Plechtige vergadering - Georgië
De Voorzitter
Mijnheer de president, dames en heren, hooggeëerde gasten en vrienden. Ik heet de president van Georgië, Michail Saakasjvili, van harte welkom.
(Applaus)
Dit is niet het eerste bezoek van president Saakasjvili aan het Europees Parlement. Hij was vier jaar geleden bij ons, en hij was ook in Brussel in 2004, kort nadat hij tot president van Georgië was verkozen. Vandaag is een speciale dag: vandaag, 23 november, is de zevende verjaardag van de Rozenrevolutie, het geweldloze keerpunt voor de situatie in Georgië, maar ook voor die in de hele regio van de zuidelijke Kaukasus. Mijnheer de president, de Europese Unie beweegt zich al bijna 60 jaar in de richting die Georgië nu ook heeft gekozen: die van blijvende vrede, welzijn en onbedreigde vrijheid. President Saakasjvili heeft zijn opleiding in eerste instantie in Kiev genoten. Vervolgens studeerde hij aan Europese en Amerikaanse universiteiten, waarbij hij speciale band met Straatsburg heeft opgebouwd: hij heeft hier gestudeerd en is hier afgestudeerd, en voor zover ik weet was het ook hier dat hij zijn toekomstige vrouw heeft ontmoet. Dit is dus een speciale plaats voor de heer Saakasjvili.
De afgelopen zeven jaar zijn niet gemakkelijk geweest voor Georgië. De territoriale integriteit van Georgië is geschonden. Ik breng in herinnering dat we in mei van dit jaar een resolutie hebben aangenomen waarin Rusland werd opgeroepen de voorwaarden van de wapenstilstand te eerbiedigen en zijn troepen van Georgische bodem terug te trekken.
(Applaus)
Vier jaar geleden zei de heer Saakasjvili in deze zaal dat de Georgiërs niet alleen een van de oudste Europese naties vormen, maar ook uitermate geïnteresseerd zijn in de Europese integratie. Zij zien hierin de benadering van internationale zaken waar zij de voorkeur aan geven. Ik weet zeker dat het enthousiasme nu niet minder is dan vier jaar geleden. Wij, wij hier in het Europees Parlement en de Europese Unie, hechten groot belang aan democratisering. De normen voor democratisering en democratie liggen zeer hoog, en hetzelfde geldt voor de normen van de vrije markt. Mensenrechten, de rechtsstaat en persvrijheid zijn alleen mogelijk met hervormingen - hervormingen van het constitutionele systeem, het kiesrecht en het rechtsstelsel. Ik sprak hier zojuist over met de president van Georgië, en we waren het erover eens dat het geen eenvoudig proces is, maar dat het cruciaal is om meer op elkaar te gaan lijken en om eenvoudiger met elkaar te kunnen samenwerken.
Het doet mij verder deugd dat Georgië de economische crisis snel te boven is gekomen. De Europese Unie heeft hier ook een rol in gespeeld: we hebben de helpende hand geboden. Op dit moment bevindt Georgië zich weer in een fase van snelle economische groei. In de Europese Unie zien we graag dat Georgië stabiel is en zich voorspoedig ontwikkelt, maar we zien dit ook graag gebeuren in de rest van de zuidelijke Kaukasus. Georgië zou het perfecte model kunnen zijn voor de overgang naar een democratisch vrijemarktstelsel, waarin de mensenrechten volledig worden beschermd en de rechtsstaat ten volle functioneert. Dat is de reden waarom wat de heer Saakasjvili vandaag wil voorstellen en zeggen zo belangrijk is. We zijn blij u hier bij ons te hebben en we horen graag wat u te zeggen heeft. Het woord is aan u, mijnheer de president.
