Czas na zapytania (zapytania do Komisji)
Przewodniczący
Następnym punktem obrad jest tura pytań (B6-0318/07).
Chcieliśmy dziś, i myślę, że niektórzy z państwa o tym wiedzą, przeprowadzić pewien eksperyment, którego celem jest sprawić, by ta tura pytań była nieco bardziej przyjazna i interaktywna. Dlatego chciałabym zaprosić wszystkich członków Parlamentu do pierwszego rzędu tak, abyśmy mogli uczestniczyć w turze pytań w dużo bardziej przyjaznej atmosferze i w lepszym kontakcie z Komisją. Zapraszam do przodu! Proszę nie siedzieć na samym końcu.
Widzę, że niektórzy z państwa trochę się wstydzą. Proszę się nie bać! Myślę, że ten eksperyment wszystkim przypadnie do gustu!
Do Komisji skierowano następujące pytania.
Część pierwsza

Dotyczy: uprowadzania dzieci
W świetle licznych przypadków uprowadzania i zaginięcia dzieci, jakie środki zamierza podjąć Komisja, aby skoordynować środki, którymi dysponują państwa członkowskie w celu zapobiegania tego typu wydarzeniom i odpowiedniego karania osób za nie odpowiedzialnych w Unii Europejskiej?
Franco Frattini
wiceprzewodniczący Komisji. - Komisja w pełni zgadza się, że walka z problemem uprowadzania i zaginięć nieletnich jest niezwykle ważnym krokiem. Zwiększanie praw dzieci, jak państwo doskonale wiedzą, jest jednym z moich osobistych priorytetów.
Pierwszym działaniem Komisji Europejskiej w tym zakresie było wspieranie tworzenia europejskiej sieci organizacji, Europejskiej Federacji Organizacji Działających na Rzecz Dzieci Zaginionych i Wykorzystywanych Seksualnie (Missing Children Europe) w 2001 r. Obecnie mamy 21 organizacji działających w 15 państwach członkowskich.
Następnie, dzięki wsparciu finansowemu w ramach programu wspólnotowego Daphne, utworzono kilka nowych i przekształcono istniejące ośrodki w latach 2001-2005 z pomocą organizacji Child Focus.
Kilka państw członkowskich założyło w ciągu ostatnich 10 lat telefoniczne linie alarmowe, które miały przyspieszyć proces poszukiwań i wsparcie dla rodzin zaginionych dzieci.
Przypadki zaginięć i porwań dzieci bardzo szybko mogą stać się, i często stają się, sprawami natury transgranicznej. Dlatego proponujemy jedną wspólną linię telefoniczną, na którą należy dzwonić w celu powiadomienia o zaginięciu dziecka. W tym celu wprowadzona zostanie w życie decyzja z 15 lutego 2007 r. w sprawie rezerwacji krajowych numerów zaczynających się od 116 w celu harmonizacji numerów przeznaczonych dla usług użyteczności społecznej. Jest to ważna decyzja dla każdego z państw członkowskich, szczególnie jeżeli chodzi o numer 116000 jako gorącą linię w sprawie zgłoszeń dotyczących zaginięcia dzieci.
Jak państwo wiedzą, organizacja usług w ramach numeru alarmowego 116 należy do obowiązków państw członkowskich. Niestety muszę przyznać, że trzy z państw członkowskich nie zrobiły nic w tym kierunku. Środki prawne podjęło 17 państw. Pojawiły się ogłoszenia dla kandydatów do zarządzania gorącymi liniami w 12 państwach członkowskich, a jedynie 4 państwa wybrały jak do tej pory usługodawców: Belgia, Dania, Grecja i Portugalia. Dlatego wcale nie jestem zadowolony z etapu, na którym znajdują się poszczególne kraje w zakresie wprowadzania w życie decyzji uchwalonej w lutym 2007 r.
Oprócz numerów alarmowych niezbędne jest ustanowienie mechanizmu pomocy w poszukiwaniach zaginionych dzieci. Jak na razie istnieje kilka systemów, które mogą służyć jako inspiracja do stworzenia ogólnoeuropejskiego mechanizmu działania. Znają państwo z pewnością amerykański system "Amber Alert” ("bursztynowy alarm”), francuskie "Alerte enlèvement” czy grecki "Amber Alert Hellas”. Wspieramy państwa członkowskie we wprowadzaniu podobnych mechanizmów działania na skalę krajową. Jeżeli wszystkie państwa członkowskie podejmą odpowiednie inicjatywy i wprowadzimy odpowiedni system korelacji poszczególnych programów, rozwiązywanie przypadków transgranicznych stanie się możliwe i dużo prostsze. Aby to umożliwić, sporządziliśmy kilka wytycznych opisujących nasze wyobrażenie ogólnoeuropejskiego mechanizmu ostrzegania o zaginięciu dzieci. Sprawa ta została omówiona po raz pierwszy podczas nieoficjalnego posiedzenia Rady Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych 1 października 2007 r.
Ostatnią sprawą jest wspieranie działań na rzecz utworzenia międzynarodowej bazy zdjęć pokazujących przypadki wykorzystywania dzieci, która ma służyć jako nowe narzędzie do identyfikacji ofiar i przestępców. Analiza wykonalności i etap wdrożenia zostały ufundowane przez program AGIS, a od września 2005 r. wspomniana baza danych, wykorzystywana przez Interpol, jest finansowana głównie ze środków rządowych państw należących do G8 oraz firm prywatnych. Jak dotąd baza danych umożliwiła lokalizację i aresztowanie kilku przestępców w Europie i poza jej granicami, a ostatnio bardzo znanego pedofila z Tajlandii. Pozwoliła ona także ocalić ofiary tych przestępstw.
Manuel Medina Ortega
- (ES) Pani przewodnicząca! Dziękuję bardzo za możliwość spotkania się twarzą w twarz z panem komisarzem, któremu już zdążyłem zadać wiele pytań na zbliżone tematy.
Sprawa zaginionych dzieci jest dla nas wszystkich bardzo trudna. Przykładowo na samych Wyspach Kanaryjskich, na których mieszkam, w ciągu ostatnich kilku lat zaginęło bez słuchu troje dzieci. Nie pojawiły się one nawet na stronach pedofilów. Po prostu zaginęły bezpowrotnie, co każe nam zastanawiać się, czy są one wykorzystywane do specjalnych celów, takich jak handel organami, czy może na terenie Unii Europejskiej działają organizacje mafijne o zasięgu międzynarodowym.
Dlatego uważam, że jest to temat, który wymaga nieco bardziej ambitnej inicjatywy niż dotychczasowe propozycje Komisji. Wiem, że pan komisarz zawsze był bardzo ambitną osobą, jednak zachęcam go do zwiększenia ambicji również w tym zakresie, ponieważ jest to sprawa bardzo niepokojąca rodziców i społeczeństwo ogółem z uwagi na to, że dzieci są naszym największym skarbem.
Franco Frattini
wiceprzewodniczący Komisji. - (IT) Panie przewodniczący, panie pośle Medina! Jak najbardziej zgadzam się z pana zdaniem i mogę panu tylko powiedzieć jak bardzo martwi mnie fakt, że nawet kiedy podejmujemy działania w tej sprawie, państwa członkowskie się do nich nie stosują.
Pomysł założenia wspólnej dla całej Europy alarmowej linii telefonicznej powinien zostać wprowadzony w życie przez każde z państw członkowskich do końca września. Tymczasem mamy koniec października i jedynie cztery państwa mają sprawnie funkcjonujący system, pozostałe 17 podjęło działania, lecz jak dotąd z niewystarczającym skutkiem.
Kolejnym pomysłem, który chcemy wprowadzić w życie jest ściślejsza współpraca na rzecz monitorowania tak zwanej "turystyki seksualnej”. Niestety wielu obywateli europejskich podróżuje w tym właśnie charakterze do innych części świata, aby popełniać okropne czyny, do jakich należy pedofilia, dlatego w tym zakresie liczę na jak najszybsze podjęcie odpowiedniej współpracy międzynarodowej. Zgadzam się z panem - niestety ma pan rację, panie pośle - że bardzo często zaginione dzieci wykorzystuje się do handlu organami. Niestety odnosi się to nie tylko do mojego regionu, lecz również do wielu regionów sąsiadujących z Unią Europejską, takich jak Bałkany, Europa Wschodnia czy region Morza Czarnego.
Niestety handel organami jest częścią okrutnej rzeczywistości, nie mówiąc już o odkryciu handlu organów osób dorosłych i dzieci z Dalekiego Wschodu i Azji Południowo-Wschodniej. Oczywiście choć jest to dziedzina, w której do tej pory władze krajowe niechętnie pozwalały działać odgórnie Unii Europejskiej, UE będzie mogła wkrótce lepiej zając się walką z problemem dzięki zawiązaniu porozumienia w sprawie nowego traktatu instytucjonalnego.
Marie Panayotopoulos-Cassiotou
(EL) Pani przewodnicząca! Chciałabym zapytać pana komisarza, czy istnieje pewność, że urodzenia dzieci są podawane we wszystkich państwach członkowskich. Czy liczba dzieci przekraczających granice UE jest zapisywana, aby można było później wykryć ewentualne przypadki ich zniknięcia lub wykorzystania ich organów?
Franco Frattini
wiceprzewodniczący Komisji. - (FR) Tak, ma pani rację. Odkryliśmy przypadki, w których fakt przekraczania granicy przez dzieci nie był zapisywany, dlatego przykładam wielką wagę do identyfikowania osób przechodzących przez granicę.
Identyfikacja to pomoc dla krajów pochodzenia, tak w obrębie UE - choć nie sądzę, by były takie przypadki - jak i w krajach sąsiednich i partnerskich, gdzie czasami brakuje odpowiedniej kontroli rejestrów urodzeń. W rezultacie dzieci, które jeszcze nie figurują w takim rejestrze, lub też w ogóle nie są do niego zgłaszane, są szczególnie zagrożone.
Dlatego postanowiłem pomóc w przygotowaniu projektów strategicznych na rzecz wzmocnienia działalności związanej z rejestrami ludności krajów partnerskich i sąsiednich, częściowo w ramach europejskich programów wsparcia finansowego.
Reinhard Rack
(DE) Pani przewodnicząca, panie komisarzu! W przytaczanych przykładach mówił pan w szczególności o czterech krajach, które założyły specjalne telefony alarmowe. Były również inne przypadki - pamiętam na przykład sytuację związaną z tsunami - w których osoby, które podróżowały na tamte tereny na przykład żeby dać upust swoim zapędom pedofilskim, były chronione systemem ochrony danych, dzięki czemu ich rodziny i władze ich krajów nie miały pojęcia kto był w sprawę zaangażowany. Myślę, że nadszedł czas, by przestać się wykręcać i zacząć wymieniać te państwa członkowskie. Wymienianie i okrywanie hańbą konkretnych krajów byłoby odpowiednią metodą wpłynięcia na ich działania, tak aby wreszcie poczyniły jakieś pozytywne kroki w tej sprawie.
Franco Frattini
wiceprzewodniczący Komisji. - Jak już mówiłem, jestem głęboko rozczarowany etapem działań w wielu państwach członkowskich, jako że do tej pory jedynie cztery z nich wdrożyły postanowienia decyzji. Decyzja ta powinna być wprowadzona w życie we wszystkich państwach członkowskich. Fakt, że jedynie cztery państwa członkowskie postępują zgodnie z decyzją uchwaloną jednogłośnie w lutym 2007 r. jest dowodem na to, że pozostało nam w tej dziedzinie jeszcze bardzo wiele do zrobienia.
