Wina różowe i dopuszczalne praktyki enologiczne (debata) 
Przewodnicząca
Następnym punktem posiedzenia jest debata wspólna w sprawie:
pytania ustnego zadanego przez Astrid Lulling, Jean-Pierre'a Audy'ego, Josepha Daula, Françoise Grossetête, Véronique Mathieu, Elisabeth Morin, Margie Sudre, Oldřicha Vlasáka i Dominique Vlasto, w imieniu grupy PPE-DE, Patricka Louisa, w imieniu grupy IND/DEM, Jean Marie Beaupuy'ego, Anne Laperrouze, Nathalie Griesbeck i Marielle De Sarnez, w imieniu grupy ALDE, Sergia Berlata, Cristianę Muscardini, Robertę Angelilli, Domenica Antonia Basile'a, Alessandra Fogliettę, Antonia Mussę, Sebastiana (Nella) Musumeciego, Giovanniego Robustiego, Umberta Pirilliego i Salvatora Tatarellę, w imieniu grupy UEN, do Komisji: Wina różowe i dozwolone praktyki enologiczne (B6-0228/2009) oraz
pytania ustnego zadanego przez Luisa Manuela Capoulasa Santosa, Katerinę Batzeli, Vincenta Peillon, Vincenza Lavarrę, Stéphana Le Folla i Alessandra Battilocchiego, w imieniu grupy PSE, do Komisji: Wina różowe i dopuszczalne praktyki enologiczne (B6-0229/2009).
Astrid Lulling
Pani przewodnicząca, pani komisarz! Producenci win jakościowych oraz zorientowani konsumenci - prawdziwi znawcy produktów naszej ziemi - nie chcą słyszeć o kupażowaniu.
Zrozumiałe jest, że hodowcy winorośli w wielu regionach Europy obawiają sie konsekwencji gospodarczych, społecznych i środowiskowych zniesienia zakazu kupażowania wina białego i czerwonego do produkcji wina różowego.
Istnieje ryzyko, że nieuchronnie nieuczciwa konkurencja, do jakiej ono doprowadzi spowoduje ukaranie całych regionów, które wyspecjalizowały się w produkcji jakościowego wina różowego dostosowanej do rosnącego popytu. Komisja już podjęła działania odnośnie do pierwszego postulatu zawartego w naszym pytaniu ustnym poprzez przesunięcie decyzji pierwotnie zaplanowanej na koniec kwietnia, za co należą się jej słowa podziękowania.
Czy jednak Komisja wykorzysta ten czas na spełnienie naszego drugiego postulatu, tj. podjęcie szeroko zakrojonych konsultacji z osobami pracującymi w przedmiotowym sektorze w oparciu o dogłębne studium możliwych skutków gospodarczych, społecznych i środowiskowych zniesienia zakazu kupażowania?
Ponadto, jakie rozwiązania przewiduje Komisja, jeśli nie wycofałaby swej propozycji zniesienia zakazu kupażowania, celem zapobieżenia załamaniu się tego kruchego rynku wina różowego, które ma krótki okres trwałości, oraz osłabieniu gospodarczej tkanki całego regionu oferującego całą gamę możliwości o charakterze kulturowym i turystycznym skupionych wokół sektora produkcji wina?
Czy Komisja ma świadomość, że zalecane rozwiązania w zakresie oznakowania zostały już odrzucone przez regiony produkujące metodą tradycyjną, gdyż pojęcie "różowy” nie będzie zarezerwowane jedynie dla win, które wytwarzają one z czerwonych winogron?
Patrick Louis
Pani przewodnicząca, pani komisarz! Reforma wspólnej organizacji rynku (CMO) narzucona przez zjednoczone siły lobbystów i eurokratów spowoduje trzy poważne problemy. Ma ona na celu eliminację mechanizmów regulacji rynku, zliberalizowanie praw do sadzenia od roku 2015 oraz zezwolenie na współistnienie, przy użyciu niemal identycznego oznakowania, bardzo różnych kategorii wina. Te trzy herezje będą mieć fatalne skutki dla hodowli winorośli w Europie, w szczególności we Francji. Konsumenci będą wprowadzeni w błąd przy dokonywaniu wyborów, dojdzie do załamania dochodów hodowców winorośli, zaś uprzemysłowienie przedmiotowego sektora doprowadzi do utraty specjalistycznej wiedzy fachowej.
Ten systematyczny demontaż podstawowych zasad definiujących swoisty charakter europejskiego sektora hodowli winorośli jest odpowiedzią na osobliwą logikę. Komisja, złapana w pułapkę pomiędzy uległością wobec Światowej Organizacji Handlu (WTO) a wpływem wszechpotężnego europejskiego lobby wielkiego biznesu, CEEV, od roku 2004 systematycznie zajmuje się otwieraniem drzwi europejskiego kurnika wszystkim lisom szwędającym się po świecie. Coraz bardziej wydaje się, że jej działania mają na celu pomaganie globalizacji. Ta niespójna logika staje się w oczywisty sposób widoczna po analizie dwóch zestawów liczb.
W Europie wykarczowano 170 tysięcy hektarów winnic, podczas gdy w Nowej Zelandii obszar zasadzony zwiększył się o 240%, w Australii o 169%, zaś w Chinach o 164%. W Europie redukcję podaży w celu utrzymania cen na godziwym poziomie podważają działania producentów wina na wielką skalę, którzy pozbywają się swojej nadwyżki towarów po niskich cenach, przez co przechwytują resztę rynku. Tak właśnie wygląda oszustwo na rynku wina różowego. Ukazuje ono sprzeczności istniejące pomiędzy zasadami WTO a tymi koniecznymi do zorganizowania sektora celem promowania inwestycji, jakości i wiedzy fachowej. Wczoraj udało nam się odkryć, że jakość jutra zamieni się w ilość. Przy reformach pani komisarz jasne staje się, że dzisiejsze decyzje zabiją wiedzę fachową jutra.
Pani komisarz! Ważne jest, by kupażowanie było zakazane przed 7 czerwca. Później jedyną bronią w rękach hodowców winorośli, pragnących, by usłyszano ich głos, będzie ten oddany w wyborach.
