Kwijtingen 2001
De Voorzitter.
Aan de orde is de gecombineerde behandeling van:
het verslag (A5-0072/2003) van de heer Sørensen, namens de Commissie begrotingscontrole, over het verlenen van kwijting aan de Commissie voor het financieel beheer van het zesde, zevende en achtste Europees Ontwikkelingsfonds in het begrotingsjaar 2001 (COM(2002) 211 - C5-0190/2002 - 2002/2087(DEC));
het verslag (A5-0109/2003) van de heer Casaca, namens de Commissie begrotingscontrole, over het verlenen van kwijting voor de uitvoering van de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2001 (Commissie) (SEC(2002) 403 - C5-0239/2002 - 2002/2101(DEC));
het verslag (A5-0101/2003) van mevrouw Avilés Perea, namens de Commissie begrotingscontrole, over de kwijting voor de uitvoering van de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2001:
1. Afdeling II, Raad (SEC(2002) 405 - C5-0243/2002 - 2002/2103(DEC))
2. Afdeling IV, Hof van Justitie (SEC(2002) 405 - C5-0244/2002 - 2002/2104(DEC))
3. Afdeling V, Rekenkamer (SEC(2002) 405 - C5-245/2002 - 2002/2105(DEC))
4. Afdeling VI, Economisch en Sociaal Comité (SEC(2002) 405 - C5-0246/2002 - 2002/2106(DEC))
5. Afdeling VII, Comite van de regio's (SEC(2002) 405 - C5-0247/2002 - 2002/2107(DEC))
6. Afdeling VIII, Europese Ombudsman (SEC(2002) 405 - C5-0248/2002 - 2002/2108(DEC))
het verslag (A5-0082/2003) van de heer Staes, namens de Commissie begrotingscontrole, over het verlenen van kwijting voor de uitvoering van de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen voor het begrotingsjaar 2001 (Afdeling I, Europees Parlement) (SEC(2002) 405 - C5-0242/2002 - 2002/2102(DEC))
het verslag (A5-0079/2003) van de heer Blak, namens de Commissie begrotingscontrole:
1. inzake de aan de raad van bestuur van het Europees Centrum voor de ontwikkeling van de beroepsopleiding te verlenen kwijting voor de uitvoering van zijn begroting voor het begrotingsjaar 2001 (C5-0601/2002 - 2002/2186(DEC))
2. inzake de aan de raad van bestuur van de Europese Stichting tot verbetering van de levens- en arbeidsomstandigheden te verlenen kwijting inzake de uitvoering van haar begroting voor het begrotingsjaar 2001 (C5-0597/2002 - 2002/2187(DEC))
3. inzake de aan de directeur van het Europees Bureau voor wederopbouw te verlenen kwijting voor de uitvoering van zijn begroting voor het begrotingsjaar 2001 (C5-0596/2002 - 2002/2188(DEC))
het verslag (A5-0068/2003) van mevrouw Langenhagen, namens de Commissie begrotingscontrole, over de kwijting voor de uitvoering van de begroting van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal (EGKS) voor het begrotingsjaar 2001 (C5-0556/2002 - 2002/2185(DEC))
het verslag (A5-0074/2003) van de heer Blak, namens de Commissie begrotingscontrole, over uitstel van het besluit tot het verlenen van kwijting aan:
het Europees Agentschap voor de veiligheid en de gezondheid op het werk voor de uitvoering van de begroting voor het begrotingsjaar 2001 (C5-0102/2003 - 2003/2046(DEC));
het Europees Milieuagentschap voor de uitvoering van de begroting voor het begrotingsjaar 2001 (C5-0098/2003 - 2003/2044(DEC));
het Vertaalbureau voor de organen van de Europese Unie voor de uitvoering van de begroting voor het begrotingsjaar 2001(C5-0100/2003 - 2003/2045(DEC));
het Europees Waarnemingscentrum voor drugs en drugsverslaving voor de uitvoering van de begroting voor het begrotingsjaar 2001 (C5-0096/2003 - 2003/2043(DEC));
het Europees Waarnemingscentrum voor racisme en vreemdelingenhaat voor de uitvoering van de begroting voor het begrotingsjaar 2001 (C5-0094/2003 - 2003/2042(DEC)).

Sørensen (ELDR)
Mijnheer de Voorzitter, hoewel de kritiek van de Rekenkamer op de interne controle- en toezichtsystemen van de Commissie hard en meedogenloos is, moeten wij het Parlement naar mijn mening aanbevelen om de Commissie kwijting te verlenen voor het financieel beheer van het zesde, zevende en achtste Europees Ontwikkelingsfonds in 2001.
Ik heb mij in mijn verslag geconcentreerd op enkele basisbegrippen in het huidige ontwikkelingsbeleid en gepoogd na te gaan of deze basisbegrippen aanleiding geven tot het stellen van bijzondere eisen of specifieke problemen met zich meebrengen wat betreft de controle op de aanwending van de middelen. In dit verband wil ik uw aandacht vestigen op de volgende punten.
Ownership. Dit is zeer belangrijk voor een efficiënt beheer van de ontwikkelingshulp. Het probleem is dat legitieme eisen die gesteld worden door de donorlanden, zoals een beleid voor armoedebestrijding, aandacht voor milieukwesties, enzovoort, strijdig kunnen zijn met nationale en lokale prioriteiten.
Begrotingssteun. Dit is een begrip dat mijn aandacht heeft opgeëist bij de opstelling van dit verslag. Naar mijn mening is er in principe geen enkele reden, zeker niet vanuit het oogpunt van controle, om begrotingssteun te verbieden. De Commissie moet er in de toekomst echter voor zorgen dat steeds duidelijk is wanneer en onder welke voorwaarden begrotingssteun een adequaat instrument in het ontwikkelingsbeleid is.
Decentralisatie. De bedoeling van de veelbesproken decentralisatie die de Commissie op gang heeft gebracht, is dat er meer beslissingen ter plekke worden genomen in plaats van hier of in Brussel. Ik steun het principe, maar de Commissie moet ervoor zorgen dat de problemen met het huidige auditsysteem niet gewoon naar de delegaties worden doorgeschoven.
Onderbenutting. Het tempo van de uitvoering van de betalingen ligt gewoon veel te laag. Het is toch niet aanvaardbaar dat een totaalbedrag van 8,5 miljard euro aan verplichtingen en projecten voor 2001 nog niet is uitbetaald? Ik vind het ook bedenkelijk dat de drie fondsen die er in het begrotingsjaar 2001 waren, respectievelijk voor het zestiende, elfde en vierde jaar in uitvoering waren. Ik vind het voorts onbegrijpelijk en bureaucratisch dat de uitvoering wat de administratieve afhandeling betreft via drie fondsen tegelijk plaatsvindt. Ik verwacht van de Commissie dat ze op korte termijn een realistisch voorstel doet om het uitvoeringstempo te verhogen en het beheer van de fondsen te vereenvoudigen.
De verklaring van de directeurs-generaal. Dit document kan enkel serieus worden genomen als vanaf volgend jaar in de verklaring duidelijk wordt aangegeven wat het begrip "redelijke zekerheid" inhoudt. Er moet een grens worden vastgesteld voor het aantal voorbehouden dat gemaakt kan worden en ten aanzien van de vraag wanneer een voorbehoud gevolgen heeft.
De externe betrekkingen van de Unie zijn momenteel over niet minder dan zes verschillende diensten verdeeld. De evaluatie van deze situatie had in 2002 moeten plaatsvinden, maar wij hebben daar nog geen resultaten van gezien. Wij wachten nog steeds op een evaluatie.
Het resultaat van de financiële controle door de Rekenkamer is scherpe kritiek aan het adres van de Commissie voor haar interne controle- en toezichtsystemen. Dit is jammer en ergerlijk, omdat dit betekent dat wij niet kunnen inschatten of we waar voor ons geld krijgen.
Tot slot iets over de begroting. De Commissie moet nu concrete actieplannen en tijdschema's vaststellen om de ontwikkelingsfondsen eindelijk beetje bij beetje in de algemene begroting op te nemen. Het is onaanvaardbaar dat het geld van de belastingbetaler niet efficiënt genoeg wordt aangewend en dat is niet de schuld van de Commissie - die zo vaak bekritiseerd wordt - maar van de regeringen in bepaalde lidstaten.
Mijn verslag over de ontwikkelingsfondsen is een onderdeel van de kwijtingsprocedure voor de algemene begroting. Met deze procedure krijgt het Parlement de mogelijkheid te testen in hoeverre de Commissie het belastinggeld van de EU degelijk beheert. Het verbaast mij dan ook dat het tempo van de hervormingen in de Commissie op bepaalde gebieden stilgevallen is. Als we bedenken over welke grote bedragen wij ons moeten uitspreken, dan moeten wij er zeker van zijn dat het boekhoudsysteem betrouwbaar is. Dat is op dit moment niet het geval. De huidige Commissie is de opvolgster van de Commissie-Santer, die zich klem had gereden. Ik vraag mij af of nu niet hetzelfde aan het gebeuren is met de huidige Commissie. Voor de door mij genoemde gebieden beschikte zij immers over de gelegenheid, de tijd en de mogelijkheid om de EU administratief te hervormen. Er is nog veel dat te wensen overlaat en ik moet zeggen dat de heer Prodi wel erg optimistisch is als hij zegt dat hij nog vijf jaar voorzitter van de Commissie wil blijven. Indien deze Commissie had gedaan wat haar gevraagd was, als ze de hervormingen doorgevoerd had en bewezen had dat ze een einde wil en kan maken aan oude, slechte administratieve praktijken, dan zou ik hem succes toewensen, maar dat is op dit ogenblik niet het geval.
Casaca (PSE)
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, mevrouw de voorzitter van de Commissie begrotingscontrole, beste Helmut, beste collega's van de socialistische fractie en van alle andere fracties die met ons hebben samengewerkt: ik geloof dat we tevreden kunnen zijn over hetgeen we tot nu hebben bereikt met betrekking tot de begroting voor 2001. Daarover bestaat ook binnen de Cocobu een brede consensus. De enigen die niet tevreden zijn, zijn degenen die zich laten leiden door een ideologie die onverenigbaar is met die van de Europese instellingen. Zij zien dit niet als een gelegenheid om de fouten van die instellingen te corrigeren, maar veeleer als een manier om de consolidering van die instellingen een halt toe te roepen.
Wat we nu voor ons hebben is een overzicht van de problemen. De daarop aansluitende aanbevelingen kunnen we beschouwen als een heus werkprogramma. Ik ben ervan overtuigd dat dit verslag, hoe onvolledig ook, de Commissie en het Parlement kan helpen belangrijke vorderingen te maken met de uitvoering van de begroting. Ik hoop dat u het niet erg vindt als ik meer aandacht besteed aan hetgeen ons in de toekomst wacht dan aan de fouten van het verleden - daar hebben we het al vaak genoeg over gehad. Onze eerste prioriteit is de modernisering en aanpassing van het communautair boekhoudsysteem. Voor die modernisering leggen we doelstellingen op de middellange en lange termijn vast; de ergste anachronismen van het systeem zullen echter direct bijgesteld moeten worden. Er zijn reeds maatregelen genomen met betrekking tot de veiligheid en onschendbaarheid van gegevens. Het is nu dus tijd dat we een oplossing vinden voor het feit dat we met verschillende, niet altijd met elkaar verenigbare boekhoudkundige systemen werken. De directeur-generaal heeft er in zijn laatste jaarverslag reeds op gewezen dat zulk een verscheidenheid aan systemen ertoe leidt dat de gegevens vaak inconsistent en niet gesynchroniseerd zijn. Er moet dus één doorzichtig en betrouwbaar systeem worden ontworpen, en iedereen die iets met de begroting te maken heeft moet dat systeem kunnen raadplegen en begrijpen.
Belangrijk is vooral dat we snel een alternatief vinden voor al die mechanismen die het mogelijk maken dat 20 procent van de middelen die worden teruggevorderd uit hoofde van onregelmatigheden in het EOGFL-Garantie verdwijnt zonder een spoor achter te laten in de communautaire boekhouding. De Commissie heeft geen idee om welke bedragen het gaat of waarvoor dit geld gebruikt wordt - ze heeft er geen enkele greep op. En dan is er nog een ander probleem, waar we niet zo gemakkelijk een oplossing voor zullen vinden. Ik heb het dan over het feit dat de begroting keer op keer onvoldoende uitgevoerd wordt. In 2001 ging het om 15 miljard euro. Dat is een kolossaal bedrag - meer dan de gehele begroting van sommige van de huidige lidstaten.
Ik wil graag duidelijk maken dat de Europese instellingen hun onverantwoordelijke houding in dezen zullen moeten opgeven. Je kunt de schuld niet altijd aan anderen geven. Het is de taak van de Commissie om een normatief kader voor te stellen voor de ontwikkeling van programma's inzake de uitvoering van de begroting, en het is de Commissie die begrotingsvoorstellen doet, zowel op jaarbasis als in het kader van de financiële vooruitzichten. Dat betekent dat de Commissie ervoor moet zorgen dat de begrotingsprogramma's realistisch en uitvoerbaar zijn. Als de wetgevings- en begrotingsautoriteit de Commissie voorstellen doet die deze onuitvoerbaar acht, dan hoeft de Commissie niets anders te doen dan haar recht van initiatief in te zetten. Zo verhindert ze dat ondeugdelijke voorstellen kracht van wet krijgen. Zeker, voor de toewijzing van communautaire middelen geldt vaker wel dan niet een soort medebeslissingsprocedure waarbij nationale, regionale of andere structuren betrokken zijn. Als echter blijkt dat partners bij de uitvoering op problemen stuiten, dan moet de Commissie die gegevens tijdig en op transparante wijze openbaar maken, opdat vervolgens corrigerende maatregelen kunnen worden genomen. Wat we nu zien is dat de uitvoeringsgraad van de begroting heel laag ligt, en dat dit geldt voor bijna alle niet-communautaire partners in het programmabeheer. Dat is onaanvaardbaar en de Commissie mag niet langer doen alsof ze hier geen verantwoordelijkheid heeft en niets hoeft te ondernemen.
We hebben bijzondere aandacht besteed aan het programma voor structurele hulp voor de landbouw in de kandidaat-landen, het SAPARD-programma. We zijn heel blij dat commissaris Fischler heeft beloofd dat hij aan de uitvoering van dit programma prioriteit zal geven. We zullen de ontwikkelingen goed in de gaten houden. Daarnaast zullen we ons een inspanning moeten getroosten om onze collega's er binnen de context van de interparlementaire delegaties op te wijzen dat dit programma sneller moet worden uitgevoerd.
Tot slot wil ik er graag de aandacht op vestigen dat er snel maatregelen moeten worden genomen inzake de contractuele betrekkingen die de Commissie met bedrijven onderhoudt. Het is beslist een slechte zaak dat de Commissie niet precies kan aangeven hoeveel contracten er met derden lopen - met die contracten is immers een belangrijk deel van de Commissiebegroting gemoeid. Zo kan ze geen mechanisme opzetten om te controleren of deze overeenkomsten legaal zijn en voldoen aan de geldende normen. En dan zwijg ik nog over transparantie en doeltreffendheid. Dit Parlement heeft zich onlangs gebogen over een verslag van de heer Bösch over Eurostat. Het is tekenend dat uit dit verslag bleek dat de controles op deze overeenkomsten de afgelopen jaren niet binnen de voorgeschreven termijnen hebben kunnen plaatsvinden, aangezien het om meer dan 2000 overeenkomsten ging.
Dan kom ik nu op outsourcing, het laten uitvoeren van communautaire taken door externe organismen. Dat is een werkwijze die de Commissie moet aanhouden en in een groot aantal gevallen verder moet ontwikkelen. De controle op outsourcing moet echter wel consistenter en actiever zijn; een puur formele controle volstaat niet. Als we dit verslag goedkeuren zijn we dus nog lang niet klaar - het is eerder zo dat we ons pas op weg begeven. Ik hoop dat ik bij dit werk kan blijven rekenen op de medewerking van de diensten van de Commissie. Ik heb het dan in de eerste plaats over DG Begroting en DG Landbouw. Die wil ik hier met name bedanken. Ik dank verder de Cocobu voor de samenwerking.
Avilés Perea (PPE-DE)
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, ik wil graag iets zeggen over het verslag aangaande een aantal instellingen, te weten de Raad, het Hof van Justitie, de Rekenkamer, het Economisch en Sociaal Comité, het Comité van de regio's en de Europese Ombudsman.
Wat de Raad betreft is het de eerste maal dat dit Parlement kwijting verleent. Die was tot nu toe niet geweigerd maar er bestond een herenakkoord dat het Parlement zich niet zou uitspreken over kwijting. Welnu, er ligt een voorstel op tafel op grond waarvan het buitenlands en defensiebeleid, dat nu de verantwoordelijkheid is van de Raad, binnenkort, als de Conventie haar werk heeft afgerond, onder de verantwoordelijkheid van de Commissie zal gaan vallen. Vanaf dat moment zal dat beleid aan kwijting worden onderworpen, net zoals het beleid van alle andere instellingen die uitsluitend onder de verantwoordelijkheid van de Commissie vallen. De Commissie begrotingscontrole vond het daarom opportuun om de kwijting van de Raad nu al in het verslag op te nemen, zij het met enkele kanttekeningen die ik straks kort zal noemen.
De commissie stelt verheugd vast dat de Raad zich heeft voorgenomen om beter samen te werken bij de beantwoording van vragen en het volgende begrotingsjaar nog beter zijn best te doen en tevens bereid is om het verschil tussen de fysieke en de boekhoudkundige inventaris weg te werken.
Wij denken dat de Raad dezelfde criteria voor interne hervorming zou moeten hanteren als de Commissie op het gebied van het personeelsbeleid. Dat wil zeggen dat ten aanzien van de kwalificatie van het personeel en het aanblijven van personeel op bepaalde hoge posten met een grote verantwoordelijkheid binnen de Raad dezelfde criteria dienen te worden toegepast als die welke de Commissie hanteert, wat betekent dat personeel niet te lang op dezelfde post mag blijven en bepaalde professionele classificaties dient te hebben.
Wij beschikken momenteel niet over gedegen kennis aangaande het buitenlands en defensiebeleid. Zoals ik al eerder zei heeft de Raad tot nu toe een aparte positie ingenomen, maar wij denken dat het GBVB efficiënter en transparanter dient te worden beheerd.
Wat het Hof van Justitie betreft wordt kwijting verleend, waarbij ik ook kort enkele kanttekeningen wil plaatsen.
Wij stellen vast dat er belangrijke verbeteringen hebben plaatsgevonden op het gebied van het boekhoudkundig beheer van het onroerend goed en in het verslag van de inventaris, zoals was verzocht. Wij nemen er ook nota van dat er een oplossing is gevonden voor alle problemen betreffende de renovatie van het Palais en alle gebouwen waarin het Hof van Justitie zetelt. Er bestonden veel lacunes met betrekking tot de informatie over deze processen, maar tot onze vreugde is alles nu opgehelderd.
Wij stellen ook verheugd vast dat het aantal behandelde zaken is toegenomen, maar het Hof blijft langzaam werken, wat ons het idee geeft dat het wellicht over te weinig middelen beschikt. Wij zouden graag willen weten hoe de zaken er precies voor staan en welke behoeften er bestaan, zodat wij kunnen bijdragen aan het wegwerken van de knelpunten.
Er wordt tevens kwijting verleend aan de Rekenkamer.Wij stellen tevreden vast dat het jaarverslag van deze instelling op het juiste moment, in november, openbaar is gemaakt en aan het Europees Parlement en de media is gepresenteerd, hetgeen naar mijn mening een heldere en transparante werkwijze is.Wij bevelen de Rekenkamer aan om ook in de toekomst vast te blijven houden aan deze procedure. Hoewel er soms wegens vertaalproblemen enige vertraging kan ontstaan, is het toch beter om het verslag zo vroeg mogelijk te presenteren. Wij stellen ook tevreden vast dat de Rekenkamer inspanningen heeft geleverd om ervoor te zorgen dat de betrouwbaarheidsverklaring een instrument wordt waarmee de voortgang op het gebied van het financieel beheer en de financiële controle in kaart kan worden gebracht. Wij sporen de Rekenkamer aan om dit beleid voort te zetten, want dit vormt een van de beste methodes om na te gaan hoe de instellingen er voor staan. Wij weten met welke problemen de Rekenkamer te kampen heeft op personeelsgebied. Het personeel, dat hoog opgeleid dient te zijn, kent een groot verloop, hetgeen wellicht samenhangt met promotiekansen elders of andere carrièreoverwegingen, en wij moeten ons afvragen hoe wij die problemen kunnen oplossen, zodat het personeelsverloop teruggedrongen wordt en het werk van de Rekenkamer wordt vergemakkelijkt. Daarbij moet tevens worden overwogen of in sommige gevallen misschien beter met tijdelijke contracten kan worden gewerkt of werk kan worden uitbesteed. Wij zijn ook verheugd over de betere informatievoorziening met betrekking tot het werk dat de Rekenkamer verricht.
Ik zal het ook nog even kort hebben over het Economisch en Sociaal Comité, waaraan ook kwijting wordt verleend. Het stemt ons tevreden dat de problemen uit het verleden zijn opgelost. Dit Comité heeft zijn cijfers en gehele beheer, in tegenstelling tot voorgaande jaren, ditmaal op een heldere manier gepresenteerd. Wij kunnen dit jaar daarom zonder problemen kwijting verlenen.
Ik moet tot mijn spijt vaststellen dat dit niet het geval is bij het Comité van de regio's en dat wij geen kwijting kunnen verlenen aan dit Comité. Wij verzoeken daarom om uitstel. Buiten de voor deze verslagen geldende termijn hebben wij, nadat evenals bij andere instellingen via een vragenlijst was verzocht om bepaalde informatie, een auditverslag ontvangen over 2001 waarin melding wordt gemaakt van ernstige tekortkomingen wat betreft de betaling en de presentatie van kwitanties, reiskosten, presentiegelden en andere vergoedingen. Hoewel het Comité van de regio's zijn gewijzigde Reglement later heeft toegestuurd, lijkt het ons toch beter om de goedkeuring uit te stellen tot de maand oktober, zodat in de tussenliggende tijd een verslag kan worden opgesteld dat ons een beter inzicht kan verschaffen in de jaarcijfers van het Comité van de regio's.
Wat de Europese Ombudsman betreft wil ik graag wijzen op diens voortreffelijke samenwerking met de Commissie verzoekschriften van dit Parlement en het goede werk dat ondanks de schaarse beschikbare middelen is geleverd. Uiteraard wordt ook aan de Ombudsman kwijting verleend.
Staes (Verts/ALE)
Voorzitter, collega's, ik wil allereerst mijn oprechte dank uitspreken voor de heel goede samenwerking, niet alleen met de collega's maar vooral met de secretaris-generaal en zijn diensten. Ik kan u meedelen dat wij reeds voor Kerst een antwoord op onze vragenlijst hebben gekregen en dat de antwoorden op die vragen er mede voor hebben gezorgd dat wij die volledig in de resolutie hebben kunnen verwerken. Ik geloof dat dat een van de eerste keren is dat het zo vroeg kon gebeuren en ik spreek daarvoor mijn oprechte dank uit.
Ik heb mijn verslag gezien als een soort jaarverslag over de werking van het Europees Parlement in het jaar 2001. Ik begin meteen met het belangrijkste nieuws. Ik beveel u allen aan kwijting aan de secretaris-generaal te verlenen voor het werk dat hij in het jaar 2001 heeft verricht.
Mijn verslag bevat 120 paragrafen. Het is dus echt onmogelijk om alles toe te lichten en daarom wil ik slechts een aantal aspecten belichten. In de eerste plaats het personeelsbeleid. Ik wil nader ingaan op het beleid inzake gelijke kansen, op de toegang van vrouwen tot de hogere ambten in dit Parlement. Het Parlement heeft zich daar meermaals voor uitgesproken, maar het blijft een pijnpunt. Ik zeg in mijn verslag, samen met de Commissie begrotingscontrole, dat dit doel eigenlijk niet is bereikt. Slechts 22 procent van de ambtenaren in de hoogste categorie zijn vrouwen. Drie van de onlangs aangeworven directeuren-generaal zijn mannen en in de A-categorie werden in 2001 slechts 14,3 procent vrouwen bevorderd tegenover 30,8 procent mannen. Daarom vind ik dat we positief discriminerende maatregelen moeten steunen. Bij gelijke verdiensten moet bij het invullen van managementposten systematisch voorrang worden gegeven aan vrouwen, totdat een evenwicht is bereikt.
Een ander pijnpunt is de benoeming van hoge ambtenaren. Ik beveel aan om af te stappen van de gangbare traditionele praktijk volgens welke geografisch en politiek evenwichtige pakketten worden samengesteld. Ik denk dat dit geen goede zaak is. We moeten gaan naar een benoemingsbeleid waarbij we ons op criteria inzake kwalificaties, verdiensten en bekwaamheid baseren.
Een tweede belangrijk hoofdstuk in mijn verslag betreft het gebouwenbeleid. In de eerste plaats is er het feit dat wij moeten werken in drie werkplaatsen. In het vorige kwijtingsverslag werd aan het Bureau en de secretaris-generaal gevraagd daarover een studie te publiceren. Die studie is ondertussen voorhanden en daaruit blijkt dat het werken in drie werkplaatsen jaarlijks 169 miljoen euro kost, 120 miljoen euro voor de infrastructuur, 40 miljoen euro voor extra personeel en dienstreizen en 9 miljoen voor allerlei andere kosten. 25.855 dagen gaan verloren aan dienstreizen naar Straatsburg. Dat kost de belastingbetaler bijna 4 miljoen euro. Onnodig te zeggen dat dit een bijzonder imagoprobleem oplevert. Telkens als wij bezoekersgroepen ontvangen, moeten wij het toch maar weer eens uitleggen. Dit zorgt niet alleen voor een imagoprobleem maar ook voor een verlies aan tijd en aan geld. Dat ligt buiten onze wil. Vandaar de aanbeveling aan de collega's die in de Conventie actief zijn om dit ter sprake te brengen in de Conventie en ervoor te zorgen dat bij de voorbereiding van de ontwerpgrondwet wordt bekeken of artikel 289 van het EG-Verdrag eventueel kan worden veranderd. Ik weet dat dit nog altijd een belangrijk probleem is, want een dergelijk voorstel moet dan nog altijd naar de IGC en er geldt inderdaad nog steeds een veto van een aantal lidstaten. We zijn het aan onszelf verplicht om daartoe toch een poging te doen.
Een ander onderdeel van het gebouwenbeleid betreft het voorplein dat gelegen is boven op het Luxemburgstation in Brussel. De Belgische staat heeft daar een aantal verplichtingen en zou eigenlijk de kosten moeten dragen. De Belgische eerste minister is tweemaal aangeschreven, maar beantwoordt de brieven niet. Ik maan de Belgische overheid dus ook aan om onmiddellijk haar verplichting na te komen en ons die 4,74 miljoen euro te betalen.
Dan heb ik ook een stukje aan het D4-D5-gebouw gewijd. Mijnheer de Voorzitter, u bent de verantwoordelijke ondervoorzitter voor het gebouwenbeleid en ik zeg het hier in alle openheid: ik geloof dat u en de administratie een voortreffelijk parcours hebben gereden. Ik denk dat u er alles aan gedaan hebt om dit bouwproject volgens de juiste regels uit te voeren. Alleen denk ik en u kunt dat lezen in mijn verslag dat er een aantal zaken zijn misgelopen, niet aan de kant van het Parlement maar wel aan Belgische zijde. Wij zijn voor voldongen feiten geplaatst, buiten onze wil om. Het feit dat op een bepaald ogenblik door de Belgische staat was toegezegd dat de grond gratis was, maar dat die toch in handen is gekomen van een privé-projectontwikkelaar heeft onze oefening extra bemoeilijkt en ik betreur dat.
Ten slotte, Voorzitter, wil ik nog iets zeggen over het milieubeleid. Het is een belangrijk element. Ik beschrijf de vele goede maatregelen die u heeft genomen met betrekking tot het D4-D5-gebouw. Er zijn belangrijke inspanningen gedaan om straks van hernieuwbare energie gebruik te maken, om te zorgen voor zonnepanelen en dit soort zaken. Ik denk dat wij voor onze instelling naar een echt klimaatbeleidsplan moeten, zodat wij als Europees Parlement ook een bijdrage kunnen leveren tot de naleving van de Kyoto-normen.
Vorige week vrijdag nog heeft de Commissie een studie gepresenteerd waarin staat dat, als alle overheidsgebouwen in de Europese Unie hernieuwbare energie zouden gebruiken, reeds voor 18 procent zou worden voldaan aan de Kyoto-norm die Europa moet halen. Laat ons een voorbeeld zijn, laat ons Parlement ook deze stap zetten en zorgen voor een heus klimaatbeleidsplan voor het Europees Parlement.
Blak (GUE/NGL)
Mijnheer de Voorzitter, ik wil het hebben over de kwijting aan de Commissie. Ik wil aanbevelen de kwijting dit jaar tijdig te verlenen. Iedereen weet dat de Commissie problemen heeft met haar boekhoud- en computersysteem. Dat weten wij van de verslagen van de Rekenkamer. Het is geen geheim dat de Commissie dit probleem al lang had moeten aanpakken. Ik denk dat de Commissie de ernst van de situatie nu heeft ingezien en een omvangrijke hervorming op gang heeft gebracht. Als wij de kwijting verschuiven naar oktober, zal dit niets aan de zaak veranderen. Het is veel efficiënter het hervormingsvoorstel door externe deskundigen te laten beoordelen. Het Parlement dient erop toe te zien dat de Commissie zich aan haar tijdschema houdt.
Het is ook belangrijk dat de Commissie op tijd kwijting krijgt wegens haar bekentenissen in de Eurostat-kwestie. Eurostat is sinds jaren een schandaal, omdat het contracten heeft afgesloten met frauduleuze en corrupte bedrijven. Dit is nu tot de Commissie doorgedrongen en deze heeft onder druk van het Parlement alle contracten met deze firma's opgezegd. Naar mijn mening moeten wij de Commissie daarvoor belonen. Het gebeurt zelden dat een instelling als de Commissie haar fouten toegeeft, maar in dit geval heeft zij dat gedaan. Zij zal ook onmiddellijk een signaal aan andere firma's afgeven om duidelijk te maken dat fraude ten nadele van de EU-instellingen niet ongestraft blijft.
De Eurostat-kwestie zou nooit aan het licht gekomen zijn zonder de onthullingen van een ambtenaar. Ik vestig de aandacht op de uitzonderlijke professionele en persoonlijke integriteit van mevrouw Dorte Schmidt-Brown. Ik hoop dat de Commissie een oplossing vindt om haar genoegdoening te geven. De Commissie zou daarmee een goed signaal aan de andere ambtenaren afgeven en aantonen dat het haar ernst is wanneer ze zegt dat ze geen enkele vorm van fraude en corruptie duldt.
Ik heb aanbevolen drie agentschappen kwijting te verlenen: de Europese stichting tot verbetering van de levens- en arbeidsomstandigheden, het Europees Bureau voor wederopbouw en het Europees Centrum voor de ontwikkeling van de beroepsopleiding. De andere agentschappen moeten even wachten. Er is pas recent beslist dat wij aan nog vijf andere agentschappen kwijting dienden te verlenen. Wij moeten de tijd krijgen om deze agentschappen grondig te bekijken alvorens wij kwijting kunnen verlenen. Ik stel daarom voor het verlenen van kwijting aan deze agentschappen om technische redenen uit te stellen.
Een aantal problemen komt bij alle agentschappen voor. Principieel ben ik van mening dat de Commissie op de rem moet gaan staan en een kosten-batenanalyse moet maken van alle soorten agentschappen en van hun onderlinge relaties. Misschien zijn agentschappen opgericht waarvan de rol inmiddels is uitgespeeld. Misschien is een fusie van bepaalde agentschappen wenselijk. De meerwaarde van een agentschap moet permanent geëvalueerd worden. De agentschappen moeten er niet alleen zijn omdat elke lidstaat zijn eigen kind wil. Een groot aantal agentschappen heeft een veel te uitgebreide administratie. Dat is niet noodzakelijkerwijs hun eigen schuld. De agentschappen krijgen soms administratieve verplichtingen opgelegd die eerder bij een grote instelling zoals de Commissie horen. Er zijn daarom meerdere oplossingen mogelijk. Men kan de agentschappen meer taken geven. Zij kunnen enkele taken van de Commissie overnemen, bijvoorbeeld op het gebied van opleiding en gezondheid. Wij moeten vermijden dat de werkzaamheden van de Commissie en van de agentschappen elkaar overlappen. Er moet grondig worden nagegaan of nog meer uitvoerende agentschappen noodzakelijk zijn. Kunnen de taken niet evengoed door de reeds bestaande agentschappen worden waargenomen?
De agentschappen moeten zich nu ook houden aan het nieuwe Financieel Reglement. Het Europees Waarnemingscentrum voor racisme en vreemdelingenhaat in Wenen heeft dit reeds ingevoerd. Dit betekent onder andere dat de agentschappen nu zelf voor de begrotingscontrole moeten instaan. De externe, onafhankelijke ex ante-controle van de agentschappen is afgeschaft. Daar hebben wij in het kader van de nieuwe begrotingsverordening mee ingestemd. Ik ben echter bezorgd en vrees dat bepaalde zaken aan de controle zullen ontsnappen. De Interne Financiële Controledienst van de Commissie heeft helemaal geen middelen om alle transacties te onderzoeken. De Rekenkamer verricht weinig controles. Wij moeten daarom zeker zijn dat het interne controlesysteem van de agentschappen behoorlijk werkt.
Het Bureau voor wederopbouw heeft het goed gedaan, maar helaas is er in de energiesector een grote fraudezaak geweest. Bij de fraude was geen enkele ambtenaar van het Bureau betrokken, maar het Bureau is uiteindelijk wel verantwoordelijk voor de controle op de middelen van de EU. Ik heb de Commissie gevraagd voorstellen te doen om een eind te maken aan het verstrekken van fondsen aan de energiesector in Kosovo als de huidige situatie blijft voortduren. Het is jammer dat het Bureau de juiste aanbestedingsprocedure niet heeft gevolgd voor het sluiten van meerdere onderhandse aanwervingscontracten. De Commissie heeft de agentschappen echter gedwongen deze contracten te ondertekenen. Het sluiten van rechtstreekse contracten is niet verboden, maar het moet beperkt blijven tot speciale gevallen en het dient in alle openheid te gebeuren. Ik zou hier twee voorbeelden kunnen geven, maar ik zal het niet doen om te vermijden dat bij sommigen het schaamrood naar de wangen stijgt. Bij meerdere contracten die in 2001 ondertekend werden, zijn de regels niet gerespecteerd. Ik zal de commissaris meedelen dat dit niet meer mag gebeuren. Anders komen er problemen. Wij moeten ervoor zorgen dat de agentschappen de juiste aanbestedingsprocedures in acht nemen. Ik weet dat de regels soms bureaucratisch en ingewikkeld zijn en dat er misschien nog eens goed naar gekeken moeten worden, maar zolang er regels zijn, moeten ze nageleefd worden.
De Voorzitter.
Hartelijk dank voor uw medewerking, mijnheer Blak.
De afgevaardigden - met name de leden van de Commissie begrotingscontrole - weten dat iedere seconde van een vergadering bijna 10 euro kost. Ik reken er derhalve op dat u de tijd die u ter beschikking staat goed zult benutten.

Langenhagen (PPE-DE)
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, indien kritiek op haar plaats is, dient die ook helder en duidelijk te worden geformuleerd. Het behoort tot de taak van de Commissie begrotingscontrole om jaarlijks de financiële administratie van de Commissie te controleren en te beoordelen. Het jaarverslag van de Europese Rekenkamer biedt ons daarvoor belangrijke aanknopingspunten. Ook met betrekking tot de kwijting 2001 zijn er punten van kritiek die wij duidelijk hebben verwoord. De bespreking van de afzonderlijke punten laat ik graag over aan de collega's die de desbetreffende instellingen in hun verslagen hebben behandeld.
Laat ik een overwegend positief onderwerp aansnijden: als rapporteur voor de begroting van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal kan ik u zonder veel bezwaar aanbevelen, voor die begroting kwijting te verlenen. Dit is nu een voorbeeld waaraan men kan zien dat het wel degelijk mogelijk is om een evenwichtige en correcte begroting voor te leggen. Ik vind het haast jammer dat in juli 2002 na vijftig jaar conform het Verdrag een einde is gekomen aan de EGKS. Toen Robert Schuman, de toenmalige Franse minister van Buitenlandse Zaken, voorstelde om de kolen- en staalindustrie van Frankrijk, Duitsland, Italië en de landen van de Benelux samen te voegen, was dat zowel een visioen als een waagstuk. De EGKS, waarvan een vreedzaam Europa het grote doel was, was de eerste stap op weg naar een gemeenschap van Europese staten. Een geslaagd experiment, zoals we vijftig jaar later kunnen vaststellen. Juist nu zou ik willen wijzen op het achterliggende idee van behoud van vrede en toenadering tussen de volkeren.
Van meet af aan was de EGKS niet alleen gericht op het industriebeleid, maar had ze ook een sociale component die niet moet worden onderschat. Honderdduizenden werknemers in de kolen- en staalindustrie ontvingen aanpassingssteun om de gevolgen van de structuurveranderingen op te vangen. Ook wil ik de belangrijke rol noemen die de EGKS speelde op het gebied van onderzoek, bijvoorbeeld onderzoek ter bevordering van innovatieve productietechnieken of onderzoek voor het ontwikkelen van milieuvriendelijke oplossingen. De middelen die hierin zijn geïnvesteerd hebben naar schatting het tienvoudige opgeleverd. Daarmee kan men toch voor de dag komen.
Laat ik het op grond van mijn nauwkeurige onderzoek zo uitdrukken: zonder het succes van de EGKS zou een aantal zaken in Europa zeker anders en bij lange na niet zo gunstig verlopen zijn. In mijn verslag heb ik onderzocht, welke stappen nodig zijn in verband met het beëindigen van de activiteiten van de EGKS. Bij deze gelegenheid wil ik speciaal de aandacht vestigen op de voorbeeldige samenwerking met zowel de Rekenkamer als de Commissie en op de welwillendheid van beide instellingen om de gewenste inlichtingen te verstrekken.
Laat ik een paar punten noemen die naar mijn mening desondanks moeten worden aangepakt. In de eerste plaats zou er over de zojuist geschetste geschiedenis van de EGKS en de invloed die zij heeft gehad, een publicatie moeten komen, een publicatie die die naam ook echt verdient. Waarom mogen we successen niet bij hun naam noemen en voor volgende generaties op papier vastleggen? In de tweede plaats acht ik het noodzakelijk dat wij door de Commissie regelmatig op de hoogte worden gehouden van de herinzet van het personeel - de vakkennis van dit personeel is van onschatbare waarde: die moeten we niet weggeven of wegstoppen. Verder hebben we - ook na afloop van het EGKS-Verdrag - natuurlijk gedetailleerde informatie nodig over de nog niet afgehandelde betalingsverplichtingen. Sommige daarvan lopen tot 2027. Daarbij gaat het om bijdragen voor kredieten voor ambtenaren en om een vastleggingskrediet voor de Eurotunnel tot 2017. Ook hebben we informatie nodig over de annulering van alle bedragen uit de reserve waarvan duidelijk is dat we die in de toekomst niet meer nodig hebben. Men spreekt hier van 'slapende middelen?.
De EGKS - ik val in herhaling - was een model voor vrede en vooruitgang in Europa. Ook als ze niet meer bestaat, moet haar geest voortleven. Ik ben blij dat ook na de opheffing van de EGKS een onderzoeksfonds een belangrijke bijdrage aan de mijnbouwsector zal leveren Daaraan zullen ook de kandidaat-lidstaten meedoen en dat zullen ze graag doen. Ik beloof u echter dat de Commissie begrotingscontrole ook in de toekomst de sector in het oog zal houden.
Schreyer
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, in de kwijtingsprocedure dienen de Commissie en ook de andere organen en instellingen aan het onafhankelijk gekozen Europees Parlement verantwoording af te leggen over de besteding van de middelen uit de begroting van de Gemeenschap. Het Parlement oefent deze controle uit namens de burgers van de Unie. In 2001 werd uit de begroting 79,4 miljard euro uitgegeven. Daarbij kwamen nog de uitgaven van het Europees Ontwikkelingsfonds en van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal.
Ik wil op deze plaats de hoofdrapporteur, de heer Casaca, bedanken voor het zeer degelijke werk dat hij heeft afgeleverd. Ik mag namens de Commissie ook de andere rapporteurs, de heer Staes, mevrouw Avilés Perea, de heer Blak, de heer Sørensen en mevrouw Langenhagen, bedanken voor hun degelijke en consciëntieuze werkwijze. Voorts wil ik mijn waardering uitspreken voor de voorzitter van de Commissie begrotingscontrole, mevrouw Theato, die aan dit moeilijke proces leiding heeft gegeven. Ook dank ik alle leden van de Commissie begrotingscontrole voor hun grondige arbeid.
Per slot van rekening hebben de rapporteurs en de Commissie begrotingscontrole niet alleen honderden pagina's aan jaarrekeningen doorgewerkt, maar ook het jaarverslag van de Rekenkamer en de antwoorden op de 267 aan de Europese Commissie gestelde vragen, die ook honderden pagina's besloegen. Verder heeft de commissie hoorzittingen gehouden met acht leden van de Commissie.
De Europese begroting omvat een breed scala van uitgavenprogramma's, variërend van het bevorderen van de afzet van zuivelproducten, slachtpremies voor rundvee, de bevordering van de bijenteelt, herstructureringsmaatregelen in de visserijsector, uitwisselingsprogramma's voor jongeren en de bevordering van onderzoek naar biotechnologie tot bijstand voor onderwijs voor meisjes in Afghanistan en voedselhulp in Zuidelijk Afrika.
Dit alles gaat gepaard met verschillende regels. Per programma is het weer iemand anders die de leiding heeft en de middelen beheert. De risico's waarmee ieder van hen heeft te maken verschillen. Bij de controle door de Rekenkamer en het Parlement is rekening gehouden met het hele scala van al die veelsoortige taken. Ik moet me hier echter op een paar punten concentreren die tijdens de kwijtingsprocedure op de voorgrond stonden, namelijk de normen voor boekhouding en het boekhoudsysteem, de contracten van het Bureau voor de Statistiek en de kwestie van het uitvoeringsniveau van de begroting.
Ten aanzien van de verslaglegging heeft de Rekenkamer vastgesteld dat ook de jaarrekening 2001 een getrouw beeld geeft van de werkelijke ontvangsten en uitgaven. Dat wordt in het verslag van de heer Casaca bevestigd. Hij heeft wederom gemaand tot hervormingen bij de balans. In zijn verslag gaat de heer Casaca gedetailleerd op de komende hervorming in. We hadden in de Commissie begrotingscontrole gelegenheid om zeer uitvoerig van gedachten te wisselen over de opzet van de hervorming en over de concrete stappen die daarbij moeten worden gezet. Het is een project dat alle bureaus en organen omvat. Op sommige punten geven we bij de verslaglegging al het goede voorbeeld, namelijk doordat we maandelijks de cijfers van de op kasgegevens gebaseerde jaarrekening op het internet publiceren. Ik vermeld dit ook omdat het voorstel van de Commissie om naamloze vennootschappen te verplichten tot het publiceren van kwartaalcijfers, tot een levendige discussie heeft geleid over de vraag of zoiets wel mag worden verlangd. De Commissie zelf publiceert de cijfers over het door haar gevoerde begrotingsbeleid iedere maand.
Ook in vergelijking met de lidstaten hoeven we ons voor bepaalde aspecten in de balans niet te schamen. Maar kunnen we daarmee volstaan? Nee, dit alles is niet genoeg. Uit het boekhoudsysteem moet duidelijk af te lezen zijn of een betaling een definitieve betaling is of een vooruitbetaling die kan worden teruggevorderd als een programma niet goed loopt. In het boekhoudsysteem dient een boeking bij de activa en passiva plaats te vinden zodra een verplichting wordt aangegaan en niet pas wanneer de betaling geschied is. We hebben een op transactiebasis gevoerde boekhouding nodig. De diensten die de middelen beheren, moeten directe inzage hebben in de stand van baten en lasten van hun programma's. Alleen dat maakt een goed financieel beheer mogelijk. Dat stelt natuurlijk de nodige eisen aan het informatiesysteem dat wordt gebruikt.
De Commissie zal uiteraard gaarne ingaan op het verzoek van de Commissie begrotingscontrole om elk kwartaal verslag te doen van de voortgang met betrekking tot de hervorming. We hebben ook toegezegd dat we de suggestie van de rapporteur, de heer Casaca, zullen opvolgen: we starten een pilotproject waarin de begunstigden schriftelijk worden geïnformeerd zodra de ordonnateur de order tot uitbetaling heeft gegeven. Dat moet ook hier tot meer transparantie leiden. Hierbij wil ik er wel op wijzen dat slechts 20 procent van de begroting door de Commissie wordt beheerd. Feitelijk blijft het grootste deel van de begroting - ook wat de kasmiddelen betreft - in de schatkist van de lidstaten.
Het financieel beheer van de Commissie wordt jaarlijks door de Europese Rekenkamer gecontroleerd. Toch zullen wij het verzoek van het Parlement om een specifieke externe controle te laten uitvoeren, aan de Rekenkamer voorleggen. Ook voor de hervorming zullen we de normen hanteren die in 2000 en 2001 door de International Federation of Accountance werden vastgelegd. Ik wil op deze plaats echter ook een principiële opmerking maken. In Old Europe - om het zo maar eens te zeggen - en ook in de Europese Unie is het tot nu toe zo dat de hoofdregels voor de verslaglegging door publiek recht worden vastgesteld en niet alleen door de normen van een dergelijke organisatie. We staan voor de principiële vraag of we die praktijk willen loslaten. Ik ben van mening dat we eraan vast moeten houden dat de wetgever mede bepaalt, welke boekhoudnormen voor de overheidsbegroting moeten worden toegepast.
We hebben natuurlijk ook het grote voordeel dat wij de Europese Rekenkamer hebben, een onafhankelijke publieke instantie die de rol van externe accountants vervult. In een periode waarin ten gevolge van schandalen zoals rond Enron in de Verenigde Staten, de positie van publieke controle-instanties ten opzichte van particuliere accountants wordt versterkt, blijkt dat het toch wel een voordeel is wanneer men over een publieke controleur beschikt die tot onafhankelijkheid verplicht is.
Naar aanleiding van de vragen van uw hoofdrapporteur over contracten met Eurogramme heeft de Commissie toegezegd om alle betalingen aan Eurogramme op te schorten en alle met Eurogramme gesloten contracten te onderzoeken. In al die gevallen waarin dit niet met extra kosten gepaard gaat, zal de overeenkomst worden beëindigd. U verzoekt de Commissie bovendien om voor juli van dit jaar alle contracten te onderzoeken die het Bureau voor de Statistiek sinds 1999 heeft gesloten: dat zijn 2660 contracten. Dat is voor juli niet te realiseren. Omdat wij echter aan de wens van het Parlement willen voldoen, moet hiervoor een haalbare oplossing worden gevonden, bijvoorbeeld op basis van een steekproef. De Commissie zal op een van de komende vergaderingen aan de Commissie begrotingscontrole een lijst van deze contracten overhandigen. Dan doen we ook een voorstel voor de verdere aanpak van het onderzoek.
De voorvallen met betrekking tot Eurogramme en Eurostat hebben ook laten zien dat er duidelijkere afspraken moeten komen over de samenwerking met OLAF op het punt van informatie. OLAF heeft de zeggenschap over informatie uit eigen onderzoek en blijft die ook houden. Uiteraard moet de onafhankelijkheid van OLAF bij alle stappen worden gehandhaafd. Gebleken is echter dat tegelijkertijd moet worden gewaarborgd dat de bevindingen van OLAF tijdig beschikbaar worden gesteld aan de instanties die de middelen beheren, zodat ook tijdig maatregelen kunnen worden getroffen om de begroting tegen fraude te beschermen.
Met betrekking tot de besteding van de begrotingsgelden wil ik hier alleen kort ingaan op het programma SAPARD. Met betrekking tot het programma SAPARD heeft de Commissie aan de Commissie begrotingscontrole en aan het Parlement de toezegging gedaan dat de hoogste prioriteit wordt gegeven aan het verbeteren van de uitvoering van het programma. Collega Fischler heeft de aan de Commissie begrotingscontrole toegezegde maatregelen al voor een deel uitgevoerd. Juist aan de vooravond van de dag waarop dit Parlement zijn goedkeuring zal geven aan de uitbreidingsverdragen, moeten we ons tot het uiterste inspannen om ervoor te zorgen dat de pretoetredingssteun eindelijk ook impact heeft op de landbouw in de kandidaat-lidstaten.
Hartelijk dank, mevrouw Langenhagen, voor uw zeer positieve verslag en uw zeer positieve uiteenzetting over de EGKS. Het door u gevraagde verslag over de activiteiten met betrekking tot de kredieten is er inmiddels. Uw voorstel om in alle officiële talen een publicatie uit te brengen over het werk van de EGKS vanaf haar oprichting in 1952, zal waarschijnlijk niet voor het eind van het jaar kunnen worden gerealiseerd, want de functies zijn voor een deel al naar andere diensten gegaan. Ik ben het echter volkomen met u eens dat informatie over dit belangrijke onderdeel van de geschiedenis van het gemeenschappelijke Europese traject en over de ervaringen die daarmee zijn opgedaan, in alle landen beschikbaar moet zijn. We moeten laten zien hoe het idee van economische samenwerking is uitgegroeid tot een heus vredesproject. We moeten er inderdaad voor zorgen dat dit niet in vergetelheid raakt. We zullen kijken hoe we dit idee oppakken en op welke wijze we het kunnen realiseren.
Mijnheer Blak, de controle op de agentschappen behelst intussen een zeer breed scala van uiteenlopende sectoren en daardoor was uw werk, waarvoor de Commissie haar dank uitspreekt, zeer veelomvattend. Het nieuwe Financieel Reglement schrijft voor dat aan de oprichting van een nieuw agentschap een kosten-batenanalyse vooraf moet gaan. Ik juich het toe dat het Parlement wil dat dit uitgangspunt strikt wordt toegepast. Met betrekking tot de bestaande agentschappen blijft een controle in het kader van de evaluatie met het oog op de analyse van oneigenlijk gebruik van gelden de beste vorm, die natuurlijk ook tot doel heeft dubbel werk te voorkomen. Dat is natuurlijk een invalshoek die voor de besteding van schaarse begrotingsgelden van groot belang is.
Ten aanzien van het externe beleidsterrein van het Europees Bureau voor wederopbouw deelt de Commissie de mening niet dat er voldoende aanleiding is voor een administratief onderzoek. Wij zullen de door u genoemde gevallen vanzelfsprekend onderzoeken en u daarvan verslag uitbrengen. Voor het externe beleid als geheel heeft de Commissie gehoor gegeven aan de wens van het Parlement om een einde te maken aan de uitbesteding van taken aan de bureaus voor technische bijstand. Het aantal zogenaamde 'BTB's?, waarvan er in september 2000 126 waren, was eind 2002 teruggebracht tot 12. Daaraan kunt u zien dat we de door het Parlement gewenste weg zijn ingeslagen. Dit traject ging gepaard met een substantiële verandering in het beheer van de secundaire hulpprogramma's, namelijk deconcentratie. Dat geldt ook voor het Europees Ontwikkelingsfonds, waarvoor de heer Sørensen rapporteur is. Ook tegenover hem wil ik mijn waardering uitspreken voor het degelijke verslag.
De Commissie begrotingscontrole vestigt er met name de aandacht op dat de medewerkers in de delegaties voldoende getraind dienen te zijn, zodat ze de managementtaken die ze op zich moeten nemen, ook aankunnen. Door de Commissie werd hiertoe in 2002 een nieuw handboek samengesteld. Voor het financieel beheer van externe programma's is nu het nieuwe Gemeenschappelijk Relex Informatie Systeem ingevoerd dat luistert naar het mooie acroniem CRIS. Elke delegatie moet nu een auditplan voorleggen waardoor controle op de hulpprogramma's voldoende wordt gewaarborgd.
De Commissie heeft in het jaar 2000 in het Witboek inzake de hervorming alle maatregelen opgesomd die noodzakelijk zijn voor een volledige hervorming van de Commissie. Van de 96 maatregelen zijn er al 87 uitgevoerd. De Commissie heeft hiervan uitvoerig verslag gedaan. Een van de leidende principes bij deze hervorming is de duidelijke toewijzing van verantwoordelijkheden voor de omgang met de communautaire financiën.
De directeuren-generaal moeten nu jaarlijks verantwoording afleggen over de vraag hoe de normen voor controle zijn toegepast. Welk overheidsapparaat eist van zijn instellingen de openbaarmaking van dergelijke verslagen, waarin ook de zwakke plekken worden blootgelegd? Welke overheid controleert vervolgens voor het oog van de buitenwereld of de noodzakelijke maatregelen ter verbetering van het financieel beheer ook zijn genomen? Ik denk dat transparantie op zich een wezenlijk element van de hervorming is. Het nieuwe Financieel Reglement is sinds 1 januari 2003 van kracht. Deze omvangrijke hervorming is het resultaat van de gezamenlijke intensieve inspanningen van Commissie en Parlement in 2001en 2002. Op deze plaats zou ik ook de Raad willen noemen.
De hervorming van de boekhouding is in volle gang en moet voor eind 2004 zijn afgerond. Deze Commissie zal een dienst achterlaten die grondig en ingrijpend is gereorganiseerd en die op de nieuwe uitdagingen van de uitbreiding is voorbereid. De Commissie begrotingscontrole en het Parlement hebben de Commissie daarin altijd gesteund en gestimuleerd. Met deze kwijtingsprocedure heeft het Parlement opnieuw een flinke impuls aan de hervorming gegeven.
Swoboda (PSE)
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, ook vanuit het oogpunt van buitenlands beleid kan met het voorstel tot kwijting worden ingestemd. Ik wil in het bijzonder collega Casaca bedanken voor de goede samenwerking.
U hebt gelijk, mevrouw de commissaris: bij de ontwikkeling van de uitgaven op het terrein van buitenlands beleid is sprake geweest van een ingrijpend proces van hervorming, zowel door deconcentratie of decentralisatie als door het versterken van de delegaties. De decentralisatie is zeker geslaagd. Ik heb dat op verschillende plekken zelf kunnen waarnemen. Toch zou ik op drie problemen willen ingaan. Ik wil er vanuit een soort vreedzame preventieve strategie op wijzen dat het vooral deze problemen zijn waarmee wij ons zullen bezighouden.
Het eerste probleem betreft Palestina. Hier worden herhaaldelijk beschuldigingen geuit die tot nu toe niet steekhoudend zijn gebleken. Het is goed dat wij een parlementaire werkgroep hebben ingesteld die deze zaken gaat uitzoeken. Juist degenen die, zoals ik, groot voorstander zijn van bijstand aan Palestina, moeten zich ervan vergewissen dat alles correct wordt afgehandeld. De nieuwe minister van Financiën en de nieuwe minister-president van de Palestijnse Autoriteit geven reden tot hoop, maar we zullen de zaken heel goed in de gaten houden.
Het tweede probleem betreft het programma KEDO. Dat is uiteraard juist in deze tijd een moeilijk, maar ook heel belangrijk programma. Wij hebben van de Commissie een antwoord gekregen met betrekking tot 2001. Dat antwoord nemen wij weliswaar voor kennisgeving aan, maar het is natuurlijk niet bevredigend. Wij zullen er voor 2002 en de daarop volgende jaren dan ook nog beter op toezien dat onze middelen daadwerkelijk voor vreedzame doeleinden worden gebruikt. Dat is een heel belangrijk aspect in verband met de ontwikkelingen in Korea en Noord-Korea.
Het derde programma gaat over de pretoetredingssteun. U hebt met name SAPARD genoemd. Ik geloof echter dat er ook bij de andere programma's tekortkomingen zijn. Gezien het feit dat na de toetreding Bulgarije en Roemenië nog overblijven en dat naar alle waarschijnlijkheid Turkije en enkele landen uit de Balkan, bijvoorbeeld Kroatië, daar nog bij komen, kunnen wij het er niet bij laten, alleen SAPARD te veranderen. We moeten de pretoetredingssteun structureren en flexibeler toepassen om tot het beoogde resultaat te komen. Desalniettemin stemmen wij in met de kwijting voor 2001, zij het met de waarschuwing dat wij met name de drie genoemde programma's de komende maanden met grote nauwlettendheid zullen volgen.
Jöns (PSE)
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, beste collega's, als rapporteur voor advies van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken zou ik gewoon met een paar algemene opmerkingen over de structuurfondsen willen beginnen.
Het jaar 2001 was voor de structuurfondsen allesbehalve een goed jaar. Het is zonder meer duidelijk dat de hoofddoelstellingen die met de hervorming van de structuurfondsen in 1999 werden beoogd, niet zijn gehaald. In de eerste plaats was er evenals bij de laatste hervorming ook nu weer sprake van aanzienlijke vertragingen bij de overgang van de oude naar de nieuwe programmeringsperiode. Ten tweede zijn de goedkeuringsprocedures en administratieve procedures juist niet - zoals oorspronkelijk de bedoeling was - eenvoudiger geworden. In de derde plaats is de opzet mislukt om het lopende beheer van de subsidiegelden te decentraliseren en daarbij tegelijkertijd de controle te intensiveren. De situatie is echt alarmerend.
De lidstaten hebben de hun ter beschikking staande gelden op geen stukken na ten volle benut. Dat geldt zowel voor de periode 1994 tot 1999 als voor de nieuwe structuurfondsperiode. Zo werd in 2001 slechts de helft van de oorspronkelijk door de lidstaten begrote middelen opgenomen. We weten allemaal wat dat betekent. Daarom moet de volgende hervorming van de structuurfondsen, die dan niet meer op 15, maar op 25 lidstaten betrekking zal hebben, opnieuw van de beginselen uitgaan die we al bij de laatste hervorming in praktijk wilden brengen.
Dat is ten eerste de concentratie op enkele duidelijke prioriteiten, ten tweede een vereenvoudiging van het beheer van de gelden en ten derde een meer resultaatgerichte benadering bij de verdeling van de middelen, iets waarop ik voortdurend, doch tevergeefs heb aangedrongen. Het vierde uitgangspunt zou dan moeten zijn in de toekomst een abrupte overgang van de ene naar de andere programmeringsperiode te vermijden.
Ik kom nu bij het Europees Sociaal Fonds zelf. Laat ik er geen misverstand over bestaan dat wij als Commissie werkgelegenheid en sociale zaken zeer bezorgd zijn over de soms ernstige gevallen van wanbeheer bij het gebruik van kredieten uit het Europees Sociaal Fonds door de lidstaten. Mevrouw de commissaris, de Commissie heeft onze volledige steun bij de door haar uit te voeren onderzoeken en controles. Soms krijgt men echt de indruk dat bepaalde lidstaten niet eens willen proberen om het beter te gaan doen.
Als rapporteur voor de laatste hervorming van het Europees Sociaal Fonds was ik werkelijk zeer geschokt toen ik las wat de Rekenkamer in haar laatste speciale verslag had geschreven over het gebruik van het zogenaamde 'sociaal risicokapitaal?. Het Parlement had speciaal op dat instrument aangedrongen om de lidstaten ertoe te verplichten een redelijk bedrag uit de middelen als zogenaamde subsidies voor niet-gouvernementele organisaties en plaatselijke partnerschappen beschikbaar te stellen. De Rekenkamer constateert nu dat de lidstaten van dat instrument vrijwel geen gebruik hebben gemaakt. In twee gevallen, namelijk in Duitsland en Oostenrijk, is het helemaal niet gebruikt. Dat gaat mijn begrip te boven.
Anderzijds dient de Commissie zich ook af te vragen waarom zij ons niet al veel eerder van deze onhoudbare situatie op de hoogte heeft gesteld. Het is immers overduidelijk dat de handelwijze van enkele lidstaten in strijd is met de verordening betreffende het Europees Sociaal Fonds. Ik roep de Commissie daarom op om samen met de lidstaten onmiddellijk naar een oplossing te zoeken die voor alle partijen aanvaardbaar is.
De Commissie zal vanmiddag haar voorstel voor de richtsnoeren voor de werkgelegenheid presenteren. We zullen dan voor het eerst richtsnoeren voor drie jaar hebben. Daardoor krijgen we eindelijk de kans om het Europees Sociaal Fonds - het enige instrument voor arbeidsmarktbeleid dat we op Europees niveau hebben - werkelijk tot een onderdeel van de werkgelegenheidsstrategie te maken. We hebben dan immers geen verschillen meer in looptijd. We hebben nu voor het eerst de mogelijkheid om de werkgelegenheidsstrategie en de maatregelen van het Europees Sociaal Fonds ter vermindering van de werkloosheid tot een coherent geheel met elkaar te verbinden en ?
(Spreekster wordt door de Voorzitter onderbroken)
Avilés Perea (PPE-DE)
Mijnheer de Voorzitter, de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen heeft een aantal overwegingen naar voren gebracht - de rapporteur, de heer Casaca, heeft ze opgenomen in zijn verslag, waarvoor mijn dank - die ik graag wil toelichten. Wij zijn enerzijds tevreden met de inspanningen die de Commissie tijdens het begrotingsjaar 2001 heeft geleverd om het gelijkekansenbeginsel voor mannen en vrouwen in het EU-beleid te integreren, met name op een aantal nieuwe terreinen als de internationale handel, overheidsopdrachten, asielbeleid en milieu. Dit is een goede methode om het doel van gelijke kansen te realiseren dat, zoals u allen weet, in het Verdrag is aangemerkt als een van de doelstellingen die bij alle activiteiten van de Gemeenschap dienen te worden nagestreefd.
In dit verband wil ik, zoals andere collega's al eerder hebben gedaan, graag wijzen op de problemen die zich hebben voorgedaan bij het beheer van de structuurfondsen. Ik ben verantwoordelijk geweest voor een initiatiefverslag aangaande de verwezenlijking van de doelstelling van gelijke kansen binnen de structuurfondsen, aangezien dit een zeer belangrijk programma is dat helaas niet op een adequate manier wordt uitgevoerd en waarbij geen rekening wordt gehouden met zulke belangrijke criteria als gelijke kansen voor mannen en vrouwen. Laten wij hopen dat er in de toekomst meer initiatieven worden aangenomen en dat de procedures worden vereenvoudigd, zodat deze fondsen op een adequate manier gebruikt kunnen worden om deze doelstelling te bereiken.
Wij vinden het ook onaanvaardbaar dat bij het Europees Sociaal Fonds, waarvan een van de doelstellingen is 15 procent van de totale bestedingen te reserveren voor het bevorderen van de werkgelegenheid onder vrouwen, slechts 6 procent daadwerkelijk in dat kader is besteed. Wij vinden 15 procent al niet een bijzonder hoog percentage en gezien het feit dat daarvan niet eens de helft is gehaald, dient er in de toekomst verbetering op te treden. Werkgelegenheid is immers een van de belangrijkste instrumenten om gelijkheid tussen mannen en vrouwen te bewerkstelligen.
Wij zijn ook verheugd over de ontwikkeling van het DAPHNE-programma, dat eind 2002 afliep en waarvan op dit moment een nieuwe fase wordt voorbereid. Wij hebben een aantal ideeën naar voren gebracht over de verlenging van het DAPHNE-programma, waarmee in het verslag van de Commissie en in de nieuwe fase van dit programma hopelijk rekening zal worden gehouden. Het programma is van groot belang voor de bestrijding van geweld tegen vrouwen en er zijn al goede resultaten mee behaald, waarmee ik de Commissie graag wil complimenteren.
Tot slot zouden wij graag willen dat bij het financiële beheer van de Commissie duidelijk wordt aangegeven wat er wordt gedaan om een deel van de begroting van de Gemeenschapsprogramma's te bestemmen voor gelijke kansen voor mannen en vrouwen. Wij hopen dat hiermee in het volgende begrotingsjaar rekening zal worden gehouden.

Theato (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, u hebt de boodschap gehoord: de Commissie begrotingscontrole stelt voor om aan alle instellingen kwijting te verlenen voor de begroting 2001, met uitzondering van het Comité van de regio's, dat nog tot de herfst de tijd heeft om zijn huiswerk af te maken. Dat wil zeggen dat het Comité de tegenstrijdigheden met betrekking tot reiskosten- en dagvergoedingen uit de wereld moet helpen en ook andere punten moet ophelderen, en aan een volledige audit onderworpen moet worden. Eveneens wordt voorgesteld om voor vijf agentschappen die subsidie uit de Europese begroting ontvangen, kwijting uit te stellen totdat de oprichtingsbesluiten van deze agentschappen aan het nieuwe Financieel Reglement zijn aangepast.
Laat ik echter eerst alle rapporteurs bedanken voor het werk dat zij nauwgezet en met veel verantwoordelijkheidsbesef hebben verricht. Ook dank ik de commissieleden voor de constructieve samenwerking en een bijzonder woord van dank geldt het secretariaat van de commissie voor de uitstekende ondersteuning. Met de kwijtingsprocedure voor 2001 begaven wij ons op onbekend terrein, want er gelden nieuwe regels die niet altijd helder zijn en die tot problemen kunnen leiden.
Het eerste punt betreft de stemming tijdens de aprilvergadering. De Commissie begrotingscontrole heeft de keuze uit twee mogelijkheden: ze kan het voorstel doen kwijting te verlenen of ze kan voorstellen het kwijtingsbesluit uit te stellen. Indien de plenaire vergadering in het laatste geval het voorstel zou verwerpen, dan zou dat betekenen dat alsnog kwijting is verleend. Dat is een impliciet goedkeuringsbesluit dat vanuit mijn optiek op geen enkele wijze recht doet aan het gewicht dat het verlenen van kwijting heeft. Wat zou er dan nog overblijven van een op zichzelf consistente beslissing, wanneer die vervolgens door zo'n indirect kwijtingsbesluit zou worden afgezwakt? Is de goedkeuring van de rekeningen in dat geval nog correct, zeker nu we in tegenstelling tot vroeger ieder kwijtingsverslag moeten goedkeuren, waarbij men zijn vraagtekens kan zetten?
In elk geval moeten alle kwijtingen in het Publicatieblad worden gepubliceerd. Gisteravond onderwierp de Commissie begrotingscontrole zich aan een andere nieuwe regel. Alle voor de plenaire vergadering ingediende amendementen moesten worden doorgenomen. Hoe dat moet, wordt nergens uitgelegd. We zijn daarom pragmatisch te werk gegaan: bij amendementen die opnieuw waren ingediend hebben we aangetekend hoe de commissie daarover de eerste keer had gestemd en over nieuwe amendementen - dat waren er maar een paar - hebben we gestemd. Eén ding staat vast: de plenaire vergadering en de fracties beslissen wat er gebeurt. Onze commissie kan voorstellen doen, maar geen parameters vaststellen. Ik vind dat deze nieuwe regel de kwijtingsprocedure ingewikkelder maakt.
Als de door mij genoemde nieuwe regels er niet waren geweest, had ik wellicht bij het verslag-Casaca voor uitstel gestemd. De rapporteur heeft de tekortkomingen van de Commissie immers duidelijk en gedetailleerd opgesomd en ook de andere rapporteurs hebben zich over die tekortkomingen uitgelaten. Hierbij gaat het met name om de boekhouding en het boekhoudsysteem, waarbij twijfelachtige beslissingen met betrekking tot het personeel zijn genomen en waarbij hervormingen te laat en halfslachtig ter hand zijn genomen, ondanks herhaalde waarschuwingen van de Rekenkamer.
Wanneer ik ondanks alles voor kwijting stem, dan doe ik dat omdat ik het niet wil laten aankomen op het scenario dat ik aan het begin geschetst heb. De Commissie moet dit niet als vrijbrief opvatten, maar op zorgvuldige, snelle en transparante wijze follow-up geven aan onze aanbevelingen. Er is niet veel tijd tot de volgende kwijting, waarmee we in november beginnen. Wij willen voor die tijd positieve resultaten zien, anders komt alle kritiek terug, maar dan stellen we wel hardere eisen. Ik noem de punten: de Eurostat-procedure die nog niet is afgerond, ofschoon er wel stappen gezet zijn, en de eis van de Commissie begrotingscontrole dat alle opties voor de inrichting van het boekhoudsysteem en de hervormingen door externe deskundigen worden onderzocht. Dat moet vervolgens in een hoorzitting worden besproken. Daartoe zal vandaag nogmaals in uitgebreide vorm een amendement worden ingediend. Ik verzoek u om dat amendement aan te nemen.
Nogmaals mijn dank aan iedereen die aan dit grote karwei heeft meegewerkt.

