u vroeg of laat moeten opgeven, omdat ze tegen het gezond verstand ingaat. De Europese burgers behoren te weten dat met deze cheque in 2005 een hoger bedrag gemoeid zal zijn dan met het gehele Europese onderzoeksprogramma. Het gaat om meer geld dan de totale pretoetredingssteun voor Roemenië en Bulgarije voor een periode van drie jaar. Het bedrag loopt dit jaar op tot de helft van de totale structurele en landbouwsteun die aan de tien nieuwe lidstaten tezamen wordt toegekend. Met die korting kunt u uw verantwoordelijkheden met betrekking tot de uitbreiding ontlopen, en ongetwijfeld doet u er ook uw voordeel mee bij het financieren van de oorlog in Irak. Als je alles bij elkaar optelt, ligt uw aandeel in de financiering van de EU-begroting 4,5 punt onder uw aandeel in het communautaire inkomen. Kun je dan nog spreken van solidariteit? Wilt u een discussie over het Europa van de toekomst, mijnheer de premier? Prima, het staat genoteerd; die discussie krijgt u!
Nigel Farage,
   . – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de premier, wat is de retoriek veel veranderd sinds 1997! Plots hebben wij een Britse Labour-premier die het heeft over de lage groei in Europa, over de werkloosheid in Europa, over het falen van Europees economisch beleid en gemeenschappelijk beleid. Het klinkt allemaal een beetje hetzelfde als wat de UK Independence Party al tien jaar lang zegt en het doet mij veel deugd het nu te horen.
Daar was u dan op de top van afgelopen week, de stoere Britse premier, en ik weet zeker dat miljoenen mensen die thuis naar het vroege avondjournaal zaten te kijken, zeiden “Kijk, daar heb je hem! Dat is onze jongen, hij is degene die zal opkomen voor de belangen van Groot-Brittannië.” U doet mij echter eerder denken aan een eurofiel die door de realiteit is bedrogen. En nu gaat u de strijd voor de toekomst van Europa leiden. De afgelopen week hebt u meerdere malen gesproken over de 21e eeuw, u hebt het gehad over de noodzaak tot modernisering. Het lijkt erop dat u de fabelachtig briljante "Derde Weg" die u in de Britse politiek hebt geïntroduceerd, ook hier tijdens dit voorzitterschap wilt invoeren. Het is echter nog maar de vraag of dit ook in de Europese Unie zal werken.
Ik ben een van de twee voorzitters van de enige fractie in dit Parlement die actief campagne heeft gevoerd voor een nee-stem in de referenda voor de Grondwet. Wij hebben dan ook het gevoel dat wij misschien wel een stuk dichter bij het publiek staan dan alle andere fracties in dit Parlement.
Maar ik moet ook zeggen dat u zo'n beetje de enige Europese leider bent die echt begrijpt waarom de bevolking van Frankrijk en Nederland 'nee' heeft gezegd. Ik ben het met uw eerdere woorden eens, namelijk dat zij 'nee' hebben gezegd tegen de richting waarin de Europese Unie zich beweegt. Ik verzoek u om er tijdens uw voorzitterschap voor te zorgen dat deze mensen in Frankrijk en Nederland niet met minachting worden behandeld. Ik vraag u ervoor te zorgen dat bepaalde onderdelen van de Grondwet, zoals de afzonderlijke militaire bevelstructuur, het Europees ruimteprogramma en de oprichting van ambassades van de Europese Unie over de hele wereld, worden stopgezet omdat zij hun legitimiteit uitsluitend ontlenen aan een Grondwet die op zijn zachtst gezegd half dood is.
U hebt recentelijk veel over Afrika gesproken en ik weet dat u trots bent op het feit dat de steun die aan Afrika wordt gegeven in waarde toeneemt. Ik heb sinds 1999 in dit Parlement echter over geen enkel onderwerp vaker gesproken dan over de afschuwelijke visserij-akkoorden van de Europese Unie met Zwart Afrika. Momenteel zijn er meer dan twintig van deze akkoorden van kracht. Zij vernietigen alle hoop, alle vooruitzichten voor de plaatselijke ambachtelijke vissers. Feitelijk ruïneren wij jaarlijks honderden en nog eens honderden plaatselijke vissers en wat wij aanrichten in de Afrikaanse kustwateren staat in ecologisch opzicht gelijk aan het in brand steken van de Serengeti-steppe. Iedereen is tot nu toe doof gebleven voor wat ik hierover heb gezegd, maar ik geloof dat er nu in dit Parlement een zekere mate van steun is voor de beëindiging van deze akkoorden. Als u Afrika echt wilt helpen, maak dan alstublieft een einde aan deze akkoorden.
Maar de grote uitdaging ligt in de vraag of u in staat zult zijn – en dat is waarop u beoordeeld zult worden – om de koers van dit schip te keren, of u Europa concurrerender kunt maken, of u de Lissabon-agenda meer kunt laten lijken dan een verlanglijstje voor de Kerstman. 
Natuurlijk is mijn standpunt – ons standpunt in de UK Independence Party en dat van de meesten van ons aan deze kant van het Parlement – dat het veel belangrijker is om een gemeenschappelijke markt te hebben. Wij hebben veel liever een vrijhandelsakkoord in Europa, in plaats van het Verdrag van Rome en alles wat daarna nog gekomen is. Ik weet dat u dat in de komende zes maanden niet zult regelen, maar ik geloof wel dat u een ernstig probleem hebt. U zei eerder dat u wilde dat Europa zou doen waarvoor het oorspronkelijk bedoeld was. Jean Monnet was de inspiratie hierachter en hij wilde een systeem waarbij, in het kader van het acquis communautaire, de Gemeenschap gaandeweg meer macht zou krijgen. Denkende aan de kleine en middelgrote ondernemingen, niet alleen in Groot-Brittannië, maar in de hele Europese Unie, zeg ik dat het probleem is dat de wetgeving, het acquis communautaire, het geheel van rechtsnormen, al te ver is gegaan. De uitdaging voor uw voorzitterschap – en misschien kunt dit uitleggen in uw reactie – ligt erin hoe u de koers van het schip kunt keren. Als het u lukt om de Europese Unie te hervormen, mijnheer Blair, dan zou ik misschien zelfs van gedachten veranderen. Dan zou ik misschien zelfs kunnen gaan denken dat het loont om lid van de Unie te blijven. 
Brian Crowley,
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik sluit mij aan bij mijn collega's door premier Blair welkom te heten in dit Parlement en hem te bedanken voor zijn bijdrage en toespraak vanmorgen.
Hoewel ik deze toespraak zeer gewaardeerd heb, ben ik toch enigszins verontrust over de jaarlijkse rede van Gordon Brown gisteravond in Mansion House. Ondanks de mooie woorden en goede bedoelingen heb ik drie aparte conclusies getrokken over dat wat we afgelopen weekend gezien hebben, wat we hebben gelezen in de kranten uit Groot-Brittannië, wat we hebben gezien in de nieuwsmedia van de afgelopen dagen en wat de heer Brown gisteravond in zijn toespraak heeft gezegd.
Ten eerste komt het plan hierop neer: overboord gooien van het gemeenschappelijk landbouwbeleid. Ervoor zorgen dat iedere wijziging van de begroting die wordt ingevoerd feitelijk zal berusten op het kwijtraken van het gemeenschappelijk landbouwbeleid. Dit is ondanks het feit dat er in 2002 tussen alle lidstaten unanieme overeenstemming bestond dat de GLB-begroting gedurende een periode tot 2013 zou worden vastgelegd, op grond van hervormingen en op grond van offers die gebracht worden door mensen die in landelijke gebieden wonen en mensen die in de landbouw werkzaam zijn. Ik denk hierbij bijvoorbeeld aan de beperking van de jaarlijkse begroting van het GLB omdat de subsidie niet wegens stijgende kosten van het levensonderhoud of aan de hand van een inflatie-index mag worden verhoogd. Dus waar de mensen echt behoefte aan hebben, is zekerheid.
Ten tweede wordt er veel nadruk gelegd op het onvermogen van Europa om resultaten te leveren in verband met de Lissabon-agenda en het scheppen van werkgelegenheid. Laten wij hierin realistisch zijn. Europa is net zomin in staat werkgelegenheid te creëren als de Britse regering dat is. Het is de verantwoordelijkheid van ons wetgevers en regelgevers ervoor te zorgen dat de wetgeving en regelgeving die wij neerzetten de particuliere nijverheid en particuliere ondernemingen niet hinderen en dat wij ze de juiste atmosfeer, de juiste mogelijkheden bieden om te gedijen en groeien. En het is belachelijk om te zeggen dat wij meer moeten ondernemen op Europees niveau terwijl u tegelijkertijd weigert de begroting die de Europese Unie voor dit doel tot haar beschikking heeft uit te breiden, ondanks het feit dat het aantal landen en het aantal mensen die betrokken zijn bij de Europese Unie zijn toegenomen.
Als wij willen spreken van een echt debat en echte betrokkenheid dan moeten dat debat en die betrokkenheid gebaseerd zijn op feiten en zekerheden, en niet op de hardnekkige misvattingen, mythen en insinuaties die in de afgelopen 20 jaar zijn gecreëerd en geuit. Gisteravond hoorde ik Jeremy Paxman zeggen op dat de hervorming van de suikerregeling in Europa de meest schandelijke en inefficiënte vorm van subsidie is die ooit is verstrekt aan Europese boeren en die boeren in ontwikkelingslanden schade toebrengt. In hetzelfde item over deze hervormingen zeggen de president van Guyana, de voorzitter van de Jamaicaanse suikersector en de voorzitter van de suikersector van Mozambique dat deze hervormingen een ramp betekenen voor hun landen. De president van Guyana zei dat zij voor 8 miljoen euro aan schuldverlichting zouden ontvangen in het kader van het fantastische initiatief voor schuldverlichting in Afrika dat is ondernomen door uzelf en uw regering als leiders van de G8. Maar het zou hen 44 miljoen Britse ponden kosten om te proberen te voldoen aan de hervormingen die worden gepresenteerd.
Tot slot zullen sommigen zeggen dat wij aan de rand van een gapende afgrond staan. Zoals ik u vorige week al in Londen heb gezegd, geloof ik dat wij aan het begin van een nieuwe toekomst staan. U kunt het leiderschap op u nemen, maar voor dat leiderschap zijn compromissen en consensus vereist. Om succes te verzekeren zult u de andere actoren tot elkaar moeten brengen.
Roger Helmer (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, als Britse conservatief wil ik premier Blair gelukwensen met zijn krachtige verdediging van de Britse korting, onlangs in het Britse Lagerhuis en in Westminster. Ik wil er bij hem op aandringen standvastig te zijn in deze kwestie en de ferme toezeggingen die hij heeft gedaan, niet te laten varen. Ik ben tevens verheugd over zijn bekering tot een conservatief beleid voor de lange termijn, een beleid dat zal worden gekenmerkt door uitgebreide hervormingen in de Europese Unie. Deze hervormingen zijn noodzakelijk in een tijd waarin de EU geen respect meer afdwingt of enthousiasme teweegbrengt bij de burgers.
Zoals John Redwood echter vanmorgen in het programma zei, als het de heer Blair ernst is met de hervormingen en de deregulering dan zal hij een team hebben samengesteld dat al maandenlang bezig is met het uitwerken van gedetailleerde plannen. Wie zijn deze mensen? Wat houden die plannen in?
Het baart mij zorgen dat hij heeft ingestemd met een periode van bezinning over de Grondwet. Er is geen enkele aanleiding tot bezinning. Het besluit dat de Franse en de Nederlandse kiezers genomen hebben is glashelder: Frankrijk en Nederland hebben niet voor een enigszins aangepaste Grondwet gestemd, zij hebben tegen de gehele Grondwet gestemd. Onder de voorwaarden waarop de Grondwet is opgesteld, kan deze niet van kracht worden mits alle lidstaten het Verdrag ratificeren. Dit is uitgesloten.
De Britse kiezers zouden, indien ze in de gelegenheid waren geweest, de Grondwet met een nog grotere meerderheid hebben afgewezen dan Frankrijk of Nederland. De overgrote meerderheid van de kiezers wil handel en samenwerking binnen Europa, maar wijst uw politieke unie af.
Mijnheer Blair, bent u met mij eens dat een significante hervorming van de Europese Unie vraagt om verregaande herziening van de verdragen, waaronder het Verdrag van Rome? Wilt u dit tot een van de voornaamste doelstellingen van het Britse voorzitterschap maken? Mijnheer Blair, tenslotte wil ik u hartelijk danken dat u hier vandaag bent gebleven om te luisteren naar het debat, iets wat u zelden doet in Westminster.
Timothy Kirkhope (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik verwelkom de premier namens de conservatieve delegatie en mijn collega’s van de Europese Democraten. Wij hopen dat het Britse voorzitterschap inderdaad een echt hervormend voorzitterschap zal zijn.
Het is van grote betekenis voor ons land en het nationaal belang dat het Verenigd Koninkrijk leiding geeft aan Europa in een periode waarin fundamentele vragen over zijn toekomst worden gesteld. Het moet echter wel het juiste soort leiderschap zijn en de juiste toekomst. De gebeurtenissen van de afgelopen weken hebben de politici in de Europese Unie met recht wakker geschud. Het is van grote betekenis dat de burgers van Frankrijk en Nederland, twee van de lidstaten die de grondvesten van EU hebben gelegd, nadrukkelijk tegen de Grondwet hebben gestemd.
Ik betreur dat de Raad als reactie op deze stemmingsuitslag niet resoluut besloten heeft de Grondwet nietig te verklaren. De heer Blair heeft uitgesproken dat er sprake moet zijn van een concreet debat over het soort Europese Unie dat wij in de toekomst willen. Ik ben dat met hem eens. Ik verwacht van hem dat hij dit debat de komende maanden zal leiden.
We hopen dat hij leiderschap zal betonen door nauwkeurig toe te lichten wat hij bedoelt met zijn opmerking dat er meer dan één visie op de toekomst van Europa bestaat. Eerder deze week heeft de heer Blair verklaard dat de crisis bestaat uit het onvermogen van de leiders om overeenstemming te bereiken met de burgers. De burger ziet de wereld om zich heen zien veranderen en zoekt naar antwoorden op de vragen die dit bij hem oproept. De Britse conservatieven spreken natuurlijk al jaren op deze wijze over de Europese Unie; wij gingen voorop in de processen van liberalisering van onze economieën en deregulering, de Lissabon-agenda en het streven naar openheid in de verantwoording en controleerbaarheid van onze begrotingen. 
Indien hij nu te elfder ure onze standpunten accepteert, ben ik uiterst verheugd over deze verandering van inzicht. Deze crisis draait echter niet alleen om leiderschap, zoals hij zegt, maar ook om legitimiteit binnen de EU-instellingen. De mooie woorden van onze regering zijn allemaal goed en wel, maar we hebben nu behoefte aan actie. Het Europees sociaal model is geen succes geworden. De economische neergang wordt belichaamd door miljoenen werkelozen en niet-flexibele arbeidsmarkten met weinig groeimogelijkheden. We hebben nu te maken met concurrentie van India, China en de Verenigde Staten en indien we nog langer de realiteit negeren dan blijft de Lissabon-agenda een onverwezenlijkte ambitie.
Mijn volgende onderwerp is de toekomstige begroting van de Europese Unie. De premier heeft de Britse korting terecht verdedigd. Er is een reden dat deze korting in het leven is geroepen, en deze reden is nog even actueel als in 1984. De duidelijke vergissing die de regering heeft gemaakt bij het bepalen van haar standpunt, en die de premier vanmorgen heeft toegegeven, baart ons zorgen en wij zien er nauwlettend op toe dat de Britse belastingbetalers geen pionnen in de discussie over de toekomst van onze begroting worden. 
Ten slotte wil ik er bij de premier op aandringen zich niet te laten afleiden van de hervormingen in de Europese Unie die hij zich ten doel heeft gesteld. We willen zijn retoriek van de afgelopen dagen terugzien in onvervalst leiderschap en concrete actie.
Wij hopen dat hij zijn toezeggingen waarmaakt. Het is in het belang van ons allen dat hij zijn beloften nakomt. Wij hopen dat hij ons, wanneer wij hem in december beoordelen, niet teleurgesteld zal hebben. 
Gary Titley (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil de aanstaande fungerend voorzitter verwelkomen met een citaat van Charles Dickens: “it was the best of times, it was the worst of times, we had everything before us, we had nothing before us”. Zo is het ook met de Europese Unie. Op het hoogtepunt van ons succes, de uitbreiding naar 25 lidstaten, zijn wij terneergeslagen door twijfels en verwijten. De globalisering heeft geleid tot onzekerheid bij onze burgers, waardoor sommigen zijn gaan twijfelen aan het Europese project en vluchten in protectionisme en isolationisme. Wij kunnen echter slechts door actie in Europees verband profiteren van de voordelen die de globalisering met zich meebrengt en het hoofd bieden aan de bedreigingen.
Helaas beschouwen de kiezers veel van wat in de Europese Unie is bereikt als vanzelfsprekend en, om eerlijk te zijn, als tweedehands goed. We moeten een moderne visie op de Europese Unie definiëren, een visie die is gebaseerd op concrete resultaten in plaats van op processen; een visie die is gegrondvest op een aantal basisprincipes.
Allereerst moet men het belang van internationale samenwerkingsverbanden onderscheiden, in het bijzonder dat van het meest succesvolle van alle partnerschappen – de Europese Unie. We moeten erkennen dat de supranationale instellingen van de EU haar kracht zijn; zij vervangen de nationale soevereiniteit niet, maar complementeren haar en vullen haar aan. Ten tweede is het voor het voortduren van ons succes van centraal belang dat we in staat zijn werkgelegenheid te creëren voor onze burgers – en hun gezinnen economische zekerheid te bieden. Een bloeiende economie is geen Angelsaksisch complot, maar voorwaarde voor ons bestaan.
De Europese Unie heeft al veel bereikt. De afgelopen dagen hebben we gehoord dat het EU-lidmaatschap in het ene land twintig euro en in het andere land vijftig euro per hoofd van de bevolking kost. Deze bedragen vallen in het niet bij de zesduizend euro per hoofd van de bevolking die de extra groei door de gemeenschappelijke markt de burgers heeft opgeleverd. We moeten echter meer doen om gebruik te maken van de kenniseconomie en investeren in projecten die gericht zijn op de toekomst en niet op het verleden.
Economische efficiëntie is afhankelijk van sociale rechtvaardigheid. De voorwaarden voor welvaart worden geschapen door een stabiele arbeidsmarkt en een maatschappij die in al haar burgers investeert en voor niemand een uitzondering maakt. We hebben een actief arbeidsmarktbeleid nodig zodat we de burgers kunnen steunen bij het zoeken en behouden van een baan. Een derde van onze arbeidsgeschikte bevolking is niet economisch actief. Dit is een schandalig percentage, waarmee de EU en de lidstaten zichzelf te kijk zetten. 
Tot slot hebben we een open maatschappij nodig waar burgers vrij kunnen reizen om een baan te zoeken. Deze open maatschappij moet eerlijk en rechtvaardig zijn, geen speeltuin voor criminelen en terroristen. Om deze reden ben ik in het bijzonder verheugd over het programma voor justitie en binnenlandse zaken van het voorzitterschap. Concrete vooruitgang op dit gebied zal voor onze burgers het bewijs zijn dat maatregelen op Europees niveau zo hun voordelen hebben. Het voorzitterschap moet met de lidstaten om de tafel om samen te bouwen aan een Europa met concurrentievermogen, een Europa dat de wereld leiderschap kan bieden in kwesties als veiligheid, klimaatverandering en armoede in de wereld. Dat zijn de kwesties die onze burgers zorgen baren. Ik wens u veel succes.
Karin Riis-Jørgensen (ALDE ).
   Mijnheer de Voorzitter, geachte heer Blair, dank u voor uw fantastisch geëngageerde bijdrage. U bent een formidabele spreker, en u bent zeer overtuigend. U zou echter geloofwaardiger zijn geweest als u dezelfde Europese visie had voorgelegd aan uw kiezers bij de laatste parlementsverkiezingen die u heeft gehouden. Ik zie uw voorzitterschap als een historische uitdaging. Ofwel kunt u over zes maanden het voorzitterschap overdragen aan Oostenrijk als degene die Europa heeft verenigd, ofwel kunt u de deur met een klap dichtgooien en Europa nog verdeelder achterlaten dan het vandaag al is. De keus is aan u. Het gaat er bovenal om dat de Europese agenda vóór de nationale agenda’s komt. Dat is moeilijk en vereist leiderschap, maar het vereist ook een wil, en ik hoop dat u die heeft. Vooral moet u als een van de leiders van het uitbreidingsproces solidariteit tonen met onze nieuwe lidstaten.
Het verheugt mij dat u veel belang hecht aan de dienstenrichtlijn en dat u veel werk wilt verzetten om de administratieve hindernissen weg te nemen. Juist door een vrije markt voor diensten te creëren kunnen wij onze burgers banen verschaffen en de consumenten keuzevrijheid bieden, met eerlijke en redelijke prijzen. Ik verheug mij erop om over zes maanden te zien dat u bent geslaagd voor het examen als beste leider van Europa. Dan zal ik u met vreugde uw diploma uitreiken. 