(Applaus)
Michail Saakasjvili
president van Georgië. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, de enorme eer die u mijn land bewijst met uw uitnodiging vervult mij met deemoed, en ik wil u en alle fracties graag bedanken voor deze uitzonderlijke gelegenheid. Mijnheer de Voorzitter, zoals wij in onze voorbereidende gesprekken hebben opgemerkt was ik hier vier jaar geleden voor het laatst, wat doet denken aan de Olympische Spelen. Nu, vier jaar later, sta ik hier weer. Hopelijk zal ik dit keer beter presteren dan de vorige keer.
Ik ben hier gekomen om een boodschap van hoop te verkondigen en een plechtige belofte te doen. Ik ben hier gekomen om u ervan te verzekeren dat vrede - een rechtvaardige en duurzame vrede - mogelijk is in mijn regio, en dat we Europa nodig hebben om daaraan bij te dragen.
Eeuwenlang was de Kaukasus een geopolitiek mysterie, een fascinerende paradox: een regio waar individuele mensen en zielen vrij waren, maar waar burgers werden onderdrukt; waar culturen verdraagzaam waren, maar regeringen op kunstmatige wijze verdeeldheid zaaiden; waar mensen zich van oudsher zeer Europees voelen, maar waar door grootmachten opgeworpen muren van Europa een onbereikbare luchtspiegeling maakten; waar mannen en vrouwen streden voor de vrede, maar oorlogen onafwendbaar leken.
Ik ben hier gekomen om u te vertellen dat wij deze tijden definitief achter ons moeten laten, dat samenwerking in de plaats moet komen van rivaliteit en dat onderhandelingen moeten zegevieren over oorlogsretoriek.
In alle geplaagde regio's van onze wereld is het Europees Parlement een symbool van hoop. Het is een lichtend bewijs dat zelfs de wreedste conflicten kunnen worden overwonnen en dat vrede elk politiek risico waard is.
Deze plaats zou niet bestaan hebben als dappere leiders, te midden van ruïnes en omgeven door dood en gerechtvaardigde oproepen tot wraak er niet voor hadden gekozen een einde te maken aan eeuwen van oorlog door een begin te maken met het meest ambitieuze en fascinerende politieke experiment van onze tijd: de Europese eenwording. Dit Parlement, dat niet verdeeld is naar nationaliteit, maar in fracties, belichaamt de visie die in 1849 zo prachtig onder woorden is gebracht door Victor Hugo op het internationale vredescongres.
Staat u mij toe dat ik deze grote dichter citeer in zijn eigen taal:
(FR) Europese naties, er zal een dag komen waarop u allen, zonder uw onderscheidende kwaliteiten en uw glorieuze individualiteit te verliezen, samen zult smelten in een grotere eenheid en uitdrukking zult geven aan Europees broederschap.
Er zal een dag komen dat er geen ander strijdtoneel meer zal zijn dan de markten die openstaan voor handel en de geesten die openstaan voor ideeën.
Er zal een dag komen waarop de kogels en de bommen vervangen zullen worden door verkiezingen, door het universeel stemrecht van de volkeren, door de eerbiedwaardige arbitrage van een grote soevereine senaat, die voor Europa zal zijn wat het Lagerhuis is voor het Verenigd Koninkrijk, wat de Bondsdag is voor Duitsland en wat de Nationale Vergadering is voor Frankrijk.
(EN) De meeste tijdgenoten van Hugo vonden hem een naïeve dromer, zelfs toen hij deze toespraak gaf. De geschiedenis had meer dan honderd jaar en twee wereldoorlogen nodig om zijn boodschap te laten doordringen.
Dames en heren, het wordt tijd dat de boodschap van Hugo ook in mijn regio weerklank vindt en wordt gehoord. Het is hoog tijd dat zijn boodschap van broederschap de kanonnen en de haatzaaierij overstemt. Het is hoog tijd dat de Europese vrede ook neerdaalt in de Kaukasus.
(Applaus)
Aan ons, politiek leiders, de taak te komen met gewaagde initiatieven om dit voor elkaar te krijgen.
