Conclusies van de Europese Raad (17 juni 2010) (debat) 
De Voorzitter
- Aan de orde zijn de verklaringen van de Raad en de Commissie over de conclusies van de bijeenkomst van de Europese Raad van 17 juni 2010.
Herman van Rompuy
Mijnheer de Voorzitter, dit was de eerste vergadering van de Raad sinds ik daar de voorzitter van ben die niet werd gedomineerd door zeer dringende kwesties. Het was een normale vergadering en de besluiten die we hebben genomen zijn belangrijk, niet alleen omdat ze betrekking hebben op de huidige economische situatie, maar ook omdat ze verder kijken naar hoe we de economische prestaties van Europa op de lange termijn kunnen verbeteren.
Kort geleden hebben we een sterke politieke wil laten zien om de stabiliteit van de euro te waarborgen. Tijdens deze vergadering heb ik met veel genoegen geconstateerd dat er een vergelijkbare wil bestaat om onze economische kracht op de lange termijn te versterken en dat de lidstaten zich hebben gecommitteerd aan een nieuwe Europese strategie voor banen en groei, waaronder de Europa 2020-strategie. Voortbouwend op het werk van de Commissie en de sectorale Raden hebben we de vijf kerndoelen bekrachtigd die u inmiddels wel kent en die wij van cruciaal belang vinden om het groeicijfer in Europa een impuls te geven - wat op zichzelf van essentieel belang is als we onze Europese manier van leven in stand willen houden met een vergrijzende bevolking en als we een mondiale speler willen blijven.
Ik weet dat sommigen van u en ook anderen hun twijfels hebben uitgesproken en hebben gevraagd of de Europa 2020-strategie betere resultaten kan opleveren dan haar voorganger, de Lissabonstrategie, die algemeen als ontoereikend wordt gezien. Ik ben er vast van overtuigd dat deze nieuwe strategie dat kan.
We hebben er bewust voor gekozen om ons op een kleiner aantal doelstellingen te richten dan de overvloed aan doelstellingen in de Lissabonstrategie, die ertoe heeft geleid dat we door de bomen het bos niet meer konden zien. Dat zijn fundamentele doelstellingen, die de sociale, de onderwijs- en de milieudimensie omvatten waar uw Parlement terecht op heeft aangedrongen. We zullen ons in ons werk en in onze jaarverslagen voortdurend op deze doelstellingen richten. De doelstellingen zullen worden uitgesplitst naar de individuele lidstaten, dus we zullen niet alleen Europabrede bijeengevoegde doelstellingen hanteren, waardoor we realistische maatstaven zullen hebben om de nationale prestaties te meten.
Ik heb vooral geprobeerd om een situatie te bereiken waarin onze lidstaten het gevoel hebben dat ze de eigenaars van het proces zijn, zodat ze dit niet beschouwen als iets dat uit Brussel komt - om het vervolgens te negeren - maar als een inherent onderdeel van hun eigen economische strategie.
Ik reken erop dat het Europees Parlement druk zal blijven uitoefenen op de tenuitvoerlegging van de EU 2020-strategie. Dit moet een essentieel onderdeel zijn van hoe we de toestand van onze Unie beoordelen. Het deed me genoegen dat toen uw Voorzitter vorige week aan het begin van de vergadering van de Europese Raad de staatshoofden en regeringsleiders toesprak, hij aandacht vroeg voor de steun van het Parlement aan de Europa 2020-strategie. Dat was bijzonder welkom.
Tegelijkertijd weet ik dat er in dit Huis en ook elders personen zijn die hun zorg hebben uitgesproken over de methode die wordt gebruikt om de strategie uit te voeren. Is het, zoals sommigen hebben verklaard, te veel een intergouvernementele werkmethode?
Ik wil er eenvoudigweg op wijzen dat voor het verbeteren van de economische prestaties van Europa een heel scala aan instrumenten moet worden gebruikt, waarvan sommige tot de bevoegdheden van de EU behoren en sommige nationale bevoegdheden zijn. Op Europees niveau kunnen we gemeenschappelijke wetgeving aannemen, en dat doen we ook, voor onze gemeenschappelijke markt op het gebied van onder meer de regulering van de financiële diensten, het mededingingsbeleid, handel en consumentenbescherming. We kunnen ook gebruikmaken van de begroting van de EU, met name van de structuurfondsen en de onderzoeksprogramma's. Daarbij is de rol van de Commissie cruciaal. Belangrijke aspecten van onze economische prestaties zullen echter in essentie een nationale bevoegdheid blijven, niet in de laatste plaats onderwijs.
Als we willen slagen, moeten we in een gemeenschappelijke inspanning alle bestuurlijke niveaus mobiliseren. Ik citeer artikel 121 van het Verdrag: "De lidstaten beschouwen hun economisch beleid als een aangelegenheid van gemeenschappelijk belang en coördineren het in het kader van de Raad”. Deze coördinatie moet worden gebaseerd op de conclusies van de Europese Raad en alle instellingen worden erbij betrokken. De Commissie en het Parlement kunnen dus allebei input geven.
We zijn op dit moment bezig met het vergroten van de werkingssfeer van deze coördinatie, zoals we dat ook doen met de werkingssfeer van EU-wetgeving, zoals de bankwetgeving. Zowel coördinatie van het nationaal beleid als gemeenschappelijke maatregelen op EU-niveau zijn nodig.
Het is de taak van de Europese Raad - waarin, zoals dat in de Raad gebeurt, de leiders van de nationale regeringen en de voorzitter van de Commissie bijeen worden gebracht - om de richtsnoeren voor en de politieke richting van deze beide elementen te bepalen. Wie probeert de Commissie en de lidstaten tegen elkaar op te zetten bewijst de Unie een slechte dienst.
Ik zou daaraan kunnen toevoegen dat het ook wat gemakkelijk is om de Europese Raad simpelweg gelijk te stellen aan intergouvernementalisme. De Europese Raad is nu een officiële Europese instelling, die opereert binnen het kader van de zorgvuldig afgewogen structuur van de Unie als geheel als beschreven in de Verdragen. De voorzitter van de Commissie is lid van de Raad. De Raad heeft nu iemand gekozen - in de persoon van de permanente voorzitter - die in het belang van de Unie als geheel werkt en die niet tegelijkertijd een nationale regering vertegenwoordigt.
In elk geval moeten we er niet van uitgaan dat de leiders van de nationale regeringen niet in staat zijn om het bredere gemeenschappelijke belang te zien of zich niet bewust zijn van het feit dat een goed werkende Unie in hun eigen nationale belang is.
Terugkomend op onze vergadering van afgelopen week: de Europese Raad heeft ook een besluit genomen dat naar mijn mening van even groot belang is als de Europa 2020-strategie. Dat was het besluit om een scorebord en een toezichtskader in te stellen om ontwikkelingen en onevenwichtigheden met betrekking tot het concurrentievermogen beter te kunnen beoordelen, zodat we onhoudbare of gevaarlijke trends in een vroegere fase kunnen opsporen.
In het verleden is onvoldoende op deze onevenwichtigheden gelet, deels omdat ze niet waren vastgesteld als een van de criteria van Maastricht. Maar ze zijn van cruciaal belang. De situatie waarin enkele van onze lidstaten zich momenteel bevinden kan worden teruggevoerd op deze onevenwichtigheden. De euro is het slachtoffer geworden van zijn eigen succes. We zijn vergeten dat voor de gemeenschappelijke munt convergentie en hervormingen nodig zijn. In de afgelopen tien jaar zijn op alle bestuurlijke niveaus fouten gemaakt, en laten we eerlijk zijn: dat is een collectieve verantwoordelijkheid.
Wat betreft de financiële sector is een solide en gezond bankensysteem onze eerste prioriteit. We hebben het Europees Parlement en de Raad Economische en Financiële Zaken (Ecofin) opgeroepen om de wetgevingsvoorstellen voor het financieel toezicht snel aan te nemen om ervoor te zorgen dat het Europees Comité voor systeemrisico's en de drie toezichthoudende autoriteiten begin volgend jaar met hun werkzaamheden kunnen beginnen. Uw bijdrage, de bijdrage van het Europees Parlement, is van essentieel belang en uw verantwoordelijkheid in dezen is groot.
We zijn ook overeengekomen dat de resultaten van de stresstesten van de banken uiterlijk in de tweede helft van juli zullen worden gepubliceerd. We vragen de Commissie om snel met voorstellen te komen met betrekking tot naked short selling en kredietverzuimswaps. De Europese Raad is overeengekomen dat de lidstaten een systeem van heffingen en belastingen op financiële instellingen moeten invoeren en we zijn overeengekomen om samen met onze partners in de G20 de mogelijkheid van een mondiale belasting op financiële transacties te onderzoeken en te ontwikkelen. Ook hebben we een gemeenschappelijk standpunt ingenomen over een aantal andere punten die aan de orde zullen komen tijdens de komende bijeenkomst van de G20 in Toronto, waar de heer Barroso en ik de eer zullen hebben om de Unie te vertegenwoordigen.
Ook herbevestigen we het standpunt van de Europese Unie over de verwezenlijking van de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling tegen 2015, met name onze doelstellingen inzake de ontwikkelingshulp. Ondanks de economische crisis herbevestigen we ook onze bereidheid om op het gebied van de klimaatverandering verdere stappen te zetten. We zijn overeengekomen om onder bepaalde voorwaarden de onderhandelingen met IJsland over toetreding tot de Europese Unie te beginnen en we hebben de aanvraag van Estland om tot de eurozone toe te treden verwelkomd. Beide zijn tekenen van vertrouwen in de toekomst van onze Unie.
We hebben een verklaring over Iran aangenomen, waarin we onze diepe zorgen over het nucleaire programma van Iran onderstrepen en de Raad Buitenlandse Zaken vragen om tijdens zijn volgende vergadering maatregelen goed te keuren voor de tenuitvoerlegging van de sancties waartoe de VN-Veiligheidsraad heeft besloten en deze aan te vullen met verdere maatregelen. Daarmee hebben we aangetoond dat de Unie een gemeenschappelijk standpunt kan innemen over een van de meest delicate kwesties in de hedendaagse wereldpolitiek.
Het tweede deel van de vergadering had betrekking op economische governance en een betere coördinatie van het economisch beleid. Ik heb verslag gedaan van het werk dat de taskforce die ik op verzoek van de Europese Raad voorzit tot dusver heeft verricht. Er is al een hoge mate van convergentie zichtbaar en ik ben voornemens om het werk van deze taskforce uiterlijk in oktober af te ronden. Nog voor het zomerreces en ook weer daarna zal ik uw delegatie ontmoeten om ervoor te zorgen dat de bijdrage van het Parlement volledig wordt geïntegreerd in ons werk.
De Europese Raad verwelkomde mijn voortgangsverslag en heeft overeenstemming bereikt over een eerste reeks richtsnoeren. De Raad keurde de voorlopige conclusies en het strengere toezicht op de begrotingen en op het concurrentievermogen goed. Er was overeenstemming over het feit dat we zowel het preventieve deel als het corrigerende deel van het stabiliteits- en groeipact moeten versterken. Het systeem van sancties om het pact te bekrachtigen moet worden herzien, zodat er een samenhangend en progressief systeem ontstaat. Er bestond ook overeenstemming over het idee van de Europese Commissie van een 'Europees semester', waarbij de lidstaten elk voorjaar hun stabiliteits- en convergentieprogramma's indienen om zo een gemeenschappelijke analyse te kunnen maken van de onderliggende veronderstellingen en de trends die in de komende jaren van invloed op de begroting zullen zijn - uiteraard rekening houdend met de nationale begrotingsprocedures.
Met betrekking tot dit punt wil ik benadrukken dat nooit is voorgesteld dat de ministers van Financiën hun nationale begrotingen ter goedkeuring aan de Commissie moeten voorleggen alvorens ze aan hun nationale parlementen voor te leggen. Niemand zou een dergelijke inbreuk op de parlementaire bevoegdheden bekrachtigen.
Het werk van de taskforce is nog niet af. Andere ideeën, van de Commissie uiteraard, van de Europese Centrale Bank, van uw Parlement en van de lidstaten, waarvan we bijna een dozijn schriftelijke bijdragen hebben ontvangen, moeten nog worden besproken. Voor sommige ideeën zal een Verdragswijziging nodig zijn - maar dat is een langdurige en omslachtige procedure. We zullen prioriteit geven aan de voorstellen die sneller en gemakkelijker kunnen worden uitgevoerd.
Er lijkt in elk geval een groeiende consensus te bestaan dat we voor onze economische governance geen nieuwe instellingen hoeven te creëren, maar dat we beter gebruik moeten maken van de instellingen die we al hebben. Terwijl er soms specifieke besluiten zullen moeten worden genomen op het niveau van de lidstaten van de eurozone - en in die gevallen zal ik een top van de eurozone bijeenroepen, zoals ik al tweemaal heb gedaan - moeten de besluiten over de belangrijkste aspecten van onze economische governance op het niveau van de hele Unie worden genomen. Of we tot de eurozone behoren of niet, we zijn economisch afhankelijk van elkaar en we delen het gemeenschappelijk eigendom van 's wereld grootste markt. Dat is het niveau waarop de meeste Europese besluiten moet worden genomen, door middel van de institutionele structuren en procedures van de Unie.
In dit verband is de Europese Raad van plan om in overeenstemming met het Verdrag zijn rol te vervullen bij het vaststellen van de politieke koers en de prioriteiten van de Unie, met inbegrip van de economische strategie en de economische governance.
De economische uitdagingen waar Europa voor staat blijven immens. Nog maar enkele weken geleden zijn we langs de rand van afgrond gescheerd en we zijn nog niet in veilige haven. We hebben er goed aan gedaan om onze economieën tijdens het dieptepunt van de recessie fiscale stimulansen te geven, maar we moeten er voor waken dat we in een situatie terechtkomen dat begrotingstekorten en geaccumuleerde schulden onhoudbaar worden en zelf een bedreiging voor ons economisch herstel gaan vormen.
De maatregelen die de lidstaten hebben genomen om hun tekorten te verminderen zullen geen sterk deflatoir effect voor de Unie als geheel hebben wanneer ze het vertrouwen in de economie herstellen, waardoor zowel de consumptie als de investeringen worden gestimuleerd. Anderzijds zal nalatigheid om onhoudbare tekorten te corrigeren uiteindelijk tot een fataal verlies van geloofwaardigheid en vertrouwen leiden, met blijvende economische schade.
De genomen maatregelen worden gedifferentieerd op basis van de specifieke situatie van elke lidstaat en ze zijn gradueel. Niet zozeer het absolute niveau, maar de richting en de houdbaarheid zijn belangrijk. Mits we volharden, heb ik er alle vertrouwen in dat Europa de crisis te boven zal komen.
Ik beschouw deze vergadering van de Europese Raad als een belangrijke stap voorwaarts in de bestrijding van de crisis, die als een financiële crisis begon en daarna een economische, een begrotings- en bijna een monetaire crisis is geworden. We trekken overal lessen uit en corrigeren de koers stap voor stap. Ik heb er vertrouwen in dat we zullen slagen.
José Manuel Barroso
Mijnheer de Voorzitter, nog maar een week geleden zijn we in Straatsburg bijeengekomen om de Europese Raad en de Top van de G20 in Toronto voor te bereiden. Tegen dit Huis heb ik gezegd dat in het licht van de huidige economische problemen groei het antwoord is en dat deze groei slim, duurzaam en inclusief moet zijn, moet zijn gegrondvest op begrotingsconsolidatie en structurele hervormingen en dat we om dit te bereiken vooruitgang moeten boeken op verschillende fronten tegelijk, namelijk door de Europa 2020-strategie aan te nemen, door het resterende werk aan de regulering van en het toezicht op de financiële markten snel af te ronden, door met ambitieuze maatregelen te komen om onze economische governance in Europa te versterken en tot slot door naar de vergadering van de G20 in Toronto te gaan met een krachtig en gezamenlijk EU-standpunt.
Het doet me genoegen dat ik kan zeggen dat dit de weg is die de Europese Raad vorige week is ingeslagen en dat dit voornamelijk is gebeurd op basis van voorstellen van de Commissie. De Europese Raad is tot uitzonderlijk substantiële conclusies gekomen. We hebben besluiten genomen over strategische richtsnoeren die zijn gericht op de toekomst en die een visie uitdragen. Het resultaat van de afgelopen Europese Raad was veel meer dan een simpele optelsom van nationale maatregelen. De Raad heeft met name op drie terreinen voor een werkelijk Europees perspectief gekozen: economische governance, regulering van en toezicht op de financiële markten, en natuurlijk alles wat te maken heeft met onze toekomstige strategie voor groei en banen, Europa 2020.
Eerst economische governance. Hoewel dit nog werk in uitvoering is, is het beeld van wat er nodig is inmiddels duidelijk. U weet dat de Commissie in haar mededeling van 12 mei een aantal ideeën naar voren heeft gebracht: een Europees semester om het toezicht op het structureel beleid en het begrotingsbeleid samen te brengen, effectief werkende bepalingen inzake schulden, een creatiever gebruik van positieve en negatieve stimulansen om in het kader van het stabiliteits- en groeipact toekomstige problemen te voorkomen en ze te corrigeren wanneer ze zich alsnog voordoen, waarborgen dat de nationale begrotingskaders worden opgezet in overeenstemming met de verplichtingen van het Verdrag, verbreding van het economisch toezicht om macro-economische onevenwichtigheden te corrigeren en vergelijking van die problemen in de interne markt om alle belangrijke factoren in aanmerking te nemen en niet alleen de begrotingsdimensie.
