Bilans prezydencji szwedzkiej - Konkluzje Rady Europejskiej z 10 i 11 grudnia 2009 r. (debata) 
Przewodniczący
Chciałbym serdecznie powitać pana premiera Reinfeldta, który przez niemal pół roku sprawował funkcję urzędującego przewodniczącego. Chciałbym także powitać pana przewodniczącego Barroso.
Kolejnym punktem porządku obrad jest debata łączna nad:
oświadczeniem Rady w sprawie bilansu prezydencji szwedzkiej;
sprawozdaniem Rady Europejskiej i oświadczeniem Komisji w sprawie konkluzji Rady Europejskiej z 10 i 11 grudnia 2009 r.
Fredrik Reinfeldt
urzędujący przewodniczący Rady. - Panie przewodniczący! Jestem wdzięczny za tę możliwość wystąpienia przed Parlamentem Europejskim po raz kolejny i w tak krytycznym momencie.
Podczas gdy my tu debatujemy, przedstawiciele 193 krajów zebrali się w centrum konferencyjnym w Kopenhadze gdzie rozmawiają, argumentują i negocjują dążąc do spełnienia oczekiwań milionów ludzi na całym świecie. Za zaledwie dwa dni konferencja klimatyczna ONZ dobiegnie końca. Wkrótce będziemy wspominać zgromadzenie o istotnym znaczeniu nie tylko dla UE, ale także dla całego świata - zgromadzenie o decydującym znaczeniu dla tych, którzy nie mogą uprawiać swoich pól ze względu na brak wody, o decydującym znaczeniu dla tych, którzy stracili swoje domy w wyniku tornada czy powodzi, a także dla tych, którzy na próżno wznoszą wały ochronne, które mają chronić przed zalaniem na skutek co roku wznoszącego się poziomu morza.
Znamy te zagrożenia, a zatem dlaczego tak trudno jest nam podjąć działania? Czyżby ze względu na lęk przed jakąkolwiek zmianą naszego stylu życia? Wiemy jednak, że jeżeli będziemy wykorzystywać zasoby świata tak, jak dotychczas nasz obecny styl życia nie będzie już dłużej możliwy i doświadczymy zmian, które będą jeszcze bardziej dotkliwe. Mamy o wiele poważniejsze problemy, aniżeli utrata naszych codziennych wygód.
Przeciwdziałanie zmianom klimatycznym było sprawą priorytetową przez cały okres prezydencji szwedzkiej, podczas wszystkich posiedzeń Rady Europejskiej i wszystkich naszych szczytów z głównymi partnerami Unii Europejskiej. Jak państwo prawdopodobnie wiedzą, podczas naszego październikowego posiedzenia Rady Europejskiej przyjęliśmy szeroki mandat, żeby zachować wiodącą rolę UE w negocjacjach klimatycznych. Uzgodniliśmy długoterminowy cel zmniejszenia emisji do 2050 roku do 80-95 % i ponowiliśmy naszą ofertę zmniejszenia emisji o 30 % pod warunkiem, że państwa trzecie podejmą porównywalne działania. Uzgodniliśmy poziom zmniejszenia emisji w transporcie międzynarodowym i pomimo oporu ze strony niektórych środowisk oszacowaliśmy skalę potrzeb finansowych krajów rozwijających się w zakresie przeciwdziałania zmianom klimatycznym ogółem. W ubiegłym tygodniu, po trwających wiele tygodni dwustronnych konsultacjach podjęliśmy kolejny krok, a mianowicie zgromadziliśmy wspólnie pulę środków przeznaczonych na podjęcie niezwłocznych działań w dziedzinie klimatu w krajach rozwijających się, oferując 7,2 miliarda euro na najbliższe trzy lata.
Zdaję sobie sprawę z tego, że kwota ta jest niewystarczająca. Dlatego muszę stwierdzić, że choć z zadowoleniem przyjmuję, że Rada Europejska była w stanie zgodzić się na podjęcie takiego kroku nadszedł już czas, żeby dołączyły do nas inne rozwinięte kraje.
Co powinniśmy zatem osiągnąć w Kopenhadze? Niezbędne jest złożenie wiążących zobowiązań dotyczących zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych, nie tylko ze strony krajów rozwiniętych, ale także ze strony krajów rozwijających się w celu zapewnienia utrzymania wzrostu temperatur w skali światowej w granicach 2°C, uznanych przez naukowców za niezbędne.
Spotkałem się z przywódcami z Indii i Chin. Wiem co o tym mówią. Dlaczego powinni zobowiązać się do opracowania metod uzyskiwania energii bez zanieczyszczeń oraz ze źródeł odnawialnych, jeżeli to my zanieczyszczaliśmy świat od dziesięcioleci? To tylko jeden z punktów widzenia, ale problem polega na tym, że kraje rozwinięte nie są w stanie same rozwiązać problemu, o którym tutaj mowa. Poziom emisji w krajach rozwijających się zaczyna już przekraczać poziom emisji w krajach rozwiniętych. Dlatego rozwiązanie tego problemu wymaga współpracy. Z naszej strony możemy zrekompensować to, że przez lata zachowywaliśmy się w sposób nieodpowiedzialny. Możemy pomóc w finansowaniu działań w dziedzinie klimatu w krajach rozwijających się. Unia Europejska wypełniła w ubiegłym tygodniu swój obowiązek. W Kopenhadze nie liczy się forma, lecz treść. Będziemy mieli powody do zadowolenia, jeżeli dojdziemy do porozumienia w sprawie zmniejszenia emisji oraz źródeł finansowania, a ponadto uzyskamy zobowiązanie do podjęcia natychmiastowych działań i, co ważniejsze, będziemy w stanie podjąć działania mające na celu przeciwdziałanie zmianom klimatycznym.
W ubiegłym roku stanęliśmy nagle w obliczu najpoważniejszego kryzysu finansowego od lat trzydziestych ubiegłego wieku. Ziemia dosłownie zatrzęsła się pod naszymi stopami. Nagle zdaliśmy sobie sprawę z tego, jak bardzo rynki finansowe są ze sobą powiązane i jak jesteśmy wzajemnie od siebie zależni w poszukiwaniu wspólnego rozwiązania. W trakcie zaledwie kilku miesięcy rządy państw członkowskich UE uruchomiły nadzwyczajne środki wsparcia. Była to pierwsza i imponująca reakcja, ale miała swoją cenę. Zagregowany deficyt sektora finansów publicznych osiągnął obecnie poziom niemal 7 % PKB, co stanowi trzykrotność tego deficytu z ubiegłego roku. Dwadzieścia państw członkowskich objętych jest procedurą nadmiernego deficytu. Dlatego nie jest niczym niezwykłym, że kolejnym podstawowym priorytetem stały się tej jesieni działania następcze wobec kryzysu gospodarczego i finansowego.
Chciałbym w skrócie omówić także podjęte przez nas działania. Pod koniec października uzgodniliśmy strategię wychodzenia z kryzysu w oparciu o środki fiskalne, a podczas zeszłotygodniowego posiedzenia Rady Europejskiej uzgodniliśmy zasady wycofywania się z systemów wsparcia finansowego. Ponadto uzgodniliśmy stworzenie nowej struktury nadzoru finansowego w Europie. Kiedy przepływy finansowe mają charakter międzynarodowy, nadzór nie może już dłużej ograniczać się do nadzoru krajowego. Zadanie ostatecznego zaakceptowania kroków, które mają zostać podjęte należy teraz do Parlamentu Europejskiego.
Zdaliśmy sobie także sprawę z tego, że "kultura premii” nie może już dłużej być kontynuowana w sposób do jakiego bankierzy przywykli. Cieszę się, że UE udało się przekonać państwa grupy G-20 do uzgodnienia daleko idących zmian tej polityki. Nowe reguły zwiększą konieczność uzależnienia wypłacanych premii od osiągniętych wyników.
Kryzys gospodarczy i finansowy uderzył w nas mocno, ale pokazaliśmy, że jesteśmy w stanie podjąć działania i wzmocniliśmy naszą odporność. Kiedy zapewnimy już sobie możliwość powrotu na ścieżkę wzrostu gospodarczego, Unia Europejska będzie mocniejsza dzięki podjętym przez nas środkom.
Szwecja sprawowała prezydencję w okresie zmian instytucjonalnych. Kiedy przejmowaliśmy stery w dniu 1 lipca ten Parlament został właśnie wybrany. Nie zdążyliśmy jeszcze mianować przewodniczącego Komisji Europejskiej. Wynik mającego się wtedy odbyć wkrótce irlandzkiego referendum był niepewny. Nie wiedzieliśmy, czy traktat lizboński ratyfikowany zostanie przez wszystkie państwa członkowskie. Nie wiedzieliśmy nawet, czy możliwe będzie wejście w życie tego traktatu w trakcie prezydencji szwedzkiej.
Wątpliwości te wkrótce się rozwiały. W ścisłym porozumieniu z Parlamentem José Manuel Barroso został mianowany na stanowisko przewodniczącego Komisji Europejskiej na drugą kadencję. Od tego też czasu prezydencja miała w Komisji stabilnego partnera, z którym mogła nawiązać współpracę. Referendum irlandzkie stało się zwycięstwem Irlandii. Stało się zwycięstwem współpracy europejskiej. Przybliżyło nas o krok do wprowadzenia w życie traktatu z Lizbony.
Ale wtedy wydarzyło się coś nieoczekiwanego. W ostatniej chwili prezydent Czech postawił nowe warunki podpisania traktatu. Musieliśmy zająć się tymi żądaniami tak, aby nie wywołać postawienia podobnych warunków przez inne państwa członkowskie i aby udało nam się ten cel osiągnąć podczas październikowego posiedzenia Rady Europejskiej. Klika dni później prezydent Czech podpisał traktat. Natychmiast po złożeniu tego podpisu podjąłem znowu konsultacje z moimi kolegami. Musieliśmy uzgodnić stanowiska wysokiego szczebla w sprawie przewodniczącego Rady Europejskiej i powołania wysokiego przedstawiciela. Nie przesadzam jeśli powiem, że z ulgą przyjęliśmy zakończenie wszystkich przygotowań z dniem 1 grudnia. Traktat z Lizbony mógł wreszcie wejść w życie.
Unia Europejska będzie teraz sprawniejsza. Będzie miała lepsze instrumenty przeciwdziałania zmianom klimatycznym i wywierania wpływu na globalny program gospodarczy. Powołanie nowego przewodniczącego Rady Europejskiej zapewni kontynuację. Wyznaczenie wysokiego przedstawiciela zapewni koordynację naszych stosunków zewnętrznych. Będziemy mieli bardziej demokratyczną Unię dzięki wzmocnionej roli Parlamentu Europejskiego i naszych parlamentów krajowych. Unia Europejska wkroczyła w nową erę.
Kiedy występowałem przed państwem 15 lipca zmagaliśmy się nadal z kryzysem finansowym i gospodarczym. Żyliśmy w niepewności co do dalszych losów nowego traktatu. Nie wiedzieliśmy, czy uda się nam zjednoczyć i zachęcić innych na niezbyt długiej, ale jednak krętej drodze do Kopenhagi.
W dniu posiedzenia Rady Europejskiej w ubiegłym tygodniu prezydencji szwedzkiej udało się zrealizować wszystkie swoje pięć priorytetów, a mianowicie uzgodnienie mocnego mandatu dla UE w dziedzinie zmian klimatycznych, działań następczych wobec kryzysu gospodarczego i finansowego, strategii UE dla regionu Morza Bałtyckiego i sztokholmskiego programu współpracy w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych oraz wzmocnienia roli UE na szczeblu międzynarodowym, w tym poprzez dalsze rozszerzanie i ustanowienie nowej służby działań wewnętrznych. Jak już powiedziałem z dniem wejścia w życie traktatu z Lizbony Unia Europejska wkroczyła w nową erę.
Na zakończenie chciałbym wszystkim państwu podziękować. Prezydencji niezbędna była pomoc Parlamentu Europejskiego, by stawić czoła wyzwaniom, przed którymi staliśmy. Dziękuję państwu za udzielenie nam tej pomocy.
Chciałbym także podziękować Komisji, a zwłaszcza panu przewodniczącemu Josému Manuelowi Barroso. Tej jesieni spędziłem z panem Josém Manuelem bardzo dużo czasu. Pan przewodniczący udzielił nieocenionego wsparcia mnie osobiście i prezydencji szwedzkiej.
Chciałbym wreszcie podziękować państwom członkowskim za gotowość przezwyciężenia podziałów i pójścia na kompromisy, pamiętając o tym co jest najlepsze dla Europy, w celu znalezienia rozwiązań korzystnych nie tylko dla nich samych, ale także dla całej Europy. Ta jedność jest naszą mocną stroną.
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji. - Panie przewodniczący, panie ministrze! Przez ostatnich sześć miesięcy staliśmy się świadkami wejścia w życie nowego traktatu, co oznaczało kres debat toczonych niemal przez dekadę, stwarzając tej nowej rozszerzonej Unii Europejskiej, jaką mamy obecnie nowe możliwości. Pojawiły się pierwsze oznaki tego, że zdecydowane działania podjęte w celu ustabilizowania gospodarki europejskiej w warunkach kryzysu dają pierwsze rezultaty. A zbliżając się do kresu procesu, którego kulminacją jest szczyt w Kopenhadze, możemy zdecydowanie stwierdzić, że Unia Europejska ciężko pracowała, by utrzymać rozmach, za którym opowiadała się w odniesieniu do zdecydowanych działań na szczeblu globalnym w zakresie przeciwdziałania zmianom klimatycznym.
Dlatego chciałbym złożyć szczere wyrazy uznania panu premierowi Fredrikowi Reinfeldtowi i całemu zespołowi prezydencji szwedzkiej za wysoce skuteczną i sprawną prezydencję. Na szczególną uwagę zasługuje fakt, że prezydencja szwedzka była tak skuteczna w doprowadzeniu do końca procesu ratyfikacji traktatu lizbońskiego, zarządzając przechodzeniem na reżym tego nowego traktatu, a jednocześnie realizując wszystkie swoje pozostałe cele. Byliśmy świadkami wyznaczenia przez Radę Europejską pierwszego przewodniczącego Rady Europejskiej i pierwszego wysokiego przedstawiciela, wiceprzewodniczącego Komisji, i nie zapominajmy także - ponieważ wydarzenie to było niezwykle istotne dla tego Parlamentu - że w następstwie jednomyślnego wskazania kandydata przez Radę Europejską byliśmy świadkami wyboru przez Parlament kwalifikowaną większością przewodniczącego Komisji na kolejną kadencję.
Zeszłotygodniowe posiedzenie Rady Europejskiej było pierwszym, podczas którego Rada obradowała jako w pełni ukonstytuowana instytucja. Było to także pierwsze posiedzenie Rady, w którym uczestniczyła nowa wysoka przedstawiciel i wiceprzewodnicząca Komisji, pani Catherine Ashton. Nowy przewodniczący Rady Europejskiej rozpocznie w pełni sprawowanie swojej funkcji z dniem 1 stycznia 2010 r., ale przedstawił już swoją koncepcję dotyczącą organizacji Rady Europejskiej w przyszłości. Z dużym zadowoleniem przyjmuję wszelkie propozycje zapewnienia Radzie Europejskiej większej spójności i większej ciągłości w działaniu. Z zadowoleniem przyjmuję także propozycje zwiększenia częstotliwości szczerych politycznych dyskusji oraz przedstawiania krótkich i zwięzłych konkluzji.
Na posiedzeniu Rady Europejskiej poruszono także szereg innych kwestii. Chciałbym zwrócić uwagę na tylko niektóre z nich, nie zapominając o jednej o niezwykle istotnym znaczeniu, a mianowicie o strategii bałtyckiej, która może stanowić model dla innych form współpracy regionalnej w Unii Europejskiej i naszej współpracy z niektórymi naszymi partnerami.
Jeśli chodzi o gospodarkę, utrzymujemy właściwą równowagę pomiędzy dalszym stymulowaniem rozwoju gospodarczego a opracowywaniem i wdrażaniem kolejnych strategii wychodzenia z kryzysu. Przedstawiłem perspektywy dotyczące naszej strategii UE 2020. Mam nadzieję, że Rada Europejska poświęci trochę czasu na omówienie tego niezwykle istotnego programu działań dotyczących przyszłości Europy, a mianowicie podczas dyskusji na kolejnych spotkaniach, lutowego formalnego posiedzenia Rady Europejskiej oraz wiosennego szczytu Rady Europejskiej. Chciałbym ponowić tutaj moją ofertę uczestniczenia w sesji plenarnej w tym okresie, żeby Parlament mógł zorganizować debatę poświęconą tej właśnie niezwykle istotnej kwestii. Uważam, że jest kwestią o niezwykle istotnym znaczeniu, żeby Parlament Europejski, działając we współpracy z Radą Europejską, jak i sama Rada Europejska, wzięły pełną odpowiedzialność za strategię UE 2020, w ramach której kształtowana będzie nasza przyszłość.
Jeśli chodzi o program sztokholmski, propozycje Komisji znalazły odzwierciedlenie w podejściu uzgodnionym na następne pięć lat. Zdaję sobie sprawę, że wielu z państwa podziela nasze zdecydowanie, żeby wykorzystać tę sposobność skorzystania z możliwości, jakie otwiera przed nami traktat lizboński jeśli chodzi o zasadnicze zmiany w europejskich działaniach dotyczących wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości. Była to jedna z głównych przyczyn zreorganizowania przeze mnie portfeli na kolejne kolegium poświęcone temu obszarowi. Będzie to jeden z najważniejszych obszarów działania Unii Europejskiej w okresie najbliższych pięciu lat.
Działania prowadzone w ramach Rady Europejskiej miały także szczególne znaczenie dla przeciwdziałania zmianom klimatycznym. W ostatnich kilku latach Unia Europejska wypracowała spójne, ambitne stanowisko w tej sprawie. Jestem dumny z tego, że Komisja była inicjatorem bardzo ambitnego programu działań w tym zakresie. Skutki zmniejszenia emisji będziemy mogli odczuć dopiero za kilka dziesięcioleci, ale już podejmujemy konkretne działania, nadając naszym celom moc prawną.
Powiedzmy sobie szczerze, o co w tym wszystkim chodzi. Niektórzy nasi partnerzy ogłaszają swoje zamiary drogą oświadczeń prasowych; a my ogłosiliśmy nasze zamiary drogą prawną - poprzez przepisy, których brzmienie zostało już uzgodnione przez wszystkie państwa członkowskie. Kraje rozwinięte muszą same podjąć działania, ale muszą także pomóc krajom rozwijającym się zerwać związek pomiędzy wzrostem gospodarczym i poziomem emisji gazów cieplarnianych. Uważam za właściwe, że podczas swojego zeszłotygodniowego posiedzenia Rada Europejska dążyła do znalezienia odpowiedzi na pytanie, jak wykorzystać odgrywanie przez Unię Europejską wiodącej roli na arenie międzynarodowej, żeby doprowadzić do zawarcia ambitnego porozumienia w Kopenhadze poprzez przyrzeczenie krajom rozwijającym się pomocy nie w jakiejś odległej przyszłości lecz już w przyszłym roku, wskazanie wyraźnie, że porozumienie, o którym tutaj mowa, musi być kompleksowe i uwzględniać mechanizmy kontroli zapewniające przestrzeganie oraz utrzymanie naszej gotowości do przyjęcia jeszcze bardziej ambitnych celów, ale tylko wtedy, gdy państwa trzecie złożą także ambitne zobowiązania.
Uważam, że Rada Europejska osiągnęła bardzo ważne rezultaty, zwłaszcza w dwóch dziedzinach. Po pierwsze, jeśli chodzi, na przykład, o kwestie finansowe, Rada była w stanie sprawnie zgromadzić pulę środków, które mają zostać niezwłocznie uruchomione, na kwotę większą niż oczekiwano, a co więcej przy współudziale wszystkich państw członkowskich. Naturalnie niektórzy utrzymywali, że pomoc finansowa Unii Europejskiej jest niedostateczna, ale 7,2 miliarda euro, czyli ponad 10 miliardów dolarów, stanowi w obecnej sytuacji i na okres kolejnych trzech lat bardzo poważne zobowiązanie. Mam nadzieję, że kwoty, o których tutaj mowa, zostały już zagwarantowane i nie są jedynie wyrazem aspiracji. Złożenie podobnych zobowiązań należy teraz również do państw trzecich. Rada Europejska ponowiła także swoje zaangażowanie w sprawę zapewnienia pomocy finansowej w średnim okresie, aby zagwarantować, że wniesie odpowiedni wkład, niezbędny do realizacji celów strategii UE 2020.