Caroline Lucas (Verts/ALE ).
   Mijnheer de Voorzitter, in het verleden heeft de heer Blair gezegd dat klimaatverandering de grootste dreiging is waarmee wij in de toekomst geconfronteerd zullen worden. Hij heeft gezegd dat deze kwestie dan ook prioriteit voor het Britse voorzitterschap zal hebben. Toch hebben wij niet meer dan een half zinnetje over klimaatverandering gehoord in uw speech van vandaag, mijnheer Blair. Bovendien zijn de emissies van broeikasgassen gedurende uw regeringsperiode zelfs toegenomen. Uw regering heeft ook getracht om via de communautaire regeling voor de handel in emissierechten de omvang van de toegestane emissies voor de Britse industrie te verhogen. Dat is niet echt een goede start voor iemand die belooft internationaal leiderschap te tonen met betrekking tot de kwestie van de klimaatverandering.
Ik daag u uit om drie belangrijke toezeggingen te doen over uw voorzitterschap. Ten eerste dat u het verwezenlijken van de verplichte doelstellingen voor energie-efficiëntie in de gehele Europese Unie zult bevorderen. Ten tweede dat u zodanige doelstellingen voor hernieuwbare energie zult vastleggen dat de emissies van broeikasgassen uiterlijk 2020 met tussen de 30 en 40 procent zijn afgenomen. Ten derde dat u uitsluit dat nucleaire energie als een of andere nepoplossing gebruikt gaat worden om de CO2-emissies te verminderen.
Als u de rest van Europa de les leest over de verdiensten van modernisering, mededinging en flexibiliteit, maar daarbij geen enkele aandacht aan duurzaamheid besteedt, ondermijnt dit al uw beloften dat u zich zult inzetten voor een duurzame ontwikkeling. Europa moet inderdaad veranderen zoals u terecht opmerkt, maar als duurzaamheid niet centraal staat bij die verandering dan mist uw voorzitterschap een cruciale kans om de steun van de burgers voor de Europese Unie terug te winnen en gaat een grote kans verloren om de klimaatverandering ingrijpend aan te pakken. 
Roberto Musacchio (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, u, mijnheer Blair, bent niet de oplossing voor de problemen van Europa; sterker nog, u bent zelf een van die problemen. En u bent niet een nieuw, maar een oud probleem.
De problemen van Europa houden onder meer verband met het onvermogen een bijdrage te leveren aan de totstandbrenging van vrede, en we moeten niet vergeten dat u aan de zijde van George Bush ten strijde bent getrokken in Irak. Verder zijn er grote problemen op het gebied van democratie, politiek, economie en sociale cohesie, en die zijn nu juist het gevolg van het ultraliberale, monetaristische en technocratische beleid dat u voorstaat, een beleid dat niet meer is dan oude wijn in nieuwe zakken.
U spreekt over een politiek Europa, maar in werkelijkheid laat u alles over aan de markt, omdat er voor u geen verschil bestaat tussen politiek, economie en markt. U ziet wel in dat dit ultraliberale Grondwettelijk Verdrag ten dode is opgeschreven, maar de therapie die u voorschrijft, met liberale hervormingen, in de eerste plaats van de dienstensector en de arbeidsmarkten, is volstrekt ongeschikt. Van die therapie van u zijn ze zelfs in uw eigen land niet zo gecharmeerd, zoals we gezien hebben bij de verkiezingen.
Nee, de oplossing van de problemen waarmee Europa worstelt, ligt geheel ergens anders, namelijk in de Europese geest van links en van het volk, het geloof in Europa zoals dat tot uitdrukking is gekomen onder zelfbewuste burgers die heel goed weten waar het om gaat en hun mening kenbaar gemaakt hebben via hun stem bij de referenda in Frankrijk en Nederland. Hun stem was geen proteststem tegen Turkije of de uitbreiding, maar heel nadrukkelijk een stem tegen het liberale beleid. Zij verlangen een concrete, formele Grondwet voor een nieuw Europa van vrede, democratie en sociale rechtvaardigheid, en ze vinden op dit punt veel burgers die een kritische ja-stem hebben uitgebracht aan hun zijde.
Dat is ons Europa, en dit Parlement heeft wat dit betreft een grote verantwoordelijkheid die het niet kan en mag ontlopen. Het gaat er niet om achter nieuwe zogenaamde leiders aan te rennen; het gaat erom een volstrekt nieuw Parlement te zijn. Deze crisis draait niet om berekeningen of eigenbelang, en ook niet om de strijd tussen de computer en de mensen op het platteland, maar we mogen niet vergeten hoe de gekkekoeienziekte is ontstaan. Dat speelt ook een rol, maar boven alles gaat het om de onmiskenbare crisis van een ultraliberale ideologie. We kunnen het absoluut niet maken daar geen alternatieve ideologie voor Europa tegenover te stellen. 
Mirosław Mariusz Piotrowski (IND/DEM ).
    –  Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Blair, dames en heren, er wordt van alle kanten kritiek geleverd op het Verenigd Koninkrijk na de mislukte bijeenkomst van de Europese Raad, maar dat lijkt me niet terecht. Sterker nog, er is alle reden aan te nemen dat het Britse voorzitterschap helemaal niet van plan is zich te laten leiden door egoïstische, op het nationale belang gebaseerde overwegingen, zoals de kritiek luidt. De prioriteiten zoals die uiteengezet zijn, maken duidelijk dat het optreden van de EU juist gericht zal zijn op solidariteit tussen de lidstaten, waarmee we terugkeren naar de ideeën van de . Het voorzitterschap heeft aangegeven de verstarde EU-structuren te willen hervormen, en dat zou ons optimistisch moeten stemmen. Deze pragmatische, toekomstgerichte aanpak is buitengewoon waardevol, omdat daarmee een nieuwe impuls gegeven kan worden aan de ontwikkeling van en de samenwerking tussen de naties van Europa en een streep wordt gehaald door het utopische project van een superstaat met een grondwet, die inmiddels gelukkig dood en begraven is. Wat de Britse betreft, heeft premier Blair onlangs in een interview verklaard dat het Verenigd Koninkrijk bereid is meer te betalen, op voorwaarde dat het geld vooral de arme en niet de rijke landen ten goede komt. Deze opstelling houdt geweldige kansen in voor de armste regio’s in Europa, waarvan er vijf in Polen liggen. Het betreft onder meer de regio’s Lubelski en Podkarpacki, die kampen met grote infrastructurele problemen, maar met hun belangrijke universiteiten ook een enorm potentieel hebben. Dit soort verstandige beleidsmaatregelen is precies wat deze en veel andere Europese regio’s nodig hebben. Laten we dus hopen dat alle EU-lidstaten steun zullen geven aan de maatregelen die door een sterk Brits voorzitterschap genomen zullen worden, en ik ben er zeker van dat ook Frankrijk en Duitsland achter het idee van solidariteit staan. Solidariteit is tenslotte het beginsel waarop de Europese Gemeenschap destijds opgebouwd is. Dat lijken de huidige leiders van deze twee landen vergeten te zijn. 
Mogens N.J. Camre (UEN ).
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de premier, de grote meerderheid van de Denen is evenals de Engelsen tegen de Grondwet, omdat wij onze soevereiniteit niet willen afgeven aan politici die het zo slecht doen als in de huidige EU. Mijnheer Blair, u bent een zeer populair politicus in Denemarken, maar wij zullen u nog meer respecteren als u de Grondwet van tafel weet te krijgen. U weet immers heel goed dat die Grondwet geen enkele van de problemen oplost waar de Europeanen zich zorgen over maken en die u zo precies beschreven hebt.
Ik dank u voor uw plannen tot wijziging van de Europese begroting. De huidige begroting is volstrekt vastgelopen. Het zijn niet de rijksten die het meeste betalen en niet de armsten die het meeste ontvangen. Het steunbeleid van de EU, zowel op het punt van de landbouw als van de structuren, heeft elke zin verloren. Het komt erop neer dat de landen waar hard gewerkt wordt en waar men bereid is om de burgers hoge belastingen op te leggen, geld geven aan landen die geen hervormingen doorvoeren en hun burgers geen belastingen willen opleggen. We praten de hele tijd over onderzoek en ontwikkeling, maar daar gebruiken we het geld niet voor. We verheugen ons op de hervormingsplannen die u ons wilt voorleggen, en ik wens u veel succes.
Ashley Mote (NI ).
   Mijnheer de Voorzitter, de kiezers in Frankrijk en Nederland hebben een mandaat geweigerd aan degenen die zij niet langer vertrouwen. Als wij in het Verenigd Koninkrijk ook de kans hadden gekregen, zouden wij hetzelfde hebben gedaan. Wat ons nu rest, is de slechtst denkbare situatie: de Grondwet is weliswaar dood, maar de structuren en methoden om als een eenheidsstaat te functioneren zijn nog steeds operationeel.
Er zijn zelfs al projecten van start gegaan waarvan de legitimiteit afhankelijk is van de inwerkingtreding van de Grondwet. Ik noem een Europese president en minister van Buitenlandse Zaken, een Europese openbare aanklager, de diplomatieke diensten, het ruimtevaartbeleid, een Europees Defensieagentschap en een snelle interventiemacht, een Grondrechtenbureau om de naleving van een Handvest te waarborgen dat nu geen status meer heeft, een politiemacht en een Europees asiel- en immigratiebeleid. Deze onderdelen van de Grondwet mogen toch niet tegen de wil van de bevolking doorgedrukt worden.
Wij hebben de afgelopen jaren te veel onverantwoord en contraproductief beleid gevoerd vanaf deze plaats. Het Britse voorzitterschap dient daarom nu onverwijld drie belangrijke maatregelen te nemen: het handhaven van de rechtsstaat; het stopzetten van projecten waarmee in afwachting van de Grondwet al is begonnen en die nu een rechtsgrondslag missen; en het waarborgen dat er niet geprobeerd zal worden ook maar een enkel element van die Grondwet ten uitvoer te leggen. 
Françoise Grossetête (PPE-DE ).
   – Geachte premier, u zegt dat u een einde wilt maken aan alles wat als een anomalie beschouwd kan worden in Europa. Welnu, wat zeker een anomalie is, is het feit dat u vandaag hier in Brussel bent. U zou moeten weten dat Straatsburg, de officiële zetel van het Europees Parlement, de plaats is waar het voorzitterschap van de Europese Unie zijn werkprogramma presenteert. Er is inderdaad sprake van een crisis in Europa, de top is een mislukking geworden en met het voorzitterschap dat u ter hand gaat nemen staat u voor een cruciale keuze: ofwel u kiest voor een Europa dat niet meer is dan een enorm economisch bouwwerk zonder kop of staart, waarin zich een heksendans afspeelt rond de ten grave gedragen ontwerp-Grondwet, een soort dus, ofwel u haalt Europa van de handrem en helpt ons deze historische doorbraak te realiseren: de wording van een echt politiek Europa.
Geachte premier, u hebt grote talenten - u bent een begenadigd spreker - maar de vraag is: wie moeten we geloven, u of de heer Juncker? U hebt er de voorkeur aan gegeven het beeld van een crisis op te roepen, zodat u zich kunt laten voortdrijven op de golven van die crisis en uw eigen belangen kunt dienen. Als u zich wilt opwerpen als de leider van Europa, zult u echter in de eerste plaats een einde moeten maken aan de situatie dat u met één voet binnen en met de andere buiten Europa staat.
Wij zeggen daarom ja als het gaat om modernisering op sociaal gebied, maar uw onzekerheid willen we niet. Wij zijn voor de ontwikkeling van biotechnologie, voor een gerationaliseerde Europese begroting en voor een echte Europese defensie, maar laten we niet vergeten dat het GLB een van de fundamenten van de Europese Unie is, een component die we niet zomaar overboord kunnen zetten, maar verder moeten ontwikkelen om het voortbestaan ervan te waarborgen. U zegt dat u meer vooruitgang wilt boeken in de strijd tegen de criminaliteit en de illegale immigratie; hoe geloofwaardig is dat, als we weten dat het Verenigd Koninkrijk zich al tien jaar stelselmatig verzet tegen Europese samenwerking op justitieel en politieel terrein?
Tot slot, hoe valt te rijmen dat de staatshoofden en regeringsleiders in hun eigen land verklaren voorstander te zijn van een moratorium op de uitbreiding van de Unie, terwijl in de Raad de deuren wagenwijd open worden gezet?
Mijnheer Blair, de Europese burgers zijn het er niet meer mee eens. Het spreken met dubbele tong moet nu echt afgelopen zijn; dat heeft tot de grootste ellende geleid. Mijnheer Blair, u zult heel wat moeten bewijzen, wilt u ons vertrouwen winnen. 
Hannes Swoboda (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de premier, u bent belast met een zware erfenis. Gisteren hebben we bezoek gehad van premier Juncker. We hebben grote waardering voor zijn emotionele betrokkenheid bij en toewijding aan de Europese zaak en daarom heeft hij van ons veel bijval gekregen. U hebt vandaag de andere helft van de waarheid verteld en voor veel daarvan kan ik begrip opbrengen. Als een groot aantal collega’s de vooroordelen die ze de laatste jaren hebben opgebouwd zouden loslaten, zouden ze veel argumenten die hier vandaag naar voren zijn gebracht, kunnen onderschrijven.
Wij hebben uw volle toewijding in Europa nodig, uw persoonlijke toewijding en die van uw land. Met het oog op de Britse pers en publieke opinie is dat geen sinecure. Niettemin hebben wij behoefte aan een en niet aan een Ik hoop dat u een Raadsvoorzitter bent die zich uitspreekt voor een .
Staat u mij toe een paar punten te noemen, om te beginnen de werkloosheid. U hebt in Groot-Brittannië enorme successen geboekt, elke objectieve waarnemer zal dat moeten beamen. U bent erin geslaagd de torenhoge werkloosheid die in de periode-Thatcher heerste, omlaag te brengen tot een zeer laag niveau, tot een cijfer dat behoort tot de laagste in Europa. Dat moeten wij ook zien te realiseren. We hebben echter ook behoefte aan waardige banen, zoals collega Schulz het uitdrukte, juist en mede in verband met de uitbreiding. Ik ben u zeer dankbaar voor uw woorden ten gunste van de uitbreiding. We moeten ons echter hoeden voor nieuwe scheidslijnen, en voorkomen dat er misbruik wordt gemaakt van werknemers uit Oost-Europa, die helaas nog steeds extreem worden onderbetaald.
Voorts hebt u ter zake van de dienstenrichtlijn volkomen gelijk. Er moet een gemeenschappelijke markt voor diensten komen, maar die moet wel in fasen worden gerealiseerd. Daarnaast moet er werk worden gemaakt van iets wat u niet of slechts zijdeling hebt genoemd, namelijk openbare dienstverlening. Vanwege deficiëntieverschijnselen moet u, zoals u zelf zegt, in Groot-Brittannië op grote schaal investeren in openbare diensten, zoals vervoer, de zorg en huisvesting. Een en ander dient te geschieden ter aanvulling van de te liberaliseren dienstensector.
Als de mensen zien dat Europa voorstander is van een gemeenschappelijke markt, maar tegelijkertijd werk maakt van openbare diensten die ze erg belangrijk vinden, zullen ze de stappen die in de richting van liberalisering worden gezet, zonder morren accepteren.
Ook wat de uitbreiding betreft hebt u volkomen gelijk. We kunnen geen pas op de plaats maken. Wel moeten we de voorbereiding aan beide zijden beter voorbereiden, zowel in de nieuwe als in de bestaande lidstaten van de Europese Unie. Er is namelijk vaak ten onrechte geredeneerd dat de uitbreiding ten koste gaat van de bestaande leden. U zei terecht dat dit niet klopt, maar dat moeten we dan ook tegen de eigen bevolking zeggen.
Ook het buitenlands beleid speelt een cruciale rol. Mijnheer de premier, Groot-Brittannië onderhoudt van oudsher goede betrekkingen met de Verenigde Staten. U staat op zeer goede voet met president Bush. Dat kan voor Europa een voordeel zijn als duidelijk blijkt dat u ook namens Europa spreekt, als duidelijk blijkt dat u het Europees standpunt in Washington verkondigt. Als u dat doet, staan wij volledig achter u.
Een van de grootste beleidsterreinen – u zei het al – is het Midden-Oosten. Er moet vrede komen in het Midden-Oosten, dat zich in de nabijheid van de Europese Unie bevindt. Het betreft niet een regio ergens in de wereld; dit gebied ligt vlakbij ons. Daarom moet er vrede worden gesloten tussen Israël en de Palestijnen. U hebt beloofd in dat proces een zeer actieve rol te vervullen. Dat hebt u de afgelopen maanden al gedaan, maar de kritieke fase komt nog als we bedenken dat de terugtrekking uit de Gazastrook aanstaande is. Vanuit een Europese optiek mag geen sprake zijn van een “Gaza first-Gaza last”-scenario; we moeten een meer vooruitstrevend standpunt innemen.
Tot slot: onderhoudt u goede contacten met Washington, maar bedenkt u wel dat Brussel dichter bij Londen ligt dan Washington. Ook als president Bush in Washington u nodig heeft, zeg ik: wij hebben u hier nodig, in Brussel. 
Chris Davies (ALDE ).
   Mijnheer de Voorzitter, zolang ons machtigste wetgevende orgaan in het geheim bijeen blijft komen, zal Europa nooit dichter bij de burgers komen te staan en hoeven onze nationale parlementen nooit de hoop te koesteren dat zij ministers ter verantwoording kunnen roepen. Is het vreemd dat de burgers over een democratisch tekort in Europa klagen als de debatten over nieuwe wetten in de Raad van Ministers achter gesloten deuren plaatsvinden?
De minister-president is zich bewust van deze tekortkoming. Door het ondertekenen van het Grondwettelijk Verdrag heeft hij er namelijk mee ingestemd dat de vergaderingen van de Raad over wetgevingshandelingen openbaar dienen te zijn. Daar is geen referendum of verdrag voor nodig; een eenvoudige meerderheid in de Raad Algemene Zaken volstaat. Het is niet zo moeilijk om de steun van slechts dertien lidstaten te verwerven. Dat is een makkelijke overwinning.
De minister-president heeft gezegd dat het tijd wordt dat Europa keuzes maakt. Ik leg nu de gemakkelijke keuze aan hem voor tussen enerzijds het handhaven van een sfeer van geheimzinnigheid en anderzijds het in praktijk brengen van de beginselen van openheid en transparantie.
Jillian Evans (Verts/ALE ).
   Mijnheer Blair, ik heb uw betoog nauwlettend gevolgd, met name wat betreft de nadruk die u op de solidariteit heeft gelegd bij het bestrijden van armoede. Door de vertraging die is ontstaan bij het bereiken van overeenstemming over de begroting van de EU kan mijn kiesdistrict West Wales and the Valleys - een gebied dat onder Doelstelling 1 valt - niet langer profiteren van een volledige convergentiesteun na 2007. Terwijl de Britse regering zich concentreerde op het behoud van de , de korting, is Wales ongeveer GBP 3 miljard aan steun kwijtgeraakt en volgend jaar kan dat niet rechtgezet worden. De belangen van het Verenigd Koninkrijk lagen dus duidelijk ergens anders dan die van Wales.
Ik wil dat Europa verandert. Wij willen een Europa waar landen als Wales een eigen, onafhankelijke rol kunnen spelen. Het is essentieel dat wij de relevantie van Europa voor de burgers vergroten. In overeenstemming met dat doel en in navolging van het voorbeeld van het Ierse voorzitterschap en, meer recent, de Spaanse regering, roep ik het Britse voorzitterschap op om het Welsh tot een van de officiële talen van de Europese Unie te maken. Om het in het Welsh te zeggen, zoals ik tot nu toe sowieso alles in dit Parlement zelf in het Welsh moet vertalen:
Eoin Ryan (UEN ).
   Mijnheer de Voorzitter, sta mij toe om mijnheer Blair warm welkom te heten en hem alle succes te wensen tijdens het voorzitterschap van de Europese Unie. Wij weten allemaal met welke uitdagingen de Europese Unie in de toekomst op zowel economisch als sociaal vlak geconfronteerd zal worden. Ik ondersteun wat u eerder vandaag heeft gezegd en ik ben het met u eens dat wij krachtige economieën nodig hebben als wij een verdere ontwikkeling en versterking van het Europese sociaal model nastreven. Dat is voor iedereen volstrekt duidelijk.
In de afgelopen week hebben wij een betreurenswaardig en verhit debat meegemaakt over de financiële situatie van de Europese Unie. In een deel van dat debat stond helaas het gemeenschappelijk landbouwbeleid centraal. De meningen zijn zeer verdeeld over de effectiviteit en de duurzaamheid op lange termijn van het GLB. Een van de belangrijkste doelstellingen van het GLB is echter het ondersteunen en in stand houden van de ernstig bedreigde plattelandsgemeenschappen in de Europese Unie.
Wij leven in een wereld waarin elke week meer dan een half miljoen mensen van een plattelandsgebied naar een stedelijke omgeving verhuizen. In 1970 woonde 63 procent van de wereldbevolking in een plattelandsomgeving, in 2020 zal dat nog slechts 45 procent zijn. Wij staan voor grote uitdagingen en niet alleen met betrekking tot de kwaliteit van leven van degenen die in een steeds sterker verstedelijkt Europa wonen. Tegen die achtergrond zou ik u willen vragen, mijnheer Blair, om u op de stedelijke problematiek te richten in plaats van het GLB te ontmantelen. Hopelijk kan de positie van de plattelandsgebieden de komende jaren dankzij dat GLB verbeterd worden. 
James Hugh Allister (NI ).
   Mijnheer de Voorzitter, in het licht van de afwijzingen van de Grondwet heeft de minister-president terecht opgemerkt dat er fundamentele vragen over de toekomst van Europa zijn opgeworpen. Uit het voorbeeld van afgelopen weekend blijkt duidelijk dat een overgecentraliseerde EU op dit moment niet werkt. Hoewel de heer Juncker gisteren nog heeft geprobeerd om het Verenigd Koninkrijk als zondebok aan te wijzen, zijn het in werkelijkheid de structuren en het beleid van Europa die fatale tekortkomingen vertonen. Ik leid uit uw speech af, mijnheer Blair, dat u niet bereid bent om de echte problemen die hiervan het gevolg zijn daadwerkelijk aan te pakken. Tijdelijke beleidsoplossingen werken niet. Dat zou u van Noord-Ierland moeten weten. De steeds verdergaande integratie heeft gefaald. Het is tijd om weer voorrang te geven aan de afzonderlijke landen in plaats van aan de verstikkende controle vanuit Brussel. Het is tijd om de belangrijkste bevoegdheden terug te brengen naar het niveau van de lidstaten. Het is tijd om de vrije handel weer tot hoeksteen van Europa te maken, en niet de politieke eenwording.
Tot slot doe ik een dringende oproep aan u als minister-president om vastberaden vast te blijven houden aan de terechte korting. Die korting is op zichzelf al goed te rechtvaardigen …
József Szájer (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, als een van de eerste afgevaardigden uit de nieuwe lidstaten die hier vandaag het woord voeren, moet ik in de eerste plaats zeggen dat de nieuwe lidstaten niets te maken hebben met het feit dat de EU in een crisis is gestort naar aanleiding van de ontwikkelingen rond het Grondwettelijk Verdrag en het begrotingsdebat. De crisis is veroorzaakt door de EU-15. Ik ben ervan overtuigd dat de dynamiek van de nieuwe lidstaten, die de afgelopen decennia enorme veranderingen hebben doorgevoerd, een impuls kan betekenen voor de veelal verstarde Europese economie en kan zorgen voor banen, groei en een veilig, op het gezin gericht en burgervriendelijk Europa.
