Przygotowanie posiedzenia Rady Europejskiej w dniach 10 i 11 grudnia 2009 r. (debata) 
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku dziennego są oświadczenia Rady i Komisji dotyczące przygotowania posiedzenia Rady Europejskiej w dniach 10 i 11 grudnia 2009 r.
Cecilia Malmström
Panie przewodniczący, panie Barroso, szanowni posłowie! Bardzo się cieszę, że mogę uczestniczyć w tej parlamentarnej debacie w przededniu kolejnego posiedzenia Rady Europejskiej. Będzie ono, jak wszyscy wiemy, drugim posiedzeniem zwykłym za prezydencji szwedzkiej i ostatnim posiedzeniem pod przewodnictwem prezydencji rotacyjnej.
Jak państwo wiedzą, traktat lizboński wchodzi w życie 1 grudnia, ale zgodnie z oświadczeniem przyjętym przez Radę Europejską w grudniu 2008 roku prezydencja rotacyjna będzie nadal przewodniczyła Radzie Europejskiej, aż do upływu jej kadencji z końcem roku. Wszystkie państwa członkowskie ratyfikowały już traktat i złożyły swoje dokumenty ratyfikacyjne w Rzymie. Mam zatem ogromną przyjemność potwierdzić, że traktat lizboński rzeczywiście wejdzie w życie dnia 1 grudnia.
Prace, które doprowadziły nas do miejsca, w którym się teraz znajdujemy, były długie i żmudne, z czego Parlament doskonale zdaje sobie sprawę. Nowy traktat zmieni sposób pracy UE pod kilkoma względami. Dzięki traktatowi będziemy dysponowali lepszymi możliwościami zmierzenia się z ważnymi problemami, przed którymi stoi Europa, i to w sposób bardziej demokratyczny, przejrzysty i efektywny. Traktat oznacza również wiele ważnych reform, które będą miały wpływ na państwa pracę tu w Parlamencie.
W zeszłym tygodniu, na nadzwyczajnym posiedzeniu Rady Europejskiej, szefowie państw i rządów uzgodnili powołanie na stanowisko przewodniczącego Rady Europejskiej Hermana Van Rompuya. Będzie on przewodniczył pracom Rady Europejskiej począwszy od 1 stycznia.
Uzgodniono również, po uzyskaniu zgody przewodniczącego Komisji, powołanie na stanowisko wysokiego przedstawiciela ds. spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa pani Catherine Ashton. Zgodnie z postanowieniami traktatu pani Ashton obejmie wszystkie swoje funkcje, w tym funkcję wiceprzewodniczącej Komisji, dnia 1 grudnia. Tak jak Parlament Europejski przyjmuje stanowisko w stosunku do wszystkich posłów, tak również państwo będą mieli sposobność zadania pani Ashton pytań w trakcie przesłuchań. Jak mi wiadomo, już wkrótce zaprezentuje się ona Komisji Spraw Zagranicznych i odpowie na jej pytania.
Rada Europejska osiągnęła również porozumienie co do powołania pana Pierre'a de Boissieu na stanowisko sekretarza generalnego Sekretariatu Rady.
Dalsze prace przygotowujące wejście w życie traktatu lizbońskiego przebiegały zgodnie ze sprawozdaniem o stanie prac przedłożonym Radzie przez prezydencję w październiku. Dnia 1 grudnia podjętych zostanie wiele decyzji wymaganych do pełnego wejścia w życie traktatu lizbońskiego, na przykład w odniesieniu do zmienionego regulaminu Rady i regulaminu Rady Europejskiej. Na grudniowym posiedzeniu Rady Europejskiej przedstawimy nowe sprawozdanie streszczające stan zagadnień, którymi zajmowaliśmy się w związku z wdrożeniem i praktycznym stosowaniem traktatu lizbońskiego. Jednym z tych zagadnień będzie kwestia Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych. Sprawozdanie będzie również zawierało mapę drogową wytyczającą kierunek dalszych prac w tym zakresie.
Na grudniowym posiedzeniu Rady Europejskiej będziemy skupiali się głównie na kwestiach finansowo-gospodarczych. Skutki kryzysu będą odczuwalne jeszcze przez długi czas - szczególnie na rynku pracy. Ważne jest jednak również to, byśmy przyjęli bardziej długofalową perspektywę i stawili czoło poważnym wyzwaniom zarówno w perspektywie średnio-, jak i długoterminowej.
Unia Europejska, państwa członkowskie oraz europejskie banki centralne przyjęły szereg środków, jak na przykład programy gwarancji dla banków i europejski plan naprawy gospodarczej. Środki te walnie przyczyniły się do zwiększenia stabilności finansowej i złagodzenia skutków kryzysu na wzrost i zatrudnienie.
Perspektywy gospodarcze wyglądają lepiej, ale główne zagrożenia pozostały. Nie nadszedł zatem jeszcze czas, by wycofać przyjęte środki wsparcia. Mimo to rozpoczęliśmy debatę w Radzie na temat tego, jak stopniowo wycofywać te szczególne środki wsparcia i kiedy powinniśmy zacząć to robić. Rada Europejska dokona przeglądu prac wykonanych przez Radę w zakresie strategii wychodzenia z kryzysu. Będziemy również monitorowali realizację unijnego planu odbudowy gospodarczej.
Co się tyczy rynków finansowych, pocieszające jest to, że sytuacja na rynku finansowym uległa znacznej poprawie. Zmalały potrzeby sektora finansowego w zakresie środków wsparcia. Dlatego musimy sformułować strategie dotyczące stopniowego wycofywania obowiązujących obecnie środków w skoordynowany sposób. Jednakże należy podkreślić, że na powszechną rezygnację ze środków wsparcia w obszarze finansów jest jeszcze za wcześnie.
Prezydencja szwedzka stara się uzgodnić zasady dotyczące terminu, koordynacji i kolejności stopniowego wycofywania środków wsparcia.
Przejdę teraz do nadzoru finansowego. Istnieje porozumienie co do tego, że konieczna jest wzmocniona i zacieśniona współpraca w zakresie nadzoru finansowego w obrębie UE, szczególnie w świetle doświadczeń, które wynieśliśmy z kryzysu finansowego.
Wniosek dotyczący struktury i zakresu prac prowadzonych w ramach Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego został przyjęty przez ministrów finansów UE na posiedzeniu Ecofin 20 października. Następnie prezydencja otrzymała mandat do rozpoczęcia negocjacji z Parlamentem Europejskim, które w istocie rozpoczęliśmy.
Jeżeli chodzi o trzy "mikroorgany”, celem prezydencji jest przyjęcie na następnym posiedzeniu Ecofin, które odbędzie się 2 grudnia, ogólnego podejścia w odniesieniu do tych organów, a co za tym idzie, do całego pakietu środków w zakresie nadzoru, tak byśmy mogli przedłożyć sprawozdanie Radzie w grudniu.
Zbudowanie struktury ma ogromne znaczenie dla sektora usług finansowych, dla pozaeuropejskiego świata oraz dla naszych obywateli. Pakiet będzie zawierał wymóg przeglądu planu za trzy lata. Będziemy wówczas w stanie naprawić wszelkie niedociągnięcia, czyli te aspekty, które funkcjonują gorzej lub są mniej efektywne.
Obecna unijna strategia na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia, strategia lizbońska, wygasa w przyszłym roku. Dlatego bezwzględnie konieczne jest to, by UE uzgodniła nową strategię, umożliwiającą propagowanie wizji długofalowego wzrostu i dobrej koniunktury. Będzie to jedno z najważniejszych zagadnień w najbliższych miesiącach i jedna z kwestii priorytetowych dla nadchodzącej prezydencji hiszpańskiej.
Kryzys finansowo-gospodarczy wymagał pilnych i natychmiastowych działań mających na celu ograniczenie do minimum negatywnych skutków dla wzrostu i rynku pracy. Jednocześnie bardziej wyraźne stały się słabości strukturalne i długoterminowe wyzwania dla naszych gospodarek.
Utrzymanie i wzmocnienie europejskiej konkurencyjności na światowym rynku, walka ze zmianami klimatycznymi i sprostanie wyzwaniom wynikającym ze starzenia się społeczeństwa stanowią dla Unii Europejskiej i jej państw członkowskich trudne wyzwania w średniej i długiej perspektywie czasowej. Wymagają one wspólnych i skoordynowanych rozwiązań, wspólnej wizji oraz wzmocnionego programu europejskich reform na najbliższe dziesięć lat.
Nasza wizja to obrócenie wyzwań w szanse. To pełna realizacja potencjału rynku wewnętrznego i wykorzystanie korzyści z handlu zagranicznego oraz otwartości. To dostrzeżenie szans, jakie może dać nam przekształcenie Europy w gospodarkę energooszczędną lub przyjazną dla klimatu i zbudowanie rynku pracy o wysokich wskaźnikach zatrudnienia, zrównoważonych finansów publicznych oraz spójności społecznej.
W trakcie prezydencji szwedzkiej prowadzona jest druga ocena realizacji unijnej strategii na rzecz zrównoważenia. Postępy dokonały się w wielu dziedzinach. Jednocześnie istnieje kilka obszarów, w których stwierdzono tendencje do pogłębiania się niezrównoważonego rozwoju. Należą do nich: szybki wzrost zapotrzebowania na zasoby naturalne, malejąca bioróżnorodność, wzrost zużycia energii w sektorze transportu oraz utrzymujące się ubóstwo na świecie.
Zadaliśmy sobie pytanie, w jaki sposób możemy monitorować strategię i prowadzić działania stanowiące kontynuację jej założeń w lepszy i bardziej efektywny sposób, w tym jak możemy wykorzystać zalety koordynacji będącej wynikiem interakcji z innymi unijnymi strategiami, na przykład ze strategią lizbońską.
Na posiedzeniu Rady Europejskiej omówiona zostanie również zintegrowana polityka morska. Niedawno Komisja przedłożyła swoje sprawozdanie okresowe. Rada Europejska zbada sprawozdanie i wyda swoją opinię na temat przyszłego kierunku tych ważnych prac międzysektorowych. W tym względzie pragnę podkreślić nasz pogląd na zrównoważony wzrost gospodarczy, a także prace na rzecz energooszczędności i innowacji.
Przejdę teraz do kolejnego bardzo ważnego punktu porządku obrad nadchodzącej Rady Europejskiej, a mianowicie przyjęcia nowego pięcioletniego programu prac w obszarze wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości. Program sztokholmski ma zastąpić obowiązujący obecnie program haski, przyjęty w 2004 roku.
Wizją programu sztokholmskiego jest bezpieczniejsza i bardziej otwarta Europa, w której chronione są prawa jednostki. Program jest rezultatem intensywnych kontaktów i dyskusji w Radzie oraz z Parlamentem Europejskim. Istotny wkład wniosły również parlamenty krajowe, społeczeństwo obywatelskie, organy UE oraz różne agencje i władze.
Moi szwedzcy koledzy, minister sprawiedliwości Beatrice Ask, a także minister do spraw migracji Tobias Billström, byli tu wczoraj i przedstawili program sztokholmski w trakcie bardzo długiej debaty. Dlatego nie będę powtarzać tego, co powiedzieli. Pragnę jedynie skorzystać z okazji, by podkreślić, że program sztokholmski skupia się na konkretnych środkach, wnoszących wartość dodaną do życia codziennego obywateli. Obejmuje to współpracę poza granicami UE. Bardziej bezpieczna i bardziej otwarta Europa wymaga autentycznego partnerstwa z naszymi krajami partnerskimi.
Podstawą przyszłych prac w tym obszarze powinna być równowaga między środkami mającymi na celu stworzenie bezpiecznej i niezagrożonej Europy a środkami mającymi na celu ochronę praw jednostki.
Ambitna praca, jaką wykonano, a także nasz przyszły tryb pracy, czyli większy zakres współdecydowania ze strony Parlamentu, powinny pomóc nam w opracowaniu planu działania, który będzie bardziej odpowiedni do prowadzenia sobie z tymi głównymi wyzwaniami.
Jeżeli chodzi o zmiany klimatu, choć trwa obecnie posiedzenie Rady Europejskiej, negocjacje klimatyczne będą się toczyły, rzecz jasna, również w Kopenhadze. Zagadnienia te są ważne dla Europy i dla przyszłości całej naszej planety. Dwa tygodnie temu premier Fredrik Reinfeldt stanął przed Parlamentem w Brukseli i przedstawił wyniki posiedzenia Rady Europejskiej z października, w tym najważniejsze elementy unijnego stanowiska przed konferencją w Kopenhadze. Teraz najważniejsze jest, byśmy nadal jasno dawali do zrozumienia naszym partnerom z całego świata, jak bardzo leży nam na sercu ta kwestia, i byśmy stali się siłą napędową negocjacji. Prezydencja szwedzka włoży w te prace całą dostępną jej energię.
W przyszłym miesiącu Rada Europejska oceni stan negocjacji, które będą toczyły się jednocześnie, by podjąć decyzje, które umożliwią nam uzyskanie pomyślnego rezultatu w Kopenhadze.
Jak zwykle na posiedzeniu Rady Europejskiej pojawić się może również wiele zagadnień z zakresu polityki zagranicznej, ale wyrokowanie, jakie to będą zagadnienia, byłoby nieco przedwczesne.
Najwyższe priorytety prezydencji szwedzkiej to: zareagowanie na trudną sytuację pod względem zmian klimatycznych oraz umożliwienie UE utrzymania pozycji lidera w przededniu negocjacji kopenhaskich, przy jednoczesnej dalszej odpowiedzialnej walce z kryzysem gospodarczo-finansowym. Zagadnienia te będą miały najwyższą rangę w trakcie końcowego spotkania na szczycie.
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji. - Panie przewodniczący! Przy wielu okazjach dyskutowaliśmy o ogromnych możliwościach, jakie daje Unii Europejskiej traktat lizboński, dlatego też pozwolę sobie raz jeszcze wyrazić zadowolenie z tego, że nasze kolejne wspólne spotkanie odbędzie się już po wejściu traktatu lizbońskiego w życie. A skoro traktat będzie obowiązywał, nadszedł czas, byśmy w sposób jeszcze bardziej zdecydowany wyszli poza dyskusje instytucjonalne i skierowali uwagę na poszczególne obszary polityki, zmierzając do osiągnięcia rezultatów odczuwalnych przez obywateli.
Wyznaczenie na przewodniczącego Rady Hermana Van Rompuya oraz Catherine Ashton na stanowisko wysokiego przedstawiciela i wiceprzewodniczącej Komisji to pierwsze kroki w kierunku pełnego wdrożenia traktatu lizbońskiego. Wiem, że zarówno przewodniczący Van Rompuy, jak i wysoki przedstawiciel baronessa Ashton są chętni rozpocząć prace nad traktatem lizbońskim.
Decyzja nominowania Hermana Van Rompuya była podjęta przez szefów państw i rządów na zasadzie konsensusu. Jest to decyzja, którą przyjmuję z zadowoleniem i osobiście gorąco popieram. Herman Van Rompuy zdobył ogromny szacunek jako premier Belgii. Jego wkład do UE to instynktowny europeizm Belgii - założycielskiego państwa członkowskiego naszej Unii, państwa, które zawsze było jednym z liderów tego europejskiego projektu - a także osobiste zdolności w zakresie budowania konsensusu; to właśnie te dwie cechy winien mieć przewodniczący Unii Europejskiej.
Nie mogę się doczekać naszej wspólnej pracy i współuczestniczenia z nim w debatach plenarnych na forum Rady Europejskiej. Konieczne jest, byśmy wszyscy - respektując w naszej pracy granice kompetencji naszej instytucji, a także innych instytucji - pracowali wspólnie na rzecz wspólnego europejskiego dobra.
Jestem niezwykle dumny i szczęśliwy, że na stanowisko pierwszej wiceprzewodniczącej/wysokiego przedstawiciela wybrano Catherine Ashton. To nominacja, którą poparłem i zatwierdziłem na posiedzeniu Rady Europejskiej, ponieważ wymagają tego traktaty. Wszyscy dobrze znamy lady Ashton jako kogoś, kto ma zarówno umiejętności polityczne, jak i orientację co do kierunku, jaki trzeba obrać w wypełnianiu trudnych zadań wysokiego przedstawiciela i wiceprzewodniczącego Komisji. Mogę państwa zapewnić, na podstawie własnych doświadczeń wyniesionych ze współpracy z nią jako członkiem Komisji, o jej głębokim zaangażowaniu na rzecz europejskiego projektu.
Jak już wspomniałem wczoraj, przedstawiono już wszystkie nominacje do Komisji. Jestem szczególnie rad, że w ciągu tygodnia udało się potroić liczbę nominowanych kobiet - z trzech do dziewięciu. Tak więc następna Komisja będzie miała w swoim składzie dziewięć kobiet, o jedną więcej niż obecna, i raz jeszcze pragnę podziękować wszystkim państwu, którzy wspierali mnie w realizacji tego trudnego zadania, jakim było zapewnienie przynajmniej rozsądnej - nie idealnej, ale rozsądnej - liczby kobiet w kolejnej Komisji.
Przejdę teraz do rozdziału tek. Poczytuję to sobie za przywilej, że mogę zapewnić tę Izbę, iż będę to czynił przy pełnym poszanowaniu priorytetów określonych w wytycznych politycznych, które państwu przedstawiłem, a które zostały poparte przez Parlament w głosowaniu, i że będę również respektował wszystkie zobowiązania podjęte wobec Parlamentu przy tamtej okazji. Następnie, w styczniu, Parlament może przeprowadzić przesłuchania, a potem głosować nad składem następnego kolegium.
Rada Europejska, która odbędzie się w przyszłym miesiącu, będzie dla nas pierwszą znaczącą szansą pokazania, że teraz skupiamy się na treści polityk i że nam zależy. Chciałbym bardzo krótko omówić trzy kluczowe pakiety dokumentów, które znajdą się w centrum uwagi.
Po pierwsze zmiany klimatyczne. Zwołanie posiedzenia Rady Europejskiej na tydzień przed rozstrzygnięciem szczytu kopenhaskiego było z pewnością dobrym posunięciem. Unia Europejska dała się poznać jako pionier działań w dziedzinie zmian klimatycznych. Jako pierwsi pokazaliśmy, że systemy ograniczenia emisji i handlu uprawnieniami mogą być skuteczne. Jako pierwsi przyjęliśmy wiążący, twardy cel w zakresie ograniczenia emisji. Przewodziliśmy w procesie ustalania, w jaki sposób rozwijający się świat może rzeczywiście przyczynić się do finansowania kosztów zmian klimatycznych w krajach rozwijających się.
Jednak w miarę jak kończą się przygotowania konferencji kopenhaskiej, wzrasta również presja. Musimy pozostać zjednoczeni i ciągle skupiać się na naszym celu ograniczenia emisji na świecie oraz uzyskania koniecznych środków finansowych na jego rzecz - oto nasze zadanie. Musimy jasno powiedzieć, że to nie może być jedynie zadanie dla Europy; potrzebujemy innych gospodarek, a mianowicie tych największych, by również one przyczyniły się do realizacji ambitnych celów.
Jakie powinny być główne komunikaty płynące od Rady Europejskiej? Po pierwsze, że chcemy ambitnej i znaczącej umowy w Kopenhadze, która będzie, przede wszystkim, obejmowała cel 2° C. To jest bezwzględnie konieczne. Od czasu do czasu mamy okazję widzieć polityków i dyplomatów przy stole negocjacyjnym. Niech negocjują między sobą - my też to możemy robić - ale nie da się negocjować z nauką. Nie da się negocjować z nauką płynącą z natury. Nie możemy negocjować z radami, jakich udziela nam nauka, a to dopiero minimum: doprowadzić do umowy obejmującej cel 2° C. Musimy zatem ustalić realne i skuteczne cele w zakresie obniżenia emisji dla krajów rozwiniętych, a także określić znaczące działania dla krajów rozwijających się, szczególnie szybko rozwijających się krajów o gospodarkach wschodzących. Porozumienie to musi być kompleksowe, obejmować pełny zakres zagadnień ujętych w mapie drogowej z Bali.
Nawet jeżeli w Kopenhadze nie będzie, niestety, możliwe sfinalizowanie nowej umowy, szczyt ten musi przynieść porozumienie robocze przewidujące rzeczywiste zobowiązania wszystkich stron, do których realizacji przyczyniać się będą wszyscy główni gracze i których realizacja będzie miała zaplecze polityczne na najwyższych szczeblach. Potrzebujemy wyraźnego, prostego tekstu politycznego pokazującego, że przechodzimy od rozmów o walce ze zmianami klimatycznymi do czynów. Przy czym należy jasno i wyraźnie zastrzec, że umowa ta musi jak najszybciej zostać przekształcona w pełnoprawny traktat.
Umowa powinna być precyzyjna. Oznacza to konkretne liczby pod względem redukcji emisji i szczegółowy pakiet finansowy, tak by pomóc krajom rozwijającym się zarówno realizować programy na rzecz łagodzenia skutków zmian klimatycznych, jak i dostosować się nich. Szczególnie ważne ma być szybkie uruchomienie finansowania.
