Tura pytań z udziałem przewodniczącego Komisji
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku dziennego jest tura pytań z udziałem przewodniczącego Komisji. Jest to zwykła procedura, tzn. pytania trwają jedną minutę, odpowiedź także trwa jedną minutę. Gdyby było dodatkowe pytanie - trzydzieści sekund, odpowiedź także trzydzieści sekund. Pierwsi pytania przewodniczącemu Komisji Europejskiej będą zadawać szefowie lub przedstawiciele grup politycznych.
Corien Wortmann-Kool
Panie Przewodniczący, Panie Przewodniczący Barroso! Chciałabym w tym Parlamencie skierować do Pana pytanie o europejski fundusz pomocy doraźnej. W pytaniu tym chciałabym się skupić na fakcie, że był Pan zaangażowany w debatę w sprawie funduszu pomocy doraźnej, bo dotyczyła ona europejskiego funduszu pomocy doraźnej. Moje pytanie do pana brzmi: jakie jest Pańskie stanowisko w sprawie rozszerzenia tego funduszu? Wypowiadał się Pan już w tej sprawie, ale przede wszystkim mówił Pan o tym, jak fundusz powinien zagwarantować sobie środki finansowe i na jak długo. Teraz sytuacja na rynku obligacji państwowych jest stosunkowo spokojna, ale to może się w każdej chwili zmienić. Stąd moje pytanie: jakie jest Pana stanowisko w sprawie rozszerzenia europejskiego funduszu pomocy doraźnej?
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji - Panie Przewodniczący! Po pierwsze, chciałbym podziękować Pani Poseł Wortmann-Kool.
W rzeczy samej to nie jest tylko moje stanowisko, ale jednomyślne stanowisko Komisji. W dokumencie o rocznej wizji wzrostu gospodarczego stwierdza się, że Komisja uważa, iż należy wzmocnić efektywną zdolność finansowania Europejskiego Instrumentu Stabilności Finansowej (EFSF) oraz poszerzyć zakres jego działalności. Oczywiście traktujemy to jak część kompleksowej reakcji, a nie jako kompleksową reakcję. W przedmiotowym dokumencie Europejskiemu Instrumentowi Stabilności Finansowej poświęcono tylko jedno zdanie. Dotyczy on także reformy strukturalnej, konsolidacji podatkowej i środków zwiększania wzrostu.
Ale w rzeczy samej zwiększenie zdolności kredytowej jest ważne dla stabilności strefy euro, ponieważ jak Państwu wiadomo, Europejski Instrument Stabilności Finansowej został obecnie wzmocniony kwotą 440 miliardów euro. Nie proszę teraz o podwyższenie tego pułapu, ale wiemy, że de facto nie ma możliwości wydatkowania z EFSF tej kwoty 440 miliardów euro ze względu na konieczność zapewnienia mu ratingu AAA. Zatem minimum, jakie możemy i powinniśmy zrobić to zwiększenie wydajności funduszu. Uważam, że to bardzo konstruktywny wniosek, który powinien zostać przyjęty raczej wcześniej niż później.
Corien Wortmann-Kool
Panie Przewodniczący! Mam dodatkowe pytanie: mówi Pan "raczej wcześniej niż później”. Co dokładnie Pan przez to rozumie, bo moim zdaniem zagwarantowanie w nadchodzących miesiącach stabilności na rynkach finansowych jest sprawą pilną. Stanowczość w tej sprawie mogłaby pomóc. Obecnie obserwujemy przede wszystkim debaty toczące się między przywódcami rządów a ministrami finansów, więc jaki termin ma Pan na myśli mówiąc "raczej wcześniej niż później”? Czy może Pan powiedzieć coś bardziej konkretnego w tej sprawie?
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji - Panie Przewodniczący! "Raczej wcześniej niż później” oznacza dokładnie to, że nie powinniśmy się ociągać. W przeszłości przekonaliśmy się, że wielu analityków rynku uważa, iż Unia Europejska i strefa euro reagują zamiast działać. Jak najszybciej musimy się znaleźć za zakrętem, a nie przed nim!
Rzeczywiście wydaje się, że wczorajsze posiedzenie strefy euro i dzisiejsze posiedzenie ECOFIN pozwoliły na osiągnięcie pewnego postępu. Jesteśmy w kontakcie z państwami członkowskimi. Według mnie to ważne. Uważam też, że skoro 4 lutego odbędzie się posiedzenie Rady Europejskiej, to dobrze byłoby poruszyć na nim te zagadnienia. Jesteśmy na to gotowi. Komisja jest gotowa poruszyć te problemy 4 lutego.
Stephen Hughes
w imieniu grupy S&D - Panie Przewodniczący Barroso! Wiem, że Europejska Konfederacja Związków Zawodowych zgłosiła już bardzo poważne zastrzeżenia dotyczące szczegółów interwencji Komisji na greckim i irlandzkim rynku pracy, ignorowania układów zbiorowych i dialogu społecznego. Wasza nowa wizja wzrostu gospodarczego zapowiada jeszcze więcej podobnych działań. Pańscy urzędnicy wzywają do przeglądu klauzul indeksacyjnych i układów płacowych, promowania elastycznych systemów pracy, przeglądu świadczeń dla bezrobotnych i ograniczenia nadmiernej ochrony pracowników.
Czy zgodzi się Pan, że Komisja powinna raczej dążyć do promowania dialogu społecznego i układów zbiorowych, a nie im szkodzić? A skoro kwestię płac wyłączono z socjalnego rozdziału Traktatu, to z jakiej podstawy prawnej Komisja korzysta interweniując w krajowe systemy układów zbiorowych pracy? Poza tym, podwójna konsolidacja podatkowa, do której nawołuje się w wizji, zablokuje wszelkie możliwości osiągnięcia celów strategii na rok 2020. Jak się Pan do tego ustosunkuje?
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji - Chcę jasno i wyraźnie powiedzieć, że w pełni popieramy dialog społeczny. Robimy to na szczeblu europejskim, ale potem musimy to zrobić także na szczeblu krajowym, a za to odpowiadają państwa członkowskie. Aktywnie promuję dialog społeczny z ETUC, z BusinessEurope oraz innymi właściwymi partnerami. Ale jeśli chodzi o ścisłość stoimy na stanowisku, że teraz powinniśmy stworzyć więcej środków zachęcających do pracy, musimy zająć się sytuacją na rynkach pracy. Uważam, że jest to część reform strukturalnych, które są konieczne, aby zwiększyć konkurencyjność Europy.
Stephen Hughes
w imieniu grupy S&D - Panie Przewodniczący Barroso! Dlaczego wydaje się, iż cała uwaga skupia się na rynkach pracy? Co z pozostałymi rynkami, którymi musimy się tu zajmować - rynkiem finansowym, rynkiem wewnętrznym, rynkami towarowymi? Wydaje się, że cała uwaga skupia się na rynkach pracy. Dlaczego najubożsi, pracownicy, mają ponosić koszty tej recesji i konieczności jej naprawienia?
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji - Uwaga skupia się nie tylko na rynku pracy. Reformujemy rynki finansowe przy aktywnym wsparciu i udziale tego Parlamentu. W wizji wzrostu gospodarczego obszernie omówiliśmy też konieczność pogłębienia reformy rynku wewnętrznego. Obecnie omawiamy przede wszystkim rynki energii, ale rynek pracy jest również częścią reform strukturalnych niezbędnych do zwiększenia konkurencyjności Europy zwłaszcza w krajach najbardziej narażonych. Jak Panu wiadomo niektóre z nich już wdrażają ważne reformy rynku pracy.
Guy Verhofstadt
w imieniu grupy ALDE - Panie Przewodniczący! Wiem, że podczas nieoficjalnej rozmowy z prezydentem Miedwiediewem przekazał Pan swoje obawy dotyczące sprawy Chodorowskiego. Gdyby sprawa Chodorowskiego miała być sprawdzianem dla państwa prawa w Rosji, to musielibyśmy oczywiście stwierdzić, że Rosja nie zaliczyła tego sprawdzianu. Jakby tego było mało, w dniu 31 grudnia doszło do aresztowania Borysa Niemcowa. Artykuł 31 rosyjskiej Konstytucji gwarantuje jednak wolność zgromadzeń.