Als we een uitweg willen vinden, moeten we eerst iets doen aan de onrechtvaardige en onterechte discriminatie die in de Unie nog steeds bestaat. Mijnheer de minister-president, uw land is een van de weinige landen die geen angst hebben getoond voor de komst van werkenden uit de nieuwe lidstaten. Wat we moeten doen, is in heel Europa onmiddellijk alle obstakels wegnemen die de burgers uit de nieuwe lidstaten beperken in hun toegang tot de arbeidsmarkten. Mijnheer de minister-president, u hebt gezegd dat het gemeenschappelijk landbouwbeleid in de huidige vorm niet houdbaar is. Vergeet u echter niet dat wat de boeren in de nieuwe lidstaten nu ontvangen slechts een fractie is van wat de boeren in de oude lidstaten uitbetaald krijgen. We moeten werken aan de hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid, maar laten we dan ook een begin maken met het wegwerken van de interne ongelijkheden, zodat Poolse, Hongaarse en Estse boeren evenveel steun ontvangen als hun collega’s in Oostenrijk, Frankrijk of Groot-Brittannië.
Mijnheer Blair, mijnheer Barroso, u hebt er beiden op gewezen dat de concurrentiepositie van Europa versterkt moet worden. Op dit moment lijkt het er echter op dat Europa juist terugschrikt voor meer concurrentie. Onze taak in dit verband moet zijn de belemmeringen voor het vrij verrichten van diensten weg te nemen; immers, de dienstensector levert van alle sectoren het grootste aandeel in de Europese economie, maar de vrijheid tot het verrichten van diensten bestaat vooralsnog alleen op papier. Laten we de dienstenrichtlijn aannemen! Mijnheer de minister-president, u sprak terecht over de noodzaak van vernieuwing van Europa. Laten we dat vernieuwingsproces allemaal samen in gang zetten, dat wil zeggen: alle 25 lidstaten tezamen, zonder onrechtvaardige, kunstmatige discriminatie binnen de groep. 
De Voorzitter.
   – Het debat wordt thans onderbroken. 
De Voorzitter.
   – Beste collega’s, het is me een groot genoegen een welkomstwoord te richten tot de door dr. Nasser Jasem Al-Sane geleide delegatie van het parlement van Koeweit, die op de officiële tribune heeft plaatsgenomen, als onderdeel van hun eerste bezoek aan het Europees Parlement. Het bezoek van de delegatie valt op een gunstig moment: het is slechts een maand geleden dat het Koeweitse parlement heeft ingestemd met het verzoek van de emir, Jaber al-Ahmad al-Sabah, om de kieswet meer in overeenstemming te brengen met de grondwet door vrouwen het actief en passief kiesrecht voor landelijke en plaatselijke verkiezingen toe te kennen.
Wij in dit Parlement verwelkomen deze historische stemming en moedigen de vrouwen in Koeweit aan hun recentelijk verworven rechten uit te oefenen in de algemene verkiezingen die voor 2007 gepland staan. 
De Voorzitter.
   – We gaan nu verder met het debat over het werkprogramma van het Brits voorzitterschap. 
Poul Nyrup Rasmussen (PSE ).
   Mijnheer de Voorzitter, men kan minister-president Blair van veel dingen beschuldigen, maar niet van het bewijzen van lippendiensten. Mijnheer Blair, u bent een dappere en sterke leider. U heeft uw standpunten kenbaar gemaakt en de koers geschetst die u wilt gaan varen. Mijn dank daarvoor.
Sta mij toe om te zeggen dat het debat van vandaag niet gediend is met gefluister in hoekjes of met anderen de schuld te geven van wat er gisteren is gebeurd. In dit debat moet centraal staan wat u heeft gezegd. Als de burgers van Europa zich over één ding zorgen maken, gezien het tekort aan banen en de gebrekkige reactie op de mondialisering, dan is het wel over hun toekomst. Het is de verantwoordelijkheid van het Parlement om het Britse voorzitterschap te steunen waar het zegt: “Wij moeten veranderingen creëren zodat mensen in staat zijn om onder voortdurend wijzigende omstandigheden te leven.” De vraag is niet óf, maar welk soort veranderingen er zullen plaatsvinden. De vraag is ook niet óf, maar welk soort hervormingen er zullen plaatsvinden.
Gezien de korte tijd die ik tot mijn beschikking heb, zal ik mij op die vraag concentreren, mijnheer Blair. Uw belangrijkste taak de komende zes maanden op intern vlak in Europa is het creëren van meer banen door een grotere groei en passende hervormingen. Die twee dingen moeten tegelijkertijd gebeuren. Zelfs als u erin slaagt om de nieuwe Europese begroting tot stand te brengen - en ik hoop dat het u lukt - zullen de meeste inspanningen om meer werkgelegenheid te creëren toch in de lidstaten plaats dienen te vinden. Daarvan zijn wij ons net als u zeer goed bewust. Het is dan ook de verantwoordelijkheid van de lidstaten om een zware nadruk op het moderniseringsproces te leggen en om meer sociale vooruitgang te combineren met een groter concurrentievermogen en meer groei.
Als eerste taak op intern vlak zou ik u vandaag willen voorstellen om een nieuwe overeenkomst tussen de regeringen te formuleren zodat er de komende vier jaar voldoende in het Lissabon-proces geïnvesteerd kan worden. Niet omdat dit in het Verdrag zo bepaald is, maar omdat wij het ten opzichte van de burgers verplicht zijn. Als u tijdens uw voorzitterschap een nieuw akkoord kunt bewerkstelligen over doelgerichte investeringen om de interne groei te vergroten én als daarbij dan ook nog enige consensus bereikt kan worden over het sociaal model, heeft u de teugels in handen en ik hoop van ganser harte dat u die dan vast kunt blijven houden.
Lena Ek (ALDE ).
    Mijnheer de Voorzitter, de strategie van Lissabon is een belangrijk instrument om de Europese economische groei te bevorderen. Toen wij hierover in het Parlement hebben onderhandeld, hebben wij duidelijk gesteld dat wij een duurzame economische groei wilden. Desondanks heeft u in uw speech nauwelijks aandacht aan milieukwesties besteed, mijnheer Blair. Een industrie op basis van ecologische uitgangspunten kent een groeipercentage dat 2,5 keer zo hoog is als de gangbare groei in de Europese industrie. Kwesties waarbij milieuoverwegingen centraal staan, zijn ook van essentieel belang voor economische groei, dus zou ik graag een toezegging van u willen horen op dit gebied, mijnheer Blair.
Ten tweede ben ik als rapporteur betrokken bij de onderhandelingen over de richtlijn betreffende gevaarlijke stoffen. Op dit moment is dat een van de zeer weinige dingen waarmee wij de Europese burgers tijdens uw voorzitterschap kunnen laten zien dat wij in staat zijn om resultaten neer te zetten. Daarom zou het een goede zaak zijn als wij op dit vlak ook een duidelijk resultaat boeken zodat de toekomst niet maar is. 
Ian Hudghton (Verts/ALE ).
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de minister-president, het ziet ernaar uit dat de Franse en Nederlandse kiezers bij u toch wat attitudeveranderingen teweeg hebben gebracht. U beweert namelijk nu eensklaps dat de EU een modernisering nodig heeft terwijl u nog niet zolang geleden zei dat de Grondwet daarvoor bedoeld was. U bent nu ook van mening dat het landbouwpakket - dat u nog niet zolang geleden ondertekend heeft - nu onaanvaardbaar is. U kunt nu ook geen goedkeuring geven aan een compromis over de begroting omdat dit voor Engeland niet goed uitpakt terwijl uw eigen regering zich toch herhaaldelijk achter catastrofale afspraken geschaard heeft, met name wat Schotland betreft. Ik roep alleen maar de hervorming van het gemeenschappelijk visserijbeleid in herinnering.
Over catastrofen voor Schotland gesproken, uw eigen standpunt over de begrotingslimiet voor de EU zou een verlies van miljarden Britse ponden aan structurele steun voor Schotland betekenen. Het klopt dat de instellingen van de EU aan hervorming toe zijn, maar het klopt ook dat de euroscepsis in Schotland is toegenomen omdat u en de Britse regering blijven doorgaan de belangen van Schotland op basis van samengeflanste compromissen te verkwanselen. De beste vorm van constitutionele hervorming voor Schotland zou zijn dat wij als onafhankelijke lidstaat onze belangen in de Europese Unie zouden kunnen behartigen. 
Ryszard Czarnecki (NI ). 
   –  Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het is een gedenkwaardige dag vandaag voor dit Huis. We hebben kunnen luisteren naar een toespraak van een politicus die geen holle frasen gebruikt en zich niet bedient van de bij Brusselse technocraten zo geliefde . Of je het nu met hem eens bent of niet, zijn toespraken zijn absoluut de moeite waard. Mijnheer Blair, ik kan me de toespraak nog goed voor de geest halen die u vier jaar geleden in Warschau hield, tijdens een bijeenkomst met de premiers van Polen, Tsjechië, Hongarije en Slowakije. Daarin verwees u terecht naar het concept van een Europa van naties, als tegenhanger van het idee van een supranationaal Europa, een idee dat er alleen op papier goed uitziet of in de hoofden van degenen die het bedacht hebben. Vandaag bent u dit Parlement uiterst serieus tegemoet getreden door ten aanzien van de huidige situatie duidelijk aan te geven wat illusies zijn, wat uitdagingen zijn en wat ronduit propagandapraatjes zijn. Er is echter één punt waarover ik met u van mening verschil…
Elmar Brok (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Commissie, mijnheer de premier, er moeten inderdaad hervormingen komen – die boodschap hebben we van de bevolking ontvangen. We moeten het concurrentievermogen van de Europeanen vergroten, grenzen stellen en bureaucratisering en overregulering vermijden. Ik moet echter ook zeggen dat een hierop gericht project, dat betrekking heeft op het economisch beleid, niet in strijd is met een Grondwetsverdrag. Integendeel, het verdrag is een voorwaarde voor het succes ervan omdat het voorziet in betere besluitvormingsstructuren, transparantie en meer betrokkenheid van de burgers. Bovendien schept het perspectieven voor de rol van Europa op het wereldtoneel. Dat hebben we gisteren bij de Irak-conferentie weer gezien.
Wat ik bedoel is dat we duidelijk moeten maken dat er geen tegenstelling is tussen een betere economie in Europa en een politiek project. Het is zelfs zo dat een politiek project nodig is om een betere economie te bewerkstelligen. Het politieke project genereert immers de nodige solidariteit om in economische vraagstukken samen te werken. De combinatie politiek project en markt is wat we nodig hebben. We hebben geen behoefte aan enkel een politiek project of enkel een vrijhandelszone. Wat de markt betreft moeten er moderne randvoorwaarden worden geschapen waar sociale bescherming, milieubescherming en consumentenbescherming deel van uitmaken. Het gaat hier mijns inziens om belangrijke vraagstukken die we op een positieve manier moeten aanpakken. We willen een sociale markteconomie en geen Manchester-liberalisme – dat moeten we steeds voor ogen houden.
Mijnheer de premier, wil Europa in die zin slagvaardig zijn, dan moet het zijn grenzen stellen. De grenzen aan de uitbreiding moeten ook gezien worden in het licht van de huidige situatie; we moeten voorkomen dat we te groot worden. Tussen verdere uitbreiding van de Unie enerzijds en slagvaardigheid en concurrentievermogen anderzijds bestaat een tegenstelling. Het is dan ook aan u deze tegenstelling weg te nemen. Ik ben blij dat u gezegd heeft het politieke project te willen bevorderen. In dit verband zou het goed zijn als u zou meedoen aan alle onderdelen van de Unie. De euro en het concurrentievermogen van de Europese Unie maken immers deel uit van hetzelfde systeem. Ik zou graag willen dat Groot-Brittannië overgaat op de euro en toetreedt tot Schengen, waardoor het zijn lidmaatschap in de Europese Unie volledig zou uitoefenen. 
Pasqualina Napoletano (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het feit dat er geen akkoord is bereikt over de financiële vooruitzichten is des te ernstiger daar het hier het eerste optreden van de Raad betrof sinds het ontstaan van de problemen bij de ratificatie van het Grondwettelijk Verdrag.
Nieuwe beleidsmaatregelen voor Europa opstellen terwijl tegelijkertijd bezuinigd wordt op de middelen is geen oplossing, en het heeft evenmin zin hervormingen, zelfs legitieme hervormingen, voor te stellen waarmee de privileges van mensen aangetast worden als niet ook de eigen privileges serieus ter discussie gesteld worden. De Europese Raad van onlangs heeft een groot aantal besluiten op het gebied van het extern beleid aangenomen om verplichtingen in internationaal verband na te komen die geen uitstel dulden. Ik hoop dat dit een teken is dat de wil aanwezig is vast te houden aan een effectief beleid en aan het vooruitzicht van een echte Europese minister van Buitenlandse Zaken.
Wat de kwestie-Irak betreft, was de recentelijk in Brussel georganiseerde conferentie van belang, maar de situatie ter plekke blijft ernstig en onbeheersbaar. Het Verenigd Koninkrijk heeft de militaire interventie gesteund, met als argument dat daarmee een einde gemaakt zou kunnen worden aan de crisis in het hele Midden-Oosten. Dat betekent dat u gedurende uw voorzitterschap een speciale verantwoordelijkheid draagt als het gaat om het vinden van een definitieve oplossing voor het conflict tussen Israël en de Palestijnen. Verder heeft de kwestie-Irak nog eens duidelijk gemaakt dat een rol van Europa in internationaal verband ondenkbaar is zonder een multilateraal kader; het verdeelde optreden van Europa destijds was dus een ernstige vergissing, zoals het nu een ernstige vergissing van een aantal lidstaten is dat zij afstand nemen van het doel van een Europese zetel in de toekomstige VN-Veiligheidsraad.
U hebt gezegd dat u tegen het idee van een vrijhandelszone bent; dat is een belangrijk punt. Het risico dat we naar een dergelijke situatie afglijden, is echter levensgroot aanwezig als we een rem zetten op de politieke integratie, als we niet in staat zijn nieuwe doelstellingen te formuleren en als we niet zorgen voor instellingen die de daarmee verband houdende uitvoeringstaken kunnen vervullen. Dat is des te meer noodzakelijk als we denken aan de totstandbrenging in de toekomst - een vooruitzicht dat u denk ik onderschrijft, mijnheer de minister-president - van een groot Europa dat ook Turkije en de Balkanlanden omvat. 
Jean-Louis Bourlanges (ALDE ).
   – Wat een puinhoop, mijnheer de minister-president! Tot voor kort genoot u de achting en het respect van iedereen, maar het is u zowaar gelukt teleurstelling op te roepen nog voordat u begonnen bent. Het is vanuit moreel oogpunt ronduit schokkend dat het Verenigd Koninkrijk probeert zich te onttrekken aan de inspanningsverplichting waarmee alle landen ingestemd hebben als het gaat om het tonen van solidariteit met de uitbreidingslanden. Met de bewering dat de boeren Europa uitzuigen, geeft u cijfermatig gezien een valse voorstelling van zaken, aangezien het totale bedrag van de landbouwuitgaven niet meer dan 1,3 procent van de publieke uitgaven van de Europese Unie uitmaakt. Het is in juridisch en politiek opzicht abject dat u tot een regeling komt waarin u de hervorming van een gemeenschappelijk beleidsterrein afhankelijk wilt maken van de keuze met betrekking tot een begrotingsaanpassing. Mag ik u eraan herinneren dat het Hof van Justitie op verzoek van uw eigen land, het Verenigd Koninkrijk, aangegeven heeft dat de rechtsgrond bepalend is voor de hoogte van de uitgaven, en niet andersom. Laat ik, tot slot, als Fransman die zich verslagen weet en zich ongelukkig voelt omdat hij het referendum in zijn land verloren heeft, opmerken dat ik het bepaald niet van grootmoedigheid vind getuigen en bepaald geen voorbeeld van fair play vind dat u juist op het moment waarop mijn land op de knieën ligt, de aanval opent. Ik zeg u dit: zes maanden is zeker niet te veel om de schade te herstellen die u in drie dagen hebt aangericht. 
Jana Bobošíková (NI ).
    –  Het doet me deugd dat alle defaitistische beschouwingen over een crisis plaats gemaakt hebben voor positieve, krachtige begrippen als kans, modernisering en verandering, en dat Tony Blair bereid is iets te doen aan de enorme kloof die er gaapt tussen de arrogantie van de Europese politici, het dagelijks leven van onze burgers en de economische ontwikkelingen in de wereld. Onze burgers zijn niet geïnteresseerd in dromen; wat hun interesseert, is hun levensstandaard en de vraag of ze in de toekomst een baan hebben.
Ik geef u twee recente cijfers, die beide betrekking hebben op het afgelopen jaar, om duidelijk te maken hoe sterk Europese beleidsmaatregelen in de praktijk doorwerken. Ten eerste, de loonkosten voor ondernemers zijn met 3,5 procent gestegen; ten tweede, de rekening die de burgers moeten betalen voor het verbruik van elektriciteit is met 5 procent omhooggegaan. Dat zijn bepaald geen cijfers om blij mee te zijn. Ik denk dat het Britse voorzitterschap in staat zal zijn de zeer overtuigende woorden ook door krachtige maatregelen te laten volgen en aldus het tij zal weten te keren, zodat een verder wegglijden van de EU in de richting van stagnatie voorkomen wordt en een nieuwe koers ingezet kan worden, waarvan ook een positief effect zal uitgaan op het imago van de Unie in de wereld.
Ter afsluiting zou ik nog één opmerking willen maken. Er is in dit Huis vaak gesproken over de noodzaak de afstand tussen de Unie en de burgers te verkleinen. Ik stel voor dat we daarmee nu beginnen, hier, in deze Vergadering. Laten we het voorstel voor een gemeenschappelijk statuut naar de prullenbak verwijzen. Dat voorstel zou namelijk tot gevolg hebben dat alle leden uit alle 25 lidstaten recht zouden hebben op een en hetzelfde hoge niveau van vergoeding en op dezelfde pensioenvoorzieningen. Dat valt op geen enkele manier te rechtvaardigen. Het zou in mijn ogen een regelrechte belediging zijn aan het adres van onze kiezers, die op dit punt volstrekt andere wensen hebben. 
Jaime Mayor Oreja (PPE-DE ).
   – Mijnheer de premier, ik wil om te beginnen zeggen dat wat de woordvoerder van de socialisten leek te irriteren mij nu juist heel verheugd stemde. Ik bedoel dan het feit dat veel afgevaardigden van de PPE-DE-Fractie uw interventie van vanmorgen met applaus hebben gehonoreerd.
Velen van ons geloven dat het niet voldoende is voor de Europese Unie een tijd van bezinning in te luiden. Het is ook zaak dat we een periode inluiden voor wat u hernieuwing noemt. Anderen, waaronder wij, geven de voorkeur aan de term “rectificatie”. We mogen die hernieuwing – of rectificatie – niet overlaten aan degenen die niet in de Europese Unie geloven. De rectificatie dient namelijk zeer diepgaand te zijn en ordelijk te verlopen. We moeten ons daarbij laten leiden door wat naar onze overtuiging de behoeften van de Unie zijn, en we mogen beslist niet overhaast te werk gaan. Het probleem is dat u als voorzitter maar zes maanden de tijd heeft om een weloverwogen en diepgaande rectificatie uit te voeren. 
Onbesuisdheid leidt er uiteindelijk altijd toe dat we anderen – andere instellingen – de schuld geven van de problemen van de Unie. Het heeft ook altijd een verharding van het eigen standpunt tot gevolg, en dat is nu juist precies het tegenovergestelde van de Europese . We hebben behoefte aan een weloverwogen rectificatie. Elke instelling zal zelf moeten vaststellen waarom de Europese burgers van de betrokken instelling vervreemd zijn geraakt. De Raad moet dat doen, de Commissie moet dat doen en ook dit Parlement zal dat moeten doen. Elke instelling dient zich vooral af te vragen wat het is dat de burgers op dit moment van ons vervreemdt.
Het is niet zo dat bij het herwinnen van het vertrouwen van de Europeanen deze of gene natie een beslissende rol zal spelen. Dat vertrouwen zal worden herwonnen via een paar heel belangrijke politieke projecten voor Europa. De Europese Unie kan niet over van alles en nog wat blijven praten zonder werkelijk iets te zeggen. Wij moeten in staat zijn de politieke aspecten te identificeren van de reële problemen ten aanzien van veiligheid, economische groei en cohesie waarmee de Europeanen te maken hebben.
Tot slot wijs ik erop dat de Europeanen die de Unie hebben opgezet en ons tot voorbeeld strekken vooral een aanpak hanteerden die gebaseerd was op stapsgewijze vooruitgang. We kunnen nu niet meer terug. We moeten naar voren kijken en ons aan de routine proberen te onttrekken – dat is de ergste vorm van bureaucratie binnen de Europese Unie.
Bernard Poignant (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik ben een Fransman, maar wel een uit Bretagne, Klein-Brittannië dus, en ik kom bovendien uit Cornouaille, tegenhanger van het Cornwall van hertogin Camilla. Mijn woorden worden me dus wellicht vergeven. De Honderdjarige Oorlog is hier al genoemd. Men heeft u zelfs aangeraden de Tour de France eens te gaan rijden, al is het een Amerikaan die de ronde gaat winnen. Ik van mijn kant zeg u dit: “Maak van uw voorzitterschap een Austerlitz in plaats van een Waterloo”. Wanneer Europa in crisis verkeert, worden altijd de Europese waarden in herinnering gebracht. Dé grote crisis was de oorlog, de belangrijkste waarde vergiffenis. Vergiffenis is de waarde waarop de verdragen van de jaren vijftig van de vorige eeuw gebaseerd zijn.
De andere crisis, die van het jaar 2000, was het grotere Europa, in de periode na de Koude Oorlog. Belangrijkste waarde daarbij was samen delen. Dus als we de burgers iets willen vertellen over de Britse korting, over deze cheque – prima. Maar laten we het dan eerst over waarden hebben, en daarna pas onze beleidskeuzen maken.
Samen delen: dat geldt op het gebied van de werkgelegenheid, vooral voor degenen die geen werk hebben, zolang we niet tornen aan de arbeidswetgeving. Het moet ook gelden voor de landen die onlangs tot de Unie zijn toegetreden en voor de landen die dat nog gaan doen. Zij hebben onze steun nodig. Het geldt ook voor de landen in het Zuiden. Prima, de kwijtschelding van de schulden van de arme landen. Samen delen geldt ook voor het gemeenschappelijk landbouwbeleid; ik ben er zelf namelijk niet echt blij mee dat ongeveer een kwart van de Franse boeren driekwart van de Europese subsidies opstrijkt. Als u in die situatie wat orde kunt scheppen, neem ik mijn hoed voor u af. Naast de hertog van Bedford zijn er in dit geval ook nog onze eigen - kleine - hertogen.
U kunt dit alles echter niet realiseren met die 1 procent; dat is echt niet genoeg. Er staat te weinig geld op de bankrekening. Ik stel daarom voor dat u een reisje naar Parijs maakt. Zoek Chirac op en bied hem een diner aan. U zult zien, dan komt alles goed tussen u beiden. Maar u moet er wel wat harder aan trekken, u beiden en uw vier partners, anders wordt het misschien toch weer “ieder voor zich”, en dat kunnen we echt niet hebben. 