Kuhne (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, nu de rapporteurs de Commissie een en ander onder de neus hebben gewreven, zou ik mij graag op de politieke aspecten van de kwijtingsprocedure willen concentreren. Er worden in dit Parlement voor de kwijtingsprocedure blijkbaar verschillende maatstaven aangelegd en de procedure wordt ook op verschillende manieren politiek gebruikt. Onze maatstaf is: overal waar duidelijke toezeggingen zijn gedaan om geïdentificeerde tekortkomingen te verhelpen en overal waar geen grove misstappen zijn begaan, wordt kwijting verleend. Voor zover ik weet hebben de rapporteurs - om die toezeggingen te verkrijgen - ook een groot aantal voorstellen gedaan die men niet kon afwijzen. Dat vind ik een verstandige aanpak.
Wanneer we aan een kwijtingsprocedure beginnen, staan voor ons altijd beide opties open. In de woorden van het Reglement is dat de optie om het kwijtingsbesluit uit te stellen of de optie om kwijting te verlenen. Mijn ervaring na vier jaar is dat bepaalde delen van dit Parlement - en ik bedoel daarmee de zelfverklaarde eurosceptici - continu geprobeerd hebben om de kwijtingsprocedure tot één optie te reduceren, namelijk zoveel mogelijk stemmen te vergaren waarmee op de Commissie kan worden geschoten in de hoop dat ze een keer neervalt. Ik denk dat dit niet is wat we onder taking into account verstaan. Altijd zijn beide opties mogelijk en niet slechts een.
Laat ik dit illustreren met het voorbeeld van het boekhoudsysteem. Wij zijn er altijd van uitgegaan dat de Rekenkamer vaststelt of er tekortkomingen zijn en dat die dan vervolgens uit de wereld moeten worden geholpen. Er zijn in sommige landen in bepaalde publicaties, die ze daar tot mijn verbazing nog altijd kranten noemen, met veel verve verregaande beweringen gedaan. Wij hebben om bewijzen voor die beweringen gevraagd, maar die zijn nooit geleverd. Dit is een belangrijke constatering.
De heer Casaca heeft als hoofdrapporteur duidelijke voorwaarden gesteld. Die werden breed gedragen door vertegenwoordigers van verschillende fracties en ze zijn door de Commissie overgenomen. Wij hebben dat vandaag tot mijn genoegen nog eens van mevrouw Schreyer gehoord. Dat betekent dat wij ook voor kwijting zijn.
We hebben gezien dat in 2002 systematisch geprobeerd is de indruk te wekken dat een personeelsconflict dat in de Commissie was ontstaan, te maken had met het versluieren van vermeende frauduleuze praktijken in het boekhoudsysteem. Die personeelskwestie alleen zou ook nooit zoveel deining in de pers hebben veroorzaakt. Ik stel echter nogmaals vast dat de poging om dat verband te leggen, mislukt is. De bewijzen voor een dergelijk verband zijn nooit geleverd en ten slotte bleef alleen het personeelsconflict over. Een personeelsconflict is echter geen reden om geen kwijting te verlenen. Dat is nooit het geval in een systeem dat een dergelijke kwijtingsprocedure kent.
Integendeel: hoe hysterischer de pogingen werden om het personeelsconflict op de spits te drijven, des te meer viel het zelfs sommige journalisten op dat de hele geschiedenis niets om het lijf had. In de week voorafgaande aan de stemming in de commissie had een krant het opeens over een gloednieuw document, terwijl dat stuk al maanden daarvoor in het Parlement was verspreid. Op dat moment kregen vooral de afgevaardigden in dit Huis in de gaten dat ze eigenlijk werden gebruikt, althans dat daartoe een poging werd gedaan. Volgens mij kunnen we nu stellen dat het goed is geweest dat we dat niet hebben laten gebeuren en dat daarmee is aangetoond dat van de zogenaamde eurosceptici alleen de harde kern overblijft wanneer ze hun eigenlijke agenda in stemming brengen.
Mulder (ELDR).
Voorzitter, ook ik zou de rapporteurs willen bedanken voor hun werk en hun geluk willen wensen met het resultaat, vooral de heer Casaca, die dit jaar de kwijting aan de Commissie voor zijn rekening heeft genomen. Het opvallende van deze discussie is dat er aan de vooravond van de Europese verkiezingen van volgend jaar wederom een Commissie zit die van de Europese Rekenkamer geen positieve betrouwbaarheidsverklaring heeft gekregen. Toch zal mijn fractie zich scharen achter degenen die kwijting willen verlenen.
Wat hebben wij voor redenen om dat toch te doen ondanks die negatieve of ontbrekende betrouwbaarheidsverklaring? In de eerste plaats blijkt uit vele verslagen van de Rekenkamer dat het met de administratie van de Commissie beter gaat. In de tweede plaats is er een Financieel Reglement aangenomen. Wij vinden dat de uitwerking van dat Reglement haar kans en tijd moet krijgen en wij geven de tijd aan de Commissie om dat te doen. Ons derde argument om kwijting te verlenen is dat, indien wij dit niet zouden doen in dit huidige tijdsgewricht, aan de vooravond van de uitbreiding, het een buitengewoon slechte indruk zou maken op de nieuwe lidstaten, namelijk dat wij de Commissie eigenlijk naar huis zouden sturen. Dat kon dus evenmin. Ons laatste argument om kwijting te verlenen is dat wij de houding van de Commissie tegenover dit Parlement in de afgelopen jaren zeer positief vinden. De vragen om informatie werden adequaat en tijdig beantwoord en ook de reactie op de initiatiefverslagen van het Parlement waren positief en dus bevelen wij kwijting aan.
De grote vraag voor ons is altijd: wat moet de Commissie doen om wel een positieve betrouwbaarheidsverklaring te krijgen? De Rekenkamer geeft het niet aan in haar verslagen. Ieder jaar is het weer een verrassing wat eruit komt en is er weer een hele lijst van dingen die verkeerd gaan. Ik denk dat het goed is dat de Commissie eens met de Rekenkamer in discussie gaat en het Parlement vervolgens mededeelt aan welke criteria en aan welk tijdschema zij zich wil houden om een positieve betrouwbaarheidsverklaring te krijgen.
Iets over de landbouw, Voorzitter. Het meest opvallende kenmerk van het huidige landbouwbeleid is dat wij ons niet meer baseren op prijsondersteuning, maar op inkomensondersteuning - het IACS-systeem. Het vervelende is dat dit in de landen van Europa verschillend wordt toegepast. Dat is niet acceptabel. In een verenigd Europa moeten gelijke systemen bestaan. Derhalve wil ik de Commissie nogmaals wijzen op een initiatiefverslag - toevallig van mijn hand, maar goedgekeurd door de plenaire vergadering - waarin wij erop wijzen dat, indien de administraties van de landbouwuitgaven in de betrokken nieuwe en oude lidstaten niet in orde zijn, de Commissie veel vaker de vooruitbetalingen moet opschorten totdat het systeem in orde is, in plaats van achteraf te controleren en strafheffingen op te leggen.

Seppänen (GUE/NGL).
Mijnheer de Voorzitter, in dit debat hebben de leden van het Europees Parlement uitzonderlijk veel reden tot zelfkritiek. Als voormalig lid van de Commissie begrotingscontrole ben ik ook zelf schuldig. Ik heb niet de juiste conclusies getrokken uit de verslagen van de Rekenkamer over de tekortkomingen van het boekhoudsysteem. Ik geloofde niet dat de boekhouding van de Commissie bij deze begroting van bijna honderd miljard euro zo slecht geregeld kon zijn.
Achteraf gezien hebben wij afgevaardigden alle relevante gegevens van de Rekenkamer gekregen, en op basis daarvan hadden wij eerder moeten reageren op de tekortkomingen van het systeem. Wij hebben ons niet aan onze taak gehouden. Wij zijn verantwoordelijk voor de tekortkomingen in de controle, de Commissie zelf voor de tekortkomingen in het systeem.
De problemen zijn niet de afzonderlijke gevallen van fraude, maar de tekortkomingen van het boekhoudsysteem zelf. Het blootleggen van de problemen is mogelijk gemaakt door het optreden van de voormalige hoofdaccountant van de Commissie, Martha Andreasen. Onlangs gaf mevrouw Andreasen aan dat in haar ogen 'de keizer geen kleren aan heeft', dat het boekhoudsysteem van de Commissie verrot is en dat het snel op orde moet worden gebracht. Dankzij haar spreken wij nu over de reële problemen die wij voorheen door de vingers hebben gezien. Als dank werd mevrouw Andreasen ontslagen. Wat dat betreft is er een fout gemaakt. De Commissie heeft een fout gemaakt door ambtenaren te verdedigen die ontslagen hadden moeten worden vanwege een volledig gebrek aan vakkennis op boekhoudkundig terrein. In plaats daarvan werd mevrouw Andreasen ontslagen.
Wij politici zien geen problemen als ze te dichtbij of te groot zijn. Wij hebben de tekortkomingen van het boekhoudsysteem van de Commissie niet op tijd gezien, maar nu we ze zien, moet orde op zaken worden gesteld. Ook moet mevrouw Andreasen, wier reputatie geschonden is, genoegdoening krijgen. Niet alleen sociaal-democratische en groene commissarissen moeten door de sociaal-democraten en de groenen in het Europees Parlement gered worden.
Als leden van het Europees Parlement moeten wij ons schamen voor onze eigen rol. In het verslag van de Commissie begrotingscontrole worden talrijke misstanden genoemd die een negatief beeld geven van zowel het boekhoudsysteem als onszelf. Als wij voor onze eigen werkzaamheden kwijting zouden moeten krijgen, zou ik daar tegen stemmen.

Rühle (Verts/ALE).
Mijnheer de Voorzitter, mijn dank gaat in het bijzonder uit naar de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie en naar alle rapporteurs, en dit zeg ik niet alleen maar uit beleefdheid. In tegenstelling tot de heer Seppänen ben ik namelijk van mening dat deze commissie zich zeer grondig van haar taak heeft gekweten en dat ze ook eerder al de nodige moeite heeft gedaan om alle problemen tijdig bloot te leggen.
Al voordat mevrouw Andreasen de kranten haalde, hielden wij in de commissie een hoorzitting over de kwestie van het boekhoudsysteem. Wij hebben daarover met de Dienst Interne Audit van de Commissie en met de Rekenkamer van gedachten gewisseld.
Ik wil ook nadrukkelijk onderstrepen dat de afzonderlijke rapporteurs en vooral de heer Casaca dit jaar hun uiterste best hebben gedaan om alle details te verifiëren en dat ze een zeer kritisch verslag hebben opgesteld: een verslag waarin de rapporteur er niet voor terugschrikt de problemen bij de naam te noemen, maar waarin hij ook duidelijk maakt dat de Commissie veel moeite doet om de problemen op te lossen. Daarom zal ook onze fractie de aanbeveling steunen om kwijting te verlenen. In tegenstelling tot enkele tegenstanders van de EU zijn wij niet van mening dat deze aanbeveling tot het verlenen van kwijting een witwasoperatie is. De aanbeveling is juist het resultaat van een grondige controle en een kritische doorlichting van al het materiaal.
Wij zijn ook voor uitstel van het verlenen van kwijting aan het Comité van de regio's, omdat het Comité tot nu toe geen bevredigende oplossing heeft gevonden voor de steeds terugkerende problemen met de onkostenvergoedingen. Die problemen moeten nu eindelijk eens uit de wereld worden geholpen. Onze aandacht gaat echter vooral uit naar SAPARD. SAPARD is immers een essentieel programma dat de kandidaat-lidstaten moet voorbereiden op de toekomstige steun in de landbouwsector. SAPARD werd in 2001 helaas maar voor 9 procent geïmplementeerd. Het is geen toeval dat er enorme problemen zijn met de besteding van middelen uit het SAPARD-programma. Via het programma moesten de landbouw en het platteland op de toetreding worden voorbereid, door maatregelen te treffen om bedrijven en kleine ondernemingen op het platteland te moderniseren, door de noodzakelijke infrastructuur te scheppen en door voldoende informatie over plattelandsontwikkeling beschikbaar te stellen.
Ook zou de plattelandsbevolking actief betrokken worden bij het maken van plannen voor de plattelandsontwikkeling, plannen die wij in de lidstaten al via de zogenaamde tweede pijler en het LEADER-programma financieren. Helaas is daar niet veel van terechtgekomen. Tijdens de toetredingsonderhandelingen gaf de Commissie heel duidelijk voorrang aan invoering van het acquis communautaire. Ze gebruikte SAPARD als een soort trainingsprogramma voor de bestuursorganen van de kandidaat-lidstaten en als proefballon voor de omzetting van het acquis. Het programma gaat gepaard met een enorme administratieve rompslomp, waardoor de erkenning van de agentschappen veel te veel vertraagd is. In het geval van Slovenië bijvoorbeeld heeft het opzetten van de beheersstructuur voor SAPARD meer geld gekost dan ooit voor Slovenië beschikbaar zal komen.
De bedoeling was in de plattelandsgebieden van de kandidaat-lidstaten enthousiasme voor veranderingen te wekken en samenwerkingsrelaties tussen regeringen en NGO's tot stand te brengen. De verwachtingen zijn echter bijna overal op een bittere teleurstelling uitgelopen. Helaas hebben de negatieve ervaringen met SAPARD degenen in de kaart gespeeld die oproepen tot verzet tegen toetreding tot de EU.
De Commissie heeft aangekondigd nog dit voorjaar een conferentie over de toekomst van SAPARD en LEADER in de nieuwe lidstaten bijeen te roepen en indien nodig de verordeningen betreffende SAPARD te veranderen. Dat lijkt ons dringend geboden en daarom steunen wij dat ook.
Aan het slot van mijn bijdrage zou ik nog voor één zaak mijn waardering willen uitspreken. Ik vind dat de Commissie over moedige ambtenaren beschikt. Ik doel daarmee bewust niet op mevrouw Andreasen, maar op moedige ambtenaren die de kwestie van Eurostat op de agenda hebben gezet en die de interne weg hebben bewandeld om dit probleem aan te pakken. Ik hoop dat zulke moedige stappen in de toekomst meer waardering, lof en steun van het Europees Parlement en de Commissie zullen ondervinden dan de onjuiste krantenkoppen van eurofoben en de onjuiste krantenkoppen van mevrouw Andreasen. Zij laat zich vooral voor het karretje spannen van tegenstanders van de EU.
Camre (UEN).
Mijnheer de Voorzitter, alle lof voor de rapporteurs van de zeven verslagen die wij vandaag behandelen. Deze verslagen vestigen de aandacht op de grote problemen die er bestaan bij het beheer van de aanzienlijke bijdragen die de belastingbetalers in de vijftien lidstaten van de EU betalen. In sommige gevallen is het beheer vrij goed, maar helaas is dit vooral bij de kleinere instellingen zo, namelijk de Raad, het Hof van Justitie, het Economisch en Sociaal Comité, de Ombudsman, het Parlement en de EGKS.
Wat betreft de grotere gebieden die onder de verantwoordelijkheid van de Commissie vallen, is de situatie echter nog steeds verre van aanvaardbaar. In het uitstekende verslag-Casaca wordt onderstreept dat de boekhouding als geheel in formele zin correct is op het vlak van inkomsten, verplichtingen en administratieve uitgaven, maar dat een betrouwbaarheidsverklaring voor alle andere betalingen nog niet afgegeven kan worden. Er wordt ook op gewezen dat in de voorbije zes jaar weinig gevolg is gegeven aan de opmerkingen van de Rekenkamer over het boekhoudsysteem. Er wordt benadrukt dat de Commissie het Financieel Reglement bij de afsluiting van de rekeningen in 2001 heeft overtreden. De belangrijke opmerkingen die in het verslag op tal van pagina's te lezen zijn, zouden ons moeten aanzetten tot een veel grondigere aanpak.
Er is nog steeds te veel fraude en corruptie. Wanneer een eerlijke ambtenaar zoiets aan de orde stelt - om het even of het nu Dorte Schmidt-Brown of Martha Andreasen is - wordt hij of zij ontslagen en vaak zwart gemaakt. Men zegt dat de persoon in kwestie 'niet goed bij het hoofd' is, en de schuldigen worden bevorderd. Heeft u opgemerkt dat commissaris Schreyer vandaag niet is ingegaan op het verzoek van de heer Blak om mevrouw Schmidt-Brown genoegdoening te geven? Ik sta achter de opmerkingen van de heer Blak. Mevrouw Schreyer heeft de mogelijkheid nog eens het woord te voeren en het uitdrukkelijk verzoek van de heer Blak in te willigen.
Ik stel vast dat het Parlement niet bereid is schoon schip te maken in het volstrekt onaanvaardbaar financieel beheer van de EU-middelen waarvan wij getuige zijn. De EU bestaat reeds langer dan sinds gisteren. De EU bestaat niet uit onstabiele ontwikkelingslanden. De meeste EU-lidstaten hebben nationale administraties die met veel meer zin voor verantwoordelijkheid en precisie werken. In het beheer van de EU is verantwoordelijkheid echter een volstrekt inhoudsloos begrip. De Commissie heeft duidelijk geen greep op haar directeuren-generaal en hun ambtenaren. Hoe vaak het Parlement ook op fouten en tekortkomingen wijst, er wordt nooit echt iets aan gedaan. Het lijkt wel alsof dit niet over ons eigen geld gaat, en alsof de betrokkenen niet in dezelfde mate verantwoordelijk worden gehouden voor het beheer van de EU-begroting als nationale ambtenaren en politici voor de nationale begrotingen. De EU heeft het in haar propaganda over meer democratie, meer transparantie, een EU voor de burgers, maar de realiteit is het tegenovergestelde: hoe meer EU, des te minder democratie, des te minder transparantie, des te minder verantwoordelijkheid - maar de burgers zitten te ver weg om dat te kunnen ontdekken.
Het Parlement bewijst de EU geen dienst door jaar na jaar de ogen te sluiten voor het feit dat de hervormingen waarom de Groep van Wijzen in 1999 heeft gevraagd, nog steeds niet zijn verwezenlijkt. De meerderheid in het Parlement zal beslist voor kwijting van alle begrotingen stemmen, omdat ze de burgers niet willen confronteren met het feit dat het beheer van de EU niet goed genoeg functioneert. De Commissie neemt de kritiek bijgevolg licht op. Er gebeurt niets, ook al laten de hervormingen jaar na jaar op zich wachten. Door kwijting te verlenen voor de uitvoering van alle begrotingen geven wij een verkeerd signaal af. Wij handelen zelf onverantwoord als we onze kiezers willen laten geloven dat wij dit goed genoeg vinden - want dat is het niet! Sommigen onder ons zullen daarom tegen de verslagen over de Commissie, de ontwikkelingsfondsen en de agentschappen stemmen, maar wij zullen voor de verslagen stemmen waarin uitstel voor het verlenen van kwijting wordt aanbevolen.
Tot slot dank ik de rapporteurs voor het uitstekende werk dat zij en hun assistenten met de onderhavige verslagen hebben verricht.

Titford (EDD).
Mijnheer de Voorzitter, door de sfeer van exclusiviteit die er in dit Parlement heerst is het zeer eenvoudig om het contact met de werkelijkheid te verliezen. In dit verband is die realiteit het geld van anderen. Het wordt ze afgenomen op grond van het idee dat het Parlement het recht heeft om te beslissen hoe het uitgegeven moet worden.
Mensen betalen niet vrijwillig belasting en als puntje bij paaltje komt wordt het vereiste geld natuurlijk geïnd onder bedreiging. Als ze niet betalen, kunnen burgers immers hun bezittingen en hun bestaansmiddelen verliezen, ze kunnen failliet worden verklaard en zelfs in de gevangenis belanden. Dit alles geeft ons een bepaalde verantwoordelijkheid, een zeker vertrouwen en we moeten ons afvragen of we onze kiezers recht in de ogen kunnen kijken en kunnen zeggen: ja, al jullie geld is goed uitgegeven en we kunnen de uitgaven verantwoorden. Als ik voor mezelf spreek, dan moet ik bij mezelf te rade gaan of ik het kan verantwoorden dat mensen in de gevangenis terechtkomen omdat zij het belastinggeld dat deze Gemeenschap heeft gebruikt niet hebben betaald. Ik kan in alle oprechtheid niet zeggen dat ik dat zou kunnen en dat is natuurlijk de test.
Op basis hiervan snap ik niet hoe iemand zou kunnen instemmen met het verlenen van kwijting. De test is gewoon niet gehaald. We zijn de ons toevertrouwde plicht tegenover de burgers van onze lidstaten om ervoor te zorgen dat hun geld goed wordt besteed niet nagekomen. Derhalve hebben we niet het recht kwijting te verlenen.

Dell'Alba (NI).
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, eindelijk zijn wij dan aan het einde gekomen van deze kwijtingsprocedure, waarover eens te meer veel is gesproken en geschreven. Het is jammer dat de opkomst tijdens dit afrondende debat zo laag is.
Er is veel over deze kwijtingsprocedure geschreven en zoals ieder jaar - maar dit jaar helaas duidelijk met boze opzet - werden daarbij een directoraat-generaal en één man in het bijzonder, namelijk Jean-Paul Mingasson, in diskrediet gebracht en zelfs schandelijk bejegend. Wij hebben de heer Mingasson allen gekend en hij stond bij ons in hoog aanzien. Ik wil hem dan ook graag publiekelijk eer bewijzen vanwege het onrecht dat hem is aangedaan, want uiteindelijk zijn alle beschuldigingen tegen hem en het directoraat-generaal Begroting - waarmee wij jarenlang loyaal hebben samengewerkt - ongegrond gebleken. Natuurlijk hebben ze te maken gehad met een aantal problemen, die wij in het kader van deze kwijting hebben behandeld. Dit had echter geen reden mogen zijn om bepaalde - veelal ongegronde - beschuldigingen via de kranten openbaar te maken, zoals sommige collega's hebben gedaan, die overigens nu niet aanwezig zijn.
Ik wil graag in het bijzonder Paulo Casaca, María Antonia Avilés Perea, Bart Staes en de overige rapporteurs complimenteren met het belangrijke werk dat zij hebben verricht. Hun inspanningen hebben ertoe geleid dat de kwijting vandaag op een evenwichtige en efficiënte wijze kan worden behandeld, waarbij wij de Commissie uiteraard wel vragen om een aantal zaken te regelen, waaronder met name de kwestie van de achterstanden. Aangezien hervormingen niet van de ene op de andere dag tot stand kunnen worden gebracht, is het logisch dat er sprake is van achterstanden. Maar het was misschien onverstandig om bij de aanvang van de zittingsperiode te zeggen dat de veranderingen zeer snel gerealiseerd zouden worden. Dit vergt nu eenmaal tijd. Dat zien we ook duidelijk met de hervorming van het statuut en van met name het boekhoudsysteem. We hebben het met de herziening van het Financieel Reglement gezien. Die ging gepaard met moeizame onderhandelingen, die gelukkig tot een goed einde zijn gebracht. Mevrouw de commissaris, ik hoop dat deze hervorming voltooid zal zijn voordat de huidige Commissie plaatsmaakt voor de volgende, en ik vraag u dit in het belang van de Commissie-Prodi zelf.
Ik vind het belangrijk dat dit boekhoudsysteem, waarop - deels terecht - veel kritiek is geuit, wordt veranderd, aangezien dit de oorzaak is van een bijzonder ernstig probleem, namelijk dat van de nog betaalbaar te stellen bedragen (RAL). Niet alleen in onze hoedanigheid van instelling, maar ook wat de externe betrekkingen van de Unie betreft, plaatst dit ons voor grote problemen. Om die reden hebben wij om een tijdschema of in ieder geval een stipte follow-up gevraagd. Ik ben ervan overtuigd dat wij een dergelijke follow-up kunnen uitvoeren, en u zou ons dan regelmatig van de resultaten daarvan op de hoogte kunnen stellen. Ik denk dat u dankzij deze hervorming de zaken zult kunnen bespoedigen. We hebben een belangrijke hindernis overwonnen.
Ook wat dit begrotingsjaar betreft hebben wij vertrouwen in u. Wij verzoeken u de begroting op effectieve wijze uit te voeren, want het werk dat u gedurende vijf jaar hebt verricht staat op het spel, evenals het vertrouwen dat wij u zo meteen zullen geven, met uitzondering van enkele marginale negatieve stemmen, als ik afga op de interventies die ik tot nu toe gehoord heb. De Italiaanse radicalen zullen in ieder geval vóór het verlenen van kwijting stemmen.

Avilés Perea (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, ik wil evenals mijn collega's aansluiten bij hetgeen al eerder is gezegd over het werk dat is verzet bij het maken van de verslagen van dit jaar. En daarom wil ook ik rapporteur Casaca, die verantwoordelijk was voor het geheel, graag feliciteren, evenals de andere rapporteurs, de heer Blak, de heer Sørensen, de heer Staes en mevrouw Langenhagen, die ieder op hun eigen terrein voortreffelijk werk hebben geleverd.
Ik heb persoonlijk ondervonden hoe wij als rapporteurs, verantwoordelijk voor de begrotingscontrole op diverse terreinen, van buitenaf onder druk worden gezet, maar ook pressie ondervinden van onze eigen fracties om met ons werk een bepaalde richting uit te gaan. Het is van groot belang deze druk te negeren om nauwkeurig en objectief te werk te kunnen gaan, en daarin zijn de verschillende rapporteurs dit jaar mijns inziens geslaagd.
Er heeft zich een aantal ernstige problemen voorgedaan. Met name in het verslag van de heer Casaca is een aantal problemen aan het licht gekomen wat betreft de boekhouding, het programma SAPARD en Eurostat. De heer Casaca heeft daarom zijn uiterste best gedaan om wegen te vinden waarbij kwijting aan de Commissie verleend kan worden terwijl tegelijkertijd gewerkt wordt aan efficiënte oplossingen voor de toekomst. Ik denk dat dat een hele klus is geweest, die de heer Casaca op een voortreffelijke wijze heeft geklaard, en ik herhaal daarom dat een compliment hier op zijn plaats is.
Ook de andere rapporteurs zijn van buitenaf onder druk gezet. De pers heeft ons dit jaar onder druk gezet met berichten, die soms waar waren, maar soms ook niet klopten, waarmee ze ons werk probeerden te beïnvloeden. Mevrouw de commissaris, ik houd er niet van als men mij bij dit werk tracht te beïnvloeden. Ik wil mijn eigen mening vormen, ik wil mijn eigen onderzoek doen, ik wil heel goed analyseren wat er gebeurt en ik wil de Commissie daarom bedanken dat zij zo goed heeft samengewerkt om helderheid te verschaffen ten aanzien van alle kwesties, zodat het standpunt waarmee het Parlement naar buiten treedt daadwerkelijk het eigen standpunt van het Parlement is.
Dat is de manier waarop ik te werk ben gegaan en mijn fractie zal dit jaar daarom kwijting verlenen aan de Commissie. Bij alle verslagen hebben wij dezelfde maatstaf gehanteerd, want wij achten het de verantwoordelijkheid van het Parlement om hierbij een zeer nauwkeurige analyse te maken. Wij behartigen de belangen van de Europese burgers, maar wij moeten vooral rekening houden met de vraag welke consequenties de besluiten van dit Parlement kunnen hebben. Wij zijn daarom verplicht om bij het maken van deze verslagen nauwkeurig en verantwoordelijk te werk te gaan. Dat was althans mijn werkwijze en ik denk dat hetzelfde geldt voor de overige rapporteurs. Ik verwacht daarom ook dat het eindresultaat bevredigend zal zijn, ook al was het een zeer gecompliceerd en moeilijk jaar, dat kunnen alle commissieleden beamen. Maar wij konden gelukkig rekenen op de leiding van onze voorzitter, die altijd goed haar verantwoordelijkheid heeft genomen.

Bösch (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, we hebben het over de periode waarin de hervorming moet plaatsvinden en over de vraag hoe de hervorming moet worden beoordeeld. De periode loopt natuurlijk nog en daarom is het niet verkeerd wanneer we de Commissie van tevoren al enige lof toezwaaien.
Wanneer we miljarden euro's naar de lidstaten moeten terugboeken omdat we niet in staat zijn programma's volledig uit te voeren, dan gebeurt dat niet omdat we zo zuinig zijn, maar omdat we er gewoonweg niet in slagen, uitvoering te geven aan beleid dat we met elkaar hebben vastgesteld. Dat ligt echter niet alleen aan de lidstaten, mevrouw de commissaris. Wanneer van het ene op het andere jaar aan milieuorganisaties de subsidiestatus wordt ontnomen - al dan niet met opzet - dan heeft dat ook met onderbesteding van de Europese begroting te maken. Wanneer indieners van projecten jaren moeten wachten voordat ze het geld van de Europese belastingbetaler krijgen, dan heeft ook dat niets met bezuinigingen of goed management te maken.
Mevrouw de commissaris, u hebt Eurostat ter sprake gebracht. Dat is geen probleem van OLAF; zoals blijkt heeft OLAF de Commissie geïnformeerd. Wanneer de secretaris-generaal van de Commissie echter niet weet waar het kantoor van de heer Solbes Mira zich bevindt, is dat een probleem van de interne hervorming van de Commissie. Dan moet u de komende jaren oppassen. OLAF doet zijn werk heel behoorlijk. Er zijn al twee aangiftes in Luxemburg. We moeten er alleen op staan dat Luxemburg zijn verplichtingen nakomt door aangiftes die de bescherming van de Europese belastingsbetalers betreffen, strafrechtelijk te onderzoeken en uiteindelijk tot vervolging over te gaan.
We hebben een zeer treurig geval dat al een paar jaar oud is - PerryLux - waaraan Luxemburg tot nu toe niets heeft gedaan. Vanaf deze plaats wil ik echt een dringend beroep op Luxemburg doen om serieuzer met de bescherming van de belangen van de Europese belastingbetalers om te gaan dan in het verleden het geval was. Het kan niet zo zijn dat men wel profiteert van het feit dat duizenden ambtenaren van de Europese Unie zich in Luxemburg vestigen, maar zich aan zijn verantwoordelijkheid onttrekt wanneer de belangen van de Europese belastingbetalers in het geding zijn.
We hebben een kwestie aangesneden - en dat wil ik tegen collega Blak zeggen - die met de agentschappen te maken heeft. Weet u wat super users zijn? Daarmee zijn we weer bij de hervorming, mevrouw de commissaris. Dat zijn mensen die het mogelijk maken dat een en dezelfde persoon de taken vervult van administrateur, ordonnateur, financieel controleur en rekenplichtige. Ieder van ons die iets van accountantscontrole weet, begrijpt dat daarmee natuurlijk a priori misbruik van gelden in de hand wordt gewerkt. Zulke dingen komen in onze agentschappen voor. Daaraan moet paal en perk worden gesteld. De heer Blak heeft dat volkomen terecht in zijn verslagen aan de orde gesteld. Ik roep het Parlement nu al op om, als dit volgend jaar weer geconstateerd wordt, een negatief advies uit te brengen met betrekking tot het verlenen van kwijting aan dergelijke agentschappen.
Een laatste punt: we hebben besloten om het verlenen van kwijting aan het Comité van de regio's uit te stellen. De laatste berichten die we uit het Comité van de regio's hebben vernomen, vormen een bevestiging van deze koers. Het is ongelofelijk dat nu blijkbaar geprobeerd wordt om de brenger van het slechte nieuws, namelijk de financieel controleur, te straffen voor wat er gebeurd is. Daarmee is men op de verkeerde weg. Andere sprekers zullen daar nog op ingaan. Ik kan het Comité van de regio's en zijn secretaris-generaal alleen maar waarschuwen, niet op die weg verder te gaan. Wij zullen immers niet aarzelen om daaruit de nodige consequenties te trekken.
Meijer (GUE/NGL).
Voorzitter, ik heb onvoldoende tijd om de aanvallen van de heer Kuhne en mevrouw Avilés Perea op critici te weerleggen. Vier jaar na de onthullingen van Paul van Buitenen, die hebben bijgedragen tot het aftreden van de vorige Europese Commissie, wordt de betrouwbaarheid van de rekeningen nog steeds ondermijnd door een ongeschikt geautomatiseerd boekhoudsysteem. Dat systeem bestaat uit verschillende niet-geïntegreerde onderdelen, en kan fouten en onrechtmatigheden niet zichtbaar maken. Ambtenaren die kennis verzamelen over deze tekortkomingen en willen bijdragen tot snelle oplossingen, worden daarvoor niet beloond maar gestraft. Al jaren worden oplossingen naar de toekomst weggeschoven en pas na 2005 zullen we kunnen weten of er echt iets wordt opgelost. Lidstaten staan niet onder druk van de vele inbreukprocedures wegens het niet naleven van regels, want die hebben weinig onderzoek en boetes opgeleverd. Een vergelijkbare gang van zaken in een lidstaat of een onderdeel van die lidstaat zou daar waarschijnlijk niet leiden tot goedkeuring van de jaarrekeningen. Waarom zouden we zo'n document over de Europese Commissie dan wel goedkeuren voordat de problemen zijn opgelost? Ik vind het verlenen van kwijting aan de Commissie nu het verkeerde signaal.

Van Dam (EDD).
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, de uitvoering van de begroting door de Europese Commissie rammelt al jaren aan alle kanten. Bij haar aantreden in 1999 heeft deze Commissie plechtig beterschap beloofd. Maar vandaag, vier jaar verder, blijkt een positieve betrouwbaarheidsverklaring van de Europese Rekenkamer nog lang niet in zicht! We moeten het weer doen met een toezegging dat de commissaris echt alles zal doen om de situatie te verbeteren en met haar belofte dat er in 2005 een modern boekhoudsysteem zal zijn.
Concrete toezeggingen over 2003 en 2004 horen wij niet. Ook niet toen we mevrouw Schreyer expliciet vroegen urgente problemen op korte termijn aan te pakken. Uitstel van kwijtingverlening ligt dan ook wel degelijk voor de hand. Het verslag van collega Casaca biedt daarvoor overvloedig aanknopingspunten. Dán kunnen we het komende halfjaar zien of de Commissie écht vorderingen maakt.
Het gebrekkige beheer door de Commissie tast de reputatie van alle Europese instellingen aan. Desondanks lijkt de meerderheid van dit Parlement ervoor te kiezen zich aan het lijntje te laten houden. Is dát in het belang van de kiezer, van de belastingbetaler? Wij zijn overtuigd van het tegendeel.
Ten slotte de kwestie van de interne accountant, mevrouw Andreasen. De interne memo van de auditor én de moderniseringsplannen tonen aan dat haar kritiek wel degelijk hout snijdt. Het ligt dan ook in de rede dat de Commissie uit de loopgraaf komt, eerlijk toegeeft dat zij het mis heeft en de tuchtprocedure stopzet in plaats van de boodschapper van het Comité van de regio's te stenigen.

Bayona de Perogordo (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats mijn complimenten aan het adres van alle rapporteurs. Ik ben getuige geweest van hun inspanningen en hun coördinatie met alle leden van de Commissie begrotingscontrole. Ik wil alle rapporteurs graag complimenteren, maar ik concentreer mij hier op het verslag van de heer Casaca. Ik onderschrijf het positieve karakter van zijn verslag om redenen die ik nu zal noemen.
Om te beginnen ben ik tevreden over de over het algemeen positieve en coöperatieve houding van de Commissie tijdens de opstelling van dit verslag en de beantwoording van de vele vragen die aan haar zijn voorgelegd. Daarnaast stemt het mij tevreden dat deze goedkeuring, of dit verslag, vooraf is gegaan door een analyse, niet enkel van de conclusies van de Rekenkamer, maar ook van de vragen die zijn gesteld in de vragenlijst en van de antwoorden die zijn gegeven door de Commissie, alsmede van de werkdocumenten die waren opgesteld door enkele leden van deze commissie.
Er kleeft echter een aantal mitsen en maren aan deze goedkeuring, die daarom vergezeld gaat van een lange reeks aanbevelingen die de Commissie maar beter ter harte kan nemen. Ik ga ervan uit dat dat ook zal gebeuren en ik reken daarbij op de samenwerking van de Commissie. Ik zal een aantal aanbevelingen noemen. In de eerste plaats moet worden getracht de reserves aangaande de betrouwbaarheid van de jaarrekeningen weg te nemen. Dat kan wellicht op de manier die de heer Mulder zojuist heeft aangedragen, via een open en constructieve dialoog met de Rekenkamer. Maar de Commissie dient zich tevens bewust te zijn, en ze is dat zonder twijfel ook, van de grote zorgen die leven binnen de Commissie begrotingscontrole en waarschijnlijk ook binnen dit voltallige Parlement ten aanzien van de tekortkomingen van het boekhoudsysteem, en het is dus dringend noodzakelijk het juiste boekhoudsysteem te kiezen. Daarom hebben wij een amendement opgesteld met de strekking dat een accountantsonderzoek wordt verricht dat vergezeld gaat van een hoorzitting waarbij degenen die mettertijd de boekhouding moeten beoordelen hun mening kunnen geven.
Anderzijds zou ik ook graag willen wijzen op het belang van behoedzaamheid bij de oprichting van uitvoerende agentschappen en op de noodzaak paal en perk te stellen aan de onderbenutting van de beschikbare gelden, met name bij de structuurfondsen. Verder zou ik willen oproepen meer werk te maken van de verwezenlijking van de doelstellingen van het programma SAPARD, vooral met betrekking tot het positieve aspect van het opzetten van ondersteunende administratieve structuren in de landen die binnenkort bij ons zullen horen.

Van Hulten (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de rapporteurs feliciteren, met name de heer Casaca, die meer dan voortreffelijk werk heeft geleverd. Ook wil ik de Commissie en alle medewerkers van de Commissie feliciteren die onder moeilijke omstandigheden zo hard hebben gewerkt om een positieve beslissing van het Parlement te verkrijgen.
We hebben de afgelopen dagen van de eurosceptici - velen van hen bevinden zich in extreem-linkse en extreem-rechtse hoek - te horen gekregen dat we geen kwijting moeten verlenen omdat er nog steeds te veel zorgen bestaan omtrent het boekhoudsysteem. Ik deel die zorgen, maar de Commissie heeft de afgelopen maanden grote vooruitgang geboekt. De alarmerende en vaak feitelijk onjuiste berichtgeving in een aantal kranten doet geen recht aan de pogingen die worden ondernomen om de zaken op orde te krijgen.
Als het gaat om de Raad, kan ik niet anders zeggen dan dat ik me aansluit bij de opmerkingen van de rapporteur, mevrouw Avilés Perea, dat het hoog tijd is dat de Raad - die tegenwoordig in toenemende mate een operationele rol vervult - verantwoording aflegt over de manier waarop hij belastinggeld uitgeeft. Het zou mooi zijn als de Conventie op dit punt vooruitgang zou kunnen boeken. Toch is het ondertussen wel een belangrijke doorbraak dat de Raad voor het eerst in de geschiedenis van de kwijtingsprocedure bij het verslag over de kwijting wordt betrokken, zoals we hier vandaag doen.
Mevrouw Avilés Perea en de heer Bösch hebben het Comité van de regio's al genoemd. De situatie daar kan alleen maar worden omschreven als alarmerend. Twee weken geleden was de interne auditor voor het CvdR uitgenodigd bij een vergadering van onze commissie om de discrepanties uit te leggen tussen zijn visie op de situatie waarin het financieel management verkeert en de visie van de financieel directeur van die instelling. De interne auditor heeft drie dingen gezegd. Ten eerste vertelde hij dat het beeld dat de financieel directeur en de secretaris-generaal schetsen van de financiële situatie bij het CvdR niet compleet is. Ten tweede meldde hij dat bij het CvdR de regels inzake de reiskostenvergoeding en andere financiële regels niet correct worden toegepast. Ten derde, en dit is het meest schokkend, zei hij dat zijn verschijnen in onze commissie een 'noodkreet' was. De hoogste ambtenaar verantwoordelijk voor de financiële controle van het Comité van de regio's slaakt dus een noodkreet! Onder deze omstandigheden kunnen we niet anders dan de kwijting voor het CvdR uitstellen, zodat er een onderzoek kan plaatsvinden door de Rekenkamer om de precieze aard van de problemen vast te stellen.
Sinds de vergadering van onze commissie twee weken geleden heb ik nog meer inlichtingen ingewonnen en zo heb ik aanvullende informatie verkregen over de onregelmatigheden die zouden hebben plaatsgevonden bij deze instelling. In één geval zou een hooggeplaatst persoon binnen het CvdR nepvergaderingen georganiseerd hebben op avonden dat er echte vergaderingen plaatsvonden; deze persoon zou op die manier voor zo'n 10.000 euro te veel aan verblijfskostenvergoedingen hebben ontvangen. Een ander, inmiddels overleden, lid van het CvdR zou voor een bedrag van zo'n 11.000 euro gefraudeerd hebben met vliegtickets. Er zijn nog meer van dat soort gevallen. Toch is misschien wel het meest verontrustende, zelfs nog verontrustender dan dit alles, dat het er alle schijn van heeft dat de Dienst Interne Audit enorm onder druk gezet wordt en dat zijn medewerkers zelfs te maken krijgen met intimidatie om hen te ontmoedigen hun taken op een vrije en onpartijdige manier uit te voeren.
Met het oog op de ernst van deze beschuldigingen, die ik betrouwbaar acht, heb ik besloten de zaak aanhangig te maken bij het Europees Bureau voor fraudebestrijding, OLAF, in de hoop en de verwachting dat OLAF onmiddellijk een onderzoek zal starten om de onderste steen boven te krijgen.
Tot slot wil ik mij vierkant opstellen achter het verslag van de heer Staes over de kwijting voor het Parlement. Ik hoop dat ook de Conventie hier nota van neemt en dat het Bureau van dit Parlement ertoe overgaat zijn belachelijke besluit te herroepen om twee nieuwe vergaderzalen te bouwen in Straatsburg. Die zijn namelijk totaal overbodig.

Stauner (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, in het Handvest van de grondrechten, dat door ons allemaal terecht zeer hoog wordt aangeslagen, is in artikel 41 het recht op behoorlijk bestuur vastgelegd. Nu zou je denken dat een onpartijdig en rechtvaardig bestuur dat de belangen van de burgers garandeert, ook in Europa een vanzelfsprekendheid is. Juist bij de uitvoering van de begroting komt het heel erg aan op beginselen als zuinigheid, efficiëntie, eerlijkheid en betrouwbaarheid.
Feit is echter dat de Europese Rekenkamer voor de achtste achtereenvolgende keer geweigerd heeft om aan de Commissie de zogenaamde betrouwbaarheidsverklaring af te geven, dus het getuigschrift dat men zorgvuldig en zuinig met het geld van de Europese belastingbetalers omspringt. De tekortkomingen in de boekhouding die sinds 2002 dankzij een moedige topambtenaar van de Commissie aan het licht gekomen zijn, doen zelfs bij een boekhoudkundige leek de haren te berge rijzen. Tien jaar lang heeft de Commissie geen kascontrole laten uitvoeren. Bij het Bureau voor de Statistiek Eurostat zijn bevoordeling en wanbeheer met ernstige gevolgen voor de begroting duidelijk aan de orde van de dag.
Toch vindt de Commissie het niet nodig om daaruit duidelijke consequenties te trekken. Integendeel: ambtenaren die op misstanden wijzen en niet bereid zijn die toe te dekken, worden op een zijspoor gezet en met tuchtprocedures geconfronteerd. Op die manier, en ik richt mij met name tot mevrouw de commissaris, kwijt de Commissie zich niet van haar taak! Als het Parlement dit als controlerend orgaan laat passeren, dan verzaakt ook het Parlement zijn plicht. Ik stel dat met opzet zo duidelijk, omdat ik een overtuigd Europeaan ben, omdat ik wil dat Europa een toekomst heeft en ook het vertrouwen van de burgers wint.
Vooral bij de behandeling van de eigen begroting moet het Parlement naar mijn idee het goede voorbeeld geven. Ik houd er altijd een wat nare smaak aan over wanneer wij onszelf of onze eigen secretaris-generaal kwijting verlenen. Eigenlijk vind ik dat een andere instelling dat zou moeten doen.
Ik ga nu specifiek in op het verslag over het Parlement. De geconstateerde tekortkomingen zijn over het algemeen niet nieuw. Er moet meer transparantie komen in de besluitvorming over personeel en de gunning van contracten moet correct verlopen. Deze aanbevelingen uit het verslag steun ik namens de fractie dan ook uitdrukkelijk. Wat volgens mij verder niet altijd te volgen is, zijn de beslissingen over de aankoop en bouw van gebouwen, vooral op de locatie in Brussel.
Wat het verlenen van kwijting aan de drie agentschappen betreft, geven wij terecht uiting aan onze bezorgdheid dat bij de agentschappen mogelijk sprake is van overlapping van taken en dubbel werk. De aanpassing van de taken aan de eisen van de uitbreiding van de EU verloopt ook nog erg onbevredigend. Dat het zogeheten Kosovo-agentschap onderhands contracten met deskundigen heeft gesloten, in één geval voor een maandhonorarium van meer dan 25.000 euro, is kennelijk onder druk van de Commissie gebeurd. Ik vind dat een kwalijke vorm van beïnvloeding, die een bedenkelijk licht werpt op de wijze waarop de Commissie in het algemeen met de agentschappen omgaat.
Ik vraag mij toch al af of het nodig is dat de agentschappen in Europa als paddestoelen uit de grond schieten. Moet dan iedere lidstaat minstens één zo'n orgaan hebben? Kunnen wij ons die organen permitteren en hebben we ze eigenlijk wel nodig? Ik vind dat de Commissie zich daarmee aan haar verantwoordelijkheid onttrekt. Aan de andere kant grijpt ze in bepaalde gevallen ook weer op volstrekt willekeurige wijze in. Dat bezorgt het werk van de agentschappen een slechte naam. Daarom moeten wij ons als Parlement krachtig teweerstellen tegen een beleid van externalisering, dus van uitbesteding van activiteiten door de Commissie, zoals door Raad en Commissie voor de toekomst bepleit wordt.

Morgan (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, eindelijk heeft de Commissie begrotingscontrole dan besloten de Commissie kwijting te verlenen. Gedurende de gehele procedure zijn we ons met ons allen terdege bewust geweest van de welbekende zwakke punten in het boekhoudsysteem, die voor het eerst in 1994 onder de aandacht werden gebracht. We mogen onze kop niet in het zand steken, we moeten de problemen daadwerkelijk aanpakken en dat gebeurt in dit verslag. De heer Casaca heeft uitstekend werk geleverd.
De hervorming van het boekhoudsysteem is cruciaal. We hebben tijdschema's, we weten precies waar de hervorming van het boekhoudsysteem toe moet leiden, maar we moeten dit alles in een bepaalde context plaatsen. We vragen de Commissie namelijk een systeem in te voeren dat in nog geen enkel land in de Europese Unie is verwezenlijkt, te weten een boekhoudsysteem op transactiebasis. Die context moeten we in ons achterhoofd houden. We hebben hoge eisen aan de Commissie gesteld in dit verslag en de Europese sociaal-democraten hebben een voortrekkersrol vervuld bij het vaststellen van de buitengewoon ambitieuze doelstellingen die de Commissie moet zien te halen. Zoals in de commissie vorig week bleek, zijn bijna alle leden van de Commissie begrotingscontrole gevoelig geweest voor de duidelijke pogingen die de Commissie heeft ondernomen om onze eisen in te willigen.
Het is ironisch dat we tijdens de gehele kwijtingsprocedure een hoop geraas en gebral hebben gehoord van rechts en van de rechtse media, maar dat dit alles binnen de commissie slechts drie zielige stemmen heeft opgeleverd. Zelfs mensen die partijen vertegenwoordigen als de UK Independence Party, mensen zoals de heer Camre en de heer Titford, die toch luidkeels hun kritiek hebben geuit, kwamen niet eens opdagen bij de stemming. Dat bewijst wel dat hun bezwaren zijn gebaseerd op hun ideologie en niet op feiten. Ook dat moeten we in ons achterhoofd houden.
Het doel van de meeste mensen in de Commissie begrotingscontrole is het opzetten van goede controlemechanismen. Enkele weken geleden moesten we de politieke afweging maken of onze steun aan de Commissie toekomstige hervormingen zou bevorderen of juist zou hinderen. We zijn toen tot de conclusie gekomen dat door het uitstellen van de kwijting een goed systeem nog langer op zich zou laten wachten, terwijl wij juist geïnteresseerd zijn in de totstandkoming ervan.
Dan kom ik nu op de verlening van kwijting aan het Parlement. We moeten heel duidelijk stellen dat wij in het Parlement de Commissie niets kunnen verwijten en van haar geen bepaald niveau van transparantie kunnen eisen, bijvoorbeeld, als we niet bereid zijn ook zelf aan die eis te voldoen. Ik wil de secretaris-generaal en de Voorzitter van het Europees Parlement feliciteren met de manier waarop zij het beheer de afgelopen drie jaar hebben uitgevoerd. Zij houden zich namelijk volledig aan de financiële regelgeving. Het zal nog interessant worden om te zien hoe het decentralisatiesysteem volgend jaar zal werken.
Toch kunnen we de Commissie geen verwijten maken over het verspillen van belastinggeld, terwijl we dat zelf willens en wetens uitgeven aan zaken die ronduit verkwistend zijn. Iedere maand reizen duizenden parlementaire en administratieve medewerkers vanuit Brussel ruim zeshonderd kilometer naar hun werk hier in Straatsburg. We hebben nu vastgesteld dat er alleen al aan reistijd meer dan 25 duizend werkdagen per jaar verloren gaan - 3,9 miljoen euro! Ook moet worden opgemerkt hoe oneerlijk dit is tegenover de mensen die parttime werken; dat zijn overigens nog steeds vooral vrouwen.
Het is totaal overbodig om 173 miljoen euro per jaar te besteden aan het eerbiedigen van verdragen uit het verleden. In een breder verband ben ik erachter gekomen dat we meer dan één miljoen euro uitgeven aan commissievergaderingen die plaatsvinden buiten de gebouwen van het Parlement. Ook hebben we een toename gezien in de bedragen die we uitgeven aan de gele weken, te weten 372.000 euro. De rechtervleugel moet eens goed luisteren. Ze stemmen tegen al deze punten inzake transparantie binnen het Parlement en eerlijk gezegd vind ik het gewoon een hypocriet zootje!

Heaton-Harris (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, het is altijd een genoegen om te mogen spreken na een van de grootste verdedigers van de Commissie. Ik vraag me af wat de mensen op de publieke tribune ervan vinden dat van de door de Commissie gecontroleerde begroting voor 2001, die een waarde heeft van 98 miljard Britse pond die door de Europese belastingbetalers is opgebracht, tussen de 5 en 8 procent verloren gaat door fraude, wanbeleid of verspilling; ik vraag me af wat ze vinden van de onderbesteding van 15 miljard, geld dat niet kan worden uitgegeven vanwege inefficiënte planning; van de specifieke punten die naar voren kwamen toen we hierover debatteerden - vooral Eurocost staat me nog helder voor de geest; van de uitgelekte e-mails en memo's binnen de Commissie, waaruit blijkt hoe slecht de boekhouding eigenlijk was in 2001; van de beloften die we hebben gekregen over de wijze waarop zaken verbeterd zouden worden voor 2005 - maar uiteraard vergeet een aantal leden dat we het hier eigenlijk moeten hebben over de jaarrekening over 2001 en over de manier waarop de verslaglegging heeft plaatsgevonden. Ik vraag me af wat de mensen vinden van een ouderwets boekhoudsysteem voor de publieke sector dat nog dateert uit de jaren zestig en dat dringend gemoderniseerd moest worden, terwijl de enige actie die de Commissie vervolgens onderneemt het schorsen is van degene die was aangetrokken om deze modernisering door te voeren.
De enige verstandige maatregel waartoe we nu onze toevlucht kunnen nemen is het uitstellen van de kwijting, zodat we het noodzakelijke onderzoek kunnen laten verrichten naar de hervormingen van het boekhoudsysteem die tot nog toe zijn doorgevoerd.
Mevrouw Morgan zei dat zij en haar fractie de problemen daadwerkelijk aanpakken. In werkelijkheid doen ze niet meer dan het tapijt optillen zodat de Commissie haar problemen eronder kan vegen. De sociaal-democratische fractie moet zich schamen voor het standpunt dat zij de afgelopen maanden heeft ingenomen. Zij wist immers al die tijd al dat zij toch wel kwijting zou verlenen, hoe slecht de jaarrekening over 2001 ook zou blijken te zijn. Bij de Europese verkiezingen in 2004 zal zij hierop worden afgerekend.

Maes (Verts/ALE).
Voorzitter, wij hebben op 1 april gevierd dat Cotonou in werking treedt en dat daarmee het negende Ontwikkelingsfonds van start kan gaan. Vandaag staan we echter voor de kwijting over het zevende, het achtste en zelfs het zesde Ontwikkelingsfonds en daaruit blijkt vooral dat veel van dat geld niet is uitgegeven is en dat het fonds dus onderbesteed is.
De Commissie is een van de grootste beheerders van ontwikkelingsgeld ter wereld. Niet minder dan 10 procent van al het ontwikkelingsgeld in de wereld wordt door de Commissie beheerd. Wij dringen dan ook erop aan dat zorgvuldig wordt geluisterd naar de behartenswaardige opmerkingen die zowel door de Commissie ontwikkelingssamenwerking als door de Commissie begrotingscontrole zijn gemaakt. Er zijn veel fouten gemaakt en er bestaat een gebrek aan meetbare indicatoren. Dan is er nog de gebrekkige coördinatie met de lidstaten, zodat de complementariteit tussen de Commissie en de lidstaten vaak een dode letter is. De Raad richt zich niet op beleidsthema's, maar houdt zich bezig met vijftig beheerscomités die een microbeheer van afzonderlijke projecten mogelijk moeten maken. Er is grote kritiek op de manier waarop wij zelf controle uitoefenen. Er is alleen maar controle op de wettigheid, terwijl een heleboel belastingbetalers zich afvragen of wij nu echt ook resultaten van ons ontwikkelingswerk kunnen voorleggen. Ik sluit mij dus ook aan bij de wens van de Commissie begrotingscontrole om het Europese Ontwikkelingsfonds in de begroting op te nemen.
Ik wil echter nog eens terugkomen op iets wat ik heel gevaarlijk vind, te weten de risico's van rechtstreekse begrotingssteun. Dat is een toenemende tendens en ik begrijp dat dat op het eerste gezicht natuurlijk veel eenvoudiger lijkt. We zijn nu al aan 2604 miljoen rechtstreekse begrotingssteun en wij weten nochtans dat daar grote risico's aan vastzitten die door de rapporteur zeer goed zijn uiteengezet. Om te beginnen is er het risico van substitutie. Als wij willen dat in het kader van de armoedebestrijding 35 procent van de middelen gaat naar gezondheid en sociale infrastructuur, vooral onderwijs, dan kunnen wij vaststellen dat de landen het des te gemakkelijker hebben om hun geld te besteden aan wapenaankopen. Ik wil wijzen op de voorbeelden van Oeganda en Rwanda, die waarschijnlijk ergens bij de Commissie te boek staan als landen waar ze het volgens het boekje doen. Maar je moet eens gaan kijken wat die landen in Oost-Congo doen om te zien hoe ze zich daar mede schuldig maken aan bodemplunderingen. En wij maar begrotingssteun aan die landen geven!
Wij kijken te weinig naar de voorwaarden, want die voorwaarden zijn volgens het verslag - ik denk terecht - genoemd als slecht en onvoldoende gestipuleerd. We hebben te maken met gebrekkige controle van het beheer en de besteding, en dan zwijg ik nog over de mogelijkheden van corruptie die hierbij worden toegelaten en toegedekt. Er zijn de blijvende toezichtsproblemen. Kortom, ik zou erop willen aandringen, mevrouw de commissaris, dat het Europese Ontwikkelingsfonds en het geld dat de Commissie voor ontwikkelingssamenwerking beheert, niet alleen zou getoetst worden op wettigheid, maar ook op de bereikte resultaten in verband met de prioriteiten die wij ons allen stellen, namelijk de uitroeiing van armoede.

Schreyer
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ik wil u hartelijk danken voor dit levendige debat. Ik kan nu niet alle bijdragen behandelen, maar wil toch op enkele punten ingaan, zoals op uw toespraak van zojuist, mevrouw Maes. Ik hoop dat de Conventie er nu voor zal zorgen dat het Europees Ontwikkelingsfonds geen separate begroting volgens eigen - en vaak complexe - regels zal krijgen, regels die er mede toe hebben bijgedragen dat de uitvoering zo slecht is. Ik hoop dat de Conventie ertoe zal overgaan om dit afzonderlijke fonds te schrappen uit de ontwerpgrondwet, teneinde de ontwikkelingshulp te integreren in de Europese begroting.
Aan het adres van de heer Heaton-Harris het volgende. De uitgaven in het Europese begrotingsjaar 2001 bedroegen geen 98 miljard euro, maar 79 miljard euro. In dit debat is er veel over gesproken dat de begroting relatief laag was en een onderbesteding kende.
Ten aanzien van de bijdrage van de heer Casaca wil ik nog het volgende opmerken. De middelen die de lidstaten mogen achterhouden als voor landbouwuitgaven toegekende middelen worden teruggevorderd, komen ten bate van de begroting van de lidstaten. De lidstaten kunnen deze 20 procent die zij voor administratiekosten mogen inhouden dus naar eigen inzicht gebruiken, want zij moeten de administratiekosten van de paying agency dragen, en dit is dan eigenlijk een bijdrage in deze administratiekosten.
Over de uiteenzettingen van de heer Blak het volgende. Ten aanzien van de vraag over de vroegere project officer voor het dotcom-project wil ik u meedelen dat deze kwestie op dit moment opnieuw wordt onderzocht door vice-voorzitter Neil Kinnock. De vraag in hoeverre volgens artikel 24 van het ambtenarenstatuut steun wordt gewaarborgd, wordt momenteel onderzocht.
Over naar de heer Camre. Mijnheer Camre, u heeft jegens medewerkers van de Commissie beschuldigingen geuit die ik van de hand moet wijzen. Ik wil nogmaals onderstrepen dat men verplicht is OLAF in te lichten als er onregelmatigheden worden vermoed, en zeker als het om fraude gaat. OLAF treft stelt dan een onderzoek in. Wij hebben niet alleen OLAF - recentelijk heb ik nog een verslag over OLAF kunnen presenteren - maar we hebben ook de Dienst Interne Audit, en we hebben in ieder directoraat-generaal voor onderzoekscapaciteit gezorgd. Wat de heer Bösch aanvoerde, namelijk dat de functies van financieel beheerder en financieel controleur worden gecombineerd, is volgens het nieuwe Financieel Reglement niet meer toegestaan. Uiteraard geldt dat nu ook voor de agentschappen. Op dit punt zijn de afgelopen weken de voorschriften, inclusief de betreffende bepalingen in de oprichtingsbesluiten, aangepast aan het nieuwe Financieel Reglement.
Wat betreft het boekhoudsysteem wil ik er nogmaals op wijzen dat de Commissie in het jaar 2000 opdracht heeft gegeven tot een studie met het oog op een herziening van de overheidsboekhouding. De directeur-generaal en ik hebben na ontvangst van de resultaten onze voorstellen tot herziening van het Financieel Reglement nogmaals gewijzigd en daarin nieuwe boekhoudregels opgenomen. Dat was in 2001. Graag wil ik de heer Dell' Alba nogmaals bedanken voor zijn woorden over de heer Mingasson. De heer Mingasson heeft grote verdiensten voor de Commissie gehad en heeft zich met name altijd ingezet voor een grotere betrokkenheid van het Europees Parlement bij de begrotingsprocedure. Veel van hetgeen wij de afgelopen jaren op dit terrein aan soft law hebben ingevoerd en wat een grotere betrokkenheid van het Parlement mogelijk maakt, is te danken aan zijn inzet.
De Commissie heeft in 2001 ook een werkdocument over de hervorming van de boekhouding gepubliceerd. Het werk daaraan was echter een aantal maanden blijven liggen, en wel door toedoen van een omstandigheid die u allen bekend is. We hebben ons grote inspanningen getroost om deze achterstand in te halen. De Commissie begrotingscontrole heeft de hervormingsconcepten en met name ook de road map - de routebeschrijving hiervoor, de concrete opsomming - met open armen ontvangen.
Het verwijt van mevrouw Stauner dat er tien jaar lang geen kascontrole is gedaan is simpelweg ongegrond. De Europese Rekenkamer voert jaarlijks een kascontrole uit. Dat vormt een elementair bestanddeel van zijn werkzaamheden. De Europese Rekenkamer heeft dit dan ook nogmaals aan de Commissie begrotingscontrole medegedeeld. Volgens mij geeft het geen pas dat men de ogen sluit voor het werk dat de Europese Rekenkamer op dit punt verzet.
Het debat van vandaag was zeer levendig, zoals het hele hervormingsproces zeer intensief was en de hele kwijtingprocedure door het Europees Parlement uiterst intensief, geëngageerd en grondig is uitgevoerd. De hervorming is buitengewoon omvangrijk, en we kunnen niet zonder de kritische steun vanuit het Parlement.
Ik wil het Europees Parlement en in het bijzonder de Commissie begrotingscontrole bedanken voor hun kritische, maar intensieve steun.
Blak (GUE/NGL).
Mijnheer de Voorzitter, ik zou de commissaris erop willen wijzen dat de Commissie uiteindelijk toch een college is en dat het mooi zou zijn geweest als zij aan mevrouw Dorte Schmidt-Brown vandaag haar excuses zou hebben aangeboden. Als Jean-Paul Mingasson zo overdreven geprezen kan worden, dan zouden toch zeker ook de ambtenaren die het echt verdienen geprezen moeten worden. Ik ben van mening dat de Commissie moet kunnen zeggen: "Goed werk, mevrouw Schmidt-Brown, onze excuses namens de Commissie voor de manier waarop u behandeld bent".
Morgan (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, een punt van orde, ik vraag me af of mevrouw Schreyer het realistisch vindt te verwachten dat de invoering van een boekhoudsysteem op transactiebasis voor 2005 is voltooid. Uiteraard hopen wij dat dit het geval zal zijn, maar de Wereldbank trok er vier jaar voor uit. Zou de commissaris willen uitleggen hoe ze dit binnen een zo kort tijdsbestek wil realiseren?

Schreyer
Mijnheer de Voorzitter, het is een erg krap en ambitieus tijdsschema, maar in het Financieel Reglement - dat met steun van het Europees Parlement volledig is herzien en dat nu van kracht is - is de wettelijke verplichting opgenomen om deze hervorming voor het jaar 2005 ten uitvoer te leggen. Deze verplichting zijn wij uitdrukkelijk aangegaan tegenover het Parlement en de Begrotingscommissie. Daarom zullen wij alles in het werk stellen om dit te verwezenlijken, en wij zullen u voortdurend op de hoogte houden. Naar mijn oordeel kan het met hard werken echt lukken om deze hervorming te realiseren. Het is de ambitie van de Commissie-Prodi om de gehele hervorming van de Commissie voor eind 2004 daadwerkelijk af te sluiten.

Van Dam (EDD).
Voorzitter, ik wil toch heel kort ingaan op het feit dat door de sprekers van de socialistische fractie nauwelijks is gesproken over de inhoud van de kwijting maar alleen is geprobeerd om degenen die dit proces kritisch volgen, te stenigen. Het maximum was wel om door mevrouw Morgan als hypocriet te worden bestempeld. Ik werp deze belediging verre van me.

De Voorzitter.
Hiermee is het debat beëindigd.
(De vergadering wordt om 11.20 uur onderbroken en om 11.30 uur hervat)

De Voorzitter.
Wij gaan over tot de stemming.
Ontwerpresolutie (B5-0194/2003) van de Commissie ontwikkelingssamenwerking over de situatie van de heer Yannick Bigah, voorzitter van de Christenactie voor de afschaffing van mishandeling (ACAT) in Togo
(Aangezien er geen bezwaar wordt gemaakt verklaart de Voorzitter de resolutie te zijn aangenomen)
Aanbeveling voor de tweede lezing (A5-0071/2003) van mevrouw Miguélez Ramos, namens de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme, betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van de verordening van het Europees Parlement en de Raad betreffende de opstelling van een gemeenschappelijke nomenclatuur van territoriale eenheden voor de statistiek (NUTS) (14052/2/2002 - C5-0616/2002 - 2001/0046(COD))
(De Voorzitter verklaart het gemeenschappelijk standpunt te zijn goedgekeurd)
Aanbeveling voor de tweede lezing (A5-0088/2003) van mevrouw Kauppi, namens de Economische en Monetaire Commissie, betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van de beschikking van het Europees Parlement en van de Raad betreffende geautomatiseerde verwerking van gegevens inzake het verkeer van en de controle op accijnsgoederen (15291/1/2002 - C5-0014/2003 - 2001/0185(COD))
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Aanbeveling voor de tweede lezing (A5-0067/2003) van de heer Gargani, namens de Commissie juridische zaken en interne markt, betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van de richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende de typegoedkeuring van landbouw- en bosbouwtrekkers of aanhangwagens, verwisselbare getrokken machines, systemen, onderdelen en technische eenheden daarvan en tot intrekking van Richtlijn 74/150/EEG (10506/1/2002 - C5-0004/2003 - 2002/0017(COD))
(De Voorzitter verklaart het gemeenschappelijk standpunt te zijn goedgekeurd)
Verslag (A5-0108/2003) van de heer Wuermeling, namens de Commissie juridische zaken en interne markt, over het voorstel voor een verordening van de Raad tot invoering van een Europese executoriale titel voor niet-betwiste schuldvorderingen (COM(2002) 159 - C5-0211/2002 - 2002/0090(COD))
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Verslag (A5-0076/2003) van de heer Kindermann, namens de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, over het voorstel voor een richtlijn van de Raad houdende wijziging van Richtlijn 88/407/EEG tot vaststelling van de veterinairrechtelijke voorschriften van toepassing op het intracommunautaire handelsverkeer in diepgevroren sperma van runderen en de invoer daarvan (COM(2002) 527 - C5-0478/2002 - 2002/0229(CNS))
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Verslag (A5-0070/2003) van de heer Souchet, namens de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, over het voorstel voor een verordening van de Raad tot wijziging van Verordening (EEG) nr. 1766/92 ten aanzien van de berekening van de invoerrechten voor bepaalde granen (COM(2002) 732 - C5-0028/2003 - 2002/0292(CNS))
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Verslag (A5-0065/2003) van de heer Marinos, namens de Commissie visserij, over het voorstel voor een verordening van de Raad betreffende de sluiting van de overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en de Republiek Kiribati inzake de visserij in de visserijzone van Kiribati (COM(2002) 692 - C5-0039/2003 - 2002/0281(CNS))
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Verslag (A5-0072/2003) van de heer Sørensen, namens de Commissie begrotingscontrole, over het verlenen van kwijting aan de Commissie voor het financieel beheer van het zesde, zevende en achtste Europees Ontwikkelingsfonds in het begrotingsjaar 2001 (COM(2002) 211 - C5-0190/2002 - 2002/2087(DEC))
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Verslag (A5-0074/2003) van de heer Blak, namens de Commissie begrotingscontrole, over uitstel van het besluit tot het verlenen van kwijting aan: het Europees Agentschap voor de veiligheid en de gezondheid op het werk voor de uitvoering van de begroting voor het begrotingsjaar 2001 (C5-0102/2003 - 2003/2046(DEC)); het Europees Milieuagentschap voor de uitvoering van de begroting voor het begrotingsjaar 2001 (C5-0098/2003 - 2003/2044(DEC)); het Vertaalbureau voor de organen van de Europese Unie voor de uitvoering van de begroting voor het begrotingsjaar 2001 (C5-0100/2003 - 2003/2045(DEC)); het Europees Waarnemingscentrum voor drugs en drugsverslaving voor de uitvoering van de begroting voor het begrotingsjaar 2001 (C5-0096/2003 - 2003/2043(DEC)); het Europees Waarnemingscentrum voor racisme en vreemdelingenhaat voor de uitvoering van de begroting voor het begrotingsjaar 2001 (C5-0094/2003 - 2003/2042(DEC))
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Verslag (A5-0113/2003) van de heer Soares, namens de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid, over het verslag van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement: eerste en tweede jaarverslag van de Commissie inzake de speciale administratieve regio Macao (COM(2002) 445 - C5-0619/2002 - 2002/2275(INI))
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Verslag (A5-0112/2003) van de heer Cushnahan, namens de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid, over het derde en vierde jaarverslag van de Commissie over de speciale administratieve regio Hongkong (COM(2001) 431 - COM(2002) 450 - C5-0620/2002 - 2002/2276(INI)) 
Voor de stemming:

Cushnahan (PPE-DE)
Mijnheer de Voorzitter, zoals ik u reeds heb laten weten, wil ik een procedurele zaak ter sprake brengen: ik wil aangeven waarom we een extra deel aan dit verslag willen toevoegen. Ten eerste wil ik al mijn collega's van de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid bedanken voor hun samenwerking bij het opstellen van dit verslag. Het is belangrijk dat het Europees Parlement de ontwikkelingen in Hongkong nauwlettend blijft volgen en dit verslag brengt ons op vele terreinen op de hoogte. Ik heb het dan niet in de laatste plaats over de voorgestelde implementatie van artikel 23 van de Basiswet dat opruiing moet tegengaan, en waarover we in december 2002 een resolutie hebben aangenomen. In het verslag worden recente ontwikkelingen geëvalueerd op terreinen als de ontwikkeling van de instellingen, de rechtsstaat, de mensenrechten, de economie, het milieu en de samenwerking tussen de EU en Hongkong.
Nadat we over het verslag hadden gedebatteerd en erover hadden gestemd binnen de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid vond de uitbraak van het ernstige luchtwegziektensyndroom SARS echter plaats. Hoewel de uitbraak gisteren tijdens de plenaire vergadering is besproken zal hierover geen resolutie worden ingediend. Gegeven het feit dat er in Hongkong twintig dodelijke slachtoffers zijn gevallen en er bijna duizend gevallen van de ziekte zijn geregistreerd, is het passend dat er in het verslag ook naar dit probleem verwezen wordt.
Daarom wil ik een mondeling amendement aan u voorleggen. De tekst hebben de leden voor zich liggen. Ik vraag in dezen om hun steun en hun medewerking.

De Sarnez (PPE-DE)
Mijnheer de Voorzitter, ik wil nog iets verduidelijken. De laatste zin van amendement 53 is niet vervallen en kan dus in stemming worden gebracht als een toevoeging op amendement 69 dat wij zojuist hebben aangenomen. Het gaat om het zinsdeel 'met name via cursussen die door de deelnemende universiteiten worden georganiseerd?.

Klamt (PPE-DE)
Mijnheer de Voorzitter, gezien het toenemende belang van het herstelrecht dank ik het Koninkrijk België voor het gepresenteerde initiatief. De doelstelling is de oprichting van een Europees netwerk van nationale contactpunten dat een voortdurende uitwisseling mogelijk maakt van informatie over het herstelrecht en over een van de methoden die het meest worden toegepast om conflicten bij te leggen, bemiddeling.
Dames en heren, iedere burger kan zich tegenwoordig binnen de Europese Unie vrij bewegen, maar ook kan hij in iedere lidstaat slachtoffer van delicten worden. Enkele afgevaardigden van dit Parlement en ook hun medewerkers hebben dit in de directe omgeving van het Parlementsgebouw in Brussel aan den lijve ondervonden. Niettemin ben ik er geen voorstander van om steeds nieuwe instanties op Europees niveau in het leven te roepen. Daarom heb ik voorgesteld om het contactpunt onder te brengen bij het reeds bestaande secretariaat van het Europese netwerk inzake criminaliteitspreventie. Op deze wijze kunnen de exploitatiekosten laag worden gehouden en kan optimaal gebruik worden gemaakt van synergieën tussen de twee netwerken. Voorts heb ik de vastgestelde doelstellingen en juridische grondslagen geconcretiseerd.
Toch dient te worden vermeld dat de totstandbrenging van een netwerk van contactpunten op zich niet voldoende is. De oprichting van een dergelijk forum kan slechts een eerste stap betekenen. Derhalve zal het onze taak zijn om in samenwerking met de Raad en de Commissie de bescherming van de slachtoffers verder te bevorderen. Europa heeft de kans om door middel van adequate juridische regelingen een werkelijk zinvolle harmonisatie te bewerkstelligen van de uiteenlopende behandeling van slachtoffers van misdrijven in de diverse lidstaten.
Staes (Verts/ALE)
Voorzitter, er is een voorstel van mezelf en van de collega's schaduwrapporteurs om amendement 15 als een toevoeging te beschouwen. Amendement 15 betreft dus paragraaf 65 bis. En dan heb ik meteen ook een opmerking over de stemming over paragraaf 66. Daar stellen wij alsnog een gesplitste stemming voor in twee delen en we bevelen aan om het eerste deel van paragraaf 66 te verwerpen en het tweede deel dat begint met "betreurt verder dat zelfs na toezeggingen enz." aan te nemen.

Bordes, Cauquil en Laguiller (GUE/NGL)
. (FR) Wij sluiten ons graag aan bij de protesten tegen de bedreigingen waarvan Yannick Bigah in Togo het slachtoffer is.
Wij storen ons er echter aan dat de protesten uitsluitend op dit specifieke geval gericht zijn en dat er alleen garanties gevraagd worden voor de mensenrechtenorganisaties, terwijl de Togolese dictator Eyadéma nog veel meer slachtoffers maakt, van wie de toestand veel ernstiger is.
Dat het Europees Parlement om een soort vrijgeleide vraagt om bepaalde organisaties tegen de dictatuur te beschermen is in ieder geval beter dan niets. Maar het zou beter zijn als het Parlement tegen de dictatuur zelf zou protesteren. Het Europees Parlement lijkt echter gevoelig te zijn voor het feit dat Eyadéma een van de oudste protégés van het Franse imperialisme in Afrika is. Als men zich tegen de dictator keert, zou dat wel eens protesten van de beschermer kunnen uitlokken en daarom brengt men het probleem liever terug tot één individueel geval.