We hebben in Europa nu consensus dat dit de juiste koers is. De volgende stap is dat de taskforce die wordt voorgezeten door de voorzitter van de Raad deze consensus vertaalt in gedetailleerde maatregelen. Met dit in gedachten zal de Commissie volgende week enkele ideeën voor concrete maatregelen bekendmaken, en we werken al aan gedetailleerde voorstellen, die we tegen eind september zullen presenteren, omdat ik denk dat ook de factor tijd in dit verband buitengewoon belangrijk is.
Het tweede kerngebied waar we belangrijke overeenstemming hebben bereikt is dat van de financiële diensten. We weten allemaal dat het werk op dit gebied nog niet af is en we weten allemaal hoe belangrijk het is om het juiste regelgevingskader te hebben als we een gezonde, verantwoordelijke financiële dienstverlening willen hebben, om de markten het vertrouwen te geven dat we een verdedigingsmuur hebben opgetrokken tegen toekomstige spanningen.
Op dit gebied is de rol van het Europees Parlement natuurlijk essentieel. Zoals ik vorige week in de Europese Raad een beroep heb gedaan op de staatshoofden en regeringsleiders, wil ik ook op u een beroep doen om er alles aan te doen om ervoor te zorgen dat de voorstellen over het financieel toezicht nog voor het zomerreces worden aangenomen, zodat de nieuwe regelingen volgend jaar in werking kunnen treden. Dezelfde urgentie bestaat voor de voorstellen inzake beheerders van alternatieve beleggingsfondsen en de nieuwe kapitaalvereisten.
Ik was ingenomen met het feit dat de Europese Raad de doelstelling heeft overgenomen die we in onze mededeling van 2 juni hadden geformuleerd om eind 2011 overeenstemming te bereiken over de volgende fase van de voorstellen met betrekking tot de financiële diensten. Het formuleren van deze voorstellen zal deze zomer een belangrijke focus van de werkzaamheden van de Commissie zijn en ik ben er zeker van dat het Parlement bereid zal zijn om dit zeer belangrijke initiatief de snelle behandeling te geven die nodig is.
Ik vond het ook bijzonder belangrijk dat de Europese Raad overeenstemming zou bereiken over een voorstel voor een doelmatige en samenhangende aanpak van de stresstesten van de banken. Het bekendmaken van de resultaten per bank is de juiste weg om transparantie te gebruiken om het vertrouwen een impuls te geven en speculatie die de markten verstoort te voorkomen. We zullen exact weten welke problemen er nog bestaan en we zullen exact weten hoe deze zullen worden aangepakt, en zoals ik in de Europese Raad heb gezegd, zal de Commissie klaarstaan om in het kader van onze staatssteunregels alle onderzoeken uit te voeren die nodig mochten zijn indien er geïntervenieerd moet worden.
Een ander centraal element van onze besluiten, en ik denk waarschijnlijk een van de belangrijkste conclusies van deze Europese Raad, is natuurlijk Europa 2020. Dit initiatief is nu goedgekeurd door de Europese Raad als een strategie van de Europese Unie voor duurzame en inclusieve economische groei op de lange termijn, die wij nog maar enkele maanden geleden hebben voorgesteld en waaraan dit Huis substantiële input heeft gegeven.
Het heeft me gerustgesteld dat deze aanpak zo snel is aangenomen, en vooral dat we overeenstemming hebben weten te bereiken over de vijf kerndoelen, waaronder onderwijs en armoedebestrijding. Ik wil dit punt onderstrepen omdat het, zoals u weet, in het begin niet evident was dat de lidstaten zouden instemmen met het coördineren van maatregelen die voornamelijk tot hun nationale bevoegdheden behoren, maar die we op een gecoördineerde manier kunnen samenvoegen op Europees niveau.
Hiermee hebben de 27 staatshoofden en regeringsleiders vérgaande toezeggingen gedaan. Er moet volledig begrip zijn voor het feit dat het leiden van een Europese lidstaat ook het leiden van een deel van de Europese Unie inhoudt en dat deze twee belangrijke taken niet met elkaar in strijd zouden moeten zijn. De krachtige en positieve politieke impuls die dit Parlement heeft gegeven is uitermate behulpzaam geweest bij het bereiken van dit positieve resultaat en ik wil u daar nogmaals voor bedanken. Ook wil ik de Voorzitter van het Parlement bedanken, omdat hij in het eerste deel van de vergadering van de Europese Raad met veel Europese overtuiging duidelijk heeft gemaakt hoe belangrijk het was om overeenstemming over deze onderwerpen te bereiken.
Ik wil dit Huis bedanken voor de zeer substantiële input die het aan de strategie geeft en hopelijk ook in de toekomst zal blijven geven, omdat het werk, zoals u weet, nog lang niet af is. Daarom ben ik van meet af aan voorstander geweest van het idee dat onze lidstaten de eigenaars van de strategie moeten zijn. De strategie kan en mag niet worden gezien als alleen een strategie van Brussel of van Straatsburg. Het is belangrijk dat de strategie wordt gezien als een strategie die echt onze samenlevingen mobiliseert.
De Commissie zal met vlaggenschipinitiatieven komen die zullen functioneren als motor om de Europese dimensie van de strategie aan te drijven, en de Commissie zal nauw met de lidstaten samenwerken bij de ontwikkeling van de nationale hervormingsprogramma's. Het succes van de strategie zal ook in hoge mate afhangen van het werk van het Parlement in uw eigen kiesdistricten, met het maatschappelijk middenveld, met uw collega's in de nationale parlementen en met de samenleving als geheel. Daarvoor zullen we ons de komende maanden en jaren gemeenschappelijk moeten inzetten.
Deze alomvattende economische aanpak geeft ons een bijzonder sterk platform voor de vergadering van de G20 deze week, een duidelijk en gezamenlijk standpunt waarmee we het soort leiderschap kunnen tonen dat we de G20 al sinds 2008 hebben kunnen laten zien.
In een gezamenlijke brief, ondertekend door Herman van Rompuy en mij, hebben we aan alle collega's in de G20 uitgelegd wat onze prioriteiten zijn en wat het programma van de Europese Unie voor deze vergadering is. Dit is de eerste keer dat de Europese Unie zelf, afzonderlijk van de lidstaten, prioriteiten voor mondiale actie heeft geformuleerd, en ik denk dat we dit moeten verwelkomen. We werken hard aan maatregelen en we hebben een duidelijk tijdschema voor de toekomst. Dat is de uitdaging waarmee we naar onze mondiale partners kunnen gaan. Sommige ideeën zijn buitengewoon controversieel voor enkele van onze collega's in de G20, zoals het voorstel om een bankheffing in te voeren, en ook de financiële-beschermingsbelasting. Maar het is belangrijk dat we op Europees niveau consensus over deze ideeën hebben bereikt.
Concluderend kunnen we zeggen dat het succes van de Europese Raad van vorige week laat zien dat de Europese Unie bijzonder effectief is wanneer ze zich op de prioriteiten concentreert. Wanneer we voor een nieuwe uitdaging staan moeten we de verleiding weerstaan om overhaast nieuwe mechanismen en nieuwe structuren op te zetten, want dat leidt tot eindeloze institutionele debatten. In plaats daarvan moeten we vertrouwen hebben in de instellingen die we hebben, moeten we die instellingen onze steun geven en moeten we vertrouwen hebben in ons vermogen om resultaten te boeken, zoals we vorige week hebben gezien.
Voordat ik afsluit wil ik het Parlement, de Raad en de hoge vertegenwoordiger bedanken voor het goede resultaat van de onderhandelingen over de Europese Dienst voor externe actie. De Commissie verwelkomt dit akkoord, waarin duidelijk wordt voorzien in een dienst die onderdeel van het communautaire systeem is en waarin de voorstellen die Catherine Ashton in overeenstemming met de Commissie heeft gedaan grotendeels zijn overgenomen. De dienst zal zij aan zij met de instellingen opereren en op dezelfde wijze verantwoording moeten afleggen als elke andere EU-dienst.
Ik wil u ook zeggen dat de Commissie er samen met dit Huis en de andere instellingen hard aan heeft gewerkt om de Europese Dienst voor externe actie zo snel mogelijk operationeel te laten worden. Dit was een van de belangrijkste innovaties van het Verdrag van Lissabon. Nu moeten we die tot werkelijkheid maken. Het Europees Parlement kan op de Commissie rekenen bij de verdediging van communautaire belangen, als de beste manier om de resultaten te leveren die de burgers van ons verwachten. Ik denk dat tijdens deze Europese Raad zeer belangrijke vooruitgang in ons Europese project is geboekt.
(Applaus)
Corien Wortmann-Kool
namens de PPE-Fractie. - Voorzitter, geachte voorzitters, de EVP-Fractie is blij dat de Europese Raad onder uw voorzitterschap belangrijke stappen vooruit heeft gezet naar de noodzakelijke verbetering van het Europese economisch bestuur en een gezamenlijke inzet in de G20. Want de crisis dwingt ons om eindelijk werk te maken van het creëren van een meer solide basis voor het voortbestaan van de euro. Begrotingstekorten moeten worden aangepakt, om zo het vertrouwen van de financiële markten en ook het vertrouwen onder onze burgers terug te winnen.
Het Parlement steunt de versterking van de preventieve arm van het stabiliteits- en groeipact. Europese stresstest, het instellen van sancties. Maar het zal wel aankomen op een concrete uitwerking in de taskforce, want de intergouvernementele methode zal ons niet uit de crisis helpen. Wat ons betreft, moet de naleving gestoeld zijn, ingebed zijn in een communautaire governance-structuur. Geen nieuwe instituties, en dat krijgt gelukkig ook geen steun in de Raad, maar een sterke en onafhankelijke rol van de Commissie.
Het is goed, commissaris Barroso, dat u in de komende maanden met nadere voorstellen komt. In het Parlement vorige week zei u dat de Commissie de economische regering van Europa is. In de plenaire vergadering kreeg u daar applaus voor. Maar daarbij past dat u ruimhartig en ook ambitieus van uw institutionele recht van initiatief gebruikmaakt. Versterken van de concurrentiekracht in de 27 lidstaten, dat is exact wat we met de Europese 2020-strategie willen bereiken. Met een sterk midden- en kleinbedrijf als onze banenmotor. Met de inhoud zit het ongeveer wel goed, maar mijn punt van zorg blijft hoe lidstaten afgerekend kunnen worden op hun inzet, en dat is cruciaal voor succes.
Onze fractie roept u op om met meer concrete uitwerking te komen op dat punt in de taskforce. Want als dat niet goed geregeld wordt, dan dreigen we uiteindelijk toch nog in een soort Lissabonstrategie te eindigen die niet succesvol was. Dat is niet in het belang van onze burgers, hun banen en de economische groei.
Voorzitter, u riep ons op om snel te besluiten over het financieel toezichtpakket. Maar u weet dat het probleem niet hier in dit Parlement ligt. Het probleem is de Raad, want de Raad is nog steeds niet bereid om het rapport-De Larosière ook echt in daden, in wetgeving om te zetten. Er is echt te weinig voortgang gemaakt onder het Spaans voorzitterschap, dus u doet er goed aan uw collega's in de Raad op te roepen om óók compromisbereid te zijn, net als het Parlement. Want dat is cruciaal om de datum van 1 januari te halen.
Marita Ulvskog
namens de S&D-Fractie. - (SV) Mijnheer de Voorzitter, momenteel gutsen dagelijks maar liefst 14 000 vaten olie rechtstreeks in de Golf van Mexico. De olie verspreidt zich nu langs de stranden van de VS en hij rukt op naar de stranden van Mexico. In het noorden van Europa zijn er mensen die er zich zorgen over maken dat de zogenaamde Loop Current voor de kust van Florida de olie met de Golfstroom ook naar ons deel van de wereld mee zal voeren.
Dat is de situatie. We zijn ontzettend kwetsbaar en niemand in deze wereld leeft op een eiland voor zich alleen. Alles hangt samen. Daarom is het zo belangrijk dat de kwesties met betrekking tot de omschakeling naar hernieuwbare energie, naar een ander soort samenleving, niet verloren gaan; met andere woorden, datgene waar we het hier zo vaak over hebben en waar we soms een brede meerderheid voor weten te vinden wanneer we een besluit nemen over resoluties. Tezelfdertijd gebeurt er nog altijd veel te weinig. We mogen dat door de economische crisis niet uit het oog verliezen. We zullen de economische crisis niet oplossen tenzij we tezelfdertijd de kwesties kunnen oplossen die verband houden met onze kwetsbaarheid op milieugebied.
Onze kwetsbaarheid is ook ontzettend duidelijk wat de werkwijze van de financiële markten betreft. Zij zijn het die regeren. Zij zijn het die reageren. Zo is het decennialang geweest en zo velen van diegenen die hier tot de fracties behoren hebben daar helemaal geen probleem mee gehad en zijn van mening geweest dat het goed is dat de markt zoveel macht heeft. Nu beginnen we eindelijk besluiten te nemen die aantonen dat we ons niet door de financiële markten de wet laten voorschrijven. Dat is uitermate belangrijk. We zien welke gevolgen dat heeft gehad in vele lidstaten van de EU, waar vrije, niet gereguleerde marktkrachten - met andere woorden, het systeem dat door zo velen tot voor kort nog werd aanbeden - tot enorme problemen hebben bijgedragen. Onze kwetsbaarheid wordt nog maar eens duidelijk wanneer we zien op welke manier hiermee wordt omgegaan totdat de regulering van de financiële markt van kracht is - met draconische besnoeiingen in de overheidssector, met als gevolg dat we het herstel op de helling dreigen te zetten door de economische crisis.
De crisis zou kunnen omslaan in een diepgewortelde recessie. Ik vind dat de situatie er ontzettend zorgwekkend uitziet in een aantal van onze lidstaten, waar op een manier wordt opgetreden die niet alleen sociale conflicten veroorzaakt en mensen uitsluit, maar ook datgene waarvan we zeggen dat we het willen redden schade dreigt te berokkenen.
Het was erg interessant om de heer Van Rompuy te beluisteren. Veel van wat er werd gezegd, was goed, maar het ging veel over architectuur en ontzettend weinig over mensen. Het sociale Europa is ook een deel van de strijd om iets aan de financiële markten te doen en van de strijd voor het milieu. Het gaat de mensen niet voor de wind. De massale werkloosheid blijft toenemen. Het leeuwendeel van onze energie moeten we inzetten om dat recht te zetten.
Guy Verhofstadt
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik zeggen dat het geen betoog behoeft dat de lidstaten van de Unie de komende jaren een belangrijke rol, een essentiële rol zelfs, moeten spelen in de economische strategie van de Unie en de eurozone.
Maar de belangrijkste vraag is vandaag een andere, namelijk wie de controle zal uitvoeren en wie de sancties zal opleggen als lidstaten zich niet aan de voorwaarden houden - dat is de kernvraag. Zal de controle bij de lidstaten zelf komen te liggen, of bij de Raad? Zullen de lidstaten zichzelf sancties opleggen of zal een onafhankelijke, communautaire instelling dat doen? Dat is vandaag de kernvraag.
En ik moet u zeggen dat ik niet denk dat ook er maar iemand in dit Huis is die vindt dat de lidstaten zichzelf sancties moeten opleggen. Dat hebben ze in het verleden niet gedaan; waarom zouden ze dat in de toekomst wel doen? Ik zal u enkele voorbeelden geven. De Lissabonstrategie is mislukt omdat er geen onafhankelijke instelling was die controleerde of de lidstaten de strategie wel toepasten.
En hetzelfde geldt voor het stabiliteits- en groeipact. Wat gebeurt er in het stabiliteits- en groeipact? Wanneer het de kleine landen zijn die niet aan de voorwaarden voldoen, dan volgt er een Griekse tragedie. Maar wanneer het de grote landen zijn die niet aan de voorwaarden voldoen, zoals Duitsland en Frankrijk, passen ze het stabiliteits- en groeipact simpelweg aan.
Dus als de lidstaten deze taak niet aankunnen, moet een onafhankelijke communautaire instelling het doen. Daar zijn wij van overtuigd. We hebben twee resoluties over dit onderwerp aangenomen, vrijwel unaniem, en een paar dagen geleden heeft de president van de Europese Centrale Bank, de heer Trichet, hier in dit Parlement precies dezelfde analyse gegeven.
Moet het dus het Europees Parlement worden, of de Commissie, of de president van de Europese Centrale Bank? Wij denken dat de Europese Centrale Bank het moet doen, of de Europese Commissie - de heer Trichet heeft zelfs voorgesteld om een nieuwe instelling in het leven te roepen, maar ik denk niet dat we hier een nieuwe instelling voor nodig hebben. Maar deze rol moet in elk geval via de communautaire methode worden vervuld, door de Europese instellingen.
Dat betekent niet dat de lidstaten geen rol spelen: nee, de lidstaten moeten deze hele strategie in dagelijks beleid vertalen, in de strategie voor het dagelijkse beleid die ze in hun eigen landen ontwikkelen. Dat is wat we nodig hebben. Dat hebben we nodig in het stabiliteits- en groeipact. Dat hebben we nodig in de Europa 2020-strategie, en dat hebben we nodig in de nieuwe concurrentiestrategie die we volgende maand zullen ontwikkelen.
Mijn tweede punt betreft het financieel toezicht. Wat is hier het probleem? Het probleem is dat de Europese leiders naar de G20 zullen gaan en niet bekend zullen kunnen maken dat er overeenstemming over het financieel toezicht is bereikt.
De reden is heel eenvoudig, de reden ligt bij de ministers van Financiën van de Europese Unie, van de Raad Ecofin, die in december zijn teruggeschrokken voor de goede voorstellen van de Commissie op basis van het rapport-De Larosière. Dat is het probleem. Wij zijn het niet aan wie de boodschap moet worden overgebracht. De boodschap moet worden overgebracht aan de ministers van Financiën. Zij moeten terugkomen op hun voorstellen en de richting inslaan die de Commissie heeft aangegeven.
