Voorbereiding van de bijeenkomst van de Europese Raad (16-17 december 2010) - Instelling van een permanent crisismechanisme om de financiële stabiliteit van de eurozone te waarborgen (debat) 
De Voorzitter
Aan de orde is de gecombineerde behandeling van:
de verklaringen van de Raad en de Commissie over de voorbereiding van de bijeenkomst van de Europese Raad (16-17 december 2010), en
de mondelinge vraag van Sharon Bowles, namens de Commissie economische en monetaire zaken, aan de Commissie: Instelling van een permanent crisismechanisme om de financiële stabiliteit van de eurozone te waarborgen (B7-0659/2010).
Olivier Chastel
fungerend voorzitter van de Raad. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, voorzitter van de Commissie, commissaris, geachte afgevaardigden, namens de Raad bedank ik u, mijnheer de Voorzitter, voor deze mogelijkheid om hier in het Parlement de onderwerpen door te nemen die tijdens deze Europese Raad ter sprake zullen komen.
Het is duidelijk dat de Europese Raad van morgen en overmorgen doorslaggevend zal zijn voor de versterking van de economische pijler van de Economische en Monetaire Unie. Het belangrijkste onderwerp op de agenda is namelijk de versterking van de financiële stabiliteit. We beleven roerige tijden die zowel de regeringen als de burgers zwaar op de proef stellen. Wij moeten alles doen wat nodig is om ervoor te zorgen dat we de huidige financiële crisis te boven komen en het vertrouwen hersteld wordt.
Sinds het begin van de crisis hebben we laten zien dat wij vastberaden zijn om de maatregelen te treffen die nodig waren om de financiële stabiliteit te handhaven en de terugkeer naar een duurzame groei in de hand te werken. De crisis heeft aangetoond dat er een extra instrument nodig is om de financiële stabiliteit van de eurozone te waarborgen. We hebben daarom een ad-hocmechanisme opgezet dat we nu al gebruikt hebben om Ierland bij te staan. Op termijn hebben we echter behoefte aan een permanent instrument.
Met het oog hierop, en in nauw overleg met de voorzitter van de Europese Raad, zal de Belgische regering bij de volgende Europese Raad, morgenochtend, een voorstel voor een besluit tot wijziging van het Verdrag indienen om een mechanisme ter waarborging van de financiële stabiliteit van de gehele eurozone op te zetten, door middel van aanpassing van artikel 136. De Europese Raad zal worden verzocht zijn akkoord te hechten aan dit ontwerpbesluit en aan de invoering van de vereenvoudigde herzieningsprocedure zoals voorzien in artikel 48, lid 6 van het Verdrag betreffende de Europese Unie. De bedoeling is om het besluit in maart 2011 formeel goed te keuren en op 1 januari 2013 in werking te laten treden.
De tenuitvoerlegging van het rapport van de taskforce economisch bestuur, waarvan de instelling door de Europese Raad van oktober werd bekrachtigd, is overigens een belangrijke stap vooruit in de versterking van de begrotingsdiscipline, de verbreding van het economisch toezicht en de verdieping van de coördinatie. Dit dossier, waar wij bijzonder veel waarde aan hechten, ligt momenteel ter tafel in zowel het Parlement als de Raad en moet voor komende zomer worden goedgekeurd.
Verder wil ik nog benadrukken hoe belangrijk de nieuwe Europa 2020-strategie voor groei en werkgelegenheid is om ons uit de crisis te halen. Het Belgisch voorzitterschap heeft stappen gezet om deze strategie in de praktijk te brengen en zo een duurzaam economisch herstel te bevorderen.
Naaste deze economische kwesties wil ik nog twee zaken noemen. De Europese Raad zal de betrekkingen van de Europese Unie met haar strategische partners bespreken. De Raad Buitenlandse Zaken, onder voorzitterschap van barones Ashton, heeft voortgangsverslagen opgesteld over drie van zijn partners, te weten de Verenigde Staten, China en Rusland. De Europese Raad zal daarom aandachtig luisteren naar de toespraak van barones Ashton over de betrekkingen van de Europese Unie met haar strategische partners. Barones Ashton zal bovendien worden verzocht om hetzelfde te doen voor andere partners als Oekraïne, Afrika, India en Brazilië, en om in maart 2011 verslag uit te brengen over de stand van zaken ten aanzien van deze contacten.
Ten slotte het verzoek van Montenegro tot toetreding tot de Europese Unie. De Raad Algemene Zaken staat positief tegenover het advies van de Commissie ten aanzien van Montenegro. Het land heeft vooruitgang geboekt om aan de door de Europese Raad van Kopenhagen vastgestelde politieke criteria te voldoen, alsook aan de vereisten van het stabilisatie- en associatieproces. Er moeten echter nog meer inspanningen worden geleverd, met name voor de realisering van de zeven grote prioriteiten in het advies van de Commissie. Gelet op het voorstel van de Commissie heeft de Raad aanbevolen om Montenegro de status van kandidaat-lidstaat toe te kennen. De toekenning van de status van kandidaat-lidstaat zal door deze Europese Raad worden besproken.
José Manuel Barroso
voorzitter van de Commissie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, voorzitter van de Raad, geachte leden, deze week zal de Europese Raad zich richten op twee primaire doelen: het bereiken van overeenstemming over de essentiële kenmerken van een toekomstig permanent Europees Stabiliteitsmechanisme voor de eurozone en over de beperkte verdragswijziging die dit mechanisme juridisch waterdicht maakt. Daarom hoop en verwacht ik dat deze Europese Raad zich zal richten op het inlossen van de verwachtingen, op het stabiliseren van de koers en op het versterken van de consensus. Met het bereiken van een akkoord zal deze Europese Raad ook een signaal van eenheid, solidariteit en ondubbelzinnige steun voor het Europees project laten uitgaan, maar het vereist hard werken om zover te komen.
We weten allemaal dat er op dit moment veel op het spel staat voor de Europese Unie en de eurozone in het bijzonder. Veel mensen kijken voor antwoorden naar de Europese Unie: in de eerste plaats de markten, vervolgens onze partners in de wereld, maar bovenal, onze burgers. Wat verwachten zij? Hoe kunnen we hen het beste geruststellen? Voor mij is het antwoord helder. We moeten laten zien dat de Europese Unie de gebeurtenissen onder controle heeft, dat we een actieprogramma hebben waar we aan vasthouden en dat we met één stem spreken en eensgezind handelen. Wat we niet nodig hebben is een schoonheidswedstrijd tussen leiders, een kakofonie van uiteenlopende scenario's, of woorden die niet worden gevolgd door daden.
Inderdaad, we staan voor uitdagingen, maar als u even wat afstand neemt en naar de feiten kijkt, ziet u dat de Europese Unie deze uitdagingen dit jaar ferm tegemoet is getreden. We werden met Griekenland en Ierland met twee bijzondere zaken geconfronteerd. In beide gevallen hebben we de noodzakelijke beslissingen genomen. De realiteit is dat de EU beide keren wist op te treden, maar we moeten vergaande hervormingen doorvoeren om te garanderen dat dergelijke situaties zich in de toekomst niet opnieuw voordoen.
Werkelijk Europees economisch bestuur is daarvoor een noodzakelijke en allereerste voorwaarde. Het pakket voor een economisch bestuur moet daarom worden gezien als dé essentiële bouwsteen in een systeem dat de Europeanen en de markten het vertrouwen geeft dat de juiste structuren aanwezig zijn. Ik hoop dat dit Parlement deze voorstellen van de Commissie met prioriteit zal blijven behandelen, zodat zij halverwege volgend jaar volledig geïmplementeerd kunnen worden.
Ons toekomstig systeem zal een systeem zijn dat gebaseerd is op individuele en collectieve inspanningen, op verantwoordelijkheid en op solidariteit. We gaan snel die kant op. Tegelijkertijd moeten de overheidsfinanciën worden versterkt. Gezonde overheidsfinanciën zijn nodig om het vertrouwen te herstellen dat zo essentieel is voor groei. In veel lidstaten trekt de huidige koers van het fiscale beleid een zware wissel op de duurzaamheid op de lange termijn van de overheidsfinanciën en corrigerende maatregelen zijn nodig.
Uiteraard moeten we verder kijken dan fiscale consolidatie bij het stimuleren van groei en via de Europa 2020-strategie leggen we nu de kiem van de toekomstige groei van Europa. Dat biedt Europa een werkelijk groeiperspectief. Ik zie steeds meer lidstaten die de mogelijkheden van Europa 2000 volledig aangrijpen. Laten we daarop voortbouwen met snelle hervormingen die de groei stimuleren. Als we Europa 2020 serieus nemen, kan dit onze lokale, nationale en Europese economieën in de richting van de bronnen voor de groei van morgen sturen.
We zijn hard aan het werk om over een maand de eerste jaarlijkse groeianalyse te kunnen presenteren. Ik ben ervan overtuigd dat dit voor het Parlement volgend jaar een belangrijk onderwerp wordt. Datzelfde geldt voor de begroting van de Unie en voor de wijze waarop de grote mogelijkheden die deze biedt kunnen worden gebruikt om de groei te stimuleren en banen te creëren.
We moeten ook naar ons bankstelsel kijken en de noodzakelijke maatregelen nemen om te garanderen dat banken in de positie verkeren om de economie op de juiste wijze te financieren, met name kleine en middelgrote ondernemingen. Bij het stabiliseren van economieën waren veel van onze maatregelen ad hoc of tijdelijk. Een ander belangrijk element van onze benadering van verreikende hervormingen moet een permanent stabiliteitsmechanisme zijn.
Dat is het doel van het Europees Stabiliteitsmechanisme. Na een intensief en zeer goed verlopen overleg konden we eind vorige maand de opzet van dit mechanisme presenteren. Ik ben ervan overtuigd dat deze de komende week door de Europese Raad zal worden goedgekeurd, hoewel de precieze contouren in de nabije weken verder uitgewerkt moeten worden.
Het mechanisme moet tevens worden ondersteund door een beslissing om verder te gaan met een beperkte en gerichte verdragswijziging. Nu er consensus is tussen de lidstaten om de route van een verdragswijziging te volgen, moet deze benadering snel vorm krijgen. Het doel van de verdragswijziging is zeer specifiek. Het is een pragmatische, rechttoe rechtaan wijziging die in een specifieke behoefte voorziet. Voor de implementatie is niet meer dan een simpele wijziging nodig. Laten we dus de verleiding weerstaan de zaken te ingewikkeld te maken of kunstmatige koppelingen te leggen met andere onderwerpen en laten we ons niet laten afleiden van de taak die ons wacht. De politieke wil achter de euro is enorm. Zowel het tijdelijke mechanisme als nu het permanente mechanisme zijn essentiële beslissingen die laten zien dat de lidstaten nog altijd bereid zijn hun gewicht in de schaal te leggen ten behoeve van de stabiliteit en integriteit van de euro.
Al deze elementen - economisch bestuur, fiscale consolidatie, het waarborgen van hervormingen die de groei stimuleren, effectieve banken, de Europese Faciliteit voor financiële stabiliteit en de opvolger daarvan, het Europees Stabiliteitsmechanisme - hangen met elkaar samen. Zij moeten worden benaderd als één geheel waarvan de onderdelen op elkaar ingrijpen om zo een breed antwoord op de crisis te formuleren en ervoor te zorgen dat iets als dit nooit meer kan gebeuren.
De actie van de Europese Centrale Bank draagt hier uiteraard wezenlijk aan bij.
Iedereen is het erover eens dat de actie die dit jaar is ondernomen, het duidelijkst ten behoeve van Griekenland en Ierland, ook in het bredere belang van de hele Europese Unie en al haar lidstaten is. Deze berust in belangrijke mate op fundamentele beginselen van solidariteit, collectieve verantwoordelijkheid, het delen van risico's en het verlenen van wederzijdse steun in tijden van nood. Ik weet dat deze beginselen dit Parlement nauw aan het hart liggen. Ze liggen ook mij na aan het hart en daarom begrijp ik goed dat er ook andere ideeën zijn geopperd om deze beginselen via andere mogelijke mechanismen vorm te geven.
Laat ik helder zijn op dit punt. Euro-obligaties zijn op zich een interessant idee. In 2008 heeft de Commissie dit idee zelf naar voren gebracht bij een evaluatie van de eerste tien jaar EMU. Maar we verkeren in een crisissituatie en we hebben al financiële mechanismen om deze crisis aan te pakken, zoals de Europese Faciliteit voor financiële stabiliteit. Deze mechanismen zijn nog lang niet uitgeput en kunnen verbeterd en aangepast worden, sneller dan alle alternatieven, hoe interessant deze ook zijn.
Hoewel ik goed begrijp dat u over alle mogelijke oplossingen na wilt denken, is het nu tijd om onmiddellijk te handelen. We hoeven het idee niet onmiddellijk af te schieten, maar laten we ons op dit moment concentreren op hoe we tot overeenstemming tussen de lidstaten kunnen komen, op wat we snel en resoluut kunnen doen.
Laten we samenwerken om dit jaar af te sluiten met een boodschap van vertrouwen dat de Europese Unie één gemeenschappelijke visie heeft op haar economie en bezig is die in de praktijk te brengen. Laten we dat doen in het volle besef van onze bestemming en laat die bestemming ook glashelder zijn: een sterke en stabiele eurozone in een steeds hechtere Europese Unie.
De Voorzitter
Ik wil de fungerend voorzitter van de Raad, de heer Chastel, en de voorzitter van de Commissie, de heer Barroso, graag hartelijk bedanken voor hun inleiding op het debat. We hebben het over iets heel belangrijks: het te boven komen van de crisis en het scheppen van banen zijn voor onze burgers de eerste prioriteiten en dat zijn dan ook precies de onderwerpen waarmee de Europese Raad zich morgen en overmorgen vooral zal bezighouden.
Joseph Daul
namens de PPE-Fractie. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de Europese Raad van deze week vindt plaats onder bijzondere omstandigheden: speculatiegolven tegen de euro, wederopleving van de euroscepsis en de eerste gedachtewisselingen over de financiën van Europa, terwijl het Parlement op het punt staat om de begroting voor 2011 goed te keuren.
Dat heeft uiteraard allemaal met elkaar te maken. De eurocrisis en de solidariteitsmaatregelen zijn van invloed op de koopkracht van de Europeanen en zij vragen zich af of dit allemaal wel de moeite waard is, of het iets zal opleveren. Daarom neemt ook de euroscepsis toe, zelfs in landen die tot nu toe altijd traditioneel pro-Europees waren. Dit fenomeen wordt opgepakt door populistische en extremistische politieke krachten die inspelen op angstgevoelens, de neiging hebben om zich in zichzelf terug te trekken en er, als ze eenmaal in de regering zitten, achter komen dat ze zelf ook geen wondermiddel hebben.
Ik wil beginnen met de euro, die wij moeten beschermen en versterken, maar waar wij ook vragen over moeten stellen.
Eerste vraag: heeft Europa ooit eerder zo een stabiele munt als de euro gehad? Ik zeg dit tegen degenen die met weemoed terugdenken aan hun nationale munt: een terugkeer naar de oude situatie zou desastreuze gevolgen voor Europa hebben.
Tweede vraag: wie is er verantwoordelijk voor de aanvallen waarvan de euro al maanden het slachtoffer is? Wie profiteert er van deze misdaad als ik dat zo mag noemen? Ik ben geen aanhanger van complottheorieën, maar ik voer gesprekken met politieke leiders en financiële analisten en alles wijst in de richting van de bron van onze problemen. Wanneer gaan we hier iets van leren? Dat zeg ik rechtstreeks tegen onze vrienden.
Derde vraag: waarom is de euro nog steeds 1,30 dollar waard? Dat is een groot probleem voor de export en iedereen zegt dat het gedaan is met de euro. Waarom moeten onze landen een streng begrotingsbeleid voeren, terwijl onze concurrenten van hun zwakke munt profiteren om hun economieën te stimuleren? Die vraag stellen onze burgers aan ons. Deze vragen zijn mij de afgelopen twee weken gesteld tijdens vergaderingen met gekozen politici.
Dames en heren, wat wij nodig hebben is een duidelijke boodschap van vertrouwen om uit de crisis te komen, maatregelen die nodig zijn voor het herstel van de groei, concrete maatregelen zoals die onlangs genomen zijn door de Commissie-Barroso om de interne markt een impuls te geven en de financiële markten te stimuleren. Wat wij nodig hebben en wat de eurocrisis heeft laten zien, is dat het sociaal beleid en het begrotingsbeleid moeten convergeren. Daar is moed voor nodig. Fungerend voorzitter van de Raad, voorzitter van de Commissie, ga alstublieft een stap verder en doe het snel, dan kunnen we heel wat problemen oplossen.
Er zal de komende jaren heel veel moed nodig zijn als we onze landen sterker willen maken in de wereldwijde concurrentiestrijd, als we het geld van de belastingbetaler zo efficiënt mogelijk willen uitgeven. We moeten de uitgaven in de hand houden op alle niveaus: lokaal, regionaal, nationaal en Europees. De politieke en financiële prioriteiten van de Europese Unie moeten opnieuw worden bezien, de openbare financiën van Europa moeten tot op de bodem worden uitgezocht, ook op dit gebied moeten we de juiste vragen stellen en, afhankelijk van de antwoorden die we daarop geven, ons begrotingskader aanpassen voor de periode 2014-2020.
Het is een fundamenteel debat waarvan het Europees Parlement vindt dat we het moeten voeren, een inhoudelijke discussie die wij moeten voeren als rechtstreeks verkozen vertegenwoordigers van 500 miljoen Europeanen, en wij willen daar volledig aan deelnemen, of bepaalde regeringen dat nu willen of niet.
Ik vraag de Europese Raad om in te stemmen met dit voorstel en zo nodig over te gaan tot een stemming. Diegenen die ons niet de mogelijkheid willen geven om deel te nemen aan het debat, moeten hun verantwoordelijkheid nemen. Het is voor ons geen machtskwestie, we willen deelnemen aan een debat dat doorslaggevend is voor de opbouw van Europa. We moeten het kwaad met wortel en tak uitroeien, we moeten de juiste besluiten nemen die nodig zijn om van de Europese begroting een echte investeringsbegroting te kunnen maken.
Als onze lidstaten door de noodzaak van bezuinigingen minder kunnen investeren in onderwijs, opleiding, onderzoek en innovatie, moeten we dat op Europees niveau doen door onze middelen te bundelen en op die manier schaalvoordeel te boeken.
De Fractie van de Europese Volkspartij (Christendemocraten) vindt dat het debat over de financiën van Europa niet mag verworden tot een ruzie tussen de lidstaten die hun geld terug willen hebben. Integendeel, we moeten onze burgers weer verzoenen met Europa door ze te laten inzien wat de toegevoegde waarde is van een visionaire Europese samenwerking.
Ik reis momenteel langs alle Europese hoofdsteden en ik kan u vertellen dat het debat werkelijk wordt gevoerd, doe daar uw voordeel mee. Ik wil het Belgisch voorzitterschap bedanken, het is bijna Kerstmis, het nieuwe jaar staat voor de deur en dit voorzitterschap loopt bijna ten einde, voor de zeer goede samenwerking met het Parlement, evenals José Manuel Barroso, die de moed heeft gehad om toe te zeggen vóór juni met een tekst over kapitaaleisen (eigen middelen) te komen. Ik denk dat we samen verder moet gaan op de ingeslagen weg, de staatshoofden en de regeringsleiders moeten ons daarin volgen. Wij moeten hen laten zien welke kant we opgaan.
