Plechtige vergadering - Palestijnse Autoriteit
De Voorzitter
Dames en heren, het is mij een grote eer en genoegen om vandaag Mahmoud Abbas, president van de Palestijnse Autoriteit, te verwelkomen in het Europees Parlement. Mijnheer de president, het Europees Parlement heet u van harte welkom.
(Applaus)
Ook de president van Israël, Shimon Peres, was uitgenodigd, maar hij heeft helaas af moeten zeggen vanwege de viering van het zestigjarig bestaan van zijn land. Wij hopen dat het bezoek van president Peres spoedig zal kunnen plaatsvinden.
Mijnheer de president, het is niet de eerste keer dat u een bezoek aan het Europees Parlement aflegt. Ik heet u hier in Straatsburg welkom in een voor het Midden-Oosten, en het in het bijzonder uw volk, het Palestijnse volk, een buitengewoon moeilijke periode. Ik herinner me onze laatste ontmoeting in het Midden-Oosten, die bijna twee jaar geleden - eind mei 2007 - in Gaza werd gehouden. U ontving me in het officiële hoofdkwartier van de Palestijnse Autoriteit. Ik zal deze ontmoeting nooit vergeten; de situatie was uiterst gespannen. Op dat moment leidde u delicate besprekingen voor de redding van de regering van nationale eenheid die u op energieke wijze en met vooruitziende blik had gevormd. Helaas maakte een roemloze staatsgreep na tien dagen een einde aan uw inspanningen.
Vandaag bent u rechtstreeks overgekomen uit Caïro na een tussenstop in Parijs, waar u een ontmoeting had met de Franse president. De afgelopen dagen vonden in Caïro veelbelovende gesprekken plaats over de vorming van een Palestijnse regering van nationale eenheid.
Het lijden van het Palestijnse volk door de tragedie in de Gazastrook heeft het Europees Parlement niet onberoerd gelaten. Het Europees Parlement heeft niet zwijgend toegekeken. Wij hebben een onmiddellijk staakt-het-vuren geëist en onze veroordeling uitgesproken over de onevenredige reactie van Israël, die niet alleen de gewapende troepen van Hamas, maar ook burgers en internationale humanitaire organisaties heeft getroffen. Ook hebben wij de provocaties en de raketbeschietingen van Hamas op Israël ten stelligste veroordeeld - beschietingen die treurig genoeg zijn doorgegaan ook na het ingaan van de wapenstilstand. Wij spreken onze veroordeling uit over deze beschietingen, waar een einde aan moet komen!
(Applaus)
Dames en heren, ik wil het personeel van de VN-organisatie voor hulpverlening aan Palestijnse vluchtelingen (UNRWA) prijzen voor hun voorbeeldige moed en opoffering waarmee zij hun werk deden en nog steeds doen. Namens het Europees Parlement spreken wij onze oprechte dank uit aan deze mannen en vrouwen van de Verenigde Naties.
(Applaus)
Wij roepen op de vredesonderhandelingen zo spoedig mogelijk te hervatten, omdat we ervan overtuigd zijn dat het Israëlisch-Palestijnse conflict niet enkel met wapens kan worden beslecht. Wij als politici zijn verplicht alles in het werk te stellen om een situatie te scheppen waarin de volkeren in het Midden-Oosten met elkaar kunnen samenleven in vrede. Een voorwaarde voor vrede tussen Israël en Palestina is dat de tweespalt tussen de Palestijnen wordt overwonnen. Het Europees Parlement schaart zich onvoorwaardelijk achter de lopende besprekingen, vooral onder leiding van Egypte, om de weg te banen naar de vorming van een Palestijnse regering van nationale eenheid. Alleen zo'n regering zal in staat zijn de noodzakelijke eenheid onder de Palestijnen te smeden.
(Applaus)
Wij verlangen en verwachten dat een regering van nationale eenheid zich houdt aan de grondbeginselen van het vredesproces, zich onthoudt van geweld en met overtuiging vredesonderhandelingen met Israël aangaat. De Europese Unie is bereid om met een dergelijke regering samen te werken.
