Czas na zapytania (zapytania do Komisji) 
Przewodnicząca
Kolejny punkt to czas na zapytania (B6-0462/2008).
Przedstawiono następujące pytania do Komisji.
Część pierwsza

Przedmiot: Pułap deficytu budżetowego w strefie euro
Zgodnie z regułami paktu stabilności i wzrostu Unii Europejskiej, kraje strefy euro powinny zmieścić się w limicie deficytu budżetowego wynoszącym 3% PKB.
Czy Komisja może przedstawić aktualną ocenę bieżącego przestrzegania tych reguł?
Czy Komisja uznaje bieżące reguły podatkowe za wystarczająco elastyczne, by pozwolić rządom na reagowanie na trudności gospodarcze, lecz jednocześnie wystarczająco restrykcyjne, by zapewnić stabilność finansów publicznych?
W jakich okolicznościach kraje strefy euro mogłyby ewentualnie uzyskać zgodę na przekroczenie limitu 3% deficytu budżetowego?
Andris Piebalgs
komisarz. - Przedmiot pierwszego pytania został omówiony szczegółowo w sprawozdaniu Komisji z 2008 r. w sprawie finansów publicznych w UGW. Jedynym nowym zagadnieniem, które nie zostało tam ujęte, jest niedawne uruchomienie procedury nadmiernego deficytu w stosunku do Wielkiej Brytanii.
Uwzględniając fakt, iż zgodnie z przewidywaniami Komisji deficyt budżetowy w Wielkiej Brytanii przekroczy próg 3% zarówno w roku podatkowym 2008-2009, jak i w roku 2009-2010, zgodnie z art. 104 ust. 6 Traktatu, Rada zdecydowała w tym roku, że w Wielkiej Brytanii istnieje nadmierny deficyt. Z tego samego powodu, zgodnie z art. 104 ust. 7 Traktatu, Rada wyznaczyła termin jednego roku na korektę tego nadmiernego deficytu.
Uogólniając, zgodnie z uprawnieniami nadanymi przez Traktat oraz pakt stabilności i wzrostu, Komisja stale monitoruje rozwój sytuacji gospodarczej i budżetowej w państwach członkowskich oraz jest gotowa uruchomić instrumenty nadzoru budżetowego w uzasadnionych przypadkach.
Odpowiedź na drugie pytanie jest twierdząca, szczególnie w odniesieniu do działań naprawczych. Od czasu reformy z 2005 r. nadmierne deficyty zostały skorygowane, a obecnie jedynie Wielka Brytania i Węgry podlegają procedurze nadmiernego deficytu. Ogólnie, w 2007 r. strefa euro odnotowała najniższy strukturalny deficyt pieniężny od 1973 r. Mimo to stosowanie działań prewencyjnych czasami nie było równomierne. Tak więc w deklaracji berlińskiej z kwietnia 2007 r. ministrowie finansów strefy euro zobowiązali się do osiągnięcia średniookresowych celów budżetowych najpóźniej do 2010 r. Zasadniczo zobowiązanie to zostało powtórzone w roku bieżącym. Jednocześnie reforma z 2005 r. wprowadziła wystarczający stopień racji gospodarczych do paktu, aby można było elastycznie reagować na poważne zakłócenia tam, gdzie to konieczne, w szczególności poprzez zmienioną klauzulę o elastyczności oraz włączenie domyślnych zobowiązań w średniookresowe cele budżetowe.
Funkcjonowanie zmienionego paktu jest dobrze udokumentowane w sprawozdaniach Komisji dotyczących finansów publicznych w UGW z lat 2006, 2007 i 2008 oraz w towarzyszących im komunikatach. W sprawozdaniu za rok bieżący przedstawiono również proponowaną metodę włączenia zobowiązań domyślnych w średniookresowe cele budżetowe działań prewencyjnych.
Odnośnie do trzeciego pytania, zgodnie ze zreformowanym paktem stabilności i wzrostu, wyłącznie w bardzo ściśle określonych okolicznościach deficyty budżetowe państw członkowskich UE mogą przekroczyć wartość bazową 3% bez spowodowania stwierdzenia istnienia nadmiernego deficytu. W szczególności, deficyty te zawsze będą musiały być zbliżone do wartości referencyjnej i to tymczasowo. Ponadto, przekroczenie wartości bazowej musi mieć charakter wyjątkowy i/lub musi obejmować deficyt wynikający ze znacznego pogorszenia koniunktury gospodarczej, którą określa się jako ujemną stopę wzrostu lub skumulowany spadku produkcji.
Jeżeli deficyt jest zbliżony do wartości referencyjnej i ma charakter tymczasowy, należy zawsze wziąć pod uwagę inne istotne czynniki, jednakże musi się to odbywać w sposób bardzo wyważony. Inne istotne czynniki obejmują na przykład wspierające wzrost wydatki na badania i rozwój. Jednakże wyklucza się bezpośrednie odliczenie wszelkich pozycji wydatków od deficytu. Wreszcie, w każdym wypadku, jako punkt odniesienia należy osiągnąć roczną poprawę struktury podatkowej rzędu 0,5% PKB.
Mairead McGuinness
Szczegółowa analiza pańskiej odpowiedzi zajmie trochę czasu. Wspomniał pan w szczególności Wielką Brytanię. Mnie oczywiście interesuje sytuacja w Irlandii, przy czym w Irlandii oczekujemy za kilka tygodni pojawienia się trudnego budżetu. Chciałabym, jeżeli pan się zgodzi, aby skomentował pan swoje rozmowy z ministrem irlandzkim na temat naszego deficytu i czy tak naprawdę przekroczymy wartość referencyjną oraz jakie będzie to miało skutki z perspektywy UE.
Andris Piebalgs
komisarz. - Cóż, zawsze trzymamy się faktów. Wszelkie rozmowy między moim kolegą Joaquínem Almunią oraz kolegami z Irlandii dotyczą zebrania większej liczby danych, lecz analizujemy fakty i dane liczbowe na koniec roku. Dlatego niestety nie mogę odpowiedzieć na to pytanie, jednak jest to bardzo zrozumiałe. Jak już dziś powiedziałem, mamy wszczęte procedury nadmiernego deficytu wobec Zjednoczonego Królestwa i Węgier.
Richard Corbett
Czy Komisja akceptuje fakt, iż zgodnie z Traktatem - w odróżnieniu od paktu stabilności - 3% nie stanowi limitu, lecz jest wartością referencyjną? Sprawozdanie Komisji w sprawie dowolnego państwa członkowskiego, które przekroczy tę wartość referencyjną musi uwzględniać - cytuję tu art. 104 ust. 3 Traktatu - "wszelkie inne istotne czynniki, w tym średniookresową sytuację gospodarczą i budżetową państwa członkowskiego”.
Czy nie uważa, że w ostatnich dniach i tygodniach sytuacja gospodarcza państw członkowskich zmieniła się i być może zapewni dodatkową elastyczność?
Andris Piebalgs
komisarz. - Myślę, że mamy już dobre doświadczenie kiedy rozpoczynamy procedury. Trzy procent stanowią próg, którego naprawdę przestrzegaliśmy. Jeżeli zostanie on przekroczony, wtedy w bardzo wyjątkowych okolicznościach nie rozpoczniemy procedur. Tak więc zasadniczo 3% stanowi próg, jakiego przestrzegamy i myślę, że będziemy trzymać się procedur, jakich zawsze się trzymaliśmy. Nie będziemy zmieniać celów, nawet w bieżącej sytuacji.
Przedmiot: Kryzys kredytów hipotecznych oraz przepisy finansowe
Wiosną wystąpiły kolejne problemy i napięcia gospodarcze na światowych rynkach finansowych spowodowane w szczególności rozszerzającym się kryzysem na rynku kredytów hipotecznych. Udzielenie zastrzyków kapitałowych dla spółek Fannie Mae i Freddy Mac przez amerykański rząd wstrząsnęło do głębi rynkiem kredytów hipotecznych. Byłem w Waszyngtonie w lipcu i spotkałem się z wieloma senatorami, których zdaniem kryzys na rynku kredytów hipotecznych nie osiągnął jeszcze dna, przy czym nie nastąpi to przed 2010 r.
Jak długo zdaniem Komisji będzie trwał kryzys finansowy? Co Komisja sądzi o sygnale wysłanym na rynek przez Stany Zjednoczone, wykupujące firmy w trudnej sytuacji finansowej, nawet jeżeli nie są one generalnie chronione przez państwo - najpierw Bear Stearns, a teraz Fannie May i Freddy Mac?
Wreszcie, co Komisja sądzi o bieżących i nadchodzących zmianach prawodawstwa, jak dyrektywy Lamfalussy'ego oraz dyrektywy w sprawie wymogów kapitałowych, uwzględniając obecne poważne zagrożenie, iż zmian będzie zbyt wiele, co będzie mieć negatywny wpływ na konkurencyjność europejskiego rynku finansowego?
Andris Piebalgs
Komisarz. - Na międzynarodowych rynkach finansowych panuje zamieszanie od mniej więcej roku, a interakcje między rosnącymi stratami w systemie finansowym a pogarszającymi się prognozami dla gospodarki światowej znacznie utrudniają przewidywanie, kiedy to zamieszanie się skończy. Obecna sytuacja na rynkach finansowych pokazuje, w jaki sposób problem, który początkowo wydawał się ograniczony do konkretnego segmentu rynku - Stanów Zjednoczonych i kredytów hipotecznych sub-prime - może szybko wywrzeć wpływ na międzynarodowy system finansowy w całości.
Ponieważ straty powiązane z amerykańskimi kredytami hipotecznymi sub-prime rozprzestrzeniły się poprzez powiązane wzajemnie rynki oraz złożone produkty finansowe, zakłócono działanie kilku kluczowych rynków kredytowych. Problemy związane z funkcjonowaniem tych rynków odczuwa się jednak najdotkliwiej w sektorze bankowości, gdzie poniesiono znaczne straty, a braki płynności rynku zaowocowały potrzebą wsparcia ze strony banków centralnych.
Mimo to wiele instytucji finansowych w Stanach Zjednoczonych i Europie uratowano od upadku po tym, jak doświadczyły one poważnych trudności w dostępie do środków zapewniających im płynność finansową. Owe interwencje sektora publicznego odzwierciedlały troskę o zagrożenie stabilności finansowej i spotkały się ogólnie z pozytywną reakcją rynków finansowych.
W Stanach Zjednoczonych, w konsekwencji wcześniejszych nieprawidłowości w sprzedaży kredytów hipotecznych sub-prime, można się spodziewać, że powtórne uruchamianie tych umów kredytów hipotecznych będzie kontynuowane do połowy mid-2009 r. Problemy na międzynarodowym rynku finansowym są nadal poważne - te zagadnienia były już dzisiaj omawiane - co jest częściowo spowodowane rozwojem sytuacji w samym sektorze finansowym, a częściowo implikacjami pogarszającej się sytuacji gospodarczej.
Niepewność dotycząca ostatecznej skali oraz lokalizacji strat kredytowych nadal podważa zaufanie inwestorów, przy czym łączne straty ujawnione dotychczas przez banki nadal plasują się o wiele poniżej szacowanych łącznych strat całego systemu finansowego w oparciu o różne projekcje przyszłych strat na kredytach hipotecznych.
