Nazewnictwo włókien tekstylnych i etykietowanie wyrobów włókienniczych (debata) 
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku dziennego jest sprawozdanie sporządzone przez pana posła Toine Mandersa, w imieniu Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów, w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie nazewnictwa włókien tekstylnych i etykietowania wyrobów włókienniczych - C6-0048/2009 -.
Toine Manders
Na wstępie chciałbym podziękować wszystkim za naszą niezwykle konstruktywną współpracę. Mam nadzieję, że po jutrzejszym głosowaniu nadal będziemy mogli działać w taki sposób, ponieważ Parlament zwraca się nieomal jednym głosem do Komisji i Rady; jego ostatecznym celem jest dojście do porozumienia korzystnego dla europejskich konsumentów, dla obywateli Europy.
Moim zdaniem wniosek Komisji, polegający na określeniu ram etykietowania wyrobów włókienniczych w formie rozporządzenia, jest lepszy niż włączenie tej kwestii w zakres istniejących dyrektyw. W tym kontekście odnoszę się do sprawozdania pana posła Montiego, w którym stwierdza się, że problemy w Europie wynikają przede wszystkim z transpozycji dyrektyw, co prowadzi następnie do 12 czy 27 różnych wersji. Zawsze byłem zwolennikiem rozporządzeń i mam nadzieję, że w przyszłości Komisja opracuje dalsze wnioski dotyczące rozporządzeń.
Celem niniejszego rozporządzenia jest umożliwienie szybszego wprowadzenia do obrotu nowych włókien tekstylnych. Zyskało to również poparcie Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów, ponieważ dążymy do możliwie jak największej optymalizacji rynku wewnętrznego.
Jest również inny cel, do którego dążyliśmy, dotyczący kwestii cieszącej się zainteresowaniem europejskiego społeczeństwa. W przedmiotowym sprawozdaniu staraliśmy się uprościć etykietowanie odzieży, będącej również wyrobem włókienniczym, na przykład poprzez wprowadzenie standardów europejskich. Obecnie wiemy, że nie jest to takie łatwe, zatem zwróciliśmy się o sporządzenie analizy, oceny wpływu, aby sprawdzić, czy mniej może również oznaczać więcej - mam na myśli mniej informacji dla konsumentów. W razie konieczności konsumenci mogą znaleźć dodatkowe informacje na stronie internetowej lub z innego źródła.
Etykiety po prostu muszą być krótsze, aby producenci mogli wejść na rynek wewnętrzny bez konieczności doszywania całej płachty do sztuki odzieży, co jest mylące dla konsumenta; na przykładzie etykiet żywności mogliśmy się już przekonać, do czego to może doprowadzić. Właśnie tego chcemy uniknąć.
Przedstawiliśmy szereg propozycji, zwracając się do Komisji o zgodę na przytwierdzanie do wyrobów włókienniczych łatwiejszych etykiet. To prawda, że konsumenci mają prawo do pewnych podstawowych informacji, na przykład: "co kupuję?”, "z czego jest to zrobione?” oraz "skąd to pochodzi?”. Uważamy, że konsumenci mają prawo otrzymać taką informację przy zakupie i nie powinna być ona ukryta. Dlatego po raz kolejny wkraczamy tu w obszar nieuczciwych praktyk handlowych. W tej dziedzinie monitorowanie i egzekucja są bardzo trudne i właśnie dlatego przedstawiliśmy propozycję w tym zakresie.
Dlatego mówimy o zapewnieniu bardzo prostej informacji, a jeżeli konsumenci chcą wiedzieć więcej, to mogą uzyskać informację na żądanie; jeżeli okaże się, że to się sprawdza, Komisja dokona wyboru najlepszego sposobu, który będzie korzystny dla konsumenta.
Przedstawiliśmy szereg propozycji. Jeżeli zabawka w ponad 85 % składa się z wyrobów tekstylnych, to uważamy, że musi spełniać te wymogi. Niektórzy twierdzą, że to dobrze, ale przecież mamy już dyrektywę w sprawie bezpieczeństwa zabawek. Niemniej jednak ten dokument dotyczy bezpośrednio bezpieczeństwa, a nie informowania konsumentów o tym, z czego jest zrobiony dany produkt, co - jak mi się wydaje - konsumenci chcą wiedzieć.
Idąc dalej, mamy na przykład poprawkę wyrażającą następującą koncepcję: konsumenci mają prawo wiedzieć, czy produkt jest zrobiony z materiałów pochodzenia zwierzęcego i nie powinni być zmuszeni do tego, by szukać dalej; producent musi wskazać, czy produkt zawiera jakiekolwiek składniki pochodzenia zwierzęcego. Nie mówimy o włóknach, lecz o innych materiałach, na przykład kawałkach futra.
Wreszcie mamy sławną kwestię "wyprodukowano w”, w sprawie której Komisja przedstawiła propozycję już w 2005 roku. Faktycznie skopiowaliśmy te sformułowania co do słowa i mamy nadzieję, że przy poparciu Komisji i Parlamentu Rada zmieni swoje stanowisko i spojrzy na nie przychylnym okiem. Dlatego wzywam Radę do uzgodnienia z Komisją i Parlamentem kompromisu, który spowoduje ulepszenie przedmiotowego rozporządzenia w interesie konsumentów i lepszej informacji.
Antonio Tajani
Panie przewodniczący! Zanim zabiorę głos, chciałbym przyłączyć się do kondolencji wyrażanych przez tę Izbę z powodu śmierci dwóch żołnierzy europejskich, zabitych dziś rano w Afganistanie w ataku terrorystycznym.
Panie i panowie! Komisja zainicjowała zmianę standardów dotyczących nazewnictwa włókien tekstylnych w ramach kampanii "Lepszego prawodawstwa”. Głównym celem przedmiotowego wniosku jest ulepszenie istniejących ram prawnych oraz uproszczenie procedury zatwierdzania nowych nazw włókien tekstylnych. Dlatego celem wniosku jest wspieranie innowacji w sektorze włókienniczym.
Celem nowego rozporządzenia jest zatem danie producentom, użytkownikom i konsumentom szybszego dostępu do innowacyjnych produktów zawierających nowe włókna; ten temat jest bliski sercu konsumentów europejskich, przedsiębiorstw tego sektora - w tym przedsiębiorstw włókienniczych i odzieżowych - jak również władz krajowych.
Na wstępie chciałbym podziękować Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów za zatwierdzenie sprawozdania w dniu 8 kwietnia. Chciałbym w szczególności podziękować sprawozdawcy, panu posłowi Mandersowi, oraz kontrsprawozdawcom za ich pogłębioną i dokładną pracę nad tym wnioskiem, który wzbudził tak ożywioną i konstruktywną debatę w sprawie etykietowania nowych wyrobów włókienniczych. Ponieważ mamy do czynienia z propozycją uproszczenia przepisów, Komisja odeszła od postanowień przyjętych w pierwotnym tekście dyrektywy, który teraz musi być zastąpiony omawianym rozporządzeniem.
To powiedziawszy, chciałbym podkreślić że Komisja zgadza się ze znaczną większością poprawek proponowanych w sprawozdaniu przyjętym przez Komisję Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów. Wiemy, że niektóre poprawki, zwłaszcza te które stanowią propozycję rozszerzenia zakresu rozporządzenia, zostaną przedyskutowane na forum Rady. Uczynimy wszystko, co w naszej mocy, aby ułatwić debatę między instytucjami i będziemy ciężko pracować na rzecz osiągnięcia akceptowalnych kompromisów.
Jedna z tych poprawek dotyczy oznaczeń pochodzenia, etykiety "wyprodukowano w”, która nie znalazła się w pierwotnej propozycji Komisji; Parlament zawsze aktywnie poświęcał wiele uwagi tej sprawie, która ma tak duże znaczenie dla konsumentów.
Zaproponowana w tej sprawie poprawka odnosi się do wniosku przedłożonego przez Komisję w 2005 roku, dotyczącego oznaczeń pochodzenia wielu istotnych kategorii produktów, w tym wyrobów włókienniczych. Poprę te poprawki, jak już to podkreślałem w trakcie spotkania z Komisją Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów. Przyjmę takie samo podejście do poprawki dotyczącej oznaczania składników pochodzenia zwierzęcego innych niż włókna tekstylne.
Chciałbym również zgłosić pewne spostrzeżenia dotyczące innych poprawek. W odniesieniu do poprawki 19, we wniosku Komisji znalazło się już stwierdzenie, że tradycyjni krawcy są zwolnieni z etykietowania. Jednakże rozszerzenie tego odstępstwa na wszystkie wyroby włókiennicze oferowane konsumentom jako wyroby unikatowe oznaczałoby zwolnienie z etykietowania prawdopodobnie nadmiernej ilości produktów odzieżowych. Ten sektor reprezentuje faktycznie jeden z najważniejszych kierunków rozwoju europejskich produktów odzieżowych. Zatem takie produkty byłyby zwolnione z etykietowania i pojawiłoby się ryzyko, że liczba odstępstw stałaby się zbyt duża.
