Goedkeuring van de Notulen
De Voorzitter
De Notulen van de vergadering van gisteren zijn rondgedeeld.
Geen bezwaren?

Needle
Mijnheer de Voorzitter, ik heb het niet specifiek over de Notulen maar over het Brussels Notebook dat wij zopas in ons vakje hebben gevonden. Mijn opmerking betreft een klein maar ernstig feit: het notebook van de Session News Unit verwijst naar de belangrijke debatten over de economische en monetaire unie van gisteravond. Het is duidelijk dat het Parlement grote belangstelling heeft voor het Britse standpunt ter zake.
De drukkers van de Britse parlementaire verslagen en documenten hebben deze week echter aangekondigd dat zij in Norwich en elders honderden overtallige personeelsleden hebben. Dat houdt een ernstig gevaar in voor de beschikbaarheid van de informatie voor het Europees Parlement en zijn leden. Kunt u samen met mij contact opnemen met het onlangs geprivatiseerde publikatiebureau in GrootBrittannië en waarborgen vragen dat alle leden van het Europees Parlement op dezelfde dienstverlening kunnen rekenen als toen het bureau nog een overheidsinstantie was en dus toegang hebben tot alle relevante documenten van het Britse parlement en de Britse regering, bij voorbeeld over de economische en monetaire unie?

De Voorzitter
Mijnheer Needle, ik geloof dat het Europees Parlement niet bevoegd is op uw verzoek in te gaan.
We zullen evenwel onderzoeken wat we op dit vlak kunnen ondernemen.
(De Notulen worden goedgekeurd)

Werkgelegenheid - Sociale zekerheidsregelingen -
Structurele interventies
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende verslagen:
A4-0369/96 van de heer Wolf, namens de Commissie sociale zaken en werkgelegenheid, over het verslag van de Commissie "Werkgelegenheid in Europa - 1996" (COM(96)0485 - C4-0553/96) en de mededeling van de Commissie "Actie voor werkgelegenheid in Europa: een vertrouwenspact" (COM(96)0485 - C4-0341/96); -A4-0278/96 van de heer Ribeiro, namens de Commissie sociale zaken en werkgelegenheid, over het voorstel voor een verordening (EG) van de Raad (COM(95)0735 - C4-0108/96-96/0001(CNS)) tot wijziging, ten behoeve van rechthebbenden op prestaties bij vervroegde uittreding, van verordening (EEG) nr. 1408/71 betreffende de toepassing van de sociale-zekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen alsmede op hun gezinsleden die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen, en van verordening (EEG) nr. 574/72 tot vaststelling van de wijze van toepassing van verordening (EEG) nr. 1408/71; -A4-0358/96 van de heer Lage, namens de Commissie regionaal beleid, over de mededeling van de Commissie (COM(96)0109 - C4-0230/96) over structuurmaatregelen van de Gemeenschap en werkgelegenheid.
Wolf
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Santer, dames en heren, het onderwerp dat wij vandaag behandelen is volgens mij bepalend voor het lot van de Europese Unie. Als de Europese Unie haar burgers kan laten zien dat ze de plaag van de massale werkloosheid kan overwinnen en dat de Europese Unie tot de oplossing van dat probleem kan bijdragen, wacht haar een mooie toekomst.
Als de Europese Unie daarin niet slaagt en bij de burgers de indruk bevestigt dat de Europese Unie zelf een deel van het probleem is, moeten wij ons wapenen tegen harde tijden voor de Europese integratie. Ik wil nogmaals herinneren aan de drie grote opdrachten die wij volgens de groenen op ons moeten nemen. Het werkgelegenheidsprobleem is daarbij de grote knoop die wij moeten losmaken voor wij de eerste stap kunnen zetten.
Het eerste probleem is dat van de milieucrisis. Dat kan maar door een ecologische omschakeling van onze produktie worden opgelost. Het tweede probleem is dat van de verstoring van de sociale samenhang en solidariteit in onze samenleving in de loop van de laatste vijftien jaar. Om dat op te lossen hebben wij een nieuw maatschappelijk akkoord en een akkoord tussen de generaties nodig om de maatschappelijke solidariteit in onze samenleving op een duurzame basis te herstellen. In de derde plaats hebben het Europees Parlement en de Europese instellingen de bijzondere taak de Europese eenmaking eindelijk op sociaal en ecologische duurzame grondslagen te vestigen.
De werkgelegenheid is het eerste, centrale probleem dat wij moeten oplossen om die andere stappen te kunnen zetten. Het Europees Parlement heeft sedert de tijdelijke commissie voor de werkgelegenheid de contouren van een eigen werkgelegenheidsbeleid geschetst. Ik breng die in mijn verslag opnieuw naar voren ter attentie van allen die zeggen dat economische groei en monetaire stabiliteit vanzelf werkgelegenheid zullen creëren, dat wij moeten wachten op een heropleving van de conjunctuur - en daarvoor misschien ook iets moeten doen -, dat wij de monetaire unie tot stand moeten brengen en dat het probleem van de werkgelegenheid dan op een of andere wijze vanzelf zal verdwijnen.
Bij al die mensen heeft het Europees Parlement tot nu toe consequent op een eigen actief werkgelegenheidsbeleid aangedrongen als onderdeel van een beleidsmix die de werkgelegenheid als eigen doelstelling van het economisch beleid ernstig neemt. Die beleidsmix, deze eigen dimensie van het werkgelegenheidsbeleid, bestaat uit de volgende elementen: ecologisch duurzame en toekomstgerichte investeringen die op Europees niveau moeten worden gefinancierd en gestimuleerd; herschikking, verkorting en flexibilisering van de arbeidstijd om de arbeid te herverdelen; totstandbrenging van een derde sector van sociale economie tussen markt en staat die nieuwe, gekwalificeerde en bestaanszekerheid biedende werkgelegenheid creëert voor de velen die, als gevolg van de rationalisatie en de concurrentie op de wereldmarkt, in de industrie geen baan meer vinden. Kwalificatie, opleiding en bijscholing moeten dan ook worden versterkt.
Daarom hebben wij in dit verslag nog eens nadrukkelijk beklemtoond dat, na vijftien jaar beleid waarbij men de massale werkloosheid op de koop toe heeft genomen, een sociaal explosieve toestand is ontstaan die ons tot bijzondere maatregelen noopt om de reïntegratie in het arbeidsproces te bevorderen. Met die elementen hebben wij volgens mij ook aangegeven hoe een eigen voorstel van het Parlement voor een Europees werkgelegenheidsbeleid er kan uitzien. Op basis daarvan kunnen wij ook kritische steun verlenen aan het initiatief van de heer Santer om de sociale partners ertoe aan te zetten in onderlinge samenwerking alle mogelijkheden te benutten die op Europees niveau bestaan.
Door mijn verslag aan te nemen kan het Europees Parlement laten zien dat het aan een Europese coördinatie van het werkgelegenheidsbeleid wil meewerken en aldus de Commissie de kritische steun verlenen die ze in deze aangelegenheid dringend nodig heeft. Ik verzoek u in te stemmen met het verslag en in het bijzonder ook met ons amendement, dat onderstreept dat wij de demonstraties tegen de massale werkloosheid, die volgend jaar overal in Europa zullen plaatsvinden, als welkome steunbetuigingen moeten beschouwen.

Ribeiro
Mijnheer de Voorzitter, geachte voorzitter van de Commissie, commissaris, beste collega's, tegen de gewoonte in beschik ik over voldoende tijd voor de toelichting van de ontwerp-resolutie die is gebaseerd op het verslag waar ik verantwoordelijk voor ben. Het stuk gaat slechts over de uitbreiding van het toepassingsveld voor de coördinatie van de sociale regelingen met de eerbiediging van het recht op vrij verkeer van werknemers, zodat de vervroegd uitgetreden werknemers onder dit toepassingsveld vallen, zoals het Europees Parlement vorig jaar al had gevraagd (verslagOomen-Ruijten). Het voorstel van de Commissie moet dan ook kunnen rekenen op de steun van de plenaire vergadering, aangezien niets een verdere vertraging rechtvaardigt van deze uitbreiding van de toepassing van het recht op vrij verkeer tot een categorie werknemers die tot nog toe het land waar zij vervroegd zijn uitgetreden niet konden verlaten, omdat dit het verlies van het recht op de desbetreffende financiële prestaties tot gevolg zou hebben.
De uitvoeringsbepalingen worden door de Europese Commissie op zo'n manier behandeld dat zij konden rekenen op de instemming van de commissie sociale zaken, zoals ik had voorgesteld. Het enige amendement op het Commissievoorstel heeft ten doel deze gelegenheid te benutten om het probleem van de grensarbeiders te berde te brengen, zoals ook al is gebeurd in 1995 in genoemd verslag van collega Oomen-Ruijten, waardoor de situatie van deze werknemers wordt verbeterd met betrekking tot de coördinatie van sociale-zekerheidsregelingen die is aangepakt door middel van de samenwerking tussen de lid-staten, met name wat betreft de premies en het recht op betalingen en prestaties.
Kortom, een voorstel waarvan ik hoop dat het gemakkelijk en snel wordt aangenomen door dit Parlement, ten einde zonder verdere vertragingen voort te gaan met de uitbreiding van een recht dat niet alleen van belang is voor vele werknemers die uit hun vaderland zijn geëmigreerd en die voortijdig uit het arbeidscircuit zijn gestapt, maar ook om een speciale situatie aan te kaarten, die van de grensarbeiders, waarvoor geen afdoende oplossing bestaat.
Met het goeddunken van de Voorzitter benut ik de resterende tijd om deel te nemen aan dit gecombineerd debat en enkele aantekeningen te maken bij het verslag-Wolf, waarover zeker moeilijker tot een consensus kan worden gekomen, ondanks het belang van het thema en het evenwicht en de pertinentie van de hierin bevatte overwegingen en voorstellen. Ik begin er trouwens mee collega Wolf te feliciteren, aangezien hij er met hard werken in is geslaagd formuleringen en compromissen te bereiken die een uitdrukkelijke goedkeuring in de commissie sociale zaken mogelijk hebben gemaakt zonder te tornen aan bepaalde beginselen en kernideeën over werkgelegenheid en werkloosheid die de sociale aspecten valoriseren. En dit door te vechten tegen de huidige ondergeschiktheid van de sociale aspecten of tegen het feit dat deze naar de verwarrende en over schaarse middelen beschikkende zones van de subsidiariteit worden verwezen.
In een tweede aantekening wil ik de zichtbare samenwerking van de commissie economische zaken onderstrepen, aangezien het desbetreffende advies in de commissie sociale zaken is besproken in omstandigheden waarvan gewenst is dat zij altijd wederkerig zijn. Om deze wederkerigheid zal men moeten strijden, ten einde op te boksen tegen de frequente minachting waarmee het economische het sociale behandelt in dit Parlement, waarbij degenen die voor een dergelijke gang van zaken verantwoordelijk zijn - en die uiteraard niet tot dit Parlement beperkt blijven - vergeten dat de economie nog steeds een sociale wetenschap is en niet louter een interessante, nuttige financiële en begrotingstechniek (maar niets anders).
In de derde plaats stel ik op prijs dat de commissie sociale zaken, na een debat op grond van het advies van de commissie economische zaken dat de opsteller ervan, collega Cassidy, heeft verdedigd, het voorstel om de naam te veranderen in "verslag over de werkloosheid" ondubbelzinnig heeft afgewezen, aangezien het niet alleen gaat om het probleem van de ontwikkeling van het werkloosheidscijfer, om de hoeveelheid werknemers die niet werken terwijl zij konden en wilden werken, maar ook om de "kwaliteit" van de werkgelegenheid van de werkenden met betrekking tot opleiding, inhoud, stabiliteit, zekerheid en arbeidsomstandigheden. Ik ben des te tevredener, omdat ik gezien heb dat amendementen zijn aangenomen die deze kwalitatieve kant van de werkgelegenheidssituatie beogen te valoriseren. Voorzitter, wij zijn aan het beraadslagen over en de stemming aan het voorbereiden van een belangrijk verslag over een probleem waarvan iedereen zegt dat het zijn grote bekommernis is, ook al zijn er weinigen die coherent met deze bekommernis op zijn minst principiële standpunten onderschrijven die een beleid kunnen ombuigen dat de werkloosheid heeft doen stijgen en de kwaliteit van de werkgelegenheid heeft verslechterd.
Om dit alles hoop ik dat de aanneming van het verslag van collega Wolf een duidelijke uiting is van de wil van dit Parlement om een serieus standpunt in te nemen voor bezinning en actie over de werkloosheidsproblematiek en het hoofdprobleem van de werkgelegenheid op grond van de bestudering van en de kritiek op het document van de Europese Commissie, dat niets anders doet dan de teleurstellende resultaten van de laatste jaren betreffende groei en werkgelegenheid bewijzen, zoals niet anders kon zijn. Er is veel meer nodig, en in wezen is deze ontwerp-resolutie veel meer.

Lage
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, de Hegeliaanse dialectiek zag de mens als het produkt van zijn eigen arbeid. De ontvoogde idee van arbeid die hieruit voortvloeit, staat in scherp contrast met de bijbelse vloek die de mens veroordeelde tot het verdienen van zijn brood in het zweet zijns aanschijns, omdat hij de vrucht van de boom der kennis heeft gegeten. Maar kan de mens van de toekomst dat andere archaïsche gouden tijdperk niet terugbrengen dat Isidoor noemt, mythische tijden waarin de mens niet hoefde te werken of waarin arbeid en poëzie elkaars gelijken waren? Zolang dit mythische gouden tijdperk niet terugkomt, wellicht in de vleugels van de wetenschap en de technologie, bestaat de echte veroordeling uit het niet hebben van werk of uit de slechte kwaliteit daarvan. De door de Europeanen gedane ontdekking van het verschijnsel van massa- en langdurige werkloosheid ondermijnt de eigenlijke grondbeginselen van de westerse maatschappijen, te weten het burgerschap en de solidariteit. Om deze redenen moet de Europese Unie zich diepgaand verbinden tot een algemene strategie ter bestrijding van de werkloosheid waarbij iedereen, zowel staten als burgers, betrokken is.
Maar het beleid en de visie van de Europese Unie, die ambitieus en innoverend moeten zijn, moeten volgens mij twee vallen vermijden. In de eerste plaats moet worden vermeden de Europese Unie verantwoordelijkheden toe te schrijven die op werkgelegenheidsgebied momenteel nog hoofdzakelijk tot de nationale staten behoren. Dit betekent niet dat de weerslag van de interne markt, van de gemeenschappelijke beleidsvormen of van de Economische en Monetaire Unie op de werkgelegenheid wordt ontkend, maar het is zaak aan de retorische verleiding te weerstaan om de verantwoordelijkheden van de Europese Unie op te blazen, zodat haar de schuld kan worden gegeven en zij de zondebok wordt. De tweede val waarin de Europese visie niet mag vallen, bestaat uit het uitsluitend op de werkgelegenheid willen concentreren van de Structuurfondsen. Ook al is dit idee goedbedoeld, lijkt het mij dat het overeenkomt met een recente "dwaling" van het standpunt van de Commissie ten opzichte waarvan wij voorzichtig dienen te zijn - een maatregel die om eerlijk te zijn niet wordt overgenomen in de mededeling die de Commissie heeft ingediend en waarover mijn verslag gaat. Het logische gevolg van deze "dwaling" van het communautaire standpunt is dat de verdeelsleutel van de rijkdom in de toekomst het werkloosheidspeil zou kunnen zijn. En dat zou volkomen onrechtvaardig en zelfs pervers zijn, aangezien arme streken die echter een lage werkloosheid hebben het risico zouden lopen minder in aanmerking te komen, terwijl rijkere regio's, die evenwel een hoog werkloosheidscijfer hebben, bevoordeeld kunnen worden.
Het hoofdidee in de mededeling van de Commissie waaraan ik in mijn verslag wel mijn goedkeuring hecht, is positief en evenwichtig. Het gaat erom de 170 miljard ecu (tegen prijzen van 1995), waartoe het Cohesiefonds behoort, aan werkgelegenheidsacties te besteden en bij te dragen aan het scheppen van arbeidsplaatsen, zodat er een heropleving van de Europese economie en van de groei komt, zodat het gemeenschapsgeld doeltreffend wordt aangewend, wat nu niet gebeurt, en tot slot zodat dit gemeenschapsgeld een andere bestemming krijgt, niet alleen om de economische groei te vergroten, maar ook om meer duurzame arbeidsplaatsen te creëren. Daarna zal elke inspanning om de investeringen opnieuw te oriënteren positief zijn indien - zonder zoals ik al zei de noodzakelijke infrastructuurwerken voor de ontwikkeling achterwege te laten - de initiatieven worden versterkt die de toegang tot onderwijs en opleiding kunnen verbeteren, indien het midden- en kleinbedrijf wordt gesteund, indien de plaatselijke werkgelegenheidsinitiatieven worden aangemoedigd, indien een actief beleid ten behoeve van het kwaliteitstoerisme wordt uitgebreid, indien de culturele industrie wordt gesteund, indien de milieu-activiteiten steun krijgen. Dit alles rekening houdend met het beginsel inzake gelijke kansen tussen mannen en vrouwen en tussen de verschillende regio's van de Unie. Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, een monetair Europa zonder een sociaal Europa is geen Europa, maar een economisch en sociaal Europa zonder territoriale cohesie is onrechtvaardig en niet-levensvatbaar.