Wreszcie uważam, że ogromnie ważne będzie zaangażowanie przywódców, ponieważ są to trudne decyzje, które muszą zostać podjęte na najwyższych szczeblach rządu. Cieszę się słysząc, że na zaproszenie premiera Rasmussena w Kopenhadze planuje pojawić się już przynajmniej około 65 szefów państw i rządów. Będę na nim również ja.
Drugim obszarem priorytetowym jest program sztokholmski w obszarze sprawiedliwości, wolności i bezpieczeństwa. Ludzie chcą mieszkać w Unii Europejskiej, która jest dostatnia i w której panuje pokój, w której respektowane są ich prawa, a ich bezpieczeństwo chronione. Chcą mieć możliwość swobodnego podróżowania i czasowego lub stałego przenoszenia się do innego europejskiego kraju po to, by studiować, pracować, założyć rodzinę, prowadzić działalność gospodarczą lub przejść na emeryturę.
W ciągu ostatnich dziesięciu lat przebyliśmy długą drogę. Likwidacja kontroli na granicach wewnętrznych w strefie Schengen umożliwia ponad 400 milionom obywateli 25 krajów podróżowanie bez kontroli granicznej od Półwyspu Iberyjskiego aż po kraje bałtyckie, od Grecji aż po Finlandię.
Teraz traktat lizboński daje nam nową możliwość pójścia dalej. Wszyscy wiemy, że wśród najważniejszych zmian wynikających z traktatu są zmiany dotyczące wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości. Traktat wprowadza w pełni tę dziedzinę polityki w zakres naszych zwykłych procedur. Wyjaśnia, jakie działania mogą być podejmowane, a poprzez zapewnienie Parlamentowi pełnego uczestnictwa rozszerza demokratyczne ramy tych polityk.
Program sztokholmski, który opiera się w znacznej mierze na wkładzie i propozycjach Komisji, będzie stanowił główną dźwignię osiągnięcia tego. Powinien stanowić podbudowę kompleksowego, skutecznego programu działań, przynoszącego realną zmianę, realne korzyści dla naszych obywateli.
Program, który powstaje w Radzie Europejskiej, musi wyszczególniać wiodące priorytety dla obszaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych w nadchodzących latach i pokazywać, w jaki sposób zostaną one zrealizowane. Bardziej skuteczne poszanowanie praw podstawowych; lepszy dostęp do sądownictwa; bardziej zdecydowane działania wobec przestępczości zorganizowanej, handlu ludźmi i terroryzmu; skuteczne zarządzanie migracją - oto wszystkie obszary, w których program sztokholmski powinien określać szereg konkretnych kroków naprzód. Wymagają one również przyjęcia zdecydowanego podejścia wspólnie z naszymi partnerami z krajów trzecich, które jestem zdecydowany realizować w ramach naszych wspólnych prac na rzecz maksymalizacji naszych interesów globalnych.
Wreszcie, musimy nadal skupiać się na walce z kryzysem gospodarczym. Działania Unii Europejskiej stanowiły w ostatnich latach ważny wkład. Teraz musimy utrzymać celowość naszych działań i nie możemy rozpraszać naszej uwagi. Musimy bacznie obserwować realizację naszych środków na rzecz naprawy gospodarczej, w szczególności w obliczu ciągle wzrastającego bezrobocia. Naszym najwyższym priorytetem musi pozostać utrzymanie istniejących miejsc pracy i pomaganie tym, którzy stracili pracę, w powrocie do zatrudnienia.
Musimy również rozpocząć opracowywanie programu działań na okres, który nadejdzie po zakończeniu kryzysu, by zbadać potencjalne nowe źródła wzrostu i znaleźć nowe możliwości tworzenia miejsc pracy. Mam tu na myśli program, który zarysowaliśmy w strategii na 2020 rok, czyli konkluzje przedstawione wczoraj przez Komisję. Jestem bardzo ciekaw państwa przemyśleń i pragnę uwzględnić państwa stanowisko w końcowym dokumencie.
Radę Europejską czeka również egzamin z ambicji, jeżeli chodzi o postępy nad pakietem środków dotyczących nadzoru finansowego. Wiem, że Parlament podziela ten cel i zachęcam państwa, byście pracowali wspólnie z Radą i umożliwili przyjęcie końcowej wersji dokumentu w pierwszej połowie 2010 roku, tak by nowe organy mogły rozpocząć swoją działalność przed końcem roku 2010.
Na zakończenie pragnę podkreślić, że zmiany klimatyczne, wolność, bezpieczeństwo i sprawiedliwość, a także odpowiedź na kryzys gospodarczo-finansowy to trzy obszary, które mają wpływ na życie codzienne naszych obywateli, a zarazem trzy obszary, w których Rada Europejska może pokazać, że traktat lizboński rzeczywiście otworzył nowy rozdział w historii europejskiego projektu.
Aby uzyskać znaczące wyniki, musimy pracować w ramach partnerstwa - partnerstwa między Komisją a Parlamentem, któremu jestem wdzięczny za konsekwentne popieranie ambicji politycznych okazywanych przez Komisję w tych obszarach; partnerstwa ze szwedzką prezydencją Rady, której pragnę gorąco pogratulować ciężkiej pracy, jaką wykonała; a także partnerstwa z naszymi duńskimi przyjaciółmi, którzy przygotowują konferencję kopenhaską.
Wykorzystajmy w jak największym stopniu możliwości, które przed nami stoją. Pracujmy wspólnie na rzecz wspólnego europejskiego dobra. Komisja i ja sam jesteśmy gotowi podjąć to wyzwanie. Jestem pewien, że ten Parlament, przy wzmocnionych uprawnieniach przyznanych mu na podstawie nowego traktatu, również wykaże się poczuciem odpowiedzialności i zaangażowaniem na rzecz Europy obywateli.
Joseph Daul
Panie przewodniczący, panie i panowie! Wreszcie nadszedł ten moment.
Szefowie państw i rządów wybrali Hermana Van Rompuya na stanowisko pierwszego przewodniczącego Rady Europejskiej oraz Catherine Ashton na stanowisko wysokiego przedstawiciela. Dziękuję Fredrikowi Reinfeldtowi, ostatniemu premierowi, który przewodniczył rotacyjnej prezydencji Rady Europejskiej. Dziękuję za doprowadzenie do konsensusu co do tych dwóch osób, na których barkach będzie spoczywał ogromny ciężar pełnienia nowych funkcji określonych w traktacie lizbońskim.
Chciałbym wyrazić dziś w tej Izbie uznanie dla eksposé przewodniczącego Van Rompuya, dla którego, cytuję, "wizerunek Rady będzie kształtowany przez jej wyniki”, i który jest zwolennikiem stopniowego podejścia. To właśnie w tej metodzie - którą opisałbym jako metodę Jeana Monneta, polegającą na skutecznym działaniu, ale bez politycznego pozerstwa - Grupa Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów) upatruje swojej postawy. To właśnie ta metoda pozwoliła nam przejść od wczorajszych konfliktów do dzisiejszej wymiany poglądów. To ona pozwoliła nam zlikwidować długie kolejki na granicach strefy Schengen, przejść z chwiejnych kursów wymiany do stabilnego euro. W istocie, dzięki tej stopniowej integracji Europy udało nam się osiągnąć znaczne postępy i nikt nie może temu zaprzeczyć.
Chciałbym państwa ostrzec, panie i panowie, przed łatwym krytycyzmem, który daje się słyszeć w ostatnich dniach. Myślę głównie o tych, którzy, dla samego tylko popisywania się błyskotliwymi uwagami, skompromitowali się poprzez swoje nieodpowiedzialne deklaracje.
Jak wszyscy, również członkowie grupy PPE żyją marzeniami, ale różnica między nami a innymi polega na tym, że my staramy się te marzenia urzeczywistniać. Tak czyniliśmy przy okazji integracji Europy, tak czyniliśmy przy okazji ponownego zjednoczenia, a także przy okazji traktatu z Lizbony, który mimo swoich niedoskonałości stanowi dla nas ważny mały krok we właściwym kierunku. To właśnie tego, panie i panowie, oczekują europejscy obywatele, a nie wyłącznie sensacyjnych, doraźnych oświadczeń.
Jesteśmy przekonani, że przewodniczący Van Rompuy przystąpi do realizacji tego działania z taką samą determinacją i taką samą siłą woli, jaką okazał we własnym kraju, gdzie jego cechy przyniosły mu sukcesy i zaskarbiły uznanie wszystkich. Przewodniczący Van Rompuy ma pełne poparcie Grupy PPE, a ja oferuję mu nasze wsparcie w realizacji zadania, które będzie bez wątpienia bardzo trudne.
W istocie oczekuję, że Rada będzie ewoluować. Mam nadzieję, że stanie się instytucją bardziej transparentną i będzie jeszcze ściślej współpracowała z Parlamentem i Komisją. Oczekuję, że ministrowie przestaną ogłaszać narodowe zwycięstwa nad swoimi partnerami zaraz po powrocie z Brukseli i przestaną obwiniać Europę za wszelkie niepowodzenia. Wreszcie, oczekuję, że Rada zaprzestanie praktyki zmieniania swojego stanowiska w zależności od tego, kto jest jej przewodniczącym. Tego wszystkiego oczekuję, wraz z grupą PPE, od pierwszej stałej prezydencji Rady. Pani Malmström! Nie dotyczy to pani, ponieważ pani została już wyznaczona przez swój kraj na stanowisko komisarza. Nie ma pani w związku z tym żadnego wyboru; musi pani rozmawiać o Europie.
W imieniu grupy PPE gratuluję również pani Catherine Ashton, nowemu wysokiemu przedstawicielowi oraz wiceprzewodniczącej Komisji Europejskiej pod przewodnictwem "Barroso I”. Z zadowoleniem przyjmuję objęcie przez nią tych stanowisk i z uwagą będę wsłuchiwał się w jej odpowiedzi na pytania, które będziemy jej zadawali w trakcie styczniowych przesłuchań komisarzy. Dopiero po zakończeniu tej procedury zostanie jej powierzona pełnia obowiązków wiceprzewodniczącej Komisji "Barroso II”.
Panie przewodniczący, panie i panowie! Cieszę się, że czas zadawania pytań dotyczących osób jest już za nami i że możemy wreszcie, z całkowitym spokojem, przejść do kwestii zasadniczych. Wiemy, że grudniową Radę Europejską zdominują dwa główne tematy. Pierwszym z nich będzie przywrócenie wzrostu, co nie nastąpi, o ile nie zostanie przywrócone zatrudnienie. Oczekujemy od Rady Europejskiej konkretnych przedsięwzięć w tym względzie.
Drugim tematem są zmiany klimatu. Każdy wie, że Rada zbierze się na półmetku szczytu w Kopenhadze, którego rezultatem powinno być określenie nie tylko celów politycznych, ale również możliwych do zmierzenia zobowiązań. To bezwzględna konieczność. Pierwsze posiedzenie Rady Europejskiej po wejściu w życie nowego traktatu musi umożliwić Europie odegranie jej pełnej roli. Dlatego mam nadzieję, że będzie ona w stanie wykorzystać swoje doświadczenie i umacniać swoją pozycję z większą determinacją niż w przeszłości.
Martin Schulz
w imieniu grupy S&D. - (DE) Panie przewodniczący, panie i panowie - zarówno ci obecni na sali, jak i ci nieobecni! W trakcie tych kilku dni po zakończeniu posiedzenia Rady Europejskiej wiele rozmawialiśmy o ludziach i stanowiskach. Raz jeszcze chciałbym się dziś zwrócić do pana Barroso. Ważne jest, abyśmy rozmawiali o ludziach i stanowiskach. Co się tyczy stanowisk, nasza grupa miała jeden wyraźny priorytet. Domagaliśmy się, jako druga pod względem liczebności frakcja w tej Izbie, by drugie pod względem ważności stanowisko w Komisji, czyli stanowisko wysokiego komisarza pełniącego zarazem funkcję wiceprzewodniczącego Komisji, zostało obsadzone przez osobę wywodzącą się z naszego ugrupowania. Domagaliśmy się tego, ponieważ uważamy, że Komisja, która nie jest organizacją neutralną, ale organem politycznym, powinna być odzwierciedleniem rozkładu sił w Parlamencie. Dostaliśmy to, o co walczyliśmy. Wiem, że pan również o to walczył, i dlatego też pragnę panu ofiarować moje najszczersze podziękowania, mimo że zazwyczaj słyszy pan w tej Izbie z moich ust słowa krytyki.
Stanowi to pozytywny sygnał, ponieważ świadczy o tym, że to, czego się tu domagamy jako socjaldemokraci, jest traktowane przez pana bardzo poważnie, jako że nadal mamy sporą drogę do przebycia przed końcowym głosowaniem w Komisji. Oczekujemy również, że struktura podziału tek między poszczególnych komisarzy będzie odpowiadała kwestiom merytorycznym i wyzwaniom, przed którymi stoją te osoby. Moim zdaniem jest to o wiele ważniejsze niż debata na temat stanowisk i ludzi.
Oczywiście jesteśmy zadowoleni, że stanowisko wysokiego przedstawiciela piastuje teraz Cathy Ashton. O panu Van Rompuyu powiedziano już tu wystarczająco wiele, i zgadzam się z moimi przedmówcami. Jednakże o wiele ważniejsze niż obsada personalna jest pytanie o zakres zadań, za które te osoby będą odpowiedzialne. Nie uważam, by obywateli Europy przesadnie interesował sposób wyboru pana Van Ropuya i baronessy Ashton. Jednakże ważna jest kwestia tego, jak możemy zmniejszyć bezrobocie, którego stopa w Europie obecnie rośnie, a nie spada. Ludzie są zainteresowani odpowiedzią na pytanie, czy rzeczywiście jesteśmy jeszcze w stanie zapobiec zmianom klimatycznym i czy Kopenhaga będzie porażką, czy sukcesem. To jednak nie wystarczy. Moim zdaniem nie rozmawiamy wystarczająco dużo o zmianach klimatycznych. Nie dyskutujemy wystarczająco dużo na przykład o tym, że w walce ze zmianami klimatycznymi i w inwestycjach w przyjazne dla środowiska technologie drzemie ogromny potencjał tworzenia nowych miejsc pracy, że zielona technologia jest projektem przyszłości oraz że polityka przemysłowa i ochrona środowiska nie wykluczają się wzajemnie, ale mogą iść ze sobą w parze.
Przedstawione tu pomysły dotyczące struktury Komisji wskazują właściwy kierunek. To kwestia, która musi zostać rozstrzygnięta w Kopenhadze, dokładnie tak samo, jak kwestia ogólnoświatowej polityki zdrowotnej, czyli pytanie o to, czy Europa powinna okazać solidarność z umierającym kontynentem afrykańskim, kwestia walki z AIDS oraz otwarcia się na zasoby naturalne przyszłości. Czy problemy Europy związane z bezpieczeństwem energetycznym mogą być rozwiązane w sposób pokojowy? Czy też grożą nam nasilające się konflikty na granicach Europy, związane z zakupem gazu, ropy naftowej i innych surowców naturalnych? To zadanie dla wysokiego przedstawiciela Unii Europejskiej. Głównym celem europejskiej polityki jest objęcie kontrolą rynków finansowych, ponieważ na prawdziwy skandal zakrawa to, że w samym środku okresu, w którym europejscy podatnicy nadal ponoszą koszty kryzysu, pozwala się na powtórne otwarcie "kasyna” i ponowne ruszenie hazardzistów na podbój świata. W tym przypadku nie potrzebujemy debaty na temat obsady stanowisk, ale określenia czytelnych zasad dla rynków finansowych w Unii Europejskiej. Jest to o wiele ważniejsze.
(Oklaski)
Dlatego mówię: owszem, Herman Van Rompuy i Cathy Ashton zostali wybrani na swoje stanowiska, ale teraz muszą zabrać się do pracy, i należy powołać Komisję. Dlatego pragnę raz jeszcze powtórzyć swoje uwagi panu Barroso. My, socjaldemokraci, przedyskutowaliśmy z panem nasze pomysły. Jedno z naszych żądań zostało, ku naszemu zadowoleniu, spełnione, a mianowicie otrzymaliśmy stanowisko wysokiego przedstawiciela. Zakładamy, że skład pańskiej Komisji, z punktu widzenia polityki środowiskowej, społecznej i finansowej, będzie odzwierciedlał to, czego domagają się od pana socjaldemokraci i że pracom Komisji w tych obszarach będą przewodniczyć - tego sobie życzymy - komisarze wywodzący się z naszej frakcji, a wówczas wszystko będzie przebiegać pomyślnie.
Guy Verhofstadt
w imieniu grupy ALDE. - Panie przewodniczący! Nie będę nawiązywał do zeszłotygodniowych nominacji. Powiem tylko, że dotarły do nas dwie wiadomości, jedna dobra, druga zła. Zła jest taka, że stanowiska przewodniczącego nie dostał liberał, natomiast dobra, że dostał je Belg. Jak powiedział przewodniczący Komisji, Belgia jest w istocie krajem, w którym panuje powszechna zgoda, a już na pewno co do kwestii europejskich i przyszłości Europy.
Tak więc, panie Barroso, teraz pozostaje nam żywić nadzieję, że wkrótce będziemy mieli nową Komisję. Mam nadzieję, że w jej składzie zasiądzie wielu komisarzy liberałów - niektórzy mówią, że jest ich zbyt wielu, ale ja mówię, że byłoby dobrze, gdyby było ich 50 %! Myślę, że prawie jedna trzecia komisarzy wywodzących się spośród liberałów to dobry wynik. W każdym razie bardzo cieszę się, że wśród ośmiu liberałów kandydujących na komisarzy cztery to kobiety, co świadczy o równowadze płci, jak chodzi o obecność liberałów w Komisji.
Co się tyczy priorytetów, myślę, że na nadchodzące dni i tygodnie należy przyjąć trzy główne priorytety. Po pierwsze, Kopenhaga. Musimy sprawić, by była ona sukcesem. Myślę, że pozostają jeszcze dwie kwestie: jak zająć się problemami rozwijającego się świata, i jak doprowadzić do przyjęcia prawnie wiążącej umowy, ponieważ to właśnie jest kwestia zasadnicza. Ważna jest co prawda sama treść umowy, ale moim zdaniem ważniejsze jest, by rozwiązania, które przyjmiemy, miały prawnie wiążący charakter.
Druga kwestia to program sztokholmski. Dla naszej grupy zasadnicze znaczenie w tym kontekście ma zapewnienie równowagi między bezpieczeństwem a wolnością. Oczywiste jest, że musimy chronić naszych obywateli przed terroryzmem i przestępczością zorganizowaną, ale być może po 11 września zbyt wiele uwagi poświęcaliśmy bezpieczeństwu i ochronie. Myślę, że program sztokholmski - a także filozofia pańskiej prezydencji - musi doprowadzić do zmiany tej równowagi, tak by przeważyły poszanowanie praw podstawowych oraz większa otwartość wśród społeczeństwa. Myślę, że na tym polega ta wielka ambicja, i to właśnie trzeba osiągnąć przy pomocy programu sztokholmskiego. Stanowisko naszej grupy, grupy ALDE, jest takie, że program sztokholmski jest bardziej ambitny niż program z Tampere i program haski, przy czym poświęca on więcej uwagi prawom podstawowym człowieka. Dobrze jest zapewniać ochronę i budować struktury bezpieczeństwa, ale trzeba to robić w sposób wyważony w stosunku do praw podstawowych.
Trzecim ważnym zadaniem na najbliższe dni, jak wspomniał przewodniczący Komisji, jest nadzór finansowy. Panie Barroso! Myślę, że coraz bardziej ewidentne staje się to, że w końcu będzie nam potrzebny jeden wspólny organ nadzoru finansowego. Potrzebujemy dobrego organu nadzoru transgranicznych instytucji finansowych, prowadzącego nadzór w skali mikro i makro i być może jak najściślej powiązanego z Europejskim Bankiem Centralnym - a dlaczegóżby nie? - a także, rzecz jasna, z działaniami Komisji.
Ważne jest, by Rada nie "okroiła” przedstawionych propozycji. To budzi moje obawy na chwilę obecną. W Parlamencie staramy się przeforsować ambitniejsze propozycje, ale wydaje mi się, że Rada nie może oprzeć się pokusie, by iść w przeciwnym kierunku. Dlatego bezwzględnie konieczne jest, by między Komisją a Parlamentem istniało w tym zakresie dobre porozumienie, co oznacza, że powinny one mówić Radzie: to jest procedura współdecyzji, dlatego jeśli zgłaszacie swoje propozycje, a jednocześnie Rada zgłasza propozycje skłaniające się ku propozycjom Komisji, Parlament nie będzie mógł na to przystać. Zmierzamy w dwóch przeciwnych kierunkach.
Myślę, że tu w Parlamencie istnieje większość opowiadająca się za ustanowieniem jednego organu nadzoru. Tego będziemy potrzebowali w przyszłości, i myślę, że jest to ważny komunikat, jaki powinniście przekazać prezydencji, ponieważ z pewnością będą toczyły się zakrojone na szeroką skalę dyskusje na ten temat dnia 10 i 11 grudnia, gdy odbywać się będzie następna Rada Europejska.
