
De Voorzitter
Iemand heeft mij ingefluisterd dat de voorzitter van de Fractie van de Europese Volkspartij vandaag jarig is. Uit naam van u allen bied ik hem onze hartelijke gelukwensen aan.

Martens
en ik dank al onze collega's voor hun sympathiebetuigingen. Van harte dank.

Sandbæk
Mevrouw de Voorzitter, ik wil graag uw aandacht vestigen op een jammerlijk misverstand dat gisteren is gebeurd. Ik doe dit omdat ik hoop dat men iets kan ondernemen om te voorkomen dat dit nog gebeurt. Het was de bedoeling dat ik een bezoekersgroep die op de tribune zat, zou rondleiden in het gebouw. Er was afgesproken dat ze een briefje zouden leggen wanneer ze klaar waren op de tribune, zodat men mij uit de zaal kon halen waar ik zat te stemmen. Ik kreeg echter geen brief en pas anderhalf uur later als de bezoekersgroep op het punt stond te gaan, vond ik hen. Zij hadden er de Deense chef van de bezoekersdienst bij geroepen. Zij had in de zaal rondgekeken, maar doordat ze niet verwachtte dat ik hier zou zitten, waar ik ook helemaal niet thuishoor, kon ze mij niet zien zitten en heeft ze de groep verteld dat ik er niet was. Dit betekent dat de groep de indruk heeft gekregen dat ik niet aanwezig was, dat ik mijn werk niet doe en dat men mij niet kon vinden. Om een lang verhaal kort te maken, heb ik de groep dus helemaal niet kunnen rondleiden, omdat ik ze pas gevonden heb vijf minuten vóór ze het Parlement zouden verlaten. Ik vind dit zeer betreurenswaardig en ik weet niet waarom men het briefje niet heeft bezorgd en waarom verteld werd dat ik niet in de zaal zat. Ik wil op de een of andere manier een garantie dat dit niet meer kan gebeuren. Het bericht waarop iemand wacht die in de zaal zit, zou immers ook een zeer belangrijk bericht kunnen zijn.

De Voorzitter
Mevrouw Sandbæk, ik heb van dat misverstand en dat incident gehoord. Ook ik besef dat dit uiterst onaangenaam is. U moet weten dat iedereen dit ten zeerste betreurt. Wij kunnen dit niet ongedaan maken, maar zullen ervoor zorgen dat iets dergelijks niet meer gebeurt.

Goedkeuring van de Notulen
De Voorzitter
De Notulen van de vergadering van gisteren zijn rondgedeeld.
Geen bezwaren?

Caudron
Mevrouw de Voorzitter, bij de uitslag van de hoofdelijke stemming over de resolutie over Tibet wordt mijn naam, hoewel ik voor de resolutie heb gestemd, niet vermeld.

De Voorzitter
Mijnheer Caudron, wij zullen dat rechtzetten.
Geen andere bezwaren?
(De Notulen worden goedgekeurd)

Gebhardt
Mevrouw de Voorzitter, vanochtend bedroeg mijn hotelrekening voor deze zittingsperiode bijna 25 % meer dan in maart. Ik heb vernomen dat alle hotels in Straatsburg voor de vergaderperioden van het Parlement die speciale prijs hebben ingevoerd. Ik verzoek het presidium er bij de bevoegde instanties op aan te dringen die prijsafspraken te vernietigen en zo nodig geldboetes op te leggen.
Als spoedmaatregel stel ik voor dat wij voorlopig, tot de kwestie is geregeld, in de weken waarin wij in Straatsburg zouden moeten vergaderen, niet hier maar in Brussel vergaderen. Zo kunnen wij laten zien dat wij ons niet door prijsverhogingen willen laten gijzelen.

De Voorzitter
Mevrouw Gebhardt, dat was geen motie van orde. Zoals u zich kunt indenken, heb ik echter met grote aandacht naar uw betoog geluisterd.

Stemming
Blokland
Ik heb tegen het verslag-González Álvarez gestemd. In de eerste plaats omdat ik de voorstellen in het verslag niet onderschrijf. In de amendementen wordt bijzondere aandacht gevraagd voor de perifere regio's van de Unie. Ik mis een goede argumentatie, waarom dit primair Europese bemoeienis vergt. Belangrijker is echter dat ik tegen het Commissievoorstel als zodanig ben. Het voorstel is gebaseerd op artikel 235 van het Verdrag, het artikel dat een rechtsbasis verstrekt aan acties die niet tot de doelstellingen van de Unie behoren.
Welnu, mijn fractie vindt de civiele bescherming een activiteit die de lid-staten prima zelf aankunnen. Sterker nog: heel vaak is de bescherming van de bevolking in handen van grote aantallen vrijwilligers. Alleen dat geeft al aan dat je voorzichtig moet zijn met Europa-bemoeienis.
Waarom zou de EU interveniëren op terreinen die nu juist met veel inzet door de lid-staten zelf worden behartigd?
Er zijn gevallen denkbaar waarbij de Europese Unie een nuttige rol kan spelen. Grensoverschrijdende rampen bijvoorbeeld. Die vergen een grensoverschrijdende aanpak, dat is logisch. Ook de preventie van natuurrampen door een verantwoord omgaan met natuur en milieu kan de Europese aanpak rechtvaardigen. Maar daarop mikt dit programma niet primair. Dit programma is veel te breed en algemeen, daarom ben ik ertegen.

Vieira
Erkend dient te worden dat het communautair actieprogramma voor civiele bescherming dat in de lid-staten van de Europese Unie moet worden ingevoerd van groot belang is, vooral gezien de grote weerslag van natuurrampen of andere catastrofen die met een zekere frequentie onze landen teisteren.
Deze stemverklaring bevat geen analyse van de grote variëteit van buitengewoon ernstige risico's waaraan onze landen en regio's onderworpen zijn. Die kennen we immers allemaal en van vele ondervinden wij de nadelige gevolgen.
Wat ik op dit moment wil onderstrepen is dat de Commissie de lid-staten behoorlijk moet helpen om snel en doeltreffend te reageren op en wanneer mogelijk stormen, overstromingen, droogten, bosbranden, aardbevingen, grote rots- of aardverschuivingen, ecologische en technologische rampen, ernstige verkeersongevallen, enzovoort, te voorkomen. Steun die natuurlijk financieel is, maar ook uitmondt in opleidings- en voorbereidingsacties voor de belangrijkste betrokkenen bij de civiele bescherming, in de verbetering van de technische interventiemiddelen en de preventie- of bestrijdingsapparatuur, in het onderwijs en de bewustmaking van de civiele bescherming en in de uitwisseling van deskundigen en technici uit de diverse lid-staten voor de verbetering van hun kennis en de perfectionering van hun diensten.
Het is tevens zaak vast te stellen dat, in overeenstemming met het in het Europees Parlement in behandeling zijnde verslag, er in de te treffen maatregelen en acties door de Commissie rekening mee moet worden gehouden dat "de afgelegen en ultraperifere regio's van de Europese Unie bijzondere geografische, orografische, sociale en economische kenmerken hebben, waardoor hulp en interventiemiddelen bij ernstige rampen moeilijker ter bestemming kunnen worden gebracht" . Zij verdienen dan ook bijzondere aandacht en in deze gebieden moeten ook specifieke projecten worden geconcretiseerd.
Verslag-Costa Neves
Correia
Het Cohesiefonds is opgericht om de economische en sociale samenhang te versterken, waarbij de Europese Unie tot 80/85 % bijdraagt aan de financiering van projecten op het gebied van milieu en infrastructuurwerkzaamheden in de sector van de transeuropese netwerken in de minder ontwikkelde lid-staten, waartoe Portugal behoort, met als einddoel dat alle lid-staten in de mogelijkheid verkeren om aan de laatste fase van de EMU deel te nemen.
In het verslag wordt de aandacht gevestigd op de realiteit van de ultraperifere insulaire regio's en wordt de Commissie aangespoord om meer aandacht en prioriteit te verlenen aan het zeevervoer dat minder schadelijk is voor het milieu en wordt verwezen naar de noodzaak om de toezichtcomités open te stellen voor de gekozen regionale en plaatselijke autoriteiten, die aldus bevoegd worden voor de selectie van projecten, de vaststelling van prioriteiten en het financieel beheer, zonder de noodzaak te vergeten om het voorwaardelijke karakter van de steun te versoepelen bij te grote begrotingstekorten (artikel 6 van verordening 1164/94 betreffende het Cohesiefonds), wat zou kunnen leiden tot het niet-financieren van gelijk welk nieuw project totdat dit tekort is gecorrigeerd. Om dit alles heb ik vóór het aanvullend verslag van de Commissie betreffende het Cohesiefonds van 1994 gestemd.

Bijstand aan de Nieuwe Onafhankelijke Staten en Mongolië
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0107/96) van de heer Pex, namens de Commissie externe economische betrekkingen, over de ontwerp-verordening van de Raad (4546/96 - C4-0090/96-95/0056(CNS)) (EURATOM, EG) betreffende bijstand aan de Nieuwe Onafhankelijke Staten en Mongolië bij de sanering en het herstel van de economie.

Posselt
Mevrouw de Voorzitter, de heer Pex is deze week jammer genoeg ziek. Daar dit probleem echter spoed eist, heeft de Commissie externe economische betrekkingen maandagavond een aantal amendementen aangenomen en heeft het Parlement dinsdag beslist dit verslag met spoed te behandelen. Het gaat hier om een probleem waarvan de draagwijdte onmogelijk kan worden overschat, namelijk de TACIS-verordening voor de landen van de ex-Sovjetunie en Mongolië.
Het Parlement heeft deze kwestie ernstig onderzocht en gepoogd een aantal essentiële beginselen te formuleren. Deze kwestie sleept immers al zeer lang aan. Dat is niet de schuld van het Parlement, maar het gevolg van het feit dat de Raad midden in de procedure zijn voorstel heeft gewijzigd en een nieuwe grondtekst voor het ontwerp heeft voorgelegd. Wij menen dat ook wij van die procedurele gebreken gebruik hadden kunnen maken om de procedure uit te spinnen. Wij wilden de zaak echter niet rekken omdat het hier niet om een of ander technische kwestie gaat, maar om mensen en volkeren die meer dan zeventig jaar lang afschuwelijk hebben geleden en nu een nieuwe start kunnen nemen. Ook die nieuwe start loopt echter groot gevaar.
Dat is ook de reden waarom wij een deel van onze amendementen hebben gebruikt om duidelijk te maken dat de zogenaamde ex-Sovjetunie niet bestaat, dat wij pogingen om die Sovjetunie te herstellen, zoals de Russische Doema onlangs heeft geëist, met klem van de hand wijzen en dat wij de onafhankelijkheid en waardigheid van deze na vele tientallen jaren onderdrukking bevrijde volkeren hulde willen brengen. Wij menen echter niet dat het uiteenvallen van de Sovjetunie mag worden gevolgd door onderlinge twisten of door een balkanisering van de uitgestrekte Euraziatische ruimte.
Bijgevolg hebben wij onze amendementen vooral op een welbepaald terrein toegespitst. Ik heb daarbij zeer goed met mevrouw Schroedter van de Fractie De Groenen in het Europees Parlement kunnen samenwerken. Wij willen de rechten van de nationaliteiten en minderheden in deze verordening beter verankeren, onze steun meer in die richting sturen en vooral grensoverschrijdende projecten ondersteunen, in het bijzonder kleinere projecten die de grensoverschrijdende samenwerking bevorderen. Daarmee willen wij elk misverstand voorkomen. Wij houden niet vast aan de fictie van de gelukkig uiteengevallen Sovjetunie, maar willen het proces van grensoverschrijdende samenwerking, zoals wij dat met het INTERREG-programma eerst hier bij ons, dan in Midden- en Oost-Europa en nu ook tussen de verder naar het oosten gelegen landen op gang hebben gebracht, stelselmatig voortzetten en uitbreiden.
Ik ben bijzonder ingenomen met het feit dat de commissie met een grote meerderheid heeft ingestemd met twee amendementen die ik bijzonder belangrijk vind. Aan de ene kant willen wij dat ook de Midden- en Oosteuropese landen, met andere woorden de landen die zich tussen de Unie en het grondgebied van de voormalige Sovjetunie bevinden, actief aan de hulpverlening meewerken en dat ook de regionale autoriteiten bij de projecten worden betrokken.
Ik vind het uiterst belangrijk dat wij de grensoverschrijdende samenwerking niet alleen bij voorbeeld tussen Polen en Wit-Rusland of tussen Hongarije en Oekraïne bevorderen, maar dat wij ook de Midden- en Oosteuropese landen, die zich wegens hun geografische ligging en de gunstiger binnenlandse politieke omstandigheden sneller hebben ontwikkeld dan de oostelijker gelegen landen, actief bij de wederopbouw betrekken. Die landen moeten dus steeds meer zelf ook donorland worden. Ik vind het zeer belangrijk dat wij die ontwikkeling bevorderen en versterken. Zo krijgen die landen een brugfunctie.
In de tweede plaats hebben wij gevraagd - ook dat vind ik belangrijk - dat landen die in een bepaalde regio bijzondere banden hebben, zoals Turkije met het Middellandse-Zeegebied en met de Turkse volkeren, sterker bij onze inspanningen worden betrokken. Wij willen immers niet boven de hoofden van de betrokkenen heen, maar met inachtneming van de traditionele structuren en verbanden optreden. Daarom wordt in dit verslag zoveel aandacht aan de regio's besteed.

Wolf
Mevrouw de Voorzitter, het probleem van de TACIS-verordening is niet nieuw. Wij hebben ons al vaker met dit probleem beziggehouden. Ik hoop dat wij deze keer meer succes hebben. Het schoentje knelt nochtans bij de Raad. Ik merk ook op dat wij voortdurend voor ogen moeten houden dat TACIS grotendeels oogverblinding is. Hoezeer wij het programma ook verfijnen, toch zet het geen zoden aan de dijk. De voor TACIS beschikbare middelen zijn volstrekt ontoereikend voor een opdracht zoals die in het opschrift wordt beschreven, namelijk bijstand verlenen aan de Nieuwe Onafhankelijk Staten en Mongolië bij de hervorming en het herstel van hun economie. Bovendien worden daarmee aan de ene kant problematische projecten op het gebied van de nucleaire veiligheid of de infrastructuur gefinancierd en aan de andere kant Westerse adviseurs betaald. Een extra moeilijkheid is dat men erop staat dat die adviseurs westerlingen zijn. Russische, Mongoolse of Kalmukse adviseurs komen helemaal niet in aanmerking. Dat is een reusachtig probleem. Toch moeten wij als Parlement proberen iets te bereiken. Ik vind de samenwerking, die daar heeft kunnen plaatsvinden, ook positief. Ik betreur dat men ook niet heeft voorzien in interregionale grensoverschrijdende samenwerking in het Oostzeegebied.
Mijnheer Posselt, ik vind het zeer terecht dat wij geen nieuwe gevangenissen voor volkeren willen creëren - daarover zijn wij het eens - en het gebied ook niet willen balkaniseren. Ik vind het ook een probleem wanneer u zegt dat wij van de traditionele structuren gebruik willen maken. Wij willen de mensen die in traditionele structuren leven die mogelijkheid bieden. Wij willen echter ook de nieuwe, bevrijdende en democratische structuren bevorderen die in die landen tot ontwikkeling komen. Wij willen een TACIS-verordening die inderdaad een eerste, zij het ontoereikende stap naar een beleid van goed nabuurschap is, want die hebben wij met die uitgestrekte ruimte in onze onmiddellijke omgeving zeker nodig.