Banki coraz częściej są zmuszane do rekapitalizacji, często po wysokich kosztach i w trudnych warunkach rynkowych. Ponadto problemy w sektorze bankowości coraz częściej przekładają się na zaostrzenie kryteriów dla udzielania pożyczek oraz zmniejszoną aktywność kredytową banków.
Przewidywane wyższe koszty finansowania oraz zmniejszony dostęp do kredytów mogą kumulować się z innymi trudnościami, na przykład wysokimi cenami ropy i rosnącą inflacją, z którymi musi zmierzyć się gospodarka światowa.
Na tej podstawie prognozy gospodarcze dla UE oraz gospodarki strefy euro uległy dalszemu pogorszeniu od czasów prognozy sporządzonej przez Komisję wiosną 2008 r. Prognozy gospodarcze różnią się w zależności od państwa członkowskiego. Wraz z pogorszeniem się warunków gospodarczych musi utrzymywać się presja na bilanse bankowe.
Trudne warunki rynkowe wymagają stałej czujności ze strony organów publicznych, zwłaszcza banków centralnych, urzędów nadzoru oraz ministrów finansów, które muszą monitorować rozwój sytuacji na rynku. Nie można wykluczyć potrzeby dalszych interwencji w przypadku kryzysu ustrojowego.
W szerszym kontekście podejmowane są konkretne działania ukierunkowane na słabe strony ram funkcjonowania rynków finansowych. Na podstawie rozmów Rady ds. Gospodarczych i Finansowych z października 2007 r. przyjęto plan działania dotyczący działań regulacyjnych.
Chociaż ów plan działania ma zastosowanie wyłącznie do krajów UE, jest on spójny z równoległymi inicjatywami podejmowanymi na szczeblu światowym. Cele określone przez ten plan działania obejmują przejrzystość, zajęcie się sprawami wyceny, wzmocnienie rozważnego nadzoru bankowego oraz badanie zagadnień rynkowych o charakterze strukturalnym poprzez analizę odnośnych słabych stron ram prawnych oraz formułowanie odpowiednich reakcji politycznych. Komisja pracuje obecnie nad zapewnieniem terminowej realizacji tego planu działania, w tym konkretnych inicjatyw ukierunkowanych na zwiększenie przejrzystości dla inwestorów, rynków i regulatorów, zmienione wymogi kapitałowe dla banków oraz regulację agencji ratingowych.
W tym względzie Komisja zakończyła konsultacje zewnętrzne dotyczące proponowanych zmian do dyrektywy w sprawie wymogów kapitałowych i zamierza przedłożyć propozycję w nadchodzących miesiącach.
Rozważa też prawodawstwo dotyczące agencji ratingowych. W tym kontekście pod koniec lipca 2008 r. rozpoczęto konsultacje społeczne.
Osiągnięto też postępy w odniesieniu do trans-granicznej współpracy organów nadzorczych w ramach UE dzięki wdrożeniu nowego protokołu ustaleń z początkiem lipca 2008 r.
Generalnie, jednym z celów procedury Lamfalussy'ego jest poprawa nowych ustaleń dotyczących nadzoru, w ramach których Komisja planuje na przykład zmianę decyzji dotyczących europejskich komitetów organów nadzoru.
We wszystkich swoich działaniach Komisja jest w pełni świadoma globalnego wymiaru wymaganej reakcji i w tym aspekcie koordynujemy nasze reakcje z partnerami.
Olle Schmidt
Czasem pytanie ulatuje i być może jest ono trochę zdezaktualizowane, przyznaję, lecz dziękuję Komisji za udzielenie tak uczciwej odpowiedzi. Mój apel dotyczy mojej troski, iż reagujemy nadmiernie, przy czym mam nadzieję, że Komisja mogłaby to rozważyć. Zgadzam się, że powinniśmy działać i reagować, lecz nie powinniśmy tego robić w nadmiernym stopniu, gdyż potrzeba nam wyważonego podejścia. W przeciwnym wypadku - i moim zdaniem jest to coś co powinniśmy rozważyć w dłuższej perspektywie - możemy zaszkodzić rozwojowi w Europie. Tak więc myślę o wyważonym podejściu, przy czym polegam na Komisji, iż zapewni, że działania te będą wdrażane we właściwy sposób.
Andris Piebalgs
komisarz. - W moim odczuciu Komisja działa w sposób naprawdę wyważony. Mieliśmy godzinną debatę, gdy wielu posłów wezwało do bardzo pochopnych działań, lecz Komisja naprawdę przyjmuje bardzo wyważone podejście.
DanutBudreikait
(LT) Dzisiaj mieliśmy dyskusję na temat światowego kryzysu finansowego i jego wpływie na naszą gospodarkę. Jedna z posłanek wspomniała, że w jej kraju pewien bank już zbankrutował. Czy są panu znane przypadki bezpośredniego zagrożenia bankructwem banków w naszych krajach, w krajach UE?
Paul Rübig
(DE) Ja chciałbym usłyszeć o bieżącej sytuacji dotyczącej faktycznych zakupów w porównaniu do transakcji finansowych w sektorze energetyki. Czy Komisja proponuje wyraźne wskazanie w statystykach, jakie są rzeczywiste zakupy energii, a czym po prostu handluje się na rynkach finansowych, a także czy Komisja planuje przyjąć reguły dotyczące sprzedaży krótkiej?
Andris Piebalgs
komisarz. - W moim kraju, na Łotwie, jest wiele banków i zdecydowanie może dojść do przypadków upadłości. Wierzę, że mamy raczej zaawansowany rynek. Jednakże działa on pod centralnym nadzorem bankowym i przynajmniej do tej pory nie doszło do zamieszania na łotewskich rynkach finansowych. Dlatego też mogę panią zapewnić, iż łotewski rynek finansowy jest bardzo stabilny i jak dotąd nie było na nim żadnych perturbacji. Jednakże należy szczególnie podkreślić rolę nadzoru bankowego oraz znaczenie spełnienia wszystkich warunków dla tego nadzoru po stronie banków komercyjnych.
Odnośnie do zakupów energii, jeżeli szanowny pan poseł się zgodzi, to odpowiem na piśmie, gdyż moim zdaniem jest to bardzo szczególne pytanie i wahałbym się podać teraz konkretne liczby.
Przedmiot: Bezpieczeństwo transportów lotniczych
Niedawna katastrofa samolotu Spanair w Madrycie, w której zginęło wiele osób, oraz wymuszone lądowanie samolotu Boeing 737 linii Ryanair w Limoges we Francji, w trakcie którego obrażenia odniosło 26 osób, ponownie nasuwają pytania, czy arsenał prawodawstwa wspólnotowego oraz mechanizmy kontrolne dotyczące bezpieczeństwa lotniczego są wdrażane w sposób właściwy i skuteczny. Rozporządzenie (WE) nr 1899/2006/ konkretnie określa zobowiązania linii lotniczych do realizacji programów zapobiegania wypadkom i bezpieczeństwa lotów oraz wymogi mające zastosowanie do funkcjonowania wszystkich samolotów cywilnych (certyfikacja, nadzór, obsługa, instrumentacja i oprzyrządowanie, normy bezpieczeństwa itp.) .
Czy Komisja uznaje te postanowienia za zadowalające i adekwatne, czy jest zdania, iż należałoby wprowadzić bardziej rygorystyczny system kontroli dla linii lotniczych? W jaki sposób Komisja ocenia dotychczasowe wdrożenie dyrektywy 2003/42/WE w sprawie zgłaszania zdarzeń w lotnictwie cywilnym (przyjęcie systemu powiadamiania o wypadkach i poważnych incydentach)? Czy zdaniem Komisji pomoc, udzielona do tej pory w odniesieniu do mechanizmów kontrolnych i systemów wczesnego ostrzegania dla linii lotniczych o wątpliwej historii standardów bezpieczeństwa oraz do kontroli zgodności z przepisami, przeprowadzonej przez Europejską Agencję Bezpieczeństwa Lotniczego w organach odpowiedzialnych za linie lotnicze w państwach członkowskich oraz w odniesieniu do danych ujawnianych w celu stworzenia czarnej listy, jest wystarczająca?
Andris Piebalgs
komisarz. - Odnośnie do stosowania zasad wspólnotowych, dotyczących funkcjonowania statków powietrznych, Komisja nie ma wskazań co do słabych stron czy też luk prawnych związanych z bezpieczeństwem w przedmiotowym prawodawstwie dotyczącym bezpieczeństwa lotniczego, które niedawno, od 16 lipca 2008 r., zaczęło obowiązywać we Wspólnocie. Zestaw wymogów technicznych dotyczących funkcjonowania statków powietrznych stale jest poddawany zmianom, odzwierciedlającym stan wiedzy naukowej. Jest to możliwe dzięki stałemu monitorowaniu wyników operatorów, a więc na tym etapie Komisja nie widzi potrzeby wprowadzenia bardziej restrykcyjnych ram kontrolnych.
Odnośnie do stosowania zasad wspólnotowych, dotyczących zgłaszania zdarzeń, Komisja jest zadowolona, że wszystkie państwa członkowskie wprowadziły obowiązkowy system zgłaszania takich zdarzeń i zbierają informacje na ten temat w krajowych bazach danych. Zasady te obejmują system wymiany informacji oraz zapewniają ich rozpowszechnianie. Wymiana informacji nie została jeszcze w pełni wdrożona, gdyż wymaga uzgodnień dotyczących poszczególnych protokołów między każdym z państw członkowskich a Komisją w celu aktualizacji centralnego repozytorium zgodnie z rozporządzeniem Komisji. Państwa członkowskie i Komisja aktywnie pracują nad tym zagadnieniem, lecz na tym etapie informacje są już dostępne na szczeblu krajowym.
Rozpowszechnianie informacji jest realizowane we właściwy sposób na podstawie rozporządzenia Komisji z dnia 24 września 2007 r. Wdrożenie ochrony informacji zostało przeniesione do ustawodawstwa krajowego, jednakże dopiero z czasem będziemy mogli ocenić skuteczność tych zapisów, stanowiących kamień węgielny dobrej kultury sprawozdawczej poprzez zapewnienie koniecznego zaufania ze strony osób zgłaszających.
Odnośnie do kontroli linii lotniczych o wątpliwej historii standardów bezpieczeństwa, Komisja zapewnia szanowną panią poseł, iż skrupulatnie stosuje postanowienia zasad wspólnotowych, dotyczących nakładania zakazów prowadzenia działalności na przewoźników lotniczych, którzy nie spełnią wymogów bezpieczeństwa. Obecnie w Europie 54% wszystkich inspekcji lotniczych przy rampie dotyczy operatorów europejskich. Oznacza to, że Komisja przykłada równą wagę do bezpieczeństwa nie tylko linii europejskich, ale również pozaeuropejskich. Dzięki stałej i ścisłej współpracy, organy odpowiedzialne za lotnictwo cywilne w państwach członkowskich zwiększają nadzór nad swoimi przewoźnikami. Wyniki inspekcji przy rampie okazały się szczególnie skutecznym instrumentem prewencyjnym, co pozwoliło uniknąć przewoźnikom lotniczym restrykcji dotyczących działalności na terytorium Wspólnoty.
