Ochrona narażonych ekosystemów morkich (debata)
Przewodniczący
Następnym punktem obrad jest sprawozdanie pana Duarte Freitasa w imieniu Komisji Rybołówstwa, na temat propozycji regulacji Rady w sprawie ochrony wrażliwych ekosystemów morskich na pełnym morzu przed niekorzystnym wpływem połowów przy użyciu przydennych narzędzi połowowych - C6-0453/2007 -.
Joe Borg
komisarz. - Pani przewodnicząca! Sprawozdanie Duarte Freitasa mówi o projekcie, który otwiera drogę do wprowadzenia zasady oceny oddziaływania na środowisko w obszarze rybołówstwa. Nie mogę przecenić jej wagi w kontekście zmiany systemu i dostosowania regulacji dotyczących rybołówstwa do innych obszarów działalności związanych z morzem.
W dodatku zasada posiada bardzo konkretny cel - przeciwdziałania uszkodzeniu delikatnych morskich ekosystemów. Projekt jest w pełni zintegrowany z podejściem ekosystemowym, które zgodnie ze wspólną polityką rybacką Komisja zobowiązana jest wdrażać.
Przez ten projekt, odpowiadamy na wezwanie dokonane w 2006 roku przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych, aby podejmować skuteczne akcje ochrony delikatnych dalekomorskich ekosystemów przed zniszczeniem bądź znacznym uszkodzeniem przez przydenne połowy. Okręty, które działają w obszarach nieobjętych żadnymi międzynarodowymi działaniami ochronnymi lub programem zarządczym, podlegają przepisom, mającym ochraniać wspomniane obszary, wydawanym przez państwo, pod którego banderą pływają. Jako że Unia Europejska posiada kompetencje regulacyjne państwa bandery według prawa międzynarodowego, musimy ustanowić odpowiednie przepisy, aby odpowiedzieć na wezwanie ONZ do końca tego roku.
Rozporządzenie będzie zatem dotyczyło okrętów pływających pod banderą UE, działających na obszarach nienależących do regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem (RFMO) na pełnym morzu. Mamy w chwili obecnej sporą flotę działającą na południowo-zachodnim Atlantyku, który jest właśnie takim obszarem. Tekst ma spełnić ustalone zobowiązania państw członkowskich bandery, chodzi o zapewnienie, że nie zostaną wydane pozwolenia na połów ryb przy użyciu przydennych narzędzi połowowych, chyba że ocena potencjalnego wpływu w jasny sposób pokaże niskie ryzyko dla delikatnych morskich ekosystemów. Oznacza to, że Komisja nie wchodzi w szczegóły jak państwa członkowskie mają prowadzić takie oceny, w zamian za to ustalając minimalne standardy odnoszące się do informacji naukowej i pozostawiając państwom członkowskim ustalenie, jak osiągnąć wymagane rezultaty.
Nasz projekt reguluje, że narzędzia przydenne nie mogą być rozmieszczane poniżej głębokości 1000 metrów. Argumentu, że proponowana zasada nie ma naukowego uzasadnienia nie da się obronić. Z jednej strony nadal pogłębiamy naszą wiedzę o głębinach oceanicznych i stajemy przed tak wielką niepewnością, że zastosowanie bardzo ostrożnego podejścia jest pożądane. Proponowany limit głębokości jest rozsądnym wyborem, jako że nie rzutuje na obecną działalność floty UE, która odbywa się na znacznie płytszych wodach. Z drugiej strony, zasada ta stara się zagwarantować nam czas do przetestowania, jak to nowe rozwiązanie regulacyjne zadziała, zanim pozwolimy naszemu rybołówstwu przejść na głębsze wody.
Chodzi o utrzymanie obecnego rozmiaru naszej działalności do momentu, gdy będziemy wiedzieć dostatecznie dużo, aby być przekonanym o możliwości bezpiecznego jej rozszerzenia. Komisja jest gotowa, aby powrócić do tego punktu za dwa lata, kiedy wyślemy sprawozdanie na temat wdrożenia regulacji i jej skuteczności do Rady i do tej Izby. Z tego powodu Komisja nie może zgodzić się na usunięcie tej zasady, jak to przedstawiono w sprawozdaniu.