Co się tyczy poprawki 63, której celem jest skreślenie zabawek z listy produktów zwolnionych z obowiązku etykietowania, chciałbym państwu przypomnieć, że w przypadku zabawek kluczową kwestią jest to, żeby były one bezpieczne. Właściwe standardy są dostatecznie szczegółowe i zostały ponownie dokładnie sprawdzone w 2009 roku, wraz z poszerzonymi debatami w Radzie i Parlamencie Europejskim.
Jako że kwestia bezpieczeństwa została już rozstrzygnięta w ramach doraźnego standardu dotyczącego zabawek, obawiamy się, że to dodatkowe obciążenie dla producentów może stać się nieproporcjonalne. Jeśli chodzi o wniosek o zbadanie innych możliwości etykietowania wyrobów włókienniczych i odzieżowych, mam zamiar zainicjować szeroko zakrojoną i otwartą debatę z zainteresowanymi podmiotami, dotyczącą wszystkich pozostałych kwestii poruszonych w ramach dyskusji w Parlamencie Europejskim i Radzie.
Dziękuję państwu za uwagę i wnikliwie wysłucham państwa uwag w niniejszej debacie.
Lara Comi
Panie przewodniczący, panie i panowie! Włókna tekstylne stanowią jeden z najważniejszych sektorów naszego rynku europejskiego. Przedstawiona przez Komisję Europejską propozycja stanowi już doskonały punkt wyjściowy dla ulepszenia i uproszczenia obecnie obowiązujących w państwach członkowskich ram regulacyjnych, szczególnie w zakresie przejrzystości i elastyczności przepisów dotyczących rozwoju technologicznego w przemyśle włókienniczym.
Praca wykonana jak dotąd przez nas w Parlamencie pozwoliła nam z pewnością na rozszerzenie pierwotnego zakresu, wprowadzenie standardów dla innych wymogów etykietowania, które uważamy za bezwzględnie konieczne. Chciałabym zwrócić państwa uwagę w szczególności na standardy dotyczące oznaczenia pochodzenia.
W tym przypadku zaproponowaliśmy dwa różne systemy etykietowania: jeden system obowiązkowy w przypadku produktów pochodzących z krajów trzecich, o czym mowa już w rozporządzeniu z 2005 roku, które - jak państwo wiedzą - zostało zablokowane przez Radę, a drugi system opcjonalny w przypadku produktów wytworzonych w państwach członkowskich.
Zasadniczo te systemy służą dwóm celom, chociaż niewątpliwie ważniejszym z nich jest określenie faktycznego kraju pochodzenia produktu. Konsumenci muszą mieć możliwość dokonania świadomego wyboru przy zakupie wyrobów włókienniczych. Stosując przyjęte kryteria określania pochodzenia dążymy do eliminacji etykiet, które mogą zawierać fałszywe lub mylące informacje, co z pewnością jest szkodliwe dla konsumentów.
Ponadto za pomocą tych nowych uregulowań staramy się również ochronić małe i średnie przedsiębiorstwa, które zdecydowały się kontynuować swoją działalność w państwach członkowskich.
Decyzja o przeprowadzeniu głosowania na forum plenarnym była podyktowana pragnieniem przyjęcia przez Parlament Europejski mocnego stanowiska w tych zagadnieniach, szczególnie przy uwzględnieniu konsensusu politycznego osiągniętego między trzema największymi grupami. Naprawdę chciałabym podkreślić, że współpraca ze sprawozdawcą i kontrsprawozdawcami była faktycznie wspaniałym doświadczeniem.
Pomimo naszych zróżnicowanych perspektyw politycznych udało się nam znaleźć kompromis, który - jak mamy nadzieję - reprezentuje najlepszy sposób ochrony interesów obywateli europejskich i samej Unii Europejskiej. Mam w związku z tym nadzieję, że jutro będziemy świadkami jednomyślnego głosowania za przyjęciem tego sprawozdania, co będzie mocnym sygnałem politycznym dla Rady w obliczu zadań stojących przed nami w drugim czytaniu. Serdecznie państwu dziękuję za współpracę.
Christel Schaldemose
Panie przewodniczący! Na wstępie chciałabym podziękować panu posłowi Mandersowi i naszym koleżankom i kolegom posłom za bardzo konstruktywną współpracę w związku z przedmiotowym wnioskiem. Niniejsze rozporządzenie w sprawie włókien tekstylnych stanowi rozsądną i potrzebną propozycję. Faktycznie ujednolicenie przepisów dotyczących zatwierdzania dopuszczenia nowych włókien do obrotu na rynku wewnętrznym jest całkowicie słuszne. Dlatego Grupa Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów w Parlamencie Europejskim ogólnie popiera wniosek.
Uważamy też jednak, że wniosek nie powinien być korzystny wyłącznie dla jednej strony. Nie może przynosić korzyści wyłącznie przemysłowi. Z naszego punktu widzenia bardzo istotne jest również skupienie się na aspektach korzystnych dla konsumentów. Dlatego w naszych działaniach związanych z tym wnioskiem uznaliśmy, że konieczne jest zapewnienie konsumentom uzyskania przez nich jasnych informacji o kupowanych włóknach i wyrobach włókienniczych. Dlatego domagaliśmy się również wskazania składu obejmującego listę 100 % włókien.
Jednakże nie chcieliśmy na tym poprzestać. Oczywiście opowiadamy się również za przeprowadzeniem analizy, w jaki sposób ogólnie etykietujemy wyroby włókiennicze w UE, i braliśmy udział w opracowywaniu służących temu propozycji. Uważam, że z punktu widzenia konsumentów dość istotna jest wiedza na temat tego, co kupują, gdzie odzież została wyprodukowana, czy zawiera substancje mogące spowodować reakcję alergiczną oraz wszystkiego innego, co mogą chcieć wiedzieć. Uważam, że wiele spośród tych informacji, jak na przykład warunki wytwarzania tych produktów, jest dość ważnych dla konsumentów, a w przyszłości ich znaczenie będzie wzrastać. Dlatego naszym zdaniem należało podkreślić, że uważamy przeprowadzenie bardziej szczegółowego dochodzenia w sprawie sposobu stworzenia korzystnego dla konsumentów, odpowiedniego systemu etykietowania wyrobów włókienniczych za istotne. To właśnie również jeden z powodów, dla których udzieliliśmy tej propozycji tak zdecydowanego poparcia. Osobiście uważam, że powinniśmy przyjrzeć się bliżej także rozmiarom odzieży. Uważam, że gdyby udało się nam zapewnić, by wskazane rozmiary odzieży były jednakowe bez względu na kraj zakupu tej odzieży, zwiększyłoby to obroty na rynku wewnętrznym.
My, socjaldemokraci, w pełni popieramy wniosek i uważamy, że byłby on korzystny dla przemysłu, ale - co najważniejsze - również dla konsumentów.
Niccolò Rinaldi
Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Powinniśmy pogratulować panu posłowi Mandersowi przedmiotowej rezolucji i przedmiotowego sprawozdania, którego celem jest pewne uporządkowanie narastającego chaosu na rynku światowym.
Jestem szczególnie zainteresowany kwestią obowiązkowego oznaczenia pochodzenia, nad którą pracuję w Komisji Handlu Międzynarodowego, mojej własnej komisji, jako kontrsprawozdawca dla Grupy Porozumienia Liberałów i Demokratów na rzecz Europy wraz ze sprawozdawczynią Cristianą Muscardini, a która to kwestia w niewielkim stopniu stała się przedmiotem sprawozdania pana posła Mandersa.
Na rynku światowym, w ramach którego funkcjonujemy, obowiązkowe oznaczenia pochodzenia istnieją faktycznie w Stanach Zjednoczonych, Chinach, Australii, Meksyku, Japonii i wielu innych krajach. Powoduje to brak równowagi, który w znacznym stopniu wpływa na producentów i konsumentów na naszym kontynencie, prowadząc do anomalii, które trzeba skorygować.
Jest to jeszcze bardziej widoczne w przypadku wyrobów włókienniczych, w odniesieniu do których istnieje problem bezpieczeństwa, o którym nam już przypomniano, jednak powiedziałbym - wręcz poetycko - że wskazują one również w pewnej mierze na swój kraj pochodzenia, co jest szczególne istotne.