Odnośnie do normalizacji inspekcji krajowych organów odpowiedzialnych za lotnictwo cywilne przez Europejską Agencję Bezpieczeństwa Lotniczego, Komisja pragnie zapewnić szanowną panią poseł, iż właśnie dzięki ścisłej współpracy i wzajemnemu zaufaniu między organami cywilnymi w państwach członkowskich a Europejską Agencją Bezpieczeństwa Lotniczego Agencja i kontrolowane organy uzgadniają i wypracowują skuteczne rozwiązania. Dowodem na dobrą współpracę jest fakt, iż Agencja była w stanie podwoić liczbę inspekcji od czasu przyjęcia przedmiotowych zasad w 2006 r., a środki zabezpieczające narzucone państwom członkowskim pod koniec 2006 r. zostały w tym tygodniu zniesione.
Rodi Kratsa-Tsagaropoulou
(EL) Bardzo dziękuję Komisji za odpowiedź, lecz mam wątpliwości, panie komisarzu. Wypadki lotnicze mają miejsce względnie rzadko w porównaniu do liczby lotów, jednak nadal są to wypadki powodujące dużą liczbę zgonów, budzące wątpliwości opinii publicznej i podważające zaufanie do naszej polityki i naszych inspekcji.
Nie widziałam, by proponował pan jakiekolwiek działania ani stawiał nowe obowiązki, czy wyznaczał misje dla organizacji zajmujących się bezpieczeństwem. Dotyczy to nie tylko linii lotniczych, lecz także agencji lotnictwa cywilnego odpowiedzialnych za przeprowadzanie kontroli w państwach członkowskich. Dotyczy to też czarnej listy: na podstawie jakich kryteriów ją opracowano? Czy otrzyma ona odpowiednie wsparcie? Nie otrzymałam odpowiedzi, która odpowiadałaby konsekwencjom tych wypadków i problemom, jakie powstają oprócz tragicznych skutków dla życia ludzkiego..
Andris Piebalgs
komisarz. - Mogę zapewnić panią poseł, iż system bezpieczeństwa w Europie funkcjonuje na najwyższym poziomie. Widać wyraźnie, że jest wdrażany, przy czym wszystkie środki bezpieczeństwa zostały podjęte.
Niestety system nie zapobiega wypadkom. Jest mi bardzo przykro, że giną ludzie, ale to nie dlatego, że poziom bezpieczeństwa w UE nie jest zadowalający.
Jak tylko będziemy znać wyniki badań nad przyczyną wypadku, przeprowadzimy analizy, a jeżeli zajdzie potrzeba zaostrzenia niektórych działań, to na pewno kroki takie zostaną podjęte.
Jednakże w chwili obecnej mogę panią zapewnić, że bezpieczeństwo lotnicze Europy spełnia najwyższe standardy obowiązujące na świecie.
Jörg Leichtfried
(DE) Sytuacja jest następująca: Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA) otrzymuje obecnie coraz więcej kompetencji w celu zagwarantowania jednolitych norm bezpieczeństwa w Europie - i to jest jak najbardziej zadowalające. Jej kompetencje zostają właśnie rozszerzone po raz drugi. Jednakże nie idzie za tym żadne zwiększenie budżetu dla Agencji, ani też nie określono żadnych innych źródeł finansowania. Istnieją więc dwie opcje. Po pierwsze, można nie traktować wszystkich agencji na równych zasadach. Nie szedłbym tak daleko, jak niektórzy moi koledzy, którzy twierdzą, iż gdyby niektóre agencje przestały działać, to nikt by tego nawet nie zauważył. Z Europejską Agencją Bezpieczeństwa Lotniczego sprawy mają się jednak inaczej: jeżeli Agencji zabraknie pieniędzy, zagrożone zostanie życie ludzkie.
Drugą opcją jest finansowanie przez osoby trzecie, co oznacza zwiększenie finansowania Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego poprzez pewnego rodzaju dopłaty do biletów. Moje pytanie brzmi: którą z tych dwóch opcji Komisja by preferowała?
Pani przewodnicząca! Chciałbym jeszcze wygłosić krótką uwagę poza agendą, jeżeli można: w pełni zgadzam się z posłem z Polski w sprawie przebiegu posiedzenia.
Andris Piebalgs
komisarz. - Moim zdaniem w przypadku każdej agencji najlepszym wyjściem jest bezpośrednie finansowanie z pieniędzy podatników, gdyż jeżeli agencja ma własne dochody, nigdy nie można zagwarantować, że usługi publiczne są realizowane dokładnie. Tak więc, w mojej opinii, najlepsze jest finansowanie wszystkich agencji z budżetu, jednakże jeżeli istnieje możliwość pozyskania dodatkowych funduszy, należy ją ocenić. Tak czy inaczej każdy budżet jest omawiany zgodnie z procedurą i ścisłymi regulacjami narzuconymi przez prawodawstwo europejskie.
Część druga
Przedmiot: Bezpieczeństwo elektrowni atomowych
Unia Europejska stoi obecnie w obliczu pilnego problemu zaspokojenia stale rosnącego zapotrzebowania na energię. Uwzględniając fakt, iż dostawy ropy naftowej i gazu ziemnego oraz odnawialne źródła energii mogą zaspokoić jedynie część tego zapotrzebowania, nie można zaprzeczyć ogromnej roli energii jądrowej w rozwiązaniu tego problemu. Jednocześnie obywateli europejskich częściowo zaczyna martwić sprawa bezpieczeństwa elektrowni jądrowych oraz właściwego składowania odpadów radioaktywnych, szczególnie po niedawnych przypadkach wycieków materiału radioaktywnego z elektrowni jądrowych we Francji i Słowenii.
Tak więc naturalnie powinno się pojawić wiele pytań w sprawie bezpieczeństwa elektrowni jądrowych we wszystkich krajach UE oraz elektrowni jądrowych, jakie mają powstać w Turcji i innych krajach bałkańskich, a także udzielonych gwarancji dotyczących ich bezpiecznej pracy. Czy Komisja zbadała potrzebę budowania elektrowni jądrowych? Jakie są wnioski takich badań? Wreszcie, czy Komisja obliczyła, w jakim stopniu UE będzie uzależniona od energii jądrowej w najbliższej przyszłości?
Andris Piebalgs
komisarz. - UE obecnie jest uzależniona od energii jądrowej w odniesieniu do 30% produkowanej energii elektrycznej, przy czym stanowi ona dwie trzecie elektryczności bezemisyjnej w UE. Oczekuje się, iż do 2030 r. zapotrzebowanie na energię w UE wzrośnie o 20%, a na energię elektryczną - o 38%.
W efekcie udział energii elektrycznej w łącznym zapotrzebowaniu na energię wzrośnie z 20% do 23%. Prognozuje się wzrost zdolności wytwórczej energii elektrycznej o 31%, jednakże zgodnie z założeniami podstawowymi analizowanego przez Komisję scenariusza PRIMES, udział energii jądrowej w produkcji energii elektrycznej zmniejszy się z 30 % do 20%.
W przeglądzie wspólnotowej polityki energetycznej Międzynarodowa Agencja Energii (IEA) stwierdza również, że "zainstalowana moc elektrowni jądrowych w UE zacznie maleć, o ile wkrótce nie dojdzie do znacznych inwestycji, mających na celu wydłużenie cyklu życia elektrowni i zastąpienia obiektów zbliżających się do końca okresu eksploatacji".
Każde z państw członkowskich musi podjąć samodzielną decyzję, czy będzie polegać na energii jądrowej do produkcji energii elektrycznej i uruchomi nowe projekty, czy też będzie kontynuować politykę wycofywania istniejących obiektów z eksploatacji. Jeżeli państwa członkowskie zdecydują o inwestowaniu w tworzenie nowych elektrowni jądrowych, Komisja wykorzysta przysługujące jej uprawnienia, by zapewnić spełnianie przez te nowe obiekty najwyższych norm bezpieczeństwa, ochrony i nierozprzestrzeniania, zgodnych z traktatem EURATOM.
Zapewnienie wysokiego poziomu bezpieczeństwa, ochrony i zabezpieczeń przez cały okres eksploatacji instalacji jądrowych stanowi też priorytet w kontekście rozszerzenia UE oraz w relacjach z krajami trzecimi, poprzez instrument współpracy w dziedzinie bezpieczeństwa jądrowego.
Komisja śledzi ogólny obraz bieżących inwestycji w sektor energii jądrowej w UE. W 2007 r. Komisja przyjęła przykładowy program energetyki jądrowej, dający wgląd w stan wspólnotowego sektora jądrowego. W chwili obecnej Komisja aktualizuje ten komunikat w ramach ogólnego strategicznego przeglądu sytuacji energetycznej. Będzie on dostępny przed końcem 2008 r.
Ponadto Komisja uruchomiła dwie inicjatywy związane z dalszą debatą nad przyszłością energii jądrowej oraz z określeniem wymogów dla jej rozwoju. Pierwsza z nich to "Grupa Wysokiego Szczebla ds. Bezpieczeństwa Jądrowego i Gospodarowania Odpadami", mająca zidentyfikować zagadnienia bezpieczeństwa w celu określenia priorytetów i zalecania działań, jakie miałyby zostać podjęte na szczeblu europejskim.
Druga to "Europejskie Forum Energii Jądrowej", mające stworzyć platformę do szerokiej i przejrzystej dyskusji nad możliwościami i zagrożeniami związanymi z energią jądrową.
Emmanouil Angelakas
(EL) Pani przewodnicząca, panie komisarzu! Rozumiem, że musimy poczekać do końca roku, aby zapoznać się z wynikami tych badań, co umożliwi nam wyciągnięcie lepszych wniosków.
Chciałbym usłyszeć stanowisko pana komisarza, odnoszące się do informacji znanej od zeszłego roku: Rosja konstruuje pływającą elektrownię jądrową, która ma zostać ukończona w 2010 r. I wysłana do odległych części Rosji. Istnieją plany zbudowania kolejnych sześciu w celu przekazania ich krajom, które mogą ich zażądać i już wyraziły zainteresowanie
Jaka jest pańska opinia w tej sprawie, uwzględniając kwestię bezpieczeństwa?
Andris Piebalgs
komisarz. Rosja również należy do Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej, a rosyjska technologia jądrowa odpowiada normom międzynarodowym. Tak więc, jeżeli jakiś kraj chciałby pozyskać rosyjską technologię jądrową, istnieją pewne reguły międzynarodowe, których Rosja przestrzega.
Odnośnie do UE można korzystać z technologii dostarczanej przez Rosję, pod warunkiem uzyskania pozytywnej opinii Komisji w odniesieniu do niej, a na poziomie standardowym technologia rosyjska konkuruje z technologią innych dostawców.
Tak więc sam fakt, że jest to technologia rosyjska, nie oznacza, że jest ona mniej bezpieczna.