Ribeiro e Castro (UEN)
Er moeten criteria worden vastgelegd aan de hand waarvan we kunnen vaststellen welke regio's voor steun in aanmerking komen, en het is van groot belang dat die criteria objectief zijn. Ook de juridische regels voor eventuele veranderingen van het systeem moeten duidelijk zijn. Het NUTS-systeem (nomenclatuur van territoriale eenheden voor de statistiek) vormt reeds vanaf de jaren zeventig de basis voor de geografische onderverdeling van het grondgebied van de Europese Unie. Dit systeem speelt bij de regionale statistieken een belangrijke rol - of een bepaalde regio in aanmerking komt voor middelen uit de structuurfondsen wordt aan de hand van het NUTS-systeem bepaald. Door deze verordening aan te nemen verschaffen we onszelf voor het eerst een rechtsgrond voor het opstellen van een nomenclatuur van territoriale eenheden voor de statistiek die voor het gehele grondgebied van de Gemeenschap geldt. Tot nu werd daarover door de lidstaten en Eurostat onderhandeld. Ik ben heel blij dat er na de eerste lezing in de Raad zo'n ruime consensus tussen de drie instellingen over de tekst blijkt te bestaan: de Raad heeft het standpunt dat het Parlement in eerste lezing heeft geformuleerd integraal overgenomen. Ik vind het ook heel belangrijk dat er een niveau 4 is geschapen, omdat het beslist nodig was een sterker onderscheid aan te brengen voor de verschillende territoriale eenheden. Er zou anders sprake zijn van verhoudingsgewijs erg welvarende regio's die bestaan uit een groeikern met een sterke groei en een aantal subregio's met zeer lage groeicijfers, die ver onder het gemiddelde liggen van de regio als geheel ?
(Stemverklaring ingekort overeenkomstig artikel 137, lid 1, van het Reglement)

Ribeiro e Castro (UEN)
Ik heb voor dit verslag gestemd, aangezien ik het met de analyse van de rapporteur eens ben. Haar analyse is ook in de commissie door een ruime meerderheid aanvaard.
Accijnsgoederen moeten vrij kunnen circuleren, zonder bureaucratische belemmeringen. Dat is voor de verwezenlijking van een soepel functionerende interne markt van fundamenteel belang. Op deze goederen moet echter wel een efficiënte controle worden uitgeoefend om fraude en belastingontduiking te voorkomen. Er zijn voor dat doel moderne instrumenten beschikbaar. Het is dus een goed idee om gegevens centraal op te slaan om de lidstaten zo in de gelegenheid te stellen deze gegevens met de eigen gegevens te vergelijken. Dat is de bedoeling van dit voorstel van de Commissie. Die wil op deze manier een systeem opzetten voor de geautomatiseerde verwerking, in real time, van gegevens inzake het verkeer van accijnsgoederen, het zogenaamde Excise Movement and Control System (EMCS). Dat systeem moet geïntegreerd worden in het nieuwe geautomatiseerde systeem voor douanevervoer (NSTI), dat nu eveneens geïntroduceerd wordt.
Men kan zich afvragen of de Gemeenschap wel bevoegd is hier op te treden. Dat probleem kun je volgens mij oplossen door de rechtsgrond goed te kiezen. We hebben hier heel duidelijk te maken met een administratieve benadering bedoeld om de belastingcontrole efficiënter te laten verlopen en de interne markt beter te laten functioneren. Dat is heel wat anders dan een maatregel voor belastingharmonisering.
Ik sta ook achter het idee van de rapporteur om de kandidaat-landen reeds voor toetreding in dit systeem te betrekken.

Souchet (NI)
De voornaamste doelstelling van dit verslag dat wij zojuist hebben aangenomen, is te waarborgen dat kunstmatige inseminatie bij runderen onder optimale diergeneeskundige omstandigheden plaatsvindt. Een ander aspect van deze bedrijfstak is tot nu toe echter onderbelicht gebleven, namelijk de biodiversiteit of genetische diversiteit van de runderrassen.
De KI-sector, die overgeleverd is aan de regels van de vrije markt, streeft in zijn bedrijfsvoering naar zo laag mogelijke kosten. Dit betekent dat er druk wordt uitgeoefend om het aantal fokdieren te verminderen, met als gevolg een verhoogd risico op inteelt, het gevaar dat zeldzame rassen uitsterven en een verarming van de biodiversiteit.
De genetische selectie van dierenrassen bevat een aspect van openbare dienstverlening waarmee een puur commerciële organisatie weinig rekening houdt; het handhaven van de biodiversiteit onder tamme diersoorten is een van de aspecten van de multifunctionele landbouw die de lidstaten van harte moeten ondersteunen. Daarom verzoek ik de lidstaten om - naast het bevorderen van de vrijheid van ondernemen in deze bedrijfstak en het toepassen van de veterinairrechtelijke voorschriften om KI absoluut veilig te maken - zich in te zetten voor het behoud van een zo gevarieerd mogelijk genetisch erfgoed binnen de rundveestapel.

Souchet (NI)
De kwestie van het graan uit het Zwarte-Zeegebied is symbolisch voor de systematische weigering van de Commissie om het beginsel van communautaire preferentie toe te passen, waarvan zij uit hoofde van de Verdragen nochtans hoedster is.
Het komt echter maar zelden voor dat wij over zulke overduidelijke voorbeelden van deze lakse houding beschikken, waarbij ik de onderhandelingsronden van de WTO even buiten beschouwing laat. Doordat de Commissie te laat reageerde en weigerde alle tot haar beschikking staande reguleringsinstrumenten te gebruiken, heeft zij willens en wetens enorme hoeveelheden Russisch en Oekraïens graan tot de Europese Unie toegelaten. Dit ging om bijna tien miljoen ton graan waaraan wij geen enkele behoefte hadden, aangezien wij over interventievoorraden beschikten die wij uitstekend konden aanwenden.
Dit beleid van de Commissie tijdens het verkoopseizoen 2001-2002, waarbij zij alles op zijn beloop liet en de genoemde invoer toestond, heeft een permanent karakter gekregen in de - vooralsnog afgezwakte - vorm van tariefcontingenten voor graansoorten waarvan wij een productieoverschot hebben. Door het institutionaliseren van deze mazen in de wet wordt de tot nu toe erkende positie van Europa op het gebied van de graanhandel ter discussie gesteld. Wij moeten er daarom op toezien dat deze mazen niet groter worden en bij de toekomstige uitbreiding niet tot massale fraude zullen leiden.
Ik ben blij dat mijn verslag vrijwel unaniem door onze Vergadering is aangenomen.

Bordes, Cauquil en Laguiller (GUE/NGL)
. (FR) Deze overeenkomst, die vergelijkbaar is met veel andere overeenkomsten op dit gebied, is een voorbeeld van de manier waarop de Europese Unie haar beleid van plundering van de natuurlijke hulpbronnen van derdewereldlanden verpakt in hypocriete beschouwingen. Het is namelijk overduidelijk dat het daar om gaat, wanneer men een arm en afgelegen landje in de Stille Oceaan, dat volledig afhankelijk is van de tonijnvangst, voorstelt in te stemmen, niet met het feit zelf dat het zal worden uitgebuit, maar met de voorwaarden waaronder dit zal geschieden.
Het was voor de Europese Unie niet genoeg om de reders - en in hun kielzog de voedingsmiddelenconcerns die de tonijn verhandelen - aan visrechten te helpen. Daarnaast ziet de Unie ook nog kans om tweederde van de bescheiden heffingen die deze concerns aan de Republiek Kiribati moeten afdragen, te subsidiëren.
Wat in dit verslag onthuld wordt over de voorwaarden van hetgeen ronduit plundering moet worden genoemd, roept alleen maar afkeer op. Dat wij ons van stemming onthouden in plaats van tegen dit verslag te stemmen, is uitsluitend omdat wij geen sta-in-de-weg wilden zijn voor die enkele bepalingen in het verslag op grond waarvan de bevolking van Kiribati nog enige inkomsten zou kunnen verkrijgen.

Fatuzzo (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, het verslag van de heer Sørensen heeft betrekking op het Europees Ontwikkelingsfonds. Laten we het dus hebben over ontwikkeling. Ik ben naar het vliegveld 'Falcone-Borsellino? gebracht door Mario Collesano, leider en vertegenwoordiger van de Siciliaanse afdeling van de Partij voor Gepensioneerden. Toen dit verslag over het Europees Ontwikkelingsfonds ter sprake kwam, raadde hij mij aan vóór te stemmen, maar het Parlement ook te vragen wat er gebeurt met de ontwikkelingsgelden vanaf het moment dat ze worden verstrekt. We weten bijvoorbeeld dat Brussel en Straatsburg geld hebben uitgegeven voor de ontwikkeling van de zuidelijke regio's van Italië. Maar dat geld is nooit bij de Europese burgers van Sicilië, Calabrië en andere zuidelijke regio's terechtgekomen. En datzelfde geldt voor tal van andere regio's die in ontwikkeling zijn.

Fatuzzo (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, ik ben ook in Napels geweest, het mooie Napels. Hier werd ik op het vliegveld uitgeleide gedaan door de heer Fortunato Sommella, leider van de Napolitaanse afdeling van de Partij voor Gepensioneerden. Hij droeg mij op om vóór het verslag te stemmen, waarin onder andere wordt gesproken over de begroting van het Europees Milieuagentschap. Hij nam afscheid van mij met de volgende woorden: 'Denk wat het milieu betreft aan het volgende. Het is onze wens en hoop dat Napels steun en geld krijgt van Europa om de mooie heuvel Camaldoli, die uitrijst boven de Golf van Napels, te saneren, zodat de Napolitaanse zon niet alleen hier, maar ook bij jullie kan schijnen. Daarom stuur ik jullie in Straatsburg, op de dag dat jij spreekt, Fatuzzo, de zon van Napels.? En inderdaad straalt de zon, zoals u kunt zien, mijnheer de Voorzitter, zelfs in het koude Straatsburg.

Ribeiro e Castro (UEN)
Ik ben het eens met de rapporteur als hij zegt dat Macao vanwege haar historische en culturele banden met Europa (inzonderheid Portugal) een belangrijke rol te vervullen heeft als 'brug tussen de EU en de Volksrepubliek China?. De rapporteur is van oordeel dat de Speciale Administratieve Regio Macau (SARM) een gunstige ontwikkeling heeft doorgemaakt. Ik ben het daarmee eens: China houdt zich aan de formule 'één land, twee systemen?.
De rapporteur stelt verder - en terecht - dat het hoog tijd wordt dat er een functionaris wordt aangesteld voor de samenwerking tussen de EU en Macao. Dat is ook het standpunt van het Europees Parlement; ik heb er zelf in vragen aan de Commissie diverse malen op gewezen. Het is van groot belang dat de samenwerking tussen de EU en Macao een gevarieerder karakter krijgt. Ik hoop dat dit verslag en het gegeven dat het zo goed ontvangen is er op een beslissende wijze toe zullen bijdragen dat alle EU-instanties daaraan hun medewerking zullen verlenen.
Dit is een helder verslag en het komt precies op tijd. Ik wil de rapporteur graag bedanken voor zijn steun aan de Vriendschapsgroep Europees Parlement/SARM, die ik onlangs heb opgezet. Ik wil hem verder graag danken voor het feit dat hij de door mij voorgestelde amendementen heeft willen aanvaarden. In een van die amendementen wordt gewezen op het feit dat de Chinese autoriteiten een bijzonder belang hechten aan de Portugese taal en wordt deze taal expliciet erkend als de 'derde universele verkeerstaal van Europa?, naar aantal sprekers. Het is van groot belang dat dat nu ook door het Europees Parlement wordt erkend.

Berthu (NI)
. (FR) De verslagen van 2000 en 2001 van de Commissie betreffende de toepassing van de beginselen van subsidiariteit en evenredigheid zijn bedroevend. Wat eruit naar voren komt is de opvatting dat de subsidiariteit moet worden ingeperkt, dat het acquis communautaire nooit ter discussie mag worden gesteld, dat de plannen van de Commissie niet mogen worden gedwarsboomd en dat de nationale parlementen hierin vooral geen zeggenschap mogen hebben.
De afname van het aantal communautaire teksten, waarvan de Commissie sinds 1990 gewag maakt, is niet meer dan een logisch uitvloeisel van de invoering van de Europese Akte. Het subsidiariteitsbeginsel wordt echter nog steeds voortdurend geschonden.
Momenteel heeft het Hof van Justitie, oftewel een communautaire instelling die niet door de volkeren wordt gecontroleerd, het laatste woord bij subsidiariteitskwesties, en daarbij wordt gewoonlijk de lijn van de Commissie gevolgd. De huidige Conventie over de toekomst van Europa zou deze rol nog willen versterken. Wij zijn het daar niet mee eens.
Zoals ik al opmerkte in mijn 'Bijdrage over de subsidiariteit?, die al in 1995 is aangeboden aan wat destijds de Commissie institutionele zaken van het Europees Parlement was, is het werkelijke criterium van de subsidiariteit eenvoudigweg dat de nationale parlementen in alle vrijheid besluiten moeten kunnen nemen. Het zijn de volkeren die het Verdrag hebben geratificeerd. Dan moeten zij ook degenen zijn die over de reikwijdte ervan oordelen.

Ribeiro e Castro (UEN)
Ik steun dit verslag van ganser harte. Ik ben het roerend met de rapporteur eens als hij zegt dat de communautaire wetgeving dubbelzinnig, te ingewikkeld en veel te uitgebreid is. Hij stelt terecht dat de normen door deze wetgevende inflatie aan kracht inboeten en dat daardoor de afstand tussen de burgers en de instellingen toeneemt. Het Jaarverslag van de Commissie ('De wetgeving verbeteren?) kan met betrekking tot zulke belangrijke beginselen als het subsidiariteitsbeginsel en het proportionaliteitsbeginsel volgens mij een doorslaggevende bijdrage leveren. Het zou een weergave moeten zijn van de ervaring van al degenen die in hun dagelijks werk met deze beginselen moeten omgaan en er op die manier invulling aan geven. Dat lijkt mij de bestaansgrond voor een dergelijk verslag: een opsomming van de acties van de Commissie vormt op zich nog geen verslag van de wijze waarop voornoemde beginselen in praktijk worden gebracht. Ik zou het met betrekking tot het subsidiariteitsbeginsel een goed idee vinden als de nationale parlementen een toezichthoudende functie zouden krijgen volgens een systeem voor 'vroegtijdige waarschuwing?. Ik ben er ook voor dat de Commissie bij elk voorstel en elk optreden van de Europese Unie een rechtvaardigingsgrond voor haar optreden aangeeft. In principe steun ik alle maatregelen die de transparantie bij de toepassing van het subsidiariteitsbeginsel vergroten. Ik pleit dan ook al enige tijd voor het opzetten van een parlementaire subsidiariteitscommissie om zo onze ?
(Stemverklaring ingekort overeenkomstig artikel 137, lid 1, van het Reglement)

Fatuzzo (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, afgevaardigde Grosch pleit er in zijn verslag terecht voor dat er een aanvullend examen komt voor chauffeurs die door heel Europa goederen en personen vervoeren. Is het gevaarlijk om dergelijke vervoermiddelen te besturen? Toen ik mezelf die vraag stelde, dacht ik: het is ook gevaarlijk en heel moeilijk om de regeringen in Europa te besturen! Is het daarom niet een goed idee om ook examens en scholingscursussen te organiseren voor de regeringsleiders en ministers van de Europese staten? Zij besturen immers al die verschillende landen en dat is een ontzettend moeilijke taak.

Ducarme (ELDR)
Illegale immigratie dient bestreden te worden, temeer omdat dit meestal neerkomt op uitbuiting en mensenhandel. Daarom ben ik het eens met de opvatting dat bestuurders opgeleid moeten worden om illegale immigratie te voorkomen.
Daarnaast is de professionele criminaliteit een ernstig probleem aan het worden, omdat deze een gevoel van onveiligheid onder de bevolking teweegbrengt. Wij hebben te maken met vormen van georganiseerde misdaad, gewelddadigheid en internationaal terrorisme met wapens en werkwijzen die steeds geavanceerder worden. Gezien deze ontwikkelingen is scholing in het voorkomen van criminaliteit van groot belang.

Piscarreta (PPE-DE)
Met de aanneming van de richtlijn betreffende de vakbekwaamheid en de opleiding en nascholing van bestuurders van bepaalde voor goederen- en personenvervoer over de weg bestemde voertuigen verschaft de EU zich een doeltreffend instrument voor het voorkomen van verkeersongelukken met zware voertuigen.
In de statistieken aangaande verkeersdoden onderscheidt Portugal zich in ongunstige zin van de overige lidstaten. In 2001 alleen al waren er 42.500 ongelukken; 5800 mensen verloren daarbij het leven of raakten zwaar gewond. Een deel van die ongelukken werd veroorzaakt door zware voertuigen voor goederen- en personenvervoer.
Daarom steun ik dit verslag. Het levert een bijdrage aan het verbeteren van de veiligheid op de weg, door de introductie van nieuwe verkeerssimulatiesystemen en door opleidings- en nascholingscursussen voor professionele bestuurders.
Ik vind het wel jammer dat deze richtlijn alleen betrekking heeft op bestuurders die vijf of zes jaar na het van kracht worden ervan hun loopbaan beginnen. Ik geloof dat die termijn veel te lang is, zeker als je kijkt naar het aantal ongelukken. We moeten bovendien bedenken dat dit beroep niet bijzonder aantrekkelijk is.
Ik ben het geheel eens met het idee om bij de opleiding van bestuurders bijzondere aandacht te besteden aan de bestrijding van georganiseerde criminaliteit, illegale immigratie en mensenhandel.

Queiró (UEN)
Deze ontwerprichtlijn is erop gericht een systeem op te zetten voor de vakbekwaamheid en de verplichte opleiding en nascholing van bestuurders in alle lidstaten, bij wijze van aanvulling op hetgeen men bij de lessen ter verkrijging van het rijbewijs heeft geleerd. Dat zal belangrijke gevolgen hebben voor de kandidaat-landen en de meeste lidstaten. Dit type opleiding is op dit moment immers alleen in Frankrijk en Nederland verplicht.
Wij hebben dit voorstel van de vervoerscommissie bestudeerd en vastgesteld dat er rekening is gehouden met de aanbeveling van de Raad om de lidstaten voldoende vrijheid te geven bij het organiseren van de verplichte basisopleiding. Men kan ofwel een cursus organiseren en dan een examen opleggen, of volstaan met het opleggen van een examen. We wachten nu acht jaar en dan zal de Commissie een beoordeling uitvoeren van de verschillende systemen om vast te stellen in welke mate ze bijdragen tot meer vakbekwaamheid.
Het is van groot belang dat deze richtlijn niet met terugwerkende kracht wordt ingevoerd. De bepalingen van deze richtlijn mogen dus niet van toepassing worden verklaard op al degenen die nu reeds als bestuurder werkzaam zijn. Anderzijds is het voor ons zonder meer aanvaardbaar dat ze wel van toepassing zullen zijn op bestuurders die ten minste vier jaar na het van kracht worden van deze richtlijn hun loopbaan beginnen. Dat alles was voor ons doorslaggevend om ?
(Stemverklaring ingekort overeenkomstig artikel 137, lid 1, van het Reglement)

Ribeiro e Castro (UEN)
Het is altijd een goed idee maatregelen te nemen voor het verbeteren van de verkeersveiligheid. Het is zelfs een dringende noodzaak: het verlies van mensenlevens in Europa is eerst en vooral aan verkeersongevallen te wijten. Het is dus heel zinvol als nascholing voor bestuurders van zware voertuigen in alle lidstaten verplicht gesteld wordt.
Voor het goederenvervoer moet prioriteit worden gegeven aan het herstel van het spoorwegvervoer en aan het uitbreiden van de mogelijkheden voor cabotage (zeevervoer over korte afstand) en het vervoer via de binnenwateren. We moeten af van de eenzijdige aandacht voor het meer dan overbelaste wegennet. Om die reden, en in aanvulling op dit voorstel, ben ik voorstander van al die maatregelen die leiden tot een beter evenwicht tussen de verschillende vervoerswijzen en een intelligenter gebruik van het Europees vervoersnetwerk.

Fatuzzo (PPE-DE).
Dit verslag van mevrouw Marielle De Sarnez gaat over ERASMUS WORLD. Welnu, Erasmus World doet me denken aan Fantasy World, Adventure World, Future World, met andere woorden Disney World. Het is dus een programma voor jongeren. Maar wanneer komt er een programma Methusalem World? Een programma waarin 200 miljoen euro niet alleen ter beschikking wordt gesteld voor cultuur en samenwerking via steunverlening aan jongeren, maar ook voor culturele uitwisseling tussen ouderen, die in zulke grote aantallen over de hele wereld reizen?

Bastos (PPE-DE)
Een kennismaatschappij die openstaat voor de rest van de wereld moet aan bepaalde eisen voldoen. De Europese Unie moet daarop inspelen. Het ERASMUS WORLD-programma draagt daartoe bij door het hoger onderwijs te stimuleren betere kwaliteit te leveren en in samenwerking met derde landen culturele uitwisselingsprogramma's mogelijk te maken.
Dat is de reden waarom ik dit belangrijke verslag steun.
Het Europees hoger onderwijs moet van hoge kwaliteit zijn en aangepast aan de behoeften van de arbeidsmarkt.
Dit programma kan alleen resultaten opleveren als het budget verhoogd wordt. Het gaat er niet alleen om de onderscheidene projecten op adequate wijze te financieren - er moet ook genoeg geld beschikbaar zijn voor de selectie van onderwijsinstellingen, docenten en kandidaten. De via de beurzen toegekende bedragen moeten voldoende hoog zijn om kandidaten uit alle sociale categorieën in staat te stellen aan deze uitwisselingprogramma's deel te nemen.
Het is van groot belang dat informatie over dit programma overal beschikbaar komt, en dat er gemeenschappelijk instrumenten worden ontwikkeld om de hindernissen die de mobiliteit van kandidaten beperken weg te nemen.
Tot slot wil ik opmerken dat de naam 'Erasmus Mundus? een heel gelukkige keuze is. Deze naam geeft dit programma een universele dimensie zonder de taal van één bepaalde lidstaat te bevoorrechten.

Bordes, Cauquil en Laguiller (GUE/NGL)
Wij hebben vóór deze tekst gestemd, evenals voor de meeste amendementen, voor zover zij de aanzet kunnen geven tot een verbetering van het hoger onderwijs in Europa en tot een bredere oriëntatie van dit onderwijs op andere culturen en talen, voor studenten uit zowel de Europese Unie als derde landen.
Uiteraard hebben wij tegen de amendementen gestemd waarin openlijk of via een omweg wordt beoogd hetzij particuliere instellingen voor hoger onderwijs te steunen, hetzij de werkgevers in staat te stellen - onder welk voorwendsel dan ook - om hun invloed op het universitair onderwijs te vergroten.

Darras (PSE)
Ik kan niet anders dan mijn steun geven aan de algemene doelstelling van het vijfjarenprogramma ERASMUS WORLD (2004-2008), waarmee getracht wordt een bijdrage te leveren aan de ontwikkeling van kwaliteitsonderwijs door een nauwere samenwerking met derde landen.
Het is belangrijk om de burgers in Europa en in partnerlanden voor te bereiden op het leven en werken in een maatschappij waarin kennis een van de voornaamste vereisten vormt. Daarnaast is het belangrijk om de aantrekkelijkheid van Europa als centre of excellence op het gebied van het hoger onderwijs te verhogen, en om, ten slotte, het onderlinge begrip tussen de volkeren en culturen te bevorderen door uitwisselingen en een structurele samenwerking.
Voor de totstandkoming van een dergelijk Europa van het onderwijs, dat aantrekkelijk is en een venster op de wereld biedt, is niettemin een budget vereist dat aansluit bij de aspiraties. Het mag niet zo zijn dat dit programma met zijn prachtige perspectieven valse hoop wekt doordat er onvoldoende geld voor beschikbaar is.
Anders gezegd: wij moeten ons ervoor inzetten een passend budget beschikbaar te stellen voor dit programma, dat wij graag willen uitvoeren. Het gaat immers om een breed opgezet programma, waarvan een groot aantal studenten zou kunnen profiteren en waarmee de ambitieuze doelstellingen om een belangrijke interculturele dialoog tot stand te brengen, verwezenlijkt kunnen worden.

Marchiani (UEN)
Het programma ERASMUS WORLD 2004-2008 is een goed initiatief, omdat het erop gericht is de positie van de Europese universiteiten op het internationale toneel te versterken. Omdat er ook op dit gebied een meedogenloze concurrentie bestaat, zal iedereen inzien dat wij beslist alles in het werk moeten stellen om een brain drain naar de Verenigde Staten te voorkomen.
Deze doelstelling kan de Europese instellingen echter niet ontslaan van de verplichtingen die zij op het gebied van onderwijs hebben. Aangezien artikel 149 van het EG-Verdrag de nadruk legt op 'de verantwoordelijkheid van de lidstaten voor de inhoud van het onderwijs en de opzet van het onderwijsstelsel en van hun culturele en taalkundige verscheidenheid?, dient de integriteit van de grote universitaire principes - te beginnen bij de wetenschappelijke neutraliteit van het onderwijs en de onafhankelijkheid van de docenten - absoluut gewaarborgd te worden.
Wij moeten voorkomen dat er van bepaalde communautaire onderwijsprogramma's wordt afgeweken, zoals met name met de Jean Monnet-leerstoelen is gebeurd. Een groot aantal hoogleraren van Franse universiteiten, verenigd binnen het Universitair Observatorium Jean Bodin, heeft dit verschijnsel terecht aan de kaak gesteld. Hoewel deze Jean Monnet-leerstoelen in pedagogisch opzicht duidelijk waardevol zijn, worden ze soms niet minder duidelijk gebruikt voor ideologische propaganda, een functie die natuurlijk in strijd is met de normale uitoefening van het beroep van docent.
We moeten voorkomen dat ERASMUS WORLD het nieuwe Trojaanse paard van het Europees federalisme in de universitaire wereld wordt.

Marques (PPE-DE)
Ik wil mevrouw De Sarnez graag gelukwensen met haar uitstekende verslag over het voorstel voor een besluit inzake de invoering van een programma voor de verhoging van de kwaliteit van het hoger onderwijs en de bevordering van het intercultureel begrip door middel van samenwerking met derde landen (ERASMUS WORLD). Ik steun dit verslag. De rapporteur wijst er terecht op dat de samenwerking met derde landen op een gebied als onderwijs bevorderd en geconsolideerd moet worden.
Ik wil er ook graag op wijzen dat dit programma kan bijdragen tot de totstandkoming van een doeltreffend Europees systeem voor hoger onderwijs dat overal bekend zal staan om de kwaliteit van opvang en onderwijs.

Queiró (UEN)
Als mijn land er overal een aantal generaties anders uitziet, dan zal dat door de hervorming van het onderwijs moeten komen. Ik heb voor dit programma ERASMUS WORLD gestemd en me daarbij mede laten leiden door overwegingen die met mijn eigen land te maken hebben. Met dit programma beogen we namelijk niet alleen de samenwerking met derde landen te bevorderen, het is ook - en vooral - de bedoeling de kwaliteit van het hoger onderwijs (en het onderwijs in het algemeen) in de gehele Europese Unie te verbeteren.
Het programma heeft immers de volgende doelstellingen:
de burgers van de Europese Unie en de partnerlanden voorbereiden op een geglobaliseerde kennismaatschappij;
de positie van Europa als centre of excellence voor hoger onderwijs versterken;
het wederzijds begrip tussen volkeren en culturen bevorderen via uitwisseling en structurele samenwerking.
Ik geloof dat het budget volstaat voor het organiseren van cursussen, masteropleidingen, studiebeurzen, partnerschappen, conferenties, seminars en al die acties die voor de concretisering van dit initiatief nodig mochten blijken.

Ribeiro e Castro (UEN)
Ik steun dit verslag, omdat ik vind dat het een verbetering inhoudt van de door de Commissie voorgestelde tekst. Het gaat hier om een soort initiatief dat met de dag belangrijker wordt - initiatieven als het ERASMUS-programma. De huidige geglobaliseerde maatschappij stelt ons voor steeds gecompliceerder uitdagingen, en we moeten daarop kunnen inspelen. Het universitair onderwijs in Europa moet zich dus opener opstellen - niet alleen ten aanzien van de andere lidstaten, maar ook met betrekking tot derde landen. Op die manier kunnen de Europese universiteiten bewijzen dat ze in staat zijn eersteklas hoger onderwijs te verschaffen. Ze zullen zich voor dat doel ook duidelijker moeten profileren.
De universiteiten van de Unie stellen zich dus open voor kandidaten uit derde landen. De uitwisseling van Europese studenten via het ERASMUS-programma mag daar echter geen hinder van ondervinden: we moeten die uitwisseling blijven bevorderen en ervoor zorgen dat iedereen eraan kan deelnemen. Het zou zelfs een standaardonderdeel van elke Europese universitaire opleiding kunnen zijn - waarom niet? Er moeten ook maatregelen ontwikkeld worden die de positieve bijdragen van dit soort programma's extra diepte verlenen. We mogen namelijk niet toelaten dat de toename van het aantal van dit soort programma's tot vervlakking leidt.

Zrihen (PSE)
De doelstelling van het programma 'Erasmus mundus? is enerzijds de banden tussen de universiteiten wereldwijd te versterken door het opzetten van een uitwisselingssysteem voor studenten, hoogleraren en onderzoekers, en anderzijds het oprichten van centres of excellence voor het onderwijs en het academisch onderzoek op ons continent. Daarnaast heeft het programma tot doel onze universiteiten - als wij dat zo mogen zeggen - concurrerender te maken op de wereldmarkt van het hoger onderwijs, terwijl onze studenten eindelijk de mogelijkheid wordt geboden om Europese diploma's te behalen.
Het feit dat er echte Europese studies worden aangeboden is iets heel nieuws, gezien het grote aantal studenten waar het om gaat en gezien de zichtbaarheid van deze studies, zowel binnen als buiten Europa. Dankzij deze ontwikkeling hebben alle Europese jongeren in de toekomst de keuze tussen een nationaal of een Europees studietraject.
Dit zal een sterk punt zijn voor zowel de persoonlijke ontwikkeling van de studenten als hun integratie op de arbeidsmarkt, mede gezien de innovatieperspectieven in Europa.
Wij moeten absoluut meer uittrekken dan de 1 procent van het bbp die aan het hoger onderwijs wordt besteed.
De uitvoering van het programma 'Erasmus mundus? moet Europese ondernemingen ertoe aanzetten om duurzame partnerships met universiteiten op te zetten. Dit is beslist noodzakelijk om de Europese curricula de middelen te verschaffen voor hun centres of excellence, om de Europese universiteiten internationaal gezien op de voorgrond te plaatsen, om eindelijk de brain drain van Europa naar de Verenigde Staten terug te dringen, en om...
(Stemverklaring ingekort overeenkomstig artikel 137, lid 1, van het Reglement)

Fatuzzo (PPE-DE).
Mijnheer Mauro, u heeft het Europees Parlement voorgesteld om 54 miljoen euro beschikbaar te stellen voor onderwijs en vorming. Met dat bedrag is het Parlement akkoord gegaan, zodat leerkrachten nu kunnen worden getraind in het onderricht aan studenten op het gebied van de nieuwe informatie- en communicatietechnieken. Als afgevaardigde van de Partij voor Gepensioneerden en als vertegenwoordiger van de ouderen van Europa vraag ik nu ook 54 miljoen euro om leerkrachten te scholen in het lesgeven aan gepensioneerden en ouderen.
Ik hoop dat het Parlement naar mij luistert - en ik zie dat er vandaag veel vertegenwoordigers aanwezig zijn - en dat het bij de volgende gelegenheid ook zal stemmen voor de toekenning van 54 miljoen euro ten behoeve van ouderenonderwijs.

Bastos (PPE-DE)
Het eLearning-programma is erop gericht de nieuwe informatie- en communicatietechnologieën beter te integreren in de Europese onderwijssystemen. Zo dragen we bij tot:
een betere interculturele dialoog
een betere talenkennis
levenslang leren
de uitwisseling van best practices.
De voorgestelde amendementen verbeteren het Commissievoorstel. Dit verslag levert dus een belangrijke bijdrage aan onze ambitieuze doelstelling: het creëren van een kennismaatschappij.
Wat de begroting betreft: het percentage dat voor voorbereidende acties wordt bestemd moet omhoog, terwijl het percentage dat voor het dichten van de digitale kloof wordt gereserveerd omlaag moet. Voor het dichten van die kloof beschikken we immers over andere instrumenten. Het is van fundamenteel belang dat er meer geld wordt vrijgemaakt voor het koppelen van Europese scholen met een verschillende onderwijsniveau.
De meeste scholen in de lidstaten hebben een internetverbinding. Er zijn echter maar weinig docenten die het als een onderwijsinstrument beschouwen. Docenten moeten er dus op gewezen worden dat het internet binnen het onderwijs een belangrijke rol kan spelen, zowel voor de leerlingen als voor henzelf.

Bordes, Cauquil en Laguiller (GUE/NGL)
Wij zijn er uiteraard voorstander van dat de informatie- en communicatietechnologieën voor zo veel mogelijk leerlingen en docenten toegankelijk gemaakt worden. Dat wij desondanks niet voor dit verslag gestemd hebben en ons van stemming hebben onthouden, komt omdat de rapporteur ervoor pleit - onder het mom van bevordering van deze technologieën - de ondernemingen in deze sector op verschillende manieren te steunen. Overigens gaat het hierbij lang niet altijd om ondernemingen die tot het MKB behoren, zoals de rapporteur ons wil doen geloven; sommige ondernemingen maken deel uit van grote concerns.

Figueiredo (GUE/NGL)
Om gevolg te geven aan hetgeen op de Top van Lissabon beslist is zijn twee initiatieven genomen: het e-Europe 2002-programma en de actieplannen in het kader van e-Europe 2005. Het is de bedoeling dat de nieuwe informatie- en communicatietechnologieën (ICT) via deze initiatieven bijdragen tot economische groei. 'E-learning? (elektronisch onderwijs) is erop gericht deze technologieën in onderwijs en scholing te integreren.
Er wordt vaak benadrukt hoe belangrijk deze ontwikkelingen zijn. Toch zien we dat de vrijgemaakte bedragen te laag zijn, zeker als het de bedoeling is de integratie van de nieuwe informatie- en communicatietechnologieën in de Europese onderwijssystemen te bevorderen, om zo de kwaliteit en de toegankelijkheid van dat onderwijs te verbeteren.
Zoals de rapporteur al aangeeft, is het heel belangrijk dat er ook aandacht besteed wordt aan de opleiding van leerkrachten, en niet alleen aan het aansluiten van scholen op het internet. Veel scholen zijn al aangesloten op het web, maar uit statistische gegevens blijkt dat maar weinig docenten het internet ook in het onderwijs betrekken. Bovendien zijn er tussen de lidstaten van de Europese Unie enorme verschillen waar te nemen.
Dit verslag is een poging het voorstel van de Commissie te verbeteren en verder uit te werken. Daarom hebben wij voor gestemd, ook al gaat dit verslag lang niet ver genoeg. Het is namelijk ook heel belangrijk dat alle leerlingen in gelijke mate toegang krijgen tot het internet. En dat is nog lang niet het geval.

Marques (PPE-DE)
Ik wil de heer Mauro graag gelukwensen met zijn uitstekende verslag over het voorstel voor een besluit van het Europees Parlement en de Raad tot goedkeuring van een meerjarenprogramma (2004-2006) voor de doeltreffende integratie van informatie- en communicatietechnologie (ICT) in de onderwijs- en beroepsopleidingstelsels in Europa (eLearning-programma). Ik steun dit verslag, vooral als het gaat om de noodzaak de nieuwe technologieën te verspreiden in de wat verder van het centrum verwijderde regio's. Ik wil er graag op wijzen dat deze nieuwe technologieën in de ultraperifere regio's een belangrijke rol kunnen spelen. Deze regio's hebben echter nog steeds met een achterstand te kampen en moeten daarom geholpen worden bij de voorbereiding op het digitale tijdperk.
Het is van groot belang dat docenten goed opgeleid worden. Om een doeltreffend onderwijsbeleid te ontwikkelen en dit programma ook op basisscholen in te zetten hebben we goed opgeleide leerkrachten nodig.
In dit programma wordt ook aandacht besteed aan de problemen die gehandicapten ondervinden bij het gebruik van nieuwe technologieën, terwijl bovendien gewezen wordt op de noodzaak onderwijsprojecten te organiseren om ouderen met deze technologieën vertrouwd te maken. Dat zijn twee overwegingen waar ik mij geheel in kan vinden.

Queiró (UEN)
Voor dit verslag gelden dezelfde argumenten als die welke ik in mijn stemverklaring aangaande het verslag-De Sarnez heb aangevoerd. Die hebben in dit geval betrekking op een initiatief dat erop gericht is de nieuwe informatie- en communicatietechnologieën in de Europese onderwijsstelsels te integreren met de bedoeling dat onderwijs toegankelijker te maken en de kwaliteit ervan te verbeteren.
Er worden op dit gebied door de lidstaten reeds acties ondernomen. De rapporteur wijst er met klem op dat het onderhavige programma niet bedoeld is om de plaats van deze acties in te nemen, doch veeleer als aanvulling. In het kader van dit programma zullen bovendien financiële bijdragen worden geleverd aan proefprojecten, onderzoek en begeleiding, en aan strategische acties van Europese partnerschappen en netwerken. Europese organisaties zullen middelen ontvangen om 'platforms? te vormen en er zal ook geld worden vrijgemaakt om in diverse sectoren technische en administratieve bijstand te verlenen.
Ik heb uiteraard een stem voor dit verslag uitgebracht.

Ribeiro e Castro (UEN)
Ik heb voor dit verslag gestemd. Ik geloof dat het nu al een positieve bijdrage heeft geleverd aan de discussie over de wijze waarop de ambitieuze doelstellingen van de Raad van Lissabon van maart 2000 ('Een Europa van innovatie en kennis?) het best verwezenlijkt kunnen worden. Het is de bedoeling dat het eLearning-programma (elektronisch onderwijs) wordt geïntegreerd in het eEurope-initiatief, dat erop gericht is de verbreiding van digitale technologieën in heel Europa te bevorderen en te garanderen dat alle Europeanen met deze technologieën kunnen omgaan. De Commissie wil zo een kader scheppen voor het gebruik van de nieuwe technologieën in het onderwijs (waar deze technologieën een steeds belangrijker rol krijgen). De resultaten van die aanpak beginnen reeds zichtbaar te worden. De Commissie zou wel kunnen overwegen voor deze drie jaar meer geld opzij te zetten in de begroting; de rapporteur en de Begrotingscommissie hebben daar ook om gevraagd. Dat is een heel goede investering, omdat we op die manier de best mogelijke garantie creëren voor een werkelijk 'dynamisch, op kennis gebaseerd Europa?.
De rapporteur wijst er terecht op dat we meer aandacht moeten besteden aan de opleiding van leerkrachten. Hij toont met statistische gegevens aan dat het voorkomt dat de middelen ruim voorhanden zijn, maar dat deze niet gebruikt kunnen worden. Er moeten dus Europese onderwijsdiensten en -programma's worden ontwikkeld. Er moet bovendien meer haast worden gemaakt met het opzetten van netwerken van scholen en leraren, door het organiseren van Europese platforms en virtuele lessen. Ziehier een aantal oplossingen, en bij het uitwisselen van goede praktijken ?
(Stemverklaring ingekort overeenkomstig artikel 137, lid 1, van het Reglement)
Zrihen (PSE)
De nieuwe informatie- en communicatietechnologieën zullen onvermijdelijk leiden tot een nieuw model, een nieuw paradigma, dat gebaseerd is op gewijzigde verhoudingen tussen studenten, kennis en docenten. Daarnaast zullen zij de aanzet geven tot een pedagogische reorganisatie in de onderwijswereld.
De belangrijkste doelstelling van het gebruik en de integratie van de nieuwe informatie- en communicatietechnologieën in het onderwijs moet zijn de leersituatie van de student en zijn verhouding tot de wereld te verbeteren. Elke andere toepassing waarbij deze principes niet in acht worden genomen, leidt ertoe dat deze technologieën zuiver gebruikt worden omwille van het gebruik. Welnu, de nieuwe informatie- en communicatietechnologieën kunnen een fantastisch pedagogisch hulpmiddel zijn, indien ze als middel en niet als doel worden beschouwd. Als ze gebruikt worden om de doelstellingen die door het onderwijs en de samenleving gedefinieerd zijn te verwezenlijken, kunnen ze tot vooruitgang en ontwikkeling leiden.
In de huidige tijd bieden deze nieuwe technologieën het onderwijs een unieke kans om in te spelen op een vraag naar onderwijs die steeds omvangrijker en gevarieerder wordt. We staan voor een uitdaging van formaat, want het is duidelijk dat de mogelijkheden van mensen om toegang te krijgen tot informatie en deze informatie te verwerken, niet alleen bepalend zijn voor hun integratie op de arbeidsmarkt, maar eveneens voor hun sociale en culturele omgeving. Indien het onderwijs om welke reden dan ook niet in staat is de leerlingen te scholen in het gebruik en de beheersing van deze technologieën, zou dat tot gevolg hebben dat de sociale ongelijkheid nog groter wordt, of zelfs dat er ongelijkheid wordt gecreëerd.
De invoering van deze technologieën in de onderwijsinstellingen zal de status van de docenten of de ideologie van de school niet aantasten, maar kan daarentegen leiden tot meer vrijheid en een bredere oriëntatie op de wereld.

Andersen, Bonde en Sandbæk (EDD)
Het principe van herstelrecht is goed en efficiënt en dient nadrukkelijk gestimuleerd te worden. Wij hebben vandaag gestemd voor de voorstellen die gericht zijn op een uitwisseling van ervaringen op intergouvernementeel niveau. Wij verwerpen een harmonisatie van het strafrecht en willen niet dat de EU de mogelijkheid krijgt om een eigen visie te ontwikkelen en een eigen beleid op het gebied van herstelrecht vast te stellen. In de stemming hebben wij instemming betuigd met het uitgangspunt van het Belgisch initiatief inzake financiering via een vrijwillige bijdrage van de lidstaten en inzake coördinatie. Wij hebben tegen het amendement gestemd waarmee beoogd wordt een secretariaat op te richten dat gecontroleerd wordt door de Commissie en gefinancierd wordt met middelen uit de algemene EU-begroting.

Ducarme (ELDR)
De Europese ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid dient te worden geïntegreerd in het Verdrag betreffende de Europese Unie en zal dan automatisch een bindend element zijn voor nieuwe landen die tot de Unie willen toetreden. De internationale samenwerking op justitieel gebied en bij de strijd tegen alle vormen van criminaliteit, waaronder het terrorisme, dient te worden geïntensiveerd. De burger is dan wel vrij binnen de Unie, maar hij kan eveneens het slachtoffer worden van een misdrijf in een van de lidstaten.
Dit initiatief, dat bedoeld is om een netwerk van contactpunten tot stand te brengen zodat er een institutioneel forum ontstaat voor de permanente uitwisseling van informatie en theoretische en praktische kennis over het herstelrecht, past binnen deze beweging.

Ribeiro e Castro (UEN)
Ik heb voor dit verslag gestemd.
Ik ben het voor een goed deel met de rapporteur eens als zij zegt dat het hoog tijd wordt dat er binnen de context van het strafrecht meer aandacht wordt besteed aan de slachtoffers van misdrijven. In het strafrecht en strafprocesrecht staan de staat en de dader recht tegenover elkaar. De slachtoffers spelen in deze configuratie vaak slechts een instrumentele rol, terwijl ze een centrale rol zouden moeten spelen.
Het herstelrecht kan een uitstekend middel zijn om de huidige toestand te corrigeren. Van belang is wel dat het proportionaliteitsbeginsel ten volle wordt gerespecteerd. Op deze wijze kunnen we de daders van misdrijven verplichten de gevolgen van hun onrechtmatige gedragingen te verzachten of zelfs geheel teniet te doen.
Het is de bedoeling dat er een Europees netwerk van nationale contactpunten wordt opgezet. Als we bereid zijn rekening te houden met het feit dat verschillen in juridische tradities en systemen ertoe hebben geleid dat de strafrechtelijke oplossingen van lidstaat tot lidstaat verschillen, kan zo'n netwerk heel nuttig zijn bij het uitwisselen van informatie en het verspreiden van doeltreffende werkwijzen. Voorwaarde is dus wel dat de nationale juridische systemen intact gelaten worden en dat we geen kunstmatige constructies opzetten die niet verenigbaar zijn met deze systemen.
Tot slot wijs ik erop dat deze poging om alle partijen bij het strafproces te betrekken nooit ten koste mag gaan van het algemeen belang, in de zin van openbare orde en maatschappelijke rust. Dan zouden we de uiteindelijke doelstellingen van het strafrecht ondergraven.

Andersen, Bonde en Sandbæk (EDD)
Wij hebben voor het verslag gestemd omdat we vinden dat het probleem voor de burgers van Kaliningrad moet worden opgelost. Het werkelijke probleem is echter de sluiting van de buitengrenzen in het kader van de Schengen-samenwerking. Kaliningrad is slechts één concreet voorbeeld van de gevolgen die Fort Europa voor de arme mensen buiten de EU heeft. Met de vestiging van Fort Europa trekken wij een nieuw IJzeren Gordijn in heel Europa op. De sluiting van de grenzen tussen Rusland en Polen en Litouwen is even onnatuurlijk voor de burgers van deze landen als de muur van Berlijn voor de inwoners van Berlijn was.

Bordes, Cauquil en Laguiller (GUE/NGL)
Hoewel de - overigens gedeeltelijke en beperkte - afschaffing van de grenzen tussen de EU-lidstaten een vooruitgang betekent, wordt met de beoogde versterking van de juridische en feitelijke barrières rond de Unie een stap terug gezet richting barbarij. Deze barrières leiden er in het gehele oostelijke gedeelte van het uitgebreide Europa toe dat volkeren die door een gemeenschappelijk verleden verbonden waren, van elkaar afgesneden worden. Soms veroorzaken ze zelfs een scheiding binnen een en hetzelfde volk of drijven ze dit volk verder uiteen.
Dit heeft vooral buitengewoon ernstige gevolgen in het geval van de enclave Kaliningrad, die afgesloten wordt van de rest van Rusland. Reizen van Rusland naar Kaliningrad of omgekeerd bracht tot nu toe geen bijzondere administratieve problemen met zich mee. Vanaf 2004 voeren de Europese autoriteiten een visumplicht in voor een dergelijke reis.
Er wordt ons dus gevraagd om in te stemmen met een verslechtering van de reisomstandigheden van de inwoners van Kaliningrad en van degenen die daarheen gaan. Een verslechtering die door de Europese autoriteiten is nagestreefd en wordt opgelegd, ook al wordt dit ons vandaag als een eenvoudige technische aanpassing gepresenteerd.

Stauner (PPE-DE)
. (DE) Net als in de afgelopen jaren heb ik gestemd tegen het verlenen van kwijting aan de Commissie, ditmaal voor de begroting 2001. De Commissie-Prodi heeft ook dit jaar haar taak niet vervuld om zorgvuldig en zuinig om te gaan met de gelden van de Europese belastingbetalers.
Voor de achtste achtereenvolgende keer heeft de Europese Rekenkamer geweigerd de Commissie de zogeheten betrouwbaarheidsverklaring te verstrekken.
De omvangrijke gebreken in de boekhouding van de Commissie die sinds het voorjaar van 2002 aan het licht zijn gekomen werken fraude en nonchalance in de hand.
De Commissie heeft tien jaar lang geen kascontrole uitgevoerd.
Bij het Europees bureau voor de statistiek Eurostat zijn belangenconflicten op het hoogste niveau en wanbeleid geconstateerd zonder dat daaruit concrete consequenties zijn getrokken.
Met een dergelijke bestuur is de Europese Unie niet opgewassen tegen de enorme uitdaging van de uitbreiding en de verdere integratie.

Van Dam (EDD)
Voorzitter, bij de eindstemming heeft onze fractie tegen het verslag-Casaca gestemd. Met enige tegenzin, want collega Casaca heeft zeer goed werk geleverd. Alle lof daarvoor! Qua teneur heeft de resolutie onze instemming, maar de eindconclusie die eraan verbonden wordt, delen wij niet.
Juist nú is het politieke moment om de kwijting met zes maanden te verdagen. Er is alle reden om na vier jaar sappelen de duimschroeven eens stevig aan te draaien. Laten we nu eens niet afgaan op de beloften en toezeggingen van de Commissie, maar wachten op haar daden en de resultaten daarvan. Anders faalt het Europees Parlement in het verrichten van zijn belangrijkste taak: het controleren van de Europese Commissie.
Met het verlenen van kwijting heeft de meerderheid van dit Parlement deze kans laten schieten. Helaas! Het is de Europese Commissie weer gelukt een vrijbrief te krijgen om de komende twee jaar maar wat aan te rommelen. Wij distantiëren ons van deze onverantwoord slappe opstelling.
Fatuzzo (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, gisteravond, 7 april 2003, had ik een vreemde ontmoeting. Ik wandelde in de omgeving van het hotel, in de buurt van het station van Straatsburg. Toen ontmoette ik afgevaardigde Carlo Fatuzzo zoals hij was op 1 juni 1990, het jaar waarin hij net verkozen was tot lid van het regionale parlement van de regio Lombardije. Hij hield mij staande en zei tegen mij: 'Luister, Carlo, je bent nu afgevaardigde in het Europees Parlement. Vraag het Parlement - als het verslag-Avilés Perea aan de orde is, waarin onder andere wordt gesproken over het Comité van de regio's - of het meer aandacht wil schenken aan de regio's. Vraag het Parlement of het de regio's wetgevende macht wil toekennen, al is het maar gedeeltelijke wetgevende macht, en of het ermee instemt dat ook de gekozen vertegenwoordigers van de regio's in heel Europa zitting hebben in het Parlement.?

Fatuzzo (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, na mijn wandeling voor het slapen gaan in de omgeving van het hotel - waarover ik heb verteld - ben ik naar bed gegaan. Ik droomde over rapporteur Staes. Hij kwam gehaast aan bij het Europees Parlement in Brussel. Het was op een maandag, om 21.55 uur. Hij rende de trap op om op tijd te zijn voor het tekenen van de presentielijst, om zo aan te kunnen tonen dat hij vóór 22.00 uur in Brussel was aangekomen. Maar helaas lukte het hem niet op tijd te komen en in mijn droom zei hij tegen mij: 'Fatuzzo, wil je alsjeblieft tegen mijn paragraaf 104, op pagina 28, stemmen. In die paragraaf spreek ik mijn bezorgdheid uit over het verlengen van de openingstijden van het centrale handtekeningenregister, van 7.00 tot 22.00 uur. Ik denk namelijk dat het beter is dat wij afgevaardigden op tijd komen en niet hoeven te rennen, zoals ik in die droom moest doen.?

McAvan (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, ik sta volledig achter het verslag van de heer Staes. Het is misschien de eerste keer dat we tijdens onze kwijtingsprocedure die zaken hebben aangepakt waarover de burgers zich juist het meest zorgen maken als het gaat om de begroting van het Europees Parlement. Ik doel met name op de enorme kosten die gemoeid zijn met het gebruik van meerdere werkplaatsen en de mogelijke kosten van de uitbreiding van gebouwen in Straatsburg om onderdak te bieden aan een groter aantal afgevaardigden. We hebben ook zaken als de vergoedingen van de afgevaardigden en de uitbetaling van de pensioenen behandeld. Dat zijn buitengewoon belangrijke zaken en het enige dat mij spijt is dat het verslag van de heer Staes niet kon rekenen op een grotere meerderheid in dit Parlement.

Malmström, Paulsen en Olle Schmidt (ELDR)
Wij steunen van harte paragraaf 46 tot en met 53 van het verslag, die allemaal de bedoeling hebben te wijzen op de hoge kosten van het verhuiscircus van het Europees Parlement zoals dat heen en weer reist tussen Brussel, Luxemburg en Straatsburg. De rapporteur merkt op dat de verplaatsing van het Parlement tussen Brussel en Straatsburg de belastingbetaler circa 169 miljoen euro extra per jaar kost. Bovendien leidt de verplaatsing ertoe dat het werk van het Parlement veel aan effectiviteit inboet. Dit probleem kan opgelost worden door de werkzaamheden van het Parlement op één plek te concentreren. Om dit mogelijk te maken, moeten de lidstaten zo verstandig zijn om een wijziging aan te brengen in het Verdrag, waardoor het Parlement zelf kan beslissen waar het zich wil vestigen. De Europese Conventie kan hier een belangrijke bijdrage aan leveren door een discussie over de toekomstige zetel van het Parlement in gang te zetten, zodat er werkelijk iets verandert.

Meijer (GUE/NGL)
Mijn spreektijd over de kwijtingen heb ik volledig moeten besteden aan het verslag-Casaca over de jaarrekening 2001 van de Europese Commissie. Dat werd onvermijdelijk, gezien de aanvallen van de heer Kuhne en mevrouw Avilés op kritische ambtenaren, kranten en europarlementariërs die vinden dat de financiële administratie nog steeds fraudegevoelig is. Daardoor had ik geen gelegenheid om mijn bijval uit te spreken over het verslag-Staes inzake de kwijting over afdeling I, het Parlement zelf. Terecht wijst hij op de jaarlijkse lasten van 169 miljoen euro voor gebouwencomplexen in drie steden, waaronder 40 miljoen voor extra personeel. Hij vestigt ook de aandacht op meerkosten van 3,9 miljoen euro voor het heen en weer reizen tussen Brussel en Straatsburg en het verlies van 25.855 arbeidsdagen per jaar. Daarom is het nodig om de werkzaamheden van het EP te concentreren in één stad en het Parlement zelf te laten beslissen welke stad dat zal zijn. Dat is beter dan vastlegging van een verdeling van die taak over Straatsburg en Brussel, zoals in het Verdrag van 1997 of in een nauwelijks te amenderen toekomstige grondwet van een superstaat is vermeld. Ook de kritiek van de rapporteur op de voortdurende noodzaak om voor uitbreiding van gebouwen in Brussel zaken te doen met grondspeculanten is volkomen terecht. Ik zal vóór deze kwijting stemmen.

Poos (PSE)
Ik heb tegen de ontwerpresolutie-Staes gestemd over het verlenen van kwijting betreffende het Europees Parlement. Met deze stem heb ik beslist geen voorbehoud tegen het beheer van de begroting 2001 door het Europees Parlement willen maken. Het betekent juist dat ik mij verzet tegen de pogingen van de rapporteur, die gesteund wordt door dertien leden van zijn commissie, om zich macht toe te eigenen die onder de bevoegdheid valt van ofwel de lidstaten (zoals het vaststellen van de zetel van de instellingen), ofwel andere organen dan het Parlement (gebouwenbeleid, enz.). Onder het mom van bezuinigen op de begroting wordt ons aldus een rommelig geheel van voorstellen ter stemming voorgelegd. Deze voorstellen hebben uitsluitend tot doel collega's die door deze zelfde Vergadering aangewezen zijn om de begroting van het EP te beheren, in diskrediet te brengen. Het zou terecht zijn geweest indien deze impliciete motie van wantrouwen verworpen was.

Fatuzzo (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, in dit verslag van de heer Blak wordt onder andere gesproken over de levens- en werkomstandigheden in Europa. Ik moet zeggen dat ik zojuist, toen ik langs het Parlementsgebouw liep, veel ouderen en gepensioneerden heb gezien die het Europees Parlement bezochten. Eén van hen herkende mij en zei tegen mij: 'Mijnheer Fatuzzo, eindelijk ontmoet ik u! Ik weet dat u vaak het woord voert voor gepensioneerden en ouderen en ik moet zeggen, ik leid een mooi leven. Mijn levensomstandigheden zijn uitstekend, want ik kan reizen en bezienswaardigheden bezoeken. Ik hoop dat het lukt zo door te gaan - en u moet hierom vragen bij de stemming over dit verslag-Blak - opdat iedereen, jongeren maar ook ouderen, net als wij een aangenaam leven kan leiden en Straatsburg kan bezoeken.?

Fatuzzo (PPE-DE).
Na mijn verblijf in Napels, mijnheer de Voorzitter, ben ik naar Triest gegaan. Toen ik daar de trein nam om naar een andere stad in Italië te reizen, werd ik uitgeleide gedaan door de vertegenwoordiger van de afdeling Triest van de Partij voor Gepensioneerden, de heer Luigi Ferone. Hij zei tegen mij: 'Fatuzzo, ik weet dat je ook moet stemmen over de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal. Welnu, zeg alsjeblieft dat Europa een Europa van staal moet zijn. Bij deze oorlogssituatie in Irak was Europa volgens mij namelijk boterzacht. Wij willen echter een sterk Europa, een Europa dat zo sterk is als staal. Dat moet je zeggen!? En dat zeg ik nu.

De Voorzitter.
Hiermee zijn de stemverklaringen beëindigd.
(De vergadering wordt om 13.00 uur onderbroken en om 15.00 uur hervat)

De Voorzitter.
Aan de orde is het verslag (A5-0085/2003) van mevrouw Buitenweg, namens de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, houdende een ontwerpaanbeveling van het Europees Parlement aan de Raad over de hervorming van de overeenkomsten inzake verdovende middelen (2003/2015(INI)).

Buitenweg (Verts/ALE)
Voorzitter, ik wil allereerst mijn collega's bedanken voor het mogelijk maken van dit verslag, want het Europees Parlement was namelijk niet om zijn mening gevraagd, maar het heeft als Europees politiek forum daar gelukkig geen reden in gezien om die mening niet te geven. Naar aanleiding van een initiatief van de heer Cappato, dat is ondersteund door 108 collega's, heeft het Parlement ervoor gekozen om de lidstaten en de vertegenwoordigers van de Europese Unie te laten weten wat volgens ons de inzet moet zijn voor de ministerconferentie van de Verenigde Naties die volgende week in Wenen wordt gehouden.
Het is een belangrijke conferentie. Er zal worden gesproken over strategieën en vorderingen bij het krachtig bestrijden van alle drugsgebruik. Daarom is het eigenlijk heel raar dat de inzet van regeringen niet het onderwerp van hevige discussies is geweest in de nationale parlementen. Want de zero tolerance-aanpak die uit de drie relevante VN-overeenkomsten naar voren komt, is niet onomstreden. De overeenkomsten dateren uit 1961, 1971 en 1988. Maar anno 2003 laat het Europees Waarnemingscentrum voor drugs en drugsverslaving weten dat vrijwel alle EU-lidstaten alternatieve strategieën hebben ontwikkeld. Zij verbieden dus niet simpelweg, maar proberen via slimme methodes de schade van drugsmisbruik tegen te gaan. Ik denk dat daar ook de crux ligt.
Verschillende drugs kennen verschillende gebruikersgroepen. Een heroïneverslaafde zoekt vaak vergetelheid, kan bijvoorbeeld het leven niet aan. Maar iemand die een stickie rookt, is doorgaans geen desperado. U en ik nemen vanavond een wijntje bij het eten en veel jongeren gebruiken het tweede genotsmiddel van Europa, cannabis. Ecstasygebruikers vormen weer een hele andere groep. Dat pilletje is onderdeel van een specifieke jeugdcultuur. Hun motto is: lekker uit je dak gaan in het weekend, maar maandag wel weer vroeg op.
Mijn conclusie is dan ook dat alle drugs en drugsgebruikers over een kam scheren geen oplossing zal bieden. Daarnaast ben ik ervan overtuigd dat het harder verbieden de invloed van de georganiseerde misdaad ook juist zal vergroten. Zo is Nederland inderdaad exportland van ecstasy maar dat is het pas geworden nadat ecstasy door de Nederlandse regering met harde hand werd bestreden en daardoor in handen geraakte van de zware jongens van de amfetaminemaffia; die vonden Nederland als afzetgebied een maatje te klein en zijn het daarna gaan exporteren.
Voorzitter, ik weet dat niet alle mensen in het Parlement mijn analyse zullen delen. Hoe om te gaan met drugsmisbruik en hoe de georganiseerde misdaad te bestrijden zijn onderwerp voor politieke discussie. Maar daarbij moet het niet gewoon om ideologie en om wensdromen gaan, maar om de realiteit, hoe om te gaan met de realiteit en met de uiteenlopende werkelijkheid. Als rapporteur heb ik ervoor gekozen om een aanbeveling te schrijven die vooral die politieke discussie vooruit zal helpen. Het is niet mijn bedoeling geweest om tot een standpuntbepaling te komen over welke de beste methode is om drugsmisbruik tegen te gaan. In plaats daarvan heb ik ervoor gekozen - en dit is gesteund door een meerderheid van de Commissie vrijheden en rechten van de burger - om te pleiten voor een nauwkeurige evaluatie van de doelmatigheid van de VN-overeenkomsten op het gebied van drugs.
Tegen de tegenstanders van mijn verslag - daarbij kijk ik toch vooral naar de zijde van de PPE - zou ik willen zeggen dat een oproep tot evaluatie niet meteen ook een aanpassing van die VN-overeenkomsten inhoudt. Wel moeten we bereid zijn om die overeenkomsten goed te bekijken. Alle mensen die ervan overtuigd zijn dat een repressieve aanpak echt zo geweldig werkt, hebben evenmin iets te vrezen, want zij denken dan waarschijnlijk dat zero tolerance de uitkomst zal zijn van zo'n evaluatie en dat dat nu ook de aanbeveling zal zijn die wordt gedaan. Ik denk niet dat het de oplossing is, maar een evaluatie zal in ieder geval wat duidelijkheid kunnen scheppen.
In discussies ben ik al beschuldigd van extremisme en die kwalificatie accepteer ik volledig wanneer het gaat om mijn eigen ideeën over het omgaan met drugsmisbruik. We zijn dan immers in een belangrijke inhoudelijke discussie en u kunt dan van mijn standpunten denken wat u wilt. Maar ik accepteer dat etiket niet voor dit verslag. De essentie van dit verslag is namelijk een rationele aanbeveling, een evaluatie. Een evaluatie gevolgd door een conferentie van de Verenigde Naties in 2004 om de conclusies hiervan te bespreken. Een beperkte aanbeveling dus en ik hoop dat u die kunt steunen.
Een laatste punt, Voorzitter, betreft de indeling van drugs. Die evaluatie gaat natuurlijk toch op de lange termijn spelen en voor de korte termijn is het belangrijk dat we al tot een herindeling van drugs komen. Op dit moment staan cannabis en heroïne immers in dezelfde categorie en ik denk toch wel dat we het erover eens kunnen zijn dat het gebruik van heroïne schadelijker is dan het roken van een joint. Ik stel daarom voor om als Parlement te herhalen wat we twee maanden geleden ook al hebben vastgesteld in het verslag-Malliori over de preventie en de beperking van risico's die samenhangen met drugsverslaving, en dus te vragen om een indeling van drugs aan de hand van wetenschappelijk bewijs voor gevaar voor de menselijke gezondheid.

Vitorino
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, mevrouw Buitenweg, de Commissie is heel blij dat het Parlement belangstelling blijft tonen voor de drugsproblematiek. Ik wil mevrouw Buitenweg dan ook bedanken voor dit verslag, waarin ze de kwesties die samenhangen met een aantal belangrijke VN-verdragen over deze materie op een pragmatische wijze benadert.
De Algemene Vergadering van de Verenigde Naties heeft in juni 1998 een bijzondere zitting gewijd aan de drugsproblematiek. Bij die gelegenheid hebben het Parlement en de Commissie een delegatie voor de Gemeenschap afgevaardigd en dat zullen we voor de in april te houden bijeenkomst in Wenen ook doen. Bij de vergadering van de Commissie voor verdovende middelen van de Verenigde Naties en de ministeriële vergadering zullen vier vertegenwoordigers van het Europees Parlement aanwezig zijn. De Europese Commissie vindt dat een goede ontwikkeling. Zoals u ongetwijfeld weet, is zowel het Parlement als de Commissie vertegenwoordigd in de delegatie van de Gemeenschap. Deze heeft binnen de Commissie voor verdovende middelen van de Verenigde Naties de status van waarnemer.
De Gemeenschap is zoals u weet geen partij in de VN-verdragen van 1961 en 1971. Ze is pas partij vanaf het Verdrag van 1988, maar toen waren de bevoegdheden van de EU-delegatie beperkt tot de problematiek rond de samenstellende chemische bestanddelen van verdovende middelen. Ik wil u bij dezen verzekeren dat niet alleen de Commissie maar ook de Unie als geheel veel belang hecht aan de beoordeling van de strategieën die bij de drugsbestrijding gevolgd worden. In november van dit jaar heeft de Commissie een tussentijdse evaluatie uitgevoerd van het actieplan van de Europese Unie voor drugs voor de periode 2000-2004. Het ligt in onze bedoeling de resultaten van die evaluatie in Wenen te presenteren. Ik ben daarom heel tevreden dat de Verenigde Naties een vergelijkbaar beoordelingsproces zijn gestart. Ik hoop dat de conclusies aangaande het actieplan van de Europese Unie en de conclusies van de Verenigde Naties in dezelfde richting wijzen en opheldering zullen verschaffen over de kwesties die bij de toepassing van de drugsverdragen spelen.

Pirker (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega's, als je oppervlakkig kennisneemt van het verslag van mevrouw Buitenweg en als je haar rede zo hoort, lijken haar voorstellen eigenlijk volstrekt probleemloos en acceptabel. Ze heeft het niet onintelligent aangepakt. Ik wil u echter sterk afraden haar uw steun te geven. U hoeft namelijk slechts het laatste gedeelte van dit verslag te lezen, waar ze in haar toelichting domweg stelt dat het zinvol zou zijn om cannabis van de lijst van internationaal verboden stoffen te schrappen. Dat houdt in dat ze oproept tot wijziging van het Enkelvoudig Verdrag uit 1961 en tot verwijdering van cannabis van de lijst van verboden producten.
Daarom wil ik er ten sterkste voor waarschuwen mevrouw Buitenweg te steunen, want als u dat doet, bent u voor het toestaan van verdovende middelen en tegen de gezondheid en de toekomst van onze jeugd en onze samenleving. Als u mevrouw Buitenweg steunt, dan helpt u drugsdealers ook in Europa enorme bedragen te verdienen en schaadt u het programma dat de VN heeft opgesteld om boeren alternatieve producten te laten verbouwen en daarmee winst te maken, want met uw steun stelt u een nieuwe markt voor verdovende middelen in Europa open. Uiteindelijk zorgt u voor de verspreiding van drugs, in plaats van deze met kracht te bestrijden, en daarnaar dienen wij toch te streven.
Als woordvoerder van de Fractie van de Europese Volkspartij kan ik zeggen dat wij fel gekant zijn tegen het toestaan van cannabis. Wij zijn voor de instandhouding van het Enkelvoudig Verdrag inzake verdovende middelen van de VN. Sterker nog, wij zijn voor de volledige tenuitvoerlegging van dit drugsverdrag en tegen een wijziging ervan. Wij zijn voor de volledige tenuitvoerlegging van het programma dat de Europese Unie zelf heeft gepresenteerd, waarbij tegelijkertijd maatregelen worden genomen op het gebied van preventie, repressie en reïntegratie.
Waarom zijn wij hier voorstander van en tegenstander van het toestaan van verdovende middelen? Dat is vrij eenvoudig te verklaren. Kijkt u eens naar de desastreuze situatie in de Europese Unie. Eenderde van de Europese jeugd heeft al eens cannabis geprobeerd. Bijna 8 procent van 15- tot 19-jarigen blowt dagelijks en 75 procent van de jongeren denkt dat cannabis onschadelijk is, ondanks het feit dat verscheidene medisch-wetenschappelijke onderzoeken overduidelijk uitwijzen dat de consumptie van cannabis een fysiek en vooral psychisch risico inhoudt en tot psychische verslaving leidt. Er is dus geen enkele reden om te pleiten voor liberalisering van verdovende middelen, inclusief cannabis, en om cannabis te schrappen van de lijst van verboden stoffen. In tegendeel, wie de gevaren van verdovende middelen voor de jeugd kent, kan slechts een zero tolerance-drugsbeleid eisen!
Dat is de tegeneis die wij stellen, en wij hopen daarvoor morgen bij de stemming een meerderheid te krijgen, omdat we de jeugd willen beschermen, en in hun belang stellen wij ons te weer tegen elke wijziging van het Enkelvoudig Verdrag inzake verdovende middelen. We hopen tevens hiervoor een meerderheid van het gezond verstand in het Europees Parlement te krijgen en met deze meerderheid van het gezond verstand ook bij de conferentie in Wenen op te treden, om de VN te sterken in de strijd tegen de drugs en om de VN duidelijk te maken dat wij voor instandhouding van het Enkelvoudig Verdrag zijn en dat wij ons tegen iedere liberalisering en legalisering van verdovende middelen te weer zullen stellen.
Derhalve zullen wij het verslag-Buitenweg, als het niet grondig wordt herzien, zeker niet kunnen steunen.
Hazan (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega's, ik moet zeggen dat ik volledig versteld sta van de opmerkingen van de heer Pirker zojuist en ik zal u uitleggen waarom. Allereerst wil ik onze rapporteur, mevrouw Buitenweg, graag complimenteren met haar verslag, dat in tegenstelling tot hetgeen in het voorgaande betoog werd gezegd, een evenwichtig verslag is. Ik heb van nabij kunnen zien dat dit geen gemakkelijke opgave was, gezien de bijzonder heftige discussies die deze kwestie tijdens de behandeling in onze commissie heeft losgemaakt.
Zoals mevrouw Buitenweg heeft aangegeven, is het beslist noodzakelijk de balans op te maken van de doelmatigheid van de bestaande overeenkomsten, evenals van de mogelijkheid tot herindeling van de verdovende middelen. Ik wijs er nog eens op dat in artikel 3 van het Enkelvoudig Verdrag inzake verdovende middelen meer dan honderd stoffen worden vermeld die in vier lijsten zijn ingedeeld. Lijst I omvat opium, heroïne, cocaïne, cannabis en methadon, die dus in dezelfde categorie zijn ondergebracht. Vindt u dit werkelijk een logische indeling? Ik stel die vraag aan de heer Pirker.
Voorts wil ik erop wijzen dat met het verslag-Buitenweg geenszins wordt beoogd de drugskwestie uit de strafrechtelijke sfeer te halen, zelfs niet als het om softdrugs gaat. Er worden uitsluitend twee kwesties aan de orde gesteld, namelijk de doelmatigheid en relevantie van de huidige overeenkomsten en de noodzaak van een nieuwe classificering van de middelen. Herindeling van de middelen betekent echter absoluut niet dat voorgesteld wordt de vrije verkoop van cannabis toe te staan of dit middel nu maar te legaliseren. Ik daag de heer Pirker uit de Vergadering te bewijzen dat dit een van de voorstellen in het verslag van mevrouw Buitenweg is.
Ik wijs er tevens op dat ditzelfde Parlement twee maanden geleden het verslag-Malliori heeft aangenomen. Volgens deze resolutie moeten de drugs juist worden ingedeeld aan de hand van wetenschappelijk bewijs van gevaar voor de menselijke gezondheid. Overigens verwijst mevrouw Buitenweg uitdrukkelijk naar dit document en ik steun haar daarin volledig. Blijven wij ons beroepen op overeenkomsten, waarvan de eerste uit 1961 dateert en de meest recente uit 1988? Wij vinden dat de tijd rijp is voor een evaluatie van deze overeenkomsten.
Ik herhaal dat het een evenwichtig verslag is, dat de risico's die samenhangen met drugsverslaving er uitgebreid en uiterst nauwkeurig in worden vermeld en dat het absoluut niet aanzet tot het gebruik van verdovende middelen. Ook op dit punt daag ik de heer Pirker en sommige van zijn collega's van de Fractie van de Europese Volkspartij uit om paragrafen aan te wijzen waaruit ook maar de geringste aanmoediging tot drugsgebruik zou blijken. Het gaat er in dit verslag beslist niet om de risico's die samenhangen met drugs en de schade die drugs teweegbrengen te bagatelliseren. Naar mijn mening is er dan ook geen reden om het evenwicht in het verslag van mevrouw Buitenweg, dat op moeizame wijze maar terecht tot stand is gekomen, onderuit te halen.
Ik hoop dan ook dat dit verslag op een zo breed mogelijke steun kan rekenen, zodat wij werkelijk vooruitgang kunnen boeken in onze gezamenlijke wens om de schade die door drugsgebruik wordt veroorzaakt, te herstellen.