Dames en heren, op de kop af zeven jaar geleden begon een oude natie, mijn geliefde Georgië, met de Rozenrevolutie aan een nieuwe reis richting de Europese familie. Op 23 november 2003 namen honderdduizenden burgers van alle regionale, religieuze en sociale achtergronden op vreedzame wijze de straten en het parlement in bezit. Geen ruit van het gebouw werd ingeslagen, niets werd ontvreemd. Onze burgers hebben niet alleen een corrupt, reactionair bewind ten val gebracht; ze hebben ook een mentale revolutie ontketend, zoals economen in Londen het enkele weken geleden omschreven.
Sommigen onder u in dit Parlement weten goed dat er na de bevrijdende ineenstorting van de Sovjet-Unie twee manieren waren om te ontkomen aan communistische regimes, namelijk de Europese en de nationalistische: de rechtsstaat en de angststaat. Anders uitgedrukt: Václav Havel en Slobodan Milošević.
Nadat de tirannie van de Partij ten einde was gekomen bleven de verdeeldheid, de corruptie, de verticaliteit, de bureaucratie, het cynisme en het autoritarisme - de pijlers van de Sovjet-samenleving - intact. Zeven jaar geleden was Georgië formeel een onafhankelijke staat, maar was het nog steeds onderdeel van deze van angst en haat doortrokken wereld. De grenzen van de Sovjet-mentaliteit waren niet opgeheven, en de Sovjet-Unie leefde door in de gedachten en de ziel van de mensen. Alleen een mentale revolutie kon leiden tot de Europese transformatie van onze samenlevingen.
Dat is de boodschap die wij Georgiërs deze regio hebben gebracht. Dat is de boodschap die ons de intense woede heeft opgeleverd van degenen die terugverlangen naar het Sovjet-tijdperk, maar dat is ook de boodschap die Georgië tot een laboratorium voor hervormingen in onze regio heeft gemaakt. Toen wij de Rozenrevolutie aanvoerden waren we lid van studentenorganisaties, oppositiepartijen en organisaties uit het maatschappelijk middenveld die zich verbonden wisten door een gezamenlijke droom: een disfunctioneel voormalig Sovjet-land dat totaal was lamgeslagen door corruptie en misdaad omvormen tot een Europese democratie.
Dames en heren, de Sovjet-Unie was gestoeld op het beginsel van het recht om te heersen. Mensen werden kunstmatig tegen elkaar opgezet in alle geledingen van de samenleving, en op elk gebied. In elke republiek werden de verschillende religieuze, sociale en etnische groepen tot constante rivalen gemaakt, en onder politiek werd een kunst verstaan van manipulatie, angst en haat. Dit verklaart waarom voormalige communistische leiders zo makkelijk nationalisten werden - op de Balkan, in de Kaukasus, in Oost-Europa en in Rusland. Zeven jaar geleden was Georgië nog verdeeld in geïsoleerde gemeenschappen die elkaar vreesden. Sommige extremisten gebruiken de zwakheid van de staat om minderheden te verstoten.
Als eerste wachtte ons dan ook de taak het multiculturalisme en onderlinge verschillen te omarmen. We hebben een programma voor positieve actie ontwikkeld voor alle gebieden, van het hoger onderwijs tot het wethandhavingsapparaat. De Sovjet-Unie had nog een ander kenmerk: absolute centralisatie. Zeven jaar geleden was alles in Georgië nog volledig rond zijn hoofdstad georganiseerd, en we hebben een grootschalig decentralisatieprogramma op touw gezet, geïnvesteerd in regionale ontwikkelingsinfrastructuren en lokale autoriteiten met spectaculaire bevoegdheden. Hierdoor zijn regio's die ooit aan hun lot werden overgelaten, nu de mooiste voorbeelden van onze ontwikkeling.
