Stosunki handlowe UE-Kanada (debata) 
Przewodnicząca
Kolejnym punktem porządku dziennego jest debata nad pytaniem ustnym, które w imieniu Komisji Handlu Międzynarodowego zadał Komisji Europejskiej poseł Vital Moreira: stosunki UE-Kanada - B7-0213/2011).
Vital Moreira
Pani Przewodnicząca! Jako przewodniczący parlamentarnej Komisji Handlu Międzynarodowego mam przedstawić Komisji Europejskiej pytanie ustne dotyczące negocjacji w sprawie umowy gospodarczo-handlowej z Kanadą.
Wiele wskazuje na to, że po dwóch latach od rozpoczęcia rozmów w maju 2009 roku, negocjacje te mogą zakończyć się w roku bieżącym. Dlatego przy takim stopniu zaawansowania negocjacji jest teraz doskonały moment, by uzyskać od Komisji informacje dotyczące niektórych najważniejszych elementów tych negocjacji.
Pani Przewodnicząca! Treść pytania przyjętego przez moją komisję jest dobrze znana i pozwolę sobie przyjąć, że posłowie mają ze sobą egzemplarze tego tekstu, tak że nie muszę tego odczytywać.
Jak wiadomo, zgodnie z traktatem lizbońskim Parlament ma prawo otrzymywać informacje na wszystkich etapach negocjacji prowadzonych w sprawie umów międzynarodowych. Dotyczy to oczywiście międzynarodowych umów handlowych, które wchodzą w zakres wyłącznych kompetencji Parlamentu i w przypadku których baczna analiza parlamentarna jest bardziej uzasadniona.
Należy zauważyć, że Karel de Gucht, komisarz ds. handlu, i Dyrekcja Generalna ds. Handlu wywiązali się z obowiązku przedstawienia informacji przeznaczonych dla komisji parlamentarnej, której przewodniczę, zarówno w tym przypadku, jak i w pozostałych. Niemniej jednak w zakresie najważniejszych spraw czekających na rozstrzygnięcie należy tymi informacjami dzielić się z Parlamentem i ze społeczeństwem, zważywszy na postęp w negocjacjach w tym przypadku. Chodzi tutaj o sprawy, które z punktu widzenia Parlamentu i społeczeństwa europejskiego mają wysoce drażliwy charakter, na przykład słynna kwestia piasku roponośnego i sprzeciw Kanady na forum Światowej Organizacji Handlu wobec europejskiego zakazu przywozu produktów z fok.
Dlatego uważamy, że postawione pytanie ustne i idące za tym rozwiązania, mają szczególne znaczenie. Należy jeszcze tylko poinformować Parlament, że wraz z pytaniem ustnym jak zwykle w tej samej sprawie przedstawiana jest rezolucja, która będzie poddana pod głosowanie w najbliższą środę. Obie inicjatywy świadczą o tym, jak wielkie znaczenie Komisja Handlu Międzynarodowego - i naszym zdaniem dotyczy to również Parlamentu - powinna przywiązywać do omawianej sprawy.
Máire Geoghegan-Quinn
Pani Przewodnicząca! Pan komisarz de Gucht jest aktualnie nieobecny i poprosił mnie o wygłoszenie w jego imieniu następującego oświadczenia w odpowiedzi na pytanie ustne zadane przez pana posła Vitala Moreirę.
Dzisiejsza debata plenarna na temat negocjacji w sprawie kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej z Kanadą jest bardzo pożądana. Jak dotąd negocjacje przebiegały płynnie i do końca bieżącego roku powinno być możliwe uzgodnienie zasadniczej części umowy, a formalne jej zawarcie - w roku 2012.
Wchodzimy jednak również w taki etap negocjacji, w którym stają się one trudniejsze: w szczególności z tego względu, że część nieuregulowanych zagadnień jest związana z immanentnymi różnicami w strukturze gospodarczej czy też w zakresie ram prawnych.
Dzięki bardzo szerokiemu zakresowi umowa ta jest niezmiernie korzystna dla obu stron, pozytywnie oddziałując zarówno na działalność gospodarczą, jak i na inwestorów i konsumentów. W wymiarze materialnym szacujemy, że dla obu gospodarek umowa ta może przynieść nawet dodatkowe 20 miliardów euro w skali roku. W przypadku, gdy takie interesy ofensywne UE, jak zamówienia publiczne udzielane przez rządy prowincji, wchodzą w zakres kompetencji poszczególnych prowincji, uzyskaliśmy zapewnienie, że prowincje i terytoria Kanady będą zobowiązane do prowadzenia negocjacji i do stosowania omawianej umowy.
Jeżeli chodzi o konkretne obawy Parlamentu, państwa członkowskie UE osiągnęły obecnie porozumienie dotyczące zastosowania tak zwanego wykazu negatywnego. Podstawowym powodem, dla którego taki partner handlowy, jak Kanada preferuje wykaz negatywny, jest to, że zapewnia on o wiele większą przejrzystość i pewność prawa, ponieważ dzięki niemu bardzo wyraźnie widać, które usługi są pozbawione możliwości zbytu, z uwzględnieniem również przypadków, w których w sektorze publicznym mogą występować monopole i prawa wyłączności. Tak więc zastosowanie wykazu negatywnego w żaden sposób nie zmniejsza możliwości dalszego utrzymywania przez państwo członkowskie UE prawa do zachowania w przyszłości monopolu w zakresie konkretnej usługi.
W gestii UE i Kanady pozostaje podjęcie decyzji w sprawie wyboru zobowiązań, jakie strony chcą - bądź też nie - podjąć w każdym sektorze, łącznie z usługami użyteczności publicznej lub innymi usługami, w przypadku których istotna jest elastyczność polityki w przyszłości.
Rządy UE nadal będą miały możliwość nakładania zadań w zakresie ogólnych usług użyteczności publicznej na podmioty prywatne, jak też dotowania -w razie potrzeby - usług użyteczności publicznej. Umowy handlowe nie wymuszają obowiązków w zakresie prywatyzacji lub deregulacji i nie inaczej będzie w przypadku omawianej kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej, która uwzględniać będzie postanowienia w sprawie zrównoważonego rozwoju obejmujące aspekty ekonomiczne, środowiskowe i społeczne. Tego rodzaju postanowienia będą w pełni włączone w umowę handlową.
Mamy świadomość obaw, jakie wyrażono w związku z panelem Światowej Organizacji Handlu w sprawie unijnego zakazu przywozu produktów z fok i w sprawie kanadyjskiego piasku roponośnego. Rozumiejąc te obawy, uważamy jednak, że istnieją uzasadnione powody, aby te procesy oddzielić od negocjacji w przedmiocie kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej. W związku z powyższym negocjacje - tak jak w przypadku wszelkich innych negocjacji handlowych - w żaden sposób nie szkodzą UE lub jej krajom partnerskim, jeżeli chodzi o możliwość wypracowania i wdrożenia środków dotyczących środowiska.
Mówiąc konkretniej - odnośnie do dyrektywy w sprawie jakości paliwa chcę powiedzieć bardzo wyraźnie, że negocjacje i przyszła umowa nie kolidują i nie będą w żaden sposób kolidować z wdrożeniem tej dyrektywy.
Szanowni Państwo! Jesteśmy coraz bliżej zawarcia umowy, która pomoże zapewnić gospodarkom UE i Kanady tak bardzo potrzebny impuls rozwojowy. Z niecierpliwością czekamy na możliwość wysłuchania opinii Parlamentu podczas dzisiejszej debaty i na rezolucję, którą następnie Państwo przyjmą.
Georgios Papastamkos
Pani Przewodnicząca! Wznowienie - z inicjatywy Kanady - negocjacji zmierzających do usprawnienia współpracy dwustronnej w ramach kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej to krok pozytywny, jak zaznaczył przewodniczący komisji, pan poseł Moreira. Jest jednak jedna sprawa, która nas niepokoi, a która wiąże się z federalną strukturą Kanady. Mam na myśli konieczność niezakłóconego i jednolitego stosowania omawianej umowy przez poszczególne prowincje.