Jeżeli chodzi o odpowiednie wypośrodkowanie pomiędzy ochroną poufności danych czy prywatności danych a walką z pedofilią, kiedy mówimy o pedofilach i zbrodniach, których dopuszcza się wobec dzieci, czy też o ich wykorzystywaniu, osobiście opowiadam się po stronie ofiar - dzieci - a nie przestępców. Tak więc, pod warunkiem, że zdajemy sobie sprawę z obowiązujących gwarancji, powinniśmy przede wszystkim wspierać ofiary i ich rodziców, a nie osoby podejrzane o te zbrodnie.
Przewodnicząca
Chciałabym przypomnieć posłom o tym, o czym mówiłam na początku tury pytań. Zaproponowałam eksperyment, w ramach którego prosiłam wszystkich posłów o zajęcie miejsc w pierwszych rzędach sali obrad, tak aby atmosfera była nieco bardziej intymna i przyjazna, a wymiana zdań bardziej skuteczna. Dlatego nawet jeśli normalnie siedzą państwo raczej z tyłu, proszę o przejście do przodu.
Kolejna sprawa dotyczy tropikalnego wirusa chikungunya w Europie. Nie wiem czy wymówiłam tę nazwę prawidłowo.
Dotyczy: tropikalnego wirusa chikungunya w Europie
Władze włoskie, wykorzystując system wczesnego powiadamiania, poinformowały pozostałe państwa członkowskie o epidemii gorączki tropikalnej wywołanej wirusem chikungunya w prowincji Emilia-Romagna. Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób ostrzega, że warunki klimatyczne są sprzyjające dla utrzymywania się tego wirusa w ciągu kolejnych miesięcy w krajach śródziemnomorskich, a nawet istnieje podwyższone ryzyko jego rozprzestrzenienia się na inne państwa europejskie, gdzie warunki klimatyczne są wystarczające dla jego przeżycia. Czy wobec znacznych zmian klimatycznych i podwyższonej mobilności, z jakimi mamy obecnie do czynienia, Komisja przygotowuje plan działania i zapobiegania rozwinięciu się epidemii na większą skalę?
Markos Kyprianou
komisarz. - Właściwie sam miałem sporo problemów z wymówieniem nazwy tego wirusa. Na początek chciałbym powiedzieć iż miałem nadzieję, że wirus zostanie wypleniony zanim będę musiał uczyć się jego nazwy, jednak niestety uporczywie trzyma się on naszych terenów, dlatego należy się zająć tą sprawą.
Po pierwsze, miałem wczoraj okazję, podczas jednominutowych mów, usłyszeć zdanie szanownego posła na ten temat i zgadzam się z pana obawami. Można by powiedzieć, że mamy do czynienia ze stosunkowo niewielką liczbą infekcji - na przykład około 250 zakażonych wirusem we Włoszech, porównując z liczbą ponad 150 000 na wyspie Réunion kilka lat temu. Jednak bez względu na liczby jest to powód do obaw. To co nas martwi najbardziej to fakt, że w wyniku zmian klimatycznych, które sprzyjają rozmnażaniu się tego typu wirusów oraz zwiększonej mobilności społeczeństwa, która pozwala na wprowadzenie wirusów z tropików na tereny Europy, w UE zaczynają się rozprzestrzeniać choroby tropikalne.
Natychmiastowe przedsięwzięcie odpowiednich środków było dla nas bardzo ważne. Już na samym początku władze włoskie zareagowały w sposób odpowiedni, szybki i skuteczny, dlatego możemy powiedzieć, że obecnie sytuacja jest do pewnego stopnia opanowana, choć nadal mamy do czynienia z nowo zarażonymi.
Pierwszym działaniem Komisji było wykorzystanie dostępnych środków i dostosowanie ich do konkretnej sytuacji. Po pierwsze upewniliśmy się, że zapewniliśmy odpowiednie wsparcie techniczne w ramach działań Europejskiego Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób, po raz kolejny udowadniając, że założenie tego centrum było odpowiednią decyzją ze strony Unii Europejskiej.
Teraz musimy się zmierzyć z zagrożeniem i tym nowym dla nas wszystkich wyzwaniem. Dostosowaliśmy odpowiednio nasze przepisy i włączyliśmy choroby przenoszone przez nosicieli do listy chorób priorytetowych. Równocześnie zwróciliśmy się do państw członkowskich - i jest to ich prawny obowiązek - z prośbą o informowanie Komisji i pozostałych państw członkowskich za pomocą systemu wczesnego powiadamiania. Możliwość jak najszybszego wykrywania przypadków zachorowań jest niezwykle ważna, jeśli chcemy zapobiec rozprzestrzenianiu się choroby.
Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób, oprócz definicji przypadków, stworzyło również standardową procedurę postępowania, którą regularnie aktualizuje. Ważnym krokiem było zwiększenie możliwości laboratoryjnych w celu wykrycia i identyfikacji wirusa chikungunya. Udało się to dzięki Europejskiej Sieci Diagnostyki "Importowanych” Chorób Wirusowych (European Network for Diagnostics of "Imported” Viral Diseases) finansowanej w ramach programu na rzecz ochrony zdrowia publicznego. Za pomocą tego samego programu fundowane są inicjatywy podejmowane wspólnie z państwami członkowskimi na rzecz dalszego wzmacniania gotowości do działania w sytuacjach krytycznych związanych ze zdrowiem publicznym.
Podczas sesji plenarnej mieliśmy okazję omówić komunikat i plan działania w sprawie ogólnego stanu gotowości uchwalony w 2005 r. System został jest do naszej dyspozycji i możemy z niego oczywiście korzystać. Był on również wykorzystywany w przeszłości, jednak mamy zamiar nieco go zmienić i dostosować do walki z nowymi zagrożeniami. Informowanie społeczeństwa jest równie ważne i jest to inicjatywa, którą również ma się zająć Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób, tak w zakresie obszarów dotkniętych epidemią, jak i turystów.
Zostały opracowane również dokumenty zawierające instrukcje techniczne związane z szybkim wykrywaniem przypadków gorączki wywołanej wirusem chikungunya. Jest to niezbędny element obserwacji epidemiologicznej. Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób sporządziło również szereg dokumentów zawierających wskazówki techniczne, takich jak informacje dla pracowników opieki medycznej, definicje przypadków zachorowań na chorobę tropikalną chikungunya czy schematy identyfikacji przypadków. Są one dostępne i wykorzystywane obecnie przez odpowiednie władze, co ma ułatwić procesy decyzyjne na szczeblu krajowym.
Natychmiast zajęliśmy się również sprawą bezpieczeństwa krwi, która jest ważnym elementem działań, we współpracy z władzami krajowymi. Jednak jeśli obecna sytuacja się utrzyma, jesteśmy gotowi uchwalić przepisy związane z wykluczeniem dawców również w przypadku tej choroby.
Nowy program publiczny i inne instrumenty sfinansują również badania związane z wieloma sprawami dotyczącymi chorób przenoszonych przez nosicieli w związku z tym, że musimy się przyjrzeć również samym owadom, a także ogólnoświatowym zmianom w ramach takich projektów, jak Eden, który dotyczy chorób pojawiających się w zmieniającym się środowisku europejskim.
Wszystko to świadczy o tym, że zmiany klimatyczne mają bezpośredni wpływ na zdrowie. Równocześnie chciałbym wspomnieć, że mamy również do czynienia z problemami ze zdrowiem zwierząt wywołanymi zmianami klimatycznymi. Komisja Europejska planuje wydać w przyszłym roku komunikat na temat tego aspektu zmian klimatycznych.
Milan Gaľa
(SK) Panie komisarzu! Dziękuję za tę wyczerpującą odpowiedź. Chciałbym również pogratulować władzom włoskim podjęcia odpowiednich działań w tej sprawie. Przyglądając się tej sprawie doszedłem do wniosku, że to dość dziwne, że nie opracowano do tej pory żadnej szczepionki na wirus chikungunya, choć zgodnie z niektórymi danymi około miliona osób zaraziło się tym wirusem w Afryce. Częściowo rozumiem sytuację, z jaką mamy do czynienia w przypadku ptasiej grypy, ponieważ jej wirus nie został jeszcze w pełni opanowany i odizolowany, dlatego też nie możemy stworzyć szczepionki. Jednakże w tym przypadku wydaje się, że wirus może być zidentyfikowany metodą serologiczną lub inną, dzięki czemu można by opracować serum lub szczepionkę. Gdyby wirus się rozprzestrzenił, serum to lub szczepionka mogłyby być wykorzystane jako skuteczny sposób walki z wirusem chikungunya, a być może nawet z gorszą infekcją - z gorączką dengue.
Markos Kyprianou
komisarz. - Po pierwsze, odniesienie do gorączki dengue jest równie ważne, ponieważ te same owady mogą przenosić chorobę dengue na mięso, a więc jest to sprawa bardzo dla nas istotna. Dlatego właśnie pracujemy nad sprawozdaniem na temat chorób przenoszonych przez owady, ponieważ zmiany klimatyczne sprzyjają ich mnożeniu się, jak już powiedziałem wcześniej, ale również dlatego, że mamy do czynienia z łagodnymi zimami, które umożliwiają przeżycie owadów, które następnie przenoszą chorobę dalej.
Racja, nie mamy szczepionek, a to wielka szkoda. Trwają badania w tej sprawie, ale muszę przyznać, że jesteśmy jeszcze daleko od osiągnięcia rezultatów.
Oczywiście jest to sprawa, którą poruszymy w rozmowach ze Światową Organizacją Zdrowia i postaramy się wzmocnić środki na rzecz jak najszybszego opracowania tych szczepionek.
Jeżeli państwo pozwolą, chciałbym również dodać jedną z moich osobistych opinii, którą wyrażam już od początku w rozmowach z państwami członkowskimi na temat ptasiej grypy: nie tylko mamy obowiązek wykazania solidarności względem krajów rozwijających się, krajów trzecich, którym powinniśmy pomagać w radzeniu sobie z problemami związanymi ze zdrowiem, jest to również forma samoobrony i powinniśmy zdawać sobie sprawę, że nie możemy uważać się za odpornych i chronionych w przytulnych granicach naszej Unii Europejskiej. Wcale nie jesteśmy bezpieczni! Dlatego właśnie tak ważna jest walka z zagrożeniami związanymi ze zdrowiem na całym świecie i traktowanie ich również jako zagrożenia dla Unii Europejskiej. Tego typu działania powinny stać się naszym priorytetem.
Strategia związana ze zdrowiem, którą podjęliśmy dzisiaj w Komisji, zostanie przedstawiona Parlamentowi i poddana debacie. obejmuje ona ważny, globalny aspekt polityki zdrowotnej UE, a ja jestem pewien, że możemy zmienić obecną sytuację na lepsze dzięki temu nowemu podejściu.
Przewodniczący

Dotyczy: katastrofy humanitarnej w Iraku
Wraz z zamknięciem granicy z Syrią jedyna droga ucieczki dla tysięcy uchodźców z Iraku, w tym licznych rodzin, a więc dużej ilości dzieci, została odcięta.
Oprócz czystek etnicznych, często propagowanych przez władze Iraku, mamy teraz do czynienia z poważną epidemią cholery związaną bezpośrednio z przerażającymi warunkami zdrowotnymi, jakie panują w dużej części kraju.
Odpowiedź Komisji na tę katastrofę humanitarną była nieznaczna i w zupełności sprzeczna z wartościami europejskimi.
Jak Komisja planuje wspierać ludność Iraku, która ucieka ze swojego miejsca zamieszkania, migrując w inne regiony lub do innych krajów?
Jak Komisja planuje wspierać kraje znajdujące się na pierwszej linii, takie jak Jordania, na które przypada większa część problemów związanych z tą sytuacją.