Vóór de Rozenrevolutie werden alle belangrijke regionale bestuurders benoemd door de president, dus waar anderen werkten aan het herstel van de beruchte verticale machtsstructuur en daarmee alle regio's hun autonomie ontnamen, hebben wij de macht juist systematisch overgedragen aan regionaal gekozen organen. Recentelijk heeft dit beleid geresulteerd in de eerste rechtstreekse verkiezing van de burgemeester van de hoofdstad Tbilisi afgelopen mei, en het besluit om het constitutionele hof te verplaatsen naar de stad Batumi, en het parlement naar de tweede stad van Georgië, Kutaisi, in het hart van Georgië.
De Sovjet-Unie was synoniem voor controle en corruptie; het was een zwaarlijvige en inefficiënte staat. Als eerste stap hebben we dan ook de KGB opgeheven en de volledige politiemacht ontslagen...
(Applaus)
... en ook alle douanebeambten en belastingambtenaren. Verder hebben we onze economie en ons onderwijsstelsel opengesteld.
De visie die ten grondslag lag aan al deze maatregelen werd tot uitdrukking gebracht door één enkel symbool. Naast elke Georgische vlag in elk overheidsgebouw hebben we een Europese vlag gehangen. Dit hebben we gedaan om te laten zien waar we met Georgië naar toe willen met deze hervormingen.
Natuurlijk heeft onze vreedzame revolutie de nodige mislukkingen en tekortkomingen gekend. Natuurlijk hebben we fouten gemaakt maar, zoals de grote geestelijk vader van het Europese kosmopolitisme en een van mijn favoriete filosofen, Immanuel Kant, heeft geschreven over de Franse revolutie: "Je bent pas klaar om vrij te zijn als je daadwerkelijk vrij bent”. Dames en heren, Immanuel Kant bedoelde hiermee dat geen boek je op voorhand kan leren hoe je in vrijheid moet besturen - zelfs niet hoe je je moet gedragen. Je kunt dit alleen leren van je eigen successen en mislukkingen.
We hebben fouten gemaakt en daaruit lessen getrokken, maar we hebben ook verrassende successen behaald. Georgië is door de Wereldbank aangewezen als de grootste hervormer in de wereld van de afgelopen vijf jaar, en bezet nu de twaalfde positie in de wereld en de koppositie in Centraal- en Oost-Azië - en al helemaal in de voormalige Sovjetwereld - als het gaat om gemakkelijk zakendoen. Volgens de Europese Bank voor Wederopbouw en Ontwikkeling en Transparency International heeft Georgië, ooit het epicentrum van de post-Sovjetmafia, in de periode 2004 - 2009 meer successen geboekt op het gebied van corruptiebestrijding dan alle andere landen in de wereld. Op de ranglijst van Transparency International is Georgië zelfs zo'n zeventig plaatsen gestegen, en toevallig is Rusland precies rond die tijd ongeveer zeventig plaatsen gezakt. We hebben elkaar in het midden getroffen en ik kan me niet herinneren dat ze ons gedag hebben gezegd, maar dat is er gebeurd.
Ik hecht alleen waarde aan deze noteringen omdat zij de sociale en morele transformatie die mijn land heeft doorgemaakt - de mentale revolutie waarover ik al sprak - weerspiegelen en kracht bijzetten. Georgische burgers beschouwen hun staat en land nu niet meer als een voormalige Sovjetstaat. Ze beschouwen, beoordelen en bekritiseren het als een Europese democratie. Een dergelijke verandering strekt zich veel verder uit dan alleen de leiders en partijen die de Rozenrevolutie hebben aangevoerd. Het is iets dat niemand bezit en niemand kan onderdrukken, wijzelf niet en ook anderen niet.
Een dergelijke revolutie leidt tot dit verbazingwekkende feit in ons deel van de wereld: dat instellingen systematisch meer populariteit genieten dan politieke figuren. We hebben net een enorme beleidshervorming doorgevoerd en, afgaande op de laatste opiniepeiling die we hebben gehouden - een peiling van Gallup - heeft 86 procent van de bevolking vertrouwen in de politie, terwijl dat voorheen 5 procent was. Hetzelfde geldt voor het presidentschap en het parlement, en ook voor andere instellingen in het land: dit was exact het tegenovergestelde van wat er voorheen gebeurde. Op basis hiervan kunnen we met zekerheid zeggen dat de instellingen populairder zijn dan de leiders en dat het land op de goede weg is.