Santer
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, mijne heren rapporteurs, ik ben hier vanochtend niet voor een routinevergadering naar het Parlement gekomen. Ik ben hier omdat u vandaag drie verslagen moet aannemen over aangelegenheden die ik uiterst belangrijk vind. Ik vind die uiterst belangrijk omdat ze centraal staan in het vertrouwenspact dat ik hier een jaar geleden heb voorgesteld en dat wij nu concrete vorm geven.
Dames en heren, over vijfentwintig dagen zullen wij in Dublin de staatshoofden en regeringsleiders vragen dat ook zij de grote opties van het vertrouwenspact in de praktijk brengen. Daarom ben ik hier. Ik ben opgetogen dat mijn initiatief in het Europees Parlement weerklank heeft gevonden. Ik wil naar u luisteren en met u spreken voor ik de staatshoofden en regeringsleiders ontmoet.
Een maand geleden heb ik u bij de voorstelling van het werkprogramma van de Commissie voor 1997 gezegd dat ik aan het pact vasthoud. Uw verslag roept ons ertoe op onze woorden in daden om te zetten. Dat is juist de bedoeling van het pact. Het gaat hier niet om grote verklaringen of te ondertekenen papieren. Het gaat om de formulering van concrete doelstellingen die alle in een algemene strategie voor de werkgelegenheid passen. Hoever staan wij daarmee vandaag? Welnu, men begint de boodschap te horen. De jongste maanden is hier en daar ook al iets concreets verwezenlijkt.
Een eerste bemoedigend feit is dat men in geheel Europa het belang van de lokale dimensie erkent. De betrokkenheid van alle actoren op alle niveaus is een essentieel aspect van het vertrouwenspact. Tot nu toe werd de lokale dimensie, die voor de werkgelegenheid nochtans almaar belangrijker wordt, al te vaak verwaarloosd. Ik ben opgetogen dat het Ierse voorzitterschap de lokale dimensie de aandacht heeft gegeven die ze verdient. Het Ierse voorzitterschap heeft twee conferenties georganiseerd waar vorderingen zijn gemaakt die zowel in de geesten als in de concrete werkelijkheid veranderingen zullen teweegbrengen. Ik heb het over de conferentie over de rurale en de conferentie over de lokale ontwikkeling.
De Commissie zelf heeft met de lid-staten en de follow up-comités gewerkt. In Dublin zullen de territoriale pacten van de eerste generatie worden gelanceerd. Ik verheug mij erover dat ook die vorderingen beantwoorden aan de bekommernissen van het Parlement zoals die in uw verslag worden geformuleerd.
Met die territoriale werkgelegenheidspacten geven wij uitvoering aan een ander essentieel aspect van het vertrouwenspact en stellen wij het Europees structuurbeleid ten dienste van de werkgelegenheid. Zoals de rapporteur onderstreept, kan de Commissie voorstellen de lopende programma's, meer bepaald inzake het gebruik van de financiële flexibiliteitsmarges, aan te passen om hun effect op de werkgelegenheid zo groot mogelijk te maken.
Een tweede bemoedigend feit is de vooruitgang die bij de verbetering van de werking van de arbeidsmarkt is geboekt. Ook dat is een van de centrale doelstellingen van het vertrouwenspact. Wij moeten de hervorming van de werkgelegenheidssystemen versnellen omdat over de toekomst van de arbeid vandaag wordt beslist.
Het verslag formuleert een aantal voorstellen om op die weg voort te gaan: voorstellen op belastinggebied, over de verkorting of in elk geval de herschikking van de arbeidstijd en over de ontwikkeling van nieuwe werkgelegenheid op het gebied van de cultuur, het milieu en de diensten.
Er wacht ons uiteraard nog veel werk om die mentaliteitsverandering tot stand te brengen en om ook de concrete situatie te veranderen. Ik wijs hier echter op het positieve effect van de in Essen gelanceerde procedure. Met hun verslag over de werkgelegenheid zullen de Raad van ministers van economische zaken en financiën en de Raad van ministers van sociale zaken in Dublin voor de tweede keer een gezamenlijk verslag voorleggen. Dat is een nieuwe stap naar een samenhangende en gemeenschappelijke aanpak zoals die in uw verslag wordt bepleit. Op de vijf in Essen aangewezen prioritaire terreinen is met de door de lid-staten voorgestelde meerjarenprogramma's aanzienlijke vooruitgang geboekt. Onze lid-staten worden met dezelfde problemen geconfronteerd: de verstarring van de werkgelegenheidssystemen, een steeds duurdere, maar toch onvolledige sociale bescherming en de noodzaak om de jongeren vertrouwen in de toekomst te geven.
Op al die terreinen bevordert de in Essen gelanceerde procedure de uitwisseling van informatie tussen de verschillende landen. De in Essen uitgestippelde strategie laat de landen bij hun inspanningen niet aan hun lot over. De bedoeling is vooral dat de landen van elkaar leren. De in 1996 op dat gebied bereikte resultaten zijn bemoedigend, maar de inspanningen moeten worden versterkt.
Veel aandacht gaat naar de initiatieven van sommige lid-staten om tot een grotere flexibiliteit te komen. Wij moeten streven naar administratieve flexibiliteit en een vereenvoudiging van de regelgeving, bij voorbeeld een soepeler arbeidswetgeving om nieuwe vormen van individueel of collectief beheer van de arbeidstijd mogelijk te maken. Door die flexibiliteit moeten wij ook de mogelijkheden kunnen benutten die de dienstensector ons op het gebied van de werkgelegenheid biedt.
Er wacht ons nog veel werk, maar volgens mij beseft Europa dat modernisering noodzakelijk is.
Flexibiliteit moet de werknemers echter nieuwe kansen bieden en mag geen dereguleringswedloop worden. Op dat punt spelen de sociale partners een sleutelrol. Ik verheug mij dan ook over de inzet waarvan zij in het kader van het pact blijk hebben gegeven. Dat was uiteraard slechts een begin, maar ook daar hebben wij resultaten geboekt.
De Commissie verheugt zich over de gezamenlijke bijdrage die de sociale partners in Dublin aan de staatshoofden en regeringsleiders zullen voorstellen. Zoals ik altijd heb geloofd en ook ondervonden, blijkt daaruit dat de werkgevers en de vakbonden in staat zijn zich samen over de toekomst te beraden en richtsnoeren te formuleren.
In 1996 is ook op macro-economisch gebied vooruitgang geboekt. Het pact bevestigt opnieuw de noodzaak van een stabiel en voor de werkgelegenheid gunstig macro-economisch kader. De convergentieprogramma's van de lid-staten zijn nu op kruissnelheid. Men moet de inspanningen van de lidstaten op langere termijn bekijken. Ik verwacht dat wij het in Dublin over de belangrijkste elementen van het stabiliteitspact eens zullen worden. Nu al is men het over vele punten daarvan eens.
Op het ogenblik dat de groei hervat, stelt de convergentie ons in staat het effect daarvan op de werkgelegenheid te maximaliseren. In het vooruitzicht van de totstandbrenging van de Europese munt is dit jaar een beslissende wending genomen. Zowel in de concrete realiteit als in de geest van de mensen komt de Europese munt dichterbij. De Europese burgers zien dat het project concrete vormen aanneemt. Zij moeten nu ook de positieve gevolgen van de gemeenschappelijke munt voor de werkgelegenheid ervaren. Dat is immers de opzet van de invoering van die munt.
De gemeenschappelijke munt is echter niet het enige instrument waarover wij beschikken om de interne markt te voltooien en de mogelijkheden ervan volledig te benutten. Alles hangt immers samen: de structurele hervormingen, het macro-economisch beleid en de interne markt. Wij kunnen het effect van die beleidsvormen maar optimaliseren als wij op alle terreinen op koers blijven. U heeft terecht onderstreept dat wij niet uitsluitend een macro-economische strategie mogen volgen, ook al is dat een onontbeerlijke voorwaarde.
Het recente verslag over de interne markt heeft beslist een positieve boodschap uitgezonden: er zijn bijna een miljoen banen gecreëerd. De reeds bereikte resultaten zijn indrukwekkend: meer dan 100.000 technische normen, die meer dan driekwart van de intracommunautaire handel betroffen, zijn afgeschaft en onze aantrekkelijkheid voor buitenlandse investeerders is groter geworden. Dat zijn slechts een paar van de positieve gevolgen. Wij kunnen dat potentieel echter nog meer benutten. De Commissie zal de Europese Raad in Dublin nog meer mogelijkheden voorstellen. In het pact staat immers dat men absolute voorrang moet verlenen aan de toekomstgerichte sectoren, dat men hun ontwikkeling moet stimuleren en komaf moet maken met alle mogelijke achterhaalde belemmeringen. Wij moeten resoluut voor de toekomst kiezen en mogen de kansen die zich voor Europa aandienen niet missen.
In die richting zijn nog twee andere stappen gezet: de aanneming van het meerjarenprogramma voor het midden- en kleinbedrijf met een budget van 127 miljoen ecu, en de voorlegging aan de Europese Raad van het verslag over de diensten. Daar wordt nieuwe werkgelegenheid gecreëerd, daalt de werkloosheid en worden, vooral dank zij de nieuwe technologieën, nieuwe mogelijkheden geschapen.
Er wacht ons echter nog heel wat werk om uit de dimensie van de interne markt voordeel te halen. Ik geef twee belangrijke voorbeelden. Mijnheer de Voorzitter, wij spreken nu al dertig jaar over de rechtspositie van de Europese vennootschap. De Raad moet op dat punt zijn verantwoordelijkheid ernstig nemen. De Commissie heeft het initiatief met de oprichting van de groep-Davignon opnieuw op gang gebracht. In 1997 zal men uit de werkzaamheden van die groep de operationele conclusies moeten trekken. Het tweede, voor mij zeer belangrijke voorbeeld is dat van de transeuropese netwerken. Voor mij was het belangrijk te zeggen dat men de beschikbare budgettaire middelen moet concentreren op beleidsmaatregelen die de groei en de werkgelegenheid bevorderen. Uiteraard vind ik het jammer dat de Raad van ministers van economische zaken en financiën mijn voorstellen niet in hun geheel heeft goedgekeurd. Dat wijst op een gebrek aan samenhang tussen de richtsnoeren van de Europese Raad en de mechanismen bij de Raad.
Ik stel evenwel met enige voldoening vast dat de twee takken van de begrotingsautoriteit, overigens onder impuls van het Europees Parlement, bereid schijnen te zijn op een deel van mijn voorstellen in te gaan en de kredieten op de begroting 1997 voor de netwerken en het onderzoek te verhogen. Dat zou een bemoedigend signaal zijn, dat niets ons belet in 1998 over te doen en zelfs te versterken.
Mijnheer de Voorzitter, de Unie heeft kort geleden, in overeenstemming met haar mogelijkheden, ambitieuze doelstellingen geformuleerd. Als grootste economische macht ter wereld moet de Unie immers uit haar menselijk, intellectueel en technisch potentieel zoveel mogelijk voordeel halen. Daartoe moet ze anderen overreden om mee te doen. Om personen en groepen daartoe over te halen en om een project op stapel te zetten dat de krachten mobiliseert, is vertrouwen nodig in het voorgestelde initiatief, in de wil om echt iets te doen en in de legitimiteit van het gevoerde beleid.
Het pact wil de voorwaarden creëren voor een nieuwe mobilisatie en het herstel van het vertrouwen. Het pact roept op tot een nieuwe, brede alliantie tussen de regeringen, de sociale partners, de plaatselijke besturen en de Europese instellingen. Een pact veronderstelt een consensus. De inzet is onze gemeenschappelijke doelstelling: de totstandbrenging van een economisch, wettelijk en politiek kader dat de werkgelegenheid echt bevordert. Wij willen het persoonlijk initiatief de mogelijkheid bieden om zich bij de verwezenlijking van die gezamenlijke doelstelling aan te sluiten.
Het vertrouwenspact voor de werkgelegenheid heeft al een en ander in beweging gebracht. De vooruitgang op de vier terreinen die ik heb aangeduid en die u in uw verslagen heeft aangewezen is veelbelovend. Wij moeten nu, op basis van die eerste resultaten, verdere vooruitgang blijven boeken. Dat zal ik de staatshoofden en regeringsleiders op de Europese Raad van Dublin vragen.

Cassidy
Mijnheer de Voorzitter, ik ben blij dat ik hier op tijd ben aangekomen om de interessante uiteenzetting van de heer Santer te horen. Ik verwijs de heer Santer en de heer Flynn naar de bladzijden 18 tot 20 van het verslag van de heer Wolf, in het bijzonder naar drie punten in het advies van de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid over de werkgelegenheid die jammer genoeg niet in de ontwerp-resolutie van de Commissie sociale zaken en werkgelegenheid zijn opgenomen.
Ik merk terloops op dat de heer Wolf en ikzelf bij de opstelling van het verslag over de werkgelegenheid, net zoals eerder dit jaar bij de opstelling van het jaarlijks verslag over de economie, nauw hebben samengewerkt. De heer Wolf heeft voortreffelijk werk verricht. Hij is naar de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid gekomen en heeft met al haar conclusies ingestemd. Ik weet dat hij het even jammer vindt als ik dat de Commissie sociale zaken en werkgelegenheid bij voorbeeld heeft geweigerd in haar ontwerp-resolutie het standpunt van de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid over te nemen dat de titel van het jaarverslag van de Commissie over "Werkgelegenheid in Europa" in "Werkloosheid in Europa" zou moeten worden veranderd. Uiteindelijk maken wij ons nochtans zorgen over de werkloosheid.
Het tweede punt dat de Commissie sociale zaken en werkgelegenheid jammer genoeg niet in haar ontwerp-resolutie heeft opgenomen is paragraaf 14 van de conclusies van de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid, die luidt als volgt: " De Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid is van oordeel dat de Europese Unie en haar lid-staten niet te trots mogen zijn om de tekortkomingen van de Europese sociale structuur kritisch te bekijken noch om lering te trekken uit het succes van andere landen, met name de Verenigde Staten, Japan en Noorwegen, bij het scheppen van arbeidsplaatsen en het bereiken van een laag niveau van werkloosheid en armoede" . Wij betreuren dat dit niet in de ontwerp-resolutie staat.
Ten slotte merk ik op dat wij in paragraaf 15 van onze conclusies uitdrukkelijk verwijzen naar de discriminatie van werknemers van veertig jaar en ouder en dat wij de communautaire instellingen vragen op dat gebied het goede voorbeeld te geven. Jammer genoeg heeft de Commissie sociale zaken en werkgelegenheid ook dat punt niet expliciet overgenomen.

Hatzidakis
Mijnheer de Voorzitter, het is overbodig er steeds maar aan te herinneren dat de werkloosheid een uiterst belangrijk en nijpend vraagstuk is en - daarom - de mogelijkheden van de Structuurfondsen zo efficiënt mogelijk moeten worden benut om dit probleem aan te pakken.
In dit opzicht kunnen we de mededeling van de Commissie over de verbetering van de effecten van de structuurmaatregelen op de werkgelegenheid alleen maar toejuichen, waarbij we evenwel het volgende niet mogen vergeten.
Ten eerste, de Structuurfondsen zijn geen wondermiddel voor de oplossing van het werkloosheidsprobleem. Daar de middelen van de fondsen slechts 0, 46 % van het communautair BBP bedragen, is de financiële speelruimte om de hen opgelegde taken te vervullen, bijzonder klein. Dat geldt uiteraard ook voor het Europees Sociaal Fonds dat ongeveer 30 % van de totale kredieten van de Structuurfondsen kan verwachten om het aanbod en de vraag op de arbeidsmarkt beter op elkaar af te stemmen.
Ten tweede, daar we niet over een goed opgezet instrument beschikken om de bijdrage van de Structuurfondsen tot de schepping van werkgelegenheid in te schatten, moet dringend een betrouwbaar mechanisme worden ontwikkeld om die effecten nauwkeurig te meten - wat zeker niet makkelijk zal zijn.
Om de invloed van de Structuurfondsen op de werkgelegenheid te versterken, moeten zowel het bedrag afkomstig van de compensatie van de inflatie die is toegepast op de aan de Structuurfondsen toegewezen middelen als het bedrag dat in het kader van de nieuwe programmering voor de periode 1997-1999 aan doelstelling 2) wordt toegewezen, voor acties ter bevordering van de werkgelegenheid worden aangewend.
De Commissie sociale zaken en werkgelegenheid is van oordeel dat bij de aanpassing van de programma's in elk van de betrokken doelstellingen vooral aandacht moet worden besteed aan de aanmoediging van actieve werkgelegenheidsmaatregelen, de versoepeling van arbeidstijden, acties die afgestemd zijn op lokale werkgelegenheidssituaties, initiatieven op het gebied van het milieu, projecten die gericht zijn op technologische vernieuwingen en strategieën ter versterking van de netwerken die vraag en aanbod op de arbeidsmarkten evenwichtiger op elkaar afstemmen.

McCarthy
Mijnheer de Voorzitter, zoals de heer Wolf terecht heeft opgemerkt staat bij de aanpak van de werkloosheid de geloofwaardigheid van de EU op het spel en heeft de EU in het algemeen nog slechts zeer weinig werkgelegenheid gecreëerd. Volgens mijn fractie moeten wij streven naar samenhang en solidariteit en wordt dat streven door de chronische werkloosheid ernstig ondermijnd. Ik vind het dan ook goed dat wij hier vandaag dit debat houden en dat wij een positieve bijdrage tot de strijd tegen de werkloosheid trachten te leveren. Ik stem ook in met de voorstellen in het verslag van de heer Lage over de structuurfondsen.
De structuurfondsen zijn een belangrijk financieel instrument. Ze kunnen een positieve bijdrage leveren. Ik wil de lid-staten ertoe oproepen nauw met de Commissie samen te werken om de actie van de structuurfondsen te helpen richten om betere resultaten te boeken. Ik roep de lid-staten er echter ook toe op de beschikbare middelen ook werkelijk uit te geven en een einde te maken aan de toenemende onderbesteding, traagheid en bureaucratie.
Het eerste verslag van de Commissie over de cohesie belicht het probleem van de aanhoudende ongelijkheid tussen de regio's op het gebied van de werkloosheid. Het belicht de spectaculaire toename van de werkgelegenheid in Zweden en Finland en de problemen in Spanje, waar nog steeds een vijfde van de beroepsbevolking werkloos is. Tussen 1983 en 1993 konden de 25 regio's met de laagste werkloosheid de werkloosheid van 4, 8 tot 4, 6 % doen dalen, maar in de 25 regio's met de hoogste werkloosheid steeg die ondertussen van 17, 2 tot 22, 4 %. In werkelijkheid worden de verschillen tussen de regio's op het gebied van de werkloosheid dus groter.
Ik ben dan ook ingenomen met de genomen initiatieven, van het debat over de structuurfondsen en de werkgelegenheidsmogelijkheden op de informele Raad van Madrid in december 1995 tot de uiteindelijke mededeling in maart 1996. Wij hebben de discussie op gang gehouden. Ik ben ook ingenomen met het initiatief van de heer Santer voor territoriale, regionale en plaatselijke pacten voor de werkgelegenheid. Ik vind het vooral goed dat hij daarbij ook de sociale partners en vakbonden wil betrekken. Ik verheug mij ook over de inzet en het enthousiasme van het Ierse voorzitterschap en de persoonlijke inspanningen van de Ierse minister van financiën, de heer Quinn.
Ik vind het evenwel teleurstellend dat het Verenigd Koninkrijk de territoriale pacten voor de werkgelegenheid niet wil uitvoeren. Ik zou van de heer Flynn graag vernemen wat hij wil doen om de steun van het Verenigd Koninkrijk te krijgen. Als het Verenigd Koninkrijk het initiatief niet wil steunen, zou ik graag hebben dat de regio's en de plaatselijke besturen die wel willen meedoen rechtstreeks met de heer Flynn in Brussel contact kunnen opnemen en aan de pacten kunnen meewerken.
Ik vind het uiterst frustrerend dat in het Verenigd Koninkrijk wordt gezegd dat geen enkel land in de EU het op het gebied van de werkgelegenheid beter doet. Ik vrees dat wij alleen maar slecht betaalde en deeltijdbanen creëren en aldus een nieuwe categorie van werkende armen in het leven roepen die van uitkeringen en gezinstoelagen moeten leven. Nu het Verenigd Koninkrijk het grootste aantal armen in de EU telt - een derde van de kinderen wordt er in een arm gezin geboren - verzoek ik de heer Flynn te onderzoeken hoe wij duurzame, kwalitatief hoogstaande en produktieve werkgelegenheid kunnen creëren om onze regio's in Europa concurrerend te maken.