Justas Vincas Paleckis
Panie komisarzu! Chciałbym ponownie zapytać o naszą słynną elektrownię atomową w Ignalinie.
Niedawno nasz premier spotkał się z przewodniczącym Komisji Europejskiej, panem Barroso, przy czym niektóre interpretacje naszej dokumentacji wskazywały na obecność luki - istnieje możliwość przedłużenia eksploatacji tej elektrowni.
Jakie jest pana zdanie i co zaleciłby pan rządowi litewskiemu w tej sytuacji?
Zita Pleštinská
(SK) Elektrownie jądrowe i obiekty jądrowe są najściślej monitorowanymi instalacjami pod względem bezpieczeństwa.
Prognozy dotyczące korzystania z technologii elektrowni jądrowych na Słowacji, działania wymagające budowy trzeciego i czwartego reaktora w Mochowcach, a także zobowiązanie Republiki Słowackiej do zamknięcia reaktorów w Jaslovskich Bohunicach w 2006 r. i 2008 r. stanowią dla Słowacji trudne zadania.
Panie komisarzu! Dlaczego Komisja zachowuje tak wielką ostrożność polityczną w stosunku do budowy elektrowni jądrowej w Mochowcach? Czy Komisja ma jakieś faktyczne zastrzeżenia do jej bezpieczeństwa?
Andris Piebalgs
komisarz. - Zacznę od Ignaliny, gdyż mówiłem o tej sprawie już wiele razy.
Podczas negocjacji akcesyjnych Litwa i strony negocjacji - inne państwa członkowskie - uzgodniły, iż ze względów bezpieczeństwa elektrownia ta powinna zostać zamknięta do końca 2009 r. Ten Traktat stanowi prawo pierwotne ratyfikowane przez wszystkie państwa członkowskie. Komisja nie jest częścią tego procesu. Komisja stoi na straży Traktatu, a jej rolą jest pilnowanie przestrzegania prawa.
Dlatego nie mogę udzielić panu pozytywnych informacji na temat zmiany stanowiska, gdyż stanowisko Komisji zostało określone w Traktacie. Co można zrobić? Jestem przekonany, że Traktat zawiera również ogólne postanowienia dotyczące wsparcia dla transformacji sektora energetyki na Litwie - ogólnego pakietu, jeżeli się nie mylę, w wysokości 1,3 miliarda EUR, który powinien być wykorzystany do poprawy zasobów energetycznych Litwy, połączeń transgranicznych, finansowania działań ukierunkowanych na efektywność energetyczną oraz finansowania alternatywnych źródeł energii. Tak więc tu upatruję wyjścia, jednakże moim zdaniem nie ma sposobu zmiany Traktatu, gdyż prawo pierwotne Unii Europejskiej może ulegać zmianom wyłącznie na podstawie konferencji międzyrządowej oraz ratyfikacji.
Jeżeli chodzi o Mochowce, w opinii Komisji jest to de facto taka sama sytuacja, jak w przypadku Ignaliny - nie jest to inne podejście. Jednakże w przypadku Mochowców przeanalizowaliśmy sytuację, przy czym w świecie współczesnym istnieją szczególne wymogi w odniesieniu do stojących przed nami nowych wyzwań. Badaliśmy nie tylko kwestię bezpieczeństwa, ale także ochrony obiektów, gdzie można byłoby wykorzystać samolot do ataku na instalacje jądrowe. Proponowana technologia dla nowych reaktorów nie rozwiązywała tego problemu w wystarczającym stopniu. Dlatego właśnie wspólnie z słowackimi organami ds. kontroli energii jądrowej poprosiliśmy operatora, by podjęto dodatkowe kroki gwarantujące, iż nawet w przypadku takiego ataku na elektrownię jądrową nie odniosłaby ona trwałych szkód.
Przedmiot: Inwestycje w technologię pierwszej generacji, priorytet dla drugiej generacji
Projekt sprawozdania posła Turmesa (2008/0016/COD) w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych, który przechodzi przez komisje parlamentarne, rewiduje obowiązkowy cel dla biopaliw i odnawialnych źródeł energii ustalony przez Radę i Komisję dla transportu, gdyż badania i rozwój drugiej generacji nie dokonały przełomu.
Czy nie powinniśmy jednak ustalić wyraźnej polityki regulacyjną dla inwestorów w biopaliwa pierwszej generacji? Dlaczego? Są to ci sami inwestorzy w badania i rozwój drugiej i trzeciej generacji, którzy zbudują instalacje dające się łatwo przystosować do potrzeb technologii drugiej i trzeciej generacji. Nie mogą sobie oni pozwolić na inwestycję w badania i rozwój instalacji kolejnych generacji, gdyż ich instalacje staną się przestarzałe.
Andris Piebalgs
komisarz. Komisja zgadza się z opinią szanownego posła, iż konieczna jest wyraźna polityka regulacyjna dla inwestorów w biopaliwa pierwszej generacji, aby przejść do biopaliw drugiej generacji.
Komisja postrzega biopaliwa pierwszej generacji jako pomost do paliw drugiej generacji wykorzystujących materiały lignocelulozowe jako wsad.
Bez dobrej krajowej bazy produkcyjnej dla biopaliw pierwszej generacji, innowacyjne i wydajne produkty będą miały trudności z wejściem na rynek. To powiedziawszy, wyraźna polityka regulacyjna stanowi kluczową czynnik nie tylko dla promocji rozwoju przemysłu biopaliw, lecz także dla uniknięcia negatywnych skutków dla środowiska. Rozwój biopaliw nie powinien też odbywać się kosztem bezpieczeństwa żywności, ani nie powinien mieć wpływu na ceny żywności.
Jednocześnie nie powinno być wątpliwości, iż Komisja pragnie przyspieszyć rozwój biopaliw drugiej generacji.
Proponowana dyrektywa w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych wyraźnie określa, że przy obliczaniu krajowych zobowiązań dotyczących biopaliw wkład biopaliw wytwarzanych z odpadów, pozostałości oraz materiałów celulozowych innych niż produkty żywnościowe liczy się podwójnie w porównaniu do innych biopaliw.
Ponadto państwa członkowskie będą też mieć obowiązek zgłaszania struktury swoich planów wsparcia biopaliw drugiej generacji.
UE już przeznacza znaczne środki na bieżące badania w celu opracowania technik produkcji biopaliw drugiej generacji. Działania w ramach siódmego wspólnotowego programu ramowego w zakresie badań i rozwoju technicznego w większym stopniu skupiają się na paliwach drugiej generacji oraz w szczególności na procesach BtL.
Badania powinny obejmować projekty pilotażowe, uwarunkowane technicznie i ekonomicznie w celu zapewnienia nie tylko atrakcyjnego ekonomicznego stosunku korzyści do kosztów, ale też wyraźnych korzyści związanych z celami Wspólnoty w zakresie ograniczenia zmian klimatycznych oraz zapewnienia niskich cen żywności dla wszystkich obywateli świata.
Tak więc polityka i wniosek Komisji zostały naprawdę dopasowane do potrzeby opracowania biopaliw drugiej generacji, a także ewentualnego wykorzystania również biopaliw pierwszej generacji, jednakże w zrównoważony sposób.
Liam Aylward
Panie komisarzu! Czy mogę pana zapytać, dlaczego pana zdaniem Unia Europejska przegrywa wojnę informacyjną na temat zalet wyraźnych i konsekwentnych celów dotyczących biopaliw, szczególnie w świecie coraz bardziej ograniczonych zasobów? Pytam o to w kontekście biodiesla, który ma potencjał wniesienia znacznego wkładu w poprawę bezpieczeństwa dostaw energii w Unii Europejskiej. Biodiesel można produkować zgodnie z zasadami zrównoważonego rozwoju bez zagrożenia dla dostaw żywności, do których się pan odnosił, przy czym biodiesel jest jedynym rodzajem energii odnawialnej, gdzie Europa stoi na mocnej pozycji lidera.
Andris Piebalgs
komisarz. Wniosek Komisji nie zniechęca do rozwoju przemysłu produkcji biodiesela, ani jego wykorzystania w sektorze transportu, zwłaszcza w sytuacji, gdzie sektor rafineryjny szczególnie cierpi z powodu niedostatecznej produkcji oleju napędowego w Unii Europejskiej. Tak więc nie zniechęcamy do tego, lecz - moim zdaniem - w przypadku braku wyraźnego wymogu dotyczącego zrównoważonego rozwoju, jeden nieudany projekt może zaszkodzić całej branży, gdyż w tej chwili uwaga jest tak skupiona na biopaliwach, że nie stać nas na nieudane projekty, bo oznaczałoby to koniec całej branży.
Aby wyjaśnić, dlaczego tak zależy mi na polityce w sprawie biopaliw, przedstawię sytuację w transporcie: po pierwsze: wydajniejsze samochody - a w tej Izbie mieliśmy już trudne debaty na temat samochodów; po drugie: mamy przesunięcie modalne, lecz ludzie nadal w większości wypadków preferują korzystanie z samochodów; a po trzecie: zastąpienie paliw tradycyjnych alternatywnymi - jednym z alternatywnych paliw jest biopaliwo, jednak powinniśmy uwzględnić fakt, iż jest ono produkowane na gruncie, na którym można również wytwarzać produkty żywnościowe, a zatem uważam, że pomimo korzystnego charakteru tego działania - a jest ono bardzo wyraźnie korzystne - należy podjąć wszelkie środki ostrożności.
Teresa Riera Madurell
(ES) Panie komisarzu! W dziedzinie biopaliw fakty i mity często łączą się w sposób, który łatwo wprowadza w błąd opinię publiczną, powodując szkody dla badań, innowacji oraz inwestycji przemysłowych w tę dziedzinę.
Czy w celu wyjaśnienia tej sytuacji Komisja rozważała uruchomienie ogólnoeuropejskiej kampanii informacyjnej, która musiałaby być rygorystyczna i obiektywna,?
Avril Doyle
Tak naprawdę te dwa pytania można by prawie potraktować razem, jednak, o ile dobrze zrozumiałam podświadomy przekaz w pytaniu mojego kolegi z Irlandii, dotyczy on tego, że chciałby on zobaczyć - czy też prawodawstwo mogłoby promować - inwestycje w biopaliwa pierwszej generacji, lub przynajmniej byśmy nie musieli przepraszać za faworyzowanie w prawodawstwie inwestycji w biopaliwa pierwszej generacji, gdyż prowadzi to do biopaliw drugiej i trzeciej generacji.
Ja bym do tego podeszła trochę inaczej i chciałabym zapytać pana za pośrednictwem przewodniczącej: panie komisarzu, czy w tej dziedzinie z zasady całość prawodawstwa nie powinna być neutralna technologicznie?