W ramach stosunków handlowych między stronami zagrożone są między innymi ważne ofensywne i defensywne interesy w dziedzinie rolnictwa. W tym punkcie pragnę przedstawić opinię pani poseł Jeggle, która jest dzisiaj nieobecna. Z uwagi na coraz powszechniejsze fałszowanie unijnych produktów rolnych wysokiej jakości trwają starania o możliwość pełnej ochrony oznaczeń geograficznych. Jak wszyscy wiemy, Kanada - podobnie jak państwa, które chronią oznaczenia geograficzne jako znaki towarowe - jest, jak wszyscy wiemy, przeciwna żądaniom wysuniętym w tej sprawie przez UE podczas dauhańskiej rundy negocjacji. Dodatkowy problematyczny aspekt to zróżnicowane ustawodawstwo poszczególnych prowincji.
Jeżeli chodzi o sprawę organizmów zmodyfikowanych genetycznie, chciałbym w tym Parlamencie przypomnieć, że Unia i Kanada podpisały wzajemnie akceptowane rozwiązanie w celu rozstrzygnięcia sporu. Kanada zgodziła się na rozstrzygnięcie sporu w zamian za podjęcie dialogu dotyczącego uregulowania kwestii związanych z biotechnologią. Apeluję do Komisji, aby podczas trwających negocjacji broniła wysokiego poziomu ochrony zapewnionej przez europejskie ramy prawne.
I na koniec chciałbym wspomnieć o kanadyjskich państwowych przedsiębiorstwach handlowych działających w sektorze rolnictwa, które - jak powszechnie wiadomo - mają szerokie kompetencje i mogą działać tak jak monopole. Po stronie kanadyjskiej muszą być podjęte specjalne zobowiązania. Jest to również wymóg, na który Unia zwróciła uwagę podczas negocjacji w ramach WTO.
David Martin
w imieniu grupy S&D - Pani Przewodnicząca! Moja grupa jest w stanie dostrzec liczne korzyści płynące z ambitnej i kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej z Kanadą. Mamy jednak cztery warunki brzegowe.
Po pierwsze, jeżeli chodzi o wydobywanie piasku roponośnego, które szkodzi lokalnej różnorodności biologicznej, domagamy się przestrzegania unijnego prawa do stosowania dyrektywy w sprawie jakości paliwa, w celu zakazania wykorzystywania tego piasku. Ucieszyłem się, gdy usłyszałem, co pani komisarz w tej sprawie miała do powiedzenia.
Po drugie, uważamy, że trudno sobie wyobrazić, aby Parlament zaakceptował umowę handlową z Kanadą w sytuacji, gdy Kanada za pośrednictwem WTO nadal podważa unijny zakaz handlu. W tej kwestii nie mogę przyjąć punktu widzenia, jaki prezentuje pani komisarz, która mówi, że powinniśmy te dwie sprawy od siebie oddzielać. Sądzę, że w oczach wyborców one wiążą się ze sobą i moim zdaniem tak właśnie jest. Z pewnością nie głosowałbym za podpisaniem tej umowy, chyba że spór ten zostałby rozstrzygnięty, zanim dojdzie do końcowych etapów negocjacji omawianej umowy.
Po trzecie, nie będziemy w stanie przyjąć żadnego ograniczenia możliwości Kanady w zakresie wykorzystywania elastyczności przewidzianej w porozumieniu TRIP, w celu wywozu tanich leków generycznych do krajów rozwijających się. Jest to istotne źródło leków generycznych dla tych krajów i nie należy uginać się pod naciskiem przemysłu farmaceutycznego i utrudniać Kanadzie dostarczania leków generycznych.
Po czwarte, nie możemy zaakceptować umowy, która nie zawiera postanowień dotyczących różnych standardów i preferencji ze strony lokalnych MŚP i monopoli państwowych w Kanadzie. O to chodziło w wypowiedzi pana posła Papastamkosa na temat różnicy między regulacjami na poziomie prowincji i federacji. Należy się tym zająć przed zawarciem omawianej umowy.
W związku z powyższym w przypadku, gdy stwierdzimy, że tekst ostateczny zawiera wszystkie te zagadnienia i obejmuje ambitne rozwiązania w kwestii obniżenia ceł na unijne alkohole, maszyny i samochody oraz w innych dziedzinach, z przyjemnością poprzemy tego rodzaju umowę o wolnym handlu. Stanowczo jednak twierdzimy, że wymienione przeze mnie cztery elementy stanowią warunki brzegowe i w prowadzonych negocjacjach muszą być odpowiednio potraktowane.
Metin Kazak
Pani Przewodnicząca, Pani Komisarz, Panie i Panowie! W rezolucji przedłożonej przez Komisję Handlu Międzynarodowego wyrażono jednoznaczne poparcie dla trwających negocjacji z Kanadą w sprawie zawarcia kompleksowej umowy gospodarczo- handlowej. Kanada jest jednym z najdłuższych stażem i najbliższych partnerów handlowych UE - obecnie jest na miejscu jedenastym - i potencjalne korzyści wynikające z deregulacji dwustronnych stosunków handlowych są oczywiste, co wynika także z badania przeprowadzonego przez Komisję i rząd kanadyjski w październiku 2008 roku.
Sektor prywatny w Unii Europejskiej i w Kanadzie również wyraził poparcie dla zawarcia tego rodzaju umowy kompleksowej, pomimo że pozostaje nadal wiele wyzwań, jeżeli weźmie się pod uwagę szczytne zamiary deklarowane podczas negocjacji.
Uważam, że pierwszą rzeczą, jaką powinniśmy zrobić, jest dokonanie oceny wpływu, co rzuci nieco światła na argumenty za i przeciw dotyczące tego rodzaju umowy. Po drugie, na ile realistyczne są oczekiwania Komisji, że negocjacje zostaną zakończone przed końcem roku 2011? Czy Komisja może też zagwarantować uwzględnienie w omawianej umowie rozdziału dotyczącego zrównoważonego rozwoju, zgodnie z wymaganiami Parlamentu? Czy ten rozdział obejmie normy pracy, zobowiązania wynikające z wielostronnych umów dotyczących środowiska, a także skuteczny mechanizm ich egzekwowania?
Czy opracowano już plan umożliwiający Komisji rozwiązanie problemów dotyczących dostępu do rynku? Czy w najbliższej przyszłości można będzie uporać się z istniejącymi różnicami w zakresie struktur gospodarczych i ram prawnych?
Czy Komisja zamierza przyjąć stosowanie zasady wzajemności jako elementu istniejących metod ochrony prawnej, jeżeli chodzi o rozstrzyganie sporów handlowych? Czy Komisja sądzi, że w dłuższej perspektywie stosowanie wykazu negatywnego w odniesieniu do deregulacji usług może też stanowić precedens z punktu widzenia innych negocjacji w przyszłości?
Oto pytania, które oczywiście wymagają odpowiedzi, na otrzymanie których liczę.
Keith Taylor
w imieniu grupy Verts/ALE - Pani Przewodnicząca! Jak już mówiono, Kanada jest rzeczywiście dla UE rzetelnym partnerem handlowym. Zniesienie ceł, będące obecnie przedmiotem rozmów w ramach negocjacji dotyczących kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej, jest generalnie do przyjęcia dla naszej grupy.
Lecz niestety w kompleksowej umowie gospodarczo-handlowej znalazło się kilka innych wymogów i celów politycznych, które uważamy za głęboko niepokojące. Wymienię tylko dwie najbardziej problemowe sprawy, z których pierwszą jest wykaz negatywny w negocjacjach dotyczących liberalizacji handlu. Podczas negocjowania umów o wolnym handlu zwykle określa się usługi, które dana strona jest gotowa zliberalizować. Natomiast w omawianych propozycjach wszystkie usługi są otwarte, z wyjątkiem usług wyłączonych na samym początku. Jako Grupa Zielonych sądzimy, że są pewne usługi, zwłaszcza realizowane w interesie ogółu społeczeństwa, które są zbyt newralgiczne i potencjalnie zbyt wrażliwe, aby podlegać negocjacjom w trybie zastosowania wykazu negatywnego. Złożyliśmy kilka poprawek i z niecierpliwością oczekujemy pewnego poparcia ze strony koleżanek i kolegów posłów.