Chanterie
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega's, wanneer wij het hebben over werkgelegenheid dan hebben wij het niet alleen over tewerkstelling als zodanig, maar ook over flexibiliteit, opleiding en onderwijs, fiscaliteit, onderzoek en ontwikkeling, economische groei vooral, sociale vooruitgang. Wanneer wij het hebben over arbeidsmarktbeleid hebben wij het ook over concurrentiebeleid, commercieel beleid, industriebeleid, monetair beleid enzovoort. Kortom, het bestrijden van de werkloosheid en het gezondmaken van de arbeidsmarkt zijn geen afzonderlijke doelstellingen, integendeel. Deze aanpak heeft alleen kans op slagen als er tegelijk met de maatregelen van de lidstaten ook een Europees beleid wordt ontwikkeld en zowel het Commissieverslag "Werkgelegenheid in Europa 1996" als het vertrouwenspact van Commissievoorzitter Santer beamen dit.
Er wordt in deze twee belangrijke documenten gepleit, niet alleen voor actieve in plaats van passieve maatregelen, maar ook voor particuliere initiatieven naast overheidsmaatregelen. Ik heb met betrekking tot het verslag-Wolf evenwel de indruk dat dit verslag zich eenzijdig richt op de overheidsmaatregelen en voorbij gaat aan zeer belangrijke andere onderdelen onder meer van het verslag "Werkgelegenheid in Europa 1996" . Ik wil er drie aangeven.
Ten eerste, in het Commissieverslag wordt een dubbele vergelijking gemaakt tussen de Verenigde Staten en de Europese Unie in verband met de dienstensector enerzijds en de industriële en landbouwsector anderzijds. Als in de Europese Unie en de VS van 1980 tot 1993 18 respectievelijk 22 miljoen banen bijkomen in de dienstensector dan is dat nog vergelijkbaar. Als echter in diezelfde periode in de industriële en landbouwsector de VS twee miljoen banen verliest, terwijl de EU dertien miljoen banen verliest dan is dit een aanzienlijk verschil. Wij zijn in dit verslag-Wolf totaal voorbij gegaan aan deze kwestie. Hoe komen wij er toe om de industriële tewerkstelling opnieuw te bevorderen in de Unie.
Ik geef een tweede voorbeeld. De kwestie van de beroepsmobiliteit en de flexibiliteit en de kwestie van de loonkosten. Ook daar zijn wij in het verslag voor een groot stuk aan voorbij gegaan. Het derde voorbeeld: kwetsbare bevolkingsgroepen. De jongeren, die geen toegang krijgen tot de arbeidsmarkt en waar ik voor pleit om het systeem van beroepsopleidingsplaatsen in de bedrijven te veralgemenen zodanig dat de opleiding die zij hebben genoten niet verloren gaat. Ik denk ook dat wij onze politiek ten opzichte van de vijftigers moeten herzien. Er worden massaal mensen van 50 tot 55 jaar uit het arbeidcircuit gestoten. Dit is naar mijn mening zowel een fout ten aanzien van het maatschappelijk gebeuren als een fout ten aanzien van de ervaring, de kennis en de competentie die in de bedrijven aanwezig is.
Ik zou nog verder moeten spreken over de structurele werkloosheid, maar de tijd ontbreekt daartoe. Ik onderschrijf wat Commissievoorzitter Santer daarnet zei: het is het moment om over te gaan van woorden naar de daden. Het is het moment om in Dublin, en ik hoop, mijnheer de commissaris, dat daar over het vertrouwenspact definitieve besluiten worden genomen, dat wij naar Dublin toe kunnen spreken van het realiseren van een globale strategie voor tewerkstelling.

Vieira
Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris en geachte afgevaardigden, 11 procent van de Europese beroepsbevolking, dit zijn achttien miljoen mensen, is voldoende reden opdat het Europees Parlement zich uitspreekt. Wanneer dit cijfer staat voor mensen zonder werk, dat het zich dan zo vaak uitspreekt als noodzakelijk is.
Met betrekking tot het verslag-Wolf prijzen ook wij de actie van de Commissie voor de coördinatie en de stimulering van het werkgelegenheidsbeleid van de lid-staten met het oog op de vaststelling van nieuwe maatregelen en acties ter bestrijding van deze plaag, waarvan de oplossing niet gemakkelijk zal zijn, niet op de korte noch op de middelllange termijn. Op dezelfde wijze benadrukken wij de steun aan de oprichting van kleine en microbedrijven, evenals ambachtelijke bedrijven in de door iedereen erkende veronderstelling dat deze richtsnoer moet worden aangehouden. Wij willen niet nalaten deze zelfde richtsnoer te roemen als de harde kern voor het scheppen en behouden van arbeidsplaatsen, wanneer in dit verslag bijzondere nadruk wordt gelegd op de perifere, ultraperifere en eilandgebieden van de Europese Unie, waar ook het verschijnsel onderbezetting van grote betekenis is.
Aangezien niets of niemand volmaakt is - en geloof mij dat wij u geen kwaad hart toedragen, mijnheer Wolf - zijn er echter twee kwesties waartegen wij krachtig protesteren. De eerste heeft betrekking op de invoering van alternatieve financieringsbronnen om de sociale prestaties te bekostigen, met name wat betreft de CO2- en energiebelasting. Indien wij deze belasting op één van de schalen van een weegschaal leggen en het concurrentievermogen van de Europese industrie op de andere schaal, zal men gemakkelijk tot de conclusie komen dat Europa haar belasting en de Amerikanen en de Japanners het concurrentievermogen toebedeeld krijgen. Welnu, mijnheer de Voorzitter en geachte afgevaardigden, het volstaat al dat de anderen liberalisme uitvoeren en protectionisme invoeren. Laten wij voor een keer de voorkeur aan onszelf geven. Sociaal Europa moet andere financiële steun krijgen om zijn verder te gaan op de ingeslagen, zekere weg.
De tweede kwestie heeft te maken met de arbeidstijdverkorting. Indien dit beginsel ons op termijn, op de lange termijn correct lijkt - zoals de geschiedenis ons leert - brengt de onmiddellijke en bruuske toepassing daarvan bij ons de grootste twijfels en tegenstand teweeg. Wij kiezen voor het beginsel van flexibele arbeidstijd dat, indien het wordt goedgekeurd in de arbeidsonderhandelingen van de diverse lid-staten, zeker geen grote moeilijkheden van sociale aard zal creëren voor de economische bedrijvigheid in Europa.
Het is om deze twee redenen dat mijn fractie tegen dit verslag in zijn huidige versie zal stemmen. Wij doen dit wetende dat de positieve aspecten van dit verslag al beschermd zijn in ontelbare resoluties van alle Gemeenschapsinstellingen, maar ook realistisch wetende dat wat ons wordt voorgesteld het hoofdprobleem niet oplost. En dan bedoel ik de werkgelegenheid. Dringend arbeidsplaatsen scheppen, ja, in alle lid-staten en in alle sectoren. En ook niet vergeten alles in het werk te stellen om de bestaande arbeidsplaatsen te behouden, aangezien ook het behoud van werkgelegenheid buitengewoon belangrijk is.

Boogerd-Quaak
Voorzitter, collega's, mijnheer de commissaris, ik denk dat wij het een eer kunnen vinden dat vanmorgen de heer Santer de moeite heeft genomen om nogmaals zijn inspanningen aan ons voor te leggen met betrekking tot het probleem van de werkgelegenheid. Het ligt, denk ik, ook niet aan de Europese Commissie zozeer dat wij geen voortgang maken, maar het ligt wel aan het feit dat de lidstaten toch niet die maatregelen willen nemen die zo ontzettend nodig zijn en die voor een deel in het verslag van de heer Wolf staan en die voor een deel in andere verslagen en vooral ook gisteren bij het debat over de ene munt aan de orde zijn gekomen.
De heer Santer heeft gezegd dat wij een modernisering nodig hebben van sociale zekerheid, belastingen en arbeidsmarkt. Ik ben het met hem eens en onze fractie is het met hem eens. Maar als wij het over modernisering hebben dan moeten wij ook heikele punten durven aanpakken en dan ben ik het niet eens met de heer Vieira dat wij niet zouden moeten durven kijken naar verschuivingen van belasten op arbeid naar andere doelen. Ik denk dat wij wel degelijk kunnen kijken naar zaken als CO2 -heffing mits wij dat Europabreed doen.
Een andere zaak waar wij minder gelukkig mee zijn, en voor onze fractie in haar totaliteit zou dat een reden kunnen zijn om uiteindelijk tegen het verslag-Wolf te stemmen, is het voorstel om belasting op speculatie in te voeren. Wij denken dat dat indruist tegen het Verdrag en tegen het vrij verkeer van kapitaal en wij denken ook dat dat een tegengesteld effect teweeg brengt van wat wij ermee beogen. Ik zou de heer Wolf willen uitnodigen of hij op dit punt ons nog wat tegemoet kan komen.
Ik wil ook onderlijnen hetgeen de heer Santer heeft gezegd over het statuut van de Europese onderneming. Vanmiddag vertrekt de economische en monetaire commissie naar Den Haag om met een aantal ministers daar te spreken over de voorbereiding van het voorzitterschap volgend jaar. Ik denk dat wij met name de punten die de heer Santer hier vanmorgen heeft aangevoerd op de agenda moeten zetten. Dat statuut is er zeker één van evenals de financiering van de transeuropese netwerken.
Ik zou de aandacht nog willen vestigen op een paar andere zaken. Het ene is de kwestie van de plattelandsontwikkeling en het andere is stedenbeleid. Als wij het hebben over de strijd tegen de werkloosheid dan denk ik dat het erg belangrijk is dat wij kijken naar de mogelijkheden van een statuut of een charter voor het platteland, maar hetzelfde voor de steden en ook een koppeling tussen die twee. Wij hebben hier ideeën over het concurrentievermogen van de industrie. Wij hebben ideeën over het concurrentievermogen in het kader van het technologiebeleid, maar wij hebben nog nooit echt goede concrete ideeën ontwikkeld als het gaat om welke rol de grote steden en de steden kunnen spelen terwijl ongeveer 80 % van de bevolking in de Unie in steden woont. Ik zou de heer Flynn willen uitnodigen of hij dit aspect mee wil nemen in Dublin.

Eriksson
Mijnheer de Voorzitter, in het verslag-Wolf wordt gewezen op grote gebreken op het punt van de maatregelen en de aanpak rond het gigantische probleem van de Europese Unie: de werkloosheid.
Wij spreken hier over soms 18-20, zelfs wel tot 30 milioen werklozen. Ik wil erop wijzen dat het er beduidend meer zijn, namelijk alle vrouwen die op het ogenblik niet het recht of de mogelijkheid hebben om in hun eigen onderhoud te voorzien, maar die onbaatzuchtig en onbetaald grote delen van de samenleving dragen door het verzorgen van kinderen, ouderen en hun echtgenoten.
Wij zien en horen dagelijks over stakingen en demonstraties in de lid-staten, waar boze en vaak wanhopige burgers hun misnoegen uiten over het beleid dat op het ogenblik in de lid-staten wordt gevoerd. Het is de hoogste tijd dat wij naar deze protesterende mensen luisteren. Zij tonen ons namelijk, dit in tegenstelling tot de vertegenwoordigers van de kapitalistische marktmechanismen, welke behoeften er binnen de samenleving leven, behoeften die, als wij aan deze zouden voldoen, heel wat duurzame en noodzakelijke arbeidsplaatsen zouden opleveren.
Het is tijd dat wij hier in het Parlement inzien dat de gepresenteerde dereguleringen, privatiseringen en de veelbesproken flexibiliteit eigenlijk niet leiden tot nieuwe arbeidsplaatsen, maar integendeel de klassenverschillen en de sociale spanningen in onze samenlevingen vergroten. Het gevoerde beleid leidt tot grotere regionale evenwichtsverstoringen, groeiende structurele werkloosheid, meer werkloosheid voor laag opgeleide vrouwen en een aanhoudende toename van het aantal werkloze invaliden. Mijnheer de Voorzitter, de situatie is rampzalig. Ik zeg niet dat er eenvoudige oplossingen zijn, maar ik wil toch de gelegenheid aangrijpen om enige mogelijkheden naar voren te brengen.
Uit onderzoek na onderzoek komt naar voren dat het Zweedse volk bereid is meer belasting te betalen voor kwaliteitsverhoging en een betere toegankelijkheid van de dienstverlening binnen de ziekenzorg, bejaardenzorg en opleidingssectoren die door de overheid worden verzorgd. Laten wij dat doen!
Binnen de absolute meerderheid van de lid-staten heerst een nijpend gebrek aan kinderopvang. Zorg ervoor dat deze wordt uitgebreid en toegankelijk wordt gemaakt.
Op het gebied van het milieubeleid is op alle terreinen heel veel te doen, van afvalsortering tot hergebruik en het overschakelen op andere energiesystemen. Laten wij met deze hoogst noodzakelijke werkzaamheden aan de gang gaan!
Laten wij beginnen met de structurele verandering van het werk, en ons werpen op een zes-urige werkdag met beperking van overwerk maar met behoud van loon om de koopkracht te behouden.
Laten wij beginnen woningen te herstellen, te renoveren en te verbouwen en laten wij de normen hiervoor verhogen.
Ontneem de vakbeweging niet haar kracht, maar versterk haar mogelijkheden om veiligheid te helpen scheppen voor de werknemers op de arbeidsmarkt, zodat hun creativiteit en betrokkenheid bij de onderneming nieuwe noodzakelijke impulsen krijgen.
Wij moeten in het bankwezen ingrijpen om ten behoeve van nieuwe ondernemingen en investeringen in het milieu betere kredieten mogelijk te maken en de toegang tot risicodragend kapitaal te vergemakkelijken. Wij zouden ook de ondernemingswinsten moeten sturen, zodat ze worden gebruikt voor investeringen in plaats van voor speculaties of passieve winstbelangen op de korte termijn.
Tenslotte wens ik dat wij gehoor geven aan het dringende verzoek van het netwerk van Europese werklozen, gedaan tijdens de conferentie in Ierland een paar weken geleden, namelijk dat wij de plannen voor de Economische en Monetaire Unie terzijde leggen en de problemen waar de burgers mee kampen, te lijf gaan.

Schörling
Mijnheer de Voorzitter, het verslag van Friedrich Otto Wolf over het verslag van de Commissie "Werkgelegenheid in Europa - 1996" , zou wellicht, zoals de heer Cassidy heeft voorgesteld, eigenlijk "Werkloosheid in Europa" moeten heten. Ik ben het volkomen eens met de kritiek van de rapporteur op het gebrekkige resultaat van de Commissie sinds het verslag van 1995, op het gebied van analyses en strategieën. Tegelijkertijd wil ik er graag op wijzen dat ik vind dat de rapporteur er des te beter in is geslaagd om analyses te formuleren en zelfs voorstellen voor strategieën te doen.
Het is wellicht onnodig te herhalen dat de werkloosheid een ernstig probleem voor Europa is, en wel zo ernstig dat het in het dagelijks leven sociale en politieke onrust veroorzaakt en onze democratie bedreigt. Nu wij discussiëren over mogelijke maatregelen om de werkloosheid te verminderen, moeten wij in dat verband ook niet vergeten dat er een paradox bestaat, aangezien de Unie zelf ook werkloosheid en uitsluiting veroorzaakt, en wel door de strakke tijdschema's voor de Monetaire Unie en door de convergentiecriteria, waardoor de lid-staten hun begrotingen moeten inkrimpen en waardoor bezuinigingen op sociaal terrein onontkoombaar zijn.
Ik ben het er ook mee eens dat wij onszelf wellicht niet zo op de borst moeten kloppen en niet aan navelstaren moeten doen, maar in plaats daarvan eens moeten zien wat andere landen hebben gedaan. Wat heeft bijvoorbeeld Noorwegen, dat een zeer lage werkloosheid kent, gedaan?
Wat kan er dan worden gedaan? Ik vind dat het verslag in elk geval de richting aangeeft voor een nieuwe strategie. Ik ben er dan ook geweldig positief over. Wij moeten ook denken aan zaken als werktijdverkorting en vervroegde uittreding, die in het verslag van de heer Ribeiro aan de orde komen, aangezien wij zeker weten dat er niet meer banen komen, zelfs niet bij een grotere groei en grotere investeringen. Een nieuwe strategie moet neerkomen op omschakeling en innovaties op ecologisch gebied, en een op solidariteit gebaseerde belastinghervorming en een sterk lokale economie. Volgens mij mag die strategie niet leiden tot een gemeenschappelijk arbeidsmarktbeleid, aangezien de regio's zo verschillend zijn, maar wij, de Unie en de lid-staten, moeten wel samenwerken.

Vandemeulebroucke
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, vooreerst wil ik collega Wolf oprecht feliciteren. Hij heeft bijzonder puik werk verricht en dat heeft zich trouwens geuit in de grote eensgezindheid waarmee dit verslag in de commissie sociale zaken werd goedgekeurd. Maar in feite hebben wij allemaal enige vorm van onbehagen.
Het is voor de zoveelste keer dat wij hier een ritueel opvoeren. Wij praten weer eens over het werkloosheidsprobleem. Het zoveelste debat in een lange rij. Laat ons alleen maar denken bijvoorbeeld aan het Witboek Delors, het vertrouwenspact van Santer, jaarverslagen over de werkgelegenheidssituatie en daar tegenover staan de verslagen van de Raad van ministers van Sociale Zaken, maar ook die van Financiën. Het is daar dat een blokkering gebeurt omdat men niet tot overeenstemming kan komen.
Wij zijn officieel met 18 à 20 miljoen werklozen. In werkelijkheid zijn er veel meer. Dat weten wij allemaal. Er zijn heel wat categorieën die netjes uit de statistieken worden weggeduwd. Ik denk bijvoorbeeld aan de situatie van bruggepensioeneerden. Mensen die verplicht worden op 50 of 55 jaar uit het arbeidsproces te trekken.
Wat mij ook bijzonder ergert bij de vele benaderingen ter oplossing van de werkloosheid is de veel te eenzijdige groeigerichte benadering. Economische groei zou automatisch leiden tot meer werkgelegenheid. Wij weten allemaal dat het manifest onjuist is.
Rapporteur Wolf heeft het bij het rechte eind wanneer hij kritiek uitoefent op de geldige macroeconomische benadering. Inderdaad, het is alleen maar gericht om proberen te voldoen aan convergentiecriteria. Het macro-economisch beleid stelt dat soort criteria primordiaal en werkgelegenheidscriteria hinken volledig achterop.
Er zijn een hele serie practische en zeer goede voorstellen in het verslag-Wolf: bijvoorbeeld de vermindering van niet-directe arbeidskosten onderaan de loonschaal, bijvoorbeeld nadruk op de kleine en middelgrote ondernemingen, bijvoorbeeld deeltijdarbeid. Ook het pleidooi voor verkorting van de arbeidsduur en herverdeling van de arbeid. Ook de nadruk die gelegd wordt op bij- en herscholing en de aandacht vooral voor de derde sector van sociale en culturele diensten. Het zijn een hele serie voorstellen die hier absoluut op tafel moeten komen en die eindelijk goedgekeurd moeten worden door de Raad.
Wij staan volledig achter dit verslag en wij willen nogmaals collega Wolf zeer oprecht feliciteren voor dit verslag.

Blot
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, in het verslag van de heer Wolf staan onder meer over het structuurbeleid interessante beschouwingen. Ik zou het hier echter willen hebben over wat hij niet heeft willen of mogen behandelen. Hij verwijst terecht naar het Europees sociaal model. Wij achten dit Europees sociaal model echter volkomen onverenigbaar met de doctrine van de mondialisering die de wereldeconomie op dit ogenblik beheerst.
In de eerste plaats houdt mondialisering totale vrijhandel in. Zoals verschillende economen hebben aangetoond, leidt vrijhandel echter tot de afbraak van de werkgelegenheid voor de minst gekwalificeerde werknemers in de sterkst geïndustrialiseerde landen. Dat is de stelling die professor Maurice Allais, Nobelprijs economie, in Frankrijk verdedigt. Wij weten dat de belangen van de Europese landen en van de Verenigde Staten op dat punt uiteenlopen. De vraag is dus of wij politiek in staat zijn de Amerikaanse diplomatie een halt toe te roepen. Wij staan uiterst sceptisch over wat op dat gebied tot nu toe is gebeurd.
In de tweede plaats houdt mondialisering in dat men volkomen onverschillig staat tegenover migratieverschijnselen. Dat onderwerp is vandaag merkwaardig genoeg volkomen taboe. De immigratie versterkt de werkloosheid om twee redenen. Als immigranten werken, verhogen zij het nu al te grote aanbod aan arbeid, en als zij niet werken genieten zij een uitkering op kosten van de sociale beschermingsregelingen. Die uitgaven, die in Frankrijk in het verslag-Milloz zijn becijferd, bezwaren de algemene concurrentiepositie van het bedrijfsleven. Wij mogen dat probleem dus niet veronachtzamen.
In de derde plaats leidt de ideologie van de mondialisering tot de totstandkoming van geïntegreerde continentale gehelen. In dat kader overweegt men de oprichting van de Europese monetaire unie. De groei is echter een proces van divergentie en dus remt de nagestreefde monetaire convergentie de groei af.
Op die drie punten mag men dus niet aan dogma's of heilige huisjes vasthouden. Wij zullen de werkloosheid slechts kunnen doen dalen als wij de dogma's van de mondialisering op de helling zetten.