Het engagement van de nieuwe Amerikaanse president, Barack Obama, en de benoeming van George Mitchell tot speciaal gezant voor het Midden-Oosten zijn hoopgevende tekenen. Uit de vastbeslotenheid van de Europese Unie - en ik ben verheugd dat de bevoegde commissaris, mevrouw Ferrero-Waldner, samen met haar collega aanwezig is - om al haar politieke en economische gewicht in de schaal te leggen en uit de politieke wil van talrijke Arabische partners blijkt dat het mogelijk moet zijn het vredesproces nieuw leven in te blazen en het op basis van de VN-resoluties en het Arabisch vredesinitiatief tot een succesvol einde te brengen.
President Abbas, wij zijn dankbaar voor uw aanwezigheid hier vandaag en ik spreek namens het Europees Parlement maar vooral ook vanuit mijzelf uit dat wij veel respect en erkenning hebben voor het werk dat u onder deze uiterst moeilijke omstandigheden verricht. Wij hebben vertrouwen in u, omdat u een man bent van het compromis, de verzoening en daarmee ook van de vrede. Wij wensen u succes!
Ik nodig u uit het woord te nemen en het Europees Parlement toe te spreken. Het Europees Parlement heet u een warm welkom, president Mahmoud Abbas.
(Applaus)
Mahmoud Abbas
president van de Palestijnse Autoriteit (transcriptie van de Engelse vertolking van het oorspronkelijke Arabisch). - In de naam van God, de barmhartige, de genadevolle. Excellentie, mijnheer Pöttering, Voorzitter van het Europees Parlement, dames en heren leden van het Europees Parlement, allereerst wil ik Zijne Excellentie, de heer Pöttering, Voorzitter van het Europees Parlement, bedanken, en ik dank ook u dat u mij de gelegenheid hebt gegeven u in deze verheven vergadering toe te spreken.
Ik kom tot u vanuit Palestina, waar het volk zucht onder een van de langste militaire bezettingen in de moderne geschiedenis. Palestina heeft diepe wonden opgelopen door de gewelddadige, afschuwelijke en weerzinwekkende militaire agressie, agressie die gericht was tegen het leven van kinderen, vrouwen en ouderen, en ook tegen hun huizen, hun middelen van bestaan, hun boerderijen, fabrieken en scholen. Zij was gericht tegen drinkwatervoorzieningen, rioleringsstelsels en elektriciteitsvoorzieningen, en ook tegen ziekenhuizen, voorzieningen, wegen en bruggen.
Ja, de Israëlische oorlog was in de allereerste plaats gericht tegen de middelen van bestaan van mijn volk, zijn infrastructuur en zijn toekomst, en ook tegen de toekomst van zijn Palestijnse staat, waar wij heel lang samen aan hebben gewerkt en aan de vestiging waarvan wij nog steeds werken.
Samen met de rest van de wereld bent u getuige geweest van de verbrande en overal verspreid liggende resten van kinderen. U hebt de noodkreten gehoord van mannen, de smeekbeden van kinderen en vrouwen die de meeste van hun familieleden hebben verloren. U hebt ook die moeder gezien die werd vermoord terwijl ze haar kinderen in haar armen hield. U hebt de vader gezien wiens vijf kinderen werden gedood bij raketaanvallen, en het meisje Balousha dat naast haar zusjes lag te slapen en werd gewekt door het geluid van de explosies die hen allemaal doodden, en de honderden kinderen die onder het puin van hun instortende huis werden bedolven.
U hebt ook de Al-Fahuraschool gezien, die door de mensen in Jabalya als veilig werd beschouwd en waar zij hun toevlucht hadden gezocht. U hebt gezien hoe mortiergranaten een eind maakten aan het leven van die onschuldige vluchtelingen. Daarbij kwamen meer dan veertig mensen om, allemaal mensen met gezinnen, met namen en met hun eigen verhalen, verwachtingen en ambities. Daarnaast raakten ook nog meer dan honderd mensen gewond.
