Wijziging van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie met betrekking tot een stabiliteitsmechanisme voor de lidstaten die de euro als munt hebben (debat) 
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag van Elmar Brok en Roberto Gualtieri, namens de Commissie constitutionele zaken, inzake het ontwerpbesluit van de Europese Raad tot wijziging van artikel 136 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie met betrekking tot een stabiliteitsmechanisme voor de lidstaten die de euro als munt hebben [0033/2010 - C7-0014/2011- 2010/0821(NLE)].
Elmar Brok
rapporteur. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, geachte commissarissen, dames en heren, collega's, de euro is een succesverhaal. De euro is een van de stabielste munteenheden ter wereld en heeft op de markten inmiddels bewezen superieur te zijn aan de dollar. We zien dat de economie van de Verenigde Staten veel slechter scoort dan de Europese economie, maar we zien ook dat delen van de eurozone in problemen verkeren door een gebrek aan uniformiteit. Die problemen moeten we aanpakken.
Als de euro schipbreuk lijdt, zullen wij in de huidige geglobaliseerde constellatie een peperdure rekening gepresenteerd krijgen. Ik wijs er met klem op dat mijn land - dat zich soms presenteert als een land dat grote offers heeft moeten brengen - groot, zo niet het grootste voordeel uit de euro trekt. Daarom doen we hier niet aan zelfopoffering. Wij handelen in het algemeen belang van alle landen - grote, kleine, arme en rijke. Wij moeten gezamenlijk optrekken.
We moeten ook duidelijk maken dat we ons eendrachtig moeten opstellen om geloofwaardig over te komen. Het kan niet zo zijn dat een kredietbeoordelaar als Moody's de rating van een land in één klap met drie stappen verlaagt. Als dat gebeurt, raken we opnieuw in moeilijkheden als gevolg van druk uit de Verenigde Staten. Ook op dit vlak moeten wij de mogelijkheid hebben ons eensgezinder te presenteren. Ik ben dan ook verheugd dat wij trachten op drie manieren de voorwaarden te scheppen om geloofwaardigheid te kweken. Die zijn: versterking van het stabiliteits- en groeipact met meer mogelijkheden om in te grijpen; versterking van de rol van de Commissie; en een systeem voor vroegtijdige waarschuwing, het Europese semester, in het kader waarvan in een vroeg stadium moet worden vastgesteld of en in welke mate de begrotingsdiscipline door de lidstaten kan en moet worden gehandhaafd. Dit alles vergroot onze mogelijkheden om niet opnieuw in omstandigheden te geraken zoals we die nu kennen en om een situatie van duurzame geloofwaardigheid te scheppen.
Ten tweede kunnen we deze crisis niet overwinnen door enkel begrotingsdiscipline te betrachten. We kunnen alleen uit de schuldenval geraken door een combinatie van begrotingsdiscipline en groei. Daarom is het verstandig om inspanningen te ondernemen die de groei en het concurrentievermogen bevorderen. Het doet me deugd dat de voorstellen die in dit verband zijn ingediend geleidelijk aan zodanig worden gewijzigd dat ze niet op een puur intergouvernementele aanpak berusten, maar in toenemende mate ook in de communautaire methode worden geïntegreerd, op welk gebied de Europese Unie over de relevante bevoegdheden beschikt. Hierdoor zijn veel van de bezwaren over een bepaald voorstel die in dit Huis terecht zijn geopperd, langzamerhand weggenomen. Niettemin gaan de betreffende factoren - concurrentievermogen en begrotingsdiscipline - hand in hand.
Mijn derde punt heeft betrekking op de wijziging van het Verdrag waar wij de weg voor hebben vrijgemaakt en waarover de Europese Raad op 24 maart alleen een besluit kan nemen als ons standpunt ter zake is afgegeven. Ter tafel ligt een voorstel tot wijziging van artikel 136, lid 3 van het Verdrag. Collega Gualtieri, ikzelf en de Commissie constitutionele zaken zijn van mening dat het beter zou zijn artikel 136, lid 1 te wijzigen, ofwel iets anders te formuleren zodat het beter aan onze eisen voldoet.
We weten echter ook dat deze opzet misschien moeilijker te realiseren is omdat er om politieke redenen en om redenen van tijd gestreefd moet worden naar de toepassing van de vereenvoudigde procedure en er geen referenda dienen te worden gehouden. Als dus blijkt dat een en ander vanwege genoemde redenen niet haalbaar is, willen we er in ieder geval voor zorgen dat de Raad toezeggingen doet waaruit blijkt dat de intergouvernementele aanpak niet inhoudt dat er permanente nieuwe structuren in de Europese Unie worden geschapen. Die zou dan - zoals in het verleden - uitsluitend moeten worden gehanteerd als methode waarbij vernieuwende wegen moeten worden bewandeld. Die vereisten moeten we aanhouden teneinde de voorwaarden te scheppen om bij overheveling naar de communautaire methode een punt van houvast te creëren en om te zorgen voor een verbetering die er op den duur toe leidt dat wij op communautaire wijze te werk kunnen gaan.
Het betekent ook dat we de tekortkomingen van de intergouvernementele aanpak zien. Een intergouvernementele aanpak betekent dat er niet of nauwelijks sprake is van parlementaire legitimatie en mondt uit in een onmogelijkheid tot handelen op een groot aantal terreinen vanwege het vereiste van eenparigheid van stemmen. De communautaire oplossing daarentegen - de "methode Monnet" - biedt altijd meer legitimiteit en meer mogelijkheden tot handelen. Dat moeten we in deze discussie niet vergeten.
Het Europees Parlement wil de voorwaarden scheppen voor een situatie waarin met betrekking tot de maatregelen die op de verschillende gebieden worden genomen, het uitgangspunt wordt aangehouden dat een beroep wordt gedaan op de instellingen van de Gemeenschap. Het gaat in dit verband niet eens zozeer om het Europees Parlement - bij een intergouvernementele aanpak hebben we per slot van rekening enkel een raadplegingsrecht - het gaat om een nauwere betrokkenheid van de Commissie, die de werkzaamheden verricht, een evaluatie uitvoert en de voorstellen indient. Ook dient de Commissie een voorstel voor een verordening in te dienen waarin dergelijke vraagstukken worden geregeld, waarna een en ander in het Gemeenschapsrecht kan worden opgenomen.
Ik hoop dat de Europese Raad bereid is - en ik heet Richard Corbett welkom als vertegenwoordiger van de Raad -, om tijdens onze besprekingen op 24 maart de nodige voorwaarden te scheppen en het Parlement de toezegging te doen dat genoemde opzet zodanig kan worden gehanteerd, dat de nodige maatregelen op een verstandige wijze kunnen worden vormgegeven en dat we onze verantwoordelijkheid gezamenlijk kunnen dragen.
Roberto Gualtieri
rapporteur. - (IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, we kunnen zonder overdrijven stellen dat dit een historisch moment is in de opbouw van Europa. De economische crisis heeft duidelijk gemaakt dat de gemeenschappelijke munt gepaard moet gaan met een echt Europees economisch bestuur, en voor de eerste keer worden er in die zin belangrijke en innovatieve stappen gezet.
Tegelijkertijd is een gevaarlijke tendens duidelijk geworden, die deze nieuwe governance een intergouvernementeel karakter geeft. Het risico daarvan is dat niet alleen de institutionele structuur van de Europese Unie in gevaar kan komen, maar ook de doeltreffendheid van de nieuwe mechanismen.
In die zin is de mijlpaal van een permanent stabiliteitsmechanisme van symbolisch en centraal belang. Aan de ene kant is de oprichting van het permanente stabiliteitsmechanisme een doorslaggevende en belangrijke stap voorwaarts. Het Parlement steunt deze keuze, ook al is het belangrijk erop te wijzen dat dit niets afdoet aan de mogelijkheid om uitzonderlijke solidariteitsmechanismen te gebruiken, die gebaseerd zijn op artikel 122 en nu in werking zijn.
Aan de andere kant, als de oprichting van een permanent mechanisme dus positief is, heeft de Europese Raad ervoor gekozen om een puur intergouvernementeel mechanisme op te richten, dat de Europese instellingen merkwaardig genoeg van elke rol ontheft, ook in de procedure voor de oprichting van het mechanisme.
Dit zou tijdens de bekrachtigingsprocedure onder andere voor onenigheid over de gepastheid van een vereenvoudigde procedure kunnen zorgen, aangezien het moeilijk valt tegen te spreken dat een beperking van de bevoegdheden van de Europese Unie een gewone herzieningsprocedure vereist. In het Verdrag van Lissabon staat bovendien duidelijk dat het monetair beleid voor de lidstaten die de euro als munt hebben, een exclusieve bevoegdheid van de Unie is, en dat de lidstaten hun economisch beleid moeten coördineren binnen de Unie. Een mechanisme dat in zijn geheel buiten de institutionele structuur van de Europese Unie werkt, is moeilijk te verenigen met deze beginselen en zou dus een beperking van de bevoegdheden van de Europese Unie inhouden, hetgeen niet verenigbaar zou zijn met een vereenvoudigde herzieningsprocedure. Dit probleem zou tijdens de bekrachtigingsprocedure door diverse nationale parlementen aan de orde kunnen worden gesteld, die, zoals we weten, ingewikkeld en niet zonder risico zal zijn.
Ook hierom gaf het Europees Parlement de voorkeur aan een andere procedure, die institutioneel gezien passender en politiek gezien minder riskant zou zijn geweest, namelijk artikel 352, alleen of in combinatie met artikel 136. Dit is duidelijk verwoord in het verslag, maar we hebben ervoor gekozen om ons op de inhoud te concentreren, in plaats van op de procedures, voor een realistische, maar vastbesloten aanpak.