Andris Piebalgs
komisarz. - Może zacznę od drugiej kwestii. Myślę, że musimy mieć świadomość, jak wynika z debaty na temat ropy naftowej, iż możemy się zmierzyć z podobną sytuacją nieoczekiwanego wzrostu zapotrzebowania w innych sektorach, przy czym żywność stanowi naprawdę podstawową potrzebę społeczeństwa. Tak więc potrzeba nam technologii dla zapewnienia nam większych możliwości. Większe możliwości zdecydowanie pojawiają się wraz z wykorzystaniem rzeczy, które zazwyczaj uznaje się za odpady. Tak więc w tym celu - moim zdaniem - wyraźnie musimy wspierać biopaliwa drugiej generacji. Powiedziałbym wręcz, że być może nawet to nie wystarczy, gdyż tutaj nie mamy ryzyka. Potrzeba nam nowych technologii. Nie chodzi o to, że chcielibyśmy zastąpić ropę naftową biopaliwami, lecz mamy technologię, która naprawdę gwarantuje brak tej konkurencji, albo ograniczoną konkurencję. Dlatego właśnie, nawet jeżeli w teorii wszystkie technologie powinny być równorzędne, nadal uważam, że druga generacja biopaliw warta jest szczególnej uwagi.
Odnośnie do edukacji, moim zdaniem jest to szersze zadanie edukacyjne. Istnieją programy edukacyjne, ponieważ generalnie nie jest to edukacja na temat biopaliw, lecz na temat zrównoważonego rozwoju, efektywności energetycznej oraz zupełnie innego podejścia do środowiska, a także wiedza o tym, że cokolwiek, co się wykorzystuje, skądś pochodzi i zawsze powoduje jakieś szkody. W debacie na temat biopaliw zapominamy czasami , że ropę naftową również się produkuje - czasami z piasków roponośnych. Niedawno opublikowano zdjęcia z miejsc produkcji takiej ropy naftowej. Nie jest to farma i jest to również prawdziwe wyzwanie. Tak więc wierzę, że korzystając z energii każdy z nas powinien starać się wykorzystywać ją w możliwie efektywny sposób i wspierać modę korzystania z bardziej ekologicznej energii, popierając ją nawet jeżeli kosztuje ona troszkę więcej.
Przedmiot: Biopaliwa
Czy przy określaniu celów dla biopaliw nie powinno się dać pierwszeństwa biodieslowi zamiast bioetanolowi?
Andris Piebalgs
komisarz. - Komisja jest świadoma, iż w Unii Europejskiej popyt na biodiesel jest większy ze względu na możliwość zastąpienia nim oleju napędowego, niż na bioetanol, który mógłby zmniejszyć zużycie benzyny.
Mając to na uwadze można oczekiwać, iż w najbliższych latach zużycie biodiesla w UE będzie wyższe niż zużycie bioetanolu. Mimo to Komisja jest przekonana, iż konkretne cele technologiczne nie są potrzebne, gdyż zarówno biodiesel i bioetanol mogą odegrać ogromną rolę w zmniejszaniu zależności europejskiego sektora transportowego od ropy naftowej.
To powiedziawszy, należy pamiętać, iż to druga generacja biopaliw wspiera niezależnie biodiesel lub bioetanol, lecz nadal na rynku UE panuje zdecydowanie większy popyt na olej napędowy. Nie uważam, że powinniśmy wprowadzać dyskryminację między etanolem a olejem napędowym, lecz powinniśmy promować biopaliwa drugiej generacji a nie pierwszej generacji.
Avril Doyle
Czy mógłby pan skomentować i wyrazić swoje zdanie na temat całego zagadnienia zrównoważonego charakteru całego cyklu życia biopaliw, lub ogólnie paliw transportowych, w odniesieniu do sprawozdania posła Turmesa? Innymi słowy, w odniesieniu do ogólnej redukcji emisji CO2 od początku do końca, w tym produkcji upraw, sposobu produkcji, transportu, rafinacji i wykorzystania. Jaki pana zdaniem powinien to być spadek w toczącym się sporze o redukcję poziomu emisji CO2? Czy należy pan do grona zwolenników tezy o 40-45% czy 35%?
Andris Piebalgs
komisarz. - Przychylałbym się do zdania obozu twierdzącego, że powinien to być spadek rzędu 35%, gdyż należy pamiętać, że jeżeli wprowadzimy wymogi kompletnie zakazujące stosowania biopaliw na rynku, a przy tym ryzyko wywierania wpływów jest zbyt duże, to przerzucimy się na ropę naftową - i dalej - być może na technologię węglową i ciekłą.
Moim zdaniem byłoby to gorszym rozwiązaniem, niż faktyczne utrzymanie progu 35%, a już próg 35% wyraźnie zmniejsza poziom emisji CO2.
Zostałbym przy 35%. Teraz zależy to od negocjacji z Parlamentem i Radą: jeżeli będzie to inna liczba, to cóż, trzeba będzie z tym żyć, lecz moim zdaniem 35% to dość surowy limit, gdyż kiedy kolegialnie omawialiśmy tę wartość, to również byliśmy w różnych obozach, a to jest już kompromis dwóch obozów: jednego wierzącego w biopaliwa i drugiego, który się ich obawia. Tak więc wartość 35% już faktycznie stanowi kompromis.
Zita Pleštinská
(SK) Pani przewodnicząca! Szukamy dzisiaj sposobów dalszych działań w dziedzinie alternatywnych źródeł energii. Wraz z moim kolegą, posłem Rackiem, pojechałam w lipcu do Nowej Zelandii: przyciągnęło mnie tam wykorzystanie energii geotermalnej. W moim regionie, w Starej Ľubovňej na Słowacji, mamy podobne źródła geotermalne, lecz ich rozwój wymaga dużych nakładów finansowych.
Jakie jest stanowisko Komisji w sprawie wykorzystania źródeł geotermalnych do produkcji energii?
Reinhard Rack
(DE) Chciałbym zwrócić uwagę na kwestię, która jeszcze nie pojawiła się w debacie w wystarczającym stopniu. Biopaliwa, biodiesel i bioetanol, mają różne wskaźniki efektywności energetycznej i różne klasyfikacje, również pod względem ich emisji CO2. Jedynym zagadnieniem, które nie zostało tak naprawdę omówione, jest faktyczny nakład energii włożonej w produkcję tych różnych paliw. Czy pan komisarz mógłby to skomentować?
Andris Piebalgs
komisarz. - Jesteśmy bardzo pozytywnie nastawieni do rozwoju energii geotermalnej i wydaje mi się, że już jest omawiany projekt dyrektywy, a pakiet klimatyczno-energetyczny ułatwi stosowanie energii odnawialnej, w tym energii geotermalnej.
Dlaczego obecnie się jej nie wykorzystuje? Cóż, częściowo dlatego, że nie wystarczy skupiać się na źródłach energii odnawialnej. Łatwiej przerzucić koszty paliw kopalnych na konsumentów, ponieważ dla wykorzystania odnawialnych źródeł energii, na przykład geotermalnych, potrzebne są inwestycje kapitałowe, a do tego potrzeba odpowiednich warunków i nadania odnawialnym źródłom energii charakteru priorytetowego. Tak więc jestem przekonany, że odnawialne źródła energii, na przykład geotermalne, będą o wiele lepiej wykorzystywane w UE, nie tylko do produkcji energii elektrycznej, lecz na przykład jak w Kopenhadze, gdzie są wykorzystywane w ciepłownictwie komunalnym. Tak więc technologia ta ma wiele różnych zastosowań i będzie się rozwijać w Unii Europejskiej.
Odnośnie do wskaźnika efektywności energetycznej: Prawdą jest, że biopaliwa mają niski wskaźnik efektywności energetycznej i potrzeba większych ich ilości, stąd nie powinniśmy wychodzić z błędnego założenia, że zastąpimy ropę naftową biopaliwami. Jednakże przynajmniej tutaj prowadzę samochód napędzany biopaliwem, a jego jedyną wadą jest fakt, iż o wiele częściej muszę odwiedzać stację diagnostyczną, jednak nie przeszkadza mi to. Dlatego właśnie powiedziałbym, że jest to inne, lecz nie aż tak różne, żeby zmienić moje zachowanie.
Taki sam problem będzie z samochodem napędzanym energią elektryczną. W chwili obecnej jest on o wiele wolniejszy, przynajmniej na tym etapie - samochodów miejskich. Być może istnieje potrzeba pewnego rodzaju napędu hybrydowego, gdyż przy podróżach na większe odległości pojazdy elektryczne mogą okazać się niezadowalające - jednakże przy pojazdach napędzanych biopaliwem nie stanowi to problemu.
Przewodnicząca
Pytanie 41 nie zostało dopuszczone, a pytania od 42 do 45 zostaną rozpatrzone na piśmie. Pytania 46, 47, 48 i 49 zostaną rozpatrzone razem ze względu na fakt, iż dotyczą tego samego przedmiotu:

Przedmiot: Polityka ustalania cen w sektorze telekomunikacji.
Po działaniach regulacyjnych podjętych przez Komisję i ukierunkowanych na racjonalizację opłat za roaming, pani komisarz odpowiedzialna za społeczeństwo informacyjne ogłosiła plany obniżenia opłat za komórkowe usługi roamingu danych od lata 2009 r., co ma na celu głównie zniwelowanie różnic w opłatach za usługi przesyłania wiadomości SMS.
Jaka jest odpowiedź pani komisarz dla sektora telekomunikacyjnego, który wysuwa zarzuty populizmu oraz prób manipulacji rynku poprzez "ustalanie cen" zamiast wprowadzania działań tworzących warunki zdrowej konkurencji w sektorze telekomunikacji? Jak pani komisarz odpowie na otwartą wrogość sektora telekomunikacji w stosunku do powyższych planów? Czy zdaniem pani komisarz polityka ustalania cen powinna zostać przyjęta również w innych sektorach wewnętrznego rynku UE?
Przedmiot: Obniżenie cen wiadomości SMS wysyłanych lub odbieranych w innym państwie członkowskim (roaming).
Europejska Grupa Regulatorów ds. Sieci i Usług Łączności Elektronicznej (ERG), złożona z 27 regulatorów europejskich, od roku wzywa Komisję do ustalenia maksymalnych cen wiadomości SMS wysyłanych lub odbieranych w różnych państwach członkowskich, innych niż państwo pochodzenia użytkownika. Komisja dała operatorom czas do lipca 2008 r. na obniżenie cen wiadomości SMS oraz dostępu do Internetu w przypadku wiadomości wysyłanych lub odbieranych w ramach roamingu w Unii Europejskiej. Operatorzy nie zareagowali i bardzo mocno karzą konsumentów.
Czy Komisja może określić, jakie działania zamierza podjąć, by zmusić operatorów do obniżenia astronomicznych cen narzucanych konsumentom za wiadomości SMS i dostęp do Internetu w ramach roamingu na terytorium UE, i czy planuje wydłużyć ograniczenie cen na komunikację komórkową nałożone w 2007 r. poza rok 2010?
Przedmiot: Rozporządzenie wspólnotowe dotyczące roamingu
Jakie dokładnie postępy poczyniono w sprawie rozporządzenia wspólnotowego dotyczącego roamingu i czy udało się dobrowolnie obniżyć ceny roamingu dla wiadomości tekstowych i usług zdalnego dostępu do danych w branży telefonii komórkowej?