Cabezón Alonso
Mijnheer de Voorzitter, het is wel duidelijk dat de werkgelegenheid opnieuw een belangrijke rol speelt in de debatten van dit Parlement, ditmaal om een en ander onder de aandacht te brengen van de Raad, die dit ter harte zou moeten nemen en daarvan werk zou moeten maken. Naar ik meen, zullen op 2 december de ECOFIN-Raad en die van Sociale Zaken een belangrijke gezamenlijke bijeenkomst hebben, waarin een laatste hand zou moeten worden gelegd aan de vooruitgang die zonder enige twijfel op een aantal punten op het gebied van de werkgelegenheid geboekt is, zodat die een paar dagen later op de Top van Dublin kan worden bekrachtigd.
Die gezamenlijke Raad van ECOFIN en Sociale Zaken dient in te gaan op de voornaamste punten van de onderhavige verslagen, namelijk: vermindering van de indirecte arbeidskosten, zonder dat dit van invloed is op de sociale bescherming en terwijl er naar andere financieringsbronnen gezocht wordt; permanente steun en stimulansen aan het midden- en kleinbedrijf als de grote schepper van werkgelegenheid; reorganisatie en vermindering van de arbeidstijd, een bijzonder concreet punt dat met kracht aan de orde moet worden gesteld en naar mijn idee met spoed; het slechten van de barrières die innovatie in de weg staan; bevordering van grootschalige investeringen in de menselijke hulpbronnen; het strafbaar stellen van financiële speculaties en het identificeren van de mogelijkheden tot productieve investeringen van spaargelden; extra aandacht voor de mogelijkheden van de lokale werkgelegenheid, enz.
Verder dient deze gezamenlijke Raad de belofte na te komen om de werkgelegenheid in het nieuwe Verdrag te doen opnemen, opdat het recht op werk in het Verdrag betreffende de Unie grondwettelijk erkend wordt, en opdat het begrip "cohesie" als leidraad van het Verdrag betreffende de Europese Unie wordt aangehouden. De tendensen van de arbeidsmarkt en van het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten dienen zowel in kwalitatief als in kwantitatief opzicht te worden beoordeeld aan de hand van gemeenschappelijke graadmeters. De voorstellen van de vorige Europese Raden, zoals de voorstellen van Essen of van Madrid, moeten veel meer worden verdiept en nader ten uitvoer worden gelegd.
Werkgelegenheid is het basiselement voor de instandhouding van de welvaartsstaat, voor de financiële gezondheid van het stelsel van sociale bescherming, en om het hoofd te bieden aan nieuw-opkomende vormen van armoede en uitsluiting. De cijfers van de structurele werkloosheid liggen vóór ons, zonder dat we bij machte zijn om die, zelfs in tijden van economische groei, omlaag te brengen. Daarom is enige vermetelheid geboden. De oude formules die in het verleden misschien van nut waren, hebben nu afgedaan. We kunnen dan ook niet genoeg onderstrepen hoe belangrijk het is, inspanningen en ervaringen te coördineren om het ernstigste probleem van onze samenlevingen het hoofd te bieden.
De Europese Unie moet in staat worden geacht, iets extra's bij te dragen aan de inspanningen van de lidstaten op het gebied van de schepping van werkgelegenheid, door vormen van actief werkgelegenheidsbeleid te ontwikkelen en te stimuleren, door vernieuwende beleidsvormen te ondersteunen en verschillende beleidsvormen te coördineren ter bevordering van productieve investeringen en van de werkgelegenheid.

Menrad
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Flynn, werkgelegenheidsbeleid en sociale zekerheid horen samen. Daarom is een gecombineerd debat over het verslag over de werkgelegenheid in 1996 en over de aanpassing van verordening 1408, de belangrijkste verordening over de sociale bescherming van de Europese Unie, zinvol. Voor de bestrijding van de werkloosheid bestaat geen eenvoudige oplossing. Wij moeten, zoals in het Witboek over de werkgelegenheid en in vele andere documenten van de Europese Unie over het vertrouwenspact wordt voorgesteld, stapsgewijs te werk gaan en bij voorbeeld streven naar een flexibele arbeidsorganisatie, een positieve flexibiliteit van de arbeidstijd en deeltijdarbeid. Het gaat daarbij zeker niet alleen om de verdeling van de arbeid per dag maar ook om de spreiding van de arbeid tijdens het leven. Oudere werknemers kunnen geleidelijk naar het pensioen overgaan. In Duitsland steunen de prestaties bij vervroegde uittreding op een wet over deeltijdarbeid voor oudere werknemers. Als de werkgever het loon voor de deeltijdarbeid en de pensioenbijdragen verhoogt, betaalt het federaal arbeidsbureau de werkgever die bedragen terug als hij een werkloze of leerling in dienst neemt. Verordening 1408 moet de wettelijke sociale-zekerheidsregelingen voor migrerende werknemers coördineren. Ze heeft echter geen betrekking op de coördinatie van de zeer uiteenlopende brugpensioenregelingen die in zeven EU-landen zijn ingevoerd.
In het verslag van de heer Ribeiro worden de moeilijkheden als gevolg van het toenemende aantal verschillende regelingen zeer goed beschreven. Die moeilijkheden doen zich vooral voor wanneer werknemers in een ander land werken dan waar zij wonen, bij voorbeeld grensarbeiders, of wanneer werknemers opnieuw in hun land van herkomst gaan wonen.
De in het Commissievoorstel beoogde uitbreiding van het toepassingsgebied van verordening 1408 tot de prestaties bij vervroegde uittreding is bindend, ook voor contractuele regelingen. De Commissie stelt goede oplossingen voor, bij voorbeeld de export van de prestaties uit het land waar de werknemer het laatst heeft gewerkt en het recht op die prestaties heeft verworven. Betaling van de prestaties door het orgaan van het land van de woonplaats zou EU-landen zonder regeling voor vervroegde uittreding voor grote problemen plaatsen.
In amendement 1 en de verantwoording daarvan overstijgt de rapporteur het probleem van de vervroegde uittreding. Hij opent daarin perspectieven voor een coördinatie van de bijzondere regelingen voor de overheidsdiensten en de contractuele regelingen op het gebied van de sociale zekerheid. Volgens mij zouden te verregaande Europese bepalingen echter contraproduktief zijn. Het verslag van de heer Ribeiro is een belangrijke bijdrage tot de sociale dimensie van de Unie. De Fractie van de Europese Volkspartij zal het dan ook goedkeuren.

Van Bladel
Voorzitter, werkgelegenheid en niet werkloosheid is het motto van deze ochtend. Dit Parlement wil dus niet berusten in de negatieve beeldvorming van de werkloosheid. Toch bestaat de indruk hier op een herhalingsoefening te zijn om via alle voorgaande Witboeken, Europese Raden, stabiliteitspact een welvarend Europa met een sociaal gezicht te behouden. Positief is dat het midden- en kleinbedrijf de meeste banen heeft gecreëerd. Negatief is dat de bloem van Europa de jongeren beneden 25 jaar helaas geen werk hebben. En helaas dat de Ecofin hierbij eerder een struikelblok dan een stimulans vormt. Dat kan niet zo doorgaan.
Het verslag-Lage constateert dat economische groei alleen niet voldoende is voor duurzame werkgelegenheid. Moeten wij ons dan ook niet afvragen waarom binnen hetzelfde kader van de wereldeconomie Japan en de Verenigde Staten er wel in geslaagd zijn groei in banen om te zetten. Met eurocentrisch navelstaren ontkomen wij er niet aan die lessen naast ons neer te leggen. Wat overigens niet zegt dat wij hier een wildwest op de arbeidsmarkt willen hebben.
Met het verslag-Ribeiro wordt een concrete stap over de nationale grenzen in Europa gezet. Toch zit er hier en daar in onze benadering tegenstrijdigheid. Roept het verslag-Wolf op tot arbeidstijdverkorting, Lage constateert dat vrouwen met een hoog opleidingsniveau geen vrede hebben met deeltijdbanen en spreekt zelfs van verspilling van hulpbronnen. Zoals liberalisatie tot minder banen kan leiden zo kan dat arbeidstijdverkorting ook.
In de jaren '50 was de inzet van onze ouders flexibel. Ook in de jaren '90 is niet alles van bovenaf te regelen. Laten wij werknemers en werkgevers de ruimte geven om tot die oplossingen te komen. Alleen overheden hebben de taak om actieve en passieve maatregelen in een strategie van beleidsopties met elkaar te koppelen. Dat is de belangrijkste taak van de Top in Dublin en ook van het Nederlandse aanstaande voorzitterschap.

Vallvé
Mijnheer de Voorzitter, naar mijn mening debatteert het Europees Parlement vandaag over het meest essentiële probleem waarvoor de Europese Unie zich gesteld ziet: het probleem van de werkgelegenheid. Zoals de heer Wolf bij de inleiding van zijn verslag al zei, zullen de Europese burgers het Europese burgerschap pas echt weten te waarderen als dit ertoe bijdraagt, dat het werkloosheidsprobleem wordt opgelost. Volgens mij is dat het voornaamste probleem van de Europese Unie, dat ook als zodanig moet worden beschouwd. Daarom verheugt het me dat de voorzitter van de Commissie, de heer Santer, hier vandaag bij dit debat aanwezig is geweest.
Sommige sprekers die voor mij het woord hebben gevoerd, hebben het al gezegd: er bestaan geen magische oplossingen voor het werkgelegenheidsprobleem. Om dat aan te pakken zijn een hele reeks efficiënte oplossingen vereist. Daarom lijkt de actie ten behoeve van territoriale partnerschappen voor werkgelegenheid me bijzonder constructief, vanwege de samenwerking die dit vereist tussen de lid-staten, sociale partners, regionale en lokale overheden en de Europese Unie. Ik zou beslist de nadruk willen leggen op de samenwerking tussen regionale en lokale overheden, met toepassing van het subsidiariteitsbeginsel, dat kan bijdragen tot een oplossing van het werkloosheidsprobleem en tot het creëren van arbeidsplaatsen.
Voorts acht ik ook van groot belang, dat de wetgevingen op het gebied van arbeid en sociale zekerheid geleidelijk aan geharmoniseerd worden, met als doel de Europese Unie in staat te stellen, arbeidsplaatsen te scheppen in willekeurig welke lid-staat van de Europese Unie, zonder dat de landsgrenzen een probleem opleveren om werk te vinden aan de andere kant van de grens. Hiertoe is het uiteraard zaak, dat de arbeidswetgeving van de verschillende lid-staten geharmoniseerd wordt.
Tenslotte is het mijns inziens ook van aanzienlijk belang, dat de Europese Unie zich voorstander toont van meer flexibiliteit in de arbeidsovereenkomsten. In de moderne wereld, met al zijn technologische veranderingen, kunnen alleen arbeidsplaatsen met een voldoende mate van flexibiliteit de werkgelegenheid helpen bevorderen.

Wolf
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, wij hebben hier duidelijk met politiek en niet met een natuurlijk proces te maken. Politiek heeft niet alleen met de staat en zeker niet alleen met de overheid te maken. Een democratisch beleid stelt ook bepaalde eisen aan de prestaties van de politieke organen. In het verslag van de heer Lage worden realistische marges aangeduid die aansluiten bij, enerzijds, de voorstellen van mevrouw Wulf-Mathies en, anderzijds, die van de heer Flynn voor een structuurbeleid ten behoeve van de werkgelegenheid en in het bijzonder van de gelijke kansen. Wij weten immers dat de massale werkloosheid in het bijzonder de vrouwen treft.
Wij kunnen en moeten die financiële, innovatieve en administratieve marges ook werkelijk aanwenden. Wij moeten immers in de eerste plaats de beschikbare instrumenten doeltreffender en gerichter gebruiken. Uiteindelijk sorteert dat effect. Wij moeten weg van het neoliberale project dat de werkloosheid met lagere lonen, slechtere arbeidsvoorwaarden en sociale uitsluiting bestrijdt. Zoals de heer Cassidy terecht heeft opgemerkt, moeten wij in Europa een solidair, onderhandeld en evenwichtig model ontwikkelen dat het tegendeel is van het Amerikaanse model van inkomens- en arbeidsverdeling. In de Verenigde Staten bestaat geen enkele compensatie of solidariteit. Wij willen de nodige solidariteit tot stand brengen en willen niet dat, zoals dat volgens mij in het Verenigd Koninkrijk is gebeurd, de solidariteit verdwijnt zodat de samenleving verbrokkelt en sommigen worden uitgesloten. Daartoe moeten wij natuurlijk eerst naar solidariteit tussen de werknemers streven. Daarvoor moeten wij echter ook de nodige middelen beschikbaar stellen en moet de produktiviteitsstijging ook de werknemers ten goede komen. Anders komen wij er niet.

Castagnède
Mijnheer de Voorzitter, dit is niet de plaats om in detail in te gaan op de verschillende verslagen die wij hier vanochtend bespreken. Ik verheug mij wel over het feit dat de werkgelegenheid nu duidelijk prioriteit krijgt. Wij zijn er evenwel van overtuigd dat wij nog andere mogelijkheden moeten zoeken en wat verder moeten gaan en daarom zou ik hier enkele voorstellen willen formuleren.
De heer Lage zegt in zijn voortreffelijk verslag dat het ogenblik nog niet gekomen is om het over de hervorming van de structuurfondsen te hebben. Omdat hij in zijn verslag onderstreept dat de inspanningen op het gebied van de werkgelegenheid blijkbaar doeltreffender zijn wanneer men daarbij ook de economische en sociale actoren en de territoriale gemeenschappen betrekt, zouden wij willen dat de Commissie zich beraadt over de mogelijkheid om de middelen die nu in het kader van de structuurfondsen aan de gebieden van doelstellingen 3 en 4 worden toegewezen tenminste ten dele te territorialiseren.
In de tweede plaats zouden wij willen dat de Commissie nader onderzoekt hoe de werkgelegenheid in de sectoren van openbaar nut kan worden uitgebreid. Dat sluit aan bij haar opzet om in de Gemeenschap nieuwe diensten te creëren en de diensten van openbaar nut te verdedigen. Wij menen immers dat de markt zelf, althans in zijn huidige configuratie, het probleem van de werkloosheid niet zal oplossen. Wij moeten immers niet alleen aan de markt van vandaag maar ook aan die van morgen denken.
In de derde plaats menen wij dat de Gemeenschap haar inspanningen voor de werkgelegenheid beter zichtbaar moet maken, misschien door de invoering van een Europees werkgelegenheidslabel voor elke baan die daadwerkelijk dank zij de Europese actie is gecreëerd.

Carniti
Mijnheer de Voorzitter, in de loop van het jaar bespreken wij vaak dit fundamentele probleem van de werkgelegenheid. Het Parlement en de Europese instellingen in het algemeen schijnen het erover eens te zijn dat het niet goed gaat en dat de resultaten, als er al worden bereikt, uiterst teleurstellend zijn. In dat verband zou ik tot de heer Santer, die ik nogmaals van mijn achting en sympathie wil verzekeren, het volgende willen zeggen. Als hij voor het Parlement verklaart dat met betrekking tot de vijf prioriteiten op het gebied van de werkgelegenheid die men in Essen heeft vastgesteld en die men op alle daaropvolgende Raden heeft bevestigd, reeds gunstige resultaten zijn bereikt, moet men ook bedenken dat inmiddels jammer genoeg ook de werkloosheid terrein heeft gewonnen. De vraag is dan ook of de in Essen voorgestelde remedie wel doeltreffend is om de kwaal te bestrijden.
Persoonlijk ben ik ervan overtuigd dat de traditionele remedies tegen de werkloosheid niet meer voldoen. De fundamentele reden daarvan is dat de huidige structurele werkloosheid door de technologische omwenteling wordt veroorzaakt. De ingrijpende technologische veranderingen en vernieuwingen hebben een omvang, intensiteit en kwantiteit zonder voorgaande en hebben tot gevolg dat wij met minder arbeid meer kunnen produceren en meer diensten kunnen verlenen dan vroeger.
Als wij het daarover eens kunnen worden, moeten wij daaruit twee conclusies trekken. Een eerste is dat wij de arbeidstijd moeten verkorten en de arbeid anders moeten verdelen. Het Europees Parlement heeft twee maanden geleden de door de heer Rocard voorgestelde resolutie aangenomen waarin de Commissie werd verzocht die kwestie te onderzoeken. Het enige wat wij tot nu toe hebben bereikt is dat de heer Bangemann in een verklaring heeft gezegd dat hij daarin geen vertrouwen heeft.
Mijnheer de Voorzitter, voorts zouden wij ook een einde moeten maken aan de paradox van een samenleving met onbevredigde sociale behoeften en een toenemende werkloosheid. Wij moeten daarom meer werk maken van het milieu, het cultureel erfgoed en de hulp aan personen. Op die manier kunnen wij waarschijnlijk een belangrijke bijdrage tot de oplossing van het probleem van de werkloosheid leveren.

Schröder
Mijnheer de Voorzitter, aan de vele terechte opmerkingen die hier al zijn gemaakt wens ik niets meer toe te voegen: ik hoef niet te herhalen wat hier al is gezegd. De vraag is welke instrumenten wij kunnen gebruiken om de werkloosheid te bestrijden. De heer Wolf verklaarde dat wij geen Amerikaanse toestanden willen. Dat is zeker juist. Wij willen echter ook geen staats- of Europees dirigisme.
Ik kom uit een deel van Duitsland dat gedurende veertig jaar onder het socialisme heeft geleden en wil nu geen Europees socialisme. Volgens mij is het dan ook verkeerd dat, als in het Verdrag een hoofdstuk over de werkgelegenheid moet worden opgenomen, dat Verdrag, zoals de heer Lage in zijn verslag schrijft, de verplichting zou opleggen het communautair beleid te coördineren om werkgelegenheid te scheppen. Als in het Verdrag een hoofdstuk over de werkgelegenheid moet worden opgenomen, mag dat ten hoogste de verplichting opleggen om het werkgelegenheidsbeleid van de lid-staten te coördineren.
Voor alle zekerheid verzoek ik de afgevaardigden mijn amendement op het verslag van de heer Lage, dat ik namens de Fractie van de Europese Volkspartij heb ingediend, aan te nemen. Het gaat om amendement 1, dat ertoe strekt de passus over de invoeging van een hoofdstuk over de werkgelegenheid in het Verdrag te schrappen.

Lis Jensen
Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag iets zeggen over het verslag-Ribeiro betreffende prestaties bij vervroegde uittreding. Eerst en vooral wil ik uw aandacht vestigen op het feit dat onze partij, de Deense anti-EU-volksbeweging in de commissievergadering van 10 september niet voor het verslag heeft gestemd. In tegenstelling tot wat het verslag laat geloven, hebben wij tegengestemd. Ik zal trouwens hetzelfde doen bij de stemming in de plenaire vergadering. Overigens kan ik mij niet voorstellen dat er ook maar één Deens lid voor dit verslag kan stemmen, omdat het voorstel de grondslag van het Deense stelsel voor brugpensioen zal ondermijnen. Of een uitkeringsgerechtigde werkloze al dan niet aan de voorwaarden voldoet om met brugpensioen te gaan, wordt in Denemarken bepaald door zeer strenge regels. De Denen verwerven dus slechts dit recht wanneer ze aan deze zeer strenge voorwaarden voldoen. Het is niet zo dat alle Denen automatisch dit recht hebben.
Dit verslag houdt geen rekening met de grote verschillen tussen de lid-staten en vergeet dat de EU op sociaal gebied geen bevoegdheid heeft. Bovendien wordt gezegd dat de regeling voor brugpensioen de weg moet banen voor een groot aantal andere niet-wettelijke VUT-regelingen. Het voorstel van de Commissie geldt immers ook voor VUT-regelingen die op overeenkomsten gebaseerd zijn, wat normaalgesproken niet door de Unie geregeld wordt zoals de Commissie sociale zaken zelf zegt. Vanuit een Deens standpunt gezien, is het aannemen van regels door de EU die de voorwaarden en draagwijdte van CAO's mogelijks wijzigen, een nieuwigheid die buiten het Verdrag valt. Om deze reden kunnen wij niet voor dit verslag stemmen.

