Rola Unii Europejskiej na Bliskim Wschodzie (debata) 
Przewodniczący
Kolejnym punktem jest oświadczenie Wysokiego Przedstawiciela ds. Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa oraz Komisji w sprawie roli Unii Europejskiej na Bliskim Wschodzie. Z przyjemnością witam u nas Wysokiego Przedstawiciela, pana Solanę, z prośbą o zabranie głosu.
Javier Solana
Wysoki Przedstawiciel ds. Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa. - Panie przewodniczący! W tym roku, 2009, staję przed państwem po raz pierwszy. Z przyjemnością tu przybywam i mam nadzieję na kontynuację w roku bieżącym naszej dotychczasowej dobrej współpracy.
Wojna w Gazie zakończyła się miesiąc temu - 18 stycznia - i myślę, że zgodzicie się państwo ze mną, że wydaje się, jakby to było wczoraj. Skala cierpienia i zniszczeń była ogromna, co sprawiło, że odczuwamy gorycz. Sytuacja humanitarna rozdziera serce. Potrzeba nam pilnych rozwiązań w celu dopuszczenia pomocy i zmniejszenia cierpień tamtejszej ludności.
Jednocześnie musimy zrobić wszystko co w naszej mocy, by zakończyć konflikt między Izraelem a Palestyną oraz między Izraelem a światem arabskim. W rzeczywistości sposoby rozwiązania tego konfliktu są dobrze znane już od jakiegoś czasu. Teraz chodzi o wolę polityczną wdrożenia tego rozwiązania wśród obywateli Izraela i Palestyny, jak i wśród Arabów i szerszej społeczności międzynarodowej.
Wołanie Europy o pokój na Bliskim Wschodzie jest jak zawsze bardzo donośne. W pełni angażujemy się w tworzenie pełnoprawnego i niezależnego państwa Palestyny, funkcjonującego obok Izraela. Stanowisko takie stanowi samo sedno naszej polityki na Bliskim Wschodzie. Wszystkie nasze działania są ukierunkowane na ten właśnie cel strategiczny. Popieramy mocno wszystkich tych, którzy pragną pokojowego rozwiązania wielu problemów w regionie Bliskiego Wschodu.
Ta Izba - Parlament - wie, jak trudna i jak beznadziejna wydawać się może sytuacja. Zbyt często ów region ucierpiał na skutek serii ataków przemocy, nasilającego się ekstremizmu i trudności gospodarczych. Jednocześnie warunki współpracy Europejczyków i Amerykanów nad poszukiwaniem dróg osiągnięcia pokoju na Bliskim Wschodzie są prawdopodobnie najlepsze w historii. Właśnie wróciłem z Waszyngtonu, gdzie odbyłem pomyślne rozmowy z wszystkimi członkami administracji prezydenta Obamy. Sądzę, że wyrażone przez nich zapewnienia o poważnym zaangażowaniu są prawdziwe. Jesteśmy skłonni i gotowi do współpracy z nimi, aby osiągnąć sukces w rozwiązaniu tego konfliktu.
Moim zdaniem mianowanie senatora Mitchella na wysłannika amerykańskiego oznacza nową nadzieję dla ludzi na Bliskim Wschodzie, a jego przyjaciołom daje nową nadzieję. Znamy go. Współpracowaliśmy z nim. Miałem zaszczyt współpracować z nim w 2001 roku nad słynnym raportem, a ostatnio miałem także okazję pracować z nim w tym regionie.
Mam ogromną nadzieję, że zmiany te doprowadzą do przyjęcia nowego podejścia, które spowoduje, że zainteresowane strony będą miały więcej do powiedzenia w kwestii zarządzania swoimi sprawami. Wiemy, że rozwiązania i propozycje powinny wynikać z inspiracji lokalnych. Jednakże jednocześnie niezbędne jest w tym względzie większe zaangażowanie międzynarodowe.
Dlatego właśnie tak ważna jest Arabska Inicjatywa Pokojowa. Inicjatywa ta to wspólny głos świata arabskiego w sprawie jego pomocy w zakończeniu konfliktu z Izraelem. Jest to arabska odpowiedź na problem, który powstrzymywał rozwój świata arabskiego i jego integrację z naszym światem globalnym. Propozycja ta pozostaje i powinno nadal pozostawać aktualna.
Właśnie odbyły się ważne wybory w Izraelu. Oczywiście, to obywatele Izraela i ich liderzy polityczni mają decydować o składzie nowego rządu. Z naszej strony mamy nadzieję, że nowy premier i rząd okażą się solidnymi rozmówcami w rozmowach pokojowych.
To samo, oczywiście, dotyczy obywateli Palestyny. Oni również muszą uporządkować swój dom, w tym przez pojednanie. Jak wszyscy wiedzą, poważnie wzywamy do pojednania wewnątrzpalestyńskiego, wspierając prezydenta Abbasa oraz wysiłki podejmowane w tym kierunku przez Egipt i Ligę Arabską. Będzie to klucz do osiągnięcia pokoju, stabilizacji i rozwoju.
Jak już mówiłem, wiem, że Parlament bardzo przejął się kryzysem w Gazie, podobnie jak my wszyscy. Pozwolę sobie wykorzystać tę okazję, by podkreślić znaczenie najważniejszych wysiłków międzynarodowych na rzecz położenia kresu przemocy i ulżenia doli całej ludności cywilnej.
Rola Egiptu w rozwiązaniu sytuacji w Gazie, jak również samych Palestyńczyków, pozostaje kluczowa. Mamy nadzieję, że ich wysiłki wkrótce doprowadzą do trwałego i obopólnego zawieszenia broni, otwarcia granic dla wszystkich towarów i osób, a także do jakiegoś porozumienia wewnątrz-palestyńskiego. Bez tego odbudowa Gazy będzie trudna - o ile nie wręcz niemożliwa.
Oczekujemy pozytywnych wieści w sprawie zawieszenia broni. Przedwczoraj miały miejsce owocne spotkania, które, miejmy nadzieję, będą kontynuowane dzisiaj i w przyszłości, aby niezwłocznie można było ogłosić zawieszenie broni. Jak państwo wiecie, Egipt będzie też 2 marca gościć ważną konferencję w sprawie odbudowy, i oczekujemy więc, że cała społeczność międzynarodowa podejmie tam określone zobowiązania. Unia Europejska również odegrała tu swoją rolę. Niezwłocznie wyraziliśmy wolę wniesienia konkretnego wkładu w doprowadzenie do trwałego zawieszenia broni. Wyraziliśmy również gotowość do ponownego wysłania naszych służb monitorujących do punktu granicznego w Rafah, zgodnie z porozumieniem podpisanym przez nas w 2005 roku. Jesteśmy gotowi do działania w Rafah lub na wszelkich innych punktach granicznych, gdzie potrzebna jest pomoc, lub gdy się jej od nas zażąda.
Kilka krajów europejskich również wyraziło gotowość do pomocy we wprowadzeniu zakazu nielegalnego handlu, w szczególności przemytu broni do Gazy. Działania Parlamentu Europejskiego w odpowiedzi na kryzys były znaczące i stanowią nieodłączną część t ogólnej reakcji Unii Europejskiej na ten kryzys.
Co się tyczy ONZ możemy wyrazić słowa gorącego uznania dla UNRWA za pracę i wytrwałość oraz podkreślić, że Unia Europejska będzie nadal wspierać wszystkie wysiłki tej organizacji.
Jednakże jasne jest, że żaden kraj ani organizacja nie może rozwiązać konfliktów na Bliskim Wschodzie w pojedynkę. Sam charakter napotykanych tam trudności wymaga rozwiązań wielostronnych. Kwartet będzie mieć kluczową rolę do odegrania w nadchodzących miesiącach. Nowa administracja amerykańska, we współpracy z nami, potwierdziła zamiar pełnego wykorzystania kwartetu.
Straszliwe wydarzenia w Gazie powinny też zmusić nas do przyjęcia bardziej strategicznego i długookresowego podejścia do Gazy. Strefa Gazy stanowi integralną część terytorium palestyńskiego zajętego w 1967 roku i bez wątpienia będzie stanowić część państwa palestyńskiego. Gaza musi być gospodarczo i politycznie stabilna. Gaza musi stać się częścią rozwiązania politycznego.
Bezpośrednim priorytetem pozostaje wprowadzenie trwałego i w pełni szanowanego zawieszenia broni oraz umożliwienie niezakłóconego świadczenia pomocy humanitarnej. Musimy być świadkami otwarcie granic dla przepływu pomocy humanitarnej, dla towarów handlowych i osób, na zasadach regularnych i możliwych do przewidzenia.
Jak państwo wiecie, dyplomatyczne reperkusje konfliktu w Gazie w szerszym regionie są znaczne: pośrednie rozmowy między Syrią a Izraelem zostały zawieszone, Mauretania i Katar zawiesiły stosunki z Izraelem, niektóre państwa grożą też wycofaniem się z Arabskiej Inicjatywy Pokojowej.