Elchlepp
Mevrouw de Voorzitter, ook ik dank de heer Pex voor zijn voortreffelijk verslag. Het is uiterst belangrijk dat TACIS, het programma voor de landen van de voormalige USSR, in een tweede fase wordt voortgezet om te voorkomen dat onze huidige hulp verzandt en dat de financiële steun die wij tot nu toe hebben verleend tevergeefs zou zijn geweest. Om algemeen bekende redenen gebeurt de omschakeling in die landen veel langzamer dan verwacht en wordt ze vaak belemmerd. Gehele economische sectoren zijn ineengestort, de economische omstandigheden zijn volledig veranderd, wij verwachten van de bevolking van die landen een mentaliteitsverandering en nieuwe kwalificaties en bovendien worden de mensen met volstrekt nieuwe concurrentievoorwaarden geconfronteerd. Om al die redenen moeten eerst concurrerende structuren tot stand worden gebracht om de werkgelegenheid veilig te stellen. Bijzonder belangrijk is dat wij de mensen een nieuw zelfbesef en vertrouwen in hun eigen vaardigheden geven. Ik weet waarover ik het heb. Ik heb in die landen immers gedurende drie jaar een bilateraal hulpprogramma voor de opleiding en bijscholing van vak- en leidinggevend personeel beheerd.
Ook bij dit programma moeten wij goed beseffen dat de economische en technische vooruitgang en de totstandbrenging van democratische beslissingsstructuren in de landen die wij ondersteunen ook belangrijk zijn voor onszelf als handelspartner en, zoals ik al heb gezegd, ook als politieke partner. De steunverlening moet in de toekomst zeker kritischer worden begeleid. Dat is vooral een taak voor de Commissie. Gelet op de vaak gerechtvaardigde kritiek op de wijze waarop tot nu toe hulp is verleend, vind ik het goed dat de Commissie ten principale een permanente kwaliteitscontrole en evaluatie van de projecten voorstelt. Wij moeten echter afwachten hoe dat in de praktijk zal kunnen gebeuren.
Belangrijk is volgens mij ook de coördinatie van de internationale bilaterale hulp met dezelfde doelstellingen en actieterreinen. Dat is tot nu toe veel te weinig gebeurd. Toch is het goed de krachten te bundelen en dubbel werk te voorkomen. Volgens mij moeten de uitvoerders van de projecten in de ontvangende landen ook voortdurend hun ervaringen uitwisselen om tot synergieën te komen. Wij verzoeken de Commissie die uitwisseling van informatie beter te organiseren.
Tot besluit zou ik nog willen opmerken dat de overdracht van know-how in het kader van TACIS de burgers en niet de economische belangen van de Westerse investeerders en onderzoeksinstituten ten goede moet komen. Ik vind het goed dat in het ontwerp van de Raad staat dat niet steeds dezelfde experts mogen worden ingeschakeld. De, zoals bekend, talrijke en niet altijd gebruikte deskundigenverslagen moeten zoveel mogelijk worden opgesteld door experts die de plaatselijke omstandigheden goed kennen, onder begeleiding van plaatselijke vaklieden en op basis van een zeer grondige kennis van de bestuurs-, economische en opleidingsstructuren van de verschillende landen. In het verleden was dat jammer genoeg niet altijd het geval.

De Voorzitter
Mijnheer Elchlepp, ik meen dat dit uw maiden-speech in dit Parlement is. Ik wil u daarmee van harte feliciteren.

Gradin
Mevrouw de Voorzitter, namens de Commissie wil ik allereerst het Parlement bedanken omdat de leden ermee akkoord zijn gegaan om dit punt als een dringende zaak te behandelen. Het Parlement is zeer behulpzaam geweest om dit nieuwe overleg snel en op constructieve wijze te voeren. In het bijzonder wil ik mijn dank uitspreken voor de snelle rapportage.
Zoals u allen weet, liep de geldigheidstermijn van de vorige TACIS-verordening af aan het eind van 1995. Sindsdien is de Commissie gedwongen geweest om in een juridisch vacuüm te werken. De stemming van vandaag is daarom een belangrijke stap in de richting van een stabiel raamwerk voor onze planning op de middellange termijn. Ze geeft ons ook de mogelijkheid om de programma's voor 1996 uit te voeren.
De Commissie heeft een eerste voorstel voor een nieuwe TACIS-verordening al in april 1995 ingediend. Het Parlement bracht zijn advies hierover tijdig uit, in november 1995. De Raad wijzigde het voorstel echter op wezenlijke punten. De Commissie achtte het daarom noodzakelijk om het Parlement opnieuw te horen. Om een korte samenvatting te geven van de nieuwe voorstellen van de Raad kan men zeggen dat een deel van de ideeën die het Parlement heeft aangevoerd in zijn advies van 1995, reeds is opgenomen.
Door het voorstel wordt bijv. een hogere prioriteit toegekend aan het milieu; er wordt een gecombineerde financiering via INTERREG en TACIS toegestaan; en er wordt een beperkte geldigheidsduur van de verordening voorgeschreven. Andere belangrijke wijzigingen betreffen de bepalingen inzake de procedure bij contracten en de voorwaarden voor de uitvoering van het programma. De Commissie kan deze verbeteringen aanvaarden, aangezien ze een redelijke institutioneel evenwicht bewaren, terwijl tegelijkertijd een effectief beheer van het TACISprogramma gehandhaafd blijft. De nieuwe tekst zal ook de noodzakelijke openheid van het programma verbeteren.
De meeste nieuwe bepalingen hebben tot doel om de reeds toegepaste procedures te formaliseren. De Commissie beschouwt het als positief dat er nu een formeler basis komt.
Andere belangrijke wijzigingen ten opzichte van de eerdere verordening maken het mogelijk om TACIS in speciale gevallen uit te breiden, zodat die niet alleen technologische bijstand omvat, maar ook financiering van en investeringen in de infrastructuur, en extra kapitaalinvesteringen. Deze beide veranderingen komen tegemoet aan herhaalde eisen van de ontvangers. Ze beantwoorden ook aan andere doelstellingen die duidelijk in het belang zijn van de Europese Unie. Financiering door kapitaalinvestering zal het mogelijk maken om via TACIS industriële samenwerking te bevorderen tussen het midden- en kleinbedrijf in Europa en de tegenhangers daarvan in de Nieuwe Onafhankelijke Staten.
Het is belangrijk om TACIS de mogelijkheid te geven om kleinschalige investeringen in de infrastructuur te financieren. Een doel van grensoverschrijdende samenwerking is immers om de flessehalsen aan de grenzen te doen verdwijnen en de handel en het verkeer over de grenzen te doen groeien. Het gaat ook om het bevorderen van de samenwerking over de grenzen tussen de EU en de Nieuwe Onafhankelijke Staten en tussen de landen in Midden- en Oost-Europa en de Nieuwe Onafhankelijke Staten.
De nieuwe verordening brengt met zich mee dat er politieke voorwaarden kunnen worden gesteld aan de bijstand. Dientengevolge heeft het respecteren van de mensenrechten en democratische beginselen een meer vooraanstaande plaats gekregen in de nieuwe verordening. De Commissie stemt in met het overgrote deel van de wijzigingen die het Parlement heeft voorgesteld. Ik begrijp dat u graag de mogelijkheid open zou willen houden om middelen uit te trekken voor enerzijds technologische bijstand en anderzijds infrastructuur en kapitaalinvesteringen.
De Commissie is echter van mening dat een marge van 10 % moet worden gehanteerd voor investeringen in de infrastructuur en kaitaalinvesteringen om te garanderen dat de technologische hulp het belangrijkste deel van het programma blijft. Verder vinden wij het moeilijk om bepaalde amendementen inzake de openbare aanbestedingsprocedure goed te keuren, omdat dit de uitvoering van het programma nog meer zou verlengen. Met het oog op de institutionele aspecten waar het om gaat, vindt de Commissie dat het een goed compromis is tussen het standpunt van het Parlement en de Raad, om een beheerscomité in het voorstel te behouden.
Wat de politieke voorwaarden betreft, is de Commissie van plan om het Europees Parlement zo snel mogelijk in te lichten indien de Commissie onvoorzien een programma afbreekt ten gevolge van ernstige inbreuken op de mensenrechten. Het is onze nadrukkelijke bedoeling om door te gaan met onze modus operandi tegenover het Parlement, die wij voor het eerst hebben gehanteerd inzake Tsjetsjenië, toen de procedures in verband met de interim-overeenkomst met Rusland werden bevroren in januari 1995.
Mevrouw de Voorzitter, laat ik de zaak samenvatten. Wij hebben alle reden om vergenoegd te zijn met het resultaat van onze gemeenschappelijke inspanningen. Met behulp van deze verordening zullen wij de betrekkingen met de Nieuwe Onafhankelijke Staten en Mongolië kunnen ontwikkelen, en onze gemeenschappelijke doelen kunnen bereiken: de overgang naar een markteconomie en steun aan democratische structuren. Dat is speciaal van belang voor Rusland, dat voor belangrijke richtingkeuzes staat.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
Wij gaan nu over tot de stemming.

Posselt
Mevrouw de Voorzitter, in de tekst is een foutje geslopen. Mevrouw Schroedter heeft in de commissie een tekst ten gunste van de inheemse volkeren voorgesteld, die ik heb overgenomen. De oorspronkelijke tekst was in het Duits opgesteld, maar iemand heeft daarvan nu "Eingeborenenvölker " gemaakt. Dat betekent ongeveer hetzelfde, maar heeft in het Duits een negatieve klank. Ik verzoek u van de oorspronkelijke formulering uit te gaan - in het Duits "indigene Völker " - en voor een correcte vertaling in de andere talen te zorgen.

De Voorzitter
Ik ben het volkomen met u eens. Wij zullen de meest geschikte formulering zoeken.
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)

Fabre-Aubrespy
Mevrouw de Voorzitter, ik had dit bij het begin van de vergadering kunnen zeggen, maar ik zie dat wij nog drie belangrijke verslagen moeten behandelen en dat de Commissie pas daarna haar verklaring over de bijeenkomst van de G7 over werkgelegenheid in Rijsel zal afleggen.
Ik weet niet of de Commissie die verklaring nu kan afleggen. Bij het begin van de stemmingen waren hier ongeveer tweehonderd leden aanwezig. Nu zijn dat er nog een veertigtal. Kunnen wij dit belangrijke onderwerp - de werkgelegenheid - en de bijeenkomst van de zeven industrielanden en de Franse president, die van het sociaal memorandum een prioriteit heeft gemaakt, niet eerder behandelen door de verklaring van de Commissie naar voren te schuiven?
Ik wijs er meteen op dat ik dat niet voor mezelf vraag. Ik kan mij echter voorstellen dat wij met meer zullen zijn als de Commissie haar verklaring nu in plaats van aan het einde van de ochtend aflegt.

De Voorzitter
Mijnheer Fabre-Aubrespy, aangezien die verklaring uiterst belangrijk is, meen ik dat de afgevaardigden wel zullen blijven tot dat punt aan de orde komt. Het zou ten aanzien van de collega's van wie wij het verslag nu moeten behandelen niet erg hoffelijk zijn onze agenda te wijzigen. Ik verzet mij daartegen. Als ook anderen daarom zouden verzoeken, kan ik u nu al zeggen dat ik daarop niet zal ingaan. Wij handhaven dus onze agenda.

Interimakkoord met Kazachstan
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0049/96) van de heer Chesa, namens de Commissie externe economische betrekkingen, over het voorstel voor een besluit van de Raad (COM(94)29-5515/95 - C4-0605/95-95/0031(CNS)) tot sluiting door de Europese Gemeenschap van de interimovereenkomst betreffende de handel en de ondersteunende maatregelen tussen de Europese Gemeenschap, de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal en de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie enerzijds en Kazachstan anderzijds.

Chesa
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, dit verslag betreft de ratificatie door het Europees Parlement van een gemengd akkoord tussen de Europese Unie en Kazachstan voor een periode van tien jaar, ter vervanging van het akkoord van 1989 tussen de EEG en de USSR betreffende de samenwerking op commercieel en economisch gebied. Deze tekst is voor Kazachstan uiterst belangrijk. Het land heeft na het uiteenvallen van de USSR grote moeilijkheden ondervonden met betrekking tot zijn handelsstelsel en bevoorradingsnet. Op politiek gebied voorziet het akkoord in de eerbiediging van de democratie, de internationale rechtsbeginselen en de mensenrechten, de instelling van een politieke dialoog en culturele samenwerking.
Op commercieel en economisch gebied betreft de overeenkomst de handel in goederen volgens het systeem van de meest begunstigde natie. In dit partnerschapsakkoord bekleden steenkool en staal een belangrijke plaats. De handel in textielprodukten wordt in een afzonderlijke overeenkomst geregeld.
De bepalingen inzake het handelsverkeer en de investeringen hebben betrekking op de arbeid en de vestiging en exploitatie van ondernemingen. De economische samenwerking heeft betrekking op de industrie, de bevordering en bescherming van investeringen en het onderwijs en opleiding op de meest uiteenlopende terreinen.
Het Parlement heeft geoordeeld dat het met de ratificatie van het partnerschapsakkoord moest wachten tot algemene verkiezingen zouden zijn gehouden die, in tegenstelling tot die van maart 1994, niet door kiesbedrog zouden zijn gekenmerkt. De nieuwe verkiezingen hebben op 5 en 9 december 1995 plaatsgevonden. De delegatie van waarnemers van het Europees Parlement heeft vastgesteld dat die verkiezingen de samenstelling van een democratisch parlement mogelijk maakten. Niets staat dus een constructief partnerschap in de weg. Wij kunnen dan ook instemmen met de sluiting van het interimakkoord met Kazachstan, zoals de Commissie externe economische betrekkingen voorstelt.