(Applaus)
Martin Schulz
namens de S&D-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, volgens mij zijn we nog niet vaak aan het eind van het jaar met meer redenen tot grote zorg bijeengekomen. Grote zorg, omdat de vertrouwenscrisis in Europa steeds grotere en ernstigere vormen aanneemt. Deze vertrouwenscrisis heeft oorzaken. Ik zal proberen hier een aantal van deze oorzaken te beschrijven. Mijns inziens hebben we te maken met een dubbele salamitactiek. Degenen die de bevolking van het land in kwestie niet vertellen hoe het er werkelijk voorstaat, gebruiken deze tactiek. Het vertrouwen van mensen wordt flink geschaad als regeringen hun bevolking zeggen, relax, geen probleem, we hebben alles onder controle, en dan plotseling aankomen met de mededeling dat vele miljarden aan hulp nodig zijn. Dat hebben we nu al tweemaal meegemaakt. En ik weet niet of het niet nog een keer zal voorkomen dat regeringen zeggen dat ze alles onder controle hebben en hun leningen kunnen financieren, zelfs als de rente stijgt. En dan komen ze opeens aan en willen hulp, vragen om een vangnet. Dat kan gewoon niet. We moeten een inventarisatie maken van de reële schulden van landen en ook van banken. Volgens mij wekt het meer vertrouwen als we zeggen: "Dit is de situatie zoals zij is", zelfs al is deze niet best. Als alle kaarten op tafel liggen, kunnen we gemakkelijker naar oplossingen zoeken.
Ook de andere kant maakt echter gebruik van de salamitactiek, namelijk wanneer de sterke landen zeggen: "Wij hoeven geen hulp te bieden". Als deze hernationalisatiegeluiden klinken: "We gaan toch niet voor de rest betalen", hoewel degenen die dit zeggen maar al te goed weten dat we elkaar natuurlijk uiteindelijk moeten helpen en met geld over de brug zullen moeten komen. De salamitactiek waarbij de bevolking niet de waarheid te horen krijgt terwijl je weet dat je in je eigen belang betaalt en moet betalen, is net zo funest voor het vertrouwen.
En de verschillende geluiden in de Europese Raad waar we ons nu op voorbereiden? De één zegt ja tegen euro-obligaties, de ander juist nee tegen euro-obligaties. De één zegt reddingspakket stabiliseren en uitbreiden, de ander juist niet uitbreiden. Ik vraag me af wat de logica is van de uitspraak dat het allemaal maar tijdelijke maatregelen zijn, omdat alles onder controle is, terwijl die tijdelijke maatregelen wél in het Verdrag opgenomen moeten worden, zodat ze ook op de lange termijn beschikbaar zijn. Echt iedereen ziet de tegenstrijdigheid hierin, en ook dat schaadt het vertrouwen. Het vertrouwen loopt overigens ook een deuk op als een regering in de zomer de banken aan een stresstest onderwerpt en een aantal maanden later vaststelt dat de stresstest in feite een stresstest voor de euro was, en niet voor de banken.
We hebben te maken met een vertrouwenscrisis, en ik moet u zeggen, mijnheer Barroso, dat wat u vanochtend zei dan wel juist mag zijn, maar klinkt als dat we niet zoeken naar de beste oplossingen en deze in praktijk brengen, maar kijken welke minimale consensus we vrijdag kunnen bereiken. Dat is absoluut onvoldoende. Daar wordt de vertrouwenscrisis alleen maar groter van. Een politiek die de markt alleen maar op korte termijn tot rust brengt, volstaat niet. We hebben een politiek nodig die markten stabiliseert en de euro stabiliseert. Waarom heeft hier en in de Europese Raad eigenlijk niemand het over de waarde van de euro op de internationale valutamarkt? De euro is vandaag 1,34 Amerikaanse dollar waard. De laagste waarde tijdens de crisis was 1,20, bij de invoering 1,15. De euro is een stabiele munt. In de concurrentie tussen continenten, waarbij regio's op economisch vlak met elkaar concurreren, tellen niet langer de afzonderlijke nationale munteenheden, maar wordt gekeken naar de valutaconstructie van de regio in kwestie. De eurozone is economisch en sociaal absoluut de sterkste economische regio ter wereld. Alleen bevindt ze zich op politiek gebied in een situatie waarin degenen die de verantwoordelijkheid dragen deze feitelijk sterke zone verzwakken omdat ze zich bij hun beleid te veel bezighouden met het op korte termijn sussen van nationale discussies. De euro is sterk. De euro zou nog veel sterker kunnen zijn als degenen die het politieke kader vormen en de verantwoordelijkheid dragen eindelijk hun plicht vervullen en moedige en eenvormige beslissingen nemen op sociaal en economisch vlak om een einde te maken aan de vertrouwenscrisis. Kijk naar wat er aan de hand is in Londen, in Parijs, in Rome. Als we geen einde maken aan deze vertrouwenscrisis, zullen we de komende jaren op grote problemen stuiten.
Daarom mijn oproep aan de Raad: ik ben een voorstander van euro-obligaties. Als er andere oplossingen zijn, graag, maar zorg er eindelijk eens voor dat de euro intern wordt gestabiliseerd; naar buiten toe is hij sterk genoeg.
Guy Verhofstadt
namens de ALDE-Fractie. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, ik denk dat er in het leven één regel is die overal geldt: als een groep wordt aangevallen, dan moet men solidair en standvastig reageren. In 2010, toen de euro werd aangevallen, is precies het tegenovergestelde gebeurd, we zijn het na de Griekse crisis niet meer met elkaar eens geweest, er was geen sprake van eenheid en al helemaal niet van solidariteit.
Nu moeten we het lef hebben - ik zeg dit ook tegen de voorzitter van de Commissie - om toe te geven dat alle tijdelijke maatregelen niet volstaan. Dat is niet mijn analyse, dat is de analyse van het Internationaal Monetair Fonds (IMF), de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OESO), van de heer Trichet, per slot van rekening de baas van de euro, de president van de Europese Centrale Bank, die van mening is dat alle maatregelen die zijn genomen en die nog in de pipeline zitten niet ver genoeg gaan.
Iedereen zegt dat er op vier punten iets moet gebeuren: allereerst een stabiliteitspact met echte sanctiemechanismen; ten tweede een groter en permanent crisisfonds - dat zeg ik niet, de heer Trichet zegt dat het fonds groter moet, de regeringsleiders willen dat niet, en we willen dat het vertrouwen in de markten terugkomt; ten derde, een economisch en begrotingsbestuur dat reëel is, een fiscale en economische unie; en ten vierde, één euro-obligatiemarkt.
Deze vier zaken moeten er komen, want nergens ter wereld, beste leden, bestaat er een munt die niet ondersteund wordt door één regering, één economische strategie en één obligatiemarkt. Dat bestaat nergens. En wat wordt er vandaag tegen ons gezegd, hier in deze vergadering? Er wordt tegen ons gezegd: "Ja, een prima idee, maar we moeten nog even wachten". Wachten waarop? Wachten op de totale chaos of wachten tot de euro is verdwenen!
Nee, moeten we nu een beslissing nemen en ik verwacht van de Commissie, mijnheer de Voorzitter, niet dat zij vandaag zegt: "Ja, het zal moeilijk worden, we moeten niet verdergaan met deze discussie over de euro-obligaties; het is een prima idee, maar het is nog niet het juiste moment want we hebben dat crisisfonds, dat nu permanent wordt." Het een heeft niets met het ander te maken. Het crisisfonds is nu nodig om de aanvallen op de euro af te slaan, maar de euro-obligaties zijn nodig voor de stabiliteit van de euro op termijn, op middellange termijn en op lange termijn. Dat is geen tegenstrijdigheid, we hebben ze allebei nodig, zoals overal ter wereld het geval is.
Ik denk dus dat naast de regeringsleiders die hier morgen en overmorgen over zullen praten en die gaan zeggen "Ja, we gaan het verdrag wat wijzigen en we gaan het crisisfonds permanent maken, dat uitgebreid moet worden, zoals ook alle anderen vragen", dit het geschikte moment is voor de Commissie om zo snel mogelijk met een moedig, dapper, coherent pakket te komen met deze vier elementen. Wat betreft het Stabiliteits- en groeipact met reële sanctiemechanismen kan het Parlement zijn werk doen, aangezien het pakket er is en we zullen terugkomen op de oorspronkelijke voorstellen van de Commissie. Wat betreft de andere drie elementen, een uitgebreid crisisfonds, ja, maar stel het maar voor. Stel het voor! Neem een standpunt in over dit thema en zeg dat het crisisfonds moet worden uitgebreid. Waarom? Omdat daarmee de speculatiegolven tegen de euro worden gestopt. Ten tweede, stel een globaal pakket voor over een fiscale en economische unie, en ten derde, ben niet bevreesd, stel één euro-obligatiemarkt voor, want we weten allemaal dat die de euro op termijn zal stabiliseren.
Daniel Cohn-Bendit
namens de Verts/ALE-Fractie. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, voorzitter van de Commissie, dames en heren, er is toch iets vreemds aan de hand. Mijnheer Chastel, u had het over de volgende top. U had ons kunnen vertellen dat sommige dingen wat onzeker waren voor deze top en u had kunnen zeggen dat de toon van bepaalde debatten misschien wat gematigd zou moeten worden.
Mijnheer Barroso, ik denk dat we er niets mee opschieten als we niets zeggen en niets doen. Martin Schultz heeft gelijk: de realiteit van de crisis moet worden benoemd, de dingen moeten bij de naam worden genoemd, maar onze politieke onmacht moet ook worden genoemd, evenals de redenen voor die onmacht. Het heeft helemaal geen zin om te zeggen dat we de juiste beslissingen hebben genomen. U weet net zo goed als ik, dat weten we allemaal, dat we te laat beslissingen hebben genomen. We zetten een stap vooruit en doen er twee terug. Ik zeg niet dat dit aan u ligt, integendeel, ik vind juist dat de Commissie een stabiele factor is geweest op een moment waarop scherpzinnigheid ver te zoeken was. Maar - ik geloof dat Guy Verhofstadt de juiste vraag stelde - welke strategie moeten wij volgen in de komende maanden?
De strategie is volgens mij heel eenvoudig: de Commissie stelt een stabiliteitspact voor, wat zij al heeft gedaan, waarin de noodzakelijke stabiliteit staat omschreven, dus de verantwoordelijkheid van allen ten aanzien van de euro, en een solidariteitspact waarin de solidariteit bepaald wordt die wij nodig hebben. Er is geen stabiliteit zonder solidariteit. De discussie tussen mevrouw Merkel en mijnheer die en die interesseert ons niet meer. Ja, het standpunt van sommige landen, waaronder Duitsland, die zeggen dat stabiliteit nodig is en dat dit niet meer mag gebeuren, dat klopt. Ja, mits wij tegelijk zeggen dat de solidariteit ons dwingt de mogelijkheid te scheppen de euro te beschermen met euro-obligaties om te investeren, om ecologische en economische veranderingen teweeg te brengen. We moeten investeren, maar op nationaal niveau kan dat niet meer. Er zitten twee kanten aan onze munt, stabiliteit aan de ene en solidariteit aan de andere kant, en daartussenin zit die verantwoordelijkheid.
Voorzitter van de Commissie, dien een voorstel in tot herziening van de werking van de Europese Unie om met euro-obligaties tot die stabiliteit en solidariteit te komen, en wel zo dat er geen speculatie meer kan bestaan tegen de schulden van bepaalde landen, terwijl u met die euro-obligaties bovendien meteen kunt gaan investeren.
De heer Oettinger heeft ons verteld dat er 1 000 miljard euro nodig is voor de hervorming van de energiesector, maar waar wil hij dat vandaan halen? Gaat hij soms meedoen aan de lotto? Het is volstrekt absurd om te zeggen dat we 1 000 miljard euro nodig hebben zonder erbij te vertellen hoe we aan het geld moeten komen voor deze economische veranderingen.
De strategie is dus heel simpel, de Commissie stelt voor, het Parlement wijzigt en beslist en de Commissie en het Parlement nemen een standpunt in tegen of voor de Raad, en de Raad moet reageren ten aanzien van dit gemeenschappelijke standpunt. Zo simpel is het. De enige oplossing in het debat van vandaag. Als we moeten wachten totdat mevrouw Merkel besluit om een beslissing te nemen een kwartier voordat zij die beslissing moet nemen, nou, dan kunnen we lang wachten. Tegen de tijd dat ze een beslissing neemt, hebben we de trein gemist. Natuurlijk kunt u tegen me zeggen dat er wel weer een andere trein komt, dat het niet erg is, dat we altijd de volgende nog kunnen nemen. Maar zo gaat dat niet. Gorbatsjov zei het al, "wie te laat is, wordt door de geschiedenis gestraft".
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)
Ik wil niet dat Europa gestraft wordt door de geschiedenis. Neem uw verantwoordelijkheid. Wij nemen die van ons en we moeten de Raad laten zien dat de politieke stabiliteit die we nodig hebben hier ligt, in de Commissie en in het Parlement, op die manier gaan we de instabiliteit van de Raad het hoofd bieden.
(Applaus)
Timothy Kirkhope
namens de ECR-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik deel de hoop dat er in de Europese Raad overeenstemming wordt bereikt over maatregelen ter kalmering van de markten en voor herstabilisatie van de eurozone, omdat we, of we nu lid zijn of niet, daar allemaal belang bij zouden moeten hebben.
Vóór de vergadering kregen we te horen dat meer sancties een centraal element van de oplossing zouden zijn, maar willen ze effectief zijn, dan moeten sancties ook geloofwaardig zijn. Wat dit aangaat zijn de prestaties in het verleden van de Unie niet al te best. Automatische toepassing ervan maakt sancties niet echt geloofwaardiger indien de overtuiging blijft bestaan dat er een politieke oplossing gevonden zou kunnen worden om ze te voorkomen. Wat leden van de eurozone echt nodig hebben, is de politieke wil om hun huidige verplichtingen na te komen.
We hebben horen fluisteren dat een essentieel onderdeel van de oplossing is dat de particuliere sector moet meedelen in de last van toekomstige financiële reddingsoperaties. Maar het zou een afschuwelijke paradox zijn als de voornaamste consequentie van zo'n initiatief een verhoging van de leenkosten voor een aantal van de zwakkere lidstaten uit de eurozone zou zijn, waarmee een volgende crisis in de hand zou worden gewerkt.
We hebben recentelijk een omvangrijk proces van hervorming van het Verdrag afgerond en met dat hervormingspakket zou, zo zei men, het boek van een verdragswijziging voor een generatie worden gesloten. Nog geen paar maanden later beginnen we nu blijkbaar met het volgende.
Ons is ter geruststelling gezegd, ook door de voorzitter van de Commissie, dat er slechts wijzigingen van beperkte omvang nodig zijn, maar de Duitse regering denkt daar blijkbaar anders over. Dr. Schäuble, de Duitse minister van Financiën, lijkt de deur te hebben geopend naar een nieuwe ronde van integratie die tot een fiscale unie en uiteindelijk tot een politieke unie leidt.
Waar gaat dit eindigen? Toch zeker niet in nog een verloren decennium met de nadruk op het verkeerde soort hervormingen? Europa heeft economische hervormingen nodig, discipline in de overheidsfinanciën, verdieping van de interne markt, wijzigingen in de arbeidswetgeving om de werkgelegenheid een impuls te geven en een pakket aan maatregelen om het Europa 2020-programma tot een succes te maken.
Dat zijn de essentiële hervormingen, door commissievoorzitter Barroso zo krachtdadig en correct geformuleerd in het programma voor zijn Commissie, maar ik ben bang dat deze gelegenheid ons nu al door de vingers aan het glippen is. Het afschuwelijke risico is dat Europa in feite ondermijnd zou kunnen worden, ook al praat men over opbouwen, en terwijl je hoopt op een sterker Europa wordt het juist zwakker doordat de onderliggende economische problemen blijven liggen.
Wij zijn van mening dat de Europese Raad prioriteit moet geven aan het bereiken van overeenstemming over een beperkt aantal specifieke maatregelen, zodat leden van de eurozone elkaar door de directe crisis heen kunnen helpen zonder de lasten bij lidstaten te leggen die hebben gekozen daarbuiten te blijven, om daarna nogmaals duidelijk te maken dat het van essentieel belang is dat we het langetermijnrisico aanpakken waarmee we worden geconfronteerd: het risico dat ons economische concurrentievermogen blijvend ineenstort.
Lothar Bisky
namens de GUE/NGL-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, de mondiale economische en financiële crisis houdt ons nu al drie jaar bezig. Eén ding kunnen we uit de langdurige discussie concluderen: we pakken met onze maatregelen niet de oorzaken van de crisis aan, maar doen nog steeds slechts aan symptoombestrijding. Ik herhaal nog maar eens: beslissingen op EU-niveau mogen niet worden gestuurd door de financiële markten. Het is onacceptabel dat de banken tot nog toe nagenoeg ongemoeid zijn gelaten, vrolijk doorgaan met speculeren, terwijl de risico's van hun handelen worden afgewenteld op de staat. De rigoureuze bezuinigingspakketten voor Griekenland en Ierland zadelen de bevolking op met de kosten van de crisis die zij niet heeft veroorzaakt. Dit zet een rem op de consumptie en verhindert de nodige economische opleving. Een drastische bezuinigingskoers stuurt andere landen waar een crisis dreigt, zoals Portugal of Spanje, in de richting van de situatie waarin Griekenland en Ierland zich bevinden.
Het aanpassen van financiële instrumenten of het aanbrengen van vangnetten alleen lost de problemen niet op. Een permanent mechanisme voor handhaving van de financiële stabiliteit moet maatregelen omvatten die het reilen en zeilen van de markt reguleren. Dit behelst onder andere de invoering van een belasting op financiële transacties en verplichte sociale minimumnormen. Daarnaast moeten we de statuten van de Europese Centrale Bank zo wijzigen dat ze noodlijdende landen op directe wijze, zonder tussenkomst van de banken, financieel kan steunen.
Daarmee zouden we een begin maken - inderdaad, een begin, maar wel een begin dat al lang geleden had moeten plaatsvinden. Voor alle duidelijkheid: nationale bekrompenheid houdt regelingen voor een effectieve controle op de financiële markten tegen. De staatshoofden en regeringsleiders zetten een rem op vooruitgang in de juiste richting. De Duitse bondskanselier hoort daar wat mij betreft ook bij.
Nigel Farage
namens de EFD-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, 2010 zal worden herinnerd als het jaar waarin de diepe barsten in het europroject aan het licht kwamen en de mensen in Europa tot grote verbijstering van hun leiders wakker werden.
En daar is dus de volgende top, de volgende crisis, terwijl het vertrouwen in de euro elke week afneemt. Het is net of je in slow motion naar een auto-ongeluk zit te kijken en dan wilt u een permanent reddingsmechanisme. U denkt dat alles goed komt als u over een fonds met laten we zeggen één miljard euro beschikt. Maar dat is niet zo. Het mislukken van de euro heeft niets te maken met speculatie. Het heeft niets te maken met de markten, of het nu geld of obligaties betreft, het is omdat het noorden en het zuiden van Europa op dit moment, of op welk moment dan ook, niet in één monetaire unie passen. Dat werkt gewoon niet.
En politiek gezien zult u het Verdrag natuurlijk moeten veranderen. De reden daarvan is dat de vier Duitse hoogleraren zullen winnen in Karlsruhe. Zij zullen aantonen dat de reddingsoperaties die u al in stelling heeft gebracht, onder de Verdragen feitelijk illegaal waren.
