Nowy plan działania UE na rzecz Afganistanu i Pakistanu (debata)
Przewodnicząca
Następnym punktem porządku obrad są oświadczenia Rady i Komisji na temat nowego planu działania UE na rzecz Afganistanu i Pakistanu.
Cecilia Malmström
Pani przewodnicząca! Problemy, z jakimi borykają się Afganistan i Pakistan, dotykają niewątpliwie całego świata. Brutalny ekstremizm rozprzestrzenia się poza region. Uprawiane i produkowane w Afganistanie narkotyki trafiają na ulice Europy. Jednym z motorów naszego zaangażowania jest potrzeba ochrony Afganistanu i Pakistanu przed przekształceniem się w raj dla terrorystów i grup przestępczości zorganizowanej. Jednocześnie chcemy oczywiście pomagać w tworzeniu w tych krajach lepszych warunków życia dla ludności Afganistanu i Pakistanu.
Afganistanowi poświęca się dużo uwagi. Wiele spośród naszych państw utrzymuje tam swoje wojsko i dość liczny personel cywilny. Doprowadzenie do poprawy sytuacji w Afganistanie to ogromne wyzwanie. Również Pakistan staje w obliczu ważnych wyzwań. Nie rozwiążemy konfliktu afgańskiego, jeśli równocześnie nie zapanujemy nad sytuacją w Pakistanie i na odwrót.
Konieczne jest podejście całościowe. Wszyscy musimy robić więcej i lepiej. W czerwcu, Rada zwróciła się do Sekretariatu Rady i Komisji o przedstawienie konkretnych zaleceń i priorytetów politycznych w zakresie wzmocnienia i zwiększenia naszego zaangażowania w regionie. W wyniku tego opracowano plan działania UE dotyczący wzmocnienia zaangażowania UE w sprawy Afganistanu i Pakistanu. Został on przyjęty w październiku. Mam nadzieję, że plan ten jest dobrym narzędziem. Przyjęliśmy już strategię podstawową. Plan działania pozwoli nam dostosować stosowane obecnie instrumenty do naszych priorytetów politycznych.
Plan opiera się na naszych bieżących zobowiązaniach i określa szereg priorytetów. Obejmują one obszary, w których naszym zdaniem instrumenty EU mogą być bardziej skuteczne. W ten sposób wzmacniamy nasze zaangażowanie i przedstawiamy wspólną odpowiedź na wyzwania, jakie stoją przed Afganistanem i Pakistanem. Plan stanowi również komunikat dla regionu, że jesteśmy przygotowani tam wytrwać. Ważna jest perspektywa regionalna, dlatego w planie działania szczególnie mocno podkreśla się współpracę regionalną.
Afganistan wkracza w decydująca fazę. Nie ma potrzeby dalszego debatowania nad procesem wyborczym. To mamy już za sobą. Miejmy nadzieję, że już do tego nie wrócimy, bo do zrobienia pozostało wiele innych rzeczy. Wierzę, że zdanie to podziela również naród afgański. UE jest przygotowana, by wspierać pozostałą do wykonania pracę, w oparciu, między innymi, o zalecenia europejskich obserwatorów wyborów. Mamy nadzieję, że wkrótce powstanie rząd. Stworzy to możliwość przyjęcia nowej agendy i zawarcia porozumienia pomiędzy rządem afgańskim i społecznością międzynarodową. W swoim exposé prezydent Karzaj obiecał, że rozpocznie wszystko od nowa. Mamy nadzieję, że konferencja, która odbędzie się wkrótce w Londynie nada sprawie większego tempa.
UE oczekuje od prezydenta Karzaja i jego rządu silnego zaangażowania i przywództwa. Pięć lat bez żadnych zmian nie wchodzi w grę. Teraz trzeba skoncentrować wysiłki, by zapewnić, że państwo afgańskie, wspomaganie przez społeczność międzynarodową, będzie stopniowo przejmować coraz większą odpowiedzialność. Nie mam tu na myśli naszego wycofania się. W przyszłym roku w Afganistanie znacznie wzrośnie międzynarodowy kontyngent. USA wysyłają 30 tysięcy dodatkowych żołnierzy, którzy uzupełnią 68-tysięczny kontyngent znajdujący się już w kraju. Inne państwa NATO i państwa sprzymierzone obiecały co najmniej 7 tysięcy dodatkowych osób, w stosunku do 38 tysięcy osób już znajdujących się na miejscu.
Działaniom militarnym muszą towarzyszyć inicjatywy cywilne. Nie ma mowy o wycofaniu wojsk z Afganistanu na stałe, o ile nie zostanie stworzone zaplecze cywilne. Skuteczne instytucje państwowe, lepsze formy rządzenia, dostęp do podstawowej opieki społecznej, praworządność i funkcjonowanie państwa cywilnego są co najmniej tak samo ważne jak "twarde bezpieczeństwo”. Nikt tego nie kwestionuje. Bezpieczeństwo, dobre sprawowanie rządów i rozwój muszą iść ze sobą w parze. Podejmujemy wobec Afganistanu długofalowe zobowiązanie. Jednak Afgańczycy muszą sami zapewnić, by to ich rząd, a nie międzynarodowe organizacje, doprowadził do poprawy warunków życia. To jedyna droga przywrócenia społeczeństwu wiary w ich przywództwo. Międzynarodowa społeczność jest na miejscu, by służyć pomocą. Mamy jeszcze bardzo, bardzo wiele do zrobienia. Musimy wspierać proces, który się rozpoczyna - proces afganizacji, tak ważny dla tego kraju.
To najważniejszy punkt naszego planu. UE wzmacnia wysiłki na rzecz zwiększenia potencjału Afgańczyków i współpracuje z rządem, by promować skuteczne instytucje państwowe zarówno na szczeblu lokalnym, jak i regionalnym. Przykładamy dużą wagę do praworządności, dobrego zarządzania, walki z korupcją, poprawy przestrzegania praw człowieka. Rolnictwo i rozwój wsi stanowią kolejny obszar priorytetowy z punktu widzenia Europy. Niezwykle ważne jest podniesienie standardu życia Afgańczyków żyjących na terenach wiejskich. Jesteśmy również przygotowani, by wspierać prowadzony pod kierownictwem Afgańczyków proces resocjalizacji byłych bojowników. Trzeba stworzyć alternatywę dla tych, którzy w przeszłości brali udział w konflikcie. Jednym z naszych głównych celów będzie również wspieranie systemu wyborczego.
Pragnę powiedzieć również kilka słów na temat Pakistanu. Pakistan jest krajem, który przeszedł w ostatnich latach istotne zmiany. Wybory 2008 roku przywróciły demokrację i rządy władz cywilnych. Przejście do demokracji było imponujące. Jednak demokracja ta jest bardzo delikatna i niestabilna. Jednocześnie prawdziwym zagrożeniem dla pokoju i stabilizacji w tym kraju stali się pakistańscy talibowie. Nie ma prawie tygodnia, by media nie donosiły o kolejnych zabójczych atakach. W ostatnim tygodniu ponad w atakach przeprowadzonych przez oddziały bojowników zabitych zostało 400 osób.
EU chce wspierać pakistańskie instytucje cywilne. Szczególnie istotne jest zastosowanie się do zaleceń Michaela Gahlera, który obserwował wybory w 2008 roku z ramienia UE. Kreślą one podstawowe ramy przyszłej demokracji, reformy wyborczej i budowania instytucji. Rząd pakistański wie, że trzeba to zrobić. Musi wskazać nam obszary, w których chciałby z nami współpracować. Unia Europejska będzie rozwijać strategiczne stosunki partnerskie z Pakistanem, które są wynikiem pomyślnie zakończonego specjalnego szczytu w czerwcu 2009 roku. Chcemy wzmocnić demokrację i osiągnąć stabilizację. Dlatego popieramy państwo obywatelskie, walkę z terroryzmem i handel. Oczywiście najważniejszym elementem jest w tym kontekście funkcjonujący rząd, który przyjmie odpowiedzialność wobec narodu i zademonstruje przywództwo, które poprowadzi kraj naprzód.