Obecnie sytuacja, w jakiej się znajdujemy, skrywa się za zasłoną pewnego zamieszania, ponieważ na niektórych produktach znajduje się oznaczenie pochodzenia, jeżeli odpowiada to producentowi, ale w innych przypadkach nie ma takiego oznaczenia, ponieważ nie jest to korzystne dla producenta; w pozostałych przypadkach oznaczenie jest obecne, ale zgodnie z uregulowaniami stosowanymi w innych krajach, skoro produkty są eksportowane również do Stanów Zjednoczonych i Japonii, są zatem wytwarzane z myślą o tych rynkach. Zdecydowanie potrzebujemy własnych standardów europejskich w tej dziedzinie.
W tym celu Parlament Europejski dąży - zarówno za pomocą sprawozdania pana posła Mandersa, o którym przed chwilą usłyszeliśmy, jak również poprzez prace prowadzone przez nas na forum Komisji Handlu Międzynarodowego - do utkania własnej sieci, jak można by powiedzieć, aby dojść do większej jasności zarówno dla konsumentów, jak i dla producentów.
Heide Rühle
Panie przewodniczący! Chciałabym podkreślić że zdecydowanie zgadzam się z wystąpieniem poprzedniego mówcy. My również wyrażamy zadowolenie, że Komisja Handlu Międzynarodowego prowadzi prace w tej dziedzinie. Chciałabym także przyłączyć się do podziękowań dla sprawozdawcy. Niemniej jednak ostatecznie nie zgadzam się z jego stanowiskiem i nie będę mogła poprzeć go jutro w niektórych kwestiach.
Pozwolą państwo że ponownie zwrócę uwagę na to, o co w tym przypadku chodzi. Wszyscy chcielibyśmy uzyskać jasne oznaczenie kraju pochodzenia. Wszyscy zgadzamy się, że konieczne jest wywieranie nacisku na Radę i wszyscy ubolewamy nad tym, że Rada od kilku lat blokuje jasne oznaczenie kraju pochodzenia. Jednakże przedmiotowa dyrektywa to dyrektywa, a nie symboliczna rezolucja, w której można coś takiego stwierdzić. Na przykład osobiście poparłam oświadczenie pisemne, w którym bezpośrednio po raz kolejny wzywa się do podjęcia działań i uważam za istotne, abyśmy dalej prowadzili działania w tej dziedzinie.
Cel i intencja przedmiotowej dyrektywy są jednak odmienne, a polegają na zapewnieniu konsumentom przejrzystości i pewności w zakresie nazewnictwa nowych włókien i nowych materiałów. Obecnie obawiamy się, że jeżeli zakres przedmiotowej dyrektywy zostanie rozszerzony, to dyrektywę spotka los analogiczny jak to było w przypadku ostatniej próby przyjęcia oznaczenia pochodzenia "wyprodukowano w”, inaczej mówiąc - po raz kolejny zostanie zablokowana przez Radę. Byłoby to godne ubolewania, ponieważ szczerze wierzymy, że w tym zakresie należy podjąć działania stosunkowo szybko. Popieramy wszelkie pozostałe działania w zakresie oznaczenia pochodzenia "wyprodukowano w” - to bezsporne, zawsze będziemy się za tym opowiadać - ale uważamy, że nadużywanie obecnego rozporządzenia do osiągnięcia tego celu jest niewłaściwe.
Malcolm Harbour
w imieniu grupy ECR. - Panie przewodniczący! Dziś wieczorem występuję w imieniu kontrsprawozdawczyni mojej grupy, pani poseł McClarkin, która była mocno zaangażowana w tę sprawę.
Chciałbym o czymś przypomnieć, w pełni zgodnie z tym, co mówiła pani poseł Rühle. Całkowicie zgadzam się z nią odnośnie do tego, w jaki sposób należy rozwiązać problem oznaczenia kraju pochodzenia. W przedmiotowych propozycjach wprowadzono pewne istotne ulepszenia dotyczące bezpośredniego sedna wniosku: sposobu etykietowania włókien, etykietowania składu i jasności etykietowania.
Zauważam jednak, że sprawozdawca celowo nie wspomniał, iż w rzeczywistości mamy do czynienia z kluczową dyrektywą w sprawie rynku wewnętrznego oraz dyrektywą o ochronie konsumentów, wraz z całym celem uproszczenia prawodawstwa, ułatwienia zatwierdzenia nowych nazw oraz wprowadzenia nowych włókien tekstylnych do obrotu - około 12 miesięcy szybciej - jak również w związku z planowanymi przez nas pracami w zakresie standaryzacji, przy uwzględnieniu znacznych usprawnień w tej dziedzinie poprzez objęcie uregulowań pracami Europejskiego Komitetu Normalizacyjnego - a wszystkie te działania doprowadzą do znacznych oszczędności dla przemysłu oraz zwiększą korzyści dla konsumentów.
Prawdziwe pytanie do sprawozdawcy brzmi, czy chcemy narażać te wszystkie rzeczywiste korzyści na ryzyko poprzez dołączenie do przedmiotowej propozycji kwestii oznaczenia kraju pochodzenia, które zostało już zaproponowane przez Komisję w odniesieniu do całego szeregu produktów, o czym słusznie wspomniała pani poseł Rühle. Moim zdaniem powinniśmy postępować bardzo uważnie, aby nie opóźnić korzyści. Zgadzam się, że powinniśmy wysłać sygnał polityczny i że powinniśmy zwrócić się o kilka innych rzeczy, o które sprawozdawca wnioskuje, ale moim zdaniem jest tu kilka aspektów, w których wykroczył poza swoją rolę sprawozdawcy tej komisji, przez co wniosek stał się raczej listą życzeń wymieniającą niektóre z jego własnych koncepcji. Mam nadzieję, że zostanie to wzięte przez niego pod uwagę w trakcie jutrzejszego głosowania, abyśmy mogli zapewnić korzyści konsumentom i producentom. Możemy złożyć pewne oświadczenia polityczne, ale nie możemy tego niepotrzebnie wstrzymywać.
Eva-Britt Svensson
Panie przewodniczący! Jeżeli konsumenci mają uzyskać możliwość dokonywania właściwych wyborów, aby ich siła mogła się ujawnić, muszą mieć dostęp do informacji o produktach. Przedmiotowe sprawozdanie jest pierwszym krokiem i oznacza, że na etykiecie włókien tekstylnych powinno znaleźć się oznaczenie kraju pochodzenia; inaczej mówiąc informacja, gdzie produkt został wytworzony. Jako konsumenci mamy prawo to wiedzieć.
Obecnie mamy również szansę zaapelowania, aby Komisja poszła krok dalej w procesie zapewniania konsumentom większej siły. Mam na myśli między innymi instrukcje czyszczenia oraz ostrzeżenia w zakresie zdrowia i bezpieczeństwa. Osoby cierpiące na alergie nie powinny być narażone na kontakt z produktami zawierającymi śladowe ilości substancji uczulających.
Nasi obywatele często mają poczucie, że przepisy rynku wewnętrznego faworyzują przedsiębiorstwa i przemysł. Konfederacyjna Grupa Zjednoczonej Lewicy Europejskiej - Nordycka Zielona Lewica, w tym również ja, uważa, że nadszedł czas, aby priorytetem stały się wymogi konsumentów. Byłoby to korzystne nie tylko dla konsumentów, ale również dla poważnych przedsiębiorstw.
William  Dartmouth
w imieniu grupy EFD. - Panie przewodniczący! W samym sprawozdaniu zostało ono określone mianem - cytuję - "w gruncie rzeczy zabiegu technicznego, który nie pociąga za sobą poważnych konsekwencji politycznych”. Komisja Europejska nigdy nie marnuje dobrego kryzysu. Analogicznie Parlament Europejski również zręcznie wykorzystywał sprawozdania techniczne do ustanowienia ujednoliconego superpaństwa europejskiego. W efekcie Partia Niepodległości Zjednoczonego Królestwa podchodzi do przedmiotowego sprawozdania z podejrzliwością.
W pierwszej części sprawozdania dokonuje się wszakże kompilacji trzech dyrektyw w formie jednego rozporządzenia, co stanowi uproszczenie. Następnie pojawia się nawet sygnał uchylenia przepisów. Niemniej jednak zdecydowanie sprzeciwiamy się drugiej części, zwłaszcza poprawce 58, której celem jest ustanowienie na szczeblu Unii nowych wymogów w zakresie etykietowania. W szczególności odnotowuję propozycję ustanowienia - cytuję - "obowiązującego w całej UE jednolitego systemu oznaczania rozmiaru odzieży i obuwia”. W Wielkiej Brytanii mamy doskonale działający system miar. Jest on całkowicie odmienny od systemu stosowanego w większości Europy kontynentalnej. Obywatele brytyjscy znają i rozumieją go, i nie należy go zmieniać na system obowiązujący w całej UE.