Het centrale punt is dat het fonds voor permanente stabiliteit zal worden opgezet door de lidstaten, omdat zij dat zo hebben besloten, maar dat het fonds ook de eerste bouwsteen kan vormen voor een nieuwe structuur buiten de instellingen van de Europese Unie. Het fonds zou echter ook kunnen fungeren als een intergouvernementele wagon die deel uitmaakt van een trein van de Europese Unie die over de rails van het Europees recht rijdt.
Het Europees Parlement wil zijn bijdrage leveren zodat we de tweede mogelijkheid zullen verkiezen. Daarom hebben we in ons verslag verzocht dat aan twee voorwaarden wordt voldaan: herformulering van de voorgestelde wijziging, waarmee de vestiging van de verspreiding van het mechanisme op de een of andere manier wordt geplaatst in een procedure van de Europese Unie, of een aanzienlijke betrokkenheid van de Europese instellingen bij de concrete tenuitvoerlegging van het mechanisme en bovenal bij de definitie van de voorwaarden.
Welke beginselen en welke regels moeten we vaststellen bij het verlenen van steun? Door wie en hoe zullen die worden bepaald? Hiervoor is een verordening volgens de gewone wetgevingsprocedure nodig, en wij verwachten op deze punten met de Raad en de lidstaten te zullen overleggen.
Maroš Šefčovič
vicevoorzitter van de Commissie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, in de onderling verbonden wereld van vandaag de dag blijft geen enkel land onaangetast door wat zich in zijn buurlanden afspeelt.
We hoeven maar te kijken naar de gebeurtenissen in Noord-Afrika en naar het debat dat zojuist in dit Huis is gevoerd om te zien dat wat geldt voor de politiek, zeker ook geldt voor de economie.
De crisis heeft aangetoond hoe groot het besmettingsgevaar eigenlijk is - in het bijzonder voor de landen in de eurozone - wanneer een lidstaat zich in ernstige economische problemen bevindt, en hoe snel deze problemen zich uitbreiden naar de andere landen.
Vorig jaar hebben we al laten zien dat we vastberaden zijn al het mogelijke te doen om de gemeenschappelijke munt te verdedigen. Tijdelijke instrumenten, zoals de Europese faciliteit voor financiële stabiliteit en het Europees financieel stabilisatiemechanisme, hebben hun waarde bewezen. Nu is de tijd echter rijp voor een permanente oplossing.
In aanvulling op ons versterkte systeem van economische governance, dat in januari van dit jaar samen met de eerste jaarlijkse groeianalyse van start is gegaan, moeten we derhalve een robuust institutioneel en financieel mechanisme in het leven roepen waarmee we eventuele toekomstige crises kunnen aanpakken.
Daarom steunt de Commissie een beperkte wijziging van artikel 136 van het Verdrag. Ik weet dat een aantal van u teleurgesteld is over deze benadering. En ik kan u zeggen dat de Commissie uw teleurstelling deelt. Net als beide rapporteurs, de heren Brok en Gualtieri, - naar wie mijn hartelijke dank uitgaat voor de uitmuntende samenwerking in deze dossiers - en ongetwijfeld ook het merendeel van het Parlement, hadden wij liever gezien dat dit permanente mechanisme volledig onder de verantwoordelijkheid van de Unie zou komen.
We begrijpen echter wel waarom landen uit de eurozone in deze fase voor een intergouvernementeel mechanisme hebben gekozen. U kunt erop vertrouwen dat de Commissie op alle fronten betrokken zal zijn bij het opzetten van het toekomstige stabiliteitsmechanisme, in samenwerking met de ministers van Financiën uit de eurozone. Ook is de Commissie bereid om, desgewenst, haar deskundigheid ten dienste te stellen van de beheerders van het stabiliteitsfonds, net zoals ze dat eerder voor Griekenland en Ierland heeft gedaan.
Tegelijkertijd zal de Commissie erop toezien dat de bevoegdheden van de EU op geen enkele manier worden aangetast.
Hoewel de Europese staatshoofden en regeringsleiders zijn overeengekomen dat artikel 122, de wettelijke basis voor het Europees financieel stabilisatiemechanisme, niet meer gebruikt dient te worden om de financiële stabiliteit in de eurozone als geheel te waarborgen, heeft Commissievoorzitter Barroso zich - zoals u weet - niet bij deze verklaring aangesloten. Daarom spreken we wat dit aangaat niet van de conclusies van de Europese Raad, maar van de verklaring van de staatshoofden en regeringsleiders. De Commissie beschouwt dit als een puur politieke verklaring, die de bevoegdheden van de EU niet aantast.
Ook zal de Commissie alle nodige wetgevende en andere maatregelen nemen om ervoor te zorgen dat de toepassing van dit nieuwe mechanisme geheel in overeenstemming is met de verantwoordelijkheid van de EU voor de coördinatie van en het toezicht op het economisch en financieel beleid in alle lidstaten.
Jean-Paul Gauzès
rapporteur voor advies van de Commissie economische en monetaire zaken. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, mijnheer de vertegenwoordiger van de Raad, als rapporteur voor de Commissie ECON sluit ik me uiteraard aan bij de woorden van Elmar Brok.
Ik wil slechts uw aandacht vragen voor twee punten: belangrijk op dit moment is dat er rechtszekerheid is. Dat wil zeggen dat er geen permanent debat plaatsvindt over de rechtsgrondslagen van wat op Europees niveau ter hand kan worden genomen, of het nu intergouvernementeel is of communautair; vanzelfsprekend gaat onze voorkeur uit naar communautair.
Waarom is die rechtszekerheid nodig? Omdat Europa en het eurogebied onder permanente druk van de markten staan. We kunnen de markten niet te gronde richten, maar we kunnen wel proberen ze in de hand te houden. Daarvoor moeten we de onzekerheden wegnemen, de beslissingen die dag in dag uit worden uitgesteld, en we moeten voorkomen dat we ons continu afvragen of we nu wel of niet kunnen beslissen.
Het is dus van het allerhoogste belang, commissaris, dat u de verzoeken van het Parlement in aanmerking neemt en dat we snel uitkomen bij deze wijziging van het Verdrag omwille van deze rechtszekerheid, die nodig is om efficiënt te kunnen reageren op de moeilijke economische omstandigheden waar we in verkeren.
Edward Scicluna
rapporteur voor advies van de Commissie economische en monetaire zaken. - (MT) Mijnheer de Voorzitter, we zijn het er allemaal over eens dat er een financieel stabilisatiemechanisme moet komen voor de landen van de eurozone. De functie van het mechanisme is om onder strenge voorwaarden geld vrij te maken ten behoeve van de lidstaten van de eurozone die in ernstige financiële problemen verkeren, om zo de stabiliteit van de euro te waarborgen. Het punt is dat hoewel iedereen dit een goede gedachtegang vindt, het echter nergens in het voorstel van de Raad wordt beschreven. We hebben een voorstel waarin wordt uitgelegd waarom en door wie dit mechanisme gefinancierd moet worden, maar er wordt niet aangegeven wie ervan zullen profiteren. Het Parlement doet nu wat de Raad heeft nagelaten: het beschrijft duidelijk wie de begunstigden zijn en geeft nauwkeurig aan dat het op alle lidstaten van toepassing moet zijn, en niet slechts op de eurozone als geheel. Wat gebeurt er als een klein land zich in een crisis bevindt, maar niet groot genoeg is om een negatief effect te hebben op de sterkte van de euro? Zoals de zaken er nu voorstaan, biedt het voorstel van de Raad geen enkele wettelijke garantie dat een land in dat geval van het mechanisme gebruik zou kunnen maken. De kleine lidstaten zullen bijdragen aan dit fonds zonder dat zij er in het geval van een financiële crisis gebruik van kunnen maken. Dat is onaanvaardbaar en het solidariteitsbeginsel dat de Europese Unie belichaamt wordt met voeten getreden. Het is alsof je aan een verzekeringspolis betaalt die nooit uitkeert. Daarom juich ik dit verslag toe, waarin duidelijk wordt gesteld dat geen enkele lidstaat van de eurozone die aan dit fonds bijdraagt vanwege zijn omvang kan worden uitgesloten. Ten tweede is er de kwestie van de rentepercentages, die niet als strafpercentages zouden moeten worden berekend, zoals nu het geval is voor Ierland en Griekenland. De Raad moet deze kwestie daarom in het licht van paragraaf 14 onderzoeken en de programma's van de Commissie in dit opzicht oplettend volgen, zoals het betalingsbalansmechanisme en de macrofinanciële bijstand. Het feit dat alleen regeringen onderling over zo'n belangrijk onderwerp gaan, is verontrustend. De Commissie moet erbij worden betrokken om regels op te stellen waaraan dit mechanisme onderworpen wordt en ten aanzien van de tenuitvoerlegging en controle. Daarom ben ik erg ingenomen met het werk dat het Parlement vandaag ten aanzien van dit voorstel heeft gedaan en ben ik van mening dat het belangrijk is dat de Raad deze wijzigingen in hun huidige vorm en waarover in de twee commissies van het Parlement overeenstemming is bereikt, aanvaardt.
Paulo Rangel
namens de PPE-Fractie. - (PT) Mijnheer de Voorzitter, het eerste punt dat ik wil benadrukken sluit aan op wat door collega Brok is gezegd over de betrokkenheid van de communautaire instellingen en wat het Parlement met dit verslag van de Raad vraagt. Het is zaak om met de communautaire instellingen en de communautaire methode te komen tot de oplossing van deze kwestie van het permanente stabiliteitsmechanisme van het stabiliteitsfonds. In het verslag wordt uitdrukkelijk om deze betrokkenheid verzocht, zonder afbreuk te doen aan de rol van de Commissie. Dit is essentieel voor het Parlement en ik vind het essentieel voor dit mechanisme.
Het tweede punt dat erg belangrijk voor ons is, is dat het stabiliteitsfonds slechts één van de factoren vormt. Het economisch bestuur en eventueel de EU-thema's zijn andere factoren voor het oplossen van de financiële en economische crisis die op dit moment enkele lidstaten van de eurozone teistert. Daarom moet de Raad erop bedacht zijn dat het fonds op zichzelf niet de oplossing is, maar dat het moet worden geïntegreerd in economische besturingsmechanismen en de EU 2020-strategie voor economische groei.