Jak Pan wie, opozycja organizuje wiece protestacyjne 31 dnia każdego miesiąca. O ile się orientuję w 2011 roku przypada siedem miesięcy liczących 31 dni. Oznacza to, że jeśli taka sytuacja się utrzyma, to jest bardzo prawdopodobne, że w 2011 roku zdarzenia podobne do aresztowania pana Niemcowa mogą się powtórzyć. Zatem jakie wspólne działania instytucje unijne mogą podjąć w tej sprawie? Rosja jest członkiem Rady Europy, OECD, grupy G8 oraz potencjalnym członkiem WTO. Uważam, że potrzebne jest podjęcie pilnych działań przez instytucje europejskie.
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji - Panie Pośle Verhofstadt! Jak Pan zauważył podnosiliśmy tę kwestię z naszymi rosyjskimi partnerami i Unia Europejska rzeczywiście publicznie zareagowała, poprzez deklarację wysokiej przedstawiciel, Catherine Ashton, na śledztwo prowadzone przeciwko Michaiłowi Chodorkowskiemu i Płatonowi Lebiedewowi.
Uważamy, że niezawisłość organów ścigania i prawo każdego obywatela do sprawiedliwego procesu - ujęte w Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, której Rosja jest stroną - mają zasadnicze znaczenie dla partnerstwa strategicznego między Unią Europejską a Federacją Rosyjską. Państwo prawa to także kamień milowy "partnerstwa na rzecz modernizacji”, które teraz wypracowujemy z Rosją.
Będziemy dalej uważnie śledzić tę sprawę i poruszać ją w różnych formach na spotkaniach z Rosją, co podkreślono na ostatnim szczycie Unia Europejska - Rosja, który odbył się 7 grudnia w Brukseli. Unia Europejska oczekuje, że Rosja będzie przestrzegać międzynarodowych zobowiązań w dziedzinie praw człowieka, a także respektować zasady praworządności.
Guy Verhofstadt
w imieniu grupy ALDE - To nie pytanie, a jedynie uwaga. Sądzę, że nasz Parlament także musi jak najszybciej zająć się tym problemem. Sytuacja panująca obecnie w Federacji Rosyjskiej nie może dalej trwać. Nie uważam, że powinniśmy ją przemilczać tylko dlatego, że łączą nas powiązania handlowe - wręcz przeciwnie.
Rebecca Harms
W Rosji swoboda prasy i mediów to naprawdę poważny problem. Panie Przewodniczący Barroso! Jeżeli chce Pan wyjść z tej debaty z twarzą, nie wolno panu tolerować tego, co dzieje się dziś na Węgrzech. Chciałabym Pana zapytać, dlaczego Komisja tak pobłażliwie traktuje węgierską ustawę o środkach masowego przekazu. Pod każdym względem narusza ona zasady obowiązujące w Europie i poza nią.
Zwróciliśmy się o opinię prawną. W skrócie rzecz biorąc w opinii stwierdza się, że ustawa narusza kryteria kopenhaskie, akt końcowy z Helsinek oraz dyrektywę o audiowizualnych usługach medialnych, europejską Konwencję o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, konwencję UNESCO dotyczącą mediów, Traktat z Lizbony i Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej. Mogłabym wymieniać dalej, ale na tym poprzestanę. W związku z tym chciałabym Pana zapytać, kiedy podejmiecie właściwą interwencję na Węgrzech? Jak wygląda harmonogram? Dlaczego nadal nie wszczęto postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego? Moja krytyka jest również poparta aktualnym orzecznictwem w tej dziedzinie.
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji - Na Węgrzech podobnie, jak w każdym innym państwie członkowskim musimy wdrażać prawodawstwo europejskie w sposób obiektywny i bezstronny. Musimy postępować z ogromną ostrożnością z perspektywy prawnej, a zatem musimy stosować przejrzystą metodologię.
Tak też czynimy - robi to pani wiceprzewodnicząca Kroes. Wczoraj pani komisarz przekazała Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz Komisji Kultury i Edukacji obszerne sprawozdania. Mamy pewne obawy, co do węgierskiej ustawy medialnej. Pod koniec tego tygodnia zamierzamy wystosować do rządu Węgier pierwsze pismo, na które węgierskie władze będą musiały odpowiedzieć.
Powtarzam: musimy postępować zgodnie z przejrzystymi, obiektywnymi, bezstronnymi procedurami prawnymi, bo Węgry tak jak każde inne państwo członkowskie UE mają prawo do bezstronności ze strony Komisji. Mogę jednak zapewnić panią poseł, że śledzimy tę sprawę z niezwykłą uwagą.
Rebecca Harms
Chciałabym prosić o przekazanie do kontroli wszystkich dokumentów skierowanych przez Węgry do Komisji. Chcielibyśmy móc wyrobić sobie własne zdanie i uważamy, że nadeszła pora, aby wydać osąd w tej sprawie. Podejrzewamy jednak, że Węgry mogły nie przedłożyć pełnego tekstu ustawy, że grają na zwłokę. Proszę, przekażcie nam te dokumenty!
Ponadto uważam, że uprawianie polityki będzie bardzo trudne na przykład podczas negocjacji akcesyjnych z Turcją; ciągle mówimy o kryteriach kopenhaskich, ale natychmiast o nich zapominamy gdy tylko dany kraj zostanie państwem członkowskim Unii Europejskiej.
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji - Oczywiście informujemy ten Parlament na bieżąco. Jak wcześniej powiedziałem wiceprzewodnicząca Komisji, Neelie Kroes, wczoraj spotkała się z właściwymi komisjami tego Parlamentu.
Jednocześnie z pewnością rozumieją Państwo, że zagadnienia te mają wymiar prawny i że musimy stosować metodologię w sposób niezwykle przejrzysty i obiektywny. Komisja cieszy się bardzo dobrą opinią i wysokim kredytem zaufania we wszystkich tych sprawach, którego zdecydowanie nie chcemy narażać na szwank. Mogę ponownie Państwa zapewnić, że śledzimy tę sprawę z ogromną uwagą i wyraziliśmy już swoje obawy. Osobiście poruszałem ten problem z premierem Orbánem. Jutro będzie on w Parlamencie. Możemy mówić o tym problemie w kontekście politycznym, ale w tej sprawie musimy też przestrzegać przejrzystych procedur.
Michał Tomasz Kamiński
Panie Przewodniczący! Kilka dni temu Międzypaństwowy Komitet Lotniczy działający w Moskwie opublikował swój raport dotyczący przyczyn katastrofy, do której doszło 10 kwietnia ubiegłego roku w Smoleńsku. Polska opinia publiczna przyjęła ten raport z dużym zdumieniem i traktuje go jako dokument, który nie ma charakteru obiektywnego. Zostało już udowodnione w ciągu ostatnich kilku dni, że w tym raporcie zostały ukryte niewygodne dla Rosji fakty, a cały raport nakierowany jest na to, by winę za to tragiczne wydarzenie, do którego doszło w Smoleńsku, obarczyć stronę polską. W Polsce nikt rozsądny nie kwestionuje błędów, do których doszło po stronie naszego kraju w całym procesie przygotowywania i realizacji wizyty świętej pamięci prezydenta. Tym niemniej jednak rosyjski raport nosi wszelkie cechy politycznej rozgrywki, która ma na celu oddalenie od strony rosyjskiej jakichkolwiek zarzutów.
Mam w związku z tym pytanie: jaka jest ocena tego raportu ze strony Komisji i czy Komisja Europejska zamierza coś zrobić w sprawie wyjaśnienia przyczyn tragedii w Smoleńsku, w której zginęła głowa państwa Unii Europejskiej, a także bardzo wielu przedstawicieli elity politycznej mojego kraju?