Rebecca Harms
w imieniu grupy Verts/ALE. - (DE) Panie przewodniczący, panie Barroso! Rozumie pan, że jako liderka jednej z grup tej Izby jestem, rzecz jasna, zadowolona, że nam, kobietom, udało się sprawić, byśmy były bardziej widoczne na najwyższych szczeblach Unii Europejskiej. Ważne jest jednak dla nas, by kobiety nie były tylko uwzględniane w statystykach. Możecie liczyć na naszą pomoc w zapewnianiu, by kobiety te miały silną pozycję w strukturach Komisji. Nie chcemy tylko pustych gestów.
Wiele uwagi poświęcono już osobom zajmującym najwyższe stanowiska, Hermanowi Van Rompuyowi i baronesie Ashton. Posłowie do tej Izby znają baronessę Ashton lepiej niż Hermana Van Rompuya. Będziemy mieli możliwość jeszcze lepszego ich poznania w trakcie przesłuchań. Proponuję, byście zaproponowali Hermanowi Van Rompuyowi, by przyszedł do tej Izby i spotkał się z grupami, tak byśmy mogli dowiedzieć się o nim więcej. Wszyscy mówią, że Belgowie są z niego bardzo dumni. Dlaczego nie miałby przeprowadzić dobrowolnej debaty z grupami tej Izby, tak byśmy mogli lepiej poznać się u progu jego kadencji?
To tytułem nawiązania do zeszłego tygodnia. Wkrótce rozpocznie się kolejny szczyt. Panie pośle Schulz! Nie mam wrażenia, że zbyt mało rozmawiamy o Kopenhadze. Wyciągamy z naszych dyskusji zbyt mało logicznych wniosków. W tym tygodniu Parlament będzie głosował nad rezolucją zalecającą wszystko, co byłyby korzystne z punktu widzenia Kopenhagi, jeśli wierzyć ONZ i naukowcom. W miarę upływu czasu obywatele Europy w coraz większym stopniu dystansują się od tych zaleceń. Moja analiza głównego problemu, który się za tym kryje, prowadzi do odkrycia, że ochrona klimatu jest traktowana jako ciężar, i że możliwości, jakie stwarza konsekwentna polityka klimatyczna, nie są dostrzegane.
Kolejnym punktem porządku obrad na następny szczyt jest strategia lizbońska. Jednym z długoterminowych zadań tej strategii było promowanie zrównoważonego rozwoju, ale nie udało nam się tego zadania zrealizować. Poszczególnym filarom strategii lizbońskiej zawsze nadawano różną wagę. Środowisko naturalne, sprawiedliwość społeczna oraz zrównoważony rozwój były zawsze marginalizowane kosztem starszych i, moim zdaniem, przestarzałych priorytetów odnoszących się do polityki przemysłowej, gospodarczej, a nawet polityki w dziedzinie badań. Jeżeli zamierzacie zdecydować w trakcie następnego szczytu, że powinniśmy przyjąć zmienioną strategię lizbońską wiosną, nie mamy czasu na przeanalizowanie słabych stron strategii lizbońskiej, która, w moim odczuciu, okazała się porażką. Dlaczego pogrążyliśmy się w tak katastrofalnym kryzysie gospodarczym? Dlaczego mamy tak wiele problemów społecznych i problemów na rynku pracy w Unii Europejskiej? Nie uważamy, by dobrym pomysłem było przegotowanie strategii lizbońskiej i przeprowadzenie jej przeglądu bez uważnej refleksji, bez samokrytyki i bez autentycznego procesu konsultacji, takiego jak ten, do którego wezwały związki zawodowe i platforma społeczna, ponieważ strategia lizbońska jest bardzo ważna dla nas wszystkich oraz dla Unii Europejskiej.
Wreszcie chciałabym się przyjrzeć programowi sztokholmskiemu. Jak wiele spośród tych dużych programów, brzmi dobrze i tak też ciągle się o nim mówi, i tak też, jak się zdaje, myślą o nim ludzie. Jednakże moja grupa odnosi wrażenie, że istnieje nierównowaga między wolnością a bezpieczeństwem. Nie zgadzamy się na taki obrót spraw i będziemy to podkreślać, powołując się na przykład SWIFT. Nieuwzględnienie umowy SWIFT w porządku obrad było poważnym błędem. Panie Barroso! Proponując tymczasową umowę SWIFT, stara się pan pominąć Parlament, lekceważąc obawy związane z ochroną danych. Świadczy to o tym, że obecnie nie ma równowagi między sferami wolności a bezpieczeństwa.
Timothy Kirkhope
w imieniu grupy ECR. - Panie przewodniczący! Po pierwsze, pozwolę sobie życzyć panu Van Rompuyowi i baronessie Ashton wszystkiego najlepszego w pełnieniu ich funkcji i mam nadzieję, że będą oni w stanie stworzyć trwałe modele piastowanych przez nie stanowisk.
Skoro Rada Europejska ma mieć na wpół stałego przewodniczącego, powinien nim być ktoś, kto reprezentuje powściągliwe, acz praktyczne podejście do poszukiwania konsensusu wśród państw członkowskich, kiedy tylko jest on możliwy i pożądany. Jeśli chcemy mieć wysokiego przedstawiciela do spraw zagranicznych o wzmocnionej pozycji, jego głównym zadaniem powinna być ścisła współpraca z państwami członkowskimi w zakresie koordynowania wspólnych polityk, tam gdzie państwa członkowskie mają wspólne cele.
Te nominacje powinny być szansą do powstrzymania raz na zawsze koszmarnej wizji coraz bardziej zcentralizowanej i zbiurokratyzowanej europejskiej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, a zwrócenia się ku wizji opartej na ochoczej współpracy między państwami członkowskimi.
W szczególności nominacja baronessy Ashton, która zajmuje obecnie stanowisko komisarza, musiało bardzo uszczęśliwić przewodniczącego Barroso, choć nie może ona być traktowana jako szansa na uzyskanie większych uprawnień kosztem demokratycznych instytucji Europy.
Jednak po upływie dekady, w trakcie której Unia Europejska była obsesyjnie skupiona na własnych instytucjach, musi ona znów zabrać się do pracy. Często mówi się, że obywatele naszych państw członkowskich nie rozumieją Europy, a gdyby ją rozumieli, byłaby ona bardziej popularna. Ale nie w tym rzecz. Nasi obywatele tak naprawdę nadto dobrze rozumieją autoabsorpcję Europy. Nie rozumieją tylko, dlaczego tak dużo czasu, wysiłku i zasobów przeznaczanych jest na procesy instytucjonalne, a tak niewiele na rezultaty polityk, które rzeczywiście mogłyby poprawić jakość ich życia.
Nasi obywatele dostrzegają, że nasze gospodarki przechodzą kryzys, że rośnie bezrobocie, że przedsiębiorstwom jest coraz trudniej generować wzrost, że zmiany klimatyczne stają się coraz bardziej widoczne i że rośnie w coraz większym stopniu i w sposób bardziej dramatyczny konkurencyjność innych części świata.
Tymczasem gdy zwracają się o pomoc do Unii, okazuję się ona być Unią, która poświęciła lata na instytucjonalne przepychanki. Dlaczego naszych obywateli miałyby obchodzić szczegóły kwalifikowanej większości głosów, skoro stracili pracę? Dlaczego miałyby ich obchodzić zawiłości współdecyzji, skoro ich dzieci stoją wobec tak niepewnej przyszłości?
Mam nadzieję, że zeszłotygodniowe nominacje będą odcięciem się od tych wszystkich lat introspekcji. Unia Europejska musi teraz ruszyć do przodu i skupić się na rzeczywistej pracy, która pozostała do zrobienia w zakresie budowania dynamicznych i konkurencyjnych gospodarek i tworzenia silnego globalnego systemu handlu, a w nadchodzących tygodniach - szczególnie w zakresie zabezpieczenia prawdziwie skutecznej umowy w sprawie zmian klimatu.
Przyznaję, że słowa prezydencji szwedzkiej i przewodniczącego Barroso są w tym względzie pokrzepiające. Miejmy nadzieję, że teraz nastąpi praktyczna realizacja zapowiedzi w innych, ważnych dla naszych obywateli obszarach.
(Mówca zgodził się odpowiedzieć na pytanie zgodnie z art. 149 ust. 8 Regulaminu)
John Bufton
Panie przewodniczący! Po tych ładnie brzmiących słowach, które usłyszeliśmy wtedy z ust pana Kirkhope'a, stanowiących diagnozę sytuacji, w której się obecnie znajdujemy, moje pytanie do niego brzmi: Czy nie ma pan poczucia, że odmówił pan Brytyjczykom referendum, które David Cameron obiecał w Wielkiej Brytanii? Staje pan tu teraz bez mandatu, i wychodzi na to, że obywatele Wielkiej Brytanii i większości krajów Europy nie mieli nic do powiedzenia w sprawie Lizbony.
David Cameron powinien się wstydzić. Co się tyczy konserwatystów w tej Izbie, niezmiennie głosują oni, naciskając na zielony guzik. Ciągle tylko zielony, zielony, zielony... Dla nich liczy się tylko "dalej, dalej, dalej”. Są prounijnii. Myślę, że nadszedł czas, byście się zdecydowali i wyjaśnili obywatelom Wielkiej Brytanii, po czyjej stronie tak naprawdę jesteście.
Timothy Kirkhope
Panie przewodniczący! Bardzo mi przykro, że dzisiejszą poranną debatę zdominowała, jak się zdaje, brytyjska polityka wewnętrzna. Chciałbym bardzo wyraźnie oświadczyć, że nie wstydzę się niczego, co mówi, czy też czyni lider Partii Konserwatywnej. W szczególności jasne jest dla nas wszystkich, że zawsze sygnalizowaliśmy, że gdyby traktat lizboński nie został ratyfikowany, chcielibyśmy, aby decyzję w sprawie jego przyjęcia podjęli Brytyjczycy. Myślę, że takie stanowisko jest stanowiskiem honorowym.
Myślę, że ci, którzy głoszą nierealne cele w odniesieniu do Europy, ci, którzy wypowiadają się w sposób ekstremalny i obsesyjny, nie przyniosą nic dobrego właśnie tym ludziom, o których mówię w swoim wystąpieniu - nie tylko obywatelom Europy, ale również obywatelom mojego kraju, którzy chcą dobrobytu, którzy chcą pewności w życiu i w przyszłości. Instytucjonalne zapatrzenie się we własny pępek cechuje tych ludzi tak bardzo, jak każdą unijną instytucję.
Lothar Bisky
Panie przewodniczący! W imieniu grupy GUE/NGL chciałbym przywitać dwoje kandydatów. Jesteśmy szczególnie zadowoleni z tego, że wybrano kobietę. Zakładamy, że tych dwoje kandydatów na wysokie urzędy nie tylko skupi się na swoich obowiązkach, ale będzie również współpracować z Parlamentem.
Oczekujemy, że Rada z większą uwagą zajmie się problemami społecznymi wynikłymi z kryzysu i wyciągnie odpowiednie wnioski. Jak dotąd bankierom wypłacono miliardy, ale nie było prawie żadnej pomocy dla zwykłych obywateli. Pan poseł Schulz ma rację, mówiąc, że na powrót otwarto kasyno, gdy tymczasem wzrasta ubóstwo, w szczególności wśród dzieci.
W wyniku kryzysu w całej Europie pracę straciły cztery miliony ludzi. Ze sprawozdań Komisji wynika, że w przyszłym roku liczba ta może wzrosnąć do siedmiu milionów. Wiemy, że tego rodzaju szacunki są zaniżone w stosunku do rzeczywistych liczb. Na przykład w Niemczech 1,5 miliona osób pracuje w skróconym wymiarze czasu pracy i ważne jest, by to podkreślać.
Jednakże rosnące bezrobocie i ubóstwo są pierwszymi oznakami zwiększającej się jeszcze bardziej różnicy szans, która będzie miała znaczny wpływ na możliwości edukacyjne. Również ten temat musimy przedyskutować. Pozostaje pytanie, czy szefowie państw i rządów odnajdą sposoby wyjścia z kryzysu łączące w sobie europejską koncepcję integracji z postępem społecznym i przynoszące realne efekty dla obywateli Europy. Zamiast strategii wychodzenia z kryzysu w ramach programów odbudowy gospodarczej i obowiązkowej konsolidacji budżetowej, potrzebujemy zmiany polityki. Mam w związku z tym trzy spostrzeżenia. Po pierwsze oczekujemy, że Rada wyda oświadczenie dotyczące jej stanowiska w sprawie planów odnoszących się do strategii 2020, która ma w zamierzeniu zastąpić nieudaną strategię lizbońską. Innowacje i wiedza, walka z wykluczeniem, ekologiczne strategie gospodarcze, cyfrowa Europa - to tylko lista haseł, które brzmią całkiem nieźle. Tymczasem my pilnie potrzebujemy konkretnych propozycji dotyczących realizacji tych wszystkich zamierzeń.
Po drugie, Rada musi wreszcie poświęcić się opracowaniu rygorystycznego systemu kontroli rynków finansowych. Mam szereg uzasadnionych pytań dotyczących tego, jak Rada chce go pogodzić z postanowieniami obowiązujących traktatów, skoro w niektórych przypadkach ograniczenia swobodnego przepływu kapitału i płatności są niedozwolone albo niechciane. Interesuje nas, w jaki sposób zamierzacie to osiągnąć.
Po trzecie chciałbym raz jeszcze podkreślić, że Rada musi wysłać wyraźny sygnał po Kopenhadze, że potrzeba wiążącej umowy w sprawie zmian klimatycznych. Dobrowolne zobowiązania nigdy nie doprowadziły do pożądanego celu.
Nigel Farage
w imieniu grupy EFD. - Panie przewodniczący! Wszyscy jesteście dziś dość przybici. Myślałem, że to będzie wielki, dający powody do dumy moment! Zabrało wam to osiem i pół roku terroryzowania, kłamania i ignorowania demokratycznych referendów. Osiem i pół roku zabrało wam przepchnięcie tego traktatu, i 1 grudnia będziecie go mieli.
Oczywiście architekt tego wszystkiego, Giscard, chciał, by ten traktat konstytucyjny dał Unii Europejskiej głośny, ogólnoświatowy głos, ale obawiam się, że unijnym liderom zbiorowo puściły nerwy. Zdecydowali oni, że chcą, by na światowej scenie pojawiły się ich własne twarze, a nie kogoś z Unii Europejskiej, w związku z czym nominowaliśmy dwoje politycznych pigmejów.
Pytanie Kissingera, do kogo ma dzwonić w Europie, pozostało tak naprawdę bez odpowiedzi, nieprawdaż? Wydaje mi się, że jedyna odpowiedź na to pytanie brzmi: "do pana Barroso”, ponieważ jest on jedyną osobą, o której ktokolwiek na świecie słyszał, i najprawdopodobniej najwięcej skorzystał na tych nominacjach. - Panie przewodniczący! Wszyscy jesteście dziś rano dość przybici.
A tymczasem my mamy nowego prezydenta Europy, pana Hermana Van Rompuya. Nie przechodzi to z łatwością przez gardło, nieprawdaż? Jakoś nie widzę, by był on w stanie zatrzymać swoją osobą ruch uliczny w Pekinie czy w Waszyngtonie; wątpię nawet, czy ktokolwiek w Brukseli byłby w stanie go rozpoznać. A mimo to będzie mu wypłacana pensja większa niż pensja Obamy, co mówi nam wszystko, czego potrzebujemy wiedzieć o tej europejskiej klasie politycznej i o tym, jak ona się o siebie troszczy.
Ale on przynajmniej jest politykiem wybranym, w przeciwieństwie do baronessy Cathy Ashton, która to dopiero jest stuprocentową przedstawicielką współczesnej klasy politycznej. W pewnym sensie jest ideałem, czyż nie? Nigdy nie miała pracy z prawdziwego zdarzenia i nigdy w życiu nie została do niczego wybrana. Tak więc myślę, że jest idealna dla tej Unii Europejskiej.
(Przewodniczący poprosił przemawiającego o zakończenie wystąpienia)
Nigdy nie została do niczego wybrana, i nikt nie wie, kim ona jest! Nawet premier mówił o baronessie "Ashdown” zamiast Ashton. Chodzi mi o to, że nikt nigdy o niej nie słyszał. Ona jest jeszcze mniej znana niż Herman Van Rompuy! A to już jest nie lada osiągnięcie!
Powstała z niczego. Jest częścią tej postdemokratycznej epoki. Dobrze wyszła za mąż: wyszła za doradcę, przyjaciela i zwolennika Tony'ego Blaira i trafiła do Izby Lordów. Gdy zasiadała w Izbie Lordów, powierzono jej jedno ważne zadanie, a mianowicie miała przepchnąć traktat lizboński przez Izbę Lordów, i to udając, że różni się on całkowicie od konstytucji UE. Jest wobec tego dobra w utrzymywaniu kamiennej twarzy i stanowczo gasiła w Izbie Lordów wszelkie próby zorganizowania referendów wśród Brytyjczyków.
Oto więc mamy ją tu: nigdy nie kandydowała na urzędowe stanowisko, nigdy nie miała pracy z prawdziwego zdarzenia, a tymczasem dostaje jedno z najwyższych stanowisk w Unii. Jej nominacja jest dla Wielkiej Brytanii żenująca.
(Okrzyki z sali)
No cóż, przynajmniej zostałem wybrany, nie tak jak ona! Ona nie została wybrana, a obywatele nie są władni odwołać jej ze stanowiska.
Ale posłuchajcie tego. Są poważniejsze rzeczy niż to. Cathy Ashton była aktywnym członkiem organizacji Campaign for Nuclear Disarment. W rzeczywistości była skarbnikiem tej organizacji w czasie, gdy otrzymała ona bardzo duże datki, i odmówiła ujawnienia źródła. Wiadomo tylko, że datki te przyjął człowiek o nazwisku Will Howard, który należał do brytyjskiej Partii Komunistycznej. Czy baronessa Ashton zaprzeczy, że w trakcie pełnienia swojej funkcji jako skarbniczki otrzymywała środki od organizacji sprzeciwiających się zachodniemu kapitalizmowi i demokracji? To pytanie musi paść.
I czy rzeczywiście cieszymy się z tego, że osobą odpowiedzialną za naszą politykę zagraniczną będzie ktoś kto kilka lat temu był aktywistą takiej organizacji jak CND? Jeżeli rzeczywiście tak myślimy, szczerze mówiąc, powinniśmy popukać się w czoło! Nie wydaje mi się, by była ona właściwą i odpowiednią osobą do wykonywania tej pracy. Nie ma żadnego doświadczenia i musi odpowiedzieć na te pytania. Czy wzięła ona pieniądze od wrogów Zachodu? To pytanie nie może pozostać bez odpowiedzi.
Tak więc, mamy dwoje pigmejów. Będziemy mieli kiepskich, którzy prowadzą kiepskich, ale nie świętuję, ponieważ będą oni forsować unię polityczną, i choć nasi liderzy mogli chwilowo ocalić twarz na arenie międzynarodowej, wszyscy zdradzili swoje narodowe demokracje. Tu jest państwo europejskie. Niedługo z racji traktatu lizbońskiego spadnie na nas lawina nowych przepisów, i wydaje mi się jasne, że należy zorganizować pełne, wolne, sprawiedliwe referendum w Wielkiej Brytanii, w którym obywatele zdecydują, czy pozostać częścią tej Unii, czy też z niej wystąpić. Mam nadzieję i modlę się, byśmy głosowali za wystąpieniem z Unii, ale tak czy inaczej, ludzi trzeba o to zapytać.
(Mówca zgodził się odpowiedzieć na pytanie zgodnie z art. 149 ust. 8 Regulaminu)
Przewodniczący
Chciałbym zwrócić się do pana przewodniczącego Farage'a - byłoby bardzo na miejscu, gdyby nieco temperować nastroje, dlatego że nie wszystkie wyrażenia i sformułowania mogą być łatwo zaakceptowane.
Edit Herczog
Panie przewodniczący! Pan poseł Farage powiedział, że ludzie, którzy zostali wybrani w zeszłym tygodniu, nie będą w stanie zatrzymać ruchu na ulicach. Dlatego też ich wybraliśmy - ponieważ chcieliśmy wybrać ludzi, którzy będą usprawniali ruch, z korzyścią dla wszystkich europejskich obywateli, by ci mogli cieszyć się lepszym życiem. I to właśnie wybrane przez nas osoby będą czynić.
Pan Van Rompuy i pani Cathy Ashton są dla ludzi, i 480 milionów Europejczyków wkrótce się o tym przekona. Myślę, że taka jest stawka. Musimy stanąć w ich obronie. Musimy ocalić ich osobistą godność. I chciałbym, panie Farage, podzielić się z panem węgierskim powiedzeniem. To dobrze, że jest pan tutaj, ponieważ - jak mawia przysłowie - gdy małpa wchodzi na drzewo, lepiej widać jej tyłek!