Po drugie, w sprawozdaniu Duarte Freitasa proponowane jest usunięcie przepisu, na mocy którego rozporządzenie przewiduje obowiązek pełnej obecności obserwatorów we flocie, i zakłada w zamian system oparty jedynie na systemie próbkowania. Komisja nie jest skłonna zaakceptować tej poprawki, jako że wraz z brakiem obserwatorów jedynie satelitarny system monitorowania statków (VMS) pozostaje narzędziem do kontroli spełniania przez każdy okręt zatwierdzonych planów połowu. Nie jest to wystarczające i prawdopodobnie nierealistycznym jest oczekiwać, że krajowe centra monitoringu rybołówstwa zapewnić mogą indywidualny monitoring w czasie rzeczywistym każdej jednostki należącej do floty. Dodatkowo bez obserwatora na pokładzie bardzo ważna zasada "odsunięcia się” w przypadku, gdy okręt przypadkowo trafi na nieznany wcześniej ekosystem, będzie po prostu martwa, jako że nie jest możliwe monitorowanie przestrzegania tej zasady za pomocą systemu VMS. Jak w poprzednim przypadku, wymóg ten może zostać ponownie przeanalizowany za dwa lata, by stwierdzić jego skuteczność.
Większość pozostałych zaproponowanych poprawek jest do zaakceptowania przez Komisję, a wiele z nich zostało już rzeczywiście wysuniętych w podobnej formie podczas posiedzeń Rady.
Chciałbym podziękować Parlamentowi za wsparcie, jakie wyraził dla Komisji w wysiłkach, aby udzielić właściwej odpowiedzi w tym temacie.
Duarte Freitas
sprawozdawca. - (PT) Pani przewodnicząca, panie komisarzu, panie i panowie! Chciałbym najpierw pogratulować Komisji tego projektu z dwóch powodów. Po pierwsze, ponieważ jest zgodny z inicjatywą Unii Europejskiej i proaktywnym stanowiskiem Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych oraz jest ich kontynuacją i, po drugie, ponieważ opiera się na bardzo ważnej zasadzie, jaką jest ocena wpływu połowów, przed wydaniem pozwolenia na prowadzenie tej działalności.
Dlatego mówimy o obszarach, gdzie obecnie nie ma regionalnych organizacji ds. rybołówstwa. Prawdą jest, że w obszarach przybrzeżnych wprowadzanie środków ochrony delikatnych ekosystemów przed przydennymi połowami należy do państw. Na wodach międzynarodowych, ochrona środowiska morskiego jest generalnie określana przez regionalne konwencje morskie, jeśli takie istnieją, podczas gdy wprowadzanie środków ochrony i zarządzania żywymi zasobami morskimi i regulacja wpływu rybołówstwa na delikatne ekosystemy należy do odpowiedzialności regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem. Istnieją jednakże dalekomorskie obszary, które nie podlegają żadnej organizacji rybackiej, co jest równoznaczne z zachęcaniem do prowadzenia niszczycielskiej formy rybołówstwa.
Mając na uwadze tę sytuację, Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych, jak można tego oczekiwać z przywódczą rolą UE, dokonało kroku naprzód w kierunku potrzeby zrobienia czegoś dla ochrony dna morskiego, tam gdzie nie ma w tej chwili jakiejkolwiek ochrony.
Jest to pozytywne działanie, które powinniśmy podkreślić i przyjąć, jakby to była propozycja samej Komisji, jest to jeszcze projekt, który możemy nazwać hojnym, jako że zmusimy statki pływające pod banderą naszych państw członkowskich do przestrzegania zasad, musimy zapewnić poprzez kanały dyplomatyczne że państwa trzecie, łowiące w obszarach, o których mówimy - na dnie głębin - także będą przestrzegały tych przepisów. W innym wypadku nie ma sensu, aby Unia Europejska przecierała szlaki i zmuszała swoje statki do prowadzenia tych badań i wypełniania wielu wymogów, jeśli inne statki pod innymi banderami będą prowadzić niszczycielskie rybołówstwo w obszarach, które chcemy chronić.