Anne Laperrouze
Pani przewodnicząca! Do czego tu próbują nas zmusić? Do picia mieszanki czerwonego i białego wina udającej wino różowe? Nasi obywatele bardzo negatywnie reagują na tą inicjatywę Komisji, która ma zgodę państw członkowskich, w tym Francji.
Zauważyłam dwa rodzaje reakcji: po pierwsze, nasi obywatele głowią się, czemuż to Unia Europejska wtrąca się do wina różowego, gdy istnieje tak wiele innych niepokojących kwestii, zwłaszcza poważny problem kryzysu gospodarczego. Po drugie, producenci tradycyjnego wina różowego, które wytwarza się na drodze szybkiej maceracji i delikatnego tłoczenia, postrzegają przedmiotową inicjatywę jako poważny atak skierowany przeciw nazwie pochodzenia "wino różowe” oraz wizerunkowi jakości, rozwijanemu od tylu lat, win takich jak wina różowe z Prowansji, które nadal zachowują aromat tej krainy i zapewniły sukces win różowych jako takich.
Na ostatnim posiedzeniu intergrupy ds. wina wreszcie zrozumieliśmy motywację Komisji Europejskiej i państw członkowskich. Spożycie win różowych stołowych rośnie na całym świecie i stanowi prawie 30% spożycia wina ogółem. Kraje trzecie produkują kupaże. Te kupaże z krajów trzecich zaczynają obierać za cel rynek Unii Europejskiej.
Rynek brytyjski jest szczególnie zdominowany przez wina ze Stanów Zjednoczonych. Dobrze wiadomo, że tradycyjne wino różowe ma krótki okres trwałości. O ileż łatwiej jest produkować wino różowe na życzenie używając gotowych win czerwonych i białych. Dla państw członkowskich jest to więc kwestia dostosowania produkcji stołowych win różowych do rynku międzynarodowego.
Jeśli nie zostaną odkryte inne praktyki enologiczne w zakresie produkcji wina różowego, możemy na przykład inspirować się słowami Pierre'a Daca, który powiedział: "Jeśli chcesz otrzymać naturalne wino różowe, przeszczep róże na winorośl!” Tak nie może być. Jak wielu moich kolegów posłów uważam, że Komisja Europejska i państwa członkowskie muszą zacząć od początku, popracować nad nazwą pochodzenia "wino różowe” i zapewnić, by nazwa "różowe” była zarezerwowana wyłącznie dla win produkowanych z wykorzystaniem metod tradycyjnych, czy to w Unii Europejskiej, czy też w krajach trzecich.
W międzyczasie, pani komisarz, zapraszam do odkrycia jednego z tych lokalnych win różowych z Gaillac, z tysiącem kolorów regionu Tarn, które oczywiście należy spożywać odpowiedzialnie.
Cristiana Muscardini
autorka. - (IT) Pani przewodnicząca, pani komisarz, panie i panowie! Wino nie jest dla nas zwykłym produktem rolnym, lecz reprezentuje również kulturę i tradycję.
Często słyszymy w tej Izbie, że musimy zapewnić europejskiemu rynkowi wina pewną przyszłość. Możemy to uczynić jedynie skupiając się na jakości, zaś nie osiągniemy jakości bez poszanowania tradycyjnych metod produkcji. Z tego powodu, pani komisarz, możemy jedynie sprzeciwiać się wprowadzeniu nowych praktyk w produkcji wina, które zostały wymyślone i nie mają nic wspólnego ze sztuką wytwarzania wina, gdyż uważamy, że mogą one prowadzić do pogorszenia wizerunku wina i odwracać uwagę od opartego na zaufaniu związku pomiędzy konsumentem a produktami, co może mieć poważne konsekwencje dla jakości, a być może nawet dla zdrowia.
Europejskie produkty jakościowe cieszą się renomą, gdyż są oparte na szacunku dla składników, metod produkcji na małą skalę, tradycji oraz charakterystycznych smaków osiąganych przy zastosowaniu specyficznych produktów oraz metod produkcji. Obawiam się, że idąc na te wszystkie ustępstwa, unieważniając nasze tradycyjne praktyki w produkcji wina, Unia zezwoli na dodawanie kawałków drewnianych beczek w celu przyspieszenia procesu aromatyzowania, co doprowadzi do sztucznego aromatyzowania, i ani się obejrzymy, a będziemy dodawać wodę i wytwarzać wino bez winogron.
Pani komisarz! Nie sądzę, byśmy powinni w taki sposób ponownie wprowadzać i rozwijać sektor rynku wewnętrznego i międzynarodowego,. Międzynarodowy popyt na wino różowe nie spada, lecz rośnie, a w tym przypadku właściwe podejście to nie wytwarzanie większej ilości wina używając praktyk produkcyjnych najwięcej zawdzięczających chemii, lecz inwestowanie w jakość, specjalizację i charakterystykę europejskich win, we wprowadzanie do obrotu i promocję ogólnie mówiąc prawdziwego wina w celu poszerzenia rynku i wreszcie ułatwienia młodym ludziom wejścia na rynek produkcji wina.
Gilles Savary
Pani przewodnicząca, pani komisarz! Tak się składa, że nie jestem w toku kampanii wyborczej, gdyż nie będzie mnie tu w następnej kadencji Parlamentu Europejskiego. Może więc pani, pani komisarz, wyświadczyć mi przysługę i nie przesadzać. Pochodzę jednak z Bordeaux. Odwiedziła pani mój region, który produkuje bardzo niewiele wina różowego, lecz w którym bardzo się lubi różowe wino własnej produkcji.
Chciałem pani powiedzieć, że byłem szczególnie zaszokowany, gdy dowiedziałem się o zamiarach Komisji Europejskiej co do zezwolenia na produkcję wina różowego poprzez kupażowanie wina czerwonego i białego. Moim zdaniem jest to podróbka pojawiająca się, w czasie, gdy wzywa się nas do walki z fałszywkami w przemyśle. Oznaczałoby to dopuszczenie czy wynajdywanie pochodnej wina w czasie, gdy walczymy z finansowymi instrumentami pochodnymi.