Po drugie, działania dotyczące klimatu były czasem przedmiotem sporów wewnątrz Rady Europejskiej. Tym razem atmosfera była jednak zupełnie inna. Zebrani wyraźnie podzielali pogląd, że wszyscy mamy interes w tym, żeby Unia Europejska wykazała się większą aktywnością w tym zakresie. Powinniśmy teraz zacząć odnosić korzyści z naszych pionierskich inwestycji w tej dziedzinie .
To, że wszyscy zdali sobie sprawę, iż wszystkie państwa członkowskie muszą działać razem uważam za ogólnie zachęcające. Miejmy nadzieję, że taka determinacja utrzyma się w przyszłości pomimo problemów jakie mogą się pojawić w najbliższych dwóch czy trzech latach.
Czego możemy spodziewać się w ciągu najbliższych kilku dni? Prawdopodobnie duński premier, pan Rasmussen, przedstawi dzisiaj tekst, ale wiele istotnych danych liczbowych nie będzie jeszcze uszczegółowionych. Zadaniem przywódców będzie przekształcenie tego dokumentu w wiążące porozumienie. Dlatego natychmiast po zakończeniu naszej tutejszej debaty lecę do Kopenhagi. Wraz z panem premierem Reinfeldtem dołożymy wszelkich starań, żeby Unia Europejska odegrała wiodącą rolę w tej debacie.
Wiemy, że atmosfera w Kopenhadze nie należy w tej chwili do najłatwiejszych. Wiemy także, że jest to normalne w negocjacjach wysokiego szczebla. Przybycie tak wielu głów państw i szefów rządów będzie jednak istotnym czynnikiem osiągnięcia porozumienia. Jeżeli porozumienie to obejmować będzie rzeczywiste zobowiązanie do zmniejszenia emisji zarówno przez kraje rozwinięte, jak i rozwijające się, zdecydowane zaangażowanie w udzielanie pomocy niezbędnej do zrealizowania tego celu oraz określenie sposobów realizacji tego celu i odpowiednich środków kontroli; jeżeli będzie obejmować różne elementy mapy drogowej z Bali i będzie je można uznać za mieszczące się w odpowiednich granicach, żebyśmy mogli utrzymać się w granicach wzrostu temperatur o 2°C, to uważam, że będzie można zasadnie stwierdzić, iż jest to znaczące osiągnięcie. Nie mamy jeszcze tego porozumienia, ale uważam, że jest ono możliwe do osiągnięcia.
Następnych kilka dni pokaże, czy cele, o których dyskutowaliśmy tak często w tym Parlamencie, zostaną zrealizowane; wyczuwam już jednak rosnącą świadomość konieczności wprowadzenia zmian oraz osiągnięcia sukcesu na szczycie w Kopenhadze. Mamy wiele do stracenia. Oczywiście niezbędne jest poszukiwanie równowagi, ale istnieje także przekonanie, że żyjące obecnie pokolenie zdaje sobie sprawę, iż stoimy w obliczu wyzwania, którego nie da się uniknąć. Uważam, że zeszłotygodniowe posiedzenie Rady Europejskiej doprowadziło do tego, iż Unia Europejska jest gotowa sprostać temu wyzwaniu. Mam nadzieję, że dzięki europejskiemu przewodnictwu szczyt kopenhaski zakończy się sukcesem.
Joseph Daul
Panie przewodniczący, panie przewodniczący Barroso, panie premierze Reinfeldt, panie i panowie! Grupa Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów) identyfikuje się ze sposobem, w jaki pan Reinfeldt zarządzał rotacyjną prezydencją Rady zgodnie z traktatem z Nicei. Nasza grupa identyfikuje się także z propozycjami przedłożonymi ostatnio przez Radę Europejską, w tym z propozycjami dotyczącymi zmian klimatycznych, kryzysu, czy budowy Europy jako obszaru bezpieczeństwa, Europy zapewniającej ochronę.
Moja grupa popiera w istocie rzetelne i odpowiedzialne zarządzanie sprawami europejskimi, które cechowało prezydencję szwedzką - rzetelne zarządzanie, ponieważ w okresie, w którym tak wielu naszych przyjaciół, sąsiadów i krewnych odczuwa skutki kryzysu ze względu na utratę pracy lub zagrożenie, że ją stracą, Europa nie złożyła im pustych obietnic. Europa buduje swoją przyszłość - naszą przyszłość - dbając o to, by przedsiębiorstwa znów posiadały środki na opracowywanie i wdrażanie innowacyjnych rozwiązań, a tym samym mogły tworzyć nowe miejsca pracy.
Odpowiedzialne zarządzanie oznacza, że jeśli idzie o zmiany klimatyczne, bezpieczeństwo, czy zatrudnienie i gospodarkę Europa stosuje model społecznej gospodarki rynkowej. Europa ustala harmonogram, wspólne środki stopniowego, ale także niełatwego wychodzenia z kryzysu. Europa odchodzi od katastrofalnych w skutkach praktyk, których stosowania na rynkach finansowych byliśmy świadkami od kilku dziesięcioleci. Europa wspiera MŚP i wzmacnia spójność społeczną, bez której osiągnięcie trwałych rezultatów nie jest możliwe.
Zachowajmy jednak ostrożność, żeby nie powtórzyć błędów strategii lizbońskiej, która poprzez wyznaczenie nierealistycznych celów stała się największym rozczarowaniem. Zachowajmy ostrożność niezbędną do zapewnienia, żeby nowa strategia gospodarcza UE, znana jako strategia UE 2020, nie stała się kolejnym skomplikowanym tworem. Panie premierze Reinfeldt, panie przewodniczący Barroso! Także jeśli chodzi o zmiany klimatyczne, Europa wykazuje się poczuciem odpowiedzialności. Dzięki swojej decyzji udostępnienia tytułem pomocy 2,4 miliarda euro, co roku przez kolejne trzy lata, Europa stanowi wzór do naśladownictwa udzielając pomocy o wartości stanowiącej jedną trzecią pomocy międzynarodowej przeznaczonej dla krajów najbiedniejszych.
Oczekuję teraz, że nasi partnerzy zrobią to samo. Oczekuję, że Kopenhaga przyniesie nam zrównoważone zobowiązania, krótko- i średnioterminowe, weryfikowalne, wraz z karami pieniężnymi w razie niewypełniania tych zobowiązań. Innymi słowy oczekuję, że Kopenhaga nie sprowadzi Europy na manowce.
Na zakończenie chciałbym oświadczyć, że grupa PPE popiera wytyczne Rady w sprawie zapewnienia bezpieczeństwa w ramach nowego programu sztokholmskiego. Nasi obywatele chcą nie tylko większego bezpieczeństwa, ale także poszanowania swobód obywatelskich. Chcą ochrony w swoim codziennym życiu, chcą wiedzieć co jedzą i co konsumują, ale jednocześnie chcą - i jest to zupełnie naturalne - żyć w sprawiedliwszym społeczeństwie, w którym wszyscy cieszą się większym szacunkiem. To jest właśnie tego rodzaju Europa, której my - członkowie grupy PPE - bronimy i którą promujemy.
Panie i panowie! Teraz, kiedy poważne kryzysy i międzynarodowe wzloty i upadki mamy już za sobą, naszedł czas, żebyśmy podjęli poważne decyzje, a nasz margines błędu jest niewielki. Za kilka dni zobaczymy, czy zajęcie przez Europę odważnego stanowiska w sprawie zmian klimatycznych się opłaciło. Dowiemy się, czy Stany Zjednoczone, Chiny i inne kraje grają na zwłokę, czy też może chcą wejść do finału, żeby stać się odpowiedzialnymi krajami świata.
Pragnę podziękować prezydencji szwedzkiej za jej wysiłki, zwłaszcza teraz kiedy nadchodzą Święta Bożego Narodzenia. Panie premierze Reinfeldt! Pracował pan bardzo ciężko przez ostatnie sześć miesięcy; nie było to łatwe; jak wszyscy wiemy. Pragnę także życzyć szczęścia panu Van Rompuyowi, który przejmie stery na dwa i pół roku; wzywam również Radę do niezapominania, że od dziś Rada i Parlament grają w tej samej lidze, na nieco bardziej przejrzystych warunkach.
Martin Schulz
Panie przewodniczący, panie i panowie! Kwestię przejścia podniesiono dziś kilka razy; uważam, że jest to odpowiednie wyrażenie tego, co miało miejsce w trakcie prezydencji szwedzkiej. Była to prezydencja przejścia z reżymu jednego traktatu - traktatu z Nicei, który okazał się być totalnie niepraktyczny, na reżym traktatu z Lizbony, uginającego się pod ciężarem oczekiwań, z których, według mnie, nie wszystkie będzie można spełnić ponieważ traktat z lizboński nie może stanowić kresu rozwoju instytucjonalnego w Europie. W związku z tym powinniśmy zachować ostrożność, żeby nie oczekiwać, że traktat z Lizbony spełni wszystkie nasze oczekiwania dotyczące rozwiązania wszystkich problemów na świecie, ponieważ biorąc pod uwagę wszystkie podniesione kwestie proceduralne możemy zauważyć, jak trudno jest pracować zgodnie z traktatem z Lizbony.
Chciałbym najpierw poruszyć kwestię problemów instytucjonalnych, które powstały w następstwie wejścia w życie tego traktatu. Nadal mamy tutaj dzisiaj szwedzkiego premiera. Kto będzie reprezentował prezydencję Rady następnym razem? Pan Van Rompuy, rotacyjna prezydencja Rady, a następnie przewodniczący Komisji, a następnie pani baronessa Ashton? Jeżeli wystąpią tutaj wszyscy, to przynajmniej wtedy, podczas tych czterech wystąpień nie będziemy mieli po raz pierwszy tej permanentnej konferencji grupy PPE, a zamiast tego będziemy mieli wtedy do czynienia z panią baronessę Ashton, a tym samym prawdziwą socjalistką, która naprawdę namąci. Niewątpliwie będzie to jedna z korzyści.
(Okrzyki dezaprobaty)
Nie wiem, oczywiście, czy będzie obecny pan Van Rompuy, czy pan Zapatero, ale dziękuję panu, panie pośle Langen! Jeżeli wie pan, że wystąpi pan Zapatero, to choć raz wniósł pan pożyteczny wkład. Dziękuję panu bardzo!
Prezydencja szwedzka była prezydencją okresu przejściowego, a także kolejną prezydencją, która zmuszona była mieć do czynienia z panią kanclerz Merkel i panem prezydentem Sarkozym, którzy do samego końca nie odkrywali swoich kart, pozwalając urzędującej prezydencji przebiegać zgodnie z naturalną kolejną rzeczy - podczas, gdy obywatele mówili, że "nie wiedzą co się dzieje i nie mogą nic zrobić” - a prezydencja zmuszona była ponosić konsekwencje tych gier taktycznych. Taki był przez ostatnich kilka miesięcy los pana Reinfeldta. Bogu dzięki, że jest już po wszystkim. Oto jakie postępy zrobiliśmy dzięki wprowadzeniu w życie traktatu z Lizbony; mamy trochę więcej przejrzystości w naszych strukturach instytucjonalnych, i oczywiście jeszcze coś, a mianowicie większą rolę Parlamentu Europejskiego. Zwiększenie roli Parlamentu Europejskiego oznacza, że pozostałe instytucje zmuszone będą liczyć się bardziej z Parlamentem. Dla przewodniczącego Rady Europejskiej oznacza to, że będzie musiał konsultować z Parlamentem treść decyzji, które będzie chciał przedkładać Radzie, a przynajmniej decyzji prawodawczych. Dobrze by też było, gdyby nie traktował przewodniczącego Parlamentu Europejskiego jak li tylko obserwatora posiedzeń Rady, lecz jak przedstawiciela instytucji, której uprawnienia uległy zwiększeniu. Tego właśnie, na przykład, oczekuję od pana Van Rompuya.
Dobrze byłoby także, gdyby również Rada i Komisja dążyły do zapewnienia sobie poparcia większości posłów tego Parlamentu, na podstawie tego nowego traktatu, dzięki któremu będziemy także w stanie stawić czoła wyzwaniom dotyczącym polityki społecznej, polityki ochrony środowiska czy polityki finansowej, które formułują w swoich programach, ponieważ w przypadku prawodawstwa przeforsowanie swoich inicjatyw wymagać będzie zapewnienia sobie przez te instytucje kwalifikowanej większości w tym Parlamencie. Dlatego dobrze by było, gdyby Komisja dążyła do zapewnienia sobie poparcia większości obejmującej wszystkie grupy polityczne Parlamentu, co prawdopodobnie nie będzie wcale takie łatwe, ponieważ komisarze są reprezentantami przywódców partii europejskich, a więc dowodem jednostronności określonych trendów politycznych. Jest to coś, panie Barroso, nad czym powinien się pan poważnie zastanowić.
Prezydencja szwedzka włożyła wiele wysiłku. Chętnie tutaj to przyznam. Ostatecznie jednak - i nie jest to pańska wina, panie Reinfeldt, lecz wina systemu - prezydencja nie miała wpływu na najważniejsze decyzje, w tym decyzje podejmowane obecnie w Kopenhadze, ponieważ jedna rotacyjna prezydencja nie jest właściwie w stanie wywrzeć zbyt dużego wpływu. Może jedynie koordynować, a istnieje zasadnicza różnica pomiędzy koordynowaniem, a wywieraniem wpływu. Wywieranie wpływu na nadzór nad rynkami finansowymi, zmiany klimatyczne, wysiłki na rzecz ożywienia gospodarczego, to kwestie które rozstrzygnąć może jedynie zjednoczona Europa, w ramach współpracy swoich instytucji. Dlatego uważam, że wejście w życie traktatu z Lizbony stanowi postęp. To, że prezydencji szwedzkiej udało się doprowadzić ten proces do końca, wydaje mi się olbrzymim sukcesem tej prezydencji okresu przejściowego.
Guy Verhofstadt
Panie przewodniczący! Po pierwsze, nie będę dzisiaj mówił o kwestiach instytucjonalnych, jak moi przedmówcy. Będziemy mieli na pewno czas omówić te kwestie w przyszłości, ponieważ Rada ma, jak widać, zamiar wprowadzić w życie protokół wymagający zorganizowania konferencji międzyrządowej. Powinniśmy zastanowić się nad tym, czy ewentualnie chcemy takiej konferencji. Sądzę, że my, posłowie do PE będziemy mieli jednak kilka propozycji rozwiązania tego problemu w celu zapewnienia możliwości osiągnięcia postępów w odniesieniu do kwestii demokracji europejskiej oraz zrównoważenia braku przejrzystości i demokracji w ramach proponowanych kooptacji.
Z drugiej strony chciałbym podziękować, w szczególności prezydencji, panu premierowi Reinfeldtowi i pani Malmström, za utrzymywanie znakomitych stosunków z Parlamentem, a także za zajmowanie się w znakomity sposób kwestiami, które uważamy przecież za bardzo trudne; mam tutaj na myśli oczywiście ratyfikację traktatu z Lizbony. Musieliśmy poradzić sobie nawet z "przeszkodą pana Klausa”; od dziś będziemy mówić o przeszkodzie pana Klausa oraz tym, w jak znakomity sposób rozwiązała ten problem prezydencja szwedzka.
Po drugie, uważam, że kolejnym istotnym elementem jest program sztokholmski, który został przyjęty i który musimy teraz wprowadzić w życie. Dla pana jednak, panie premierze Reinfeldt, sprawowanie prezydencji nie kończy się oczywiście dzisiaj, ponieważ mamy jeszcze szczyt w Kopenhadze, gdzie musi pan uzyskać jakieś poparcie.
Chciałbym wysłać dziś z tej Izby optymistyczny i sensowny sygnał, który jest nieco sprzeczny z tym, co czytamy w bieżących doniesieniach prasowych. Aktualne doniesienia prasowe cechuje pesymizm: czy porozumienie zostanie ewentualnie osiągnięte? Uważam, że osiągnięcie porozumienia jest możliwe, ponieważ na świecie istnieją poważni partnerzy, a my musimy spróbować ich znaleźć i zmotywować.
Fakt, że jutro przybędzie prezydent Obama, a pojutrze premier Chin, stanowi dowód ich woli zawarcia porozumienia. Uważam, że musimy uruchomić jakąś strategię. Jaka powinna to być jednak, panie i panowie, strategia? Uważam, że powinniśmy zastosować strategię opartą na dążeniu do ustanowienia trójstronnej współpracy pomiędzy Stanami Zjednoczonymi, Chinami i Europą.
Jeżeli w ciągu najbliższych dwóch dni te trzy strony osiągną wstępne porozumienie będziemy mieli poważną podstawę, żeby przekonać kolejne państwa, takie jak Indie, Brazylię czy inne państwa, do wzięcia udziału w tych działaniach. Dlatego apeluję o przyjęcie ofensywnego podejścia. Sprawą o najważniejszym znaczeniu jest dążenie do ustanowienia trójstronnego sojuszu, który jest niezbędny do osiągnięcia porozumienia i do zaproponowania, od samego początku, zmniejszenia emisji o 30 %. Propozycja ta powinna odzwierciedlać nasze zdecydowanie.
Uważam, że w tej ostatniej fazie negocjacji w Kopenhadze powinno nam przyświecać to, co powiedział Hegel, a mianowicie, że do rozpaczy nie doprowadzają nas wyzwania, którym nie byliśmy w stanie sprostać, lecz wyzwania, którym mogliśmy sprostać, ale tego nie zrobiliśmy. Uważam, że dzięki uporowi i wytrwałości prezydencji szwedzkiej, kopenhaski szczyt zakończy się dla nas sukcesem.
Rebecca Harms
w imieniu grupy Verts/ALE. - (DE) Panie przewodniczący, panie przewodniczący Barroso, panie premierze Reinfeldt! Po spędzeniu w Kopenhadze czterech dni z niezmierną trudnością przychodzi mi słuchać słów o "przywódczej roli Unii Europejskiej”. Pozycję przywódcy, czego nauczyłam się jeszcze w przedszkolu, osiąga się przede wszystkim poprzez dawanie dobrego przykładu. Chciałabym teraz zapytać pana Reinfeldta i pana Barroso, czy rzeczywiście wierzą w to, że dzięki strategii opartej na kłamstwach, oszukiwaniu samych siebie i oszustwie na dużą skalę na szczeblu międzynarodowym, będziemy mogli odgrywać wiodącą rolę w procesie realizowanym na szczeblu międzynarodowym, takim jak ten w Kopenhadze?
Powinien pan wiedzieć, panie Reinfeldt, a niewątpliwie wie o tym pan Barroso, ponieważ jest zaangażowany w ten proces dostatecznie długo, że jeżeli Europejczycy nie zmienią ofert, które dotychczas przedstawili, to dwustopniowy cel, który sobie wyznaczyliśmy stanowić będzie "wyzwanie, któremu nie byliśmy w stanie sprostać”. Cel zmniejszenia emisji jest niedostateczny. Jednocześnie my, Europejczycy, otworzyliśmy wszystkie furtki, żeby uniknąć polityki zmniejszenia emisji u siebie w domu. Nie może już dłużej być żadnych ograniczeń w zmniejszaniu emisji. Rozstrzygnięcie kwestii ciepłego powietrza stało się nakazem chwili nie tylko dla Polski, ale także dla Szwecji. Uwzględnienie lasów, co promował zwłaszcza pan Reinfeldt i jego rząd, stanowi kolejny wkład Europy w unikanie przyjęcia i wdrażania aktywnej polityki zmniejszenia emisji.