W partnerstwie z rządem Pakistanu UE wspierać będzie umacnianie krajowych demokratycznych instytucji i struktur. Odbywać się to będzie również poprzez rozwój gospodarki i handlu. Z ogromną radością przyjmujemy to, że Pakistan z większą odpowiedzialnością podchodzi do spraw swojego bezpieczeństwa. Oczekujemy takiego samego odpowiedzialnego podejścia w walce ze wszystkimi formami terroryzmu, w tym z bojówkami, które korzystają z pakistańskiego terytorium jako bazy wypadowej do prowadzenia walk w Afganistanie. Podejmowane przez rząd próby zwalczania pakistańskich talibów to pozytywna zmiana. Jednocześnie ludność cywilna musi mieć zapewnioną ochronę, a prawo międzynarodowe musi być przestrzegane. Rząd powinien zwracać również baczną uwagę na konieczność zapewnienia pomocy humanitarnej i odbudowy na wszystkich dotkniętych wojną terenach.
Musimy przejść do kolejnego etapu, jeśli chodzi o nasze operacje w Afganistanie i Pakistanie. UE angażuje się w istotnym stopniu i nadal będzie się angażować w sprawy regionu. W obu krajach udało się wiele osiągnąć - zarówno dzięki wysiłkom Afganistanu i Pakistanu, jak i społeczności międzynarodowej. Dla poprawienia sytuacji nie wystarczą same strategie i dokumenty. Nadszedł czas, by przełożyć je na działania we współpracy z naszymi partnerami z Afganistanu i Pakistanu.
Catherine Ashton
wiceprzewodnicząca Komisji. - Zacznę od Afganistanu. W naszych wzajemnych stosunkach jest kilka ważnych punktów. Przyszłe wsparcie z naszej strony musi dotyczyć budowy rządu wrażliwego na potrzeby i problemy ludności afgańskiej. Ponieważ sytuacja jest niestabilna, musimy zarówno radzić sobie z sytuacją na miejscu, jak i kształtować ją. Tym sprawom poświęcone zostaną międzynarodowe konferencje, które rozpoczną się konferencją w Londynie w przyszłym miesiącu.
Jesteśmy przygotowani, by uruchomić więcej środków na rzecz Afganistanu. Komisja zwiększy swoją pomoc rozwojową o jedną trzecią - do 200 milionów euro. Tych dodatkowych środków potrzebujemy, by powtórzyć takie sukcesy jak objęcie systemem podstawowej opieki lekarskiej 80 % Afgańczyków - w tym zapewnienie dużo lepszej opieki kobietom i dziewczętom - oraz niedawny sukces, jakim było zlikwidowanie upraw maku w prowincjach. Państwa członkowskie zobowiązały się również pomóc w rozwijaniu programu szkolenia policji.
Ale to wszystko to zaledwie początek. Musimy realizować te działania jako element spójnego unijnego wkładu w ramach skoordynowanej odpowiedzi międzynarodowej. Odpowiedź ta wymaga ścisłej współpracy Afgańczyków z ONZ.
Przyjęty przez Radę w październiku plan działania daje nam możliwość realizacji tych zamierzeń. Plan ten, łącznie z działaniami USA i operacjami bezpieczeństwa prowadzonymi przez NATO, stanowi czytelny komunikat dla regionu i społeczności międzynarodowej mówiący o naszym zaangażowaniu. Współgra on również z priorytetami ustalonymi przez prezydenta Karzaja, szczególnie w zakresie poprawy rządów i walki z korupcją.
Plan potwierdza, że nadal w centrum naszej uwagi znajdować się będzie przestrzeganie prawa i rolnictwo.
Pomagamy rządowi w podnoszeniu kwalifikacji pracowników administracyjnych w Kabulu. Teraz zaczniemy podnosić te kwalifikacje we wszystkich prowincjach, tak by wspierać Afgańczyków w zarządzaniu ich sprawami i sprawić, by rząd im służył - i by dostrzegano tę służbę.
Plan zawiera nasze zobowiązanie do wspierania integracji tych spośród rebeliantów, którzy są gotowi odpowiedzieć na wezwanie prezydenta Karzaja i współpracować z jego rządem.
Dzisiaj przedstawiciele unijnej wyborczej misji obserwacyjnej prezentują swoje sprawozdanie również w Kabulu i pragnę wyrazić uznanie dla pana posła Thijsa Bermana i jego zespołu za doskonale wykonaną pracę w tak ekstremalnie trudnych warunkach. Zapewnimy, by sprawozdaniu nadany został dalszy bieg, ponieważ oczywiste jest, że wiarygodność rządu i systemu politycznego zależy od gruntownej rewizji systemu wyborczego.
Na koniec poruszę być może najważniejszą kwestię z punktu widzenia Afganistanu, a mianowicie, że upraszczamy nasze struktury funkcjonujące na miejscu. Aby je wesprzeć, państwa członkowskie przeznaczą odpowiednie względem polityki środki i mam nadzieję, że dojdzie do połączenia stanowiska specjalnego przedstawiciela UE i przewodniczącego delegacji UE. Pomoże to nam zbudować spójne podejście, które posłuży za model również gdzie indziej.
Przechodząc do Pakistanu, chodzi nam przede wszystkim o to, by Pakistan stanowił stabilną demokrację, wolną od terroryzmu i zdolną sprzymierzyć się z sąsiadami w walce ze wspólnymi zagrożeniami.
Plan działania uwypukla tę kwestię i bazuje na istniejących zobowiązaniach podjętych w czerwcu na szczycie UE-Pakistan, które obejmują świadczenie pomocy humanitarnej, wspieranie odbudowy, wspieranie policji i wymiaru sprawiedliwości oraz wzmacnianie instytucji demokratycznych i społeczeństwa obywatelskiego w celu poprawy przestrzegania praw człowieka, a także podpisanie umów handlowych oraz umów dotyczących rozwoju społeczno-gospodarczego. Nadal będziemy wspierać wdrażanie zaleceń wyborczej misji obserwacyjnej z 2008 roku.
Podstawą planu działania są znaczne środki finansowe w kwocie blisko 500 milionów euro od Komisji do roku 2013 i 100 milionów euro pożyczki na energię odnawialną od Europejskiego Banku Inwestycyjnego, a także zobowiązania do pogłębienia naszych stosunków handlowych i politycznych. Plan działania przewiduje również intensywny dialog na wszystkie wymienione tematy, a ponadto w przyszłym roku, kiedy prezydencję sprawować będzie Hiszpania, powinien zostać zwołany drugi szczyt.
W planie działania stwierdzono również jasno, że Unia Europejska wykorzysta swoje doświadczenie w zakresie integracji regionalnej, by pomóc Afganistanowi, Pakistanowi i ich sąsiadom w nawiązaniu stosunków gospodarczych przede wszystkim z Indiami. Nie ma mowy o natychmiastowym rozwiązaniu obecnych napięć, ale musimy zacząć przezwyciężać brak zaufania. Potencjalne korzyści z tego rodzaju współpracy regionalnej pod względem handlu i inwestycji byłyby o wiele większe niż to, czego może dokonać Unia Europejska.
Podsumowując, wdrożenie planu na rzecz Afganistanu i Pakistanu stanowi centralny punkt naszego przyszłego zaangażowania w tych krajach. Jest to wspólne przedsięwzięcie państw członkowskich i instytucji europejskich i pierwsze tego rodzaju, które, jeśli zakończy się powodzeniem, pomoże określić międzynarodową cywilną odpowiedź na kryzysy, które do tej pory definiowane były przede wszystkim w kategoriach militarnych.
Plan działania oznacza ogromne zaangażowanie, nie tylko jeśli chodzi o Afganistan i Pakistan, ale również całą środkową Azję. Musimy jednak wnieść coś więcej niż tylko same idee: potrzebujemy odpowiednich ludzi posiadających odpowiednie umiejętności, którzy, żeby pracować, muszą mieć zagwarantowane bezpieczeństwo. Potrzebne jest silniejsze polityczne zaangażowanie ze strony miejscowych rządów i większa solidarność między darczyńcami, w tym również państwami członkowskimi.