Jorgo Chatzimarkakis (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de premier, twee weken geleden waren we in de gelegenheid een persoonlijk bezoek aan u af te leggen in Londen en u te vragen welke voorstelling u zich maakt van het Britse voorzitterschap. U zei toen dat het u gaat om de zaak die op dat moment aan de orde is en niet om het uitbuiten van een situatie. Kolen, staal en landbouw werden altijd beschouwd als de pijlers van de EU, maar met die visie krijgen we de mensen niet meer in beweging. Dat is niet het Europa dat wij vandaag voor ogen hebben. Terecht legt u het accent op onderzoek, innovatie en het concurrentievermogen van de Europeanen. De tijden van de oude visie zijn voorbij. Laten we aan een nieuw hoofdstuk beginnen.
Jacques Chirac en kanselier Schröder zeiden zich te schamen voor uw optreden. Mijnheer Blair, ik zeg u dat ik me schaam voor het optreden van mijn bondskanselier op deze Top en ook voor het optreden van Jacques Chirac, omdat zij niet inzien dat we behoefte hebben aan een nieuwe visie. Er zit dus niets anders op dan de koers te volgen die u hebt uitgestippeld. U hebt op het juiste moment gehandeld en ik wil u daarmee feliciteren. Ik zou zeggen, ga zo door! 
Jacek Emil Saryusz-Wolski (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de minister-president, wij hadden een droom, een droom van een vrij, grootmoedig en vooral solidair Europa. Deze droom heeft vijftig jaar geduurd. Wij zijn echter gedesillusioneerd door de huidige discussies, want wij zijn er in dit Parlement toch uiteindelijk in geslaagd om een begroting samen te stellen waarin de nationale pijnplekken in overeenstemming zijn gebracht met het algemene Europese belang. Het is misschien geen ideale begroting, maar het is wel een goed compromis.
Het probleem wordt niet specifiek door een bepaalde regering veroorzaakt - dus niet alleen door de Franse, Britse, Duitse of een andere regering. Het probleem wordt veroorzaakt doordat de “1-procent-club” een verkeerde filosofie heeft gehanteerd bij de onderhandelingen over de begroting. Het is gewoonweg onmogelijk om voor minder geld meer Europa te krijgen. De Unie moet de verleiding weerstaan om de uitbreiding als zondebok of als slachtoffer aan te wijzen van alle problemen - zowel constitutionele als budgettaire - waar de Europese Unie mee wordt geconfronteerd. Het is namelijk net andersom: de nieuwe lidstaten zorgen voor meer gedrevenheid en nieuwe impulsen om de hervormingen door te voeren die sowieso noodzakelijk zijn. Deze landen hebben een zodanig idealistische kijk op Europa dat zij bereid zijn om daar ook zelf offers voor te brengen. De Unie heeft meer middelen nodig als zij haar ambities wil verwezenlijken. Als wij een politieke en economische Unie willen opbouwen, moeten wij af van de boekhoudkundige benadering die uitsluitend beperkt blijft tot het denken in termen van nettobijdragen. Wij, de landen uit Midden- en Oost-Europa, weten heel goed wat de prijs van onze Europese droom is geweest.
Wij hebben decennialang tegenspoed meegemaakt, schendingen van de mensenrechten ondervonden, en de prijs betaald voor het leven, de gevangenis, de goelag en de ontberingen. Wij zijn afkomstig uit de kou van Jalta en moeten nu constateren nu dat het klimaat in Europa steeds koeler en egoïstischer wordt. Hoeveel is Europa waard? Is dat enerzijds die 1 procent van het bruto nationaal inkomen, is dat de korting of zijn dat de rechtstreekse betalingen? Of is dat anderzijds de prijs die wij betaald hebben, de prijs voor onze inspanningen voor Europese waarden en voor een gemeenschappelijke bestemming? Wij hechten echter meer waarde aan Europa. Laten wij Europa niet in gevaar brengen. De prijs die wij ervoor hebben betaald, kan niet in euro’s worden uitgedrukt. Hoe kunnen wij onze burgers één jaar na de toetreding tot de EU de kloof uitleggen die er tussen de mooie woorden en de uiteindelijke daden gaapt? Hoe kunnen wij voor meer bezieling voor het Europese project zorgen? 
Enrique Barón Crespo (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de premier, mijnheer de voorzitter van de Unie, dames en heren, ik ben blij dat u zulk een passie voor discussie voelt, mijnheer de premier. Maar we zijn dit debat niet vandaag begonnen. In sporttermen zou je kunnen stellen dat dit de rust is en dat we de tweede helft moeten zien te winnen.
Wat de Grondwet betreft: we moeten wel beseffen dat meer dan de helft van de Europese burgers de Grondwet heeft goedgekeurd. In de eurozone is 60 procent voor. En ik zie niet in waarom het positieve oordeel van 75 procent van de Spaanse burgers minder gewicht in de schaal zou leggen dan de afkeuring van 66 procent van de Nederlanders. Rekenkundig klopt dat niet.
U bent een man van principes: u heeft ervoor gezorgd dat de in Groot-Brittannië is aangenomen en u heeft het veto met betrekking tot het Sociaal Handvest opgeheven. Wat gaat u met de Grondwet aanvangen? Gaat u iets doen, of gaat u afwachten – ? Ik zou op die vraag graag een antwoord ontvangen.
Wat de euro betreft: u bent zo verstandig geweest daar niets over te zeggen. Maar u zult het met me eens zijn dat je niet over een sociaal model kunt spreken zonder iets te zeggen over het economisch model. Dus: wat bent u van plan met betrekking tot de euro?
We bevinden ons nu in het Parlement en ik maak van de gelegenheid gebruik om u met betrekking tot de financiële vooruitzichten het volgende uit te leggen: de Grondwet gaf dit Parlement het recht om mee te beslissen over de uitgaven voor de landbouw, iets waartoe we nu niet bevoegd zijn. Als we een Parlement zijn dat die naam waard is, dan geldt het principe . En we hoeven niet verder te gaan dan een planning volgens het Sovjetmodel. Financiële vooruitzichten voor een periode van zeven jaar – dat is een langere termijn dan die van het Gosplan, en dat is niet vol te houden. De voorzitter van de Commissie heeft terecht gezegd dat we voor de periode tot 2009 een overgangsoplossing moeten vinden. Hoe dan ook, we zullen vóór de verkiezingen duidelijk moeten maken welke opties wij voorstaan.
Dat is de wijze waarop je in een democratie te werk gaat. Ik hoop dat u actief zult bijdragen aan het consolideren van een democratischer en transparanter Europa.
Andrew Duff (ALDE ).
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de minister-president, helaas wordt het met de dag duidelijker dat het huidige Grondwettelijk Verdrag niet in werking zal treden. De huidige tekst moet dan maar als een goed eerste ontwerp beschouwd worden en de beroemde bezinningsperiode moet gebruikt worden om nieuwe onderhandelingen voor te bereiden via een nieuwe Conventie met een nieuw mandaat. Bij die nieuwe onderhandelingen moet de nadruk op Deel III liggen om de modernisering en hervorming door te kunnen voeren van het communautaire economische en sociale beleid waar u zo treffend naar verwees. 
Antonio Tajani (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de minister-president, dames en heren, de Fransen en de Nederlanders hebben geen nee gezegd tegen de Grondwet op zich, ze hebben geen afkeuring laten blijken ten aanzien van de waarden van Europa, maar ze hebben een negatief oordeel gegeven over het Europa van vandaag, dat te ver van de mensen af staat en te veel opgesloten zit in een bureaucratisch keurslijf, zodat er voor de stem van de burgers geen plaats is.
Dat is de reden waarom het Europa waarover u sprak, het politieke, op waarden gebaseerde Europa, geen einde kan en mag maken aan zijn verdere ontwikkeling en ondanks een aantal tegenslagen moet blijven werken aan het versterken van zijn rol als belangrijke speler op het wereldtoneel en als boodschapper van de vrede.
Willen we de doelstellingen verwezenlijken waar we aan werken, dan moeten we een aantal belangrijke veranderingen doorvoeren, substantiële hervormingen waarmee concrete antwoorden gegeven worden op de problemen van de Europese burgers. Het komt erop neer dat we een andere Unie tot stand moeten brengen, een Unie die zich niet met werkelijk alles bemoeit en die niet de ene na de andere onbegrijpelijke richtlijn uitvaardigt. Wat we nodig hebben, is een Unie die zich bezighoudt met kwesties waarvoor in dit tijdperk van globalisering een oplossing op het niveau van de natiestaten niet voorhanden is: van buitenlands beleid tot defensiebeleid, en van immigratieproblemen tot terrorismebestrijding en de handelsproblemen met China. Verder moet er op economisch gebied vooruitgang geboekt worden via de hervormingen die voortvloeien uit het Lissabon-proces; doel moet zijn de werkloosheid drastisch terug te dringen door steun te verlenen aan het MKB.
Wij onderschrijven uw analyse, wij zijn blij met uw uitspraken over Europa als een belangrijke speler die berekend is op zijn taken in de wereld van vandaag en zijn verplichtingen nakomt. We hebben één jaar om de begroting goed te keuren, en er zijn mogelijkheden om het doel te bereiken dat we het afgelopen weekend niet hebben weten te bereiken. Tegelijkertijd moeten we ons houden aan de toezeggingen die we hebben gedaan aan de landen die de Unie nauwlettend volgen. Bulgarije en Roemenië kunnen in 2007 ons gezamenlijk huis binnentreden, en er kunnen onderhandelingen geopend worden met Turkije, zodat er een Unie ontstaat die naar het Oosten kijkt. We moeten evenwel ook naar het Zuiden kijken, en dan met name naar Afrika, een continent dat vurig hoopt op belangrijke antwoorden van Europa: we kunnen niet terug.
Mijnheer de minister-president, wij steunen de aanpak van uw voorzitterschap en u kunt dus rekenen op de medewerking van de Italiaanse delegatie van Forza Italia, en dat zal een actieve medewerking zijn de komende maanden, aangezien wij ervan overtuigd zijn dat het Britse voorzitterschap ervoor zal zorgen dat er vooruitgang wordt geboekt met het Europa voor de burgers. 
Martine Roure (PSE ).
   – Geachte premier, ik wil vóór alles benadrukken dat onze fractie het actieplan ter bestrijding van mensensmokkel vastberaden steunt. Gisteren heeft de heer Juncker ons eraan herinnerd dat we in staat zijn geweest de slavernij uit te bannen en dat we dus ook in staat zouden moeten zijn de armoede uit te bannen. Wij dringen er van onze kant op aan ook het uitbannen van seksuele uitbuiting van en geweld tegen vrouwen tot een topprioriteit van de Europese Unie te maken. We moeten absoluut een einde maken aan deze plaag, die in onze samenleving niet zou mogen voorkomen, en dit aspect moet een integrerend onderdeel van de strijd tegen illegale immigratie worden. Verder moet ook de bestrijding van de georganiseerde misdaad en het terrorisme een prioriteit zijn. Wij zijn dan ook voor de invoering op zo kort mogelijke termijn van het Europees bewijsverkrijgingsbevel en van gemeenschappelijke onderzoeksteams, maar we hebben nog onze bedenkingen bij de uitwisseling van gevoelige gegevens, waaronder biometrische gegevens. Het fragiele evenwicht tussen veiligheid en vrijheid moet in stand blijven. Onze medeburgers willen een beschermend en genereus Europa dat op solidariteit is gebaseerd. Als we dat altijd in ons achterhoofd houden, zullen we aan hun verwachtingen kunnen voldoen. 
Sajjad Karim (ALDE ).
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de minister-president, de nieuwe regeling voor het in de gaten houden en in hechtenis nemen van verdachten die door het komende voorzitterschap in het Verenigd Koninkrijk is ingevoerd, is strijdig met het beginsel dat iemand onschuldig is tot het tegendeel is bewezen. Een dergelijke regeling is in alle redelijkheid niet in overeenstemming met de Europese opvattingen over rechtvaardigheid en fundamentele menselijke waardigheid. Deze draconische maatregelen brengen burgers van de EU die nog nooit van enig strafbaar feit zijn beschuldigd niet alleen in verwarring, maar vormen ook een aantasting van hun burgerrechten. Door deze regeling hebben burgers geen enkel idee meer waarvan zij verdacht worden, waardoor zij constant bevreesd moeten zijn dat zij in hechtenis worden genomen vanwege een overtreding van een uiterst ruime en vage wet. Deze situatie is te wijten aan het besluit van een politicus die zich niets aantrekt van de scheiding der machten en van de rechtsstaat.
Het fungerend voorzitterschap zou juist de mensenrechten overal ter wereld moeten waarborgen, maar deze maand nog heeft de commissaris voor de rechten van de mens van de Raad van Europa bevestigd dat onze regering bereid is om de mensenrechten die haar eigen burgers hebben uit hoofde van artikel 5 van het Europees Handvest, op te schorten.
De internationale gemeenschap nadert een beslissend moment in de manier waarop het terrorisme bestreden zal worden. Uiteindelijk zullen wij Europeanen beoordeeld worden op de wijze waarop wij onze burgers behandelen. Beseft dit voorzitterschap dan niet dat zijn maatregelen hebben geleid tot het slachtofferen en effectief isoleren van een groot deel van de eigen bevolking? 
Gunnar Hökmark (PPE-DE ).
    Mijnheer de voorzitter, premier Blair, het gaat op dit moment beter met Europa dan ooit. Ik zeg dit omdat een groot deel van de huidige debatten gaat over de visie op de uitbreiding. Ik behoor tot degenen die vinden dat de uitbreiding met de tien nieuwe lidstaten Europa veiliger en stabieler hebben gemaakt en betere voorwaarden voor vrede en welvaart hebben geschapen dan ooit eerder het geval is geweest. Voor mij is dit een argument om positief te staan tegenover een verdere uitbreiding, en geen argument om nu te proberen de grenzen van Europa te sluiten. Een van de belangrijkste opgaven voor het nieuwe voorzitterschap in Europa is het verankeren en ontwikkelen van de visie op de manier waarop Europa voor meer veiligheid en welvaart kan zorgen door de aanstaande uitbreidingslanden aan zich te binden.
Premier Blair, ik geloof dat de problemen waarmee we vandaag in de EU worden geconfronteerd, samenhangen met het feit dat het beter gaat met Europa dan ooit. Dat betekent tegelijkertijd dat de Europese Unie een grotere uitdaging is dan voorheen. Het gaat niet, zoals wel eens gezegd wordt, om een conflict tussen het oude en het nieuwe Europa of om een conflict tussen een vrijhandelsunie en een politieke Unie. De Europese Unie is een politieke unie en moet haar taken in die hoedanigheid uitvoeren. Waar het echter om gaat, is de verandering van de oude EU, de oude Europese Unie met zes, negen, twaalf of vijftien leden, in de huidige Europese Unie met 25 lidstaten. Dat vereist eerbiediging van variatie en verscheidenheid, en ook een vermogen om gebruik te maken van de dynamiek die in heel Europa aanwezig is. Het vereist een open houding tegenover de nieuwe lidstaten. Het vereist dat men de gemeenschappelijke noemers kan vinden, dat men investeert in een maatschappij die gebaseerd is op kennis en niet op sociale uitkeringen, dat men zich richt op de nieuwe ondernemingen, in plaats van de landbouwsteun tot een hindernis te maken voor het onderzoek en de ontwikkeling waaraan wij behoefte hebben. Namens de Zweedse conservatieven spreek ik de hoop uit dat u de grondslag zult leggen voor het nieuwe leiderschap dat nodig is voor het nieuwe Europa en de nieuwe Europese Unie. 
Jan Andersson (PSE ).
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil premier Blair bedanken voor zijn inspirerende toespraak. Ik ben het met hem eens dat de EU veranderd moet worden. Ik ben het met hem eens dat de EU actiever moet worden in de wereld. Ik ben het met hem eens dat de EU niet alleen een vrijhandelsgebied is, maar ook een politieke unie. Ik ben het ook eens met zijn standpunten over de begroting. De Britse korting is gedateerd, maar dat geldt ook voor het landbouwbeleid en wat we daarmee willen bereiken. Dat beleid moet ook veranderd. We moeten ons richten op onderzoek en ontwikkeling, opleidingen enzovoort. Onze fraaie woorden tijdens en na belangrijke bijeenkomsten moeten in daden worden omgezet.
Verder ben ik het eens met premier Blairs opvatting over het sociale Europa. Het is juist dat hij heeft meegedaan aan het invoeren van het sociale protocol; hij heeft meegedaan aan het invoeren van de werkgelegenheidsstrategie en het actieve arbeidsmarktbeleid in de EU-samenwerking. Dat alles was positief, maar we moeten verdergaan en een evenwicht zien te vinden. Daarom moet er een voorstel komen inzake de dienstenrichtlijn, waarin de dienstenhandel in evenwicht wordt gebracht, want dat is iets waar behoefte aan is. Tevens hebben we behoefte aan goede arbeidsvoorwaarden, consumentenrechten en strenge milieunormen.
Verder hebben we behoefte aan een arbeidstijdenrichtlijn waarin specifiek rekening wordt gehouden met hetgeen u zei over de mogelijkheid om gezinsleven en werk te combineren zodat niet de ene partner zich doodwerkt en zodat we niet concurreren met lange werktijden. Er is behoefte aan een recruteringsrichtlijn: niet om de grond onder de recruteringsbedrijven weg te halen, maar om een kader te scheppen. Als u erin slaagt om niet alleen een open handel mogelijk te maken en de grenzen te openen, maar tevens het sociale Europa te ontwikkelen, dan zullen wij van de Sociaal-democratische Fractie in het Europees Parlement u steunen.
Nicholson of Winterbourne (ALDE ).
   Mijnheer de Voorzitter, ik ben verheugd over de historische toespraak van de minister-president. Deze speech is een goed voorteken voor een zeer succesvol Brits voorzitterschap.
Zal het voorzitterschap voortbouwen op het reeds afgesproken uitbreidingsprogramma? Zal het voorzitterschap speciaal aandacht besteden aan een tijdig begin van de onderhandelingen met Turkije, aangezien er begin oktober zoveel afhangt van de hervormingen die in Turkije zijn doorgevoerd? Zal het voorzitterschap Roemenië steunen in de laatste fase van wat gerust een grote uithoudingsproef genoemd mag worden en die tot een vroegtijdige toetreding moet leiden in januari 2007? Zal die steun er ook voor Bulgarije zijn? Zal het voorzitterschap voortbouwen op het succes van de unieke conferentie van gisteren over Irak, die de grote duurzaamheid van het Britse beleid heeft aangetoond? Zal het voorzitterschap samen met de gekozen Iraakse regering en parlementaire vergadering voortbouwen op dat succes om de democratie verder te bevorderen op het Arabisch schiereiland, in de Perzische Golf en in de Euro-Mediterrane regio? 
Ursula Stenzel (PPE-DE ).
    Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de premier, mijnheer de voorzitter van de Commissie, dames en heren, de scheidend voorzitter van de Raad, Jean-Claude Juncker, kreeg gisteren een staande ovatie. U, mijnheer Blair, viel in ditzelfde Huis een warm welkomstapplaus ten deel. Daarmee kreeg u een groot voorschot op het vertrouwen van dit Huis, dat de ware, want enige direct gekozen volksvertegenwoordiging van de Europese Unie is. Nu de Europese Unie met een identiteitscrisis kampt – mijnheer Blair, u sprak zelf over een leiderschapscrisis – zullen we onvermijdelijk moeten beseffen dat Europa, na een succesverhaal dat vijftig jaar heeft geduurd, behoefte heeft aan een bottom-up aanpak en niet zozeer aan een top-down benadering. Dat betekent dat we de burgers moeten meenemen en niet van ons moeten vervreemden. En wie anders dan de direct gekozen volksvertegenwoordigers dienen zich hiertoe geroepen te voelen? Ik richt mij tot de Commissie als ik zeg dat het er niet enkel om gaat dat Europa betere regelgeving nodig heeft. Europa heeft vooral – en nu richt ik mij ook tot de afgevaardigden ter linkerzijde van het Europees Parlement – behoefte aan minder regulering.
Mijnheer de premier, uw toespraak was op vele punten overtuigend, met name aangaande het principe dat wie het goede wil bewaren, sommige dingen moet veranderen. Dat principe deelt u met de heer Schüssel, die de voorzittershamer van u zal overnemen en het tot zijn motto heeft gemaakt. Verder heb ik er met voldoening kennis van genomen dat u het conflict over de doelstellingen van de EU na de Grondwetscrisis van zijn scherpe kantjes wilt ontdoen. Uw voorzitterschap zal echter niet worden beoordeeld op uw woorden maar vooral op uw daden.
Staat u mij daarom toe de volgende vragen te stellen. Ten eerste, welke concrete stappen denkt u te ondernemen om de financiële vooruitzichten tot een goed einde te brengen? Ten tweede, welke stappen denkt u te ondernemen om het grondwetsproces nieuw leven in te blazen? Ten derde, welke antwoorden zult u aan de burgers geven die bang zijn dat de Europese Unie te groot wordt? Loopt u niet op de zaken vooruit door in één adem Turkije en Kroatië te noemen? Een groot aantal burgers heeft bezwaar tegen het grote Turkije, maar niet tegen het kleine Kroatië. 
Miguel Angel Martínez Martínez (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de voordracht van premier Blair is vooral een opsomming van interessante ideeën – ze bevat nauwelijks concrete plannen voor de zes maanden die zijn voorzitterschap zal duren. Als woordvoerder van de Socialistische Fractie op het gebied van ontwikkeling en humanitaire actie zal ik een evaluatie uitvoeren van zijn voornemens en commentaar geven op de benadering die de regering van de heer Blair voor het beleid op dit terrein heeft aangekondigd.
We zijn heel tevreden dat het Britse voorzitterschap onder de belangrijkste prioriteiten ook een plaats heeft ingeruimd voor meer solidariteit met de zich ontwikkelende landen. Het is de bedoeling dat daar extra middelen voor worden gereserveerd en dat de acties van de Europese Unie op dit gebied worden uitgebreid. Het verwezenlijken van de millenniumdoelstellingen wordt als prioriteit bestempeld: armoede moet worden uitgebannen en Afrika moet daarbij de meeste aandacht krijgen, aangezien dit werelddeel op dit gebied de meeste problemen ondervindt.
Ik wil verder nog twee opmerkingen maken. Om te beginnen wil ik erop wijzen dat het Luxemburgs voorzitterschap met de besluiten van de in mei gehouden Raad Ontwikkelingssamenwerking ambitieuze doelen heeft vastgelegd. We hopen dat het Brits voorzitterschap begrijpt dat deze besluiten een heel goede basis vormen voor de actie die het de eerstvolgende zes maanden zelf zal moeten ondernemen.
Ten tweede wil ik erop wijzen dat de prioriteiten van het Brits voorzitterschap op het gebied waar we het nu over hebben samenvallen met de prioriteiten van de Socialistische Fractie. Dat is niet toevallig. Om te beginnen is het zo dat we dezelfde waarden voorstaan, maar we hebben de afgelopen maanden ook nauw samengewerkt met onze collega’s in het Britse kabinet, Hillary Ben en Garret Thomas. We hopen dat het Brits voorzitterschap de nu volgende zes maanden op het gebied van ontwikkeling en humanitaire actie goede betrekkingen met dit Parlement zal onderhouden. Ik ben ervan overtuigd dat we zo meer gedaan zullen krijgen.
Bill Newton Dunn (ALDE ).
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de minister-president, uitstekende doelstellingen, een zeer goede toespraak, u kunt dus op mijn steun rekenen. Ik heb maar één minuut, dus ik zal slechts op één onderwerp nader ingaan. In het Franse referendum is president Chirac er in geslaagd om 45,3 procent van de kiezers te bewegen om “Ja” te stemmen. Bij de algemene verkiezingen van afgelopen maand heeft slechts 35,3 procent op u gestemd en dat is 10 procent minder dan Jacques Chirac heeft gekregen. U bent slechts gekozen vanwege een kronkel in het Engelse kiesstelsel; in 1997 heeft u in uw verkiezingsprogramma daaromtrent een duidelijke belofte gedaan, maar die schijnt in de vergetelheid te zijn geraakt.
Het punt is dat u allebei niet op de steun van een meerderheid van de bevolking in uw eigen land kunt rekenen. Na acht jaar leiderschap is de vijandigheid en onwetendheid met betrekking tot Europa in het Verenigd Koninkrijk nog steeds onthutsend en dramatisch. Daar moet iets aan gedaan worden. Ik zou u willen verzoeken om positieve toespraken te houden en uit te leggen … helaas moet ik constateren dat u niet eens naar mij luistert! Bent u van plan om positieve toespraken te houden waarin u het reilen en zeilen binnen de Europese Unie nader uitlegt in het land dat u en ik het beste kennen? 
Avril Doyle (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, ik heet de heer Blair welkom en wil hem graag bedanken voor zijn aanwezigheid deze ochtend gedurende het hele debat.
De politieke schermutselingen en besluiteloosheid op de Top van vorig weekend waren u, mijnheer Blair, en ook de heer Chirac onwaardig. Waar is de Tony Blair gebleven van het Goede Vrijdagakkoord, een man van begrip en goodwill die beide partijen in een hardnekkig conflict weer aan de onderhandelingstafel wist te krijgen? Waar is de man die een buitengewone moed heeft getoond in de kwestie-Irak, los van onze opvattingen of dat nu goed of fout was? Het zou u en uw imago in uw land wellicht ten goede komen als u in verzet komt tegen de Fransen en inspeelt op de overgebleven historische emoties die nog steeds weerklank vinden in de Britse volksaard. Denk daarbij dan wel terug aan de Honderdjarige Oorlog in de Middeleeuwen; de Engelsen stonden aan het eind van die oorlog met veel legere handen dan aan het begin. Fontainebleau was het Agincourt van Margaret Thatcher toen zij daar de Britse korting uit het vuur sleepte. Nu, twintig jaar later, is die korting slechts een fractie van het Brits bbp. Desalniettemin bent u bereid, mijnheer Blair, om hiervoor een akkoord over de Europese begroting en het Europese project op te offeren om de populistische dienaar van de heer Murdoch en zijn kranten te kunnen blijven.
Als Kohl of Mitterand afgelopen weekend aan de onderhandelingstafel hadden gezeten, was er een akkoord bereikt. Wij zijn politiek stuurloos in Europa en de echte crisis is het gebrek aan politiek leiderschap.
U had gelijk, mijnheer Blair, met uw opmerking dat wij het Europese sociale model moeten moderniseren op basis, en niet ten koste van een sterke economie. Het klopt dat wij dringend de omvang van de regelgeving moeten verminderen en dat China drie keer zoveel in onderzoek en innovatie investeert. Door de haarkloverij over punten achter de begrotingskomma vorige week is het ambitieuze zevende kaderprogramma voor een verdubbeling van de financiering van onderzoek echter in de ijskast gezet. Daar gaan onze doelstellingen van Lissabon.
Hoe zit het trouwens met het gemeenschappelijk landbouwbeleid, mijnheer Blair? Wat is daar precies uw bedoeling mee? Bent u op de hoogte van de inkomenscrisis die de overgrote meerderheid van de landbouwers overal in het Europa van 25 lidstaten getroffen heeft? Bent u de unanieme overeenstemming vergeten over de ingrijpende hervormingen van het GLB die u persoonlijk heeft onderschreven en die uw regering slechts achttien maanden geleden heeft ondertekend? 
Charles Tannock (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, de EU verkeert in een crisis wat de te volgen koers en de legitimiteit betreft en de heer Blair staat voor de uitdaging om het leiderschapsvacuüm op te vullen nu de positie van de heer Chirac en de heer Schröder in hun eigen land is verzwakt en zij waarschijnlijk van het podium zullen verdwijnen.