Inna dziedzina, która budzi niepokój, to zamówienia publiczne. Mamy obawy co do wpływu, jaki kompleksowa umowa gospodarczo-przemysłowa będzie miała na zamówienia publiczne. Oto zaledwie jeden przykład: zgodnie z postanowieniami tej umowy nielegalna stanie się ustawa Ontario Green Energy Act. Ustawa ta promuje wytwarzanie i dostarczanie energii ze źródeł odnawialnych oraz kieruje inwestycje do gospodarek lokalnych. Jest to zaledwie jeden przykład kolizji kompleksowej umowy gospodarczo-finansowej z polityką wewnętrzną w Kanadzie.
Pomimo że Kanada to jeden z naszych najdłuższych stażem partnerów handlowych, nie możemy zaprzeczyć, że od czasu do czasu dochodzi między nami do różnicy zdań. Na przykład Kanada jest przeciwna polityce UE w zakresie GMO. Podejmuje działania w WTO skierowane przeciw unijnemu zakazowi importu produktów z fok, niezależnie od tego, że co roku prowadzi barbarzyński ubój fok i nie zapominajmy, że walczy przeciw unijnej dyrektywie w sprawie jakości paliwa, by chronić swój wywóz piasku roponośnego do UE.
Uważam za istotne, abyśmy wypowiedzieli na głos wszystkie te obawy i nakłaniali Komisję do utrzymania twardego stanowiska w kwestii zasad i polityki tego Parlamentu.
Paul Murphy
w imieniu grupy GUE/NGL - Pani Przewodnicząca! Negocjacje w sprawie umowy handlowej UE-Kanada są sterowane przez największe europejskie i kanadyjskie przedsiębiorstwa wielonarodowe, które chcą uzyskać dostęp do kluczowych usług użyteczności publicznej, a tym samym do osiągnięcia zysku kosztem pracowników i konsumentów. Omawiana umowa byłaby swoistą koncesją na prywatyzację, zwłaszcza w zakresie wody, telekomunikacji i energii elektrycznej. Rozdział poświęcony inwestycjom dałby korporacjom - co jest szokujące - prawo występowania do sądu przeciw rządom w przypadku, gdy polityka społeczna lub ochrony środowiska prowadziłaby do przerwania ich działalności spekulacyjnej.
Kanadyjski piasek roponośny stał się prywatnym folwarkiem takich wielkich firm naftowych, jak BP, Total i Shell. Te złoża ropy prowadzą do ponad trzykrotnego zwiększenia emisji dwutlenku węgla w porównaniu ze złożami tradycyjnymi, a ich eksploatacja jest również wyjątkowo szkodliwa dla lokalnego środowiska i stanowi zagrożenie dla społeczności Pierwszych Narodów, które mieszkają w tym regionie.
Jak rozumiem, omawiana umowa handlowa mogłaby potencjalnie przerwać starania o zatrzymanie przywozu ropy z tych piasków do Europy. Istnieje pilna potrzeba podjęcia wspólnych działań przez ruch europejskich i kanadyjskich związków zawodowych, wspólnie z działaczami ochrony środowiska i działaczami reprezentującymi ludność tubylczą, by razem walczyć i sprzeciwić się tej proponowanej umowie.
William  Dartmouth
w imieniu grupy EFD - Pani Przewodnicząca! Podejmowanie przez Komisję i przez Parlament Europejski działań mających na celu wykorzystanie omawianej umowy handlowej z Kanadą do wywierania wpływu na sprawy wewnętrzne tego kraju jest po prostu błędne. Jeżeli rząd kanadyjski uważa, że z punktu widzenia ochrony środowiska i korzyści gospodarczych przetwarzanie piasku roponośnego jest dopuszczalne, pozostaje to całkowicie jego wewnętrzną sprawą. Tak naprawdę wszyscy powinniśmy przyjąć z zadowoleniem to rozwiązanie i dywersyfikację światowej energii.
Jeżeli chodzi o brytyjski interes narodowy, rząd koalicyjny konsekwentnie ignoruje stosunki handlowe ze Wspólnotą Narodów, której członkiem założycielem jest Kanada. Parafrazując wypowiedź komentatorki, pani Ruth Lea: ponieważ komisarz ds. handlu negocjuje umowy handlowe dla całej UE, brutalna prawda jest taka, że członkostwo w UE ogranicza możliwości gospodarki brytyjskiej.
Andreas Mölzer
(DE) Pani Przewodnicząca! Możemy odczuwać wyjątkowe zadowolenie z tego, że podstawą naszych długotrwałych stosunków z Kanadą - jednym z najdłuższych stażem i najbliższych partnerów handlowych na całym świecie - są wspólne korzenie i wartości.
Jak wiadomo, w ciągu ostatnich dziesięcioleci doszło do zawarcia całej serii umów ramowych dotyczących stosunków handlowych i gospodarczych, począwszy od porozumień sektorowych, a skończywszy na najrozmaitszych inicjatywach na rzecz handlu. W najbliższym czasie prawdopodobnie wejdzie w życie kompleksowa umowa gospodarczo-handlowa UE-Kanada, w przypadku której pozostaje przypuszczalnie konieczność dopracowania zaledwie kilku pomniejszych szczegółów.
Pomimo że poprzednia umowa tego rodzaju nie została faktycznie nigdy zawarta, tym razem każdy zainteresowany zdaje się żywić pełne zaufanie. Na początku główny negocjator ze strony kanadyjskiej przyznał nawet, że umowa ta stanowi dla Kanady główny priorytet. Jako drugi co do wielkości partner handlowy, UE ma ewidentnie stanowić przeciwwagę dla rynku amerykańskiego, a z drugiej strony - z punktu widzenia Europy - Kanada to brama do obszaru gospodarczego NAFTA.
Jeżeli okaże się, że eksperci mają rację, zawarcie przedmiotowej umowy może spowodować wzrost obrotów dwustronnych między Unią Europejską a Kanadą o 20 % do roku 2014. Są to bardzo interesujące perspektywy, szczególnie w czasach pełnych napięć gospodarczych. Z uwagi na to, że Kanada ma największe po Arabii Saudyjskiej zasoby ropy, przypuszczalnie ma to także znaczenie strategiczne w kontekście starań Europy o uzyskanie większego bezpieczeństwa energetycznego, a jest to rzecz, o której zdecydowanie powinniśmy zawsze pamiętać.
Christofer Fjellner
(SV) Pani Przewodnicząca! Kanada to jeden z naszych najważniejszych partnerów handlowych. Dlatego omawiana umowa jest również jedną z najważniejszych umów o wolnym handlu. Przynosi znaczne korzyści, a wszystkie badania pokazują, że może przyczynić się do znaczącego wzrostu obrotów handlowych. Wielu posłów postanowiło skupić uwagę na zagrożeniach i ryzyku oraz stworzyć z tego problem, natomiast sądzę, że należy cofnąć się o jeden krok i skoncentrować się na powodach, dla których tych negocjacji chcemy.
Powód polega na tym, że potrafimy dostrzec nieprawdopodobny potencjał, który może się urzeczywistnić we wzroście gospodarczym, handlu i rozwoju. Przyjmujemy to wszyscy z zadowoleniem. Osobiście wiążę ogromne nadzieje z tą umową, ponieważ jest tak ambitna. Często mówimy, że wszystkie nasze umowy o wolnym handlu powinny być ambitne, a ona taka naprawdę jest. Omawiana umowa daje możliwość rozleglejszego wolnego handlu i większej swobody na granicach między Europą a Kanadą, niż panuje obecnie między Kanadą a Stanami Zjednoczonymi. Warto to podkreślić. Jeżeli uda się nam stworzyć nad Atlantykiem "pomost” wolnego handlu z Kanadą, będzie to osiągnięcie rangi historycznej.
Chciałbym w szczególności wypowiedzieć się na temat handlu usługami. Właśnie handel usługami został uznany przez kilka osób za problematyczny, podczas gdy jest to ewidentnie jeden z najbardziej strategicznych obszarów, jakie posiadamy, zwłaszcza gdy chodzi o usługi finansowe. Chciałbym, aby Komisja powiedziała coś na temat przebiegu negocjacji w tym zakresie, ponieważ wiem, że w przypadku tego obszaru pojawiły się pewne opory. Jak już powiedziałem, to ważny strategiczny obszar będący przedmiotem zainteresowania Europy.