Nigel Farage
Panie przewodniczący! Z całym szacunkiem, myślę, że szanowna pani poseł zupełnie mnie nie zrozumiała, ponieważ dwukrotnie powiedziała "osoby wybrane w zeszłym tygodniu”. Osoby te nie zostały wybrane. Do tego właśnie zmierzam. A co się tyczy baronessy Ashton, ani raz w życiu nie została ona wybrana na publiczne stanowisko. Obejmuje ona stanowisko dające jej ogromną władzę, gdy tymczasem obywatele Europy, Wielkiej Brytanii, czy innego kraju, nie są władni pociągnąć jej do odpowiedzialności ani usunąć ze stanowiska, i to jest zasadniczy mankament tej całej Unii Europejskiej. Wszystko sprowadza się do kwestii "biurokracja versus demokracja”. Sprawy przyjęły bardzo, ale to bardzo, zły obrót.
Ale czy mogę zadać panu jeszcze jedno pytanie, panie przewodniczący? Wydaje się, że sugerował pan, iż powiedziałem coś niestosownego, przesadnego lub niewłaściwego. Czy może pan wyjaśnić, co to było? Chcę wiedzieć.
Przewodniczący
Sposób, w jaki opisuje pan wybór osób, które są tak ważne dla Unii Europejskiej, i to co pan mówi o całej tej sprawie, która się z tym wiąże, jest, moim zdaniem, całkowicie niestosowne z punktu widzenia całej tej sytuacji.
(Odgłosy sprzeciwu)
Takie jest moje zdanie, koledzy.
Nigel Farage
Panie przewodniczący! Gdy został pan wybrany na przewodniczącego, powiedział pan, że będzie pan neutralnym przewodniczącym, i że dopilnuje pan, by wszystkie strony debaty miały możliwość przedstawienia swoich racji. Jeżeli krytykuje mnie pan za polityczną treść mojej wypowiedzi, nie wykonuje pan swojej pracy jako neutralny przewodniczący.
Andreas Mölzer
(DE) Panie przewodniczący! Po tych wszystkich emocjach, być może potrzeba nam bardziej praktycznego podejścia. Głodne energii kraje gospodarek wyłaniających się i marnotrawiące zasoby kraje uprzemysłowione nie były nawet gotowe do wdrożenia protokołu z Kioto. Dlatego wątpię, czy cokolwiek zmieni się w wyniku konferencji w Kopenhadze. Wątpliwa jest również celowość handlu uprawnieniami, skoro wydaje się nań miliony, podczas gdy sensowne alternatywy, takie jak energia odnawialna, są zbywane groszami. Nie może to rzecz jasna prowadzić do propagowania elektrowni atomowych jako alternatywy przyjaznej dla Kioto.
Drugi kryzys wymagający pilnej reakcji, czyli wyścig po dotacje dla upadającego producenta samochodów - Opla, jest równie zapalną kwestią. Takie oznaki jak spadek zamówień nie były traktowane wystarczająco poważnie i najprawdopodobniej UE, poprzez wprowadzanie niezliczonych regulacji, przyczyniła się do podupadnięcia dobrze prosperującej niegdyś branży. To powinno nauczyć nas, że w przyszłości musimy ustalić podstawowe warunki, które można zaplanować i przewidzieć dla wszystkich sektorów, i dopóki nie wprowadzimy w życie w pełni dopracowanych koncepcji, nieodpowiedzialne jest szastanie miliardami euro pochodzącymi z kieszeni podatnika. Ważne jest, byśmy przynajmniej upewnili się, że pieniądze te nie będą trafiały do USA. Dodatkowo należy wprowadzić warunki spłaty.
Na następnym posiedzeniu należy przynajmniej umożliwić ustanowienie podwalin inicjatywy dotyczącej "transparentnego” europejskiego obywatela Program sztokholmski daje ludziom mniejsze, a nie większe, prawa, ponieważ ludzie nie mają kontroli nad tym, jak wykorzystywane są dane. Nic nie wskazuje na to, by miał nastąpić kres monitorowania pasażerów, nie rozstrzygnięto jak dotąd kontrowersyjnej kwestii ochrony danych, a jeśli mamy wprowadzić europejski system azylowy, powinniśmy moim zdaniem wprowadzić najbardziej rygorystyczne kryteria, jak te, które są stosowane w Danii.
Cecilia Malmström
Panie przewodniczący! Serdecznie dziękuję liderom grup za ich bardzo inspirujący wkład w debatę. Znacząca większość, choć nie wszyscy, wydaje się być - podobnie jak prezydencja szwedzka - zadowolona z tego, że doprowadziliśmy do mianowania Hermana Van Rompuya i Catherine Ashton. Oboje przyczyniają się do poprawy spójności, stabilności i koordynacji w Unii Europejskiej, co jest konieczne, jeśli chcemy móc skupić się na głównych wyzwaniach, które przewijają się przez sześciomiesięczne kadencje prezydencji. Myślę, że to bardzo dobrze.
Jak powiedział pan poseł Schulz, skoro zostali już oni powołani na stanowiska, będą teraz mogli skupić się na swoich zadaniach, możemy zatem zakończyć tę debatę. Być może skoro traktat lizboński wejdzie wreszcie w życie dnia 1 grudnia, za drzwiami tej Izby będzie można również pozostawić brytyjską politykę wewnętrzną. UE potrzebuje jako fundamentu nowoczesnych zasad, a traktat lizboński je nam zapewni. Będziemy lepiej wyposażeni, by radzić sobie z głównymi zadaniami, jakie przed nami stoją.
W najbliższym czasie, który będzie czasem przygotowań do europejskiego szczytu, prezydencja szwedzka ma nadzieję, przy udziale Parlamentu i z pomocą Komisji, poczynić postępy w zakresie trzech następujących kwestii. Kwestia klimatu, w przypadku której dokładamy wszelkich starań na rzecz uzyskania ambitnego porozumienia politycznego -, takiego, które wreszcie byłoby prawnie wiążące - a także harmonogramu jego realizacji. Będziemy musieli żyć z rezultatem Kopenhagi i z tym, co będzie działo się na długo po jego zakończeniu, i musimy stopniowo zmieniać nasze społeczeństwa, by stawały się bardziej przyjazne dla klimatu.
Co się tyczy kwestii gospodarczych, chociaż sytuacja na rynkach finansowych wygląda lepiej, w wielu krajach czeka nas wysoka stopa bezrobocia, która będzie charakteryzowała nasze gospodarki przez wiele najbliższych lat.
Co się tyczy pytań pana Verhofstadta dotyczących nadzoru, cieszę się, że mimo wszystko czynimy postępy w tej kwestii. Problem, jaki mieliśmy do tej pory z nadzorem finansowym, polega na tym, że za bardzo się on zbytnio na pojedynczych przedsiębiorstwach, a za mało na systemie finansowym jako całości. Szwankowała również współpraca między poszczególnymi organami nadzoru. Mając nowe europejskie organy nadzoru, będziemy w stanie to naprawić. Będą one miały kompleksowy ogląd sytuacji i będą prowadziły ścisłą współpracę. Oczywiście będą również odpowiadały przed Radą i Parlamentem Europejskim. Inne szczegóły tej materii zostaną omówione w trakcie posiedzenia Ecofin dnia 2 grudnia, kiedy to, mam nadzieję, uda nam się osiągnąć dalszy postęp.
Wreszcie co się tyczy programu sztokholmskiego: to bardzo ważna decyzja, z którą również będziemy musieli żyć przez długi czas, i na którą Parlament Europejski będzie miał znaczny wpływ w przyszłości. Jak wspomniało wielu przedmówców, jest to kwestia znalezienia rozwiązań poważnych problemów, z którymi się borykamy, takich jak transgraniczna przestępczość, handel ludźmi oraz zagrożenie terroryzmem, a także wyważenia tych problemów z polityką stawiającą obywateli na pierwszym planie i zapewniającą poszanowanie prywatności indywidualnych osób.
Mam nadzieję, że możemy stworzyć wieloletni program na rzecz rozwiązania tych problemów w ramach programu sztokholmskiego. Te trzy kwestie, podobnie jak wiele innych, znalazły się wśród priorytetów prezydencji szwedzkiej i bardzo cieszy mnie, że uda nam się - miejmy nadzieję - sfinalizować je pomyślnie w grudniu. Dziękuję bardzo za uwagę. Oczywiście ponownie zabiorę głos na zakończenie debaty.
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji. - Panie przewodniczący! Nawiązano tu do konkretnej kwestii SWIFT i pragnę wyjaśnić tę kwestię, ponieważ wydaje mi się ona niezwykle ważna. Jest ona również związana z programem sztokholmskim.
W rzeczy samej program SWIFT jest bardzo wartościowym instrumentem, jakim dysponują państwa członkowskie w walce z terroryzmem. Umożliwił on władzom państw członkowskich zapobieżenie atakom terrorystycznym w Europie. Nie mówimy tu o potencjalnych atakach. Mówimy o rzeczywistych przypadkach.
Projekt umowy między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi, który jest obecnie przedmiotem debat, jest rozwiązaniem tymczasowym, które będzie obowiązywało maksymalnie 12 miesięcy. Będzie ono potrzebne jako prawne następstwo obowiązującej umowy po przeniesieniu przechowywania danych ze Stanów Zjednoczonych.
Jeżeli umowa tymczasowa zostanie przyjęta przed 1 grudnia i zmieniona zostanie podstawa prawna, możliwe będzie uniknięcie luki bezpieczeństwa i poważnego ciosu w stosunki między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi w tej dziedzinie.
Na naszym niedawnym spotkaniu, w którym udział wzięli przedstawiciele Unii Europejskiej i prezydent Obama, pierwszą kwestią, jaką poruszył amerykański prezydent, była współpraca między Stanami Zjednoczonymi a Europą. Prezydent Obama wskazał z nazwy konkretne państwa w Europie, które niedawno uniknęły ataków terrorystycznych dzięki współpracy w tej dziedzinie między nami a Ameryką.
Jeżeli sobie państwo życzą, mogę przedstawić państwu w tym zakresie wybrane dane statystyczne. Jak dotąd w ramach Programu tropienia środków finansowych należących do terrorystów rządy europejskich krajów otrzymały informacje na temat 5 450 spraw, wśród których jest ponad 100 nowych tropów prowadzących do krajów europejskich od stycznia do września.
Mogę przytoczyć konkretne przykłady. Informacje te były bardzo pomocne dla europejskich rządów w toku śledztwa dotyczącego planowanych przez Al-Kaidę ataków na samoloty latające na trasie między Wielką Brytanią a Stanami Zjednoczonymi.
W połowie 2009 roku za winne uznano trzy osoby. Każdą z nich skazano na 30 lat więzienia. Na początku roku 2009, dzięki temu systemowi wykryto działalność finansową zamieszkałej w Europie osoby powiązanej z Al-Kaidą, która uczestniczyła w przygotowaniach zamachu na samoloty. Informacja o tej działalności została przekazana rządom krajów europejskich i bliskowschodnich.
Latem 2007 roku tego sam system wykorzystano do wykrycia działalności finansowej mieszkających w Niemczech członków Unii Islamskiego Dżihadu. Informacje były pomocne w śledztwie i przyczyniły się ostatecznie do aresztowania członków Unii Islamskiego Dżihadu, którzy planowali ataki na obiekty w Niemczech. Po zatrzymaniu przyznali się oni do tych działań.
System ten uratował już zatem wiele istnień w Europie i innych częściach świata. Mówimy tu o niezwykle ważnej materii. W pełni zgadzam się, że walka z terroryzmem musi być generalnie prowadzona z pełnym poszanowaniem praw podstawowych i gwarancji naszych otwartych, wolnych społeczeństw. Byliśmy pierwsi na świecie, którzy powiedzieli prezydentowi Bushowi, że musi zamknąć Guantánamo - my, Europejczycy. I nadal się przy tym upieramy. Jednocześnie musimy dopilnować, byśmy pozostali zjednoczeni i w pełni zaangażowani na rzecz walki z terroryzmem.
Dlatego też pragnę zapewnić wszystkich państwa, że na podstawie nowego traktatu lizbońskiego otrzymają państwo od nas nowy mandat, który umożliwi państwu zajęcie się właśnie tym problemem i który nada Parlamentowi Europejskiemu pełnię kompetencji.
Tak więc na początku 2010 roku przedstawimy nową podstawę respektującą traktat lizboński, która oczywiście da Parlamentowi pełnię uprawnień do podejmowania działań w tej materii, ponieważ chcemy, by również Parlament znajdował się na pierwszej linii działań antyterrorystycznych i na rzecz bezpieczeństwa, rzecz jasna przy pełnym poszanowaniu naszych praw podstawowych i naszych gwarancji prawnych.
Wreszcie, ponieważ tak wielu z państwa zabrało głos - i dziękuję państwu za przedstawione uwagi - na temat równowagi płci, która jest tak ważna dla mnie, dla Komisji i europejskich instytucji, pozwolę sobie zwrócić uwagę na to, że dziś po raz dziesiąty obchodzimy Dzień przeciwko Przemocy wobec Kobiet. Myślę, że jest to dziedzina, w której również musimy coś uczynić w Europie. Niestety w Europie nadal odnotowuje się wiele przypadków ataków na kobiety, dokonywanych przez partnerów lub byłych partnerów. Pragnę skorzystać z okazji, by okazać nasze zaangażowanie na rzecz rozwiązania tego jakże ważnego problemu, który istnieje również w naszym europejskim społeczeństwie.
Mario Mauro
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Komentując obsadę stanowisk na otwarcie nowego unijnego sezonu, prasa międzynarodowa wielokrotnie używała takich sformułowań jak "kandydaci, którzy nie sprostają swojemu zadaniu” lub "kandydaci niespełniający oczekiwań”.
Chciałbym przeciwstawić się tej tendencji. Pan Verhofstadt miał rację, mówiąc, że można postrzegać szklankę jako do połowy pełną albo do połowy pustą. Dlatego zastanawiam się, czym kierowała się Rada, wybierając te osoby. Wierzę, że kierowała się względami wspólnotowymi, i postaram się wyjaśnić, co przez to rozumiem. Wybór na ministra spraw zagranicznych członka Komisji, którego kadencja upływa, stanowi wyraźny komunikat, mówiący, że założeniem jest prowadzenie polityki zagranicznej Wspólnoty, a nie polityki zagranicznej zbieżnej w szczególności z filozofią któregoś państwa członkowskiego. Dlatego jeżeli o mnie chodzi, istotne nie jest to, że pani Ashton jest Brytyjką, ale że wywodzi się spośród urzędników Komisji. Innymi słowy, wyznaje ona wspólnotowe podejście do spraw polityki zagranicznej, niepowiązane z konkretnym punktem widzenia konkretnego kraju.
Jeżeli chodzi o kandydaturę belgijskiego premiera, kwestionowano ją, porównując go do osób większego formatu. Wydaje mi się, że od przewodniczącego Rady Europejskiej, który pozostanie na stanowisku przez dwa i pół roku, nie powinniśmy oczekiwać, że będzie krzyczał głośniej niż inni lub bardziej niż inni zaznaczał swoją władzę, ale że będzie przekonywał innych, by mówili jednym głosem. Dlatego też uważam, że wybór na to stanowiska pana Van Rompuya był dobrym wyborem.
Naszą siłą napędową musi być podejście wspólnotowe, ponieważ jeżeli rzeczywiście chcemy budować Europę, słuszne jest, abyśmy obsadzali te stanowiska według tego kryterium. Będziemy w stanie ocenić skuteczność i efektywność naszego wyboru, gdy zobaczymy ich w działaniu, przy czym wzywam wszystkich, by silnie wspierali ich pracę, ponieważ w przeciwnym razie rzeczywiście zmarnujemy najlepszą szansę w naszym życiu.
Juan Fernando López Aguilar
(ES) Panie przewodniczący! W trakcie wczorajszego posiedzenia plenarnego zabrałem głos, by podkreślić wagę programu sztokholmskiego, który jest jednym z punktów porządku obrad Rady Europejskiej 10 grudnia. Zabrałem głos, by zwrócić uwagę na jego treść, a w szczególności, by wezwać Parlament do możliwie najszerszego poparcia, tak by możliwa była kontynuacja prac związanych ze sprawozdaniem sporządzonym przez trzy wspólnie pracujące komisje. Mówię tu o Komisji Prawnej, Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz Komisji Spraw Konstytucyjnych. Dlatego wczoraj skupiłem się na wadze stworzenia Europy dla obywateli, a także rynku.
Myślę, że teraz nadszedł właściwy czas, by podkreślić wagę tej materii z konstytucyjnego punktu widzenia, na posiedzeniach Rady Europejskiej, które odbędą się 10 i 11 grudnia. Przecież na mocy traktatu lizbońskiego pozycja Parlamentu zostanie wzmocniona.
Jego pozycja zostanie wzmocniona głównie w obszarze wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, także poprzez opracowanie planu działań, który zostanie przyjęty w trakcie prezydencji hiszpańskiej. Współpracy tej wymagają od nas art. 17 Traktatu o Unii Europejskiej oraz art. 295 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Artykuły te wzywają nas do prowadzenia współpracy międzyinstytucjonalnej i wymagają, byśmy doprowadzili do porozumienia w zakresie tej współpracy, tak by możliwe było wspólne opracowanie strategii wprowadzenia w życie traktatu lizbońskiego. Ponadto wymaga się od nas zachowania przy tym zasad najwyższej możliwej przejrzystości, pomocniczości i współpracy z parlamentami krajowymi. W związku z tym parlamenty krajowe zostaną włączone do opracowywania agendy lizbońskiej.
Oznacza to, że będziemy musieli pracować o wiele ciężej. Życie nie będzie dla nas prostsze. Wręcz przeciwnie, stanie się bardziej skomplikowane. Będziemy również zmuszeni do wprowadzenia procesu oceny, który pozwoli nam uczyć się na zdobytych doświadczeniach. Głównym celem tego procesu będzie zapewnienie zgodności naszych działań z modelem europejskim i prawami podstawowymi. Parlament Europejski będzie musiał również wykazywać się większym zaangażowaniem w dziedzinie ochrony danych. Mam tu na myśli działania wynikające z umowy SWIFT, o której była już dziś mowa i która jest tak ważna w kontekście naszych dwustronnych stosunków ze Stanami Zjednoczonymi.
Co najważniejsze jednak, Parlament Europejski będzie uczestniczył w ocenie funkcjonowania agencji stanowiących strukturę instytucjonalną Europy oraz w działaniach podjętych w następstwie tej oceny. Mówię tu o Europolu, Europejskim Urzędzie Wsparcia w zakresie Polityki Azylowej, Eurojust i Frontex.
Z tych wszystkich względów chciałbym, by porządek obrad Rady Europejskiej odzwierciedlał wagę wzmocnienia zaangażowania na rzecz działań i pracy we współpracy z Parlamentem Europejskim, szczególnie w zakresie przygotowania i realizacji programu działań, który zostanie przyjęty w nadchodzących sześciu miesiącach prezydencji hiszpańskiej.
Alexander Graf Lambsdorff
(DE) Panie przewodniczący! Udało się - traktat lizboński wszedł w życie. Chciałbym podziękować Cecilii Malmström, prezydencji szwedzkiej, a także całemu zespołowi, który tak ciężko pracował. To bardzo ważne osiągnięcie.
W tym kontekście chciałbym omówić krótko dwie kwestie, które były przedmiotem tej debaty. Pierwsza kwestia to prezydencja Rady. Panie Barroso! Właśnie powiedział pan, że chce pan pracować w tandemie z Hermanem Van Rompuyem. Myślę, że to bardzo dobry pomysł. To bardzo ważne, że będzie pan pracował wspólnie z Radą. Jest jednak jedna rzecz, którą chciałbym jasno powiedzieć: Przewodniczący Rady nie podlega Parlamentowi Europejskiemu ani żadnemu innemu parlamentowi. Oznacza to, że pełniąc funkcję przewodniczącego Komisji, jest pan pełnoprawną instytucją demokratyczną oraz pełnoprawnym demokratycznym prezydentem Europy. Dlatego też niech pan pracuje w tandemie, ale niech pan się upewni, że będzie pan siedział na przednim siedzeniu i trzymał kierownicę w dłoni.
Drugą kwestia jest taka: przedstawiciel Rady stwierdził, że Cathy Ashton obejmie zarówno urząd wysokiego przedstawiciela, jak i urząd wiceprzewodniczącej Komisji dnia 1 grudnia 2009 roku. Po pierwsze, to jeden urząd - wysoki przedstawiciel, wiceprzewodnicząca Komisji - a po drugie, nie może ona objąć urzędu bez zgody Parlamentu. Począwszy od 1 grudnia pierwsza Komisja przewodniczącego Barroso znajduje się w prawnej próżni, zawieszona między końcem obowiązywania traktatu nicejskiego a początkiem obowiązywania traktatu lizbońskiego. Cathy Ashton obejmie pełnię swojego urzędu po tym, jak Parlament wyrazi na to swoją zgodę pod koniec stycznia 2010 roku.