Dit gezegd hebbende, wil ik drie zeer positieve paragrafen benoemen: paragraaf 6 van het verslag, waarin staat dat het mechanisme geldt voor alle lidstaten ongeacht hun omvang. Paragraaf 12 waarin vermeld wordt dat geen enkele staat de toegang tot het mechanisme kan worden ontzegd op grond van zijn kleine omvang, en paragraaf 14, dat volgens mij de belangrijkste paragraaf is, aangezien daarin wordt vastgesteld dat de rentepercentages tegen gunstige voorwaarden moeten worden aangeboden, om herhaling te voorkomen van wat er nu gebeurt in Griekenland en Ierland, waar met de hulp van de EU en het IMF de problemen niet worden opgelost. Het is essentieel dat er gunstige condities gelden en dat er een back to back-benadering wordt gehanteerd, zonder dat er sprake is van marges op de kosten van de lening, zodat de financiële crises van de meer zwakke lidstaten kunnen worden opgelost.
Enrique Guerrero Salom
namens de S&D-Fractie. (ES) - Mijnheer de Voorzitter, ik wil het belang onderstrepen van de raadpleging van het Parlement in dezen. Het betreft de eerste hervorming van het Verdrag van Lissabon sinds dat verdrag is goedgekeurd en in werking getreden. Het betreft ook een stap in het opbouwen van de economische governance van de Unie en is waarschijnlijk het eerste voorbeeld van de wijze waarop in de toekomst via Verdragswijzigingen onderdelen van deze economische governance in het Verdrag zullen worden opgenomen.
Het Parlement moet doen wat nodig is, namelijk dit financieel stabiliteitsmechanisme vaststellen, helpen bij de uitvoering ervan en tegelijkertijd ervoor zorgen dat wat gedaan moet worden, op de beste en meest wenselijke manier wordt gedaan.
We hebben een mechanisme nodig dat stabiel is. Dat betekent dat het in staat moet zijn speculatie te voorkomen en ontmoedigen en tijdig te reageren. Het moet ook veilig zijn, de wettelijke grondslag hebben die het huidige overgangsmechanisme niet heeft en in economisch opzicht voldoende reikwijdte hebben.
Daarom ben ik vóór het toepassen van de vereenvoudigde procedure. Hoewel het wenselijk is dat dit de uitzondering blijft, dat de volgende hervormingen op andere wijze worden doorgevoerd, dat aan het intergouvernementele karakter van het mechanisme communautaire elementen worden toegevoegd, met een wezenlijke rol voor de Commissie en, tot slot, dat het Parlement zeggenschap krijgt in het invullen van de verantwoordingsplicht.
Nu ons verslag in de Commissie constitutionele zaken is goedgekeurd, hopen wij dat de Commissie openstaat voor ons verzoek, omdat wij van mening zijn dat het permanente stabiliteitsmechanisme daardoor sterker wordt en daarmee zal bijdragen aan de economische governance van de Unie.
Andrew Duff
namens de ALDE-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, de premier heeft ons gezegd dat we al het nodige in het werk moeten stellen om de euro te stabiliseren, maar in feite is dit alleen het minimaal noodzakelijke.
De ALDE-Fractie in het Parlement ziet dit slechts als de eerste in een reeks maatregelen die uiteindelijk zal resulteren in de instelling van een samenhangend, geloofwaardig economisch bestuur. Hierbij is het duidelijk van cruciaal belang dat het mechanisme zodanig wordt opgezet dat het in de toekomst volledig kan worden opgenomen in het EU-systeem. Het is belangrijk dat de Commissie lid is van de raad van dit mechanisme, maar bovenal dat de regels voor toepassing van het mechanisme, met inbegrip van de strenge voorwaarden, worden voorgeschreven op basis van een door de Commissie voorgestelde en met medebeslissing van het Parlement en de Raad vastgestelde verordening.
Dit is de eerste substantiële wijziging in het Verdrag van Maastricht ten aanzien van de economische en monetaire unie, en het is essentieel dat we het goed doen. Ik vertrouw erop dat de heer Brok en de heer Gualtieri vóór 24 maart verder zullen onderhandelen namens het Parlement.
(Spreker verklaart zich bereid een "blauwe kaart”-vraag krachtens artikel 149, lid 8 van het Reglement te beantwoorden)
William
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik zou de spreker het volgende willen vragen: welk mandaat hebben de EU en de Commissie volgens hem voor economisch bestuur? De spreker zal het toch met me eens zijn dat de partij die hij vertegenwoordigt zonder mandaat noch liberaal, noch democratisch is?
Andrew Duff
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik zou tegen de Earl of Dartmouth willen zeggen dat het mandaat voor het instellen van een economische en monetaire unie duidelijk is verankerd in het Verdrag van Maastricht. Een conservatieve Britse regering heeft dit Verdrag na onderhandeling ondertekend en het is vervolgens diverse keren door het parlement in Westminster geratificeerd. Als Britse afgevaardigden denken lichtzinnig te kunnen omgaan met de toekomst van de gemeenschappelijke munt, dan begaan ze een grove fout.
Gerald Häfner
namens de Verts/ALE-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, ik durf in alle ernst te zeggen dat Europa zich op een tweesprong bevindt - op een tweesprong waar tegelijkertijd twee grote crises woeden die ons dwingen tot maatregelen.
De eerste is de economische en financiële crisis, en de eurocrisis als uitvloeisel daarvan, die naar mijn mening de dramatische gevolgen zijn van een eenzijdig en niet-bestendig, op schulden en deregulering geënt ontwikkelingsmodel, dat in onze lidstaten en in Europa als geheel de duurzaamheid, sociale samenhang en budgettaire slagvaardigheid als het fundament daarvan in steeds ergere mate heeft aangetast.
Die andere grote crisis, waarvan we ons minder bewust zijn, noem ik een democratische en legitimiteitscrisis, die te maken heeft met het feit dat steeds meer besluiten niet meer binnen de nationale staat zelf maar daarbuiten kunnen worden genomen, maar als dat gepaard gaat met niet meer maar juist minder democratie verliezen we de steun en goedkeuring van de bevolking. We moeten daarom heel goed nadenken over wat we doen.
Wij vinden dat er een stabiliteitsmechanisme nodig is, we denken alleen dat dit mechanisme niet ver genoeg gaat. Het bestrijdt immers alleen de symptomen en niet de oorzaken. Het treedt eenzijdig in werking als het gaat om overheidsuitgaven, lonen en salarissen, pensioenen en sociale bijstand, maar er wordt geen rekening gehouden met de gigantische winsten die door speculatie werden en worden gemaakt, en met de steeds grotere scheefgroei in de vermogens- en inkomensverdeling in Europa. De rekening wordt niet gepresenteerd aan de speculanten met hun winsten. Daarvoor reikt het mechanisme niet ver genoeg.
Mijn tweede punt is dat we bezig zijn buiten de sfeer van de communautaire methode een mechanisme vast te stellen. Het is echter Europa dat het model biedt waarin samenwerking tussen landen op hun vrije initiatief kan worden gebaseerd op sociale samenhang en meer democratie. Met het verdrag van Lissabon hebben we afgesproken voor de voorbereiding van toekomstige verdragswijzigingen een conventie bijeen te roepen zodat ze daarin intensief en democratisch konden worden besproken. En nu, bij de eerste de beste verdragswijziging, doen we precies het tegendeel. We zijn voor de invoering van een stabiliteitsmechanisme, maar die mag niet ten koste gaan van de Europese democratie, inspraak van de burgers en de communautaire methode. Wij willen met dit stabiliteitsmechanisme geen stap terug doen naar een intergouvernementeel Europa, maar een stap vooruit naar een meer gezamenlijk Europa, naar meer participatie, naar meer democratie in Europa.
Daarom hebben we op dit gebied amendementen ingediend die betrekking hebben op inhoud en methodologie. We staan in nauw contact met de rapporteurs. We hebben besloten vandaag nog geen afsluitende stemming te houden. Ik heb goede hoop dat de vorderingen die de laatste dagen zijn gemaakt, ertoe zullen leiden dat we uiteindelijk ons fiat kunnen verlenen. Maar dat doen we pas als het pact ons een stap verder brengt en niet als het ons bij de opbouw van een gezamenlijk, democratisch en sociaal Europa terugwerpt in de tijd.
Ashley Fox
namens de ECR-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, mijn fractie verleent graag haar steun aan de door de lidstaten voorgestelde wijziging van het Verdrag. We willen namelijk dat de euro blijft voortbestaan en dat het de landen die de munt gebruiken financieel goed gaat. In het Verenigd Koninkrijk zijn we weliswaar blij dat we niet meedoen met de euro, maar dat neemt niet weg dat we voor jullie het beste willen.
Hoewel we de verdragswijziging steunen, zijn we het niet eens met dit verslag, omdat het niet meer is dan een verlanglijstje met op het laatste moment verzonnen onnodige veranderingen. Het is uitermate betreurenswaardig dat het Parlement zich op deze manier gedraagt.
Dergelijke aanmatiging is helemaal verbazingwekkend als we bedenken dat de stemming over dit verslag slechts een paar uur vóór de formele aanvaarding van de verdragswijziging door de Europese Raad zal plaatsvinden. Is er iemand hier die werkelijk gelooft dat de Europese Raad naar ons luistert? Als wij als Parlement serieus genomen willen worden, moet het gedaan zijn met de gewichtigdoenerij en moeten we in plaats daarvan onze beloften aan de burgers in onze lidstaten gaan nakomen.