Jak państwo wiecie, podziały w świecie arabskim uległy pogłębieniu. Bez jedności arabskiej ciężko będzie poczynić postępy w procesie pokojowym w Gazie i szerzej na Bliskim Wschodzie. Pokój na Bliskim Wschodzie wymaga zjednoczonego świata arabskiego. Nadchodzący szczyt Ligi Arabskiej będzie mieć kluczowe znaczenie dla odbudowania jedności arabskiej, w szczególności wokół Arabskiej Inicjatywy Pokojowej.
W nadchodzących miesiącach będziemy mieć też wybory w Iranie i Libanie. 12 czerwca obywatele Iranu będą wybierać nowego prezydenta. Wielokrotnie wyrażaliśmy nasz głęboki szacunek dla Iranu oraz pragnienie wypracowania zupełnie innych stosunków z tym krajem. Leży to oczywiście w interesie wszystkich stron, lecz aby to osiągnąć, potrzeba zaufania i to zaufanie trzeba odbudować.
Pozwolę sobie zakończyć stwierdzeniem, że rok 2009 będzie krytyczny dla Bliskiego Wschodu. Prawdopodobnie znajdujemy się na rozdrożu. Możemy wybrać podążanie drogą tej samej polityki w ten sam sposób, wiedząc, iż doprowadzi ona do tych samych rezultatów - rezultatów, które dziś są nam znane. Z drugiej strony, możemy starać się pracować z energią, determinacją, dopasowywać naszą politykę, dopasowywać sposób, w jaki próbujemy osiągać nasze cele.
Musimy pracować zarówno nad zarządzaniem kryzysem, jak i nad rozwiązywaniem konfliktu - co do tego nie ma wątpliwości. Jednakże nadszedł czas, aby zdecydowanie skupić się na rozwiązywaniu problemów. To jedyny sposób na zakończenie tego niekończącego się ciągu śmierci i zniszczenia.
(Oklaski)
Przewodniczący
Dziękuję bardzo panu Wysokiemu Przedstawicielowi. Panie i panowie! Pragnę zwrócić państwa uwagę na fakt, iż jako przewodniczący Euro-śródziemnomorskiego Zgromadzenia Parlamentarnego będa w przyszłą niedzielę przewodniczyć delegacji udającej się na dwa i pół dnia do Gazy, Ramallah, Sderot i Jerozolimy. Między innymi, mają się odbyć rozmowy z prezydentem Peresem i premierem Olmertem w Jerozolimie oraz Mahmudem Abbasem prezydentem Autonomii Palestyńskiej, jak i premierem Fayyadem w Ramallah. W Gazie nastąpią przygotowania do wizyty przedstawicieli ONZ, która ma się tam odbyć.
Benita Ferrero-Waldner
komisarz. - Panie przewodniczący! Znajdujemy się w tej chwili w momencie przejściowym na Bliskim Wschodzie. Najprawdopodobniej wkrótce będziemy mieć nowy rząd izraelski. Już mamy nową administrację amerykańską, która obecnie określa swoje priorytety polityki zagranicznej. Wkrótce możemy być świadkami zmian na okupowanym terytorium palestyńskim. Tak więc dynamika zmian może stworzyć okazje do nowego zaangażowania.
Jednakże nie można zaprzeczyć, iż niedawny konflikt spowodował ogromne cierpienie ludzkie i zniszczenia. Pozostawił on proces pokojowy na Bliskim Wschodzie - musimy to przyznać - w szczególnie kruchym stanie. Ta Izba wie o tym aż nazbyt dobrze, przy czym odnoszę się do rozmów i debat, które miały już tutaj miejsce.
Nie takiej sytuacji chcieliśmy na początku 2009 roku. Jednakże, jeżeli kiedyś ma nastać pokój między Izraelem a Palestyną, jedynym sposobem na osiągnięcie tego celu jest poczynienie wszelkich starań, by ponownie uruchomić te rozmowy. Tragedia ludzka w Gazie miała ogromny wpływ na cały region. W nocy wróciłam z podróży do Syrii i Libanu, o której na pewno też opowiem, pragnę jednak w szczególności powiedzieć, że musimy teraz wyraźnie dać do zrozumienia wszystkim liderom Izraela, iż UE oczekuje trwałego zaangażowania w proces pokojowy oraz rozwiązanie w postaci obecności dwóch państw.
Musimy też wzmocnić komunikat dla Palestyńczyków, że silna Autonomia Palestyńska ze skutecznym przywództwem na całym okupowanym terytorium palestyńskim na kluczowe znaczenie zarówno dla ponownego zjednoczenia Zachodniego Brzegu Jordanu oraz Gazy, jak i dla powrotu do procesu pokojowego. Dlatego właśnie Unia Europejska wspiera działania Egiptu, Turcji i innych państw zmierzające do tego celu.
Z nową administracją amerykańską trzeba uzgodnić wspólną drogę dalszych działań. W zeszłym tygodniu rozmawiałam telefonicznie z panią sekretarz Clinton w tej sprawie. Zgodziła się, że istnieje potrzeba trwałego zawieszenia broni i powrotu do procesu pokojowego, co jest absolutnie konieczne. Uzgodniłyśmy też, że kwartet powinien ściśle konsultować się w tych kwestiach przed końcem miesiąca. Cieszę się, że administracja amerykańska postrzega kwartet jako bardzo ważną instytucję w procesie pokojowym.
Wreszcie, musimy wzmóc nasze zaangażowanie we współpracę z krajami Ligi Arabskiej. Konsensus w sprawie pokoju słabnie, nie tylko w Izraelu i na okupowanym terytorium palestyńskim, ale też w ramach Ligi Arabskiej, gdzie pojawiają się niepokojące podziały.
W związku z tymi sprawami, jak już mówiłam, odwiedziłam Syrie i Liban, gdzie spotkałam się z prezydentem Assadem w Syrii, prezydentem Sleimanem w Libanie i innymi kluczowymi partnerami. Niedawny konflikt bardzo zaszkodził negocjacjom nie tylko po stronie Palestyny, ale również Syrii. Dlatego też wymieniliśmy poglądy w sprawie całego procesu pokojowego. Ponownie podkreśliłam bardzo silne wsparcie Unii Europejskiej na rzecz arabskiej inicjatywy pokojowej i wezwałam partnerów do utrzymania swojego zaangażowania w nią, gdyż oferuje ona poważne ramy do regionalnych rozmów pokojowych.
Podkreśliłam też przełomową decyzję powziętą przez Syrię i Liban o nawiązaniu stosunków dyplomatycznych i zachęcałam do dokończenia wszystkich etapów tego procesu. W obydwu tych krajach omawialiśmy praktyczne sposoby wsparcia przez Unię Europejską procesu reform. W Libanie podkreślałam naszą zasadniczą gotowość do uruchomienia europejskiej misji obserwacyjnej na wybory, przy czym już podjęłam decyzję o natychmiastowym wysłaniu tam misji badawczej.
Unia Europejska jako całość w ostatnich tygodniach bardzo aktywnie działała zarówno na froncie politycznym, jak i praktycznym. Na froncie politycznym, od czasu mojego ostatniego sprawozdania w styczniu, wszyscy kontynuowaliśmy nasze intensywne działania dyplomatyczne. Byliśmy w pierwszym szeregu wzywających do zawieszenia broni i współpracowaliśmy z Egiptem i innymi krajami nad umożliwieniem trwałego zawieszenia broni.
Wnioski Rady w styczniu wskazywały, że UE tworzy "plan prac” w celu trwałego zawieszenia broni. Dokument ten określa sześć obszarów działania, w tym odpowiedź humanitarną, zapobieganie przemytowi towarów do Strefy Gazy, ponowne otwarcie punktów granicznych w Gazie, odbudowę, pojednanie wewnątrzpalestyńskie oraz wznowienie procesu pokojowego.
Toczą się bardzo subtelne działania. Aby dać państwu pewne pojęcie o tempie działań pokojowych, w jakie się angażujemy, powiem, iż na przykład 15 stycznia byłam na kolacji roboczej z współprzewodniczącymi z Paryża, 18 stycznia na spotkaniach w trakcie szczytu w Szarm el-Szejk i Jerozolimie, 21 stycznia na spotkaniach ministrów UE z Izraelem, a 25 stycznia z grupą złożoną z przedstawicieli Egiptu, Autonomii Palestyńskiej, Jordanu i Turcji. Ponadto komisarz Louis Michel, odpowiedzialny za pomoc humanitarną, odbył wizytę w Gazie w dniach 24 i 25 stycznia.