Jeszcze tylko jedno słowo o kulturze debaty w tej Izbie. Wystarczy tylko posłuchać pana Farage'a. Gdyby on sam, a także jego partia, objęli rządy w Wielkiej Brytanii, Brytyjczycy rzeczywiście doceniliby swobodę przedsiębiorczości w Unii Europejskiej, ponieważ ogromne rzesze brytyjskich obywateli przeniosłyby się do Francji, Niemiec, Hiszpanii i Włoch oraz do Portugalii, panie Barroso.
Jill Evans
Panie przewodniczący! Posiedzenie Rady odbędzie się niecałe dwa tygodnie po wejściu w życie traktatu lizbońskiego, my zaś, jak powiedział pan minister, przebyliśmy długą drogę, by znaleźć się w tym punkcie. Ale wielu z nas ma wrażenie, że przegapiliśmy ogromną szansę. Nadal istnieje brakujące ogniwo - brakuje istotnego demokratycznego elementu w stosunkach między UE a obywatelami Europy, a mianowicie subpaństwa, czy też regionalnego szczebla rządów.
Wielu wyborców ma wrażenie, że Europa jest odległa jak nigdy dotąd - i musimy pilnie zająć się tym problemem. Nie wszyscy z nas mieli możliwość głosowania w referendum i wyrażenia swoich poglądów na temat rozwoju Europy w przyszłości, gdy tymczasem w całej UE dzieją się rzeczy mające bezpośredni wpływ na naszą pracę na rzecz rozwiązania stojących przed nami wyzwań i na wszystkie wspomniane już obszary polityki - zatrudnienie, prawa społeczne, uregulowania gospodarcze, walka z terroryzmem, pokój i sprawiedliwość; a tak przy okazji, jestem dumny z tego, że przemawiam tu jako przewodniczący Kampanii na rzecz Rozbrojenia Nuklearnego w Walii.
Już tylko tygodnie dzielą nas od szczytu w Kopenhadze, który jest największym wyzwaniem ze wszystkich. Nawet 80 % polityki w zakresie łagodzenia zmian klimatycznych i dostosowania się do nich będzie realizowanych na szczeblu lokalnym i regionalnym. Wiele rządów regionalnych, w tym rząd walijski, przyjęło wiodącą rolę w tym zakresie, przyjmując radykalną politykę w zakresie walki ze zmianami klimatycznymi. To właśnie na szczeblu regionalnym będą realizowane wszelkie umowy międzynarodowe. Musimy więc sięgnąć wzrokiem poza perspektywę państw członkowskich i dostrzec narody Europy.
W niedzielę 13 grudnia ponad 150 katalońskich gmin będzie głosowało w referendum dotyczącym odłączenia się od Hiszpanii. Jaka jest odpowiedź UE na to? Czy kwestia ta znajdzie się w programie prac Rady? Bardzo w to wątpię, ale powinna się w niej znaleźć. Europa ulega zmianom i mam nadzieję, że nowy przewodniczący dostrzeże to i odpowiednio zareaguje.
Peter van Dalen
(NL) Po pierwsze, chciałbym wyrazić moje uznanie dla prezydencji szwedzkiej za wysiłki, których dołożyła w ostatnich miesiącach. Zasługuje na szczególne uznanie za sposób, w jaki ułożyła kostkę Rubika, nominując pana Van Rompuya i lady Ashton.
Jestem bardzo rad z tych nominacji, ponieważ pan Van Rompuy oświadczył już, że jego osobiste poglądy nie mają żadnego znaczenia. Jego słowa są świadectwem mądrości i dobrą oznaką jego wnikliwości. Gratuluję panu Van Rompuyowi tego eurorealistycznego podejścia i będę mu o nim przypominał w przyszłości, niezależnie od tego, czy będzie tego oczekiwał i czy będzie to konieczne.
Niestety słyszałem również wyrazy niezadowolenia ze strony tych, którzy obawiają się, że pierwszy stały przewodniczący Rady nie będzie miał wystarczających kompetencji do sprawowania swojej funkcji. Najwyraźniej niektórzy liczyli na kogoś przypominającego europejskiego supermana. Oczywiście nie podzielam tych poglądów, i uspokoiło mnie pierwsze oświadczenie pana Van Rompuya. Nigdy nie twierdził on, że chce stać się takim europejskim supermanem.
Panie przewodniczący! Na zbliżającym się posiedzeniu Rady szefowie europejskich rządów będą musieli doprecyzować swoją strategię kopenhaską, by zapewnić sobie możliwość osiągnięcia najlepszego możliwego rezultatu. Życzę przewodniczącemu Van Rompuyowi i panu Bildtowi, urzędującemu przewodniczącemu Rady, wszelkiego powodzenia pod względem merytorycznym w tym bardzo ważnym zadaniu. Dodatkowo życzę wszystkim nam pozytywnego, a nade wszystko wybiegającego w przyszłość, rezultatu.
Takis Hatzigeorgiou
(EL) Panie przewodniczący! Podczas nadchodzącego posiedzenia Rady pojawi się konieczność, aby zmierzyć się z trudnym problemem, problemem rozszerzenia UE. Gdy mówimy o rozszerzeniu, myślimy o Turcji jako o ważnym rozdziale w debacie. My, zarówno Cypr, jak i moja partia - i pragnę to jasno powiedzieć tu, w Parlamencie - zdecydowanie popieramy przystąpienie Turcji do Unii Europejskiej. Nie będziemy jednak zamęczali się powtarzaniem, że Turcja nie zostanie przyjęta do UE, jeżeli nie zrealizuje, jak wszystkie inne państwa członkowskie, które przystąpiły do Unii, wszystkich zobowiązań, które przyjęła wobec Cypru i Unii Europejskiej.
Na Cyprze toczą się rozmowy między dwoma liderami i jeżeli znajdą oni rozwiązanie, będzie ono symbolem zwycięstwa całej Unii Europejskiej. Zwycięstwo to zachęci Unię Europejską do zajęcia należnego jej miejsca w nowoczesnym świecie. Musimy jednak spojrzeć prawdzie w oczy, a prawda jest taka, że Turcja prowadzi okupację połowy Cypru, utrzymując na wyspie garnizon złożony z 40 tysięcy żołnierzy, chroniących rzekomo 80 tysięcy tureckich Cypryjczyków. Oznacza to dwóch tureckich żołnierzy przed domem każdego tureckiego Cypryjczyka. Nie znam posła do PE, który korzystałby z tak dużej ochrony osobistej. Tak więc mówimy tu o izolacji tureckich Cypryjczyków i publicznie popieramy likwidację izolacji tureckich Cypryjczyków przez okupanta.
Na zakończenie chciałbym oświadczyć, że choć Cypr popiera przystąpienie Turcji do Unii Europejskiej, nie może zgodzić się na otwarcie rozdziału "energia”, dopóki Turcja nie zacznie honorować swoich zobowiązań wobec Unii Europejskiej i Cypru i dopóki nie zlikwiduje przeszkód, jakie stawia Republice Cypryjskiej w jej staraniach o rozszerzenie cypryjskiej strefy gospodarczej.
Zoltán Balczó
(HU) Ostatnio podjęto dwie ważne decyzje personalne wymagane na podstawie postanowień traktatu lizbońskiego. Unia Europejska ma obecnie stałego przewodniczącego i wysokiego przedstawiciela ds. zagranicznych. Czy te decyzje personalne stanowią dla nas jakiś ważne przesłanie? W istocie, tak jest. Wiele mówimy w tej Izbie o równowadze istniejącej między Komisją Europejską, Radą a Parlamentem. Moim zdaniem istnieje nierównowaga wynikająca z tego, że unijny rząd, czyli Komisja, posiada monopol na inicjatywę legislacyjną. W niektórych przypadkach występuje ona niemal w roli sędziego. Dzierży główną władzę, podczas gdy my, posłowie do PE, mechanicznie zatwierdzamy jej decyzje, stwarzając pozory demokracji. Traktat lizboński nie określa obowiązków stałego przewodniczącego. Ich zakres będzie z całą pewnością zależał od tego, jak charyzmatyczne i zdeterminowane postaci będą powoływane na to stanowisko. Decyzję tę można interpretować w taki sposób, że władza i kontrola powinna pozostać - że posłużę się pańskimi słowami - w Komisji reprezentującej ponadnarodowy wspólny interes. My jednak mówimy, że pozostaje ona w rękach władcy imperium centralnie kontrolującego życie 500 milionów ludzi.
Z drugiej strony ważne jest również, byśmy upewnili się, że będziemy działać w sposób zdecydowany, gdy przyjdzie nam realizować zadanie, które nas czeka, skoro mowa o konferencji klimatycznej. Oznacza to jednak zdecydowane postawienie się Stanom Zjednoczonym. Jestem niemal całkowicie pewny, że prezydent Barroso wyszedł z sali, by wykonać telefon w tej sprawie.
Marietta Giannakou
(EL) Panie przewodniczący! To ważne, że traktat lizboński wreszcie wszedł w życie. Oczywiście europejscy obywatele od dziesięciu lat obserwują, jak Unia Europejska nie może odnaleźć sposobu by zapewnić skuteczne funkcjonowanie instytucji po rozszerzeniu Unii o dwanaście nowych państw członkowskich. Dziś jednak sprawy mają się inaczej. Mamy przewodniczącego Rady - i wszyscy zapewniają nas, że jest on kimś, kto będzie poszukiwał zgody i porozumienia; mamy również wysokiego przedstawiciela ds. polityki zagranicznej.
Komentowanie ex ante, czy są oni odpowiednimi osobami na te stanowiska w zestawieniu z osobami, których nazwiskami przerzucano się tutaj wcześniej i w zestawieniu z tymi, którzy rzekomo wyspecjalizowali się w tych kwestiach, jest nieistotne. Istotne jest to, jak będą stosowane postanowienia traktatu. Ogromnie ważna jest w tym względzie współpraca między Komisją Europejską a Parlamentem Europejskim. Rola Parlamentu została wzmocniona, ale by została ona wzmocnionia realnie i by europejscy obywatele to dostrzegali, Komisja Europejska musi pilnie podjąć się rozwiązania pewnych kwestii, zważywszy, że ma taką inicjatywę w Radzie Europejskiej.
Rada będzie ponoć funkcjonować szybciej, zważywszy, że nie będzie już funkcjonować jak uprzednio, pod przewodnictwem państw członkowskich, a rządy nie będą miały możliwości manipulowania Radą, utrzymując, że wszystko co dobre pochodzi od rządów, a wszystko co złe i irytujące pochodzi z Brukseli.
Co oczywiste, na grudniowym posiedzeniu Rady pojawią się pytania o rozszerzenie, ale ani minister, ani przewodniczący Komisji nie podali nam żadnych szczegółów; mówili nam tylko ogólnie o innych kwestiach. Faktem jest, że rozszerzenie Unii o Bałkany Zachodnie i Turcję, tak jak proponuje to Komisja Europejska, napotka na szereg wątpliwości i pytań, mimo celu wyznawanego przez Komisję, a mianowicie zintegrowania tych państw z Unią Europejską.
Catherine Trautmann
. - (FR) Panie przewodniczący, panie komisarzu! W czwartek Unia Europejska powołała pana Van Rompuya na stanowisko pierwszego stałego przewodniczącego Rady, a panią Ashton na szefową europejskiej dyplomacji. Panie i panowie! Chciałam powrócić do debaty, która toczy się w naszych instytucjach, odkąd ogłoszono te nominacje.
W istocie od nazwisk i funkcji ważniejsza jest, moim zdaniem, kwestia kluczowa, a mianowicie państwowość. Pozwolę sobie wyjaśnić, co mam na myśli. Jesteśmy świadkami czegoś, co mogłoby być najgorszym koszmarem dla tych, którzy jako pierwsi głosili ideał Wspólnoty Europejskiej i swoje pragnienie unii. W owym czasie uważano, że korzenie Unii tkwią w państwowości, a jej przyszłość leży w pokonywaniu narodowego egoizmu. Napięcie między dwoma wzajemnie sprzecznymi czynnikami, choć momentami bolesne, często owocuje oryginalnymi mechanizmami, ale nade wszystko służy kształtowaniu politycznego podejścia, które jest unikatowe w skali światowej.
W koszmarze tym, panie i panowie, Europa sprowadza się do wspólnoty międzyrządowych transakcji. Rezultatem tego, jak to widzimy obecnie, są podejrzenia o niekompetencję, posądzenia o nielegalność i napięcia między politycznymi rodzinami.
Gdy wypowiadam te słowa, nie zamierzam, jak się pewnie państwo domyślacie, powracać do wysuwania osądów na temat samych tylko intencji. Wolę przypomnieć, wraz z państwem, o prawach i obowiązkach nas, posłów do PE. Naszym obowiązkiem jest przeciwstawienie się niekończącym się sporom, jakie towarzyszą obsadzaniu stanowisk wprowadzonych traktatem lizbońskim. Naszym obowiązkiem w przyszłości jest zmuszenie Rady do położenia kresu niedemokratycznej, archaicznej metodzie obsadzania stanowisk, która pogłębia przekonanie, że w procesie budowania swoich struktur Europa jest odgrodzona od ludzi.
Naszym obowiązkiem jest wykorzystanie wszystkich naszych nowych prerogatyw parlamentarnych do wpływania na politykę, która będzie wynikiem nowych uprawnień przyznanych nam na mocy traktatu lizbońskiego.
Parlament, funkcjonujący między osłabioną Komisja a wzmocnionym ośrodkiem władzy międzyrządowej, musi stać się instytucjonalnym punktem równowagi. W tym względzie mam nadzieję, że wiceprzewodniczący Komisji zostanie poddany tej samej procedurze przesłuchań przed Parlamentem Europejskim co pozostali komisarze. W istocie mamy prawo do przeprowadzenia tej procedury; przysługuje nam ono z mocy traktatów. Popieram również propozycję pani Harms, która zasugerowała spotkanie nowego przewodniczącego ze wszystkimi grupami łącznie.
Naszym obowiązkiem jest ożywienie integracji europejskiej, która znajduje się w opłakanym stanie. Nikt o zdrowych zmysłach nie chce, by przyznanie mandatu panu Van Rompuyowi lub pani Ashton zakończyło się fiaskiem; życzę pani Ashton wszelkiej pomyślności, tym bardziej, że jestem dumna, że na stanowisko wysokiego przedstawiciela powołano kobietę.
Marielle De Sarnez
. - (FR) Panie przewodniczący! Po pierwsze dziękuję prezydencji szwedzkiej za zapewnienie nam na koniec roku wszystkiego co najlepsze. To dobre wieści zarówno dla Komisji, jak i Parlamentu.
Przejdę teraz do omówienia kilku kwestii. Po pierwsze kwestia nominacji. Nie czepiam się osób, ale procedur. Ponadto żywię gorącą nadzieję, że w ten sposób odbywa się to po raz ostatni. Europejczycy oczekiwali przejrzystości, demokracji i jasności w debacie, a tymczasem otrzymali niejasność i negocjacje na ostatnią chwilę toczące się za zamkniętymi drzwiami Rady Europejskiej. To nie może się powtórzyć i mam nadzieję, że Parlament zdecyduje się zaproponować nowe procedury i nowe zasady na przyszłość.
Jeżeli chodzi o zmiany klimatyczne, moim życzeniem jest to, by Unia przemawiała jednym głosem i działała wspólnie po zakończeniu szczytu w Kopenhadze, niezależnie od zakresu wyniku konferencji. Ruszmy do przodu! Dążmy do rzeczywistego zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych o 30 %! Gdy mówię "rzeczywiste”, chodzi mi o to, że wreszcie, pewnego dnia, konieczne okaże się podniesienie kwestii derogacji i handlu uprawnieniami do emisji. Ruszmy do przodu i raz jeszcze przyjmijmy zdecydowane zobowiązanie finansowe na rzecz krajów rozwijających się. Jesteśmy im to winni.
Wreszcie, co się tyczy sytuacji społeczno-gospodarczej, musimy pracować nad stworzeniem nowego modelu gospodarczego, nadającego priorytet zatrudnieniu, postępowi społecznemu, a w dłuższej perspektywie czasowej - innymi słowy - zrównoważonemu rozwojowi we wszystkich jego formach. Dlatego też potrzebujemy nadzoru i regulacji, polityki, która będzie bardziej korzystna dla małych i średnich przedsiębiorstw, a także wspólnego myślenia o systemie podatków, w którym perspektywa długoterminowa będzie ważniejsza niż perspektywa krótkoterminowa.
Gerald Häfner
(DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Jaka jest nasza pozycja w Europie teraz, w przededniu tego szczytu? Z niektórych wystąpień wynikało, że wszystko byłoby dobrze, gdybyśmy po prostu mieli wystarczającą liczbę komisarzy demokratycznych lub liberalnych - tak jest, panie pośle Schulz. Moim zdaniem takie myślenie to błąd. Wszystko będzie dobrze wtedy, kiedy zgodzimy się co do głównych zadań, jakie stoją przed Europą.
Dwadzieścia lat temu w Europie zerwaliśmy żelazną kurtynę. Dla mnie znamienne jest to, że dokonali tego ludzie, obywatele, a nie siły zbrojne, rządy czy służby specjalne. Uważam, że również w przyszłości będziemy w stanie budować Europę tylko wspólnie z obywatelami.
Po drugie, są jeszcze inne mury do zburzenia, w tym te, które istnieją w naszych głowach. Na przykład wiele osób uważa, że możemy traktować przeciwstawnie pojęcia wolności i bezpieczeństwa, chociaż wiemy, że wolność istnieje tylko wówczas, kiedy ją chronimy. Jednakże ochrona ta nie może być prowadzona kosztem praw podstawowych i nie może prowadzić do utworzenia państwa opartego na inwigilacji, że nawiążę tu, na przykład, do umowy SWIFT i innych kwestii.
Wielu ludzi uważa ponadto, że możliwe jest przeciwstawianie Europy i demokracji. A tymczasem tylko demokratyczna Europa może w długiej perspektywie czasowej okazać się sukcesem. Wiele osób uważa, że środowisko naturalne i gospodarka to dwa przeciwstawne pojęcia, podczas gdy jedynym sposobem zapewnienia trwałego dobrobytu jest stworzenie gospodarki przyjaznej dla środowiska.
Wreszcie chciałbym powiedzieć jedną rzecz. Zbliżamy się obecnie do Sztokholmu i jeżeli nie uczynimy tam wszystkiego, co w naszej mocy, niezależnie od kosztów - a wiele krajów jest gotowych wydać setki milionów na wykupienie banków, choć jednocześnie skąpi pieniędzy na klimat - jeżeli nie będziemy działali szybko i konsekwentnie, to wówczas to, co czeka mnie jako przemawiającego, będzie również czekać cały rodzaj ludzki. To znaczy skończy się jego czas.
Roberts Zīle
(LV) Dziękuję, panie przewodniczący. W zeszłym tygodniu europejskie społeczeństwo było świadkiem dwóch wydarzeń. Fani piłki nożnej zobaczyli, jak sędzia wybrał zespół, który weźmie udział w finałach Mistrzostw Świata w piłce nożnej, a tymczasem ogół społeczeństwa nie zobaczył, ani nie zrozumiał, w jaki sposób niektórzy arbitrzy wybrali mistrzów na europejskie urzędy. Mimo to, jeśli zapytać, do kogo rezydenci Białego Domu lub Kremla będą telefonować w przyszłości, odpowiedź brzmi, że do tych samych ludzi, do których dzwonili wcześniej. Co się tyczy działań Rady przewidzianych na grudzień, zważywszy na sytuację w sektorach gospodarki, finansów i zatrudnienia, nawołuję prezydencję szwedzką, by nie zapominała tak dobrze znanej w tych obszarach sytuacji państw bałtyckich. W związku z agresywnymi inwestycjami, które były dokonywane w tych krajach, kraje te zostały zmuszone do desperackiego utrzymywania sztywnego i korzystnego dla inwestorów kursu waluty krajowej do euro. Oznacza to w praktyce dewaluację ich gospodarek, w związku z czym państwa bałtyckie biją rekordy bezrobocia, a tymczasem ich społeczeństwo demograficzne wykrwawia się na śmierć. Jaką to europejską solidarność możemy wmawiać naszym obywatelom, jeśli ich sytuacja materialna osiągnęła jeszcze niższy poziom w stosunku do średniej europejskiej, niż przed przystąpieniem ich krajów do Unii Europejskiej?
Andrey Kovatchev
(BG) Wejście w życie traktatu lizbońskiego powinno przebiegać przy większej przejrzystości, większej demokracji i większej efektywności procesu decyzyjnego. Jednakże, jak wiemy, efektywność i demokracja nie zawsze idą w parze, szczególnie gdy brakuje koordynacji między instytucjami i bliskości z obywatelami. Bez wątpienia bardziej demokratyczne byłoby znalezienie odpowiedniego sposobu uczestniczenia europejskich obywateli w wyborze przewodniczącego Rady, co doprowadziłoby do rzeczywistego zbliżenia Unii Europejskiej do obywateli. Uważam, że to jest właśnie zadanie na przyszłość. Mimo tego życzę osobom powołanym na stanowiska przewodniczącego Rady i wysokiego przedstawiciela wszystkiego najlepszego.