I ostatnia sprawa - chciałbym prosić Komisję, aby nie pozwoliła na przeciąganie się tych prac. Musimy zadbać o to, by nie dopuścić do spowolnienia toczących się negocjacji. Postrzegam to jako największe zagrożenie, innymi słowy - konflikty dotyczące różnych pobocznych zagadnień odwracają uwagę od tematu głównego. To, co jest niezwykle ważne, to nawiązywanie wolnego handlu na coraz większą skalę. Gdy rozpoczynaliśmy omawiane negocjacje dotyczące wolnego handlu, każdy zainteresowany prezentował bardzo pozytywne stanowisko. Dlatego uważam, że należy zagwarantować zakończenie tego procesu dokładnie w takim samym duchu i że nie powinniśmy pozwolić na zbytnie przeciąganie się negocjacji.
Harlem Désir
(FR) Pani Przewodnicząca, Pani Komisarz, Panie i Panowie! Kompleksowa umowa gospodarczo-handlowa negocjowana z Kanadą utrwali nasze powiązania z dużym krajem, który łączą długotrwałe stosunki partnerskie z UE. Przyjmujemy to z zadowoleniem, lecz musimy śledzić wszelkie tego konsekwencje, a nie tylko korzyści, jakie umowa ta przyniesie pewnym sektorom gospodarczym, czy też niektórym dużym inwestorom międzynarodowym.
Umowa ta musi w szczególności zapewnić poszanowanie modeli społecznych i środowiskowych obu stron - państw członkowskich UE i Kanady - oraz ich zdolności do stanowienia prawa w dziedzinach newralgicznych dla naszych społeczeństw. Nie są to tylko detale czy punkty, które można pozostawić do rozpatrzenia w innym terminie.
Co się tyczy usług użyteczności publicznej, wybrany przez Komisję wariant z zastosowaniem wykazu negatywnego jest niebezpieczny. Jest on zbyt szeroki i źle zdefiniowany, a nie chcielibyśmy, by to oznaczało powstanie precedensu. Z ogólnego punktu widzenia również w rozdziale dotyczącym inwestycji musi być respektowane prawo obu stron do stanowienia prawa między innymi w takich dziedzinach, jak środowisko, ochrona zdrowia publicznego, prawa pracowników i konsumentów, polityka przemysłowa i różnorodność kulturowa. Apelujemy do Komisji, aby z zakresu tych umów wyłączyła takie sektory, jak kultura, edukacja i ochrona zdrowia publicznego. W tym względzie - i zgodnie z wypowiedziami innych posłów - w części dotyczącej własności intelektualnej nie powinno kwestionować się spraw związanych z wytwarzaniem leków generycznych.
Jeżeli chodzi o środowisko, żywimy obawy i apelujemy o inwestycje. Co do wpływu umowy na prowadzenie wierceń w poszukiwaniu piasku roponośnego, nie wolno dopuścić do tego, aby omawiana umowa spowodowała osłabienie prawodawstwa europejskiego w zakresie stosowania dyrektywy w sprawie jakości paliwa, ani nie może w żadnym razie w przyszłości ograniczać możliwości regulowania przez Kanadę kwestii związanych ze wspomnianymi wierceniami, w ramach kompetencji ekologicznych.
Wzywamy również Komisję - w każdym razie stawiamy takie pytanie - do monitorowania skutków umowy dla sektora gospodarki rybnej w takich rejonach, jak Saint-Pierre i Miquelon. Są to obszary Europy, które mogą zostać poważnie poszkodowane w wyniku całkowitej liberalizacji tego sektora.
Na koniec powtarzam za panem posłem Kazakiem, że rozdział dotyczący zrównoważonego rozwoju musi obejmować zobowiązania społeczne i środowiskowe, w szczególności odpowiedzialność społeczną i środowiskową leżącą po stronie wielkich przedsiębiorstw wielonarodowych.
Franz Obermayr
(DE) (Mówca kieruje do posła Fjellnera pytanie zgodnie z regułą niebieskiej kartki na mocy art. 149 ust. 8 Regulaminu)
Pan poseł Fjellner przedstawił wszystko w bardzo korzystnym świetle i powiedział, że nie powinniśmy pozwolić na przeciąganie się tego procesu w czasie. W tym kontekście stawiam następujące pytanie: w jaki sposób może formułować pozytywną opinię na temat sytuacji w Kanadzie, gdzie rokrocznie obszar o powierzchni odpowiadającej jednej ósmej powierzchni Austrii ulega zniszczeniu w związku z wydobyciem piasku roponośnego i znika w całości podstawa egzystencji mieszkających tam społeczności Pierwszych Narodów? Czy doprawdy postrzega on to w tak niezmiernie korzystnym świetle i czy do obowiązków Europy nie należy także postawienie stosownych warunków w tym zakresie?
Christofer Fjellner
(SV) Pani Przewodnicząca! Pragnę odpowiedzieć na pytanie zadane przez pana posła Obermayra. Nie uważam, abym w swoim wystąpieniu odniósł się w jakikolwiek sposób do kwestii piasku roponośnego, natomiast sądzę, że naiwnością byłoby wyobrażać sobie, że cała umowa o wolnym handlu z Kanadą powinna po prostu kręcić się wokół tej kwestii. Oznaczałoby to, że zatraciliśmy poczucie perspektywy. Rozumie się samo przez się, że w podobnych umowach o wolnym handlu powinniśmy określać klarowne wymogi środowiskowe. Robimy to we wszystkich naszych umowach o wolnym handlu, lecz nie możemy pozwolić, by cała umowa z Kanadą sprowadzała się do negocjacji na temat kwestii piasku roponośnego.
Chris Davies
Pani Przewodnicząca! Intencją Komisji jest ustalenie podstawowych standardów w zakresie wykorzystywania piasku roponośnego - pochodzącego nie tylko z Kanady, lecz z dowolnego źródła, na przykład z Wenezueli - w celu zmniejszenia obciążenia gazami cieplarnianymi związanymi z paliwami, zgodnie z wymogami dyrektywy w sprawie jakości paliwa.
Kanada prowadzi intensywne działania lobbingowe usiłując nas od tego powstrzymać. Spotkałem się z ministrem energetyki prowincji Alberta, który te działania prowadzi, podobnie - jestem tego pewien - jak robią to też inne osoby. Kanada prowadzi też lobbing w państwach członkowskich i istnieje niebezpieczeństwo, że wystąpi przeciw nam do Światowej Organizacji Handlu, jeżeli tego rodzaju umowa zostanie wprowadzona w życie.
Musimy powiedzieć Kanadzie, aby z tego zrezygnowała. Kanada zarabia dużo pieniędzy na wydobyciu piasku roponośnego, ale również przyjęła na siebie zobowiązania wynikające z protokołu z Kyoto w zakresie zmniejszania emisji CO2, a nie wypełniła tych zobowiązań ze względu na korzyści finansowe uzyskiwane z wydobycia piasku roponośnego. Nie chcemy wchodzić w spór z Kanadą, natomiast musimy obstawać przy tym, iż nie będziemy cofać się przed konfrontacją z niewygodną prawdą.
Frieda Brepoels
(NL) Pani Przewodnicząca, Pani Komisarz! Na tle trwających negocjacji z Kanadą ponownie pojawia się kwestia polowania na foki. Sama Pani do tego nawiązała. Kilka lat temu byłam sprawozdawczynią Komisji Ochrony Środowiska, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności, lecz nadal opowiadam się za zakazem obrotu produktami z fok. Dlatego stanowczo wzywam moje koleżanki i moich kolegów posłów, a także Komisję, by z tej sprawy nie spuszczali oka.
Jakieś dwa lata temu my - Parlament - zdecydowaną większością głosów zatwierdziliśmy zakaz handlu, pomimo ogromnego nacisku wywieranego przez Kanadę na Parlament i inne instytucje w celu złagodzenia przepisów. Dla nas czynnikiem decydującym był przede wszystkim głos milionów obywateli europejskich, którzy zaprezentowali swój sprzeciw wobec tej nieludzkiej rzezi.