Lothar Bisky
namens de GUE/NGL-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, ik vind het opmerkelijk dat er in de meeste fracties inmiddels een gevoel van onbehagen aan het ontstaan is over het feit dat zij door middel van een spoedprocedure dienen in te stemmen met een wijziging van artikel 136 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie. Het verslag geeft duidelijk weer wat wij als leden van dit Parlement verwachten: een toekomstig crisismechanisme mag niet gepaard gaan met het opzetten van dubbele structuren die buiten de sfeer van de Unie vallen en de democratische controle van het Parlement moet bij alle stappen gewaarborgd zijn. Het punt is alleen dat ik er niet helemaal in geloof.
De heer Barroso heeft zich gisteren onomwonden uitgesproken voor het doel van sociale samenhang in de Unie en voor de communautaire methode. Dat kon bij alle sprekers op bijval rekenen. Ik heb het echter nergens op papier zien staan in de vorm van een ontwerpresolutie; daar ontbreekt het aan. Wat al dan niet op tafel ligt, is het pact-Merkel/Sarkozy. Daarom bezie ik dit alles met wantrouwen en een zekere scepsis.
Het is voor mijn fractie duidelijk dat zij niet kan instemmen met beleid dat inzet op begrotingsconsolidatie door middel van verdere bezuinigingen op sociaal gebied. Eerst moeten er concrete voorstellen over het toekomstig economisch en monetair beleid van de Europese Unie en de bijbehorende mechanismen aan het Europees Parlement ter stemming worden voorgelegd, want dat is waar het hier in de kern om gaat. In dat kader moet er een besluit komen dat zo fundamenteel van aard is dat het niet onder het motto "Europa per decreet", maar met behulp van de in het Verdrag verankerde conventiemethode moet worden genomen.
Het verslag, hoewel het in een groot aantal opzichten goed is, kan daarom niet rekenen op onze steun. Er zou immers, hoezeer ook het tegendeel wordt beweerd, een precedent worden geschapen.
Godfrey Bloom
namens de EFD-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, in de zeseneenhalf jaar dat ik inmiddels afgevaardigde ben, heb ik al heel wat onzin voorbij horen komen. Maar nooit eerder heb ik zoveel onzin horen uitkramen als vandaag.
Jaren geleden gaf ik colleges over dit onderwerp aan de universiteit van Cambridge, en het zou volgens mij geen kwaad kunnen als u mijn oude sprekersnotities voor die colleges eens zou doorlezen. Het lijkt erop dat geen van u het concept van internationaal geld begrijpt. Mijnheer Brok, die na binnenkomst zijn continue telefonade alleen heeft onderbroken om naar zichzelf te luisteren, had een interessant verhaal. Hij begon dit debat met de opmerking dat de euro een groot succes is. Dan vraag je je toch af op welke planeet mijnheer Brok woont. Goeie genade! Het is een volslagen mislukking.
Als hij denkt dat de euro zo'n groot succes is, zou hij eens moeten gaan praten met de miljoenen werklozen, voornamelijk jongeren, op het Iberisch Schiereiland, in het zuiden van Italië en elders in Europa. Zij lijden onder deze schandelijke, bedrieglijke en oneerlijke munt die de Europeanen tegen hun wil door de strot is geduwd.
Er is geen mandaat, mijnheer Duff. Ik zeg het u, met uw blauwe kaart in de lucht: er is geen mandaat. Hier is geen mandaat voor. Het Britse volk heeft geen inspraak gekregen in dit hele Europese Unie-gedoe; helemaal niemand heeft er een stem in gekregen. Er is maar één manier waarop deze belachelijke munt, die in heel verschillende economieën wordt gebruikt tegen een complete achtergrond van mislukte idealen, kan overleven - en als u ook maar enig inzicht had in internationaal geld, zou u dat begrijpen - en dat is met een financieel, centraal, etatistisch fiscaal beleid. Als u denkt dat u daar een mandaat voor hebt, bent u een eerloze schurk.
(Spreker verklaart zich bereid een "blauwe kaart”-vraag krachtens artikel 149, lid 8 van het Reglement te beantwoorden)
Andrew Duff
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik wil de heer Bloom graag vragen hoe zijn tirade is ontvangen in Cambridge. Ik kan me niet voorstellen dat bij een college economie zulke domme en flagrante onzin getolereerd zou worden. Ik wil hem ook dit vragen: is hij niet van mening dat er werkloosheid is in het Verenigd Koninkrijk? Weet hij niets van de buitensporige tekorten van het Verenigd Koninkrijk? Doet het hem niets dat de inflatie in Groot-Brittannië hoger is dan in de eurozone en dat het Britse pond een kwetsbare munt is?
Godfrey Bloom
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik moet tegen de heer Duff zeggen dat toentertijd, halverwege de jaren negentig, sommigen van die groep studenten mijn opvattingen met enige scepsis hebben bekeken. Ik ga nog wel eens naar een incidenteel reüniediner en de meesten van hen komen dan naar mij toe en zeggen: "Mijn God Godders, je had gelijk.”
En dat heb ik ook! Ik had absoluut gelijk, vindt u ook niet?
(Applaus)
Andrew Henry William Brons
(EN) Mijnheer de Voorzitter, de Britten zijn geneigd het stabiliteitmechanisme te zien als iets dat niets met ons te maken heeft, simpelweg omdat we geen deel uitmaken van de eurozone. Dat zou mijns inziens een ernstige vergissing zijn.
Er zijn ongetwijfeld veel Britse politici, zowel hier als bij ons, die willen dat Groot-Brittannië tot de euro toetreedt. Alle partijen hadden toegezegd dat er een referendum zou worden gehouden voordat er ook maar een poging werd gedaan om tot de euro toe te treden, maar we weten allemaal wel hoeveel waarde we in het Verenigd Koninkrijk aan referendumbeloftes moeten hechten. Zowel de Labour-partij als de Conservatieve partij hadden toegezegd dat er gestemd zou worden over het Verdrag van Lissabon. De eerste wist eronderuit te komen omdat het Grondwettelijk Verdrag en het Verdrag van Lissabon zogenaamd verschillende verdragen zouden zijn; de laatste wist onder haar verplichting uit te komen door als reden aan te voeren dat het Verdrag van Lissabon al geratificeerd was, en dat het daardoor onmogelijk was nog een referendum te houden. Voorts heeft de huidige regering besloten dat er geen referendum komt over deze verdragswijziging.
Aan de betrokkenheid bij het stabiliteitsmechanisme van die landen die geen deel uitmaken van de eurozone, waar het voorgestelde amendement op het Verdrag in voorziet, hangt een fors prijskaartje.
Het hele stabiliteitsmechanisme is natuurlijk een erkenning van een intrinsieke tekortkoming in het euro-experiment. De waarde van een munteenheid moet de relatieve waarde van de geïmporteerde en geëxporteerde goederen - de toestand van de economie - van een land weergeven. Een gemeenschappelijke munt kan niet precies de toestand van 17 - of uiteindelijk 27 - verschillende economieën weergeven. We moeten boven alles zien te voorkomen dat dit rampzalige experiment tot het Verenigd Koninkrijk zal worden uitgebreid.
Carlo Casini
(IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het opmerkelijke van het voorstel van de Raad is dat het, zodra het aangenomen wordt, ruim baan zal geven aan de oprichting van een permanent stabiliteitsmechanisme door middel van een internationaal rechtsinstrument en dus zonder een directe band met het institutionele systeem van de Unie.
Dit feit heeft tot grote verontrusting geleid bij de door mij voorgezeten Commissie constitutionele zaken,, die als taak heeft te waken over de samenhang van het institutionele kader van de Unie. Door de voorgestelde vereenvoudigde procedure voor herziening is daarom een levendig debat ontstaan, waarin argumenten gebaseerd op de bestendige principes van het Europees integratieproces zijn komen te staan tegenover argumenten gebaseerd op pragmatiek en politiek realisme.
Samengevat meent de Commissie constitutionele zaken dat het Europees Parlement, voor een weldoordacht besluit over de voorgestelde herziening van het Verdrag, rekening moet houden met de context van economische governance waarin het voorstel zich bevindt. We moeten beter begrijpen hoe dit toekomstige mechanisme zich verhoudt tot de bestaande institutionele structuren. Het zou verkeerd zijn een dubbele structuur te creëren, want dat zou op de lange termijn een risico van een scheuring van de Unie met zich mee kunnen brengen.
De voorstellen en suggesties in het verslag van de heren Brok en Gualtieri hebben als doel om gepaste bruggen tussen het institutionele systeem van de Unie en het nieuwe mechanisme te bouwen. Verder wil ik benadrukken dat het noodzakelijk is dat de Raad deze punten als essentieel beschouwt voor een harmonieuze samenwerking tussen de Europese instellingen.
Ik verzoek de Europese Raad daarom dringend om akte te nemen van deze noodzaak en rekening met ons te houden, voor onze stemming van 24 maart. We wachten op een positief signaal en ik bedank de rapporteurs Brok en Gualtieri hartelijk voor het geweldige werk dat zij hebben verricht.
Proinsias De Rossa
(EN) Mijnheer de Voorzitter, het staat voor mij als een paal boven water dat Europa een permanent stabiliteitsmechanisme nodig heeft. Ik heb al veel politieke strijd gevoerd en voor referenda gestreden over democratisch legitieme gemeenschappelijke besluitvorming. Ik heb daarom ernstige bedenkingen over het door de staatshoofden voorgestelde Verdragsmechanisme om het ESM in te stellen en te beheren.
Ik doe een dringend beroep op de staatshoofden om heel goed na te denken over de gevolgen voor Europa als zij de brede consensus binnen dit direct gekozen Parlement negeren. Inderdaad, we hebben een spoedig besluit nodig, maar voor een dergelijk fundamenteel vraagstuk moeten we wel de Verdragen naleven. Het probleem waar niemand zijn vingers aan wil branden, is dat een verandering in de formulering, of overschakeling naar de gewone procedure tot een referendum zal kunnen leiden in Ierland. Mijn reactie hierop als democraat is heel simpel: nou en? Ik respecteer het volk. Ik ben niet bang voor het volk. Ik geloof dat Ierland een volwassen democratie is die in staat is om te erkennen waar onze grootste belangen liggen en dat is in het hart van Europa.