W południowej Azji akty ekstremizmu zdarzają się codziennie, czy to na polu bitwy w Helmandzie, czy na ulicach Peshawaru, Lahore i Rawalpindi. Nie rozwiążemy tego problemu za pomocą samych tylko operacji wojskowych, musimy również wspierać budowanie bezpiecznego środowiska, wolnego od napięć i nierówności stanowiących pożywkę dla ekstremizmu.
Europa ma wiele do zaofiarowania dzięki własnemu doświadczeniu. Plan działania umożliwia nam wykorzystanie tego doświadczenia, by nieść pomoc innym i mam nadzieję, że Parlament go poprze.
Ioannis Kasoulides
w imieniu grupy PPE. - Pani przewodnicząca! Głównym celem operacji w Afganistanie była walka z talibami, którzy zaofiarowali Al-Kaidzie bezpieczne schronienie. Afganistan nie stanowi już bezpiecznego schronienia, jednak powstania talibów nie udało się stłumić, ponieważ okazało się, że zwycięstwa nie można osiągnąć jedynie za pomocą środków wojskowych i że zbytnie poleganie na potędze militarnej i zabijaniu powstańców przyniosło skutki przeciwne do zamierzonych.
Zmiana strategii ma na celu ochronę społeczeństwa, budowanie w Afganistanie potencjału obronnego, ułatwienie dobrego sprawowania rządów na szczeblu centralnym, a przede wszystkim lokalnym, a także promowanie rozwoju. W tym kontekście należy zachęcać do prowadzonego pod przewodnictwem samych Afgańczyków procesu pojednania z tymi grupami talibów, którzy ze względu na szczególne okoliczności znaleźli się po złej stronie.
W europejskim planie działania zajęto się wszystkimi tymi wyzwaniami i UE może odegrać ważną rolę w dziedzinach pozamilitarnych. Żałuję jednak, że nie poświęcono w nim więcej uwagi problemowi narkotyków - wspomniała pani o nim, pani minister - i nie sformułowano bardziej zdecydowanego ostrzeżenia w związku z korupcją i złym sprawowaniem rządów.
Jeśli chodzi o Pakistan: "tak” dla planu działania. Oba przypadki są ze sobą wzajemnie powiązane i powodzenie jednego z tych planów zależy od powodzenia obu. Pakistan powinien mieć możliwość prowadzenia odpowiedniej walki z partyzantami z Afganistanu. Wreszcie należy użyć dyplomacji, by pozbyć się odwiecznego braku zaufania pomiędzy Indiami i Pakistanem stanowiącego przeszkodę na drodze do sukcesu.
Roberto Gualtieri
Pani przewodnicząca, panie ministrze, pani minister, panie i panowie! Dzisiejszą debatą Parlament Europejski pragnie wnieść wkład w dyskusję na temat roli Europy w regionie, który jest pierwszoplanowy dla bezpieczeństwa i stabilności całej planety.
W nowej strategii wojskowej zapowiedzianej przez prezydenta Obamę i dookreślonej w oświadczeniu ministrów spraw zagranicznych państw należących do ISAF, powiązano wysłanie nowych oddziałów wojskowych z podstawowym celem, jakim jest ochrona społeczeństwa i wzmocnienie sił bezpieczeństwa i afgańskich instytucji. Ta przyjmowana z zadowoleniem diametralna zmiana stanowiska uwzględnia bezcelowość, a mówiąc bardziej dobitnie - skutek odwrotny do zamierzonego, konwencjonalnych działań o charakterze wojskowym, skupiających się wyłącznie na zwalczaniu operacji partyzantów talibańskich.
Jednak, aby zapewnić, że ten nowy kierunek przyniesie efekty i zapoczątkuje przekształcenie Afganistanu w bezpieczny, stabilny, a co za tym idzie, samowystarczalny kraj, niewątpliwie militarnemu wymiarowi międzynarodowej interwencji musi towarzyszyć rosnące zaangażowanie na froncie cywilnym i politycznym. Z jednej strony musimy promować rozwój gospodarczy i wzmacniać instytucje, rząd i poszanowanie prawa, a z drugiej, ułatwiać proces wewnętrznego pojednania i wspomagać stabilizację sytuacji w Pakistanie.
Tu właśnie jest miejsce i rola Unii Europejskiej. Od pewnego czasu Europa znacznie wspiera finansowo ten region: 1 miliard euro rocznie dla Afganistanu, 300 milionów euro dla Pakistanu, misja EUPOL, w ramach której wykonywana jest nieoceniona praca mimo problemów z personelem, międzynarodowa wyborcza misja obserwacyjna i oczywiście zaangażowanie poszczególnych państw w misję ISAF.
Niemniej jednak możliwości dokonania przez Europę istotnych zmian w regionie wydają się być raczej niewielkie, biorąc pod uwagę wielkość zaangażowanych zasobów ludzkich i finansowych. Dlatego musimy wzmocnić nasze przedsięwzięcie, czyli przewodnictwo Europy, i sprawić, by było bardziej spójne i skuteczne z punktu widzenia strategii obywatelskiej i działań politycznych. Z tego punktu widzenia plan działania stanowi istotny krok naprzód, w związku z czym Grupa Postępowego Sojuszu w Parlamencie Europejskim popiera go i domaga się jego bezwzględnej realizacji.
Jednocześnie zastanawiamy się, czy wymienione w planie cele wymagają również określenia środków doraźnych i wzywają do zwrócenia uwagi na konieczność poszerzenia celów i wzmocnienia narzędzi misji ESDP EUPOL. Parlament Europejski gotów jest zaofiarować swoje poparcie dla działań Unii Europejskiej na wszystkich tych frontach.
Pino Arlacchi
w imieniu grupy ALDE. - Pani przewodnicząca! Jesteśmy tutaj, by zająć się planem UE na rzecz Afganistanu i Pakistanu. Komisja Spraw Zagranicznych Parlamentu wyznaczyła mnie na sprawozdawcę w odniesieniu do nowej strategii dla Afganistanu.
Potrzebujemy nowej strategii - a wręcz jakiejkolwiek strategii - w dziedzinie spraw cywilnych, ponieważ do tej pory interwencja UE w tym kraju nie była zbyt spójna i wydaje się, że nasz wpływ był dość ograniczony. Przykro mi pani minister, że nie mogę przychylić się do wygłoszonego przez panią na wstępie oświadczenia w sprawie Afganistanu, ponieważ jest ono zbyt ogólne, zbyt biurokratyczne w swym charakterze i nie skupia się na żadnej konkretnej kwestii - podobnie jak obecny plan działania. Moim zdaniem Parlament musi przyczynić się do wzmocnienia tej strategii i do jej uspójnienia.
Próbuję złożyć w całość wszystkie niezbędne fragmenty informacji. Przede wszystkim muszę powiedzieć, że bardzo trudno jest uzyskać nawet najbardziej podstawowe dane, a mianowicie: ile Unia wydała od rozpoczęcia okupacji w 2001 roku, kiedy pomoc unijna dotarła i jaką jej część można rozliczyć. Wiemy, że co roku przekazujemy temu krajowi prawie 1 miliard euro, co jest ogromną kwotą. PKB Afganistanu wynosi 6,9 miliarda euro. A więc nasza pomoc cywilna odpowiada ponad 20 procentom rocznego afgańskiego PKB, co stanowi kwotę, która - o ile dobrze wykorzystana - może potencjalnie odwrócić los tego kraju.
Po drugie moje wysiłki na rzecz opracowania nowej strategii dla Afganistanu rozpoczną się od próby ustalenia co stanowi i co powinno stanowić przedmiot zainteresowania EU w tym rejonie. Część mojego sprawozdania poświęcę kwestii likwidacji upraw maku, z którego produkuje się opium, za pomocą alternatywnej strategii rozwojowej.
Jean Lambert
w imieniu grupy Verts/ALE. - Pani przewodnicząca! Uważam, że plan zawiera wiele pozytywnych punktów, ale jak wskazali koledzy, jest wiele pytań, które pozostawiono bez odpowiedzi.