Neelie Kroes
komisarz. - Komisja w pełni zdaje sobie sprawę jak duże są potrzeby humanitarne w Iraku i krajach sąsiednich. W odpowiedzi na zaistniałą sytuację Komisja podjęła dwa rodzaje działań. Po pierwsze, w celu udzielenia wsparcia uchodźcom z Iraku i krajów sąsiednich Komisja natychmiast podjęła decyzję o pomocy finansowej w wysokości 6,2 mln euro, uchwaloną w maju 2007 r. Pieniądze te miały zostać przeznaczone na zaspokojenie najpilniejszych potrzeb uchodźców. Pomoc ta zostanie zwiększona do 7 mln euro do końca 2007 r.
Komisja ustaliła z władzami Syrii i Jordanii, które są najbardziej obciążone kryzysem, że zostaną opracowane odpowiednie programy pomocowe. Władze tych krajów jasno zaznaczyły, że nie chcą programów pomocy humanitarnej z zewnątrz, które byłyby dziełem organizacji międzynarodowych i pozarządowych. Oczekują one, że społeczność międzynarodowa wesprze ich krajowe programy pomocy, głównie w zakresie edukacji i zdrowia, ponieważ programy te są również korzystne dla uchodźców z Iraku.
W związku z tym Komisja opracowała programy szybkiego działania za łączną sumę 37,7 mln euro, w sprawie których trwają obecnie konsultacje z państwami członkowskimi. Wszystkie te działania stanowią natychmiastową odpowiedź Komisji na największe potrzeby uchodźców.
Komisja zdaje sobie sprawę, że zmniejszają one ogromne cierpienia i naciski w stronę instytucji oraz struktury społecznej krajów sąsiednich jedynie w niewielkim stopniu, dlatego nadal jesteśmy w trakcie opracowywania strategii pomocy i szukania odpowiednich źródeł finansowania.
Po drugie, jeżeli chodzi o sytuację wewnętrzną w Iraku, Komisja wspiera Międzynarodową Radę Czerwonego Krzyża, przeznaczając na ten cel jak dotąd 4 mln euro, oraz stara się szukać odpowiednich, stabilnych partnerów działających na terenie Iraku, tak aby zwiększyć wysokość pomocy.
Należy pamiętać, że choć potrzeby humanitarne w tym kraju są ogromne, mamy również do czynienia z ogromną liczbą przeszkód uniemożliwiających dostarczanie pomocy humanitarnej. Do tych przeszkód należą problemy z bezpieczeństwem i dostępem do kraju, które uniemożliwiają niesienie pomocy odpowiadającej rzeczywistym potrzebom ze strony Komisji i innych działaczy.
Tak naprawdę brakuje partnerów, którzy mogą działać i realizować programy na terenie Iraku i w odpowiedni sposób odpowiadać na potrzeby osób najbardziej potrzebujących.
Na koniec Komisja pragnie państwu przypomnieć, że jest największym partnerem pomagającym międzynarodowemu funduszowi odbudowy Iraku. Nasz wkład wynosi 123 mln euro. Przy okazji wspomnę, że stanowi to 46% wszystkich dotychczasowych środków. Od 2003 r. Komisja włożyła w działania w Iraku ponad 800 mln euro.
Paulo Casaca
(PT) Pani przewodnicząca, pani komisarz! Dziękuję bardzo za objaśnienia jednak chciałbym przypomnieć, że ilość uchodźców z Iraku w Egipcie ocenia się obecnie na 200 000. Komisja Europejska nie wysyła żadnej pomocy do Egiptu. Na Uniwersytecie w Ammanie przeprowadzono badania, które wykazały, że w Jordanii jest ponad milion uchodźców - co ma katastrofalne skutki makroekonomiczne dla tego kraju. Komisja Europejska nie podjęła do tej pory kroków w tej sprawie. Nawet Izrael przygotowuje dość ciekawy program pomocy medycznej dla dzieci z Iraku. Jeżeli chodzi o Syrię, nie uczestniczyłem w rozmowach między Komisją a władzami tego kraju, ale często sam rozmawiałem z przedstawicielami tamtejszych władz: liczba ich mieszkańców zwiększyła się ostatnio o około 2 miliony osób. Tak więc dziś chciałbym przypomnieć pani komisarz o tym, że w tej chwili, w Rabiah, na granicy syryjsko-irackiej, rozgrywa się ogromna katastrofa humanitarna: tysiące Irakijczyków, którzy usłyszeli pogłoski o tym, że granica ma zostać otwarta, zgromadziło się w tym miejscu i nie może przekroczyć granicy. Sytuacja jest tragiczna i nie możemy dłużej lekceważyć tego faktu.
Przewodniczący
Myślę, że wszyscy podzielamy pana troskę o tę sytuacja, jednak regulamin pozwala jedynie na 30 sekund w przypadku pytań dodatkowych.
Neelie Kroes
komisarz. - Jak już mówiłam, władze poszczególnych krajów, szczególnie Syrii, do której pan poseł się odnosił, jasno przedstawiły sytuację: nie życzą sobie pomocy z zewnątrz z inicjatywy międzynarodowych organizacji humanitarnych i organizacji pozarządowych. Dlatego wysokość pomocy ma ścisły związek z niechęcią ze strony władz syryjskich i władz Jordanii jeżeli chodzi o interwencję działaczy pozarządowych, takich jak ONZ czy inne organizacje.
Pomoc możemy słać jedynie przez organizacje, które są akceptowane przez władze lokalne i mają odpowiednią zdolność operacyjną. Stanowi to duże ograniczenie dla naszych działań. Jednak mimo to staramy się opracowywać programy zwiększające możliwości działania tych organizacji i prowadzić bezpośredni dialog z władzami Jordanii i Syrii, aby móc zwiększyć nasze możliwości działania na terenie tych krajów.
Należy jednak zauważyć, jeżeli mogę tak powiedzieć, że same władze Iraku dość niechętnie pomagają swoim sąsiadom. Już wielokrotnie mówiły o przyznaniu 25 mln dolarów na pomoc dla uchodźców. Jednak, choć miały miejsce zobowiązania w tej sprawie w maju tego roku na Konferencji w Sharm el-Sheikh i wzmocniły się stosunki między Irakiem, Syrią i Jordanią, wydaje się, że Irak nie wkłada zbyt dużo wysiłku w tę współpracę. Dlatego musimy poprosić władze Iraku o to, by przynajmniej wzięły odpowiedzialność finansową za swoich własnych obywateli.
Powodem do obaw jest również brak koordynacji poszczególnych agencji ONZ w zakresie zarządzania akcjami humanitarnymi w sytuacjach kryzysowych. Widać dużą konkurencję pomiędzy nimi zamiast ścisłej współpracy. Mamy nadzieję, że powołanie nowego koordynatora do spraw pomocy humanitarnej pomoże w zwiększeniu możliwości poszczególnych partnerów ONZ w zakresie zażegnywania tego kryzysu.
DanutBudreikait
(LT) Ostatnio Turcja, kraj który kandyduje do UE, rozpoczęła działania wojenne przeciwko Kurdom w Iraku. Jakie jest zdanie pani komisarz na ten temat? Jakie mogłyby być konsekwencje tego kroku dla sytuacji w Iraku? Czy potrzebna byłaby jakakolwiek pomoc i jaka jest opinia Komisji na temat decyzji Turcji?
Neelie Kroes
komisarz. - Nie jest to proste pytanie. Komisja potępia wszelkie ataki terrorystyczne jako działania przestępcze i niemające żadnego usprawiedliwienia. Jest nam przykro z powodu cierpienia, jakie tego typu działania wywołały.
Turcja systematycznie zmaga się z atakami terrorystycznymi Partii Pracujących z Kurdystanu (PKK), która znajduje się na liście organizacji terrorystycznych UE, jak państwo zapewne wiedzą. Komisja rozumie potrzebę obrony obywateli tureckich, jednak nieustannie prosi Turcję i Irak o rozwiązanie tego konfliktu na zasadzie współpracy między władzami krajów i w poszanowaniu prawa międzynarodowego. W związku z tym podpisane ostatnio przez Turcję i Irak porozumienie w sprawie walki z terroryzmem jest zdaniem Komisji krokiem w dobrym kierunku.
UE i Turcja wielokrotnie powtarzały, że zależy im na niepodległości, suwerenności, jedności i integralności terytorialnej Iraku. Oczekujemy, że Turcja nadal będzie odgrywała ważną rolę w realizacji tych celów i promowaniu współpracy regionalnej.
Jednak powinniśmy zwrócić uwagę na ogromną presję ze strony społeczeństwa tureckiego, które jest świadkiem śmierci żołnierzy i cywilów na południowym wschodzie kraju niemal co tydzień. Władze kraju powinny okazać chęci i zdolność do podjęcia bardziej efektywnych działań.
Jak wielu posłów doskonale zdaje sobie sprawę, walka z terrorystami jest niezwykle trudna. Władze tureckie starają się oczywiście zaangażować w działania antyterrorystyczne władze Stanów Zjednoczonych, Iraku i irackich Kurdów. To jedyny sposób na rozwiązanie problemów. Rezolucja uchwalona przez Parlament oraz wystosowanie wiarygodnej groźby interwencji powinny stanowić część tej strategii.
Przewodniczący
Niektórzy z posłów już przyjęli moje zaproszenie, jednak zapraszam wszystkich, którzy do tej pory tego nie zrobili, by przeszli do przedniej części sali. Chcemy, by czuli się państwo swobodniej oraz by tura pytań była bardziej interaktywna, dlatego serdecznie zapraszam do przodu. Wtedy wszyscy będziemy mieli szansę na kontakt wzrokowy z panią komisarz. Jestem pewien, że się z tego ucieszy!
Część druga
Przewodniczący

Dotyczy: pracowników kontraktowych na stanowiskach spełniających warunki zatrudnienia o charakterze stałym w organach i instytucjach UE
Zgodnie z dyrektywą 1999/70/WEpaństwa członkowskie nie mogą dopuszczać do nadużywania przedłużania kontraktów na czas określony na stanowiskach o charakterze stałego zatrudnienia.
Do jakiego stopnia biura i instytucje UE stosują się do tej zasady i jaki jest procent zatrudnionych w organach i instytucjach UE na stanowiskach o charakterze stałego zatrudnienia?
Siim Kallas
wiceprzewodniczący Komisji. - Chciałbym podkreślić, że odpowiedź jakiej za chwilę udzielę będzie dotyczyła jedynie Komisji, która jest zresztą instytucją unijną zatrudniającą najwięcej osób.
Jednym z celów dyrektywy nr 1999/70/WE w sprawie porozumienia ramowego na temat pracy na czas określonych jest opracowanie odpowiednich ram prawnych w celu przeciwdziałania nadużyciom w stosowaniu następujących po sobie umów na czas określony.
Aby zapobiec nadużyciom, klauzula 5(1) zobowiązuje państwa członkowskie, w których nie ma przepisów, które przeciwdziałałyby nadużyciom, do wprowadzenia jednej lub kilku z następujących środków zapobiegających nadużyciom w stosowaniu następujących po sobie umów na czas określony:
istnienie obiektywnych powodów uzasadniających przedłużenie tego typu umów i zatrudnienia;
wprowadzenie maksymalnego czasu trwania zatrudnienia na czas określony;
ustalenia maksymalnej liczby następujących po sobie umów na czas określony.
Zasady zatrudnienia pracowników w instytucjach europejskich zostały określone w regulaminie pracowniczym, który został omówiony z przedstawicielami pracowników przed uchwaleniem przez Radę.
Instytucje europejskie mają więc obowiązek prawny szanować postanowienia regulaminu pracowniczego. Regulamin pracowniczy pozwala instytucjom europejskim zatrudniać trzy rodzaje pracowników: stałych urzędników, pracowników tymczasowych i pracowników kontraktowych.