Het Verenigd Koninkrijk trekt de gehele begrotingsopzet van de EU terecht in twijfel omdat die gebaseerd is op een verwrongen, verspillend gemeenschappelijk landbouwbeleid dat schadelijk is voor de landbouwers in ontwikkelingslanden. Wij zullen onze korting nooit opgeven als het GLB niet ingrijpend wordt hervormd. De financiële middelen die daarbij vrijkomen, dienen gebruikt te worden voor moderne prioriteiten zoals onderzoek en ontwikkeling, voor het bestrijden van de klimaatverandering en voor het financieren van externe acties om de westelijke Balkan te stabiliseren, om Oost-Europese landen als Oekraïne te helpen en om jonge democratieën in het Midden-Oosten te ondersteunen, zoals Irak. Dit gebeurt allemaal op een tijdstip dat de VS graag de meningsverschillen met de EU wil bijleggen en onze hulp nodig heeft.
Ik hoop dat Engeland de routekaart voor vrede tussen de Palestijnen en Israël weer als een prioriteit op de agenda zal zetten. Ik hoop ook dat er aandacht wordt besteed aan het tegengaan van de verspreiding van kernwapens in Iran en Noord-Korea. Ik ben voorstander van de uitbreiding van de EU zodat er een ruimer, losser en flexibeler Europa ontstaat. Ik ben blij met de spreekwoordelijke Poolse loodgieter en ik ben mij ervan bewust dat de nieuwe landen de motor zijn achter de economische hervormingsagenda.
Wij moeten ons nu inspannen voor Roemenië en Bulgarije. Ik ondersteun de Europese ambities van Oekraïne, maar moet ook constateren dat wij de steun van de Europese burgers voor die uitbreiding missen. Ik hoop dat het Verenigd Koninkrijk ook de mensenrechtenschendingen door wrede regimes zoals in Birma en Zimbabwe zal bestrijden. Als een land dat deel uitmaakt van het Gemenebest, kunnen wij een zeer speciale invloed op de landen in Afrika uitoefenen.
In het kader van de Top met Rusland moeten wij dat land op zijn verplichtingen in Tsjetsjenië wijzen. Rusland moet er ook op gewezen worden dat het de soevereiniteit van voormalige satellietstaten, zoals Oekraïne, dient te respecteren. Met betrekking tot Moldavië en Georgië dient Rusland ertoe aangespoord te worden zijn troepen uit die landen terug te trekken.
Mijnheer Blair, wellicht dat u ook een deel van uw goodwill bij Turkije kunt gebruiken om het Armeense embargo en de grenskwestie op te lossen. Tot slot dient het wapenembargo tegen China gehandhaafd te blijven gezien de betreurenswaardige mensenrechtensituatie en de dreigementen in de richting van Taiwan. Het creëren van een multipolaire wereld met China en de EU als tegenwicht tegen de VS mag bij deze kwestie absoluut geen rol spelen. 
Karl von Wogau (PPE-DE ).
    Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Commissie, mijnheer de premier, de staatshoofden en regeringsleiders van de Europese Unie hebben ons een periode van bezinning voorgeschreven. U, mijnheer de premier, heeft de daad bij het woord gevoegd door het referendum in Groot-Brittannië op te schorten. Bij de referenda in Frankrijk en Nederland heeft de uitbreiding een aanzienlijke rol gespeeld in de discussies; ik weet dat uit eigen ervaring. Ik ben daarom van mening dat wij ons ook moeten bezinnen op de uitbreiding. We staan voor een nieuwe situatie. We hadden al vastgesteld dat het Verdrag van Nice niet doelmatig functioneert met 25 of 28 lidstaten. Toen is de Conventie in het leven geroepen waarin wij een grondwetsontwerp hebben uitgewerkt dat u ondersteunt, mijnheer de premier. U weet echter ook dat de kans dat dit grondwetsontwerp in zijn huidige vorm het daglicht zal aanschouwen niet bijster groot is. Daarom verkeren we in een nieuwe situatie. Een vierde criterium speelt in dit verband een cruciale rol. Het gaat om het in Kopenhagen vastgestelde criterium waarin wordt gesteld dat getoetst moet worden of de Unie zelf in staat is om andere lidstaten te kunnen opnemen.
Zonder grondwet en financiële regeling moeten we ons serieus afvragen of het wel verstandig is om op 4 oktober de toetredingsonderhandelingen met Turkije te openen. We moeten ons afvragen of we echt klaar zijn voor uitbreiding. Deze vraag moeten we aan de Europese Unie zelf stellen. Ik en veel van mijn vrienden zijn van mening dat deze vraag met een hartgrondig “neen” dient te worden beantwoord. 
Nikolaos Vakalis (PPE-DE ).
   - Mijnheer de premier, u hebt een geïnspireerde redevoering gehouden en ik hoop dat uw Europese activiteiten net zo geïnspireerd zullen zijn. Ik moet evenwel vaststellen dat de Unie in een crisis verzeild is geraakt, in een geloofwaardigheidscrisis, en ik zal u zeggen waarom:
- In maart 2000 bereikte de Europese Raad een akkoord over de strategie van Lissabon. Tijdens de herziening daarvan in maart jongstleden werd besloten sterker de klemtoon te leggen op onderzoek en innovatie.
- In oktober 2002 bereikte de Europese Raad in Brussel een akkoord over het financieel kader 2007-2013 voor de landbouw.
- In april 2003 stemden alle staatshoofden en regeringsleiders in Athene in met de uitbreiding. En dan nu het heden.
De strategie van Lissabon: deze wordt in de praktijk onderuit gehaald door het voorstel van de Raad voor het financiële kader.
Landbouw: mijnheer de premier, u zet zelf vraagtekens bij het compromis voor de landbouw.
Uitbreiding: u hebt tien nieuwe lidstaten verwelkomd maar met minder geld. Het Europees Parlement heeft daarentegen met de aanneming van het verslag-Böge aangetoond dat het consequent is en de daad naar het woord voegt.
Mijnheer de premier, ik ben het met u eens dat het noodzakelijk is hervormingen door te voeren om onszelf concurrentiekrachtiger te maken op wereldvlak, maar hoe gerechtvaardigd dit ook moge zijn, wij moeten tegelijkertijd de gemaakte afspraken nakomen. Daarom wil ik u de volgende vragen stellen.
- Ten eerste, als wij rekening houden met het feit dat het compromis over de landbouwkredieten werd bereikt dankzij wederzijdse en pijnlijke concessies, dat het beginsel van fundamenteel belang is in het volkenrecht, en dat tot slot een nieuw compromis met 25 lidstaten en het huidige institutioneel kader onmogelijk is, vraag ik u of het volgens u wenselijk is deze weg tot het einde toe te bewandelen.
- Ten tweede wil ik u vragen met welke begroting u….
José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik vond het heel interessant dat de premier tijdens zijn speech vanmorgen een verwijzing maakte naar het Europa van de waarden. Dat is een legitieme visie op Europa, maar er is daarnaast ook nog een andere visie – en nu zou ik het prettig vinden als de heer Blair zijn hoofdtelefoon opzette – , er is ook nog een andere legitieme visie op Europa, en dat is het tastbare Europa, het Europa van de klinkende munt, het Europa van de nettobetaler en de netto-ontvanger, het Europa van de Britse korting.
Ik ben blij dat we onszelf in Europa niet langer alleen maar als consumenten op een grote markt beschouwen, maar ook als burgers van de Unie. Dat is maatschappelijk gezien een grote kwalitatieve stap – van het begrip consument naar het begrip burger, van het begrip gemeenschappelijk markt naar het begrip politieke unie in wording.
Het is duidelijk dat we behoefte hebben aan bekwaam leiderschap om dat project in de juiste richting te sturen en Europa dichter bij de burgers te brengen, zodat we weer uitkomen op de weg die leidt naar duurzame groei en meer werkgelegenheid. Van belang is ook dat Europa internationaal gezien een rol krijgt die aansluit bij ons economisch, financieel en industrieel gewicht en onze betekenis als handelspartner.
Europa is niet het probleem, mijnheer de premier, Europa is de oplossing. We hebben behoefte aan meer Europa, en niet minder Europa. Belangrijk is vooral dat we de daad bij het woord voegen. Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, we moeten woorden in daden omzetten en het niet bij retoriek laten. U heeft echter een document ondertekend waarin wordt aangedrongen op minder ambitieuze doelstellingen voor de Unie en een verlaging van de begrotingsmiddelen. Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad: gelooft u dat we met minder fondsen in staat zullen zijn tegemoet te komen aan de prioriteit om voor Afrika tweemaal zoveel middelen uit te trekken? Gelooft u dat we er met minder middelen in zullen slagen de nodige economische hervormingen door te voeren? Gelooft u dat we de uitdagingen waar Europa zich voor gesteld zit aankunnen – met minder middelen? 
Mijnheer de Voorzitter, ik wens het Brits voorzitterschap het beste bij het mobiliseren van de politieke wil en het zoeken naar een consensus, om de Europese Unie aldus in staat te stellen zich verder te ontwikkelen. Dat kan echter alleen als er eerst aan twee voorwaarden is voldaan. Om te beginnen zal er voor het verwezenlijken van onze idealen geld ter beschikking moeten worden gesteld. Daarnaast is het van belang, mijnheer de Voorzitter, dat iedereen begrijpt dat eigen baat besloten ligt in het gemene goed.
Margie Sudre (PPE-DE ).
   – Houd moed, mijnheer de minister-president, ik ben de laatste, maar naar ik hoop niet de minste. Na het door de heer Juncker eervol geleide Luxemburgse voorzitterschap neemt u het stokje over, op een moment waarop Europa zich in een uiterst delicate situatie bevindt. Het ontwerp van de Europese Grondwet, dat gebaseerd is op een zorgvuldige herschikking van de verhouding tussen de politieke en de economische dimensie, lijkt een doodgeboren kind te zijn, maar ik hoop toch dat we de inhoud van de tekst niet te snel begraven.
Besluiten over de financiering van de Unie kunnen niet op basis van een krachtmeting genomen worden. De uitbreiding moet op billijke en redelijke wijze gefinancierd worden. Hoe eerlijk zou het zijn als het Verenigd Koninkrijk als enige van de vijftien oude lidstaten na de uitbreiding een lagere netto financiële bijdrage zou betalen, waarmee het vrijgesteld zou zijn van iedere inspanningsverplichting inzake de hereniging van Europa? U hebt verklaard dat over de Britse eventueel onderhandeld kan worden, waarvan akte. Maar vergeet u niet dat het GLB al drie keer een hervormingsproces heeft ondergaan. Ik moet zeggen dat ik echt verbaasd ben over de Britse houding jegens de Europese boeren. Groot-Brittannië weet maar al te goed hoeveel solidariteit Europa opgebracht heeft tijdens de twee grote diergezondheidscrises, BSE en mond- en klauwzeer, en hoeveel van de lasten de Europese Unie op zich heeft genomen om die twee rampen te boven te komen. De toekomst van Europa hangt af van de mate waarin we in staat zullen zijn alle 450 miljoen Europeanen honderd procent veilig voedsel tegen een redelijke prijs te garanderen. U hebt gezegd dat u de Unie niet graag zou zien verworden tot een enorme markt waarin voor het menselijk aspect geen plaats meer is; wij zullen u daar aan houden. Uw voorganger heeft aangegeven een geïntegreerd, politiek Europa na te streven dat is gebaseerd op solidariteit. Laten we hopen dat het Britse voorzitterschap eenzelfde visie heeft op onze gemeenschappelijke toekomst. 
De Voorzitter.
   – Dames en heren, ik geef premier Blair pas het woord wanneer u allemaal weer rustig op uw plaats zit. Het is triest dat u zo weinig respect toont voor uw collega’s die gesproken hebben voor…
Mijnheer Schulz, ik weet heel goed wie hier de orde wijzigt.
Nogmaals: gaat u alstublieft allemaal rustig op uw plaats zitten. Deze vergadering wordt niet voortgezet zolang niet iedereen op zijn plaats zit en zijn mond houdt. Gebeurt dat niet, dan zal ik de parlementaire bodes verzoeken u uit de zaal te verwijderen. Zouden de afgevaardigden daar in dat gangpad zo vriendelijk willen zijn te gaan zitten?
Zou u alstublieft willen luisteren naar wat het voorzitterschap te zeggen heeft en wilt u ophouden de vergadering te verstoren? En maakt u alstublieft haast.
Goed. Bent u bereid naar de heer Blair te luisteren? Houd dan alstublieft uw mond. 
Tony Blair,
    Mijnheer de Voorzitter, ik wil u graag bedanken voor de uitstekende discipline die u heeft opgelegd.
Het zou interessant zijn om te zien hoe u zich zou redden tijdens het vragenuur in het Britse Lagerhuis.
Ik wil graag iedereen bedanken die een bijdrage aan dit debat heeft geleverd. Het moge duidelijk zijn dat ik geen gebrek aan adviezen heb gehad, waarvoor mijn dank. Zoals u wellicht weet, is een aantal collega’s op de tribune afkomstig uit Koeweit waar zij, en daar is ook al eerder op gewezen, onlangs een wet hebben aangenomen waardoor vrouwen nu voor de eerste keer stemrecht hebben. Dit is een uitstekend voorbeeld van de wijze waarop vooruitgang en veranderingen kunnen plaatsvinden. Ik ben blij dat u er bent.
Daarnaast hebben veel sprekers mij verzocht om consensus in Europa tot stand te brengen. Dat is, gezien de zeer uiteenlopende standpunten, een behoorlijke uitdaging. Een van de meest interessante suggesties in dat verband was wellicht om het Welsh tot een van de officiële talen van de Europese Unie uit te roepen. Dat zou inderdaad de manier kunnen zijn om consensus in Europa te bewerkstelligen, maar dat zullen wij verder nog maar even afwachten.
Eén ding is zeker: Ons debat van vandaag wordt met veel belangstelling gevolgd, niet alleen hier in het Parlement, maar ook daarbuiten.
Ik zal trachten om in te gaan op een aantal specifieke opmerkingen van de fractievoorzitters en zal daarna een korte samenvatting geven. Ik wil echter eerst voorzitter Barroso bedanken voor zijn vriendelijke woorden. Ik ben het eens met de agenda die hij heeft opgesteld. Er zijn veel gemeenschappelijke zaken waar wij aan kunnen werken. De enige opmerking die ik wil maken over de herzieningsclausule met betrekking tot de volgende financiële vooruitzichten is dat deze clausule bijzonder duidelijk en absoluut niet ambigu mag zijn. Laten wij dat samen proberen te realiseren.
Ik zou ook de heer Poettering graag willen bedanken voor zijn vriendelijke woorden. Ik kan hem verzekeren dat wij ons uiterste best zullen doen om over een aantal problematische kwesties overeenstemming te bereiken, met name wat de financiële vooruitzichten betreft. Hij herinnerde mij aan de onderhandelingen die in 1992 met John Major zijn gevoerd. Gelukkig wees de heer Schulz erop dat wij niet alleen John Major in de verkiezingen van 1997 hebben verslagen, maar later ook de drie daaropvolgende leiders. Wellicht is dat echter een punt dat ik op een ander podium moet maken.
Wat de Grondwet betreft, had ik niet begrepen dat u dat zelf al had gezegd, mijnheer de Voorzitter, maar als u gezegd heeft, zoals in de loop van dit debat naar voren is gekomen, dat het niet om de tekst, maar om de context gaat, kan ik mij daar volledig bij aansluiten. Ooit zullen wij de discussie weer op moeten pakken over het invoeren van verstandige regels op grond waarvan wij als een Europese Unie van 25 landen - en in de toekomst zelfs nog meer landen - in plaats van als een Unie van 15 landen kunnen functioneren. In feite hebben wij een nieuw regelgevingskader voor Europa nodig en daarom was de impuls die de aanleiding voor de Grondwet is geweest een goede impuls. Als wij echter de benodigde steun voor de Grondwet willen verwerven, zullen wij eerst absolute duidelijkheid moeten scheppen over onze politieke koers.
De heer Watson vroeg om uitleg over de transparantie in de Raad, met name met betrekking tot de wetgeving, en daar is heel veel voor te zeggen. Daar zullen wij tijdens ons voorzitterschap dan ook aandacht aan besteden.
Het is goed om de heer Cohn-Bendit na al die jaren weer te zien. Lang geleden luisterde ik naar uw toespraken en nu luistert u naar die van mij.
Uit de overlevering zal blijken of dit vooruitgang is of niet!
Ik verontschuldig mij voor het feit dat ik in mijn speech niet meer tijd aan milieukwesties en klimaatverandering heb besteed. Ik hoop dat wij er tijdens de G8-Top in ieder geval wel voor kunnen zorgen dat deze onderwerpen de discussies domineren. Zij vormen een belangrijk aandachtspunt gedurende ons voorzitterschap van de Europese Unie.
De heer Mote maakte een opmerking over de korting en ik herhaal dat wij deze kwestie van alle kanten moeten bekijken, omdat de problemen die daarmee samenhangen gezamenlijk moeten worden opgelost. Ik wil er wel op wijzen dat wij zonder die korting de afgelopen tien jaar ongeveer vijftien keer zoveel bijgedragen zouden hebben als landen met een vergelijkbare omvang. Zelfs met die korting dragen wij in verhouding nog meer bij. Zonder die korting zouden wij in de periode die door de volgende financiële vooruitzichten wordt bestreken, de grootste nettobetaler zijn. Ik begrijp uw bezorgdheid en ik herhaal dat Engeland een redelijk deel van de uitbreiding voor zijn rekening zal nemen. Wij zijn voorstanders van uitbreiding en zullen daaraan ook onze bijdrage leveren. Dit probleem zal echter op een wijze opgelost moeten worden die voor iedereen aanvaardbaar is, met name in de context van de herziening waar wij het eerder over gehad hebben.
Het spijt mij dat ik niet op elk punt afzonderlijk in kan gaan. Uit sommige bijdragen sprak het gevoel dat de geschillen die thans bestaan slechts het gevolg zijn van botsende persoonlijkheden van regeringsleiders en staatshoofden of van meningsverschillen tussen landen. Ik wil duidelijk in algemene zin stellen dat ik naar mijn idee in de afgelopen acht jaar heb laten blijken dat ik altijd getracht heb om op een Europees niveau consensus tot stand te brengen en dat vind ik ook belangrijk.
Het is duidelijk dat over deze opmerking in ieder geval geen consensus bestaat!
Het probleem waarmee wij op dit moment worden geconfronteerd, zal ik aan de hand van de volgende vraag toelichten: waarom hecht ik zo ongelofelijk veel waarde aan de hervormingsagenda? Dat is omdat ik het gevoel heb dat het vijf voor twaalf is. Wij realiseren ons in Europa nog niet helemaal hoe belangrijk de economische concurrentiestrijd is die wij moeten aangaan. Wij staan voor een grote uitdaging en het is dringend noodzakelijk dat wij actie ondernemen!
Het is vreemd hoe dingen soms samenkomen, maar iedereen heeft zojuist China, India e.d. in hun speeches genoemd. In ieder geval blijkt hieruit dat mensen nu de ernst van de situatie inzien. Het gaat echter niet alleen om China en India. Kijk vandaag de dag ook eens naar landen als Vietnam en Thailand. De economieën van die landen ondergaan verbazingwekkende en drastische veranderingen. Het probleem is dat wij ons in de wereld van vandaag voortdurend aan dat veranderingsproces moeten aanpassen. Als wij dat niet doen, ben ik bang dat er twee dingen gaan gebeuren. Ten eerste loopt het sociale model en het beginsel van sociale solidariteit waar u en ik in geloven gevaar. Ten tweede, als wij niet berekend zijn op de uitdaging die een voortdurende verandering met zich meebrengt en indien wij ons daar niet aan kunnen aanpassen, wordt de steun voor een beleid zoals dat is geschetst door de heer Farage van de Engelse alleen maar groter. Ik kan hem mededelen dat ik het volledig oneens ben met dat beleid. Ik wil niet dat Engeland in de rol terechtkomt van leider in de strijd tegen de Europese Unie. Dat is absoluut niet mijn bedoeling. Het verschil tussen hem en mij is heel eenvoudig: hij ziet de problemen van de Europese Unie als een aanleiding om de EU schipbreuk te laten leiden, terwijl ik van mening ben dat die problemen aantonen dat het noodzakelijk is om het fundament onder de Europese Unie nog verder te verstevigen. Deze twee opvattingen liggen mijlenver uit elkaar.
Zoals ik ook al in mijn eigen land en in mijn eigen parlement heb gezegd, besef ik heel goed dat aan dit debat over veranderingen en hervormingen alleen maar leiding gegeven kan worden vanuit een pro-Europees perspectief. Dat lijkt mij duidelijk. Het kan niet zo zijn dat mensen Europa eerst voor zichzelf claimen en vervolgens uitroepen - als iemand het niet met hun standpunten eens is - dat diegene dan op de een of andere manier tegen Europa is. Zoals een aantal sprekers in dit debat ook terecht heeft aangegeven, draait het niet om de vraag of Europa zou moeten veranderen of om de vraag of wij in Europa geloven, maar gaat het erom hoe Europa zou moeten veranderen en in welk soort Europa wij tegenwoordig vertrouwen hebben. Dat is de centrale vraag voor ons en dat is de kwestie die wij vol overtuiging en doelgericht moeten aanpakken.
Sta mij toe om nog een andere slotopmerking te maken. Ik heb al gezegd dat ik voorstander van de Grondwet ben, maar ik zal ook open kaart met u spelen. Gedurende alle debatten over de Grondwet is er één ding geweest waar ik mij zorgen over heb gemaakt: in mijn acht jaar als minister-president heb ik geconstateerd dat in Europa de neiging bestaat om problemen toe te schrijven aan institutionele kwesties terwijl het eigenlijk om problemen gaat die met de koers van het beleid te maken hebben. Over die institutionele kwesties kunnen wij heel lang debatteren. Soms leggen ook regeringsleiders en staatshoofden de schuld voor een bepaald probleem liever bij een Europese instelling dan dat zij het Europese beleid proberen te veranderen - ik pleit mijzelf op dat punt ook niet helemaal vrij. Het klopt dat die neiging bij iedereen aanwezig is. Mijn punt is echter dat er bij een besluit over de koers die Europa gaat volgen, altijd rekening gehouden moet worden met de dingen die de mensen die wij vertegenwoordigen elke dag bezighouden. Dat moeten wij de komende maanden centraal stellen tijdens het debat over de wijze waarop Europa deze grote uitdagingen aan moet gaan. U vertegenwoordigt het rechtstreeks gekozen deel van de Europese instellingen. U weet hoe belangrijk het is om bij bezoeken aan uw kiezers te reageren op wat hen echt bezighoudt. Zij praten over banen, veiligheid, criminaliteit en immigratie. Zij maken zich zorgen over de veranderingen in hun dagelijks leven. Wij moeten ervoor zorgen dat wij over een duidelijk, onverzettelijk en adequaat beleid beschikken om op deze uitdagingen berekend te zijn. Als wij daarin slagen, zullen de burgers daarna tegen ons zeggen dat een Europese Grondwet een goede zaak is omdat zij dan de politieke context begrijpen waarin dit constitutionele debat zich afspeelt. Wij staan dus thans aan de vooravond van een belangrijk besluit.
Concluderend kan ik alleen maar zeggen dat wij vandaag in het Europees Parlement een uitstekend debat hebben gevoerd. Ik ben vereerd dat ik dit debat heb mogen bijwonen. Er zijn veel uiteenlopende standpunten naar voren gebracht en ik ben mij ervan bewust dat er een aantal kritische opmerkingen over mij en mijn voorzitterschap zijn gemaakt, maar dat hoort nu eenmaal bij een goed democratisch debat. Als wij dit debat nu eens in onze eigen landen zouden kunnen herhalen en erin slagen onze burgers erbij te betrekken om hen duidelijk te maken waar wij in geloven, waarom wij denken dat de wereld van vandaag niet zonder Europa kan en waarom wij de noodzakelijke veranderingen willen doorvoeren om Europa aan te laten sluiten op de prioriteiten van de burgers, dan zouden wij juist door dit debat te voeren Europa een grote dienst bewijzen. Door ons open te stellen voor de mensen tonen wij onze relevantie aan. Door te zorgen dat wij in staat zijn om hun bezorgdheid weg te nemen, geven wij het Europese project weer nieuwe kracht. Ik heb het debat van vandaag als zeer indrukwekkend ervaren. Ik vond het een groot voorrecht om hierbij aanwezig te mogen zijn en ik dank u dat u naar mij hebt willen luisteren.
José Manuel Barroso,
    Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, minister-president Blair, ik ben het met u eens dat het een interessant en nuttig debat is geweest. Wij beseffen allemaal dat het om een zeer speciale situatie gaat. Dit is geen kwestie van . Ik heb geconstateerd dat er grote behoefte aan een open dialoog bestaat. Uiteraard zijn er uiteenlopende standpunten naar voren gebracht, maar in dit debat is ook gebleken dat de wil aanwezig is om tot een consensus te komen. Het is belangrijk om tijdens de zoektocht naar die consensus simplificaties te vermijden. Wij moeten de voorstanders van een vrije markt niet afzetten tegen degenen die een sociale betrokkenheid voorstaan. Wij moeten politieke integratie niet afzetten tegen economische integratie. De waarheid is dat wij zowel economische als politieke integratie nodig hebben.
Wij hebben consensus nodig, maar geen consensus die voorbij gaat aan het feit dat het noodzakelijk is dat Europa harde keuzes maakt. Er bestaat op dit moment een groot risico in Europa, namelijk het risico van het populisme. Soms gaat het om links populisme, gericht tegen de mondialisering en buitenlandse mededinging; soms gaat het ook om rechts populisme tegen buitenlanders en tegen de Europese gedachte. Daarom is het belangrijk dat iedereen die in Europa enige verantwoordelijkheid draagt - zowel op nationaal als op Europees niveau - de handschoen opneemt tegen dat populisme en collectief aantoont pal achter de waarden te staan die van Europa een groot project maken.
Daarom is het belangrijk dat de verantwoordelijke politici dat populisme bestrijden en niet hun toevlucht nemen tot sensatiepolitiek. Daarom is het belangrijk dat wij ons nu niet laten tegenhouden door de institutionele problemen die wij hebben. Wij moeten doorgaan met ons programma. De Europese Unie mag niet verlamd raken. Daarom is het zo belangrijk dat er een oplossing voor de financiële vooruitzichten komt. Daarom moeten wij aan de bestaande verwachtingen voldoen en daarmee doel ik op de solidariteit die de nieuwe lidstaten van ons verwachten. Solidariteit is wat zij van ons verwachten en wij moeten ons tot het uiterste inspannen om aan die verwachtingen te voldoen. Daarom dient Europa de ambitie aan de dag te leggen om hervormingen door te voeren en solidariteit te tonen. Europa boekt geen vooruitgang als de solidariteitsgedachte terzijde wordt geschoven. Zonder solidariteit en cohesie heeft de Unie geen bestaansrecht. Een Unie kan niet zonder solidariteitsmechanismen.
Ik verheug mij op onze samenwerking, minister-president Blair, tijdens uw, naar ik hoop, succesvolle voorzitterschap. U kunt op ons rekenen. Wij hebben alles in het werk gesteld om de indruk te vermijden dat Europa verlamd is geraakt. Na de zeer problematische Europese Raad hebben minister-president Juncker en ik de succesvolle topontmoetingen in Canada en de Verenigde Staten bijgewoond. Gisteren hebben wij hier een succesvolle conferentie over Irak gehad. Gisteren heeft de Commissie ook zeer belangrijke en moedige besluiten genomen over het Groenboek over energie-efficiëntie en over een nieuwe hervorming van de suikermarkt. Uit dat laatste besluit blijkt overigens dat ook met betrekking tot het gemeenschappelijk landbouwbeleid hervormingen mogelijk zijn.
Vanavond vertrek ik naar Afrika omdat ik, net als u, een groot belang hecht aan de Afrikaanse agenda en aan onze solidariteit met dat continent. Ik hoop dat dit ook een bijdrage zal leveren in het kader van uw voorzitterschap van de G8 met het oog op de doelstellingen voor Afrika en onze solidariteit.
Kortom, de conclusie is dat hervormingen en veranderingen noodzakelijk zijn. Als wij het echter over hervormingen en veranderingen hebben dan gaat het over het hervormen van onze economie om onze concurrentiepositie te verbeteren. Wij hebben dan het niet over het veranderen of hervormen van de oude waarden van de Europese Unie en Europa op basis waarvan de oprichters van de Europese Unie een Unie wilden creëren met een centrale rol voor een sterke solidariteit met en tussen alle burgers.
De Voorzitter.
   – Hartelijk dank u allen voor uw deelname aan dit belangrijke debat.
Het debat is gesloten. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is de stemming.