Przedmiot: Koszty roamingu
W świetle zobowiązania Komisji do wprowadzenia prawnych ograniczeń cen transgranicznych wiadomości tekstowych i roamingu danych, jakie działania Komisja podjęła w celu zapewnienia, iż nie dochodzi do pobierania niesłusznych opłat za nieumyślny roaming dla osób mieszkających i podróżujących w obszarach przygranicznych danego państwa?
Viviane Reding
komisarz. - Jak państwo wiecie, Komisja zadecydowała wczoraj o przyjęciu wniosku w sprawie drugiego pakietu roamingowego - tym razem dotyczącego wiadomości SMS i roamingu danych. Parlament na pewno dobrze pamięta, iż przedmiotowa analiza rynku została przeprowadzona na życzenie Parlamentu, który w trakcie wprowadzania pakietu dotyczącego roamingu głosowego w czerwcu ubiegłego roku wprowadził zapis w art. 11 rozporządzenia, iż Komisja powinna powrócić do tematu wiadomości tekstowych i roamingu danych w 2008 r. Tak właśnie Komisja postąpiła i wiecie państwo, że zaproponowaliśmy ograniczenia cenowe.
To doprowadza mnie do pytania o ustalanie cen. Nie, nie ustalamy cen. Ustalamy pułapy, w ramach których operatorzy mają elastyczność konkurencji i innowacyjności, albo prezentują oferty roamingu poniżej maksymalnego pułapu dla taryf rozmów głosowych, albo inne pakiety, które klienci mogą wybrać. Tak więc zapewniona jest tu elastyczność.
Jeżeli chodzi o wiadomości SMS, dowody sugerują, że w ostatnim roku ceny zachowywały się mniej więcej statycznie i pozostają na poziomie, którego nie można usprawiedliwić ponoszonymi kosztami, przy czym rynek wiadomości tekstowych prezentuje mniej więcej te same problemy, co rynek roamingu głosowego.
W lutym br. uczestniczyłam w Światowym Kongresie GSM w Barcelonie i ostrzegłam operatorów z branży. Rozmawiałam osobiście z liderami w branży, żeby im powiedzieć, że mieli czas na obniżenie cen we własnym zakresie, a termin mija z dniem 1 lipca. Jak było widać, ceny za roaming wiadomości SMS pomiędzy zeszłym rokiem i rokiem bieżącym w ogóle się nie zmieniły. Nasza propozycja dotyczy więc ustanowienia maksymalnych opłat detalicznych na poziomie 11 centów, a opłat hurtowych na poziomie 4 centów.
Odnośnie do roamingu danych, podjęliśmy działania ukierunkowane na bardzo słynne przypadki szoków przy otrzymaniu rachunku, gdzie klienci musieli płacić kilka tysięcy euro po powrocie z jedno- czy dwutygodniowego urlopu za granicą, gdyż korzystali z telefonu komórkowego do ściągania danych w ten sam sposób, co w domu, gdzie koszt pobierania danych za megabajt mógł wynosić od 5 do 15 centów. Za granicą może on wzrosnąć do 16 euro za megabajt, więc można sobie wyobrazić jakie rachunki można otrzymać jeżeli się nie wie, co się dzieje.
Dlatego właśnie zaproponowaliśmy kilka działań. Pierwsze z nich to działanie ukierunkowane na przejrzystość i polegające na informowaniu obywateli wyjeżdżających za granicę, ile będzie ich kosztować roaming. Drugie polega na możliwości ustalenia przez konsumenta wspólnie z operatorem pułapu, powyżej którego nie chce płacić, a więc komunikacja zostanie wtedy odcięta, natomiast trzecie z nich opiera się na naszych obserwacjach, iż cały problem wynika z bardzo zawyżonych kosztów hurtowych, które jeden operator nakłada na drugiego. Dlatego właśnie proponujemy ograniczenie cen hurtowych do jednego euro za megabajt, mając nadzieję, że można będzie wtedy rozwinąć normalne struktury cenowe i zaoferować je konsumentom.
Georgios Papastamkos
(EL) Pani przewodnicząca! Zanim zadam pytanie uzupełniające, proszę pozwolić mi pogratulować pani komisarz Reding z okazji dzisiejszego głosowania w sprawie pakietu łączności elektronicznej. Jest to kolejna inicjatywa, na której odcisnęła pani swoje piętno, pani komisarz, podobnie jak na zdecydowanie wspieranej przez panią polityce opłat za roaming.
Być może jednak ta polityka w sprawie roamingu prowadzi do zagrożenia sytuacją, gdzie europejskie spółki GSM wdrożą praktykę stosowaną w krajach pozaeuropejskich, z trzeciego świata, gdzie konsumenci płacą nie tylko za wykonywane połączenia, ale także za połączenia odbierane?
Marian Harkin
Po pierwsze, chciałabym pogratulować pani komisarz pakietu roamingowego. Myślę, że to dobre wieści dla wielu europejskich użytkowników telefonów. Moje pytanie dotyczyło nieumyślnych opłat roamingowych w przypadkach, gdzie ludzie podróżują blisko granicy - przy czym faktycznie mam osobiste duże doświadczenie w tym względzie. Słyszałam, co mówiła pani o inicjatywie dotyczącej przejrzystości, a mianowicie, że przy przekraczaniu granicy użytkownicy powinni być informowani o kosztach połączeń. Nie dotyczyło to rozmów telefonicznych, jednak chciałabym zapytać czy ma pani jakiekolwiek inicjatywy w tym względzie, a jeżeli nie, czy rozważyłaby pani inicjatywę dotyczącą przejrzystości, o której mówiła pani chwilę temu w swojej odpowiedzi?
Viviane Reding
komisarz. - Pani przewodnicząca! Po pierwsze, chciałam podziękować szanownemu posłowi za gratulacje, jednak wolę przekazać te gratulacje Parlamentowi, gdyż to Parlament w bardzo trudnej sytuacji przedłożenia mu pięciu projektów dyrektyw w bardzo skomplikowanych sprawach wykonał naprawdę wspaniałą pracę. Być może nie zgadzam się w 100% z wszystkim, za czym głosował Parlament, jednakże osiągnięciem Parlamentu jest podjęcie kwestii jednolitego rynku usług telekomunikacyjnych. Teraz Rada musi przyjrzeć się propozycjom Parlamentu i spróbować znaleźć wspólne rozwiązanie, aby przedmiotowy pakiet telekomunikacyjny stał się faktem dla branży i dla konsumentów.
Odnośnie do pytania w sprawie roamingu, czy nie istnieje ryzyko, że ze względu na obniżenie cen roamingu operatorzy spróbują w inny sposób podnieść ceny? W zeszłym roku, gdy wprowadzaliśmy pakiet dotyczący roamingu głosowego, już słyszeliśmy, że operatorzy będą zmuszeni podnieść koszty krajowych rozmów głosowych, lecz miało miejsce coś wręcz przeciwnego. Co się więc stało? Po pierwsze, zamiast wyłączać telefony podczas wyjazdów za granicę, obywatele obecnie z nich korzystają. Tak więc wolumen rozmów głosowych znacznie wzrósł, o 34% zaledwie w okresie jednego roku.
Po drugie, ze względu na konkurencję na poziomie krajowym, ceny krajowe nie uległy podwyższeniu, lecz spadły o 10-12%. Szanowny pan poseł na pewno pamięta polemikę, jaką mieliśmy jakiś czas temu na temat zasady "bill and keep". Od operatorów zależy, jaki rodzaj systemu rozliczeń chcą przyjąć. W Europie nie stosujemy zasady "bill and keep". To amerykański sposób rozwiązywania problemu. Widziałam właśnie, że ceny w Stanach Zjednoczonych są niższe niż tutaj, więc powiedziałam operatorom bardzo wyraźnie, iż powinni wybrać własny model biznesowy. Nie ma tego robić komisarz, natomiast operatorzy muszą mieć odpowiednie stosunki z klientami. Jedynymi rzeczami, jakie mnie zajmują, są przejrzystość, sytuacja, gdzie ceny nie wykraczają poza limity cenowe nie do przyjęcia, jak również gdzie wszyscy konsumenci europejscy mogą się czuć jak u siebie, podróżując w Europie i łącząc się z sobą w Europie.
Odnośnie do pytania w sprawie nieumyślnego roamingu: tak, jesteśmy świadomi tego problemu. Pochodzę z Luksemburga, więc możecie sobie państwo wyobrazić, ile skarg otrzymuję od konsumentów w tej sprawie, gdyż niektórzy Luksemburczycy mieszkający w pobliżu granicy mają jednego operatora w salonie, innego w kuchni, a trzeciego w sypialni, tak więc jestem w pełni świadoma tego zagadnienia. Dlatego właśnie podnieśliśmy tę sprawę w rozmowach z regulatorami krajowymi i monitorujemy ten problem z udziałem Europejskiej Grupy Regulatorów ds. Sieci i Usług Łączności Elektronicznej. Będziemy kontynuować te prace z udziałem regulatorów krajowych. Zwiększyliśmy też inicjatywy dotyczące przejrzystości związanej z przesyłem danych i SMS-ów w pakiecie, który teraz został przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu. Już udało się osiągnąć pewne postępy w sprawie przedmiotowego nieumyślnego roamingu, na przykład w Irlandii, dzięki działaniom po obu stronach granicy. Myślę, że należy na to zagadnienie spojrzeć pozytywnie, a operatorzy również muszą być bardzo świadomi faktu nieumyślnego roamingu. Nawet jeżeli bardzo mały procent populacji cierpi w wyniku tego zagadnienia, obowiązkiem operatorów jest podjęcie próby rozwiązania przedmiotowego problemu.
Paul Rübig
(DE) Chciałbym również pogratulować wyniku dzisiejszego głosowania. Interesuje mnie odpowiedź na pytanie, czy ma pani jakiekolwiek plany dotyczące sporządzenia programu prac Organu Europejskich Regulatorów w Telekomunikacji (BERT), zawierającego uzgodnione cele i harmonogram, abyśmy mogli poczynić postępy również w odniesieniu do współpracy międzypaństwowej. Przecież niedawno czytaliśmy w "New Europe”, będącym źródłem wiadomości dla Europy, iż roaming rzekomo kosztuje konsumentów europejskich 30 miliardów euro.
Chciałbym podziękować pani za tak proaktywne zajęcie się zagadnieniem roamingu. Czy pani zdaniem konieczne jest również przygotowanie programu działań dla państw członkowskich w celu realizacji określonych zadań wskazanych przez Parlament Europejski? Czy konieczne jest utworzenie nowej instytucji?
Reinhard Rack
(DE) Pani komisarz! Jak pani już słyszała, bardzo słusznie panią chwalono, a obywatele też biją brawo za zmniejszenie kosztów usług telekomunikacyjnych w Europie, przy czym jest prawdopodobne, że w przyszłości ceny spadną jeszcze bardziej.
W tym kontekście, jeżeli mogę, chciałbym przekazać pani pytanie, które często jest mi zadawane. Nie jestem pewien, czy odpowiada pani za ten obszar, więc jeżeli będzie to konieczne, proszę panią o przekazanie tego pytania dalej. W sferze telekomunikacji Komisja i komisarz zapewniają skuteczne działanie konkurencji oraz sytuację, gdzie usługi tanieją ze względu na limity i inne działania. Skoro tak się dzieje, czemu nie jest to możliwe w przypadku ropy naftowej i powiązanych z nią produktów? Dlaczego mamy sytuację, gdzie ceny ogólnie zmieniają się wyłącznie w jednym kierunku, to znaczy w górę?