We hebben nog veel meer te doen. Het moge duidelijk zijn dat wij gedrevener zijn dan ooit om onze hervormingen door te zetten. We realiseren ons dat een democratie een project is dat nooit af is.
Natuurlijk is ons alternatieve democratische model niet door iedereen positief ontvangen. Het stuitte op felle tegenstand van de revisionistische machten die de val van de USSR nog steeds beschouwen als de grootste ramp van de twintigste eeuw. In 2006 stelden zij een volledig embargo in voor mijn land. Daarvoor, in 2005, was het een volledig energie-embargo. Ze deporteerden onze burgers, bombeerden voor 2008 herhaaldelijk ons grondgebied en in 2008 vielen ze uiteindelijk ons land binnen. Op dit moment bezetten deze machten nog steeds 20 procent van het Georgisch grondgebied, een grove schending van het internationaal recht en van het staakt-het-vuren van 12 augustus, dat tot stand is gekomen dankzij de inspanningen van mijn goede vriend en groot Europees leider, de Franse president Nicolas Sarkozy, die destijds voorzitter van de Europese Unie was.
Op dit moment heeft Georgië nog steeds tot 500 000 intern ontheemden en vluchtelingen die niet naar huis kunnen terugkeren omdat sommige mensen, daartoe geïnspireerd door een oude, imperialistische mentaliteit, hebben besloten de eenentwintigste eeuw in te luiden met etnische zuiveringscampagnes en de bouw van een nieuwe Berlijnse muur die mijn land in tweeën splijt.
Hoe hebben wij op deze agressie gereageerd? Ten eerste hebben wij het staakt-het-vuren volledig ten uitvoer gelegd en daarbij meer gedaan dan waar wij ons toe verplicht hadden. Niet één keer hebben wij de weigering van Rusland om zich aan de afspraken te houden aangegrepen als excuus. Afgelopen augustus heeft het hoofd van de waarnemingsmissie van de Europese Unie, Hansjörg Haber - een Duitser - publiekelijk zijn lof betuigd over de Georgische terughoudendheid en onze strategie in dit conflict, die hij kenschetste als constructief unilateralisme. Wanneer vijftig kilometer van een hoofdstad tanks en raketten staan, zou het voor veel regeringen hoog tijd zijn om te roepen dat ze onder beleg liggen, dat er geen tijd is om te werken aan vrijheid en dat democratie een luxe is - een luxe die ze zich niet kunnen veroorloven -, en om te beginnen hun oppositie onder druk te zetten en op te roepen tot een zogenoemde maatschappelijke eenheid. Wij hebben precies het tegenovergestelde gedaan. Wij bouwen, in deze omstandigheden, een democratie terwijl er wapens op ons zijn gericht.
Voor het ijzeren gordijn dat de bezettingsmacht rond de regio Abchazië heeft opgetrokken, in het kleine kuststadje Anaklia, dat nog maar enkele jaren geleden een niemandsland was waar het geweld hoogtij vierde, verrijst op dit moment een nieuw vakantieoord met mooie hotels en zandstranden. Sommigen suggereren dat we de bouw moeten stopzetten en moeten wachten tot de situatie is opgelost, en pas moeten gaan bouwen wanneer de grond steviger, minder wankel en minder gevaarlijk is. Onze filosofie staat hier volledig haaks op. We trekken geen gebouwen op omdat ze op sterke en vaste grond staan, maar omdat we de grond daarmee uiteindelijk sterker zullen maken.
In Anaklia is in 2005 een nieuwe ontwikkelingsfase begonnen, nadat het stadje al tweemaal was verwoest in het conflict, in 1993 en 1998. In 2008 werd Anaklia opnieuw met de grond gelijk gemaakt. Alle nieuwe gebouwen werden platgebrand door Russische invasietroepen, met inbegrip van discotheken, cafés, jeugdherbergen en andere hotels. Een paar weken later werd gestart met de wederopbouw.
