Goedkeuring van de notulen van de vorige vergadering
De Voorzitter
De notulen van de vergadering van gisteren zijn rondgedeeld.
Geen bezwaren?

Marinos
Mijnheer de Voorzitter, ik zie dat in de notulen de gang van zaken bij de beantwoording van de vragen tijdens het Vragenuur met de heer Moscovici niet goed is weergegeven.
In de notulen staat, tenminste in het Grieks, op bladzijde 14: "Vraag nr. 16 van de heer Marinos: "Schendingen van het Cyprisch luchtruim door Turkse gevechtsvliegtuigen" . De heer Moscovici antwoordt op de vraag en de aanvullende vraag van de heer Marinos, waarna de heer Zacharakis het woord voert" .
Ik wilde u op het volgende wijzen. Gisterenmorgen was president Chirac hier persoonlijk aanwezig. Met zijn toespraak wekte hij de indruk dat tijdens het Frans voorzitterschap de samenwerking tussen het Europees Parlement en land van het voorzitterschap versterkt zou worden en een stelselmatiger karakter zou krijgen. Tijdens de middagvergadering wekte echter een van de belangrijkste ministers van het voorzitterschap, de heer Moscovici, voormalig lid van het Europees Parlement, precies de tegenovergestelde indruk. Hij was constant heel abrupt en uiterst beknopt in zijn antwoorden op de vragen van de collega' s. Soms antwoordde hij zelfs dat hij al geantwoord had. Ik had hem een schriftelijke vraag gesteld en daarop heeft hij inderdaad geantwoord. Ik heb hem toen een tweede vraag gesteld waarin ik inhaakte op hetgeen gisteren tijdens de morgenzitting aan de kaak was gesteld, namelijk de invasie van Turkse bezettingslegers in een nieuw gedeelte van Cyprus. In plaats van op mijn nieuwe vraag te antwoorden zei de heer Moscovici: "Ik heb u al geantwoord" . Toen vroeg de heer Zacharakis het woord en stelde de minister twee vragen. De heer Moscovici heeft niet geantwoord en is niet eens opgestaan om te antwoorden.
Ten eerste wil ik vragen of een minister of een commissaris eigenlijk wel mag weigeren te antwoorden en dan nog wel op zulk een minachtende manier, en of wij een antwoord als 'Ik heb u al geantwoord' wel als een antwoord mogen aanvaarden. Hetzelfde is ook andere collega' s overkomen en als zij aanwezig zijn kunnen zij mijn woorden bevestigen. Ik wil daar graag een antwoord op en ik wil eveneens graag dat de notulen worden gecorrigeerd.

De Voorzitter
Mijnheer Marinos, wij nemen kennis van uw mening hier. Die komt ook in de notulen. De gang van zaken bij het Vragenuur leent zich inderdaad zo nu en dan voor een evaluatie. Ik zal dat punt bekijken.

Zacharakis
Ook ik wil vragen om een correctie van de notulen. Daarin wordt de gang van zaken tijdens de vergadering niet juist weergegeven.
Ik wil graag dat in de notulen komt te staan dat ik de heer Moscovici twee concrete vragen heb gesteld en de heer Moscovici daar niet op heeft geantwoord. Ik wil ook even voortborduren op hetgeen de heer Marinos zei. De heer Moscovici deed inderdaad minachtend en heeft niet bepaald een staaltje gegeven van de traditionele Franse hoffelijkheid, alhoewel hij sprak tot de voltallige vergadering van het Europees Parlement op - nota bene - Frans grondgebied. Ik heb zijn stilzwijgen als volgt geïnterpreteerd, en de Griekse regering zou er goed aan doen daar grote aandacht aan te schenken: de Franse regering is heimelijk van plan de toetreding van Cyprus tot de Europese Unie tegen te werken en in plaats daarvan de toetreding van Turkije te bevorderen, ook indien Turkije de mensenrechten en de grondbeginselen van het volkenrecht schendt.

De Voorzitter
Mijnheer Zacharakis, wij gaan het politieke debat hier niet over doen. De heer Moscovici is gisteren opgetreden en wij zullen kijken of het in de notulen correct is weergegeven.

Miller
Mijnheer de Voorzitter, ik wil nogmaals terugkomen op wat ik maandag en ook gisteren heb gezegd over de reacties van de heer Helmer in het Parlement. Mag ik zo vrij zijn om te zeggen dat, ofschoon ik de heer Helmer al tweemaal heb gevraagd om te reageren op de kwestie van de steun van de Britse vorstin aan de euro, hij tot nu toe tot mijn grote verbazing nog steeds geen reactie heeft gegeven? Mag ik concluderen dat voor het eerst de heer Helmer letterlijk ''sprakeloos'' is?
(De notulen worden goedgekeurd)   

Swoboda
Mijnheer de Voorzitter, volgens onze informatie heeft mevrouw Stauner gisteren in de bevoegde commissie de toelichting ingetrokken. Desondanks is die vandaag rondgedeeld. Ik wil u alleen vragen om na te gaan of deze toelichting door de rapporteur is ingetrokken of niet. Al dat het geval is, zou die niet meer als een officieel document moeten worden verspreid.

De Voorzitter
Ik zal bij de diensten nagaan hoe de feiten precies zijn.

Theato
Mijnheer de Voorzitter, ik kan u vertellen wat de feiten precies zijn. Gisteravond heb ik deze toelichting overeenkomstig het Reglement ingetrokken. Ik heb de secretariaatsdiensten van de Commissie begrotingscontrole verzocht de bijbehorende brief te schrijven. Dat was echter niet meer mogelijk omdat het al na kantoortijd was. Ik neem echter aan dat die brief inmiddels op mijn bureau ligt, zodat ik hem straks kan tekenen en de zaak kan worden afgehandeld.

McKenna
Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag een onderwerp aan de orde stellen dat reden tot grote zorg zou moeten zijn voor het Parlement en voor met name de leden van de Economische en Monetaire Commissie en de Commissie begrotingscontrole.
In mijn land is momenteel sprake van een ernstige schending van de Europese wet en het statuut van de Europese Investeringsbank. Volgens de EG-wet mogen lidstaten hun eigen inwoners niet rechtstreeks als kandidaat voor de positie van vice-president van de EIB voordragen aan het bestuur. Een dergelijke handelwijze is een flagrante schending van het statuut van de Europese Investeringsbank. Voordrachten en benoemingen zijn uitsluitend voorbehouden aan de Raad van Bestuur van deze bank, en dat is een heel ander, apart orgaan.
De situatie in Ierland is in hoge mate strijdig met dit beginsel. De Ierse regering heeft, in strijd met de wet, een persoon voorgedragen die geen ervaring heeft met economische of financiële zaken. Erger nog, het gaat hier om een in ongenade gevallen rechter van de Hoge Raad, die moest aftreden voordat hij door het Ierse parlement in staat van beschuldiging werd gesteld. Deze zaak is momenteel in Ierland sub judice.
Dit is een uiterst belangrijke kwestie voor het Parlement. Wij maken ons zorgen omdat de Europese Unie garantiefondsen aan de EIB verstrekt. Het Parlement moet hiervan notitie nemen omdat het ernstige implicaties heeft voor de Europese Unie als geheel, als wij lidstaten de wet op deze manier laten overtreden. Ik zou de Voorzitter willen vragen of hij de Economische en Monetaire Commissie en de Commissie begrotingscontrole opdracht kan geven deze kwestie nader te onderzoeken. Hier is een snelle aanpak geboden. Het zou een zeer kwalijk precedent kunnen vormen voor andere lidstaten en voor benoemingen in dit orgaan.

De Voorzitter
Mevrouw McKenna, inderdaad lijkt het mij goed dat u, als u dat wilt, de zaak in de betreffende commissie aan de orde stelt.

Tajani
Mijnheer de Voorzitter, ik zou graag een probleem onder de aandacht van het Parlement willen brengen. Gisteren zijn in Italië opnieuw honderden hectaren bosgebied door brand verwoest, waardoor de omgeving van Rome en ook het leven van Europese burgers in gevaar is gebracht. Hetzelfde is een paar dagen geleden in Frankrijk, vlak bij de grens met Italië, gebeurd. Dit soort brandstichtingen komt in de zomer in het Middellandse-Zeegebied vaak voor. Ze verwoesten honderden hectaren Europees bos, brengen de economie schade toe en zijn een gevaar voor de toerisme-industrie.
Het Parlement moet hier beslist optreden, evenals de Commissie en de Raad, want ook tijdens de Raad van Feira is gesproken over de mogelijkheid een Europese burgerbescherming op te richten. Deze branden zijn een groot risico voor het bos en het milieu van de hele Europese Unie. Bovenal is er veel geld nodig om de werkgelegenheid in de toeristische sector in het Middellandse-Zeegebied te herstellen.

De Voorzitter
Mijnheer Tajani, inderdaad dit zijn zaken die helaas altijd weer voorkomen en het Parlement houdt zich daar ook voortdurend mee bezig en het zijn hele treurige aangelegenheden.

Jaarverslag van de ECB
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag van de heer Radwan (A5-0169/2000), namens de Economische en Monetaire Commissie, over het jaarverslag 1999 van de Europese Centrale Bank [C5-0195/2000 - 2000/2118(COS)].

Duisenberg
. (EN) Mijnheer de Voorzitter, er is anderhalf jaar verstreken sinds de euro een feit werd en de ECB de verantwoordelijkheid voor de uitvoering van het monetaire beleid overnam. In die periode moest het Eurosysteem - het Eurosysteem behelst de 11 nationale centrale banken en de ECB - bewijzen dat het in staat was tot implementatie van het conceptuele kader dat in de jaren daarvoor uitvoerig was voorbereid. Het moest ook bewijzen dat het bij machte was de doelstellingen te verwezenlijken die het in het kader van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap toegewezen had gekregen.
Aan deze opdracht is vanuit beleidsmatig en operationeel oogpunt voldaan. Het doet mij dan ook veel genoegen vandaag het tweede jaarverslag van de ECB te mogen presenteren. Het verslag geeft een overzicht van de activiteiten die het Eurosysteem in 1999 en aan het begin van dit jaar heeft ontplooid. Ik zie de presentatie van vandaag als een belangrijk bewijs van de verantwoordingsplicht van de ECB jegens het Europees Parlement en als een aanvulling op de gedachtewisseling in uw Economische en Monetaire Commissie waaraan ik eenmaal per drie maanden zelf deelneem. Naast deze regelmatig plaatsvindende dialoog hebben andere leden van de Directie van de ECB bij diverse gelegenheden commissievergaderingen bijgewoond om een onder verantwoordelijkheid van de ECB opgesteld verslag te presenteren en deel te nemen aan de gedachtewisseling over allerlei zaken.
Het jaarverslag bevat een groot aantal uiteenlopende onderwerpen die tijdens deze vergadering nooit allemaal aan bod kunnen komen. Ik zal mij dan ook concentreren op de meest relevante zaken die ook in de ontwerpresolutie van de Economische en Monetaire Commissie aan de orde komen.
Ik wil mijn terugblik op het eerste levensjaar van de eenheidsmunt graag beginnen met de mededeling dat de hoofddoelstelling van de ECB, de handhaving van de prijsstabiliteit, is verwezenlijkt. De consumentenprijzen zijn in 1999 in het eurogebied slechts met 1,1% gestegen en daarmee is dit een van de laagste inflatiepercentages van de afgelopen vijftig jaar. Overeenkomstig haar opdracht blijft de ECB alert op zaken die de prijsstabiliteit kunnen bedreigen, zoals ook blijkt uit haar monetaire beslissingen. Daarmee kan zij de inflatoire druk reeds in de kiem smoren en voorkomen dat zij in actie moet komen als de prijsstabiliteit al in gevaar is.
Het Eurosysteem zal deze toekomstgerichte strategie voortzetten ten einde een stabiele prijsomgeving te behouden. Dat is ook gunstig voor een duurzame economische groei en het scheppen van banen in het eurogebied. Ik ben het eens met de analyse die u in uw ontwerpresolutie presenteert, namelijk dat overheden moeten profiteren van het gunstig economisch klimaat teneinde niet alleen de uitgavenbeheersing en de afname van de staatsschuld nog voortvarender ter hand te kunnen nemen, maar ook verder te kunnen gaan dan de doelstellingen uit de stabiliteitsprogramma's. Tegelijkertijd moeten de structurele hervormingen op de arbeids-, product- en kapitaalmarkt daadkrachtig worden aangepakt. Door de brede implementatie van deze beleidsagenda zal de inflatoire druk verminderen, hetgeen de ECB een steuntje in de rug geeft bij de uitvoering van haar taken.
In uw ontwerpresolutie spreekt u ook over de mogelijke implicaties van een ''nieuwe economie''. Ik wil hier dan ook graag iets zeggen over het mogelijk ontstaan van een nieuwe economie in het eurogebied. Laat ik beginnen met de opmerking dat er verschillende definities van 'nieuwe economie' bestaan. Volgens mij is één daarvan het meest bruikbaar: de definitie waarin de nieuwe economie wordt getypeerd als een verschijnsel dat de productiviteitsgroei gedurende een lange periode bevordert. Er zijn aanwijzingen - al zijn die niet geheel oncontroversieel - dat zich in de Verenigde Staten een nieuwe economie aan het ontwikkelen is. Voor het eurogebied ligt het anders. Daar zijn nog geen duidelijke aanwijzingen te vinden voor de nieuwe economie.
Natuurlijk moeten wij de ontwikkelingen op de voet blijven volgen en de nadruk leggen op het zo vroeg mogelijk onderkennen van nieuwe economische trends en mogelijke structurele breuken in de traditionele economische verhoudingen. Het is in ieder geval belangrijk te benadrukken dat het creëren van een meer flexibele markt voor het eurogebied een eerste vereiste is als men de voordelen van de nieuwe technologieën uitgekristalliseerd wil zien in een aanzienlijk sterkere productiviteitsgroei.
Wij zijn ons ervan bewust dat het eventueel ontstaan van een nieuwe economie in belangrijke mate gekenmerkt wordt door grotere onzekerheid, met name met betrekking tot de ontwikkeling van het productievermogen en de betrouwbaarheid van daarvan afgeleide indicatoren, zoals schattingen van de productieverschillen. Het monetaire beleidskader van het Eurosysteem is echter op dergelijke onzekerheden ingesteld. Het levert de flexibiliteit die nodig is om veranderingen in de economische structuur het hoofd te bieden en daarbij de prijsstabiliteit op de middellange termijn te handhaven. Dat het beleid op twee pijlers rust is een expliciete erkenning, door de ECB, van de onzekerheid betreffende de structuur van de economie en de omzetting van het monetaire beleid binnen de economie.
In de context van deze discussie heeft een aantal economie-watchers de ECB gevraagd de rentetarieven laag te houden met het oog op de nieuwe economie. Als reactie daarop wil ik het volgende heel duidelijk stellen: de nieuwe economie is voornamelijk een aanbodeconomie. Een onterecht laks monetair beleid schept geen betere voorwaarden voor het ontstaan van een nieuwe economie. Integendeel, een dergelijk beleid brengt de handhaving van de prijsstabiliteit in gevaar en kan daardoor de huidige slagvaardigheid van de ECB ernstig in gevaar brengen. Het ondermijnt daarmee het vertrouwen, leidt tot hogere risicopremies bij de rentetarieven en dwarsboomt de economische groei en de werkgelegenheid. Het is precies om deze reden dat de ECB, overeenkomstig haar mandaat, de prijsstabiliteit in het eurogebied zal blijven handhaven. Op die manier draagt het monetaire beleid optimaal bij aan de algehele economische welvaart en creëert het tevens een omgeving waarin de nieuwe economie, mocht zij ontstaan, zal kunnen bloeien.
Ik wil nu graag een ander onderwerp aan de orde stellen: transparantie, dat binnen het kader van onze reguliere dialoog al dikwijls aan de orde is geweest. Ik heb al gewezen op de reguliere dialoog tussen het Europees Parlement en de ECB waarvan een verslag op de websites van onze instellingen wordt gepubliceerd. Bovendien geef ik op de persconferenties, die iedere maand na de eerste vergadering van de Raad van Bestuur worden gehouden, de visie van de ECB weer op de economische context die ten grondslag ligt aan onze beslissingen inzake het monetair beleid.
U zult ongetwijfeld ook bekend zijn met het brede aanbod van ECB-publicaties, met name met ons Maandbericht en de talloze persberichten en toespraken die door leden van de Directie van de ECB worden gepubliceerd, respectievelijk gehouden. Deze zijn in de regel eveneens voor het publiek beschikbaar via de website van de ECB. Dit brede scala van communicatiemiddelen, waarin de argumenten voor en tegen een besluit worden gepresenteerd, is in wezen vergelijkbaar met korte notulen. Ook moet u niet vergeten dat er, via de periodieke persconferenties en de snelle presentatie van de vraag-en-antwoordverslagen op de ECB-website, heel snel na de vergaderingen al gedetailleerde informatie over de motivering van de Raad van Bestuur beschikbaar is. Daarmee voorkomen wij de vertragingen die inherent zijn aan de publicatie van alle soorten officiële notulen.
Wij betrekken in onze beslissingen altijd het hele eurogebied. Dat is van essentieel belang voor de uitvoering van het beleid van een echte monetaire unie. De publicatie van ECB-verslagen over de economische ontwikkelingen van individuele lidstaten binnen het eurogebied, zoals u in uw ontwerpresolutie voorstelt, moet dan ook tegen deze achtergrond worden gezien. Wij willen de focus van de ECB op het eurogebied als geheel op geen enkele manier vertroebelen.
In de ontwerpresolutie wordt ook gevraagd om de publicatie, door de ECB, van macro-economische prognoses. Ik kan u verzekeren dat de voorbereidingen voor een dergelijke publicatie nog altijd in volle gang zijn. Ik ga er nog steeds vanuit dat de publicatie van deze prognoses tegen het einde van dit jaar van start zal gaan. Dat strookt dus geheel met mijn mededeling van afgelopen september aan de plenaire vergadering van het Europees Parlement waarin het vorige jaarverslag van de ECB werd behandeld.
Ik moet u echter wel tot voorzichtigheid manen. Prognoses zijn slechts één van de uitgangspunten voor de beslissingen van de Raad van Bestuur. De publicatie van prognoses door de ECB mag dan ook niet gezien worden als een wondermiddel voor alle communicatie-uitdagingen die de ECB als nieuwe instelling in een veeleisende, meertalige, multinationale omgeving op haar pad zal tegenkomen. Aan prognoses kleven de nodige tekortkomingen. Daarmee gaat bijvoorbeeld een aanzienlijke mate van onzekerheid gepaard en bovendien zijn prognoses snel verouderd als zich wijzigingen in de externe omgeving voordoen. Wij zijn ons terdege bewust van dergelijke tekortkomingen. Beslissingen op het gebied van het monetaire beleid kunnen derhalve, zoals in de strategie inzake het monetair beleid van de ECB duidelijk wordt gesteld, niet enkel worden genomen op grond van een centrale inflatievoorspelling. Er is slechts één relevante basis voor op de toekomst gerichte beleidsbeslissingen: een allesomvattende analyse van de monetaire en macro-economische situatie en de economische stoornissen die de economie in het eurogebied beïnvloeden.
In haar communicatiebeleid heeft de ECB altijd de nadruk gelegd op eerlijkheid. Als we deze lijn willen voortzetten, moeten wij ervoor zorgen dat de manier waarop wij prognoses publiceren recht doet aan ten eerste het feit dat zij een beperkte rol spelen bij beleidsbeslissingen en ten tweede de onzekerheden die er nu eenmaal bij horen. Iedere andere benadering is niet transparant en is dus in aanleg misleidend.
Ik wil nu graag overstappen op een onderwerp dat aan het bovenstaande verwant is, namelijk de publicatie van de economische en econometrische modellen van de ECB. Ik wil hier duidelijk stellen dat de ECB zich niet verlaat op één enkel econometrisch model maar een uitgebreid stelsel van modellen hanteert. De uit de modellen verkregen resultaten worden kritisch en uiterst deskundig geëvalueerd. Beleidsmakers borduren voort op de gemaakte analyse waarbij zij gebruik maken van door medewerkers van de ECB ontwikkelde modellen waaraan soms ook medewerkers van de nationale centrale banken hun bijdragen hebben geleverd. Dit is echter slechts één van hun uitgangspunten bij de beleidsevaluaties en -beslissingen.
De ECB is gestart met de publicatie van een serie werkdocumenten waarin het technisch-economisch onderzoek - zoals dat onder andere onder verantwoordelijkheid van ECB-medewerkers plaatsvindt - door het publiek en door externe experts kan worden bekeken en geëvalueerd. De betreffende auteurs zijn verantwoordelijk voor de inhoud van deze documenten. De documenten geven dan ook niet noodzakelijkerwijs de visie van de ECB of het Eurosysteem weer. Langs deze weg en via andere kanalen vindt er een professionele dialoog en gedachtewisseling plaats tussen medewerkers van de ECB en talloze experts van buiten, waarvan beide partijen profiteren. In de reeks werkdocumenten van de ECB is reeds een aantal econometrische modellen gepubliceerd. Zo verscheen er in september 1999 een, door medewerkers van de ECB uitgevoerde, econometrische studie met betrekking tot de vraag naar M3 in het eurogebied. In de nabije toekomst zullen nog meer modellen het licht zien. Bij het ECB is een model in gebruik dat het gedrag van de economie in het eurogebied in zijn totaliteit bestrijkt. Dit model zal door werknemers van de ECB in het kader van de al eerder genoemde reeks werkdocumenten worden gepubliceerd, waarschijnlijk aan het eind van dit jaar, of begin volgend jaar.
Ik wil nu graag overgaan naar de bijdrage die het ESCB, het Europees Stelsel van Centrale Banken, levert aan het behoud van de financiële stabiliteit en het prudentiëel toezicht. In deze context wil ik graag het Comité voor bankentoezicht noemen dat de samenwerking tussen de ECB, de nationale centrale banken en de toezichthoudende autoriteiten van de 15 lidstaten bevordert. Het Comité heeft als voornaamste taak een analyse te verrichten van de structurele ontwikkelingen en mogelijke kwetsbaarheden in de bankensector op te sporen en door te lichten.
Het Comité voor bankentoezicht is ook het forum voor de uitwisseling van relevante informatie tussen het Eurosysteem en de toezichthoudende autoriteiten.
Ten slotte kan het Comité ook fungeren als forum voor samenwerking op het gebied van toezichthoudende activiteiten. Dat is een samenwerking die niet tot het takenpakket van het Eurosysteem behoort. De behoefte aan multilaterale samenwerking onder banktoezichthouders is sinds de oprichting van de Economische en Monetaire Unie toegenomen en wel om twee redenen. Allereerst is door de EMU voor het eerst een geografische scheiding ontstaan tussen het rechtsgebied van het monetaire beleid en dat van het prudentiëel toezicht. Ten tweede heeft de invoering van de euro zelf gezorgd voor een verdere integratie van de bankensector en de financiële sector. Tegen deze achtergrond beschouw ik het Comité voor bankentoezicht als het forum bij uitstek voor multilaterale samenwerking tussen de banktoezichthouders.
Wat het grensoverschrijdend klein betalingsverkeer betreft - een onderwerp dat het Europees Parlement al bij verschillende gelegenheden aan de orde heeft gesteld - wil ik u eraan herinneren dat de ECB in september 1999 een verslag heeft gepubliceerd met de titel: "Improving Retail Cross-border Payment Systems - The Eurosystem' s view" . In het verslag werd de bankensector gevraagd om een aanzienlijke verbetering van de dienstverlening, die in 2002 gerealiseerd moest zijn. Na de publicatie van dit verslag heeft de bankensector zich in beginsel akkoord verklaard met de doelstellingen van het Eurosysteem. De sector heeft een nauwe samenwerking met het Eurosysteem op poten gezet om de praktische hindernissen die het verwezenlijken van deze doelstellingen in de weg staan op te sporen en om op zoek te gaan naar en het, waar mogelijk, eens te worden over doeltreffende oplossingen.
Ik deel de bezorgdheid van het Europees Parlement dat de consument zo weinig ziet van de vooruitgang. Er zijn echter sterke aanwijzingen dat de banken hun uiterste best doen om te komen tot een efficiëntere afhandeling van grensoverschrijdende betalingen. Er wordt met name vooruitgang geboekt op het terrein van de standaardisering en vereenvoudiging van de eisen voor de betalingsbalansrapportage.
De ECB zal deze herfst een voortgangsverslag publiceren met een bijgewerkte evaluatie. Het Eurosysteem houdt de samenwerking bij voorkeur op het huidige niveau maar zal de druk op de bankensector, indien nodig, opvoeren. Het is echter niet realistisch te verwachten dat het dienstverleningsniveau voor grensoverschrijdende betalingen in 2002 in alle opzichten gelijk zal zijn aan het niveau van de binnenlandse betalingen.
Ik wil nogmaals benadrukken dat de invoering van de euro inderdaad een mijlpaal is geweest in het continue Europese integratieproces. De ECB zal, als hoedster van de eenheidsmunt, haar op stabiliteit gericht monetair beleid voortzetten, ten einde aan haar mandaat te voldoen en de beleidsresultaten af te leveren die de Europese burgers terecht verwachten.

Radwan
 - (DE) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Duisenberg, waarde collega's, dit jaarverslag 1999 van de ECB is zowel het eerste verslag van de centrale bank dat op een heel jaar betrekking heeft als het eerste verslag na de invoering van de euro. Hoewel de euro dus reeds is ingevoerd, krijgen burgers de bankbiljetten pas per 1 januari 2002 in handen. Op dat aspect zal mijn collega Karas nog uitgebreid ingaan.
Het is van belang dat wij het vertrouwen van de burger winnen voorat de euro in omloop wordt gebracht. Het feit dat de inflatie het afgelopen jaar nauwelijks meer dan 1% bedroeg, en daarmee ruim onder de ECB-doelstelling van 2% bleef, helpt daar zeker aan mee. Ik wil de ECB en de heer Duisenberg dan ook van harte gelukwensen met dit resultaat. Dankzij uw stabiliteitsbeleid bevindt de inflatie in de landen van de eurozone zich momenteel op een historisch laag peil.
De ECB moet politiek onafhankelijk zijn om een succesvol beleid te kunnen voeren. Dat betekent niet dat de bank geen verantwoordingsplicht heeft. Integendeel, de bank moet zeer mededeelzaam zijn en transparant te werk gaan. Wat dat betreft is het een goede zaak dat de Europese Centrale Bank regelmatig verslag uitbrengt aan de Economische en Monetaire Commissie van het Europees Parlement en de door de heer Duisenberg genoemde publicaties op internet zet.
Een pas kort bestaande instelling als de ECB moet echter niet alleen het vertrouwen van de financiële markten, maar ook dat van de burger zien te winnen. Ik juich het dan ook toe dat u zich in mei van dit jaar direct tot de burgers heeft gericht. Ik denk dat u dat vaker moet doen. Burgers kunnen uit een stroom informatie over de euro putten, maar ik denk dat die informatie niet altijd even duidelijk is. Daarom moeten wij een handje helpen. Het beleid moet op een begrijpelijke manier worden uitgelegd. Daardoor zullen de mensen gemakkelijker voor de euro kunnen worden gewonnen.
Lage inflatie is ook vorm van beleid ten gunste van de economisch zwakkeren in onze samenleving. Het is daarom van belang dat de ECB zich bij haar beslissingen dienaangaande door primaire doelstellingen laat leiden. Zo is het naar mijn mening niet aanvaardbaar dat men een inflatiecijfer boven de 3,3% op de koop toeneemt om secundaire doelstellingen als economische groei en meer werkgelegenheid beter te kunnen bereiken. Juist de zwakkeren lijden onder sluipende inflatie en daarom is dit naar mijn mening asociaal.
De bevordering van economische groei en werkgelegenheid is vooral een taak van de lidstaten. De zwakke internationale positie van de euro is mede hierdoor te verklaren. Hervormingen als de flexibilisering van de arbeidsmarkt, de reorganisatie van de sociale zekerheidsstelsels en de liberalisering van de financiële markten moeten krachtiger worden doorgezet om Europa ook in financieel opzicht en qua investeringen aantrekkelijker te maken. Het is niet voldoende eenvoudigweg aan te kondigen dat we economisch nummer één van de wereld willen worden, zoals op de Top van Lissabon is gezegd. De lidstaten moeten daar zelf wat voor doen. Daarom moet de doelstelling van een lagere schuldenlast en een evenwichtige begroting zo snel mogelijk worden bereikt en verwezenlijkt.
Het is echter tevens belangrijk dat de Europese Centrale Bank de wisselkoers van euro niet geheel veronachtzaamt. Daardoor ontstaat gevaar op prijsstijging en inflatie-import, een tendens die momenteel natuurlijk ook door de hogere prijzen van ruwe olie wordt versterkt. Bovendien - en dat brengt me weer op het thema "informatie en de burger" - is de wisselkoers voor veel mensen een graadmeter voor de stabiliteit van de euro. Wij moeten dus oppassen dat die wisselkoers er niet voor zorgt dat het vertrouwen in de euro afneemt.
Ik verwelkom daarom de laatste verhoging van de rentevoet met 50 basispunten. Het is een stap die past in een op de middellange termijn georiënteerd monetair beleid om voor vertrouwen en rust op de financiële markten en bij de burgers te zorgen.
Een duidelijke vermindering van de kosten van het grensoverschrijdende betalingsverkeer - u maakte daar al gewag van - zou de burger eveneens laten zien dat de euro een goede zaak is. Het lijkt mij belangrijk dat de banken daar aanzienlijk ambitieuzer en sneller aan werken dan nu. De verwijzing van de banken naar enkel en alleen de standaardisering van hun systemen volstaat niet. De invoering van de euro is niet gekomen als een donderslag bij heldere hemel en is dus geen verrassing. Ik kom zelf uit de automatiserings- en telecommunicatiesector en ik weet dat je iets sneller kunt bereiken door het bovenaan de agenda te zetten en er onder de nodige druk aan te werken. Ik wil u daarom vragen die druk ook vanuit de Europese Centrale Bank op te voeren om onze banken op dit gebied tot grotere inspanningen te bewegen.
Tenslotte wil ik op de op handen zijnde uitbreiding van de Unie naar het oosten ingaan. Ik wil vooropstellen - want dit is een punt dat regelmatig terugkwam in de discussie - dat het mij niet om een wijziging van het Verdrag gaat. Ik vind het belangrijker het uitbreidingsproces als dusdanig te bekijken. Het is onomstreden dat dit uit drie etappes bestaat: eerst het EU-lidmaatschap, vervolgens de deelname aan het wisselkoersmechanisme en uiteindelijk het lidmaatschap van de monetaire unie. Daarvoor is echter ook een minimum aan economische convergentie nodig, om de concurrentieverhoudingen in de kandidaat-lidstaten en de huidige eurolanden met elkaar in evenwicht te brengen.
Het is belangrijk dat de criteria worden gehandhaafd, maar ook dat daarbij een zekere speelruimte wordt gelaten. Het mag niet zo zijn dat wij in dit proces, nu en over vijf of tien jaar, steeds door eenmaal genomen beslissingen worden gebonden. Wij moeten in dat proces bepaalde interpretatiemogelijkheden behouden.
Tenslotte wil ik alle collega' s en het secretariaat van onze commissie heel hartelijk bedanken voor hun steun bij het opstellen van dit verslag!

von Wogau
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de president van de centrale bank, dames en heren, waarde collega' s, allereerst wil ik onze rapporteur, de heer Radwan, feliciteren met het uitstekende verslag dat hij heeft gepresenteerd. Ook de president van de bank wil ik van harte voor zijn verslag bedanken.
Wat de burgers in de eerste 18 maanden van het bestaan van de euro bijzonder heeft beziggehouden, is de wisselkoers ten opzichte van de dollar. Ook de Europese Centrale Bank heeft zich na enige tijd over deze vraag moeten buigen, toen het gevaar van geïmporteerde inflatie hier in Europa de kop op begon te steken. Waarom is de wisselkoers aanvankelijk zo afgebrokkeld? We moeten wel beseffen dat de internationale financiële markten de ogen niet in de zak hebben. Zij hebben gezien dat een aantal noodzakelijke structurele hervormingen bij ons in Europa te laat zijn aangepakt.
In de tweede plaats is de euro een nieuwe munt. Een nieuwe valuta moet het vertrouwen dat andere munten al genieten nog verdienen. In de derde plaats bestond er een niet onaanzienlijk verschil tussen het rentepeil hier en in de Verenigde Staten, waardoor beleggers liever in de VS investeerden dan in Europa.
Men moet ook begrijpen dat het beleid van de Europese Centrale Bank consequent anders is geweest dan het door de Amerikaans centrale bank gevoerde beleid. De heer Duisenberg moest hier met heel andere parameters werken dan de heer Greenspan in de Verenigde Staten. Daar lag de inflatie de afgelopen maanden bijvoorbeeld boven de 3%, zonder dat de centrale bank daar bijzondere maatregelen tegen heeft genomen. Bij ons ligt de bovengrens om goede redenen op 2%. Ik wil u, mijnheer Duisenberg, gelukwensen met het feit dat uw beleid heel consequent op stabiliteit is gericht en dat u ook bij het laatste rentebesluit van de Europese Centrale Bank een zeer duidelijk signaal hebt gegeven. U heeft zojuist over nieuwe technologie en nieuwe economie gesproken. Ook onder de omstandigheden die de nieuwe economie met zich meebrengt, zal het doel van de Europese Centrale Bank hetzelfde blijven: het garanderen van prijsstabiliteit.

Goebbels
Mijnheer de Voorzitter, commissaris Solbes, president Duisenberg, geachte collega's, staat u mij toe snel enkele kwesties te behandelen die betrekking hebben op de activiteiten van de Europese Centrale Bank.
Ik wil allereerst ingaan op het verslag over het jaarverslag 1999. Wij moeten mijns inziens vaststellen dat de Europese Centrale Bank dat jaar goed werk heeft verricht aangezien de inflatie op een zeer laag peil is gebleven. Daardoor is de euro bijzonder stabiel en blijft de koopkracht van onze medeburgers op peil.
Daarnaast meen ik dat wij president Duisenberg en zijn medewerkers moeten feliciteren met de vlekkeloze introductie van de euro als giraal geld. Naar mijn mening was dit een topprestatie die benadrukt dient te worden.
Wat het lopende jaar betreft is de balans tot nu toe middelmatig. De inflatie is weer toegenomen en zoals wij weten is dit voornamelijk toe te schrijven aan de ontwikkeling van de aardolieprijzen. De Centrale Bank heeft de kredietbeperking daadwerkelijk aangescherpt. We kunnen momenteel niet van een te hoog rentepercentage in Europa spreken. Toch was het beleid van de Centrale Bank niet altijd even helder en begrijpelijk. In feite valt er een zeker imitatiegedrag te bespeuren tussen de handelingen van de Europese Centrale Bank en die van haar grote zus, de Federal Reserve in de Verenigde Staten. Wanneer de Federal Reserve haar basisrente met 25 punten verhoogt, volgt de Europese Centrale Bank; verhoogt de Federal Reserve met 50 punten, dan volgt de Europese Centrale Bank enkele weken later. Nu is er een enorm verschil tussen de situatie in de Verenigde Staten en die in Europa en ik krijg soms de indruk dat de Europese Centrale Bank te gemakkelijk zwicht voor de verwachtingen van de markten en deze versterkt met haar verhogingen van 25 of 50 basispunten. Wanneer ik dan nog lees dat volgens sommige financiële analisten de rente voor het eind van het jaar met ruim 100 punten verhoogd zou moeten zijn, schrik ik daar enigszins van.
Jazeker, mijnheer Duisenberg, er is wel degelijk sprake van inflatie! Welnu, ik stel vast dat de inflatie op dit moment de neiging heeft terrein te verliezen en daarom vind ik niet dat wij ons op de verwachtingen van de markten moeten baseren. Het is uw taak, mijnheer Duisenberg, om de hele Europese economie te dienen en niet de financiële markten. Overigens vind ik dat de Europese Centrale Bank tot op heden bijzonder terughoudend is geweest over de opvallende irrationaliteit van de financiële markten en de permanente casinosfeer die er heerst. Ik heb alleen maar een verklaring gehoord van de heer Issing die kritiek had op het schaapachtige gedrag van de financiële markten, met name met betrekking tot de relatieve zwakte van de euro. Ik denk dat deze zwakte inderdaad geheel relatief is en dat wij niet te veel aandacht aan deze schommelingen moeten schenken, ook al gaat het hier natuurlijk wel om onze economie.
Het is mijn vurige wens dat de verschillende Europese beleidsvormen beter gecoördineerd worden. Ik wil dat de Europese economische kern versterkt wordt, niet tegen het Monetair Fonds, maar in samenwerking met het Monetair Fonds, met dien verstande dat iedere instantie vrijheid van besluitvorming en handelen dient te behouden.
Mijnheer de Voorzitter, ik zou nog veel meer willen zeggen, met name over de uitbreiding, maar mijn tijd is helaas om. Staat u mij toe dat ik nog iets over de opmerkingen van de heer Radwan zeg. Alle landen die toetreden tot de Europese Unie moeten lid worden van de Economische en Monetaire Unie. Wij willen het volledige Verdrag toepassen, maar uitsluitend het Verdrag en niets meer.
Tot slot, mijnheer de Voorzitter, wil ik nog het volgende opmerken. Als ik de heer Duisenberg een cijfer moest geven, zou ik zeggen: "goed, maar kan beter".

Huhne
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de heer Duisenberg graag gelukwensen met een jaar waarin het monetaire euro-beleid met succes ten uitvoer is gebracht. Het is zonneklaar: waar het om gaat is interne prijsstabiliteit. De externe waarde van de euro is van veel minder belang. Dat was trouwens ook een van de redenen waarom de euro in eerste instantie in het leven werd geroepen: om de Europese economie te beschermen tegen de wisselvalligheden van de buitenlandse deviezen waarover de heer Goebbels zojuist heeft gesproken.
Ik ben ook vooral heel erg blij met het feit dat de heer Duisenberg nogmaals heeft beloofd prognoses en econometrische modellen te publiceren, maar ik begrijp ook heel goed dat hij een waarschuwend woord laat horen. Ik hoop dat hij het macro-econometrische model in een dergelijke vorm publiceert dat het beschikbaar is voor onderzoekers van buitenaf en makkelijk te gebruiken is. Misschien is het een idee om het model op cd-rom uit te brengen?
In verband met het standpunt van het Parlement van verleden jaar, wil ik de heer Duisenberg echter dringend vragen nog eens na te denken over een formeel kader voor de publicatie van de korte notulen. Zoals hij al zei komt veel van het debat zoals dat in de Raad plaatsvindt naar buiten in de vorm van een discussie in het Maandbericht, maar dat is niet hetzelfde als een regelmatig verschijnend verslag en een formeel kader waarin een dergelijk verslag wordt besproken. Iets dergelijks zou de verwachtingen in de markt helpen bevestigen en een vervulling betekenen van de belangrijke verantwoordingsplicht van de ECB.
Het is ook duidelijk van groot belang dat de ECB uitsluitend kijkt naar de eurozone als geheel, wanneer het gaat om de doelstelling voor inflatie en prijsstabiliteit. Wij moeten er absoluut op wijzen dat er binnen de verschillende nationale componenten van de economie van de eurozone verschillende groeitrends bestaan en dat dit verschillende percentages inzake duurzame loonstijging impliceert. Daarom is het belangrijk dat er een algemene discussie plaatsvindt over deze percentages van duurzame loonstijging die in elk van de staatshuishoudingen in de eurozone mogelijk zijn. Daarom kan dit ook bijdragen tot lage inflatie en lage werkloosheid.
Dat zijn de hoofdpunten die ik naar voren wil brengen. Ik wil ook nog zeggen dat ik het van harte eens ben met de opmerkingen van de heer Goebbels over het belang van de uitbreiding. Wij mogen inderdaad niet met twee maten meten: één voor onszelf en één voor de anderen. Ik hoop van ganser harte dat we de criteria van het Verdrag zullen blijven toepassen, niet meer en niet minder.

Lipietz
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, ik zal niet opnieuw met de heer Duisenberg aan een debat beginnen. Dat hebben wij enige tijd geleden al in de commissie gevoerd.
De Fractie de Groenen/Vrije Europese Alliantie keurt het beleid met betrekking tot de renteverhoging dat sinds eind 1999 wordt gevoerd zonder meer af. Zo tevreden als wij waren met de eerste beleidsperiode van de Bank, zo ontevreden zijn wij met de tweede periode die in het laatste kwartaal van 1999 aanvangt. Niet omdat de Bank het belang van de schommelingen in de wisselkoersen ten opzichte van de dollar overschat - wij vinden inderdaad dat zij dit overschat, maar dat is niet het ergste - maar omdat er achter de discussie over de wisselkoersen een duidelijke aversie van de Centrale Bank schuilgaat jegens groei, een grove onderschatting van de potentiële groeitendens van de Europese Unie. Zeker, een groeipercentage van 3% geeft problemen, maar deze problemen zouden tot meer en niet tot minder investeringen leiden, waardoor de rentetarieven zouden dalen.
Waar ik vandaag in het bijzonder de nadruk op wilde leggen, is een ons inziens schandalige passage uit het verslag-Radwan, namelijk het tweede gedeelte van paragraaf 11. Wie durft te beweren dat de Franse wet op de 35-urige werkweek verantwoordelijk is voor de daling van de euro en aldus de algehele Europese concurrentiepositie verzwakt, verkondigt gewoonweg een intellectuele leugen.
Het was na de afkondiging van deze wet dat Toyota - als een van de vele - besloot een fabriek in Frankrijk te openen. Dat sommige Europese afgevaardigden menen dat Toyota niet weet wat het doet, is hun goed recht, maar dat zij de nationale regeringen en de Europese sociale politiek zulke absurde regels willen voorschrijven, dat vinden wij echt...
(De spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)

Theonas
Mijnheer de Voorzitter, het onderhavig verslag van de Europese Centrale Bank betreft het jaar 1999, het eerste jaar van werking van de Bank na het begin van de derde fase van de EMU. Juist daarom had het Europees Parlement het werk van de Europese Centrale Bank met een kritischer oog moeten bekijken en veeleisender moeten zijn. Het Europees Parlement is de enige instelling van de Gemeenschap die een zekere bevoegdheid heeft tot controle - zij het dan tot controle achteraf - op de Europese Centrale Bank en op het door haar gevoerde beleid. Daarom blijft het verslag van de Economische en Monetaire Commissie ook ver beneden de verwachtingen van de Europese burgers. Dit verslag betuigt namelijk volledige steun aan het beleid van het Europees Stelsel van Centrale Banken en soms is het met zijn aandrang op een nog liberaler beleid zelfs nog "roomser dan de paus" . Men provoceert de publieke opinie als men zegt dat de internationale positie van de euro en zijn zwakte jegens de dollar te wijten zijn aan het feit dat de noodzakelijke structurele veranderingen op de arbeids-, goederen- en dienstenmarkt op zich laten wachten. Men bedoelt hiermee te zeggen dat de overheidssector van de economie nog niet geheel is veroverd, de arbeidsrelaties nog niet geheel zijn ontwricht en de arbeidsrechten, de sociale rechten en de socialezekerheidsstelsels van de werknemers nog niet geheel onderuit zijn gehaald.
Men jaagt op prijsstabiliteit. Men denkt dat prijsstabiliteit de enige opgave is van de Centrale Bank. Haar beleid wordt dan ook gekenmerkt door grote tegenstrijdigheid. Om de inflatie in toom te houden slingert men heen en weer tussen hogere en lagere rentevoeten, hetgeen tot nu toe zeer ongunstige gevolgen heeft gehad voor de ontwikkeling van de productiviteit en de werkgelegenheid.
De werknemers moeten het gelag betalen voor het funeste neoliberale beleid. Zij hebben dan ook geen enkel vertrouwen in dit beleid en delen ook absoluut niet het optimisme van de Europese Centrale Bank. Zij zijn het er ook helemaal niet mee eens dat het Europees Parlement, de andere Europese instellingen en de regeringen steun hieraan geven. Die alom bekende nieuwe economie zal de belangen van de werknemers zeker niet ten goede komen. Daarom zijn wij tegen het beleid van de Bank en tegen de steun daaraan door het Europees Parlement.

Abitbol
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de heer Radwan graag bedanken voor zijn uitstekende verslag over het eerste jaar van werking van de Bank sinds de inwerkingtreding van de euro. De rapporteur heeft verdienstelijk werk geleverd. In zijn verslag bespeuren wij namelijk een vage ongerustheid die een prettig contrast vormt met het onveranderlijk optimisme van de vele beschermers van de euro. Wij zien hierin opnieuw bevestigd - weliswaar voorzichtig, maar niettemin bevestigd - dat sommige basisprincipes geheel overbodig zijn. Het is met name een pluspunt voor de heer Radwan dat hij eraan heeft herinnerd dat de onafhankelijkheid van de Centrale Bank niet gelijkgesteld dient te worden met het ontbreken van elke verantwoordingsplicht, maar dat deze onafhankelijkheid daarentegen een zo groot mogelijke transparantie vereist om - zo had hij eraan moeten toevoegen - met name het gebrek aan legitimiteit van de Bank te compenseren.
Helaas, mijnheer de rapporteur, u ziet de symptomen wel, maar u bent niet bereid te erkennen dat de euro aan een erfelijke ziekte lijdt. Deze ziekte is verantwoordelijk voor de scepsis van de markten die de euro met 20% hebben gedevalueerd, voor de onverschilligheid van de topmensen uit het bedrijfsleven die de euro nog steeds niet hebben aanvaard, voor het wantrouwen van de burgers - volgens de laatste europeiling beschouwt 41% van de Europeanen de euro als een slechte zaak voor zichzelf - en, dit moet u toegeven, voor beginnende paniek bij de autoriteiten die toezicht houden op de euro, en dit anderhalf jaar voordat de nationale munteenheden zoals gepland zullen verdwijnen. Hieraan kunnen wij nog toevoegen de toenemende afkerigheid van de Britten en het aanhoudende wantrouwen van de Denen dat hopelijk 28 september aanstaande bevestigd zal worden.
De belangrijkste oorzaak voor de bestraffing die de Europese munt ondergaat, hangt natuurlijk samen met de omstandigheden waaronder de euro ontstond. Nadat de munt na de Duitse eenwording inderhaast door Frankrijk en Duitsland werd gecreëerd, gevolgd door negen andere landen, werd deze zogenoemde eenheidsmunt door de politieke autoriteiten meteen onder de hoede van een onafhankelijke bank geplaatst. Arme Cosette, overgeleverd aan de Thénardiers van Frankfurt! Geen wonder dat het kind onder deze omstandigheden een bleekneusje werd.
Zoals de kardinaal van Retz zei, bereikt men in de politiek vaak het tegengestelde resultaat van datgene wat men nastreeft. Dit geldt ook voor de onafhankelijkheid van de ECB die bedoeld was om de markten gerust te stellen, maar deze uiteindelijk juist verontruste. De Amerikaanse Federal Reserve werd ruim een eeuw na het ontstaan van de Verenigde Staten en na de Amerikaanse burgeroorlog opgericht en geniet bij haar functioneren dan wel geen volledige onafhankelijkheid, maar wel een relatieve onafhankelijkheid binnen een gebied waar eensgezindheid heerst, dat wil zeggen, binnen een en hetzelfde land. Wanneer een dergelijke basis ontbreekt, is de Centrale Bank niet onafhankelijk, maar geïsoleerd en is haar wijze van communiceren tot mislukken gedoemd. De Bank spreekt alleen nog de taal van de markten - door een Franse journalist het "Esperanto van de poen" genoemd - en niet die van het volk waardoor de euro, die slechts een valse munt is, niet een zaak van de Europeanen, maar de speelbal van de markten werd.
Misschien stijgt uw euro nog, mijnheer Duisenberg. Dat ligt dan echter niet aan u, maar aan de dollar die minder waard wordt. Dus tot die tijd verzoek ik u om de Europese economie, die de strijd om de euro in de jaren '90 al zo zwaar heeft moeten bekopen wat groei en werkgelegenheid betreft, niet uit gekwetste ijdelheid te willen verstikken, enkel en alleen omdat zij geen tweede keer zo zwaar wil boeten voor de wedloop op een sterke euro. Of anders hoeft u zich straks niet te beklagen, wanneer de regeringen u alsnog uw premature onafhankelijkheid en bedrieglijke soevereiniteit zullen betwisten, oftewel wanneer Jean Valjean u eindelijk Cosette komt afnemen.

Della Vedova
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de president van de Europese Centrale Bank, commissaris Solbes, in het Verdrag wordt gesteld dat de ECB de inflatie moet bedwingen. Dat is een doelstelling die wordt gesteund door de toonaangevende economische theorieën. Wij Italiaanse radicalen van de Technische Fractie van Onafhankelijke Leden zijn van mening dat deze doelstelling objectief gezien is bereikt. We kunnen daar alleen maar verheugd over zijn, en datzelfde geldt voor de activiteiten van de Europese Centrale Bank zelf. Desalniettemin pakken zich donkere wolken samen boven dit resultaat.
Het eerste probleem zijn de overheidsfinanciën: de verhouding tussen overheidstekort en BBP is in de eurozone in enkele jaren onder de twee procent gezakt, maar in veel landen is dat goede resultaat uitsluitend te danken aan de gunstige renteontwikkeling en aan een verhoging, in plaats van een verlaging, van de belastingdruk.
Structurele en duurzame verlaging van de overheidsuitgaven speelt nog steeds een secundaire rol. Bovendien is in veel landen de overheidsbegroting nog steeds rond de 50%, een niveau dat te hoog is om zonder risico' s op nieuwe tekorten gehandhaafd kan worden als zich een crisis of een schok voordoet.
Met name het probleem van de verborgen schuld moet dringend worden aangepakt. Deze schuld komt voort uit de opzet van de pensioenstelsels in veel landen, vooral in Italië maar niet alleen daar. Op dit gebied zou de top van de Europese Centrale Bank actiever kunnen en moeten optreden dan nu het geval is. De demagogische gulheid van deze stelsels brengt hoge kosten met zich, die binnen niet al te lange tijd betaald zullen moeten worden. Dat zal niet zonder gevolgen blijven voor de stabiliteit van de euro.
Het tweede probleem betreft de doorzichtigheid van de beslissingen van de Europese Centrale Bank. Deze is wel iets verbeterd, maar volgens mij nog niet genoeg. Ik verwijs hiervoor naar de woorden van collega Huhne die ik volledig onderschrijf.
President Duisenberg heeft gezegd dat de nieuwe economie en de productiviteit in Europa niet door de rentestand op gang geholpen kunnen en mogen worden. Ik ben het met hem eens. Er zijn structurele hervormingen nodig.
Het volgende probleem is de privatisering en liberalisering in veel sectoren. Sommige belangrijke landen, Frankrijk bijvoorbeeld, hebben de liberalisering en privatisering van onder andere de telecommunicatiesector voorlopig op de lange baan geschoven.
Het laatste probleem is de flexibilisering van de arbeidsmarkt. Mandel, een van de vaders van de euro, heeft enkele maanden geleden gezegd dat de regeringen in Europa de markt te veel aan banden leggen. Het moet eenvoudiger worden om personeel aan te nemen en te ontslaan, om de simpele reden dat te veel beperkingen een rem zetten op de creatie van nieuwe banen.
Het zou beter zijn als de Europese politiek de problemen van de Europese economie, zoals herstructurering en flexibilisering van de economie en de arbeidsmarkt, zelf zou oplossen in plaats van die in de schoenen van de Europese Centrale Bank en het rentebeleid te schuiven.
Tot slot wil ik de heer Radwan bedanken voor zijn uitstekende verslag, waar ik in grote lijnen achter sta.

Brunetta
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Duisenberg, mijnheer Solbes, ik sluit me aan bij de heer Radwan die in zijn verslag duidelijk heeft gemaakt hoe belangrijk het is dat de Europese Centrale Bank de prijsstabiliteit heeft gehandhaafd. De ECB heeft de inflatie in de eurozone tot een zeer laag peil teruggebracht.
Ik ben, net als de rapporteur, tevreden dat de ECB zich heeft gehouden aan haar belofte regelmatig haar gegevens over de financiële variabelen, de economische vooruitzichten en de econometrische modellen die ten grondslag liggen aan het monetair beleid te publiceren. Doorzichtigheid is een belangrijk beginsel en het is een goede zaak dat de ECB normen vaststelt voor de communicatie met de buitenwereld. De centrale banken in de lidstaten kunnen deze normen dan als uitgangspunt nemen.
Laten we oppassen het principe in artikel 105 van het Verdrag niet te ruim op te vatten. Artikel 108 luidt namelijk als volgt: "Bij de uitoefening van de bevoegdheden en het vervullen van de taken en plichten die bij dit Verdrag en de statuten van de ESCB aan hen zijn opgedragen, is het noch de ECB, noch een nationale centrale bank, noch enig lid van hun besluitvormende organen toegestaan instructies te vragen aan dan wel te aanvaarden van instellingen of organen van de Gemeenschap, van regeringen van lidstaten of van enig ander orgaan."
Het monetair beleid is een belangrijk hulpmiddel bij het vaststellen van de economische prestaties van een land, hetzij goed of slecht. Juist daarom moeten we de ECB geen bevoegdheden toekennen die ze niet kan hebben, noch in het licht van de bepalingen van het Verdrag, noch in het licht van de beginselen van het economisch beleid.
De ongunstige ontwikkeling van de macro-economische variabelen in enkele landen van de eurozone is te gemakkelijk en ten onrechte in verband gebracht met de introductie van de euro: de onevenwichtigheden en de laagconjunctuur in sommige landen zijn niet te wijten aan de euro en evenmin aan het monetair beleid van de Europese Centrale Bank, maar aan het ontbreken van een eenduidig economisch beleid in de eurozone en van structurele hervormingen op nationaal niveau.

Randzio-Plath
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Duisenberg, mijnheer de commissaris, waarde collega's, tien jaar geleden was de monetaire unie net geboren en begonnen wij aan de eerste fase. Nu evalueren wij het jaarverslag van een bank die zonder meer op een succesvol monetair beleid kan bogen. De Europese Centrale Bank is institutioneel, organisatorisch en ten aanzien van het monetair beleid omzichtig en richtinggevend te werk gegaan, ook al kan men over sommige beslissingen van de ECB misschien van mening verschillen.
Er kan echter nog meer worden gedaan om de transparantie van het monetair beleid te verbeteren. Het gaat daarbij niet alleen om betere communicatie, maar ook om een betere uitleg. Ik ben daarom erg blij, mijnheer Duisenberg, dat u vandaag nog eens heeft beloofd dat wij inflatieramingen zullen krijgen en dat er schot zit in de publicatie van de econometrische modellen. Natuurlijk wil ik nog steeds graag dat wij ook de samengevatte notulen van uw vergaderingen ontvangen, om ook alle argumenten na te kunnen gaan.
In het jaarverslag staat heel duidelijk dat de euro internationaal terrein heeft gewonnen en nu al de op een na belangrijkste valuta ter wereld is. Het verslag benadrukt ook dat de Europese Centrale Bank aan haar voornaamste doelstelling, het garanderen van prijsstabiliteit, heeft voldaan.
Ik denk echter dat op het ogenblik niemand echt weet wat de secundaire doelstelling van de Europese Centrale Bank is. Ondanks de hogere olieprijzen is de inflatie tenslotte laag en onder controle. Dat is trouwens heel anders dan tijdens de oliecrisis in de zeventiger jaren. De Europese Centrale Bank moet daarom eindelijk duidelijk maken hoe en onder welke voorwaarden zij het economisch beleid van de Unie en de doelstellingen inzake economische groei en werkgelegenheid wil ondersteunen. Het geld dient immers de mens, en niet andersom. De economische randvoorwaarden moeten daarom worden verbeterd, en ook de Europese Centrale Bank dient daaraan bij te dragen.
De ECB heeft tot op heden niet uitgelegd waarom in de eurozone een strengere definitie van prijsstabiliteit wordt gehanteerd dan in de Verenigde Staten en waarom de bank de ontluikende economische groei in Europa niet meer beschermt. Om de werkloosheid met succes te kunnen bestrijden heeft Europa over een langere periode een sterke en duurzame economische groei nodig. Volledige werkgelegenheid is tenslotte eindelijk weer mogelijk. De ECB kan door een op stabiliteit gericht monetair beleid zeker de investeringen en de groei stimuleren, en daarmee een concrete bijdrage aan een echte, passende en uitgebalanceerde policiy mix leveren.
Welke bijdrage kan en wil de ECB leveren? Waarom volgt zij niet het voorbeeld van de Amerikaanse centrale bank bij de ondersteuning van de economische opleving? Of is het misschien zo - en op die vraag zou ik graag een antwoord krijgen - dat de Europese Centrale Bank groeicijfers boven de 3% afwijst omdat zij daarin een risico voor het stabiliteitsbeleid ziet?

Riis-Jørgensen
Geachte Voorzitter, geachte voorzitter van de ECB, geachte commissaris, beste collega' s, om te beginnen dank ik de heer Radwan voor zijn fraai verslag. Het jaarverslag van de ECB behandelt op de pagina' s 60 en 61 de situatie in Denemarken in 1999. Er wordt vastgesteld dat de Deense kroon in 1999 stabiel en lichtjes sterker was dan de spilkoers in het ERM 2. Deze situatie is helaas niet meer dezelfde, omdat de Deense kroon de laatste maanden sterk onder druk is komen te staan. De speculatie rond de Deense kroon is in de eerste plaats uiteraard het gevolg van de opiniepeilingen die een slecht resultaat van de volksraadpleging op 28 september voorspellen. Indien het resultaat van dit referendum inderdaad negatief is, wat ik in tegenstelling tot mijn Franse collega die daarnet het woord voerde, niet hoop, zal de speculatie met de Deense kroon nog toenemen. Denemarken zal de steun van de ECB, zoals voorzien in de ERM 2-overeenkomst, nodig hebben om de kroon te ondersteunen. Daarom, mijnheer Duisenberg, zou ik van u graag willen horen welke grenzen er zijn voor de Deense ERM 2-overeenkomst. Ook zou ik graag antwoord willen op de volgende vragen. Ten eerste aan welke voorwaarden moet Denemarken voldoen opdat de ECB de kroon zal ondersteunen? Ten tweede hoeveel buitenlandse reserves zal de ECB in een concrete situatie gebruiken om Deense kronen te kopen ter ondersteuning van de Deense kroon? Ten derde hoe lang zal de ECB bereid zijn de Deense kroon te steunen, en kunt u ten vierde ons vertellen of de ERM 2-overeenkomst voor onbeperkte tijd geldt?

Brie
Mijnheer Duisenberg, het staat buiten kijf dat u en de Europese Centrale Bank een zeer deskundig en succesvol monetair beleid voeren. De zorgen die mensen over de lage koers van de euro hebben, zouden echter veel serieuzer moeten worden genomen, aangezien die lage koers inflatie en een hogere rente in de hand werkt. De punten waar ik werkelijk en principieel kritiek op heb, liggen op andere gebieden. In het verslag wordt het verbeterde voorlichtingsbeleid van de ECB toegejuicht. Publicatie van de werkelijk noodzakelijke informatie, de notulen van de vergaderingen van de bank, wordt echter met een beroep op de onafhankelijkheid van de ECB geweigerd. De ECB is echter geen particulier bezit. De bank zou rekening en verantwoording moeten afleggen aan haar eigenaars, en dat zijn uiteindelijk de burgers van Europa. De ECB is een van de machtigste instellingen van de Europese Unie, en het mag niet zo blijven dat de politiek en de democratie zo volledig voor de bank capituleren.
Er is een tweede probleem dat mij verontrust.

Ja, waarom niet? Er is een tweede probleem dat mij verontrust. Door de formulering van paragraaf 9 van uw verslag, mijnheer Radwan, wordt in één klap duidelijk dat het financieel en monetair beleid is teruggebracht tot het handhaven van prijsstabiliteit. Er staat namelijk dat het stabiliteitsbeleid van de ECB moet worden ondersteund door de hervorming van de arbeidsmarkt en de sociale verzekeringen, terwijl het, gelet op de dramatische problemen op deze gebieden, juist andersom zou moeten zijn.
Tenslotte nog een derde kwestie die ik tenminste kort wil aanstippen. Er wordt met geen woord gerept over het feit dat de internationale financiële markten nog nooit zo bol hebben gestaan van speculatie als nu. Volgens mij werkt dat zelfs op de middellange termijn al inflatiebevorderend, en momenteel vindt er hierdoor een volslagen onaanvaardbare herverdeling van loontrekkers en een verschuiving van reële ondernemingsinkomsten naar speculatieve inkomsten plaats. Ik hoop dat wij eindelijk ook met u een serieuze discussie kunnen voeren over deze ontwikkeling en over de instrumenten voor de verandering daarvan. Deze discussie is noodzakelijk.
(Applaus)

Karas
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Duisenberg, dames en heren, het verslag-Radwan ligt mij na aan het hart. Dit kan namelijk niet los worden gezien van het volgende agendapunt dat de voorlichtingscampagne over de euro betreft. Ik ben blij dat elf van mijn twaalf amendementen door de commissie zijn goedgekeurd. Het ging mij met die amendement voornamelijk om drie dingen.
In de eerste plaats beoogde ik daarmee bevestiging en versterking van de onafhankelijkheid van de Europese Centrale Bank. Die onafhankelijkheid houdt voor mij ook in dat de bank geen instructies krijgt. Dat is gerechtvaardigd omdat de ECB zich aan een duidelijke opdracht moet houden, namelijk het handhaven van prijsstabiliteit. In de tweede plaats wilde ik een oproep van het Parlement aan de Europese Centrale Bank doen om het stabiliteitsbeleid voort te zetten, teneinde het toenemende inflatierisico te beperken. In de derde plaats, wilde ik een signaal geven aan alle toetredingskandidaten en duidelijk maken dat toetreding tot de Economische en Monetaire Unie niet van politieke concessies, maar van de vervulling van de convergentiecriteria afhangt.
Het verslag is belangrijk - ook voor de voorlichtingscampagne, zoals gezegd - omdat een tegengewicht moet worden geboden voor de overdreven media-aandacht voor de wisselkoers van de euro, waarvan een psychologische effect op het vertrouwen van de burger in de gemeenschappelijke munt uitgaat. Men moet derhalve ook wijzen op de aantoonbare successen van de Economische en Monetaire Unie.
De informatie over de technische aspecten van de omschakeling mag echter niet ondergeschikt worden gemaakt aan de informatie over politieke doelstellingen en behaalde successen.
Tot besluit zeg ik daarom dat de euro - en dat blijkt ook uit het verslag - een project is ter bevordering van groei en werkgelegenheid, van een succesvolle interne markt en versterking van de Europese identiteit. De euro is een project ter bevordering van stabiele prijzen en lagere inflatie, van grotere concurrentiekracht en gezonde overheidsfinanciën, zodat er eindelijk overal een eind komt aan de begrotingspolitieke uitverkoop van onze toekomst.

Katiforis
Mijnheer de Voorzitter, het eerste jaarverslag van de Europese Centrale Bank biedt ons de gelegenheid het Bestuur van de ECB te bedanken voor zijn inspanningen en het te feliciteren met de succesvolle invoering van de euro. Dat was geen gemakkelijke taak. De leden van het Bestuur hebben keihard gewerkt om onze gemeenschappelijke doelstellingen te verwezenlijken en daarvoor moeten wij waardering hebben, los van de eventuele meningsverschillen over enkele cruciale punten van het beleid van het afgelopen jaar.
Er zijn inderdaad enkele vraagstukken ten aanzien waarover wij van mening verschillen en deze worden door de rapporteur niet genoemd. De rapporteur gaat in zijn verslag niet in op de kritiek naar aanleiding van de sterk gedaalde wisselkoers van de euro. De rapporteur zegt hierover enkel - en terecht - dat de schommelingen van de aan de euro voorafgaande munten veel sterker waren dan de schommelingen tot nu toe van de euro, en dat de situatie in dat opzicht niet slechter is geworden. Hij zegt dat de daling van de eurowisselkoers te wijten is aan het gebrek aan dynamisme in de Europese economie. Waarschijnlijk heeft hij gelijk. Zijn opmerking doet echter de vraag rijzen of het nu al meer dan een jaar gevoerd monetair beleid wel het meest geschikte beleid is om het dynamisme te herstellen dat wij onze economieën zo graag gunnen.
In tegenstelling tot de rapporteur, die volledig achter de argumenten staat van de Europese Centrale Bank, geloven velen onder ons dat het monetair beleid te dogmatisch en te behoudend is. Bovendien is dit heel gemakkelijk beïnvloedbaar voor onberedeneerde inflatiegeruchten. Tot op zekere hoogte is dit nog te vergeven. Behoudendheid en misschien zelfs een dosis dogmatisme zijn immers elke bankpresident eigen. Natuurlijk heeft de Centrale Bank op grond van de Verdragen de plicht de inflatie te bestrijden, maar zij heeft niet het recht jegens de publieke opinie er prat op te gaan dat zij de inflatie bestrijdt, als zij zelf, naar eigen goeddunken, de definitie van inflatie vaststelt. De Bank kan ons niet komen vertellen: "Ik ben degene die de inflatie beteugelt; inflatie is dat wat ik zeg dat inflatie is; inflatie is dat wat ik oordeel dat inflatie is" . Dit oordeel is echter gegrondvest op subjectieve en willekeurige criteria, die nota bene los staan van de andere conjuncturele ontwikkelingen van de economie en vooral los staan van de bevordering van de werkgelegenheid, waartoe de Centrale Bank eveneens verplicht is.
Deze houding ten aanzien van het economische beleid dreigt gevaarlijk te worden, zeer zeker in deze tijd. Het economisch herstel van Europa heeft heel het ongebruikte productiepotentieel geabsorbeerd. Om het huidig tempo te handhaven zijn investeringen nodig. Men moet zich daarom afvragen of de recente verhoging van de rentevoeten - zogenaamd vanwege het inflatiegevaar - wel het meest geschikte beleid is om investeringen aan te moedigen. Strookt het doel van een inflatie van 0% à 2% wel met de noodzakelijke uitbreiding van de investeringseconomie, of moeten wij misschien in het kader van de euro12 gaan nadenken over een politieke herziening van het inflatiedoel? Dan blijft de Bank weliswaar geheel onafhankelijk wat de bewerkstelliging van dit doel betreft, maar dan wordt dit doel haar opgelegd met een onder de politieke verantwoordelijkheid van de Europese regeringen genomen besluit.

Boudjenah
Mijnheer de Voorzitter, ongeacht de waarde van de euro is het de exclusieve taak van de Europese Centrale Bank - zoals u in herinnering hebt geroepen mijnheer Duisenberg - om voor prijsstabiliteit te zorgen zonder zich om de economische en sociale gevolgen van de genomen beslissingen te bekommeren.
Zo verhoogt de ECB haar rentetarieven met het risico de investeringen en de groei af te remmen. Deze verhoging volgt op de verhoging van de Amerikaanse rente. De aanhoudend zwakke positie van de euro ten opzichte van de dollar is overigens het gevolg van de enorme kapitaalvlucht naar landen buiten de Europese Unie. Volgens deskundigen is er op die manier in 1999 bijna 950 miljoen Franse francs netto uit de eurozone verdwenen, in de vorm van rechtstreekse investeringen in het buitenland. Dit is 43% meer dan in 1998.
Kortom, er worden vaak euro's geleend voor de financiering van speculatieve projecten zelfs tot in de Verenigde Staten toe. De keuze om door middel van promotie van de financiële markten de strijd met de Verenigde Staten aan te gaan, leidt tot niets, terwijl men juist met werkgelegenheid, opleidingsmogelijkheden, research en lonen een uitgesproken modern Europees sociaal model tot stand zou kunnen brengen.
Om dit te bereiken moeten het sociale en monetaire aspect hand in hand gaan. Welnu, op monetair gebied is de ECB de enige kapitein op het schip. In naam van de strijd tegen de inflatie en van een strikte naleving van het Stabiliteitspact, waagt zij het zelfs om de regeringen van de lidstaten tot de orde te roepen, terwijl zij nooit kritiek laat horen op de speculaties waarmee de financiële markten overspoeld worden. Zij is voorstander van loonmatiging, flexibiliteit en een onzekere arbeidsmarkt. Zij stimuleert privatisering om het concurrentievermogen en de opbrengst op kapitaal te bevorderen. Daarnaast propageert zij "modernisering" van de sociale zekerheid en een vermindering van de werkloosheidsuitkeringen. Daarmee sluit zij zich aan bij de redenering in het akkoord tussen werkgevers en twee vakbonden in Frankrijk dat werklozen met een schuldgevoel opzadelt en boetes oplegt.
Het is absoluut noodzakelijk het debat te heropenen over de taken van de Bank met betrekking tot een nieuw kredietbeleid, tot een beleid dat rekening houdt met werkgelegenheidscriteria. Wij kunnen er geen genoegen mee nemen dat het sociale aspect een aanhangsel van het neoliberale economische beleid vormt. Als wij voor een werkelijk sociaal Europa kiezen, zou het Stabiliteitspact vervangen moeten worden door een pact voor groei, werkgelegenheid en opleidingsmogelijkheden. Om deze voornemens te realiseren is het van essentieel belang dat de controle op de ECB door het Europees Parlement en de nationale parlementen wordt versterkt.

Lulling
Mijnheer de Voorzitter, de meerderheid van de Economische en Monetaire Commissie heeft bij de goedkeuring van het verslag-Radwan een zeldzame kans laten lopen om op de oorzaken van de zwakke euro te wijzen. De Europese Centrale Bank mag daarvoor niet verantwoordelijk worden gehouden. De grote onzin die hier is verkondigd, bewijst hoe belangrijk de onafhankelijkheid van de Europese Centrale Bank is. De constatering dat de zwakte van de euro mede het gevolg is van de gigantische bureaucratie in de eurozone, die - zoals erkende deskundigen het formuleren - op socialistische leest is geschoeid en de vrijheid van de mensen inperkt, werd door de meerderheid van de Economische en Monetaire Commissie op kennelijk ideologische gronden van de hand gewezen. Andere amendementen was hetzelfde lot beschoren; daarin werd opgemerkt dat de belastingdruk in de eurozone veel te hoog is waardoor ondernemerschap wordt bestraft.
De rigide structuren, de moeizame liberalisering in belangrijke sectoren van de economie en de toch zorgwekkende inflatieverschillen tussen de verschillende eurolanden zijn er de oorzaak van dat in veel lidstaten de overheidsfinanciën zijn verbeterd niet dankzij een duurzame beperking van de uitgaven en structurele hervormingen, maar door een laag rentepeil en belastingverhogingen, waardoor het Stabiliteitspact juist in gevaar wordt gebracht. Dat zijn allemaal vaststellingen die ik graag in het verslag had zien staan. Het zou dit Parlement ook gesierd hebben als het de moed had opgebracht om juist in dit verslag te erkennen dat de huidige zwakte van de Europese munt vooral door het gebrek aan flexibiliteit van onze economie wordt veroorzaakt. Ik vind het echter verheugend dat er tenminste tegen enkele recente beslissingen van sommige eurolanden bezwaar is gemaakt, bijvoorbeeld tegen bepaalde beslissingen die niet aan de flexibilisering, maar juist aan de verstarring van de arbeidsmarkt bijdragen. Deze beslissingen dragen daardoor ook bij aan de verzwakking van de euro. Ik zeg dit ook indien ik daarmee misschien collega Brie op de tenen trap, de ideologische voorman van de voormalige Duitse communisten, wiens partij een heel land te gronde heeft gericht en die hier misschien beter had kunnen zwijgen.
Ik wil hiermee de kiezers in de eurozone ondubbelzinnig oproepen de al te talrijke rood-groene regeringen de laan uit te sturen, wanneer zij ...
(De spreekster wordt door de Voorzitter onderbroken)

Berès
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de president van de Centrale Bank, mijnheer de commissaris, geachte collega's, ik kan de verleiding niet weerstaan om te reageren op Astrid Lulling. Onafhankelijkheid, zeker, maar onafhankelijkheid ten opzichte waarvan? En wat het idee betreft dat arbeidstijdverkorting een verklaring zou kunnen zijn voor de daling van de euro: die uitspraak laat ik graag voor uw verantwoording! Het lijkt me echter dat hier eerder sprake is van ideologische vooringenomenheid dan van objectieve waarneming van de Franse economie.
Zoals u weet, mijnheer de president van de Centrale Bank, heeft de onlangs door u uitgevoerde renteverhoging met 50 basispunten, die bovenop de verhoging van eind april kwam, geleid tot een brede discussie in veel van onze lidstaten waar de groei weer aantrekt. Wij vrezen dat deze groeitendens, die van vitaal belang is om de problemen van onze medeburgers op te lossen, door deze stijging van de basistarieven tenietgedaan wordt.
Wij zijn evenwel blij met het vooruitzicht dat de referentiewaarde aangepast wordt, waardoor de groei van de geldhoeveelheid geëvalueerd kan worden. Deze herziening lijkt ons noodzakelijk. Wat de verslechtering van de wisselkoers tussen de euro en de dollar betreft: niet iedereen ziet dit als een bezwaar, maar veel mensen vragen zich af wat de oorzaken ervan zijn. Naar mijn mening is de belangrijkste oorzaak het ontbreken van een wezenlijke coördinatie van onze verschillende economische beleidsvormen. Willen wij hierin verandering brengen, dan zal het economische beleid beter gecoördineerd moeten worden. Dit kan niet bereikt worden zonder een versterking van de onderlinge relatie tussen de elf - of twaalf - eurolanden. Op die manier zult u erin slagen het wederzijdse vertrouwen tussen de regeringen, dat onontbeerlijk is om vorderingen op dit punt te maken, te versterken. Ik hoop dat het Franse voorzitterschap spijkers met koppen zal slaan ten aanzien van dit dossier en ik hoop tevens dat de Centrale Bank daaraan met een opbouwende instelling zal bijdragen.
Op het gebied van transparantie is er vooruitgang geboekt en daar zijn wij blij om. U weet dat het Parlement nog iets verder zou willen gaan. Dan is er nog een laatste punt, mijnheer de president, waarover ik u wil interpelleren. U heeft de vakbonden opgeroepen tot loonmatiging. Dat is uw goed recht. Maar moet er niet tevens gekeken worden naar de inflatoire tendensen als gevolg van de uitzonderlijke winsten op de aandelenmarkten? Het lijkt ons dat u zich vanuit een algehele visie op de economie hiervan rekenschap behoort te geven.
Ten slotte ben ik het, met betrekking tot het verslag van de heer Radwan, niet eens met de gedachte dat bespoediging van de structurele hervormingen tot een daling van de euro zou leiden, waar het gaat om arbeidstijdverkorting. Ik herhaal, de cijfers van de Franse economie tonen aan dat er in Frankrijk, met de arbeidstijdverkorting, sprake is van meer groei en meer werkgelegenheid.
(Applaus)

Bordes
Mijnheer de Voorzitter, de Centrale Bank is een radertje, maar dan wel een symbolisch radertje, in het beleid van alle lidstaten van de Unie, een beleid dat erop gericht is de winst van de grote bedrijven te bevorderen met de voortzetting van een gematigd loonbeleid, zoals het eufemistisch in het verslag eufemistisch wordt genoemd.
De Centrale Bank, die zich als opperhoedster van dit beleid opwerpt, beweert dat zij zich inspant om het begrotingstekort en de schulden van de lidstaten terug te dringen. Zij vergeet echter, net als de lidstaten zelf, te vermelden dat juist van degenen die verantwoordelijk zijn voor het tekort en die ervan profiteren, geen offers worden gevraagd om dit tekort terug te dringen. Het zijn de subsidies, belastingverlichtingen en allerlei steunmaatregelen aan de werkgevers die overal voor lege staatskassen zorgen. Om de tekorten echter te verminderen richten alle regeringen zich op de werkgelegenheid en de lonen in de openbare dienstverlening.
De afgevaardigden van de Franse vakbond "Lutte ouvrière" zullen tegen dit verslag stemmen. Wij vinden het noodzakelijk dat er een beleid komt dat alle directe of indirecte subsidies aan de werkgevers stopzet, dat een consequente verhoging doorvoert van de belastingen op de winsten evenals op het privé-kapitaal en de hoge inkomens.
Wij vinden het noodzakelijk dat de lidstaten gedwongen worden om het geld dat hierdoor vrijkomt, aan te wenden voor het scheppen van banen, waaraan een nijpend tekort is in de gezondheidszorg, het onderwijs en het openbaar vervoer en voor het verbeteren van de openbare dienstverlening, die op dit moment verwaarloosd is.

Kauppi
Mijnheer de Voorzitter, nu ik de leden Berès en Bordes heb gehoord, maak ik me steeds meer zorgen. Ik weet niet of de mooie woorden van Lissabon wel in daden zullen worden omgezet. De communistische en socialistische partij lijken geen enkel begrip te hebben voor de zorgen van mevrouw Lulling en de PPE/DE-Fractie over de manier waarop Europa concurrentievermogen en dynamiek kan verwerven. Ik zou wensen dat Frankrijk en de Franse parlementsleden net zo actief waren bij bijvoorbeeld het uitvoeren van het actieprogramma voor de financiële diensten als bij het bevorderen van de sociale agenda. President Chirac heeft gisteren op uitstekende wijze benadrukt dat er een juiste balans tussen deze twee doelstellingen moet worden gevonden en ik hoop dat u naar uw president wil luisteren.
Mijnheer de president van de Europese Centrale Bank, ik herinner mij nog zeer goed het debat van vorig jaar over het jaarverslag 1998. Toen maakte ik duidelijk dat het Parlement voor de toekomst graag een sterke en onafhankelijke Europese Centrale Bank zag, met een gevestigde positie en met het vertrouwen van de markten. Het onderhavige jaarverslag toont aan dat men vorig jaar duidelijke vorderingen in deze richting heeft gemaakt. Het is goed dat de ECB beloofd heeft regelmatig economische prognoses en details te publiceren over haar econometrische modellen met betrekking tot de economie van de eurozone. Er moet echter meer openheid komen. Mijnheer Duisenberg, het feit dat er veel econometrische modellen zijn, belet u niet deze allemaal te publiceren en ook aan het Parlement te geven. Het is belangrijk dat deze modellen, waarmee ook wordt getracht een nieuw, aan de omstandigheden van de nieuwe economie aangepast monetair beleid op poten te zetten, openbaar worden gemaakt om een debat tussen economen en politici mogelijk te maken.
Ik ben het ook eens met mevrouw Riis-Jørgensen dat de ECB haar interventiebeleid moet verduidelijken. Vanmorgen werd op de nieuwszender CNN de onderzoeksresultaten bekendgemaakt van het interventiebeleid van verschillende centrale banken en daarbij werd de ECB bestempeld als een bank die zeer interventiegericht is. Kunt u hier in uw antwoord op reageren?

Tannock
Mijnheer de Voorzitter, in het verslag-Radwan is op een integere wijze een groot aantal zaken aan de orde gesteld die betrekking hebben op het functioneren van de Centrale Bank, variërend van enerzijds prudentieel bankentoezicht en de kosten van internationaal betalingsverkeer tot anderzijds de convergentie-eisen voor kandidaat-landen en de rol van het Parlement bij het creëren van een kader voor de verantwoordingsplicht van de ECB.
Ik ben het van harte eens met de verzoeken om meer transparantie, omdat ik vind dat dit de manier is waarop de bank zich het beste kan verdedigen tegen de roep om het Verdrag te wijzigen en daarmee haar operationele onafhankelijkheid te verminderen. Bovendien is de heer Duisenberg begonnen met het openbaar maken van de econometrische modellen en daarvoor verdient hij een gelukwens. Ik zou ook willen aandringen op publicatie van de notulen en het stemgedrag van de Raad van Bestuur, omdat het winnen van het vertrouwen van de markt, met name voor een dergelijke jonge instelling, van cruciaal belang is.
Met het verslag wordt ook van harte instemming betuigd met het feit dat de ECB haar verantwoordelijkheid voor het stabiliteitsbeleid niet eenzijdig mag interpreteren, maar naast de inflatie ook de deflatoire tendensen in de gaten moet houden. Dat is namelijk ook belangrijk. Wij hechten allemaal veel waarde aan economische stabiliteit en prijsstabiliteit, en het model zoals dat in de Verenigde Staten is ontstaan geeft ons de hoop dat een dergelijke stabiliteit - en daartoe behoort ook een begroting die door de hele economische cyclus heen evenwichtig blijft - gelijke tred zal houden met de economische groei en de gestage vermindering van de werkloosheid.
In het verslag wordt echter geen onderzoek gedaan naar het gebrek aan vertrouwen van de markt in de euro en naar de gigantische kapitaalvlucht uit Europa tijdens het afgelopen jaar. Volgens mij is de reden hiervoor het gebrek aan vertrouwen in het elementair vermogen van de landen in de eurozone om binnen hun huidige overheidsbestel essentiële structurele hervormingen tot stand te brengen, hetgeen volgens Otmar Issing, de hoogste econoom van de bank, te maken heeft met de ernstige structurele rigiditeit van de Europese arbeidsmarkt en de pensioenstelsels.
Ten slotte ben ik, als Brits lid van het parlement, van mening dat het niet eerlijk is om voor kandidaat-landen een strengere toepassing van de convergentiecriteria van het Verdrag van Maastricht met betrekking tot de toetreding tot de EMU te hanteren dan voor de bestaande lidstaten. Als vertegenwoordiger van een land dat niet aan de euro wenst mee te doen dring ik er bij de Commissie op aan om het flexibele Europese model, dat wij Britse Conservatieven aanhangen, in overweging te nemen. Binnen dit model kunnen deze landen, na hun toetreding, in de toekomst uit de EMU stappen, als zij dat willen.

Agag Longo
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de president van de Europese Centrale Bank, proficiat! Ik geloof dat u erin geslaagd bent de belangrijkste doestelling van de Europese Centrale Bank te verwezenlijken: u heeft de prijzen stabiel weten te houden. Ik vertel u ook nog het volgende: als u denkt de rentevoeten te moeten verhogen om stabiele prijzen te houden en de inflatie te beteugelen, wees dan niet bevreesd en verhoog de rentevoeten opnieuw.
Ik wil hier echter iets aan toevoegen: het handhaven van de prijsstabiliteit is niet de belangrijkste verdienste van de Europese Centrale Bank. Veel belangrijker is dat de Europese Centrale Bank in het debat over de externe waarde van de euro voet bij stuk heeft weten te houden, ondanks de herhaaldelijke aanvallen en de op haar van verschillende kanten uitgeoefende druk. Het beleid van de Europese Centrale Bank is natuurlijk niet de werkelijke grondslag voor de externe waarde van onze munt. Deze wordt bepaald door het optreden, en het verzet, van bepaalde regeringen - zoals bijvoorbeeld de regering die vandaag al een paar keer werd genoemd in verband met de 35urige werkweek - die kennelijk in ideologisch opzicht allergisch zijn voor de economische hervormingen die de Europese Unie moet doorvoeren om de op de Top van Lissabon uitgestippelde koers te kunnen volgen.
Ik wil u ook gelukwensen met de verandering van de openbare verkoopmethode. Met het nieuwe variabele systeem kan men meer rechtstreekse controle uitoefenen op de monetaire massa en de vraagcurve van de markt gemakkelijker onderkennen. Eveneens kan men daarmee zekere signalen sturen in de richting van de markten wat het monetair beleid betreft. Daarom wil ik u, mijnheer de president van de Europese Centrale Bank van harte gelukwensen en u mijn steun toezeggen.

Villiers
Mijnheer de Voorzitter, het is in veel opzichten voor de euro een tamelijk beroerd jaar geweest. Ik ben dan ook wat pessimistischer dan de vorige spreker. De externe waarde van de euro is namelijk pijlsnel gedaald.
Het is interessant om eens te kijken waardoor die daling heeft plaatsgevonden. Er is vandaag al een groot aantal oorzaken doorgelicht, maar een heel belangrijke oorzaak is het feit dat de markt niet gelooft in een valuta zonder land. De markt gelooft niet in een valuta die niet door een politiek instituut of regering wordt geschraagd. Dit is een perfecte illustratie van het inherente verband tussen een economische en monetaire unie enerzijds en een politieke unie anderzijds. De een volgt bijna logischerwijs uit de ander. Dat is een van de vele redenen waarom het Verenigd Koninkrijk niet aan de euro dient mee te doen.
Het is heel belangrijk dat de landen in Europa een discussie aangaan over de toekomst, een discussie over een politieke unie. In het verleden hebben zij te vaak te horen gekregen dat de veranderingen in Europa technisch van aard zijn. Met name het idee dat de aanvaarding van de euro een louter economische keuze was, is eerlijk gezegd een leugen. Telkens als de heer Blair en de heer Brown beweren dat de vraag of het Verenigd Koninkrijk al dan niet mee moet doen een economische kwestie is, misleiden zij de Britse burger of hebben ze zelf een volkomen verkeerd beeld van de toekomst van Europa.
Terecht vindt er op dit moment in Denemarken - nu de Denen moeten beslissen over deelname aan de euro - een discussie over een politieke unie plaats. Daarover nemen de Denen momenteel een beslissing en daarover zal men zich ook in het Verenigd Koninkrijk moeten uitspreken. Ik ga er vanuit dat beide landen een politieke unie en daarmee ook een economische unie zullen afwijzen. Het is tijd dat de Europese Unie haar bemoeienissen staakt en het geld van de belastingbetaler niet langer aan één partij in de politieke discussie uitgeeft. Het is naar mijn idee onaanvaardbaar dat geld van de belastingbetaler, geld van de overheid, wordt uitgegeven aan promotie van de euro in de landen die niet willen meedoen, omdat zij zich momenteel in een zeer belangrijk politiek proces bevinden. Geld van de overheid in deze discussie eenzijdig gebruiken betekent verstoring van dit democratisch proces. Ik ga er vanuit dat wij vanmiddag bij het verslag-Karas dienovereenkomstig zullen stemmen.

Gallagher
Mijnheer de Voorzitter, het was alom bekend dat de invoering van een Europese eenheidsmunt geen makkelijke taak zou zijn, maar met 11 Unielanden en een bevolking van 300 miljoen mensen, kan ik niet anders zeggen dan dat ik de eenheidsmunt van harte steun.
In de afgelopen maanden is er veel gediscussieerd over de al dan niet sterke positie van de euro. Ik zou degenen die de EMU in een kwaad daglicht proberen te stellen een heel simpele vraag willen stellen. Als de eenheidsmunt niet goed functioneert, waarom zoeken zoveel landen dan aansluiting bij het nieuwe stelsel? Ik ben het van harte eens met het besluit om ook Griekenland volwaardig lid van het eenheidsmuntstelsel te maken. In de Scandinavische landen groeit moementeel de steun voor de eenheidsmunt. Uiteraard wachten we vol spanning het besluit van de Deense bevolking af. Op de lange termijn zullen de Oost- en Midden-Europese landen die lid willen worden van de EU ook willen toetreden tot het Europese eenheidsmuntstelsel. De belangrijke datum 1 januari 2002 is niet meer ver weg. Het is de datum waarop de eurobiljetten en euromunten in alle EMU-landen in omloop worden gebracht. Bedrijven en winkeliers moeten de voorbereidingen voor deze datum met voortvarendheid ter hand nemen, zodat de omschakeling probleemloos kan plaatsvinden
Volgens mij verloopt de omschakelingsoperatie in mijn land, Ierland, volgens plan. Gelukkig kunnen wij profiteren van de ervaringen die wij hebben opgedaan tijdens de valutaomschakeling van 1972, toen wij van het pond sterling afstapten. Wij willen er zeker van zijn dat wij niet dezelfde fouten maken als toen.