Goed, ik veel opzichten verwelkom ik deze verdragswijziging omdat deze betekent dat er in Ierland een referendum noodzakelijk is. En je weet maar nooit, misschien houdt David Cameron zijn belofte wel en komt er een referendum in het Verenigd Koninkrijk. Ik ben ervan overtuigd dat u allen, als democraten, een referendum over de EU in het Verenigd Koninkrijk zou toejuichen.
Aan het eind van 2010 zouden we niet alleen bespiegelingen over de toestand van de Unie moeten houden, maar ook over de toestand van België. Zes maanden geleden zat het Belgische fungerend Raadsvoorzitterschap ons hier te vertellen dat we verregaander moesten integreren. Wat een farce. In uw eigen land is er al vanaf juni geen regering. Hier is een non-land bezig ons land op te heffen. Het is echt één grote farce, maar niemand hier durft dat toe te geven omdat u allemaal in de ontkenningsfase verkeert. België is de Europese Unie in het klein. België is bezig in stukken uiteen te vallen en de rest volgt. Prettige kerstdagen iedereen.
Sharon Bowles
rapporteur. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, we staan opnieuw naar de kleefpleister te kijken, waarbij we ons afvragen of deze groot genoeg is om de wond af te dekken. In juli heb ik gevraagd wanneer de Commissie het verwachte wetgevingsvoorstel voor een permanent crisisbeheersmechanisme voor staatsschulden verwachtte en wat de rechtsgrondslag daarvan zou zijn. Ik heb daarnaast een groot aantal andere vragen gesteld, zoals over de relatieve ranking van de verschillende fondsen en de verhoudingen waarin deze zouden worden gebruikt. De gebeurtenissen hebben laten zien dat het antwoord er in feite op neerkomt dat we het niet weten en dat het gaandeweg moet blijken.
Ik kan me daar eigenlijk wel enigszins in verplaatsen, in zoverre dat we ons op nieuw terrein bevinden en er nieuwe plannen moeten worden gemaakt. Maar ik herhaal nog eens, als een uitvoerig vervolg op verklaringen, of die nu van de Commissie zijn of van de Raad, uitblijft, wordt het voordeel van conclusies daarmee tenietgedaan. Er is op mijn vragen van juli alleen antwoord gekomen inzake de Ierse hulpoperatie, en dat vind ik betreurenswaardig, niet in de laatste plaats als het kleinste fonds, dat uit de EU-begroting, gebruikt wordt voor een aandeel dat gelijk is aan dat van de grotere fondsen. Het Parlement werd ondanks mijn eerdere vragen niet geraadpleegd.
Nu sta ik hier om naar verdere bijzonderheden te vragen naar aanleiding van de conclusies van de Raad van oktober, waarin de Commissie gevraagd werd aan een beperkte verdragswijziging te werken die noodzakelijk is om een permanent mechanisme voor crisisoplossing te kunnen realiseren. Men zei ook dat de particuliere sector bij een en ander betrokken moest worden, wat de markt verontrustte, omdat dit onvoldoende werd toegelicht. Ook werd daarmee het door mij genoemde regelgevingsprobleem van een risicoweging van 0 procent voor staatsschuld in de eurozone onderstreept, wat de marktdiscipline heeft ondermijnd en tot verkeerde prikkels heeft geleid.
Vervolgens kondigde de Eurogroep aan dat het permanente mechanisme gebaseerd zou zijn op de Europese Faciliteit voor financiële stabiliteit en dat de particuliere sector hierbij op incidentele basis betrokken zou kunnen worden, in lijn met de praktijk van het IMF. Kunnen we nu om te beginnen nadere bijzonderheden krijgen over de verdragswijziging en de procedure? Het Parlement moet weten of deze adequaat zijn. Nog meer rommelen met artikel 136 is niet het antwoord. In de tweede plaats, moet het nieuwe instrument gebaseerd zijn op een intergouvernementele aanpak, want zo werkt de EFSF, of zal het in feite communautair zijn, zoals het volgens ons zou moeten zijn? Ten derde: wat zijn de technische mogelijkheden en voorwaarden? Het spreekt voor zich dat het mechanisme wordt gebaseerd op de technische realiteit en dat het robuust, betrouwbaar en duurzaam is. En ik zou daaraan willen toevoegen: betaalbaar. In de vierde plaats: worden lidstaten die nog niet bij de euro zijn aangesloten uitgenodigd deel uit te maken van het mechanisme? Dat lijkt met name relevant voor degenen die schulden opbouwen in euro's.
We hebben gevraagd wanneer een en ander zou gebeuren en het antwoord was januari 2013. Maar welke rol ziet de Commissie voor het Parlement? Het Parlement en mijn commissie zijn inderdaad vastbesloten om hun rol te spelen, zeker omdat we steeds voorop hebben gelopen in het denkproces. Als wij al niet voldoende worden geraadpleegd en geïnformeerd, wat betekent dat dan voor nationale parlementen en burgers? Deze kwestie is onlosmakelijk verbonden met het pakket voor een economisch bestuur. De maatregelen ter verbetering van het Stabiliteits- en groeipact, het toezicht en het Europees Semester richten zich allemaal op het voorkomen van een volgende crisis en ze dienen ter monitoring van de herrijzenis uit de huidige economische crisis.
Dit mechanisme is geen tovermiddel dat we zo maar aan de muur kunnen prikken om de marktdiscipline te bewaken. De oplossing voor de euro is het erkennen van de behoefte aan volledige politieke discipline, in combinatie met volledige marktdiscipline. Deze crisis is ontstaan doordat beide in het verleden zijn ondermijnd.
Olli Rehn
lid van de Commissie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, geachte leden, ik wil graag mevrouw Bowles bedanken voor haar vraag en voor de ontwerpresolutie over het permanente mechanisme. Ik zal proberen u het standpunt van de Commissie te schetsen inzake de vijf vragen die in de mondelinge vraag zijn gesteld.
De Europese Raad van oktober nodigde voorzitter Van Rompuy samen met de Commissie uit voor overleg over een beperkte verdragswijziging die nodig was om tot een permanent mechanisme voor crisisoplossing te komen. Naar verluidt impliceert een beperkte verdragswijziging het gebruik van de vereenvoudigde herzieningsprocedure op basis van artikel 48 van het Verdrag.
De beperkingen van deze procedure houden in de eerste plaats in dat deze alleen verdragswijzigingen toestaat van het type dat de bevoegdheden die aan de Unie zijn toegedeeld niet vergroot, en in de tweede plaats is deze beperkt tot wijzigingen in het derde deel van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, over het beleid en intern optreden van de Unie.
Het lijkt erop dat de lidstaten de voorkeur hebben voor een zeer beperkte verdragswijziging waarvoor artikel 136 waarschijnlijk als grondslag zal dienen, waarvan de bepalingen specifiek zijn voor de lidstaten van de eurozone. De zaak zal uiteraard worden besproken in de Europese Raad van deze week. Welke verandering er ook wordt voorgesteld, het Parlement zal er formeel over worden geraadpleegd.
Na het besluit van de Europese Raad van oktober is de Eurogroep in een buitengewone vergadering van november tot overeenstemming gekomen over de voornaamste uitgangspunten van een Europees Stabiliteitsmechanisme, ofwel ESM. Volgens de overeenkomst die in de Eurogroep is bereikt, wordt het ESM een intergouvernementeel mechanisme waarvan het bestuur gebaseerd is op het model van de Europese Faciliteit voor financiële stabiliteit.
Over de concrete details van het financieel mechanisme moet nog een besluit worden genomen en deze zullen in het eerste kwartaal van volgend jaar nader worden uitgewerkt. Financiering is uiteraard een essentieel element. Het toekomstige instrument dient voldoende robuust te zijn en moet een grote betrouwbaarheid genieten op de markten.
Alle steun van het ESM zal gebonden zijn aan stringente voorwaarden. Bijstand die aan een lidstaat uit de eurozone wordt verleend, moet zijn gebaseerd op een rigoureus programma van economische en financiële beoordeling en een grondige analyse van de schuldpositie, die door de Commissie en het IMF gezamenlijk en in samenwerking met de Europese Centrale Bank wordt uitgevoerd.
Ondanks het intergouvernementele karakter van de financieringskant van het mechanisme zullen de beleidsvoorwaarden stevig geworteld blijven in het Verdrag teneinde volledige consistentie te garanderen met het gemeenschappelijke multilaterale toezichtskader waarop de gehele Economische en Monetaire Unie feitelijk is gebaseerd.
Om antwoord te geven op een van de vijf vragen van mevrouw Bowles, er is nog geen besluit genomen of lidstaten die niet tot de eurozone behoren deel kunnen uitmaken van het mechanisme. Desalniettemin lijkt het erop dat de meeste lidstaten een voorkeur hebben voor een transparant en helder kader waarin lidstaten van buiten de eurozone gedekt zouden worden door het betalingsbalansmechanisme, terwijl lidstaten van binnen de eurozone onder het Europees Stabiliteitsmechanisme zouden vallen.
Overigens zou het nog steeds mogelijk moeten zijn dat sommige lidstaten van buiten de eurozone via bilaterale bijdragen aan een steunoperatie deelnemen, zoals dat in het geval van Ierland ook nu al geldt voor het Verenigd Koninkrijk, Zweden en Denemarken.
Ik wil ook graag reageren op de discussie over de euro-obligaties. Laten we niet vergeten dat de Commissie, in het kader van het instellen van de financiële vangnetten op 9 mei jl. - Schuman-dag - en de daarop volgende nacht, een voorstel heeft gedaan voor een Europees financieel stabilisatiemechanisme, een communautair instrument dat op basis van leninggaranties door de begroting van de Unie onder het besluit betreffende de eigen middelen feitelijk was vastgesteld op maximaal 60 miljard euro.
De begroting van de Unie even terzijde gelaten stelden wij voor dat dit mechanisme gebaseerd moest zijn op door de lidstaten verstrekte leninggaranties die via dit mechanisme hun weg zouden moeten vinden naar landen die financiële hulp nodig hadden vanwege de financiële instabiliteit van de eurozone in zijn totaliteit.
Dit werd door de Raad Ecofin op 9 en 10 mei verworpen. Waarom? Omdat veel lidstaten van mening waren dat dit voorstel te veel op de euro-obligatie leek.
Dit leidde vervolgens tot het instellen van de Europese Faciliteit voor financiële stabiliteit, een intergouvernementele voorziening, en in het geval van Ierland gebruiken we nu zowel het mechanisme als de faciliteit.
En hoewel de kwestie van de euro-obligaties dus absoluut een zeer belangrijke zaak is, moeten we ook rekening houden met het feit dat dit voorstel recentelijk door de Raad in de besprekingen van mei over het Europees financieel stabilisatiemechanisme is verworpen.
Concluderend wil ik benadrukken dat het toekomstige Europees Stabiliteitsmechanisme onderdeel zal uitmaken van een bredere reactie om de crisis te beheersen en de Europese economie te stabiliseren, en het ESM zal het nieuwe kader van versterkt economisch bestuur complementeren. Dit zal zich in eerste instantie richten op preventie en het zal de kans dat er zich in de toekomst een crisis voordoet, wezenlijk reduceren.
Dat is het algehele, essentiële doel van het nieuwe systeem van economisch bestuur en ik ben u zeer dankbaar voor uw steun voor de voorstellen die de Commissie in dit verband heeft gedaan.
Werner Langen
(DE) Mijnheer de Voorzitter, als je zo luistert naar de eerste ronde, zou je een indruk kunnen krijgen van wie deze vertrouwenscrisis op zijn geweten heeft - want dat is het inderdaad, een vertrouwenscrisis: ten eerste de Commissie, ten tweede de speculanten, ten derde de Raad, en dan met name mevrouw Merkel. Ja, het is vrij simpel.
Gelukkig heeft iemand - de voorzitter van de Fractie van de Progressieve Alliantie van Socialisten en Democraten in het Europees Parlement - erop gewezen dat de euro stabiel is, niet alleen naar buiten toe, maar ook intern, met de laagste inflatiepercentages. Speculatie heeft hier helemaal niets mee te maken. De euro is een stabiele factor. Het lag aan de verdragsgrondslagen en de kakofonie in de Raad Ecofin. In elke Ecofin-vergadering is sprake van nieuwe turbulenties.
De heer Rehn heeft er zojuist op gewezen dat de Commissie een communautair instrument heeft voorgesteld, maar dat de Raad niet bereid was een bijdrage aan dit communautaire instrument te leveren. We zeggen nu dat de Commissie niets gedaan heeft - ik behoor niet tot de mensen die alles wat de Commissie doet geweldig vinden, maar het is wel zo dat de Commissie in 2008 na tien jaar euro nauwkeurig de balans heeft opgemaakt.
Zij heeft vier punten genoemd die moeten worden geregeld: een uniform Europees toezichtsmechanisme, ten tweede een uniform economisch bestuur, economische regering, of hoe je het ook wilt noemen, ten derde een gezamenlijke externe vertegenwoordiging en ten vierde een uniform crisismechanisme. Dit alles ligt nu op tafel. Anderen hebben deze zaken genegeerd - ik wil daar nadrukkelijk op wijzen. Als we hier schuldigen willen aanwijzen, dan mogen we één schuldige niet vergeten, namelijk de lidstaten, die buitensporig hoge schulden hebben gemaakt, die de voordelen van de invoering van de euro niet hebben benut om hervormingen door te voeren en hun schulden af te bouwen, maar boven hun stand hebben geleefd.
Ook wil ik benadrukken dat bij deze landen sprake is van een rode draad. In al deze landen zitten of zaten lange tijd sociaaldemocraten in het zadel: Portugal, Spanje, het Verenigd Koninkrijk, Hongarije en Letland. In Griekenland hebben ze vier jaar lang dezelfde ellende aangericht.. En dit is het resultaat. Als we niet open zijn over waar de belangrijkste oorzaak voor de buitensporig hoge schulden van de lidstaten ligt, komen we er niet uit.
(Spreker verklaart zich bereid een "blauwe kaart"vraag krachtens artikel 149, lid 8 van het Reglement te beantwoorden)
Martin Schulz
(DE) Mijnheer Langen, u kunt weer gaan zitten. Dat hebt u mooi verwoord, u hebt uw punt gemaakt. Ik heb een vraag voor u: Ierland is voor zover ik weet geen Zuid-Europees land, maar ligt in het noorden van Europa. Ierland heeft enorme schulden. Kunt u ons eens vertellen waar de Ierse schulden vandaan komen, en kunt u er dan ook meteen bij zeggen wie de afgelopen dertig jaar in Ierland aan de macht is geweest?
Werner Langen
(DE) Mijnheer de Voorzitter, daar geef ik graag antwoord op. De Ierse regering heeft de fout gemaakt dat ze garanties heeft verstrekt zonder een hervorming van het bankwezen te eisen. Dat was onverantwoordelijk, en daarom kampt zij nu met netto nieuwe schulden van 32 procent. Dat is bekend. Maar haalt u de problemen van Ierland en die van andere landen toch niet door elkaar. Ierland is een geval apart, omdat het hierbij gaat om de tweede fase van de bankencrisis en niet om een structureel probleem, zoals in de andere gevallen. Collega Schulz, dat weet u toch net zo goed als ik. Leid de aandacht niet af van de verantwoordelijkheid.
(Spreker verklaart zich bereid een "blauwe kaart"vraag krachtens artikel 149, lid 8 van het Reglement te beantwoorden)
Victor Boştinaru
(RO) Mijnheer de Voorzitter, vergissen is menselijk. In een vergissing volharden is duivels. Weet u wie er premier was in Griekenland toen alle schulden werden gemaakt die tot de crisis in Griekenland hebben geleid? Het was zeker niet mijnheer Papandreou. Herinnert u zich bij welke politieke familie die premier - Karamanlis - hoorde?
Werner Langen
(DE) Mijnheer de Voorzitter, na vier jaar de regering-Karamanlis ... (Rumoer). Nee, nee, de structurele problemen van Griekenland zijn ouder. Hier in dit Parlement hebben we ons in 2000 afgevraagd of we Griekenland alsnog in de eurozone zouden opnemen. Het waren de sociaaldemocraten, de Duitse Bondsregering, die daarom vroegen. Er was hier mede dankzij u een tweederdemeerderheid voor het alsnog opnemen van Griekenland in de eurozone. Dat is de waarheid. Dat heeft toch niets met nationalisme te maken.
Ik wil nog kort ingaan op de vraag van collega Schulz over de schulden van Duitsland en Spanje. Uiteraard is de staatsschuld van Spanje lager dan die van Duitsland. Spanje heeft geen eenwording hoeven bolwerken. Maar de Spaanse regering-Zapatero kampt met andere problemen: zij heeft 6 miljoen mensen het land binnengelaten en 2 miljoen van hen de Spaanse nationaliteit gegeven, en nu bedraagt de werkloosheid ruim 20 procent. Dat is een structureel probleem, dat een naam heeft: Zapatero.
Stephen Hughes
(EN) Mijnheer de Voorzitter, veel mensen in de Raad en de Commissie zijn er van overtuigd dat het afbouwen van de arbeidsrechten, onze cao-stelsels en pensioenen de enige manier is om te overleven in de mondiale economie. We zouden dus kort gezegd ons sociale model op de helling moeten zetten. De overheidsfinanciën moeten op orde worden gebracht met als enige doel de overheidsschulden terug te brengen tot een arbitraire 60 procent van het bbp en begrotingstekorten zijn voortaan feitelijk volledig uit den boze.
En dan hebben we toch wel degelijk over dezelfde Raad die, als ik me niet heel erg vergis, de Europa 2020-strategie heeft goedgekeurd. Het heeft er echter alle schijn van dat het hem tegelijkertijd niets kan schelen waar het geld voor die de strategie dan vandaan moet komen. Als we de overheidsfinanciën jaar in jaar uit fors moeten doen zakken en als we zoals de Commissie voorstelt geen begrotingstekorten van meer dan 1 procent mogen hebben, dit alles in een situatie van lage groei en hoge werkloosheid, hoe moeten we die 2020-strategie dan uitvoeren?
Deze economische strategie op basis van concurreren op kosten en extreem streng begrotingsbeleid slaat de plank volledig mis en luidt het begin in van een neerwaartse spiraal juist nu Europa op een kruispunt van wegen in zijn geschiedenis staat. De voorzitter van de Commissie, de heer Barroso, is momenteel niet hier, maar ik denk dat hij de Raad duidelijk moet maken dat hij de politieke agenda op ten minste drie vlakken moet herzien.
Allereerst dienen we de Economische en Monetaire Unie te vervolmaken door een Europees stabiliteitsagentschap op te richten voor gemeenschappelijke euro-obligaties en het doet mij deugd dat de heer Barroso de idee van die obligaties vandaag niet op voorhand heeft afgewezen. Op deze manier kunnen de speculatieve aanvallen een halt worden toegeroepen, kan de markt voor overheidsschulden weer liquide worden gemaakt en kunnen de financieringskosten van krediet in de eurozone omlaag worden gebracht.
Ten tweede dienen we de voorgestelde wetgeving over economisch bestuur anders vorm te geven. We zijn het erover eens dat voor een streng begrotingsbeleid strenge regels en een strakke implementatie nodig zijn. Dat neemt niet weg dat we dit alles in overeenstemming dienen te brengen met de tenuitvoerlegging van de doelstellingen van de Europa 2020-strategie in de lidstaten, hetgeen zijn weerslag dient te vinden in de wetgeving.
Ten slotte hebben we nieuwe bronnen van overheidsfinanciering nodig. Door de crisis zijn jarenlange inspanningen op begrotingsvlak in één keer weggevaagd. De belasting op financiële transacties had er allang moeten zijn en het is een groot schandaal dat de Raad volledig geblokkeerd is en niet in staat een besluit daarover te nemen. Dit zijn de in de huidige situatie broodnodige hervormingen.