Istnieje więc obszar tego hojnego projektu, za który powinniśmy pogratulować Komisji, i który musi być dalej realizowany poprzez kontakty dyplomatyczne opartych również na umowie wypracowanej ze Zgromadzeniem Ogólnym ONZ, tak żebyśmy naprawdę mogli zrobić krok do przodu w tej sprawie.
Jeśli chodzi o niektóre z problemów tu wymienionych - kwestia 1000 metrów - panie komisarzu! W Komisji Rybołówstwa mieliśmy okazję spotkać specjalistów i wysłuchania wielu ekspertów, ich zgodna opinia jest taka, że 1000 metrów 800, 500 lub 1200 nie są technicznymi wartościami, lecz jedynie wyborem politycznym. Zatem, jeśli w tym projekcie zmuszamy od razu tych, którzy chcą prowadzić połowy w danym obszarze do wcześniejszego badania dna morskiego i oceny ryzyka operowania na tym terenie, wydaje mi się, że badania takie dotyczyć będą wszystkich głębokości od 800 do 1100, czy do 1500 i dlatego nie będzie potrzeby ustanawiania dokładnej granicy 1000 metrów, jako że jest już zapewniona inna ochrona.
Jednakże czekamy nadal na dalsze uzasadnienie, w miarę możliwości natury technicznej, pokazujące, że specjaliści, z którymi rozmawialiśmy, nie byli w stanie dotrzeć do sedna sprawy, lecz sądzę, że to co komisarz powiedział do tej pory nie daje wystarczającej podstawy, by sądzić, że propozycja 1000 metrów jest znacząca. Niemniej jednak, będziemy czekać i mamy naprawdę nadzieję, że projekt Parlamentu Europejskiego może zostać uwzględniony podczas jutrzejszego głosowania.
Marios Matsakis
sprawozdawca komisji opiniodawczej Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności. - Pani przewodnicząca! Chciałbym pogratulować sprawozdawcy za wspaniałe sprawozdanie.
Wiele dalekomorskich ekosystemów morskich jest unikalnych i delikatnych oraz - jak najbardziej - wymaga ochrony przed czasami bardzo katastrofalnymi skutkami połowów z wykorzystaniem przydennych narzędzi połowowych.
Proponowane przepisy są bez wątpienia krokiem we właściwym kierunku, ale o wiele więcej musi zostać zrobione w przyszłości, w miarę jak zbierane będą wiedza i doświadczenie na temat głębokomorskiej biologii. Przyjęcie zasady prewencyjnej jako bazy do sformułowania niektórych parametrów przepisów jest zarazem konieczne i rozsądne. Sukces każdych przepisów zależy jak zawsze w dużej mierze od tego, w jakim stopniu zostaną one poprawnie wprowadzone w życie, a obserwatorzy na pokładach statków w tym pomogą.
Liczy się bardzo, że pomimo niektórych nieuchronnych i nieodłącznych wad w tym kontekście, przepisy okażą się sukcesem zarówno w teorii jak i praktyce.
Carmen Fraga Estévez
w imieniu grupy PPE-DE. - (ES) Pani przewodnicząca! Wszyscy jesteśmy oczywiście za ochroną delikatnych morskich ekosystemów od niszczycielskich praktyk rybackich.
Naprawdę jestem tak bardzo za tym, że popierałabym ochronę ich przed wszystkimi niszczycielskimi działaniami, także nierybackimi. W końcu jednak, jak już wiemy, do sektora rybackiego należy dawanie przykładu w tej kwestii.
Jak już powiedziałam w nawiązaniu do sprawozdania pani Miguélez dotyczącego zasobów ryb głębinowych, myślę, że naszym największym problemem powinna być ochrona wszystkich delikatnych ekosystemów, jakie zostały zidentyfikowane, gdziekolwiek one są, a nie tylko tych, które mają tyle szczęścia, aby znajdować się na głębokości poniżej 1000 metrów.