Sharon Bowles
(EN) Mijnheer de Voorzitter, de reactie op de aspecten op landelijk niveau van de economische crisis kwam maar langzaam op gang. Aanvankelijk strafte de markt inadequate reacties af. De laatste tijd lijkt de markt tot rust te zijn gekomen. Nu beginnen sommige rentetarieven op obligaties weer tot onhoudbare hoogte omhoog te kruipen.
Het is gebleken dat de reddingsregelingen die werden getroffen moeten worden aangepast en met de beste wil van de wereld denk ik niet dat de volgende inspanning in die richting voor honderd procent juist zal zijn, laat staan toekomstbestendig.
Daarom hebben we een permanent financieringsmechanisme nodig dat flexibel is, niet in de laatste plaats om vroegtijdig ingrijpen mogelijk te maken, als dat de meest effectieve remedie is. Dat is helemaal niet zo'n raar idee. Het IMF doet dat ook. Maar natuurlijk moeten er grenzen, prioriteiten en goed bestuur zijn.
We hebben dus een verdragswijziging nodig die ontwikkeling mogelijk maakt, niet een verdragswijziging die tot onenigheid leidt over wat er bedoeld wordt met 'onmisbaar voor de eurozone in zijn geheel', waarbij op zijn minst de kleinere staten worden gediscrimineerd.
Zelfs sterke eurozonelanden hebben dit stabiliteitsmechanisme nodig, vanwege de onderlinge vervlechting van het bankwezen en de staatsschuld. Het is geen toeval dat de ECB aandringt op een fonds dat groot genoeg is om op herkapitalisatie van banken in de eurozone berekend te zijn.
En wat betreft rentetarieven, daar moet een balans gevonden worden tussen stabiliteit en moreel risico, maar uiteindelijk kan het niet zo zijn dat de lidstaten opbrengsten opstrijken die veel hoger zijn dan de kosten.
Vicky Ford
(EN) Mijnheer de Voorzitter, verdragswijziging is een gevoelig onderwerp in mijn land, waar ondanks gedane toezeggingen het Verdrag van Lissabon zonder referendum werd geratificeerd. Maar ik begrijp wel waarom de crisis in de eurozone u ertoe beweegt een permanent stabiliteitsmechanisme in te stellen, en hoewel het Verenigd Koninkrijk geen lid is van de eurozone willen we wel dat de eurolanden economisch succesvol zijn. Om die redenen heeft mijn regering gezegd dat zij de verdragswijziging die nodig is om het mechanisme in te stellen, niet in de weg zal staan. Maar deze resolutie gaat verder dan dat, en we weten uit ervaring dat het gebruik van vaag taalgebruik tot onzekerheid leidt.
In de overwegingen wordt het begrip euro-obligaties aan de orde gesteld, in wollige bewoordingen en zonder verdere bijzonderheden. De leden van mijn fractie maken zich zorgen. Wordt hiermee het soevereine recht overgedragen om de eigen schatkist te beheren? En hoe zit het met problemen inzake moreel risico?
Samenvattend, we zullen niet tegen de door de lidstaten overeengekomen tekst van het Verdrag stemmen, met name om het mogelijk te maken dat dit mechanisme kan worden gecreëerd, maar we kunnen deze resolutie niet steunen met die vage begrippen die erin geslopen zijn.
Søren Bo Søndergaard
(DA) Mijnheer de Voorzitter, het is pas een jaar geleden dat het Verdrag van Lissabon in werking trad. Niettemin zijn we al met de tweede wijziging van het verdrag bezig. Eigenlijk zou het naar mijn mening te denken moeten geven dat het Verdrag van Lissabon kennelijk zo slecht was dat het continu gewijzigd moet worden. Waarom wordt het gewijzigd en hoe wordt het gewijzigd? Niet met behulp van de gewone procedure, maar met behulp van een speciale "fast track"procedure. Waarom? Omdat de wijziging van het verdrag zonder betekenis is? Nee, integendeel. Niettemin gaat het nu zo snel dat er geen reële mogelijkheid is om de bevolking bij een grondig debat te betrekken.
Omdat het Verdrag van Lissabon moest worden verkocht aan de bevolking, was een van de argumenten dat het Europees Parlement er meer invloed door zou krijgen. Echter, de voorgestelde wijziging zou betekenen dat belangrijke besluiten op EU-niveau kunnen worden getroffen, zonder dat het Europees Parlement er iets over te zeggen heeft. Waar zal deze verdragswijziging dus toe leiden? Wat dit betreft zijn we het volledig eens met het Europees Verbond van Vakverenigingen (EVV). De verdragswijziging zal de weg vrijmaken voor van bovenaf gestuurde aanvallen op collectieve overeenkomsten overal in Europa en voor een verslechtering van de omstandigheden voor werknemers. Is er werkelijk iemand die gelooft dat we op deze manier de bevolking winnen voor een gemeenschappelijk Europees project? Dank u.
Morten Messerschmidt
(DA) Mijnheer de Voorzitter, het eerste dat in me opkomt wanneer ik dit verslag lees en deze wijziging van het Verdrag van Lissabon, is dat dit een totale belediging is, een belediging van de kiezers, die zich nu nogmaals volledig genegeerd moeten voelen door dit verdrag, waarbij hun de eerste keer niet eens werd gevraagd of ze het überhaupt wilden. Het is een belediging van de belastingbetalers, in het bijzonder in Noord-Europa, die verplicht worden te betalen voor de te hoge uitgaven waarvan sprake is geweest in een aantal Zuid-Europese landen. Het is tevens een totale belediging van de Zuid-Europese economieën, die de indruk zouden kunnen krijgen dat er sprake is van geldgebrek in de landen in kwestie. Dat is niet het geval. Het probleem in deze landen wordt gevormd door structurele tekortkomingen. Deze landen moeten een aantal structurele hervormingen ondergaan om in het model te passen dat de euro vereist en nastreeft. Alleen indien deze landen hun financiële beleid veranderen naar Duits model, zullen ze hun economie weer op gang kunnen brengen. We kunnen het net zo goed meteen zeggen zoals het is, en door hun steeds meer geld en goedkopere leningen te geven, duurt de pijn alleen maar langer. Dank u, mijnheer de Voorzitter.
Francisco Sosa Wagner
(ES) Mijnheer de Voorzitter, ik wil mijn instemming betuigen met de afgevaardigden die vanmorgen hebben aangedrongen op respect voor het Parlement en de Commissie.
Vandaar dat ik mijn stem voor deze Verdragswijziging afhankelijk stel van de bereidheid van de Europese Raad om de rol van genoemde instellingen te aanvaarden. Want het nieuwe mechanisme waarover wij hier praten, moet een belangrijk element van het systeem van economische governance worden, en het is belangrijk dat dat mechanisme wordt aangestuurd door een Europese Unie die in staat is om te zorgen voor samenhang tussen enerzijds het gemeenschappelijk economisch beleid, waarvoor duidelijke, precieze en beperkte doelen moeten worden gesteld, en anderzijds dit stabiliteitsinstrument. Met andere woorden: er moet ten koste van alles worden voorkomen dat bij deze inspanning de intergouvernementele route wordt ingeslagen, wat een doodlopende weg is of een weg waarop een klein aantal landen het voor zeggen heeft, want dat zou de hervorming belemmeren.
Geachte collega's, Europa wordt steen voor steen opgebouwd, en dit is de hoeksteen van dat breekbare gebouw.
Werner Langen
(DE) Mijnheer de Voorzitter, we mogen niet vergeten dat het in dit debat gaat om een vereenvoudigde wijziging van het Verdrag overeenkomstig artikel 136 en dat wij als Parlement - in het kader van welk mechanisme dan ook - nauwer bij de zaak betrokken willen worden. Dat is het uitgangspunt. Er is in dit opzicht een verlanglijstje op tafel gelegd. Ik sluit mij aan bij de woorden van collega Brok, die zei dat er voorzien moet worden in deelname van de Commissie en het Parlement. Dat is de reden waarom we hier vandaag dit debat voeren en pas op 24 maart een besluit nemen, om de Raad de kans te geven die deelname te realiseren.
Het volledig betrekken van de Commissie bij deze aangelegenheid roept vragen op, omdat de Commissie haar rol als hoedster van de Verdragen eerder niet heeft vervuld, ze heeft geen procedures ingeleid. De lidstaten zelf zijn ook hun plichten niet nagekomen. Het is dan ook zaak dat wij met deze vereenvoudigde wijziging van het Verdrag een nieuwe stap zetten naar de voltooiing van de Economische en Monetaire Unie.
Ik zie voor me hoe dit tot stand kan worden gebracht: de Commissie houdt zich in opdracht van de Raad bezig met de voorbereiding - waaronder voorstellen en ontwerpen - en de Raad wordt verplicht om, zoals bij de monetaire dialoog die we met de onafhankelijke Europese Centrale Bank voeren, verslag uit te brengen en samen met ons over de kwesties te beraadslagen. Dat zou een verstandige aanpak zijn.
Monika Flašíková Beňová
(SK) Mijnheer de Voorzitter, juridisch gezien is voor de invoering van een permanent stabiliteitsmechanisme herziening van het VWEU onvermijdelijk. Het staat ook buiten kijf dat de invoering van een stabiliteitsmechanisme voor de lidstaten die de euro als munt hebben, noodzakelijk is.
Een mechanisme voor wederzijdse hulp kan, mits goed ontworpen, de cohesie, integratie en solidariteit van de lidstaten van de Europese Unie versterken. Daar zou het echter beslist niet bij moeten blijven. Als het mechanisme gewicht moet krijgen, moet de coördinatie op economisch gebied en ook in het sociale beleid worden verbeterd.