Frutos Gama
Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren, het is duidelijk dat de werkloosheid het voornaamste probleem is waarmee Europa deze tijd te kampen heeft. Even duidelijk is ook, dat de Structuurfondsen tot het uiterste moeten worden benut om dit probleem te bestrijden. Want economische groei alleen is niet voldoende om de werkloosheidscijfers omlaag te brengen, maar, zoals de rapporteur de heer Lage geconstateerd heeft, we zijn evenmin in staat om precies vast te stellen welk effect de structurele uitgaven hebben op de werkgelegenheidssituatie.
In de toekomst zullen we tot een betere beoordeling moeten zien te komen van de gevolgen van de regionale beleidsvormen op de werkgelegenheid. We zullen nieuwe graadmeters moeten vinden, en indien noodzakelijk zullen we de Fondsen moeten hervormen om hun potentieel optimaal te kunnen benutten, we zullen de procedures moeten vereenvoudigen, terwijl de middelen en ook de doelstellingen meer moeten worden geconcentreerd. Waarbij we niet mogen vergeten, dat de nominale convergentie en de reële convergentie altijd samen op moeten gaan.
Verder moet worden benadrukt hoe belangrijk de deelneming van de lokale en regionale overheden en de sociale actoren is vanwege hun dynamische inbreng, zoals het ook van het belang is dat we blijven zoeken naar nieuwe bronnen van werkgelegenheid - bijvoorbeeld op het vlak van de cultuur, het milieu, de lokale dienstverlening, en via steunmaatregelen ten behoeve van het MKB - welke laatste ik van vitaal belang acht.
Tot slot zou ik uw aandacht willen vestigen op het belangrijke deel van dit stuk dat aan gelijke kansen gewijd is. We mogen niet vergeten, dat het met name de vrouw is die in ernstige mate door de werkloosheid getroffen wordt. In de Europese Unie is het werkloosheidscijfer voor mannen 9, 5 %, terwijl dat voor vrouwen 12, 4 % bedraagt. In sommige landen, zoals in Spanje, is het verschil nog groter, en bedraagt het 18 % voor mannen, en 30 % voor vrouwen. Er moeten dus extra inspanningen worden geleverd om die verschillen op te heffen.
Dan rest mij niets meer dan de heer Lage geluk te wensen met zijn uitmuntende verslag.

Schiedermeier
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Flynn, dames en heren, de hoge werkloosheid blijft voor de Europese Unie een grote uitdaging. De resultaten van de Europese werkgelegenheidsstrategie zijn nog altijd teleurstellend. Ondanks alle plechtige verklaringen in de Raad ondersteunen de lid-staten de inspanningen van de Commissie en het Europees Parlement onvoldoende. Zolang de in het vertrouwenspact geformuleerde voorstellen betreffende de werkgelegenheidspacten, de verlaging van de externe loonkosten, de inpassing van de jongeren in het arbeidsproces, de voorkoming van langdurige werkloosheid en de gelijke kansen voor mannen en vrouwen niet krachtiger en sneller worden uitgevoerd zullen wij op het gebied van de werkgelegenheid geen vooruitgang boeken.
Daaraan zou ook de vervanging van het woord "werkgelegenheid" door het woord "werkloosheid" in de titel van het verslag van de Commissie niets veranderen. Wat wel moet veranderen is dat de goede voorstellen in de drie verslagen geen dode letter blijven maar eindelijk in geheel Europa worden uitgevoerd. De werkgevers en werknemers moeten eindelijk inzien dat zij in hetzelfde schuitje zitten. Zij mogen tegen elkaar niet blijven jammeren over de slechte toestand maar moeten samen de armen uit de mouwen steken en met optimisme de taak op zich nemen om de werkgelegenheid te bevorderen.
Daarbij moeten de werkgevers hun pure shareholder value -mentaliteit opgeven en moeten de werknemers bij de onderhandelingen niet alleen aan de werkenden, maar ook aan de werklozen denken. Mijnheer Wolf, wij mogen niet alleen de regeringen aansporen, maar moeten ook oproepen tot solidariteit tussen de sociale partners in dienst van het algemeen welzijn in en buiten de Europese Unie.

Amadeo
Mijnheer de Voorzitter, het noodzakelijke streven naar convergentie, prijsstabiliteit, groei en sociale consolidatie is, samen met de economische crisis die ons belet onze produktie en consumptie te verhogen, de oorzaak van het stilvallen van de strijd tegen de werkloosheid in de Unie.
Om de burgers een concreet signaal te kunnen geven moet in het nieuwe Verdrag een hoofdstuk over het werkgelegenheidsbeleid worden opgenomen. Dat hoofdstuk moet voorzien in een minder restrictief monetair beleid, een oordeelkundige begrotingsdiscipline en belastingmaatregelen die het scheppen van werkgelegenheid bevorderen. Alleen op die manier zullen wij het formuleren van goede voornemens overstijgen en eindelijk concrete signalen kunnen uitsturen.
Het is tijd dat wij iets concreets doen. De grote ondernemingen hebben zich de laatste jaren sterk geïnformatiseerd en gemoderniseerd en aldus de werkgelegenheid doen dalen. Wij moeten krachtig optreden en maatregelen treffen om, ter verbetering van de werkgelegenheid, de oprichting, vooral in de tertiaire sector, van kleine en middelgrote ondernemingen te bevorderen. Daarnaast moeten wij ook de beroepsopleiding van jongeren, vrouwen en langdurig werklozen - maar niet van luilakken en klaplopers - verbeteren.

Andersson
Mijnheer de Voorzitter, ik wil beginnen met de Heer Wolf te bedanken voor zijn meer dan uitstekende verslag; het is werkelijk zeer goed. Men kan niet anders dan vaststellen dat Europa met betrekking tot de werkloosheid heeft gefaald. Het is niet zo dat er geen analyses, voorstellen of verklaringen zijn geweest - daar hebben wij er massa's van gehad sinds ik in dit Parlement ben begonnen. Van de zijde van de Raad, de Commissie en van dit Parlement. Maar het gaat in feite om het resultaat en wat dat betreft, moet men vaststellen dat de EU tot nu toe heeft gefaald. Is het de EU als instelling die heeft gefaald? Nee, op het ogenblik is de werkloosheidsbestrijding een zuiver nationale aangelegenheid. Wat eigenlijk ontbreekt, is een coördinatie op Europees niveau.
Het economisch beleid dat de lid-staten ieder voor zich gevoerd hebben was gelijksoortig maar tegelijkertijd rampzalig. Geprobeerd werd te investeren in de export, en de binnenlandse vraag te matigen. Dat is voor niemand goed geweest, aangezien wij met elkaar handel drijven. Dit heeft ertoe geleid dat het economisch beleid over het geheel genomen mislukt is. Geen enkel afzonderlijk land heeft van dit beleid kunnen afwijken. Als een individueel land, bijvoorbeeld Zweden, dat zou doen, zou dat enkel inhouden dat kapitaal het land uit zou stromen. Daarom is er coördinatie op Europees niveau nodig. Is dat bereikbaar?
Wij hebben tenminste getoond dat er op monetair gebied een gemeenschappelijk beleid is, dat de inflatie, de begrotingstekorten en de rentes heeft doen dalen. Dit beleid moet nu in evenwicht worden gebracht met een beleid op werkgelegenheidsgebied met dezelfde zwaarte en gewicht. Ik verwijs dan ook naar het voorstel dat de regering van mijn land aan de Intergouvernementele Conferentie heeft gepresenteerd. Het is nu van belang dat de EU in het Verdrag en in haar daden haar inspanningen ook op werkgelegenheidsgebied coördineert.
Is er een tegenstelling - er zijn namelijk sommigen die dat beweren - tussen monetair beleid en werkgelegenheidsbeleid? Op de lange termijn is er geen tegenstelling: een lage inflatie, geringe begrotingstekorten en lage rentevoeten zijn op de lange termijn goed voor de werkgelegenheid. Als wij echter de convergentiecriteria verkeerd toepassen, te snel en op het verkeerde moment, kan dat negatieve gevolgen hebben voor de werkgelegenheid. Daarom moeten wij snel een evenwicht vinden.
Samenvattend wil ik het volgende aanvoeren: de strijd tegen de werkloosheid moet worden gevoerd op alle niveaus, dat wil zeggen lokaal, regionaal, nationaal, en nu ook op EU-niveau. Er is een grotere coördinatie van de macro-economie en het arbeidsmarktbeleid nodig. Er zijn in het arbeidsmarktbeleid meer actieve maatregelen nodig. Er is een belastingverschuiving nodig: minder belasting op arbeid en meer belasting op het milieu. Er is arbeidstijdverkorting nodig, en wij moeten gelijke tred houden met de technische ontwikkeling, zodat Europa zich in de concurrentie kan handhaven.

Costa Neves
Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris, in het licht van de structurele werkloosheid waarmee wij kampen, is het dringend noodzakelijk stabiele arbeidsplaatsen te scheppen. Daar zijn wij het natuurlijk allemaal over eens. Het is dan ook verstandig het werkgelegenheidsaspect in de Europese beleidslijnen op te nemen. En dat wij ons met name vragen stellen over de weerslag van de structuurfondsen op de werkgelegenheidsschepping. En dat wij beraadslagen om te komen tot de beste manier om het gebruik van deze fondsen in het licht van deze uitdaging uit te breiden.
De analyse dient echter exact te zijn. Om juist te zijn, is het fundamenteel dat de werkloosheidscijfers betrouwbaar zijn. Op dit moment is dat niet het geval. Nog afgezien van het feit dat de lid-staten alleen de personen die zich bij een bepaalde officiële dienst aanmelden, en alleen deze, in aanmerking nemen, verschillen de criteria. En wat zeggen van het inkomenspeil? En wat zeggen van de onderbezetting? Of van de erg verschillende percentages werkende vrouwen?
Ook met het oog op de juistheid is het essentieel dat niet aan de territoriale dimensie van de structuurfondsen wordt geraakt. Het hoofddoel van de fondsen is bijdragen aan de economische en sociale cohesie door middel van de steun aan de minder ontwikkelde regio's, ten einde de Europese burgers een effectieve gelijkheid van kansen te waarborgen. Het is belangrijk de weerslag van de structuurfondsen op de werkgelegenheid te beoordelen; toch mag het werkloosheidscijfer geen criterium voor de vrijmaking van de fondsen zijn. Het is vanzelfsprekend dat de werkloosheidsbestrijding de referentie is; deze actie omvormen tot grondslag voor de toekenning van de fondsen is echter absoluut verkeerd. Het is ondenkbaar dat de regio's met het hoogste BNP per inwoner, dus de rijkste regio's, de belangrijkste begunstigden van de structuurfondsen kunnen worden. Dit is de oude dichotomie tussen places prosperity en peoples prosperity . Hierbij dient voor het eerste begrip te worden gekozen, anders zullen de rijke regio's steeds rijker en de arme steeds armer worden met alle gevolgen van dien, met name demografische gevolgen. Uiteraard dienen de oprichting van ondernemingen, alsook de toegang tot onderwijs en beroepsopleiding te worden aangemoedigd, en dat deze op de effectieve behoeften van de markt afgestemd zijn. Vanzelfsprekend hebben de staten verantwoordelijkheden: het is noodzakelijk overheidsambtenaren en particuliere werknemers, regionale en lokale instanties te betrekken, iedereen moet aan dit proces meedoen.

Izquierdo Collado
Mijnheer de Voorzitter, ik zou het willen hebben over het verslag van de heer Lage over de verhouding tussen Structuurfondsen en werkgelegenheid. Een van de positieve kenmerken van het verslag van de heer Lage is zijn evenwicht en het ontbreken van retoriek, want hierin wordt een onderscheid gemaakt tussen sociaal beleid en structuurbeleid - een belangrijk onderscheid, dat aandachtige lezers niet zal zijn ontgaan -. Het is een feit, dat een van de wezenlijke doelstellingen behoort te zijn dat de mogelijkheden van de Structuurfondsen om de werkgelegenheid te stimuleren, optimaal worden uitgebuit. Het is duidelijk, dat er niets maar dan ook niets onbenut mag blijven van alles wat de Structuurfondsen in huis hebben, om de werkgelegenheidssituatie in de Europese Unie te verbeteren.
Het is echter van vitaal belang dat het iedereen duidelijk is, dat het structuurbeleid niet in de eerste plaats is gericht op de schepping van werkgelegenheid; dat de structurele overdrachten tot doel hebben, de menselijke hulpbronnen en infrastructuren te verbeteren, en de productieve investeringen te verhogen. Wat wil zeggen dat ze een daadwerkelijk werkgelegenheidsbeleid beogen, in die zin dat de omstandigheden zodanig worden verbeterd dat deze naderhand investeringen mogelijk maken.
Zoniet, als we geen onderscheid maken tussen sociaal beleid en structuurbeleid, dan zouden we tot de conclusie komen die ik in de nog komende debatten, onder meer die over de volgende financiële vooruitzichten, wil zien te voorkomen, namelijk dat de hoge werkloosheidscijfers in de grote steden van de welvarende landen het merendeel van de investeringen via de Structuurfondsen zouden kunnen aantrekken. En dat moet voorkomen worden, zoals in het verslag van de heer Lage.

Mann, Thomas
Mijnheer de Voorzitter, kunnen wij alleen maar in tijden van groei naar economische en sociale samenhang in Europa streven? Als het moeilijker gaat, vermindert ook de solidariteit tussen de generaties en tussen de lid-staten. Als wij over de aantrekkingskracht van Europa als vestigingsplaats altijd maar blijven jammeren, blijven de investeerders weg en verliezen de burgers hun vertrouwen.
Het jaarverslag van de Commissie mag voor ons geen aanleiding zijn om nog maar eens een crisisberaad te houden. Wij moeten ons op de geboden mogelijkheden concentreren. In de eerste plaats moeten wij vasthouden aan het Europees sociaal model. In de tweede plaats zijn de dialoog tussen de sociale partners, het bondgenootschap voor arbeid en de ronde tafel zo waardevol dat wij ze niet lichtvaardig mogen opgeven. In de derde plaats moeten wij ons hoogste goed, de mens, meer mogelijkheden bieden om een baan te vinden. Elke ecu van vandaag en euro van morgen - die, in tegenstelling tot wat in het verslag van de heer Wolf wordt beweerd, tijdig zal worden ingevoerd en een stabiele munt zal zijn -, elke investering in goed onderwijs, goede bijscholing en opleiding gedurende het gehele leven bereidt ons voor op de globalisering. LEONARDO, SOCRATES, ADAPT, NOW en alle doeltreffend aangewende structuurmiddelen zijn geen droom maar realiteit.
In de vierde plaats moet het MKB op de markt meer kansen krijgen. De kleine en middelgrote ondernemingen hebben immers iets te bieden, zijn flexibel en innovatief en hebben een goede sociale structuur. Een betere toegang tot kapitaal en tot de resultaten van het onderzoek zijn echter nog steeds een droom en geen werkelijkheid. In de vijfde plaats moeten wij daarom vertrouwen creëren. Het onontbeerlijke hoofdstuk over de werkgelegenheid mag geen valse verwachtingen wekken. Wij mogen de lid-staten niet van hun eigen verantwoordelijkheid ontslaan. Laten wij daarom richtsnoeren formuleren om tot een betere coördinatie te komen. Daarom moeten wij de algemene, in Essen afgesproken strategie voor samenwerking tussen de lid-staten toepassen, in de beroepsopleiding investeren en meer werkgelegenheid creëren. Europa heeft hersens, capaciteit en creativiteit. Laten wij die gebruiken.

Hernández Mollar
Mijnheer de Voorzitter, ik zou mijn betoog kunnen beginnen met een blik op al die initiatieven, documenten en verslagen die hier de revue hebben gepasseerd en waarover we hebben gedebatteerd in dit Parlement, en die tot doel hadden oplossingen aan te dragen voor het werkloosheidsprobleem; als ik dat zou doen, waren mijn twee minuten echter zo om, zonder dat ik er ook maar een klein gedeelte van zou hebben kunnen bespreken.
Sinds de eerste oliecrisis staat de werkloosheid hoog zo niet helemaal bovenaan op de agenda van onze regeringen. Al 20 jaar zitten we met dit probleem, en het heeft er alle schijn van dat het pessimisme zo langzamerhand een groot aantal sectoren van de samenleving in zijn greep begint te krijgen. Beste collega's, met het oog op die situatie zou ik ook een optimistisch geluid willen laten horen, een optimistische boodschap die niet zonder grond is. Die optimistische visie is namelijk op de volgende feiten gebaseerd:
Ten eerste: werkloosheid is geen mondiaal probleem. De werkloosheid is niet mondiaal geworden, maar wat wel mondiaal is geworden, dat zijn de handel en de concurrentie. De werkloosheid zoals we die in de Europese Unie zien, is een uniek probleem. Het is niet waar, dat machines het werk van de mensen overnemen. Wel is het zo, dat de mensen met die machines moeten leren omgaan, en daarom moet er worden geïnvesteerd in onderwijs en scholing. Per jaar worden er, op wereldschaal, meer arbeidsplaatsen geschapen dan vernietigd. Bovendien zijn nog teveel menselijke behoeften waaraan niet voldaan wordt.
Ten tweede: Europa is niet een continent dat zich heeft afgesloten voor handel met derde landen. Dat zullen we ook nooit kunnen zijn, want we zijn niet zelfvoorzienend, we hebben grondstoffen nodig die wij niet hebben. De enige manier om ze te verkrijgen is afhankelijk van het vermogen van onze economie, om onze consumenten en die van derde landen goederen en diensten te bieden die concurrerend zijn op de wereldmarkt. Op een heleboel markten zijn we al concurrerend. We beschikken over de hoogste kwaliteit productiefactor nummer één: de menselijke factor. Het opleidingsniveau van de Europese burgers is hoger dan waar ook ter wereld, wat niet betekent dat we tevreden met de armen over elkaar kunnen gaan zitten, want op dit terrein kan het altijd beter.
En ten derde: Europa is thans bezig zich te ontworstelen aan haar laatste economische crisis. Dat gaat niet zo makkelijk als we gewild hadden. Het optimisme waarover ik het net had, is logisch als je bedenkt, dat het scholingsniveau van onze menselijke hulpbronnen het hoogste ter wereld is, terwijl we bovendien een kwalitatief hoogstaand en stabiel macroeconomisch kader aan het opbouwen zijn. De menselijke factor hebben we al, nu het kader nog. Het kader waarover ik het heb, geachte dames en heren, is de Economische en Monetaire Unie. Het kader van stabiliteit dat met behulp van de EMU tot stand zal worden gebracht, zal onze mensen op zijn minst in de gelegenheid stellen, onder gelijkwaardige omstandigheden de concurrentie aan te gaan.
Ik zou mijn betoog willen afsluiten met het verzoek aan u, intensief te blijven samenwerken met uw regeringen om de vastgestelde doelen te bereiken, zoals we ons ook intensief moeten blijven inzetten voor het informeren van de publieke opinie over de redenen waarom we een project met zulke historische dimensies omarmen.