Stali urzędnicy i pracownicy tymczasowi zajmują stanowisko w planie zatrudnienia. Nie ma ograniczeń jeżeli chodzi o zakres odpowiedzialności tych urzędników.
Sytuacja pracowników kontraktowych jest inna. Nie zajmują oni stanowiska w planie zatrudnienia i muszą pracować pod nadzorem stałego urzędnika lub pracownika tymczasowego. Istnieją dwie różne kategorie pracowników kontraktowych. Pierwsza z nich obejmuje osoby wykonujące zadania niebędące kluczowymi zadaniami instytucji, które niekoniecznie muszą być wykonywane przez urzędników. Tego typu pracownikom można zaproponować stałą współpracę, w wyniku czego ich zadania przybierają charakter stały.
W przypadku tych pracowników działamy w duchu dyrektywy nr 1999/70/WE, ponieważ zazwyczaj pracownikom tym proponuje się umowę na czas określony, następnie przedłużenie umowy na czas określony, a po jej wygaśnięciu umowę na czas nieokreślony. W niektórych przypadkach umowa na czas nieokreślony może zostać zaproponowana bezpośrednio przy zatrudnianiu.
Obecnie na całym świecie pracuje dla Komisji około 2300 pracowników kontraktowych, głównie w charakterze delegatów, przedstawicieli i pracowników administracyjnych.
Druga kategoria pracowników kontraktowych została utworzona po to, by zaspokoić tymczasowe lub specjalistyczne potrzeby niespełnione w ramach istniejących stanowisk oraz zastąpić tymczasowo nieobecnych urzędników, na przykład w przypadku urlopów macierzyńskich i rodzicielskich. Ograniczając całkowitą długość następujących po sobie umów na czas określony do trzech lat we wszystkich instytucjach, regulamin pracowniczy de facto stosuje się do postanowień klauzuli 5(1)(b).
Tego typu pracownicy stanowią około 15% wszystkich zatrudnionych. Jest oczywiste, że stali urzędnicy stanowią podstawę personelu Komisji. Pracownicy kontraktowi służą cenną pomocą o charakterze tymczasowym. Obecnie Komisja zatrudnia około 3200 pracowników kontraktowych we wszystkich swoich siedzibach.
Marie Panayotopoulos-Cassiotou
(EL) Pani przewodnicząca! Dziękuję panu komisarzowi za odpowiedź. Chciałabym jeszcze zapytać czy w przypadku pracowników kontraktowych lub personelu pomocniczego, jak wcześniej ich określano, lata doświadczenia we wcześniejszej pracy będą się liczyły jako lata uprawniające do emerytury. Jeżeli tak jest to czy lata te będą się liczyły w procesie rekrutacji bardziej niż kwalifikacje innych aplikantów, którym powiodło się w procesie rekrutacyjnym, ale nie zostali jeszcze mianowani na stanowisko?
Siim Kallas
wiceprzewodniczący Komisji. - Oczywiście relacje pracownika kontraktowego z pracodawcą jest oparty na umowie, która równocześnie musi być zgodna z prawem i rynkiem pracy, a więc w tym przypadku nie ma systemu opartego na stażu pracy, jak to ma miejsce w przypadku stałych urzędników. Dlatego jest to umowa oparta na warunkach obowiązujących na rynku pracy, a nam udało się z powodzeniem zatrudnić wielu dobrych pracowników kontraktowych.
Paul Rübig   -
(DE) Panie komisarzu! Jestem pewien, że rozumie pan, iż rozwój zatrudnienia w Unii Europejskiej w przyszłości jest dla nas ogromnym wyzwaniem. Dlatego tak ważne jest, by Parlament znał nie tylko liczbę pracowników i biur zatrudnienia - ponieważ uważam, że przedstawił pan tych pracowników jako ekwiwalenty pełnego czasu pracy - lecz także dokładne liczby planowane dla każdej z tych kategorii i sposób ich podziału pomiędzy poszczególne kraje. Czy mógłby nam pan przybliżyć te statystyki.
Siim Kallas
wiceprzewodniczący Komisji. - Prosił pan o informacje na temat liczby osób zatrudnionych w każdym z państw członkowskich. Dysponujemy takimi informacjami. Możemy udostępnić wszystkie dane, dlatego proszę się skontaktować w tej sprawie z naszymi pracownikami.
Przewodniczący

Dotyczy: wpływu rosnącej liczby urzędników UE na koszty związane z emeryturami
W ciągu ostatnich siedmiu lat liczba pracowników zatrudnionych na stałe w Komisji wzrosła o jakieś 16% do 20000 osób. Na początku tego roku, po włączeniu Bułgarii i Rumunii do UE, zatrudniono ponad 700 urzędników w celu wzmocnienia rynku wewnętrznego. Naturalnie rosnąca liczba urzędników zatrudnionych w UE ma wpływ na budżet, w związku z czym możemy się spodziewać niepokojącego wzrostu kosztów związanych z emeryturami. w 2008 r. koszty te wzrosły o ponad 10%, oczywiście kosztem europejskich podatników.
Jak Komisja widzi wzrost liczby urzędników w najbliższej przyszłości? Czy rozważano zatrzymanie wzrostu liczby zatrudnianych urzędników? Czy Komisja zdaje sobie sprawę z konsekwencji finansowych, szczególnie tych związanych z emeryturami?
Siim Kallas
wiceprzewodniczący Komisji. - Prawa do emerytur i system przyznawania emerytur są oczywiście najbardziej skomplikowanymi sprawami w całej Europie. Po pierwsze należy wspomnieć, że budżet na rok 2007 pokrywa zatrudnienie 23 198 osób w Komisji. Sprawa ta składa się z dwóch rzeczy: po pierwsze z działań podejmowanych przez Komisję w ramach rekrutacji w celu ograniczenia konsekwencji związanych ze wzrostem liczby urzędników UE dla budżetu, i po drugie z wpływem rosnącej liczby urzędników na koszty związane z emeryturami.
Jeżeli chodzi o pierwszą kwestię, należy pamiętać, że w 2004 r. wprowadzona została reforma regulaminu pracowniczego w celu między innymi ograniczenia kosztów budżetowych związanych ze wzrostem liczby zatrudnionych w instytucjach. Wprowadzona została nowa struktura zatrudnienia i awansowania pracowników w UE oraz nowa kategoria pracownicza (pracownicy kontraktowi). Miało to na celu wprowadzić pozytywne zmiany do budżetu. Z drugiej strony szanowny poseł być może wie, że podczas procedury ustalania budżetu na 2007 r. Parlament Europejski poprosił Komisję o przeprowadzenie badania sprawdzającego, którego celem było ocenienie potrzeb związanych z zatrudnieniem i przedstawienie szczegółowego sprawozdania na temat struktury zatrudnienia Komisji w zakresie funkcji pomocniczych i koordynacyjnych. Parlament Europejski chciał również uzyskać informacje na temat zamiarów Komisji związanych z przeniesieniem pracowników w celu wypełnienia priorytetów porozumienia międzyinstytucjonalnego związanych z reżimem budżetowym i odpowiednim zarządzaniem finansowym, a także, w szczególności, z działaniami popartymi przez Parlament podczas negocjacji.
W wyniku przeglądu zasobów ludzkich Komisji przeprowadzonego na prośbę Parlamentu potwierdziło się zapotrzebowanie na dodatkowy personel zgłaszane w 2002 r. i 2005 r. jedynie w przypadku zadań związanych z rozszerzeniem Unii: 890 nowych pracowników na 2008 r., z czego 640 osób na pierwsze i 250 osób na drugie rozszerzenie. Potwierdzono zapotrzebowanie na ostatnią falę 250 pracowników w ramach drugiego rozszerzenia na 2009 r.
Komisja potwierdza decyzję o utrzymaniu stałej liczby pracowników po zintegrowaniu wszystkich pracowników zatrudnionych w związku z rozszerzeniem i nie proszeniu o żaden nowy personel w latach 2009-2013. Komisja zobowiązuje się pokrywać nowe zapotrzebowanie na personel w kluczowych dziedzinach jedynie za pomocą przeniesienia pracowników wewnątrz poszczególnych działów i pomiędzy nimi. Komisja zobowiązuje się zapewnić jak największe korzyści gospodarcze obywatelom, dla których pracuje, zwiększając skuteczność działań w celu świadczenia wysokiej jakości usług. Komisja wykazała już zaangażowanie we wszystkie te cele w praktyce. Dane z lat 2000-2007 wykazały, że liczba nowych stanowisk względem planu zatrudnienia w Komisji zwiększyła się w mniejszym stopniu niż w innych instytucjach.
Jeżeli chodzi o drugie pytanie dodatkowe, należy pamiętać, że zatrudnienie w latach 2004-2008 związane z rozszerzeniem UE będzie miało wpływ na koszt emerytur dopiero za 30 lat, a więc w najbliższej przyszłości rozszerzenie Unii nie będzie miało wpływu na koszty emerytur. Niemniej jednak Komisja będzie czujnie obserwować wzrost kosztów emerytur w nadchodzących latach. Według budżetu koszty emerytur miały wzrosnąć w roku 2008 o 10%. Wynika to z nadzwyczajnych okoliczności. Wyższy niż średnio wzrost kosztów w 2008 r. jest wynikiem nadzwyczaj niskiego wzrostu tych kosztów w 2006 i 2007 r. Będziemy mieć do czynienia z pierwszą rundą odchodzących pracowników kontraktowych, których wkład będzie musiał zostać przeniesiony na inny program emerytalny, oraz z trzyprocentowym wzrostem płac i emerytur. Nawet biorąc pod uwagę te fakty, szacuje się, że wzrost emerytur w latach 2007-2013 jest zgodny ze średnim wzrostem wydatków w wys. 8,5% uwzględnionym w planie finansowym na lata 2007-2013.
Jeżeli chodzi o długoterminowe skutki finansowe obecnej fali zatrudnienia, zostały one przeanalizowane podczas przygotowywania reformy regulaminu pracowniczego. Podjęliśmy odpowiednie środki w celu zmniejszenia kosztów emerytur, a regulamin pracowniczy wymaga, by wysokość składki emerytalnej pracowników, obecnie na poziomie 10,25% ulegała corocznej aktualizacji, tak aby odpowiadać jednej trzeciej całkowitej składki wymaganej do zagwarantowania długoterminowej równowagi planów emerytalnych we Wspólnocie.
Johan Van Hecke
(NL) Pani przewodnicząca! jestem doradcą z urzędu gminy liczącej 13 000 mieszkańców w Belgii. Organ nadzorczy nie zatwierdzi budżetu dla tej niewielkiej gminy, chyba że przedstawi się plan przedstawiający wymagania związane z zatrudnieniem wraz ze szczegółowym budżetem. 16-procentowe zwiększenie liczby pracowników na kilka lat, jak to miało miejsce w przypadku UE, nigdy nie zostałoby zatwierdzone, ani też zwiększenie kosztów związanych z planem emerytalnym o ponad 10% w ciągu roku. Pan komisarz zwrócił uwagę na rozszerzenie Unii, jednak mimo tego rozszerzenia liczba posłów do PE uległa zmniejszeniu. Moje pytanie brzmi następująco: czy pan komisarz nie uważa, że najwyższy czas rozważyć również zatrzymanie wzrostu liczby pracowników mimo możliwości dalszego rozszerzenia UE?
Siim Kallas
wiceprzewodniczący Komisji. - Tak, jednak jak już mówiłem do tego kroku dojdzie po rozszerzeniu, a więc porównanie tej sytuacji z tym, co się dzieje w gminie nie jest adekwatne. stoimy przed dużym krokiem politycznym, jakim jest rozszerzenie Unii Europejskiej, dlatego zatrudniliśmy nowych urzędników. Podobnie było we wszystkich wcześniejszych przypadkach rozszerzenia. Udało nam się zatrudnić dość dużą liczbę osób z nowych państw członkowskich, a dalsze zatrudnienie zostanie zatrzymane. Po tym kroku, liczba pracowników nie ulegnie dalszemu zwiększeniu.