W rzeczywistości to wszystko dotyczy dokładnie tego samego celu, jakim jest znalezienie nowych produktów generujących coraz większe zyski. Jeśli tylko zapewnione będą zysk i konkurencyjność Unii Europejskiej, w porządku. Pozwolę sobie na żart coś sugerując. Oto wino różowe. Właśnie je wyprodukowałem, tu w Parlamencie Europejskim, wziąwszy białe wino i dodając do niego buraka. Obiecuję, że ma dokładnie taką samą barwę i, co więcej, jeśli się tylko zechce, można zapewnić całą gamę chromatyczną, a przypuszczalnie również pewną gamę smakową. To umożliwiłoby nam też rozwiązanie problemów sektora cukrowego oraz szaptalizacji przy użyciu naturalnego produktu spożywczego. Oznacza to po prostu, że jeśli pozwolimy na ten pierwszy krok, nie będzie końca. Inni posłowie powiedzieli to samo, że w jeszcze większym stopniu panować będzie fałszerstwo żywności. Mówimy więc pani: proszę spojrzeć, co już dzieje się w niektórych krajach.
Obecnie jedna piąta produkcji wina różowego obejmuje kupażowanie. Utrzymywałbym, że Komisja nie musi systematycznie wykrwawiać pozostałych czterech piątych. Niektórzy czynili wysiłki zmierzające do zapewnienia, by wino różowe istniało, by stało się prawdziwym winem, wytwarzanym z wykorzystaniem prawdziwych metod enologicznych. Krzyżujemy teraz ich plany pod pretekstem, że może lukratywniej byłoby szaleć na rynku wina różowego korzystając z wina czerwonego i białego. Moim zdaniem jest to głęboko amoralne. Osobiście uważam, że oznakowanie nie wystarczy lub, jeśli oznakowanie będzie w użyciu, ten typ wina kupażowanego nie może nazywać się "wino różowe”. Proszę je nazwać "pomyje” jeśli ma pani ochotę, pani komisarz, gdyż taka nazwa o wiele lepiej pasuje do jakości tego produktu.
Mariann Fischer Boel
komisarz. - Pani przewodnicząca! Świat wina różowego ma bardzo długą historię, jednak brak jest definicji wina różowego w prawodawstwie UE oraz Międzynarodowej Organizacji ds. Winorośli i Wina (OIV). Wszystkie te źródła milczą.
W niektórych regionach producenci wina zainwestowali wiele wysiłku w opracowanie wysokojakościowego wina różowego w oparciu o precyzyjną specyfikację produktu oraz ograniczyli praktyki w zakresie produkcji wina różowego do metod tradycyjnych. Jednak inne chronione nazwy pochodzenia (PDO) nie nakładają ograniczeń na produkcję wina różowego. Specyfikacja produktu dla szampana dopuszcza kupażowanie czerwonego z białym do wytworzenia szampana różowego. Na szczeblu UE zakaz kupażowania wina czerwonego i białego ogranicza się obecnie do produkcji wina stołowego.
Dyskusja na temat praktyk w zakresie produkcji wina, w tym kupażowania, rozpoczęła się w roku 2006 podczas negocjacji w sprawie reformy rynku wina. Dzięki tej reformie Komisja uzyskała kompetencje w zakresie autoryzacji nowych praktyk enologicznych i będzie opierać się na zaleceniach OIV.
W wyniku szeroko zakrojonych dyskusji, jakie miały miejsce ubiegłej jesieni z udziałem zainteresowanych stron oraz wszystkich państw członkowskich Komisja zaproponowała zniesienie zakazu kupażowania wina czerwonego i białego. Propozycja została poddana głosowaniu orientacyjnemu w Komitecie Regulacyjnym ds. Wina w styczniu, gdzie większość państw członkowskich, w tym Francja, głosowały za.
Projekt rozporządzenia został notyfikowany Światowej Organizacji Handlu w ramach procedury opisanej w Porozumieniu w sprawie barier technicznych w handlu, zaś niedawno zaakceptowaliśmy fakt, że państwa trzecie potrzebują dodatkowego czasu na zaznajomienie się z naszą propozycją. Dlatego też formalnie głosowanie nad rozporządzeniem w Komitecie Regulacyjnym ds. Wina odbędzie się w drugiej połowie czerwca, najprawdopodobniej 19 czerwca, gdyż dalsza zwłoka uniemożliwiłaby nam wdrożenie nowych praktyk enologicznych od 1 sierpnia bieżącego roku, jak przewidziano w rozporządzeniu Rady.
Wnioskowali państwo również o konkretną ocenę wpływu przed zniesieniem zakazu kupażowania. Jako że dogłębne oceny wpływu zostały przeprowadzone przez służby Komisji w czasie przygotowywania reformy sektora wina, nie zamierzamy zaczynać od nowa prac podjętych w roku 2006 i 2007 celem przygotowania reformy rynku wina, ani też wykonywać pogłębionej oceny wpływu dla wszystkich różnych pojedynczych praktyk w zakresie produkcji wina, tak więc opieramy się na pracach trwających w ramach OIV.
Już teraz ekonomiści w sektorze wina podkreślają, że przedmiotowa reforma nie osłabi tradycyjnych win różowych, gdyż te wina różowe z apelacją nie stanowią konkurencji dla win stołowych. Oczywiste jest, że tradycyjne wino różowe jest produktem jakościowym wysoko cenionym przez konsumentów i związanym ze swym miejscem pochodzenia.
Zezwolenie na kupażowanie wina stołowego pozwoli na uczciwą konkurencję pomiędzy krajami europejskimi a państwami trzecimi, gdyż państwom trzecim pozwoliliśmy - jak już tu dziś wspomniano - na takie kupażowanie. Całkowicie zgadzam się z panią poseł Laperrouze. Dlaczego mielibyśmy stawiać naszych producentów wina w gorszej sytuacji konkurencyjnej w porównaniu z tymi, którzy mogą sprzedawać wino na terytorium Unii Europejskiej?