Wielu ekspertów obecnych w Kopenhadze stwierdziło, że propozycje przedstawione przez nas jako najlepsze na co nas stać nie doprowadzą do zmniejszenia w Europie emisji do 2020 roku lecz do ich wzrostu. Proszę nam zatem wytłumaczyć, panie Reinfeldt, jak mamy zrealizować dwustopniowy cel, jeżeli przedstawiona dotychczas oferta nie ulegnie zmianie?
Co gorsza, dzisiejsze niemieckie wydanie dziennika "Financial Times” zawiera doniesienie, że zrezygnowaliśmy z celu zmniejszenia emisji do 2020 roku o 30 %, a zamiast tego chcemy teraz osiągnąć ten cel do 2025 roku, więc jeżeli chce pan wspierać realizację tego procesu, proszę natychmiast zdementować to dzisiejsze doniesienie prasowe będące rzekomo stanowiskiem UE.
Na zakończenie chcę podnieść jeszcze jedną, ostatnią już kwestię. Tysiące oficjalnych obserwatorów stać będą przed drzwiami Bella Centre przez następnych kilka dni, i to pomimo tego, że otrzymali akredytacje na tę konferencję. Są to osoby które od lat, a niektóre od dziesięcioleci, bardzo ciężko pracowały na rzecz polityki klimatycznej. Proszę zapewnić, żeby osoby te nie wylądowały za kratkami lub żeby nie musiały godzinami siedzieć na zamarzniętej ziemi ze związanymi z tyłu rękami, ponieważ nagle osoby te nie mają już dłużej możliwości uczestniczenia.
Wiodącą rolę może stracić w Kopenhadze wiele podmiotów. Jednakże sposób, w jaki przedstawiania jest tam obowiązująca w UE zasada praworządności - nie interesuje mnie wcale kwestia zakłócających spokój tłumów - i nieproporcjonalne traktowanie pokojowo demonstrujących osób - pani Cecilia Malmström jest oczywiście ekspertem w zakresie prawa - jest czymś, co naprawdę powinniście wyjaśnić w Kopenhadze.
Michał Tomasz Kamiński
Panie przewodniczący! Szkoda, że o przestrzeganiu czasu mówi Pan dopiero przed moim wystąpieniem. Będę się starał przestrzegać czasu.
Panie premierze! Oczywiście zasługuje pan na podziękowanie. Jak już wspomniano, przewodnictwo szwedzkie przypadło na trudny, przejściowy okres turbulencji związanych z przyjmowaniem traktatu lizbońskiego. Ten czas jest za nami, ale także przypadło ono na czas kryzysu ekonomicznego. Chciałbym zacząć moje przemówienie, które nie będzie tylko słodkie, od podziękowań za to, że szwedzka prezydencja uniknęła łatwej pokusy populizmu w tych trudnych czasach kryzysu.
Panie premierze! Udowodnił pan, że na trudne pytania nie ma łatwych odpowiedzi. Szwedzka prezydencja pokazała, że w czasach kryzysu Unia Europejska potrafi szukać dobrych i niepopulistycznych rozwiązań, które mogą pomóc nie tylko Europie, ale całemu światu wyjść z tej trudnej sytuacji. Chciałem panu bardzo serdecznie podziękować za tę trudną pracę, za pana szacunek dla krajów członkowskich, a także za okazany szacunek dla Parlamentu Europejskiego. To był trudny czas i myślę, że pan naprawdę zdał egzamin w tym zakresie. Może pan z pełną satysfakcją kończyć za kilkanaście dni swoją misję.
Myślę, że nie bez kozery nie wspomniał pan w swoim przemówieniu o polityce zagranicznej. Niestety będę tutaj zmuszony powiedzieć kilka gorzkich słów. Uważam, że w zakresie polityki zagranicznej, zwłaszcza w dwóch obszarach, szwedzka prezydencja i te ostanie pół roku nie może być zaliczane do udanych.
Po pierwsze, jak sądzę zupełnie niepotrzebny kryzys związany z tym nieszczęsnym artykułem o izraelskich żołnierzach w szwedzkiej gazecie i całe niepotrzebne zaognienie stosunków pomiędzy szwedzką prezydencją a Izraelem rzutowało na to ostanie pół roku. Chcę powiedzieć, że źle się stało, że państwo jednoznacznie nie potępili tego artykułu w szwedzkiej gazecie. Ja i cała moja grupa uważamy, że izraelscy żołnierze bronią nie tylko Izraela, ale całej naszej cywilizacji. Myślę, że zabrakło w tym ostatnim pół roku jednoznacznego poparcia dla naszego głównego sojusznika na Bliskim Wschodzie, czyli właśnie Izraela. Dowodem na to są ostatnie konkluzje Rady Europejskiej w sprawie Bliskiego Wschodu, które chociaż moim zdaniem są i tak lepsze niż to, co było zaproponowane, nie stawiają nas w roli przywódczej na Bliskim Wschodzie. Unia Europejska powinna przewodzić procesowi pokojowemu i być główna siłą zmierzającą do pokoju na Bliskim Wschodzie. Jeżeli chcemy taką rolę odgrywać, musimy być ponad podziałami. Nie możemy przyjmować jednostronnych propalestyńskich pozycji. Ostanie pół roku w polityce zagranicznej niestety tego nie zastopowało.
Mówiliśmy o tym wczoraj przy okazji Gruzji. Uważam, że rosnący rosyjski imperializm jest jednym z poważniejszych problemów Unii Europejskiej. Jest on groźny nie tylko dla sąsiadów Rosji, ale dla całej Unii Europejskiej. Tym niemniej jednak, panie premierze, dziękuję za pana przywództwo, za przewodnictwo Szwecji w Unii Europejskiej. Rolą Parlamentu jest zwracać uwagę na to, co nie zawsze naszym zdaniem jest najlepsze. Uważam, że mimo tych negatywnych uwag, które zgłosiłem, bilans szwedzkiej prezydencji jest pozytywny.
(Mówca zgodził się odpowiedzieć na pytanie zadane zgodnie z procedurą niebieskiej kartki (art. 149 ust. 8 Regulaminu).)
Zoltán Balczó
(HU) Chciałbym zapytać pana posła Kamińskiego o to, czy uważa działania prowadzone przez żołnierzy izraelskich w strefie Gazy za jeden z elementów walki o cywilizację człowieka. To pan jest nastawiony tendencyjnie, ponieważ każdy, kto chce pokoju w tym regionie powinien opowiedzieć się przede wszystkim, zgodnie z rezolucjami ONZ, za prawem Palestyńczyków do niepodległego państwa. To pan niesprawiedliwie domaga się od Szwecji wytłumaczenia się z przyjętego stanowiska.
Michał Tomasz Kamiński
Uważam, że Izrael jest jedyną demokracją na Bliskim Wschodzie. Państwo Izrael jest latarnią dla krajów Bliskiego Wschodu w dziedzinie demokracji. Wojna jest oczywiście rzeczą trudną, która zawsze przynosi przykre konsekwencje. Dlatego powinniśmy popierać pokój. Moim zdaniem naszą rolą jest wspieranie procesu pokojowego na Bliskim Wschodzie i stanowcze oponowanie przeciw terroryzmowi.
Lothar Bisky
Panie przewodniczący! Moja koleżanka, pani poseł Svensson, przedstawi omówienie prezydencji szwedzkiej. Ja chciałbym zwrócić uwagę na dwie kwestie ujęte w konkluzjach pierwszego szczytu od czasu wejścia w życie traktatu z Lizbony. Po pierwsze, wyrażam ubolewanie, że Rada Europejska nie wysłała żadnego jednoznacznego sygnału dotyczącego dalszej strategii UE. Wprost przeciwnie, Rada podporządkowała się starej Komisji, która chciała zachować podstawowe zasady chybionej strategii lizbońskiej.
Jednakże chociaż przyznano, że niezbędne jest przyjęcie nowego podejścia politycznego, gdzie jest to podejście? Ja go nie zauważyłem. Biorąc pod uwagę, że mamy nowo wybraną Komisję, nowo wybrany Parlament i nowego przewodniczącego Rady Europejskiej, mamy możliwość podjąć zupełnie nową debatę. Oczywiste jest, że mamy nowy traktat, a także niewykorzystaną jeszcze możliwość podejmowania inicjatyw obywatelskich.
Nasz punkt wyjścia jest jasny: naszym priorytetem, ważniejszym niż wszystkie inne sprawy, a zwłaszcza niż interes jaki mamy w osiągnięciu zysku, musi pozostawać wsłuchiwanie się w obawy obywateli dotyczące sytuacji społecznej i ochrony środowiska. Powinno to stać się nową podstawową zasadą strategii i prawa Unii Europejskiej, ponieważ tylko wtedy obywatele postrzegać będą UE jako organizację reprezentującą postęp w dłuższej perspektywie.
Drugą kwestią, którą pragnę poruszyć, jest to, że jako przedstawiciele lewicy w Parlamencie Europejskim z zadowoleniem przyjmujemy, iż Rada uwzględniła wreszcie wiosek dotyczący wprowadzenia podatku od transferów kapitałowych. Ucieszyła nas obietnica pana Barroso złożona podczas wczorajszej debaty, że w najbliższej przyszłości nowa, kierowana przez niego Komisja przedstawi odpowiednie propozycje. Będziemy nadal podnosić tę kwestię i dalej uważamy, że w przypadku jakichkolwiek wątpliwości to Unia Europejska może i powinna zrobić pierwszy krok. Nie możemy sobie nadal pozwalać na czekanie, aż kto inny na świecie przejmie tę rolę.
Mario Borghezio
Panie przewodniczący, panie i panowie! Jeśli chodzi o kwestię kryzysu finansowego, nie podlega oczywiście dyskusji to, że prezydencja szwedzka działała logicznie, przyjmując wyważone i jednoznaczne stanowisko.
Dlaczego zabrakło państwu jednak odwagi, żeby wskazać z imienia i nazwiska osoby odpowiedzialne za kryzys finansowy, jasno określając środki mające na celu ograniczenie spekulacji lub mówiąc obywatelom wyraźnie, że nasze banki i instytucje finansowe nadal handlują produktami finansowymi podatnymi na spekulacje i zaśmiecającymi nasz rynek?
Dlaczego nie wykonali państwo jednoznacznego gestu wsparcia dla gospodarki realnej, której wyrazem jest przede wszystkim mozaika małych i średnich przedsiębiorstw, środowisko producentów, zdrowy świat naszej europejskiej gospodarki, której - powtarzam - należy zawsze, tj. teraz i w przyszłości, dawać oznaki zachęty i rzeczywistego wsparcia?
Prawdopodobnie najważniejszym wyzwaniem dla prezydencji szwedzkiej była kwestia wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, a zatem także realizacji programu sztokholmskiego. Jaki można z tego wyciągnąć wniosek? Uważam, że prezydencja szwedzka nie podjęła odpowiednich działań w celu przeciwdziałania nielegalnej imigracji, a działania przez nią podjęte były niezwykle nieskuteczne. Prezydencja szwedzka nie była aktywna w przeciwdziałaniu nielegalnej imigracji, nawet w przypadku projektów integracyjnych, czy problemu uchodźców.
Okazuje się, że Europa wypowiedziała się w sposób nieprzekonujący, nie tylko ogólnie na temat polityki zagranicznej - i w pełni podzielam opinię tych, którzy wyrazili swój sprzeciw wobec tego - ale także w tej konkretnej kwestii. Europie najwidoczniej zabrakło autorytetu, by działać w tak kluczowej kwestii jak imigracja, niezależnie od tego, jak na to spojrzeć; czy z punktu widzenia osób takich jak ja, które są bardzo zaniepokojone nielegalną imigracją, czy też z perspektywy tych, którzy są bardziej zainteresowani realizacją polityki integracji.
Żywimy wielką nadzieję, że nowa prezydencja hiszpańska wdroży koncepcje, które zostały już ujawnione w znaczących oświadczeniach, że Europa nie może uważać imigracji za problem, z którym borykają się wyłącznie państwa regionu Morza Śródziemnego.
Jest to w oczywisty sposób problem dotyczący całej Europy; jest jednak jedna kwestia, co do której rząd mojego kraju wyraził wyraźną prośbę, która została jednak zlekceważona. Nasz rząd zaproponował mianowicie przyjęcie ogólnoeuropejskiej strategii zdecydowanej walki z dziedzictwem przestępczości zorganizowanej; taka strategia przyniosła spektakularne rezultaty we Włoszech. Dziedzictwo to obecne jest w całej Europie: mafia, grupy przestępczości zorganizowanej podbiły wszystkie kraje Europy, infiltrując rzeczywistą gospodarkę, a w szczególności rynki finansowe.
Nadal czekamy na wyraźny sygnał, że doczekamy się wprowadzenia europejskiego systemu prawnego przeciwdziałania takiej przestępczości zorganizowanej, która jest tak potężna w kilku, a może nawet we wszystkich państwach członkowskich Unii Europejskiej. Ponieważ grupy przestępcze tego rodzaju mają zbyt dużą swobodę działania, wykorzystując nasze swobody, poruszają się swobodnie na rynkach finansowych, w rajach podatkowych oraz na rynkach obrotu nieruchomościami i innymi aktywami. Właśnie w przypadku tej kwestii niezbędny był większy stopień przejrzystości, wyraźniej określona linia postępowania ze strony prezydencji szwedzkiej. To nasz otwarty zarzut do prezydencji szwedzkiej.
A teraz przejdźmy do oświadczeń złożonych przez niektórych przedstawicieli tej prezydencji w sprawie kolejnej kwestii o istotnym i symbolicznym znaczeniu, a mianowicie kwestii szwajcarskiego referendum w sprawie minaretów. Szwedzkie Ministerstwo Spraw Zagranicznych uznało "sprzeciw” wobec budowy minaretów za "przejaw uprzedzenia”. Ministerstwo posunęło się nawet jeszcze dalej, twierdząc, że decyzja Berna, żeby przeprowadzić referendum w takiej sprawie, budzi wątpliwości. Mamy więc tutaj do czynienia z kwestią niewchodzącą w zakres samego referendum, którą jest pytanie, czy przeprowadzać referendum, czy też go nie przeprowadzać.
Jakim prawem prawodawcy Unii Europejskiej pozwalają sobie na robienie wyrzutów niewielkiemu państwu, które zawsze było państwem demokratycznym, od czasów średniowiecza? Czyżbyśmy to właśnie my, niewolnicy biurokracji niewybieranej przez nikogo mieli uczyć szwajcarów demokracji? Czyżbyśmy to my mieli odmawiać im prawa do przeprowadzenia referendum w ważnej sprawie, w przypadku której każdy ma prawo mieć własną opinię?
Wprost przeciwnie, Unia Europejska powinna wyciągnąć naukę ze szwajcarskiej demokracji, w jaki sposób należy rozstrzygać najwrażliwsze kwestie poprzez danie prawa wyrażenia swojej opinii -obywatelom, obywatelom, obywatelom, a nie biurokratom, grupom nacisku i bankom tego europejskiego supermocarstwa, które zawsze podejmuje decyzje dotyczące życia swoich obywateli nie zasięgając ich opinii!
Barry Madlener
(SV) Panie przewodniczący! Cieszę się, że zakończył się czas pozbawionej kręgosłupa, tchórzliwej prezydencji szwedzkie.
(NL) Prezydencja szwedzka dobiegła w tym tygodniu końca na szczęście, ponieważ Szwecja nie zrobiła dla nas zbyt wiele dobrego. Nie zajęto twardego stanowiska wobec Turcji, która nadal nielegalnie okupuje Cypr. Szwecja zostawiła Izrael na lodzie, a jej propozycja podziału Jerozolimy stanowi odzwierciedlenie naiwności Szwecji wobec budzącej sprzeciw, barbarzyńskiej ideologii, jaką jest islam. Lepiej byłoby dla Szwecji, gdyby Szwecja zdecydowanie poparła przeprowadzenie europejskich referendów we wszystkich państwach członkowskich, tak jak Szwajcaria zrobiła to w sprawie zakazu budowy minaretów. Tego właśnie chcą obywatele Unii Europejskiej.
Panie Reinfeldt, w programie działań nie została nawet uwzględniony ten teatrzyk objazdowy, wystawiany to Brukseli, to Strasburgu. Apelowaliśmy o to do pana, ale najwyraźniej nie miał pan odwagi uwzględnić tego naszego wniosku, niewątpliwie ze względu na naciski ze strony Francji. A następnie w Kopenhadze trwoni pan pieniądze na politykę przeciwdziałania zmianom klimatycznym, i to pomimo braku jednoznacznych dowodów naukowych, że mamy z nimi faktycznie do czynienia.
Holandia wykłada znaczne sumy pieniędzy. Wkład Holandii netto na mieszkańca jest nadal dwa do trzech razy większy od wkładu innych bogatych państw. Ta sytuacja wymaga jak najszybszego naprawienia. Mamy nadzieję, że następna prezydencja wykaże się większą odwagą.
Anna Maria Corazza Bildt
Panie przewodniczący! Zauważyłam, że niektórym naszym kolegom posłom pozwolił pan przemawiać niemal minutę dłużej. Chciałabym panu przypomnieć, że my, posłowie reprezentujący małe państwa członkowskie, mamy jako nowo wybrani posłowie do dyspozycji tylko jedną, dokładnie jedną minutę na zabranie głosu na zasadzie pytań z sali i zostaliśmy pozbawieni tego czasu, a tym samym możliwości wyrażenia naszej opinii. Proszę nam także okazywać szacunek.
Fredrik Reinfeldt
urzędujący przewodniczący Rady. - Panie przewodniczący! Chciałbym poczynić dwie krótkie uwagi. Po pierwsze, chciałbym podziękować posłom za ich życzliwe słowa - także za inne słowa, ale głównie za życzliwe słowa i życzliwe uwagi. Mamy dziś nową Unię Europejską działającą w oparciu o traktat lizboński, a jako uczestnik prac rotacyjnej prezydencji mogę stwierdzić, że zapewnienie takiej Europie możliwości sprawnego działania wymagać będzie wzięcia na siebie odpowiedzialności za to, zarówno przez państwa członkowskie, jak i Komisję oraz Parlament. Będzie to niezwykle trudne, jeżeli wszystkie strony nie wezmą na siebie pełnej odpowiedzialności za realizację tego zadania.
I jeszcze kilka uwag na temat dążenia do zapewnienia współpracy 27 państw członkowskich. Wymaga to czasu, ale jeżeli nie podejmiemy wysiłków w tym zakresie, znajdziemy się w sytuacji, w której Unią Europejską kierować będą tylko nieliczni lub jakaś strona trzecia. Poświęciliśmy tej sprawie nasz czas. Wiem jak wiele czasu potrzeba, żeby doprowadzić do zapewnienia takiej współpracy i sądzę, że stanie się to także oczywiste dla pana Hermana Van Rompuya oraz dla nadal sprawującej swój urząd rotacyjnej prezydencji.
Moja druga uwaga dotyczy Kopenhagi. Słyszę często, że Europa nie odgrywa wiodącej roli, a w moim kraju opozycja twierdzi, że wiodącej roli nie odgrywa Szwecja; jest to przejaw tendencji do zadawania sobie ciosów samobójczych. Wskażcie mi zatem takie państwo które odgrywa tę rolę. Chciałbym to wiedzieć, ponieważ świetnie by było znać to wiodące państwo i śledzić jego inicjatywy. Ja jeszcze takiego państwa nie znam. Zobowiązujemy się do zmniejszenia emisji w oparciu o ograniczenia wprowadzone przepisami prawa, których propozycje zostały już wcześniej przedłożone wraz z określonymi kwotami wsparcia finansowego, czego zaproponowania nie dostrzegłem ze strony krajów rozwijających się.
Jeśli chodzi także o Kopenhagę, uważam, że bardzo ważne jest, by pamiętać, iż musimy utrzymać się w granicach wzrostu temperatur o 2°C. Nie jestem pewny czy będziemy w stanie zrealizować ten cel. Zdaję sobie sprawę z tego, że Europa zrobiła to, co do niej należy i jest gotowa przejść do etapu zmniejszenia emisji o 30 %, ale nie możemy sami rozwiązać problemu, o którym tutaj mowa. Odpowiadamy tylko za 13 % emisji w skali światowej. Jeżeli ma to być rozwiązanie tego problemu w skali światowej to musi nastąpić reakcja o skali ogólnoświatowej, przy większym zaangażowaniu się innych głównych emiterów.
