Pomoc makrofinansowa dla Gruzji - Pomoc makrofinansowa dla Armenii - Pomoc makrofinansowa dla Serbii - Pomoc makrofinansowa dla Bośni i Hercegowiny (debata)
Przewodnicząca
Kolejnym punktem porządku dziennego jest debata nad:
sprawozdaniem sporządzonym przez posła Moreirę w imieniu Komisji Handlu Międzynarodowego, w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady w sprawie udzielenia Gruzji pomocy makrofinansowej - C7-0269/2009 -;
sprawozdaniem sporządzonym przez posła Moreirę w imieniu Komisji Handlu Międzynarodowego, w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady w sprawie przyznania Armenii pomocy makrofinansowej - C7-0268/2009 -;
sprawozdaniem sporządzonym przez posła Ransdorfa w imieniu Komisji Handlu Międzynarodowego, w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady w sprawie udzielenia Serbii pomocy makrofinansowej - C7-0270/2009 -;
oraz
sprawozdaniem sporządzonym przez posła Ransdorfa w imieniu Komisji Handlu Międzynarodowego, w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady w sprawie udzielenia Bośni i Hercegowinie pomocy makrofinansowej - C7-0278/2009 -.
Vital Moreira
Pani przewodnicząca, panie komisarzu, panie i panowie! Jako że zabieram głos na posiedzeniu plenarnym Parlamentu Europejskiego po raz pierwszy, witam wszystkich i pozwolę sobie wyrazić zadowolenie, entuzjazm i poczucie zaangażowania w członkostwo w zgromadzeniu, które reprezentuje obywateli Europy.
Jeżeli chodzi o zadanie, które przywiodło mnie tutaj, zamierzam dziś przedstawić dwa sprawozdania w sprawie przyznania pomocy makrofinansowej dla Gruzji i Armenii, która ma zmniejszyć problemy fiskalne oraz sfinansować rachunki zewnętrzne obu tych państw kaukaskich. Te dwa kraje są naszymi partnerami w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa. W ostatnich dwóch latach zostały one poważnie dotknięte światowym kryzysem gospodarczym i finansowym.
W przypadku Gruzji wpływ kryzysu pogłębiły bezpośrednie i pośrednie następstwa konfliktu zbrojnego z Rosją, do którego doszło w ubiegłym roku, w tym masowe przesiedlenia na terytorium kraju.
Gospodarka sąsiedniej Armenii również została dotknięta recesją gospodarczą w połączeniu z raptownym pogorszeniem kondycji rosyjskiej gospodarki, jako że armeńska gospodarka jest mocno zależna od handlu ze swoim potężnym sąsiadem z północy. Te czynniki wpędziły oba kraje w bardzo trudną sytuację gospodarczą, finansową i społeczną.
Dwa wnioski o nadzwyczajną pomoc finansową, które dziś omawiamy, mają zmniejszyć deficyt budżetowy oraz wywrzeć natychmiastowy pozytywny wpływ na finanse publiczne oraz bilans płatniczy Gruzji i Armenii, pod warunkiem, że pomoc ta zostanie wdrożona bezzwłocznie. Z tego względu w obu sprawozdaniach całkowicie opowiadamy się za potrzebą zapewnienia tej pomocy finansowej dla Gruzji i Armenii.
Ponadto jako przewodniczący Komisji Handlu Międzynarodowego zaproponowałem moim koleżankom i kolegom w komisji, żebyśmy zatwierdzili oba sprawozdania bez poprawek, z zastosowaniem procedury przyspieszonej, i propozycja ta została przyjęta jednogłośnie.
Jednakże w treści tych sprawozdań zamieściliśmy skargę z powodu opóźnienia oraz zbyt krótkiego czasu, jaki udzieliła nam Komisja na omówienie tych porozumień. W przyszłości będziemy uznawać takie opóźnienia za niedopuszczalne, choć zdajemy sobie sprawę z konieczności przyspieszenia załatwiania tego typu spraw, zważywszy na ich nadzwyczajny charakter.
Nasze stanowisko w sprawie nie oznacza, że koledzy i ja jesteśmy wolni od zastrzeżeń czy obaw dotyczących proponowanych porozumień. Co więcej, prawdopodobnie gdybyśmy mieli wybór, skorzystalibyśmy z możliwości wniesienia poprawek, podkreślając na przykład wagę pewnych uwarunkowań i kryteriów pomocy w celu poprawy przejrzystości treści i wdrażania porozumień.