De voorstellen van de Commissie en De Larosière zijn gebaseerd op een Europese toezichthoudende autoriteit voor de banken. Dat is het belangrijkste voorstel. En wat de ministers van Financiën hebben voorgesteld, in de Raad Ecofin van vorig jaar december, is alleen een beetje coördinatie tussen de nationale toezichthouders - nationale toezichthouders die tijdens de financiële crisis niet goed functioneerden. Op het moment dat de financiële crisis uitbrak heeft niet één nationale toezichthouder alarm geslagen bij de politici, en nu leggen ze uit dat het een goed systeem is, dat ze alleen wat meer onderlinge coördinatie nodig hebben.
Dus wat we nu nodig hebben is dat de Europese Raad druk uitoefent op de lidstaten om de richting in te slaan van een Europese toezichthoudende autoriteit op basis van de voorstellen van De Larosière.
Rebecca Harms
namens de Verts/ALE-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Van Rompuy, dames en heren, om te beginnen wil ik nogmaals opmerken dat ik toch enigszins ontsteld was om u hier te horen benadrukken hoe normaal de top van afgelopen week was. Dat is gewoon een voortzetting van de ondoordachte benadering van vorige week. Wij moeten onszelf niet voorhouden dat wij een normale vorm van Europese samenwerking hebben bereikt als een top tot niet meer dan zes uur wordt beperkt om te voorkomen dat de euro aan de rand van de afgrond wordt gebracht doordat iemand een verkeerd woord of een verkeerde zin zegt. Dat was de boodschap die in de wandelgangen van het Raadsgebouw te horen was. Het zou niet uw taak moeten zijn om ons in de huidige situatie zand in de ogen te strooien. Wij kunnen duidelijk genoeg zien om te weten wat er aan de hand is.
De heer Verhofstadt heeft reeds opgemerkt dat het slecht gesteld is met het Europees economisch bestuur en dat dit op bepaalde punten duidelijk merkbaar is. Ik wil dat standpunt onderstrepen. Het financiële toezichtorgaan en het rapport-De Larosière zijn genoemd. Mijnheer Barroso, mijnheer Van Rompuy, wat vindt u ervan dat wij het na een jaar van debatteren eens zijn geworden over een toezichtorgaan, maar dat de Raad eenvoudigweg weigert om dit orgaan mogelijkheden tot ingrijpen te geven? Het is ronduit absurd dat dit in de lidstaten moet worden ingevoerd. Dit is een terrein waarop wij meer van u verwachten, zeker gezien het feit dat wij u hier op Europees niveau steun bieden.
Wij zouden het debat kunnen voortzetten over de regelingen die het Europees Parlement graag zou willen introduceren, zoals het verbod op risicovolle producten die op de financiële markt worden verhandeld, in ieder geval gedurende de tijdelijke opschorting van de handel. We zouden kunnen blijven discussiëren over wat er met de hedgefondsen en de belastingparadijzen moet gebeuren. We zouden kunnen praten over de salarissen van managers en over de belachelijke bonussen die worden betaald. Over al deze onderwerpen vinden momenteel trialogen plaats en op alle gebieden met betrekking tot toezicht op de financiële markten wordt vooruitgang geblokkeerd, hetzij door de Raad, hetzij door de Raad en de Commissie samen.
Mijnheer Barroso, u heeft ons in het Parlement bedankt voor het feit dat wij u vorige week zo unaniem hebben gesteund. Mijns inziens is het goed dat het Parlement zich inzet voor de communautaire methode, maar als ik dan weer zie wat er met de financiële transactiebelasting gebeurt, zou ik graag willen geloven dat deze tijdens de G20-top wordt ingevoerd. Dat zou ik heel graag willen geloven. Ik ben benieuwd waarmee u uit Toronto terugkomt. Als u terugkomt maar niets te bieden hebt, mijnheer Barroso, dan moet u er eindelijk eens voor zorgen dat de verantwoordelijke commissaris - er is hierover naar het heet immers een gemeenschappelijk Europees standpunt, want dat heeft de heer Juncker ons herhaaldelijk gezegd en daar is ook tijdens de top naar verwezen - eindelijk een fatsoenlijk model voor de invoering van de financiële transactiebelasting in de eurozone voorlegt.
Dat is mogelijk en als u dat niet doet, dan heeft u weer een top gebruikt om het Europese publiek voor het lapje te houden met betrekking tot dit waardevolle instrument. Het gaat dus niet goed met het gemeenschappelijk beleid op dit gebied.
Hoe staat het met de Europa 2020-strategie? Als we kijken naar Griekenland en Spanje, dan wordt duidelijk dat een gemeenschappelijke strategie met richtsnoeren voor het bereiken van een duurzame ontwikkeling en duurzame groei een goede zaak zou zijn. Wat hebben we nu feitelijk? We hebben mooiere woorden dan in de Lissabonstrategie, maar ondanks die mooiere woorden - zoals duurzame ontwikkeling, een term die we hier tegenwoordig niet vaak genoeg meer kunnen gebruiken - staat ons geen enkel instrument en geen geld ter beschikking, net als in de Lissabonstrategie.
Als lid van de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie valt mij in het bijzonder op dat men zich er nog steeds absoluut niet van bewust is dat een efficiënt beheer van bronnen, energie-efficiëntie en een ambitieuze aanpak van klimaatverandering de motor van innovatie kunnen en moeten zijn. In Duitsland juicht iedereen op dit moment over het herstel van de automobielindustrie, omdat de Chinezen enorme aantallen benzineslurpende pk-monsters uit Duitsland kopen. En dat ondanks de olieramp en het voorspelde mislukken van Cancun. Mijn hemel, het lijkt alsof nog niemand in Europa begrepen heeft wat duurzame ontwikkeling eigenlijk betekent!
Timothy Kirkhope
Mijnheer de Voorzitter, de Europese Raad heeft terecht gefocust op de hervorming van Europa, iets waar mijn fractie zich voor beijvert, maar ik wil eerst iets zeggen over Iran.
Iran zou eigenlijk een van de meest gerespecteerde machten in het Midden-Oosten moeten zijn. Het heeft een lange geschiedenis en veel getalenteerde en innovatieve mensen, en we zouden graag met Iran samenwerken bij het aanpakken van enkele van de meest urgente problemen waar de wereld op dit moment mee kampt. Recentelijk heb ik enkele Iraanse parlementsleden gesproken die een paar suggesties voor mogelijke onderwerpen hebben gedaan.
Maar helaas is Iran in handen van personen die zich weinig lijken aan te trekken van de aspiraties van de eigen bevolking of de zorgen van hun buren in de Golfregio. Het heeft op roekeloze wijze een kernenergieprogramma ontwikkeld dat terecht tot argwaan en verontrusting heeft geleid. Als Iran op een open en transparante manier kerncentrales wil ontwikkelen, mag niemand Iran dat recht ontzeggen. Maar omdat Iran deze nucleaire capaciteiten in het geheim probeert te ontwikkelen, kan er weinig twijfel over bestaan dat de motieven en ambities van de Iraanse regering een gevaar vormen.
Daarom verwelkomen we de maatregelen van de leiders van de Europese Unie die moeten leiden tot een grotere druk op het regime om samen te werken met de internationale gemeenschap. Doet Iran dat niet, dan zullen er helaas beperkende maatregelen moeten worden genomen tegen de handel, het bancaire verkeer, het vervoer en de olie- en gasindustrie van Iran.
Ook verwelkomen we de overeenstemming over de Europa 2020-strategie, die hopelijk de betiteling als een sleutelinitiatief van de Commissie volledig waar zal maken. In de praktijk moet er nog veel werk worden verzet en we zijn het niet met elk detail eens. Maar als alle woorden kunnen worden omgezet in actie, dan zal dit een positieve ontwikkeling voor de Europese Unie betekenen: de interne markt moet een nieuwe impuls krijgen en worden verdiept; de handel, zowel binnen de EU als met derde landen, moet worden gestimuleerd en gemakkelijker worden gemaakt, onnodige en bureaucratische belemmeringen moeten worden weggenomen, de lasten voor onze bedrijven en ondernemers moeten worden verminderd en logge regelgeving moet worden vervangen door slimme of gewoonweg minder regelgeving.
In het belang van de euro en de economische toekomst van alle lidstaten van de Europese Unie moeten de begrotingstekorten in al onze landen natuurlijk worden teruggedrongen. In het Verenigd Koninkrijk hebben we ons nu aangesloten bij andere landen die deze pijnlijke maar noodzakelijke maatregelen aan het nemen zijn. Onze noodbegroting van gisteren was dramatisch maar, zoals onze minister van Financiën de heer Osborne zei, onvermijdelijk. Alleen door het gewicht van de overheidsschuld te verminderen en voor lange tijd lage rentevoeten veilig te stellen zal de private sector kunnen investeren en uitbreiden, banen kunnen scheppen en groei kunnen genereren. Het is de private sector die het best de groei en de welvaart weer kunnen terugbrengen.
We verwelkomen het feit dat de Europese Raad zich heeft geconcentreerd op onmiddellijke en praktische maatregelen om de euro te steunen. Mijn eigen land is natuurlijk geen lid van de eurozone en zal dat ook niet worden. Maar we hebben alle reden om te willen dat de eurozone succesvol is. De Fractie Europese Conservatieven en Hervormers is echter van mening dat voor de maatregelen die nodig zijn om het beheer van de euro te verbeteren geen verdere centralisatie nodig is en we zullen ons verzetten tegen maatregelen om meer macht van de lidstaten naar Brussel over te hevelen. Ook maatregelen die inhouden dat de niet-leden van de eurozone zouden worden gedwongen om de eurozone financieel te ondersteunen kunnen we niet steunen, omdat het natuurlijk in de eerste plaats de verantwoordelijkheid van de lidstaten van de eurozone is om hun stelsel te ondersteunen. Maar we zijn bereid om initiatieven te steunen die de Verdragsverplichtingen van onze respectieve lidstaten respecteren.
Mijnheer de Voorzitter, we leven in een tijdsgewricht waarin de concurrentie almaar toeneemt. De tijd waarin Europa en de Verenigde Staten op economisch gebied ver boven de rest van de wereld uitstaken, loopt duidelijk ten einde. Ons systeem van vrijemarkteconomie, liberale democratie en sociale bescherming voor de meest kwetsbaren wordt uitgedaagd door andere landen die een meer autoritaire vorm van kapitalisme hebben omarmd. Daarom moeten we dringend hervormingen doorvoeren, om ervoor te zorgen dat we onze 'vrije' manier van leven in stand kunnen houden en kunnen blijven ontwikkelen. Pogingen om aan deze noodzaak te ontsnappen door blind vast te houden aan een status quo zullen zeker tot onze ondergang leiden.
Lothar Bisky
namens de GUE/NGL-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, de resultaten van de bijeenkomst van de Europese Raad van vorige week donderdag moeten gemeten worden naar de mondiale en Europese uitdagingen die wij het hoofd moeten bieden. Is het mogelijk om de oorzaken van de ongekende crisis op de Europese financiële markten begin mei weg te nemen of in ieder geval de eerste stappen in de juiste richting te zetten? Welke voorstellen worden er aan de Europese burgers en de financiële markten gedaan om de haperingen in het systeem te verhelpen?
De Raad heeft volmondig verklaard dat de banken, die de crisis hebben veroorzaakt, een deel van de kosten moeten betalen en dat hun activiteiten strenger gereguleerd moeten worden. Dat juich ik van harte toe, maar inmiddels geloof ik niet meer dat dit daadwerkelijk gaat gebeuren. U heeft ten eerste het besluit tot een internationale bankheffing genomen, waarvoor zelfs binnen de EU geen unanieme steun bestaat en die door een aantal G20-landen resoluut is afgewezen. Het lijkt verre van realistisch om te denken dat dit besluit op enig moment ten uitvoer zal worden gelegd.
Ten tweede bestaat er voor de invoering van een algemene financiële transactiebelasting slechts een opdracht om te onderzoeken of dit haalbaar is. Ik betwijfel of dit daadwerkelijk het vertrouwen van de spelers op de mondiale financiële markt op zal vijzelen of het speculeren zal tegengaan of dat dit ervoor zorgt dat de G20 een resolutie dienaangaande zal aannemen.
Ten derde zullen de strengere maatregelen tegen begrotingszondaars in een financiële en economische crisis eerder het herstel in gevaar brengen, de consumentenuitgaven drukken en met name de sociaal zwakkeren ertoe dwingen om de broekriem aan te halen. Een verdere daling van de inkomsten van een land is op die manier onvermijdelijk. Dat zal tot nog meer bezuinigingsmaatregelen leiden, waardoor de financiële levensvatbaarheid van de Europa 2020-strategie, die we zojuist hebben aangenomen, in het gedrang komt.
Ten vierde wordt er geen gebruik gemaakt van de mogelijkheid om de inkomsten van de lidstaten te verhogen door middel van een Europese financiële transactiebelasting, euro-obligaties, milieubelastingen, door hogere belastingtarieven voor de hoge inkomens en vermogen in te voeren en een sociaal rechtvaardige verdeling van de belastingen veilig te stellen. Dat is mijns inziens bijzonder merkwaardig.
Ten vijfde ondermijnt de crisis de democratische fundamenten van onze samenleving. De voorschriften die de EU oplegt aan de landen die zich in een crisis bevinden, dragen daar ook aan bij. Bezuinigingen op de uitgaven aan sociale voorzieningen, op lonen en pensioenen en overheidsdiensten in combinatie met een verhoging van de pensioenleeftijd, leiden ertoe dat de armoedekloof groeit en dat het aantal mensen dat in armoede leeft steeds verder toeneemt. Dat keur ik ten zeerste af.
Nigel Farage
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de heer Van Rompuy bedanken voor zijn toespraak. Ik denk dat deze zeer inzichtelijk maakte waarom er op dit moment zo veel fout gaat in de Europese Unie.
Mijnheer Van Rompuy, u zei dat de Top heeft plaatsgevonden, dat de eurocrisis weg is, dat we niet meer aan de rand van de afgrond staan, en toen gaf u ons dat pareltje, de uitspraak van de dag. U zei dat de euro het slachtoffer is geworden van zijn eigen succes.
Dat zal in elk geval een glimlach teweegbrengen op de gezichten van miljoenen mensen wanneer ze vanavond het nieuws zien. U moet inderdaad een moderne Walter Mitty zijn, een dromer! U bent er vanaf het begin voor gewaarschuwd dat er diverse landen waren die niet in de eurozone pasten. U weet dat ze hebben gelogen en bedrogen en een loopje met de regels hebben genomen en toch bent u doorgegaan met uw politieke project, als een Icarus, op weg naar het gevaar, ondanks dat u gewaarschuwd was dat het niet zou werken.
Ik was werkelijk verbijsterd toen u vorige week recht in mijn gezicht toegaf dat er geen plan B bestaat. Er bestaat geen noodplan om landen als Griekenland en Spanje en Portugal te helpen, die op enig moment uit deze munt zullen moeten stappen. Er is geen plan om ze te helpen om hun eigen nationale valuta's weer op te tuigen. Hoe erg zullen deze landen moeten lijden voor de droom van de euro? Hoe hoog zal de werkloosheid moeten oplopen? Hoeveel maatschappelijke onrust is aanvaardbaar om een munt op de been te houden die gewoonweg niet kán werken? En ik vraag me af hoe lang de Duitsers de enorme rekening zullen blijven betalen.
Het buitengewone is dat u en alle anderen hier in deze zaal denken dat ze daarmee goede Europeanen zijn. Welnu, ik wil tegen u zeggen dat dit Huis helemaal niets met Europa te maken heeft - er bestaat niet zoiets als een Europese identiteit. De kracht van Europa is juist gelegen in de diversiteit van talen, culturen en landen. Ironisch genoeg zijn wij het - de eurosceptici - die de goede Europeanen zullen blijken te zijn.
(Applaus van rechts)
Barry Madlener
Voorzitter, ik wil als eerste hier mijn blijdschap tonen over de uitslag van de verkiezingen in Nederland, want mijn partij, de Partij voor de Vrijheid, is gestegen van 9 naar 24 zetels. Dus na het succes van de Europese verkiezingen hebben we nu ook de nationale verkiezingen met glans gewonnen.
Want Nederlanders willen minder immigratie, willen meer veiligheid en willen ook vooral minder Europa. De interne markt van Europa werkt prima, maar het rondpompen van geld van "goede" naar "zwakke" staten moet stoppen. Dit schijnparlement, meneer Verhofstadt, meneer Schulz en meneer Barroso, is dus ook helemaal niet nodig, want het verspilt alleen maar geld.
En de stoere taal die u hier heeft over het ingrijpen, dat had u jaren geleden moeten doen, toen Griekenland met valse cijfers is gekomen. U heeft u jarenlang laten bedriegen, want u was blind. Blind voor uw eigen uitbreidingsdrift. Weet u, Voorzitter, dat zijn jullie nog. Kijk eens even naar het lijstje van landen dat nu op de deur klopt om lid te worden: Albanië, Kosovo, Bosnië, Turkije.
En vandaag praten we hier ook over IJsland, een failliet land. Een land dat de gruwelijke jacht op walvissen wil blijven toestaan en een land dat volgens de voorlopige conclusies van het onderzoek de Nederlandse Bank heeft bedrogen. Herinnert u zich dat Griekenland hetzelfde heeft gedaan? U weigert op te treden. U zegt tegen IJsland "kom maar binnen u mag blijven jagen op walvissen, u mag bedriegen met de cijfers, en dat u failliet bent, dat doet er niets aan af". U bent blind van uitbreidingsdrift en u doet daarmee onze burgers groot verdriet.