Boogerd-Quaak (ELDR).
Voorzitter, collega's, ik zou willen beginnen met mevrouw Buitenweg te feliciteren en de woorden van commissaris Vitorino aan te halen. Hij heeft gezegd dat mevrouw Buitenweg op een pragmatische wijze is omgegaan met haar verslag en ik deel die mening volkomen. Collega's, ik ben ongeveer drie jaar weg geweest uit dit Parlement en ik ben buitengewoon verbaasd over de heftige en felle debatten over dit verslag - ook in mijn eigen fractie moet ik eerlijkheidshalve zeggen. Uiteindelijk gaat het alleen om een evaluatie en een herijken van de afspraken uit het verleden. Ik kan me dus niet voorstellen dat we daar niet vóór zouden kunnen zijn. Alle mensen die het volkomen normaal vinden dat hun auto na een aantal jaren naar de keuring moet, vinden het dus onbegrijpelijk dat hier een evaluatie plaatsvindt over een periode van meer dan dertig jaar en dat daaruit consequenties en conclusies getrokken worden.
Waar gaat het nu feitelijk helemaal om, Voorzitter? Het gaat erom dat wij met zijn allen de productie, de handel en het gebruik van drugs willen indammen en vooral het gebruik van buitengewoon schadelijke drugs. Niemand die voor het verslag van mevrouw Buitenweg stemt, is van plan om kinderen op te offeren aan wat voor drugsgebruik dan ook. De enige vraag die wij met elkaar moeten beantwoorden is: wat is de beste methode? Ik kan dat hier niet. Als ik dat zo voor de vuist weg zou kunnen, zoals meneer Pirker dat kan, dan was dat heel erg gemakkelijk en dan werd ik waarschijnlijk schatrijk, want dan had ik een oplossing gevonden voor een wereldprobleem. Ik moet eerlijk toegeven, Voorzitter, ik kan dat niet. Ik vind daarentegen dat degenen die dat wel kunnen en die kunnen evalueren op basis van gegevens wereldwijd, de vrijheid moeten hebben om dat te doen.
Ik wil in dit verband ook nog eens pleiten voor uniforme statistieken. Iedereen die zich verdiept in dit vraagstuk moet tot de conclusie komen dat er heel weinig statistieken zijn die met elkaar vergelijkbaar zijn. Ik ben van oordeel dat je op basis van juiste en duidelijke gegevens wijzigingen van het beleid moet durven voor te stellen.
Misschien betekent een evaluatie van het huidige beleid wel dat het wordt bevestigd louter vanwege het gebrek aan een betere oplossing. Ik pleit hier niet voor, ik verwacht dit ook niet, maar het is een mogelijke uitkomst van dit verslag. Ik begrijp dan ook niet dat zoveel amendementen zijn ingediend die tot doel hebben om de evaluatie tegen te gaan. Ik zou dan ook de collega's die ertoe oproepen tegen het verslag-Buitenweg of in ieder geval tegen onderdelen ervan te stemmen, als het gaat om de evaluatie, willen vragen nog eens grondig na te denken over wat nu werkelijk de beste weg is om met elkaar het grote drugsprobleem op te lossen. De kop in het zand steken en doen of er geen probleem is, is niet de juiste weg. Met elkaar durven evalueren op basis van juiste gegevens, dat is naar mijn opvatting de juiste weg.

Ribeiro e Castro (UEN).
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, beste collega's, één van de ergste gesels van ons tijdsgewricht is het gebruik van - en de handel in - drugs. Vrijwel iedereen in Europa kent in zijn nabije omgeving wel iemand - een familielid, een kennis, een buurman of een collega - die drugs heeft gebruikt of eraan verslaafd is geraakt, met alle gevolgen van dien: een steeds gebrekkiger individueel en sociaal functioneren, decorumverlies, lichamelijke aftakeling en armoede. Drugsgebruik zet maar al te vaak aan tot crimineel gedrag en voor velen betekent het de dood.
Drugsbestrijding blijft dus een essentieel onderdeel van elk overheidsbeleid. Verantwoordelijke regeringen en staten kunnen zich in dit opzicht geen laksheid veroorloven. De drie VN-verdragen waar we het vandaag over hebben en waarover we morgen zullen stemmen spelen daarbij een centrale rol. Ze staan voor een waarheid waar niemand omheen kan: drugsbestrijding heeft alleen zin als daarvoor een internationaal kader bestaat dat werkelijk de gehele wereld bestrijkt.
Het actieplan van de Algemene Vergadering van de VN van 1998 vertegenwoordigt een andere stap in die richting. We hebben toen gezegd dat we na tien jaar een beoordeling zouden uitvoeren; we hebben nu de helft van die termijn achter de rug. Drugs vormen internationaal nog steeds zo'n ernstig probleem dat we aan de benadering van 1998 moeten blijven vasthouden: we mogen daar niets aan afdoen. De afgelopen jaren wordt in bepaalde kringen steeds vaker beweerd dat drugsbestrijding via een repressief drugsbeleid niet werkt en dat de autoriteiten zouden erkennen dat hun beleid heeft gefaald. Dat is eenvoudigweg niet waar. En het is beslist niet juist om uit dat vermeende falen te concluderen dat het drugsbeleid geliberaliseerd zou moeten worden.
In de eerste plaats, het feit dat een beleid niet steeds succesvol is betekent nog niet dat er geen vorderingen zijn gemaakt of dat de over de gehele wereld geldende verbodsbepalingen van elk belang verstoken zijn. Ze zijn voor ons welzijn juist heel belangrijk. Als we vaststellen en toegeven dat het beleid zijn zwakke punten heeft, dan volgt daaruit niet automatisch dat we daarom maar moeten capituleren. Drugs vormen een ernstige bedreiging voor ons allemaal. Als we erkennen dat we hier en daar gefaald hebben is dat omdat we in het vervolg doeltreffender te werk willen gaan. De vaststelling dat een beleid faalt is echter alleen zinvol als we tegelijk aangeven waarom dat zo is. Dan kunnen we in een volgende fase efficiënter optreden.
Dat de drugsbestrijding zoals die in de drie VN-verdragen wordt gedefinieerd niet voor de volle honderd procent succesvol is geweest is het gevolg van het feit dat we bij die bestrijding niet echt internationaal te werk gaan. Er zijn staten die de voorgeschreven benadering niet volgen - soms openlijk, soms verholen. Er zijn landen die meer energie besteden aan het zoeken naar onvolkomenheden en leemtes in de internationale verdragen dan aan de tenuitvoerlegging ervan. Dit verslag - en vooral de toelichting erbij - is daarvan een duidelijk voorbeeld. Er zijn nog steeds landen die een afwijkend beleid voeren. Dat gebeurt ook binnen de Europese Unie - in Nederland bijvoorbeeld. Je kunt je zelfs afvragen of dat geen aantasting inhoudt van het gemeenschappelijk veiligheidskader binnen de Schengen-ruimte. Er zijn nog steeds gebieden waar de autoriteiten geen gezag kunnen uitoefenen en waar criminele organisaties zich van de internationale gemeenschap niets hoeven aan te trekken. Er zijn nog steeds regio's en een aantal verschillende economische activiteiten waarop de autoriteiten niet streng genoeg toezicht houden. Soms sluiten ze zelfs eenvoudigweg de ogen voor illegale activiteiten. Dat zijn de zwakke punten van het systeem en daarop moeten we ons in Wenen op 16 en 17 april concentreren. Een goed geïnformeerd Parlement moet zijn verantwoordelijkheden aanvaarden. We kunnen het ons dus niet veroorloven de deelnemers aan de conferentie in Wenen ook maar één verkeerd signaal te sturen. We moeten ons sterk tonen - we mogen beslist niet de indruk wekken dat we bereid zijn de strijd op te geven.
Met deze resolutie is het van begin af aan verkeerd gegaan. Ze is gebaseerd op een initiatief dat lijnrecht indruist tegen de VN-verdragen en het daarin voorgestelde kader - al is later wel een poging gedaan het onderwerp van deze resolutie beter te omschrijven. Mevrouw Buitenweg heeft de resolutie later weer op het goede spoor proberen te brengen, maar ze is er niet in geslaagd het oorspronkelijke, verkeerde idee en de daarmee samenhangende risico's weg te nemen. Daarna zijn er in de commissie pogingen ondernomen om de standpunten dichter bij elkaar te brengen en de meningsverschillen te overbruggen. De hele kwestie ligt echter zo gevoelig dat ik namens de Fractie Unie voor een Europa van Nationale Staten een alternatieve resolutie wil voorstellen die ons absolute politieke zekerheid kan geven. Ik vraag het Parlement deze alternatieve resolutie te steunen. Als we op dit gebied ambigu zijn stevenen we af op een ramp.

Blokland (EDD).
Voorzitter, politiek verschil ik fundamenteel van mening met rapporteur Buitenweg. Voor zover commissaris Vitorino het eens is met de aanpak van mevrouw Buitenweg, verschil ik dus ook met hem fundamenteel van mening.
De ministerconferentie van de Verenigde Naties over drugs komt met rasse schreden naderbij, beter gezegd zij begint vandaag en duurt tot 17 april. Met stijgende verbazing heb ik de afgelopen maanden de activiteiten van de anti-prohibitionisten gadegeslagen. Eigenlijk is het wel knap hoe zij zich weten te manifesteren op posten die er toe doen. Hun presentatie van het libertijnse drugsstandpunt doet je bijna twijfelen. Het is toch goed om de gezondheid van verslaafden voorop te stellen. Het is toch zielig dat ze in het illegale circuit dure drugs moeten kopen. Of ze in de gevangenis drugs gebruiken, is toch hun eigen keuze. Je zou er bijna in geloven.
Gelukkig doen velen dat niet, ondanks de felle lobby. De anti-prohibitionistische lobby moet zware tegenslagen verwerken. Wie kent het schandaal rondom Mike Trace niet? Hij moest zijn banen bij de Verenigde Naties en het Europees Waarnemingscentrum voor drugs en drugsverslaving vaarwel zeggen toen zijn libertijnse intenties bekend werden. De door het Griekse voorzitterschap georganiseerde conferentie over drugs liep uit op een fiasco voor de anti-prohibitionisten. De lidstaten weigerden een verklaring af te leggen waarin onder andere werd aangedrongen op een wijziging van de overeenkomsten van de Verenigde Naties. En nu ligt de zaak ongevraagd bij het Europees Parlement.
De teneur van het verslag-Buitenweg is duidelijk. Alhoewel niet glashard gesteld, wordt geïnsinueerd dat een wijziging van de overeenkomsten van de Verenigde Naties zo langzamerhand onontkoombaar is gezien het faillissement van het tot nu toe gevoerde beleid. Het libertijnse beleid zou tot onweerlegbare successen leiden. Een onjuiste conclusie wat mij betreft. Als mede-Nederlander ken ik de goede en slechte kanten van ons beleid. De verslaafdenzorg die geboden wordt, is goed. Wij hebben aan de vraagkant veel goede initiatieven ontwikkeld, maar daar blijft het steken. Schadebeperking en niet meer dan dat is geen oplossing. Daarmee accepteren we drugsverslaving als maatschappelijk verschijnsel en kijken we toe hoe een medemens verwoest wordt. Ja, we helpen hem met schone spuiten en een goede gebruikersruimte, maar de verwoesting gaat door. Afkicken, desnoods met forse aandrang, is nog steeds het beste middel ter bescherming van de gezondheid van de drugsverslaafde. Dat beleid hanteren we ook bij de tabaksverslaving.
Kent Nederland inmiddels minder drugsverslaafden dan andere landen dankzij ons beleid? Neen, minstens zoveel. Harm reduction kan een rol spelen in het omgaan met de drugsproblematiek maar is nooit een alternatief voor de strijd tegen drugshandel en drugsverslaving zoals het verslag suggereert. Het moet ook zeker niet het omfloerste argument zijn om voor wijziging van de overeenkomsten van de Verenigde Naties te stemmen, want de wijzigingen die de anti-prohibitionisten willen, gaan veel verder dan dat. Het harm reduction-verhaal is slechts de kiezelsteen die de lawine aan het rollen moet brengen. Afschaffing van de huidige overeenkomsten van de Verenigde Naties en legalisering van drugs is het doel. En de verwoesting van levens gaat verder. Zoals blijkt uit de door mij ingediende veertien amendementen steun ik op geen enkele manier dit dubbelzinnige verslag. Wegstemmen en gauw vergeten is wat mij betreft de beste optie.

Cappato (NI).
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, er zijn collega's die besloten hebben niet te reageren op het verslag-Buitenweg zelf, maar op de achterliggende beweegredenen of op de aanbeveling die de grondslag vormt voor het opstellen van het verslag. Die collega's willen graag verdeeldheid zaaien. Zij proberen in deze Vergadering een wig te drijven tussen enerzijds degenen die tegen drugs zijn, zijzelf dus, en vóór onze kinderen en onze jongeren, zijzelf dus weer, en anderzijds degenen die vóór drugs zijn en al onze jongeren dood zouden wensen.
Laten we vóór alles dit vaststellen: als we het vandaag de dag over drugs hebben, dan hebben we het over uw drugs, dat wil zeggen over vrije drugs - vrij in die zin dat de handel in drugs gecontroleerd kan worden door de maffia en de georganiseerde criminaliteit; vrij in die zin dat mensen kunnen overlijden als gevolg van overdoses en aids; vrij in die zin dat drugs dood en verderf kunnen zaaien op de pleinen en in de straten van onze steden. Als er al iets is waar wij anti-prohibitionisten tegen zijn, dan zijn het uw vrije, criminele drugs. Wij zijn voor controle, voor naleving van de wet, voor legaliteit. We zijn voor het behandelen van drugsgebruikers - zowel gebruikers van legale drugs als gebruikers van wat nu illegale drugs zijn. We vinden dat ze moeten worden behandeld als gebruikers, eventueel als zieken, maar zeker niet als criminelen. Want ik begrijp niet hoe u preventief denkt te kunnen optreden ten aanzien van personen die als criminelen worden behandeld.
Gelukkig wordt het Europees Parlement vandaag opgeroepen tot een debat over een kwestie die tot zijn bevoegdheid behoort. Dus niet een debat over de vraag of drugs geliberaliseerd, gelegaliseerd of verboden moeten worden. Nee, het Parlement wordt gevraagd zich uit te spreken over de vraag of er een evaluatie dient te komen van het huidige beleid en of dat beleid zo nodig bijgesteld moet worden. Dat is de vraag waarmee u zich zou moeten bezighouden, en dat weigert u te doen. In 1998 hebben de Verenigde Naties, in het kader van uw internationale verdragen, gezegd: 'Laten we een tienjarenplan lanceren voor de periode 1998-2008 en de wereld vrij maken van drugs. 'A drug-free world: we can do it?: zo luidde de krachtige slogan. Er is van alles geprobeerd. Er zijn zelfs financiële overeenkomsten gesloten met de Taliban: vóór 11 september zijn Europese gelden aan het Taliban-regime verstrekt om de uitroeiing van de teelt van opium af te kopen. In Zuid-Amerika hebben we betaald voor de fumigatie van de dalen in de Andes. We hebben betaald voor helikopters en legers en daarmee voor de militarisering van onze maatschappij. We zijn nu vijf jaar verder, en het drugsgebruik en de productie van drugs zijn alleen maar toegenomen, en dat geldt ook voor de diversificatie van de markt. Er komen steeds meer drugs, in steeds gevaarlijkere samenstellingen, met nieuwe moleculen en nieuwe stoffen.
Wij hebben het nu, vijf jaar later, dus over een feitelijke situatie; daarover moeten we spreken, en we moeten geen ideologisch debat gaan voeren. Wat wij vragen, waar het verslag-Buitenweg om vraagt, is dat de resultaten geëvalueerd worden. Als ons beleid zou zijn toegepast door de regeringen, dan denk ik dat wij bereid zouden zijn nu in te stemmen met een dergelijke evaluatie. Het is onbegrijpelijk dat u daar op tegen bent. Of eigenlijk valt het juist goed te begrijpen. Als er sprake is van een ideologie, als een moraal, een individuele moraal van een van ons - en ik denk niet dat die van mij noodzakelijkerwijs slechter is dan die van u - wordt verheven tot een staatsmoraal, dan creëren we een ethische staat. Daarin leiden verbodsbepalingen inzake drugs tot verbodsbepalingen met betrekking tot het debat en de wetenschap, met als eindresultaat dat cannabis en het cocablad op dezelfde manier behandeld worden als heroïne. Ik zou wel eens willen zien of u het eens zou zijn met deze gelijke behandeling als het uw eigen zoon of dochter zou zijn die cannabis rookte of heroïne gebruikte!
Ik zou verder kunnen gaan met mijn verhaal, maar er staat mij geen tijd meer ter beschikking. Ik hoop dat de afgevaardigden van alle politieke partijen zich in elk geval laten uitdagen tot het voeren van een debat en tot het evalueren van de huidige situatie, in plaats van een ideologische confrontatie te zoeken.

Santini (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega's. Het spijt me erg voor de oren van collega Cappato, maar ik ga weer de klok luiden die hij niet wil horen.
Dit is een fundamenteel verslag, geen reactie op de huidige situatie, zoals men ons wil doen geloven. Want inderdaad, al vele jaren huldigt de VN het standpunt dat tegen producenten van en handelaren in drugs opgetreden moet worden. Daarbij heeft ze duidelijk aangegeven hoe gevaarlijk de verschillende stoffen zijn en met kracht de opvatting verdedigd dat illegale handel en de verspreiding van criminaliteit op alle niveaus bestreden dienen te worden.
Na het VN-Verdrag uit 1961 zijn meer verklaringen gevolgd: die van 1971, 1988 en 1998. Met het oog op de ministeriële conferentie volgende week in Wenen wordt het Europees Parlement nu uitgenodigd met een eigen voorstel te komen en zelf stelling te nemen. Dat zal zeker niet gemakkelijk zijn, gelet op wat we zojuist hebben gehoord. Hoewel de rapporteur het verslag in dat brede kader van uiteenlopende opvattingen plaatst, waardoor het een evenwichtig verslag lijkt te zijn, eindigt ze toch, min of meer direct, met de gebruikelijke conclusies. Conclusies die regelmatig verdeeldheid zaaien in dit Parlement en die ook de publieke opinie verdelen - namelijk dat soft drugs, in het bijzonder cannabis, geliberaliseerd en gelegaliseerd moeten worden en dat er onderscheid gemaakt moet worden tussen deze drugs en harddrugs.
Enkele collega's zeiden zojuist: vertel me dan waar dat staat! Het staat er, als je het verslag maar goed leest. Het is verder duidelijk dat de behandeling met alternatieve stoffen als de meest efficiënte methode wordt aanbevolen. Het zou het meest directe instrument zijn om drugsverslaving te bestrijden. Ook dit is volstrekt bezijden de waarheid. Zoals bekend wordt deze methode in veel lidstaten bekritiseerd omdat ze niet leidt tot het beëindigen van de drugsverslaving. Ze leidt er enkel toe dat drugsverslaafden geen bedreiging meer vormen voor de maatschappij. Met andere woorden: het belangrijkste is kennelijk dat het probleem wordt weggenomen. Deze methode is niet echt bedoeld om de betrokken personen van hun verslaving af te helpen.
Het verslag schiet ook tekort waar voorstellen om in de bestaande situatie in te grijpen niet worden gekoppeld aan preventie-initiatieven, initiatieven waardoor het fenomeen in de toekomst zou kunnen worden beperkt. Legalisering van cannabis is nog steeds onaanvaardbaar, want er zijn geen wetenschappelijke bewijzen dat het een ongevaarlijke stof is. Het is mogelijk - ik zet hier de deur op een kier voor degenen die er anders over denken - dat niet iedereen die begint met het roken van cannabis daarna overstapt op harddrugs. Maar het staat wel vast dat iedereen die nu verslaafd is aan heroïne, is begonnen met het roken van hasj of wiet.
Deze verschillende meningen zijn al naar voren gekomen in de loop van het debat binnen de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, en het is niet toevallig dat dit verslag met 24 stemmen vóór en 20 stemmen tegen is goedgekeurd.
De documentatie is over het algemeen vrij duidelijk en derhalve wordt bevestigd hoe moeilijk het is om in deze materie absolute waarheden te verkondigen, maar ook om hier overtuigende, onaanvechtbare oplossingen aan te dragen.

Evans, Robert J.E. (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, ik wil mevrouw Buitenweg van harte feliciteren met het verslag dat zij heeft opgesteld.
Ze zag zich voor een buitengewoon moeilijke taak gesteld; het is onmogelijk over dit onderwerp consensus te bereiken. Toch is het, mijns inziens, wel mogelijk hiervoor een ruime meerderheid te krijgen. Die meerderheid is dan een afspiegeling van de mening van de meerderheid van de mensen binnen de Europese Unie. Iedereen is het er immers over eens dat we de verwoestende gevolgen van drugsgebruik moeten proberen in te perken voor de drugsgebruikers zelf, hun familieleden en de maatschappij als geheel. Het verslag bevat niets dat daarmee in strijd is. We hebben diverse verbazingwekkende geluiden gehoord van de heer Pirker, de heer Santini, de heer Blokland en anderen. Dan vraag je je toch af hoe zij de observaties in dit verslag hebben opgevat.
Mijnheer Pirker, u zei enkele minuten geleden dat u, als u vóór dit verslag zou stemmen, tegen de gezondheid van onze jeugd zou zijn. Verder zei u dat u, als u vóór dit verslag zou stemmen, drugsdealers zou helpen. Als u dat uit dit verslag haalt, dan raad ik u werkelijk aan het nog een keer te lezen. Bovendien, als u wilt dat uw fractie - de Fractie van de Europese Volkspartij - die lijn volgt, dan zeg ik u nu alvast dat dit niet alleen een simplificatie van de situatie is, maar zelfs een verdraaiing en een ernstige misinterpretatie van de inhoud van het verslag.
Mensen hebben het gehad over zero tolerance. Er bestaat absoluut geen bewijs voor dat zero tolerance een serieuze, effectieve of zelfs maar praktische aanpak is om te proberen dit probleem op te lossen. Kijk alleen maar naar de geschiedenis, naar de drooglegging in de Verenigde Staten, toen de zero tolerance-aanpak op alcohol werd toegepast: dat was echt een buitengewoon succesvolle aanpak van alle problemen die toen in de Verenigde Staten bestonden! Het werkt gewoon niet. De effectiviteit van zero tolerance is nog nooit bewezen.
Ik ben het eens met mevrouw Boogerd-Quaak, die zojuist zei dat niemand het echte antwoord weet. Er bestaat geen eenvoudige oplossing. Ik geloof verder dat we, als we vóór dit verslag stemmen, niet meteen overeenkomsten hoeven aan te passen, maar dat dit juist ruimte biedt voor grondige evaluatie. Om deze redenen zal ik vóór stemmen: omdat ik realistisch ben; omdat ik de maatschappij accepteer zoals die is; omdat we een moderne aanpak moeten kiezen; en omdat we naar de wereld om ons heen moeten kijken. Ja, mijnheer Pirker, ik heb het over precies hetzelfde verslag als u daarnet. We moeten in dit Parlement naar de wereld om ons heen kijken.

Schmidt, Olle (ELDR).
Mijnheer de Voorzitter, doorgaans ben ik wel bereid om een compromis te steunen in het gemeenschappelijk belang van de Europese Unie. Ik ben vaak bereid om te luisteren en me te laten beïnvloeden, maar vandaag zeker niet! Beste collega's, de liberale fractie volgt twee duidelijke beleidslijnen. Er zit een grens aan de hoeveelheid compromissen die je kunt sluiten. Deze grens heeft mevrouw Buitenweg naar mijn mening ruimschoots overschreden. Er is geen enkele aanleiding om wijzigingen in of een herziening van de VN-overeenkomsten inzake verdovende middelen te eisen. Aan de overeenkomsten mankeert niets, het probleem is de geringe bereidheid van de lidstaten om de toenemende drugsproblemen aan te pakken.
Tegen de collega's - zelfs in mijn eigen fractie - die mij rigide noemen en vinden dat ik het belang van wijzigingen niet inzie, wil ik zeggen dat ik misschien wel rigide ben, maar ook weet wat er achter deze resolutie zit. We zijn hier politiek aan het bedrijven, mijnheer Evans! Je hoeft geen Einstein te heten om dat te weten. Het bezoek dat ik onlangs aan de rosse buurt in Amsterdam heb gebracht, heeft mij alleen maar gesterkt in deze opvatting. Feit is namelijk, mijnheer Evans, dat degenen die een herziening van de VN-overeenkomsten voorstaan ook voorstander zijn van legalisering en liberalisering van het drugsbeleid. Daarom slaat de retoriek van de heer Cappato de plank volledig mis. We weten wat hij wil. We weten ook wat mevrouw Buitenweg wil, namelijk legalisering van zowel soft- als harddrugs.
Vergeet niet dat miljoenen Europeanen achter ons staan. Ruim een miljoen mensen hebben de zogeheten Verklaring van Wenen ondertekend, waarin pogingen om de VN-overeenkomsten uit te hollen worden afgewezen. Beste collega's, wij moeten een signaal afgeven aan Wenen en aan alle jongeren in Europa - ook degenen die hier zitten te applaudisseren. En dat is: Nee, wij willen niet legaliseren! Nee, wij willen niet liberaliseren! Nee, wij hebben de strijd voor een drugsvrij Europa nog niet opgegeven! Neemt u alstublieft de resolutie niet aan.

Schröder, Ilka (GUE/NGL).
Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren, mijn kritiek op dit verslag wortelt in twee fundamentele zienswijzen op de rol van de overheid in het drugsbeleid. Zo lang regeringen al proberen het gebruik van bepaalde drugs tegen te gaan, zijn die pogingen mislukt. Daar stel ik de liberale en niet eens zo erg staatskritische zienswijze tegenover dat er dingen zijn die de overheid simpelweg niets aangaan, bijvoorbeeld wat voor jam je graag eet, hoe warm je jezelf in de winter kleedt of welk verdovend middel je graag rookt, snuift, drinkt of spuit.
De pogingen van de overheid om de individuele consumptie te reguleren hebben echter ernstige gevolgen. De tweeduizend heroïnegebruikers die ieder jaar alleen al in Duitsland op ellendige wijze aan hun eind komen, gaan namelijk niet ten onder aan de drugs, maar aan de omstandigheden waaronder de overheid hen hun drugs laat consumeren.
In het vandaag gepresenteerde verslag wordt hier weinig aandacht aan besteed. Goed, de eis die de rapporteur aan het drugsbeleid stelt is dat het een humanistisch beleid is, waarbij bijvoorbeeld drugs gerangschikt worden naar hun werkelijke effect op het menselijk lichaam - met andere woorden, het werkzaamheidsprincipe dient te prevaleren boven het legaliteitsprincipe. Drugsbeleid heeft echter niets met humanisme van doen, maar des te meer met het klaarstomen van een aan de overheid onderdanig volk en met de productiviteit van datzelfde volk.
Bent u humanist - en, beste radicale en minder radicale collega's, daarvoor hoeft u in dit geval helemaal geen marxistische staatskritiek te oefenen - dan dient u zich te keren tegen elke vorm van drugsbeleid.

Coelho (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, beste collega's, in het huidige Europa en in de wereld waarin we leven worden drugs vaak geassocieerd met criminaliteit, aids, sociale uitsluiting en werkloosheid. Drugs vormen inderdaad een bedreiging voor de gezondheid, de veiligheid en het welzijn van de burgers. Daarom blijft het Parlement naarstig zoeken naar een oplossing voor dit probleem, dat alle landen en alle sociale groepen treft.
Er is hier reeds een verwijzing gemaakt naar de drie VN-verdragen die op deze materie betrekking hebben: het Verdrag van 1961 inzake verdovende middelen, dat van 1971 inzake psychotrope stoffen en het Verdrag van Wenen van 1988 inzake de illegale handel in deze stoffen. Deze drie verdragen houden een verbod in op de productie, de handel, de verkoop en het gebruik van een groot aantal stoffen voor andere dan medische of wetenschappelijke doeleinden. Het voorstel van mevrouw Buitenweg komt in wezen neer op een aanpassing van het Verdrag van 1961 inzake verdovende middelen door een herziening van de lijst met verboden stoffen. De rapporteur wil - ze maakt daar geen geheim van - dat cannabis van die lijst verwijderd wordt. Dat zou leiden tot de legalisering van de handel in cannabis, of je dat nu wilt of niet.
Het is een goede zaak dat de lidstaten die deze verdragen ondertekend hebben bijeenkomen om vast te stellen welke vorderingen er zijn gemaakt en wat de struikelpunten zijn. Dat zal, zoals u al heeft aangegeven, mijnheer de commissaris, op 16 en 17 april gebeuren. We kunnen dan kijken of het inderdaad nodig is het beleid te wijzigen. Ideeën voor nieuwe strategieën voor de drugsbestrijding zijn altijd welkom, en dat geldt ook voor voorstellen om de huidige strategieën extra diepte te verlenen.
In dit verslag wordt echter voorgesteld de lijst met verboden stoffen te herzien, om zo een aanzet te geven tot de liberalisering van het gebruik van bepaalde typen verdovende middelen. Ik geloof niet dat we een ontwikkeling in de richting van liberalisering van het drugsgebruik moeten steunen, eenvoudigweg omdat liberalisering geen oplossing inhoudt voor het in omvang nog steeds toenemende drugsprobleem. Ik geloof niet de Europese Unie het idee moet uitdragen dat we voorstander zijn van het liberaliseren van het drugsbeleid. Dat zou haaks staan op het beleid dat in vrijwel alle lidstaten gevolgd wordt. We moeten de bestaande verdragen respecteren en meer middelen vrijmaken voor de behandeling van drugspatiënten en hun heropname in de maatschappij. Daarbij moeten we ons houden aan het subsidiariteitsbeginsel, aangezien elke lidstaat een eigen drugsbeleid voert.
Ik wil er tot slot graag op wijzen dat we de afgelopen maand in dit Parlement een verslag van de heer Pirker hebben aangenomen over de toename van de productie van en de handel in synthetische drugs. We hebben er toen mee ingestemd dat stoffen die tot nu toe niet op de lijst voorkwamen in het vervolg wel verboden zullen worden. Niemand in Europa zou het begrijpen als we nu opeens voor een omgekeerde benadering zouden keizen.

Zrihen (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega's, de verhitte discussies tonen wel aan dat wij hier met een concreet maatschappelijk vraagstuk te maken hebben en ik dank mevrouw Buitenweg dat zij zich door middel van haar verslag hieraan heeft gewijd. Laten wij echter duidelijk zijn: is het niet zo dat wij nu tot de conclusie komen dat deze drie internationale overeenkomsten, waarvan de eerste al veertig jaar geleden werd opgesteld, één grote mislukking waren? Blijkt eigenlijk niet uit de betogen van vandaag dat alles wat wij op het gebied van prohibitie hebben gedaan, volkomen zinloos is geweest? Tijdens de belangrijke internationale conferentie deze maand zal tot een evaluatie van deze overeenkomsten worden besloten. Dat zou het startsignaal voor een brede discussie over dit onderwerp kunnen zijn. Het voorliggende verslag heeft een aanzienlijke impact. Het toont - voor één keer - aan dat wij ons volwassen en verantwoordelijk opstellen. Zuiver vanuit de logica van gezond verstand wordt in het verslag gesteld dat evaluatie noodzakelijk is om een einde te maken aan de waanideeën of - als ik het mag zeggen - het obscurantisme waardoor sommigen bevangen raken zodra zij het over drugsgebruik hebben.
Praten over evaluatie en aanpassing van de overeenkomsten is niet hetzelfde als mensen bekeren. We moeten constateren dat de overeenkomsten repressief zijn, terwijl we onlangs een document hebben aangenomen waarin de nadruk op preventie en een meer pragmatische aanpak wordt gelegd. De classificering waaraan de verschillende middelen momenteel onderworpen zijn, is duidelijk volkomen achterhaald. Hoe zou een wetenschappelijke evaluatie, die gebaseerd is op het criterium van risico's voor de gezondheid en voor de maatschappij, een gevaar voor ons kunnen opleveren? Hebben degenen die zich tegen deze aanpak verzetten en een repressief drugsbeleid aanhangen zo weinig vertrouwen in hun eigen stellingen dat zij zelfs bang zijn voor een simpele wetenschappelijke evaluatie?
Laten wij duidelijk zijn: ofwel alle beleidsvormen die wij hebben ontwikkeld falen volkomen, ofwel we nemen de tijd om deze evaluaties te verrichten en maken een einde aan het idiote obscurantisme dat cannabis gelijkstelt met heroïne. Er mag wel eens op gewezen worden dat het de lidstaten zelf zijn die deze overeenkomsten opstellen en ratificeren en dat zij op dit moment misschien wel kiezen voor een politieke opstelling die in ieder geval coherenter en beter gecoördineerd is en bovenal getuigt van meer verantwoordelijkheidsbesef op dit gebied.

Davies (ELDR).
Mijnheer de Voorzitter, ik wil om te beginnen de Verenigde Staten van Amerika, de poppenspeler achter deze conferentie, feliciteren. Anderhalf jaar nadat ze Afghanistan tot puin hebben gebombardeerd, is de heroïneoogst in dat land groter dan ooit tevoren. Wat een briljante strategie moeten die Amerikanen toch hebben!
Er is bijna niemand te vinden die meent dat het bestaande drugsbeleid een succes is. Het zou ook een belachelijke uitspraak zijn, mocht iemand die doen. Het is dus niet meer dan logisch om dit beleid eens te evalueren, de effectiviteit ervan te beoordelen en na te denken over alternatieve mogelijkheden. Dat zou inderdaad niet meer dan logisch zijn voor de meeste mensen, maar helaas geldt dat niet voor de afgevaardigden bij deze conferentie. Die zouden net zo goed in dienst kunnen zijn van de drugsbaronnen, want het effect van hun vastberadenheid om drugs illegaal te houden is slechts dat deze criminelen hun zakken kunnen blijven vullen. Dat gaat echter ten koste van intelligentere methoden die de schade aan individuen en de rest van de maatschappij daadwerkelijk zouden kunnen beperken.
Het is nu eenmaal zo dat het verbieden van drugs niet de oplossing voor de problemen vormt, maar juist de belangrijkste oorzaak ervan is. Doordat drugs verboden zijn kunnen drugsbaronnen er immers zoveel aan verdienen. Doordat drugs verboden zijn overlijden er drugsgebruikers. Zij kunnen namelijk niet beschikken over informatie over de drugs waaraan ze hun lichaam blootstellen. Doordat drugs verboden zijn blijft de kanker van de corruptie voortwoekeren en enorme schade aanrichten aan onze maatschappij.
Ik denk, en ik hoop, dat het verbod op drugs op een dag plaats zal maken voor overheidsregulering; dat wil echter niet zeggen dat dit beleid aan ieder land moet worden opgelegd. Ik wil tegen mijn Zweedse collega's en tegen de Verenigde Staten zeggen dat zij de vrijheid moeten houden een drugsbeleid te ontwikkelen dat zij gepast vinden voor hun land, maar dat andere landen tegelijkertijd de vrijheid moeten hebben om hun eigen strategieën te ontwikkelen om tot effectievere oplossingen te komen om dit enorm ingewikkelde probleem aan te pakken.

Alyssandrakis (GUE/NGL).
Mijnheer de Voorzitter, bepaalde opvattingen in het verslag-Buitenweg en zeer zeker het voorstel van de heer Cappato zouden zonder meer steun krijgen van de drugshandelaren, de farmaceutische industrie die drugsvervangende stoffen produceert en van degenen die liever zien dat jongeren beïnvloed worden door de drugscultuur dan dat zij strijden voor hun rechten of demonstreren tegen de imperialistische aanval op Irak.
Nergens komt een verwijzing voor naar de sociale oorzaken van verslaving, naar preventie of rehabilitatie. Men bagatelliseert de studies van de VN, waarin de nadelige gevolgen van legalisering en van de verstrekking van vervangingsmiddelen uiteen worden gezet. Voorgesteld wordt drugs in categorieën in te delen, maar tegelijkertijd wordt gevraagd om nieuwe studies naar de gevolgen van drugs. Daarmee worden in feite vraagtekens geplaatst bij de risico's van drugs. De heer Cappato is zelfs zover gegaan te beweren dat de oorzaak van de marginalisering van drugsverslaafden niet de drugs zelf zijn maar het feit dat drugsgebruik illegaal is. Zijn bewering dat het op prohibitie gebaseerde drugsbeleid de oorzaak is van de toename van het drugsgebruik is te gek om los te lopen. Op die manier spreekt hij de drugsdealers en de kapitalistische samenleving vrij en veroordeelt hij de jeugd.
Het Europees Parlement heeft nu de kans de jeugd te beschermen tegen de drugshandelaren en hun vrienden en moet daarom met grote meerderheid tegen het verslag stemmen of dit radicaal wijzigen.

Oostlander (PPE-DE).
Voorzitter, volgende week gaat het dus tijdens de ministersconferentie over de evaluatie van de vorderingen en de problemen bij de verwezenlijking van de doelstellingen van de overeenkomsten. Deze doelstellingen betroffen vermindering van gebruik, verkoop, productie, enz. Dat zijn goede doelstellingen en het is dus ook prima dat mevrouw Buitenweg hierover een verslag heeft gemaakt om de delegatie een paar aanbevelingen mee te geven. Maar ze bedoelt natuurlijk iets meer dan dat alleen. Zij wil als echte politica ook enige sturing geven. Haar verslag is knap opgesteld, maar volgens mij vanuit een verkeerde invalshoek. Vandaar dat ik er nogal wat kritiek op heb.
Naar mijn gevoel is paragraaf 7 de kernparagraaf. Als het over evaluaties gaat, moet je criteria vaststellen. Die zijn in paragraaf 7 globaal vermeld. Heel globaal, want ik denk dat ze allemaal nadere specificering verdienen. Ik denk dat wetenschappelijk onderzoek op dit gebied sowieso heel moeilijk is en heel zorgvuldig moet worden voorbereid, zodat de criteria die worden vastgesteld, tijdens het onderzoek ook steeds worden aangehouden. We weten allemaal dat elk wetenschappelijk onderzoek in deze tijd weer door een ander wetenschappelijk onderzoek onderuit kan worden gehaald. Hoe dan ook, je kunt er zelfs instellingen voor inhuren. We moeten dus ontzettend uitkijken dat het werkelijk goed wordt gedaan en de waarschuwing van Hans Blokland over het personeel dat daarmee bezig is, moeten we dan ook ter harte nemen.
Als deze kwestie aan de orde is, komen allerlei emoties los. Dat vind ik buitengewoon leuk om te horen. Ik hoor net Robert Evans op een geweldige manier over deze zaken praten. Dat betekent dat er een soort geloof achter het ingenomen standpunt zit. Of dat het heel erg gaat over een imago dat je wil hebben. Ik heb in Nederland wel begrepen dat het idee van de autonomie van de individu, die heel centraal moet staan, heel belangrijk is. Ik geloof helemaal niets van die stelling. Ik heb wat dat betreft een totaal ander geloof, omdat ik evenmin geloof dat ieder individu het recht heeft om zijn eigen verslaving te kiezen, zoals ik op de Nederlandse televisie wel eens iemand hoorde uitroepen. Ik vind het een raar soort autonomie waarbij het opgeven van autonomie eigenlijk de hoogste autonomie is. Ik zie daar niets in.
Bovendien zijn we in Nederland van een koude kermis thuisgekomen. Iedereen denkt dat we een mooi tolerant beleid hebben. Nu, dat vinden wij al erg gedateerd. Wij kijken dus naar andere mogelijkheden. Wij zeggen, jongens, zijn wij niet veel te tolerant geweest? Die indeling van drugs, is die eigenlijk wel redelijk? Ik zal u vertellen, mijnheer Robert Evans, dat wij in Nederland in staat zijn zulke goede cannabis te telen die zo sterk geconcentreerd is dat de grens met harddrugs nauwelijks meer te vinden is. Dus die indeling heeft zichzelf eigenlijk opgeheven. Bovendien heeft het tolerante klimaat van Nederland - waar heel veel mensen niet het idee hebben dat ze crimineel bezig zijn als ze van die ecstasypillen aan het maken zijn - een uitbundige opbloei van de productie tot gevolg. Ik geloof dat we een van de grootste exporteurs ter wereld zijn. Misschien kunt u zeggen dat dat goed is voor de Nederlandse economie, maar het lijkt mij toch eigenlijk een verkeerde invalshoek. Ten aanzien van die ecstasypillen moeten we beseffen dat heel veel zinloos geweld in het uitgaansleven daaraan te wijten is. Ik denk dat we daar van weg moeten, dat we dus een nuchterder beleid in de richting van zero tolerance moeten voeren.

Hedkvist Petersen (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, de Zweedse sociaal-democraten en ik zijn van mening dat de VN-overeenkomsten inzake verdovende middelen de basis moeten vormen voor het drugsbeleid van de Europese Unie, en wij zouden graag zien dat deze basis gehandhaafd blijft. Effectiviteit beoordelen is één ding, maar het gaat te ver om te opperen goed functionerende internationale overeenkomsten op te heffen. En dat gebeurt in dit verslag.
Ik zie ook geen reden tot het reclassificeren van bepaalde stoffen, wat ook in het verslag wordt geëist. Vergeet niet dat het nu ook al zo is dat er volgens de VN-overeenkomsten wetenschappelijk bewijs moet zijn voordat middelen legaal voor medische doeleinden mogen worden gebruikt. Daarom steun ik dit verslag in zijn huidige vorm niet.
Voor mij als volksvertegenwoordiger is het belangrijk om voet bij stuk te houden in de strijd tegen drugs. Deze kwestie is niet altijd even gemakkelijk bespreekbaar, omdat onze opvattingen over het gebruik van de beschikbare instrumenten ver uiteenlopen, iets wat in het debat van vandaag duidelijk naar voren is gekomen. Hierbij wil ik mijn standpunt en dat van de sociaal-democraten duidelijk maken: wij vinden decriminalisering of legalisering van zogeheten softdrugs zonder meer schadelijk, omdat het gebruik van softdrugs leidt tot het gebruik van harddrugs. Dat weten we uit ervaring, en dat kan eigenlijk niemand weerleggen.
Wij staan voor een drugsbeleid dat uit drie belangrijke elementen bestaat: preventiewerkzaamheden, controlebeleid en behandeling. Op het eerste, belangrijkste onderdeel, de preventieve maatregelen, moet het zwaartepunt komen te liggen. Daarom kun je de bestaande internationale overeenkomsten, die gericht zijn op preventie en op het voeren van een verstandig drugsbeleid, niet opheffen. Het tweede onderdeel, het controlebeleid, is ook belangrijk, maar is slechts één onderdeel van de drie. Behandeling en rehabilitatie zijn vanzelfsprekende elementen binnen een humaan en goed functionerend drugsbeleid, dat tot doel heeft een einde te maken aan de vraag naar en verspreiding van drugs en de drugsgerelateerde criminaliteit.

Thors (ELDR).
Mijnheer de Voorzitter, als Fins liberaal schaar ik mij achter de ideeën van Olle Schmidt. We vragen ons af hoe het toch komt dat jongeren zich aangetrokken voelen tot de drugshandel. Het antwoord hierop is dat ze in een maatschappij leven die hun geen perspectief biedt en waarin de mogelijkheden ontbreken om verder te komen. Ik kom uit een land waar alle jongeren onderwijs kunnen volgen, hun sociale status kunnen verbeteren en verder kunnen komen. Ze hebben dus hoop.
Hoop is het beste wapen in de strijd tegen de handel in drugs. Als we vinden dat iedere handel die rendabel is gelegaliseerd moet worden, moeten we de mensenhandel, inclusief de handel in vrouwen, misschien ook maar gaan legaliseren, want die dreigt een even grote, nog huiveringwekkender, economische sector in de wereld te worden. Tegen de mensen die het belachelijk vinden dat wij het Noordse drugsbeleid als een stap vooruit zien, zou ik willen zeggen dat het beleid in Finland volgens de statistieken succesvol is geweest. Daar is de drugscriminaliteit het afgelopen jaar afgenomen.

Cederschiöld (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Malliori heeft in het Europees Parlement onlangs een eerste aanzet gegeven om het legaliseren van drugs in overweging te nemen. Nu gaan de voorstanders van legalisering een stap verder en zetten ze vraagtekens bij de huidige internationale overeenkomsten. Er is dus genoeg reden om in het geweer te komen voor het tot dusver verstandige beleid van het Europees Parlement.
Het verslag-Buitenweg roept op tot een herziening van de VN-overeenkomsten en een reclassificering van drugs. Het doel voor de lange termijn is wellicht een vrije markt voor bepaalde drugs, vervolgens voor alle drugs en tot slot de decriminalisering van drugsgebruik. De Fractie van de Europese Volkspartij noch ik kunnen ons hierin vinden. Mevrouw Buitenweg presenteert dit alles op een zeer intelligente manier. Pas als je de toelichting bestudeert, wordt het duidelijk dat het gaat om het legaliseren van cannabis, wat uiteindelijk moet leiden tot het legaliseren van alle drugs. Dat komen we op verschillende plaatsen in het verslag tegen.
De toon van de voorstanders van legalisering is de laatste jaren veranderd en wat gepolijster geworden. Dat geeft alleen maar meer reden tot ongerustheid. Harm reduction, het beperken van de schade, klinkt onschuldig, maar kan, als het verkeerd wordt gebruikt, een instrument worden voor voorstanders van legalisering. Die hebben het niet alleen over methadon en projecten voor de omruil van spuiten, maar ook over safer use of drugs, dat wil zeggen veilig drugsgebruik. Alsof zoiets bestaat!
De druk op jongeren en gezinnen wordt groter. Het spreekt voor zich dat de meeste ouders tegen het legaliseren van cannabis zijn. De beste bijdrage die de maatschappij kan leveren is drugs minder makkelijk beschikbaar maken, ongeacht de soort drugs. De Europese Unie levert een grote inspanning in de strijd tegen de handel in drugs. Dan moeten we niet de weg vrijmaken voor andere vormen van drugshandel via de achterdeur.
Ik heb drie adviezen aan de regeringen en de Commissie aan de vooravond van de Top van Wenen. Ten eerste: kom niet aan de VN-overeenkomsten, maar zorg er juist voor dat zij door alle lidstaten volledig ten uitvoer worden gelegd.
Ten tweede: kwesties inzake de behandeling van drugsverslaafden moeten een nationale aangelegenheid blijven. Wat dit aangaat zit ik kennelijk op dezelfde lijn als de heer Davies. Respecteer de verschillende ervaringen en tradities van de lidstaten op dit gebied.
Ten derde: zorgen voor een toegankelijk en toereikend aanbod van behandelingen en rehabilitatiemogelijkheden die toegespitst zijn op het individu is een betere manier om verslaving te bestrijden dan een reclassificering van allerlei soorten drugs. Marktinstrumenten moeten gebruikt worden voor datgene wat men werkelijk wil stimuleren, dat wil zeggen: niet méér drugs of méér drugsverslaafden, maar een effectievere hulp bij het oplossen van drugsproblemen.

Malliori (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, alom wordt toegegeven dat er grote behoefte bestaat aan een goed gecoördineerd beleid op internationaal vlak om drugsverslaving en drugsgerelateerde criminaliteit te bestrijden.
De conferentie van Wenen voor de tussentijdse herziening van het VN-actieplan is voor ons een gelegenheid om een wetenschappelijk gefundeerd debat te houden over de doelmatigheid van de tot nu toe genomen maatregelen. De doelstellingen die in juni 1998 tijdens de conferentie van New York zijn vastgesteld, waren zeker vrij ambitieus, maar toch zijn we erin geslaagd op talrijke punten van het actieplan succes te boeken, zoals bij de evenwichtige aanpak van de vermindering van vraag en aanbod en bij het verzamelen van gegevens, zodat nu vergelijkend onderzoek gedaan kan worden naar de situatie in de verschillende landen.
De VN-verdragen inzake drugs vormen een belangrijk kader voor een succesvol beleid. Deze verdragen zijn echter wel aan evaluatie en bijwerking toe, waarbij rekening moet worden gehouden met de veranderingen in de wereld, de nieuwe ontwikkelingen in deze sector, de efficiëntie van de proefprojecten en de snelle productie en verspreiding van nieuwe verdovende middelen. Het is onze plicht de VN-verdragen aandachtig te bestuderen en te onderzoeken of zij nog geschikt zijn voor de huidige situatie en of zij nog toereikend zijn. Daarbij mogen wij niet vergeten dat deze overeenkomsten uit 1961, 1971 en 1988 dateren.
De huidige aanbeveling van het Europees Parlement beweegt zich voor een groot deel binnen dit kader, en bij deze gelegenheid wil ik dan ook de rapporteur van harte gelukwensen. In deze aanbeveling wordt geen standpunt ingenomen voor of tegen legalisering van verdovende middelen, maar veeleer onderstreept dat er een toereikend, efficiënt en geactualiseerd beleid moet komen voor dit belangrijke vraagstuk, en, vooral, een beleid dat is gericht op preventie en niet op bestraffing.

Matikainen-Kallström (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, het doel van de onderhavige ontwerpaanbeveling is het afbreken van het huidige drugsbeleid, dat op drie VN-verdragen is gebaseerd. In het voorstel wordt de zin van zero tolerance met betrekking tot verdovende middelen ernstig in twijfel getrokken. Ere wie ere toekomt: de rapporteur heeft haar werkelijke boodschap heel geraffineerd achter technische nuances weten te verbergen.
De reclassificering van verdovende middelen in de VN-verdragen waartoe in het verslag wordt opgeroepen is niet nodig. Die hele reclassificering is slechts een dekmantel voor het propageren van een liberaal drugsbeleid. Simpel gezegd gaat het hier om het legaliseren van het gebruik van cannabis, het gedeeltelijk opheffen van de strafbaarheid van de verkoop van cannabis en cannabisproducten en het onder toezicht verstrekken van heroïne. Dat kan ik niet accepteren.
Een beperkend drugsbeleid ofwel een zero tolerance-beleid is de enige juiste manier om met verdovende middelen om te gaan. Met dat beleid zijn goede resultaten geboekt. In de Noordse landen is men erin geslaagd het drugsprobleem beter in de hand te houden dan in de rest van Europa. Als voorbeeld van de bereikte resultaten kan ik de daling van het aantal drugsdoden en de afname van drugscriminaliteit noemen, en ook het aantal experimenten met drugs heeft zich gestabiliseerd.
Een triest voorbeeld van een liberaal drugsbeleid is het land dat zogenaamd model staat voor deze strategie, namelijk Nederland. Volgens de statistieken van Europol wordt in Nederland momenteel meer dan 50 procent van de synthetische drugs geproduceerd die in Europa in omloop zijn. Zoals collega Oostlander hier al eerder zei, is het volstrekt duidelijk dat drugs en drugsgebruik daar toenemen waar men er welwillend tegenover staat.
In het verslag zijn gegevens van het Europees Waarnemingscentrum voor drugs en drugsverslaving als achtergrondinformatie gebruikt. Bij de waarde van deze onderzoeken kunnen echter vraagtekens geplaatst worden als we kijken naar de achtergrond van de voormalige directeur van deze dienst. De persoon in kwestie moest in januari ontslag nemen, omdat was gebleken dat hij naast zijn eigenlijke werk campagne voerde voor de legalisering van verdovende middelen.
Hoe men tegenover drugs staat, is een principiële kwestie. Wij politici moeten ons bewust zijn van onze verantwoordelijkheid en dienovereenkomstig handelen. Waarde collega's, ik roep u op goed na te denken over het signaal dat u bij de stemming van morgen wilt afgeven, vooral aan het adres van jongeren.
De Rossa (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, ik wil mevrouw Buitenweg om te beginnen bedanken voor haar verslag en voor haar besluit de zaak die ze moest behandelen met gezond verstand te benaderen.
We weten allemaal dat de overgrote meerderheid van zowel de kleine criminaliteit als de georganiseerde misdaad drugsgerelateerd is. De Europese maatschappij kan dat niet blijven tolereren en tegelijkertijd een beleid blijven voeren dat duidelijk niet werkt. Als mensen het idee hebben dat ons drugsbeleid wel werkt, dan staan zij volledig buiten de werkelijkheid. Er sterven iedere dag mensen omdat zij verstrikt zijn geraakt in een drugsonderwereld waarin miljoenen worden verdiend aan hun ellende. Ik ben in woonwijken geweest waar oma's hun kleinkinderen moesten opvoeden omdat beide ouders overleden waren, niet aan een overdosis cannabis, of zelfs heroïne, maar omdat zij vuile naalden hadden gebruikt om zichzelf te injecteren of omdat de heroïne die ze gebruikten verontreinigd was. We kunnen niet blijven toestaan dat onze kinderen op deze manier door de drugsonderwereld te gronde worden gericht.
Vanochtend stond in de Ierse kranten weer een bericht over een afrekening naar aanleiding van een vete tussen twee drugsbenden - de vijfde in Ierland alleen al in het afgelopen jaar. Wanneer was de laatste keer dat een apotheker een andere apotheker neerschoot om de handel in medicijnen in een bepaald gebied in handen te krijgen? Aangezien de markt voor medicijnen in zijn gebied legaal is, heeft het voor hem gewoon geen zin om illegaal zijn deel van de markt veilig te stellen.
We moeten de VN-overeenkomsten evalueren. Er moet morgen in dit Parlement een krachtig signaal worden afgegeven dat de overeenkomsten geëvalueerd moeten worden en dat we serieus werk moeten gaan maken van de wijze waarop we de drugskwestie moeten aanpakken. We moeten het legaliseren van cannabis ernstig in overweging nemen en ernst maken met de bestrijding van ernstige drugs.

Sacrédeus (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, de Ierse sociaal-democraat De Rossa vindt dat het huidige drugsbeleid niet goed functioneert. Denkt hij de oplossing in Nederland te vinden? Is dat het model dat we moeten volgen? Moet Nederland de rest van Europa tot voorbeeld strekken?
De drugsproblematiek is te ernstig om overgelaten te worden aan individuen die niet bereid zijn volledige verantwoordelijkheid te nemen voor de huidige en komende generaties. Mijn vraag aan een groot aantal afgevaardigden van de Fractie van de Europese Sociaal-Democraten en aan de meerderheid van de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie, de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij en de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links luidt: hoe wilt u de ouders steunen die van hun tienerzoon of -dochter te horen krijgen dat de dames en heren politici in hun wijsheid besloten hebben drugs te legaliseren, en dat de samenleving daar niets op tegen heeft? Hoe denkt u zo'n moeder te helpen, mijnheer De Rossa en mijnheer Evans? Hoe denkt u zo'n vader te helpen, mijnheer De Rossa en mijnheer Evans? Wat is uw boodschap? Is het Nederlandse model misschien modern? Is dit model naar buiten gericht en toekomstgericht? Er wordt over zoveel verschillende concepten gesproken. Stelt u zich eens de concrete situatie in een gezin voor, en de boodschap die men aan zijn kinderen geeft!
De pogingen om drugs te legaliseren vormen een ernstige schending van de VN-overeenkomsten inzake verdovende middelen en het VN-verdrag inzake de rechten van het kind, met name artikel 33 van laatstgenoemd verdrag. Ik citeer: "De Staten die partij zijn, nemen alle passende maatregelen, met inbegrip van wettelijke, bestuurlijke en sociale maatregelen en maatregelen op onderwijsterrein, om kinderen te beschermen tegen het illegale gebruik van verdovende middelen en psychotrope stoffen zoals omschreven in de desbetreffende internationale verdragen, en om inschakeling van kinderen bij de illegale productie en de sluikhandel in deze middelen en stoffen te voorkomen."
Ik wil rapporteur Buitenweg vragen op welke manier het Nederlandse beleid volgens haar de rechten van het kind beschermt, op welke manier dat beleid Nederlandse vaders en moeders de kracht geeft om tegen hun kinderen te zeggen: "Blijf van de drugs af! Blijf van de hasj af!" Ook vraag ik me af op welke manier Nederland een voorbeeld zou moeten zijn voor de rest van Europa.
De heer Evans maakt ook een vergelijking tussen hasj en alcohol. De boodschap is kennelijk dat hasj in gelijke mate cultureel aanvaard moet worden als alcohol, met name in Groot-Brittannië. Wilt u hiermee zeggen dat hasj een onderdeel moet worden van het cultureel aanvaarde gebruik van genotmiddelen? Hier zijn niet alleen de Zweedse christen-democraten op tegen, maar ook de meerderheid van het Europees Parlement zal zich hier morgen tegen uitspreken.

Crowley (UEN).
Mijnheer de Voorzitter, net als mijn collega's juich ook ik de mogelijkheid om dit debat te voeren toe, alhoewel ik het grondig oneens ben met diegenen onder hen die voorstellen deze resolutie te steunen.
Een van de belangrijkste kwesties die we moeten bekijken is wat de beste manier is om een maatschappij vorm te geven waarin mensen beschermd worden tegen de gevaren waarmee ze geconfronteerd worden. We beschikken over verschillende mogelijkheden, binnen de wetgeving en op andere terreinen, om ervoor te zorgen dat zowel het algemeen welzijn als de rechten van het individu worden beschermd. Het nastreven van bepaalde doelen inzake de rechten van het individu en het algemeen welzijn leidt er echter toe dat de handelings- en bewegingsvrijheid van het individu wordt ingeperkt. Toch is het doel hiervan niet mensen te verbieden die dingen te doen die ze willen doen. Het is simpelweg in het algemeen belang dat zij bepaalde dingen niet mogen.
Ik heb in het verleden gewerkt met jeugdige drugsverslaafden en alcoholisten, en ik weet dat niets zo sterk het effect heeft van een verkeerd signaal als voorstellen om verdovende middelen te legaliseren. Daarbij wordt namelijk volledig voorbijgegaan aan het feit dat deze middelen schadelijk zijn. Het is ironisch dat de Europese Unie en dit Parlement er aan de ene kant naar streven het roken terug te dringen vanwege ernstige gezondheidsrisico's, maar dat we aan de andere kant mensen wel willen toestaan hun gezondheid in gevaar te brengen door drugs te gebruiken waarvan is bewezen dat ze slecht zijn voor de gezondheid en dat ze bovendien andere problemen veroorzaken. Er is een betere manier om de wet te handhaven, om deze rechtvaardiger te maken en om ervoor te zorgen dat we tegemoet kunnen komen aan de problemen van individuele verslaafden die willen afkicken en behandeld willen worden. Dat kan echter niet door middel van wetgeving.

De Voorzitter.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

De Voorzitter.
Aan de orde is het verslag (A5-0086/2003) van mevrouw Cerdeira Morterero, namens de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, over het gewijzigd voorstel voor een richtlijn van de Raad inzake het recht op gezinshereniging (COM(2002) 225 - C5-0220/2002 - 1999/0258(CNS)).

Cerdeira Morterero (PSE)
Mijnheer de Voorzitter, er wonen twaalf miljoen legale immigranten afkomstig uit derde landen in de Europese Unie. Instroom en verblijf in het kader van gezinshereniging vormt in bijna alle lidstaten van de Unie de belangrijkste route voor legale immigratie van onderdanen uit derde landen.
Deze gezinsimmigratie omvat zowel gezinshereniging in strikte zin (hereniging van het gezin van een onderdaan van een derde land die reeds in een gastland verblijft) als gezinsvorming (wanneer de gezinsbanden ontstaan nadat de onderdaan van een derde land is geïmmigreerd).
Het percentage van legaal toegelaten gezinsleden schommelt tussen de 40 en 50 procent van het totale aantal immigranten, met enkele uitschieters naar boven in sommige EU-lidstaten zoals Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk.
Dit aspect van legale immigratie is natuurlijk zeer belangrijk in kwantitatief opzicht. Maar men mag niet uit het oog verliezen dat gezinshereniging ook een fundamentele rol speelt bij de integratie van onderdanen van derde landen die legaal in de Europese Unie verblijven.
De aanwezigheid van gezinsleden draagt immers bij aan hun stabiliteit en bevordert hun aanpassing, omdat zij een normaal gezinsleven kunnen leiden. De meeste gezinsleden die op grond van het recht op gezinshereniging in een land worden toegelaten hebben een groot voordeel ten opzichte van andere categorieën immigranten, omdat zij nauwe banden hebben met een persoon - de persoon die met zijn gezin herenigd wordt - die reeds in het gastland gevestigd is, hetgeen het integratieproces aanzienlijk vergemakkelijkt.
De wetgeving inzake gezinshereniging moet op twee beginselen stoelen, die trouwens ook zouden moeten gelden voor de hele immigratiewetgeving. Deze beginselen, die bij andere gelegenheden al vaker aan de orde zijn geweest, zijn gelijkheid en zekerheid.
Ik zal niet ingaan op de historische weg die dit voorstel voor een richtlijn dat hier vandaag voor ons ligt heeft afgelegd, want dat is naar ik aanneem bekend. Wel wil ik graag wijzen op het eerste politieke akkoord inzake legale immigratie, dat tijdens de afgelopen Raad Justitie en Binnenlandse Zaken op 28 februari is bereikt, over de richtlijn inzake het recht op gezinshereniging. Dit akkoord is op vele punten in tegenspraak met hetgeen dit Parlement voorstelt.
Ik ben me ervan bewust dat het moeilijk is om overeenstemming te bereiken over zaken die zo gevoelig liggen als immigratie, een onderwerp dat door de verschillende lidstaten op veel verschillende manieren wordt benaderd en juridisch is geregeld.
In het voorstel dat vandaag ter goedkeuring bij dit Parlement ligt, vallen onder gezinsleden die in aanmerking komen voor gezinshereniging: de echtgenoot, ongeacht sekse, van de gezinshereniger evenals de geregistreerde of ongehuwde partner van de gezinshereniger, ongeacht sekse, voor zover die als zodanig erkend wordt in de betreffende lidstaat; de minderjarige kinderen van de gezinshereniger en diens echtgenoot, met inbegrip van geadopteerde kinderen; en de minderjarige kinderen, met inbegrip van geadopteerde kinderen, van de gezinshereniger of diens echtgenoot, wanneer een van beiden het gezag over de kinderen heeft en deze te zijnen laste komen. Geschrapt hebben wij de uitzondering voor kinderen van boven de twaalf jaar, waarbij een lidstaat zou kunnen nagaan of zij volgens deze richtlijn aan de integratiecriteria voldoen alvorens toestemming kan worden gegeven voor toegang en verblijf.
Wel opgenomen zijn eerstegraads bloedverwanten in rechte opgaande lijn die moeilijkheden hebben in het land van herkomst indien zij geen andere gezinssteun hebben. Ook meerderjarige kinderen met gezondheidsproblemen zijn opgenomen. De termijn waarin de beslissing moet worden genomen wordt verkort van negen naar zes maanden in gewone gevallen en van twaalf naar negen maanden in bijzondere gevallen.
Wat de voorwaarden voor het recht op gezinshereniging betreft, houden wij vast aan de regel dat een verzoek kan worden afgewezen om redenen van openbare orde, binnenlandse veiligheid of volksgezondheid. Het ontstaan van ziekten na afgifte van de verblijfstitel kan geen grond zijn om verlenging van de verblijfstitel te weigeren. Vluchtelingen worden vrijgesteld van de vereiste dat de gezinshereniger moet kunnen aantonen dat hij zijn gezinsleden kan onderhouden.
Ik heb alle amendementen met betrekking tot de subsidiaire bescherming ingetrokken in ruil voor de toezegging van de Commissie dat ze zo snel mogelijk met een richtlijn komt die zorgt voor harmonisering van deze kwestie binnen de Europese Unie.
Wat de toegang en het verblijf van gezinsleden betreft, stellen wij voor om het recht op toegang tot onderwijs, werk en beroepsonderwijs van de gezinsleden af te stemmen op de situatie van de gezinshereniger en niet op de voor EU-burgers geldende regels. Dit om te voorkomen dat leden van één gezin op verschillende manieren worden behandeld.
In geval van weduwnaar- of weduwschap, echtscheiding, scheiding of overlijden van bloedverwanten kan een zelfstandige verblijfstitel worden afgegeven aan personen die een verblijf van ten minste een jaar achter zich hebben.
Als ik het geheel bekijk zie ik enkele positieve aspecten, zoals de vrijstelling van vluchtelingen van de vereiste om aan te tonen dat zij hun familie kunnen onderhouden, de invoering van flexibele criteria voor vluchtelingen bij het aantonen van verwantschap en de toestemming om alternatieve bewijsmiddelen aan te dragen als de verwantschap niet via documenten valt aan te tonen. Verder worden aan gezinsleden over het algemeen dezelfde verblijfsrechten toegekend als aan het gezinshoofd en krijgen de gezinsleden dezelfde rechten met betrekking tot de toegang tot onderwijs, werk in loondienst en werk als zelfstandige, en ten aanzien van gezinsondersteuning. Bovendien worden de bijzondere behoeften van alleenstaande minderjarigen erkend.
Ik moet er echter op wijzen dat het akkoord dat op 28 februari is bereikt ver afstaat van hetgeen dit Parlement op bepaalde terreinen heeft voorgesteld, aangezien de werkingssfeer van de richtlijn wordt beperkt en de eis opgenomen is dat er een redelijk vooruitzicht bestaat op verkrijging van het recht op permanent verblijf.
Tot slot wil ik graag herhalen dat ik heb besloten om alle amendementen die van toepassing zijn op personen die subsidiaire bescherming genieten in te trekken in ruil voor de toezegging van de Raad om zo spoedig mogelijk goedkeuring te hechten aan het op 12 september 2001 door de Commissie ingediende voorstel voor een richtlijn betreffende minimumnormen voor de erkenning en de status van onderdanen van derde landen en staatlozen als vluchtelingen of als personen die anderszins internationale bescherming behoeven, in welk voorstel ook het recht op gezinshereniging is opgenomen.
Om bovenstaande redenen en om redenen die wij eerder al uitgebreid uiteen hebben gezet in de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, vraag ik dit Parlement om dit verslag te steunen.

Vitorino
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, mevrouw Monterero, voordat we het debat over dit verslag aanvangen wil ik u eerst gelukwensen, mevrouw Monterero, met de kwaliteit van het door u opgestelde document. Ik ben heel blij dat u hier persoonlijk aanwezig kunt zijn; ik wens u een spoedig en volledig herstel.
Het Europees Parlement moet zich vandaag uitspreken over het gewijzigde voorstel voor een richtlijn inzake het recht op gezinshereniging. De Commissie heeft dat voorstel gedaan op verzoek van de staatshoofden en regeringsleiders. Dat verzoek dateert van 15 december 2001 - de Europese Raad van Laken. De Europese Raad heeft bij die gelegenheid bevestigd dat een gemeenschappelijk immigratie- en asielbeleid ook gemeenschappelijke regels voor gezinshereniging moet bevatten.
De Europese Raad heeft intussen erkend dat de vorderingen minder snel en minder diepgaand waren dan voorzien. Het is dus zaak om het proces weer op gang te helpen en de achterstand weg te werken. Er moeten bovendien nieuwe richtsnoeren worden geformuleerd. De Europese Raad heeft de Raad van Ministers gevraagd of hij de wetgeving op dit gebied sneller gereed kon hebben. Het is de bedoeling dat de Raad de bepalingen aangaande gezinshereniging vóór juli 2003 aanneemt. De Commissie vindt gezinshereniging een fundamentele voorwaarde voor het slagen van de integratie van ingezetenen uit derde landen in onze Europese maatschappijen. Het is dus een heel belangrijk element in het gemeenschappelijk immigratiebeleid zoals de Commissie dat voorstelt. Gezinshereniging is daarom het onderwerp van het eerste voorstel dat de Commissie de Raad heeft voorgelegd in het kader van de in Tampere geformuleerde opdracht.
De Commissie heeft bij dit gewijzigde voorstel gekozen voor een nieuwe benadering met betrekking tot de punten die de afgelopen twee jaar tot onoverkomelijke meningsverschillen tussen de lidstaten hebben geleid. We zien nu in dat we voor het verwezenlijken van de harmonisering van de nationale wetgevingen een aantal fasen moeten doorlopen. Dit voorstel heeft dus uitsluitend betrekking op de eerste fase van dit proces. Bovendien hebben we een aantal instrumenten flexibel vormgegeven - juist op die punten waar de lidstaten sterk van mening verschilden.
Die flexibiliteit wordt echter op twee manieren beperkt. Om te beginnen hebben we, wat de inhoud betreft, een standstill-clausule ingebouwd. Er kunnen in de toekomst namelijk uitzonderingen worden geformuleerd met betrekking tot de wetgeving zoals die op het moment van de vaststelling van deze richtlijn geldt. Met deze standstill-clausule willen we verhinderen dat lidstaten misbruik maken van die uitzonderingen. De bescherming die de bepalingen voor gezinshereniging in de huidige wetgeving van de lidstaten bieden wordt dus op dat niveau bevroren. Bovendien wil de Commissie een rendez-vous-clausule inlassen. Na de omzetting van deze richtlijn in nationaal recht zal een termijn van twee jaar gelden, en er wordt precies aangegeven welke bepalingen in ieder geval moeten worden herzien voordat we beginnen aan de tweede fase van de harmonisering van de nationale wetgevingen.
We hebben het hier natuurlijk over de kwesties die het gevoeligst liggen, zoals de definitie van het begrip gezinslid of de mogelijkheid dat deze bepalingen ook gelden voor familieleden van burgers van de Unie die geen gebruik hebben gemaakt van hun recht op vrij verkeer. Het huidige voorstel van de Commissie wijkt vooral van het oorspronkelijke voorstel af als het gaat om de definitie van het begrip gezinslid. Het recht op gezinshereniging geldt voor de echtgenoot of echtgenote en de minderjarige kinderen. De rechten van deze gezinsleden zijn gegarandeerd. We zijn hier wel flexibel. Als de huidige wetgeving - of de wetgeving zoals die geldt ten tijde van de invoering van deze richtlijn - dat toestaat kunnen lidstaten zelf bepalen of kinderen ouder dan twaalf jaar voldoen aan de criteria voor integratie.
Wat de toelating betreft van ongehuwde partners, meerderjarige kinderen en ouders en andere familieleden in opgaande lijn geldt dat de lidstaten zelf kunnen beslissen. Ze moeten voor dat doel dan wel wetgeving of richtsnoeren opstellen. Ook de modaliteiten van de gezinshereniging - huisvesting, bestaansmiddelen, ziekteverzekering - zijn facultatief. De bedoeling is wel dat de controle hierop ná de gezinshereniging wordt uitgevoerd, op het moment dat de verblijfsvergunning voor de gezinsleden wordt verlengd.
In sommige lidstaten geldt de regel dat bij de behandeling van aanvragen voor gezinshereniging gekeken wordt naar de opvangmogelijkheden van de lidstaat in kwestie. We hebben een uitzondering gecreëerd om lidstaten de gelegenheid te geven dat systeem aan te houden. Lidstaten kunnen in zulke gevallen de herenigingsverzoeken gefaseerd behandelen. Daarbij geldt wel de eis dat de wachttijd voor de gezinsleden niet langer is dan drie jaar. Tot slot wijs ik erop dat de bepalingen voor de gezinshereniging van vluchtelingen in één hoofdstuk zijn ondergebracht, om zo beter rekening te kunnen houden met de specifieke omstandigheden van deze categorie. Alles bij elkaar gaat dit voorstel niet zover als we ons aanvankelijk hadden voorgesteld. Ons voorstel houdt echter niet de verplichting in de voorwaarden voor gezinshereniging in neerwaartse richting te harmoniseren. We zien het als een eerste stap in een proces dat we graag wat sneller zouden doorlopen. We houden echter vol en volgen daarbij onze overtuiging. Ik dank de rapporteur voor haar medewerking en het Parlement voor de steun die het ons de afgelopen drie jaar in de loop van deze procedure heeft gegeven.