Po raz kolejny celem sprawozdawcy Parlamentu Europejskiego jest wykorzystanie zwykłego działania technicznego do realizacji bezwzględnie niedemokratycznego celu europejskiego superpaństwa.
Hans-Peter Martin
(DE) Panie przewodniczący! W tysiącach debat w sprawie globalizacji, jakie przeprowadziliśmy w minionych dziesięcioleciach, stale wracamy do punktu, w którym osoby śledzące debatę pytają, co mogą zrobić. To zawsze prowadzi do przywoływania siły konsumentów. Jednakże w dziedzinach, w których mogą oni wykorzystać tę siłę - mianowicie przy zakupie produktów - na ich drodze umieszcza się zbędne przeszkody. W dziedzinie włókien tekstylnych istnieje pewien stopień harmonizacji, ale wydaje mi się, że brakuje nam odwagi.
Komisjo, panie i panowie! Jestem zaskoczony, że wspominam o tym jako pierwszy. Dlaczego nie byliśmy zdecydowanie ambitniejsi w zakresie etykiet społecznych? Dlaczego nadal ich nie wprowadziliśmy? Dlaczego nie wykorzystujemy tego idealnego instrumentu do zapewnienia przejrzystości w zakresie tego, gdzie, jak i w jakich warunkach faktycznie wytwarza się te produkty? Dlaczego stale lamentujemy nad utratą miejsc pracy, ale nie robimy niczego, czym konsumenci są najbardziej zainteresowani - to jest nie umożliwiamy im stwierdzenia, co faktycznie kupują, poprzez dostarczenie im dowodów?
Evelyne Gebhardt
(DE) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie pośle Manders! Bardzo panu dziękuję za dobrą pracę, jaką wykonał pan przy tym rozporządzeniu. Chciałabym również przekazać szczególne podziękowania mojemu kontrsprawozdawcy, ponieważ chociaż faktycznie mamy do czynienia ze sprawozdaniem technicznym - o czym już kilkakrotnie wspominano - to niesie ono wiele szeroko zakrojonych skutków dla obywateli. Przecież to, czym się tutaj zajmujemy, dotyczy wprowadzenia nowych włókien do obrotu w Unii Europejskiej.
Właśnie to chcemy umożliwić. Komisja Europejska ma w tej mierze rację. Jednakże nie może się to dziać w sposób dowolny; konieczne jest zbadanie włókien, jeżeli obywatele mają faktycznie korzystać z dobrodziejstw ochrony konsumentów, o której zawsze wspominamy. Na przykład należy sprawdzić, czy włókna nie mają właściwości uczulających. Muszą być również jasno oznakowane, aby nasi obywatele - zawsze traktowani jako odpowiedzialni obywatele - mogli podjąć odpowiednie działania.
W tym kontekście muszę sprzeciwić się tym posłom, którzy stwierdzili, że powinniśmy zrezygnować z oznaczenia kraju pochodzenia. Jest ono niezwykle istotne i całkowicie słuszne. Wielu obywateli chce wiedzieć, skąd pochodzą włókna i wyroby włókiennicze. Jaka jest ich przeszłość? Ich przeszłość obejmuje sposób ich wytworzenia. Choć to godne ubolewania, w wielu krajach nadal korzysta się z pracy dzieci, a nawet z pracy niewolniczej. Niektórzy obywatele chcą posiadać takie informacje, aby móc dokonać świadomych wyborów przy zakupach produktów.
Być może nie jest to zadaniem przedmiotowego rozporządzenia, ale zadaniem nas jako posłów jest przypomnienie o tym Radzie i wywarcie presji w celu zapewnienia, aby przedstawiony już w 2005 roku tekst w sprawie oznaczeń pochodzenia wreszcie został wykorzystany w słusznym celu. To szansa na zwiększenie tej presji, a my powinniśmy ją wykorzystać do osiągnięcia dobrego rozporządzenia, o którym obywatele będą mogli powiedzieć: tak, z pewnością możemy się z tym zgodzić - to coś, czego oczekujemy od naszych przedstawicieli w Parlamencie.
Jacky Hénin
(FR) Panie przewodniczący! Jeżeli w Europie mamy chociaż jeden sektor przemysłu, którego pracownicy padli ofiarami bezwzględnego przenoszenia produkcji, swobodnego przepływu kapitału, mocnego euro i dumpingu, to jest nim sektor włókienniczy. Co się tyczy produkcji i zatrudnienia, obecnie pozostało już tylko kilka nisz w sektorach produktów średniej i wysokiej jakości, luksusowych i ultranowoczesnych. Jednakże są one wrażliwe i pozostają na łasce fałszowania i postępu technologicznego w krajach rozwijających się, co zbyt często jest finansowane ze środków przedsiębiorstw europejskich.
Właśnie dlatego korzystne są wszelkie działania, które mogą pomóc chronić miejsca pracy i know-how w europejskim sektorze włókienniczym. Dlatego opowiadam się również za etykietami społecznymi na wyrobach włókienniczych, aby pomóc konsumentom w dokonaniu wyboru na podstawie kryteriów etycznych, takich jak zdrowie, bezpieczeństwo, prawa, dobrobyt, warunki pracy i płaca pracowników.
Opowiadam się również za etykietowaniem jako sposobem zwalczania podróbek - jak długo faktycznie mamy zasoby ludzkie umożliwiające zwalczanie oszustw. Powinniśmy następnie uczynić kolejny krok naprzód, ustanawiając rzeczywiste preferencje dla produktów wspólnotowych. Jednakże, choćbyśmy mieli wszystkie możliwe etykiety na świecie, będą one bezużyteczne bez politycznej woli ponownego rozwoju przemysłu włókienniczego tworzącego miejsca pracy w Europie.
Anna Rosbach
(DA) Panie przewodniczący! Przemysł włókienniczy przechodzi przez okres dramatycznych zmian. Do obrotu wprowadzane są nowe włókna i materiały, a konsumentom z trudnością przychodzi zrozumienie, co właściwie kupują. Niestety znaczna część produktów jest wytwarzana w krajach, w których nie ma żadnej kontroli produkcji. Przez dziesięciolecia informowaliśmy konsumentów o składzie żywności i lekarstw, ale nie o tym, z czego składa się noszona przez nich odzież. Dlatego w epoce nanotechnologii, jaką mamy, dobrze się stało, że zaczynamy koncentrować się na tym zagadnieniu, a ja zgadzam się zarówno z Komisją, jak i ze sprawozdawcą, że potrzebujemy jednolitego systemu oznaczania rozmiaru odzieży i obuwia.
Internet daje zarówno sprzedawcom, jak i kupującym całkowicie nowe możliwości znalezienia informacji na temat konkretnego produktu na podstawie numeru identyfikacyjnego. Jednakże szczególnie istotne jest poinformowanie konsumentów o substancjach uczulających i niebezpiecznych. Ponadto istotne są również informacje dotyczące sposobu czyszczenia, kraju produkcji, łatwopalności i wykorzystania chemikaliów w produkcie. Jednakże w codziennym korzystaniu z produktów kluczowe znaczenie dla konsumentów ma wykorzystanie symboli niezależnych od języka.
Zuzana Roithová
(CS) W handlu światowym bez określenia pewnych standardów produkcji oraz informacji od producentów dla konsumentów nie można zapewnić uczciwej konkurencji w europejskim handlu i przemyśle, jak też ochrony konsumentów europejskich. Przedmiotowe rozporządzenie będzie spełniać swoją rolę z pewnością lepiej niż poprzednia dyrektywa - dzięki wprowadzeniu dalszych usprawnień w dziedzinie etykietowania włókien tekstylnych, skróceniu czasu wprowadzenia nowych włókien do obrotu o rok, a jednocześnie likwidacji etykiet konsumenckich.
Jednakże utrzymuje się szereg konfliktów między Parlamentem a Radą, na przykład dotyczących połączenia nazw włókien z symbolami neutralnymi językowo, oznaczeń składników pochodzenia zwierzęcego innych niż włókna tekstylne czy też problematycznych testów alergiczności, nad czym ubolewam. Cieszę się jednak, że przycichł spór dotyczący oznaczeń kraju pochodzenia produktów i warunków ich użytkowania. Są one obowiązkowe dla wyrobów włókienniczych importowanych z krajów trzecich, ale nie są już obowiązkowe dla wyrobów włókienniczych wytwarzanych w państwach członkowskich. To dobry sygnał, czego od wielu lat domagali się dbający o jakość europejscy producenci i konsumenci. Mam nadzieję, że niedługo uda się rozszerzyć tę zasadę na produkty wykonane ze szkła i porcelany oraz innych materiałów, a także że uda się nam uczynić to, zanim produkty europejskie całkowicie znikną z naszego rynku pod naporem tanich produktów o niskiej jakości.