Jak już powiedział pan Freitas, Organizacja Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) wykluczyła kryterium głębokości jako arbitralne i nienaukowe, a regionalne organizacje ds. zarządzania rybołówstwem, włączając w to Organizację Rybołówstwa Północno-Zachodniego Atlantyku (NAFO), wykluczyły nawet kryterium 2000 metrów, nie rozważając nawet limitu 1000 metrów, jako że w ich opinii ten limit nie służyłby niczemu, więc został usunięty.
Jednak moje pytanie, panie komisarzu, jest następujące: powiedział pan, że przepisy te mają być stosowane do flot łowiących na patagońskim szelfie. Ostatnio przedstawiciele Ocean Institute prezentowali badania, w których nie wykryli żadnego delikatnego morskiego ekosystemu na tym obszarze. Chciałabym zatem spytać, czy zamierza pan naciskać na zastosowanie tego projektu do floty Wspólnotowej, która łowi na tamtym obszarze.
Na koniec chciałabym przedyskutować temat obserwatorów, do którego, jak sądzę, sprawozdanie pana Duarte Freitasa odnosiło się z dużą dozą rozsądku. Zgadzam się ze sprawozdaniem, że ważnym jest posiadanie obserwatorów, którzy są naukowcami, jako że muszą oni oceniać delikatne morskie ekosystemy, co nie może być dokonywane przez jakiegokolwiek obserwatora.
Jednak jak to już powiedzieli sami naukowcy, wydaje się absurdalnym przydzielanie jednego na każdą łódź, ponieważ nie tylko przyczyni się to do opustoszenia naszych instytutów oceanograficznych, ale i nie ma powodu, by jeden obserwator przypadał na jeden okręt, jako że o wiele ważniejszym jest stworzenie zaplanowanych i zorganizowanych programów próbkowania, które będą utrzymywane, co da nam dobry monitoring łowisk.
Byłabym dlatego wdzięczna, panie komisarzu, jeśli mógłby pan odpowiedzieć na moje pytania i wzywam do poparcia raportu Duarte Freitasa.
Paulo Casaca
w imieniu grupy PSE. - (PT) Pani przewodnicząca! Chciałbym rozpocząć od pogratulowania naszemu sprawozdawcy za to doskonałe sprawozdanie i powtórzenia, że to, czym się tutaj zajmujemy, to ochrona dna morskiego, między innymi głębinowych raf koralowych, wzniesień morskich, kominów hydrotermicznych i gąbek głębinowych, które są bezcennymi skarbami naszych ekosystemów.
Chciałbym także przypomnieć, że ochrona tych ekosystemów już dawno została zagwarantowana w Autonomicznym Regionie Azorów i jedynie w 2003 roku została narażona na szwank przez instytucje europejskie, gdy te zdecydowały bezkrytycznie zezwolić na połowy na tym obszarze, bez jakiegokolwiek rozważenia potrzeby ochrony tych ekosystemów.
Przede wszystkim wydaje mi się, że najważniejszym problemem dla nas jest stworzenie spójnej legislacji, a problem z 1000 metrów polega na tym, że nie ma najmniejszego sensu powiedzenie, że ktoś nie może łowić poniżej 1000 metrów poza wodami europejskimi, a na wodach europejskich może jeszcze łowić poniżej 1000 metrów - nie ma to żadnego sensu z punktu widzenia poprawności legislacji środowiskowej. Co mnie najbardziej niepokoi to rezolucja ONZ - kluczowa Rezolucja 61/105 z 8 grudnia 2006 roku - dotyczy kilku innych przepisów, mianowicie tych dotyczących ochrony żółwi morskich, które żyją na powierzchni i, którą niestety zamiast zaadoptować w całości, Unia Europejska zdecydowała się wdrażać punkt po punkcie, sektor po sektorze przez wiele lat. Nie wydaje mi się to najlepszym legislacyjnym modus operandi. Byłoby lepiej, gdyby cała decyzja ONZ została przeniesiona na szczebel Wspólnoty, uprościłoby to znacznie sprawy i sprawiło, że legislacja działałaby sprawniej zarówno na wodach Wspólnoty jak i poza nimi.