Jednakże wnosząc poprawki - pani przewodnicząca, zmierzam do konkluzji - nie zdołalibyśmy zatwierdzić tych porozumień dla obu państw.
W związku z tym, zważywszy na okoliczności faktyczne oraz strategiczne znaczenie obu krajów w kontekście europejskiej polityki sąsiedztwa, wzywam zgromadzonych do zatwierdzenia bez poprawek przedmiotowych wniosków o pomoc makrofinansową, według zaleceń Komisji.
Miloslav Ransdorf
sprawozdawca. - (CS) Komisja odbyła debatę nad sprawozdaniem i padła propozycja przyjęcia procedury przyspieszonej, ponieważ sprawa jest niezwykle pilna. Jej tematem jest pomoc makrofinansowa dla Serbii, którą uważam za centralną gospodarkę regionu Bałkanów. Moim zdaniem istnieje wiele powodów, dla których powinniśmy udzielić wsparcia materialnego temu państwu, skoro stara się o członkostwo w UE w tak trudnym okresie charakteryzującym się ogromną niestabilnością finansową. Nastąpił spadek dochodów państwa, pojawiły się naciski inflacyjne, a kraj zmaga się, rzecz jasna, z całą gamą konsekwencji działań z przeszłości, na przykład z wielkim problemem spustoszenia środowiska w czasach nalotów bombowych NATO. Istnieje również problem natury humanitarnej, jako że w kraju przebywa 750 tysięcy uchodźców z innych części byłej Jugosławii, a ponadto oczywiście panujący kryzys finansowy obnażył wszystkie niedostatki strukturalne serbskiej gospodarki. Ponadto wojna, która miała miejsce w 1999 roku oraz naloty bombowe zmniejszyły udział końcowej produkcji w całkowitym wyniku gospodarczym Serbii, jak również pogorszyły bilans handlu zagranicznego. Na to wszystko nakładają się słabe ubiegłoroczne zbiory, które dodatkowo osłabiły dochody państwa. Obecna sytuacja jest bardzo poważna.
Przyspieszenie pomocy uważam za konieczne, tak aby została ona uruchomiona z początkiem nowego roku, zatem za pośrednictwem przewodniczącego komisji zaproponowałem procedurę przyspieszoną. Podkreślam, że ta kwestia leży również w interesie sąsiadów Serbii, w tym państw, które jeszcze nie uzyskały członkostwa w UE - jak Bośnia i Hercegowina oraz Chorwacja - lecz ubiegają się o nie. Są jednak kraje w regionie, które już są członkami UE - Węgry, Rumunia i Bułgaria - i mogą być zagrożone niestabilnością w Serbii. W interesie stabilności tej części UE, jak również w interesie wewnętrznej stabilności Serbii, z naciskiem na wzmocnienie integralności terytorialnej kraju, proponuję, żebyśmy istotnie przyspieszyli uruchomienie pomocy makrofinansowej.
Csaba Sógor
w zastępstwie sprawozdawcy. - Pani przewodnicząca! Mam zaszczyt przedstawić Parlamentowi sprawozdanie Komisji Handlu Międzynarodowego w sprawie pomocy makrofinansowej dla Bośni i Hercegowiny.
Tak samo jak w przypadku innych krajów, którym Komisja zaproponowała przyznanie pomocy makrofinansowej, gospodarka Bośni i Hercegowiny została poważnie dotknięta panującym kryzysem gospodarczym i finansowym. Stan gospodarki tego kraju jest poważny i oczywiste jest, że należy znaleźć drogę wyjścia z kryzysu. Dlatego Bośnia i Hercegowina wystąpiły o pomoc UE, a Komisja zaproponowała wsparcie w formie pożyczki w wysokości do 100 milionów euro, do wypłacenia w dwóch transzach w 2010 roku.