Viviane Reding
komisarz. - (DE) Pani przewodnicząca! Tak naprawdę to pan komisarz Piebalgs powinien odpowiedzieć na to pytanie, lecz przekażę mu je. System roamingowy dla produktów naftowych: to byłoby coś!
Odnośnie do harmonogramu, o który pytał pan poseł Rübig: jak rozumiem, mamy teraz gotowy projekt drugiego pakietu roamingowego. Mogę sobie wyobrazić, że Parlament podejmie szybkie działania w celu sporządzenia swojej opinii w sprawie przedmiotowego pakietu roamingowego, aby prace mogły zostać sprawnie zakończone przed końcem prezydencji francuskiej.
Dziś po południu rozmawiałam też z prezydencją francuską w Radzie. Prezydencja w Radzie zajmie się tą sprawą i dopilnuje, by Rada przygotowała analizę propozycji Komisji możliwie jak najszybciej, aby nowe postanowienia mogły wejść w życie zgodnie z harmonogramem, z dniem 1 lipca 2009 r. Tego właśnie oczekują obywatele - konsumenci - od Parlamentu i Rady.
Brian Crowley
Pani przewodnicząca! Chciałbym jedynie przeprosić, iż nie było mnie tutaj, gdy pani komisarz odpowiadała na moje pytanie. Utknąłem na innym zebraniu. Bardzo przepraszam.
Przewodnicząca
Dziękuję, panie pośle Crowley, a także jestem wdzięczna, że nie nalega pan na pytanie uzupełniające.

Przedmiot: Zakończenie nadawania programów telewizyjnych chińskiej stacji NTDTV
Dnia 16 czerwca nadawanie programów telewizyjnych stacji New Tang Dynasty Television (NTDTV) do Chin kontynentalnych zostało nagle wstrzymane przez operatora - Eutelsat. Podaną przyczyną była "nieprawidłowość zasilania” satelity. Od tego czasu Eutelsat nie udzielił zadowalającego wyjaśnienia przyczyn tej sytuacji. NTDTV nie poinformowano, czy podejmowane są działania zmierzające do naprawy usterek technicznych. NTDTV jest największym niezależnym nadawcą telewizyjnym w języku chińskim, a przed 16 czerwca był jedyną stacją, jaką można było odbierać w postaci niecenzurowanej na terytorium Chin. NTDTV nadaje programy w języku chińskim i angielskim. Eutelsat nie chciał odnowić umowy z NTDTV na transmisje do Azji w 2005 r., lecz w wyniku interwencji międzynarodowej uniemożliwiono unieważnienie kontraktu.
Jakie działania podejmie Komisja w celu zapewnienia dalszego nadawania niezależnych kanałów telewizyjnych w Chinach?
Viviane Reding
komisarz. - Będę do dyspozycji szanownego pana posła Crowley'a, gdyby chciał ze mną później porozmawiać i miał pytanie uzupełniające.
Jeżeli chodzi o pytanie w sprawie zaprzestania nadawania programów telewizyjnych chińskiej stacji NTDTV, Komisja jest świadoma tego problemu i poprosiła Eutelsat o wyjaśnienie przedmiotowej sytuacji.
Otrzymaliśmy pismo od Eutelsat zawierające odpowiedź, iż nieodwracalna strata jednego z dwóch paneli słonecznych V5 została potwierdzona zarówno przez Eutelsat, jak i przez producenta satelity - Thales Space.
Aby zabezpieczyć działanie satelity, Eutelsat wyłączył cztery transpondery realizujące usługi telewizyjne typu direct-to-home, utrzymując jednocześnie 20 pozostałych transponderów wykorzystywanych do świadczenia usług telekomunikacyjnych.
Ponieważ Eutelsat nie obsługuje żadnych innych satelitów nadających do Azji, przedłożył swoim klientom, w tym dostawcy usług NTDTV, wykaz satelitów konkurencji o odpowiednim zasięgu i dostępności.
Eutelsat podkreślił też, że jego satelity były wykorzystywane do przesyłania programów telewizyjnych reprezentujących wszelkie programy, kultury i poglądy polityczne. Nie podejmuje on żadnych osądów co do stanowiska ideologicznego ani politycznego tych programów. Eutelsat ponownie zapewnił Komisję, iż nie podejmował żadnych działań w stosunku do NTDTV na żądanie rządu chińskiego ani nikogo innego. NTDTV jest przecież nadal nadawana przez jednego z europejskich satelitów tego operatora.
Eutelsat przedłożył też informacje techniczne wskazujące, iż w celu odbierania NTDTV konieczne były duże talerze satelitarne, co sprawiało, iż odbiór tej telewizji przez znaczną część populacji Chińskiej Republiki Ludowej był mało prawdopodobny.
Paul Rübig
(DE) Czy może pani w przybliżeniu określić, kiedy przywrócone zostanie świadczenie tej usługi i zdolność do nadawania? Moje drugie pytanie dotyczy następującej kwestii: czy uważa pani, że będziemy w stanie stworzyć "Europę bez granic” również dla telewizji, gdzie wszystkie krajowe usługi nadawcze będą odbierane w całej Europie?
Viviane Reding
komisarz. - Odnośnie do pierwszego pytania, Eutelsat przekazał nam, że awaria jest nieodwracalna i nie można wznowić nadawania usług telewizyjnych. Jest to więc zagadnienie czysto techniczne. Niestety, wydajność wynosi zaledwie 50%, a więc można pobrać zaledwie 50% energii. Jest to problem techniczny, którego - niestety - nie da się rozwiązać.
Teraz przejdę do bardziej podstawowego pytania szanownego pana posła, dotyczącego tego, czy powinniśmy mieć kiedyś "Europę bez granic” dla telewizji. Jeszcze nam trochę do tego brakuje. Mamy dyrektywę o telewizji bez granic, wdrażaną obecnie w ramach dyrektywy w sprawie usług audiowizualnych bez granic, która, jak mam nadzieję, sprawi, że usługi typu VOD staną się usługami ogólnoeuropejskimi. Marzeniem jest oczywiście sytuacja, w której kiedyś nie będzie już żadnych granic, a obywatele, niezależnie od miejsca pobytu, będą mogli odbierać jakikolwiek program telewizyjny, na jaki będą mieć ochotę. Brakuje nam sporo do tej sytuacji, gdyż sprzedaż praw nadal odbywa się w ramach systemu krajowego. Pewnego dnia Europa osiągnie moment, gdy sprzedaż praw będzie mogła się też odbywać na poziomie europejskim. Jestem za taką sytuacją. Nie mogę tego narzucić, ale mogę być temu przychylna i wierzę, że powoli lecz uparcie będziemy wychodzić poza krajową sprzedaż praw emisyjnych w kierunku sprzedaży praw na szczeblu europejskim.
Przewodnicząca
Muszę przeprosić pozostałe dwie osoby zadające pytania pani komisarz Reding, lecz pytania 51 i 52 zostaną rozpatrzone na piśmie.

Przedmiot: Język irlandzki jako urzędowy język roboczy Unii Europejskiej
W jaki sposób Komisja zamierza wdrożyć swoją nową strategię wielojęzyczności, szczególnie w odniesieniu do wzmocnienia pozycji języka irlandzkiego jako oficjalnego języka roboczego Unii Europejskiej?
Leonard Orban
komisarz. - (RO) Nowa strategia Komisji Europejskiej dotycząca wielojęzykowości, zatytułowana "Wielojęzyczność: atut dla Europy i wspólne zobowiązanie”, została przyjęta 18 września 2008 r. Głównym tematem strategii jest różnorodność językowa i najlepszy sposób jej wykorzystania i rozwoju w celu promowania dialogu międzykulturowego, stymulowania konkurencyjności firm europejskich oraz poprawy umiejętności i szans na rynku pracy po stronie obywateli europejskich.
Strategia ta koncentruje się na zachęcaniu do nauki i wykorzystywania języków obcych w państwach członkowskich, a nie na wewnętrznej sytuacji językowej w instytucjach europejskich. Potwierdzamy nasze zaangażowanie w rozwój zdolności obywateli do komunikacji w dwóch językach obcych, a jednocześnie podkreślamy potrzebę udostępnienia szerszej gamy języków do wyboru przez obywateli, zgodnie z ich zainteresowaniami. Komisja będzie polegać na funkcjonujących programach wspólnotowych, szczególnie na Programie Uczenie się przez całe życie, wspierając państwa członkowskie w promowaniu języków obcych poprzez wdrożenie przedmiotowej strategii.
Na mocy rozporządzenia nr 1 Rady z dnia 15 kwietnia 1958 r., zmienionego art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 920/2005 z dnia 13 czerwca 2005 r., język irlandzki stał się oficjalnym językiem roboczym instytucji Unii Europejskiej z dniem 1 stycznia 2007 r. Jednakże art. 2 i 3 rozporządzenia stanowią o częściowym odstępstwie, odnawialnym co 5 lat, dotyczącym wykorzystywania języka irlandzkiego w instytucjach Unii Europejskiej. Zasadniczo odstępstwo to oznacza, iż tymczasowo jedynie propozycje rozporządzeń w ramach procedury współdecyzji oraz pewne dokumenty powiązane, jak również bezpośrednie komunikaty dla opinii publicznej są tłumaczone z języka irlandzkiego i na ten język.
Dlatego też, zgodnie z powyższymi postanowieniami, Komisja wykonywała całość tłumaczeń na język irlandzki wymaganych do procesu prawodawczego i przesyłała je terminowo. Ponadto, odpowiedzi na pytania zadawane Komisji przez obywateli lub podmioty prawne były udzielane w języku irlandzkim. Komisja rozpoczęła również udostępnianie irlandzkich wersji najważniejszych stron internetowych, przy czym priorytet dano treściom, którymi osoby mówiące w języku irlandzkim byłyby szczególnie zainteresowane.
Odnośnie do tłumaczeń ustnych, DG ds. Tłumaczeń Ustnych jest w stanie zaspokoić całość zapotrzebowania na tłumaczenia ustne, zarówno z języka irlandzkiego, jak i na ten język, zgłaszanego przez Radę, Komisję lub Komitety, przy czym podejmuje się robić to też w przyszłości, zabezpieczając w tym celu odpowiednie środki.
Seán Ó Neachtain   -
(GA) Pani przewodnicząca! Jestem wdzięczny Komisji za wsparcie oraz za postępy poczynione przez Komisję w odniesieniu do języka irlandzkiego. W języku irlandzkim jest takie powiedzenie, że "jeśli się czegoś nie używa, to jest to ze szkodą dla tej rzeczy”. Pozostało mi zaledwie trzydzieści sekund, więc nie będę marnować czasu. Jedna minuta to maksymalny czas, jaki zazwyczaj daje mi się na wypowiedź w Parlamencie w moim własnym języku.