Chciałbym powiedzieć kilka słów na temat Szwecji, ponieważ temat ten został poruszony. Uważam, że bardzo ważnym jest, żeby po złożeniu zobowiązań tego rodzaju - czy to w Kioto, czy to obecnie w ramach porozumienia w Kopenhadze - wrócić do domu i robić to, co do nas należy. Zaledwie wczoraj uaktualniliśmy nasze cele zmniejszenia emisji, które realizowaliśmy w Szwecji od 1990 roku. Zeszliśmy już do poziomu -12 %. Śledzimy, z jakim szacunkiem spotyka się to na forum międzynarodowym, w jaki sposób jest to przedstawiane. Zawsze możemy powiedzieć, że nie jest to właściwa metoda rozwiązania tego problemu, ale takie właśnie porozumienie zostało osiągnięte na szczeblu międzynarodowym. W odniesieniu do tego przedstawiliśmy takie właśnie dane liczbowe.
Oczywiście kłopotliwe jest to, że niektóre inne kraje zmierzają w przeciwnym kierunku, spotykając się z krytyką z tego powodu. Nie wystarczy zatem tak po prostu osiągnąć porozumienie; niezbędne jest także wprowadzenie zmian we własnej gospodarce z wykorzystaniem systemu handlu emisjami i innych sposobów doprowadzenia do zmian. Jest to także dziedzina, w której wiele państw europejskich podejmuje działania, jakich na próżno szukać w innych regionach świata.
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji. - Panie przewodniczący! Chciałbym odnieść się jedynie do dwóch kwestii, z których pierwsza dotyczy Kopenhagi, a druga sprawności i skuteczności prezydencji szwedzkiej. Po pierwsze, jeśli chodzi o Kopenhagę, i ja jestem niezwykle zdziwiony tym, że wielu europejskich kolegów stosuje samobójczą retorykę. W istocie, jeśli w jakiejś dziedzinie możemy być dumni z tego, że Unia Europejska odgrywa wiodącą rolę, to jest nią właśnie dziedzina zmian klimatu. Pokażcie mi znaczące państwo lub znaczącą grupę państw, które złożyły zobowiązania tak dalece idące, jak te przez nas złożone.
Jak już powiedziałem wcześniej, inni wyjawili swoje intencje drogą oświadczeń prasowych. Unia Europejska wyraziła swoje intencje w postaci przepisów, które są już wiążące, a mianowicie drogą przepisów opracowanych pierwotnie przez Komisję Europejską, a następnie przyjętych dzięki poparciu ze strony Rady Europejskiej i tego Parlamentu, a co więcej jednostronnie i bezwarunkowo; Unia Europejska zobowiązała się już do zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych o 20 % do 2020 roku Żaden inny podmiot nie podjął jeszcze jakichkolwiek kroków, które można by uznać za porównywalne. Zaapelujmy zatem do innych o podjęcie wysiłków podobnych do tych, które myśmy już podjęli.
(Oklaski)
Czy wystarczy utrzymanie wzrostu temperatury w granicach 2°C? Nie, to nie wystarczy. Dlatego mówimy innym, że możemy ze sobą negocjować. Politycy i dyplomaci mogą negocjować, ale nie możemy negocjować z nauką; nie możemy negocjować z fizyką. Osiągnijmy zatem ogólnoświatowe porozumienie, które umożliwiłoby nam zawarcie układu porównywalnego do tego, na co wskazują naukowcy. Tego celu nie może zrealizować Europa w pojedynkę, ponieważ Europa odpowiada jedynie za około 14 % emisji w skali światowej, a tendencje są takie, by zmniejszać emisje do odpowiednich poziomów. A więc nawet gdyby jutro Europa ograniczyła emisję gazów cieplarnianych do zera, nie byłaby w stanie rozwiązać problemu.
Musimy zatem przekonać Amerykanów; musimy zatem przekonać Chińczyków; musimy zatem przekonać Hindusów. Przez te sześć miesięcy rozmawialiśmy z premierem Reinfeldtem, z prezydentem Obamą, z prezydentem Hu Jintao i premierem Wen Jiabao, z premierem Singhiem, z prezydentem Miedwiediewem, z prezydentem Lulą. I mogę powiedzieć, że podczas wszystkich tych spotkań to my apelowaliśmy do nich o przedstawienie poważniejszych ofert.
Ten sam cel staramy się teraz zrealizować w Kopenhadze i nie zapominajmy o tym - ponieważ czasem ludzie mają tendencję do zapominania - że nie jest to jedynie gra pomiędzy tymi graczami, ale także z krajami rozwijającymi się: najbiedniejszymi, najbardziej wrażliwymi, krajami afrykańskimi. Rozmawialiśmy także z panem Melesem Zenawi z Etiopii oraz z przywódcami z innych państw. Dlatego Unia Europejska jako pierwsza złożyła konkretne zobowiązania finansowe.
Bądźmy wiec ze sobą szczerzy. Zawsze możemy być jeszcze bardziej ambitni i Unia Europejska zademonstrowała już swoje ambicje. Zaapelujmy jednak także do innych o wykazanie się większą ambicją, ponieważ tylko dzięki takim ambitnym działaniom będziemy mogli osiągnąć porozumienie, które będzie porównywalne z naszym ambitnym zobowiązaniem. Problem, o którym tutaj mowa jest problemem o skali ogólnoświatowej, a zatem niezbędne jest także rozwiązanie na skalę ogólnoświatową.
Na zakończenie chciałbym powiedzieć kilka słów panu premierowi Reinfeldtowi i prezydencji szwedzkiej. Był to ostatni raz, kiedy przewodniczący Rady Europejskiej sprawował swój urząd tylko przez okres sześciu miesięcy, a więc jest to finał prac prowadzonych przez Unię Europejską od wielu lat. Chciałbym powiedzieć - a mówiłem to już panu przewodniczącemu Reinfeldtowi w okresie tych sześciu miesięcy - że był 11. przewodniczącym Rady Europejskiej, z którym przyszło mi pracować. Cieszę się, że od teraz będziemy mieli stałego przewodniczącego Rady Europejskiej.
Chciałbym jednak także powiedzieć panu premierowi Reinfeldtowi, że choć był 11. przewodniczącym współpracującym z Komisją, to z całą pewnością zasługuje na miejsce na podium jako przewodniczący jednej z najlepszych prezydencji, jakie mieliśmy w tym okresie istnienia Unii Europejskiej. Dziękuję panu za wszystkie podjęte w okresie tych ostatnich sześciu miesięcy przez pana i prezydencję szwedzką działania.
Rebecca Harms
Panie przewodniczący! Po wejściu w życie traktatu lizbońskiego podkreśla się bardzo często przejrzystość wobec Parlamentu. Czy mamy do czynienia z nową propozycją Rady Europejskiej na szczyt w Kopenhadze dotyczącą zmniejszenia emisji do 2025 roku o 30 % - zmniejszenia o więcej niż 20 %? Na skutek przecieku po Kopenhadze krąży pewien dokument, a zatem chciałabym teraz usłyszeć wyjaśnienie, w oparciu o kontakty z Komisją, czy jest to rzeczywista strategia Rady. Proszę powiedzieć nam prawdę.
Gunnar Hökmark
Panie przewodniczący! Waham się, czy wyrazić to w ten sposób, ponieważ w moich ustach jako Szweda nie zabrzmi to zbyt skromnie, ale trzeba przyznać, że Unia Europejska i Europa nie będą już takie same po tej prezydencji. Jest to już inna Unia Europejska - Unia mocniejsza i lepsza - z wielu powodów, których kilka z dumą jako Szwed przedstawię.
Po pierwsze, oczywiście traktat, który wszedł wreszcie w życie, zmienia równowagę instytucjonalną tej Unii oraz zwiększa naszą zdolność realizacji naszych celów politycznych. Pragnę zwrócić uwagę, że rozpoczęliśmy proces rozszerzania drogą porozumienia pomiędzy Słowenią i Chorwacją, o istotnym znaczeniu nie tylko dla Chorwacji, ale także dla całego regionu Bałkanów Zachodnich oraz dalszego rozszerzania Unii o kolejne kraje tego regionu. Jest to nie tylko jedna z mocnych stron Unii Europejskiej, ale także szansa dla nas wszystkich.
Uważam, że bardzo ważne jest także zwrócenie uwagi, że w trakcie tej prezydencji, a także kiedy tutaj przemawiamy po raz pierwszy, Unia Europejska odgrywa wiodącą rolę na arenie międzynarodowej w rozwiązywaniu jednego z najpoważniejszych problemów, z jakimi przyszło się obecnie borykać ludzkości. Jest to novum, które oznacza również olbrzymie obowiązki w przyszłości, ponieważ oczywiste jest, że niezależnie od tego co ewentualnie osiągnięte zostanie w Kopenhadze, Unia Europejska odegrała już podstawową i zasadniczą rolę w tworzeniu programu niezbędnych działań. Niezależnie od tego, jak duże sukcesy odniesiemy, nasza praca się nie skończy, a Unia Europejska będzie miała ogromne obowiązki.
Jest jeszcze kwestia ożywienia gospodarczego, wraz z rygorystycznymi przepisami mającymi na celu uporządkowanie finansów publicznych i zapobieganie protekcjonizmowi. Jestem Szwedem, więc moje podejście do tej kwestii może zostać uznane za zbyt subiektywne, ale uważam, że wszyscy mamy powody do dumy z tego, co osiągnęliśmy w tym okresie. Ośmielam się dodać, że powinniśmy jednak także pamiętać, że osiągnięcia te oznaczają również, iż ciąży na nas wielka odpowiedzialność za przyszłość.
Åsa Westlund
(SV) Panie przewodniczący! Chciałabym najpierw powiedzieć, że prezydencja szwedzka spełniła wysokie oczekiwania, jakie z nią wiązano jako sprawna machina dyplomatyczna. Bardzo to doceniamy, zwłaszcza ze względu na chaos, z którym mieliśmy czasem do czynienia w okresie prezydencji czeskiej. W niezwykle pozytywny sposób przeprowadzone zostały także ostatnie etapy negocjacji związanych z traktatem z Lizbony. Prezydencji szwedzkiej udało się również obsadzić stanowiska przewodniczącego Rady Europejskiej i nowego wysokiego przedstawiciela Unii Europejskiej do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa.
Niestety bezpośredni polityczny wpływ prezydencji szwedzkiej na życie codzienne zwykłych obywateli nie był już aż tak znaczący. Europejscy pracownicy nie otrzymali wsparcia w swoich wysiłkach mających na celu położenie kresu dumpingowi płacowemu w następstwie wydania wyroku w sprawie Laval, ani też nie doczekali się żadnych nowych inicjatyw zmierzających do rozwiązania problemu bezrobocia poprzez tworzenie nowych miejsc pracy.
Środowiska ekologów są rozczarowane Szwecją, gdyż nie stanęła w obronie środowiska naturalnego. W istocie Szwecja zrobiła krok w tył, zamiast wykorzystać swoją pozycję i dążyć do przyjęcia bardziej ambitnych celów w dziedzinie ochrony środowiska i przeciwdziałania zmianom klimatycznym.
Fakt, że Szwecja nie odgrywa znaczniejszej roli na odbywającej się właśnie w Kopenhadze konferencji klimatycznej, jest jednak prawdopodobnie bardziej winą samego premiera Reinfeldta, który w dążeniu do ochrony partyjnych interesów politycznych studził nadzieje związane z tą konferencją już na wstępnym etapie. Było to sprzeczne ze strategią negocjacyjną UE i doprowadziło do rozpaczy wielu innych przywódców europejskich. O wiele poważniejszym problemem jest jednak to, że taka postawa zmniejszyła możliwość doprowadzenia do dobrego porozumienia w sprawie zmian klimatycznych.
Wreszcie, chciałabym odnieść się do kwestii programu sztokholmskiego, jednego z nielicznych osiągnięć prezydencji szwedzkiej, które wywierać będą wpływ w przyszłości. Jako mieszkaniec Sztokholmu obawiam się, że moje rodzinne miasto może zostać na stałe skojarzone z programem politycznym opartym bardziej na koncepcji Europy jako fortecy, niż na koncepcji ochrony praw człowieka.
Niemniej jednak my - szwedzcy socjaldemokraci - z zadowoleniem przyjmujemy, że ostatecznie uwzględnił pan częściowo żądania wysunięte przez nas i przez Parlament, żeby uwzględnić w tym programie w pełniejszy sposób prawa kobiet i dzieci. Mamy duże oczekiwania, że w swojej nowej roli pani Malmström będzie starała się ze wszystkich sił jeszcze bardziej wzmocnić te elementy.
Silvana Koch-Mehrin
(DE) Panie przewodniczący, panie przewodniczący Barroso! Panie premierze Reinfeldt - pana spokojna i wyważona prezydencja odniosła sukces. Musiał pan rozstrzygać trudne kwestie polityczne i ogólnie rzecz biorąc spisał się pan dobrze. Osoby wskazane przez pana na nowe wysokie stanowiska UE mogą teraz wypełniać swoją rolę bez przyjętych z góry wyobrażeń, ponieważ dla większości obywateli są jak na razie w znacznej mierze nieznane. Nawiasem mówiąc, jeśli mi wolno tak powiedzieć, najlepsza pańska decyzja znalazła wyraz w osobie zasiadającej po pana prawej stronie.
Niemniej jednak, panie Reinfeldt, nie mogę przyznać pana prezydencji najwyższej oceny. Mam ku temu dwa powody. Po pierwsze, przyczynił się pan do uruchomienia procesu, w wyniku którego Rada Europejska ma stać się pewnego rodzaju superrządem UE. Właściwość ogólna Rady uległa rozszerzeniu i obejmuje od ochrony środowiska po politykę finansową. Jednocześnie zamyka pan drzwi jeszcze szczelniej. Nie tak powinny wyglądać przejrzyste debaty przedstawicieli obywateli.
Drugim powodem jest to, że zaledwie klika godzin przed wejściem w życie traktatu z Lizbony przeforsował pan na forum Rady porozumienie SWIFT, co jest wyrazem wyraźnego lekceważenia Parlamentu Europejskiego, a tym samym braku szacunku dla obywateli.
Niemniej jednak chciałabym podziękować panu za te ostatnie sześć miesięcy.
Carl Schlyter
(SV) Panie przewodniczący! Prezydencja szwedzka funkcjonowała właściwie zarówno pod względem praktycznym, jak i instytucjonalnym. Działała jak dobrze naoliwiona, sprawna maszyna, a jednak nigdy nie podjęła rzeczywistych działań. Co się stało z przepisami dotyczącymi spraw społecznych? Prace nad przeciwdziałaniem dyskryminacji utknęły w miejscu. Wniosek dotyczący wprowadzenia eurowiniety w celu ograniczenia emisji z samochodów ciężarowych znalazł się w impasie, tak jak polityka przeciwdziałania zmianom klimatycznym. Jeśli chodzi o te kwestie, wiodącą rolę odgrywają naukowcy i Parlament Europejski, a Rada nas zawiodła!
W negocjacjach dotyczących klimatu Rada doprowadziła do powstania luki w sprawach takich, jak leśnictwo, żegluga czy lotnictwo cywilne. Gdzie są pieniądze dla krajów rozwijających się - pomoc specjalna na kwotę 30 miliardów euro, o której udzielenie apelował Parlament? Co się stało z celami dotyczącymi zmniejszenia emisji? Parlament apelował o zmniejszenie emisji o 32-40 %. A teraz dowiadujemy się, że w dokumentach, nad którymi pracuje obecnie Rada, nasze cele dotyczące jeszcze większego ograniczenia emisji stają się jeszcze bardziej rozmyte. Polityka Rady w zakresie przeciwdziałania zmianom klimatycznym jest tak pełna luk, że można ją porównać jedynie z siecią do łowienia wielorybów!
Wreszcie chciałbym poruszyć sprawę spółki Vattenfall. Proszę doprowadzić do wycofania przez tę spółkę skargi sądowej! Postępowanie to hamuje nasze prace nad przeciwdziałaniem zmianom klimatycznym. Ma pan wpływ na to przedsiębiorstwo. Powinien pan przynajmniej spowodować, że spółka Vattenfall będzie pilnować swoich spraw i przestanie kwestionować ważność przepisów prawa niemieckiego i unijnego w zakresie ochrony środowiska.
Timothy Kirkhope
Panie przewodniczący! Chciałbym najpierw pogratulować rządowi Szwecji szwedzkiej prezydencji Rady. Prezydencja szwedzka rozpoczęła urzędowanie z bardzo napiętym programem i była w stanie osiągnąć bardzo wiele, z czego większość przyjmujemy z zadowoleniem.
Występując w tej Izbie wielokrotnie poruszałem kwestię konieczności wzmocnienia strategii lizbońskiej; Unia Europejska zbyt długo prowadziła reformę polityczną i instytucjonalną, z pewną dozą energii i determinacji, których nie była w stanie wykrzesać z siebie w przypadku reformy gospodarczej. Zagrożone są jednak nasza pozycja w obrocie międzynarodowym, względne znaczenie gospodarcze i konkurencyjność na arenie międzynarodowej. Dlatego z zadowoleniem przyjmuję inicjatywę Komisji przyjętą teraz także przez Radę Europejską, tj. strategię UE 2020, a szczególnie gratuluję panu Barroso uczestnictwa w realizacji tego celu.
Przyszły dobrobyt i pomyślność naszych obywateli zależą od istnienia dynamicznej gospodarki, która będzie w stanie tworzyć nowe miejsca pracy i zapewniać dobrobyt poprzez uwolnienie energii twórczej przedsiębiorców oraz stymulację rozwoju dochodowych przedsiębiorstw. Jednym z elementów tej rewitalizacji gospodarczej będzie zwiększenie rentowności naszych gospodarek, wszyscy więc żywimy nadzieję, że porozumienie osiągnięte w tym tygodniu w Kopenhadze określi realistyczne ogólne zasady przeciwdziałania zmianom klimatycznym z jednoczesnym ułatwieniem wzrostu i rozwoju gospodarczego.
Jeśli chodzi o przyjęcie programu sztokholmskiego, popieramy przyjęcie zasady, że państwa członkowskie Unii muszą ściślej współpracować w przeciwdziałaniu problemom dotyczącym imigracji, transgranicznej przestępczości i terroryzmu. Są to jednak dziedziny wchodzące w zakres kompetencji krajowych, a ochrona praw oraz zapewnianie bezpieczeństwa i ochrona społeczeństwa należą do najważniejszych obowiązków demokratycznego państwa. Musimy zatem zachować równowagę pomiędzy koniecznością podejmowania wspólnych działań a poszanowaniem praw poszczególnych państw członkowskich. Niektóre elementy programu sztokholmskiego nie zachowują właściwej równowagi. Niektóre z proponowanych rozwiązań centralizują władzę, powodują konieczność ponoszenia zbędnych wydatków i jeszcze bardziej zwiększają biurokrację, wnosząc niewielką wartość dodaną. Nasze priorytety powinny dotyczyć kwestii zdolności konkurencyjnej, deregulacji, innowacji i tworzenia nowych miejsc pracy. Obywatele Europy na to zasługują.
Eva-Britt Svensson
(SV) Panie przewodniczący! Ja również chciałabym przyznać prezydencji szwedzkiej najwyższą ocenę za jej umiejętności organizacyjne. Szwedzka administracja państwowa spełniła oczekiwania wszystkich. Niestety nie moja ocena polityczna nie może być tak pozytywna.