Chciałabym wyrazić swój sprzeciw wobec tych osób, które określają to mianem protekcjonizmu. Przecież nie warto ukrywać informacji dotyczącej miejsca czy też warunków wytworzenia znacznej części produktu; wręcz przeciwnie, ta informacja zapewni konsumentom lepszą orientację na rynku globalnym. Posłuży wzmocnieniu wsparcia udzielanego europejskim markom o wysokiej jakości i być może słusznie wzbudzi dumę u obywateli z powodu tego, co nadal są w stanie wyprodukować Europejczycy, pomimo konkurencji ze strony taniej siły roboczej. Główną wartością dodaną, której oczekują konsumenci, jest nadzieja, że łatwiej będzie uniknąć zakupu produktów niebezpiecznych, których jest nadal bardzo wiele, pomimo wzmożenia kontroli. Cieszę się z poparcia ze strony Komisji i wierzę, że również z Radą uda się dojść do kompromisu.
Alan Kelly
Panie przewodniczący! Na wstępie chciałbym pogratulować sprawozdawcy i kontrsprawozdawcom, którzy okazali pozytywne i prokonsumenckie nastawienie do tego zagadnienia na wszystkich etapach pracy komisji. Wydaje mi się, że ta praca jest kolejnym dowodem, że ta Izba może należeć do najbardziej elastycznych i najbardziej skłonnych do konsensusu instytucji Unii Europejskiej. To prawdopodobnie druga czy trzecia sprawa, którą odnotowałem od czasu dołączenia do Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów, w której ta Izba może być bardziej postępowa niż Rada, a ja będę się bardzo cieszył z dalszych przykładów tego zjawiska w przyszłości.
Co się tyczy samego problemu, próba ujednolicenia zasad etykietowania włókien tekstylnych i nazewnictwa jest bardzo dobrym przykładem tego, w jaki sposób rynek wewnętrzny może pomóc konsumentom i producentom. Przedmiotowy wniosek jest równie ważny dla przemysłu, jak i dla konsumentów. Należy o tym pamiętać, a czasami wydaje mi się, że konsumentom nie poświęca się tyle uwagi, ile to konieczne.
Pierwotnie przedmiotowy wniosek miał charakter głównie techniczny, a nie polityczny, i był jedynie próbą kompilacji trzech dyrektyw. Jednakże biorąc pod uwagę, że jako Izba rzadko powracamy do takich kwestii, rozsądne jest podjęcie próby przedstawienia jakichś możliwie jak najbardziej kompleksowych propozycji w tej dziedzinie.
Konsumenci mają prawo do dokładnej, aktualnej, zrozumiałej i porównywalnej informacji dotyczącej składu wyrobów włókienniczych. Mają również prawo do pełnej - naprawdę pełnej - listy włókien znajdujących się w produkcie; to niezbędne dla zapobiegania alergiom itp.
Osobiście uważam zapewnienie przejrzystości w zakresie metod i warunków produkcji oraz dokładnego wskazania miejsca pochodzenia za bardzo ważne. Umożliwi to podejmowanie decyzji socjalnych przy dokonywaniu zakupów. Uważam to za coraz bardziej potrzebne w świecie, w którym żyjemy, uwzględniając pracę dzieci, pracę niewolniczą itp.
Właśnie dlatego popieram wiele pomysłów Komisji, ale popieram również apele o bardziej ogólny system etykietowania wyrobów włókienniczych. Musimy postrzegać to jako szansę ustanowienia najlepszych przepisów, które pozwolą pogłębić i rozszerzyć rynek wewnętrzny.
Regina Bastos
(PT) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Na wstępie chciałabym pogratulować panu posłowi Mandersowi wykonanej przez niego pracy nad przedmiotowym sprawozdaniem, jak również podziękować pozostałym koleżankom i kolegom posłom, którzy z nim w tej sprawie współpracowali. Przedmiotowy wniosek jest ważny jedynie dlatego, że stanowi uproszczenie i usprawnienie obowiązujących ram prawnych poprzez kompilację całego istniejącego prawodawstwa - trzech podstawowych dyrektyw dotyczących nazewnictwa i etykietowania wyrobów włókienniczych.
Jednakże oprócz tego przedmiotowa propozycja będzie miała korzystny wpływ na podmioty prywatne i władze publiczne, jak również umożliwi rozwój niedawno wynalezionych włókien, w ten sposób wspierając innowacje w sektorze włókienniczym i odzieżowym. Niniejsza zmiana również zwiększy przejrzystość procesu dodawania nowych włókien do listy ujednoliconych nazw włókien. Wydaje się, że nie ma już wątpliwości, iż przedmiotowe rozporządzenie będzie korzystne dla zainteresowanych podmiotów.
Proszę zwrócić uwagę na przemysł włókienniczy, który skorzysta ze zmniejszonych kosztów administracyjnych i możliwości wcześniejszego wprowadzenia nowych włókien do obrotu. Ze swojej strony władze państw członkowskich nie będą musiały transponować zmian do prawodawstwa krajowego, co umożliwi im znaczne ograniczenie ich kosztów. Ponadto konsumenci otrzymają gwarancję, że nazwane włókna spełniają określone warunki, jak również odniosą korzyści wynikające z szybszego wejścia nowych włókien do obrotu. Wprowadzenie tych nowych włókien ma istotne znaczenie dla przemysłu europejskiego, jest bowiem sposobem wspierania innowacji, co będzie równoważne z udostępnieniem większej ilości informacji konsumentom.
W obecnym świecie globalizacji i gospodarek wschodzących, na których coraz większych rynkach krążą miliony produktów wytwarzanych przez miliony przedsiębiorstw, bezwzględnie kluczowe znaczenie dla przedsiębiorstw, zwłaszcza małych i średnich (MŚP), ma zaangażowanie w proces innowacji i tempo, w jakim te innowacje docierają do konsumentów. Wdrożenie przedmiotowego rozporządzenia może spowodować wzrost konkurencyjności MŚP. Przedmiotowe nowe rozporządzenie z pewnością oznacza wzrost udziału tych MŚP w rynku, a w ten sposób przyczynia się do wzrostu zatrudnienia w Europie.
Sylvana Rapti
(EL) Panie przewodniczący! Pewne przysłowie mówi: "życie człowieka wisi na jednej nitce”. Proszę wyobrazić sobie, co by się stało, gdyby ta nitka nie była mocna, gdyby nie była zrobiona z właściwego materiału; to życie byłoby stracone. Mówię to, aby uświadomić, jak ważne są nitki i materiały.
Nie mamy do czynienia wyłącznie z kwestią techniczną. Nie dyskutujemy tu o sprawozdaniu technicznym. Uważam, że doskonałe sprawozdanie sporządzone przez pana posła Mandersa, któremu chciałbym za nie podziękować, ma wymiar polityczny, wymiar mający znaczenie dla sprzedawcy i producenta: dzięki przedmiotowemu rozporządzeniu ich praca będzie łatwiejsza i szybsza.
Ma ono wymiar polityczny dotyczący konsumentów, a zatem również rynku wewnętrznego; wymiar polityczny poruszający kwestie etyczne. Musimy wiedzieć, skąd pochodzi produkt i gdzie został wytworzony. Etykieta "wyprodukowano w” nie jest sprawą techniczną. Moim zdaniem to sprawa niezwykle polityczna. Kiedy wiemy, z jakiego kraju pochodzi produkt, mamy informacje dotyczące sposobu jego wytworzenia, rodzaju wykorzystywanej tam pracy, praw pracowniczych i zakresu ich przestrzegania.
My tutaj, jako obywatele Unii Europejskiej, nie jesteśmy technokratami miotającymi się w kółko z zamkniętymi oczami. Jesteśmy ludźmi myślącymi, stanowiącymi prawo i działającymi w imieniu naszych obywateli. Dlatego kwestia "wyprodukowano w” jest procedurą być może technokratyczną, ale o znacznym wymiarze politycznym, a my musimy ją wzmocnić. Uważam, że w tej sprawie nasz wkład odegra istotną rolę.
Daniel Caspary
(DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Zawsze byłem niezwykle dumny z pani poseł Rühle, ale to pierwszy przypadek w ciągu sześciu lat, kiedy wyraziła moje własne myśli w jakiejś sprawie. Ja również obawiam się, że realizujemy godny ubolewania proces łączenia dwóch spraw w sposób, który nie jest korzystny dla obywateli Unii Europejskiej, Parlamentu, Komisji czy Rady.
Zgadzamy się, że etykietowanie wyrobów włókienniczych jest kwestią niezwykle istotną dla obywateli i że musimy szybko znaleźć rozwiązanie. Jednakże musimy naprawdę zwrócić uwagę na to, by nie mieszać tutaj dwóch różnych spraw. Naprawdę nigdy wcześniej nie spotkałem się z niczym takim w Parlamencie: Komisja Handlu Międzynarodowego prowadzi obecnie konsultacje w sprawie projektu rozporządzenia Komisji, a następnie my przemycamy dokładnie to samo zagadnienie w innej sprawie.