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji - Panie Przewodniczący! Chcę powiedzieć Panu Posłowi Kamińskiemu, że ani w Polsce, ani nigdzie indziej nikt nigdy nie zapomni o tej straszliwej tragedii. Głęboko odczuliśmy śmierć prezydenta Kaczyńskiego i wszystkich, którzy towarzyszyli mu tego tragicznego dnia. Oczywiście znam opublikowany w ubiegłym tygodniu rosyjski raport, znam również polskie reakcje na niego i w dużej mierze je rozumiem biorąc pod uwagę rozmiar tej tragedii.
Niemniej jednak Komisja może w takich sytuacjach podejmować działania tylko, jeżeli dysponuje w tym celu stosowną podstawą prawną. Tak na marginesie, władze polskie nigdy nie zwróciły się do nas o interwencję w tej sprawie, chociaż oczywiście jesteśmy gotowi zrobić wszystko, co mieści się w zakresie naszych kompetencji prawnych, jeżeli taki wniosek otrzymamy.
Michał Tomasz Kamiński
Panie Przewodniczący! Chciałbym dobrze Pana zrozumieć. Do tej pory rząd polski nie zwrócił się do Komisji w sprawie wyjaśnienia przyczyn katastrofy smoleńskiej. Jeśliby jednak rząd polski zwrócił się o pomoc do Komisji Europejskiej, czy Komisja podejmie się w tej sprawie działania?
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji - Tak jak powiedziałem, musimy sprawdzić podstawy prawne. Według moich informacji był to lot wojskowy i wizyta państwowa, a rozporządzenie weszło w życie po tym strasznym wypadku. A więc z prawnego punktu widzenia wydaje się, że nie ma zbyt wielu przesłanek, na których mocy Komisja mogłaby zainterweniować. Ale oczywiście możemy zawsze nieformalnie omówić tę sprawę z polskimi władzami lub z innymi władzami, które mogą się o to do nas zwrócić.
Lothar Bisky
Panie Przewodniczący Barroso! Wszyscy wiemy, jak ważna jest stabilność euro. Skoro tak jest, to nie bardzo rozumiem pewne wydarzenie. Chodzi mi o debatę o podwyższeniu pakietu pomocy doraźnej, w której Pan dał zielone światło, a pani kanclerz Merkel czerwone. Dlatego moje pytanie brzmi, czy nie konsultujecie się ze sobą? Rozumiem, że takie rzeczy czasem się zdarzają, ale to nie pierwszy raz, gdy spotykam się z czymś takim lub o tym słyszę. W międzyczasie media bardzo się tym zainteresowały. Nie jest to jednak kwestia wewnętrznej sprzeczki między Panem a panią kanclerz Merkel. To poważny problem polityczny. Mogę to zrozumieć - proszę mi wierzyć, też nieczęsto spotykam się osobiście z panią kanclerz- ale problem polega na tym, czy takie publiczne wygłaszanie sprzecznych stanowisk nie pomaga przypadkiem spekulantom finansowym.
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji - W Unii Europejskiej każda instytucja i każdy rząd ma własny zakres odpowiedzialności. Komisja do pewnego stopnia odpowiada za informowanie o tym, co według niej jest właściwą drogą dla strefy euro i Unii, a więc wyraziliśmy nasze stanowisko w bardzo obszernym dokumencie poświęconym wizji wzrostu gospodarczego. Uważam, że mieliśmy nie tylko prawo, ale i obowiązek, aby to uczynić.
Tak zrobiliśmy i uważam, że zostało to bardzo dobrze odebrane przez rynki, o czym przekonaliśmy się w ostatnich dniach, bo zrozumiały one, że teraz jest prawdziwa wola polityczna zdecydowanego podejścia do wszystkich aspektów kompleksowej reakcji, w tym także w sprawie EFSF.
Z analizy rynku jednoznacznie wynika potrzeba zintensyfikowania działań w tej sprawie. Nie jest to tylko stanowisko Komisji, ale i Europejskiego Banku Centralnego i wyrażono je w wyjątkowo jasny sposób. Mam nadzieję, że państwa członkowskie dojdą do porozumienia w oparciu o stanowisko Komisji.
Lothar Bisky
Panie Przewodniczący Barroso! W pełni przyjmuję do wiadomości, że wyraził pan swoje stanowisko, podobnie jest z raportem. Pozostaje jednak moje pytanie - w tak ważnej sprawie, w chwili, gdy euro jest przedmiotem spekulacji, w tak ważnym momencie, jak ten - jak to możliwe, że Pańskie stanowisko jest tak sprzeczne ze stanowiskiem kanclerz Merkel, prezydenta Sarkozy'ego czy innych szefów rządów? W każdym razie tak to odbiera opinia publiczna.
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji - Komisja nie potrzebuje pozwolenia państw członkowskich na wyrażenie stanowiska. Nasz wniosek został sformułowany zgodnie z konkluzjami z ostatniego posiedzenia Rady Europejskiej, na którym państwa członkowskie stwierdziły, że są gotowe, by uczynić wszystko, co konieczne, aby ochronić stabilność strefy euro. Mówiły przede wszystkim o EFSF i stwierdziły, że są gotowe go wzmocnić. A więc nie było sprzeczności.
Nie mogę komentować uwag wygłaszanych przez innych, ale mogę powiedzieć jakie jest stanowisko Komisji: jest to stanowisko jednomyślne podzielane przez prezesa Europejskiego Banku Centralnego, jest to stanowisko pozostałych właściwych instytucji, które pilnują stabilności strefy euro. Uważam, że powinniśmy podkreślać to, co nas łączy, a nie konkretne problemy z komunikacją.
Marta Andreasen
w imieniu grupy EFD - W ubiegłym tygodniu członek Europejskiego Trybunału Obrachunkowego, który odszedł na emeryturę po 15 latach pełnienia służby wysunął w mediach poważne oskarżenia. Oskarżenia, które dla mnie nie są żadną niespodzianką dotyczyły przede wszystkim braku niezawisłości audytorów UE, która szkodliwie wpływa na przejrzystość w sprawozdawaniu z nieprawidłowości.
Wyjaśnienia opublikowane wczoraj przez pana posła Engwirda są niczym innym, jak tylko potwierdzeniem władzy Komisji nad audytorami i kwestionują podstawy, na których Parlament ten udzielał absolutorium przez ostatnie 15 lat.
Czas, aby Parlament zażądał kontroli budżetu i rachunków UE przez organ zewnętrzny naprawdę niezależny od unijnych instytucji. Bez takiego niezależnego audytu Rada i Parlament nie mają prawa dalszego udzielania Komisji absolutorium w zakresie odpowiedzialności finansowej.
Panie Przewodniczący Barroso! Czy pozwoli Pan zewnętrznym audytorom na zweryfikowanie rachunków i powie nam prawdę o tym, jak wydaje się pieniądze europejskich podatników?
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji - Panie Przewodniczący! Chciałbym zauważyć, że Europejski Trybunał Obrachunkowy jest organem w pełni niezawisłym. Komisja nie ma absolutnie żadnego wpływu na metody czy priorytety audytu, ani nie dąży do uzyskania takiego wpływu. Poszanowanie niezawisłości zewnętrznego audytora jest w interesie Komisji, a także w interesie europejskim.
Nigdy nie wygłaszam niepochlebnych opinii o decyzjach trybunałów, czy to trybunałów konstytucyjnych, Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, czy Trybunału Obrachunkowego. To podstawowa zasada demokracji: poszanowanie zasad państwa prawa i poszanowanie niezawisłych instytucji.