Myślę, że kiedy się przyglądamy temu regionowi, postrzegamy go zwykle z punktu widzenia własnego problemu i niejednokrotnie nie dostrzegamy codzienności, w jakiej przyszło żyć ludności Afganistanu i Pakistanu, codzienności, którą jest na przykład śmierć, zabójstwa Hazarów w niektórych w częściach Pakistanu, ataki na szkoły dla dziewcząt, policję itp.
Mówiono nam ostatnio, że policja afgańska jest zasadniczo mięsem armatnim dla talibów. Myślę, że wielu z nas wciąż zastanawia się, co naprawdę chcieliśmy osiągnąć, udając się do tego kraju. Jeśli chodzi o międzynarodową odpowiedź¸ cieszę się słysząc, jak pani komisarz zapowiada rozpoczęcie współpracy, szczególnie z Indiami. Regionalne podejście jest istotne, i chciałbym usłyszeć, jak zamierzamy radzić sobie w innych regionach, w których panują faktyczne napięcia, takich jak Kaszmir, który - jak niedawno powiedział ambasador Afganistanu - jest prawdziwym problemem, niweczącym wszelkie działania, które ludzie starają się przeprowadzić w regionie.
Musimy również, szczególnie w Pakistanie, przyglądać się, na ile skuteczne wsparcie oferujemy z punktu widzenia tysięcy przesiedleńców, i z naszego uprzedniego braku zaangażowania w problem przesiedlonych na pogranicze afgańsko-pakistańskie Pakistańczyków i Afgańczyków wyciągnąć wniosek, że powstała w ten sposób próżnia zostanie wypełniona. Dlatego naprawdę musimy również zwrócić uwagę na edukację i zaspokajanie potrzeb ludzi, którzy opiekują się tymi przesiedleńcami.
Charles Tannock
w imieniu grupy ECR. - Pani przewodnicząca! Nie możemy pozwolić, by misja wojskowa NATO-ISAF w Afganistanie zakończyła się niepowodzeniem. Posiadając wystarczającą wolę polityczną oraz dysponując na miejscu odpowiednim wyposażeniem wojskowym i większą liczbą oddziałów ze wszystkich państw członkowskich, NATO może pokonać talibów - ale oczywiście działania militarne należy uzupełnić kampanią zjednywania sobie obywateli. Jednak tuż obok znajduje się Pakistan, który jest tykającą bombą zegarową - państwem nuklearnym, w którym szerzy się plaga radykalnego islamizmu, korupcji, którego przywództwo jest osłabione, a któremu mimo to musimy pomagać ze względów strategicznych.
Ale na przykład członków pakistańskiego ISA przez długi czas podejrzewano o udzielanie afgańskim talibom milczącego wsparcia i dopiero teraz niechętnie uświadamiamy sobie wewnętrzne zagrożenia spowodowane takim podejściem. Zagrożenie, jakie stwarza Pakistan - szczególnie z uwagi na ukrywanie się na jego terytorium terrorystów - dla Indii w związku z Kaszmirem również stanowi poważne zagrożenie dla całego regionu.
Jeśli Pakistan chce nadal otrzymywać od państw europejskich pomoc wojskową na walkę z terrorystami prowadzącymi świętą wojnę, a także pomoc gospodarczą od UE, musi dać żelazne gwarancje, że pomoc ta nie zostanie wykorzystana na umocnienie konwencjonalnych sił zbrojnych na granicy z Indiami.
Wreszcie, niestabilność Pakistanu i Afganistanu ogromnie kontrastuje ze stabilnością i umiarkowaniem naszego demokratycznego sprzymierzeńca i partnera, Indii, które zasługują na pełne wsparcie ze strony UE.
Willy Meyer
Pani przewodnicząca, pani wiceprzewodnicząca! Moja grupa nigdy nie popierała strategii poprzedniego prezydenta Stanów Zjednoczonych Georga Busha w kwestii Afganistanu. Nigdy jej nie popieraliśmy i czas pokazał, że mieliśmy rację.
W Afganistanie rządzi teraz skorumpowany, pozbawiony mandatu rząd, giną w tym kraju niewinne ofiary, a sytuacja kobiet nie zmieniła się ani na jotę. Dlatego logika podpowiada zmianę strategii i żałujemy, że prezydent Obama optował za rozwiązaniem wojskowym i ma zamiar rozmieścić tam dodatkowe 30 tysięcy żołnierzy. Moim zdaniem Unia Europejska nie powinna iść tym śladem, ponieważ istnieje realne ryzyko, że w XXI wieku w Afganistanie stworzymy nowy Wietnam.
Historia pokazała, że w Afganistanie nie ma mowy o rozwiązaniu wojskowym. Należy wzmocnić współpracę i zintensyfikować wysiłki na rzecz rozwiązania dyplomatycznego. Jeśli chodzi o sam konflikt i sytuację geostrategiczną, musimy optować za tym, by wewnętrzne rozwiązania przyjmowane były w Afganistanie w poszanowaniu prawa międzynarodowego.
Nicole Sinclaire
w imieniu grupy EFD. - Pani przewodnicząca! Kilka tygodni temu miałam możliwość spotkania się z kilkoma brytyjskimi żołnierzami powracającymi z Afganistanu i z ich ust słyszałem wciąż to samo - że byli źle wyposażeni. Tymczasem Wielka Brytania wydaje dziennie na tę skorumpowaną instytucję 45 milionów funtów. Część tych pieniędzy można by lepiej spożytkować, przeznaczając je na dozbrojenie naszych oddziałów w Afganistanie, oddziałów, które tak naprawdę szkolą afgańską policję itp.
Zgadzam się z tym, co powiedzieli niektórzy z państwa; to ważny region świata, region, w którym trzeba będzie dokonać postępów.
Chodzi mi przede wszystkim o brak doświadczenia wysokiej przedstawiciel do spraw zagranicznych, pani Cathy Ashton, która jest specjalistką od zrzucania problemów na cudze barki - a jest co zrzucać. Potrzebujemy kogoś bardziej doświadczonego. Nie dość, że pani Ashton nie pracowała w Biurze Spraw Zagranicznych, nie była sekretarzem ds. zagranicznych, to jak sądzę, nie pracowała nawet na pół etatu w biurze podróży. Jak mogło do tego dojść?! To stanowisko wymagające delikatności, stanowisko, na którym trzeba zmieniać sprawy na lepsze, a na tym pani Ashton po prostu się nie zna.
Andrew Henry William Brons
Pani przewodnicząca! Na pierwszy rzut oka konkluzje Rady w sprawie Afganistanu wydają się stać w całkowitej sprzeczności ze stanowiskiem Stanów Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii, które są nastawione na walkę zbrojną. Gdy się bliżej przyjrzeć ich metodom, można się w nich dopatrzyć mieszanki naiwności i współudziału. Rada jest na wskroś naiwna, próbując zasiać wątłe ziarno zachodniej demokracji na niegościnnej ziemi afgańskich plemion. Wertykalne podziały społeczeństwa i przedkładanie wierności plemieniu ponad osobisty osąd sprawiają, że jest to niemożliwe. Rada chce zlikwidować korupcję, ale po prostu nie rozumie, że nie ma szans na to, by biurokratyczny model obiektywnej oceny i decyzji finansowych oraz decyzji w sprawie zasobów był respektowany. Nie dlatego, że Afgańczycy są z gruntu nieuczciwi, ale dlatego, że afgańskie społeczeństwo plemienne postrzega swoją rodzinę i plemię jako wartość najwyższą.
Rada chciałaby zwalczać produkcję maku, z którego produkuje się opium. Jednak usunięcie talibów z rządu nie było najlepszym sposobem na ograniczenie tej produkcji. Rząd talibów zmniejszył produkcję maku o 90 %, ale od czasu inwazji Afganistan ponownie stał się wiodącym producentem maku na świecie. Sprawozdanie zawiera stwierdzenie: "Brakowi bezpieczeństwa w Afganistanie nie można przeciwdziałać jedynie środkami wojskowymi”. Można by przez to zrozumieć, że działania wojskowe są uzasadnione. Moim zdaniem nie. W XIX, XX i na początku XXI wieku ponieśliśmy klęskę w trzech wojnach w Afganistanie. Powinno nas to czegoś nauczyć.