Sylvie Goulard
(FR) Mijnheer de Voorzitter, in de geschiedenis van parlementen is het zelden gebeurd dat macht aan het parlement is gegeven. Parlementen kregen steeds meer macht door meer macht te nemen. Als ik luister naar het debat van vanmorgen dan vind ik dat we - de rapporteurs van het pakket voor economisch bestuur - gelijk hebben als we verder gaan dan we zouden mogen, want, commissaris, de Commissie heeft het al gezegd: "We hebben het geprobeerd, maar het is niet gelukt" en de Raad heeft tegen ons gezegd "We hebben geen zin om verder gaan". Nou, dat komt mooi uit, daar is het Parlement. Het is overigens de Raad die de rechten van het Parlement wilde uitbreiden, het is niet zo dat het Parlement bevoegdheden uitoefent die het niet heeft. Volgens het Verdrag van Lissabon zijn wij medewetgevers.
Ik kan u vertellen dat ik in mijn verslag dat ik vanmorgen voorleg ook euro-obligaties heb voorgesteld, omdat hierover in deze plenaire vergadering gedebatteerd moet worden. Ik sta niet toe dat de heer Barroso tegen ons zegt "O maar ja, het is allemaal heel ingewikkeld; we hebben al heel veel domme dingen gedaan in de Raad, dus nu moet u echt uw mond houden". Dat gaan we dus precies niet doen. We gaan hier democratisch over praten.
Ten tweede wordt er nog nagedacht over een Europees Monetair Fonds, omdat, Martin Schulz zei het al, we allemaal tijdelijke oplossingen hebben die permanent worden, maar daar zitten de burgers niet op te wachten. We kunnen uit het raam gaan zitten staren of we kunnen aan het werk gaan. Dit Parlement gaat proberen te werken. We hebben geen blueprint, we beweren niet dat we de waarheid in pacht hebben, maar ik vind het niet normaal dat het debat wordt gevoerd in de Financial Times en in de Zeit en niet hier in het Europees Parlement. Dus wij gaan hier gewoon ons werk doen.
(Applaus)
Philippe Lamberts
(FR) Mijnheer de Voorzitter, ik sta helemaal open voor de oproep van Martin Schulz om te proberen het vertrouwen van onze burgers te herstellen en dat betekent dat we de waarheid moeten vertellen en dat we het allemaal niet zo simplistisch moeten benaderen.
De eerste simplistische stelling is te zeggen dat euro-obligaties verantwoordelijkheid weghalen bij de lidstaten. Dat is echt niet waar, want niemand heeft ooit van de lidstaten gevraagd om hun schulden voor 100 procent bij elkaar te stoppen. In elk geval moeten de lidstaten, ook als we euro-obligaties zouden hebben, nog steeds voor een gedeelte van hun schulden naar de markten toe en dan zullen ze goed merken wat hun handtekening waard is, wat zal worden weerspiegeld in de rente die ze moeten betalen. Dat is dus een simplistische stelling waar we vanaf moeten.
De tweede simplistische stelling is het volgende zeggen: "Wij schieten de Grieken en de Ieren te hulp omdat ze het in hun eentje niet redden". Ik wil er even aan herinneren dat wat wij doen geld lenen aan hen is, wij lenen geld aan hen voor een hele hoge rente en verdienen daarop. Het zit zo: óf we vinden dat Griekenland en Ierland met onze leningen geen risico meer vormen, wat betekent dat we die leningen veel goedkoper moeten verstrekken, misschien wel tegen een nulpercentage of in ieder geval een hele lage rente, óf we denken dat ze failliet gaan. Laten we dan meteen het abces doorprikken en de schulden saneren om zo een einde te maken aan de onzekerheid.
En dan wil ik nog iets zeggen tegen onze Duitse vrienden, in het bijzonder het CDU. Mijnheer Langen, u had het over hereniging en u had gelijk. Toen Duitsland herenigd werd, heeft de hele deutschmark-zone, waar België ook deel van uitmaakte en waaraan Frankrijk uiteindelijk ook heel loyaal was, dat betaald in de vorm van zeer hoge rentes. En dat was terecht. Het was historisch terecht, want de hereniging van Duitsland was de hereniging van ons Europa, en het was economisch terecht, want uiteindelijk heeft iedereen voordeel gehad van de economische groei die daaruit is ontstaan.
Daarom zeg ik vandaag tegen het CDU "Houd daar rekening mee" en wij vragen nu aan u, aan Duitsland, om deze keer voor ons te doen wat wij voor u hebben gedaan .
(Applaus)
Martin Callanan
(EN) Mijnheer de Voorzitter, gezien het feit dat de euro zich van crisis naar crisis sleept, is het ironisch genoeg volledig terecht dat de Europese Raad over een permanent crisismechanisme spreekt. Hoewel velen in het Verenigd Koninkrijk de euro altijd al als een historische vergissing beschouwden, zowel voor ons eigen land als voor Europa als geheel, schept de huidige situatie ons uiteraard geen genoegen. We willen nu dat de problemen op Europees niveau worden opgelost via een krachtige terugkeer naar begrotingsdiscipline in alle lidstaten.
De problemen worden niet opgelost door op Europees of lokaal niveau nog meer geld te lenen. Het is belangrijk dat we heel duidelijk zijn over waar de verantwoordelijkheid voor deze problemen met de euro ligt. Het is de plicht van elke lidstaat binnen de eurozone om zich te kwijten van al zijn verplichtingen jegens die zone, en het is de taak van elk eurozoneland erop toe te zien dat de andere dat ook daadwerkelijk doen. Dat is dan ook een van de belangrijkste redenen waarom zij een aparte bijeenkomst hebben van eurozoneministers. Om het kort en bondig te zeggen: stabiel beheer van de eurozone is eerst en vooral de verantwoordelijkheid van haar leden. De rest van ons kan politieke steun verlenen, maar dat is dan wel zo'n beetje alles. Er is geen enkele rechtvaardiging voor nog meer lasten of überhaupt welke sancties ook voor die lidstaten die ervoor gekozen hebben niet de fout te maken tot de eurozone toe te treden.
Nikolaos Chountis
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het is nu precies een jaar geleden dat de dramatische ineenstorting van de Griekse economie begon, waarna mijn land betrokken raakte bij het desastreuze memorandum en het ondersteuningsmechanisme. Mijnheer Langen, een jaar na deze ontwikkelingen bevindt het land zich nu op de rand van een faillissement. Ten eerste een sociaal faillissement, daar de werkloosheid volgend jaar zal oplopen tot 15 procent terwijl de regering gisteren nog een wetsvoorstel heeft aangenomen op basis waarvan collectieve arbeidsovereenkomsten worden opgeheven - en vandaag wordt er een algemene staking gehouden. Ten tweede een financieel faillissement, en deze keer werd het tekort en de schuld niet verhoogd door de "liegende Grieken" van PASOK en Nieuwe Democratie. Deze keer werden zij verhoogd door de alchemisten - commissarissen die de gegevens van Eurostat naar eigen goeddunken gebruiken en de schulden van de zwakken omhoog jagen en die van de sterken omlaag brengen.
Als er dus een mechanisme wordt ingesteld zoals dat waar Griekenland gebruik van heeft gemaakt, dan gaan we zeer zeker failliet. Als de Raad bezig is een dergelijk mechanisme uit te werken, dan zal dat bij de landen leiden tot recessie en werkloosheid en tot gunsten voor banken en grote ondernemingen. Ik vraag mij dus af: is dit nou de Europese visie waar de heer Barroso in het begin over sprak, die helaas niet aanwezig is om ons van uitleg te voorzien?
Timo Soini
(FI) Mijnheer de Voorzitter, naar mijn mening is elk land zelf verantwoordelijk voor zijn eigen economie. Landen zijn dus niet aansprakelijk voor elkaars schulden. Dat staat ook in artikel 125 van het Verdrag. Wanneer het past, dan houdt men zich aan het Verdrag, maar wanneer het even niet past, dan wordt het Verdrag genegeerd. Dat heeft men bij de referenda kunnen zien: Frankrijk zegt nee, Nederland zegt nee en Ierland zegt nee. Twee van deze resultaten werden tenietgedaan door het Parlement en een door een nieuw referendum. De interpretatie van de artikelen in het Verdrag hangt af van hoe de wind waait.
De Finse regering heeft de Finse belastingbetalers opgezadeld met onredelijke aansprakelijkheden die wij als borg zouden hebben en die wij uiteindelijk moeten betalen. Wij begrijpen niet waarom Finse arbeiders en kleine ondernemers zich in het zweet moeten werken om de schulden van gokkers en leugenaars te betalen. Dat is gewoon oneerlijk.
Als er in de Sovjet-Unie problemen waren, dan werd er meer socialisme geëist. Men kwam in Moskou bijeen om meer socialisme te eisen. Als er in Europa problemen zijn, dan komt men in Brussel bijeen om meer integratie te eisen. Het eindresultaat is precies hetzelfde. Het zal niet werken.
Gezonde samenlevingen zijn van beneden naar boven opgebouwd. Democratie werkt van beneden naar boven en niet vanuit een ivoren toren van boven naar beneden. Zo is dat nu eenmaal de juiste richting. Een gemeenschappelijk Europees economisch beleid zal niet werken. Europa kan alleen werken als economische zone en vrijhandelszone, die Europa weer moet worden.
Ik wil nog enkele woorden kwijt over euro-obligaties. Ik was in Mellunmäki in Helsinki om daarover te spreken en toen ik zei wat dat waren, grepen vrouwen hun handtassen steviger vast en vroegen mannen zich af of zij hun portemonnee nog hadden. Het zal niet werken.
Hans-Peter Martin
(DE) Mijnheer de Voorzitter, we waren zojuist getuige van een Duits spelletje zwartepieten. Dat roept doembeelden op van eind jaren twintig.
Als fervent aanhanger van Europa en langdurig voorvechter van de euro roep ik u toe: merkt u dan niet hoe u juist nu dit geweldige economische en vredesproject van de Europese Unie de nek omdraait? Daniel Cohn-Bendit heeft er terecht op gewezen dat hier altijd te laat wordt gereageerd, en altijd naderhand. Nu moeten we vooruitkijken. Merkt u niet wat er onder de mensen leeft? Mensen interesseren zich niet meer voor dit gekrakeel tussen socialisten en conservatieven, niet in mijn eigen land en niet in het Europees Parlement, maar willen wel oplossingen zien. Wat hen bezighoudt, is of hun geld nog veilig is. En we moeten daar eerlijk over zijn: dat is niet langer het geval.
We moeten de volgende stap naar voren zetten en zeggen: absoluut, we moeten de moed hebben onze schulden drastisch te verlagen, we moeten de rekening eindelijk bij de banken leggen, ook als dit gevolgen heeft voor onze levensverzekeringen, en we moeten een nieuw Europees politiek project op touw zetten dat niet langer gebukt gaat onder de problemen van het Verdrag van Lissabon.
We zitten nu in de val. Als de wijziging op het artikel nu wordt doorgevoerd, zullen we zien dat de bevolking van Ierland in een referendum "Nee" zegt. Dat zal ook het geval zijn in mijn eigen land. Het Verenigd Koninkrijk kampt met een enorm probleem. Collega's, word eindelijk wakker.
Corien Wortmann-Kool
In deze crisistijd moeten wij niet uit het oog verliezen dat de euro ons in de afgelopen tien jaar veel welvaart, werkgelegenheid en stabiliteit heeft gebracht. Daarom is de euro het meer dan waard om daadkrachtig verdedigd te worden. Dat vereist echter wel een besluitvaardige Europese top en heel, heel veel meer eensgezindheid. Dat ontbreekt te veel. Als het gaat om het permanente crisismechanisme, maar ook als het gaat om een stevig economisch bestuur.
Hier in de discussie, Voorzitter, lijkt eurobonds het toverwoord, alsof het de problemen van de staatsschuld als sneeuw voor de zon laat verdwijnen! Maar zij in dit huis die roepen om eurobonds moeten zich ook realiseren dat dit forse verplichtingen met zich meebrengt en vergaande begrotingsdiscipline die veel verder gaat dan de voorstellen die nu voorliggen ter versterking van het stabiliteitspact.
President Trichet zei "a fiscal union". Zijn zij hier in dit huis die roepen om eurobonds daartoe bereid? Daar heb ik mijn vraagtekens bij.
Voorzitter, wij moeten onze energie steken in de voorstellen die nu voorliggen om het fundament onder de euro te versterken. Dat is urgent en daar werken wij in dit huis hard aan. Een meer rule based approach, ook in de preventieve arm van het stabiliteitspact, want voorkomen is beter dan genezen. En lidstaten veel meer medeverantwoordelijk maken, niet alleen voor de voordelen, maar ook de verplichtingen en het commitment dat voortvloeit uit het stabiliteitspact.
Udo Bullmann
(DE) Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, Europa is er altijd in geslaagd crisissituaties te boven te komen. Niet omdat de belangen tegen elkaar werden uitgespeeld, maar omdat de belangen werden gebundeld en men daardoor nieuwe wegen kon bewandelen.
Ik had het de heer Barroso graag gevraagd - maar hij is helaas al weg. Er zijn vast belangrijke persconferenties over de vraag hoe je met de kleinste gemene deler Europa kunt redden, maar de heer Rehn kan mijn vraag misschien doorspelen. Ik snap niet waarom we niet de volgende weg bewandelen: euro-obligaties zijn een goed idee. De heer Schulz heeft dat namens mijn fractie gezegd, mijn partij zegt dat ook in Duitsland, waar dit een omstreden onderwerp is. Er zijn voorbehouden, vooral bij de Duitse regering, maar ook bij andere landen, die minder rente betalen. Waarom doen we niet het volgende: we zeggen dat deze problemen kunnen worden opgelost. We lanceren nu euro-obligaties, maar dan wel in het kader van een weldoordacht pakket. Hoe kunnen we ervoor zorgen dat Europa weer kan handelen? Hoe krijgen we geld in het laatje? Hoe kunnen we meer belastingpotentieel krijgen om een doordachte duurzame economie tot stand te brengen? We voeren euro-obligaties in en koppelen deze invoering aan de invoering van de belasting op financiële transacties in de Europese Unie. Dat is een combinatie die een win-winsituatie kan creëren, die iedereen voordeel kan opleveren. Vraagt u bij de Europese top eens aan mevrouw Merkel of ze daartoe bereid is. Waarom zou dat niet kunnen? Waarom doet de Commissie geen dergelijk voorstel? Dit zou iedereen helpen en een groot nieuw project voor Europa zijn om uit de crisis te geraken. Ik wacht op deze Commissie om met dit voorstel te komen.
Geen uitvluchten meer, u bent aan zet. U moet handelen, nu, in het belang van onze burgers, in het belang van de lidstaten, zodat we weer de weg van de groei kunnen volgen. Het lot ligt in uw handen, maar u moet nu wel het initiatief durven nemen.
Carl Haglund
(SV) Mijnheer de Voorzitter, ik denk dat het voorbije jaar laat zien dat een gemeenschappelijke munt duidelijke gemeenschappelijke spelregels nodig heeft, en het is duidelijk dat we die momenteel niet hebben. Het is ook duidelijk dat het de eurozone ontegensprekelijk ontbreekt aan geloofwaardigheid in de ogen van de bevolking en van de financiële markten. Ik ben het niet eens met de heer Bullman. Ik denk veeleer dat de Commissie goed werk heeft geleverd en ambitieuze voorstellen heeft gedaan. Wat betreft de uitdagingen waarmee we momenteel worden geconfronteerd, ligt het probleem volgens mij niet bij de Commissie, maar veeleer bij de Raad. Er staat de Raad in de komende paar dagen een zeer lastige bijeenkomst te wachten.
Ik zou willen zeggen hoe verheugd ik ben dat de Commissie nu ook een voorstel heeft gedaan op basis waarvan we in de toekomst macro-economische onevenwichten kunnen corrigeren. Tot dusver hebben we ons uitsluitend geconcentreerd op de overheidsfinanciën en de tekorten daarin, en dat is allesbehalve voldoende, zoals duidelijk blijkt uit het geval Ierland.
Wat mij minder vrolijk stemt, is de manier waarop de Raad te werk gaat, zoals blijkt uit de koehandel van de heer Sarkozy en mevrouw Merkel om de goede voorstellen van de Commissie veel minder bindend te maken, waardoor het voorstel geen verbeteringen brengt. We mogen niet vergeten wat er in 2005 gebeurde, toen het Stabiliteits- en groeipact minder stringent werd gemaakt. Het waren dezelfde landen die toen een situatie creëerden die uiteindelijk kon leiden tot wat er nu in Griekenland is gebeurd. Ik hoop dat de Raad zich vermant en inziet welk soort besluiten we nodig hebben - anders zullen we deze situatie niet te boven komen.
Derk Jan Eppink
(DE) Mijnheer de Voorzitter, de Vlaamse politicus Bart De Wever heeft in Der Spiegel een interview gegeven waarin hij zei dat België een betaalunie is geworden waarin geld van de een naar de ander wordt overgeheveld. Niet de taal, maar dit feit zou de kern van het probleem in België zijn. Solidariteit zou eenrichtingsverkeer zijn.
De EU gaat nu precies dezelfde kant op. We veranderen een unie waarin landen elkaar bijstaan in een "overhevelingsunie". De euro is het middel daartoe. Hij biedt verschillende lidstaten de mogelijkheid goedkoop aan geld te komen. Zoals de voorzitter van de Europese Raad, de heer Van Rompuy, zei, is de euro een slaappil geworden: het concurrentievermogen in verschillende landen is ondermijnd. Nu eisen veel Europese politici nog een slaappil: euro-obligaties. Zo wordt de kloof alleen maar groter. Als we zo doorgaan, is de EU er over een aantal jaar net zo aan toe als België op dit moment: een overhevelingsunie waarvan de politieke basis afbrokkelt.
Met de kerst ga ik het boek "Rettet unser Geld" van de heer Henkel, oud-voorzitter van het Bundesverband der Deutschen Industrie, lezen, en misschien kunt u dat ook doen, omdat we er op die manier achterkomen wat ze in Duitsland vinden.
Mario Borghezio
(IT) Mijnheer de voorzitter, dames en heren, na de onthullingen van de New York Times wordt in de VS onderzoek verricht naar de geheime club van negen banken, waarvan één uit Europa, waarvan de directeuren elke woensdag bijeenkomen om af te spreken welke maatregelen moeten worden genomen op het gebied van derivaten. De crisiscommissie wist van niets en Europa heeft het nakijken.
De Amerikaanse Federal Reserve heeft uitleg moeten geven over de 13 biljoen dollar die hij heeft gebruikt om de banken te redden. Kunt u ons vertellen wat de Fed heeft gevraagd voor de redding van de Europese banken? Is het niet de kritieke situatie van de banken, in plaats van die van de overheidsbegrotingen, die vereist dat het bedrag van het Europese reddingsfonds wordt verdubbeld en een vangnet van 2000 miljard euro wordt ingesteld?
Wat weerhoudt ons ervan om de Europese Centrale Bank te verzoeken op transparante en gedetailleerde wijze verantwoording af te leggen, zoals in de Verenigde Staten voor de Fed is gedaan, met alle details? Dit zou de twijfels wegnemen dat de Bank naar eigen inzicht handelt en heeft gehandeld, en niet in het algemeen belang van de bevolking en de belastingbetalers van de lidstaten van de Europese Unie.