Oczywiście między Komisją jako podmiotem audytowanym a Trybunałem jako podmiotem audytującym toczy się systematyczny dialog, który jest częścią procesu audytowego. To normalne i konieczne, ponieważ ma zagwarantować, że proces audytu będzie przebiegał prawidłowo i że wszystkie ustalenia poczynione w procesie audytu będą miały solidne podstawy. Dialog ten jest całkowicie zgodny ze wszystkimi standardami międzynarodowymi. Być może powinienem też powiedzieć, że w poprzednich latach Komisja była podmiotem wyjątkowo krytycznych sprawozdań Trybunału Obrachunkowego. Uważam, że powinniśmy szanować nasze instytucje, to znaczy niezawisłe instytucje.
Marta Andreasen
w imieniu grupy EFD - Panie Przewodniczący Barroso! Nie zgadzam się z Pana odpowiedzią. W odpowiedzi na krytykę ze strony Europejskiego Trybunału Obrachunkowego w ostatnich dziesięciu latach Komisja zwróciła się do audytorów - a media to zarejestrowały - i poprosiła ich o zmianę metodologii pracy w taki sposób, aby sprawozdania dotyczące wydatków UE wykazywały bardziej optymistyczne dane liczbowe.
W ciągu 30 lat mojej kariery zawodowej w dziedzinie rachunkowości i audytu nigdy nie spotkałam się z tym, aby podmiot audytowany pouczał audytora, jak ma wykonywać swoją pracę. Skąd mamy teraz wiedzieć, czy niższy margines błędu wynika z wnioskowanej przez Komisję zmiany metodologii, czy lepszej kontroli?
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji - Podobnie jak Parlament Europejski Komisja ma prawo wyrażać swoją opinię na temat procesu audytu. W tej chwili Pani Poseł także wyraża opinię w tej sprawie i ma Pani do tego pełne prawo. Komisja to także organ polityczny. Zostaliśmy wybrani przez ten Parlament, a więc mamy prawo wyrażać swoją opinię. W żadnym razie nie można tego traktować jako formy nacisku, chyba że uwagi Pani poseł także uznamy za niedopuszczalne formy nacisku.
Jeśli chodzi o ścisłość, to jest to przejaw przejrzystości. Zatem raz na zawsze powiedzmy sobie, że w pełni respektujemy Trybunał Obrachunkowy, nie wywieramy presji na Trybunał Obrachunkowy i usiłujemy robić, co w naszej mocy, aby wykonać zalecenia niezawisłej instytucji audytowej, jaką jest Trybunał Obrachunkowy.
Daniël van der Stoep
(NL) Panie Przewodniczący! Jerozolima jest jedyną, odwieczną i niepodzielną stolicą Żydowskiego Państwa Izrael. Jerozolima, od najdalej oddalonego na zachód do najbardziej wysuniętego na wschód przyczółka, pozostanie terytorium izraelskim.
Unia Europejska ma wszelkie podstawy do dumy z Izraela. Jest to jedyna demokracja na Bliskim Wschodzie, otoczona oceanem reżimów dyktatorskich.
W swojej walce z islamskim dżihadem Izrael broni nie tylko siebie, ale wszystkiego na czym opiera się Europa z jej judaistyczno-chrześcijańskimi wartościami. Komisja zgodzi się ze mną w tej sprawie.
Dlatego wsparcie Unii Europejskiej dla żydowskiego państwa Izrael nie powinno być kwestionowane. Unia Europejska musi przekazać społeczności międzynarodowej jasny komunikat, że przedstawicielstwo dyplomatyczne UE powinno znajdować się tylko i wyłącznie w Jerozolimie. Dlatego bardzo chciałbym spytać pana przewodniczącego Barroso, czy zgadza się ze mną, że UE powinna niezwłocznie przenieść swoje przedstawicielstwo dyplomatyczne w Izraelu z Ramat Gan do izraelskiej stolicy Jerozolimy? Jeśli nie, dlaczego nie?
To samo powinno oczywiście dotyczyć umiejscowienia przyszłej ambasady UE w Jerozolimie. Jesteśmy przeciwni takiej ambasadzie, ale jeżeli musi istnieć, to powinna znajdować się w Jerozolimie.
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji - Po pierwsze, zna Pan stanowisko Komisji Europejskiej w sprawie Izraela. W pełni popieramy istnienie Izraela. Jak Pan powiedział jest to państwo demokratyczne w bardzo trudnym otoczeniu i w pełni uznajemy prawo Izraela do istnienia. Jednocześnie chcielibyśmy, aby Izrael respektował prawo palestyńskich obywateli do samookreślenia i jesteśmy przekonani, że najlepszym rozwiązaniem dla tych dwóch państw - Izraela i Państwa Palestyńskiego - jest istnienie w pełnym poszanowaniu dla siebie wzajemnie i w poszanowaniu prawa międzynarodowego.
Jeżeli chodzi o problem przeniesienia stolicy, czy naszego przedstawicielstwa w Izraelu nie widzimy powodu, by je przenosić.
Daniël van der Stoep
(NL) Panie Przewodniczący! Oczywiście jestem rozczarowany pańską odpowiedzią, ale rzeczywiście mówi Pan o Wschodniej Jerozolimie oraz o fakcie, że w tym tygodniu Komisja potępiła Izrael za rozpoczęcie budowy 1 400 domów w Gilo. Teraz zastanawiam się, jaka dokładnie powinna być odpowiedź władz lokalnych Jerozolimy na ten akt potępienia, skoro otrzymują one wnioski o wydanie pozwolenia na budowę w Jerozolimie Wschodniej i Zachodniej.
W istocie władze te wydają pozwolenia na budowę w obu częściach miasta zarówno Arabom jak i Izraelczykom, ale teraz Komisja stwierdza i powiedziała to także w ubiegłym tygodniu, że: należy dyskryminować Izraelczyków ze Wschodniej Jerozolimy, bo miasto jest całością, ale tak czy inaczej nie można zmienić faktu, że miasto jest zarządzane przez jedną władzę lokalną. Jaka jest więc wiadomość dla rady miasta Jerozolima? Jakiej odpowiedzi powinna ona udzielać Izraelczykom, którzy mają wszelkie prawa, aby ubiegać się o wydanie pozwolenia na budowę na obszarze, na którym mają uzasadnione prawo mieszkać?
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji - Uważam, że stanowisko Unii Europejskiej w sprawie osadnictwa jest całkowicie zgodne ze stanowiskiem społeczności międzynarodowej, w tym także najbliższych sojuszników Izraela. Uważamy, że sposób, w jaki obecny rząd rozstrzygnął problem osadnictwa nie zawsze pomaga w realizacji dążeń pokojowych w tym regionie.
Wygłoszone przez Pana Posła uwagi dokładnie ilustrują, dlaczego nie powinniśmy mieć przedstawicielstwa w Jerozolimie, a mianowicie z uwagi na trudną sytuację w tym niezwykle ważnym dla Izraela i dla nas wszystkich mieście.
Więc podtrzymajmy nasze pokojowe zobowiązania. Wspierajmy Izrael. Jednocześnie nie zapominajmy o prawach palestyńskich obywateli. Myślę, że oni także zasługują na naszą uwagę i wsparcie.
Przewodniczący
Teraz przechodzimy do drugiej części tury pytań, a mianowicie do szczególnego i konkretnego problemu innowacji oraz energii.
Alejo Vidal-Quadras
(ES) Panie Przewodniczący, Panie Przewodniczący Barroso! Komisja zachęca do innowacji w różnych obszarach naszego systemu energii. Należy do nich druga generacja biopaliw, synteza jądrowa, produkty rozszczepiania czwartej generacji, sieci inteligentne, odnawialne źródła energii, efektywność energetyczna w ogóle, wykorzystywanie wodoru w ogniwach paliwowych, wychwyt CO2, transport i składowanie, pojazdy z napędem elektrycznym, itd.
Panie Przewodniczący! Zasoby są ograniczone i nie można zrobić wszystkiego. Wielu Europejczyków zastanawia się, na których z tych obszarów Komisja chce się skupić w obecnej trudnej sytuacji, a więc dziś przekazuję Panu te opinie. Które z tych priorytetów są priorytetami Komisji?