Utrzymujemy regularne kontakty z kolegami z kwartetu. Braliśmy udział w ważnych trójstronnych spotkaniach w Moskwie. Odbyłam wspomnianą rozmowę telefoniczną z panią sekretarz Clinton; Javier Solana był z wizytą w Waszyngtonie, gdzie uzgodniliśmy potrzebę odnowienia procesu pokojowego. Kontynuujemy nasze prace monitorujące mapę drogową, a także uruchamiamy pomoc w budowie państwa, w tym w tak wrażliwych obszarach, jak państwo prawa i ochrona granic.
Strategia działania UE na rzecz Bliskiego Wschodu przewiduje również wsparcie UE dla konkretnych zagadnień związanych ze stanem końcowym np. dla rozwiązań przyjętych dla Jerozolimy, uchodźców i bezpieczeństwa.
Pod względem praktycznym UE określiła priorytety świadczenia pomocy humanitarnej dla ludności Gazy. Komisja już przeznaczyła 10 milionów euro praktycznie z dnia na dzień, a kolejne 32 miliony euro zostały już przeznaczone na ten cel w nadchodzącym okresie.
Na początku marca rząd Egiptu organizuje międzynarodową konferencję w Szarm el-Szejk na rzecz wsparcia gospodarki palestyńskiej w celu odbudowy Gazy. Jako Komisja będziemy współsponsorami tej konferencji. Jestem bardzo zadowolona, że miałam możliwość omówienia zobowiązania, jakie zamierza podjąć Komisja, z przewodniczącymi Komisji Spraw Zagranicznych i Komisji Budżetowej na wstępnym etapie tu w Parlamencie 2 lutego. Jeszcze raz dziękuję za państwa poparcie.
Obecnie problem stanowi nie tylko finansowanie, ale dostęp, w szczególności do Strefy Gazy. Bardzo wyraźnie podnosiliśmy, zarówno publicznie jak i prywatnie, sprawę niemożliwego do zaakceptowania zamknięcia przejść granicznych w Gazie. Ta Izba, mam nadzieję. przyłączy się do mnie dzisiaj w ponownym wezwaniu o pełne otwarcie przejść granicznych.
(Oklaski)
Kiedy dostęp do strefy ulegnie poprawie - a nie mam wątpliwości, że tak się stanie - będziemy mogli zweryfikować naszą ocenę co do prognoz finansowych. Wtedy być może okaże się, że będę musiała tu wrócić, by omówić tę kwestię z państwem. Mam nadzieję, że znowu będę mogła liczyć na państwa wsparcie.
Szanowni posłowie, możecie liczyć na zobowiązanie Komisji - a także moje osobiste - iż zrobimy wszystko co w naszej mocy, by wprowadzić pokój możliwie szybko w tej jednej z najbardziej niespokojnych części świata. Z całą pewnością będziemy nadal ściśle współpracować z tą Izbą.
(Oklaski)
Joseph Daul
Panie przewodniczący, panie przewodniczący Vondra, panie wysoki przedstawicielu Solana, pani komisarz Ferrero-Waldner, panie i panowie! Sytuacja w Gazie z dnia na dzień po trochu się pogarsza. Ludność ogromnie cierpi. Brakuje dosłownie wszystkiego.
Embargo nałożone na Strefę Gazy oznacza, że dostarczanie pomocy humanitarnej napotyka na szereg przeszkód. Nawet kiedy uda się ją dostarczyć, pomoc humanitarna nie wystarczy, by sprostać potrzebom na miejscu. Szpitale już nie mogą należycie pracować. Nie da się już opiekować ludnością. To co się obecnie dzieje w Gazie to humanitarna katastrofa na wielką skalę.
Unia Europejska już odgrywa ważną rolę w tym regionie. Wsparcie finansowe, jakiego udzieliła i nadal udziela Palestyńczykom jest znaczne. Poczyniła też wiele starań wysokim szczeblu, by zapobiec katastrofie humanitarnej, jakiej dziś jesteśmy świadkami. Pomimo przeszkód UE nadal przekazuje pomoc humanitarną oraz pomoc dla ludności w Strefie Gazy. Tylko dzisiaj Unia Europejska przeznaczyła 41 milionów euro na pomoc Agencji Narodów Zjednoczonych ds. Pomocy Uchodźcom Palestyńskim na Bliskim Wschodzie. Nie jest to więc właściwa chwila, abyśmy mieli nagle zamknąć usta.
Dla mnie komunikat Europy musi być jasny. Nie możemy tolerować sytuacji, kiedy pomoc humanitarna staje się zakładnikiem w tym konflikcie. Niezbędne jest, aby pomoc ta mogła się swobodnie przemieszczać, bez ograniczeń, a także, aby otwarto punkty kontrolne.
Ponadto musimy ostrzec Hamas. Incydenty ostatniego miesiąca, kiedy to Hamas skonfiskował, a następnie nie zwrócił pomocy humanitarnej rozdawanej przez agencję ONZ w tym regionie, są skandaliczne, niemożliwe do tolerowania i nie mogą się powtórzyć. Wszystkie zaangażowane podmioty muszą oczekiwać fazy rekonstrukcji i aktywnie ją przygotować prowadząc ocenę zniszczeń na miejscu oraz opracowując plan odbudowy finansowej, gospodarczej i społecznej Strefy Gazy. Odbudowa ta jest konieczna dla stabilności regionu. To jest właśnie cel konferencji darczyńców, która spotyka się w Szarm el-Szejk 2 marca.
Musimy jednak wyrażać się jasno. Nie może nastąpić żadna - kolejna już - odbudowa zanim nie zostanie ogłoszone trwałe zawieszenie broni. Zawieszenie broni oraz zaprzestanie działań wojskowych również po stronie Izraela stanowi absolutny wymóg dla ponownego wprowadzenia pokoju w regionie. Zaczyna się ono, również w odniesieniu do Hamasu, i mówię to z całkowitą stanowczością. od położeniu kresu wystrzeliwaniu rakiet w kierunku Izraela z Strefy Gazy.
Należy podjąć wszelkie działania w celu zwalczania przemytu broni i amunicji poprzez tunele łączące Gazę z Egiptem. Wznowienie dialogu między wszystkimi sektorami społeczeństwa palestyńskiego i wznowienie toczącego się procesu negocjacji maja kluczowe znaczenie. Egipt, na którym ciąży szczególna odpowiedzialność ze względu na położenie na granicy ze Strefą Gazy, musi wziąć aktywny udział w procesie negocjacji. We wszystkich naszych przyszłych wysiłkach dyplomatycznych musimy brać pod uwagę tę szczególną rolę Egiptu.
Możemy jedynie mieć nadzieję na znalezienie rozwiązania konfliktu poprzez utrzymanie otwartej ścieżki dyplomatycznej. Wzywam wszystkie zaangażowane strony, w tym kwartet, Ligę Arabską i dyplomatów z państw członkowskich, by nadal angażowali się w negocjacje ze stanowczością i determinacją.
Martin Schulz
Dziękuję. Panie Przewodniczący, panie i panowie! Komunikat wynikający z naszej debaty może być jedynie następujący: dla Bliskiego Wschodu nie ma rozwiązania polegającego na przemocy. Nie ma rozwiązania wojskowego. Nie ma rozwiązania w drodze terroryzmu.
Może się zdarzyć, że jedna ze stron uzyska krótkotrwałe korzyści wojskowe. Może się zdarzyć, że akt terrorystyczny spowoduje ogromny chaos. Jednak doświadczenie wskazuje, iż każdy akt przemocy powoduje jeszcze więcej przemocy i napędza całe koło przemocy. Dlatego tak ważny jest dialog, a jest on szczególnie trudny na Bliskim Wschodzie, zwłaszcza w czasach niepewności i w pewnym stopniu również asynchroniczności.
Jednakże pewna nadzieja płynie również ze Stanów Zjednoczonych. Prezydent Obama, Hillary Clinton i ich zespół oferują model rozwiązania oparty na konsensusie i dialogu, czyli postawę zupełnie odmienną niż poprzednia administracja, która już na szczęście ustąpiła ze stanowiska. Tak więc jest nadzieja w Waszyngtonie. Co jednak z Jerozolimą? To co powiedział Beniamin Netanjahu w kampanii wyborczej zdecydowanie stanowi zagrożenie dla procesu pokojowego, a Avigor Liebermann również stanowi zdecydowane zagrożenie dla procesu pokojowego na Bliskim Wschodzie. Ta asynchroniczność stanowi pewne ryzyko.
Co się dzieje w Libanie? Jaki wpływ będzie miał w przyszłości Hezbollah? W jakim stopniu jest on przygotowany na zaangażowanie się w konstruktywny dialog przed i po wyborach w Libanie? Co z większością ukierunkowaną prozachodnio? Czy owa większość będzie zdolna do reakcji na zwycięstwo w wyborach poprzez integrację Hezbollahu? Czy Hezbollah jest przygotowany na to, by zgodzić się na taką integrację? To wszystko w ogromnej mierze zależy od tego, kto rządzi w Teheranie. Kwestia wyników wyborów w Iranie ma tu ogromną wagę. Od tego też zależy nastawienie Hamasu.