Klamt (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega's, het verslag van mevrouw Cerdeira Morterero over gezinshereniging is in de Commissie vrijheden van de burger, justitie en binnenlandse zaken goedgekeurd ondanks de tegenstemmen van de Fractie van de Europese Volkspartij, die dit verslag volstrekt onaanvaardbaar vindt. De Commissie heeft sinds 1999 nu al drie voorstellen over dit onderwerp gepresenteerd, en de richtlijn zal na vaststelling door de Raad weldra in de nationale wetgeving van alle lidstaten worden opgenomen.
Wij in het Europees Parlement moeten vandaag ons standpunt bepalen ten aanzien van een zowel menselijke als realistische oplossing voor het vraagstuk van de gezinshereniging voor burgers van landen buiten de EU. Het gaat om een oplossing die mensen uit landen buiten de Europese Unie de mogelijkheid biedt in de Unie met hun gezin te worden herenigd, echter zonder dat de immigratie naar onze lidstaten drastisch toeneemt. De Commissie is na jarenlang moeizaam onderhandelen met de Raad nu eindelijk een realistische en uitvoerbare koers gaan varen.
Maar net als bij het eerste voorstel heb ik kritiek op het feit dat de Commissie in deze richtlijn de redenen voor immigratie op een hoop gooit. Daarom eis ik opnieuw namens mijn fractie aparte richtlijnen voor de gezinshereniging, uitgesplitst naar de terreinen asiel, arbeidsmigratie en subsidiaire bescherming. Nu de Commissie de subsidiaire bescherming, dus de toekenning van tijdelijke verblijfsrechten aan mensen die bescherming behoeven, in een aparte richtlijn regelt, is de door ons gewenste stap in de juiste richting gedaan. Het ware consequent geweest als dit ook op het terrein van de onderwerpen asiel en arbeidsmigratie was gedaan.
Uitbreiding naar de hereniging van ongetrouwde en homoseksuele paren alsmede dier kinderen - zoals mevrouw Cerdeira Morterero in haar verslag eist - wijzen wij categorisch van de hand, want wie moet die relaties eigenlijk controleren? Dit is een uitnodiging tot misbruik waar ik met mijn verstand niet bij kan. Ik kan de ideologen in dit Parlement alleen maar aanraden om contact op te nemen met de mensen uit het veld in de lidstaten van de EU. Die worden dagelijks geconfronteerd met onduidelijke regelingen en grootschalig misbruik.
Als nu al enorme bedragen aan mensensmokkelaars worden betaald om met gevaar voor eigen leven de Europese Unie binnen te komen, dan is wel duidelijk wat er binnenkort wordt neergeteld om geheel legaal als zogenaamde levenspartner te kunnen immigreren. Ook het Commissievoorstel om de lidstaten te laten beslissen over de hereniging van deze groepen is niet overtuigend. De afzonderlijke landen krijgen in mijn ogen dan te veel speelruimte in een verenigd Europa met open grenzen.
In plaats van de praktische en uitvoerbare oplossing te steunen die ik al in mijn eerste verslag voorstelde en waarachter zich inmiddels grote delen van de Raad en de Commissie hebben geschaard, buitelen de leden van de linkse meerderheid nog steeds over elkaar heen op een ideologische speelweide. Dat zij vasthouden aan weinig realistische voorstellen is koren op de molen van die lidstaten die het Europees Parlement het medebeslissingsrecht op dit terrein willen onthouden.
In dit geval juich ik het bij wijze van uitzondering toe dat wij ons uitsluitend in de raadplegingsprocedure bevinden. De Raad heeft reeds een politiek akkoord gesloten om het ontwerp van de Commissie goed te keuren. Het valt dus te verwachten dat op 8 mei a.s. tijdens de vergadering van de Raad het realistischer ontwerp van de Commissie tot grondslag van de beslissing wordt gemaakt. Daarom spreek ik de wens uit voor nu en voor de toekomst dat onze beslissingen niet worden bepaald door ideologische partijprogramma's, maar dat wij het in deze en komende parlementaire procedures eens worden over een constructief, praktisch en coherent beleid waarin ook de burgers van onze landen zich kunnen vinden.
Terrón i Cusí (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, voordat ik van wal steek wil ik iedereen die hier aanwezig is, maar ook alle afwezigen, want er is niemand van de Raad, wat wel gewenst is, voorstellen om de volgende oefening te doen. Beeldt u zich vanaf dit moment eens in dat u afhankelijk bent van deze richtlijn en dat wij het hier hebben over uw echtgenoot of echtgenote en uw kinderen. Dat is denk ik een goede oefening.
In de tweede plaats wil ik de rapporteur, mevrouw Cerdeira Morterero, graag gelukwensen. Het was een zware klus. Dit Parlement heeft het eerste voorstel van de Commissie goed ontvangen. Wij hebben enkele voorstellen gedaan waar geen rekening mee is gehouden, maar dat is nog niet alles; uit de debatten van de hier afwezige Raad is een nieuw voorstel naar voren gekomen dat minder goed valt bij ons. Desondanks heeft mevrouw Cerdeira Morterero naar wegen gezocht om verder te komen, aangezien wij van mening zijn dat dit een belangrijk onderdeel is van het immigratiebeleid dat al geregeld had moeten zijn. Daarom stemmen wij in met een groot aantal van de nieuwe voorstellen die ons worden voorgelegd, wij stemmen in met de basis waarop zij stoelen, wij stemmen in met de eis dat de gezinshereniger moet kunnen aantonen dat hij zijn gezin kan onderhouden. Wij zijn bereid om te wachten op een akkoord over een nieuw voorstel inzake subsidiaire bescherming, maar er zijn zaken die wij ondanks alles niet kunnen accepteren.
Wij kunnen niet instemmen met een ongemotiveerde beperking van de toegang van minderjarige kinderen, dat lijkt ons duidelijk. Wij kunnen niet instemmen met een verlenging van de termijnen en wij kunnen niet instemmen met de grote hoeveelheid uitzonderingen, die, ondanks de goede wil van de Commissie, nog in het voorstel staan, want die vinden wij afkeurenswaardig. Hoewel het weinig lijkt op te leveren, blijven wij in de Fractie van de Europese Sociaal-Democraten bereid om tot een akkoord te komen en verder te praten.
Geachte afgevaardigden, beste collega's, zoals ik al zei hebben wij het hier over het gezinsleven. Ik stel mij voor dat de Fractie van de Europese Volkspartij het met mij eens is dat het gezin de hoeksteen van onze samenleving vormt. Kunnen wij dan instemmen met een voorstel waarin de periode waarin een man of een vrouw - het is steeds vaker een vrouw, vergeet dat niet - moet wachten tot zijn of haar kinderen kunnen overkomen, wordt verlengd naar drie jaar, drie jaar en negen maanden als wij de procedure meetellen? Weet u welke ontwikkeling een kind tussen de vier en zeven jaar of tussen de zeven en twaalf jaar doormaakt? Vindt u het redelijk om zoveel onrust te veroorzaken bij mensen die wij in onze samenleving willen opnemen?
Ik wil u graag een vraag voorleggen. Zou het niet beter zijn om te erkennen dat wij mensen in gezinsvorm leven? Zou het niet beter zijn om wetten te ontwerpen die de toegang van gezinnen vergemakkelijken? Zou dat niet veel praktischer zijn? In ruil daarvoor zou ik bereid zijn om te praten over opneming van quota voor arbeidsmigranten, over opneming in de open coördinatiemethode, en over opneming in deze quota van de mensen die met het oog op gezinshereniging hier komen. Maar ik denk dat dit beleid een stuk praktischer zou zijn voor de integratie van deze burgers in onze maatschappij.
Sørensen (ELDR).
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen betreur ik het dat de Raad zijn politiek standpunt reeds eind februari heeft bepaald zonder het advies van het Parlement af te wachten. Hoewel het verslag een lange weg heeft afgelegd, biedt dat de Raad geen excuus voor het negeren van het Europees Parlement in het wetgevingsproces.
Dit gezegd zijnde, is het zo dat de richtlijn een zeer belangrijk gebied betreft in het debat over immigratie en integratie. Het is een feit dat burgers uit derde landen die in het kader van gezinshereniging overkomen ongeveer 40 à 50 procent van het totaal aantal immigranten in de EU uitmaken.
De richtlijn zal meer duidelijkheid brengen in de regelgeving, de integratie helpen verbeteren en leiden tot een rechtvaardigere lastenverdeling binnen de Gemeenschap. Tegelijkertijd biedt de richtlijn de lidstaten voldoende mogelijkheden om onbedoelde economische immigratie tegen te houden.
Het dient benadrukt te worden dat gezinsherenigingen helpen om waarden te beschermen die als fundamenteel voor elk individu beschouwd kunnen worden: de eenheid van het gezin en een normaal gezinsleven. Namens de liberale fractie steun ik de amendementen waarmee de definitie van het gezin wordt uitgebreid en die erop gericht zijn de regels voor gezinshereniging ook te laten gelden voor onderdanen uit derde landen die subsidiaire bescherming genieten. Ik vind het ook goed dat wij bepaalde eisen stellen in het kader van de regels inzake gezinshereniging. Ik ben nog steeds van mening dat de lidstaten de mogelijkheid moeten hebben om eisen te stellen, bijvoorbeeld inzake huisvesting volgens de gangbare normen, een inkomen waarmee het gezin onderhouden kan worden, naleving van de regels op het gebied van openbare orde en veiligheid alsook de mogelijkheid om een wachttijd vast te stellen.
Ik hoop dat dit verslag met een zo groot mogelijke meerderheid wordt aangenomen en dat de Raad daarna ons advies zal volgen.

Boudjenah (GUE/NGL).
Mijnheer de Voorzitter, in het huidige klimaat van strenge veiligheidswetten en de facto criminalisering van emigratie tracht mevrouw Cerdeira Morterero met haar verslag een aantal verbeteringen aan te brengen in het oorspronkelijke voorstel van de Commissie.
Dit geldt bijvoorbeeld voor de afschaffing van discriminatie bij gezinshereniging. Volgens sommige van mijn collega's kun je je echter afvragen of er geen sprake is van bedrog. De Raad heeft immers al in februari een akkoord bereikt, waarover commissaris Vitorino zich zojuist tevreden toonde.
Staat u mij dus toe dat ik op mijn beurt mijn twijfels uitspreek over de bereidheid om rekening te houden met de mening van het Europees Parlement. Tevens wil ik uiting geven aan mijn grote bezorgdheid over de huidige tendens dat veel lidstaten bezig zijn hun migratiebeleid aan te scherpen. Hierdoor begrijpen wij bijvoorbeeld waarom de Franse regering dit akkoord een 'belangrijk stuk voor het beleid inzake migratiebeheersing? heeft genoemd. De nationale wetgevingen moeten zeker beter op elkaar worden afgestemd, maar is dat dan op basis van eerbiediging van de rechten en de bescherming van onderdanen van derde landen, in de geest van de conclusies van de Europese Raad van Tampere? Of zal de omzetting van deze richtlijn in nationale wetgeving voor sommige landen juist een voorwendsel zijn om het beschermingsniveau dat reeds door de lidstaten is gewaarborgd, te verlagen? Door het aantal toelatingsvoorwaarden - bijvoorbeeld voor kinderen - uit te breiden en een onderscheid te maken tussen gekwalificeerde en niet-gekwalificeerde werkzoekenden, wordt Europa een fort. Een dergelijk beleid levert geen enkele bijdrage aan de totstandkoming van een Europees burgerschap, dat juist waarden als tolerantie, democratie en solidariteit tot leven wekt, in de geest van, met name, het Verdrag van Genève en de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens.
De Unie heeft nu een unieke kans om de immigrantenbevolking te laten profiteren van het vrije verkeer en een opvang die haar in staat stelt deel te nemen aan het lokale leven en een fatsoenlijk inkomen te verwerven. Dan zou het waanidee over indringers snel verdwenen zijn. In dit opzicht biedt het verslag 2002 van het door de OESO ingestelde permanent rapporteringssysteem inzake migratie juistere informatie. Met alle respect voor de Franse minister van Binnenlandse Zaken, maar ik moet toch constateren dat het totale aantal immigranten met een permanente verblijfstitel in Frankrijk in 2002 119.000 bedroeg, een aantal dat lager ligt dan dat van 1998. Bovendien was de voornaamste reden voor deze migratie in 77 procent van de gevallen nog altijd gezinshereniging.
In navolging van de mensenrechtenorganisaties wil ik hier mijn afkeuring uitspreken over acties die het Deens voorzitterschap met zijn actieprogramma van november 2002 inzake het terugsturen van mensen in zekere zin mogelijk heeft gemaakt. Ik doel hiermee op het inzetten van gemeenschappelijke charters voor het terugsturen van ongewenste personen. Het heeft nauwelijks vier maanden geduurd voordat de Franse minister van Binnenlandse Zaken, Nicolas Sarkozy, zich vol overgave stortte in het organiseren van verplaatsingen in het kader van deze gedwongen terugkeer, die onze tijd onwaardig is en vooral ver afstaat van een menselijk en rechtvaardig immigratiebeleid.

Boumediene-Thiery (Verts/ALE).
Mijnheer de Voorzitter, het Europees Parlement spreekt zich vandaag opnieuw uit over het voorstel voor een richtlijn van de Raad inzake het recht op gezinshereniging. In dit verband wil ik in herinnering roepen dat de Raad op 27 februari jongstleden reeds een algemene benadering heeft vastgesteld.
Hoewel het recht om in gezinsverband te leven wordt erkend door de internationale verdragen en hoewel er naar wordt verwezen in het Handvest van de grondrechten, moeten we helaas constateren dat de Raad dit recht van burgers van derde landen op losse schroeven zet. Afgezet tegen de Top van Tampere, waar een gemeenschappelijke benadering werd voorgesteld om, met inachtneming van de mensenrechteninstrumenten, de integratie te bewerkstelligen van derdelanders die legaal in de Unie verblijven, is deze nieuwe benadering een heuse stap terug. Deze richtlijn is beter dan niets, zoals al is gezegd door sommige collega´s, want het heeft bloed, zweet en tranen gekost om zover te komen. Niettemin betreuren wij het minimalistische karakter ervan, ondanks alle goede bedoelingen van onze rapporteur, die wij hier oprecht willen bedanken voor haar werk.
Ik zou toch enkele punten van kritiek willen noemen. Waarom komen personen die tijdelijke of subsidiaire bescherming genieten niet in aanmerking? Het voorstel verspert hun de toegang tot een asielprocedure en daarmee worden ze feitelijk rechteloos. Ook vallen ze buiten alle richtlijnen die betrekking hebben op onderdanen van derde landen.
Waarom wordt gezinshereniging beperkt tot de wettige echtgenoot en onder bepaalde voorwaarden tot de minderjarige kinderen? Het is niet te billijken dat de toegang van kinderen van boven de twaalf jaar wordt gekoppeld aan een integratiecriterium, of dat kinderen ouder dan vijftien jaar uitgesloten worden van gezinshereniging. De definitie van een kind dat onderdaan is van een derde land zou dezelfde moeten zijn als die van een ander Europees kind. Een kind is een kind. Ongeacht zijn nationaliteit heeft een kind het recht met zijn ouders te leven. Druist deze richtlijn niet in tegen de internationale afspraken die de lidstaten hebben gemaakt met betrekking tot de rechten van het kind? Dergelijke onsamenhangendheden zijn niet gerechtvaardigd en niet te rechtvaardigen.
Wat de duur van de procedure betreft: vanaf het moment dat het verzoek tot gezinshereniging wordt ingediend, moet deze binnen een redelijke termijn tot stand kunnen worden gebracht. Een wachttijd van drie jaar huwelijksjaren is veel te lang. Europese burgers hoeven toch ook niet drie jaar getrouwd te zijn voordat ze mogen samenleven? Het recht om in een gezin te leven berust nochtans op een eenvoudig principe. Wanneer een buitenlander die legaal in een lidstaat van de Unie verblijft een verblijfsvergunning bezit die één jaar geldig is, zou hem of haar automatisch het recht op gezinshereniging moeten worden toegekend.
Door dit restrictieve voorstel dreigt het gezinsleven bovendien een lijdensweg te worden, met name voor vrouwen. De richtlijn bepaalt namelijk dat verblijfstitels voor gezinsleden toegekend worden voor een periode van één jaar en onder bepaalde voorwaarden kunnen worden verlengd. De afgegeven verblijfstitel zou echter dezelfde geldigheidsduur moeten hebben als de verblijfstitel van de gezinshereniger. Een termijn van vijf jaar voor het toekennen van een zelfstandige verblijfstitel aan de echtgenote is veel te lang. Door het gebrek aan wettelijke autonomie zijn vrouwen vaak volledig afhankelijk van hun echtgenoot, hetgeen onaanvaardbaar is in een Europa dat zich sterk maakt voor de rechten van vrouwen. Aangezien leden van het gezin bij aankomst niet direct recht op toegang tot werk hebben, dient een van de echtgenoten alle lasten te dragen, en hij of zij staat daarmee de maatschappelijke integratie van de andere echtgenoot in de weg.
Dit voorstel voor een richtlijn berust op een filosofie die niet strookt met het vorig jaar aangenomen voorstel. Het is niet alleen strijdig met het integratiebeleid van talrijke lidstaten, maar zet jonge immigranten tevens aan tot geweld als reactie op het onrecht dat hun wordt aangedaan.

Gollnisch (NI).
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega´s, eens te meer moet ik constateren dat de aan ons voorgelegde tekst op onverantwoorde wijze aanmoedigt tot immigratie. De logica is telkens weer dezelfde: steeds meer immigranten toelaten in Europa en het recht op gezinshereniging tot de spil van dit communautaire beleid maken. Een maand geleden wist de Raad Justitie en Binnenlandse Zaken van de Europese Unie een moeizaam compromis te bereiken over de richtlijn inzake gezinshereniging. Vandaag komt de rapporteur met een voorstel tot wijziging van dit compromis, dat ze te restrictief acht omdat het recht op gezinshereniging erin onvoldoende tot uitdrukking komt.
Wat hier wordt voorgesteld, is namelijk een verruiming van de definitie van gezinslid tot ongehuwde partners, meerderjarige kinderen en verwanten in opgaande lijn indien deze geen andere gezinssteun genieten. Maar wie gaat beoordelen of ze inderdaad geen andere steun genieten? Zo worden samenwonende homoseksuelen in dit voorstel aangemerkt als een gezin. Daaraan wordt evenwel toegevoegd dat sprake moet zijn van een duurzame en stabiele relatie. Wat een lachertje! Maar de sluizen zijn geopend, voor alle kandidaten. Wanneer één persoon wordt toegelaten kan deze al gauw zo´n vijftien anderen met zich meenemen.
Wij zijn niet ongevoelig voor het feit dat bepaalde buitenlandse gezinnen verscheurd zijn. Maar als u wilt voorkomen dat dit leidt tot ontheemding, waarom overweegt u dan nooit, zeker in deze tijden van hoge werkloosheid, gezinshereniging eventueel tot stand te brengen in het land van herkomst? En waarom zouden we daar niet een deel van onze ontwikkelingskredieten aan besteden? Die hebben veel te vaak alleen maar tot doel geld af te nemen van de armen in rijke landen om er de zakken mee te vullen van de rijken in arme landen. Is dat nu het doel van gezinshereniging? Moet deze niet eerder gericht zijn op het land van herkomst van deze migranten?
Meer dan ooit veroordelen wij deze immigratie, deze kolonisatie, die op touw wordt gezet door de lidstaten met de goedkeuring van de Europese instanties: onbeperkt asielrecht, afschaffing van de grenscontroles, wettige status voor illegalen, bevorderen van schijnhuwelijken... Aan dat alles moet een einde komen. Het is onze plicht dit Europese zelfmoordbeleid een halt toe te roepen.
Pirker (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega's, dit voorstel voor een richtlijn inzake gezinshereniging is in feite het eerste juridisch instrument dat wij met betrekking tot legale immigratie zullen invoeren. Het doet mij dan ook deugd dat de Commissie, na twee eerdere pogingen, met haar voorstel nu in ieder geval de weg van de rede bewandelt. Wij steunen het, niet in de laatste plaats omdat dit voorstel het meest recht doet aan de voorstellen van met name de Fractie van de Europese Volkspartij.
Ik vind het bijzonder positief dat, met het oog op de arbeidsmarkt in de Europese Unie, het sociale vangnet en de belangen die wij hebben ten aanzien van de integratie van onderdanen van derde landen, het begrip kerngezin wordt geïntroduceerd. Dat wil zeggen dat onder 'gezin' slechts de ouders en de minderjarige kinderen wordt verstaan. Ook vind ik het positief dat de Raad aan dit voorstel reeds zijn politieke goedkeuring heeft gehecht en dat deze richtlijn met die nauwe omschrijving van het begrip 'gezin' waarschijnlijk in mei zal worden vastgesteld.
Het verslag dat nu ter discussie staat is daarentegen een duidelijke stap terug, een terugkeer naar het Stenen Tijdperk zogezegd van het migratiebeleid. In dit verslag wordt de reële situatie in de lidstaten domweg genegeerd, net als de mogelijkheden die wij in de lidstaten aantreffen. U wilt bijvoorbeeld dat ook ongehuwde partners, meerderjarige kinderen en familieleden tot het gezin worden gerekend. U gaat zelfs zover dat u hereniging met tweede en derde echtgenotes en hun kinderen wilt. Dat is, met permissie, een breuk met de Europese traditie en cultuur. U wenst een verkorting van de termijn, en u wenst afschaffing van de mogelijkheden voor lidstaten om zelf beperkende maatregelen te nemen.
Het Commissievoorstel vinden wij positief. Wij als Fractie van de Europese Volkspartij zullen het steunen. We wijzen echter de voorstellen van mevrouw de rapporteur, die het begrip 'gezin' veel verder wil oprekken dan wat voor de Europese Unie op het terrein van de immigratie verteerbaar is, resoluut van de hand.
Evans, Robert J.E. (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de rapporteur feliciteren met dit verslag.
Ten eerste is het vanuit procedureel oogpunt onacceptabel, zoals de heer Sørensen al heeft gezegd, dat de Raad hierover al overeenstemming heeft bereikt zonder de mening van het Parlement af te wachten, ook al ben ik mij ervan bewust dat dit komt door onvermijdelijke vertragingen van de zijde van het Parlement.
Ten tweede zijn de collega's ervan op de hoogte dat het Verenigd Koninkrijk ervoor heeft gekozen op dit moment deze richtlijn nog niet te onderschrijven, om redenen die zijn opgenomen in een protocol bij het EU-Verdrag. Toch hoop ik van harte dat het in de toekomst wel mogelijk wordt de richtlijn te onderschrijven en daarom juich ik ook de benadering toe die de rapporteur heeft gekozen ten aanzien van het handhaven van het subsidiariteitsbeginsel.
Zoals anderen ook hebben gezegd, moeten we het belang van deze overeenkomst tot ons laten doordringen. Het is immers het eerste wettelijke instrument inzake legale immigratie dat op Europees niveau van kracht wordt. Als we ons realiseren welke problemen de commissaris allemaal hinderden vooruitgang te boeken op dit terrein, dan moeten we echter ook erkennen dat de uitdagingen die ons nog te wachten staan bijzonder groot zijn.
De opmerkingen van mevrouw Klamt en haar interpretatie stemden mij triest. Met betrekking tot gezinshereniging wil ik tegen de heer Gollnisch zeggen dat ik het goed zou kunnen begrijpen dat als zijn gezinsleden zich duizenden kilometers van hem vandaan zouden bevinden, zij dan niet op gezinshereniging zouden zitten te wachten - ze zouden namelijk blij zijn dat ze van hem af waren. Maar als leden van mijn gezin gescheiden van mij zouden leven en zich ergens anders zouden bevinden, dan zou ik - ongeacht de relatie of hun situatie - er blij mee zijn en zou ik hopen dat we via gezinshereniging weer bij elkaar zouden kunnen komen.
Zoals mevrouw Terrón i Cusí zei, moeten onze benadering en onze interpretatie van relaties realistisch en modern zijn en moeten we begrip tonen voor de omstandigheden waarin mensen zich vandaag de dag bevinden. Dit Parlement moet realistisch en rationeel zijn en vooruit kijken. Ik kijk ernaar uit dit verslag te steunen.

Laguiller (GUE/NGL).
Mijnheer de Voorzitter, het verslag bevat voorstellen die, als ze wettelijk worden verankerd, gezinshereniging enigszins zouden kunnen vergemakkelijken. Het gaat echter niet ver genoeg en bepaalde voorgestelde amendementen zijn een stap achteruit, en wij zullen deze dan ook niet steunen.
Het recht op gezinshereniging moet een absoluut recht zijn. Het verslag lijkt met name tot doel te hebben dit recht op basis van de meest uiteenlopende argumenten in te dammen, om te voorkomen dat het de zogenaamde illegale immigratie in de hand werkt. Deze vanuit menselijk oogpunt verfoeilijke benadering beperkt de draagwijdte van bepaalde positieve aspecten van de tekst. De samenleving is dusdanig ongelijk en er is zoveel ellende in de wereld dat steeds meer armen de honger en het lijden ontvluchten om hun heil in Europa te zoeken, waarbij ze helaas vaak bedrogen uitkomen.
Hoeveel fysieke en juridische obstakels de nationale lidstaten en de Europese instellingen ook opwerpen om deze beweging tegen te houden, het zal ze niet lukken. De dwangmaatregelen om diegenen die de ellende ontvluchten te weren, laten slechts zien hoe onmenselijk diegenen zijn die deze maatregelen nemen en goedkeuren.

Lambert (Verts/ALE).
Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil de rapporteur bedanken voor het werk dat zij in dezen verricht heeft en tevens wil ik mij aansluiten bij de heer Evans en mijn steun uitspreken voor alle opmerkingen die hij over dit verslag heeft gemaakt.
Toen ik als rapporteur voor advies namens de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken onderzoek deed naar kwesties die verband houden met arbeidsmigratie, kreeg ik van werkgeversorganisaties te horen dat gezinshereniging een doorslaggevende rol speelt bij de beslissing van mensen om al dan niet in de Europese Unie te komen werken. Ze wilden weten of hun echtgenoten of partners hier zouden kunnen werken; ze wilden weten in hoeverre hun kinderen hier toegang zouden hebben tot onderwijs; en ze wilden weten welke van hun kinderen niet zouden worden toegelaten en dus eventueel bij andere familieleden zouden moeten worden ondergebracht, wanneer zij bijvoorbeeld vijftien of zestien waren en examen moesten doen, enzovoorts. Als het de Europese Unie ernst is met wat zij zegt over de flexibiliteit van de arbeidsmarkt en de noodzaak om bepaalde categorieën arbeidskrachten aan te trekken, dan moeten we er dus nog eens heel goed over nadenken of we tegen de mensen die wij graag willen hebben als directeuren, artsen, IT-specialisten, koks, of wat dan ook, willen zeggen: 'Sorry, maar uw gezin zal moeten achterblijven en u moet misschien wel drie jaar wachten voordat u ze kunt laten overkomen?. De mensen waar het om gaat hebben het voor het uitkiezen, en ze zullen er dan niet voor kiezen hier te komen.
Mijn fractie en ik zijn overigens niet van mening dat we het hebben over eerste- en tweederangsgezinnen. Alle gezinnen willen immers bij elkaar blijven en daar hebben ze op grond van internationale wetten en overeenkomsten ook recht op. In het verslag dat het Parlement op tafel legt wordt erkend dat er tegenwoordig allerlei verschillende relaties bestaan. We moeten erkennen dat dingen zijn zoals ze zijn en we moeten gezinnen bij elkaar houden, vooral als we het soort economie willen realiseren waar we recht op menen te hebben.

Berthu (NI).
Mijnheer de Voorzitter, sinds 1999 duikt het voorstel voor een richtlijn inzake gezinshereniging om de zoveel tijd als een akelig monster op voor het Europees Parlement. De reden voor deze jojobeweging is eenvoudig: de Commissie dient een veel te liberaal voorstel in, het Europees Parlement keurt het goed en doet er een schepje bovenop, en de Raad - die nog het meeste verantwoordelijkheidsgevoel lijkt te hebben van de drie - zegt nee en de cyclus begint weer opnieuw.
Deze keer denkt de Commissie het juiste wapen te hebben gevonden. Ze houdt zich op de vlakte over de meeste door de Raad aangevochten bepalingen, alsof ze ermee instemt, maar aan het eind voegt ze een artikel 19 toe waarin te lezen valt dat al deze punten binnen twee jaar opnieuw zullen worden bekeken. De strategie is duidelijk. Het gaat erom, althans in eerste instantie, minimale Europese regels inzake gezinshereniging aangenomen te krijgen, zodat wordt erkend dat het gaat om een Europees recht waarvoor een Europees optreden gerechtvaardigd is.
In tweede instantie zal de Commissie haar invloed aanwenden om het pleit in haar voordeel te beslechten, mede gelet op het feit dat artikel 19 reeds de bepalingen noemt die wijziging behoeven. Het gevaar dreigt dat de Raad instemt met deze tekst, waarbij zoals te vaak de redenering luidt: voorlopig is het belangrijkste veiliggesteld en de rest zien we over twee jaar wel.
Wij vinden dat de Raad zich niet aan het lijntje moet laten houden. Gezinshereniging ligt aan de basis van een overweldigende stroom immigranten, en het is van belang dat elke lidstaat direct kan ingrijpen om deze stroom af te stemmen op zijn opvangcapaciteit. Het kan niet zo zijn dat de lidstaten opgezadeld worden met een uitbreiding a priori van dit recht, zoals de Commissie en het Parlement graag zouden zien. Wij denken dus dat deze richtlijn nutteloos en gevaarlijk zal zijn voor de lidstaten, temeer daar de Conventie over de toekomst van Europa van plan lijkt te zijn voor te stellen om over al deze onderwerpen met gekwalificeerde meerderheid te besluiten.

Gollnisch (NI).
Mijnheer de Voorzitter, ik wilde op grond van artikel 122 kort ingaan op een persoonlijk feit, daar ik in opspraak ben gebracht door de heer Robert Evans. Het is namelijk zo, mijnheer Evans, dat de familie van mijn echtgenote afkomstig is uit het Verre Oosten en dientengevolge ruim 10.000 kilometer hiervandaan woont.
Ik ben dol op mijn vrouw en op mijn grootouders, die ik regelmatig opzoek in Japan en die mij zojuist met een bezoek vereerd hebben. Maar noch zijzelf, noch mijn zwagers, noch de neven of nichten van mijn echtgenote hebben ooit het idee gehad dat het feit dat ze met mij getrouwd is, hun het recht zou geven permanent op het grondgebied van de Europese Unie te verblijven.

Coelho (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, beste collega's, ik wil graag beginnen met de opmerking dat het vastleggen van gemeenschappelijke regels voor gezinshereniging volgens ons een heel belangrijk element van een doeltreffend immigratiebeleid vormt. De Europese Raad van Tampere heeft daartoe de eerste aanzet gegeven, en de Raad van Laken heeft de in Tampere ontwikkelde ideeën weer opgevat. Het is intussen wel een heel gevoelig onderwerp - de situatie verschilt van land tot land en dat heeft gevolgen voor de wijze waarop men het onderwerp bekijkt. Daarom is het ook zo moeilijk oplossingen en compromissen te vinden. Dat verklaart waarom over dit voorstel nu al twee jaar lang in de Raad gesproken wordt.
De Commissie is nu met een nieuw voorstel gekomen. Dat is verre van ideaal, maar in ieder geval realistisch. Op deze wijze kunnen we het proces voor het harmoniseren van de nationale wetgevingen op het gebied van gezinshereniging weer op gang brengen. Ik wil de heer Vitorino graag gelukwensen met zijn pragmatische benadering. Hij is er zo in geslaagd een oplossing te vinden voor de punten die steeds weer tot meningsverschillen leidden. In dit voorstel zijn bovendien de compromissen opgenomen die intussen in de Raad bereikt zijn. Ik vind het een heel goed idee om dit proces in etappes te laten verlopen en flexibiliteit in te bouwen als het gaat om die punten die de onderhandelingen steeds weer blokkeerden. Er is nu enige manoeuvreerruimte voor de nationale wetgevingen. Ik wil de heer Vitorino ook gelukwensen met zijn idee voor een rendez-vous-clausule. Daarin wordt bepaald dat deze flexibiliteit en de daaraan verbonden uitzonderingen na twee jaar opnieuw bekeken zullen worden voordat we tot de volgende etappe kunnen overgaan.
Om de hiervoor genoemde redenen wil ik ook mevrouw Carmen Cerdeira Monterero bedanken voor haar inzet. Ik wil echter wel kwijt dat ik het niet eens ben met haar idee om het begrip gezinshereniging al te veel reikwijdte te geven. Dat is in het kader van deze eerste etappe niet mogelijk, omdat de nationale wetgevingen op dit gebied te sterk van elkaar verschillen. Het is volgens ons ook niet wenselijk, aangezien het aanleiding kan geven tot misbruik van de regeling, terwijl het onthaalland niet in staat is om de omstandigheden voor volledige integratie te garanderen. Dat kan een vreedzaam samenleven van de burgers van die lidstaat en ingezetenen uit derde landen in de weg staan.
Ik wil er ook graag op wijzen dat deze richtlijn minimumnormen beoogt op te leggen. De lidstaten behouden het recht om op basis van hun tradities en nationale wetgeving minder strenge regels te formuleren voor gezinshereniging. We zijn het niet altijd met elkaar eens - dat is in een democratie alleen maar normaal en zelfs noodzakelijk. Toch hoop ik dat we erin zullen slagen een duidelijk en transparant juridisch kader te scheppen voor de integratie van legale immigranten in het land dat ze opneemt. Gezinshereniging is daarbij een heel belangrijke factor, die de individuele immigrant stabiliteit verschaft en zo bijdraagt tot integratie.

De Voorzitter.
Overeenkomstig hetgeen in de agenda is vastgelegd, wordt het debat over dit verslag thans onderbroken en om 21.00 uur hervat.

De Voorzitter.
Aan de orde is de verklaring van de Commissie over de economische voorjaarsvooruitzichten: richtsnoeren voor de werkgelegenheid. Het woord is aan commissaris Solbes Mira.

Solbes Mira
Mijnheer de Voorzitter, evenals mijn collega, mevrouw Diamantopoulou, zal ik proberen u zo goed mogelijk te informeren over de globale richtsnoeren voor het economisch en werkgelegenheidsbeleid.
Vanmiddag heeft de Commissie besloten in te stemmen met uw aanbeveling inzake de werkgelegenheidsrichtsnoeren voor de periode 2003-2005. Centraal hierin staat de bijdrage die het economisch beleid kan leveren aan het behalen van de strategische doelstelling die de Unie in Lissabon heeft vastgesteld. De richtsnoeren voor het economisch beleid zijn vervat in een gecoördineerd pakket van richtlijnen waarin ook de richtsnoeren voor de werkgelegenheid zijn opgenomen. Die zal mijn collega, mevrouw Diamantopoulou, straks presenteren.
In verband met de stroomlijning van het beleid en rekening houdend met het verzoek van de Europese voorjaarsraad in Brussel hebben de richtsnoeren voor het economisch beleid een aantal wijzigingen ondergaan. Ze zijn bondiger geformuleerd en concentreren zich op de hoofdlijnen van het economisch beleid; het algemene gedeelte is drastisch ingekort en er zijn minder richtlijnen in opgenomen. Desondanks zijn ze nog steeds volledig en worden er nog steeds alle economische problemen in behandeld, zij het beknopter.
De richtsnoeren per land spitsen zich nu duidelijk toe op de belangrijkste uitdagingen voor het economisch beleid die specifiek zijn voor de verschillende landen. Daardoor is het ook mogelijk om meer aandacht te schenken aan de fundamentele kwesties van het economisch beleid. De specifieke richtlijnen zijn bovendien duidelijk gekoppeld aan de algemene richtsnoeren waar ze van zijn afgeleid. Ten slotte is er nog een extra deel aan toegevoegd over de eurozone en de uitdagingen waar wij voor staan.
Toch betekent deze benadering geen radicale breuk met het verleden, omdat de basisstrategie die in de afgelopen jaren, met name sinds Lissabon, is ontwikkeld, van kracht blijft. In de richtsnoeren voor het economisch beleid worden deze strategieën bekrachtigd en wordt tegelijkertijd de nadruk gelegd op de noodzaak om via het macro-economisch beleid de stabiliteit te handhaven en de groei te bevorderen, zodat de economische hervormingen vastberaden kunnen worden doorgevoerd en duurzame groei kan worden gegarandeerd in het licht van de economische, ecologische en maatschappelijke veranderingen.
Ik zal deze drie thema's niet gedetailleerd behandelen, maar ik beperk mij tot een aantal opmerkingen over elk van de drie onderwerpen. Wat het macro-economisch beleid betreft is het, gezien de huidige onzekere economische situatie, van groot belang dat het beleid tot meer vertrouwen leidt. Het macro-economisch beleid moet gericht zijn op bevordering van de groei op de korte termijn met behoud van de macro-economische stabiliteit. Dat betekent voor het begrotingsbeleid dat flexibiliteit gepaard dient te gaan met een geloofwaardig bezuinigingsbeleid. Daarbij dient ervoor gezorgd te worden dat de automatische stabilisatoren waar mogelijk hun werk kunnen doen, maar wij moeten tegelijkertijd proberen om de tekorten terug te dringen. Deze leidende principes zijn overeenkomstig het akkoord inzake de verbetering van de coördinatie van het begrotingsbeleid dat is vervat in de mededeling van de Commissie van afgelopen november. Daarin staat met name dat de structurele tekorten dienen te worden teruggedrongen met ten minste een half procentpunt van het bbp. Anderzijds is het van belang dat de salarisontwikkeling gelijke tred houdt met de prijsstabiliteit en de groei van de productiviteit teneinde een herstel van de winstmarges te bewerkstelligen, wat leidt tot een toename van de investeringen en dus tot meer werkgelegenheid.
Wat het tweede punt betreft - de vergroting van het groeipotentieel - wordt in de richtsnoeren voor het economisch beleid de noodzaak erkend om structurele hervormingen door te voeren. Als er iets is wat de zwakke positie van de Unie bij deze wereldwijde groeivertraging duidelijk maakt, is het wel de noodzaak om de groeicapaciteit van onze economie verder te vergroten en de weerstand tegen schokken te verhogen. Om het scheppen van werkgelegenheid te bevorderen, dienen de lidstaten het gecombineerde effect van de belastingen op de sociale uitkeringen te verbeteren, waarbij zowel de belastingtarieven als de criteria voor de toekenning van de uitkeringen in ogenschouw moeten worden genomen. De richtsnoeren zijn gericht op flexibilisering van de arbeidsorganisatie, aanpassing van de regelgeving op het gebied van arbeid en meer en efficiëntere inspanningen op het gebied van onderwijs en opleidingen. Daarnaast dient de arbeidsmobiliteit te worden verhoogd door de erkenning van pensioenrechten en socialeverzekeringsrechten te bevorderen. De genoemde maatregelen moeten natuurlijk worden aangevuld met actieve arbeidsmarktmaatregelen om het vinden van werk te vergemakkelijken. In de globale richtsnoeren worden ook maatregelen bepleit die gunstig zijn voor de concurrentie op de productie- en kapitaalmarkten, die de ondernemersgeest bevorderen en de overgang naar een kenniseconomie stimuleren. Met het oog op verbetering van de financieringsmogelijkheden, met name de toegang tot kapitaal voor het midden- en kleinbedrijf, dient het actieplan voor risicokapitaal nog voor het eind van dit jaar volledig van kracht te worden. Anderzijds hebben recente gebeurtenissen duidelijk gemaakt dat er betere regels moeten komen voor een goede bedrijfsvoering en adequaat financieel toezicht.
Wat de financiële houdbaarheid betreft zijn de globale richtsnoeren met name gericht op de houdbaarheid van de openbare financiën op de lange termijn, vooral in relatie tot het probleem van de vergrijzing van de bevolking. De hervorming van het pensioenstelsel moet leiden tot een grotere financiële houdbaarheid; daarbij moet een langer werkzaam leven worden bevorderd en dienen de prikkels voor vervroegde pensionering te verdwijnen, teneinde flexibeler modellen voor professionele en arbeidsontwikkeling mogelijk te maken. Overeenkomstig de mededeling van november weerspiegelen de richtsnoeren de consensus die er bestaat over de noodzaak meer aandacht te besteden aan de staatsschuld en verdere afname van de staatsschuld te garanderen. Wat betreft de ecologische duurzaamheid wordt in de richtlijnen vastgehouden aan het idee dat economische groei niet ten koste mag gaan van het milieu. Een combinatie van wetgevingsinstrumenten en marktinstrumenten is daarbij onontbeerlijk. In dit verband zullen de lidstaten subsidies, belastingvrijstellingen en andere prikkels die negatieve gevolgen kunnen hebben voor het milieu moeten beperken.
Ten slotte wordt ook ingegaan op de bijdrage van het economisch beleid aan sociale duurzaamheid. Werkgelegenheid biedt de beste bescherming tegen armoede en uitsluiting, en om werkgelegenheid te creëren dienen er gunstige voorwaarden te bestaan voor bedrijvigheid en investeringen in de private sector. De lidstaten moeten alle nodige maatregelen nemen om de werking van de arbeidsmarkt te verbeteren en om het mogelijk te maken dat de verschillen in productiviteit weerspiegeld worden in de salarissen. De Commissie heeft deze strategie op een heldere manier vastgesteld. Daarmee trachten wij zo goed mogelijk duidelijk maken dat naleving geboden is en dat dat voor ons een belangrijk element is.
Diamantopoulou
Mijnheer de Voorzitter, een maand geleden heb ik het Parlement de herziene strategie voor de werkgelegenheid gepresenteerd. Met de gemeenschappelijke presentatie dit jaar van beide pakketten zetten wij een belangrijke stap vooruit en leveren wij een belangrijke bijdrage aan een betere en snellere verwezenlijking van de doelstellingen van Lissabon. Tegelijkertijd houden wij echter rekening met de behoeften en de problemen van het uitgebreid Europa.
De indicatoren en prognoses voor 2002, een jaar met nogal verontrustende groeicijfers, tonen aan dat de werkgelegenheid in dat jaar licht is blijven stijgen: met ongeveer 1,1 procent, oftewel 500.000 nieuwe arbeidsplaatsen. Wij weten echter maar al te goed dat de ongunstige prognoses voor de economische groei van het komend jaar ook een weerslag zullen hebben op de werkgelegenheid. Daarom moeten wij onze inspanningen coördineren en versterken om de groei en de verwezenlijking van nieuwe arbeidsplaatsen te stimuleren.
Het onderhavig voorstel behelst een fundamentele verandering ten opzichte van het verleden. Deze verandering is het resultaat van het uitgebreide overleg met het Parlement, de sociale partners en de lidstaten, maar ook van de evaluatie van de vorige vijfjarenperiode. Toen dit voorstel voor het in eerst in januari op tafel kwam kreeg het ook meteen brede steun in de Raad.
Dit jaar worden de richtsnoeren voor de werkgelegenheid samen met de richtsnoeren voor het economisch beleid gepresenteerd. Wij zetten daarmee een belangrijke stap vooruit, niet alleen ten aanzien van de timing - nu de twee pakketten niet meer een half jaar na elkaar maar gelijktijdig worden gepresenteerd, wordt de verwarring vermeden die in vorige jaren was ontstaan - maar ook ten aanzien van de inhoud. We zijn er namelijk in geslaagd een grote mate van samenhang en compatibiliteit te bewerkstelligen tussen de twee pakketten met richtsnoeren, hetgeen zeker zal bijdragen tot een betere coördinatie en een efficiëntere samenwerking met de lidstaten.
De richtsnoeren zijn in aantal teruggebracht en eenvoudiger gemaakt. Zij zijn, uiteraard, ook heel duidelijk wat de beoogde resultaten betreft. De richtsnoeren zijn niet bijzonder gedetailleerd, omdat het werkgelegenheidsbeleid een sterke nationale dimensie heeft en onder de subsidiariteit valt. Zo zal dus elk land de instrumenten moeten kiezen die het wenst in te zetten. Deze richtsnoeren zijn echter wel afgestemd op duidelijke politieke doelstellingen en geven natuurlijk aan welke concrete resultaten moeten worden bereikt in elke sector. In talrijke gevallen zijn ook kwantitatieve doelstellingen vastgesteld.
Hoe ziet de nieuwe structuur er nu uit? Wat is het nieuwe concept dat ten grondslag ligt aan het werkgelegenheidspakket? De beleidsgrondslag is de interactie tussen het economisch beleid, het werkgelegenheidsbeleid en het sociaal beleid. Zo zijn er drie doelstellingen: meer banen, betere banen en een arbeidsmarkt waarvan niemand uitgesloten wordt. Deze drie doelstellingen worden in tien prioriteiten tot uitdrukking gebracht, en deze prioriteiten bestrijken een groot deel van het terrein van de noodzakelijke hervormingen die de behoeften van de mensen betreffen. Het gaat hier meer concreet om levenslang leren, dienstverlening aan werklozen en onderwijsstelsels, maar natuurlijk ook om het bedrijfsleven. Zo moeten bijvoorbeeld kwesties worden aangepakt als de bureaucratie in de bedrijven, de steun aan bedrijven en de bevordering van het ondernemerschap. Deze hervormingen betreffen echter ook een reeks andere sectoren, zoals de sociale voorzieningen, de pensioenen en de belastingen voor met name lage inkomens, maar ook de gelijkheid van vrouwen en mannen en de deelname van vrouwen aan de arbeidsmarkt, hetgeen een horizontaal aspect is van alle prioriteiten, al is er natuurlijk ook een specifieke prioriteit voor de gelijkheid van vrouwen en mannen en alle gediscrimineerde groepen. Natuurlijk hebben wij gezorgd voor continuïteit met de vorige richtsnoeren, maar er zijn ook nieuwe elementen, en die betreffen vooral het vraagstuk van de vergrijzing, de noodzaak van beleidsvormen om ouderen op de arbeidsmarkt te houden en de mobiliteit. Een interessant nieuw element is ook zwartwerk, dat een van de prioriteiten zal zijn van het Italiaans voorzitterschap.
Geachte afgevaardigden, ik wilde kort iets zeggen over de kwantitatieve doelstellingen. De werkgelegenheidsstrategie is gebaseerd op de open coördinatiemethode. Er is dus geen sprake van sancties of verplichte maatregelen. Om nu te vermijden dat deze strategie simpelweg een uiteenzetting van ideeën wordt, moeten er afspraken worden gemaakt over de te bereiken resultaten, over concrete kwantitatieve doelstellingen. Daarom hebben wij voorgesteld een reeks kwantitatieve doelstellingen vast te stellen. De meeste daarvan zijn van nationale aard, dat wil zeggen dat zij door de lidstaten worden vastgesteld. Er zijn echter ook voor allen geldende indicatoren - met één uitzondering: zwartwerk - en er is de serieuze analyse die door de Commissie wordt verricht.
Tot slot wil ik nog zeggen dat er richtsnoeren zijn voor het bestuursmodel met betrekking tot de deelname van de sociale partners en de hervorming van de arbeidsbemiddeling, evenals concrete aanbevelingen aan het adres van elke lidstaat. Wij hebben rekening gehouden met de analyse van de arbeidsmarkt in elke lidstaat en we hebben de aanbevelingen bekeken in het licht van de nieuwe richtsnoeren. Er zijn dit jaar 57 aanbevelingen aan de lidstaten, en natuurlijk moet ik hier nogmaals vermelden dat wij gezorgd hebben voor samenhang en compatibiliteit met de door de heer Solbes Mira gepresenteerde economische richtsnoeren.
Het spijt mij dat het Parlement dit jaar onder tijdsdruk komt te staan en in allerijl zijn advies moet uitbrengen over het werkgelegenheidspakket. Ik verzeker u echter dat de Commissie u met raad en daad zal bijstaan en het Parlement zal helpen bij de efficiënte behandeling van dit vraagstuk in de korte tijd die u ter beschikking staat. Ik hoop dat wij volgend jaar een betere communicatie en meer tijd zullen hebben.

Figueiredo (GUE/NGL).
Mijnheer de Voorzitter, wat de commissarissen hier gezegd hebben komt neer op een voortzetting van het beleid zoals dat in het Stabiliteitspact is vastgelegd. Die ideeën zijn tijdens de Top van Brussel bevestigd: de liberalisering moet sneller worden doorgevoerd en de arbeidsmarkt moet flexibeler worden vormgegeven. Meer van hetzelfde dus. De gevolgen van dat beleid zijn rampzalig, zeker in Portugal, het land waar ik vandaan kom. Portugal verkeert in een recessie en we komen steeds verder achter te liggen bij de rest van de Europese Unie: de werkloosheid neemt sneller toe dan het gemiddelde in Europa, terwijl bij ons het percentage van de bevolking dat onder de armoedegrens leeft het hoogste is. En dat geldt ook voor langdurige armoede. Het is dus hoog tijd dat er een ander beleid gevoerd wordt. Mijn vraag luidt derhalve als volgt: wanneer wordt het Stabiliteitspact herzien, zodat we meer openbare investeringen kunnen doen om meer banen te scheppen, de koopkracht te verhogen en een doeltreffend beleid te voeren ter bestrijding van armoede en sociale uitsluiting?

Goebbels (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, de Europese Unie bevindt zich momenteel overduidelijk in een diepe recessie en ook de toekomst ziet er niet bepaald florissant uit. De kosten van de oorlog en van de wederopbouw zullen een zware wissel trekken op de wereldeconomie en dus ook op de Europese economie.
Kunnen we het ons veroorloven, mijnheer de commissaris, om te blijven volharden in een dogmatisch stabiliteitsbeleid, dat wordt beschouwd als een doel op zich? Natuurlijk is stabiliteit een openbaar goed! Maar het economisch beleid mag zich niet beperken tot het bestrijden van overheidstekorten. Momenteel voeren de Verenigde Staten paradoxaal genoeg een veel pragmatischer economisch en fiscaal beleid dan Europa. Het Amerikaanse begrotingstekort, gemeten naar de criteria van Maastricht, zou inmiddels meer dan 5 procent bedragen. Moeten we het Stabiliteitspact niet aanvullen met een pact ter harmonisatie van het economisch beleid in de diverse lidstaten, een pact dat groei en werkgelegenheid een steuntje in de rug zou geven en dat de publieke en particuliere investeringen in onderzoek naar infrastructuur en regionale ontwikkeling, onderwijs en de arbeidsmarkt zou stimuleren?

Bouwman (Verts/ALE).
Voorzitter, geachte commissarissen, collega's, ik heb twee opmerkingen.
De eerste is dat onze Commissie werkgelegenheid en sociale zaken buitengewoon ongelukkig is over de uitzonderlijk korte tijdspanne. Mevrouw Diamantopoulou heeft er ook al op gewezen. Je zou bijna zeggen dat het ondemocratisch is dat de rapporteur van onze commissie volgende week, om precies te zijn aanstaande vrijdag, al een verslag moet aanleveren. Daarna kunnen we er met elkaar nog over spreken, maar het is natuurlijk veel te kort dag.
Het probleem is al ernstig, maar erger is dat het zich volgend jaar zal herhalen en wel in een ernstigere vorm. Als we praten over een open coördinatiemethode dan wil ik ook serieus genomen worden en dat geldt met mij voor heel veel anderen. Die procedures moeten dus op de een of andere manier aangepast worden, niettegenstaande alle bemiddelende activiteiten die tussendoor hebben plaatsgevonden.
Voorts ben ik bang dat er in de werkgelegenheidsrichtsnoeren twee onderwerpen ontbreken, maar daarover praten we zo meteen in onze commissies verder. Een eerste is dat we te veel en te nadrukkelijk denken aan kortetermijnproblemen in bepaalde landen - daar is zo-even al aan gerefereerd. Een tweede is het niet-cyclische karakter van deze richtsnoeren.

Solbes Mira
Mijnheer de Voorzitter, het debat van vandaag gaat juist over de globale richtsnoeren voor het economisch beleid om meer werk in Europa te creëren.
De problemen die zich in Europa voordoen houden volgens de Commissie geen verband met een expansief fiscaal beleid. De stabilisatoren doen hun werk en maken een expansief beleid ook mogelijk.
Anderzijds is tot nu toe niet gebleken dat de landen die een expansief fiscaal beleid voeren ook betere resultaten behalen in termen van groei. Ik zou veeleer willen zeggen dat het omgekeerde het geval is, dat landen die een gezonder fiscaal beleid voeren, hogere groeiniveaus hebben.
Zoals ik al vaker heb gezegd, denk ik dat de problemen die zich momenteel voordoen niet te maken hebben met het Stabiliteitspact, maar een afgeleide zijn van de hervormingen die nodig zijn om ons groeipotentieel in Europa te vergroten. En dat heeft weer te maken met de voorstellen die wij in onze globale richtsnoeren doen.
Naar mijn mening geeft de wijziging die de Commissie in november heeft ingevoerd inzake het Stabiliteitspact ons genoeg speelruimte om de actuele situatie het hoofd te bieden.

Gasòliba i Böhm (ELDR). -
 Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, mevrouw de commissaris, geachte afgevaardigden, ik deel de visie van mijn collega de heer Goebbels inzake het eerste aspect niet. Ik denk namelijk dat wij de in het Stabiliteitspact vastgelegde discipline dienen te handhaven omdat dit de EU inderdaad een grotere soliditeit en geloofwaardigheid verschaft dan de VS, waar, als we kijken naar de economische situatie op internationaal niveau, sprake is van een verontrustend tekort.
Ik wil nog eens benadrukken dat het noodzakelijk is dat er werkelijk een doeltreffende coördinatie komt en dat de in het Stabiliteitspact vastgelegde verplichtingen daadwerkelijk worden nagekomen door de lidstaten. Ik denk op grond van de voorstellen die hier zijn gedaan dat indien de Commissie niet meer mogelijkheden krijgt om invloed uit te oefenen op de naleving van het pact, ook op een terrein als het gebruik van belastinginstrumenten, er weinig zekerheid bestaat dat deze doelstellingen ook worden gehaald.
Ik wil er nog eens op wijzen - en ik denk dat het Parlement het over het geheel genomen met mij eens is - hoe belangrijk het is dat de lidstaten hun verplichtingen nakomen en het pact uitvoeren. Immers, zoals wij momenteel zien, zijn er helaas enkele zeer belangrijke lidstaten die, in plaats van de doelstellingen geleidelijk te benaderen, zich er steeds verder van verwijderen, en dat op een moment dat geloofwaardigheid en solvabiliteit vereist zijn.

Sacrédeus (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, ik zal het heel kort houden. Laat mij allereerst de commissarissen hartelijk bedanken. Naar aanleiding van enkele uitlatingen die tijdens het debat zijn gedaan, wil ik twee vragen stellen. De eerste vraag betreft de demografische uitdaging, een van de belangrijkste kwesties voor de toekomst van de Europese Unie, misschien wel de belangrijkste. Welke initiatieven zijn de commissarissen van plan te nemen voor het tot stand brengen van een beleid dat gezins- en kindvriendelijker is, dat wil zeggen een beleid dat het mogelijk maakt het gezinsleven en de zorg voor kinderen te combineren met een arbeidsleven?
De tweede vraag betreft de opmerkingen van commissaris Diamantopoulou over oudere werknemers. In de Verenigde Staten is het in strijd met de grondwet om oudere mensen te dwingen met pensioen te gaan. Moet gedwongen pensionering van ouderen wellicht ook in de Europese Unie onder de loep genomen worden en moeten ouderen de mogelijkheid krijgen om op vrijwillige basis langer te werken?
Tot slot wil ik benadrukken dat het Stabiliteitspact duidelijk moet zijn en geen beleidsvoorschriften dient te bevatten als er geen duidelijke criteria vastgelegd zijn.

Andersson (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, ik heb drie vragen. Ik sta achter de coördinatie van economische en werkgelegenheidsrichtsnoeren. Wanneer worden ook de sociale richtsnoeren geïntegreerd in deze coördinatie?
Economische groei, werkgelegenheid en sociale welvaart zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Met de huidige economische groei en werkgelegenheid komt de toekomst van ons sociale stelsel, waaronder de pensioenen, in gevaar. Wat is uw visie hierop, als Commissie?
Wij hebben het vaak over menselijk kapitaal en levenslang leren. Welke concrete voorstellen heeft u, wat betreft levenslang leren en de kwaliteit van de arbeid, om ons arbeidsvermogen beter te kunnen benutten?

Diamantopoulou
Mijnheer de Voorzitter, misschien kan de heer Andersson zijn laatste vraag nog eens herhalen. Ik heb die namelijk niet begrepen.

Andersson (PSE).
Mijn laatste vraag betrof het feit dat wij het erg vaak hebben over menselijk kapitaal en het ontwikkelen van het menselijk kapitaal om ons concurrentievermogen te vergroten. Ik wil graag weten welke concrete voorstellen er op tafel liggen om het menselijk kapitaal te vergroten en de kwaliteit van de arbeid te verbeteren, zodat het niet bij algemene opmerkingen blijft over dit onderwerp. Wat gebeurt er concreet op Europees niveau?

Diamantopoulou
Mijnheer de Voorzitter, ik begin met de vraag van mevrouw Figueiredo. Zij heeft een verband gelegd tussen de stijging van de werkloosheid in Portugal en het Stabiliteitspact. Mijns inziens zijn de analyse van de arbeidsmarkt in Portugal en de aanbevelingen aan dit land zeer interessant. Als u die leest zult u vaststellen dat er een groot productiviteitsprobleem bestaat en dat dat probleem verband houdt met investeringen in menselijke hulpbronnen, met het steeds groter wordend aantal jongeren dat vroegtijdig de school verlaat en met het hoge percentage mensen dat geen voortgezet onderwijs heeft genoten. Het gebrek aan kwalificaties, het gebrek aan specifieke vaardigheden van het menselijk potentieel, doet zich vooral gevoelen in het midden- en kleinbedrijf en in de sector innovatie en hightech.
Als u dan verder leest ziet u ook dat er een specifiek vrouwenprobleem bestaat. In vergelijking met andere landen is het percentage vrouwen op de arbeidsmarkt weliswaar hoog, maar als wij de vrouwelijke arbeidsmarkt nader bekijken zien wij dat vrouwen bijna altijd slecht betaalde banen hebben en parttime werken, en ook dat is een gevolg van een gebrek aan scholing. Het beleid dat ten uitvoer moet worden gelegd, moet bijgevolg gericht zijn op structurele hervormingen van het menselijk potentieel, en de Portugese regering zet ook belangrijke stappen in die richting. Natuurlijk zal niemand willen beweren dat het alleen maar een kwestie van structurele hervormingen is, en dat er geen enkel verband bestaat met de algemene economische situatie van een land, maar aan deze belangrijke beleidsmaatregelen kunnen we niet voorbijgaan.
Op de tweede vraag, de vraag van de heer Bouwman, wil ik antwoorden dat de bevoegde commissie van het Parlement dankzij de zeer nauwe samenwerking die wij sedert november tijdens alle fasen van de uitwerking van deze voorstellen hebben gehad, mijns inziens goed voorbereid is en zeer zeker in korte tijd een goed advies zal weten uit te brengen. Wij zullen echter, met het oog op volgend jaar, proberen alle marges die wij in het kader van de synchronisatie hebben, te benutten, om het Parlement in staat te stellen een actieve rol te spelen.
Wat het vraagstuk van de oudere werknemers betreft, en de vraag hoe men deze op de arbeidsmarkt kan houden, moet ik zeggen dat het stelsel van vervroegde pensionering jarenlang een instrument is geweest voor bedrijfsherstructurering in Europa. In zowel de openbare als de particuliere sector ging elke grote herstructurering gepaard met voorrechten of een systeem waarmee werknemers al op heel jonge leeftijd met pensioen konden gaan. Het gevolg daarvan is dat wij nu een groot aantal relatief jonge gepensioneerden hebben, dat wil zeggen beneden de 55 jaar. Natuurlijk hebben we nu de grenzen van dit systeem bereikt.
De financiële situatie van met name de pensioenstelsels, in zowel de publieke als de particuliere sector, is dusdanig dat dergelijke oplossingen onthoudbaar zijn geworden. Vroegtijdige pensionering is geen oplossing meer, noch voor de bedrijven, noch voor de werknemers, die met pensioen gaan op een leeftijd waarop zij nog actief zijn en die moeilijk kunnen accepteren dat zij van het economisch leven worden uitgesloten, zeker in het licht van de aanzienlijk gestegen levensverwachting. Natuurlijk kunnen de regelingen voor vervroegd pensioen pas worden afgeschaft als tegelijkertijd een beleid wordt toegepast om deze mensen op de arbeidsmarkt te houden. Daarvoor staan middelen in de richtsnoeren. Wij doen voorstellen voor beleidsvormen en concrete doelstellingen met betrekking tot het scholen van en het investeren in deze mensen, opdat zij een ander beroep kunnen uitoefenen, en we stellen maatregelen voor om ze in staat te stellen een eigen bedrijf op te richten. Met andere woorden, wij hebben beleidsvormen nodig waarmee wij deze mensen actief kunnen houden. Ik herhaal, enkele van de 22 kwantitatieve doelstellingen die u in de tekst ziet staan betreffen werknemers boven de 55 en u weet dat over één daarvan vorig jaar tijdens de Raad van Barcelona een akkoord is bereikt.
Welke concrete maatregelen stellen wij nu voor met betrekking tot het vraagstuk van investeringen in het menselijk potentieel? Van de tien prioriteiten maakt ook levenslang leren deel uit. Wij hebben voor elk land een kwantitatief doel voorgesteld voor de investeringen in levenslang leren, uitgedrukt in procenten van de totale arbeidskosten. Ik moet erop wijzen dat dit percentage in Europa momenteel heel gering is: in de particuliere sector wordt 2,4 procent van de arbeidskosten geïnvesteerd in de werknemers. Er zijn richtsnoeren en concrete doelstellingen voor het onderwijssysteem. Ons doel is ervoor te zorgen dat in 2010 80 procent van de bevolking scholing heeft genoten die gelijkwaardig is aan voortgezet onderwijs. Dit is een voorwaarde om op de arbeidsmarkt te kunnen blijven en inzetbaar te zijn. Als deze kwantitatieve doelstellingen uiteindelijk op nationaal vlak worden overgenomen zal dat een krachtig beleidsmiddel zijn voor de regeringen.

De Voorzitter.
Hartelijk dank, mevrouw Diamantopoulou.

Schmid, Herman (GUE/NGL).
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik heel kort een kanttekening plaatsten bij het tijdschema. Ik ben de rapporteur van het Parlement voor de richtsnoeren die wij nu bespreken. Ik heb de definitieve formulering van de richtsnoeren pas tegen vijf uur gekregen, een paar minuten voordat ik naar de Parlementszaal ging. Over twee dagen moet mijn werk klaar zijn. Mijn tekst moet op vrijdagochtend ter vertaling ingeleverd worden. Dit zijn onacceptabele werkomstandigheden. Enfin, ik zal hier niet meer tijd aan verspillen.
Laat mij in plaats daarvan een naar mijn mening essentiële politieke kwestie aankaarten. Het beste element van de werkgelegenheidsstrategie van de Commissie is het feit dat kwaliteit zo sterk benadrukt wordt. Met name daarin onderscheidt onze arbeidsmarkt zich, denk ik, van de arbeidsmarkt in de Verenigde Staten, Japan en andere landen. De kwaliteitsdimensie is cruciaal, maar tegelijkertijd is de druk om de arbeidskosten omlaag te brengen groot, wat ten koste gaat van de kwaliteit. Hoe moet deze tegenstelling tussen de druk om de kosten omlaag te brengen en de eisen inzake kwaliteit opgelost worden?

Cercas (PSE).
 Mijnheer de Voorzitter, geachte commissarissen, het verheugt mij zeer dat de evaluatie van de Europese werkgelegenheidsstrategie ons in staat stelt om de instrumenten te verbeteren, want dat is de grote wens van onze burgers.
Mijnheer de Voorzitter, ik zou graag een vraag willen stellen. Mevrouw de commissaris heeft gesproken over het vaststellen van doelstellingen op een gebied waar die doelstellingen vooral op nationaal niveau zouden moeten worden vastgelegd. Mijn vraag is of de regionale en Europese werkgelegenheidspercentages voor 2010 en 2005 waar voortdurend naar wordt verwezen, ook vertaald zullen worden in bindende concrete streefdoelen voor de lidstaten, of elke lidstaat verplicht zal zijn om de daad bij het woord te voegen en of wij inderdaad te maken krijgen met een op nationaal niveau ten uitvoer gelegde Europese werkgelegenheidsstrategie die niet enkel uit ideeën bestaat maar ook eisen inzake concrete resultaten inhoudt, want dat is waar dit Parlement en de publieke opinie om vragen.

De Rossa (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, ondanks de terechte kritiek op de korte tijdspanne is dit toch een belangrijke gebeurtenis. Eindelijk kunnen we zowel over de economische vooruitzichten als over de richtsnoeren voor de werkgelegenheid beschikken en we moeten daar, gegeven de situatie waar we nu mee geconfronteerd worden, optimaal gebruik van maken.
Ik stel de commissarissen voor dat, uit praktisch oogpunt, een van de dingen die zij kunnen doen om de nationale regeringen onder druk te zetten en ze aan te sporen in actie te komen, zou kunnen zijn dat zij ervoor zorgen dat deze richtsnoeren verstuurd worden aan ieder individueel parlementslid van de nationale parlementen van de Europese Unie, in plaats van naar de secretariaten van de nationale parlementen. Dat zou de nationale regeringen ongetwijfeld onder druk zetten.
Wat betreft de verlenging van het arbeidsleven wil ik beide commissarissen zeggen dat veel werknemers bang zijn dat ze niet met levenslang leren, maar met levenslang werken geconfronteerd worden. Ik stel voor dat we mensen de garantie geven dat hun pensioenen erop vooruitgaan als ze ermee instemmen langer te blijven werken. Dat geldt met name voor mensen die maar een klein pensioen hebben.
Tot slot: komt er een Europees kader voor investeringen in O&O, in onderwijs en in levenslang leren dat werkelijk zal gaan fungeren als drijvende kracht achter de economische groei in Europa?

Solbes Mira
Mijnheer de Voorzitter, ik zal snel antwoorden. Wij kampen momenteel allemaal met het tijdsprobleem, maar daarmee hadden wij al rekening gehouden bij het streamlining-proces.
Wat de definitie van de benchmarkingsystemen betreft, is het duidelijk dat er geen implicaties zijn met betrekking tot Gemeenschapsverplichtingen. Wel is er sprake van een systeem om de cijfers en het gedrag bij te stellen. Wat uw verzoek om over de cijfers te beschikken betreft, wil ik zeggen dat u al over een groot deel ervan beschikt via het voorjaarsverslag dat wij hebben gepresenteerd. De cijfers die daarin worden genoemd zijn niet absoluut. In veel gevallen zijn er geen gemeenschappelijke EU-cijfers, maar wel cijfers van de afzonderlijke lidstaten op het gebied van O&O en andere soorten onderwijs, wat ons in staat stelt om een enigszins homogeen beeld te krijgen van hetgeen zich in de lidstaten afspeelt.

De Voorzitter.
Het woord is aan de heer Alavanos voor een motie van orde. Ik wil hem verzoeken het kort te houden.

Alavanos (GUE/NGL).
Mijnheer de Voorzitter, ik heb vraag nr. 47 ingediend, over de bescherming van de 'xerolithia?, de lage, stenen muurtjes die op de Griekse eilanden voorkomen en bodemerosie voorkomen. Dat is een milieuvraagstuk en geen vraagstuk van buitenlands beleid, of wat dan ook. Deze vraag had opgenomen moeten zijn onder de vragen aan mevrouw Wallström, en ik verzoek u dat alsnog te doen en wel op de eerste plaats, gezien het nummer van de vraag. Dit is, nogmaals, een vraag die onder de bevoegdheden van mevrouw Wallström valt, en waarschijnlijk hebben de diensten van het Parlement een fout gemaakt. Ik verzoek u ervoor te zorgen dat mijn vraag op de juiste plaats komt te staan en als eerste wordt beantwoord door mevrouw Wallström, gezien het tijdstip van indiening en het nummer van de vraag.

De Voorzitter.
Mijnheer Alavanos, hiervan nemen wij nadrukkelijk nota. Zoals u weet informeert de Commissie het Parlement en de Voorzitter van het Parlement.
Ik regel uitsluitend het debat tijdens deze vergadering, maar ik neem nadrukkelijk nota van hetgeen u zegt en ik zal dit doorgeven aan de bevoegde instanties, zowel de Commissie als de Voorzitter van het Parlement.
Aan de orde is het vragenuur (B5-0088/2003).
Wij behandelen een reeks vragen aan de Commissie.
Eerste deel
De Voorzitter.
Vraag nr. 32 van David Robert Bowe (H-0154/03):

Betreft: Verkoop van goederen via het Internet
Acht de Commissie het ook niet volstrekt onterecht dat bedrijven die gevestigd zijn in landen buiten de EU volgens de vigerende EU-regelgeving via het Internet goederen mogen verkopen die zonder BTW-heffing direct aan de koper worden verstuurd indien de waarde van de bewuste producten niet boven een door de Commissie vastgesteld minimumniveau uitkomt? Vindt zij ook niet dat dit een ernstige bedreiging vormt voor het bedrijfsleven en de werkgelegenheid in de EU en, zo ja, welke maatregelen stelt zij voor om hieraan paal en perk te stellen?