Kilka tygodni temu tu w Strasburgu spotkałam się z producentami wina różowego z francuskiej Prowansji i odbyliśmy bardzo otwartą i szczerą debatę na temat bieżącej sytuacji. Oczywiście rozumiem podejmowane przez nich wysiłki mające na celu próbę ochrony tradycyjnego wina różowego, dlatego też właśnie Komisja przygląda się różnym rozwiązaniom w kwestii oznakowania. W istocie zaproponowaliśmy dwie różne opcje oznakowania: "wino różowe tradycyjne” i "wino różowe kupażowane”. Państwa członkowskie mogą więc zdecydować, czy chcą, aby jedna z tych opcji oznakowania lub obie z nich były obowiązkowe dla wina różowego produkowanego na ich terytorium. W ten sposób możemy dać producentom możliwość dowiedzenia się bardziej szczegółowo, co kupują.
Słyszałam argument tych producentów wina, iż termin "wino różowe tradycyjne” trąci nieco myszką i że uważają oni wino różowe za nowoczesny sposób wytwarzania wina. Jasno wskazałam, że jeśli pojawią sie inne pomysły, będę oczywiście gotowa ich wysłuchać, ale nie słyszałam jak dotąd żadnych sugestii dotyczących alternatywy dla wina różowego. Jako że jestem komisarzem odpowiedzialnym za produkty rolne naprawdę zależy mi na tym, byśmy znaleźli właściwe rozwiązania i zapewnili naszym producentom wina równe szanse.
Agnes Schierhuber
Pani przewodnicząca, pani komisarz! Cieszę się bardzo, że dziś widzę tu panią ponownie. Przez cały okres mojej działalności politycznej - zarówno w Austrii jak i przez prawie 15 lat w Parlamencie Europejskim - debaty na temat wina zawsze były bardzo emocjonalne. Dziś znów jest podobnie.
Moim zdaniem wino to jeden z najbardziej eleganckich produktów, jaki wytworzyć może rolnictwo. W interesie jakości produkcji europejskich - a w szczególności austriackich - hodowców winorośli leży danie priorytetu jakości oraz charakterystycznym cechom wina z różnych regionów.
Uważamy, że mieszanie win nie jest procedurą enologiczną. Wino różowe produkowane jest z wykorzystaniem szczególnej, bardzo tradycyjnej procedury enologicznej. Dlatego też, pani komisarz, popieram wszystkich moich kolegów posłów, którzy, tak jak ja, odrzucają to mieszanie czy kupażowanie wina białego i czerwonego. Najwyższy czas, by jasno zdefiniować produkcję tradycyjnych win różowych.
Pani komisarz! Należy również umożliwić, jak pani wspomniała, państwom członkowskim uzyskanie wiedzy, tak by następnie mogły spojrzeć na niektóre decyzje inaczej lub je zmienić. Wzywam panią do uczynienia tego dla dobra jakości europejskiej produkcji wina.
Alessandro Battilocchio
w imieniu grupy PSE. - (IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Spotykamy się w tej Izbie ponownie, by bronić żywności, kulturowego i wiejskiego dziedzictwa przekazanego nam przez starą jak świat tradycję; chlubnego dziedzictwa, którego zazdrości nam świat i które stanowi niewyobrażalne bogactwo dla gospodarki, jak też tożsamości naszej Unii.
Obecnie istnieje ryzyko, że to dziedzictwo skończy w poważnych tarapatach w wyniku zamierzeń Komisji i Rady chcących unieważnić zakaz produkcji wina różowego przez kupażowanie. Zamiar ten pojawił się w wyniku silnego nacisku i zostanie ratyfikowany bez możliwości interwencji Parlamentu, ciała będącego oficjalnym przedstawicielstwem milionów obywateli, w tym producentów i konsumentów, których dotknie przedmiotowa inicjatywa.
Komisja proponuje dopuścić produkcję win różowych przez zwykłe mieszanie win czerwonych i białych, tak jak robi się to w krajach, które nie posiadają naszych umiejętności i profesjonalizmu, pod prostym pretekstem reakcji na konkurencję międzynarodową.
Jako że również podpisałem się pod przedmiotowym pytaniem pragnę podkreślić, iż obniżenie jakości produkcji - będącej rezultatem wieków tradycji i badań, wielkich nakładów, pasji i skrupulatności - nie jest odpowiedzią, jakiej potrzebujemy, zwłaszcza w obecnym czasie kryzysu gospodarczego, kiedy przeciętny konsument z pewnością zwraca więcej uwagi na cenę niż na to, co jest napisane na etykiecie.
Decyzję tą można zrekompensować poprzez zwykłe znalezienie nazwy dla tego nowego produktu i poinformowanie konsumentów o istnieniu dwóch różnych rodzajów wina różowego o różnych właściwościach produktu oraz o znaczeniu uznania pracy i wysiłku profesjonalistów tej branży. Kto ma za to wszystko płacić? Czy Komisja przewidziała jakiś rodzaj programu wsparcia czy też zapłacą za to producenci, po zachęcaniu ich do walki z niskokosztową konkurencją nierówną bronią w czasach, które i tak już są bardzo ciężkie?
Mam nadzieję, że Komisja i Rada będą potrafiły dokonać właściwego wyboru i, jeśli to konieczne, dokonać przeglądu całej tej procedury.
Jean-Claude Martinez
(FR) Pani przewodnicząca, pani komisarz! Mamy czekoladę bez kakao i zakaz produkcji sera z mleka prosto od krowy. Na nasz Roquefort nałożono 300-procentowe cło, zaś nasze kurczaki zostały prawie wymyte wybielaczem a nawet hormonem laktacyjnym somatotropiną.
Obecnie rozważamy pomysł barwienia białego wina czerwonym, by uzyskać wino różowe. Pozwolę sobie powiedzieć, że, jak mówimy we Francji, to jest właśnie kropla wody, która przelała wazę, przy czym ta woda została również dozwolona dla win kupażowanych, podobnie jak wcześniej dozwolone zostały wina "stolarskie” wytwarzane z drewnianych wiórów zamiast w beczkach oraz podobnie, jak niemal zalegalizowano wina wytwarzane z moszczu importowanego. Wino można by nawet produkować w Tajlandii.