Bennasar Tous
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ervoor zorgen dat de Structuurfondsen meer rekening gaan houden met de vrouw, dat het principe van de gelijke kansen in hun toepassingscriteria wordt opgenomen, dat is het voorstel dat de Commissie rechten van de vrouw en de Fractie van de Europese Volkspartij hebben gedaan met betrekking tot deze mededeling inzake structuurmaatregelen en werkgelegenheid. De Structuurfondsen beogen de grote verschillen tussen regio's te verminderen, die samenhangen met inkomsten en werkloosheid. En het spreekt vanzelf dat vrouwen veel zwaarder door werkloosheid getroffen worden dan mannen.
Wat wij dus verzoeken, is dat er bij de toepassing van de Structuurfondsen vernieuwende criteria en meer flexibiliteit gehanteerd worden. De bijzonder beperkende en bureaucratische regels waaraan deze Fondsen gebonden zijn, moeten worden vereenvoudigd; bij het gebruik van de Fondsen moeten, aan de hand van het criterium van de menselijke kwaliteiten, de gelijke kansen worden bevorderd; verder dienen de gelijke kansen te worden gestimuleerd bij beroepsopleidingen en onderwijs op het gebied van het gebruik van nieuwe technologieën, van ambachtelijke beroepen en het starten van nieuwe bedrijven.
Als de voorwaarden voor de toepassing van de Structuurfondsen werden herzien, dan zou dat veranderingen in hun gebruik teweegbrengen, waardoor ze wellicht minder gericht zouden zijn op grote investeringen in de infrastructuur, om zich des te richten op projecten ter bevordering van de economische productiviteit, menselijke hulpbronnen en lokale initiatieven voor de werkgelegenheid.
Onze dank aan de rapporteur, de heer Lage, omdat zijn verslag de gelegenheid biedt, speciale steunmaatregelen voor werkloze vrouwen te treffen, zoals ook maatregelen voor reorganisatie van de arbeidstijd, voor deeltijdarbeid en voor steun en begeleiding van midden- en kleinbedrijven die door vrouwen zijn opgezet.
Het scheppen van werkgelegenheid hangt nauw samen met de ontwikkeling van infrastructuren en diensten die het toelaten dat werk te combineren valt met het huishoudelijke taken, om de vrouw op die manier uit haar sociale isolement te halen en nieuwe alternatieven te zoeken voor de traditionele arbeidsverdeling.
Wij vrouwen hebben een voortrekkersrol bij het verspreiden van nieuwe opvattingen over de arbeidsorganisatie, die onmisbaar en noodzakelijk zijn, wil de werkgelegenheid middels een gecoördineerde aanpak van economische en structuurmaatregelen het niveau van het beoogde "vertrouwenspact" bereiken.
Het is in dit vernieuwende kader dat wij vragen, het principe van gelijke kansen op te nemen bij de beleidsvormen ter bevordering van de werkgelegenheid en lokale ontwikkeling, en wel via de Structuurfondsen, aangezien vrouwen als het om werkloosheid gaat de meest achtergestelde groep zijn.

Flynn
Mijnheer de Voorzitter, ik dank allen die aan dit debat hebben bijgedragen. Ik dank in het bijzonder de heer Wolf voor zijn voortreffelijk verslag. De werkgelegenheid is voor de Unie niet alleen een uiterst belangrijk maar ook een zeer ingewikkeld probleem dat, zoals hier vanochtend tijdens dit interessante debat is gebleken, tal van onderling gecorreleerde aspecten vertoont. De heer Wolf heeft een grondige analyse gemaakt van het Commissieverslag over de werkgelegenheid in Europa. Ik ben bijzonder ingenomen met het feit dat wij het over zovele aspecten van de gevolgde strategie eens zijn. De heer Wolf en vele andere leden hebben een aantal bijkomende voorstellen en hier en daar ook kritiek geformuleerd. Ik ben daar erkentelijk voor en meen dat wij op basis daarvan onze strategie in de toekomst verder zullen kunnen ontwikkelen.
Het verslag over de werkgelegenheid in Europa is voor de Commissie elk jaar een belangrijk document. De laatste tijd is het zowel qua structuur als presentatie veranderd. Die veranderingen beantwoorden aan vele van de opmerkingen die het Europees Parlement daarover de jongste jaren heeft gemaakt. Het verslag is korter en bevat politieke beschouwingen op basis van de uitgevoerde analyse. Het verslag heeft in het bijzonder betrekking op de volgende punten. Het omvat een korte beschrijving van de belangrijkste analytische boodschappen in het verslag, geeft een idee van de stand van het beleid van de lid-staten en op de verschillende beleidsterreinen en omvat ten slotte - en dat is het belangrijkste - de visie van de Commissie op de belangrijkste politieke conclusies, wat wij "de nood aan actie" hebben genoemd.
Vele sprekers hebben de nood aan actie onderstreept en een indrukwekkende reeks acties opgesomd die de lid-staten kunnen en moeten ondernemen. Daarbij moet iedereen worden betrokken. Ik kan u zeggen dat de meerjarenprogramma's dat juist doen en dat de lid-staten dat onlangs aan de Commissie hebben voorgesteld. Wij maken dus vorderingen, zij het nog onvoldoende.
De heer Wolf zegt in zijn verslag terecht dat de macro-economische aspecten van de strategie zorgen baren en dat de lid-staten bij de uitvoering van hun beleid op hinderpalen botsen. De lid-staten staan voor moeilijke keuzen. Wij moeten echter volharden of zullen op dit terrein nog meer van onze geloofwaardigheid verliezen. De lid-staten hebben de strategie in hun meerjarenprogramma's geïntegreerd en wij zijn vastbesloten maatregelen voor de werkgelegenheid te nemen. Wij hopen dat op dat terrein in Dublin grote vooruitgang zal worden geboekt. Daar zal men de aansporing vinden om voort te gaan. Het verslag van de heer Lage zegt dat werkgelegenheid niet alleen met macro-economische aspecten te maken heeft maar ook met andere, structurele aspecten van de strategie. Ik feliciteer hem trouwens met zijn voortreffelijk verslag.
Wij stemmen in met de algemene strekking van de ontwerp-resolutie. Ik zou daarbij enkele opmerkingen willen maken. Het Parlement heeft zeer goed begrepen dat de Commissie de werkgelegenheid via de structuurfondsen wil verhogen. Vele sprekers hadden het vandaag over een beter gebruik van de structuurfondsen. Ik ben het met hen eens. De heer Lage onderstreepte dat dit beleid veel tijd vergt en wees vooral op de noodzaak van de bevordering van de lokale ontwikkeling en de oprichting van kleine ondernemingen. Ook daarmee zijn wij het eens.
Die doelstelling kan het best worden bereikt door middel van een partnerschap met de lid-staten, die de programma's op het gebied van de structurele steun medefinancieren, en een partnerschap met het toezichtcomité om hun beheer van de programma's te verbeteren. De Commissie is voorstander van een verdieping en uitbreiding van het partnerschap tot alle sociale en economische actoren. Vele sprekers hadden het vandaag ook uitdrukkelijk over de territoriale pacten. Wij onderzoeken op dit ogenblik een zestigtal proefprojecten. Ter attentie van mevrouw McCarthy merk ik op dat alleen het Verenigd Koninkrijk nog geen proefproject heeft voorgesteld. Wij spannen ons echter in om daarin verandering te brengen.
Belangrijk is ook dat wij het mechanisme voor de beoordeling van het effect van de verleende steun op de werkgelegenheid verbeteren. Dat is een ingewikkelde aangelegenheid. Het gaat immers om het scheppen en het behoud van werkgelegenheid, om het direct en indirect creëren van banen, vaste en tijdelijke werkgelegenheid, voltijd- en deeltijdarbeid, het probleem van de verplaatsing en natuurlijk ook van het draagvermogen. De Commissie is voornemens in deze aangelegenheid vooruitgang te boeken via de interdepartementale werkgroep voor de beoordeling en via het middelenprogramma. In dat verband dient te worden opgemerkt dat de Commissie de lid-staten voor de nieuwe doelstelling 2-periode becijferde richtsnoeren heeft voorgesteld om de voorafgaande en ex-post-beoordeling van het effect van de verleende steun op de creatie en het behoud van werkgelegenheid te verbeteren. De Commissie zal de tussentijdse beoordeling aangrijpen om bijzondere nadruk te leggen op de uitvoering van de in de mededeling van de Commissie vermelde punten.
Tot besluit zou ik het Parlement en de heer Lage nogmaals willen danken voor hun steun aan de Commissie.
Ten slotte zou ik het over het verslag van de heer Ribeiro en de prestaties bij vervroegde uittreding willen hebben. De Commissie is ingenomen met de positieve houding van het Europees Parlement tegenover dit voorstel en is het er met de commissie over eens dat de coördinatie van de nationale socialezekerheidsregelingen door de Gemeenschap tot de prestaties bij vervroegde uittreding moet worden uitgebreid. De nationale regelingen van die prestaties voor werklozen die de pensioenleeftijd nog niet hebben bereikt lopen sterk uiteen. Het gebrek aan coördinatie tussen die regelingen kan inderdaad problemen veroorzaken voor werknemers die in een andere lid-staat wonen dan die waarin de prestaties zijn toegekend.
De heer Ribeiro stelt in zijn verslag voor dat de administratieve commissie voor de sociale zekerheid van migrerende werknemers de problemen van de grensarbeiders prioritair zou behandelen. De Commissie beseft dat de problemen van die werknemers moeten worden aangepakt. De administratieve commissie is echter bevoegd voor de behandeling van alle problemen in verband met de toepassing van de coördinatieregeling van de Gemeenschap, ook voor grensarbeiders. Volgens de Commissie is het ongepast in het kader van haar opdracht een specifieke categorie van werknemers te vermelden zonder te verwijzen naar andere categorieën zoals gepensioneerden, gedetacheerde werknemers of studenten. De Commissie is dan ook niet bereid in te gaan op het voorstel van de rapporteur om dat punt te wijzigen.
Ten slotte zou ik tot de heer Cassidy willen zeggen dat ik het niet eens ben met de voorgestelde nieuwe titel van het verslag. Ik bekijk de kwestie positiever. Wij moeten de werkloosheidsproblemen aanpakken maar hebben ook een verslag over de werkgelegenheid nodig dat wij met het Parlement kunnen bespreken. Ik stem wel in met de opmerking van de heer Cassidy over de oudere werknemers en meen dat die kwestie in de debatten van dit Parlement in de toekomst een belangrijke plaats zal innemen.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
Wij gaan nu over tot de stemmingen.

Stemming
Christodoulou
Mijnheer de Voorzitter, commissaris de Silguy is gisteren ingegaan op mijn voorstel de amendementen die het Parlement vandaag heeft aangenomen, opnieuw te onderzoeken. Ik hoop dat hij zich aan zijn woord houdt en er de Commissie kan van overtuigen een groot aantal amendementen over te nemen. Ik herhaal dat de verordeningen in hun huidige vorm niet toepasbaar zijn en onze amendementen er precies op gericht zijn de tenuitvoerlegging ervan - en derhalve ook het werk van de Commissie - te vergemakkelijken.
Daarom wil ik commissaris Flynn verzoeken zijn collega aan diens belofte te herinneren.

Flynn
Hij zal van de bekommernissen van de leden op de hoogte worden gebracht.

Cornelissen
Voorzitter, ik weet hoe u zich beijvert om onze stemmingen snel te laten verlopen. Daarvoor hulde, Voorzitter. Maar toch hecht ik eraan, als u spreekt over amendementen van onze commissie, dat u spreekt over de Commissie vervoer en toerisme.

Wolf
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik vraag uw begrip. Wij moesten dit verslag in de commissie vrij snel behandelen. Daarna waren nog onderhandelingen nodig om tot een compromis te komen. Met de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij heb ik kunnen afspreken dat ik hun amendement in gewijzigde vorm zou overnemen. In de Engelse versie, waarover wij hebben onderhandeld, luidt het als volgt: ... are leading to extraordinary increases in productivity . De rest wordt geschrapt en vervangen als volgt: ... so that a policy is needed to make sure that there is a positive balance between productivity development and job creation . Dat is duidelijker dan de oorspronkelijke tekst. Daarom verzoek ik het Parlement daarmee in te stemmen. Deze tekst schenkt de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij wellicht niet helemaal voldoening, maar de meesten zullen er wel kunnen mee instemmen.

Boogerd-Quaak
Voorzitter, wij zijn dit overeengekomen. Dat klopt.
Paragraaf 19

Wolf
Mijnheer de Voorzitter, het probleem is dat er moeilijkheden waren gerezen omdat de ontwerp-resolutie te scherp was. Wij hebben daarover een compromis bereikt. Het tweede deel luidt nu als volgt: reiterates its call for seriously studying new models of taxation capable of counteracting this tendency as well as an improved control of derivatives . De woorden seriously studying new models of taxation capable of counteracting this tendency vervangen de omstreden formule in de originele tekst. Hiermee kan iedereen het eens zijn en ook voor mij is dit voldoende.

Boogerd-Quaak
Voorzitter, de derivaten waren niet overeengekomen en ik zou het op prijs stellen dat eerst over ons amendement wordt gestemd en als dat valt dan zullen wij deze tekst accepteren. Het is voor ons buitengewoon cruciaal omdat dit onze eindstemming bepaalt.

Wolf
Mijnheer de Voorzitter, in dat geval zou ik mevrouw Boogerd-Quaak willen vragen of zij het goed vindt dat wij over de woorden as well as improved control of derivatives een afzonderlijke stemming houden en dat wij het compromis daarop baseren.

Giansily
Mijnheer de Voorzitter, ik protesteer tegen deze werkwijze. Dit had in de commissie moeten gebeuren. Ik vind het volkomen abnormaal dat de fracties hier in plenaire vergadering op het ogenblik van de stemmingen hun meningsverschillen uitvechten. Ik verzoek u het Reglement te doen naleven. Daarin staat dat wij nu moeten stemmen zonder onze tijd te verspillen met stemmingen over formuleringen waarover de fracties het niet eens zijn.

Oomen-Ruijten
Voorzitter, wij hebben net met elkaar afgesproken en het heeft een warme instemming hier gekregen, dat wij niet meer over mondelinge voorstellen praten. Daar kan dus nu ook niet over gestemd worden. Wij stemmen dus ofwel over de originele tekst of over iets anders. Voorzitter, en als u over iets anders laat stemmen dan staan wij met z'n allen op en zullen het onmogelijk maken.
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Langenhagen
In de eerste plaats dank ik de rapporteur voor zijn voortreffelijk verslag. Hij belicht daarin zeer duidelijk de betekenis van de overeenkomst voor de Europese visserij. Het aantal schepen dat voortaan in de Mauretaanse wateren mag gaan vissen wordt aanzienlijk verhoogd. De toegestane tonnage in bruto-registerton wordt meer dan verdubbeld. De overeenkomst garandeert het behoud van talrijke directe en nog veel meer indirecte arbeidsplaatsen in Europa en Mauretanië. Daarom zal mijn fractie ze vandaag goedkeuren.
Er is echter een aspect waarover wij ons grote zorgen maken. Dat is deze keer niet zozeer het feit dat de Raad de verordening veel te laat aan het Parlement heeft voorgelegd, wat ons werk sterk bemoeilijkt en de medewerking van het Parlement aan de besluitvorming tot een klucht maakt. Door de schuld van de Raad moeten wij ons haasten en moeten wij ons vandaag zonder debat over deze belangrijke overeenkomst uitspreken. In een dergelijk misprijzen voor de prerogatieven van het Europees Parlement zullen wij nooit berusten.
Ik zou het echter over een ander punt, namelijk de rechtsgrondslag, willen hebben. De Commissie had voor deze verordening de instemmingsprocedure als rechtsgrondslag gekozen. Zij had daarvoor een goede reden. Deze visserijovereenkomst is niet alleen de tweede belangrijkste die de Europese Gemeenschap ooit met een derde land heeft gesloten, maar bovendien kost de overeenkomst de EG 266, 8 miljoen ecu, elk jaar meer dan 55 miljoen ecu.
De Raad heeft echter de door de Commissie gekozen rechtsgrondslag in een eenvoudige raadplegingsprocedure omgevormd. Wij protesteren daartegen met klem. Op aanbeveling van onze Commissie juridische zaken en rechten van de burger heeft de Commissie visserij een standpunt op basis van de instemmingsprocedure geformuleerd. Als de Raad daarmee niet instemt, moeten wij ons over passende maatregelen beraden. Ik volg deze juridische kwestie al lang. Reeds ten tijde van de overeenkomst met Groenland heeft de EU in haar bescheiden wijsheid vermeden dat de zaak aan het Europees Hof van Justitie werd voorgelegd om, in het zog van een interinstitutioneel akkoord, de lacune in de interpretatie van artikel 228 aan te vullen. Toen ik destijds het advies van de Commissie visserij aan de intergouvernementele conferentie op papier zette, was de veralgemening van de toepassing van de instemmingsprocedure voor alle internationale overeenkomsten een centrale doelstelling. Tot nu toe hebben wij van de intergouvernementele conferentie op dat punt jammer genoeg nog geen positief signaal gekregen.
Het kan echter niet zijn dat artikel 228, paragraaf 3, eerste lid over de "aanzienlijke financiële gevolgen" voor ons voor altijd zonder aanzienlijke wetgevende gevolgen blijft. Deze zaak moet aan het Europees Hof van Justitie worden voorgelegd.
Verslag-Belleré (A4-0333/96)
Bernardini
In de eerste plaats moeten wij de Commissie danken dat ze haar belofte heeft gehouden en dat ze bij haar voorstel een verslag over de toepassing van de zomertijd in de Europese Unie heeft gevoegd. Uit dat verslag blijkt duidelijk hoe moeilijk deze kwestie is. Dit verslag over de voor- en nadelen van de zomertijd steunt zowel op de economische als de sociale aspecten van de kwestie. Het gaat ervan uit dat het subsidiariteitsbeginsel hier volledig wordt toegepast. Daarom was het logisch dat onze voorstellen een harmonisatie of onderlinge toenadering en geen uniformisering beoogden.
Ik onderstreep dus het belang van het werk van onze rapporteur en betuig mijn steun aan een harmonisatie van de periode van toepassing van de zomertijd, waarbij de Commissie er actief moet op toezien dat het tijdverschil tussen aan elkaar grenzende lid-staten niet meer dan een uur bedraagt.
Verslag-Christodoulou (A4-0371/96)
Cox
Mijnheer de Voorzitter, ik zou hier alleen maar het politieke standpunt van de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij willen toelichten. Wij hebben ons bij de stemming over de twee verslagen van de heer Christodoulou onthouden om te laten zien dat wij met andere collega's op een belangrijk punt politiek van mening verschillen. Wij menen dat de amendementen van het Parlement ten onrechte zijn afgezwakt en achten dat op de weg naar de EMU politiek betreurenswaardig. Wij vreesden dat de Raad van ministers van economische zaken en financiën min of meer onder dwang de voorstellen van de Commissie nodeloos zou willen aanscherpen, maar hopen dat dit niet zal gebeuren. Toch menen wij dat het Parlement een reeks amendementen heeft aangenomen die in de omgekeerde richting gaan. Daarom hebben wij ons bij de stemming over deze twee verslagen onthouden.

Ahlqvist, Theorin en Wibe
Aangezien wij vinden dat de Economische en Monetaire Unie niet tot stand moet komen, hebben wij ervoor gekozen om ons bij de stemming over dit verslag van stemming te onthouden.
Weliswaar zwakt dit verslag de formuleringen van de Commissie over het stabiliteitsprogramma voor de lidstaten af, maar wij vinden een "stabiliteitspact" zo schadelijk voor de economie dat wij geen enkel voorstel kunnen steunen, afgezwakt of niet, dat dit pact als uitgangspunt heeft.