Zakaz nie był nieskuteczny. W wyniku uchwalenia tego aktu prawnego, między innymi, omawiany rynek uległ dość znacznemu załamaniu, ponieważ liczba zabitych zwierząt zmniejszyła się z 217 tysięcy sztuk w roku 2008 do 38 tysięcy w roku bieżącym, podczas gdy cena futer spadła również ze 100 dolarów amerykańskich w roku 2006 do 15 dolarów w roku 2009. Kanada usiłuje teraz penetrować inne rynki, na przykład w Chinach, lecz tam również mają się pojawiać głosy wzywające do wprowadzenia zakazu handlu. Tak więc ubolewania godne jest również i to, że Kanada próbuje jeszcze zwalczać prawodawstwo europejskie za pośrednictwem WTO. Dlatego tak istotne jest, by Parlament ponownie wysłał Kanadzie zdecydowany sygnał w tej sprawie. Nie zrezygnujemy z tej części prawodawstwa, o którą tak długo zabiegaliśmy, zarówno w Unii, jak i poza nią. Mam nadzieję, że duża liczba koleżanek i kolegów posłów udzieli jutro poparcia poprawce, którą przedstawiłam wspólnie z kilkoma innymi posłami.
Helmut Scholz
(DE) Pani Przewodnicząca, Pani Komisarz! Negocjacje z Kanadą to negocjacje z krajem o silnej gospodarce i wysoko rozwiniętym systemie prawnym. Dlatego tym bardziej niezrozumiałe jest, że Komisja chce włączyć - o ile nie przemycić ukradkiem - umowę o inwestycjach do omawianej umowy, w celu udzielenia przedsiębiorstwom bezpośredniego prawa do podejmowania kroków prawnych przed specjalnym sądem arbitrażowym. Z jakich względów zwykły sąd nie może rozstrzygać kwestii odszkodowania w przypadkach wątpliwych?
Którym sądom - jako Komisja - w ogóle nie ufacie? Sądom kanadyjskim czy też sądom w Unii Europejskiej? Czy nie widzicie, że w tej części omawianej umowy, dyskryminowalibyście przedsiębiorstwa lokalne?
Jak już kilku posłów zauważyło, moja grupa również jest zdecydowanie przeciwna podejściu Komisji do stosowania tej umowy w celu wymuszania liberalizacji usług przy pomocy wykazu negatywnego. Jest to kompletne odwrócenie podejścia dotychczas stosowanego, w którym umawiający się partnerzy określają obszary, które zamierzają otworzyć w sposób aktywny. Chcemy zachować usługi użyteczności publicznej.
Chciałbym też prosić Komisję o przedstawienie wyjaśnień w sprawie odrzucenia kanadyjskich propozycji dotyczących polityki społecznej i polityki zatrudnienia, które powinny być postrzegane pozytywnie z punktu widzenia rozdziału dotyczącego zrównoważonego rozwoju. Parlament Europejski apeluje również o ochronę pracowników, o płatności za nadgodziny, o płace minimalne i o odrzucenie dumpingu socjalnego.
Jarosław Leszek Wałęsa
(PL) Pani Przewodnicząca! Potencjalne zyski tak dla Kanady, jak i dla Unii Europejskiej są oczywiste i poparte badaniami i pokrzepiającym wsparciem sektora prywatnego. Należy to chwalić i zachęcać do dalszego pogłębiania współpracy. Jednak będąc w Europie wrażliwi na aspekty ekologiczne, powinniśmy być twardzi i zasadniczo żądać od Kanady spełnienia naszych rygorystycznych standardów. Bardzo się cieszę, że pani komisarz wspomniała o tym w swoim wystąpieniu.
Nie powinniśmy jednak koncentrować się tylko na zrównoważonym rozwoju, powinniśmy również poruszać tematy wydobycia środków zagrażających życiu i zdrowiu, takich jak azbest, którego używanie i wydobycie jest w Europie zakazane. Dodatkowo należy zauważyć różnicę w regulacjach dotyczących organizmów genetycznie zmodyfikowanych. To jest temat szczególnie drażliwy w moim kraju, ale oczywiście cały rozdział dotyczący rolnictwa jest ważny dla obu stron. Dalej należałoby wspomnieć o zobowiązaniach dotyczących redukcji emisji CO2.
I ostatnia kwestia, ale równie ważna, to handel produktami pochodzącymi z fok. Tutaj też powinniśmy twardo nalegać na przestrzeganie naszych zakazów. Ale pamiętając o tych wszystkich ważnych sprawach, wierzę, że nasze związki ekonomiczne osiągną pełen potencjał, ponieważ jest to wspierane przez obie strony. Powinna do tego również zachęcać nasza izba.
Jörg Leichtfried
(DE) Pani Przewodnicząca, Panie i Panowie! W swoim wystąpieniu tak naprawdę zamierzałem zająć się kilkoma elementami. Teraz jednak tego nie uczynię, ponieważ chciałbym powiedzieć coś innego.
Po prostu Komisji nie rozumiem. Powinna być strażnikiem prawa europejskiego, łącznie z uchwalonymi przez nas przepisami, ale w spawie umowy handlowej z Kanadą mówi oto, że ważne jest, aby niektórzy ludzie zarobili dużo pieniędzy, natomiast nie jest ważne, by prawo europejskie pozostało prawem. Nie rozumiem, jak Komisja może mówić, że w związku z tymi sprawami nie musimy omawiać zakazu importu produktów z fok. Mówi się tutaj o partnerach, a partnerzy mają wzajemny szacunek dla wartości cenionych przez drugą stronę, dla jej opinii i interesów, natomiast nie występują przeciw swojemu partnerowi do sądu WTO właśnie z powodu cenionych przez niego wartości. W mojej ocenie nie na tym polegają relacje partnerów handlowych. Oczywiste jest, że w przypadku, gdy brak jest wzajemnego szacunku i gdy jedna strona nie podziela poglądów drugiej, nie będą one w stanie dobrze współpracować w dziedzinie handlu. Jeżeli przed zawarciem tego rodzaju umowy Kanada nie wstrzyma działań przeciw zakazowi importu produktów z fok, wówczas moim zdaniem nie powinniśmy wyrażać zgody na tę umowę handlową. Tak jak powiedziałem, dobrzy partnerzy nie występują przeciw sobie do sądów WTO z powodu swoich przekonań. Prawdziwi partnerzy ze sobą współpracują.
Elie Hoarau
(FR) Pani Przewodnicząca! W czasie negocjacji w sprawie umów Organizacji Rybołówstwa Północno-Zachodniego Atlantyku (NAFO), w szczególności z Kanadą, szef delegacji unijnej obiecał przekazać francuską kwotę połowową dla dorsza na rzecz rybaków z Saint-Pierre i Miquelon. Obietnicy tej nie dotrzymano i tak rybacy, jak gospodarka Saint-Pierre i Miquelon, dzisiaj ponoszą tego konsekwencje.
Nie wolno w negocjacjach, które obecnie się toczą w sprawie umowy gospodarczo-handlowej UE-Kanada, poświęcać tego, co jeszcze pozostało z gospodarki archipelagu Saint-Pierre i Miquelon - i to po raz kolejny. Właśnie z tego względu przedłożyłem poprawkę dotyczącą tego tematu.
Apeluję do Komisji o zapewnienie - podczas całego okresu negocjacji - ochrony strategicznych interesów handlowych Saint-Pierre i Miquelon. Pani Komisarz! Czy może nas Pani o tym zapewnić?
Gianluca Susta
(IT) Pani Przewodnicząca! Czuję się w obowiązku zauważyć, że u części posłów w tym Parlamencie przeważa nadal poczucie lęku o interesy europejskie i przekonanie o potrzebie ich ochrony: innymi słowy, posłowie ci zajmują pozycję obronną.
Jeżeli o mnie chodzi, uważam, że umowa z krajem, z którym łączy nas długotrwała więź przyjaźni jest istotna o tyle, o ile zawierana jest na prawidłowej podstawie, czyli zgodnie z zasadą prawdziwej wzajemności i o ile jest to umowa wyważona i ambitna. Nie powinna ograniczać się do wyeliminowania barier taryfowych czy pozataryfowych, lecz powinna stwarzać sposobność do dokonania przełomu pod względem znoszenia różnic w dziedzinie polityki ochrony środowiska i zdrowotnej, a odnoszę się tutaj w szczególności do sektora rolnego, ochrony gatunków zwierząt zagrożonych wyginięciem i do konkretnej gospodarczej działalności wydobywczej, która ma poważne konsekwencje dla środowiska, na przykład wydobywanie azbestu i prowadzenie wierceń w celu wydobycia piasku roponośnego, a także mam na myśli ograniczanie najbiedniejszym krajom dostępu do leków.