Problem polega na psychoanalitycznej reakcji, jaką wywołuje ten pomysł, gdyż mamy do czynienia z atakiem na kulturę. Jaka jest definicja wina? Jeśli jest ono produktem przemysłowym, można go kupażować, jak winną Coca-Colę. Jeśli jednak jest produktem spożywczym, nie można go ruszać, inaczej wywoła się szok kulturowy. "Oto krew moja; pijcie na moją pamiątkę”. Z kupażowanej krwi powstaje skażona krew.
Czy rozumie pani tą nieproporcjonalną reakcję? Tym pomysłem na wino różowe zakwestionowaliście 2500 lat dziedzictwa datującego się od czasów Cesarstwa Rzymskiego, które musiało walczyć barbarzyńcami. Pani przewodnicząca! Oto, co chciałem powiedzieć: jest to kwestia o charakterze freudowskim, a nie z dziedziny hodowli winorośli.
Françoise Grossetête
(FR) Pani przewodnicząca, pani komisarz! Po przybyciu tu byłam bardzo poirytowana. Po wysłuchaniu, co miała pani do powiedzenia, jestem rozzłoszczona. Niedopuszczalne jest autoryzowanie przez panią, i to jeszcze w okresie przedwyborczym, kupażowania wina białego i czerwonego.
Bardzo niedawno udałam się do Prowansji i na Korsykę, by porozmawiać z hodowcami winorośli z mojego okręgu wyborczego, którzy wybrali ścieżkę jakości, lecz teraz czują się porzuceni. Pamiętam przemówienie przewodniczącego Barroso sprzed dwóch lat, kiedy powiedział, że hodowla winorośli jest ważna i stanowi element gospodarki. Powiedział, że musimy więcej eksportować, a żeby eksportować więcej, potrzebujemy jakości. Bardzo dobrze pamiętam to przemówienie.
Komisja Europejska narzuciła więc karczowanie winnic dla zapewnienia lepszej jakości i mniejszej ilości. Hodowcy winorośli na południu Francji zgodzili się na to, ale spójrzmy, w jakiej sytuacji znaleźli się obecnie. Wykarczowali tyle, że wkrótce aby zaspokoić lokalny popyt na wino będą musieli je importować.
Dzięki takiej polityce podpisała pani wyrok śmierci na naszych hodowców winorośli. Teraz zaś dopuszcza pani kupażowanie białego i czerwonego wina dając mu nazwę pochodzenia wino różowe. Jest to obraza dla naszych hodowców. Teraz zamierza ich pani poprosić, by dodali wyrażenie: "wino tradycyjne” w odniesieniu do wina produkowanego metodami tradycyjnymi, gdyż nasi przyjaciele z Hiszpanii muszą sprzedać swoje nadwyżki białego wina, bo nie karczowali winnic. Nasi hodowcy winorośli, którzy wybrali jakość, nie powinni musieć uzasadniać wartości swego wina. Jeśli o mnie chodzi, byłoby to już za wiele.
Wino kupażowane to nie wino różowe; to białe wino mieszane. Nazywajmy rzeczy po imieniu. Nie powinniśmy dłużej pozwalać, by oczy konsumenta mydlili sprzedawcy wina, którzy postawili na zysk przed jakością, a taki ich wybór właśnie pani wspiera, pani komisarz. Wzywam moich kolegów posłów, tych z was, którzy wrócą tu w następnej kadencji: będziemy musieli podwoić nasze wysiłki w celu zapewnienia, by ten środek Komisji został wykluczony raz na zawsze, a nie tylko tymczasowo. Bacznie obserwujmy, co stanie się 19 czerwca.
Ioannis Gklavakis
(EL) Pani przewodnicząca, pani komisarz, panie i panowie! W moim kraju wino produkowane jest od trzech tysięcy lat. Wyrażam swój sprzeciw, ubolewanie i zaniepokojenie w związku z tym, czego zamierzamy dokonać. Wino różowe to produkt sztuczny. Wino jest produktem fermentacji, a nie produktem mieszanym. Jeśli proponowane rozwiązanie zostanie przyjęte, wynikiem będzie nieuczciwa konkurencja dla naszych producentów wytwarzających wspaniałe wina.
Po drugie, co istotne, raz jeszcze ucierpi reputacja europejskiego wina. Widzę jednak, że jeśli wejdziemy na tę równię pochyłą, nie będzie końca. Jakiś czas temu debatowaliśmy i przyjęliśmy możliwość dodawania do wina kawałków drewna. Jako uzasadnienie podawaliśmy leżakowanie i koszt ekonomiczny. Przyjęliśmy również możliwość dodawania cukru do wina. Z przyczyn ekonomicznych, powiedzieliśmy, i nie mieliśmy odwagi zażądać, by te techniki zostały wpisane na etykietę. Teraz też zabraknie nam tej odwagi.
Europa może zaznaczać swój autorytet jedynie poprzez wina bardzo wysokiej jakości, jakie ma. Niech nas Bóg broni, jeśli sądzimy, że możemy konkurować z tanimi winami australijskimi czy amerykańskimi - musimy na tą kwestię naciskać. Powiedziałem to samo, gdy akceptowaliśmy praktykę dodawania cukru do wina. My, podejmujący takie decyzje, powinniśmy być zapamiętani w historii europejskiej enologii jako ci, którzy podważyli podstawy znakomitych europejskich win. Błagam więc, żebyśmy zeszli z równi pochyłej tych decyzji..
Elisabetta Gardini
(IT) Pani przewodnicząca, pani komisarz, panie i panowie! Muszę powiedzieć, że zgadzam się z tym, co mówiła pani poseł Grossetête, gdyż przybyłam tu z zamiarem przekazania bólu, żalu i niezadowolenia świata producentów wina we Włoszech i znalazłam się w obliczu obojętności, zupełnie jakbym mówiła do ściany z cegieł. Miałam nadzieję, że jest to produkt uboczny bezosobowego procesu tłumaczenia, jednak z tego, co słyszę, wydaje się, że nie ma żadnej sposobności, żadnych nadziei, że jest przepaść.