Duisenberg
. (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik heb zoveel gelukwensen en complimenten ontvangen dat ik wil volstaan met een woord van dank aan het Europees Parlement voor de manier waarop het ons jaarverslag heeft beoordeeld. In het hier plaatsgevonden debat heb ik veel steun kunnen beluisteren voor de voortzetting van het huidige beleid.
Er zijn een paar punten waar ik graag kort op wil ingaan. De vraag van mevrouw Randzio-Plath en de heren Katiforis en Goebbels komt er in feite op neer dat zij zich afvragen of de groeicijfers van de ECB niet te hoog zijn en daarmee een stijging van de rentevoet veroorzaken. Mevrouw Berès heeft een heel precieze vraag gesteld waarover ik het volgende wil zeggen. Ik begrijp het pessimisme niet waarmee dit aspect van het debat wordt omgeven. De afgelopen vijfentwintig jaar lag de gemiddelde groei van het reële BBP in het eurogebied tussen de 2 en de 2,5% per jaar. Dit jaar en volgend jaar zal de groei in het eurogebied meer, zelfs aanzienlijk meer dan 3% per jaar bedragen en we verwachten een inflatie van dicht tegen de 2%. Door de schommeling van de olieprijzen kan het zelfs in sommige maanden meer dan 2% zijn, maar het gemiddelde ligt op 2%. Er zullen zich risico' s naar boven voordoen, maar wat we daaraan zullen doen is afhankelijk van hoe de situatie zich ontwikkelt.
Als antwoord op de vraag van mevrouw Randzio-Plath of de ECB tegen een groei van meer dan 3% is, wil ik heel duidelijk zeggen dat wij zeker niet tegen een groei van 3% zijn, zoals we die nu verwachten. We zouden tegen een groei van de inflatie zijn, maar daarvan is nog geen sprake, alhoewel er, zoals ik al heb gezegd, risico' s naar boven zijn. We staan momenteel aan het begin van uiterst positieve ontwikkelingen zoals we die in Europa lange tijd - wat zeg ik, decennialang - niet hebben gezien. De werkloosheid zal de komende twee jaar dalen; niet veel, dat geef ik toe - het monetaire beleid kan niets doen om het proces te versnellen - maar de werkloosheid daalt wel degelijk heel gestaag en die daling zal zich voortzetten.
Als Griekenland, naar wij allen hopen en verwachten, op 1 januari van het volgend jaar toetreedt tot de EMU, zal alleen Denemarken in het ERM overblijven.
De vraag luidde: wat zal de ECB doen als dat problemen voor Denemarken oplevert? De ECB zal alles doen wat in haar vermogen ligt om Denemarken in het ERM te houden. Er staat nog geen datum vast waarop er een einde komt aan het wisselkoersmechanisme en dus is de periode onbeperkt. Tot nu toe heeft Denemarken het binnen het ERM opvallend goed gedaan met kleinere wisselkoersmarges dan binnen het ERM zijn toegestaan en ik verwacht dat dat ook zo blijft, al hoop ik dat Denemarken zal besluiten om toe te treden tot de EMU. Ik kan mevrouw Riis-Jørgensen echter verzekeren dat de samenwerking tussen de Europese Centrale Bank en de Deense Nationale Bank voorbeeldig verloopt.
In mijn inleiding heb ik al gesproken over de transparantie en de korte notulen waarom in de ontwerpresolutie werd gevraagd. Op de maandelijkse persconferentie wordt verwezen naar het debat in de Raad van Bestuur dat kort daarvoor heeft plaatsgevonden. De verklaring wordt zorgvuldig opgesteld door de hele Raad van Bestuur; het is geen spontane tekst, die ter plekke wordt opgesteld. Een week later wordt de gehele verklaring nog eens vrijgegeven, maar dan in een meer definitieve vorm. Het redactionele commentaar in het Maandbericht bevat alle informatie die ook in de korte notulen van de vergadering zou kunnen staan.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer Duisenberg.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt om 11.30 uur plaats.

Voltooiing van de EMU
De Voorzitter
 Aan de orde is het verslag van de heer Karas (A5-0170/2000), namens de Economische en Monetaire Commissie, over de mededeling van de Commissie over de voorlichtingsstrategie in de laatste fasen van de voltooiing van de EMU (COM(2000) 57 - C5-0104/2000 - 2000/2019(COS)).

Karas
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega' s en medewerkers, over 500 dagen worden de eurobiljetten en -munten in omloop gebracht. Dat is de laatste fase van de eerste valutawijziging op dergelijke schaal in de geschiedenis van ons continent. Dat gaat alle burgers van de Economische en Monetaire Unie, alle burgers van de Europese Unie, de kandidaat-lidstaten en andere landen direct of indirect aan. Iedere consument in Europa, of die nu ingezetene of toerist is, en de hele wereldeconomie moet leren de nieuwe geldsoort te herkennen, de nieuwe waardeschaal te gebruiken en met de nieuwe munt om te gaan. Grote en kleine ondernemingen moeten hun boekhouding en hun computersystemen aan de nieuwe valuta aanpassen en uitgebreide voorbereidingen treffen.
Wij hebben al langdurig over de voordelen van de euro en de Economische en Monetaire Unie gesproken. Afgezien daarvan is er echter nog veel, nog heel veel te doen. Uit enquêtes blijkt dat de euro zowel door ondernemingen als door particulieren te weinig wordt gebruikt, en dat men nog te weinig nadenkt over de euro. In 30% van alle bedrijven ziet men de noodzaak van een tijdige voorbereiding niet in, en een deel van de bedrijven denkt zelfs dat zij pas in 2002 definitief kunnen omschakelen. Burgers hebben zelden een bankrekening in euro en verrichten nauwelijks betalingen in euro.
Er bestaat een reusachtige behoefte aan informatie en bewustmaking die verder gaat dan het verstrekken van technische informatie over het omschakelingsproces. De Economische en Monetaire Commissie heeft niet alleen commentaar geleverd op het verslag van de Commissie - waarvan wij de voorgestelde prioriteiten en maatregelen toejuichen - maar wij ook een poging gedaan het verslag te concretiseren, te verdiepen en, waar ons dat nodig leek, aan te vullen. Als we bedenken dat er in de drie jaar tussen 1999 en 2002 ongeveer 80 miljoen euro wordt uitgegeven voor deze voorlichtingscampagne, en dat daar nog eens 80 miljoen euro van de ECB bijkomt, dan is duidelijk dat een nauwkeurige coördinatie van doorslaggevend belang is. Alle betrokken instellingen, belangengroepen en staten moeten daaraan meedoen. Wij moeten duidelijke accenten leggen en het eens worden over de key messages. Verder moeten we het proces voortdurend bewaken - ik stel voor dat door de interinstitutionele werkgroep van de Commissie en het Parlement te laten doen - en de politieke randvoorwaarden omzetten, ook in de verdragen met de lidstaten. Tenslotte moeten wij bij de uitvoering een hoge mate van professionaliteit aan de dag leggen.
In de laatste anderhalve minuut wil ik nog wat over de belangrijkste aandachtspunten zeggen. Meer dan de helft van midden- en kleinbedrijf beschikt nog niet over een actieplan voor de omschakeling naar de euro. Het MKB moet daarom zo spoedig mogelijk de noodzakelijke technische veranderingen doorvoeren, en daarbij ook over de strategische gevolgen van een door transparante prijzen en fellere concurrentie gekenmerkte markt nadenken. Daarom richten wij onze aandacht in de herfst van 2000 vooral op het MKB.
In de tweede plaats moeten we ons op het brede publiek richten, met inbegrip van alle doelgroepen die daaronder vallen. De burgers moet zekerheid worden geboden. Het openbaar bestuur moet in dat opzicht het goede voorbeeld geven, net als de niet-gouvernementele organisaties en politieke stichtingen die een informerende of bemiddelende rol spelen.
In de derde plaats moeten scholen, scholieren en jongeren worden bereikt. Wij stellen heel concreet voor om niet alleen zo snel mogelijk de schoolboeken aan te passen, maar ook allerlei teken- en schilderwedstrijden, opstel- en debatwedstrijden in het teken van het emotionele thema "ik en de euro" te stellen, dat voor Europa een identiteitskwestie is. Ten derde kennen wij in het bankwezen de wereldspaardagen die wij in heel Europa houden. Wij moeten ook eurospaardagen invoeren, zodat er al voor de omschakeling meer eurospaarboekjes worden geopend. Wij moeten volksvertegenwoordigers meer bij het proces betrekken, dat wil zeggen, niet alleen de leden van het Europees Parlement, maar alle volksvertegenwoordigers, vanaf het gemeentelijk niveau tot op Europees niveau.
Naast de personeelsbezetting, ook op de afdelingen van de directoraten-generaal, is coördinatie het belangrijkste instrument om in een breed opgezet communicatieproces onze boodschap duidelijk aan de burgers over te brengen. Daarvoor moeten voldoende financiële middelen en voldoende tijd worden uitgetrokken, en wij stellen dan ook voor de campagne tot 2002 te verlengen. Dan zal het succesverhaal van de euro niet ophouden, maar juist met steun van de burger versterkt worden voortgezet.

Haug
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, wij weten allemaal dat de Europese bevolking nog altijd een grote behoefte aan informatie heeft, hoewel de monetaire unie reeds bestaat en de invoering van eurobankbiljetten en -munten niet al te lang meer op zich laat wachten. Over minder dan 75 weken is het al zover. De Begrotingscommissie is het net als alle andere collega' s volledig eens met de in de mededeling van de Commissie genoemde doelstellingen voor de voorlichtingsstrategie in de laatste fasen van de voltooiing van de EMU. Wij zijn ook van mening dat ondernemingen, en met name de kleine en middelgrote ondernemingen, moeten worden gestimuleerd en geholpen om zich op de omschakeling naar de euro voor te bereiden.
Even terecht en belangrijk is de intensievere voorbereiding van alle burgers en consumenten. Wij moeten ons in het dagelijks leven allemaal op de euro instellen. Het is echter niet de taak van de Begrotingscommissie de mededeling van de Commissie aan een gedetailleerd inhoudelijk oordeel te onderwerpen. Wij hebben ons tot de begrotingsaspecten beperkt. Wij wijzen er nog eens op dat overeenkomstig het Interinstitutioneel Akkoord het voorlichtingsbeleid een op zichzelf staande actie is waarvoor geen afzonderlijke rechtsgrond vereist is. Ik zeg dat voor alle zekerheid nogmaals tegen de Raad.
Ik wil er ook uitdrukkelijk aan herinneren dat PRINCE in het kader van de begrotingsprocedure 1996 door het Parlement werd ingesteld met het duidelijke doel voorlichtingscampagnes te financieren over kwesties die voor de Unie van prioritair belang zijn. Bovendien is afgesproken dat dit interinstitutioneel moest gebeuren, omdat wij ervan overtuigd waren, en zijn, dat het ter beschikking gestelde geld zo het doelmatigst wordt besteed. Daarom benadrukken wij ook nogmaals dat de beslissing over de verdeling van de middelen en de uitvoeringsbepalingen, inclusief de beslissing over gemeenschappelijke maatregelen, op basis van het advies van de interinstitutionele werkgroep zal worden genomen. Deze werkgroep werd destijds uitdrukkelijk in de toelichting op de begroting vermeld, en ik zeg hier nadrukkelijk tegen de Commissie dat dit zo moet blijven. Daarom zullen wij de desbetreffende toelichting op de begrotingslijnen B3-300 en B3-306 weer in de tekst invoegen. De Commissie heeft kennelijk "vergeten" die toelichting in haar voorontwerp van begroting 2001 over te nemen.
Ik bedank de rapporteur en de bevoegde commissie omdat zij onze toelichtingen terzake in de conclusies hebben opgenomen.

Myller
Mijnheer de Voorzitter, voorlichting over de euro is voor de burgers bestemd. Daarmee wil men vooral de behoefte aan informatie van de burgers bevredigen. Deze voorlichting moet in samenwerking met de lidstaten gebeuren, maar het allerbelangrijkste is naar mijn mening dat de NGO's een centrale plaats bij de voorlichting gaan innemen. Men moet ervoor zorgen dat de voorlichting van de burgers zo snel mogelijk en in duidelijke taal geschiedt. De zogeheten tweefasige voorlichtingsstrategie, waarbij bepaalde groepen hun eigen leden voorlichten, is de allerbeste gebleken en moet ook bij deze voorlichting worden toegepast. Ik ben bang voor voorlichtingscampagnes die door de Commissie worden geleid. Die zijn vaak te ongenuanceerd en zeer duur. Met de betrokkenheid van de NGO' s bij deze voorlichtingscampagne kan men hopelijk herhaling hiervan voorkomen.
De komst van de euro brengt voor de consumenten ook veel praktische problemen met zich mee. Men moet vooral ervoor zorgen dat de prijzen niet naar boven worden afgerond als de valuta's worden ingeruild. Hier ligt voor de NGO's een grote en belangrijke taak weggelegd. Men moet ook rekening houden met vrouwenorganisaties, omdat vrouwen op dit gebied informatie nodig hebben. Het is zeer belangrijk dat grensoverschrijdende overschrijvingen en betalingen in overeenstemming met de principes van de interne markt zijn. Ik ben verheugd dat de president van de ECB, de heer Duisenberg, ook aandacht aan deze kwestie heeft besteed en heeft beloofd dat de ECB een verslag over deze zaak zal uitbrengen. Ik hoop van harte dat deze praktische zaken, die lastig zijn voor de consumenten, worden opgelost voordat de euro echt in gebruik wordt genomen.

von Wogau
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, in de eerste plaats wil ik collega Karas met zijn uitmuntende verslag feliciteren. Ik wil daar echter bij zeggen dat wij momenteel niet tevreden zijn over het voorlichtingsbeleid van de Europese Commissie. Wij moeten eraan herinneren dat de voorlichtingscampagne over de euro ook volgens de begroting een gemeenschappelijke aangelegenheid van de Europese Commissie en het Europees Parlement is. In de laatste zittingsperiode heeft een werkgroep onder leiding van collega Anastassopoulos de hoofdlijnen van het voorlichtingsbeleid op dit gebied bepaald. Dat was destijds een groot succes. Het is ons destijds ook gelukt de leden van het Europees Parlement, in eerste instantie via de politieke stichtingen, volledig bij deze voorlichtingscampagne te betrekken. In de nieuwe zittingsperiode ontbreekt dat nog. Een dergelijke werkgroep, bestaande uit de bevoegde commissaris en de voorzitter van de bevoegde parlementaire commissie, is nog niet bijeengeroepen. Enige initiatieven uit de vorige zittingsperiode zijn nog steeds niet afgerond. Wij moeten ons daarom hardop afvragen hoe het eigenlijk verder moet. Om te beginnen wil ik daarom dat deze werkgroep zo snel mogelijk bij elkaar komt. Dat is mijn eerste punt.
Het tweede punt dat ik kort wil noemen betreft de inhoud van de voorlichtingscampagne. Als je de prijzen in het Europa van de elf eurolanden vergelijkt met de prijzen buiten de eurolanden - inclusief Groot-Brittannië, maar ook Zwitserland en Noorwegen - kun je heel duidelijk vaststellen dat het prijspeil in de eurozone over het algemeen, en ook in de zogenaamd rijkere landen, lager ligt dan in andere landen. Dat betekent dat de Europese munt nu al tot meer concurrentie leidt, en die concurrentie zorgt er weer voor dat goederen en diensten voor burgers voordeliger worden. Zoals ook in het verslag van collega Karas wordt verlangd, zou hiervan een studie moeten worden gemaakt.

Randzio-Plath
Mijnheer de Voorzitter, namens mijn fractie wil ik de rapporteur feliciteren en zeggen dat wij het verslag steunen. Wij juichen ook de positieve strekking van de mededeling van de Europese Commissie toe. Het is de hoogste tijd dat de voorlichtingsstrategie nog efficiënter wordt en dat in deze nieuwe zittingsperiode de samenwerking tussen de Commissie, het Europees Parlement en de lidstaten inderdaad wordt verbeterd. De Europese bevolking voelt zich niet alleen slecht voorbereid op de euro, ze is ook, objectief en subjectief gezien, slecht voorbereid op de euro. De vrij lange overgangsperiode heeft er niet toe geleid dat men zich intensiever en zorgvuldiger op de invoering van de euro voorbereidde, maar juist tot het tegendeel. Er wordt meer verkeerde informatie verspreid, en mensen stellen de voorbereiding uit; sommigen denken zelfs dat ze tot juni 2002 kunnen wachten.
Helaas schijnt dit niet alleen voor de bevolking op te gaan, maar ook voor ondernemingen. Tachtig procent van de ondernemingen zegt weliswaar dat zij zich op de euro en de invoering ervan voorbereiden, maar objectief bekeken treft hoogstens 25% van de bedrijven concrete voorbereidingen. Dat wordt natuurlijk ook aannemelijk gemaakt door het feit dat momenteel slechts 1% van de bankrekeningen in de Europese Unie eurorekeningen zijn. Wij hebben dan ook gegronde redenen om te vrezen dat als wij nu de schouders er niet onder zetten, het tot de gevreesde big bang komt die geen enkele regering wil.
De regeringen zelf moeten echter ook op dit gebied het voorwerk doen en meer betrokkenheid tonen. Ik vind dat men niet de volledige verantwoordelijkheid naar het Europese niveau kan doorschuiven. Mede in het teken van de subsidiariteit zijn het tenslotte de lidstaten van de EU die de plicht hebben te zorgen voor politieke voorlichting en vorming. Wij moeten de lidstaten van de Europese Unie daarom werkelijk oproepen geld, tijd en personeel te investeren om van de euro een succes te maken. Jammer genoeg hebben de nationale overheden tot dusverre niet de voortrekkersrol vervuld die zij eigenlijk dienen te vervullen.
Ik vind het ook belangrijk, en daar heeft de rapporteur terecht op gewezen, dat onderwijsinstellingen en leerkrachten gemobiliseerd worden om mensen op de euro voor te bereiden. De euro moet op alle onderwijsgebieden tot de leerstof gaan behoren. Het is niet voldoende dat er op Europese scholen enkele succesvolle, maar uiterst bescheiden Socrates-projecten over de euro lopen. Nee, dit is werkelijk een taak die op plaatselijk niveau ter hand moet worden genomen. Ik zou het geweldig vinden als scholen, als de Europese jeugd de euro zou verwelkomen als een tastbaar Europa en dat zij haar eigen voorbereiding op dat punt gebruikt om met anderen te communiceren. Dat zou trouwens ook de oudere generatie kunnen doen die grotendeels sceptisch tegenover de euro staat. Waarom zouden oudere mensen in de Unie hun kennis en ervaring en ook de tijd waarover ze beschikken niet kunnen gebruiken om de euro tot een succes te maken? Wij kunnen wat dat betreft misschien een soort partnerschap tussen de generaties tot stand brengen dat aan het succes van de euro bijdraagt.
Wij roepen de Commissie beslist op nog nauwer met ons samen te werken en tevens vaart te zetten achter de vastleggingskredieten. Wij mogen overigens niet vergeten dat de middelen voor de voorlichtingscampagne uiterst beperkt zijn en over de lidstaten moeten worden verdeeld. Geen enkele onderneming die een belangrijk product introduceert zou zulke bescheiden middelen uittrekken om van dat product een succes te maken. De euro als kwaliteitsstempel en de eerste goede ervaringen met de monetaire unie, waardoor Europa de laatste tijd inderdaad voor monetaire stormen is behoed, kunnen als argument dienen. Het is echter ook van belang dat mensen zich de aangeboden informatie ook eigen maken, omdat iedereen tenslotte moeten leren rekenen met geheel nieuwe prijzen en op een andere waardeschaal. Laten wij ons door de gemakkelijke overgang op 1 januari 1999 niets wijsmaken! Laten wij onszelf niet voor de gek houden omdat we haast vanzelf het nieuwe millennium zijn binnengegleden! De omschakeling naar euro moet ook psychologisch worden voorbereid. Dat moeten wij met zijn allen doen, op alle niveaus van de Europese Unie!

Gasòliba i Böhm
Ik wil allereerst aangeven dat onze fractie het verslag-Karas steunt. Dat hebben we in de commissie ook gedaan. Ik geloof dat het een heel goed verslag is en dat het een belangrijke schakel is in het proces dat de euro voor de burger aanvaardbaar moet maken.
De euro is niet alleen een onderwerp van financiële en macro-economische aard. Het gaat hier om een zaak die iedere burger aangaat. De euro is namelijk een symbool voor de Europese identiteit en dat betekent dat de euro bij de opbouw van Europa een uiterst belangrijke rol speelt. Daarom is het van belang dat er een goed doordachte campagne opgezet wordt, opdat de euro in het jaar 2002 kan rekenen op het vertrouwen en de aanvaarding die we deze munt toewensen. Er is hier al aangegeven dat er nog heel wat landen en ondernemingen zijn die nog niet goed voorbereid zijn op het gebruik van de euro, terwijl ook veel burgers nog niet geïnformeerd blijken te zijn.
Ik wil hier drie aspecten toelichten. Allereerst de decentralisatie: het is van groot belang dat regionale en lokale overheden aan deze campagne deelnemen. Deze overheden zijn voor deze taak vaak goed uitgerust. Zij staan immers veel dichter bij de burger dan de nationale overheden van de lidstaten. Dat is een aspect waar de Commissie en de Europese Centrale Bank rekening mee dienen te houden. Net als mijnheer Wogau zou ik graag vernemen wat commissaris Solbes denkt over de betrokkenheid van lokale overheden. We moeten ons ervoor inzetten dat regionale en lokale overheden een belangrijke rol kunnen spelen. Zij staan, zoals gezegd, dichter bij de burger en zullen er dus eerder in slagen de burger te bereiken.
Ten tweede wil ik aangeven dat dit soort decentralisatie ook per sector en op het niveau van de ondernemingen moet worden doorgevoerd. Zij mag dus niet beperkt blijven tot het centrale beheer van de bedrijfsorganisaties en de vakbonden.
Ten derde raad ik u aan de conclusies van de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs en media goed door te lezen. Daarin komen de culturele aspecten van deze zaak aan de orde. Die culturele dimensie zal voor het slagen van deze voorlichtingscampagne ook uiterst belangrijk blijken te zijn.

Hudghton
Mijnheer de Voorzitter, ik neem deze gelegenheid te baat om een visie van buitenaf te geven, vanuit Schotland, voorlopig nog onderdeel van het Verenigd Koninkrijk, waar de voorlichting over de euro wordt gedomineerd door een tamelijk lauwe, niet overtuigende benadering van de kant van de Labourregering en een bijna hysterische anti-euroretoriek van de kant van de Conservatieven.
Mijn partij - de Scottish National Party - heeft daarentegen recentelijk herbevestigd dat wij toetreding tot de euro in beginsel steunen en wij schromen niet met deze visie voor de dag te komen. Schotse ondernemers, van visverwerkers tot boeren en van fabrikanten tot personeel in de toeristensector, worden gedwongen te concurreren met één hand op de rug.
De heer Karas geeft aan dat er veel steun voor de euro bestaat, maar ook dat er tekortkomingen zijn in de voorlichting binnen de eurozone. Zijn ideeën voor de aanpak van dit probleem hebben mijn steun. Ik ben het echter vooral van harte eens met het feit dat deze strategie ook gericht is op die lidstaten die nog niet deelnemen aan de monetaire unie, omdat we er natuurlijk allemaal de invloed van ondervinden, of we nu meedoen of niet. Ik doe een beroep op de regering van het Verenigd Koninkrijk en die van Schotland om op volle kracht mee te draaien in deze campagne.

Schmid, Herman
Mijnheer de Voorzitter, er zijn drie landen die niet deelnemen aan de EMU. In deze landen worden referenda gehouden voordat de regering een besluit neemt over de invoering van de euro. In twee van deze landen, Engeland en Denemarken, is men zo verstandig om geen eurocampagne te houden. Ze hebben het geweigerd met het oog op de maatschappelijke discussie die nog gaande is en de op handen zijnde volksraadpleging.
Het derde land buiten de EMU, Zweden, heeft daarentegen besloten om mee te doen met de campagne, terwijl het referendum nog niet is gehouden en er nog geen besluit is genomen over de invoering van de euro in Zweden. Hierdoor wordt de eurocampagne geen gewone voorlichtingscampagne zoals in andere landen, maar een campagne om mensen over de streep te trekken en vormt het een begin van de strijd tussen de voor- en tegenstanders bij het referendum. Het is erg onwaarschijnlijk dat er in de eurocampagne kritiek op de euro zal zijn, want het doel van de campagne is het vertrouwen in de euro en de omzetting van de euro te vergroten. Dit betekent in de praktijk dat de campagne koren op de molen is van de Zweedse regering en haar politieke doel om de Zweedse bevolking over te halen om bij het referendum voor de euro te stemmen.
De helft van de eurocampagne wordt gefinancierd uit EU-bron en zal in alle facetten van de samenleving gevoerd worden, zelfs op scholen, waar normaliter dergelijke eenzijdige politieke campagnes niet worden gevoerd. Ik vind het schandalig dat de Zweedse regering op deze manier gebruik kan maken van de eurocampagne. Het is compromitterend en gênant voor de EU als de campagne zoals gepland gevoerd wordt. Daarom wil ik de Commissie dringend verzoeken om zich in te spannen voor het tenietdoen van de overeenkomst over een Zweedse eurocampagne of deze zodanig te wijzigen dat zij pas gevoerd mag worden nadat de Zweedse bevolking via een referendum haar mening heeft kunnen geven.
Ik wil eveneens mijn collega's in het Parlement verzoeken om bij de stemming morgen amendement 7 en 12 te steunen. In deze amendementen wordt namelijk bepleit dat de campagne niet gevoerd mag worden in landen die nog geen besluit hebben genomen over deelname aan de EMU.

Krarup
Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag inhaken op de woorden van de vorige spreker. Ik ben blij dat er officieel geen geld van de campagne aan propaganda in het Deense debat wordt besteed. Dit verslag is een van de meest interessante documenten die ik ooit gelezen heb. Men zou het kunnen opnemen in een handboek voor democraten of het misschien eerder gebruiken als leerboek voor antidemocratische manipulatie. Ik lees hier dat de euro een "belangrijke en identiteitsvormende factor in het Europees integratieproces" vormt. Er wordt ook vastgesteld dat er in de eurozone geen overweldigende steun voor de euro bestaat, laat staan in de landen buiten de eurozone. De Commissie wordt daarom verzocht "er bij het opzetten van de reclame- en voorlichtingscampagne rekening mee te houden dat een groot deel van de bevolking nog steeds sceptisch staat tegenover de gemeenschappelijke munt." Met andere woorden, zoals in het verslag staat is het de bedoeling "dat men met de juiste communicatiemiddelen kan reageren op de nationale en culturele eigenaardigheden van de Europese bevolking" . Kort gezegd: manipulatie. Nu is het zo dat met dit programma meer dan 100 miljoen euro is besteed aan de beïnvloeding van de Europese bevolking. Dit wil zeggen dat de Commissie het geld van de Europese bevolking gebruikt om de bevolking te manipuleren. Dit is in mijn ogen het tegendeel van de bedoeling van dit project. Democratie veronderstelt een democratisch besluit, niet manipulatie door de instellingen. Ik zeg dit omdat in Denemarken, zoals u weet, op 28 september een referendum over de deelname aan de euro wordt gehouden en het voor ons vanzelfsprekend is dat het publieke debat daarbij het uitgangspunt is. Wij willen niet gemanipuleerd worden. Een zo duidelijk beschreven manipulatie is niet meer voorgekomen sinds de totalitaire regimes jaren geleden ineenstortten. Dit is een zeer bedroevend verslag.

Ilgenfritz
Mijnheer de Voorzitter, mijn gelukwensen aan de rapporteur voor dit werkelijk zeer informatieve verslag. Het is positief dat het midden- en kleinbedrijf als een belangrijke doelgroep is gekozen, want juist bij deze groep zou het in de omschakelingsfase nog wel eens tot aanzienlijke problemen kunnen komen. Daarnaast moeten we echter ook ieder initiatief steunen, en met name de Commissie zeer nadrukkelijk oproepen onverwijld maatregelen te nemen tegen de overdreven hoge kosten die de banken voor intracommunautaire transacties in rekening brengen.
Wij moeten de Europese bevolking het bewijs leveren dat dit soort administratieve kosten door de euro dalen ten gunste van de burger. Wij moeten niet alleen over de euro praten en er informatie over verstrekken. Onze informatie moet de burger er ook van overtuigen dat de euro hem tastbare voordelen oplevert. De op dit moment veel te hoge bankkosten zijn juist het tegenovergestelde signaal.

Thyssen
Voorzitter, voor de meeste Europeanen zal het eurotijdperk pas echt aantreden wanneer ze zelf met euromunten en -biljetten moeten betalen. Uit respect voor al onze Europese burgers is het belangrijk dat het politiek belang van de omschakeling niet onderschat wordt en dat die omschakeling vlekkeloos verloopt. Daartoe is het in de eerste plaats nodig dat de praktische regeling van de omschakeling goed georganiseerd wordt. Het is in dit opzicht een zeer goede zaak dat, na lang aandringen ook van dit Huis, frontloading mogelijk is geworden. Daarnaast moeten de mensen vertrouwen hebben in het hele proces. Een eerste vereiste daarvoor is voorlichting. De plannen van de Commissie, die aanzetten om dit per doelgroep te doen en met inschakeling van het georganiseerde middenveld, krijgen onze steun. Goede informatie is immers afgestemd op de specifieke situatie van de betrokkenen, en mensen en ondernemingen hebben veel meer vertrouwen in hun eigen verenigingen en organisaties dan in publiekrechtelijke instellingen. Maar pas als we er ook in slagen de kosten van grensoverschrijdende betalingen en de wisselkosten in de eurozone te reduceren, zal het vertrouwen van mensen en ondernemingen groot genoeg zijn, en dat vertrouwen is cruciaal. Het is een voorwaarde om de mensen te motiveren de nodige inspanningen te doen, inspanningen die nodig zijn om zich aan te passen aan de nieuwe situatie. Laten wij de mensen niet wijsmaken dat het geen inspanningen zal kosten. Het zal moeite kosten. Iedereen moet zich aanpassen, iedereen zal zich moeten inspannen. Als we hen daarbij kunnen helpen en direct in de juiste richting leiden, dan zullen we ons voorlichtingswerk hebben gedaan.
Voorzitter, het verslag van collega Karas is met een grote meerderheid goedgekeurd in de economische commissie. Terecht, het is een goed verslag. Ik wil hem daarmee graag feliciteren.

Torres Marques
Mijnheer de Voorzitter, na de introductie van de euro in januari 1999 is de belangstelling van de Europese burgers voor de nieuw munt niet toegenomen, maar integendeel afgenomen. Er kunnen voor die nieuwe muntsoort gedurende drie - lange - jaren geen munten en bankbiljetten gebruikt worden, en dat zou wel eens de reden kunnen zijn waarom de euro een soort virtuele munt is geworden.
Sinds januari 1999 zijn we blijven herhalen dat de euro de officiële munt is van elf landen van de Europese Unie. Binnenkort zal dit ook het geval zijn voor Griekenland en, vanaf begin volgend jaar, voor Denemarken. De nationale valuta zou dan niets meer zijn dan een vermenigvuldigingsfactor van die euro. De grote meerderheid van de Europeanen gelooft echter niet dat escudo' s, peseta' s, franken en marken geen officiële munt meer zijn, eenvoudigweg omdat dat de geldsoorten zijn die ze in de hand hebben.
De water-, stroom- en telefoonrekening en de kassabonnen van de supermarkt mogen dan in euro zijn gesteld, volgens mij is dat weinig meer dan een rekenkundige oefening. En dat terwijl we nog maar anderhalf jaar verwijderd zijn van het moment waarop onze nationale munten en bankbiljetten zullen verdwijnen! Het is dus hoog tijd dat we de nieuwe munt goed leren kennen, en dat we precies weten - en onthouden - welke waarde zij vertegenwoordigt. Hoog tijd dus, dat we ons gaan voorstellen hoe zij ons leven en de ontwikkeling van onze economieën en maatschappijen zal veranderen.
Volgens mij dienen de informatiecampagnes aangaande de euro zich op die twee aspecten te richten. Het eerste aspect betreft dus de waarde van de euro, en de vorm en de wijze waarop hij gebruikt gaat worden. Het tweede aspect heeft te maken met de efficiëntie waarmee de euro kan worden ingezet voor de monetaire stabiliteit in Europa, voor de groei zoals we die nu meemaken - het hoogste van de afgelopen decennia - het beteugelen van de inflatie en het scheppen van werkgelegenheid.
Voor het slagen van deze acties is echter goede coördinatie nodig. Er kan geen sprake zijn van een campagne van de Europese Centrale Bank, een campagne van de Commissie, een campagne van het Parlement en dan ook nog eens een campagne van elke betrokken lidstaat. Het is van belang dat de beschikbare middelen op efficiënte en gecoördineerde wijze worden ingezet, opdat we alle doelgroepen bereiken. Van belang is ook dat we zeker van kunnen zijn van correctie informatie. In de documenten die de Commissie overal op Portugese scholen heeft laten verspreiden zat een aantal fouten, om maar eens een voorbeeld te noemen.
Scholen vertegenwoordigen de zenuwcentra voor het verspreiden van informatie, en die informatie dient dus zo correct, begrijpelijk en efficiënt mogelijk te zijn. Coördinatie is dus het sleutelwoord voor al deze campagnes: coördinatie van de inspanningen, coördinatie van de deelname, coördinatie van de menselijke, technische en financiële hulpmiddelen. Tot nu toe lijkt niemand te weten wie wat doet, en dat is een toestand waarin zo snel mogelijk verandering moet komen.
Het jaar 2001 is het jaar waarin de euro de nationale munten geleidelijk aan zou moeten verdringen, bij het vaststellen van prijzen, in de boekhouding van bedrijven en bij het geldverkeer over de grenzen. Het is hoog tijd dat er een einde gemaakt wordt aan de bestaande, ronduit schandalige toestand, waarbij internationale overschrijvingskosten worden berekend voor overboekingen binnen de eurozone, terwijl er voor het banksysteem toch geen enkel risico bestaat. De betaling van een percentage bij het gebruik van kredietkaarten en bij bankoverboekingen is één van de redenen waarom de Europese burger de euro niet geheel vertrouwt. Alleen de Commissie kan daar een einde aan maken door de heuse kartels die op dit terrein bestaan te verbieden en zo het vertrouwen te herstellen. Dat is waar de Europese burger op wacht.

Blokland
Voorzitter, namens mijn fractie meld ik u dat het ons bevreemdt dat er een bijzonder lange en soms zelfs heel ingewikkelde resolutie voorligt over een vrij eenvoudige zaak.
Dat het Europees Parlement zich op dit punt zoveel moeilijkheden op de hals haalt, is vooral te wijten aan feit dat in deze resolutie overheidsvoorlichting wordt verward met overheidspropaganda. In een eerder debat over de te volgen voorlichtingsstrategie heb ik mij reeds kritisch moeten uitlaten over hoogst merkwaardige wensen van sommige van mijn collega's. Helaas ontkom ik daar nu ook niet aan. Wie de euro maakt tot een vehikel om de zogenaamde "Europese gedachte" aan de man of vrouw te brengen, maakt een zeer grove denkfout. Het is buitengewoon te betreuren dat deze enorme politieke denkfout door dit Huis in veel mindere mate wordt opgemerkt dan de toerekeningsfouten van commerciële banken bij geldwisseltransacties. Wie dit vatten kan, die vatte het.

Evans, Jonathan
Mijnheer de Voorzitter, wat ik me met betrekking tot het verslag-Karas afvraag is of wij geacht worden ons te scharen achter een informatiecampagne over de praktische implicaties van de invoering van de euro, of achter een propagandacampagne over de euro zelf. Natuurlijk zal niemand de noodzaak van voorlichting ontkennen. Volgens sommige Britse kranten zijn we van alle feiten op de hoogte, maar bij de recente aankondiging van de fusie tussen de effectenbeurs van Frankfurt en die van Londen stonden veel Britse krantenredacteuren met hun mond vol tanden bij de simpele vraag welke valuta er voor de nieuwe beurs gebruikt zou gaan worden.
Meer dan tweederde van de bedrijven in het Verenigd Koninkrijk is niet op de hoogte van de praktische implicaties van de invoering van de euro, zelfs voor de landen buiten de eurozone. Als er subsidie beschikbaar is voor de vele seminars en conferenties die door Britse handelsassociaties, advocaten en accountants worden gehouden, dan kan ik u, als Brits advocaat, verzekeren dat ik ervoor zal zorgen dat wij ons deel daarvan krijgen.
Er is echter reden om aan te nemen dat deze campagne veel verder gaat dan het geven van praktische informatie. Per slot van rekening heeft de Europese Centrale Bank haar eigen informatiecampagne, dus waarom zouden wij het nog eens dunnetjes over doen? Misschien is het antwoord te vinden in de evangelische toon van het verslag van de heer Karas en in diens opmerkelijke verklaring dat de voorlichtingscampagne over de euro een bijdrage dient te leveren aan de voortzetting van het succes van de euro. Ik wens de euro zeker alle goeds. Koersinstabiliteit is slecht voor ons allemaal, of we ons nu in of buiten de eurozone bevinden. Ik persoonlijk ben echter niet zo overtuigd van het historische succes van de euro over het afgelopen halfjaar, en van de verbazingwekkende suggestie dat de euro een stabiliserende factor in allerlei internationale monetaire crises is gebleken.
Binnen of buiten de eurozone dienen wij ''ja'' te zeggen tegen informatie en ''nee'' tegen propaganda.

De Voorzitter
Wij onderbreken hier het debat en gaan over tot de stemmingen.
Het zal vanmiddag worden voortgezet.

STEMMING
Färm
Mijnheer de Voorzitter, op voorstel van de Commissie adviseert de Begrotingscommissie het Parlement 22 miljoen euro te schenken aan een fonds van de Donaucommissie. De reden hiervoor is dat de rivier de Donau bij Novi Sad wordt geblokkeerd door brokstukken van bruggen die verwoest zijn door de NAVO-bombardementen van vorig jaar. Daardoor en door het feit dat de rivierbedding nu omringd is door mijnen en blindgangers, wordt de ontwikkeling op de Balkan op zowel economisch als humanitair gebied afgeremd.
De rivier moet langs een traject van vijf kilometer over Servisch grondgebied ontdaan worden van drie ingestorte bruggen, mijnen en blindgangers. Hiervoor is steun van de EU nodig. Het is van belang dat deze zomer met de saneringswerkzaamheden begonnen kan worden. We hadden voorgesteld dit te verwerken in de gewijzigde en aanvullende begroting die we zojuist behandeld hebben. Wegens tijdgebrek was dit echter niet meer mogelijk. Daarom wil de Begrotingscommissie toch financiële middelen ter beschikking stellen, zodat de Donaucommissie zo snel mogelijk aan de slag kan. Een probleem is dat een deel van de werkzaamheden op Servisch grondgebied pas kan plaatsvinden als we ons ervan verzekerd hebben dat de sancties tegen Joegoslavië gehandhaafd blijven.
Over de uitvoering, de rechtsgrondslag en de financiering hebben we contact gehad met de Commissie en onze vragen zijn beantwoord. Wat betreft de financiering van deze 22 miljoen euro, stelt de Commissie voor 7,5 miljoen euro uit het PHARE-programma, 7,5 miljoen uit het ISPA-programma en 7 miljoen uit het OBNOVA-programma te halen. Ik wil graag dat de Commissie bevestigt dat zij contact opneemt met de Begrotingscommissie als er problemen ontstaan met deze financiering.

Liikanen
. (EN) Bij wijziging van het bedrag of de verdeling zoals vermeld in het voorstel voor een besluit van de Raad, zullen zowel de Raad als het Parlement opnieuw worden geraadpleegd. Mijn antwoord luidt dan ook ''ja''.
(Het Parlement keurt het voorstel van de Commissie goed)
Voorstel voor een besluit van de Raad betreffende de sluiting van een overeenkomst tussen de Gemeenschap en de Republiek Cyprus tot instelling van samenwerking op het gebied van het midden- en kleinbedrijf in het kader van het derde meerjarenprogramma voor het midden- en kleinbedrijf (MKB) in de Europese Unie (1997-2000) (COM(2000) 242 - C5-0324/2000 - 2000/0099(CNS)) (Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie)

Langen
Mevrouw de Voorzitter, waarde collega's, de Raad heeft ten aanzien van dit onderwerp een voorstel gedaan dat wij weliswaar steunen, maar dat toch een ernstig manco heeft. Volgens artikel 14 van dit voorstel - en dat is ook in de bevoegde commissie bevestigd - dienen de documenten in de elf officiële talen van de Europese Unie beschikbaar te zijn, maar niet in de tweede officiële taal van de Republiek Cyprus, het Turks. Wij eisen dat dit verdrag ook in het Turks wordt vertaald, dat de tweede officiële taal van de Republiek Cyprus is, en niet alleen in het Zweeds, Deens, Duits, enzovoort. In het vervolg moet de Raad hiermee rekening houden bij zulke onderhandelingen, als hij in een vereenvoudigde procedure onze instemming wil verkrijgen!

Liikanen
Mevrouw de Voorzitter, mijn antwoord is dat dergelijke overeenkomsten altijd in de officiële werktalen van de Europese Unie worden vertaald. Dat is ook in dit geval gebeurd. Ik heb ook een langere versie van deze verklaring als de Voorzitter dat wil.

Swoboda
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de commissaris nu alleen vragen of Cyprus net zo wordt behandeld als alle andere toetredingskandidaten, ja of nee? Dat is denk ik de hamvraag.

Liikanen
Mijn antwoord daarop is "ja" .
(Het Parlement keurt het voorstel van de Commissie goed)
Procedure zonder debat
Tweede verslag (A5-0176/2000) van de heer Gerhard Schmid, namens de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken over het voorstel voor een kaderbesluit van de Raad betreffende de bestrijding van fraude en vervalsing in verband met andere betaalmiddelen dan contanten (SN 3040/2000 - C5-0265/2000 - 1999/0190(CNS))
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)
Verslag (A5-0172/2000) van mevrouw Lienemann, namens de delegatie van het Parlement in het bemiddelingscomité over de door het bemiddelingscomité goedgekeurde gemeenschappelijke ontwerptekst van de verordening van het Europees Parlement en de Raad betreffende het financieringsinstrument voor het milieu (LIFE) (C5-0221/2000 - 1998/0336(COD))
(Het Parlement keurt de gemeenschappelijke ontwerptekst goed)
Aanbeveling voor de tweede lezing (A5-0173/2000) van de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme, betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van de richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van richtlijn 91/440/EEG van de Raad betreffende de ontwikkeling van de spoorwegen in de Gemeenschap (5386/1/2000 - C5-0178/2000 - 1998/0265(COD)) (rapporteur: de heer Jarzembowski)
Voor de stemming:

Liikanen
. (EN) Met betrekking tot het door de heer Jarzembowski opgestelde verslag over de ontwerprichtlijn ter wijziging van richtlijn 91/440, wil ik graag opmerken dat de Commissie de amendementen 1, 2, 4, 5, 7,10, 12, 15, 16, 18, 19, 22, 23, 25, 26 en 27 niet kan aanvaarden. De amendementen 3, 6, 8, 9, 11, 13, 14, 17, 20, 21 en 24 kunnen wel onze goedkeuring wegdragen.
(De Voorzitter verklaart dat het aldus gewijzigd gemeenschappelijk standpunt is goedgekeurd)
Aanbeveling voor de tweede lezing (A5-0171/2000) van de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme betreffende
I. het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van richtlijn 95/18/EG betreffende de verlening van vergunningen aan spoorwegondernemingen (5387/1/2000 - C5-0176/2000 - 1998/0266(COD))
II. het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad inzake de toewijzing van spoorweginfrastructuurcapaciteit en de heffing van rechten voor het gebruik van spoorweginfrastructuur alsmede inzake veiligheidscertificering (5388/1/2000 - C5-0177/2000 - 1998/0267(COD)) (rapporteur: de heer Swoboda)
(De Voorzitter verklaart dat de twee aldus gewijzigde gemeenschappelijke standpunten zijn goedgekeurd)
Aanbeveling voor de tweede lezing (A5-0174/2000) van de Commissie juridische zaken en interne markt, betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van de richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van de richtlijnen 89/48/EEG en 92/51/EEG van de Raad betreffende het algemeen stelsel van erkenning van beroepskwalificaties en de richtlijnen 77/452/EEG, 77/453/EEG, 78/686/EEG, 78/687/EEG, 78/1026/EEG, 78/1027/EEG, 80/154/EEG, 80/155/EEG, 85/384/EEG, 85/432/EEG, 85/433/EEG en 93/16/EEG van de Raad betreffende de beroepen van verantwoordelijk algemeen ziekenverpleger (verpleegkundige), beoefenaar der tandheelkunde, dierenarts, verloskundige, architect, apotheker en arts (5103/3/2000 - C5-0162/2000 - 1997/0345(COD)) (rapporteur: de heer Wieland)
(De Voorzitter verklaart dat het aldus gewijzigd gemeenschappelijk standpunt is goedgekeurd)
Kaderakkoord (C5-0349/2000) over de betrekkingen tussen het Europees Parlement en de Commissie
Voor de stemming:

Bonde
Mevrouw de Voorzitter, het kaderakkoord bevat enkele goede punten, maar ook het risico dat we een stap achteruit zetten wat betreft de toegang van de leden tot informatie van de Commissie. Mijn politieke fractie en de intergroep SOS-democratie bevelen daarom uitstel van stemming aan. Wij wensen dat het kaderakkoord eerst grondig in alle commissies behandeld wordt, meer bepaald in de Commissie constitutionele zaken, de Commissie juridische zaken en de Commissie begrotingscontrole. Wij zijn het eens met de kritiek van mevrouw Theato, voorzitter van de Commissie begrotingscontrole, dat het kaderakkoord indruist tegen artikel 276 dat ons recht geeft op informatie in het kader van de kwijtingsprocedure. Nu mag de Commissie zelf bepalen wat ze wil laten controleren. Voor de Ombudsman geldt dezelfde procedure. Het kaderakkoord is ook in strijd met ons eigen Reglement. In artikel 64 staat uitdrukkelijk dat de Raad en het Parlement evenwaardige partners zijn in het wetgevingsproces wat betreft de toegang tot documenten van de Commissie. Nu hebben alleen de Voorzitter van het Parlement en de commissievoorzitters het recht verschillende soorten niet-officiële documenten in te kijken. De rapporteurs kunnen dergelijke documenten niet opeisen, laat staan de leden van het Parlement. Als leden zouden wij van rechtswege alle documenten die de Commissie aan anderen afgeeft, moeten kunnen inkijken. Alle fractievoorzitters waren het hierover eens toen wij de onderhandelingen met de Commissie begonnen. Nu komt er een compromis uit de bus waarbij de instelling die gecontroleerd moet worden, zelf mag beslissen wat ze wil laten controleren. Dit compromis strookt niet met de beloften van voorzitter Prodi. Daarom verzoek ik het Parlement dringend het voorstel vandaag te verwerpen en te verbeteren, zodat wij volgende keer voor een verbeterde uitgave kunnen stemmen.

De Voorzitter
De heer Bonde verzoekt dus om uitstel van stemming.

Hautala
Mevrouw de Voorzitter, mijn fractie steunt het voorstel van de heer Bonde tot uitstel van stemming, hoewel het akkoord ontegenzeglijk enkele zeer verdienstelijke verbeteringen voor de rechten van het Parlement bevat, bijvoorbeeld waar het gaat om onderhandelingen over internationale overeenkomsten en de deelname van het Parlement aan de intergouvernementele conferentie. Wij kunnen echter niet de wijze accepteren waarop de Raad zich met de betrekkingen tussen het Parlement en de Commissie heeft bemoeid, nadat de onderhandelingen al waren afgerond. De Raad heeft de Commissie onder druk gezet en haar gedwongen de tekst in het akkoord te schrappen waarin werd geëist dat de lidstaten, de instellingen en de internationale organisaties uitleggen waarom zij sommige vertrouwelijke gegevens niet willen afstaan. Naar onze mening is dat volledig onaanvaardbaar.
Mijnheer de Voorzitter, ik heb reden te denken dat dit een rechtstreeks gevolg van de Top in Feira is. Op de Top in Feira is besloten dat de NAVO geheime informatie over de gezamenlijke militaire plannen afstaat. Men streeft er overduidelijk naar zowel de Commissie als het Parlement van het gemeenschappelijk veiligheids- en defensiebeleid uit te sluiten. Wij hebben daarom van de Raad een open verklaring nodig waarin wordt uitgelegd waarom dit gebeurt. Bovendien moet, mevrouw de Voorzitter, het recht van de rapporteurs om vertrouwelijke informatie te krijgen worden verbeterd en uitstel geeft misschien de mogelijkheid ook dit punt te versterken. Wij steunen dus niet de tekst zoals die nu na de laatste ontwikkelingen is geworden en het lijkt mij het verstandigst wat extra tijd te nemen.

Cox
Mevrouw de Voorzitter, ik krijg later nog de gelegenheid om namens mijn fractie te spreken.
Ik zal ingaan op een aantal van de punten van zorg en kritiek die mijn fractie ten aanzien van dit project heeft, maar in de kern komt het hier op neer: rekening houdend met al het werk dat is verricht, met de aanzienlijke vooruitgang die is geboekt en met het vooruitzicht dat wij met uitstel waarschijnlijk geen echt waardevolle bijdragen kunnen leveren aan het document, zou ik het Parlement willen voorstellen de discussie voort te zetten en te stemmen over aanvaarding of verwerping van het akkoord. Dat is namelijk onze keuze en daar moeten wij over spreken. In ieder geval is nu het moment gekomen om de kans waar te nemen en deze al zolang aanslepende kwestie op te lossen. Laten wij verdergaan en onze interinstitutionele betrekkingen op opbouwende wijze gestalte te geven.
(Het Parlement verwerpt het verzoek om uitstel van stemming) De Voorzitter. Inhakend op de wens van het Parlement geef ik nu het woord aan de fracties opdat zij kort, gedurende twee minuten, hun standpunten kunnen uiteenzetten.

Poettering
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Commissie, waarde collega' s, dit kaderakkoord tussen het Europees Parlement en de Europese Commissie is een grote stap vooruit in de betrekkingen tussen onze beide instellingen. Onze fractie heeft dit kaderakkoord geëist en heeft zich er bijzonder voor ingezet. De betrekkingen tussen de Commissie en het Europees Parlement komen hiermee op een solide en duidelijke basis te staan. Het is nu ons gemeenschappelijk doel het Europees opbouwproces te bevorderen.
De Commissie is de uitvoerende macht. Wij vormen samen met de Raad de wetgevende macht. Door dit kaderakkoord krijgt het Europees Parlement de middelen om zijn parlementaire controletaak beter uit te oefenen. Het staat als een paal boven water dat toekomstige verordeningen, die tot het Gemeenschapsrecht van de Europese Unie gaan behoren, niet door dit kaderakkoord worden beïnvloed. Het staat ons als wetgevend orgaan natuurlijk vrij om zulke verordeningen op de rails te zetten.
De grondslagen van dit kaderakkoord zijn parlementarisme, democratie en transparantie. De Commissie heeft de toezeggingen die zij vorig jaar september voor haar verkiezing aan het Europees Parlement heeft gedaan, de zogenaamde vijf punten, nog eens in een juridisch bindende vorm in dit akkoord opgenomen. Deze regelingen betreffen de drie bijlagen: de wetgevingsprocedure, de afspraak dat het Parlement bij sluiting van overeenkomsten en bij zaken in verband met de uitbreiding moet worden betrokken en geïnformeerd, en tenslotte de doorgifte van vertrouwelijke informatie. Er is zeker niet aan alle wensen voldaan, ook niet aan al onze wensen, maar je kunt niet altijd alles hebben. Als wij dit akkoord echter in zijn geheel bekijken, is het een stap vooruit. Ik wil alle betrokkenen dan ook van harte bedanken: de Voorzitter van ons Parlement, ondervoorzitter Loyola de Palacio en voorzitter Prodi van de Commissie, en ook de fractievoorzitters, die zich hier zeer geëngageerd mee bezig hebben gehouden. De Fractie van de Europese Volkspartij en Europese Democraten zal in haar geheel voor dit akkoord stemmen!

Barón Crespo
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de commissie, dames en heren, ik wil namens de Fractie van de partij van de Europese Sociaal-democraten duidelijk maken dat we ingenomen zijn met dit kaderakkoord. Hiermee komt men tegemoet aan de beginselen waarover we deze week - gisteren, om exact te zijn - hebben gediscussieerd. Toen hebben wij immers gesteld dat iedereen moet meewerken aan de opbouw van Europa. Wij, het Parlement, moeten daarvoor samenwerken met de Commissie, op basis van de volgende beginselen: democratie, transparantie en verantwoording. Dit is tevens de rechtvaardiging waarom de gedragscode extra gewicht heeft gekregen: de machtsverhoudingen zijn immers gewijzigd. Ik heb zelf het genoegen gehad de onderhandelingen over die gedragscode te openen. Dat was in 1990. Toen had het Parlement veel minder gewicht in de schaal te leggen. De onderhandelingen zijn voortgezet onder voorzitterschap van de heer Hänsch. Het Parlement heeft intussen veel meer bevoegdheden gekregen en daarmee dus ook extra verantwoordelijkheid. Ik geloof dat we in dit opzicht dan ook een belangrijke stap vooruit hebben gezet. De onderhandelingen hebben lang geduurd. Wij hadden aanvankelijk gepland dat het kaderakkoord in december vorig jaar afgesloten zouden kunnen worden. In de onderhandelingen met de Commissie is er een langdurige touwtrekkerij geweest en daarom hebben we twee voorzitters van parlementaire commissies, de heer Napolitano van de Commissie constitutionele zaken en mevrouw Theato van de Commissie begrotingscontrole, belast met het voortzetten van de onderhandelingen, met name over de derde bijlage. Het is u, mevrouw de Voorzitter, ten deel gevallen de onderhandelingen af te ronden. Daarom dien ik eerst u te bedanken, mevrouw de Voorzitter, voor het feit dat we nu over deze gedragscode kunnen beschikken. Ik dank ook, en in dezelfde mate, de reeds genoemde commissievoorzitters, de voorzitter van de Commissie, de heer Prodi, en tot slot mevrouw Palacio.
Nu is het aan ons om ons Reglement aan de nieuwe toestand aan te passen. Ik wil besluiten met opmerking aan de Raad: het zou geen gek idee zijn als ook de Raad eens nadacht over het vastleggen van gedragsnormen voor de omgang met het Parlement, niet alleen op politiek gebied, maar ook op begrotingsgebied. Dat zou een stap voorwaarts zijn, mevrouw de Voorzitter.

Cox
Mevrouw de Voorzitter, ik vind het document dat wij vandaag bespreken een uitermate belangrijk document. Ik heb de moeite genomen eens na te gaan of er iets gelijkwaardigs bestaat tussen regeringen en nationale parlementen. Er is één lidstaat van de vijftien waarin omwille van de openheid meer zaken worden overgelaten aan het parlement dan in andere landen. In verreweg de meeste gevallen is er echter niets vergelijkbaars en dat is een belangrijk element in dit document.
Ten tweede heeft er vorig jaar in het Parlement een belangrijke discussie plaatsgevonden die onder meer ging over de kwestie van de commissarissen die individuele en persoonlijke verantwoordelijkheid voor de uitoefening van hun hoge ambt op zich nemen. Dit document bevat een aantal belangrijke clausules waarin een interpretatie wordt gegeven van de relatie tussen onze instellingen, en dat is een hele vooruitgang.
Er zijn twee punten van kritiek waarover mijn collega's en mijn fractie vandaag graag nadere informatie willen. Artikel 1, lid 4 in bijlage 3 regelt welke personen of instanties in het Parlement bij de Commissie om toegang tot vertrouwelijke documenten mogen vragen. Veel van mijn collega's zijn nogal ontdaan over het feit dat er niet expliciet wordt verwezen naar de rechten van de rapporteurs. Met dit document kunnen wij bij de Commissie niet meer bereiken dan we al bereikt hadden. Ik wil u echter wel zeggen dat u, als er vandaag voor dit document wordt gestemd, de Commissie constitutionele zaken onmiddellijk opdracht moet geven zich te buigen over de regels in het Parlement waarmee het rapporteurs makkelijker gemaakt kan worden een verzoek te richten tot hun voorzitter of tot de andere in dit document genoemde instanties. Als hieraan wordt voldaan, dan zullen veel van mijn collega's die bedenkingen hebben, voor stemmen.
Ten slotte nog één opmerking: het Parlement houdt zich nu bezig met het onderwerp transparantie en de regelgeving met betrekking tot de toegang tot documenten. Veel van mijn collega's hebben mij al laten weten - zonder de uitkomst van de inspanningen van het Parlement af te wachten - dat volgens hen bij een mogelijke herziening van het kaderakkoord op grond van nieuwe trends in de regelgeving, de voorzitter van de Commissie, de heer Prodi, officieel, vóór de stemming, dient te verklaren dat de Commissie openstaat voor de suggestie om het document te herzien in het licht van een zich ontwikkelend transparantiebeleid.

Hautala
Mevrouw de Voorzitter, ik wil Commissievoorzitter Prodi en ondervoorzitter Loyola de Palacio bedanken voor de nauwere samenwerking die zij met het Europees Parlement op menig vlak zijn begonnen. Deze geest van deze samenwerking wordt goed weergegeven in de punten van het akkoord over bijvoorbeeld het recht van het Parlement op betrokkenheid bij onderhandelingen over internationale overeenkomsten, niet alleen over het eindresultaat daarvan, maar tijdens alle fasen van de onderhandelingen. Dat beschouwen wij als een concrete stap vooruit, net als het feit dat de Commissie heeft beloofd naar vermogen het Europees Parlement op de hoogte te houden over de intergouvernementele conferentie. Ook dit is een uiting van de nieuwe geest die wij nu met de Commissie creëren en het is van groot belang dat de Commissie en het Parlement een onderling akkoord hebben.
Helaas, mevrouw de Voorzitter, is de Raad het echter niet eens met het verbeteringsproces van deze betrekkingen. Mijn fractie is zeer bezorgd over de ontwikkeling die in de Raad aan de gang is. Wij hopen, en eisen zelfs dat de Raad openlijk verklaart wat hij gaat doen: zal hij in het vervolg de betrekkingen tussen het Parlement en de Commissie respecteren of gaat hij zich ook in de toekomst met deze betrekkingen bemoeien? Het lijkt er namelijk op dat de Raad vooral bij het veiligheids- en defensiebeleid naar geheimhouding streeft. Het lijkt er ook op dat niet alleen het Europees Parlement - en via onze instelling de burgers - zal lijden onder het streven naar geheimhouding, dat duidelijk tot uiting kwam na de onderhandelingen toen de Raad verandering van de tekst eiste, maar ook de Europese Commissie. Wij moeten een sterke Commissie steunen. De Commissie moet in het vervolg een vast onderdeel zijn van de ontwikkeling van de gemeenschappelijke veiligheids- en defensiedimensie, en dat moeten wij steunen. Tegenwoordig mag immers geen enkel terrein meer buiten de eisen van transparantie vallen, ook niet het veiligheids- en defensiebeleid.

Kaufmann
Mevrouw de Voorzitter, de meerderheid van mijn fractie zal voor dit akkoord stemmen, ook al zijn wij niet op alle punten tevreden. Dat wil ik hier heel duidelijk zeggen. Wij gaan er echter vanuit dat de vertrouwensrelatie tussen de Commissie en het Parlement op basis van dit akkoord kan worden versterkt. U kunt ervan op aan dat als het Parlement dit kaderakkoord goedkeurt, de leden van mijn fractie scherp zullen toezien op de strikte naleving daarvan.
Ik wil twee kritische kanttekeningen plaatsen, en sluit mij daarmee aan bij de vorige sprekers. In de eerste plaats vindt mijn fractie openheid en transparantie in de omgang met documenten en informatie buitengewoon belangrijk. Wij gaan ervan uit dat de in paragraaf 13 vastgelegde afspraak strikt wordt nageleefd. Volgens deze afspraak wordt informatie eerst ter beschikking gesteld aan de leden van dit Parlement, de enige instelling die democratische legitimiteit bezit. Die informatie moet bovendien volledig zijn, want alleen dan kunnen wij ons mandaat op de wijze uitoefenen die de burgers van ons verwachten.
Ik hoop daarom dat paragraaf 18, waarin een uitzondering op paragraaf 13 staat, nooit hoeft te worden toegepast.
In de tweede plaats wil ook ik van mijn kant een opmerking maken aan het adres van de Raad. Wij hebben met grote verbazing kennis genomen van de interventie van de Raad. Ik vind dat hier echt op een dubieuze manier in een akkoord tussen Commissie en Parlement is ingegrepen, en uitgerekend door een instelling die volledig terecht wordt bekritiseerd vanwege het feit dat zij achter gesloten deuren vergadert. Wanneer dan in dit verband ook nog eens naar het veiligheids- en defensiebeleid wordt verwezen en we tegelijk weten dat Europa aan een militaire interventiemacht voor crisissituaties werkt, voorspelt dat inderdaad niets goeds.
Nog een laatste opmerking. Wij hebben gisteren allen de woorden van president Chirac gehoord in dit Parlement. Hij heeft ons beloofd dat de werkwijze van de Raad in de toekomst zal veranderen. Ik denk dat we allemaal scherp in de gaten zullen houden wat er tijdens het Franse raadsvoorzitterschap gedaan wordt, en of ook de Raad voortaan transparanter en democratischer te werk zal gaan.

Collins
Voorzitter, het is goed om een moment stil te staan bij de voorgeschiedenis van het interinstitutionele akkoord waarover wij vandaag discussiëren.
Het is uitermate belangrijk dat alle instellingen van de EU doeltreffend en efficiënt werken. De 370 miljoen inwoners van de Europese Unie moeten de interne wetgevingsprocessen van de Unie kunnen steunen en er vertrouwen in kunnen hebben.
Een van de voornaamste wetgevende organen is de Europese Commissie die het recht heeft initiatieven te nemen tot de toepassing van richtlijnen en verordeningen. De Europese Raad vertegenwoordigt het belang van de vijftien regeringen van de Unie en heeft een zeer sterke wetgevende macht.
Het Parlement is een democratisch gekozen wetgevend orgaan. De kerntaak van het Parlement is toezicht uit te oefenen op de andere belangrijke instellingen. Als de Europese Unie beter moet functioneren, is het van groot belang dat de relatie tussen de Commissie en het Parlement precies wordt omschreven, en dat is precies de reden voor het kaderakkoord tussen de Commissie en het Parlement.
De onderhandelingen over dit kaderakkoord waren gecompliceerd. Wat er nu ter tafel ligt is wellicht geen volmaakt document, maar het is zeker een stap in de goede richting. Het bevat meer verplichtingen dan het akkoord dat de afgelopen vijf jaar de betrekkingen tussen de twee instellingen heeft geregeld.
Ik wil nu graag overgaan tot een aantal van de belangrijkste bepalingen uit het akkoord. De twee instellingen verklaren zich bereid tot een meer constructieve dialoog, tot politieke samenwerking en tot verbetering van de informatiestroom. Ook verklaren zij zich bereid het Parlement informatie te geven en te raadplegen over administratieve hervormingen binnen de Commissie. Er bestaat ook overeenstemming, zij het dan geen ruime overeenstemming, over het wetgevingsproces binnen de EU, over internationale overeenkomsten en de onderhandelingen over de uitbreiding van de EU. Bovendien zijn er procedures in de maak voor de overdracht van vertrouwelijke documenten en informatie van de Commissie.
Men zou kunnen stellen dat het kaderakkoord voor een groot gedeelte slechts de bestaande bepalingen uit de huidige Verdragen verheldert. Ik weet bijvoorbeeld dat de Commissie verplicht is het Parlement in te lichten over de uitbreidingsonderhandelingen, zodat het zijn standpunten op het juiste tijdstip en via de juiste parlementaire procedures kenbaar kan maken. Dat is een volkomen terechte bepaling, omdat het Europees Parlement het recht van een lidstaat op volwaardig lidmaatschap van de Unie moet goedkeuren. Het Parlement heeft ook het laatste woord met betrekking tot de goedkeuring van internationale afspraken zoals afspraken in het kader van de WTO-besprekingen. Men kan van het Parlement geen beslissingen over dergelijke belangrijke onderwerpen verwachten, als de betreffende benodigde informatie niet aan de leden is voorgelegd.
Daarom dient de Commissie open procedures op gang te brengen voor de overdracht van actuele informatie over het hele scala van verordeningen, richtlijnen en internationale overeenkomsten die door de Unie worden besproken en toegepast.
Ten slotte ben ik ervan overtuigd dat het altijd nodig zal zijn om de procedures voor de overdracht van vertrouwelijke informatie te verhelderen.

Dell'Alba
Mevrouw de Voorzitter, namens de Italiaanse radicalen wil ik met nadruk zeggen dat dit kaderakkoord een belangrijk evenwicht creëert tussen onze twee instellingen. Er is een moeizaam compromis bereikt. De kritiek die de Raad op het laatste moment op het kaderakkoord heeft geleverd, met de bedoeling het te verzwakken, bewijst dat het een ambitieus akkoord is. De Commissie en het Parlement zullen samenwerken, maar onze instelling zal ook toezicht moeten houden. Er is dus een belangrijke rol weggelegd voor het Parlement. De Commissie daarentegen neemt een aantal verplichtingen op zich zonder haar rol als hoedster van de verdragen en initiatiefneemster te verwaarlozen.
Ik ben ervan overtuigd dat dit evenwicht bereikt is. Ik ben het niet eens met de kritiek van de collega' s: dit was het hoogst bereikbare, ook wat de verstrekking van documenten betreft. Het spijt me dat we de regeling voor de verstrekking van documenten niet verder hebben kunnen uitbreiden. Waarschijnlijk is dat te wijten aan het gedrag van enkele collega' s. Toch is dit een belangrijke stap vooruit en daarom hopen we dat dit kaderakkoord over enkele minuten zal worden aangenomen en ondertekend.

Bonde
Mevrouw de Voorzitter, mijn fractie stemt tegen het kaderakkoord. Wij zijn er zeker van dat een degelijke behandeling in de commissies en een nieuwe onderhandeling met de heer Prodi zelf een beter resultaat zal opleveren, waarover wij dan kunnen stemmen. Ik wil eerst een misverstand rechtzetten. Wij willen de Commissie niet beletten vertrouwelijke kwesties te behandelen. Voor elke instelling is het belangrijk een interne fase te hebben, waarin alle ideeën aan bod kunnen komen en alle voorstellen op tafel kunnen worden gelegd, zonder dat men verplicht is ze openbaar te maken. De Commissie moet ook het recht hebben vertrouwelijke ontwerpen te behandelen gedurende de hele voorbereidende fase. Onze eis betreffende inzage gaat in zodra de Commissie een document de wereld instuurt of zodra het voorstel is uitgelekt, wat immers niet zelden gebeurt. Wanneer een voorstel de Commissie verlaten heeft, zou de Commissie ons de inzage ervan niet meer mogen weigeren. Zo is er gelijkheid voor iedereen, wat met het kaderakkoord niet het geval is. Er zijn in het bijzonder twee vernederende situaties die wij het liefst niet meer willen meemaken. In het wetgevingsproces werken wij, zoals iedereen weet, in commissies waar wij de wetgevingsvoorstellen behandelen. Achter ons zitten mensen van de permanente vertegenwoordigingen, studenten en stagiaires met vertrouwelijke ontwerpteksten met het opschrift "beperkt" , maar wij als leden kunnen deze teksten niet krijgen. De lobbyisten die achteraan zitten, hebben deze teksten ook, maar wij als leden niet. Het gebeurt ook vaak dat wij in de pers over een uitgelekt Commissievoorstel lezen. Onze commentaar wordt gevraagd, maar wij beschikken niet over de teksten. Dat is een vernederende situatie, die totaal onaanvaardbaar is. De heer Prodi beloofde bij zijn aantreden een einde aan deze situatie te maken. Wij moeten het recht hebben de documenten te krijgen, zodra ze de tafel van de Commissie verlaten hebben. Dit recht moet gelden voor ons als individuele leden en als rapporteurs, en niet pas nadat wij de voorzitter daar op onze knieën om hebben gesmeekt. Misschien is de volgende voorzitter iemand voor wie men niet op de knieën wil gaan zitten.

Prodi
 Mevrouw de Voorzitter, geachte afgevaardigden, er is veel gebeurd sinds ik u, in september van het vorig jaar, beloofde mij persoonlijk in te zullen zetten voor goede en doorzichtige betrekkingen tussen onze instellingen.
Er is veel vooruitgang geboekt sinds we overeen zijn gekomen samen aan een nieuw interinstitutioneel akkoord te werken. We hebben met grote inzet gewerkt aan een zinvol en sterk akkoord. Ik heb grote waardering voor de constructieve wijze waarop u, mevrouw de Voorzitter, de onderhandelingen heeft geleid, daarbij bijgestaan door de Conferentie van voorzitters en door mevrouw De Palacio namens de Commissie.
Ik geloof dat het kaderakkoord dat nu voor ons ligt een bruikbaar en evenwichtig kader biedt voor de betrekkingen tussen onze instellingen. Talloze elementen die u als leden van het Parlement van belang vond, zijn opgenomen. Ik noem de aanwezigheid van vertegenwoordigers van de Commissie bij uw vergaderingen, het vitale vraagstuk van de uitwisseling van informatie en de noodzakelijke betrokkenheid van het Parlement bij handelsbesprekingen en de onderhandelingen over de uitbreiding.
Het is duidelijk geworden dat er nu tussen de instellingen een concept van loyale samenwerking bestaat dat evenwel het evenwicht tussen die instellingen niet aantast. Dit is gebaseerd op de geldende normen, zoals die voor toegang tot documenten. Ik zou - onder meer om duidelijk te maken waar ik sta - erop willen wijzen dat alle toekomstige wijzigingen van die normen in onze akkoorden zullen worden verwerkt.
Mevrouw de Voorzitter, dit akkoord is aanbevolen bij de betrokken instellingen en vanmorgen hebben de leden van de Commissie mevrouw De Palacio en mij toestemming gegeven het namens hen goed te keuren en te ondertekenen. Als het Parlement straks voor stemt, kunnen we het gezamenlijk ondertekenen en kan een nieuwe fase in onze betrekkingen aanbreken.
Zoals ik gisteren al zei, wachten ons nog vele belangrijke termijnen. We moeten er absoluut voor zorgen dat onze instellingen zich concentreren op de vraagstukken die nu cruciaal zijn voor de toekomst van Europa. Met dit akkoord versterken we de rol van beide instellingen bij de opbouw van Europa en verhogen we bovendien de doeltreffendheid van ons gemeenschappelijk optreden.

(Het Parlement neemt het kaderakkoord aan) De Voorzitter. Het kaderakkoord zal als bijlage in het Reglement worden opgenomen.
(De Voorzitter van het Europees Parlement en de voorzitter van de Commissie ondertekenen het kaderakkoord)
(Applaus)
Voorstel voor een besluit (B5-0594/2000) van de Conferentie van voorzitters inzake het besluit van de Conferentie van voorzitters om geen tijdelijke enquêtecommissie voor het Echelon-interceptiesysteem in te stellen.

Kirkhope
Mevrouw de Voorzitter, een motie van orde: ik maak mij ernstig zorgen over de mededelingen die de laatste dagen zowel in als buiten Frankrijk in de pers zijn verschenen. Naar het schijnt stelt het Frans Openbaar Ministerie een onderzoek in naar Echelon en kennelijk wordt, parallel daaraan, ook een onderzoek naar Echelon ingesteld door de Franse geheime dienst, de DST.
Het Europees Parlement is een belangrijke instelling. Ik ben dan ook erg bang dat deze twee verschillende onderzoeken, die doorgang zouden kunnen vinden na de stemmingen hier vandaag, verwarring en problemen zullen veroorzaken en de positie van het Europees Parlement schade zullen berokkenen. Wij zullen het voorstel van de Conferentie van voorzitters zeker steunen, maar met het oog op mijn eerdere opmerkingen dienen we dit standpunt nu te herzien, of op zijn minst enige zekerheid te krijgen over wat de Franse autoriteiten in deze kwestie van plan zijn.

Lannoye
Mevrouw de Voorzitter, wij hebben zojuist uitgebreid gesproken over transparantie, waar het de betrekkingen tussen de Commissie en het Parlement aangaat. Ik vind dat er ook transparantie moet zijn in onze debatten. Bij een belangrijke stemming als die van zo meteen, mogen wij geen fout maken en wel beseffen wat er op het spel staat.
Als u mij toestaat, zou ik twee fundamentele opmerkingen willen plaatsen. Allereerst werd, in sommige parallelle discussies, en zelfs tijdens de Conferentie van voorzitters, gedaan alsof Echelon min of meer als een normaal verschijnsel is. Men zei dat er in ieder geval sprake was van bewaking, en sommigen voegden hieraan zelfs toe, dat het voor de jacht op de georganiseerde misdaad belangrijk was over bewakingssystemen te kunnen beschikken. Dit is ongetwijfeld waar, maar dan wel binnen een wettelijk kader, waarvan bij Echelon geen sprake is.
Ten slotte moeten wij een belangrijk onderscheid maken. Echelon is namelijk een bewakingssysteem dat zich niet op specifieke communicaties richt, maar op alle communicaties en alle vormen van gegevensoverdracht. Dientengevolge worden alle communicaties onderschept, vervolgens systematisch door krachtige computers geanalyseerd en op basis van een lexicon van sleutelwoorden gerangschikt. Het globale karakter van de afluisterpraktijken is een duidelijke schending van de vertrouwelijkheid van privé-communicaties en daardoor strijdig met het Verdrag en de richtlijnen...

De Voorzitter
Mijnheer Lannoye, wij kunnen hierover nu niet een debat aangaan.

Lannoye
Ik heb nog een tweede opmerking, mevrouw de Voorzitter! Neemt u mij niet kwalijk, maar wij hebben in deze Vergadering geen enkel debat gehad. Ik vind het ook belangrijk dat er een duidelijk onderscheid wordt gemaakt...
(De spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)

De Voorzitter
Iedereen in dit Parlement weet heel goed wat het verschil is tussen een enquêtecommissie en een tijdelijke commissie.

Watson
Mevrouw de Voorzitter, mijn motie luidt: laten wij over dit onderwerp stemmen. De commissie waarvan ik de eer heb voorzitter zijn heeft het STOA-verslag bestudeerd. Wij weten heel goed wat het standpunt van de verschillende leden van het Parlement hieromtrent is en de Conferentie van voorzitters heeft ons zeer terecht voorstellen gedaan.
De enige vraag is: moeten wij kijken naar één bepaald systeem dat de privacy zou kunnen schenden, of naar alle systemen die mogelijkerwijs leiden tot schending van de privacy? Onze agenda van vandaag bevat duidelijke amendementen met betrekking tot dit onderwerp. Ik stel voor dat wij nu over deze kwestie stemmen.

Wurtz
Mevrouw de Voorzitter, ik wil het debat beslist niet heropenen. Er werd echter een nieuw element naar voren gebracht dat aansluit bij het belangrijkste bezwaar dat tegen het voorstel om een enquêtecommissie in te stellen werd ingebracht, namelijk dat er geen onderzoek kan worden gedaan naar de activiteiten van de geheime diensten.
Een van de lidstaten, Frankrijk, stelt op dit moment daadwerkelijk een officieel onderzoek in naar datgene wat het Echelonsysteem was en misschien nog steeds is. Ik denk dat het belangrijkste bezwaar tegen een enquêtecommissie dus is weggenomen en dat is een nieuw aspect waarmee op het moment van de stemming rekening moet worden gehouden.
(Het Parlement neemt het besluit aan)
Voorstel voor een besluit (B5-0593/2000) van de Conferentie van voorzitters tot instelling van een tijdelijke commissie over het Echelon-interceptiesysteem
(Het Parlement neemt het besluit aan)
Verslag (A5-0175/2000) van de heer Lehne, namens de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad houdende wijziging van richtlijn 91/308/EEG van de Raad van 10 juni 1991 tot voorkoming van het gebruik van het financiële stelstel voor het witwassen van geld (COM(1999) 352 - C5-0065/1999 - 1999/0152(COD))
Voor stemming over amendement 26
Lehne (PPE-DE). (DE) Mevrouw de Voorzitter, dit is precies het punt dat ik graag gecorrigeerd wil zien. Ik heb daar in de commissie binnenlandse zaken al op gewezen. Dit amendement heeft betrekking op artikel 6, lid 3 van de te wijzigen richtlijn uit 1991 en op artikel 1, lid 5 van de onderhavige richtlijn waarmee de oude richtlijn zou moeten worden gewijzigd. In de Duitse tekst moet de formulering halverwege de tweede alinea als volgt luiden: "... zum Zwecke der Vertretung in einer Rechtssache oder im Rahmen einer Rechtsberatung erhalten." De Duitse tekst is in onze beraadslagingen de uitgangstekst, omdat hij in de taal van de rapporteur is gesteld. In de Engelse versie staat er ten onrechte alleen "in order to be able to present him in legal proceedings." Met het aspect "Rechtsberatung" wordt in de Engelse tekst geen rekening gehouden. Ik heb daar al tijdens de behandeling in de commissie binnenlandse zaken op gewezen, maar om de een of andere reden is deze vertaalfout tot dusverre niet gecorrigeerd. Dat is echter van doorslaggevend belang, omdat de Raad op basis van de Engelse tekst onderhandelt. Ik verzoek de Voorzitter dan ook de diensten de opdracht te geven dit recht te zetten en de Engelse tekst met een correcte vertaling aan het Duits aan te passen.
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)
Verslag (A5-0179/2000) van de heer Lehne, namens de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, over het voorstel voor een verordening van de Raad tot vaststelling van de lijst van derde landen waarvan de onderdanen bij overschrijding van de buitengrenzen in het bezit moeten zijn van een visum en van de lijst van derde landen waarvan de onderdanen van deze plicht zijn vrijgesteld (COM(2000) 27 - C5-0166/2000 - 2000/0030(CNS))
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)
Verslag (A5-0184/2000) van mevrouw Haug, namens de Begrotingscommissie, over de begroting voor 2001 met het oog op de overlegprocedure voorafgaand aan de eerste lezing door de Raad
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Verslag (A5-0177/2000) van mevrouw Paciotti, namens de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, over het ontwerpbeschikking van de Commissie betreffende de gepastheid van de veilige-havenbeginselen (C5-0280/2000)
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Laguiller
Mijnheer de Voorzitter, wij hebben dit voorstel alleen maar goedgekeurd om te voorkomen dat de bevolking van Joegoslavië nog langer moet betalen voor de misdaden van haar dictator Milosevic en nog langer de gevolgen moet dragen van de NAVO-bombardementen en de daarop volgende boycot, waaronder zij reeds zo zwaar heeft geleden.
Wij zijn echter nog steeds van mening, dat de mogendheden die verantwoordelijk zijn voor de vernietiging van de bruggen, en dus voor de versperring van de Donau, voor de kosten zouden moeten opdraaien.
Overeenkomst tussen de Europese Unie en de Republiek Cyprus

Alyssandrakis
Volgens de overeenkomst tussen de Europese Unie en Cyprus zullen de kosten voor deelname van Cyprische ondernemingen aan het programma volledig voor rekening komen van de Republiek Cyprus. De Midden-Europese kandidaat-landen krijgen deze kosten echter betaald van de Gemeenschap. Ofschoon in de overeenkomst sprake is van een klein bedrag, gaat het hier niet om een kwantitatief maar een inhoudelijk vraagstuk. Cyprus moet ook bij deelname aan andere programma' s de kosten zelf betalen. Dat is absoluut onrechtvaardig jegens het Cyprische volk. Ik wil er verder nog op wijzen dat volgens de berekeningen de aanpassing aan het acquis communautair Cyprus 500 à 900 miljoen Cyprische ponden zal kosten, dat wil zeggen 1 à 1,8 miljard euro. De Republiek Cyprus krijgt echter van de Europese Unie slechts kruimels.
Het lijdt geen twijfel dat de financiële relatie tussen Cyprus en de Europese Unie krom is en in het nadeel uitvalt van de Republiek Cyprus. Het Cyprische volk hoeft dan ook geen heil te verwachten van toetreding. Daarom hebben de afgevaardigden van de Communistische Partij van Griekenland niet voor deze overeenkomst gestemd. Wij hebben ons tijdens de stemming onthouden.

Alavanos
Ik wil van de stemming over de overeenkomst EU/Republiek Cyprus inzake het midden- en kleinbedrijf gebruik maken om de nieuwe provocatie van het Denktash-regime in Strovilia op Cyprus aan de kaak te stellen. Het bezettingsleger is het gebied binnengedrongen van de groene lijn en heeft aldus laten zien hoe agressief en willekeurig zijn gedrag is. Dit gebeurde enkele dagen voordat de besprekingen tussen de twee gemeenschappen in Genève zouden beginnen.
De Raad en vooral het Frans voorzitterschap van de Raad moeten hierop reageren, met name in de richting van Turkije. Het Turkse leger houdt bijna de helft van het Cyprisch grondgebied bezet. De Europese Unie moet tijdens het debat over het partnerschap EU/Turkije eisen dat een begin wordt gemaakt met de terugtrekking van het bezettingsleger. Dit moet een voorwaarde zijn voor de voortzetting van de onderhandelingsprocedure van de EU met Turkije.
Verslag-Schmid (A5-0176/2000)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, ik heb voor het verslag-Schmid gestemd dat tot doel heeft het vervalsen van kredietkaarten en andere betaalmiddelen dan ordinaire contanten te voorkomen. Ik heb onder andere voor gestemd omdat bejaarden en gepensioneerden tot de vaakst getroffen groepen behoren, favoriete slachtoffers als ze zijn van oplichters. Ik hoop dat bij het volgende debat over dit onderwerp erkend zal worden dat de staat verantwoordelijk is voor misdrijven tegen zijn burgers, ook al is het indirect, net zoals bij het voetbal. Ik hoop dus dat we vlug zullen besluiten dat de staat slachtoffers van veelvoorkomende misdrijven, waaronder oplichting, schadeloos moet stellen.
Verslag-Lienemann (A5-0172/2000)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, ik heb natuurlijk voor deze verordening gestemd. In artikel 3 hiervan wordt bepaald dat van 2000 tot 2004 300 miljoen euro zal worden uitgegeven voor de bescherming van vogels in het algemeen en enkele belangrijke soorten in het bijzonder.
Daar sta ik achter want ik houd van vogels. Voordat ik naar Straatsburg vertrok, heb ik gezien dat mijn poes Lulù een mus in zijn bek had. Ik heb geprobeerd haar af te leiden met kattenvoer, een onderwerp waarvoor wij ons buitengewoon interesseren. Het is me gelukt haar af te leiden, ik heb de vogel opgepakt en naar binnen gebracht, waar ik hem liefdevol heb verpleegd.
Ik sta hier dus achter, maar ik zou graag zien dat de Groenen, die zich met name met deze onderwerpen bezighouden, zich ook zouden inzetten voor de arme bejaarden en pensioengerechtigden die niet te eten hebben en dat zij, ik bedoel de Groenen, allemaal lid zouden worden van de Partij van de gepensioneerden.

Figueiredo
Het is een gunstige zaak dat de bemiddelingsprocedure aangaande de ontwerpverordening voor het financieringsinstrument voor de derde fase van het LIFE-programma (2000 - 2004) nu afgesloten is, zodat er gedurende de tweede helft van dit jaar nog projecten kunnen worden gefinancierd via dit programma.
Het is eveneens een goede zaak dat een aantal doelstellingen van het programma is gewijzigd en er nu ook beloften zijn gedaan voor de indiening van een voorstel voor een nieuw programma.
Intussen is LIFE echter wel het enige instrument voor de directe tenuitvoerlegging van het Europees milieubeleid. De resultaten zijn echter bemoedigend. Het is dan ook te betreuren dat de referentiebegroting voor LIFE-III op 640 miljoen euro is vastgesteld. Dat is slechts 27 miljoen meer dan in het gemeenschappelijk standpunt van de Raad en de Commissie was voorzien; veel minder dus dan de 850 miljoen euro die het Europees Parlement in eerste en tweede lezing hadden voorgesteld.

Isler Béguin
. (FR) We zijn nu aan het eind gekomen van een krachtmeting met de Raad om de begrotingslijn van de Europese Unie voor het milieu te verdedigen.
Met tegenzin hebben wij het compromis ondersteund dat gevonden was tijdens de bemiddeling met de Raad. Ik zeg met tegenzin, want de Raad heeft slechts op hele kleine punten toegegeven aan het Parlement en wij moeten ons hier nu maar mee tevredenstellen.
Het bedrag dat uiteindelijk - van de 850 miljoen gevraagde euro - is toegekend, komt grofweg overeen met de kosten van zo'n twintig kilometer autoweg in Frankrijk!
Ik durf de hoop uit te spreken dat deze zwakke begrotingslijn geen afspiegeling vormt van het milieubeleid van de Unie. Dit zeg ik zonder het omvangrijke werk ter discussie te stellen dat verricht is door het directoraat-generaal milieubeheer of door mevrouw de Commissaris, die roeien met de riemen die zij hebben.
Wij blijven er echter op hameren dat geld op tafel moet komen als we een echt Europees milieubeleid willen voeren en opbouwen.
Zolang de begrotingslijn voor milieubeheer in deze orde van grootte blijft liggen, wordt het milieu niet serieus genomen, in vergelijking met de begrotingen voor landbouw of structuurfondsen, die trouwens vaak bijdragen aan de aantasting van het milieu. In de Europese politiek is LIFE slechts een druppel op een gloeiende plaat.
Is het milieu trouwens niet de enige Europese sector waarin geen daadwerkelijke verbetering plaatsvindt? Met de snelle groei van het wegtransport in de Unie neemt ook de vervuiling en de uitstoot van gassen enorm toe, die in het bijzonder het broeikaseffect tot gevolg heeft.
Hoeveel keer moeten wij dit nog vaststellen voordat er iets verandert?
Als de Raad en de Commissie het milieubeleid werkelijk serieus nemen, moeten zij er ook voor zorgen dat hun voorstellen voor de begrotingskredieten voor milieu in het kader van de algemene begroting dusdanig van omvang zijn dat daarmee de problemen kunnen worden aangepakt.
Dit geldt zowel voor projecten op het gebied van het milieubeleid als voor de mensen die deze projecten bij het directoraat-generaal uitvoeren.
Verslag-Jarzembowski (A5-0173/2000)

Meijer
Voorzitter, in het personen- en goederenvervoer bestaan drie belangrijke concurrentiefactoren: prijs, betrouwbaarheid en snelheid. De spoorwegen zijn daarin misschien wat tekortgeschoten, want zij hebben de concurrentiestrijd tegen het wegverkeer en de luchtvaart voorlopig grotendeels verloren. Daarom is het verstandig om uit te zoeken hoe de spoorwegen beter kunnen functioneren en hoe hun marktaandeel in Europa kan groeien.
Om dat te bereiken zijn verschillende wegen denkbaar. De Franse spoorwegen maken op dit ogenblik een grote expansie door, met groeiende werkgelegenheid, door precies het omgekeerde te doen van wat de heer Jarzembowski in zijn verslag voorstelt.
Het echte probleem is dan ook anders dan de rapporteur veronderstelt. Het echte probleem is dat de politiek de spoorwegen jarenlang heeft verwaarloosd. Eerst omdat men dacht dat de spoorwegen een verdwijnend overblijfsel uit de 19e eeuw waren, dat de 21ste eeuw toch niet zou halen. Alle nieuwe investeringen werden toegespitst op een dicht net van autosnelwegen en steeds grotere luchthavens.
Pas toen de milieugevolgen daarvan zichtbaar werden, is de aandacht voor het spoorwegverkeer teruggekeerd. Maar op dat moment was inmiddels de gedachte opgerukt dat de vrijheid voor de economie belangrijker is dan de democratische zeggenschap van de politiek. De politiek wilde die zeggenschap over gemeenschapsbedrijven niet meer en dus niet langer de controleur zijn namens de consument én de waker over de werkgelegenheid.
Gemeenschapsbedrijven gingen steeds meer functioneren zoals particuliere bedrijven, waar groei, winst en handelswaarde belangrijker worden gevonden dan de maatschappelijke gevolgen van hun optreden.
De zorg voor het openbaar vervoer en het milieu behoort een taak te zijn van ons allen tezamen, dus van onze democratisch gekozen overheid. Of daarbij een scheiding van infrastructuur en exploitatie door de spoorwegen een zinvolle zaak is, staat ter beoordeling van de nationale of regionale regeringen en is geen taak van de Europese Unie. En de Europese Unie moet zich al helemaal niet gaan bezighouden met het gedwongen privatiseren van stads- en streekvervoersbedrijven, zoals dat binnenkort dreigt te gaan gebeuren.
Deze overwegingen zijn voor mijn fractie reden om de voorstellen van de heer Jarzembowski volledig af te wijzen, en de hoop uit te spreken dat zij nooit in beleid zullen kunnen worden omgezet.

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, ik heb met plezier voor het uitstekende verslag van de heer Jarzembowski gestemd, omdat er niets is dat Europa en zijn burgers nader tot elkaar brengt dan de spoorwegen.
De mededinging in de spoorwegsector kan het transport per spoorweg alleen maar verbeteren, niet alleen het transport van goederen maar ook van passagiers. Ik zie al voor me hoe bejaarden en pensioengerechtigden eindelijk door heel Europa zullen kunnen reizen in slaapwagons, restauratiewagens, in de comfortabele wagons waar ze vanwege hun leeftijd recht op hebben. Ik verheug me er al op dat we nu eindelijk, mede dankzij deze maatregel, vanuit om het even welke plaats in Europa per trein naar het Europees Parlement in Straatsburg kunnen komen.