(Spreker stemt in met het beantwoorden van een vraag krachtens artikel 149, lid 8 van het Reglement.)
Miguel Portas
(PT) Ik heb de geachte afgevaardigde met belangstelling horen zeggen dat dit Parlement geen parlement is, maar een "schijnparlement". Ik zou dus graag willen weten wat hij hier doet en wie zijn salaris betaalt.
Barry Madlener
Voorzitter, daar kan ik heel helder over zijn. Wat wij hier doen, is mensen zoals u bestrijden en zorgen dat de Europese burgers de waarheid horen over dit geldverspillende Parlement. Wij zijn erop uit dat uw constante uitbreidingsdrift een halt wordt toegeroepen. Daarom hebben wij de verkiezingen gewonnen, en de volgende keer zullen wij nog groter worden.
Herman Van Rompuy
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik heb geen grote probleem met bepaalde soorten kritiek. Ik heb een probleem met de algemene benadering en ik zal u uitleggen wat ik bedoel.
Toen ik hier in februari was en we de resultaten van de eerste informele Europese Raad bespraken, werd ernstig betwijfeld of we erin zouden slagen een financieel hulpplan voor Griekenland op te zetten en of dat land in staat zou zijn de nodige maatregelen te nemen om recht te trekken wat er in het verleden mis was gegaan. Toch hadden wij enkele weken later een programma van 110 miljard euro aangenomen en heeft Griekenland zijn bbp met ten minste 10 procentpunten bijgesteld om zijn begroting op orde te brengen. We konden het niet geloven, maar het is gebeurd.
Als er enkele weken geleden was gezegd dat we een potentieel reddingsplan ter waarde van 750 miljard euro zouden opstellen, waarvan 500 miljard zou komen van Europa of de Europese Unie in het algemeen, dan had niemand ons geloofd. Maar het is tot stand gebracht. Sommigen zeiden: "De mediterrane landen hebben een andere cultuur, ze zijn niet in staat om werkelijke hervormingsmaatregelen te nemen, het is verspilde moeite!”
Als ik zie wat er in deze landen gebeurt, onder moeilijke omstandigheden - waarin niemand plezier schept - zeg ik dat er een radicale cultuurverandering plaatsvindt
Ik hoor kritiek over het klimaatbeleid, hoewel de Europese Unie het meest ambitieuze programma ter wereld heeft op dit gebied. Wij hebben ons 20-20-20-programma zelfs een wettelijke grondslag gegeven. Iedereen benijdt ons. Maar afgaande op de kritiek die ik hoor, heb ik het gevoel dat we niets doen. Daaraan stoor ik mij. Ik zeg niet dat we ons tot een soort blind optimisme moeten laten verleiden, maar waaraan ik mij stoor is dat elke prestatie wordt gezien als te weinig, te laat en overbodig.
Wanneer ik de resultaten zie die de laatste maanden zijn geboekt, ben ik ook zeer ingenomen met de positieve effecten die ons optreden heeft gehad. Wij spreken over beter bestuur - natuurlijk heeft de euro ons in hoge mate door de financiële crisis geholpen! Ik moet er niet aan denken wat de gevolgen van deze financiële crisis zouden zijn geweest als wij niet deze eenheidsmunt voor 350 miljoen mensen tot onze beschikking hadden gehad.
(Applaus)
Ik moet er niet aan denken hoe instabiel de situatie, en in het bijzonder onze monetaire situatie, zou zijn als we de euro niet hadden gehad. We zouden zijn teruggekeerd naar de crisis van de jaren dertig, met concurrerende devaluaties die hand in hand gingen met dat rampzalige protectionistische beleid. Wij hebben dit weten te vermijden dankzij de monetaire stabiliteit van de euro.
Natuurlijk zijn er problemen, er zijn afwijkingen in het eurogebied, en die moeten we aanpakken. De eerste tien jaren van deze eeuw was ik niet hier, ik was elders, maar wie in dit Parlement en daarbuiten, in allerlei instellingen, of zelfs allerlei denktanks, heeft op de zeer ernstige problemen met de betalingsbalans en het concurrentievermogen gewezen? Dat waren er weinig. Nu klagen we het verleden aan.
We moeten hoe dan ook onze aanpak veranderen. Dat is onze collectieve verantwoordelijkheid. Wil de euro stabiel worden, dan moeten economische ontwikkeling en economisch beleid meer overeenstemmen en moeten we een halt toeroepen aan alle verschillen, zowel wat ontwikkeling als wat politiek betreft. Hier werken wij aan.
Er is gesproken over sancties. Persoonlijk blijf ik geloven dat er veel andere methoden behalve sancties zijn. Angst voor sancties is niet het voornaamste dat regeringen tot actie aanzet. Maar aangezien we het over sancties hebben, zullen we in de taskforce toewerken naar echte sancties, niet alleen corrigerende sancties voor degenen met een begrotingstekort van meer dan 3 procent, maar ook preventieve sancties voor degenen die onder die 3 procent zitten maar de plannen voor de middellange termijn niet eerbiedigen, wier schuld te hoog is en die zich niet in de juiste richting en niet snel genoeg ontwikkelen.
Voor zover het Verdrag het ons toestaat zullen we daarom sancties invoeren die verder gaan dan het stabiliteits- en groeipact dat we op dit moment hebben. Wij zullen deze preventief invoeren en op het gebied van correctie versterken. Wij kunnen geen sancties opzetten waarvoor het Verdrag geen grondslag biedt. Ik kan daar niets aan veranderen. Wij hadden dat destijds moeten bedenken.
Dames en heren, wij gaan ook en voor het eerst, omdat ze niet bestaan, mechanismen invoeren ter verbetering van de onevenwichtigheden tussen met name de betalingsbalansen en de verschillen in concurrentievermogen. Het is voor het eerst dat we hieraan zullen werken. Wij hebben tot op heden niets gedaan. Wij zullen met deze taskforce innovatief zijn, dankzij de ideeën en voorstellen die de Commissie ons over een paar weken aan de hand zal doen op het cruciale terrein van het concurrentievermogen.
Daarom verwerp ik echt deze omgekeerde Euroscepsis, die alle resultaten, plannen, programma's en voornemens bij voorbaat afbreekt. Binnen alle instellingen boeken we bestuurlijke vooruitgang, stap voor stap, geleidelijk aan, maar we zullen er komen; daarvan ben ik absoluut zeker.
Wat financieel toezicht betreft, natuurlijk wordt deze in de Europese Raad besproken. Wij bespreken dit ook met de ministers van Financiën. Wij kunnen er ook hier in het Europees Parlement over praten. Dat is geen zonde. Er is geen sprake van kwade wil, het gaat er niet om iemand de les te lezen, maar we moeten het erover hebben.
Ik zal karikaturen vermijden. We zouden kunnen zeggen: "Dit zijn de voorstellen van de Raad, die bestaan alleen uit coördinatie”, en alles terzijde schuiven. Dat is een karikatuur, en ik wil er niets mee te maken hebben. Alles wat ik op dit cruciale gebied te zeggen heb - er zijn ook anderen in de financiële wereld - is dat wij, de Raad - het is niet eens de Europese Raad - en het Europees Parlement moeten samenwerken opdat op 1 januari, de uiterste termijn, de nieuwe instellingen kunnen beginnen. We hebben ze broodnodig.
Zelfs op financieel gebied loopt Europa voorop. Denkt u werkelijk dat er applaus zal klinken bij de G20 als de lidstaten van de EU, voorzitter Barroso en ik een belasting voor banken voorstellen? Denkt u werkelijk dat er applaus zal klinken? Op dat gebied zijn wij ook vernieuwers, pioniers. Denkt u werkelijk dat wanneer wij belasting op financiële transacties ter sprake brengen, wij applaus zullen krijgen? Op dat gebied zijn wij, alweer, pioniers.
Kortom: wij nemen op een behoorlijk aantal gebieden - milieu, financiën en andere - moedige initiatieven en wij zullen deze ook op mondiaal niveau verdedigen. En als er over bepaalde zaken geen mondiale overeenstemming is, zoals over een bankheffing, dan zullen wij, zoals we ook in dit Parlement hebben gezegd, op Europees niveau optreden. Sommige lidstaten nemen trouwens al initiatieven en ik ben trots en verheugd dat op een moment dat ik premier was, mijn land praktisch het eerste was in Europa dat het voortouw nam bij het invoeren van een belasting voor bankinstellingen.
Ik heb naar u geluisterd, ik heb zorgvuldig naar u geluisterd, maar ik zou mijn benadering positief willen noemen. Sommigen van u dringen er bij ons op aan positiever te zijn en bekritiseren ons tegelijkertijd. Ik heb daar geen probleem mee, maar ik zou in ieder geval willen wijzen op wat wij onder zeer moeilijke omstandigheden tot stand hebben gebracht, in de eerste drie of vier maanden van dit jaar. En we zullen doorgaan. Ik ben er ook zeker van dat binnen een paar maanden, sommigen van onze criticasters, zelfs als ze niet voor ons applaudisseren, ons toch gelijk zullen geven.
(Applaus)
José Manuel Barroso
Mijnheer de Voorzitter, wat betreft de specifieke vraag die mij is gesteld over het pakket maatregelen met betrekking tot het financieel toezicht: dit financieel toezicht is een echt vlaggenschip van de Europese hervormingen, omdat het hele samenstel van nieuwe regelingen afhankelijk is van de nieuwe architectuur.
We hebben bijvoorbeeld voorgesteld dat de kredietbeoordelingsbureaus onder toezicht van een van die nieuwe instellingen kunnen worden geplaatst. Daarom is het zo belangrijk om overeenstemming te bereiken over de toezichtstructuur die de Commissie heeft voorgesteld op basis van het rapport waartoe ik een groep op hoog niveau onder voorzitterschap van de heer De Larosière opdracht heb gegeven.
Ik wil het Europees Parlement nogmaals bedanken voor de steun en voor uw ambitie. Dit heeft ons geholpen om ervoor te zorgen dat de Raad aan het bewegen is met betrekking tot zijn in december ingenomen standpunten over enkele essentiële punten die het Europees Parlement als zeer belangrijk had aangemerkt.
Maar nu moet iedereen meewerken aan een compromis, en dit is de belangrijke kwestie waarvoor we in de Europese Unie een oplossing moeten vinden. Want als we altijd vasthouden aan het standpunt dat de anderen niet genoeg doen, komen we geen stap vooruit. We moeten een compromis vinden. En ik geloof erin dat er een deal kan worden gemaakt waarin de zorgen van het Europees Parlement op veel gebieden in aanmerking worden genomen. Dan denk ik bijvoorbeeld aan belangrijke zaken als een verbod op bepaalde producten en transacties om de consumenten te beschermen, geschiloplossingsbevoegdheden voor de autoriteiten, inclusief de mogelijkheid om rechtstreeks besluiten tot financiële instellingen te richten - dit zou een grote stap voor de Raad zijn, en de Commissie steunt dit -, beginselen voor het oplossen van de crisis, de depositogarantieregelingen, en een zeer uitvoerige en sterke herziening. En ik denk dat we al in de komende dagen een kans krijgen om deze deal te sluiten.
Morgen zal er een bijzonder belangrijke trialoog plaatsvinden. De zaken zullen er niet gemakkelijker op worden wanneer die vertraging oploopt. Het meest waarschijnlijk is dat de Raad zich dan zal ingraven wat betreft enkele van die bezwaren, en dan wordt het alleen maar moeilijker. Maar ik denk dat uitstel niet in het belang is van wie dan ook die een echte Europese architectuur wil, al was het maar - laten we eerlijk zijn - omdat een volledige tweede lezing het vrijwel onmogelijk zal maken dat de nieuwe autoriteiten met ingang van 1 januari 2011 operationeel kunnen zijn. Het idee is tenslotte - en daarom is dit zo urgent - dat het nieuwe systeem in 2011 van start gaat, met de nieuwe Europa 2020-strategie, met de nieuwe economische governance en hopelijk nadat er al veel is gedaan op het gebied van de regulering en het toezicht op de financiële diensten.
Daarom wil ik u vragen om naar mij te luisteren, zoals ik dat natuurlijk ook heb gevraagd aan de Voorzitter van het Europees Parlement - dit was onmiddellijk na zijn zeer interessante bijdrage - en aan de lidstaten. Ik vraag het Europees Parlement nogmaals, in een geest van compromis, om zich in te spannen om dat compromis te bereiken.
Natuurlijk heeft de Commissie het voorstel gedaan, en daarom zijn wij er tevreden mee, maar de communautaire methode gaat ook over het sluiten van compromissen. De communautaire methode gaat niet alleen over het innemen van standpunten, maar gaat uiteindelijk ook over het sluiten van compromissen.
(Interrupties door Rebecca Harms en Guy Verhofstadt, die zeggen dat de Raad met een voorstel moet komen)
Daarom dringt de Commissie er bij de Raad op aan om te bewegen. We hebben vandaag een informele, volledige compromistekst op tafel gelegd en we zullen op alle partijen vriendelijke, constructieve druk blijven uitoefenen om tot een akkoord te komen.
Othmar Karas
- (DE) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Van Rompuy, we kijken vandaag niet naar de gebeurtenissen van de afgelopen maanden. We moeten bij het onderwerp blijven. We kijken vandaag naar de resultaten van de bijeenkomst van de Raad. In welke tijd leven we eigenlijk? Ik had vandaag toch wat meer zelfkritiek ten aanzien van onze daadwerkelijke zwakheden verwacht en meer oprechtheid in de wijze waarop wij omgaan met wat er op dit moment gebeurt.
De concrete resultaten van de bijeenkomst van de Raad stemmen niet overeen met de aankondigingen van de heer López-Garrido in Straatsburg. De Raad kondigt opnieuw intentieverklaringen aan in plaats van spijkers met koppen te slaan. We zijn voortdurend aan het kijken wat de Raad doet. Ik verwacht niet dat de Raad bij alle kwesties het leiderschap op zich neemt. Ik verwacht echter wel dat de Raad niet voor vertraging zorgt of maatregelen blokkeert, dat hij de Commissie steunt en aankondigingen zo spoedig mogelijk door daden laat volgen.
Dames en heren, ik ben evenmin een groot voorstander van de methode van het brieven schrijven. Dat zijn geen echte acties. Vierentwintig uur voor de bijeenkomst hebben we brieven van mevrouw Merkel en de heer Sarkozy ontvangen, we hebben nu een brief van de heer Barroso en de heer Van Rompuy ontvangen die aan henzelf gericht is. We hebben een brief van de heer Obama ontvangen en een uit Canada. Wij willen daden en projecten zien, geen brieven. Ik stel voor dat u minder brieven schrijft en uw mondelinge voorstellen laat volgen door concrete, duurzame daden.
Met betrekking tot de Europa 2020-strategie stel ik voor dat u de strategie verandert in een instrument en een concreet project voor groei en werkgelegenheid. Er is nog geen definitief besluit ten aanzien van de bankheffing genomen en we hebben geen project voor de G20. Er is gesproken over de transactiebelasting, maar er is geen Europees project om deze in te voeren. Het financiële toezichtorgaan, de regelingen inzake hedgefondsen en de richtlijn kapitaalvereisten (RKV) III worden allemaal geblokkeerd in de trialoog, terwijl de lidstaten van de Europese Unie nu in Basel een definitie van kapitaal steunen waar Amerika de voorkeur aan geeft en niet Europa. Laten we in actie komen en aankondigingen werkelijkheid laten worden.
Pervenche Berès
(FR) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Barroso, mijnheer Van Rompuy, gelukkig is armoedebestrijding een doelstelling gebleven van de 2020-strategie. Onze zorg is dat de strategieën voor begrotingsconsolidatie hier en daar veel te ver gaan en de fundamenten van de armoedebestrijding zullen verzwakken door financieringsmethoden voor openbare diensten te ondermijnen, terwijl die een onmisbaar onderdeel zijn van een dergelijke strategie.
Wat economisch bestuur betreft, mijnheer de Voorzitter, gaat het er niet om alles te bekritiseren wat de Europese Raad doet. Het gaat erom een vruchtbare discussie op gang te brengen, en dienaangaande hebben we u twee tot drie belangrijke voorstellen te doen.
Het eerste is dat heden ten dage macro-economische kwesties en kwesties betreffende onevenwichtigheden van groot belang zijn, zoals u opmerkte. Mijn grote angst, onze grote angst is dat een discussie die begint met erop te hameren dat de voorwaarden voor de toepassing van het stabiliteits- en groeipact moeten worden versterkt, sommige mensen tevreden stelt en de voedingsbodem uitput van wat nu onderwerp van gesprek moet zijn, namelijk de hulpmiddelen, de methodes, de mogelijkheden om te komen tot verkleining van deze verschillen die op dit moment het eurogebied verzwakken en die ertoe hebben geleid dat Citigroup vindt dat het eurogebied niet langer als een geheel moet worden gezien.
De tweede kwestie, die volgens ons ook van cruciaal belang is, is die van de sancties. U zei dat we niet alleen sancties moeten opleggen aan degenen met tekorten, maar misschien ook aan intelligente sancties moeten denken. Hebben wij er bijvoorbeeld aan gedacht om een lidstaat in moeilijkheden te vragen bepaalde belastingen te verhogen, om de belastingopbrengst ten goede te laten komen aan de begroting van de Europese Unie? Er zijn andere methoden dan opschorting van het stemrecht of het schrappen van structuurfondsen.
(Spreekster wordt door de Voorzitter onderbroken)
Sylvie Goulard
(FR) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Barroso, mijnheer Van Rompuy, u hebt ongetwijfeld allemaal de absoluut verbijsterende uitspraak gehoord van de president-directeur van BP, die zei: 'Ik wil mijn leven terug '.