Nie tak dawno temu, bardzo niedawno, w moim regionie - pochodzę z Veneto - miało miejsce wydarzenie znane jako Vinitaly, jedno z najważniejszych w świecie wina. W czasie jego trwania spisano cieszącą się wielkim powodzeniem petycję w obronie win różowych. Została ona podpisana przez wspaniałe włoskie winnice, znakomitych producentów wina, lecz podpisy złożyli również ludzie z innych części Europy - obywatele Holandii, Francji, Hiszpanii, Belgii, Luksemburga, Słowenii, Polski, Litwy i Ukrainy. Zamiłowanie do wina różowego, jak państwo widzą, jest autentyczne i nie zna granic z wyjątkiem, jak się zdaje, Komisji Europejskiej, nawet gdy mówimy o kulturze, lokalnych wartościach i tradycji.
Zabierając głos jako kobieta, pragnę również dać państwu coś do myślenia: gdy walczymy z nadużywaniem alkoholu, czy państwa zdaniem dobrze przysłużymy się nowym pokoleniom przekazując im napój niskiej jakości, którego nawet nie nazwę winem, napój alkoholowy po obniżonej cenie nie mający zupełnie nic wspólnego z jakimkolwiek obszarem, kulturą czy jakością? Czy uda nam się czegoś ich nauczyć na temat korzystania z wina i alkoholu jako elementu ogólnego zespołu dobrych nawyków i dobrych praktyk?
Chciałam pozostawić państwa z moimi przemyśleniami, gdyż pod wieloma względami ponoszą państwo wielką odpowiedzialność.
Christa Klaß
(DE) Pani przewodnicząca, pani komisarz! W ostatnich latach widziała pani, jak wrażliwym produktem jest wino. Dziś przedstawiane są tu głównie argumenty za liberalizacją przepisów na rynku wina. Mówi pani o otwarciu się na rynek światowy. Czasem się zastanawiam, kto tu kim kieruje?
Tradycyjnie nasza produkcja wina ewoluowała w Europie. Nasze tradycje i nasza tożsamość regionalna są cechą charakterystyczną naszego wina, co powinno nas również prowadzić w obecnych rozważaniach na temat przepisów na rynku wina. Uderzyło mnie, że w tym przypadku pewne kwestie włączono do regulacji rynku wina poprzez Komitet, kwestie, nad którymi w ogóle nie debatowaliśmy w Parlamencie!
Pytanie, pani komisarz, jest takie: jakie opcje regulacyjne wciąż istnieją na szczeblu krajowym i regionalnym? Jakie ograniczenia czy zakazy mogą nałożyć państwa członkowskie w swych regionach zaangażowanych w produkcję wina najniższej jakości? O to właśnie w tym wszystkim chodzi, nie mówimy o winach pochodzenia i winach domowych, lecz o winach najniższej jakości. Przykładowo, czy zakaz kupażowania wina czerwonego i białego miałby charakter regionalny czy krajowy? Czy w przyszłości byłoby to możliwe w odniesieniu do tych win niskiej jakości?
Albo zakaz wskazywania odmiany winogron i rocznika: to również oznacza dla nas problemy, gdyż chcemy być w stanie rozróżnić nasze wina, gorsze wina od tych opisanych jako wina domowe lub wina pochodzenia. Tak więc francuskie Rosé czy niemiecki Riesling to nazwy potrzebujące jasnych i jednoznacznych przepisów. Są one związane z naszymi producentami i przywiązujemy do tego wielką wagę na przyszłość. Prosimy więc o pani wsparcie.
Astrid Lulling
Pani przewodnicząca, pani komisarz! Udzieliła pani negatywnej odpowiedzi na nasze drugie pytanie, twierdząc, że w czasie reformy wspólnej organizacji rynku już przeprowadziła pani ocenę, o co wnioskujemy. Jestem tym zdziwiona: podczas tej reformy nigdy nie pojawiła się kwestia dopuszczenia praktyki enologicznej polegającej na kupażowaniu białego i czerwonego wina w celu otrzymania wina różowego.
Pytam więc, dlaczego nie przychyli się pani do naszego wniosku, który, nawiasem mówiąc, jest zupełnie rozsądny, dotyczącego konsultacji z sektorem? Pragnie pani podjąć decyzję 19 czerwca, ale nie ma pośpiechu. Co więcej, nikt nigdy nie zwracał się do pani z wnioskiem o zatwierdzenie tej praktyki enologicznej. Nie wiem, co takiego kieruje pani działaniem, by zgłaszać przedmiotową propozycję, gdy nikt w Europie o to nie prosi.
Dodałabym, odnośnie do oznakowania, że powinna uznać pani fakt, że producenci tradycyjnego wina różowego nigdy nie zgodzą się na nazywanie tej mikstury - w tym tej przygotowanej przez pana posła Savary'ego - "winem różowym”. Dlatego też musi pani w tym zakresie podjąć odpowiednie wysiłki. Pani komisarz, naprawdę wzywam panią do pozytywnego rozpatrzenia naszych obu wniosków.
Françoise Grossetête
Pani komisarz! Wcześniej powiedziała pani, że nie otrzymała pani żadnych sugestii i że czeka pani na propozycje, i tak dalej.
Jest wręcz przeciwnie, sugestie zostały pani przekazane. Spotkała się pani z naszymi hodowcami winorośli. Powiedzieli pani, że tego nie chcą. Powiedzieli pani, że osobiście nie chcą być zmuszani do określania nazwy pochodzenia "wino różowe tradycyjne” w celu odróżnienia go od wina różowego, które oczywiście nie będzie się nazywać "kupaż”. Dlatego też nie może pani mówić, że nikt nic pani nie sugerował.
Przede wszystkim, w odniesieniu do szampana różowego, mamy pełną świadomość, że jest to produkt enologiczny, który nie ma nic wspólnego z kupażowaniem w wersji tu proponowanej: białe wino i czerwone wino. Prosimy, by znalazła pani odwagę, pani komisarz, by nie nazywać kupażu wina białego i czerwonego "winem różowym”. O to właśnie panią prosimy. Oto nasza sugestia dla pani. Niech pani nie karze prawdziwych hodowców winorośli.