Krytycznej ocenie podlegają w szczególności dwie dziedziny. Po pierwsze, kwestia przejrzystości i otwartości. Szwecja uważana jest zazwyczaj za państwo będące pod tym względem wzorem dla innych, ale zamiast tego przyjęła pasywne podejście, a jest to szczególnie poważny problem, kiedy zagrożona jest swoboda obywateli w zakresie komunikacji. W związku z tym chciałabym wspomnieć o dyrektywie w sprawie przechowywania danych, pakiecie telekomunikacyjnym i utrzymywanej w tajemnicy umowie handlowej w zakresie walki z podrabianiem (ACTA). Wysuwane były żądania, żeby prezydencja podjęła działania zmierzające do zapewnienie dostępu do dokumentów, tak jak było to możliwe od 2001 roku, tzn. od czasu nowelizacji rozporządzenia dotyczącego przejrzystości, które gwarantuje obywatelom prawo dostępu do wszystkich dokumentów związanych z toczącymi się negocjacjami międzynarodowymi. Dlaczego prezydencja szwedzka nie podjęła żadnych działań w tym kierunku?
Drugą kwestią jest zmiana klimatu, a według mnie to, że zdradzamy kraje biedne poprzez wykorzystywanie przez nas środków pomocy do celów zmniejszenia największych szkód, za wyrządzenie których odpowiadały i nadal odpowiadają kraje bogate. Pomimo, że konwencja klimatyczna, plan działania z Bali i protokół z Kioto stanowią, że fundusze na finansowanie działań dotyczących klimatu muszą być nowymi funduszami. Po raz kolejny, znajdujący się w najtrudniejszej sytuacji muszą ponosić konsekwencje działań krajów bogatych. To oni pozbawieni są dostępu do wody pitnej, to oni zagrożeni są malarią, to oni cierpią z powodu HIV, a cenę muszą teraz płacić przede wszystkim najbiedniejsze kobiety i dzieci na świecie. Ta polityka jest karygodnym sposobem traktowania biedniejszych regionów świata.
Andreas Mölzer
(DE) Panie przewodniczący! Prezydencja szwedzka wkrótce zakończy swoje działanie, nie ponosząc jakiejś większej klęski, ale według mnie, nie osiągając także jakiegoś wyjątkowego sukcesu. W każdym razie, ambitnego celu uporania się z kryzysem gospodarczym nie udało się zrealizować. Wpompowaliśmy miliardy w system, z czego korzyści odnoszą tylko nieliczni, podczas gdy społeczeństwo musi ponosić ryzyko i koszty. Sytuacja w której ciężko zapracowane pieniądze podatników europejskich zamieniają się w premie dla dyrektorów banków jest nie do przyjęcia.
Jeżeli organizujemy już szczyt klimatyczny, to według mnie powinniśmy także dokonać wreszcie bardziej precyzyjnej analizy kosztów i zachować szczerość w debacie nad reaktorami jądrowymi. Jeżeli dążymy do znalezienia rozwiązań mających na celu ochronę klimatu, to powinniśmy także położyć kres oszustwom związanym z uprawnieniami do emisji.
Jeśli chodzi o negocjacje dotyczące porozumienia SWIFT, uważam, że prezydencja szwedzka uległa naciskom ze strony Stanów Zjednoczonych, dotyczącym udostępniania danych bankowych. W następstwie zawarcia tego porozumienia i przyjęcia programu sztokholmskiego obywatele będą jeszcze łatwiejsi do manipulowania i jeszcze bardziej przejrzyści.
W Szwecji Turcja traci także zwolennika przystąpienia tego państwa do UE. Uważam, że, nadszedł już czas, żeby zakończyć negocjacje w sprawie przystąpienia i zaoferować Turcji rolę uprzywilejowanego partnera.
Werner Langen
(DE) Panie przewodniczący! Najpierw chciałbym powiedzieć dziękuję. Pomimo wielu problemów, szwedzka prezydencja Rady spisała się świetnie. Szwecja jest w Unii Europejskiej krajem średniej wielkości i powinniśmy uważać to za ze wszech miar pozytywne. Panie premierze Reinfeldt! Chciałbym panu i całemu pana rządowi podziękować. Miał pan do czynienia z naprawdę trudnymi zadaniami i zagadnieniami, w tym z problemem zmian klimatycznych, kryzysem na rynkach finansowych, traktatem z Lizbony i wyborem nowej Komisji. Chciałbym odnieść się w szczególności do dwóch kwestii.
Pierwszą jest kryzys na rynkach finansowych. Niezwykle pozytywnym zjawiskiem jest to, że podobnie do Komisji Szwecja pozostała nieugięta jeśli chodzi o działania konsolidacyjne poszczególnych państw członkowskich. Mogę jedynie gorąco poprzeć to, że nie powiedział pan "zwolnimy teraz Grecję z jej obowiązków w strefie euro”.
Drugą kwestią jest polityka przeciwdziałania zmianom klimatycznym. Słyszeliśmy słowa krytyki ze strony komunistów i zielonych. Nie sprawują oni rzeczywistej władzy w żadnym państwie europejskim. Możemy realizować politykę przeciwdziałania zmianom klimatycznym podobną do chińskiej lub amerykańskiej, czyli składając wzniosłe oświadczenia, a jednocześnie nie osiągając jakichkolwiek rezultatów. Europa osiągnęła rezultaty. Odrzucam twierdzenie, że europejska polityka przeciwdziałania zmianom klimatycznym powinna odzwierciedlać stanowisko organizacji Greenpeace. Powinniśmy zachować realizm! I w tym przypadku prezydencja szwedzka osiągnęła w okresie swojego działania we współpracy z Komisją zaskakująco dobre rezultaty. Chciałbym i za to serdecznie podziękować.
Jeśli chodzi o kwestię traktatu z Lizbony: pana posła Schulza nie ma teraz na sali. Pan poseł Schultz oświadczył, że Komisja działa pod naciskiem swoich komisarzy, którzy reprezentują interesy określonych europejskich partii politycznych. Jestem naprawdę zdziwiony tym, że przewodniczący jednej z grup politycznych chce robić problemy z sympatii politycznych poszczególnych komisarzy. Jaki ma to sens? Ten argument mogę jedynie odrzucić.
Na zakończenie, chciałbym zachęcić pana, tak jak zrobiłem to kiedy objął pan swoje stanowisko, żeby Szwecja wreszcie przystąpili do strefy euro. Panie Reinfeldt! Czy mogę powiedzieć "Szwecja ante portas”?
Adrian Severin
Panie przewodniczący! Trzeba przyznać, że prezydencja szwedzka może być zadowolona ze swoich osiągnięć, a ponadto uważam, że Szwecja może być dumna z tego, jak sprawowała prezydencję. Niemniej jednak, jak w przypadku każdej krótkoterminowej prezydencji, kiedy prezydencja jest dobra, odczuwamy potem gorycz czegoś na kształt niezrealizowanego do końca zadania.
Dlatego też uważam, że najważniejszym pytaniem jest obecnie, jak i co moglibyśmy zbudować na podstawie osiągnięć prezydencji szwedzkiej? Pierwszą kwestią jest stosowanie traktatu lizbońskiego. Sam traktat nie rozwiąże problemu. Niezbędna jest także wola polityczna należytego wzmacniania traktatu, ale w tym przypadku uważam, że niezbędne jest coś więcej niż tylko wola. Niezbędna jest odwaga i wyobraźnia; wyobraźnia, żeby usunąć luki lub niejasności tego traktatu. Dlatego mam nadzieję, że na podstawie zgromadzonych przez siebie doświadczeń prezydencja szwedzka będzie nadal wnosić wkład we wspieranie budowy nowych instytucji, ustanowionych traktatem lizbońskim, a mianowicie stałego - lub długoterminowego - przewodniczącego Rady Europejskiej i urzędu wysokiego przedstawiciela działającego we współpracy ze Służbą Działań Zewnętrznych.
Jednym z priorytetów prezydencji szwedzkiej było oczywiście uporanie się z kryzysem gospodarczym i finansowym. Było to bardzo ważne. W tej sytuacji uważam, że można było zaobserwować dwa zjawiska, które są dość groźne, a mianowicie, po pierwsze, pokusę narodowego protekcjonizmu i narodowego egoizmu, a po drugie, różnice gospodarcze i społeczne pomiędzy poszczególnymi państwami członkowskimi oraz brak spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej w Unii Europejskiej.
Czy powinniśmy podważać zasadność rozszerzenia? Z całą pewnością nie powinniśmy tego robić. Te różnice występowały już wcześniej, a wzajemna zależność jest faktem, nie tylko w Unii, ale także na szczeblu międzynarodowym. Dlatego występowanie tych różnic było w stanie osłabić lub narazić na szwank stabilność całego kontynentu i całej Unii Europejskiej. Dlatego uważam, że rozszerzenie umożliwiło nowym państwom członkowskim uporanie się z tymi różnicami lepiej wewnątrz Unii Europejskiej, z korzyścią dla wszystkich jej państw członkowskich.
Wynika z tego co następuje, i na tym zakończę. Uważam, że następnym krokiem jest wprowadzenie odważniejszej i poważniejszej polityki spójności terytorialnej, gospodarczej i społecznej w Europie, obejmującej większą liczbę obszarów, w połączeniu z gruntownymi reformami, reformami finansowymi i gospodarczymi umożliwiającymi nam niepowtórzenie kryzysu, a także niewątpliwie z polityką pokryzysowej odnowy. W związku z tym z zadowoleniem należy przyjąć ostatnie oświadczenia Komisji dotyczące wsparcia gospodarczego dla krajów Wschodu oraz zadeklarowaną przez pana Barroso gotowość podjęcia debaty nad strategią UE 2020.
Charles Goerens
(FR) Panie przewodniczący! Ja również chciałbym wyrazić moją wdzięczność urzędującej szwedzkiej prezydencji Rady Europejskiej, ale jest jeden problem, który pozostaje do rozstrzygnięcia. W czwartek Rada Europejska podjęła decyzję w sprawie przyznania krajom rozwijającym się pomocy na kwotę 7,2 miliarda euro na sfinansowanie częściowego dostosowania się do zmian klimatycznych, co wyjdzie nam na dobre.
Uważam, że kwota, o której tutaj mowa, powinna stanowić uzupełnienie pomocy na rzecz rozwoju, którą Unia Europejska zobowiązała się zwiększyć do 2015 roku do 0,7 % dochodu narodowego brutto. Dlaczego? Przypuśćmy, że 7,2 miliarda stanowi część środków, które zostały już przeznaczone na oficjalną pomoc na rzecz rozwoju; kwota ta nie będzie dostateczna, żeby sfinansować realizację milenijnych celów rozwoju. Byłby to przypadek zabrania jednemu, żeby dać drugiemu.
Oczekujemy wyjaśnienia tej sprawy przez Radę Europejską i Komisję. Jakiekolwiek niejasności co do tego, czy kwota określona przez Radę Europejską obradującą w dniach 10 i 11 grudnia, dotyczy środków uzupełniających, czy też ich nie dotyczy, osłabiłyby wiarygodność Unii Europejskiej na konferencji w Kopenhadze, którą bez wahania możemy uznać za istotną dla przyszłości ludzkości.
(Oklaski)
Ian Hudghton
Panie przewodniczący! Reprezentuję Wolny Sojusz Europejski, czyli tę frakcję mojej grupy, która obejmuje partie separatystyczne Walii, Flandrii, Katalonii i Szkocji. Dążymy do uzyskania niepodległości, żeby nasze narody mogły wnosić wkład w posiedzenia Rady Europejskiej oraz wydarzenia o znaczeniu ogólnoświatowym, takie jak kopenhaska konferencja poświęcona zmianom klimatycznym.
Rząd i Parlament Szkocji przyjęły najbardziej ambitną ustawę o przeciwdziałaniu zmianom klimatycznym na świecie, która przewiduje zmniejszenie emisji do 2020 roku o 42 %, a do 2050 roku o 80 %. Są to cele, które zamierzamy osiągnąć, ale rząd Zjednoczonego Królestwa odrzucił uzasadniony wniosek o zapewnienie szkockiemu ministrowi możliwości uczestniczenia w oficjalnych obradach konferencji w Kopenhadze. Taka postawa unaocznia jedynie fakt, że tylko niepodległość, status niepodległego państwa, zagwarantować może Szkocji możliwość wnoszenia odpowiedniego wkładu w życie społeczności międzynarodowej i mam nadzieję, że Rada Europejska zajmie się już wkrótce kwestią wewnętrznego rozszerzenia Unii Europejskiej, w pierwszej kolejności o Szkocję.
Hans-Peter Martin
(DE) Panie przewodniczący! Demokracja potrzebuje zrewolucjonizowania. Im większy jest mój podziw dla tak wielu szwedzkich tradycji, tym większe jest moje rozczarowanie ogólnym bilansem działalności Szwecji. Niestety, nie była to prezydencja obywateli, lecz raczej prezydencja Rady, a także prezydencja-inwestor na dużą skalę, w stylu pani Wallström, a nie pani Malmström.
Pamiętam panią Malmström z czasów, kiedy była pani posłem do PE. Podczas tej prezydencji była pani trochę inną osobą. Mam nadzieję, że kiedy pani wróci, zacznie pani tam, gdzie pani skończyła, kiedy była pani tutaj, a mianowicie, że będzie pani znowu czerpać inspirację z systemu parlamentarnego. Dlaczego zawarliście porozumienie SWIFT na tak późnym etapie? Dlaczego mamy teraz coś na kształt zarządu na szczeblu UE - czyżby to miał być jeden z celów Szwedów, z całą ich przejrzystością? Proszę w przyszłości wrócić do swoich korzeni.
János Áder
(HU) Panie przewodniczący, panie i panowie! Podczas ostatnich dwóch i pół godziny tej debaty wiele mówiono o Kopenhadze i negocjacjach w Kopenhadze. Muszę powiedzieć, że pod tym względem prezydencja szwedzka nie odniosła pełnego sukcesu, ponieważ Unia Europejska nie przedstawi w Kopenhadze wspólnego stanowiska. Jest to niekoniecznie wina prezydencji szwedzkiej, lecz raczej Komisji Europejskiej. Co się dzieje i dlaczego nie mamy wspólnego stanowiska? Nie mamy wspólnego stanowiska co najmniej w dwóch sprawach. Jedną z nich jest, czy kwoty dotyczące emisji dwutlenku węgla będą mogły ulegać po 2012 roku przeniesieniu i czy będą mogły być wtedy również sprzedawane.
Z niezrozumiałych względów Komisja Europejska jest nastawiona krytycznie do tej kwestii , co wskazuje na jej krótkowzroczność i wąskie horyzonty. Węgry, Polska, Rumunia i inne państwa byłego bloku sowieckiego wypełniły swoje zobowiązania z Kioto. Państwa te faktycznie nie tylko je wypełniły, ale nawet wypełniły je z nawiązką. Mamy prawo skorzystać z przysługującej nam możliwości sprzedaży nadwyżek emisyjnych. Komisja nadal dąży jednak do pozbawienia nas tego prawa. Innymi słowy, urzędnicy Komisji chcą ukarać nas za wypełnienie zobowiązań umownych, także przez Węgry. Inne państwa nie wypełniły swoich zobowiązań, a nawet zwiększyły szkodliwe emisje, ale nikt nie chce ich za to karać. W takiej sytuacji, jak możemy oczekiwać, że sygnatariusze przestrzegać będą warunków nowego porozumienia, jeżeli w Kopenhadze nastąpi kontynuacja Kioto?
Wzywam Komisję Europejską, a gdyby był tutaj z nami, wzywałbym i apelowałbym stanowczo do pana przewodniczącego Barroso, żeby zmienił ciasne podejście, które stosował dotychczas, i opowiedział się za przyjęciem stanowiska zgodnego z obowiązującym obecnie protokołem z Kioto. Chciałbym zwrócić uwagę państwa i na to, że zwłaszcza nie powinniśmy zapominać, iż bez wsparcia ze strony nowych państw członkowskich, państwa UE-15 nie byłyby w stanie wypełnić zobowiązania ograniczenia emisji o 8 %. Gdyby tak właśnie się stało pozycja negocjacyjna Unii Europejskiej byłaby w istocie w Kopenhadze o wiele gorsza i o wiele słabsza.
Catherine Trautmann
(FR) Panowie przewodniczący, panie ministrze! Prezydencja szwedzka ma na swoim koncie doprowadzenie do kilku wydarzeń, które można określić mianem historycznych. Mam tutaj na myśli wejście w życie traktatu z Lizbony, powołanie na stanowiska pierwszego przewodniczącego Rady Europejskiej i wysokiego przedstawiciela, konferencję dotyczącą zmian klimatycznych oraz wybór nowej Komisji, a ponadto - proszę pozwolić mi na tę krótką wzmiankę - przyjęcie pakietu telekomunikacyjnego.
Wydarzenia te budzą nadzieję. Mamy jednak jeden lub dwa kontrowersyjne rezultaty. Po pierwsze, nasz Parlament, będąc zaangażowanym we wprowadzenie europejskiego systemu nadzoru nad rynkami finansowymi, z zadowoleniem przyjął propozycje wysunięte przez grupę mędrców pana de Larosière'a jako niezbędny krok. Konkluzje z posiedzenia Rady ds. Gospodarczych i Finansowych, które miało miejsce dnia 2 grudnia, nie są jednak w rzeczywistości tak ambitne, jak te propozycje.
Chciałabym także wspomnieć teraz i o tym, że Parlament z pewnością dołoży wszelkich starań, żeby przywrócić równowagę w przedłożonych mu propozycjach w celu zapewnienia rynkom finansowym większej stabilności. To samo dotyczy zobowiązań finansowych złożonych państwom Południa w celu ułatwienia im przeciwdziałania zmianom klimatycznym. Choć w Kopenhadze kraje biedne wymagają rzeczywistego wsparcia w formie długoterminowej pomocy finansowej, Rada była w stanie zobowiązać się do przeznaczenia na ten cel 7,2 miliarda euro w okresie najbliższych trzech lat. Prawdą jest, że jest to pierwszy krok, ale kwota ta nie zaspokaja potrzeb w znacznym zakresie, tym bardziej, że część tej pomocy stanowi wynik przesunięć.
Wreszcie, jeśli chodzi o finanse, z zadowoleniem przyjmujemy gotowość narzucenia reguł i podejmowania zdecydowanych działań, zarówno w odniesieniu do nadzoru, jak i podatków. Chciałbym w szczególności zwrócić uwagę na uwzględnione w konkluzjach Rady odniesienie do podatku od transakcji finansowych w obrocie międzynarodowym. Jest to coś, czego my, socjaliści, oczekiwaliśmy i domagaliśmy się od ponad dziesięciu lat. Wiele pozostaje jednak nadal do zrobienia. Podstawowym wyzwaniem jest znalezienie nowych zasobów finansowych na wspieranie wzrostu zatrudnienia, solidarności w Europie i w innych regionach świata oraz finansowanie przeciwdziałania zmianom klimatycznym. Ponieważ wkrótce nadejdą święta Bożego Narodzenia, wzywam Radę do pojęcia decyzji w sprawie środków własnych na następne lata.
Olle Schmidt
(SV) Panie przewodniczący! Trochę dziwne jest przysłuchiwanie się wystąpieniom niektórych narzekaniom, w tym niektórych moich szwedzkich kolegów posłów krytykujących prezydencję szwedzką. Do czego pan poseł Carl Schlyter porównuje tę prezydencję? Do Republiki Czeskiej lub jakiejś innej wielkiej prezydencji?
Nikt nie powinien także oczekiwać otrzymania wysokiej oceny od pana posła Borghezio. W istocie dobrym rezultatem jest otrzymanie od pana posła Borghezio niskiej oceny.
Uczyniono wiele. Traktat z Lizbony wszedł w życie. Obsadzono dwa najwyższe stanowiska w UE. Przeforsowano z mozołem kilka ważnych propozycji, w tym propozycje dotyczące programu sztokholmskiego i nadzoru finansowego, a zwłaszcza pakietu telekomunikacyjnego. Jeżeli my, posłowie do Parlamentu Europejskiego, będziemy tego chcieli, odpowiednie rezultaty może przynieść także szczyt klimatyczny w Kopenhadze.
Jeśli chodzi o minusy, chciałbym wspomnieć o niewprowadzeniu mobilności pacjentów. Nierozstrzygnięcie tej sprawy skutkuje dalszym istnieniem niepewności prawnej i powoduje niepotrzebne cierpienie ludzi oczekujących na leczenie.