Raschhofer
Mijnheer de Voorzitter, volledige liberalisering zou tot een toename van de concurrentie in het spoorvervoer moeten leiden, en het concurrentievermogen van het spoor tegenover het wegverkeer moeten vergroten. Het heeft geen zin over projecten ter uitbreiding van het Europese spoorwegnet te praten zolang de volledige liberalisering van de sector geen feit is. Haast is daarom geboden. Projecten als de Brenner-basistunnel kunnen alleen concurrerend zijn als het goederenverkeer ook tegen concurrerende prijzen kan worden aangeboden. Wij kunnen door middel van deze richtlijn een duidelijk signaal ten gunste van de liberalisering van de spoorwegen geven. Als er geen duidelijke scheiding wordt aangebracht tussen de verlening van vervoersdiensten door spoorwegondernemingen enerzijds en de exploitatie van de infrastructuur anderzijds, zal het doel van deze richtlijn misschien niet bereikt kunnen worden. De oplossing die in artikel 6, lid 4 van het gemeenschappelijk standpunt is gekozen, heb ik daarom verworpen.

Goebbels
Meneer de Voorzitter, aangezien dit een aanbeveling voor de tweede lezing betreft, heb ik mijn kritiek op het verslag-Swoboda en vooral op het verslag-Jarzembowski nog niet uiteen kunnen zetten.
De Raad en de Commissie hadden een zeker evenwicht gevonden door rekening te houden met de specifieke situatie van kleine spoorwegnetwerken en verafgelegen eilanden. Maar het Parlement, dat altijd verder en sneller wil gaan dan de Commissie en de Raad, is hier overheen gewalst en wil alle spoorwegnetwerken over één kam scheren.
Door de liberalisering van het spoorwegtransport zouden er veel meer diensten moeten komen. Iedereen weet dat dit niet het geval zal zijn op de grote, druk bezette lijnen, en dat de openbare diensten concurrentie zullen krijgen op de rendabele lijnen. Voor de rest moet het spoorwegtransport zich echter gaan bezighouden met de openbare dienst, onder voorwaarden die niet altijd zo interessant zullen zijn.
Ik ben tegen deze ultraliberale logica en ik heb mijn kritiek hierop willen uitspreken.

Caudron
 - (FR) Ik val maar meteen met de deur in huis: ik weiger om in te stemmen met de ultraliberale visie van het verslag van de heer Jarzembowski! Het verslag gaat nog veel verder dan het gemeenschappelijk standpunt van de Raad. In het verslag wordt een radicale liberalisering van de spoorwegen in de Gemeenschap aangeprezen, zonder overgangsperiodes die toch noodzakelijk zijn voor een geleidelijke aanpassing aan de nieuwe reglementeringen.
Er worden vijf overgangsjaren voorgesteld om het internationaal goederenvervoer te liberaliseren. Vijf jaar na de inwerkingtreding van de richtlijn zouden de lidstaten dan over moeten gaan tot openstelling van het gehele nationale en internationale netwerk voor het goederenvervoer. Als klap op de vuurpijl moeten we in 2010 het gehele netwerk opengesteld hebben voor het goederen- en het personenvervoer!
Nergens maakt de heer Jarzembowski zich zorgen om de verplichtingen inzake de verlening van openbare dienst, die op dit gebied van het grootste belang zijn. Nergens vermeldt hij de veiligheidsrisico's die een radicale liberalisering met zich mee zou kunnen brengen.
Ik heb daarom tegen alle amendementen gestemd die hij ons heeft voorgelegd.

Lulling
De voltooiing van de interne markt voor spoorverkeer is ongetwijfeld even wenselijk als zij noodzakelijk is. Ik ben van mening dat deze doelstelling bereikt kan worden na een redelijke overgangsperiode, overeenkomstig het uitgangspunt van een stapsgewijze liberalisering. Daarbij hoeft niet perse een juridische scheiding te worden aangebracht tussen de verlening van vervoersdiensten door spoorwegondernemingen enerzijds en de exploitatie van de infrastructuur anderzijds.
Ik kan daarom niet akkoord gaan met de aanbeveling voor de tweede lezing die de meerderheid van onze Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme heeft gedaan. Ik kom uit Luxemburg, en in een klein land als het mijne zou een dergelijke scheiding in de taken van onze spoorwegmaatschappij om talrijke redenen misplaatst of zelfs absurd zijn, niet in de laatste plaats vanwege de veiligheid en de kwaliteit van het vervoer, maar ook vanwege de arbeidsvoorwaarden van het spoorwegpersoneel.
Met het gemeenschappelijk standpunt van de Raad kunnen wij veel beter leven, omdat het beter rekening houdt met de specifieke geopolitieke en geografische omstandigheden van bepaalde lidstaten, zonder de eenheid van de interne markt in gevaar te brengen.
Ik kan het er ook niet mee eens zijn dat in de tweede lezing de bepaling wordt geschrapt waardoor Luxemburg als lidstaat met een relatief klein spoorwegnet tot 31 augustus 2004 wordt ontheven van de verplichting de voor de werkelijke en niet-discriminerende toegang tot de infrastructuur bepalende functies aan een onafhankelijke instantie over te dragen.
Om bovengenoemde redenen heb ik niet met deze wezenlijke amendementen op het gemeenschappelijk standpunt van de Raad kunnen instemmen. Ik vind het compromis dat op 28 maart in de Raad van Ministers is bereikt beter en veel realistischer.

Vachetta
. (FR) Het spoorwegvervoer vormt vandaag de dag het onderwerp van door de EU geleide deregulerings- en liberaliseringsprojecten van openbare diensten.
Door wijziging van richtlijn 91/440 wordt, volgens de conclusies van het verslag-Jarzembowski, de poort naar privatisering wijd opengezet. Er wordt namelijk voorgesteld de exploitatie van de spoorweginfrastructuur te scheiden van de verlening van vervoersdiensten. Daarnaast wordt voorgesteld op middellange termijn alle bedrijven toegang te geven tot de infrastructuur, met het oog op een algehele openstelling voor de markt en de concurrentie van het goederen- en personenvervoer.
Het verslag-Jarzembowski streeft ernaar om de exploitatie van spoorwegondernemingen zoveel mogelijk te laten privatiseren en om concurrentiedruk in te voeren. Dit gebeurt onder het voorwendsel dat de openbare dienst gebrekkig functioneert. Ook worden de uitstekende prestaties van de particuliere sector benadrukt op basis van onvolledige vergelijkingen waarbij geen rekening wordt gehouden met het totaalbeeld en de vervulde taken.
Het verslag-Jarzembowski zal onvermijdelijk zorgen voor verslechtering van de veiligheid, afkalving van de kwaliteit van diensten en prestaties, vermindering van de klantgerichtheid en sociale achteruitgang voor het personeel. Dit verslag keert de werkelijke behoefte van de Europeanen de rug toe. Deze is: een openbare dienst die op Europees niveau gecoördineerd en geharmoniseerd wordt, waardoor vandaag de dag een hoog niveau van doeltreffendheid, kwaliteit, veiligheid en rechtvaardigheid veilig gesteld zou kunnen worden voor werknemers en gebruikers. Ik heb daarom tegen het verslag-Jarzembowski gestemd, aangezien ik noch de status-quo, noch de stap voorwaarts, ook al is deze progressief en ingebed in liberalisering, kan accepteren.

Whitehead
. (EN) Wij juichen het allen van harte toe dat de spoorwegen inmiddels aan een tweede levensfase zijn begonnen. Bovendien beseffen wij dat een vrije markt gepaard gaat met economische kansen en dat daarbij het openbaar vervoer onontbeerlijk is. Het Verenigd Koninkrijk heeft de spoorwegen uitgevonden, deze verder ontwikkeld en als eerste geprivatiseerd. Bepalend voor mijn visie, als lid van de Britse Rail Maritime and Transport Union, is het evenwicht in de ontwikkeling van onze spoorwegen. Wij hadden moeten beseffen dat de Europese spoorwegsystemen allemaal verschillend zijn en dat hun diversiteit de voorgestelde uitzonderingsbepalingen rechtvaardigt. We hadden meer nadruk moeten leggen op de invoering van spoortoezichthouders, zoals het Verenigd Koninkrijk die momenteel heeft, en minder op de ideologie van de fysieke scheiding van infrastructuur en exploitatie. Bovendien moeten we met absolute zekerheid kunnen beschikken over licentiesystemen waaraan de nodige verplichtingen en, voor de passagiers, de nodige netwerkvoordelen gekoppeld zijn. Iedereen dient vandaag in de stemming met al deze zaken rekening te houden.
Verslag-Swoboda (A5-0171/2000)

Meijer
Voorzitter, iedereen is het erover eens dat er bij de spoorwegen wat moet veranderen. Ze zullen moeten werken binnen een grootschalig Europees net, in plaats van alleen binnen de grenzen van de afzonderlijke lidstaten.
Lange wacht- en overstaptijden aan de grenzen en het wegvallen van de doorgaande internationale verbindingen, zoals die vroeger wel bestonden, zijn een bron van ergernis.
Aan ondoelmatig, conservatief en bureaucratisch werken, waardoor bij de gebruikers zulke ergernissen worden opgeroepen en onnodig vracht en passagiers worden weggejaagd naar andere vervoersvormen, ziet ieder graag een eind komen.
Gisteren en bij eerdere debatten heb ik al aangegeven dat er een betere samenwerking nodig is tussen de spoorwegmaatschappijen van de verschillende lidstaten, om gezamenlijk oplossingen te bieden voor grensoverschrijdend verkeer. Dat zoeken naar samenwerking had al veel eerder moeten plaatsvinden.
Dan hadden diegenen die de bestaande spoorwegmaatschappijen willen verdringen door nieuwkomers, die met slechtere arbeidsomstandigheden, slechtere arbeidsvoorwaarden en minder aandacht voor het milieu lagere prijzen willen bieden, minder kansen gekregen.
De heer Swoboda stelt terecht vast dat de jarenlange achterstand in investeringen voor capaciteit, infrastructuur en technologie nu moet worden ingehaald. Hij handhaaft de mogelijkheid van financiële compensaties door overheden om het gebruik van rails voor openbaar vervoer veilig te stellen en sluit ook in de toekomst een rol voor overheidsbedrijven niet uit.
Maar anderzijds maakt zijn stelling dat in deze bedrijfstak vrijheden voor allen in gelijke mate beschikbaar moeten komen, hem tot een gevangene van liberale opvattingen. Dat vinden we terug in zijn opvattingen dat algehele kostendekking moet worden nagestreefd, in plaats van uit te gaan van de meerkosten van elke extra trein.
Een door hem niet bedoeld gevolg kan zijn dat passagiers en vracht worden afgestoten naar anderen die op deze grondslag structureel tegen lagere prijzen kunnen concurreren. Die zijn goedkoper voor de gebruiker, maar duurder voor de samenleving als geheel omdat ze met arbeid en milieu minder zorgvuldig kunnen omgaan.
De heer Swoboda schrapt ook de uitzonderingsregels voor eilanden en lidstaten die geen grensoverschrijdende spoorwegverbinding hebben, zoals die in het gemeenschappelijk standpunt van de Raad zijn geformuleerd. Reden is dat in zijn visie iedereen evenveel last van de liberalisering moet hebben. Daarmee verbetert hij het standpunt van de Raad naar onze mening niet.

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, ik heb ook voor het verslag-Swoboda gestemd. Ik ben het niet helemaal eens met de afgevaardigde die voor mij gesproken heeft: ik denk dat de liberalisering van staatsdiensten in het voordeel van de burgers zal uitpakken, vooral omdat in deze richtlijn een adequaat openbaarvervoersysteem in openbaar belang, met staatscompensatie, in het vooruitzicht wordt gesteld.
Met mijn stem hoop ik ook te bewerkstelligen dat de landen, onder ander op basis van deze indicatie, zullen besluiten behoeftige, middelloze burgers gratis te laten reizen. Daaronder vallen ook bejaarden en pensioengerechtigden, met pensioenen die niet eens genoeg zijn voor de eerste levensbehoeften.
De landen van Europa moeten armlastige burgers helpen met gratis diensten.

Poli Bortone
Wij stellen met genoegen vast dat de liberalisering in de sector voortschrijdt, want we zijn ervan overtuigd dat een grote Europese markt aanzienlijke mogelijkheden voor groei en verbetering betekent.
Wij kunnen ons vinden in het gemeenschappelijk standpunt van de Raad. Dit is evenwichtig en een nieuwe stap in de richting van openstelling van de spoorwegmarkt, in afwachting van bepalingen die een evenwichtige concurrentie tussen de verschillende vervoersvormen en de verschillende vervoersondernemingen garanderen.
De spoorwegsector wordt gevormd door een permanente en technisch sterke combinatie van verschillende activiteiten en actoren: infrastructuurbeheerders, spoorwegondernemingen, stationsbeheerders enzovoort, met allerlei functies. Als dat nodig is uit het oogpunt van economische efficiëntie, kunnen deze actoren eventueel optreden als infrastructuurbeheerder en als spoorwegonderneming. Er is niets dat erop wijst dat een strikte scheiding tot een grotere mate van opening, efficiëntie en veiligheid leidt.
Strikte scheiding is geen noodzakelijke voorwaarde voor de opening van de Europese spoorwegmarkt.
Ondernemingen die zowel de infrastructuur als het spoorwegvervoer beheren, zijn geen belemmering voor deze openstelling, zolang een onafhankelijke toezichthouder doorzichtige en niet-discriminerende procedures garandeert.
Er is echter meer: een geïntegreerde onderneming is in het algemeen beter toegerust om nieuwe technologieën voor het beheer van de infrastructuur en het vervoer per spoor te ontwikkelen.
Een spoorwegonderneming die zich bij haar beslissingen laat leiden door het beste op technologisch en economisch gebied, kan snel de noodzakelijke vernieuwingen invoeren en het risico van investeringen nemen.
De spoorwegsector is een technisch gediversificeerde sector waarin een nauwe coördinatie noodzakelijk is, welke organisatievorm er ook gekozen wordt. Een geïntegreerde spoorwegonderneming biedt beslist een betere garantie voor veiligheid:
de onderneming beheert alle onderdelen van het systeem en de wisselwerking ertussen;
profiteert meer en sneller van de ervaring van de deelondernemingen;
biedt aan de autoriteiten de zekerheid van één eindverantwoordelijke voor de veiligheid van het hele systeem.
Het is essentieel dat de beginselen van rechtvaardigheid en doorzichtigheid in de toewijzing van de bevoegdheden of bij het vaststellen van de tarieven in acht worden genomen. Het spreekt echter niet voor zich dat een scheiding van de verantwoordelijkheden de beste manier is om deze beginselen te garanderen. Geïntegreerde ondernemingen en een spoortoezichthouder, zoals voorzien in het gemeenschappelijk standpunt van maart, kunnen heel goed het toezicht op een niet-discriminerende toegang tot de infrastructuur en een billijke prijs van de trajecten garanderen.
Het toezicht op de mededinging in de Europese spoorwegsector zou door de spoorwegautoriteit uit het gemeenschappelijk standpunt van de Raad op een meer doeltreffende en omvattende manier gegarandeerd moeten worden, naast de in sommige lidstaten al bestaande nationale toezichthouders.
Wat de uitzonderingen betreft ben ik het volledig eens met de heer Collins.
Betreffende het verslag-Swoboda en het verslag-Jarzembowski

Collins
. (EN) Het maatregelenpakket betreffende de spoorweginfrastructuur, zoals dat afgelopen december door de Transportraad werd aangenomen, was het resultaat van erg moeizame onderhandelingen. Het gemeenschappelijk standpunt vertegenwoordigt een broos evenwicht waarin de beginselen van de liberalisering van deze bedrijfstak worden ondersteund, maar ook de nodige aandacht wordt geschonken aan de specifieke eigenschappen van individuele lidstaten.
Het gemeenschappelijk standpunt bevat onder andere een ingewikkelde uitzonderingsbepaling die geldt voor Ierland, Noord-Ierland en Griekenland. Ook wordt enige inschikkelijkheid ten opzichte van Luxemburg betracht. In het geval van Griekenland en beide delen van het eiland Ierland is het duidelijk dat er geografische hindernissen zijn die volledige deelname aan een gemeenschappelijke spoorwegmarkt in de weg staan.
In deze omstandigheden zou volledige implementatie van het maatregelenpakket een zware wissel trekken op de logistiek van deze lidstaten, zonder de voordelen te bieden die met het pakket voor de consument worden beoogd.
De amendementen die ik met betrekking tot het verslag van de heer Jarzembowski en dat van de heer Swoboda heb ingediend, richtten zich op het herstel van het evenwicht zoals dat door het gemeenschappelijk standpunt wordt gecreëerd. Het standpunt van de Raad is mijns inziens in het belang van de spoorwegindustrie en van de consument.
Ik wil er verder nog graag op wijzen dat de uitzonderingsbepaling voor Ierland, Noord-Ierland, Griekenland en Luxemburg alleen betrekking heeft op die elementen uit het pakket waarvan de implementatie geen wezenlijk, praktisch doel dient. Bovendien bevat deze uitzonderingsbepaling ingebouwde veiligheidsclausules waardoor de hele uitzonderingsbepaling komt te vervallen als zich op de spoorwegmarkt van Ierland of Griekenland een nieuwe deelnemer meldt.
Kortom, waarde collega's, als lid van de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme, erken ik dat het wenselijk is om te komen tot een gemeenschappelijke markt op het gebied van de dienstverlening per spoor en de mogelijke voordelen die dat met zich meebrengt voor de consument. De opname van een uitzonderingsbepaling voor het geografisch afgezonderd liggende spoorwegnetwerk van Ierland, Noord-Ierland en Griekenland doet aan dit beginsel niets af.
Anderzijds zou het schrappen van de uitzonderingsbepaling onnodige logistieke lasten en kosten voor deze lidstaten met zich meebrengen zonder dat dit de betrokkenen enig zichtbaar voordeel oplevert.

De Rossa
. (EN) Ik wil graag dat er nota wordt genomen van mijn ernstige bezorgdheid over het besluit van het Europees Parlement om de Ierse uitzonderingsbepaling (die ook betrekking heeft op Noord-Ierland en Griekenland) uit deze richtlijn te schrappen. Het Europees Parlement baseert zijn standpunt op de misvatting dat bij de Europese spoorwegen het systeem van ''één-maat-voor-iedereen'' gehanteerd kan worden. Er zijn duidelijk omstandigheden waarmee men in het geval van Ierland (dat een eiland is) en het geïsoleerde Griekenland, als het om de spoorwegen gaat, rekening moet houden.

Esclopé
 - (FR) De heer Jarzembowski is van mening dat de Europese Unie het onmogelijke moet doen om de interne markt voor de spoorwegsector in 2005 te voltooien, met het doel om spoorwegondernemingen de mogelijkheid te geven een deel van de markt van het wegtransport over te nemen. We zijn erg blij met een dergelijke doelstelling die zowel uit economisch als uit ecologisch oogpunt gewenst is.
Toch zijn wij tegen een algehele liberalisering van de spoorwegen, zoals deze aanbevolen wordt. Wij willen niet dat ons één model wordt opgelegd!
Het spoorwegtransport in Frankrijk is een waardevolle openbare dienst, een goed middel voor de ruimtelijke ordening in brede zin, maar ook en vooral voor het platteland. De Franse spoorwegen zorgen ook voor sociale cohesie. Het is namelijk heel normaal dat de winsten van goed lopende stations aangewend worden om minder rendabele stations open te houden. Als Frans lid van de EDD-fractie vind ik het zeer belangrijk om de belangen van de openbare dienst hier te behartigen.
Bovendien zou door een algehele en gedwongen openstelling van de spoorweginfrastructuur de ontwikkeling van de spoorwegen in de Gemeenschap afgeremd kunnen worden. Door een dergelijke omschakeling zou de markt bijvoorbeeld instabiel en onzeker kunnen worden, aangezien hiervoor veel investeringen en technische kennis nodig zijn, zowel voor de spoorwegondernemingen als voor de overheden.
Als lid van de EDD-fractie zeg ik tot slot nogmaals dat ik de werkgelegenheid en de sociale cohesie, met name op het platteland, wil behouden om de bedrijvigheid in stand te houden. Daarnaast is het nog belangrijker om erop toe te zien dat de openbare diensten in de Franse dorpen niet zullen verdwijnen. Als de spoorwegen geliberaliseerd worden, kunnen wij het leven op het Franse platteland wel vaarwel zeggen. Daarom zijn wij tegen deze ondoordachte liberalisering en de gevolgen hiervan!

Hedkvist Petersen
De huidige ontwikkeling van het vervoer in Europa is op lange termijn onhoudbaar. Het zware goederenverkeer op de weg zorgt voor files, geluidsoverlast en uitstoot van milieugevaarlijke stoffen. Om deze ontwikkeling tegen te houden moet het goederenvervoer op de weg door de spoorwegen overgenomen worden. De huidige situatie in Europa met vijftien verschillende spoorwegsystemen maakt het echter onmogelijk voor het spoorwegverkeer om op dezelfde voorwaarden te concurreren als het wegverkeer. Daarom moeten de spoorwegen in de EU geliberaliseerd worden en de markt voor spoorwegvervoer van goederen worden geopend.
De Zweedse sociaal-democratische afgevaardigden Pierre Schori, Anneli Hulthén, Jan Andersson, Maj-Britt Theorin, Göran Färm en Ewa Hedkvist Petersen willen de volgende standpunten benadrukken in verband met de behandeling van de voorstellen van de heer Jarzembowski en de heer Swoboda voor de aanbevelingen voor de tweede lezing:
Eén van de belangrijkste maatregelen om de concurrentienadelen van de spoorwegen te verkleinen, is het scheiden van de eigenaar van de spoorlijnen en de exploitant van openbaar vervoer. Een dergelijke scheiding moet er zo snel mogelijk komen. Deze is immers een voorwaarde voor exploitanten om op een gelijkwaardige manier te kunnen concurreren met andere vormen van vervoer.
Voor een eerlijke concurrentie moeten de rechten voor het gebruik van de spoorweginfrastructuur gebaseerd zijn op het marginale-kostenbeginsel. De heffingen dienen gebaseerd te zijn op kosten die gerelateerd zijn aan transport, zoals geluidsoverlast, milieu-effecten, kans op ongelukken e.d. Het doel is het creëren van een heffingsregeling die voor geen enkele vorm van vervoer concurrerentienadelen oplevert en discriminerend is.
Verslag-Wieland (A5-0174/2000)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, ik heb voor het verslag-Wieland gestemd omdat ik vind dat de beroepskwalificaties in de Europese Unie moeten worden verbeterd. Daaronder vallen ook de kwalificaties voor verpleegkundigen en artsen. Terecht wordt in deze maatregel de minimumduur van de opleiding tot basisarts verhoogd van twee naar drie jaar. Met mijn stem wil ik tevens de hoop uitspreken dat ook zieke burgers van de Europese Unie zich de medische zorg van deze competente artsen kunnen veroorloven. Helaas hebben behoeftige personen, bejaarden en veel gepensioneerden nauwelijks voldoende geld om zich te voeden. Vaak eten ze maar eenmaal per dag. Ze hebben dus geen geld voor medische zorg.
Ik hoop dus van harte dat ook behoeftige burgers medische zorg kunnen krijgen. Dat heb ik met mijn stem willen uitdrukken.

Bordes, Cauquil en Laguiller
 - (FR) Wij hebben vóór alle amendementen gestemd waarin diploma's en kwalificaties die verkregen zijn in een van de lidstaten, in de hele Europese Unie erkend worden.
Wij zijn voorstander van alles wat bijdraagt aan het gelijktrekken van de arbeidsvoorwaarden van werknemers en het vergemakkelijken van de erkenning van hun belangen over de landsgrenzen.
Ook hebben wij gestemd vóór alle amendementen waarin informatie-uitwisseling tussen de verschillende landen en een bredere kwalificatie worden aanbevolen, ondanks het vaak besluiteloze karakter van deze amendementen.
Wij vinden het echter hypocriet dat de kwalificaties en diploma's van artsen die verworven zijn in derde landen, niet erkend worden. In het verslag wordt gezegd dat hiernaar geen betrouwbare onderzoeken zijn gedaan. In veel Europese landen en in ieder geval in Frankrijk zijn honderden buitenlandse artsen echter werkzaam in ziekenhuizen. Zij worden onderbetaald aangezien hun diploma's niet erkend worden. Wij zouden dus haast moeten maken met de erkenning van hun kwalificaties.
De gebreken op het gebied van de gezondheidszorg, dat wil zeggen de ongelijkheden bij de toegang tot kwaliteitszorg van bevoegde vakmensen, de ongelijkheden tussen regio's en vooral tussen sociale klassen, zijn niet ontstaan door een gebrek aan harmonisering van de verordeningen. Deze zijn ontstaan doordat de gezondheidszorg te kampen heeft met een gebrek aan middelen. Meer in het algemeen zijn deze gebreken ontstaan doordat een maatschappij die gekenmerkt wordt door ongelijkheid, onvermijdelijk ook een gezondheidszorg met meerdere snelheden creëert.

Caudron
 - (FR) Ik verwelkom dit initiatief dat de richtlijnen betreffende het algemeen stelsel van erkenning van diploma's en beroepskwalificaties, eenvoudiger en doorzichtiger maakt.
Omdat ik regelmatig aangesproken word door studenten die stuk lopen op het met de richtlijnen van 1989 en 1992 ingevoerde stelsel van wederzijdse erkenning, overdrijf ik niet als ik zeg dat dringend haast geboden is!
We beseffen niet hoe ondoorzichtig de systemen zijn. Dit terrein wordt gekenmerkt door een enorme rechtsonzekerheid.
Teveel studenten krijgen nul op het rekest wanneer zij bij de overheid van een andere lidstaat hun opleiding geldig willen laten verklaren. Dat komt vooral doordat het moeilijk is om uit te zoeken tot welke diensten zij zich moeten wenden, maar ook doordat het personeel van deze overheidsdiensten niet voldoende opgeleid is om hun verzoeken in te willigen. Kortom, ze worden van het kastje naar de muur gestuurd waardoor de procedure vertraging oploopt.
Te vaak wordt hun verzoek zonder redenen afgewezen waardoor ze in totaal ontoelaatbare situaties terechtkomen en hun de toegang tot de arbeidsmarkt van een andere lidstaat ontzegd wordt. Principieel gezien is dit een overduidelijke schending van het vrije verkeer van personen. Daarnaast gaat het om mensen aan wie het recht ontzegd wordt hun beroep uit te oefenen. De moeite die zij zich hebben getroost om hun beroepskwalificaties te verkrijgen, is aldus voor niets geweest.
Bovendien is er het probleem van de kosten van de erkenningsprocedure. Deze lijken mij veel te hoog.
Ik ben dus blij dat er eindelijk maatregelen worden genomen om het principe van vrij verkeer van personen in de praktijk uit te voeren, ook al schieten deze naar mijn idee nog ruimschoots tekort!
Concreet bevat het voorstel voor een richtlijn interessante bepalingen waarin de bestaande wetgeving doorzichtiger wordt gemaakt.
Zo is bepaald dat de ontvangende lidstaat rekening houdt met de ervaring die de betrokkene na het behalen van zijn diploma heeft opgedaan, en niet meer stelselmatig compensatiemaatregelen (bekwaamheidstoetsen) vereist zijn. Door een nieuwe bepaling zal ook de eis van twee jaar beroepservaring niet meer nodig zijn. Eveneens dient rechtszekerheid gegarandeerd te worden op het gebied van erkenning van opleidingen die door ingezetenen van de Gemeenschap in derde landen genoten zijn.
Bij de eerste lezing had het Europees Parlement nog veel andere bepalingen voorgesteld die met name bedoeld waren om de informatieverplichtingen van de lidstaten uit te breiden. De Raad heeft geen van de voorgestelde amendementen aangenomen. Dit zegt genoeg en getuigt van een gebrek aan politieke wil op dit terrein.

De Rossa
). (EN) Ik wil graag dat genotuleerd wordt dat volgens mij de huidige richtlijnen voor kwalificaties van architecten van dien aard dienen te zijn dat personen die zich momenteel niet officieel als architect in Ierland kunnen laten inschrijven, zich in de toekomst wel als zodanig kunnen laten registreren. Dat vereist uiteraard een registratieproces waaraan de verschillende vertegenwoordigingsinstanties van architecten in Ierland, in goed overleg, hun fiat dienen te geven.
Kaderakkoord over de betrekkingen tussen het Europees Parlement en de Commissie (C5-0349/2000)

Meijer
Voorzitter, het kaderakkoord tussen Parlement en Commissie, zoals dat ons vandaag is voorgelegd, is het tegendeel van de door voorzitter Prodi in het vooruitzicht gestelde verruiming van de openbaarheid van Europese documenten naar het niveau van de lidstaten die daarin het verste gaan. Het akkoord bevestigt de bestaande praktijk of perkt de openbaarheid zelfs een stukje in.
Een recht dat alle leden van het EP nu nog hebben, zou op grond van deze beslissing straks worden ingeperkt tot enkele bevoorrechten, terwijl bovendien de lijst van documenten die alleen met toestemming van derden mogen worden geleverd, wordt uitgebreid met internationale organisaties als WTO en Wereldbank.
Het Parlement heeft dit akkoord niet eens kunnen bespreken of amenderen. Een overheid die gegevens voor zijn burgers geheim houdt, is onbetrouwbaar en een overheid die zelfs zijn parlementariërs niet serieus neemt, is nog niet toe aan de fase van democratie.
In een aantal lidstaten, waaronder Nederland, zijn we het gelukkig al vele jaren beter gewend.
Dit kaderakkoord toont hoe achterlijk de situatie in de Europese Unie nog is, en dat voorspelt weinig goeds voor de mogelijkheid tot democratische betrokkenheid van de kiezers. Daarom heb ik vanzelfsprekend tegen gestemd.

Breyer
Mijnheer de Voorzitter, ik heb mij tegen het kaderakkoord uitgesproken. Ik heb onder meer tegen dit akkoord gestemd omdat men mijns inziens het nu wel een beetje te gortig maakt, niet alleen tegenover ons, vrij verkozen parlementsleden, maar ook tegenover onze burgers. Ik kan niet begrijpen waarom dit klassenverschil in de rechtsregels wordt aangebracht, waarom noch de gewone parlementsleden, noch de rapporteurs voldoende worden vertrouwd om hun inzage in vertrouwelijke stukken te geven. Als wij ons mandaat serieus nemen en de Commissie werkelijk willen controleren, is dat een fundamentele voorwaarde. Ik ben bang dat met dit kaderakkoord het te weinig transparante beleid van de afgelopen jaren in feite zal worden voortgezet. In plaats daarvan zouden wij echter de kans moeten grijpen om eindelijk te proberen onze taak te vervullen door voor meer transparantie te zorgen en tevens te bereiken dat de Commissie zich niet langer achter vertrouwelijke documenten kan verstoppen. Ik had dus graag gewild dat men ervan uit was gegaan dat alle parlementsleden gelijk zijn en dat niemand meer of minder rechten heeft.

Berthu
 - (FR) Het kaderakkoord over de betrekkingen tussen het Europees Parlement en de Commissie bevat een aantal nuttige aanvullingen, met name over de verspreiding van informatie. Toch heb ik, net als 145 andere parlementsleden, en met name de leden van de interfractiegroep "SOS democratie" , om twee redenen tegen dit kaderakkoord gestemd.
Allereerst zorgt bijlage 3, waarin de overdracht van vertrouwelijke informatie aan het Europees Parlement ingeperkt wordt, voor achteruitgang ten opzichte van de huidige situatie. Het Europees Parlement is inderdaad niet altijd integer inzake vertrouwenskwesties. Aan de andere kant echter zal de Commissie deze bepalingen waarschijnlijk gebruiken om meer duidelijkheid te scheppen in aangelegenheden die haar betreffen en die gevoelig liggen.
In de tweede plaats zwijgt het kaderakkoord vooral over de zeer belangrijke kwestie van het beleid inzake de betrekkingen tussen de Commissie en de haar welgevallige journalisten. Normaal gesproken zou geen enkel document aan de pers mogen worden gegeven voordat dit aan de Raad en het Parlement is gestuurd. De werkelijkheid is echter geheel anders. Het komt zeer herhaaldelijk voor dat wij de tekst van officieel nog niet openbaar gemaakte voorstellen van de Commissie via de kranten vernemen. De parlementsleden bevinden zich aldus in de vreemde situatie dat zij commentaar moeten leveren op teksten waarvan zij nog geen kennis hebben genomen.
Het gaat hier zeker niet om incidenten. Dit is namelijk een weloverwogen beleid van de Commissie. Zij stelt voortijdig teksten ter beschikking aan journalisten die zij als vrienden beschouwt, zodat deze er hun voordeel mee kunnen doen. Journalisten die niet op de vriendenlijst voorkomen, kunnen hun artikelen pas een week later publiceren, waardoor het lijkt alsof zij achterlopen op de feiten. Het mag duidelijk zijn dat zij hiervan schade ondervinden. Bijgevolg probeert iedereen dus in een goed blaadje te komen bij de Commissie om op de vriendenlijst te worden gezet. Met deze, en andere middelen houdt de Commissie iedereen in haar macht.
Dientengevolge zou men in een kaderakkoord, waarin ook maar een beetje aandacht besteed wordt aan beroepsethiek, moeten verbieden dat de Commissie documenten aan journalisten overhandigt alvorens deze ter beschikking te stellen van de parlementsleden. Daarnaast zou in zo'n kaderakkoord de mogelijkheid moeten bestaan om sancties op te leggen wanneer ambtenaren deze regel overtreden. Aangezien van dergelijke bepalingen geen sprake is, zijn wij van mening dat de goede besluiten die de Commissie heeft genomen om meer doorzichtigheid te betrachten, grotendeels misleidend zijn.

Blak, Lund en Thorning-Schmidt
De Deense sociaal-democraten stemmen tegen het kaderakkoord omdat dit in haar huidige vorm niet voldoet aan de voorwaarden voor open en transparante informatiestromen tussen het Parlement en de Commissie. In artikel 276 van het Verdrag staat dat de Commissie in het kader van de kwijtingsprocedure de vereiste informatie ter beschikking van het Parlement moet stellen. Het kaderakkoord is een beperking van deze clausule. Volgens het kaderakkoord zijn het alleen de Voorzitter van het Parlement, de voorzitter van de Commissie begrotingscontrole en de Conferentie van voorzitters die de Commissie om inlichtingen mogen vragen. Aan rapporteurs en "gewone" leden kan de toegang tot informatie dus geweigerd worden.
Politiek gezien is het niet aanvaardbaar dat de voorzitter van een commissie kan beslissen welke informatie hij of zij doorgeeft en welke niet. Dit is tevens een probleem vanuit juridisch oogpunt, aangezien de verantwoordelijkheid volgens het Reglement van het Parlement bij de rapporteur berust. Praktisch gezien zal dit de kwijtingsprocedure vertragen. Volgens het kaderakkoord moeten het Parlement en de Commissie in overleg bepalen welke documenten ter beschikking moeten worden gesteld. Het is echter niet redelijk dat de Commissie die gecontroleerd moet worden, mee beslist welke informatie ze wil prijsgeven. De voorschriften betreffende vertrouwelijke documenten zijn bovendien zeer breed uitgemeten waardoor de Commissie ze kan misbruiken door inlichtingen achter te houden. Wij hopen dat we via onderhandelingen tot een beter akkoord zullen kunnen komen voor het verstrekken van inlichtingen in het kader van de kwijtingsprocedure. In de huidige vorm is het akkoord een beperking van het recht op inzage van documenten door het Parlement zoals het in het Verdrag is vastgelegd.

Gahrton en Schörling
Het Parlement is verantwoordelijk voor het verlenen van kwijting en het controleren van de manier waarop de Commissie de financiële middelen van de Unie heeft gebruikt. Om een goed gefundeerd besluit te kunnen nemen, moet het Parlement alle informatie krijgen die het nodig denkt te hebben. Volgens de formuleringen in het kaderakkoord, in het bijzonder in bijlage III, mag de Commissie bij iedere onenigheid uiteindelijk beslissen of een document aan het Parlement zal worden geleverd of niet. Het is volkomen onaanvaardbaar dat degene die gecontroleerd moet worden zelf bepaalt over welke informatie de controlerende instantie mag beschikken. Ons inziens is dit akkoord in strijd met artikel 276 van het Verdrag waarin duidelijk wordt gestipuleerd dat het Parlement moet beschikken over alle informatie die het nodig heeft. Het akkoord geldt tevens voor andere onderdelen van de samenwerking met de Commissie, maar ook op deze vlakken worden er stappen teruggezet ten opzichte van eerder gedane beloften.
Er was vooruitgang geboekt bij de informatie over internationale overeenkomsten voordat de regeringen van de lidstaten er zich inmengden en de inhoud van de tekst verslechterden. Zelfs de regeringen van de Noordse landen hebben deze stap terug gesteund. Deze heeft ervoor gezorgd dat de lidstaten niet eens hoeven te motiveren waarom ze niet willen dat de Commissie documenten doorgeeft die ze zelf aan de Commissie hebben geleverd.

Sacrédeus
Op 8 juni 2000 heeft de Conferentie van voorzitters van het Parlement het kaderakkoord tussen het Parlement en de Commissie goedgekeurd. De stemming over de kwestie wordt tijdens de vergadering in juli gehouden, maar de parlementsleden krijgen niet de mogelijkheid om het te bespreken of te amenderen.
Zonder dat het uitgebreid behandeld of besproken is in de fracties hebben de fractievoorzitters dit kaderakkoord goedgekeurd dat de Commissie de beslissingsbevoegdheid geeft over de documenten waarover het Parlement mag beschikken. Dit betekent dat de volksvertegenwoordigers niet daadwerkelijk inzicht krijgen in de wetgevingsprocedure, maar buitenspel worden gezet en aan de zijlijn komen te staan.
De fractievoorzitters hebben de Commissie eenstemmig verzocht om de parlementsleden het recht te geven te beschikken over documenten die in andere contexten worden geleverd. Op 8 juni hebben ze echter geaccepteerd dat Prodi niet alle beloften zou inlossen die hij bij zijn ambtsaanvaarding heeft gedaan.
Een parlementslid moet het recht hebben op volledige informatie.
Natuurlijk kunnen er gegronde uitzonderingen bestaan die gerespecteerd dienen te worden. Er bestaat geen twijfel over dat de Commissie als uitvoerend orgaan het volste recht heeft om verschillende standpunten naar voren te brengen en ontwerpteksten voor te leggen in de vorm van interne werkdocumenten zonder dat zij verplicht is om deze aan het Parlement te leveren. Daarentegen moet op het moment dat iemand buiten de Commissie inzage heeft in een document het Parlement zonder meer recht hebben op dezelfde informatie.
Als een krant gegevens uit uitgelekte documenten plaatst, hebben de parlementsleden geen beschikking over de documenten in kwestie. Stagiaires bij de Raad of in de kantoren van de permanente vertegenwoordiging van de lidstaten hebben inzage in documenten die de parlementsleden en zelfs de commissievoorzitters, fractievoorzitters en rapporteurs niet kunnen raadplegen.
Toen Romano Prodi vorig voorjaar het Parlement bezocht om zich voor te stellen, voordat de huidige Commissie geïnstalleerd werd, beloofde hij dat de parlementsleden beschikking zouden krijgen over documenten die geleverd werden aan overheden of organisaties buiten de Commissie, of die uitlekten naar de media.
Omdat het kaderakkoord op bepaalde punten verbeteringen belooft ten opzichte van de tot nu toe geldende praktijk, moet het niet in zijn geheel worden verworpen. Maar het moet op zijn minst de beloftes bevatten die Prodi namens de Commissie heeft gedaan.
Dit geslotendeurenbeleid is onacceptabel voor zowel de bevolking, de volksvertegenwoordigers als de journalisten. De parlementsleden moeten strijden voor hun rechten als volksvertegenwoordigers.

Van Lancker
. Het kaderakkoord geeft ontegensprekelijk een aantal interessante aanzetten voor meer transparantie in de relaties tussen Commissie en Europees Parlement.
Maar ik kan niet akkoord gaan met de voorgestelde regeling in verband met de vertrouwelijke documenten. Het feit dat een aanvraag tot inzage van vertrouwelijke documenten moet gaan via commissievoorzitters of de Voorzitter van het Europees Parlement is voor mij onaanvaardbaar. Bovendien is het niet aan één instelling om uit te maken wat vertrouwelijk is en wat niet.
Ik heb mij daarom bij de stemming onthouden.
Tijdelijke enquêtecommissie Echelonsysteem (B5-0593 en 0594/2000)

Berthu
Meneer de Voorzitter, het Europees Parlement heeft zich vandaag te schande gemaakt en ernstige schade toegebracht aan haar eigen geloofwaardigheid. Het heeft namelijk net besloten geen enquêtecommissie in te stellen voor Echelon, het elektronische spionagenetwerk, dat op wereldwijde schaal door de Verenigde Staten is ingevoerd. Door dit netwerk wordt de vrijheid van het individu geschonden, steekt concurrentievervalsing de kop op en worden fundamentele belangen van de Europese landen aangetast.
Ons Parlement heeft zichzelf een goed geweten gegeven door de zeer zwakke formule van de tijdelijke commissie aan te nemen. Een tijdelijke commissie heeft volgens ons Reglement veel minder macht om onderzoek te doen dan een enquêtecommissie. Om er zeker van te zijn dat het verleende mandaat geen zoden aan de dijk zou kunnen zetten, heeft het Parlement bovendien uiterst uitgebreide vragen gesteld. Deze gingen bijvoorbeeld over de gevaren van geheime diensten in het algemeen voor de rechten van het individu of over de mate waarin het privé-leven van burgers beschermd wordt door encryptiesystemen.
Toch hebben 172 leden, onder wie wijzelf, het initiatief genomen om een enquêtecommissie in te stellen. De Conferentie van voorzitters heeft dit voorstel echter afgewezen, onder invloed van de socialisten en de christen-democraten die gehoorzamen aan de orders van ik weet niet wie. Deze houding is in tegenspraak met die van het Franse parket dat net de moed had verzameld de Franse binnenlandse veiligheidsdienst te vragen onderzoek te doen naar het Echelonnetwerk. In weerwil van hetgeen het Europees Parlement beweert, zien wij hierin een bewijs van het idee volgens welke het - van zijn volk afgesneden - Parlement wanneer het op bescherming van de burgers aankomt, een zwakke schakel is, een schakel die veel te ontvankelijk is voor de druk van buitenlandse belangen.
Tot slot herhaal ik de wens uit mijn interventie van 30 maart. Indien we van mening zijn dat Echelon een rol kan spelen bij de bestrijding van de georganiseerde misdaad, moeten we de taken tussen de landen verdelen of toevertrouwen aan een internationale organisatie die onder verantwoord toezicht staat. Anders moet Echelon opgeheven worden.

Alavanos
Uit de hoorzitting van de commissie vrijheden en rechten van de burger van het Europees Parlement is gebleken dat het Echelon-interceptiesysteem door de VS en het Verenigd Koninkrijk gebruikt wordt om de communicatie in heel de wereld te bespioneren. Ook de landen van de Europese Unie zijn daar het slachtoffer van. Heel belangrijk is hier dat op de Britse bases in de Republiek Cyprus Echelon-interceptieapparatuur is geïnstalleerd. Dit houdt verband met de Brits-Amerikaanse pogingen om de onafhankelijkheid van Cyprus tegen te gaan.
Dit is een levensgroot vraagstuk voor de democratie en de vrijheid van de samenlevingen. Het Europees Parlement had op grond van artikel 151 van het Reglement een volledige enquêtecommissie in het leven moeten roepen, evenals het - met zoveel succes - heeft gedaan in het geval van de gekkekoeienziekte. De instelling van de tijdelijke commissie op grond van artikel 150 zal vrees ik het Parlement niet de mogelijkheid geven om licht te werpen op Echelon. Op die manier zijn wij door de knie gegaan voor de druk van de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk.

Martinez
. (FR) De Verenigde Staten bespioneren ons door middel van een netwerk van satellieten, antennes en supercomputers. Daarbij maken zij gebruik van de "Angelsaksische naties": Australië, Nieuw-Zeeland en zelfs Groot-Brittannië, een van de vijftien lidstaten van de Europese Unie die zijn grondgebied en Gibraltar leent om de veertien andere lidstaten te bespioneren, ondanks het beginsel van trouw aan de Gemeenschap.
Uit meerdere, unanieme bronnen is vernomen dat deze wereldwijde afluisteractiviteiten van alle telefoonsignalen al aanzienlijke economische en commerciële schade hebben toegebracht aan Europese ondernemingen zoals Alcatel of Airbus. Zij hebben namelijk enorme marktaandelen verloren aan Amerikaanse multinationals die hun voordeel hebben gedaan met privé-informatie die op misdadige of frauduleuze wijze verkregen is.
De voorwaarden voor een rechtvaardige internationale handel met eerlijke concurrentie worden aldus tenietgedaan. Binnen de Wereldhandelsorganisatie wordt Europa echter, met betrekking tot bijvoorbeeld de landbouw, voortdurend op de vingers getikt door de Verenigde Staten omdat onze steun en subsidies voor inkomens, export en bepaalde producten een gezonde internationale concurrentie in de weg zouden staan.
Deze situatie kan niet langer genegeerd worden, noch door de Commissie, noch door de Raad, noch door ons Parlement, die er voortdurend op uit zijn om voorzorgsmaatregelen te treffen om zowel de economie van Europa, als de financiële belangen veilig te kunnen stellen.
Hoe kunnen we het vreemde verschijnsel verklaren dat 15 lidstaten en 20 commissarissen accepteren dat zij bespioneerd worden en dat een overweldigende meerderheid van de 626 leden, die altijd meer openheid van de Raad eisen, accepteert dat het Amerikaanse Echelonnetwerk nog meer in duisternis gehuld wordt?
Waarom accepteren alle Europese instellingen en de daar werkzame personen iets dat in de wetgeving van de vijftien lidstaten in de meest strikte betekenis van het woord beschouwd wordt als een ernstig delict waarop een straf kan staan?
Met welke tegenprestaties, onder welke dreigementen en onder welke druk maken honderden Europese besluitvormers, ministers, commissarissen en leden zich schuldig aan het delict spionage waardoor de veiligheid van de lidstaten in gedrang komt?
Deze vraag is essentieel want het gaat hier om de voorwaarden voor het bestaansrecht van Europa. Waarom bouwen we aan Europa? Om sterker, autonomer, onafhankelijker en rijker te zijn?
Het antwoord kan natuurlijk alleen maar bevestigend zijn. Waarom accepteren wij dan het Echelonsysteem? Dit maakt ons afhankelijk en armer door het verlies van marktaandelen. De ambivalentie van Europa mag hier duidelijk zijn. Alleen wij, Franse leden van het Front National, de Vlaamse leden van het Vlaams Blok en de Italiaanse leden van de MSI, pleiten voor de noodzaak van een enquêtecommissie voor dit wereldwijde spionagesysteem. Laten we pleiten voor het echte Europa, het Europa dat ook echt Europees is!

Schröder, Ilka
Ik stem voor de oprichting van een echte onderzoekscommissie die de schending van de grondrechten door het Echelon-spionagesysteem moet onderzoeken.
Ik stem echter tegen de oprichting van een tijdelijke commissie zonder permanente onderzoeksopdracht, omdat ik een dergelijke kalmeringspil niet wens te slikken.
Als er slechts een tijdelijke commissie komt, zou dat betekenen dat het Europees Parlement zich als een tijger op het onderzoek naar de activiteiten van Echelon werpt, maar al snel weer als een schoothondje afdruipt.
De terughoudendheid van de grote fracties in het Europees Parlement bij het onderzoek naar Echelon toont aan dat er geen behoefte bestaat aan een stelselmatige controle op spionageactiviteiten. De publieke opinie in Europa zou zich dan namelijk terecht afvragen wat de nationale geheime diensten en de zogenaamde staatsveiligheidsdiensten eigenlijk doen.
Dat zou echter wel heel belangrijk zijn omdat niet alleen bedrijven worden afgeluisterd met het oog op het bemachtigen van bedrijfsgeheimen, maar ook particulieren en mensen in de EU bij hun politieke activiteiten.

Souchet
 - (FR) Het Europees Parlement heeft net besloten om niet zichzelf te belasten met het toezicht op het onderzoek naar het wereldwijde spionagenetwerk Echelon. Hiermee heeft het laten zien dat het zich in feite weinig aantrekt van de behartiging van de Europese belangen en andere overwegingen belangrijker acht.
Gelukkig bestaan er echter in Europa nog soevereine staten die beschikken over een soevereine rechtspraak om de Europese belangen te behartigen. Zij kunnen wel onderzoek doen naar de manipulatietechnieken van dit netwerk. Dit is weliswaar een erfenis is van de Koude Oorlog maar tegenwoordig dient het als spionage-instrument waar bepaalde ondernemingen en bepaalde lidstaten schade van ondervinden. Het overgrote deel van dit Parlement laat hiermee zien dat het slechts op papier voorstander is van openheid en van bestrijding van concurrentievervalsing. Ik hoop dat het voorbeeld van Frankrijk navolging zal vinden in andere lidstaten.
Het is bijzonder betreurenswaardig dat de Conferentie van voorzitters, onder invloed van de federalistische, socialistische en christen-democratische meerderheid, besloten heeft om een belangrijk debat van tafel te vegen. Ook is het zeer betreurenswaardig dat de Voorzitter van ons Parlement, mevrouw Nicole Fontaine, de voorzitter van de Fractie De Groenen, de heer Paul Lannoye, niet toestond om vóór de stemming de vergadering het belangrijke verschil tussen een tijdelijke enquêtecommissie en een tijdelijke commissie kort in herinnering te brengen. Een tijdelijke enquêtecommissie is een serieus onderzoeksinstrument, zoals de enquêtecommissie van het Parlement over de gekkekoeienziekte in het bijzonder heeft laten zien. Een tijdelijke commissie is slechts een schijninstrument, waarmee niet specifiek onderzoek gedaan kan worden naar de installaties van het Echelonsysteem in een aantal Angelsaksische lidstaten, waaronder Groot-Brittannië en Duitsland.
Het Europees Parlement heeft het noodzakelijke debat over het wijdverbreide spionagesysteem Echelon dus weggemoffeld. Dit laat duidelijk zien dat de belangen van de Europeanen en dus ook de besluiten die hierover genomen worden, beter behartigd worden door geheel soevereine lidstaten dan door een Parlement dat afgesneden is van zijn volk en onverschillig is voor de gevaren waaraan het blootgesteld wordt.
Verslag-Lehne (A5-0175/2000)

Sörensen
Voorzitter, het verslag-Lehne over het witwassen van geld. Eerst en vooral proficiat voor het werk van de heer Lehne en de hele fractie. Het is een zeer evenwichtig werkstuk, een zeer uitgebalanceerd werkstuk. De groene fractie en ook de regionalisten hebben voor dit verslag gestemd omdat het een middel is om witwaspraktijken te bestrijden. De bestrijding van witwaspraktijken is het middel bij uitstek om de georganiseerde misdaad aan te pakken.
De richtlijn van 1991 beperkte zich tot het onderzoeken van witwaspraktijken met betrekking tot drugsgelden. Maar de georganiseerde misdaad houdt veel meer in. Hopelijk openen de door de rapporteur gedane voorstellen de mogelijkheid voor een krachtdadige bestrijding van de georganiseerde misdaad zoals mensenhandel en mensensmokkel, maar ook fraude en corruptie in de kunsthandel. Belangrijk is dat een uitwisseling van informatie verplicht is en wij vinden het bovendien belangrijk dat aan de lidstaten en de kandidaat-toetredingslanden een standaardset van de bestrijdingsregels wordt opgelegd, zodat minimummaatregelen verzekerd zijn. De rapporteur verdedigt ook dat met de nieuwe richtlijn legitimatie kan gevraagd worden van makelaars, notarissen, externe accountants en advocaten, tenzij zij een cliënt in een rechtszaak vertegenwoordigen of juridisch advies verlenen. Met dit verslag kan worden verder gewerkt. Het wordt warm onthaald door onze fractie. Ik denk dat de georganiseerde misdaad dit verslag niet zo graag zal zien komen.

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, ik heb me onthouden tijdens de stemming over het verslag-Lehne. Ik ben op zich niet tegen de maatregelen uit het verslag. Terecht bestrijden we de criminaliteit met alle beschikbare middelen en het is ook nuttig, belangrijk en juist dat witwassen van zwart geld afkomstig van misdaad wordt bestreden. Ik heb me onthouden omdat volgens mij in de Europese Unie niet genoeg wordt gedaan tegen financiële criminaliteit, die energie, middelen en dus geld aan onze regeringen onttrekt. Dat geld zou gebruikt kunnen worden voor sociaal belangrijkere doelen, zoals het verlichten van de nood van de armen, onder wie veel bejaarden en gepensioneerden.
Daarom heb ik me onthouden van stemming.

Bordes, Cauquil en Laguiller
 - (FR) U pretendeert "geldcriminaliteit" en zwart geld aan te pakken. Maar in uw verslag zelf wordt erkend dat er gebrek is aan politieke wil bij de lidstaten. De redenen hiervoor zijn niet van technische, maar van politieke en zelfs, zouden wij zeggen, sociale aard, aangezien onze economie volledig gericht is op het streven naar maximale winst.
Waar ligt in uw economie de grens tussen zwart geld en zogenaamd wit geld? Is de winst van wapenhandel wit geld? Zijn de gigantische bedragen die als smeergeld worden uitgegeven om toegang te krijgen tot openbare aanbestedingen wit geld? Is de winst van westerse bedrijven die kinderen onder de tien jaar in arme landen tegen een hongerloon laten werken wit geld?
Om de geldcriminaliteit uit te roeien zouden we allereerst het bankgeheim en het bedrijfsgeheim in hun geheel moeten afschaffen. Hierdoor zouden alle burgers het recht krijgen om de boekhouding van ondernemingen en van hun eigenaren en aandeelhouders te controleren. U bent echter niet in staat om dit soort maatregelen zelfs ook maar in overweging te nemen. U treedt liever inefficiënt op tegen zwarthandelaren en de maffia dan de bevolking te laten zien dat er ook andere methodes bestaan om winst te maken, methodes die uit menselijk oogpunt of uit oogpunt van het algemeen belang misdadig zijn. Ik heb het hier dan om te beginnen over een onderneming die haar werknemers op straat zet en aldus tot armoede dwingt, enkel en alleen om de beurswaarde van haar aandelen en het vermogen van haar aandeelhouders te laten toenemen.

Caudron
 - (FR) Ik ben zeer tevreden dat ons Parlement de wijziging van de richtlijn van 1991 over het witwassen van geld in behandeling moest nemen. Het was inderdaad noodzakelijk om deze tekst aan te passen aan de nieuwe economische en financiële internationale situatie.
Frankrijk, dat een leidende rol heeft in de aanpak van dit probleem, wil dat dit onderwerp boven aan de agenda van de Europese Unie wordt geplaatst.
De volgende cijfers moeten dit standpunt verduidelijken. Het witwassen van geld bedraagt jaarlijks tussen de 2 en 5% van het BBP op wereldniveau. Vandaag de dag vormt het bovendien een grote bedreiging. De geldcriminaliteit heeft zich namelijk aangepast aan de mondialisering van het economische en financiële internationale verkeer. Deze vorm van criminaliteit heeft tegenwoordig twee belangrijke kenmerken: de complexiteit van de technieken die gebruikt worden om zwart geld wit te wassen en de internationalisering van de criminele geldstromen. Op internationaal niveau zijn weer discussies op gang gebracht met het doel nieuwe maatregelen voor te stellen voor een effectieve bestrijding van dit probleem. Dit heeft in april vorig jaar in Frankrijk zijn beslag gevonden in een seminar van de commissie van de Verenigde Naties voor de preventie van misdaad en strafrechtspraak ter bestrijding van corruptie in internationale geldcircuits. Dit seminar heeft geleid tot het opstellen van de "aanbevelingen van Bercy", die zijn overgenomen door de International Financial Action Task Force en door het Forum voor financiële stabiliteit.
Op Europees niveau vraagt het Europees Parlement van zijn kant sinds 1996 om wijziging van de richtlijn van 1991. De voorstellen van de Europese Commissie liggen in de lijn van de voorstellen die op internationaal niveau zijn gedaan.
Aan de ene kant moeten we de lijst strafbare feiten uitbreiden. Het witwassen van geld zoals beschreven in de richtlijn zou niet meer alleen de opbrengsten van drugshandel moeten betreffen, maar ook deelname aan activiteiten van de georganiseerde misdaad. Ook fraude, corruptie en alle andere illegale activiteiten die de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen ondermijnen, zouden hieronder moeten vallen.
Aan de andere kant is het toepassingsgebied van de richtlijn zonder meer uitgebreid met diverse niet-financiële activiteiten en beroepen (externe accountants en financieel controleurs, makelaren in onroerend goed, handelaren in edelstenen of edele metalen, geldtransporteurs en exploitanten, eigenaren en directeuren van casino's). Ook notarissen en andere onafhankelijke beoefenaren van juridische beroepen die activiteiten uitoefenen waarin een verhoogd risico bestaat op het witwassen van geld, vallen hieronder.
Het principe is erop toe te zien dat de betrokkenen de identiteit van hun cliënten controleren wanneer zij met hen zakelijke betrekkingen aangaan en afschriften en documenten bewaren. Kredietinstellingen en financiële instellingen worden ertoe verplicht samen te werken met de autoriteiten, dat wil zeggen dat het bankgeheim wordt opgeheven als er verdenking op witwaspraktijken bestaat.
Ik heb dus vóór deze richtlijn gestemd, aangezien hiermee de georganiseerde misdaad in het algemeen aangepakt kan worden.
Tot slot wil ik benadrukken dat de discussie over het schandaal van de belastingparadijzen snel moet leiden tot concrete maatregelen om deze te ontmantelen.

Coelho
Ik heb voor het verslag van collega Lehne gestemd omdat dit verslag verbeteringen aanbrengt in het oorspronkelijke initiatief. Dit initiatief is erop gericht het toepassingsgebied van de richtlijn betreffende het witwassen van geld uit te breiden.
De belangrijkste verdienste van deze richtlijn bestaat erin dat alle lidstaten nu, na aanvaarding van die richtlijn, het witwassen van geld als strafrechtelijk vervolgbaar delict gaan aanmerken. Dat werkt over de gehele linie preventief, en heeft zo al bijgedragen tot de bescherming van het financieel systeem. Wie geld wil witwassen zal minder snel geneigd zijn dat systeem voor dit doel te gebruiken. Financiële en kredietinstellingen moeten nu immers zelf het initiatief nemen en op eigen beweging de bevoegde autoriteiten op de hoogte stellen als zij denken dat er aanwijzingen zijn voor het witwassen van geld.
Op deze wijze wordt getracht de bestrijding van het witwassen van geld buiten de traditionele financiële sector te vereenvoudigen. Genoemde richtlijn geldt voor een aantal financiële sectoren, zoals banken, verzekeringsmaatschappijen enzovoorts, maar zij moet doorgetrokken worden naar activiteiten en beroepen die niet onder de financiële sector vallen maar wel voor het witwassen van geld gebruikt kunnen worden. Voor advocaten en notarissen dienen er duidelijke garanties te bestaan, vooral wat beroepsgeheim betreft. Ik besef heel goed wat voor catastrofale gevolgen het witwassen van geld en andere vormen van corruptie kunnen hebben, maar we moeten het recht van de burger op juridisch advies en bijstand garanderen.
Er wordt ook een poging gedaan om de lijst met onderliggende delicten uit te breiden: behalve de opbrengsten uit de drugshandel moeten ook de opbrengsten uit de activiteiten van de georganiseerde misdaad onder de richtlijn komen te vallen. Dat betekent dat we een eensluidende definitie zullen moeten formuleren voor georganiseerde misdaad, en dan wel internationaal en niet beperkt tot Europa.
Op het gebied van de harmonisering van de strafwetgeving wordt nu een inspanning gedaan om overeenstemming te bereiken over definities, telastleggingen en sancties. Die inspanningen dienen geconcentreerd te worden op een aantal sectoren van bijzonder belang waaronder dus ook het witwassen van geld. Het optreden van de diverse groepen georganiseerde criminelen wordt steeds verfijnder en ze zullen dan ook zeker in staat zijn door de mazen van de wet te glippen en gebruik te maken van de pluriformiteit van de Europese rechtssystemen, van het feit dus dat in de verschillende lidstaten verschillende wetten gelden.

Crowley
. (EN) Om te beginnen wil ik graag ik in de notulen vermeld zien dat ik mijn dank en waardering uitspreek aan de rapporteur, de heer Lehne, voor de manier waarop hij zich van deze moeilijke opdracht heeft gekweten.
Ieder van ons zal ongetwijfeld van mening zijn dat er actie moet worden ondernomen om de opbrengst van de grensoverschrijdende misdaad en het witwassen van geld aan te pakken. In de richtlijn worden stappen gezet om te komen tot samenwerking en uitwisseling van informatie. De richtlijn heeft bovendien betrekking op een groter scala van overtredingen.
In Ierland bestaat al een wet op dit gebied, de Criminal Justice Act van 1994. Deze wet wordt momenteel aangepast om ruimte te bieden aan een aantal van de voorstellen in deze richtlijn.
Ik heb vóór het verslag gestemd maar ik moet bekennen dat ik over twee punten uit het verslag niet helemaal gerust ben.
Allereerst ben ik fel tegen de voortdurende pogingen om te komen tot een Europees orgaan dat de taken van een openbare aanklager op zich neemt. Wij beschikken op nationaal niveau al over veel instanties die uiterst doeltreffend te werk gaan en het overgrote deel van de zaken kunnen afhandelen. Bovendien zijn er nog de Rekenkamer, OLAF en andere departementen die zich op Europees niveau met deze kwesties kunnen bezighouden.
Ten tweede zal naar mijn mening de nieuwe meldingsplicht voor advocaten de lange traditie van vertrouwelijkheid tussen advocaat en cliënt ondermijnen. Wij moeten ons niet mengen in het recht van individuen op een eerlijke verdediging of een eerlijk proces. Evenmin mogen wij het rechtsbeginsel dat iemand onschuldig is tot het tegendeel is bewezen, in gevaar brengen.
Ondanks deze twijfels, die ik later in het wetgevingsproces met amendementen hoop weg te kunne nemen, stem ik vóór.

Figueiredo
, schriftelijk. (PT) Het is beslist gunstig dat men de bestrijding van het witwassen van geld wil verscherpen, en dan niet uitsluitend als een delict dat direct geassocieerd wordt met de handel in verdovende middelen, zoals in de vorige richtlijn. De nieuwe richtlijn is nu ook van toepassing op het witwassen van geld verkregen uit georganiseerde misdaad en een hele reeks andere gespecificeerde delicten (fraude, corruptie of andere illegale activiteiten die de financiële belangen van de Gemeenschap schade kunnen toebrengen).
Er zijn echter wel enige punten van conflict in de richtlijn aan te wijzen, vooral waar deze het beroepsgeheim van een aantal ambten, inzonderheid dat van advocaten, beperkingen wil opleggen. Bovendien geldt de aangifteplicht voor verdachte handelingen niet voor de vaak met veel geld gepaard gaande transacties van bijvoorbeeld verkopers van luxeartikelen of veilinghuizen, of voor vergelijkbare transacties die bijvoorbeeld onder ogen van douanepersoneel en anderen komen. De rapporteur van het verslag van het Europees Parlement wijst op mogelijkheden die lichtjes afwijken van de in de ontwerprichtlijn voorgestelde mechanismen, maar steunt grosso modo dat ontwerp.
Intussen worden echter bij één fundamenteel aspect, te weten de steeds verder gaande liberalisering van de financiële markten en kapitaalbewegingen, geen vraagtekens gezet. De praktische gevolgen van richtlijn zullen dan ook nauwelijks waarneembaar zijn. Ziedaar de reden waarom ik mij van stemming onthouden heb.

Lulling
. (FR) We beschikken over een heel arsenaal aan internationale instrumenten om het witwassen van zwart geld te bestrijden, met name de richtlijn van de Gemeenschap van 1991 en het Verdrag van de Verenigde Naties tegen sluikhandel in verdovende middelen en psychotrope stoffen, gesloten te Wenen op 19 december 1988. Daarnaast is er nog het Verdrag van de Raad van Europa inzake het witwassen, opsporen, inbeslagnemen en confisqueren van de opbrengsten van misdrijven. Ook zijn er nog de veertig aanbevelingen van de Financial Action Task Force, het belangrijkste internationale orgaan voor de bestrijding van zwart geld.
Wij zijn het er allemaal over eens - en ons Parlement heeft er herhaaldelijk om gevraagd - dat de richtlijn van 1991 geactualiseerd dient te worden. Deze richtlijn gaat al verder dan de veertig aanbevelingen van de Financial Action Task Force van 1996 en wordt op een goede manier door de lidstaten toegepast. Degenen echter die zich schuldig maken aan witwaspraktijken zijn zeer vindingrijk in het zoeken naar middelen om de duistere herkomst van hun zwarte geld te verhullen. Daarom wordt niet alleen voorgesteld om de richtlijn te actualiseren, maar ook om het toepassingsgebied ervan uit te breiden.
Ik wil hier graag het volgende aan toevoegen, omdat ik wil voorkomen dat we met een kanon op een mug gaan schieten en het toepassingsgebied zo breed maken dat de richtlijn aan doeltreffendheid zal inboeten. Criminele activiteiten die samenhangen met witwaspraktijken moeten zeer duidelijk gedefinieerd worden. We moeten namelijk voorkomen dat het toepassingsgebied van de richtlijn uitgebreid wordt tot frauduleuze activiteiten in het algemeen, waarbij het om geld gaat dat zich legitiem in het financiële stelsel bevindt. We mogen niet vergeten dat het gewone interne recht van de lidstaten zich met dit soort wetsovertredingen kan bezighouden. Het subsidiariteitsbeginsel verplicht hiertoe!
Het toepassingsgebied van de richtlijn wordt uitgebreid tot bepaalde niet-financiële activiteiten en beroepen, met name juridische beroepsgroepen. Hierbij is het van belang dat het recht van cliënten op beroepsgeheim en het recht op toegang tot de rechtspraak niet aangetast worden. Ook het recht van cliënten om zichzelf niet tot verdachte te maken en de vertrouwelijke rol van advocaten in de preventie van criminaliteit dienen gehandhaafd te blijven.
In het kader van de bestrijding van witwaspraktijken voelde een aantal Franse socialistische parlementsleden zich geroepen bepaalde landen aan de tand te voelen, waaronder mijn land. Hierbij hebben zij zich gebaseerd op fouten, schattingen en onwaarheden betreffende de praktijken van het financiële Luxemburg en van de macht van de Luxemburgse politiek. Ik wil hier dan ook de uitlatingen waaraan de Franse socialistische parlementsleden zich schuldig hebben gemaakt in hun zogenaamde "kruistocht" tegen zwart geld, fel tegenspreken. Onze premier en onze voorzitters van de commissie voor financiën en begrotingen en van de juridische commissie van de Kamer van Afgevaardigden van Luxemburg hebben dit trouwens ook al op doortastende wijze gedaan.
Al degenen die zich bij de bestrijding van witwaspraktijken geroepen voelen om de zwarte schapen aan te wijzen, waardoor druk gezet kan worden op de belastingparadijzen, moeten hier vooral mee doorgaan. Laten zij dan alstublieft ook druk zetten op degenen die niet willen samenwerken bij de bestrijding van witwaspraktijken! Zij zouden hierbij bovenal moeten voorkomen dat landen met bankgeheim automatisch aangemerkt worden als "spil van het zwartgeldcircuit".
Om spil van het zwartgeldcircuit te worden is het namelijk niet noodzakelijk om bankgeheim te hebben. Dat bewijst de Russische maffia wel, die haar zwarte geld in verschillende Europese plaatsen belegt alvorens het door te sluizen naar New York dat echter geen bankgeheim kent. Het niet hebben van bankgeheim beschermt dus niet tegen de kwalijke gevolgen van drugshandel, georganiseerde criminaliteit en corruptie. Dit moeten wij goed in gedachten houden!

Malmström, Paulsen en Olle Schmidt
Wij hebben ons onthouden van stemming over de amendementen 8, 16, 26 en 45, omdat wij vinden dat deze voorstellen niet duidelijk genoeg het evenwicht weergeven tussen enerzijds een effectieve meldingsplicht voor de bestrijding van het witwassen van geld en anderzijds de vertrouwensrelatie tussen een advocaat/jurist en zijn cliënt en de bijbehorende verplichtingen.
Het is van belang dat een advocaat/jurist niet hoeft te voldoen aan de meldingsplicht wanneer deze een cliënt vertegenwoordigt in een rechtszaak. Daarentegen is het moeilijker om te beslissen in welke situaties een jurist/advocaat meldingsplicht heeft als hij beschikt over relevante informatie bij een zogeheten juridisch advies. Wij vinden dat juristen/advocaten zich tot op zekere hoogte kunnen onttrekken aan de meldingsplicht, maar we vinden de voorstellen van zowel de Commissie als het Parlement uit dit oogpunt niet evenwichtig en nauwkeurig genoeg om ze te steunen.
Tot slot willen we erop wijzen dat het voorstel op het vlak van de definities tekortschiet, wat tot misverstanden kan leiden. In het voorstel worden de termen advocaat, zelfstandig jurist en jurist gebruikt zonder dat het onderscheid precies duidelijk wordt. Het moet worden benadrukt dat juristen gelijk zijn aan advocaten in landen die geen verplichte vertegenwoordiging kennen.
Verslag-Lehne (A5-0179/2000)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, ik heb mij eveneens bij stemming over dit document met de lijst van landen waar men met of zonder visum naar toe kan gaan, onthouden. Deze verordening komt weliswaar tegemoet aan het vrije verkeer in de Europese Unie van burgers uit andere landen, maar ik heb mij onthouden omdat ik graag wil dat meer aandacht wordt geschonken aan het vrij verkeer van gehandicapte burgers, van blinden, doven en burgers die zich niet zonder begeleider kunnen verplaatsen. Helaas is nog steeds een reglementering van kracht op grond waarvan een hulpbehoevende persoon, als hij van woonplaats verandert of zich verplaatst van, laten wij zeggen, Engeland naar Italië, zijn toelage als blinde of doofstomme verliest of geen vergoeding meer krijgt voor zijn begeleider.
Mijns inziens moet men iets ondernemen om deze reglementering te wijzigen.

Alavanos
Ik wil twee opmerkingen maken over het voorstel voor een verordening van de Raad tot vaststelling van de lijst van derde landen waarvan de onderdanen bij overschrijding van de buitengrenzen in het bezit moeten zijn van een visum en van de lijst van derde landen waarvan de onderdanen van deze plicht zijn vrijgesteld.
Ten eerste is het een goede zaak dat op de lijst van de vrijgestelde landen ook Bulgarije en Roemenië voorkomen die concrete verplichtingen op zich hebben genomen voor de bewaking van hun buitengrenzen. Als voorzitter van de Gemengde Interparlementaire Commissie van het Europees Parlement en Bulgarije wil ik de Raad uitnodigen dit ook zo toe te passen. Afschaffing van het visum is een van de standpunten uit de aanbevelingen van de Gemengde Interparlementaire Commissie EP/Bulgarije die vandaag in Straatsburg bijeenkomt.
Ten tweede moeten de Raad en de Commissie stappen ondernemen bij de autoriteiten van de VS. De VS dringen aan op visumplicht voor Griekse onderdanen. De Amerikaanse onderdanen hebben - terecht - vrij toegang tot het grondgebied van de Europese Unie, en dus moet dit, op grond van de wederkerigheid, ook omgekeerd gelden. Discriminatie van Griekse burgers is onaanvaardbaar en mag niet worden voortgezet.

Blak, Lund en Thorning-Schmidt
De Deense sociaal-democraten in het Europees Parlement stemmen voor het verslag-Lehne over het voorstel voor een verordening van de Raad tot vaststelling van een lijst van derde landen waarvan de onderdanen bij overschrijding van de buitengrenzen in het bezit moeten zijn van een visum en van een lijst van derde landen waarvan de onderdanen van deze plicht zijn vrijgesteld. Wij stellen vast dat de Commissie in haar voorstel van oordeel is dat de Deense uitzondering niet voor dit voorstel geldt, hoewel er sprake is van een positieve lijst waarvoor de Deense uitzondering naar onze mening wel geldt. Wij stemmen desalniettemin voor het voorstel omdat wij vinden dat er een oplossing gevonden moet worden die alle landen tevredenstelt en de Deense uitzondering respecteert.

Bordes, Cauquil en Laguiller
 - (FR) De preoccupaties die aan dit verslag ten grondslag liggen, laten duidelijk zien dat de Europese Unie gecreëerd is voor geld en niet voor mensen. Er zijn geen visa nodig voor kapitaal, ongeacht herkomst, maar wel voor onderdanen van veel landen, zelfs voor een verblijf korter dan drie maanden.
Bovendien is er helemaal niets dat het onderscheid rechtvaardigt tussen onderdanen van een minderheid van landen die vrijgesteld zijn van visum, en onderdanen van een meerderheid van landen voor wie visum wel verplicht is. Waarom ontzeggen wij onderdanen van Marokko, Senegal of Oekraïne een recht dat wij wel toekennen aan onderdanen van Nieuw-Zeeland, Israël of het sultanaat Brunei?
Wij hebben ons onthouden van stemming in plaats van tegen dit verslag te stemmen, hoewel wij het niet eens zijn met het verslag in zijn geheel. De enige reden hiervoor is dat de lijst met landen zonder visumverplichting enigszins is uitgebreid vergeleken met de huidige situatie.
Wij willen dat personen tenminste evenveel rechten krijgen als kapitaal, dat wil zeggen dat wij voorstander zijn van vrij verkeer van personen en van afschaffing van alle visa.

Malmström
Het strenge visumbeleid van de EU vormt een groot obstakel voor mensen om naar Europa te reizen. De aanscherping van de visumeisen die gedurende de laatste jaren heeft plaatsgevonden, heeft ongetwijfeld geleid tot meer mensensmokkel en tot meer zogeheten illegale immigratie in de EU-landen. De mensen die binnengesmokkeld zijn, of op een andere manier de Europese Unie zijn binnengekomen, hebben op weg hiernaartoe vaak veel ontberingen moeten doorstaan. Eenmaal aangekomen in de EU hebben zij geen enkel recht, ook niet op sociale voorzieningen.
De lijst van landen waarvan burgers een visum nodig hebben voor de EU bestaat uit ruim 130 landen. Nog geen 50 landen zijn ontheven van visumplicht. Deze situatie, dat wil zeggen dat visumplicht eerder regel is dan uitzondering, is een democratisch Europa onwaardig. Mensen moeten in beginsel het recht hebben om vrij naar de EU te reizen en niet andersom.
Europa moet zijn houding ten opzichte van immigratie wijzigen. Binnen enkele jaren zal het personeelstekort in Europa een acuut probleem worden. Daarom is het belangrijk dat we mensen die een betere toekomst in de EU-landen zoeken, welwillend benaderen en welkom heten. Een ruimhartiger visumbeleid is ook een voorwaarde voor het kunnen voeren van een gemeenschappelijk, humaan vluchtelingen- en asielbeleid. Met een opbouwend immigratiebeleid kunnen we het hoofd bieden aan de georganiseerde misdaad en de menselijke tragedies die mensensmokkel met zich meebrengt.
Verslag-Haug (A5-0184/2000)

Kauppi
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik mijn tevredenheid uitspreken over het feit dat de totale begroting is ingekrompen en de extra betalingskredieten 1,07% van het gezamenlijke BBP van de lidstaten bedragen. In de begroting voor 2000 was dit cijfer nog 1,11%. Bovendien ben ik blij met de verhoging van de kredieten voor jeugdorganisaties tot 1,5 miljoen euro. Ik wil echter vooral uitleggen waarom ik de amendementen van de heren Virrankoski en Mulder heb gesteund. Ik ga er vanuit dat de strikte begrotingsdiscipline moet worden voortgezet en de bestaande financiële kaders moeten worden gerespecteerd. Wat de financiering van de westelijke Balkan betreft moet men rekening houden met de werkelijke behoeftes, met de heersende politieke situatie in de regio en de financiële bijstand die mogelijk elders verkregen kan worden. Daarom geef ik geen steun aan de herziening van de financiële vooruitzichten voor wat betreft de kredieten voor externe acties.

Kuntz
 - (FR) Het onderhavig verslag van de Begrotingscommissie kan om meerdere redenen geen goedkeuring vinden bij de Franse delegatie van de UEN-fractie.
Allereerst zijn wij van mening dat het debat over de begroting voor 2001 los gezien moet worden van het debat over de herziening van de financiële vooruitzichten. Deze herziening keuren wij overigens niet goed. Niemand kan vergeten onder welke voorwaarden de financiële vooruitzichten zijn opgesteld tijdens de top van Berlijn. Een Franse delegatie van het Europees Parlement zou niet kunnen accepteren dat het compromis dat voortvloeide uit de moeizame onderhandelingen van maart 1999, weer ter discussie wordt gesteld.
De herziening lijkt ons steeds minder gefundeerd sinds de Europese Unie besloten heeft om Servië uit te sluiten van communautaire hulp, nadat zij het land zelf gebombardeerd heeft. We moeten dus 2,3 miljard euro in mindering brengen op de 5,5 miljard die de heer Prodi ons aankondigde voor de wederopbouw van de Balkan voor de jaren 2000 tot 2006. Dan lijkt de situatie geheel beheersbaar. Er is namelijk genoeg geld, en het is dan niet nodig om de financiële vooruitzichten te herzien, of om het plafond voor landbouw te verlagen. Als de Commissie de cijfers die Romani Prodi in november vorig jaar aankondigde, vandaag overneemt, weet zij bovendien dat deze bedragen helaas niet gebaseerd zijn op een nauwkeurige analyse van de behoeften van de regio, waarbij zijzelf dit bedrag als "politiek" heeft aangemerkt. Dit bedrag is trouwens nooit goedgekeurd door het Parlement en vooral niet door de Raad.
Het is dus mogelijk om aanzienlijke bedragen te vinden voor de landen van de Balkan zonder de financiële vooruitzichten te herzien. Een permanent overschot van meer dan 3 miljard euro aan het eind van het boekjaar toont aan dat het bedrag van de goedgekeurde kredieten niet overeenkomt met de werkelijke behoeften. Tegelijkertijd zijn aanzienlijke bezuinigingen mogelijk door de duidelijke onderbesteding van bepaalde programma's. Daarnaast is het meer dan wenselijk dat de toegezegde inspanning voor de Balkanregio gedeeltelijk wordt gerealiseerd met herschikking van de kredieten.
Wij verwerpen eveneens het verslag van mevrouw Haug met betrekking tot de voorstellen voor de speciale afgezanten van de Unie. Deze voorstellen komen namelijk neer op een inperking van de intergouvernementele invloedssfeer ten gunste van het terrein van de communautaire integratie. Het Verdrag van Amsterdam, waar wij ons tegen verzet hebben, stelt dat de administratieve uitgaven van het GBVB vanaf dit jaar onder de begroting van de Raad vallen, terwijl de operationele uitgaven gefinancierd dienen te worden via hoofdstuk B8 van rubriek 4.
Tot slot zijn wij het niet eens met de afsplitsing van de kredieten voor plattelandsontwikkeling, wat de resolutie lijkt aan te bevelen. Dit zou namelijk noodzakelijkerwijs problemen opleveren bij de betalingen. Wij willen alleen maar in herinnering brengen dat de landbouwrichtsnoer nog steeds van kracht is, zelfs nu hiervoor in Berlijn een plafond ingesteld is.
Het plafond wordt bereikt als hieraan de marktuitgaven (1A), de plattelandsontwikkeling (1B) en de pre-toetredingsuitgaven voor landbouw toegevoegd worden. Als we nu aparte kredieten voor plattelandsontwikkeling accepteren, nemen we het risico dat de Commissie ons grote bedragen aan vastleggingskredieten voorstelt, maar weinig betalingskredieten. De landbouwers worden hier eens temeer de dupe van, hetgeen wij niet kunnen accepteren.

Malmström
. (EN) Wij hebben gestemd tegen paragraaf 9 uit het verslag Haug. Daarin is sprake van de overschrijving van kredieten uit de landbouwbegroting naar het wederopbouwprogramma voor de westelijke Balkan.
Uit de ramingen blijkt dat er een aanzienlijk overschot op de landbouwbegroting zal zijn (onder begrotingslijn 1a). Aangezien een groot gedeelte van het programma voor de wederopbouw van de westelijke Balkan nog steeds niet gefinancierd is, is het volgens ons verstandig om een deel van dit overschot over te hevelen naar rubriek 4, mocht een herziening van de financiële vooruitzichten nodig blijken.
De wederopbouw van de westelijke Balkan staat hoog op onze politieke agenda. Het is de komende jaren tevens een van de belangrijkste taken van de Europese Unie. Wij zijn het eens met de strekking van het verslag-Haug, waarin wordt gesteld dat het financieringsprobleem niet louter en alleen kan worden opgelost via herschikking van de bestaande prioriteiten in het buitenlandse beleid van de Unie. De kredieten moeten elders worden aangeboord, hetgeen echter niet wil zeggen dat daarmee ''nieuwe kredieten'' door de lidstaten moeten worden aangedragen. Aangezien er in de landbouwbegroting een aanzienlijk overschot beschikbaar komt, zou het redelijk zijn om het plafond van begrotingslijn 1a te verlagen ten gunste van een verhoging van de begroting voor het buitenlandse beleid.

Miranda
We geloven dat het met het oog op de vaststelling van de nieuwe doelstellingen van de Europese Unie beslist nodig is een algehele herziening van de financiële vooruitzichten uit te voeren. Daarbij moet bijzondere aandacht besteed worden aan de hoofdstukken 3 en 4 (intern, respectievelijk extern beleid). We zijn namelijk van mening dat er met de nieuwe prioriteiten ook nieuwe financiële middelen moeten worden vastgelegd.
We wijzen de in het voorontwerp van de Commissie voorgestelde "kortingen" op het samenwerkingsbeleid dan ook meteen van de hand. Datzelfde geldt voor de voorgestelde kortingen op het werkgelegenheids- en milieubeleid en de voorgenomen "korting" van 300 miljoen euro op het gebied van de landbouw. Wij geloven overigens dat er voor de landbouw een fonds moet worden gecreëerd om iets te kunnen doen aan de zorgwekkende toestand in de primaire sector.
We zijn het daarom met een aantal voorstellen van de rapporteur eens. Ze brengt hier en daar verbeteringen aan, maar die gaan lang niet ver genoeg. Met de uiteindelijk stemming zijn enige wijzigingen ingevoerd, maar die hebben het bereik van de verbeteringen alleen maar ingeperkt. We kunnen het ook niet eens zijn met het standpunt van de rapporteur ten aanzien van het veiligheidsbeleid.
Daarom hebben wij tegen de uiteindelijke versie van het verslag gestemd.
Verslag-Paciotti (A5-0177/2000)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, ik heb voor het verslag van mevrouw Paciotti gestemd omdat mijns inziens de Europese Unie terecht belangstelling koestert voor alle vraagstukken in verband met de bescherming van de persoonsgegevens. Maar al te vaak gebruiken misdadigers persoonsgegevens om voordelen te behalen. Zoals ik al eens eerder heb gezegd zijn ook ouderen en gepensioneerden daar het slachtoffer van. Ik heb hier onder meer voor gestemd om duidelijk te maken dat inderdaad aandacht moet worden geschonken aan de bescherming van onze persoonsgegevens, maar ook iets moet worden ondernomen om ons in staat te stellen deze gegevens te kennen.
In Italië weten werknemers bijvoorbeeld zelfs nu nog niet hoeveel pensioen zij later krijgen en hoeveel geld zij hebben gestort aan de pensioenverzekering. Zij kennen dus hun eigen persoonsgegevens niet.
Ik hoop dus dat wij met deze stemming ervoor zullen zorgen dat niet alleen onze persoonsgegevens worden beschermd, maar men tevens ervoor zorgt dat eenieder van ons niet alleen zijn naam, achternaam en geboortedatum kent, maar ook het bedrag van zijn toekomstig pensioen.

Kauppi
Mijnheer de Voorzitter, ik hoop dat mevrouw Palacio Vallelersundi nog een schriftelijke stemverklaring namens onze fractie zal geven, maar ik wil alvast een aantal dingen zeggen.
Allereerst wil ik zeggen dat ik tegen amendement 11 wilde stemmen. Het was puur een vergissing dat ik voor dat amendement heb gestemd. Geen enkel amendement op het Commissievoorstel deugde namelijk en heel de procedure voor de inwerkingtreding van het veilige-havenakkoord dreigt in gevaar te worden gebracht.
Wij onderhandelen al meer dan twee jaar met onze gesprekspartners in de VS. Er was een heel goed compromis bereikt maar de activiteiten in het Europees Parlement hebben nu als implicatie dat de Europese consumenten en burgers moeten wachten tot het nieuwe compromisvoorstel er is, waarvan niet eens zeker is dat het even goed zal zijn als het oude. Dat betekent een stap terug. Ik heb met de andere leden van mijn fractie tegen het commissievoorstel gestemd. Het gaat ons allen zeer aan het hart dat wij nu moeten wachten tot het akkoord in werking treedt.

Coelho
, schriftelijk. (PT) Tijdens de vergadering was geen tijd voor de interventie die ik had voorbereid. Ik zal daarom de kern van mijn betoog in deze stemverklaring weergeven.
Ik deel de bezorgdheid van de rapporteur over het feit dat dit voorstel de Europese burgers niet de juiste mate van bescherming biedt op het gebied van overdracht en verwerking van persoonlijke gegevens, zeker als we bedenken dat de Europese richtlijn betreffende de bescherming van gegevens hun diezelfde bescherming garandeert.
We weten echter allemaal dat er op dit moment een grote hoeveelheid gegevens in omloop is zonder dat enige regelgeving daarvoor bestaat. Ook als een safe harbour niet de ideale oplossing voor het probleem is, moet men toch een aantal regels opleggen en ook daadwerkelijk optreden om misbruik tegen te gaan.
Er wordt nu geprobeerd om twee verschillende zienswijzen met elkander te verenigbaar te maken. Onze zienswijze gaat uit van een wettelijke regeling, met in de wet vastgelegde beperkingen aangaande het verkrijgen en gebruiken van persoonlijke gegevens. Op de overheid rust de taak ervoor te zorgen dat de regels nageleefd worden. De andere zienswijze is de Amerikaanse, waarbij de voorkeur wordt gegeven aan zelfregulering.
Het bereikte akkoord is op het gebied van garanties zeer beperkt, maar het is een gunstige ontwikkeling in die zin dat het een aanzet kan zijn voor meer veiligheid in de toekomst. De aanpak die in het verslag-Paciotti gevolgd wordt, met de door mevrouw Ana Palacio voorgestelde amendementen, verdient dus onze steun.

Schröder, Ilka
Ik stem voor het verslag-Paciotti over de overeenkomst inzake "veilige havens" , hoewel de transatlantische problemen op het gebied van gegevensbescherming daarmee niet zijn opgelost. Immers:
Met behulp van enige trucs is het ook in het kader van de "veilige havens" nog mogelijk klantgegevens aan derden te verkopen zonder dat de klant toestemming hoeft te geven.
Men is er weliswaar in geslaagd in het akkoord bepaalde normen voor gegevensbescherming te definiëren, maar het blijft onduidelijk wat er precies gebeurt als een bedrijf deze normen overschrijdt. Kunnen bedrijven dan worden vervolgd? Moeten zij een schadevergoeding betalen?
Het wordt in het midden gelaten hoe mensen uit de EU hun in de "veilige havens-overeenkomst" vastgelegde rechten kunnen doen gelden. Amerikaanse bedrijven vallen immers onder de rechtsbevoegdheid van Amerikaanse rechtbanken, en trekken daarmee aan het langste eind tegenover iemand uit Europa.
Desondanks stem ik voor dit verslag omdat er momenteel helemaal geen regeling bestaat om Europese normen inzake gegevensbescherming in het dataverkeer met andere continenten veilig te stellen. De "veilige havens" zijn tenminste een begin om gegevensbescherming ook buiten de grenzen van de EU te garanderen.