Waarom wordt er nooit gesproken over het nemen van maatregelen om commerciële banken daadwerkelijk te scheiden van speculatieve banken, zoals in de Amerikaanse Glass-Steagall Act?
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)
Alfredo Pallone
(IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, we zijn het allen eens over de noodzaak van een instrument waarmee in tijden van crisis maatregelen kunnen worden genomen. Een dergelijk instrument dient noodzakelijkerwijs gepaard te gaan met strikte en zorgvuldige begrotingsbeleidsmaatregelen in de lidstaten. Ik hoop dat crises als degene waar we deze maanden mee worden geconfronteerd, zich op deze manier niet nogmaals voordoen.
Het debat van vandaag gaat over de beste manier om een dergelijk instrument te financieren. Zoals we allemaal weten, was de private sector in sommige landen deels verantwoordelijk voor de crisis. In zulke gevallen moeten zij die verantwoordelijkheid ook op zich nemen, hoewel hun aandeel per geval moet worden beoordeeld.
Ik denk echter dat we nieuwe en innovatieve instrumenten moeten vinden om het "anticrisisinstrument" te financieren. Een voorbeeld zouden euro-obligaties kunnen zijn, die sommigen zien als een extra last op de nationale begrotingen. Dit is echter niet het geval. Sterker nog, met de emissie van euro-obligaties zou het anticrisisinstrument via de markt kunnen worden gefinancierd, met gebruikmaking van buitenlands kapitaal en mensen die willen investeren.
Een mechanisme dat slechts gebaseerd is op evenredige bijdragen door simpelweg reserves aan te boren zou een enorme belasting voor de lidstaten betekenen, omdat zij middelen en kapitaal zouden moeten aanhouden zonder dat ze daar enig rendement of vergoeding voor krijgen. In een situatie als de huidige, waarin de lidstaten enerzijds worden verzocht een fors begrotingsbeleid te voeren om tekorten en schulden terug te dringen en anderzijds worden verzocht bij te dragen aan een anticrisisfonds, is de kans op instorting erg groot.
We kunnen de Europese economie onmogelijk nieuw leven inblazen als we niet tegelijkertijd gebruik maken van de kracht van de euro op de internationale markten en de daaruit voortvloeiende verhoging van de kredietwaardigheid om de economie te herstellen.
Elisa Ferreira
(PT) Mijnheer de Voorzitter, commissaris, het Parlement heeft een zeer duidelijke boodschap geformuleerd, een verzoek aan de Commissie om op te treden en te handelen. De Commissie wordt verzocht niet langer alleen maar in te stemmen met de kleinst mogelijke overeenstemming tussen de lidstaten of, anders gezegd, de Commissie mag zich niet langer laten intomen door de wil van de sterkste landen. De Commissie moet zich kwijten van haar taak en van de verplichting om initiatief te nemen.
Het spijt me hier te moeten signaleren dat de conclusies van de volgende bijeenkomst van de Europese Raad waarop wij hier vooruitlopen geen oplossing zullen aandragen, vooral omdat het geplande crisismechanisme unaniem door alle lidstaten moet worden aangenomen en wij een Europese dimensie nodig hebben, veeleer dan een dimensie die de deur opent naar allerlei onevenwichtigheden en onderlinge controle tussen landen. Anderzijds is het thans niet de aangewezen weg om het Verdrag te herzien, aangezien we daarmee de doos van Pandora zouden openen. Hoe dan ook had ik graag antwoord gekregen op de volgende vraag: kunnen in het kader van dit nieuwe mechanisme overheidsobligaties worden gekocht?
Commissaris, er is een brede, diepgaande visie nodig. De Commissie mag het huidige debat inzake euro-obligaties niet negeren en ze moet reageren op de initiatieven die inmiddels door tal van actoren zijn genomen, namelijk Juncker, Mário Monti, sommige geledingen van dit Parlement en diverse denktanks. De Commissie moet een voorstel indienen en ze moet dat voorstel kunnen verdedigen.
Tot slot nog een laatste opmerking: globaal gezien kent de eurozone geen problemen, of eigenlijk wel, maar dan gaat het meer om de ontoereikende groei van de eurozone in haar geheel dan om de ongelijke groei van de economieën die er deel van uitmaken. Waar zijn de middelen die samen met het economisch bestuur en de sanctiemaatregelen moeten bijdragen aan de effectieve bevordering en tenuitvoerlegging van de 2020-strategie?
Wolf Klinz
(DE) Mijnheer de Voorzitter, Martin Schulz heeft gelijk. We hebben te maken met een enorme vertrouwenscrisis, en de leden van de Raad draaien de burgers een rad voor ogen. Ze zeggen dat alles onder controle is; er hoeven slechts minimale wijzigingen in het Verdrag te worden doorgevoerd, waaronder de invoering van een permanent stabilisatiemechanisme, en dat is het dan. De facto is de situatie niet onder controle. De lidstaten ageren niet, maar reageren, ze springen van brandhaard naar brandhaard, maar het lukt ze niet het vuur te doven. En de markten vragen zich af: wie heeft in Europa en in de eurozone eigenlijk de touwtjes in handen?
De EU bevindt zich op een belangrijk keerpunt. Als we nu niet de juiste koers gaan varen, zullen we niet eens de status quo kunnen handhaven, maar zullen we achteruitgang meemaken. We moeten verder integreren. We hebben meer Europa nodig, we moeten de interne markt voltooien, met inbegrip van de dienstensector. Naast de monetaire unie hebben we een economische, begrotings- en fiscale unie nodig. Plus een sterke Commissie, die het recht en de kracht heeft om deze economische unie daadwerkelijk te sturen en te bewaken en vervolgens ook automatisch sancties op te leggen als daartoe aanleiding bestaat. Als we deze integratiestappen hebben voltooid, dan kunnen we het ook over de invoering van euro-obligaties hebben. Dan is de voorwaarde daarvoor gecreëerd. Daarnaast moeten we ervoor zorgen dat we - alle terechte bezuinigingsmaatregelen ten spijt - op de lange termijn over de benodigde investeringsmiddelen beschikken om het concurrentievermogen van de Europese Unie op de middellange en lange termijn te behouden.
We moeten de burgers eindelijk zeggen hoe het ervoor staat. We moeten onbevooroordeeld oplossingen bedenken, los van ideologische overwegingen discussiëren en ophouden met aanmodderen. Wat we nu nodig hebben, is langetermijnvisie, en geen kortetermijnreactie.
Vicky Ford
(EN) Mevrouw de Voorzitter, laten we met het goede nieuws beginnen. Inderdaad, de Europese economie laat over het geheel genomen enkele tekens van herstel zien. Dit herstel wordt echter bedreigd door de nog altijd voortdurende onzekerheid, waardoor financiering opdroogt en investeringen worden opgeschort. Iedereen in Europa, met inbegrip het Verenigd Koninkrijk, heeft alle belang bij een gezonde eurozone-economie.
Ingrijpende en transparante economische planning om spilzieke overheidsuitgaven en onhoudbare schuldenlasten onder controle te krijgen, vormt daar voor alle 27 lidstaten een cruciaal onderdeel van. De eurozonelanden zijn tot het inzicht gekomen dat er een permanente oplossing van de crisis dient te komen. Dat neemt niet weg dat er veel open vragen zijn waarvan de resolutie van het Parlement er enkele behandelt.
Allereerst, hoe en in welke mate dient de private sector bij het geheel te worden betrokken? Ik ben ingenomen met de suggestie om het precedent van de IMF te volgen, namelijk om overheidsgeld te beschermen met behulp van de status van bevoorrechte schuldeiser. En dan ten tweede, over welke verdragswijziging heeft u het precies? Dat dient te worden opgehelderd.
En tot slot: het permanente crisismechanisme is ook wel omschreven als een instrument ter versterking van de eurozone. De lidstaten die zich bij de euro willen aansluiten, dient de mogelijkheid te worden geboden om daaraan deel te nemen, maar degenen die ervoor hebben gekozen om niet mee te doen, mogen niet worden gedwongen eraan bij te dragen.
Alain Lamassoure
(FR) Mevrouw de Voorzitter, het is de twijfel die de Europese burgers en ook de financiële markten zorgen baart. Kunnen de Europeanen, nu ze hun lot aan elkaar verbonden hebben, solidair reageren?
Die solidariteit komt nu boven, op het dieptepunt van de crisis. Dat is goed, maar het is niet genoeg. De Europeanen moeten ook laten zien dat ze solidair zijn in de voorbereiding van de toekomst, want als de crisis Europa al harder heeft getroffen dan de andere continenten, dan was dat doordat onze economie al verzwakt was door tien jaar trage groei, gemiddeld slechts l procent per jaar. De tien jaar van de strategie van Lissabon waren een verloren decennium.
De Europese leiders hebben met Agenda 2020 een programma voorgesteld om onze economie nieuw leven in te blazen, maar zij hebben niet toegelicht hoe dat moet worden gefinancierd en gecontroleerd en wat de eventuele stimulansen en sancties zouden moeten zijn. Daarom moet het Stabiliteits- en groeipact worden aangevuld met een solidariteitspact, zoals hier al is gezegd.
Het woord solidariteit komt 23 keer in het Verdrag voor, laten we dat omzetten in daden. Er moet een procedure komen om te zorgen voor stabiliteit, tekorten moeten worden beperkt, dat is coördinatie van het begrotingsbeleid. Welnu, laten we het doel ervan uitbreiden en samen coördineren om ook de financiering voor de toekomst zeker te stellen. We moeten minder uitgeven, beter uitgeven, niet ieder voor zich onder de dreiging van sancties, maar samen. Als de Europeanen het ergste willen vermijden, moeten ze samenwerken om het best mogelijke voor te bereiden.
Zoran Thaler
(SL) Mevrouw de Voorzitter, wij Europeanen leven met een interessante paradox. Aan de ene kant heeft de euro gedurende de twaalf jaar van zijn bestaan bewezen dat het om een van de meest stabiele munteenheden ter wereld gaat. Volgens de officiële cijfers van de Europese Centrale Bank in Frankfurt bedroeg de gemiddelde inflatie in deze periode 1,97 procent en dat is slechts 3 procentpunten lager dan de target van 2 procent. De waarde van de euro ten opzichte van de Amerikaanse dollar is voor alle praktische doeleinden hoger gebleven dan toen de Europese valuta werd ingevoerd. Aan de andere kant horen wij echter verhalen dat de euro zelfs het risico loopt om in elkaar te klappen. Hoe zijn wij in een dergelijke situatie verzeild geraakt?
Wij zijn op dit punt aanbeland door het groteske en onverantwoordelijke gedrag van populistische beleidsmaatregelen, zowel ter linker- als ter rechterzijde. Gaan wij bij het verdedigen van onze munteenheid echter ook zo ver dat wij toestaan dat de democratie zwakker blijkt dan relatief autoritaire regimes? Wij hebben verantwoordelijk gedrag nodig, wij hebben behoefte aan vijf gouden regels voor verantwoordelijk gedrag die in ons beleid verankerd dienen te worden. Laten wij die regels hier in dit Parlement vaststellen. Laten wij besluiten op welke manier wij niet alleen de mate van verantwoordelijk gedrag gaan meten, maar ook de mate van gedrag dat ten goede komt aan het gemeenschappelijk belang zoals dat door het beleid van de onze lidstaten bevorderd wordt.
Dat betekent dat de belasting op financiële transacties en euro-obligaties de hoeksteen zullen moeten vormen. Het is onze plicht vandaag om een dergelijk beleid goed te keuren ter verdediging van onze gemeenschappelijke munteenheid.
José Manuel García-Margallo y Marfil
- (ES) Mevrouw de Voorzitter, wat we nu nodig hebben zijn duidelijke regels, maar wat we aan het doen zijn, is precies het tegenovergestelde. Daarom zal ik enkele voorstellen doen om de zaak weer helder te krijgen.
Het Europees Parlement wil zich tijdens het Europees semester richten op een aantal discussies die nu nog een zekere focus missen en niet aansluiten bij de publieke opinie. We willen dat de politieke antwoorden op de aanbevelingen die in de loop van dat semester aan de lidstaten worden gedaan, in aanmerking worden genomen bij het vaststellen van de sancties die zijn voorzien in het wetgevingspakket over bestuur.
Mijn fractie wil duidelijk stellen dat het wetgevingspakket geen toverformules bevat om ons uit de crisis te krijgen. Wel zijn er de bekende methoden van begrotingsdiscipline en structurele hervormingen om het concurrentievermogen op peil te houden.
Zoals ik gisteren tegen u zei, commissaris, beloofde voorzitter Barroso ons hier in dit Huis dat het crisismechanisme een Europees mechanisme zou worden. Vandaag stelt de Raad ons een intergouvernementeel mechanisme voor. Is dat "Europees" zoals de heer Barroso dat bedoeld heeft, want het fonds gaat zich kennelijk in Europa bevinden en niet op de Kaaimaneilanden, of denkt de Commissie ons te helpen bij het tot stand brengen van een mechanisme op basis van de communautaire methode waarbij dit Parlement iets te zeggen heeft?
Volgens de Commissie, de OESO en deskundigen is de uitgifte van euro-obligaties wel een goed idee maar nog onvoldoende uitgewerkt, zodat we er te laat mee zijn.
Wat ik de Commissie voorstel, is dat we een debat beginnen om een stelsel van euro-obligaties op te zetten dat landen die zich goed gedragen voorziet van redelijke financiering en landen die dat niet doen, sanctioneert door ze terug te verwijzen naar markten met ronduit ontmoedigende rentes. Dat is de enige manier om begrotingsdiscipline op passende wijze te combineren met economische groei.
En zeg nu niet dat het te vroeg of te laat is, want we weten inmiddels dat we altijd te laat zijn geweest. We zullen zien of we nu, met andere regels, een keer ruim op tijd zijn.
Catherine Trautmann
(FR) Mevrouw de Voorzitter, de euro is ons gemeenschappelijk goed en de vakbonden hebben bij het Parlement hun zorgen geuit omdat zij de prijs betalen van de crisis door een zwakke euro, een aangevallen euro en niet door een euro die leidt tot groei en werkgelegenheid.
Daarom is het van belang dat wij niet alleen maar kijken naar een eenvoudige technische herziening van de verdragen. Uit de crisis zijn twee redenen naar voren gekomen waardoor de eurozone niet goed functioneert en waarvoor een oplossing moet komen.
De eerste oplossing is de invoering van euro-obligaties, het is al genoemd. Met deze obligaties kan niet alleen de euro worden gestabiliseerd, maar kunnen ook speculatieve aanvallen meteen worden afgeweerd.
De tweede manier waarop we fiscale rechtvaardigheid kunnen invoeren en ervoor kunnen zorgen dat de financiële markt de prijs van de crisis betaalt, is het invoeren van een belasting op financiële transacties, want anders moeten werknemers de prijs betalen van deze crisis en dat is onrechtvaardig.
Bovendien moet er een Europees agentschap voor schulden komen om een deel van de staatsschuld van de lidstaten te bundelen.
Verder geef ik mijn steun aan de heer Juncker. De woorden van Dominique Strauss-Kahn, algemeen directeur van het Internationaal Monetair Fonds (IMF), kwamen neer op het verhogen van het stabiliteitsfonds, wat verstandig zou zijn.
Op tijd in actie komen - het is al gezegd - niet te laat komen en ervoor kiezen om sterker te worden in plaats van zwakker, daarmee kunnen we een bestuur garanderen dat het vertrouwen herstelt waarom onze voorzitter, Martin Schultz, heeft gevraagd.
(Applaus)
Paulo Rangel
(PT) Mevrouw de Voorzitter, laat ik beginnen met een punt dat enige verduidelijking behoeft en hier in het Parlement even in de verf moeten worden gezet. In tegenstelling tot wat we soms in de krant lezen of door de Europese leiders horen verkondigen, is de euro als munt van essentieel belang gebleken om paal en perk te stellen aan de huidige crisis. Zonder de euro zouden wij in een bijzonder moeilijke situatie verkeren. De munten van de zwakkere landen zouden een enorme devaluatie hebben gekend en de waarde van de Duitse mark zou te hoog zijn om de Duitse en Europese economie te kunnen ondersteunen. Met andere woorden, de euro heeft voor stabiliteit gezorgd, niet alleen in de landen van de eurozone, maar ook voor de munten van de landen die niet tot de eurozone hebben willen toetreden.
Daarom moeten wij ons sterk maken voor deze Gemeenschap, die erin is geslaagd het hoofd te bieden aan een nog niet eerder vertoonde crisis. We zullen zien wat er bijvoorbeeld in de toekomst met de Amerikaanse dollar zal gebeuren en we zullen zien dat de euro daadwerkelijk voordelen heeft.
Het is onze verantwoordelijkheid om in het kader van de aanstaande bijeenkomst van de Raad al het mogelijke te doen om de euro te verdedigen. We moeten met name een stabilisatiefonds invoeren dat ten uitvoer wordt gelegd overeenkomstig de communautaire methode en enerzijds verantwoordelijkheden oplegt aan de landen die er het ergst aan toe zijn en anderzijds de solidariteit bevordert van de landen die hun verplichtingen zijn nagekomen, maar in de context van de eurozone niet steeds de nodige bereidheid tot solidariteit aan de dag hebben gelegd, althans niet in hun verklaringen naar buiten toe.
Juan Fernando López Aguilar
- (ES) Mevrouw de Voorzitter, het jaar dat ten einde loopt - 2010 - is meer dan eens beschreven als een jaar waarin we gevaarlijk hebben geleefd. Daarom denk ik dat dit debat moet worden aangegrepen om de lessen van 2010 te onderstrepen, zodat we er conclusies uit kunnen trekken voor 2011.
De eerste les betreft de onhoudbare asymmetrie in de financiële sector van de Europese economie en de onbalans in de reële economie.
De tweede is de onhoudbare asymmetrie in de eenheidsmunt en de noodzaak van afstemming van het economisch, fiscaal- en begrotingsbeleid, dat per saldo nog altijd bijzonder zwak is.
En de derde, en belangrijkste, les betreft de asymmetrie tussen de snelheid van de crises en de traagheid van de reacties daarop. Economisch betekent dit dat de Europese Centrale Bank zich actiever moet opstellen tegenover speculatieve aanvallen op staatsschulden en dat we in 2011 de basis moeten leggen voor een Europees agentschap voor schulden dat euro-obligaties kan uitgeven.
Ten aanzien van het Stabiliteits- en groeipact moet er een debat worden gevoerd over de benodigde belastingen, over de bankbelasting en de belasting op speculaties, dat wil zeggen speculatieve transacties op zeer korte termijn, en over de noodzaak van eigen middelen in de Europese Unie.
Een debat waaraan dit Parlement echter veel gelegen is, is het debat over de politieke gevolgen van de crisis, want het devies van de Europese Unie - ik onderstreep dat opnieuw - is "In verscheidenheid verenigd", en zeker niet "In tegenspoed verdeeld". Het Parlement moet zich dan ook verzetten tegen degenen die sommige lidstaten willen stigmatiseren tegenover andere lidstaten, waardoor de Europese publieke opinie verdeeld raakt en de Europeanen tegen elkaar worden opgezet.
Dit Parlement vertegenwoordigt 500 miljoen Europeanen in een Unie met 27 staten waarvan, anders dan de dieren op de boerderij van Orwell, sommige niet meer gelijk zijn dan andere.
Othmar Karas
(DE) Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, we hebben het eigenlijk over de top op 16 december. Het zou mooi zijn als we na de top van de Raad zouden horen: we kennen de tekortkomingen, we weten waar het fout ging, we weten dat we hebben gefaald en weten wat de grenzen van het Verdrag zijn.