Lalumière
Mevrouw de Voorzitter, het partnerschapsen samenwerkingsakkoord tussen de Europese Unie en Kazachstan is op 23 januari 1995 ondertekend.
De politieke gebeurtenissen na die ondertekening, meer bepaald de ontbinding van het parlement door president Nazabajev, hebben ons Parlement ertoe doen besluiten de ratificatieprocedure van het akkoord te schorsen tot algemene verkiezingen waren gehouden. Die verkiezingen vonden van 5 tot 9 december jongstleden plaats. Op basis van het verslag van onze delegatie van waarnemers onder leiding van de heer Robles-Piquer hebben wij, zoals de heer Chesa zoëven heeft gezegd, besloten de procedure voor de ratificatie van de akkoorden voort te zetten.
Een eerste stap betreft dit interimakkoord, dat wij vandaag moeten goedkeuren, hoewel het advies van het Parlement daarover slechts een zeer beperkte draagwijdte heeft. De Commissie buitenlandse zaken meent dat wij over het akkoord een gunstig advies moeten uitbrengen. Ook ik ben het daarmee eens. De economische inzet is groot en het is dan ook niet wenselijk de samenwerking waarin het interimakkoord voorziet nog langer uit te stellen. Dat advies zegt echter nog niets over het standpunt dat wij ten aanzien van het partnerschapsakkoord zelf zullen innemen.
De economische situatie in Kazachstan blijft immers slecht, de sociale toestand is er ernstig, om niet te zeggen dramatisch, en vooral is de politieke spanning de jongste tijd opnieuw toegenomen. De mensenrechten worden er niet geëerbiedigd en president Nazabajev schijnt niet veel oor te hebben voor de kritiek van het Westen. Als het zover is, zullen wij echter wel zien. Op dit ogenblik is de Commissie buitenlandse zaken het met de Commissie externe economische betrekkingen eens en keurt ze het interimakkoord goed.

von Habsburg
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, de overeenkomst met Kazachstan wordt vaak uit puur economisch oogpunt beschouwd. In werkelijkheid is echter niet alleen het economische aspect belangrijk - op dat gebied heeft Kazachstan een grote toekomst -, maar is ook het politieke aspect uiterst belangrijk. Kazachstan is een kruitvat. Het behoort tot de islamitische landen met een vrij hoog percentage Russische inwoners, die men als vijfde colonne beschouwt tegen de grootste bevolkingsgroep, de Kazachen, die zowat 40 % van de bevolking uitmaken. Bovendien is het duidelijk dat de meest dynamische landen nu al hun grote belangstelling voor Kazachstan hebben getoond. Als ik kijk wat de andere landen doen, stel ik vast dat drie landen in Kazachstan actief zijn: in Europa zelf is dat Frankrijk, aan de rand van Europa Turkije en ten slotte ook Japan. Daarom is het voor onze Gemeenschap uiterst belangrijk dat wij ook voor Kazachstan bakens uitzetten.
Ik geef toe dat de problemen in Kazachstan reusachtig zijn. Ik denk daarbij aan de sociale situatie, de werkgelegenheid en niet in de laatste plaats ook aan de vrij zwakke democratie. Als ik echter zie hoe vriendelijk wij voor bepaalde landen zijn en hoe wij ons bij voorbeeld tegenover Rusland, waar van democratie ook niet veel te bespeuren valt, of tegenover Cuba gedragen, moet ik zeggen dat ook Kazachstan onze steun verdient.
Ik moet zeggen dat op president Nazabajev zware kritiek wordt geleverd. Hij is nu eenmaal een Turk. Hij heeft goede banden met Turkije en die trekken hem langzaam aan naar onze kant terwijl aan de andere kant ernstige gevaren Centraal-Azië vanuit Iran bedreigen. Uit de jongste ontwikkelingen is gebleken dat wij voorzichtig moeten zijn en dat een signaal van onzentwege aan president Nasarbajew ook de politieke stabiliteit in Centraal-Azië positief kan beïnvloeden.
Wij moeten dus verheugd zijn dat wij dit akkoord kunnen sluiten. Daarmee geven wij president Nazabajev en zijn volk een teken en brengen wij een politieke en economische consolidatie op gang. Er wachten nog wel moeilijke tijden, maar op lange termijn is dat voor ons van het hoogste belang.

Van Dijk
Voorzitter, mag ik van de gelegenheid gebruik maken om de heer Martens met zijn verjaardag te feliciteren vandaag.
Maar nu over Kazachstan. De interim-overeenkomst met Kazachstan is natuurlijk hard nodig en ook van onze kant zijn wij blij dat we deze overeenkomst nu kunnen ratificeren, maar niet zonder zorgen moet ik erbij zeggen, want ik heb toch sterk het gevoel dat deze interim-overeenkomst overheerst wordt door de economische en handelsbelangen, zoals ook de heer Habsburg die zojuist genoemd heeft.
Als je kijkt naar de Europese belangen in Kazachstan, dan zijn die natuurlijk ook niet gering. De voorraden olie en gas die daar zitten, daar hebben wij wel oren naar en grote Europese ondernemingen zijn al bezig om te zorgen dat zij de mogelijkheid hebben die te exploiteren. Ten slotte hebben we ook nog Philip Morris in Kazachstan, die de sigarettenindustrie heeft overgenomen. Als we nu kijken naar de hulp die vanuit Europa naar Kazachstan gaat - het gaat vaak over melkpoeder en graanleveranties - dan zou het toch eigenlijk veel beter zijn als we niet onze eigen landbouwoverschotten daar dumpen, maar gewoon zorgen dat de regionale markten in stand blijven.
Ik wil ten slotte iets zeggen over de energie, want ook de interim-overeenkomst staat iets over de nucleaire veiligheid. Kazachstan is in feite een land dat zonder kernenergie heel goed toe zou kunnen. Er is slechts een zeer beperkt aandeel in de energievoorziening afkomstig van kernenergie en deze overeenkomst zou dan ook niet gericht moeten zijn op het openhouden of het verbeteren van kerncentrales, maar op het sluiten van kerncentrales en het overgaan op andere vormen van energie, juist met de olie- en gasvoorraden die in Kazachstan aanwezig zijn.
Ik zou graag willen dat toch meer de sociale zekerheid in Kazachstan zelf voorop zou staan dan onze handel en economie.

Nußbaumer
Mevrouw de Voorzitter, wij zijn ingenomen met dit verslag omdat de economische situatie in Kazachstan, zoals hier reeds herhaaldelijk is gezegd, ronduit rampspoedig is. In Kazachstan moeten wij echter niet alleen de in een enkel jaar met bijna 30 % gedaalde industriële produktie stimuleren, maar moeten wij vooral het democratiseringsproces ondersteunen. De heer von Habsburg heeft de situatie zoëven zeer plastisch beschreven, vooral met betrekking tot het fundamentalisme. Democratisering veronderstelt echter dat de algemene economische toestand van het land wordt gestabiliseerd. Daartoe moet vooral de inflatie naar omlaag, want anders kan van waardeschepping en dus ook van een duurzaam economisch herstel moeilijk iets in huis komen.
Opdat de overeenkomsten beide partijen voordeel kunnen opleveren, moet het interimakkoord van macro-economische steunmaatregelen vergezeld gaan. In elk geval moet Kazachstan bereid zijn zelf ook inspanningen te doen. Ik denk daarbij in de eerste plaats aan een aantal hervormingen, onder meer van het eigendomsrecht, de totstandbrenging van een doeltreffend bestuursapparaat, het creëren van het nodige vertrouwen in de banksector en uiteraard ook de eerbiediging van de mensenrechten. In Kazachstan, waar de Kazachen 40 % van de bevolking uitmaken en een Russische minderheid van 38 % leeft, moeten de eigendomsrechten duidelijk worden omschreven. Als men dat niet doet, zal dat onvermijdelijk tot conflicten leiden.
Als de politieke situatie onzeker is, mag men niet verwachten dat de buitenlandse investeerders massaal naar Kazachstan komen. De geplande privatisering van de staatsbedrijven kan dan ook maar slagen als de politieke situatie wordt gestabiliseerd.

Gradin
Mevrouw de Voorzitter, de interimovereenkomst tussen de Europese Unie en Kazachstan maakt het een snelle uitvoering mogelijk van de doelstellingen van de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst inzake vraagstukken rond de handel en daarmee verbonden zaken. Ik wil benadrukken dat de partnerschaps- en handelsovereenkomsten, speciaal de gedeelten inzake de handel, een sleutelrol spelen in ons beleid ten opzichte van de landen van het Gemenebest van Onafhankelijke Staten, het GOS. Het vormt een algemeen kader voor onze toekomstige betrekkingen met deze landen. Ik wil speciaal de heer Chesa danken voor zijn uitstekende verslag.
Mijn collega, Commissaris Van den Broek, heeft onlangs Alma Ata en Tasjkent bezocht en de toestand in Kazachstan bestudeerd. Er werden verschillende signalen afgegeven tijdens de gesprekken met de Kazachstaanse autoriteiten. Welk prioriteitsniveau Kazachstan aan de betrekkingen met de Europese Unie toekent, is zeer onduidelijk. Alle deelnemers benadrukken dat het de absolute prioriteit van Kazachstan is om de betrekkingen met Rusland te versterken. Het blijft echter onduidelijk of de versterking van de betrekkingen met de Unie, dus met ons, even belangrijk is als met China, de VS en Japan. Het was ook niet geheel duidelijk in welke mate de betrekkingen die zijn geschapen door vierpartijenovereenkomsten tussen Rusland, Wit-Rusland, Kazachstan en Kirgizistan, van enige betekenis zijn voor onze bilaterale betrekkingen krachtens de partnerschapsen samenwerkingsovereenkomst.
De regering van Kazachstan verzekerde de Commissie dat Kazachstan ondanks de overeenkomst vrij achtte om besluiten te nemen inzake de inhoud en de voorwaarden in de betrekkingen van Kazachstan met derde landen. Het staat te bezien of dit mogelijk zal zijn op handelsgebied. In de douane-unieovereenkomsten wordt namelijk voorgeschreven dat de douanetarieven en douanewetgeving van Rusland worden aanvaard.
De ambassadeurs van de lid-staten van de EU in Alma Ata hebben vastgesteld dat Europese ondernemingen die in het land aanwezig zijn, aarzelen om te investeren. Zee nemen een afwachtende houding aan vanwege de onzekerheid over de politieke richting van Kazachstan. Hoewel bepaalde ondernemingen zijn verhuisd naar Tasjkent in Oezbekistan, heeft nog geen massale terugtrekking uit Alma Ata plaatsgevonden.
De delegatie van de Commissie benadrukte de behoefte om een nauwe regionale samenwerking tot stand te brengen tussen de republieken van Centraal-Azië, zowel om economische redenen als ter bevordering van de stabiliteit in deze regio met een zeer grote etnische verscheidenheid. De Europese Unie beschouwt het als wezenlijk dat er sprake is van regionale samenwerking en integratie op vrijwillige grondslag, met respect voor de onafhankelijkheid en soevereiniteit van ieder deelnemend land.
De Kazakken lijken open te staan voor de ideeën om communicatieverbindingen met het westen te leggen, met Europa, via de Kaspische Zee en de Kaukasus. Dat vormt een politiek aantrekkelijke aanvulling op hun primaire oriëntatie op Rusland. TACIS steunt projecten zoals de transportcorridor in de Kaukasus en CentraalAzië, en de werkgroep voor olie- en gasbeheer.
Mijn collega Van den Broek benadrukte bij zijn gesprekken dat de contractuele betrekkingen met de EU bedoeld zijn als een aanvulling op en niet als vervanging van de betrekkingen met de republieken van het GOS, speciaal met Rusland.
Het is te vroeg om conclusies te trekken, hoe en in welk tempo de betrekkingen met de Europese Unie zich in de toekomst zullen ontwikkelen. Met het oog op het geopolitiek belang van het land en zijn grote natuurlijke voorraden, moet de Europese Unie de politieke ontwikkeling Kazachstan nauwgezet volgen. Tegelijkertijd moet het TACIS-programma, naast de huidige maatregelen, proberen om de Kazakken de voordelen te laten inzien van een economische wetgeving en van een handelswetgeving die zijn aangepast aan internationale regels, d.w.z. WTOregels, en krachtig de nadruk leggen op vraagstukken betreffende communicatieen energieverbindingen. De interimovereenkomst verschaft de toepasselijke basis om een dergelijke ontwikkeling te stimuleren.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
Wij gaan nu over tot de stemming.
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)

Samenwerkingsovereenkomst met Nepal
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0072/96) van de heer Pettinari, namens de Commissie ontwikkelingssamenwerking, inzake het voorstel voor een besluit van de Raad (COM(95)0488 - C4-0582/95-95/0256(CNS)) betreffende de sluiting van de samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese Gemeenschap en het Koninkrijk Nepal.