Talibowie prześladują kobiety, gardzą demokracją i zabijają brytyjskich żołnierzy: to bardzo wroga organizacja. Wycofując swoje oddziały możemy sprawić, że od jutra przestaną oni zabijać żołnierzy brytyjskich i sojuszników. To mordercza, bezcelowa wojna, której w żaden sposób nie uda się wygrać.
José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra
(ES) Pani przewodnicząca! Społeczność międzynarodowa, nie tylko Stany Zjednoczone, borykają się z problemem Afganistanu. Opracowanie ogólnej strategii w odpowiedzi na alarmistyczne sprawozdanie generała McChrystala zajęło prezydentowi Obamie trzy miesiące.
Doskonale wiadomo, że nowa strategia wymaga krótkotrwałego wzmocnienia obecności wojskowej, wycofania wojsk w 2011 roku, stopniowego przekazywania spraw związanych z bezpieczeństwem władzom afgańskim oraz skoncentrowania się na dużych miastach.
Pani minister! Teraz najważniejszym zadaniem jest sformułowanie i sprecyzowanie odpowiedzi Europy, przede wszystkim podczas konferencji londyńskiej. W swoim oświadczeniu nawiązała pani do dwóch kluczowych spraw. Powiedziała pani, że musimy skoordynować naszą odpowiedź z innymi instytucjami międzynarodowymi oraz że popieramy koordynację z Organizacją Narodów Zjednoczonych. Powiedziała pani również, że nasza odpowiedź musi być spójna.
Pani minister! Mam dwie uwagi w tej sprawie. W 2005 roku miałem zaszczyt stać na czele parlamentarnej misji monitorowania wyborów i miałem możliwość spotkania się z szefem Międzynarodowych Sił Wspierania Bezpieczeństwa, generałem porucznikiem Claudiem Graziano, którego służba w Tymczasowych Siłach Zbrojnych ONZ w Libanie (UNIFIL) dobiega końca. 44 państwa należące dzisiaj do ISAF (w tym 28 państw natowskich) stanowią niejednorodne siły zbrojne, które nie są skuteczne w obecnej walce z partyzantami.
Drugą istotną kwestią, pani minister, jest to, że nie będziemy w stanie wygrać wojny - wojny szalejącej teraz w Afganistanie - nie mając po swojej stronie, po stronie międzynarodowej koalicji, ludności cywilnej. Uważam pani minister, że głównym celem Unii Europejskiej powinno być skoncentrowanie naszych wysiłków, które pochłoną 1 miliard euro środków Unii Europejskiej, na skłonieniu ludności cywilnej do opowiedzenia się po naszej stronie.
Richard Howitt
Pani przewodnicząca! Rozpocznę od upamiętnienia starszego szeregowego Adama Drana, lat 23, z Royal Anglian Regiment, pochodzącego z Bury St Edmunds z mojego okręgu wyborczego, który zginął w prowincji Helmand 7 grudnia, setnego żołnierza brytyjskich sił zbrojnych zabitego w tym roku.
Powinniśmy kierować nasze myśli ku rodzinie Adama i wszystkim europejskim, afgańskim i pakistańskim rodzinom, które poniosły taką stratę.
W obliczu takiego poświęcenia mamy obowiązek upewnienia się, że zrobimy wszystko, co możliwe, by promować pokój i dobrobyt w Afganistanie. Jeśli mamy poważnie traktować zmiany wprowadzone traktatem lizbońskim oraz właściwą wspólną politykę zagraniczną UE, nie ma lepszego miejsca, w którym moglibyśmy się sprawdzić, niż Afganistan, który pilnie potrzebuje naszej pomocy. Po pierwsze musimy prawidłowo uszeregować działania poszczególnych państw członkowskich w kontekście tej nowej strategii i po drugie musimy z zadowoleniem odebrać wygłoszone dziś przez wysoką przedstawiciel panią Ashton oświadczenie, że z początkiem przyszłego roku będziemy mieć w Afganistanie podwójną reprezentację. Będzie to jednocześnie miernik skutecznego działania UE po wprowadzeniu w życie nowego traktatu oraz znacznik naszej przyszłej determinacji w sprawie Afganistanu.
Wreszcie zaangażowane w tę sprawę państwa członkowskie muszą zapewnić, by EUPOL wypełnił swoją obietnicę i przeprowadził obiecaną rekrutację 400 policjantów; jest to bezwzględnie konieczne do zapewnienia, by afgańskie wewnętrzne organy ścigania mogły właściwie wykonywać swoją pracę.
Charles Goerens
(FR) Pani przewodnicząca! Chciałbym od razu na wstępie powiedzieć jasno, że zupełnie nie zgadzam się z krytyką skierowaną przed chwilą przez panią poseł Sinclaire pod adresem pani Ashton.
Pani przewodnicząca! Co czwarte dziecko w Afganistanie nie dożywa wieku pięciu lat. Kraj boryka się z niedoborami w sferze socjalnej i ochrony zdrowia, do których można dodać deficyt demokracji, a przede wszystkim bezpieczeństwa. Prawdopodobieństwo konfrontacji z Pakistanem stanowi dla talibów bodziec do mobilizacji i uwypukla potrzebę spojrzenia na problem Afganistanu z perspektywy regionu. Powinniśmy dodać do tego fakt, że niemożliwość zaradzenia sytuacji wyłącznie za pomocą działań militarnych predestynuje Unię Europejską z jej ogromnym zasobem narzędzi do odegrania szczególnej roli.
NATO, które odpowiada przede wszystkim za stronę wojskową działań, sięgnęło granic swoich możliwości w obliczu wyzwań, przed którymi staje w Afganistanie. Operacja humanitarna Unii Europejskiej, unijne instrumenty współpracy i rozwoju, a także bardziej skuteczna niż te środki dyplomacja z pewnością nie gwarantują powodzenia, ale pozbawiona tego wsparcia operacja NATO byłaby skazana na porażkę.
Wynikiem połączenia tych wszystkich elementów będą - i musimy w to wierzyć - lepsze perspektywy dla afgańskich obywateli. Jakkolwiek odpowiedzialność Unii Europejskiej w obecnej sytuacji jest ogromna, odpowiedzialność Afganistanu, który nadal jest bardzo skorumpowany, podzielony i zdezorganizowany jest jeszcze większa.
Nie zapominajmy, że partnerstwo, które proponujemy Afganistanowi może przynieść efekty jedynie wtedy, kiedy wystarczająco wielu obywateli poprze odbudowę państwa. Jakkolwiek jest to ogromne zadanie, nie możemy usiąść z założonymi rękami i pozostawić kraju na pastwę wszelkiej maści fundamentalistów.
Nicole Kiil-Nielsen
(FR) Pani przewodnicząca! Tak, będziemy musieli wydostać się z afgańskich sideł, w które wpadliśmy w wyniku polityki prowadzonej przez George'a Busha. Jednak pytanie brzmi nie kiedy, ale jak, wycofamy się z Afganistanu.
Jeśli niekończące się pomyłki popełnianie przez społeczność międzynarodową nie zostaną zakwestionowane, grozi nam niebezpieczeństwo całkowitej utraty zaufania i wsparcia ze strony ludności afgańskiej, z korzyścią dla talibów. Należy skończyć z militaryzacją międzynarodowej pomocy humanitarnej i pomocy rozwojowej, ponieważ powoduje ona zamęt w ludzkich umysłach i dyskredytuje organizacje pozarządowe.
Musimy bardziej polegać na tworzącym się społeczeństwie obywatelskim i afgańskich reformatorach. Dlaczego Europa jest w Afganistanie? Dlatego, że tak powiedziały Stany Zjednoczone, czy dlatego, żeby wyzwolić ten kraj z obskurantyzmu i przemocy? Musimy wzmocnić najbardziej skuteczne struktury afgańskie, postawić na inwestycje w służby publiczne - wykształcenie, zdrowie i transport - i wspierać dobre rządy lokalnych władz, ponieważ kultura tych państw wymaga od nas zastanowienia się nad istotą państwa narodowego. Europa powinna na przykład wesprzeć panią Habibę Sarabi, gubernator prowincji Bamiyan. Jej nominacja na to stanowisko jest pierwszą w historii tego kraju, do którego, jak sobie państwo przypominacie, udaliśmy się w roku 2001, by nieść pomoc kobietom.