Jeżeli chodzi o zbliżające się spotkanie Rady w dniach 10 i 11 grudnia, żywię ogromną nadzieję, że w jego trakcie przyjęty zostanie ambitny program obejmujący sprawy instytucjonalne wynikające z traktatu lizbońskiego. Mam tu na myśli Europejską Służbę Działań Zewnętrznych. Musimy mieć jasne wyobrażenie o jej składzie, statusie prawnym i uprawnieniach. W tym względzie nasz Parlament głosuje nad swoim stanowiskiem dotyczącym sprawozdania pana posła Broka. Oczekuję również od Rady wyraźnego wyjaśnienia dotyczącego rezultatów skoordynowanych strategii wdrożonych oraz proponowanych w celu wyjścia z kryzysu, w tym pakietu środków gospodarczo-finansowych. Chciałbym w szczególności wiedzieć, jaki jest stosunek Rady do przyszłych europejskich organów nadzoru finansowego, mających ograniczyć w przyszłości ryzyko finansowych nadużyć, które zasadniczo doprowadziły do obecnego kryzysu.
Kolejną istotną kwestią, w odniesieniu do której chciałbym usłyszeć decyzję Rady, jest na przykład zintegrowana strategia polizbońska, która, jak usłyszeliśmy, ma być przyjęta w marcu 2010 roku. Mam nadzieję, że Parlament przyjmie aktywną rolę w tej strategii. W centrum uwagi tej strategii muszą znaleźć się europejscy obywatele. To zapewnienie miejsc pracy poprzez inwestycje, badania, innowacje, zielone technologie i efektywność ekologiczną powinny być czynnikami budowania zrównoważonego rozwoju gospodarczego, a nie na odwrót. Co się tyczy strategii sztokholmskiej, chciałbym również, co oczywiste, jak najszybszego rozszerzenia strefy Schengen o Bułgarię i Rumunię. Dziękuję! Życzę państwu wszelkiej pomyślności na posiedzeniu.
Glenis Willmott
Panie przewodniczący! W pierwszym rzędzie chciałbym powiedzieć, że cieszy mnie nominacja pana Van Rompuya i że jestem szczególnie dumny z tego, iż na stanowisku wysokiego przedstawiciela mamy posiadającą niezwykłe umiejętności i talent Brytyjkę w osobie Cathy Ashton.
Jeżeli chodzi o grudniowe posiedzenie Rady, w tym tygodniu widzieliśmy skutki niekorzystnych warunków atmosferycznych w hrabstwie Kumbria, w północno-zachodniej Anglii, które poważnie ucierpiało na skutek powodzi. A trzeba odnotować, że nieprzewidziane skutki warunków pogodowych nie są widoczne tylko w Europie. Niekorzystne warunki pogodowe prowadzą do innego rodzaju nieprzewidzianej ludzkiej tragedii na całej naszej planecie.
Zaprzeczanie przychodzi łatwo, ale nie po to zająłem się polityką, żeby szukać łatwych opcji. Nie chcę, by moje dzieci albo wnuki pytały mnie, dlaczego nie podjąłem działań. W moim regionie konserwatyści są reprezentowani przez Rogera Helemera, dla którego zmiany klimatyczne spowodowane przez człowieka to mit. Mimo zapewnień lidera torysów, Davida Camerona, że konserwatyści są partią przyjazną dla środowiska, Helmer utożsamia niebezpieczeństwo i niewiarygodność polityki środowiskowej konserwatystów.
Musimy działać, ale walka ograniczona tylko do tego obszaru nic nie da. Potrzebujemy działań na wszystkich szczeblach, co oznacza obniżenie ilości wytwarzanego przez nas dwutlenku węgla przynajmniej o 2 %. Popieram tych, którzy - podobnie jak nasz premier - zobowiązali się zmniejszyć emisje dwutlenku węgla o 80 % do roku 2050. Rząd Partii Pracy w Wielkiej Brytanii chce porozumienia, które będzie ambitne, skuteczne i sprawiedliwe, i chce wspierać najbiedniejsze kraje w ograniczeniu emisji i dostosowaniu się do zmian klimatycznych.
Wszelkie środki finansowe uzgodnione na rzecz walki ze zmianami klimatycznymi muszą być dodatkowe względem obowiązujących celów w zakresie pomocy rozwojowej i nie mogą pochodzić z istniejących budżetów. Wszelkie środki finansowe uzgodnione w Kopenhadze muszą być przeznaczone przede wszystkim na walkę ze skutkami zmian klimatu w krajach rozwijających się i nie powinny zastępować innych wartościowych źródeł pomocy. Obecnie wydaje się, że skupiamy się na finansowaniu krótkoterminowym, ale potrzebujemy również zobowiązań długoterminowych. Czy pan Barroso może zagwarantować, że doprowadzi do tego, by w porozumieniu kopenhaskim zobowiązania finansowe po roku 2012 stały się priorytetem, niezależnie od kształtu tego porozumienia?
Diana Wallis
Panie przewodniczący! Stoimy u progu nowej epoki i być może powinniśmy sobie zadać trzy pytania: kto, jak i co? Na pytanie "kto” odpowiedziano z grubsza w zeszłym tygodniu i bardzo się z tej odpowiedzi cieszę, tak bardzo, jak mało kto. W ciągu tygodnia z trzech kobiet w Komisji, od których rozpoczynaliśmy, zrobiło się dziewięć.
Mogę zapewnić niektóre z nich, że choć europosłanki w garniturach i krawatach ustapiły na jakiś czas pola, to powrócą za pięć lat, jeżeli proces ten nie ulegnie poprawie. Apeluję, byśmy na przyszły raz przyjęli procedurę zgłaszania przez państwa członkowskie zarówno kobiet, jak i mężczyzn, dzięki czemu unikniemy gorączkowych poszukiwań na ostatnią chwilę.
Chcę również odpowiedzieć na pytanie "jak”. Procedura ta była nieprzejrzysta. Wspomniano już, że musimy teraz pomyśleć o praktycznych implikacjach traktatu lizbońskiego. Niech słowo "przejrzystość” stanie na straży naszych trzech instytucji i tego, jak się ze sobą obchodzimy, z jaką otwartością traktujemy opinię publiczną. W przyszłości przejrzystość musi być naszą naczelną zasadą.
Odpowiedź na pytanie "co” musi oznaczać skupianie się na naszych obywatelach. Nowy program sztokholmski to dobry początek, o wiele bardziej obywatelocentryczny niż jego poprzednicy, ale musimy nadal chronić prawa naszych obywateli, dając im ochronę, ale również sprawiając, by ich codzienne życie było łatwiejsze w całej Europie.
Mirosław Piotrowski
(PL) Panie przewodniczący! Zbliżający się szczyt Rady Europejskiej nadal zdominowany będzie niedawnymi wyborami przewodniczącego Rady i szefowej unijnej dyplomacji. Dla wielu zaskoczeniem był nie tylko wybór tych konkretnych osób, lecz brak wyraźnego wykazu ich kompetencji. Od dłuższego czasu przekonywano nas, że wchodzący w życie traktat lizboński usprawni działalność Unii, a już na starcie okazuje się, że ewokuje w personalne konflikty. Żaden z kandydatów nie przedstawił swojego programu, w przeciwieństwie np. do pana Barroso, który wcześniej taki program nam zaprezentował.
Wchodzimy w okres eksperymentalny, w którym wiele zależeć ma od osobowości i fantazji nowych liderów. Pozostaje mieć nadzieję, że zajmując się nie tylko roszadami personalnymi w Komisji Europejskiej, czy cyklicznymi zmianami przyrody w dużej mierze od człowieka niezależnymi, zajmą się oni rozwiązywaniem konkretnych problemów obywateli krajów Unii Europejskiej, takich jak kryzys gospodarczy, pomoc najbiedniejszym regionom Unii i walka z terroryzmem.
Gunnar Hökmark
Panie przewodniczący! Sądzę, że po wejściu w życie traktatu lizbońskiego, po zeszłotygodniowym posiedzeniu Rady Europejskiej oraz obsadzeniu stanowisk komisarzy nadszedł czas, by określić nowe perspektywy i dostrzec nowe wyzwania, którym będziemy musieli sprostać.
Jedno z nich jest oczywiste, mianowicie praca po Kopenhadze będzie tak samo trudna jak praca przed Kopenhagą. Będzie ona jednym z głównych zadań stojących przed Unią Europejską i nową Komisją. Ale będziemy również musieli uwzględnić to, że teraz nadszedł czas wyzbycia się dawnych koncepcji Wschodu i Zachodu w Europie, czy też starego i nowego, a myślenia kategoriami jednej Europy.
Ponadto czas dostrzec, że teraz, po tych wszystkich dyskusjach o traktacie lizbońskim, nadeszła pora nowego impetu w procesie rozszerzenia.
Chorwacja i Islandia - chciałbym, żeby te dwa kraje konkurowały ze sobą o numer 28. Trzeba jednak zająć się również Bałkanami Zachodnimi, a także, co oczywiste, negocjacjami z Turcją. Oto zagadnienia, które przed nami stoją i które będą sposobem wzmocnienia Unii Europejskiej w nowym świecie, w którym musimy być silni i wieść prym pod względem idei i wartości.
Ale teraz nadeszła również pora zapewnienia nowej agendy na rzecz Europy społecznej - pod którym to pojęciem kryją się miejsca pracy, innowacje i dobrobyt - przy czym jedynym sposobem osiągnięcia tego jest sprawienie, byśmy, po ustąpieniu kryzysu, stali się konkurencyjną i wiodącą gospodarką.
Pragnę ponadto podkreślić, że nowa Komisja ma obowiązek likwidacji protekcjonizmu, ułatwienia małym i średnim przedsiębiorstwom rozwoju, powstawania i prowadzenia działalności w całej Europie, a także umożliwienia nam uczynienia z Europy dynamicznej gospodarki. To ważne, i powiem przewodniczącemu Komisji i wszystkim komisarzom rzecz następującą: By stworzyć Europę społeczną, musimy najpierw stworzyć w Europie konkurencyjną gospodarkę.
Csaba Sándor Tabajdi
(HU) Panie przewodniczący, pani Wallström! Proces ratyfikacji traktatu lizbońskiego dobiegł końca, a szefowie państw i rządów wybrali komisarz Catherine Ashton na pierwszego unijnego ministra spraw zagranicznych, choć nie jest to jej oficjalny tytuł.
Kolejnym zadaniem będzie stworzenie unijnej służby zagranicznej. Jest jedna sprawa, o której moim zdaniem należy pamiętać przy jej tworzeniu - i proszę prezydencję szwedzką, szczególnie Cecilię Malmström, by zwrócono na to uwagę przy jej powoływaniu - a mianowicie, że w dyrekcjach generalnych ds. Stosunków Zewnętrznych i Rozszerzenia jest niezwykle niski poziom reprezentacji nowych państw członkowskich. Przy rozdzielaniu kwot narodowych pomiędzy państwa członkowskie należy zwrócić uwagę na to, że nowe państwa członkowskie nie są w tych dwóch dyrekcjach generalnych prawie wcale reprezentowane. Należy zatem unikać dyskryminacji, ponieważ, aby służba zagraniczna mogła zyskać wiarygodność w oczach obywateli, należy uwzględnić tę proporcjonalność. Bardzo ważne jest, by ta proporcjonalność i równe traktowanie były obecne w służbie zagranicznej. Leży to w naszym wspólnym interesie.
Apeluję do Komisji Europejskiej, ale także do Rady, by przyjrzały się bliżej temu aspektowi. Wśród 143 zewnętrznych przedstawicielstw UE jest tylko jeden ambasador z nowego państwa członkowskiego. Fakty mówią same za siebie.
Charles Goerens
. - (FR) Panie przewodniczący! To, co mam do powiedzenia, nie dotyczy urzędującej prezydencji szwedzkiej, która była doskonałą prezydencją - i pragnę jej w związku z tym pogratulować - ale dotyczy, ściślej rzecz biorąc, całego składu Rady Europejskiej.
Czegóż to nie uczyniono, by uratować traktat lizboński? Latami walczyliśmy, by uczynić Europę bardziej transparentną, bardziej efektywną, bardziej widoczną, zbliżoną do obywateli.
Naszym zdaniem nadzwyczajne posiedzenie Rady Europejskiej z 19 listopada 2009 r. nie zdradziłoby ducha traktatu lizbońskiego, mianując przewodniczącego Rady i wysokiego przedstawiciela dopiero po wejściu traktatu w życie. Walczyliśmy o ten traktat przez 10 lat, tymczasem Rada nie chciała poczekać 10 dni, by wcielić nowe postanowienia dotyczące obsadzania tych dwóch stanowisk w życie.
Duch traktatu lizbońskiego, o który walczyliśmy tak zaciekle, nie zostałby zdradzony, gdybyśmy powierzyli stanowisko przewodniczącego Jeanowi-Claude'owi Junckerowi, zagorzałemu Europejczykowi, doskonałemu nauczycielowi i euroentuzjaście, który dysponuje pokaźnym doświadczeniem i wiedzą. Rzadko spotyka się kogoś, kto utożsamia swą osobą tak wiele cech. Nie wyjaśniono nam jeszcze, jak to się stało, że jego niekwestionowane zalety stały się przeszkodą w jego nominacji, a na to wygląda. Nie jestem jedynym, który chciałby zostać oświecony w tym zakresie.
Ani na zwyczajnym, ani na nadzwyczajnym posiedzeniu Rady Europejskiej, ani nawet na posiedzeniu Rady w zeszły czwartek, nie zdołano zagłuszyć rozdźwieku między duchem międzyrządowym a metodą wspólnotową. Nie jestem jedynym, który potępia ten stan rzeczy. Tak jak po referendum w Irlandii wielu uwierzyło, że Europa dostała nowy zapas energii, tak samo wielu było niezadowolonych z dość nieprzekonującej inauguracji tej kadencji Parlamentu.
Jeszcze tylko jedno słowo na zakończenie: pozostaje mi tylko wierzyć, że nominat, którego ludzkie cechy charakteru i umiejętności polityczne są dobrze znane, zdoła jak najszybciej nadać Europie nowy impet, którego Europa tak pilnie potrzebuje.
Simon Busuttil
(MT) Czasami jesteśmy tak pochłonięci naszymi codziennymi, rutynowymi zajęciami, że nie jesteśmy w stanie w pełni docenić podniosłości wydarzeń, w których bierzemy udział. Wejście w życie traktatu lizbońskiego jest jednym z tych wydarzeń, które przejdą do historii i o których będą uczyły się nasze dzieci i przyszłe pokolenia. Niemniej przy okazji takich wydarzeń jak to musimy również oddać się refleksji nad znaczeniem takich historycznych chwil. Chciałbym podzielić się z państwem dwoma krótkimi refleksjami.
Po pierwsze, dzięki traktatowi doczekamy wreszcie końca bezużytecznych - moim zdaniem - debat na temat europejskich instytucji i konstytucji Unii Europejskiej. Zamiast tego będziemy teraz mieli silniejszą pozycję, by stawić czoło wyzwaniom, przed którymi stoi Europa, takim jak sytuacja gospodarcza, zatrudnienie, zmiany klimatyczne i imigracja. Oto wyzwania, którymi nasz elektorat chce, byśmy się zajęli.
Druga refleksja dotyczy roli Parlamentu. Po raz ostatni Parlament zbierze się na sesji plenarnej przy swoich dotychczasowych uprawnieniach. Parlament Europejski powstał pięćdziesiąt lat temu i pierwotnie jego członkowie byli powoływani przez parlamenty krajowe. Dziś Parlament współdzieli z Radą Ministrów uprawnienia w zakresie podejmowania decyzji, inicjatywy legislacyjnej i stanowienia prawa. Wierzę, że umożliwi to tworzenie przepisów unijnych, które będą lepiej odzwierciedlały interesy obywateli. Ten Parlament będzie z pełnym poświęceniem stał na straży interesów obywateli w przepisach, które będziemy uchwalali.
Żywię nadzieję, że Rada, która zbierze się w przyszłym tygodniu, odda się krótkiej refleksji nad tą historyczną chwilą i że będziemy wspólnie zmierzać do przezwyciężenia wyzwań, z którymi przyszło się nam obecnie zmagać.
Jörg Leichtfried
(DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Jest jeden wyraźny priorytet na przyszłość, dla mnie, dla nas wszystkich i dla całej Unii Europejskiej, a jest nim rynek pracy. Musimy poświęcić o wiele, wiele więcej wysiłków na tworzenie nowych i zabezpieczenie istniejących miejsc pracy. Ta jakże istotna dziedzina może stać się kluczem do skutecznej i zrównoważonej Europy, tymczasem moim zdaniem w ostatnich miesiącach została ona poważnie zlekceważona. Musimy być świadomi, że niska stopa bezrobocia wpływa zbawiennie na wiele innych obszarów. Upewnijmy się, że przykładamy dźwignię w odpowiednim miejscu.
Ponadto nie rozumiem wielu przedmówców, którzy narzekali, że niektórzy europejscy politycy nie byli zbytnio znani na świecie, zanim zostali wybrani na swoje stanowiska. A dlaczegoż to mieliby być znani? Jako Europejczycy musimy mieć wystarczająco dużo pewności siebie, gdy mówimy, kto się nam podoba i kto według nas jest odpowiednim kandydatem, a następnie wybierać te osoby, a nie decydować na podstawie tego, czy inni ludzie o nich słyszeli lub też czy odpowiadają one naszym światowym partnerom. Inne podejście byłoby śmieszne, tak śmieszne, jak wiele spośród wystąpień tej całej rzeszy osób, które jeśli w ogóle tu jeszcze są, to chowają się za swoimi jaskrawymi flagami.
Tunne Kelam
Panie przewodniczący! To bardzo dobry początek adwentu - oczekiwanie na wejście w życie traktatu lizbońskiego.
Jednakże traktat nie jest jedynie darem Boga. Musimy podjąć wzmożone wysiłki, by uzyskać dla naszego europejskiego projektu wartość dodaną. Po pierwsze i najważniejsze, mamy teraz otwartą drogę dla wspólnych europejskich polityk. Nie ma już żadnych formalnych wymówek, które usprawiedliwiałyby nasze wzbranianie się przed nimi. Teraz do Rady należy zadanie zainicjowania gruntownej wspólnej polityki bezpieczeństwa zagranicznego i wspólnej polityki energetycznej, które byłyby prawdziwie wiarygodne dla naszych partnerów. Jednym z najbardziej pilnych zadań będzie ukończenie prac nad wspólnym rynkiem energii, rozwój ogólnoeuropejskich sieci dostaw energii i infrastruktury magazynowania energii, a także wdrożenie klauzuli dotyczącej solidarności energetycznej.
Drugi problem wiąże się z kryzysem gospodarczym. W rzeczywistości najbardziej poszkodowane w wyniku dramatycznego spadku inwestycji i wzrostu bezrobocia są kraje spoza strefy euro. Stały się one również bardziej bezbronne w związku ze swoją gorszą pozycją konkurencyjną w porównaniu z krajami strefy euro. Stąd też wyraźna potrzeba środków tymczasowych ze strony UE, takich jak dodatkowe kredyty na wsparcie MŚP i projektów infrastruktury energetycznej. Ponadto można by ułatwić dostęp do europejskich funduszy poprzez tymczasowe złagodzenie krajowych wymogów w zakresie współfinansowania.
Jak pan wie, panie przewodniczący, mój kraj, Estonia, podejmuje wzmożone wysiłki, by przystąpić do strefy euro w roku 2011. Estonia ma jeden z najniższych współczynników zadłużenia zagranicznego i zdołała zapanować na deficytem budżetowym. Niedawne uznanie wysiłków Estonii przez OECD oraz komisarza Almunię są zachęcającymi oznakami, że jesteśmy na dobrej ścieżce.
Zoran Thaler
(SL) W grudniu Rada Europejska zajmie się bardzo ważnymi zagadnieniami. Będzie to pierwsze posiedzenie Rady po ratyfikacji traktatu lizbońskiego, a koleżanki i koledzy z Parlamentu wspomnieli już, jaki zakres zagadnień ono obejmie.
Osobiście chciałbym zwrócić państwa uwagę na jedną bardzo istotną kwestię, która jest czasami pomijana, a która dotyczy stabilności Europy i Unii Europejskiej jako całości: jest nią kwestia byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii (BJRM).
BJRM jest krajem kandydackim od czterech lat, tymczasem od ponad 18 lat pozostaje w stanie uśpionego konfliktu z Grecją, swoim południowym sąsiadem i długoletnim członkiem Unii Europejskiej. Oznacza to - można powiedzieć - że mamy do czynienia z uśpionym konfliktem w sercu Europy.
Ten rok był dla BJRM rokiem ogromnego sukcesu. W roku 2009 ten kraj poczynił znaczne postępy. Uzyskał pozytywne sprawozdanie od Komisji, która zaleciła, by Rada zezwoliła mu na rozpoczęcie negocjacji w sprawie pełnoprawnego członkostwa. Dwudziestego grudnia zostanie zniesiony obowiązek wizowy dla obywateli tego kraju, a jeszcze niedawno mieliśmy wybory w Grecji.