Musimy jednak prezentować myślenie pozytywne, a nie defensywne, jakie okazywaliśmy w negocjacjach z Japonią.
Dlatego chciałbym podkreślić potrzebę uzyskania większego stopnia wzajemności w takich kwestiach, jak ochrona własności intelektualnej, włącznie z ochroną znaków towarowych, oznaczeń geograficznych oraz rozwiązania polityczne na rzecz wzajemnego propagowania inwestycji dwustronnych ukierunkowanych na innowacje i technologię, z uwzględnieniem stanowisk już przyjętych w tych dziedzinach przez Parlament Europejski.
Pani Przewodnicząca! Uważam, że liczne umowy dwustronne pomiędzy Kanadą a państwami członkowskimi to najlepsza podstawa, by na niej budować solidną umowę o wolnym handlu na arenie handlowej, dzięki przyjaźni, której już doświadczamy w ONZ, w ramach grupy G-8, NATO oraz w Międzynarodowych Siłach Wsparcia Bezpieczeństwa w Afganistanie - przyjaźni opartej na ideałach demokracji i wolności, które cechują i Kanadę, i Unię Europejską.
Kriton Arsenis
(EL) Pani Przewodnicząca! Także i ja pragnę podnieść kwestię piasku roponośnego; jest to kwestia ważna, ponieważ właśnie z tego powodu podobna umowa, którą już mamy z Kanadą - umowa międzynarodowa o zobowiązaniach wynikających z protokołu z Kyoto - nie jest przestrzegana. Ufamy, że Kanada zajmie odmienne stanowisko w umowie, której dotyczy dzisiejsza debata.
W każdym razie Kanada walczy o zabezpieczenie wolnego handlu i o wprowadzenie w oparciu o tę umowę zliberalizowanego systemu inwestycji dotyczących ropy pozyskiwanej z piasku roponośnego. Ocena wpływu na środowisko, przygotowana w związku z omawianą umową i przez nas opłacona, nie obejmuje oceny wpływu, jaki liberalizacja będzie miała na sprawę piasku roponośnego. Innymi słowy, mamy umowę handlową, która odnosi się do konkretnych środków dotyczących handlu ropą pozyskiwaną z piasku roponośnego, a w odniesieniu do tej umowy mamy ocenę jej wpływu, która nie uwzględnia oceny wpływu tej konkretnej działalności.
Powoduje to duże trudności przy zatwierdzaniu przez Parlament jakiejkolwiek umowy, która ostatecznie wygasa. Dzieje się tak dlatego, że mówimy o lasach borealnych, o jednej czwartej światowych lasów dziewiczych, a omawiana działalność wydobywcza stanowić będzie zagrożenie i dla tych lasów i dla lokalnej różnorodności biologicznej i dla Pierwszych Narodów.
Elena Băsescu
(RO) Pani Przewodnicząca! Sądzę, że obecnie stosunki handlowe UE-Kanada znalazły się na rozdrożu. Podpisanie umowy gospodarczej jest nadal przedmiotem negocjacji, a priorytety obydwu stron muszą znaleźć się w dokumencie końcowym.
W związku z tym muszę wskazać różnice w normach sanitarnych. Osiągnięcie porozumienia umożliwiłoby uniknięcie niekorzystnego wpływu na europejski sektor rolny. Ponadto w umowie należy wziąć też pod uwagę wyniki reformy wspólnej polityki rolnej. Istotne są wyjaśnienia odnośnie do rozdziału dotyczącego zrównoważonego rozwoju. Unia Europejska ustanowiła swoje normy środowiskowe zgodnie z wymogami państw członkowskich. Sprawdzenie ich zgodności z normami zaproponowanymi przez Kanadę ma zasadnicze znaczenie z punktu widzenia efektywności umowy w jej ostatecznej wersji. Sądzę, że należy również zwrócić baczną uwagę na wpływ kwestii wierceń i poszukiwań ropy na negocjacje. Z tego względu Komisja musi wyjaśnić, gdzie w tym dokumencie uwzględniona jest dyrektywa w sprawie jakości paliwa.
Seán Kelly
Pani Przewodnicząca! W porównaniu z ostatnią dyskusją, która praktycznie była jednomyślna, debata dzisiejsza stanowi jej dokładne przeciwieństwo. Wiele osób wyraża duże zaniepokojenie proponowaną umową o wolnym handlu. Obecnie umowy o wolnym handlu, umowy dwustronne, to norma i sądzę, że między nami i Kanadą istnieje dużo więcej podobieństw niż różnic. To państwo demokratyczne. Przestrzega praw człowieka. Posługuje się językami europejskimi - głównie angielskim i francuskim - oraz jest gotowe przyjmować wielu przybyszów, w tym też z mojego kraju, którzy nie mogą znaleźć pracy w Irlandii.
Istnieją problemy, które w dużej mierze związane są z fokami i piaskiem roponośnym. Oczywiście problemy te są ważne, lecz sądzę, że w ostatecznym rozrachunku Kanadyjczycy obaliliby niektóre z wymienionych tutaj poglądów - sądzę tak, ponieważ jestem członkiem delegacji UE-Kanada, gdzie omawiamy te sprawy i oni mieliby inne spojrzenie - toteż istotne jest, aby nadal z nimi te kwestie omawiać i negocjować. Natomiast punktem odniesienia jest uzyskanie w tym momencie przez obie gospodarki korzyści rzędu 20 miliardów euro - a nikt inny poza panią komisarz się do tego nie odniósł - jeżeli zdołamy wypracować umowę o wspólnym handlu. Warto spróbować.
(GA) Dziękuję, Pani Przewodnicząca!
Paul Rübig
(DE) Pani Przewodnicząca! Chciałbym pogratulować Komisji tak intensywnego prowadzenia omawianych negocjacji. W końcu chodzi o stosunki handlowe i uważam, że oczywiście kwestie środowiskowe i społeczne również muszą zostać uregulowane w oddzielnych umowach. Dobrym tego przykładem jest protokół z Kyoto, który miał na celu poprawę standardów na szczeblu międzynarodowym. Dlatego w czasie omawianych negocjacji musimy wyraźnie o tym mówić.
Musimy również przyznać, że decyzję w sprawie sposobu wytwarzania energii i w sprawie ostatecznie uwzględnionego wpływu na środowisko w ich kraju powinny podjąć Kanadyjczycy i demokracja kanadyjska, podobnie jak polityka energetyczna i wytwarzanie energii leży w gestii państw członkowskich w Europie. Powinniśmy starać się zagwarantować, że w tym zakresie powstanie program badawczy, który umożliwi wykorzystywanie tych zasobów w sposób w miarę możności przyjazny dla środowiska i zrównoważony. Pani Komisarz Geoghegan-Quinn! Być może mogłaby Pani dać tutaj jakiś impuls, aby program badawczy związany z piaskiem roponośnym pojawił się wraz z omawianą umową.
Zuzana Roithová
(CS) Pani Przewodnicząca, Pani Komisarz! W całej rozciągłości popieram zastrzeżenia wyrażone przez moich kolegów z Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów. Pytanie, czy można je rozstrzygnąć w omawianej umowie, czy też - jak powiedział pan poseł Paul Rübig - konieczne są inne umowy. W tym względzie chciałabym jednak zwrócić uwagę na poważny problem, jakim jest ratyfikacja omawianej umowy. Na przykład parlament czeski już zablokował ratyfikację umowy o transporcie, z uwagi na trwający spór z Kanadą dotyczący zniesienia obowiązku wizowego dla obywateli czeskich. Jest to wyjątkowo poważna sprawa i istnieje niebezpieczeństwo, że dojdzie do blokowania ratyfikacji umowy do czasu uzyskania przez Komisję możliwości rozwiązania tego problemu. Proszę o potraktowanie poważnie tego problemu.
Silvia-Adriana Ţicău
(RO) Pani Przewodnicząca! Aktualnie Kanada to jedenasty co do wielkości partner handlowy Unii Europejskiej, przy czym w roku 2010 stosunki handlowe między Unią Europejską a Kanadą stanowiły 1,6 % handlu zewnętrznego UE ogółem.