Jednakże ogólnie rzecz biorąc, panu premierowi Reinfeldtowi, pani minister ds. Unii Europejskiej Malmström, i wszystkim innym członkom zespołu prezydencji szwedzkiej należą się słowa uznania. Wszyscy państwo zasługujecie na to, żeby życzyć wam szczęśliwego Nowego Roku!
Judith Sargentini
(NL) Panie przewodniczący, panie premierze Reinfeldt! Na pana prezydencji jest jedna poważna skaza, którą jest podjęcie decyzji w sprawie porozumienia SWIFT. Traktat z Lizbony wszedł w życie z dniem 1 grudnia, a 30 listopada pan i pana koledzy - głowy państw i szefowie rządów - przeforsowaliście porozumienie zapewniające Stanom Zjednoczonym dostęp do naszych szczegółowych danych bankowych. Jeżeli jest to jedna z pierwszych oznak zmian, jakie mają zostać wprowadzone w ramach programu sztokholmskiego - programu mającego gwarantować nasze prawa obywatelskie, nasze bezpieczeństwo i naszą wolność - to jestem przekonana, że jego wprowadzenie w życie rzeczywiście przechyli szalę, stanowiąc zagrożenie dla wolności i praw obywatelskich.
Jest to skaza na pana prezydencji. Uważam także, że kładzie się cieniem na wejściu w życie traktatu z Lizbony, który zwiększa uprawnienia Parlamentu Europejskiego, i chciałabym usłyszeć od pana zapewnienie, że w przyszłości okaże pan więcej szacunku dla praw obywatelskich, dla obywateli i dla Parlamentu.
Zoltán Balczó
(HU) Panie przewodniczący! Chcielibyśmy dokonać oceny rezultatów prezydencji szwedzkiej wybiegając 10-20 lat w przyszłość. Najważniejszym wydarzeniem, o którym będzie się wtedy mówić będzie wejście w życie traktatu z Lizbony. Traktat ten stanowi ramy prawne superpaństwa, w którym życie 500 milionów mieszkańców kontrolowane jest z centralnego punktu, a państwa narodowe ulegają osłabieniu. Działania, które doprowadziły nas do takiego stanu rzeczy były antydemokratyczne. Idea ta odrzucona została w trzech referendach, do czasu drugiego, wymuszonego na Irlandczykach referendum oraz podpisu Václava Klausa, co umożliwiło doprowadzenie tego procesu do końca. Większość mieszkańców Europy odrzuciła tę ideę, chcąc zachować strukturę państw narodowych. Dlatego jestem pewny, że historycy będą mówić o tym okresie jako o okresie udaremnionej próby zbudowania imperium.
Othmar Karas
(DE) Panie przewodniczący, panie przewodniczący Rady, panie i panowie! Podczas debat dotyczących prezydencji Rady zabieramy głos często w sposób taki, jakby prezydencja była Unią Europejską. Prezydencja Rady nie jest Unią Europejską; prezydencja Rady jest jedynie ważnym organem kierowniczym instytucji Europejskiej. Dlatego apeluję do wszystkich o nieco większą uczciwość i nieco więcej spokoju.
Prezydencja Rady dobrze się spisała w ciągu ostatnich sześciu miesiącach. Przyczyniła się do otwarcia nowego rozdziału w procesie budowy Unii Europejskiej. Nikt z nas jednak nie chce Europy rządów. Dążymy do stworzenia Europy ukierunkowanej na obywateli i zacieśnienia współpracy pomiędzy instytucjami i poszczególnymi elementami Unii Europejskiej. Każdy z nas jest częścią Unii Europejskiej.
Zamknięta została debata instytucjonalna. Nowe stanowiska zostały obsadzone. W przypadku kilku ważnych spraw Rada zajęła stanowisko, które umożliwi nam dalsze działanie. Patrzmy w przyszłość. Ktoś powiedział, że mamy poważny problem, ponieważ traktat z Lizbony nie znalazł jeszcze odzwierciedlenia w sposobie pracy Rady. Rada ma więcej możliwości wywierania wpływu na Parlament Europejski i komisje Parlamentu Europejskiego, niż Parlament Europejski, na grupy robocze i uczestników posiedzeń Rady. W związku z tym żądamy równego traktowania obu tych instytucji, ponieważ stoimy na równi jako prawodawcy.
Należy przyznać, że błędem było - i możemy spierać się co do treści - przeforsowanie porozumienia SWIFT na dzień przed zmianą uprawnień Parlamentu w zakresie współdecyzji. Ostateczna decyzja w sprawie nadzoru nad rynkami finansowymi nie została jeszcze podjęta. Niezbędne jest wprowadzenie ulepszeń. Niezbędne jest zapewnienie nam uprawnień wykonawczych. Niezbędne jest zwiększenie uprawnień nadzorczych na szczeblu europejskim nad instytucjami prowadzącymi działalność transgraniczną. Niezbędne jest zapewnienie lepszej współpracy pomiędzy poszczególnymi państwami członkowskimi, Komisją i Europejskim Bankiem Centralnym w ramach Bazylejskiego Komitetu ds. Nadzoru Bankowego, ponieważ w przeciwnym razie stworzona zostanie struktura równoległa.
Juan Fernando López Aguilar
(ES) Panie przewodniczący! Chciałbym pogratulować prezydencji szwedzkiej wykonanej przez nią pracy, zwłaszcza w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości.
Wejście w życie traktatu z Lizbony stanowi zmianę jakościową i wymaga, żeby kolejne prezydencje, tzn. prezydencje hiszpańska, belgijska i węgierska kontynuowały poprzez opracowanie projektu planu działań wdrażanie zmian wprowadzonych przez prezydencję szwedzką w programu sztokholmskiego.
W kontekście wymaganej traktatem z Lizbony współpracy pomiędzy Komisją Europejską, Radą i Parlamentem oraz parlamentami krajowymi państw członkowskich (art. 17 Traktatu o Unii Europejskiej oraz art. 295 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej), chciałbym zwrócić uwagę na znaczenie trzech kwestii, których wagę podkreśliła prezydencja szwedzka.
Pierwsza z nich dotyczy niejasności związanych z urzędem Koordynatora ds. Zwalczania Terroryzmu oraz Nielegalnego Handlu Ludźmi, a także zakresu, w jakim urzędnik ten jest zależny od Komisji, i na odwrót podlega kontroli Parlamentu Europejskiego.
Druga z nich dotyczy wymiaru zewnętrznego praw podstawowych, który stanie się teraz wymiarem wszystkich powiązanych ze sobą obszarów polityki. Choć mamy komisarza odpowiedzialnego za prawa podstawowe i wymiar sprawiedliwości, Unia Europejska ma także Służbę Działań Zewnętrznych, która ma obowiązek zajmować się prawami człowieka i mocno angażować się w obronę praw podstawowych.
Trzecia z nich dotyczy strefy swobodnego przepływu osób Schengen. Uważamy, że przykładanie znaczenia do oceny i monitoringu europejskiego paktu na rzecz migracji i azylu oraz do polityki kontroli na granicach zewnętrznych (azylu, imigracji i zapobieganie przestępczości zorganizowanej) doprowadzi do tego, że uda nam się stworzyć tę strefę swobodnego przepływu osób i praw człowieka, a tym samym wprowadzić wewnętrzny rynek i zrealizować nasz projekt europejski.
Lena Ek
(SV) Panie przewodniczący! Budowanie mostów nigdy nie jest łatwe. Jest to szczególnie trudne, kiedy musimy przeprowadzić przez nie 27 państw członkowskich i 500 milionów ludzi, mając do czynienia z przechodzeniem ze starej UE na bardziej otwartą, bardziej przejrzystą i bardziej demokratyczną UE w następstwie wejścia w życie traktatu z Lizbony, zgodnie z którym znacznemu wzrostowi ulega rola Parlamentu Europejskiego.
Tej jesieni musieliśmy zmagać się zarówno z kryzysem klimatycznym, jak i z kryzysem utraty wielu miejsc pracy. Pomimo tego, prezydencji szwedzkiej udało się doprowadzić do przyjęcia wielu niezwykle istotnych przepisów prawnych dotyczących efektywności energetycznej. Cieszę się szczególnie, że UE przyjęła właśnie przepisy dotyczące określania efektywności energetycznej sprzętu gospodarstwa domowego. Inne przykłady przepisów, które zostały właśnie wprowadzone, obejmują przepisy określające wymogi w zakresie efektywności energetycznej budynków i oznakowania ekologicznego opon samochodowych.
Wreszcie chciałabym podziękować rządowi za sprawne i spójne sprawowanie prezydencji. Chciałabym w szczególności wyrazić mój podziw dla ambasadora przy UE, pani Ulriki Barklund Larsson, która tak nagle od nas tej jesieni odeszła. Wykonała fantastyczną pracę i bardzo nam jej brakuje.
Jedyne, co nam pozostaje do zrobienia, to doprowadzenie konferencji w Kopenhadze do końca - ostatnie i najważniejsze zadanie o największym wpływie w dłuższym okresie. Powodzenia!
Mario Mauro
(IT) Panie przewodniczący, panie premierze Reinfeldt, panie i panowie! Konkluzje z ostatniego posiedzenia Rady Europejskiej zawierają kilka kwestii, co do których powinniśmy być w stanie się zgodzić i które możemy uznać za zachęcające w odniesieniu do najbliższej przyszłości.
Po pierwsze, jeśli chodzi o kwestię imigracji, podkreślono konieczność zapewnienia sprawniejszego dostępu do terytorium Unii Europejskiej pod względem zagwarantowania bezpieczeństwa obywateli UE. Realizacja tego celu wymaga polityki integracyjnej. Innymi słowy, powinniśmy znaleźć właściwą równowagę pomiędzy potrzebami poszczególnych państw członkowskich a dramatem istnień ludzkich, potencjałem produkcyjnym migrantów.
Następnie poruszono kwestię Europy obowiązków i solidarności w odniesieniu do imigracji i azylu. Pod tym względem zachęcające jest to, że Rada podkreśliła pilną konieczność podjęcia walki z nielegalną imigracją, począwszy od uszczelnienia granic państw członkowskich, zwłaszcza na południu. Oznacza to wspólne wykorzystywanie zasobów i wspólne rozwiązywanie problemów. Niestety aspekt ten aż nazbyt często pozostaje w cieniu ze względu na egoizm i brak odwagi.
Drugą kwestią, którą uważam za priorytetową w tym okresie kryzysu gospodarczego, kiedy nadal nie jesteśmy w stanie dostrzec światełka w tunelu, jest odnowienie strategii lizbońskiej. Musimy jak najszybciej przywrócić UE zdolność konkurowania z mocarstwami wschodzącymi na szczeblu finansowym i handlowym: podjęcie tego kroku, który jest dla nas, a przede wszystkim dla przyszłych pokoleń, tak niezbędny, umożliwi nam jedynie ultranowoczesny system badań naukowych i informacji.
Z zadowoleniem odnotowuję, że nowa, zastosowana przez Radę metoda ma na celu zwiększenie związku pomiędzy środkami krajowymi i środkami Unii Europejskiej oraz zwiększenie poczucia odpowiedzialności na szczeblu krajowym poprzez bardziej aktywny udział partnerów społecznych oraz władz regionalnych i lokalnych, co można podsumować jednym słowem - pomocniczość.
Uważam nadal, że powinniśmy zrobić o wiele więcej w tym kierunku: działania w zakresie ożywienia gospodarczego Europy powinny zostać ukierunkowane na rodzinę, ludzi i grupy przedstawicielskie. W istocie tylko sami ludzie - kobiety i mężczyźni - posiadają pokłady pierwotnego dynamizmu, który jest w stanie pobudzić wiele grup naszego życia społecznego pogrążonych obecnie w pesymizmie, aż nazbyt często znajdującym swoje źródło w instytucjach.
Ivari Padar
(ET) Panie przewodniczący! Chciałbym najpierw pochwalić przewodniczącego za przyjęcie strategii na rzecz regionu Morza Bałtyckiego, która niewątpliwie ma wielkie znaczenie dla mojego kraju. Chciałbym jednak odnieść się bardziej szczegółowo do trzech kwestii dotyczących finansów.
Po pierwsze, chciałbym wyrazić wdzięczność za wysiłki podjęte w celu uregulowania transeuropejskiego systemu finansowego, a także wezwać Parlament Europejski, żeby ze swojej strony poparł tę inicjatywę w jak najpełniejszy sposób.
Po drugie, w celu zapanowania nad kryzysem finansowym, Unia Europejska i jej państwa członkowskie wdrożyły wiele środków nadzwyczajnych, co jest bardzo pozytywnym zjawiskiem. Możemy już zaobserwować w gospodarce stabilizację. Jednocześnie podzielam stanowisko Rady, że sytuacja nie jest jeszcze na tyle bezpieczna, żebyśmy zrezygnowali ze środków wsparcia. Wnioskiem z obecnego kryzysu jest dla mnie niewątpliwie to, że banki są niezbędne i usługi przez nie świadczone są niezbędne. Dlatego posunięcie się zbyt daleko w wywieraniu na nie nacisku nie jest wskazane, a działalność bankowa powinna być prowadzona w oparciu o to, co się dzieje w gospodarce realnej, a nie na wirtualnym rynku międzybankowym, co było podstawową przyczyną wybuchu obecnego kryzysu. Jednocześnie powinniśmy rozważyć kwestię bankierskich premii, która nabrała szczególnego znaczenia w Estonii.
Po trzecie, w związku z tym, popieram apele kierowane do Międzynarodowego Funduszu Walutowego o rozważenie ustanowienia opłaty od transakcji finansowych na rynkach światowych, czyli tzw. podatku Tobina w celu zwrócenia pieniędzy społeczeństwu w okresach ożywienia gospodarczego. Popieram konieczność odnowy porozumień gospodarczych i społecznych pomiędzy instytucjami finansowymi i społeczeństwem, któremu służą, a także zwiększenia korzyści dla społeczeństwa w okresach dobrej koniunktury oraz ochrony obywateli przed zagrożeniami .
Paulo Rangel
(PT) Panie przewodniczący! Chciałbym najpierw pogratulować prezydencji szwedzkiej, a zwłaszcza panu premierowi Reinfeldtowi, w imieniu Grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów) oraz posłów z Grupy PPE reprezentujących Portugalię.
Jeśli chodzi o prezydencję szwedzką, uważamy, że jest niemal pełnym sukcesem, przede wszystkim w czterech podstawowych dziedzinach. Po pierwsze, w dziedzinie stosunków międzyinstytucjonalnych wkład prezydencji szwedzkiej we wprowadzanie w życie traktatu lizbońskiego, w zakończony pełnym sukcesem wybór przewodniczącego Komisji i rozwiązanie wszelkich problemów związanych z ratyfikacją był niezwykle profesjonalny, a ponadto odzwierciedlał poziom, jakiego oczekujemy w kontekście najlepszych praktyk w Unii Europejskiej. Oczywiście, dla kraju takiego jak Portugalia, która odegrała decydującą rolę w przyjęciu traktatu z Lizbony, wkład prezydencji szwedzkiej jest nieoceniony.
Drugą sprawą, którą chcę poruszyć, jest kwestia agendy klimatycznej, w której niezwykle istotne znaczenie odegrały także wysiłki Komisji. Tak jak wielu moich kolegów posłów z grupy PPE uważam, że przeciwdziałanie zmianom klimatycznym jest dziedziną, w której Unia Europejska odniosła największe sukcesy. Unia Europejska odgrywa wiodącą rolę w przeciwdziałaniu zmianom klimatycznym na szczeblu międzynarodowym, a jest tak dzięki wysiłkom zarówno prezydencji szwedzkiej, jak i w szczególności kierownictwu Komisji. Również te wyniki uważamy za bardzo pozytywne.
Trzecią sprawą, którą chcę poruszyć, jest regulacja rynków finansowych. Zwłaszcza jeśli chodzi o to ostatnie posiedzenie Rady, podjęte zostały kroki, które według nas mają decydujące znaczenie i mogą wywrzeć znaczny wpływ na wychodzenie przez nas z obecnego kryzysu. Dlatego chciałbym przekazać nasze gratulacje z powodu osiągnięcia porozumienia w tej sprawie. Wreszcie chciałbym wspomnieć o sprawie, która dla mnie osobiście ma istotne znaczenie, a mianowicie o programie sztokholmskim, a zatem o przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości. Śledziłem zarówno proces z Tampere, jak i następnie proces haski. Uważam, że program sztokholmski jest bezwzględnie konieczny i chciałbym pogratulować tego programu zarówno prezydencji szwedzkiej, jak i panu premierowi Reinfeldtowi.
Marietta Giannakou
(EL) Panie przewodniczący! Rezultaty działalności prezydencji szwedzkiej są naprawdę pozytywne. Cieszymy się nimi jednocześnie z wejściem w życie traktatu lizbońskiego, co stanowi kres międzyrządowości, przysparzającej nam problemów od tak wielu lat, oraz z realizacją bardziej zintegrowanej i spójnej polityki.
Prezydencja szwedzka odpowiedzialna jest także za opracowanie programu sztokholmskiego oraz podjęcie szeregu decyzji w okresie kryzysu finansowego, które mają naprawdę istotne znaczenie, stanowiąc centralne punkty dla dalszego rozwoju wydarzeń w kontekście tego przedsięwzięcia.
Jednocześnie wybór przewodniczącego Komisji Europejskiej oraz obsadzenie innych stanowisk, które wszystkie są niezwykle istotne dla dalszego rozwoju wydarzeń w kontekście realizowanego przez w ramach traktatu lizbońskiego przedsięwzięcia, mają szczególne znaczenie i są szczególnie interesujące dla Parlamentu Europejskiego, a ponadto stanowią pozytywne i niezbędne elementy.
Parlament Europejski przyjmuje nową rolę jako organ prawodawczy obok Rady Europejskiej. Oznacza to początek nowej ery, kiedy wszyscy będziemy musieli dołożyć większych i bardziej skoordynowanych wysiłków.
Agustín Díaz de Mera García Consuegra
(ES) Panie przewodniczący! Gratuluję prezydencji szwedzkiej godnego pochwały przywództwa w okresie ostatnich sześciu miesięcy.
Jeśli chodzi o program sztokholmski, pragnę podkreślić, że ma on na celu nadanie impetu upragnionej wspólnej polityce imigracyjnej. Niestety jednak niektóre istotne kwestie odsunięte zostały na drugi plan.
W 2008 roku odnotowano w Unii Europejskiej 515 ataków terrorystycznych w jedenastu państwach członkowskich. Zwalczanie terroryzmu i ochrona ofiar powinny zostać zatem uwzględnione wśród priorytetów naszego programu politycznego, a także stanowić odrębną, szczególną kategorię programu sztokholmskiego.
Po drugie, w granicach przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości żyje obecnie osiem milionów nielegalnych imigrantów. W związku z tym niezbędne jest wzmocnienie polityki rozwoju i współpracy z państwami pochodzenia i państwami tranzytu. Unia Europejska powinna dążyć do zawarcia porozumień o repatriacji i readmisji z państwami takimi jak Maroko, Algieria i Libia. Kwestie te powinny zostać uwzględnione w planie dalszych działań programu sztokholmskiego, który ma zostać przedstawiony w połowie czerwca 2010 roku.
Andrzej Grzyb
(PL) Chciałem również przyłączyć się do tych podziękowań, które są kierowane dla prezydencji szwedzkiej - osobiście premierowi Reinfeldtowi za jego sprawność i równocześnie za doskonale wypełnione priorytety tejże prezydencji.
Oczywiście to, co jest ważne dla obywateli Unii Europejskiej, to w szczególności działanie zmierzające do osłabienia efektów kryzysu gospodarczego i finansowego. Jest to związane ze wsparciem dla sektora przedsiębiorstw, aby zarówno odtwarzać miejsca pracy, tworzyć warunki dla rozwoju małych i średnich przedsiębiorstw, jak i likwidować przyczyny kryzysu w szczególności na rynkach finansowych, aby one się nie powtórzyły w przyszłości. Wydaje mi się, że nadzór europejski w tym zakresie nie jest wystarczający i że tu równocześnie musimy wpływać, również jako instytucja demokratycznie wybrana, na sposób funkcjonowania zarządzających bankami i instytucjami finansowymi w zakresie etyki.