Teraz musimy zdecydować, czy poprzeć ten wniosek, czy też nie. Na podstawie obecnych unormowań traktatowych nasza rola polega zaledwie na konsultacji. Dlatego z jednej strony można zapytać: czemu nie poczekać, aż wejdzie w życie traktat lizboński i zająć się zmienionym wnioskiem już w zwykłym trybie legislacyjnym? Z drugiej zaś strony, niezależnie od wzrostu znaczenia naszej pracy i wejścia w życie traktatu lizbońskiego, uważam, że jako Parlament musimy wykazać odpowiedzialność i zaangażowanie polityczne i już na początku przyszłego roku przyznać temu bałkańskiemu krajowi pomoc, której teraz potrzebuje, a nie prowadzić długie dyskusje i zaoferować pomoc w nieokreślonej przyszłości.
Z powyższych względów Komisja Handlu Międzynarodowego sugeruje przyjęcie wniosku w sprawie pomocy makrofinansowej dla Bośni i Hercegowiny przed wejściem w życie traktatu lizbońskiego, bez poprawek, w ramach procedury uproszczonej.
Koleżanki i koledzy członkowie komisji poparli ten wniosek jednogłośnie, a teraz zwracam się o poparcie całej Izby.
Siim Kallas
wiceprzewodniczący Komisji. - Pani przewodnicząca! Przede wszystkim pragnę oznajmić, że Komisja z zadowoleniem przyjmuje pozytywną i konstruktywną postawę Parlamentu w procesie przyjmowania wniosków Komisji o udzielenie pomocy makrofinansowej dla czterech krajów partnerskich: Armenii Gruzji, Serbii oraz Bośni i Hercegowiny.
Komisja docenia to, że Parlament Europejski opowiedział się za procedurą, która umożliwia przeprowadzenie głosowania nad sprawozdaniami dotyczącymi czterech państw już jutro, bez poprawek do wniosków Komisji. Szybkie i zdecydowane działanie Parlamentu umożliwi Radzie przyjęcie w ciągu kilku dni decyzji w sprawie czterech działań, a wtedy Komisja będzie mogła przystąpić do uruchomienia programów.
Pomoc makrofinansowa jest z natury krótkoterminowym instrumentem reagowania na kryzys, a wnioski o pomoc makrofinansową zwykle wymagają szybkiego działania. Dokładnie tak się sprawy mają w przypadku państw, których sprawę dziś rozpatrujemy. Armenia, Gruzja, Serbia i Bośnia należą do państw, które najdotkliwiej odczuła skutki kryzysu, bez względu na różnice w strukturach ich gospodarek oraz w poziomie rozwoju. Znalazły się również w grupie państw, które wdrażały zdecydowane programy dostosowania przy wsparciu Międzynarodowego Funduszu Walutowego i zwróciły się o pomoc finansową do UE. Komisja jest zdania, że wszystkie warunki rozszerzenia pomocy makrofinansowej na te państwa zostały spełnione.
Zajmę się teraz instrumentem pomocy makrofinansowej oraz jego przyszłością w ramach traktatu lizbońskiego. Zmiana wprowadzana traktatem lizbońskim przewiduje dla pomocy makrofinansowej zwykłą procedurę legislacyjną, z równym udziałem Parlamentu Europejskiego i Rady.
Jednocześnie wszyscy zgodzimy się, że przewlekła procedura legislacyjna z długotrwałym, powtarzalnym procesem między różnymi instytucjami nie jest dostosowana do instrumentu pomocy makrofinansowej, ani w istocie do sytuacji kryzysowych.
Dlatego Komisja uważa, że trzeba koniecznie zbadać, jak należy zajmować się pomocą makrofinansową w przyszłości, mianowicie w ramach traktatu lizbońskiego. Chcielibyśmy czynić to w ścisłej współpracy z Parlamentem Europejskim, aby zapewnić, by w przyszłości wnioski w sprawie pomocy makrofinansowej były rozpatrywane z jednej strony szybko i z umożliwieniem skutecznej reakcji na kryzys, a z drugiej strony spełnione zostały nałożone traktatem lizbońskim wymogi szczegółowej analizy przez organy legislacyjne w ramach procesu wspólnego podejmowania decyzji.
Komisja historycznie opowiedziała się za rozporządzeniem ramowym regulującym instrument pomocy makrofinansowej. Służby Komisji zaczęły zastanawiać się nad technicznym kształtem takiego rozporządzenia ramowego na podstawie traktatu lizbońskiego.