Geoffrey Van Orden
Pani przewodnicząca! Czytając plan działania UE na rzecz Afganistanu i Pakistanu, można odnieść wrażenie, że wszystko zależy od tego, co zrobi UE.
Wierzę, że Unia Europejska może wnieść pożyteczny, praktyczny wkład, ale należy to zrobić w ramach szerszego międzynarodowego wysiłku i skoncentrować się na specjalnych działaniach, w ramach których zaangażowanie UE mogłoby stanowić istotną wartość dodaną. To niezwykle ważne dla pozycji UE. W kilkunastostronicowym dokumencie znalazłem jedynie cztery krótkie odniesienia do Stanów Zjednoczonych, a co bardziej znamienne, tylko jedno do NATO, a przecież to właśnie od misji NATO ISAF zależy powodzenie wszystkich poczynań.
Bez bezpieczeństwa i stabilizacji nie można zagwarantować dobrych rządów ani istotnego programu odbudowy i rozwoju.
Jeśli chodzi o stronę cywilną, to od 2001 roku państwa europejskie i sama Unia Europejska wpompowały w Afganistan 8 miliardów euro, ale wydaje się, że ta potężna suma na niewiele się zdała; czy wiemy jaka jej część trafiła w nieodpowiednie ręce?
Istnieje potrzeba stworzenia kompleksowego międzynarodowego planu na rzecz Afganistanu i Pakistanu, ale chciałbym również przekonać się, gdzie w tym szerszym, międzynarodowym kontekście uplasuje się ze swoim wkładem UE.
Cornelia Ernst
(DE) Pani przewodnicząca! Dzisiaj, po ośmiu latach, wszyscy doskonale wiemy, że poprzednia strategia dotycząca Afganistanu oparta na siłach zbrojnych zakończyła się niepowodzeniem. Brak równowagi pomiędzy działaniami wojskowymi z jednej strony i niewystarczającymi zasobami dla celów cywilnych z drugiej, stanowi bezpośrednią przeszkodę dla poprawienia warunków życia w Afganistanie.
Zatem najważniejsze przesłanie Skonfederowanej Grupy Zjednoczonej Lewicy Europejskiej/Nordyckiej Lewicy Zielonych jest następujące: potrzebujemy radykalnej zmiany strategii. Potrzebujemy radykalnej zmiany dotychczasowej strategii na strategię daleką od wojskowej, i przede wszystkim bardziej ukierunkowanej na ludzi. Czterdzieści procent Afgańczyków jest bezrobotnych i ponad połowa z nich żyje w skrajnym ubóstwie bez opieki zdrowotnej i odpowiedniego wykształcenia. Należy położyć nacisk na sprawy socjalne i tego właśnie oczekuję od Rady i Komisji i wszystkich zaangażowanych graczy.
Mam tu na myśli popieranie dobrego sprawowania rządów, wzmacnianie rolnictwa i integrację byłych talibskich bojowników. Jednak podkreślam z pełnym przekonaniem: jeśli zatrzymamy się w połowie drogi i dalej będziemy polegać na wojsku, zmarnujemy nasze szanse. Czas ucieka!
Philippe Juvin
(FR) Pani przewodnicząca! Uważam, że musimy spróbować znaleźć proste rozwiązania dla tych bardzo skomplikowanych problemów.
Moje pierwsze pytanie jest proste. Dlaczego pojechaliśmy do Afganistanu? Pojechaliśmy do Afganistanu po to, aby: zlikwidować obozy szkoleniowe Al -Kaidy, czyli zaplecze międzynarodowego terroryzmu, które stanowiły zagrożenie dla nas i dla stabilności regionu. Dziś obozy te już nie istnieją.
Moje drugie spostrzeżenie jest takie, że - czy tego chcemy czy nie - zachodnie wojska rozmieszczone w Afganistanie coraz częściej postrzegane są jako siły okupacyjne, a nie przyjacielskie. To główny problem, z którym mamy do czynienia na co dzień i o którym musimy pamiętać. Wszystkim, którzy sugerują, że jest odwrotnie proponuję, by pojechali i zobaczyli co naprawdę dzieje się w tym kraju.
Trzecia sprawa. Znacznie pogorszyło się bezpieczeństwo. W roku 2004 po Kabulu można było swobodnie się przechadzać. Dzisiaj Kabul jest potężnym, obwarowanym obozem. Dlatego jeśli nie wyciągniemy lekcji z poniesionej klęski operacyjnej i będziemy docelowo jedynie stosować stare sposoby, grozi nam powtórka z niepowodzeń.
Jakie są konsekwencje tego wszystkiego? Uważam, że należy uznać, że rozbroiliśmy Al-Kaidę - to podstawowy wniosek - i że teraz powinniśmy się wycofać. Czy możemy wycofać się natychmiast, dzisiaj? Nie, ponieważ bez wątpienia doprowadzi to do chaosu i najprawdopodobniej sprawi, że obozy, które staramy się zniszczyć, pojawią się na nowo. W związku z tym nasz odwrót należy uzależnić od pewnych warunków.
Po pierwsze, jak zgodnie mówią wszyscy, musimy przekazać klucze w ręce samych Afgańczyków i zapewnić, by traktowali oni ten konflikt jako konflikt afgański. Po drugie, należy podjąć dialog ze wszystkimi rebeliantami (proszę zauważyć, że nie powiedziałem "talibami”, ponieważ słowo "talibowie” jest bardzo zawężające). Po trzecie, należy zaakceptować poziom opieki socjalnej, który nie jest doskonały. Niech się nam nie zdaje, że powinniśmy przeszczepić na grunt afgański nasze europejskie kryteria. Musimy się pogodzić z tym, że jest to niemożliwe.
Pani przewodnicząca! Zawsze trudniej jest zakończyć operację wojskową niż ją rozpocząć, a żeby móc ją zakończyć musimy mieć na uwadze pierwotny cel, którym było zniszczenie obozów Al-Kaidy. Cel ten udało nam się osiągnąć.
Ana Gomes
(PT) Rada twierdzi, że sytuacja w Afganistanie i Pakistanie ma bezpośredni wpływ na Europę. Jest to tak naprawdę główny komunikat, który powinniśmy umieć uczciwie i odważnie przekazać europejskim obywatelom. Dlatego z zadowoleniem przyjmuję nowy europejski plan działania na rzecz Afganistanu i Pakistanu, który obejmuje inwestycje w kompleksowy program budowania potencjału na wszystkich szczeblach afgańskiej administracji.
Efektywne wdrożenie tego planu działania, jako instrumentu jednoczącego europejskie wysiłki w Afganistanie, jest jedyną drogą wniesienia wkładu w budowanie państwa, co jest konieczne by skończyć z wojną i zacofaniem gospodarczym. Europa nie może opuścić Afgańczyków i nie jesteśmy tam dlatego, że tak zdecydowali Amerykanie. Międzynarodowe siły wojskowe i służby cywilne będą tam potrzebne jeszcze przez wiele lat.
Podsumowując, zdecydowanie potępiam decyzję rządu francuskiego, że należy zmusić do repatriacji Afgańczyków, którzy uciekli z kraju w obliczu wojny.
Reinhard Bütikofer
(DE) Pani przewodnicząca! Jedyną rzeczą, której naprawdę nie potrzebujemy w tej trudnej sytuacji, jakiej doświadcza Afganistan, to pretensjonalne przemówienia. Mówiąc to, pani baronesso, spoglądam w pani kierunku. Mówiła pani o zaangażowaniu państw członkowskich w szkolenie policji w ramach misji EUPOL. Czy o to rzeczywiście chodzi? Jeśli tak, to dlaczego wciąż nie mamy tam nawet 400 policjantów? To mieszanka zakłamania i absurdu. Czy jesteśmy uczciwi w tym co mówimy?