Berès en Darras
Wij zijn tegenstanders van een toetredingspact dat een achteruitgang betekent. Zowel uit sociaal als economisch oogpunt is het volstrekt onmogelijk tegelijkertijd een monetair en wisselkoersbeleid en buitensporig strak begrotingsbeleid te voeren. Dat zou een depressie tot gevolg hebben die rampspoedige gevolgen zou hebben voor de activiteiten en dus ook voor de positie, zowel inzake inkomen als werkgelegenheid, van de geringsten onder ons. De nadelen van de aanpassing mogen niet in de vorm van een overdreven loonmatiging of werkloosheid op de werknemers worden afgewenteld. Het strenge mechanisme van budgettaire sancties waarin het stabiliteitspact voorziet zal die averechtse gevolgen hebben.
Door de nationale overheden aan de kaak te stellen zal het stabiliteitspact de Europese Centrale Bank bovendien een alibi verschaffen om een accidentele ontsporing van een of verschillende lid-staten te bestraffen door de Europese rente te verhogen. Dat zou de overwaardering van onze munten tegenover de dollar, die nu in termen van koopkrachtpariteit reeds 40 % bedraagt, nog versterken.
De financiële bestraffing van een lid-staat met een tekort kan ook onlogisch en zelfs gevaarlijk zijn. Eerder dan een financiële sanctie die zijn tekort nog vergroot en hem voor de internationale financiële gemeenschap aan de kaak stelt, heeft de "delinquente" lid-staat hulp nodig.
Wij moeten integendeel een Europese regering tot stand brengen die een politiek tegenwicht kan vormen tegen de technocratie van de enige monetaire autoriteit. Kunnen wij, gelet op de orthodoxie van de ministers van economische zaken en financiën, werkelijk verwachten dat de Raad van ministers van economische zaken en financiën een politiek tegenwicht voor de ECB zal zijn? spelen de centrale bankiers en de ministers van financiën niet onder één hoedje?
Wij verwerpen het restrictieve concept van een stabiliteitspact dat de regeringen van de Europese Unie hun marge voor budgettaire maatregelen ontneemt. Wij zijn voorstander van een solidariteits- en groeipact dat op een beleid voor de werkgelegenheid, de vooruitgang en de sociale samenhang steunt.
Het verslag van de heer Christodoulou gaat in de door ons gewenste richting. Het legt het accent op de punten die in de voorstellen van de Commissie worden veronachtzaamd: de groei, de werkgelegenheid en de noodzakelijke overheidsinvesteringen.
Het verslag onderstreept dat de onderschikking van het budgettaire instrument aan het exclusieve doel van de monetaire stabiliteit de mogelijkheden beperkt om een groeibeleid te voeren. In de tweede overweging moet dan ook worden gepreciseerd dat het nationale begrotingsbeleid ook zo moet worden vastgesteld dat de overheid voldoende kan investeren om bij te dragen tot de groei en de werkgelegenheid.
Voorts bevat het verslag ook een betere omschrijving van het begrip uitzonderlijk en tijdelijk tekort in artikel 104 C, paragraaf 2, a) van het Verdrag, dat de Commissie te restrictief definieert. De definitie van dat begrip moet rekening houden met de fundamentele constitutionele verplichtingen van de lid-staten om maatregelen tegen de stijgende werkloosheid of ter bescherming van hun territoriale integriteit te nemen.
Voorts wil het verslag van de heer Christodoulou de nationale parlementen terecht nauwer bij de aanneming van de stabiliteitsprogramma's door de lid-staten betrekken en beoogt het een betere voorlichting van het Europees Parlement.
Ten slotte heeft het verslag meer aandacht voor de situatie van de lid-staten die niet aan de EMU deelnemen maar daartoe wel geroepen zijn.

Berthu
Het stabiliteitspact dat men ons in de vorm van twee voorstellen voor een verordening van de Raad ter goedkeuring voorlegt zou moeten garanderen dat de budgettaire convergentie van de aan de euro deelnemende landen ook na de invoering van de gemeenschappelijke munt wordt voortgezet.
Om dat doel te bereiken stelt men, onder de fraaie benaming "pact" , een reeks bureaucratische en repressieve maatregelen voor zodat de Commissie en de Raad de lid-staten als stoute kinderen kunnen straffen wanneer hun budgettaire prestaties niet met de vooraf ingediende "stabiliteitsprogramma's" of met de door het Verdrag bepaalde criteria overeenstemmen. Voor ons doet die procedure zowel inhoudelijk als naar de vorm ernstige problemen rijzen.
In de eerste plaats verraadt de naam "stabiliteitspact" zelf dat de structurele voorwaarden voor de invoering van een gemeenschappelijke munt in Europa niet zijn vervuld. In de Verenigde Staten bij voorbeeld bestaat geen "federaal stabiliteitspact" . Als onze federalisten een dergelijk pact in Europa nodig achten, is dat omdat zij zeer goed weten dat zij voor een strakke en versnelde convergentie zullen moeten zorgen om de verschillen tussen de lid-staten zo snel mogelijk weg te werken en om het ontstaan van nieuwe verschillen te voorkomen. Het stabiliteitspact betekent met andere woorden dat men denkt dat men met politieke wil de verschillen kan wegwerken die het gevolg zijn van de verscheidenheid van de volkeren en hun economische en sociale structuren. Men wil de gemeenschappelijke munt om politieke redenen tot stand brengen hoewel de voorwaarden daartoe in werkelijkheid niet zijn vervuld. Wij vinden die houding van de regeringen met zogenaamde verantwoordelijkheidszin volkomen onrealistisch.
Vanwaar komt trouwens die "politieke wil" die de invoering van de gemeenschappelijke munt mogelijk moet maken zonder dat de voorwaarden daartoe zijn vervuld? Die politieke wil komt niet van de volkeren, die het Verdrag van Maastricht wel hebben goedgekeurd maar nu twijfels hebben bij de voortzetting van het proces. In werkelijkheid zijn het de regeringen die, gijzelaars van hun ondoordachte beloften, hun verbintenissen zonder en eventueel tegen de bevolking willen nakomen.
Naast die ernstige inhoudelijke problemen rijzen ook twijfels over de stevigheid van de rechtsgrondslagen van de voorgestelde procedures. Zo zien wij niet in hoe artikel 103, lid 5 de rechtsgrondslag kan zijn voor de verplichte voorlegging van "stabiliteitsprogramma's" door de aan de euro deelnemende landen. Wij zien ook niet in hoe men op basis van artikel 104 C, paragraaf 14, lid 2 aanvullende maatregelen bij protocol nr. 5 kan nemen. Wij zien niet in op grond van welke tekst de Gemeenschap de in de Verdragen reeds voldoende omschreven repressieve procedures nog kan versterken en bespoedigen.
Die voorbeelden, waaraan men er jammer genoeg nog heel wat kan toevoegen, bewijzen hoe moeilijk het is om het stabiliteitspact met de letter van het Verdrag in overeenstemming te brengen. De reden daarvan is eenvoudig: oorspronkelijk was niet in een stabiliteitspact voorzien. Dat men niet aan een stabiliteitspact heeft gedacht, komt doordat men het ontwerp van Maastricht heeft opgesteld zonder ook maar in het minst rekening te houden met de werkelijke voorwaarden die vervuld moeten zijn om een gemeenschappelijke munt tot stand te brengen.
Die vaststelling doet uiteraard twijfel rijzen over de rechtsgeldigheid van de eenmaking die nu aan de gang is. In Frankrijk oordeelde de constitutionele raad in 1992 dat de gemeenschappelijke munt de fundamentele voorwaarden voor de uitoefening van de nationale soevereiniteit kon aantasten, zodat men de grondwet heeft moeten wijzigen en daarin nieuwe monetaire bepalingen heeft moeten opnemen. Die moeten evenwel als limitatief worden beschouwd omdat ze van de grondwet afwijken. Met welke goocheltruc wil men ons dan nu een extensieve interpretatie opdringen door een stabiliteitspact op te leggen op basis van teksten die daarin niet uitdrukkelijk voorzien?

Dury
Wat de gemeenschappelijke munt betreft, wil ik erop wijzen dat overdaad schaadt. Daar slechts twaalf van de vijftien lid-staten kunnen meedoen, zou het ongerijmd zijn alles te doen mislukken door vast te houden aan een ideologische, doctrinaire en economisch deflatoire toepassing van de criteria van het Verdrag van Maastricht.
In alle landen die klaar zijn om tot de monetaire unie toe te treden is de inflatie onder controle, maar dan wel ten koste van een blijvende structurele werkloosheid. Wij moeten de middelen behouden om een economisch herstel op gang te brengen in plaats van dat onmogelijk te maken. Een restrictieve interpretatie van het Verdrag van Maastricht is uit sociaal, economisch en politiek oogpunt ongerijmd.
Wij aanvaarden en voeren sedert tien jaar een beleid van economische soberheid omdat wij beseffen dat wij onze financiën en onze economie moeten saneren om de basis voor een duurzame ontwikkeling te leggen.
Nu ook nog een contraproduktief soberheidsbeleid opleggen zou niet alleen ongerijmd zijn, maar zou in de praktijk ook de economische en monetaire unie, die wij tot stand willen brengen, onmogelijk maken.

Gahrton, Holm en Schörling
Het verslag bevat amendementen op de verordening van de Raad over versterking van het toezicht en de coördinatie van begrotingssituaties en op de verordening van de Raad over bespoediging en verduidelijking van de tenuitvoerlegging van de procedure bij buitensporige tekorten.
Aangezien wij tegen invoering van de EMU zijn en dit verslag gaat over technische constructies rond de Monetaire Unie, kunnen wij op geen enkel onderdeel vóór dit verslag stemmen.

Kirsten Jensen, Sindal, Blak en Iversen
De Deense sociaal-democraten in het Europees Parlement stemmen voor het verslag-Christodoulou. Het verslag is een uiting van onze wens om de structuur van de Europese Monetaire Unie evenwichtiger en meer doordacht te maken. Dit geldt voor meerdere gebieden.
Als Denen vinden wij het belangrijk dat het voorbehoud van de Deense bevolking bij de derde faze van de EMU gerespecteerd wordt. Het verslag laat op dit gebied geen twijfel bestaan. Er staat dat landen die voorbehoud maken, gerespecteerd moeten worden, maar dezelfde behandeling als de andere landen moeten krijgen als ze later willen toetreden. Als sociaal-democraten verheugt het ons dat de sociale aspecten een rol spelen in het economisch beleid op Europees niveau. Sterke economieën zijn niet alleen die met een lage inflatie, maar ook de economieën die gekenmerkt worden door groei, die voldoende werkgelegenheid hebben alsook de middelen voor een behoorlijke en goed werkende openbare sector.
Het verslag zet ons dan ook op weg naar een Europese Unie die de wensen van de bevolking au serieux neemt.
Verslag-Herman (A4-0375/96)
Ahlqvist, Theorin en Wibe
Aangezien wij vinden dat Zweden niet moet deelnemen aan de Economische en Monetaire Unie, onthouden wij ons van stemming over de technische invoering van de euro. Het zesde amendement van het verslag is geformuleerd alsof het hele EMU-project door de lid-staten van de EU en hun burgers is besloten en vastgesteld. Er wordt geconstateerd: " de lidstaten nemen in overleg met de relevante handels-, beroeps- en consumentenorganisaties passende maatregelen om te informeren en te adviseren over en voorbereidingen te treffen voor de invoering van de euro" .
Wij willen er in dit verband op wijzen dat volgens ons tenminste drie lid-staten van mening zijn dat zij zelf het recht bezitten te beslissen over de invoering van de euro. Er zijn nog veel meer lid-staten waar de voorbereidingsbesluiten over de hoofden van de burgers worden genomen, maar waar de burgers zeker niet voor een voldongen feit willen worden gesteld, voordat een referendum of een parlementsverkiezing in de kwestie duidelijkheid heeft gebracht.

Berthu
De voorstellen voor verordeningen betreffende de invoering van de euro geven aanleiding tot twee kunstgrepen waarvan de ene jammer genoeg gebruikelijk en de andere zonder voorgaande en ronduit monsterlijk is.
De eerste kunstgreep bestaat erin dat men artikel 235 - een misdadige bepaling die de Raad toestaat middelen aan te wenden waarin het Verdrag niet voorziet - voor een van de twee verordeningen als rechtsgrondslag gebruikt in plaats van artikel 109 L, lid 4 over de aanvang van de derde fase. De Commissie komt ons dan vertellen dat die laatste bepaling slechts bruikbaar is wanneer de derde fase van start gaat en dat ze dus in afwachting een andere rechtsgrondslag moest vinden. Dat antwoord neemt onze bezwaren tegen artikel 235 niet weg en stelt bovendien de onvoorstelbaar gebrekkige formulering van de monetaire bepalingen van het Verdrag in het licht.
Naast die gebrekkige rechtsgrondslag zijn er ook de tekortkomingen die wij al naar aanleiding van het verslag van de heer Christodoulou hebben aangestipt en die betrekking hebben op de stabiliteitsprogramma's, de aanvullingen bij de procedure bij buitensporige tekorten, de eenzijdige sancties en de versterking van de procedures. Uiteindelijk vraagt men zich, zoals de heer Herman met betrekking tot de naam van de gemeenschappelijke munt, af of men zich niet beter opnieuw tot de nationale parlementen zou wenden om al die duistere punten op te helderen.
De tweede kunstgreep bestaat erin dat men de naam van de gemeenschappelijke munt van ecu in euro verandert. Juridisch gezien is dat een herziening van het Verdrag, en wel op basis van artikel 235. In zijn advies van 28 maart 1996 heeft het Hof van Justitie echter duidelijk gezegd dat artikel 235 niet mocht dienen om het Verdrag te wijzigen zonder de procedure te volgen waarin het Verdrag daartoe voorziet. De Raad en de Commissie bevinden zich dus in een impasse. De gevolgen daarvan overstijgen het beperkte kader van de benaming van de munt en dreigen zelfs de toekomstige rechten van de houders van obligaties in ecu in het gedrang te brengen.
Om mij tegen die kunstgreep te verzetten heb ik, als Frans burger, zelf een beroep ingesteld tot vernietiging van de wijziging van de naam van de Europese munt, dat het Hof van Justitie op 4 november jongstleden heeft geregistreerd. Er komen wellicht nog andere reacties. Als de Raad in deze en andere aangelegenheden zware problemen wil vermijden, geef ik hem nogmaals de raad zich tot de nationale parlementen te wenden. Dan zullen wij zien wat die ervan denken.

Gahrton, Holm en Schörling
Het verslag gaat in grote lijnen over technische wijzigingen op het voorstel van de Commissie voor een verordening van de Raad over enkele bepalingen in verband met de invoering van de euro. Wij, ondergetekende leden van het Parlement, hebben ervoor gekozen ons te onthouden van stemming, aangezien wij tegenstanders zijn van de Monetaire Unie en van de invoering van de euro als gemeenschappelijke munt. Het verslag stelt echter verbeteringen op het voorstel van de Commissie voor, in de vorm van betere voorlichting aan de consumenten en een verlenging van de periode met dubbele prijsaanduiding.
Verslag-Metten (A4-0379/96)
Ahlqvist, Theorin en Wibe
Aangezien wij vinden dat de Economische Monetaire Unie geen bijzonder goed idee voor Europa is, onthouden wij ons van stemming. Wij vinden het echter sympathiek dat in dit verslag wordt uitgesproken dat men het voldoen aan de convergentiecriteria ruim moet uitleggen.
Wij willen er echter op wijzen dat afgezien van het feit dat Denemarken en Groot-Brittannië speciale clausules hebben met betrekking tot de deelname aan de EMU, ook Zweden heeft meegedeeld dat de beslissing over de Zweedse deelname aan de EMU door de Zweden zelf moet worden genomen. Volgens ons zou een referendum de meest geschikte manier zijn.

Berthu
Onder het voorwendsel van de goedkeuring van de aanbeveling van de Raad, die eind 1996 moet vaststellen dat een meerderheid van de lid-staten nog niet aan de voorwaarden voor de aanneming van de gemeenschappelijke munt voldoet, biedt het verslag van de heer Metten het Europees Parlement de gelegenheid om een andere, veel politiekere boodschap uit te zenden: de Raad zou zich niet tot een zuiver rekenkundige toepassing van de convergentiecriteria mogen beperken, maar zou zonder voorbehoud gebruik moeten maken van de beoordelingsmarges waarin het Verdrag voorziet. Uiteindelijk blijken die zeer talrijk te zijn. Het Parlement wil er dus duidelijk voor zorgen dat een meerderheid van de lid-staten op 1 januari 1999 met de derde fase van de EMU kan beginnen.
Het Parlement doet aldus een uitspraak in een debat dat regelmatig de frontpagina van de kranten haalt maar desondanks een schijndebat is.
Enerzijds pleiten Duitsland en de haviken voor een strikte interpretatie van de criteria, met het gevaar dat de euro slechts in een beperkt gebied zal worden gebruikt en dat hij daar alleen maar tot nog meer soberheid zal dwingen. Anderzijds schijnen de meeste lid-staten de voorkeur te geven aan een soepeler interpretatie, waardoor de munt in een groter deel van Europa kan worden ingevoerd, met uiteraard het gevaar - beschouwen zij dat evenwel als een risico? - dat ze op de internationale wisselmarkten minder sterk staat.
Dat is voor ons een schijndebat omdat de criteria waarover men debatteert, hoe interessant die ook mogen zijn, slechts van ver iets te maken hebben met wat werkelijk belangrijk is maar waarover niets in het Verdrag staat: vormen de betrokken landen een optimale muntzone?
Een dergelijke muntzone wordt gekenmerkt door homogene structuren, door de mobiliteit van de produktiefactoren zoals arbeid, door interregionale herverdelingsmogelijkheden en door het feit dat de volkeren gemeenschappelijke waarden en doelstellingen hebben waardoor zij tegen opduikende problemen niet op verschillende wijzen reageren. Kortom, vormen de inwoners van die landen een enkel volk? Voor het huidige Europa luidt het antwoord op die vraag neen. In die omstandigheden heeft het dan ook niet veel zin eindeloos te debatteren over bij voorbeeld de vraag of een tekort in de buurt van 3 % volgens artikel 104 C, lid 2 tot 3, 2 % of 3, 6 % mag oplopen.

Gahrton, Holm en Schörling
Het verslag gaat in op de problematiek van de uitleg van de convergentiecriteria en stelt in vergelijking met voorheen een wat mildere uitleg voor, opdat zo veel mogelijk landen vanaf het begin aan de EMU zullen deelnemen. Aangezien wij de EMU een politiek en economisch zeer riskant project vinden, dat sociale uitsluiting, werkloosheid en onrust in de samenleving veroorzaakt en dan ook niet verwezenlijkt dient te worden, zullen wij niet voor het verslag stemmen.

Kirsten Jensen, Blak, Sindal en Iversen
De Deense sociaal-democraten kunnen op grond van het nationale compromis en de Overeenkomst van Edinburgh natuurlijk niet voor het verslag stemmen, omdat het strijdig is met het Deense voorbehoud op dit gebied. Het is een regelrechte schending van het nationaal zelfbeschikkingsrecht wanneer de Unie zich gaat moeien met het beheer van lid-staten die voorbehoud maken bij de EMU-constructie.
Verslag-Hoppenstedt (A4-0352/96)
Ahlqvist, Andersson, Lööw, Theorin, Waidelich en Wibe
Wij stellen ons niet achter de wijze waarop in het verslag uitleg wordt gegeven aan het convergentiecriterium inzake de eis van een tweejarig verplicht lidmaatschap van het wisselkoersmechanisme van het EMS zonder devaluatie.
Volgens ons staat in artikel 109 J uitsluitend, dat om te kunnen overgaan tot de derde fase van de Monetaire Unie, van de lid-staten wordt geëist dat er geen devaluatie heeft plaatsgevonden van de valuta van de lid-staat ten opzichte van de valuta van een andere lid-staat, en dat de normale fluctuatiemarges in acht genomen zijn. Nergens staat, noch in het Verdrag, noch in het bijbehorende protocol, dat er enige eisen zijn gesteld met betrekking tot een formeel lidmaatschap van het EMS.