Nu heb ik de indruk gekregen dat op dit moment in de Europese Raad er regeringen zijn die zouden willen doen voorkomen alsof er nooit een crisis is geweest en die hun levens terug zouden willen. Ze komen ons zeggen: "Wij zullen het toezicht uit het verleden behouden. Zo veel was er niet aan de hand. We kunnen het project van de heer De Larosière, dat de Commissie heeft goedgekeurd, dus wel kortwieken en we kunnen afwijzen wat het Europees Parlement heeft gevraagd, omdat wat er is gebeurd in wezen maar een piepklein crisisje was en we niet zo ver hoeven te gaan.”
Maar dit is niet het standpunt van het Europees Parlement en ik zou eenieder hier willen vragen zijn of haar verantwoordelijkheid te nemen. In december 2009 heeft de Raad Ecofin unaniem gekozen voor een standpunt waarmee elke kans op een discussie op basis van medebeslissing is afgesneden. Op de dag van de Raad Ecofin hebben de coördinatoren van de vier fracties in de Commissie economische en monetaire zaken tegen de Raad gezegd dat dit onaanvaardbaar was. Daarop is ons maandenlang gezegd: "Als u er nu eens het zwijgen toe doet.” Toen, op 10 mei, stemde de Commissie economische en monetaire zaken voor een veeleisender tekst.
Voorzitter, dat is de huidige stand van zaken, en we zijn niet van plan een akkoord van de tweede garnituur te accepteren. Ook wij willen dat er op 1 januari volgend jaar instellingen zijn, maar wel instellingen die kunnen functioneren. EU-instellingen waarin wij samen beslissen over gemeenschappelijke regels, die gelden voor financiële diensten en financiële instellingen, een systeem dat niet gebaseerd is op de welwillendheid van de lidstaten en vooral geen systeem dat vetorechten geeft aan lidstaten die duidelijk helemaal geen financieel toezicht willen.
Kortom: wij willen compromissen sluiten, maar wij willen niet worden gecompromitteerd door mensen die eigenlijk geen succesvolle uitkomst wensen.
Edvard Kožušník
(CS) Mijnheer Van Rompuy, mijnheer Barroso. Ik ben lid van de Commissie interne markt en consumentenbescherming, waar we professor Monti, die in opdracht van u het zogeheten verslag-Monti heeft opgesteld, meerdere malen hebben mogen ontvangen. Ik heb zelf dit verslag eerder als zeer "sexy" betiteld, maar ik twijfelde er toen tevens ten zeerste aan of er wel de benodigde moed voor zou zijn, de moed van de Europese en nationale politici deze "sexy" voorstellen aan de man te brengen en uit te voeren. Ik zou graag in het voorbijgaan willen melden dat de roddel de ronde doet (om het maar even zo te zeggen) dat er binnen de Europese Commissie en de Europese Raad gesproken wordt over de invoering van een zogeheten "supereuro” en een "slechtere euro”. Ik zou daar ernstig voor willen waarschuwen. We hebben al eerder eens zoiets gehad in Europa: een oostelijke en westelijke mark die Europa net als het IJzeren Gordijn in tweeën deelde. Dank u wel.
Miguel Portas
(PT) In de eerste plaats moet ik over de tarieven voor banken en financiële transacties zeggen dat ik liever minder woorden en meer onderhandelingsmogelijkheden zou zien, want we weten het resultaat van de G20 al: we worden pioniers, maar zonder resultaat.
In de tweede plaats: het economisch beleid. Hoe kan deze Raad zeggen dat hij de armoede in Europa wil terugdringen terwijl overal in de wereld alle nationale begrotingen gebaseerd zijn op drastische reductie van overheidsinvesteringen en sociale uitgaven? Dit is het werkelijke probleem. Hoe kunnen we de noodzaak volhouden van een duurzame groei als intussen alle nationale beleid gericht is op één enkele doelstelling: salarisvermindering en verhoging van de meest oneerlijke belastingen, in het bijzonder de btw?
Daarom hebben wij een probleem met de Raad. De Raad is als het Vaticaan zoals dat is beschreven door de Portugese schrijver José Saramago: orthodox, vergeet niets, leert niets. Daarom heb ik nog een laatste vraag over de obsessie met nationale begrotingen en voorafgaande goedkeuring. Dan is er nog iets dat de heer Van Rompuy heeft gezegd over het idee van preventieve sancties inzake nationaal begrotingsbeleid. Wat betekent dat? Wat wil dat ons eigenlijk zeggen? Dit is niet veel meer dan een vuvuzelasymfonie: een vreselijk lawaai.
Jaroslav Paška
(SK) In de inleiding van punt 11 van de conclusies van de Europese Raad wordt gesteld dat bij het versterken van preventieve instrumenten voor het realiseren van de doelstellingen van het stabiliteits- en groeipact rekening moet worden gehouden met de specifieke situatie van de eurolanden. Het nieuwe Europees stabilisatiemechanisme behoort ook tot deze instrumenten.
Na de bekendmaking begon uiteraard een terechte discussie over de indeling en de eerlijke verhouding van de aandelen van de diverse landen die zich aan het pact willen houden. Financieel deskundigen waren het diverse malen met elkaar eens dat het voorstel dat was ingediend voor overleg tussen de ministeries om te bepalen hoeveel ieder land moet bijdragen op basis van zijn aandeel in het basiskapitaal van de Europese Centrale Bank, in dit geval absoluut geen goed voorstel is, omdat het landen met meer kapitaal in de banksector zou bevoordelen ten opzichte van andere landen.
Het zou kennelijk eerlijker zijn het garantiebedrag van de verschillende landen in het stabilisatiemechanisme te bepalen op basis van de beslissingscriteria in de Europese Centrale Bank.
Er is echter nog geen antwoord ten aanzien van het vreemde concept van solidariteit in het mechanisme, dat er zelfs van uitgaat dat arme landen zich in de schulden steken om de solventie en de hoge levensstandaard van rijke landen met een slecht bestuur te handhaven. Ik betwijfel of dat wel correct zou zijn.
Nick Griffin
- (EN) Mijnheer de Voorzitter, de EU-strategie voor banen klinkt goed, maar de werkelijkheid achter de schermen ziet er heel anders uit.
Om slechts één schokkend voorbeeld te noemen: de aanstaande handelsovereenkomst tussen de EU en India zal een verwoestend effect hebben op de Indiase landbouw en de Indiase farmaceutische industrie. De Indiërs maken zich terecht zorgen over deze bedreiging van hun welvaart en onafhankelijkheid.
Maar als we zien dat de Indiërs zo veel opgeven, moeten we onszelf de vraag stellen wat de grote bedrijven van India bij deze overeenkomst hebben te winnen en wat dit Britse en Europese werknemers gaat kosten.
Het antwoord is modus 4-immigratie, waarmee elk nationaal immigratieplafond wordt omzeild. Transnationale ondernemingen zullen het automatische recht krijgen om werknemers uit India te halen ter vervanging van bijvoorbeeld goed opgeleide Britse werknemers in staal- en autofabrieken en alle andere bedrijven die nu eigendom zijn van Indiase transnationale ondernemingen.
De handelsovereenkomst tussen de EU en India zal een verwoestend effect hebben op de lonen en de werkgelegenheid van honderdduizenden Britse en Europese werknemers. Dit is geen strategie voor banen, maar een regelrechte uitverkoop aan de hebzucht van grote ondernemingen.
José Manuel García-Margallo y Marfil
(ES) Mijnheer de Voorzitter, ik zou het willen hebben over het financieel toezicht, de enige concrete uiting van dat ongrijpbare idee dat we economische governance noemen, en ik moet zeggen dat we echt verzeild zijn in de ceremonie van de verwarring.
Vanochtend nog heeft de fungerend voorzitter van de Unie verklaard dat een overeenkomst binnen handbereik is. Hij heeft erop aangedrongen dat we in actie komen, en beide verklaringen doen de waarheid geweld aan. Een overeenkomst is helemaal niet binnen handbereik, noch is het de taak van het voorzitterschap van de Raad om ons, de anderen, te zeggen dat we in actie moeten komen. Wat het doen moet, is zelf in actie komen, en ik zal u zeggen in welke richting.
Zoals hier gezegd is, is de overeenkomst van de Raad een overeenkomst van kleinste gemene delers; het is een overeenkomst die sommige Europese autoriteiten willen die geen andere bevoegdheid hebben dan het voorstellen van technische harmonisatieregels voor een uniforme interpretatie van de Europese wet.
Al dat gedoe was niet nodig geweest. Dit had gedaan kunnen worden door de Commissie, met de hulp van het Comité van Europese bankentoezichthouders, op grond van artikel 290 dat van kracht is.
Wat het Parlement gezegd heeft, is het volgende: ten eerste, dat pan-Europese banken onder toezicht moeten staan van een feitelijk Europese autoriteit die sterk is en die onderworpen is aan de controle door dit Parlement; ten tweede, dat de banken die, wanneer ze failliet gaan, ons allen zouden kunnen meesleuren onder speciaal toezicht moeten komen te staan; ten derde dat wanneer een van die banken in moeilijkheden raakt, de bankautoriteit een gereedschapskist moet hebben om besmetting te voorkomen, om de bank te herstructureren en op te heffen zonder dat de brokstukken op de hoofden van de belastingbetalers terecht komen; en ten vierde, dat er twee fondsen moeten komen die door de sector zelf voorgefinancierd worden, op grond van het beginsel "de vervuiler betaalt”, zodat wij niet weer allemaal opdraaien voor wat Crispin in zeer milde bewoordingen de irrationele uitbundigheid van enkelen genoemd heeft.
Mijnheer Barroso, de eerste keer dat ik een hoge afgevaardigde van de Spaanse regering zag, was op maandag. Voor het begin van het Spaanse voorzitterschap, kregen zij ...
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)
Michael Cashman
- (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik heb negentig seconden, wat niet veel is, maar ik wil dat u en dit Huis nadenken over het volgende. Ik spreek als rapporteur voor de tussentijdse evaluatie van de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling.
Volgens schattingen van de Verenigde Naties zullen in de ontwikkelingslanden na mijn negentig seconden, dus wanneer ik weer ga zitten, 45 mensen zijn overleden. Eén dode per twee seconden, mensen die sterven aan te voorkomen ziekten, ondervoeding, complicaties bij bevallingen, hiv- of aidsgerelateerde ziekten, tuberculose, malaria. Eén dode per twee seconden. Daarom moeten we onze toezeggingen met betrekking tot de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling in het kader van de G20 nakomen en een leidende rol spelen in de Verenigde Naties. En daarom moeten we die essentiële projecten in ontwikkelingslanden blijven financieren.
Ik heb nog twintig seconden, en ik wil voorstellen dat we niets meer zeggen tot mijn tijd voorbij is, maar dat we nadenken over die 45 mensen die in deze negentig seconden zijn gestorven.
(Tien seconden stilte)
Sharon Bowles
- (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik wil me graag tot de heer Van Rompuy van de Europese Raad richten. Het doet me genoegen om u hier te zien, en als voorzitter van de Commissie economische en monetaire zaken moet ik zeggen dat ik u in uw rol als voorzitter van de taskforce graag vaker in onze commissievergaderingen zie verschijnen, want als u met ideeën over multilateraal toezicht komt, komt u via de medebeslissing sowieso bij ons uit. Hoe langer we buiten het besluitvormingsproces worden gehouden, hoe langer we nodig zullen hebben om de besluiten die u neemt te begrijpen en aan te nemen. Daarnaast hebben ook wij ideeën.
Dan de conclusies van de Raad. Ik merk op dat hierin wordt aangedrongen op snelle actie met betrekking tot het pakket maatregelen voor het toezicht op beheerders van alternatieve beleggingsfondsen en de handel in derivaten. In de conclusies wordt de richtlijn kapitaalvereisten (RKV III), die kapitaal in de handelsportefeuille onder de kapitaalvereisten laat vallen, niet genoemd. Tot nu toe hadden de kapitaalvereisten onder druk van de banken geen betrekking op kapitaal in de handelsportefeuille, wat de speculatieve handel voor eigen rekening aantrekkelijk en kosteloos maakte. Deze activiteit was een van de belangrijkste oorzaken van de crisis. De RKV III legt het casinobankieren automatisch aan banden, zonder dat er gekeken hoeft te worden naar looptijdcategorieën en splitsingen. Dus waarom wordt er niet in de eerste plaats op dit punt om snelle actie en een snelle tenuitvoerlegging gevraagd?
Tot slot waardeer ik het besluit om stresstesten bij de banken uit te voeren en de resultaten ervan te publiceren. Dat is ten minste een jaar te laat en als het eerder was gedaan, hadden sommige problemen die we nu met herfinanciering van staatsschulden hebben wellicht kunnen worden voorkomen. Maar het is van essentieel belang dat in de stresstesten die nu worden uitgevoerd alle uitdagingen en zorgen van de markt aan de orde komen, want anders worden de zaken er alleen maar erger op.
Niki Tzavela
(EL) Mijnheer de voorzitter van de Europese Raad, het is ons een eer en een genoegen om u hier te mogen zien. Ik wilde u graag zeggen dat de nuchtere manier waarop u de problemen in deze tijd hebt benaderd, waardevol is geweest.
Tijdens de laatste Raad aanvaardde Duitsland weliswaar dat de Unie een zekere vorm van economisch bestuur nodig heeft, maar weigerde het in te stemmen met het redelijke voorstel van Frankrijk om dit bestuur, tenminste in de beginperiode, te verwezenlijken op het niveau van de zestien eurozonelanden. Aldus kan er dan geleidelijk een economisch bestuur van de zevenentwintig EU-lidstaten tot stand worden gebracht. Vandaar mijn vraag: wat voor soort gemeenschappelijk economisch beleid kan worden gevoerd door zevenentwintig landen met achttien verschillende munten, verschillende belastingstelsels en verschillende rentevoeten voor leningen, enzovoort? Ik vrees dat wij opnieuw zullen afglijden in de problematische structuur van de eurozone.
Martin Ehrenhauser
(DE) Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag kort enkele opmerkingen maken over fundamentele zaken met betrekking tot de Europa 2020-strategie. We kunnen zonder meer zeggen dat er vooruitgang wordt geboekt als de inspanningen om de groei te stimuleren worden gekoppeld aan het doel van duurzaamheid. We mogen echter niet vergeten dat het structurele probleem hiermee niet wordt opgelost. De fundamentele vraag is immers hoe we van de drang tot groei af kunnen komen. Hoe kunnen we economische en financiële crises in de toekomst voorkomen? Als ik mijzelf deze vraag stel, is het mijns inziens onwaarschijnlijk dat we dit zonder een ingrijpende hervorming van het monetair systeem kunnen bewerkstelligen. Daarom moeten we eindelijk eens over een aantal vragen gaan discussiëren, onder andere of het niet zinvol zou zijn om de geldschepping in handen van de staat te brengen en bankkredieten weer te koppelen aan de hoeveelheid contant geld die daadwerkelijk in omloop is. Dit zijn echter allemaal vragen die alleen door middel van een krachtig en onafhankelijk beleid kunnen worden beantwoord.
Danuta Maria Hübner
- (EN) Mijnheer de Voorzitter, fiscale en financiële hervormingen kunnen - hoe cruciaal ze ook zijn - geen vervanging vormen voor structurele veranderingen en beleid om het concurrentievermogen te versterken. Daarom wil ik eerst kort iets zeggen over de rol van het cohesiebeleid in de verwezenlijking van de EU 2020-strategie.
In zijn conclusies zendt de Raad ons de duidelijke boodschap dat het cohesiebeleid in de strategie moet worden geïntegreerd. Volgens de mededeling van de Commissie van maart dit jaar is dit beleidsterrein immers het enige echt succesvolle onderdeel van de Lissabonstrategie. Waarom? Omdat dit beleid bindende richtsnoeren of voorwaarden voor de overdracht van Europese middelen naar een lidstaat, regio of stad omvat. Ook krijgen lidstaten en regio's de ruimte om gemeenschappelijke Europese doelstellingen naar hun eigen werkelijkheid te vertalen. Het cohesiebeleid is op een efficiënte manier aangepast om de verwezenlijking van doelstellingen te bewaken en te ondersteunen. En niet in de laatste plaats kent het een efficiënt sanctiemechanisme.
Wat betreft de economische governance ben ik een groot voorstander van het idee om verder te gaan dan alleen toezicht op de begrotingen en ook concurrentiegerelateerde factoren die onevenwichtigheden creëren of vergroten in dat toezicht te betrekken. Ook ben ik van mening dat we vandaag moeten uitspreken - luid, duidelijk en met nadruk - waarom het begrotingstoezicht niet heeft gewerkt en waarom het stabiliteits- en groeipact niet heeft gewerkt. Als we uitsluitend blijven vertrouwen op gedecentraliseerde begrotingsdiscipline krijgen we misschien een betere economische governance, maar nog geen goede economische governance.
Ramón Jáuregui Atondo
(ES) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Van Rompuy, mijnheer Barroso, ik ben het met u eens over iets waarvan ik vind dat het gezegd moet worden, en dat is dat de Europese Raad op de bijeenkomst van afgelopen donderdag bijzonder belangrijke besluiten genomen heeft die vier maanden geleden nog ondenkbaar waren. Ik vind dat we de moed moeten hebben om dit te zeggen. Ik denk dat het een historisch gegeven is dat het de crises zijn die Europa in beweging brengen.
Deze crisis die, zoals u zei, ingrijpend en heel ernstig is, heeft aanleiding gegeven tot een reeks besluiten en een aantal wegen die verkend worden en die buitengewoon belangrijk zijn voor de Europese integratie.