Een groot dichter en tevens een beroemde Russische dissident, Alexandr Galich, een van de acht helden die in 1968 op het Rode Plein demonstreerden tegen de Praagse invasie, schreef deze prachtige zin: "Отечество в опасности! Наши танки на чужой земле!”, wat betekent: "Het moederland is in gevaar, onze tanks zijn een ander land binnengedrongen”. Galich heeft nog een andere prachtige zin geschreven over Georgië, die ik in het Russisch zal citeren: "Прекрасная и гордая страна! Ты отвечаешь шуткой на злословье!”, wat ruwweg te vertalen is als: "Schitterend en trots land, u beantwoordt moddergooierij met een lach”.
(Applaus)
Bij mijn laatste bezoek aan Anaklia zag ik een rij discotheken, net zo bruisend als discotheken elders in Europa, waar jonge mensen net zo dansen als op Ibiza of in Saint-Tropez. Het enige verschil was dat discotheek '18' die we bezochten de laatste discotheek aan het strand was. Precies vijf meter daarnaast staat een muur waarachter de bezettingsmacht is gestationeerd, en daar weer achter ligt bijna honderd kilometer duisternis en leegte. Vertelt u mij alstublieft: wat is er absurder dan een nieuwe Berlijnse Muur op een subtropisch zandstrand aan de Zwarte Zee?
Om kort te gaan: wij begrijpen dat vrede van het hoogste belang is, en we zijn ervan overtuigd dat er geen alternatief voor vrede is. Door de vrede te riskeren zouden we alles wat we hebben bereikt, en alles wat we de komende jaren willen bereiken, in gevaar brengen.
Ik ben hier om een nieuwe stap in ons beleid van constructief unilateralisme aan te kondigen. Ik ben hier om een initiatief te nemen dat, naar ik hoop, met uw hulp de spanningen zal wegnemen en de start van serieuze onderhandelingen mogelijk zal maken. Voor ik hier kwam heb ik veel nagedacht. Ik heb ook overleg gepleegd met onze vrienden - Amerikaanse en Europese bondgenoten en mensen in de regio - en de Georgische regering beschouwt zich reeds als gebonden aan het staakt-het-vuren van 12 augustus, en is er altijd van doordrongen geweest dat het staakt-het-vuren het gebruik van geweld uitdrukkelijk verbiedt.
Maar om te bewijzen dat Georgië vastbesloten is zijn conflict met de Russische Federatie vreedzaam op te lossen, nemen we vandaag het unilaterale initiatief te verklaren dat Georgië nooit geweld zal gebruiken om de Russische bezettingstroepen terug te dringen en zijn controle over de bezette gebieden te terug te krijgen. Georgië zal uitsluitend vreedzame tactieken gebruiken in zijn streven naar bevrijding en hereniging.
Zelfs als de Russische Federatie weigert haar bezettingstroepen terug te trekken, zelfs als de door Rusland gemachtigde milities hun mensenrechtenschendingen vermenigvuldigen, behoudt Georgië zich uitsluitend het recht voor zichzelf te verdedigen in geval van nieuwe aanvallen of wanneer de Russische Federatie de 80 procent van ons grondgebied binnenvalt dat nog onder controle van de Georgische regering staat.
Ik verwijs naar de desbetreffende brieven aan de secretaris-generaal van de Verenigde Naties, de secretaris-generaal van de OVSE en het leiderschap van de Europese Unie, waarin wij duidelijk aangeven dat wij geen geweld zullen gebruiken om de controle over ons gehele, op onrechtmatige wijze verdeelde land terug te krijgen, niet tegen de bezettingstroepen en niet tegen hun milities - hoewel het VN-Handvest ons dit mogelijk wel toestaat.