Kwestia, czy będziemy mieć radykalnego prezydenta odmawiającego Izraelowi prawa do istnienia - jak czyni to urzędująca głowa państwa - czy będzie to rząd gotowy do rozmów, która to gotowość do rozmów rozszerzać się będzie od Teheranu do Bejrutu i do Rafah, stanowi klucz do stabilizacji całego regionu. Jesteśmy za jednym rządem palestyńskim. Bez palestyńskiego rządu jedności narodowej nie da się zarządzać procesem pokojowym. Dlatego też to Hamas powinien teraz wykazać wolę i zdolność do dołączenia do takiego rządu.
Podstawowym warunkiem dla zaistnienia takiej sytuacji są jednak rozmowy z Hamasem, a także wsparcie dla tych wśród Palestyńczyków, którzy chcą rozmawiać z Hamasem zamiast dać się spychać do defensywy przez rząd w Jerozolimie, który nie zna innej polityki niż kontynuacja osadnictwa. W tym punkcie pragnę nadmienić, iż jeżeli prawdą jest, że 163 hektary zostały ponownie udostępnione dla celów osadnictwa, jest to element destabilizujący i musimy to otwarcie wyjaśnić naszym przyjaciołom w Izraelu.
Na Bliskim Wschodzie wszystko jest powiązane. Nie można po prostu wybrać poszczególnych elementów i wierzyć, że można rozwiązać dany problem drogą militarną. Dlatego właśnie podstawą wszystkiego jest gotowość do rozmów. Plan Ligi Arabskiej, plan pokojowy Arabii Saudyjskiej, przewiduje położenie kresu przemocy wraz z jednoczesnym uznaniem prawa do istnienia państwa Izrael. Jest to odważny i ambitny plan, który należy przedyskutować. Postępem samym w sobie jest fakt, że istnieją w Lidze Arabskiej, w obozie arabskim, osoby które są przygotowane na taką debatę. To właśnie należy wspierać. Nie jest wsparciem wysyłanie bombowców i mogę dodać, że na podobnie wsparciem prac Unii Europejskiej nie będzie ponowne niszczenie tego, co zbudowaliśmy, z jakichkolwiek przyczyn wojskowych. Z tego powodu nasze stanowisko może być wyłącznie takie, że warunkiem wstępnym procesu może być wyłącznie dialog.
Panie Wysoki Przedstawicielu Solana, powiedział pan, że staje tu przed nami w tym roku po raz pierwszy. Prawdopodobnie jest to również pana ostatnia wizyta przed naszymi wyborami w czerwcu. Ponieważ dialog to w dużej mierze warunek sine qua non sukcesu, chciałbym panu powiedzieć w imieniu mojej grupy, że jest pan uosobieniem dialogu. Pańska praca zasługuje na nie tylko na szacunek. Zasługuje ona na ogromny podziw, przede wszystkim za pańskie stałe wspieranie dialogu. Z tego tytułu należą się panu nasze szczere wyrazy uznania.
(Oklaski)
Przewodniczący
Bardzo dziękuję, panie pośle Schulz. Oczywiście mamy nadzieję - i wszyscy możemy się z tym zgodzić - że pan Solana zawita do nas jeszcze kilka razy przed końcem naszej kadencji.
Graham Watson
W imieniu Grupy ALDE. - Panie przewodniczący! Z ciężkim sercem debatujemy ponownie nad tym, co Unia może zrobić, by ulżyć w bólu ludności na Bliskim Wschodzie.
Patrząc na ostatni konflikt w Gazie można sobie przypomnieć stare porzekadło: wina leży pośrodku - prowokacje ze strony Hamasu, nieproporcjonalna reakcja ze strony Izraela. Jednakże w obliczu powtarzających się aktów przemocy, tyle razy wypowiadaliśmy te same słowa, że straciły one całą swoją moc. Nie można już dłużej tego ciągnąć. Oczywiście naszym moralnym obowiązkiem jest pomoc w odbudowie Gazy. Oczywiście sensowne jest poszukiwanie środków ochrony przed działaniami Izraela. Nie dobrze jest patrzeć, jak wysadzane są w powietrze lotniska, szkoły i systemy kanalizacyjne, ale jeszcze gorzej jest odbudowywać je za pieniądze europejskie ze świadomością, iż najprawdopodobniej znowu zostaną one zniszczone.
Czy jest możliwe do wyobrażenia i realne uzyskanie od Izraela zapewnień, iż nie będzie to miało miejsca w przyszłości? W każdym razie odbudowa i pomoc humanitarna ze strony Unii Europejskiej nie zapobiegnie przyszłym konfliktom. Potrzeba nam nowego i pozytywnego podejścia, wspólnie ze Stanami Zjednoczonymi, jeżeli to możliwe, lecz jeżeli nie - to również bez nich.
Akty przemocy z zeszłego miesiąca oraz wynik wyborów w tym miesiącu zmieniły warunki debaty. Hamas jest silniejszy politycznie, zachował nietknięte struktury wojskowe i wzbrania się przed uznaniem Izraela, a koalicja, której należy spodziewać się w Izraelu, będzie twardsza niż kiedykolwiek wcześniej i stanowczo przeciwna uznaniu odrębnego państwa palestyńskiego. W międzyczasie różnice dzielące Zachodni Brzeg od Strefy Gazy stale się powiększą, grożąc ich trwałym odseparowaniem.
Rada i Komisja nie powiedziały tak naprawdę jaka będzie ich reakcja na ten rozwój zdarzeń, a Prezydencja Czeska wydaje się usuwać tę kwestię z porządku obrad, lecz nie możemy sobie pozwolić na dalsze czekanie. W obecnej ciągle zmieniającej się sytuacji, gdy ani Hamas ani Izrael nie rozmawiają ze sobą, musimy ustanowić możliwe do osiągnięcia warunki, na jakich będziemy mogli rozmawiać z oboma stronami. Izolacja prowadziła jak dotąd jedynie do desperacji.
Nadszedł czas dla dyplomacji, delikatnej, lecz stanowczej. Na którym forum? W kwartecie, panie przedstawicielu Solana? Cóż, być może, lecz przyznajmy najpierw, iż nieudana polityka, zniweczone nadzieje oraz postępujący ekstremizm w okresie ostatnich siedmiu lat miały miejsce pod okiem kwartetu. Jego wysłannik, Tony Blair, nigdy nawet nie był w Gazie. Gdyby tam pojechał, mógłby odwiedzić tereny utworzonego tam obszaru przemysłowego, który jest jednym z jego ulubionych projektów mających na celu tworzenie miejsc pracy i który został zrównany z ziemią w zeszłym miesiącu.
(Oklaski)
Kwartet musi się otworzyć na nowe podejście, a jeżeli nasi partnerzy w jego ramach nie mogą podjąć takich kroków, powinniśmy zbadać sposoby, jakie kwartet mógłby użyć we własnych działaniach.
Wreszcie, możemy się przygotować na przyszłość, wyłącznie jeżeli uczciwie przyznamy, co miało miejsce w przeszłości. Należy przeprowadzić niezależne i sprawiedliwe międzynarodowe dochodzenie w sprawie domniemanych zbrodni wojennych w trakcie konfliktu w Gazie. Agencja Narodów Zjednoczonych ds. Pomocy Uchodźcom Palestyńskim na Bliskim Wschodzie oraz nasza własna komisja parlamentarna zgłaszały niepokojące dowody zbrodni wojennych, i rzeczywiście zarzuty te są bardzo poważne. Jeżeli Izrael jest niesłusznie oskarżany, jego imię powinno zostać oczyszczone, jednakże jeżeli dopuścił się tych zbrodni, musi ponieść odpowiedzialność. Naszym celem jest doprowadzenie do porozumienia na rzecz spokojnej i pomyślnej przyszłości po obydwu stronach podziału, w ramach którego wrogowie mogliby ponownie stać się partnerami. Jednakże niepowodzenie naszego dotychczasowego jest zapisane krwią przelaną na miejscu. Panie przedstawicielu Solana, musimy wytyczyć nową drogę do pokoju, a jeżeli zajdzie taka potrzeba, Unia Europejska musi przyjąć przewodnictwo.
(Oklaski)
Brian Crowley
W imieniu Grupy UEN. - (GA) Panie Przewodniczący, panie wysoki przedstawicielu oraz pani komisarz Ferrero-Waldner! Z zadowoleniem przyjmuję dzisiejsze ustalenia o zapewnieniu pomocy humanitarnej dla Strefy Gazy. Są one krokiem Parlamentu Europejskiego w dobrym kierunku.
Obecna sytuacja humanitarna w Gazie jest zła, a Unia Europejska ma obowiązek udzielić pomocy.