Potencjalnie rozporządzenie ramowe przyniosłoby spore korzyści. Do czasu przyjęcia takiego rozporządzenia ramowego poszczególne wnioski Komisji w sprawie programów pomocy makrofinansowej będą poddawane procedurze współdecyzji w każdym przypadku z osobna przez Parlament Europejski i Radę. Wnioski takie - począwszy od ostatnio przyjętego wniosku Komisji w sprawie Ukrainy - będą dobrym sprawdzianem współpracy między instytucjami. Mam nadzieję, że Parlament i Rada zdołają szybko dojść do porozumienia.
Wreszcie chcę oznajmić, że Komisja chętnie zgadza się z sugestiami Parlamentu w kwestii poprawy przepływu informacji dotyczących programów pomocy makrofinansowej. Komisja jest gotowa podjąć usilne starania o dostarczanie Parlamentowi większej ilości źródłowych informacji na potrzeby programów pomocy makrofinansowej.
George Sabin Cutaş
Zacznę od gratulacji dla sprawozdawców za wykonaną świetną pracę. Wyrażam również uznanie dla inicjatyw proponowanych przez Komisję Europejską i Radę, mających na celu udzielenie pomocy makrofinansowej Bośni i Hercegowinie oraz Serbii. Owo wsparcie finansowe od Unii Europejskiej oferowane jest w niezwykle trudnym czasie dla obu krajów.
Po ciężkiej próbie, jaką przeszły Bałkany w latach 90., po tak wielkim rozlewie krwi w regionie, nastał okres odbudowy, którą jednakże utrudnia panujący kryzys gospodarczy. Oba kraje odczuły pełnię skutków recesji na tle deficytu budżetowego i bardzo wysokiej stopy bezrobocia. Kryzys zmusił zagranicznych inwestorów do wycofania swych inwestycji z wielu krajów Europy Wschodniej, a Serbia należy do tych państw, które najdotkliwiej odczuły deficyt spowodowany masowym odpływem kapitału zagranicznego. Zatrzymanie wzrostu gospodarczego w połączeniu z potrzebą szybszego wywiązania się ze zobowiązań spłaty krótkoterminowych długów pogłębiły zapotrzebowanie na finansowanie z zewnątrz.
W rezultacie pomoc z Unii Europejskiej nadchodzi w czasie, gdy odczuwalne są pełne skutki deficytu finansów zagranicznych, nie wspominając o marnych perspektywach gospodarczych i społecznych. Szacuje się, że szczyt bezrobocia przypadnie na dwa lub trzy nadchodzące kwartały.
Doskonale wiemy, że niezadowolenie społeczne może negatywnie wpłynąć na stabilność państwa, zwłaszcza kiedy istniejące napięcia osiągają szczyt, a u ich podłoża znajdują się kwestie tak wrażliwe, jak pochodzenie etniczne. Dlatego z zadowoleniem przyjmuję wnioski o pomoc makrofinansową. Podkreślam również, jak bardzo jest ona potrzebna, przede wszystkim jako czynnik podtrzymujący i ugruntowujący stabilność w ciężko poszkodowanym regionie, w którym równowaga jest tak delikatna. Nie możemy pomijać perspektyw rozszerzenia Unii na Bałkanach, co jest kolejnym uzasadnieniem obowiązku wsparcia tych państw aspirujących do integracji europejskiej.
Zanim zakończę wystąpienie chcę podkreślić pilny charakter tego wsparcia finansowego, zważywszy na sytuację gospodarczą w Serbii oraz Bośni i Hercegowinie, która pogarsza się w szybkim tempie. Pilny charakter pomocy powinien w moim odczuciu wziąć górę nad względami natury proceduralnej związanymi z wejściem w życie traktatu lizbońskiego. Dlatego popieram przedłożone przez obu sprawozdawców wnioski w sprawie przekazania funduszy wspólnotowych w odpowiednim czasie, bez opóźnień powodowanych potrzebą zmiany przez Komisję podstawy prawnej unormowań.
Paweł Robert Kowal
w imieniu grupy ECR. - Pani przewodnicząca! Jesteśmy odpowiedzialni jako państwa Unii Europejskiej za sytuację w Gruzji. Bardzo dobrze, że autorzy rezolucji przypominają, że sytuacja ekonomiczna w Gruzji przed wybuchem konfliktu była bardzo dobra. Konflikt Gruzji w 2008 roku spowodował poważne pogorszenie się sytuacji ekonomicznej w tym kraju. Mamy do czynienia z krajem, który aspiruje do tego, by blisko współpracować z Unią Europejską, a w przyszłości również mieć szansę swojej perspektywy europejskiej.