De dood van deze onschuldige slachtoffers markeerde ook de teloorgang van de waarden van het menselijk geweten, de beginselen van de Verenigde Naties en hun taak om de internationale vrede en veiligheid te bewaken. U herinnert zich wellicht ook dat het hoofdkwartier van de Verenigde Naties, hun scholen, klinieken en opslagplaatsen met voedsel en medicijnen tijdens deze krankzinnige oorlog tegen ons vreedzame en veerkrachtige volk in Gaza niet gespaard bleven.
Dames en heren, ik ben uit Palestina naar u toe gekomen met een vraag van Luay, een jongen die als gevolg van een bombardement zijn gezichtsvermogen heeft verloren. Hij vroeg mij wie hem het licht van de hoop, het licht van het leven, en aan zijn volk het licht van de vrijheid en de vrede zou teruggeven.
Ja, dames en heren, dat waren afschuwelijke taferelen en beelden. Dit is het resultaat van deze oorlog, die leidde tot de dood van meer dan veertienhonderd martelaren en meer dan vijfduizend gewonden. De meesten van hen waren onschuldige burgers, en een groot percentage bestond uit kinderen, vrouwen en ouderen. Ongeveer vijfhonderd gewonden verkeren nog steeds in kritieke toestand en er sterven nog dagelijks mensen. Daarnaast zijn in totaal meer dan vierduizend huizen compleet verwoest, en zijn nog eens twintigduizend andere gebouwen zwaar beschadigd.
Dit betekent dat ongeveer negentigduizend mensen dakloos zijn geraakt en elders moesten worden ondergebracht. Naast de verwoesting van een groot deel van de elektriciteits- en drinkwatervoorzieningen, rioleringsstelsels, wegen en andere basisvoorzieningen, private en publieke gebouwen, heeft deze Israëlische oorlog ook de vruchten geëist van het bloed en het zweet van ons Palestijnse volk, honderdduizenden Palestijnen die hun hele leven hebben gezwoegd en nu de vruchten van dit werk in één klap zijn kwijtgeraakt. Deze oorlog heeft ook vernietigd wat de Palestijnse Nationale Autoriteit in de afgelopen vijftien jaar tot stand heeft gebracht.
Een groot deel van deze infrastructuur en veel van deze voorzieningen hadden wij te danken aan de bijdragen van uw landen en andere bevriende landen.
Dit is het beeld van de gevolgen van deze oorlog. En dit terwijl er zich dagelijks ook nog een andere vorm van agressie tegen ons grondgebied, onze boeren en onze nationale economie op de Westelijke Jordaanoever afspeelt.
De Israëlische kolonisatie is helemaal niet stopgezet. Het nederzettingenbeleid heeft geleid tot een verdere uitbreiding van de scheidsmuur en tot nog meer wegversperringen, checkpoints en barrières, die de steden en dorpen en vluchtelingenkampen op de Westelijke Jordaanoever, waaronder Jeruzalem, tot belegerde vestingen maken.
Integendeel, het aantal vergunningen voor nieuwe woningen in bestaande nederzettingen is het afgelopen jaar verzeventienvoudigd ten opzichte van het jaar voorafgaand aan Annapolis. Het aantal checkpoints steeg van 580 naar 660.
De militaire invallen zijn niet gestopt, evenmin als de dagelijkse arrestaties van en soms moorden op burgers; de intimidaties door kolonisten en hun gewapende invallen en het in brand steken van huizen in Hebron, Nabloes en andere gebieden; en de terroristische aanslagen door kolonisten tegen boeren gedurende de olijvenoogst, die niet alleen de belangrijkste bron van inkomsten is voor tienduizenden Palestijnse families, maar voor ons volk ook symbool staat voor vrede en leven.