Tegelijkertijd vind ik het voornemen om het permanente stabiliteitsmechanisme buiten het institutionele kader van de EU op te zetten een slecht signaal. Het intergouvernementele of zelfs civielrechtelijke karakter van het voorgestelde mechanisme kan het project van de Europese integratie een paar jaar terug plaatsen in de tijd.
Daarom wil ik de Commissie en vooral ook de vertegenwoordigers van de lidstaten oproepen om van dergelijke ideeën af te stappen. Als we ten minste op één manier voordeel willen halen uit de crisis, moeten we de crisis aangrijpen als kans om te integreren en niet om uiteen te vallen. De bepaling en tenuitvoerlegging van het permanente stabiliteitsmechanisme zou in zo nauw mogelijk verband met het institutionele kader van de Europese Unie moeten plaatsvinden en we zouden daarbij gebruik moeten maken van de institutionele procedures voor nauwere samenwerking.
Tot slot wil ik de hoop uiten dat alleen de positieve plannen uit voorliggend verslag zullen worden verwezenlijkt.
Ryszard Czarnecki
(PL) Mijnheer de Voorzitter, we wijzigen het Verdrag van Lissabon, terwijl we dat nog maar pas hebben aangenomen. Misschien moet het ons tot nadenken stemmen dat dat verdrag, dat zo uitbundig werd aangeprezen als panacee voor alle Europese problemen, toch in wezen volkomen overschat is gebleken.
Natuurlijk vereist de crisis, die op dit moment het probleem van de hele Unie is, zeer daadkrachtig optreden. Toch rijst de vraag of wat de Europese Commissie en de Raad ons voorstellen, werkelijk het goede recept is. Dit is niet enkel een zaak van de eurozone, want de landen van buiten die zone krijgen er ook mee te maken. Bovendien worden die landen - waaronder het mijne, Polen - in wezen onderworpen aan besluiten die buiten hen om genomen worden. Dat is geen goed signaal voor de burgers, die men er eerder van probeerde te overtuigen dat het Verdrag van Lissabon het panacee voor alle problemen zou zijn.
Gunnar Hökmark
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik heb drie punten. In de eerste plaats, tekorten worden niet veroorzaakt door munteenheden. Ze worden veroorzaakt door regeringen en begrotingsoverschrijdingen. Ik denk dat dit misschien slecht nieuws is voor de heer Bloom, die eerder aan het woord is geweest, omdat als hij gelijk had en de munteenheden daarvoor verantwoordelijk voor waren, dat heel slecht nieuws zou zijn voor het pond of de dollar, waar we momenteel wereldwijd de grootste tekorten zien. De verantwoordelijkheid ligt bij regeringen.
Daarom is het belangrijk dat we het stabiliteitsmechanisme zodanig waarborgen en structureren dat het de lidstaten uit de moeilijkheden helpt komen, maar er ook mede voor zorgt dat de lidstaten niet in moeilijkheden komen. Daarom denk ik dat het belangrijk is dat de financiering van het stabiliteitsmechanisme zodanig gestructureerd is dat degenen die ons aan grotere risico's blootstellen door grotere tekorten te hebben, verplicht zouden moeten worden gesteld meer aan het mechanisme bij te dragen. Dan heb je een soort 'de vervuiler betaalt'-principe en ook een preventieve maatregel binnen het stabiliteitsmechanisme, die op zich bijdraagt aan de stabiliteit van de euro.
Daarom denk ik dat we niet alleen de formele structuur van het stabiliteitsmechanisme moeten bespreken, maar ook hoe we het gaan financieren. We moeten de stabiliteit zowel op de lange als op de korte termijn veilig stellen.
Vital Moreira
(PT) Ik vat mijn standpunt in drie voorstellen samen. Ten eerste vormt het idee van een permanent stabiliteitsmechanisme van de euro op zichzelf een essentiële bijdrage aan de versterking van de eenheidsmunt, een betere monetaire integratie in de Unie en stabielere publieke schuldenmarkten. Daarom moeten we dit onvoorwaardelijk steunen.
Ten tweede kan het permanent stabiliteitsmechanisme alleen met zekerheid en juridische garantie worden ingesteld als dit op een duidelijke wijze aan de Verdragen wordt toegevoegd. Het Verdrag betreffende de Werking van de Europese Unie moet dan ook met onze steun op zorgvuldige wijze worden aangepast.
Ten derde zou het duidelijk de voorkeur verdienen als het vermelde permanente stabiliteitsmechanisme door de Europese instellingen zelf zou worden ingesteld en beheerd, en niet als intergouvernementeel initiatief voor het eurogebied. We weten echter heel goed dat dit onmogelijk is, gezien de onwrikbare bezwaren van enkele lidstaten en er hoeft slechts één bezwaar te zijn om de wijziging van het Verdrag tegen te houden. Daarom moeten we de door de Raad voorgestelde wijzigingen van het Verdrag als zodanig ondersteunen.
Rafał Trzaskowski
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik wil eerst de rapporteurs bedanken voor het uitstekende werk dat zij hebben verricht. Het is heel bemoedigend dat de Commissie en wij met één stem spreken. Ik wil hen vooral bedanken voor het verdedigen van de voorrechten van dit Huis. Tegen mijn collega's van de ECR zou ik willen zeggen dat dit niet zomaar mooie woorden zijn, maar dat dit gewoon een legitieme bevestiging is van onze rol in dit proces.
In tijden van crisis hebben we effectieve oplossingen, stabiliteit en voorspelbaarheid nodig, en dit alles kan het best worden bereikt wanneer we gebruik maken van de communautaire instellingen.
Intergouvernementele oplossingen zullen ons op den duur niets opleveren. Wat vooral belangrijk is, als we het bestrijden van de economische crisis en ons concurrentievermogen serieus nemen, is dat we het samen doen, ongeacht of een bepaalde lidstaat deel uitmaakt van de eurozone of niet.
Daarom verheugt het mij dat wat betreft ons standpunt - waar gisteren in de Commissie constitutionele zaken van dit Parlement over is gestemd - we ermee hebben ingestemd het mechanisme open te stellen voor alle landen die eraan willen deelnemen, waarmee we de ongegronde angst voor een Europa van twee snelheden wegnemen.
Jo Leinen
(DE) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, in het Verdrag van Lissabon, waaraan zo lang is gewerkt, zijn twee heldere boodschappen vervat: ten eerste versterking van de communautaire methode met een centrale rol voor de Commissie, en ten tweede versterking van de democratie door betrokkenheid van het Europees Parlement.
Het Verdrag is nauwelijks een jaar in werking of het wordt al terzijde geschoven en met voeten getreden. De Europese Raad heeft met deze verdragswijziging een bedoeling die regelrecht indruist in tegen de geest van beide boodschappen in het Verdrag van Lissabon. In plaats van de communautaire methode te versterken vindt renationalisatie van het beleid plaats. De intergouvernementele aanpak heeft ingang gevonden op een belangrijk gebied van het toekomstig EU-beleid. De organen van de EU worden compleet buitengesloten. Dat is onaanvaardbaar en daarom zou het Parlement zich eigenlijk tegen dit voorstel moeten keren. Het verbaast mij dat de Commissie, als hoedster van de Verdragen, zich niet duidelijker uitspreekt en wij als Parlement min of meer voor haar in de bres moeten springen. We moeten de Commissie wakker schudden en tot actie aanzetten.
Er wordt een gevaarlijk precedent geschapen. De economische crisis heeft ons duidelijk gemaakt dat de Monetaire Unie niet kan bestaan als zij op zichzelf is aangewezen. Met het oog op de vluchtelingenstroom uit Noord-Afrika en de onzekere situatie bij onze buren moet de EU aanvullende beleidsmaatregelen treffen. Renationalisatie willen we voorkomen. Ik hoop dat de rapporteurs erin slagen verbeteringen aan te brengen, anders kan ik niet met deze wijziging van het Verdrag instemmen.
Frank Engel
(FR) Mijnheer de Voorzitter, het opzetten van het stabiliteitsmechanisme waar we over spreken is een logisch uitvloeisel van de eerdere noodsituaties. Het gaat hier om een reddingsboei. Op lange termijn kunnen we geen staten redden en moeten we ook geen staten redden, het doel moet zijn om de economische unie van Europa te vervolmaken en om een Europese begrotingsruimte tot stand te brengen die de Europese staten en de eenheidsmunt kan ondersteunen.
Daarvoor moeten we verder gaan dan wat de noden van dit moment van ons vragen. Uiteindelijk moeten de communautaire instellingen gaan bepalen welke kant we op moeten, en moeten we niet langer afhankelijk zijn van de eeuwige intergouvernementele initiatieven, of die nu van Frans-Duitse makelij zijn of niet.
Pierre Werner, wiens plan beschouwd kan worden als de bakermat van de euro, heeft in zijn werk de idee opgenomen van een Europees centrum van economische besluitvorming dat verantwoording aflegt aan het Parlement. En dat centrum kan op dit moment alleen maar gevormd worden door de Commissie en het Parlement.
Na met de bescheiden verdragswijziging waarover we weldra gaan stemmen de eerste stap te hebben gezet, moet de volgende stap dus eigenlijk een stap veertig jaar terug in de tijd zijn om eindelijk de wens van Pierre Werner in vervulling te laten gaan.
Sergio Gaetano Cofferati
(IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, wijzigingen aanbrengen in een verdrag is altijd complex en gevoelig, en de eerste wijziging is dat nog meer, aangezien het een precedent kan scheppen waarnaar bij latere handelingen wordt verwezen.
Mede om deze reden ben ik van mening dat Elmar Brok en Roberto Gualtieri zeer attent te werk zijn gegaan, en het resultaat is evenwichtig en verdient onze steun. In de tekst die ze hebben gepresenteerd, staan drie zaken die ik nu zou willen uitlichten.
Het eerste punt is dat het permanente mechanisme niet buiten het institutionele kader van Europa kan en mag staan. Om deze reden zal de aanwezigheid van de Commissie in de raad van het mechanisme de hoeksteen zijn voor de verhouding tussen het huidige institutionele kader en het mechanisme, dat nu gewijzigd gaat worden.