Chcę zwrócić uwagę na to, że sankcje rosyjskie, że ogólna sytuacja na Kaukazie i skutki konfliktu z ubiegłego roku nie pozwalają Gruzji normalnie się rozwijać, budować normalnej gospodarki. To dodatkowy szczególny powód, dla którego musimy podkreślić, że Gruzja powinna otrzymać pomoc makroekonomiczną, że powinien zostać wzmocniony budżet Gruzji, by miała możliwość rozwoju ekonomicznego według swoich ambicji, a w miary możliwości, jeśli będą takie potrzeby, ta pomoc powinna być dla Gruzji - chcę to wyraźnie podkreślić - jeszcze zwiększana. Kluczowa sprawa to udzielenie pomocy finansowej jeszcze w 2009 roku. Z naszego punktu widzenia kwestie proceduralne i różne szczegóły proceduralne w żadnym razie nie mogą stanąć na przeszkodzie temu, by pomoc dotarła do Gruzji jeszcze w tym roku.
Gruzja zasługuje na to, by uzyskać nasze poparcie, to jest nasze zobowiązanie jako Unii Europejskiej, szczególnie w sytuacji, kiedy plan Sarkozy'ego nie jest wobec Gruzji wykonywany i kiedy nie jesteśmy w stanie zapewnić jako arbiter, jako Unia Europejska tego, by relacje między Gruzją a Rosją były regulowane zgodnie z prawem międzynarodowym.
Tomasz Piotr Poręba
w imieniu grupy ECR. - Pani przewodnicząca! Na pewno pomoc makroekonomiczna proponowana przez Komisję dla Gruzji, Armenii, Bośni i Hercegowiny oraz Serbii jest krokiem we właściwym kierunku, niemniej jednak jej zakres jest znacząco niewystarczający. Szczególnie mam tu na myśli Gruzję, która ma otrzymać 46 milionów euro, co w kontekście problemów rzeczywistych, z jakimi ten kraj się zmaga, kryzysu gospodarczego, ale także, tych które są rezultatem wojny z Rosją, która znacząco osłabiła impet rozwoju gospodarczego tego kraju, pomoc ta na pewno jest niewielka.
Przecież musimy pamiętać, że takie kraje jak Gruzja, Armenia, Azerbejdżan, Kazachstan, to nie tylko z punktu widzenia politycznego ważne kraje dla Unii Europejskiej, ale też strategiczne, jeżeli chodzi o bezpieczeństwo energetyczne. To przecież one będą decydować, a także teraz już decydują o tym, jak będzie w przyszłości wyglądać dywersyfikacja dostaw złóż energii do Unii Europejskiej.
Jeżeli dzisiaj nie wesprzemy ich finansowo, politycznie, jeżeli nie damy im szansy na rozwój, to zrobi to szybko Rosja, dla której te kraje mają znaczenie niezwykle ważne i znaczenie strategiczne. Dlatego oceniam tę propozycję Komisji jako konstruktywną i dobrą, natomiast poziom wsparcia finansowego znacząco niewystarczający.
Siim Kallas
wiceprzewodniczący Komisji. - Pani przewodnicząca! Nasza polityka sąsiedztwa przewiduje szeroki zakres udzielania pomocy finansowej krajom sąsiednim, które mają kłopoty, zatem cieszę się, że posłowie do Parlamentu tak jednogłośnie poparli wniosek Komisji. Robimy wszystko, co w naszej mocy, aby pomóc sąsiednim krajom.
Jeden z posłów wspomniał, że szczegóły proceduralne nie powinny nas wstrzymywać, lecz w istocie to procedury muszą zapewniać właściwe wykorzystanie pieniędzy. Należy zawsze znaleźć równowagę pomiędzy osiąganiem celów a przestrzeganiem procedur. Istotne jest, by udzielając tej pomocy postępować według jasnych reguł.
Jak powiedziałem, w najbliższej przyszłości dostrzegam możliwość przygotowania porozumienia ramowego, które ustanowi ramy pomocy takiego rodzaju, a w tych ramach będziemy mogli udzielać szybkiego wsparcia. To dziś najpoważniejszy problem: obecnie decydujemy w indywidualnych przypadkach z osobna, a to pochłania ogromną ilość czasu, podobnie jak wiele innych procedur w naszej wielkiej Unii Europejskiej.