Carl Schlyter (Verts/ALE ).
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil alleen even wijzen op een fout in de Zweedse versie. Wat in de andere taalversies artikel 23.2 is, heet in de Zweedse versie artikel 12.7. 

Edith Mastenbroek (PSE ).
    Mijnheer de Voorzitter, ik zal het heel kort houden. Wat ik wil zeggen, blijkt ook uit de stemlijst, maar uit ervaring weet ik dat het absoluut geen kwaad kan om dit nog eens te benadrukken. Het gaat niet om een amendement om het statuut te wijzigen, maar om een amendement op de wetgevingsresolutie. Ongeacht de geruchten die in dit Parlement circuleren, verwijst dit amendement naar de onkostenregeling die in het statuut van de leden is overeengekomen. Het gaat erom dat de werkelijke reiskosten en niet alle onkosten vergoed worden. 

Giuseppe Gargani (PPE-DE ),
    – Mijnheer de Voorzitter, ik wil alleen maar zeggen dat deze stemming het resultaat is van een langdurig debat in het Parlement en dat u de eer ten deel is gevallen deze lange reis tot een einde te brengen. Ik zou u daarom namens het gehele Parlement willen bedanken, en ik wil ook een woord van dank richten tot de Commissie en het fungerend voorzitterschap van de Raad. We zijn het over slechts één punt niet eens kunnen worden, en ik denk dat het een evenwichtig geheel is geworden.
Ik wil ook mijn collega’s in de commissie bedanken, en met name de heer Lehne, die een geweldige bijdrage heeft geleverd aan het bereiken van dit resultaat, waarmee het Parlement – we hebben het vanochtend al gezegd – in het centrum van de aandacht van een verenigd Europa komt te staan. 
De Voorzitter.
   – Hartelijk dank voor uw positieve woorden, mijnheer Gargani. Ik wil verder iedereen bedanken, en met name het Luxemburgse voorzitterschap. 

Hannes Swoboda (PSE ).
    Mijnheer de Voorzitter, aangezien het erop lijkt dat wij de enige fractie zijn die volledig achter het compromis staat dat we gezamenlijk hebben uitgewerkt, heb ik enkele van de andere fracties geraadpleegd. Mede namens hen verzoek ik u om uitstel van de stemming overeenkomstig artikel 170, lid 1 van het Reglement – ongeacht of wij op een later moment tot de stemming overgaan. Ik verzoek dus overeenkomstig artikel 170 om de stemming uit te stellen.


Hannes Swoboda (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik verzoek u om, als dat mogelijk is, alle amendementen en bloc in stemming te brengen. Dat geldt natuurlijk niet voor de definitieve resolutie.
Tobias Pflüger (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik kan begrijpen dat men de stemming snel achter de rug wil hebben, maar het gaat niet omdat er over een waslijst aan verschillende onderwerpen moet worden gestemd. Ik doe het volgende procedurele voorstel: laten we de amendementen 1 tot en met 21 en bloc, maar de andere punten afzonderlijk in stemming brengen. 
De Voorzitter.
   – Hiermee is de stemming beëindigd. 

Michl Ebner (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik heb om vijf redenen tegen het statuut gestemd. Ten eerste is de tijd er niet naar om er nu over te stemmen. Terwijl heel Europa zich bezighoudt met de vraag hoe het nu verder moet met Europa, houden wij ons bezig met de toekomst van onze financiële regelingen. Ten tweede ben ik tegen belastingprivileges. Ten derde vind ik dat wij, door ons pensioen te laten betalen door de belastingbetalers, het verkeerde signaal afgeven. Ten vierde vind ik dat we geen percentage moeten krijgen van wat rechters aan loon ontvangen; het zou eerder andersom moeten zijn: rechters zouden een percentage moeten krijgen van het salaris van afgevaardigden die door de soevereine volken vrij zijn gekozen. Bovendien zou het veel beter klinken als rechters 250 procent van het salaris van een afgevaardigde zouden ontvangen. Tot slot is dit alles gericht op de toekomst; we nemen besluiten voor de toekomstige afgevaardigden en ook dat vind ik niet juist.
Aangezien ik het resultaat niet bijster goed vind heb ik tegen gestemd. Veel van mijn collega’s die vandaag vóór hebben gestemd deden dat zeker niet uit overtuiging, maar onder druk van de media en ook dat is jammer. 
Hiltrud Breyer (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ook ik heb tegen het statuut voor de leden gestemd, omdat ik vind dat we een fout signaal afgeven. Het is een fout signaal om in de luwte van de huidige Europese crisis het statuut zo snel aan te nemen. Ik vind het ook allemaal een beetje lariekoek, wijn in oude zakken, omdat ik weinig verschil zie met het ontwerp dat we in het verslag-Rothley voorgeschoteld kregen.
Er is de laatste dagen veel gesproken over de oprichting van burgerfora ter bezwering van de crisis in Europa. Waarom richten we geen burgerforum op voor het statuut van de leden? Waarom houden we geen raadpleging via internet? Als wij voor de Grondwet een denkpauze inlassen, waarom doen we dat dan niet voor het statuut van de leden? Ik vind het nog steeds niet juist om het te koppelen aan de reiskosten; dat soort zaken kan afzonderlijk worden afgewikkeld. Het is helemaal niet nodig om daarvoor het statuut zo haastig en overijld aan te nemen.
Ik verzoek u echter om een rectificatie bij een stemming. Ik ben er natuurlijk voorstander van dat de pensioengerechtigde leeftijd niet wordt verlaagd. Ook dat kunnen we absoluut niet aan de burgers verkopen in tijden van bezuinigingen en kortingen op de sociale zekerheid. Ik vind dat wij Europa vandaag een slechte dienst hebben bewezen. Ik geloof niet dat we hiermee het wantrouwen en de onvrede van de burgers ten aanzien van de Europese instellingen kunnen wegnemen. 
Frank Vanhecke (NI ).
   – Voorzitter, ik denk inderdaad dat wij vandaag een totaal verkeerd signaal hebben afgegeven door te stemmen over het verslag-Gargani over het Statuut van de leden, niet in het minst omdat eens te meer de indruk gewekt wordt dat dit Parlement eigenlijk in zeer grote en ruime mate bezig is met de eigen voordelen van de parlementsleden. Volgens mij is trouwens het zogenaamde wegwerken van een aantal misbruiken slechts een doekje voor het bloeden is, in het beste geval een pleister op een houten been. In werkelijkheid worden andermaal nieuwe voorrechten voor parlementsleden ingebouwd die door niets of niemand te verdedigen zijn. Ik denk bijvoorbeeld aan de geplande regeling voor het pensioenfonds.
Het is ook een fout signaal omdat, behalve een aantal Europese parlementsleden zelf, in heel Europa niemand zit te wachten op een gemeenschappelijk Statuut voor alle Europese parlementsleden. Wij vertegenwoordigen hier onze volkeren en onze lidstaten. Waarom zouden wij mordicus een ander Statuut moeten hebben dan onze collega's van de nationale parlementen tenzij men van menig is dat Europa natuurlijk een superstaat is, wat niet mijn wens is. Mocht dit verslag een nieuwe stunt zijn om nog meer mensen in het verzet te brengen tegen wat we stilaan de Eurocratie moeten noemen, dan is het alvast in zijn opzet geslaagd. 
Christoph Konrad (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren, waarde collega’s, in een tijd waarin de EU zich in een diepe crisis bevindt, in een tijd waarin het niet lukt om overeenstemming te bereiken over de Europese Grondwet, in een tijd waarin wij er niet in slagen een besluit te nemen over de toekomstige financiële basis van de EU, in een tijd waarin de EU zich gesteld ziet voor grote economische problemen en hoge werkloosheid, in dergelijke tijden houdt het Europees Parlement zich eens te meer bezig met zichzelf. Verder afgedwaald van de echte wereld kan de Europese politiek niet zijn!
Ik heb tegen het statuut van de leden gestemd, omdat ik gekant ben tegen belastingprivileges voor Europese afgevaardigden. Ik wil aangeslagen worden zoals mijn kiezers en medeburgers in Duitsland en ik wil als Duitse afgevaardigde in de EU net zo betaald worden als mijn collega’s in de Duitse Bondsdag. 
Othmar Karas (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, wij, als delegatie van de PPE-DE, hebben nota genomen van het onderhandelingsresultaat tussen het Parlement en de Raad en vóór het statuut van de leden gestemd. Wij betreuren het dat de Raad voor het Parlement bepaalde voorwaarden heeft gedicteerd ten aanzien van het verslag-Rothley. Een van die voorwaarden was dat de schrapping van de eigen pensioenbijdrage moest worden gecompenseerd door de salariskorting. Elk amendement dat we vandaag zouden hebben ingediend, had, vanuit de optiek van de Raad, het ledenstatuut op de klippen doen lopen. Na tien jaar onderhandelingen is het hoog tijd dat het Parlement zich thans voorziet van een ledenstatuut en dat gelijk werk gelijk betaald wordt. Wij hebben ingestemd met dit compromis, hoewel er op veel gebieden ongetwijfeld ruimte is voor verbetering. 
Jens-Peter Bonde (IND/DEM )
   , De Deense Juni-beweging is principieel een sterke tegenstander van een gemeenschappelijk statuut van de leden, dat de leden van het Europees Parlement tot vertegenwoordigers van de EU in de lidstaten zou maken in plaats van vertegenwoordigers van Denemarken in de EU.
De vertegenwoordiger van de Juni-beweging heeft circa vijftig keer voorgesteld dat reizen op basis van rekeningen worden betaald, en nu is er een kans dat dat voorstel met dit compromis wordt verwezenlijkt. Wij van de Juni-beweging stemmen daarom vóór dit compromis, maar tegelijkertijd houden wij vast aan ons principieel verzet tegen het statuut, dat helaas is goedgekeurd in het Verdrag van Nice. 
Udo Bullmann (PSE ),
   .  Ik ben voorstander van het streven één enkel statuut in te stellen voor alle afgevaardigden van het Europees Parlement. Een goed gemeenschappelijke statuut is een belangrijke voorwaarde voor een doeltreffend functionerend Europees Parlement.
Een cruciaal onderdeel van een dergelijk statuut is evenwel een moderne EU-brede regeling betreffende het immuniteitsrecht van de Europese afgevaardigden. In de onderhavige ontwerpresolutie van het Europees Parlement wordt de lidstaten verzocht de bepalingen die in een protocol van 1965 zijn neergelegd, te herzien. In het ontwerpstatuut zelf ontbreekt van een soortgelijke regeling ieder spoor.
Ik beschouw dat als een cruciale tekortkoming en daarom heb ik, net als bij de stemming in december 2003, tegen het ontwerpstatuut gestemd. Mocht het statuut in 2009 in werking treden, dan hoop ik ten zeerste dat deze tekortkoming is verholpen door middel van een regeling betreffende het immuniteitsrecht van Europese afgevaardigden die over de gehele Unie bindend, gelijk en uniform is.
Het oorspronkelijke ontwerp van collega Rothley was niet alleen op dit punt aanzienlijk beter dan de tekst die voor ons ligt; het bevatte immers parlementsrecht dat op tal van punten moderner en voor de burgers begrijpelijker is dan nationale (ook Duitse) regels. Dat geldt bijvoorbeeld voor de bepaling dat de afgevaardigden een eigen bijdrage leveren voor hun pensioenen, iets wat in veel nationale parlementsregelingen ontbreekt. 
Lena Ek, Cecilia Malmström en Anders Wijkman (PPE-DE )
   , Vandaag heeft het Parlement gestemd over het langdurig bediscussieerde statuut van de leden. Daar staan enige twijfelachtige passages in, maar voor het overgrote deel betekent het een verbetering ten opzichte van de geldende regels, onder andere op het gebied van de reiskostenvergoedingen, belastingen en pensioenen. Er komt een vergoeding van feitelijke reiskosten in plaats van een hoge standaardvergoeding. Het statuut brengt ook met zich mee dat er vanaf 2009 een gemeenschappelijk salarisniveau voor alle leden komt. Dat is vooral belangrijk om onze collega’s uit de nieuwe lidstaten een behoorlijk salarisniveau te bezorgen en de salariskloof tussen de minst- en meestverdienenden te verkleinen. Voorafgaand aan de stemming waren er verscheidene goede amendementen ingediend, zoals de eis dat er een gemeenschappelijk statuut voor de assistenten van de leden komt, en de mogelijkheid voor de leden om desgewenst reeds vanaf 2007 uitsluitend een vergoeding voor hun feitelijke kosten te krijgen. Wij hebben al heel lang steun gegeven aan een ontwikkeling in de richting van een statuut voor de assistenten en vergoeding van feitelijke kosten. Dat zullen we ook in de toekomst blijven doen. Om te garanderen dat het statuut waarover met de Raad een compromis bereikt is, erdoor komt, hebben wij vandaag echter besloten om tegen alle in de plenaire vergadering ingediende amendementen te stemmen, en vóór het verslag van de parlementaire commissie gestemd. Elke verandering van het compromis zet de eensgezindheid in de Raad op het spel, en daarmee de mogelijkheid om het überhaupt eens te worden over het statuut van de leden.
Ilda Figueiredo (GUE/NGL ),
    De vertegenwoordigers van de lidstaten en de Raad hebben op 3 juni 2005 een overeenkomst gesloten met betrekking tot het Statuut voor Leden voor het Europees Parlement. Het plenum blijft echter vasthouden aan zijn beslissing van 4 juni 2003 om een parlementair maandsalaris vast te stellen, van gelijke omvang voor alle leden, ongeacht het land dat zij vertegenwoordigen. Dit salaris zou ongeveer 7 000 euro per maand bedragen, hetgeen tweemaal zoveel is als de leden van het Portugees parlement ontvangen. De kloof tussen de salarissen van leden van het Europees Parlement en dat van politici in de lidstaten zou zo alleen maar wijder worden, terwijl hun taken en dagelijkse werkzaamheden vergelijkbaar zijn. Wij zijn daartegen.
Dit besluit is door één of twee amendementen gewijzigd. Wij staan daar achter, vooral als het gaat om de oproep tot meer transparantie bij de terugbetaling van reiskosten. Het is de bedoeling dat nu uitsluitend de werkelijk gemaakte kosten worden terugbetaald.
De leden van het Europees Parlement worden in hun eigen land gekozen en zijn rekenschap verschuldigd tegenover hun kiezers in dat land. Dat moet zo blijven. Wij zijn tegen het federalistisch concept van een mandaat voor leden van het Parlement. Een dergelijk idee gaat voorbij aan het feit dat de sociale werkelijkheid in elke lidstaat heel anders is – zeker als het gaat om de salarissen van de arbeiders – en maakt de kloof tussen de politici en de mensen die ze vertegenwoordigen alleen maar groter.
Hélène Goudin en Nils Lundgren (IND/DEM ),
    Wij willen nogmaals ons principiële standpunt in dezen benadrukken.
Wij vinden dat de leden van het Europees Parlement hun salaris van hun respectieve nationale parlement moeten krijgen.
Het subsidiariteitsbeginsel moet als leidraad dienen. Het is aan de afzonderlijke lidstaat om te bepalen welk salaris de Parlementsleden uit dit land zullen krijgen. De nationale salarissen voor de leden van het Europees Parlement zijn aangepast aan de feitelijke salarissen en kosten in de afzonderlijke lidstaat. De leden moeten hun salaris van hun land van herkomst krijgen en in dat land ook belasting betalen.
Het is belangrijk dat de EP-leden door de kiezers in hun land van herkomst niet worden beschouwd als een geprivilegieerde elite, maar dat hun situatie min of meer overeenkomt met de nationale situatie op het gebied van salarissen voor vergelijkbare posities.
Het huidige systeem van reiskostenvergoedingen, waarin niet wordt gelet op de feitelijke kosten en dat gebaseerd is op standaardbetalingen, is naar onze opvatting zeer oneerlijk. De leden moeten alleen vergoeding krijgen van de feitelijke kosten in verband met reizen. Het systeem van reiskostenvergoedingen kan worden hervormd zonder dat er een gemeenschappelijk statuut van de leden wordt aangenomen. Wij hebben tegen het voorstel inzake een gemeenschappelijk statuut gestemd. 
Lissy Gröner (PSE ),
   .  Sinds vele jaren dringt het Europees Parlement aan op één enkel statuut voor de afgevaardigden. Ontelbare malen hebben wij kritiek geuit op de buitensporige verschillen in de bezoldiging van Europa’s volksvertegenwoordigers.
De uitbreiding van de EU in democratisch opzicht moet voor alle landen evenveel waard zijn. De Raad heeft nu ten tweede male een compromisvoorstel op tafel gelegd en wij, als gekozen afgevaardigden, worden verondersteld daar mee in te stemmen. Hij stelt voor de bezoldiging van de afgevaardigden te baseren op ruim een derde van het salaris van een Europese rechter. Wat ik in dit voorstel mis, is een helder betoog over welke waarde de Europeanen zelf hechten aan de financiële onafhankelijkheid van hun afgevaardigden in het Parlement. In plaats daarvan worden de afgevaardigden blootgesteld aan een onwaardige mediacampagne. In een tijd waarin alle pro-Europese krachten zich concentreren op de oplossing van de problemen die gepaard gaan met de modernisering van het nieuwe uitgebreide Europa steek ik geen energie in het project betreffende een "statuut" waarbij het verwijt kan worden gemaakt dat wij onszelf daarin rijkelijk bedelen.
In de slotstemming zal ik mij onthouden. 
Mathieu Grosch (PPE-DE ),
   .  Bij de aanneming van een statuut voor de leden van het Europees Parlement gaat het om een verkeerde discussie op het verkeerde moment.
Op het moment is iedereen zich ervan bewust dat we ons nader moeten bezinnen op de fundamentele vraag waar het met de EU naar toe moet. Het oordeel van de Franse en Nederlandse bevolking toont overduidelijk aan dat de EU de kloof met de burgers moet verkleinen om het Europese project weer geloofwaardig te kunnen maken. Ik snap daarom niet waarom een debat over het statuut van de leden op de agenda is gezet. Het moment is meer dan slecht gekozen.
Ik ben tevreden over de aangebrachte verbetering dat de vergoeding van de kosten voor reizen geschiedt op basis van de werkelijke kosten en dat de huidige betaling van vaste bedragen wordt afgeschaft.
Voorts ben ik van mening dat er haken en ogen zitten aan het besluit om de leden van het Parlement een Europees statuut te geven dat zich van de nationale statuten onderscheidt. Hoe kan het verschil tussen de bezoldiging van een afgevaardigde in het Europees Parlement en het salaris van een parlementslid op nationaal niveau worden verklaard en gemotiveerd?
In het licht van de actuele gebeurtenissen onthoud ik mij van stemming over het statuut van de leden. 
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ),
    Wij hebben ons altijd verzet tegen het idee om een “parlementair maandsalaris” vast te stellen, van gelijke omvang voor alle leden, ongeacht het land dat ze vertegenwoordigen. 
De leden van het Europees Parlement worden in hun eigen land gekozen en zijn rekenschap verschuldigd tegenover hun kiezers in dat land. Dat moet ook zo blijven. Het idee om een “parlementair salaris” in te stellen dat uit de gemeenschapsbegroting betaald wordt en waarover gemeenschapsbelasting verschuldigd is, maakt deel uit van een federalistisch begrip van het mandaat voor leden van het Europees Parlement. De huidige “nationale leden van het Europees Parlement” zouden dan “Europese leden” worden.
Daar komt bij dat de sociale situatie per lidstaat sterk verschilt. Een maandelijks “parlementair salaris” van ongeveer 7 000 euro (circa 140 000 escudo’s) zou leiden tot scherpe ongelijkheid, als je voornoemd salaris vergelijkt met dat van arbeiders, nationale politici (zoals leden van het Portugees parlement) en lokale politici. Dat geldt zeker voor Portugal. Wij vinden deze voorstellen dan ook volstrekt onbegrijpelijk.
We zullen verder blijven aandringen op meer transparantie en rigueur met betrekking tot het gebruik van de middelen die de leden van het Europees Parlement ten behoeve van hun activiteiten ter beschikking worden gesteld.
Timothy Kirkhope (PPE-DE ),
    Mijn Britse collega’s en ik hebben ons voortdurend ingezet voor een grotere transparantie en verantwoordingsplicht met betrekking tot de bezoldiging en onkosten van de leden van het Europees Parlement. Het pakket dat door de Commissie juridische zaken is voorgesteld, betekent een belangrijke stap voorwaarts op weg naar een eerlijk en open systeem.
De conservatieven zijn altijd van mening geweest dat onze bezoldiging aan het nationale belastingrecht moet worden onderworpen, (artikel 12, lid 3), dat die bezoldiging gelijk moet zijn aan die van onze collega’s in Westminster (artikel 29, lid 1 en lid 2), en dat gewaarborgd moet worden dat alleen de werkelijke reiskosten worden vergoed (artikel 20, lid 2). Juist dankzij de conservatieve amendementen die in de Commissie juridische zaken zijn aangenomen, kunnen de lidstaten nu aanvullende maatregelen nemen om de leden van het Europees Parlement op eenzelfde voet te behandelen als de leden van de nationale parlementen. 
Erik Meijer (GUE/NGL ),
   . Onze partij, de Socialistische Partij in Nederland, heeft op 17 december 2003 gestemd tegen het toenmalige ontwerp voor een ledenstatuut. Wij keerden ons niet tegen een eenheidssalaris, maar wat toen werd voorgesteld was veel te hoog. Bovendien vonden we het belangrijk dat dit salaris kan worden onderworpen aan nationale belastingen en dat de reiskostenvergoeding daadwerkelijk wordt beperkt tot de echte uitgaven. Onze ervaring is nu dat je daarop jaarlijks meer dan de helft kunt terugbetalen. In het Nederlandse parlement vroegen we de regering om dit document in de Raad niet goed te keuren.
Het daardoor gewijzigde voorstel, waarover we vandaag stemmen, is nog steeds niet wat wij willen. Het salaris moet lager dan € 7000,-- en artikel 9.3 wijzen we ronduit af. Wij beseffen dat een tegenstem nu geen verdere verbeteringen meer kan opleveren. Nu het maximale is behaald vinden we dat een overwinning in onze langdurige strijd tegen verkeerde voorstellen. Aanvaarding van dit voorstel is een nederlaag voor diegenen die jarenlang tegenstand hebben geboden omdat ze een statuut beneden hun waardigheid, de salarissen en onkostenvergoedingen te laag en de controles op de financiën te bemoeizuchtig vonden. Met hun tegenstem kunnen ze duidelijk maken dat zij onbeschaamd zakkenvullers willen zijn. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
    Dit is een belangrijk onderwerp en er moet een oplossing voor worden gevonden. Het statuut van de leden is bij de laatste uitbreiding namelijk niet gestandaardiseerd, met als gevolg een onaanvaardbare ongelijkheid. Mijn stemgedrag is daarom gebaseerd op wat volgens mij de belangrijkste aspecten zijn van dit voorstel voor het statuut van de leden van het Europees Parlement. 
Er zijn echter twee punten waarover ik graag wat wil uitweiden. 
Dit voorstel heeft geen betrekking op deze zittingsperiode en gaat verder uit van een langdurige overgangsperiode. Ik kan dus in alle vrijheid handelen, in de wetenschap dat ik stem over een onderwerp dat niet rechtstreeks op mijzelf betrekking heeft.
Tot slot is er de timing. Toen er over het verslag werd gestemd, heb ik voor gestemd. Als er over de timing van dit verslag gestemd had kunnen worden, zou ik echter tegen gestemd hebben. Politiek heeft ook te maken met symboliek. Ik kan niet goedkeuren dat het Parlement besloten heeft over dit onderwerp te stemmen op een moment dat de Europese instellingen een ernstige crisis doormaken.
Carl Schlyter (Vers/ALE ),
   Ik stem tegen het verslag-Gargani omdat het voorgestelde statuut zou leiden tot onaanvaardbare loonsverhogingen, veel te genereuze pensioenen en een veel te lange overgangsperiode van twee zittingsperioden. Het vrijwillige pensioenfonds had bovendien met onmiddellijke ingang moeten worden afgeschaft.
In plaats daarvan zou de Conferentie van voorzitters het besluit van het Parlement inzake vergoeding van feitelijke reiskosten moeten uitvoeren, in plaats van, zoals tot nu toe, deze hervorming te blokkeren teneinde de kwestie van de reiskostenvergoedingen te kunnen gebruiken in de onderhandelingen met de Raad. 
Eva-Britt Svensson (GUE/NGL ),
    De progressieve Zweedse partij Vänsterpartiet vindt het principieel verkeerd dat men over zijn eigen salarissen en vergoedingen stemt.
Vänsterpartiet steunt het ten langen leste ingediende voorstel om de standaardvergoeding van reiskosten van de Parlementsleden af te schaffen. Het is positief dat de vergoeding voortaan wordt verstrekt op basis van de feitelijke kosten.
Daarentegen geeft Vänsterpartiet geen steun aan het salarisvoorstel, omdat het salarisniveau te hoog is. Politieke afgevaardigden mogen geen financiële elite worden doordat ze hoge vergoedingen krijgen.
De belasting moet uiteraard op nationaal niveau worden betaald, en er moet geen EU-belasting komen.
Onze kritiek betreft ook het veel te voordelig pensioenstelsel.
Om bovengenoemde redenen onthoud ik mij van stemming bij de eindstemming.
Marianne Thyssen (PPE-DE ),
   . Voorzitter, ondanks de slechtst mogelijke timing voor de afhandeling van dit jarenlange aanslepende dossier over een uniform statuut van de leden, heb ik meegestemd en op de "plus-knop" gedrukt. Ik heb voor gestemd, niet omdat ik dit een uitstekend statuut vind, want dat is het niet. Daarvoor is alleen al de graad van uniformiteit onvoldoende. Maar ik heb doorheen al die keren dat we in het Parlement al gestemd hebben en nadien hebben moeten vaststellen, dat de Raad niet in staat was tot een akkoord te komen, geleerd dat de nagestreefde gemeenschappelijkheid niet haalbaar is en dat een "ideaal" statuut niet bestaat. Het statuut dat door de Juridische Commissie wordt voorgesteld, en dat naar verluidt nu in de Raad wel op goedkeuring kon rekenen, is in die zin beter dan de huidige situatie dat het zorgt voor de nodige transparantie en dat het ons eindelijk brengt bij de enige aanvaardbare reiskostenregeling, met name een die erin bestaat alleen de werkelijk betaalde kosten terug te betalen. Ik ben ervan overtuigd dat dit alleen al een voldoende reden is om voor te stemmen, zelfs als het op de verkeerde dag gebeurt. 
Georgios Toussas (GUE/NGL ),
    Het verslag over het statuut van de leden van het Europees Parlement is een regelrechte provocatie aan het adres van de Europese volkeren. Het gaat daarbij immers om de vaststelling van een nieuw kader met voorrechten, ofschoon Frankrijk en Nederland recentelijk de zogenaamde Europese Grondwet hebben weggestemd, en de volkeren op die manier hun algemeen verzet tegen het volksvijandige beleid van de EU tot uiting hebben gebracht. Bijgevolg zijn de EU en het Europees Parlement absoluut niet gelegitimeerd om dergelijke besluiten te nemen.
De Europese afgevaardigden van de Communistische Partij van Griekenland hebben tegen het verslag gestemd omdat zij van mening zijn dat de Europese afgevaardigden betaald moeten worden door de landen waarin zij verkozen zijn, waarvan zij vertegenwoordigers zijn en waaraan zij rekenschap moeten afleggen, en niet door de EU. Dit is eveneens een provocatie aan het adres van de werknemers die verpletterd worden door de nieuwe volksvijandige stoomwals van de EU, die het nieuwe maandsalaris van de Europese afgevaardigden vaststelt op 7 000 euro terwijl het maandloon in Griekenland bijvoorbeeld 572,30 euro is.
De werknemers en de volksklasse moeten hun conclusies trekken uit de gemeenschappelijk houding van de conservatieve en sociaal-democratische partijen, die de aanval op het inkomen van de volksklasse en haar levensstandaard versnellen opdat de winst van het kapitaal kan worden opgevoerd en tegelijkertijd de politieke vertegenwoordigers van de plutocratie voorrechten kunnen worden gegeven. 
Kyriacos Triantaphyllides (GUE/NGL ),
    Ik heb mij van stemming onthouden over het verslag-Gargani, en wel omdat ik voor transparantie ben wat de salarissen en vergoedingen van de afgevaardigden betreft. Ik ben echter voor volledige transparantie, en die is het product van een dialoog over de reële situaties. Daarop moet ongeacht welk besluit gegrondvest zijn.
In het onderhavig geval is er geen toereikende dialoog gevoerd. Er is geen rekening gehouden met alle objectieve gegevens. Zo wordt bijvoorbeeld in de voorgestelde reisvergoedingen geen rekening gehouden met de reistijd, of het reisongemak. In de verhouding tussen het salaris van een afgevaardigde en een rechter wordt geen rekening gehouden met de inkomensderving van afgevaardigden. 
Ralf Walter (PSE ),
   . Ik steun de snelle aanneming van een statuut voor de leden. Er dienen zo spoedig mogelijk gelijke voorwaarden te gelden voor alle afgevaardigden in het Europees Parlement.
Toch zal ik niet aan de stemming deelnemen, want ik zal geen beroep doen op de regeling. Ik heb mijn zetel aanvaard onder de oude voorwaarden en daar zal ik mij gebonden aan blijven achten.