Overigens is een van de besluiten die genomen zijn op die bijeenkomst van de Europese Raad - en die niet onbetekenend is ook al is hij niet genoemd - het besluit het Verdrag te wijzigen en een intergouvernementele conferentie bijeen te roepen om protocol nr. 36 bij het Verdrag van Lissabon te wijzigen. Dat betekent, dames en heren, dat men overeengekomen is om achttien nieuwe afgevaardigden op te nemen in dit Parlement, en dat twaalf lidstaten het recht krijgen op een afvaardiging die eerlijker is dan degene die we nu hebben.
In dit verband zou ik willen benadrukken hoe belangrijk het is dat de Raad besloten heeft om het aantal leden van dit Parlement uit te breiden, en dat de intergouvernementele conferentie als ik goed geïnformeerd ben net vandaag dit besluit van de 27 genomen heeft. Mijnheer Van Rompuy, ik wens u geluk met dit besluit, en ik verzoek u dringend ervoor te zorgen dat de 27 lidstaten dit besluit ratificeren waardoor dit Parlement een meer adequate vertegenwoordiging krijgt en achttien nieuwe leden het recht krijgen hun Europese burgers te vertegenwoordigen.
Cristian Dan Preda
(RO) Om te beginnen wil ik graag zeggen dat ik blij ben met het besluit van de Europese Raad van afgelopen week om groen licht te geven voor het beginnen van onderhandelingen met IJsland. Vandaag heeft een overweldigende meerderheid van de Commissie buitenlandse zaken van het Parlement voor mijn verslag over het verzoek van IJsland om toetreding tot de Europese Unie gestemd. Via dit verslag hebben mijn collega's hun steun uitgesproken voor de toetreding van dit land tot de EU, maar hebben ze tegelijkertijd benadrukt dat er gezamenlijke oplossingen bereikt moeten worden op terreinen als visserij en landbouw.
Wij zijn ervan overtuigd dat IJsland de vooruitgang die totnogtoe geboekt is, snel tot een goed einde kan brengen door het acquis communautaire over te nemen en een nieuw lid van de Europese familie te worden. Met zijn democratische traditie en zijn ervaring op het gebied van milieubescherming heeft IJsland de Europese Unie veel te bieden. Ook kan IJsland helpen om het EU-beleid voet aan de grond te geven in het Noordpoolgebied.
Ook IJsland heeft er veel bij te winnen. Daarbij hebben we het niet alleen over economische stabiliteit, maar ook over grotere invloed op het wereldtoneel of meer invloed op de besluitvorming met betrekking tot de interne markt.
Wij zijn ons er evenwel van bewust dat de IJslanders diep verdeeld zijn over de toetreding van hun land tot de Europese Unie. Daarom denk ik dat een openbaar debat, aangezwengeld door de IJslandse regering en, zo nodig, ondersteund door de Europese Commissie, kan helpen om de argumenten voor en tegen toetreding helder op een rij te krijgen, zodat de IJslandse burgers uiteindelijk tot een geïnformeerd besluit kunnen komen over toetreding tot de EU. Zoals algemeen bekend zal IJsland aan het einde van het onderhandelingsproces een referendum organiseren om te kijken of de IJslandse bevolking de uitkomst van deze gesprekken tussen de Europese Unie en hun land steunt.
Stavros Lambrinidis
(EL) Mijnheer de Voorzitter, na de invoering van de euro is de kloof tussen de economieën van het noorden en het zuiden groter geworden in plaats van kleiner. De oorzaak was vooral het feit dat deze economieën totaal verschillend gestructureerd waren. Het zuiden was gebaseerd op diensten, landbouw en toerisme, en het noorden op zware industrie en export. Ofschoon het zuiden zijn economische structuren binnen enkele jaren radicaal had moeten veranderen, heeft het zich in plaats daarvan ontwikkeld via consumptie, dankzij goedkope euroleningen en door torenhoge schulden te maken. De industrielanden hebben zich echter kunnen ontwikkelen omdat zij goedkoper en gemakkelijker konden exporteren.
Daarom was dáár economisch bestuur nodig geweest. Maar juist omdat een dergelijk bestuur ontbrak, werden zowel de ontwikkelingsvoordelen van bepaalde lidstaten als de ontwikkelingsnadelen van andere lidstaten vergroot.
Als de zuidelijke - maar ook andere - landen in staat willen zijn de vicieuze cirkel van recessie te doorbreken, moeten zij enerzijds hun begrotingen aanpassen, maar anderzijds, onder meer via euro-obligaties, de mogelijkheid krijgen om goedkoop te lenen en aldus te investeren in ontwikkeling en export.
Juist nu echter onderwerpt het relatief rijke Duitsland zich aan een zeer streng bezuinigingsprogramma. Daardoor beperkt het niet alleen de interne consumptie maar maakt het zichzelf tegelijkertijd - en dit is het belangrijkste - voor de financiële markten aantrekkelijker dan zijn partners. Dergelijke maatregelen horen niet thuis in een gemeenschappelijk Europees economisch beleid. Zij kunnen er zelfs toe leiden dat de lidstaten in plaats van in solidaire partners meedogenloze concurrenten worden van elkaar, in de strijd om de weinige beschikbare middelen. Daarmee worden de lidstaten op hetzelfde Procrustusbed van bezuinigingen gelegd, waardoor bepaalde landen hun voordelen en andere landen hun nadelen groter zien worden, en waardoor een aantal lidstaten in een bijzonder negatieve uitgangspositie komt te verkeren als het gaat om de verwezenlijking van de 2020-doelstellingen, die toch gemeenschappelijke doelstellingen worden verondersteld te zijn.
Íñigo Méndez de Vigo
(ES) Mijnheer de Voorzitter, op een vergadering van het Europees Economisch en Sociaal Comité waarbij u aanwezig was, heeft u een heel mooi beeld gebruikt. U zei dat we in de economische en financiële crisis reddingsboten wilden bouwen tijdens de tocht. Dat was inderdaad het geval, want de Raad Economische en Financiële Zaken die gehouden werd voorafgaand aan de bijeenkomst van de laatste Europese Raad heeft bepaalde maatregelen genomen die ondenkbaar waren in sommige landen, waarvan ik er één heel goed ken.
Waar het nu dus om gaat, is dat we ervoor zorgen dat dit in de toekomst niet opnieuw gebeurt, en dat we de reddingsboten in een eerder stadium bouwen.
Ik heb heel aandachtig geluisterd naar wat u zei. U heeft gesproken over "streng toezicht op de nationale begrotingen”. Daar ben ik het mee eens.
Daarna heeft u hier echter aan toegevoegd dat er geen sprake van was dat de Commissie de nationale begrotingen zou controleren voordat ze door de nationale parlementen worden goedgekeurd. Nou ja, dat heb ik u horen zeggen tegen commissaris Olli Rehn. Het lijkt me bovendien een goed idee, dat nader moet worden bekeken. "De l'audace, encore de l'audace et toujours de l'audace”, zoals een Franse revolutionair zei.
Ik heb er namelijk geen probleem mee, voorzitter Van Rompuy, om onder de bescherming te staan van de Europese Unie. Ik sta liever onder de bescherming van de Europese Unie dan onder de bescherming van regeerders wier regeerwijze gepaard gaat met voortdurende koerswijzigingen en improvisaties. We zullen dan ook elke mogelijkheid die we hebben, proberen aan te grijpen.
In de tweede plaats hebben sommige leden hier gezegd dat het hun niets kan schelen wat er met de euro gebeurt, omdat ze de euro toch niet hebben. Welnu, mij kan het wel degelijk wat schelen wat er gebeurt met de nationale valuta die niet in de euro zitten, want dat is nu net Europeaan zijn. Als die valuta ooit in zwaar weer terecht komen, dan kan mij dat zeker wat schelen, omdat de economie van ons allemaal de gevolgen daarvan zal ondervinden.
Dan nog een kanttekening, mijnheer de Voorzitter. Ik weet dat het in tijden van crisis moeilijker is om de bestrijding van armoede ter sprake te brengen, omdat er minder middelen zijn. Ik denk echter dat datgene wat ons als Europeanen groter heeft gemaakt, juist de strijd is tegen sociale uitsluiting en armoede. Mijn verzoek is dat het jaar 2010, het Europese Jaar voor de bestrijding van armoede en sociale uitsluiting, niet gewoon de zoveelste conclusie is van de Europese Raad. Voorzitter van de Commissie, laten we een actief beleid voeren op dit gebied.
Catherine Trautmann
(FR) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Barroso, mijnheer Van Rompuy, u hebt ons eerder voorgehouden dat Europeanen ferm en eensgezind moeten zijn als zij op de G20 willen slagen, en dat de geloofwaardigheid van de Europese Unie op het internationale podium op het spel staat. Maar wat er bovenal op het spel staat, is de geloofwaardigheid van de Unie bij haar burgers, die verwachten dat zij in staat is om zich van geloofwaardige instrumenten te voorzien waarmee de crisis kan worden bedwongen.
In de eerste plaats verwachtte ik dat in de conclusies van de Europese Raad van 17 juni begrotingsdiscipline, macro-economisch toezicht en de regulering van financiële diensten in gelijke mate aan de orde zouden komen. Geconstateerd moet worden dat dit niet het geval was.
In de tweede plaats heeft de Europese Unie, die in het aangezicht van de crisis een duidelijk gebrek aan solidariteit aan den dag heeft gelegd, de plicht leiding te geven aan de inspanningen waarmee deze crisis kan worden overwonnen. Laten we eerlijk zijn. De economische en monetaire unie lijdt aan een constructiefout, die onevenwichtigheid tussen monetair en economisch beleid in de hand werkt, ook al is de euro tegenwoordig goed voor 27 procent van de mondiale reserves van de centrale banken. Dit dwingt de lidstaten en de eurogroep om het nationale economische beleid te coördineren. De euro mag niet het symbool zijn van hoge prijzen voor onze medeburgers en het is vandaag, aan het einde van deze tussentijdse Raden, onze plicht om niet alleen maar de markten gerust te stellen, maar burgers ervan te overtuigen dat wij deze crisis samen te boven kunnen komen.
Ten derde moet de hardere opstelling inzake begrotingsdiscipline de recessie in deze tijd van crisis niet verergeren. Wij willen bewijs, bewijs dat de 2020-strategie vergezeld zal gaan van voldoende financiële middelen om de economie in de richting van toekomstige uitgaven, werkgelegenheid en solide en vruchtbare investeringen te ontwikkelen, maar ook te gidsen. Voorzitters, wij moeten de waarschuwing horen die zich nu uit in woede, en spoedig in angst. Zoals de Europese Unie nu met onrechtvaardig liberalisme wordt vereenzelvigd, zo mag zij niet het symbool worden van brute bezuinigingen.
Anne Delvaux
(FR) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Van Rompuy, "nood breekt wet” wordt vaak gezegd. In deze crisis is een vanzelfsprekend gegeven, of beter, een noodzaak, onvermijdelijk geworden: innovatief en creatief worden. Wat dat betreft ben ik zeer ingenomen met de stap die de Europese Raad heeft genomen, een stap waarvan ik hoop dat deze uiteindelijk zal leiden tot een sprong voorwaarts, in de richting van daadwerkelijk economisch bestuur, omdat de coördinatie van economisch beleid alleen niet volstaat - laat daar geen misverstand over bestaan.
Laat ons een werkelijke begrotingsfederatie tot stand brengen die niet door de omstandigheden is afgedwongen, maar onze eigen keuze is.
Laat ons terugkeren naar de besluiten van de Raad, die ik toch toejuich. De versterking van de preventieve poot van het stabiliteits- en groeipact is een uitstekende zaak, maar er kan geen werkelijke begrotingsdiscipline zijn zonder sancties tegen degenen die afwijken van de regels. Deze sancties zijn versterkt, maar nog niet verduidelijkt, en dat valt te betreuren.
Aan de andere kant wil ik blijk geven van mijn tevredenheid over onder andere de richtsnoeren waartoe is besloten, zoals het befaamde scorebord voor de evaluatie van het concurrentievermogen, omdat dit is waar het om gaat: concurrentievermogen nieuw leven inblazen en duurzame ontwikkeling voor allen.
Laat ons nogmaals onze tevredenheid betuigen met de plannen om een belasting voor banken in te voeren, de aanvaarding van een belasting op financiële transacties en de versnelling van de hervorming van financiële voorschriften.
Mijnheer Van Rompuy, een paar maanden geleden, zelfs een paar weken geleden, leken al deze besluiten en richtsnoeren onrealistisch, illusoir of zelfs hypothetisch. U hebt gelijk, het is waar, er is sprake van een radicale cultuurverandering, op het beleidsniveau van kleine Europese stappen. Dit gezegd zijnde, moeten de lidstaten in oktober deze richtsnoeren absoluut in de praktijk uitvoeren. Of de genomen stap een historische sprong voorwaarts zal zijn of een vrome wens die wij allen bitter zullen betreuren en waaronder, dat vooral, een meerderheid dagelijks zal moeten lijden, dat is nu aan de Raad.
Gianluca Susta
(IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, mijnheer de voorzitter van de Raad, aangezien ik een van de laatste sprekers ben, wil ik u complimenteren: het is volgens mij heel goed dat u hier in dit Parlement erop heeft gewezen dat u niet de stem bent van de regeringen, maar van Europa en van de Europese Unie. Dat is een voor de hand liggende stelling, maar voor velen ogenschijnlijk niet.
Wij verzoeken u daarom aan deze rol vast te houden, zodat het stabiele voorzitterschap van de EU stimulansen en moed geeft, en de regeringen ertoe aanzet hun woorden in daden om te zetten.
We hebben waardering voor wat er de afgelopen maanden is gedaan: het idee van de taskforce en ook het feit dat de regerings- en staatshoofden toch zijn gedwongen om een belangrijk document op te stellen, omdat de inhoud van dat document, mijnheer de Voorzitter - als het tenminste ten uitvoer wordt gelegd, en we zijn er niet zeker van of alle lidstaten dat werkelijk willen - zonder meer belangrijk is.
We weten bijvoorbeeld niet of de verklaringen in het definitieve document over belasting op financiële transacties of over belasting voor banken werkelijk zullen worden toegepast. Wij wachten op de conclusies van de taskforce om te kunnen nagaan of deze doeltreffende instrumenten, evenals de verklaringen over economisch bestuur en over groei daadwerkelijk een belangrijke basis zijn voor het beleid.
We wilden naar een Europese grondwet, een proces dat vervolgens heeft geleid tot het Verdrag van Lissabon, om een vernieuwing in te luiden: we hopen dat het stabiele voorzitterschap van de EU zal aandringen - zoals het ook in zijn antwoord heeft aangegeven - om ervoor te zorgen dat deze zaken werkelijkheid worden.
Gunnar Hökmark
- (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik denk dat iedereen de conclusies en de daarin vastgestelde doelen van de Europese Raad kan verwelkomen. Ik heb drie punten waarover ik iets wil zeggen.
Het is eerste punt betreft de euro. Ik denk dat wanneer we een mechanisme met voorspelbare en automatische sancties instellen, en ook handhaven als landen zich niet aan de regels houden, we een veel sterker kader zullen hebben. En misschien zien we dan de renaissance van een euro die gezonder is dan ooit tevoren. Dat zal een belangrijke bijdrage vormen aan de toekomst van de Europese economie.
Dat impliceert tevens dat er op het gebied van de economische groei nog veel moet gebeuren. Ik verwelkom de duidelijke doelstellingen in de conclusies, maar ik wil iedereen eraan herinneren dat we daar hard aan zullen moeten werken en dat we voor moeilijke keuzes staan. En die keuzes maak je niet door alleen doelstellingen vast te stellen. Dat hebben we geleerd van het Lissabonproces.
We moeten moedige besluiten durven nemen en de markt openstellen voor meer handel, meer investeringen en meer innovatie. Dat is wat er moet gebeuren. Anders hebben we alleen maar wat tijd gewonnen, tot alle problemen gewoon weer terugkomen.
Tot slot komt de mondiale economie nu in een fase die zal worden gekenmerkt door het terugdringen van tekorten. Dat geldt voor de Verenigde Staten en dat geldt ook voor Europa. We kennen allemaal de risico's die zijn verbonden aan economische krimp. We moeten ervoor zorgen dat de economie ook wordt gestimuleerd. In dat verband denk ik dat de verwijzing naar de Doha-ronde in de conclusies moet worden aangescherpt, en wel op een zodanige wijze dat er meer samenhang ontstaat. Ik kan een belasting op financiële transacties die de handel zal belemmeren, de liquiditeit zal verminderen en arme landen en landen met hoge schulden meer schade zal berokkenen, niet begrijpen. We moeten de handel ondersteunen en stimuleren, en op die manier krijgen we de impuls die nodig is om van de wereld een betere plaats om te leven te maken.
Paweł Zalewski
(PL) Mijnheer de Voorzitter, de recente crisis in Europa heeft ons duidelijk gemaakt hoe ernstig het probleem is dat Europa, ondanks het Verdrag van Lissabon, niet voldoende is geïntegreerd op het gebied van economisch bestuur. Europa vormt evenwel een geheel. Dit betekent dat een probleem waarmee één, twee of drie landen geconfronteerd worden een probleem is voor heel Europa. Het is bijgevolg positief dat deze kwestie nu wordt besproken in de Raad. De conclusies die daar zijn bereikt, zijn mijns inziens een stap in de goede richting. Wij hebben behoefte aan een goede coördinatie van het begrotingsbeleid en aan sancties voor landen die zich niet aan de normen houden en de regels overtreden.