Het tweede punt is de volledige continuïteit van de tijdelijke maatregelen met de huidige situatie, die mag absoluut niet verminderen. En als laatste, en beslissend voor de toekomstige ontwikkeling van de economische governance, de betrekkingen met de economische instellingen. We moeten vermijden dat er duale modellen ontstaan, die meer kwaad dan goed zouden doen.
Íñigo Méndez de Vigo
(ES) Mijnheer de Voorzitter, wij zullen het verslag Brok-Gualtieri vanmorgen niet in stemming brengen. Wij stellen de stemming uit tot de vergadering in Brussel om de heren Brok en Gualtieri de tijd te geven om met de Europese Raad te onderhandelen over de toepassingsvoorwaarden van artikel 136.
Dat doen wij omdat, zoals de heer Leinen heeft gezegd, ook het Europees Parlement der Hüter der Verträge is, en omdat wij willen dat iedereen bij de werking van de euro is betrokken en de euro uiteindelijk, mijnheer de Voorzitter, een effectief betalingsmiddel zal zijn.
Dat is wat wij vragen. Het gaat niet om een geschil tussen instellingen. Het gaat niet om het verwerven van meer macht voor het Parlement. Het gaat erom dat het mechanisme dat hieruit voortkomt voor de Europese burgers resultaat oplevert.
Danuta Jazłowiecka
(PL) Het is nog maar een jaar geleden dat we konden zien hoe moeilijk was om het Verdrag van Lissabon geratificeerd te krijgen; niemand van ons wilde eraan dat de bepalingen van het Verdrag veranderd zouden moeten worden. Maar de economische situatie in Europa maakte dat wat nog maar een jaar geleden onmogelijk was, nu wel haalbaar is, en dat de meerderheid van de lidstaten hier zelfs achter staat.
De economische en financiële crisis leert ons niet alleen solidariteit, maar laat ook de sterke economische afhankelijkheden zien tussen de afzonderlijke lidstaten. Hoewel ze niet tot de eurozone behoren blijven de landen die de gemeenschappelijke munt niet gebruiken, niet gevrijwaard van de begrotingscrisis in de eurozone. Integendeel, de financiële problemen van de leden van de eurozone hebben een negatieve invloed op de situatie van de gehele Unie. Daarom ook moet het permanente financiële stabilisatiemechanisme worden opengesteld voor alle lidstaten, ook die van buiten de eurozone. Door de staten van buiten de eurozone buiten te sluiten, waaronder door sterkere economische en sociale integratie zoals wordt voorgesteld in het Duits-Franse concurrentiepact, versterkt de vorming van een Europa van twee snelheden, en dat helpt ons niet een sterk, hecht en concurrerend Europa op te bouwen en schept geen voorwaarden voor gemeenschappelijk optreden, zoals bepleit door de heer Brok. Dank u.
Zita Gurmai
(EN) Mijnheer de Voorzitter, we zijn ons allemaal bewust van de huidige economische crisis en het gevaar dat deze in het algemeen oplevert voor ons leven. Dit geldt met name voor de euro die van cruciaal belang is voor het Europese politieke en economische project. We moeten de stabiliteit van de eurozone handhaven vanuit het beginsel van verantwoordelijkheid voor en solidariteit met alle lidstaten die in nood verkeren. Dit gezegd hebbende, wil ik drie punten benadrukken.
Zelfs wanneer wanhopige tijden om wanhopige maatregelen en vereenvoudigde procedures vragen, is het op lange termijn niet mogelijk om voorbij te gaan aan transparantie, parlementaire controle en democratische verantwoording. Het stabiliteitsmechanisme moet de eerste stap zijn naar een complexe benadering en permanente maatregelen, gericht op het toewerken naar de economische governance van de Unie. Zodra het is ingevoerd, mag het permanente stabiliteitsmechanisme niet buiten het institutionele kader van de EU functioneren.
Ten slotte wil ik onze rapporteurs bedanken voor het uitstekende werk dat zij hebben verricht ten aanzien van deze uiterst belangrijke, dringende en gecompliceerde materie. Zelfs zonder al te veel informatie over het stabiliteitsmechanisme verdient dit een plaats in het institutionele kader van de EU. Voorts ben ik zeer verheugd dat de president van Hongarije hier binnenkort aanwezig zal zijn.
Pervenche Berès
(FR) Mijnheer de Voorzitter, drie jaar geleden is tegen ons gezegd: "dit is de aller-allerlaatste keer, het Verdrag zal niet worden herzien". De realiteit dwingt ons daar nu alsnog toe. Het Verdrag van Lissabon voorziet, voor het eerst, in werkelijke bevoegdheden voor het Europees Parlement bij een verdragsherziening. Wij behandelen hier een voorstel dat voorbijgaat aan de rechten van dit Europees Parlement en dat ons, op een puur communautair terrein als het monetair beleid, een intergouvernementeel mechanisme voorstelt.
Ik trek hier in twee opzichten lering uit: ten eerste wil ik dat onze collega's die namens ons gaan onderhandelen zoveel mogelijk wijzigingen kunnen aanbrengen in het voorstel dat ons is voorgelegd, om het mechanisme te "hercommunautariseren". Ten tweede zou ik ook graag zien dat deze verdragsherziening de laatste is zonder akkoord en tussenkomst van het Europees Parlement.
Dit Europees Parlement moet voorstellen doen en wij weten dat we voor het voortbestaan van het eurogebied verder moeten gaan, bij een verdragsherziening of bij versterkte samenwerking.
Sven Giegold
(DE) Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren, ter tafel liggen drie pakketten op het gebied van economische governance: de zes voorstellen van de Commissie, het pact voor concurrentievermogen - waarover wordt onderhandeld onder leiding van de heren Van Rompuy en Barroso - en de voorstellen tot wijziging van het Verdrag en, in verband daarmee, het optuigen van het Europees stabiliteitsmechanisme. Na deze discussie is het duidelijk dat dit alles dient te gebeuren onder controle van het Parlement en op basis van een voorstel van de Commissie.
Op grond van de Verdragen beschikt het Parlement echter over verschillende rechten met betrekking tot de drie verschillende pakketten. Tegelijkertijd vallen deze pakketten gedeeltelijk samen. Hoe gaan we dit dus politiek aanpakken? Volgens mij is het essentieel dat wij de zes voorstellen van de Commissie goedkeuren op voorwaarde dat onze eisen op de andere twee gebieden worden ingewilligd, opdat er een evenwichtig pakket tot stand komt waarmee het belang van de burgers is gediend.
Jaroslav Paška
(SK) Mijnheer de Voorzitter, een aantal lidstaten van de Europese Unie is overeengekomen een gemeenschappelijke munt in te voeren. De verschillen in economisch potentieel hebben er echter toe geleid dat sommige landen vanwege de binding aan de gemeenschappelijke munt beperkt zijn in hun mogelijkheden om gebruik te maken van standaardprocedures in geval van insolventie. Daarom hebben alle landen die gebruik maken van de gemeenschappelijke munt besloten een mechanisme in te stellen dat hen helpt de ontstane financiële problemen op te lossen en deze in de toekomst te voorkomen.
De oplossing die de betrokken landen zijn overeengekomen, vereist echter een wijziging en aanvulling van artikel 136 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en de goedkeuring van deze oplossing door alle lidstaten van de Europese Unie. De verantwoordelijkheid voor de gemeenschappelijke munt wordt op het moment echter vooral gedragen door de zeventien landen in de eurozone en daarom is het logisch dat het Europese stabiliteitsmechanisme een intergouvernementeel karakter moet krijgen. De positie van de Commissie als eenvoudige toeschouwer lijkt mij voldoende.
Maroš Šefčovič
vicevoorzitter van de Commissie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, zoals al verschillende keren is gezegd, soms moet de Commissie haar stem verheffen om gehoord te worden. Ik zal dit nu proberen te doen.
In de eerste plaats wil ik de rapporteurs bedanken voor hun uitstekende samenwerking en de leden voor een zeer belangrijk debat. Ik denk dat we het met veel van de punten die tijdens deze discussie naar voren zijn gebracht absoluut eens zijn, met name dat we krachtige maatregelen op Europees niveau nodig hebben en dat een toekomstig mechanisme zo dicht mogelijk bij de communautaire geest en werkwijze moet staan.
In reactie op de opmerkingen over onze steun aan Griekenland en Ierland: ik denk dat uit onze ervaring duidelijk is gebleken dat we constant op zoek moeten naar een zorgvuldige balans tussen het in stand houden van de houdbaarheid van de schuld en het vermijden van morele risico's. Dat we lering trekken uit die ervaringen is mijns inziens duidelijk gebleken uit de verklaringen van mijn collega commissaris Olli Rehn, de afgelopen dagen.
Tegelijkertijd denk ik dat we niet moeten vergeten dat we nu in werkelijk uitzonderlijke omstandigheden leven. De crisis is nog niet voorbij, het herstel is nog wankel en de markten zijn in rep en roer, zoals we kunnen zien aan de constante bewegingen van de spreads. Wat belangrijker is: de Europese landen staan onder onaanvaardbaar hoge druk en zien hoe als gevolg van de hoge rentevoeten op hun schulden er een wissel op hun toekomst wordt getrokken.
We moeten daarom in actie komen, en snel ook. We moeten duidelijk onze vastberadenheid tonen. Het instellen van het permanent mechanisme moet daarom in zo kort mogelijke tijd gebeuren en ook zo spoedig mogelijk.
Wat daarbij van groot belang is - en dit was met name de voorwaarde waar de Commissie op gehamerd heeft - is dat dit binnen het kader van de Verdragen moet gebeuren. Ik ben het eens met de heer Gauzès dat er snel actie moet worden ondernomen, omdat we rechtszekerheid nodig hebben. Ik ben het ook eens met de heer Guerrero Salom, die zei dat dit geen precedent mag creëren. Ik kan hem verzekeren dat de gebruikte procedure en het type samenwerking dat wordt voorgesteld door de Commissie absoluut niet als een precedent wordt gezien.