Carlos Coelho (PPE-DE ),
    Ik ben heel tevreden met het feit dat voor deze voorstellen de medebeslissingsprocedure wordt gevolgd en dat het Hof van Justitie uitspraken heeft gedaan over kwesties die met de grenscode verband houden. De belangrijkste daarvan is de introductie van controles aan de binnengrenzen.
Eén van de grootste successen van de Europese integratie is de vrijheid van verkeer: we kunnen vrij circuleren zonder bij de binnengrenzen aan controles te worden onderworpen. Als we zulke controles opnieuw introduceren, dan kan dat alleen bij wijze van uitzonderlijke of tijdelijke maatregel, en zonder consequenties voor de normale politiecontroles die overal op het grondgebied kunnen plaatsvinden. 
De buitengrenzen moeten functioneren als een voldoende doeltreffend filter om mensen die een bedreiging voor onze maatschappij zijn tegen te houden, zonder de normale verkeersstroom te belemmeren. Om efficiënte grenscontroles te kunnen uitvoeren moeten lidstaten kunnen beschikken over de nodige financiële en menselijke hulpmiddelen. Ze moeten voorts kunnen garanderen dat bij de controles de mensenrechten worden gerespecteerd. 
Daarom steun ik het verslag van de heer Cashman. Het volgt de essentie van het voorstel van de Commissie dat gericht is op de communautisering van het beheer van de buitengrenzen om zo te garanderen dat bij controles overal dezelfde normen en dezelfde voorwaarden gelden voor de toelating van onderdanen van derde landen. 
Hélène Goudin en Nils Lundgren (IND/DEM ),
    De Zweedse partij Junilistan steunt in grote lijnen het bereikte compromis van de Raad, de Commissie en het Parlement. Op veel punten verduidelijkt de code regels die voorheen onduidelijk waren en aan diverse rechtsbronnen ontleend waren. Vooral juichen wij het toe dat de bescherming tegen discriminatie bij de uitvoering van grenscontroles wordt versterkt, evenals de mogelijkheden voor burgers uit derde landen om bij een inreisverbod tegen dit besluit in beroep te gaan.
Wij zijn het echter niet met de rapporteur eens dat het Europese Hof van Justitie bevoegdheid moet krijgen om te oordelen in kwesties rond de herinvoering van controles aan de binnengrenzen, en wij zijn dan ook blij dat de Raad deze voorstellen niet heeft aanvaard. Junilistan vindt dat iedere lidstaat zich het recht moet mogen voorbehouden om zijn grenscontroles opnieuw in te voeren als dat nodig wordt geacht om drugssmokkel, illegale mensenhandel en andere vormen van smokkel te bestrijden, en als het nodig is om zich uit de Schengensamenwerking terug te trekken.
Athanasios Pafilis (GUE/NGL ),
    Met de communautaire code betreffende het overschrijden van de buiten- en binnengrenzen van de EU worden de racistische en tegen de immigranten gekeerde besluiten van Sevilla en Thessaloniki toegepast. Het doel daarvan is de totstandbrenging van een Fort Europa, van een EU die zich vijandig en onmenselijk gedraagt jegens degenen die het slachtoffer zijn van het beleid van het imperialisme en het internationaal monopolistisch kapitaal en die de EU-grenzen proberen over te steken.
Als een buitenlander in de EU wil verblijven voor hoogstens drie maanden, volstaat het niet dat hij of zij de noodzakelijke documenten heeft, de autoriteiten kan overtuigen van zijn of haar legale redenen, kan aantonen over voldoende financiële middelen te beschikken om in de levensbehoeften te voorzien gedurende die periode en gedetailleerde inlichtingen geeft over waar en hoe hij woont. Hij of zij mag ook niet een onderdaan van een derde land zijn “die (...) gesignaleerd staat in het Schengeninformatiesysteem”, en mag niet “worden beschouwd als een bedreiging van de openbare orde, de binnenlandse veiligheid, de volksgezondheid of de internationale betrekkingen van één van de lidstaten”. Uit het feit dat 89 procent van de gegevens in het Schengeninformatiesysteem personen betreffen die van niets worden beschuldigd (die gegevens zijn gebaseerd op niet bevestigde inlichtingen van ‘verklikkers’), blijkt hoe groot de willekeur jegens buitenlanders is en hoezeer zij worden onderdrukt.
Dat de EU een tegen de immigranten gekeerd beleid voert, blijkt ook uit de sterke daling van het aantal ingewilligde asielaanvragen, uit de voorbereiding tot het inrichten van concentratiekampen voor immigranten, enzovoort. De EU zet haar grenzen net zover open als goed is voor de belangen van het kapitaal, dat behoefte heeft aan goedkope arbeidskrachten.
De Communistische Partij van Griekenland stemt tegen het verslag-Cashman. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
    De vrijheid van verkeer is beslist een van de meest gekoesterde vrijheden van de burgers van de EU. Immigratie is echter ook een beleidskwestie waar we serieus en objectief aandacht aan dienen te besteden.
Dit gezegd zijnde, geloof ik dat de specifieke kwestie die in dit verslag (dat voor een deel bijna technisch van aard is) aan de orde wordt gebracht ook van groot belang is. De concrete regels voor controles aan de binnen- en buitengrenzen zijn heel belangrijk. Bij het garanderen van de veiligheid en het uitoefenen van autoriteit moet altijd respect worden getoond voor de burgers, of dat nu onderdanen van lidstaten of van derde landen zijn. Ik geloof echter wel dat er gereglementeerde uitzonderingen moeten kunnen worden gemaakt, en dat lidstaten de mogelijkheid moeten hebben om de regels niet toe te passen als daar een geldige reden voor bestaat. Ik sta ook achter het in het verslag opgenomen idee om al degenen die men toegang heeft ontzegd een beroepsrecht toe te kennen (onverminderd de onmiddellijke uitvoerbaarheid van de beslissing). Tot slot stelt het verslag een reeks procedureregels voor. Ook die regels kunnen op mijn instemming rekenen. 
Britta Thomsen (PSE ),
   De Deense sociaal-democraten in het Europees Parlement hebben vandaag gestemd vóór het verslag-Cashman over de invoering van een communautaire code betreffende de overschrijding van de grenzen door personen (A6-0188/2005). Wij vestigen er echter de aandacht op dat het voorstel een gebied betreft dat onder titel IV van het EG-Verdrag en dus niet voor Denemarken geldt; zie het Protocol betreffende de positie van Denemarken. 

Hélène Goudin en Nils Lundgren (IND/DEM ),
    Met dit verslag wordt gestreefd naar het creëren van een rechtsgrondslag voor samenwerking en handelsverbindingen met de volgende geïndustrialiseerde landen: de Verenigde Staten, Canada, Japan, de Republiek Korea, Australië en Nieuw-Zeeland. De samenwerking betreft onder andere steun voor EU-centra. De handelssamenwerking betreft onder andere uitwisseling, conferenties en trainingprogramma’s voor leidinggevenden.
Wij steunen het gemeenschappelijk handelsbeleid van de EU, maar vinden het moeilijk om de begrote kosten à 17 miljoen euro voor de periode tot 2007 te rechtvaardigen. Uit de resultaten van de referenda in Frankrijk en Nederland blijkt dat de bureaucratie van de EU moet afslanken. Daarom moeten ook onnodige uitgaven worden geschrapt. Tegen deze achtergrond stemmen wij tegen het verslag.
Luís Queiró (PPE-DE ),
    De handelsbetrekkingen en de samenwerking met de landen die deelnemen aan de programma’s die onder deze verordening vallen zijn voor de Unie van groot belang.
De beoordeling van deze programma’s is heel gunstig uitgevallen. Met het oog op efficiënte en vruchtbare handelsbetrekkingen dienen we dit soort initiatieven te blijven steunen. Ze dragen bij tot een betere coördinatie, niet alleen bij het verlenen van steun voor onderzoeksactiviteiten, maar ook in het kader van zakenmissies en uitwisselingsprogramma’s voor de jeugd. Deze programma’s zijn goed voor het Europa van vandaag en zullen ook voor volgende generaties vruchten opleveren.

Ilda Figueiredo (GUE/NGL ),
    Dit verslag maakt integraal deel uit van het pakket hervormingen dat betrekking heeft op het stabiliteits- en groeipact (SGP). In het verslag “De uitvoering van het stabiliteits- en groeipact verbeteren” wordt onder andere gedetailleerd aandacht besteed aan statistische kwesties, zoals de harmonisering van de boekhoudkundige regels en de macro-economische factoren voor het berekenen van de overheidsschuld. Dit verslag is aan de Europese Voorjaarsraad van maart 2005 voorgelegd.
Het idee om het Europese systeem voor statistiek te verbeteren, hangt samen met de pogingen om het SGP weer geloofwaardigheid te verlenen, nadat gevallen van manipulatie met statistische gegevens en talrijke voorbeelden van creatieve boekhouding aan het licht waren gekomen. Voor ons gaat de kern van de zaak niet om de geloofwaardigheid van het SGP. Wij geloven namelijk dat de sociale en economische consequenties van het SGP nopen tot het buiten werking stellen van dit pact.
De verordening die we nu beoordelen is door de amendementen van het Parlement zodanig gewijzigd dat de Commissie en Eurostat meer bevoegdheden krijgen, niet alleen bij het definiëren en controleren van de kwaliteit van de statistische gegevens, maar ook bij het standaardiseren en verifiëren van de procedures voor het uitvoeren van berekeningen. De Commissie zou volgens deze voorstellen controles kunnen uitvoeren in de lidstaten en zo rechtstreekse druk kunnen uitoefenen op de regeringen.
Onze stem tegen strookt dus met ons algemeen verzet tegen deze zogenaamde hervorming van het SGP.
Luís Queiró (PPE-DE ),
    Alle acties die bijdragen tot het verbeteren van het beheer van de EU dienen terdege te worden bestudeerd; we moeten zulke acties altijd steunen. 
Het verslag van de heer Gauzès maakt deel uit van de pogingen om het communautair statistisch systeem te verbeteren binnen de uiterst belangrijke context van het stabiliteits- en groeipact. 
Waar het uiteindelijk op neerkomt, is dat de uitwisseling van informatie moet geschieden volgens criteria die zowel de transparantie als het vertrouwen tussen de verschillende partijen garanderen. Bij de vergaring, uitwisseling en analyse van gegevens moeten dus de beginselen van accuraatheid, consistentie en kwaliteit gelden, en dat alles binnen de sfeer van transparantie en vertrouwen die de norm is – en ook altijd moet zijn – voor zowel betrekkingen tussen de instellingen onderling als de betrekkingen tussen de lidstaten en de instellingen.

Carlos Coelho (PPE-DE ),
    Ik steun dit initiatief dat bedoeld is als reactie op de schending van de op 8 april 2004 te N'Djamena ondertekende staakt-het-vurenovereenkomst. Dit initiatief is gebaseerd op Resolutie 1591 (2005) van de VN-Veiligheidsraad. Het is erop gericht Soedan bepaalde beperkende maatregelen op te leggen met de bedoeling:
- fondsen en economische middelen van personen die het vredesproces belemmeren, te bevriezen;
- personen die een bedreiging voor de stabiliteit in de regio vormen de toegang tot of de doorreis via het grondgebied van de lidstaten te ontzeggen;
We kunnen niet toelaten dat de schendingen van de mensenrechten en het internationale humanitaire recht doorgaan. We mogen niet werkloos blijven toezien terwijl allerhande wreedheden worden bedreven. We moeten alles wat binnen ons vermogen ligt ondernemen om de vrede in Darfur te herstellen.
We mogen intussen niet vergeten dat om humanitaire redenen bijzondere aandacht moet worden geschonken aan uitzonderlijke noodsituaties.

Luís Queiró (PPE-DE ),
    De acties die landen en internationale instellingen ondernemen zijn altijd meer waard dan hun woorden. De slachtoffers van conflicten weten dat beter dan wie dan ook. Ik stem dus voor, en druk daarbij de hoop uit dat deze maatregelen doeltreffend zullen zijn. Daarvoor is de inzet van alle 25 lidstaten nodig. Nationale belangen mogen nooit vóór vrede en mensenrechten komen.

Hélène Goudin en Nils Lundgren (IND/DEM ),
    De Zweedse partij Junilistan steunt de beide resoluties van de VN, over respectievelijk Darfur en Congo, die inhouden dat personen die het vredesproces belemmeren, het humanitaire recht en mensenrechten schenden of het wapenembargo overtreden, het reizen via het grondgebied van de lidstaten moet worden ontzegd, en dat de tegoeden, activa en economische middelen die met hen in verband kunnen worden gebracht, moeten worden bevroren.
We willen echter niet meewerken aan de ontwikkeling van een gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid van de EU. Alle lidstaten zijn verplicht tot uitvoering van de maatregelen waartoe de VN-Veiligheidsraad heeft besloten uit hoofde van hoofdstuk VII van het Handvest van de Verenigde Naties, en daarom is een gemeenschappelijk besluit op EU-niveau niet nodig.
Junilistan heeft daarom tegen de verslagen gestemd. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
    De ernst van deze kwestie – de tragische toestand in Darfur – verhoudt zich omgekeerd evenredig tot de snelheid waarmee de internationale gemeenschap gereageerd heeft. Ik heb het Parlement herhaaldelijk opgeroepen deze kwestie aan de orde te brengen. Toch geloof ik dat dit verslag mijn stem voor verdient. Ik hoop dat het doeltreffend zal zijn.

Ilda Figueiredo (GUE/NGL ),
   – Zoals ik bij eerste lezing al heb gezegd, gaat de hervorming van het Stabiliteits- en Groeipact niet ver genoeg. De doelstellingen en criteria blijven dezelfde; we krijgen alleen meer tijd. Wat we hadden moeten doen is het SGP buiten werking stellen. We hadden het huidige economische en monetaire beleid volledig moeten omgooien om zo een macro-economisch kader te scheppen voor duurzame groei en meer werkgelegenheid. Maar dat is niet gebeurd. De procedures voor te grote overheidstekorten blijven toegepast worden, ook in Portugal. Het ergst is nog wel dat dit wordt aangevoerd als een rechtvaardiging voor de versoberingsmaatregelen zoals die in de voorgestelde stabiliteitsprogramma’s zijn opgenomen. Dat geldt zeker voor Portugal. Niet alleen zijn daar de belastingen verhoogd, er wordt over het hele front een aanval uitgevoerd op de overheidsdiensten. Vooral ambtenaren zijn daar het slachtoffer van.
Men weigert nog steeds lering te trekken uit wat er gebeurt. De hervorming van het SGP was dus vooral van cosmetische aard. Positief is wel dat de maximalistische voorstellen van de rapporteur afgewezen zijn. Die voorstellen waren bedoeld om meer gewicht toe te kennen aan het schuldcriterium, en tegenover de door regering verstrekte gegevens die van de nationale centrale banken te stellen.
Astrid Lulling (PPE-DE ),
   – Met zijn weigering welk amendement dan ook van het Europees Parlement in aanmerking te nemen gedraagt de Raad zich niet alleen onbetamelijk, maar handelt hij ook in strijd met de geest van de hervorming van het Stabiliteits- en Groeipact. Het evenwichtige resultaat dat het Luxemburgse voorzitterschap heeft weten te bereiken, voorziet namelijk in een soepeler procedure voor buitensporige tekorten, maar ook in een strenger toezicht op de begrotingssituatie in de verschillende landen, op basis van de simpele, maar verstandige en juiste gedachte dat we in goede tijden geld opzij moeten zetten om slechte tijden beter door te kunnen komen. Punt is alleen dat de geldigheid van dit beginsel ook echt in de teksten tot uitdrukking moet komen, en daar wringt de schoen!
Na het unanieme akkoord in de Raad lijken sommige lidstaten zich niet aan hun woord te houden; ze proberen zich te onttrekken aan de verplichting die voortaan geldt om speciale aandacht te besteden aan de overheidsschuld.
Dat is een volstrekt verkeerd signaal in deze roerige tijden, waarvan een negatieve invloed zal uitgaan op de stabiliteit van de euro. Gelet op dit alles stelt de rapporteur niets minder voor dan een herdefiniëring van de verplichting die de lidstaten op het punt van de overheidsschuld zijn aangegaan. Ik kan hem daarin alleen maar steunen, met de vermelding evenwel dat ik het voorzitterschap niets aanreken; dat valt in deze zaak niets te verwijten. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
    Ik heb het verslag van de heer Karas gesteund, omdat ik geloof dat de problemen die zich de afgelopen jaren bij de herziening van het Stabiliteits- en Groeipact (SGP) hebben voorgedaan, opgelost behoren te worden.
Bij deze hervorming van het SGP wordt gepleit voor meer aandacht voor de schuld. Verder moet er een vergelijking worden gemaakt tussen de statistische gegevens zoals die door de nationale centrale banken aan de Europese Centrale Bank zijn doorgegeven en de gegevens die door de lidstaten aan Eurostat zijn verstrekt.
De hervorming van het SGP moet alle partijen die bij dit proces betrokken zijn insluiten. Bovendien dient alle informatie aangaande de ontwikkeling van de economieën van de lidstaten duidelijk en transparant te zijn. Dan zullen we in staat zijn snel te reageren met economische maatregelen en hervormingen om onze economie aldus in de gelegenheid te stellen op een gezonde wijze te groeien.