Het is tevens goed dat er geen exclusieve 'euroclub' is gevormd. Het is van bijzonder belang om niet uit het oog te verliezen dat de euro niet alleen de munt zal zijn van de landen die vandaag al deel uitmaken van de eurozone, maar ook van de landen die te kennen geven dat ze de euro willen invoeren. Het is belangrijk dat ook deze lidstaten betrokken worden bij beslissingen in verband met de eurozone, zodat ze in de toekomst in staat zijn om ten volle bij te dragen aan het bestuur van de eurozone.
Jutta Steinruck
(DE) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Barroso, mijnheer Van Rompuy, het is belangrijk dat we allemaal samenwerken om groei en werkgelegenheid te stimuleren en dat we de oorzaken van de crisis proberen te weg te nemen. We moeten er echter naar streven om van vroegere fouten te leren en deze fouten niet opnieuw te maken.
Daarbij mogen we één ding niet vergeten dat mijns inziens bijzonder belangrijk is, namelijk de bestrijding van de armoede. Ik betreur het dat de Europese regeringsleiders niet bereid waren zich ertoe te verplichten de voorstellen van de Commissie ten aanzien van de bestrijding van armoede zo snel mogelijk te implementeren. Het signaal dat de Raad vorige week heeft afgegeven, is dat Europa niet naar de armsten omziet. De oorspronkelijke doelstellingen zijn verwaterd. Het enige dat is overgebleven zijn drie kerncijfers en de doelstelling om twintig miljoen mensen uit de armoede te halen. Dat is onvoldoende en het is duidelijk dat in dit opzicht de politieke wil ontbreekt. Wij hadden daadwerkelijk gehoopt dat het voorstel van de Commissie om de armoede met 25 procent terug te dringen zou worden aangenomen en ten uitvoer zou worden gebracht, want armoede is tenslotte een risico voor Europa.
Isabelle Durant
(FR) Mijnheer de Voorzitter, ik wilde uiteraard het woord richten tot de heer Van Rompuy, die zojuist is vertrokken. Ik wil hem er toch nog op wijzen, en iedereen erop wijzen, dat als hij ons vraagt geen karikaturen te maken, ik hem wil voorstellen daarin zelf niet te vervallen, aangezien het vaststaat dat sommigen van ons hier zijn beste bondgenoten zijn als het gaat om alles wat nodig is op het gebied van coördinatiestrategie en begrotingscontrole.
Verder wil ik - en nu richt ik mij tot u, mijnheer Barroso - een voorstel aan de orde stellen dat in de Commissie begrotingen ter sprake is gebracht: dat van het opzetten van een overeenkomst, bovenop de taskforce, een nieuwe overeenkomst inzake begrotingsaspecten, zodat, als al onze lidstaten eenmaal zijn onderworpen aan stringente begrotingsregels, wij in staat zullen zijn te werken aan een manier om niet alleen toezicht te houden, maar ook om de rollen te verdelen tussen Europese uitgaven en nationale uitgaven.
Afgezien van de noodzaak van instellingen en organen die zich bezig houden met het opleggen, coördineren en controleren van sancties, meen ik dat hier een enorme taak ligt die we op ons moeten nemen.
Oreste Rossi
(IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik heb aandachtig geluisterd naar de toespraken van de heer Van Rompuy en de heer Barroso. Ze willen beiden zo nauw mogelijk samenwerken met het Parlement om de toekomstige uitdagingen aan te gaan: governance, financiële regelgeving, regelgeving voor banken en de EU 2020-strategie.
Het is ook positief dat de taskforce tot september krijgt om zijn werkzaamheden te voltooien en met concrete voorstellen te komen. Er is ook verwezen naar acties buiten Europa, zoals samenwerking en ontwikkeling, internationale sancties, nucleaire programma's en het milieu. Ik sluit me aan bij bijna alles wat er gezegd is, maar nu moet het natuurlijk vorm krijgen.
We leven in een Europa dat in een zware crisis verkeert: er zijn miljoenen arbeidsplaatsen verloren gegaan en een echt herstel is nog ver weg, het Europees Centrum voor de ontwikkeling van de beroepsopleiding verwacht dat er tegen 2020 8,5 miljoen nieuwe arbeidsplaatsen zullen worden gecreëerd, inclusief vervangende arbeidsplaatsen, maar het grootste deel daarvan zullen arbeidsplaatsen voor hoogopgeleide of middelhoogopgeleide werknemers zijn, hetgeen ten koste zal gaan van arbeidsplaatsen voor laagopgeleide werknemers.
De nieuwe generaties voorbereiden op een nieuw Europa: daar ligt onze uitdaging.
Mario Mauro
(IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de voorzitter van de Raad, de heer Van Rompuy, heeft in zijn toespraak een woord gebruikt, namelijk het woord "geleidelijk”, dat wellicht beter dan elk ander woord de moeilijke situatie van dit moment beschrijft.
Geleidelijk betekent dat de mate van goede wil van de lidstaten niet gelijk is. Geleidelijk betekent dat de goede punten in de conclusies van de Raad moeten worden aangevuld en uitgevoerd.
Hoe kunnen we overgaan van "geleidelijk” naar "snel”? Hoe kunnen we overgaan van "geleidelijk” naar "op korte termijn en goed”?
Ik ben van mening dat we ons tot de Commissievoorzitter moeten richten, omdat het politiek leiderschap van dit moment, het politiek leiderschap van dit Europa dat probeert initiatieven te ontplooien, gezien de architectuur van onze instellingen in de handen ligt van de Commissievoorzitter, van de Commissie, die met voorstellen moet komen, dit proces moet voltooien en ons in staat moet stellen vernieuwingen door te voeren.
José Manuel Barroso
Mijnheer de Voorzitter, sommige personen die mij een vraag hebben gesteld zijn niet meer aanwezig. Toch zal ik hun vragen beantwoorden.
In de eerste plaats, met betrekking tot de rol van het Europees Parlement in de Europa 2020-strategie: dat is een zorg voor velen van u, onder wie mevrouw Wortmann-Kool, die een belangrijke leider in dit Parlement is waar het gaat om de rechten van het Parlement bij de vaststelling van deze strategie. Ik denk dat het Europees Parlement een cruciale rol heeft. Het is onze gemeenschappelijke verantwoordelijkheid om de crisis te boven te komen en de weg terug naar groei te vinden. Onze lidstaten moeten veel beter presteren op het gebied van structurele hervormingen en begrotingsconsolidatie dan ze het afgelopen decennium hebben gedaan.
Het Europees Parlement zal als medewetgever een cruciale rol spelen bij het aannemen van wetgeving voor de tenuitvoerlegging van de vlaggenschipinitiatieven. De Commissie heeft onlangs het eerste vlaggenschipinitiatief aangenomen: 'Een digitale agenda voor Europa'. Vóór eind 2010 zullen nog zes vlaggenschipinitiatieven volgen. Dit is een zeer intensief programma. Deze vlaggenschepen zullen een reeks wetgevingsvoorstellen met zich meebrengen en de Commissie rekent op de steun van het Europees Parlement in de vorm van een snelle en samenhangende behandeling van de vlaggenschepen en de bijbehorende wetgevingsvoorstellen. Ik zou van het Parlement graag de toezegging krijgen dat de aanneming van deze initiatieven snel zal kunnen verlopen.
In de tweede plaats ben ik van mening dat het Europees Parlement bij het vaststellen en bewaken van de Europa 2020-strategie een veel actievere rol moet spelen dan het in het kader van de Lissabonstrategie had. Dit vraagt om het innemen van tijdige, proactieve, gemeenschappelijke standpunten. Het Europees Parlement kan ook een rol spelen bij het mobiliseren van de nationale parlementen. Ik denk dat er nu ruimte is om de dialoog te verleggen van de algemene discussies over Europa 2020 - het soort discussies dat in de eerste fase is gehouden en waaraan ik de nodige tijd heb deelgenomen - naar veel specifiekere onderwerpen, zoals de vijf kernthema's van de strategie: werkgelegenheidsbeleid, onderzoek en ontwikkeling en innovatie, energie-efficiëntie, onderwijs, en armoedebestrijding, en daarnaast het monitoren van de nationale prestaties.
De nationale parlementen moeten een sleutelrol gaan spelen bij het monitoren van de prestaties van hun regeringen, bij het monitoren van de juiste tenuitvoerlegging van de nationale Europa-2020-strategieën en -doelstellingen en de aanbevelingen van de Unie door die regeringen. Dit is een heel belangrijk punt.
Ik weet dat niet iedereen van u tevreden is. Ook ik had graag een hoger ambitieniveau gezien waar het gaat om het monitoren van de strategie. Maar er zijn aanzienlijke verbeteringen aangebracht, en ik vraag u om het potentieel van deze verbeteringen niet te onderschatten. Het feit dat er nu nationale hervormingsprogramma's en specifieke nationale doelstellingen komen, maakt het mogelijk om niet alleen heel concreet te monitoren wat Europa als geheel doet, maar ook wat elk individueel land op al deze gebieden doet. Dat kan gebeuren, en dat moet gebeuren - als ik mijn mening hierover mag geven - door het Europees Parlement, uiteraard samen met de andere instellingen.
Het eerste punt binnen deze prioriteit is armoede, ook omdat dit het Europees jaar van de bestrijding van armoede en sociale uitsluiting is. Ik kan me vinden in wat enkelen van u hebben gezegd, te weten de heer Méndez de Vigo en anderen, namelijk dat we dit Europees Jaar moeten benutten om actief beleid te initiëren.
Het was niet gemakkelijk om op Europees niveau overeenstemming te bereiken over deze doelstelling: er waren twijfels op basis van het subsidiariteitsbeginsel. Uiteindelijk bleek het mogelijk om het eens te worden, en ik denk dat we dat al dit jaar in zichtbare maatregelen moeten omzetten, want de sociale realiteit van het Europa van vandaag kan worden omschreven als een noodsituatie.
Terugkomend op Europa 2020: het Parlement zal als begrotingsautoriteit zijn rol moeten spelen bij de vaststelling van het volgende meerjarig financieel kader. De prioriteiten van de begroting zullen een afspiegeling moeten zijn van de prioriteiten van Europa 2020. In september zullen we onze begrotingsherziening presenteren. Ik denk dat dat een goed moment zal zijn om een brede discussie te starten over de toekomst van onze financiële vooruitzichten, met name over enkele van de ideeën die we al naar voren hebben gebracht in de inleidende discussies met het Parlement.
Ik wil eer bewijzen aan het werkdocument van de heer Lamassoure, dat deze week aan de Begrotingscommissie is voorgelegd, over de wijze waarop we de Europa 2020-strategie moeten financieren in tijden van crisis. Ik geloof in de ideeën die daarin naar voren worden gebracht. Hoe we kunnen besluiten wat er op Europees niveau moet worden uitgegeven en wat er op nationaal niveau moet worden uitgegeven is inderdaad een kwestie voor het Parlement, in samenwerking ook met de andere instellingen. Namens de Commissie wil ik u zeggen dat we op dat gebied graag met u samenwerken.
Een ander punt, dat afkomstig was van de heer Cashman, die hier niet meer aanwezig is, betrof de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling. Ik ben het volledig eens met alles wat hij hierover heeft gezegd. We moeten het momentum vasthouden. Vooral nu de begrotingen van onze lidstaten zo onder druk staan, is het moeilijk om zeker te zijn van hun gecommiteerdheid. Vanuit dat perspectief zijn de conclusies van de Raad goed. Dit is ook een punt dat aan de orde komt in de brief die voorzitter Van Rompuy en ik aan de collega's in de G20 hebben gestuurd. Gezien de toezeggingen die onze lidstaten hebben gedaan, herbevestigen we namens de Europese Unie dat de Europese Unie vasthoudt aan de verwezenlijking van de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling in 2015. Wij denken dat dit mogelijk is als alle partners zich hier nadrukkelijk aan verbinden. Dus dat is een punt dat we gaan inbrengen tijdens de bijeenkomst van de G20 en de G8 dit weekend in Canada.
Enkelen van u hebben ook naar de stresstesten gevraagd. Ik denk dat dit een zeer positieve aankondiging was, een positief signaal voorafgaand aan de Top van de G20 in Toronto, een belangrijke stap om het vertrouwen in de Europese banken en de economische vooruitzichten van Europa te herstellen. Over de details van de afspraak die vorige week tijdens de Europese Raad is gemaakt, met inbegrip van de precieze reikwijdte van de tests, wordt op dit moment gesproken door alle belanghebbende partijen, met name door het Comité van Europese Banktoezichthouders, de respectieve nationale toezichthouders en de respectieve ministers van Financiën. Het uiteindelijk besluit hierover zal in de komende dagen worden genomen. Als Commissie spelen we een belangrijke rol in dit proces. We moeten pleiten voor een aanpak waarbij de steekproef zo representatief mogelijk is, rekening houdend met het tijdschema voor de publicatie van de resultaten in de tweede helft van juli. Daarbij moet een delicaat evenwicht worden gevonden.
In mijn visie moeten idealiter ook de meest recente ontwikkelingen in de markten voor staatsobligaties in de tests worden meegenomen. De geloofwaardigheid van de stresstesten zal sterk worden vergroot als de recente druk op de markten voor staatsobligaties wordt meegenomen in de tests. Ik begrijp dat het Comité van Europese Banktoezichthouders dit samen met alle betrokken partijen, waaronder de Commissie, nu aan het overwegen is. Het uiteindelijk besluit hierover zal ook weer in de komende dagen worden genomen.
Tot slot hebben enkelen van u het olielek in de Golf van Mexico genoemd. Gisteren nog had ik een ontmoeting met de CEO van BP om er zeker van te zijn dat BP alle noodzakelijke maatregelen neemt en alle mogelijke lessen trekt uit die ecologische ramp. Ik denk zelf dat niet alleen dat bedrijf, maar de hele sector hier lessen uit moet trekken. Ik heb de verzekering gekregen dat alle noodzakelijke maatregelen worden genomen om ervoor te zorgen dat bij alle activiteiten van BP, met name die in en rond de Europese Unie, de veiligheid van burgers en het milieu voorop staat.
Op dit moment evalueren we de van toepassing zijnde EU-wetgeving. We waren daar zelfs al voor deze crisis mee begonnen. Tijdens vergaderingen met de Baltische staten hebben enkele van onze partners, zoals Finland, gevraagd naar de mogelijke gevolgen van een eventuele ecologische ramp van dit type in de Oostzee en wat we daaraan kunnen doen. Daar werken we dus al aan. Ik denk dat we moeten voorkomen dat we naar aanleiding van de gebeurtenissen in de Golf van Mexico overhaast of prematuur regelgeving gaan aannemen. Geen enkele regelgeving kan overigens 100 procent veiligheid garanderen. Veel hangt af van de houding en de praktijken van de sector zelf.
De Commissie zal echter niet aarzelen om met voorstellen voor veranderingen in Europa te komen als uit het onderzoek naar de gebeurtenissen in de Golf van Mexico zwakke punten naar voren komen. We zijn onze contacten en dialogen met de nationale autoriteiten en de regelgevende instanties aan het intensiveren. Bovendien heeft commissaris Oettinger, in samenwerking met de commissarissen Georgieva en Potočnik, in mei contacten met de hele sector gelegd voor een vergadering die deze week wordt gehouden.
Via het waarnemings- en informatiecentrum hebben we ook de bijstand in crisisresponsoperaties gecoördineerd. De lidstaten en het Europees Agentschap voor maritieme veiligheid hebben snel gereageerd. Dit is een voorbeeld van de initiatieven die de Commissie neemt.
Dan kom ik bij het laatste punt, de opmerking van de heer Mauro. Ik wil hem en het Parlement verzekeren dat de Commissie alle initiatieven vanzelfsprekend in een geest van goede samenwerking met alle andere instellingen zal nemen. Zoals ik al eerder en tijdens een andere vergadering heb gezegd, is de Commissie inderdaad de economische regering van Europa met betrekking tot de zaken die door de lidstaten aan de Europese Unie zijn overgedragen, maar natuurlijk moeten we samenwerken met alle andere instellingen. Ook de Europese Raad heeft een buitengewoon belangrijke rol. Dat bepaalt het Verdrag en dus werken we samen. De voorzitter van de Commissie neemt deel aan de vergaderingen van de Europese Raad, net als overigens het Europees Parlement. Dus ik denk dat we in deze geest van partnerschap vooruitgang kunnen boeken in ons project en ik wil de leden van het Europees Parlement die zo veel geduld hebben getoond hartelijk bedanken - dit is het soort veerkracht dat onze economie ook nodig heeft.
De Voorzitter
Het debat is gesloten.
Schriftelijke verklaringen (artikel 149)
Elena Băsescu  
Ik ben blij met het besluit van de Raad om de EU 2020-strategie zoals deze door de Commissie is voorgesteld, goed te keuren. Deze nieuwe Europese strategie voor werkgelegenheid en economische groei is hard nodig om weer herstelbeleid te voeren aan de hand van duidelijke prioriteiten. Ik steun de hervormingen voor de middellange en lange termijn die worden doorgevoerd, waaronder de hervorming van de pensioenstelsels. Alleen zo kunnen de overheidsfinanciën gezond gehouden worden. Wat dat aangaat moet er zowel op nationaal als op Europees niveau worden samengewerkt om tijdig maatregelen te treffen om de pensioenstelsels op de middellange en lange termijn overeind te houden. Net als andere lidstaten moet Roemenië zijn begroting consolideren en structurele hervormingen doorvoeren. De economische en financiële crisis heeft de problemen met het economisch bestuur aan het licht gebracht. Daarom moeten we dit mechanisme hervormen en zorgen voor een betere harmonisering van het economische beleid op Europees niveau. Er moeten hervormingen worden doorgevoerd ter bevordering van het concurrentievermogen, de economische groei en de werkgelegenheid. Deze maatregelen zullen, vergezeld van afdoende macro-economisch toezicht, de grondslag leggen voor het behalen van de doelstellingen van de EU 2020-strategie. Tot slot moeten we er ook op toezien dat de bepalingen van het stabiliteits- en groeipact worden nageleefd.