Wiele słów powiedziano tu odnośnie do potrzeby pokoju, dialogu, zrozumienia, umiaru - gdyby ktoś chciał użyć tego słowa - odnośnie do reakcji i kontrreakcji na różne zdarzenia. Jednakże, gdy mówimy o Bliskim Wschodzie, niezmiennie pojawiają się w debacie trzy sprawy.
Po pierwsze, prowadzone negocjacje nie są negocjacjami równych stron. Jedna strona jest silna, a druga słaba i podzielona. Po drugie, mamy w ich kontekście do czynienia z nierównym udziałem zewnętrznych czynników wywierania wpływu i zewnętrznych relacji mediów. Jedna ze stron korzysta z bardziej pozytywnej ochrony ze strony mediów międzynarodowych i krajów, podczas gdy w stosunku do drugiej strony używa się negatywnych określeń jak "terroryzm” czy "reakcyjny”.
Po trzecie i najważniejsze, pomimo wszelkich sporów politycznych, sporów geograficznych i historycznych, nadal, dzień po dniu, cierpią ci sami ludzie: kobiety, dzieci, niewinni cywile, ludzie niezwiązani z grupami politycznymi, organizacjami politycznymi, czy grupami paramilitarnymi albo organizacjami terrorystycznymi. Są to biedni niewinni ludzie uwięzieni w środku ognia rakietowego, bombardowań i tzw. - śmiać mi się chce, gdy słyszę tego rodzaju słowa - "niszczenie konkretnych celów inteligentnymi bombami”. Nie ma czegoś takiego jak bomba "inteligentna” lub "bezpieczna”. Bomba, gdy zderza się z ziemią - wybucha i zabija ludzi.
Mamy wiele dowodów wskazujących, że za śmierć niewinnych ludzi nie odpowiadają tylko rakiety Hamasu wystrzeliwane w kierunku terytorium Izraela, lecz również, po stokroć bardziej, bomby i kule sił izraelskich, które zabiły i raniły tysiące ludzi w Gazie i na Terytoriach Okupowanych. Faktycznie, mamy dowody dostarczone przez Irlandczyka, Johna Kinga, pracującego dla Agencji Narodów Zjednoczonych ds. Pomocy Uchodźcom Palestyńskim na Bliskim Wschodzie w Gazie, wskazujące, iż gdy Agencja informowała władze izraelskie, że ich bomby wybuchły w pobliżu obiektu ONZ w Gazie, w którym przechowywano paliwo i żywność, a także który służył jako schronienie dla dzieci, których szkoła została zbombardowana wcześniej tego samego dnia, bomby zaczęły wybuchać jeszcze bliżej, a gdy Agencja zadzwoniła drugi raz, bomby spadły na składowisko paliwa ONZ.
Być może był to przypadek zaniedbania, złego przepływu informacji, albo celowego naprowadzenia pocisków, lecz tak czy inaczej jest to akt - choć niektórym może on się nie jawić jako zbrodnia wojenna - akt agresji na instytucje wyznające zasady pokoju, humanitaryzmu i wolności. W czasie wojny obowiązują zasady prowadzenia działań wojennych, i niektórych rzeczy nie wolno robić.
Oczywiście musimy zapewnić pomoc dla ludności palestyńskiej w celu odbudowania tego obszaru. Oczywiście musimy zagwarantować rozmowy i nalegać na nie i musimy zapewnić rozkwit pokoju, ale to wymaga od nas odważnych posunięć również w Europie. Podobnie jak poseł Martin Schulz, gratuluję Javierowi Solanie tego, że kroczy on samotnie tą długą ścieżką rozmów z ludźmi, z którymi nikt inny nie chce rozmawiać, otwierając drzwi do dialogu, gdyż ostatecznie tylko poprzez dialog między przeciwnikami można osiągnąć pokój, i tylko poprzez pokój można budować fundamenty solidnego rozwiązania obejmującego dwa państwa, które zagwarantuje pokój, równość, bezpieczeństwo i sprawiedliwość na Bliskim Wschodzie.
Jill Evans
W imieniu Grupy Verts/ALE. - Panie przewodniczący! Byłem członkiem delegacji Parlamentu Europejskiego, która udała się do Gazy w zeszłym tygodniu, by zobaczyć zniszczenia, a głównym punktem dzisiejszej rezolucji Parlamentu są działania humanitarne, które są bardzo potrzebne.
Mamy do czynienia z prawdziwym kryzysem humanitarnym, zatem jakie pilne działania podejmiemy w odpowiedzi na niego? Dziewięćdziesiąt procent ludności w Gazie jest uzależnionych od pomocy ONZ. Nie ma to związku z żadnymi negocjacjami. Musimy zapewnić, by pomoc ta dotarła do celu, a kluczem do tego jest przerwanie oblężenia i otwarcie punktów granicznych. Jak gęsto zaludniony obszar zamieszkany przez 1,5 miliona ludzi, bombardowany przez 22 dni, na którym zginęło ponad 1 000 osób ma zacząć powracać do normalności, jeśli dopuszcza się wwiezienie do niego zaledwie 15 kategorii przedmiotów stanowiących pomoc humanitarną: żywność, trochę leków i materace? Nie można odbudowywać domów i biur bez cementu i szkła, które są zakazane. Nie można uczyć dzieci w szkołach, gdzie nie ma papieru, gdyż jest zakazany. Nie da się karmić ludzi, gdy nie można wwieźć wystarczająco dużo żywności. Nie chodzi o to, że brakuje pomocy, ale o to, że nie można jej wwieźć do strefy. Musimy naciskać na rząd Izraela, by zakończył blokadę i otworzył przejścia graniczne.
Oceny zniszczeń spowodowanych w Gazie muszą uwzględnić celowe wybieranie celów infrastrukturalnych i gospodarczych. Widzieliśmy rozmyślne ataki na szkoły, fabryki, domy i szpitale. Ponownie byliśmy świadkami niszczenia przez Izrael projektów finansowanych przez Unię Europejską, lecz zamiast podjąć działania w tej kwestii, mówimy o zacieśnianiu stosunków handlowych w sytuacji, gdy w ramach obecnych porozumień łamane są warunki praw człowieka.
Wysoki przedstawiciel Solana wspomniał, że kontynuacja tej samej polityki może nas doprowadzić w to samo miejsce. Cóż - zgadzam się. W 2006 r. Unia Europejska odmówiła uznania palestyńskiego rządu jedności narodowej, w którego skład weszli członkowie Hamasu, jednak teraz gotowi jesteśmy uznać nowy rząd Izraela, w którego składzie mogą być politycy odrzucający rozwiązanie obejmujące dwa państwa, którzy nie popierają istnienia państwa palestyńskiego.
Teraz konieczne jest, by UE przygotowała się do pracy i uznania tymczasowego rządu narodowego Palestyny opartego na konsensusie, który powinien zostać osiągnięty w wyniku rozmów w Kairze za kilka tygodni. Musimy również wysłać wyraźne sygnały naszych zamiarów do społeczności międzynarodowej. Musimy poprzeć proces pojednania w Palestynie w ramach opracowywania długookresowego rozwiązania, a to oznacza zapewnienie, aby błędy z przeszłości się już nie powtórzyły.
(Oklaski)
Francis Wurtz
Panie przewodniczący, wysoki przedstawicielu Solano, pani komisarz! Kiedy prawie miesiąc temu słuchałem, jak dzieci z Gazy mówią wśród ruin swojego domu, jak się trzęsły, gdy spadały bomby, albo gdy słuchałem ich rodziców opisujących piekło tych 22 dni i nocy, które na zawsze naznaczą ich życie i pamięć przyszłych pokoleń, nie byłem dumny z Europy.
Myślałem o niektórych przywódcach państw członkowskich oraz wszystkich tych, którzy odpowiedzą przed historią za brak odwagi politycznej, stracone szanse, za brak wizji. Zadawałem sobie pytanie: do jakich granic przywódcy Izraela muszą się posunąć w swoich nieludzkich zachowaniach w stosunku do Palestyńczyków oraz lekceważeniu prawa i najbardziej podstawowych wartości, by główni przywódcy polityczni Europy odważyli się ruszyć z pomoą i powiedzieć wreszcie "koniec”?
Ci, którzy nazywają się przyjaciółmi Izraela usprawiedliwiając bezkarność i bezgranicznie akceptując obecną klasę rządzącą tego kraju, powinni się zastanowić nad słowami wielkiego pisarza izraelskiego, Davida Grossmana, którego pragnę tu zacytować: "Wśród fali nacjonalistycznej hiperboli, jaka przetacza się obecnie przez nasz naród, nie zaszkodzi pamiętać w końcowej analizie, iż ostatnia operacja w Gazie stanowi po prostu kolejny etap na drodze płonących zgliszcz, przemocy i nienawiści. Drodze, na której czasem odnosi się zwycięstwo, czasem porażkę, lecz która nieuchronnie prowadzi nas do ruiny”.