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji - To bardzo trudne pytanie, bo wszystkie priorytety są ze sobą powiązane, a więc musimy ukończyć tworzenie rynku energii - potrzebujemy zintegrowanego rynku energii. Jest to też sposób na uzyskanie źródeł energii odnawialnej i efektywności energetycznej. Efektywność energetyczna bez wątpienia jest priorytetem, ale musimy też inwestować w technologie niskoemisyjne, również ze względu na wymiar zewnętrzny, musimy też realizować nasze zewnętrzne ambicje - aby na tyle, na ile to możliwe przemawiać jednym głosem z naszymi partnerami w dziedzinie energii.
Istnieją cztery priorytety, które chcę poruszyć na posiedzeniu Rady Europejskiej w dniu 4 lutego: ukończenie tworzenia rynku energii oraz wdrożenie wszystkich przepisów w dziedzinie rynku wewnętrznego; efektywność energetyczna; technologie niskoemisyjne i zaakceptowanie wspólnych działań w kontekście wymiaru zewnętrznego.
Romana Jordan Cizelj
(SL) Panie Przewodniczący! W obecnej sytuacji Unia Europejska musi zmniejszyć do roku 2020 emisję gazów cieplarnianych o 20 %. Jednak na szczeblu politycznym mówimy też o bardziej ambitnym celu i wiemy, że w tym zakresie cały impet dosięgnie sektorów objętych systemem handlu emisjami (ETS), a zwłaszcza sektora energii.
Dlatego chciałabym poznać Pana osobisty pogląd na to, kiedy będą sprzyjające nam warunki do wprowadzenia jeszcze bardziej ambitnego celu?
Jakie środki dodatkowe Unia Europejska musi wprowadzić w sektorze energii i czy środki te obejmują również warunki, o których wspomniał Pan udzielając odpowiedzi na pytanie mojego kolegi?
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji - Jest to także proces globalny, a nie tylko europejski. Konferencja w Cancún była ważnym etapem w negocjacjach klimatycznych. Przynajmniej udało się utrzymać proces wielostronny i to dobrze, ale prawdę mówiąc z naszego punktu widzenia to nie wystarczyło.
Abyśmy mogli pójść naprzód i podjąć zobowiązania dotyczące wiążących celów moim zdaniem powinniśmy poprosić pozostałych, to znaczy największych zanieczyszczających, gospodarki rozwijające się i wschodzące, o podjęcie porównywalnych wysiłków. Jak dotąd nie zobowiązały się do tego.
Dlatego właśnie musimy znaleźć właściwy sposób postępowania. Jednocześnie te kraje, które są gotowe pójść naprzód i podjąć większe zobowiązania mogą i powinny to zrobić, a konkretną metodą, którą zamierzam zaproponować na posiedzeniu Rady Europejskiej w dniu 1 lutego są większe osiągnięcia w kategorii efektywności energetycznej, a więc w obszarze, w którym jesteśmy daleko od punktu, w którym powinniśmy być.
Jeżeli chodzi o źródła energii odnawialnej, to uważam, że zmierzamy do osiągnięcia naszego celu na rok 2020, ale nie w dziedzinie efektywności energetycznej, a zatem jest to konkretny obszar, w którym możemy wypracować większy postęp.
Derek Vaughan
Aby w przyszłości zagwarantować konsumentom bezpieczeństwo energetyczne i niskie koszty Europa musi wykorzystać wszystkie rodzaje energii niskoemisyjnej. Dotyczy to czystej energii węglowej - obszaru, w którym na dzień dzisiejszy postęp jest niezwykle powolny. Czy zatem przewodniczący Komisji może dać gwarancję, że wsparcie na badania nad wychwytem i składowaniem dwutlenku węgla będzie w przyszłości kontynuowane?
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji - Mogę zagwarantować, że spróbujemy to uzyskać. Ale przecież wiadomo Panu, że o finansowaniu badań decydują państwa członkowskie. Jest to sprawa, którą zamierzamy omówić przedstawiając wieloletnie ramy finansowe.
Mam oczywiście nadzieję, że państwa członkowskie priorytetowo potraktują inwestycje w źródła energii odnawialnej i technologie niskoemisyjne oraz skupią się na priorytetach technologicznych ustalonych w europejskim strategicznym planie w dziedzinie technologii energetycznych.
Jest to nasza propozycja na kolejne posiedzenie Rady Europejskiej.
Fiona Hall
Panie Przewodniczący Barroso! Powiedział Pan przed chwilą, że państwa członkowskie osiągają mniej niż połowę tego, co postanowiły osiągnąć w zakresie celu 20 % w dziedzinie oszczędności energii do roku 2020, dlaczego zatem Komisja nie naciska na to, aby cel ten był dla państw członkowskich celem wiążącym?
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji - Naciskamy na to. Spróbujemy poruszyć ten problem na następnym posiedzeniu Rady Europejskiej. Rzeczywiście, nadal mamy opóźnienia dotyczące efektywności energetycznej. Nie jestem zadowolony z tej sytuacji i Komisja zamierza ją zmienić.
Efektywność energetyczna jest teraz integralną częścią nadrzędnego celu strategii UE na rok 2020. Obecnie prowadzimy rozmowy z państwami członkowskimi w sprawie ustalenia celów krajowych umożliwiających osiągnięcie tego celu. Ustaliliśmy już, że przy aktualnej polityce i środkach do roku 2020 zaoszczędzimy nie więcej niż 10 %.
Jednak łączne, orientacyjne cele pojawiające się w debatach dotyczących strategii Europa 2020 wykazują wynik znacznie bardziej ambitny niż ten, ale nadal istnieje prawdopodobieństwo, że jego wartość będzie znacznie niższa niż 20 %. Dlatego właśnie zamierzamy zastosować podejście dwuetapowe, ściśle monitorując postęp w zakresie wykonywania celów krajowych wskazanych w strategii Europa 2020 i dokonując przeglądu postępu w 2013 roku. Jeżeli przeglądy te wykażą, że nasz cel 20 % może nie zostać osiągnięty, to Komisja rozważy zaproponowanie prawnie wiążących celów krajowych na rok 2020.
Reinhard Bütikofer
(DE) Panie Przewodniczący, Panie Przewodniczący Barroso! Chciałbym zadać Panu pytanie o harmonizację taryf gwarantowanych w Unii. Komisarz Oettinger, komisarz do spraw energii forsuje strategię, która naszym zdaniem, a także zdaniem niemieckiego ministra środowiska doprowadziłaby do zniszczenia najbardziej owocnego programu innowacji, jakim Niemcy dysponują w obszarze energii odnawialnej.
Co zamierza Pan zrobić, aby niemieckie taryfy gwarantowane uchronić przed zniszczeniem w imię harmonizacji, a tym samym uniemożliwieniem innowacji w obszarze energii odnawialnej? Co zamierza Pan zrobić, aby zagwarantować, że komisarz Oettinger nie będzie w ten sposób grać na czas w dziedzinie efektywności energetycznej? Pan komisarz nie chce nic robić do roku 2012, mimo że sam Pan przed chwilą powiedział, że jest już jasne, iż cele niewiążące nie są wystarczające. Jak chce Pan przyspieszyć bieg spraw?
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji - Panie Przewodniczący! Po pierwsze chcę powiedzieć, że pan komisarz jest tym, który proponuje to dodatkowe podejście do efektywności energetycznej i całkowicie wierzę w to, że robi wszystko, co w jego mocy, aby cel ten osiągnąć. Próbujemy też powiązać problem energii z innymi celami polityki, na przykład walką ze zmianami klimatu.
Oznacza to, że jesteśmy przekonani, iż nie jest to tylko kwestia ustalania celów, ale także prac w państwach członkowskich i dlatego uważamy, że lepiej będzie, jeśli państwa członkowskie ustalą własne cele krajowe, a potem zobaczymy. Jeżeli wkroczą na właściwą drogę to wspaniale. Jeżeli nie, zaproponujemy prawodawstwo wiążące.