Josu Ortuondo Larrea
w imieniu grupy ALDE. - (ES) Pani przewodnicząca, panie komisarzu, panie i panowie! Wszyscy zgadzamy się, że istnieje potrzeba podjęcia kroków do wyeliminowania niszczycielskich praktyk rybackich, które zagrażają delikatnym morskim ekosystemom.
Mając to na względzie, zgadzamy się z pomysłem, że okręty unijne, które działają na obszarach dalekomorskich, niepodlegających żadnym regionalnym organizacjom rybackim, powinny podlegać przepisom Wspólnoty regulującymi warunki, które muszą spełnić, aby otrzymać właściwe pozwolenia na te obszary i określającymi kodeks zachowań, którego muszą przestrzegać, informacje, które muszą dostarczać itd.
Nie zgadzamy się jednak z restrykcjami, które Komisja proponowała w artykule 6, określając jako rozsądną opcję maksymalnej głębokości 1000 metrów na stosowanie przydennych narzędzi połowowych, jako że zakłada ona, że ten limit zapewnia odpowiedni poziom ochrony, ponieważ nie istnieją potwierdzone dane na jego poparcie. Nie istnieją badania naukowe, które wykazałyby, czy delikatne ekosystemy istnieją poniżej czy powyżej poziomu 1000 metrów.
Sądzimy, że musimy postępować naprzód i lepiej zbadać dno morskie, w każdym obszarze identyfikując delikatne miejsca, przed wskazaniem jakiejkolwiek maksymalnej głębokości stosowania narzędzi. Sądzimy, że byłoby dobrym pomysłem, by okręt, który natknął się na prawdopodobny delikatny morski ekosystem, był zobowiązany do zaprzestania połowu i poinformowania odpowiednich władz. Mając to na uwadze, zgadzamy się z projektem, że reprezentatywna próbka okrętów, dla których każde z państw członkowskich wystawiło specjalne pozwolenia na połów, powinna wziąć na pokład obserwatora naukowego, zapewniając odpowiednią ich rotację między wszystkimi okrętami podczas przyszłych połowów.
W końcu zgadzamy się także z tym, że w przypadku technicznych problemów z urządzeniami do pozycjonowania satelitarnego, które każdy z okrętów musi posiadać, kapitan powinien informować o geograficznym położeniu okrętu w odstępach dwugodzinnych i że po zawinięciu do portu nie powinien móc powrócić na morze bez potwierdzenia, że system pozycjonowania działa poprawnie.
Wszystkie te propozycje mają nie tylko prowadzić do zrównoważenia środowiska morskiego, ale także chronić rybołówstwo, które jest konieczne, by dostarczać nam pożywienia.
Seán Ó Neachtain
w imieniu grupy UEN. - (GA) Pani przewodnicząca! Chciałbym pogratulować panu Freitasowi za jego doskonałe sprawozdanie. Centralnym punktem zarządzania zasobami morskimi jest ochrona delikatnych ekosystemów. W ostatnich latach podjęto wyraźne wysiłki na rzecz osiągnięcia tego celu. Jestem zachwycony, że Unia Europejska podejmuje się tej pionierskiej pracy w celu ochrony środowiska - będzie to z korzyścią dla każdego z nas.
Strategia ekosystemu akceptowana jest międzynarodowo i od nas zależy wdrożenie jej w tak szerokim stopniu, jak to tylko możliwe. System, na który składają się pojedyncze, małe kroki, jest właściwy dla wdrażania tej strategii. Możemy uczyć się po każdym małym kroku przed przejściem do następnego - ewolucja, a nie rewolucja jest kluczem.
Ochrona delikatnych ekosystemów jest skomplikowana. Wspaniałym tego przykładem jest Irlandia. Korale głębinowe można zaleźć przy zachodnim wybrzeżu tego kraju. W programie NATURA 2000 ogłoszono w tym regionie przybrzeżnym cztery stanowiska i ustanowiono tam limit połowów, aby chronić korale głębinowe.