De belofte die ik hier, ten overstaan van u allen, doe behelst een unilaterale verklaring van een staat onder het internationale recht. Dit is een allesbehalve eenvoudig initiatief voor een land dat deels is bezet en dat 500 000 intern ontheemden en vluchtelingen heeft. Het maakt deel uit van, en vormt een uitbreiding op ons beleid van constructief unilateralisme. Ik ben bereid tot een diepgaande, uitgebreide dialoog met mijn Russische tegenhanger.
We zullen uiteraard blijven deelnemen aan de overleggen in Genève, in de hoop dat onze belofte van vandaag de Russische Federatie aanleiding geeft deze gesprekken niet langer te blokkeren. Maar we willen ook dat de politieke dialoog op gang komt. Dat kan alleen als de internationale gemeenschap de Russische leiders duidelijk maakt dat de huidige situatie volstrekt onwettig en onhoudbaar is.
Om hen ertoe te bewegen in gesprek te gaan over een compromis, is het essentieel duidelijk aan te geven hoe de situatie ter plaatse is. Daarom willen wij dat de Russische troepenopbouw binnen de internationale grenzen van Georgië wordt aangemerkt als een illegale bezetting van een soeverein gebied. Veel Europese landen, en ook de Verenigde Staten, hebben dat al gedaan. Want als dit geen militaire operatie is, wat is het dan? Is het militair toerisme wanneer er onrechtmatig tienduizenden troepen, raketten en tanks tegen ons worden ingezet, en wanneer ons een deel van ons bevolkte grondgebied wordt afgenomen?
Daarnaast moeten de meedogenloze campagnes, waardoor honderdduizenden Georgische burgers de bezette gebieden hebben moeten ontvluchten, worden aangemerkt als illegale etnische zuiveringsacties. Als wij deze etnische zuivering niet veroordelen, waarom zouden de bezetters zich dan ooit gaan voornemen om deze mensen terug te laten keren naar hun huizen, steden en dorpen?
Dames en heren, het eerste slachtoffer van de oorlog moge dan altijd de waarheid zijn, de waarheid is ook altijd de meest solide basis voor vrede. Ons constructief unilateralisme en de belofte die ik zojuist heb afgelegd zullen niet het gehoopte effect sorteren als onze Europese vrienden hun stem niet lenen aan de waarheid. Als u de waarheid niet uitspreekt, wie doet dat dan wel? Ik ben hier vandaag gekomen om u in alle bescheidenheid te vertellen dat wij - en misschien wel de hele regio - feitelijk van u afhankelijk zijn.
Dames en heren, onze regio heeft in zijn recente geschiedenis te veel oorlogen gekend. Het is tijd - om Hugo nog maar eens te parafraseren - om kanonnen te vervangen door ronde tafels. Onze regio heeft zijn eigen Warschau gehad, zijn eigen Coventry, zijn eigen Oradour-sur-Glane, en het is tijd om te bouwen op onze gemeenschappelijke afwijzing van oorlog en verwoesting. Het is tijd om uit te spreken dat we nooit meer een Grozny willen, een regiohoofdstad met 400 000 inwoners die totaal van de aardbodem is weggevaagd. Het is tijd dat wij uitspreken dat we nooit meer willen dat mensen uit hun huizen worden verjaagd en worden gedeporteerd omwille van hun nationaliteit, geloof of afkomst, zoals is gebeurd in mijn eigen land en ook in andere landen in de regio.
Ik ben bereid om er samen met het Russische leiderschap voor te zorgen dat dit nooit meer gebeurt, dat de gevolgen van de oorlog ongedaan worden gemaakt en dat er voorwaarden voor vrede worden geschapen. Scheidingsmuren zoals die in Georgië zullen niet worden neergehaald door bommen, maar door de vurige wens van burgers om een vrij, verenigd, democratisch land op te bouwen, en door de gedrevenheid van de internationale gemeenschap om de internationale wetgeving te handhaven, en dat is de ambitie die wij nooit zullen loslaten. We zullen onze ambitie, ons land te herenigen en het op vreedzame wijze om te vormen tot een vrije democratische natie, nooit opgeven.