Aby jednak osiągnąć sukces czasem lepiej zacząć od pewnego rodzaju celu dobrowolnego. Przynajmniej tak postępowaliśmy w przeszłości i okazało się, że było to słuszne podejście. Nie wykluczamy prawdopodobnej konieczności wprowadzenia celów wiążących - wręcz przeciwnie - ale niech nam będzie wolno oddać tę politykę w ręce państw członkowskich i przekonajmy się, jaką strategię wprowadzą.
Paul Rübig
(DE) Panie Przewodniczący! W dniu 4 lutego odbędzie się szczyt energetyczny. Obecnie mamy dwie dyrektywy odpowiadające przedmiotowi debaty: z jednej strony ramową dyrektywę wodną, z drugiej EIP - dyrektywę w sprawie oceny wpływu na środowisko. W obu przypadkach musimy rozważyć, jak możemy doprowadzić do tego, aby te dwa warianty były ze sobą kompatybilne w perspektywie długoterminowej. Problemem jest tu środowisko i wytwarzanie energii. Według mnie w tym obszarze procedury zatwierdzania nie powinny trwać dłużej niż rok. Aktualnie Komisja zaproponowała okres pięciu lat. Nie wydaje mi się, abyśmy w obecnej sytuacji mogli sobie pozwolić na pięć lat - przecież to cała kadencja parlamentu!
Czy Komisja jest przygotowana do odpowiedniego skrócenia terminu? Czy możliwe jest takie przyjęcie ramowej dyrektywy wodnej, aby w przyszłości elektrownie zbiornikowe również miały możliwość zagwarantowania równowagi między energią słoneczną z jednej strony, a energią wiatrową z drugiej?
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji - Generalnie rzecz biorąc Komisja chce jak najbardziej skrócić termin przyjęcia i wdrażania. Problem polega na tym, że państwa członkowskie zazwyczaj proszą nas o realne przedłużenie terminu po to, aby można było zrealizować wdrażanie w sposób jak najbardziej spójny, unikając zakłóceń na rynku wewnętrznym, albo przynajmniej na tym, co według nas powinno być rynkiem wewnętrznym. W sektorze energii jedną z obaw budzi właśnie fakt, że nadal mamy bardzo zróżnicowane uregulowania prawne.
Osiągnięto pewien postęp i nie zaczynamy teraz od zera. W dniu 4 lutego przedłożone zostaną komunikaty, które niedawno przedstawiliśmy, a także archiwalny (myślę, że dziś możemy go nazwać archiwalnym) pakiet klimatyczno-energetyczny, który przedłożyliśmy kilka lat temu podczas mojej kadencji w poprzedniej Komisji.
Jesteśmy gotowi do skrócenia terminu, ale istotne jest, by porozumieć się w tej sprawie z państwami członkowskimi i by mogły one podjąć działania mniej więcej w tym samym czasie, co pozwoli na uniknięcie problemów z zakłóceniem konkurencji na rynku wewnętrznym.
Vicky Ford
Badania i innowacje mają podstawowe znaczenie dla napędzania konkurencyjności naszych gospodarek. W ubiegłym roku po raz pierwszy uniwersytet europejski zajął pierwsze miejsce w światowych rankingach badań naukowych. To Uniwersytet w Cambridge znajdujący się w regionie, który reprezentuję.
Na tym uniwersytecie, ale także w wielu mniej renomowanych instytucjach i przedsiębiorstwach, dużych i małych, spotkałem się z najnowszymi badaniami finansowanymi przez UE z programu ramowego o budżecie 50 miliardów euro. Smutne jest niestety to, że program ten cieszy się też opinią najbardziej skomplikowanego i zbiurokratyzowanego na świecie. Jesienią ubiegłego roku Parlament jednogłośnie przegłosował szereg zaleceń zmniejszających obciążenia biurokratyczne. Co Komisja robi, aby wdrożyć te reformy?
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji - Po pierwsze, chcę pogratulować Uniwersytetowi w Cambridge i Pani regionowi.
Po drugie, mam nadzieję na to, że Pani grupa poprze mnie w debacie dotyczącej wieloletnich ram odpowiednich zobowiązań budżetowych wspierających badania, technologie i innowacje na szczeblu europejskim. Cambridge jest jednym z najlepiej rozwiniętych uniwersytetów na świecie, ale są w Europie w regionach najuboższych inne uniwersytety, które niestety nie mają takiego samego dostępu.
Po trzecie, uproszczenie rzeczywiście jest jednym z priorytetów w dziedzinie energii i innowacji, a w tym przypadku - badań. Zamierzamy też omówić innowacje podczas drugiej części posiedzenia Rady Europejskiej. Z pewnością jest to jeden z naszych priorytetów i bardzo nas cieszy, że Parlament Europejski nas w tym popiera. Mamy też nadzieję na uzyskanie poparcia Trybunału Obrachunkowego i pozostałych instytucji. Istotne jest, aby zrozumieć, że dla naukowców ogromnie ważne jest, żeby nie tracić tak wiele czasu na pracę papierkową i mieć więcej czasu na skupienie się na tym, co naukowcy robią najlepiej, a mianowicie na badaniach.
Ilda Figueiredo
(PT) Panie Przewodniczący Barroso! W imię konsolidacji finansowej tak zwane programy oszczędnościowe pogłębiają różnice w Unii Europejskiej, promując politykę antyspołeczną i zagrażając prawom pracowniczym, a także ograniczają inwestycje publiczne przede wszystkim w dziedzinie innowacji i energii.
Oznacza to, jeżeli te same wytyczne, politykę i naciski nadal będzie się stosować wobec Portugalii i innych krajów o słabszych gospodarkach różnice ulegną pogłębieniu i nasze położenie stanie się jeszcze trudniejsze z powodu braku solidarności w Unii Europejskiej.
Rodzi się zatem pytanie: jakie środki zostaną podjęte, by zmienić sytuację, efektywnie zagwarantować wsparcie dla innowacji w takich krajach, jak Portugalia i inne, którym nie udzielono wystarczającej kwoty wsparcia na inwestycje publiczne w tych obszarach i, biorąc pod uwagę wysokie ceny oraz trudności doświadczane w wielu miejscach, by zagwarantować obywatelom i branżom dostęp do energii?
José Manuel Barroso
Pani Poseł! Zna Pani nasze stanowisko w sprawie konsolidacji fiskalnej. Jest ona szczególnie potrzebna w przypadku takiego kraju, jak Portugalia, która boryka się z pewnymi problemami w zakresie zadłużenia państwa, ale należy ją wprowadzić także dla Unii Europejskiej jako takiej. Jednak w zaleceniach, które przedstawiliśmy we właśnie opublikowanym dokumencie wezwaliśmy państwa członkowskie, aby, o ile to możliwe, nie zmniejszały inwestycji w edukację czy badania, a zwłaszcza w sektor energii. Ponadto, są takie państwa członkowskie, które robią to z dużym powodzeniem: państwa członkowskie, które wprowadzają konsolidację fiskalną, ale wręcz zwiększają finanse na badania i edukację.
Jeżeli chodzi o kraje, w których występują większe problemy finansowe, musimy rozegrać tę sprawę w duchu solidarności i spójności. Dlatego nie będę Państwa zanudzał nawoływaniem do obrony spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej na szczeblu europejskim. Solidarność jest ważna. Solidarność nie może być pustym słowem. Musimy, proszę mi wybaczyć, zaprząc solidarność do działania.
Judith A. Merkies
(NL) Panie Przewodniczący! Innowacje zmienią naszą gospodarkę i społeczeństwo i powinny też stworzyć miejsca pracy, co czyni innowacje najważniejszą inicjatywą Unii Europejskiej. Dlatego chcę poprosić, aby wszystkie dyrekcje generalne Komisji wspólnie przyjęły bardziej holistyczne podejście. Są na przykład innowacyjne partnerstwa będące zasługą przede wszystkim jednej dyrekcji generalnej. Ale podejście musi być bardziej holistyczne. Uważam też, że fundusze powinny być w większym stopniu scalone oraz że powinniśmy zapobiegać podziałowi. Gdybyśmy chcieli osiągnąć sytuację idealną powinniśmy ustanowić jeden fundusz, który powinien obejmować także fundusze strukturalne. Proszę o rzeczywiste przyjrzenie się tej sprawie i stworzenie we współpracy z państwami członkowskimi jednego, silnego bodźca dla innowacji.