Met zelfgenoegzaamheid en beschuldigende vingers, met mooipraterij en oppervlakkigheid lossen we geen problemen op en scheppen we geen vertrouwen. Laten we niet langer spelletjes spelen met Europa, het gaat om Europa. Ik onderschrijf alle uitspraken van Wolf Klinz.
En omdat Kerstmis voor de deur staat, zeg ik: steek een kaars van vastberadenheid en saamhorigheid aan, een kaars van nieuwe ernst en oprechtheid, van vertrouwen in de toekomst van de Europese Unie en een kaars voor een politieke koerswijziging in Europa, van de crisis naar concurrentievermogen, van de geest van Deauville naar politieke unie, van bezuinigingen naar investeringen en hervorming, van monetaire unie naar politieke unie.
De aanvulling op het Verdrag is vanwege de constitutionele problemen in Duitsland een politieke last voor de verdere ontwikkeling van het reddingspakket, niet meer en niet minder. Het is geen oplossing. Maak het probleem niet groter dan het is. Maak een einde aan het day by day-beleid, en kom met een overkoepelende aanpak als antwoord op de crisis en als voorbereiding op een politieke unie. Stop de kakofonie: het is genoeg, het is niet genoeg, en eigenlijk weten we niet welke kant het op gaat. We moeten de Commissie vragen een concept voor te leggen voor een economische, sociale en financiële unie, opdat we eind volgend jaar de volgende stap naar integratie kunnen zetten en spijkers met koppen kunnen slaan.
Anni Podimata
- (EL) Mevrouw de Voorzitter, commissaris, morgen gaat een van de meest cruciale vergaderingen van de Europese Raad in de geschiedenis van de Europese Unie van start, en in het bijzonder in de geschiedenis van de EMU. De vraag is of de leiders van de lidstaten en van de regeringen voor hun taak berekend zijn. Wij betwijfelen dit ten zeerste, want de filosofie die bepaalde leiders binnen de Europese Raad erop na houden is er niet een die op basis van solidariteit en uiteraard verantwoordelijkheid boven de crisis uitstijgt. Het is een crisismanagementfilosofie, een filosofie die zich concentreert op de details van een permanent mechanisme en zich hiertoe beperkt. De Europese Raad zal niet voor zijn taak berekend zijn omdat hij niet, zoals zou moeten, de boodschap van economische en politieke cohesie overbrengt. Niet alleen om de markten te overtuigen, maar vooral ter overtuiging van de Europese burgers die zich aan het ingraven zijn, die elkaar met argwaan benaderen, die opnieuw xenofoob aan het worden zijn. De Europese Raad moet hen overtuigen van de waarde van de Europese visie, en hen herinneren aan het feit dat er meer zaken zijn die ons verenigen dan zaken die ons scheiden.
Gunnar Hökmark
(EN) Mevrouw de Voorzitter, ik kan maar niet begrijpen waarom de socialisten proberen de verantwoordelijkheid voor socialistisch beleid af te wentelen. De redenen voor de tekorten in Europa lopen inderdaad uiteen, maar het is ook waar dat socialistische regeringen begrotingstekorten hebben veroorzaakt door een bewust beleid van stijgende uitgaven en stijgende tekorten.
We hebben hier in dit Parlement deze discussie al eens in het voorjaar van 2009 gevoerd, en ook in een aantal lidstaten. Ik weet nog heel goed hoe de Zweedse sociaaldemocraten de Zweedse regering kritiseerden voor het feit dat zij de tekorten en de uitgaven niet lieten stijgen.
En toen kregen we de poppen aan het dansen, reden waarom ik van mening ben dat er stabiele regels nodig zijn voor het Stabiliteits- en groeipact, maar ook met betrekking tot de gevolgen. Het mag niet gebeuren dat lidstaten die het financieel stelsel schade berokkenen en een stijgende rente veroorzaken, onder de gevolgen kunnen uitkomen door andere burgers voor de rente te laten opdraaien.
Wat we nodig hebben, is stabiliteit, en dat is iets dat de euro-obligaties ons niet zullen brengen, hoewel er wellicht andere goede reden aan te voeren zijn voor deze obligaties. Voor wat betreft het financiële mechanisme ben ik van mening dat het moet worden gefinancierd en gebaseerd op het door de lidstaten gecreëerde risico. Als je een groter risico neemt, een groter tekort creëert, dan is het niet meer dan logisch dat je een beetje meer bijdraagt aan het financiële mechanisme. Dat is een kwestie van verantwoordelijkheid nemen voor eigen welbewust gekozen beleid. We mogen niet uit het oog verliezen dat de zaken waarvan we nu in een aantal landen getuige zijn, een uitvloeisel zijn van de debatten in de nationale parlementen en in dit Parlement, waar sommigen onder ons voor meer uitgaven pleitten. Nu zitten we met de brokken.
(Spreker verklaart zich bereid een "blauwe kaart"vraag krachtens artikel 149, lid 8 van het Reglement te beantwoorden)
Martin Schulz
(DE) Mevrouw de Voorzitter, mijnheer Hökmark, ik kan er begrip voor opbrengen dat u hier voor het Zweedse thuisfront een mooi praatje moet houden. Maar geeft u nou eens antwoord op de volgende vraag: welk land in de Europese Unie heeft de hoogste langlopende staatsschuld, en welke partij is in dat land aan de macht?
Gunnar Hökmark
(EN) (De heer Schulz blijft spreken, met uitgeschakelde microfoon) Mevrouw de Voorzitter, ik hoop dat ik verder kan spreken zonder nog eens te worden onderbroken. Allereerst is mijn boodschap vooral aan u gericht, mijnheer Schulz, want ik wil u graag in herinnering roepen wat u hier twee jaar geleden in dit Parlement zei. U pleitte toen voor verhoging van de uitgaven door zowel de EU als de lidstaten. Het probleem is dat sommige lidstaten socialistische regeringen hebben gehad en dat in al die landen als gevolg van beleid zoals u bepleitte het begrotingstekort is opgelopen. Of zou u dat willen ontkennen, mijnheer Schulz?
(Spreker verklaart zich bereid een "blauwe kaart"vraag krachtens artikel 149, lid 8 van het Reglement te beantwoorden)
Martin Schulz
(DE) Mevrouw de Voorzitter, aangezien onze collega de vraag niet beantwoordt, zal ik hem beantwoorden. Dat land heet Italië en wordt geregeerd door de heer Berlusconi. De christendemocraten zijn in dit land sinds 1946 bijna onafgebroken aan de macht geweest.
Liisa Jaakonsaari
(FI) Mevrouw de Voorzitter, ook ik wil mijn collega vragen hoe de socialisten in Ierland en Griekenland hun landen in de schulden zouden hebben gestort. Is het, nu u de grootste partij in Europa bent en de Commissie meer naar rechts neigt, dan niet de taak van rechts om de weg uit deze crisis te wijzen in plaats van vorige regeringen of daaraan voorafgaande regeringen de schuld te geven?
Gunnar Hökmark
(EN) Mevrouw de Voorzitter, ik wil de geachte collega's eraan herinneren dat ik zei dat er meerdere redenen aan de huidige tekorten ten grondslag liggen. Het is echter waar dat ik tevens zei dat - en dit is noch door de heer Schulz, noch door zijn collega's ontkend - dat alle socialistische regeringen dergelijke problemen hebben doen ontstaan, omdat het om welbewust gekozen beleid ging. Ik ben het er absoluut mee eens als er bijvoorbeeld in verband met Ierland wordt gezegd dat er enorme fouten zijn gemaakt, maar waar het hier vooral om gaat is dat het om welbewust gekozen beleid ging om de uitgaven en de tekorten te doen oplopen om de crisis en de problemen aan te pakken, iets waarvan we nu de wrange vruchten plukken. Dat is mijn boodschap aan de heer Schulz cum suis.
(Spreker verklaart zich bereid een "blauwe kaart"vraag krachtens artikel 149, lid 8 van het Reglement te beantwoorden)
De Voorzitter
Collega's, om de spreker en u allen te laten weten waar u aan toe bent, wil ik alleen maar even zeggen dat er op dit moment drie mensen een "blauwe kaart"vraag willen stellen. Aangezien deze mogelijkheid is ingevoerd door de Werkgroep hervorming van het Parlement, sta ik er zeer welwillend tegenover en we hebben tijd genoeg, maar toch wil ik de spreker vragen of hij bereid is al deze vragen te beantwoorden. En dan wil ik u vragen of deze vragen achter elkaar gesteld kunnen worden, waarna de heer Hökmark ze kan beantwoorden. Daarna sluiten we dat deel van de spreektijd af.
Philippe Lamberts
(EN) Mevrouw de Voorzitter, ik zou graag tegen de heer Hökmark willen zeggen dat hetgeen u over de socialistische regeringen beweert, misschien wel een kern van waarheid bevat, maar dat rechtse regeringen in feite hetzelfde gedaan hebben door in plaats van overheidsschulden grote particuliere schulden aan te gaan. Voor de economie maakt dat geen enkel verschil, het is slechts een andere manier om hetzelfde te bereiken, en dat is net zo goed onhoudbaar.
Werner Langen
(DE) Mevrouw de Voorzitter, ik wilde collega Hökmark - die immers al langer meedraait - vragen of hij zich kan herinneren dat België, Griekenland en Italië bij het van start gaan van de monetaire unie schulden hadden ter hoogte van ruim 130 procent van hun nationaal inkomen, dat de staatsschuld van Griekenland sindsdien is gestegen, die van België met ruim 30 procent is gedaald, en die van Italië met ruim 25 procent is afgenomen. Kan hij zich dit nog voor de geest halen?
Anni Podimata
- (EL) Mevrouw de Voorzitter, tegen mijnheer Langen en mijnheer Hökmark zeg ik dat u het blijkbaar erg leuk vindt om de kredietcrisis te ideologiseren en om, naar het schijnt, alle socialistische regeringen collectief op de korrel te nemen. Ik zou u graag een simpele vraag willen stellen: heeft u ooit uw collega's bij de Fractie van de Europese Volkspartij (Christendemocraten), die tot een jaar geleden mijn land regeerden en die aan u en de Europese Commissie officiële gegevens hebben overgelegd - vraagt u het maar aan de heer Rehn - gevraagd hoe het kan dat volgens die gegevens het begrotingstekort van Griekenland voor 2009 6,9 procent was in plaats van 15 procent, zoals recentelijk door Eurostat werd bevestigd?
Gunnar Hökmark
(EN) Mevrouw de Voorzitter, dankzij dit debat is een aantal zaken die we niet mogen vergeten, goed duidelijk geworden.
We mogen vooral mijn eerste punt niet vergeten, namelijk - en het is interessant te zien dat geen van mijn socialistische collega's dit heeft ontkend - dat alle socialistische regeringen die een socialistisch beleid voerden tot over hun oren in de schuldencrisis zitten. De crisis breidt zich als een olievlek uit over de lidstaten, en wel als gevolg van een welbewust gekozen beleid dat de heer Schulz en anderen hier twee jaar geleden nog in het Parlement stonden te verdedigen. We hoeven er alleen maar de notulen van dit Parlement op na te slaan om te kunnen constateren dat dit exact was wat u, mijnheer Schulz, en uw collega's hier in het debat gezegd hebben. En nu zitten we als gevolg daarvan met de brokken, en dat wil ik hier duidelijk gezegd hebben. Ik zie dat het enige dat u als weerwoord heeft, zoiets is van "Ja, u heeft gelijk, maar ook andere landen zitten in de problemen". Maar u heeft geen enkel weerwoord tegen datgene waar het mij om draait, namelijk dat die problemen het gevolg zijn van uw beleid. Dat is de crux van het geheel en moet zorgvuldig worden genotuleerd.
Ook de heer Lamberts wijst op deze problemen. Maar het interessante is dat, niettegenstaande het feit dat een aantal landen inderdaad in de problemen is gekomen als gevolg van de financiële crisis, het evenzo waar is - en ik weet zeker dat de heer Lamberts het daar volstrekt mee eens zal zijn - dat het leeuwendeel van de landen met een stabiele kijk op de publieke financiën wordt geleid door regeringen van niet-socialistische signatuur. Ik geloof niet dat u of iemand anders hier in dit Parlement ook maar één socialistische regering kan noemen die niet in de begrotingsproblemen is beland.
Ioannis Kasoulides
(EN) Mevrouw de Voorzitter, alleen het beleid is belangrijk en niet de vraag wie het heeft uitgevoerd. Wie zonder zonde is, werpe... De eurocrisis zal waarschijnlijk niet ophouden bij Ierland alleen en misschien hebben we het ergste nog voor ons.
Want de hongerige marktmonsters zullen niet nalaten elke kwetsbare opening eindeloos aan te vallen, alle pijnlijke bezuinigingsmaatregelen in de lidstaten ten spijt. Maar als de EU het gevecht wint en erin slaagt in alle tegenspoed vastberadenheid te tonen om alles te doen wat in eendracht en solidariteit nodig is om toezichthouders te tarten en de markten te overtuigen, dan is dit een triomf voor de Europese eenwording, een glorieuze overwinning.
Dit alles kan worden bereikt langs de weg van collectieve wijsheid. Laten we degenen die het einde van de euro en de uittreding van landen, sterke of zwakke, uit de eurozone voorspellen, bewijzen dat ze ongelijk hebben. Begrotingsdiscipline, economisch bestuur en de redding van de euro zijn pas compleet als dit gepaard gaat met een Europees plan voor groei waar iedereen zich in kan vinden. In het verleden is de economie van Europa gered door het Amerikaanse Marshallplan. Nu is een soortgelijk plan nodig van Europeanen voor Europeanen.
Gay Mitchell
(EN) Mevrouw de Voorzitter, vandaag stemt het Ierse Huis van Volksvertegenwoordigers, de Dáil, over het financiële hulppakket van de EU en het IMF. Ierland maakt zeer moeilijke tijden door; de belastingen gaan omhoog en er wordt sterk gesneden in de uitgaven. De begroting van vorige week was slechts een van de talloze uitingen van de problemen waar zoveel mensen in Ierland op dit moment mee te kampen hebben, een zoveelste tegenslag na de loonsverlaging van 14 procent in de publieke en private sector.
Ik heb er echter alle vertrouwen in dat Ierland met het financieel pakket van de EU en het IMF het vertrouwen zal weten te herstellen door daarmee de banken opnieuw te kapitaliseren en te laten lenen, en door de overheidsfinanciën te herstellen. Ik ben het niet noodzakelijkerwijs eens met alle details van het plan, maar Fine Gael steunt in ieder geval de grote lijnen ervan. De onderliggende economische trends in Ierland zijn vrij gunstig. Dit alles vraagt om een verstandige regering en gedegen toezicht door de Dáil om er zo voor te zorgen dat de financiën nooit meer zo gierend uit de hand lopen.
Ook vraagt dit om zelfreflectie door de EU en ECB ten aanzien van het aandeel van lage rentevoeten in de vastgoedinflatie. Tweeënhalf jaar lang was ik hier in dit Parlement een roepende in de woestijn toen ik keer op keer de heer Trichet over dit specifieke punt bevroeg. Met de oprichting van een permanente opvolger van het Europees financieel stabilisatiemechanisme, waaruit Ierland 22,5 miljard euro aan leningen ontvangt - tenminste, als het er volledig gebruik van maakt - is het pakket van de EU en het IMF goed nieuws voor de eurozone.
Ter afsluiting zou ik nog willen opmerken dat veel mensen hier zichzelf als federalisten zien en dus een soort harmonisering van de belastingheffing wensen. In de Verenigde Staten is meer dan 50 procent van het totale aantal bedrijven dat actief is op het vlak van intellectuele eigendom, in de staat Delaware gevestigd. Waarom doen ze dat? Vanwege het belastingstelsel in die staat. Verder is er hier in dit Parlement een aantal behoorlijk onnozele opmerkingen gemaakt door mensen die alleen in hun eigen straatje praten en proberen hun eigen nationale belangen door te drukken door onjuiste uitspraken te doen, die zeker zullen worden aangevochten.
Tunne Kelam
(EN) Mevrouw de Voorzitter, de financiële crisis heeft ons laten zien dat er nog meer behoefte is aan meer Europa. De lering die we moeten trekken, is dat geen enkele lidstaat er ook maar iets mee opschiet als zaken vooral worden aangepakt vanuit het nationale eigenbelang. Morgen hebben we kortom een uitgelezen kans om te zorgen voor gezamenlijk optreden, begrotingsconsolidatie en een met sancties opgetuigd stabiliteitspact.
Dit is ook een uitgelezen kans om de al zo lang bestaande Europese paradox op te lossen. De Europese Unie is gegrondvest op een interne markt, echter zonder dat die geheel is afgerond. Nu is de tijd gekomen om te beginnen met een interne digitale markt. Er dient een permanent crisismechanisme te worden gecreëerd, bij voorkeur groepsgewijs. Ten tweede is er, aangezien het geheel gericht dient te zijn op preventie en vroegtijdige interventie, behoefte aan een betere harmonisering van de voorwaarden voor vroegtijdige interventie en activering van het crisismechanisme, waarbij overregulering uiteraard voorkomen moet worden. Ten derde dient het doel van de crisisbeheersingsfondsen duidelijk te worden gedefinieerd, namelijk zorg dragen voor macro-economische stabiliteit. Ze mogen dus niet worden gebruikt voor de aanpak van andere actuele problemen. Ten vierde dienen de toezichthoudende bevoegdheden op EU-niveau nauwkeuriger te worden gedefinieerd, bijvoorbeeld ten aanzien van mogelijk ingrijpen in de activiteiten van financiële instellingen, met inbegrip van het recht tot stopzetting van de uitbetaling van dividenden of van activiteiten die een onevenredig risico inhouden.
Jean-Paul Gauzès
(FR) Mevrouw de Voorzitter, minister, commissaris, ik heb dit lange debat als een burger gevolgd.
Ik moet zeggen dat de voorstellen van de heer Barroso zeer interessant waren om te horen. Wij willen echter dat ze omgezet worden in daden. Heldere en inzichtelijke politieke wil en een eerlijk verhaal zijn noodzakelijke voorwaarden om onze burgers het vertrouwen terug te geven. Het is van groot belang dat we de waarheid vertellen. Er zijn overheidsuitgaven, die moeten gedekt of verminderd worden. Er zijn overheidsschulden en particuliere schulden, die moeten terugbetaald worden.
Heel wat deskundigen hebben zich hierover gebogen en daar hun eigen ideeën over ontwikkeld. Degenen die de crisis niet hebben zien aankomen, hebben nu een hele reeks geniale oplossingen. In een moeilijke situatie moeten we echter het hoofd koel houden. We moeten voorkomen dat we met het beheer van de openbare financiën de fouten herhalen die in de particuliere sector zijn gemaakt en die hebben geleid tot de financiële crisis en de bankencrisis. Mooie woorden hebben geen meerwaarde, leiden niet tot welvaart. Het zijn illusies die vaak alleen gunstig zijn voor speculanten.
Dit is de realiteit. Onze lidstaten hebben boven hun stand geleefd. Daar moeten we nu dapper de conclusies uit trekken door erop toe te zien dat de last van het herstel eerlijk verdeeld wordt.
Seán Kelly
(EN) Mevrouw de Voorzitter, om te beginnen heb ik een klacht. U zei dat dit een belangrijk debat is, en dat is het inderdaad. Ik vind het dan ook eigenlijk niet kunnen dat de heer Barroso en veel andere politieke leiders meteen na hun toespraak het Parlement verlieten. En om de heer Schulz recht te doen, hij is wel van het begin tot het einde gebleven, iets waarvoor ik hem mijn complimenten wil overbrengen.