Justas Vincas Paleckis
Panie komisarzu! W Brukseli mówi się, że jeżeli po zdaniu wszystkich niezbędnych testów i egzaminów znajduje się zatrudnienie w Komisji Europejskiej, wtedy można żyć spokojnie i bez obaw aż do emerytury.
Dlatego chciałbym zapytać o jakość pracy osób zatrudnionych w instytucjach europejskich. Być może Komisja planuje nieco utrudnić życie osób niezbyt pracowitych, wprowadzić system poświadczania kompetencji i jasno rozróżniać między tymi, którzy starają się pracować jak najlepiej, a tymi, którzy po prostu prowadzą łatwe, ciche życie.
Siim Kallas
wiceprzewodniczący Komisji. - Z przyjemnością przedstawię panu szczegółowo nasz system rozwoju kariery zawodowej, który jest jednym z najbardziej skomplikowanych systemów na świecie i podlega ciągłej debacie. Każdy urzędnik jest poddawany rocznej ocenie postępów. Istnieje system awansów, który bierze pod uwagę tę ocenę i oferuje określoną liczbę punktów, które stanowią później podstawę ewentualnego awansowania pracownika. Jest to dość szczegółowy i dobrze rozwinięty system.
Ma pan rację pytając o jakość pracy osób u nas zatrudnionych. Biorąc pod uwagę średnią otwartą konkurencję lub otwarty konkurs, na każde stanowisko zgłasza się około 42 poważnych kandydatów - nie wspominając o innych kandydatach. Tak dzieje się w ciągu roku, dlatego zawsze mieliśmy do czynienia z dużym napływem bardzo dobrych i doświadczonych ludzi, a przeprowadzane przez nas testy rekrutacyjne są bardzo trudne.
Przyznam, że życie w Komisji nie jest wcale takie proste, nie przebiega w spokoju i ciszy aż do wieku emerytalnego. Jednak ma pan rację, mówiąc, że większość urzędników pracuje tutaj bardzo długo, co może być uważane za korzystne dla Komisji.
Ingeborg Gräßle
(DE) Kilkakrotnie wspominał pan dzisiaj o kontroli personelu. Jednym z wyników tych badań było to, że 32% personelu Komisji jest odpowiedzialne za administrację, a więc pomoc w pracach administracyjnych i ich koordynacja.
Chodzi o 11 000 osób! Moje pytanie brzmi: kiedy Komisja wyciągnie odpowiednie wnioski z tych liczb? Kiedy powstanie plan działania na rzecz ograniczenia liczby pracowników?
Siim Kallas
wiceprzewodniczący Komisji. - Traktujemy tę sprawę bardzo poważnie i oczywiście przedstawimy propozycje odpowiednich działań. Obecnie jesteśmy w trakcie omawiania tych spraw.
Po pierwsze należy również pamiętać, że wszystkie te funkcje administracyjne i kontrolne są również wynikiem zmian w Komisji, jako że funkcje zarządcze zostały ocenione jako dużo ważniejsze. Oprócz tego wzmocniono systemy wsparcia. W tej chwili zastanawiamy się nad tym, jakie podjąć kroki i odpowiedni projekt powstanie jeszcze przed kolejnym wezwaniem do obniżenia liczby personelu. Omawiamy właśnie koszty ogólne i koszty związane z podobnymi stanowiskami i oczywiście zdania w Komisji są na ten temat podzielone. Nie powinno nikogo dziwić, że niektóre służby horyzontalne chcą, by ich struktura pracownicza była bardziej racjonalna, podczas gdy inne przedstawiają argumenty za obecnym systemem.
Dlatego jesteśmy w trakcie debaty. Mogę jednak państwa zapewnić, że poczynimy wyraźny krok naprzód w zakresie kontroli zatrudnienia.
Przewodniczący

Dotyczy: Komisji i związków zawodowych
Czy stało się to zwyczajem w Komisji, że urzędnicy będący członkami związków zawodowych Komisji otrzymują pensję z funduszy UE? Jeśli tak to ilu urzędników otrzymuje pensję?
Siim Kallas
wiceprzewodniczący Komisji. - Przepraszam, że nie mogę odpowiedzieć od razu po fińsku, możemy jednak prowadzić rozmowy w tym języku później. Obawiam się, że użyję złej terminologii, która musi być jednak ściśle przestrzegana w Unii Europejskiej.
Podobnie jak Rada, Komisja zawarła porozumienie ze związkami zawodowymi działającymi wśród jej personelu, dając im do dyspozycji pewną część zasobów ludzkich. W przypadku Komisji, zgodnie z umową w sprawie zasobów ludzkich z 2001 r. i rocznymi protokołami o zasobach, 12 tak zwanych stanowisk oddelegowanych jest przyznawanych na stałe związkom zawodowym spośród ponad 23 000 wszystkich stanowisk w Komisji.
Tego typu oddelegowanie do związków zawodowych, w oparciu o ich reprezentatywność, jest możliwe od 1989 r. Oprócz tego przydziela się również bardzo niewielką ilość stanowisk na bardziej elastycznych zasadach, szczególnie dla odzwierciedlenia zmian większościowych po wyborach. A więc pracownicy oddelegowani do związków zawodowych nadal otrzymują pensję z budżetu UE jako pracownicy Komisji. Oprócz tego związki zawodowe otrzymują środki, które pozwalają na zatrudnienie do dziewięciu pracowników kontraktowych z drugiej grupy pracowniczej (sekretarzy).
Esko Seppänen
(FI) Pani przewodnicząca, panie komisarzu! Jeżeli dobrze pamiętam stał pan na czele związku zawodowego w pana kraju, a więc temat związków zawodowych jest z pewnością panu bliski. Nie otrzymałem dokładnej odpowiedzi na pytanie ilu pracowników związków zawodowych jest obecnie zatrudnionych w Komisji.
Mam jeszcze dodatkowe pytanie związane z tą sprawą. Krążą pewne pogłoski, które mówią, że Komisja wypłaciłaby pensję swoim pracownikom podczas strajku. Czy związkom zawodowym udało się wynegocjować rozwiązanie, dzięki któremu organizując strajk dostawaliby wynagrodzenie?
Siim Kallas
wiceprzewodniczący Komisji. - (FI) Mogę udzielić odpowiedzi w oparciu o moje rozeznanie w sytuacji. W związku zawodowym Komisji jest 12 oddelegowanych ekspertów. Oprócz tego mamy również 19 stanowisk w komisjach pracowniczych, które stanowią oczywiście oddzielne organy. Związek może zatrudnić do 9 sekretarzy.
Informacje na temat strajków są po części prawdziwe. To prawda, że Komisja zgodziła się w negocjacjach na to, by wypłacać jakąś część wynagrodzenia pracownikom podczas strajku, jednak nie całość tego wynagrodzenia. Jest to sprawa dość delikatna z uwagi na to, że pracownicy, którzy biorą udział w strajku dostają jedynie połowę wynagrodzenia.
Paul Rübig
(DE) Panie komisarzu! Chciałbym wiedzieć jaki jest koszt zatrudnienia tych pracowników. Ile to kosztuje rocznie?
Siim Kallas
wiceprzewodniczący Komisji. - Budżet przeznaczony na związki zawodowe wynosi około 500 000 euro rocznie. Pochodzi on z budżetu wspólnotowego.
Przewodniczący
Jeszcze raz przypominam posłom, którzy dołączyli do nas w międzyczasie, by przeszli do przodu, ponieważ przeprowadzamy dziś tu na sali eksperyment. Proszę się nie wstydzić i przejść do pierwszych rzędów zamiast siedzieć tam z tyłu. W ten sposób spotkanie będzie bardziej interaktywne.
Dotyczy: całkowitego przychodu z kar nakładanych na przedsiębiorstwa zgodnie z regułami konkurencji
Czy Komisja mogłaby wskazać całkowitą sumę kar nałożonych na przedsiębiorstwa zgodnie z regułami konkurencji od początku obecnej kadencji oraz powiedzieć, czy w Komisji miały miejsce jakiekolwiek konsultacje związane z przeznaczeniem tych środków - pomniejszonych o przewidywane sumy - na dodatkowe działania UE zamiast przesyłania tych dodatkowych przychodów państwom członkowskim?
Neelie Kroes
komisarz. - Od początku tej kadencji do końca września 2007 r. Komisja uchwaliła 21 decyzji o nałożeniu kar na przedsiębiorstwa, które złamały przepisy antymonopolowe.
Całkowita suma kar z tego okresu wynosi ponad 5,2 mld euro, z czego 95% zostało nałożonych na uczestników karteli.
Jednak należy pamiętać, że tego typu kary stają się częścią budżetu UE tylko w przypadku, gdy są to kary ostateczne, to znaczy jeśli nie wniesiono apelacji w tej sprawie lub wszystkie apelacje zostały odrzucone przez sądy europejskie.
Ponieważ przedsiębiorstwa bardzo często kwestionują zasadność decyzji Komisji o nałożeniu kary, duża część sumy, o której mówiłem, nie jest ostateczna.
Możliwość wykorzystania przychodów z tych kar na dodatkowe działania, sugerowana przez szanownego posła, nie istnieje ze względu na ograniczenia prawne. Tego typu działania byłyby sprzeczne z zasadą uniwersalności budżetu ustanowioną w art. 17-20 obowiązującego rozporządzenia finansowego.
Zgodnie z tą zasadą całkowite dochody obejmują całkowitą sumę wydatków bez powiązania z daną pozycją dochodu i daną pozycją wydatków.
Podstawowym celem nakładania kar związanych z przepisami antymonopolowymi, zgodnie z preambułą do wytycznych z 2006 r. na temat sposobu ustalania kar w celu odwodzenia przedsiębiorstw od nielegalnych zachowań.
Należy liczyć na to, że z czasem poziom nadużyć, a więc i liczba nakładanych kar i ich wysokość, się zmniejszy w wyniku lepszego stosowania się do przepisów i dobrego wykonywania naszych obowiązków.
Bart Staes
(NL) Dziękuję za te interesujące informacje panie komisarzu. Chciałbym się upewnić, że dobrze zrozumiałem: zgodnie z rozporządzeniem finansowym większość zebranych w ten sposób pieniędzy tak czy inaczej trafia z powrotem do państw członkowskich - czyż nie? Po drugie, mówił pan, że jeżeli kara jest ostateczna, środki uzyskane na jej podstawie należą również do budżetu UE. Czy mógłby pan powiedzieć jaką część z tych 5 mld euro można uznać za "ostateczną”?
Neelie Kroes
komisarz. - (NL) Odpowiedź na pierwsze pana pytanie brzmi "zdecydowanie tak”: pieniądze wracają do państw członkowskich. Oznacza to, że wkład danego państwa członkowskiego w budżet UE jest oceniony jako niższy. Drugie pytanie dotyczyło tego, co i kiedy uznaje się za ostateczne, a to bardzo trudno stwierdzić. Co roku zależy to od zaistniałych okoliczności, od tego czy dana strona postępuje rozważnie i nie odwołuje się od decyzji, czy też wybiera dłuższą drogę, starając się o zmniejszenie kary.
Reinhard Rack
(DE) Pani komisarz! Mówiła pani o sumach nakładanych kar. Ich celem jest skłonienie ukaranych przedsiębiorstw do zmiany zachowania. Czy zaobserwowała pani pozytywne rezultaty?