Dit tragische beeld van Israëlische invallen en daden van agressie op de Westelijke Jordaanoever, met inbegrip van Oost-Jeruzalem, bevestigt voor ons en voor de wereld dat hier sprake is van agressie tegen het hele Palestijnse volk, zijn toekomst en zijn legitieme nationale rechten. Het is een daad van agressie en een oorlog tegen de toekomst van vrede en de actieve internationale inspanningen die zijn geleverd om die toekomst tot stand te brengen.
Deze illegale blokkade van en de oorlog tegen ons volk in Gaza vormden slechts een onderdeel in een lange reeks van maatregelen waarmee Israël probeert Gaza te isoleren van de rest van de bezette Palestijnse gebieden, Gaza en ons hele volk te marginaliseren en te voorkomen dat ons volk zijn ultieme doel bereikt, namelijk een eind aan de bezetting, vrijheid en zelfbeschikkingsrecht, en de stichting van een onafhankelijke Palestijnse staat in de gebieden die in 1967 werden bezet, met Oost-Jeruzalem als hoofdstad.
Dit wordt bevestigd door het escalerende nederzettingenbeleid, ondanks alle inspanningen en akkoorden, waaronder het rapport van George Mitchell uit 2001, en meest recent het akkoord van Annapolis, waarin het Palestijnse volk eind 2008 een eigen staat werd beloofd. Dit akkoord van Annapolis liep echter uit op een verwoestende oorlog in Gaza en een kolonisatie-oorlog op de Westoever, met inbegrip van Jeruzalem.
In Annapolis heeft de wereld het failliet van de eenzijdige en militaire oplossingen uitgesproken. We hebben ook uitgesproken dat Israël moet worden verplicht om zijn kolonisatie-activiteiten te beëindigen om zo de weg vrij te maken voor een politiek proces dat een einde zal maken aan de bezetting en zal voorzien in het recht op een tweestatenoplossing - een Palestijnse staat en een Israëlische staat. De realiteit leert echter dat in Israël nog steeds een militaire en op kolonisatie gerichte mentaliteit heerst, ook al spreken zijn leiders over de tweestatenoplossing.
Wij mogen Israël niet langer behandelen alsof het een staat is die zich niet voor zijn daden hoeft te verantwoorden, die boven de internationale rechtsorde staat. Wij moeten een eind maken aan dit soort praktijken en wij moeten de leiders van Israël ter verantwoording roepen voor hun schendingen van het internationale en humanitaire recht.
(Applaus)
Tegelijkertijd willen wij benadrukken dat, om succesvolle hulpacties te kunnen opzetten en nieuwe huizen te kunnen bouwen voor families wier huizen verwoest zijn, blokkades moeten worden opgeheven, checkpoints en grensovergangen worden opengesteld, en Israël moet worden gehouden aan zijn verplichting in het kader van de Overeenkomst inzake verkeer en toegang uit 2005, zodat de stroom van hulpgoederen, benodigd materieel en bouwmaterialen die nodig zijn voor de wederopbouw, en ook het normale vervoer van goederen en personen, weer op gang kunnen komen. Dit geldt voor alle grensovergangen in Gaza - niet alleen die bij Rafah - en ook voor het vrije verkeer van personen op de Westelijke Jordaanoever en langs de veilige route tussen de Westoever en Gaza, om de eenheid van het Palestijnse land en zijn economie te benadrukken.
Ik wil hier graag mijn grote waardering uitspreken voor de inspanningen van het VN-agentschap voor hulp aan de Palestijnse vluchtelingen (UNRWA), en het vele werk dat deze organisatie, ondanks alle tegenwerking en hindernissen, verzet om ons volk te helpen. Ik roep uw organisatie en andere organisaties op om de inspanningen van dit agentschap op alle terreinen te ondersteunen.
Een van onze prioriteiten is nationale verzoening en de instelling van een regering van nationale verzoening. Wij hebben de deur opengezet voor deze verzoening, die een eind zal maken aan alle verdeeldheid en onrust, en ook aan de oproepen tot een scheiding tussen Gaza en de Westelijke Jordaanoever. Wij hebben gewaarschuwd tegen deze valkuil waar Israël ons graag in ziet vallen.