Vilija Blinkevičiūt 
Ik ben het ermee eens dat de nieuwe strategie van de Europese Unie voor economische groei en het scheppen van arbeidsplaatsen, die vorige week tijdens de bijeenkomst van de Europese Raad is aangenomen, Europa zal helpen zich te herstellen na de crisis en op EU-niveau en op internationaal niveau sterker te worden, doordat het concurrentievermogen, de productiviteit en de sociale cohesie worden vergroot. Het is echter zeer te betreuren dat mensen met een handicap, die vandaag de dag meer dan 12 procent van de bevolking van de EU uitmaken, in deze nieuwe strategie over het hoofd zijn gezien. De Raad roept steeds op tot meer aandacht voor de inclusie van gehandicapten bij besluiten over kwesties met betrekking tot handicaps, maar in de Europa 2020-strategie worden geen specifieke taken, doelstellingen en verbintenissen vastgesteld waarmee de levens van meer dan 65 miljoen gehandicapte Europeanen daadwerkelijk kunnen worden verbeterd.
Ik wil de aandacht vestigen op het feit dat de Europese Raad in de nieuwe strategie eindelijk overeenstemming heeft bereikt over de kerndoelen van de EU en over de kwantificering van de indicatoren voor onderwijs, sociale inclusie en armoede. Na langdurige onderhandelingen over de aanneming van de Europese strategie voor de komende tien jaar gaan we nu dus over op de fase van de tenuitvoerlegging, die waarschijnlijk nog moeilijker wordt dan de aanneming. Nu moeten de lidstaten actie ondernemen om de politieke prioriteiten die op nationaal niveau in de strategie zijn vastgelegd ten uitvoer te leggen, omdat de nieuwe strategie anders weer slechts een verzameling van mooie slogans zal zijn. Ik wil benadrukken dat de Commissie en de Raad een dialoog met de lidstaten moeten onderhouden om ervoor te zorgen dat nationale besluiten overeenkomen met de kerndoelen van de EU, want alleen dan kunnen met deze strategie concrete resultaten worden geboekt.
Ilda Figueiredo  
schriftelijk. - (PT) Behalve wat we al wisten uit het schriftelijk verslag over de conclusies van de Raad van 17 juni, toont wat de voorzitter van de Raad hier heeft gezegd aan dat men van de crisis gebruik wil maken om een sprong voorwaarts in de richting van het federalisme te maken als instrument in dienst van het doel om het kapitalisme te versterken als deel van een imperialistische visie van de Europese Unie. Voor sommigen is, zoals hij zei, het Verdrag van Lissabon niet genoeg en zij willen een herziening ervan. Voor anderen kan zo'n herziening later plaatsvinden.
Wat ze nu direct willen, is gebruik maken van alle mogelijkheden van het Verdrag van Lissabon teneinde via het zogenaamde "economisch bestuur" de economische macht nog verder te centraliseren en concentreren ten dienste van de grote belangen van de Europese grootmachten, vooral Duitsland.
De maatregelen voor financiële regulering moeten tot later blijven liggen, en ook de kwestie van het einde van de belastingparadijzen wordt alsmaar uitgesteld.
Duidelijk is dat alleen de strijd van de werknemers en de burgers, gesteund door de progressieve en revolutionaire krachten, de noodzakelijke breuk met dit beleid tot stand kan brengen, en begonnen kan worden met een ander beleid, dat gericht is op de werknemers, verbetering van de sociale voorwaarden, productie en vrede.
Cătălin Sorin Ivan  
Het hoofdthema van het debat van vandaag met de voorzitter van de Europese Raad, Herman Van Rompuy, was het systeem van economisch bestuur van de EU. Binnen het Parlement en de Commissie is er steun voor de invoering van betrouwbaarder maatregelen om de veiligheid van de Europese economische zone te waarborgen. De enige onbekende in deze vergelijking is wat de lidstaten willen, hetgeen nochtans doorslaggevend blijft. Het is de plicht van de lidstaten om een evenwichtige dialoog te voeren met de Commissie en om met spoed hun nationale doelstellingen te presenteren op basis van hun specifieke nationale omstandigheden. Ik doe hierbij natuurlijk ook een beroep op de Roemeense regering, want die treft op dit moment een baaierd van financiële maatregelen zonder gerichte strategie of haalbare doelen. En vervolgens is het de bevolking die, nu en in de toekomst, de rekening voor dit geblunder zal moet betalen. Daarnaast kan het Europese financiële systeem niet los worden gezien van het internationale systeem. De G20-top in Toronto moet hier een oplossing voor brengen. Helaas is er gerede kans dat de grootmachten zullen besluiten ieder zijns weegs te gaan.
Sandra Kalniete  
De huidige financiële crisis heeft aangetoond dat de activiteiten van de financiële sector ernstige gevolgen kunnen hebben als er onvoldoende regelgeving is. Ik sta vierkant achter het besluit van de Europese Raad om een belasting- en toezichtsstelsel voor financiële instellingen in te voeren dat hen ertoe aanzet hun inherente systeemrisico te beperken. Op deze manier worden de gevolgen van speculaties gereduceerd, de sector zal transparanter en stabieler worden en we zullen de wortelen van soortgelijke crises in de toekomst uitroeien. Ik ben ook van mening dat de financiële instellingen hun aandeel van de verantwoordelijkheid voor het uitbreken van de crisis moeten aanvaarden en hun bijdrage moeten leveren aan het bestrijden van de gevolgen. Het is in het belang van de EU om stabiliteit, transparantie, betrouwbaarheid en verantwoordelijkheid in deze sector te bevorderen, en de lidstaten van de EU moeten op dit gebied gemeenschappelijk en in onderlinge coördinatie vorderingen blijven maken. Ik verwelkom het besluit van de Europese Raad om de toetredingsonderhandelingen met IJsland te openen en ik hoop dat die onderhandelingen constructief en succesvol zullen zijn. IJsland is al sinds lange tijd lid van de Europese Vrijhandelsassociatie en een stabiele partner voor de EU. De toetreding van IJsland tot de EU zou dan ook een stap in de goede richting zijn. Ik ben ook verheugd over het besluit om vanaf begin volgend jaar de euro in te voeren in Estland. Ondanks de moeilijke situatie in de wereldeconomie is Estland erin geslaagd alle convergentiecriteria te vervullen. De invoering van de euro zal niet alleen een positief signaal geven aan de landen die zich voorbereiden op de invoering van de gemeenschappelijke munt in de nabije toekomst, maar het zal ook een teken zijn van de gezonde toestand van de eurozone in zijn geheel.
Eija-Riitta Korhola  
Ik wil een paar opmerkingen maken over de agenda van de Top. Een belangrijk aspect houdt verband met beleid na de bijeenkomst in Kopenhagen. De Commissie heeft herhaaldelijk gezegd dat de overstap van een reductiedoel van 20 procent naar een van 30 procent nu wat gemakkelijker is gezien de economische recessie. Dit is een zeer vreemde logica: de cijfers worden uit hun verband gehaald en losgekoppeld van de heersende omstandigheden. Men begrijpt niet dat de drempel voor het nemen van maatregelen nu ook hoger is. Wie kan na dergelijke uitlatingen de logica van de Commissie nog serieus nemen?
Het belangrijkste is echter het volgende: een voorwaarde voor het verhogen van het reductiedoel was altijd de uitbreiding van het front van landen met betrekking tot emissiereducties en een omvattend mondiaal verdrag. Iedereen die hier iets over weet, begrijpt dat reductiemaatregelen in elk ander geval tevergeefs zullen zijn en alleen ten goede komen aan de producenten van elektriciteit die via de beurs wordt verhandeld en niet aan het milieu. Alleen een synchrone reductie heeft echt effect en leidt niet tot de verplaatsing van de productie met als gevolg meer vervuiling. Daarom staat onze fractie, de Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-Democraten), zeer kritisch tegenover uitlatingen over het verhogen van de doelen. Die zijn in strijd met de richtlijn. Als de richtlijn dan toch wordt opengebroken, dan eisen wij dat dat grondig gebeurt en dat het hele scala, vanaf nul, wordt overwogen.
Ik ben zelf al lange tijd van mening dat de vastgestelde kwantitatieve cijfers niet eens noodzakelijkerwijs de doeltreffendste manier zijn om emissies te reduceren. Dat heeft de Commissie in zekere zin ook toegegeven toen zij zei dat China en de Verenigde Staten ons inhalen. Waarom is dat? Waarschijnlijk omdat zij een realistischer beleid voeren om de CO2-uitstoot te verminderen. Hoe lang kan Europa zijn beleid van "follow me, I'm behind you” nog volhouden? Nog iets anders: wat het financieel beheer betreft, wil ik zeggen dat Europa doelgerichtere, betere regulering nodig heeft en niet zozeer meer regulering.
Marian-Jean Marinescu  
De EU 2020-strategie is een belangrijk document voor de ontwikkeling van de Europese Unie. We kunnen de goedkeuring van de Europese kerndoelen beschouwen als het uitgangspunt voor de tenuitvoerlegging van de strategie. We mogen echter niet vergeten dat we middenin een economische en financiële crisis zitten. Als deze crisis voortduurt, dreigen we onze nationale doelen niet te halen, en daarmee ook de Europese doelen. Om de EU 2020-doelstellingen te kunnen halen moeten we eerst de recessie te boven komen. We moeten wettelijke regelingen invoeren en onverwijld de maatregelen treffen die nodig zijn om een voor de EU gunstig economisch bestuur in te stellen. De lidstaten moeten het zo snel mogelijk eens worden over een billijke benadering van de herstelmaatregelen. Het gaat niet aan om verschillende maatregelen toe te passen voor landen die, als het gaat om het stabiliteits- en groeipact, in soortgelijke situaties verkeren.
Alfredo Pallone  
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, met de overeenkomst die vorige week is gesloten volgen we de juiste richting.
De initiatieven van individuele lidstaten zullen niet doeltreffend zijn zonder een gecoördineerd optreden op EU-niveau. We hebben een Europees economisch bestuur nodig, evenals sterke autoriteiten voor financieel toezicht, gemeenschappelijke regels en initiatieven om de groei en de economie een nieuwe impuls te geven.
Twee aspecten moeten echter worden onderstreept. Het Parlement heeft medebeslissingsrecht en heeft taken en verantwoordelijkheden die niet mogen worden veronachtzaamd. Het is daarom noodzakelijk dat beslissingen niet alleen op intergouvernementeel niveau worden genomen. In de recente crisis waren niet alle banken genoodzaakt staatssteun te vragen. Er zijn banken geweest die geen speculatieve financiële transacties hebben uitgevoerd, en wanneer zich problemen voordeden, hebben ze die met behulp van de interne liquide middelen opgelost. Daarom moeten we een onderscheid maken en ervoor zorgen dat de mechanismen die in geval van een crisis preventief werken, worden gefinancierd door de banken die vanwege hun structuur en vanwege hun beleggingen crises kunnen veroorzaken.
Tot slot moeten dergelijke maatregelen worden gecoördineerd op het niveau van de G20 en moeten we vermijden dat Europa zijn ondernemingen lasten oplegt die Aziatische of Amerikaanse ondernemingen niet hebben.
Joanna Senyszyn  
schriftelijk. - (PL) De Europa 2020-strategie is goedgekeurd. Deze strategie laat veel te wensen over, maar de ambitieuze doelstellingen die in de tekst zijn vervat, geven reden tot optimisme. Het zal van de inspanningen en de betrokkenheid van de lidstaten afhangen of de nieuwe strategie hetzelfde trieste lot te wachten staat als haar voorganger, dan wel of ze zal bijdragen tot de totstandkoming van een moderne EU-economie die in staat is om te concurreren in een geglobaliseerde wereld en om de levenskwaliteit van de Europese burgers te verbeteren. De strategie houdt rekening met de verschillen op het gebied van sociale en economische ontwikkeling en voorziet terecht in verschillende manieren om de doelstellingen van de strategie in de afzonderlijke lidstaten te bereiken. Er zijn drie armoede-indicatoren aangenomen. Bovendien is de doelgroep van het armoedebestrijdingsprogramma uitgebreid van 80 tot 120 miljoen mensen, terwijl de EU-doelstelling om het aantal personen dat in armoede dreigt te vervallen tot 20 miljoen te verminderen, werd behouden.
Ik hoop dat alle landen deze opdracht op ambitieuze wijze zullen vervullen. Armoede is niet alleen een kwestie van geld. Het is tegelijkertijd een van de belangrijkste sociale problemen. Het bestaan van armoede zou al degenen die niets doen om dit probleem te bestrijden en dus bijdragen tot het voortbestaan ervan, in verlegenheid moeten brengen. Ik hoop ten zeerste dat de slogan van de strijd tegen armoede dit keer geen holle frase blijft. Volgens gegevens van Eurostat leeft in mijn land, Polen, 17 procent van de bevolking in armoede. Ik wacht vol ongeduld op de Poolse armoedebestrijdingsplannen en ik verzeker dat ik alle maatregelen op dit gebied zal steunen. Pools links zegt resoluut 'neen' tegen armoede. Het is een schande dat zoveel Europeanen in de 21e eeuw geen menswaardig bestaan kunnen leiden ten gevolge van armoede.
Silvia-Adriana Ţicău  
De Europese Raad heeft op 17 juni 2010 vijf kerndoelen voor economische groei en werkgelegenheid goedgekeurd: de arbeidsparticipatie voor de leeftijdsgroep 20-64 jaar op 75 procent brengen; de voorwaarden voor onderzoek en ontwikkeling verbeteren en 3 procent van het bbp aan deze sector besteden; de uitstoot van broeikasgassen met 20 procent verminderen ten opzichte van 1990 en de energie-efficiëntie met 20 procent verbeteren, waarbij 20 procent van de verbruikte energie afkomstig moet zijn uit hernieuwbare energiebronnen; de schooluitval terugbrengen en het aantal mensen dat tertiair of gelijkwaardig onderwijs heeft voltooid, optrekken; de armoede reduceren. Sommige van deze doelstellingen werden in 2000 neergelegd in de Lissabonstrategie. De totnogtoe behaalde resultaten blijven echter sterk achter bij de verwachtingen. Bovendien heeft de economische en financiële crisis een dramatische stijging van de werkloosheid teweeggebracht, waardoor de duurzaamheid van de pensioenstelsels, die hoe dan ook afhangt van demografische veranderingen, op de tocht is komen te staan. Dit brengt dan ook een risico van armoede met zich mee, vooral onder ouderen en jongeren. Mijns inziens moeten de digitale agenda, de agenda voor klimaatverandering, investeringen in vervoers- en energie-infrastructuur en landbouwontwikkeling kernpunten zijn in de EU 2020-strategie, ondersteund door het cohesiebeleid, het gemeenschappelijk landbouwbeleid en de toekomstige financiële vooruitzichten.
Rafał Trzaskowski  
schriftelijk. - (PL) De crisis waardoor Europa momenteel wordt geteisterd, heeft duidelijk gemaakt dat geen enkel land nog in staat is om de hieraan verbonden problemen in zijn eentje aan te pakken. Zelfs de grootste economieën in de Europese Unie spreken zich vandaag steeds nadrukkelijker uit voor een versterking van de EU-mechanismen. Onze inspanningen zouden hierop gericht moeten zijn. Er mag echter geen sprake zijn van een Europa met twee of meer snelheden en we mogen in geen geval toelaten dat er een betere en een slechtere Europese Unie ontstaat. Paradoxaal genoeg worden de meeste EU-lidstaten die vandaag inspanningen leveren om toegelaten te worden tot de eurozone - met name Polen - minder sterk getroffen door de huidige crisis. We bevinden ons vandaag dus in een gunstige uitgangspositie om de communautaire methode en de rol van de Commissie te versterken, alsook om bevoegdheden van het nationale niveau over te dragen. Het Europees Parlement is hier voorstander van. Om de hele procedure transparant te laten verlopen, dient ook van meet af aan rekening te worden gehouden met de rol van het Europees Parlement.
Wałęsa, Jarosław Leszek  
Zoals we hebben gezien, heeft de Raad vorige week tijdens zijn vergadering van 17 juni veel verschillende en moeilijke onderwerpen behandeld. Ik wil graag enkele momenten van uw tijd vragen voor de discussie over de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling. Tien jaar geleden besloot de Europese Unie dat de armoede in de wereld tegen 2015 moest zijn uitgeroeid, dat wil zeggen alle kernaspecten daarvan. Met nog maar vijf jaar te gaan is het van essentieel belang dat we nu de noodzakelijke stappen zetten om ervoor te zorgen dat deze tijdslimiet wordt gehaald. Hoewel er op enkele gebieden belangrijke vooruitgang is geboekt, ben ik van mening dat de komende plenaire bijeenkomst op hoog niveau van de VN over de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling ons een unieke kans biedt om te laten zien dat we gecommitteerd blijven aan het volbrengen van deze gigantische taak. Ik ben het eens met de het standpunt van de Raad om de plenaire bijeenkomst op hoog niveau op te roepen om in te stemmen met concrete maatregelen die het ownership van de ontwikkelingslanden versterken, de inspanningen concentreren, de impact van beleidsmaatregelen vergroten, meer en voorspelbare financiering voor ontwikkeling mobiliseren, met inbegrip van vernieuwende financieringsbronnen, en ontwikkelingsmiddelen doeltreffender inzetten. De besluiten en maatregelen die we nu nemen, zullen bepalen of we over vijf jaar onze excuses zullen moeten aanbieden of onze felicitaties kunnen uitspreken. Laten we inzetten op dat laatste.