Theonas
De wijze waarop de snel groeiende elektronische handel zich uitbreidt, draagt allesbehalve bij aan de bescherming van de persoonlijke gegevens en het privé-leven van de burgers. Noch de letter, noch de rechtsgrondslag en zeer zeker niet de geest van het ontwerpbeschikking zal daar iets aan kunnen veranderen. De amputatie en de herstructurering van de markt en de handel roepen daarentegen grote zorgen op. Men vreest dat de rechten van de burgers nog meer zullen worden beknot, dat deze rechten totaal zullen worden onderworpen aan de technologie en de wilde wetten van de kapitalistische markt. Men vreest dat het persoonlijk leven van de burgers en zelfs heel hun bestaan steeds meer aan waarde zullen verliezen en uiteindelijk slechts nog als goedkope en buigzame grondstof in het winstbejag zullen worden gebruikt.
De toepassing van de technologische innovaties en zeer zeker de razendsnelle ontwikkeling van de informatiemaatschappij zullen enorme veranderingen teweegbrengen in het sociaal gebeuren. Er zijn niet alleen enorme kansen, maar ook grote risico' s op misbruik. Daarom moeten wij heel voorzichtig zijn en ervoor zorgen dat de factor mens en de eerbiediging van de rechten en de vrijheden van de burger altijd voorrang hebben.
Wij beseffen dat de ontwikkeling en de technologie niet te stuiten zijn. Deze ontwikkeling mag echter niet buiten de mens om gaan. Men moet wel degelijk rekening houden met de behoeften van de mens en men mag in geen geval de culturele waarden en de menselijke waardigheid aantasten. Deze waarden moeten gegrondvest zijn op fundamentele en onvervreemdbare rechten, waaronder ook de onschendbaarheid van het privé-leven en de persoonlijke gegevens moet vallen.
De voorstellen, het beleid voor de elektronische handel en de maatregelen ter ondersteuning daarvan worden gekenmerkt door een volkomen eenzijdige kijk op de zaak. Men heeft alleen winst en mededingingsvermogen in het vizier. De motor achter dit beleid zijn de enorme en steeds groter wordende bedragen die nodig zijn om aan de behoeften van de grote multinationale ondernemingen in deze sector te voldoen. Daarmee ruimt men de laatste obstakels uit de weg die deze ondernemingen nog tegenkomen in hun pogingen tot aanpassing aan de razendsnelle ontwikkelingen op de markt en tot het verwerven van superwinsten en invloed.
Het in de teksten en voorstellen van de EU voorgesteld sociaal model dient ter ondersteuning van een tot het uiterste doorgedreven mededinging en van maximale winst. Deze aanpak is geen garantie maar veeleer een bedreiging voor de toekomst van onze samenleving en de mens. Daardoor zal de mens zich onzeker en onveilig gaan voelen en zien dat de kloof tussen de realiteit en zijn behoeften alsmaar groter wordt. De mensen en de werknemers zullen in groepen worden ingedeeld. Dan zullen zij niet meer hun milieu bepalen maar zal het milieu hen bepalen. Dan zijn zij het bruikbaarst en het goedkoopst voor degenen die hun lot bepalen.
De in het verslag gebezigde termen "voldoende bescherming" vertalen wij met een continue, willekeurige verdraaiing van het begrip "bescherming van de persoonlijke gegevens" . Een andere conclusie kunnen wij niet trekken als wij zien dat sancties en schadeloosstelling voor het intrappen van open deuren worden gepresenteerd als afschrikwekkende maatregelen en veiligheidskleppen. De persoonlijke gegevens van de burgers van de EU zijn allang in omloop in derde landen zonder dat daar ook maar enige controle op wordt uitgeoefend. Wij weten zelfs niet welke omvang deze willekeur heeft aangenomen. Met het Echelon-interceptiesysteem is duidelijk geworden dat elke democratische controle nauwlettend van buitenaf, op afstand, in de gaten wordt gehouden; dat Amerikaanse multinationals spionage verrichten op Europese bedrijven, op het economisch en sociaal beleid en de culturele activiteiten van de lidstaten en op het privè-leven van de burgers van de Unie. Daarom zijn wij op zijn zachtst gezegd hypocriet als wij dit vraagstuk op zachte wijze, met vrome wensen aanpakken.
Het bestaand beschermingskader en de voorgestelde conventionele standaardclausules schieten sterk te kort. Zij zetten absoluut geen zoden aan de dijk. Men kan in de meedogenloze concurrentieslag en in de dictatuur van de winst geen beroep doen op goede voornemens. Het rovershol van de teugelloze monopolies kan men slechts eufemistisch een "veilige haven" noemen. De op til zijnde cyberspace is je reinste imperialisme en zal de pijlsnelle uitbreiding en de ongebreidelde activiteiten van de monopolies alleen maar vergemakkelijken.

De voorzitter
De stemverklaringen zijn beëindigd.
(De vergadering wordt om 13.40 uur onderbroken en om 15.00 uur hervat)

Voltooiing van de EMU (voortzetting)
De Voorzitter
Aan de orde is de voorzetting van het debat over het verslag (A5-0170/2000) van de heer Karas namens de Economische en Monetaire Commissie, over de mededeling van de Commissie over de voorlichtingsstrategie in de laatste fasen van de voltooiing van de EMU.

Van Brempt
Collega's, Voorzitter, de euro is er reeds sinds enige tijd, maar het is nog steeds een abstract begrip. Het is niet iets dat in het dagelijks leven waar te nemen is. Bij de bevolking is er op dit moment nog geen zogenaamde euroreflex. De huidige munt wordt nog niet omgezet in de euro. Daarom is deze voorlichtings- en bewustwordingscampagne voor de euro dan ook zo belangrijk. Het is nog niet te laat, maar we moeten met zijn allen beseffen dat 2001 cruciaal wordt om de hele Europese bevolking mee te nemen in deze mega-operatie. Met de amendementen die ik heb ingediend en die ook in het verslag zijn opgenomen, heb ik een aantal aspecten van de campagne extra willen benadrukken.
In de eerste instantie, en ik ga er niet verder op in want het is al uitvoerig belicht in de voormiddag, moet de campagne extra aandacht schenken aan het bewustmaken van jongeren en ook het onderwijs inschakelen bij de voorlichting. Een tweede aandachtspunt is uiteraard dat een voorlichtingscampagne zich moet toespitsen op specifieke doelgroepen, zoals zwakkeren in de samenleving. Ik wil daarbij ook extra aandacht vragen voor mensen met een zeer laag inkomen. U weet er zijn twee soorten mensen die dag in dag uit met geld bezig zijn: dat zijn de heel rijken die heel veel geld hebben, en dat zijn degenen die weinig geld hebben of die elke dag moeten rekenen of ze de maand rondkomen. Wel, voor hen zal de euro een zware impact hebben en voor hen moeten we specifieke aandacht hebben. Om die reden en ook nog om andere redenen, maar zeker ook om die reden, is het belangrijk dat de consument niet wordt opgelicht bij de omzetting van de euro. De overschakeling naar de euro mag niet leiden tot ongeoorloofde prijsstijgingen. Ik heb dan ook heel specifiek gepleit voor het opnemen van een lokaal meldpunt in iedere lokale gemeenschap om ervoor te zorgen dat burgers op een gewone en laagdrempelige manier melding kunnen maken van het feit dat er ongeoorloofde prijsstijgingen zijn voorzien. Ik heb ook gevraagd dat de Commissie hier voorstellen voor uitwerkt en beste praktijken aan de lidstaten voorlegt.

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, ik ben er niet aan gewend om twee minuten spreektijd te hebben en daarom ben ik een beetje ongerust. Misschien zal het mij niet eens lukken om die twee minuten vol te praten, maar ik zal mijn uiterste best doen.
Commissaris Solbes, ik moet mijn waardering hier tot uiting brengen. De invoering van de euro is mijns inziens een van de belangrijkste prestaties van de vereniging van vijftien landen in de Europese Unie. Het is dus een goede zaak dat wij de burgers voorbereiden op deze nieuwe situatie en hen laten zien hoe zij de euro moeten gebruiken.
Ik dank de heer Karas voor zijn bereidheid om in het oorspronkelijk verslag iets te schrappen. Daarin stond namelijk dat jongeren en kinderen goed moeten worden onderwezen, opdat zij op hun beurt hun opa' s en oma' s kunnen onderwijzen. Ik hoop echter dat het ook hier, evenals elders, de oma' s en opa' s, de ouderen en de gepensioneerden - die mij het mandaat hebben gegeven om hen en de Partij van de Gepensioneerden hier in het Europees Parlement te vertegenwoordigen - zullen zijn die de jongeren onderwijzen. Dat is mijn inziens allesbehalve uitgesloten. Ik ben er namelijk van overtuigd dat vooral de gepensioneerde dames die elke morgen de markt opgaan in onze Europese Unie heel gauw in de gaten zullen hebben hoeveel een euro waard is ten opzichte van de nationale munt.
Ik denk trouwens ook zelf een boontje in de pot te kunnen doen. Ik zal namelijk in de gebieden in Italië waar ik mij kandidaat heb gesteld voor de verkiezingen, plakkaten laten ophangen waarop ik de Italiaanse regering vraag het minimumpensioen van de gepensioneerden te verhogen tot 500 euro. Ja u hoort het goed, ik zal niet zeggen hoeveel dat in lire is om de mensen te dwingen uit te rekenen hoeveel lire 500 euro is. Ik vind het overigens wel jammer dat de regering dit verzoek niet zal inwilligen, maar op deze manier zal ik tenminste de Italiaanse burgers hebben geleerd hoe zij de waarde van de euro moeten uitrekenen.

Helmer
Mijnheer de Voorzitter, zoals veel van mijn collega's en ikzelf al enige tijd beweren, is de monetaire unie een heel gevaarlijk project. Het is economisch naïef en zal grote macro-economische schade aanrichten. Politiek gezien heeft het duidelijk tot doel de natiestaat te ondermijnen en dus vormt het een bedreiging voor de democratie in Europa.
In het onderhavige voorstel wordt gesproken over informatie over de euro maar we beschikken reeds over alle benodigde informatie. In iedere krant die ik opensla, lees ik verhalen over de euro. Banken en accountantskantoren houden seminars en lichten hun klanten voor. Het gaat hier niet om informatie maar om propaganda. Ik geloof niet dat de Commissie onbevooroordeelde informatie zal verstrekken. Het idee alleen al is absurd. Ik was met name geschokt over het idee van mevrouw Randzio-Plath om schoolkinderen als stormtroepen in deze europropaganda-blitzkrieg in te zetten.
Als de 12 eurolanden een propagandacampagne willen voeren, dan is dat hun zaak. In drie landen - Denemarken, Zweden en Groot-Brittannië - is er echter nog geen beslissing over de euro genomen. Het zou een grove schending van het democratische proces zijn als de Commissie in deze landen een europropagandacampagne zou opstarten voordat de referenda over de munteenheid gehouden worden. Het zou een grof schandaal zijn om geld van de belastingbetaler te gebruiken voor het beïnvloeden van het stemgedrag.
In Groot-Brittannië is 70% van de mensen tegen deelname aan de euro. Wij willen niet dat ons geld gebruikt wordt voor promotie van de euro, noch in het Verenigd Koninkrijk noch waar dan ook. Ik wil de Commissie dan ook twee dingen vragen. Kunt u ons ten eerste vandaag de verzekering geven dat in Groot-Brittannië, Denemarken of Zweden een dergelijke campagne niet zal plaatsvinden? Kunt u ten tweede ervoor zorgen dat het gedeelte van het geld dat misschien al aan deze landen is uitgegeven terug wordt gestort in de schatkist van de betreffende landen, zodat de bevolking duidelijk kan zien dat hun geld niet is verkwist aan doelen die zij niet steunen? Of nog beter: blaas het hele project af en zet al het geld op een speciale rekening om de enorme kosten te kunnen financieren die zullen ontstaan wanneer de euro uiteindelijk ontmanteld zal worden.

Solbes
Mevrouw de Voorzitter, ik wil allereerst de heer Karas bedanken voor zijn verslag. Ik dank ook de aanwezigen voor hun deelname aan het debat.
Het verslag-Karas bevat veel belangrijke onderwerpen. De 38 voorstellen die in het verslag worden gedaan zijn vaak identiek aan de voorstellen die de Commissie in haar mededeling van februari heeft gedaan. In andere gevallen gaat het - zoals de heer Karas bij zijn presentatie zelf al heeft aangegeven - om voorstellen die aanpassing, verbetering of uitbreiding van een aantal initiatieven beogen.
Dit gezegd zijnde, wil ik nu duidelijkheid verschaffen op een aantal punten die mij van fundamenteel belang lijken. Ten eerste is communicatie een belangrijk element in een zo gecompliceerde operatie als de invoering, per 1 januari 2002, van de euro, dat wil zeggen van munten en biljetten. Het tweede punt is dat het subsidiariteitsbeginsel bij deze operatie een belangrijke rol speelt. Dat betekent dat de lidstaten via hun regeringen en centrale banken in dit proces en de communicatie dienaangaande een grote verantwoordelijkheid dragen.
In sommige gevallen bestaat de rol van Commissie erin om de lidstaten tot actie te bewegen. In ander gevallen moeten we zelf optreden. Meestal gaat het er echter om de lidstaten adviezen te verschaffen, en de lidstaten kunnen die dan wel of niet ter harte nemen. Tenslotte kunnen we voorstellen doen voor concrete acties.
Waar het nu eerst om gaat is vast te stellen in welke mate de lidstaten, het bedrijfsleven en de burgers zijn voorbereid. Wat de lidstaten betreft kan ik u hier reeds aangeven dat de Commissie volgende week een verslag zal overleggen over de praktische toepassing van de euro. In dat verslag vindt u een beknopte schets van de mate waarin elk van de lidstaten op nationaal niveau voorbereid is op de invoering van de euro.
Het bedrijfsleven vormt een speciale doelgroep in de communicatiecampagne zoals die nu gevoerd wordt. Volgens de meest recente gegevens - en die zijn van september 1999 - beweert ongeveer 88% van de kleine en middelgrote ondernemingen dat ze ofwel op de euro voorbereid zijn, ofwel doordrongen zijn van het feit dat het nu toch wel hoog tijd wordt om zich voor te bereiden.
Als ik het hierbij liet zou ik met deze gegevens een verkeerd beeld schetsen. Ik moet hier namelijk twee gegevens - of liever, opmerkingen - aan toevoegen: ten eerste heeft van de genoemde 88% slechts 22% de nodige maatregelen heeft genomen voor de invoering van de euro, en ten tweede bestaat er een zekere tegenstrijdigheid tussen de - theoretisch - vergaande mate van voorbereiding en het eenvoudige feit dat de euro op dit moment in gewone operaties nauwelijks gebruikt wordt. Anders gezegd: we hebben de indruk dat de bedrijven de hele onderneming te optimistisch bezien en denken dat het allemaal van een leien dakje zal gaan, terwijl het wel eens anders zou kunnen blijken te zijn. Dat is dan ook de reden waarom wij geloven dat we nu, behalve aan de burgers, ook aan het bedrijfsleven de nodige aandacht moeten besteden.
De Commissie overweegt een aantal specifieke acties op te zetten. Afgezien van de mededeling van juli moeten er regelmatig verslagen aan de Ecofin-Raad worden voorgelegd. Bovendien zal voor het einde van het jaar een voorstel worden gedaan betreffende vervalsingen. Tot slot zal er een hele reeks maatregelen worden genomen ten behoeve van coördinatie.
Ik wil graag nog iets zeggen over enkele punten die tijdens het debat naar voor zijn gebracht. Een groot deel van de voorstellen in de mededeling komt overeen met de voorstellen die we hier gehoord hebben. Een aantal punten behoeft echter nader commentaar. Ten eerste dienen we ons af te vragen wat ons optreden moet zijn in landen die spoedig deel van de euro zullen uitmaken. Daarnaast moeten we nadenken over acties in de overige landen. Landen die op dit moment nog geen deel uitmaken van de monetaire unie hebben net als andere lidstaten het recht op voorlichtingscampagnes, en dat zal ook gebeuren, als die landen dat tenminste willen. Twee van deze landen, het Verenigd Koninkrijk en Denemarken hebben namelijk aangegeven geen belangstelling te hebben voor dit soort campagnes.
In de aanbevelingen wordt veel aandacht besteed aan acties die aan de lidstaten moeten worden overgelaten. We zullen die voorstellen aan de verschillende landen doorgeven zodat deze ze in overweging kunnen nemen.
Ik noem hier ook een aantal zeer interessante aspecten, zoals de bijzondere aandacht voor scholing, voor voorlichting op scholen, aan vrouwen, of aan specifieke sectoren, zoals bijvoorbeeld de sector toerisme. Dan is er nog een ander buitengewoon interessant initiatief: de verspreiding van prijstabellen. Belangrijk is ook dat aangegeven wordt wat de aanvankelijke verplichtingen - of extra verplichtingen - van de betrokken overheden zijn.
We zullen de banksector die voorstellen doorgeven welke betrekking hebben op de mogelijkheid om een deel van de "saving days" te gebruiken voor voorlichting. Bovendien gaan we aandacht besteden aan al hetgeen te maken heeft met de lasten die samenhangen met de wisselkoers. De Commissie stelt zich op het standpunt dat er geen verschil behoort te zijn tussen de kosten voor nationale en transnationale bewerkingen.
Twee slotopmerkingen. De Commissie is te allen tijde bereid om samen te werken met het Parlement, de Europese Centrale Bank en de lidstaten om samen een efficiënter programma op te zetten. Daarbij moet overigens wel aangetekend worden dat net als bij het huidige programma ongeveer twee derde van de kosten voor rekening van de lidstaten komen, al naar gelang de door hen ontwikkelde specifieke programma' s.
In het verslag wordt gewag gemaakt van verschillende mogelijkheden voor het verkrijgen van extra middelen ten behoeve van de intensivering van het informatieproces. De Commissie staat achter beide genoemde opties. We zullen daar in de toekomst dus over moeten discussiëren, bij de besprekingen over de begroting voor de eerstvolgende jaren.

De Voorzitter
Ik dank u, mijnheer de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

Gebruik van bepaalde gevaarlijke stoffen en preparaten
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0149/2000) van de heer Arvidsson, namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid, over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot tweeëntwintigste wijziging van richtlijn 76/769/EEG betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen der lidstaten inzake de beperking van het op de markt brengen en van het gebruik van bepaalde gevaarlijke stoffen en preparaten (ftalaten) en tot wijziging van richtlijn 88/378/EEG van de Raad betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten inzake de veiligheid van speelgoed (COM(1999)577 - C5-0276/1999 - 1999/0238(COD))

Arvidsson
Mijnheer de Voorzitter, er zijn twee redenen voor dit verslag over ftalaten in speelgoed. Ten eerste vormen deze stoffen een gevaar voor de gezondheid van kleine kinderen en ten tweede heeft een aantal lidstaten al een wetgeving op dit gebied. Daarom richt het verslag zich op de versteviging van de gemeenschappelijke markt voor speelgoed. Bij de behandeling van kwesties over de gezondheid van kleine kinderen is de betrokkenheid vaak groot en oprecht.
Volgens de deskundigen van de Wereldgezondheidsorganisatie is niet bewezen dat ftalaten kankerverwekkend zijn. Daarentegen kunnen volgens de WHO ftalaten wel vruchtbaarheidsproblemen en hormonale problemen veroorzaken, met name bij kleine kinderen die aan grote hoeveelheden ftalaten worden blootgesteld.
Ftalaten hebben, evenals andere giftige stoffen, op wetenschappelijke grond en op basis van berekende risiconiveaus grenswaarden gekregen die het hoogst aanbevolen blootstellingsniveau aangeven. Ik wil benadrukken dat de behandeling van ftalaten niet afwijkt van de normale procedure bij giftige stoffen.
Het Wetenschappelijke Comité van de Commissie inzake toxiciteit, ecotoxiciteit en het milieu heeft de risico's van een aantal ftalaten berekend en eenstemmig vastgesteld dat de twee ftalaten die hoofdzakelijk in speelgoed en kinderverzorgingsartikelen voorkomen de grenswaarden voor kleine kinderen mogelijk overschrijden en gezondheidsproblemen kunnen veroorzaken. In deze wetenschappelijke beoordeling wordt ongerustheid geuit over de gezondheid van kleine kinderen. Het gaat om kinderen die in de leeftijd zijn dat ze tanden krijgen en vaak op allerlei voorwerpen bijten en zuigen. Ik wil het Parlement ervoor waarschuwen om niet af te dwalen en geen besluit te nemen dat volkomen voorbijgaat aan de wetenschappelijke grond voor dit standpunt.
Ik sta welwillend tegenover voorlichting en de eigen verantwoordelijkheid van geïnformeerde consumenten die hun eigen keuze kunnen maken. De door de Commissie voorgestelde etikettering is echter geen voorlichting maar een duidelijke waarschuwing. Iemand die zo'n waarschuwing leest, koopt het speelgoed niet voor zijn kinderen of kleinkinderen. De waarschuwing wordt daardoor een indirect verbod. Bovendien is de etiketteringsprocedure van speelgoed een kostbare aangelegenheid die moeilijk uitvoerbaar is. Winkeliers en winkeliersverenigingen hebben verklaard dat het winkelpersoneel de tijd noch de capaciteit heeft om alle vragen van klanten te beantwoorden. Een eventueel waarschuwingssysteem voor speelgoed voor oudere kinderen kan leiden tot een effectief, uitgebreid verbod.
Het Wetenschappelijke Comité heeft twee ftalaten aangewezen die een bedreiging vormen voor de gezondheid van kleine kinderen. Als men op grond hiervan besluit tot een beperkt verbod, baseert men zich niet op het preventiebeginsel maar op de behandelingsprocedure voor giftige stoffen. Een verbod op de circa 350 ftalaten die momenteel bekend zijn, is gebaseerd op de veronderstelling dat alle ftalaten min of meer dezelfde risico's opleveren. Er ontbreekt echter wetenschappelijke grond voor deze veronderstelling. Omdat deze ftalaten niet in speelgoed worden gebruikt, moeten verdere risicobeoordelingen en de voorgestelde herziening van deze richtlijn over twee jaar voldoende zijn.
Ik heb in deze beknopte presentatie van het document willen onderstrepen dat besluiten op wetenschappelijke grond moeten berusten en van toepassing moeten zijn op de betreffende risicogroep, dat wil zeggen kleine kinderen, alsmede dat het etiketteren van speelgoed zeer moeilijk uitvoerbaar is. Een wetenschappelijk goedgekeurde methode voor migratietests, die de voorgestelde wetgeving deels zou kunnen vervangen, ontbreekt nog en dient daarom niet in de wetgevingstekst te worden opgenomen. Sprekers zullen zich ook beroepen op hun eigen beoordelingen van de wetenschappelijke grond. Ik wil dit voorkomen en aangeven dat politici wetenschappelijke beoordelingen en conclusies ter harte moeten nemen en niet moeten trachten eigen beoordelingen te maken van het wetenschappelijke onderzoeksmateriaal.
Ik hoop dat dit verslag en het besluit dat morgen wordt genomen de leefomgeving van kleine kinderen veiliger maakt.

McCarthy
Mijnheer de Voorzitter, ik zal u het standpunt van de Commissie juridische zaken en interne markt kort en bondig weergeven: a) wij willen alle ftalaten verbieden en b) bijgevolg de etiketteringvoorschriften schrappen. Als namelijk alle ftalaten verboden zijn, is er geen etikettering meer nodig.
Als rapporteur voor advies schaar ik mij achter de zorgen die mijn collega' s in de commissie hebben geuit. Wij zijn gekozen politici en kunnen het ons niet veroorloven lichtzinnig om te springen met de gezondheid van kinderen. Wij moeten rekening houden met de zorgen van burgers ten aanzien van dit thema en voorkomen dat kinderen worden blootgesteld aan onnodige en onaanvaardbare gezondheidsrisico' s.
Wij moeten in het belang van de interne markt een zo hoog mogelijk niveau van productveiligheid vaststellen. Tevens hebben wij behoefte aan een wetgeving die niet ondermijnd kan worden of in diskrediet gebracht kan worden door juridische schermutselingen. Helaas werd dit debat overschaduwd door verwarring en onzekerheid. Deze ontstonden toen leden van het Wetenschappelijk Comité in het Parlement twijfels uitten over de noodzaak ftalaten te verbieden en zich afvroegen of de gezondheidsrisico' s wel "serieus en onmiddellijk" genoeg waren om een verbod te rechtvaardigen.
Als politici hebben wij gedegen advies nodig van wetenschappelijke comité' s, als wij nuchter en redelijk willen oordelen, de noodzakelijke maatregelen willen treffen voor risicobeheer en goede wetgeving willen schrijven. In dit geval konden wij dat niet omdat er gaten zaten in onze kennis. Begrijpelijkerwijs heeft dus de commissie gekozen voor een algemeen verbod. Wij hebben overigens ook geen informatie over eventuele chronisch toxische uitwerkingen van substituten voor weekmakers.
Mijns inziens maakt deze wetgeving duidelijk dat wij werk moeten maken van een aantal zaken: a) wij moeten absoluut doorgaan met ons werk ten aanzien van migratietests en onderzoek instellen naar chronische toxiciteit en het gedrag van kinderen; en b) wij moeten de wetgeving op gezette tijden herzien en bijwerken en naarmate zich de gaten in onze kennis opvullen, moeten wij - waar nodig - met wetgeving van de Commissie andere stoffen verbieden. Nu moeten wij instemmen met het door de Commissie voorgesteld permanent verbod en met de strikte gezondheidswaarschuwingen en etikettering waarmee wij de consumenten op de hoogte kunnen stellen van de risico' s.
Wij zijn verantwoording verschuldigd aan het publiek ten aanzien van de wetgeving die wij hier in het Parlement produceren. Als het om de gezondheid van kinderen gaat, mogen wij absoluut niets door de vingers zien. Dat kunnen wij ons niet veroorloven.

Oomen-Ruijten
Mijnheer de Voorzitter, de discussie over de schadelijkheid van ftalaten, de weekmakers voor kunststoffen, sleept allang voort. Wij moeten ons vandaag als Parlement uitspreken over de wenselijkheid van een totaalverbod op deze stoffen.
Laat ik vooropstellen dat niemand in onze fractie betwist dat ftalaten veel nuttige toepassingen hebben, zoals kabelomhulsels, maar ook gebruik in medische apparatuur. Het heikele punt is echter dat ftalaten ook gebruikt worden om speelgoed voor kleine kinderen zacht te maken, en veel van dat speelgoed wordt vervolgens in de mond gestopt ook al is het daarvoor niet bedoeld.
Nadat al in 1998 berichten verschenen over de mogelijke schadelijke effecten op de gezondheid van kinderen, stelde de Europese Commissie, probeerde zij althans, een verbod op de toepassing van bepaalde ftalaten voor te stellen. Intens overleg met de industrie om zelf tot een verbod te komen, zelfregulering bij de verwerking van deze stoffen, is niet gelukt. Ik vind dat, en ik zeg dat namens de fractie, een absoluut gemiste kans.
Vreemd aan het hele verhaal is dat de schadelijkheid van de stoffen ook voor mij niet onomstotelijk vaststaat. In reactie op de stap van de Commissie kwamen we dan ook terecht in een spervuur van elkaar tegensprekende onderzoeken. Consumentenorganisaties wezen op het schadelijk potentieel en de industrie probeerde aan te tonen dat het allemaal wel meevalt. Ook de voorzitter van het wetenschappelijk comité werd in dat debat gemengd, wat bepaald geen schoonheidsprijs verdient.
Aan ons nu de taak de voorstellen te beoordelen. Het is lang geleden dat ik zo'n ridicuul en ingewikkeld voorstel heb gezien. Ik weet niet hoe schadelijk die ftalaten zijn, maar als ik het niet weet, dan moet ik in elk geval conform het voorbehoedsbeginsel een aantal van die ftalaten niet meer toelaten, want ik denk dat ook de interne markt daarom vraagt.
Dat betekent dus wel dat ik hoop dat de plenaire kiest voor veiligheid, conform het voorzorgbeginsel, maar dat het onderzoek niet stil mag staan en dat het onderzoek ook moet gaan uitwijzen wat de alternatieven voor deze weekmakers zijn.

Müller, Rosemarie
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het onderhavige voorstel voor een richtlijn is wat mij betreft een mislukte poging om, rekening houdend met het advies van het Wetenschappelijk Comité, de schadelijke gevolgen van een zestal ftalaten in speelgoed voor kinderen onder de drie jaar te voorkomen. Ik denk dat in dit voorstel alleen de elementen zijn opgenomen waar men werkelijk niet omheen kon, terwijl aan het voorzorgbeginsel, dat juist voor kleine kinderen zou moeten gelden, geen recht wordt gedaan.
Zolang niet bewezen is dat alle ftalaten ongevaarlijk zijn, mogen weekmakers niet in speelgoed voor kinderen onder de drie worden gebruikt. Kinderen van die leeftijd stoppen ieder stuk speelgoed in hun mond. Zo verkennen ze de vorm en het materiaal van het speelgoed. Dat sabbelen op speelgoed moet zonder gevaar voor de gezondheid van de kinderen kunnen gebeuren.
Dat kan alleen worden bereikt door alle ftalaten in speelgoed te verbieden. Bovendien moet er voor het speelgoed voor drie- tot zesjarigen een etiketteringsregeling gelden, enerzijds omdat er kleine kinderen zijn die met speelgoed spelen dat voor grotere kinderen is gemaakt, en anderzijds omdat er ook in deze leeftijdsgroep nog kinderen zijn die sabbelen.
Daarnaast willen wij ook de ouders helpen bij het uitkiezen en kopen van speelgoed dat geschikt is voor hun kinderen. In de ingediende amendementen wordt geëist dat er over twee jaar een herziening plaatsvindt, dat er nieuwe testmethodes worden gebruikt en wetenschappelijke studies naar de gevaren van pvc-producten worden uitgevoerd. Dat is van groot nut om op lange termijn een zo hoog mogelijk beschermingsniveau te bereiken voor ons aller gezondheid, en niet alleen voor die van kleine kinderen
Tenslotte merk ik op dat het aan ons is om ofwel voor het voorzorgbeginsel en een hoog beschermingsniveau te kiezen, ofwel ons achter wetenschappelijke adviezen te verstoppen die ons nooit van de plicht kunnen en mogen ontslaan de nodige politieke beslissingen te nemen.

Maaten
Voorzitter, ik wil niet ontkennen dat dit voor de liberale fractie een heel moeilijke materie is. De problematiek van de ftalaten in kinderspeelgoed geniet een grote publieke belangstelling en de campagne die daar met name door Greenpeace op gericht is, is buitengewoon succesvol te noemen. Allicht, en natuurlijk ook wel terecht, want kinderen zijn hulpeloos en hebben recht op bescherming.
Wij weten dat ftalaten bij dierproeven - trouwens op zichzelf al een heel onplezierig idee - schadelijk bleken te zijn en we kunnen daarom aannemen dat ze dat voor mensen ook zijn. Maar we weten niet hoe slecht, we weten niet bij welke dosering, we weten niet bij welke toepassing en ook niet of er alternatieven zijn, hoe schadelijk die dan zijn en in welke vorm.
Er is geen bruikbare test, dus waarop baseren wij nu ons beleid? Wat dat betreft kunnen we ons niet aan de indruk onttrekken dat deze besluitvorming in zekere zin te vroeg komt. Maar goed, hij ligt nu voor. Ftalaten dienen ervoor om pvc-speelgoed zachter te maken, maar de stoffen lekken er uit, zeker als er op gesabbeld wordt, en dat doen kleine kinderen natuurlijk. Veel alternatieven, voor zover we dat weten, zien er ook niet zo best uit.
We hebben waardering voor de zelfbewuste koers die onze rapporteur heeft gevolgd en we ondersteunen zijn voorstel daarom ook in grote lijnen, dat wil zeggen een verbod voor dit type speelgoed voor kinderen jonger dan drie jaar, maar wij willen daarin dan ook ver gaan. Als je daarvoor kiest, laten we daarin dan consequent zijn. Dus het geldt wat ons betreft voor al dat speelgoed, niet alleen voor datgene dat ervoor bedoeld is om op te sabbelen.
We vinden ook dat we goed moeten kijken naar speelgoed voor oudere kinderen, maar we vinden ook dat de optie moet blijven om hier opnieuw naar te kijken zo gauw die testmethodes er wel zijn. Ik ben nieuwsgierig naar wat de Europese Commissie daarvan zegt. Hoe schat u in dat het staat met die testmethodes en wat vindt u van het opnieuw herzien van deze regelgeving op het moment dat deze er zijn?
We zijn voor een verbod op de zes geteste ftalaten, maar we zijn er nog niet aan toe om al die andere ftalaten en andere weekmakers, die inderdaad wel schadelijk kunnen zijn, nu ook te verbieden. Dat zou best kunnen op het moment dat we er meer gegevens over hebben waaruit blijkt dat ze daadwerkelijk schadelijk zijn. We hebben daarvoor nu nog niet voldoende vermoedens.
Uiteindelijk, en ik rond hiermee af, hoever gaan we met het voorzorgprincipe? Wat ons betreft kan het niet betekenen dat we alles waarvan we niet precies weten wat het is, dus maar afwijzen.

Breyer
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, de stemming van morgen is de lakmoesproef waarmee aangetoond wordt of het Europees Parlement de gezondheidsbescherming van kinderen en het voorzorgbeginsel ernstig neemt, of dat wij met de gezondheid van onze kinderen spelen. De feiten liggen er. Weekmakers in kinderspeelgoed brengen de gezondheid van kinderen ernstig in gevaar en zijn zelfs kankerverwekkend.
Ondanks deze alarmerende feiten heeft de Commissie helaas geen stappen ondernomen, maar slechts een klein trippelpasje gezet: slechts zes weekmakers zijn verboden, en dan nog alleen in bijtringen, hetgeen inderdaad volledig ontoereikend is. Daarmee worden de mogelijke risico' s geheel miskend. Het is hoog tijd om alle weekmakers in al het babyspeelgoed te verbieden. Deze ftalaten zijn geheel overbodig! Veel speelgoedfabrikanten gebruiken ze al lang niet meer. Ik vind de lobbycampagne van de chemische industrie dan ook onbegrijpelijk.
Ik vind dat de chemische industrie, en helaas ook veel collega' s hier in het Parlement, een argument gebruiken dat gewoonweg cynisch is. Zij zeggen: wij willen bewijs zien. Zegt dan alsjeblieft wat voor bewijs! Een dood kind, twee dode kinderen of 100 dode kinderen? Dat vind ik cynisch! Het voorzorgprincipe houdt in dat wij de plicht hebben voor bescherming te zorgen voordat er iets gebeurt. Kinderen zijn juist de kwetsbaarste bevolkingsgroep, zij kunnen hun belangen niet zelf verdedigen. Ik denk dan ook dat wij verplicht zijn met de grootste spoed alle gevaren werkelijk uit te sluiten.
Zoals bekend hebben talrijke lidstaten al lang het voortouw genomen door ftalaten volledig te verbieden. Dat is een maatregel die wij moeten steunen. Wij mogen als Europees Parlement in geen geval een rem op de zaak zetten. Wij moeten juist de stuwende kracht zijn achter deze initiatieven om weekmakers eindelijk in al het speelgoed te verbieden.
Tot slot wil ik nog één ding zeggen: dit is de eerste keer dat er een verbod op een chemische stof in een consumentenproduct wordt voorgesteld, en ik hoop dat daar een signaalwerking vanuit gaat. Hopelijk durven wij nu eindelijk aan het opgeven van pvc te denken, en durven wij het aan deze gevaarlijke technologie niet langer te gebruiken.

Sjöstedt
Mijnheer de Voorzitter, voor ons in de GUE/NGL-Fractie is dit een zeer duidelijk, concreet en goed voorbeeld van wanneer het preventiebeginsel toegepast moet worden. De risico's van ftalaten zijn zeer evident. Proeven met dieren hebben uitgewezen dat ftalaten schadelijk zijn voor de lever, de nieren en de testikels. Met dit in het achterhoofd is het volkomen ongerijmd om deze stoffen toe te laten in speelgoed dat kinderen in hun mond kunnen stoppen, wat ze doorgaans ook doen. Deze stoffen, ftalaten, vormen een zeer groot bestanddeel van speelgoed; soms gaat het om een aanzienlijk percentage. Deze stoffen lekken ongetwijfeld uit, waardoor kinderen ze via de mond binnenkrijgen.
Het is eveneens absurd om te denken dat een waarschuwingstekst bij kleine kinderen effect heeft. Het spreekt voor zich dat kinderen van een paar jaar oud zoiets niet begrijpen. Als ze het speelgoed eenmaal in handen hebben is het zogezegd al te laat. Daarom is het instellen van een totaalverbod de enige redelijke oplossing. Het voorstel van de Commissie is daarom volkomen ontoereikend.
In diverse lidstaten bestaat al een verbod, iets waar verschillende sprekers al op gewezen hebben. Als we op dit gebied een te zwakke wetgeving krijgen, bestaat het risico dat de lidstaten die op dit gebied vooruitgang hebben geboekt, een minder goede wetgeving opgelegd krijgen dan ze hadden. Dit gebeurt volgens de bizarre logica dat de markt altijd de prioriteit krijgt boven het milieu en de gezondheid, iets waar ik absoluut niet blij mee ben.
De rapporteur van dit verslag is lid van de Zweedse conservatieve partij. Wij zijn doorgaans duidelijke politieke tegenstanders: ik ben lid van de Zweedse linkse partij. Onze standpunten liggen ook op dit vlak uiteen, maar ik weet ook dat de heer Arvidsson zwaar onder druk is gezet en bekritiseerd is door een deel van zijn eigen fractie voor het feit dat hij de industrie niet genoeg ter wille was. Ik vind het in ieder geval voor hem spreken dat hij weerstand heeft geboden aan een deel van de kritiek.

Hyland
Mijnheer de Voorzitter, met dit debat bevestigt het Parlement eens te meer dat het groot belang hecht aan volksgezondheid en milieu. Ik ben blij dat mij de gelegenheid wordt geboden hierover kort het woord te voeren.
Wij weten allen dat het gebruik van PVC in speelgoed van kinderen wel eens gevaarlijk zou kunnen zijn. Het voorstel tot wijziging van de oorspronkelijke richtlijn op dit gebied voorziet in een verbod voor het op de markt brengen van met PVC vervaardigd speelgoed en artikelen voor kinderverzorging die ontworpen zijn om door kinderen beneden de drie jaar in de mond genomen te worden. Het verheugt mij dat in de toekomst bij de vervaardiging van deze producten een waarschuwingsplicht bestaat voor eventuele gezondheidsgevaren. Bij elk debat dat het Europees Parlement aan dit vraagstuk heeft gewijd, waren de twijfels over de veiligheid van dit met PVC vervaardigd speelgoed gegroeid.
Een ander probleem is dat heel veel wetenschappelijke bewijzen hierover elkaar tegenspreken. Wij weten echter dat, als er twijfels bestaan zijn ten aanzien van bepaalde maatregelen, het Europees Parlement het voorzorgsbeginsel moet toepassen. Dit beginsel betekent in hoofdzaak dat als tegenstrijdig wetenschappelijk materiaal voorhanden is, veiligheid en gezondheid boven alles gaan. Ik ben het dan ook volledig eens met de vorige sprekers die nogmaals hamerden op het belang van de toepassing van het voorzorgsbeginsel.

Blokland
Mijnheer de Voorzitter, vorige maand hebben we een debat gevoerd over tabak. De risico' s voor de volksgezondheid bij het gebruik van tabak zijn duidelijk en wetenschappelijk bewezen. Voor het gebruik van ftalaten in speelgoed kan dit niet gezegd worden. Hoewel een verbod op tabaksgebruik niet eens serieus is overwogen, heeft een grote meerderheid van de milieucommissie wèl ingestemd met een verbod op ftalaten (weekmakers) in speelgoed. Hoewel na 40 jaar gebruik geen gevallen met schadelijke gezondheidseffecten bekend zijn, is toch het vermoeden gerezen dat deze weekmakers schadelijk zijn. Overeenkomstig het voorzorgbeginsel dient deze mogelijke schadelijkheid van een wetenschappelijke basis te worden voorzien. In de onderzoeken zijn testen op dieren uitgevoerd, zoals dit ook bij andere verdachte stoffen gedaan wordt. Deze testen resulteren in een zogenaamde "aanvaardbare dagelijkse inname" voor dieren. Voor de mens wordt nog een extra veiligheidsmarge van een factor 100 ingevoerd. Door speelgoed te testen, kan aangegeven worden of men onder of boven deze "aanvaardbare dagelijkse inname" voor de mens zit. Op basis hiervan kan speelgoed goedgekeurd dan wel afgekeurd worden. Kortom, een methode die uitgaat van een aanvaardbaar risico, met inachtneming van een ruime veiligheidsmarge.
Door een uitgebreide campagne, met Greenpeace voorop, heeft men veel beleidsmakers en politici ervan weten te overtuigen dat er onmiddellijk een verbod moest komen. Ik begrijp best dat als het om kinderen gaat emotionele factoren een grote rol spelen. Het argument dat het om kinderen gaat, is echter erg dubbel: kinderen eten en drinken allerlei dingen waaraan een zeker risico voor de gezondheid is verbonden. Waarom worden deze risico' s wel geaccepteerd? Mijn indruk is dat deze kwestie hoog gespeeld wordt zodat dit verbod als wapen in de strijd tegen andere stoffen zal worden gebruikt. Ik ben bang dat als we nú voor een verbod op ftalaten in speelgoed stemmen er een heksenjacht geopend zal worden op allerlei stoffen, zonder dat er een wetenschappelijke basis voor is. Bovendien weten we niet wat de schadelijke effecten van alternatieven zullen zijn. Ook deze laatste redenen geven aan dat een verbod op ftalaten strijdig is met een juiste hantering van het voorzorgbeginsel.

García-Orcoyen Tormo
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Arvidsson, ik waardeer het ten zeerste dat u zoveel energie in dit verslag hebt gestoken. Ik zal mij in mijn interventie concentreren op het voorzorgsbeginsel en de moeilijkheden die zich bij de toepassing daarvan in dit specifieke geval kunnen voordoen. Het gaat hier namelijk om een onderwerp met zowel wetenschappelijke als emotionele aspecten, en die kunnen gemakkelijk met elkaar verward worden. In het verleden zijn er vaak botsingen geweest tussen de producenten van PVC en PVC-derivaten en de milieubeweging. Die beweging heeft over dit onderwerp - ftalaten - al het één en ander beweerd.
We hebben het over het gezondheidsrisico voor kinderen. Dat gaat ons inderdaad allemaal aan. We mogen echter niet vergeten dat we slechts van een zestal ftalaten vrijwel zeker weten dat ze schadelijk zijn. Met betrekking tot de andere stoffen uit deze groep weten we dat niet helemaal zeker. We kunnen alle ftalaten met een verwijzing naar de gezondheidsaspecten verbieden, maar dat zou wel eens een onverstandige beslissing kunnen blijken te zijn. Het zou ertoe kunnen leiden dat het onderzoek zoals dat nu wordt verricht niet wordt voorgezet. Bovendien zouden er dan in plaats van ftalaten vervangende stoffen worden gebruikt, en wat de schadelijke gevolgen van die stoffen zijn is goeddeels onbekend. Ik zal dat met een voorbeeld toelichten. Van siliconenimplantaten werd vermoed dat ze kanker zouden veroorzaken en daarom heeft een aantal landen vier jaar geleden besloten een vervangende stof op basis van soja te gebruiken. Een dag of wat geleden zijn dit soort implantaten nu in het Verenigd Koninkrijk verboden. De ingebrachte implantaten worden zonder kosten voor de patiënt verwijderd omdat men ontdekt heeft dat deze vervangende implantaten zeer zeker kankerverwekkend zijn.
De sociale en gezondheidskosten van een te haastig genomen beslissing kan in zowel medisch als economisch opzicht erg hoog uitvallen. Het in de amendementen 11, 13 en 24 verlangde wetenschappelijk bewijs lijkt me hoe dan ook een minimumvereiste, en dat geldt dan zeker voor het soort zaken waarbij er levens op het spel staan, terwijl bovendien de economische gevolgen voor bepaalde productieve sectoren verreikend kunnen zijn.

Whitehead
Mijnheer de Voorzitter, wij feliciteren de heer Arvidsson met zijn harde werk. Hij bevond zich in de vreemde situatie een verslag te moeten schrijven over maatregelen van de Commissie die reeds beklonken zijn. Het eigenlijke onderwerp van dit debat is dan ook de manier waarop deze maatregelen zijn genomen.
Het verbod op een reeks geïdentificeerde ftalaten is uitgevaardigd bij wijze van voorzorgsmaatregel. Er was brede steun voor dit verbod, dat ook strookte met de praktijk in een aantal lidstaten. Als het er alleen om ging de gezondheid en de veiligheid van kinderen af te wegen tegen de behoeften en de prioriteiten van de industrie, zou er geen enkele twijfel bestaan. Hiermee zijn echter ook andere vraagstukken verbonden die wij wel degelijk moeten onderzoeken.
De eerste vraag is hoe de Commissie het haar ter beschikking staat wetenschappelijk materiaal heeft gehanteerd. Is zij daar op evenwichtige wijze mee omgegaan? Kunnen wij ervan op aan dat dit machtige, en soms noodzakelijke wapen van productverbod op juiste wijze werd ingezet? Ik ben daar niet zo zeker van en ik zal daar nader op ingaan in mijn stemverklaring. Het tweede vraagstuk betreft PVC' s in het algemeen. Wanneer krijgen wij het soort migratietests op grond waarvan men de veiligheid van ftalaten kan beoordelen en wanneer komt de herziening waarop in een van de amendementen wordt aangedrongen? Wij hebben ook informatie nodig over de vervangende producten die de industrie eventueel gaat gebruiken. Wanneer zullen daarop vergelijkbare tests worden verricht? Het is niet goed iets te verbieden als men niet weet wat daarvoor in de plaats komt. Tot mijn spijt zie ik dat er amendementen zijn ingediend tegen etikettering. Persoonlijk vind ik dat wij etikettering nodig hebben voor kinderen tot tenminste de leeftijd van zes jaar, ook al zullen bepaalde mensen dan zeggen dat dit in feite een ander soort verbod is.
Het aantal plastic voorwerpen dat in de mond genomen kan worden en eventueel kan worden doorgeslikt neemt steeds meer toe. Dit Parlement zou eens moeten nadenken over wat het ergste is: naar bed gaan met de gedachte teveel te hebben gedaan of op te staan met de gedachte te weinig te hebben gedaan. Het voorzorgsbeginsel moet de overhand hebben.

McKenna
Mijnheer de Voorzitter, de aanpak van de Commissie hier deugt van geen kanten. U hebt een verbod uitgevaardigd op het gebruik van de onderhavige stof in bepaalde voorwerpen, bijvoorbeeld in bijtringen. Wij weten allen dat kinderen beneden de drie jaar hun speelgoed in de mond stoppen. Als men de verkoop toestaat van voorwerpen waarin voor kinderen gevaarlijke stoffen zitten, voorwerpen die kinderen in hun mond stoppen, handelt men in strijd met het voorzorgsbeginsel. Men kan dit niet rechtvaardigen door te zeggen dat dit speelgoed geëtiketteerd wordt. Dat is belachelijk. Kinderen beneden de drie kunnen niet lezen en zelfs kinderen beneden de zes kunnen meestal niet lezen. Zelfs als zij echter zouden kunnen lezen, moet men zich nog afvragen of zij wel in staat zijn juiste beslissingen te nemen.
Het is duidelijk dat de Commissie en de anderen door de knie zijn gegaan voor de druk van de industrie. De heer Blokland heeft ongelijk wat de toepassing van het voorzorgsbeginsel betreft. Wij zouden materialen en stoffen moeten gebruiken bij de vervaardiging van kinderspeelgoed waarvan de veiligheid buiten kijf staat. Door bepaalde voorwerpen te verbieden geeft de Commissie toe dat deze stoffen gevaarlijk zijn. Het kan echter niet door de beugel dat een oogje dicht wordt gedaan voor andere voorwerpen, alleen omdat de industrie druk uitoefent. Wat is het belangrijkste: de gezondheid van kinderen of de gevestigde belangen van de industrie? Wij moeten het voorzorgsbeginsel hanteren.

Sandbæk
Mijnheer de Voorzitter, het is hoog tijd dat het gebruik van alle ftalaten in speelgoed voor kinderen onder de drie jaar verboden wordt, zoals nu reeds in Denemarken het geval is. Het is totaal onaanvaardbaar dat we de veiligheid van onze kinderen zouden verminderen. Ik weet dat de leden van de Commissie het zeer druk hebben, maar het kan toch niet dat men nooit tijd heeft om naar zijn eigen kinderen te kijken? Ik zie dat de commissaris niet luistert, hij heeft daar waarschijnlijk evenmin de tijd voor. Indien men zich de moeite nam om kinderen te observeren, zou men snel ontdekken dat kinderen zuigen op alles wat ze in hun omgeving vinden, niet alleen op dingen die bedoeld zijn om in de mond te stoppen. In Denemarken heeft men onderzoek verricht waaruit blijkt dat de zaadkwaliteit van jonge mannen die zich bij het leger aanmelden, 40% lager ligt dan bij vijftigjarigen. Het is niet meer zo vanzelfsprekend kinderen te verwekken en de verdenking rust zwaar op de ftalaten. Nog geen vier maand geleden publiceerde de Commissie een mededeling van bijna 30 pagina' s over het voorzorgsbeginsel. Zou het niet aangewezen zijn deze mooie woorden over de bescherming van milieu en gezondheid om te zetten in concrete daden en het beginsel toe te passen op een gebied waarover wij veel te weinig afweten? Indien het voorzorgsbeginsel niet toegepast wordt voor de meest kwetsbare groep consumenten, onze kinderen, kan ik mij moeilijk inbeelden wanneer we het dan wel zullen toepassen. Ik wil graag weten waarom de Commissie slechts de zes onderzochte ftalaten wil verbieden in plaats van alle ftalaten. Ik steun het verslag van de heer Arvidsson die de gezondheid van onze kinderen in tegenstelling tot de Commissie wel ernstig neemt. Ik denk dat we zelfs verder moeten gaan met een verbod zonder leeftijdsbeperking, maar ik hoop in elk geval dat amendement 20 wordt aangenomen.

Flemming
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik heb met gisteren met grote vreugde naar de toespraak van onze nieuwe raadsvoorzitter Jacques Chirac geluisterd, omdat hij van mening was dat wij op milieugebied meer rekening moeten houden met het voorzorgsbeginsel dan wij tot nog toe hebben gedaan. Ik weet niet of Jacques Chirac de details van dit verslag kende, maar hij heeft een duidelijke indicatie gegeven voor de stemming van morgen.
Niet slechts zes ftalaten, maar alle ftalaten horen in kinderspeelgoed verboden te zijn. Het Wetenschappelijk Comité inzake toxiciteit heeft over het meest gebruikte ftalaat tenslotte bepaalde bedenkingen uitgesproken, en over een ander ftalaat zelfs ernstige bedenkingen. Als wij ons werk ook maar enigszins serieus nemen, moeten wij het voorzorgsbeginsel toepassen en alle ftalaten als weekmaker verbieden.
Verscheidene van de 15 lidstaten - en met alle respect, wij hebben 15 en geen 14 lidstaten, mijnheer de Voorzitter - hebben het voorzorgsbeginsel toegepast dat in Europa als uitgangspunt geldt. Tot die landen behoort ook mijn vaderland Oostenrijk. Wij hebben door middel van een verordening, Bundesgesetzblatt II nr. 225 uit 1998, alle ftalaten als weekmaker verboden. Ik kan dat andere landen alleen maar van harte aanbevelen. Ik zeg dat niet bilateraal, maar in het kader van de 15.
Ik wil nog een tweede opmerking maken. Iets zou alleen maar mogen worden verboden als daarvoor sluitend wetenschappelijk bewijs is ...lieve hemel, dan dienen we ons nu allemaal diep te schamen. Hoe hebben wij het gebruik van deze zes ftalaten als weekmakers in pvc kunnen toestaan zonder dat wij destijds over het wetenschappelijk bewijs beschikten dat ze onschadelijk waren? Ofschoon het toen om de gezondheid van onze kleine kinderen ging, hebben we niet om wetenschappelijke bewijzen geroepen. Laten we morgen proberen goed te maken wat wij in het verleden hebben aangericht.

Hulthén
Mijnheer de Voorzitter, een aantal sprekers heeft vandaag in het Parlement de kritiek geuit dat deze discussie door "emoties" wordt geleid. Mijns inziens zou het voor het Parlement pleiten als deze discussie over de gezondheid van kinderen in het Parlement inderdaad door emoties werd geleid. Deze discussie kan beter geleid worden door emoties dan door de belangen van de industrie!
In ons privé-leven, in ons eigen huis nemen we zoveel mogelijk voorzorgsmaatregelen om onze kinderen te beschermen. We zetten veiligheidssloten op deuren, we schermen gasfornuizen af enzovoort, omdat we weten dat het gevaarlijk is voor kinderen. Ik vind dat we ons in het Parlement op dezelfde manier moeten gedragen. We hebben genoeg informatie om de noodzakelijke besluiten te nemen. Niet kinderen moeten aantonen dat speelgoed gevaarlijk is, maar producenten moeten aantonen dat het ongevaarlijk is. Dit principe moet altijd gelden voor consumentenbescherming en met name als het gaat om de bescherming van kinderen.
Diverse sprekers hebben gezegd dat het bekend is dat deze stoffen een gevaar voor de gezondheid kunnen opleveren. In verschillende lidstaten bestaat al een verbod op ftalaten in speelgoed voor kinderen onder de drie jaar. Het voorzorgsbeginsel moet toegepast worden! Hopelijk gaan meer landen de noodzaak hiervan inzien.
Het voorstel van de Commissie is noch redelijk, noch afdoende. Na alle pogingen die de Commissie heeft gedaan, kan volgens mij de situatie ontstaan dat het personeel van kinderdagverblijven en peuterscholen bij moeten houden welke kinderen jonger en welke ouder dan drie jaar zijn, en welke kinderen wat in hun mond mogen stoppen. Misschien moet de Commissie nog een speciale richtlijn opstellen met gedragsregels voor mensen die met kinderen werken en andere volwassenen die meer dan één kind onder hun toezicht hebben. Het enige redelijke is een verbod, een totaalverbod op speelgoed voor kinderen onder de drie jaar.
We moeten de situaties beperken waarin wij onszelf en onze kinderen blootstellen aan gevaarlijke chemicaliën. We nemen nodeloze risico's als we chemische stoffen in speelgoed toestaan, waarmee de allerkleinsten en meest kwetsbaren in de samenleving getroffen worden.

Bowis
Mijnheer de Voorzitter, ik wil mijn collega en vriend, de heer Arvidsson, van harte gelukwensen met zijn pogingen wijs te worden uit deze ontwerprichtlijn. Natuurlijk moeten wij, als jonge kinderen risico' s lopen, actie ondernemen om die risico' s ongedaan te maken. Het probleem met het gebruik van PVC in bijtvoorwerpen voor kinderen is het volgende: wie kan ons definitief zeggen dat er risico' s zijn? Niemand! Wie zegt ons dat er eventueel een risico is? Mijnheer Suresh Rastogi, een Deens onderzoeker die de ftalaten heeft gebruikt die hij toevallig in zijn laboratorium had! Zijn onderzoek is nooit bevestigd door ander, soortgelijk onderzoek en is ook van de hand gewezen door nota bene het Wetenschappelijk Comité van de Commissie zelf, het CSTEE. Van de zes ftalaten waarop toen een verbod is uitgevaardigd, worden er twee gebruikt in de vervaardiging van vloermateriaal en cosmetica en niet van kinderspeelgoed, één wordt helemaal niet gebruikt, één wordt niet eens gemaakt en een ander wordt niet gebruikt omdat men bang is dat het kankerverwekkend is (ofschoon deze ftalaat op 8 februari volledig is vrijgegeven door de Wereldgezondheidsorganisatie). Dan is er nog één ftalaat over, het DINP dat wordt gebruikt als weekmaker voor PVC in bijtringen en dergelijke voorwerpen.
Wat zegt het CSTEE hier nu over? Het CSTEE heeft gezegd dat er geen aanwijsbare risico' s zijn die een verbod zouden kunnen rechtvaardigen, en deze stoffen veilig zijn als zij overeenkomstig de bestaande voorschriften worden gebruikt. De SCTEE is op 25 november bijeengekomen en heeft een besluit genomen. Drie dagen daarvoor, op 22 november, heeft de Commissie een tijdelijk verbod uitgevaardigd. Onze vraag aan de Commissie is dus: waarom? Een verbod is overeenkomstig de algemene richtlijn inzake productveiligheid alleen gerechtvaardigd als er een "onmiddellijk en serieus risico" is. Als dat risico niet duidelijk kan worden aangetoond, kan en moet de wettelijkheid van het tijdelijk verbod worden betwist. Men was trouwens ook van plan hiermee naar de rechtbank te gaan, toen besloten werd nog even te wachten. De Commissie had namelijk beloofd voor het einde van het jaar met een stelsel te komen waarmee de geldigheid van de testmethoden zou kunnen worden bevestigd. Dan kunnen wij deze methoden en andere, alternatieve methoden testen. Waarom heeft de Commissie nu hals over kop deze beslissing genomen? Waarom worden de notulen van de CSTEE-vergadering niet gepubliceerd en waarom heeft een verklaring waarin kritiek werd geuit op de Commissie en op haar verkeerd begrip of haar verkeerde interpretatie van het onderzoek, niet het daglicht gezien?
Loos alarm slaan berokkent het voorzorgsbeginsel schade. Ik wil de Commissie verzoeken vandaag op deze vragen te antwoorden en haar interne onrustzaaiers tot bedaren te brengen.

Lund
Mijnheer de Voorzitter, ik vind dat zowel de Commissie als de heer Arvidsson onze dank verdient, de Commissie omdat ze ondanks de kritiek toch met een voorstel op dit gebied is gekomen en de heer Arvidsson omdat hij met zijn verslag een verantwoord kader voorstelt voor het gebruik van ftalaten in speelgoed. Ftalaten behoren tot de groep chemische stoffen waarmee we niet voorzichtig genoeg kunnen zijn, niet alleen in speelgoed maar ook algemeen. Wij weten dat ze vermoedelijk kankerverwekkend zijn en een schadelijke invloed op de hormoonhuishouding kunnen hebben. Daarom steun ik het verbod op ftalaten in speelgoed voor de allerkleinsten. Indien wij hier het voorzorgsbeginsel niet gebruiken, weet ik niet in welke gevallen we het wel moeten gebruiken. Sommigen hebben geargumenteerd dat een verbod op ftalaten in speelgoed de plasticindustrie en de werkgelegenheid in de sector ongunstig zal beïnvloeden. Dat hoorden we ook in de milieucommissie. Ik vind dit een onaanvaardbaar argument. Indien men dit argument aanvaardt, verhindert men immers elke ingreep in het gebruik van gevaarlijke chemische stoffen, niet alleen in speelgoed maar ook in levensmiddelen en andere producten. Ik persoonlijk zou graag willen dat het verbod dat wij nu instellen, ook zou gelden voor speelgoed voor kinderen van drie tot zes jaar. Dit zou ideaal zijn maar ik ben bereid voor het onderhavig compromisvoorstel te stemmen, hetgeen zou inhouden dat er om te beginnen op het speelgoed voor deze leeftijdsgroep een waarschuwing op de verpakking moet staan. Ik vind het ook goed dat we de richtlijn reeds na enkele jaren zullen herzien op basis van nieuwe wetenschappelijke bevindingen en hopelijk weten we dan zeker of we ftalaten ook in andere producten dan speelgoed moeten verbieden. Dat vind ik een zinvol gezondheidsbeleid.

Jackson
Zoals andere collega' s al zeiden is dit een heel vreemd voorstel. Het is mijns inziens een heel slecht voorstel, en ik hoop dat de heer Liikaanen als hij zo meteen het woord gaat voeren met opschorting zal instemmen. Ik geloof niet dat het ingetrokken moet worden, maar opgeschort.
Ik ben bezorgd over het precedent dat met dit voorstel wordt geschapen. In een recent Commissiedocument wordt het voorzorgsbeginsel op heel verstandige wijze uit de doeken gedaan. Het lijdt geen twijfel dat een te brede toepassing daarvan gevaarlijk kan zijn omdat het de aanpak van de Europese Unie in diskrediet kan brengen. In Engeland en Wales sterven bijvoorbeeld jaarlijks ongeveer duizend mensen - en daaronder bevinden zich ongetwijfeld ook kleine kinderen - omdat zij van de trap vallen. Ik hoop niet dat dit een aanleiding zal zijn voor de Europese Unie om een wetgeving uit te vaardigen waarmee wij allen worden gedwongen in bungalows te wonen.
De voorstel laat zien dat als bepaalde vraagstukken emotioneel geladen zijn, de Commissie bereid is te handelen uitgaande van deze emoties, zonder verstandige risico-evaluaties. Daar hebben wij hier juist behoefte aan, evenals bij risico' s in verband met levensmiddelen. Zelfs bij het voorzorgsbeginsel moet er een duidelijke band bestaan tussen de risico-evaluatie en de maatregelen van de Europese Unie. Als die niet bestaat hoeven wij ook niet te spreken over een Europees Voedingsbureau. Dan kunnen wij ook wetten maken uitgaande van het voorzorgsbeginsel.
Het is de taak van de Commissie die risico' s te evalueren. In dit geval ben ik allesbehalve tevreden over het feit dat, zoals ook de heer Bowis al zei, de Commissie het advies van zijn eigen raadgevers naast zich neer heeft gelegd. Toen de voorzitter van het Wetenschappelijk Comité bij ons is gekomen, heeft hij allesbehalve de indruk gewekt dat onmiddellijk actie moest worden ondernomen. Ik trek hier de conclusie uit dat wij in de toekomst, als wij dit soort van emotionele reacties willen vermijden, een Europees agentschap voor chemische stoffen - dat niet uit de schoot van de Commissie komt - te belasten met risico-evaluatie.
Ik vrees dat dit voorstel wetenschappelijk onvoldoende is gefundeerd. Inderdaad ja, acht lidstaten hebben een verbod op ftalaten, maar als de commissaris antwoordt kan hij ons misschien zeggen of die acht lidstaten de Commissie het wetenschappelijk bewijs hebben gegeven waarop zij hun verbod hebben gegrondvest.
Wij hebben ook geen bewijs voor de migratiegrenswaarden. Ook dat werd al gezegd. Dat had de Commissie er toe moeten aanzetten een voorstel op tafel te leggen waarmee wij het allen eens konden zijn. Nu hebben wij een voorstel dat zeer onbevredigend is. Er zijn zes ftalaten aangewezen en er is een voorstel gedaan voor een volkomen zinloos waarschuwingssysteem. De milieucommissie heeft de logische stap gezet die de Commissie niet wilde zetten. Als deze ftalaten gevaarlijk zijn, moeten zij allen worden verboden en dan zouden waarschuwingen overbodig zijn. Het enige probleem is dan dat de maatregelen onevenredig de risico' s zijn en een heel slecht precedent scheppen voor toekomstige activiteiten van de Europese Unie met betrekking tot de door ons gebruikte chemische stoffen.

Korhola
Mijnheer de Voorzitter, de onderhavige zaak heeft betrekking op kinderen en ligt dus zeer gevoelig. Als moeder van drie kinderen weet ik dat maar al te goed. Bovendien zijn de beschikbare gegevens zodanig dat men om zeer goede redenen ook op volledig tegenovergestelde standpunten uit kan komen die ook zeer juist zijn. Voor de beleidsmaker is de situatie dus zodanig dat de zaak rustig onderzocht dient te worden. In het Parlement is de wens naar voren gekomen zelfs alle - bijna 350 - ftalaten te verbieden in plaats van de door de Commissie voorgestelde zes. Er is echter slechts bij 2 ftalaten enig bewijs voor een mogelijk gevaar. Bovendien wil men een waarschuwing op producten die voor kinderen van 3 tot 6 jaar zijn bedoeld, terwijl het risico waarschijnlijk betrekking heeft op heel kleine kinderen die bij het ontdekken van de wereld graag spullen in de mond stoppen. Aan de andere kant is er geen betrouwbare migratietest voor ftalaten beschikbaar.
Het is zeer goed dat de Europese Unie zich met deze zaak bemoeit, want al 7 lidstaten hebben nationale voorschriften ingevoerd. Het is beter deze zaak gezamenlijk te behandelen. Naar mijn mening is de heer Arvidsson op verstandige en verantwoorde wijze met de zaak omgesprongen en past hij het voorzorgsbeginsel van de Europese Unie op de juiste wijze op het onderhavige toxicologische probleem toe.
Het voorzorgsbeginsel is een zeer belangrijk instrument voor de milieuwetgeving. Dat moet echter alleen worden gebruikt als op basis van wetenschappelijke bevindingen reden is een concreet risico te veronderstellen. Het gaat dus om het bestaan van een wetenschappelijk aantoonbaar risico en de reactie hierop, en niet om het bestaan van de angst rondom deze zaak. Als degene die op wacht staat te vaak roept dat er gevaar dreigt, wordt hij bij reëel gevaar door niemand geloofd. Als motivering voor het gebruik van het voorzorgsbeginsel volstaat bijvoorbeeld ook niet dat sommige lidstaten nationale wetgeving op dit gebied hebben opgesteld.
Het streven van het Parlement om de veiligheid van kinderen te garanderen is zeer goed in een Unie die zich vaak slechts op vaste waarden concentreert. Het Parlement bewijst echter de veiligheid van kinderen en van alle anderen een slechte dienst als het de fundamenten onder het voorzorgsbeginsel vandaan haalt, namelijk de mogelijkheid van een concreet risico. Dat dreigt met betrekking tot ftalaten te gebeuren. Wat voor gevolgen zal dat hebben voor bijvoorbeeld de voedselveiligheid? Minstens zo belangrijk als het besluit over het verbod op ftalaten is ervoor te zorgen dat het voorzorgsbeginsel ook nog voor komende behoeftes kan worden gebruiken.
Ik zeg tenslotte dat geen enkele lobbyist van de chemie-industrie mij heeft benaderd. Mijn bezorgdheid heeft alleen te maken met het onduidelijke gebruik van het voorzorgsbeginsel. Als men PVC wil verbieden, laat men dit dan op eerlijke wijze doen.

Ayuso González
Mijnheer de Voorzitter, dit voorstel van de Commissie beoogt op de lange termijn het gebruik van ftalaten in speelgoed te verbieden. Voor dat doel wordt nu om te beginnen een noodmaatregel voorgesteld.
Zo' n noodmaatregel is overigens in een aantal landen al van toepassing en wordt daar elke drie maanden verlengd. Bovendien dienen we even stil te staan bij het feit dat het voorstel van de Commissie gebaseerd is op verslagen van het Wetenschappelijk Comité voor toxiciteit, ecotoxiciteit en milieu.
Ik heb de indruk dat de Commissie deze verslagen heeft geïnterpreteerd, volgens criteria die ongetwijfeld goed bedoeld zijn maar die toch in de meeste gevallen als te gehaast moeten worden bestempeld. Dat blijkt ook uit een hoorzitting van de commissie milieubeheer waar de experts die verantwoordelijk zijn voor de genoemde verslagen aanwezig waren.
Eén van de voorwaarden voor de toepassing van het voorzorgsbeginsel ligt besloten in het proportionaliteitsprincipe, en aan die voorwaarde lijkt mij in dit geval niet voldaan te zijn. DEHP is tot nu toe beschouwd als de ftalaat die het meeste schade aan de gezondheid zou toebrengen. De internationale vereniging voor kankeronderzoek heeft echter verklaard dat zij deze stof niet onderbrengt in de categorie stoffen die voor mensen als kankerverwekkend worden beschouwd.
We moeten bovendien bedenken dat je bij het vaststellen of een stof toxisch is of niet, ook de dosis en de tijdsduur van blootstelling moet definiëren. Het volstaat niet te zeggen dat een stof intrinsiek toxisch is: zelfs water kan lethaal zijn - als je er maar voldoende van binnenkrijgt om te verdrinken. Een stof als eparine, een sterk toxisch rattenbestrijdingsmiddel, is buitengewoon efficiënt als antistollingsmiddel en heeft al talloze levens gered. Virussen en bacteriën vormen - in zeer kleine doses - de basis voor vaccins.
Daar komt bij dat er naar de vervangingsmiddelen voor ftalaten veel minder onderzoek is verricht dan naar de ftalaten zelf. Als dit verbod aanvaard wordt, steunen wij het, zeker als er gevaar voor de gezondheid bestaat. Maar dan zijn wij ook vóór de amendementen 11, 13 en 24. Als immers het Wetenschappelijk comité het gebruik van deze meetmethoden voor praktische doeleinden goedkeurt, kan de Commissie niet achterblijven en moet ze deze richtlijn aanpassen.

Matikainen-Kallström
Mijnheer de Voorzitter, mijn complimenten aan collega Arvidsson voor zijn uitstekende werk. Het debat over ftalaten is alleen vruchtbaar als de argumenten door wetenschappelijk bewijs wordt onderbouwd, niet door populisme. Er is meer onderzoek nodig, zodat de gevolgen van de verschillende ftalaten op langere termijn tot op de bodem kunnen worden uitgezocht. Ik zou zeer blij zijn als wij tabak, door ons als gevaarlijk beschouwd, zouden kunnen verbieden. Als wetgevers mogen wij niet overgaan tot een noodweerexces.
Als een groot deel van de ftalaten zonder duidelijk motief wordt verboden, zal de speelgoedindustrie gebruik gaan maken van andere weekmakers van PVC waarvan men de gevolgen op langere termijn nog minder kent dan van ftalaten. Laten wij nu alleen die ftalaten verbieden die aantoonbaar gevaarlijk zijn. Wanneer sprake is van de allergevoeligste leeftijdsgroep, kinderen beneden de 3 jaar, is voorzichtigheid echt op zijn plaats. Alleen het gebruiksdoel van het speelgoed mag niet de bepalende factor zijn wanneer wordt besloten welke ftalaten gebruikt mogen worden en welke niet. Alleen waarschuwingen op speelgoed is onvoldoende voor de veiligheid. Iedereen begrijpt dat kleine kinderen alles wat ze kunnen pakken eerst in hun mond stoppen, zelfs vieze modder. In gezinnen met kinderen van verschillende leeftijd is het scheiden van speelgoed bestemd voor verschillende kinderen totaal onmogelijk. Het beste is om deze producten niet te kopen.

Tannock
Mijnheer de Voorzitter, dit verslag waarin wordt aangedrongen op een verbod op het gebruik van ftalaten in zacht PVC-kinderspeelgoed, vertoont talrijke tekortkomingen en gaat uit van een dubieuze rechtsgrondslag. Professor Bridges, voorzitter van het SCTEE, het Wetenschappelijk Comité toxiciteit, ecotoxiciteit en milieu, is op 23 mei jongstleden in de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid geweest en heeft daar verklaard niet te weten hoe hij het verbod wetenschappelijk zou kunnen rechtvaardigen aan de hand van een "onmiddellijk en serieus risico" , hetgeen het noodzakelijke criterium was voor het in december opgelegd verbod.
De Commissie schijnt haar eigen Wetenschappelijk Comité te hebben genegeerd en zich gericht te hebben naar enkele lidstaten die hun eigen verbod hebben. Natuurlijk hebben deze lidstaten daar het volste recht toe. Ik ben daarentegen voor de ontwikkeling van tests voor het vaststellen van migratiegrenswaarden. Daar moet te zijner tijd de wetgeving op gegrondvest zijn. Dat zou beter zijn dan een verbod op lange termijn in te voeren, zoals hier is voorgesteld. Het pijnlijke aan de zaak is dat van de zes ftalaten die verboden moeten worden, er vijf niet eens gebruikt worden in kinderspeelgoed en twee verdacht zijn bevonden na eenmalige tests op ratten.
Ook ik maak mij druk om de gezondheid van kleine kinderen, maar ik baseer mij daarbij op redelijkheid en wetenschappelijke gegevens en niet op emoties. Deze hele gang van zaken valt trouwens niet te rijmen met hetgeen ik als antwoord kreeg op mijn verzoeken om beperkingen op te leggen aan het gebruik van mobiele telefoons door jonge kinderen. Ik heb daarover een formele vraag gesteld aan de Commissie en heb daarin een beroep gedaan op hetzelfde voorzorgsbeginsel. Natuurlijk werd dit afgewimpeld, ofschoon in het antwoord wel werd erkend dat er geen door onderzoek gestaafde bewijzen zijn voor de eventuele gevaarlijkheid van het gebruik van mobiele telefoons door kinderen en er slechts enkele gegevens zijn over hersenletsel bij volwassenen na langdurig gebruik van mobiele telefoons.
In een recent verslag van de Britse regering wordt aanbevolen het gebruik van mobiele telefoons door kinderen te beperken, aangezien zich in ontwikkeling bevindende hersenen gevoeliger zijn voor elektromagnetische straling. Wij mogen niet de ogen sluiten voor het feit dat hier in het Westen het aantal hersentumors in de afgelopen tien jaar, om volkomen onbekende redenen, dramatisch is gestegen en wel met bijna 100%.
Daarom doe ik nogmaals een beroep op de Commissie en vraag haar het voorzorgsbeginsel op consequente wijze te gebruiken. Anders moet zij toegeven dat de hele zaak een politieke achtergrond heeft en hier enorme commerciële belangen op het spel staan. In dat geval zou zij het voorzorgsbeginsel natuurlijk geheel onderuithalen en er zelfs een lachertje van maken.

Helmer
Mijnheer de Voorzitter, er is al zoveel misgegaan met het vraagstuk van de ftalaten dat men niet meer weet of men vooraan of achteraan moet beginnen. Er is geen rechtsgrondslag voor de tijdelijke verboden van de Commissie. De Commissie kan alleen een verbod uitvaardigen in een noodsituatie, als er sprake is van een duidelijk en onmiddellijk gevaar. Van een dergelijk gevaar is bij ftalaten echter geen sprake.
Deze stoffen worden nu al veertig jaar op grote schaal in heel de wereld gebruikt en nooit is er enig bewijs geweest dat zij wie dan ook schade hebben berokkend. Er is een enkele proef gedaan met ratten, tijdens welke is gebleken dat enorme hoeveelheden ftalaten waarschijnlijk problemen veroorzaken. Onderzoekers hebben deze test echter nooit kunnen herhalen. Wat hier gebeurd is erger dan mediahysterie en onwetendheid. Er zijn meer doden gevallen in de auto van Ted Kennedy dan door ftalaten.
Legt u ons standpunt ten aanzien van ftalaten eens naast ons standpunt ten aanzien van tabak. Ftalaten hebben nooit iemand kwaad gedaan en toch verbieden wij ze. Tabak doodt, zegt men, een half miljoen mensen per jaar in de Europese Unie. Verbieden wij echter tabak? Nee, wij subsidiëren tabak zelfs met miljoenen euro! Als bovendien bestaande producten worden verboden, worden zij vervangen door andere producten, en die kunnen zelfs nog gevaarlijker zijn. Zoals mevrouw García-Orcoyen heeft gezegd is dit al gebeurd met bijvoorbeeld borstimplantaten. De alternatieven voor siliconen zijn gevaarlijker gebleken dat de implantaten die zij hebben vervangen.
In haar poging een onhoudbare positie te verdedigen heeft de Commissie haar eigen wetenschappelijk adviseurs de mond willen snoeren. Zij heeft hun verslagen gekuist en druk op hen uitgeoefend opdat zij hun standpunt zouden wijzigen. Eerlijkheid en transparantie zijn opgeofferd aan opportunisme. Ik heb twee maanden geleden samen met andere collega' een brief hierover gestuurd aan voorzitter Prodi. Ik heb gehoord dat zijn antwoord nog even op zich zou laten wachten in "afwachting van een handtekening" . Men wilde er blijkbaar zeker van zijn dat wij dit antwoord niet voor het debat van vandaag onder ogen zouden krijgen. Noch het tijdelijk verbod, noch het permanent verbod wordt gestaafd door wetenschappelijke bewijzen. Men ontwikkelt momenteel tests voor migratiegrenswaarden voor ftalaten. Deze zullen waarschijnlijk over een aantal maanden beschikbaar zijn. Wij moeten eerst deze tests afwachten en dan, indien nodig, migratiegrenswaarden vaststellen.
Wij horen veel te veel over het voorzorgsbeginsel. Als wij het voorzorgsbeginsel efficiënt willen houden, mogen wij dit alleen inroepen als er een duidelijk en aanwijsbaar risico bestaat. Indien wij als maar blijven roepen om het voorzorgsbeginsel als er zelfs van ogenschijnlijk risico geen sprake is, maken wij zowel het voorzorgsbeginsel als onszelf belachelijk.

Liikanen
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik de leden van het Parlement bedanken voor hun intense belangstelling voor dit dossier. Ik dank met name de rapporteur, de heer Arvidsson, voor zijn niet nalatende en opbouwende pogingen om tot een voor allen aanvaardbare oplossing te komen. Ook de Commissie heeft van haar kant grote inspanningen ondernomen om een oplossing te vinden voor het ftalatenprobleem.
Wij hebben besprekingen gevoerd over de risico' s van met ftalaten vervaardigd PVC-speelgoed en het advies hierover ingewonnen van het Wetenschappelijk Comité inzake toxiciteit, ecotoxiciteit en het milieu. Uiteindelijk zijn wij tot de slotsom gekomen dat twee gelijktijdige besluiten moesten worden genomen. Het ene besluit betrof een tijdelijk, telkens met drie maanden te verlengen noodverbod, en het andere de indiening van een richtlijn voor de beperking van het op de markt brengen en het gebruik van ftalaten in zacht PVC-speelgoed. Al hetgeen hier werd gezegd betrof veeleer het eerste besluit en niet zo zeer het onderhavig voorstel voor een richtlijn.
De door de Commissie ingediende richtlijn bestaat uit twee elementen. Het eerste element is een verbod op het gebruik van zes ftalaten in speelgoed dat kleine kinderen in de mond kunnen stoppen. Dit verbod is gebaseerd op het advies van het Wetenschappelijk Comité, overeenkomstig hetwelk speelgoed waarin ftalaten zitten gevaarlijk kan zijn voor de gezondheid van kinderen als dit speelgoed lange tijd in de mond wordt gehouden. Aangezien men niet kan uitsluiten dat kinderen ook ander speelgoed in de mond stoppen, ofschoon dat speelgoed daarvoor niet bestemd is, hebben wij een tweede element in de richtlijn opgenomen. Daarin is sprake van een waarschuwingsetiket op ander speelgoed dat kinderen eventueel in de mond stoppen. Met ons voorstel willen wij echter niet alleen de gezondheid van kinderen beschermen, maar ook een vraagstuk inzake de interne markt regelen.
De interne markt is nu nog versplinterd, daar in meer dan de helft van de lidstaten momenteel nationale verboden bestaan. Deze gaan zelfs nog verder dan het noodverbod dat de Commissie overeenkomstig de algemene richtlijn inzake productveiligheid heeft uitgevaardigd. Mevrouw Jackson vroeg of de lidstaten de Commissie wetenschappelijk bewijsmateriaal hebben gegeven. Mijn antwoord is: bij mijn weten niet!
Met de voorgestelde richtlijn worden de voorschriften van de lidstaten geharmoniseerd. Ik heb vandaag in het debat kunnen vaststellen dat de leden van het Parlement verdeeld zijn over het Commissievoorstel. Voor sommigen is dit voorstel te streng en voor anderen is de hiermee geboden bescherming ontoereikend. Het voorstel is gefundeerd op de verschillende adviezen van het Wetenschappelijk Comité. Ons voorstel wordt beschouwd als een toepassing van het voorzorgsbeginsel en is bijgevolg een redelijke maatregel. Hiermee wordt een verbod opgelegd aan producten die potentieel hoge risico' s met zich meebrengen, dat wil zeggen aan speelgoed dat door kinderen in de mond kan worden gestopt. Verder zijn in het voorstel minder stringente etiketteringsmaatregelen opgenomen voor producten die in principe niet bestemd zijn om in de mond gestopt te worden, maar die men niet persé als risicovrij kan beschouwen.
De Commissie kan niet akkoord gaan met de amendementen waarmee het Parlement de draagwijdte van het voorgesteld verbod wil uitbreiden en daaronder ook andere plastificeerstoffen dan de genoemde zes ftalaten wil laten vallen, of waarmee het Parlement ander speelgoed wil opnemen dan speelgoed bestemd voor het in de mond stoppen. De Commissie kan evenmin instemmen met de amendementen waarmee wordt beoogd het verbod uit te breiden tot speelgoed voor oudere kinderen. Ons inziens zijn deze voorstellen niet gerechtvaardigd uitgaande van ofwel de in de adviezen van het Wetenschappelijk Comité genoemde risico' s, ofwel de toepassing van het voorzorgsbeginsel.
Verder kan de Commissie nu niet akkoord gaan met de amendementen waarin migratiegrenswaarden worden voorgesteld. De Commissie kan evenwel de amendementen overnemen waarin wordt aangedrongen op herziening zodra testmethodes zijn goedgekeurd. De Commissie kan in principe ook akkoord gaan met de amendementen waarin een verbod wordt voorgesteld op het gebruik van geurstoffen in speelgoed voor kinderen beneden de drie jaar waarin de zes ftalaten zitten. Wij stemmen ook in met de amendementen waarin sprake is van herziening van de richtlijn en uitbreiding van de werkingssfeer bij die herziening.
Samenvattend kan ik u zeggen dat de Commissie tenminste in principe kan instemmen met de amendementen 2, 4, 5, 9, 10, 11, 18 en 24. De Commissie verwerpt daarentegen de amendementen 1, 3, 6, 7, 8, 12, 13, 14, 15, 16, 17 herzien, 19, 20, 21, 22, 23 en 25. Wij willen de dialoog met het Parlement voortzetten en zijn ervan overtuigd dat uiteindelijk overeenstemming kan worden bereikt over een opbouwende oplossing.

De Voorzitter
Ik dank u, mijnheer de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

Rundvlees en rundvleesproducten
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over de aanbeveling voor de tweede lezing (A5-0193/2000) van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid, betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van de verordening van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van een identificatie- en registratieregeling voor runderen en inzake de etikettering van rundvlees en rundvleesproducten en tot intrekking van verordening (EG) nr. 820/97 van de Raad (8251/1/2000 - C5-0270/2000 - 1999/0204(COD)) (rapporteur: de heer Papayannakis)

Papayannakis
Mijnheer de Voorzitter, de onderhavige verordening maakt deel uit van een reeks maatregelen waarmee men de door de crisis van de gekkekoeienziekte ontstane situatie wil herstellen. Ook wil men daarmee preventief optreden en een poging doen het vertrouwen van de consument in rundvlees te herstellen.
Om dit doel te bereiken wordt met de verordening voorzien in een identificatiestelsel van dieren, aan de hand waarvan met allerlei technische methodes traceerbaarheid mogelijk wordt. Traceerbaarheid betekent dat men bij elk stuk vlees dat de consument koopt kan achterhalen van welk dier het afkomstig is. Dit is een zeer technisch en zwaar systeem.
Tevens voorziet de verordening in etikettering van vlees en vleesproducten. De consument krijgt met een op het product aangebracht etiket elementaire, maar tevens onontbeerlijke en nuttige informatie over het door hem gekochte vlees.
Hiermee heeft men, mijnheer de Voorzitter, vier jaar geleden een begin gemaakt. Dat betekent dus dat men een enorme vertraging heeft opgelopen en deze vertraging hebben wij herhaaldelijk aan de kaak gesteld. U zult zich allen nog wel de ruzie herinneren die wij afgelopen december hadden met de andere instellingen van de Unie, toen wij er lucht van begonnen te krijgen dat de andere instellingen weer eens de toepassing van de verordening op de lange baan wilden schuiven.
Ik zal proberen de huidige situatie zo eenvoudig mogelijk uit de doeken te doen. Na de eerste lezing in het Europees Parlement heeft de Raad een gemeenschappelijk standpunt goedgekeurd. In het gemeenschappelijk standpunt zijn de meeste amendementen van het Europees Parlement overgenomen. De tekst van de verordening is nu eenvoudiger, de toepassing gemakkelijker en het toezichtstelsel sterker gemaakt. In het gemeenschappelijk standpunt is echter niet ons amendement opgenomen waarin wij hadden voorgesteld de vermelding op het verplichte etiket van de categorie dieren waarvan het vlees afkomstig is te schrappen. Wij hadden deze vermelding geschrapt om het etiket zo eenvoudig mogelijk te houden en een zo duidelijk mogelijke informatie aan de consument mogelijk te maken. Tevens wilden wij daarmee de kosten voor de handelsbedrijven zo gering mogelijk houden.
Als argument voor handhaving van de vermelding van de categorie dieren wordt gezegd dat deze vermelding strookt met de behoeften, de gewoontes en de voorkeur van de consumenten in tenminste een aantal landen van de Unie. Nu stelt zich dus de vraag of wij moeten aandringen op amendering van de onderhavige tekst van de verordening, hetgeen hoogst waarschijnlijk een bemiddelingsprocedure zal betekenen, met alle gevolgen van dien voor de toepassing van de verordening: die zal vertraging oplopen. Het Parlement heeft anderzijds altijd gezegd dat deze verordening zo spoedig mogelijk van kracht moest worden. Ook nu nog beschuldigen wij de andere instellingen van de Europese Unie van het feit dat zij deze op onaanvaardbare wijze tegenhouden. Ik wil nu speciaal iets zeggen over het amendement in verband met de categorie dieren en niet over het tweede amendement waarin sprake is van gehakt. Dat tweede amendement beantwoordt mijns inziens niet echt aan een behoefte en men kan uitgaande van de verordening bij gehakt sowieso vaststellen van welk dier het vlees afkomstig is. De andere vraagstukken zijn van technische aard en houden verband met de productiemethode. Daarom zouden wij er goed aan doen de verordening niet te wijzigen.
Dan kom ik nu bij het probleem dat in de milieucommissie - waarvan ik de eer heb rapporteur te zijn - rees. De milieucommissie heeft met een stevige meerderheid besloten aan te dringen op amendering van de tekst. Zij heeft besloten het fundamentele amendement betreffende de schrapping van de vermelding van de categorie dieren te handhaven. Uw rapporteur is helaas niet overtuigd van noch de noodzaak, noch het nut, noch de wenselijkheid van deze amendering en moet helaas tot zijn groot betreuren het Parlement aanbevelen daar geen gehoor aan te geven. Dat betekent dat ik het Parlement voorstel geen enkel amendement aan te nemen en het gemeenschappelijk standpunt goed te keuren. Ik hoop dat het Parlement in al zijn wijsheid de beste en veiligste oplossing zal weten te kiezen en zal zorgen voor een zo snel mogelijke toepassing van de onderhavige verordening. Dan zal het een einde maken aan dit meningsverschil - dat naar ik hoop snel vergeten zal zijn - tussen de rapporteur en zijn commissie.

Jackson
Mijnheer de Voorzitter, ik heb een motie van orde. Als voorzitter van de milieucommissie wil ik duidelijk maken dat de rapporteur tot taak heeft het verslag van de commissie te presenteren. Natuurlijk is de heer Papayannakis vrij zijn persoonlijke mening te geven als hij dat wil, maar hij mag de dingen niet door elkaar halen.

Papayannakis
Mijnheer de Voorzitter, ik ben het roerend eens met de voorzitter van de milieucommissie. Ik heb heel het debat en heel het geschil over deze verordening weergegeven. Slechts in mijn laatste opmerking heb ik mijn persoonlijke mening gegeven, waartoe ik tot mijn grote spijt gedwongen was. Op die manier kon ik bovendien voorkomen dat ik opnieuw het woord moest voeren als lid. Ik wil de voorzitter van mijn commissie overigens verzekeren dat ik de procedure meer respecteer dan menig ander collega, zowel wat dit vraagstuk als ook andere vraagstukken betreft.