Ten tweede wil ik nog zeggen dat een van de belangrijkste redenen waarom de financiële crisis is uitgebroken, ligt in het feit dat de regeringen niet regeerden en de politieke leiders geen leiding gaven. Gode zij dank krijgen we de situatie nu zo langzamerhand onder controle, met behulp van de nieuwe toezichthoudende architectuur die per 1 januari in werking treedt, met het verslag over de ratingbureaus dat we gisterenavond behandelden en met het permanente mechanisme voor financiële stabiliteit van vandaag. Al deze zaken zijn meer dan welkom.
Als de heer Barroso hier geweest was, zou ik hem gevraagd hebben of hij kan garanderen dat er noch in Ierland, noch elders een referendum nodig zal zijn voor de minimale verdragswijziging waarover hij sprak.
Tot slot wil ik degenen die om een schriftelijke verklaring vroegen, ondertekend door de leden van dit Parlement, nog zeggen dat dit een directe aanval is op de vennootschapsbelasting in Ierland. Dat moeten we niet willen.
Csaba Sándor Tabajdi
(HU) Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, er is hier een ideologisch debat ontstaan, hoewel we meerdere voorbeelden kunnen geven van de wijze waarop de regering-Schröder een uiterst serieus hervormingsbeleid doorvoerde of hoe in Hongarije de nu zittende rechtse regering alle middelen inzette om te voorkomen dat de toenmalige linkse regering na 2006 fiscale discipline zou doorvoeren. Dit soort debatten leiden nergens toe. Wat belangrijk is, is dat de Europese Unie zich eindelijk met proactieve in plaats van reactieve politiek gaat bezighouden. Het zou mooi zijn als het tijdens de top dit weekend tot een akkoord komt over het Europees Stabiliteitsmechanisme. Het Hongaarse voorzitterschap, de Hongaarse regering, die in januari het roulerende voorzitterschap van de EU zal overnemen, zal alles in het werk stellen om het ratificatieproces te bespoedigen en ervoor te zorgen dat de Europese Unie aan de slag kan met inhoudelijke vraagstukken, zoals Europa dynamischer maken.
Ildikó Gáll-Pelcz
(HU) Mevrouw de Voorzitter, geachte Raad, geachte Commissie, lidstaten proberen aan de hand van individuele oplossingen en op hun eigen manier het hoofd te bieden aan de crisis waar ze zich momenteel in bevinden. Na een strategische koers te hebben bepaald, moeten de Raad en de Commissie de oplossingen van de lidstaten consolideren en coördineren. Dit houdt in dat het opleggen van sancties aan lidstaten niet voldoende is als het gaat om economisch bestuur. Uiteraard zou het welkom zijn geweest als we de consistentie en nauwgezetheid die vandaag zichtbaar waren, ook bij bepaalde commissarissen terug hadden gezien toen ze net deden alsof ze blind waren toen gegevens onderzocht moesten worden. Ik ben ervan overtuigd dat de verantwoordelijkheid voor het niet in acht nemen van het Stabiliteits- en groeipact niet alleen bij de lidstaten is gelegen, aangezien de Commissie zelf haar controlemechanismen heeft versoepeld. We moeten erkennen dat het bezuinigingsbeleid dat tot op heden is gevoerd, nergens een succes is gebleken. Er worden dus nieuwe en duidelijke antwoorden van jullie verwacht. Vernieuwende en motiverende oplossingen. Collega's, ik kan u verzekeren dat het Hongaarse voorzitterschap deze coördinerende rol zal vervullen.
Proinsias De Rossa
(EN) Mevrouw de Voorzitter, Ierland is al veelvuldig genoemd in dit debat. Ik wil allereerst duidelijk maken dat ik voorstander ben van verdergaand economisch bestuur in het kader van een Europese sociale markteconomie. We zijn Ierland's partners in Europa alle dank verschuldigd voor hun solidariteit in deze tijden van crisis - een crisis die in grote mate het gevolg is van een jarenlange opeenvolging van incompetente regeringen van conservatieven.
Het wekt geen verbazing dat eurosceptici deze solidariteit neerzetten als de teloorgang van Ierland's onafhankelijkheid. Die dwaling wordt nog eens verergerd door het feit dat de Commissie en de Raad nagelaten hebben het Parlement te betrekken bij het memorandum van overeenstemming met Ierland. Wanneer kan het Parlement dit memorandum van overeenstemming officieel tegemoet zien, mijnheer Rehn?
Commissaris Rehn, de verplichting om het minimumloon in Ierland met 2 000 euro per jaar te verlagen, is een van de geniepigste voorwaarden en verplichtingen in het memorandum van overeenstemming. De Ierse regering beweert dat u daarom gevraagd heeft, mijnheer Rehn. Kunt u het Parlement daar iets meer over zeggen?
Het tweede onbegrijpelijke element van deze overeenkomst is de marge van 3 procent waarom u gevraagd heeft...
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)
Ilda Figueiredo
(PT) Mevrouw de Voorzitter, het is onaanvaardbaar dat nog langer wordt gewacht met het nemen van essentiële maatregelen. Dat getuigt van onverschilligheid ten aanzien van de toename van de werkloosheid, de armoede, de ongelijkheden, de wanverhoudingen en de economische recessie die door de bezuinigingsplannen wordt veroorzaakt. En ondertussen maken de economische en financiële concerns steeds meer winst. Dat brengt mij tot de volgende vragen.
Waarom worden de statuten en de richtsnoeren van de Europese Centrale Bank niet op zodanige wijze aangepast dat de ECB-leningen direct aan de lidstaten worden toegekend tegen een percentage van 1 procent, en niet zoals nu aan particuliere banken, die op hun beurt een percentage aanrekenen dat drie, vier of vijf keer hoger ligt en op die manier de staatsschuld aanwakkeren? Waarom wordt niet besloten tot een heffing op kapitaalverkeer en worden er geen maatregelen genomen om de belastingparadijzen en derivatenmarkten uit de wereld te helpen, zodat eens en voor altijd een einde wordt gemaakt aan de speculatie op staatsschuld? Waarom wordt niet besloten om de Gemeenschapsbegroting op te trekken en een echt beleid voor economische en sociale samenhang te bekostigen waarmee wordt gestreefd naar een verhoging van de productie en het scheppen van werkgelegenheid met rechten...
(Spreekster wordt door de Voorzitter onderbroken)
Jaroslav Paška
(SK) Mevrouw de Voorzitter, we zijn hier bijeen om te debatteren over het voorstel voor een permanent mechanisme ter waarborging van de financiële stabiliteit van de eurozone, een mechanisme om onze vrienden in lidstaten die momenteel over te weinig middelen beschikken voor de afbetaling van schulden, te hulp te schieten.
We hebben het hier allemaal over de totstandbrenging van een door alle leden van de eurozone gegarandeerd gemeenschappelijk mechanisme voor financiële stabiliteit en verwachten dat diegenen die nog in staat zijn om hun schuldenlast onder controle te houden, solidair zijn met degenen die dat niet meer lukt.
Na de ervaringen met de maatregelen ter ondersteuning van Griekenland tot nog toe en de onlangs opgerichte eenmalige beschermingsmuur, vraag ik me af wat er gebeurt als de magiërs van de financiële markten een rekenmachientje in de hand nemen om de degelijkheid van de voorgestelde oplossingen door te rekenen en vervolgens vast te stellen dat ook dit nog niet voldoende vertrouwenwekkend is om hen ertoe te bewegen het risico te lopen hun geld in de Europese ruimte te beleggen?
Ik vraag me af of we op een dergelijke mogelijkheid voorbereid zijn en mogelijke volgende te nemen stappen reeds klaar hebben liggen. Want ik geloof dat de gekozen oplossing niet bijster geloofwaardig is in deze tijden.
Andrew Henry William Brons
(EN) Mevrouw de Voorzitter, de meeste gewone mensen zien crises als een tragedie, maar eurocraten zien ze als een kans om de tentakels van hun macht uit te breiden. De Europese Raad staat op het punt een besluit te nemen over een permanent crisismechanisme ter waarborging van de financiële stabiliteit van de eurozone als geheel, uiteraard ondersteund door een verdragswijziging. We hebben uit betrouwbare bron vernomen dat dit toezicht en die verdragswijzigingen tevens van toepassing zijn op de lidstaten buiten de eurozone.
De coalitieregering in het Verenigd Koninkrijk heeft een referendum in het vooruitzicht gesteld wanneer er nog meer bevoegdheden naar de Europese Unie worden overgeheveld. Maar goed, die belofte zal wel net zo hard zijn als de plechtige belofte van de Conservatieven om een referendum te houden over het Verdrag van Lissabon. Voor de Conservatieven zijn beloftes een kwestie van tactiek, niet van verplichtingen.
Czesław Adam Siekierski
(PL) Mevrouw de Voorzitter, nu het einde van het jaar nadert, is het de moeite waard om onze werkzaamheden nog eens grondig te analyseren. Laten we dus eens goed kijken naar onze besluiten en interventies, en laten we ons vervolgens afvragen wat we ermee hebben gedaan? Iedereen moet dit maar doen op zijn eigen niveau van besluitvorming en verantwoordelijkheid. Het is prima dat we in het Verdrag een aantal bepalingen willen opnemen voor meer discipline in onze activiteiten. We zijn echter nog steeds gebonden aan het Stabiliteits- en groeipact. Waarom hebben we de regels daarvan niet nageleefd? Waarom hebben de Commissie en haar diensten niet eerder gereageerd in het geval van Griekenland of Ierland?
De Europese Unie is een democratische organisatie die bestaat uit verschillende lidstaten. Zij kan dus niet even unilateraal handelen als individuele landen, zoals China, de Verenigde Staten of andere landen. Vandaar het gebrek aan doortastend optreden ter verdediging van de euro. We moeten dus een nieuwe aanpak ontwikkelen voor economisch bestuur en een echte economische unie tot stand brengen. We moeten de coördinatie versterken en het financiële en zelfs fiscale beleid harmoniseren.
George Sabin Cutaş
(RO) Mevrouw de Voorzitter, zoals de vorige sprekers al hebben gezegd, is het duidelijk dat de Europese Unie tot nu toe onvoldoende vooruitgang heeft geboekt bij het financieel stabiliseren van haar markten. Terwijl speculanten de stabiliteit van de gemeenschappelijke munt dagelijks in gevaar brengen, door middel van het isoleren en het onder druk zetten van lidstaten, kan de oplossing slechts komen vanuit de instandhouding van solidariteit op Europees niveau. Zo is het instellen van een permanent mechanisme om de financiële stabiliteit van de eurozone te waarborgen noodzaak geworden, hetgeen via de communautaire methode moet worden gecoördineerd.
Het belang van de burger wordt het beste beschermd als de Europese instellingen volledig betrokken zijn bij het besluitvormingsproces en als het algemeen belang voorrang heeft op belangen... Tegelijkertijd moeten we in het oog houden dat de betrokkenheid van de 27 lidstaten onontbeerlijk is bij dit toekomstige mechanisme in het kader van de gemeenschappelijke markt. Instabiliteit van andere munteenheden zal altijd aanzienlijke gevolgen hebben voor de positie van de euro.
Diogo Feio
- (PT) Mevrouw de Voorzitter, de aanstaande bijeenkomst van de Raad is inderdaad bijzonder belangrijk. Belangrijk om een antwoord te bieden op enerzijds de algemene, internationale crisis en anderzijds de specifieke crisis van de regeringen die hun huiswerk niet tijdig hebben gemaakt, te veel geld hebben uitgegeven en de invoering van de noodzakelijke structurele hervormingen aan hun laars hebben gelapt. Daarom pleit ik hier voor een stabiel instrument ter ondersteuning van de euro.
Het antwoord kan en mag niet geval per geval worden geformuleerd. Daarom ben ik voorstander van een oplossing krachtens de communautaire methode, aangezien de intergouvernementele methode regeringen die niet tijdig hebben gedaan wat zij moesten doen, in feite beloont. Ik dring aan op een versterking van de rol van het Europees Parlement bij de bespreking van deze kwesties, met debatten zoals dat hier vandaag is gevoerd: levendig, met uiteenlopende meningen, maar ten behoeve van een sterkere Europese Unie en een steeds betere euro.
Zigmantas Balčytis
(LT) Mevrouw de Voorzitter, ik ben het eerlijk gezegd eens met alle ideeën die vandaag naar voren zijn gebracht over de instelling van een crisismechanisme en over de aanvullende maatregelen die, naar ik aanneem, zowel de Europese Raad als het Parlement in de toekomst zal bespreken. Vandaag hebben we vele tegenstrijdige beoordelingen gehoord en misschien ook enkele beschuldigingen over eerdere fouten. Deze kwamen van alle kanten. Ze kwamen van de lidstaten, van de Europese Commissie en de Raad, en ook van commerciële banken waarvan de activiteiten geloof ik in de toekomst ook nauwkeurig onder de loep zullen worden genomen. Ik zou het hier nog over iets anders willen hebben. De gedachte die door voorzitter Barroso werd uitgesproken dat wij in deze moeilijke situatie eendrachtig, schouder aan schouder, moeten samenwerken staat mij aan en commissaris, ik zou u echt willen vragen om uw uiterste best te doen om ervoor te zorgen dat alle landen aan dit in te stellen crisismechanisme kunnen deelnemen, of zij nu wel of niet deel uitmaken van de eurozone. Omdat wij onze markten hebben opengesteld toen wij ons bij de Europese Unie aansloten, wij hetzelfde bedrag aan de begroting betalen en daarnaast nog vele andere dingen doen.
João Ferreira
(PT) Mevrouw de Voorzitter, hier is geen sprake van een stabiliteitsmechanisme dat de voornaamste oorzaken van de instabiliteit binnen de Europese Unie wegneemt. Doel is dat de beleidsmaatregelen die ons naar de huidige crisis hebben geleid, worden voortgezet en verder worden ontwikkeld. Een Economische en Monetaire Unie in het belang van enkelen en ten koste van anderen, ongebreidelde financiële speculatie, absolute voorrang aan het vrije dus tomeloze verkeer van kapitaal, de alomtegenwoordige overheersing van de markt op alle terreinen van de samenleving, de ontwaarding van de werkgelegenheid als bron van welvaart en bijgevolg ook van de bijbehorende rechten.
Aan het begin van het tweede decennium van de 21e eeuw wordt deze Europese Unie onvermijdelijk geassocieerd met de grootste maatschappelijke achteruitgang die Europa tijdens de laatste decennia heeft gekend en die het resultaat is van een ongekende aanval op de rechten en de levensomstandigheden van de burgers. De grote economische en financiële concerns blijven enorme winsten opstrijken, de werkloosheid neemt almaar toe en miljoenen werknemers met een baan worden armer. Dat is de boodschap die zich herhaalt in protestacties overal in Europa en het is tijd dat wij luisteren.
Angelika Werthmann
(DE) Mevrouw de Voorzitter, het vertrouwen van de burgers in Europa en in de euro is door de financiële crisis en politieke manipulatie sterk afgenomen. De burgers hebben behoefte aan begrijpelijke, duidelijke en op lange termijn betrouwbare perspectieven voor de bescherming van hun munt. In het Stabiliteits- en groeipact wordt gedefinieerd wat de maximaal toegestane totale schuld is. Dit heeft echter nauwelijks effect. Nieuwe reddingsmechanismen worden alleen breed gedragen onder de bevolking als ze vergezeld gaan van effectieve controles en sancties. Voor de controles moet Eurostat verder worden versterkt en moeten sanctiemechanismen handhaafbaar en effectief zijn. Het bestaande systeem voorziet in sanctiemogelijkheden. Toekomstige reddingsmechanismen zijn: continu toezicht, sneller en gecoördineerder handelen en effectieve sancties.
Jean-Pierre Audy
(FR) Mevrouw de Voorzitter, commissaris, u gaat voorstellen om dit permanente mechanisme in te stellen op basis van artikel 136. Ik vind het jammer dat u artikel 122 niet heeft gebruikt, want dan had u alle lidstaten kunnen omvatten, maar we beginnen aan een politiek debat omdat het Parlement wordt geraadpleegd in het kader van artikel 48 betreffende vereenvoudigde herzieningsprocedures, en ik wil twee politieke onderwerpen op tafel leggen.
In de eerste plaats de eurozone, die is op zich niet voldoende. Commissaris, we moeten op zijn minst alle landen omvatten die verplicht zijn de euro te gebruiken, dat zijn 25 lidstaten.
Ten tweede parlementaire politieke controle. Dat is geen urgentiemechanisme, maar een permanent mechanisme. Logischerwijs zou er dus een of andere vorm van parlementaire politieke controle moeten zijn onder passende omstandigheden die u voor moet gaan stellen, omdat parlementen, met name het Europees Parlement, controle moeten uitoefenen op de uitvoerende macht met betrekking tot deze regeling.
Edite Estrela
(PT) Mevrouw de Voorzitter, het heeft geen zin om met de beschuldigende vinger te wijzen, want daarmee lossen wij onze problemen niet op. Bovendien getuigt die houding meer dan eens van een gebrek aan kennis van de verschillende situaties. We hebben maatregelen nodig om de speculatie op staatsschulden een halt toe te roepen. Er wordt veel gesproken over de Portugese situatie, maar deze maand is uit een verslag van het Internationaal Monetair Fonds gebleken dat Portugal een van de landen is die het grootste aantal hervormingen heeft doorgevoerd om de duurzaamheid van de overheidsfinanciën en de sociale zekerheid te waarborgen.
Voor de crisis, in 2007, kende Portugal een economische groei van 2,4 procent van het bbp en een begrotingstekort van 2,6 procent. Tussen 2005 en 2010 was Portugal een van de landen waar de export het sterkst toenam. Wat wij nodig hebben, is meer eenheid, meer verantwoordelijkheidsbesef en meer solidariteit, zodat de markten tot rust komen.
Bogusław Liberadzki
(PL) Mevrouw de Voorzitter, we concentreren ons op de eurozone, maar 150 miljoen burgers bevinden zich buiten deze zone. Dit is een derde van de bevolking in de Europese Unie. Daarom is voor ons een gezonde euro en een gezonde eurozone zo van belang. Laat het absoluut duidelijk zijn, we willen minder beleid van nationale regeringen, meer Unie en meer Parlement.
In Polen doet de mening van de Duitse bondskanselier er veel meer toe dan die van voorzitter Van Rompuy. De luide stem van premier Cameron is er belangrijker dan die van voorzitter Barroso. Daarom hebben we behoefte aan een stabiliteitspact, een pact voor stabiele Europese solidariteit. De heer Schulz heeft gelijk wanneer hij meer Europa wil in ons denken en nieuwe instrumenten voor ons handelen, zoals een belasting op financiële transacties, euro-obligaties, bankentoezicht en een gecoördineerde begrotingsdiscipline van de lidstaten.
Olli Rehn
lid van de Commissie. - (EN) Mevrouw de Voorzitter, geachte leden van het Parlement, ik zou u graag allereerst willen bedanken voor het uiterst gedegen en van veel verantwoordelijkheidsgevoel getuigende debat over de Europese aanpak van de huidige crisis. Deze laatste fase van de financiële crisis blijkt inderdaad steeds meer een systeemcrisis te zijn, hetgeen vraagt om een al even op het onderliggende systeem gerichte aanpak door de Europese Unie.
Dat betekent dus dat de Europese beleidsrespons breed, consistent en vastberaden moet zijn. Dat gaat noodzakelijkerwijs gepaard met bredere maatregelen die van toepassing zijn op de gehele Europese Unie, geflankeerd door specifieke, door de lidstaten te treffen maatregelen.