Chciałbym zapytać pana komisarza, czy Komisja byłaby zadowolona z rozwoju języka irlandzkiego i czy można by wykorzystywać go w większym stopniu tu w Parlamencie i w innych instytucjach, zwłaszcza na szczeblu komisji, gdzie można mówić w danym języku przez dłuższy okres czasu. Język nie przetrwa, jeżeli damy mu tylko kilka sekund.
Leonard Orban
komisarz. - (RO) Przyglądając się zapotrzebowaniu zgłaszanemu Komisji Europejskiej, z przyjemnością powiem, że nie tylko zaspokoiliśmy je, lecz znacznie je przekroczyliśmy. Komisja Europejska wyszła poza zakres swoich obowiązków. Z drugiej strony konieczne są dalsze wspólne działania w celu promocji języka irlandzkiego w szerszej skali. Działania te powinny mieć miejsce zarówno po stronie instytucji wspólnotowych, jak i władz Irlandii oraz całego społeczeństwa irlandzkiego. Na przykład potrzeba nam większej liczby tłumaczy ustnych i pisemnych języka irlandzkiego, a cel ten trudno spełnić, jeżeli nie przeznacza się znacznych środków na szczeblu krajowym, czyli w Irlandii.
Dlatego też ściśle współpracuję z władzami Irlandii, by zachęcać i stymulować osoby pragnące szkolić się i nabyć niezbędne umiejętności, które umożliwiłyby im podjęcie pracy lingwistów na rzecz instytucji wspólnotowych.
Pragnę też podkreślić, że ściśle współpracujemy z władzami Irlandii w sprawie różnych form rozwoju języka irlandzkiego, nie tylko w zakresie jego aspektów instytucjonalnych. Chcemy zrobić wszystko co w naszej mocy, by pomóc w tworzeniu terminologii irlandzkiej i - jak powiedziałem - ściśle współpracujemy z wszystkimi zainteresowanymi.
Przewodnicząca
Pytanie 54 skierowane przez: posła Higginsa zostało wycofane.

Przedmiot: Wielojęzyczność instytucji europejskich
Komisja organizuje programy staży, które publikuje wyłącznie w języku angielskim, francuskim i niemieckim. Na podobnej zasadzie, ogłoszenia Europejskiej Inicjatywy na rzecz Demokracji i Praw Człowieka są publikowane wyłącznie w języku angielskim, francuskim i hiszpańskim, wraz ze stwierdzeniem, iż inicjatywa ta będzie przyjmować projekty organizacji europejskich wyłącznie w tych językach, bez względu na pochodzenie tych organizacji. De facto, strona internetowa własnej kampanii antydyskryminacyjnej Komisji, podobnie jak wiele innych, jest rejestrowana wyłącznie w języku angielskim, a jej strona główna wyświetla logotypy wyłącznie w tym języku.
Jaką politykę Komisja zamierza wprowadzić w celu zapewnienia, że wielojęzyczność, stale broniona publicznie i oficjalnie promowana we wszystkich własnych dokumentach, będzie w rzeczywistości realizowana w jej codziennych działaniach?
Leonard Orban
komisarz. - (RO) Program staży w Komisji Europejskiej jest skierowany do absolwentów uczelni, którzy jeszcze nie odbyli stażu europejskiego, a którzy biegle posługują się przynajmniej jednym z języków roboczych Komisji Europejskiej: niemieckim, angielskim lub francuskim. Jest to praktyczna konieczność, która umożliwia stażyście udział w działaniach prowadzonych przez nasze służby i pełne wykorzystanie stażu. Wszystkie informacje praktyczne oraz wyjaśnienia dla wnioskodawców są więc dostępne wyłącznie w tych trzech językach. Z drugiej strony, reguły dotyczące programu stażowego są dostępne we wszystkich oficjalnych językach Unii obowiązujących w dniu przyjęcia decyzji Komisji.
W celu pełnienia misji opisanej w art. 177 Traktatu liczba dopuszczalnych języków, w jakich składane są wnioski do Europejskiej Inicjatywy na rzecz Demokracji i Praw Człowieka, musi być ograniczona do języków w danej chwili stosowanych i rozumianych w przedmiotowych krajach trzecich. Mimo to dokumenty wysyłane przez organizacje pozarządowe jako wsparcie do wniosków o pomoc zewnętrzną są obecnie przyjmowane we wszystkich oficjalnych językach Unii Europejskiej poprzez system PADOR, działający online i stworzony dla organizacji pozarządowych.
Odnośnie do działań uświadamiających lub koordynacyjnych, mających miejsce wyłącznie w ramach UE, a ukierunkowanych wyłącznie na obywateli europejskich, ocenimy wnioski złożone w języku lub językach odpowiedniego państwa członkowskiego lub odpowiednich państw członkowskich. Faktycznie strona główna kampanii antydyskryminacyjnej online wykorzystuje logotyp w języku angielskim, lecz zapewnia on dostęp do stron internetowych w prawie wszystkich oficjalnych językach UE.
Zgodnie z planem działania na rzecz lepszej komunikacji z obywatelami w 2006 r. Komisja stworzyła usługę tłumaczenia stron internetowych w ramach DG ds. Tłumaczeń Pisemnych, zwiększając tym samym zdolność do komunikacji wielojęzycznej. Mimo to, uwzględniając szybką ewolucję Internetu, a także konieczność zapewnienia przede wszystkim tłumaczeń prawnych zgodnie z rozporządzeniem nr 1, Komisja musi zawsze pilnować właściwej równowagi między udzielaniem właściwych i aktualnych informacji dla zainteresowanych podmiotów w ramach UE a zapewnieniem w pełni wielojęzycznego charakteru wszystkich stron internetowych Komisji.
Ogólna zasada obowiązująca w odniesieniu do stosowania języków na stronach internetowych polega na dostosowaniu języka każdej strony do jej docelowych użytkowników. Dlatego też Komisja zapewnia tłumaczenie w możliwie wielu językach dla tych stron lub części stron, które są interesujące dla wszystkich obywateli, podczas gdy bardziej techniczne zagadnienia, interesujące dla specjalistów, są dostępne albo w ograniczonej liczbie języków albo wyłącznie w języku oryginału. Na podobnej zasadzie informacje, które zgodnie z oczekiwaniami dłużej zachowają ważność, są dostępne w większej liczbie języków niż treści efemeryczne.
Zgodnie z rozporządzeniem nr 1 zobowiązania Komisji obejmują tłumaczenie wszystkich rozporządzeń, dyrektyw, wniosków prawodawczych oraz oficjalnie zatwierdzonych komunikatów, wysyłanych przez Komisję do instytucji, na wszystkie oficjalne języki, a z drugiej strony odpowiedzi na listy od obywateli są udzielane w języku adresata. Oprócz realizacji tych obowiązków, zgodnie z zasadą wielojęzyczności i wielokulturowości, Komisja zobowiązuje się podejmować wszelkie działania w celu zapewnienia równego traktowania obywateli, kultur i języków.
Marco Cappato
(IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Przede wszystkim powiem, że rozróżnienie, jakie pan zasugerował między dokumentami technicznymi a - jeżeli właściwie zrozumiałem tłumaczenie - dokumentami interesującymi opinię publiczną, uderza mnie jako szczególnie niebezpieczne i śliskie, gdyż dokumenty o charakterze technicznym mogą de facto mieć ogromne znaczenie dla opinii publicznej.
Zagadnienie to jest całkiem proste: teksty będące czysto roboczymi dokumentami podlegają ograniczeniom językowym, jednakże wszystkie dokumenty, które mogą potencjalnie być adresowane do opinii publicznej, nawet o charakterze technicznym, muszą być traktowane w pełni wielojęzycznie: muszą być tłumaczone na wszystkie języki. W szczególności zupełnie nie rozumiem, dlaczego zaproszenia do składania ofert związane z projektami mającymi promować demokrację i prawa człowieka mają być dostępne wyłącznie w języku angielskim, francuskim i hiszpańskim. Strony internetowe muszą być nie tylko wielojęzyczne, ale też muszą być rejestrowane we wszystkich językach. Wreszcie, nie rozumiem dlaczego nawet wewnętrzny biuletyn informacyjny Commission en direct wychodzi prawie wyłącznie w języku angielskim.
Leonard Orban
komisarz. - (RO) Jak już powiedziałem, Komisja Europejska jest z jednej strony związana obowiązkiem prawnym w ramach rozporządzenia nr 1 z 1958 r., przy czym nie ma tu jakichkolwiek wątpliwości co do jego wypełniania; z drugiej strony, są pewne sprawy, jak wspomniane przez pana, odnoszące się do tłumaczeń dostępnych na stronach internetowych Komisji Europejskiej, w którym to przypadku Komisja i inne instytucje wspólnotowe stają w obliczu poważnych dylematów.
Z jednej strony, nie można zapewnić w pełni wielojęzycznej treści tych stron - po prostu zapewnienie pełnej wielojęzyczności dla wszystkich dokumentów znajdowanych na stronach internetowych Komisji nie jest możliwe ze względu na ograniczenia Komisji, związane ze środkami finansowymi i zasobami ludzkimi.
Z drugiej strony, obecnie stosowanym rozwiązaniem jest zwiększenie liczby dokumentów, które można przetłumaczyć na możliwie wiele języków UE bez uszczerbku dla naszych zobowiązań prawnych, a w ramach ograniczeń, o których już wspomniałem. Okazaliśmy się być elastyczni w stosunku do różnych wniosków składanych do Komisji, a w stopniu, w jakim możemy fizycznie zaspokoić te żądania, jesteśmy gotowi znów wykazać się taką samą elastycznością.
Przewodnicząca
Przykro mi, że muszę rozczarować kolejne osoby, które zadawały pytania, lecz ze względów czasowych obawiam się, że będziemy musieli zakończyć to posiedzenie w tym miejscu.
Odpowiedzi na pytania pozostawione bez odpowiedzi z braku czasu zostaną udzielone na piśmie (patrz załącznik).
Robert Evans
W pewien okrężny sposób zgłaszam wniosek w sprawie przestrzegania Regulaminu. Znamy się z panem komisarzem Orbanem od dawna, więc mam nadzieję, że potraktuje tę uwagę w duchu, w jakim jest kierowana, gdyż jedna z jego odpowiedzi zajęła tak naprawdę sześć minut, a moim zdaniem, skoro w przyszłości będziemy się starać uzyskać odpowiedzi na wiele pytań, prosiłbym, by spróbował w przyszłości udzielać swoich odpowiedzi troszkę bardziej na temat i zwięźle, co będzie z korzyścią dla wszystkich posłów.
Przewodnicząca
Panie pośle Evans! Omawiałam tę sprawę z wiceprzewodniczącą Wallström. Z jednej strony wiemy, że Komisja stara się udzielić nam możliwie tak pełnych odpowiedzi, jak byśmy sobie tego życzyli, ale z drugiej strony oczywiście ogranicza to liczbę posłów mogących brać udział w dyskusji. Dziękuję wszystkim państwu i jestem przekonana, że otrzymacie państwo pełne odpowiedzi na piśmie.
(Posiedzenie zostało zawieszone o godz. 19.15 i wznowione o godz. 21.00.)