Pedro Guerreiro
w imieniu grupy GUE/NGL. - (PT) Popierając zdecydowanie propozycje zawarte w sprawozdaniu, które mają na celu ochronę delikatnych ekosystemów dalekomorskich, chcielibyśmy podkreślić potrzebę przyjęcia w tym obszarze rozwiązań opartych na naukowych badaniach łowisk i przyjętych w odpowiedni sposób, to znaczy w świetle różnorodności obecnej sytuacji.
Potrzeba ta staje się natychmiast oczywista przy próbie definicji delikatnego morskiego ekosystemu, co w rzeczywistości podkreśla sprawozdanie, wskazując na potrzebę zdefiniowania zgodnie z najlepszą naukową wiedzą. Podobnie, musimy dokonać rozróżnienia między poszczególnymi konsekwencjami wykorzystywania określonych narzędzi, ocenić ich potencjalny wpływ na zasoby morskie i dno morskie przez naukowe badania łowisk. Na koniec chcielibyśmy powiedzieć jeszcze raz, że uważamy, iż obszar pytań związanych z inspekcjami lub zaniedbań przy obserwacjach należy do kompetencji każdego państwa członkowskiego.
Avril Doyle
Pani przewodnicząca! Naukowcy w przemyśle rybołówczym wiedzą już, że głębiny i pełne morze tętnią życiem, którego większość pozostaje nieznana. W rzeczywistości ok. 50% zwierząt lub roślin zebranych z obszarów głębszych niż 3000 metrów to są nowe gatunki. Naukowcy spekulowali, że aż 10 milionów gatunków może zamieszkiwać głębiny morskie, bioróżnorodność porównywalna z najbogatszymi na świecie tropikalnymi lasami deszczowymi. Odkrywają oni powoli ekosystemy, które są wyjątkowej natury, goszczące często gatunki, których nie można znaleźć gdziekolwiek indziej na planecie.
Dlatego też przyjmuję z zadowoleniem propozycję Komisji, by dalekomorskie połowy z użyciem przydennych narzędzi połowowych uwarunkowane były pozwoleniami i by odpowiednie władze określały, czy nie mają one niekorzystnego wpływu na dalekomorskie ekosystemy przed wydaniem pozwoleń. Działania w tym obszarze są już dawno spóźnione i chciałabym podziękować Duarte Freitasowi za jego sprawozdanie.
Trałowanie przydenne wyrządza niespotykane szkody siedliskom głębinowych korali i gąbek. Nieuregulowane połowy z użyciem przydennych narzędzi mogą także dosięgnąć podmorskich gór i wzniesień morskich, burząc wszystko na swoim szlaku dnem oceanu i niszcząc wszelkie przejawy życia, napotkane na swojej drodze. Gatunki mogą wyginąć, zanim naukowcy będą mieli szansę na ich zidentyfikowanie.
Niestety Unia Europejska jest w epicentrum głębinowego trałowania przydennego. W 2001 roku, państwa członkowskie, włączając nasze nowe kraje bałtyckie, dokonały ok. 60% dalekomorskich połowów przy użyciu trałowania przydennego, a w tym samym roku tylko Hiszpania dokonała około dwóch trzecich zaraportowanych połowów UE i 40% zaraportowanych światowych połowów przy wykorzystaniu trałowania przydennego.
Zgadzam się ze sprawozdawcą, że Komisja musi użyć swoich wpływów w sektorze rybołówstwa, aby promować wspólne działania na rzecz delikatnych ekosystemów, a nasze podejście powinno kierować się dwoma kluczowymi zasadami: podejście prewencyjne, które wymaga od nas działania przy braku informacji naukowej, bądź przy niepewności i przede wszystkim zarządzanie oparte na ekosystemie.
Panie komisarzu! Czy liczba 1000 metrów to wartość arbitralna? Myślę, że jest to pytanie o to, czy delikatne ekosystemy istnieją powyżej tej głębokości, a nie jedynie poniżej, o co niektórzy koledzy posłowie pytali.