Goodwill
Mijnheer de Voorzitter, deze wetgeving inzake etikettering van rundvlees behelst twee aspecten. Ten eerste wordt hiermee traceerbaarheid van rundvleesproducten mogelijk gemaakt. Gevallen van voedselvergiftiging door rundvlees komen zelden voor en meestal zijn die te wijten aan opslag en toebereiding thuis of in cateringbedrijven en niet aan de verwerkende industrie. Soms doen zich echter gevallen voor, zoals de besmetting met E-colibacteriën in Schotland. Dan kan het publiek via etikettering worden gewaarschuwd, zonder paniek te zaaien en kan men het besmet vlees gemakkelijk opsporen en via de winkel, de slachterij of de boerderij te weten komen waar het probleem ontstond.
Ten tweede kan men met etikettering te weten komen uit welk land of welke landen het vlees afkomstig is. Wij willen hiermee geen koren op de molen geven van xenofobe consumenten die alles wat buitenlands is mijden, alhoewel er natuurlijk geen enkel bezwaar tegen kan zijn dat men de eigen boeren willen helpen als deze onder grote economische druk komen te staan. De BSE-crisis heeft de mogelijke gezondheidsrisico' s van rundvleesconsumptie voor het voetlicht gebracht. Sommige landen zoals Frankrijk voeren een beleid op grond waarvan in geval van ziekte heel het veebestand moet worden afgeslacht. Dit beleid is misschien geruststellend voor de consument, maar niet wetenschappelijk gefundeerd en verhoogt het risico op niet melding van ziektegevallen. Het Verenigd Koninkrijk, dat momenteel meerdere BSE-gevallen heeft, haalt alle dieren die ouder zijn dan 30 maanden uit de voedingsketen en neemt tegelijkertijd allerlei andere maatregelen.
Wij kunnen de hele dag doorgaan met redetwisten over welk vlees het veiligst is, maar het is een feit dat met een etiket de consument in staat is te beslissen. Er is geen enkele rechtvaardiging voor de voortzetting van het onwettig Frans verbod op Brits vlees als dit vlees duidelijk is geëtiketteerd. Degenen die in Frankrijk het probleem van dicht bij hebben bestudeerd zullen misschien zelfs besluiten Brits vlees te kopen omdat dit het veiligst en het lekkerst is.
Ik wil nu kort commentaar leveren op de amendementen. De vermelding van de categorie dieren is onnodig, duur en mogelijk zelfs verwarrend voor de consument. De meeste huisvrouwen kennen absoluut niet het verschil tussen een vaars en een stierkalf. Een benige Holsteiner stierkalf zou in dezelfde categorie komen te staan als een prachtige Charolais, maar de tweelingzus van dat edele dier zou in een andere categorie terechtkomen omdat het van een ander geslacht is. Dat is natuurlijk een belachelijke situatie. De vermelding van de categorie veroorzaakt extra kosten voor de boeren en de slagers en geeft tegelijkertijd de consument irrelevante en zelfs misleidende informatie. Bovendien zou men daarmee bepaalde categorieën te kort doen, zoals die van jonge stieren, daar supermarkten de door hen opgeslagen categorieën rationaliseren. Als Frankrijk in zijn eentje door wil gaan met zijn eigen systeem zal ik hem geen strobreed in de weg leggen. Dit is een subsidiariteitszaak.
Met het amendement op artikel 14 wordt voorkomen dat door gehakt rundvlees een verwarrende situatie ontstaat. Gehakt kan bijvoorbeeld in Oostenrijk op de markt worden gebracht maar afkomstig zijn van dieren die levend uit Polen naar Oostenrijk zijn ingevoerd. Daar zou dan het etiket "toebereid in Oostenrijk" op komen te staan. Ik ben er niet zo zeker van dat de Oostenrijkse boeren daar zo gelukkig mee zouden zijn. Als dit amendement niet wordt overgenomen, kan deze mogelijk misleidende suggestie aanleiding zijn tot meer import van levende dieren, met alle gevolgen van dien voor het dierenwelzijn.
Wij zijn bij deze wetgeving geconfronteerd met een heel beperkt tijdschema. Deze verordening zou per 1 september van kracht moeten worden. Daarom zou het onverantwoordelijk zijn als Parlement amendementen aan te nemen die voor de Raad onaanvaardbaar zijn. Er is geen tijd voor bemiddeling. Ik ben het niet met het argument eens dat het Parlement door andermans nalatigheid bij het tijdig opstarten van het wetgevingsproces, gedwongen wordt af te zien van zijn constitutioneel recht om dit voorstel te verbeteren. Wij hebben nu het Frans voorzitterschap. Ik weet weliswaar niet of het Frans voorzitterschap hier nu vertegenwoordigd is, maar ik zou hem willen uitnodigen de met grote meerderheid in de milieucommissie goedgekeurde amendementen over te nemen. Mag ik via u, mijnheer de Voorzitter, de Raad, of in zijn afwezigheid de commissaris, vragen een verklaring daaromtrent hier in het Parlement af te leggen? Denkt u te kunnen zorgen voor een akkoord uitgaande van de vijf in de milieucommissie goedgekeurde amendementen? Daarmee kan men zowel het standpunt van het Parlement eerbiedigen als zorgen voor een tijdige inwerkingtreding van deze wetgeving. Dan zal dit de eerste grote prestatie zijn van het Frans voorzitterschap.

Whitehead
Mijnheer de Voorzitter, dit voorstel heeft een lange geschiedenis. Ik begrijp heel goed dat de rapporteur, de heer Papayannakis, absoluut geen zin heeft in nog meer touwtrekkerij. Wij zijn echter bijna aan het eind. Als rapporteur had hij inderdaad de plicht het Parlement te zeggen dat de milieucommissie met grote meerderheid - 33 stemmen voor en 13 tegen dacht ik - voor de schrapping van de voorschriften inzake de vermelding van de categorie dieren heeft gestemd.
Wij hebben in de commissie een reeks compromissen gesloten zowel inhoudelijk als qua tijdschema. De commissie heeft altijd een duidelijke prioriteit gehad en heeft zich daarvoor sterk gemaakt zowel tegenover de Raad als tegenover de Commissie. Wij wilden de scherpste, best gedefinieerde route voor traceerbaarheid, en wel om redenen van veiligheid, die voor gehakt en andere rundvleesproducten niet haalbaar is. Daarom heeft de commissie tijdens de eerste lezing de overbodige vereisten inzake rijpingstijden - zoals chef-koks die misschien graag hadden gezien - en categorie van dieren geschrapt. Die zouden niets hebben bijgedragen aan traceerbaarheid, maar wel extra kosten hebben veroorzaakt en veel lidstaten en mensen die dit voorstel daadwerkelijk moeten toepassen, tegen de haren in hebben gestreken.
Wij dachten dan ook dat daarmee de kous af was. Inderdaad zijn er, zoals de heer Papayannakis zei, concessies gedaan door de Commissie. Nu zien wij tot onze verbazing dat de categorie dieren weer terug is. Weer eens heeft de milieucommissie bij stemming besloten deze te schrappen, en de Commissie weet wel waarom. Zij weet dat zij ons er niet onder kan krijgen door te dreigen en te zeggen dat wij het tijdschema niet halen. Wij hebben concessies gedaan en onder andere ingestemd met een hele maand uitstel van de inwerkingtreding van de tweede fase van dit voorstel. Wij hebben dat gedaan uit welwillendheid.
Ik wil nu het Parlement verzoeken zijn standpunt uit de eerste lezing te bevestigen en een soort verplichte categorie-etikettering van de hand te wijzen. Dit is bovendien een soort van etikettering waarover wij geen enkel detail hebben. Als wij het aan de Commissie overlaten de nauwkeurige details hiervan vast te stellen, zullen wij ons moeten neerleggen bij de geheimzinnige evenwichtsoefeningen in de comitologie. Daarop zijn wij niet voorbereid. Wij willen traceerbaarheid, wij willen toezicht, wij willen dit voorstel en wij willen dit voorstel snel. Wij willen de beste en meest economische route om onze doelstellingen te bereiken en met de amendementen 3 en 5 kan dat ook. De verschillende amendementen over gehakt vlees dragen eveneens bij aan het toezicht en de traceerbaarheid zoals die ons voor ogen staan.
Bemiddeling duurt niet zo lang, mijnheer Papayannakis. Bemiddeling bestaat hier uit drie woorden van de commissaris vanmiddag: "Ik aanvaard dit" . Laten wij naar hem luisteren.

Olsson
Mijnheer de Voorzitter, het is niet nodig om te herhalen wat mijn collega's Goodwill en Whitehead hebben gezegd over de grote eensgezindheid in de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid. Ik moet echter wel zeggen dat, gezien de gevallen van BSE die zich de afgelopen dagen in Frankrijk hebben voorgedaan, het klaarblijkelijk nog een hele zal tijd duren voordat de markt van rundvlees volkomen veilig is. De enige mogelijkheid om het vertrouwen van de consument te herstellen, is de kwaliteit van de producten te garanderen.
Als wij nu in een ideale situatie waren, hadden wij als EU een voedselautoriteit gehad die controle had kunnen uitoefenen op de naleving van de regels. Dan hadden wij overal in heel de Unie vlees gehad van min of meer dezelfde kwaliteit, overeenkomstig de EU-norm. Als we bovendien hadden kunnen controleren of iedereen zich aan de voorschriften voor transport hield, konden we er zeker van zijn dat de dieren tijdens het vervoer niet hadden geleden. Nu hebben we echter een systeem nodig waarin vermeld moet worden waar de dieren vandaan komen, waar ze zijn geboren, waar ze zijn vetgemest en waar ze zijn geslacht. Op die manier krijgt de consument informatie over de leefomstandigheden van het dier en of het over een lange afstand is vervoerd.
Mijnheer de Voorzitter, het belangrijkste is tot slot dat er een systeem komt waarbij een etiket op het vlees aangeeft waar het vlees vandaan komt, en dat we aan de hand daarvan het hele traject dat het dier heeft afgelegd kunnen herleiden, tot aan de basisproducent toe. Dat moeten we zien te bereiken!

Staes
Voorzitter, collega's, mijn fractie van groenen en regionalisten zijn in grote mate tevreden met het gemeenschappelijk standpunt van de Raad. Het is volgens ons een grote stap vooruit. Het is een feitelijke overwinning van dit Parlement.
Collega's, toch wil ik nog even wijzen op het onderscheid tussen enerzijds traceerbaarheid en anderzijds consumentenvertrouwen. Traceerbaarheid is volgens mij een technisch gegeven dat je via zelfs voor de consument onleesbare, onmogelijk te interpreteren cijfers of streepjescodes kan inbrengen en kan waarmaken. Kernpunt is dat de traceerbaarheid doeltreffend en efficiënt is, dit niet alleen ter bescherming van de consument, maar ook ter bescherming van de hele vleesketen zelf. Traceerbaarheid zorgt er immers voor dat wanneer er ergens een crisis of een schandaal uitbreekt het probleem onmiddellijk omschreven kan worden. Zo kan worden voorkomen dat de hele vleesindustrie de vernietiging wordt ingedreven, en dat omwille van één of andere criminele handeling of één of andere onzorgvuldigheid.
Consumentenvertrouwen gaat echter verder dan traceerbaarheid. Het vertrouwen in een product kan volgens mij worden aangewakkerd door de consument betrouwbare, maar vooral verstaanbare informatie aan te reiken over de kwaliteit van het product dat hij wil kopen. Mij lijkt het dat de vermelding van de categorie van een dier, voor zover dat gebeurt op een verstaanbare manier, het vertrouwen van de consument wel degelijk kan aanscherpen. Ik betreur dan ook dat een grote meerderheid van de Milieucommissie dit element heeft verworpen en uiteindelijk de categorie heeft geschrapt.
Mijn fractie ijverde er in eerste lezing voor om ook het ras en de regio van afkomst van het betrokken dier te vermelden. Dat wij het in eerste lezing rond ras en regio niet haalden, is wat mij betreft dan ook een jammerlijke zaak. Ik zou echter de vleesindustrie willen oproepen om in dit dossier niet een defensieve houding aan te nemen, maar een pro-actieve. Ik geloof dat hen dit veel zal bijbrengen en dat het ook hun omzetcijfers zal kunnen doen vergroten.

Fiebiger
Mijnheer de Voorzitter, de regelingen van het met de verordening van 1999 ingevoerde, vrijwillige etiketteringssysteem lopen op 31 augustus af. Om geen juridisch vacuüm te laten ontstaan, zou de onderhavige verordening van de Raad moeten worden aangenomen. Het feit dat de ministers van Landbouw het over een Europees etiketteringssysteem voor rundvlees eens zijn geworden, is geen grote prestatie. Het werk in de landbouwcommissie heeft veel meer moeite gekost. De inhoud van alle uitgevaardigde maatregelen wordt zodanig aangepast dat op basis van het bewijs van herkomst van het vlees milieucontroles kunnen worden uitgevoerd en eventuele sancties kunnen worden opgelegd.
De communautaire etiketteringsregeling is terecht bedoeld om meer inzicht te geven in de omstandigheden waaronder rundvlees wordt geproduceerd en verkocht, en met name ook om meer zekerheid te verschaffen over de herkomst ervan. Het is niet uitgesloten dat de prijs van rundvleesproducten omhoog gaat doordat de kosten van de toepassing van de voorschriften aan de consument zullen worden doorberekend.
Aan het moeilijk in te schatten risico met betrekking tot de kwaliteit van de levensmiddelen wordt hierdoor niet veel verbeterd, aangezien de vermelde gegevens niet in de eerste plaats voor de consument zijn bedoeld. In de afgelopen 16 jaar is, na het eerste geval van de gekkekoeienziekte, duidelijk geworden hoe belangrijk het is dat consumenten vertrouwen hebben in de productie. De doeltreffendste maatregel is dan ook de versterking van de productie in de regio waar het vlees vandaan komt. Dat is zowel in ecologisch als economisch opzicht een gerechtvaardigde oplossing.

Souchet
Meneer de Voorzitter, bij de eerste lezing hebben wij benadrukt hoe merkwaardig het is dat de Europese Unie 14 jaar na de ontdekking van BSE nog steeds niet beschikt over een etiketteringsregeling waarmee de consument naar behoren geïnformeerd kan worden.
Gelukkig hebben bepaalde lidstaten, waaronder Frankrijk sinds 1996, op eigen houtje het initiatief en de verantwoordelijkheid genomen om nationale regelingen in te voeren die niet alleen duidelijk en efficiënt, maar ook flexibel zijn gebleken te zijn. Deze hadden wij moeten bekrachtigen.
Ons Parlement heeft dat niet gedaan maar het heeft wel een aantal bepalingen overgenomen. Het merendeel daarvan is tot onze voldoening opgenomen in het gemeenschappelijk standpunt. Het is zeer belangrijk dat de consument probleemloos zijn weg kan vinden. Om ervoor te zorgen dat hij het spoor niet bijster raakt, moeten de vermeldingen duidelijk en expliciet zijn en moet hij secundaire gegevens kunnen opvragen met behulp van een barcode. Een etiket waarop veel te veel informatie wordt gegeven, draagt niet meer bij aan de voedselveiligheid. Het vormt echter een extra kostenpost voor ons MKB en zorgt voor concurrentievervalsing, bij gebrek aan een gelijksoortige verplichting voor de producten van derde landen.
We moeten ook snel handelen en voorkomen dat er een rechtsvacuüm ontstaat. Dit is in het belang van de producenten en consumenten zelf. Het lijkt ons dus belangrijk om het bereikte evenwicht niet opnieuw ter discussie te stellen. Dit wordt ons aanbevolen door de rapporteur omdat we anders weer te maken krijgen met een lange bemiddelingsprocedure. Alhoewel wij niet willen tornen aan het evenwicht van de verordening, moeten wij wel nauwlettend toezien op de uitvoeringsverordening. Hierbij gaat het in het bijzonder om de exacte definitie van de categorieën en van de lijst met producten en sectoren waarvoor deze van toepassing zouden moeten worden.
We moeten blijk geven van redelijkheid, rechtvaardigheid, flexibiliteit en inzicht in de Europese belangen. We moeten rekening houden met alle handelaren, met name de kleine en middelgrote, die in deze sector veel voorkomen en wijdverspreid zijn op ons grondgebied. Zij scheppen veel werkgelegenheid en handelen vaak in dieren of vlees van verschillende herkomst. We moeten er nauwlettend op toezien dat we deze ondernemingen niet onnodig op extra kosten jagen. Het is bijvoorbeeld duidelijk dat vermelding van de categorie geen enkele zin heeft voor samengestelde vleesproducten, in het bijzonder voor spiesen. Bovendien moet flexibel worden omgegaan met vlees dat bestemd is voor de horeca, anders zullen onze restaurants hun toevlucht nemen tot Braziliaans vlees.
Laten we dus het evenwicht van de verordening respecteren. Daarnaast is het nodig dat flexibel wordt omgegaan met de uitvoeringsverordening opdat de belangen van de Europese producenten veilig gesteld worden en de Europese consumenten geïnformeerd worden.

Martinez
Meneer de Commissaris, geachte collega's, sinds 16 december 1999 hebben wij opnieuw te maken met het probleem van de identificatie van runderen en de etikettering. Dit komt omdat er sinds 14 jaar - maar officieel pas sinds 4 jaar - een dierenziekte bestaat, een infectieziekte die overgedragen kan worden van een dier, in dit geval een Britse koe, op de mens.
Vandaag de dag kunnen we alleen nog maar proberen om de consument gerust te stellen, omdat we niet weten hoe we deze ziekte kunnen genezen en omdat we ook niets gedaan hebben aan de preventie ervan, terwijl we daar in 1989 al mee hadden kunnen beginnen. De Amerikanen hebben in de jaren vijftig de gelukspil uitgevonden, maar wij hebben een kalmerend middel voor de consument uitgevonden, dat wil zeggen het etiket. Als een consument ongerust, angstig en bang is, geven we hem een etiket. Zo zit er een etiket op tabak, maar ook op chocola, als de consument bedroefd is dat hij geen cacao meer heeft. Daarnaast hebben GGO's een etiket, wat niet verhindert dat transgene soja, katoen en tomaten per schip arriveren. Wijn is eveneens voorzien van een etiket, terwijl er toch namaakport uit Zuid-Afrika in onze havens aankomt. En dan moet er ook nog een etiket op rundvlees!
Commissaris Fischler, u heeft de invoering van het etiket - als ik zo vrij mag zijn - op handige en oneerlijke wijze enorme vertraging laten oplopen. Omdat u dit niet de hele tijd kon doen, heeft u besloten om de invoering van een etiketteringsregeling in de doofpot te stoppen. Het voorstel voor een verordening zorgt er nu voor dat er te veel informatie op het etiket komt, zodat het onleesbaar wordt. Men wil zelfs een erkenningsnummer van het slachthuis en een erkenningsnummer van de snijafdeling invoeren. Die nummers zijn natuurlijk voor de consument onbegrijpelijk omdat hij niet beschikt over de middelen om de barcode te ontcijferen. Het vlees van spiesen, van gestoofde en gebraden vleesgerechten en van kant-en-klaargerechten kan uit heel Frankrijk en uit heel Europa afkomstig zijn. Als een kalf wordt geboren in Frankrijk, gemest in Italië en geslacht in Ierland, wordt het etiket een geografische atlas!
Daarom hebben de groothandelaren in vlees, het MKB zoals de heer Souchet zei, een verhoging van de kosten aangekondigd. Tegelijkertijd worden door de verplichting op etikettering de eigenaardigheden van de vleesmarkt aan het licht gebracht: 40% van het rundvlees komt van dieren die door heel Europa hebben gereisd. Wanneer we een biefstuk bij de slager kopen, weten we niet dat het dier 3000 kilometer heeft afgelegd door vier landen, namelijk de landen waar het respectievelijk geboren, gemest, geslacht en geconsumeerd is. In mijn land maken elk jaar 1,5 miljoen dieren een toeristische rondreis door Italië en Spanje.
Wat vermelden we in dit geval op het etiket? Vermelden we de hele toeristische rondreis? Of vermelden we "herkomst: Europese Unie"? Maar als we "herkomst: Europese Unie" vermelden, is het mogelijk dat het vlees afkomstig is van een Engels rund dat van de hoorns tot de staart besmet is, door het prion dat we te danken hebben aan de ultraliberale Britten Adam Smith en David Ricardo.
Dus wordt ons vandaag een compromis voorgesteld. De herkomst van het dier zal worden vermeld en de categorie: kalf, vaars, koe of stier. Wij zijn zeker voorstander van een compromis om het kleine ondernemingen en het MKB makkelijker te maken. Maar, mijnheer de Commissaris, geachte collega's, dit mag het opmaken van een kleine balans niet in de weg staan.
Alles begint in 1984 met de melkquota. De Britten stoppen hun koeien vol met meel om deze in gewicht te laten toenemen. Om geld te besparen, verlagen zij de kooktemperatuur van het meel, waardoor het prion niet vernietigd wordt en de runderen besmet worden. Als er geen vrij verkeer geweest zou zijn, zou dit probleem beperkt gebleven zijn tot Groot-Brittannië, maar bij gebrek aan grenzen zijn de Portugezen en de Fransen besmet. Sinds 1986 waren wij daarvan zelfs hier op de hoogte.
Sinds 1989 hebben de socialist José Happart en ikzelf op de risico's van deze infectieziekte gewezen. Het Verdrag van Maastricht moest echter geratificeerd worden, en dus er is niets gezegd; de waarheid is achtergehouden. Er is een enquêtecommissie ingesteld, voorgezeten door de heer Böge, maar het Verdrag van Amsterdam moest geratificeerd worden, en er is dus niets gezegd. De Commissie heeft de verantwoordelijkheid niet op zich genomen, mijnheer Fischler, en veertien jaar lang is er niets gedaan. Toen vijf Duitse deelstaten hun consumenten zelf wilden beschermen, heeft u ze vervolgd met een inbreukprocedure. De les die we hieruit kunnen trekken - naast de les uit de etikettering - is dat consumenten beschermd worden door de lidstaten. De Commissie heeft van haar kant het vrije verkeer en het subsidiariteitsbeginsel beschermd, zodat elke consument zichzelf beschermt met hulp van zijn lidstaat.
Het etiket komt pas op het moment dat er een vork aan te pas komt. Het zou veel beter zijn als dit etiket er kwam zodra er een hooivork aan te pas komt! De tussenoplossing ligt tussen de hooivork en de vork, dat wil zeggen op de grens. Dit is namelijk de enige plaats waar de bescherming van dieren tegen onredelijke transporten en de bescherming van consumenten gewaarborgd kunnen worden.

Farage
Mijnheer de Voorzitter, gisteren heeft de heer Chirac hier zijn doelstellingen voor het Franse voorzitterschap gepresenteerd. In zijn conclusie zei hij 'Europa zal dynamisch worden als wij erin slagen Europa populair te maken bij de mensen die Europa moet dienen.' Een fraai staaltje verheven retoriek! De details van ons debat hier vandaag zijn echter heel wat aardser van karakter. Het is juist deze neiging zich met alle details en kleinigheden te bemoeien waar de mensen die Europa zou moeten dienen, tureluurs van worden. Als er een ding is waarmee je Europa mateloos impopulair kunt maken, dan is het wel deze hang om alle hoeken en gaten van ons leven te willen controleren.
Ongetwijfeld heeft iedereen hier brieven ontvangen waarin staat dat deze maatregelen onuitvoerbaar, omslachtig, duur en veel te ingewikkeld zijn. Waar de mensen die mij schrijven echter vooral meer dan genoeg van hebben is de manie van de EU om de consument te bombarderen met informatie. Nog even en het past niet eens meer op een etiket. Als we zo doorgaan zullen winkeliers binnenkort bij ieder pond rundergehakt een complete handleiding moeten overleggen, al mogen we natuurlijk ook onze eigen pounds niet meer gebruiken.
Misschien komt het nog zover dat zelfs McDonald' s gaat protesteren. Mijn korte ervaring hier heeft mij geleerd dat ik kan zeggen wat ik wil, maar dat niets dat getuigt van ook maar een greintje gezond verstand, ooit enig effect heeft; deze wetgeving dendert gewoon door, als een niet meer te temmen dolle olifant.
Ik wil mij eens aan een voorspelling wagen. Als deze wetgeving uiteindelijk wordt aangenomen, dan zullen we hier iedereen zijn eigen loftrompet horen steken. Alle betrokkenen zullen zichzelf wijsmaken dat ze o zo hard hebben gewerkt. Bij alle zelfgenoegzaamheid zullen ze zich echter toch niet echt populair weten te maken bij de mensen in Europa. Mijnheer Chirac wacht een teleurstelling: de mensen zijn de wanhoop nabij.

Raschhofer
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, er zijn amendementen ingediend die de inhoud en de doelstelling van de door de Raad voorgestelde verordening voor de etikettering van rundvlees verwateren. Het argument dat daarvoor is aangevoerd - ook in deze vergadering - is dat er van consumenten niet teveel mag worden gevergd. Men wil dus de consument informatie ontzeggen omdat hij of zij daarvoor te dom zou zijn. Ik denk dat dit een foute benadering is, en dat we ervan uit moeten gaan dat de consument verstandig genoeg is om die informatie te begrijpen. Wij moeten de consument laten weten waar het rundvlees vandaan komt; wij moeten de consument zekerheid bieden en consumentenbescherming serieus nemen.
De uitvoeringsbepalingen van deze verordening worden door middel van de comitologieprocedure vastgesteld. Dat betekent dat wij morgen over een juridische tekst moeten stemmen waarvan de precieze inhoud niet bekend is. Ook de Commissie kan ons niet precies vertellen hoe de uitvoeringsbepalingen eruit zullen zien. Ik vind dat een uiterst problematische gang van zaken, die ons met de neus op het democratisch tekort van het communautaire besluitvormingsproces drukt.

Roth-Behrendt
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, ik wil eraan herinneren dat wij al sinds 1997 over de etikettering van rundvlees spreken. Destijds hebben wij, zij aan zij met de Commissie, man- en vrouwhaftig tegen de Raad gestreden. Dat kan nu weer gebeuren. Ik kan het me nog goed herinneren; het ging er even hard aan toe als ten tijde van de BSE-crisis. Wij hebben het echter tien jaar geleden al eens geprobeerd in dit Parlement, en daarom wil ik enkele collega' s er nog eens duidelijk op wijzen dat etikettering niets met de veiligheid van een product te maken heeft.
Het gaat hier om twee verschillende dingen. Enerzijds moet een product veilig zijn en geen gevaar voor consumenten opleveren, anders mogen wij het niet tot de mark toelaten. Anderzijds hebben we te maken met consumenteninformatie en de keuzevrijheid van de consument. Consumenten kunnen hun recht om te kiezen slechts uitoefenen als ze goed geïnformeerd zijn. Dat geldt evenzeer voor de oorsprong van tomaten als voor de aanwezigheid van conserveringsmiddelen en kleurstoffen in levensmiddelen. Het geldt ook bij de vraag welk rundvlees ik zou willen kopen, of welke vleesproducten dan ook. Het zal u immers niet verbazen dat ik natuurlijk verder wil gaan. Ik wil dat alle vleesproducten worden geïdentificeerd, en niet alleen rundvleesproducten. De heer Fischler zal dat vast met mij eens zijn.
Ik kan goed begrijpen dat onze rapporteur, de heer Papayannakis, zegt: wij hebben als Parlement op de inwerkingtreding van deze wetgeving aangedrongen, en wij hebben het tijdstip van inwerkingtreding vervroegd. Nu moeten wij ook geloofwaardig zijn en zo snel mogelijk proberen te bereiken dat deze wetgeving wordt geëerbiedigd. Daar heeft hij gelijk in! Ik begrijp dat. Desondanks heb ik in de commissie voor een aantal amendementen gestemd, en dat zal ik morgen ook in de plenaire vergadering doen.
Een ding staat vast: ik laat me niet door de Raad met de rug tegen de muur zetten. Wanneer de Raad in zijn oneindige wijsheid, die ik vaak niet kan doorgronden, van mening is dat hij het gemeenschappelijk standpunt zo moet wijzigen dat er wat anders in komt te staan dan wat er in de eerste lezing is besproken en wat het Parlement met instemming van de Commissie heeft besloten, als de Raad daartoe op initiatief van een lidstaat besluit en andere lidstaten daar enigszins mokkend mee akkoord gaan, dan is dat wat nieuws voor ons.
Ook de opgenomen categorieën dieren zijn nieuw voor ons. Ik was eventueel nog bereid geweest te zeggen: nou goed, dan moet het in godsnaam maar. Maar dan zou ik wel graag weten om welke categorieën dieren het gaat, en daarom kijk ik nu even wat kritischer naar de Commissie. Mijn blik is weliswaar de laatste jaren heel liefdevol geworden, maar hier wordt hij toch weer iets kritischer. Ik zou graag hebben geweten aan welke categorieën u denkt; dan was ik misschien nog akkoord gegaan. Maar ik ga geen hoog spel spelen en categorieën goedkeuren om een halfjaar later in een comitologieprocedure categorieën tegen te komen waarover ik alleen maar mijn hoofd kan schudden.
Daarom zal ik morgen net als in de milieucommissie, en hopelijk met de meerderheid van het Parlement, voor de schrapping van deze categorieën stemmen. De heer Whitehead heeft al gezegd dat dit heel snel kan gebeuren. Daar is geen bemiddelingscomité voor nodig: de Raad en de Commissie accepteren de amendementen van het Parlement, en dan is het voor elkaar.

Attwooll
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik heb er in dit Parlement al eerder op gewezen dat in de voorgestelde regeling een spanningsveld bestaat tussen het garanderen van traceerbaarheid om redenen van volksgezondheid en het verschaffen van nuttige informatie aan de consument. Ik ben blij met de recente toezegging van commissaris Byrne dat het nieuw Europees voedingsbureau zich zal buigen over de vraag hoe dergelijke informatie het best kan worden verschaft.
De verplichte vermelding van de categorie van het dier op het etiket kan niet worden gerechtvaardigd op grond van redenen van volksgezondheid. Evenmin is duidelijk wat de consument aan deze informatie heeft. Het amendement van de milieucommissie maakt duidelijk dat deze informatie ook vrijwillig kan worden verschaft indien hieraan behoefte bestaat. Daar komt nog bij dat het invoeren van verplichte etikettering voor wat betreft de categorie, zoals de Commissie eerder heeft voorgesteld, zou leiden tot een stijging van de productiekosten met 8 tot 10 %. In mijn eigen land zou dit neerkomen op 45 à 55 Britse ponden, oftewel 70 à 90 euro per dier zonder dat daar enig voordeel tegenover staat. Bovendien zou, zoals de heer Goodwill al heeft gezegd, dit schema zelfs kunnen leiden tot een daling van de marktprijzen voor bepaalde categorieën vee, met name voor jonge stieren. Ik hoop van harte dat het Parlement de milieucommissie zal volgen en de categorie zal verwijderen uit de verplichte regeling. Ik hoop eveneens dat de Commissie en ook de Raad akkoord zullen gaan, zodat zowel de producenten als de consumenten deze extra onnodige ballast wordt bespaard.

Hudghton
Tijdens eerdere debatten hier heb ik mij uitgesproken voor een aantal duidelijke regels voor nuttige informatie op etiketten van rundvlees en rundvleesproducten. Ik ben nog altijd van mening dat onze rundvleesproducerende industrie en de consument er alleen maar baat bij hebben als het vertrouwen van de consument met een zinnige, verplichte etikettering wordt hersteld.
Die informatie moet natuurlijk wel duidelijk zijn en traceerbaarheid van de boerderij tot op het bord mogelijk maken. Op dit punt bestaan er geen onduidelijkheden of controverses, maar er zijn wel controverses over het voorstel om ook de vermelding van de categorie van het dier verplicht te stellen. Als we kijken naar de waarde van de informatie op etiketten, dient mijns inziens voor ons informatie inzake voedselveiligheid voorop te staan. Tijdens een recente gedachtewisseling in onze fractie hier in Straatsburg hebben commissaris Byrne en zijn kabinetsambtenaren in zoveel woorden gezegd dat het voorstel om de categorie te vermelden geen enkel voordeel oplevert voor de voedselveiligheid. Ik kan het opnemen van deze informatie dan ook niet steunen.
Voor wat betreft het land of de lidstaat van oorsprong zou ik commissaris Fischler willen vragen om toe te lichten of men indien gewenst, afgezien van de verplichte informatie waar we het hier over hebben, ook informatie kan opnemen over het gebied van herkomst, zoals bijvoorbeeld Schotland of de Orkney eilanden, en wel op een prominente plaats op het etiket?

Berlato
Mijnheer de Voorzitter, commissaris Fischler, waarde collega' s, bij alle narigheid heeft de gekkekoeienziekte waarschijnlijk ook een goed effect gehad: daardoor werden de Europese Unie en de lidstaten ertoe aangezet een betere wetgeving in het leven te roepen voor voedselveiligheid en de eerlijke productenten in de strategisch zo belangrijke rundvleessector te beschermen.
Helaas moeten wij vaststellen dat eerst schandalen nodig zijn, zoals de dioxinekippen, voordat men meer vaart zet achter de initiatieven tot bescherming van de volksgezondheid en achter preventiemaatregelen, maar beter laat dan nooit!
Wij hebben gezien dat tijdens het hoogtepunt van de door de gekkekoeienziekte veroorzaakte crisis in heel de sector enorme moeilijkheden zijn ontstaan niet alleen door de ziekte zelf, maar vooral ook door het wantrouwen dat ontstond onder de consumenten en onder de producenten en handelaren van rundvlees. Bepaalde media hebben trouwens hard meegewerkt aan het ontstaan van dit wantrouwen, niet met hun informatie maar hun desinformatie.
De ervaring leert ons dat het onontbeerlijk is alle initiatieven te versterken die een stabiele vertrouwensrelatie kunnen verzekeren tussen de consumenten enerzijds en de producenten en handelaren in levensmiddelen anderzijds.
De instelling van een efficiënt identificatie- en registratiesysteem van runderen tijdens de productie- en mesterijfase en van een op objectieve criteria gegrondvest etiketteringssysteem tijdens de handelsfase mag echter niet als enig doel hebben de gezondheid van de consumenten te beschermen, ofschoon dit wel het allerbelangrijkste doel is. Men moet wel beseffen dat alle initiatieven gesteund moeten worden die tot doel hebben de eerlijke producenten van de Europese Gemeenschap te beschermen, en dat is de overgrote meerderheid. De producenten willen goede maar niet onnodig lastige en zware regelingen. Wij moeten voorkomen dat het gezonde gedeelte van onze landbouw wordt verstikt door de bureaucratie die vaak grotere schade veroorzaakt dan wat voor een ziekte dan ook.
Ik wil tot slot er nog aan herinneren dat strenge regelingen niets uithalen als men geen efficiënt controlesysteem in het leven roept waarmee men de eerlijke producenten helpt en degenen bestraft die met hun wangedrag het lot van deze voor de Europese economie zo belangrijke sector in de waagschaal stellen.

Schnellhardt
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de identificatie van rundvlees was eigenlijk bedoeld als een snelle maatregel om na een reeks crises en schandalen het vertrouwen van de burger in rundvlees terug te winnen. Dat is echter tot een bijna eindeloze geschiedenis uitgegroeid. Telkens wanneer de verordening haar geldigheid dreigt te verliezen, wordt het Parlement opgeroepen snel te handelen omdat anders een juridische leemte zou kunnen ontstaan. Het ging tot dusver om twee termijnen: december 1999 en deze termijn die op 31 augustus 2000 afloopt.
Mijnheer de commissaris, gelet op deze periodes is het niet redelijk het Parlement te vragen geen amendementen aan te nemen. Wij willen een regeling die werkt. Dat hebben wij altijd gezegd. Nu dat met de onderhavige aanbeveling niet vaststaat, is het niet alleen ons recht, maar zelfs onze plicht als leden van het Europees Parlement wijzigingen aan te brengen.
Als ik hoor dat bijvoorbeeld in Italië nog niet eens aan de technische voorwaarden is voldaan om dit systeem te kunnen gebruiken, en in andere landen evenmin, dan vraag ik mij af waarom er nu opeens zo' n drukte wordt gemaakt als de omzetting toch nog geen feit is. Ik zou het op prijs stellen als de commissaris daarop inging.
Het voorstel van de Commissie heeft tot gevolg dat wij ons binnenkort weer met deze regeling moeten bezighouden. In 1998 heeft de Raad na de BSE-crisis misschien wat hectisch gereageerd, maar nu is het tijd om weer wat tactischer te werk te gaan. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat de Commissie weer aan 2003 denkt als termijn, hetzelfde jaartal dat men in december 1998 op het oog had. Ik denk dat de Commissie die datum kan krijgen wanneer zij onze amendementen overneemt, zodat deze richtlijn vanaf 1 september in werking treedt. De Commissie zal haar doel echter niet bereiken als zij de indeling van de dieren in een categorie, waar vandaag herhaaldelijk naar is verwezen, toch in deze richtlijn wil opnemen. Dat heeft niets met informatie aan de consument te maken, maar uitsluitend met kwaliteit. Dat aspect hoort niet in deze richtlijn thuis. Mijnheer de commissaris, als u onze amendementen overneemt, beschikken we vanaf 1 september over een goed functionerende regeling.

Kindermann
Mijnheer de Voorzitter, in het gemeenschappelijk standpunt dat nu voor ons ligt, is het standpunt van het Parlement uit de eerste lezing in veel opzichten overgenomen. Dit laat zien dat de Raad in deze voor de Europese consument zo belangrijke kwestie bereid is samen met het Parlement een goede en snelle oplossing te vinden. Ik zou ook zonder commentaar graag met het gemeenschappelijk standpunt akkoord zijn gegaan. Met één ding, dat al herhaaldelijk is genoemd, heb ik echter grote problemen. Ik doel op de indeling van de dieren in een categorie. Dat hoort in het kader van de verplichte identificatie thuis en is hier in het geheel niet op zijn plaats. De categorie waartoe de dieren behoren draagt werkelijk niets bij aan het doel van deze verordening, namelijk het garanderen van de traceerbaarheid van het vlees. Ik steun daarom de amendementen 1,2,3 en 5.
De Raad heeft nu de opdracht gekregen deze verwijzing naar de categorie dieren op zijn vergadering van medio juli uit de tekst te halen, om een tijdige inwerkingtreding van de verordening per 1 september van dit jaar niet in gevaar te brengen. Verder wil ik nog iets zeggen over amendement 4, dat over gehakt gaat en betrekking heeft op het laatste deel van artikel 14, lid 1 dat begint met de woorden "alsook de oorsprong" . Daar kan ik het helaas ook niet mee eens zijn. Dit amendement is naar mijn mening onnauwkeurig. Hoe wordt de oorsprong hier namelijk gedefinieerd? Is het de geboorte, de mesterij, of beide, en wie is hier voor de identificatie verantwoordelijk? Hoe wordt de oorsprong specifiek aangeduid? Dat is allemaal niet eenduidig geformuleerd, en ik zie dan ook het gevaar dat de Raad nooit of te nimmer met dit amendement akkoord zal gaan. Dat leidt dan tot een bemiddelingsprocedure, en daardoor wordt de inwerkingtreding van de verordening verder vertraagd. Dat is niet in het belang van de consumenten, en ik pleit er daarom voor de amendementen 4 en 6 te verwerpen.

Pesälä
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, de Raad heeft de amendementen van het Europees Parlement inzake de etikettering van rundvlees voor het grootste deel overgenomen. De instellingen hebben op vruchtbare wijze samengewerkt en de medebeslissingsprocedure heeft haar kracht getoond. Het resultaat is een overwinning voor de consument en niet alleen voor de consument, maar voor heel de keten in de rundvleessector: van de producenten en de verwerkende industrie tot de winkeliers. Met deze verordening wordt de traceerbaarheid van vlees gerealiseerd en zelfs binnen een redelijk tijdsbestek. Na de uitbreiding van de Europese Unie zal een dergelijk systeem onvermijdelijk zijn voor de consument en de producent. Omwille van de waarheid moet echter worden gezegd dat wij niet langer hadden kunnen wachten met de invoering van dit systeem. Nu hangt het van de lidstaten af of de etikettering in de praktijk op de gewenste wijze zal gebeuren. Ik hoop ook op dat de consumentenorganisaties steun zullen verlenen bij de praktische uitvoering van de bepalingen.

Hyland
Mijnheer de Voorzitter, de invoering van de rundvleesetikettering in de EU betekent een stap in de goede richting voor wat betreft traceerbaarheid en is in het huidige klimaat een absolute voorwaarde voor de bescherming van de consument en de volksgezondheid.
Ik heb al meer dan eens in dit Parlement gezegd dat helaas de boeren het onschuldige slachtoffer zijn van omstandigheden waar zij zelf geen invloed op kunnen uitoefenen. Ik kom uit een land dat 90% van zijn totale rundvleesproductie exporteert en waar kwaliteit en tevredenheid van de klant altijd voorop hebben gestaan. Wij moeten stappen ondernemen om ervoor te zorgen dat etikettering niet leidt tot renationalisatie van de voedselsector. Er zijn al tekenen die in die richting wijzen. Ik ben blij met de garantie van de Commissie dat er maatregelen zullen worden genomen indien deze etikettering handelsverstorend zou werken.
Etikettering moet echter wel zinnig zijn. Een overdaad aan informatie leidt alleen maar tot onduidelijkheid en is nergens goed voor. De consument moet in een oogopslag het bewijs van oorsprong kunnen zien en dit moet een waarborg zijn voor de veiligheid van het product.

Oomen-Ruijten
Voorzitter, dat ging sneller dan gedacht. De BSE-, en later de dioxinecrisis, hebben de aandacht gevestigd op de veiligheid van ons voedsel. De Europese consument is de laatste decennia ook steeds kritischer en steeds mondiger geworden. De politiek moet daarop inspelen. Er zijn immers grote belangen gemoeid met de zekerheid en de veiligheid van en dus ook het vertrouwen in onze primaire producten. In die zin zullen we ons ook in de komende maanden gaan buigen over het Witboek voedselveiligheid. De regelgeving van vandaag komt rechtstreeks voort uit de aanbevelingen van de BSE-enquête van destijds, waarin het integrale ketenbeheer, oftewel het principe from stable to table, en dus de ultieme traceerbaarheid van onze primaire grondstoffen werd vastgelegd.
Het Commissievoorstel in het kader van de etikettering van rundvlees borduurt voort op de tijdelijke regelgeving uit 1997. Het heeft als doel betrouwbare en transparante identificatie- en registratieregelingen voor runderen en de etikettering van rundvlees in te stellen. Daardoor moet dan het vertrouwen van de consument in de kwaliteit van het rundvlees alsook de stabiliteit van de markt worden versterkt. Vlees moet zowel in de productie- als in de afzetfase volledig traceerbaar blijven.
Een belangrijk punt dat de Raad in zijn gemeenschappelijk standpunt van het EP heeft overgenomen, betreft de vervroegde ingangsdatum van de etiketteringsregeling. Het label moet informatie bevatten over de plaats waarvan het dier afkomstig is, waar het geboren is, gemest en geslacht. Nieuw is dat de Raad nu ook meent dat de categorie van het dier of de dieren waarvan het vlees afkomstig is, moet worden vermeld. Dat verplicht stellen kan vanuit de consument bezien, ik onderken dat, in sommige landen heel normaal zijn. In Nederland echter nog niet, en daar is ook veel verzet tegen. Ik pleit niet voor een verplichte vermelding, maar voor een vrijwillige vermelding, waarbij ik ervan overtuigd ben dat de slager op een heel eenvoudige manier, bijvoorbeeld door het plaatsen van een bord in de winkel, aan alle bepalingen van het voorstel kan voldoen.

Sacconi
Mijnheer de Voorzitter, met de stemming van morgen geeft dit Parlement de eerste aanzet tot de vaststelling van een kaderwetgeving waarmee het vertrouwen van de consumenten in de kwaliteit van de in de Unie in verkoop gebrachte levensmiddelen kan worden hersteld. Dat doel kan echter alleen bereikt worden met een breed opgezette strategie, overeenkomstig hetgeen in het Witboek over voedselveiligheid is aangegeven. Het is nu ook onze taak ervoor te zorgen dat dit Witboek zo spoedig mogelijk concrete vorm kan aannemen.
Met deze richtlijn verzekert men niet alleen de traceerbaarheid van het voor onze tafel bestemde vlees, maar zorgt men tevens voor een begrijpelijke informatie van de eindgebruiker, hetgeen onontbeerlijk is. Het etiket dat op de verpakkingen moet worden aangebracht zal de consument de inlichtingen geven die hem in staat stellen een weloverwogen keuze te maken. Daarom moet daarop beknopte, maar duidelijke en efficiënte informatie worden verstrekt. Op die manier kan men de consument helpen en voorkomen dat hem het leven onnodig moeilijk wordt gemaakt. Afgezien van de grote problemen die de vermelding van de categorie dieren schijnt te veroorzaken, is dit een van de redenen waarom ik voor de opnieuw door de milieucommissie ingediende amendementen zal stemmen.
Ik wil ter gelegenheid van dit debat er nog eens op wijzen dat dit dossier uiterst gevoelig is. Daarom moeten alle Europese instellingen blijk geven van verantwoordelijkheidsbesef en ervoor zorgen dat deze wetgeving zo spoedig mogelijk van kracht wordt, zonder een rechtsvacuüm te veroorzaken.
Het Parlement heeft zijn deel gedaan. Nu is het de beurt van de Commissie en de Raad om hun steentje bij te dragen. De heer Whitehead heeft al aangegeven hoe zij dat kunnen.

Busk
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, de bescherming van de volksgezondheid is een van de belangrijkste wetgevingsgebieden van onze tijd. Deze verordening behoort tot dit gebied en daarom moet de traceerbaarheid van rund tot rundvlees zo efficiënt mogelijk en verplicht gemaakt worden. Daarnaast hebben de Europese consumenten recht op duidelijke en begrijpelijke informatie, zodat ze weten waar het door hen gegeten vlees vandaan komt. Ik ben er zeker van dat de Raad en het Parlement een goed compromis over gehakt rundvlees kunnen bereiken als het Parlement de amendementen 4 en 6 aanneemt, waarin de consumenten informatie wordt gegarandeerd over de plaats en datum van productie. Ik verzoek alle collega' s voor amendement 6 te stemmen dat de heer Karl Erik Olsson en ik hebben ingediend om de vermelding van de productiedatum voor gehakt rundvlees op het etiket verplicht te maken. Gehakt rundvlees houdt voor de consumenten immers een groter bacteriologisch risico in dan uitgebeend rundvlees en daarom is de productiedatum zeer belangrijke informatie. Het is goed dat de categorieën geschrapt zijn. Het gemeenschappelijk standpunt van de Raad met de zes amendementen van het Parlement vormen samen een wetgeving die de landbouw en de consumenten in de EU ten goede zal komen.

Keppelhoff-Wiechert
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, het is niet het etiket dat telt: die uitspraak kennen wij allemaal. In dit geval telt het etiket echter wel degelijk. De etikettering van rundvlees is een belangrijke stap om het vertrouwen van de consument terug te winnen. Ik stel vast dat na lange voorafgaande discussies nog niet in alle lidstaten alle dieren in de databanken staan geregistreerd. Toch zou het verplichte etiketteringssysteem vanaf 1 september 2000 in alle lidstaten moeten ingaan, zodat er eindelijk een vervolg komt op het vrijwillige systeem.
Consumenten zullen zich afvragen welke informatie zij mogen verwachten. Waar is het dier geboren? In de EU, in een derde land, op welke boerderij, in welke regio? Wat betekent "land van oorsprong" , of misschien zelfs "land van herkomst" ? Zo gaat het ook bij de discussie over de categorieën: koop ik vandaag een melkkalf, een normaal kalf of een vaars? Omdat ikzelf uit de landbouwsector kom en weet dat landbouwers niets hartstochtelijker wensen dan stabiele prijzen, denk ik dat wij voor basisvoorschriften moeten zorgen die uitblinken door homogeniteit. Wij moeten de wetgeving niet onnodig ingewikkeld maken. Het is ons allemaal om de volksgezondheid en de consumentenbescherming te doen.
Etikettering dus vanaf 1 september 2000, en per 1 januari 2002 zelfs zeer uitgebreide etikettering. De weg die rundvlees aflegt van de producent naar de consument is soms erg lang. De distributieketens in de lidstaten lopen sterk uiteen. Toch denk ik dat slachtvee beslist geen wereldreizen maakt. Desondanks moeten dezelfde strenge regels ook voor de invoer uit derde landen gelden. Tot besluit wil ik nog het volgende zeggen. Ik heb eens geleerd dat het dieet van topsporters altijd vlees moet omvatten. De gezondheid en het prestatievermogen van onze topsporters worden in beslissende mate beïnvloed door wat ze eten. Ik hoop dat ook wij ons vertrouwen hervinden en dat mensen weer meer vlees zullen gaan eten.

Korhola
Mijnheer de Voorzitter, het onderhavige verslag-Papayannakis is een belangrijk instrument voor de verbetering van de consumentenbescherming en het vergroten van het vertrouwen onder de consumenten. De commissie heeft een belangrijk besluit genomen door het voorstel over de etikettering per diercategorie te verwerpen. De diercategorie - vaars, koe, stier, os, jonge stier en kalf - geeft de consument geen belangrijke, extra informatie, want de verschillen binnen een categorie kunnen groter zijn dan die tussen de categorieën. Toch zal het verplicht stellen van de etikettering per categorie de productiekosten van verse vleesproducten zelfs enkele procenten doen toenemen en dat komt natuurlijk voor rekening van de consumenten. Ten aanzien van deze kwestie komen de standpunten van de rundvleesproducenten, de vleesverwerkende industrie, de detailhandel en de consumentenorganisaties overeen. Nu is dan ook de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid tot hetzelfde standpunt gekomen. De etikettering per categorie mag niet verplicht worden, maar op nationaal niveau moet het mogelijk zijn de etikettering per categorie te realiseren, zoals men bijvoorbeeld in Frankrijk wil. Misschien dat in een zo groot land als Frankrijk de hoeveelheden rundvlees zo enorm zijn dat het mogelijk is de etikettering op verstandige wijze uit te voeren. In mijn eigen land is dat niet het geval.
Een tweede probleem met betrekking tot het voorstel is de etikettering naar herkomst van het vlees. Er wordt voorgesteld dit etiketteringsysteem in twee fasen in te voeren. In de eerste fase wordt alleen informatie over de slacht vermeld. In gevallen waarin het dier is geboren en opgegroeid in een ander land, kan de informatie voor de consument heel verwarrend zijn en in landen waar men nu al gebruikt maakt van de etikettering van de tweede fase zou het een duidelijke verslechtering ten opzichte van de huidige situatie zijn. Bijvoorbeeld in het Finse nationale etiketteringsysteem voor rundvlees wordt ook nu al de plaats aangegeven waar het dier is geboren en opgegroeid. Het zou dus wenselijk zijn dat de rundvleessector op basis van de momenteel te bepalen uitvoeringsverordening de etikettering van de tweede fase op flexibele wijze kan gaan invoeren.
Het uitgangspunt van deze zaak is consumentenbescherming en vooral de Europese BSE-crisis. De onderhavige verordening is een belangrijk instrument, maar een verplichte etikettering per rundvleescategorie en het in fases overgaan tot de etikettering naar herkomst komen deze zaak niet ten goede.

Klaß
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, er zijn beslist nog veel vragen te beantwoorden. Je kunt ook overal wel vraagtekens bij zetten, maar ik denk dat de identificatie van rundvleesproducten nu dringend moet worden ingevoerd, en wel vanaf september, niet pas vanaf volgend jaar januari. Daar hebben we in onze commissies uitgebreid over gediscussieerd. Er is tot nu toe grote vooruitgang geboekt ten aanzien van de traceerbaarheid door voor meer transparantie te zorgen, en ik denk dat daar een gunstige invloed vanuit kan gaan. In mijn eigen regio, Rijnland-Palts, zijn er talrijke regionale programma' s die aantonen dat dit mogelijk is en die wat dat betreft een voortrekkersol hebben gespeeld. Als u even terugdenkt, zult u zich herinneren dat veehouders en vleesverwerkende bedrijven op het randje van faillissement stonden en alleen door volledige informatie, gekoppeld aan een goede en doeltreffende marketingstrategie, het vertrouwen van de consument gedeeltelijk konden terugwinnen. Dat succes mogen wij nu niet verzwakken door stappen achteruit te zetten, en dat doen we als we de etiketteringsregels tijdelijk intrekken.
Consumenten vinden de oorsprongsaanduiding erg belangrijk. Onze boeren hebben wat de identificatie betreft al goede prestaties geleverd, met duidelijke resultaten. In Duitsland zij we met de identificatie van runderen ver gevorderd. In dat verband wil ik de commissaris vragen hoe ver de andere lidstaten zijn gevorderd. Er moet zeker ook aandacht worden besteed aan producten uit derde landen die op de markt duidelijk als zodanig herkenbaar moeten zijn. Wat is het nut echter van de voor een deel te gedetailleerde aanduidingen? Die scheppen alleen maar verwarring. Welke consument weet bijvoorbeeld wat een vaars is en wie interesseert dat? Waarom is dat zo belangrijk?
De Commissie heeft nog geen eenduidige voorstellen over de categorieën gedaan, maar ik denk dat de Commissie dienaangaande een eenvoudige en begrijpelijke oplossing moet nastreven. Aanduidingen als kalf of rund zijn voldoende, maar wie meer informatie wil geven, moet dat ook kunnen doen.

Doyle
Mijnheer de Voorzitter, alles wat totnogtoe gezegd is over identificatie en traceerbaarheid van rundvlees en rundvleesproducten onderschrijf ik geheel en beschouw ik als vanzelfsprekend. Gisteren heeft de milieucommissie - met 37 voor en 13 stemmen tegen - de vijf amendementen goedgekeurd die nu voor ons liggen. Dit was dus een duidelijke, overtuigende meerderheid dwars door dit Parlement heen, bestaande uit collega' s van alle fracties.
Ik wil hier met name de kwestie noemen van de categorievermelding. Deze komt volgens mij in feite neer op een terugkeer naar het standpunt van de eerste lezing op dit punt. Ik was uitermate verbolgen toen ik, nota bene gisteren pas, hoorde dat de Commissie ons niet kon vertellen wat nou precies onder 'categorie' zou vallen. Men vraagt ons dus in feite om het runderequivalent van een kat in de zak te kopen. Dit is onacceptabel. Tegen de commissaris zou ik het volgende willen zeggen: neemt u alstublieft onze amendementen op dit punt over. Er is geen enkele reden om de Europese consument met verplichte systemen te verwarren of te misleiden, omdat een vrijwillig etiketteringssysteem onder invloed van de concurrentie - trots op het product en vraag van de consument - alles zal toevoegen wat anders in een verplicht systeem vereist zou zijn.
De situatie voor wat betreft gehakt blijft mij een raadsel. Als wij nu het land van oorsprong verplicht gaan stellen voor gehakt, waarom is het dan niet mogelijk het land van oorsprong voor grotere stukken rund in te voeren met ingang van 1 september of wanneer dan ook? Ik weet niet zeker wat ons standpunt in deze is, maar wij zullen hierover geadviseerd worden.
De situatie in Frankrijk is verbijsterend. Gisteren hebben de ambtenaren van de Franse president ieder Frans lid van dit Parlement - en dat zijn er 87 in de verschillende fracties - een schrijven doen toekomen waarin zij een oproep deden tot verwerping van alle amendementen. Wat zegt dit over politieke inmenging van bovenaf in Frankrijk? Wat zegt dit over de Franse rundvleesproductie en over protectionisme? Wat zegt dit over de Brits-Franse rundvleeskwestie? Als de Fransen hun rundvlees willen etiketteren, kunnen ze dat vrijwillig doen. Momenteel etiketteren ze maar 50% van hun rundvlees en toch willen ze ons verplichten ook categorieën te etiketteren. Ik begrijp de politieke inmenging niet, noch de werkelijke boodschap uit Frankrijk. Wij moeten dit grondig uitzoeken.

Ayuso González
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, deze ontwerpverordening tot intrekking van verordening (EG) nr. 820/97 heeft ook een eerste titel, en daar heeft niemand het over. In die eerste titel wordt een identificatie- en registratiesysteem voor rundvlees voorgesteld dat gebaseerd is op oormerken, paspoorten en databanken. Aan de hand daarvan kan de herkomst van het vlees vastgesteld worden.
In de tweede titel wordt een verplicht etiketteringsysteem voor vlees voorgesteld. De toepassing daarvan zou in twee etappen moeten geschieden.
Gedurende de periode van vrijwillige toepassing van verordening (EG) nr. 820/97 zijn er in Spanje 36 productdossiers goedgekeurd voor de tenuitvoerlegging van die verordening. Ik kan u verzekeren dat dit het vertrouwen van de consument heeft hersteld en een bijdrage heeft geleverd tot het weer op peil brengen van de consumptie. Die was namelijk flink gedaald als gevolg van de crisis ronde de gekkekoeienziekte.
Daarom ben ik voorstander van deze verordening. Met betrekking tot de in de etiketten opgenomen gegevens - die toch op de consument gericht zijn - moet ik echter vaststellen dat er sprake is van overdaad. Voorgesteld wordt een aantal gegevens op te nemen die niet werkelijk bijdragen tot de veiligheid of de traceerbaarheid. De traceerbaarheid is immers reeds gegarandeerd door de in de eerste titel opgenomen maatregelen, en dat gegeven is voor de consument althans niet direct van belang.
Het aangeven van de verschillende categorieën is in het geheel niet nodig. Bovendien kan dit leiden tot problemen en verwarring met betrekking tot de leeftijd waarop de dieren geslacht zijn en de beschermde geografische gegevens die geregistreerd worden overeenkomstig verordening (EG) nr. 2081/92. In dat geval is het inderdaad verplicht categorieën in te voeren, maar de daar gebruikte definities komen niet overeen met de definities zoals die hier en nu voorgesteld worden, tenzij er in de vergadering van het Beheerscomité van 14 juli op dit punt overeenstemming wordt bereikt.
Bij de meest recente voedingscrises ging het steeds om de consumenten. Wat de consument graag wil weten is waar het dier is geboren, waar het is opgegroeid en wat het gedurende zijn leven voor voeder heeft gekregen. Het registratienummer van het slachthuis zal de consument dus nauwelijks interesseren. Maar goed, dit is een verordening met minimumvereisten. Er is dus altijd de mogelijkheid van vrijwillige, facultatieve etikettering.

Bushill-Matthews
Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil graag mijn aandacht toespitsen op de kwestie van de categorie van het dier bij het etiketteren.
Het oorspronkelijke voorstel schreef etikettering als jonge os, vaars of jonge stier voor: seksediscriminatie dus. Maar onlangs hoorde ik tot mijn verbijstering - precies zoals mevrouw Doyle zo-even zei - bij monde van de Commissie dat zij de exacte terminologie nog niet definitief heeft vastgelegd! Men vraagt dus in feite van het Parlement een blanco cheque waarmee dan later bepaald kan worden wat de categorie van het dier eigenlijk inhoudt, nadat wij dus al hebben gestemd over de al dan niet opneming daarvan. Dit is erg onzorgvuldig en erg amateuristisch en het is onaanvaardbaar om dit Parlement zo te behandelen. Dit heeft zelfs niets met voedselveiligheid te maken. Het betekent alleen maar extra bureaucratie en ambtenarij, wat de reden wel zal zijn waarom mijn eigen regering in het VK steun daaraan geeft. Het is echter niet in het belang van de consument, noch van de industrie en al helemaal niet van de kleine abattoirs die grote moeite zouden hebben eraan te voldoen.
Ik vraag dit Parlement derhalve om het voorstel tot verplichte opneming van de categorie dieren op het etiket te schrappen, zoals ook tijdens de eerste lezing al was besloten. Als bepaalde landen dit vrijwillig willen vermelden, is dat hun eigen zaak. Als wij inderdaad tijdens de stemming besluiten tot schrapping, raad ik de commissaris aan wel te beseffen dat wij in deze kwestie niet overstag zullen gaan. Dan weet iedereen tenminste waar hij aan toe is. Ten slotte vraag ik de Commissie en de Raad er nota van te nemen dat wij het principe van de vermelding van het land van oorsprong op het etiket verwelkomen en dat wij het Franse voorzitterschap oproepen het goede voorbeeld te geven en er zich onvoorwaardelijk toe te verplichten al het zo geëtiketteerd rundvlees uit alle landen van de EU te aanvaarden en de consument de keus te laten.

Nicholson
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, allereerst wil ik zeggen dat het mij zeer verheugt dat ik de discussie over deze kwestie kan volgen. Om heel eerlijk te zijn geloof ik echter dat ons geduld al lang genoeg op de proef is gesteld en de meesten onder ons zo snel mogelijk een oplossing willen zien.
Wij moeten onszelf afvragen wat we willen bereiken en wiens angsten wij proberen te sussen. Er bestaat geen enkele twijfel dat de consument zich grote zorgen maakt en ik denk dat wij in staat zouden moeten zijn die angst weg te nemen. De consument moet erop kunnen vertrouwen dat het voedsel dat hij waar dan ook in de Europese Unie koopt volledig traceerbaar is en veilig is voor wie dan ook.
Daarvoor hebben wij een effectief systeem nodig van traceerbaarheid en controle waarmee het vertrouwen hersteld kan worden. Ik heb zelf een landbouwachtergrond en ik ben van mening dat je het hele leven van het dier moet controleren, vanaf het moment dat het dier geboren wordt tot het moment dat het geslacht wordt. Als je dat voor elkaar krijgt, ben je al een heel eind met het wegnemen van de angsten van de consument. Je kunt ook controles instellen die zo bureaucratisch zijn dat ze gewoon niet werkzaam zijn. Laten we ons dus liever concentreren op wat wel werkbaar is.
Het categoriseren van rundvlees als jonge ossen, jonge stieren en vaarzen zal de angsten van de consument op geen enkele wijze wegnemen. Dit is het toppunt van onzinnigheid en ik vraag u erover na te denken en rekening te houden met de visie van de milieucommissie en die van het Parlement op dit specifieke punt.

Fiori
Mijnheer de Voorzitter, sedert de uitvaardiging in 1997 van verordening nr. 820 denkt men na over de manier waarop men een vertrouwensrelatie kan opbouwen tussen consumenten en producenten. Daarbij zijn talrijke resultaten geboekt, en wel in beide kampen. Men heeft onder andere gewerkt aan een bewustwordingsproces onder de consumenten.
Mijn collega' s hebben enkele vraagstukken aangestipt en vanuit hun nationale optiek toegelicht. Daar wil ik graag kort op ingaan.
Als men zo maar, zonder enig onderscheid, vlees van volwassen runderen in de verkoop aanbiedt, houdt men absoluut geen rekening met bepaalde gevoeligheden van de consumenten, gevoeligheden die verband houden met hun culturele tradities en hun voedingswijze. Wij bevinden ons dan ook in een vrij delicate situatie. Als wij kijken naar de prijs per kilo van een koekarkas zien wij dat deze ver beneden de prijs ligt van een vaarskarkas en nog verder beneden de prijs van een kalfkarkas. Hoe kunnen wij dan de consument een juiste prijs garanderen als wij hem vlees van volwassen runderen aanbieden zonder te vermelden van wat voor een dier het vlees afkomstig is?
Wij zijn momenteel een wetgeving aan het uitwerken op grond waarvan de consument het recht heeft te weten wat hij koopt en tegen welke prijs. Daarvoor is transparante en duidelijke informatie nodig. Daarom zijn wij blij met het uitstekende werk dat is verricht voor de traceerbaarheid van alle gegevens over het herkomstland en het geboorteland van het dier, en vooral ook over het land waar het dier is vetgemest.
Wij zouden dit traceerbaarheidscriterium zelfs willen uitbreiden tot gehakt rundvlees waarvan het gebruik sterkt toeneemt.
Volgens ons is een nauwkeurige aangifte van de slachterij en de herkomst van het gehakt een belangrijke bijdrage aan de voortzetting van de vertrouwensrelatie die wij aan het opbouwen zijn tussen consumenten en producenten.

Fischler
 - (DE) Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, het feit dat deze tweede lezing in het Parlement al na korte tijd plaatsvindt, is een duidelijk teken dat u allen, en met name de rapporteur, de heer Papayannakis, een hoge prioriteit toekent aan dit onderwerp. Dit is vooral voor de consument van groot belang. Het laat tevens zien dat u er eigenlijk ook naar streeft de verplichte etikettering tijdig, dus per 1 september, in werking te laten treden. Ik wil daarom in de eerste plaats de rapporteur en allen die met hem hebben samengewerkt hartelijk bedanken voor de uitstekende en snelle resultaten die zij hebben behaald.
Het tijdschema was en is nu eenmaal zeer bepalend bij dit onderwerp. U weet allemaal dat vorig jaar december de invoering van het verplichte etiketteringssysteem moest worden uitgesteld omdat er binnen de beschikbare tijd geen overeenkomst kon worden bereikt. Aan dit uitstel komt nu op 31 augustus een eind. In de praktijk betekent dit echter dat de regeling al aan het einde van deze maand afloopt, omdat het Parlement in augustus niet vergadert en er ook geen andere vergaderingen kunnen worden belegd.
Wij moeten ons allemaal aan de belofte houden die wij de Europese rundvleesconsumenten - en ook de producenten en verwerkers - in principe hebben gegeven. Om verder uitstel of, wat nog erger zou zijn, een juridisch vacuüm ten aanzien van de identificatie te vermijden, moeten wij daarom nog deze maand een definitieve beslissing nemen.
Voordat ik op de amendementen inga die voor de stemming van morgen zijn ingediend, wil ik nog enkele korte opmerkingen maken over het gemeenschappelijk standpunt dat de Raad op 6 juni heeft vastgesteld. Zoals u weet, heb ik aangedrongen op het houden van een informele trialoog over de kwestie van de rechtsgrondslag. Dit driehoeksoverleg heeft op 3 mei plaatsgevonden. Op die bijeenkomst hebben de deelnemers ook gevraag om een toelichting op enkele punten uit het ontwerp voor het gemeenschappelijk standpunt van de Raad.
Nadat op verzoek van het Parlement nog enkele wijzigingen in de tekst waren aangebracht, kon men het eens worden. Op basis van het bereikte akkoord heeft de volgende Landbouwraad toen het gemeenschappelijk standpunt van de Raad aangenomen. Dat is u medio juni samen met de mededeling van de Commissie officieel toegezonden. Dat laat zien hoe goed de medebeslissingsprocedure eigenlijk zou kunnen werken op landbouwgebied. Ondanks de beperkte tijd heeft de Raad naar aanleiding van uw tijdens de eerste lezing aangenomen amendementen een, naar mijn mening, werkbaar compromis bereikt. Dit compromis brengt het recht van consumenten op een gegarandeerde traceerbaarheid en de noodzaak van een praktisch uitvoerbaar systeem met elkaar in evenwicht.
De Raad heeft evenals het Parlement ingezien dat de verplichte etikettering vroeger moet worden ingevoerd dan in het oorspronkelijke voorstel is voorzien. De Raad heeft zich ook bij de eis van het Parlement neergelegd, alle verwijzingen naar communautaire herkomst te schrappen. Tenslotte heeft de Raad ook de eis ingewilligd strengere etiketteringsregels voor gehakt in te voeren, en heeft de door de Commissie voorgestelde voorschriften strenger geformuleerd.
Al deze gemeenschappelijke oplossingen van de Raad en het Parlement konden echter uitsluitend worden bereikt omdat de lidstaten hadden afgesproken na 2002 geen nationale regelingen voor de identificatie van rundvlees meer toe te passen. Het grootste succes is echter dat overeenstemming is bereikt over een uniforme communautaire regeling voor de etikettering van rundvlees. Wij moeten deze eensgezindheid, deze bijdrage aan de integratie niet weer in twijfel trekken.
Zoals we vandaag van de milieucommissie hebben gehoord, is politiek gezien nog niet alles in kannen en kruiken.
Er is een aantal amendementen ingediend voor de plenaire vergadering. Als die worden aangenomen, heeft dat verstrekkende gevolgen, met name voor het tijdschema en de aanneming van de verordening. Verscheidene sprekers hebben er bijvoorbeeld op gewezen dat er twee amendementen over de etikettering van gehakt zijn ingediend. Die kwestie is zowel door uzelf in het Parlement als door de Raad zeer zorgvuldig bekeken. U zult dan ook zien dat de Raad op uw eisen is ingegaan en de voorschriften strenger heeft geformuleerd, veel strenger zelfs dan in het oorspronkelijke voorstel van de Commissie was voorzien.
Uit een van beide amendementen spreekt opnieuw heel duidelijk de opvatting dat de producenten van gehakt precies moeten aangeven waar het door hen verwerkte rundvlees vandaan komt. Dames en heren, gelet op de omstandigheden waaronder de industriële productie van gehakt vandaag de dag plaatsvindt, zou dat werkelijk te veel gevraagd zijn. De industrie is het weliswaar eens met de verplichting inzake volledige traceerbaarheid, maar zij moet zich ook al heel wat moeite getroosten om aan te geven waar gehaktproducten zijn vervaardigd en waar de dieren zijn geslacht. Dat betekent ook dat deze verordening een navenant effect zal hebben. Het nieuwe voorstel zal daarom in de praktijk beslist niet uitvoerbaar zijn. In het ergste geval zou het er zelfs toe kunnen leiden dat bedrijven, met name in de kleinere lidstaten, failliet gaan en de markt voor gehakt geheel wordt gerenationaliseerd. Dat zou het effect zijn. Ik geloof er dan ook niets van dat de een of andere Poolse koe die in Oostenrijk wordt ingevoerd voor de Oostenrijkse klant een probleem zou vormen. Ik kan de geachte afgevaardigde in kwestie vertellen dat als een klant in een Oostenrijkse slagerij wat gehakt koopt, hij het vlees voor zijn ogen laat vermalen. Dan bestaat er dus geen enkel probleem, noch met de herkomst noch met iets anders. Het gaat hier veeleer om de industriële verwerking van gehakt, om de productie van hamburgers en dergelijke, en dat is tegenwoordig een continu industrieel proces. Als u daarin ingrijpt, zal de betrokken firma alleen nog maar vlees uit eigen land gebruiken en verder niets. Daarmee zouden we juist het tegendeel bereiken van wat ons voor ogen staat.
Het andere amendement houdt in dat op het etiket verplicht de productiedatum van het gehakt moet worden vermeld. Het is niet de eerste keer dat wij dit idee bespreken. Er wordt op het etiket echter al op een directere en duidelijkere manier aangegeven wat de consument beslist moet weten, namelijk tot wanneer hij het product kan gebruiken. Er staat immers een uiterste houdbaarheidsdatum op het etiket. Ik denk dan ook dat de consument door dit nieuwe voorstel in het geheel geen aanvullende of betere informatie krijgt. Het gemeenschappelijk standpunt voorziet overigens ook in de mogelijkheid deze informatie - als iemand dat wenst - via de zogenaamde vereenvoudigde procedure toe te voegen. Ik wil dan ook voorstellen de voorschriften voor gehakt zoals die in het gemeenschappelijk standpunt staan, ongewijzigd te laten. Ik weet zeker dat u bij nadere beschouwing van de tekst zult constateren dat de daarin opgenomen voorschriften strikt genoeg zijn, en dat wij erin geslaagd zijn de transparantie te verbeteren zoals de bedoeling was.
Vervolgens wil ik op de hier zo veelbesproken kwestie van de categorieën ingaan. Zoals u weet, behoorde dit punt tot het oorspronkelijke voorstel van de Commissie, en naar mijn mening is er veel voor zo' n vermelding te zeggen. Deze bevordert transparantie en is denk ik belangrijk voor de consument. Ik kan u alleen maar zeggen dat bij mij thuis kalfsvlees 50% meer kost dan rundvlees. Als consument wil ik dan wel weten waarvoor ik die 50% extra betaal. Er bestaat ook een prijsverschil - van zo' n dertig procent - tussen koeienvlees en het vlees van een jonge stier. Is het voor de consument niet interessant om te weten waarvoor hij eigenlijk meer betaalt? Moet hij niet zeker weten dat hij ook waar voor zijn geld krijgt als hij een hogere prijs betaalt? Ik zal u uitleggen wat wij nu eigenlijk van plan zijn.
Met betrekking tot karkassen, dus het hele lichaam van het geslachte dier, zijn de categorieën al 20 jaar verplicht in gebruik in de Gemeenschap. De bestaande categorieën zijn: kalveren, jonge stieren, ossen, vaarzen, koeien en oudere stieren. Dat zou ook nu bij de invoering van categorieën de basis moeten blijven. Wij willen alleen dat de bestaande regels voor de identificatie van karkassen ook voor delen gaan gelden. Dat is alles. Bovendien zijn wij bereid onderscheid te maken tussen bepaalde bereidingswijzen. Voor goulashvlees hoeft bijvoorbeeld niet zo' n nauwkeurige indeling te worden gebruikt. Ik denk dat het in dat geval voldoende is te weten of je goulashvlees van een kalf of van een rund koopt.
Dat is echt het enige waar het om gaat. Als u nu zegt: ja, maar de Commissie weet nog niet eens hoe dit er definitief uit komt te zien, dan moet ik daarop antwoorden dat dit een typisch kip-en-ei-probleem is. Er moet eerst een Raadsverordening in werking treden voordat de Commissie uitvoeringsbepalingen kan vaststellen.
Hoe de categorieën er in detail uit komen te zien is iets dat in de uitvoeringsbepalingen moet worden geregeld. U kunt dan ook niet van de Commissie vergen dat wij garanderen hoe dat er nu precies uit zal zien, want dat moeten we eerst in het Beheerscomité met de lidstaten bespreken. Wat u hier wilt, is juridisch niet mogelijk, tenzij u het direct in de verordening van de Raad op zou nemen. Dat is dan echter een ander verhaal. Ik denk daarom dat hier de juiste procedure is gekozen. Ik kan u echter één ding beloven, als u dat wilt: de Commissie zal zich sterk maken voor de categorieën die ik heb genoemd, maar wenst in geen geval extra complicaties.
Een ding moet duidelijk zijn: als wij deze categorieën niet gebruiken, zal ook dat ertoe leiden dat de identificatiesystemen worden gerenationaliseerd. Dat kan mijns inziens nooit in het belang van Europa zijn. Politiek kun je natuurlijk verschillend over deze zaak denken. Ik denk voldoende duidelijk te hebben gemaakt dat de Commissie het niet eens is met degenen die deze vermelding als onuitvoerbaar, zinloos of onbetaalbaar beschouwen. Ik kan echter ook niet beweren dat een systeem zonder een dergelijk bepaling ondenkbaar is. Wat wij echter als Commissie in ieder geval wilden vermijden, is dat er opnieuw nationale regelingen van kracht worden die een volledige renationalisering van de markten tot gevolg zouden hebben en daarmee de facto de interne markt zouden ondermijnen. Dat kan toch niet de bedoeling zijn. Ik ben daarom van mening dat wij ook aan dit punt van het gemeenschappelijk standpunt moeten vasthouden.
Ik wil nog kort op twee dingen wijzen. De heer Hudghton heeft gevraagd of het mogelijk was oorsprongsaanduidingen als "Orkney-eilanden" en dergelijke vrijwillig te vermelden. Zulke vrijwillige oorsprongsaanduidingen zijn mogelijk, mits ze geen beschermde oorsprongsbenamingen zijn, omdat die logischerwijs als zodanig moeten worden beschermd.
Dat brengt mij bij het laatste thema dat door verschillende leden is aangestipt, namelijk het ontbreken van technische voorwaarden. Als wij met onze beslissingen wachten tot ook de allerlaatsten bereid zijn aan de technische voorwaarden te voldoen, dansen wij eigenlijk naar de pijpen van degenen die de invoering van de verplichte rundvleesetikettering willen vertragen. Dat mogen wij niet toelaten; dat zou contraproductief zijn. Uiteindelijk zal de markt degenen straffen die niet bereid waren tijdig de technische voorbereidingen voor de etikettering van rundvlees te treffen.
Ik verzoek u daarom deze overwegingen morgen bij de stemming in gedachten te houden. Ik kan u ook vertellen dat dit er in de praktijk allemaal niet zo ingewikkeld zal uitzien als velen hebben gedacht. Hier ziet u een model van zo' n etiket, zoals wij dat voor de toekomst in gedachten hebben. U ziet dat er hier nog ruimte over is om de prijs en andere gegevens te vermelden die de consument in ieder geval nodig heeft. U ziet, het kan werken!

De Voorzitter
Mijnheer de commissaris, deze discussie zal waarschijnlijk doorgaan totdat de bemiddelingsprocedure is afgesloten.
Beste collega' s, er is inderdaad een probleem. Als u nog verder met de heer Fischler van gedachten wilt wisselen, moet u hem persoonlijk aanspreken. Ik ben zelf een aantal jaren actief geweest in de vleesindustrie en weet dat deze zaak nog niet bevredigend is opgelost.
Mevrouw Jackson, heeft u een motie van orde?

Jackson
Ik wil er alleen op wijzen dat de commissaris niet de indruk moet wekken dat er geen ruimte is voor een bemiddelingsprocedure. Er is wel degelijk ruimte voor een bemiddelingsprocedure en bovendien is er dan het voordeel dat, als we deze amendementen morgen aannemen, het Parlement openlijk betrokken zal zijn bij de definitieve vorm van dit voorstel. Dat zou anders niet het geval zijn geweest.

De Voorzitter
De kwestie van een bemiddelingsprocedure is morgen na de stemming aan de orde.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

Voorstel voor een verordening inzake het Gemeenschapsoctrooi
De Voorzitter
Aan de orde is de mededeling van de Commissie over het voorstel voor een verordening inzake het Gemeenschapsoctrooi.

Bolkestein
. (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik ben bijzonder dankbaar dat u mij de gelegenheid biedt om het Parlement te informeren over een beslissing die de Commissie vanochtend heeft genomen met betrekking tot een voorstel voor een regeling inzake Gemeenschapsoctrooi. Dit voorstel komt tegemoet aan het verzoek van de Europese Raad van Lissabon die graag wilde dat een dergelijk Gemeenschapsoctrooi per 2001 van kracht werd. Het Parlement heeft dit initiatief uitdrukkelijk gesteund in zijn bijdragen aan de uitvoerige overlegprocedure die de Commissie op gang heeft gebracht met haar Groenboek uit 1997 over innovatie in Europa.
Wij hebben een Gemeenschapsoctrooi nodig om innovatie te stimuleren. Innovatie is de sleutel tot groei, concurrentie en werkgelegenheid in Europa. Onze industrie, onderzoeksinstanties en wetenschappers wijzen er al geruime tijd op dat er behoefte bestaat aan een octrooi dat betaalbaar is, geldig is in de hele Gemeenschap en rechtszekerheid garandeert. Dat is een ambitieus doel. Onze voorstellen komen tegemoet aan dit ambitieuze doel, daar hiermee juist een dergelijk octrooi in het leven geroepen moet worden. Het Gemeenschapsoctrooi krijgt een plaats naast bestaande systemen, zal daarop een aanvulling zijn en een aantrekkelijker alternatief zijn voor zowel grote als kleine bedrijven die op de internationale markt opereren. Ons voorstel is grotendeels gebaseerd op het bestaande Europese octrooisysteem waarin de regels en procedures staan vermeld voor de toekenning van Europese octrooien. Deze aanpak vereist dat de Gemeenschap moet vasthouden aan de Europese octrooiconventie.
Krachtens de regeling van het Gemeenschapsoctrooi kan een octrooi dat is toegekend door het Europees Octrooibureau in München een Gemeenschapsoctrooi worden. Het Gemeenschapsoctrooi dat de Commissie voorstelt, zal er als volgt uitzien: een Gemeenschapsoctrooi zal een unitair karakter hebben, in heel de Gemeenschap geldig zijn en vallen onder een enkel pakket regels. Dit zal de onzekerheid verminderen die het gevolg is van vijftien - en na de uitbreiding nog meer - verschillende nationale wetgevingen. De rechtszekerheid zal aanzienlijk worden versterkt door de totstandkoming van een gecentraliseerd juridisch systeem dat de kwaliteit en de onderlinge samenhang van het procesrecht op het gebied van Gemeenschapsoctrooien waarborgt. Het opzetten van een dergelijke gecentraliseerde jurisdictie vereist een wijziging van het EG-Verdrag. Wij hebben hiervoor nu een gunstige gelegenheid met de huidige intergouvernementele conferentie. We mogen deze gelegenheid niet voorbij laten gaan en ik hoop dat ik kan rekenen op de vastberaden steun van de leden van dit Parlement bij mijn streven deze kwestie in de IGC serieus te laten behandelen.
Ten slotte zal ons voorstel ertoe bijdragen dat de octrooikosten in Europa aanzienlijk kunnen worden teruggebracht. Men hoeft immers geen aanvullende vertalingen meer te laten maken van het octrooischrift zodra dit eenmaal is ingediend in een van de drie talen van het Europees Octrooibureau.
Ik wil graag nogmaals de noodzaak van een ambitieuze aanpak benadrukken. Eerdere pogingen om een Gemeenschapsoctrooi in het leven te roepen, met name door de conferentie van Luxemburg in 1989, zijn mislukt door een gebrek aan ambitie ten aanzien van de twee belangrijkste kwesties: ten eerste de kosten en ten tweede de procesvoering. Wij moeten de lidstaten ervan overtuigen dat het Verdrag gewijzigd moet worden zodat een gecentraliseerde jurisdictie kan worden gecreëerd voor procesvoering op het gebied van Gemeenschapsoctrooi. Bij het overwegen van ons voorstel dient ook rekening te worden gehouden met het effect dat de uitbreiding in deze zal hebben op de kosten en op het procesrecht. Een gebrek aan ambitie op dit punt zal ertoe leiden dat wij onze industrie, onze onderzoeks- en ontwikkelingsexperts niet het moderne octrooi zullen kunnen geven waar zij behoefte aan hebben.

Fraisse
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de Commissaris, het voorstel voor een verordening inzake een Gemeenschapsoctrooi is een gelegenheid om het Europees Octrooibureau en de Gemeenschapsinstanties weer te laten samenwerken, zoals u net heeft gezegd. Door het octrooi dat onlangs is afgegeven aan de Universiteit van Edinburgh is er nu een probleem ontstaan over de status van het Europees Octrooibureau en de wijze van toezicht op dit bureau.
In het licht van wat een fout werd genoemd, lijkt het of richtlijn 98/44 over de rechtsbescherming van uitvindingen op het gebied van de biotechnologie onduidelijk en dubbelzinnig is. Het gaat hier met name om artikel 5, lid 1 en 2. Moet de Commissie geen herziening van deze richtlijn voorstellen om te voorkomen dat men octrooi aanvraagt voor de ontdekking van een gen of genreeks? We kunnen deze kwestie niet negeren nu er een verordening wordt voorgesteld voor Gemeenschapsoctrooi.

Kauppi
Ik ben uitermate verheugd te horen dat de Commissie heeft besloten het aantal talen dat gebruikt kan worden voor het Gemeenschapsoctrooi te beperken. Op dit moment vormen de vertaalkosten het grootste probleem bij de kostenbeperking en bij het versnellen van het proces. Ik ben zeer verheugd over dit voorstel en hoop dat de IGC bereid is de nodige wijzigingen aan de Verdragen aan te brengen.
Ik zou echter een specifieke vraag willen stellen over de procedure in het EOB. Ik heb begrepen dat de procedure zelf in het nieuwe systeem min of meer dezelfde zou blijven. Waarom gebruikt het EOB een systeem met meerdere experts, in plaats van een systeem met één expert zoals dat in Japan en de Verenigde Staten gebruikelijk is? In die landen wordt een octrooi verleend nadat één expert zijn mening heeft gegeven. Ook daardoor is de procedure in Europa veel duurder en trager dan dat van onze concurrenten.

Palacio Vallelersundi
Mijnheer de Voorzitter, ik wil allereerst de commissaris gelukwensen. Ik geloof dat dit een uitstekende prestatie is. Zoals hij zelf al heeft aangegeven, hebben we het hier waarschijnlijk over het meest ambitieuze project binnen het kader van de interne markt. Ik ben blij dat als rapporteur en namens de Commissie juridische zaken en interne markt te kunnen zeggen.
Ik gebruik het woord ambitieus, mijnheer de commissaris. Afgezien echter van de motieven die u hier zelf heeft toegelicht, geldt hier ook een met de interne markt samenhangend principe, een principe dat vroeg of laat toch zijn communautair beslag moet krijgen. Als wij willen dat de interne markt werkelijk één enkele markt is voor bedrijven en consumenten, heeft fragmentatie geen enkele zin. Waarom zouden er voor octrooien wel binnengrenzen moeten gelden? Nogmaals, dit is een even ambitieus als gecompliceerd project. U heeft zelf al aangegeven dat we voor dit doel het Verdrag moeten wijzigen. Bovendien zal de grondwet van tenminste vier, of misschien zelfs zes lidstaten aangepast moeten worden.
Ik hoop daarom, mijnheer de commissaris, dat de samenwerking voorspoedig zal verlopen. Dat zal zeer zeker ook nodig zijn. Ik hoop eveneens dat u over voldoende onderhandelingsvermogen zult kunnen beschikken om dit project te doen slagen.

Bolkestein
. (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik dank u dat u mij de gelegenheid biedt te antwoorden op de zojuist gemaakte opmerkingen. Om te beginnen wil ik mevrouw Palacio Vallelersundi bedanken voor de brede steun die zij geeft aan het besluit van de Commissie om een Gemeenschapsoctrooi op poten te zetten. Op de vraag van mevrouw Kauppi wil ik antwoorden dat de reden waarom het Europees Octrooibureau in München niet slechts één expert maar meerdere experts gebruikt, is dat men er zeker van wil zijn dat een door het Europees Octrooibureau toegekend octrooi van de hoogste kwaliteit is. Ik wil niet onnodig eurocentrisch zijn, maar octrooien die in andere delen van de wereld worden toegekend - met name in het deel aan gene zijde van de oceaan, als ik het zo mag formuleren - hebben niet dezelfde kwaliteit als de octrooien van het Europees Octrooibureau in München. In dit geval vrees ik dus dat we ook in de toekomst zekerheid en kwaliteit boven puur financiële overwegingen moeten blijven plaatsen. Dat is de reden waarom het Europees Octrooibureau meer dan één expert gebruikt.
Wat betreft de eerste vraag, kan ik zeggen de Commissie zich bewust is van de bezorgdheid die in Frankrijk en elders is ontstaan over de richtlijn en met name over de mogelijke tegenstrijdigheid tussen de eerste twee leden van artikel 5 van de richtlijn. De Franse president, de heer Jacques Chirac, heeft over deze kwestie de heer Prodi aangeschreven. Ik wil benadrukken dat er in mijn opinie geen tegenstelling bestaat tussen de eerste twee leden van dat artikel, waarvan de formulering mijns inziens sterk beïnvloed is door de voorstellen van dit Parlement. Het eerste lid stelt dat het menselijk lichaam, in de verschillende stadia van zijn vorming en ontwikkeling, evenals uitsluitend de ontdekking van een van de elementen hiervan, inclusief de sequentie of partiële sequentie van een gen, geen octrooieerbare uitvindingen kunnen zijn. Dit lid is duidelijk in overeenstemming met het basisprincipe dat ontdekkingen niet in aanmerking komen voor octrooi.
Het tweede lid van artikel 5 bepaalt echter dat een element van het menselijk lichaam, dat werd geïsoleerd of anderszins door een technische werkwijze werd verkregen, met inbegrip van een sequentie of een partiële sequentie van een gen, wel voor octrooiering in aanmerking kan komen, zelfs indien de structuur van dat element identiek is aan die van een natuurlijk element. Hier is de uitvinding het gevolg van het isoleren van een bepaald gen van zijn natuurlijke omgeving of van de productie ervan middels een technisch procédé.
Om octrooieerbaar te kunnen zijn moet een dergelijke uitvinding uiteraard nog altijd voldoen aan de criteria van nieuwheid, uitvindingshoogte en industriële toepasbaarheid. Met betrekking tot deze laatste voorwaarde, de industriële toepasbaarheid, maakt de richtlijn duidelijk dat de industriële toepassing van het gen in de octrooiaanvraag moet worden gespecificeerd. Een nota waarin het standpunt van de Commissie in deze uiteen wordt gezet is op onze website gepubliceerd.
Uiteraard zal de Commissie reageren op de brief van president Chirac en een standpunt innemen ten aanzien van de hierin naar voren gebrachte kwesties. Ons voorstel voor een Gemeenschapsoctrooi dat hier vanmiddag onderwerp van discussie is, tast het bestaande stelsel overeenkomstig de richtlijn van 1998 niet aan. Die richtlijn moet aan het eind van deze maand van kracht worden en moet ook bindend zijn voor het Europees Octrooibureau.

Thors
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, het is belangrijk dat u de coëxistentie van het nationale octrooi, het Europese octrooi en het Gemeenschapsoctrooi benadrukt. Ik vraag me echter toch af hoe gedecentraliseerd het onderzoeksregime zal zijn wat betreft het Gemeenschapsoctrooi. Dat is uitdrukkelijk opgenomen in het antwoord van het Parlement op het Groenboek, zoals u zei.
Ik ben ook blij met het feit dat er rechtszekerheid komt. Ik ben echter van mening dat het ook op een andere manier tot stand had kunnen komen, namelijk door deze gewoon toe te voegen, zonder een Gemeenschapsoctrooi in het leven te roepen. Een kwestie waarover in het Parlement zeker een standpunt ingenomen moet worden, en die ongetwijfeld de taalverscheidenheid in de EU zal aantasten, is verder het waarborgen van de gelijkwaardigheid tussen kleine en middelgrote bedrijven overal in de Unie. Tot slot is het belangrijk dat we overal in de Unie de kennis kunnen behouden die inherent is aan onderzoeksoctrooien.