Pettinari
Mevrouw de Voorzitter, zoals u al zei moeten we een besluit nemen over ratificatie van de eerste en dus historische overeenkomst voor economische en commerciële samenwerking tussen de Europese Unie en Nepal. Het is niet moeilijk voor te stellen dat deze overeenkomst voor het kleine land in de Himalaya een bron van hoop betekent. Met zijn 20 miljoen inwoners heeft Nepal altijd de dreigende schaduw over zich geweten van de twee reusachtige buurlanden China en India; zij hebben in hun eentje altijd de internationale belangen op politiek en economisch terrein aan zich weten te binden, ten koste van andere landen in de regio.
Bovendien heeft Nepal altijd de bekende problemen van Tibet voor zijn kiezen gekregen, en de etnisch-religieuze conflicten in India, en is het ook nog eens een toevluchtsoord geworden voor een flinke stroom vluchtelingen uit Bhutan.
De samenwerkingsovereenkomst, waarover wij weldra zullen stemmen, betekent dus een ommekeer voor Kathmandu en biedt de regering de gelegenheid zijn markten voor Europa open te stellen; daarmee vergroot het zijn ontwikkelingsmogelijkheden en krijgt het de kans zich los te maken van zijn positie als enclave tussen twee regionale grootmachten.
Ik wil de politieke aspecten van de overeenkomst belichten, met name het feit dat wij met onze stem het democratiseringsproces in dat land erkennen.
Sinds 1990 zijn er in Nepal radicale institutionele veranderingen aan de gang die hebben geleid tot vrije verkiezingen met een meerpartijenstelsel en elkaar afwisselende democratische regeringen. Met de nieuwe grondwet van 1990 is Nepal een constitutionele monarchie geworden met een bicameraal parlementair stelsel, met 265 afgevaardigden verdeeld over het Huis van afgevaardigden en de Nationale Raad; in de grondwet is een scheiding van machten vastgelegd tussen de verschillende organen van het land, waardoor Nepal tot de voorhoede van het Indiase subcontinent behoort.
We moeten immers niet vergeten dat Nepal een van de weinige landen van het Aziatische continent is waarin op het ogenblik de democratische en politieke vrijheden werkelijk gewaarborgd zijn. Des te meer reden dus voor Europa en het Europees Parlement om het politieke proces in Nepal te steunen. Tegen de hier aanwezige commissaris wil ik dan ook zeggen dat ik hoop dat de Commissie - ik verzoek haar bij dezen ook dit te doen - een vertegenwoordiging in Kathmandu zal openen, zoals ze dat ook in andere Aziatische landen doet. Een Europese diplomatieke aanwezigheid op hoog niveau zou een belangrijke steun in de rug voor de democratische ontwikkelingen in Nepal betekenen en bewijzen dat Europa zich ervoor inzet de situatie in een klein land op de voet te volgen; een land dat weliswaar klein is, maar wiens geschiedenis en cultuur van groot belang zijn, een land dat om hulp vraagt in zijn gang naar de democratie. Ik hoop dat de Commissie dit voorstel zal overnemen; ik weet zeker dat het Europees Parlement bij de goedkeuring van de begroting dit voorstel zal steunen.
Voorts zij erop gewezen dat het aan ons ter goedkeuring voorgelegde voorstel voor een overeenkomst gelijkenis vertoont met overeenkomsten die op het ogenblik door de Europese Unie met een aantal andere ontwikkelingslanden worden afgesloten.
Van specifiek belang is verder de zogeheten "mensenrechtenclausule" , die in de overeenkomst is opgenomen en haar in positieve zin onderscheidt. De Nepalese regering dient te beseffen dat de eis dat de democratische beginselen en de mensenrechten moeten worden geëerbiedigd inderdaad een van de belangrijkste kenmerken van het Europees beleid ten aanzien van de ontwikkelingslanden is. Het is overigens ook waar dat de Nepalese regering zich op onmiskenbare wijze heeft ingezet voor de volledige eerbiediging van de mensenrechten in haar land. Europa moet deze inzet als een positieve stap begroeten en bevestigen dat zij de situatie van de mensenrechten in Nepal op de voet zal blijven volgen, en eventueel de nodige politieke druk zal blijven uitoefenen.
Vanuit economisch en commercieel oogpunt is het van cruciaal belang dat de in de overeenkomst neergelegde doelstellingen zo snel mogelijk worden bereikt. Het is namelijk zo dat de handelsbalans van Nepal extreme tekorten vertoont. In 1992 bedroeg de totale invoer 780 miljoen dollar, tegen een totale uitvoer van slechts 350 miljoen dollar. Europa moet Nepal helpen uit deze moeilijke situatie te geraken, want de ontwikkeling van dat land mag niet alleen van het bergtoerisme afhangen; die ontwikkeling kan alleen zeker worden gesteld door diversificatie van de inkomsten en door stimulering van de binnenlandse ontwikkeling.
Het Koninkrijk Nepal is een van de armste landen ter wereld en in zijn ontwikkeling staan het land dan ook moeilijke uitdagingen te wachten. Zoals ik al zei is Nepal een jonge, nog broze democratie, die onvoorwaardelijke steun behoeft om het democratiseringsproces definitief te kunnen verankeren.
De samenwerkingsovereenkomst tussen de Unie en Nepal vormt een stabiel institutioneel kader dat zowel op politiek vlak als op het vlak van de economische en sociale ontwikkeling een positieve invloed op deze situatie kan hebben.
Daarom roep ik het Parlement op onverwijld tot ratificatie van deze overeenkomst voor economische en commerciële samenwerking over te gaan.

Pradier
Mevrouw de Voorzitter, ik feliciteer de heer Pettinari met zijn voortreffelijk verslag. Nu Kathmandu niet meer, zoals in de jaren 1970, synoniem is van initiatiereizen, is de belangstelling voor het kleine Nepal, met zijn twintig miljoen inwoners gekneld tussen zijn grote buren, in Europa sterk afgenomen.
De eerbiediging van de mensenrechten is in de voorgestelde samenwerkingsovereenkomst een belangrijk element. Over die mensenrechten gaat het zelfs al in artikel 1. Nepal heeft op dat gebied geen onberispelijke reputatie. De politie past nog steeds op zijn minst betwistbare methodes toe. De schuldslavernij bestaat er nog steeds, politiek en godsdienstig proselitisme wordt er als een misdrijf beschouwd en de vluchtelingen uit Tibet en Bhutan worden er niet behandeld zoals wij dat willen. Bovendien is Nepal een doodarm land, een van de armste ter wereld. Het jaarlijks inkomen bedraagt er 150, volgens de meest optimistische schattingen 200 dollar per inwoner.
Nu stelt men ons voor de weg te effenen voor een stabiele en duurzame ontwikkeling van Nepal, met eerbiediging van de mensenrechten. Ik wijs er echter op dat de Begrotingscommissie bij de sluiting van de overeenkomst enkele belangrijke kritische opmerkingen heeft gemaakt, misschien wegens het gebrekkige financiële memorandum, dat bij het akkoord was gevoegd. Deze overeenkomst heeft een looptijd van vijf jaar en kan worden verlengd. Ik meen dat de Nepalezen in vijf jaar tijd heel wat hulp kunnen krijgen en dat wijzelf over vijf jaar klaarder zullen zien.

Pollack
Mevrouw de Voorzitter, dit is de eerste samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese Unie en Nepal en is dan ook een mijlpaal in onze onderlinge betrekkingen. Als ondervoorzitter van de delegatie met de Zuidaziatische landen ben ik zeer ingenomen met dit verslag. Ik vind het jammer dat het als gevolg van een intern dispuut in het Parlement vier maanden heeft geduurd voor het aan de plenaire vergadering kon worden voorgelegd. Voortaan moeten wij in soortgelijke aangelegenheden sneller te werk gaan.
Nepal heeft de jongste jaren grote inspanningen gedaan om een pluralistisch en democratisch bestuurssysteem te ontwikkelen. De natuur in Nepal is prachtig, maar toch kampt het land met reusachtige problemen. Niet alleen is het een van de armste landen ter wereld, maar bovendien wordt het ook geconfronteerd met vluchtelingenstromen uit Bhutan en Tibet als gevolg van de geopolitieke problemen in het gebied. Een ander probleem is de illegale handel in Nepalese meisjes voor de prostitutie in India, zoals Asia Watch met bewijsstukken heeft aangetoond.
Een van de mogelijkheden om dat probleem aan te pakken is een beter onderwijs voor de vrouwen en de bestrijding van de armoede op het platteland. Deze overeenkomst kan daarbij helpen. Daar in Kathmandu het secretariaat van de SAARC is gevestigd, ondersteun ik het verzoek van de rapporteur aan de Commissie om zo snel mogelijk een vast vertegenwoordiger naar Nepal te sturen. Ik vind het jammer dat de Begrotingscommissie nu niet bepaald een enthousiast advies heeft kunnen geven. De Commissie had dat kunnen vermijden door ons een duidelijker financieel memorandum als onderdeel van de overeenkomst voor te leggen.
Ik heb met de Nepalese regering voorstellen voor projecten besproken en weet dat alle partijen naar de definitieve goedkeuring van deze samenwerkingsovereenkomst uitkijken. Daarmee kunnen wij immers allen samen een aantal van de vele problemen van Nepal aanpakken en het land helpen om zich in de moderne wereld te integreren. In dat perspectief wil ik deze overeenkomst van harte bij het Parlement aanbevelen.

Günther
Mevrouw de Voorzitter, de Fractie van de Europese Volkspartij vindt het goed dat wij, zoals mevrouw Pollack verklaarde, eindelijk deze samenwerkingsovereenkomst met Nepal kunnen sluiten. Wij mogen echter het paard niet achter de wagen spannen. Volgens mij is een van de grootste problemen voor een duurzame ontwikkeling immers het grote aantal analfabeten in het land. Daarom verzoek ik de Commissie daaraan speciale aandacht te besteden.
Positief in Nepal is volgens mij dat daar nog geen gevaar bestaat dat sloppenwijken ontstaan en dat men daarvoor ook in de nabije toekomst niet bang hoeft te zijn. De bevolking woont immers nog vrij gelijkmatig over het gehele land verspreid en is niet, zoals in andere regio's in Azië, rond de grote steden geconcentreerd. Dat is een belangrijk pluspunt. In Nepal rijst nog steeds het moeilijke probleem van de kinderarbeid, maar het land heeft wel vooruitgang geboekt. Ik wijs erop dat de kinderarbeid ook in de tapijtindustrie duidelijk is gedaald. Nepal is immers ingegaan op de eis om de kinderarbeid te beperken. Door dat alleen maar te eisen kunnen wij de situatie natuurlijk niet veranderen. Op een of andere manier moeten wij het land een alternatief kunnen bieden. Wij hebben van verschillende sprekers gehoord dat het inkomen per inwoner in Nepal zeer laag ligt. Het feit dat de kinderen er moeten werken moet ons tot nadenken stemmen. Ook het probleem van de gedwongen prostitutie is algemeen bekend.
Ik wijs ook op het advies van de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid over de kwestie van de mensenrechten. De schuldslavernij is diep in de tradities en de geschiedenis ven het land geworteld. Ik meen dat wij voorzichtig moeten zijn als wij met onze normen naar Nepal gaan. Wij moeten de nieuwe grondwet en het feit dat in Nepal een goed functionerend parlement bestaat, aangrijpen om ook dat land met betrekking tot de mensenrechten enig krediet te geven in plaats van meteen kritiek te leveren en alles te willen controleren. Ten slotte kunnen wij een land niet losmaken van zijn geschiedenis, die voor een groot stuk ook heel anders is verlopen dan de onze.
De vraag is natuurlijk ook wat de rijke Aziatische landen in zulke noodsituaties doen. Die zouden ook wel eens mogen helpen. Ik zou kort nog iets willen zeggen over de kritiek van de Begrotingscommissie: ik verzoek de Commissie daarmee rekening te houden en ons onverwijld een aanvaardbaar financieel memorandum voor te leggen.

Bertens
Mevrouw de Voorzitter, dank u wel, mijnheer Pettinari voor dit uitstekende verslag. Nepal ligt erg hoog en moet ook hoog op onze lijst staan om dit land waar hoge noden zijn te helpen.
Mevrouw de Voorzitter, de Unie heeft nauwelijks enige - afgezien van toeristische - band met Nepal, maar een contractuele relatie nog steeds niet. Het is een van de armste landen, waar het gemiddelde inkomen niet hoger is dan 180 à 200 dollar. Daarvoor ga je hier in Straatsburg een keer naar een hotel.
Hoewel de Unie al redelijk veel hulp heeft gegeven aan Nepal is er nog steeds geen akkoord, en deze relatie moet nu vaste vorm krijgen; uiteraard zijn wij liberalen een groot voorstander van het samenwerkingsakkoord dat hier voor ons ligt. Het biedt de mogelijkheid tot de versterking van handel en investeringen, tot economische en technische samenwerking en het biedt een ideaal forum voor regelmatig overleg in de gemengde parlementaire commissie. Er ontbreekt een duidelijke financiële envelop, jammer genoeg, en dit ten aanzien van een van de armste landen ter wereld. Het analfabetisme, onderontwikkeling van het onderwijs, nood aan waterzuivering, overbelasting door grote groepen vluchtelingen uit Tibet en Bhutan; Nepal verdient meer dan een ad hocfinanciering door de Unie. Juist nu het democratiseringsproces vruchten begint af te werpen moeten wij aanwezig zijn.
Terecht wordt ten slotte veel aandacht besteed aan ontwikkelingssamenwerking en wordt de duurzame economische ontwikkeling hoog in het vaandel gedragen. Nepal is voor zijn inkomsten hoofdzakelijk afhankelijk van toeristen, maar die moeten we niet kapot laten maken wat eventueel nog over is aan een goed milieu.
De Unie, mevrouw de Voorzitter, is de grootste handelspartner van Nepal. Wij moeten dit land, dat op een geo-strategisch zeer belangrijke maar geïsoleerde positie tussen China en India ligt, bijstaan. Daarom zullen wij uiteraard voor het samenwerkingsakkoord stemmen.

Schreiner
Mevrouw de Voorzitter, ook wij ondersteunen deze overeenkomst met de Himalayastaat Nepal. Zoals in het verslag wordt uiteengezet, wordt Nepal met twee grote infrastructuurproblemen geconfronteerd, namelijk dat van de energie- en dat van de drinkwatervoorziening. Ik heb het land enkele keren bezocht en heb er kunnen zien met welke problemen ook de hoger gelegen gebieden kampen. Mijn eigen land, Oostenrijk, heeft getracht Nepal met een aantal projecten te helpen, onder meer met een project op het gebied van elektriciteitsvoorziening in het nationaal park Sagarmatha het zogenaamde Sjerpaland, en een belangrijk project inzake de herbebossing van de gebieden waar de laatste schutbossen waren gerooid. Dat herbebossingsprogramma werd uiterst positief onthaald. Ook de uitbreiding van de handelsbetrekkingen met Nepal, de ontwikkeling van het toerisme en de verbetering van de infrastructuur in Kathmandu en andere steden zijn voor dit land met zijn twintig miljoen inwoners uiterst belangrijk.
Ik vind dat de Europese Unie zonder meer de plicht heeft deze kleine Aziatische staat te helpen. Ik vind het dan ook goed dat dit debat over deze overeenkomst wordt gevoerd en geloof dat de Unie in de toekomst op dit gebied nog andere belangrijke beslissingen zal nemen.