W 2010 roku 26 % przywozu z Kanady do Unii Europejskiej oraz 37 % wywozu z Unii Europejskiej do Kanady stanowił obrót maszynami i sprzętem transportowym. Chciałabym wiedzieć, jaki wpływ omawiana umowa ma na strategię polityki przemysłowej Unii Europejskiej i na jej strategię w zakresie surowców i metali ziem rzadkich. Pani Komisarz! Skoro wspomniano tutaj o deregulacji w dziedzinie usług, chciałabym Panią zapytać, jaki będzie związek pomiędzy tą umową a umową o bezpieczeństwie lotnictwa cywilnego i umową o transporcie lotniczym zawartymi przez Unię Europejską i Kanadę. Celem obu wymienionych umów jest spowodowanie, aby rynek europejski i rynek kanadyjski stały się w tej dziedzinie konkurencyjne, ponieważ mają one bardzo duże znaczenie dla sektora transportu lotniczego. Dlatego chciałabym zapytać, jaki wpływ będzie miała umowa o handlu na inne umowy już podpisane między Unią Europejską a Kanadą.
George Sabin Cutaş
(RO) Pani Przewodnicząca! Ja również chciałbym wyraźnie zaznaczyć, jak ważne jest zakończenie negocjacji w sprawie umowy gospodarczo-handlowej Unia Europejska-Kanada i tym samym zacieśnienie stosunków handlowych i gospodarczych, które już są rozległe, oraz uzyskanie korzystnych efektów. Podczas negocjacji europejski organ wykonawczy musi jednak dążyć do zawarcia ambitnej umowy handlowej, która sprzyjać będzie uczciwej wymianie handlowej i obejmie prawnie wiążące zapisy dotyczące ochrony socjalnej i ochrony środowiska.
W żadnym razie umowa ta nie powinna zagrażać możliwości dokonania przez Unię przeglądu dyrektywy w sprawie jakości paliwa ani też możliwości odmowy przywozu ropy pozyskanej z piasku roponośnego, którego wydobycie generuje większe emisje dwutlenku węgla niż tradycyjna metoda wydobywania ropy, a tym samym pociąga za sobą poważne szkodliwe skutki dla środowiska. Nie zgadzając się na wykorzystanie tego rodzaju ropy, Unia Europejska zachowałaby swoją wiarygodność w kwestii troski o ochronę środowiska i o spełnianie warunków protokołu z Kyoto.
Ioan Enciu
(RO) Pani Przewodnicząca! Kompleksowa umowa gospodarczo-handlowa to bardzo ważny krok w kierunku obiecującej przyszłości, zarówno dla Unii Europejskiej, jak i dla Kanady. Popieram ten projekt i cieszę się z dotychczas osiągniętych postępów. Sądzę, że jesteśmy na dobrej drodze do zakończenia negocjacji w roku bieżącym. Pragnę jednak zaznaczyć, że pośród kilku pozycji będących przedmiotem rozmów są dwie kwestie, które wymagają rozstrzygnięcia, by uniknąć powstania problemów w momencie ratyfikacji umowy przez część państw członkowskich w przypadku, gdy kwestie te pozostaną nierozstrzygnięte. Chodzi o uzyskiwanie ropy z łupku bitumicznego, co może stwarzać zagrożenie dla środowiska i dla społeczności lokalnych w danym regionie, a także - o brak wzajemności w przypadku bezwzględnego obowiązku wizowego dla obywateli bułgarskich, rumuńskich i czeskich.
João Ferreira
(PT) Pani Przewodnicząca! To jeszcze jeden element budowli, jaką jest polityka handlowa Unii Europejskiej - budowli, która codziennie rośnie, przynosząc konsekwencje mające głęboki, aczkolwiek różny wpływ na poszczególne państwa członkowskie. Umowy, które stanowią konkretny wyraz tej polityki, w gruncie rzeczy bazują na zasadzie wolnego handlu, której cele i skutki zawarte są w przywoływanym sformułowaniu: "interesy ofensywne”, tak jak gdyby była mowa o wojnie. Są to umowy, którym brak jest demokratycznej zasadności i to w coraz większym stopniu, ponieważ prawie zawsze negocjuje się je w najgłębszej tajemnicy, za plecami społeczeństwa, z zamiarem ukrycia ich skutków gospodarczych, społecznych i środowiskowych, z pominięciem rzeczowej debaty i wyjaśniania poszczególnych spraw. Po raz kolejny się to powtarza.
W momencie, gdy mówi się, że negocjacje osiągnęły etap dalece zaawansowany i że ich zakończenie przewidywane jest w roku 2011, wpływ omawianej umowy na sektory i kraje musi być jeszcze przedmiotem szczegółowej debaty. Treść umowy nie jest niczym nowym: otwarcie rynków i liberalizacja usług, łącznie z coraz bardziej skomercjalizowanymi usługami użyteczności publicznej będącymi na łasce przedsiębiorstw wielonarodowych, co utrudni państwom członkowskim wykonywanie ich funkcji społecznej w tych dziedzinach. Również skutki są dobrze znane: zdominowanie rynków przez nieliczne podmioty, wpływ na słabsze systemy produkcji i coraz więcej pretekstów do ataku na prawa oraz na warunki pracy i życia.
Jaroslav Paška
(SK) Pani Przewodnicząca! Unia Europejska podejmuje negocjacje w sprawie umów gospodarczo-handlowych ze wszystkimi wpływowymi krajami, w granicach swoich kompetencji.
Pomimo że Kanada ma mocną pozycję w handlu międzynarodowym i należy do najdłuższych stażem partnerów handlowych Unii Europejskiej, musimy postępować bardzo ostrożnie i konstruktywnie w trakcie finalizacji kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej między Unią Europejską a Kanadą. Nasze rozbieżne stanowiska w takich obszarach, jak polityka antynarkotykowa, polityka rybołówstwa oraz wytwarzanie ropy z piasku roponośnego muszą być określone w omawianej umowie w taki sposób, aby reprezentować politykę Unii Europejskiej, przy jednoczesnym poszanowaniu opinii naszego partnera handlowego. U podstaw zrównoważonego handlu i stosunków gospodarczych leży zasada wzajemności. Kompleksowa umowa gospodarczo-handlowa w żaden sposób nie powinna jednak osłabiać ustalonych i przyjętych przez Europę parametrów certyfikacji. Chciałbym wierzyć, że w miarę zbliżania się do mety, Komisja Europejska będzie umiała sprostać wyzwaniu, jakim jest znalezienie właściwego rozwiązania problemów, które pozostały.
Franz Obermayr
(DE) Pani Przewodnicząca! Kanada jest - chciałbym powiedzieć to na samym wstępie - wspaniałym krajem. Wspaniali ludzie, wspaniałe osiągnięcia - ważny partner dla UE. Dobry partner to jednak taki partner, któremu można zadawać pytania. Wiele koleżanek i wielu kolegów posłów myli się, zwyczajnie redukując dzisiaj tę sprawę do kwestii piasku i fok. Piasek roponośny to zaledwie jeden przykład niewiarygodnego niszczenia środowiska. Każdy, kto był w Kanadzie wie, że dokonuje się tam niszczenia środowiska na skalę obserwowaną w Brazylii.
Niszczenie środowiska ma również wpływ na ludność autochtoniczną, czyli Pierwsze Narody. Ich środowisko ulega zniszczeniu. Każdy, kto ma chociaż trochę wiedzy na temat Kanady, kto odwiedził prowincję Kolumbia Brytyjska i kto wie, w jaki sposób korporacje międzynarodowe wykorzystują tu swoje wpływy, by zmusić ludność autochtoniczną do rezygnacji z odziedziczonych po przodkach ziem i do wyrażenia zgody na to, aby te tereny zostały wykupione - nie może tak po prostu tego faktu lekceważyć.
Mówimy wiele o czystości języka i o ochronie mniejszości w krajach sąsiadujących z UE. Powinniśmy jednak również mówić o ochronie tych mniejszości, do których zalicza się autochtoniczna ludność Kanady.