Wat moet er gedaan worden? Volgens de Commissie zijn er grofweg vijf opties. Allereerst is er vastberadenheid en eendracht nodig om de afgesproken begrotingsmaatregelen daadwerkelijk uit te voeren. Dat betekent dus dat elke lidstaat zich aan zijn begrotingsdoelstellingen moet houden. De beste afweer tegen besmetting is het versterken van onze begrotingen. Zo leggen Spanje en Portugal bijvoorbeeld op dit moment de laatste hand aan uiterst overtuigende maatregelen.
Ten tweede dienen we vooruitgang te boeken met de volgende ronde van de stresstest voor banken en deze nog uitgebreider en strenger uit te voeren dan de vorige keer, en wel met behulp van de nieuwe Europese architectuur van financiële regulering en toezicht zoals die per 1 januari volgend jaar van kracht wordt.
Ten derde hebben we doeltreffende financiële vangnetten nodig, reden waarom de EU mei jongstleden het Europees financieel stabilisatiemechanisme en de faciliteit voor een tijdelijke duur van drie jaar in het leven riep. Binnenkort wordt ook begonnen met de inrichting van het permanente Europees Stabiliteitsmechanisme, dat halverwege 2013 in werking treedt.
Om de zaken nog grondiger aan te pakken, is recentelijk een aantal initiatieven opgestart met betrekking tot euro-obligaties. Het concept euro-obligatie is uiterst breed en omvat een heel scala aan mogelijke toepassingen. Momenteel zijn de beleidsmakers, volkomen terecht, vooral bezig met het doeltreffender en flexibeler maken van de bestaande Europese Faciliteit voor financiële stabiliteit, zodat die ons direct van nut is bij de aanpak van de huidige fase van de crisis.
Maar we moeten hoe dan ook onverwijld doorgaan met ons analytisch debat over mogelijke rationele alternatieven waarmee Europa de huidige systeemcrisis te boven kan komen door de werking van de obligatiemarkten te verbeteren, door begrotingsconsolidatie mogelijk te maken via redelijke financieringskosten, door een basis te leggen voor grotere begrotingscoördinatie tussen de lidstaten, alsook door versterking van de stimuli voor verstandig begrotingsbeleid in de lidstaten.
Structurele maatregelen dienen het vierde element van de integrale aanpak te vormen, zoals ook uiteengezet in de strategie voor Europa 2020. Structurele maatregelen zijn van cruciaal belang voor het vergroten van onze potentiële groei en voor het scheppen van duurzame werkgelegenheid. We dienen onze interne markt optimaal te benutten, met name op het vlak van diensten en energie, en dienen ervoor te zorgen dat de belasting- en socialezekerheidsstelsels meer gericht zijn op werkgelegenheidsgroei, ons meer in te spannen voor investeringen in kennis en innovatie, alsook onze regelgeving te vereenvoudigen.
Ten vijfde is er een essentieel element van onze aanpak van de systeemfouten dat voor een groot deel in uw handen ligt, geachte leden van het Parlement, en wel een snelle en ambitieuze goedkeuring van het door de Commissie in september jongstleden ingediende wetgevingspakket inzake versterkt economisch bestuur. Het doet mij deugd dat het Parlement en de Raad overeen zijn gekomen dit pakket voor de volgende zomer af te ronden. Hier staat de geloofwaardigheid van de economische en monetaire unie van de Europese Unie als zodanig op het spel. Bovendien is het een uiterst doeltreffend preventiemechanisme tegen crises, aangezien hiermee het langetermijn- en kortetermijnvertrouwen in de Europese economie, alsook het vertrouwen in de nabije toekomst, wordt versterkt.
En om te reageren op wat de heer Karas zei, is het tevens een essentiële opstap naar de afronding van de Economische en Monetaire Unie, door de sterke monetaire unie dan eindelijk aan te vullen met een echte, functionerende economische unie. Het is echt de hoogste tijd dat de "E" in de EMU leven wordt ingeblazen door de oprichting van een werkelijke, doeltreffende economische unie als de laatste stap in de integratie van het Europees economisch beleid.
lid van de Commissie. - (FI) Mevrouw de Voorzitter, ik wil nog enkele opmerkingen in het Fins maken vanwege de interventie van de heer Soini. Misschien is hij nu weer teruggekomen, want zojuist verliet hij de vergadering. Wij konden en moeten de interventies van de heer Soini met humor tegemoet treden, maar omdat hij de afgelopen tijd nogal wat aanhang heeft gekregen, moeten wij zijn interventies blijkbaar serieuzer gaan nemen.
Ten eerste denk ik niet dat het kleineren van de Grieken op de manier zoals de heer Soini deed erg nuttig of beroepshalve gepast is. Griekenland voert momenteel zeer belangrijke, baanbrekende hervormingen door, wat ons respect verdient en geen minachting.
Ik raad de heer Soini aan nog eens te denken aan het oude Finse gezegde dat ons leert je bewust te zijn van je eigen situatie en anderen te respecteren. Dat is een veel betere manier om een vreedzaam Europa op te bouwen dat gebaseerd is op samenwerking.
Ten tweede vind ik het ook niet professioneel om Europa met de Sovjet-Unie te vergelijken, zoals de heer Soini deed. Iemand zonder gevoel voor humor zou dat zelfs als beledigend kunnen ervaren. Vrijheid, democratie en rechtsstaat waren geen kenmerken van de Sovjet-Unie, maar zijn wel de fundamentele waarden van de Europese Unie, die de Finnen altijd hebben verdedigd, mijnheer Soini. Ook het begripsvermogen van de Finnen mag niet worden onderschat, zelfs niet dat van de aanhangers van de "Ware Finnen". De burgers weten maar al te goed dat de Europese Unie niet hetzelfde is als de Sovjet-Unie.
(Applaus)
Hannes Swoboda
(DE) Mevrouw de Voorzitter, ik neem aan dat u net als ik van mening bent dat de gewoonte van sommige collega's om vragen te stellen en vervolgens weg te gaan, onhebbelijk is. Ik wil hiervoor mijn excuses aanbieden aan de heer Rehn, omdat het schandalig is dat hij uitgebreid antwoord geeft en sommige collega's er dan al vandoor zijn. Mijns inziens moeten we er samen naar streven dat dit in de toekomst niet meer of niet meer zo vaak voorkomt.
De Voorzitter
Mijnheer Swoboda, ik ben het helemaal met u eens. Het getuigt van grote onbeleefdheid en gebrek aan respect. Mijnheer De Rossa, een beroep op het Reglement?
Proinsias De Rossa
(EN) Mevrouw de Voorzitter, daar staat tegenover dat commissaris Rehn geen antwoord heeft gegeven op mijn vragen, terwijl ik nog wel aanwezig ben.
De Voorzitter
Dat was niet echt een beroep op het Reglement. Mijnheer Rehn, u hoeft deze vraag niet te beantwoorden. Het mag natuurlijk wel, maar dit is niet het vragenuur met de Commissie. De volgende spreker is de heer Chastel namens de Raad.
Olivier Chastel
fungerend voorzitter van de Raad. - (FR) Mevrouw de Voorzitter, commissaris, dames en heren, persoonlijk vind ik dat de Commissie heel veel antwoorden heeft gegeven op de vragen die gesteld zijn in dit interessante debat, te meer daar het Parlement een grote bijdrage kan leveren aan de oplossing voor deze crisis. In aanvulling op wat de Commissie gezegd heeft, wil ik twee punten noemen in verband met wat er morgen en overmorgen gaat gebeuren tijdens deze top.
Allereerst iets over economisch bestuur en de wijze waarop het Parlement daarbij betrokken kan worden. Zoals u weet heeft het voorzitterschap contact opgenomen met het Europees Parlement, met degenen die verantwoordelijk zijn voor het onderwerp economisch bestuur binnen dit Parlement. Het voorzitterschap wil optimale samenwerking tot stand brengen met dit Parlement, met name door middel van informeel overleg voordat we beginnen met de formele onderhandelingen. Omdat dit dossier erg belangrijk is en waarschijnlijk ook gevolgen heeft voor de markten, heeft het voorzitterschap zoals gezegd besloten aan dit dossier te werken volgens de fast track-manier, zoals gewenst door de Europese Raad. Om de werkzaamheden te bespoedigen heeft het voorzitterschap een werkgroep opgericht die zich uitsluitend met dit dossier bezighoudt. Deze groep is eind november begonnen met de beraadslagingen, in vervolg op wat het Economisch en Financieel Comité aan dit dossier heeft gedaan.
Het tweede punt waarover onze staatshoofden en regeringsleiders zich morgen en overmorgen zullen buigen is het toekomstige permanente mechanisme voor het crisisbeheer. Ik begrijp heel goed dat u vragen heeft over dat mechanisme, over de omvang van de oplossing die voor de crisis moet worden aangedragen. Gistermiddag hadden velen van ons, in het bijzijn van voorzitter Van Rompuy, in de Raad Algemene Zaken nog een aantal vragen die wachten op een antwoord. Ik kan u verzekeren dat de lidstaten er alles aan willen doen om de crisis te bezweren, zij zijn zich er heel goed van bewust dat de hele Europese markt en de euro op het spel staan, dat het niet alleen een keer een land is en daarmee misschien nog één. De oplossing voor de crisis moet allesomvattend zijn en wij moeten de onzekerheid die op deze markt drukt absoluut beperken.
Maar we moeten volgens mij ook geen verwachtingen wekken die we op dit moment niet waar kunnen maken. Iedereen komt met nieuwe ideeën over de manier waarop we deze crisis zouden moeten bestrijden. In de wetenschap dat een aantal lidstaten het met elkaar eens moeten worden over die nieuwe voorstellen, lijkt dat op dit moment niet de allerbeste oplossing. Wat morgen en overmorgen, vrijdag, belangrijk is na afsluiting van deze Europese Raad, is allereerst dat we de markten een duidelijk signaal kunnen geven over de bereidheid van lidstaten om een antwoord te geven op de financiële crisis, de huidige eurocrisis; ten tweede zullen we bevestigen dat we een eenvoudig mechanisme willen voor het wijzigen van verdragen. U weet precies waarom dit mechanisme eenvoudig moet zijn, rekening houdend met de ratificering die moet plaatsvinden in de verschillende lidstaten; ten slotte is er het toekomstige permanente crisisbeheermechanisme, dat eveneens helder moet zijn om niet te kunnen worden aangevochten, met name voor het Hof in Karlsruhe.
De Voorzitter
Tot besluit van het debat is er een ontwerpresolutie ingediend, overeenkomstig artikel 115, lid 5, van het Reglement .
Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag 16 december 2010 plaats.
Schriftelijke verklaringen (artikel 149)
Lidia Joanna Geringer de Oedenberg
schriftelijk. - (PL) Op de komende top van de Europese Raad worden hoogstwaarschijnlijk besluiten genomen over de vorm van een permanent anticrisismechanisme dat na 2013 de financiële stabiliteit van de eurozone moet beschermen. Ook zal er een begin worden gemaakt met het proces om de oprichtingsverdragen van de Unie te wijzigen. Hoewel ik gelet op de economische crisis begrip heb voor de noodzaak van buitengewone maatregelen, maak ik me zorgen over het tempo van de verandering en de manier waarop sommige landen proberen om andere landen bepaalde oplossingen op te leggen. Sommige ideeën, zoals de emissie van euro-obligaties, worden zonder inhoudelijke discussie verworpen. Ik ben van mening dat ondanks de uitzonderlijke omstandigheden de voor de Europese Unie relevante besluiten in alle rust moeten worden genomen, volgens het principe van solidariteit en met respect voor de gelijke rechten van alle lidstaten. Voorts wil ik mijn steun uitspreken voor het standpunt van de Poolse regering om de overheidsschuld op een andere manier te berekenen. Polen heeft (evenals tien andere EU-landen) zijn pensioenstelsel hervormd, wat momenteel aanzienlijk doorweegt op de nationale begroting. Polen werd tot deze hervorming gedwongen omdat het oude systeem steeds minder toereikend werd, wat resulteerde in steeds hogere kosten. De huidige schuld is dus geen symptoom van een gebrek aan spaarzaamheid, maar het gevolg van veranderingen die op lange termijn tot doel hebben de begrotingsuitgaven aan pensioenen te verminderen. Ik hoop dan ook dat de vertegenwoordigers van de lidstaten de door Polen voorgestelde wijzigingen steunen. Dank u voor uw aandacht.
Iliana Ivanova
schriftelijk. - (EN) De instelling van een permanent mechanisme ter verhoging van de financiële stabiliteit van de eurozone is een stap in de goede richting. Samen met een versterkt en beter gecoördineerd economisch bestuur zou het permanente crisismechanisme de stabiliteit van de eurozone kunnen garanderen, wat in de praktijk ook zo zal gaan uitpakken. Daarnaast moeten bij de instelling van dit mechanisme rekening worden gehouden met de specifieke situatie in de nieuwe lidstaten. Deze landen moeten actief worden betrokken bij het debat en de mogelijkheid krijgen om desgewenst aan het mechanisme deel te nemen. Tegelijkertijd moeten de lidstaten verantwoordelijk blijven voor hun eigen belastingbeleid. Belastingconcurrentie moet worden gehandhaafd als instrument ter bevordering van cohesie en ter stimulering van economische groei in de EU. Indien het accent van het beleid zou worden verlegd naar belastingharmonisatie of indien een gemeenschappelijke geconsolideerde heffingsgrondslag zou worden ingevoerd, zouden de tekortkomingen in de economische ontwikkeling worden vergroot en de cohesie worden verzwakt. De lidstaten die door hun tekorten en hun schuldenlast grotere risico's veroorzaken, dienen meer bij te dragen tot de middelen van het crisismechanisme. Dit zou bevorderlijk zijn voor een striktere begrotingsdiscipline en zou de toegevoegde waarde van een behoorlijk economisch en budgettair beleid vergroten.
Astrid Lulling
schriftelijk. - (FR) De gebeurtenissen van de laatste maanden noodzaakten regeringen weliswaar om met spoed maatregelen te treffen en beslissingen te nemen die onmiddellijk ten uitvoer konden worden gelegd, maar de instelling van een permanent crisismechanisme teneinde de stabiliteit van de eurozone te waarborgen, moet gestoeld zijn op onomstreden juridische grondslagen. Bijgevolg moet het Europees Parlement vanzelfsprekend optreden als medewetgever, ter uitvoering van de fundamentele hervormingen die noodzakelijk zijn geworden om de economische en monetaire unie te stabiliseren. Een zuiver intergouvernementele oplossing volstaat niet.
De hervorming van de EMU is een essentiële taak, met aanzienlijke implicaties. Wij zijn ons allen bewust van de waarde van de eenheidsmunt voor het Europese project. De huidige kwetsbaarheid van de EMU vereist evenwel moedige en innovatieve beslissingen.
Tegen deze achtergrond vormt de toevlucht tot "euro-obligaties" een traject dat het verdient om zonder taboes te worden verkend en besproken. Wel zijn er op dit moment veel obstakels: wij moeten ons bewust zijn van de institutionele, juridische en financiële gevolgen van een dergelijk instrument, dat het wezen van Europese Unie zal veranderen. In tegenstelling tot wat sommigen van de pleitbezorgers denken, houdt een dergelijk instrument nog meer discipline en gestrengheid in.
Ulrike Rodust
schriftelijk. - (DE) Ik wil de Raad wijzen op een probleem - een probleem dat de samenwerking tussen onze beide instellingen op het gebied van visserijbeleid dreigt te verlammen. Het gaat hier om de verordeningen voor plannen voor langetermijnbeheer. Deze verordeningen vormen de kern van het gemeenschappelijk visserijbeleid. De Raad en de meeste lidstaten accepteren niet dat het Europees Parlement door het Verdrag van Lissabon medebeslissingsbevoegdheid heeft. De ministers handelen tegen het advies van de juridische dienst van de Raad, tegen de mening van de Commissie en uiteraard tegen de wil van het Europees Parlement in. Twee beheersplannen liggen momenteel bij de Raad en kunnen niet worden goedgekeurd. De Commissie kan geen verdere plannen voorstellen die dringend noodzakelijk zijn voor onze vissers en onze zeeën en die allang afgerond en wel in de la liggen. Deze situatie is onacceptabel. Ik verzoek het Belgische voorzitterschap en het komende Hongaarse voorzitterschap onverwijld onderhandelingen met het Parlement aan te gaan om een oplossing te zoeken. Wij zijn bereid tot een gesprek. Hartelijk dank.
Edward Scicluna
schriftelijk. - (EN) We mogen niet vergeten dat de crisis in de eurozone grotendeels een staatsschuldcrisis is, die wordt verergerd door twee belangrijke gebeurtenissen, namelijk de reddingsmaatregelen voor particuliere financiële instellingen en de stimuleringspakketten die de regeringen hebben goedgekeurd om de economische neergang een halt toe te roepen. We mogen niet aan deze gebeurtenissen voorbijgaan en zo doen alsof alle landen roekeloos zijn en in de mediterrane zon liggen te luilakken. Welk mechanisme voor crisispreventie en economisch herstel we ook instellen, we moeten beseffen dat de meeste landen in normale tijden netjes bezig waren hun tekorten en daarmee ook hun schulden te verminderen. De probleemlanden zijn uitzonderingen en niet de regel. Voor mijn part kunnen we de toezichtmechanismen versterken en redelijke sancties invoeren, maar we mogen ons eigenlijke doel voor de middellange termijn niet uit het oog verliezen: groei en werkgelegenheid. Dit kunnen we niet bereiken door sancties of bezuinigingsmaatregelen op te leggen. We kunnen alleen voor groei en werkgelegenheid zorgen wanneer we inzicht krijgen in het ontstaan van onevenwichtigheden en hoe deze te verminderen, en wanneer we samenwerken om die doelstelling te verwezenlijken. Dat is wat de burgers van de EU van ons verwachten.
Silvia-Adriana Ţicău
schriftelijk. - (RO) De Europese Raad van 16-17 december zal debatteren over, en overgaan tot de vaststelling van, de nodige maatregelen ter consolidering van de economische pijler van de Economische en Monetaire Unie en ter versterking van de financiële stabiliteit van de EU. In deze context moeten we ook nagaan welke maatregelen er getroffen moeten worden om er zeker van te zijn dat het bancaire systeem in Europa in staat is de Europese economie te financieren, met name de kleine en middelgrote bedrijven.
De Europese burgers verwachten van de Europese instellingen krachtiger maatregelen, niet slechts voor financiële stabiliteit, maar ook, en vooral, om weer de weg in te slaan van duurzame economische groei.
In 2008 stonden 116 miljoen Europese burgers bloot aan het risico van armoede en sociale uitsluiting. Door de economische en financiële crisis is dit aantal gestegen. Jongeren en ouderen zijn de meest kwetsbare groepen voor het risico van armoede en sociale uitsluiting.
De belangrijkste zorg van de Europese burger blijft het behoud van werk en de zorg voor een fatsoenlijk bestaan. De economische en financiële crisis heeft grote gevolgen gehad voor de nationale begrotingen en heeft geleid tot een verslechtering van het openbaar onderwijs, de gezondheidszorg en de sociale bescherming. Dit is het moment voor de EU om de nodige maatregelen aan te nemen voor een duurzame economische groei, door middel van investeringen in een industriebeleid dat zorgt voor arbeidsplaatsen en concurrentievermogen en door middel van voldoende investeringen in onderzoek, onderwijs en gezondheidszorg.