Nie dalej jak dwa lata temu w "European Security Review” znalazło się stwierdzenie, że niewielka liczba instruktorów policji podważa wiarygodność zaangażowania Europy. Dlaczego nie płacimy wyszkolonym policjantom tyle, by nie przechodzili na stronę lokalnych przywódców czy talibów? Koszty tego nie byłyby szczególnie wysokie, a byłoby to bardzo skuteczne. Pani baronesso! Odnoszę wrażenie, że Europa aż huczy od pełnych patosu przemówień, ale to wstyd, że tak mało i tak źle działamy na miejscu.
Michael Gahler
(DE) Pani przewodnicząca! "Nowy plan działania na rzecz Afganistanu i Pakistanu” to dobrze wybrany temat. Jednak to, co nam zaprezentowano, to raczej dwa odrębne plany działania, które przedstawiono jeden po drugim.
Zasadniczo popieram to, co powiedziano o obu krajach. Jeśli chodzi o Afganistan, to mam nadzieję, że nie powtórzymy błędów z przeszłości i odpowiednio dostosujemy nasze polityki i struktury. Co tyczy się Pakistanu, cieszę się, że nowa polityka postrzegana jest jako kontynuacja zaleceń zawartych w moim sprawozdaniu z wyborczej misji obserwacyjnej. Jeśli chodzi o kraje, w których prowadzimy wyborcze misje obserwacyjne to za jedynie słuszne uważam uwzględnienie wspomnianych zaleceń w konkretnych obszarach polityki odnoszących się do tych krajów.
W odpowiedzi na debatę zainicjowaną przez Radę i Komisję chciałbym, żeby jaśniej wytłumaczono, o co chodzi we wspólnej strategii dla tych dwóch państw, ponieważ wiadomo na przykład, że w tym regionie znajduje się granica o długości tysiąca kilometrów, która nie może być właściwie strzeżona po żadnej ze stron. W związku z tym o jakich nowych strukturach mówimy? Jak chcemy doprowadzić do dialogu pomiędzy rządem afgańskim i pakistańskim? Jak sprawimy, by miejscowa ludność zaakceptowała naszą politykę? Są to pytania, które wciąż wymagają odpowiedzi, i mam nadzieję, że ją uzyskamy.
Ioan Mircea Paşcu
Pani przewodnicząca! Plan działania na rzecz Afganistanu i Pakistanu przyjęty w październiku ubiegłego roku sam w sobie jest dobrym dokumentem. Jego celem jest stworzenie warunków przekazania przez społeczność międzynarodową, w tym UE, odpowiedzialności w ręce państwa afgańskiego, przy czym UE nadal pełniłaby rolę wspierającą. Takie same plany ma amerykański sektor bezpieczeństwa. Jest nadzieja, że dodatkowe 30 tysięcy amerykańskich żołnierzy doprowadzi do sytuacji, w której odpowiedzialność za kraj będzie mogła zostać przekazana władzom afgańskim do 2011 roku, kiedy rozpocznie się wycofywanie wojsk amerykańskich.
Nawet jeśli UE jak i USA mają podobny cel, którym jest stworzenie państwu afgańskiemu warunków umożliwiających mu przejęcie odpowiedzialności za własne sprawy, ramy czasowe osiągnięcia tych celów są niewątpliwie różne. Należy osiągnąć odpowiedni poziom bezpieczeństwa do 2011 roku, natomiast budowa państwa zajmie bez wątpienia więcej czasu.
Pytanie brzmi zatem następująco: zakładając, że do 2011 roku nie zostanie osiągnięty wystarczający poziom bezpieczeństwa lub że pogorszy się on po wycofaniu USA, to czy Unia Europejska, będąc już zaangażowaną w budowę państwa, będzie gotowa przejąć na siebie sprawy związane z zapewnieniem bezpieczeństwa? Uważam, że nie będzie - i wówczas będziemy mieli problem.
Francisco José Millán Mon
(ES) Pani przewodnicząca! Cieszę się, że poprzez plan działania prezydencja szwedzka umocniła zaangażowanie Unii Europejskiej w stabilizację i rozwój Afganistanu. Oczywiście chciałbym dowiedzieć się więcej o finansowaniu tego planu, szczególnie jeśli chodzi o Afganistan.
Innym istotnym dla Afganistanu wydarzeniem będzie styczniowa konferencja londyńska. Na konferencji tej usłyszymy o konkretnych zobowiązaniach podjętych przez Unię Europejską i jej państwa członkowskie. Usłyszymy również od nowego rządu afgańskiego o wielu zadaniach, których musi się podjąć w takich obszarach jak zwalczanie korupcji i handlu narkotykami. Jestem zaniepokojony doniesieniami w dzisiejszej prasie na temat przemówienia wygłoszonego wczoraj przez prezydenta Karzaja w sprawie korupcji.
Panie i panowie! Decyzja prezydenta Obamy o zwiększeniu kontyngentu wojskowego o 30 tysięcy żołnierzy zapadła całkiem niedawno. Krótko mówiąc, Afganistan znajduje się na decydującym etapie i Stany Zjednoczone oraz Europa muszą działać w sposób niezwykle skoordynowany.
W Afganistanie nie chodzi tylko o dobrobyt i wolność Afgańczyków, ale również o stabilizację regionu, w tym tak ważnego kraju jak Pakistan. Nasze wspólne bezpieczeństwo jest równie ważne, biorąc pod uwagę ciągłe zagrożenie ze strony Al-Kaidy, o którym wspomniano już wcześniej.
Wiarygodność NATO i tego, co nazywamy Zachodem, zależy również w dużym stopniu od tego, co osiągniemy w Afganistanie. Nie możemy ponieść klęski. Jednak żeby odnieść sukces - i wspomniano już o tym - potrzebujemy poparcia naszych obywateli. Poparcie to będzie uzależnione od przejrzystości i klarowności. Musimy wytłumaczyć, że nasi rodacy w Afganistanie znajdują się w poważnym niebezpieczeństwie, ale również podkreślić, jak ważna jest ta misja i że nie może być mowy o porażce. Jak już powiedziałem, w grę wchodzi bardzo wiele czynników.
Elmar Brok
(DE) Pani przewodnicząca! Mój afgański przyjaciel powiedział kiedyś rzecz następującą: to dobrze, że Zachód dokonał inwazji na Afganistan, ale pamiętaj, że w historii Afganistanu każdy, kto pozostał tam dłużej niż rok stał się okupantem nawet, jeśli przybył jako wyzwoliciel. Tak było w 2001 roku. Teraz mamy rok 2009 i sytuacja się powtarza.
Talibowie kontrolują de facto 80 % kraju i amerykańskie dowództwo wojskowe oraz europejscy ministrowie obrony twierdzą, że nie uda się wygrać wojny przy pomocy środków wojskowych. A zatem, jaki jest nasz cel? Kraj, nad którym nie sprawujemy kontroli, nie może automatycznie przekształcić się w demokrację, jeśli nigdy nie posiadał scentralizowanego rządu. Innymi słowy, czy nie byłoby celowe skoncentrować się na terroryzmie i Al-Kaidzie, a następnie wycofać się stamtąd? Należy odpowiedzieć na te pytania.
Musimy również otrzymać odpowiedź na pytania, które nie tak dawno zadał pan poseł Van Orden, dotyczące zintegrowania planu działania z ogólnym celem strategicznym, konferencją londyńską, planem prezydenta Obamy w sprawie Afganistanu itd. Czy te elementy są ze sobą wzajemnie spójne? Czy wobec tego powinniśmy mieć wspólne podejście do Afganistanu i Pakistanu, i czy należy włączyć również Indie?
Co ważniejsze, musimy śledzić sytuację wewnętrzną. Kiedy obce siły zbrojne opuszczają dany kraj, przeszkoliwszy uprzednio żołnierzy i policjantów, którzy nie posiadają teraz własnego celu, nigdy jeszcze nie zdarzyło się, by ci żołnierze i policjanci porzucili ideologię wojny domowej, która ma przecież jakiś cel. I zawsze można ją wygrać! Świadczy o tym historia i dlatego jestem głęboko zaniepokojony, czy to co robimy tutaj ma jakiś sens. Powinniśmy rozważyć, jakiego rodzaju plan umożliwiłby nam wycofanie oddziałów w rozsądny sposób, a zarazem położyć kresu terroryzmowi.