Jeszcze tylko jedna rzecz w kwestii energii. Zawsze interesuje nas przede wszystkim szeroka perspektywa. Szeroka perspektywa jest konieczna także w przypadku innowacji, ale czasem diabeł tkwi w szczegółach. Wydaje mi się, że zbyt mało uwagi poświęcamy energii wytwarzanej lokalnie, a to klucz do uprawnień naszych obywateli. Czy ja i moi koledzy posłowie w tym Parlamencie możemy prosić, aby Państwo ustalili wiążące cele?
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji - Pani Poseł słusznie martwi się problemem braku synergii na szczeblu europejskim. Właśnie dlatego oczekuję, że Unia Europejska kompleksowo przedyskutuje tę sprawę.
Europejskie partnerstwa na rzecz innowacji są instrumentem tworzenia synergii między już istniejącymi programami na szczeblu europejskim, krajowym i regionalnym. Wierzę, że łącząc je w jeden filar możemy stworzyć spójny potencjał innowacyjny, który pozwoli na upowszechnienie ogólnoeuropejskich rozwiązań dla wyzwań społecznych.
Zatem jednym z celów jest właśnie przyspieszenie działań prowadzących od badań do rynku, od innowacji ukierunkowanych na rynek po wyroby i usługi.
To pozwoli stworzyć niezbędną dźwignię dla uczestnictwa. Dlatego chcemy przyjąć - w Komisji, a teraz i w państwach członkowskich - takie kompleksowe podejście do innowacji wykraczając poza portfele dyrekcji generalnych, a nawet kraj pochodzenia.
Nikolaos Salavrakos
(EL) Panie Przewodniczący! Według badań naukowych publikowanych w prasie międzynarodowej, a ostatnio coraz częściej w prasie greckiej, izraelskiej i cypryjskiej, w Morzu Egejskim na południe od Krety znajdują się duże złoża gazu ziemnego i ropy. A zatem zasoby energii znajdują się na obszarze terytorialnym, w granicach terytorialnych Unii Europejskiej.
Skoro tak jest, to jak Komisja Europejska zamierza propagować oraz wspomagać badania nad zlokalizowaniem i wykorzystaniem tych źródeł energii, które w każdym razie można przetransportować do Unii Europejskiej łatwiej niż jakimkolwiek planowanym rurociągiem?
Panie Przewodniczący, Panie Przewodniczący Komisji! Chciałbym skorzystać z tej okazji, by powiedzieć, że uważam Panów za wyjątkowych szczęściarzy, biorąc pod uwagę to, co zgotował Panom los. Pan, Panie Przewodniczący, przewodniczy Parlamentowi dysponującemu większymi uprawnieniami dzięki stosowaniu Traktatu z Lizbony, a Pan, Panie Przewodniczący Komisji, zajmuje się największym kryzysem gospodarczym w Europie. Aprobuję wszystkie działania podejmowane przez pana przewodniczącego Barroso w tym względzie, ale chciałbym coś dodać: istnieje coś takiego, co nazywa się metodą amerykańską, metodą upraszczania ilościowego. Proszę o przeanalizowanie...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji - Panie Przewodniczący! Wyłączył Pan mikrofon akurat wtedy, gdy pan poseł mówił o mnie coś miłego, za co mu dziękuję.
Jeżeli chodzi o pierwszą część wystąpienia, nie mamy środków - i nie jest to teraz naszym priorytetem - by badać czy wspierać wydobycie z innych źródeł w Europie. Naszym priorytetem pod względem infrastruktury jest ustanowienie połączeń międzysystemowych, ponieważ to one mają zdecydowanie europejski wymiar.
Zamierzamy przedłożyć Radzie Europejskiej wnioski w tej sprawie. Coś już osiągnęliśmy - na przykład BEMIP, plan działań w zakresie połączeń międzysystemowych na rynku energii państw bałtyckich. Teraz współpracujemy również z krajami Europy Środkowej i Wschodniej w celu ustanowienia, o ile to możliwe, połączeń międzysystemowych Północ - Południe i sprawy wyglądają pomyślnie. Niedawno byłem w Azerbejdżanie i Turkmenistanie w związku z pracami nad południowym korytarzem gazowym, nowym, potencjalnym środkiem doprowadzenia energii - w tym przypadku gazu - do Europy. Uważam, że w tej sferze Unia Europejska może dokonać pewnych inwestycji w infrastruktury energetyczne.
Arturs Krišjānis Kariņš
(LV) Panie Przewodniczący, Panie Przewodniczący Barroso! Komisja wystąpiła z czymś, co moim zdaniem jest najbardziej oczekiwaną inwestycją w zakresie modernizacji infrastruktury energetycznej w Unii Europejskiej - zarówno pod względem sieci energii elektrycznej, jak i połączeń systemowych dla sieci gazowych. W Państwa sprawozdaniu szacuje się, że koszt wyniesie około 200 miliardów euro. Modernizacja tych sieci będzie prowadzona do 2020 roku. W sprawozdaniu stwierdza się też, że około połowa, a więc 100 miliardów euro będzie pochodzić z sektora prywatnego. Moje pytanie do Pana jest następujące: pozostałe 100 miliardów euro potrzebne na przeprowadzenie modernizacji sieci energetycznych do roku 2020 - skąd będą pochodzić te fundusze? Czy będą to fundusze unijne, obligacje wyemitowane specjalnie pod ten projekt, czy będą one pochodzić z jakiegoś innego źródła finansowania? Dziękuję.
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji - To prawda, co Pan powiedział, że do roku 2020 na infrastruktury gazowe i sieci energetyczne konieczne będą inwestycję na kwotę 200 miliardów euro. Szacuje się, że 100 miliardów euro z całkowitego kosztu tej inwestycji trzeba będzie przekazać w terminie z samego tylko rynku, natomiast pozostałe 100 miliardów euro będzie wymagało działań publicznych w zakresie pozwolenia na wykorzystanie i uruchomienie niezbędnego kapitału prywatnego.
Dlatego teraz proponujemy na przykład rozdział własności. Proponujemy wiele środków, które sprawią, że ta prywatna inwestycja będzie bardziej racjonalna i bardziej użyteczna. Baczniej przyjrzymy się także praktykom regulacji taryf, aby zliberalizować stosowne zasady podziału kosztów.
Aby wypełnić pozostałą lukę Komisja proponuje nowy instrument finansowy na wsparcie projektów o znaczeniu europejskim w nowej perspektywie finansowej po roku 2013. Oprócz dotacji istnieje możliwość zaproponowania innowacyjnych rozwiązań rynkowych, na przykład papierów udziałowych, gwarancji i kredytów z partnerstwa publiczno-prywatnego. Jak Państwu wiadomo, mówiłem już o funduszach europejskich z obligacji projektowych stworzonych specjalnie dla tego rodzaju projektu.
Sonia Alfano
(IT) Panie Przewodniczący, Panie Przewodniczący Barroso, Panie i Panowie! Dyrektywa 2001/77/WE wprowadza definicję odnawialnych źródeł energii w celu wskazania tych, dla których można wprowadzić zachęty publiczne.
Odnawialne źródła energii wykluczają spalanie części odpadów nieulegających biodegradacji. W 1992 roku Włochy wprowadziły zachęty podwyższając wysokość rachunków za energię płaconych przez obywateli i budując zakłady spalające odpady, których szkodliwość dla zdrowia człowieka i środowiska potwierdzono badaniami naukowymi oraz które z tego względu Unia Europejska musi klasyfikować jako należące do zintegrowanej gospodarki odpadami. W odniesieniu do tych zachęt wszczęto dwa postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, ale pomimo formalnej interwencji prawodawczej we Włoszech nadal zachęca się do spalania odpadów jako źródła energii odnawialnej; sprawa Acerra jest tylko jednym z przykładów to potwierdzających.