Wzywam przedstawicieli Rady i Komisji, z jednej strony, i państwa członkowskie z drugiej, do wsparcia premierów Papandreou i Gruevskiego, tych dwóch dzielnych ludzi, tak by mogli oni wreszcie znaleźć rozwiązanie i by BJRM mogła wreszcie stać się częścią tej dużej europejskiej rodziny.
Andrzej Grzyb
(PL) Panie przewodniczący! Rada Europejska 11 i 12 grudnia podsumuje owocną prezydencję szwedzką. Chcę pogratulować pani minister i całemu rządowi, bowiem sfinalizowali bardzo trudny proces ratyfikacji. Po drugie, rozpoczyna wdrażanie traktatu z Lizbony w życie. Wprowadza również nowe instytucje, takie jak przewodniczący Rady Europejskiej czy Wysoki Przedstawiciel ds. Polityki Zagranicznej. Wiemy, że ta obsada wywołała dyskusje i kontrowersje, również na tej sali.
My dobrze życzymy nominatom, jednak chcemy powiedzieć, że tak naprawdę sprawdzianem będzie między innymi jakość polityki wschodniej czy też proces kształtowania europejskiej służby działań zewnętrznych. Żałujemy natomiast, że wśród tego tandemu nie ma nikogo, kto reprezentowałby Europę Środkową i Wschodnią. Myślę, że nowe rozdanie może pewnie przynieść spełnienie tego postulatu w przyszłości.
Szczyt klimatyczny w Kopenhadze ma zaaprobować między innymi ambitne cele, które przedstawia Unia Europejska. To jest też temat na najbliższą Radę. Jednocześnie program sztokholmski, ważny z punktu widzenia i bezpieczeństwa i obywateli i nowych postanowień, które wprowadza traktat z Lizbony. Jednocześnie do tego dołączają się wszystkie sprawy, które są związane są z kryzysem gospodarczym.
Nasze oczekiwania związane z wejściem w życie traktatu z Lizbony, to przede wszystkim sprawniejsza Unia, zdolna do rozszerzenia i dająca korzyści obywatelom i również państwom członkowskim. Oczekujemy, że traktat z Lizbony przyniesie nowy start wspólnego rynku likwidujący przepaść pomiędzy integracją polityczną a gospodarczą. Jednocześnie chcielibyśmy, aby powołanie nowej Komisji Europejskiej odbywało się z poszanowaniem Parlamentu, prawa Parlamentu Europejskiego i wdrożenia nowej roli, również dla parlamentów narodowych z zachowaniem zasady subsydiarności, jak również wywołania dyskusji kształtowania Europy po Lizbonie. Praktyczne zaś wdrażanie traktatu z Lizbony, to uznanie, że solidarność i polityka energetyczna dotyczy również obecnego prawa, na przykład rozporządzenia dotyczącego bezpieczeństwa dostaw gazu.
Ivari Padar
(ET) Panie przewodniczący! Najpierw pragnę pomówić o wysokim przedstawicielu mianowanym w zeszłym tygodniu. Niektórzy przedmówcy krytykowali zarówno przewodniczącego, jak i wysokiego przedstawiciela, co uważam za dość niestosowne. Nie można zadowolić wszystkich, ale osobiście postrzegam nominację obydwu przedstawicieli w pozytywnym świetle, ponieważ znaleziono równowagę interesów wszystkich zainteresowanych: małych i dużych państw, mężczyzn i kobiet oraz poszczególnych opcji politycznych.
Być może jedyną rzeczą, która mnie osobiście denerwuje, jest to, że żadnego z tych stanowisk nie otrzymał przedstawiciel nowych państw członkowskich, choć niewykluczone, że będzie to możliwe przy kolejnej okazji. W każdym razie pragnę podziękować wszystkim kandydatom z mojego regionu, szczególnie estońskiemu prezydentowi, Toomasowi Hendrikowi Ilvesowi, a także prezydent Łotwy, Vairze Vīķe-Freiberdze. Myślę jednak, że teraz powinniśmy przejść do pracy merytorycznej i przestać zajmować się kwestiami personalnymi.
Drugą ważną kwestią, jaką pragnę poruszyć, jest poradzenie sobie z kryzysem finansowym, z którego, jak mi się zdaje, Rada uczyniła jeden ze swoich priorytetów. Obywatele Europy oczekują od nas, że poradzimy sobie z problemami zatrudnienia i pakietem środków dotyczących nadzoru finansowego. W tym zakresie bardzo ważne jest to, jaką Komisją będzie nowa Komisja, i jak skuteczna ona będzie. Dotyczy to również mojego kraju, Estonii, ponieważ dla nas najbardziej oczywistym celem jest zapewnienie sobie nowego wzrostu gospodarczego, który umożliwi nam stanie się pełnoprawnym członkiem strefy euro, co jest już bardzo bliskie, ponieważ istnieje znaczne prawdopodobieństwo, że spełnimy kryteria z Maastricht. Dziękuję za uwagę.
Alojz Peterle.
(SL) Jestem zadowolony, że pierwsze posiedzenie Rady odbędzie się zgodnie z zasadami traktatu lizbońskiego. Życzę panu Hermanowi Van Rompuyowi, pierwszemu przewodniczącemu Rady, wszelkiej pomyślności. Mamy bardzo podobne poglądy dotyczące tego, że powinniśmy działać zjednoczeni, mając jednocześnie na uwadze naszą różnorodność.
Przyjęto nowe uzgodnienia instytucjonalne, by zbliżyć nasze procesy decyzyjne do obywateli i uprościć je, a także uczynić bardziej demokratycznymi, przejrzystymi i skutecznymi. W tym względzie usłyszeliśmy wiele słów o potężnej Europie. Jednak zasadniczym pytaniem, które pozostało do odpowiedzi w tym zakresie, jest pytanie o to, jaką koncepcję władzy powinniśmy opracować albo na jakich fundamentach możemy zbudować potężną Europę. Dotychczasowa władza i sukces Unii Europejskiej wynikają z dwóch głównych ideałów wyznawanych przez ojców założycieli Europy: pierwszy to poszanowanie godności ludzkiej, a drugi to współpraca. Oznacza to, że pracując na rzecz ochrony naszych interesów, powinniśmy również mieć na uwadze inne podmioty, czy to osoby, narody, mniejszości, czy też państwa.
Dziś musimy raz jeszcze zadać sobie z całą powagą pytanie, co oznacza poszanowanie ludzkiej godności i co oznacza umieszczenie istoty ludzkiej w centrum naszych trosk. Pytanie to jest ściśle powiązane z programem sztokholmskim. Wielu przedmówców zwracało uwagę na wolności podstawowe i potrzebę ich ochrony, ale zdaje się, że mamy całkiem odmienne opinie na temat tego, gdzie tak naprawdę rozpoczynają sie prawa człowieka. Myślę, że możemy przynajmniej zgodzić się, że prawa człowieka są należne człowiekowi jeszcze przed przyznaniem mu obywatelstwa danego kraju.
Jestem z tymi, którzy głęboko wierzą, że art. 1 Europejskiej karty praw podstawowych powinien obowiązywać w odniesieniu do ludzkiego życia w całej jego pełni, to jest od początku do końca życia danej osoby. Musimy w szczególności chronić tych, którzy nie mogą ochronić się sami. Musimy w pierwszym rzędzie chronić ludzkie życie, ponieważ dopiero to pozwoli nam chronić ludzką wolność.
Rad byłem słyszeć z ust tak wielu z państwa słowa "wspólne działania” i "działanie w ramach partnerstwa”. Potęga Europy tkwi w jej wspólnych działaniach, niezależnie od tego, czy są one realizowane z wykorzystaniem metody ludzkiej, czy międzyrządowej. Możemy stawać przed narastającymi wyzwaniami, które będą wymagać od nas wspólnej woli politycznej, ale wzmożona współpraca nie oznacza utraty naszej tożsamości.
Göran Färm
(SV) Panie przewodniczący! Słyszymy słowa krytyki, że na najwyższe stanowiska w UE zostało mianowanych dwoje nieznanych polityków. Myślę, że ta krytyka jest nieuzasadniona. Nam, posłom do Parlamentu, przynajmniej pani Ashton dała się poznać jako doskonały przywódca. Trzeba jednak protestować przeciwko tym słowom krytyki, ponieważ wiele osób twierdzi obecnie, że państwa członkowskie chcą, by UE funkcjonowała jedynie jako międzyrządowy organ koordynujący, a nie niezależny szczebel polityczny, zobowiązany do znajdywania wspólnych rozwiązań dotyczących głównych wyzwań, związanych ze wzrostem gospodarczym, zatrudnieniem, pokojem i środowiskiem naturalnym. Gdyby faktycznie miało tak być, byłoby to dość absurdalne.
Na tym tle niepokojące jest to, że Komisji i Radzie z takim trudem przychodzi okazywanie jakiejkolwiek zdolności do działania wobec jednego z największych wyzwań wewnętrznych, przed jakimi stoi UE, tj. wobec reformy długoterminowego budżetu UE. Musimy teraz zapewnić konieczne środki na inwestycje w rynek wewnętrzny. Chodzi o transport i infrastrukturę energetyczną. Musimy zapewnić środki umożliwiające nam wsparcie działań, które przewidzieliśmy w nowej strategii lizbońskiej w perspektywie 2020 roku. Musimy rozstrzygnąć kwestię przynajmniej częściowego finansowania działań na rzecz klimatu z budżetu UE i przygotować się na nadchodzące rozszerzenie UE.
Moje pytanie do prezydencji i Komisji jest zatem następujące: kiedy otrzymamy konkretne propozycje dotyczące śródokresowego przeglądu, który wpłynąłby na nieistniejące marginesy budżetowe w pozostałych trzech latach obecnej perspektywy finansowej, w sytuacji gdy obecne pułapy uniemożliwiają podjęcie jakichkolwiek rozsądnych działań na rzecz stawienia czoła wyzwaniom, które nie mogą czekać do 2013 roku, a także kiedy otrzymany propozycję dotyczącą sporządzenia wytycznych dotyczących długoterminowej reformy budżetowej?
Seán Kelly
Panie przewodniczący! Przy okazji tego podniosłego wydarzenia dla Unii Europejskiej chciałbym powiedzieć kilka słów w imieniu Irlandii.
Wcielenie w życie się traktatu lizbońskiego, szczególnie w świetle jego poparcia przez 67 % Irlandczyków głosujących w referendum, jest ogromnym zastrzykiem energii dla wszystkich w Unii Europejskiej. Myślę, że odzwierciedla ono poparcie obywateli dla dobrych rezultatów, jakie europejski projekt przyniósł w ciągu ostatnich kilku lat.
Niestety mianowanie przewodniczącego oraz wysokiego przedstawiciela przyniosło wiele negatywnej krytyki, która moim zdaniem jest nieco niesprawiedliwa.
Po pierwsze, kiedy ludzie są mianowani na stanowiska, powinni mieć trochę czasu na zaaklimatyzowanie się i powinni być oceniani na podstawie rezultatów, a nie uprzedzeń co do ich zdolności poradzenia sobie z powierzoną im funkcją.
Jeżeli chodzi o pana Van Rompuya, mówi się o nim, że jest on budowniczym konsensusu i skutecznym negocjatorem, tak jakby były to cechy negatywne. To są bardzo ważne przymioty w czasach, w których żyjemy. Kogóż oczekujemy? Guru w stylu prezydenckim, paradującego po światowej scenie politycznej i stwarzającego kłopoty? Niszczyciela, który wprowadza zamęt? Nie! Potrzebujemy teraz dobrego, skutecznego, rozsądnego przewodniczącego, i myślę, że udało nam się takiego uzyskać. Życzę mu wszystkiego najlepszego.
Jeżeli chodzi o panią baronessę Ashton, padło stwierdzenie, że nigdy nie została wybrana na żaden urząd, i jest to prawda, ale to samo w sobie nie rzutuje w żaden sposób na jej cechy jako osoby albo skutecznego polityka. Miałem okazję zobaczyć ją w działaniu, tu w Parlamencie, dopiero niedawno, odkąd się tutaj pojawiłem; wypytywałem ją w szczególności o umowę handlową z Koreą Południową i wydaje mi się, że spisała się bardzo dobrze.
Uważam, że niektóre uwagi poczynione tu niestety przez pana Farage'a były przesadzone, ale teraz zaczyna do mnie docierać, że pan Farage jest jak płyta długogrająca. Powtarza on tę samą polityczną śpiewkę, powracając ciągle do czasów Rule, Britannia! oraz wojny między narodami. Te czasy już odeszły. Unia Europejska jest największym procesem pokojowym, jaki do tej pory miał miejsce. Będzie on nim nadal, a my parlamentarzyści musimy bardzo starać się, by nadal tak pozostało.
Diogo Feio
(PT) Panie przewodniczący! To ważna debata, ponieważ jest ostatnią, w trakcie której rozmawiamy o nazwiskach. W istocie nadszedł czas, byśmy otworzyli nową kartę, byśmy rozmawiali o politykach i o wyzwaniach, przed którymi stoi Unia Europejska. Chciałbym uwypuklić jedno z tych wyzwań: kwestię zażegnania kryzysu. To jedno z zagadnień, co do których europejskie instytucje polityczne są najbardziej jednomyślne.
Nadszedł czas pogratulowania Radzie, a w szczególności prezydencji szwedzkiej, ich troski. Czas pogratulować Komisji i jej przewodniczącemu, któremu zawsze kwestia rozwiązania kryzysu leżała na sercu, i podkreślić, że również Parlament okazał ogromną gotowość omówienia tej kwestii poprzez powołanie specjalnej komisji.
Niestety obecny czas to również czas rozbieżności między słowami liderów politycznych a słowami prezesów banków centralnych, zarówno szczebla krajowego, jak i europejskiego.
Przede wszystkim musimy być ostrożni, ogłaszając koniec kryzysu. Nie czas wycofywać środki wsparcia dla gospodarek krajów i przedsiębiorstw. Nadszedł również czas zaplanowania drogi naprzód. Szefowie banków centralnych ostrzegali rządy przed ambitnym planem naprawy deficytu.
Czasy się zmieniają. Ponadto w komunikacie wysłanym kilku rządom ujawnili oni swój sprzeciw wobec niektórych polityk, takich jak polityka obniżenia podatków. Przykro mi, że rząd portugalski nie poszedł drogą obniżenia podatków. Droga ta musi być drogą konkurencyjności, i komunikat ten musi zabrzmieć wyraźnie: większa konkurencyjność, więcej bodźców, większy wzrost, większe wsparcie dla przedsiębiorstw, więcej Europy dla wzrostu i zatrudnienia.
János Áder
(HU) Panie przewodniczący! Konferencja w Kopenhadze jest czwartym punktem porządku obrad Rady Europejskiej. Są dwa ważne kontrowersyjne punkty niepozwalające Unii Europejskiej na osiągnięcie w tym zakresie jednomyślnego stanowiska. Jeden z nich dotyczy sprzedaży kwot dwutlenku węgla po 2012 roku. Komisja i niektóre stare państwa członkowskie chcą zakazać sprzedaży kwot po roku 2012. Jednakże dziewięć krajów - Republika Czeska, Polska, Węgry, Rumunia, państwa bałtyckie, Słowacja oraz Bułgaria - domagają się umożliwienia im sprzedaży kwot także po roku 2012.
Wspomniane państwa, w tym Węgry, albo wypełniły, albo nie wypełniły, albo też wypełniły z naddatkiem swoje zobowiązania z Kioto. Węgry na przykład, które zobowiązały się do ośmioprocentowej redukcji, osiągnęły 23 %. Dlatego też Węgry uznają stanowisko Komisji za całkowicie niedopuszczalne i nalegają z daleko idącą stanowczością, by umożliwiono im sprzedaż przydziałów dwutlenku węgla po 2012 roku. Chciałbym również wezwać nasze koleżanki i kolegów posłów z Bułgarii, Polski, Republiki Czeskiej, Słowacji i państw bałtyckich, by niezależnie od przynależności partyjnej same usilnie bronili tego punktu widzenia.
Othmar Karas
(DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Po pierwsze chciałbym przekazać pani, pani Malmström, swoje najszczersze gratulacje w związku z awansem - że się tak wyrażę - z Parlamentu do rządu, a z rządu do Komisji Europejskiej. Życzę pani wszelkiej pomyślności.
Odbywamy ostatnie posiedzenie za obowiązywania traktatu nicejskiego i rozmawiamy o pierwszym posiedzeniu za obowiązywania traktatu lizbońskiego. Ten olbrzymi skok, ta zmiana, ten nowy rozdział, musi być widoczny w trakcie pierwszego szczytu. Europa zmieniła się. Debata o instytucjach dobiegła końca, podobnie - taką mam nadzieję - jak debata o obsadzie stanowisk. Przechodzimy do uprawiania polityki w nowym kontekście. Wzmocnione zostaną prawa obywateli i parlamenty, wzmocniona zostanie zdolność Unii Europejskiej i jej instytucji do działania, a my, wszystkie trzy instytucje, otrzymamy prawa, które ułatwią nam reprezentowanie naszego kontynentu w świecie.
Papier przyjmie wszystko. Ale to, czy uda nam się przekonać ludzi, że mamy wolę polityczną do działania, formułowania nowych celów i angażowania obywateli w projekty, będzie zależało od tych wszystkich spotkań, które odbędą się w ciągu kilku nadchodzących tygodni. Oczekuję, że ten szczyt zaowocuje nową dynamiką, nowym poczuciem odpowiedzialności i poważniejszym podejściem do zajmowania się różnymi tematami. W ciągu ostatnich kilku dni byliśmy świadkami poszukiwania najmniejszego wspólnego mianownika: nacjonalizacji i upolitycznienia. Z drugiej strony traktat lizboński jest wezwaniem do europeizacji i realizowania polityki.
Dlatego też oczekuję, że będziemy wiedzieli, co mamy zrobić z modelem gospodarki społeczno-rynkowej. W jaki sposób poradzimy sobie z kryzysem finansowo-gospodarczym? Nie uda nam się tego osiągnąć poprzez bronienie istniejących praw, ale poprzez poszukiwanie rozwiązań globalnych. Oczekuję również, że przeprowadzimy przegląd naszych finansów. Musimy bezwzględnie wiedzieć, ile pieniędzy wydaliśmy na nasze polityki. W trakcie szczytu trzeba będzie powierzyć odpowiedzialność za przegląd finansowy Komisji. Musimy omówić poszczególne tematy na serio, w sposób uczciwy i otwarty, a także wyznaczyć sobie nowe cele. Życzę pani wszystkiego najlepszego.
Jean-Pierre Audy
. - (FR) Panie przewodniczący, panie komisarzu! Powinniśmy być dziś szczęśliwi, ponieważ wychodzimy z instytucjonalnych tarapatów. Mamy traktat lizboński, mamy parytet, mamy twarze... a mimo to ciężko jest mi wyrazić niepokój, który odczuwam.
Dziś w tej niemal pustej Izbie nie wyczuwam życia; uczestniczymy we frustrującej debacie dotyczącej przygotowań posiedzenia Rady Europejskiej. Brakuje mi słów, by wyrazić uczucie niepokoju związane z przygotowaniami tego ostatniego posiedzenia Rady Europejskiej za rotacyjnej prezydencji.
Cóż za odmiana w stosunku do radości narodów w 2004 roku, kiedy do Unii przystępowały byłe komunistyczne kraje! Cóż za odmiana w stosunku do radosnych obchodów dwudziestej rocznicy upadku muru berlińskiego! Tak, wiemy już, że rozwiązanie nie nadejdzie ze strony państw członkowskich. Rozwiązanie nadejdzie ze strony ludzi, nadejdzie od Parlamentu Europejskiego.
Zwracam się zatem do Komisji, która nie powinna opowiadać się po jednej ze stron, ale stworzyć polityczny sojusz z Parlamentem Europejskim, tak by sojusz narodów pozwolił nam marzyć o tym, czego tak pożądamy dla tej Unii Europejskiej, czyli Unii narodów.
Andreas Mölzer
(DE) Panie przewodniczący! Zgadzam się z większością przedmówców, że wejście w życie traktatu stanowi nowy etap w historii integracji europejskiej. Jednakże ludzie, obywatele wszystkich krajów Europy, nie zawsze są w nastroju do świętowania, gdy przyjdzie im się nad tym głębiej zastanowić. Wiele osób boi się, że traktat lizboński może doprowadzić do zwiększonej centralizacji w Europie.
Wiele osób obawia się, że małe państwa członkowskie, na przykład moja ojczyzna, Austria, utracą na znaczeniu, ponieważ dzięki nowym metodom głosowania duże państwa członkowskie będą mogły decydować o wszystkim. Również obywatele mają wrażenie, że podstawą wyboru osób na najwyższe stanowiska w Unii Europejskiej był najsłabszy i najmniejszy wspólny mianownik. Nie chodzi o to, że obywatele mają coś przeciwko osobistym cechom pana Van Rompuya i baronessy Ashton. Zdali sobie oni po prostu sprawę, że procedura ich wyboru nie była procedurą demokratyczną.
Jeżeli chcemy wprowadzić Unię Europejską w produktywną przyszłość, my, posłowie do Parlamentu, musimy propagować więcej demokracji, także w toku obsadzania najwyższych stanowisk.