Mann, Thomas
Mevrouw de Voorzitter, de overeenkomst van de Europese Unie met het Koninkrijk Nepal, een van de armste landen ter wereld met een ongemeen rijke cultuur, is een modelakkoord. Het is het eerste akkoord dat de Europese Unie op basis van de eerbiediging van de mensenrechten met een derde land sluit. Als de mensenrechten niet worden geëerbiedigd, kan de overeenkomst worden geschorst. Deze overeenkomst is een kaderakkoord dat door andere akkoorden over concrete acties en projecten moet worden gevolgd. Wij willen ons niet alleen in het algemeen solidair tonen, maar willen aan die solidariteit ook concrete inhoud geven. Zoals mevrouw Pollack, plaatsvervangend ondervoorzitter van de SAARC-groep van ons Europees Parlement, ben ook ik daarmee zeer ingenomen.
Ondanks de hier vandaag opnieuw met bewijsstukken gestaafde kritiek van de Begrotingscommissie op het financieel memorandum van de Commissie hebben alle bevoegde commissies van het Europees Parlement de overeenkomst met een ruime meerderheid goedgekeurd. Ik verheug mij erover dat wij deze overeenkomst hier vandaag in aanwezigheid van de ambassadeur van Nepal bij de EU kunnen bespreken. Onze samenwerking moet een hart onder de riem zijn van alle politici die, zoals ik in Kathmandu telkens opnieuw heb kunnen vaststellen, met veel energie, bedachtzaamheid en moed hun jonge democratie, niet alleen op politiek gebied, wat in dat kleine bufferland tussen zijn twee grote buren niet eenvoudig is, maar ook op economisch en cultureel gebied verder trachten te ontwikkelen. Zij hebben een basis waarop zij kunnen bouwen en ik stel met voldoening vast dat die basis door onderlinge samenwerking kan worden versterkt.
De hindoes en boeddhisten, die in Nepal, in tegenstelling tot in vele andere landen, vreedzaam samenleven, moeten duidelijk weten dat wij bereid zijn de Nepalezen bij hun eigen ontwikkeling te helpen. Dat wil concreet zeggen dat inspanningen moeten worden gedaan om de levensomstandigheden op het platteland te verbeteren, de milieuverontreiniging in de steden te beperken, de beschikbare hulpbronnen omzichtig te gebruiken, energienetwerken aan te leggen, de drinkwatervoorziening te verbeteren, nieuwe werkgelegenheid te creëren - vooral in de landbouw door het landbouwonderzoek te intensiveren -, het onderwijs en de opleiding, de gezondheidszorg, de economische en sociale integratie van de vrouwen en de bescherming van de kinderen verder te ontwikkelen.
Wij willen ook rechtstreekse investeringen in Nepal stimuleren. Wij willen gezamenlijke ondernemingen met de Europese kleine en middelgrote ondernemingen bevorderen, de economische ontwikkeling blijvend ondersteunen en de markttoegang voor Nepalese produkten verbeteren.
Ik wens de Europese Unie en Nepal, een land van de SAARC-groep, een steeds belangrijker regionaal samenwerkingsverband, een succesvolle en loyale samenwerking toe. Namaste!

Gradin
Mevrouw de Voorzitter, de eerste bilaterale overeenkomst tussen de Gemeenschap en Nepal zal zeker bijdragen tot het verbeteren van de betrekkingen tussen de Gemeenschap en het koninkrijk in de Himalaya op het punt van politiek, handel en samenwerking.
Deze overeenkomst is een nieuw teken van het belang dat Azië voor de Gemeenschap heeft bij de opbouw van externe betrekkingen. Een andere mijlpaal is de topconferentie die onlangs in Bangkok is gehouden. Bovendien worden besprekingen gevoerd over samenwerkingsovereenkomsten met Bangladesh, Cambodja, Laos en Pakistan.
De overeenkomst met Nepal wordt getroffen op een moment dat het land een democratiseringsproces doormaakt, waarin het respecteren van de mensenrechten steeds een grote uitdaging is. De politieke dialoog biedt ons de mogelijkheid om het belang van mensenrechten en democratische beginselen te benadrukken, waar het vraagstuk van de kinderarbeid natuurlijk ook onder valt.
Dit zal de procedure voor de vestiging van een delegatie door de Europese Unie versnellen, en het zal de regionale samenwerking tussen landen in Zuid-Azië helpen bevorderen.
De gemeenschappelijke commissie is verantwoordelijk voor de samenwerkingsdialoog en eveneens voor handels- en investeringsvraagstukken. Hopelijk zal de eerste bijeenkomst van de gemeenschappelijke commissie worden gehouden in Katmandoe, in september/oktober 1996. Mijn collega, commissaris Marin, is ook van plan Nepal te bezoeken en krijgt dan natuurlijk gelegenheid om te discussiëren met de Nepalese leiders.
Natuurlijk is er pas tijdens de bijeenkomst van de gemeenschappelijke commissie gelegenheid om bepaalde noodzakelijke prioriteiten vast te stellen en te definiëren. Ik wil echter de volgende samenwerkingsmogelijkheden noemen:
1.Intensivering van de landbouw, inhoudende ontwikkeling van irrigatieinstallaties, steun aan veterinaire diensten, aan kredietinstellingen en werkprogramma's voor de landbouw.2.Milieubescherming, inhoudende bosbeheer, bevordering van een duurzaam beheer van bodem- en waterrijkdommen, en bestrijding van verontreiniging in de steden.3.Samenwerking met betrekking tot fundamentele sociale voorzieningen, inhoudende aanvaardbare en betrouwbare gezinsplanning, steun aan kwaliteitsontwikkeling in de basisopleiding en beroepsopleiding, steun aan hervormingen van de gezondheidszorg en aan de preventieve gezondheidszorg.4.Inspanningen ten behoeve van openbare organen en beleidslijnen. De maatregelen in dit verband zullen een studie naar de migratie naar de grote steden en naar de Terai omvatten. Verder gaat het om steun aan democratisering en decentralisering, en om steun aan hervormingen op het gebied van huur- en pachtovereenkomsten.5.Samenwerking met het midden- en kleinbedrijf. De mogelijkheden van deze bedrijven zullen ook op de agenda staan.Ik geloof en hoop dat deze vergadering waardering heeft voor deze ambitieuze doelstellingen met betrekking tot de toekomstige betrekkingen tussen de EU en Nepal. Ten slotte wil ik de heer Pettinari dank zeggen voor zijn uitstekende verslag.

De Voorzitter
Dank u, mevrouw Gradin.
Het debat is gesloten.
We gaan over tot de stemming.
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)

Steunregeling voor bepaalde akkerbouwgewassen
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0080/96) van de heer Goepel, namens de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, over het voorstel voor een verordening van de Raad (COM(95)0497 - C4-0602/95-95/0265(CNS)) betreffende wijziging van verordening (EEG) nr. 1765/92 tot instelling van een steunregeling voor producenten van bepaalde akkerbouwgewassen.

Goepel
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik geloof eigenlijk niet dat ik mijn vijf minuten volledig nodig zal hebben. Gezien het gevorderde uur zullen sommigen dat graag horen. Wie mij kent, weet ook dat ik mijn spreektijd altijd respecteer. In het kader van de besluiten van de Uruguay-ronde heeft de Europese Unie in het zogenaamde Blair House-akkoord de verplichting op zich genomen op braakgelegde gronden zoveel mogelijk oliehoudende zaden te verbouwen voor de vervaardiging van niet voor voeding of vervoedering bestemde produkten. De achtergronden van die regeling zijn de volgende. De braakleggingen in het kader van de landbouwhervorming van 1992 moesten dienen om het aanbod aan graan en oliehoudende zaden voor verwerking in voeding te beperken. De verbouwing, op die gronden, van bepaalde landbouwprodukten voor gebruik in niet voor voeding of vervoedering bestemde produkten is toegestaan. Bij de vervaardiging van methylester uit raapzaad in de zogenaamde "biodiesel" ontstaat als bijprodukt raapzaadkoek, die zoals sojameel als diervoeder kan worden gebruikt. Dat diervoeder staat in concurrentie met bepaalde, hoofdzakelijk uit de Verenigde Staten ingevoerde voedermiddelen. De Europese Unie heeft in het hierboven genoemde akkoord derhalve de verplichting op zich genomen de verbouwing van raapzaad voor gebruik in niet voor voeding bestemde produkten te beperken, meer bepaald tot een miljoen ton sojameelequivalent.
Het onderhavige voorstel van de Commissie voorziet in corrigerende maatregelen om de teelt van raapzaad te beperken als het miljoen ton sojameelequivalent wordt overschreden. Naargelang de wijze van berekening komt die hoeveelheid overeen met een teeltoppervlakte van ongeveer 1, 2 miljoen hectare raapzaad, die in de Europese Unie nog nooit is bereikt. De regeling heeft geen enkel gevolg voor de Europese begroting. In 1995 bleef de produktie met 940.000 ton echter aanzienlijk onder de toegestane maximumhoeveelheid van 1 miljoen toen. Deze op berekeningen van de Commissie berustende produktiehoeveelheid is wellicht wegens de toepassing van niet meer op de praktijk aansluitende omrekeningscoëfficiënten duidelijk te hoog uitgevallen. Voor 1996 wordt op grond van de verlaagde braakleggingsquota zelfs een dalende tendens verwacht.
Op het eerste gezicht lijkt de Commissie te vroeg met haar voorstel te komen, maar dit betekent anderzijds wel dat de producenten nu al waarborgen voor hun planning worden geboden. Bovendien moet het voorstel ook worden beschouwd en aangegrepen als een kans om reeds in een vroeg stadium nadrukkelijker toe te werken naar een versterkt gebruik van hernieuwbare grondstoffen. Dat is ook de reden waarom ik amendement 3 moet verwerpen. Dat stelt immers voor bij een theoretische overschrijding van de toegelaten maximumhoeveelheid van 1 miljoen ton sojameelequivalent in het volgende jaar onder bepaalde voorwaarden als sanctie een verdere braaklegging op te leggen. Dat is juist wat wij met dit verslag willen vermijden.
Met betrekking tot de amendementen nog kort het volgende. De maximumhoeveelheid van 1 miljoen ton sojameelequivalent heeft uitsluitend betrekking op de voor menselijke consumptie of vervoedering te gebruiken bijprodukten. Een groot aantal bijprodukten is echter ook voor andere doeleinden bruikbaar. Zo is het bij de extractie van raapzaad gewonnen raapextractieschroot, ook wel raapkoek genoemd, weliswaar enerzijds een uitstekend eiwitvoeder, maar het is anderzijds ook te gebruiken in de sector "alternatieve energieproduktie" of, in de landbouw, voor maatregelen voor bodemverbetering. Met amendement 1 moet duidelijk worden gemaakt dat dergelijke bijprodukten die voor andere doeleinden dan menselijke consumptie of vervoedering worden gebruikt - dus bij voorbeeld voor alternatieve energie-opwekking, als biobrandstof of als bodemverbeteraar - bij de berekening van de toegestane maximumhoeveelheid van 1 miljoen ton buiten beschouwing blijven. Zo kunnen onze boeren op de braakgelegde gronden onbeperkt raapzaad verbouwen zodat die alternatieve brandstof in grotere hoeveelheden kan worden geproduceerd.
De thans door de Commissie toegepaste, volgens mij echter nergens wettelijk bindend gecodificeerde omrekeningscoëfficiënt voor het omzetten van raaprespectievelijk zonnebloemschroot in sojameelequivalent is te hoog. De reden hiervan is dat als gevolg van de verschuiving van het soortenspectrum in de sector oliehoudende zaden in de afgelopen jaren sprake is geweest van een verlaging van het gehalte aan ruwe proteïnen en vetten. Amendement 2 houdt met deze recente ontwikkeling rekening door de toepassing van lagere coëfficiënten bindend voor te schrijven. De voorgestelde lagere coëfficiënten leiden rekenkundig tot een lagere hoeveelheid aan sojameelequivalenten, maar kunnen op dit ogenblik praktisch nog niet worden toegepast. Toch stellen wij voor die coëfficiënten jaarlijks te toetsen en in het kader van de beheerscomitéprocedure aan te passen.

Hallam
Mijnheer de Voorzitter, ik feliciteer de heer Goepel met zijn voortreffelijk verslag. Hij heeft deze complexe en uiterst technische aangelegenheid in de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling voor ons begrijpelijk gemaakt. Wij zullen zijn voortreffelijk verslag ten volle ondersteunen.
De braaklegging is een zowel bij de boeren als de bevolking uiterst onpopulaire maatregel. Wij willen in alle omstandigheden over de nodige soepelheid kunnen beschikken. Dat is een van de redenen waarom wij er op onze stemlijst zullen voor zorgen die nood aan flexibiliteit tot uiting te brengen. Onder meer daarom kunnen wij niet instemmen met de ontwerp-resolutie van de Fractie Europa van Nationale Staten, die volgens ons die flexibiliteit wil beletten.
Zoals u weet, ben ik afgevaardigde voor Groot-Brittannië. Ik kan hier dan ook niet voorbijgaan aan de crisis die de landbouw in Groot-Brittannië op dit ogenblik doormaakt. Ik vraag uw begrip voor mijn korte toelichting van wat daar op dit ogenblik gebeurt.
Velen van ons die rurale kiesdistricten vertegenwoordigen, zijn de jongste weken opgebeld door radeloze boeren, die hun gehele leven en al hun geld en energie in hun bedrijf hebben geïnvesteerd, om te vragen wat zij moesten doen. Op 20 maart werden een aantal sedert vele jaren bloeiende bedrijven met een pennetrek ten gronde gericht. Vandaag, 19 april, betreur ik ten zeerste dat zowel de Britse regering als de Commissie over deze aangelegenheid aan megafoondiplomatie doen. Ik pleit ervoor dat alle betrokken partijen zo spoedig mogelijk rond de tafel gaan zitten en een einde aan de crisis maken. Bij 85 % van de Britse runderkudden is nooit een geval van BSE vastgesteld. Wij kunnen onze partners op het continent gerust zeggen dat Brits rundvlees eten volkomen veilig is. Wij betreuren ten zeerste dat men onze vleesindustrie op zulke afschuwelijke wijze verdacht maakt.
Ik denk niet dat de vertraging alleen de schuld van de Commissie is. Ik heb het bange vermoeden dat de Britse regering van de crisis in de rundvleessector tijdens de campagne voor de algemene verkiezingen een van haar grote strijdthema's zal maken. Ik verzoek de Britse regering met klem niet om electorale redenen die weg op te gaan. Ik verzoek ze haar gezond verstand te gebruiken en te zeggen dat wij ons uiterste best zullen doen om de crisis op te lossen. Ik smeek de Britse regering met het werk en het inkomen van de mensen geen politieke spelletjes te spelen.

Schierhuber
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Gradin, dames en heren, ik ben ingenomen met dit ook voor Oostenrijk belangrijke verslag. Amendement 1 schept eindelijk klaarheid over de verbouwing van gewassen zoals raapzaad. Dat amendement maakt het mogelijk dat gronden die niet voor voeding of vervoedering maar bij voorbeeld voor energie-opwekking of bodemverbetering worden gebruikt, niet worden meegerekend. Dat heeft niet alleen tot gevolg dat de bijprodukten zinvol kunnen worden gebruikt, maar is ook een stimulans om op braakgelegde gronden hernieuwbare grondstoffen te verbouwen.
Oostenrijk heeft op dat gebied al lang uitstekende ervaringen. Wij gebruiken energiegewassen niet alleen voor verwarming, maar ook als smeermiddel en zelfs als raapzaadmethylester. Wij hebben daarmee uitstekende ervaringen. In de toekomst wordt het echter volgens mij uiterst belangrijk dat wij in geheel Europa een belastingregeling ter ondersteuning van de energie-opwekking uit biomassa uitwerken. Dat is immers de enige echt milieuvriendelijke energievorm. Ik vind dat wij tegenover de volgende generaties de plicht hebben op dat gebied eindelijk een mentaliteitswijziging tot stand te brengen.
Door een regelmatige toetsing van de coëfficiënten houdt men rekening met de vooruitgang die met de teelt van nieuwe raapzaadsoorten wordt gemaakt en met het hogere vetaandeel. De begrenzing tot 1 miljoen ton sojameelequivalent doet zich daardoor niet zo snel gevoelen en leidt derhalve niet tot een beperking van de verbouwing van hernieuwbare grondstoffen.
Dit verslag en amendement 1 stemmen ook overeen met het standpunt van de COPA en zijn volgens mij onontbeerlijk voor een milieuvriendelijk landbouw- en energiebeleid in Europa. Ik ondersteun dit verslag, dat niet alleen voor Oostenrijk, maar voor geheel Europa van levensbelang is.