Rozumiem, że mogą mieć Państwo trudności z przypomnieniem sobie szczegółów dotyczących CIP 6 i dlatego skierowałam pytanie pisemne. Chciałabym jednak prosić o potwierdzenie, że nie można wprowadzać zachęt w zakresie spalania odpadów nieulegających biodegradacji jako źródła energii odnawialnej oraz, że nie ma żadnych odstępstw w tej sprawie.
Chciałabym też wiedzieć, czy wprowadzanie spalania jako dodatkowej opcji gospodarki odpadami nie jest przypadkiem sprzeczne z dyrektywą o odpadach, skoro dyrektywa 2001/77/WE uznaje to za formę pozyskiwania energii odnawialnej. Czy Komisja zamierza dokonać przeglądu tej sprawy?
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji - Jak pani poseł Alfano słusznie zauważyła, jest to pytanie szczegółowe. Nie znam szczegółów wszystkich postępowań w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego. Proszę pozwolić mi tylko powiedzieć - myślę, że to istotna sprawa - że jeśli chodzi o energię i rynek wewnętrzny energii, to obecnie toczy się 77 postępowań w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, z czego 55 dotyczy rynku wewnętrznego. Zatem, jeżeli Pani Poseł skieruje do mnie pytanie na piśmie, z przyjemnością udzielę pisemnej odpowiedzi.
Franz Obermayr
(DE) Panie Przewodniczący! Innowacje, ochrona klimatu, energia odnawialna - przy czytaniu strategii na rok 2020 ktoś mógłby pomyśleć, że UE poważnie traktuje politykę w dziedzinie środowiska i energii. Jednak, gdy zajrzymy za fasadę ochrony środowiska bardzo szybko wyłoni się inna strategia energetyczna: energia atomowa, jako tak zwane mniej zanieczyszczające źródło energii. W swojej odpowiedzi na skierowane przeze mnie pytanie pan komisarz Oettinger dość jasno określił swoje stanowisko mówiąc, że energia jądrowa to dziś ważny element wytwarzania niskoemisyjnej energii elektrycznej w UE i tak będzie w najbliższej przyszłości. Komisja Europejska nie planuje dyrektywy w sprawie maksymalnej zdatności elektrowni jądrowych. A wszystko to w 25 lat od katastrofy w Czarnobylu - w dniu 26 kwietnia będziemy obchodzić smutną rocznicę.
Panie Przewodniczący Barroso! Moje pytanie do Pana brzmi: czy Pan również uważa, że naprawdę możemy - z czystym sumieniem - sprzedawać obywatelom Europy energię atomową jako czystą energię, która jest mniej szkodliwa dla klimatu?
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji - Pan Poseł zna stanowisko Komisji, jeżeli chodzi o energię jądrową. Przy całym szacunku dla zasady pomocniczości w tym obszarze niektóre państwa członkowskie ją wprowadziły, inne nie. Nikogo nie zmuszamy do korzystania z energii jądrowej, ale rzeczywiście, to prawda, że jeżeli chodzi o zmiany klimatu energia jądrowa powoduje mniej zanieczyszczeń niż inne źródła energii.
Chcę przez to powiedzieć, że na Komisji ciążą pewne zobowiązania wynikające z Traktatu Euratom. W początkach istnienia Unii Europejskiej mieliśmy wspólnotę Euratom, a Komisja ma nie tylko prawo, ale i obowiązek udzielenia pomocy państwom członkowskim, które tego potrzebują w dziedzinie bezpieczeństwa jądrowego czy badań nad energią jądrową. Oczywiście to właśnie zamierzamy zrobić.
Jacek Saryusz-Wolski
Panie Przewodniczący! Przywozi Pan optymistyczne wieści z Azerbejdżanu i Turkmenistanu. Jedyne niedociągnięcie to dane liczbowe. Rozumiem, że na tym etapie nie jest Pan w stanie podać danych liczbowych dla Azerbejdżanu i Turkmenistanu w milionach metrów sześciennych gazu, ale czy Komisja dysponuje jakimikolwiek szacunkowymi danymi albo własnymi prognozami, oczywiście niewiążącymi, które pokazują, czy będziemy w stanie wypełnić południowy korytarz gazowy jako całość, a zwłaszcza Nabucco, który ma dostarczać 31 mln metrów sześciennych?
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji - Z wizyty w Azerbejdżanie i Turkmenistanie przywiozłem jasne zobowiązanie obu krajów do udzielenia Unii Europejskiej pełnego poparcia w sprawie południowego korytarza gazowego. W rzeczy samej podpisałem z prezydentem Azerbejdżanu, Ilhamem Alijewem, wspólną deklarację, a prezydent Turkmenistanu, Gurbanguly Berdimuhamedow, publicznie oświadczył, że jest gotowy dostarczyć do Europy wystarczającą ilość gazu - nawet więcej niż dziś potrzebujemy.
Pomimo to nadal pozostają nierozwiązane problemy. Niektóre z nich wymagają podjęcia decyzji handlowych przez zaangażowane spółki. Dotyczą one również sposobu, w jaki można zbudować i rozbudowywać poszczególne rurociągi. Jednak obszar ten dysponuje wystarczającą ilością gazu, którą można dostarczyć do Unii Europejskiej, o ile państwa członkowskie Unii Europejskiej są gotowe do nawiązania współpracy z tymi i z innymi krajami na rzecz uruchomienia projektu - albo Nabucco, albo innych projektów w południowym korytarzu gazowym.
Silvia-Adriana Ţicău
(RO) Biorąc pod uwagę, że coraz większa liczba rodzin w Europie, zwłaszcza w kontekście kryzysu gospodarczego i rosnącego wskaźnika bezrobocia, wydaje na rachunki za energię ponad 10 % dochodów miesięcznych chciałabym zapytać, jakie środki szczególne Komisja Europejska zamierza przyjąć, by zmniejszyć ubóstwo energetyczne?
Chciałabym też zapytać, czy zamierza Pan znacząco zwiększyć kwotę z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, którą państwa członkowskie mogą wykorzystać na poprawę wydajności energetycznej w gospodarstwach domowych, począwszy od perspektyw finansowych na przyszłość?
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji - Prawodawstwo dotyczące wewnętrznego rynku energii określa wysokie normy ochrony konsumenta w odniesieniu do świadczenia usług minimalnych, przejrzystości rachunków, efektywnego rozpatrywania reklamacji i tak dalej, daje też konsumentom możliwość wyboru. Mógłbym przywołać wiele innych obszarów, w których proponujemy środki bezpośrednio dotyczące problemów konsumenckich.
Jeżeli chodzi o niższe rachunki za energię, to uważamy, że przynajmniej w perspektywie średnioterminowej, na naprawdę zintegrowanym rynku energii prawdziwa konkurencyjność może przynieść więcej niż obecna sytuacja, w której jest wiele nieprawidłowości i przykładów dominującej pozycji rynkowej.
Jeżeli chodzi o finansowanie projektów bezpieczeństwa energetycznego, to jak powiedziałem wcześniej, zdecydowanie zamierzamy to zaproponować w ramach następnej perspektywy finansowej. Jego część musi zatem pochodzić z rozwiązań rynkowych, ale pozostała część z inwestycji publicznych. Komisja Europejska przygotowuje na kolejną perspektywę finansową kilka wniosków, które będą zmierzały w tym kierunku.
Przewodniczący
Koleżanki i Koledzy! Dziękuję za debatę w sprawie innowacji i energii, które jak wszyscy doskonale wiemy są bardzo ważnymi tematem. Panie Przewodniczący Komisji! Pragnę złożyć Panu nasze podziękowania. Już po raz drugi dziś uczestniczy Pan w trudnej debacie Parlamentu Europejskiego.