Mogą oni też zadać sobie to samo pytanie co Shlomo Sand, znany historyk izraelski, którego również cytuję: "Sialiśmy rozpacz. Udowodniliśmy, że nie mamy zaplecza moralnego. Czy wzmocniliśmy obóz pokojowy wśród Palestyńczyków?” I dalej: "Izrael popycha Palestyńczyków do aktów rozpaczy”.
Przez 20 lat Jaser Arafat i Autonomia Palestyńska uznawały państwo Izrael, nie otrzymując niczego w zamian. Panie i panowie, Izrael odrzucił ofertę Ligi Arabskiej w 2002 r. Wszyscy mówią o Lidze Arabskiej i projekcie pokojowym Ligi Arabskiej. Istnieje on od siedmiu lat. Co uczyniła Europa, by wykorzystać tę szansę?
Tak więc wracam do słów Shlomo Sanda: "Izrael odrzucił ofertę Ligi Arabskiej w 2002 r. dotyczącą pełnego uznania Izraela z granicami sprzed 1967 r.” Historyk izraelski kończy następującymi słowami: "Izrael zgodzi się na pokój wyłącznie w wyniku skutecznych nacisków na jego politykę”.
Prowadzi to do pytania, panie przedstawicielu Solana, gdyż nie powiedział pani nic na temat prawa międzynarodowego. Jakie naciski Unia jest przygotowana wywrzeć na Izrael w sprawie Gazy i Zachodniego Brzegu, w tym Jerozolimy, by przypomnieć obecnym i przyszłym przywódcom, że przynależność do ogólnie pojętej społeczności międzynarodowej, a w szczególności uprzywilejowane partnerstwo z Unią Europejską, mają swoją cenę, że nie ma tu miejsca na okupację wojskową, zbrodnie wojenne, ani politykę, która każdego dnia zbliża nas do rozbratu między Europą a światem arabsko-muzułmańskim?
Jako Europejczyk chciałbym nie być zmuszony do pokładania nadziei na zmianę polityki wobec Bliskiego Wschodu wyłącznie w osobie zasiadającej w Białym Domu. Chciałbym nadal wierzyć w zmiany polityki w Europie.
(Oklaski)
Kathy Sinnott
(IND/DEM). - Panie przewodniczący! Debatujemy dziś nad rezolucją w sprawie pomocy humanitarnej. Zanim przedstawię swoje stanowisko, chciałabym podkreślić, iż nie przemawiam w imieniu Grupy IND/DEM, gdyż nie zajmuje ona stanowiska w przedmiotowej sprawie. Przemawiam jako posłanka, w imieniu własnym i mojego narodu.
Przetrwanie ogromnej większości osób w Gazie jest uzależnione od pomocy humanitarnej - od żywności, wody, schronienia, odzieży, a zwłaszcza leków. Ludność Gazy od długiego czasu przeżywa oblężenie. Od 18 miesięcy zamknięte są wszystkie przejścia graniczne. Ponadto w następstwie ostatnich straszliwych ataków agresji wobec ludności Gazy, ludność ta staje się coraz bardziej zdesperowana. Ponieważ oblężenia nie przerwano i punkty graniczne są nadal zamknięte, trudno jest dostarczyć tym ludziom artykuły pierwszej potrzeby.
W punkcie E preambuły rezolucji wspominam, że my, Europejczycy, przyjacielsko klepiemy się po plecach, gratulując sobie wysiłków w działań humanitarnych. Pani komisarz mówiła o podejmowanych staraniach politycznych, ale czy naprawdę zasługujemy na te pochwały? Wymiana handlowa między Izraelem a UE jest warta 27 mld EUR rocznie. Jeżeli faktycznie chcemy działań w sprawie Gazy, moglibyśmy wykorzystać władzę, jaką daje nam ta wymiana handlowa przez nałożenie sankcji gospodarczych. Nasza odmowa podjęcia takich działań, nawet w czasie największych bombardowań w styczniu, pokazuje, że jak zwykle troszczymy się o dobro biznesu, a nasza pomoc humanitarna być może nieco uspokaja nasze sumienie. Nie tylko nie chcemy ryzykować zaburzenia dobrze prosperującego rynku w imię niesprawiedliwości w Gazie, ale też jak dotąd nie byliśmy skłonni do zerwania, czy choćby zawieszenia porozumienia między EU a Izraelem.
Darzę naród żydowski wielką miłością. Na studiach skorzystałam z okazji uczestniczenia w kilku kursach jego historii i literatury prowadzonych przez rabina. Jednakże przyjaźń nie oznacza zaślepienia, lecz pragnienie bycia szczerym. Faktycznie, sądząc z demonstracji, jakie miały miejsce w głównych miastach Izraela, wielu obywateli Izraela publicznie sprzeciwia się działaniom swojego rządu.
Wracając do pilności pomocy humanitarnej: odbudowa infrastruktury fizycznej jest ważna, lecz zrozumiałe jest, iż agencje mogą się wahać, czy należy podejmować odbudowę, gdy wygląda na to, że władzę w Izraelu przejmuje jeszcze groźniejszy reżim. Jednakże nie można czekać z odbudową infrastruktury ludzkiej. Musimy dostarczyć zapasy. Pragnę podkreślić, że zastosowanie szczególnie okrutnej broni w styczniu spowodowało u wielu osób utratę kończyn i potworne oparzenia. Sama wiem jak to jest, kiedy zdrowe dziecko staje się niepełnosprawne.
Musimy zapewnić pomoc - medyczną i edukacyjną - wszystkim tym tysiącom ludzi, szczególnie dzieciom, które od Nowego Roku zostały kalekami na całe życie. Wraz z niesieniem pomocy musimy też rejestrować ich zeznania, by rozpocząć proces gromadzenia dowodów precyzyjnie wymierzonych ataków i ewentualnych zbrodni wojennych.
Jean-Marie Le Pen
(FR) Panie przewodniczący, panie i panowie! Z pewnością to nie Europa, ani tym bardziej nie jej Wysoki Przedstawiciel ds. Wspólnej Polityki Zagranicznej, Javier Solana, były Sekretarz Generalny NATO, ma odegrać rolę mediatora między Izraelem a Palestyną. Europa zostanie co najwyżej wezwana do sfinansowania odbudowy Strefy Gazy, tak jak czyni to obecnie w przypadku Kosowa, Libanu i Afganistanu.
USA i Izrael bombardują, a Europa finansuje odbudowę. Taki jest podział zadań między sprzymierzeńcami. Jednakże za niszczenia powinni płacić ci, którzy ich dokonują. Egipt znajduje się w centrum rozmów pokojowych, w trakcie których omawia się przedłużenie zawieszenia broni z Hamasem. Jest to jednak porażające wyzwanie, jako że przed nowym rządem Izraela, pozostającym pod presją osoby trzeciej - Avigdora Liebermanna, skrajnie prawicowego przywódcy, akceptowanego w świetle zasad demokracji - stoi ryzyko, że jego zadanie w tych negocjacjach ulegnie komplikacjom. W istocie Beniamin Netenjahu, prezentowany jako przyszły premier, był zawsze przeciwny rozejmowi z Hamasem.
Kolejną trudność stanowi fakt, iż Autonomia Palestyńska Mahmuda Abbasa na Zachodnim Brzegu stała się rodzajem międzynarodowego protektoratu, którego prawomocność znacznie zmniejszyła się w oczach ludności.
Ostatni czynnik, jaki musimy uwzględnić, to fakt, że ekspansja kolonii izraelskich, która nie zakończyła się od 1967 roku, szczególnie utrudnia utworzenie państwa palestyńskiego na Zachodnim Brzegu. Dzisiaj, sprawa rozgrywa się w sądzie izraelskim, lecz czy jastrzębie wojny w każdym z obozów zaakceptują ten rozejm Boży, jakiego domagają się obydwie strony bez dostarczenia sobie nawzajem zasobów?
Pozwolę sobie dodać uwagę w sprawie powrotu Francji do zintegrowanych struktur wojskowych NATO, który ma podlegać debacie w ramach sprawozdania posła Vatanena. Powrót ten spowoduje poważne zobowiązania po stronie Francji. W gruncie rzeczy wracamy do NATO, mimo że zimna wojna zakończyła się w 1990 roku. Prezydent Sarkozy, jak się zdaje, zapomniał o upadku muru berlińskiego i włączeniu Rosji na nowo do grona wolnych narodów. Czy w czasach wielobiegunowości i rosnącej potęgi krajów wschodzących, w tym na szczeblu wojskowym, istnieje potrzeba wzmacniania myślenia w kategoriach podziału na bloki?
Ponadto, członkostwo Francji w zintegrowanej strukturze zobliguje ją do wzmocnienia jej kontyngentu w Afganistanie, pomimo obecności tam już 3 300 żołnierzy. Jakie fundusze wykorzysta Francja na finansowanie tej operacji, biorąc pod uwagę, że budżet na obronę ma spaść poniżej 2% PKB i należy zlikwidować ponad 30 regimentów wojska?