Przy okazji chciałbym powiedzieć, że pamiętam jak umożliwiła nam pani omówienie przepisu dotyczącego pułapu de minimis w Komisji Rozwoju Regionalnego kiedy rozpoczynała pani swoją pracę jako członek Komisji. Wtedy pani odpowiedź była bardzo szybka, za co jesteśmy bardzo wdzięczni. Czy reakcja przedsiębiorstw na tę taktykę jest równie szybka?
Neelie Kroes
komisarz. - Mamy nadzieję, że tak jest, jednak nie jestem w 100% pewna, i zdecydowanie niewystarczająco pewna by mówić o tym tutaj szczerze i otwarcie.
Powinniśmy wziąć pod uwagę, że nie wchodzi tutaj w grę jedynie wysokość kary, ale również reputacja - obie te sprawy powinny mieć wpływ na zachowanie przedsiębiorstw.
Wydaje mi się dość ciekawe, że obecnie dość duża liczba dyrektorów generalnych z organizacji, które się ze mną kontaktowały mówi o tym, że zdaje sobie sprawę z wagi działań Komisji oraz że ci, którzy nie stosują się do obowiązujących przepisów muszą się liczyć z ogromnymi grzywnami. Jak państwo wiedzą, przy obecnym poziomie kar nie jest to już dla tych firm błahostka.
Dyrektorowie ci sami podjęli odpowiednie działania w swoich przedsiębiorstwach, rozpoczęli odpowiednie rozmowy ze współpracownikami w celu powstrzymania nieprzepisowych działań w przyszłości. Jeżeli nie podejmują odpowiednich środków przynajmniej rozpoczynają rozmowy na ten temat, twierdząc że jeśli coś jest nie tak, to powinni to zgłaszać swoim przełożonym, inaczej mogliby być później zwolnieni bez żadnych przywilejów.
Mówili oni również o popsuciu reputacji firmy, która, obok nakładanych kar, jest elementem, na który zwracają szczególną uwagę w swojej pracy, starając się zrobić porządki w firmach. Kilku z nich wspomniało ostatnio, że uwielbiają być na okładce Financial Times, ale nie chcą tam widnieć z powodu nałożonych kar. Myślę, że jest to zdecydowany krok naprzód.
DanutBudreikait
(LT) Latem tego roku Niemcy ogłosiły planowaną podwyżkę cen żywności. Równocześnie producenci litewscy jasno powiedzieli, że mają zamiar podnieść ceny żywności jesienią, bez podawania obiektywnych powodów takiej decyzji. Czy możemy mówić o umowach kartelowych międzynarodowych producentów żywności? Ceny żywności wzrastają równocześnie w każdym kraju bez podwyżki cen surowców.
Neelie Kroes
komisarz. - Nie tylko my podjęliśmy walkę z kartelami. Zrobiły to również krajowe organy do spraw konkurencji i wiem, że wszystkie tego typu organy z 27 państw członkowskich zaangażowały się w te działania podobnie jak my.
Prowadzimy rozmowy w tej sprawie z europejską siecią ds. konkurencji. Stanowisko w tej sprawie jest wspólne dla wszystkich krajów, dlatego przedstawiony przez panią przykład jest zdecydowanie sprawą państwową i powinien się nią zająć krajowy organ ds. konkurencji. Powodów podwyżek cen żywności może być wiele. Niekoniecznie musi to być związane z kartelami, choć nie można mieć co do tego pewności. Dlatego radzę pani przejąć inicjatywę i zwrócić się do krajowego organu ds. konkurencji w tej sprawie.
Przewodniczący

Dotyczy: fuzji Suez i Gaz de France
3 września ogłoszono, że rady nadzorcze francuskiego przedsiębiorstwa energetycznego Suez i krajowego przedsiębiorstwa Gaz de France zdecydowały doprowadzić do końca planowaną fuzję. Doprowadziłoby to do powstania czwartego z kolei przedsiębiorstwa energetycznego pod względem wielkości po Gazpromie, Electricité de France i EON. Komisja powiedziała nowo utworzonej firmie, by oddała część swojej działalności w Belgii i Francji w ręce prywatne.
Czy Komisja uważa, że ta fuzja jest nadal zgodna z obowiązującymi zasadami liberalizacji rynku energetycznego w Unii Europejskiej?
Do jakiego stopnia nowa firma i władze francuskie mają zamiar zastosować się do żądania Komisji w sprawie zbycia własności wspomnianych sieci?
Neelie Kroes
komisarz. - Komisja zatwierdziła fuzję Gaz de France i grupy Suez w listopadzie 2006 r. zgodnie z ustaleniami stron, które pozwolił Komisji dojść do wniosku, że fuzja nie wpłynie zbyt negatywnie na wolną konkurencję.
Zobowiązania stron wchodzących w fuzję obejmują przede wszystkim sprzedaż akcji firmy Suez w Distrigas, belgijskiej firmie gazowej, która, jak państwo wiedzą, również weszła na francuski rynek, sprzedaż akcji GDF w SPE, drugim belgijskim dostawcy energii elektrycznej i gazu, oraz zarzucenie kontroli, faktycznej lub prawnej, jaką sprawuje Suez nad belgijskim operatorem sieci gazowej - Fluxys.
Choć GDF Suez nadal może posiadać akcje w Fluxys, ustalenia szczegółowe zagwarantują niezależne zarządzanie belgijską firmą, co jest całkowicie zgodne z celami polityki Komisji dotyczącej liberalizacji rynków energetycznych w Europie, a szczególnie pakietu wniosków z września 2006 r.
Decyzja Komisji w sprawie fuzji mówi o tym, że strony powinny dalej zbywać swoje akcje, w tym częściowo akcje posiadane w Fluxys, a także wywiązywać się z pozostałych obowiązków, w tym obowiązków związanych z zarządzaniem Fluxys, wraz z pewnym okresem zbywania udziałów. Aby fuzja była legalna, strony muszą w pełni wywiązać się z tych zobowiązań. Do tego czasu strony muszą stosować się do obowiązków, co Komisja ma zamiar nadzorować z pomocą odpowiednich powierników odpowiedzialnych za kontrolę tych działań.
Lambert van Nistelrooij
(NL) Pani przewodnicząca! Na szczęście mówię po niderlandzku. Pani komisarz wie o wadze, jaką Parlament przykłada do zapewnienia wszystkim równych szans. Mam w związku z tym dwa krótkie pytania dodatkowe. Czy to prawda, że subsydiowanie skrośne między firmą produkcyjną a przedsiębiorstwem sieciowym należy już do przeszłości? I druga sprawa: czy rzeczywiście mówiła pani o tym, że obecne propozycje są w całkowitej zgodzie z nowym pakietem działań przedstawionym przez panią wspólnie z komisarzem Pielbags?
Neelie Kroes
komisarz. - (NL) Odpowiedź na oba te pytania brzmi "tak”.
Pytanie nr 51 zostanie pominięte z powodu nieobecności jego autora.
Przewodniczący

Dotyczy: dotacji dla Volvo Cars Ghent / przepisów UE na temat pomocy państwowej
12 września 2007 r. Komisja postanowiła zbadać zgodność planowanych dotacji w wys. 6,02 mln euro z Regionu Flamandzkiego na pokrycie kosztów szkoleń w Volvo Cars Ghent z przepisami unijnymi na temat dotacji państwowych. Dotacje te stanowiłyby 20% ogólnych kosztów szkoleń w tej firmie. Komisja twierdzi, że postara się zagwarantować wykorzystanie tych pieniędzy tylko i wyłącznie w celach szkoleniowych, które tak czy inaczej wiązałyby się z kosztami dla tej firmy. Komisja opiera swoje działania na bardzo ścisłej interpretacji rozporządzenia (WE) nr 68/2001.
Czy Komisja mogłaby wyjaśnić, w jaki sposób planuje zastosować przepisy unijne o dotacjach państwowych w tym przypadku? Co będzie stanowiło podstawę do stwierdzenia, że świadczona pomoc zapewni niezgodną z prawem przewagę konkurencyjną i w związku z tym jest niezgodna z przepisami unijnymi na temat dotacji państwowych?
Neelie Kroes
komisarz. - Komisja przeanalizuje planowane dotacje dla Volvo Cars w Ghent bezpośrednio na podstawie traktatu WE, ponieważ suma przekracza górny próg w wysokości 1 mln euro wyznaczony w rozporządzeniu w sprawie wyłączeń grupowych dla dotacji na szkolenia. Artykuł 87 Traktatu mówi o tym, że pomoc na rozwój pewnych rodzajów działalności gospodarczej, która nie powoduje nadmiernych zakłóceń konkurencji, może zostać uznana za zgodną z zasadami działania wspólnego rynku.
Pomoc na szkolenia jest dopuszczalna jeśli w rezultacie zachęci do działań, które zwiększą ilość wykwalifikowanych pracowników w Unii Europejskiej, a które bez tego nie zostałyby podjęte. Tak jest w przypadku, gdy szkolenia wykraczają poza typowy profil szkoleniowy dla sektora, na przykład z uwagi na to, że szkoli się większą ilość pracowników lub materiał jest szerszy. Z taką sytuacją mieliśmy do czynienia na przykład w Fiacie.
Z drugiej strony, nie można zatwierdzać dotacji na szkolenia, które są niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania danego przedsiębiorstwa i zostałyby przeprowadzone nawet bez dodatkowych środków. Na przykład kiedy fabryka samochodów chce wyprodukować nowy model, należy przeszkolić pracowników w zakresie nowych technik i sposobów pracy. Zapewnianie dodatkowych środków na tego typu szkolenia po prostu zwalniałoby firmę z ponoszenia kosztów, z którymi i tak musiałaby się liczyć. W związku z tym Komisja niedawno częściowo zakazała udzielania pomocy finansowej kilku fabrykom samochodowym, takim jak General Motors w Belgii czy Ford Genk.
Proponowane osiem działań na rzecz Volvo Cars Ghent jest związane z wprowadzeniem nowej platformy produkcyjnej. Na tym etapie Komisja nie może wykluczyć, że planowane szkolenie miałoby miejsce i bez dotacji, a więc nie przyczyniłoby się do zwiększenia liczby wykwalifikowanych pracowników w UE. Dlatego Komisja postanowiła rozpocząć oficjalne dochodzenie w tej sprawie bez uszczerbku na ostatecznej decyzji. Potrzebujemy więcej czasu na przeanalizowanie sytuacji. Władze belgijskie, będące beneficjentem, oraz strony trzecie będą miały okazję zaopiniować tę sprawę i dostarczyć informacje na jej temat przed zapadnięciem ostatecznej decyzji.
Anne Van Lancker
(NL) Dziękuję za odpowiedź pani komisarz! Chciałabym również przy tej okazji pogratulować zwycięstwa nad Microsoftem. Przechodząc do sprawy, którą chciałam poruszyć, jak rozumiem sprawa jest jeszcze w toku. Czy mam rację, myśląc, że nowa interpretacja przepisów na temat dotacji państwowych na szkolenia jest na tyle szeroka, że pozwala uznanie społecznego znaczenia kursów szkoleniowych, dzięki któremu można stwierdzić, że jeśli szkolenie daje pracownikom większe szanse na światowym rynku pracy, to pomoc na nie nie będzie uważana za zakłócenie konkurencji?
Neelie Kroes
komisarz. - (NL) Dziękuję za te ciepłe słowa. Ma pani rację, mówiąc o tym, że powinniśmy ostrożnie przeprowadzać przegląd wytycznych dotyczących pomocy państwowej, ponieważ rzeczywiście powinno się też umożliwiać taką pomoc w przypadku szkoleń, które przyczyniają się do powiększenia grona pracowników europejskich. Jednak aby tego dokonać potrzebne są fakty, dlatego na przykład w tym przypadku zwróciliśmy się do stron zainteresowanych z prośbą o więcej informacji.