Bolkestein
Ik zou graag de vraag van de heer Bowe willen beantwoorden.
Het klopt inderdaad dat lidstaten commerciële zendingen uit derde landen met een verwaarloosbare waarde vrij kunnen stellen van BTW. De de minimis-drempels, die zijn bepaald op tussen de 10 en 22 euro, worden echter niet vastgesteld door de Commissie, maar zijn vastgelegd in artikel 22 van richtlijn 83/181/EEG van de Raad. Bovendien zijn deze vrijstellingsdrempels optioneel. Lidstaten kunnen er derhalve zelf voor kiezen toch BTW te heffen op goederen die worden geïmporteerd via postorderbedrijven. Een aantal lidstaten, waaronder België, doet dat ook.
De Commissie is zich ervan bewust dat er concurrentieverstoringen zouden kunnen ontstaan als gevolg van commerciële de minimis-leveringen van goederen. Een technische werkgroep, onder leiding van mijn diensten, heeft vastgesteld dat een groeiend aantal producten, zoals dvd's, computerspellen, bloemen, contactlenzen, boeken, ander drukwerk en cd's, regelmatig wordt geïmporteerd uit derde landen. Hoe groot de economische distorsie is die dit tot gevolg heeft kan niet worden vastgesteld zonder verdere economische analyse.
Naar aanleiding van het initiatief van de Commissie hebben de lidstaten besloten diepgaande economische onderzoeken uit te voeren om de economische aspecten van dit vraagstuk in kaart te brengen. Het is met name noodzakelijk vast te stellen of de mogelijke concurrentieverstoringen door de toepassing van de BTW-vrijstelling onder de 10 tot 22 euro een serieuze bedreiging vormen voor het bedrijfsleven en de werkgelegenheid binnen de Europese Unie. Verdere initiatieven op het niveau van de Gemeenschap zullen afhangen van de uitkomst van deze onderzoeken.

Bowe (PSE).
Mijnheer de commissaris, ik dank u voor uw antwoord. Het is duidelijk dat u de situatie heeft geconstateerd en actie onderneemt. Zou u deze actie echter niet iets sneller kunnen ondernemen? Ik werd op dit probleem gewezen door iemand uit mijn kiesdistrict, de stad Leeds, die daar een klein bedrijfje leidt dat dvd's verkoopt - een van de producten die u noemde - en die 31 mensen in dienst heeft. Een bedrijf dat gevestigd is op de Kanaaleilanden en dat geheel legaal diverse activiteiten vanaf het vasteland van het Verenigd Koninkrijk ontplooit, vormt een ernstige bedreiging voor zijn bedrijf. Dit is een serieus probleem. Door een taskforce op te zetten heeft u onderkend dat het in de gehele Unie een serieus probleem is. In aanmerking genomen hoe lang dit al aan de gang is - u noemde een richtlijn uit 1983 - zou ik u willen vragen: hoe lang denkt u dat het nog gaat duren voordat uw taskforce komt met actievoorstellen? Hoewel ik weet dat lidstaten er in de tussentijd voor kunnen kiezen zelf maatregelen te nemen om bedrijven tegen deze vorm van oneerlijke concurrentie te beschermen, zou ik u toch willen vragen of u ons niet kunt vertellen wanneer u iedereen in de Unie hiertegen gaat beschermen en via de taskforce tot actie overgaat.

Bolkestein
Ik wil de uiterst begrijpelijke vraag van de heer Bowe beantwoorden door ten eerste te zeggen dat ik het probleem onderken, maar dat we aan de andere kant de verkoop van goederen via het internet juist moeten toejuichen. Op zich is het namelijk een positief fenomeen voor de interne markt en daarom moeten we dergelijke handel proberen te stimuleren. Dan komt echter wel het probleem van de heffing van BTW en accijns om de hoek kijken en derhalve het probleem dat de heer Bowe aan de orde heeft gesteld. Zoals ik al heb gezegd, kunnen we niet met een zinnig actievoorstel komen voordat en zonder dat we de situatie in kaart hebben gebracht. Een dergelijke analyse moet gebaseerd zijn op de onderzoeken van de lidstaten naar de omvang van het probleem. Pas dan, als we over de analyse beschikken, kunnen we met een zinnig voorstel komen.
Ik kan de heer Bowe meedelen dat de lidstaten tot juli dit jaar gegevens zullen verzamelen, dus binnen een paar maanden moeten alle gegevens verzameld zijn en dan kan de Commissie een zinnige koers bepalen - maar alleen als is vastgesteld dat er inderdaad sprake is van verstoring van de interne markt; en ten tweede willen we, uiteraard, alleen die commerciële zendingen aanpakken die echt een probleem vormen. Het is immers wel zo dat als je mensen vraagt om aan bepaalde vereisten te voldoen, dit ook zal moeten worden gecontroleerd en daar zijn voor de betreffende regeringen kosten aan verbonden; dat is ook de oorspronkelijke reden voor de de minimis-regel. Misschien worden er wel uitzonderingen voorgesteld en het kan best zijn dat de man uit het kiesdistrict van de heer Bowe onder een dergelijke uitzondering valt, maar ik wil de heer Bowe vragen ons tot eind juni of juli van dit jaar de tijd te geven en dan zullen we nog eens terugkomen op deze zaak, als de heer Bowe dat wil.

De Voorzitter.
Vraag nr. 33 van José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra (H-0176/03):

Betreft: Geleidelijke afschaffing van het stelsel van algemene preferenties voor bepaalde sectoren in Midden-Amerika en de landen van het Andes-Pact
Is de Commissie van oordeel dat de geleidelijke afschaffing van tariefpreferenties (via goedkeuring door de EG van voorstel COM/2003/0045 def. voor een verordening van de Raad houdende toepassing van artikel 12 van verordening 2501/2001/EG

Lamy
Ik herinner u eraan dat het graduatiemechanisme, waarop de vraag van de heer Salafranca Sánchez-Neyra betrekking heeft, vanaf 1995 bestaat binnen ons stelsel van algemene preferenties. Dit stelsel is erop gericht de economische ontwikkeling te bevorderen van landen die preferenties genieten door hen in staat te stellen hun exporten naar de Gemeenschap te vergroten en door de tariefpreferenties te concentreren op de landen die er het meest behoefte aan hebben.
Doel van dit systeem is de export te bevorderen van landen die preferenties genieten, met als logisch gevolg dat de voorkeursbehandeling dient te worden gestaakt zodra deze doelstelling is bereikt. Dit stelsel van handelspreferenties is niet oneindig uit te breiden; het moet beperkt blijven, en daarom hebben we het graduatiemechanisme. Daarmee kunnen we beperkingen aanbrengen, op basis van het feit dat alleen bepaalde sectoren behoefte hebben aan een stelsel van algemene preferenties. Deze graduatie is gebaseerd op objectieve en neutrale criteria die opgenomen zijn in onze regelgeving en direct samenhangen met het specifieke karakter van de export van de betreffende landen.
De Commissie begrijpt de bezorgdheid van de heer Salafranca Sánchez-Neyra, die overigens gedeeld wordt door een aantal landen die preferenties genieten. Wij zijn niettemin van mening dat de vrees omtrent de gevolgen van deze graduatie overdreven is, ook al zijn we bereid ons in dit geval soepel op te stellen.
In Colombia, waarop het eerste deel van de vraag betrekking heeft, worden vooral snijbloemen uitgevoerd en is de export grotendeels bestemd voor de Amerikaanse markt. Het is dan ook niet erg waarschijnlijk dat een lichte verhoging van de Europese douanerechten het niveau van de algehele export van snijbloemen vanuit Colombia nadelig zal beïnvloeden.
In het geval van Costa Rica, dat zowel gewassen als snijbloemen uitvoert, delen wij evenmin de bezorgdheid die hier en daar te beluisteren valt. Costa Rica is een land dat zich betrekkelijk goed ontwikkelt. De algehele economische situatie is verbeterd en als het gaat om specialisatie, die in zekere zin bepalend is voor het concurrentievermogen van een sector in het land vergeleken met dezelfde sector in andere landen, ligt Costa Rica nog altijd goed in de markt.
Wat de vraag betreft over de invloed van het graduatiemechanisme op de landen die binnen het specifieke stelsel van preferenties vallen en die strijden tegen de teelt van verdovende middelen, is het inderdaad zo dat het graduatiemechanisme in eerste instantie niet gold voor het APS-drugs. Hierin is in 2001 verandering gekomen met de verordening van de Raad tot invoering van het nieuwe stelsel van preferenties 2005, waarbij het APS-drugs min of meer werd afgestemd op het reguliere stelsel. Waarom deze aanpassing? Omdat we wilden voorkomen dat men binnen de WTO zou vallen over het discriminerende karakter van dit APS-drugs. Dit feit was India overigens niet ontgaan, dat een klacht tegen de Unie heeft ingediend bij de WTO. Ik denk dat we ons moeten kunnen verdedigen.
Als we kijken waartoe graduatie in het verleden heeft geleid, dan zien we dat het afschaffen van preferenties over het algemeen geen nadelige uitwerking heeft gehad op de export van de betreffende producten door de preferentielanden. In de regio die wordt genoemd in de vraag, met name in Chili en Mexico, heeft het graduatiemechanisme de groei van de export uit deze landen niet in de weg gestaan. Verder is het zo dat de douanerechten regelmatig worden verlaagd naar aanleiding van het multilaterale overleg, met als gevolg dat het belang van de douanerechten en van de preferenties steeds verder afneemt.
Laten we ook niet vergeten dat wanneer deze voorkeursbehandeling wordt gestaakt, de Europese importeur het betreffende recht betaalt, waarbij hij eventueel iets moet inleveren van zijn winstmarge, die zoals we weten over het algemeen comfortabel is.
Colombia en Costa Rica voldoen aan de objectieve voorwaarden die zijn opgenomen in onze regelgeving en op hen is derhalve het graduatiemechanisme van toepassing; wij kunnen ons niet vinden in de analyse dat dit hun economieën aanzienlijke schade toebrengt. Graduatie is geen straf, integendeel. Het betekent dat de export van het betreffende land een niveau heeft bereikt dat kan worden behouden zonder de steun van het stelsel van preferenties en dat de door ons nagestreefde doelstellingen ten aanzien van marktpositie en economische ontwikkeling zijn bereikt.
Desondanks, en om tegemoet te komen aan de zorgen die zijn verwoord door verscheidene afgevaardigden, een aantal lidstaten, bepaalde economische actoren en uiteraard door de landen in kwestie, heeft de Commissie gemeend zich soepel te moeten opstellen. Het graduatiemechanisme, dat eind 2002 in werking had moeten treden zoals bepaald door de verordening, is nog niet van kracht en dus profiteren de landen nog altijd van het APS. Over de einddatum wordt nog overleg gevoerd en de Raad van Ministers zal hierover binnenkort een beslissing nemen. Dus ook al kunnen we ons niet vinden in alle punten van zorg die zijn aangekaart, we hebben in deze kwestie bepaalde concessies gedaan.

Salafranca Sánchez-Neyra (PPE-DE). -
 Mijnheer de Voorzitter, de Commissie is, in mijn ogen althans, vooral een politieke instelling en ik zou daarom van de commissaris graag een politiek antwoord willen.
Mijnheer de commissaris, ik heb met veel belangstelling zes minuten naar uw antwoord geluisterd, maar ik zou u, vanuit politiek oogpunt, dit willen vragen: kunt u serieus volhouden dat een land als Colombia, waar 26 miljoen mensen in armoede leven en waar jaarlijks 30.000 mensen omkomen bij geweld, gebaat is bij het intrekken van de tariefpreferenties via het modulatiemechanisme? Of een land als Costa Rica, waar deze producten in kwetsbare gebieden worden verbouwd, waar immigranten, gezinshoofden en vrouwen verblijven? Mijnheer de commissaris, ik denk eerlijk gezegd dat dit niet gunstig is voor deze landen, en een vergelijking met Mexico of met Chili gaat niet op. U bent voorbijgegaan aan het vierde en vijfde deel van mijn vraag door ergens anders over uit te weiden; ik ga u niet vragen om mij een antwoord te geven, maar u sprak over flexibiliteit en ik zou graag willen weten hoe de Commissie haar flexibiliteit bepaalt. Door in debat te gaan over de inwerkingtreding van deze maatregelen? Zou de Commissie bereid zijn om vervangende landbouwproducten vrij te stellen van deze regeling? En ten slotte wil ik graag weten wat de Commissie gaat doen wanneer het algemeen preferentiestelsel drugs afloopt in 2004. Is de Commissie voornemens dat te verlengen?

Lamy
Het was mij niet ontgaan, meneer Salafranca Sánchez-Neyra, dat de Commissie geacht wordt een instelling te zijn die zich iets meer bezighoudt met beleidsvorming dan met de technische invulling. Desalniettemin heeft elk beleid tot doel de verdragen, verordeningen en wetgeving uit te voeren die de Europese Unie heeft voortgebracht. Als we dit niet doen, verzaken we onze plicht, en dat is een politieke en geen technische kwestie.
Zullen Costa Rica en Colombia blijvende en ernstige schade ondervinden door deze bescheiden verhoging van de invoerrechten op snijbloemen? Wij denken van niet. U mag het hiermee oneens zijn. Het enige dat ons op dit moment in het gelijk of ongelijk kan stellen, zijn de precedenten. En eerdere gevallen hebben aangetoond dat er geen wezenlijke risico's zijn.
Desondanks wil de Commissie niet botweg voorbijgaan aan uw opmerkingen en daarom hebben we ermee ingestemd de invoering van dit graduatiemechanisme uit te stellen. Tot wanneer? Daarover voeren we momenteel overleg met de Raad van Ministers, die in dezen, zoals vaak het geval is bij handelsbeleid, het laatste woord heeft. Zou een specifieke ontheffing voor landbouwproducten zinvol zijn? Wij denken van niet, om de eenvoudige reden dat dit verder afbreuk zou doen aan de compatibiliteit van ons stelsel van algemene preferenties met dat van de WTO; dit wordt ons zoals u weet door India voor de voeten geworpen, overigens met als argument dat het land zelf niet in aanmerking komt voor het APS-drugs. Wij willen degenen die dit stelsel in zekere zin liever de nek omdraaien niet in de kaart spelen.
Wat gebeurt er in 2004? Het stelsel loopt in 2004 af en wij zullen ons volgend jaar uitspreken over twee opties die momenteel op tafel liggen: hetzij het stelsel wijzigen vanaf 1 januari 2005, hetzij het voor enige tijd verlengen. De keuze tussen deze twee mogelijkheden zal afhangen van de voortgang van de onderhandelingsronde, want het zou goed zijn de algemene ontwikkeling van de douanetarieven te kennen alvorens de preferenties precies vast te stellen. Dit besluit zal in de loop van volgend jaar door de Commissie worden genomen.

De Voorzitter.
Vraag nr. 34 van Myrsini Zorba (H-0214/03):

Betreft: ECHO in Irak
In 2002 heeft ECHO hulp ter waarde van 15 miljoen euro aan Irak geleverd. Nu mikt de Commissie op 100 miljoen euro, waarvan 21 miljoen is aangekondigd en de resterende 79 miljoen uit de noodreserve moet komen. Het hulpbedrag is onder de gegeven omstandigheden dus fors verhoogd, terwijl de enige ECHO-vertegenwoordiging in de regio zich in Amman bevindt en vijf personen omvat.
Is deze vertegenwoordiging toereikend voor de thans bestaande enorme humanitaire behoeften? Zal het aantal ECHO-vertegenwoordigers in de regio en ook in Irak worden verhoogd? Heeft er tot dusverre een evaluatie plaatsgevonden van de wijze waarop ECHO zijn activiteiten beheert? Heeft het denkbeeld van een permanentere opzet in Irak en voor de regio kans van slagen? Bestaat er een akkoord met de Verenigde Naties voor "de dag erna"?

Nielson
Met betrekking tot het eerste deel van de vraag, of het huidige kantoor van ECHO in Amman de huidige behoefte in de regio aankan, wil ik in de eerste plaats het volgende verduidelijken.
Het kantoor van ECHO in Amman is het regionale zenuwcentrum voor de Irak-crisis. Het kantoor is onlangs uitgebreid en telt nu zeven buitenlandse technisch assistenten en tien lokale medewerkers. Het is actief in Irak en de rest van het Midden-Oosten. Er is daarnaast een vestiging in Jeruzalem waar één buitenlandse technisch assistent en drie lokale beambten werkzaam zijn.
Amman is uitgekozen als regionaal zenuwcentrum voor deze crisis omdat dit kantoor beschikt over voldoende personeel en logistieke ondersteuning om onmiddellijk tegemoet te komen aan nieuwe behoeften ter plaatse. Technisch assistenten hebben tot taak de situatie ter plaatse te beoordelen, de behoeften in kaart te brengen en aanbevelingen te doen aan ECHO. Zodra de hulp is goedgekeurd, controleert de technisch assistent ter plaatse hoe de tenuitvoerlegging verloopt. De technisch assistent maakt ook afspraken met andere donoren en humanitaire organisaties.
Hierbij moet echter benadrukt worden dat ECHO geen uitvoerende organisatie is. Het daadwerkelijk verlenen van humanitaire hulp is de taak van partners van ECHO. Dat wil zeggen internationale humanitaire organisaties als het Rode Kruis, de VN-agentschappen en de Europese humanitaire NGO's.
Voor de crisis werden regelmatig waarnemingsbezoeken afgelegd. Er zijn sinds januari van dit jaar door drie missies bezoeken afgelegd aan Irak, zowel op operationeel als op beleidsniveau. Het belangrijkste doel van deze bezoeken was voorbereidingen te treffen voor de gevolgen van wat toen nog een potentiële crisis was. Dergelijke bezoeken zijn nu opgeschort. De technisch assistenten van ECHO volgen de crisis op dit moment vanuit Amman.
ECHO zal, zodra de veiligheidssituatie dat toestaat, opnieuw beginnen met waarnemingsbezoeken en missies om de behoefte te peilen. ECHO zal dan bepalen of het noodzakelijk is de aanwezigheid ter plaatse verder te versterken. Op het moment acht ECHO zijn aanwezigheid echter toereikend.
Met betrekking tot de uitvoerbaarheid van het idee om een permanente structuur op te zetten in Irak en in de regio, kan ik nu vast zeggen dat, naar het voorbeeld van wat in Afghanistan gedaan is, ECHO van plan is een kantoor te openen in Bagdad, zodra de veiligheidssituatie daar verbetert. Dit kantoor zal dan onder de verantwoordelijkheid vallen van het regionale kantoor in Amman. Het zou kunnen dat een deel van het personeel van Amman naar Bagdad wordt overgeplaatst. ECHO overweegt verder een kantoor in Iran te openen, mochten daar grote vluchtelingenstromen op gang komen.
ECHO Amman staat klaar om operationele, logistieke en administratieve hulp te verlenen aan de toekomstige ECHO-vestiging in Bagdad door aan het begin van een aanwezigheid daar medewerkers en materieel te leveren, ondersteuning te bieden, enzovoorts.
Met betrekking tot het evalueren van de activiteiten van ECHO wil ik, op de eerste plaats, in herinnering roepen dat in een onafhankelijke bredere evaluatie van het functioneren van ECHO, die is uitgevoerd in 1999, het volgende gesteld werd: 'financiert ECHO heden de verstrekking van humanitaire bijstand minstens even goed als om het even welke andere organisatie, en waarschijnlijk beter en op meer kosteneffectieve wijze dan alle andere vergelijkbare internationale organisaties?.
De evaluatie bevatte ook een aantal aanbevelingen en specifieke kritiekpunten en we hebben naar aanleiding daarvan ook serieus actie ondernomen. Dat doen we om de algehele kwaliteit te verbeteren van het beheer van de activiteiten van ECHO, waaronder ook het controleren van de resultaten. Ik wil de belangrijkste inspanningen noemen.
Ten eerste heeft ECHO de logical framework approach ingevoerd en het gebruik van gestandaardiseerde prestatie-indicatoren bevorderd om zo resultaten beter te kunnen meten en het effect van activiteiten beter te kunnen evalueren, waar mogelijk. Hierdoor worden ook de projectvoorstellen die we van onze uitvoerende partners ontvangen kwalitatief beter en dat effect is nu al duidelijk te merken.
ECHO heeft zowel het toezicht op als de technische coördinatie van alle gefinancierde activiteiten uitgebreid, vooral ter plaatse, door meer technisch assistenten aan te nemen en door regionale kantoren te openen, zoals ik zojuist heb uitgelegd aan de hand van de situatie te Amman. Ook wordt gestreefd naar een meer uniforme basisbenadering van interventies, vooral op het terrein van de ondersteuning van medische voorzieningen.
Een andere stap voorwaarts bij het verbeteren van onze prestaties naar aanleiding van lessen uit het verleden bestaat uit het opstarten van strategische dialogen die tot doel hebben de samenwerking op operationeel en beleidsniveau te versterken. Sinds 2000 is er sprake van een uitgebreide, steeds beter verlopende strategische dialoog met de belangrijkste partners van ECHO: de VN-agentschappen, de NGO's en de andere internationale organisaties.
ECHO heeft bovendien meer prioriteit gegeven aan en is nu beter voorbereid op het op elkaar afstemmen van aan elkaar verwante taken als wederopbouw, hulpverlening, ontwikkeling, enzovoorts. ECHO speelt veel meer een proactieve rol en belegt vergaderingen met de verantwoordelijke diensten van de Commissie en andere donoren, zowel op operationeel als beleidsniveau, om zaken te coördineren. Bij projecten worden bepaalde fasen in de hulp aangegeven waarin de operatie mogelijk in handen kan worden gegeven van donoren van ontwikkelingshulp en die inspanningen zijn redelijk succesvol geweest. Als we kijken naar Oost-Timor, Kosovo en zelfs Afghanistan, dan verloopt deze geleidelijke overdracht beter dan bij eerdere conflicten.
In lijn met de introductie van deze belangrijke elementen voor het verbeteren van de uitvoering, presenteert ECHO nu aan het begin van ieder begrotingsjaar een evaluatieplan. De evaluaties vallen hierdoor samen met de planning en de tenuitvoerlegging van alle fasen van de operaties waarbij ECHO betrokken is. Bij de evaluaties wordt gekeken naar operaties in bepaalde landen, naar partners van ECHO en naar thematische kwesties. Het evaluatieplan zorgt ervoor dat nu, eens in de twee jaar, alle belangrijke operaties worden geëvalueerd.
Er is dus sprake van een doorlopend evaluatieprogramma dat uitgevoerd wordt door externe deskundigen en dat zich richt op de operaties van ECHO, op de capaciteit van de partners en op diverse thema's. Vooral de recente evaluaties van de UNHCR en het Wereldvoedselprogramma zijn van belang, omdat dit belangrijke internationale partners zijn die ook een grote rol spelen in de huidige crisis in Irak. De evaluatierapporten worden regelmatig gepubliceerd op de website van ECHO, zodra de lidstaten van de inhoud op de hoogte zijn gesteld.
Tot slot moet worden vermeld dat ECHO ook het hervormingsprogramma van de Commissie heeft doorgevoerd. Dit heeft een positief effect gehad op alle administratieve en financiële aspecten van het werk van de Commissie.
ECHO bevindt zich vandaag de dag in een totaal andere situatie dan de situatie die bestond toen de zittende Commissie aantrad. Een recent artikel in European Voice deed me eraan denken dat wat ik heb beloofd tijdens de hoorzitting in het Europees Parlement in augustus 1999 inmiddels ook is gerealiseerd. ECHO is vandaag de dag, met reden, een gerespecteerde speler op het terrein van de internationale humanitaire hulp.
Ik kom nu bij het laatste deel van de vraag, dat betrekking heeft op het bestaan van een overeenkomst met de Verenigde Naties ten aanzien van de aanpak van 'the day after' in Irak. Ik herinner u er slechts aan dat de Europese Raad op 21 maart heeft verklaard dat de VN een centrale rol moet spelen gedurende en na afloop van de huidige crisis. Ik ben simpelweg van mening dat het VN-systeem bij uitstek - ik herhaal: bij uitstek - beschikt over de legitimiteit, het mandaat, het vermogen en de praktijkervaring om hulpverlening te coördineren in situaties die zijn ontstaan na conflicten. Dat moet het uitgangspunt voor die discussie zijn.

Zorba (PSE).
Mijnheer de commissaris, ik dank u hartelijk voor uw antwoord. Aangezien de humanitaire crisis van de afgelopen drie weken ons allen diep heeft geschokt, zou ik u willen vragen of u een dialoog bent begonnen met de oorlogvoerende landen en met name het Verenigd Koninkrijk, dat bovendien lid is van de Europese Unie. Ten tweede, welke voorstellen zijn u gedaan door de niet-gouvernementele organisaties? Wat de VN betreft ben ik blij met uw standpunt. Dat is ook mijn standpunt.
Dan heb ik nog een vraag waar ik graag een antwoord op wil. Wat is de mening van de Commissie over het olie-voor-voedselprogramma? Wanneer denkt u dat er weer een voedseldistributienetwerk zal zijn, gezien het feit dat het oude netwerk kennelijk is vernietigd?

Nielson
Het antwoord op het eerste deel van deze aanvullende vraag is dat we ons nu concentreren op het bieden van humanitaire hulp zodra dat mogelijk wordt. We voeren een discussie over de verplichting van een bezettingsmacht om in een oorlogssituatie de Geneefse Conventie te respecteren en toegang te verschaffen aan neutrale en onpartijdige humanitaire hulpverleners. We hebben alle reden om die discussie serieus te nemen en we zijn dan ook systematisch bij die discussie betrokken. Een andere kwestie is dat we ervoor moeten zorgen dat de diverse internationale humanitaire NGO's toegang krijgen zonder dat ze daarvoor eerst toestemming moeten vragen aan een van beide partijen in het conflict. Dat zien wij, als belangrijke humanitaire hulpverlener, als onze taak en daar concentreren we ons nu op.
We hopen dat het olie-voor-voedselprogramma, dat onder leiding staat, en moet blijven staan, van de Verenigde Naties, binnenkort weer wordt opgestart. De secretaris-generaal heeft daar geen misverstand over laten bestaan. Dat is immers de meest logische manier om dit programma te organiseren en we hopen dat het snel weer op gang komt.

De Voorzitter.
Hartelijk dank, mijnheer Nielson. Wij gaan nu over tot het tweede deel van het vragenuur, waarin de drie commissarissen die hier aanwezig de vragen zullen beantwoorden.
Tweede deel
Vragen aan de heer Liikanen
De Voorzitter.
Vraag nr. 35 van Bill Newton Dunn (H-0177/03):

Betreft: Zijn Hotline-nummers voldoende bekend bij het publiek?
De begrotingsautoriteit heeft de Commissie geld gegeven om alle lidstaten er toe aan te zetten bekendheid te geven aan de Hotline-nummers bedoeld voor mensen die onaangename zaken ontdekken op het Internet.
Acht de Commissie het afdoende - als ze eens eerlijk bij zichzelf te rade gaat - dat deze nummers bij een kleine minderheid van het publiek bekend zijn? Wanneer zullen deze nuttige nummers voldoende bekend zijn?

Liikanen
Mijnheer de Voorzitter, er bestaan hotlines waar mensen internetpagina's met een onwettige inhoud kunnen melden. Die meldingen worden verwerkt volgens vastgestelde procedures en worden op passende wijze doorgespeeld aan de politie, internetproviders en andere hotlines.
De bewustmakingsprojecten die worden gefinancierd uit hoofde van het actieplan ter bevordering van een veiliger gebruik van het internet hebben onder andere tot doel de bekendheid van deze hotlines te vergroten. In de periode tussen 1999 en 2002 is hieraan in totaal 9869 miljoen euro besteed. De Commissie beschouwt dit als de meest rendabele aanpak. Deze taak zal daarom worden voortgezet binnen het nieuwe Europese netwerk voor bewustmaking, dat zal worden opgezet in de tweede fase van het actieplan ter bevordering van een veiliger gebruik van het internet 2003-2004, waarvoor de geachte afgevaardigde rapporteur is.
In het kader van het actieplan ter bevordering van een veiliger gebruik van het internet worden op dit moment hotlines gefinancierd in Oostenrijk, België, Denemarken, Duitsland, Griekenland, Spanje, Ierland, Italië, Nederland, Zweden, Finland, het Verenigd Koninkrijk en IJsland, plus het Europese netwerk van hotlines.
De uitgaven uit de Gemeenschapsbegroting bedroegen in de periode tussen 1999 en 2002 in totaal 3,9 miljoen euro. De gemiddelde bijdrage per hotline bedraagt 76.500 euro per jaar. De belangrijkste manier van contact opnemen met hotlines is overigens niet via de telefoon, maar via formulieren op webpagina's en via e-mail. De hotlines hebben het publiek op verschillende manieren laten weten hoe zij te bereiken zijn. In Spanje is de landelijke hotline bijvoorbeeld bereikbaar via een hyperlink op de homepage van Terra, het grootste webportaal van Spanje.
De Commissie heeft op dit moment geen cijfers over de bekendheid van hotlines bij het grote publiek, maar er wordt wel een vraag over hun bekendheid opgenomen in een in heel Europa te houden Eurobarometer-enquête die voor later dit jaar gepland staat. Dan zullen we zeker over nauwkeuriger informatie beschikken.
De statistieken laten wel zien dat het aantal meldingen bij alle hotlines gestaag groeit. In een periode van een half jaar hebben de hotlines die worden gefinancierd uit hoofde van het actieplan ter bevordering van een veiliger gebruik van het internet meer dan 35.000 meldingen verwerkt, waarvan er 19.000 betrekking hadden op kinderporno. De Commissie is van mening dat dit een significant aantal is en dat de hotlines derhalve waar voor hun geld bieden.
De situatie die ten grondslag ligt aan het grote aantal meldingen is een buitengewoon ernstige zaak. De Commissie heeft actief meegewerkt aan verdere actie om dit probleem aan te pakken, onder andere door met een voorstel te komen voor een kaderbesluit inzake kinderporno. We stellen de geachte afgevaardigde graag persoonlijk verder op de hoogte van de acties en evenementen die op initiatief van de hotlines worden georganiseerd.

Newton Dunn (ELDR).
Mijnheer de commissaris, hartelijk dank, dat klinkt zeer veelbelovend. Toen we over dit voorstel van de Commissie, waarvoor ik rapporteur was, debatteerden in de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, kwamen we erachter dat niemand van de commissie op de hoogte was van het bestaan van deze hotlines; en ik vraag me af of voor het publiek dat op de tribune naar het vragenuur luistert niet hetzelfde geldt. Er is dus nog veel te doen. Ik wil u bedanken voor uw aanbod mij meer informatie toe te zenden. Ik kijk er naar uit, maar aangezien het Europees Parlement bestaat uit 626 leden die het contact van de EU met haar burgers onderhouden, zou ik u willen vragen of u misschien ieder van ons een eenvoudige brief zou kunnen schrijven, zodat alle Parlementsleden hiervan op de hoogte worden gebracht. U kunt deze brief gewoon uitprinten in de elf talen; dan weet iedere afgevaardigde ervan en dan kunnen wij vervolgens deze faciliteit van de Europese Unie in onze lidstaten onder de aandacht brengen!

Liikanen
Daar ben ik toe bereid, maar aangezien we het over het internet hebben, zou ik willen vragen: kan ik die brief ook per e-mail versturen?

Harbour (PPE-DE).
Ik wil naar aanleiding van de vraag van mijn collega, de heer Newton Dunn, de commissaris vragen of hij heeft geprobeerd samen te werken met de belangrijkste internetproviders om deze cijfers gepubliceerd te krijgen. Voor veel internetgebruikers bieden zij immers een belangrijke toegangsweg tot het internet.
Een daarmee samenhangende vraag is hoe hij denkt over de samenwerking met de internetproviders bij het uit de lucht halen van aanstootgevende websites waarop zij via de hotlines geattendeerd worden. Hiermee hangt ook de vraag samen of er actie kan worden ondernomen tegen sites die worden verzorgd door andere internetproviders van buiten de Europese Unie.

Liikanen
De hotlines geven de informatie door aan de internetproviders, maar we onderhouden natuurlijk ook contacten met bijvoorbeeld het Europese netwerk van hotlines en vragen hun deze informatie te verspreiden.
We moeten ons realiseren dat toen dit actieplan enkele jaren geleden van start ging, kinderporno nog een veel minder bekend fenomeen was. Sindsdien is het aantal sites toegenomen en tegelijkertijd zijn ook ouders, leraren en anderen in de maatschappij zich veel meer van het bestaan van kinderporno bewust geworden. Dat is dan ook de reden dat we 35.000 meldingen hebben gehad, waarvan er maar liefst 19.000 betrekking hadden op kinderporno.
Ik ben bereid contact op te nemen met de internetproviders en, zoals ik al tegen de rapporteur heb gezegd, ik zal u allemaal een kort briefje met links doen toekomen. Misschien kunnen we de kwestie ook aankaarten bij de Internet Service Providers Association en hun aandacht vestigen op wat Terra bijvoorbeeld doet in Spanje, namelijk een link naar de hotline op hun website plaatsen. Mij zijn geen gevallen bekend waarin internetproviders geweigerd hebben actie te ondernemen nadat zij op de hoogte waren gebracht, maar mocht zich zoiets voordoen, dan zal ik u daar gaarne over informeren.

De Voorzitter.
Hartelijk dank, mijnheer de commissaris. Wij gaan nu over tot de vragen aan commissaris Wallström.
Vragen aan mevrouw Wallström
De Voorzitter.
Bij ontstentenis van de vraagsteller komt vraag nr. 36 te vervallen.

De Voorzitter.
Vraag nr. 37 van Torben Lund (H-0179/03):

Betreft: Hormoonontregelende stoffen en testmethoden
In zijn advies van 26 oktober 2000

Wallström
In juni 2001 heeft de Commissie een follow-upmededeling aan de Raad en het Europees Parlement aangenomen over de tenuitvoerlegging van de communautaire strategie voor hormoonontregelaars - dat wil zeggen: stoffen die de hormoonhuishouding verstoren. In deze mededeling werden de acties uiteengezet die zouden worden ondernomen om de mogelijke gevolgen van hormoonontregeling voor milieu en gezondheid aan te pakken, op grond van de verplichting die de Commissie heeft om de menselijke gezondheid en het milieu in de Europese Unie te beschermen.
In deze context is het natuurlijk een eerste vereiste dat we kunnen beschikken over erkende teststrategieën en -methoden om stoffen die hormoonontregeling veroorzaken te identificeren en te beoordelen alvorens verregaande wettelijke actie te ondernemen.
De Commissie is vertegenwoordigd in de Endocrine Disrupters Testing and Assessment Task Force (EDTA) van de OESO, die in 1998 is ingesteld. De belangrijkste taken van deze taskforce zijn het ontwikkelen van een uniforme internationale testmethode en het coördineren van en toezicht houden op de diverse subgroepen die de opdracht hebben nieuwe richtlijnen te ontwikkelen, of bestaande richtlijnen te herzien, voor tests waarmee de mogelijke hormoonontregelende eigenschappen van chemische stoffen kunnen worden vastgesteld.
De taskforce heeft overeenstemming bereikt over de ontwikkeling van een conceptueel kader. Dat biedt de mogelijkheid om chemische stoffen die aanleiding geven tot zorg in te delen en te rangschikken naar prioriteit op basis van nu beschikbare informatie in plaats van op basis van de uitkomsten van het evaluatieproces. Dit kader verschaft informatie over mechanische gegevens in vitro, in vivo en/of over andere negatieve effecten van hormoonontregelende en andere eigenschappen.
Bovendien heeft de taskforce een reeks methoden gedefinieerd die ontwikkeld en erkend moeten worden: een vergelijking van de gevoeligheid, de toepasselijkheid en de betrouwbaarheid van de tests waarmee de effecten van hormoonontregelaars op de menselijke gezondheid en/of het milieu worden getest.
Volgens de meest recente schattingen kunnen we tussen dit jaar en 2005 een erkende testmethode verwachten voor diverse milieueffecten, terwijl een aantal testmethoden die geschikt zijn voor het beoordelen van het risico voor de menselijke gezondheid naar verwachting tussen dit jaar en 2004 klaar voor gebruik zal zijn. Nieuwe erkende en overeengekomen testen op het gebied van hormoonontregeling zullen bijdragen aan een betere identificatie van hormoonontregelaars en zullen ons in staat stellen onderbouwde beoordelingen te maken van de waarschijnlijkheid dat er negatieve gevolgen zullen optreden.
Als onderdeel van de communautaire strategie voor hormoonontregelaars heeft de Commissie in 2001 een specifieke uitnodiging tot het indienen van onderzoeksvoorstellen gepubliceerd. Er was in totaal twintig miljoen euro uitgetrokken voor dit initiatief en samen met het geld dat beschikbaar is binnen het vijfde kaderprogramma van de Gemeenschap voor onderzoek en ontwikkeling wordt er op het moment zo'n 59 miljoen euro besteed aan onderzoek naar de mogelijke effecten van hormoonontregelende stoffen op de menselijke gezondheid en het milieu. Onder dit onderzoek valt ook de ontwikkeling van nieuwe testmethoden.
Het is belangrijk om te onderkennen dat hormoonontregeling niet per definitie een toxicologisch verschijnsel is, zoals kanker of allergie, maar een mechanisme dat mogelijk wel negatieve toxicologische effecten als gevolg kan hebben. Gezien de aard van het effect dat ze hebben vallen de meeste hormoonontregelaars normaal gesproken onder de CMR's - carcinogene, mutagene of voor de voortplanting giftige stoffen. Voor dergelijke chemische stoffen moet in de toekomst onder het REACH-systeem een vergunning worden aangevraagd, zoals wordt voorzien in het Witboek 'Strategie voor een toekomstig beleid voor chemische stoffen?. Bovendien is er een oorzakelijk verband gelegd tussen negatieve effecten op het endocriene stelsel van wilde dieren en bepaalde persistente, bioaccumulerende en giftige stoffen, waarvoor in de toekomst dan ook een vergunning moet worden aangevraagd.
De Commissie buigt zich op het moment over de vraag of in het ontwerpvoorstel over het de REACH-systeem niet een bepaling moet worden opgenomen die tot doel heeft voor bepaalde stoffen een vergunning verplicht te stellen. Het gaat dan om stoffen die worden gekarakteriseerd als persistent, bioaccumulerend en giftig, of als zeer persistent en zeer bioaccumulerend en, maar dat moet van geval tot geval bekeken worden, om stoffen waarover net zoveel zorg bestaat, zoals bepaalde hormoonontregelaars die volgens de criteria geen CMR's zijn.

Lund (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, ik dank commissaris Wallström voor het uitgebreide antwoord. Ik heb deze vraag gesteld omdat het in kaart brengen van de erkende teststrategieën zo lang duurt. Er had reeds vorig jaar een methode beschikbaar moeten zijn om de gevolgen voor de gezondheid te testen en tussen 2003 en 2005 verwachten wij een testmethode voor de gevolgen voor het milieu. Nu heb ik begrepen dat de eerstgenoemde methode pas in 2004 beschikbaar zal zijn. Met het OESO-systeem duurt de vaststelling van deze testmethodes een eeuwigheid. Ik vind dit zorgwekkend, want het betekent dat er niets gedaan kan worden. Als de stoffen niet giftig of om een of andere reden gevaarlijk zijn, kunnen wij niet eens het voorzorgsbeginsel toepassen, omdat er geen erkende testmethodes bestaan.
Tot slot heb ik een vraag betreffende het laatste punt dat mevrouw Wallström heeft aangehaald, namelijk de vraag of wij hormoonontregelende stoffen al dan niet onder de categorie "gevaarlijke stoffen" in de nieuwe wetgeving betreffende chemische stoffen moeten opnemen en of we ze als een onafhankelijk risicocriterium moeten opnemen, op dezelfde manier als kankerverwekkende of mutagene stoffen. Is het nu niet het geschikte moment om te zeggen: met deze onzekerheid en deze risico's moeten wij deze stoffen als een onafhankelijk risicocriterium opnemen?

Wallström
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Lund, het betreft hier een zeer gecompliceerde procedure. Tegelijkertijd is het belangrijk dat de Europese Unie in internationaal verband deelneemt. Dit zijn onmiskenbaar grensoverschrijdende problemen. Het is belangrijk dat wij binnen het kader van de OESO handelen en dat wij trachten deze methoden te ontwikkelen. Ik denk dat niemand deze werkzaamheden wil vertragen. Wij hebben juist allemaal de behoefte om zo snel mogelijk over testmethoden en systemen te beschikken die wij kunnen toepassen op deze hormoonontregelende stoffen. We kunnen alleen toezeggen dat wij ons uiterste best doen om een goed resultaat te bereiken.
Wat op dit moment aan de orde is in relatie tot de nieuwe wetgeving inzake chemische stoffen is het feit dat wij, zolang eenduidige definities en eenduidige testmethoden ontbreken, evenals overeengekomen systemen om deze toe te passen, van geval tot geval een beoordeling moeten maken. In de discussies die we tot dusver hebben gehad, zijn de hormoonontregelende stoffen specifiek aan de orde gekomen, wat erop duidt dat we op weg zijn naar meer duidelijkheid in de toekomst. Wat we nu moeten doen is enkel proberen het zo snel mogelijk eens te worden over methoden voor de omgang met deze stoffen.

De Voorzitter.
Vraag nr. 38 van Jan Dhaene (H-0197/03):

Betreft: Creatie van een Europees corps voor civiele bescherming
De creatie van een Europees corps voor civiele bescherming is een dringende noodzaak. Dit bleek nog eens na de catastrofe met de Prestige. Deze "Groenhelmen" onder de Europese vlag kunnen zich overal in de Unie nuttig maken bij rampen en hebben gespecialiseerd materiaal, dat niet alle lidstaten kunnen betalen.
Hoever staat u met de uitwerking van dit voorstel? Welke lidstaten hebben al hun medewerking toegezegd? Wanneer zal u dit voorstel aan de Raad voorleggen?

Wallström
Vragen over een Europees corps voor civiele bescherming, of ideeën voor vergelijkbare initiatieven op specifieke terreinen, zoals een Europese kustwacht, zijn in het verleden, en ook recentelijk nog, diverse malen geopperd. Toch ligt er, voor zover ik weet, geen specifiek voorstel op tafel. We moeten beseffen dat op grond van de Verdragen maatregelen op het gebied van civiele bescherming onder de bevoegdheid van de lidstaten vallen. Daarom moeten dergelijke maatregelen op het niveau van de Gemeenschap strikt voldoen aan het subsidiariteitsbeginsel.
Bovendien is het zo dat bij civiele bescherming een groot aantal sectoren betrokken is. De manier waarop die met elkaar samenwerken verschilt per lidstaat. Dat betekent dat eerst grondig onderzocht zou moeten worden wat de praktische gevolgen zouden zijn van het opzetten van een EU-corps voor civiele bescherming. Toch is het opzetten van een dergelijk corps zeker een interessant idee en ik zal de discussies over deze kwestie in de Europese Conventie derhalve nauwlettend volgen.
Los van deze discussies kan ik u melden dat de Commissie al actief is op dit terrein, hoewel dat kennelijk niet algemeen bekend is. Op initiatief van de Commissie is er een communautair mechanisme opgezet dat de samenwerking op het terrein van civiele bescherming moet vereenvoudigen en versterken. Op dit moment werken alle lidstaten, de elf kandidaat-lidstaten en de drie EER-landen met elkaar samen binnen dit EU-kader, dat een methode kan bieden om civiele bescherming zowel binnen als buiten de Europese Unie beter te coördineren.
Een van de belangrijkste elementen in dit verband is de oprichting geweest, binnen de Commissie, van het bewakings- en informatiecentrum voor civiele bescherming van de EU. Dit response-centrum is sinds 1 januari 2002 actief en is permanent, 24 uur per dag, bereikbaar. Zodra het centrum wordt geactiveerd doordat een van de deelnemende landen er een beroep op doet, kan het direct beschikken over de hulpmiddelen voor civiele bescherming van de lidstaten, die van tevoren voor diverse grote noodsituaties zijn geïnventariseerd. Als u dat wilt, kan ik u vertellen wanneer dit centrum is gebruikt en bij welke interventies we betrokken zijn geweest.
De Commissie is van mening dat het bewakings- en informatiecentrum van de EU, dat steunt op de beschikbare capaciteit van alle landen, een effectief instrument is dat tegemoetkomt aan de zorgen zoals die door de geachte afgevaardigde zijn verwoord.

Dhaene (Verts/ALE).
Dank u, mevrouw de commissaris, voor uw antwoord, maar toch heb ik nog een aantal vragen. U zegt dat dit Europees response-centrum functioneert, maar heeft bijvoorbeeld Spanje er een beroep op gedaan tijdens de ramp met de Prestige? Wanneer hebben zij er een beroep op gedaan? Wat gebeurt er als een lidstaat daar geen beroep op doet en niet over de mogelijkheid beschikt om zelf op te treden? Ik was in Galicië tien dagen na de ramp. De Belgische civiele bescherming kwam daar aan, maar er was niets georganiseerd. Als wij bijvoorbeeld over twee jaar een ramp zouden hebben voor de kust van Letland dan zou dat een probleem zijn. Ik denk dat wij toch moeten beschikken over een corps dat onmiddellijk kan optreden.
Een tweede punt is dat de technische kennis die noodzakelijk is om op een correcte en een milieuvriendelijke manier op te treden, moet worden vergaard en beschikbaar moet zijn voor alle lidstaten.

Wallström
Ik wil u bedanken voor die vraag. Het geval van de Prestige is namelijk een duidelijk voorbeeld van de toegevoegde waarde die het response-centrum heeft.
Onmiddellijk na het ongeluk op 13 november 2002 werd er een beroep gedaan op het centrum, eerst door de Spaanse autoriteiten en later ook door de Portugese en Franse overheden. In totaal werden er acht hulpverzoeken geregistreerd en doordat het response-centrum deze direct kon afhandelen was het mogelijk de aanbiedingen die andere Europese landen deden op elkaar af te stemmen en in goed banen te leiden. Hierdoor konden de bevoegde nationale autoriteiten van de getroffen landen na het ongeluk beschikken over een indrukwekkende hoeveelheid hulpmiddelen van zeer diverse aard - waaronder vijftien olieruimschepen, meer dan twintig kilometer aan versperringen en een aantal gespecialiseerde verkenningsvliegtuigen.
Het response-centrum heeft verder de steun die aan de drie landen werd aangeboden gecoördineerd, het heeft direct na het ongeluk een groep deskundigen van de Gemeenschap naar het getroffen gebied gestuurd en het heeft aangeboden om samen met Spanje een milieustudie te financieren naar de gevolgen van het ongeluk.
Wat als een van de nieuwe lidstaten onze hulp inroept? Uiteraard wordt het response-centrum dan op dezelfde manier gebruikt en zullen we namens alle lidstaten hulp aanbieden. We zijn nu in staat alle hulp en steun van alle landen te mobiliseren en te coördineren. Bovendien werken we regelmatig samen met nationale autoriteiten en diensten die betrokken zijn bij civiele bescherming en zo leren we van elkaar.
Ook houden we oefeningen waarbij we een grootschalige noodsituatie simuleren, zelfs een situatie waarin biologische of chemische wapens een rol spelen. Dit heeft onze capaciteit aanzienlijk vergroot, al is het centrum misschien niet zo bekend. Het is tijd om er meer bekendheid aan te geven en om ervoor te zorgen dat we direct na ongelukken daadwerkelijk kunnen ingrijpen. Alle nieuwe lidstaten zijn op de hoogte van ons response-centrum en we bieden hun in dergelijke gevallen steun aan namens alle lidstaten.

De Voorzitter.
Mevrouw de commissaris, hartelijk dank voor de zeer uitgebreide antwoorden.
Vier afgevaardigden hebben het woord gevraagd, maar volgens het Reglement mogen er slechts twee aanvullende vragen worden gesteld. Overeenkomstig het transparantiebeleid waaraan wij allen zoveel waarde hechten zal ik de volgorde aangeven waarin deze afgevaardigden het woord hebben gevraagd. Dat was in de eerste plaats de heer Rübig, daarna de heer Ortuondo Larrea, vervolgens de heer Nogueira Román en tot slot de heer Wuermeling. Dat betekent dat ik het woord geef aan de eerste twee afgevaardigden, de heren Rübig en Ortuondo Larrea. Er mogen immers niet meer dan twee aanvullende vragen worden gesteld. Het woord is nu aan de heer Rübig voor zijn aanvullende vraag.

Rübig (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, geachte dames en heren, er is ons allen veel aan gelegen om bij rampen snel en efficiënt hulp te kunnen bieden. Hoe denkt u erover om een groenboek te laten samenstellen? Daarin zouden dan ten behoeve van alle instanties en vrijwilligersorganisaties de mogelijkheden kunnen worden opgesomd, of het zou een virtueel platform kunnen zijn om in noodsituaties tot gecoördineerde actie te kunnen overgaan.

Wallström
Daar zijn we op het moment al mee bezig. Alle informatie hierover is welkom en het is mijn bedoeling het centrum meer bekendheid te geven. Zelfs met weinig middelen zijn we buitengewoon effectief geweest. We kunnen zeggen dat het centrum in alle lidstaten zeer bekend is, evenals in de kandidaat-landen, en, zoals ik al zei, we werken regelmatig samen om beter op rampen voorbereid te zijn. Daarnaast werken we aan het voorkomen van rampen. Er is op dit moment een mededeling in voorbereiding en misschien kunnen we die zien als een eerste stap in de aanpak van het voorkomen van en voorbereid zijn op door de mens veroorzaakte en andere rampen. Als het Parlement en de lidstaten dat willen, ben ik bereid nog wat meer te doen, maar voor ons is deze mededeling een prima manier om het Parlement op de hoogte te stellen van wat we hebben gedaan, hoe we kunnen ingrijpen en hoe we dit mechanisme voor civiele bescherming kunnen gebruiken.

Ortuondo Larrea (Verts/ALE). -
 Mevrouw de commissaris, sinds het ongeluk met de Erika, op 19 december 1999, hebben het Europese Parlement en andere Europese instellingen verschillende initiatieven genomen om de maritieme veiligheid te vergroten. Helaas lijkt het erop dat niet de juiste maatregelen genomen zijn, want daarna, in november 2002, heeft er opnieuw een schipbreuk plaatsgevonden - met de tanker de Prestige - en momenteel zijn wij bezig met een aanpassing van de maatregelen die wij na de Erika hadden genomen. In dit verband werken wij in de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme van het Europees Parlement momenteel ook aan een herziening van de verordening betreffende enkelwandige en dubbelwandige olietankers en ik heb een belangrijke vraag die verband houdt met uw bijdrage.
U hebt gezegd dat er een Europees centrum voor rampenbestrijding bestaat, en ik zou graag willen weten of u rampenplannen hebt opgesteld, vooral voor gevoelige kuststreken als Galicië en Bretagne, waar ieder jaar weer ongelukken met tankers plaatsvinden die schade aan het milieu aanrichten.

Wallström
Mijnheer Ortuondo Larrea, u heeft helemaal gelijk. Het draait hier echter om de tenuitvoerlegging. De Commissie heeft met ongekende snelheid actie ondernomen na de ramp met de Erika. In drie maanden tijd hebben we een volledig voorstel voorbereid om meer te doen ter voorkoming van een herhaling van dergelijke vreselijke ongelukken. Maar de maatregelen moeten vervolgens nog ten uitvoer worden gelegd; de lidstaten moeten daar serieus werk van maken.
Zoals u weet hebben we naar aanleiding van de ramp met de Prestige opnieuw actie ondernomen om ervoor te zorgen dat er een tijdsplan van kracht werd waardoor we sneller konden opereren dan van tevoren was gepland.
De Commissie heeft de zaak serieus genomen. Zij heeft zeer snel gehandeld en we zijn ambitieus geweest met betrekking tot wat er gedaan moet worden. Nu komt het aan op de tenuitvoerlegging door de lidstaten.
Wat betreft de noodplannen, dat is een kwestie voor de lidstaten zelf. Zij moeten de meest kwetsbare gebieden identificeren en dat doen ze ook regelmatig. Dat is de taak van de autoriteiten voor civiele bescherming in elk van de lidstaten afzonderlijk. Voor ons is het zaak zo snel mogelijk te reageren en ervoor te zorgen dat we zo veel mogelijk materieel, expertise en hulp kunnen mobiliseren en sturen, direct nadat een ongeluk heeft plaatsgevonden. Vanaf nu kunnen we 24 uur per dag in actie komen.
Onze zeer intensieve samenwerking leidt er wel toe dat we beter voorbereid zijn. We zijn daardoor immers op de hoogte van de noodplannen van alle afzonderlijke lidstaten. Het is een kwestie van subsidiariteit dat iedere lidstaat die plannen zelf opstelt.

De Voorzitter.
Vraag nr. 39 van Alexander de Roo (H-0211/03):

Betreft: Wetenschappelijke bijeenkomst in Ispra over het Spaanse nationale waterplan
Volgens persberichten is er een bijeenkomst in Ispra gepland van de Commissie en vertegenwoordigers van de Spaanse regering met eminente wetenschappers om te praten over de wetenschappelijke bewijzen ten aanzien van de gevolgen van het Spaanse nationale waterplan.
Kan de Commissie bevestigen dat een dergelijke bijeenkomst is gepland? Zo ja, wanneer wordt deze dan gehouden en wie zal hieraan deelnemen? Kan de Commissie tevens uitleggen op welke wijze deze bijeenkomst zal bijdragen tot haar overwegingen met betrekking tot de ongerustheid die naar aanleiding van het Spaanse nationale waterplan en zijn weerslag op het milieu in Spanje is ontstaan?

Wallström
Op 24 maart heb ik een kort onderhoud gehad met de nieuwe Spaanse minister van Milieu, mevrouw Elvira Rodríguez. Daarbij hebben we het gehad over een aantal zaken, waaronder het Spaanse nationaal hydrologisch plan en dan met name de voorgestelde overheveling van water uit de Ebro. Zowel de minister als ikzelf moesten erkennen dat er diverse fundamentele milieukwesties zijn waarover de meningen van de deskundigen bijzonder verdeeld zijn.
Als commissaris voor Milieu ben ik met name geïnteresseerd in de voorziene toekomstige stroomsnelheden in de Ebro, maar ook in de vaststelling van het stroomregime dat noodzakelijk is om de ecologische en chemische status van de benedenloop van de Ebro en de Ebro-delta te waarborgen.
Een van de ideeën die uit mijn discussie met de minister naar voren kwam was het organiseren van een bijeenkomst waarbij enkele vooraanstaande deskundigen - experts van de Spaanse regering, academici en vertegenwoordigers van NGO's - een aantal van de zaken waarover meningsverschillen bestaan onder de loep nemen. Ik heb het Instituut voor milieu en duurzaamheid van het Gemeenschappelijk Centrum voor Onderzoek van de Europese Commissie te Ispra voorgesteld als een geschikte locatie voor zo'n bijeenkomst. Noch over de agenda noch over de criteria waaraan de deskundigen moeten voldoen om te worden uitgenodigd voor de bijeenkomst is al overeenstemming bereikt. Hierdoor is het onwaarschijnlijk dat deze nog voor juni kan worden georganiseerd.

De Roo (Verts/ALE).
Mevrouw de commissaris, ik heb nog een aanvullende vraag over het minimale stroomregime van de Ebro dat ecologisch nog verantwoord is.
U heeft hierover met de nieuwe Spaanse minister gesproken, maar er bestaat in Spanje een meningsverschil tussen de Catalaanse regering - die ook iets over deze kwestie te zeggen heeft - en de Spaanse regering. Bent u op de hoogte van dat meningsverschil? Dat is namelijk essentieel. Het gaat hier immers om het correct vaststellen van het minimale stroomregime van de Ebro dat ecologisch nog verantwoord is en waarbij dus de ecologische functies, die zeer belangrijk zijn, niet worden aangetast. Dit is met name van belang voor de Ebro-delta en de gebieden daar die bescherming genieten onder de Europese Habitatrichtlijn. Als u hiervan niet op de hoogte bent, vraagt u het dan na bij de persoon die daar namens de Catalaanse regering verantwoordelijk voor is. Hij of zij heeft namelijk een openbare verklaring afgelegd over dit meningsverschil met de Spaanse regering. Dit is een uiterst belangrijk punt.

Wallström
Daar gaat het juist om. Dat was het hele idee achter het organiseren van zo'n bijeenkomst. De meningen hierover lopen zeer sterk uiteen. Zelfs de deskundigen worden nu gebruikt, sommige door het ene, andere door het andere kamp. We wilden de deskundigen samenbrengen om wat meer harde feiten boven tafel te krijgen, om alle meningen te inventariseren en om op het niveau van deskundigen te bekijken waarom we met zulke uiteenlopende cijfers en resultaten te maken hebben.
Boven alles wordt het een technische, wetenschappelijke bijeenkomst. Alles wordt in deze kwestie immers in het politieke getrokken. Daarom wilden we daar een informatie-uitwisseling op gang brengen die ertoe moet leiden dat we over meer feiten kunnen beschikken waarmee we verder met deze zaak aan de slag kunnen.

Nogueira Román (Verts/ALE).
Mijnheer de Voorzitter, ik wil twee uiterst beknopte aanvullende vragen stellen. Om te beginnen deze - en daarbij richt ik mij tot u, mevrouw de commissaris: hoeveel Gemeenschapsgeld is er opzij gezet voor de financiering van het Spaanse hydrologisch plan in de periode 2000-2006, en welk tijdsschema zal er voor de uitbetalingen worden aangehouden? Mijn tweede vraag heeft ook betrekking op de Spaanse staat en het milieu. Ik wil namelijk weten hoeveel geld de Commissie gereserveerd heeft voor het plan-Galicië van de Spaanse regering. Dat plan is opgezet om de Galicische kusten te reinigen en Galicië na de ramp met de Prestige weer op gang te helpen. De financiering van dat plan door de Gemeenschap valt ook onder de begrotingsperiode 2000-2006. De Spaanse regering schat dat ze voor die periode 12 miljard euro nodig heeft.

Wallström
Dit betreft echt een geheel andere kwestie. Dit houdt totaal geen verband met de kwestie waar we mee begonnen. Ik ben bereid iedere vraag van iedere afgevaardigde te beantwoorden, maar dan moeten de vragen wel volgens de vastgestelde procedure worden gesteld.

De Voorzitter.
Ik heb de indruk dat een deel van de vraag van de heer Nogueira Román een aanvulling vormt op de vorige vraag over Ispra en dat een ander deel absoluut geen aanvulling vormt. Die vraag had hij niet mogen stellen, aangezien daardoor verwarring zou kunnen ontstaan. Zou u zo vriendelijk willen zijn het eerste deel van uw vraag, dat een aanvulling vormde, te herhalen?

Nogueira Román (Verts/ALE).
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, het eerste deel van mijn vraag is beslist van cruciaal belang. Een groot deel van de middelen die de Spaanse staat uit hoofde van het Cohesiefonds toekomen wordt namelijk gebruikt voor de financiering van het hydrologisch plan. De houding die de Commissie met betrekking tot die financiering aanneemt is doorslaggevend - of dit plan wel of niet zal worden uitgevoerd hangt dus van de Commissie af. U zult zich daarvan bewust zijn, mevrouw de commissaris, en daarom geloof ik dat u over dit punt opheldering zult moeten verschaffen. Het is immers van cruciaal belang.

Wallström
Ik zou graag een algemeen antwoord geven op die vraag, namelijk dat het gebruik van communautaire middelen in overeenstemming dient te zijn met de milieuwetgeving. Dat is de algemene richtlijn voor het gebruik van structuurfondsen en hetzelfde geldt voor andere fondsen. Het te financieren project zal dus moeten voldoen aan de bestaande milieuwetgeving.

Gutiérrez-Cortines (PPE-DE).
 Mijnheer de Voorzitter, ik wil de Commissie graag complimenteren, want naar aanleiding van de antwoorden op de verschillende vragen krijg ik de indruk dat zij wat het Spaanse nationaal hydrologisch plan betreft tot nu toe onderscheid heeft weten te maken tussen de technische en de juridische problemen.
Gezien de pressie van enkele afgevaardigden die denken dat wij als politici het recht hebben om ons te bemoeien met de vertrouwelijke en informele contacten tussen de lidstaten en de Commissie en, vooral, met de rol van de technisch deskundigen, wil ik mevrouw de commissaris vragen of zij bereid is om te garanderen dat de deskundigen in alle vrijheid hun werk kunnen doen tijdens de bijeenkomst in Ispra, die, zoals zij gezegd heeft, technisch van aard zal zijn. Kunt u garanderen dat politisering op grond van individuele en specifieke belangen wordt voorkomen?
Want ook wij zouden ons kunnen mengen in bepaalde zaken, zoals bijvoorbeeld de nitraten in Nederland. Mijn vraag luidt: bent u bereid om te garanderen dat de deskundigen in alle vrijheid hun werk kunnen doen en dat hun privacy beschermd is, zodat zij niet beïnvloed worden in hun werk en niet onder druk worden gezet?

Wallström
Ik herhaal dat deze bijeenkomst technisch-wetenschappelijk van aard zal zijn. Er zal een aantal zaken aan de orde komen die verband houden met de voorgestelde overheveling van water uit de Ebro. Onze doelstelling is deze deskundigen samen te brengen teneinde de bestaande informatie te evalueren en, indien mogelijk, te achterhalen waarom de meningen precies uiteenlopen.
De bijeenkomst is absoluut geen hoorzitting over het hele Spaanse nationaal hydrologisch plan, noch over de overheveling van water uit de Ebro. Er is sprake van diverse uiteenlopende meningen: dat is het uitgangspunt. Maar we zullen de deskundigen samenbrengen en zo zal, naar ik hoop, duidelijk worden hoe ze hun standpunt hebben onderbouwd, hoe ze hebben geteld, hoe ze hebben gerekend en op wat voor soort informatie ze zich hebben gebaseerd.
Ik kan niet beloven dat politiek geen rol zal spelen. Deze zaak heeft nu eenmaal een politieke lading. Ik ben me daar ook terdege van bewust. Ik praat al geruime tijd met mensen uit de beide Spaanse kampen en ik heb altijd aandachtig geluisterd naar beide kanten van het verhaal en naar de vele verschillende belanghebbenden. Dit is een nieuwe poging om er zeker van te zijn dat we beschikken over alle informatie die er is, met name over die kwesties die voor het milieu van cruciaal belang zijn.

De Voorzitter.
Mevrouw de commissaris, hartelijk dank voor de informatie die u vanmiddag aan het Parlement heeft verstrekt.
Wij gaan nu over tot het laatste deel van het vragenuur. Commissaris Vitorino zal deze vragen beantwoorden.
Vragen aan de heer Vitorino
De Voorzitter.
Vraag nr. 40 van Bernd Posselt (H-0139/03):

Betreft: Gemeenschappelijke grensbewaking
Hoe beoordeelt de Commissie de recente inspanningen om de grensbewaking gezamenlijk met de kandidaat-landen uit te voeren, en welke maatregelen zijn de komende tijd gepland om tot een EU-grensbewaking te komen?

Vitorino
De tien landen die in mei 2004 zullen toetreden tot de Europese Unie hebben volop gebruik kunnen maken - en zullen dit blijven doen tot 2006 - van de financiële middelen van het programma PHARE en van de expertise van specialisten uit de lidstaten die in deze landen gedetacheerd waren in het kader van projecten voor sectorale samenwerking tussen de lidstaten en de kandidaat-landen. Doel van deze projecten was de buitengrenzen van de Europese Unie beter te beschermen en versneld in overeenstemming te brengen met het niveau zoals vastgelegd in het akkoord van Schengen.
Tussen 1997 en 2002 hebben de kandidaat-lidstaten een bijdrage van meer dan 300 miljoen euro ontvangen uit het programma PHARE voor het bewaken van de buitengrenzen. Roemenië en Bulgarije krijgen nog altijd PHARE-steun en tussen 2004 en 2006 zal de bijdrage die zij uit hoofde van dit programma ontvangen verder toenemen. Ook Turkije zal in dit kader meer Europese gelden ontvangen.
Zoals u weet, voorziet artikel 35 van het ontwerptoetredingsverdrag in een tijdelijk financieel instrument van 858 miljoen euro ten gunste van zeven nieuwe lidstaten. Via het Schengen-mechanisme zullen in de periode 2004-2006 de investeringen gefinancierd worden die nodig zijn om de beveiliging en bescherming van de buitengrenzen van de Europese Unie na de uitbreiding te verhogen. Bij deze investeringen ligt het accent op infrastructuur, uitrusting, opleiding van grenswachters, logistiek en implementatie. Al deze aspecten zijn onontbeerlijk om naleving van de Schengen-normen inzake bescherming van toekomstige buitengrenzen af te dwingen en daarmee een passend veiligheidsniveau binnen de Europese Unie te garanderen.

Posselt (PPE-DE).
Mijnheer de commissaris, hartelijk dank voor deze uiterst belangrijke informatie. Ik wil u nog vragen mij uitsluitsel te geven over twee concrete punten. Ten eerste, wat is de stand van zaken met betrekking tot de opleiding van grenswachters, vooral in het licht van het project inzake een Europese politieacademie? Ten tweede zou ik graag willen weten wanneer de Raad volgens uw inschatting formeel zal en kan beslissen over het project voor een Europese grenswacht - of is dat op dit moment nog totaal denkbeeldig?

Vitorino
Ik weet hoeveel belang u hecht aan dit vraagstuk. Wat het vooruitzicht van een Europese grenswacht betreft, wijs ik u erop dat het door de Commissie voorgestelde en door de Raad Justitie en Binnenlandse Zaken goedgekeurde actieplan van 13 juni 2002 voorziet in het geleidelijk opzetten van samenwerkingsverbanden en gezamenlijke grensbewakingsteams om op termijn te komen tot een Europese grenswacht. Dat betekent dat het politieke besluit nog niet is genomen en dat de Raad zich hierover te zijner tijd zal uitspreken, wanneer voldoende ervaring is opgedaan met verschillende samenwerkingsprojecten.
De heer Posselt kan ik mededelen dat samenwerkingsprojecten in de loop van 2002 reeds zijn gestart, zowel voor het bewaken van de binnengrenzen, met een centrum voor de bewaking van landgrenzen in Duitsland, als voor het toezicht aan de maritieme grens in het zuiden, in de Middellandse Zee, waar Spanje, Italië, Frankrijk, Portugal en het Verenigd Koninkrijk gezamenlijke projecten hebben uitgevoerd. Al deze concrete initiatieven om gezamenlijke operaties op touw te zetten zijn gefinancierd door het programma ARGO. Deze grensbewakingscentra en gezamenlijke projecten moeten uiteindelijk op natuurlijke wijze uitmonden in de officiële oprichting van een Europese grenswacht. Maar de Raad heeft de datum hiervoor niet vastgesteld. Ik hoop dat de noodzaak van een dergelijke grenswacht zal worden aangetoond en dat de Conventie over de toekomst van Europa een impuls aan dit project zal geven.
Wat de politieacademie betreft, deze bestaat alleen op papier. Wij blijven van mening dat de academie een formele instelling moet zijn met een formele zetel. U weet dat dit vraagstuk deel uitmaakt van het pakket 'agentschappen? waarover de Europese Raad zich momenteel buigt. Helaas hebben wij nog geen reactie ontvangen van de Raad.

Rübig (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris, geachte dames en heren, we weten dat onze gemeenschappelijke buitengrenzen diverse zwakke punten kennen. Dit geldt bijvoorbeeld voor Slowakije, waar een groene grens van circa veertig kilometer zeer moeilijk te bewaken is. Wat vindt u ervan om zo snel mogelijk een dergelijke eenheid ter beschikking te stellen aan uiterst kwetsbare grensgebieden die dringend hulp en bescherming behoeven?

Vitorino
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigde, ik wijs u erop dat al jarenlang wordt samengewerkt met de kandidaat-landen bij het bewaken van landgrenzen in het kader van gezamenlijke projecten tussen lidstaten en kandidaat-landen, aangezien de Commissie geen eigen grenswachters heeft. Meerdere lidstaten werken samen met Slowakije en Polen bij het bewaken van de buitengrenzen. De Commissie staat erop dat de kandidaat-landen hun belofte nakomen om de bewaking van deze grenzen voor hun rekening te nemen, en dat de werkgroep van de Raad die belast is met de beoordeling van de grensbewaking en het grensbewakingscentrum in Duitsland zeer nauwlettend toezien op alles wat te maken heeft met de toekomstige buitengrens. Daaronder valt de groene Slowaakse grens, maar ook de groene Poolse grens, die vrij lang is.
De Commissie zelf kan dus geen grenswachters detacheren; wel ondersteunen wij alle gemeenschappelijke operaties van Slowakije en de lidstaten om de bewaking van deze grens te verbeteren.
Het is mijns inziens van belang te erkennen dat al deze landen forse vooruitgang hebben geboekt bij het bewaken van grenzen. Ze zitten echter nog niet op het niveau dat vereist wordt door het akkoord van Schengen. Juist daarom zal de toetreding tot Schengen in etappes plaatsvinden, aan de hand van een methode waarbij per land nagegaan wordt hoe groot de feitelijke capaciteit is om de veiligheid van deze buitengrenzen van de Europese Unie na de uitbreiding te kunnen garanderen.

Moraes (PSE).
Ik zou de commissaris willen vragen of hij vindt dat tijdens de Europese Raad van Sevilla te hoge verwachtingen zijn gewekt met betrekking tot de grenspolitie. Vindt hij dat door de repressieve benadering waarvoor toen gekozen is de verwachting is ontstaan bij het Europese publiek dat we binnen afzienbare tijd een grenspolitie zullen hebben rond de buitengrenzen van de uitgebreide Europese Unie?
Staat de commissaris ondanks de conclusies van Sevilla ook nog achter de veel bredere benadering van asielwetgeving, alsmede illegale immigratie, zoals die is neergelegd in de conclusies van Tampere, waarin meer naar de oorzaken van migratie naar de Europese Unie gekeken wordt? Staat hij nog steeds achter die veel bredere aanpak en zullen we die ook in zijn werk nog kunnen herkennen?

Vitorino
De conclusies van Sevilla zijn evenwichtige conclusies. De nadruk wordt inderdaad op de strijd tegen illegale immigratie gelegd en dat is ook zeker een kwestie die ons allemaal aangaat. Toch wordt er tegelijkertijd ook in benadrukt dat het noodzakelijk is ons immigratiebeleid steeds beter te integreren in ons beleid op het gebied van de internationale betrekkingen, waaronder het ontwikkelen van samenwerkingsverbanden met landen van herkomst en doorvoer, zodat we illegale immigratie samen kunnen aanpakken en beter in de hand kunnen houden.
In de mededeling die de Commissie een paar maanden geleden heeft gepresenteerd over immigratie- en ontwikkelingsbeleid, heeft zij geprobeerd een beeld te schetsen van alles wat zij onderneemt op het terrein van ontwikkelingsbeleid dat van invloed is op migratiestromen. Dan hebben we het niet alleen over armoedebestrijding, maar ook over het garanderen van de rechtsstaat en het respecteren van de mensenrechten om zo pull-factoren weg te nemen die mensen zouden kunnen doen besluiten hun land te verlaten om, soms illegaal, naar de Europese Unie te reizen.
Dat is een benadering die zowel evenwichtig als realistisch is. We zijn alle elementen van het actieplan aan het uitwerken - niet alleen het operationele deel, ook het wettelijke - en op enkele terreinen die u net heeft genoemd, zoals de asielwetgeving, hebben we de nodige regels aangenomen waar het Tampere-programma in voorzag. Het verloopt waarschijnlijk langzamer dan een deel van de politieke retoriek zou doen vermoeden, maar ik kan u in ieder geval verzekeren dat we vooruitgang boeken op een solide basis.