I sprawa szczytu w Kopenhadze. W pełni popieram stanowisko wygłoszone przez pana przewodniczącego Barroso. Tutaj jest rzeczywiście potrzebne partnerstwo ze strony innych ważnych graczy gospodarczych, aby efekty tego szczytu były rzeczywiście osiągalne.
Silvia-Adriana Ţicău
(RO) Byłam sprawozdawczynią w sprawie dyrektywy dotyczącej efektywności energetycznej budynków, której brzmienie negocjowałam z prezydencją szwedzką Rady Unii Europejskiej w trakcie drugiego czytania. Jest to sprawozdanie mające bardzo duże znaczenie dla przyszłości Unii Europejskiej i przeciwdziałania zmianom klimatycznym. Sprawozdanie to ma także istotne znaczenie dla konferencji w Kopenhadze, a zwłaszcza dla możliwości utworzenia 2,7 milionów miejsc pracy w tym sektorze do 2020 roku.
Jeśli chodzi o komitologię, zgodnie z traktatem z Lizbony, rozpoczęły się negocjacje dotyczące międzyinstytucjonalnego porozumienia w sprawie uprawnień i zadań delegowanych przez Komisję. Mając na uwadze, że traktat z Lizbony stwarza nowe podstawy zarówno w odniesieniu do kwestii zmian klimatycznych, jak i wspólnej polityki energetycznej, mam nadzieję - i oczekujemy także tego od Komisji Europejskiej - że pan, panie przewodniczący Barroso, przedstawi nam program pracy na najbliższych pięć lat, żeby komisarze występujący na forum Parlamentu mogli również odpowiadać na te wyzwania.
Na zakończenie, chciałabym wspomnieć o zniesieniu ograniczeń w swobodnym przepływie pracowników w przypadku pracowników z nowych państw członkowskich, co powinno stanowić ostatni akt prezydencji szwedzkiej.
Przewodniczący
Jestem winny przeprosiny panom posłom Balčytisowi i Luhanowi, gdyż nie mogę uwzględnić ich wniosku ponieważ mamy już wielu innych mówców i nie mamy dostatecznie dużo czasu, żeby umożliwić wystąpienie każdemu. Panowie posłowie będą musieli zachować to na inną okazję. Jeszcze raz przepraszam.
Ivo Vajgl
(SL) Pragnę pogratulować prezydencji szwedzkiej kierowania Unią Europejską w należyty i odpowiedzialny sposób w okresie, jak pan to określił, zmian instytucjonalnych oraz kryzysu gospodarczego i finansowego. Prawdopodobnie przegapili państwo jednak nadarzającą się w tym okresie okazję, żeby promować szerszą europejską dyskusję o modelu społeczno-ekonomicznym, który różniłby się od tego, który doprowadził do tego kryzysu. Szwecja posiada na ten temat wiedzę o wiele głębszą niż niektóre inne kraje.
Poznali państwo także gorzką prawdę dotyczącą ograniczeń Unii Europejskiej jeśli chodzi o jedność w działaniu, szczególnie w okresie wyborów przywództwa UE. Wyznaczyli państwo kilka nowych standardów w dziedzinie polityki zagranicznej, na przykład w odniesieniu do Bliskiego Wschodu i gratuluję panu tego osiągnięcia. Dziękuję również za uwagę, jaką poświęcał pan kwestii rozszerzenia Unii Europejskiej, a także za rozstrzygnięcie, we współpracy z Komisją, kilku nierozstrzygniętych wcześniej kwestii utrudniających ten proces. To była dobrze wykonana praca!
Jean-Pierre Audy
(FR) Panie przewodniczący, panie Barroso, panie premierze Reinfeldt! Chciałbym zapytać pana, panie Reinfeldt, co pan sądzi o konkluzjach trojki, od kiedy głowy państw i szefowie rządów postanowili ustanowić tę instytucję trojki, żeby zapewnić prezydencji pewną kontynuację. Ponadto, ponieważ sprawuje pan swój urząd w okresie odchodzenia trojki Republiki Francuskiej, Republiki Czeskiej i Królestwa Szwecji, co pan sądzi o tym instrumencie i jakie wyciąga pan z tego wnioski?
Mirosław Piotrowski
(PL) Panie przewodniczący! Spotykamy się tutaj w Parlamencie co sześć miesięcy, aby podsumować dokonania kolejnego państwa kończącego sprawowanie przewodnictwa w Unii Europejskiej.
Szwedzka prezydencja przejdzie do historii ze względu na to, że w trakcie jej kadencji zdołano przepchnąć lansowaną od blisko 10 lat eurokonstytucję, nazywaną w obecnym kształcie traktatem lizbońskim. Dokonano tego wbrew woli wielu narodów. Ostentacyjnie zlekceważono wyniki referendum we Francji, w Holandii i w Irlandii. Wprowadzono zasadę deficytu demokracji, która ma być odgórnie reglamentowana na rzecz rzekomego usprawnienia mechanizmów administracyjnych Unii. Pierwsze zmiany związane z wyborem osób na nowe stanowiska w Unii na razie wprowadziły organizacyjne zamieszanie oraz ogólne rozbawienie w Europie i na świecie. Prezydencja szwedzka tak naprawdę pozostawia Unię Europejską w stanie niepewności i chaosu.
Anna Maria Corazza Bildt
Panie przewodniczący! Chciałabym pogratulować prezydencji szwedzkiej odzwierciedlonej w programie sztokholmskim wizji Europy zorientowanej na obywateli. Nigdy nie dość podkreślania przez nas historycznego znaczenia tego, że mamy wreszcie wizję odzwierciedlającą zarówno obawy obywateli dotyczące bezpieczeństwa, jak i poszanowanie praw osobistych. Możemy wreszcie zmierzać do Europy dla obywateli, budowanej przez obywateli.
Z zadowoleniem przyjmuję także ustanowienie Urzędu Wsparcia w zakresie Polityki Azylowej, co stanowi istotny konkretny krok mający na celu uwzględnienie obaw państw, które chcą walczyć z nielegalną imigracją a jednocześnie realizować bardziej humanitarną politykę imigracyjną. Program sztokholmski ma być realizowany przez pięć lat i mam nadzieję, że uda nam się doprowadzić do wprowadzenia tego programu w życie. Dziękuję prezydencji szwedzkiej. Wpływ państwa działań odczuwać będziemy przez kolejnych pięć lat.
Csaba Sándor Tabajdi
(HU) Prezydencja szwedzka wykonała znakomitą pracę i chciałbym pogratulować tego panu premierowi. Zakończenie ostatecznego etapu ratyfikacji traktatu z Lizbony rozwiązało godny pożałowania i haniebny minikryzys wywołany stanowiskiem czeskiego prezydenta, pana Klausa. Problem ten pojawił się w następstwie błędu politycznego, który popełniony został w ramach procesu rozszerzania, ponieważ Unia Europejska nie oświadczyła wcześniej, że 13 dyskryminacyjnych dekretów Benesza jest moralnie nie do przyjęcia. Drugim istotnym wydarzeniem jest, że UE udało się uzgodnić wspólne stanowisko na negocjacje dotyczące zmian klimatycznych. Stany Zjednoczone i Chiny nie zdały sobie jeszcze sprawy z tego, że tylko Unia Europejska wyraźnie rozumie, iż przyszłość należy do tego, kto teraz wieść będzie prym w ekologicznym rozwoju gospodarczym. Nie zapominajmy, że jedynym powodem, dla którego UE mogła osiągnąć swoje cele było to, że nowe państwa członkowskie znacznie zmniejszyły swoje emisje. Wreszcie, trzecim istotnym wydarzeniem było podjęcie negocjacji z Serbią oraz objęcie Serbii, Macedonii i Czarnogóry systemem bezwizowym. Chciałbym podziękować prezydencji szwedzkiej za stworzenie trojce prezydencji hiszpańskiej, belgijskiej i węgierskiej znakomitych możliwości.
Rachida Dati
(FR) Panie przewodniczący, panie przewodniczący Barroso, panie premierze Reinfeldt! Najpierw chciałabym pogratulować prezydencji szwedzkiej sześciu miesięcy nieustannej i niezwykle ambitnej pracy, którą wykonała, a zwłaszcza doprowadzenia do tego, że głowy państw i szefowie rządów oraz państwa zgromadzone w ramach grupy G-20 uzgodniły wspólne i ambitne stanowisko w sprawie uregulowania rynków finansowych.
Jeśli chodzi o konferencję w Kopenhadze, widzimy również, że Unia Europejska zajmuje ambitne, niezwykle wzniosłe, niezwykle aktywne, wspólne stanowisko. Dlatego chciałabym poprzeć jej stanowisko i jej decyzje. Europa była siłą napędową zaproponowania, wynegocjowania i zawarcia głównych porozumień dotyczących kryzysu finansowego, z którym boryka się cała Europa.
W ubiegłym tygodniu zdanie na temat nowej architektury nadzoru finansowego zabrała także Rada Europejska, rozpoczęto wtedy również negocjacje z Parlamentem Europejskim, zatem odpowiedzialność za monitorowanie wykonywania decyzji podjętych w Pittsburgu spoczywać będzie także na Parlamencie Europejskim.
Kryzys finansowy obnażył słabe punkty naszego systemu nadzoru finansowego. Założeniem było nie tylko zapewnienie ściślejszej współpracy, ale także odnowienie i zwiększenie uprawnień organów europejskich; są to pilne potrzeby.
Mam nadzieję - i zwracam się tutaj do Komisji - że zachowamy czujność i utrzymamy ten poziom ambicji wykonując nasze decyzje.
Diane Dodds
Panie przewodniczący! Chcę dziś, w imieniu północnoirlandzkiego sektora rybołówstwa, wyrazić moje wielkie rozczarowanie nałożeniem na ten sektor kolejnego ograniczenia. Oświadczenie wczoraj wieczorem przez Radę, że wprowadzone zostanie ograniczenie o 9 % na połowy langustynki na obszarze 7A stanowi dla północnoirlandzkiego sektora rybołówstwa bolesny cios.
Jest to sektor wrażliwy ze względu na program odnowy zasobów dorsza oraz ograniczenie liczby dni na morzu. Jest to sektor, który zależy od połowów langustynki. Ograniczenie o 9 % doprowadzi do zniszczenia tego sektora, co jest szczególnie irytujące ze względu na fakt, że zgodnie z tegoroczną wiedzą Komisja mogłaby dokonać kumulacji.
Uważam, że priorytetem dla Hiszpanii w następnej kadencji powinna być reforma wspólnej polityki rybołówstwa, oraz to, żeby decyzje tego rodzaju podejmowane były na szczeblu regionalnym przez odpowiedzialne osoby działające na szczeblu lokalnym, a nie przez brukselskich biurokratów.
Czesław Adam Siekierski
(PL) Dużo dobrego w czasie prezydencji szwedzkiej wydarzyło się w Unii. W trudnym przecież okresie kryzysu i oczekiwań na akceptację traktatu lizbońskiego. Nie podzielam jednak opinii, że mamy inną Unię czy nową Unię. Uważam, że co najwyżej mamy odnowioną Unię. Tak naprawdę ogólne zapisy traktatu musimy wypełnić nie tylko szczegółową treścią, ale konkretnymi rozwiązaniami praktycznymi. Ważny jest podział kompetencji dla kluczowych stanowisk czy wreszcie, jak ustalimy relacje pomiędzy instytucjami unijnymi, w tym nową rolę Parlamentu Europejskiego.
Moje obawy wzbudza możliwe ograniczenie funkcji prezydencji rotacyjnej państw członkowskich, które z taką determinacją przygotowywały się i pełniły funkcję przewodniczenia. Jeśli obok stałego przewodniczącego Rady Europejskiej nie będzie także sprawozdawał tu i był z nami na sali przywódca kraju pełniącego przewodnictwo, to Unia będzie niepełna i straci na swojej różnorodności. Kraje, które przewodniczą dalej muszą twórczo inspirować nowe działania, a stały przewodniczący Rady Europejskiej zapewnić koordynację, ciągłość i spójność działań Unii.
Fredrik Reinfeldt
urzędujący przewodniczący Rady. - Panie przewodniczący! W miarę jak zbliżamy się do końca tej debaty, zbliżamy się także do końca ostatniej prezydencji sprawowanej zgodnie z zasadą rotacji, o czym już wspomniano. Wkrótce José Manuel Barroso i ja udamy się do Kopenhagi, więc odniosę się pokrótce do kwestii środków finansowych, ponieważ uważam, że właśnie ta sprawa stanowić będzie sedno rozmów, które będziemy teraz prowadzić z krajami rozwijającymi się.
Byliśmy w stanie przedłożyć propozycję 2,4 miliarda euro rocznie w latach 2010-2012. Istotne dla nas było, że mogliśmy powiedzieć, że środki te przeznaczone są bezpośrednio na te trzy lata, na lata 2010-2012, a także, że będą dostępne na cele wsparcia ochrony klimatu.
Istotne znaczenie ma dyskusja o tym, jak zrealizować milenijne cele rozwoju. Chciałbym zwrócić uwagę, że państwa członkowskie uznały, iż powinniśmy zobowiązać się do wyłożenia wspólnie równowartości 0,56 % DNB UE do końca 2010 roku, tzn. do końca następnego roku, a także do osiągnięcia w 2015 roku wskazanego przez ONZ pomocy publicznej na rzecz rozwoju na poziomie 0,7 %.
Rozstrzygnięcie tej kwestii zależy w znacznym stopniu od państw członkowskich. Zwracając uwagę na rzecz oczywistą należy stwierdzić, że pomoc ze strony bardzo wielu państw członkowskich pozostaje obecnie na niższym poziomie. Szwecja należy do bardzo ekskluzywnego klubu, jako niemal jedyna udziela pomocy na rzecz rozwoju kształtującej się na poziomie 1% DNB. Dyskutując w przyszłości o tych poziomach, powinniśmy także pamiętać, że sytuacje poszczególnych państw różnią się od siebie.
Pozostawiliśmy państwom członkowskim swobodę przeznaczenia takiej kwoty środków, jaką są w stanie przeznaczyć. Z dużym zadowoleniem informuję, że wszystkie 27 państw członkowskich wniosło wkład w tę pulę środków, które mają zostać niezwłocznie uruchomione. W przypadku niektórych państw członkowskich wkład ten jest naprawdę niewielki, ale głos Europy jest słyszalny w tym znaczeniu, że w rzeczywistości każde państwo wniosło swój wkład.
Dziękuję także jeszcze raz za możliwość współpracy z Parlamentem. Już po raz czwarty podczas prezydencji szwedzkiej występuję przed tym Parlamentem jako premier. A ta częstotliwość spotkań nie ma się nijak do ilości spotkań z Parlamentem pani Cecilii Malmström, ponieważ wystąpiła tutaj przed państwem 25 razy. W sumie przedstawiciele prezydencji wystąpili na sesjach plenarnych Parlamentu 43 razy w trakcie naszej kadencji, a na posiedzeniach komisji pojawiliśmy się 44 razy.
Jest to także istotne w przypadku dyskusji o przejrzystości i dobrej współpracy pomiędzy instytucjami. Zdawaliśmy sobie sprawę ze znaczenia utrzymywania dobrych stosunków z Parlamentem Europejskim. Przygotowaliśmy się do naszej obecności tutaj, do bycia tutaj, do możliwości udzielania odpowiedzi na pytania. Dziękuję państwu za bardzo dobrą współpracę.
Przewodniczący
Panie premierze! Za dwa tygodnie ta prezydencja Unii Europejskiej dobiegnie końca. Dziękuję za pana działalność i energię. Nie była to prezydencja łatwa - jesteśmy tego świadomi. Jak słyszeliśmy w wystąpieniach naszych posłów i w wielu przedstawionych stanowiskach, była to skuteczna i sprawna prezydencja. Pragnę podziękować osobiście panu, i oczywiście wszystkim członkom szwedzkiego rządu. Po raz pierwszy w historii doświadczyliśmy w ostatnich kilku tygodniach nowych stosunków w następstwie wejścia w życie traktatu lizbońskiego.
Dziękuję bardzo. Będziemy pamiętali państwa prezydencję.
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji. - Panie przewodniczący! Chciałbym odpowiedzieć tylko na niektóre konkretne pytania tych posłów, którzy są jeszcze obecni.
Przykładowo, pan poseł Severin mówił o spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej i ja chcę podkreślić znaczenie podniesionej przez pana posła kwestii. W rzeczywistości pierwsza wymiana poglądów na forum Rady Europejskiej w sprawie przyszłej strategii UE 2020: uzgodniono - proszę zwrócić uwagę na pkt 18 konkluzji - że należy podjąć wszelkie wysiłki w celu zapewnienia spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej oraz równości płci. Uważam, że zagadnienia te powinny być w centrum uwagi od samego początku dyskusji nad strategią UE 2020. Oczywiście najważniejszą kwestią jest konkurencyjność oraz konieczność odpowiedzi na globalne wyzwania, przed którymi stoimy, ale powinniśmy realizować ten cel wspierając jednocześnie spójność gospodarczą, społeczną i terytorialną w Unii Europejskiej. Będzie to niezwykle istotne, nie tylko w kontekście formułowania tej strategii, ale także w następnej perspektywie finansowej.
Kolejną konkretną kwestią była sprawa poruszona przez pana posła Karasa i panią poseł Dati, a dotycząca europejskich organów nadzorczych. Chciałbym, żeby było jasne, że z ogromnym zadowoleniem przyjmujemy to, że Rada Europejska była w stanie osiągnąć jednogłośnie porozumienie. Mówiąc szczerze, jakiś czas temu byłoby to niewyobrażalne, żeby wszystkie państwa członkowskie przyjęły tekst dotyczący nadzoru finansowego na szczeblu europejskim. Niemniej jednak, choć zdaję sobie sprawę, że niektóre z kwestii uwzględnionych w naszych propozycjach są wrażliwe, to jednak uważam, że tekst przedłożony przez Komisję uległ zbytniemu rozwodnieniu. W swoim wniosku Komisja przewidywała uwzględnienie zwykłej i wykonalnej fiskalnej klauzuli ochronnej właśnie ze względu na to, że jest to kwestia wrażliwa. W każdym razie wyrażam ubolewanie, że usunięte zostały proponowane przez nas uprawnienia organów, o których tutaj mowa, w zakresie kierowania decyzji bezpośrednio do poszczególnych instytucji finansowych w dwóch z trzech przypadków, w których Komisja to proponowała.
Ubolewam, że kwestia sytuacji kryzysowych została upolityczniona poprzez obarczenie Rady odpowiedzialnością za rozstrzyganie kiedy mamy do czynienia z sytuacją kryzysową; ubolewam także, że potencjalny zakres bezpośredniego nadzoru przez europejskie organy nadzorcze ograniczony został wyłącznie do agencji ratingowych. Mam nadzieję, że podczas kolejnej fazy negocjacji Parlament Europejski zaostrzy i zrównoważy przepisy w tych dziedzinach.
Przechodząc do kwestii Kopenhagi, chciałbym żeby było jasne, iż kwestią o niezwykle istotnym znaczeniu jest, żeby Rada Europejska podtrzymała swoje wcześniejsze deklaracje, że jesteśmy gotowi pójść jeszcze dalej i zobowiązać się do zmniejszenia emisji do 2020 roku o 30 % w stosunku do poziomów z 1990 roku, pod warunkiem, że inne kraje rozwinięte zobowiążą się do ograniczenia emisji w porównywalnym stopniu, a także, że kraje rozwijające się wniosą wkład odpowiednio do swoich obowiązków i uznanych możliwości.