Marios Matsakis
Pani przewodnicząca! Kilku mówców twierdziło, że nie ma naukowych dowodów - lub brak jest w ogóle dowodów - na poparcie wyboru limitu głębokości na 1000 metrów. To nie tak. W rzeczywistości, aby dać jakiś przykład, istnieją naukowe dowody pochodzące z działalności rybackiej na 840 do 1300 metrach na zachód od Irlandii. Datowanie metodą węgla C-14 wykazało, że zimnowodna macierz koralowa złapana jako przyłów podczas tych połowów miała przynajmniej 4550 lat.
Tak więc istnieją delikatne ekosystemy - jak pokazuje to dowód naukowy - na tej głębokości. Sądzę, że oprócz wykorzystywania zasady prewencji byłoby mądrze posiadać taki limit.
Zdzisław Kazimierz Chmielewski
Pani Przewodnicząca! Unia Europejska okazuje się aktywnym uczestnikiem poszukiwań globalnych rozwiązań w kwestii stosowania przydennych narzędzi połowowych. Zamiast wprowadzenia pełnego zakazu ich stosowania opowiada się za narzuceniem ścisłych rygorów warunkujących ich używanie.
Dyskutowane rozporządzenie stanowi swoiste modus vivendi. Uzyskane efekty legislacyjne nie zawsze jednak oparte są na jednoznacznym przekonywującym zapisie. Mniejsze środowiska rybackie pozbawione możliwości regularnych szczegółowych badań obawiają się po prostu, czy będą w stanie spełnić wymóg przygotowania odpowiedniego planu połowowego łącznie z wymogiem określenia głębokości, na jakiej będą stosowane narzędzia połowowe, czy - co szczególnie martwi biedniejsze ośrodki - konfiguracji dna morskiego.
Joe Borg
komisarz. -Pani przewodnicząca! Cieszę się z takiej ilości uwag i komentarzy, podkreśla to wagę, jaką przywiązujecie państwo do problemu radzenia sobie z niszczycielskimi praktykami rybackimi.
Jak powiedziałem wcześniej, nasz projekt odpowiada na wezwanie wspólnoty międzynarodowej i musimy pokazać determinację do sprostania temu wezwaniu.
W temacie proponowanego limitu 1000 metrów, chciałbym powiedzieć, że jest szczególnie ważne przyjęcie podejścia prewencyjnego, a limit ten został wybrany tak, by dać nam pewność, że nie nastąpi nagły rozwój łowisk na danym terenie. Jednocześnie w tym momencie nie dotyka to w praktyce obecnych łowisk, a jeśli tak się rzeczy mają, nie rozumiem, dlaczego jest taki opór przed limitem 1000 metrów. Przyjrzę się jednak temu ponownie i mam nadzieję, że sprawa ta będzie mogła być satysfakcjonująco rozwiązana w Radzie w czerwcu.
Chciałbym jednakże powiedzieć, że nie zgadzam się, że powinniśmy pozwolić na nielimitowane połowy z użyciem przydennych narzędzi połowowych do momentu, w którym zidentyfikujemy delikatne morskie ekosystemy, ponieważ gdy już raz je uszkodzimy, pozostaną uszkodzone i będzie już za późno. Dlatego też nalegamy na zastosowanie podejścia prewencyjnego.
W kwestii obserwatorów pozwólcie mi państwo powiedzieć, że jest to punkt kluczowy, jeśli mamy pokazać, że traktujemy poważnie ochronę delikatnych morskich ekosystemów na otwartym morzu. Pełna obsada jest kluczowa dla Komisji. Jestem przekonany, że możemy znaleźć rozwiązanie także tego problemu w Komisji w czerwcu, bez porzucania zasady pełnej obsady obserwatorów.
Duarte Freitas
sprawozdawca. - (PT) Żałuję, że muszę na samym początku powiedzieć, że komisarz nie wziął pod uwagę tego, co właściwie wszyscy posłowie powiedzieli i o czym mówi sprawozdanie na temat 1000 metrów.