Máire Geoghegan-Quinn
Pani Przewodnicząca, Szanowni Państwo! Po pierwsze pragnę podziękować wszystkim Posłom, którzy wzięli udział w dzisiejszej debacie, a Panu Posłowi Vitalowi Moreirze za skierowanie pytania na forum Parlamentu.
komisarzKomisja dokładnie zapoznała się z treścią pytania i mam nadzieję, że w udzielonej odpowiedzi ujęte będą podstawowe tematy budzące Państwa obawy.
Jak Państwu wiadomo, w negocjacjach następuje odpowiedni postęp. Komisja chce zapewnić wyważoną, ambitną umowę na wysokim poziomie i pragnie być równie ambitna w kwestii zrównoważonego rozwoju. Kanada to wysoko rozwinięty, podobnie myślący partner o powiązaniach strategicznych daleko wykraczających poza sferę obrotów handlowych i inwestycji. Unia Europejska i Kanada mają wspólne, ambitne cele podczas negocjacji, które mogą się urzeczywistnić z korzyścią dla obu stron, tworząc potencjał w zakresie nowych możliwości.
Pragnę w szczególności podkreślić dwie rzeczy. Co do kwestii piasku roponośnego i Państwa obaw związanych z negocjacjami, stwierdzić należy, że aby dyrektywa w sprawie jakości paliwa weszła w zakres postanowień kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej dotyczących współpracy regulacyjnej, obie strony musiałyby się na to zgodzić. Zawarte w tej umowie postanowienia dotyczące współpracy regulacyjnej nie nakładałyby obowiązku prowadzenia tego rodzaju dyskusji. Ponadto Komisja nie proponuje przyjmowania żadnego zobowiązania, które ograniczałoby swobodę stanowienia prawa przez UE, niezależnie od tego czy dotyczy kwestii środowiskowych, jak jakość paliwa, czy też innego zasadniczego celu polityki.
Jak wspomniałam na wstępie, omawiana umowa jest wysoce korzystna dla naszych obu gospodarek i to nie tylko w wymiarze materialnym. W obu krajach powstaną nowe możliwości dla działalności gospodarczej i dla sektora wytwórczego dzięki wyeliminowaniu w zasadzie wszystkich taryf przywozowych i zwiększonemu dostępowi usług i inwestorów do rynku. Konsumenci zyskają dzięki możliwości bardziej przystępnych zakupów i lepszemu dostępowi do usług wysokiej jakości. Jednocześnie zwiększone przepływy bezpośrednich inwestycji zagranicznych działałyby jak katalizator tworzenia miejsc pracy i wzrostu płac.
Kompleksowa umowa gospodarczo-handlowa obejmie również bariery prawne, na przykład ograniczenia sanitarne i fitosanitarne, procedury celne i przepisy dotyczące konkurencji. Europejskie prawa własności intelektualnej uzyskają większą ochronę. Wzajemny dostęp stron do rynków zamówień publicznych oznaczałby nie tylko oszczędności dla budżetów publicznych, ale także zapewni ogromne możliwości biznesowe.
Z tego względu Komisja jest przekonana, że będzie to korzystna i wyważona umowa. Nasza dzisiejsza wieczorna debata umożliwia właśnie przedstawienie ważnych wyjaśnień. W tej sytuacji Komisja dokładnie się przysłuchuje, jest zadowolona z rezolucji, którą Parlament ma przyjąć w sprawie stosunków handlowych UE-Kanada i jest wdzięczna za ogólne poparcie Parlamentu.
Mój kolega, komisarz De Gucht, oczywiście będzie Państwa informował na bieżąco o dalszym przebiegu procesu negocjacji przedmiotowej umowy.
Przewodnicząca
Otrzymałam wniosek w sprawie rezolucji przedstawionej zgodnie z art. 115 ust. 5 Regulaminu.
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się w środę o godz. 12.00.
Oświadczenia na piśmie (art. 149)
Elisabeth Köstinger
Od wielu lat Unię Europejską i Kanadę łączą dobre i trwałe stosunki handlowe. Kanada jest nawet jednym z najdłuższych stażem partnerów handlowych UE. W połowie lat 70. XX wieku UE podpisała pierwszą umowę gospodarczo-handlową z Kanadą. Później przyszły kolejne umowy w sektorze hodowlanym oraz umowy dotyczące win i napojów spirytusowych. Kompleksowa umowa gospodarczo-handlowa UE-Kanada mogłaby być bardzo korzystna dla obu partnerów handlowych. Jest jeszcze jednak kilka spraw wymagających rozważenia i omówienia. Rzecz jasna, że celem tej umowy musi być uczciwa konkurencja. Można to osiągnąć wyłącznie w przypadku usunięcia przeszkód nie tylko taryfowych, lecz także pozataryfowych i technicznych utrudniających wymianę handlową. Trzeba koniecznie przestrzegać zasady wzajemności, ponieważ jest to jedyny sposób na osiągnięcie wyważonego wyniku tych negocjacji. Dotyczy to także elementów specyficznych dla danego kraju lub kultury każdego z partnerów. Dyskusje na temat problematycznych zagadnień, takich jak pozyskiwanie ropy z piasku roponośnego oraz wynikające z tego konsekwencje dla środowiska, normy MOP i identyfikowalność produktów spożywczych, także muszą dalej się toczyć na równych zasadach w celu osiągnięcia porozumienia. Osobiście interesuję się zwłaszcza negocjacjami w sektorze mleczarskim oraz w sprawie dostępu do rynku kanadyjskiego, a także oznakowaniem pochodzenia kanadyjskiego bydła rzeźnego. Czy Komisja może udzielić więcej informacji na te tematy? Jakiego wyniku możemy się spodziewać w tym zakresie?
Maurice Ponga
Cieszę się, że Parlament przedstawia swoje poglądy na temat aktualnych negocjacji handlowych UE-Kanada i określa swoje priorytety w tym zakresie. Bez wątpienia Kanada jest partnerem handlowym UE, natomiast koniecznie musimy w Parlamencie przekazywać obawy naszych obywateli mieszkających zarówno na terytorium Europy, jak i w regionach tworzących część rodziny europejskiej, mianowicie musimy mówić o ochronie i obronie interesów tej rodziny. Przez określenie "rodzina europejska” rozumiem kraje i terytoria zamorskie, które - pomimo że nie są terytoriami ściśle europejskimi - utrzymują szczególne relacje z Unią Europejską, zwłaszcza z państwami członkowskimi, do których przynależą. W przypadku toczących się aktualnie negocjacji szczególnie poszkodowany jest archipelag Saint-Pierre i Miquelon, leżący w pobliżu Kanady. Dlatego apeluję do Komisji, aby podczas negocjacji broniła interesów tego kraju i terytorium zamorskiego położonego na północy Oceanu Atlantyckiego.
Tokia Saïfi
Kanada to jeden z najdłuższych stażem partnerów handlowych Europy. Tak więc oczywiste jest, że relacje te powinny być sformalizowane w postaci kompleksowej umowy handlowej. Zastanawiam się jednak nad treścią kilku negocjowanych rozdziałów.
Po pierwsze, w UE i Kanadzie obowiązują różne systemy reguł pochodzenia. Skoro Kanada jest stroną Północnoamerykańskiego Układu Wolnego Handlu (NAFTA), Komisja musi starać się znaleźć zadowalające rozwiązanie zarówno w kwestii produktów przemysłowych, jak i rolnych czy produktów rybołówstwa, aby Kanada nie stała się swoistą "furtką”, przez którą towary pochodzące z innych krajów NAFTA trafiałyby do Europy.
Komisja będzie również musiała wynegocjować rozwiązanie, które będzie można stosować w odniesieniu do dwóch różnych systemów oznaczeń geograficznych: w Kanadzie termin "oznaczenie geograficzne” ma tylko znaczenie opisowe, natomiast w Europie jest to rzeczywisty znak handlowy. Jeżeli europejskie oznaczenia geograficzne mają naprawdę być chronione, władze kanadyjskie będą musiały uznać to pojęcie europejskie.
I na koniec sprawa rozdziału dotyczącego zamówień publicznych na roboty budowlane - w tym zakresie Kanada musi przyznać UE taki sam dostęp, jakiego udzieliła Stanom Zjednoczonym w ramach odpowiedniej umowy handlowej; innymi słowy, przedsiębiorstwa europejskie muszą mieć możliwość składania ofert przetargowych w prowincjach, regionach i niektórych gminach.