Mówię konkretnie o oznaczeniu pochodzenia "wyprodukowano w”. Nie będę się zagłębiał we wszystkie szczegóły, w odniesieniu do których będziemy prowadzić konsultacje na forum komisji w najbliższych tygodniach i miesiącach w związku z rozporządzeniem "wyprodukowano w”, na przykład jaki jest kraj pochodzenia produktu, który został opracowany we Włoszech, wytworzony ze skóry garbowanej w Argentynie i bawełny z Turkmenistanu, z której utkano materiał w Chinach, podczas gdy produkt był zszywany w Wietnamie, a następnie prasowany i pakowany jako kompletna koszula ponownie we Włoszech. Skąd pochodzi ten produkt? Czy damy radę dojść do jakiejś zasady dla konsumentów?
Jestem całkowicie przekonany, że jeżeli ma się nam to udać, to stanie się tak nie w związku z omawianym dzisiaj rozporządzeniem, ale raczej pod auspicjami projektu, za który odpowiada pani poseł Muscardini. Byłbym bardzo wdzięczny, gdyby szybko udało się rozdzielić te dwie kwestie w ramach drugiego czytania. Naprawdę uważam, że mieszanie tych zagadnień i wiązanie ich ze sobą nie jest korzystne dla konsumentów, Parlamentu, Komisji czy Rady. Z pewnością cieszyłbym się, gdyby udało się nam znaleźć tutaj takie rozwiązanie, które faktycznie zapobiegnie zablokowaniu rozporządzenia.
Gianluca Susta
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Dziękuję sprawozdawcy, jak również kontrsprawozdawcom i panu komisarzowi Tajaniemu, czy też raczej powinienem powiedzieć: panu wiceprzewodniczącemu Tajaniemu, za precyzyjne i dokładne odpowiedzi, jakich udzielił nam pan w najważniejszych kwestiach.
Osiemnaście lat temu Uniwersytet Barceloński przeprowadził badanie, na podstawie którego stwierdzono, że przemysł włókienniczy zniknie z Europy do 2000 roku. Obecnie mamy rok 2010 i ta ponura przepowiednia nie sprawdziła się z jednej prostej przyczyny, mianowicie dzięki temu, że badania i rozwój, które miały miejsce w Europie i w krajach, które zachowały swoją podstawę produkcyjną - jako że nie pełniły one funkcji wyłącznie centrów badawczych, ale także centrów badań stosowanych i przemysłu - zagwarantowały produkcję nowych innowacyjnych włókien. Stąd wynika konieczność przyjęcia tych nowych uregulowań w miejsce dyrektyw, dla zapewnienia elastyczności, ochrony konsumentów w zakresie etykietowania oraz potwierdzenia kraju pochodzenia.
Panie wiceprzewodniczący Tajani! Moim zdaniem warto również wyobrazić sobie przyszłość, w której istnieje europejski urząd monitorowania służący ochronie zdrowia i bezpieczeństwa, inaczej mówiąc - organ gwarantujący to pochodzenie. Uważam, że wszyscy powinniśmy zgodzić się co do tego korzystnego aspektu, który wyniknął z przedmiotowego sprawozdania.
Elisabetta Gardini
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Wydaje mi się, że wszyscy zgodzimy się z podejściem przyjętym w omawianym dzisiaj wniosku dotyczącym rozporządzenia, szczególnie z aspektami związanymi z ograniczeniem biurokracji, wspieraniem bardziej innowacyjnego przemysłu, jasnością, a przede wszystkim z ochroną konsumentów, co chciałabym wyraźnie podkreślić.
Dlatego chciałabym zwrócić uwagę na punkt dotyczący kraju pochodzenia, ponieważ uważam to za niezbędny element: obecnie konsumenci chcą być dobrze poinformowani, a kraj pochodzenia z pewnością jest jedną z najwrażliwszych informacji, którą możemy dać konsumentom. Jeżeli przyjrzymy się jakiemukolwiek rynkowi w dowolnym mieście europejskim, dostrzeżemy jak sądzę, że ludzie są zainteresowani tym, co kupują; chcą wiedzieć, co kupują, z czego jest wykonany produkt i skąd pochodzi. Zdecydowanie jest to niezwykle delikatna i ważna informacja, a jej znaczenie wynika z tego, że Unia Europejska stała się wartością dodaną, Unia Europejska gwarantuje bezpieczeństwo i ochronę konsumentów.
Wiemy, podobnie jak wiedzą konsumenci, że kraje spoza UE - mówienie o tym jest bolesne, ale wiemy, że to prawda i nie ma sensu tego ukrywać, panie i panowie - mają mniej restrykcyjne zasady, mniej restrykcyjne przepisy, w których zwraca się mniejszą uwagę na wiele aspektów, o których przypomnieli nam już moi koledzy i koleżanki posłowie: warunki pracy, ochronę niepełnoletnich, kobiet i pracowników, ale również znajomość standardów i wykorzystywanych substancji.
Zdecydowanie zbyt często artykuły publikowane w gazetach zwracały naszą uwagę na przypadki alergii u kobiet i dzieci. Rozmawiamy z lekarzami, pediatrami, ginekologami i wiemy, że niestety powszechnie wykorzystuje się produkty i substancje szkodliwe dla zdrowia. Chciałabym przypomnieć państwu o jeszcze jednej kwestii: tu nie chodzi o protekcjonizm, lecz raczej o stworzenie jednakowych warunków konkurencji na rynku globalnym, ponieważ tak wielu spośród naszych partnerów, w tym Stany Zjednoczone, Kanada i Japonia, już wprowadziło ten rodzaj etykiet.
Andreas Schwab
(DE) Panie przewodniczący, panie komisarzu! Przysłuchiwałem się całej debacie w sprawie dyrektywy o etykietowaniu wyrobów włókienniczych i pierwsza rzecz, o której muszę powiedzieć, dotyczy znaczenia dla Grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów) faktycznego zapewnienia tej informacji konsumentom, którzy się tego domagają, przy zakupie wyrobów włókienniczych.
Przedstawiona przez sprawozdawcę propozycja, aby w większym stopniu polegać na technologii i umieszczać wyłącznie numer identyfikacyjny na samym produkcie - zamiast etykiety, która staje się coraz dłuższa - oraz zapewniać dostęp do informacji w innym dokumencie, być może za pośrednictwem Internetu, z pewnością jest korzystna dla osób poszukujących bardzo szczegółowej informacji. Pomogłaby również tym osobom, które tej informacji nie potrzebują, ponieważ nie musiałyby one już czytać tej całej informacji na samym artykule odzieżowym.
Po drugie, analiza proponowana przez sprawozdawcę i kontrsprawozdawców - którym, korzystając z tej okazji, chciałbym ponownie serdecznie podziękować - wywołuje szereg pytań, którym warto się pojedynczo przyjrzeć, ale które w sumie mogą spowodować, że przedmiotowy wniosek spotka się z ogromnym sprzeciwem w Radzie. Jest to tym bardziej godne ubolewania, że przedmiotowy wniosek mógłby mieć ogromne znaczenie dla europejskiego przemysłu włókienniczego, ponieważ wysoce innowacyjne włókna mogłyby zapewnić nam przewagę na tym niezwykle konkurencyjnym rynku globalnym. Jeżeli przedmiotowe rozporządzenie nie wejdzie w życie, to wszyscy będziemy w pewnym sensie poszkodowani.
Nie powinniśmy pomijać uzasadnionych uwag przyjętych w formie poprawek w komisji, ale zamiast tego powinniśmy teraz skupić się na przeforsowaniu tej propozycji w pierwotnej wersji zaproponowanej przez Komisję. Być może w późniejszym terminie powinniśmy powrócić do kwestii oznaczenia pochodzenia i jednolitych rozmiarów, o czym wspominał pan poseł Caspary.
Mam nadzieję, że uda się nam dojść w tej sprawie do rozwiązania, i to możliwie jak najszybciej w ramach drugiego czytania. Mam również nadzieję, że w drugim czytaniu zajmiemy się raczej istotnymi kwestiami, niż marnowaniem czasu na rozstrzyganiu drobnostek.
Marco Scurria
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Cieszę się, że mogę wziąć udział w tej debacie, szykujemy się bowiem do głosowania nad środkiem, który uważam za niezwykle istotny. Należy dokonać racjonalizacji działalności przedsiębiorstw, ale zwłaszcza chronić konsumentów. Osoby dokonujące zakupów muszą wiedzieć, co kupują, a osoby poszukujące jakości muszą ją znaleźć! Jednakże istotna jest również znajomość zrównoważonego charakteru społecznego kupowanych przez nas produktów.