Luís Queiró (PPE-DE ),
    Het verslag van de heer Duchoň heeft betrekking op zaken die voor de toekomst van economische activiteiten in Europa van groot belang zijn. Het is absoluut noodzakelijk dat we de financiële belangen van de Gemeenschap beschermen bij het bestrijden van fraude en andere illegale activiteiten die onze financiële belangen kunnen schaden.
Ik geloof dat dit verslag een verscherping inhoudt van de bestaande maatregelen voor samenwerking en het uitwisselen van informatie, factoren die bij het bestrijden van illegale activiteiten van cruciaal belang zijn. OLAF, het orgaan dat de Unie voor de fraudebestrijding ter beschikking staat, speelt bij het uitwisselen van informatie een belangrijke rol. Ik heb daarom voor dit verslag gestemd.

Sérgio Marques (PPE-DE ),
    Bijna de helft van alle middelen die bestemd zijn voor hulp aan arme landen zijn afkomstig van de EU en haar lidstaten. Wij vormen dus het belangrijkste donorblok. De Unie gebruikt ook de handel als middel om ontwikkeling te bevorderen. Ze doet dat door haar markten open te stellen voor goederen uit arme landen en deze landen aan te moedigen onderling meer producten uit te wisselen.
Dit voorstel voor een verordening is bedoeld om de externe steun van de Gemeenschap verder los te koppelen en heeft betrekking op gebieden waar voor de levering van goederen en diensten in het kader van de externe hulp openbare aanbestedingsprocedures gelden. 
Het is de bedoeling te garanderen dat leveranciers toegang hebben tot alle via de EU-begroting gefinancierde programma’s voor ontwikkelingssteun. Verder worden er regels (criteria, uitzonderingen) vastgesteld aan de hand waarvan bepaald kan worden welke personen binnen het kader van de instrumenten in aanmerking komen. 
Ik steun daarom dit verslag van de heer Gahler, waarin uitgelegd wordt dat volledige loskoppeling de steun doeltreffender kan maken, en dat zo 2 tot 3 miljard USD gewonnen kan worden.
Luís Queiró (PPE-DE ),
    Het belangrijkste aspect van deze kwestie is de overtuiging dat loskoppeling de communautaire steun doeltreffender zal maken, en dat idee heeft mij bewogen voor te stemmen. Nog afgezien van politieke overwegingen gaan we ervan uit – en onderzoek bevestigt die veronderstelling – dat we op deze wijze (d.w.z. door eenvoudigweg de steun economisch rationeler vorm te geven, zonder de begroting uit te breiden) meer succes kunnen boeken, en ik vind dat een goede zaak. 

Jens-Peter Bonde (IND/DEM ),
   Inzake de onderhavige kwestie zijn wij het met de NAFO eens dat er behoefte is aan een herstelplan voor zwarte heilbot. Daarom stemmen wij niet tegen de wetgeving door de EU. We stemmen er echter ook niet vóór, omdat het volstrekt niet waarschijnlijk is dat dit herstelplan zal werken, evenmin als andere herstelplannen in het kader van het visserijbeleid van de EU hebben gewerkt. Wij vinden dat het visserijbeleid van de EU failliet is; ondanks de omvangrijke maatregelen en bureaucratie worden de bestanden nog steeds bedreigd. Dat kan komen doordat een geïsoleerde ingreep in de vorm van quota geleid heeft tot stijgende ongewenste bijvangsten. Bovendien vindt er in het geheim overdracht en omzetting van quota plaats, en daarbij komt nog de grote onzekerheid rond bijvangsten bij het vissen naar andere vissoorten. Daarom kunnen wij ook niet stemmen vóór een verslag dat het visserijbeleid van de EU ongemoeid laat. Wij vinden dat het Parlement moet eisen dat het visserijbeleid van de EU wordt herzien, met inbegrip van de herstelplannen.
Duarte Freitas (PPE-DE ),
    De Wetenschappelijke Raad van de Visserijorganisatie voor het noordwestelijk deel van de Atlantische Oceaan (NAFO) heeft een 15-jarig herstelplan voor de zwarte heilbot aanvaard. Dat plan bevat bepalingen voor het terugbrengen van de totaal toegestane vangsten (TAC’s) voor deze soort. Een deel van het plan is al omgezet in gemeenschapswetgeving; het moet alleen nog permanent bindend worden verklaard.
Ik geloof dat dit wetgevingsvoorstel aansluit bij het nieuwe gemeenschappelijk visserijbeleid, maar ik ben het niet eens met een aantal punten van de versie die de Commissie ons heeft voorgelegd, omdat ik meen dat deze onrechtvaardig zijn ten aanzien van communautaire vissers. Ik heb het dan in de eerste plaats over het idee om bij het vergelijken van de schatting van de hoeveelheid vis aan boord met de in het logboek vastgelegde hoeveelheid een overschrijdingsmarge van 5 procent vast te leggen (dat was 20 procent). Dat is niet de door de NAFO voorgestelde marge, en het is altijd mijn overtuiging geweest dat het aannemen van deze maatregel schadelijke gevolgen zou hebben voor de vissers.
Ik ben daarom blij dat artikel 8 is geschrapt. Het Parlement heeft het document zo evenwichtiger en rechtvaardiger gemaakt.
Hélène Goudin en Nils Lundgren (IND-DEM ),
   Wij zijn tegenstanders van het gemeenschappelijk visserijbeleid van de EU. We hebben echter besloten vóór dit verslag te stemmen, omdat het standpunt van het Parlement nauwer aansluit bij het herstelplan dat is aangenomen door de Visserijorganisatie in het noordwestelijk deel van de Atlantische Oceaan (de NAFO), dan het voorstel van de Commissie.
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ),
    Deze visserijzone, die door de genoemde regionale visserijorganisatie wordt beheerd, is voor de Portugese vloot van bijzonder belang.
Dit plan bevat behalve bepalingen voor het terugbrengen van de totaal toegestane vangst (TAC) ook extra controlemaatregelen. Een en ander zal uiteraard sociale en economische gevolgen teweegbrengen. Net als bij andere plannen voor het herstel van de visstand vinden wij ook nu weer dat we niet alleen moeten garanderen dat de hulpmiddelen op een duurzame wijze gebruikt worden en dat wetenschappelijke gegevens betrouwbaar zijn. We moeten ook de nodige sociale en economische maatregelen nemen ten behoeve van de vloten die de gevolgen ondervinden van het terugbrengen van de vangsten of tijdelijke vangstverboden.
Wij staan achter de voorstellen van het Parlement die op punten waar wij het met de Commissievoorstellen oneens waren verbeteringen aanbrengen:
- de vloten van EU-landen die groter zijn dan andere in deze zone opererende vloten leggen zichzelf geen beperkingen op. Het is onbegrijpelijk waarom de Commissie roomser dan de paus wil zijn en strengere maatregelen toevoegt aan het plan van de Visserijorganisatie voor het noordwestelijk deel van de Atlantische Oceaan. Unilaterale beperkingen van de overschrijdingsmarges zijn onaanvaardbaar.
- de garantie dat de TAC’s naar boven kunnen worden bijgesteld indien vastgesteld wordt dat de visstand zich hersteld heeft.
Luís Queiró (PPE-DE ),
    Het verslag van de heer Kristensen heeft betrekking op een onderwerp dat voor Portugal beslist van groot belang is. Het gaat namelijk over de visserij in een gebied waar bijna alle communautaire vaartuigen Portugees of Spaans zijn. Ik heb voor dit verslag gestemd. 

Ilda Figueiredo (GUE/NGL ),
    De meeste leden van dit Parlement blijken helaas nog steeds geen rekening te willen houden met het feit dat de burgers geen vertrouwen meer hebben in de Europese instellingen, welk gebrek aan vertrouwen bevestigd is door de uitslag van de referenda die in Frankrijk en Nederland zijn gehouden over het ex-ontwerp van de zogenaamde Grondwet voor Europa.
Deze zelfde parlementariërs blijven vasthouden aan de voorstellen voor de herziening van de strategie van Lissabon, waaronder het voorstel voor de richtlijn-Bolkestein, het voorstel voor de organisatie van de werktijd en het voorstel voor de toegang tot de markt voor havendiensten. Ze zouden de Commissie en de Raad nu juist moeten verzoeken deze voorstellen in te trekken.
Ze steunen bovendien de besluiten van de Raad met betrekking tot de richtsnoeren voor werkgelegenheid. In die richtsnoeren wordt echter geen aandacht besteed aan gelijke rechten en kansen voor mannen en vrouwen, vooral als het gaat om de toegang tot banen, salarissen en carrièreontwikkeling. En dat is een slechte zaak.
Verder blijven ze pleiten voor projecten als het Stabiliteits- en Groeipact en flexibiliteit op de arbeidsmarkt. Wij zijn daartegen.
Marie-Noëlle Lienemann (PSE ),
   – Werkloosheid, onzekerheid en aantasting van de openbare diensten: daarin ligt de echte crisis besloten die Europa uitholt.
De Europese burgers hebben hun leiders aan hun bestaan herinnerd. De neestemmers in Frankrijk willen een ingrijpende koerswijziging van het Europese project en vinden dat opnieuw over het verdrag onderhandeld moet worden. De bezinningsperiode moet hiervoor benut worden. De eerste vereiste is er een van sociale aard: groei en werkgelegenheid tot stand brengen zonder de arbeidsvoorwaarden al te flexibel te maken en zonder ons sociale model in neerwaartse richting te hervormen. De richtsnoeren voor groei en werkgelegenheid die tijdens deze top aangenomen zijn, staan evenwel haaks op deze doelstelling.
De werknemers vragen om garanties en eisen dat er een einde komt aan het ultraliberale beleid, maar we gaan gewoon door, “alsof er niets gebeurd is”.
De richtlijn-Bolkestein had net als de arbeidstijdenrichtlijn ingetrokken moeten worden, en in plaats daarvan had er een sociaal verdrag voorgesteld moeten worden. De Raad heeft echter in het geheel geen oor voor wat de burgers willen.
Om de impasse op het punt van de begroting te doorbreken, moet de Europese begroting verhoogd worden met het oog op economisch herstel en versterking van de cohesie.
Zolang de begroting afhankelijk is van bijdragen van de lidstaten, zullen blokkades het winnen van de zorg om het algemeen belang. Het alternatief voor een Europese belasting is de instelling van een Europese overheidslening. 
Zita Pleštinská (PPE-DE ),
   . Ik heb geen steun kunnen geven aan de resolutie over de resultaten van de Europese Raad (Brussel, 16-17 juni 2005), omdat de tekst veel te formeel is en zich kenmerkt door het gebruik van algemeen ambtelijk jargon. De zinnen zijn lang en ingewikkeld en hebben vaak nauwelijks betekenis. De afzonderlijke punten die naar voren worden gebracht, zijn niet zodanig helder en inzichtelijk geformuleerd dat daaruit begrijpelijke antwoorden of oplossingen af te leiden zijn voor de complexe situatie waarin Europa zich bevindt ten gevolge van de negatieve uitslag van de twee referenda over het Grondwettelijk Verdrag en het vastlopen van de onderhandelingen over de begroting voor de periode 2007-2013. De resolutie bevat geen verwijzing naar de basisbeginselen inzake de interne markt, bijvoorbeeld ten aanzien van de aanpak van de dienstenrichtlijn. Er wordt niet gewezen op het belang van een regionaal beleid en van de structurele instrumenten die nodig zijn om de verschillen tussen de ontwikkelde regio’s en de regio’s met een achterstand geleidelijk weg te werken. Wat de Lissabon-strategie betreft, treffen we als zo vaak niet meer dan een aantal holle frasen aan, en er wordt niet aangegeven hoe een en ander uiteindelijk concreet ten uitvoer gelegd moet worden. Als we willen dat de burgers in Europa wat meer gaan begrijpen van wat wij politici doen, moeten we de ambtelijke retoriek in onze resoluties overboord zetten en de teksten zodanig formuleren dat ze voor iedereen te begrijpen zijn. Dat is de enige manier om het vertrouwen van de burgers terug te winnen. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
    Dat ik tegen de resolutie over dit onderwerp heb gestemd, betekent geenszins dat ik op enigerlei wijze ontevreden ben over het Luxemburgs voorzitterschap. Ik geloof dat we allemaal moeten erkennen dat de universele loftuitingen voor de Luxemburgse minister-president gerechtvaardigd zijn.
De leden van dit Parlement zijn evenwel verplicht aandacht te besteden aan recente gebeurtenissen, zoals de afwijzing van het Verdrag voor een Grondwet en het onvermogen om tot een vergelijk te komen over de financiële vooruitzichten voor 2007-2014. De werkelijkheid is niet zomaar een detail. Wie de nu aangenomen resolutie doorleest zou echter heel goed de indruk kunnen krijgen dat het Parlement er met het hoofd niet bij is, of dat de burgers verstrooid zijn. Noch het één, noch het ander is het geval – het geldt althans niet voor mij, en niet voor de fractie waartoe ik behoor.
De meest recente Europese Raad had op een waarlijk intelligente wijze moeten reageren op de huidige crisis in Europa. Men had moeten proberen te begrijpen wat er bij de burgers leeft. Dat is helaas niet gebeurd. We moeten maar hopen dat deze crisis de aanzet zal geven tot nieuwe en betere oplossingen. Ik geloof dat dit mogelijk is.

Charlotte Cederschiöld, Christofer Fjellner, Gunnar Hökmark en Anna Ibrisagic (PPE-DE ),
    De delegatie van Zweedse conservatieven heeft vandaag vóór het verslag over veiligheidsonderzoek gestemd. Wij vinden het belangrijk dat er een gestructureerd en doelmatig programma voor veiligheidsonderzoek wordt ontwikkeld, onder andere om de geloofwaardigheid van de EU te garanderen, en om te zorgen voor een gekwalificeerde inlichtingencapaciteit in het kader van het Europees veiligheids- en defensiebeleid.
Daarentegen zijn wij tegen bepaalde passages in het verslag: ten eerste de passages betreffende de begrotingsmiddelen voor het veiligheidsonderzoek, die de rapporteur koppelt aan een percentage van het bnp, en ten tweede de passages over wereldwijde observatie en gegevensverzameling. 
Hélène Goudin en Nils Lundgren (IND/DEM ),
    Met dit verslag wordt gestreefd naar de ontwikkeling van een Europees Programma voor Veiligheidsonderzoek (EPVO), dat in 2007 van start zal gaan. Wij zijn geen principiële tegenstanders van gemeenschappelijke onderzoeksinspanningen op Europees niveau, maar wij zijn tegen het doel van het EPVO om bij te dragen tot een geïntegreerde Europese defensiemarkt. Daarom hebben wij besloten tegen het verslag in zijn geheel te stemmen.
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ),
    Dit verslag heeft betrekking op een initiatief van het Parlement waarmee opzetten van een “Europees Programma voor Veiligheidsonderzoek” (in 2007) wordt gesteund. Dat programma zou met communautaire middelen gefinancierd moeten worden, en wel in het kader van het “Europees Veiligheids- en Defensiebeleid”, de zogenaamde “Europese Veiligheidsstrategie” en het “Programma van Den Haag”.
Het is dus de bedoeling om meer onderzoek te verrichten op het gebied van het verzamelen en opslaan van gegevens, toezicht, spionage, veiligheid en “crisisbeheer”, enzovoorts. Het zal dus een volgende stap zijn in de huidige militarisering van de EU en het afglijden naar een overdreven veiligheidsbeleid, een en ander onder het mom van de samen met de VS gevoerde “strijd tegen het terrorisme”.
Vandaar onze stem tegen.
Sérgio Marques (PPE-DE ),
    De kwestie veiligheid heeft vanwege recente gebeurtenissen in de wereld extra belang gekregen. De lidstaten zullen een antwoord moeten formuleren op nieuwe bedreigingen van de veiligheid. 
Er is echter veel te weinig geïnvesteerd in onderzoek en ontwikkeling binnen de defensiesector: investeringen op dit gebied zijn de laatste tien jaar op hetzelfde niveau gebleven of zelfs omlaag gegaan.
Ik wil de heer Klich daarom gelukwensen met zijn verslag, waarin steun wordt gegeven aan het voorstel van de Commissie om voor 2007 een Europees Programma voor Veiligheidsonderzoek op te zetten om zo een antwoord te formuleren op bedreigingen van de veiligheid en bij te dragen tot meer groei en een betere concurrentiepositie van de Europese economie.
Het EPVO zal moeten kunnen rekenen op de medewerking van belangrijke entiteiten op het gebied van veiligheidsonderzoek. Het programma zal verder over voldoende middelen moeten kunnen beschikken om te garanderen dat het continu kan functioneren en de best mogelijke resultaten kan afleveren.
Athanasios Pafilis (GUE/NGL ),
    Met het verslag wordt zelfs de sector van het onderzoek in dienst gesteld van het imperialistisch beleid van de EU. Tegelijkertijd wordt ervoor gezorgd dat het grootkapitaal over financiële middelen kan beschikken in deze sector: 1 miljard euro aan belastinggeld van de werknemers en de volksklasse van de lidstaten van de EU wordt hiervoor uitgetrokken.
Onder het voorwendsel van ‘veiligheid’ en ‘bedreigingen’ wordt gewerkt aan de verdere militarisering van Europa, aan de verbetering van de technologie die noodzakelijk is om de agressieve acties te ondersteunen en aan de versterking van de militaire macht van de EU. Daarmee kan de EU een betere positie veroveren in de wedren met de VS om de controle over markten en landen. Bovendien gebruikt men onderzoek om de interne onderdrukking van de volksbeweging in de lidstaten te verbeteren, omdat het zogenaamd moeilijk is een onderscheid te maken tussen interne en externe veiligheid.
Alle systemen, zelfs de systemen in de ruimte, zoals het satellietpositioneringssysteem, worden in dienst gesteld van het programma voor veiligheidsonderzoek.
De Europese afgevaardigden van de Communistische Partij van Griekenland stemmen tegen het verslag. De volkeren van de EU moeten hun strijd opvoeren tegen de EU en weigeren zich neer te leggen bij haar imperialistische beleid. 
Tobias Pflüger (GUE/NGL ),
    In het verslag-Klich wordt als minimale communautaire begrotingspost voor bewapening en zogenaamd veiligheidsonderzoek een bedrag van 1 miljard euro voorgesteld, maar daarmee komt de vrede echt niet dichterbij. De resolutie van het Parlement is nog slechter dan de voorstellen van de Commissie. Het is absurd om te trachten de kloof te dichten tussen het geld dat de EU aan bewapening besteedt en het bedrag dat de VS daaraan uitgeeft. Dan zou de EU elk jaar namelijk nog veel meer geld aan bewapeningsonderzoek moeten uitgeven.
De EU wordt steeds gemilitariseerder. Door 1 miljard euro extra aan bewapening uit te geven, gaan wij nog een stap verder in die richting. Door het Grondwettelijk Verdrag te verwerpen, hebben de burgers in Frankrijk en Nederland ook de militarisering verworpen zoals die in dat Verdrag is voorzien. Het is schandalig dat de voorstanders van die militarisering van Europa desondanks doorgaan met hun plannen. De EU moet niet pretenderen dat enorme uitgaven voor bewapening meer banen creëren, maar zou in plaats daarvan meer geld moeten besteden aan civiele onderzoeksprogramma’s en niet trachten om in de voetsporen van de Verenigde Staten te treden. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   Europa zal moeten wennen aan het idee dat veiligheid geld kost en dat de noodzaak onze veiligheid te garanderen de uitgaven op dit gebied rechtvaardigen. Europa moet investeringen doen in de veiligheid van zijn burgers, en dat kan niet zonder investeringen te doen in onderzoek, een gebied waarop Europa helaas niet voldoende actief en bekwaam is. Onze partnerschappen en bondgenootschappen, inzonderheid met de Verenigde Staten, worden gewoon voortgezet. 
Ik geloof dat dit verslag – gelet op de huidige toestand in de wereld – voldoende aandacht besteedt aan de punten die ik hierboven heb genoemd en oproept tot het ondernemen van de nodige actie. Ik heb daarom voor gestemd.

Andreas Mölzer (NI ),
   .  We leven in een tijd van pijlsnelle technologische ontwikkelingen – de ontwikkeling van de criminaliteit houdt daarmee gelijke tred. Zo zijn door de meest recente diefstal van creditcards mogelijk rond 800 000 Europeanen gedupeerd. Als we elektronische gezondheidskaarten invoeren, kunnen die de volgende prooi worden van georganiseerde bendes. Cybercriminaliteit, zoals illegaal downloaden, spam, spyware en kinderporno, bloeit en slechts 1 tot 2 procent van de op internet begane strafbare feiten komt aan het licht.
Bijzonder verontrustend is de alom verbreide onwetendheid op dit gebied. Er zijn nog steeds veel te veel gebruikers die slachtoffer worden van e-mailaanvallen en hun bankgegevens onthullen aan oplichters. Door hun goedgelovigheid openen zij niet alleen de deuren en poorten naar gevoelige gegevens, maar vaak ook naar hun eigen bankrekening.
Volgens het meeste recente onderzoek van Eurobarometer heeft 40 procent van de Oostenrijkse ouders geen idee waar ze informatie kunnen krijgen over een veilig internetgebruik en waar ze verboden content kunnen melden. Maar daarin staan zij niet alleen: onderzoek heeft aan het licht gebracht dat de autoriteiten in de VS ook niet weten wanneer en aan wie ze gevallen van cybercriminaliteit moeten melden.
Het opsporen van internetboeven is als het zoeken naar een speld in een hooiberg. Het is dan ook des te belangrijker dat we een informatiecampagne starten die er toe moet leiden dat gebruikers valstrikken op internet vermijden en meewerken aan de bestrijding van de internetcriminaliteit. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
    Ik heb voor het verslag van mevrouw Trautmann gestemd. 
Ik geloof dat het beheer van het internet en mechanismen voor het financieren van nieuwe technologieën onderwerpen zijn die een vooraanstaande plaats verdienen in het politieke debat, zowel in Europa als daarbuiten. De informatiemaatschappij is om twee redenen belangrijk bij het verwezenlijken van de doelstellingen van de strategie van Lissabon. Om te beginnen omdat de informatiemaatschappij zal bijdragen tot meer economische groei en meer investeringen in nieuwe technologieën, en verder omdat een Europa dat in technologisch opzicht een pionier wil zijn, in de internationale context zichtbaar moet zijn.
Ik vind dat elk initiatief dat de uitwisseling van ideeën en informatie aanmoedigt en ons bij onze technologische ontwikkeling op weg helpt onze steun verdient. Dit soort initiatieven zal beslist bijdragen tot meer groei en economische ontwikkeling in Europa.
De Voorzitter.
   – Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement te zijn onderbroken.