Jak pani zdaniem możemy oczekiwać, że nasi współobywatele zrozumieją takie stanowisko Komisji Europejskiej? Jest pani głucha na wszystkie nasze argumenty: jest to całkowicie niezrozumiałe.
Gilles Savary
Pani komisarz! Pozwolę sobie zabrać głos raz jeszcze, by powiedzieć pani, że wysłuchałem pani argumentów i jestem pewien, że nie wpadła pani na ten pomysł sama: zapewne zainspirowało go wielu lobbystów.
Nie sądzę jednak, żeby w interesie Europy leżało ciągłe mierzenie nisko, w szczególności gdy chodzi o żywność. Kraje, które mierzyły wysoko w dziedzinie przemysłu są obecnie wśród liderów światowych pod względem handlu. Zwłaszcza Niemcy zawsze walczyli z pokusą równania w dół. Cóż, sądzę, że w odniesieniu do sektora spożywczego Europa powinna zwalczać tą ciągłą pokusę równania w dół, gdyż to ją daleko zaprowadzi.
Dlatego też proponujemy unikać za wszelką cenę dwóch form nazwy pochodzenia w odniesieniu do "wina różowego”: tradycyjne lub kupażowane. Istnieje wino różowe i istnieje coś innego. Proszę zorganizować europejski konkurs na jakąś inną nazwę, jeśli sądzi pani, że należy to zalegalizować. Osobiście uważam, że Europa dobrze zrobiłaby walcząc z WTO, jeśli chodzi o tego rodzaju produkt. Zawsze mówi nam pani, że "kapitulujemy” w odniesieniu do wszystkiego, co pochodzi skądinąd.
Patrick Louis
Pani komisarz! Wskazywanie, że jest to "wino różowe” na butelce mija się z celem, gdyż na dobrych winach różowych, takich jak Bandol, które pani przyniosłem, w ogóle nie widnieje słowo "różowe”.
Dodatkowo, wskazywanie na etykiecie, że mamy do czynienia z "winem różowym tradycyjnym” jest rozwiązaniem głupim. Wino różowe to wino pite przez młodych; jest to wino nowoczesne, nawet jeśli jego produkcja wymaga tradycyjnej wiedzy fachowej. Dlatego też zbyt wiele tu dwuznaczności. Nie ma 36 różnych rozwiązań, jest tylko jedno, gdyż, jak bardzo dobrze wyjaśniono wcześniej, wino różowe ma charakter kulturowy, jest to produkt wytwarzany przez ekspertów. Nie zajmujemy się tutaj żadnymi starymi kwestiami. Potrzeba nam jasnego i prostego zakazu wszelkiego kupażowania i mieszania w Europie, a w szczególności we Francji.
Mariann Fischer Boel
komisarz. - Pani przewodnicząca! Bardzo się cieszę, że mogłam państwa tu dziś wieczorem wysłuchać, gdyż wciąż czuję, że mają państwo całą tą pasję, energię i emocje, jakich doświadczyłam wokół sektora wina, gdy prowadziliśmy nasze dyskusje dotyczące reformy rynku wina. Dziedzictwo kulturowe i tradycje związane z winem są nadal żywe tu w Parlamencie Europejskim.
Kilka kwestii podniesionych w dzisiejszej debacie jednak całkowicie na nowo otwiera kompromis polityczny, jaki zawarliśmy w sprawie reformy rynku wina, więc nie odniosę się do tych kwestii, za to skupię się na głównym problemie omawianym w tej debacie.
Całkowicie zgadzam się z tymi mówcami, którzy powiedzieli, że przyszłością naszych europejskich produktów rolnych musi być jakość. Dokładnie dlatego w trakcie reformy rynku wina - co z pewnością państwo wciąż pamiętają - zarezerwowaliśmy wielką sumę na promowanie naszego europejskiego wina na rynkach Trzeciego Świata: gdy prowadziliśmy przedmiotowe dyskusje mówiło się o kwocie 125 milionów euro rocznie. Tak było, gdyż wiemy, że mamy wysokiej jakości produkt, na który będzie popyt w nowych wschodzących krajach rozwijających się. Więc w tym zakresie nadajemy dokładnie na tej samej fali.
Rozumiem jednak w pewnym stopniu również producentów wina w Europie, którzy muszą konkurować z winem produkowanym z zastosowaniem innych praktyk enologicznych dozwolonych w krajach Trzeciego Świata. Przykładem niech będzie kupażowanie czerwonego i białego wina w celu wytworzenia wina różowego. Jest ono dozwolone i stanowi element enologicznych praktyk OIV, więc obecnie Unia Europejska importuje wino różowe wytwarzane dokładnie w ten sposób. Dlaczego mielibyśmy uniemożliwiać naszym producentom wina konkurowanie z winem importowanym na terytorium Unii Europejskiej? Uważam dlatego nasze podejście do tego zagadnienia za wyważone.
Ważne było, abyśmy znaleźli taki sposób na oznakowanie naszych win, by konsumenci wiedzieli, co kupują a chronione nazwy pochodzenia umożliwiają nam dziś umieszczenie na etykiecie informacji mówiących konsumentowi, że jest to wino wytworzone metodą tradycyjną. Powiedziałam w wystąpieniu otwierającym, że spotkałam się z producentami wina z Prowansji. Nie podobało im się oznakowanie "wino różowe tradycyjne” dokładnie z przyczyn przez państwa wspomnianych - jest ono nieco staroświeckie. Zapytałam wtedy o nowe pomysły dotyczące innego sposobu oznakowania produktów wytwarzanych metodą tradycyjną, ale nie otrzymałam żadnych sugestii w tej sprawie. Chodzi o to, by dać państwom członkowskich wybór, czy nakładają na swym terytorium obowiązek na producentów w zakresie oznaczania na etykiecie, że mamy do czynienia z produktem kupażowania czy też tradycyjnym.
Dyskusja ta powróci na posiedzeniu Komitetu Regulacyjnego. Jak powiedziałam, głosowanie odbędzie się najprawdopodobniej w dniu 19 czerwca 2009 r., po czym przeanalizujemy wynik tego głosowania, w którym państwa członkowskie reprezentować będą stanowiska swoich rządów. Będzie to ciekawe, ale nadal jestem raczej przekonana, że nasza propozycja, która jest zgodna z enologicznymi praktykami OIV, będzie stanowić dla naszych producentów wina drogę naprzód w zakresie utrzymania konkurencyjności na rynku światowym.