Goerens
Mijnheer de Voorzitter, toevallig valt de start van de produktie van biobrandstoffen in de Europese landbouw vrijwel samen met de Top van Rio van enkele jaren geleden. Ik zeg uitdrukkelijk dat dit toeval is, omdat de hoge vlucht die de produktie van biobrandstoffen heeft genomen wel degelijk haar oorsprong vindt in de uitvoering van de hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid, die op haar beurt nodig was om de chronische onevenwichtigheid op de meeste landbouwmarkten op te vangen.
Het beginsel van de aanwending van oliehoudende gewassen voor andere dan voedingsdoeleinden is eenvoudig. De huidige regelgeving voorziet in de braaklegging van een gedeelte van de landbouwgronden. Toch is het toegestaan op die gronden oliehoudende gewassen voor niet-voedingsdoeleinden te verbouwen. Het enige probleem is dat oliehoudende gewassen niet volledig voor nietvoedingsdoeleinden kunnen worden gebruikt. Het bijprodukt, de zogenaamde raapzaadkoek, kan door zijn hoog stikstofgehalte voor vervoedering worden gebruikt. Daarom willen onze belangrijkste concurrenten op de wereldmarkt die produktie beperken. De Commissie houdt rekening met die beperking en de amendementen van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling verzwakken de gevolgen ervan.
Ik heb geen bijzondere bezwaren tegen de tekst zoals die door de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling is voorgelegd, maar maak van deze gelegenheid toch gebruik om de Commissie ertoe aan te zetten de alternatieve produktiemogelijkheden, ook de energiewinning, nog sterker te bevorderen.

Graefe zu Baringdorf
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Goepel, wij ondersteunen uw verslag. Wij zijn het er met u over eens dat wij, zowel wat de verbouwing als de omrekeningscoëfficiënt betreft, tot deze regeling moeten komen. Ik zal daarop dus niet nader ingaan, maar mijn twee minuten spreektijd gebruiken om iets over de braaklegging in het algemeen te zeggen. U weet dat de Commissie de braaklegging ook als een ecologisch keerpunt heeft voorgesteld. Daar zijn wij echter nog ver van verwijderd. Ook het feit dat wij nu hernieuwbare grondstoffen mogen verbouwen heeft met die ecologische opzet niets meer te maken. Ook de teelt van raapzaad, waarom het hier voornamelijk gaat, is immers niet milieuvriendelijk, althans niet zoals die nu gebeurt.
Ik zou u, ook al geniet u onze steun, toch willen verzoeken ons vroegere voorstel nog eens te onderzoeken om op de braakgelegde gronden luzerne voor vervoedering te verbouwen. Ons uitgangspunt is hetzelfde. Ook hier gaat het om een gewas dat niet voor voedingsdoeleinden is bestemd, maar dient het bijprodukt als veevoeder. Dat is juist het probleem waartegen de Amerikanen hebben ingegrepen. Als wij de verbouwing van peulvruchten voor vervoedering vrijgeven, bereiken wij hetzelfde effect maar is dat nog beter voor het milieu. Door roterende braaklegging met vruchtopvolging beschikken wij bovendien over stikstof voor het volgende gewas. Zo kunnen de landbouwbedrijven tegelijkertijd besparen en over veevoer beschikken. Met een flexibel braakleggingsquotum kunnen wij bovendien telkens opnieuw kiezen hoeveel wij uit de markt nemen en hoeveel wij voor vervoedering vrijgeven. Ik hoop dat uw fractie eens over die gedachtengang zal nadenken, niet als tegenprestatie omdat wij met u akkoord gaan, maar omdat wat wij zeggen verstandig is.

Barthet-Mayer
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, in het Blair House-akkoord is de produktie van raapzaadkoek door de bebouwing van braakgelegde gronden in de Europese Unie vastgesteld op 1 miljoen ton sojameelequivalent. Die produkten van plantaardige oorsprong hebben voor ons op dit ogenblik een zeer groot belang. Ik bedoel daarmee dat, enerzijds, de zelfvoorzieningsgraad van Europa inzake voor diervoeder bestemde eiwitten duidelijk afneemt en nog slechts 29 % bedraagt en dat, anderzijds, als gevolg van de dolle-koeienziekte de vraag naar plantaardige produkten voor veevoeder zal stijgen omdat het gebruik van vleesmeel naar verwachting zal verminderen of zelfs zal worden stopgezet. Het zou zeer jammer zijn mochten de Europese veehouders geen gebruik maken van een bron van plantaardige eiwitten die verenigbaar is met de GATT-akkoorden. Het is dan ook logisch dat wij instemmen met het voorstel van de heer Goepel, die ik terloops met zijn verslag feliciteer. Hij stelt voor uit dat quotum de bijprodukten uit te sluiten die bestemd zijn voor andere doeleinden dan vervoedering zoals de produktie van biobrandstoffen of de produktie van humus voor de verbetering van de bodem.
Amendement 5, dat het standpunt weergeeft van de deskundigen van het Franse ministerie van landbouw, dat door de vijftien lid-staten is aanvaard en op gemeenschappelijke criteria van wetenschappers en beroepsmensen steunt, strekt eveneens tot een beter gebruik van het quotum voor de gehele Europese Unie. Het stelt voor de equivalentie tussen sojameel en raapzaad- of zonnebloempittenkoeken opnieuw te bekijken. Het is duidelijk dat die equivalentie afhangt van de specifieke samenstelling van die gewassen en van hun voedingswaarde op basis van hun reële verteerbaarheid.
Ik stel, namens mijn fractie, dan ook voor in te stemmen met het voorstel van de heer Goepel en tevens amendement 5 aan te nemen dat ons in staat stelt de GATT-beperking op een voor de Europese landbouw zo gunstig mogelijke wijze toe te passen.

Berthu
Mijnheer de Voorzitter, bij de sluiting van de akkoorden van Blair House heeft de Europese Unie jammer genoeg ingestemd met een begrenzing - die niet voor onze Amerikaanse partners geldt - van de braaklegging voor industriële doeleinden, met andere woorden van arealen van gewassen die niet voor voedingsdoeleinden maar voor de industrie bestemd zijn, bij voorbeeld voor de produktie van biobrandstoffen.
In het kader van die eerste beperking heeft de Unie zich nog een tweede, onrechtvaardiger beperking laten opleggen, namelijk een beperking van de bijprodukten van de aldus geteelde oliehoudende zaden. Dat heeft indirect tot gevolg dat ook de produktie van die zaden zelf wordt beperkt, ook als die uitsluitend worden geteeld voor prijzenswaardige en uiterst belangrijke doeleinden als de produktie van biobranstoffen of biologisch afbreekbaar verpakkingsmateriaal.
Die voor ons nadelige maximumhoeveelheden worden voor de verschillende teelten uitgedrukt in een gemeenschappelijke rekeneenheid, het sojazetmeelequivalent. Om de berekeningen te kunnen uitvoeren moet men uiteraard voor elk produkt de omrekeningscoëfficiënt kennen.
In de eerste helft van 1995 heeft de Commissie een voorontwerp van equivalentieschaal voorgesteld op basis van het eiwit- en vetgehalte van de bijprodukten. De experts van de Raad en de beheerscomités hebben echter eenparig voorbehoud bij die coëfficiënten gemaakt. Zij vonden dat men die op basis van de verkeerde criteria had vastgesteld en dat het bereikte resultaat bovendien voor onze boeren veel nadeliger was dan onze internationale verplichtingen ons oplegden. In zekere zin was dat dus een beperking die wij onszelf oplegden.
Het Parlement bespreekt vandaag het voorstel voor een verordening van de Raad met het oog op de invoering van een systeem van controles op de maximumhoeveelheden. Het Parlement krijgt hier volgens ons de gelegenheid om de toepassing van rechtvaardiger coëfficiënten voor te stellen. Dat is de opzet van ons amendement 5, dat het voortreffelijk verslag van de heer Goepel vervolledigt en de omrekeningscoëfficiënten baseert op veel relevanter en wetenschappelijk verantwoorde criteria. Aangezien de maximumhoeveelheden betrekking hebben op bijprodukten waarvan men vreest dat ze voor diervoeding of menselijke consumptie zullen worden gebruikt, zijn die relevante criteria gekoppeld aan de voedingswaarde, bij voorbeeld het gemiddelde eiwitgehalte, zoals door verschillende instituten voor wetenschappelijk onderzoek zoals het INRA en het Agronomisch instituut van Parijs-Grignon is voorgesteld.
Als dat amendement 5 wordt aangenomen, kan de Gemeenschap, ondanks de GATTbeperkingen, op braakgelegde gronden voor industriële gewassen toch tot 3, 1 miljoen ton raapzaad of 3, 6 miljoen zonnebloempitten produceren, 20 % meer dan volgens het oorspronkelijke voorstel van de Commissie. Dat maakt de huidige situatie op korte termijn draaglijker voor onze boeren. Uiteindelijk moet de Gemeenschap er echter naar streven de gemaakte fout te herstellen en op een of andere manier de beperking zelf te doen opheffen.

Blot
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik zou vooraf onze grote waardering voor het voortreffelijk verslag van de heer Goepel willen uitspreken. Ik stel echter vast dat de beperking van de produktie van oliehoudende bijprodukten tot 1 miljoen ton sojameelequivalent, waartoe in 1992 in Blair House is beslist, de belangen van de Europese Gemeenschap zichtbaar schaadt. Door de BSE-crisis zal de sojakoekenmarkt waarschijnlijk aantrekken. Dat is in het voordeel van de Amerikaanse en uiteraard in het nadeel van de Europese produkten. Zoals de heer Berthu zoëven nogal heftig maar volkomen terecht opmerkte, heeft Europa zichzelf immers beperkingen opgelegd.
In tegenstelling tot wat de Commissie beweert, zal de invoer wellicht nog toenemen. Reeds in 1995 heerste schaarste en hadden wij kunnen uitvoeren daar de wereldprijzen toen hoger lagen dan die op de Europese markt. Op dat ogenblik had de Commissie echter heffingen op de uitvoer van graan gelegd.
Het ziet er dus naar uit dat het jaar na jaar door de Commissie gevoerde beleid Europa benadeelt en de Verenigde Staten bevoordeelt, wat ons een onbehaaglijk gevoel geeft.

Mulder
Mijnheer de Voorzitter, allereerst ook mijn complimenten aan de heer Goepel voor de zorgvuldige manier waarop hij zijn verslag heeft geformuleerd. Zoals in de discussies in de landbouwcommissie al is gebleken, kunnen wij zijn amendementen ondersteunen. Ik ben vooral benieuwd naar de reactie van de Commissie op één van die amendementen: hoe staat de Commsisie tegenover het gebruik van de bijprodukten voor andere doeleinden dan voor menselijke of dierlijke produktie? Wat is de houding van de Commissie om deze bijprodukten te gebruiken voor energieprodukten?
Een ander aspect in dit verband is dat het gebruik van biodiesel overal in Europa een geweldige vlucht heeft genomen. Dat zou kunnen zijn omdat een groot gedeelte van die braakgelegde gronden worden gebruikt voor de verbouw van oliehoudende gewassen. Het zou ook kunnen zijn omdat er indirect een subsidie wordt gegeven. Nu ligt er, als ik goed ben ingelicht, al sinds jaar en dag een voorstel van de Commissie bij de Raad van ministers om het gebruik van deze biodiesels te bevorderen door de belasting erop te verminderen. Ik zou graag van de Commissie willen horen, wat is de stand van zaken met dit voorstel? Het is toch immers zo dat de Commissie het gebruik van deze produkten wil bevorderen. Waarschijnlijk doordat de braaklegging wordt verminderd wordt ook de produktie van oliehoudende gewassen voor biodiesel verminderd. Wat voor alternatieve methode kan de Commissie voorstellen in de toekomst opdat het bemoedigende gebruik van deze grondstoffen niet verloren gaat? Dat zijn twee concrete vragen.

Gradin
Mijnheer de Voorzitter, het lid Goepel en de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling hebben samen een constructief verslag opgesteld, waarmee ik hen gelukwens.
Het Commissievoorstel is ingediend op grond van punt 7 in het Memorandum van Overeenstemming tussen de Europese Economische Gemeenschap en de Verenigde Staten in het kader van de GATT, betreffende bepaalde oliehoudende zaden. Volgens dit Memorandum dient de Gemeenschap toepasselijke corrigerende maatregelen nemen in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid. Het gaat om bijprodukten van bepaalde oliehoudende zaken op braakgelegde landbouwgrond. Als deze de 1 miljoen ton per jaar overschrijden, uitgedrukt in sojameelequivalenten, dienen er maatregelen te worden getroffen.
Het Commisievoorstel streeft naar maximalisatie van de mogelijkheden voor landbouwers in de Europese Unie om de oliehoudende zaden te telen die worden gedekt door het Memorandum van Overeenstemming. Tegelijkertijd dienen onze internationale verplichtingen ten volle te worden gerespecteerd.
Amendement nr. 1 bevat het voorstel om de drempel van 1 miljoen ton alleen te doen gelden voor de bijprodukten die worden gebruikt voor vervoedering of menselijke consumptie. Voor andere gebruikstoepassingen, met inbegrip van energieproduktie of gebruik als bodemverbeteraar, dient een uitzondering te worden gemaakt. De Commissie aanvaardt dit voorstel.
Met de amendementen 2, 4 en 5 wordt ernaar gestreefd dat de verordening van de Raad de coëfficiënten opneemt die moeten worden gebruikt om meel uit raapzaad en zonnebloemzaad om te rekenen in sojameelequivalenten. Aangezien dit duidelijk een technische kwestie is, geloof ik dat het toepasselijker zou zijn om deze kwestie toe te vertrouwen aan het beheerscomité. In amendement 3 wordt voorgesteld om sancties het jaar na de overschrijding op te leggen. Hieraan wordt in het Memorandum van Overeenstemming op een duidelijker manier aandacht besteed. Bovendien voorkomt het aanzienlijke jaarlijkse schommelingen in het aanbod van de betrokken bijprodukten. De Commissie kan daarom dit amendement niet goedkeuren.