De Voorzitter.
Vraag nr. 41 van Sarah Ludford (H-0141/03):

Betreft: Criminaliteit: maatregelen in de EU ter voorkoming van diefstal van mobiele telefoons
Het aantal mobiele telefoons dat in de EU wordt gestolen, vaak door internationale bendes, loopt waarschijnlijk in de miljoenen per jaar en uit een recent Eurobarometer-onderzoek is gebleken dat een vijfde tot een derde van de mensen in de meeste lidstaten bang zijn het slachtoffer te worden van deze vorm van diefstal. In het Verenigd Koninkrijk is het illegaal om een gestolen mobiele telefoon te herprogrammeren en door de telefoonaanbieders in het Verenigd Koninkrijk wordt inmiddels samengewerkt in de vorm van de GSM Association; zij beschikken over een gezamenlijke databank met IMEI-nummers van gestolen mobiele telefoons, zodat die kunnen worden geblokkeerd. Ook aanbieders uit andere landen in Europa zijn toegetreden, maar van de in totaal ongeveer 500 Europese aanbieders zijn slechts zo'n 20 lid.
Welke maatregelen neemt de Commissie om te bevorderen dat voor de gehele bedrijfstak in de EU een databank wordt ingesteld die vergelijkbaar is met die van het Verenigd Koninkrijk, opdat de criminaliteit kan worden aangepakt door gestolen mobiele telefoons in de gehele EU te blokkeren? Overweegt de Commissie om overeenkomstig artikel 34 van het VEU een voorstel in te dienen voor een besluit op basis waarvan het herprogrammeren van mobiele telefoons strafbaar wordt gesteld?

Vitorino
Ik kan de geachte afgevaardigde zeggen dat de Commissie over dit onderwerp sinds juli 2002 met de Britse autoriteiten in contact staat. Sinds die tijd heeft de Commissie ook de aandacht van het Europees netwerk inzake criminaliteitspreventie gevestigd op het mogelijke nut van Europese maatregelen ter voorkoming van de diefstal van mobiele telefoons. Het Europees netwerk inzake criminaliteitspreventie heeft die kwestie op het moment in beraad. Desondanks ziet de Commissie niets in het indienen van een voorstel over dit onderwerp op grond van artikel 34 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, omdat het, vooralsnog, niet is aangeduid als een prioriteitsterrein met betrekking tot de onderlinge aanpassing van het materiële strafrecht.
In de strafrechtssystemen van alle lidstaten zijn bepalingen opgenomen die diefstal verbieden en die gelden uiteraard ook voor mobiele telefoons. Om die reden zijn wij voorlopig, op grond van het subsidiariteitsbeginsel, van mening dat die wettelijke bepalingen voor de lidstaten voldoende zijn om deze specifieke vorm van criminaliteit, die hand over hand toeneemt, aan te pakken.

Ludford (ELDR).
Ik wil de commissaris bedanken voor zijn antwoord, maar ik moet toch zeggen dat ik het enigszins teleurstellend vind. Ik weet dat erover wordt gepraat binnen het netwerk inzake criminaliteitspreventie, maar het lijkt me dat er genoeg reden is om verdere actie te ondernemen. Ieder jaar worden er miljoenen mobiele telefoons gestolen. Eurobarometer laat zien dat tot een derde van de mensen bang is er het slachtoffer van te worden. Daarbij is er, gegeven al het grensoverschrijdende verkeer binnen de Europese Unie, ook een internationale dimensie. Hoewel, zoals u al zei, de diefstal van een mobiele telefoon in alle lidstaten een strafbaar feit is, heb ik het specifiek over het herprogrammeren van mobiele telefoons. Voor zover ik weet is dat alleen verboden in het Verenigd Koninkrijk. Er is voldoende grond voor een EU-voorstel om dit overal binnen de EU tot een strafbaar feit te maken.
Verder is er een probleem met de gegevensbescherming. De gegevensbeschermingsautoriteiten moeten zich eensgezind op het standpunt stellen dat het IMEI-nummer niet onder persoonlijke gegevens valt - zoals nu in Duitsland het geval is.

Vitorino
Hartelijk dank. Ik kan u verzekeren dat de kwestie van de IMEI-database, de database met de International Mobile Equipment Identity-nummers, aan de orde is gekomen tijdens de discussies binnen het Europees netwerk inzake criminaliteitspreventie. Ik kan bevestigen dat sommige lidstaten voor het opzetten van een dergelijke database zijn, terwijl andere zo hun bedenkingen hebben en twijfelen aan het nut ervan. Daarom heb ik u ook verteld dat het Europees netwerk inzake criminaliteitspreventie zich hier nog over beraadt. Ik verwees echter alleen maar naar de mogelijkheid om het strafrecht onderling aan te passen en ik denk niet dat we daarvoor in het Verdrag een wettelijke basis kunnen vinden. Ik verwacht namelijk niet dat artikel 34 voor dit doel gebruikt kan worden.

Harbour (PPE-DE).
Ik wil mijn collega, mevrouw Ludford, bedanken voor het stellen van deze vraag. Ik zou de commissaris willen vragen nog wat dieper in te gaan op een echt grensoverschrijdend probleem inzake de diefstal van mobiele telefoons. Die worden namelijk veelvuldig gebruikt in een vorm van carrouselfraude waarbij in verschillende lidstaten BTW wordt ontdoken. Dit wordt gedaan door uiterst geraffineerde criminele organisaties en het is derhalve iets wat hij, naar ik hoop, nauwlettend in de gaten zal houden.
De kwestie van het gebruik van IMEI-nummers is duidelijk een eerste stap. Voor de verkoop van grote partijen mobiele telefoons zou immers pas toestemming gegeven moeten worden nadat door de IMEI-nummers te controleren is vastgesteld dat die telefoons niet eerder bij een frauduleuze transactie betrokken zijn geweest. Ten tweede stel ik voor dat er maatregelen genomen worden waardoor de BTW op mobiele telefoons direct wordt afgedragen aan de belastingautoriteiten, zodat criminelen er niet met dat geld vandoor kunnen gaan.
Tot slot zou ik de commissaris graag wat informatie toesturen over een grote handelaar in mobiele telefoons bij mij uit de buurt. Deze onderneming wordt namelijk door de Duitse BTW-autoriteiten gediscrimineerd. Hierdoor wordt legaal zaken doen alleen maar ontmoedigd en zal de handel volledig in handen komen van frauduleuze handelaren. Ik hoop dat hij in staat zal zijn om, in samenwerking met het DG Belastingen, serieus actie te ondernemen, zodat de Duitse autoriteiten een eind zullen maken aan het achterstellen van de legitieme handel op dit terrein.

Vitorino
Ik zou graag alle informatie ontvangen die de geachte afgevaardigde ons kan verschaffen over de economische gevolgen van deze criminele activiteiten. Ik kan niet om de indrukwekkende cijfers heen: ik weet dat 48 procent van alle berovingen in het centrum van Londen met mobiele telefoons te maken heeft en dat dit percentage in Parijs rond de 40 procent ligt. Ik ben me er terdege van bewust dat er vorig jaar in het Verenigd Koninkrijk zo'n 700.000 telefoons zijn gestolen, 150.000 in Frankrijk en 130.000 in Spanje. Ik ontken ook niet dat dit soort criminele activiteiten een belangrijke grensoverschrijdende dimensie heeft. Het is echter wel zaak prioriteiten vast te stellen als het gaat om de acties die moeten worden ondernomen. Ik ben van mening dat operationele samenwerking de hoogste prioriteit heeft. Ik acht het niet noodzakelijk wetgeving te harmoniseren. Daarom zullen we de gesprekken binnen het Europees netwerk voor misdaadpreventie voortzetten en zullen we blijven overleggen over het soort concrete operationele activiteiten dat we moeten ontwikkelen om deze vorm van misdaad te bestrijden. De IMEI-aanpak is al ter sprake gekomen. Hierover kunnen de lidstaten echter alleen unaniem een besluit nemen en de meningen over dit onderwerp lopen uiteen. Desalniettemin zullen we deze kwestie zeker niet laten rusten.

De Voorzitter.
Vraag nr. 42 van Alain Krivine (H-0174/03):

Betreft: Frans-Duitse chartervlucht
Op maandag 3 maart 2003 hebben Frankrijk en Duitsland 54 burgers uit Senegal en Ivoorkust collectief het land uitgezet met behulp van een chartervlucht van de maatschappij Euralair Horizons. Aan boord van dit vliegtuig, dat door de twee regeringen was gecharterd, bevonden zich 30 burgers uit Ivoorkust en 23 Senegalezen, die niet op het Franse grondgebied waren toegelaten of wier aanvraag om politiek asiel was afgewezen en die waren vastgehouden in een wachtzaal van de luchthaven Roissy, alsmede een Senegalees die via de weg uit Duitsland was gekomen, waar hij was uitgewezen.
Is de Commissie van mening dat artikel 4 van protocol nr. 4 bij het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden en artikel 19, lid 1 van het tijdens de Top van Nice geratificeerde Handvest van de grondrechten zijn nageleefd?
Is de Commissie van mening dat artikel 19, lid 2 van het Handvest van de grondrechten is nageleefd ten aanzien van de burgers van Ivoorkust die zijn teruggestuurd naar een land waar zich momenteel onlusten voordoen, en dat de procedures voor asielaanvragen, zoals gewaarborgd door het Verdrag van Genève van 28 juli 1951 en het protocol van 31 januari 1967 betreffende de status van vluchtelingen, zijn geëerbiedigd?
Welke maatregelen denkt de Commissie te nemen om ervoor te zorgen dat deze verdragen worden nageleefd, met name de bepalingen inzake het asielrecht en bescherming in geval van verwijdering, uitzetting en uitlevering?

Vitorino
Mijnheer de Voorzitter, we hebben het tijdens het debat over operationele samenwerking tussen lidstaten bij de repatriëring van illegale immigranten reeds over gemeenschappelijke charters gehad. Gemeenschappelijke chartervluchten vertegenwoordigen één van de maatregelen voor het verbeteren van de operationele samenwerking die worden genoemd in het actieprogramma inzake repatriëring dat de Raad in november 2002 heeft goedgekeurd, op basis van een mededeling van de Commissie.
Juridisch gezien moeten die charters beschouwd worden als twee of meer nationale uitzettingsoperaties waarvoor toevallig één en hetzelfde toestel wordt gebruikt. Men mag ze dus niet zien als collectieve uitzettingen - het Europees Verdrag voor de rechten van de mens en het Handvest voor de grondrechten van de Europese Unie staan zulke uitzettingen niet toe. Dat er gemeenschappelijke repatriëringsvluchten worden uitgevoerd met een bepaald aantal mensen aan boord is een logistieke kwestie. Het besluit tot uitzetting dat daaraan ten grondslag ligt is per geval genomen. In elk afzonderlijk geval wordt gekeken naar de persoonlijke omstandigheden en de juridische situatie van de betrokkene. Met andere woorden: ieder individu aan boord heeft een persoonlijke behandeling gekregen en die heeft ertoe geleid dat het verzoek - al dan niet in beroep - om een verblijfsvergunning te krijgen is afgewezen. Het gaat hier dus om beslissingen die per individu zijn genomen en niet om collectieve beslissingen.
De heer Krivine heeft één specifieke charter genoemd. Er zijn volgens de Commissie geen aanwijzingen van welke aard dan ook om te veronderstellen dat de rechten die de mensen aan boord uit hoofde van het internationaal recht toekomen geschonden zijn. Voor zover ons bekend zijn de asielaanvragen van al deze mensen individueel bekeken. De lidstaten die tot uitzetting besloten hebben, hebben voor zover ons bekend naar behoren gehandeld.

Krivine (GUE/NGL).
Mijnheer de commissaris, ik dank u voor uw toelichting. Ik denk dat we te maken hebben met een zeer ernstig probleem, want sinds ik deze vraag heb gesteld, zijn er vijf gemeenschappelijke vluchten - zoals u het uitdrukt - vertrokken uit Frankrijk. Hierbij zijn groepen mensen vervoerd van dezelfde nationaliteit die in dezelfde omstandigheden werden uitgezet, vaak met handboeien om, soms gekneveld, op zodanige wijze dat twee immigranten zelfs gestikt zijn. De regering heeft overigens besloten om op deze zogenaamde gemeenschappelijke vluchten voortaan een arts van het Rode Kruis mee te sturen, zodat in noodgevallen medische hulp verleend kan worden.
Mijn vraag is de volgende: hoe maakt u onderscheid tussen een gemeenschappelijke vlucht en een groepsvlucht? Want per definitie is een groep een verzameling individuen. Wanneer er 42 Senegalezen bijeen zijn, wie bepaalt dan volgens welk criterium ze een collectief of een verzameling individuen vormen? Ik ken geen collectief dat geen verzameling individuen is. Maar volgens mij bestaat er niet zo gek veel verschil tussen 42 Senegalezen of een twintigtal mensen uit Ivoorkust - mensen die uit een land komen waar hun de doodstraf boven het hoofd hangt.
Mijn vraag luidt dan ook: wie bepaalt het semantische verschil tussen een gemeenschappelijke vlucht en een groepsvlucht? Legt u mij eens uit wat een collectieve, dat wil zeggen verboden, uitzetting is.

Vitorino
Heel graag, geachte afgevaardigde. Een gemeenschappelijke vlucht is bovenal een vlucht die georganiseerd wordt door minstens twee lidstaten. Er is dus sprake van een gemeenschappelijke wens, in dit geval van Frankrijk en van Duitsland. Deze twee landen hebben op dezelfde plaats een aantal personen bijeengebracht die moeten worden uitgezet en die samen op één vlucht zijn gezet. Het is een gemeenschappelijke vlucht vanuit organisatorisch oogpunt.
Bij collectieve uitzetting, die verboden is krachtens het Europees Verdrag voor de rechten van de mens, is de vraag: wanneer is er sprake van collectieve uitzetting? Een besluit tot collectieve uitzetting wordt niet genomen voor elk individu dat deel uitmaakt van de groep, maar geldt voor een hele groep mensen, zonder rekening te houden met de specifieke situatie van elk individu binnen die groep. Dat is het verschil.
Collectieve uitzetting is verboden. Ze is in geen enkele vorm toegestaan in de Europese Unie. Wanneer daarentegen tegen tien personen afzonderlijk een uitzettingsbevel wordt uitgevaardigd en wanneer deze tien personen vervolgens bij elkaar worden gezet, dan vormen ze onmiskenbaar een groep, maar of ze nu via een gemeenschappelijke vlucht worden uitgezet of niet, er is in dat geval geen sprake van een collectieve uitzetting. Dat is in mijn ogen het wezenlijke verschil.

De Voorzitter.
Mijnheer de commissaris, hartelijk dank voor uw medewerking vanmiddag.
Aangezien de voor vragen aan de Commissie gereserveerde tijd verstreken is, zullen de vragen nrs. 43 t/m 80 schriftelijk worden beantwoord.

De Voorzitter.
President Trajkovski, ik heet u met alle genoegen welkom in het Europees Parlement. Het is mij een eer en voorrecht om u vandaag in dit Parlement te mogen ontvangen.
In dit Parlement weten we maar al te goed wat de landen in uw regio het afgelopen decennium hebben moeten doorstaan en daarbij denk ik natuurlijk vooral aan de gesel van oorlog en geweld die de regio heeft geteisterd. Uw land bevindt zich thans echter in een stadium dat hoop geeft voor de toekomst. Bij de crisis van 2001 is men er met de hulp van de internationale gemeenschap - waarbij ook de Europese Unie op zeer directe en uitdrukkelijke wijze betrokken was - in geslaagd om te voorkomen dat de situatie zou escaleren in een bloedige burgeroorlog. In plaats daarvan werd de crisis bezworen en sindsdien is er gestaag vooruitgang geboekt op het gebied van democratie en hebben u en uw land zich met overtuiging ingezet voor de ontwikkeling van goede betrekkingen met uw buurlanden, het bouwen aan een rechtsstaat, het stimuleren van de economie door handel en samenwerking, en het volgen van de kaderovereenkomst van Ohrid.
Dit alles stelt uw land in staat zijn internationale betrekkingen volledig te herstellen en een begin te maken met de verwezenlijking van zijn Europese visie.
Wij in dit Parlement zijn groot voorstander van het beleid van de Unie om een Europees perspectief te ontwikkelen voor de westelijke Balkan. Tegen de achtergrond van de vooruitgang die in uw land is geboekt, vormt uw toespraak hier vandaag een belangrijk aanknopingspunt tussen enerzijds de EU en anderzijds de regio in zijn geheel en de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië in het bijzonder.
De recente weerzinwekkende moord op Zoran Djindjic in Servië heeft eens te meer duidelijk gemaakt hoezeer deze regio stabiliteit behoeft en zij herinnert ons ook aan onze plicht om tot actie over te gaan indien dit binnen ons vermogen ligt en de omstandigheden erom vragen.
De voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië behoort, zoals alle voormalige Joegoslavische staten, nu al tot de Europese familie. Dit idee werd uitdrukkelijk verwoord op de Europese Raad van Feira in juni 2002. De voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië kent, net als de andere landen in de westelijke Balkan, een Europees perspectief. Wij zijn erg ingenomen met het feit dat de Europese snelle-interventiemacht zijn allereerste operatie in uw republiek heeft uitgevoerd.

Dit is het duidelijkst mogelijke signaal van de grote betrokkenheid van de Unie bij de situatie in de regio. In deze tijden, waarin wij allen het gevoel hebben dat Europa heeft gefaald om zich op gepaste wijze te laten gelden in de crisis rond Irak en in de VN, vormt de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië een van de succesvolle voorbeelden van een Europees gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid in wording.
(Applaus)
U bevindt zich nu op de weg naar het Europese toekomstbeeld dat door ons gedeeld wordt. Ik denk dat de snelheid waarmee dit beeld dichterbij komt zal afhangen van uzelf, van uw vorderingen in het hervormingsproces, van uw politieke doorzettingsvermogen en van uw wilskracht. Maar bij elke stap die u in die richting zet, zullen wij u vergezellen.
Dat is de boodschap die ik u vandaag namens mijn collega's wil geven. U kunt rekenen op onze steun.
Nu is het mijn eer en voorrecht om u uit te nodigen het Parlement toe te spreken.
Trajkovski

(De spreker begon in het Macedonisch. De volgende alinea is een vertaling vanuit het Engels)
Mijnheer de Voorzitter, geachte leden van het Europees Parlement, ik spreek u vandaag toe met veel waardering en plezier. Het Europees Parlement belichaamt een visie van Europa die vandaag de dag wordt gedeeld door miljoenen mensen, niet alleen binnen de huidige Europese Unie maar ook daarbuiten, onder meer door de burgers van de Republiek Macedonië. Het is een visie van een continent vol verscheidenheid, waar verschillende tradities, culturen en talen met elkaar in contact treden op basis van wederzijds respect en gezamenlijke belangen. Het is een visie van een geïntegreerde ruimte waarbinnen mensen profiteren van vrijheid van verkeer, een interne markt en een Europees beleid voor de aanpak van gezamenlijke problemen.
(De spreker vervolgde in het Engels)
Deze visie die de grondleggers van Europa hadden is vandaag de dag een realiteit voor de burgers van de Europese Unie, voor miljoenen studenten die aan universiteiten buiten hun eigen land studeren, voor zakenmensen die handels- en investeringsbelangen elders hebben, en voor politici en ambtenaren die elkaar dagelijks ontmoeten om gemeenschappelijk beleid te ontwikkelen voor de uitdagingen van onze tijd. Binnenkort zal de Europese Unie tien nieuwe landen verwelkomen en zullen ook hun burgers delen in de Europese droom van gemeenschappelijk vrede en welvaart. Gekozen afgevaardigden uit die landen zullen een zetel bekleden in dit Parlement ten gevolge van een van de grootste successen binnen de internationale politiek: het vreedzaam bundelen van soevereiniteit op basis van gedeelde waarden en gezamenlijke belangen.
Ik wil vandaag van de mogelijkheid gebruik maken om mijn gedachten met u te delen over wat deze visie van een verenigd Europa betekent voor de mensen van mijn land, de Republiek Macedonië. De burgers van de Republiek Macedonië delen dezelfde waarden met en hebben dezelfde belangen als de burgers van die andere landen die binnenkort tot de Unie zullen toetreden. Er bestaat brede politieke overeenstemming over het feit dat toetreding tot de Europese Unie onze belangrijkste politieke doelstelling moet zijn. Er bestaat grote bereidheid om al het noodzakelijke te ondernemen om aan de toetredingscriteria te voldoen en om daarvoor de vereiste inspanningen te leveren.
Twee jaar geleden zullen sommigen - zowel in de Europese Unie als in de Republiek Macedonië - hun twijfels hebben gehad of zij de toetreding tot Europa ooit nog zouden mogen meemaken. Onze staat had toen te maken met de ernstigste crisis in haar recente geschiedenis. We keken met zijn allen over de rand van de afgrond en vreesden het ergste. Toen bleken we echter toch nog in staat een stap achteruit te doen. Ik wil hierbij de waardering van de burgers van mijn land uitspreken voor al diegenen in dit Parlement en binnen de transatlantische instellingen die tijdens die moeilijke momenten achter de Republiek Macedonië zijn blijven staan en ondersteuning hebben geboden om een gewapend conflict toch nog op een vreedzame en politieke manier tot een oplossing te brengen. Soms wordt een conflict dat op vreedzame wijze wordt beëindigd en niet langer de krantenkoppen haalt snel vergeten. Maar de aanhoudende inspanningen van Romano Prodi, Javier Solana, Chris Patten en Lord Robertson verdienen het de geschiedenis in te gaan als een van de meest succesvolle en tijdige interventies ooit ondernomen door de Europese Unie en de NAVO.

In deze moeilijke periode ontdekte Macedonië dat het vele vrienden had - onder andere in dit Parlement, waarin parlementsleden van alle fracties steun hebben gegeven aan het stabiliseren van onze staat en het stimuleren van het zelfvertrouwen van onze burgers. Ook de rol van de speciale vertegenwoordigers is uitermate belangrijk geweest en wordt zeer gewaardeerd.
Vandaag de dag is de vrede in Macedonië teruggekeerd en we zijn vastbesloten om de verloren tijd weer in te halen. Er wordt gestage vooruitgang geboekt bij de tenuitvoerlegging van het kaderakkoord. We hebben onlangs een nieuwe overeenkomst ondertekend met het Internationaal Monetair Fonds. Uiteraard was de Republiek Macedonië het eerste land in de regio dat een stabilisatie- en associatieovereenkomst met de Europese Unie heeft gesloten.
Ik ben ervan overtuigd dat de stuwkracht die in de afgelopen twee jaar is opgebouwd en waardoor mijn land na een gewapend conflict nu weer vooruitgang boekt op weg naar Europese integratie niet verloren mag gaan. De Republiek Macedonië vervult een rol in de ontwikkeling van een gemeenschappelijk Europees veiligheids- en defensiebeleid. De SOFA-overeenkomst, ofwel de overeenkomst inzake de status van de strijdkrachten, over de inzet van Europese troepen is unaniem aangenomen door ons nationale parlement, waaruit duidelijk blijkt hoe groot het vertrouwen is in de Europese capaciteiten op het gebied van veiligheid en defensie. Deze Europese missie moet een succes worden en dat wordt het ook. Dat is belangrijk en niet alleen voor diegenen die een actieve rol zien weggelegd voor de Europese Unie buiten haar eigen grenzen.
Ik heb benadrukt hoeveel vooruitgang er recentelijk is geboekt - de vijandelijkheden zijn beëindigd, de rechtsstaat is versterkt, het kaderakkoord wordt ten uitvoer gelegd - en hoe belangrijk de rol is die de Europese Unie hierin heeft gespeeld. Toch zou het onverstandig zijn om nu zelfvoldaan achterover te leunen en de ogen te sluiten voor alles wat er nog moet gebeuren om niet alleen in Macedonië maar in de gehele regio een punt te bereiken waarop een nieuwe instabiele situatie simpelweg ondenkbaar wordt.
Ik kom nu bij de uitdagingen van het heden en de nabije toekomst. Ik wil de inspanningen benadrukken die wij - de gekozen vertegenwoordigers van Macedonië - ons zullen getroosten om aan die uitdagingen het hoofd te bieden en ik wil daarbij een aantal concrete ideeën aan u voorleggen over de wijze waarop de Europese Unie en haar instellingen een bijdrage zouden kunnen leveren om ons bij deze inspanningen te helpen.
Om de investering veilig te stellen die met name de Europese Unie heeft gedaan in de stabiliteit van de gehele regio moeten we doortastend en idealistisch zijn. Er zijn nog concrete stappen te zetten die van ons minstens net zoveel toewijding zullen vergen als we de afgelopen twee jaar hebben opgebracht. De Macedonische burgers kijken uit naar de historische uitbreiding van de Europese Unie in 2004 en vervolgens in 2007. We moeten ervoor waken dat er geen angst ontstaat dat na deze uitbreidingen de westelijke Balkan geïsoleerd zou raken van de ontwikkelingen in de rest van Europa.
Er zijn drie dingen die per se moeten gebeuren: we moeten onze inspanningen op het gebied van het versterken van de rechtsstaat en de strijd tegen de georganiseerde misdaad en corruptie voortzetten. We moeten meer aandacht gaan besteden aan het effectief aanpakken van vraagstukken op het terrein van economische en sociale samenhang. En we moeten werken aan het verwezenlijken van ons beeld van Europa, niet alleen op staatsniveau, maar ook op het niveau van de burgers, door vrij grensverkeer van burgers uit de westelijke Balkan naar de Europese Unie toe te staan.
Er bestaat op het moment duidelijk overeenstemming over hoe belangrijk het is de rechtsstaat in de gehele regio te versterken. Dat is bij uitstek een verantwoordelijkheid voor onze regeringen. We moeten onze instellingen versterken, onze wetgeving verbeteren en aan ons grensbeheer werken. In de afgelopen maanden is in de hele regio aanzienlijke vorderingen gemaakt. Onze staten zijn niet zo zwak dat ze de strijd met de georganiseerde misdaad niet zouden kunnen aangaan en onze burgers staan achter onze instellingen zolang we dat zelf ook doen. De regeringen in de regio hebben nog een hoop te doen en er gebeurt ook veel. De Republiek Macedonië is bezig de voorbereidingen af te ronden voor een regionale conferentie in Ohrid over grensbeveiliging en -beheer om op dit terrein vooruitgang te boeken. De realiteit is echter wel dat door de effecten van het economische overgangsproces, de gevolgen van een decennium vol vijandelijkheden in de regio, sociale ontregeling, het trekken van nieuwe grenzen en het opzetten van niet altijd even sterke instellingen er uitdagingen ontstaan waaraan we niet altijd even snel en eenvoudig het hoofd kunnen bieden. Om dit toch voor elkaar te krijgen is het vooral van belang dat we zelf vastberadenheid tonen en dat onze burgers ons daarin steunen.
Het waarborgen van duurzame stabiliteit houdt ook verband met succes op het terrein van de economische ontwikkeling. In dat kader hebben de regeringen en de inwoners van de regio hoge verwachtingen van de komende top in Thessaloniki. Nu de nadruk verschuift van naoorlogse wederopbouw naar ontwikkeling houden onze burgers zich steeds meer bezig met zaken die verband houden met economische en sociale samenhang: hoge werkloosheid, in verval rakende of niet bestaande infrastructuur en de noodzaak om vaardigheden aan te passen aan de nieuwe economische realiteit.
Er bestaat een duidelijk verband tussen het succesvol ten uitvoer leggen van het kaderakkoord, het slagen van de eerste militaire missie van de EU en een concreet vooruitzicht op economische ontwikkeling. De werkloosheid, met name onder jongeren, is bijzonder hoog. Economische hervormingen zouden nieuwe pijnlijke beslissingen tot gevolg kunnen hebben waardoor de werkloosheid zelfs nog kan toenemen. Dit alles maakt de ontwikkeling van een bloeiende particuliere sector nog belangrijker, niet alleen vanuit economisch oogpunt, maar ook om sociale en veiligheidsredenen.
In de komende jaren zal de Europese Commissie een grote inspanning doen om de nieuwe kandidaat-lidstaten te helpen aansluiting te vinden bij de rest van de Europese Unie. Zij zal zich verder inzetten om Bulgarije en Roemenië, onze oosterburen, te helpen aansluiting te vinden bij de nieuwe kandidaat-lidstaten. Hiermee wordt voortgeborduurd op het enorme succes dat de Europese Unie heeft gehad bij het helpen van andere prille democratieën - in onze regio, onze Griekse zuiderburen - om aansluiting te vinden bij de EU en een sterke economie te ontwikkelen met de particuliere sector als drijvende kracht. Om die reden steunen we het idee van het Griekse voorzitterschap dan ook volledig om ook pretoetredingssteun beschikbaar te stellen aan de landen van de westelijke Balkan.
We hopen van ganser harte dat tijdens de top in Thessaloniki een Europese toezegging aan de westelijke Balkan ertoe zal leiden dat er een aanvulling komt op het CARDS-programma met daarin structurele beleidsinstrumenten voor pretoetreding, zoals door sommige EU-lidstaten ook is bepleit.
We zijn ons ervan bewust dat dergelijke steun zou betekenen dat we aan vele voorwaarden moeten voldoen, waaronder de noodzaak projecten met onze eigen middelen te cofinancieren. Toch zullen dergelijke voorwaarden ons helpen ons beleid te verbeteren en ons voor te bereiden op een toekomst in Europa. We willen niet worden behandeld als een land dat humanitaire hulp nodig heeft; we willen juist zelf verantwoordelijkheid nemen voor ontwikkelingsprocessen als een echte partner van de instellingen van de Europese Unie.
Hiermee kom ik op de derde kwestie die ik vandaag aan de orde wilde stellen en die van groot belang is voor de burgers van mijn land en de gehele regio. De idee en de realiteit van Europa is de idee van mobiliteit, van vrij verkeer van goederen en personen.
Vrijstelling van de visumplicht voor onze burgers biedt mogelijke voordelen in verband met het democratiseringsproces in het algemeen. Positieve democratische en economische ontwikkelingen kunnen immers gevoed worden door eenvoudigere internationale uitwisseling en reismogelijkheden voor studenten, onderzoekers en zakenmensen. De succesvolle voortzetting van het hervormingsproces staat of valt immers met het ontstaan van een nieuwe generatie verantwoordelijke burgers met internationale ervaring en kennis.
De Republiek Macedonië met haar twee miljoen inwoners grenst aan de EU. Ook hebben we sterke handelsbanden met de EU. Tot aan het uiteenvallen van Joegoslavië konden onze burgers ongehinderd naar alle landen van de EU reizen en daarbij is de Republiek Macedonië geen doorvoerland.
Ik heb zeer nauwlettend de debatten in uw Parlement gevolgd over een kwestie waarmee we worden geconfronteerd en die verband houdt met het gebruik van onze officiële landsnaam, Republiek Macedonië. Aangezien ik uit een land kom met een rijke culturele traditie, dat zichzelf altijd heeft gezien als een land dat de Europese waarden hoog in het vaandel draagt, kan ik niet anders dan geïnspireerd raken door de principes die aan de basis liggen van het Europees Parlement en waarvan u als parlementsleden de hoeders bent. Het zal nog veel meer inspanningen en tijd vergen van de Macedonische staat voor deze een volwaardig lid van de Unie zal kunnen worden. Desondanks kijk ik nu al uit naar de dag dat er Macedonische parlementsleden in dit Parlement zullen zitten.
(Applaus)
Ik hoop hierbij te kunnen rekenen op uw steun. Laten we een sterk gezamenlijk partnerschap vormgeven en er samen aan werken dat de Europese droom ook uitkomt voor de jongeren in de Republiek Macedonië die ernaar uitzien trotse burgers te worden van het Europa van de 21ste eeuw.
(Applaus)

De Voorzitter.
Ik wil president Trajkovski ervoor danken dat hij de tijd heeft genomen om hier aanwezig te zijn, voor het feit dat hij de Europese visie deelt en voor zijn boodschap van partnerschap. Hij heeft bovendien tot uiting gebracht dat hij hoop heeft op ontwikkelingen en kansen voor de toekomst, zowel in zijn land en regio als wat hun betrekkingen met Europa betreft.
Hartelijk dank.

(De plechtige vergadering wordt om 12.25 uur gesloten)

De Voorzitter.
Aan de orde is het verslag (A5-0086/2003) van mevrouw Cerdeira Morterero, namens de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, over het gewijzigd voorstel voor een richtlijn van de Raad inzake het recht op gezinshereniging (COM(2002) 225 - C5-0220/2002 - 1999/0258(CNS)).

Hazan (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de Commissaris, geachte collega's, eerst zou ik mijn collega Carmen Cerdeira graag willen feliciteren met het uitstekende werk dat ze verricht heeft op dit zeer belangrijke terrein, want met deze tekst hebben we voor het eerst sinds de legale immigratie deel uitmaakt van de bevoegdheden van de Europese Unie een richtlijn in handen over dat onderwerp.
Ik wil hier echter meteen aan toevoegen dat er twee dingen zijn die mij teleurstellen: ten eerste dat we er zo lang op hebben moeten wachten; ten tweede dat we zijn uitgekomen op zo'n afwachtend standpunt, hetgeen helaas te wijten is aan een politiek die uitsluitend is ingegeven door de wil om, ondanks de doelstellingen van Tampere, de immigratiestromen te beheersen.
Na meer dan drie jaar van verbeten onderhandelingen, na twee aanzienlijk verschillende voorstellen, ondanks een advies van het Europees Parlement ten faveure van het eerste voorstel, en ondanks het uitstekende werk van onze rapporteur, hebben we vandaag, voor wat de gezinshereniging betreft, een minimale tekst. Bovendien houdt de Raad geen enkele rekening met het advies van het Parlement, dat desalniettemin - dat hoop ik in elk geval - zal blijven bij zijn vorige standpunt. Tampere bood weliswaar uitzicht op iets heel anders, maar helaas is het in dit stadium wel zeker dat het proces waaraan we in 1999 begonnen zijn onze verwachtingen allesbehalve zal waarmaken. Het Parlement moet morgen werkelijk voor het verslag van mevrouw Cerdeira stemmen en daarmee duidelijk te kennen geven dat het van Europa geen onneembare vesting wil maken, want die kant gaat het nu wel op, en dat het zich eveneens duidelijk uitspreekt voor het recht op gezinshereniging, want dat is absoluut een grondrecht in elke democratie.
Daarom stemmen wij tegen - en zijn wij tegen - de bepaling die de lidstaten in staat stelt om in bepaalde gevallen een kind ouder dan twaalf jaar de toegang te ontzeggen.
Ook staan wij afwijzend tegenover de bepaling waarin een wachttijd van drie jaar wordt toegestaan. Wij kunnen helaas niet anders dan vaststellen dat dit hoofdstuk het zoveelste bewijs is van de politieke onwil van de lidstaten om op het gebied van immigratie de bevoegdheden te delen.
Met zo'n overdreven voorzichtige houding kunnen we het probleem van de illegale immigratie niet oplossen en evenmin de secondaire migratie van asielzoekers indammen terwijl dat toch wel één van de belangrijkste doelstellingen is van deze richtlijn.
Kortom, gezien de verschillende verslechteringen in de tweede richtlijn en de verschillende?
(Spreker wordt door de Voorzitter verzocht af te ronden)
?hebben we nog een lange weg te gaan voor we de doelstellingen verwezenlijken die in 1999 op de top van Tampere gesteld zijn en dit terrein onder de communautaire bevoegdheid wordt gebracht.

Karamanou (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil om te beginnen de rapporteur van harte gelukwensen met haar uitstekende verslag, waar ook de commissaris eerder vandaag waardering voor heeft geuit. Ik wil eveneens uiting geven aan mijn voldoening over het feit dat het Grieks voorzitterschap na lange beraadslagingen erin is geslaagd dit hoofdstuk van de gezinshereniging van legale immigranten af te sluiten - niet te beginnen maar af te sluiten - daar dit jarenlang op de tafel van de Raad lag. Mijns inziens moet u echter, mijnheer de commissaris, serieus rekening houden met de voorstellen van het Europees Parlement.
Voor mij, als voorzitter van de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen van het Parlement, is dit initiatief tot gezinshereniging zeer belangrijk. Daar zullen vooral de vrouwen en kinderen baat bij hebben die hun echtgenoten en vaders niet konden volgen toen deze besloten naar de landen van de Europese Unie te immigreren en daar een beter lot voor henzelf en hun gezinnen te zoeken.
Drie jaar geleden was ik uitgenodigd op de algemene vergadering van de gemeenschap van Bengalezen in Athene. Ik kwam daar een zaal binnen met duizend mensen, waaronder heel weinig vrouwen. Ik was verbaasd dat er geen vrouwen deelnamen aan de algemene vergadering en toen ik daarnaar vroeg, drong plotseling de omvang van het probleem tot mij door. Het antwoord was namelijk dat de vrouwen en de kinderen thuis, in hun eigen land, waren gebleven omdat ze geen recht hadden om mee te komen. Daarom ben ik zeer voldaan over het feit dat de Raad nu een serieus besluit heeft genomen over dit vraagstuk, ook al is het Parlement daar niet geheel tevreden over. Een zeer belangrijke bepaling in de richtlijn betreft de rechten van de herenigde gezinsleden. Het gaat hierbij om onderwijs en werkgelegenheid. Daarmee moet een soepele integratie in de samenleving van de betrokken lidstaat worden gegarandeerd en via de toekenning van de werknemersrechten worden voorkomen dat deze mensen als goedkope arbeidskrachten worden gebruikt.
Tot slot wil ik er nog op wijzen dat gezinshereniging niet alleen een onderdeel is van ons streven naar een samenhangend immigratiebeleid, maar ook een middel om het sociaal beleid van de Gemeenschap te versterken.

Vitorino
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren afgevaardigden, ook ik zou graag mevrouw Cerdeira willen feliciteren met haar verslag. Ik kan heel eerlijk zeggen dat ik het eens ben met diverse opmerkingen die in de loop van het debat gemaakt zijn over het minimale karakter van het akkoord waar we op zijn uitgekomen.
Ik kan u zeggen dat ik er na drie jaar onderhandelen van overtuigd ben geraakt dat wat we dankzij het Griekse voorzitterschap bereikt hebben het hoogst haalbare was - zoals mevrouw Karamanou dat ook al benadrukte. Maar ik ben er eveneens zeker van dat we niet voor het laatst over gezinshereniging spreken. Het is een proces dat zich verder zal ontwikkelen en ik hoop dat we straks, twee jaar nadat deze nieuwe richtlijn is omgezet in nationale wetgeving, zullen kunnen overgaan tot het evalueren van de toegevoegde waarde van de minimale normen die we zo dadelijk gaan vaststellen en dat we dan zullen kunnen zien welke mogelijkheden er vervolgens kunnen worden onderzocht op het gebied van gezinshereniging. Ik denk namelijk dat het een grondrecht is, dat het een onmisbaar instrument is voor het welslagen van het integratiebeleid en dat, naarmate de lidstaten stap voor stap hun integratiebeleid vormgeven, het belang van gezinshereniging steeds duidelijker wordt als sleutel tot het welslagen van de integratie van allochtone werknemers in de Europese samenlevingen waarin zij zijn binnengekomen.
Ik denk niet dat het mogelijk zal zijn op essentiële punten af te wijken van het politieke akkoord dat de Raad heeft gesloten. Daarom verzoek ik het Parlement er begrip voor te tonen dat de Commissie zelf evenmin van dat politieke akkoord af zal wijken. Ik zou echter willen toevoegen dat dat politieke akkoord niet achter zal mogen blijven bij wat reeds op tafel ligt. Daarom, hoewel ik in het verleden heb ingestemd de subsidiaire bescherming en de ontvangers van die subsidiaire bescherming niet in dit voorstel op te nemen - overigens mede op verzoek van het Europees Parlement -, denk ik bijvoorbeeld niet dat we kunnen accepteren om de vluchtelingen buiten deze richtlijn te laten. We moeten namelijk erkennen dat vluchtelingen recht moeten hebben op gezinshereniging, dat dat recht ergens als juridische norm moet worden vastgelegd en dat dit een passend instrument is om een dergelijk recht te bekrachtigen.
Ten slotte gaat het, zoals mevrouw Hazan al zei, om het eerste instrument voor de legale immigratie. Ik denk dat daar een sterke politieke boodschap van uitgaat: de Europese Unie kan niet volstaan met een immigratiebeleid dat alleen maar repressief is, zij moet ook een beleid voor legale immigratie hebben. Ik hoop dat we op dit eerste instrument - hoe minimaal het ook is - de politieke wil zullen kunnen grondvesten om ook de andere wetgevingsinitiatieven van de Commissie voor het reguleren van de legale immigratie aan te nemen. Om over een immigratiebeleid te beschikken dat niet alleen geloofwaardig en samenhangend is, maar dat ook in overeenstemming is met onze gemeenschappelijke waarden moeten we immers over een complete set van instrumenten beschikken.

Cerdeira Morterero (PSE)
Mijnheer de Voorzitter, ik zou de commissaris alsook mijn collega's willen bedanken voor het feit dat ze hier tot op dit late uur gebleven zijn, maar gezien het belang van het onderhavige onderwerp en gezien de tijd dat we er al naar uitkijken was het mijns inziens beslist de moeite waard. Ik ben het volkomen eens met wat de commissaris gezegd heeft, maar tijdens het debat zijn er een aantal beweringen gedaan waarop ik een toelichting zou willen geven.
Het onderhavige verslag over gezinshereniging zal in geen geval de gevolgen hebben die de heer Pirker heeft voorspeld, zoals polygamie of de toepassing van deze richtlijn op aanstaande echtgenotes. Ik wil dat dit in de notulen wordt vastgelegd want in mijn ogen gaat het hier om een bijzonder boude bewering die alleen maar kan voortkomen uit onwetendheid of kwaadwilligheid.

De Voorzitter.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

De Voorzitter.
Aan de orde is gecombineerde behandeling van:
het verslag (A5-0107/2003) van de heer Turco, namens de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, over het initiatief van het Koninkrijk Denemarken met het oog op de aanneming van een besluit van de Raad tot wijziging van het besluit van de Raad van 3 november 1998 houdende vaststelling van de regeling ter bescherming van geheime Europol-informatie (13875/2002 - C5-0553/2002 - 2002/0823(CNS)); 
over het initiatief van het Koninkrijk Denemarken met het oog op de aanneming van een besluit van de Raad tot wijziging van het Statuut voor de personeelsleden van Europol (13873/2002 - C5-0555/2002 - 2002/0822(CNS)); 
over het initiatief van de Helleense Republiek met het oog op de aanneming van het besluit van de Raad inzake de aanpassing van de salarissen en vergoedingen van personeelsleden van Europol (6314/2003 - C5-0066/2003 - 2003/0806(CNS));
het verslag (A5-0106/2003) van de heer von Boetticher, namens de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, over het initiatief van het Koninkrijk Denemarken met het oog op de aanneming van de akte van de Raad tot vaststelling, op grond van artikel 43, lid 1, van de Overeen-komst tot oprichting van een Europese Politiedienst (Europol-Overeenkomst), van een Protocol tot wijziging van die overeenkomst (13254/2002 - C5-0001/2003 - 2002/0814(CNS));
het verslag (A5-0116/2003) van de heren Turco en von Boetticher, namens de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, over de toekomstige ontwikkeling van Europol (2003/2070(INI)).

Turco (NI)
Mijnheer de Voorzitter, ik verkeer enigszins in verlegenheid want de politieke gesprekspartner die in een debat als dit noodzakelijk is, namelijk de Raad, is niet aanwezig. Mijns inziens zou de Raad op hoog niveau vertegenwoordigd moeten zijn, aangezien dit een zeer belangrijk vraagstuk is voor het Parlement, en ik hoop dat dit in het verslag van onze werkzaamheden wordt vermeld. Dit gezegd zijnde wil ik alle collega's van de Commissie vrijheden en rechten van burger, en met name de collega's Deprez en von Boetticher, bedanken voor hun inspanningen en hun werk. Dankzij hun bijdragen zijn wij erin geslaagd een gemeenschappelijk standpunt te bewerkstelligen.
Ik wil allereerst eraan herinneren dat het Parlement de Raad herhaaldelijk heeft gevraagd de Europol-Overeenkomst te wijzigen en te voorzien in concrete democratische controle en rechten jegens deze organisatie. Ik noem enkel de verslagen van de collega's Nassauer, Karamanou en Deprez, waarin wij aandringen op een sterkere deelname van het Parlement bij de begrotingsprocedure van Europol en op financiering van Europol via de communautaire begroting. Wij dringen erop aan dat het Europees Parlement betrokken wordt bij de aanstelling en het ontslag van de directeur en adjunct-directeur van Europol en dat twee door het Parlement aangewezen vertegenwoordigers deelnemen aan de vergaderingen van de Raad van Bestuur. Ook willen wij dat de informatie- en raadplegingsrechten van het Parlement volledig worden geëerbiedigd, dat de Europol-Overeenkomst wordt herzien en daarin de hoogste criteria en methoden voor democratische controle worden opgenomen, dat de gerechtelijke controle door het Hof van Justitie wordt versterkt en tot slot Europol wordt gecommunautariseerd.
De Commissie heeft zich eveneens uitgesproken voor democratische controle en voorgesteld een gemengd comité op te richten bestaande uit leden van de voor politiezaken bevoegde commissies van het Europees Parlement en de lidstaten. Het vraagstuk van de democratische controle op Europol is ook recentelijk nog besproken in de werkgroep 'vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid? van de Conventie. Volgens de notulen van de werkgroep heeft de directeur van Europol, de heer Storbeck, tijdens een hoorzitting gezegd dat de parlementaire controle op Europol momenteel een duistere zaak is. Hij noemde toen de moeilijkheden die zich voordoen bij de aflegging van verantwoording aan een dermate groot aantal nationale parlementen, en zei dat een striktere en efficiëntere democratische controle in het belang van Europol was. Ook was volgens de heer Storbeck controle door het Europees Parlement een mogelijke oplossing. Dezelfde werkgroep van de Conventie heeft een eindverslag opgesteld waarin staat dat de activiteiten van Europol in de toekomst onderworpen moeten worden aan de democratische controle van het Europees Parlement en de Raad en aan de gerechtelijke controle door het Europese Hof van Justitie, overeenkomstig de desbetreffende Verdragsbepalingen.
Ondanks al deze verzoeken en specifieke voorstellen zijn wij vandaag geconfronteerd met een protocol bij de Europol-Overeenkomst waarover het Europees Parlement slechts geraadpleegd wordt. Dit protocol laat de problemen niet alleen onopgelost maar pakt ze zelfs niet aan. De resultaten zijn in vergelijking met de huidige controlebevoegdheden en de in het protocol voorkomende hervormingsvoorstellen zeer teleurstellend. Gezien het feit dat de herhaaldelijke verzoeken en voorstellen voor een echte democratische controle op de bevoegdheden van Europol gewoon zijn genegeerd, kunnen wij in de commissie - en hopelijk geldt dat morgen ook voor de plenaire vergadering - dan ook niet anders dan onze veroordeling erover uitspreken dat de gewijzigde voorstellen voornamelijk van esthetische aard zijn en dat aldus de spot gedreven wordt met het Europees Parlement en de Europese burgers die ons gekozen hebben.
De Raad heeft niet geantwoord op onze herhaaldelijke verzoeken om meer begrotingsbevoegdheden, om een grotere betrokkenheid bij de aanstellings- en ontslagprocedures en om deelname van onze vertegenwoordigers aan de Raad van Bestuur. De Raad heeft zelfs geweigerd in te gaan op het voorstel van de Commissie tot de instelling van een gemengd comité en op het advies van de directeur van Europol inzake een grotere controle. Dit zo zijnde zal het Europees Parlement door blijven gaan met zijn huidige rol ten aanzien van Europol, blijven praten tegen dovemansoren en blijven komen met verslagen waarmee niets gedaan wordt. De Raad zal zich echter vroeg of laat wel rekenschap moeten geven van het feit dat een grotere democratische controle en grotere bevoegdheden jegens Europol de enige garantie zijn voor een correcte werking van deze organisatie en voor een correct beheer van de belangen van alle partijen.
Vandaar dat wij dit van de hand wijzen, en dat brengen wij ook tot uiting in onze ontwerpresolutie. Dit was, zoals ik reeds zei, een moeilijke bevalling. Wij hebben hier niet minder dan vier keer over gediscussieerd in de commissie, maar uiteindelijk hebben alle fracties zich achter de ontwerpresolutie kunnen scharen. Waarschijnlijk zal het de zoveelste herhaling worden, maar één ding is zeker: de Raad kan niet eeuwig dit standpunt blijven negeren, want dit is niet enkel het standpunt van het Parlement meer. Ik hoop dat commissaris Vitorino ons een hart onder de riem zal steken en actie zal aankondigen, zoals hij zoveel goede acties heeft weten te verrichten tijdens deze legislatuur.

von Boetticher (PPE-DE)
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, ik zou direct willen aanknopen bij de inleiding van de heer Turco, die ik op mijn beurt trouwens ook wil bedanken.
We zijn het hier eens geworden over een gezamenlijke werkmethode. We wijzen de initiatieven van het Deense en het Griekse voorzitterschap van de hand en doen een eigen aanbeveling voor de toekomstige ontwikkeling van Europol. Desondanks hebben we natuurlijk wel enigszins verschillende argumenten. Het is een feit dat we het ons als Europees Parlement vroeger wel heel makkelijk hebben gemaakt. We hebben alle voorstellen ter wijziging van de Europol-Overeenkomst van de hand gewezen. We hebben dat gerechtvaardigd onder verwijzing naar het gebrek aan democratische en justitiële controle op Europol, dat als object van de derde pijler tot nu toe noch onder de parlementaire controle door het Europees Parlement noch onder de justitiële controle door het Europees Hof van Justitie viel. De controle door de nationale parlementen vond niet plaats omdat er voor hen geen belangen op het spel stonden.
Het Europees Parlement wilde niet instemmen met de uitbreiding van bepaalde bevoegdheden van Europol zolang onze controlerechten niet ook zouden worden uitgebreid. Het Deense voorstel, waarover mijn verslag gaat, biedt echter juist deze uitgebreide controlerechten voor het Europees Parlement. Volgens dit voorstel moet het Parlement over allerlei kwesties worden geraadpleegd, over het verkrijgen, verwerken en gebruiken van persoonsgegevens, over het delen van gegevens met derde landen, over het vastleggen van regels voor de geheimhouding en de bescherming van de vertrouwelijkheid van persoonsgegevens en tot slot ook over iedere verandering van de Europol-Overeenkomst.
Er is ook voorgesteld om de nationale instanties de mogelijkheid te geven om in de toekomst direct contact op te nemen met Europol. Dat zou een echte vooruitgang zijn. Daarom leek het mij op het eerste gezicht niet zinvol om dat allemaal van de hand te wijzen. Ik heb overwogen om dit voorstel te steunen, ondanks onze principiële lijn van de afgelopen jaren. Bovendien moesten we dit voorstel ook in verband zien met het debat in de Conventie. Op dat moment had werkgroep X voorgesteld om de derde pijler van de Europese Unie, Justitie en Binnenlandse zaken, af te schaffen en voor Europol een plaatsje te vinden binnen de eerste pijler. Dat zou ertoe leiden dat het Europees Hof van Justitie de justitiële controle zou uitoefenen, en dat bovendien het Europees Parlement via het begrotingsrecht voor de parlementaire controle zou kunnen zorgen. Daarom leek het op het eerste gezicht ook zinvol om in de Europol-Overeenkomst een raadplegingsprocedure vast te leggen. Nu is het presidium van de Conventie met zijn voorstellen al verder gegaan dan het Deense initiatief, iets waarvoor we vooral commissaris Vitorino dank verschuldigd zijn.
Mijnheer de commissaris, ik moet eerlijk toegeven dat ik eerst niet had gedacht dat de Conventie werkelijk de stap zou zetten om Europol onder de medebeslissingsprocedure te laten vallen, die we binnenkort wetgevingsprocedure gaan noemen, en waarbij het Parlement dezelfde rechten heeft als de Raad. De wens die ik in mijn toespraken van de laatste tijd telkens aan het einde heb geuit is in vervulling gegaan. De Conventie heeft op dit vlak werkelijk moed bewezen. Als ik kijk naar de wijzigingsvoorstellen die zijn ingediend door de leden van de Conventie dan zie ik weliswaar dat sommige bedoeld zijn om in deze kwestie de eenparigheid in de Raad te handhaven, maar in geen enkele tekst wordt voorgesteld om de rol van het Europees Parlement te beperken. Daarom verwacht ik een brede meerderheid en kunnen we het Deense voorstel en de daarin voorgestelde raadplegingsprocedure als afgehandeld beschouwen.
Toch valt ook het voorstel van het presidium nog wel te verbeteren. Ten eerste moeten we afstappen van het idee dat de Europese Raad verantwoordelijk is voor het opstellen van richtsnoeren. Ten tweede moeten we ook de beperking in artikel 9 van de controlerende rol van het Hof van Justitie opheffen. Ten derde moeten we de eenparigheid bij stemmingen in de Raad over Europol, die door bepaalde leden van de Conventie wordt voorgesteld, duidelijk van de hand wijzen. Ten vierde moet Europol in de wetgevingsprocedure de mogelijkheid krijgen om in samenwerking met de ambtenaren van de lidstaten zelf onderzoek te verrichten. Voor deze overdracht van bevoegdheden zou voorlopig nog de eenparigheidsregel kunnen gelden, maar de rechten van het Parlement mogen zeker niet worden beknot. Ten vijfde moet Europol op verzoek van Eurojust en van de officier van justitie die binnen Eurojust nog moet worden benoemd kunnen ingrijpen om de financiële belangen van de EU te beschermen. De samenwerking met die instellingen moet nog nader worden geregeld, we mogen die niet overlaten aan interne afspraken, wat nu het geval is. Ten zesde heeft controle door Eurojust pas zin wanneer Europol echte uitvoerende bevoegdheden krijgt. Anders doen we dubbel werk, omdat Europol nog steeds valt onder de controle van de nationale procureurs-generaal. Ten zevende moet Europol toegang krijgen tot verschillende databanken, en ik noem slechts het Schengen-informatiesysteem, het douane-informatiesysteem en Eurodac. Die systemen moeten worden samengevoegd tot één enkel systeem met verschillende toegangsrechten.
In dat verband noem ik ook punt acht: we moeten zorgen voor een uniforme gegevensbescherming voor Europol, gebaseerd op richtlijn 46/95, en voor een eenvoudige regeling voor het gebruik van de talen in Europol. Last but not least moeten we de lidstaten verplichten om nauwer met Europol samen te werken. Veel lidstaten sturen nog steeds geen of te weinig gegevens naar Europol.
We doen een beroep op de Raad om niet langer te beletten, in afwachting van de goedkeuring van een grondwettelijk verdrag door de intergouvernementele conferentie, dat het werk van Europol voor de bestrijding van terrorisme ook met middelen uit de begroting van de EU gefinancierd wordt. Het valt toch niet uit te leggen aan de burgers dat hun veiligheid eronder lijdt dat de heren ministers van Binnenlandse Zaken zich zorgen maken over hun eigen bevoegdheden? De Conventie biedt in ieder geval plaats voor een ruime interpretatie.
Tegelijkertijd moet de Raad de teksten voorbereiden om de Europol-Overeenkomst een wettelijke basis te geven. We moeten er allemaal voor zorgen dat de Conventie een succes wordt. Ik denk zelfs dat we geen andere keus hebben, want zonder deze vooruitgang zal de bestrijding van de criminaliteit in Europa op de lange termijn niet mogelijk zijn. Daarom sluit ik af met de volgende woorden, die zelfs de heer Coelho zal kunnen onderschrijven: overigens ben ik van mening dat de Conventie nog moediger zou moeten zijn.

Vitorino
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ik wil om te beginnen de heer Turco en de heer von Boetticher gelukwensen met hun verslagen, waarin getracht wordt een analyse te geven van de initiatieven van een aantal lidstaten. Sommige daarvan zijn bedoeld om Europol beter te laten functioneren, andere zijn erop gericht de documenten van Europol dezelfde bescherming te geven als die welke de documenten van de Raad genieten. De Commissie is het met de heer Turco eens als hij stelt dat de burgers van de Europese Unie niet zouden begrijpen waarom er voor de bescherming van Europol-documenten een andere regeling zou moeten gelden dan voor de overige documenten van de Europese Unie. Volgens het in het verslag-Turco behandelde initiatief zouden er voor Europol-documenten vier verschillende beschermingsniveaus moeten gelden, en die niveaus zouden moeten overeenkomen met de indeling die is aanvaard in de beslissing van de Raad van 19 maart 2001 en de beslissing van de Commissie van 29 november 2001. De heer Turco verwijst in zijn verslag naar verordening nr. 1049/2001 van de Raad. 
Ik wil dit Parlement er graag op wijzen dat deze verordening betrekking heeft op de toegankelijkheid van documenten voor de burgers. Ze legt echter geen beschermingsniveaus vast voor documenten van de Raad of de Commissie. We hebben het nu over mate waarin de burgers toegang zouden moeten hebben tot Europol-documenten. Volgens het Deense initiatief zou de directie van Europol bij de vaststelling van de daarop betrekking hebbende normen rekening moeten houden met de beginselen en beperkingen zoals die in verordening nr. 1049/2001 opgenomen zijn. Volgens de Commissie komt dat er formeel gezien op neer dat de directie van Europol die regels pas hoeft te aanvaarden als het Deense initiatief aan een ratificatieprocedure onderworpen wordt. Het is evenwel een heel belangrijk onderwerp, en ik wil graag duidelijk maken dat er volgens ons geen enkele reden is waarom Europol niet nu reeds regels met betrekking tot de toegang tot documenten vaststelt en daarbij - zoals de rapporteur voorstelt - rekening houdt met de bepalingen van verordening nr. 1049/2001.
Het verslag van de heer von Boetticher heeft betrekking op een initiatief dat bedoeld is om de definitie van de bevoegdheden van Europol beter uit te werken en Europol het contactpunt te maken voor alle kwesties die verband houden met eurovervalsingen. Verder zou het contact tussen Europol en de politie van de lidstaten beter moeten worden geregeld. Voorts heeft het initiatief ten doel een betere basis te leggen voor de informatieverschaffing aan het Parlement aangaande de activiteiten van Europol moeten beschikken.
Ik geloof niet dat de initiatieven die we nu bespreken een oplossing inhouden van de fundamentele problemen rond het statuut van Europol. Ik geloof wel dat ze in de goede richting wijzen. Ik begrijp heel goed dat het Parlement duidelijk wil maken dat deze oplossingen niet ver genoeg gaan en dat het de initiatieven van deze vier lidstaten daarom verwerpt. We moeten echter wel beseffen dat de onderwerpen die in het kader van deze initiatieven aan de orde zijn gekomen ook op de agenda van de Conventie over de toekomst van Europa staan. Het verwerpen van deze initiatieven kan er dus toe leiden dat de goede aspecten ervan niet tot gelding kunnen komen. Ik geloof dat het Parlement er net als de Commissie van overtuigd is dat de Europol-Overeenkomst vervangen moet worden door een instrument dat gemakkelijker kan worden aangepast en democratische en judiciële controle op Europees niveau mogelijk maakt. De Europol-Overeenkomst zou zo snel mogelijk door een besluit van de Raad moeten worden vervangen, net als Eurojust is ingesteld op basis van een besluit van de Raad.
De begroting van Europol moet uit de gemeenschapsbegroting gefinancierd worden en de wijze waarop het Europees Parlement geïnformeerd moet worden zal vanuit een ander perspectief moeten worden bekeken. In de mededeling die de Commissie aan het Parlement heeft gedaan met betrekking tot de democratische controle op Europol pleiten wij voor de instelling van een communautair orgaan waarin zowel vertegenwoordigers van het Europees Parlement als van de nationale parlementen zitting hebben. Wat de bescherming van gegevens betreft, ten slotte, moeten de regels van de huidige Europol-Overeenkomst worden uitgebreid.
Deze doelstellingen kunnen via de initiatieven van de lidstaten maar zeer ten dele verwezenlijkt worden. Zoals de heer von Boetticher echter heeft aangegeven, voert de Conventie over de toekomst van Europa op dit moment een debat over een ontwerp-artikel inzake Europol. Dat artikel geeft volgens mij een antwoord op alle vragen die ik hier aan de orde heb gebracht. Dat hoeft intussen de aanneming van het Deense initiatief niet in de weg te staan. De heer von Boetticher heeft namelijk groot gelijk heeft als hij zegt dat ratificatieprocedure voor de Europol-Overeenkomst een trage en moeizame aangelegenheid zal zijn. We weten immers dat alle verdragen op basis van de zesde titel van het Verdrag traag en moeizaam tot stand komen. Je hoeft daarbij maar te denken aan het Verdrag inzake de bescherming van de financiële belangen van de Europese Unie. Dat dateert van 1995, maar is pas vorige maand door alle lidstaten van de Unie geratificeerd. En dat is een goede reden om binnen de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid niet langer met overeenkomsten te werken, maar naar andere instrumenten te zoeken.
We mogen intussen niet vergeten dat de resultaten van de Conventie over de toekomst van Europa - het constitutioneel verdrag - ook aan een ratificatieprocedure zal moeten worden onderworpen. Dat verdrag zal dus door vijfentwintig nationale parlementen moeten worden geratificeerd - en ook dat zal een trage en moeizame aangelegenheid zijn. Als we de ratificatieprocedure voor de wijziging van de Europol-Overeenkomst nu starten zal dat geen gevolgen hebben voor het constitutioneel verdrag, aangezien de regels van dat verdrag voorrang hebben ten opzichte van de regels die het onderwerp vormen van dit initiatief van de lidstaten.
In zijn aanbeveling aan de Raad verwijst het Parlement naar artikel 22 zoals dat door het presidium van de Conventie is voorgesteld. Ik wil ter afsluiting graag onderstrepen dat ik het standpunt van het Europees Parlement in dezen steun. De Commissie heeft zich bij het debat in de Conventie over Europol steeds op het standpunt gesteld dat Europol een agentschap van de Europese Unie moet worden met een gewoon statuut, binnen één enkel institutioneel kader. En dat betekent dat Europol met communautaire middelen gefinancierd moet worden en dat de juridische basis voor Europol gemakkelijker te wijzigen moet zijn. Het betekent ook communautaire wetgeving, en het volgen van de normale wetgevingsprocedure, met medebeslissing en een gekwalificeerde meerderheid. Dat zijn allemaal positieve elementen die heel goed aansluiten bij de mededeling van de Commissie van december 2002 over de institutionele structuur van de Europese Unie. Ze passen mijns inziens ook goed in de plannen om de politiële samenwerking binnen de Europese ruimte te verbeteren.

Coelho (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, beste collega's, het Europees Parlement heeft een aantal initiatieven voor de uitbreiding van de taken van Europol gesteund en daarmee heel consistent gehandeld. We willen dat Europol een doeltreffend instrument wordt in de strijd tegen de georganiseerde misdaad. Europol moet dus een centrale rol spelen bij de samenwerking tussen de autoriteiten van de verschillende lidstaten bij het onderzoek naar grensoverschrijdende delicten.
Hoewel wij hebben ingestemd met de introductie van operationele bevoegdheden voor Europol, die volgen uit het Verdrag van Amsterdam, hebben we er echter ook steeds op gewezen dat de uitbreiding van de bevoegdheden van Europol vergezeld moet gaan van maatregelen ter garantie van de democratische en justitiële controle op dat instituut. Wij hebben wat dat betreft alle initiatieven die betrekking hadden op tamelijk gedetailleerde, met Europol verband houdende kwesties, consequent verworpen. We hebben als vertegenwoordigers van de Europese burgers immers steeds gevraagd om de bevoegdheden die nodig zijn om democratische controle te kunnen uitoefenen op Europol.
De rapporteurs - de heer Turco en de heer von Boetticher - hebben ons terecht gevraagd zowel de Deense initiatieven als het Griekse initiatief te verwerpen. Die verwerping sluit aan bij het standpunt dat het Parlement in dezen steeds heeft ingenomen. We moeten het zien als een gelegenheid om dat standpunt nog eens duidelijk tot uiting te brengen. Om te beginnen vinden we dat Europol niet langer kan blijven functioneren binnen het kader van de intergouvernementele samenwerking. Dat kader volstaat niet meer. De Europol-Overeenkomst moet worden vervangen door een besluit van de Raad op basis van artikel 34, lid 2 onder c) van het Verdrag betreffende de Europese Unie, waarnaar de commissaris zojuist ook al verwezen heeft. Op die manier kunnen we voor het doorvoeren van wijzigingen een vereenvoudigde procedure volgen, terwijl uitvoeringsmaatregelen bij gekwalificeerde meerderheid kunnen worden genomen. Europol zou dan in het institutionele systeem van de Europese Unie worden opgenomen. Daarnaast is het van belang dat we ervoor zorgen dat de rol van het Gerechtshof aansluit op de bepalingen van het Verdrag van Amsterdam, om aldus een gedegen justitiële controle mogelijk te maken. Tot slot is het zo dat Europol ook aan een voldoende diepgaande democratische controle moet kunnen worden onderworpen. Het Europees Parlement speelt bij die controle nu een marginale rol en dat kan zo niet langer.
We zijn daarom heel tevreden met het werk van de Conventie en het voorstel dat het presidium van de Conventie heeft gedaan. Daarin wordt gesteld dat Europol in een communautair kader moet worden ondergebracht, en wel onder de eerste pijler. Dat betekent dat de Europol-Overeenkomst moet worden vervangen door een besluit van de Raad. Het betekent verder dat de structuur, de werkmethoden, de activiteiten en de taken van Europol in het vervolg door de Raad en het Parlement samen gedefinieerd zouden moeten worden, via een medebeslissingsprocedure. De Fractie van de Europese Volkspartij steunt daarom de ontwerpresolutie van de heren Turco en von Boetticher: we moeten er bij de Raad en de lidstaten op aandringen dat ze het voorstel van de Conventie steunen.

Ceyhun (PSE)
Mijnheer de Voorzitter, ik wil iets doen wat ongebruikelijk is, maar ik kan niet anders. Ik heb vlijtig een toespraak van vier minuten geschreven, en ik vind het jammer dat die niet in het volledig verslag zal worden opgenomen, maar ik heb vastgesteld dat mijn betoog niet meer zou zijn dan een herhaling van wat allemaal al is gezegd, en wat allemaal juist is. Dat wil ik u vanavond om twintig voor tien besparen.
Ik heb niets toe te voegen aan de woorden van de heren von Boetticher en Coelho, of aan wat commissaris Vitorino heeft gezegd. We zijn het roerend met elkaar eens. Mijn fractie steunt het voorstel van de heren Turco en von Boetticher, we vinden het juist. Meer kan ik daar niet over zeggen. Als ze dat per se willen kunnen mijn collega's mijn spreektijd gebruiken.
De Voorzitter. -
Dank u wel, mijnheer Ceyhun! Ik zou graag op mijn beurt willen reageren op uw opmerking. Karl Valentin, een bekende Duitse cabaretier, heeft ooit het Beierse parlement bezocht. Halverwege het debat verliet hij de zaal. Een journalist vroeg: 'Waarom doet u dat, mijnheer Valentin?' Zijn antwoord luidde: 'Alles is al gezegd, maar nog niet door iedereen!' Met dat in gedachten dank ik u dan ook zeer voor uw bijdrage!

Ludford (ELDR).
Mijnheer de Voorzitter, ik wil het hebben over de verwante onderwerpen gegevensbescherming en verantwoordingsplicht tegenover het Parlement. Het gemeenschappelijke controleorgaan dat verantwoordelijk is voor gegevensbescherming is samengesteld uit afgevaardigden uit alle lidstaten waarbij elke lidstaat één lid levert. Dit orgaan dient te controleren of Europol de bepalingen van de Conventie omtrent gegevensbescherming naleeft. Het dient erop toe te zien dat Europol tijdens werkzaamheden waarbij sprake is van opslag, verwerking en gebruik van gegevens, de rechten van het individu niet schendt. Het dient te controleren of gegevens afkomstig van Europol doorgegeven mogen worden. Dit controleorgaan brengt regelmatig verslag uit aan de Raad.
De Conventie zelf stelt middels een aantal besluiten van de Raad regels op omtrent het gebruik van gegevens en over het doorgeven van gegevens aan derde landen en externe organen. Maar te oordelen naar de verklaring die het Britse lid van het gemeenschappelijk controleorgaan heeft afgelegd ten overstaan van de bijzondere commissie voor de Europese Unie van het Britse Hogerhuis, is er voldoende reden om de grondigheid waarmee het gemeenschappelijk controleorgaan te werk gaat in twijfel te trekken. Daarom sta ik volledig achter het voorstel in de verslagen die hier worden besproken, om dit orgaan zowel aan de Raad als het Parlement verslag te laten uitbrengen en om de ter zake bevoegde commissie, en dat zou zijn de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, de gelegenheid te geven vragen te stellen aan vertegenwoordigers van dit orgaan.
De verklaring die mij zorgen baarde werd afgelopen november gegeven door de heer Aldhouse, plaatsvervangend informatiecommissaris in het Verenigd Koninkrijk, toen hij vragen over het akkoord tussen Europol en de VS over de uitwisseling van persoonsgegevens beantwoordde. Hij had het over de problemen die bestonden bij het evalueren van de doeltreffendheid van gegevensbescherming in de Verenigde Staten. Omdat er geen federale wet of speciaal orgaan bestaat dat is gericht op gegevensbescherming, is men grotendeels afhankelijk van gewoonterecht en gerechtelijk toezicht en controle. Hij sprak zijn bezorgdheid uit over de zeer ruime bepalingen voor het doorgeven van gegevens en de ruimte voor misbruik in het akkoord tussen Europol en de VS. Maar vervolgens deed hij afstand van iedere verplichting tot waakzaamheid en daadkracht door te zeggen: 'Ik denk dat we de West-Europese landen en de Verenigde Staten kunnen zien als landen die er trots op zijn zich te schikken naar de wet en die hun onderlinge afspraken zullen nakomen. Ik deel de mening van mijn collega's van het gemeenschappelijk controleorgaan dat dit aanvaardbaar is;' met andere woorden dat we die jongens maar moeten vertrouwen. Ik vond het niet bepaald verantwoordelijk van hem om op deze manier zijn verantwoordelijkheden af te schuiven, en, nogmaals, we hebben het hier over de Britse afgevaardigde in het gemeenschappelijk controleorgaan.
Het Hogerhuis was hierover ook niet te spreken en drong er bij het orgaan op aan een krachtige aanpak na te streven bij akkoorden met derde landen over gegevensbescherming. Door het controleorgaan verantwoordingsplicht tegenover het Europees Parlement op te leggen kunnen we ervoor zorgen dat dit gebeurt, maar er moet ook een samenwerkingsverband met nationale parlementen komen. Een gezamenlijke commissie van het Europees Parlement en nationale parlementen zou een enorme stap in de goede richting zijn.