Berthu
Zoals ik in mijn stemverklaringen bij de verschillende tijdens deze vergaderperiode voorgestelde verslagen over de gemeenschappelijke munt heb uiteengezet botsen de voorstanders van de uitvoering van het project vandaag op tal van moeilijkheden. Die moeilijkheden zijn van juridische aard, zoals de ongeschiktheid van de rechtsgrondslagen voor vele nochtans noodzakelijke toepassingsmaatregelen, en van inhoudelijke aard, zoals de juiste aard van het in Maastricht goedgekeurde monetair stelsel (eenvormig of gedifferentieerd, gelijk of ongelijk).
Die moeilijkheden zouden, als men de stem van de wijsheid volgt, tot gevolg moeten hebben dat men zich voor een nieuw onderzoek van de bepalingen over de monetaire unie opnieuw tot de nationale parlementen wendt. Misschien zal men ons echter antwoorden dat wij daarvoor onvoldoende tijd hebben omdat de Raad begin 1998 moet uitmaken welke lid-staten kunnen deelnemen aan de derde fase die op 1 januari 1999 van start gaat.
Dat argument gaat volgens mij niet op. In artikel 109 J, derde en vierde lid van het Verdrag staat, in tegenstelling tot wat men vaak beweert, niet dat de derde fase, als die niet op 1 januari 1997 van start is gegaan, automatisch op 1 januari 1999 begint. Die bepalingen laten integendeel een bijkomende marge: als de Raad in de samenstelling van de staatshoofden en regeringsleiders voor 31 december 1996 (het gaat dus om de Europese Raad van Dublin) niet heeft gezegd dat een meerderheid van de lid-staten voldoet aan de voorwaarden om de gemeenschappelijke munt aan te nemen en als de Raad niet heeft beslist dat de derde fase moet beginnen, beschikt hij volgens lid 4 nog over het gehele jaar 1997 om een datum voor de aanvang van de derde fase vast te stellen. Alleen als de Europese Raad dat op 31 december 1997 nog niet heeft gedaan, begint de derde fase automatisch op 1 januari 1999.
Wij verzoeken de Europese Raad van Dublin dan ook in het belang van de Unie blijk te geven van doorzicht en de datum van 1 januari 1999, in tegenstelling tot wat de Europese Raden van Florence en Madrid in hun onvoorzichtigheid wel hebben gedaan, niet te bevestigen. Dat zou ons de tijd bieden om de echte problemen aan de nationale parlementen voor te leggen.
Verslag-Harrison (A4-0374/96)
Ahlqvist, Theorin en Wibe
Wij juichen het initiatief in het verslag toe dat het monetair beleid ook gekoppeld moet worden aan het werkloosheidsniveau en niet alleen aan de prijsstabiliteit.
Wij zijn echter tegen dit verslag en wel vooral om twee redenen. In artikel 5 wordt gesproken over een verhoging van de begroting van de Unie. Dit is een federalistisch element, dat wij niet kunnen steunen. De hoofdreden dat wij niet voor het verslag kunnen stemmen is echter het algemene thema dat de EMU de basis moet vormen voor een gemeenschappelijk financieel beleid.
Wij zijn van mening dat zowel het monetaire beleid als het financiële beleid het beste kunnen worden gevoerd op nationaal niveau.

Andersson, Hulthén, Lööw en Waidelich
Het verslag gaat ervan uit dat een gemeenschappelijk monetair beleid gepaard moet gaan met een steeds verdergaande coördinatie van het economisch beleid van de lid-staten. Wij willen er in deze stemverklaring op wijzen, dat dit niet mag leiden tot een gemeenschappelijk financieel beleid op Europees niveau noch tot harmonisatie van het belastingbeleid. Het monetaire beleid dient echter in evenwicht te worden gehouden door een grotere coördinatie van het werkgelegenheidsbeleid. Dit is precies waar het Zweedse werkgelegenheidsinitiatief bij de Intergouvernementele Conferentie inzake een apart hoofdstuk in het Verdrag naar streeft.
Een onderdeel dat wij regelrecht afwijzen is artikel vijf, waarin wordt gesteld dat de bestrijding van de werkloosheid een verhoging van de begroting van de Gemeenschap vereist. Wij zijn van mening dat deze maatregelen juist zo veel mogelijk moeten worden gefinancierd door een herverdeling binnen de huidige begrotingskaders.

Berthu
Het verslag van de heer Harrison over de invloed van het monetaire beleid op de reële economie, dat het Europees Parlement zopas heeft aangenomen, bevat, wellicht opzettelijk, vrij grote tegenstrijdigheden. Die verraden dat men het zwaartepunt van de monetaire unie en de Unie als dusdanig wil verplaatsen door de communautaire instellingen, meer bepaald het Europees Parlement, meer bevoegdheden te verlenen.
Tot die tegenstrijdigheden behoren:
de verklaring dat het budgettair beleid in de monetaire unie moet worden gedecentraliseerd maar dat men ook de instrumenten moet ontwikkelen voor een echt beleid van de Unie op het gebied van de overheidsuitgaven; -de erkenning van de rechtmatigheid van de onafhankelijkheid van de Europese Centrale Bank en de oproep om die Centrale Bank toch aan een "democratische controle" te onderwerpen; -het opduiken, zonder de eerste opdracht van de ECB op de helling te zetten (behoud van de prijsstabiliteit) van andere indicatoren (investeringen, lonen, werkloosheid, ...) die in aanmerking zouden moeten worden genomen door "het monetair beleid van de lid-staten tijdens het convergentieproces" .Wegens tijdgebrek zal men niet op een onderzoek van die nochtans vrij duidelijke tegenstrijdigheden aandringen. Zoals men in Europese aangelegenheden al te vaak ziet, zal men daarentegen wel onderstrepen dat die gewilde onduidelijkheid moet verdoezelen dat ideeën veld winnen waarvan men de draagwijdte niet te snel wil onthullen. In dit concrete geval hebben die ideeën betrekking op de bijkomende politieke en institutionele maatregelen die voor de werking van de monetaire unie zogezegd nodig zijn maar waarin het Verdrag van Maastricht niet uitdrukkelijk heeft voorzien en waarover men niet al te openlijk wil spreken uit vrees dat men het proces in gevaar zal brengen: een omvangrijker communautaire begroting, de Europese coördinatie van alle economische beleidsvormen, een strenger multilateraal toezicht, de versterking, op Europees niveau, van de democratische controle op de centrale banken (die men ons op nationaal niveau als een ketterij heeft afgeschilderd).
Zo worden stilaan de al te ver gaande gevolgen van de gemeenschappelijke munt duidelijk waarvan men beweerde dat ze alleen maar voordelen zou opleveren en waarvan de burgers nu geleidelijk ook de nadelen en reusachtige beperkingen ontdekken.

Gahrton, Holm en Schörling
Wij hebben tegen het verslag gestemd, aangezien wij het er niet mee eens zijn dat de EMU volgens schema zou moeten worden verwezenlijkt, of dat de EMU überhaupt de ontwikkeling of de werkgelegenheid in de Unie zou bevorderen.
Wij vinden evenmin dat het economische beleid verder dient te worden gecoördineerd of dat er nog meer gelden aan de begroting van de Unie moeten worden toegekend. Wij zijn bovendien van mening dat de bedachte constructie van de Centrale Bank fundamenteel ondemocratisch is en dat het voorstel in het verslag om de Centrale Bank regelmatig aan het Parlement te laten rapporteren enkel "een democratisch sausje" is.
Verslagen Metten (A4-0379/96), Christodoulou (A4-0371/96), Herman (A4-0375/96), Hoppenstedt (A4-0352/96) en Harrison (A4-0374/96)
Lindqvist
Ik heb tegen de vijf verslagen over de EMU gestemd. Ze gaan er allemaal als vanzelfsprekend vanuit dat de Economische en Monetaire Unie, de EMU, vanzelf leidt tot verbeteringen in de vorm van extra werkgelegenheid enz. voor de individuele burgers in de lid-staten van de EU.
Het beleid dat in verband met de aanpassing voor de EMU gevoerd wordt, en wel sinds het Verdrag van Maastricht is opgesteld aan het eind van 1991, toont helaas het tegenovergestelde aan. Voor vele lid-staten en voor de EU als geheel, is de werkloosheid gestegen tot tussen de 18 en 20 miljoen mensen. Ook in Zweden is de werkloosheid krachtig gestegen sinds wij ons aan de EU en de EMU zijn gaan aanpassen. Toen Zweden het lidmaatschap van de EU aanvroeg in juli 1991, bedroeg de werkloosheid 2, 1 procent. Toen werd gezegd dat het lidmaatschap van de EU dit lage werkloosheidsniveau van destijds nog verder naar beneden zo brengen. Dat is dus niet gebeurd. Integendeel, het is constant gestegen. Op het ogenblik bedraagt de werkloosheid 10, 7 procent, of 13-14 procent als men ook die mensen meetelt die via verschillende vormen van werkgelegenheidsmaatregelen een baan hebben.
Nu moet de EMU de werkloosheid oplossen. We hoeven alleen maar mee te doen met de EMU, en de werkloosheid gaat naar beneden. Dat moeten we echt niet geloven. Vanzelfsprekend is het belangrijk dat landen een gezonde economie hebben. Een van de basisfouten van de EMU is echter dat vijftien landen in Europa tegelijkertijd bezuinigen op hun uitgaven en daardoor op de overheidssector en de werkgelegenheid. Dat wordt gedaan ongeacht de conjunctuur en ongeacht het economisch beleid dat in het betrokken land wordt of is gevoerd. Doorgaan met dat beleid via de EMU, waarbij aan lage inflatie en prijsstabiliteit de voorrang wordt gegeven boven minder werkloosheid, zal de situatie op de arbeidsmarkt alleen maar slechter maken.
De EMU is een zeer centralistisch project, dat de beslissingsbevoegdheid van democratische vergaderingen van de individuele landen overbrengt naar onafzetbare, voor controle en democratisch invloed ontoegankelijke bankdirecteuren in de Centrale Bank in Frankfurt. Hierbij bestaat het directe gevaar, wat ook blijkt uit de verslagen zoals dat van de heer Hoppenstedt, dat ook het financieel beleid en het belastingbeleid gecoördineerd gaan worden, en daarmee de omvang en inrichting van de overheidssector.
De beslissingen op dit gebied worden dan door de Centrale Bank in Frankfurt genomen op grond van de bepalingen in het Verdrag van Maastricht, zonder enige mogelijkheid voor een nationaal democratisch debat.
Verslag-Killilea (A4-0292/96)
Bernardini
Deze tekst breidt het beginsel van de vrije dienstverlening uit tot het vervoer van personen over de weg tussen de lid-staten van de Europese Unie. Het gaat hier om een van de fundamentele vrijheden van het Verdrag van Rome, waarbij wij vragen kunnen stellen. Ik maak dan ook voorbehoud bij de conclusies van de rapporteur, meer bepaald uit sociaal oogpunt.
In Frankrijk hebben de vrachtrijders grote sociale onrust veroorzaakt. Zij stellen eisen op het gebied van de rijtijden, de opleiding en het minimumloon... Diezelfde eisen zullen ook worden gesteld door de sector van het personenvervoer. Dit verslag legt immers te weinig nadruk op de sociale bepalingen. Ik vind het jammer dat van een gemeenschappelijke aanpak geen sprake is geweest.
Aanbevelingen-von Wogau (A4-0372/96 en A4-0373/96)
Wibe
Ik stem voor de aanbeveling om W.F. Duisenberg te benoemen tot president van het EMI. Ik sta echter weifelend tegenover zijn kandidatuur, nu hij zich tijdens zijn eerdere betrekking en ook tijdens de vergadering van de commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid heeft uitgesproken voor een anti-inflatoir beleid met lage belastingen, waarvan ik denk dat het de werkloosheid in de lid-staten van de Europese Unie zal vergroten.
Verslag-Wijsenbeek (A4-0289/96)
Wibe
Het verslag als geheel is heel goed. Ik heb echter wel grote reserves bij paragraaf 32, waar gesteld wordt dat aanbesteding van het lokale openbaar vervoer de beste manier is om de doelmatigheid te bevorderen. Deze stelling wordt niet onderbouwd door onderzoek op dit terrein. Integendeel, door de overheid georganiseerd vervoer is zeker zo doelmatig als particulier georganiseerd vervoer.
Verslag-Wolf (A4-0369/96)
Gahrton, Holm en Schörling
Wij delen de mening die in het verslag naar voren wordt gebracht, dat het noodzakelijk is dat de lid-staten een gemeenschappelijke strategie ontwikkelen om een oplossing te bewerkstelligen voor het groeiende probleem van de hoge werkloosheid en de sociale uitsluiting en dat deze doelstelling in het Verdrag dient te worden opgenomen.
Een dergelijke coördinatie en een gemeenschappelijk streven naar werkgelegenheid, solidariteit en sociale samenhang mag daarentegen uiteindelijk niet leiden tot een gemeenschappelijk arbeidsmarktbeleid en tot harmonisatie van het sociaal beleid.
Wij zijn het niet eens met de opvatting dat dringend aan de lid-staten moet worden verzocht om de doelstelling in artikel 2 van het Verdrag na te streven door een hoge graad van economische convergentie toe te passen.

Kirsten Jensen, Sindal, Blak en Iversen
De Deense sociaal-democraten in het Europees Parlement stemmen voor het verslag van de heer Wolf over de initiatieven van de Commissie op gebied van werkgelegenheid. Wij vinden dat de Commissie de terechtwijzing die het verslag inhoudt, hard nodig heeft. De Commissie staart zich blind op het verleden, toen het Europees werkgelegenheidsbeleid gericht was op de bestrijding van de inflatie in de veronderstelling dat de werkloosheid daarmee vanzelf zou verdwijnen. Vandaag weten we dat de werkloosheid op alle fronten, ook het Europese, actief bestreden moet worden. Het doel dat wij met de Europese samenwerking nastreven, is de welvaart van de mensen te verbeteren. Als de Commissie niet wil begrijpen wat het voor de gewone mens betekent om werkloos te worden, dan is het hoog tijd dat het Parlement haar dit duidelijk maakt. In de EU hebben wij de mogelijkheid om effectief iets aan de werkloosheid te doen, zodat degenen die er het slechtst aan toe zijn geholpen worden. Dit vereist wel dat wij de problemen van de mensen ernstig nemen en ons niet beperken tot economische theorieën die ontoereikend zijn gebleken.

Wibe
Er staat veel goeds in het rapport. De mijns inziens meest wezenlijke maatregelen om de werkgelegenheid in de landen van de Unie te vergroten, ontbreken echter, namelijk:
1.Een investering in de overheidssector. Hierdoor wordt werkgelegenheid geschapen, met name voor vrouwen, terwijl tegelijkertijd de sociale dimensie erdoor wordt versterkt.2.Een beëindiging van verdere deregulering en privatisering. Het is een sprookje dat dit de doelmatigheid van de economie zou vergroten; het enige dat er groter van wordt is de werkloosheid.3.Een afzwakking van de inflatie-doelstellingen. Zo lang de strijd tegen de inflatie het economisch beleid in de lid-staten mag domineren, zal de werkloosheid hoog zijn. Deze doelstelling moet worden vervangen door een allesoverheersend streven naar werkgelegenheid en groei. Een matige inflatie van 5 tot 7 procent berokkent de economie geen enkele schade.- Verslag-Lage (A4-0358/96)
Lindqvist
Ik heb vóór het verslag gestemd, dat veel uitstekende voorstellen inhoudt, zoals arbeidstijdverkorting. Ik schaar mij niet achter de argumentatie en de opvatting dat de EMU de werkgelegenheid doet toenemen. Integendeel, het gevaar is groot dat de EMU zal leiden tot een nog grotere werkloosheid. Ik ben ook tegen het voorstel van de Commissie om de structuurfondsen meer gericht te laten zijn op het scheppen van banen en niet alleen van de voorwaarden hiervoor. Dat kan leiden tot een kunstmatige arbeidsmarkt, die van constante steun afhankelijk is.

Novo Belenguer
De "territoriale pacten voor de werkgelegenheid" die de Commissie heeft voorgesteld, zijn des te relevanter als we inzien hoe noodzakelijk het is, dat er een nieuwe strategie van beneden naar boven gevolgd wordt waarbij de lokale en de regionale autoriteiten rechtstreeks betrokken zijn.
Het gebruik van de Structuurfondsen moet zijn gericht op het creëren van meer werkgelegenheid, waarvoor alles in het werk moet worden gesteld. Hiertoe moet het goed duidelijk zijn, dat het allereerste doel van het communautaire structuurbeleid niet de directe of indirecte schepping van werkgelegenheid is, want dat is immers een beleid voor op lange termijn; waar het veeleer om gaat, is dat de grondslagen worden gelegd van een concurrerende economie, door verbetering van de infrastructuren, milieu, onderzoek, enz. Het is op die manier dat kan worden bijgedragen tot het scheppen van stabiele en duurzame arbeidsplaatsen.
Met het oog op de herziening van de Structuurfondsen in 1999 zou er bij het vaststellen van de criteria voor de verkiesbaarheid van modelregio's en -steden meer rekening moeten worden gehouden met het criterium van de werkgelegenheid.
Wij zijn het volkomen eens met de expliciete erkenning van het belang van het midden- en kleinbedrijf in die zin dat dit te beschouwen is als het basiselement voor de schepping en het behoud van arbeidsplaatsen, wat inhoudt dat er extra inspanningen moeten worden geleverd om met dit soort bedrijven samen te werken en om ze te ondersteunen.
Om al deze redenen is onze Fractie Europese Radicale Alliantie vóór het verslag-Lage.

Vaz da Silva
Het Europees Sociaal Fonds heeft een belangrijke rol voor de cohesie, maar om de doelstelling waarvoor het is opgericht volkomen te bereiken, dient het Fonds te worden hervormd. Het reglement moet worden geflexibiliseerd op grond van het soort projecten, met name die van culturele aard, en de monitoring, begeleiding en evaluatie dienen te worden vergroot.
De evaluatie moet niet uitsluitend gebeuren op grond van het creëren van werkgelegenheid aan het einde van de door het ESF gefinancierde acties, maar ook op het vlak van de verkregen vakbekwaamheid van de stagiaires en het concurrentievermogen die zij aldus op de arbeidsmarkt verwerven in de toekomst. Het is belangrijker een rigoureuze controle van de innovatie en de kwaliteit van de opleiding te verrichten dan te eisen dat elke actie in een arbeidsplaats uitmondt - die van voorbijgaande aard of bedriegelijk kan zijn.
Bovendien zullen een permanente dialoog en de uitwisseling van ervaringen tussen nationale bureaus van het ESF, comités, en tussen deze en de Commissiediensten uiterst nuttig blijken te zijn.
Verslagen Wolf (A4-0369/96), Lage (A4-0358/96) en Ribeiro (A4-0278/96)
Eriksson, Sjöstedt en Svensson
Hoewel wij zeer sceptisch staan tegenover een eventueel gemeenschappelijk arbeidsmarktbeleid, stemmen wij vóór deze verslagen, daar ze voorstellen bevatten ter verbetering van de huidige rampzalige werkloosheid.

De Voorzitter
De stemming is gesloten.

Onderbreking van de zitting
De Voorzitter
Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement te zijn onderbroken.
(De vergadering wordt te 13.05 uur gesloten)