Paradoksalnie, wracając do NATO zwiększymy nasz udział finansowy, a jednocześnie zmniejszymy naszą obecność wojskową w Afryce. Obrona europejska, tak ulubiona przez prezydenta Sarkozy'ego, stanie się więc filarem Sojuszu Północnoatlantyckiego. Wystarczy przeczytać traktat lizboński i jego dodatkowe protokoły, aby się o tym przekonać.
Niezależnie od tego, czy spojrzeć na to z perspektywy polityki zagranicznej czy wspólnego bezpieczeństwa, droga obrana przez Europę to ślepy zaułek, który może doprowadzić jedynie do dopasowania się do USA i jego sprzymierzeńców. Owa logika wycofania jest tym, co odrzucamy w imię suwerenności i niepodległości narodowej, która zależy w szczególności od naszego niezależnego jądrowego czynnika odstraszającego.
Przewodniczący
Inni posłowie również lekko przekroczyli limit czasowy, a jesteśmy zobowiązani do równego traktowania wszystkich.
Javier Solana
Wysoki Przedstawiciel ds. Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa. - (ES) Panie przewodniczący! Nie będę w stanie udzielić odpowiedzi wszystkim, którzy zabrali głos podczas niniejszej debaty, w przeznaczonym mi krótkim czasie. Pozwolę sobie wyrazić szczere podziękowania za to, co mówiliście państwo o mnie osobiście i o pracy, jaką wykonuję. Chciałbym tylko powiedzieć, iż mogą być państwo pewni, że będę nadal pracować z równą determinacją - a nawet z jeszcze większą, o ile to możliwe - ponieważ sytuacja z dnia na dzień staje się coraz trudniejsza.
Wierzę, że wszystkie osoby zabierające głos przede mną mogą zgodzić się w pięciu sprawach.
Po pierwsze, kwestie humanitarne: nie ma wątpliwości, że najpilniejszą i najważniejszą sprawą jest kwestia humanitarna. Akty przemocy ostatnich kilku dni i tygodni ujawniły ogromne braki tych wszystkich rzeczy, które są konieczne do ulżenia ludności w cierpieniu, a w szczególności ludności Gazy. Dlatego też zrobimy wszystko co w naszej mocy, by ulżyć w problemach życia codziennego w Gazie. Działania te podejmie zarówno - bez najmniejszego wahania - Komisja, jak i kraje członkowskie Rady, podejmie je cała społeczność międzynarodowa.
Po drugie, w tym celu absolutnie konieczne jest otwarcie punktów granicznych między Gazą a Izraelem oraz między Gazą a Egiptem. Punkty te należy otworzyć szybko, bez zwłoki. Ze swej strony dostarczymy całą pomoc, jaka będzie potrzebna, a co się tyczy w szczególności Rafah, będziemy gotowi uruchomić tę pomoc możliwie najszybciej. Obserwatorzy Unii Europejskiej już są na miejscu, a więc tuż po otwarciu granicy w Rafah będziemy gotowi do uruchomienia pomocy.
Po trzecie, bardzo ważna jest sprawa jedności palestyńskiej. Szanowni posłowie! Wierzę, iż jasne jest, że w tym momencie nie dojdzie do żadnych rozwiązań, dopóki nie zapoczątkuje się pojednania między Palestyńczykami. Dlatego też, jak stwierdzono w rezolucji ostatniej Rady ds. Ogólnych, Unia Europejska popiera i będzie nadal popierać wysiłki podejmowane ze strony przez prezydenta Abbasa, jak i prezydenta Mubaraka, na rzecz postępów na drodze do pojednania między Palestyńczykami.
Wielu przedmówców wspomniało o obowiązkach, jakich się możemy podjąć w zależności od tego, czy powstanie nowy rząd palestyński oparty o consensus. Szanowni posłowie, wydaje mi się - przy czym jest to moje osobiste zdanie - że jeżeli powstanie palestyński rząd oparty o consensus, rząd ukierunkowany na utworzenie dwóch państw, rząd ukierunkowany na budowę tych dwóch państw drogą pokojową, rząd z programem odbudowy Gazy i starający się doprowadzić do wyborów w 2009 roku - to moim zdaniem Unia Europejska powinna taki rząd poprzeć.
Po czwarte, co się tyczy Izraela: istnieją dwie ważne sprawy związane z wyborami. Po pierwsze, rząd wyłoniony w wyniku wyborów lub wyłoniony z większości wybranej w wyborach będzie zobowiązany - w naszej opinii - do kontynuacji procesu pokojowego. Z tego powodu, niezależnie od tego, jaki rząd wyłoni się w drodze wyborów, będziemy kontynuować prace i czynić wszystko, co w naszej mocy, by zapewnić jego ustanowienie oraz wesprzeć go w jego pracy i wysiłkach przyczyniających się do kontynuacji procesu pokojowego, zmierzających do zakończenia tego procesu w możliwie pełnym stopniu w 2009 roku.
Po piąte, naszym zdaniem sprawa osadnictwa jest absolutnie fundamentalna. Wierzę, że ostatnie dane dotyczące stanu osadnictwa w 2008 roku, opublikowane przez rząd Izraela, sprawiają, iż wszyscy poczujemy się za to odpowiedzialni.
Chciałbym powiedzieć państwu, iż w 2001 roku pracowałem z ówczesnym senatorem Mitchellem nad słynnym raportem noszącym jego nazwisko. Byłem jedną z czterech osób pracujących nad tym programem. Prosiłbym szanownych posłów, aby byli tak dobrzy i ponownie przeczytali ów raport, opublikowany w 2001 roku, w którym zdiagnozowano sytuację, którą niestety możemy stwierdzić również dziś - na przykład w sprawie osadnictwa. Jeżeli my w Unii Europejskiej nie jesteśmy zdolni do podjęcia prób zmiany sposobu osadnictwa, wszelkie inicjatywy pokojowe mają małą szansę na uzyskanie wiarygodności. Dlatego też kwestię tę należy traktować poważnie. Musimy szczerze porozmawiać z naszymi przyjaciółmi w Izraelu, by zapewnić prowadzenie sprawy osadnictwa w radykalnie inny sposób.
Panie przewodniczący, szanowni posłowie! I wreszcie Liga Arabska. Jedność między państwami arabskimi jest sprawą kluczową. Musimy współpracować z wszystkimi krajami Ligi Arabskiej, by zapewnić obowiązywanie inicjatywy pokojowej podpisanej przez Ligę Arabską. Co najważniejsze, ten proces pokojowy musi zakończyć się pojednaniem między Palestyńczykami a mieszkańcami Izraela, ale też między Arabami a Izraelem. Dlatego też w pełni popieramy tych, którzy pracują nad tym, by inicjatywa pokojowa weszła w życie.
Widzimy ogromne podziały w ramach Ligi Arabskiej. Będziemy musieli zrobić wszystko, co w naszej mocy, by zapobiec na drodze dyplomatycznej pogłębianiu się tych różnic, a zamiast tego zachęcić do odbudowy procesu przywracania harmonii i współpracy w ramach wielkiej rodziny arabskiej.
Panie przewodniczący, szanowni posłowie! Jak powiedziałem, rok 2009 będzie niezwykle ważnym rokiem. Będziemy musieli kontynuować zarządzanie kryzysem, nieść pomoc humanitarną, a także uczynić wszystko, co w naszej mocy, by doprowadzić do zawieszenia broni oraz do negocjacji między Izraelem a Gazą oraz między Egiptem a Gazą. Jednakże, szanowni posłowie, jeżeli nie zmienimy naszej mentalności i nie przesuniemy się z pozycji zarządzania kryzysowego do pozycji głęboko zaangażowanej w rozwiązanie konfliktu, będziemy mieć ponownie tę samą sytuację, do której niestety wróciliśmy już na początku 2009 roku.
Panie przewodniczący! Mam nadzieję, że w końcu, jeżeli wszyscy będziemy współpracować, rok 2009 okaże się rokiem, w którym uda nam się rozwiązać ten ogromny konflikt, który niestety ciąży na nas zbyt długo.
Benita Ferrero-Waldner
Komisarz. - Panie przewodniczący! Pragnę jedynie powtórzyć, iż zeszłego roku wyraźnie mówiliśmy, że porażka nie wchodzi dla nas w grę. Wszyscy pokładaliśmy ufność w procesie w Annapolis i mieliśmy nadzieję na proces pokojowy. Niestety, wkroczenie wojsk do Gazy po wystrzeleniu rakiet z Gazy w kierunku Izraela naruszyło stan równowagi. Teraz wszyscy wiemy, że do powrotu do porozumień pokojowych absolutnie niezbędnych jest szereg elementów. W każdym razie jednak, jedno jest pewne: rozwiązanie militarne nie jest żadnym rozwiązaniem. Co do tego zgadzam się z każdym z państwa. Dlatego też musimy wszyscy współpracować, niezależnie od kosztów, by doprowadzić do pokoju.