Kaufmann (GUE/NGL).
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega's, in de twee verslagen die we bespreken worden de voorstellen van Denemarken en Griekenland over de uitbreiding van Europol om principiële redenen afgewezen. Dat is een goede zaak. Er wordt voortdurend geprobeerd om Europol door te laten werken zoals tot nu toe, en daarop is maar één reactie mogelijk: een Europol zonder democratische controle en sturing door het Europees Parlement heeft geen toekomst, zeker niet zolang wij daar nog iets over te zeggen hebben. Daarom ben ik de twee rapporteurs bijzonder dankbaar voor hun duidelijke taal.
Wat in deze gevoelige sector gebeurt vind ik ongelofelijk. Het Parlement heeft in meerdere verslagen keer op keer een echte parlementaire controle op Europol geëist, maar daar is tot nu toe niets van terechtgekomen. In plaats daarvan gaat men vrolijk verder bij de opbouw en de uitbreiding van Europol. Ik vind dat gewoon schandalig.
Met het oog op de discussie in de Europese Conventie klinken de verschillende initiatieven van afzonderlijke regeringen bijna kafkaësk. Ze gaan verder dan de voorstellen in de Conventie inzake de hervorming van binnenlandse zaken en justitie. Als lid van de Conventie ben ik er dus voor dat wij de Raad en de regeringen nog eens duidelijk vertellen wat onze voornaamste eis is, we moeten ze daarmee confronteren. Ik steun ook de eis van de heer von Boetticher dat vóór de ratificatie van de Europese grondwet niets mag worden veranderd aan de Europol-Overeenkomst. Als we de Conventie en ons werk daarin serieus nemen is dat volgens mij vanzelfsprekend.
Ik steun ook de eisen in de ontwerpresolutie dat Europol onder de eerste pijler moet vallen, dat Europol uit de begroting van de EU moet worden betaald en dus volledig onder de begrotingscontrole door het Parlement moet vallen, dat er in de grondwet een rechtsgrondslag moet komen voor duidelijke en zeer strenge regels voor de bescherming van gegevens en dat de toegang tot documenten niet zonder goede redenen mag worden beperkt.
Het belangrijkste is echter, geachte collega's, dat Europol onder de volledige parlementaire controle moet vallen, en dat heeft u ook al meerdere malen gezegd. Als lid van de Conventie kan ik alleen maar een beroep op u doen om goed in de gaten te houden hoe de Conventie hierover delibereert. Volgens mij komen de voorstellen van het presidium van de Conventie inzake Europol, om maar een voorbeeld te noemen, er namelijk op neer dat Europol in hoge mate zelf zijn mandaat mag bepalen. Dat vind ik onaanvaardbaar. Daarom heb ik voorgesteld dat uitsluitend de wetgevende macht, en dat zijn de Raad en het Parlement samen, de taken van deze instanties gedetailleerd vast mag leggen.
Buitenweg (Verts/ALE).
Voorzitter, de sfeer is een stuk gezelliger vanavond. Zo gespleten als het Parlement vanmiddag was in de discussie over de VN-drugsovereenkomsten, zo verenigd zijn we nu in het afwijzen van de initiatieven van de Raad ten aanzien van Europol.
In beide debatten toont het Parlement hoe het op een alternatieve wijze invloed kan uitoefenen op terreinen waar het geen wetgevende bevoegdheid heeft. Vanmiddag als politiek publiek forum waar soms verhit wordt gedebatteerd en nu als hoeder van de rechten van onze burgers. Voor ons is het allemaal duidelijk dat de huidige situatie onaanvaardbaar is omdat Europol niet democratisch en niet juridisch wordt gecontroleerd. We spelen het spel daarom niet mee en gaan niet braaf een advies afleveren.
Ik wil met name de beide rapporteurs, de heren von Boetticher en Turco, heel erg hartelijk danken omdat zij voor een aanpak en een oplossing hebben gezorgd waarbij we aan de ene kant onze kritiek goed kunnen uiten dat doen we door middel van het afwijzen van de voorstellen van de Raad maar waarbij we tegelijkertijd wel in staat zijn om ook onze positieve, constructieve voorstellen te verwoorden in een aanbeveling, zoals onze aanbeveling om Europol in de eerste pijler op te nemen. Ik vind dat een hele constructieve benadering.
Verheugd ben ik ook dat we gisteren de tekst hebben aangescherpt met een amendement waarin we nadrukkelijk stellen dat Europol de toegang tot documenten in overeenstemming moet brengen met de Europese regels over transparantie. Want openbaarheid van informatie moet ook gelden voor Europol. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat er soms niet een goede reden kan zijn om iets geheim te houden, om iets niet openbaar te maken, maar daar moeten objectieve criteria voor gelden en die staan prima verwoord in Verordening (EG) nr. 1049/2001. Die verordening moet worden toegepast. Ik ben blij met de bevestiging van commissaris Vitorino, die zegt dat Europol gewoon nu al die verordening kan toepassen, in afwachting van het opstellen van de formele regels.
Als laatste wil ik proberen u te winnen voor de amendementen die mijn fractie opnieuw heeft ingediend. Als ik daarin slaag, denk ik dat het helemaal duidelijk is dat dit debat grondig verschilt van dat van vanmiddag, want toen was iedereen vooral zeer overtuigd van zijn eigen gelijk. Ik wil dat in de databank van Europol duidelijk is waar de gegevens vandaan komen. Komen die uit eigen onderzoek voort of zijn zij via nationale politie- of inlichtingendiensten verkregen? Dit is belangrijk omdat in sommige landen bepaalde gegevens wél en andere gegevens níet als bewijs in strafzaken mogen worden gebruikt. Zonder duidelijkheid loop je dus de kans dat een bewijs als onrechtmatig en daarmee als onbruikbaar wordt bestempeld. Omdat het belangrijk is voor rechtszaken pleit ik dus in mijn amendement bij aanbeveling 5 voor duidelijkheid over de herkomst van de bewijzen. Ik hoop alsnog op uw steun.

Crowley (UEN).
Mijnheer de Voorzitter, ik wil mij aansluiten bij mijn collega's en de rapporteurs gelukwensen met hun initiatief en de tact waarmee ze met deze situatie zijn omgegaan.
Met een aantal van de eerdere bijdragen en commentaren ben ik het echter niet helemaal eens. Ten eerste moeten we ons realiseren dat Europol niet zomaar uit de lucht is komen vallen. Europol is tot stand gekomen als gevolg van regels en protocollen die zijn opgesteld door regeringen van lidstaten, die daarmee handelden bij volmacht van de mensen door wie ze zijn gekozen om namens die mensen ideeën en voorstellen naar voren te kunnen brengen.
Ten tweede is Europol van nature een instantie die eerder reactief dan interactief of proactief functioneert. Europol is sterk afhankelijk van de informatie van de nationale politiekorpsen, van de samenwerking met deze korpsen en van verzoeken van de nationale korpsen om in actie te komen.
Hoe het ook zij, er is een mogelijkheid om Europol beter controleerbaar te maken. De systemen van Europol voor gegevensbescherming moeten worden opgezet en deze moeten voor iedereen zichtbaar en begrijpelijk worden gemaakt. Ik denk ook dat het goed zou zijn als we de werkzaamheden van Europol in dit Parlement, via de commissies en de plenaire vergaderingen, jaarlijks zouden bespreken. Waarin ik het dan weer niet eens ben met mijn collega's is dat er hard zou moeten worden opgetreden tegen nationale overheden door ze te vertellen wat ze wel en niet mogen.
Mijn laatste punt betreft de grote hoeveelheid aandacht die de laatste tijd in het Europees Parlement wordt geschonken aan het werk van de Europese Conventie. Hoewel wij met veel spanning en onzekerheid de uitkomst van de Conventie afwachten, kan die op geen enkele manier de basis vormen van onze werkzaamheden van dit moment. Wij dienen uit te gaan van de wetgeving, de bevoegdheden en de Verdragen zoals die nu geregeld zijn en niet op de eventuele mogelijkheden die een toekomstig Verdrag ons zou kunnen bieden.

Pirker (PPE-DE)
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, in Europol wordt het beleid van de Europese Unie inzake de binnenlandse veiligheid heel duidelijk zichtbaar, en dat is een uitermate positief gevolg van het uitstekende werk van Europol. We moeten er echter naar streven dat de situatie van Europol wordt aangepast aan de huidige taakstelling en dat Europol optimaal kan werken. Ons probleem is op dit moment echter, en dat is al genoemd, dat we, ook al dragen we bepaalde taken over aan de Unie, nog steeds moeten werken met de instrumenten van de samenwerking tussen de lidstaten, omdat de rechtsgrondslag dit vereist, en we met algemene stemmen moeten besluiten.
Morgen zullen we stemmen over de uitbreiding van de Europese Unie tot vijfentwintig leden door de toetreding van tien nieuwe lidstaten. Vervolgens moeten we ook nadenken over de vraag of die instrumenten nog wel bruikbaar zijn wanneer we vijfentwintig lidstaten hebben. Ik ben bang dat Europol zijn taken niet meer kan uitvoeren, en dat we niets meer kunnen veranderen wanneer we moeten wachten tot alle vijfentwintig landen de Conventie hebben geratificeerd. Daarom moeten wij in het debat van vandaag met nadruk de eisen in het verslag van de twee rapporteurs ondersteunen, namelijk dat het voortbestaan van Europol en het veiligheidsbeleid van de Europese Unie absoluut gewaarborgd moet worden.
Daarom moeten we blijven hameren op de eis van de rapporteurs: dit beleid moet worden gecommunautariseerd. Dat betekent dat het onder de eerste pijler moet vallen, dat het Europees Parlement voor de nodige controle verantwoordelijk moet zijn en dat het geld uit de Europese begroting moet komen. Bovendien, en dat is heel belangrijk, moet Europol concrete bevoegdheden krijgen, met de bijbehorende controle. Zoals anderen net ook al hebben gezegd moeten we ook zorgen voor een intensievere koppeling van de bestaande databanken. Dat is een voorwaarde voor een nog doelmatigere bestrijding van de georganiseerde criminaliteit. We kunnen ons geen dubbel werk permitteren, geen belemmeringen tussen de systemen. Wat wij nodig hebben is één systeem, dat door iedereen op dezelfde wijze wordt gebruikt, gecombineerd met één enkel systeem van gegevensbescherming.
Hier liggen talloze mogelijkheden, die we weliswaar kennen, maar waar we nu daadwerkelijk gebruik van moeten maken, met behulp van de voorstellen van de Conventie en met de volledige steun van alle partijen in het Europees Parlement, als wij willen dat zij ook werkelijkheid worden.
Schröder, Ilka (GUE/NGL)
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het is de bedoeling om de Europese politiedienst te communautariseren na tien jaar werk als controle-instantie tussen de lidstaten. Sommigen zeggen dat Europol daardoor van de derde pijler naar de eerste pijler verhuist, en dus nog minder onder de controle door de lidstaten valt. Dat is waar, maar het is ook irrelevant, want de aard van de politiedienst hangt er niet vanaf welke overheidsdienst voor de controle verantwoordelijk is. De nieuwe plannen voor Europol zijn nog heel wat walgelijker dan het werk van de politie toch al is. Het in ieder geval de politie die de openbare orde handhaaft, en die op die manier garandeert dat we niet aan het dwangbuis van loonarbeid en staatsburgerschap ontkomen. Dat is een levensgroot schandaal, maar het zou belachelijk zijn om in deze zaal daarover te klagen, want u hebt allemaal ingestemd met dit dwangbuis!
Maar zelfs wanneer u ook geen gematigde kritiek op de burgerlijke samenleving wilt begrijpen kunt u, wanneer u burgerlijke humanisten wilt zijn, niet instemmen met deze plannen. Wat Europol eigenlijk is valt heel goed op te maken uit de taakbeschrijving. Op de eerste plaats komt de efficiënte organisatie van Fort Europa, met muren eromheen en maximale controle binnen die o zo vrije, veilige en rechtvaardige Europese ruimte. Dat heeft niet alleen gevolgen voor mensensmokkelaars en drugshandelaren, of ze nu vanuit hun idealen handelen of onder de druk van het kapitalistische systeem, dat speelt daarbij geen rol.
Al meer burgers worden op de korrel genomen door de opsporingsinstanties, want door de communautarisering kunnen de Euroagenten flexibeler worden ingezet, en de bevoegdheden van Europol kunnen worden uitgebreid door een simpel besluit van de Raad. De operationele bevoegdheden worden ingevoerd samen met de communautarisering. Dat betekent dat de laatste stap wordt gezet voor de voltooiing van een EU-politiedienst met de bevoegdheden van een inlichtingendienst. In ieder geval biedt de communautarisering de politiedienst meer mogelijkheden.
Natuurlijk moet de Europol-Overeenkomst worden afgeschaft en vervangen, maar niet door een rechtsgrondslag te creëren voor nog meer observatie, we moeten Europol opheffen.

Krarup (GUE/NGL).
Mijnheer de Voorzitter, ik twijfel niet aan de goede democratische en juridische bedoelingen van de onderhavige verslagen en in het bijzonder van de aanbeveling over de toekomstige ontwikkeling van Europol. Ik twijfel echter aan de zin voor realiteit en de politieke wijsheid in dit voorstel. Aangezien het voorstel niet verwezenlijkt kan worden op basis van het huidig Verdrag, hebben de indieners van dit voorstel gebruik gemaakt van de argumenten die zij halen uit de verwachtingen van de Conventie over de toekomst van Europa, die duidelijk van plan is - zoals meermaals is gezegd - deze thema's van de intergouvernementele derde pijler naar een supranationale regelgeving over te hevelen.
Als Europol supranationaal wordt, is het niet meer of minder dan een federale politiemacht. Dit is zowel het doel als het middel voor de oprichting van een Europese federale staat. De logica achter Europol is een lesje in EU-integratie. De onderdelen van de regelgeving die totnogtoe tot de verantwoordelijkheid van de lidstaten behoorden, worden willekeurig afgebouwd. De lidstaten worden verplicht hun nationale grenscontroles af te schaffen. Het vrije verkeer stelt de grenzen open voor het best werkende deel van de interne markt, namelijk de grensoverschrijdende criminaliteit. Daarom moet Europol worden opgebouwd. Kortom: de federale staat wordt aangekleed met de kleren die de lidstaten moeten uitdoen.
Zoals gezegd twijfel ik niet aan de goede bedoelingen van dit voorstel, maar als Scandinaviër ben ik ervan overtuigd dat de controle die wij als lidstaat op de Deense politie uitoefenen en die verre van perfect is, de democratie en rechtszekerheid veel meer ten goede komen dan een supranationaal systeem. De reeds bestaande controle op het gebied van gegevensbescherming is een parodie op de rechtszekerheid, maar er wordt toch voorgesteld deze regeling voort te zetten. Als boodschapper van een lidstaat uit het noorden moet ik zeggen dat wij dit nochtans beter zelf kunnen, in elk geval zolang wij onze eigen rechtscultuur niet verkwanseld hebben.

De Voorzitter.
De gecombineerde behandeling is gesloten.
De stemming over de eerste twee verslagen waarover wij gedebatteerd hebben, vindt morgen om 12.00 uur plaats. De stemming over het verslag van de leden Turco en von Boetticher (A5-0116/2003) vindt om technische redenen op donderdag om 12.00 uur plaats.

De Voorzitter.
Aan de orde is het verslag (A5-0104/2003) van de heer Kirkhope, namens de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, over het initiatief van de Bondsrepubliek Duitsland voor een richtlijn van de Raad betreffende de ondersteuning bij doorgeleiding in het kader van maatregelen tot verwijdering door de lucht (14848/2002 - C5-0011/2003 - 2003/0801(CNS)).

Kirkhope (PPE-DE)
. (EN) Mijnheer de Voorzitter, hoewel wat ik nu ga vertellen op het eerste gezicht niet zo spannend is in vergelijking met wat er zojuist is besproken, wil ik als voormalig minister van immigratiezaken benadrukken dat een van de moeilijkste processen in het immigratiesysteem ontstaat wanneer een persoon, na alle juridische procedures te hebben doorlopen, niet meer gerechtigd is om in een lidstaat te verblijven en moet worden teruggestuurd naar de plaats waar hij vandaan komt.
Dit is natuurlijk voor alle betrokkenen een moeilijke beslissing, zowel voor de ambtenaren als voor de ministers zelf. De uitzetting dient echter op een humane doch doeltreffende manier te geschieden.
Tot nu toe zijn er hierbij altijd aanzienlijke problemen geweest wanneer de betreffende personen op weg naar hun eindbestemming per vliegtuig via andere Europese landen moesten worden vervoerd en er dus ondersteuning ter plaatse was vereist. Gebrek aan coördinatie of samenwerking hebben er vaak voor gezorgd dat de betreffende personen nog meer ellende moesten doorstaan. Ook heeft dit wel als gevolg gehad dat dergelijke operaties niet met succes werden afgerond.
Daarom is dit Duitse initiatief, waarvoor ik met genoegen de functie van rapporteur vervul, gericht op een effectieve en efficiënte afhandeling van dit soort kwesties.
Waar werkelijk behoefte aan is, is dat de personen in kwestie de nodige hulp op het gebied van basisbehoeften en medische bijstand kunnen krijgen wanneer ze op weg naar hun bestemming moeten overstappen in andere luchthavens. Maar waar we vooral voor moeten zorgen is dat de luchtvaartmaatschappijen weten wie ze vervoeren en bekend zijn met de omstandigheden van de uitzettingsprocedure. Dat is in het verleden niet altijd zo geweest en dit verslag moet eraan bijdragen dat dit voortaan wel het geval is. Het is ook van groot belang dat er tijdens de transitperiode zorgvuldig wordt omgegaan met de papieren die met de persoon worden meegestuurd. Dat is momenteel zeker niet het geval. Wij hopen dat ons werk ook daar verbetering in brengt.
Het probleem is telkens geweest dat de verantwoordelijkheid voor een correct verloop van deze procedures altijd bij een ander lag. Dit is een grote bron van frustraties en problemen geweest voor ambtenaren in Groot-Brittannië en in de meeste andere lidstaten van de EU. Ik weet zeker dat deze maatregel met veel enthousiasme en steun zal worden ontvangen door de betrokkenen, die nu eindelijk kunnen zien dat wij ons beginnen te realiseren dat we gezamenlijk moeten werken aan verbetering van de situatie.
Deze maatregel heeft geen enkele invloed op de asielprocedures van de lidstaten, noch is het een poging een nieuw licht te werpen op het asielbeleid zelf of op de criteria van asielverlening. Dat zou te ambitieus zijn en dat is ook niet waarnaar ik streef. Het gaat hier puur om een eenvoudige en zeer praktische maatregel die van tijd tot tijd zal moeten worden toegepast nadat alle juridische mogelijkheden zijn uitgeput.
Om af te sluiten wil ik zeggen dat het mij een eer is geweest om rapporteur van dit verslag te zijn, want het vormt een duidelijk bewijs dat wij, ongeacht onze politieke standpunten over Europa en zijn toekomstige rol, toch op vele terreinen zodanig kunnen samenwerken dat mensen er in de praktijk van profiteren, zowel degenen die van onze hulp afhankelijk zijn als degenen die onze regels en reglementen ten uitvoer moeten leggen. Dat is bovenal de reden dat ik blij ben met dit verslag en ik hoop dat het morgen door het Parlement zal worden gesteund.

Vitorino
Mijnheer de Voorzitter, betreffende het Duitse initiatief heeft de Commissie in haar mededeling van 14 oktober 2002 over een gemeenschappelijk beleid ten aanzien van personen die illegaal in de EU verblijven, verklaard dat er duidelijk behoefte bestaat aan verbetering van de operationele samenwerking tussen de lidstaten.
Het actieprogramma inzake terugkeer dat op 28 november 2002 door de Raad werd aangenomen en dat was gebaseerd op onze mededeling roept ook op tot een allesomvattend communautair terugkeerbeleid, dat stapsgewijs gestalte moet krijgen, te beginnen met een aantal praktische maatregelen voor operationele samenwerking van het soort dat we hier nu bespreken. In dat verband werd er al gerefereerd aan het Duitse initiatief voor een richtlijn van de Raad betreffende ondersteuning bij doorgeleiding in het kader van maatregelen tot verwijdering door de lucht, een initiatief dat ik net als u steun. Ik wil de heer Kirkhope gelukwensen met dit verslag. Er moet een gemeenschappelijk kader komen voor kwesties betreffende eventuele doorgeleiding tijdens de terugkeerprocedure.
De Commissie heeft een voorstel gepresenteerd over de verdeling van de kosten voor de terugkeeroperaties. Er moeten echter dikwijls luchthavens van andere lidstaten worden gebruikt bij het ontbreken van directe verbindingen met het land waarnaar de persoon in kwestie terugkeert. In dergelijke gevallen is het van groot belang dat er duidelijke wetgeving komt voor de overstapprocedures, vooral op het gebied van de inzet en de bevoegdheden van begeleidingspersoneel tijdens de overstap.
Voor een volledig ontwikkeld gemeenschappelijk terugkeerbeleid moeten er bovendien op middellange termijn wettelijke maatregelen worden ingevoerd waarmee de samenwerking tussen de lidstaten soepeler zal verlopen. Men kan hierbij denken aan de wederzijdse erkenning van besluiten met betrekking tot de gedwongen terugkeer van personen. Ook moeten er gemeenschappelijke standaardnormen komen voor uitwijzing, hechtenis en uitzetting om er zeker van te zijn dat alle lidstaten - en niet alleen de vijftien huidige, maar ook de tien nieuwe - de grondrechten van het individu respecteren.
Daarom is de Commissie voornemens om voor het eind van het jaar een voorstel voor een richtlijn van de Raad te presenteren betreffende standaardnormen voor terugkeerprocedures en wederzijdse erkenning van besluiten met betrekking tot de gedwongen terugkeer van personen.

Bordes (GUE/NGL).
Het spreekt vanzelf dat wij tegen dit verslag stemmen, omdat het, achter een schijn van technische neutraliteit, bedoeld is voor het regelen van de uitzetting van zogenaamd illegale immigranten. Het feit dat de enige verkozen instelling van de Europese Unie deze uitzettingspraktijken rechtvaardigt en bijdraagt aan de organisatie ervan, toont aan dat zij vanuit humaan en sociaal oogpunt niet meer waard is dan de nationale instellingen, oftewel vrij weinig.
Bij dat gebrek aan humaniteit komt ook nog een zekere hypocrisie, want ieder mens weet dat de industrie, de bouw en de intensieve landbouw een sterk beroep doen op immigranten, legaal, illegaal of als seizoensarbeider. Wanneer we deze zogenaamde illegale immigranten tot wild maken voor de politie om op te jagen, dan leveren we ze aan handen en voeten gebonden uit aan hun werkgevers: een dergelijke aanpak levert bepaalde arbeiders uit aan een verkapte vorm van slavernij, drukt de salarissen van hen allemaal en is een onderdeel van de oorlog tegen de armen, zoals die gevoerd wordt door alle regeringen in Europa. Ik verzet mij dan ook tegen de uitzettingen en eis dat alle illegalen een behoorlijke juridische status krijgen en dezelfde politieke en burgerrechten als alle arbeiders.

Boumediene-Thiery (Verts/ALE).
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, het doel achter het voorgestelde initiatief is om maatregelen vast te stellen waarmee de autoriteiten gemakkelijker derdelanders kunnen uitzetten, met of zonder begeleiding. Dit voorstel is een van de talloze initiatieven ter bestrijding van de illegale immigratie.
De Europese Unie heeft weliswaar een gemeenschappelijk immigratiebeleid en asielbeleid nodig en zij moet zich de middelen verschaffen om de migratiestromen in de hand te houden, maar daarbij moeten wel de - door de lidstaten erkende en onderschreven - mensenrechten en fundamentele vrijheden in acht worden genomen. Daarom staan wij afwijzend tegenover een benadering waarbij men van de uitzetting van illegale derdelanders een demagogisch instrument wil maken ten behoeve van een repressief immigratiebeleid.
Het komt te vaak voor dat er doden vallen bij uitzettingen door de lucht als gevolg van hoe de uitgewezenen behandeld worden. Iedereen zal zich Semira Adamou herinneren, die stikte toen ze per vliegtuig België werd uitgezet. Afgelopen maand nog zijn in Frankrijk twee illegalen overleden door soortgelijk geweld. Recentelijk, op 3 maart jongstleden, hebben Frankrijk en Duitsland samen 54 Senegalezen en Ivorianen uitgewezen die niet in aanmerking kwamen voor een verblijfsvergunning, die uitgeprocedeerd waren en die waren opgesloten in een wachtruimte. Het lijkt mij dat het hier om gedwongen en op zijn zachtst gezegd massale uitzetting gaat. Heeft men zich wel gehouden aan artikel 4 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en artikel 19 van het Handvest van de grondrechten, dat geratificeerd is tijdens de top in Nice? De Ivorianen zijn bovendien teruggestuurd naar een land waar de situatie erg onrustig is en waar een burgeroorlog heerst. Zijn voor hen de procedures voor asielaanvragen wel in acht genomen zoals die worden gewaarborgd door het Verdrag van Genève betreffende de status van vluchtelingen? Daar komt nog bij dat er geen enkele garantie is dat het beginsel van non-refoulement, dat erkend wordt in het asielrecht, volledig wordt nageleefd.
De op veiligheid gerichte aanpak die ons vandaag wordt voorgesteld, is precies in lijn met het huidige beleid van Unie, dat - en dat moet toch toegegeven worden - niet geleid heeft tot een oplossing van het probleem van illegale immigratie. Het wordt hoog tijd om onder ogen te zien dat de mythe van een immigratiecijfer van nul en de volledige repressie die daarmee samengaat, tot mislukken zijn gedoemd. Tot op heden zijn de lidstaten er niet in geslaagd om met een repressief immigratiebeleid de illegale immigratie te doen verminderen. In tegendeel, ze hebben het probleem juist verergerd door het fenomeen illegalen te creëren, ze hebben honderdduizenden de illegaliteit in gedreven, mensen die nu het slachtoffer zijn van uitbuitingsnetwerken, mensenhandel en moderne slavernij.
Die mislukking vraagt om een verregaande herziening van het immigratie- en asielbeleid. Dat is een grote, complexe uitdaging die een lange adem vereist, waarbij onze democratieën een belangrijke verantwoordelijkheid moeten nemen. In dit voorstel wordt een communautair beleid verworpen omwille van nationale eisen van lidstaten, komen de rechten van migranten en hun families in de verdrukking, met als gevolg dat ze worden blootgesteld aan gewelddadige uitzetting, en wordt eraan voorbijgegaan hoeveel deze burgers, legaal of niet, bijdragen aan de opbouw van Europa. De filosofie hierachter druist in tegen onze overtuiging dat Europa een ruimte van openheid en solidariteit moet zijn. Daarom verwerpt de fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie dit voorstel. Wij doen een beroep op de Raad om een communautair asiel- en immigratiebeleid op te zetten dat wel in overeenstemming is met de mensenrechten en de fundamentele vrijheden. Wij raden aan op Europees niveau actie te ondernemen om de situatie van alle illegalen die gebonden zijn aan hun gastland en die er al lange tijd wonen te legaliseren. Wij raden aan een einde te maken aan het onrechtvaardige systeem waarbij mensen dubbel en soms zelfs driedubbel worden gestraft, als gevolg van de overnameovereenkomsten.
Er moet nodig een oplossing gevonden worden voor de paradoxale situatie van mensen die geen verblijfsvergunning kunnen krijgen maar ook niet kunnen worden uitgezet, door hun eindelijk het recht te geven om samen met hun gezin te leven. Na het minimale voorstel voor een richtlijn betreffende de gezinshereniging waar we ons zojuist in dit Huis over gebogen hebben, kunnen we ons slechts voorstellen welke vorm van discriminatie de Europese Unie voor de toekomst in petto heeft voor de meest buitengeslotenen en kwetsbaren. Wij verzetten ons tegen deze praktijken en verzekeren u dat wij waakzaam zullen blijven en ons ervoor zullen inzetten dat iedereen die in Europa woont volwaardig burger kan zijn en gelijke rechten heeft. Wat ook hun nationaliteit is en wat voor papieren ze ook hebben of niet hebben, deze mensen moeten behandeld worden met dezelfde waardigheid waar alle mensen recht op hebben.

De Voorzitter.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

De Voorzitter.
Aan de orde is het verslag (A5-0053/2003) van de heer Bayona de Perogordo, namens de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs, media en sport, over een voorlichtings- en communicatiestrategie voor de Europese Unie (2002/2205(INI)).

Bayona de Perogordo (PPE-DE)
Mijnheer de Voorzitter, commissaris, ik wil de aanwezigen hartelijk bedanken voor hun bijdrage aan dit debat. Met het voorliggende verslag beoogt het Europees Parlement te reageren op de mededeling van 2 juli 2002 van de Commissie over een voorlichtings- en communicatiestrategie voor de Europese Unie. Voor een korte inleiding over het onderhavige verslag wil ik er allereerst op wijzen dat voorlichting hierin wordt beschouwd als een voorwaarde van het burgerschap.
Mijn verwachting is dat wanneer de rechtspersoonlijkheid van de Europese Unie eenmaal erkend wordt, dit burgerrecht in de toekomst zal samengaan met het recht van de Europese Unie op zelfexpressie, wat je het recht op het imago van de Europese Unie zou kunnen noemen, ofwel het recht van de Europese Unie om te verklaren wat zij is en wat zij doet. Hopelijk zal het samengaan van die twee rechten een stevige rechtsgrondslag opleveren voor de ontwikkeling van een daadwerkelijk voorlichtings- en communicatiebeleid.
In het verslag wordt duidelijk gekozen voor het consolideren van de interinstitutionele samenwerking in de drie fasen van het proces: bij het opstellen van de berichten in de interinstitutionele voorlichtingsgroep, vervolgens bij het toepassen van de voorlichting, met gebruikmaking van de vertegenwoordigingen van de Commissie en de bureaus van het Europees Parlement alsook van de nationale, regionale en de lokale overheden, en tenslotte bij de evaluatie zowel binnen de interinstitutionele voorlichtingsgroep als door middel van een jaarlijks te organiseren debat over het voorlichtings- en communicatiebeleid.
Wat betreft de voorlichtingskanalen wil ik alleen iets opmerken over de analyse van de talen waarin informatie wordt verschaft en de begrijpelijkheid van de taal. Niet alleen de officiële talen zouden moeten worden gebruikt, maar ook de semi-officiële talen en al die talen waarin het bericht zo rechtstreeks mogelijk kan worden overgebracht. De lokale, regionale, nationale en communautaire overheden zouden hieraan echter wel moeten meewerken, al naar gelang hun bevoegdheden.
Wat de inhoud betreft wil ik mij tot twee punten beperken. Enerzijds zou uit de inhoud moeten blijken in hoeverre de Europese Unie de handelingen van het dagelijks leven van de burgers beïnvloedt, waarbij het zaak is dat het vrij gangbare beeld van de Europese Unie als strijdtoneel van confrontaties en botsende belangen van de verschillende lidstaten wordt verworpen.
Anderzijds zou de burger permanent van een continue stroom van basisinformatie moeten worden voorzien. We kunnen niet van de burgers verwachten dat zij de prioriteiten omarmen waarop ik zo dadelijk zal ingaan, als ze niet eens weten hoe de Europese Unie in grote lijnen functioneert.
Wat de huidige prioriteiten betreft worden de prioriteiten onderschreven die reeds zijn opgenomen in het programma PRINCE, dat wil zeggen: de uitbreiding, de toekomst van Europa, de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid, de invoering van de euro, of de rol van de Europese Unie in de wereld. Verder worden de komende verkiezingen van 2004 onder de aandacht gebracht, die een symbolische waarde hebben omdat het voor de eerste keer is dat 25 landen hun rechtstreekse vertegenwoordigers in dit Parlement zullen kiezen.
Het verslag bevat een aantal netelige kwesties. Ten eerste de kwestie van de rechtsgrondslag. De tijd is nog niet rijp om al een rechtsgrondslag te formuleren voor het opstellen van de programma's, maar de Conventie alsook de aanstaande Intergouvernementele Conferentie bieden wel de gelegenheid om het idee te bevorderen dat in de toekomstige grondwet - als deel van het democratisch bestel van de Europese Unie - moet worden vastgelegd dat alle burgers het recht op informatie hebben, opdat zij werkelijk burger kunnen zijn.
In de tweede plaats wil ik ingaan op de kwestie van de sectoriële informatie, die, zoals de afgevaardigden van de Commissie hebben getracht aan te tonen, tot het exclusieve terrein van de Commissie behoort - iets waarvan ik volkomen doordrongen ben. Niettemin is het een feit dat de maatregelen in het kader van de verschillende sectoriële beleidsvormen rechtstreeks van invloed zijn op het imago van de Europese Unie, hetzij in positieve zin, hetzij in negatieve zin. Het coördineren van de verschillende sectoriële beleidsvormen, en het afstemmen van die beleidsvormen op een gemeenschappelijke doelstelling - namelijk de ontwikkeling van de Europese Unie - is iets waarover in het interinstitutionele voorlichtingsorgaan natuurlijk niet zou moeten worden beslist, maar wel zou moeten worden nagedacht.
In de derde plaats rijst de vraag of een stelselmatige, elementaire en pedagogische voorlichting te verkiezen valt boven de impact van spectaculaire campagnes waarmee de aandacht van de burger kan worden gevestigd op de basiselementen die erdoor tot uitdrukking worden gebracht.
Tenslotte is er nog het filter van de nationale overheden. De burgers zien Europa door de ogen van hun nationale overheden, die datgene wat zij meer dan de overige Europeanen in de wacht hebben gesleept als een succes en de punten waarop zij minder hebben bereikt als schade beschouwen. De medewerking en de integratie van de lidstaten en van de regionale en de lokale overheden is dan ook van fundamenteel belang.

Vitorino
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, volgend op onze mededeling van 2 juli jongstleden betreffende een informatie- en communicatiestrategie voor de Europese Unie, kan de Commissie met grote tevredenheid vaststellen dat het Parlement haar steunt middels het verslag van de heer Bayona, die ik overigens graag daarmee feliciteer.
In het licht van de interinstitutionele strategie die wij willen ontwikkelen om het imago van de Europese Unie te versterken, is het namelijk bijzonder belangrijk dat alle instellingen samen achter de verwezenlijking van die gezamenlijke doelstelling staan en eraan deelnemen. Na het buitengewoon positieve standpunt van de Raad van ministers van 10 december jongstleden en van het eerste verslag van het Europees Parlement, dat was opgesteld door de heer Andreasen, prijst de Commissie zich dan ook gelukkig met de betrokkenheid van het Parlement en met de concrete voorstellen die zijn vervat in het verslag van de heer Bayona, waarin technische expertise gepaard gaat met een besef van de politieke gevoeligheid van dit onderwerp.
Ik zou op dit verslag graag in twee stappen willen antwoorden. Eerst wil ik het hebben over de algemene doelstellingen van deze gezamenlijke strategie en vervolgens over de manieren waarop deze uitgevoerd kan worden. Het vaststellen en uitvoeren van een informatie- en communicatiestrategie voor de Europese Unie is uiteraard niet mogelijk zonder de steun en de actieve participatie van de Raad, maar vooral ook van de lidstaten. Dat brengt ons ertoe om even stil te staan bij het verband tussen informatie en burgerschap, in het bijzonder met het oog op de verkiezingen van volgend jaar.
Voor de Commissie moet een actief informatie- en communicatiebeleid als hoofddoel hebben de Europese Unie zichtbaarder te maken voor de burger: kortweg, zij moet de mensen meer bewust maken van de Europese dimensie van het burgerschap. De Commissie neemt dan ook terdege nota van het voorstel van de rapporteur om in de tekst van de Grondwet, waarin op dit moment gewerkt wordt, uitdrukkelijk te refereren aan de noodzaak om een informatie- en communicatiebeleid van de grond te krijgen, als een conditio sine qua non voor de uitoefening van het Europees burgerschap.
De Commissie schaart zich eveneens volledig achter uw voorstel om in de informatie over de Unie nadruk te leggen op de gemeenschappelijke waarden van Europa, te weten democratie, pluralisme, veiligheid, solidariteit, gelijke kansen, cohesie, enzovoorts. Het is een goed streven, mijnheer Bayona, om de burgers te laten zien wat in hun dagelijks leven de concrete voordelen zijn van het lidmaatschap van de Unie. In dat opzicht is het - zoals u zelf al benadrukt - het verspreiden van informatie in alle talen van de Unie een beleid dat moet worden beschermd en uitgebouwd.
Dat burgerschap moet tot uitdrukking komen in een actieve deelname aan de aanstaande Europese verkiezingen. Die afspraak met de burgers is bepalend voor het democratisch gehalte van de Unie en we moeten dus zeker gezamenlijk naar een hoge opkomst nastreven. Het spreekt vanzelf dat dat op zichzelf al voldoende rechtvaardiging is voor de verdergaande samenwerking tussen onze instellingen. Maar als we willen dat de burger gaat stemmen, is het verschaffen van onpartijdige informatie die hem beter helpt begrijpen welke belangrijke kwesties op het spel staan bij de Europese integratie dan niet de beste manier om hem daartoe te bewegen?
Om die reden hebben wij voor de periode 2003-2004, na de grote eurocampagne, gekozen voor de volgende vier hoofdthema's op het gebied van informatie: de uitbreiding, de toekomst van de Unie, de ruimte van vrijheid, veiligheid en justitie, en de rol van Europa op het wereldtoneel. Naast andere onderwerpen, zoals met name de sociaal-economische agenda, krijgen deze thema's, en dan in het bijzonder de uitbreiding en de toekomst van de Unie, vandaag de meeste aandacht, vooral omdat de planning voor alle vier parallel loopt. Zodoende zijn deze thema's het meest geschikt om onze nationale publieke opinies bewust te maken van de betekenis van de belangrijke mijlpaal in 2004.
Wat dat betreft wil ik hier het Parlement volledig geruststellen. De Commissie zal de prioriteiten die het Europees Parlement gesteld heeft bij de stemming over de begroting nauwgezet volgen en zij is geenszins van plan het evenwicht - zowel wat details betreft als ten aanzien van het grote geheel - van het PRINCE-programma zoals dat is vastgesteld door de begrotingsautoriteit, op wat voor manier dan ook te veranderen. Ik wil er daarbij wel graag, geheel objectief, op wijzen - zoals ik dat al vele malen eerder heb gedaan - dat het doorvoeren van de verdubbeling van de gelden die door het Parlement op de begroting van 2003 zijn toegewezen voor het PRINCE-programma natuurlijk enkele grote, praktische problemen zal opleveren. De Commissie had het prettig gevonden als ze eerst met de bevoegde lichamen van het Parlement had kunnen overleggen en zich zo had kunnen voorbereiden op deze stand van zaken. Dat is immers wel de bedoeling als we uitgaan van de interinstitutionele samenwerking, die toch ook bij de uitvoering van het PRINCE-programma voorop moet staan.
Wat betreft de concrete uitvoering van het programma, willen wij graag gevolg geven aan het verzoek van de rapporteur om in het kader van de verkiezingen van 2004 een voorlichtingscampagne te starten waarbij vooral de televisie als communicatiemiddel wordt ingezet. Het spreekt voor zich dat deze campagne moet worden ondersteund en gecoördineerd door de Commissie. Wij hebben dan ook besloten een brede oproep te doen om met voorstellen te komen voor het gebruik van audiovisuele media, met zowel de uitbreiding als de toekomst van Europa als thema. Deze integrale aanpak, die past bij de onderlinge samenhang van de twee onderwerpen, zal een nieuwe en belangrijke sleutel zijn tot de audiovisuele sector in Europa en zal zowel op de producenten in deze sector als op de zendgemachtigden gericht zijn. Op die manier kunnen we zo dicht mogelijk bij de burgers komen, zodat zij via de media waaraan zij de voorkeur geven Europa beter kunnen leren kennen.
Zoals u weet wordt de rol van Europa veel beter gewaardeerd in derde landen dan binnen de lidstaten zelf. Tijdens de laatste bijeenkomst van de interinstitutionele groep, zijn wij tot de conclusie gekomen dat het hoog nodig is om dit jaar gerichte voorlichtingsacties te ontwikkelen over de rol van de Unie in de wereld, allereerst gericht op opiniemakers en informatieverstrekkers. Zoals de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid van het Europees Parlement terecht benadrukt moet die dimensie van onze informatie- en communicatiestrategie snel ontwikkeld worden. De noodzaak hiervan is des te duidelijker in het licht van de ingrijpende gebeurtenissen van de afgelopen tijd. Ons voorstel, waar de Raad ook achter staat, is om ons in dit stadium op drie hoofdpunten te richten: allereerst de mondialisering, waarover dit najaar in Cancun gesproken zal worden; verder het proximiteitsbeleid, dat na de uitbreiding aan geostrategisch belang zal winnen; en ten slotte het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid en de eerste ontwikkelingen die daaruit op defensiegebied voortvloeien. U weet dat de Commissie daarvoor een aanvullende en gewijzigde begroting heeft voorgesteld. De uitwerking van dit nieuwe onderwerp met ingang van dit jaar ligt dus vanaf nu in uw handen.
Mijnheer de Voorzitter, dit waren in het kort de belangrijkste observaties van de Commissie over het uitmuntende verslag van de heer Bayona. U heeft het al kunnen constateren: onze gezamenlijke aanpak die voortkomt uit een lange interinstitutionele ervaring, heeft ontegenzeggelijk effect. Maar om succesvol te zijn moet deze gezamenlijke aanpak weerklank vinden bij de meerderheid van de lidstaten. Alleen met een systematische samenwerking met de bevoegde nationale overheden kan het potentieel van deze strategie, die vanaf nu van alle instellingen gezamenlijk uitgaat, volledig worden uitgebuit en kan op regionaal en zelfs op lokaal niveau een maximaal resultaat behaald worden, ten bate van het algemeen belang van de Unie en in het voordeel van al haar burgers.
Trakatellis (PPE-DE)
Mijnheer de Voorzitter, inderdaad krijgt de publieke opinie met de talrijke communicatiemiddelen en met name de gemakkelijke toegang tot die communicatiemiddelen een zondvloed van nieuwsberichten en informatie te verwerken. Men zou dus mogen verwachten dat dankzij de razendsnelle ontwikkelingen op het gebied van de informatie en de communicatie elke burger zich een duidelijk beeld kan vormen van de werkelijkheid. Wij zien echter dat de publieke opinie veeleer in een steeds grotere verwarring geraakt, met alle gevolgen van dien: zij krijgt vaak een verkeerd of verdraaid beeld van de werkelijkheid en aanvaardt of verwerpt kritiekloos feiten, inlichtingen, raadgevingen, opvattingen of meningen. Dat is natuurlijk een vruchtbare bodem voor manipulatie. Zoals uit de ervaring blijkt zijn er ook geen afzonderlijke programma's en voorlichtingscampagnes waarmee men dergelijke gevolgen het hoofd kan bieden.
De informatie van de burgers van de Europese Unie moet bijgevolg objectief zijn en vrij van elke beïnvloeding door ongeacht welke macht, ook politieke macht. De burgers moeten altijd geïnformeerd worden over de Europese standpunten en beleidsvormen, met name wanneer het gaat om belangrijke zaken zoals de buitenlandse betrekkingen en de veiligheid en de defensie van de Europese Unie. Bijzonder gewicht moet worden toegekend aan de vraagstukken in verband met de politieke legitimatie, de democratische controle en de transparantie in de besluitvorming. Verder moet de informatie duidelijk en gefundeerd zijn. Dat betekent dat de media informatie moeten verschaffen, niet over datgene wat volgens hen onontbeerlijk is, maar over alle besluiten die worden genomen op voor de lidstaten belangrijke gebieden. Op die manier zal men alle burgers van de Europese Unie meer begrip kunnen bijbrengen van de besluiten die de Europese instellingen nemen. Die besluiten worden namelijk vaak op totaal verkeerde wijze gepresenteerd, en wekken dus ook totaal verkeerde indrukken.
De uitbreiding en de relatie tussen enerzijds het Europees beleid en anderzijds het dagelijks leven en de problemen van de Europese burgers - zeer zeker na de toetreding van de nieuwe landen tot de Europese Unie, waardoor zich belangrijke veranderingen zullen voltrekken in het landbouwbeleid en het begrotings- en financieel beleid - zijn dermate belangrijke vraagstukken dat daarover volledige en goed gefundeerde informatie moet worden verstrekt.
Er doet zich echter een groot probleem voor in de perifere gebieden, waar de informatie ofwel volledig ontbreekt of zeer gebrekkig is. Om ervoor te zorgen dat iedereen in deze gebieden toegang krijgt tot informatie moet een nauwere en substantiëlere samenwerking tot stand worden gebracht met de lokale instanties. Zo zou men rechtstreekse en objectievere informatie kunnen garanderen als men belangrijke gebeurtenissen - bijvoorbeeld de besluitvorming in de plenaire vergadering of de parlementaire commissies, zoals de Commissie buitenlandse zaken - rechtstreeks uitzendt via de televisie of, teneinde kosten te besparen, via internet.
De juiste en objectieve informatie van elke burger is een absolute noodzaak. Goede informatie voor Europese burgers is trouwens een passende en noodzakelijke voorwaarde voor de uitdieping van de Europese integratie en de versterking van de Europese rol in de wereld. Daarom moeten wij onze inspanningen en initiatieven versterken en een stelselmatig karakter geven, daar er zich op dit gebied tekortkomingen voordoen en de burgers volledige, goed gefundeerde, duidelijke en toegankelijke informatie moeten ontvangen.
In het onderhavig verslag wordt het vraagstuk van de informatie en het beleid met betrekking tot de communicatiestrategie diepgaand behandeld. Bij deze gelegenheid wil ik dan ook de rapporteur, de heer Bayona, van harte bedanken voor zijn uitstekend werk.

Zabell (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats wil de rapporteur, mijn vriend en collega Juan José Bayona, gelukwensen met zijn werk en zijn goede ideeën die zijn vervat in het onderhavige verslag. Verder wil ik de commissaris, de heer Vitorino, bedanken voor zijn initiatief.
Telkens als Europa ter sprake komt, moet ik even terugdenken aan mijn middelbare school, waar we altijd zeiden: 'ik ben geslaagd?of 'ze hebben me laten zakken?. Als hier iets goed uitpakt, dan slaat het land of de regio in kwestie zichzelf op de borst, maar als de resultaten tegenvallen, of zelfs zwaar tegenvallen, dan is het de schuld van Europa. Als de burgers zeggen: 'het is de schuld van Europa?, dan weten ze niet eens over welke instelling ze het hebben, want ze kennen de Europese instellingen niet eens en ze kunnen ze niet van elkaar onderscheiden. Toegegeven dat we het hun helemaal niet makkelijk hebben gemaakt. Misschien zijn er talen waarin het minder gecompliceerd is, maar in het Spaans hebben we niet alleen de Comisión Europea [Europese Commissie] maar ook nog de parlementaire comisiones [commissies]; we hebben niet alleen de Consejo de Europa [Raad van Europa] maar ook nog eens de Consejo Europeo [Europese Raad]. Wíj weten wel dat die niets met elkaar te maken hebben, maar de grote massa weet dat niet, en we moeten erkennen dat die gelijkluidende of bijna gelijkluidende namen buitengewoon slecht getroffen zijn. Daarom vind ik dat het onderhavige verslag over de voorlichtingsstrategieën van de Europese Unie en de inwerkingtreding van de programma's van essentieel belang is voor de burgers van de Unie.
Dan zou ik dit onderwerp nu willen benaderen vanuit het perspectief van mijn terrein, namelijk sport. Zoals u weet, is sport een uiterst belangrijk communicatiemiddel met een bijzonder grote uitstraling. Als wij ons in het Parlement hard maken voor het opnemen van een artikel over sport in de nieuwe verdragen van de Europese Unie, bestaat de kans dat we een aantal sportprogramma's krijgen met een grote impact waarvan iedereen de vruchten zou kunnen plukken. In aanmerking nemende dat het in de eerste plaats gaat om de opvoeding van en de voorlichting aan jongeren, die over een paar jaar en in de toekomst de touwtjes van de Europese Unie in handen hebben, en dat juist zij het zijn die het meest openstaan voor sportinformatie, dan zouden we werkelijk een cirkel hebben weten rond te krijgen die bijzonder belangrijk en bevorderlijk is voor het imago van alle instellingen van de Europese Unie.

Aparicio Sánchez (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, ik protesteer tegen het belachelijk late tijdstip, dat bijna niet meer door de beugel kan, waarop dit debat is ingepland, dat tot de belangrijkste debatten van het jaar zou moeten behoren.
Mijnheer de Voorzitter, voor ons ligt een belangrijk verslag dat beantwoordt aan een behoefte en dat van hoge kwaliteit is. Het levert mijn gewaardeerde collega, de heer Bayona de Perogordo, de gelukwensen op van de socialistische fractie, die ik hem met genoegen overbreng. In het verslag-Andreasen heeft dit Parlement samen met de Commissie reeds een informatiestrategie opgezet met als doel alle burgers te bereiken. Maar ondanks het feit dat we tot over onze oren in een grondwetgevende fase zitten, blijkt uit de enquêtes dat er nog steeds niet zoveel belangstelling bestaat voor de Europese opbouw. Je zou de situatie kunnen samenvatten met de woorden van Marianne Thyssen: 'Europa is klaar, nu de Europeanen nog?.
In dat verband hoeft de informatie afkomstig van onze instellingen niet per definitie neutraal te zijn. Waar het om gaat, is dat iedere Europeaan het gevoel krijgt dat hij burger is van Europa en dat hij deel uitmaakt van Europa. Wij Europeanen hebben een historische plicht: we kunnen en moeten onze identiteit aan elkaar kenbaar maken, een proces dat dient te worden begeleid, bevorderd of zelfs - indien noodzakelijk - gestart door de Europese instellingen.
Anders dan in het geval van naties stoelt de opbouw van Europa niet op emoties maar op overwegingen. Niet het volk maar de politieke, economische of media-elites hebben de aanzet gegeven tot de opbouw van Europa. Die opbouw vertoont nog vele lacunes, waaronder het bestaan van een Europees maatschappelijk middenveld, dat wil zeggen een stelsel van intermediaire organisaties die relatief onafhankelijk zijn van zowel de staten als van de markt, die in staat zijn om gezamenlijk en op transnationaal niveau informatie te vergaren, te overleggen, te beslissen en op te treden. De Commissie, de Europese media en de opiniemakers in het algemeen - waaronder wij in het Parlement - hebben dan ook als prioritaire taak om de Europese politieke ruimte te versterken, een Europees imago en een Europese identiteit te ontwikkelen, en - zoals de commissaris al zei - zowel de kern van gemeenschappelijke waarden, als het debat over de toekomst van Europa en de Europese benadering uit te diepen in alle vormen van voorlichting.
Kortom, die taak dient niet in te houden dat we de identiteit van Europa steeds maar weer bevestigen, maar dat we actief proberen om de beginselen vast te stellen op grond waarvan de Europeanen zich met elkaar kunnen identificeren, en die te consolideren.
Mijnheer de Voorzitter, het feit dat dit verslag is aangenomen en dat commissaris Vitorino is belast met de tenuitvoerlegging van deze beleidsvormen, zijn in mijn ogen twee belangrijke, hoopgevende factoren.

Andreasen (ELDR).
Mijnheer de Voorzitter, ik ben het met u en met de heer Aparicio Sánchez eens dat dit belangrijke voorstel veel te laat op de agenda staat. Ik dank de heer Bayona de Perogordo en feliciteer hem met het verslag waarover wij ons thans eindelijk uitspreken. Het is een erg uitgebreid verslag en ik weet uit ervaring hoe lastig het werk voor een dergelijk verslag kan zijn. Het verslag brengt ons een stuk dichter bij het doel, namelijk een ruim, gecoördineerd en gedecentraliseerd voorlichtings- en communicatiebeleid of om het met de woorden van commissaris Vitorino tijdens de hoorzitting "Friends of Europe" te zeggen: "de strijd tegen de apathie en onwetendheid betreffende de EU". Mijnheer Vitorino, ik dank ook u hartelijk voor uw grote inzet in deze aangelegenheid. Ik betreur dat dit onderwerp aan bod komt in deze vorm van debat, waardoor u niet hier en nu in kunt gaan op vragen.
Hoewel er grote vooruitgang is geboekt, zijn er nog vele vragen onbeantwoord. Ik zal er enkele opnoemen en ik wil ze u ook graag schriftelijk toesturen. Het is immers belangrijk dat wij niet op onze lauweren gaan rusten wat de voorlichtings- en communicatiestrategie betreft nu er zoveel op het spel staat met de uitbreiding en toekomstige veranderingen binnen de EU en nu Europese verkiezingen in aantocht zijn.
Daarom wil ik u vragen: hoever is men gekomen met de haalbaarheidsstudie en de mogelijkheden voor een Europese "C-SPAN" die de Commissie ten uitvoer zal leggen? Hoe ver staan de werkzaamheden voor het "Channel Europe"concept? Hoe zit het met de oprichting van een gemeenschappelijk bezoekerscentrum voor de instellingen in Brussel? Wat is de stand van zaken in de berekeningen en kostenramingen van eerder voorgestelde initiatieven? Is het reeds gelukt de voorlichtingsbureaus van de Commissie en het Parlement in de hoofdsteden onder één dak te verenigen? In Kopenhagen is dit bij mijn weten nog niet het geval. Tot slot nog een vraagje voor de Voorzitter van het Parlement: zou het geen goed idee zijn in de plenaire vergadering een debat te houden over de rol van het Parlement in de voorlichtingsstrategie met het oog op de verkiezingen in 2004?

Ilgenfritz (NI)
Mijnheer de Voorzitter, uit enquêtes in heel Europa blijkt dat de Europese burgers steeds verder komen af te staan van het gemeenschappelijk ideaal. Een belangrijke reden daarvoor zou kunnen zijn dat veel burgers van de EU in de afgelopen jaren foute informatie hebben gekregen. Nog steeds gelooft 43 procent van de Europeanen dat ze voor een baan in een andere lidstaat een werkvergunning nodig hebben. Het valt te betreuren dat de voordelen die de EU te bieden heeft niet altijd zo zichtbaar zijn als wenselijk is.
Uit dit voorbeeld, maar er zijn er meer, blijkt heel duidelijk dat het informatiebeleid van de EU tot nu toe niet tot de gewenste resultaten heeft geleid. Het feit dat de EU de corruptie niet weet te bestrijden en de bureaucratie niet werkelijk aanpakt - ik bedoel daarmee bijvoorbeeld de twee plaatsen waarop dit Parlement vergadert - draagt vanzelfsprekend bij tot de negatieve beeldvorming bij de burgers. We moeten een betere staat zijn dan de burgers thuis gewend zijn. We moeten nodig aan de slag, de EU moet fouten toegeven, rechtzetten wat is kromgegroeid en een nieuw pakket van maatregelen voorleggen. We zouden op school bijvoorbeeld een speciaal vak 'kennis van de EU? kunnen invoeren en de scholieren meer mogelijkheden bieden om ter plekke vast te stellen wat er in de EU gebeurt.
Dat zouden stappen in de juiste richting zijn, om vooroordelen over de EU weg te nemen en weer meer burgers van de Unie te overtuigen van het belang van ons gemeenschappelijke ideaal.

Karas (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, we staan aan de vooravond van het grootste politieke project van de Europese Unie: het weer samenvoegen van de twee delen waarin Europa met geweld was gesplitst. Morgen zullen we stemmen over de uitbreiding van de Europese Unie door de toetreding van tien nieuwe lidstaten. Ondanks dit succes van de Europese Unie blijkt uit de publicatie van de Eurobarometer van maart 2002 duidelijk dat minder dan een derde van de deelnemers zich beschouwt als goed geïnformeerd over de Europese Unie. Uit de meeste indicatoren blijkt dat de helft van de burgers niets weet over de Europese Unie of er onverschillig tegenover staat. De opkomst bij de verkiezingen was 63 procent in 1979 en is gedaald tot 49 procent in 1999. Daar klopt iets niet!
Ons grootste probleem is volgens mij dat we de Europese Unie beschouwen als iets wat ver van ons bed is. Dat kwam ook al naar voren in de woorden van de heer Ilgenfritz. We zijn echter zelf Europese Unie! De belangrijkste oorzaak voor ons probleem is dat er een grote mentale en emotionele afstand bestaat tussen de burgers, waar ze ook wonen, en de Europese instellingen. Wat ontbreekt is de politieke wil om van het Europese beleid een binnenlands beleid te maken.
Die politieke wil om de afstand tussen de burgers van Europa en de Europese instellingen kleiner te maken ontbreekt echter niet in de Europese instellingen, maar in de lidstaten. Zeggen alle regeringen in de lidstaten dat de EU nooit een bevoegdheid krijgt zonder hun instemming? Geven de lidstaten informatie over het feit dat de lidstaten met iedere richtlijn moeten instemmen? Wordt eerlijk gezegd dat een uitbreiding van de Europese Unie onmogelijk is zonder de instemming van het Europees Parlement, de staatshoofden en regeringsleiders, de lidstaten en de kandidaat-lidstaten? Nee, in geval van twijfel wordt er altijd geroepen: 'dat wordt ons allemaal door Brussel opgedrongen!'
De burger is zich er niet van bewust dat de lidstaten voor alle Europese besluiten een deel van de verantwoordelijkheid dragen, omdat er over dat feit niet wordt gesproken. Tot slot heb ik nog een vraag. Oefenen de regionale parlementen parlementaire controle uit over hun vertegenwoordigers in het Comité van de Regio's? Nee! Oefenen de nationale parlementen parlementaire controle uit op het werk van de Raad? Nee! Oefent het Europees Parlement voldoende parlementaire controle uit op de Commissie en kwijt het zich op adequate wijze van zijn wetgevende taak? Niet voldoende! Wanneer wij als afgevaardigden ons parlementaire werk op het regionale, nationale en Europese niveau niet goed doen, kunnen we de burgers niet duidelijk maken hoe de verbanden tussen die werkzaamheden en de onderling samenhangende besluitvormingsprocessen functioneren. De beste informatiecampagne levert niets op wanneer de burgers niet weten dat ze via hun regeringen bij alle besluiten betrokken zijn.
Paasilinna (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, commissarissen, hoewel wij zeggen dat wij in een informatiemaatschappij leven, is de informatie zelf voor ons een probleem waarvoor in de communicatiestrategie van de Commissie nu oplossingen worden gezocht. Dat is ook nodig, omdat de Unie er immers naar streeft al over zeven jaar de leidende op kennis gebaseerde maatschappij ter wereld te zijn. Ik denk niet dat dat lukt. Waarom niet? Omdat de lidstaten de gemeenschappelijk genomen besluiten van de Lissabon-strategie niet ten uitvoer brengen.
De Commissie is dus bezorgd over de onverschilligheid van de burgers over de Unie en de voorlichting daarover, want minder dan de helft van de burgers gaat stemmen. Maar is hetzelfde niet gebeurd in de lidstaten die zo onverschillig zijn dat zij het proces van Lissabon niet uitvoeren? Bovendien is de op informatie gebaseerde economie een kwestie die juist daarop, op informatie, betrekking heeft.
Wij mogen niet vergeten dat informatie slechts een grondstof is, kennis het veredelingsproduct en de beschaving het eindresultaat ervan. Onze doelen zijn goed, maar de media en de mensen zijn daar niet erg in geïnteresseerd. Wij kunnen stellen dat de decennialang door soap opera's en actieseries verweekte hersenen hier onze vijand zijn. Zou men niet eens een actiefilm over de Europese Unie kunnen maken? Dan wordt het publiek bereikt dat anders niet wordt bereikt.
Euronews is een goed doel. Belangrijke factoren zijn ook het leggen van verbanden met het dagelijks leven en natuurlijk de bezoekersdienst. De secretaris-generaal heeft bijvoorbeeld de Finstalige post geschrapt en er is nu dus geen Finstalige bezoekersdienst.

Gutiérrez-Cortines (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, ik wil commissaris Vitorino gelukwensen met zijn initiatief, ofschoon ik weet dat hij maar weinig bewegingsvrijheid heeft, om redenen van budgettaire aard en omdat het niet zo makkelijk is iets nieuws in te voeren in de Europese Unie. Mijn gelukwensen ook aan de heer Bayona de Perogordo die goed heeft geluisterd en vele standpunten heeft opgenomen. Het uiteindelijke document berust feitelijk op een consensus en het is verrijkt door het Parlement dat een groot aantal nieuwe elementen en nieuwe initiatieven heeft ingebracht. Zo moet de institutionele samenwerking naar mijn idee functioneren.
Ik vind dat we nog een stap verder moeten gaan, omdat het van kracht zijnde model voor de bureaus en het stelsel voor de verspreiding van nieuws betreffende het parlementaire beleid in wezen bureaucratisch is. Naar mijn idee moeten we toewerken naar een model van open en rechtstreekse communicatie.
Dan nog een ander punt dat mij van vitaal belang lijkt en dat mijns inziens eveneens moet worden herzien. In het onderhavige document is in dit verband een duidelijk verzoek opgenomen, dat betrekking heeft op de talenkwestie. Als gevolg van het hervormingsbeleid van het Parlement inzake de talen wordt de gelijkheid tussen de talen beperkter, er wordt een onderscheid gemaakt tussen de verschillende talen, en met name wat de vertaling betreft wordt er een onderscheid gemaakt tussen de data waarop de documenten moeten worden ingeleverd. Wat betekent dat? Dat betekent dat we er op achteruit gaan op het gebied van de communicatie, omdat sommige burgers de informatie eerder zullen ontvangen dan andere. Gezien het hoge tempo van vele processen zullen er burgers zijn die bepaalde documenten niet in hun eigen taal ontvangen, en zelfs niet eens in de gelegenheid zijn om bijtijds amendementen in te dienen. Daarom vind ik dat het gebruik van de diverse talen als basisgarantie moet worden gehandhaafd, vooral als je bedenkt dat de nieuwe technologieën een veel snellere verspreiding mogelijk maken. Ik schaar mij dan ook achter de eis om meer aandacht te schenken aan de kwestie van de vertaling en vertolking.
Een andere kwestie die me in dit document van essentieel belang lijkt, is door een vorige spreker al genoemd: er bestaat geen communicatie zonder participatie. Gezien de nieuwe technologieën en de huidige communicatiemogelijkheden zullen de burgers zich niet met deze instellingen verbonden voelen indien zij niet kunnen deelnemen aan de dialoog. Het Parlement en de Commissie dienen elk hun eigen communicatieafdeling op te zetten, naar het voorbeeld van de nationale parlementen, zodat iedereen zich in elke taal via een open systeem op de hoogte kan stellen van wat wij aan het doen zijn.
De nieuwe technologieën maken deze inspanning en deze investering ook haalbaar. In de hervorming, zelfs die van de gebouwen, is tot mijn verbazing niet voorzien in de uitbreiding van het aantal talen en de communicatiemogelijkheden, die men juist probeert in te perken. Mijn verzoek is dan ook dat de gelijkheid tussen alle burgers wordt geëerbiedigd, en dat er bij de hervorming van de communicatie van een modernere benadering wordt uitgegaan.

De Rossa (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, zoals iedereen in het Parlement maak ik me zorgen over de lage opkomst bij verkiezingen voor het Europees Parlement. Niet alleen het Europees Parlement kampt overigens met dit verschijnsel, ook nationale parlementen hebben ermee te maken. Het heeft ook niet te maken met een algemene apathie bij de bevolking. De afgelopen maand hebben we immers gezien dat miljoenen mensen actief uiting gaven aan hun bezorgdheid over een zaak waarbij men zich rechtstreeks betrokken voelde - misschien niet op persoonlijk niveau, maar wel op een breder, internationaal niveau - en waarbij men zeer duidelijk stelling nam in de kwestie van oorlog en vrede. Het is dus niet zo dat de mensen zich niet betrokken voelen bij wat er in de wereld gebeurt. Ze zien echter niet per se het belang of de noodzaak van het stemmen voor het Europees Parlement of, in sommige gevallen, voor hun eigen nationaal parlement. Dat de zaken er zo voor staan moet onze instellingen worden aangerekend en het moet ook onszelf als politici worden aangerekend.
Ik heb in de Europese Conventie een voorstel gedaan om Europa bij de mensen thuis te brengen door een Europese week in alle nationale parlementen te organiseren, waarbij elk nationaal parlement een Europees commissaris uitnodigt om het wetgevingsprogramma van het jaar te presenteren en waarbij ook de leden van het Europees Parlement van de betreffende lidstaat in het nationaal parlement aanwezig zullen zijn. Men zou met zo'n week interesse op nationaal niveau kunnen wekken voor waar de Europese Unie mee bezig is en wat het Europees Parlement van plan is het komende jaar te doen om de Commissie en de Raad te controleren.
Het idee zelf is vrij eenvoudig, maar het is in mijn ogen een goede manier om de interesse van de bevolking van Europa te wekken. Ik wil de commissaris dringend verzoeken dit voorstel te overwegen. Er is geen grondwetswijziging voor nodig, maar het zou wel erg nuttig zijn om het op te nemen in het protocol met betrekking tot nationale parlementen dat momenteel in de Conventie wordt besproken.

Perry, Roy (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil de heer Bayona de Perogordo gelukwensen en hem samen met commissaris Vitorino bedanken voor de aandacht die zij creëren voor het belang van goede voorlichting. Zijn wij dan gek dat we dit onderwerp op dit tijdstip in de avond bespreken? Nee, het zijn juist de mensen die hier vanavond niet zijn die eens moeten gaan inzien hoe belangrijk voorlichting over het doen en laten van de Europese Unie is. Dat is de boodschap die moet worden overgebracht. Als ons dat niet lukt, moeten we niet raar opkijken als de Europese Unie de burgers van Europa koud laat. Veel collega's hadden het over de lage opkomst bij de laatste Europese verkiezingen - 49 procent in totaal en 24 procent in mijn eigen land. Dat is een grof schandaal waarvoor wij ons diep moeten schamen. Ik troost mij enkel met de gedachte dat de opkomst bij de laatste presidentsverkiezingen in de Verenigde Staten slechts 50 procent bedroeg. Het zijn dus geen gemakkelijke tijden voor wie gelooft in de democratie. Dit probleem kan alleen worden opgelost wanneer we erin slagen uit te leggen waar we mee bezig zijn, en daarvoor is een goed voorlichtingsbeleid nodig.
Ik heb gevraagd om op dit belachelijke tijdstip te mogen spreken om drie eenvoudige punten naar voren te brengen. Ik spreek hier niet alleen als lid van de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs, media en sport, die natuurlijk groot belang hecht aan voorlichting, maar ook als lid van de Commissie verzoekschriften. Wij hebben een aantal verzoekschriften ontvangen van mensen die geen staatsburger zijn van het land waarin zij wonen. Deze mensen zijn wel stemgerechtigd voor de Europese verkiezingen, maar zij kregen tijdens de laatste verkiezingen te maken met allerlei problemen: een Brits staatsburger die in Duitsland woont, schreef dat er in zijn district 6000 stemgerechtigden voor het Europees Parlement wonen die niet de Duitse nationaliteit hebben, maar waarvan er slechts veertig mensen hebben gestemd omdat er onvoldoende informatie beschikbaar was. Een Nederlands staatsburger beschreef in zijn verzoekschrift een soortgelijke situatie in Frankrijk. Dit is overigens geen kritiek op Duitsland of Frankrijk. Ik wil alleen maar zeggen dat de stemprocedures duidelijk moeten worden uitgelegd als we willen dat mensen naar de stembus gaan. Er ligt hier een verantwoordelijkheid voor de lidstaten. Die moeten zich van die verantwoordelijkheid kwijten door aan iedereen die gerechtigd is om deel te nemen aan de Europese verkiezingen uit te leggen hoe zij dit kunnen doen.
Mijn tweede punt betreft Euronews. Mensen ontvangen hun informatie tegenwoordig via de televisie. Er is maar één kanaal in Europa dat informatie over Europa geeft en juist dit kanaal lijkt het maar net te redden. Misschien wordt het een succes - en dat hoop ik zeker - maar misschien ook niet. Als de mensen maar meer van Europa afweten, gaan ze zich er vanzelf voor interesseren. Mensen doen tegenwoordig hun kennis op van de televisie en wij moeten ervoor zorgen dat Euronews een succes wordt. Ik geloof niet dat hier vanavond iemand van de Begrotingscommissie aanwezig is, maar dat zijn de mensen die kunnen helpen om Euronews tot een succes te maken.
Ten derde: vorig jaar heeft de Commissie verzoekschriften het Deens parlement bezocht. Dit parlement gaf aan dat het beter was om informatie over Europa zelf aan de man te brengen in plaats van dat het Europees Parlement dat zou doen. Als wij de nationale parlementen en de nationale overheden ertoe kunnen aanzetten om meer voorlichting te geven, dan geeft dit weer hoop. Als wij het zelf zouden proberen met een flitsende campagne, zou het worden uitgelegd als propaganda. Laten we dus de nationale parlementen stimuleren om de zaken net zo aan te pakken als de Denen.

Vitorino
Mijnheer de Voorzitter, ik zal me op dit late tijdstip niet meer wagen aan een uitgebreide verklaring. Ik wil alleen de leden van dit Parlement hartelijk bedanken voor de ideeën die zij hebben aangedragen en heel in het kort twee of drie punten die naar voren zijn gebracht bespreken.
Om te beginnen bestaat onze strategie eruit gemeenschappelijke ruimten tussen de Commissie en het Parlement te creëren. Eind volgende maand krijgt het Parlement van ons een verslag over de stand van zaken met betrekking tot deze gemeenschappelijke ruimten. Bij die gelegenheid zullen we ook de kwestie die de heer Andreasen aan de orde heeft gesteld kunnen bespreken.
Wat betreft televisie: volgens onze enquêtes zegt 64 procent van de Europeanen al zijn kennis over de Europese Unie aan de televisie te ontlenen. Daarom hebben we een algemene aanbesteding uitgeschreven voor een audiovisuele strategie om de uitbreiding en de toekomst van Europa over het voetlicht te brengen. Momenteel zijn wij bezig met een haalbaarheidstudie voor het Europa-kanaal. Wij onderhouden nauwe contacten met de ondersteunende diensten van het Europees Parlement en we volgen de ontwikkelingen in de Europese publieke audiovisuele sector, en dus ook de toestand van Euronews, op de voet. We willen een compleet beeld hebben zodat we beter kunnen inschatten wat we in de audiovisuele sector en met name op de televisie kunnen doen om de bevolking beter voor te lichten.
Ten slotte kan de strategie, zoals de heer Karas al zei, niet uitsluitend door de centrale instellingen van de Europese Unie worden ontwikkeld. De uitdaging die in het verschiet ligt is te bouwen aan een samenwerkingsverband met de lidstaten, met nationale en regionale overheden, om gezamenlijk de voorlichting over Europa te bevorderen. Voor zo'n samenwerkingsverband zijn wederzijds vertrouwen en een nieuw soort communicatiecultuur nodig.
Natuurlijk wordt het uitermate moeilijk om onze werkzaamheden in een positief daglicht te stellen wanneer Europa de schuld krijgt van alles wat er misgaat. Maar ik hoop dat de nationale politici die deze tactiek gebruiken eindelijk zullen inzien dat ze niet eeuwig zo door kunnen gaan, omdat als het moment komt dat ze hun bevolking moeten vragen om steun voor het Europees project, zij als eersten het veld zullen ruimen als slachtoffers van hun eigen politiek.
Daarom hoop ik dat de strategie geleidelijk beter zal worden. Ik ben wel optimistisch, want de Raad heeft voor het eerst op interinstitutioneel niveau samengewerkt met het Parlement en de Commissie om te komen tot voorlichtings- en communicatiestrategieën voor de belangrijkste onderwerpen. Die samenwerking, die vrijwillig tot stand is gekomen, zal spoedig concrete resultaten opleveren. En de lidstaten die concrete resultaten boeken zullen gelden als lichtend voorbeeld voor de anderen. Het gaat ons lukken.

De Voorzitter.
Hartelijk dank, commissaris Vitorino.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