Daarom hebben wij begin juni opgeroepen tot een onvoorwaardelijke dialoog. Wij hebben het Egyptische werkdocument aanvaard. Onze deuren staan nog steeds open; wij zullen niet akkoord gaan met een opdeling van ons volk en zijn geografische eenheid; wij zullen ons met hand en tand blijven verzetten tegen iedere poging tot fragmentatie.
Wij kennen de bedoelingen en de plannen van de regionale krachten die die fragmentatie steunen en bevorderen. Deze krachten proberen de Egyptische oplossing die een eind zal maken aan de interne conflicten en verdeeldheid te verhinderen. Deze oplossing wordt op Arabisch niveau gesteund door de Arabische Liga en ook door resolutie 1860 van de Veiligheidsraad, aan de opstelling waarvan ik persoonlijk heb meegewerkt, samen met Arabische en Europese ministers.
Ik wil onderstrepen dat wij ons blijvend zullen moeten inspannen om ons verheven doel, namelijk het vinden van een oplossing voor de Arabisch-Palestijnse zaak, te realiseren, want als we op de huidige manier doorgaan, wacht ons een onzekere toekomst en zal ons volk slachtoffer blijven van de politiek van oorlog, agressie en extremisme.
Zodra het ons is gelukt een regering van nationale verzoening te realiseren, op basis van een door de Arabische en internationale partijen gesteund programma, kunnen wij de grensovergangen gaan controleren en toezicht gaan houden op de wederopbouwactiviteiten. Dat zal goed zijn voor ons volk en ook voor de voorbereidingen voor de presidentsverkiezingen en de parlementsverkiezingen.
Ik hoop daarbij op uw steun, en ik hoop ook dat u ons zult helpen bij de organisatie van en het toezicht op die verkiezingen, net als u dat in 1996 en 2006 hebt gedaan. Wij hopen ook op uw steun te kunnen rekenen voor de vrijlating van de voorzitter van de Palestijnse Wetgevende Raad en alle parlementsleden die zijn gearresteerd en die nog steeds gevangen worden gehouden door Israël.
(Applaus)
De kern van het conflict in onze regio is de Israëlische bezetting. Het is een conflict tussen de hoop en aspiraties van ons volk om zich van deze bezetting te bevrijden, en de pogingen van Israël om die aspiraties de kop in te drukken en de internationale inspanningen om met vreedzame middelen een Palestijnse staat te stichten, te frustreren.
De ogen van ons volk zijn nu gericht op u en op alle volken die vrede en gerechtigheid willen. Wij doen een beroep op u: het is tijd dat de internationale gemeenschap haar wettelijke, politieke en morele verantwoordelijkheid neemt en ons volk adequate internationale bescherming biedt, zodat het zich van deze bezetting kan bevrijden en in vrede en vrijheid kan leven. Ik wijs hier nog eens met nadruk op ons verzoek en dat van u om internationale troepen te sturen om ons volk te beschermen.
Wij hebben gehoord over internationale en Arabische inspanningen om Gaza weer op te bouwen. Deze inspanningen moeten inderdaad zo snel mogelijk hun beslag krijgen om ons volk weer hoop en vertrouwen terug te geven, maar wij vragen ons wel af hoe lang Israël nog zijn gang zal kunnen gaan met het vernietigen van de bezittingen en de infrastructuur van Arabische mensen.
Daarom moet de internationale gemeenschap een herhaling van de recente gebeurtenissen voorkomen en Israël oproepen om te stoppen met zijn destructieve politiek. Ik wil de Europese Commissie nogmaals bedanken voor haar hulp bij de wederopbouw van de gebouwen en instellingen van de Palestijnse Autoriteit. Ik wil benadrukken dat wij niet kunnen doorgaan met serieuze en alomvattende onderhandelingen als er geen volledig eind komt aan de bouw van nederzettingen - met inbegrip van de zogenoemde natuurlijke aanwas - en aan alle nederzettingenblokken en alle soorten blokkades.