Przewodnicząca
Zamykam debatę.
Oświadczenia pisemne (art. 142 Regulaminu)
Stéphane Le Foll  
Europejskich producentów wina różowego obecnie niepokoi gotowy do realizacji projekt Komisji dotyczący zniesienia zakazu kupażowania białego i czerwonego wina stołowego celem wytworzenia wina różowego.
Ta nowa praktyka podważa produkcję wysokiej jakości oraz pomija ciężką pracę wkładaną przez producentów przez wiele lat w tworzenie produktu w postaci wina różowego, które, po długim okresie dyskredytowania, znalazło obecnie prawdziwe miejsce na rynku i stołach niezliczonych konsumentów. Jest to tym bardziej prawda przy uwzględnieniu faktu, że przedmiotowa praktyka może wprowadzać konsumentów w błąd.
Jeśli w najbliższych tygodniach plan Komisji w zakresie kupażowania zostanie potwierdzony przez państwa członkowskie, wraz z kolegą posłem Savarym liczymy na wprowadzenie obowiązkowego oznakowania umożliwiającego odróżnienie prawdziwego wina różowego od nowego produktu wytworzonego metodą kupażowania, które w konsekwencji nie może być nazywane winem różowym.
Véronique Mathieu  
W obliczu reakcji rozzłoszczonych europejskich hodowców winorośli Komisja Europejska zdecydowała się przesunąć na 19 czerwca pochopną decyzję zezwalającą na produkcję wina różowego metodą kupażowania wina czerwonego i białego.
Mimo wszystko tego przesunięcia w czasie nie można w żadnym stopniu uznać za zadowalające, podobnie jak decyzji proponującej rozróżnienie "wina różowego tradycyjnego” i "wina różowego kupażowanego” na oznakowaniu produktów w obrocie handlowym, które nie idzie wystarczająco daleko, by skutecznie zapobiec nieuczciwej konkurencji, w obliczu której znajdą się producenci, jeśli przedmiotowa decyzja zostanie podjęta.
Podczas gdy przez niezliczone lata hodowcy winorośli w Unii Europejskiej czynią istotne wysiłki oraz inwestycje zmierzające do produkcji wysokojakościowego wina różowego, przedmiotowa decyzja Komisji zniweczy te olbrzymie wysiłki, które mają jednak bardzo pozytywny wpływ na gospodarkę oraz rozwój regionalny naszych państw.
W pytaniu zadanym dziś Komisji przez moich kolegów posłów do Parlamentu Europejskiego i mnie samą wzywamy Komisję do wyjaśnienia swych zamierzeń oraz zapewnienia, by podejmowana przez nią decyzją opierała się na pełnych konsultacjach z europejskimi producentami wina różowego.
Vincent Peillon  
Pani komisarz! Nie będę ukrywał głębokiego niezadowolenia w obliczu podejmowanych przez panią prób usprawiedliwienia kupażowania wina "różowego”.
Nie daje pani absolutnie żadnych odpowiedzi producentom wina, z którymi miałem okazję długo rozmawiać w Prowansji i którzy są zależni od jakości swych produktów. Obawiają się oni tego, że na ich oczach zupełnie zniweczone zostaje obecnie 30 lat wysiłków zmierzających do ustanowienia reputacji wina różowego - uwieńczonych rzeczywistym sukcesem handlowym.
Nie daje pani absolutnie żadnych odpowiedzi wszystkim tym, którzy uważają autoryzację kupażowania za poważne zaprzeczenie bolesnej polityki masowego karczowania winnic. Nie zostaniemy zwycięzcami w konkurencji międzynarodowej dążąc do obniżenia naszych kosztów produkcji do jakiejkolwiek starej kwoty. Osiągniemy ten cel raczej nadal poprawiając reputację naszych win.
Nie daje pani absolutnie żadnych odpowiedzi tym wszystkim, którzy mówią pani, że takie oznakowanie nie wystarczy, gdyż będzie ono bezskuteczne na butelkach zawierających wino nazywane "winem różowym kupażowanym”.
Przewlekając decyzję w sprawie autoryzacji na okres po wyborach 7 czerwca ostatecznie rozgrywa pani kartę eurosceptycyzmu.
Dlatego też z pełną powagą zwracam się do pani z prośbą o wycofanie tego szkodliwego projektu, który stanowi zagrożenie w wymiarze zarówno gospodarczym jak i kulturowym.
Dominique Vlasto  
Pod pretekstem zmiany dozwolonych praktyk enologicznych Komisja Europejska być może dopuści niebawem kupażowanie czerwonego i białego wina pod nazwą pochodzenia "wino różowe”.
Kwestionuję nazywanie wyniku kupażowania różnych win "winem różowym”. Nazwa wina powinna pochodzić nie tylko od jego barwy: to odmiana winogron, gleba oraz wiedza fachowa hodowców winorośli, a nie końcowa barwa tego czy innego płynu tworzy wino.
Aby wyprodukować kupażowane wino różowe bazą - stanowiąca ponad 95% - musi być wino białe, które zostaje zabarwione winem czerwonym. Fakty są takie, że wino różowe jest produktem fermentacji głównie winogron czerwonych lub moszczu. Dlatego też zezwalając na kupażowanie win Komisja Europejska zezwoliłaby na zdeklarowane podrabianie wina różowego: byłoby to równoznaczne z oszukiwaniem konsumenta.
Poza policzkiem dla hodowców winorośli, którzy prowadzą politykę jakości, w szczególności w Prowansji, niedopuszczalne byłoby legitymizowanie produktu ubocznego procesu mieszania produktów gotowych i zezwalanie na wprowadzające w błąd odniesienie do jego różowej barwy.
Jeśli ma być znalezione inne rozwiązanie, oznakowanie tych napojów powinno przynajmniej obowiązkowo odzwierciedlać ich rzeczywistą zawartość: "wino kupażowane” lub "mieszanka win”.