Ik moet u erop wijzen dat de Commissie nauw betrokken is bij het voorbereidende werk en dat we het van cruciaal belang achten dat we ook betrokken zijn bij het opzetten en functioneren van het mechanisme. Zoals aangegeven in bijlage 2 van de conclusies van de Europese Raad, is er een centrale rol weggelegd voor de Commissie bij de voorbereiding van analyses en programma's voor de landen die er in de toekomst een beroep op zullen doen. Wij zijn echter van mening dat de centrale rol van de Commissie nog sterker moet worden benadrukt.
Ten aanzien van de kritiek op de gekozen methode, moet ik zeggen dat we goede voorbeelden hebben gezien waartoe een dergelijke methode kan leiden, bijvoorbeeld bij Schengen of de derde pijler.
Tot besluit nog één zin. Toen het Verdrag van Lissabon werd opgesteld, werd dit type samenwerking, dit samenwerkingsgebied voor de lidstaten nog te ambitieus geacht. Maar in de werkelijkheid van dit moment blijkt uit de feitelijke ervaring die wij hebben met de onderlinge verwevenheid en met economische samenwerking duidelijk dat we een Europese oplossing nodig hebben voor dit zeer belangrijke Europese probleem. Ik ben van mening dat we die ook zullen vinden.
De Voorzitter
Mijnheer Šefčovič, dank u wel. Ik geef het woord aan de heer Gualtieri, met het dringende verzoek het bij één minuut te houden.
Roberto Gualtieri
rapporteur. - (IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, dit is een belangrijk debat geweest dat naar mijn mening duidelijk heeft aangetoond dat de fracties het grotendeels eens zijn met de analyse en de lijn die in het verslag worden aangeduid.
Het Parlement spreekt nu werkelijk met één stem, een enkeling uitgezonderd, en dat is belangrijk. We zeggen ja tegen het permanente stabiliteitsmechanisme, maar we verbergen onze verbazing en bezorgdheid niet. We hebben vernomen dat de Commissie deze verbazing en bezorgdheid deelt, ook al hadden we dat liever gelezen in haar advies over de gekozen procedure.
We zijn bereid realisme en verantwoordelijkheidsgevoel te tonen bij de constatering dat de politieke omstandigheden ontbreken om vandaag een communautair mechanisme te definiëren, maar desondanks hebben we laten zien, en dat zullen we blijven doen, dat we vastbesloten zijn in ons streven om het mechanisme onder te brengen in het rechts- en procedurekader van de Unie, met eerbiediging van de verdragen.
De voorstellen die we hebben gedaan zijn duidelijk, maar het cruciale punt lijkt mij nu iets anders. Is de Europese Raad bereid om een echte discussie met het Parlement aan te gaan over de voorstellen, en is de Commissie bereid om een actieve rol in deze discussie te spelen?
Ik wil benadrukken dat het Parlement heeft besloten, ik zou het een gewoonte noemen, om de stemming te verplaatsen naar 24 maart. Ik zie dat als een belangrijk signaal, we zijn een verantwoordelijk Parlement, maar ik acht het noodzakelijk dat de Europese Raad datzelfde verantwoordelijkheidsgevoel toont en de voorstellen van het Europees Parlement in beschouwing neemt.
De Voorzitter
Het debat is gesloten.
Schriftelijke verklaringen (artikel 149)
George Sabin Cutaş
schriftelijk. - (RO) Tegen de achtergrond van de huidige economische crisis komt het idee om een financieel stabiliteitsmechanisme te introduceren tegemoet aan de urgente behoefte aan solidariteit tussen de lidstaten, en vormt een stap in de goede richting. Echter, als het Verdrag wordt gewijzigd op de nu voorgestelde manier kan er een mechanisme ontstaan dat uitsluitend gewijd is aan een beperkt aantal lidstaten. Er is bijvoorbeeld geen plaats voor lidstaten die de euro niet hebben. Ik ben van mening dat dit mechanisme gecreëerd moet worden binnen het institutionele kader van de Europese Unie, met betrokkenheid van de Commissie en het Europees Parlement, zodat het werkelijk Europees wordt. Er moet rekening gehouden worden met deelname van alle 27 lidstaten. Wij moeten niet vergeten, dat de economische fluctuaties in de lidstaten buiten de eurozone een effect hebben op de economische en financiële stabiliteit van de gehele Unie.
Ilda Figueiredo
schriftelijk. - (PT) Wat er nu gebeurt met de aangekondigde wijziging van het Verdrag van Lissabon, geeft aan dat alles wat de leiders van de EU hebben gezegd over het belang van de nationale parlementen en het Europees Parlement, intensivering van de democratie en de duurzaamheid van het Verdrag, niet meer dan propaganda is geweest.
Een jaar en een paar maanden na het in werking treden van het Verdrag van Lissabon wordt er nu een wijziging voorgesteld waarbij iedereen op een zijspoor is gezet, gebruik makend van een mechanisme van datzelfde Verdrag, dat niet alleen een wijziging toestaat zonder enige democratische inspraak - en zo op dezelfde weg voortgaat als toen men de nationale referenda over goedkeuring van het Verdrag afwees - maar ook een mechanisme schept van permanente controle over de economieën van de lidstaten.
Dit verslag wijst in dezelfde richting, gelet op bepaalde amendementen die zijn ingediend op het voorstel van de Commissie inzake wijziging van het Verdrag betreffende de Werking van de Europese Unie met betrekking tot een stabiliteitsmechanisme voor de lidstaten die de euro als munt hebben.
In feite is alles gericht op de verdere opbouw van de economische governance die nagestreefd wordt met de invoering van het Europese semester: aanscherping van de sancties in verband met de naleving van het SGP, versterking van de richtsnoeren voor het economisch beleid en van eventuele andere indicatoren die worden goedgekeurd. Men probeert de lidstaten op deze manier de facto een dwangbuis aan te meten.
Jiří Havel
schriftelijk. - (CS) De jarenlange begrotingsonevenwichtigheden hebben geleid tot een niet onaanzienlijk reddingspakket van 720 miljard euro, gefinancierd door de EU en het Internationaal Monetair Fonds. Ondanks het feit dat er voor dit lid van de eurozone een speciale Europese Faciliteit voor financiële stabiliteit (EFSF) met een totale omvang van 440 miljard euro in het leven is geroepen, kan niet bepaald beweerd worden dat alle problemen in de EU zijn opgelost. Bovendien is de werking van de EFSF beperkt tot eind 2012, reden waarom er onder investeerders nogal wat onzekerheid bestaat over wat er na die datum, dus na het verstrijken van de verstrekte garanties, gebeuren gaat met de schulden van de probleemlanden van de eurozone. Het is om die reden van groot belang dat artikel 136 van het VWEU wordt gewijzigd, oftewel dat er een stabiliseringsmechanisme tot stand wordt gebracht voor na 2013. Dat is meer dan gewenst voor de toekomstige financiële en fiscale stabiliteit van de Europese Unie. Desalniettemin wil ik erop wijzen dat dit mechanisme geen panacee is voor het oplossen van de begrotingsproblemen van de (perifere) lidstaten. Ook moet goed worden gekeken naar een allesomvattende oplossing van de problematiek (vermindering van de overheidsschulden, herstel van de geloofwaardigheid van de banksector, alsook striktere hervormingen, waaronder consolidatie van de overheidsfinanciën van de perifere landen ter vergroting van hun concurrentievermogen). Over het algeheel gesproken is dit verslag van de heer Brok en de heer Gualtieri een nauwkeurige analyse van de problematiek in kwestie en verwijst het terecht naar de desbetreffende communautaire wetgeving, alsook naar de standpunten van de Begrotingscommissie. Gezien dit alles zou ik willen aanbevelen de voorgestelde wijziging van artikel 136 VWEU goed te keuren.
Sandra Kalniete
schriftelijk. - (LV) De afgelopen jaren heeft de euro enkele schokken doorgemaakt die een andere munt wellicht te gronde hadden gericht. De maatregelen van de EU-leiders hebben, hoewel ze niet altijd voldoende snel of overtuigend zijn geweest, de euro overeind kunnen houden. De situatie is nog steeds zeer problematisch, maar ik ben ervan overtuigd dat Europa deze crisis te boven zal komen en economisch sterker zal worden. Deze crisis heeft de zwakke plekken van de EU blootgelegd en heeft duidelijker laten zien welke wijzigingen er nodig zijn in de wetgeving van de Europese Unie, met inbegrip van het Verdrag betreffende de werking van Europese Unie, over het stabilisatiemechanisme voor de landen van de eurozone. Ik ben ervan overtuigd dat de oprichting van het Europees financieel stabilisatiemechanisme (EFSM) een van de belangrijkste stappen is die de EU kan nemen om ernstige economische crises in de toekomst te voorkomen. Uiteraard zal de oprichting van het EFSM niet alle problemen oplossen, en dat is de reden waarom het belangrijk is dat regeringen hun verantwoordelijkheid inzien en zich aan de criteria van Maastricht houden, en een verstandig, weloverwogen economisch en monetair beleid ten uitvoer brengen dat op langetermijndoelen is gebaseerd. Wij kunnen het ons niet veroorloven dat de scenario's van de afgelopen jaren zich nog eens herhalen, toen de lidstaten een economisch beleid volgden van 'vol gas geven', zonder acht te slaan op de criteria van Maastricht en door andere elementaire economiewetten te overtreden. De euro is niet alleen een munt; het is een politiek convenant, dat aantoont dat de EU in verscheidenheid verenigd kan zijn. De euro is de garantie voor de Europese stabiliteit, groei en eenheid. Dat is de reden waarom ik niet de minste twijfel heb dat wij voldoende scherpzinnig en wijs kunnen zijn om deze crisis te boven te komen en een nieuwe impuls aan ontwikkeling te geven.