Ik wil u erop wijzen dat geen enkele partij de prestaties van de Palestijnse regering met betrekking tot de versterking van vrede, openbare orde en stabiliteit kan ontkennen. Israël moet zich aan de afgesproken termijnen houden, en het moet er ook mee ophouden som door middel van invallen en arrestaties de inspanningen van de Palestijnse regering te ondermijnen. Ook moet het de juridische en veiligheidsstatus van de Palestijnse Autoriteit eerbiedigen, en het moet de regering in staat stellen haar essentiële economische projecten uit te voeren, zonder zich te verschuilen achter voorwendselen zoals de groene gebieden en andere voorbeelden.
Wij kunnen niet langer onderhandelen over het einde van de bezetting. Er moet een volledig einde komen aan de bezetting van het land dat sinds 5 juni 1967 bezet is, zoals in de routekaart is gesteld. Wij kunnen niet opnieuw gaan onderhandelen over deelkwesties en bijkomstigheden zolang er nog geen oplossing is voor het hoofdprobleem, namelijk de Israëlische bezetting, terwijl de bouwactiviteiten in de nederzettingen juist worden opgevoerd om deze bezetting te versterken en uit te breiden en Israël bovendien nog 1 100 Palestijnen gevangen houdt. Dit is werkelijk de enige manier om het vredesproces voor ons volk en voor alle mensen in het hele gebied weer geloofwaardig te maken.
Wat wij nodig hebben, dames en heren, is de wederopbouw van Gaza, maar ook de wederopbouw van het vredesproces. Dit is onze gezamenlijke verantwoordelijkheid. Europa, dat in het verleden de beginselen van veiligheid en rechtvaardigheid in onze regio en in de wereld heeft verdedigd, en nog steeds verdedigt, moet zich nu meer dan ooit krachtig opstellen in een alomvattend en duidelijk partnerschap met de regering van President Obama, het kwartet en de internationale gemeenschap. De verkiezing van President Obama met zijn uitgesproken standpunten, en ook zijn initiatief om de heer George Mitchell tot zijn speciale gezant te benoemen, zijn bemoedigende initiatieven die de onderhandelingen en het gehele politieke proces soepeler zullen laten verlopen.
Ik wil in alle eerlijkheid zeggen dat wij als Arabische landen hebben besloten tot uitvoering van het Arabische vredesproces, dat onderdeel is van de routekaart en dat een islamitisch vredesinitiatief is geworden waarin 57 moslimlanden verenigd zijn. Dit initiatief moet volledig worden gerealiseerd.
Zoals ik al zei, maakt dit initiatief deel uit van de routekaart die bij resolutie 1515 in de Veiligheidsraad is aangenomen. Wij kunnen daar niet naar believen onderdelen uit kiezen of onderhandelen over de grondslagen, die immers gebaseerd zijn op het internationaal recht. Dit is onze laatste kans op een rechtvaardige en duurzame vrede in onze regio. Alle partijen, maar vooral Israël en het kwartet, moeten dit luid en duidelijk onderschrijven.
Wij moeten erop wijzen dat het Arabische vredesinitiatief ook een islamitisch initiatief is geworden. Het is een initiatief dat gebaseerd is op land voor vrede. Zodra Israël zich terugtrekt uit alle bezette gebieden, zullen 57 Arabische en moslimlanden bereid zijn om hun betrekkingen met Israël te normaliseren. Dit is een historische kans, die wij niet mogen laten lopen.
Dames en heren, de beelden van dood en verderf hebben het geweten en de gevoelens van miljoenen mensen over de hele wereld geschokt, met inbegrip van de bevriende Europese landen. Ons volk waardeert deze uiting van menselijk geweten, maar wij moeten er in dit verband met nadruk op wijzen dat het Palestijnse volk zijn wil om in vrijheid te leven niet zal verliezen. Zij verwachten uw steun bij hun strijd voor hun recht op vrijheid en onafhankelijkheid, zodat zij hun toekomst kunnen opbouwen en hun kinderen het recht op een veilig leven, een goede school en een voorspoedige toekomst kunnen geven in hun eigen land - dit land dat het waard is dat mensen er in veiligheid kunnen leven.