MacCormick
Toen we onlangs het Witboek over onderzoek bespraken, waren we het er allemaal over eens dat het van groot belang was om voortgang te boeken op dit terrein. Het is namelijk niet alleen van belang dat er in Europa gedegen onderzoek wordt verricht, maar ook dat de voorwaarden voor industriële toepassing daarvan worden geoptimaliseerd. Dus in die zin ben ik erg blij met de verklaring van de heer Bolkestein.
Het woord 'centralisering' is in dit verband wat ongelukkig gekozen, omdat het lijkt te duiden op één centrum in wat nu al een polycentrische gemeenschap is. Ik neem aan dat hij in werkelijkheid bedoelt dat er één tribunaal zal worden ingesteld voor heel de Gemeenschap, maar dat dit niet noodzakelijkerwijs in een geografisch centraal gelegen plaats hoeft te zijn.
Tot slot begrijp ik dat wordt voorgesteld om octrooiering van software mogelijk te maken. Mijn fractie is erg ongelukkig met een dergelijk voorstel. In onze ogen is het auteursrecht het aangewezen middel om software te beschermen en zou octrooiering in deze sfeer weinig nut hebben en bovendien strijdig zijn met de rechtsbeginselen.

Purvis
Wij zijn blij met dit gegeven omdat het een belangrijke impuls betekent voor innovatie en ontwikkeling en de toekomstige concurrentiekracht van de Europese industrie, als het tenminste door de IGC komt en bij wet wordt vastgelegd. Uit de de vraag van mevrouw Fraisse en uw antwoord daarop is duidelijk gebleken dat er een duidelijke grens gesteld moeten worden aan wat wel en wat niet voor octrooi in aanmerking komt. De biotechnologie vormt wat dit betreft nog altijd een schemergebied. U impliceerde dat u een definitieve beslissing hebt bereikt in deze. Biedt die nog enige speelruimte of is dat het definitief vaststaande en onwrikbare besluit van de Commissie, zoals u in uw eerdere antwoord aangaf?

Bolkestein
Ik wil graag benadrukken dat het voorstel van de Commissie, indien dit door het Parlement en de Raad wordt aanvaard, op geen enkele wijze tornt aan de huidige mogelijkheden. Dus als het voorstel van de Commissie wordt aanvaard, zijn er drie manieren om een octrooi te verkrijgen. Ten eerste zijn er de nationale octrooien die worden uitgevaardigd in de nationale taal en toegekend door het nationaal octrooibureau. Die optie bestaat en blijft bestaan.
De tweede mogelijkheid die zal blijven bestaan is het Europese octrooi dat verleend wordt door het Europese Octrooibureau. Het Europese octrooi moet niet verward worden met het Gemeenschapsoctrooi. Het Europese octrooi is een bundeling van nationale octrooien, dus een uitvinder kan bijvoorbeeld een octrooi aanvragen voor de Benelux, Frankrijk en Duitsland, dus vijf van de 15 landen. Als de aanvraag wordt goedgekeurd, krijgt hij een octrooi voor die vijf landen, en wordt de jurisdictie verdeeld over de gerechtshoven van die vijf landen. Ook die mogelijkheid, die momenteel de gangbare praktijk is, zal blijven voortbestaan.
De derde, hier nu ter discussie staande optie is een enkel, gecentraliseerd octrooi dat, als het wordt toegekend, in de hele Gemeenschap geldig is. Daarom heet het ook Gemeenschapsoctrooi. Ik wil graag benadrukken dat dit een extra optie is voor uitvinders. Zij kunnen kiezen voor ofwel een nationaal octrooi, ofwel een Europees octrooi, ofwel een Gemeenschapsoctrooi. De Commissie heeft geenszins de bedoeling de huidige mogelijkheden te beperken.
Ik wil me graag richten tot mevrouw Thors die vroeg naar decentralisatie op dit terrein. Het is of het een of het ander: wij kunnen niet van twee walletjes eten. Met andere woorden, als we kiezen voor een Gemeenschapsoctrooi dat op één plek wordt uitgegeven, namelijk in München, een octrooi dat in een keer geldt voor heel de Gemeenschap, moet er ook een centraal gerechtshof zijn dat octrooigeschillen beslecht. Daarom heeft de Commissie voorgesteld om een tribunaal in te stellen dat geschillen over intellectuele eigendom kan regelen. De geëigende plek voor een dergelijk tribunaal is Luxemburg. Dat is dan ook wat ik de heer MacCormick wil antwoorden. Het gaat ons hier niet om de geografisch centrale ligging, hoewel ik moet toegeven dat ik niet weet hoe centraal Luxemburg nu eigenlijk ligt in de Europese Gemeenschap. Met de uitbreiding van de Europese Unie zal het geografische midden van de Unie in elk geval naar het oosten opschuiven. Wij hebben gekozen voor de plaats waar ook het Europees Hof van Justitie is gevestigd, als zetel voor het tribunaal voor intellectueel eigendom van de Gemeenschap.
Om terug te komen op de vraag van mevrouw Thors kan ik verzekeren dat, waar het gaat om kleine en middelgrote bedrijven, het voorstel van de Commissie op geen enkele wijze de mogelijkheden beperkt voor het midden- en kleinbedrijf om te participeren in de door het Europees Octrooibureau gepubliceerde uitvindingen. 75% van de octrooien wordt uitgevaardigd in het Engels, en de huidige voertaal op het gebied van intellectueel eigendom, op het gebied van octrooien, is Engels. Ten tweede zijn daar ook nog de nationale octrooibureaus. Laten zij zich naar vermogen inspannen om het midden- en kleinbedrijf te informeren over wat er in München gebeurt en wat er in het Engels, Frans en Duits is gepubliceerd. Op die manier kunnen zij het midden- en kleinbedrijf dat in die betreffende landen aanwezig is stimuleren en bijstaan.
Tot slot wil ik met betrekking tot octrooien voor biotechnologische uitvindingen, iets wat al in de voorgaande vragenronde aan de orde kwam en daarnet nogmaals, graag benadrukken dat het vanmorgen door de Commissie genomen besluit niets verandert op het terrein waarnaar beide sprekers verwezen. Dan rijst de vraag: heeft de Commissie nog enige speelruimte in dit opzicht? Alleen degenen die geen ideeën hebben, veranderen nooit van inzicht, dus zou het bizar zijn als de Commissie geen speelruimte had. Daar wordt over nagedacht. Wij hebben een schrijven ontvangen van de president van Frankrijk dat we vanzelfsprekend zullen beantwoorden, en er is al een aantekening beschikbaar op onze website. Wij zullen ons best doen om de meest verstandige koers te kiezen.

Rübig
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de vraag van mevrouw Kauppi iets preciseren waarin zij sprak over de strategie inzake de uitvindingshoogte. Een grote uitvindingshoogte heeft het voordeel dat zij voor de rechter gemakkelijk te verdedigen is, omdat eisen tot nietigverklaring natuurlijk een enorm probleem vormen. Een lage uitvindingshoogte heeft het voordeel dat talrijke bedrijven en uitvinders hun uitvindingen kunnen presenteren en hun octrooi heel snel krijgen.
Ik denk daarom dat wij serieus na moeten denken over de vraag welke uitvindingshoogte Europa voortaan op strategische gronden moet aanhouden. De Japanners gaan bijvoorbeeld principieel van een lage uitvindingshoogte uit, en daardoor worden er ook grote hoeveelheden uitvindingen aangemeld. Ik denk dat dat als economisch beleidsinstrument enorm belangrijk is.

Wuermeling
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ook ik wil u met de indiening van dit ontwerp feliciteren. In het belang van het concurrentievermogen van de Europese Unie hopen we inderdaad allemaal dat er aan de eindeloze geschiedenis van het Gemeenschapsoctrooi nu eindelijk een happy end komt. Het zou daarom goed zijn - dat wil ik u op het hart drukken - dit ontwerp niet te overladen met zeer gevoelige kwesties zoals de octrooibescherming voor biotechnologische producten. Ik wil ook mijn collega' s verzoeken geen principiële vragen in verband met het talenregime op te werpen. Het gaat hier om een speciaal gebied waarvoor speciale regels gelden.
Mijnheer de commissaris, u zei zojuist terloops dat de rechtspraak vanzelfsprekend in Luxemburg thuishoort. Ik zal dat nu eens niet als verwijzing naar een mogelijke standplaats van het Europees octrooigerecht opvatten. Het is wellicht zinvoller dat gerecht bij het Europees Octrooibureau in München onder te brengen omdat daar alle deskundigheid voorhanden is, wat de samenwerking zou vergemakkelijken.

De Clercq
Mijnheer de Voorzitter, ik zou graag commissaris Bolkestein van harte willen feliciteren met zijn opzet, met zijn energie en met het succes dat hij bereikt heeft op weg naar het Europees Gemeenschapsoctrooi.
Ik zou vier vragen willen stellen. Ik verneem dat er toch moeilijkheden zijn in de hoofden van sommige commissarissen en anderen over het voorgestelde taalregime. Ik ben geen taalfanaticus, maar ik stel de vraag waarom drie talen en waarom geen vijf, zoals bij het Europese Merkenbureau? Zal dat een echte moeilijkheid opleveren?
Ten tweede, de beslissing om het bureau in München om te vormen tot een EU-bureau. Dit moet unaniem goedgekeurd worden door vijftien regeringen. Is dit een probleem?
Ten derde, de positie van het Europees Parlement. In feite hebben wij geen medezeggenschap. Betekent dit dat het Europees Parlement, dat zoals niemand anders geijverd heeft voor een Europees Gemeenschapsoctrooi, niet betrokken zal worden en niet ten minste tijdig en regelmatig zal worden geïnformeerd over de stand van zaken?
Ten slotte, hoe staat het met de toekomstige uitbreiding wat betreft het Gemeenschapsoctrooi?

Bolkestein
Door drie leden van uw vergadering zijn zes vragen gesteld. Ik wil deze graag een voor een beantwoorden.
Ten eerste de drempelkwestie: de enige drempel die ik zie is een kwaliteitsdrempel. Wij moeten alleen octrooien toekennen die voldoen aan strikte kwaliteitseisen. Eerder vanmiddag heb ik antwoord gegeven op een vraag van mevrouw Kauppi, die vroeg waarom het Europese Octrooibureau geen genoegen nam met het oordeel van slechts één expert, en de reden die ik daarvoor heb gegeven is dat we behoefte hebben aan octrooien van de hoogste kwaliteit, hetgeen het soms noodzakelijk maakt de hulp in te roepen van meer dan één expert. Ik denk dat we niet moeten tornen aan de kwaliteit van de door het Europese Octrooibureau toegekende octrooien en daarom moeten we deze drempel intact laten.
Hetzelfde parlementslid stelde een vraag over de jurisdictie. Nogmaals, Gemeenschapsoctrooi vereist ook Gemeenschapsjurisdictie. Het lijkt ons dat de geëigende plek voor dit hof - dat zal bestaan uit gespecialiseerde rechters, maar vanzelfsprekend onderdeel zal zijn van het gehele rechtssysteem van de Europese Unie - Luxemburg is, maar dat is zuiver een locatiekwestie.
Over het concurrentievermogen wil ik graag opmerken dat dit een van de belangrijkste redenen is waarom we aan deze hele exercitie begonnen zijn. Het zakenleven en de wetenschappelijke wereld vragen om een enkel octrooi dat in een keer de hele Gemeenschap bestrijkt en dat bovendien goedkoop is. Een Europees octrooi kost gemiddeld drie keer zoveel als een Japans octrooi en vijf keer zoveel als het gemiddelde Amerikaanse octrooi. Het moge duidelijk zijn dat dit ten koste gaat van de Europese concurrentiekracht.
Voor wat betreft de talen - en daarmee kom ik op de vraag van de heer De Clercq - kan ik zeggen dat als we het Verdrag van Luxemburg van 1989 hadden gevolgd, dat inhield dat alle octrooien in 11 verschillende talen moesten worden vertaald, de vertaalkosten alleen al gemiddeld 17.000 euro zouden hebben bedragen, terwijl het systeem dat de Commissie nu voorstelt slechts 2.000 euro kost. Dat is ook de reden waarom het Verdrag van Luxemburg nooit in werking is getreden. Het Verdrag is wel gesloten, maar nooit geratificeerd door de betreffende lidstaten en dus is het nooit in werking getreden. De reden daarvoor is vooral dat we niet ambitieus genoeg waren, noch voor wat betreft de jurisdictie, noch voor wat betreft de kosten.
De heer De Clercq vraagt zich af waarom we geen vijf talen kunnen bezigen. De reden is dat het Gemeenschapsoctrooi zo geconstrueerd is dat het Europese Octrooibureau een octrooi afgeeft voor heel de Gemeenschap en daarom laten we heel de procedure tot aan het toekennen van het octrooi zoals het nu is. Vervolgens krijgt het geldigheid in de hele Gemeenschap en dan is er een rechtbank die zich met geschillen bezighoudt. Tot en met de toekenning van het octrooi zal het Europese Octrooibureau echter gewoon blijven werken zoals het nu ook doet.
Ik wil u er graag op wijzen dat het Europese Octrooibureau geen Gemeenschapsinstelling is. Er bestaat een Europees Octrooiverdrag en 15 lidstaten hebben dat verdrag ondertekend, maar het is ook getekend door een aantal andere landen, dus de Commissie kan het Europese Octrooibureau niet voorschrijven wat zijn talenbeleid moet zijn. Als de heer De Clerq vraagt waarom het Europese Octrooibureau geen instelling van de Europese Unie kan worden, is mijn antwoord dat de Europese Unie het Europees Octrooiverdrag zou moeten ratificeren om daarover te kunnen onderhandelen. Het is echter niet erg realistisch te verwachten dat het Europese Octrooibureau ooit een instelling van de Unie zal worden.
Het voorlaatste punt van de heer De Clercq betrof de medebeslissingsprocedure. Die blijft gelijk en dus zal het Parlement zijn gebruikelijke rol blijven spelen bij de bespreking van de taken en de doelstellingen van de Commissie als in de herfst definitief over deze kwesties besloten wordt.
Tot slot zal de Unie bij uitbreiding vanzelfsprekend een stuk groter worden en dan zal het Gemeenschapsoctrooi ook van toepassing zijn in de tot de Europese Unie toegetreden landen. Er is geen andere manier om een Gemeenschapsoctrooi in te stellen en te handhaven.
Nogmaals, de twee overige opties zullen blijven bestaan, dus er blijft sprake van een Pools nationaal octrooi en er blijft ook een Europees octrooi bestaan dat, als de aanvrager dat wenst, zich ook kan uitstrekken tot Polen. Laten we hopen dat de meeste Europese bedrijven en de meeste Europese onderzoeksexperts de verschuiving van het Europees octrooi richting het Gemeenschapsoctrooi zullen bevorderen, zodat de concurrentiekracht van de Europese Unie zoveel mogelijk versterkt wordt.

De Voorzitter
Hartelijk dank voor uw antwoorden, mijnheer Bolkestein.
Het debat over de mededeling van de Commissie is gesloten.

Vragenuur (Commissie)
De Voorzitter
Aan de orde is het vragenuur voor vragen aan de Commissie (B5-0532/00).
Eerste deel

De Voorzitter


Charlotte Cederschiöld
Vraag nr. 25 van (H-0549/00):
Betreft: IT-misdaad ("Cybercrime") Er wordt momenteel gewerkt aan IT-misdaad (Raad van Europa, Lyongroep van G7). Voorts heeft de Commissie onlangs initiatieven genomen en zij overweegt thans nieuwe maatregelen op Gemeenschapsniveau om de misdaad te bestrijden. Kennelijk bespreekt de Commissie met de lidstaten een document zonder de moeite te nemen het Parlement hiervan op de hoogte te stellen. Een van de maatregelen die worden overwogen is de aanbieders van diensten te verplichten tot het verzamelen en opslaan van gegevens inzake verbindingen en deze desgevraagd ter beschikking te stellen van de instanties.
Is het de Commissie bekend dat dit soort maatregelen groot gevaar kan opleveren voor de bescherming van persoonsgegevens en van gevoelige commerciële gegevens, en industriële en economische spionage gemakkelijker maakt?
Tot gevolg kan hebben dat de gebruiker het vertrouwen in Internet verliest;
Niet aansluit op het e-Europa-initiatief dat zij onlangs heeft genomen ter bevordering van het Internetgebruik door particulieren en bedrijven?

Vitorino
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Cederschiöld, geachte leden van het Parlement, sinds december 1999 voert de Commissie informele besprekingen met vertegenwoordigers van niet alleen de met de wetshandhaving belaste instanties van de lidstaten en de autoriteiten op het gebied van bescherming van persoonsgegevens, maar ook het Europese bedrijfsleven, meest internetproviders en telecommunicatiebedrijven, met de bedoeling te komen tot het opstellen van de in het jaarlijkse werkprogramma aangekondigd tekst over de mogelijkheden voor een betere aanpak van computergerelateerde criminaliteit door de Europese Unie.
De Commissie is van mening dat bij elke aanpak van de ingewikkelde kwestie van het opslaan van gegevens gezorgd moet worden voor een evenwicht tussen de verschillende behoeften en belangen van de betrokken partijen, terwijl tegelijkertijd de grondrechten met betrekking tot privacy en bescherming van persoonsgegevens moeten worden gegarandeerd.
Er zijn verschillende belangrijke zorgen waar rekening mee moet worden gehouden. De met de bescherming van de privacy belaste autoriteiten zien weliswaar in dat de wet daadwerkelijk moet worden toegepast, maar zij zijn van mening dat de meest effectieve manier om onaanvaardbare risico' s voor de privacy te verminderen is gegevens in principe niet alleen op te slaan om de wet te handhaven. Anderzijds hebben de autoriteiten voor wetshandhaving echter verklaard dat zij het opslaan van een minimumhoeveelheid aan gegevens voor een minimumtijdsduur noodzakelijk achten om strafrechterlijke onderzoeken te kunnen uitvoeren. Daarbij moet de noodzakelijke vertrouwelijkheid van de bewaarde gegevens worden gewaarborgd. Het bedrijfsleven moet worden ondersteund in de strijd tegen misdrijven als hacken en computerfraude, maar mag niet worden geconfronteerd met maatregelen die onevenredig duur zijn. Bovendien komt het bedrijfsleven een sleutelrol toe bij het vrijwillig bijdragen aan de totstandkoming van een veiliger informatiemaatschappij. Gebruikers moeten kunnen vertrouwen op de veiligheid van de informatiemaatschappij en zich beschermd weten tegen misdaad en inbreuken op hun privacy. Het ontwerpactieplan voor e-Europa, dat is opgesteld door de Commissie en recentelijk is aangenomen door de Europese Raad van Santa Maria da Feira, zegt dat voor eind 2002 een collectieve en gestructureerde aanpak moet worden ingevoerd voor de bestrijding van computercriminaliteit en aldus een betere samenwerking op deze belangrijke terreinen mogelijk moet worden. Mede in de context van datzelfde e-Europa-initiatief en van het meerjarenplan voor een veiliger gebruik van internet, is de Commissie voornemens om een aantal initiatieven te ondersteunen dat gericht is op het stimuleren van het gebruik van internet en het vergroten van het gevoel van veiligheid en betrouwbaarheid onder de gebruikers.

Cederschiöld
Hartelijk dank voor dit aardige antwoord, dat mijn vragen eigenlijk niet helemaal heeft beantwoord. Wellicht moeten we in de toekomst hierop voortborduren om volledigere antwoorden te verkrijgen.
Iedereen wil computercriminaliteit bestrijden. Het is belangrijk dat de misdaad een halt toegeroepen wordt en niet de nieuwe economie. Als we dat nastreven, moeten alle betrokken partijen deelnemen aan deze raadpleging en hun standpunten tijdig naar voren brengen. Dat geldt niet alleen voor de EU-instellingen en de lidstaten, maar ook voor de consumenten en de industrie. Aldus moet worden voorkomen dat er een inconsequente situatie ontstaat, waarin de één iets doet binnen het e-Europa-initiatief, terwijl wij iets anders doen aan de kant van de misdaadbestrijding. Er moet vertrouwen komen in de ontwikkeling van e-commerce. In dat geval kan er niet in het geheim gewerkt worden, maar moeten er juist analyses komen van de consequenties van de voorstellen. In Feira is net het vertrouwen van de consument besproken als een essentiële factor voor de ontwikkeling van de elektronische handel. Ik wil afsluiten met een aanvullende vraag: wanneer krijgen we een onderzoek naar de gevolgen voor de consumenten, de industrie en de economische spionage, die zich anders wellicht verder ontwikkelt?

Vitorino
Ik deel het standpunt van het geachte parlementslid in zoverre dat we deze exercitie niet in het geheim kunnen volvoeren. Het ligt in het algemeen niet in de bedoeling van de Commissie om zaken in het geheim af te handelen en zeker niet op dit gebied. In tegendeel, we streven naar een brede gedachtewisseling over deze bijzonder lastige kwestie. Niemand heeft daar vooralsnog het juiste antwoord op gevonden. We zullen de discussies moeten volgen die in diverse internationale fora worden gevoerd, zoals bijvoorbeeld het speciale congres dat wordt voorbereid door de Raad van Europa over computercriminaliteit en de discussie binnen de OESO. We zullen ook nauwgezet de ontwikkeling van de wetswijzigingen moeten volgen die in diverse lidstaten plaatsvinden betreffende de zeer gevoelige kwestie van het opslaan van gegevens ten behoeve van wetshandhaving.
Zoals ik ook tegen mevrouw Cederschiöld heb gezegd, zal het e-actieplan eveneens een lijst van initiatieven omvatten die gericht zijn op het versterken van de gebruiksveiligheid van het Internet, alsmede de kwestie van i.
Volgens het tijdens de Top van Santa Maria Da Feira overeengekomen tijdschema zullen deze initiatieven in de komende paar maanden ten uitvoer worden gelegd en dan krijgen wij ook de beoordeling waaraan door het geachte parlementslid in haar vraag gerefereerd werd.

Purvis
Ik was onder de indruk van het doordachte antwoord van de Commissie op deze vraag, maar dit antwoord strookt niet erg met het voorstel van de Britse overheid om de geheime diensten - MI5 en MI6 - heel het internetverkeer te laten controleren. Het ligt in hun bedoeling om het overleggen van alle encryptiecodes verplicht te stellen en om degenen die deze codes niet overleggen strafbaar te stellen, zelfs als deze codes verloren zijn gegaan en niet meer te achterhalen zijn.
Is de Commissie van mening dat dit voorstel a) in overeenstemming is met de burgerrechten die voor de Gemeenschap zijn vastgelegd, en b) in het belang is van de ontwikkeling van het gebruik van internet in de Europese Unie, zoals die door iedereen, de Britse minister-president in het bijzonder incluis, met de mond beleden wordt?

Vitorino
Ik ben het met u eens dat de kwestie van het ontwikkelen van een strategie voor encryptie op Europees niveau een belangrijk middel is om de gebruiksveiligheid van internet te vergroten. Zoals u zich echter kunt voorstellen, moeten we op dit nieuwe terrein het belang van meer veiligheid benaderen vanuit het subsidiariteitsbeginsel, in die zin dat we moeten erkennen dat elke lidstaat het recht heeft zijn eigen nationale wet- en regelgeving aan te nemen om wetshandhaving op nationaal niveau te garanderen. Wat wij in de Commissie doen, is coördinatie van de inspanningen op Europees niveau om handhaving van de wet te kunnen garanderen.
Wij willen een een gemeenschappelijke minimumniveau voor wetshandhaving op Europees niveau garanderen, hetgeen lidstaten er niet van weerhoudt strengere of nationale wetgeving te introduceren. Desalniettemin zal een vergelijking van nationale wetgevingen een belangrijke rol spelen wanneer we gemeenschappelijke regelgeving op Europees niveau aannemen. Ik kan u momenteel geen breder beeld schetsen, omdat de wetgeving zich in diverse lidstaten, zoals het Verenigd Koninkrijk, nog in het voorbereidende stadium bevindt en nog niet is goedgekeurd door de nationale parlementen.

De Voorzitter
Op vraag nr. 26 van de heer Watts zal niet worden beantwoord omdat deze reeds is opgenomen op de agenda voor de huidige vergaderperiode.

Esko Seppänen
Vraag nr. 27 van (H-0543/00)
Betreft: Ongebondenheid van bepaalde lidstaten van de EU Tijdens de Top van Feira kwamen de defensietaken van de EU aan de orde, en dit onderwerp zal eveneens worden behandeld tijdens de IGC. Sommige lidstaten van de EU zijn niet aangesloten bij de oorlogsorganisatie NAVO. Wat is het standpunt van de Commissie met betrekking tot de positie van deze landen in de toekomstige communautaire samenwerking op het gebied van defensie?

Patten
, Commissie - (EN) De Europese Unie heeft het afgelopen jaar opvallend veel vooruitgang geboekt bij de totstandkoming van een Europees veiligheids- en defensiebeleid. Sinds Keulen hebben we via Helsinki en nu Feira een ambitieuze visie omgezet in concrete doelstellingen. Wij hebben eerst militaire en nu ook civiele hoofddoelen aangegeven, en nieuwe, specifieke structuren ingesteld.
Dankzij deze zeer welkome ontwikkeling hebben de in het Verdrag van Amsterdam aangegeven doelstellingen van de "Petersbergprincipes" meer inhoud gekregen. Dit was echter alleen mogelijk dankzij de volledige en actieve steun van alle lidstaten, hetgeen ook enkele jaren geleden het geval was toen deze principes in het Verdrag moesten worden opgenomen.
Het is nog te vroeg om te zeggen of verdere Verdragswijzigingen op dit gebied nodig zijn. Binnen het kader van de IGC heeft tot dusverre nog geen formele discussie over de defensiedimensie van de Europese Unie plaatsgevonden. In het verslag van het voorzitterschap voor Feira werd aangegeven dat de besluiten van Keulen en Helsinki ten uitvoer konden worden gelegd zonder dat het juridisch noodzakelijk was het Verdrag te wijzigen, tenzij de besluitvormende bevoegdheden van de Raad zouden worden gewijzigd of de in het Verdrag opgenomen bepalingen betreffende de WEU herzien dienden te worden. Het voorzitterschap heeft aangegeven dat een herziening van de EVDB-bepalingen in het Verdrag, zoals vereist, een open kwestie moet blijven tot de Europese Raad van Nice.
Met betrekking tot de kwestie van de positie die de niet tot de NAVO behorende Europese lidstaten zullen innemen in een toekomstig samenwerkingsverband op het gebied van defensie, kan ik u zeggen dat dit bovenal een kwestie is die door de betrokken lidstaten zelf beoordeeld moet worden. Het is wel duidelijk dat de militaire basisdoelstelling die bij de Europese Raad in Helsinki overeen is gekomen een gezamenlijke en gestructureerde inspanning van alle lidstaten vereist.
De vorm van de individuele nationale militaire bijdragen zal worden besproken op de conferentie die in de herfst zal worden gehouden onder Frans voorzitterschap. Nogmaals, hoe EU-staten die niet tot de NAVO behoren hun rol zien en wat hun bijdrage zal zijn aan de defensiedimensie van de Europese Unie, moeten die landen in eerste instantie zelf beslissen. Het kan echter nuttig zijn om een onderscheid te maken tussen de twee onderdelen van het algemeen Europees veiligheids- en defensiebeleid, de Petersbergtaken van het bewaken en handhaven van de vrede enerzijds en de territoriale verdediging anderzijds. De officiële doelstelling van de Europese Unie is paraat te zijn als actie moet worden ondernomen in het kader van de Petersbergtaken. Alle EU-lidstaten hebben verklaard daartoe bereid te zijn en daaraan een bijdrage te willen leveren.
De uitmuntende staat van dienst van de neutrale landen in Europa op het gebied van acties tot vredeshandhaving en crisisbeheer is in de nieuwe Europese veiligheidscontext sterk op de voorgrond komen te staan. Alle vier lidstaten die geen NAVO-lid zijn dragen actief en constructief bij aan de ontwikkeling van het GBVB in het algemeen en aan het Europese veiligheids- en defensiebeleid in het bijzonder. Hun bijdrage aan de laatste IGC was zelfs van cruciaal belang voor het opnemen van de Petersbergtaken in het nieuwe Verdrag.
Tot slot twijfel ik er niet aan dat ze op dit terrein - zowel materieel als tijdens de verdere besprekingen over de vormgeving van de nieuwe samenwerkingsstructuren - een actieve en ambitieuze bijdrage zullen blijven leveren, in militaire opzicht of ook in niet-militair opzicht wanneer het om conflictpreventie, conflictoplossing en crisisbeheersing gaat.

Seppänen
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, mijn dank voor uw grondige antwoord. Ik wil nog even de principes preciseren waarover in Feira is besloten. Daar werd besloten het flexibiliteitbeginsel bij de intergouvernementele conferentie te betrekken. Ik wil u vragen of volgens uw interpretatie dit begrip nu ook van invloed is op zaken van de tweede pijler.

Patten
Zoals ik al zei, denk ik niet dat een Verdragswijziging noodzakelijk is. Dat is mijn persoonlijke mening, maar ik weet zeker dat dit in de komende paar maanden door bepaalde lidstaten overwogen zal worden.
Een van de zaken die natuurlijk rechtstreeks verband houden met de tweede pijler, waaraan u refereerde, is de kwestie van artikel 5 van de WEU, dat niet is overgedragen aan de EU, en dat zal mogelijk achter deze vraag zijn schuilgegaan. Het enige wat is overgedragen zijn de Petersbergtaken, natuurlijk met de institutionele en administratieve mechanismen waarover de Europese Unie beschikt. Er zijn verschillende mogelijkheden met betrekking tot wat er gaat gebeuren met de gemeenschappelijke defensieclausule, maar dat is, gezien mijn verantwoordelijkheden, niet direct een vraag die ik zou moeten beantwoorden. Kwesties inzake de tweede pijler moeten aan de lidstaten worden gericht, maar, gezien onze verantwoordelijkheden onder de eerste pijler die daarmee verband houden, zijn we hier wel bij betrokken.

De Voorzitter


Maj Theorin
Vraag nr. 28 van (H-0555/00)
Betreft: Internationaal Strafhof De Europese Commissie - met name het Commissielid voor ontwikkelingszaken - heeft een belangrijke rol gespeeld bij de totstandbrenging van het nieuwe permanente Internationaal Strafhof (ICC) in juni 1998.
De goedkeuring van het Verdrag van Rome - dat ten grondslag ligt aan het Internationaal Strafhof - was een belangrijke stap ter onderbreking van de tendens om systematisch gewelddaden als oorlogsstrategie toe te passen. Het Verdrag is het eerste via internationale overeenstemming tot stand gekomen document waarin wordt vastgesteld dat gewelddaden, seksuele slavernij en gedwongen zwangerschap bestraft kunnen worden als misdaden tegen de menselijkheid en oorlogsmisdaden.
Alvorens het Verdrag van Rome van kracht kan worden, moet het echter door 60 staten worden geratificeerd. Ondanks de ondertekening van het Verdrag door alle EU-lidstaten, is helaas alleen nog maar Italië tot ratificering overgegaan.
Welke initiatieven overweegt de Commissie ter ondersteuning van dit belangrijke Verdrag?

Patten
De Commissie is zich ervan bewust dat tot dusverre slechts twee lidstaten, Italië en Frankrijk, het Verdrag betreffende het Internationaal Strafhof hebben geratificeerd. De meeste lidstaten zullen dit Verdrag echter in de loop van dit jaar ratificeren. Enkele zullen dit al deze zomer doen, zoals Duitsland, Oostenrijk en Nederland, en andere zullen binnenkort wetsvoorstellen voorleggen aan hun parlementen.
De Commissie steunt de NGO-initiatieven die de instelling van het Internationaal Strafhof bevorderen. In 1999 werd ongeveer 1,5 miljoen euro uitgetrokken voor dergelijke activiteiten overeenkomstig toelichting op begrotingslijn B706 van hoofdstuk B77.

Theorin
Mijnheer de Voorzitter, het is natuurlijk verheugend dat een aantal EU-landen bezig is met de ratificatie van dit Verdrag. We hebben dit Verdrag twee jaar geleden al ondertekend, en slechts één vijfde van de 60 landen moet het ratificeren opdat het in werking kan treden. Het is natuurlijk zeer twijfelachtig of dat voor december dit jaar gehaald wordt. Het is echter van zeer groot belang, omdat het Verdrag van de Conferentie van Rome het eerste internationale akkoord is waarin bepaald wordt dat verkrachting en gedwongen zwangerschap behandeld kunnen worden als oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid. Onze ervaring met de oorlogstribunalen voor Rwanda en Joegoslavië leert ons dat het huidige systeem tekortschiet bij de voornoemde misdaden. Voor het goed functioneren van het Internationaal Strafhof is echter brede, internationale steun nodig.
Mijn vraag aan de Commissie is daarom: bent u überhaupt van plan om belangrijke landen zoals de Verenigde Staten, Rusland en Japan ook over te halen om het verdrag van de Conferentie van Rome te ondertekenen?

Patten
, Commissie - (EN) Ten eerste onderschrijf ik volledig wat het geachte parlementslid heeft gezegd over het belang dat seksuele geweldsmisdrijven als misdaden tegen de menselijkheid in de wet worden opgenomen als zij, zoals het geval is geweest, worden begaan in het kader van een wijdverbreide of systematische aanval op burgerbevolkingen. Wat we in dat verband en ten aanzien van andere criminele activiteiten hebben zien gebeuren is natuurlijk het krachtigste argument voor ons om het Verdrag door zoveel mogelijk landen te laten ratificeren..
Volgens mij hebben 160 naties besloten om het Internationaal Strafhof in te stellen en het statuut van dit Hof werd door zo' n 120 landen goedgekeurd. Dus moeten we zonder problemen de 50 landen die hebben geratificeerd kunnen uitbreiden tot de 60 die we nodig hebben om voortgang te kunnen boeken.
We hebben het belang van ratificatie natuurlijk ook besproken met de Verenigde Staten. Zoals het geachte parlementslid ongetwijfeld weet, accepteren wij de houding van de VS ten aanzien van het Internationaal Strafhof niet. Wij blijven onze zaak bij hen bepleiten, en we zullen die discussie ook aangaan met Rusland, Japan en andere landen. Het komt vrij regelmatig ter sprake in onze bilaterale contacten, en als dat niet het geval was, zou ik er wel voor zorgen dat dit gebeurde. We denken dat dit een zeer belangrijke instelling kan zijn, zeker gezien de vreselijke incidenten die de afgelopen jaren zijn voorgevallen. Hoe sneller het Hof geïnstalleerd is, hoe beter het is.

Korhola
Mijnheer de Voorzitter, houdt de Commissie het voor mogelijk dat de Europese Gemeenschap zich aansluit bij het Verdrag van Rome? Wat zal in dat geval de relatie tussen het Europese Hof van Justitie en het ICC zijn?

Patten
, Commissie - (EN) De kwestie of wij in bepaalde gevallen wel of niet als rechtspersoon kunnen optreden, heeft daar rechtstreeks mee te maken. Momenteel hechten wij - en daarin speelt de Commissie ook een belangrijke rol - er vooral veel belang aan dat al onze lidstaten het verdrag ratificeren, en wij een aantal van onze partners en collega' s in de internationale gemeenschap ervan kunnen overtuigen om hetzelfde te doen. Dat moet onze doelstelling zijn. Wij moeten ervoor zorgen dat de uitgangspunten die zo breed werden gesteund in Rome, ook daadwerkelijk leiden tot de instelling van een goed werkend Hof op zo kort mogelijke termijn.

De Voorzitter


michl Ebner
Vraag nr. 29 van (H-0560/00):
Betreft: Verkeersas door kwetsbaar Alpengebied Het Alpengebied is een uiterst kwetsbaar gebied, dat in milieuopzicht steeds meer te lijden heeft van het transitoverkeer tussen de Midden- en Oost-Europese landen en het Middellandse-Zeegebied. Alleen al op de Brennersnelweg is het verkeer de afgelopen 10 jaar met gemiddeld 5,8% per jaar toegenomen en in 1999 werd 33 miljoen ton goederen over de Brennerpas vervoerd. Welke maatregelen is de Commissie voornemens te treffen om deze enorme belasting voor milieu en bevolking in deze zo kwetsbare regio's te verlichten?
Tweede deel
De Palacio
De Commissie is zich terdege bewust van de milieuproblemen in de Alpenpassen, maar we willen wel dat op evenwichtige wijze wordt opgetreden. Daarbij moet rekening worden gehouden met de uiteenlopende omstandigheden en de verschillende belangen die er op het spel staan.
De Brennerpas is een cruciale doorgangsweg door de Alpen. Deze pas is een goed voorbeeld van de noodzaak op evenwichtige wijze te handelen, zowel wat het spoor- als het wegvervoer betreft: we moeten het milieu beschermen, maar tegelijkertijd ook het vrije verkeer van goederen waarborgen.
Nu we het over spoorvervoer hebben, wil ik graag vermelden dat, zoals u allen bekend is, de Commissie de door de lidstaten genomen maatregelen voor het ontwikkelen en uitvoeren van het spoorproject door de Brennerpas ondersteunt.
De hogesnelheidsverbinding door de Brennerpas is opgenomen op de lijst van gemeenschappelijke projecten met de hoogste prioriteit. In het kader van de trans-Europese netwerken is er aan dit project een groot bedrag uit gemeenschappelijke middelen toegewezen.
Wat het wegvervoer betreft, moet ik erop wijzen dat een toename van het wegverkeer niet noodzakelijkerwijs leidt tot meer vervuiling. De ervaring met het ecopuntensysteem, om maar eens een voorbeeld te noemen, heeft uitgewezen dat de uitstoot van schadelijke gassen door vrachtwagens op doorreis door Oostenrijk afgenomen is, terwijl het aantal ritten wel degelijk is toegenomen.
De Commissie blijft altijd zoeken naar oplossingen voor de door het verkeer veroorzaakte milieuproblemen. U dient allen te weten dat de Commissie zich in het werkprogramma voor dit jaar verplicht heeft tot de opstelling van een mededeling over vervoer en de in dit opzicht kwetsbare regio' s, waaronder ook de Alpen.
Die mededeling zal belangrijke gevolgen hebben voor de in de toekomst te ondernemen acties. Zoals de zaken er nu voorstaan voorzien we dat er een heel pakket complementaire maatregelen zal worden voorgesteld voor het terugbrengen van de schadelijke gevolgen van het vervoer in kwetsbare regio' s. Deze maatregelen betreffen de vaststelling van technische normen, met strengere eisen op het gebied van milieu en veiligheid, het ontwerpen van tariferingsinstrumenten om ervoor te zorgen dat de vervoerskosten op één niveau worden gebracht met de werkelijke kosten van het vervoer in al zijn modaliteiten, en de verhoging van de efficiëntie van het vervoer. Daarbij moet vooral gedacht worden aan maatregelen die de aansluiting tussen de verschillende typen vervoer optimaliseren. Tot slot moet het niveau van de mededinging binnen het spoorvervoer opgevoerd worden.

Ebner
Mijnheer de Voorzitter, ik wil mevrouw de commissaris van harte bedanken voor haar toelichtingen en voor de ook hier herhaaldelijk tot uitdrukking gebrachte bereidheid om rekening te houden met het milieuprobleem in het betrokken Alpengebied. Dit is een uiterst gevoelig gebied niet alleen omdat dit hooggebergte is, maar ook omdat er nauwelijks ruimte is.
Wij hebben nieuwe oplossingen gepresenteerd in een project. Ook mevrouw de commissaris heeft kort geleden deze oplossingen voorgesteld. Mijns inziens kan men van dit nieuwe project, van deze nieuwe oplossingen een proefproject maken in het kader van het algemene vervoersconcept van de Europese Unie. Ik hoop dat de bereidheid waarvan zij en heel de Commissie tot nu toe blijk hebben gegeven, zal voortduren en de plannen van mevrouw de commissaris op een brede meerderheid in de Europese Commissie kunnen rekenen.

De Palacio
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de geachte afgevaardigde bedanken voor zijn interventie. Ik verzeker u, mijnheer de afgevaardigde, dat we gewoon doorgaan met het project voor de Brennerpas. U moet wel bedenken dat dit project technisch gezien zo gecompliceerd is dat het niet van de ene op de andere dag kan worden verwezenlijkt. Ik hoop echter dat voor het verstrijken van de periode zoals die is vastgesteld voor de 14 Essen-projecten tenminste één van die projecten, het project in de Brennerpas, in gang zal zijn gezet.

Rübig
Mijnheer de Voorzitter, wij weten allemaal dat er rond de Brennertunnel een crisissfeer hangt, en ik denk dat het dringend noodzakelijk is opnieuw over uitbreidingsplannen en prijzen te praten omdat we de situatie gewoon onder controle moeten krijgen. Mijn vraag: bent u eigenlijk van plan - er is immers een Groenboek gepubliceerd - efficiënte vervoersprijzen werkelijk in praktijk te brengen, vooral bij een modelproject als de Brenner?

De Palacio
Het is mij niet helemaal duidelijk wat u bedoelt met het begrip "efficiënte prijs" . Als u daarmee een prijs bedoelt die het verkeer ontmoedigt, dan moet u begrijpen dat men op die manier een hoge prijs betaalt om door bepaalde regio' s te mogen rijden, terwijl er geen alternatief bestaat.
Ik hoop dat volgend jaar de door de Zwitserse bevolking reeds geratificeerde overeenkomst met Zwitserland van kracht wordt. Met die overeenkomst worden alternatieve routes mogelijk, en dat betekent dat een deel van het noord-zuid-verkeer in de toekomst ook een aantal corridors door Zwitserland kan gebruiken. Maar zover zijn we nog niet, en tot dan zijn er niet veel alternatieve routes, vooral ook omdat er de laatste tijd op een aantal routes problemen zijn ontstaan door branden in tunnels.
Ik ben van mening dat de oplossing moet worden gezocht in het verbeteren van de spooraansluitingen. Dat zou een werkelijk alternatief betekenen. Men kan zelfs denken aan het vervoer van vrachtwagens op treinen. Dat is één van onze huidige doelstellingen. We werken eraan, maar projecten voor zulk een gecompliceerd en bergachtig terrein moeten rijpen. Dat betekent niet dat we deze projecten hebben opgegeven. Integendeel: we hopen ze voort te kunnen zetten met de hulp van de Commissie en de hulp van de betrokken landen. Voor dat doel zal ook een maatschappij van openbaar belang worden opgericht om op die wijze privé-kapitaal aan te trekken. Het gaat immers om een enorm uitgebeid project dat in de toekomst rendabel kan worden.
Vragen aan de heer Nielson

De Voorzitter


Ioannis Marinos
Vraag nr. 30 van (H-0524/00)
Betreft: De wijze waarop Turkije communautaire kredieten gebruikt In zijn nummer van 22 januari van dit jaar deelde het Turkse dagblad "Huriet" mede dat een deel van het geld dat door de Europese Unie beschikbaar is gesteld voor de steun aan de slachtoffers van de aardbevingsramp van vorig jaar gebruikt is voor de aankoop van 35 auto' s, ter waarde van 500 miljard Turkse ponden. Deze auto' s zijn bestemd voor het transport van Turkse parlementariërs. Kan de Commissie mij mededelen wat het totale bedrag is dat door de Europese Unie aan Turkije is gegeven na de aardbeving van vorig jaar? Hoe wordt er controle uitgeoefend op een juist gebruik van dit geld? Wat is haar mening over bovengenoemde beschuldiging in het Turkse dagblad met een hoge oplage? Is de Commissie, meer in concreto, voornemens de terugbetaling te eisen van dat deel van de kredieten, dat voor oneigenlijke doeleinden werd besteed? Acht zij het geen flagrante schending van de communautaire voorschriften dat dit geld besteed werd ten behoeve van de consumptieve behoeften van de Turkse parlementariërs, in plaats van voor de hulpverlening aan de slachtoffers van de aardbevingsramp?

Nielson
Ik wil u ten eerste de informatie verschaffen dat de Europese Commissie via het bureau voor humanitaire hulp ECHO een bedrag van in totaal 30 miljoen euro heeft toegekend voor hulp aan de slachtoffers van de aardbevingen in Turkije vorig jaar. De hulpprogramma' s zijn in augustus van start gegaan en lopen nog steeds.
Met betrekking tot uw vraag over een artikel in een Turkse krant op 22 januari kan ik u zeggen dat er geen Gemeenschapsgelden zijn gemoeid met het doel dat in dit artikel wordt vermeld. Dat is ons door twee verschillende bronnen verzekerd. We hebben schriftelijke bevestiging ontvangen van de vertegenwoordiging van de Commissie in Ankara dat in het gewraakte artikel niet wordt gesproken over de Europese Unie of enige aanwending van externe fondsen.
Ook is door het kantoor van ECHO in Istanbul bevestigd dat de Stichting Turks Parlement een particuliere organisatie is die is opgericht en wordt gefinancierd door individuele parlementsleden. De manier waarop het geld wordt besteed, is onderwerp van een besluit van de raad van het parlement, nadat erover is gestemd door de leden.
Het krantenartikel ging uit van het feit dat door het hoofd van het Turkse parlement eenzijdig was besloten om fondsen uit te trekken voor het aardbevingsgebied. Deze middelen waren eerder bestemd voor de aankoop van 35 auto' s voor leden van de parlementaire raad en de leden van die raad maakten bezwaar tegen deze herziening. Zij wilden dat deze beslissing werd teruggedraaid ten faveure van het oorspronkelijke besluit om nieuwe auto' s te kopen omdat dit een effectievere besteding zou zijn. De fondsen in kwestie zijn in feite eigendom van de Stichting Turks Parlement en die wordt gefinancierd door de leden van het parlement in Turkije.
Dus wij hebben absoluut niets van doen met deze zaak, en daarom kan ik u ook niet beloven dat wij verdere actie zullen ondernemen.

Marinos
Ik dank de commissaris van harte voor zijn uitvoerige antwoord op mijn vraag en voor zijn geruststellende woorden. Daaruit maak ik op dat het geld van de Europese Unie niet is gebruikt voor de aankoop van auto' s voor een aantal Turkse afgevaardigden. Een ding bevalt mij echter niet en dat is dat de Hurriet, de grootste Turkse krant als ik het wel heb, geen ontkenning heeft ontvangen van de kant van de Turkse regering. Wij mogen namelijk niet vergeten dat in Turkije de persvrijheid het een en ander te wensen overlaat. Als men als journalist van het "juiste pad" afwijkt met dergelijke inlichtingen blijft de straf niet altijd beperkt tot een berisping. Men kan de gevangenis ingaan en zelfs het risico lopen vermoord te worden. Ik ga er echter van uit dat het antwoord van de commissaris de vrucht is van diepgaand onderzoek van de bevoegde instanties van de Europese Unie in Turkije en de waarheid weergeeft. Als dit echter niet zo mocht zijn, zou ik bij wijze van grapje willen zeggen dat men dan die auto' s beter aan Europese afgevaardigden uit de randgebieden kan geven, in plaats van aan Turkse afgevaardigden. Er zijn er bij ons die hun auto' s niet kunnen gebruiken en met het openbaar vervoer moeten reizen.

De Voorzitter
Dames en heren, mag ik u verzoeken geen nieuwe of aanvullende vragen te stellen.
Ik begrijp het belang van uw bijdragen, maar we moeten ons aan ons schema houden.

De Voorzitter


Caroline Lucas
Vraag nr. 31 van (H-0540/00)
Betreft: Ontwikkelingslanden en welzijn van landbouwhuisdieren Welke stappen onderneemt de Commissie om via het ontwikkelingsprogramma van de Gemeenschap en via haar invloed in de wereld de ontwikkelingslanden aan te moedigen geen industriële veeteeltbedrijven op te zetten, aangezien deze een ernstige bedreiging vormen voor de verlichting van de armoede, het milieu, de volksgezondheid en het welzijn van dieren in de ontwikkelingslanden?

Nielson
De vraag luidt: 'Vindt er overleg plaats tussen de Commissie en de EU-lidstaten en andere internationale instellingen over het probleem van de industrialisering van de veeteelt' en het antwoord is ja. De Commissie speelt een actieve rol in het veestapel-, milieu- en ontwikkelingsinitiatief. De leden van de desbetreffende stuurgroep zijn Denemarken, Frankrijk, Duitsland, Zwitserland, Zweden, Groot-Brittannië, de VS, Costa Rica, EFAT, de Wereldbank, de FAO, Senegal, India, China en Kenia. Het initiatief stelt zich ten doel om de natuurlijke hulpbronnen die door de veehouderij worden aangetast te beschermen en te verbeteren en tegelijkertijd de armoede te verminderen. Eerdere werkzaamheden in het kader van dit initiatief hebben op wereldschaal de gevolgen van de toegenomen druk van begrazing en gemengde landbouw aangetoond, en de gevaren van de overstap naar meer industriële productiemethodes. Het heeft de nauwe en ingewikkelde interactie tussen overheidsbeleid en de invloed van de veeteelt op het milieu blootgelegd, en een groot aantal beschikbare technologieën geïdentificeerd waarmee de negatieve effecten van de diverse productiewijzen verzacht kunnen worden, mits daartoe het juiste beleidskader aanwezig is. Dus dit is iets waar we behoorlijk veel aandacht aan besteden. Het probleem is dat het een zaak is van enorme omvang die vermoedelijk nog groter zal worden, maar we spelen een actieve rol in de beste internationale pogingen om hier daadwerkelijk iets aan te doen.

Lucas
Ik wil de commissaris graag bedanken voor dat heldere antwoord en ik ben erg blij te horen dat dit soort zaken serieus genomen wordt. Kan de commissaris echter aangeven of hij het er mee eens is dat intensieve landbouw vermoedelijk niet de juiste weg is voor noch het noorden, noch het zuiden, als we in overweging nemen dat de wereldbevolking aan het einde van deze eeuw uit tien miljard mensen zal bestaan. Als iedereen streeft naar een dieet als in de VS, zouden we vier planeten zo groot als de aarde nodig hebben om de extra 9 miljard ton graan te verbouwen die dan nodig is. Ik wil vooral graag weten of hij het eens of oneens met de FAO die zegt dat de trend van een verdere intensivering van de vraag in de landbouw onvermijdelijk is. Ik vind dat een zorgwekkende uitspraak van de voedsel- en landbouwautoriteit en ik zou graag willen weten of de commissaris het er al of niet mee eens is dat een dergelijke intensivering onvermijdelijk is, of dat hij van mening is dat er andere alternatieven zijn, en dat we deze alternatieven gezamenlijk zouden moeten bevorderen en nastreven.

Nielson
Het probleem is dat als groepen mensen zelfs in behoorlijk arme landen meer gaan verdienen hun eetgewoonten veranderen. Dat is een duidelijk patroon en de vraag naar meer eiwit neemt dan ook toe. Deze statistieken, of de extrapolatie daarvan zo u wilt, moeten behoorlijk serieus genomen worden. Anderzijds zijn er al veel voorspellingen gedaan over hoe de wereld er vandaag de dag uit zou zien, die absoluut niet zijn uitgekomen. We hebben in de Gemeenschap al in 1989 een richtlijn aangenomen inzake de bescherming van dieren die voor landbouwdoeleinden gehouden worden. Bovendien is er een protocol toegevoegd aan het Verdrag van Amsterdam dat gaat over de bescherming en het welzijn van dieren, en dit beleid en deze ideeën worden natuurlijk meegenomen in het ontwikkelingsbeleid van de Gemeenschap ten aanzien van de veeteeltsector. We hebben nooit enig industrialiseringsproject in de veeteelt ondersteund, maar we hebben wel steun verleend aan de intensivering van traditionele landbouwsystemen ten bate van kleine boeren, en milieubeheer is daarin altijd zorgvuldig meegewogen. We werken met milieuanalyses van de gevolgen van landbouwactiviteiten overal waar we die sector ondersteunen en die nemen we bijzonder serieus.

Purvis
Meneer de Voorzitter, wat beschouwt de Commissie precies als de definitie van, en ik citeer uit de vraag, 'industriële veeteeltmethoden' . Is het niet onredelijk om de aanwending van moderne, efficiënte, rendabele en humane veelteeltmethoden in ontwikkelingslanden te ontmoedigen?

Nielson
Dat onderscheid is in een ontwikkelingsland net zo moeilijk te maken als in Europa. Zoveel mag duidelijk zijn. Maar de armoededimensie in wat we proberen te ondersteunen en bevorderen betekent dat we streven naar meer geïntensiveerde kleinschalige productiemethoden. Over de problemen die gepaard gaan met activiteiten op echt industriële schaal in deze sector kan ik zeggen dat wij samenwerken met de groep andere donoren en de andere reeds door mij genoemde landen om dit op een zo duurzame en verantwoorde manier te doen.

De Voorzitter


Caroline Jackson
Vraag nr. 32 van (H-0567/00)
Betreft: De heer Gavin Howard en het EEG-ontwikkelingsprogramma voor de regio Noord (PDRN II) (DG VIII) In een brief van 2 februari 2000 aan commissaris Nielson heb ik de Commissie verzocht de problemen op te lossen inzake vergoeding aan een onderdaan van het Verenigd Koninkrijk, de heer Gavin Howard, die als technisch adviseur gewerkt heeft op een door de EU gesponsord project in de Centraal-Afrikaanse Republiek in 1996. Door gebeurtenissen buiten zijn wil om werd een groot deel van zijn uitrusting en bezittingen tijdens het werk aan het project geroofd.
Sinds 1996 heeft hij geprobeerd vergoeding te verkrijgen voor de verliezen die hij gedurende zijn werk voor de EU heeft geleden, aangezien hij blijft stellen dat hij door een EU-verzekering was gedekt. Alle details van deze zaak werden al aan het kabinet van de heer Nielson toegestuurd.
Gaat de Commissie akkoord om de verliezen van de heer Howard te vergoeden?

Nielson
De opstand die in 1996 in de Centraal Afrikaanse Republiek plaatsvond, bracht veel leed en persoonlijke risico' s met zich mee voor een aantal mensen dat daar werkte. Gelukkig konden zij allemaal veilig geëvacueerd worden. De heer Howard was in dienst bij een maatschap van consulenten. Het is aan de werkgever van de heer Howard om te besluiten over een mogelijke tegemoetkoming, waarin al dan niet voorzien is in zijn contract. Een schadevergoeding voor het verlies van persoonlijke bezittingen uit de middelen van het EOF is niet te rechtvaardigen in geval van overmacht. De heer Howard stond niet rechtstreeks bij ons onder contract, maar was werkzaam voor een bedrijf. Ik betreur het dat het geachte parlementslid zo lang op de gevraagde informatie heeft moeten wachten. Het antwoord dat ik hier vandaag heb gegeven, zal op korte termijn ook schriftelijk worden bevestigd.

Jackson
Nou, zo moeilijk was dat toch niet, of wel? Ik wacht al sinds 2 februari op dat antwoord en ik begrijp werkelijk niet waarom de Commissie er zo lang over gedaan heeft om die afwijzing te formuleren. Ik leg me neer bij die afwijzing, maar het feit blijft dat ik lid ben van het Europees Parlement. Ik heb vijf maanden moeten wachten op dat antwoord. Waarom eigenlijk?

Nielson
Ik kan alleen maar zeggen dat ik het ook niet begrijp, maar vanaf het moment dat ik er rechtstreeks over ben geïnformeerd, zijn we direct gaan reageren. Ik moet dit helaas scharen in de categorie van gevallen die aangeven welke problemen er bestaan tussen de verschillende diensten binnen de Commissie.

De Voorzitter


Bernd Posselt
Vraag nr. 33 van (H-0573/00)
Betreft: Humanitaire hulp voor de Tsjetsjenen In welke omvang en langs welke wegen heeft de Commissie tot dusver humanitaire hulp aan de burgerbevolking van Tsjetsjenië gegeven - daarbij inbegrepen aan de vluchtelingen in de buurstaten - en wat zijn de plannen voor de rest van het jaar?

Nielson
Sinds de aanvang van het huidige conflict heeft de Europese Commissie, via haar bureau voor humanitaire hulp, een bedrag van in totaal 12,6 miljoen euro aan humanitaire hulp uitgetrokken voor de slachtoffers van deze voortdurende noodsituatie.
Dit totaalbedrag is tot stand gekomen middels twee besluiten die in de herfst van 1999 zijn genomen, die in het ene geval 2,4 miljoen euro, en in het andere geval 10,2 miljoen euro betreffen uit de begroting 2000. Iets meer dan 10 miljoen euro wordt momenteel besteed. ECHO houdt doorlopend toezicht op de verdere ontwikkelingen van de situatie. Binnen de jaarlijkse begroting van ECHO is een bedrag van 4,8 miljoen euro voor onvoorziene uitgaven gereserveerd voor de noordelijke Kaukasus, dus financieel gezien zijn we bereid nog meer te doen.
Als de manier waarop de situatie zich ontwikkelt dat vereist, kunnen deze extra middelen worden aangewend. ECHO werkt bij de uitvoering van projecten onder meer samen met de UNHCR, de ICRK en diverse Europese NGO' s. Tijdens de eerste maanden van de crisis richtten de humanitaire operaties zich vooral op de belangrijke concentraties binnenlandse ontheemden in Ingoesjetië en in mindere mate op het beperkte aantal slachtoffers dat opgevangen wordt in Georgië en Dagestan. Meer recent zijn de operaties zich steeds meer gaan richten op Tsjetsjenië zelf. Helaas is het bieden van humanitaire hulp in die gebieden in Tsjetsjenië, die zwaar getroffen zijn door de vijandelijkheden, nog altijd niet mogelijk, omdat deze gebieden door het ontbreken van veiligheidsgaranties ontoegankelijk blijven. ECHO-programma' s in de noordelijke Kaukasus beslaan een breed scala aan hulp in diverse sectoren zoals: voedsel, medische hulp, opvang, water, bevordering van de volksgezondheid, essentiële noodgoederen en psychosociale hulp. Bij het plannen van toekomstige hulp moet de instabiliteit van de situatie ter plekke worden meegewogen. Om het ontwikkelen van programma' s te vergemakkelijken, heeft ECHO in mei een technische verkenningsoperatie uitgevoerd in Tsjetsjenië. In afwachting van een gunstige ontwikkeling van de algemene arbeidsomstandigheden, krijgt verdere intensivering van de operaties binnen Tsjetsjenië zelf de hoogste prioriteit. In overweging nemende dat een spoedige terugkeer van alle ontheemden die momenteel in Ingoesjetië verblijven steeds onwaarschijnlijker wordt, zal het ook nodig zijn om tegelijk al na te gaan denken over een passend vervolg op de huidige acties in dit gebied.

Posselt
Mijnheer de commissaris, hartelijk dank voor uw nauwkeurige antwoord. Ik wil nog een aanvullende vraag stellen: hoe zit het met de middelen die al zijn uitgegeven? Welk deel is direct aan de getroffen Tsjetsjenen ten goede gekomen, en welk deel is via de Russische overheid en andere Russische instellingen verdeeld?

Nielson
Het is allemaal ten goede gekomen van de mensen die daarvoor in aanmerking leken te komen, ondanks het feit dat ik het Parlement er met nadruk op heb gewezen dat dit een zogenaamde, op afstand gecontroleerde operatie zou worden vanwege de situatie ter plaatse. We zijn in staat geweest een en ander uit te voeren op een manier waar we niet ongelukkig mee zijn. We hebben geen gebruik gemaakt van Russische organisaties op een manier die ons zorgen zou moeten baren. Dus we zijn redelijk tevreden. Waar we echter niet gelukkig mee zijn, is het ontbreken van meer directe toegang tot Tsjetsjenië.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer Nielson.
De tijd voor vragen aan de commissaris is verstreken, en daarom zal vraag nr. 34 schriftelijk beantwoord worden.
Vragen aan de heer Barnier

De Voorzitter


Camilo Nogueira Román
Vraag nr. 35 van (H-0523/00)
Betreft: Additionaliteitsbeginsel Op 12 april 2000 hechtte het Europees Parlement zijn goedkeuring aan een resolutie over het additionaliteitsbeginsel als fundamenteel instrument bij de uitvoering van de structuurfondsen. Zijn de Commissie gevallen bekend waarin dit beginsel niet door de lidstaten wordt nageleefd?

Barnier
Ik zal proberen de vraag van de heer Nogueira Román zo precies mogelijk te beantwoorden. Hij is niet de enige die deze uitermate belangrijke kwestie van naleving van het additionaliteitsbeginsel bij het beheer en de uitvoering van de structuurfondsen aan de orde stelt, waar ik verantwoordelijk voor ben.
Mijnheer Nogueira Román, ik let bijzonder goed op de informatie die wij hierover van de lidstaten vragen en ontvangen. Ik moet u zeggen dat tot op heden niet door de Commissie is geconstateerd dat bij de uitvoering van de structuurfondsen een lidstaat het additionaliteitsbeginsel niet naleefde zoals het in de algemene verordening is bepaald, in het bijzonder sinds Berlijn.
Ik speel open kaart en geef echter toe dat sinds de invoering van dit beginsel in 1989 zich bij enkele lidstaten moeilijkheden hebben voorgedaan in de informatieoverdracht aan de commissie. Dit betreft zowel de gebruikte methodologie als de nauwkeurigheid van de informatie en de regelmaat waarmee we die ontvangen. Om een eind te maken aan deze problemen heeft de Raad, op voorstel van de Commissie, de controle en de uitvoering van de additionaliteit willen vereenvoudigen, zowel met betrekking tot bepaalde methodiekvoorschriften, als ook wat betreft het controleschema van de additionaliteit voor de nieuwe programmering die dit jaar begint en doorloopt tot in 2006.
Zo vindt er geen jaarlijkse controle meer plaats van de additionaliteit, mijnheer Nogueira Román, maar wordt dit per tijdvak slechts drie keer gedaan. In diezelfde geest wordt aan iedere lidstaat een zekere flexibiliteit gelaten bij het vaststellen van het uitgangspunt voor de gemiddelde uitgaven tussen 1994 en 1999.
Het lijkt mij, en ik zeg u dit in alle objectiviteit, dat in deze fase de controle ex ante van de additionaliteit, die voorafgaat aan de goedkeuring van de programmastukken voor 2000-2006, toereikend is. Maar dat weerhoudt ons er niet van hier nauwlettend op toe te blijven zien; dat weerhoudt ons er niet van vragen te stellen en - zoals ik dat bij verschillende regeringen reeds heb gedaan - te wijzen op het belang dat ik blijf hechten aan de verwezenlijking van deze additionaliteit. De meeste lidstaten hebben de benodigde informatie verstrekt, met name de financiële gegevens. Deze laten over het algemeen niet alleen de handhaving van hun eigen structurele overheidsuitgaven zien, maar in de meeste gevallen een aanzienlijke stijging van het gemiddelde van deze uitgaven tussen 2000 en 2006.

Nogueira Román
Hartelijk dank voor uw antwoord, commissaris Barnier. U begrijpt dat mijn vraag voor een deel gebaseerd was op de morele overtuiging dat veel staten, en dan zeker Spanje, het beginsel van de additionaliteit niet respecteren. Zo gezien bevatte mijn vraag dus een retorische component die uitsluitend bedoeld was om een antwoord uit te lokken.
Het is hoe dan ook duidelijk dat het niet naleven van het additionaliteitsbeginsel ernstige gevolgen heeft voor economisch minder ontwikkelde landen met een hoge werkloosheidsgraad. Ik zou u daarom willen vragen of u bereid bent de nodige nieuwe conceptuele en politiek-administratieve instrumenten in te zetten om zo, met alle middelen die de wet ter hand stelt, daadwerkelijk iets te ondernemen tegen een praktijk die neerkomt op een oneigenlijk gebruik van gemeenschappelijke fondsen en derhalve strijdig is met de doelstellingen van de sociale en territoriale cohesie binnen de Europese Unie? Het gaat hier toch om zaken die vallen onder uw verantwoordelijkheid als lid van het college van commissarissen?

Barnier
Mijnheer Nogueira Román, u spitst uw vraag in het bijzonder toe op de meest problematische landen en regio' s. Ik wil trouwens opmerken dat verschillende landen met de grootste ontwikkelingsachterstand niet alleen steun krijgen via de middelen voor regionaal beleid, maar ook via de cohesiekredieten. Welnu, het klopt dat het Cohesiefonds niet aan de additionaliteitsbepalingen is gebonden, mijnheer Nogueira Román. Ik heb een tekst waar ik me aan moet houden. Het Cohesiefonds is niet aan dit beginsel onderworpen omdat dit was en is bedoeld om de minst ontwikkelde lidstaten te helpen hun tekort te verkleinen en, in veel gevallen, hun toetreding tot de monetaire unie te vergemakkelijken. Dat is een deel van het antwoord.
Nu vraagt u mij dit additionaliteitsbeginsel daadwerkelijk te doen naleven met behulp van de algemene verordening waarover ik beschik. Ik moet toegeven dat eventuele sancties voor een land dat dit beginsel niet naleeft een zwak punt is in de verordening. Dat is de reden waarom ik, uit voorzorg, bij het goedkeuren van de communautaire bestekken, bij het goedkeuren van de EDP' s, bij ontmoetingen met ministers, die mij op komen zoeken of die ik bijna iedere week in een regio in Europa ter plaatse ontmoet, zoveel moeite doe duidelijk te maken hoe belangrijk ik een aantal beginselen vind: het additionaliteitsbeginsel, het partnerschapsbeginsel, de naleving van belangrijke beleidslijnen - wij komen hier zo dadelijk over te spreken met mevrouw Frassoni - en met name de naleving van de belangrijke Europese op milieugebied.
De algemene verordening inzake de structuurfondsen voorziet weliswaar niet in specifieke sancties voor lidstaten die zich niet aan deze additionaliteit houden. Krachtens artikel 11 van de algemene verordening is voor de Commissie, nu en in de toekomst, de verstrekking aan onze diensten van informatie over deze additionaliteit en de naleving ervan door de lidstaten, een voorwaarde voor de goedkeuring van de communautaire bestekken, de EPD' s 2000-2006 en de tussentijdse herprogrammering.
U ziet, ik ben heel eerlijk tegen u. Ik heb een zekere zwakheid toegegeven wat de sancties betreft tegen lidstaten die zich niet aan de additionaliteit houden. Ik ben nu vooral opvoedkundig bezig en blijf waakzaam en met een ieder zullen wij tussentijds nauwgezet contact onderhouden, dat kan ik u verzekeren.

MacCormick
Het probleem is wellicht ook dat zelfs als een land zich formeel voegt naar het uitgangspunt van de structuurfondsen dit niet het gewenste verschil maakt. De heer Barnier heeft gezegd dat de uitgaven tussen 2000 en 2006 in elk geval zullen toenemen, maar niets garandeert dat de toename in de staatsuitgaven zich ook zal richten op die gebieden die volgens de Gemeenschap in aanmerking komen voor structurele steun. De heer Barnier heeft meer dan duidelijk gemaakt dat de Gemeenschap op dat punt geen verantwoording eist of kan eisen.
Het komt op mij nogal vreemd over dat we eindeloos bezig zijn met het samenstellen van exact correcte structuurkaarten, terwijl we allemaal weten dat het additionaliteitsprincipe absoluut niet garandeert dat de lidstaat in kwestie ook de uitgaven voor het betreffende gebied verhoogt. Dat lijkt me een cruciale onvolkomenheid in het additionaliteitsconcept die zo spoedig mogelijk herzien moet worden.

Barnier
Ik dank u, mijnheer MacCormick, dat u nader op dit punt ingaat. Dames en heren, wat u van een commissaris mag verwachten is dat hij het door u gewenste beleid uitvoert en dat hij zich houdt aan de teksten en de verordeningen die door uzelf en de Raad zijn vastgesteld. In dit specifieke geval heb ik het over "een zwakheid" gehad. Wanneer ik het over "zwakheden" heb, mijnheer Nogueira, mijnheer MacCormick, betekent dat niet dat ik met de armen over elkaar blijf staan en zeg: "Het is nu eenmaal zo, er is niets aan te doen!" Ik ben geen fatalist. Ik zal dus mijn best doen rekening te houden met deze zwakheden en met voorstellen komen als we beginnen met de voorbereiding van het nieuwe regionale beleid voor 2006 - 2013.
Er is waarschijnlijk nog iets anders waar mijnheer MacCormick op heeft gewezen en waar we ons op moeten bezinnen. Voor zowel doelstelling 1 als doelstelling 2 moeten we, en kunnen we ook alleen maar, op nationaal niveau controleren of dit additionaliteitsbeginsel wordt gerealiseerd. Daar wringt nu net de schoen. We kunnen vaststellen dat het beginsel op nationaal niveau is nageleefd en tegelijkertijd vaststellen dat dit niet gebeurt in een regio die dat nodig heeft. Dat heeft mijnheer MacCormick duidelijk gemaakt.
Nogmaals, ik blijf waakzaam; ik ben dat met name geweest ten opzichte van het Verenigd Koninkrijk: ik stel vragen, ik vraag aandacht voor dit of dat geval dat mij is gemeld, zoals u dat heeft gedaan, mijnheer de afgevaardigde. Niettemin moet ik daarbij ook opmerken dat de verordening mij niet toestaat instructies te geven op dit specifieke punt. Ik kan alleen proberen steeds het gesprek aan te gaan en ik ben bereid om, in het geval dat u mij heeft gemeld en ook in andere gevallen, mij zo actief mogelijk op te stellen, met inachtneming van de algemene verordening structuurfondsen.

De Voorzitter


Monica Frassoni, vervangen door de heer Celli
Vraag nr. 36 van (H-0528/00)
Betreft: Nieuwe structuurfondsprogramma's en biodiversiteit De Commissie onderhandelt momenteel over de nieuwe structuurfondsprogramma's voor de periode 2000-2006. Op 16 maart 2000 deed zij een nota uitkomen over biodiversiteit en structuurfondsen waarin gesteld werd dat de lidstaten van de Europese Unie de habitatrichtlijn 92/43 en richtlijn 79/409 slechts ten dele in hun nationale wetgeving hebben overgenomen en dat de investeringen in het kader van de structuurfondsen derhalve de biodiversiteit zouden kunnen bedreigen.
Hoe kan de Commissie garanderen dat de biodiversiteit en het netwerk Natura 2000 beschermd worden en niet in gevaar worden gebracht?
Welke lidstaten hebben moeilijkheden veroorzaakt voor wat betreft de toepassing van wat de Commissie heeft gevraagd? Van welke bevoegdheden denkt de Commissie gebruik te maken om te verzekeren dat de toepassing van de nieuwe programma's geen bedreiging zal opleveren voor de biodiversiteit?

Barnier
Ik zocht het gezicht van mevrouw Frassoni, maar ik ben blij toch een gesprekspartners te hebben die luistert naar het antwoord op deze uitermate belangrijke vraag, die in feite betrekking heeft op de samenhang in het beleid, waar de Commissie verantwoordelijk voor is. Het heeft in het bijzonder te maken met de samenhang tussen de uitvoering van de programma' s van de structuurfondsen en het Cohesiefonds en ander communautair beleid, met name op het gebied van milieubescherming en -verbetering.
Verschillende lidstaten hebben nog niet de lijst ingeleverd met gebieden die beschermd dienen te worden op grond van richtlijn 92/43 en richtlijn 79/409, in het algemeen aangeduid als de Natura 2000 richtlijnen. De Commissie is in beroep gegaan bij het Hof van Justitie tegen de lidstaten met de grootste achterstand. Vanaf het moment dat ik toetrad tot het college heb ik mij, nog steeds uit preventief oogpunt en vooruitlopend op de toekomst, tot taak gesteld deze coherentieproblemen aandachtig te bestuderen. Niet alleen omdat ik verantwoordelijk ben voor het regionaal beleid, maar ook omdat ik in mijn land minister van milieu was en deze kwesties mij zeer aan het hart blijven gaan. Mevrouw Bjerregaard en mevrouw Wulf-Mathies hadden zich al met dit onderwerp bezig gehouden en mijn collega Margot Wallström en ik wilden sneller vorderingen maken in deze zaak.
Daarom heb ik in overleg met mevrouw Wallström richtlijnen voorgelegd aan het college die op 14 maart zijn goedgekeurd. Ik heb er voor gezorgd dat alle lidstaten op 28 maart deze richtlijnen hebben gekregen. Opgemerkt dient te worden dat deze richtlijnen alleen van toepassing zijn op de lidstaten die op de dag dat de Commissie de programmeringsdocumenten voor de nieuwe periode 2000-2006 goedkeurt, niet of nog niet hebben doorgegeven welke gebieden op grond van de habitatrichtlijn en de vogelrichtlijn beschermd dienen te worden.
Deze richtlijn verlangt in de eerste plaats van de lidstaten dat ze zich verplichten zo snel mogelijk een lijst voor te leggen bieden van de gebieden die beschermd dienen te worden op grond van Natura 2000. In de tweede plaats dienen ze zich te verplichten tijdens de uitvoering van de mede door de structuurfondsen gefinancierde maatregelen geen schade toe te brengen aan de gebieden die op grond van Natura 2000 beschermd zijn. Bij onregelmatigheden in de uitvoering hiervan, dat wil zeggen in het specifieke geval van niet-nakoming van de verplichtingen tot het voorleggen van de lijsten met beschermingsgebieden, zal de Commissie de betreffende lidstaat formeel op de hoogte brengen van haar voornemen om direct alle passende maatregelen te treffen, overeenkomstig de bepalingen van de algemene verordening inzake de structuurfondsen of de verordening betreffende het Cohesiefonds.
Zo kan de Commissie, behoudens bijzondere omstandigheden en met inachtneming van het evenredigheidsbeginsel, gebruik maken van de bepalingen inzake het opschorten van betalingen. Daar deze richtlijnen onlangs pas zijn vastgesteld - bij de goedkeuring van het Portugese communautair bestek op 14 maart - en omdat de nieuwe programmeringsperiode 2000-2006 net begonnen is, ben ik niet goed in staat u concrete voorbeelden te geven. Nu ik het met u heb over de toepassing van deze nieuwe bepalingen op deze of gene lidstaat, kan ik u niettemin melden, geachte afgevaardigde, dat tot op heden de situatie wat betreft de overhandiging van de lijst met Natura 2000-gebieden over het geheel genomen voor minstens vijf landen beneden de maat blijft: Duitsland, Frankrijk, Ierland, België en het Verenigd Koninkrijk. In onze contacten met deze landen blijven wij zeer waakzaam, zoals ik u dat zojuist al heb gemeld bij een ander onderwerp.

Celli
Ik ben in feite voldaan over dit antwoord want ik wilde weten om welke lidstaten het ging. Dat was geen nieuwsgierigheid van mijn kant maar ik wilde alleen een idee hebben over de omvang van de nalatigheden bij de aangifte van de zones van biodiversiteit. Het antwoord heeft mij bevredigd omdat mijns inziens schorsing van uitbetaling, als men deze maatregelen daadwerkelijk toepast, werkelijk het meest efficiënt is. Als men aan de portemonnee van de mensen komt, komt men aan hun meest gevoelige plek.

De Voorzitter


Konstantinos Hatzidakis
Vraag nr. 37 van (H-0544/00):
Betreft: Verloop van de onderhandelingen over het Griekse communautair bestek Kan de Commissie mededelen op welke punten het regionaal ontwikkelingsplan dat de Griekse regering heeft ingediend, afwijken van de besluiten die recentelijk zijn genomen in de onderhandelingen tussen de Commissie en de Griekse regering (essentiële wijzigingen), hoe de onderhandelingen voor de regionale en sectorale programma's verlopen en welke vooruitgang is geboekt met het vaststellen welke administratieve autoriteiten overeenkomstig artikel 9 van de kaderverordening (EG) 1260/1999 inzake de Structuurfondsen bevoegd zijn voor het beheer van de programma's?

Barnier
In antwoord op de vraag van mijnheer Hatzidakis wil ik graag eerst mijn tevredenheid uitspreken, uit naam van de Commissie, over het ambitieuze karakter van het Griekse regionale ontwikkelingsplan voor de nieuwe periode 2000-2006. Dit plan zal een nieuwe impuls geven aan de structurele hervormingen die noodzakelijk zijn voor het welslagen van de Griekse deelneming in de Economische en Monetaire Unie.
Dankzij de onderhandeling over dit communautair bestek zijn bepaalde beleidsaspecten van het regionaal ontwikkelingsplan verzwaard, met name wat betreft onderwijs, beroepsopleiding en milieubescherming.
Onze gezamenlijke uitdaging is nu, mijnheer Hatzidakis, het daadwerkelijk verwezenlijken van deze doelstellingen door middel van een doelmatig beheer van de structuurfondsen en de overeenkomstige nationale fondsen. De Commissie heeft de Griekse autoriteiten gewezen op de noodzaak om sterke en doeltreffende bestuursapparaten te vormen voordat de communautaire gelden worden overgemaakt. Ik ben zelf hiervoor in negen maanden tijd tweemaal naar Athene gegaan. Het gaat met name om het instellen van beheersautoriteiten, en in eerste instantie een beheersautoriteit voor het communautair bestek.
De Commissie is verheugd over het voornemen van de Griekse autoriteiten om een specifiek nieuw wettelijk kader te creëren teneinde al deze kwesties voor dit najaar af te handelen. Omdat ik in oktober naar Griekenland ga voor een officieel bezoek aan Athene en Kreta, zal ik zelf in de gelegenheid zijn dit punt te verduidelijken en te verifiëren. De onderhandelingen over de goedkeuring van het communautair bestek zijn bijna afgerond, hoewel enkele punten nog open blijven, met name wat betreft de verdeling van de financiële steun en de vaststelling van het uitvoeringssysteem.
Wij hopen en verwachten, mijnheer de Voorzitter, dat deze punten eveneens snel worden afgerond. De onderhandelingen over de goedkeuring van de operationele programma' s zijn gelijktijdig met de afronding van de onderhandelingen over het communautair bestek begonnen. Deze onderhandelingen verlopen normaal en ik verwacht dat voor eind augustus een aantal programma' s, in beginsel, kunnen worden goedgekeurd.

Hatzidakis
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik heb het ontwikkelingsplan voor de periode 2000-2006 voor mij liggen dat wij de afgelopen herfst van het ministerie van Nationale Economie van Griekenland hebben ontvangen. Op bladzijde 1-119 staat letterlijk: "Als het tweede communautaire bestek voor de periode 1994-1999 zoals gepland ten uitvoer was gelegd, had men met de uitvoering daarvan het gemiddeld jaarlijks stijgingspercentage van het bruto binnenlands product in de periode 1994-1999 met 0,6% kunnen versnellen" . Dat betekent dus dat wij in de periode 1994-1996 1,6 biljard drachme meer aan BBP hadden kunnen hebben. De regering heeft dat trouwens ook zelf toegegeven en ook u hebt tussen de regels door laten blijken dat er problemen zijn met de overheid in Griekenland. Ik denk dat u met name problemen zult hebben met de beheerscomité' s en ik wilde dan ook graag het volgende van u weten: wat bent u van plan te doen met de eenheid voor beheersorganisatie en zijn betrekkingen met het ministerie van Nationale Economie, die niet bepaald om over naar huis te schrijven zijn. Wat gebeurt er met de outsourcing, met de noodzakelijke externe medewerkers? Zullen er in het vervolg aan de degenen die dit bestek beheren stimulansen worden geboden voor een juiste toepassing van het communautair bestek en eventueel straffen worden opgelegd? Wat gaat u doen met het Sociaal Fonds in Griekenland. Dat is een open wond. Dit is mijns inziens een zwart gat waarin de communautaire middelen spoorloos verdwijnen.

Barnier
Ja, mijnheer de Voorzitter, ik wind er geen doekjes om, ik denk dat er uit alle periodes lering te trekken is, dat het altijd beter kan, dat er altijd fouten zijn die rechtgezet moeten worden en waarschijnlijk, als ik zie hoe het communautair bestek nr. 2 in Griekenland is uitgevoerd, valt er hier nog wat te leren. De Commissie is zich heel goed bewust van deze problemen, met name van de moeilijkheden met de operationaliteit bij de Management Organization Unit die u zojuist heeft genoemd. Wij denken dat Griekenland, nu lid van de Economische en Monetaire Unie, zich door het verleden heel goed bewust is van de administratieve zwakheden en de noodzaak beseft om hier wat aan te doen. Want, zoals u heel juist heeft opgemerkt, dit is absoluut noodzakelijk om optimaal profijt te trekken van het nieuwe communautaire bestek nr. 3 dat van start gaat.
Wat ons betreft zullen wij in dit kader, en in het kader van onze reglementaire bevoegdheden, het verloop van deze uitvoering nauwgezet blijven volgen. Laten we het nu niet over sancties hebben, maar als dat nodig is, zal ik zeker mijn verantwoordelijkheden nemen.
Wat de verbetering van de beheersefficiëntie betreft - afgezien van hetgeen al in het kader van het vorig bestek is gedaan - wil ik erop wijzen dat de Griekse autoriteiten ingestemd hebben met de voorbereiding van een wet voor aanpassing van de administratieve handelwijze aan de voorschriften van de structuurfondsen. Deze wet is gebaseerd op de bepalingen in het communautair bestek. Dezelfde autoriteiten dienen eveneens te zorgen voor benoeming van gekwalificeerde mensen, het vaststellen van de administratieve verantwoordelijkheden, toe te zien op de juistheid van de informatie en op de opleiding van leidinggevend personeel op alle niveaus. Ook het computersysteem voor het geïntegreerd beheer moet volledig operationeel zijn.
Wij hebben duidelijk gemaakt, mijnheer Hatzidakis, hoeveel belang wij eraan hechten dat de gesloten akkoorden uitmonden in een efficiënte organisatie, ter plaatse en op het juiste tijdstip, voordat de eerste gelden voor de nieuwe programmeringsperiode door de Europese Unie worden overgemaakt. Die garantie wilde ik u geven.

Marinos
Mijnheer de Voorzitter, ondanks het zeer concrete en gedetailleerde antwoord van commissaris Barnier en zijn verwijzing naar de tekortkomingen van de Griekse overheidsdiensten, waar niemand ook maar ooit de geringste twijfel over had en die zelfs door de regering worden toegegeven, rijst er toch nog een probleem. Deze middelen worden beheerd door het gedecentraliseerd lokaal bestuur. De centrale overheid krijgt daar niet zo gemakkelijk een voet tussen de deur. Daardoor kan het gebeuren dat middelen niet worden gebruikt, worden verspild of soms zelfs worden uitgegeven voor andere dan de voorziene doelstellingen. Is de commissaris op de hoogte van dit probleem en wat zou hij hieraan kunnen doen? Ik denk dat hij zich met name tot de regering zal moeten wenden en zijn inspanningen moet toespitsen op de mogelijkheid van de regering om invloed uit te oefenen op het regionaal en lokaal bestuur.

Barnier
Mijnheer Martinos, ik bestudeer deze kwestie, maar dat is niet alles. Ik ben ook van plan naar de mensen toe te gaan, de problemen in de regio' s te bekijken in alle afzonderlijke Europese landen. Ik ben dus niet van plan achter mijn bureau te blijven zitten of alleen ministers te ontvangen die langskomen in Brussel, ik wil het zelf zien. Dat heb ik afgelopen week gedaan in een Finse regio, en zoals ik al tegen mijnheer Hatzidakis heb gezegd, zal ik, op zijn uitnodiging, in oktober naar Kreta gaan, een van de Griekse regio' s.
Op die manier kunnen we, zonder repressie of sancties, onze verantwoordelijkheden nemen. Ik wil niet met de vinger nawijzen of bij voorbaat al een oordeel hebben. Ik ben liever pedagogisch bezig.
Daarom heb ik begin juni een seminar georganiseerd voor alle beheersautoriteiten van de hele Europese Unie die belast zijn met de gelden van doelstelling 1. Er waren 500 administrateurs, van alle beheersautoriteiten uit heel Europa. En in het najaar doe ik dat ook voor de beheersautoriteiten van doelstelling 2. Wij hebben trouwens mevrouw Theato, de voorzitter van de Cocobu, en de Rekenkamer gevraagd dit stukje financieel onderwijs, onderwijs in het financiële beheer, voor ons te verzorgen.
Zojuist, bij het beantwoorden van de vraag van mijnheer Hatzidakis, heb ik het gehad over opleiding. Voordat ik me met het regionale beheer bemoei - ik moet ook de decentralisatiegedachte respecteren - wil ik met de gebruikelijke gesprekspartners van de Commissie, dat wil zeggen met de lidstaten, nagaan of alle systemen ingevoerd zijn. Ik zal dus met de Griekse regering nagaan of alles klaar is voor dit nieuwe communautaire bestek, en dat betekent natuurlijk dat er een goed evaluatiesysteem moet zijn voor iedere regio, met name een goed beheersysteem en een nauwkeurig systeem, waarin tevens het beginsel van decentralisatie met verantwoordelijkheid is terug te vinden.
Ik denk dat u me goed begrijpt, maar ik moet allereerst met de nationale overheden werken, want dat is de manier waarop de structuurfondsen in het kader van de algemene verordening in deze fase dienen te worden beheerd.

De Voorzitter
Hartelijk dank voor uw medewerking, mijnheer Barnier.
De vragen nrs. 38, 39 en 40 zullen schriftelijk beantwoord worden4.
Dan beginnen we nu met enige vertraging aan de laatste 20 minuten voor vragen aan commissaris Wallström.
Vragen aan mevrouw Wallström

De Voorzitter
Daar de vraagsteller afwezig is, vervalt de vraag nr. 41.

De Voorzitter


Patricia McKenna
Vraag nr. 42 van (H-0521/00):
Betreft: Ontginning in de Baai van Dublin Er wordt thans in de Baai van Dublin een gebied ontgonnen dat afgelopen juli uit hoofde van de vogelrichtlijn als bijzondere beschermingszone (SPA) voorgedragen is. Nadat de Dublin Port Company bij Duchas protest had aangetekend, werden de grenzen van deze SPA echter verlegd, teneinde de onderneming in staat te stellen haar plannen voor het opspuiten van 52 acre van de Baai van Dublin uit te voeren met als doel de haven voornamelijk om economische redenen te vergroten. Uit documenten waar een non-gouvernementele organisatie, Dublin Bay Watch, uit hoofde van de Freedom of Information Act de hand op heeft weten te leggen, blijkt echter dat de bezwaren die door de plaatselijke overheid gemaakt zijn door Duchas verworpen zijn met de verklaring dat "voorstellen voor een uitbreiding zouden doorgaan, tenzij er wetenschappelijke argumenten tegen ingebracht worden". Tenslotte werden in februari jl. de grenzen van de SPA definitief getrokken en aan de Commissie voorgelegd. Dublin Bay Watch heeft bij de Commissie een klacht ingediend en talrijke bewijzen aangedragen.
Is de Commissie in het licht van het bovenstaande van zins wettelijke stappen tegen de Ierse regering te ondernemen, omdat zij de grenzen van een SPA verlegd heeft en wil zij er bij de regering op aandringen dat de hele SPA haar oorspronkelijke vorm van juli 1999 herkrijgt? Is de Commissie van zins de communautaire financiële steun voor een dergelijk project in te trekken en alle werkzaamheden te verhinderen die een SPA ernstig zouden aantasten? Gelooft de Commissie dat het publiek in dit geval op passende wijze en conform de vogelrichtlijn geraadpleegd is?

McKenna
Ik heb er begrip voor dat u geen commentaar wilt geven tot u de klachten nader onderzocht hebt, maar ik wil er graag op aandringen dat u de druk op de Ierse regering opvoert. Al tientallen jaren negeert zij de verplichtingen die hen door de EU-richtlijnen worden opgelegd. Zeker als het gaat om de speciale beschermde gebieden hebben zij deze verplichtingen volstrekt naast zich neergelegd. In dit geval hebben ze gewoon gedaan waar ze zin in handen. Ze veranderen de grenzen voortdurend als hen dat zo uitkomt. Naar mijn mening en naar de mening van het grootste deel van de lokale bevolking zijn de inspraakmogelijkheden volstrekt onvoldoende. Dit is het zoveelste voorbeeld van hoe de Ierse regering omgaat met haar verplichtingen in het kader van de EU-richtlijnen.
Ik wil de commissaris dan ook graag vragen of zij van plan is de druk op de Ierse regering op te voeren en alle mogelijkheden te verkennen. Ik ben verheugd over het recente besluit om Griekenland een boete op te leggen en ik zou graag zien dat de Ierse regering eenzelfde behandeling ten deel zou vallen als zij weigert aan de richtlijnen te voldoen. Het lijkt erop dat het enige waar zij gevoelig voor is het dreigen met boetes is. Helaas zal vooral de belastingbetaler opdraaien voor het betalen van die boetes, maar er zal inmiddels toch echt druk uitgeoefend moeten worden op de regering omdat zij al veel te lang haar gang heeft kunnen gaan.