De Voorzitter
Dank u, mevrouw Gradin.
Het debat is gesloten.
We gaan nu over tot de stemming.
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)

Bijeenkomst van de G7 over werkgelegenheid
De Voorzitter
Aan de orde is de verklaring van de Commissie over de resultaten van de bijeenkomst van de G7 over werkgelegenheid van 1/2 april te Lille.

Gradin
Mijnheer de Voorzitter, op 1 en 2 april zijn in Rijsel de ministers van landbouw, economische zaken, handel en financiën van de G7-landen met de voorzitter en leden van de Commissie van de Europese Unie bijeengekomen om het uiterst belangrijke probleem van de werkgelegenheid te bespreken. De Groep kwam tot een aantal uiterst belangrijke conclusies die de Commissie met veel genoegen heeft genoteerd. De belangrijkste conclusie waarover de zeven meest ontwikkelde industrielanden het eens waren, was dat wij tegelijkertijd naar economische groei en algemene welvaart moeten streven en dat wij niet hoeven te kiezen tussen meer werkloosheid en meer economische ongelijkheid. Ik beklemtoon dat omdat velen ervan uitgingen dat er een meningsverschil was tussen de Europese regeringen en de Verenigde Staten. In werkelijkheid waren beide partijen het erover eens dat ze hun beleid moesten aanpassen om hun gemeenschappelijke doelstelling, namelijk de verbetering van de werkgelegenheid, te bereiken.
De deelnemers aan de Top waren het erover eens dat dit geen gemakkelijk opdracht is omdat daarvoor ingrijpende hervormingen nodig zijn, maar meenden ook dat die hervormingen des te doeltreffender zullen zijn als ze ruime steun krijgen en als de werknemers en werkgevers er actief aan meewerken.
Een tweede belangrijke conclusie van de Top is dat wij, om ons doel te bereiken, voor een sterke economische groei en structurele hervormingen moeten zorgen en dat daartoe een evenwichtig geheel van zowel macro-economische als werkgelegenheidsmaatregelen nodig is. De G7 legden een krachtige verklaring af over de menselijke hulpbronnen, waarin ze bevestigden wat wij al weten, namelijk dat investeren in mensen even belangrijk is als investeren in kapitaal en dat de succesvolle economieën in de toekomst die zullen zijn die ver in de toekomst vooruitkijken en krachtig in de opleiding van hun werknemers investeren. Ze gingen echter nog verder en verklaarden dat elke werknemer toegang moet hebben tot beroepsopleiding en ontplooiingskansen moet krijgen om zich aan de economische en technologische veranderingen te kunnen aanpassen.
In de derde plaats onderstrepen de G7 de noodzaak van preventie en bestrijding van de sociale uitsluiting. Het probleem van de werknemers die zich moeilijk aan de arbeidsmarkt kunnen aanpassen kan en zal nooit worden opgelost als de onzekerheid over hun bezoldiging en levensomstandigheden blijft duren of nog groter wordt.
Ten slotte wil ik erop wijzen dat de bijeenkomst van de G7 gekenmerkt was door een bereidheid tot verandering en dat men geen hinderpalen wilde opwerpen maar veeleer de mogelijkheden wilde bevorderen om in de wereldeconomie te kunnen concurreren. Alle deelnemers erkenden dat wij krachtig moeten blijven streven naar een open handelsbeleid en riepen de ministers van handel ertoe op de liberalisatie van de handel in het kader van de Wereldhandelsorganisatie en op haar conferentie in Singapore voort te zetten.
Tegelijkertijd wezen de G7-landen op het belang van wereldwijde vaste basisnormen voor de arbeid. Daarbij toonden ze begrip voor de bezorgdheid van de vakbonden en vele regeringen. In dat verband verwezen zij naar de voltooiing van de studies van de OESO en de IAO en naar de sociale dimensies van de internationale handel.
De conclusies van de Top bevestigen de strategie die de Europese Unie na de Europese Raden van Essen, Cannes en Madrid heeft uitgestippeld, en ook de algemene strategie van de Europese Raad. Wij moeten die ondersteunen en van deze ontmoeting van de G7 gebruik maken om onze inspanningen voort te zetten en nog op te voeren.

Katiforis
Mijnheer de Voorzitter, de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-Democraten steunt elk echt initiatief dat gericht is op de aanpak van het werkloosheidsprobleem. Mijn fractie steunt derhalve ook het voorstel dat het Frans voorzitterschap op de bijeenkomst van de G7 te Lille heeft gedaan, in de mate evenwel dat het als echt kan worden beschouwd. Als het Franse initiatief uitsluitend de voortzetting is van de pre-electorale woordenkramerij die er enkel op uit was stemmen te ronselen, kunnen we alleen maar benadrukken dat een probleem als dat van de werkloosheid veel te ernstig is om op die wijze te worden benaderd. Het volstaat trouwens niet dat de politieke leiders van de landen met de meest ontwikkelde economieën hun acties beperken tot de organisatie van occasionele forums waarop informatie wordt uitgewisseld over de vooruitgang op het vlak van de werkgelegenheid en - vooral - over hun mislukkingen in de strijd tegen de werkloosheid.
Het wordt tijd dat we meer doen dan alleen maar seminaries op touw zetten. Ik geef toe dat de werkloosheid in sommige G7-landen lager ligt dan in andere. De successen in de strijd tegen de werkloosheid in bijvoorbeeld de Verenigde Staten zijn evenwel het gevolg van de bevriezing gedurende meer dan twintig jaar van de lonen van de werknemers, alsmede van de fundamentele verschillen tussen hun en onze instellingen - onderscheiden die niet kunnen worden overgebracht door contacten tussen politieke leiders. Als men - zoals de commissaris - van oordeel is dat dit wel mogelijk is, moet men het hoe dan ook nog eens worden over de instrumenten om die overdracht te realiseren.
Daar we meer willen dan mooie woorden alleen, hadden we van de G7-landen ook daden verwacht. Hun leiders hebben op de bijeenkomst te Lille echter alleen over werkgelegenheid gesproken, zonder echt concrete maatregelen voor te stellen. Positief is wel dat hun analyses de goede kant opgaan. Ze distantiëren zich immers van de stelling dat verdere groei ook mogelijk zonder het probleem van de werkloosheid aan te pakken. We zijn het ook eens met de bewering in hun mededeling dat snellere groei een essentiële voorwaarde is voor de bestrijding van de werkloosheid. We betreuren evenwel dat de mededeling niet vermeldt dat een snelle groei thans veel makkelijker kan worden verwezenlijkt door de aanpak van het probleem van de inflatie. Ik wijs er in dit verband op dat men erin geslaagd is de inflatoire tendens van het verleden om te buigen, wat ons in staat stelt de economie met monetaire en budgettaire middelen versneld te ontwikkelen.
De commissaris heeft erop gewezen dat de G7 de in het witboek van de Commissie verankerde werkgelegenheidsstrategie van de Unie heeft bevestigd. Het volstaat evenwel niet dat de politieke leiders van de rijkste landen ons met die strategie gelukwensen. De Unie moet ze ook in de praktijk brengen, wat tot dusver niet is gebeurd. De Commissie geeft in haar verslag over de economische situatie in Europa trouwens toe dat ze met de huidige beleidsvormen de doelstelling van het witboek, met name de halvering van het aantal werklozen vóór eind 2000, niet zal verwezenlijken.
De G7 kunnen tot een snellere groei bijdragen door ervoor te zorgen dat de investeringen toenemen. We zijn het in dit verband eens met het witboek van de Commissie dat stelt dat de investeringen in Europa van 18 % tot 25 % moeten stijgen. Hoewel de mondiale coördinatie van de macro-economische beleidsvormen zeker tot de verwezenlijking van die doelstelling kan bijdragen, zijn de regeringen daar geen voorstander van. Ze hebben wellicht gelijk, want een samenwerking op die schaal is momenteel ondoenbaar. Dat neemt niet weg dat maatregelen kunnen worden genomen om kapitaalwinsten te beperken en echt investeringskapitaal te stimuleren, waarbij ik vooral denk aan fiscale regelingen en initiatieven ter versterking van de monetaire stabiliteit. Daar we willen voorkomen dat landen of groepen van landen zulke maatregelen tegen elkaar uitspelen, zijn ze alleen zinvol als ze een wereldwijd karakter hebben.
Het spreekt vanzelf dat ook structurele maatregelen tot de aanpak van het probleem van de werkloosheid bijdragen. Om de economie te versterken, mogen we onze aandacht evenwel niet toespitsen op de versoepeling van de markten - wat erop neerkomt dat we de kar voor het paard spannen. Het groeiritme van de economie moet in de eerste plaats worden versneld door passende en stelselmatige maatregelen op budgettair en monetair vlak. Alleen als aan die voorwaarde is voldaan, zal al het overige - zoals de flexibilisering van de markten en de versterking van de opleiding van werknemers - tot de economische groei bijdragen.

Schiedermeier
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, uit de bijeenkomst van de G7-landen in Rijsel zou ik de volgende conclusies willen trekken. De 18, 3 miljoen geregistreerde werklozen in de Europese Unie zijn een gevaar voor de sociale vrede. De bestrijding van de werkloosheid is geen louter nationaal probleem. Als gevolg van de integratie van de economieën moet de werkloosheid op Europees en wereldniveau worden aangepakt. De werkloosheid is het gevolg van de volgende factoren: de stijging van de arbeidskosten, meer bepaald de loonkosten, de verzwakking van de investeringen en de onevenwichtigheid tussen vraag en aanbod op de arbeidsmarkt.
Economische groei is niet langer voldoende om de werkloosheid terug te dringen. De harde kern van de werkloosheid en derhalve ook het aantal langdurig werklozen neemt van recessie tot recessie toe. De armoede en de schulden in de ontwikkelingslanden belemmeren de uitvoer. De internationale concurrentiepositie hangt vandaag in de eerste plaats van het innovatievermogen van de bedrijven af. Dat innovatievermogen wordt hier en daar in Europa vooral door de groenen met hun afkeer voor de technologie bedreigd. Wij hebben goed opgeleide werknemers, een degelijke infrastructuur en goede randvoorwaarden voor de bevordering van innovaties nodig.
Ik stel vast dat deze Top, zoals ook vele vroegere bijeenkomsten, geen concrete maatregelen heeft genomen om de hoge werkloosheid terug te dringen. Daarom roep ik de G7-landen ertoe op eindelijk de volgende voorwaarden te creëren. In de eerste plaats moeten wij voor een soepel functioneren van de markten zorgen. In de tweede plaats moeten wij door fiscale bepalingen een gunstig klimaat creëren voor het spaarwezen, de investeringen en de ondernemingszin. In de derde plaats moeten wij de financiële middelen verhogen en het technologisch onderzoek begeleiden. In de vierde plaats moeten wij de industriële produktie in hoogtechnologische sectoren door de vaststelling van normen en doelgerichte overheidsopdrachten bevorderen. In de vijfde plaats moeten wij zorgen voor een betere coördinatie van de maatregelen en initiatieven op het gebied van het industrie- en handelsbeleid tegenover derde landen. In de zesde plaats moeten wij bijzondere aandacht hebben voor de kleine en middelgrote ondernemingen bij de vaststelling van regels en gemeenschappelijke actieprogramma's en moeten wij met hun specifieke kenmerken rekening houden. In de zevende plaats moeten wij een vervoerbeleid ontwikkelen dat zich op de ontwikkeling van vervoermiddelen als onontbeerlijk instrument voor de uitbreiding van de handel met derde landen concentreert.
Ik wijs er uitdrukkelijk op dat gezondheidszorg, zorgverstrekking, toerisme, cultuur, milieubescherming en dienstverlening aan bedrijven nog heel wat mogelijkheden voor het creëren van werkgelegenheid bieden.
Een andere belangrijke voorwaarde is de terugdringing van de bureaucratie. Voor de sociale partners is een belangrijke rol weggelegd met betrekking tot de verbetering van de kwalificatie van de werknemers, flexibeler werktijden en verlaging van de loonkosten, vooral voor minder gekwalificeerde werknemers.
Mijnheer de Voorzitter, ik maak ook gebruik van de minuut die de spreker van de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-democraten is toegewezen.
De landen van de Europese Unie moeten hun inspanningen opvoeren. Mogelijke maatregelen zijn de toekenning van in de tijd beperkte loonkostensubsidies voor langdurig werklozen, de verhoging van de efficiëntie van de openbare arbeidsbemiddeling, de subsidiëring van nieuwe produkten en diensten tot op het ogenblik dat ze op de markt kunnen worden gebracht, in het bijzonder het verlenen van financiële steun bij de oprichting van kleine of middelgrote ondernemingen, de verbetering van de opleidings- en bijscholingssystemen en een gemeenschappelijk werkgelegenheidsbeleid.
Ik vind het goed dat president Chirac de G7-landen eindelijk tot de uitstippeling van een gemeenschappelijk werkgelegenheidsbeleid heeft aangespoord, maar betreur dat hij daarin volstrekt niet is geslaagd. Daarom geef ik de raad voortaan afstand te nemen van dergelijke topontmoetingen die, als ze geen concrete resultaten opleveren, de werklozen alleen maar valse hoop geven.

Boogerd-Quaak
Voorzitter, mevrouw de commissaris, ik verwelkom het feit dat de G7 zo uitgebreid over de situatie van de werkgelegenheid gesproken heeft, maar ik vind het toch wat mager als daar alleen uitkomt wat we al weten, namelijk dat wij economische groei moeten bewerkstelligen en grotere welvaart.
Ik zie dan ook deze bijeenkomst als een eerste stap en ik vind dat de G7 hier een aantal conclusies uit zou moeten trekken. Ik heb dan ook een aantal vragen.
Is het mogelijk om een diepgaande vergelijkende studie over de rol van belastingen en sociale zekerheidssystemen in de Unie en de andere G7-staten over te leggen zodat wij kunnen zien hoe de verschillende systemen uitwerken? We hebben tenslotte in de Unie nog altijd vele malen meer werkloosheid dan bijvoorbeeld in de Verenigde Staten en Japan.
Mijn tweede vraag is: welke rol wil de Unie nu werkelijk spelen bij het mondiale debat over solidariteit tussen de mensen in de vorm van zorg voor sociale zekerheid en het milieu, bijvoorbeeld in de volgende wereldhandelsonderhandelingen.
Mijn idee is: als het niet van de Unie komt, dan komt het niet op de juiste manier op de agenda. De Unie heeft een sociaal model te verdedigen en te verliezen.
Ten slotte wil ik u nog de financieringssystemen onder de aandacht brengen die er zijn in Europa voor het midden- en kleinbedrijf. In Amerika is het zo dat er veel meer mogelijkheden zijn voor beginnende ondernemers en voor het midden- en kleinbedrijf, door de manier waarop de pensioenfondsen en de banken bereid zijn deze organisaties te financieren. Ik verwelkom het Liese-programma wat dat betreft maar ik vind dat ook slechts een eerste stap. Aangezien ik nog even tijd heb, wil ik nog een andere zaak aan u voorleggen, dat is de kwestie van de opleidingen.
Mijnheer Delors heeft in een zeer recent rapport gezegd dat 6 % van het BNP aan opleidingen besteed zou moeten worden en vele lid-staten voldoen daar nog niet aan. Ik zou ook daar graag een extra inspanning zien.