Rachida Dati
. - (FR) Panie przewodniczący, pani Malmström, komisarzu, panie i panowie! W trzecim kwartale 2009 roku Unia Europejska powróciła na ścieżkę wzrostu, co może nas skłonić do stwierdzenia, że najgorsze za nami.
Pozostaje jednak niepokojąca sytuacja, jaką jest eksplozja bezrobocia, dlatego musimy zachować niezwykłą ostrożność. Ponadto w sprawozdaniu z 23 listopada Komisja stwierdza, że kryzys finansowy przyniósł likwidację czterech milionów miejsc pracy między drugim kwartałem 2008 roku a połową 2009 roku.
Niezwykle ważne jest dziś, byśmy na kolejnej Radzie Europejskiej omówili problem zatrudnienia w kontekście strategii lizbońskiej po 2010 roku. Strategia ta musi bezwzględnie przewidywać zarówno śmiałe cele, jak i innowacyjne środki.
Wierzę, że od teraz debata musi skupiać się na przystosowaniu strategii lizbońskiej do tego trudnego okresu. Nasi współobywatele oczekują - i widzimy to na co dzień - że Europa zapewni rozwiązania kryzysu zatrudnienia. Nie sprawmy im zawodu.
Moje spostrzeżenie i moje rozczarowanie są jednak bliskie tym, które wyraził mój kolega, pan poseł Audy, w odniesieniu do prawie pustej Izby i niezwykle niepokojącej sytuacji dla naszych współobywateli.
Aldo Patriciello
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Przede wszystkim pragnę podziękować prezydencji szwedzkiej za ogromne starania, jakich dołożyła w ostatnich miesiącach, które doprowadziły, między innymi, do przyjęcia traktatu lizbońskiego.
Wreszcie, po dziesięciu latach instytucjonalnego impasu, Unia Europejska może powrócić na swoją ścieżkę rozwoju, która została nieoczekiwanie skrócona jakiś czas temu dzięki wzmocnieniu procedury współdecyzji.
Abstrahując od debaty na temat cech charakteru wybranych na stanowiska osób, nominacje ostatnich dni z całą pewnością pokazały, że procedury nominacji są oderwane od zasad przejrzystości i odpowiedzialności wobec obywateli, które wyznaje Unia Europejska. Ta Izba musi zapewnić sobie większe uczestnictwo w przyszłych negocjacjach, które pod żadnym pozorem nie mogą przebiegać w tajemnicy, między państwami a Radą.
Wreszcie mam nadzieję, że będziemy w stanie zwieńczyć 2009 rok przyjęciem ambitnej umowy na konferencji w Kopenhadze, gdzie Unia Europejska, wyrażając swoją opinię na temat zmian klimatu, musi przemawiać jednym głosem.
Czesław Adam Siekierski
(PL) Panie przewodniczący! Najważniejsze prace prezydencji szwedzkiej to przede wszystkim traktat lizboński, który jest nowym otwarciem dla Europy. Należy ustalić mapę drogową jego wprowadzenia w życie. Obsadzenie stanowisk to dopiero początek. Po drugie, potrzeba przyjęcia planu odnowy gospodarczej. Trzeba pamiętać nie tylko o pomocy bankom, ale i zwykłym ludziom, szczególnie w zakresie ograniczenia bezrobocia. Po trzecie, pracujemy nad strategią przeciwdziałania zmianom klimatycznym - to dobrze. Ustalamy zadania, ale pamiętajmy, że w finansowaniu pierwszeństwo ma walka z kryzysem. Po czwarte, program sztokholmski to Europa bezpieczna, otwarta, Europa wolności - wtedy dopiero jest wspólna Europa. Konieczna jest tutaj pewnego rodzaju równowaga między tymi ważnymi wartościami. Wreszcie rozwój regionu Morza Bałtyckiego wymaga większej współpracy krajów członkowskich tego obszaru i Szwecja wiele w tym zakresie uczyniła.
Petru Constantin Luhan
(RO) Pragnę rozpocząć od pogratulowania prezydencji szwedzkiej sposobu, w jaki przygotowała grunt dla traktatu lizbońskiego. Ten priorytet programu prezydencji szwedzkiej zakończył się sukcesem. Uważam, że grudniowa Rada musi wypracować rozwiązania dwóch problemów, przed którymi stoi Europa: kryzysu gospodarczego i zmian klimatycznych.
Na razie należy przywrócić zaufanie do rynków finansowych poprzez stworzenie systemu monitorowania zaprojektowanego na potrzeby zarządzania i zapobiegania podobnym kryzysom w przyszłości. Jeżeli chodzi o temat zmian klimatu, wydaje mi się, że przygotowanie polityki w dziedzinie ochrony środowiska nie może wpływać negatywnie na inne gałęzie polityk, ani też na alokację funduszy na takie obszary polityki jak rozwój regionalny.
Cecilia Malmström
Panie przewodniczący! Odpowiem pokrótce na kilka pytań. Padło pytanie o Turcję. Oczywiście jesteśmy zadowoleni z tego, że Turcja nadal traktuje integrację z Europą jako jeden ze swoich nadrzędnych celów. Negocjacje z Turcją postępują - być może nie tak szybko, jak byśmy chcieli, ale postępy są widoczne i z końcem roku mamy nadzieję otworzyć rozdział "środowisko”.
Naturalnie popieramy również negocjacje między Turcją a Cyprem oraz rozmowy toczące się na wyspie w celu znalezienia rozwiązania problemu podziału wyspy. Za proces ten odpowiadają rzecz jasna głównie zaangażowane strony, przy wsparciu ONZ, nie mniej jednak UE oczywiście popiera te wysiłki. W związku z negocjacjami niedawno byłam na Cyprze, by porozmawiać z zainteresowanymi stronami, ponieważ wspaniale byłoby uzyskać wkrótce rozwiązanie. Dzisiejszego popołudnia odbędzie się również debata z ministrem spraw zagranicznych, Carlem Bildtem, w sprawie rozszerzenia UE o Turcję i inne kraje kandydackie, w trakcie której państwa członkowskie będą miały sposobność zadania pytań o tę i inne kwestie.
Odniosę się pokrótce do strategii na rzecz Morza Bałtyckiego. Chciałabym, raz jeszcze, podziękować Parlamentowi Europejskiemu za wsparcie, jakie okazał prezydencji szwedzkiej w tej materii. To rzecz jasna tu, w Parlamencie, narodziła się koncepcja strategii na rzecz Morza Bałtyckiego, dlatego też jesteśmy bardzo zadowoleni, że została ona teraz wprowadzona w życie i że jest realizowana. Będzie to bardzo ważny czynnik, pomocny w rozwiązywaniu problemów środowiskowych w regionie, ale również w zacieśnieniu współpracy, między innymi, na rzecz dobrobytu, innowacji i bezpieczeństwa.
Europejska Służba Działań Zewnętrznych jest jedną z największych i najważniejszych zmian wynikających z traktatu lizbońskiego. Na szczycie w październiku Rada Europejska zatwierdziła ramy ogólne tej służby. Pani Ashton będzie teraz kontynuowała prace nad tymi ramami wraz z Parlamentem Europejskim i przedłoży ostateczną propozycję najpóźniej do kwietnia przyszłego roku. Służba Działań Zewnętrznych będzie oczywiście wprowadzana stopniowo i ważne jest, by odbywało się to w sposób kompetentny i konstruktywny. Parlament Europejski będzie miał możliwość omówienia formy, w jakiej będzie się to odbywało.
Co się tyczy przeglądu budżetowego, panie pośle Färm, w pełni podzielam pański pogląd, że teraz, gdy wreszcie za tydzień traktat lizboński wejdzie w życie, mając nowoczesne podstawowe zasady funkcjonowania Unii Europejskiej, zdecydowanie potrzebujemy również nowoczesnego budżetu, który będzie w stanie sprostać wyzwaniom. Mam nadzieję, że nowa Komisja będzie mogła przedłożyć taką propozycję jak najszybciej. Jak mi się zdaje, również przewodniczący Barroso wspomniał o tym wczoraj w trakcie tury pytań.
Osiem lat po Laeken, stoimy obecnie u progu nowego traktatu. To historyczna chwila, rozpoczęcie nowej ery dla Unii Europejskiej. Jestem bardzo szczęśliwa, że prezydencja szwedzka mogła odegrać rolę w realizacji tego zamierzenia. Możemy teraz, do pewnego stopnia, pozostawić za sobą kwestie instytucjonalne i skupić się na głównych wyzwaniach politycznych, o które, jak wiemy, martwią się europejscy obywatele - ponieważ to właśnie o obywateli Europy walczymy.
Wiele z tych kwestii będzie dyskutowanych na grudniowym posiedzeniu Rady Europejskiej. Jeżeli chodzi o klimat - który jest kluczową sprawą dla naszego pokolenia - posiedzenie Rady Europejskiej odbędzie się w tym samym czasie, co spotkanie klimatyczne w Kopenhadze, a nadchodzący szczyt da nam sposobność doprecyzowania, w stosownych punktach, naszego stanowiska negocjacyjnego na spotkanie w Kopenhadze.
Co się tyczy kwestii finansowych i kryzysu gospodarczego, możemy wprowadzić szereg instrumentów oraz sporządzić długoterminowe wytyczne dotyczące sposobu przywrócenia Europie konkurencyjności, by zapewnić dobrobyt i spójność społeczną, a w szczególności oczekujemy nowej strategii lizbońskiej, która w długiej i średniej perspektywie czasowej mogłaby być w tym względzie pomocna dla Europy.
Wreszcie, program sztokholmski przyniesie bezpieczeństwo i ochronę Europie, dlatego niezwykle ważne jest, byśmy wprowadzili ten program w życie. Wszystkie te kwestie zachowają swoją aktualność po zakończeniu szczytu, zatem w zakresie wszystkich tych kwestii będziemy potrzebowali bardzo ścisłej współpracy z Parlamentem Europejskim. Premier Reinfeldt przybędzie na grudniowe posiedzenie, a następnie zda sprawę z wyników szczytu, a także przedstawi zwięzłe streszczenie prezydencji szwedzkiej. Dziękuję bardzo za bardzo dobrą i konstruktywną debatę.
Margot Wallström
wiceprzewodnicząca Komisji. - Panie przewodniczący! W tym samym dniu, w którym świętujemy to, że najprawdopodobniej następna Komisja będzie miała w swoim składzie przynajmniej dziewięć kobiet - i traktuję to jako zwycięstwo nas wszystkich, którzy o to aktywnie walczyliśmy - dowiadujemy się z porannych doniesień, że w samej tylko Francji w następstwie przemocy domowej zmarło 156 kobiet. Ponieważ obchodzimy Międzynarodowy Dzień Walki z Przemocą wobec Kobiet, powinno nas to skłonić do zatrzymania się, zastanowienia się i, miejmy nadzieję, również działania w przyszłości na szczeblu europejskim, a także na szczeblu międzynarodowym. Być może powinniśmy również podnieść tę kwestię na różnych spotkaniach, które odbędą się w dalszej części dnia.
To ważny krok do przodu. Mówi to również wiele o procedurze wyboru komisarzy, która powinna być od teraz bardziej otwarta. Mam nadzieję, że w przyszłości państwa członkowskie i rządy będą zgłaszały kandydatury zarówno mężczyzn, jak i kobiet. Myślę, że to doskonały pomysł.
Pozwolę sobie również odnieść się do nowego wysokiego przedstawiciela i nowego przewodniczącego Rady. Pani Cathy Ashton została zgłoszona do Komisji przez rząd brytyjski z pełnym przekonaniem. W rzeczywistości rok temu została ona wybrana tu, w parlamencie, znaczną większością głosów - 538, jeśli mnie pamięć nie myli. Jak wspomniało kilkoro z państwa, współpracowała ona bardzo ściśle z Parlamentem i zawsze starała się pogłębić zaangażowanie parlamentu na rzecz różnych kwestii. Jej nominacja została zaakceptowana przez 27 szefów państw lub rządów, tak więc uważam, że posiada pełną legitymację do wypełniania swojego zadania i zdobycia szacunku partnerów zagranicznych Unii Europejskiej. Spodobała mi się przedstawiona tu metafora, że zamiast kogoś, kto będzie zatrzymywał ruch uliczny, czyli zamiast złośliwego czerwonego światła, będziemy mieli sprawnego operatora ruchu ulicznego, kogoś, kto w rzeczywistości będzie poprawiał płynność ruchu ulicznego, czy też decyzji, które mają być podejmowane w Unii Europejskiej w sposób demokratyczny i dobry. Pani Ashton dała mi się poznać jako bardzo dobra koleżanka i mogę śmiało powiedzieć, że jest ona również Europejką z przekonania. W istocie, to bardzo dobry początek.
W dzisiejszej debacie usłyszeliśmy już kilka słusznych uwag. Myślę, że to była owocna i konstruktywna dyskusja, i dziękuję za wszystkie wystąpienia. Pozwolę sobie również odnieść do bezpośredniego pytania Görana Färma, które dotyczyło przeglądu budżetowego. Mogę tylko powtórzyć to, co powiedział przewodniczący Komisji, a mianowicie, że zadanie to zostanie powierzone nowej Komisji. Po pierwsze dlatego, że nowy traktat lizboński będzie zawierał postanowienia wymagające nowej struktury instytucjonalnej, a co za tym idzie, Komisja będzie miała dobre podstawy do podejmowania decyzji budżetowych. Po drugie, nowa Komisja będzie musiała zdecydować o priorytetach politycznych, a następnie wygospodarować na ich rzecz odpowiednie środki, tak by budżet odzwierciedlał priorytety polityczne. Moim zdaniem jest to ważna innowacja i szansa dla następnej Komisji. Ponadto wszyscy ochoczo powierzymy to zadanie Cecilii Malmström. Komisja może zadeklarować, że wniosek dotyczący przeglądu budżetowego pojawi się na początku przyszłego roku i stanie się dla Komisji pilnym zadaniem.
Chciałabym tylko odnieść się do jednej kwestii związanej z programem sztokholmskim. Przyjęcie programu sztokholmskiego zbiega się w czasie z wejściem w życie traktatu lizbońskiego, który daje Parlamentowi Europejskiemu decydującą rolę w zakresie tych polityk. Wzmocni to jeszcze bardziej legitymację demokratyczną ważnych decyzji, które muszą być podjęte w obszarze wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych. To dobre wieści dla europejskich obywateli oraz dla wszystkich unijnych instytucji.
Co się tyczy klimatu, słyszę, że panuje tu wspólny pogląd co do aktywnej roli, jaką Unia Europejska powinna odegrać w Kopenhadze, a także w późniejszym czasie.
Tak więc, raz jeszcze dziękuję za debatę. Nowy traktat lizboński jest tekstem, który pomoże nam rozwiązać wiele ważnych problemów, które zostały tutaj podniesione - zmiany klimatyczne, walka z kryzysem finansowym i jego skutkami społecznymi i innymi - a także, rzecz jasna, pomoże nam upewnić się, że będziemy mieli demokratyczną Unię Europejską w przyszłości.
Przewodniczący
To zamyka naszą debatę.
Oświadczenia pisemne (art. 149 regulaminu)
João Ferreira  
na piśmie. - (PT) Zbliżające się posiedzenie Rady Europejskiej ma w zamierzeniu zbudować fundament dla przyszłości strategii lizbońskiej na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia. Doprowadzi do tego w momencie, gdy bezrobocie w Europie jest najwyższe w historii, a gospodarka znajduje się w stanie recesji i w głębokim kryzysie. Po ośmiu latach musimy spojrzeć prawdzie w oczy: realizacja wyznaczonych przez nas celów zakończyła się niepowodzeniem. Przyczyn tego niepowodzenia należy upatrywać w tym, co wkrótce okazało się prawdziwym programem tej strategii: deregulacja stosunków pracy i wynikająca z niej dewaluacja pracy, atak na prawa społeczne, likwidacja podstawowych usług społecznych, prywatyzacja i liberalizacja kluczowych sektorów gospodarki, a także urynkowienie coraz większej liczby obszarów życia publicznego. Pracownicy i obywatele mają wszelkie powody, by liczyć na całkowite zerwanie z tym programem, zmianę kierunku, która jest tak niezbędna. Taka zmiana wymaga między innymi: uznania edukacji za prawo, a nie usługę, czy też kolejny sektor rynku; demokratyzacji dostępu do wiedzy i kultury; docenienia pracy i praw pracowniczych; ochrony wydajnych sektorów i mikro-, małych i średnich przedsiębiorstw; wysokiej jakości usług dla wszystkich; a także bardziej sprawiedliwego podziału dóbr.
András Gyürk
Panie przewodniczący, panie i panowie! Na zbliżającym się posiedzeniu Rady Europejskiej państwa członkowskie mają uzgodnić główne założenia stanowiska, które zostanie przedstawione w trakcie konferencji klimatycznej w Kopenhadze. Myślę, że ważne jest, by zagadnienie efektywności energetycznej nie zostało przyćmione przez alokację emisji i przyznanie wsparcia finansowego krajom rozwijającym się. Innymi słowy, Unia Europejska ma skłonność do zapominania o tej łatwej do zdobycia nagrodzie. Takie zapominanie byłoby szczególnie szkodliwe z tego względu, że w niektórych regionach Europy możemy obniżyć poziom emisji o wiele taniej poprzez poprawę efektywności energetycznej, aniżeli poprzez inne rozwiązania. Z powyższego wysuwają się dwa wnioski. Po pierwsze, Unia Europejska musi dążyć do zapewnienia ogólnoświatowego zbliżenia norm w zakresie efektywności energetycznej poprzez przyjęcie nowego programu na rzecz ochrony klimatu. Po drugie, w następnym długoterminowym budżecie UE należy nadać bardziej znaczącą rolę dotacjom na rzecz efektywności energetycznej, ze szczególnym uwzględnieniem programów modernizacji budynków prowadzonych w krajach byłego bloku socjalistycznego. W tym obszarze możliwe jest bowiem uzyskanie znacznych oszczędności stosunkowo takim kosztem.
Marian-Jean Marinescu  
Głównym tematem programu sztokholmskiego jest "budowanie Europy obywateli”. Dla mnie oznacza to, że od teraz instytucje europejskie wraz z państwami członkowskimi muszą dążyć do zniesienia granic w obrębie UE, ponieważ obywatele nadal napotykają na przeszkody administracyjne i prawne, które nie pozwalają im korzystać z ich prawa do mieszkania i pracy w dowolnym państwie członkowskim, jakie wybiorą. Dlatego też program sztokholmski musi doprowadzić do wcielenia tego tematu przewodniego w życie i zaproponować wyraźnie określone instrumenty ułatwiające wszystkim pracownikom w UE dostęp do wspólnotowego rynku pracy, który jest wymownym symbolem europejskiego obywatelstwa.
Dodatkowo obecny kryzys gospodarczy jeszcze bardziej uwypukla potrzebę propagowania pełni korzystania z prawa do swobodnego przemieszczania się. Poprawa mobilności w obrębie UE, we wspólnej przestrzeni wolności, praw i zobowiązań, wiąże się ze wzmocnieniem strefy Schengen, a w rezultacie, potrzebą jak najszybszego włączenia do niej pozostałych państw członkowskich. Ponadto wiąże się ona z dobrym zarządzaniem zewnętrznymi granicami UE, które musi być realizowane z najwyższą konsekwencją.
Sirpa Pietikäinen  
na piśmie. - (FI) Panie przewodniczący, panie i panowie! Pragnę podziękować prezydencji szwedzkiej za jej wysiłki na rzecz przygotowania nowego programu prac w obszarze sprawiedliwości i spraw wewnętrznych.
Dzięki programowi sztokholmskiemu Unia Europejska będzie mogła poprawić życie codzienne obywateli UE. Bezpieczeństwo, dobrobyt i równość są wynikiem konsekwentnego przestrzegania zasad praworządności, solidarności i niedyskryminacji w poszczególnych obszarach polityki i w procesie legislacyjnym.
Chciałabym, żeby więcej uwagi poświęcano poprawie warunków życia imigrantów, mniejszości i tych, którzy, z tego czy innego powodu padają ofiarą dyskryminacji. Nie chodzi tu o zjawiska marginalne. Według niedawnej ankiety Eurobarometru, co szósty Europejczyk doświadczył w ostatnich pięciu latach dyskryminacji.
W związku z tym chciałbym podkreślić wagę dyskutowanej obecnie przez Radę dyrektywy w sprawie zakazu dyskryminacji w dostawie towarów i usług. Niestety postępy prac nad tą dyrektywą w Radzie są bardzo powolne, a sama dyrektywa spotyka się ze znacznym sprzeciwem ze strony państw członkowskich. Podstawa wartości Unii Europejskiej zbudowana jest na poszanowaniu zasad praw człowieka i równości. Zasady te muszą być również w pełni respektowane na szczeblu prawodawstwa europejskiego.
(Posiedzenie zostało zawieszone o godz. 11.40)
(Między godz. 11.45 a 12.05 posłowie uczestniczyli w uroczystości przyznania nagrody LUX)
(Posiedzenie zostało wznowione o godz. 12.05)