Będziemy nadal oceniać plany łagodzenia skutków przedstawione przez inne państwa i podejmiemy decyzję w tej sprawie w odpowiednim terminie w Kopenhadze. Podczas posiedzenia Rady Europejskiej faktycznie napomknąłem o możliwości pewnej modyfikacji naszej oferty, a mianowicie możliwości opracowania pewnych ścieżek na okres po 2020 roku. Dyskusja ta nie dotyczy wyłącznie 2020 roku; dotyczy także sytuacji po 2020 roku. Powinniśmy więc zachować pewną elastyczność jeśli idzie o ścieżki, które możemy określić po 2020 roku. W tym duchu udajemy się do Kopenhagi, nie tylko żeby osiągnąć najbardziej ambitne porozumienie, ale także, żeby było to rzeczywiście ogólnoświatowe porozumienie.
Przewodniczący
Panie przewodniczący Barroso! Jeszcze raz dziękuję. Chciałbym także podziękować panu premierowi Reinfeldtowi, panu ministrowi Malmströmowi, byłemu posłowi Parlamentu Europejskiego i wszystkim członkom szwedzkiego rządu za aktywną współpracę z Parlamentem Europejskim.
Na tym kończymy debatę.
Oświadczenia pisemne (art. 149 Regulaminu)
Vilija Blinkevičiūt 
Pragnę pogratulować prezydencji szwedzkiej konstruktywnej i sprawnej realizacji celów jej programu. Szwecja włożyła wiele wysiłku w zapewnienie wejścia w życie traktatu z Lizbony z dniem 1 grudnia bieżącego roku, a to oznacza, że Unia Europejska stanie się bardziej demokratyczna, sprawniejsza i bardziej przejrzysta. Jestem pewna, że traktat ten zwiększy ciągłość i rolę UE na forum międzynarodowym.
W trakcie prezydencji szwedzkiej zatwierdzona została strategia UE na rzecz regionu Morza Bałtyckiego. Z zadowoleniem przyjmuję zapewnienie finansowego wsparcia na realizację strategii UE na rzecz regionu Morza Bałtyckiego. Jako Litwinka jestem aż nazbyt dobrze świadoma wyzwań, przed którymi stoi obecnie region Morza Bałtyckiego. Jednym z tych wyzwań jest znalezienie najlepszego rozwiązania palącego i poważnego problemu ochrony środowiska naturalnego Morza Bałtyckiego. Kolejnym takim wyzwaniem jest znalezienie możliwości przekształcenia regionu Morza Bałtyckiego w mocniejszą lokomotywę wzrostu i rozwoju gospodarczego.
Możemy już dziś znaleźć wstępne rozwiązania tych problemów w przyjętej w okresie prezydencji szwedzkiej strategii UE na rzecz regionu Morza Bałtyckiego. Jest to pierwszy spośród kilku europejskich planów rozwoju makroregionów, poprzez które chcemy poprawić stan środowiska naturalnego tego regionu i wzmocnić jego konkurencyjność. Strategia programu sztokholmskiego jest jednym z najważniejszych priorytetów zrealizowanych przez Szwecję. Ten pięcioletni program zapewni warunki dalszego rozwoju przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości.
José Manuel Fernandes  
Sześć miesięcy prezydencji szwedzkiej pod przewodnictwem pana premiera Reinfeldta było wielkim sukcesem i odznaczało się doskonałym prowadzeniem.
Prezydencja szwedzka odegrała istotną rolę w wejściu w życie traktatu lizbońskiego. W ten sposób prezydencja szwedzka położyła kres trwającej niemal dziesięć lat debacie i impasowi instytucjonalnemu, otwierając przed Unią Europejską nowe możliwości.
Przeciwdziałanie zmianom klimatycznym jest kwestią, która zawsze była dla niej sprawą priorytetową. Unia Europejska jest liderem w tej dziedzinie, co znajduje odzwierciedlenie w jej ambitnej propozycji zmniejszenia emisji do 2050 roku o 80 % i 95 %. UE osiągnęła także porozumienie w sprawie udzielenia krajom rozwijającym się wsparcia finansowego na kwotę 7,2 miliarda euro w okresie najbliższych trzech lat .
Prezydencja szwedzka stawiła czoła kryzysowi gospodarczemu i zawirowaniom na rynkach finansowych podejmując odpowiednie i realistyczne środki. Mając do czynienia z najgorszym kryzysem finansowym od lat 30. ubiegłego wieku, UE niezwłocznie przyjęła szczególne środki wsparcia. Podjęte zostały także działania mające na celu "zapobieżenie” kolejnym kryzysom poprzez ustanowienie nowej struktury nadzoru nad rynkami finansowymi.
Prezydencja szwedzka przyczyniła się do uporania się z kryzysem i umocniła Europę, umożliwiając jej dalsze podążanie drogą pokoju, sukcesu i nowoczesności.
Ilda Figueiredo  
Faktem jest, że właśnie podczas prezydencji szwedzkiej wprowadzone zostały istotne zmiany instytucjonalne, a w szczególności nastąpiło wejście w życie traktatu lizbońskiego, po tym całym procesie wywierania szantażem presji na Irlandczyków, żeby zmienili swoje stanowisko podczas drugiego referendum, które zmuszeni zostali przeprowadzić.
Nawet jednak dla kogoś, kto rzeczywiście chce coraz bardziej neoliberalnej, militarystycznej i federalistycznej formy integracji europejskiej, nie do przyjęcia jest, że nie miał nic do powiedzenia na temat tragicznej sytuacji panującej w Unii Europejskiej, czego wyraźnym dowodem jest wzrost liczby bezrobotnych o pięć milionów osób w ciągu zaledwie jednego roku, tak że bez pracy pozostaje obecnie 23 miliony osób.
Symptomatyczne było jednak to, że uwaga skoncentrowana została na uruchomieniu debaty nad strategią UE 2020, z pominięciem oceny tzw. strategii lizbońskiej, która przyjęta została 10 lat temu i obiecywała oazę szczęśliwości w UE. Uczyniono tak niewątpliwie po to, żeby nie trzeba było wskazywać przyczyn największego kryzysu gospodarczego i społecznego ostatnich dziesięcioleci, spowodowanego liberalizmem i elastycznością w odniesieniu do pracowników, co z kolei spowodowało niepewność zatrudnienia i spadek wynagrodzeń oraz wzrost bezrobocia.
Lidia Joanna Geringer de Oedenberg  
Panie przewodniczący! Bilans szwedzkiej prezydencji wypada bardzo pozytywnie. Oczywistym jej sukcesem jest przede wszystkim doprowadzenie do zakończenia procesu ratyfikacji traktatu lizbońskiego. Jako poseł w Komisji Prawnej uważam za sukces także doprowadzenie do kompromisu w Radzie w sprawie unijnego patentu oraz jednolitego systemu sądownictwa patentowego.
Debata nad wspólnym dla całej Unii patentem toczy się już od dawna. Nadszedł czas najwyższy, aby podjąć w tej sprawie konkretne ustalenia, gdyż brak jednolitych regulacji stanowi barierę w rozwoju dla przedsiębiorstw europejskich oraz utrudnia im konkurowanie np. z firmami amerykańskimi. W przeszłości wielokrotnie mieliśmy okazję przekonać się, jak trudno jest pogodzić interesy wszystkich państw członkowskich w sprawie unijnego patentu, dlatego tym bardziej jestem wdzięczna szwedzkiej prezydencji za osiągnięty, na razie na poziomie politycznym, kompromis.
Traktat lizboński daje Unii podstawę prawną do stanowienia prawa w dziedzinie własności intelektualnej oraz przewiduje, że odpowiednie normy będą przyjmowane w ramach procedury współdecydowania. Dlatego w czasie następnej, hiszpańskiej prezydencji czeka nas w Parlamencie bardzo ciekawa debata, której podstawą będzie wypracowany w grudniu tego roku kompromis.
Zita Gurmai  
na piśmie. - Dano zielone światło traktatowi lizbońskiemu, który zapewnia nam wszystkie niezbędne warunki do przeprowadzenia reform instytucjonalnych. Zadaniem prezydencji szwedzkiej było utorowanie drogi do wprowadzenia traktatu lizbońskiego w życie. Prezydencja szwedzka sprostała temu wyzwaniu. Zadaniem następnej prezydencji będzie zapewnienie sprawnego funkcjonowania nowych struktur. W związku z tym niezbędne jest podjęcie wszelkich wysiłków w celu zapewnienia spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej oraz równości płci. Uważam za konieczne zwrócić uwagę, że dzięki temu traktatowi, karta praw podstawowych staje się aktem prawnie wiążącym, będzie więc większa szansa na poszanowanie z mocy prawa praw człowieka (w tym równość płci) i zagadnień dotyczących przeciwdziałania dyskryminacji.
Kolejnym sukcesem było opracowanie i przyjęcie programu sztokholmskiego ukierunkowanego na podstawowe zagadnienia, który może być uważany za pragmatyczny plan działań na rzecz bardziej bezpiecznej i bardziej otwartej Europy, opartej na wspólnych wartościach, zasadach i działaniach.
Chciałabym podkreślić, że choć równość płci nie była priorytetem, prezydencja szwedzka odegrała także rolę w zwiększaniu liczby kobiet komisarzy oraz mianowaniu kobiety na stanowisko Wysokiego Przedstawiciela.
Petru Constantin Luhan  
Traktat z Lizbony zwiększył rolę Parlamentu w europejskim procesie podejmowania decyzji, a skutkiem tego legitymację tej instytucji w oczach obywateli UE. Dlatego gratuluję prezydencji szwedzkiej znakomitych działań podjętych w celu doprowadzenia do wejścia w życie nowego traktatu. Z równym zadowoleniem przyjmuję także zmiany w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych. Program sztokholmski, opracowany w ostatnich miesiącach i przyjęty na posiedzeniu Rady Europejskiej w dniach 10-11 grudnia, określa ramy odniesienia w tej dziedzinie na lata 2010-2014. Z zadowoleniem przyjmuję wzięcie pod uwagę przez Radę zaleceń Parlamentu. Mam tutaj na myśli w szczególności rozszerzenie strefy Schengen na wszystkie państwa UE, co staje się obecnie priorytetem polityki wewnętrznej Unii Europejskiej, w związku ze złożonymi przez nas poprawkami.
Marian-Jean Marinescu  
Chciałbym pogratulować prezydencji szwedzkiej sześciu miesięcy ambitnej pracy, którą wykonała w trudnych warunkach kryzysu gospodarczego i finansowego, przygotowań do szczytu w Kopenhadze i przyjęcia traktatu z Lizbony. Dzięki wejściu w życie traktatu lizbońskiego mamy wreszcie wyraźnie określone ramy instytucjonalne umożliwiające nam stawienie czoła wszystkim wyzwaniom, w obliczu których stoi współczesny świat. Nowy traktat umożliwia UE przyjęcie w sposób zdecydowany wiodącej roli w działaniach mających na celu przeciwdziałanie zmianom klimatycznym oraz uzyskanie pozycji podmiotu globalnego w odniesieniu nie tylko do Stanów Zjednoczonych i Federacji Rosyjskiej, ale także państw wschodzących. Ponadto nowy stały przewodniczący Rady i wysoka przedstawiciel zapewnią kontynuację działań UE w zakresie polityki zagranicznej, co stanowi postęp we wzmacnianiu roli UE na forum międzynarodowym. W następstwie wprowadzenia tych wszystkich zmian instytucjonalnych UE będzie sprawniejsza, mając do dyspozycji większy zestaw metod rozwiązywania podstawowych problemów, z jakimi boryka się wspólnota międzynarodowa, takich jak zwalczanie terroryzmu, dostosowywanie się do zmian klimatycznych, zapewnienie bezpieczeństwa energetycznego, czy zwalczanie skutków kryzysu gospodarczego i finansowego. Jestem pewny, że prezydencja hiszpańska będzie w stanie spełnić oczekiwania i skutecznie kontynuować działania i prace podjęte przez prezydencję szwedzką.
Véronique Mathieu  
Chciałabym pogratulować prezydencji szwedzkiej jej osiągnięć, zwłaszcza w dziedzinach, które wchodzą w zakres kompetencji Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych. Wyzwania były ogromne: mieliśmy do czynienia z przechodzeniem z systemu prawnego traktatu z Nicei na system przewidziany traktatem z Lizbony oraz opracowaniem kolejnego programu wieloletniego, który określi priorytety, jakie należy nadać kwestiom przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości w okresie najbliższych pięciu lat. Z uznaniem przyjmuję przyjęcie programu sztokholmskiego, który przyczyni się do intensyfikacji ambitnych wysiłków politycznych zmierzających do wzmocnienia tego obszaru do 2014 roku. Niezbędne jest jednak poczynienie znacznych postępów, i to przede wszystkim w dziedzinie polityki azylowej. Z zadowoleniem przyjmuję ustanowienie Europejskiego Urzędu Wsparcia w zakresie Polityki Azylowej, ponieważ niezbędne jest nie tylko zbliżenie prawodawstwa państw członkowskich, ale także stosowanych przez nie praktyk. Niezbędne jest jednak jak najszybsze przyjęcie innych propozycji pakietu azylowego, aby zapobiec konieczności przystąpienia do trzeciej fazy wdrażania wspólnego europejskiego systemu azylowego. Dzięki gruntownym zmianom instytucjonalnym wprowadzonym traktatem z Lizbony możemy teraz z niecierpliwością oczekiwać przyjęcia wkrótce, podczas najbliższych prezydencji, bardziej ambitnych instrumentów legislacyjnych o wyższej jakości.
Rovana Plumb  
Prezydencja szwedzka to postęp dzięki trzem podstawowym działaniom, a mianowicie wyborowi przewodniczącego UE i wysokiej przedstawiciel UE ds. zagranicznych i polityki bezpieczeństwa w następstwie wejścia w życie traktatu z Lizbony; przyjęciu "wieloletniego programu sztokholmskiego na lata 2010-2014” oraz przygotowaniu i koordynacji negocjacji w sprawie przeciwdziałania zmianom klimatycznym w przededniu 15. konferencji stron (COP 15) w Kopenhadze. Z zadowoleniem przyjęłam decyzję Rady w sprawie gotowości UE i jej państw członkowskich do wniesienia wkładu poprzez niezwłoczne udostępnienie w latach 2010-2012 w celu udzielenia wsparcia krajom rozwijającym się w dostosowywaniu się do skutków zmian klimatycznych kapitału wstępnego w wysokości 2,4 miliarda euro rocznie. Wzywam jednak Komisję do wypracowania odpowiedniego mechanizmu podziału obciążeń finansowych pomiędzy poszczególne państwa członkowskie według siły ekonomicznej każdego z nich.
Joanna Senyszyn  
Strategia 2020 wyznaczy kierunek funkcjonowania i główne priorytety Unii na kolejnych 10 lat. W kontekście wygasającej strategii lizbońskiej istotne jest, aby kontynuując dotychczasowe priorytety społeczno-ekonomiczne, znaleźć skuteczne środki niwelujące skutki kryzysu ekonomicznego.
W związku z trwającymi właśnie konsultacjami w sprawie przyszłej strategii, chciałam zwrócić uwagę na dwa aspekty: poprawę systemu kształcenia w Europie oraz równość płci na rynku pracy. System kształcenia w Europie musi ulec zmianie. Budowanie nowoczesnej gospodarki opartej na wiedzy nie jest możliwe bez młodych, dobrze wykształconych pracowników. Trzeba zapewnić większe wsparcie finansowe obecnym programom unijnym (Erasmus, Erasmus Mundus, Leonardo da Vinci) oraz stworzyć nowe inicjatywy, które pomogą młodzieży w nauce, zdobywaniu doświadczenia za granicą oraz dadzą finansowo-administracyjne możliwości jego wykorzystania w pracy we własnym kraju.
Unia, stawiająca na pierwszym planie potrzeby obywateli, powinna przyjąć program, który w każdym z wymienionych celów promuje zasadę równości płci, a w szczególności w walce z bezrobociem. Planując nową strategię trzeba położyć nacisk na wzrost udziału kobiet w zatrudnieniu. Z badań przeprowadzonych przez Eurostat wynika bowiem, że kryzys w większym stopniu dotyka pracujące kobiety niż mężczyzn, m.in. dlatego, że pracują na stanowiskach bardziej zagrożonych. Dyskryminacja na rynku pracy stanowi w dalszym ciągu poważny problem, z którym nowa strategia musi się zmierzyć.
Nuno Teixeira  
Pomimo problemów związanych z opóźnionym wejściem w życie traktatu lizbońskiego prezydencja szwedzka odniosła kilka godnych uwagi sukcesów. Sukcesy te obejmują przyjęcie pakietu dotyczącego efektywności energetycznej oraz pakietu dotyczącego telekomunikacji, ustanowienie organu finansowego nadzoru ostrożnościowego, zawarcie porozumienia w sprawie budżetu na 2010 rok, zwłaszcza jeśli chodzi o sfinansowanie planu naprawy gospodarczej oraz strategii na rzecz regionu Morza Bałtyckiego, a także uzgodnienie stanowiska na konferencję klimatyczną, która ma się odbyć w tym tygodniu w Kopenhadze. Prezydencja hiszpańska, która ma się rozpocząć w 2010 roku, sterować będzie procesem przechodzenia z reżimu nicejskiego na lizboński i będzie nadal realizować strategię wzrostu zatrudnienia poprzez stymulowanie wzrostu gospodarczego oraz promowanie gospodarek europejskich, jak i stawianie czoła innym poważnym wyzwaniom, takim jak regulacja rynków finansowych, czy przeciwdziałanie zmianom klimatycznym. Ze względu na swoją bliskość geograficzną i historyczne powiązania Portugalia, a zwłaszcza najbardziej odległe regiony takie jak Madera, które z niecierpliwością oczekują, żeby zobaczyć jak radzi sobie prezydencja hiszpańska, muszą postarać się jak najlepiej wykorzystać możliwości, które niewątpliwie zostaną stworzone. Przykładowo, pionierski szczyt UE-Maroko będzie idealnym forum na rzecz ustanowienia Euro-Afrykańskiego Obszaru Współpracy Atlantyckiej, obejmującego Maderę, Azory, Wyspy Kanaryjskie i państwa sąsiednie, a zwłaszcza Maroko. Dołożę wszelkich starań, by tak się stało i będę ściśle śledzić dalszy rozwój wydarzeń w tym zakresie.
Georgios Toussas  
Panie przewodniczący! Decyzje podjęte podczas szczytu odzwierciedlają eskalację przeciwnej działaniom oddolnym polityki Unii Europejskiej i burżuazyjnych rządów oraz ostrych działań, wymierzonych w klasę robotniczą i grupy społeczne zaangażowane w działania oddolne, realizowanych w celu zwiększenia rentowności i wzmocnienia pozycji monopoli europejskich, zarówno w ramach jednolitego rynku wewnętrznego, jak i międzynarodowej konkurencji imperialistycznej. Strategia UE 2020 stanowiąca pogłębioną wersję strategii lizbońskiej obejmuje wśród swoich priorytetów szybsze restrukturyzacje kapitalistyczne oraz likwidację ostatnich praw pracowników, w tym praw dotyczących wynagrodzenia, praw pracowniczych i praw socjalnych. Istotą strategii UE dotyczącej wychodzenia z kapitalistycznego kryzysu jest wprowadzenie gruntownych zmian w systemach zabezpieczenia społecznego, podniesienie wieku emerytalnego i znaczne ograniczenie wynagrodzeń, rent i emerytur oraz świadczeń społecznych. Deficyty i dług publiczny oraz procedury nadzoru nad gospodarkami poszczególnych państw członkowskich, w tym Grecji, wykorzystywane są do celów ideologicznego terroryzowania pracowników. Ta przeciwna działaniom oddolnym polityka UE odzwierciedla także stanowiska Ogólnogreckiego Ruchu Socjalistycznego (PASOK) i Nowej Demokracji, które to partie są wrażliwe na interesy kapitału, przenosząc konsekwencje kryzysu na barki pracowników. Grecka Partia Komunistyczna wzywa klasę robotniczą aby zorganizowała kontrofensywę, potępiła europejskie partie prokapitalistyczne i wzięła udział, jak jeden mąż, w wiecu przeciwko bezrobociu, planowanym na 17 grudnia i zorganizowanym przez siły klasowe związku zawodowego PAME.