Przewodnicząca

Dotyczy: handlu i zmian klimatycznych
UE całkiem słusznie stoi na czele działań na rzecz walki ze zmianami klimatycznymi. Jednak działania samej UE nie są wystarczające. Nie powinniśmy też zapominać o niekorzystnej sytuacji konkurencyjnej przedsiębiorstw europejskich oraz groźby przesiedleń i utraty miejsc pracy. Komisarz Mandelson opowiedział się za podejściem opartym na stymulowaniu "czystego” handlu.
Czy Komisja rozważa również możliwość podjęcia środków na rzecz ochrony handlu przed, na przykład, partnerami, którzy nie wprowadzą w życie postanowień protokołu z Kioto? Jakie działania ma zamiar podjąć Komisja w celu rozwiązania problemu dumpingu ekologicznego oraz zapewnienia wzajemności działań UE i jej partnerów handlowych w zakresie stosowania norm ekologicznych na poziomie umów obustronnych, regionalnych i wielostronnych?
Peter Mandelson
komisarz. - Zmiany klimatyczne stanowią w naszych czasach jedno z największych wyzwań cywilizacyjnych, myślę, że nie muszę tu tego powtarzać. Nie jest to ściśle związane z handlem, jednak w pewnych dziedzinach handel może nam posłużyć pomocą. Dlatego Komisja chce, by Runda Doha przyniosła nam liberalizację usług i produktów ekologicznych, a także możliwość zawierania nowych umów o wolnym handlu, tak aby umożliwić jego zrównoważony rozwój.
Celem Komisji jest wynegocjowanie ambitnego i szczegółowego programu działań na rzecz klimatu po roku 2012. Jeżeli uda nam się zaangażować najważniejszych udziałowców, z pewnością dojdziemy w przyszłości do ustanowienia zasad równych dla wszystkich na rynku europejskim. Oznacza to również, że unikniemy wprowadzenia wysokoemisyjnej produkcji, czyli przenoszenia zanieczyszczeń z jednego miejsca w drugie, do którego mógłby doprowadzić brak porozumienia w tej sprawie. Chcemy, by wszystkie kraje, które w największej mierze przyczyniają się do zanieczyszczenia środowiska, włączyły się w działania zapobiegawcze na zasadzie proporcjonalności. Nie odstraszać partnerów zasiadających przy stole negocjacyjnym w Bali. Kolejnym etapem działań będzie przyjęcie określonych zasad handlu w przypadku importu. Problem "pasażera na gapę” powinien zostać poruszony tylko wtedy, kiedy się faktycznie pojawi.
Dobrze nakreślona polityka handlowa może nam pomóc w walce ze skutkami zmian klimatycznych poprzez gromadzenie środków niezbędnych do podjęcia działań łagodzących i adaptacyjnych. Inwestowanie w handel, szczególnie w produkty i usługi niskoemisyjne, pozwoli na wprowadzenie działań i technologii przyjaznych dla środowiska na przestrzeni całej gospodarki światowej i pomoże walczyć ze skutkami zmian klimatycznych na skalę globalną oraz w jak najoszczędniejszy sposób. Odrzucenie takiej okazji do współpracy oznaczałoby szkodę dla polityki dotyczącej zmian klimatycznych. Nie można zapominać, że nasze podejście do działań na polu zmian klimatycznych i ich skutków sprawiło, że przemysł europejski stanął w pierwszym szeregu pod względem wykorzystania technologii niskoemisyjnych. Dzięki temu UE ma przewagę jako ten uczestnik, który zrobił pierwszy krok w tym kierunku.
Sprawozdanie Sterna jasno pokazało, że walka ze skutkami zmian klimatycznych ma sens nie tylko ze społecznego, lecz również z ekonomicznego punktu widzenia, ponieważ koszty, jakie w jej ramach ponosimy są niższe niż koszty braku działania. Polityka handlowa może sprzyjać realizacji założeń polityki na rzecz klimatu poprzez minimalizację kosztów i generowanie części niezbędnych środków finansowych, a także sprzyjanie ustanawianiu ram prawnych regulujących inwestycje i handel produktami, usługami i technologiami niskoemisyjnymi.
Georgios Papastamkos
(EL) Pani przewodnicząca! Komisarz Mandelson zdecydowanie trzyma się regulaminowego przydziału czasu na każdą wypowiedź. Nie ogranicza się raczej do zbytnich formalności.
Panie komisarzu! Dziś przyjęliśmy nowe zasady wprowadzania produktów związanych z ochroną roślin na rynek. Wejście w życie tych zasad odbije się na pierwotnej produkcji rolnej, a w konsekwencji na europejskim przemyśle żywnościowym. Czy mógłby pan potwierdzić, że importowane produkty przechodzą odpowiednie testy, których celem jest wskazanie czy są zgodne ze ściśle określoną charakterystyką przyjętą dla produkcji krajowej?
Peter Mandelson
komisarz. - Rzeczywiście z bliska przyglądamy się wszystkim tym sprawom. Jednak najpierw chciałbym jeszcze raz podkreślić to, co już mówiłem: chcemy zapewnić jak najlepsze, najbardziej dalekosiężne i jak najpełniejsze porozumienie w tej sprawie na okres po 2012 r.
Wymaga to przekonywania naszych partnerów handlowych do odpowiednich praktyk. Są to gospodarki wschodzące, które musimy przekonać do współpracy w zakresie umów handlowych na okres po 2012 r., która jest niezbędna i powinna mieć jak największy zasięg geograficzny.
Musimy sobie zadać pytanie jaką możemy lub będziemy się starać podjąć taktykę, aby przekonać gospodarki wschodzące do włączenia się w porozumienie, które chcemy zawrzeć.
Naszym zdaniem jest zdecydowanie za wcześnie na to, by zacząć grozić państwom, które z jakichś powodów nie chciałyby podjąć takiej współpracy, sankcjami dotyczącymi handlu lub innych spraw w ramach kary za to, że stały się przysłowiowymi "pasażerami na gapę”. Przyniosłoby to również skutki odwrotne do zamierzonych.
Kiedy przyjdzie czas na to, by rozważyć tego typu rozwiązania, zdecydujemy się na nie jedynie po dokładnym przemyśleniu sprawy i przeprowadzeniu odpowiednich konsultacji. Oczywiście każde działanie przez nas rozważane będzie musiało, podkreślam, zostać ocenione pod względem zgodności z założeniami WTO.
Nie ma mowy o tym, by Unia Europejska podejmowała działania, które nie są jednoznacznie i w pełni zgodne z zasadami WTO.
Daniel Caspary
(DE) Panie komisarzu! Chciałbym zadać jeszcze jedno pytanie. Mój kolega, poseł Papastamkos, ma całkowitą rację mówiąc, że musimy się zastanowić nad tym, jak uchronić firmy europejskie przed stratami wynikającymi z odmową uczestniczenia w działaniach związanych z polityką z Kioto ze strony innych krajów.
Istnieją trzy możliwości: po pierwsze Unia Europejska może kontynuować te działania sama. To oczywiście odbiłoby się na finansach naszych przedsiębiorstw i postawiłoby nas w niekorzystnej sytuacji względem innych regionów. Drugie potencjalne rozwiązanie polega na tym, że wobec sprzeciwu innych krajów UE również nie będzie działać w tym zakresie, choć oznaczałoby to porażkę jeśli chodzi o osiągnięcie celów związanych z klimatem, które sami sobie wyznaczyliśmy. Trzecim rozwiązaniem byłoby nałożenie odpowiednich sankcji na te państwa, które nie przystąpią do porozumienia post-Kioto. Jaką formę mogłyby przybrać te sankcje? Czy mógłby pan podać konkretne przykłady?
Peter Mandelson
komisarz. - Myślę, że na razie nie musimy zastanawiać się co by było, gdyby negocjacje w tej sprawie się nie powiodły, ponieważ nawet się one nie zaczęły. Daleko nam do obmyślania skutków czy konsekwencji działań krajów, które mogłyby nie przystąpić do porozumienia. Daleko nam do ustalania konkretnych zobowiązań. Dlatego zastanawianie się dziś nad sankcjami jest moim zdaniem nie tylko przedwczesne, lecz również może wywołać skutek odwrotny do zamierzonego.
To prawda, że w Komisji trwają rozmowy na temat przeglądu systemu handlu uprawnieniami do emisji oraz oceny sytuacji tych gałęzi przemysłu, które pochłaniają dużą ilość energii w oparciu o ten system. Ta ostatnia sprawa jest szczegółowo omawiana w związku z wysiłkami na rzecz opracowania nowego systemu handlu uprawnieniami do emisji, a sytuacja tych gałęzi przemysłu z pewnością będzie omawiana przy okazji wszelkich negocjowanych umów międzynarodowych oraz ich wpływu na przemysł europejski, szczególnie na gałęzie przemysłu wykorzystujące dużo energii, w przypadku braku ustanowienia równych reguł gry na drodze prowadzonych przez nas negocjacji.
Przewodniczący

Dotyczy: rozmów na temat przyszłych narzędzi ochrony handlu
Podczas głosowania w sprawie sprawozdania na temat zasad polityki handlowej Global Europe 22 maja 2007 r. Parlament Europejski jasno przedstawił zamiar utrzymania obecnych narzędzi ochrony handlu i odrzucenia wszelkich prób złagodzenia ich zastosowania.
W jaki sposób Komisja planuje odnieść się do stanowiska Parlamentu w tej sprawie podczas prac nad przyszłymi działaniami na rzecz ochrony handlu? Jak zostanie rozwiązana sprzeczność zdań komisarza Mandelsona i Parlamentu Europejskiego na temat przyszłych działań na rzecz ochrony handlu?
Istnieją dowody na to, że zmiana praktyk administracyjnych doprowadziła do zaostrzenia środków antydumpingowych w wielu procedurach. "Interes wspólnoty” coraz częściej interpretowany jest na korzyść importerów i konsumentów, kosztem przemysłu europejskiego. Czy Komisja może nam przybliżyć, jakie jest wytłumaczenie tych zmian?
Czy możemy prosić o informacje na temat tego dlaczego w pierwszej połowie 2007 r. nie przyjęto żadnej sprawy antydumpingowej?
Dotyczy: środków na rzecz ochrony handlu w UE
Jak Komisja ocenia wyniki konsultacji w sprawie zielonej księgi na temat europejskiej polityki handlowej? Jaka będzie ostateczna propozycja Komisji, biorąc pod uwagę fakt, że większość stron zaangażowanych zdaje się być przeciwna dalszej liberalizacji tej polityki?
Peter Mandelson
komisarz. - Cieszy mnie zainteresowanie Parlamentu przeglądem narzędzi ochrony handlu i chciałbym jeszcze raz podkreślić, jak ważne jest dla Komisji zdanie Parlamentu w tej sprawie. Komisja z niecierpliwością czeka na sprawozdanie Komisji Handlu Międzynarodowego, które, mamy nadzieję, zostanie już niedługo zakończone.
Ze swojej strony Komisja kończy właśnie prace nad odpowiedzią na proces konsultacji. Rzeczywiście Komisja odbyła wstępne rozmowy - debatę orientacyjną - na ten temat jeszcze przed dzisiejszym spotkaniem. Propozycje dla Rady zostaną prawdopodobnie przedstawione w ciągu najbliższych tygodni. Komisja będzie na bieżąco informować Parlament i angażować go w tę sprawę.
Komisja oczywiście dokładnie przeanalizowała wszystkie opinie na temat zielonej księgi, których było kilkaset. Planujemy poinformować posłów i Parlament o tym, jakie były podstawowe opinie i sugestie w tej sprawie. Informacje te zostaną również opublikowane. Zostaną one ponownie omówione przez Komisję, zanim przedstawi ona konkretne propozycje Radzie, miejmy nadzieje z końcem listopada.