Wallström
Zoals u weet, heeft de Commissie de eerste stap genomen in een algemene juridische procedure waar ook Dublin Bay onder valt. Daarbij wil ik graag opmerken dat er op twee punten een kanttekening moet worden gemaakt. Ten eerste omvat de uitbreiding van het natuurgebied in 1999 met de Sandymount Strand en Tolka-delta duidelijk de belangrijkste gebieden die geen deel uitmaakten van het oorspronkelijke natuurgebied. Ten tweede heeft de Commissie tot nu toe Bay weliswaar altijd aangemerkt als een slechts ten dele ingedeeld gebied - op basis van aanwijzingen dat getijdengebieden die wel aan de definitie voldoen mogelijk nog niet zijn opgenomen - maar zij zal eventuele bewijzen van Ierland dat het gebied wel degelijk voldoende is geclassificeerd, in haar overwegingen mee moeten nemen. Natuurlijk zullen we al het mogelijke doen om de Ieren te helpen druk uit te oefenen opdat de wet- en regelgeving op dit punt wordt nageleefd. Ik ben er zeker van dat we de juridische procedure tegen Ierland zullen moeten voortzetten.

De Voorzitter


Mihail Papayannakanis
Vraag nr. 43 van (H-0529/00):
Betreft: Beheer van toxische afvalstoffen Volgens milieuorganisaties in Griekenland is er in dat land sprake van een ongecontroleerde berg giftige en gevaarlijke afvalstoffen. Van de 264.571 ton gevaarlijk afval die in 1999 werd geproduceerd, werd er slechts 0,12 voor thermische vernietiging naar het buitenland overgebracht. Er is geen controle op de verwijdering van afval afkomstig van de recyclinginstallaties voor loodbatterijen. Condensatoren van de Griekse elektriciteitsmaatschappij DEI met aanzienlijke hoeveelheden clophen zijn zomaar in Aspropyrgo achtergelaten. In Attika is er slechts één verbrandingsoven voor ziekenhuisafval in gebruik met een capaciteit van 0,5 ton per dag, terwijl er dagelijks 20 ton dergelijk afval wordt geproduceerd. Griekenland beschikt niet over verwerkingsinstallaties voor PCB's en wat er met deze stoffen gebeurt, weet niemand. Het afgelopen decennium is er geen enkele wezenlijke stap gezet om ze rationeel te beheren.
Artikel 16 van richtlijn 78/319/EEG bepaalt dat "de lidstaten om de drie jaar en voor de eerste maal drie jaar na de kennisgeving van deze richtlijn, een verslag opstellen betreffende de verwijdering van toxische en gevaarlijke afvalstoffen in hun land, en zij dit verslag aan de Commissie doen toekomen".
Hoeveel dergelijke verslagen heeft Griekenland overeenkomstig de bovengenoemde richtlijn tot heden aan de Commissie doen toekomen en wat is de inhoud ervan? Hoever staan de bevoegde Griekse autoriteiten met de toepassing van de richtlijnen 75/442/EEG, 78/319/EEG, 94/67/EEG, 91/157/EEG en 94/62/EEG? Is de Commissie van plan boetes op te leggen indien deze niet worden nageleefd?

Wallström
Omdat de Commissie niet over de middelen beschikt om Griekse afvalverwerkingsbedrijven te inspecteren, zijn de belangrijkste mechanismen voor de Commissie om de praktische implementatie te controleren de verslagen, plannen en programma' s waarom in de verschillende afvalrichtlijnen wordt verzocht. De Commissie heeft bijzonder weinig informatie over afvalverwerking in Griekenland. Griekenland heeft geen verslag uitgebracht over de invoering van de wetgeving met betrekking tot afvalverwerking tussen 1989 en 1997. Eind vorig jaar heeft Griekenland echter wel vier vragenlijsten beantwoord over de invoering van vier afvalrichtlijnen. Volgens hun antwoord werd er in Griekenland 280.000 ton gevaarlijke afvalstoffen geproduceerd - het jaar werd niet vermeld - waarvan 95.760 ton hergebruikt werd, hoewel Griekenland ook aangaf dat men niet beschikt over een installatie voor het verwerken of vernietigen van gevaarlijk afval. Men gaf aan dat het gevaarlijke afval of tijdelijk wordt opgeslagen of voor definitieve verwerking naar andere landen wordt geëxporteerd.
De Commissie is van mening dat Griekenland zich niet houdt aan een aantal vereisten van de Gemeenschap, en heeft actie ondernomen conform artikel 226.Het gaat daarbij vooral om het ontbreken van verwerkingsplannen conform artikel 7 van richtlijn 75/442 over afval, artikel 6 van richtlijn 91/689 over gevaarlijke afvalstoffen en artikel 14 van richtlijn 94/62 over verpakking en verpakkingsafval, het niet omzetten van richtlijn 94/62 en het niet verstrekken van gegevens conform artikel 12 aangaande de verpakkingsafvalverwerkende industrie, het ontbreken van een programma conform artikel 6 van richtlijn 91/157 betreffende batterijen en accu' s die bepaalde stoffen bevatten en het niet voldoen aan artikel 4 en artikel 11 van richtlijn 96/59 over de verwerking van PCB' s en PCT' s.
Een eerste verslag conform richtlijn 94/67 betreffende de verbranding van gevaarlijk afval over de periode 1998 tot 2000 dient eind september 2001 te worden overgelegd.

Papayannakis
Ofschoon u mij niet in het Grieks hebt geantwoord - want dat zal voor u waarschijnlijk wat moeilijker zijn - dank ik u voor uw opmerkingen. De vraag blijft echter onbeantwoord. Is er geen enkele manier om na te gaan waar die enorme hoeveelheden afval terecht zijn gekomen? U sprak zelf over 115.000 of zelfs 175.000 ton - ik kan de cijfers niet goed lezen - waarvan men niet weet waar die naar toe zijn gegaan. Ten tweede wil ik u vragen of u van plan bent na de vaststelling van al deze overtredingen naar het Hof te gaan. Het Hof heeft trouwens - helaas voor mijn land - Griekenland recentelijk veroordeeld wegens een andere overtreding van enige tijd geleden.

Wallström
Ik wil u herinneren aan de actie die de Commissie heeft ondernomen om het hoofd te bieden aan de nalatigheid van Griekenland bij de correcte omzetting van de communautaire regelgeving voor afvalverwerking. Er zijn twee medebeslissingen, het ene gedateerd 8 juli 1999 en het andere gedateerd 13 april 2000. Het geval is voorgelegd aan het Hof. Op 11 augustus vorig jaar is er een nieuw advies gestuurd en op 10 april dit jaar is er een officiële aanmaning op grond van niet-naleving van een aantal artikelen.
Natuurlijk maken wij ons zorgen. De implementatie van de regelgeving van de Gemeenschap inzake afvalverwerking is een algemeen probleem in Griekenland. Natuurlijk willen wij ook graag weten waar dat afval dan gebleven is, maar die statistieken kunnen we alleen opvragen bij Griekenland en helaas heeft Griekenland dit niet naar behoren afgehandeld.

Hatzidakis
Ik wilde allereerst zeggen dat ik een soortgelijke vraag had ingediend als mijn collega Michalis Papayannakis. Ten tweede moet ik u zeggen dat u mij als Grieks burger met uw aankondigingen de schrik op het lijf hebt gejaagd. U zei zo ongeveer dat van meer dan de helft van het giftig afval niemand weet - ook de Griekse regering niet - waar dat naar toe is gegaan. Ik denk dat mijn medeburgers na hetgeen u hebt gezegd alle redenen hebben om ongerust te zijn.
Ik wil u twee vragen stellen. Ten eerste wil ik graag weten welke sancties aan Griekenland zullen worden opgelegd. Is het voor u voldoende om beroep aan te tekenen bij het Hof van Justitie, dat waarschijnlijk pas na drie of zelfs vier jaar een uitspraak zal doen? Wat zal er intussen gebeuren met de gezondheid van de burgers in Griekenland? Dit vraagstuk van het giftig afval is zeer belangrijk.
Aangezien Griekenland al veroordeeld is wegens afval, wegens het afvalbeheer in Chania op Kreta, wil ik u ten tweede vragen mij heel algemeen te zeggen waar de schoen wringt bij de toepassing van de milieuwetgeving in Griekenland? Met welke onderdelen van de communautaire wetgeving zijn er problemen? Ik weet bijvoorbeeld dat er problemen zijn met onder andere het nitratenbeheer.

Wallström
Mijnheer de Voorzitter, er is reden voor bezorgdheid omdat we weten dat er in sommige lidstaten problemen zijn rond illegale handel in en het illegaal dumpen van gevaarlijke afvalstoffen. Natuurlijk zullen we de Griekse regering en mogelijk ook de lokale overheden moeten vragen hoe men hiermee om is gegaan. Van de kant van de Commissie kunnen we de rechtszaken en juridische procedures voortzetten die de Commissie ten dienste staan, maar ik denk dat in dit soort gevallen een open debat in het Europees Parlement het meest effectief is. Natuurlijk zullen wij deze zaak in de gaten houden en druk blijven uitoefenen op Griekenland opdat Griekenland ons verslag uitbrengt, want dat is het instrument dat ons ter beschikking staat.

De Voorzitter


Anneli Hulthén
Vraag nr. 44 van (H-0547/00)
Betreft: Vervuilde terreinen Sterk vervuilde oude industrieterreinen vormen tegenwoordig een groot probleem. De vervuilde grond brengt meerdere problemen met zich mee. De verontreinigingen worden door water verder in de natuur verspreid en voor de bouw van huizen en dergelijke op de betreffende terreinen moet de grond worden gesaneerd, hetgeen hoge kosten met zich meebrengt.
Heeft de Commissie plannen om dit probleem aan te pakken en is de Commissie voornemens een strategie op dit gebied te ontwikkelen?

Wallström
 - (SV) Verontreiniging van industrieterreinen is een groot probleem in Europa. Volgens het rapport van het Europees Milieuagentschap over de situatie van het milieu, waren er volgens het thematisch centrum voor bodemkwesties in 1998 naar schatting 750.000 verontreinigde of potentieel verontreinigde plaatsen in de EU.
De huidige en de toekomstige EU-wetgevingen richten zich op preventie van verontreiniging. Richtlijn 96/61 inzake gecoördineerde maatregelen ter preventie en vermindering van verontreiniging, de IPPC-richtlijn, bepaalt dat de lidstaten alle noodzakelijke maatregelen moeten nemen voor het herstel van industrieterreinen die niet meer gebruikt worden. Dergelijke maatregelen moeten reeds worden genomen als onderdeel van het capaciteitsbewijs. Deze richtlijn moet volledig worden uitgevoerd voor november 2007.
Een ander instrument dat een hulpmiddel kan zijn bij de preventie van toekomstige bodemverontreinigingen, is de richtlijn waar we nu aan werken betreffende milieuaansprakelijkheid. Voor vroegere verontreinigingen hebben sommige lidstaten speciale financiële instrumenten ontwikkeld, zoals belastingen of verschillende fondsen. Het is duidelijk dat dit soort sanering de lidstaten veel geld kost of zal gaan kosten. Op EU-niveau kan het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling bijdragen. Ik wil hieraan toevoegen dat ik inzie dat dit een groot probleem is in de kandidaat-landen.
De Commissie werkt momenteel niet aan een mondiale of Europese saneringsstrategie. Wat betreft vroegere bodemverontreinigingen moet het subsidiariteitsbeginsel worden toegepast, omdat nationale, regionale of lokale overheden het geschiktst zijn om deze kwesties te behandelen. Dit soort verontreiniging is ook niet grensoverschrijdend. Bovendien is het in de eerste plaats geen administratief, maar een financieel probleem.

Hulthén
Ik wil commissaris Wallström bedanken voor haar antwoord. Op zich kan je stellen dat deze verontreiniging grensoverschrijdend kan worden, omdat water verontreinigingen, met name chemicaliën en zware metalen, transporteert. Met name in Centraal-Europa liggen de landen zo dicht bij elkaar dat het moeilijk valt te bepalen waar de verontreinigingen oorspronkelijk vandaan komen.
Ik vind dat er een gemeenschappelijke strategie moet komen voor deze kwesties. Dat is eigenlijk hetgeen waarop ik met mijn vraag wil aandringen. Mevrouw Wallström antwoordde dat er geen strategie komt op dit gebied. Dan wil ik vragen of de Commissie bereid is om onderzoek, verdere pogingen en de ontwikkeling in de betreffende lidstaten te steunen om deze enorme problemen de baas te worden.

Wallström
 - (SV) Natuurlijk is het belangrijk dat de betreffende lidstaat een inventarisatie maakt van de verontreinigde industrieterreinen en de manier waarop het probleem het beste aangepakt kan worden. We zien het, zoals gezegd, ook als een grote economische zorg voor veel kandidaat-landen, die dit vaak noemen als een enorm probleem.
Tot dusver hebben we dit vooral gezien als een lokale en nationale kwestie. Voor de beste saneringsmethode moet er gekeken worden naar het soort verontreinigingen en de omstandigheden ter plaatse. We hebben niets tegen een strategie, mits de lidstaten daar ook iets voor voelen, maar dan moeten we ook de middelen hebben om die uit te voeren. Dat lijkt tot nu toe niet onze grootste prioriteit. Maar natuurlijk vind ik het van groot belang dat er een grondige inventarisatie komt, dat de betreffende lidstaten een plan opstellen en dat er onderzoek en ontwikkeling in het gebied plaatsvinden om de beste saneringsmethoden te vinden voor verontreinigd industrieterrein.

Korhola
Mijnheer de Voorzitter, de commissaris heeft gedeeltelijk al een antwoord gegeven op de vraag die mij bezighoudt, maar ik stel hierover toch maar even een aanvullende vraag. Hetzelfde probleem geldt namelijk voor vroegere vuilstortplaatsen die later zijn gebruikt om huizen op te bouwen. De Commissie beschikt waarschijnlijk over informatie over de omvang van het probleem in de lidstaten. Houdt de commissaris het voor mogelijk een of andere strategie voor deze bebouwde gebieden te vinden?

Wallström
 - (SV) Ik kan slechts nogmaals zeggen dat de Commissie vanzelfsprekend bereid is om een dergelijke taak op zich te nemen. Maar ik ben van mening dat in de huidige situatie de middelen die we hebben niet toereikend zijn om dat grondig genoeg te doen. Het vereist namelijk aanzienlijke financiële middelen. Het is onmiskenbaar een probleem op nationaal, regionaal en lokaal niveau. Als de lidstaten het echter willen, spreekt het voor zich dat we deze taak graag op ons nemen. Naar mijn mening doen we dat al als we zien dat daar grote behoefte aan is. Bijvoorbeeld nu, in verband met de follow-up van de ramp in Baia Mare, proberen we de hot spots en de gevaarlijke plaatsen te vinden, waar we goed moeten opletten om te voorkomen dat er nog meer ongelukken gebeuren. Wat betreft het saneringswerk op zich vind ik dat het subsidiariteitsbeginsel moet worden toegepast.

De Voorzitter


Arlette Laguiller
Vraag nr. 45 van (H-0548/00):
Betreft: Vuurwerkfabrieken Op 2 juni vond in de vuurwerkfabriek "Liborio Fernandes" in het Portugese dorp Lanhelas een explosie plaats waarbij negen personen gewond raakten en aanzienlijke schade werd aangericht. Onlangs vond ook in de vuurwerkfabriek Pyroma, in het Franse Feugueyrolles een explosie plaats. Beide explosies deden zich voor slechts enkele dagen na de ramp in Enschede. Hieraan kunnen nog worden toegevoegd de recente explosies in Spanje. Een en ander maakt duidelijk welk gevaar dergelijke fabrieken in bewoonde regio's met zich mee brengen. De vervaardiging van vuurwerk is des te gevaarlijker geworden nu de oude ambachtelijke methoden hebben plaatsgemaakt voor geïndustrialiseerde productiemethoden. Als gevolg hiervan worden namelijk veel meer explosieve stoffen opgeslagen en is ook de explosiviteit ervan sterker.
Welke maatregelen denkt de Commissie voor te stellen om de veiligheidsvoorschriften die explosiegevaar in dergelijke fabrieken moeten uitbannen te versterken en te doen naleven? Een verbod in te stellen op de vestiging van deze fabrieken in bewoonde gebieden? De veiligheid van transporteurs van explosieve stoffen en die van de bevolking in de transportregio's te waarborgen?

Wallström
De Commissie is zeer verontrust door de recente ongelukken in vuurwerkopslagplaatsen en -fabrieken. De vervaardiging en opslag van vuurwerk valt onder richtlijn 96/82 van de Raad van 9 december 1996 over de controle op faciliteiten waar een verhoogde kans op ongelukken met gevaarlijke stoffen bestaat, de zogenaamde Seveso II-richtlijn. Deze richtlijn verplicht uitbaters van faciliteiten waar word gewerkt met gevaarlijke stoffen tussen zekere drempelwaarden om een beleidsplan gericht op het voorkomen van grote ongelukken op te stellen. Ze zijn ook verplicht om rampen- en noodplannen op te stellen en die aan de publieke inspectiediensten kenbaar te maken door middel van het indienen van een veiligheidsrapport.
Bovendien is in de Seveso II-richtlijn een nieuwe bepaling opgenomen waarin is vastgelegd dat de risico' s van bedrijven die werken met gevaarlijke stoffen mee moeten worden gewogen in de bestemmingsplannen van de lidstaten. Zij zijn verplicht om de doelstelling van de richtlijn na te streven, te weten het voorkomen van grote ongelukken en de beperking van de gevolgen daarvan voor mens en milieu. Dat moet worden gedaan middels beperkende regelgeving voor de vestiging van nieuwe bedrijven, het aanpassen van bestaande bedrijven en nieuwe bouwprojecten, zoals transportverbindingen, locaties die toegankelijk zijn voor het publiek en woonwijken in de buurt van bestaande bedrijven.
Op de lange termijn moeten bestemmingsplannen ervoor zorgen dat er voldoende afstand komt tussen risicobedrijven en woongebieden. Lidstaten moeten er ook voor zorgen dat alle betrokken autoriteiten en planologische diensten die verantwoordelijk zijn voor de besluitvorming afdoende inspraakprocedures invoeren. De opname van deze bepaling kan worden gezien als een belangrijke stap voorwaarts in het proces van het tegengaan van grote ongelukken.
Er is al een begin gemaakt met een herziening van de Seveso II-richtlijn. Na een gedegen onderzoek van de ongelukken die zich hebben voorgedaan, zal de Commissie in het kader van die herziening ook de drempelwaarden voor vuurwerk opnieuw onder de loep nemen. Een voorstel voor amendementen op de Seveso II-richtlijn kan begin volgend jaar, dus in 2001, worden verwacht. Maar eerst moeten wij ervaringen hebben opgedaan en het ongeluk in Enschede en in Roemenië hebben geëvalueerd. Dit proces zal worden uitgevoerd in nauwe samenwerking met de lidstaten, het Europees Parlement en andere betrokken partijen.
Het transport van lichtontplofbare materialen valt onder richtlijn 94/55 over het transport van gevaarlijke stoffen over de weg. Deze richtlijn maakt de bepalingen bindend uit bijlage A en B van de Europese overeenkomst betreffende het internationale vervoer van gevaarlijke goederen over de weg voor wegtransport binnen of tussen lidstaten. Bijlage A bevat de bepalingen omtrent de verpakking en etikettering van gevaarlijke goederen en bijlage B bevat de bepalingen omtrent de constructie, uitrusting en de bediening van het voertuig en de minimumvereisten waaraan de opleiding van de chauffeur moet voldoen. De toepassing van deze wetgeving garandeert een hoge veiligheidsgraad bij het transport van gevaarlijke goederen, waaronder explosieven.

Laguiller
Uw antwoord is dat er richtlijnen bestaan, maar wat we zien is dat ze waarschijnlijk niet worden toegepast. Er gebeuren immers steeds meer ongelukken en die worden steeds gevaarlijker, omdat de oude, ambachtelijke productiemethoden in deze fabrieken worden vervangen door industriële methoden.
Het lijkt mij zonneklaar dat dit soort bedrijven niet vlakbij woongebieden gevestigd zou moeten zijn. De ramp in Enschede toont dat overduidelijk aan. In het Portugese dorp waarover ik sprak in mijn vraag, Lanhelas, in de provincie Minho, zijn 159 huizen door de explosie getroffen. Enkele zijn en andere gedeeltelijk verwoest. De vereniging van de slachtoffers die is opgericht schat de aangerichte schade op meer dan een miljard euro. Ik denk dus dat we haast moeten maken met de toepassing van deze richtlijnen en dat we nieuwe richtlijnen moeten opstellen om deze vuurwerkfabrieken vlakbij woongebieden te verbieden.

Wallström
Ja, natuurlijk, mijnheer de Voorzitter. Wij zijn ook bijzonder verontrust door hetgeen er is gebeurd en dat is ook de reden waarom we de Seveso II-richtlijn aan het bekijken zijn. Wij gaan na of deze misschien moeten worden aangevuld met nieuwe regelgeving voor bedrijven zoals de fabrieken waar zich onlangs ongelukken hebben voorgedaan. Natuurlijk zullen we ook moeten kijken naar de bestemmingsplannen. De bedrijven in kwestie vielen namelijk niet onder de Seveso II-richtlijn omdat de grenswaarden daar niet mee strookten. We zullen een en ander bekijken zodra we alle informatie over deze ongelukken hebben geëvalueerd. We zullen niet op onze lauweren rusten.

De Voorzitter
De tijd voor het vragenuur aan de Commissie is verstreken. De vragen nrs. 46 tot 78 zullen schriftelijk beantwoord worden.
(De vergadering wordt om 20.05 uur onderbroken en om 21.00 uur hervat).

EMAS (Communautair milieubeheer- en milieuauditsysteem)
De Voorzitter
Aan de orde is de aanbeveling voor de tweede lezing (A5-0165/2000) van de heer García-Orcoyen Tormo, namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid, betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van de verordening van het Europees Parlement en de Raad inzake de vrijwillige deelneming van organisaties aan een communautair milieubeheer- en milieuauditsysteem (EMAS).

García-Orcoyen Tormo
Mijnheer de Voorzitter, commissaris Wallström, wij danken u dat u op dit uur aanwezig bent. Het communautair milieubeheer- en milieuauditsysteem is niet bepaald een van de meest populaire milieuaangelegenheden. Het is nochtans een fantastisch instrument om vooruitgang te boeken op het terrein van de integratie van economische activiteiten en milieubehoud. Door een milieubeheersysteem aan te nemen zullen wij ervoor zorgen dat de ondernemingen - zowel industrie- als dienstverleningsbedrijven - de milieufactor in het gewone bedrijfsbeheer leren integreren en zodoende de talloze belangrijke voordelen ontdekken die met deze aanpak gepaard gaan, niet enkel op milieugebied maar ook vanuit economisch oogpunt. Zo zullen zij onder meer hun concurrentiepositie kunnen versterken. Ik hecht dan ook uitzonderlijk belang aan de huidige herziening van de verordening alsmede aan de uitbreiding ervan met nieuwe, bijzonder nuttige elementen die de milieuaspecten van de activiteiten, diensten en producten verbeteren.
Vaststelling van meer stimulerende maatregelen om de toegang van de Europese ondernemingen tot het systeem te bevorderen, deelname van de betrokken partijen - met name de werknemers - versterking van de betrouwbaarheid van het systeem ten aanzien van derden en verhoogde transparantie van de informatie zijn de voornaamste doelstellingen van de unaniem door de Commissie milieubeheer goedgekeurde amendementen die ik uit de eerste lezing door het Parlement heb overgenomen.
De genoemde commissie heeft echter tevens een aantal amendementen goedgekeurd die in tegenstrijd zijn met het standpunt van de rapporteur. Ik blijf deze verwerpen. In dit verband wil ik verwijzen naar amendementen 5, 6, 10 en 17 die betrekking hebben op een controversiële kwestie, namelijk de eis dat de ondernemingen die zich in het EMAS-register willen inschrijven de beste beschikbare technologie als instrument voor de verbetering van de milieubescherming moeten toepassen. Er zij aan herinnerd dat EMAS een marktinstrument is waaraan organisaties vrijwillig kunnen deelnemen. Er zij tevens aan herinnerd dat de huidige herziening van de onderhavige verordening onder meer tot doel heeft het systeem toegankelijker te maken voor kleine en middelgrote ondernemingen en voor de dienstensector. Ik moet hieraan toevoegen dat het initiatief tot dusver relatief gezien betere resultaten oplevert dan de alternatieve formule, de norm ISO 14.001, die in velerlei opzichten soepeler is dan EMAS. We mogen niet vergeten dat de beste beschikbare technologieën, zoals die in de richtlijn inzake geïntegreerde preventie en controle van verontreiniging worden gedefinieerd, enkel van toepassing zijn op grote industriecomplexen en niet op de dienstensector of de kleine en middelgrote ondernemingen.
Dit gezegd zijnde, meen ik te mogen veronderstellen dat u het met mij eens bent dat dit niet het geschikte moment en EMAS niet het aangewezen instrument is om te eisen dat de ondernemingen die zich bij het systeem willen aansluiten de beste beschikbare technologie toepassen, ook al onderschrijven wij volmondig de ontwikkeling en voortzetting van de richtlijn inzake geïntegreerde preventie en controle van verontreiniging (GPCV). De grote industriecomplexen zullen overeenkomstig de bepalingen van de genoemde GPCV-richtlijn nog steeds verplicht zijn zich in het EMAS-register in te schrijven. Zij moeten immers de geldende milieuwetgeving eerbiedigen, zoals blijkt uit amendement 12. Dit betekent logischerwijs dat zij de GPCV-richtlijn moeten eerbiedigen in de gevallen die op ondernemingen van toepassing zijn.
Ik zou tevens uw aandacht willen vestigen op de amendementen 41 en 50. Mijn fractie is bereid deze te aanvaarden op voorwaarde dat de term "vertegenwoordigers" duidelijk verwijst naar de binnen elke onderneming als dusdanig gekozen personen en onder geen beding geldt voor organisaties. De deelname van organisaties zou immers het aannemingsproces van het systeem bemoeilijken en vertragen. Ik hoop dat andere fracties morgen mondelinge amendementen in deze zin indienen.
Er zijn nog twee amendementen die commentaar verdienen. Wat amendement 19 betreft, heb ik om een aparte stemming verzocht. Het eerste fragment eindigt met de woorden "openbare structuren en markten voor overheidsopdrachten te vergemakkelijken". Ik stel voor dat wij tot hier de tekst van de Commissie overnemen. Als ik mij niet vergis, bereidt de Commissie momenteel een voorstel voor - ik zou het mevrouw Wallström in dank afnemen als zij even op dit thema zou ingaan - over de opname van het milieucriterium als objectieve vereiste bij de toekenning van openbare aanbestedingen. Ik geloof dan ook dat het wenselijk is te wachten tot dit voorstel is goedgekeurd. In verband met amendement 22, waarin een termijn van vier jaar wordt vastgesteld voor de toetreding tot het EMAS-systeem van de Commissie, de Raad en het Parlement, heb ik de Commissie schriftelijk om advies verzocht. Ik zou het op prijs stellen mocht mevrouw de commissaris mijn vraag beantwoorden.
Nog een laatste woord over amendement 25. Hiermee wordt de harmonisatie van EMAS en de ISO-norm beoogd. Deze beslissing zal ongetwijfeld de verbreiding van beide instrumenten in de hand werken. Het verheugt ons dan ook ten zeerste dat in dit opzicht een harmonisatieovereenkomst is bereikt.

Schnellhardt
Mijnheer de Voorzitter, de ervaringen die we tot nu toe hebben opgedaan met het communautaire milieuauditsysteem, waren zeer divers. In Duitsland en Oostenrijk hebben zeer veel bedrijven deelgenomen, terwijl in andere lidstaten het aantal bedrijven zeer klein is. Door de huidige herziening moet daarom worden bereikt dat het milieuauditsysteem aantrekkelijker wordt. Het is daarom belangrijk dat dienstverlenende bedrijven mee gaan doen en de deelneming van kleine en middelgrote ondernemingen kan worden bevorderd. Maar dat is, denk ik, allemaal niet voldoende. Daarbij is met name ook van belang dat de bureaucratie wordt verminderd en er mogelijkheden worden geschapen om de prestatie naar buiten toe vorm te geven.
Gesprekken in de bedrijven hebben laten zien dat EMAS intern functioneert, het personeel is aanzienlijk meer betrokken bij milieubescherming, maar de effectiviteit naar buiten toe moet nu worden verbeterd. Bij alle overwegingen om EMAS te verbeteren moet men één ding in de gaten houden: het gaat bij EMAS om een vrijwillig systeem, waarbij ondernemingen zich kunnen aansluiten. Het mag dus niet worden overladen met begrippen zoals BAT. Dat zijn bindende eisen die de meetlat te hoog leggen. We bereiken daar slechts mee dat de ondernemingen dit systeem loslaten. Daarmee winnen we eigenlijk niets. De ervaringen tot nu toe zijn zeer goed en we moeten op deze goede ervaringen voortborduren. Als we wensdromen over milieubescherming hebben, wil ik daar graag achter staan, maar dan horen daar ook richtlijnen en verordeningen bij. Dat kan niet als je kiest voor een vrijwillig systeem zoals EMAS.
Eén punt dat me nog belangrijk lijkt om de milieuaudit praktisch uitvoerbaar te maken, is de valideringsfrequentie. Er wordt voorgesteld om de validering met tussenpozen van één jaar te laten plaatsvinden. Ik vind dat absoluut te kort. De bedrijven hebben driekwart jaar nodig om een milieuverslag op te stellen. Dat is niet te doen als er jaarlijks moet worden gevalideerd. Ik stel dus twee tot drie jaar voor en hoop op uw instemming.

Scheele
Mijnheer de Voorzitter, het EMAS wordt herzien en mijn fractie en ik, wij zijn er erg voor dat het tot een uitbreiding van het toepassingsgebied van EMAS komt. Ik geloof echter dat de voorbeelden van Oostenrijk en Duitsland - en dat heeft de vorige spreker, de heer Schnellhardt, ook al gezegd - aantonen dat het geen toeval is dat ook de landen waar de deelneming het hoogst is, het standpunt verdedigen dat de naleving van bestaande milieuwetgeving, maar ook de toepassing van de zogenaamde beste beschikbare technologieën, essentiële instrumenten zijn om de milieu-efficiëntie, om de milieubescherming door bedrijven te verbeteren.
In dit opzicht wil ik de betreffende amendementen die de toepassing van de beste beschikbare technologieën eisen, daadwerkelijk steunen en ook om steun vragen voor amendement 12, waarin bijzondere nadruk gelegd wordt op de naleving van bestaande milieuwetgeving. Natuurlijk is het mij duidelijk dat er stimulansen moeten komen voor een grotere deelneming aan dit systeem. Desondanks geloof ik dat de geloofwaardigheid van dit milieuauditsysteem slechts kan worden gewaarborgd, wanneer er strenge normen worden gesteld en niet met de tegenovergestelde strategie, met een aanpassing aan de ISO-norm.
Voorts gaat de deelneming van werknemers en hun vertegenwoordigers mijn fractie zeer ter harte. Ik stem in met het voorstel van de rapporteur - we zijn het hierover vandaag eens geworden - om morgen een mondeling amendement voor te stellen om duidelijk te maken dat we het ook eens zijn met het compromis over de participatie van werknemers en hun vertegenwoordigers, dat inhoudt dat dit punt dus tot het bedrijf wordt beperkt. Naar mijn mening zal dat vanuit het oogpunt van democratisch beleid, maar ook vanuit het oogpunt van efficiënt beheer een belangrijke stap voorwaarts zijn in de omzetting van EMAS.
Ik zal mijn toespraak voortijdig beëindigen en ik denk dat de Voorzitter daar erg tevreden over is!

Ries
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, mevrouw de commissaris, de bedoeling van EMAS is uitstekend: bedrijven aanmoedigen om het milieu meer te respecteren. Zeven jaar nadat EMAS in het leven werd geroepen, is het alleen in enkele landen een succes. We hebben nog een lange weg te gaan en daarom dienen we nu vast te stellen wat de reden van dit bescheiden resultaat is.
EMAS is complex, te complex. Het gaat om regelgeving die bedrijven zware beperkingen oplegt, terwijl zij toch accepteren om, vrijwillig, het spel mee te spelen. Die complexiteit ontmoedigt bedrijven in het MKB, waarvan iedereen weet dat ze bezwijken onder de administratieve lasten. Toch zijn zij de motor van de Europese economie. Onze prioriteiten dienen zich allereerst op deze bedrijven te richten en vandaar het belang van stimulansen waarover onze rapporteur zojuist sprak.
In dezelfde geest dreigen bepaalde amendementen zich voorts te bezondigen, zou ik zeggen, aan overdreven ambities. Ik bedoel de amendementen 5,10 en 17 die handelen over de beste beschikbare technologieën. Een dergelijke eis zou bedrijven in het MKB voor soms onoplosbare problemen stellen, want zij kunnen zich niet altijd aan die technologieën aanpassen en voor sommige economische sectoren is het al een probleem om vast te stellen welke de beste zijn.
De liberale groep zal dus niet akkoord gaan. Om een compromis te bereiken zijn wij daarentegen bereid om de amendementen 43, 44 en 45 te steunen die de vanuit milieuoogpunt beste beschikbare technologieën, verbinden met, ik citeer: "voorwaarden die economisch en technisch haalbaar voor de ondernemingen zijn".
Tot slot ligt de vraag op tafel inzake de inspraak van vertegenwoordigers van de werknemers. Daaraan hechten wij uiteraard veel belang en ons gemeenschappelijk standpunt geeft er alle ruimte voor. Wij verwerpen daarentegen de amendementen 41 en 50, omdat maatregelen die nog meer beperkingen opleggen, een flink aantal potentiële bedrijven zal ontmoedigen.
Concluderend zou ik simpelweg willen zeggen dat méér niet altijd beter is. Het systeem is vrijwillig en moet dus aantrekkelijk zijn om te overleven. Anders zou EMAS niet meer dan een lange lijst van goede bedoelingen worden, die voor bedrijven onuitvoerbaar dreigt te zijn, en dus volslagen nutteloos.

McKenna
Mijnheer de Voorzitter, een aantal sprekers is vanavond ingegaan op de kwestie van de beste beschikbare technologie. Ik begrijp niet waarom men zo terughoudend is, terwijl het om een uiterst belangrijk middel gaat. Als wij bedrijven werkelijk willen aanmoedigen op een meer milieuvriendelijke wijze te werk te gaan, dan moet ook het gebruik van de beste beschikbare technologie worden aangemoedigd. Terughoudendheid op dit vlak is voor mij volstrekt onbegrijpelijk. Indien de beste technologie beschikbaar is, moet een bedrijf ook worden gestimuleerd om deze te gebruiken. Anders zal er nooit vooruitgang worden geboekt.
Uiteraard is dit instrument gebaseerd op vrijwilligheid, maar als het bedrijven menens is met de verbetering van hun milieubeleid en hun prestaties op milieugebied, moet elke aanmoediging in die richting alleen maar worden toegejuicht. De tegen het gebruik van de beste beschikbare technologie ingebrachte argumenten kunnen de toets der kritiek niet doorstaan. Het is van groot belang dat dit onderdeel, evenals de amendementen in verband met de beste beschikbare technologie, door het Parlement worden gesteund. Ook bij de Commissie wil ik bepleiten deze amendementen over te nemen. Indien wij de bedrijven werkelijk een zetje in de goede richting willen geven, moeten wij de beste beschikbare technologie blijven aanmoedigen.

Lange
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, waarde collega's, ik denk dat de verordening effectief moet zijn, omdat het gaat om een vrijwillig instrument. Wat dat betreft, vind ik het ook juist en goed dat men erop toeziet dat het hanteerbaar is, en daarom, mevrouw Scheele, hebben we er ook voor gezorgd dat er nu overeenstemming is binnen de twee grote fracties, zodat de validering niet beperkt is tot een jaar, maar praktijkgericht kan worden georganiseerd, met name voor kleine en middelgrote bedrijven. Van hen kan inderdaad niet verlangd worden dat ze elk jaar een validering uitvoeren - dat zou absurd zijn. We moeten daarvoor een effectieve en praktische oplossing vinden. Maar ik geloof ook dat we ten aanzien van de beste beschikbare technologie een verstandig uitgangspunt moeten hebben. Want het kan toch niet zo zijn dat twee bedrijven die op een volkomen verschillend niveau produceren, één op een slecht technologisch peil en één op een hoog technologisch peil, beide EMAS toepassen en beide worden gecertificeerd! Dat is toch absurd. Dat is per slot van rekening ook misleiding van diegenen die door promotiecampagnes misschien EMAS-producten kopen. Er bestaat op dit punt dan ook behoefte aan een norm.
Misschien gaan de amendementen die we in de milieucommissie aangenomen hebben, toch te ver. Daarom ben ik blij dat 43, 44 en 45 worden voorgesteld. Daarin wordt de toepassing van beschikbare technologieën behandeld naar analogie van een andere richtlijn en in eerste instantie beperkt tot industriële activiteiten, omdat het voor de dienstverlenende sector inderdaad nog veel moeilijker is. Wat dat betreft, zou ik toch willen vragen of we het misschien, als we het eens kunnen worden over de kwestie van de valideringsfrequentie, ook hierover eens kunnen worden. We moeten nu immers eerst de bemiddelingsprocedure afwachten, en misschien vinden we daar een betere oplossing.

Breyer
Mijnheer de Voorzitter, ik geloof dat de stemming van morgen echt een lakmoesproef is voor EMAS: wordt het een ecologische modernisatie of slechts een schijnvertoning? Het moet duidelijk zijn dat EMAS een beloning is voor de bedrijven die daadwerkelijk voortrekkers van een ecologische modernisatie zijn. BAT - ofwel best available technology (best beschikbare technologie) - is de basisvoorwaarde voor EMAS, want het zou bijna absurd zijn als een onderneming geacht wordt een ecologische voortrekkersrol te vervullen, zonder gebruik te maken van de best available technology en het moet toch heel duidelijk zijn dat, als dat niet gebeurt, we ISO 14000 hebben. Dan hebben we EMAS toch simpelweg verkwanseld, dan is het toch hetzelfde als ISO. Dan kunnen we toch afzien van de hele richtlijn, want dan is die net als ISO. Daarom begrijp ik de bedenkingen niet die daartegen werden geuit, met name ook wanneer het om de kleine en middelgrote bedrijven gaat, want juist die ondernemingen zijn immers niet zo sterk gebonden in dit opzicht. Omgekeerd hebben we steeds weer gezien dat kleine en middelgrote ondernemingen vaak juist innovatiever zijn dan grote ondernemingen.
EMAS is een belangrijk vrijwillig instrument voor bedrijven, maar de koppeling met milieuprogramma's is van enorm belang, want juist onderzoeken in de Bondsrepubliek hebben aangetoond dat EMAS-organisaties jammer genoeg nog altijd niet hebben ingezien dat bijvoorbeeld het tegengaan van klimaatveranderingen een zeer belangrijke doelstelling is. Daarom geloof ik dat het van beslissend belang is dat we hier geen uitverkoop houden en EMAS en ISO op één lijn stellen.

Wallström
 - (SV) Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, om te beginnen wil ik rapporteur García-Orcoyen Tormo bedanken voor haar werkzaamheden in verband met het Commissievoorstel over EMAS.
Voordat ik inga op de afzonderlijke amendementen, wil ik drie essentiële kwesties aanstippen, namelijk de beste beschikbare technologie, de relatie tussen de EMAS-deelnemers en het voldoen aan de verplichte eisen van de milieuwetgeving alsmede de frequentie van de validering van de milieuverklaring.
De wijzigingen die het Europees Parlement heeft voorgesteld wat betreft de beste beschikbare technologie zouden betekenen dat alle organisaties die deelnemen aan EMAS gedwongen zijn om de beste beschikbare technologie toe te passen. De Commissie staat achter het beginsel dat alle organisaties die geregistreerd staan in EMAS moeten trachten de beste werkpraktijk in hun sector toe te passen en zo efficiënt mogelijk te werken, wat geldt voor zowel de technologie, het materiaal als de organisatie. Het concept voor de beste beschikbare technologie dat nauwkeurig wordt gedefinieerd in de richtlijn inzake gecoördineerde maatregelen ter preventie en vermindering van verontreinigingen, is echter slechts van toepassing op de industrie. Dat is ook al door het Parlement in een aantal amendementen vastgesteld.
Gezien het feit dat EMAS nu openstaat voor alle economische sectoren, zou de eis voor het gebruik van de beste beschikbare technologie in de praktijk betekenen dat de deelname aan EMAS van veel sectoren wordt verhinderd. Het Europees Parlement zou zelf bijvoorbeeld niet kunnen deelnemen, omdat het concept beste beschikbare technologie nog niet toegepast kan worden op openbare instellingen. Een dergelijke eis zou ook een grote belemmering voor het midden- en kleinbedrijf zijn. Ze zijn niet opgenomen in de richtlijn inzake gecoördineerde maatregelen ter preventie en vermindering van verontreinigingen. Als men probeert deze uitzondering te omzeilen via EMAS, dat een vrijwillig systeem is, betekent dat waarschijnlijk dat het midden- en kleinbedrijf afziet van deelname aan EMAS.
Wanneer het gaat om amendementen waarbij de beste beschikbare technologie zich beperkt tot het toepassingsgebied van de richtlijn inzake gecoördineerde maatregelen ter preventie en vermindering van verontreinigingen, wil ik erop wijzen dat EMAS niet gezien moet worden als een alternatieve manier om erop toe te zien dat er een dwingende wetgeving wordt toegepast.
We zijn het er allemaal over eens dat het van belang is dat organisaties zich houden aan de milieuwetgeving die op hen van toepassing is. Je zou kunnen zeggen dat minimaal vereist is dat de milieuwetgeving nageleefd wordt. De bedoeling van EMAS is organisaties helpen beter te presteren en deze minimale eis te overtreffen. Het doel is echter niet controle-instanties te voorzien van onweerlegbare bewijzen, want een organisatie die in EMAS is geregistreerd, houdt zich onder alle omstandigheden aan de bestaande wetgeving. Met het oog op de systematische structuur van EMAS spreekt het voor zich dat de organisaties goede voorwaarden zullen krijgen om zich aan de wetgeving te kunnen houden. EMAS is echter een vrijwillig systeem. Als het Europees Parlement bij zijn amendementen blijft, die erop neerkomen dat overeenstemming met de milieuwetgeving gegarandeerd moet zijn, bestaat het risico dat de rol van EMAS verandert. In dat geval vervangt EMAS de milieucontroles van de bevoegde autoriteiten van de lidstaten. En ik weet zeker dat het Parlement dat niet voor ogen heeft.
Hoe vaak zal een validering van de milieuverklaring moeten plaatsvinden? De milieuverklaring is het zichtbare en openbare resultaat van de uitvoering van EMAS in een organisatie. De verklaring moet daarom voldoen aan de verwachtingen van de omgeving. Eén van die verwachtingen is dat de milieuverklaring betrouwbaar is. De eenvoudigste manier om vertrouwen te winnen voor het resultaat van de audit, is het uitvoeren van regelmatige, objectieve controles. Daarom is een jaarlijkse validering van de audit beter dan een controle eens in de drie jaar, zoals in de meeste gevallen gebeurt. Ik wil benadrukken dat het gemeenschappelijk standpunt in dit opzicht flexibel is. Daarom kan men al rekening houden met speciale gevallen of problemen. Doordat het Europees Parlement door middel van zijn amendementen het beginsel van een jaarlijkse validering schrapt, vrees ik dat de geloofwaardigheid van EMAS wordt aangetast, die een voorwaarde is voor het succes van EMAS.
Dan wil ik nu de afzonderlijke amendementen behandelen. De Commissie heeft de 50 amendementen die zijn ingediend grondig bestudeerd en kan 11 ervan overnemen. De mate van geloofwaardigheid en aantrekkingskracht van EMAS voor bedrijven zijn twee beslissende aspecten voor het functioneren van EMAS. Daarom kan de Commissie van harte amendement 1, 2 en het derde deel van amendement 19 overnemen.
Een andere belangrijke kwestie, waar de Commissie ook van op de hoogte is, is hoe men erop toe kan zien dat EMAS in een vroeg stadium tot stand komt in de kandidaat-landen. De Commissie kan daarom amendement 3 in beginsel overnemen, op voorwaarde dat de formulering duidelijker wordt.
De Commissie steunt amendement 4 in beginsel ook van harte, omdat het zal bijdragen tot een grotere betrokkenheid van de werknemers, iets wat al in de herziening van EMAS is opgenomen. De formulering dient echter gewijzigd te worden om te voorkomen dat er extra eisen aan bedrijven worden gesteld, wat in het bijzonder geldt voor het midden- en kleinbedrijf.
Er lijkt een algemene bezorgdheid te bestaan over het midden- en kleinbedrijf, wat ook in EMAS tot uiting komt. Om die reden kan de Commissie amendement 19, vierde deel, in beginsel overnemen, mits de EMAS-regels voor het midden- en kleinbedrijf niet uitgehold worden.
Aangezien EMAS een vrijwillig systeem is, is het belangrijk dat er informatie over bestaat. De Commissie kan daarom amendement 16 in beginsel overnemen, als het uitgebreid wordt en alle informatie behelst en niet alleen gegevens.
De Commissie constateert met tevredenheid dat het Europees Parlement zelf EMAS wil toepassen en roept de overige Europese instellingen op om hetzelfde te doen. Het toepassingsgebied van EMAS is echter groter dan de fysieke middelen, wat duidelijk aangegeven moet worden in amendement 22, dat de Commissie in beginsel kan overnemen.
Amendement 25 zal in hoge mate bijdragen aan de verduidelijking van de EMAS-eisen en de Commissie steunt dit amendement. Het behoeft echter een kleine toevoeging, zodat de Commissie op een wettelijk correcte manier aan de contractvoorwaarden van de overeenkomst met het Europees Normalisatie-instituut kan voldoen.
Eenstemmigheid en transparantie zijn ook belangrijke beginselen voor EMAS. De Commissie kan amendement 30, eerste en derde deel, 32 en 33, tweede deel, overnemen.
Wat betreft de resterende amendementen wil ik kort uiteenzetten waarom de Commissie deze niet kon overnemen. Een belangrijk aspect van het voorstel is de uitbreiding van het toepassingsgebied van EMAS naar alle sectoren van het bedrijfsleven. Daarom kunnen de amendementen die alleen de industriesector betreffen niet worden overgenomen. Het betreft amendementen 5, 6, 10, 17, 43, 44 en 45, die erop neerkomen dat de organisaties de beste beschikbare technologie moeten toepassen.
De Commissie vindt het tevens belangrijk dat EMAS op een logische manier is opgebouwd en begrijpelijk en voldoende flexibel is om aangepast te kunnen worden aan de verschillende sectoren. Daarom kan de Commissie de volgende amendementen niet overnemen: 7, 8, 9, 11, 12, 14, 15, 19, 21, 23, 26, 27, 28, 29, 31, 33, eerste deel, 34, 35, 37, 41, 42, 47, 48, 49 en 50.
De extra voordelen voor het milieu die EMAS met zich meebrengt, in vergelijking met ISO14001, is een doorslaggevend aspect in het voorstel. De Commissie kan daarom de volgende amendementen niet overnemen: 13, 30, tweede deel, 36, 38 en 46. Deze zouden het moeilijker maken om inzicht te krijgen in de gegevens over milieuprestaties en om ze te controleren, doordat er grotere intervallen ingevoerd worden tussen de validering van de audits.
De Commissie kan amendementen 39 en 40 evenmin overnemen, omdat het EMAS-logo voor organisaties duidelijk moet zijn en niet tot verwarring mag leiden bij het publiek.
Zoals de richtlijn voor openbare aanbestedingen er nu uitziet, kan amendement 19, eerste deel, niet worden overgenomen.
De Commissie geeft het Europees Parlement op verzoek graag informatie, maar kan amendement 18 en 20 niet overnemen, omdat middelen hiervoor ontbreken.
Tot slot kan de Commissie amendement 24 over de procedure van het comité niet overnemen vanwege de wettelijke wijzigingen in het besluit over deze procedure, die betekenen dat er een regelgevend comité nodig is.
De Commissie is ervan overtuigd dat de amendementen van het Europees Parlement, in beide lezingen, in hoge mate hebben bijgedragen tot deze herziening en het vermogen van EMAS hebben vergroot om bij te dragen aan het verbeteren van de milieuprestaties van het bedrijfsleven in de hele Unie.

De Voorzitter
Mijn hartelijke dank, mevrouw de commissaris. Staat u mij bij hoge uitzondering het volgende toe: misschien kunt u ook een beetje letten op het zeer volle programma. Uw collega Reding is vandaag de allerlaatste. Zij is ongetwijfeld boos op mij als ze hier om 1.00 uur 's nachts nog moet zijn. Zou u daarom zo goed willen zijn om het in het vervolg misschien wat korter te houden.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

Grenswaarden voor benzeen en koolmonoxide
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0166/2000) van mevrouw Breyer, namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid, betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van de richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende de grenswaarden voor benzeen en koolmonoxide in de lucht.

Breyer
, rapporteur. (DE) Beste collega's, geachte mevrouw de commissaris, ik zal mijn best doen om het kort te houden, want ik geloof dat er binnen het Parlement eigenlijk niet veel discussie over deze richtlijn bestaat. De onderhavige richtlijn is in feite de tweede dochterrichtlijn van de richtlijn inzake de beoordeling en het beheer van de luchtkwaliteit en het voorstel maakt deel uit van een geïntegreerd pakket van maatregelen ter bestrijding van de luchtvervuiling. Essentieel aan deze tweede dochterrichtlijn is dat voor het eerst een grenswaarde voor benzeen en koolmonoxide in de Europese Unie wordt bepaald. Dit is een hele belangrijke stap, ik zou zelfs zeggen een mijlpaal in de wetgeving op het gebied van de luchtkwaliteit, omdat het de eerste keer is dat voor een kankerverwekkende stof, namelijk benzeen, die immers leukemie kan veroorzaken, een grenswaarde wordt vastgesteld. We weten dat benzine en olie de grondstoffen zijn van benzeen en in de Europese Unie is 80-85% van het benzeen terug te voeren op verbranding van benzine in het wegverkeer. Tot nu toe bestond er geen drempelwaarde voor gezondheidsschade en dus ook geen risicovrije benzeenbelasting. Het in het EU-Verdrag vastgelegde voorzorgsbeginsel verplicht echter tot het vaststellen van een grenswaarde met een extreem lage kans op ziekte. Daarom steunen we dit voorstel, met een grenswaarde van 5 microgram per kubieke meter lucht, natuurlijk van ganser harte.
Het gemeenschappelijk standpunt heeft het voorstel van de Commissie duidelijk verbeterd. Ik juich het ook zeer toe dat het gelukt is om er veel amendementen van dit Parlement in op te nemen. Vooral één amendement was voor ons erg essentieel en van centraal belang. Want op grond van het voorstel van de Commissie konden haast naar believen uitzonderingsregelingen voor lidstaten worden toegestaan. Het was praktisch een vrijbrief die steeds maar opnieuw verlengd had kunnen worden, en met het schrappen van deze uitzondering hebben we een compromis bereikt dat we ook kunnen accepteren. In het kader van de omzetting van de richtlijn is het namelijk ook belangrijk om in te gaan op de problemen in zuidelijke landen en een compromis te vinden. Het voorstel beantwoordt ook aan datgene wat mevrouw Schleicher in de milieucommissie in eerste lezing heeft voorgesteld, namelijk dat men een eenmalige uitzondering kan maken, die echter wel onderbouwd moet worden, en dat dit niet alleen voor landen kan gelden, maar ook voor bepaalde regio's, bepaalde gebieden en, tenslotte, dat men de 10 microgram niet mag overschrijden.
Het is ook heel belangrijk met het oog op de uitbreiding naar het oosten dat we duidelijk maken dat er geen tweeledig milieubeleid is en dat de lidstaten waarvoor de uitzonderingen gelden, ook bewijzen en inspanningen moeten leveren, die laten zien dat zij op de goede weg zijn om ook aan deze eisen te voldoen. Voorts heeft de milieucommissie een reeks amendementen ingediend, die ook niet omstreden zouden moeten zijn, want ze hebben vooral betrekking op de informatieplicht. Hierin hebben we heel duidelijk gemaakt dat het nieuwe instrument Internet moet worden benut om de informatie te verbeteren. Daarmee hebben we tezelfdertijd verhelderd hoe informatie moet worden doorgegeven. Verder hebben we erop gewezen dat de indoor pollution ook een groot probleem is dat in de onderzoeksprogramma's van de Europese Unie moet worden behandeld. Als er namelijk sprake is van de buitenlucht, dan moet ook duidelijk worden, om geloofwaardig te zijn, dat we ook inspanningen willen leveren op het gebied van de binnenlucht. Bovendien hebben we heel duidelijk gemaakt dat de lidstaten ook voor een betere documentatie moeten zorgen. Voorts is het voor de lidstaten die om uitzonderingen verzoeken, heel belangrijk dat daar ook de bevolking op de hoogte wordt gesteld van het feit dat er uitzonderingen zijn en welke inspanningen er worden geleverd om uiteindelijk ons doel, 5 microgram in 2010, ook te verwezenlijken.
Daarbij wil ik het laten - mijn tijd is ook om. Belangrijk is een snelle omzetting van deze richtlijn, en ik denk dat we ons op dat punt grote moeite getroost hebben en dat zal dan ook waarschijnlijk geen problemen opleveren.

Schleicher
Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren, zoals mevrouw Breyer zojuist al heeft aangegeven, behandelen we vandaag de tweede bijzondere richtlijn van de in 1996 vastgestelde kaderrichtlijn inzake de beoordeling en het beheer van de luchtkwaliteit. Het hoofddoel is grenswaarden voor benzeen- en koolmonoxideconcentraties vast te stellen om de luchtkwaliteit te verbeteren en schadelijke gevolgen voor de menselijke gezondheid en het milieu te vermijden, te voorkomen en te verminderen.
Het klopt dat de grootste bron van de emissie van beide schadelijke stoffen, namelijk benzeen en koolmonoxide, afkomstig is van het wegverkeer. Voor benzeen zijn andere belangrijke bronnen de brandstofverdeling, de aardolieraffinaderijen en de chemische industrie en voor koolmonoxide alle verbrandingsprocessen. Deze richtlijn vormt een zeer belangrijke bijdrage aan het zuiver houden van de lucht en de strategie tegen klimaatverandering. Het voorstel werd in december 1998 door de Europese Commissie ingediend. Er zijn door het Finse voorzitterschap serieuze pogingen ondernomen om gebruik te maken van de nieuwe juridische mogelijkheden van het Verdrag van Amsterdam en dit voorstel al na de eerste lezing met de wijzigingen van het Europees Parlement in december 1999 van kracht te laten worden. Dit zou onze fractie zeer hebben toegejuicht.
De amendementen die het gevaar voor bepaalde bevolkingsgroepen op de voorgrond plaatsen en de geplande milieubeschermingsmaatregelen als overschrijdbare minimumeis beschouwen, vonden vanzelfsprekend de instemming van onze fractie. Ook de nu in het gemeenschappelijk standpunt opgenomen bepalingen voor de eenmalige verlenging van de termijn voor de naleving van de grenswaarde, die wegens de klimatologische omstandigheden in onze zuidelijke lidstaten noodzakelijk zijn, waren door ons al in de eerste lezing geïntroduceerd, net als de vaststelling van deze grenswaarde voor een benzeenconcentratie van 10 microgram per m3.
Mevrouw Breyer heeft al aangegeven dat het dan ook tot een gemeenschappelijk goede ontwikkeling in het gemeenschappelijk standpunt kwam. Het bevat nu precies de door ons gewenste formulering en ook de overige bepalingen van het gemeenschappelijk standpunt zijn consequent en voorzien in realiseerbare maatregelen ter verbetering van de luchtkwaliteit in Europa. Onze fractie is het eens met dit gemeenschappelijk standpunt en kan er zo mee instemmen. De regeling garandeert een hoog beschermingsniveau van de volksgezondheid en is flexibel genoeg om steeds aan de eisen van de technische vooruitgang te kunnen worden aangepast.
Mevrouw Breyer heeft zich zeer veel moeite getroost en ook in de beraadslagingen veel kunnen verwezenlijken van wat het Parlement wilde. Ik moet echter zeggen dat we de nieuwe amendementen overbodig vinden, dit wil zeggen ze zijn onderbouwd, maar ze rechtvaardigen eigenlijk geen verder uitstel, wat ertoe leidt dat we nog langer zouden moeten wachten totdat de richtlijn wordt vastgesteld. We zijn daarentegen van mening dat het veel en veel belangrijker is - en mevrouw Breyer, u heeft het zojuist ook gezegd - dat deze regeling nu eindelijk na een vertraging van een half jaar zo snel mogelijk van kracht kan worden om bij te dragen aan de verbetering van de lucht in Europa. Daarom stemt onze fractie niet in met de amendementen, in de hoop dat we daarmee bijdragen aan de snelle totstandkoming van de richtlijn.

Scheele
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik de rapporteur bedanken voor dit succesvolle verslag en voor haar succesvolle werk, maar natuurlijk ook alle andere betrokkenen voor de goede samenwerking. Ik ben me ervan bewust hoe belangrijk deze richtlijn is voor een positieve ontwikkeling van het milieubeleid in de Europese Unie. Voor het eerst wordt een grenswaarde voor een kankerverwekkende stof vastgelegd. Dat is van groot belang, niet alleen omdat we nu een grenswaarde voor deze kankerverwekkende stof hebben, maar ook omdat het een voorbeeldwerking zal hebben voor andere kankerverwekkende stoffen waarvoor nog regelingen moeten worden gemaakt.
Het politieke hoofddoel in de eerste lezing was dat de uitzonderingsbepalingen voor de grenswaarden zo beperkt, zo restrictief mogelijk moesten zijn, en ik geloof dat we over deze oplossing, die we met ons gemeenschappelijk werk hebben bereikt, meer dan tevreden kunnen zijn. Natuurlijk hecht ook mijn fractie aan een snelle omzetting van deze richtlijn en we willen een bemiddelingsprocedure vermijden.
Ik ben me er ook van bewust dat deze richtlijn niet de aangewezen plaats is om over luchtvervuiling in binnenruimtes te discussiëren. Toch geloof ik dat het juist is om te wijzen op de gevaren van luchtvervuiling in binnenruimtes en ook op initiatieven in deze richting, bijvoorbeeld meer onderzoek, aan te dringen. Want het is aangetoond dat luchtvervuiling in binnenruimtes een bron van ziekte is, dat mensen zijn blootgesteld aan stoffen, met name het kankerverwekkende benzeen, die de gezondheid in gevaar kunnen brengen. Daarom steunen we de amendementen die zijn ingediend, in de hoop dat we desondanks een bemiddelingsprocedure kunnen vermijden.

Maaten
Voorzitter, de drie voorgaande spreeksters hebben al op eloquente wijze duidelijk gemaakt om wat voor belangrijke voorstellen het hier gaat. Voor wat ons betreft ook complimenten in de richting van de rapporteur. Zij is buitengewoon succesvol geweest met het gros van haar amendementen en de amendementen die waren aangenomen door de Commissie en door het Parlement in eerste lezing. De vraag die openstaat, is of wij nog verder willen gaan dan wat er nu in het gemeenschappelijk standpunt is geaccepteerd. Wij vinden de argumenten van de rapporteur overtuigend en zullen daarmee instemmen.
In de discussies die wij over deze richtlijn hebben gehad, is ook een onderwerp naar voren gekomen dat eigenlijk ook bij andere milieu-onderwerpen naar voren had kunnen komen, maar waarvan ik het toch belangrijk vind om het hier naar voren te brengen. En dat is de vraag die wij ons toch steeds moeten stellen als Europese instellingen: waarom houden wij ons eigenlijk hiermee bezig? Waarom is het zo dat een probleem dat een heel lokaal probleem zijn kan - daar ligt eigenlijk zelfs één van de problemen waar wij het nu over hebben - waarom is dat iets dat wij in Brussel of in Straatsburg moeten beslissen en niet aan nationale regeringen kunnen overlaten? Ik heb het niet over een juridisch probleem, want juridisch is het duidelijk dat wij ons hiermee bezig moeten houden.
Uiteindelijk zijn wij tot de overtuiging gekomen dat het in dit geval nuttig is dat wij als Europese Unie ons hiermee bemoeien op basis van een soort rechtsgelijkheid, dezelfde bescherming voor dezelfde burgers. Maar ik kan mij voorstellen dat er ook andere argumenten zijn om te zeggen: nee, het is belangrijk voor ons als Unie om ons hiermee bezig te houden. Ik zou het interessant vinden als de commissaris, vermits zij daar de tijd voor krijgt, daar kort op in zou kunnen gaan.

Wallström
 - (SV) Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, om te beginnen wil ik de rapporteur en de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid bedanken voor hun prima werk. Het verslag-Breyer heeft in hoge mate bijgedragen tot een verdere verbetering van het Commissievoorstel in de eerste lezing vorig jaar december.
De vastgestelde grenswaarden voor benzeen en kooldioxide in de lucht zijn gebaseerd op de laatste aanbevelingen van de Wereldgezondheidsorganisatie en beogen een hoog beschermingsniveau voor de gezondheid van de mensen in de hele Unie. Als deze richtlijn wordt aangenomen, neemt de Unie internationaal gezien het voortouw wat betreft de grenswaarden voor benzeen en kooldioxide.
Om te beginnen wil ik het standpunt van de Commissie uiteenzetten over amendement 2 en 3. Ze betreffen de informatie aan het publiek, wat van groot belang is. Zoals u wellicht weet, heeft de Commissie in de loop van deze week een nieuwe richtlijn aangenomen, die informatie over het milieu nog toegankelijker zal maken. De Commissie neemt amendement 2 over, waarin uitdrukkelijk het Internet wordt genoemd. In amendement 3, eerste deel, staat dat de lidstaten speciale inspanningen moeten leveren om diegenen te informeren op wie de uitzondering voor de termijn voor het naleven van de benzeengrenswaarden van toepassing is. De Commissie stemt in beginsel in met deze eis, maar door de verwijzing naar het gemeenschappelijk standpunt, naar artikel 8.3 in richtlijn 96/62/EG, dat wil zeggen de kaderrichtlijn luchtkwaliteit, zijn de lidstaten al verplicht om deze informatie samen te stellen en toegankelijk te maken voor het publiek. De Commissie kan het eerste deel van amendement 3 alleen overnemen als het grondig geherformuleerd wordt. Amendement 3, tweede deel, bevat de eis voor het beschikbaar stellen aan het publiek van de documentatie van de lidstaten over de als monsternemingspunten gekozen locaties. Hoewel de lidstaten dit al verplicht zijn volgens het verdrag van Aarhus, neemt de Commissie het amendement over.
Ik ben aangekomen bij amendement 1 en 4, die beiden de herziening van de richtlijn door de Commissie in 2004 behandelen. De herziening zal opgenomen worden in het eerste rapport over het nieuwe, geïntegreerde programma voor schone lucht, dat de Commissie momenteel uitwerkt. In het gemeenschappelijk standpunt wordt al aangegeven dat de herziening bedoeld is om de laatste resultaten te bestuderen en indien nodig de bescherming te verbeteren. Omdat luchtverontreiniging in binnenruimtes aanzienlijke gezondheidsproblemen kan opleveren, zal de Commissie hiermee rekening houden bij de herziening. Amendement 1 kan daarom in beginsel worden overgenomen, maar moet wel geherformuleerd worden.
Amendement 4, tenslotte, behandelt een belangrijke kwestie. Het lastigste punt tijdens het overleg in de Raad was de grenswaarde voor benzeen en de termijn waarin dit bereikt moest worden. Met het oog op de resultaten van een recent onderzoek naar benzeen, waren met name de zuidelijke lidstaten er niet zeker van of de grenswaarde van 5 g/m3 in het jaar 2010 gehaald kon worden. Desondanks geeft artikel 3.2. in het gemeenschappelijk standpunt onder bepaalde voorwaarden slechts één mogelijkheid voor een verlenging van de termijn van vijf jaar. In dat tijdsbestek mag bovendien de concentratie van 10 g/m3 niet overschreden worden. Ik wil benadrukken dat dit in overeenstemming is met amendement 22, dat werd ingediend in de eerste lezing van het Parlement. Deze overeenkomst heeft alleen tot stand kunnen komen door een toevoeging in artikel 7.3, waarin uitdrukkelijk staat dat de Commissie extra verlengingen kan voorstellen aan de hand van de resultaten van de herziening in 2004. Zuiver juridisch gezien beperkt of beïnvloedt deze clausule het recht van initiatief van de Commissie niet, maar hij kan gezien worden als een belangrijk deel van het uiteindelijke compromis in de Raad. Amendement 4 zou inhouden dat deze formulering ontbreekt, wat de overeenkomst met de Raad in gevaar zou brengen. De Commissie is van mening dat de regeling die hieruit zou kunnen voortvloeien een nodeloze vertraging van de aanneming van deze belangrijke richtlijn betekent, waarin voor het eerst de grenswaarden voor benzeen en kooldioxide in de lucht worden vastgesteld. De Commissie kan amendement 4 daarom niet overnemen.
Tot slot wil ik zeggen dat ik het gemeenschappelijk standpunt een waardevol compromis vind, waarmee naar ik hoop iedereen in het Parlement zonder grote wijzigingen kan instemmen.

De Voorzitter
Mijn hartelijke dank, commissaris Wallström.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

Milieu-inspecties
De Voorzitter
Aan de orde is de aanbeveling voor de tweede lezing (A5-0164/2000) van mevrouw Jackson, namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid, betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van een aanbeveling van het Europees Parlement en de Raad betreffende minimumcriteria voor milieu-inspecties in de lidstaten.

Jackson
Mijnheer de Voorzitter, de basisgedachte achter het door mij opgestelde verslag is, dat het door de Europese Commissie gedane voorstel voor een aanbeveling over dit onderwerp zou moeten worden gewijzigd in een voorstel voor een richtlijn. Dit heeft, zoals u in mijn verslag kunt lezen, de vrijwel unanieme steun van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid.
De leden van de commissie waren het met mij eens dat een aanbeveling in het onderhavige geval een veel te zwak instrument is. Een aanbeveling komt er min of meer op neer dat wij allemaal in het centrum van Straatsburg naar de kathedraal zouden gaan, om daar een gezamenlijk gebed te doen. Want meer dan dat heeft een aanbeveling niet om het lijf. De Europese Commissie beschikt over geen enkel middel om de lidstaten te kapittelen wegens niet-naleving van een aanbeveling. Een aanbeveling zegt namelijk alleen maar dat zij iets mogen doen, en niet dat zij iets moeten doen.
De Europese Commissie is zeer bezorgd over dit verslag op grond van de overweging dat, indien wij blijven aandringen op een richtlijn in plaats van een aanbeveling, de hele zaak in de Raad schipbreuk dreigt te lijden. Ik heb begrip voor de bezorgdheid van de Commissie en heb in de milieucommissie dan ook mijn best gedaan de leden te doen instemmen met een aanbeveling in plaats van een richtlijn. De reactie die ik van hen kreeg was echter niet mis te verstaan. Ik zal ze hier niet herhalen maar u vindt ze in hoofdlijnen terug in het verslag.
Zij willen een richtlijn en geen aanbeveling. Indien de richtsnoeren voor milieu-inspectie waaraan de Commissie zo sterk lijkt te hechten werkelijk in een aanbeveling zouden worden opgenomen, zouden zij naar de mening van mijn commissie simpelweg genegeerd worden. Wij wensen dat er een richtlijn komt die de lidstaten verplicht tot het opzetten van milieu-inspecties die ongeveer op dezelfde leest zijn geschoeid.
Voor het geval men mij zulks in de schoenen zou trachten te schuiven wens ik te benadrukken, dat wij niet uit zijn op een supranationale Europese milieu-inspectiedienst. Met andere woorden, legers van mannetjes en vrouwtjes in blauwe uniformen met gouden sterren die door de lidstaten zoeven om aan Brussel te melden wat slecht of goed gaat - in het geval van Duitsland om te melden dat het goed gaat. Aan zo'n supranationale inspectiedienst hebben wij geen behoefte. Ik ben van mening, en mijn commissie is het met mij eens, dat de eerste verantwoordelijkheid voor de naleving van Europese milieuwetgeving moet liggen waar zij hoort, namelijk bij de lidstaten.
Wij begrijpen niet waarom de Commissie bereid is met zulke minimale voorstellen te komen. De verontrustende achtergrond bij dit voorstel is juist de veronachtzaming van de milieuwetgeving van de Europese Unie. Gisteren was een memorabele dag in de geschiedenis van de Unie, niet alleen vanwege het bezoek van president Chirac aan Straatsburg, maar omdat voor het eerst bericht werd over een door het Europese Hof van Justitie opgelegde boete, een boete van 20.000 euro per dag die is opgelegd aan Griekenland wegens niet-naleving van een Europese milieurichtlijn. Interessant hierbij is dat de zaak al dertien jaar aansleept en betrekking heeft op een richtlijn van nog vroegere datum.
Momenteel liggen er nog 9 andere milieuzaken bij het Hof, dat zich hierover een tweede maal moet buigen omdat de lidstaten eerdere uitspraken naast zich neer hebben gelegd. Niet minder dan 157 zaken zijn nog in behandeling. Tot mijn spijt moet ik hieraan toevoegen dat de Commissie in veel gevallen niet is kunnen optreden, dat wil zeggen naar het Hof is kunnen gaan, omdat zij niet weet wat er in de lidstaten gaande is daar deze nalaten aan Brussel te rapporteren wat de stand van de wetgeving is.
Een van de redenen waarom zij niet rapporteren is dat de landen zelf niet op de hoogte zijn. Waarom zijn zij niet op de hoogte? Omdat zij niet beschikken over milieu-inspectiesystemen, die nu juist het fundament vormen waarop de naleving van Europese regelgeving gebaseerd moet zijn.
Het type richtlijn waar de milieucommissie voor pleit hebben wij hard nodig. Een aanbeveling zal niet helpen. Ik hoop dat de Europese Commissie de moed, en ik onderstreep het woord moed, zal hebben de amendementen van het Europees Parlement over te nemen. Ik hoop dat de Commissie de moed heeft om hand in hand met het Parlement de bemiddelingsprocedure in te gaan, tegen de Raad in, want dit laatste staat vast. Ik denk trouwens dat sommige leden van de Raad neigen in de richting van een richtlijn in plaats van een aanbeveling. De kleine concessies die de Raad tot dusver heeft gedaan, zoals vervat in de preambule bij dit voorstel, zijn echter onvoldoende.

Davies
Mijnheer de Voorzitter, diegenen onder ons die de bemiddelingsprocedure voor de kaderrichtlijn inzake water hebben overleefd, zijn waarschijnlijk erg blij dat het hier om een kristalhelder, gemakkelijk te begrijpen onderwerp gaat. Het eerste punt waar het om draait is, dat wij een in de hele Europese Unie gelijke en efficiënte naleving van milieuwetgeving wensen, een beginsel dat ons aller steun verdient.
Hierbij rijst natuurlijk de vraag waarom dit niet allang het geval is. Waarom hebben de voorgangers van de commissaris al niet eerder voorstellen ingediend en waarom zijn de voorstellen die nu ter tafel liggen zo ontzettend zwak? Aan de lidstaten kan men dezelfde vraag stellen. Waarom hebben zij keer op keer hun handtekening gezet onder milieuwetgeving wanneer zij in de praktijk niet over de middelen blijken te beschikken om na te gaan of deze wordt toegepast, en ook niet van plan zijn na te gaan of die wetgeving behoorlijk wordt nageleefd?
In mijn kiesdistrict in het noordwesten van het Verenigd Koninkrijk zijn chemische bedrijven gevestigd. Tot mijn spijt moet ik toegeven dat sommige van deze bedrijven vervuilende stoffen uitstoten in de lucht en in het water. Er worden inspecties uitgevoerd en maatregelen getroffen. Zij worden gedwongen schoon schip te maken en zij betalen hiervoor een prijs. Zij moeten echter wel concurreren met chemische bedrijven elders in de Europese Unie die niet aan dergelijke inspecties zijn onderworpen en dus ook de daaruit voortvloeiende kosten niet betalen. Met die bedrijven kunnen zij niet op voet van gelijkheid concurreren. Het is gewoonweg oneerlijk.
Het tweede punt is dat er een duidelijk conflict bestaat tussen het Parlement en de Raad. Voor elke student die inzicht wil krijgen in de bemiddelingsprocedure en de medebeslissingsprocedure ligt er hier een prachtig en helder studie-object. Wij hebben medebeslissingsbevoegdheid maar hebben rekening te houden met de dreiging van de Raad dat, als wij ons niet volgzaam tonen, de hele wetgeving van de baan zal zijn. Welnu, dat zou lood om oud ijzer zijn, zoals mevrouw Jackson al zei.
Onze boodschap aan het Franse voorzitterschap is, dat wij tastbare resultaten willen zien. Deze wetgeving mag men niet laten varen. Er is ruimte voor compromis-oplossingen, bijvoorbeeld over de datum van inwerkingtreding. Alle instellingen van de Europese Unie willen dat de naleving van de wetten op behoorlijke wijze wordt gewaarborgd. De tijd is aangebroken om deze warme maar nogal wollige gevoelens op concrete en actieve wijze in praktijk te brengen.

Wallström
Mijnheer de Voorzitter, mag ik allereerst de rapporteur, mevrouw Jackson, en de milieucommissie danken voor het werk dat zij hebben verzet met betrekking tot dit voorstel inzake milieu-inspecties. Ik kan niet de verleiding weerstaan mevrouw Jackson te herinneren aan de belofte die ik de milieucommissie heb gedaan, om niet steeds nieuwe richtlijnen voor te stellen maar mij in plaats daarvan te concentreren op tenuitvoerlegging. De slechte toepassing van milieuvoorschriften heeft niets te maken met het ontbreken van regelgeving of richtlijnen. Daarvan zijn er genoeg, maar wij willen echt iets bereiken. Wij willen resultaten zien.
Dus kwamen wij meteen tot de kern van de zaak: moest het een aanbeveling dan wel een richtlijn worden? Het zal u niet verbazen dat de Commissie niet akkoord kan gaan met de voorgestelde wijziging in een richtlijn, en wel om de volgende redenen. De uit 1996 daterende mededeling van de Commissie over de toepassing van EU-milieuwetgeving toonde aan dat er verschillen bestonden tussen de inspectiesystemen van de lidstaten, maar dat het noodzakelijk was de uitvoering van een minimumaantal inspectietaken te waarborgen. Misschien is het zo'n gek idee nog niet om die mensen in blauwe uniformen met gouden sterren op inspectie te sturen!
De aanbeveling luidde dat er richtsnoeren moesten komen, waarbij aan de lidstaten de keuze werd gelaten ten aanzien van de middelen en methodes die het best zouden passen in hun reeds bestaande stelsels.
Met een aanbeveling wordt wel degelijk iets bereikt. Sommige lidstaten hebben al goed ontwikkelde inspectiediensten of agentschappen. De richtsnoeren zullen ervoor zorgen dat deze volgens gemeenschappelijke normen kunnen functioneren, zonder dat een ingrijpende wijziging van reeds bestaande systemen noodzakelijk is. Voor lidstaten die nog niet over zulke diensten beschikken, kan de aanbeveling in een eerste fase behulpzaam zijn bij de ontwikkeling van infrastructuur en middelen. Hierbij bestaat de mogelijkheid van Gemeenschapsfinanciering voor lidstaten die daarvoor in aanmerking komen.
Een richtlijn zou kunnen betekenen dat het voor sommige lidstaten uiterst moeilijk is deze van meet af aan volledig ten uitvoer te leggen. Vanuit praktisch en psychologisch oogpunt werd dit door de Commissie niet wenselijk geacht. Bij de huidige stand van ontwikkeling van nationale inspectiediensten ben ik er zeker van dat de "wortel" beter zal werken dan de "stok".
Er is al enige vooruitgang geboekt via het uitwisselingsprogramma van IMPEL-inspecteurs en ander werk dat door IMPEL is verricht op het vlak van inspecties, het controleren van de frequentie van inspecties, enzovoort.
Dit voorstel moet dan ook worden gezien als een eerste stap in een doorlopend programma, waarbij de opgedane ervaring ons moet helpen te bepalen hoe wij in de volgende stadia de aard, omvang en toepassing van de minimumvereisten kunnen verbreden. Onder het voorstel moeten de lidstaten rapporteren aan de Commissie, iets waarop ik persoonlijk zal toezien. Indien mocht blijken dat lidstaten dit niet in praktijk brengen zullen wij niet aarzelen met een voorstel voor een richtlijn te komen.
In de Raad waren de lidstaten, zelfs degenen met goed ontwikkelde inspectiediensten, zonder uitzondering voorstander van niet-bindende regelgeving in dit stadium. Om het realistisch te stellen, indien het Parlement blijft aandringen op een richtlijn zullen wij uiteindelijk helemaal geen regelgeving krijgen. In dat geval hebben wij die lidstaten tekortgedaan die het meest behoefte hebben aan bijstand en advies. Voorts is het resultaat, dat er geen verandering komt in de status quo en geen verbetering in de toepassing van regelgeving door de lidstaten in kwestie. Om die redenen kan de Commissie met geen van de amendementen akkoord gaan die de ontwerpaanbeveling willen veranderen in een ontwerprichtlijn.
De Commissie kan de volgende belangrijke amendementen niet aanvaarden: amendement 5, dat de lidstaten moet helpen een onderscheid te maken tussen nationale - bijvoorbeeld niet van het EU-recht afgeleide - wetgeving en communautaire regelgeving. De amendementen 6 en 11, die de vrijwillige rapportage en adviesregelingen een verplicht karakter willen geven. Amendement 12, tweede gedeelte, omdat het niets extra's toevoegt. In het voorstel wordt al gewag gemaakt van rapporten die zich in gemakkelijk toegankelijke gegevensbestanden moeten bevinden. Amendement 13, tweede gedeelte, waarin gesteld wordt dat verslagen van inspecties ter plekke binnen twee maanden beschikbaar moeten zijn, omdat de in het gemeenschappelijk standpunt gebruikte term "zo spoedig mogelijk" de voorkeur verdient. En tot slot amendement 14, dat de informatie over de naleving in de rapporten aan de Commissie wil beperken tot beknopte gegevens, hetgeen de Commissie gezien het beoogde doel niet voldoende acht.
Indien het voorstel in de vorm van een aanbeveling blijft, kan de Commissie in beginsel akkoord gaan met de amendementen 2, 10, tweede gedeelte, en 15, tweede gedeelte, met betrekking tot punt IX, paragraaf 1. Zij betreffen alle de rol van het Europees Milieuagentschap en/of IMPEL bij bepaalde activiteiten die met inspecties verband houden. De Commissie heeft deze bij de eerste lezing goedgekeurd en in haar herziene voorstel verwerkt.

De Voorzitter
Dank u wel, mevrouw de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

Bescherming van de bossen
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0152/2000) van mevrouw Redondo Jiménez, namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid, over
I. het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van verordening (EEG) nr. 3528/86 betreffende de bescherming van de bossen in de Gemeenschap tegen luchtverontreiniging (COM(1999) 379 - C5-0076/1999 - 1999/0159(COD)) en over
II. het voorstel voor een verordening (EG) van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van verordening (EEG) nr. 2158/92 betreffende de bescherming van de bossen in de Gemeenschap tegen brand (COM(1999) 379 - C5-0077/1999 - 1999/0160(COD)).

Redondo Jiménez
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega's, de Raad heeft een wijziging ingediend van verordening (EG) nr. 3528/86 betreffende de bescherming van de bossen in de Gemeenschap tegen luchtverontreiniging en verordening (EG) nr. 2158/92 betreffende de bescherming van de bossen in de Gemeenschap tegen brand, middels twee verordeningen van 1997, 307 en 308, overeenkomstig artikel 43 van het voormalige Verdrag.
Het Parlement heeft deze verordeningen voor het Hof van Justitie aangevochten. Het stelde daartoe op 30 april 1997 een rechtsvordering in waarover het Hof op 25 april 1999 een uitspraak deed. Het arrest van het Hof inzake de gevoegde zaken 164 en 165 uit 1997 leidde tot vernietiging van beide verordeningen en bepaalde dat de Raad artikel 130 S van het voormalige Verdrag, het huidige artikel 175, als enige rechtsgrondslag had moeten toepassen. De gevolgen van de vernietiging werden echter opgeschort om de Raad te gelegenheid te geven binnen een redelijke termijn nieuwe verordeningen goed te keuren die hetzelfde doel beogen.
De Europese Commissie en de lidstaten hebben zich op internationaal niveau tijdens de in Helsinki in 1993 en in Straatsburg in 1990 gehouden ministersconferenties over de bescherming van het bos uitgesproken voor permanent toezicht op aan het bos toegebrachte schade.
Het is voor iedereen duidelijk dat het bos in alle opzichten een belangrijke rol speelt, zowel op economisch vlak als op ecologisch en maatschappelijk gebied, en met name wat het behoud van bodem, klimaat, water, fauna en flora betreft. Het bos brengt een evenwicht tot stand dat onmisbaar is voor de ontwikkeling van een duurzame landbouw en het beheer van de landbouwzones.
De lidstaten hebben bewakingsnetwerken en netwerken van waarnemingspunten opgezet voor een intensieve en permanente follow-up van de ecosystemen van de Europese bossen. Deze studies nemen veel tijd in beslag en de resultaten zijn afhankelijk van de duur van het toezicht, de preventie en de studie aangezien de voortzetting van de follow-up tijdens een langere periode van essentieel belang is om een beter inzicht te krijgen in het causaal verband tussen de veranderingen in de ecosystemen van de bossen en de factoren die daarbij een doorslaggevende rol spelen.
Wat de bosbranden betreft, wordt vooral aandacht besteed aan de oorzaken, de preventiemaatregelen en het toezicht op de bossen.
In het kader van de bestrijding van de luchtverontreiniging wordt gebruik gemaakt van netwerken van waarnemingspunten, een periodieke inventaris van de toegebrachte schade op basis van een zelfde methodologie, intensief en permanent toezicht op de ecosystemen van de bossen en proefprojecten voor het behoud en het herstel van beschadigde bossen.
Bovendien moeten de lidstaten regelmatig een balans opmaken. In het door de commissie milieubeheer unaniem goedgekeurd voorstel worden een aantal kleine wijzigingen aangebracht. Ik zou de Commissie willen vragen hiermee rekening te houden zodat wij de procedure niet hoeven te rekken.
Wij stellen met name voor dat de Commissie, naar analogie van andere beleidsterreinen, wordt bijgestaan door een permanent comité voor de bosbouw. Tevens verzoeken wij de Commissie verslag uit te brengen over de toepassing van deze verordening, met name wat de ecologische, economische en sociale aspecten betreft, en een kosten-batenanalyse voor te leggen. Voorts wordt een verwijzing naar het mediterrane bos als specifiek ecosysteem van de zuidelijke landen toegevoegd, temeer daar deze bossen een cruciale rol spelen in de strijd tegen woestijnvorming en erosie.
Ik heb mijn twijfels bij de kredieten die voor deze afdeling worden vrijgemaakt. Tijdens de vorige periode waarin de verordeningen van kracht waren, trok de Commissie voor een tijdspanne van vijf jaar 40 miljoen euro uit voor de bestrijding van de luchtverontreiniging en 70 miljoen voor brandpreventie. Voor de komende vijf jaar stelt de Commissie echter slechts 34 miljoen voor de bestrijding van de luchtverontreiniging ter beschikking en 50 miljoen voor brandpreventie. Zij besteedt met andere woorden 6 miljoen minder aan de bestrijding van de luchtverontreiniging en 20 miljoen minder aan brandpreventie, zonder rekening te houden met de stijging van de kosten van levensonderhoud en de verdubbeling van de bosoppervlakte ten gevolge van de toetreding van de nieuwe landen Oostenrijk, Zweden en Finland.
Wij stellen dan ook voor de kredieten voor bescherming tegen luchtverontreiniging en brand respectievelijk op te trekken tot 44 en 77 miljoen.
Aangezien de heer Cunha afwezig is, verzoek ik de Voorzitter mij zoals afgesproken zijn twee minuten spreektijd toe te kennen.
Hier stuiten wij op een voorstel van de Begrotingscommissie. Zij dient opnieuw amendementen in die tot doel hebben elke concrete verwijzing naar de kredieten te vermijden. Ik heb de indruk dat de Begrotingscommissie de medebeslissingsprocedure tracht te ontlopen. Ik zou het Parlement en de Commissie dan ook willen verzoeken haar amendementen niet in overweging te nemen ...
(Spreekster wordt door de Voorzitter onderbroken)

De Voorzitter
Mevrouw Redondo, de heer Cunha is helaas gearriveerd.
Mijnheer Cunha, bijna had mevrouw Redondo uw spreektijd afgenomen.

Cunha
Mijnheer de Voorzitter, het belang van het bos binnen de Europese Unie wordt duidelijk als je bedenkt dat 36% van dit continent met bos bedekt is, en dat ditzelfde bos 2,2 miljoen mensen een baan verschaft. In een aantal regio' s van de Europese Unie is het bos niet zelden het enige economische alternatief, aangezien de bodem er te arm is of andere natuurlijke hulpbronnen nauwelijks voorhanden zijn. Het is bovendien duidelijk dat het belang van het bos niet beperkt blijft tot het economisch aspect: het bos heeft ook een sociale functie en daarnaast natuurlijk een functie ten behoeve van het milieu. We kunnen daarbij denken aan de bescherming van de bodem, het tegengaan van erosie, het opslaan van grondwater, de biodiversiteit, de klimaatsstabiliteit enzovoorts. En desondanks is het bos binnen de context van het Europees beleid altijd een soort ondergeschoven kindje gebleven.
Pas na vele jaren, in 1998, heeft de Europese Unie, op aandringen van het Europees Parlement, een strategie goedgekeurd voor het behoud en de ontwikkeling van de bossen. Gelet op het feit dat er een heel nauwe relatie bestaat tussen bos en landbouw en de gevolgen van die landbouw voor de omgeving, is het onbegrijpelijk dat de Commissie zo weinig ambitieus is geweest in haar voorstellen en dat de Raad steeds zo kortzichtig is geweest.
De goedkeuring van een strategie voor de bossen in de Europese Unie is een stap voorwaarts. Maar dan spreken we over ideeën - deze strategie is namelijk nog nergens in de praktijk omgezet. Integendeel, op bepaalde gebieden is er zelfs sprake van een ontwikkeling in negatieve zin. Dat blijkt nu uit deze communautaire verordening betreffende de bescherming van de bossen. Laten we eens kijken naar één aspect dat voor mijn land van groot belang is: de verordening betreffende bosbranden. Gedurende de periode 1992 - 1996 was er voor dit doel binnen de Unie elk jaar een bedrag van 14 miljoen euro beschikbaar. Dat bedrag is nu teruggebracht tot jaarlijks 10 miljoen euro, wat neerkomt op een reductie van 40%. Ik vind dat treurig. En daarom, mijnheer de Voorzitter, zou ik de Raad en de Commissie willen voorstellen om dit bedrag te verhogen. Ik zou bovendien graag willen dat er een communautair systeem opgezet werd voor informatie over bosbranden.

De Voorzitter
Collega' s, ik vraag uw begrip. Wij hebben uitgerekend dat als wij elke collega slechts twintig seconden over zijn spreektijd laten gaan, wij hier vannacht om 1.00 uur nog zitten. Wij hebben zeer veel onderwerpen. Daarom vraag ik van u allen begrip dat ik de spreektijd nog meer in de gaten moet houden dan anders.

Sornosa Martínez
Hartelijk dank, mevrouw de Voorzitter. Mevrouw Redondo presenteert onder de gemeenschappelijke noemer van de bescherming van de bossen een verslag over twee voorstellen voor een verordening. Het ene voorstel heeft betrekking op de luchtverontreiniging en het andere op brandpreventie.
Ik zou mevrouw Redondo willen meedelen dat de delegatie van Spaanse socialisten haar amendementen steunt. De voorgestelde wijzigingen verdienen onze steun omdat wij alle door mevrouw Redondo aangevoerde argumenten onderschrijven, los van een aantal andere redenen die zij wegens tijdgebrek niet heeft kunnen uiteenzetten. De basisverordeningen zijn die van 1986 en 1992. De toenmalige kredieten zijn ingekort hoewel de bosoppervlakte sinds de toetreding van de noordelijke landen tot de Europese Unie is toegenomen.
Bovendien is de toestand van de lucht verslechterd ten gevolge van de zure regen en de sterkere concentraties van gevaarlijke producten in de atmosfeer.
Ook de brandpreventie is in het slop geraakt wegens de klimaatverandering en de droogte waaronder vele Europese regio's te lijden hebben. Een paar recente voorbeelden volstaan om dit aan te tonen. Deze week is er brand ontstaan in een mediterraan bos op de grens tussen Frankrijk en Italië, er heeft een brand gewoed in het dennenbos van Ostia, in de omgeving van Rome, en in de autonome regio Valencia, de streek waar ik woon. Bovendien is er een dode gevallen: een landbouwer die met eigen middelen een van de vele branden trachtte te doven, te blussen, die zich deze week wegens de droogte en de warmte hebben voorgedaan.
Mevrouw Redondo heeft met andere woorden redenen te over om haar amendementen in te dienen en wij hebben van onze kant redenen te over om deze te steunen. Ik zou de Commissie erop willen attenderen - ik betreur het dat mevrouw Wällstrom op dit moment niet aanwezig is - dat de Europese Unie niet enkel de strijd tegen de luchtverontreiniging en de brandpreventie hoog op haar milieuagenda moet plaatsen, maar vooral een beleid voor het herstel van de bossen moet ontwikkelen. Daarom verlenen wij onze steun aan dit voorstel.