Mamy tu wielu aktorów: w Unii Europejskiej, w społeczności międzynarodowej - niech to będą Stany Zjednoczone Ameryki Północnej, ONZ czy Rosja - ale mamy również wielu przyjaciół i kolegów z państw arabskich. Mogę mieć jedynie nadzieję, że po utworzeniu nowego rządu w Izraelu wszyscy ci aktorzy będą chcieli zjednoczyć się dla sprawy pokoju. Nasze argumenty są jasne, ale będziemy musieli zobaczyć, czy emocje poprowadzą nas właściwą ścieżką. Proszę przyjąć moje zapewnienie, że będziemy nad tym pracować.
(Oklaski)
Przewodniczący
Projekt rezolucjiw sprawie zakończenia debaty został złożony zgodnie z art. 103 ust. 2 Regulaminu.
Debata została zamknięta.
Głosowanie odbędzie się dzisiaj.
Oświadczenia pisemne (art. 142 Regulaminu)
Bairbre de Brún  
Sytuacja humanitarna w Gazie jest nie do przyjęcia. 84% ludności potrzebuje pomocy w formie żywności, przy czym brakuje też podstawowych środków medycznych w szpitalach, a tysięcy ton udzielanej pomocy nie można wwieźć do Gazy, gdyż nie zezwala się na wjazd wystarczającej liczby ciężarówek.
Ludzie na całym świecie byli przerażeni niskim poziomem reakcji międzynarodowej na fakt, że ponad tysiąc Palestyńczyków - w tym ponad 300 dzieci - zginęło w trakcie niedawnego ataku Izraela na Gazę.
Proaktywna długookresowa strategia Europy i nowych władz USA musi obejmować prawo Palestyńczyków do utworzenia trwałego państwa - w oparciu o granice sprzed 1967 roku. Musi ona położyć kres osadnictwu na okupowanych terytoriach i zniszczyć mur apartheidu.
Zapewnienie bezpieczeństwa Izraela i wolnego państwa Palestyny jest rzeczą konieczną, lecz zarazem sytuacja, w której Izrael używa bezpieczeństwa jako wymówki do pozbawiania życia niewinnych Palestyńczyków, nie może dłużej mieć miejsca. Należy zapoczątkować prawdziwy proces negocjacji.
UE musi unieważnić układ o stowarzyszeniu między Unią Europejską a Izraelem, jeżeli Izrael nie przestrzega prawa międzynarodowego i prawa humanitarnego.
Pedro Guerreiro  
Jaka powinna być (lub nie powinna) "Rola Unii Europejskiej na Bliskim Wschodzie”? Jakimi zasadami należy się kierować?
Unia musi zażądać położenia kresu agresji oraz nieludzkiej blokadzie Strefy Gazy, przy czym musi zapewnić pilną pomoc humanitarną dla znajdującej się tam ludności.
Musi potępić brutalną agresję, przestępczość, naruszenie najbardziej podstawowych praw człowieka oraz państwowy terroryzm ze strony Izraela w stosunku do ludności palestyńskiej, których to zjawisk nic nie może usprawiedliwić.
Musi jednoznacznie potępić fakt, iż w Palestynie są kolonizatorzy i kolonizowani, agresorzy i ofiary, ciemiężcy i ciemiężeni, wykorzystujący i wykorzystywani.
Unia musi zawiesić układ o stowarzyszeniu oraz wszelkie wzmocnienia stosunków dwustronnych z Izraelem, jak te proponowane przez Radę ds. Stosunków Zewnętrznych z dnia 8 i 9 grudnia.
Musi zażądać przestrzegania przez Izrael prawa międzynarodowego oraz rezolucji ONZ, jak również zakończenia okupacji, osiedlania, ogrodzeń bezpieczeństwa, zabójstw, aresztów i niezliczonych aktów poniżania ludności palestyńskiej.
Musi żądać i walczyć o poszanowanie niezaprzeczalnego prawa ludności palestyńskiej do niezależnego i suwerennego państwa o granicach sprzed 1967 roku i stolicy we Wschodniej Jerozolimie.
Krótko mówiąc, Unia musi skończyć ze współuczestniczeniem w bezkarnym kolonializmie, jakiego dopuszcza się Izrael.
Alexandru Nazare  
Niedawne wybory w Izraelu oraz nowa administracja amerykańska oferują szansę na nowe początki procesu pokojowego na Bliskim Wschodzie. Wierzę, że UE musi jasno zakomunikować poparcie dla nowego gabinetu w Tel Avivie, a jednocześnie jasno określić, czego oczekuje od swoich izraelskich partnerów, jeśli chodzi o kontynuację działań ułatwiających osiągnięcie trwałego pokoju - które obejmują zamknięcie osad na Zachodnim Brzegu i oferowanie wsparcia dla rozwiązania obecności dwóch państw, a także pomoc w unikaniu ekscesów militarnych i poważnych reperkusji humanitarnych jakie te z sobą niosą.
Podejście UE do Bliskiego Wschodu musi opierać się na kilku ważnych zasadach. Pierwszą z nich jest ścisła współpraca z USA, bez której nie uda się nam osiągnąć długotrwałego rozwiązania w tym regionie. Druga zasada polega na tym, że nasze podejście musi być ukierunkowane na unikanie w miarę możliwości aktów przemocy z obydwu stron, przy jednoczesnym potępianiu ekstremizmu palestyńskiego i nadmiernych działań przyjętych przez Izrael, jak i wspieraniu łagodnych rozwiązań rządowych z obydwu stron, mogących ułatwić proces pokojowy.
Pragnę wyrazić wsparcie dla poddanej dziś głosowaniu rezolucji Parlamentu Europejskiego, która potwierdza zaangażowanie UE w proces odbudowy Gazy i zapewnia podstawy do rozmów, które będą prowadzone w Kairze w marcu podczas międzynarodowej konferencji darczyńców.
Daciana Octavia Sârbu  
Demokracja, pokój i poszanowanie praw człowieka stanowią podstawowe wartości Unii Europejskiej, której zadaniem i obowiązkiem jest bronić ich i promować je, zarówno w ramach UE, jak i w stosunkach z innymi państwami.
Sytuacja ludności w Gazie jest tragiczna i musi zostać pilnie rozwiązana. Jawne pogwałcenie praw człowieka i swobód obywatelskich w tym regionie jest przyczyna poważnego niepokoju Unii Europejskiej, zarówno z perspektywy jej stosunków z Izraelem, jak i bezpieczeństwa i stabilizacji na Bliskim Wschodzie.
Unia Europejska musi podjąć pilne działania mające na celu zapewnienie pomocy humanitarnej w regionie Gazy, a zarazem rozważyć średnio- i długookresowe działania promujące pokój, bezpieczeństwo i stabilizację w tym rejonie.
Mając to na uwadze, UE musi podjąć działania dyplomatyczne w celu rozwiązania konfliktów oraz zachęcania do dialogu i pojednania w regionie. Jednocześnie musi bez wahania nałożyć sankcje za wszelkie przejawy postawy antydemokratycznej lub pogwałcenia praw człowieka i swobód obywatelskich.
Czesław Adam Siekierski
na piśmie. - Aby doszło do porozumienia UE- Bliski Wschód, na dzień dzisiejszy priorytetem powinna pozostać próba przywrócenia stabilizacji oraz pomoc w realizacji programu pokojowego w Strefie Gazy.
Unia Europejska powinna zrobić wszystko, aby także przyczynić się do zakończenia sporu, w którym życie tracą niewinni obywatele. Ponadto starania powinny się skupić na pomocy ludności, zagwarantowaniu podstawowych środków do życia. Dzienne zapotrzebowanie żywnościowe ludności Strefy Gazy zaspokajane jest tylko w 60%, przez co jeszcze bardziej narażona jest ona na choroby i trudne warunki. Brak wody pitnej stwarza nie mniejsze zagrożenie dla zdrowia niż brak pożywienia. Nie muszę chyba wspominać o braku opieki medycznej czy zniszczonych budynkach szkół i instytucji państwowych, co w znacznym stopniu utrudnia zaprowadzenie porządku i powrót do normalności.
Pamiętajmy, że dopiero rozwiązanie wielu podstawowych problemów dnia codziennego pozwoli nam skupić się na rozwoju gospodarczym Bliskiego Wschodu i bliskiej współpracy handlowej z tym regionem. Unia Europejska ma szanse pomóc światu arabskiemu, wszystkim krajom Bliskiego Wschodu, w staniu się regionem, w którym panuje dobrobyt, co z kolei stworzy ramy dla bliższej współpracy między Bliskim Wschodem a Unią.