Większość osób konsultowanych przez Komisję i przedstawiających jej swoje opinie podobnie jak Komisja uważa, że narzędzia ochrony handlu są niezbędne w dobie globalizacji gospodarki światowej, w której brakuje wielostronnych umów na temat zasad konkurencji.
Większość z tych osób nie widzi również potrzeby generalnej reformy systemu ochrony handlu. Komisja zgadza się z tym zdaniem. Jednak wiele osób chciałoby, by przepisy były jaśniejsze, bardziej przejrzyste i skuteczne.
Twierdzenie, że Komisja zmieniła podejście do oceny interesów Wspólnoty w niektórych z ostatnich spraw jest po prostu nieprawdziwe. Każda sprawa została przeanalizowana w oparciu o konkretną charakterystykę techniczną. Niektóre przypadki były nietypowe, jednak zostały rozwiązane zgodnie z przepisami Wspólnoty oraz niewielkim luzem decyzyjnym, na jaki te przepisy zezwalają, po szczegółowej analizie sytuacji przeprowadzonej wspólnie z państwami członkowskimi.
I ostatnia sprawa: to prawda, że nie wszczęto żadnego nowego dochodzenia antydumpingowego w pierwszej połowie 2007 r. Jednak należy zauważyć, że dochodzenia antydumpingowe są wszczynane przez producentów, a nie z naszej inicjatywy. Innymi słowy wszczyna się je na podstawie roszczeń ze strony producentów działających na terenie Wspólnoty.
W ciągu pierwszych sześciu miesięcy 2007 r. nie wpłynęło żadne roszczenie, które spełniłoby wymogi prawne. Nie ma nic dziwnego w tym, że z roku na rok liczba przypadków wszczętego postępowania jest inna w zależności od takich czynników, jak cykl koniunkturalny, nadwyżka zdolności produkcyjnych w krajach trzecich czy zmiana kierunku handlu wywołana podjęciem środków ochrony handlu na innych rynkach światowych.
Liczby te znacznie się wahały również w latach poprzednich. Na przykład w 2003 r. Komisja wszczęła w sumie tylko osiem nowych dochodzeń, z których pierwsze rozpoczęło się pod koniec maja. Pierwsza, nieaktywna połowa 2007 r. nastąpiła natomiast po wyjątkowo aktywnej pod tym względem końcówce 2006 r.
Na koniec chciałbym zwrócić państwa uwagę na to, że we wrześniu 2007 r. rozpoczęły się dwa nowe dochodzenia antydumpingowe przeciwko importowi z Chin: jedno dotyczy kwasu cytrynowego, drugie zaś glutaminianu sodu.
Daniel Caspary
(DE) Panie komisarzu! Dziękuję bardzo za komentarz. Przejrzystość odgrywa bardzo ważną rolę w tym procesie. Kiedy możemy się spodziewać oceny badania w sprawie zielonej księgi? Albo takiej oceny jeszcze nie ma, wobec czego Komisja opublikowałaby dokument bez załączania takiej oceny, albo jest - a przypuszczam, że taka ocena została przeprowadzona - w związku z czym najwyższy czas ją opublikować i przedstawić Parlamentowi.
Po drugie chciałbym wiedzieć, czy uważa pan za rozsądne rozstrzyganie podstawowych spraw bez zmiany rozporządzenia zgodnie z nowo przyjętymi zasadami?
Po trzecie, dlaczego traktuje pan gospodarki "rynkowe” i "nierynkowe” w ten sam sposób?
Po czwarte, jeżeli chodzi o produkcję wspólnotową, jaki powinien być pana zdaniem próg procentowy, jeżeli chodzi o produkcję poza UE?
Peter Mandelson
komisarz. - Komisja przeprowadziła wstępną ocenę reakcji na zieloną księgę, co dało podstawę do dzisiejszych rozmów orientacyjnych na ten temat. Stanowi to doskonały punkt wyjścia do kolejnej, bardziej surowej oceny, która będzie towarzyszyła rozmowom w Komisji na temat propozycji, które przedstawi w dalszej kolejności państwom członkowskim na podstawie przeglądu.
Mogę pana zapewnić, panie pośle, że informacje na temat odzewu w sprawie księgi zostały już - jak mniemam - opublikowane na stronie internetowej dyrekcji generalnej ds. handlu. Opublikujemy jednak również łatwo dostępną, mamy nadzieję, wersję czy prezentację poszczególnych opinii na temat zielonej księgi, aby można się było poważnie nad nimi zastanowić jeszcze zanim Komisja złoży swoje propozycje.
Szanowny poseł zdaje się już opierać swoją wypowiedź na niektórych aspektach propozycji Komisji, które jeszcze nie zostały przedstawione ani też do końca uzgodnione w Komisji, dlatego z całym szacunkiem stwierdzam, że trochę się zapędził w swoich założeniach i przypuszczeniach.
Laima Liucija Andrikien
(LT) Moje pytanie opiera się, rzecz jasna, o spotkania i rozmowy przeprowadzone z przemysłowcami z mojego kraju - Litwy. W zasadzie mogę powtórzyć to, o czym mówił wcześniej jeden z posłów: liberalizacja polityki handlowej budzi duże obawy i jest dość ostro krytykowana. Moje pytanie brzmi: Jeżeli sytuacja się nie zmieni, jaka będzie reakcja Komisji? Jakich działań ze strony Komisji możemy się spodziewać? Czy Komisja będzie gotowa wysłuchać zdania przedstawicieli przemysłu, czy raczej uzna inne argumenty za ważniejsze?
Peter Mandelson
komisarz. - Nie jestem pewien, co posłanka ma na myśli mówiąc o "liberalizacji polityki handlowej”. Z definicji handel może się odbywać tylko wtedy, gdy rynki są otwarte i, w rezultacie przepływ towarów wolny - zliberalizowany. Handel nie odbywa się za zamkniętymi granicami, ani też tam, gdzie gospodarka przekształca się w twierdzę, dlatego też jest oczywiste, że Komisja opowiada się za liberalizacją handlu.
Przegląd polityki handlowej Global Europe i strategia, która została przedstawiona i zatwierdzona przez Komisję i państwa członkowskie rok temu, bardzo jasno przedstawiają interesy Unii Europejskiej, takie jak utrzymanie otwartych rynków u siebie, rozpowszechnianie i korzystanie z wielostronnych i dwustronnych negocjacji, otworzenie rynków zagranicą i wykorzystanie skutecznych środków ochronnych w celu uniknięcia nieuczciwego handlu i nieuczciwej konkurencji. Są to trzy główne filary naszej strategii, każdy z nich jest równie ważny.
Przegląd trzeciego z nich został rozpoczęty po dramatycznych wydarzeniach w gospodarce światowej, a także europejskiej, po tym jak wprowadziliśmy pierwsze środki ochrony handlu ponad 10 lat temu. Mamy obowiązek upewnić się, że nasze działania są możliwie najbardziej skuteczne oraz prowadzą do porozumienia, wzajemnego wsparcia i solidarności wśród państw członkowskich. Jeśli ich skuteczność osłabnie, działania ochronne będą dużo trudniejsze w zastosowaniu. Zdecydowaliśmy się na ten przegląd właśnie po to, by odbudować to porozumienie, wsparcie i solidarność między poszczególnymi państwami członkowskimi.
Przewodniczący
Panie komisarzu! Aby przejść do następnego pytania muszę przyjąć równocześnie dwa kolejne pytania dodatkowe. Proszę również o jedną odpowiedź na te dwa pytania.
Georgios Papastamkos
(EL) Pani przewodnicząca! Chciałbym dodać do pytań kolegi posła Caspary'ego jedno własne dotyczące tego, kiedy będziemy mogli obejrzeć ocenę ankiety na temat zielonej księgi. Panie komisarzu! Europejskie działania antydumpingowe i antysubsydyjne stanowią mniej niż 0,45% całkowitej wartości importu do UE. Jak w takim razie można usprawiedliwić pośpieszny, jednostronny przegląd polityki ochrony handlu przez Komisję? W jakim kierunku podąża Komisja? W kierunku upolitycznienia działań czy zapobiegania temu, by ludzie żądali odszkodowania z tytułu nieuczciwych praktyk?
Elisa Ferreira
(PT) Pani przewodnicząca, panie komisarzu! Chciałabym zadać pytanie związane z odpowiedziami, których pan dziś udzielił. Parlament nie widzi potrzeby przeglądu działań związanych z ochroną handlu; podobne wnioski można wyciągnąć z konsultacji społecznych. Pan komisarz nie wyjaśnił Parlamentowi, jaki jest cel jego propozycji, ani do jakiego stopnia jego propozycje i przekonania zmieniły się w oparciu o opinię wyrażoną w wysłuchaniu publicznym oraz opinię Parlamentu. Jest to bardzo ważne, ponieważ nie rozumiemy dlaczego nalega się na przegląd działań, które wszyscy uważają za przydatne i działające prawidłowo. Chcielibyśmy wiedzieć, jakie są ku temu powody.
Peter Mandelson
komisarz. - Niezbyt wiem do jakiej zmiany kierunku się pani odnosi; nie zmieniliśmy swojego stanowiska, ani też, jak już mówiłem, osoby, które odpowiedziały na przegląd ani Komisja nie uważają, że należy dokonać gruntownej reformy tych działań. Dlatego nie jestem pewien do jakiej zmiany kierunku odnosi się posłanka. Gdyby nie istniała potrzeba przeglądu, zielona księga, którą opublikowaliśmy, wywołałaby dużo mniej niż 500 komentarzy. Wydaje mi się, ponad 500 komentarzy do zielonej księgi oznacza zainteresowanie przeglądem, którego dokonaliśmy.
W odpowiedzi na pierwsze pytanie mogę powiedzieć, że nie jestem w stanie przedłożyć Parlamentowi wyników oceny działań, która jeszcze nie została przeprowadzona. Komisja jeszcze nie zdążyła dokonać analizy i nie zdecydowała o tym, jaką dać odpowiedź. Zorganizowaliśmy dziś sesję plenarną i ogłosimy jej wynik po przedstawieniu państwom członkowskim konkretnych propozycji. Równocześnie przekażemy te informacje Parlamentowi koło drugiej połowy listopada, a więc już niedługo.
Jeżeli chodzi o upolitycznienie tych spraw - jest ono niemal nieuniknione. Biorąc pod uwagę, że w przemyśle europejskim krążą różne zdania na ten temat i mamy do czynienia ze sprzecznymi interesami oraz rywalizacją jeżeli chodzi o to czy poszczególni uczestnicy w ogóle chcą podejmować działania ochronne, wszystko to musi znaleźć odzwierciedlenie w stanowiskach poszczególnych państw członkowskich. Gdyby zamiast tego państwa członkowskie postanowiły wziąć obiektywną i surową analizę Komisji za dobrą monetę i zaakceptować wnioski i działania przez nas proponowane; gdyby były przygotowane tylko na to, nie mielibyśmy do czynienia z upolitycznianiem całej sytuacji. Jednak państwa członkowskie spotykają się z tym samym lobbingiem i tymi samymi sprzecznymi interesami producentów, sprzedawców, dystrybutorów, importerów i konsumentów, jak my. W przypadku, gdy opinie się różnią, należy o nich dyskutować w szerszym gronie, na arenie politycznej, w procesie politycznym, i z tym właśnie mamy teraz do czynienia.
Przewodnicząca
Odpowiedzi na pytania pozostawione bez odpowiedzi z braku czasu zostaną udzielone na piśmie (patrz załącznik).
Przepraszam wszystkich, którzy musieli czekać.
Tym samym tura pytań została zakończona.
(Posiedzenie zostało zawieszone o godz. 19.35 i wznowione o godz. 21.00)