Paulsen
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik woon midden in het Noordse bos, dat deel uitmaakt van het enorme Europese bosareaal. In de noordelijke landen hebben we natuurlijk niet dezelfde problemen als in het Middellandse-Zeegebied. Het is derhalve niet correct om in dit verband te spreken over de Europese bossen. De bossen in Europa verschillen enorm van elkaar. Het bos heeft een lange geschiedenis en de Europese bosarealen gaan een belangrijke plaats innemen in het toekomstige Europa.
Dit verslag gaat echter over de bedreiging van onze bossen. De noordelijk en centraal gelegen bossen worden het meest bedreigd door verontreiniging die door de lucht wordt aangevoerd. Een bosbeleid alleen is niet toereikend om de verontreiniging tegen te houden. Daar is ook een milieu-, verkeers- en landbouwbeleid, oftewel een algemeen milieubeleid, voor nodig. Omdat de meeste bossen worden aangetast door uitstoot die van ver komt, bestaat er een mondiale en Europese verantwoordelijkheid voor de lucht en het klimaat.
Branden vormen geen probleem voor de Noordse bossen. Integendeel. Om een milieucertificering te krijgen, moeten de boseigenaren een bepaald areaal per jaar verbranden. We hebben juist meer branden nodig. Om ecologische redenen zetten we de bossen zelf in brand. In de Noordse bossen leven plantensoorten waarvan de zaadjes een waslaagje hebben. Die moeten door een brand verhit worden om te kunnen groeien. In de Noordse landen leven ook insecten die brandende mierenhopen nodig hebben om zich voort te kunnen planten.
Ik vind dat we de zuidelijke landen hulp moeten bieden bij de bestrijding van de bosbranden, maar men kan niet alle bossen over één kam scheren en in dit verband over Europese bossen spreken.

Ebner
Mijnheer de Voorzitter, het is buitengewoon verheugend dat er steeds meer aandacht wordt besteed aan het bos en de gezondheidstoestand van het bos. Ik geloof echter dat het niet voldoende is als er in de toekomst zeer veel geldmiddelen ter beschikking worden gesteld - zeer veel in verhouding tot vroeger, maar nog altijd te weinig in verhouding tot de effectieve behoeften. Het is vooral van belang dat men een mentaliteitsverandering teweegbrengt. Niet alleen om over meer geld te kunnen beschikken, maar ook om van de vrijwillige deelname op dit gebied een beslissende factor te maken, wat voor de bescherming van de bossen een noodzakelijke voorwaarde is.
In het Alpengebied is de vrijwillige brandweer bijvoorbeeld een vanzelfsprekend gegeven. Men zou moeten proberen een dergelijk systeem ook in de mediterrane lidstaten op te bouwen, opdat men niet alleen brandhaarden bestrijdt en voorzieningen voor bewaking creëert, maar ook in de bevolking de bereidheid stimuleert voor onderlinge burenhulp, voor vrijwillige deelname. Ik geloof dat er hieromtrent in de toekomst ook een bezinning dient plaats te vinden, want alleen met financiële middelen komen we er niet.

Lage
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, mijnheer de commissaris, het bos vervult een onvervangbare functie bij het behoud van het ecologisch evenwicht. Bossen vertegenwoordigen een hernieuwbare hulpbron, zij het pas op lange termijn. Bovendien hebben ze een belangrijke plaats in ons voorstellingsvermogen - in mythologische voorstellingen, maar ook als symbolen.
Binnen de Europese Unie neemt het bosoppervlak steeds iets toe, maar daar staat tegenover dat er elk jaar weer duizenden en duizenden hectaren het slachtoffer worden van verzuring. Elk jaar gaan er in Europa enorme oppervlakten door brand verloren, waarbij jaarlijks gemiddeld 1% van de totale bosoppervlakte verwoest wordt. Ook de biodiversiteit neemt af. Voor een aantal planten- en boomsoorten is de situatie zorgwekkend. Het nut van deze twee verordeningen is dan ook evident, hoe ontoereikend de toegezegde kredieten ook mogen zijn.
Voor het zuiden van Europa - en dit is hier al gezegd - is het heel belangrijk dat er een verordening komt die een actiekader vastlegt voor het voorkomen van bosbranden en het terugbrengen van de omvang van de gebieden die elk jaar weer door brand verwoest worden. Deze verordening maakt de medefinanciering van systemen voor preventie, toezicht en informatie mogelijk. Bovendien zal aandacht besteed worden aan de oorzaken van de bosbranden. Het is dus een verordening van onschatbare waarde.
Wie op dit gebied onderlegd is weet het maar al te goed: het meest zuidelijke deel van mediterraan Europa wordt bedreigd door woestijnvorming, in de meest letterlijke zin. De klimatologische verschijnselen die geleid hebben tot de vorming van de Sahara stoppen niet bij de Middellandse Zee, maar maken moeiteloos de oversteek naar het Iberisch Schiereiland, Italië en de Balkan. Het mediterrane bos vormt een soort bufferzone, maar dit bos wordt door bosbranden verwoest. Het probleem beperkt zich dus niet tot het zuiden, de landen waar de bosbranden plaatsvinden. Ook het voortbestaan van de bossen in het noorden komt hiermee in het geding. En dat betekent dat de bescherming van deze noordelijke bossen een zaak is die niet uitsluitend in datzelfde noorden kan worden verwezenlijkt.
De zuidelijk landen hebben meer dan enige andere regio binnen Europa behoefte aan het spoedig tot stand komen van een bosbeschermingsbeleid. En ik wil bij deze de rapporteur bedanken voor haar werk. Ik sta achter haar voorstellen en doelstellingen.

Myller
Mijnheer de Voorzitter, de inhoud van de onderhavige verordening is gebaseerd op de situatie van eind jaren '80 en sinds die tijd zijn de zaken nogal veranderd. Bij de bescherming van de bossen moet meer dan ooit rekening worden gehouden met de invloed van de klimaatverandering. Mede dankzij de EU-richtlijnen is men er het laatste decennium in geslaagd de traditionele luchtvervuiling te beperken, maar tegelijkertijd is het risico gegroeid dat wij de wereldwijde klimaatverandering niet meer in de hand kunnen houden. Met deze ontwikkeling moet men ook bij de herziening van het toezicht op de toestand van de Europese bossen rekening houden.
De verordening betreffende de Europese bossen moet worden gewijzigd, maar het Parlement moet tot 2001, wanneer de huidige verordening afloopt, geen financiële verplichtingen aangaan. In deze situatie is het voorstel om tientallen miljoenen euro extra uit te geven in een periode van ruim een jaar niet verstandig. Dat het bosareaal in de Unie na de laatste uitbreiding is gegroeid, is onvoldoende reden hiervoor. De situatie in het noorden verschilt veel van die in het zuiden. Bijvoorbeeld in Finland en Zweden wordt al lange tijd slechts de hoeveelheid bos gebruikt die er jaarlijks bijkomt.
Wij behandelen hier op communautair niveau momenteel verscheidene wetgevingsvoorstellen die werkelijk van invloed zijn op de toestand van de bossen, waaronder het gemeenschappelijk standpunt over de richtlijn inzake emissiemaxima en de richtlijn inzake grote verbrandingsinstallaties. Die moeten worden gesteund, opdat ze zo goed mogelijk worden en er op die manier een betere bescherming van de bossen komt.

Fischler
 - (DE) Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, zoals u weet heeft de Commissie twee voorstellen op tafel gelegd voor wijziging van de verordeningen betreffende de bescherming van de bossen tegen luchtverontreiniging en tegen branden. Het doel van deze voorstellen is de beide verordeningen aan te passen aan het oordeel van het Europees Hof van Justitie van 25 februari vorig jaar, dat artikel 130s - intussen na de nieuwe nummering artikel 175 - van het EU-Verdrag als geschikte rechtsgrondslag verklaart. Om te beginnen wil ik de drie rapporteurs - mevrouw Redondo Jiménez, mevrouw Auroi en mevrouw Sbarbati - die zich hebben beziggehouden met de onderhavige voorstellen van de Commissie, hartelijk danken voor hun medewerking en ook voor de wijzigingsvoorstellen.
Deze nieuwe rechtsgrondslag betekent automatisch dat voor de procedure de medebeslissing conform artikel 152 van toepassing is en het in deze verordening voorgestelde budget een bindend karakter krijgt. Het is ook noodzakelijk geworden om het jaarbudget voor de beide acties aan te passen aan de in de periode 1997-2000 daadwerkelijk door de begrotingsautoriteit ter beschikking gestelde kredieten alsmede aan de bedragen die in het voorontwerp van de begroting voor het jaar 2001 reeds zijn uitgetrokken. Daarom kan de Commissie niet instemmen met de beide amendementen 6 en 12 die in een verhoging van het budget voorzien. De Commissie kan zich ook niet akkoord verklaren met de amendementen 5 en 11 die zich bezighouden met de comitologie en voor beide verordeningen voorzien in de toepassing van de raadplegingsprocedure. De Commissie is van mening dat deze procedure niet verenigbaar is met het comitologiebesluit van 28 juni vorig jaar. De opvatting van de Commissie is dat over de inhoud van de betreffende wijzigingsvoorstellen opnieuw gediscuteerd zou moet worden bij de voor 2001 geplande wijziging van de beide verordeningen. Hierover zal de Commissie nog voor het einde van dit jaar overeenkomstige voorstellen voorleggen. Zij heeft echter geen problemen met de amendementen 1, 2, 3, 4, 7, 8, 9, 10, 12, 13, 14, 15 en 16.

De Voorzitter
Dank u wel, commissaris Fischler.
U bent de eerste commissaris van vandaag die zijn spreektijd niet volledig heeft benut. Wij nemen daar in dank nota van.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

MEDIA/MEDIA Plus
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0186/2000) van mevrouw Hieronymi, namens de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs, media en sport, over
I. het voorstel voor een besluit van het Europees Parlement en de Raad betreffende de tenuitvoerlegging van een opleidingsprogramma voor de vakmensen van de Europese audiovisuele-programma-industrie (Media - Opleiding) (2001-2005) (COM(1999) 658 - C5-0059/2000 - 1999/0275(COD)) en
II. het voorstel voor een besluit van de Raad betreffende de tenuitvoerlegging van een programma ter bevordering van de ontwikkeling, de distributie en de bevordering van Europese audiovisuele werken (Media Plus - Ontwikkeling, distributie en bevordering) (2001-2005) (COM(1999) 658 - C5-0119/2000 - 1999/0276(CNS))

Hieronymi
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik de Commissie, commissaris Reding en mijn collega' s in alle betrokken commissies bedanken voor de zeer goede samenwerking. Ook wil ik voor de samenwerkingsfase tot nu toe de Raad, het Portugese en nu het Franse voorzitterschap bedanken. Iedereen heeft zich voor het MEDIA-programma ingezet met twee doelstellingen: wij willen allemaal een versterking van de Europese film, en wij willen allemaal het behoud van op de toekomst gerichte arbeidsplaatsen met de audiovisuele industrie als locomotief.
Daarom is het van belang in te zien dat de Europese audiovisuele sector tot dusverre volslagen ontoereikend op deze ontwikkeling is voorbereid. De grensoverschrijdende verspreiding van Europese werken is nog steeds veel te beperkt. Bij bioscoopproducties bedraagt het marktaandeel van Amerikaanse films 80%, het aandeel van Europese films die buiten het land van productie worden vertoond, ligt bij de 7%. In de TV-sector bedraagt het aandeel van Amerikaanse speelfilms en series 74%, 14% komt uit Europese landen.
Tegen die achtergrond, namelijk het feit dat Europese werken niet of nauwelijks in omloop worden gebracht, wordt het MEDIA-programma gelanceerd. Het bouwt voort op de voorgaande programma' s MEDIA I en MEDIA II en ondersteunt in het bijzonder drie sectoren: opleidingen in de programmasector in het kader van MEDIA-opleiding, ontwikkeling en distributie in het programma MEDIA Plus. Nieuw is dat er wordt afgestemd op het gebruik van de digitale techniek door met name aandacht te schenken aan de online-sector en de invoering van proefprojecten. Wat dat betreft, mevrouw de commissaris, kan ik u namens alle betrokken commissies en, naar ik hoop, ook namens het Parlement zeggen dat wij de door u ingediende voorstellen ondersteunen en hopen op een groot succes ervan.
Ik wil er echter op wijzen dat wij op een aantal punten naar onze mening zeer belangrijke wijzigingsvoorstellen hebben gedaan. Daartoe behoort allereerst, zoals zo vaak, het budget. Voor een vijfjarenplan in de audiovisuele sector stelt de Commissie 400 miljoen euro voor. In het jaar 1995 heeft de Commissie ook 400 miljoen voorgesteld, wat de Raad toen helaas niet heeft overgenomen. Wie de kansen van de digitale revolutie wil aangrijpen, moet dat nu doen. Daarom is 400 miljoen te weinig! Wij doen een betrekkelijk gematigd voorstel voor verhoging tot een totaalbedrag van 550 miljoen, 480 miljoen voor MEDIA Plus en 70 miljoen voor MEDIA-Opleiding.
Deze verhoging alleen zal echter geen blijvend succes garanderen. Wij hebben twee aanvullende instrumenten nodig. Ten eerste moeten we een netwerk vormen tussen dit programma en andere EU-programma' s, ten tweede doen wij een beroep op Raad en Commissie om er samen voor te zorgen dat er in Europa eindelijk - zoals in de Verenigde Staten vanzelfsprekend is - risicokapitaal op de particuliere markt kan worden ingezet. De mobilisering van privé-kapitaal is misschien wel onze voornaamste eis, samen met het proefproject van de Europese Investeringsbank.
Daarnaast is er de kwestie van de rechtsgrondslag. Wij weten dat dit voor de Commissie een moeilijke kwestie is, maar wij willen dat niet alleen artikel 157 (industrie), maar ook artikel 151 (cultuur) de grondslag van het audiovisuele programma wordt. Het gaat om cultuur en om industrie. Dit dient ook duidelijk in het programma en in de rechtsgrondslag tot uitdrukking te komen.
Tot slot kort samengevat nog andere belangrijke eisen: De transparantie en efficiëntie van de programma' s moeten worden bevorderd, de middelen dienen te worden geconcentreerd op de kleine en middelgrote ondernemingen, de onafhankelijke producenten, de lidstaten met een kleine audiovisuele productiecapaciteit, en zij moeten ten goede komen aan de kleinere taalgebieden. Mijn oproep tot Raad en Commissie ten slotte: Creëer samen met het Parlement een vastberaden lobby voor de Europese film!

Pack
Mijnheer de Voorzitter, beste collega' s! Wij bespreken vandaag een zeer belangrijk verslag. Om te beginnen wil ik zeggen dat het een buitengewoon goede eersteling is van onze nieuwe collega Hieronymi, die werkelijk op uitstekende wijze compromissen heeft gesloten, binnen de commissie, met de sociaal-democratische collega' s, met de groene fractie, met de liberalen. Ik geloof dat dit ons goed is gelukt, ook met de afgevaardigden van Europees Unitair Links. Wij hebben het ook samen met de Commissie voor elkaar gekregen om het goede voorstel van de Commissie nog te verbeteren.
Wij hebben een goed overzicht van de resultaten van MEDIA I en MEDIA II. MEDIA Plus kan alleen nog maar beter worden, dat zegt het woord "plus" al. Ik bedoel, in een tijd waarin wij zowel in Lissabon als Feira over enorm belangrijke zaken op het gebied van onderwijs spreken, kunnen wij niet gaan besparen op gebieden waarin de betrokken personen later zullen moeten gaan werken. Ik vind het daarom van groot belang dat wij hier werkelijk mogelijkheden scheppen, dat deze sector dus, en dan vooral ook met betrekking tot opleidingen, een grotere financiële injectie krijgt.
Het is dus niet genoeg wat daarin staat. Het is altijd zo, het is nooit genoeg in cultuur, in het onderwijs. Maar uiteindelijk moeten wij toch onze beloftes waarmaken tegenover degenen die we in onze zondagse redevoeringen altijd gouden bergen beloven. Wat wij hier voor ons hebben liggen, is niet voldoende om mee te kunnen doen in de revolutie binnen de audiovisuele sector. Het is ook niet voldoende om een echte Europese audiovisuele politiek ten opzichte van de Amerikanen te ontwikkelen. Eigenlijk is het ook niet voldoende om het hele potentieel dat daarin steekt, te gebruiken voor het scheppen van arbeidsplaatsen en natuurlijk ook voor de culturele inhoud. Ik geloof dat het nu juist onze taak is om daar telkens weer op te wijzen. Er is - als je het zo bekijkt - eigenlijk nog geen sprake van een Europese audiovisuele politiek. Daarom dienen wij ons hiervoor extra in te spannen.
Ik geloof dat wij in deze sector - zoals mevrouw Hieronymi al zei - met een beetje meer geld een grotere impuls zouden kunnen geven. Juist op het gebied van communicatie kunnen wij - ook wat betreft het aantal arbeidsplaatsen - grote vooruitgang boeken, waarbij ik nogmaals wil benadrukken dat wij ons natuurlijk op de allereerste plaats moeten richten op de Europese cultuur met haar verscheidenheid die wij over de grens zichtbaar moeten maken en waarmee wij iedereen moeten laten kennismaken.

Echerer
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega' s, geachte mevrouw de commissaris! Allereerst wil ik mevrouw Ruth Hieronymi bedanken voor de geweldige samenwerking. Hier is in alle commissies en door alle fracties een uitstekende samenwerking geleverd. Wij hebben ons geconcentreerd op het wezenlijke. Iedereen heeft compromissen gedaan om dit programma, dat toch al zeer goed was, misschien nog te kunnen verbeteren.
Ik spreek nu namens de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken en wil me concentreren op twee zaken. Wij vragen natuurlijk evenals de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs, media en sport - dat hebben wij met elkaar afgesproken - ook een verhoging van dit geringe budget en een additie van de rechtsgrondslag. Geen wijziging, maar een additie! Waarom hangen deze twee zaken voor mij of voor ons in de juridische commissie samen? Ik denk dat alles globaal is, ook de kunst en de cultuur zijn aan deze wetten onderworpen. Er dient ook een Europees cultuurbeleid te zijn, omdat staten dit alleen niet meer kunnen uitvoeren. Waar de Europese Unie kan ingrijpen, zoals zij dat reeds in MEDIA Plus doet, dient zij dat ook in het vervolg te kunnen doen met grotere financiële middelen. Hiervoor dient de Raad verantwoordelijk te worden gesteld. Ik denk, mevrouw de commissaris, dat het Parlement de Commissie eigenlijk een uitstekende basis biedt om verder te kunnen werken, als wij zeggen, wij willen meer geld om een cultuurbeleid ook vanuit Europa te kunnen waarborgen, en daarom willen wij ook een additie van de rechtsgrondslag.
Voor alle duidelijkheid: wij willen niet de industrie subsidiëren, maar wij willen dat Europese films in Europa vaker bekeken kunnen worden. Om te beginnen moeten wij deze Europese ruimte helemaal veroveren om daarna ook efficiënt verder te kunnen werken. Ik geloof niet dat ik twee volle minuten hoef te spreken, als ik mij op deze beide punten kan concentreren. Wij willen meer geld en wij willen deze additie van de rechtsgrondslag. Ik denk dat dit bij uw bedoelingen aansluit, mevrouw de commissaris!

Junker
Beste collega' s, mijnheer de Voorzitter, ik sluit mij inhoudelijk volledig aan bij alle tot nu toe geuite lof en kom meteen ter zake. De steunverlening aan de Europese filmindustrie gaat nu de derde ronde in, en zij is nog steeds absoluut noodzakelijk, want de Europese audiovisuele industrie bevindt zich ontegenzeglijk al geruime tijd in een crisis. Dat blijkt uit de volgende feiten - enkele kwamen reeds ter sprake. In de hele Europese Unie wordt circa een op de drie films nooit in de bioscoop vertoond, en naar een groot deel van de films die dat wel halen, komen niet meer dan 130.000 bezoekers. De amortisatie van de investeringen kan daarbij normaal gesproken pas worden bereikt als er meer dan een miljoen bezoekers worden geteld. Slechts een vijfde van de Europese productie wordt ook buiten het eigen land vertoond, waarvan echter negen tiende in Europese buurlanden.
Een van de sterke punten van de Europese film is tegelijkertijd zijn structurele tekortkoming. Low budget producties in de traditie van de auteursfilm kunnen vaak alleen worden gerealiseerd met behulp van nationale filmsubsidies en bereiken doorgaans alleen een jong intellectueel publiek. Tijdens en na de voltooiing ontbreekt het doorgaans aan een adequaat promotie- en marketingbudget. Ook culturele diversiteit en veeltaligheid zijn onovertrefbare voordelen, maar vormen helaas niet zelden een hindernis voor grote verspreidingsgebieden. Hoe mooi de droom van de verovering van de Amerikaanse filmmarkt ook is, laten wij realistisch blijven en ons op Europa concentreren! Wij mogen niet uit het oog verliezen dat wij de nationale markten moeten versterken. Verder is het van belang om de Europese markt beter te ontsluiten. Als wij daarnaast nog lauweren kunnen oogsten, is dat des te beter!
Concurrentievermogen en marktgerichtheid zijn positieve doelstellingen van MEDIA Plus. Het programma trekt lering uit de ervaringen met voorgaande programma' s, maar het ontbreekt ondanks alle kennis in Raad en Commissie helaas altijd nog aan moed om de grote stap te wagen. Bijzondere bioscoopproducties hebben ook bijzonder veel geld nodig. Tot de huidige opvattingen behoort het besef dat een beperking van de productiekosten een beletsel vormt voor films die in aanmerking komen voor steun. Daarbij gaat het niet alleen om het bedrag op zich dat voor steunprogramma' s wordt uitgetrokken. Het gaat om de mogelijkheid aan risicokapitaal te komen. Hier stuiten wij op een triest gegeven. Europese bedrijven en banken investeren weliswaar aanzienlijke bedragen in de programma-industrie, maar eerder in de Amerikaanse, niet in de Europese. Met het Groenboek Strategische opties voor de versterking van de programma-industrie in de context van het audiovisuele beleid van de Europese Unie is er al in 1995 een Europees Garantiefonds opgericht waartegen de Raad zich - helaas vooral van Duitse zijde - hardnekkig heeft verzet, zonder een andere probleemoplossing te bieden.
Daarom doen wij met dit verslag opnieuw een poging om dit financiële instrument als aanvullende maatregel weer te berde te brengen. Er is in Duitsland een nieuwe regering die niet per se haar gezicht moet bewaren wegens de eerdere weerstand; misschien is er nu hoop op meer welwillendheid.
Wij mogen last but not least niet de televisieomroepen als motor voor de programma-industrie vergeten, want in die sector worden de grootste bedragen voor audiovisuele producties besteed, en daar worden de films vertoond. In het bijzonder de publieke omroepen krijgen een sleutelrol toebedeeld. Zij beschikken in hoge mate over personele en materiële middelen, waardoor succesvolle producties vaak pas mogelijk worden gemaakt.

Andreasen
Mijnheer de Voorzitter, de liberale fractie is van oordeel dat het MEDIA Plus-programma een zeer goed en belangrijk programma is, waarmee we de culturele en taalkundige diversiteit in de Unie kunnen versterken. De Europese filmproductie is een belangrijk deel van het communautair cultuur- en mediabeleid en de liberale fractie vindt het belangrijk de Europese filmsector, die veel concurrentie ondervindt, vooral van de Amerikaanse filmsector, te steunen. De Europese filmsector verdient een speciale behandeling en de liberale fractie steunt dit initiatief. Op één belangrijk punt wijkt onze mening af van die van de rapporteur, namelijk wat betreft de begroting van het programma. Wij zijn tegen een verhoging van de door de Commissie voorgestelde middelen, die de rapporteur voorstelt. Het is de taak van het Europees Parlement en van de EU het juiste kader en de juiste voorwaarden voor een dergelijk cultuurbeleid vast te stellen, maar een overdreven gebruik van het geld van de belastingsbetalers voor cultuurbeleid vinden wij niet goed. Het voorstel van de Commissie voor een totaal budget van 400 miljoen euro over vijf jaar is naar onze mening zowel realistisch als toereikend.
Zo is het ook met enige reserve dat wij morgen voor de voorstellen over de oprichting van een Europees Garantiefonds en uitgebreidere financieringsmogelijkheden via samenwerking met de Europese Investeringsbank stemmen. Wij stemmen toch voor deze voorstellen, omdat ze de uitgaven voor de Europese belastingbetalers niet automatisch verhogen. Het MEDIA Plus-programma omvat ook de radiosector, wat nieuw is in vergelijking met vroegere mediaprogramma' s. Wij zien het nut daarvan eigenlijk niet in en daarom maken wij voorbehoud op dit gebied. De mediaprogramma' s werden vroeger door de Commissie beheerd in samenwerking met de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs, media en sport als adviserende commissie. De rapporteur wenst het statuut van haar commissie te veranderen van adviserende naar bevoegde commissie, maar zij heeft dit niet met argumenten gestaafd. Ik vrees dat het beheer van het MEDIA Plus-programma bemoeilijkt wordt door deze wijziging en daarom stemmen wij onder voorbehoud voor dit punt. Ondanks de verschillende punten van reserve vind ik dat dit een zeer goed programma is dat de Europese filmsector ten goede zal komen. Ik dank de rapporteur, mevrouw Hieronymi, voor het indrukwekkend stuk werk dat zij verricht heeft.

Vander Taelen
Mevrouw de commissaris, mijnheer de Voorzitter, ik heb over dit Media Plus-programma goed en slecht nieuws te vertellen. Het goede nieuws is natuurlijk het uitstekende werk van mevrouw Hieronymi en de meer dan uitstekende vorm van samenwerking die geresulteerd heeft in een unanieme stemming in de commissie waar dit verslag behandeld is. Het is inderdaad een goed plan. De voorgangers van dit plan hebben trouwens bewezen dat dit soort plannen beantwoordt aan een reëel bestaande noodzaak.
Wij van de groene EVA-Fractie hebben erop aangedrongen ook aandacht te besteden aan kleinere landen, aan de moeilijkheden die kleinere producenten hebben in kleinere landen of in landen die behoren tot een kleinere taalgroep, en wij hebben het bijzonder geapprecieerd dat daarmee rekening is gehouden in de aanvaarde amendementen. Uiteraard steunen wij volledig wat de rapporteur gezegd heeft over de noodzaak van de juridische basis.
Ik moet helaas bij het negatieve nieuws komen, en dit negatieve nieuws heeft dan minder te maken met dit mediaplan dan met de hele mediapolitiek die de Europese Unie voorstelt. Want we kunnen ons afvragen wat eigenlijk de ambitie is van Europa. Ik stel mij vragen. Ik hoor met belangstelling de kritiek van collega Andreasen op het budgettaire element hier, maar ik lees in de pers dat Europa een miljard euro per jaar besteedt aan het stimuleren, aan het helpen van de tabakstelers. Dan stel ik mij toch vragen of, zoals collega Perry terecht opmerkte: hoe komt het toch dat het in Europa blijkbaar gemakkelijker is om geld te krijgen van de Unie als je olijfolie fabriceert? Daarover wordt nauwelijks gediscussieerd. Over de enorme budgetten die uit Europa wegvloeien naar de landbouw wordt overigens terecht niet veel gediscussieerd. Maar ik stel mij de vraag hoe het toch komt dat het zo moeilijk is om te komen tot een Europese politiek, een industriële politiek, die een weerwoord kan bieden aan Hollywood. Ik denk dat Hollywood gewoon niets anders vraagt dan een waardige tegenstander te krijgen. Helaas moeten wij zien dat hiervoor zelfs niet de aanzet te vinden is in dit programma. Dit programma houdt zelfs geen rekening met productie. Hier praat men over heel belangrijke domeinen zoals distributie, of de voorbereiding van productie, maar als het gaat over productie, dan ontbreekt hier elk woord. Uiteraard is het niet de bedoeling dat men gaat smijten met subsidies. Neen, het is, zoals de rapporteur overigens heel terecht heeft gezegd, heel belangrijk dat de Europese Unie eindelijk werk gaat maken van een garantiefonds. Samen met de Europese Investeringsbank, de nodige garanties bieden aan Europese producenten die durven te concurreren met Hollywood. Dat wij die mensen die echt willen gaan investeren in Europese cinema de mogelijkheid bieden om dat te doen. En dan zou ik willen vragen aan mijn commissaris om daar werk van te maken. Dat is niet alleen een werk om onze cultuur te beveiligen, maar dat is vooral ook een enorme uitdaging voor deze nieuwe eeuw, omdat iedereen weet dat dit de eeuw gaat zijn van de content-industrie, van de inhoudelijke industrie. En het zou toch een spijtige zaak zijn als wij op Europees niveau dit volledig overlaten aan de Amerikaanse content-industrie.

Fiori
Mijnheer de Voorzitter, ik wil allereerst de rapporteur, mevrouw Hieronymi van harte gelukwensen met het uitstekende werk dat zij in de commissie cultuur heeft verricht. Ook wil ik wijzen op de eensgezindheid en de uitstekende synergie tussen de commissies. Een bewijs hiervan is de eenparigheid van stemmen waarmee zowel het verslag ten principale als het advies zijn goedgekeurd.
Gebleken is dat in de audiovisuele sector meer structuurinvesteringen nodig zijn. Er moeten meer arbeidskansen worden gecreëerd voor jonge Europese werklozen. Dan kan men voorkomen dat Europees intellect de wijk neemt naar niet-Europese landen en met name de Verenigde Staten, waar dankzij de omvangrijke investeringen niet alleen betere werkomstandigheden maar ook meer werkgelegenheidskansen bestaan.
Ik zal kort weergeven aan welke vraagstukken wij hebben gewerkt. Wij vonden het noodzakelijk het stelsel van toegang tot het programma te veranderen. Daartoe hebben wij het aantal partners verminderd van drie tot twee. Wij vonden het verder noodzakelijk ervoor te zorgen dat de in het voorstel genoemde opleidingsprogramma' s steunmaatregelen zouden bevatten die beantwoorden aan de ontwikkelingsbehoeften. Wij wilden een innovatieve inhoud voor audiovisuele amusementsprogramma' s verzekeren en tevens de rechtsgrondslag veranderen, omdat wij het gedeelte inzake steun aan ontwikkeling, distributie en productie onder de medebeslissing van het Europees Parlement wilden brengen. Met medebeslissing kan het Parlement immers meer invloed uitoefenen op de uitvoering van het programma en op de bewerkstelliging van het doel daarvan, te weten de bevordering van de Europese cultuur.
Tot slot is het voor de industriecommissie heel belangrijk dat meer wordt geïnvesteerd in Europese films. Daarom nodigen wij de lidstaten uit belastingaftrek mogelijk te maken voor bedragen die opnieuw worden geïnvesteerd met het oog op de verwezenlijking van nieuwe arbeidsplaatsen. Ook hebben wij gewezen op het belang van de instelling van een garantiefonds. Dit is voor ons een van de noodzakelijke maatregelen om de ontwikkeling van een onafhankelijke audiovisuele industrie te bevorderen, een industrie waarin zorg wordt gedragen voor de ontplooiing van nieuw talent en voor een culturele inhoud die de Europese traditie eer aan doet.

Fraisse
Mijnheer de Voorzitter, beste collega's, in een economisch en monetair Europa had het een voordeel kunnen zijn dat artikel 157 (industrie) van het Verdrag de rechtsgrondslag voor het programma MEDIA/MEDIA Plus is. De audiovisuele sector zou dan in het middelpunt van de Europese politiek en van ons werk hebben kunnen staan.
Welnu, wanneer ik de "Briefing" van deze vergaderperiode lees, opgesteld door de persafdeling van het Parlement, dan constateer ik dat het MEDIA Plus-programma niet tot de sterke punten van deze week behoort. En ik was werkelijk verbaasd over de geringe belangstelling voor een van de belangrijkste verslagen van de commissie cultuur dit jaar, of, om de waarheid te zeggen, ik was eigenlijk niet verbaasd. Aan cultuur besteedt dit Parlement maar heel weinig aandacht, zoals alle andere Europese instellingen. Dat dient te veranderen.
Het gaat hier niet alleen om de audiovisuele industrie. Het is overigens beter om van de audiovisuele sector te spreken. Samen met andere collega's, die dit hier ook gezegd hebben, zou ik graag zien dat artikel 151, dat betrekking heeft op cultuur, ook een rechtsgrondslag vormt voor dit audiovisuele programma.
Ik wil de gelegenheid benutten om mevrouw Hieronymi allerhartelijkst te bedanken voor haar vastberaden inzet om de rechtsgrondslag en doelstelling te verbreden en de middelen van dit programma te ontwikkelen, om nog maar te zwijgen van alle energie die zij in ons gezamenlijke werk heeft gestopt.
De industrie is niet de enige factor bij de creatie van audiovisuele producten. Het gaat inderdaad om het creatieve aspect en dit programma heeft als doel de culturele diversiteit effectief en concreet te maken. Culturele diversiteit is geen leus maar een noodzakelijk iets, zowel cultureel als economisch. Het wordt hoog tijd dat audiovisuele producten in alle landen van Europa kunnen circuleren. De steun aan bioscopen die Europese buitenlandse films vertonen, moet opgevoerd worden. Door het culturele belang van dit programma te onderstrepen probeer ik uiteraard niet het economische belang ervan te negeren. Het schijnt dat de audiovisuele sector vanaf nu tot aan 2005 aan de schepping van 300.000 hooggekwalificeerde banen bijdraagt. Kunnen wij het ons wel permitteren om ons zo weinig te bekreunen om een markt die op het punt staat zo snel te gaan groeien? Toch schijnt de culturele noodzaak evenmin als het economische doel voldoende gewicht in de schaal te leggen om dit programma uitgevoerd te krijgen, hoewel de doelstellingen ambitieus zijn.
Zoals altijd als het om cultuur gaat, is het budget minimaal en dan heb ik het nog niet over het feit dat wij hier altijd rijkelijk laat zijn zodra het om cultuur gaat. Iemand zal zeggen dat het budget toch verhoogd is vergeleken met de vorige twee programma's, MEDIA I en MEDIA II. Ik geloof van niet. 250 Miljoen voor twaalf landen en 310 miljoen voor zestien landen, dat is niet echt veel minder dan 400 miljoen, het bedrag dat nu wordt voorgesteld voor een dertigtal landen. Dus waarom dit belachelijke budget, zonder reële verhoging, voor een programma dat deze twee doelstellingen kan verenigen, die zo noodzakelijk zijn voor de verscheidenheid in Europa: een eigen identiteit en cultuur en een dynamische economische ontwikkeling?
We leven in het digitale tijdperk dat ons, zegt men, een revolutie belooft in de ontwikkeling van media-inhoud en de distributie van beelden, maar het MEDIA Plus-programma heeft alleen ruimte voor proefprojecten, zoals de digitalisering van ons audiovisuele erfgoed. Zijn wij dan serieus bezig als we het MEDIA Plus-programma zo weinig serieus nemen?

Gargani
Mijnheer de Voorzitter, de MEDIA-programma' s zijn op stapel gezet met als doel de Europese industrie en de audiovisuele inhoud te versterken met financiële maatregelen ter ondersteuning van bepaalde sectoren: ontwikkeling, projectvoorbereiding, distributie en commercialisering van audiovisuele werken, promotie - teneinde de toegang van Europese werken en programma' s tot Europese en internationale markten te kunnen vergemakkelijken - en opleiding ter verbetering van de voorbereiding op het beroep. Het MEDIA Plus-programma en het MEDIA-programma voor opleiding moeten worden goedgekeurd. Het is namelijk belangrijk dat de promotiesector onafhankelijk blijft en de distributie een grote rol krijgt toebedeeld bij de verspreiding van de werken. Ook moet men zoveel mogelijk de klemtoon leggen op het aanvullend karakter van het MEDIA Plus-programma en het MEDIA-programma voor opleiding.
Wij hopen dat de bijdrage van het Parlement bij de Commissie in goede aarde valt. Wij vragen de Commissie zowel de amendementen inzake opleiding, waarop medebeslissing van toepassing is, als die inzake ontwikkeling, distributie en promotie, waarvoor de gewone raadplegingsprocedure geldt en waarvoor ook de meeste begrotingsmiddelen zijn uitgetrokken, over te nemen.
De amendementen zijn de vrucht van het harde werk van de rapporteur, mevrouw Hieronymi, die ik als voorzitter van de commissie moet gelukwensen. Ik moet er ook aan herinneren dat de rapporteur de unanieme steun heeft gekregen van zowel de cultuurcommissie als de medeadviserende commissies.
De medeadviserende commissies, de juridische commissie en de industriecommissie, hebben een belangrijk besluit genomen. Zij hebben het voorstel tot wijziging van de rechtsgrondslag van het MEDIA Plus-programma overgenomen waarin wordt aangedrongen op zowel artikel 157, industrie, als artikel 151, cultuur. Wij willen namelijk dat beide aspecten, het industrieel en het audiovisueel aspect, hetzelfde gewicht hebben.
De Commissie heeft via de pers al laten weten dat zij tegen dit amendement is. Dat spijt mij ten zeerste. Wij zijn niet voldaan over deze gang van zaken. Wij hadden er de voorkeur aan gegeven het standpunt van de Commissie tijdens dit debat te vernemen in plaats van via een persagentschap.
Wij vragen hoe dan ook om verhoging van de begroting en hopen dat ook hierover unanimiteit kan worden bewerkstelligd tussen het Parlement en de Commissie.

O'Toole
Mijnheer de Voorzitter, ik dank mevrouw Hieronymi voor het werk dat zij aan dit verslag heeft besteed.
Ik wil meteen benadrukken dat dit niet zo maar een verslag is. Het onderwerp ligt niet alleen ons, commissieleden en afgevaardigden, na aan het hart, maar ook de vertegenwoordigers van deze bedrijfstak in alle EU-landen. Bij de behandeling in dit Parlement moeten wij ons echter twee belangrijke dingen afvragen. Ten eerste, waarom bestaat er behoefte aan een dergelijk programma? Ten tweede, wat voor meerwaarde zal het opleveren? Pas als wij, als Parlement, op deze twee vragen een antwoord hebben gevonden staan wij sterk genoeg in onze schoenen om de Raad en de Commissie tegemoet te treden.
Waarom hebben wij er behoefte aan? Deze sector staat op ons continent aan de vooravond van een explosieve ontwikkeling. Wij moeten ervoor zorgen dat wij de concurrentie in de internationale arena aankunnen. Naar mijn mening zijn wij hiertoe in staat. Ook ben ik van mening dat dit de toonaangevende sector van deze eeuw zal worden, net zoals kolen en staal en de spoorweginfrastructuur de stoot hebben gegeven tot de industriële revolutie in de 19de eeuw. Onder geen beding mogen wij de boot missen. Wij moeten ervoor zorgen dat wij, als instellingen, van de partij zijn en ons voluit inzetten voor de opbouw van deze sector.
Op de tweede plaats moeten wij in dit tijdperk, waarin het algemene audiovisuele aanbod steeds uniformer wordt, ons begeven op het terrein van de vrijheid van meningsuiting, de vrijheid van expressie en de vrijheid van diversificatie. Op dit punt heeft ons Parlement een voorbeeldfunctie te vervullen bij de ontwikkeling van deze sector.
Mijn fractie hecht zeer aan de met dit verslag verbonden begroting. Wij achten het echter ook van belang te diversifiëren en uit te kijken naar verschillende financieringsbronnen, zoals het dit nieuwe tijdperk van ondernemerschap betaamt.
Tot slot is het goed nog eens terug te komen op hetgeen mevrouw Pack zei over een langetermijnstrategie voor de audiovisuele sector in de Europese Unie. Een gecoördineerde en geïntegreerde strategie voor de lange termijn, die het alle lidstaten mogelijk maakt van elkaars sterke kanten te leren.

Echerer
Geachte mevrouw de commissaris, u heeft in september een keer gezegd dat u, om de Europese film sterker te maken, een oorlogsverklaring aan Hollywood stuurt. Jazeker, maar onze beste strijders verhuizen naar Hollywood. Mevrouw de commissaris, boze tongen beweren dat men u puur juridisch gezien zou kunnen verwijten dat u in Cannes een Europese filmprijs heeft uitgereikt in naam van MEDIA Plus maar wellicht met geld van MEDIA II. Hoe dan ook, wij doen niet mee aan deze kwaadsprekerij. Integendeel, wij zijn dankbaar voor uw grote bijdrage aan de cultuurpolitieke agenda.
In de pers kon ik lezen dat wij, het EP, wellicht het tijdsplan in gevaar brengen, omdat wij ons inzetten voor medebeslissing door het Parlement. Ik denk dat wij dat niet doen. Wij hebben de politieke wil om dit programma punctueel te laten beginnen. We hebben als direct gekozen volksvertegenwoordigers juridisch en moreel het recht om mee te beslissen over de cultuurpolitieke agenda.
Zeer geachte mevrouw de commissaris, wij verzoeken u zeer dringend om een concrete en constructieve dialoog met u en met de Raad.

Gutiérrez Cortines
Mijnheer de Voorzitter, ik ben blij met het Media Plus-document. Mijns inziens heeft het Parlement ingrijpende verbeteringen aangebracht. Bovendien stond mevrouw Hieronymi open voor suggesties allerhande. Ik denk overigens dat dit programma in vergelijking met andere programma's een nieuw element bevat dat ook door de Commissie wordt gesteund. Ik bedoel hiermee de steun aan de commercialisering en de verspreiding.
Nochtans zou ik willen dat wij nog een stap verder zetten. Ik vind namelijk dat de aanpak van het Media Plus-document tot op zekere hoogte vergelijkbaar is met die van een amateursfilm. Het schenkt vooral aandacht aan het scenario en de productie terwijl wij vandaag de dag weten dat de nabewerking 60%, 70% of zelfs 80% van een goede film uitmaakt. Bovendien is de nabewerking het terrein waarop de nieuwe technologieën werkzaam zijn. Het is veel goedkoper speciale effecten te creëren op een computer dan in de werkelijkheid. Als wij geen steun uittrekken voor de montage, de bewerking na productie, de opleiding tot monteur en de oprichting van studio's die speciaal zijn uitgerust voor nasynchronisatie, montage en samenstelling van soundtracks en die een degelijke nabewerking kunnen garanderen, zal onze filmindustrie hopeloos achterop geraken.
Wij beschikken over Europese regisseurs die met Amerikaanse bedrijven hebben samengewerkt en uitstekende films op de markt hebben gebracht. De capaciteiten zijn er, maar onze industrie geniet onvoldoende steun om te kunnen concurreren op het gebied van de nabewerking. Het gaat immers niet meer om het draaiboek. Dat is verleden tijd en behoort tot het tijdperk van de theaterfilms, waarin de camera de acteur volgt. Dit systeem is volkomen verouderd. Het is dan ook hoog tijd dat wij de nieuwe industrie steunen. Het is daar dat zich nieuwe roepingen en een nieuwe vorm van creativiteit voordoen. Wij moeten oog hebben voor de creativiteit van het beeld, van de zuivere filmkunst, van de filmproductie die typerend is voor de tijd waarin wij leven. Daarom zou ik willen vragen dat de oproepen tot het indienen van voorstellen met deze aspecten rekening houden en openstaan voor de industrie. Bovendien moeten wij het bij de bemiddeling eindelijk eens hebben over de cultuurindustrie.

Alyssandrakis
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, waarde collega' s, de technische vooruitgang van het afgelopen decennium heeft een waarachtige revolutie veroorzaakt, ook in de audiovisuele sector. In een samenleving waarin respect bestaat voor de mens en zijn veelzijdige materiële, geestelijke en culturele behoeften, zou een dergelijke vooruitgang hebben geleid tot culturele bloei en nieuwe uitingsvormen van kunst. In zo' n samenleving zou kunst toegankelijk zijn geweest voor iedereen en hebben bijgedragen aan een beter begrip tussen volkeren met verschillende culturele ontwikkeling en tradities.
In het kapitalisme - en dit geldt zowel voor de audiovisuele sector als de andere sectoren - worden de voordelen van de technische vooruitgang voor de mens verbrijzeld door de krachten die deze samenleving onder de knoet houden: monopolistische winst - die niet verkregen wordt dankzij betere kwaliteit van artistieke schepping maar dankzij controle op de markten - misleidende reclame en ideologische onderwerping. Daardoor worden bepaalde consumptiemodellen gecreëerd zelfs in de cultuursector. Het doet er niet zozeer toe, geachte collega' s, of in Europa de Amerikaanse of de Europese films de overhand hebben. Het gaat om de inhoud en de kwaliteit van de films waarnaar wij en onze kinderen kijken.
De Europese Unie ziet cultuur in het algemeen, en de audiovisuele sector in het bijzonder, als handelswaar, als een gebied waarop het kapitaal zijn bedrijvigheid kan botvieren, als een nieuw mededingingsterrein waar de sterksten niet degenen zijn die iets nieuws, iets kwalitatiefs te bieden hebben, maar degenen die het best uitgerust zijn om de marktmechanismen in hun voordeel te gebruiken. Deze benadering komt ook duidelijk uit de verf in het voorstel voor het MEDIA/MEDIA Plus- programma, en wel vanaf de eerste alinea van de inleiding, vanaf het eerste artikel van het ontwerpbesluit. Met dit programma wil men de beroepsmensen in deze sector de mogelijkheid bieden volledig gebruik te maken van de Europese en internationale dimensie van de markt. Dit is een gewrocht dat in de verste verte niet tegemoet komt aan de behoeften van de volkeren van de Europese Unie. Dit heeft niets uit te staan met cultuur, maar wel alles met de belangen van de commercialisering van de cultuur.

Perry
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de rapporteur feliciteren met het werk dat zij heeft verricht. Ik zou graag twee simpele opmerkingen willen maken. Er zijn zaken die de overheidssector niet kan doen en er zijn zaken die de markt niet kan doen. Welnu, de overheidssector is niet in staat goede films te maken. Naar mijn mening is zij ook niet echt in staat te beoordelen of een film goed is of niet. Steeds wanneer wij dit in het Verenigd Koninkrijk proberen lijkt elke vorm van regeringssteun erop uit te draaien dat de film een mislukking wordt. Wij moeten hierbij zeer voorzichtig zijn. Evenmin beschikt de markt over de nodige middelen of bekwaamheid om voor voldoende goed opgeleide mensen te kunnen zorgen. Deze kwestie komt in het verslag aan bod en het gaat om een verantwoordelijkheid op Europees niveau. Ik wil dan ook mijn waardering uitspreken voor organisaties als de National Film School in Beaconsfield, in het Verenigd Koninkrijk, die steun nodig heeft bij zijn werk.
Het doet mij genoegen dat in het verslag hier en daar gewag wordt gemaakt van digitale radio, alleen niet voldoende. Binnen de audiovisuele sector mogen wij de radio niet vergeten en ik hoop dat dit bij de behandeling van dit verslag niet het geval zal zijn.
Tot slot, het is erg gemakkelijk een lange speech te schrijven. Het is veel moeilijker een korte speech te houden. Het is gemakkelijk een ruime begroting te spenderen, maar het is moeilijk een krappe begroting te besteden. Van de Commissie verwachten wij dat zij de beschikbare middelen efficiënt en doelmatig zal aanwenden.

Glante
Mijnheer de Voorzitter, ik heb niet het laatste woord, dat heeft mevrouw de commissaris. Ik wil mij graag aansluiten bij de dank aan de rapporteur en eenvoudig nogmaals benadrukken dat ik ook van mensen uit de praktijk heb gehoord dat het programma tot nu toe een doorslaand succes was. Ik denk dat een reden daarvoor de intensieve begeleiding van de promotie door advisering en lokale netwerkvorming was. Dat moet nogmaals benadrukt worden. De MEDIA-desk en de MEDIA-antennes zijn daarbij zeer nuttige instrumenten.
Aan de institutionele begeleiding moet absoluut worden vastgehouden. De MEDIA-antennes helpen bijvoorbeeld ook de obstakels voor Europese samenwerking te minimaliseren. Enerzijds gaat het om cultuur en om gemeenschappelijke culturele tradities in Europa op audiovisueel gebied. Dat is toch nog een kasplantje dat onze volle aandacht nodig heeft. Anderzijds hebben vorige sprekers er al op gewezen: het is ook een economisch goed dat wordt afgerekend op succes. Een beslissend succescriterium voor het nieuwe MEDIA-programma zal zijn of het erin slaagt de ontwikkeling, distributie en promotie van films te bevorderen die het publiek wil zien.
Ik wil mijn persoonlijke mening niet voor mij houden. Hollywood is naar mijn mening niet alleen met geld en kijkcijfers te verslaan, maar uitsluitend met kwaliteit. De laatste jaren hebben laten zien dat er belangstelling voor heel uiteenlopende films bestaat. Dat moet Europa ook gewoon hardop erkennen. Deze goede ontwikkeling moeten wij voortzetten, de verhoging van het budget zoals in het verslag van mevrouw Hieronymi wordt bepleit, is zinvol.
Tot slot wil ik er nog graag op wijzen dat veel wortels van de Europese cultuur ook in Midden- en Oost-Europa liggen. Een sterkere deelname van deze landen aan de programma' s is dan ook mogelijk door de verhoging van het budget. Misschien is het laatste woord over een verdere verhoging van het budget ook in de komende jaren nog niet gesproken.

Reding
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik u graag bedanken dat u ermee instemde om MEDIA Plus op de agenda te zetten, ondanks het feit dat deze al zeer vol is en wij zo vaak tot laat in de nacht doorgaan. Maar per slot van rekening wordt er ook vaak laat in de avond aan cultuur gedaan: we vallen dus niet vreselijk uit de toon.
Ik hecht er ook aan de afgevaardigden van het Parlement te bedanken die zich intens met het project hebben beziggehouden. De leden van de commissie cultuur natuurlijk, maar ook de verschillende commissies die om hun mening zijn gevraagd. Ik noem verder de rapporteur, mevrouw Echerer en de heren Fiori, Rocard en Wynn. Ik sluit me graag aan bij al diegenen die de bijdrage van de rapporteur, mevrouw Ruth Hieronymi, geprezen hebben. De rapporteur wordt meestal bedankt, dat is de traditie. Ik denk echter dat we dit keer kunnen zeggen dat mevrouw Hieronymi hoogst uitzonderlijk werk heeft verricht. Zij is een geweldige rapporteur geweest en dankzij haar is het project dat het Parlement nu aan ons voorlegt, een project geworden dat de tekst van de Commissie verbetert. Wij hebben dit te danken aan het onderhandelingstalent van de rapporteur en aan haar persoonlijke inzet. Zeer bedankt, mevrouw Hieronymi.
Mijnheer de Voorzitter, zoals u weet hecht de Commissie veel belang aan de opinie van het Europees Parlement, in het bijzonder gezien de bijeenkomst van de Raad van ministers van Cultuur, op 20 en 21 juli aanstaande, omdat aan mij dan de rol zal toekomen om de ministers deelgenoot te maken van de meningen van het Europees Parlement. De discussies tussen de Commissie en de Raad kunnen dan zinvoller uitpakken, omdat daaraan niet alleen het voorstel van de Commissie ten grondslag zal liggen, maar ook het standpunt van het Parlement.
U moet van mij niet verwachten dat ik me in een betoog over het belang van de Europese film stort. Dat heb ik verscheidene keren gedaan, op verscheidene plekken. U kent mijn meningen over het onderwerp, ik deel die van u, maar vanavond hebben wij de taak een project te realiseren, en wel het best mogelijke.
Ik heb met veel belangstelling kennis genomen van de 116 amendementen die vandaag zijn ingediend. Daarvan hebben er 48 betrekking op het voorstel tot een besluit inzake het "opleidingsprogramma" en 68 op de onderdelen "ontwikkeling, distributie en bevordering". Alle amendementen van het Parlement geven een grote consensus in het Parlement te zien betreffende de benadering die de Commissie voor het MEDIA-programma ontwikkeld heeft. Er zijn talrijke concrete voorstellen voor de tenuitvoerlegging van het programma en bij lezing van die amendementen komen meerdere punten van zorg van het Parlement naar voren, die, moet ik u zeggen, grotendeels door de Commissie gedeeld worden, zoals ik trouwens het merendeel van de meningen deel die hier vanavond in het halfrond geuit zijn.
Ik richt mij nu allereerst op het erkende belang, heden ten dage en in de naaste toekomst, van audiovisuele producten voor de Europese economie en maatschappij en de noodzaak om rekening te houden met de nieuwe mogelijkheden die digitalisering biedt, in het bijzonder de nieuwe technologieën. Die uitdaging moet zich vertalen door een sterkere aanwezigheid van die nieuwe technologieën in het MEDIA Plus-kader maar ook, omdat dit niet voldoende is, door een grotere betrokkenheid van andere communautaire initiatieven, in het kader van de voortzetting van de Top van Lissabon.
Zoals u terecht heeft opgemerkt, hebben wij niet genoeg geld om in de productie te kunnen investeren. De productie van een enkele waardevolle film zou al bijna meer kosten dan ons hele MEDIA-programma. Om die reden hebben wij met MEDIA geprobeerd om complementair te zijn, om dat wat de lidstaten moeten doen en ook doen aan te vullen. Dat is echter evenmin voldoende en enkele sprekers hebben terecht naar de ervaringen verwezen die in de loop der tijd zijn opgedaan met het garantiefonds, dat nooit van de grond is gekomen. Wij werken opnieuw aan de oprichting van een dergelijk fonds.
Ik heb daarom contact opgenomen met de voorzitter van de Europese Investeringsbank: wij werden het eens dat om media-inhoud in Europa te ontwikkelen het noodzakelijk is risicokapitaal ter beschikking te stellen of, met andere woorden, instrumenten te ontwikkelen die investeringen in audiovisuele media-inhoud op weg helpen. In die zin zijn mijn ambtenaren en de ambtenaren van de Europese Investeringsbank bezig om zo snel mogelijk een dergelijk fonds in het leven te roepen, in de geest van het e-Europe dat in Lissabon gestalte kreeg en opnieuw in Feira bekrachtigd werd. Zodra deze zaak op de goede weg is, zal ik mij uiteraard bij uw Parlement vervoegen, mijnheer de Voorzitter, om u te informeren.
Ik ben het er ook mee eens dat het communautaire beleid op audiovisueel gebied een brede horizon moet hebben maar ook ontwikkeld moet worden als aanvulling en in synergie met nationaal en regionaal beleid op dit terrein.
Ten tweede, een van de erkende succeskanten van het MEDIA-programma is het feit dat het zich zo goed voegt naar de behoeften van ondernemingen in de sector, vooral bedrijven in het MKB, dankzij de financiële steunmechanismen en de opleidingsprogramma's, die bij hun praktijk en strategieën passen. Die mechanismen moeten ten doel hebben om de belemmeringen van puur nationale markten te overwinnen en de bedrijven volledig te laten profiteren van een uitgebreider distributiegebied. Het is dus essentieel dat de tenuitvoerlegging van MEDIA Plus gebaseerd is op professionele expertise en dat de steunmechanismen voor een zo groot mogelijk aantal bedrijven toegankelijk zijn, in alle landen en in alle regio's, die samen onze Gemeenschap vormen. De uitvoering moet een juist evenwicht zien te vinden tussen de behoeften van de professionele producenten en de noodzaak van transparantie en strenge controle op openbare uitgaven, mijnheer Perry, onder eerbiediging vooral van de financiële regelgeving.
Tot slot, en dit is mijn derde punt, constateer ik met genoegen dat het Parlement de meningen van de Commissie deelt inzake de vraag welke sectoren de doelgroep van het programma vormen, evenals de wens tot ontwikkeling van transnationale synergieën - ik denk dat daarin de toekomst van producenten van media-inhoud in Europa is gelegen, in coproducties - transnationale synergieën dus tussen de productie- en distributiesector, en dat zou nieuw zijn, met het oog op een betere concurrentiepositie van onze industrie. Echter, als we over een culturele industrie spreken, dan spreken we natuurlijk nog altijd over cultuur, en als wij onze films willen laten rondreizen, dan willen wij in feite de culturele en communautaire diversiteit aanmoedigen, reliëf geven en in praktijk brengen. Daartoe zijn wij niet alleen verplicht krachtens het Verdrag, maar ook de burgers verwachten dit en wij zijn het verplicht aan ons politieke kunnen.
Dus, dames en heren, wat is het standpunt van de Commissie inzake de voorgestelde amendementen. Allereerst wat het "opleidingsprogramma" betreft: ik kan 37 van de 48 amendementen geheel of grotendeels accepteren. Ik stel u, mijnheer de Voorzitter, de lijst van amendementen graag ter beschikking. De enige amendementen waarover ik bedenkingen heb, betreffen, uiteraard, het budget. Gelooft u mij, waarde collega's, dat ik niet gelukkig ben met het feit dat ik hier voor u sta en moet zeggen dat ik het door u voorgestelde bedrag niet kan accepteren. Persoonlijk, als ik niet in mijn hoedanigheid van commissaris zou spreken, zou ik van mening zijn dat het door het Parlement voorgestelde bedrag nog veel te laag is voor de doeleinden die wij willen bereiken. Helaas moeten wij ons onderwerpen aan de beperkingen van de begrotingsautoriteit, en helaas is het ook zo dat wij te maken hebben met onze regeringen, die nog veel minder hieraan willen besteden dan de begrotingsautoriteit. U ziet dus dat ik gedwongen ben u te zeggen dat de door u gedane voorstellen, die niet overdreven zijn, mevrouw de rapporteur, niet door de Commissie gesteund kunnen worden.
Een ander element is de uitsluiting van de basisopleiding: de amendementen 12, 110, 111 en 112. Ik meen dat dit soort onderwijs bij wijze van uitzondering en niet als regel subsidiair steun moet kunnen krijgen, wanneer er geen enkele steun voor bestaat op nationaal en Europees niveau, vooral als het gaat om initiatieven die basisopleidingscentra in netwerken willen organiseren, in het bijzonder als het erom gaat deze basisopleiding een Europese dimensie te geven.
Een ander probleem is de uitsluiting van het programma van bepaalde onderwerpen op het gebied van bedrijfseconomisch, financieel en commercieel management, die niet in aanmerking zouden mogen komen voor steun: de amendementen 113 en 114.
Ziet u, als wij effectieve vakmensen willen opleiden, dan is het essentieel, ook op Europees niveau, om hen de Europese en internationale marktdimensies van hun werk te doen begrijpen. De montage bij een internationale coproductie, de marketing, de distributie in het buitenland, dat alles moet aan onze toekomstige vakmensen in de audiovisuele industrie onderwezen worden, als wij graag zien dat zij op internationale schaal opereren. En dat is ook ons doel. Dus vanuit een Europees perspectief zullen die economische, financiële en commerciële onderwerpen ondersteund worden.
Het vierde punt: opname van opleidingen in de technische beroepen van de audiovisuele industrie, amendement 18, en voor de radio, amendement 33. Dat soort onderwijs is op nationaal niveau goed ontwikkeld en die beroepen vereisen als zodanig geen Europese dimensie zoals andere voorgestelde opleidingen. Ik ben daarentegen vóór opleidingsinitiatieven binnen MEDIA ten behoeve van professionele radioprogrammamakers, wat een compromis tussen de amendementen 33 en 34 zou kunnen inhouden.
Tot slot zijn er twee amendementen die opinies bevatten over het aanmoedigen van fiscale maatregelen, amendement 4, en over de intellectuele eigendom, amendement 9. Hoewel deze amendementen inhoudelijk legitiem zijn, gaan ze de motivering van het besluit te boven.
Ik kom nu, mijnheer de Voorzitter, bij het tweede onderdeel van het voorstel voor een richtlijn: "Ontwikkeling, distributie en promotie" . Ik ben bereid 57 amendementen letterlijk of naar de geest over te nemen, oftewel 80% van de door het Parlement voorgestelde amendementen. Ik stel u de lijst van deze amendementen graag ter beschikking, mijnheer de Voorzitter.
Ik kan er niet omheen bezwaren naar voren te brengen tegen elf amendementen. Vier van hen, de amendementen 53, 65, 69 en 93, zijn opinies en vallen buiten het kader van dit besluit. Hen opnemen zou naar de geest wel legitiem zijn maar is niet gerechtvaardigd met het oog op de tekst van het voorstel tot een besluit.
Het zal u niet verbazen dat mijn bezwaren in het bijzonder betrekking hebben op amendementen 44 en 54 inzake de rechtsgrondslag. Het Parlement wenst aan de rechtsgrondslag die door de Commissie wordt voorgesteld, te weten artikel 157, alinea 3, een andere rechtsgrondslag toe te voegen, het artikel "cultuur". Waarde parlementariërs, ik begrijp u wel maar ik beschouw artikel 157 inzake de industrie, dat al eerder ten grondslag lag aan MEDIA 2, als de geëigende rechtsgrondslag voor dit besluit, rekening houdend met het onderwerp, het doel en de inhoud ervan. Ik heb het al betoogd: beleid maken voor de audiovisuele industrie wil niet zeggen dat men de culturele diversiteit vergeet, want het doel van deze culturele industrie is juist het concreet realiseren van de culturele diversiteit. De keuze van het betreffende artikel als rechtsgrondslag sluit aan bij oude en nieuwe jurisprudentie van het Hof van Justitie, dat heeft vastgesteld dat, ik citeer: "in het kader van het competentiesysteem van de Gemeenschap, de keuze van de rechtsgrondslag gebaseerd dient te zijn op objectieve elementen die gerechtelijke toetsing mogelijk maken en waaronder met name het doel en de inhoud van de wetgeving figureren".
MEDIA Plus is als programma bestemd om het concurrentievermogen van de audiovisuele industriesector te versterken, maar ik hechtte eraan, wellicht onnodig, dat een van de overwegingen, overweging 11, de culturele dimensie van de audiovisuele sector zou benadrukken, overeenkomstig artikel 151, alinea 4, van het Verdrag.
Ik heb nota genomen van uw bezorgdheid en ik hoop werkelijk dat de volgende herziening van het Verdrag een nieuw kader zal bieden, evenals maatregelen die toelaten dat het Europees Parlement volledig betrokken wordt bij besluiten inzake het audiovisuele beleid.
Wat amendement 87 betreft over het budget voor het tweede onderdeel, zou ik hetzelfde willen opmerken als bij het amendement over het budget voor het onderdeel inzake het opleidingsprogramma. Het is dus niet nodig dat ik dat herhaal. Wat amendement 103 betreft, over de radio, geldt dat MEDIA Plus gezien de financiële beperkingen niet naar andere sectoren uitgebreid kan worden, maar ik heb al bij het onderdeel inzake het opleidingsprogramma een concessie gedaan door de radio toch in het programma op te nemen.
Wat de amendementen 115 en 116 betreft, inzake regionale en minderheidstalen: u weet dat de Commissie zich zeer bekommert om eerbieding en bevordering van de communautaire en culturele diversiteit. Met dit punt van zorg wordt trouwens in het hele MEDIA Plus-programma rekening gehouden, vooral door middel van maatregelen die een positieve discriminatie in de steunmechanismen moeten bewerkstelligen ten gunste van vakmensen die in landen en regio's opereren met een zwakke productiecapaciteit of die geografisch dan wel taalkundig van beperkte omvang zijn.
Amendement 115 zou een subprogramma in het programma scheppen. Ik denk dus dat wij niet zo ver moeten gaan. Amendement 116 echter doet in werkelijkheid niets anders dan de maatregelen opsommen en verduidelijken die al zo'n beetje overal in het programma te vinden zijn. Dus, als het Parlement dat graag wil en besluit dat het nodig is, zal ik me niet verzetten tegen dat amendement.
Waarde collega's, mijnheer de Voorzitter, na deze minieme verschillen van mening, wens ik uitdrukking te geven aan mijn tevredenheid over de samenwerking en de vele punten waarop Commissie en Parlement het eens zijn. De amendementen die vandaag zijn voorgesteld en die van hoge kwaliteit zijn, zullen het ongetwijfeld mogelijk maken de teksten te verbeteren waarmee het MEDIA-programma gestalte krijgt. Zij zullen bijdragen aan het doel dat wij willen bereiken: in Europa een sterke media-inhoudindustrie te scheppen. Wij willen met ons MEDIA Plus-programma alle andere acties vervolmaken die de Europese film niet zijn prestige moeten teruggeven, want dat is de Europese cinema nooit kwijt geweest, maar die de Europese cinema wel het zelfvertrouwen moeten teruggeven, omdat wij door vertrouwen in de capaciteiten van de Europese film te hebben, de sector helpen om zich te ontwikkelen, zoals wij allen wensen.

De Voorzitter
Zeer bedankt, commissaris Reding.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

Kwaliteitsevaluatie in het schoolonderwijs
De Voorzitter
Aan de orde is het rapport (A5-0185/2000) van mevrouw Sanders-ten Holte, namens de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs, media en sport, over een voorstel voor een aanbeveling van het Europees Parlement en de Raad betreffende Europese samenwerking bij kwaliteitsevaluatie van het schoolonderwijs (COM(1999) 709 - C5-0053/2000 - 2000/0022(COD)).

Sanders-Ten Holte
. Voorzitter, mevrouw de commissaris, één van de belangrijkste doelstellingen van de Europese Unie is het bevorderen van mobiliteit op de arbeidsmarkt en dat kan door een kwalitatief hoogwaardig onderwijs alleen maar worden gestimuleerd. Het is daarom van groot belang dat er instrumenten worden ontwikkeld om het onderwijs niet alleen te verbeteren, maar vooral ook om te zorgen dat het onderwijs tegemoetkomt aan de eisen van de moderne tijd.
Kwaliteitsevaluatie, en dan met name zelfevaluatie van scholen, is een sleutelelement in de ontwikkeling van kwaliteitsonderwijs. Daarom ben ik over het algemeen zeer tevreden met de aanbeveling van de Commissie, zoals die nu voor ons ligt. Ik heb echter ook enkele kanttekeningen bij de aanbeveling en die heb ik u in mijn verslag laten weten.
Belangrijk vind ik vooral dat de lidstaten worden gestimuleerd om goede methodes voor evaluaties in het onderwijs te ontwikkelen, waarbij zelfevaluatie complementair is aan externe evaluatie. Ik vind het ook belangrijk dat ze goede voorbeelden en ervaring met elkaar uitwisselen en dat alle betrokkenen bij de school daadwerkelijk betrokken worden bij de zelfevaluatie, ook de ouders en de leerlingen. Bovendien is het belangrijk dat de samenwerking tussen scholen en diverse instanties wordt bevorderd, ook op lokaal en regionaal niveau. Daar zijn goede voorbeelden van in de proefprojecten en natuurlijk ook op Europees niveau.
De opdracht aan de Commissie is dan ook om een inventarisatie te maken van goede bestaande methodes, om een database in te richten die interactief gebruikt kan worden, om een planning te maken van de activiteiten en om regelmatig te rapporteren aan het Parlement door het onderwerp op de rollende agenda te zetten.
Ik heb dankbaar gebruikgemaakt van veel van de ideeën van mijn collega's, maar ook wel van vele instellingen in het veld die ik heb gesproken. Zo bleek mij dat de wil om van dit project een succes te maken alom aanwezig is en de stimulans die uitgaat van de Europese Unie valt zeker in vruchtbare bodem.
Ik vind het daarom des te spijtiger dat ondanks herhaalde pogingen mijnerzijds om met de Raad tot overeenstemming te komen, want u weet mijn streven was erop gericht het verslag in eerste lezing af te ronden, keer op keer werd getraineerd: te late reacties, onvoldoende mandaat. Ik roep de Raad hierbij dan ook op om snel met een voorstel voor een gemeenschappelijk standpunt te komen. We zijn er bijna, maar ik wil dat eerst duidelijk is wat de lijn van ons Parlement is, daarna kunnen we met de Raad op één lijn komen.
Ten slotte, wij hebben in de commissie een algemene overeenstemming bereikt over een groot aantal amendementen. Ik dank u allen voor uw zeer constructieve opstelling. Ik vraag nu uw steun deze afspraken gestand te doen.
Ik adviseer u de amendementen die door de PSE zijn ingediend niet te volgen. Onderwijs in relatie tot de arbeidsmarkt is belangrijk. Zie ook de resultaten van Lissabon. Wij moeten namelijk geen mensen opleiden voor de werkloosheid en het onderwijs dient daarop in te spelen. Daarom moet dat ook in dit verslag staan. De andere amendementen zijn min of meer al verwoord in de tekst of in andere amendementen.
Tot slot de financiële paragraaf. Ik heb er met opzet van afgezien om hierin verandering te brengen, niet omdat ik vind dat het zo ruim bemeten is, maar wel omdat ik denk dat bij de rapportage zal blijken of het te krap bemeten is. Dat is dan het juiste moment om een eventuele verruiming te overwegen. Ik dank u wel en ik ben benieuwd naar uw reacties.

Perry
Mijnheer de Voorzitter, het was laat toen ik mijn vorige interventie hield en het is nog later nu. Daarom zal ik proberen het nog korter te houden. Onderwijs is echter belangrijk en wij moeten ervoor zorgen dat het de nodige aandacht krijgt.
Er worden nogal eens mooie woorden gewijd aan onderwijs. Maar aan de daden die bij die woorden zouden passen ontbreekt het soms. Wij zijn ons ervan bewust dat de Europese Unie op het vlak van onderwijs slechts zeer beperkte bevoegdheden heeft. Toch zijn er gebieden waarop zij een meerwaarde kan leveren en kwaliteitsevaluatie is er daar één van. Toen ik eerder deze avond de stad in ging zag ik jongeren in het centrum van Straatsburg die aanplakbiljetten aan het lezen waren. Het ging om de resultaten van hun eindexamens. Wij hebben het hier niet over de evaluatie van jongeren. Wat wij moeten doen is het evalueren van scholen en ervoor zorgen dat de scholen behoorlijk functioneren. Omdat deze scholen jonge mensen moeten voorbereiden voor een opleiding met het oog op de gemeenschappelijke Europese markt moeten wij erop toezien, dat de scholen overal in Europa ook daadwerkelijk deze jongeren voorbereiden voor die markt waarin zij zullen gaan werken.
In sommige delen van de Unie - en ik wil best het Verenigd Koninkrijk noemen - zijn de resultaten niet optimaal. Aan intelligente jongeren die het heel goed doen op school geen gebrek, maar toch verlaat 20% van de jeugd de Britse scholen zonder enig diploma. Wij kunnen het ons niet permitteren dat dit zo blijft doorgaan. Volgens ramingen zijn er de komende twee jaar een half miljoen extra mensen nodig in IT-banen. Waar moeten wij die jonge mensen vandaan halen? Wij moeten ervoor zorgen dat de scholen ze kunnen leveren. Ik ben er zeker van dat onder meer via maatregelen zoals in het onderhavige verslag worden aanbevolen het niveau van de scholen kan worden verbeterd. In het Engels zeggen wij "twee weten meer dan een". Ik wil graag aannemen dat 15 breinen, of 15 databestanden uit alle hoeken van de Unie tot een kwaliteitsverbetering van de scholen kunnen bijdragen.
Aan de Raad wil ik slechts het volgende zeggen - en ik hoop dat hier iemand van de Raad zit te luisteren. Ik weet dat wij de Commissie kunnen vertrouwen, maar de Raad wil ik zeggen dat de mooie woorden van Lissabon fantastisch waren, maar dat deze nu wel moeten worden waargemaakt. Ik betreur het dan ook zeer dat de grote inspanning van de rapporteur om volledige overeenstemming te krijgen, niet met succes is bekroond. Weest u dus niet verbaasd als dit Parlement zich achter zijn rapporteur schaart en druk op de Raad zal uitoefenen om concreet invulling te geven aan de fraaie woorden waarmee zo kwistig is gestrooid.

Roure
Mijnheer de Voorzitter, het opbouwen van Europa houdt allereerst in dat men de diversiteit en verschillen in Europa kent.
Het bestuderen van de onderwijssystemen van de lidstaten van de Europese Unie moet ons op gedachten brengen die de vrucht zijn van een diepe kennis van de praktijken en verworvenheden van de diverse landen, want elk van onze landen kent zijn eigen educatieve werkelijkheid. Iedere wijziging van het onderwijssysteem doet vragen rijzen omtrent de ideologie van een samenleving en haar economische ontwikkeling. De kwaliteit van het onderwijs is een belangrijke uitdaging voor onze samenleving, maar het onderwijs mag niet de speelbal worden van sociale actoren die hun persoonlijke ideeën willen opleggen aan anderen. Als het educatieve systeem ingrijpend hervormd dient te worden, dan dient dit samen met alle deelnemers aan het systeem te gebeuren en niet uit te lopen op een nieuw rigide systeem. Een hervorming zou tegelijk met de samenleving moeten evolueren, want de onderwijssystemen lijden nu aan een gebrekkige inplanting in het echte leven. Niettemin dienen wij niet te vergeten dat de ontplooiing van de mens een essentieel doel van het onderwijs is. Wij dienen niet koste wat het kost mee te gaan met een markt die zich voortdurend ontwikkelt. Wij dienen daarentegen de jongeren in staat te stellen zich de kennisinstrumenten eigen te maken waarmee zij de toekomst aankunnen.
Tegenwoordig streeft men ernaar niet te wachten tot leerlingen hebben gefaald en hun schooltijd erop zit alvorens naar oplossingen te zoeken. Men moet deze leerlingen aangepast onderwijs bieden. Geen enkel kind is gespeend van talent. Elk systeem produceert zijn mislukkingen. De criteria voor mislukking zijn in wezen subjectief. Je slaagt gemeten aan een reeds vastgestelde norm. Wat is die norm? Hoe werd hij vastgesteld? Naar gelang de omstandigheden kunnen politici er belang bij hebben het kwaad te overdrijven of te bagatelliseren, vooral sinds de problemen in het onderwijs een steeds grotere plaats innemen in het politiek debat en de media.
Elke leerling met moeilijkheden is een jongere wiens persoonlijke toekomst wordt gecompromitteerd. Elk falend kind geeft uiting aan zijn onvrede met de onderwijsinstelling en ook met de maatschappij. De jongere die geen persoonlijke erkenning krijgt, vanwege zijn ervaringen en kennis, is een miskend wezen. En miskend schreeuwt hij zijn wanhoop uit, zijn haat. De strijd tegen het falen op school, dat wil zeggen tegen het falen in de maatschappij, is en moet een belangrijk punt van zorg zijn voor elke verantwoordelijke politicus.
Het is dus tijd om de jongere als een wezen in wording te beschouwen dat zich wil vormen en niet gevormd wil worden. Misschien zullen wij de verschillende benaderingen van kennis dienen te veranderen en het functioneren van onze educatieve systemen ter discussie moeten stellen, maar wij moeten ervoor waken dat wij alles willen gelijkschakelen, want de verscheidenheid van culturen is een bron van persoonlijke geestelijke verrijking en een voorwaarde voor een geslaagde menselijke ontwikkeling. Er bestaat geen wondermiddel maar er moet strijd geleverd worden. De samenballing van alle energie van degenen die hierin geloven, is noodzakelijk voor die strijd.

Pack
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega' s, het is al bijna middernacht en ik wil de vergadering niet onnodig verlengen. Ik stem in met hetgeen mevrouw Roure en mijnheer Perry gezegd hebben en natuurlijk met hetgeen mevrouw Sanders-ten Holte in haar verslag heeft neergelegd. Ik wil mij tot een of twee punten beperken en kom terug op Feira en op Lissabon. Eigenlijk ligt ons verslag in de lijn van hetgeen de heren in Lissabon en Feira ook hebben gedacht. Als wij oog in oog met de informatiemaatschappij en met de globalisering staan, als wij vaststellen hoe snel de maatschappelijke veranderingen op technologisch gebied gaan, dan moeten wij een schoolopleiding garanderen die jonge mensen in staat stelt die te volgen. Wij moeten de basis scheppen voor een noodzakelijke vorm van leren die hen een leven lang begeleidt. Daarom vind ik goed wat hier gedaan zal worden. Het helpt ons waarschijnlijk deze zaak meer recht te doen.
Ik zou alleen graag op één punt terugkomen, dat ik zelf als wijzigingsvoorstel heb ingebracht. Het moet mogelijk zijn te werken met de al bestaande middelen, netwerken en databanken. Wij hoeven het wiel niet voortdurend opnieuw uit te vinden. Wij moeten benutten wat we hebben, de kennis vergelijken en dan daarmee aan het werk gaan.
Nu kom ik nog op een technisch punt. We hebben de laatste dagen gehoord dat mevrouw Sanders geprobeerd heeft de eerste lezing ook de laatste te doen zijn. Maar daarvoor moet natuurlijk een prijs betaald worden. Wie slechts één lezing wil in het kader van een mogelijk institutioneel akkoord, die moet daarvoor ook iets betalen. Dit loopt niet via een eenzijdig bevel van de heren in COREPER, die niets te vertellen hebben, nee, zij behoren gewoon te zeggen: wij accepteren de verstandige voorstellen van het Parlement. Dat hebben ze niet gezegd, ze hebben ons iets beloofd, maar om beloften geven wij niets. Wij zullen morgen over ons verslag stemmen. Als de heren in COREPER vervolgens geloven dat zij onze wijzigingen kunnen overnemen, dan zijn wij ook bereid om in de herfst - er is immers geen haast bij - deze zaak zo snel mogelijk af te ronden. Wij moeten immers geen kat in de zak kopen en wij moeten morgen over ons verslag stemmen en de heren de gelegenheid geven zich tot betere gedachten te laten brengen.

Karas
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, in aanvulling op hetgeen reeds is gezegd en wat ik alleen maar ondersteunen kan, wil ik graag nog even stilstaan bij het feit dat in de klaslokalen van nu de grondslagen voor de toekomstkansen van de jeugd van morgen worden gelegd en dat "brain-power" in de toekomst beslissend zal zijn.
Een van de basisvaardigheden die wij ons eigen moeten maken, is de jeugd in staat te stellen om met het snelle leven van onze tijd om te gaan. Tot de basisvaardigheden behoort ook het vermogen te motiveren tot levenslange studie, de bereidheid nieuwsgierig te maken, mobiel te zijn, flexibel te zijn, openheid aan de dag te leggen, de bereidheid verantwoording te nemen en tot zelfstandigheid op te voeden.
Ik wil er slechts één aspect uitlichten om dit te motiveren en te ondersteunen. In mijn vaderland, Oostenrijk, heeft dat soort benchmarking, het zogeheten TIMSS Pop 3-onderzoek, aangezien wij daarmee niet zo' n succes hadden, tot een project genaamd "Q.I.S. Qualität in Schulen" geleid. Het hart van dit project is het schoolprogramma. Het bevat het ideaal van de school, uitspraken over de feitelijke situatie alsmede concrete doelen en maatregelen in verschillende kwaliteitsdomeinen. Het is een in de tijd afgebakende overeenkomst, die intern en extern doorwerkt als oriëntatiehulpmiddel voor pedagogisch handelen en als informatiebron voor het publiek, als planningsinstrument en als maatstaf waarmee de ontwikkeling van de school te meten is.
Het vergelijken schept competitie en de competitie schept individuele schoolidealen en daarmee oriëntatiehulpmiddelen. Op deze weg moeten wij voortgaan.

Reding
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, er is zoals altijd grote harmonie tussen de zienswijzen van het Parlement en de Commissie. De kwaliteit van het schoolonderwijs en de evaluatie daarvan zijn onmisbaar, u zei dat al, om de systemen te kunnen verbeteren.
Natuurlijk is het niet altijd gemakkelijk voor de ministers om de resultaten van vergelijkingen onder ogen te krijgen, want degenen die de besten van de klas zijn, zijn erg trots en tonen hun trots, terwijl de anderen moeilijke vragen van hun nationale parlementen moeten beantwoorden. We dienen dus te beseffen dat het accepteren van kwaliteitscontroles vaak een moeilijke zaak is voor de ministers van Onderwijs, maar toch iets onmisbaars, en iedereen zei dat ook vanavond, willen wij het systeem, de onderwijssystemen, vooruitgang laten boeken.
Staat u mij toe dat ik eerst uw rapporteur bedank. Mevrouw Sanders-ten Holte heeft in zeer korte tijd een uitstekend verslag opgesteld. Zij werkte zij aan zij met mevrouw Marie-Hélène Gillig, die het dossier in de commissie sociale zaken heeft behartigd, en zij werd natuurlijk ook gesteund door de leden van de commissie onderwijs en cultuur, die enkele zeer interessante amendementen hebben ingediend.
Ik moet ook de zeer positieve houding van het Portugese voorzitterschap noemen, die veel heeft gedaan om dit dossier afgehandeld te krijgen, en evenals u vind ik het jammer dat het niet mogelijk was om in eerste lezing de zaak af te ronden. Maar het is aan het Parlement en alleen aan het Parlement om te besluiten of men een zaak in eerste lezing wil afsluiten of dat men een stapje verder wil gaan. U zult waarschijnlijk besluiten een stapje verder te gaan en de Commissie zal dan met u die weg inslaan, in de hoop dat wij met veel goede wil van beide kanten zo snel mogelijk tot een akkoord kunnen komen.
Het voorstel voor een aanbeveling dat voor u ligt, heeft betrekking op een van de kernvragen van onze politieke prioriteiten: hoe kunnen wij de kwaliteit van het onderwijs verzekeren en deze verbeteren? U weet dat de Commissie de laatste jaren op dit gebied verscheidene activiteiten heeft ondernomen. Om te beginnen is er een uitgebreid proefproject geweest over de evaluatie van de kwaliteit, dat in 1997 werd gelanceerd, en het voorstel voor een aanbeveling is grotendeels gebaseerd op de conclusies die wij uit de ervaringen met die proef hebben getrokken, inzake evaluatie als een instrument om de kwaliteit te verbeteren en de rol van Europese samenwerking op dit gebied. In de toekomst is kwaliteitsevaluatie essentieel als wij vooruitgang willen boeken, omdat het verbeteren van de basisvaardigheden ons in onze opzet zal doen slagen om volledig van de kansen te profiteren die onze jongeren in de nieuwe kennismaatschappij worden geboden.
De Europese Raad in Lissabon, u zei het al, heeft het belang van moderne onderwijssystemen benadrukt. Wij dienen iets te doen om deze verklaringen - die revolutionair zijn omdat het de eerste keer was dat een Raad zich werkelijk boog over een belangrijk thema dat het domein van economie en financiën overstijgt, namelijk kennis, het fundament van onze samenleving - om die verklaringen van Lissabon leven in te blazen. U weet heel goed dat ik al meteen met het programma e-Learning begonnen ben en dat wij nu verder gaan met het programma over de kwaliteit, omdat ik al een eerste rapport over de kwaliteit gepresenteerd heb, op basis van de zestien kwaliteitscriteria die zijn uitgewerkt door de lidstaten en specialisten van de OESO.
Enkele parlementariërs hebben gevraagd, mijnheer de Voorzitter, dat ik de vinger aan de pols houd bij deze problematiek. Daarover is ook al een besluit genomen omdat de kwaliteitsevaluatie als prioritair thema is opgenomen in het nieuwe samenwerkingskader van de Raad, de rollende agenda, waarover de ministers het eens zijn geworden, dat wil zeggen dat het tijdens bijna elke Raad als onderwerp zal terugkeren, zodat het project geen eendagsvlieg is, maar zodat het voor allen heel duidelijk is dat het een project van lange adem is, en dat de vooruitgang in de lidstaten telkens, met een interval van enkele maanden, geëvalueerd zal worden.
Ik zou nu graag willen terugkomen op de amendementen die het Parlement over ons voorstel heeft ingediend. De Commissie zal integraal, grotendeels of deels alle ingediende amendementen overnemen.
Een aantal amendementen is er in feite op gericht om de follow-up-maatregelen te versterken die al door de Commissie zijn bekrachtigd. Bij wijze van voorbeeld noem ik hier amendement 40 dat de Commissie uitnodigt om in nauwe samenwerking met de lidstaten een follow-up plan op te stellen. Dat is er al. Dezelfde gedachtegang zit achter amendement 42, waarmee ik erg gelukkig ben en dat aan de Commissie de mogelijkheid geeft om drie jaar na het aannemen van de aanbeveling nieuwe voorstellen voor een follow-up te doen. Alles ontwikkelt zich zo snel dat ik inderdaad denk dat de logica eist dat wij in die richting gaan.
Andere amendementen zijn erop gericht om de politieke reikwijdte van de aanbeveling te vergroten en daar ben ik verheugd over. Dus in die zin accepteer ik de amendementen 17 en 18, die erop gericht zijn om vanaf heden de landen die in de voorfase van toetreding tot de Europese Gemeenschap zitten, bij kwesties van kwaliteitsevaluatie te betrekken. Ik heb onlangs tijdens de Conferentie van Boekarest de ministers van die landen ontmoet en van hun kant kwam het dringende verzoek om in dit samenwerkingsverband geïntegreerd te worden. Ik moet u overigens zeggen dat een evaluatie van het onderwijs in de toetredingslanden heeft uitgewezen dat zij vaak boven het Europees gemiddelde uitstijgen wat de kwaliteit van het onderwijs betreft. We moeten niet denken dat wij in alles de beste zijn: de kwaliteit van het onderwijs is soms buitengewoon hoog in die landen.
Ik aanvaard ook de amendementen 1 tot 14, die nieuwe overwegingen voorstellen. Evenzo neem ik het principe van amendement 36 over, dat verwijst naar het informatienetwerk Eurydice. Ik deel de mening van het Parlement dat wij ons op bestaande netwerken dienen te baseren waar dat mogelijk is. Het is zeker waar dat het Eurydice-netwerk, en vooral de Europese unit, de Europese samenwerking op het gebied van evaluaties kan ondersteunen door aan de verschillende actoren een gemeenschappelijk basiskennispakket ter beschikking te stellen.
Toch lijkt het me moeilijk om aan de netwerken de zorg toe te vertrouwen om de initiatieven ter zake te coördineren. Amendement 36 zou dus door de Commissie geaccepteerd kunnen worden met het voorbehoud dat een herformulering plaatsvindt die rekening houdt met de capaciteiten en kenmerken van het Eurydice-netwerk. Ik meen trouwens dat de verwijzing naar Eurydice beter op zijn plaats zou zijn in de uitnodigingen aan de Commissie dan in het deel dat de lidstaten betreft. In ieder geval zou ik akkoord kunnen gaan met amendement 36 indien dit geherformuleerd wordt.
Ik ben ook verheugd over de amendementen 21 tot 35 die de uitnodigingen aan de lidstaten verduidelijken. De amendementen 27 en 31 zijn erop gericht een verwijzing naar benchmarking te introduceren. Ik moet het Parlement meedelen dat het benchmarking-systeem de ministers nog voor problemen stelt omdat de definitie nog niet volmaakt is. De ministers en de Commissie waren dus heel verheugd dat er een Nederlands initiatief kwam waarin zij mee konden gaan om in de herfst een bijeenkomst voor de experts en de ministers te beleggen om een betere definitie te vinden. Het Parlement zal natuurlijk over de resultaten van die conferentie geïnformeerd worden.
Concluderend zou ik willen benadrukken dat wij op de goede weg zijn om op een positief besluit uit te komen. Ik hoop met heel mijn hart dat de Raad zich achter dat besluit opstelt, dat het resultaat is van een zeer brede consensus tussen Parlement en Commissie. Ik hoop dat de Raad zo spoedig mogelijk tot een gemeenschappelijk standpunt komt en dat als er controversiële punten zijn, deze in tweede lezing in een compromis verwerkt kunnen worden.
Ik wil graag nog een keer de commissie cultuur, de rapporteur en de leden bedanken voor de kwaliteit van hun werk. Kwaliteit bestaat niet alleen op school maar is ook aanwezig in het Europees Parlement: dat zou vaker gezegd moeten worden.

De Voorzitter
Zeer bedankt, commissaris Reding, vooral voor het feit dat wij nog voor middernacht naar huis kunnen. Ik dank u, dames en heren collega' s, dat u het zo lang heeft volgehouden!
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 plaats.
(De zitting wordt om 24.00 gesloten)