Nie ma, powtarzam, naukowego dowodu, że wartość 1000 metrów jest właściwa. Dlaczego 1000? Dlaczego nie 800 lub 1200? Nie ma dowodu naukowego, a spotkaliśmy się ze specjalistami i mieliśmy okazję wysłuchać szefa Katedry Oceanografii i Rybołówstwa Azorów, który przeprowadził wiele dobrych, uznanych międzynarodowo badań dna morskiego, wraz z grupą innych ludzi, z którymi rozmawiałem, innymi ekspertami: nie ma naukowego dowodu, że wartość 1000 metrów ma sens.
W rzeczy samej, 1000 metrów mogło być wzięte z dyskusji dotyczących Morza Śródziemnego, lecz nie mamy do czynienia z tym samym obszarem, w rzeczywistości mówimy o kompletnie różnych obszarach! Tak więc poczekajmy i zobaczmy, moi przyjaciele: jeśli słusznie obligujemy Unię Europejską do przejęcia przewodnictwa w procesach ochrony dna morskiego na głębinach, co jest dobrą rzeczą, z nadzieją na pociągnięcie innych za nami, ponosimy odpowiedzialność za środowisko, ale musimy być także nieco obiektywni i rozsądni. Aby móc łowić w regionach, o których mówimy, wymagamy od flot przedstawiania badań naukowych, co do których Komisja nie potrafiła oszacować kosztów, ani powiedzieć, czy państwa członkowskie będą w stanie ocenić ich jakość i na nie odpowiedzieć, jeśli wymagamy od flot przedstawienia tych badań, by mieć pewność, czy dany obszar dna morskiego jest delikatny, czy nie, sami też bądźmy racjonalni! Nie rozmawiajmy więc o 1000 metrów.
Jeżeli istnieją delikatne głębokomorskie ekosystemy, mogą one leżeć na 800 lub 1200 metrach, ale badania, które każemy przedstawiać flotom w celach otrzymania licencji do połowu wykażą to: to proste i dlatego wierzę, że jest to kwestia bycia rozsądnym w tym względzie.
Kończąc, tylko jedno nawiązanie do wagi tej sprawy: powiedziano, że wiemy więcej o powierzchni Księżyca niż wiemy o głębokim dnie morskim i dlatego tutaj w tej Izbie będziemy starać się jako jednostki, aby pomóc w dowiedzeniu się więcej na temat głębokiego dna morskiego.
Przewodnicząca
Debata została zamknięta.
Głosowanie odbędzie się w czwartek, 5 czerwca 2008 r.
Oświadczenia pisemne (art. 142 Regulaminu)
Daciana Octavia Sârbu  
na piśmie. - (RO) Silnymi stronami projektu regulacji są wprowadzenie zasady prewencji i wydawanie pozwoleń na połów, z zastosowaniem badania poświadczającego, że ta działalność nie przyniesie negatywnych skutków dla morskich ekosystemów. Jako sprawozdawca pomocniczy uważałam za konieczne, aby te oceny bazowały na kryteriach ustalonych na szczeblu Wspólnoty, które są poprawiane przez Komisję w celu zapewnienia jednolitego sposobu oceny przez wszystkie państwa członkowskie.
Co więcej, zaproponowałam stworzenie elektronicznego systemu mapowania, z perspektywą stworzenia bazy danych delikatnych morskich ekosystemów, która zredukuje koszty i wysiłek związany z dokonywaniem ocen i wydawaniem pozwoleń na połów. Innymi słowy, proponowane elementy zostały wprowadzone, by poprawić efektywność systemu i aby zapewnić optymalną ochronę bioróżnorodności.
Jest bardzo ważne również, że pod koniec roku 2008 Komisja opublikuje listę obszarów, które mają być zamknięte, wskazując na miejsca już potwierdzone, tak jak i na te, gdzie istnienie delikatnych morskich ekosystemów jest prawdopodobne. Nie zapominajmy mimo to, o roli, jakie państwa członkowskie mają w ochronie fauny morskiej poprzez wdrażanie przepisów wynikających z dyrektywy o siedliskach i nominalizacji morskich ekosystemów w krajowym ustawodawstwie sieci Natura 2000.