Ktoś już o tym wspomniał, ale chciałbym to ponownie podkreślić, ponieważ uważam, że jest to konkretny wniosek, który musi wyniknąć z tej dyskusji na forum Parlamentu Europejskiego: chciałbym wiedzieć, czy dany produkt został wytworzony w miejscu, w którym chroni się pracowników; chciałbym wiedzieć, czy dany produkt wiąże się z wyzyskiwaniem dzieci; chcę wiedzieć, czy dany produkt jest rezultatem nieuczciwej konkurencji.
Zatem mamy tutaj do czynienia ze środkiem, który - jak mam nadzieję - zostanie niedługo rozszerzony na inne sektory przemysłu i rzemiosła, ponieważ wierzę i sądzę, że przedmiotowy środek zdecydowanie zbliży Europę do jej obywateli, i dlatego chciałbym podziękować sprawozdawcy, który opracował ten środek, jak również Komisji i panu komisarzowi Tajaniemu za odgrywanie wobec niego roli siły napędowej.
Mairead McGuinness
Panie przewodniczący! Znaczna cześć tej debaty w sprawie wyrobów włókienniczych znajduje odzwierciedlenie w prowadzonych przez nas debatach w sprawie żywności, pochodzenia żywności i sposobów jej etykietowania. To interesujące, że pizza wyprodukowana na przykład w Irlandii może zawierać składniki pochodzące z 60 różnych krajów. Zapewnienie właściwego sposobu etykietowania to bardzo złożona kwestia.
Jedna z wspomnianych kwestii dotyczyła obaw konsumentów dotyczących sposobu wytwarzania produktów, dobrobytu pracowników i standardów ochrony środowiska. Na kanale CNN oglądałam bardzo niepokojący reportaż o stanie Rzeki Perłowej w Chinach. Dżinsowa stolica Europy położona jest nad brzegami tej rzeki, która jest mocno zanieczyszczona, ponieważ Chiny eksportują tanie produkty do UE, Stanów Zjednoczonych i na inne rynki - a konsumenci je kupują. Zatem chociaż mówimy, że konsumenci domagają się informacji w celu dokonywania świadomych zakupów, to wielu konsumentów wydaje się ignorować dostępne im informacje i dokonywać wyborów w oparciu o cenę. Uważam, że powinniśmy więcej dyskutować o zrównoważonej produkcji i zrównoważonej konsumpcji w odniesieniu do naszych wszystkich zagadnień - żywności, jak również wyrobów włókienniczych.
Sergio Paolo Francesco Silvestris
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Dziękując sprawozdawcy, panu posłowi Mandersowi, oraz kontrsprawozdawczyni, pani poseł Comi, chciałbym podkreślić, z całym szacunkiem, że nie do końca zgadzam się z panią poseł Rühle.
Stwierdziła ona, że błędem jest włączenie standardów "wyprodukowano w” do tego rozporządzenia; ale gdzie indziej powinniśmy uwzględnić te standardy, których konsumenci oraz małe przedsiębiorstwa działające w Europie tak niecierpliwie wyczekują od lat, od zbyt wielu lat? Według niej celem przedmiotowego rozporządzenia jest otwarcie rynku na nowe włókna, na innowacje, na szybsze systemy kodowania, ale ukrywanie kraju pochodzenia, ponieważ przestraszona, zatajająca i wprowadzająca w błąd Europa, która nie mówi, gdzie wytwarza się produkty, słusznie musi przyspieszyć wprowadzanie nowych włókien do obrotu, ale nie może powiedzieć konsumentom, gdzie wytwarzane są wyroby włókiennicze.
Jaki jest sens takiego rozdwojonego podejścia? Dlaczego nadal musimy podtrzymywać koncepcję Europy biurokratycznej, niejasnej, a co gorsza - powodującej strach i unikającej jasności? Domagamy się standardów "wyprodukowano w” i domagamy się ich szybko z jednego prostego powodu - już kończę, panie przewodniczący - który polega na tym, że jeżeli na wyrobie włókienniczym napisano "Wyprodukowano w Europie”, oznacza to, że przedmiotowy produkt z taką etykietą nie został wyprodukowany z wykorzystaniem toksycznych czy szkodliwych dla środowiska rozpuszczalników, że nie został wytworzony przez dzieci zmuszone praktycznie do niewolnictwa ani przez wyzyskiwane kobiety, że nie został wytworzony przez wyzyskiwanych pracowników, w trakcie wyczerpujących dni pracy i bez jakiejkolwiek gwarancji zdrowia i bezpieczeństwa, bez przywilejów i wynagrodzeń.
Deklaracja "wyprodukowano w Europie” stanowi dla konsumenta gwarancję, również gwarancję sposobu wytworzenia produktu. Musimy być dumni z tej deklaracji i musimy zapewnić jej natychmiastowe wdrożenie. Właśnie dlatego popieramy wniosek, w kształcie przedłożonym przez właściwą komisję, i możemy już teraz podziękować panu komisarzowi Tajaniemu za istotne zapewnienie złożone tej Izbie w tej sprawie.
Seán Kelly
Panie przewodniczący! Moim zdaniem dobrze się stało, że prowadzimy dyskusję na temat, który ma znaczenie dla każdego obywatela, ponieważ prawie każdy obywatel staje się konsumentem i nabywcą wyrobów włókienniczych.
Etykietowanie również jest bardzo istotne. Pamiętam, że wiele lat temu kilkukrotnie w moim kraju byłem zmieszany biorąc do ręki produkt, na którym napisano "Deantús na hÉireann” - "produkt irlandzki”, ale po zerwaniu nalepki pod spodem było napisane "wyprodukowano w Chinach”; inaczej mówiąc, klienci zostali oszukani.
Choć od tego czasu przeszliśmy już długą drogę, musimy iść dalej. Bardzo istotne są zwłaszcza uwagi zgłoszone przez panią poseł Comi, dotyczące produktów pochodzących z krajów trzecich. Byliśmy zdecydowanie zbyt restrykcyjni wobec naszych własnych krajów, a nie wobec krajów trzecich. Odnosi się to również do sektora rolnictwa, a potwierdzają to zwłaszcza zbliżające się propozycje Mercosur. Zatem przyjmuję to z zadowoleniem.
Wreszcie bardzo dobra jest sugestia dotycząca wprowadzenia jednakowych rozmiarów w całej Unii Europejskiej. Ułatwi to obywatelom dokonywanie zakupów i stworzy poczucie Unii Europejskiej bez tworzenia superpaństwa, o co tak bardzo martwi się nasz dobry hrabia Dartmouth.
Ilda Figueiredo
(PT) Panie przewodniczący! Przedmiotowa dyskusja dotycząca oznaczenia pochodzenia na etykietach oraz pakowania wyrobów włókienniczych i odzieżowych jest niezwykle istotna dla ochrony praw konsumentów, ale również dla ochrony pracowników i produkcji naszych krajowych przemysłów włókienniczych i odzieżowych.
Chcemy przeciwdziałać dumpingowi socjalnemu i pracy dzieci oraz chronić prawa socjalne i środowisko naturalne. Etykiety muszą umożliwić konsumentom jasny wybór i udział w przyszłości lepszej dla wszystkich, zarówno tutaj w Unii Europejskiej, jak i w innych krajach. Właśnie za pośrednictwem tego procesu jasnego oznaczania pochodzenia i zawartości produktów jesteśmy w stanie dokonywać bardziej świadomych wyborów; to umożliwi nam lepszą przyszłość.
Antonio Tajani
Panie przewodniczący! Zgadzam się z opinią osób, które twierdzą, że wniosek dotyczący rozporządzenia ma zdecydowanie techniczne konotacje, niemniej jest on istotny również pod względem politycznym; jest ważny w tym względzie, ponieważ dotyczy interesów obywateli europejskich, ponieważ dokonujemy uproszczenia standardów, co oznacza ułatwienie pracy obywatelom i wszystkim przedsiębiorstwom działającym w tym sektorze.
Zapewniamy obywatelom tę usługę, ponieważ Parlament obecnie w przeważającej części preferuje etykietowanie - i dlatego dajemy obywatelom szansę dowiedzenia się, jaki rodzaj produktu kupują. Oznacza to gwarancję ich zdrowia i niezbywalnych praw - zgadzam się tu z koncepcjami przedstawionymi przez panią poseł Gebhardt w jej wystąpieniu, ale również z tym, o czym mówiła pani poseł Figueiredo.