To będzie kluczowa kwestia. Powstanie porozumienie ramowe oraz mechanizm szybkiego podejmowania decyzji w sprawie wielkości pomocy. Zawsze są i zawsze będą ograniczenia nakładane przez państwa członkowskie. Nieograniczony zakres pomocy dla krajów nie istnieje, kiedy jednocześnie musimy dysponować pieniędzmi na własne projekty.
Vital Moreira
sprawozdawca. - (PT) Pani przewodnicząca! Korzystając z okazji chcę omówić trzy końcowe kwestie.
Po pierwsze, pomoc finansowa dla krajów sąsiedzkich z UE jest uzasadniona z dwóch powodów: po pierwsze, ma rzeczywistą wartość polityczną, jako sposób na podniesienie autorytetu Unii poprzez pomoc krajom w potrzebie, w kontekście polityki stosunków dobrosąsiedzkich znajduje także uzasadnienie w interesie UE: zaprowadzenie stabilności finansowej, społecznej i politycznej w sąsiednich krajach, jest warunkiem ich rozwoju i ugruntowania demokracji, co jest z kolei warunkiem koniecznym własnej stabilności politycznej.
Druga kwestia jest taka, że udzielenie pomocy makrofinansowej musi niemniej jednak ściśle wiązać się z dwoma warunkami: pomoc musi być przeznaczona na zaradzenie nadzwyczajnym i tymczasowym trudnościom finansowym w tych krajach, a nie na inne cele. Ponadto państwa te nie mogą zmieniać przeznaczenia przyznawanych im środków ani wydawać ich na cele niezgodne z przesłankami pomocy UE, zwłaszcza na zwiększenie wydatków na cele wojskowe.
W trzecim i ostatnim punkcie chcę podkreślić wagę konieczności przyjęcia ogólnych ram regulacyjnych dotyczących przyznawania pomocy makrofinansowej danych krajom. Przyjmuję zatem z zadowoleniem zobowiązanie pana komisarza Kallasa w tej sprawie.
Mam również nadzieję, że kolejna Komisja będzie gotowa uszanować to zobowiązanie i niebawem doczekamy się ogólnej regulacji pomocy makrofinansowej.
Miloslav Ransdorf
sprawozdawca. - (CS) Pewien wielki pisarz stwierdził raz, że państwa bałkańskie zawsze brały na swoje barki większą odpowiedzialność historyczną, niż były w stanie udźwignąć. Podobnie można powiedzieć o narodach kaukaskich - brały na swoje barki więcej historii, niż były w stanie udźwignąć. Dlatego moim zdaniem czas, żeby UE zdjęła nieco tego historycznego ciężaru z ich barków. Przyniosłoby to korzyść zarówno nam, jak i im, ponieważ UE bez Bałkanów jest niekompletna, a jako że ostatnio Serbowie żartują, że przyjaźnią sie tylko z Bogiem i Grekami, powinniśmy moim zdaniem pokazać im, że mają przyjaciół również w Parlamencie Europejskim
Csaba Sógor
w zastępstwie sprawozdawcy. - Pani przewodnicząca! Wszystkie cztery kraje, którym Komisja zaproponowała dziś udzielenie pomocy makrofinansowej zostały poważnie dotknięte panującym kryzysem gospodarczym i finansowym. Stan gospodarki tych krajów jest poważny i oczywiste jest, że należy znaleźć drogę wyjścia z kryzysu.
W przypadku Gruzji proponowana pomoc makrofinansowa w wysokości 46 milionów euro w formie subwencji w transzach jest przeznaczona na pomoc w naprawie gospodarczej po ostrym spadku gospodarczym w następstwie wybuchu konfliktu zbrojnego z Rosją oraz światowego kryzysu gospodarczego.
Zakłada się, że 100 milionów euro dla Armenii powinno wywrzeć natychmiastowy wpływ na bilans płatniczy Armenii, przyczyniając się w ten sposób do zmniejszenia trudności finansowych z wdrażaniem rządowego programu gospodarczego i z finansowaniem deficytu budżetowego.