Dames en heren, onze grote Palestijnse dichter, Mahmoud Darwish, zei altijd, "Dit land is het waard om voor te leven.” In dit verband wil ik namens het volk van deze grote dichter mijn grote erkentelijkheid en dankbaarheid uitspreken voor het feit dat u gastvrijheid hebt geboden voor de activiteiten rond zijn herdenking. Deze dichter is het symbool van het Palestijnse patriottisme. Hij is de dichter van de menselijkheid.
Tegen Mahmoud Darwish zeg ik: "Uw gedicht, dat nog geschreven moet worden, over de kinderen van Gaza, hun lijden en hun hoop, zal worden geschreven door een dichter die zal opstaan vanuit die kinderen die zich hebben ingezet voor uw gedachtegoed, net zoals u zich altijd voor hun zaak en hun dromen hebt ingezet.” Ik dank u voor uw aandacht.
(Langdurig applaus)
De Voorzitter
President Abbas, ik dank u hartelijk namens ons allen dat u naar Straatsburg gekomen bent om het Europees Parlement toe te spreken. Wij staan nu voor de gezamenlijke taak om te werken aan vrede. Wij in de Europese Unie en het Europees Parlement willen eerlijke makelaars in vrede zijn. Wij willen dat zowel de Israëliërs als de Palestijnen binnen veilige grenzen kunnen leven. Wij gaan uit van de waardigheid van mensen. Palestijnse meisjes werken net zo hard op school als Israëlische meisjes. Israëlische jongens houden net zo veel van voetbal als Palestijnse jongens. De tijd moet komen dat volken vreedzaam naast elkaar bestaan, zoals we in Europa kennen. Die wens koesteren wij voor het Midden-Oosten.
Wij wensen u, president Abbas, alle succes met uw inspanningen om te komen tot vrede. Een veilige Palestijnse staat, maar ook - en daarmee richten wij ons tot Israël - een veilige Israëlische staat, mag geen toekomstvisioen blijven. Dit streven moet werkelijkheid worden, en dat moet onze generatie nog mee kunnen maken. We zijn in staat om dit doel te bereiken, als we het ook echt willen.
(Applaus)
Mijnheer de president, ik betuig u mijn dank. Als de omstandigheden het toelaten ontmoeten wij elkaar weer op 23 en 24 februari. Het bureau van de Euromediterrane Parlementaire Vergadering heeft me verzocht een bezoek af te leggen aan Palestina en Israël. Ik zal een delegatie aanvoeren die naar Gaza zal afreizen en tevens een bezoek zal brengen aan gebieden in het zuiden van Israël. Als uw agenda het toelaat, ik hoop dat het zal lukken, treffen wij elkaar in Ramallah. Uiteraard zal ik ook een bezoek brengen aan Jeruzalem.
Wij willen helpen - vanuit ons verstand en vanuit ons hart - om vrede te scheppen in het Midden-Oosten, tussen Israël en Palestina, tussen Palestina en Israël.
President Abbas, wij danken u voor uw harde werk en moedigen u aan het pad van de verzoening, het compromis en de vrede te blijven volgen. Wij danken u voor uw bezoek aan het Europees Parlement.
(Applaus)
Urszula Gacek
(EN) Mevrouw de Voorzitter, vier maanden geleden is er in Pakistan een Poolse ingenieur ontvoerd. Hij wordt gevangen gehouden door de Taliban, die dreigen hem vandaag te zullen executeren als hun eisen niet worden ingewilligd. Ik roep dit Parlement op de regeringen van Polen en Pakistan te steunen bij hun inspanningen om mijn landgenoot te bevrijden.