Het is opmerkelijk dat, ondanks de enorme druk en diverse dreigementen vanuit Moskou, niet één voormalige Sovjetrepubliek deze amputatie van Georgië heeft erkend. Hieruit blijkt - tot de grote verbazing en woede van bepaalde mensen - dat de oude tijden definitief achter ons liggen. Hieruit blijkt dat de voormalige geketende staten van het Sovjet-tijdperk zich, alle hindernissen en problemen ten spijt, hebben ontwikkeld tot sterke, onafhankelijke staten die hun eigen beleid bepalen. Kortom, niemand gaat zich achter de USSR scharen.
Dames en heren, onze regio heeft een keuze gemaakt. Er is een oorlog begonnen om deze beweging te stoppen, maar tanks kunnen de geschiedenis niet terugdraaien, en het is tijd dat de lange en pijnlijke kater van het imperialisme tot een vreedzaam einde komt. Daarom roep ik de Russische leiders op te kiezen voor de toekomst. Ze zouden een belangrijke positieve bijdrage kunnen leveren aan het huidige transformatieproces van onze gezamenlijke regio als zij andere landen als partners accepteert en niet als vazalstaten.
Allemaal willen we - en ik persoonlijk wil - Rusland als partner, en niet als vijand. Niemand heeft er meer belang bij dan wij dat Rusland verandert in een land dat waarlijk opereert in eendrachtige samenwerking met andere naties, het internationale recht eerbiedigt en - dit hangt daar vaak mee samen - de fundamentele mensenrechten respecteert. Daarom steun ik volmondig de inspanningen van Europese en Amerikaanse leiders om met Rusland een meer constructieve relatie aan te gaan. Door het conflict is de band tussen onze twee volkeren geenszins bekoeld; tegen het Russische volk wil ik zeggen dat zij in Georgië altijd welkom zullen zijn als partners, toeristen, studenten, ondernemers, journalisten of gewoon als vrienden - maar niet als bezettingsmacht.
(Luid applaus vanuit de zaal)
Dames en heren, ik wil deze toespraak afronden met een citaat van de president van de eerste Georgische republiek, Noe Zhordania. U weet wellicht dat Georgië in 1918 de eerste Europese sociaaldemocratische republiek was die ooit werd uitgeroepen, en daar zijn we heel trots op. Onze grondwet kent vergaande vrouwenrechten en andere sociale rechten. Een paar dagen voor het Rode Leger Georgië binnenviel legde Zhordania onze keuze voor Europa uit: 'Wat nemen we over van de culturele regenboog van de Europese naties? Meer dan tweeduizend jaar nationale cultuur, een democratisch systeem en natuurlijke rijkdommen.
Rusland heeft ons de kans gegeven terug te keren op onze schreden en een militair leven te leiden. We hebben Rusland verteld dat wij naar Europa willen, en dat we willen dat Rusland samen met ons richting Europa gaat. Vandaag brengt een andere Georgische president u dezelfde boodschap van liefde voor Europese ideeën en waarden. Het komt zelden voor dat een natie twee keer in de geschiedenis dezelfde kans krijgt. Ik ben hier vandaag gekomen om u te vertellen dat wij deze kans zullen aangrijpen en alles zullen doen wat in onze macht ligt om onze Europese lotsbestemming te vervullen.
De Voorzitter
President Saakasjvili, uw verhaal van vandaag was heel belangrijk voor ons allen, maar het was ook heel belangrijk voor de komende OVSE-top in Astana, Kazachstan, over een week op 1 en 2 december. Bovenal was het van cruciaal belang voor uw gehele regio, de Kaukasus, zowel de zuidelijke als de noordelijke Kaukasus. We hebben altijd geweten dat u dappere mensen bent - nu weten we ook dat u verstandig bent. Moed en verstand horen altijd hand in hand te gaan.