Theonas
Mijnheer de Voorzitter, ik begrijp niet waarom de G7 en de Commissie zich verheugen over de wijze waarop de Unie het probleem van de werkloosheid aanpakt.
Het is mogelijk dat de G7 hun fiat geven aan de werkgelegenheidsstrategie van de Europese Unie. Het lijdt echter geen twijfel dat de resultaten van het werkgelegenheidsbeleid van de Unie worden weerlegd door de werkelijkheid waarmee de Europese burgers dagelijks worden geconfronteerd, met name de hoge werkloosheidsgraad op ons continent. Daar het steeds duidelijker wordt dat de bereikte - en verwachte - groei niet volstaat om arbeidsplaatsen te scheppen, is het weinig waarschijnlijk dat de werkloosheid de komende jaren zal dalen, wat - ik herhaal - vooral te wijten is aan het beleid van de Unie, alsook aan dat van haar lid-staten en de andere kapitalistische industrielanden.
Ik wil de commissaris in dit verband het volgende vragen.
Ten eerste, in welke mate kan de verlaging van de sociale-zekerheidsbijdragen op de lonen het concurrentievermogen van de Europese bedrijven bevorderen?
Ten tweede, wordt de concurrentiekracht van de Europese ondernemingen wel versterkt tegenover die in de Verenigde Staten, het Verre Oosten en andere derde landen?
Ten derde, heeft het beleid van de Unie niet tot gevolg dat de Europese bedrijven alleen onderling concurrentiëler worden? Bestaat daarom niet het gevaar dat dit beleid uitsluitend de concurrentiekracht binnen de Unie van de grote multinationale ondernemingen stimuleert, zulks ten koste van het middenen kleinbedrijf?
Ten vierde, hoe kan dit beleid bijdragen tot de aanpak van het probleem van de werkloosheid in de Unie?
Ten vijfde, wanneer zal de Commissie inzien dat werktijdverkorting zonder loonverlies de werkgelegenheid kan stimuleren? De Europese burgers, die gefrustreerd zijn over het werkgelegenheidsbeleid van de Unie en er zich steeds meer van afkeren, verwachten van de Commissie niet alleen mooie woorden maar ook concrete maatregelen.

Wolf
Mijnheer de Voorzitter, ik moet toegeven dat ik - dat overkomt mij niet vaak - niet goed weet wat ik moet zeggen. De schande van de massale werkloosheid die iedereen de topprioriteit noemt, wordt hier tijdens een soort aanhangsel van deze vergaderperiode behandeld. Bovendien komt mevrouw Gradin - verontschuldig mij dat ik dat zeg - hier dan nog verklaren dat zij ingenomen is met de resultaten van een Top waarvan iedereen vindt dat hij niets heeft opgeleverd.
Welnu, ik heb wel even moeten slikken. Mevrouw Gradin, waarom nemen de Commissie en de Gemeenschap zelf geen krachtig initiatief om dat thema door de economische en sociale raad van de Verenigde Naties te doen behandelen? Is het u nog niet opgevallen dat naast de OESO-strategie, die erop gericht is working poor te maken, nog een andere strategie van de IAO, ECE en UNDP bestaat die op een sociale en duurzame ontwikkeling is gericht? Wil de Commissie in dit debat nu eens eindelijk partij kiezen?
Welk model van een actief eigen Europees beleid voor de terugdringing van de massale werkloosheid willen wij in de praktijk brengen? Men zegt dat de werkloosheid onze topprioriteit is, maar vervolgens zet men een beleid voort dat andere prioriteiten heeft, in dit geval handel en groei en meer winst, en dat op een ogenblik waarop, zoals Keynes zei, de euthanasie, niet van de gepensioneerden maar van de renteniers, van het verabsoluteerde kapitaal, de enige mogelijkheid is om de crisis te overwinnen. In de huidige omstandigheden mogen wij niet langer de verkeerde personen aanpakken. Wat gebeurt er met het pact van de heer Santer? Blijft men daaraan voortwerken, nu enkele lid-staten al duidelijk hebben gezegd dat ze er niet achter staan? Kan men een werkgelegenheidsbeleid voeren zonder over middelen te beschikken? De ministers van financiën zijn niet naar Rijsel gekomen. Kan men een werkgelegenheidsbeleid voeren zonder een ecologische en solidaire hervorming van het belastingstelsel? Die vragen moet de Commissie onverwijld beantwoorden. Op die terreinen moeten wij ook eindelijk een einde maken aan de huichelarij.

Leperre-Verrier
Mijnheer de Voorzitter, ik heb de indruk dat de jongste bijeenkomst van de G7 in hetzelfde klimaat van onverschilligheid is verlopen als ons debat hier vanochtend. De bijna 20 miljoen werklozen in Europa en de ongeveer 20 % werkloze jongeren hadden de Westerse mogendheden nochtans tot wat meer vastberadenheid en verbeeldingskracht moeten aansporen. In plaats daarvan is het debat blijkbaar eens te meer gedomineerd door het achterhaalde credo van het ultraliberalisme. De Amerikanen hebben de sociale rechten als oorzaak van werkloosheid gehekeld. Blijkbaar zijn ze vergeten dat ook in de Verenigde Staten 40 miljoen mensen onder armoede en uitsluiting gebukt gaan.
Mevrouw Gradin, u weet hoezeer wij hier gewonnen zijn voor de totstandbrenging van een sociaal Europa dat zich inspant voor het welzijn van zijn burgers en hen een minimum aan sociale bescherming biedt. Woensdag nog hebben wij, tijdens het debat over de Conferentie van Turijn, op de noodzaak daarvan gewezen. Nu komt u ons de conclusies van de bijeenkomst van Rijsel voorstellen. Wij zijn u daarvoor erkentelijk, maar toch zou ik willen weten welk standpunt de Commissie in dit debat inneemt, meer bepaald in het vooruitzicht van de ontwikkeling van nieuwe vormen van betaalde arbeid en nieuwe technologiepolen. Kortom, hoe kunnen wij technologische vernieuwing, werkgelegenheid en sociale verworvenheden met elkaar verzoenen?

Berthu
Mijnheer de Voorzitter, de conclusies van de G7, die begin april in Rijsel bijeen zijn gekomen, sturen de industrielanden duidelijk in de richting van een economisch beleid naar Amerikaans model. Men gaat ervan uit dat een dergelijk economisch beleid in ruil voor een grotere arbeidsflexibiliteit meer werkgelegenheid creëert. Men kan die doelstelling echter jammer genoeg ook op een andere manier formuleren, namelijk de geleidelijke verlaging van onze sociale normen tot het veel lager peil dat ons wordt opgelegd door een mondialisering die wij niet hebben kunnen beheersen.
In de ogen van steeds meer Europeanen strekt het in Brussel uitgestippelde beleid ertoe de nationale eigenheid uit te wissen om voor die mondialisering de weg te effenen. In plaats van ons te beschermen wordt het beleid van Brussel aldus de impliciete bondgenoot van de vijanden van onze samenlevingen, levenswijze en naties.
Op die ernstige beschuldiging antwoordt men meestal dat de Europese landen zich het best kunnen verdedigen door hun concurrentievermogen te verbeteren. Dat is echter slechts gedeeltelijk waar. Denkt de Commissie echt dat de prijs van de arbeid in Europa ooit met de prijs van de arbeid in de opkomende landen zal kunnen concurreren? Meent de Commissie dat de ontwrichting van de nationale samenlevingen het concurrentievermogen van Europa als dusdanig kan verbeteren? Zo niet, hoe wil de Commissie dan een communautaire preferentie herstellen die de mondialisering niet verhindert maar wel aan regels onderwerpt?

Nußbaumer
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Gradin, ik spreek hier ook namens de heer Schreiner. De verklaring die hier vandaag is afgelegd illustreert het vaste voornemen van de Commissie om de kwestie van de werkgelegenheid tot een van de centrale thema's van de werkzaamheden van de Commissie te maken. Concrete maatregelen ontbreken echter en gemeenplaatsen sorteren nooit enig effect. Vooral de door de groenen en sociaal-democraten telkens opnieuw gevraagde erkenning van de werkgelegenheid als bijkomend criterium voor de toetreding tot de Europese Monetaire Unie zou een voor de EMU fatale vergissing zijn en de werkloosheid nog meer doen stijgen. Hetzelfde geldt voor bezuinigingsprogramma's zonder begeleidende structurele hervormingen.
Voor mij is dan ook niet zozeer de politieke wil van de Europese Unie een hinderpaal voor een doeltreffende bestrijding van de hoge werkloosheid dan wel de onwil van de lid-staten om de economische en sociale randvoorwaarden aan de internationale conferentie aan te passen. Ik bedoel daarmee de in Europa buitensporig hoge loonkosten en belastingen, de overdreven regulering en de min of meer om zich heen grijpende bureaucratie in de verschillende landen.
Met verordeningen en intentieverklaringen zullen wij geen werkgelegenheid creëren. Alleen concurrerende randvoorwaarden en derhalve optimistische en tot risico's bereide ondernemers - en niet kleinzerige welstellende burgers - zullen die werkgelegenheid tot stand brengen. Mevrouw Gradin, welk concreet voorstel heeft de Commissie om de in alle lid-staten buitensporig hoge loonkosten, bij voorbeeld door middel van een ecologisch belastingstelsel, drastisch te verlagen?

Gillis
Mijnheer de Voorzitter, ik zou nogmaals willen vragen hoe wij de wereldeconomie en meer in het bijzonder de EU-economie nieuw leven kunnen inblazen. Wij hebben het voortdurend over werkloosheid en het creëren van werkgelegenheid. Jammer genoeg ziet de realiteit er volgens mij heel anders uit. De hoge kosten, het gebrek aan concurrentievermogen en misschien zelfs de kleinschaligheid in de EU doen, in combinatie met nieuwe technologieën, moderne methodes en nieuwe benaderingen, de werkgelegenheid niet stijgen maar dalen. Dat alles maakt het veel moeilijker om werkgelegenheid te creëren.
Ik vraag de Commissie hoe wij dit probleem kunnen aanpakken. In geen geval mogen wij de klok terugdraaien. De samenleving moet vooruitgang blijven boeken. Elke burger in Europa wenst dat. Wij moeten alles in het werk stellen om Europa verder te ontwikkelen, maar jammer genoeg bestaat daartegen verzet. De groenen willen dat niet. Ik zeg niet dat wij met het milieu geen rekening hoeven te houden. Wij moeten dat natuurlijk wel doen. Iedereen schijnt zich echter te willen verzetten tegen elke ontwikkeling en elke inspanning om iets te bereiken.
Ik zou van de Commissie willen vernemen of er een manier bestaat om die verschillende opvattingen met elkaar te verzoenen. Onderzoekt de Commissie dat aspect van het probleem? Mevrouw Gradin, met alle respect, maar ik heb altijd de indruk dat men telkens opnieuw vrome wensen formuleert, maar uiteindelijk niets doet. Ik zou graag hebben dat u mijn vragen beantwoordt.

Gradin
Mijnheer de Voorzitter, dank voor alle interessante bijdragen en commentaren inzake mijn verslag over de bijeenkomst van de G-7.
De werkloosheid is het ernstigste vraagstuk voor de Europese Unie. Dat 18 miljoen mensen buiten de arbeidsmarkt staan, is een tragedie voor velen. Iedereen kent denk ik wel iemand in zijn omgeving die zonder werk zit. Bijzonder tragisch is het als werkloosheid jongeren treft. Daarom staat werkloosheid bovenaan de agenda van het werkprogramma van de Commissie.
Dat was ook het geval bij de Top van de Europese Raad in Turijn, waar men vond dat werkloosheid en werkgelegenheid een centrale kwestie moeten zijn tijdens de Intergouvernementele Conferentie. Het is dan ook tegen de achtergrond hiervan dat de Commissie haar voorstel voor een stabilisatiepact heeft ingediend, en dat is de reden dat Commissievoorzitter Santer op dit moment een rondreis maakt langs de vijftien hoofdsteden. Het doel daarvan is om te komen tot een samenspel tussen de inspanningen die de Commissie voorstelt en de inspanningen die naar haar verwachting door alle regeringen zullen worden opgenomen in hun werkprogramma's en plannen op dit gebied, dat wil zeggen dat men de voorstellen van de Commissie nader kan uitwerken op het punt van onderzoek en ontwikkeling, van het midden- en kleinbedrijf, van coördinatie van arbeidsmarktbeleid en milieubeleid, en van het opstellen van opleidingsprogramma's; opleiding is immers een centraal punt als wij de concurrentie van ontwikkelingslanden en andere gebieden willen aankunnen.
Op deze wijze willen wij het sociale model handhaven, dat wij in de Europese Unie zo belangrijk vinden. Om kort te gaan, mijnheer de Voorzitter, ik geloof dat de Commissie hiermee heeft getoond dat het haar ernst is, door concrete voorstellen. Zo verwachten wij nu ook dat wij respons krijgen van alle vijftien regeringen, en dat de heer Santer die respons nu, bij zijn rondreis, krijgt.

De Voorzitter
Dank u, mevrouw de commissaris.

Onderbreking van de zitting
De Voorzitter
Waarde collega's, staat u mij nogmaals toe te zeggen dat ik u erkentelijk ben voor uw inzet bij de werkzaamheden op de vrijdagochtend zodat het werk van onze instelling kan worden voortgezet. Vandaag echter hebben mijn woorden een speciale betekenis: ik heb heel wat vernomen over de inbreng en parlementaire acties van de heer Martens. Hij heeft ons - mij - vandaag iets nieuws laten zien, namelijk dat men zijn verjaardag kan vieren én tegelijkertijd aan zijn parlementaire verplichtingen in deze Plenaire Vergadering kan voldoen. Ik dank u wel, mijnheer Martens.
Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement te zijn onderbroken.
(De vergadering wordt te 11.45 uur gesloten)