Jesteśmy również gotowi bronić europejskiego przemysłu włókienniczego; nie możemy zapominać, że w tym sektorze doszło do utraty wielu miejsc pracy, czasami w wyniku nieuczciwej konkurencji. Naszym obowiązkiem jest obrona konkurencyjności naszych przedsiębiorstw na rynku światowym i musimy zapobiegać dumpingowi w Unii Europejskiej. Obrona sektora włókienniczego oznacza obronę wielu tysięcy miejsc pracy, a jednocześnie praw obywateli.
Przyjmując ten tekst zabezpieczymy szereg interesów, które moim zdaniem nadal przestrzegają wartości Unii Europejskiej. Uważam, że pan poseł Kelly ma rację i chciałbym tu nieco uspokoić pana hrabiego Dartmouth, który obawia się superpaństwa, nawet jeżeli opuścił on już Izbę.
Nie uważamy, aby Unia Europejska była nowoczesną wersją Hobbesowskiego lewiatana; to po prostu instytucja będąca ucieleśnieniem zasad solidarności i pomocniczości, broniąca praw człowieka i zaangażowana w realizację społecznej gospodarki rynkowej, podczas gdy sam rynek jest instrumentem tworzenia polityki społecznej; zatem nie mamy tu do czynienia z jakąkolwiek próbą ograniczania czyjejś swobody, po prostu bronimy praw pół miliarda obywateli europejskich, którzy żyją w naszej Unii.
Stanowisko Komisji wobec poprawek Parlamentu
Sprawozdanie posła Mandersa
Komisja może zaakceptować poprawki 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 10, 15, 17, 18, 20, 22, 23, 26, 29, 33, 34, 35, 39, 41, 42, 43, 44, 46, 52 i 61.
Komisja może zasadniczo zaakceptować poprawki 8, 9, 11, 12, 13, 14, 16, 21, 24, 25, 27, 28, 30, 31, 32, 36, 40, 45,47, 48, 49, 50, 51, 53, 54, 55, 56, 57, 58, 59, 60, 62, 64, 65, 66, 67, 69, 70 i 72.
Komisja nie może zaakceptować poprawek 19, 37, 38, 63, 68 i 71.
Toine Manders
Tak duża liczba mówców obecnych w poniedziałek wieczorem w celu omówienia sprawozdania technicznego, jak również szerokie poparcie dla przedmiotowego sprawozdania, to dla mnie zaszczyt.
Niektórzy spośród koleżanek i kolegów posłów wyrażali się krytycznie, twierdząc, że nie należy naruszać zakresu sprawozdania, nie należy go rozszerzać. Rozumiem to, ale w tym kontekście chciałbym zwrócić uwagę na słowa mojej koleżanki, pani poseł Gebhardt. W niektórych sytuacjach konieczne jest skorzystanie z okazji, aby coś zmienić, a moim zdaniem podjęcie takich działań zdecydowanie jest możliwe.
Konieczne jest zapewnienie jutro szerokiego poparcia, a ja wyczuwam to poparcie w reakcjach wielu osób. To zapewni Parlamentowi doskonały punkt wyjściowy, w szczególności do negocjacji z Radą, ponieważ uważam, że wspólnie z Komisją - i chciałbym podziękować panu komisarzowi za jego jasne stanowisko - Parlament będzie mógł jutro stworzyć taką sytuację, która w ostatecznym rozrachunku pozwoli na udane zakończenie negocjacji z Radą.
Celem niniejszego wniosku jest stworzenie w przyszłości lepszego prawodawstwa, ponieważ obywatele dokonują coraz więcej zakupów przez Internet, w związku z czym potrzebujemy funkcjonującego rynku wewnętrznego, takiego, na którym 500 milionów konsumentów może uczciwie otrzymać potrzebną im informację. Zaczynamy od wyrobów włókienniczych i mam nadzieję, że ostatecznie zostanie to rozszerzone na wszystkie produkty sprzedawane na rynku wewnętrznym. Chodzi tu o zapewnienie nie większej ilości informacji, ale jaśniejszej informacji, o jednolitej podstawie europejskiej; a jeżeli to się uda, to będę bardzo zadowolony.
Panie przewodniczący! Na zakończenie chciałbym wspomnieć, że podjąłem świadomą decyzję, aby nie dążyć do osiągnięcia porozumienia z Radą w jednym czytaniu. Uważam, że powinniśmy zdecydowanie częściej korzystać z tej zwykłej ścieżki, a Parlament, na swoich sesjach plenarnych, powinien dokonać oceny sprawozdania przedłożonego przez Komisję Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów, zanim rozpocznie z Radą i Komisją negocjacje służące dojściu do porozumienia. Uważam, że dochodzenie do porozumienia przed przeprowadzeniem dyskusji na sesji plenarnej osłabia demokrację. Mam więc nadzieję, że wiele osób pójdzie za tym przykładem i że wszystkie sprawy będą rozpatrywane zazwyczaj w pierwszym i drugim czytaniu.
Mam nadzieję, że wynik jutrzejszego głosowania będzie korzystny, a przy takim punkcie wyjściowym - cieszącym się szerokim poparciem - będziemy w doskonałej pozycji do wygrania finału z Radą, ujmując to w kategoriach piłkarskich.
Przewodniczący
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się jutro (we wtorek, 18 maja 2010 r.).
Oświadczenia pisemne (art. 149 Regulaminu)
Sergio Berlato  
Przemysł włókienniczy w Unii Europejskiej rozpoczął długi proces restrukturyzacji i innowacji technologicznej w reakcji na ogromne wyzwania gospodarcze, jakim musiał sprostać w ostatnich latach. Moim zdaniem przedmiotowe sprawozdanie, umożliwiając ujednolicenie i standaryzację niektórych aspektów etykietowania produktów włókienniczych, zarówno ułatwia swobodny przepływ tych produktów na rynku wewnętrznym, jak i zapewnia wysoki i jednolity poziom ochrony konsumentów w Unii Europejskiej. Dlatego popieram skierowany do Komisji apel dotyczący przedłożenia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdania dotyczącego wszelkich nowych wymogów w zakresie etykietowania w okresie dwóch lat od przyjęcia nowego rozporządzenia. Będzie to stanowiło realizację dwóch celów: uproszczenia etykietowania wyrobów włókienniczych oraz zapewnienia konsumentom dokładnej i porównywalnej informacji o własności, pochodzeniu i rozmiarze wyrobów włókienniczych. Moim zdaniem przy realizacji tych celów konieczne jest zapewnienie, aby rozszerzone obowiązkowe etykietowanie nie oznaczało dodatkowych obciążeń dla przedsiębiorstw, w szczególności dla małych i średnich przedsiębiorstw. Obecnie nie ma zadowalających badań pokazujących wpływ substancji uczulających i niebezpiecznych stosowanych przy wytwarzaniu/przetwarzaniu wyrobów włókienniczych na zdrowie ludzkie. Dlatego wzywam Komisję do przeprowadzenia badania służącego ocenie ich skutków.
Andreas Mölzer  
Po raz kolejny etykiety ekologiczne obiecują coś innego niż to, co są w stanie rzeczywiście zapewnić - wystarczy pomyśleć o skandalu związanym z "bawełną organiczną” czy niedawnymi kuriozalnymi przypadkami związanymi z biochemikaliami. Po pierwsze, są one powodem dalszego zamieszania w zakresie etykiet i oznaczeń na tym rynku organicznym - co mogłoby raz na zawsze zostać uproszczone przez UE, która przecież uwielbia to czynić; a po drugie, nadszedł najwyższy czas, aby UE zaakceptowała bawełnę modyfikowaną genetycznie. Jeżeli czekamy na badania nad ewentualnymi skutkami substancji szkodliwych, to w międzyczasie etykiety powinny przynajmniej pokazywać, że produkt zawiera bawełnę modyfikowaną genetycznie. Ponadto nadszedł czas, aby UE zajęła się również identyfikacją radiową (RFID). Nie możemy wykorzystywać etykiet elektronicznych na wyrobach włókienniczych bez wiedzy osób zainteresowanych; tymczasem nadal nie mamy odpowiednich przepisów w zakresie etykietowania. Jeżeli za pomocą odzieży wyposażonej w RFID planuje się uczynić pieszych widocznymi, to możliwe będzie monitorowanie każdego kroku ludzi. Jeśli uwzględnimy presję na przestrzeganie poprawności politycznej, ludzie będą niedługo musieli zachowywać niezwykłą ostrożność pod względem wyboru instytucji, jakie odwiedzają nosząc odzież zaopatrzoną w RFID. Być może jednak w przyszłości ludzie będą po prostu musieli skasować swój numer RFID z Google Stret View. W innym przypadku chipy mogą wzbudzać alarmy bezpieczeństwa na lotniskach. Nawet George Orwell nie byłby w stanie sobie tego wyobrazić; już dalece wybiegliśmy poza jego wizję społeczeństwa kontrolowanego.