Serbia, jakkolwiek ciężko dotknięta kryzysem finansowym i gospodarczym, szybko odzyskuje stabilność polityczną. Jako kraj bałkański, jest potencjalnym kandydatem do członkostwa w UE, oraz podpisała układ o stabilizacji i stowarzyszeniu. Z tego względu również powinna otrzymać pomoc.
Mówiąc politycznie, Bośnia i Hercegowina jest potencjalnym krajem kandydującym, który również podpisał układ o stabilizacji i stowarzyszeniu, a pomoc dla tego kraju leży w interesie Unii Europejskiej.
Tytułem konkluzji ponownie wyrażam pogląd, że jako Parlament Europejski musimy okazać odpowiedzialność i polityczne zaangażowanie, udzielając tym krajom pomocy finansowej, której teraz potrzebują, zamiast prowadzić długotrwałe dyskusje w ramach zwykłej procedury legislacyjnej. Z powyższych względów w imieniu grupy PPE apeluję o przyjęcie teraz wniosku w sprawie pomocy makrofinansowej. Zwracam się do kolegów posłów o jednogłośne poparcie.
Przewodnicząca
Zamykam debatę łączną.
Głosowanie odbędzie się jutro o 12:00.
Oświadczenia pisemne (art. 149)
Cristian Silviu Buşoi
na piśmie. - (RO) Przede wszystkim zgadzam się na udzielenie pomocy makrofinansowej dla Armenii. Traktuję tę inicjatywę jako element europejskiej polityki sąsiedztwa. Armenia znajduje się w szczególnie ciężkiej sytuacji z uwagi na kryzys finansowy i pilnie potrzebuje tych funduszy, aby mogła wykonać zobowiązania, które zaciągnęła jako strona promesy kredytowej MFW. Cieszę się, że sprawozdawca uświadomił nam, jak pilna jest to potrzeba, opowiadając się za zaopiniowaniem wniosku bez poprawek. Zgadzam się również z zastrzeżeniami na szczeblu proceduralnym. Artykuł 308 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej dotyczy środków przyjmowanych jako część rynku wewnętrznego, które nie zostały bezpośrednio przewidziane w żadnym traktacie i niekoniecznie przypominają te, które należy przyjąć, by udzielić pomocy makrofinansowej państwom trzecim. Uważam, że procedury międzyinstytucjonalne wymagają doprecyzowania w celu przyjęcia środków pomocy makrofinansowej dostosowanych do każdych ograniczeń czasowych, abyśmy w przyszłości nie znaleźli się ponownie w sytuacji, w której Parlament musi robić wyjątki od zwykłej procedury. Ponadto w moim odczuciu szybsze podejmowanie działań Rady UE również byłoby normalnym zjawiskiem, bez ignorowania roli Parlamentu w tych procedurach.
Indrek Tarand  
na piśmie. - Pragnę wyrazić nasze niezadowolenie z powodu tzw. uproszczonej procedury w sprawie dossier o pomocy makrofinansowej dla Gruzji i Armenii. Mimo że Parlament w przeszłości szybko radził sobie z wnioskami o pomoc makrofinansową, Komisja i Rada były nierychliwe. Uproszczona procedura niemal wyklucza Parlament. Czy możemy uzyskać wyjaśnienie przyczyn zwłoki Komisji - która przecież wiedziała, że pierwsza transza miała zostać wypłacona przez 2009 rokiem? W grupie Zielonych podnoszono, że musimy zapewnić, by pomoc makrofinansowa nie była przeznaczana na cele militarne, czego i ja sobie życzę. Jednakże w tym samym czasie francuski lotniskowiec wpływa do portu w Sankt Petersburgu, by sfinalizować największą transakcję w handlu bronią z Rosją przeprowadzoną przez państwo członkowskie UE. To bardziej niż oczywiste, że Rosja jest głównym sprawcą tragicznego położenia Gruzji związanego z potrzebą wsparcia finansowego. Zatem żądanie zmniejszenia arsenału pod adresem jednej strony konfliktu, przy jednoczesnej sprzedaży ultranowoczesnej technologii drugiej stronie nie tylko zdestabilizuje strategiczną sytuację w regionie Morza Czarnego, lecz także grozi poważnymi konsekwencjami w regionie bałtyckim.
(Posiedzenie zostało przerwane o godz. 21:10, a następnie wznowione o godz.21:20)