Lara Comi
(IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Stan bezpieczeństwa w Afganistanie w ostatnim czasie bardzo się pogorszył z powodu braku pełnej kontroli nad terytorium. Na dużych obszarach obowiązuje prawo plemienne, a nie państwowe. Poczucie braku bezpieczeństwa ogarnęło największe miasta, mimo nieustannego zaangażowania i monitorowania tych miast przez siły ISAF.
Ponieważ walka z terroryzmem jest ściśle powiązana z prowadzeniem działań na miejscu, oczywiste jest, że Stany Zjednoczone, sojusznicy i NATO nie mogą się wycofać. Nasza stała obecność i powodzenie w Afganistanie zależą w dużym stopniu od wspólnego politycznego i wojskowego podejścia na szczeblu międzynarodowym, ukierunkowanego na sprawy regionalne zarówno w Afganistanie, jak w Pakistanie.
W tym sensie nowy plan działania Unii Europejskiej stanowi istotny krok w umacnianiu bezpieczeństwa oraz w delikatnym procesie budowania potencjału, na który składają się demokratyczne instytucje, prawa człowieka i rozwój społeczno-gospodarczy regionu.
Janusz Władysław Zemke
(PL) - Pani przewodnicząca! Uważam, że plan Unii Europejskiej jest kierunkowo słuszny, bowiem nasza pomoc musi dotyczyć dwóch obszarów. Pierwszy obszar to poprawa bezpieczeństwa. Drugi obszar to poprawa warunków życia ludności. Można powiedzieć, że postęp w pierwszym obszarze - dotyczącym bezpieczeństwa - wpłynie na poprawę warunków życia ludności, zaś postęp w drugim obszarze - dotyczącym poprawy warunków życia - sprzyja poprawie bezpieczeństwa.
Myślę jednak, że powinniśmy ciągle pytać o efektywność tej pomocy. Moim zdaniem mogłaby być ona znacznie skuteczniejsza, gdybyśmy mogli liczyć na wsparcie państw dookoła Azji Środkowej. Zachęcałbym zwłaszcza Unię Europejską, panią Ashton i panią minister Malmström do nawiązania kontaktów z Rosją i z Tadżykistanem, bo są to kraje, które mogą być bardzo pomocne, zwłaszcza jeśli chodzi o logistykę i transport dóbr dla ludności.
Sajjad Karim
Pani przewodnicząca! Zamachy bombowe to codzienność zarówno w Afganistanie, jak i Pakistanie. Atakowane są szkoły, centra handlowe, centra miast, a nawet kwatery główne sił zbrojnych.
Wojsko pakistańskie skutecznie wypiera partyzantów z terytorium Afganistanu do Pakistanu, ale zadaję sobie pytanie, skąd terroryści nadal biorą broń? Argument, że to wewnętrzna sprawa Pakistanu jest zbyt daleko idącym uproszczeniem. Sprawa jest dużo bardziej złożona.
Pani minister Malmström bardzo słusznie poruszyła problem współpracy regionalnej. Czy za pośrednictwem naszej nowej wysokiej przedstawiciel do spraw zagranicznych, będziemy rozmawiać z sąsiadami Pakistanu, by zachęcić ich do wspierania tego kraju w tym trudnym okresie?
Prawdą jest, że dopóki między Pakistanem a Indiami będzie panowała wzajemna nieufność - a jestem wielkim zwolennikiem zbliżenia tych krajów - nie dokonamy zbyt wiele. Obawiam się, że dopóki nie zostanie rozwiązany problem Kaszmiru, nie zdziałamy wiele.
Ivo Vajgl
(SL) Moim zdaniem plan działania na rzecz Afganistanu będzie miał sens jedynie wówczas, gdy uwypuklona zostanie w nim europejska polityka, to znaczy europejskie podejście do sprawy Afganistanu. Już teraz jesteśmy głęboko zaangażowani w działania w Afganistanie i nie możemy po prostu zgodzić się ze zdumiewającymi strategicznymi decyzjami naszych głównych sojuszników.
Moim zdaniem w planie działania istotne jest to, że wysunięto w nim na pierwsze miejsce inicjatywy cywilne. Powinniśmy raz na zawsze zapomnieć o zwycięstwie militarnym. Nie zwyciężymy na terytorium, na którym ludność traktuje nas, którzy jesteśmy tam by nieść pomoc, jak okupantów, a talibów jak bojowników o wolność.
Pragnę dołączyć do opinii tych z posłów, którzy podkreślili potrzebę rozwiązania regionalnego oraz większego zaangażowania państw regionu graniczących z Afganistanem. Cieszą się one większym zaufaniem ludności.
Arnaud Danjean
(FR) Pani przewodnicząca! Wiele powiedziano o planie działania na rzecz Afganistanu. Osobiście żałuję, że w dzisiejszych wystąpieniach nie położono większego nacisku na związek między misją EUPOL a misją NATO w Afganistanie. Musimy kontynuować naszą misję. Problemy ilościowe i jakościowe, na które ona napotyka, wypływają głównie z powiązań z NATO i jeśli mamy być skuteczni, musimy je rozwiązać tak szybko, jak to możliwe. Chciałbym żeby zajęto się nimi w większym stopniu.
Moje pytanie dotyczy Pakistanu. Jak wszyscy wiemy, chroniczny brak stabilności w tym kraju jest źródłem kryzysu w całym regionie, także w Afganistanie. W planie działania przewidziano, że współpraca z Pakistanem ma dotyczyć walki z terroryzmem i bezpieczeństwa. W kraju tym, jak wiemy, istnieją ideologiczne, a czasami strukturalne i organizacyjne powiązania pomiędzy radykalnymi ruchami islamskimi działającymi w Kaszmirze i na pograniczu afgańskim. Chciałbym mieć pewność, że metody, charakter i ramy czasowe pomocy, którą planujemy, zostaną prawidłowo określone, tak by powiązania te nie przyniosły nam w ostatecznym rozrachunku fatalnych skutków.
Corina Creţu
(RO) Od ponad ośmiu lat nasze kraje tracą ludzi, energię i ogromne środki finansowe w kraju spustoszonym przez wojny, w których poległy już dwie potęgi: brytyjska i sowiecka. Niestety, polityczne i wojskowe umocnienie się wpływu talibów, ubóstwo wyniszczające kraj, sytuacja kobiet, handel opium i powszechna korupcja stanowią fakty z życia wzięte, które uwydatniają niepowodzenie operacji prowadzonych obecnie w Afganistanie.
Uważam, że strategia Unii Europejskiej powinna przeciwstawić się narastającemu widmu chaosu i przemocy poprzez wzmocnienie obecności wojskowej i uczynienie jej bardziej skuteczną, a także zwiększenie wysiłków na rzecz odbudowy, rozwoju i demokratyzacji Afganistanu. Większa pomoc rozwojowa w Afganistanie przełoży się przede wszystkim na bezpieczeństwo nas samych. Dlatego musimy uczynić wszystko co możliwe, by utrzymać ten upadający kraj na powierzchni i zagwarantować jego obywatelom minimalny poziom fizycznego i materialnego bezpieczeństwa.
Piotr Borys
Panie przewodniczący! Sytuacja w Afganistanie jest współcześnie najważniejszym problemem, który stoi przed instytucjami międzynarodowymi, szczególnie także przed Unią Europejską po wejściu w życie traktatu lizbońskiego. To wyzwanie nie może być zrealizowane bez trzech elementów: po pierwsze, bez powodzenia bardzo ambitnej, dwuletniej misji wojskowej, po której musi dojść do przełamania walki z Al-Kaidą i przejścia części komendantów talibskich na stronę rządową; po drugie, to stabilny Pakistan i cały region w powiązaniu także z Indiami - to jest także wyzwanie drugie, które jest kluczowe - i po trzecie, to jest kwestia budowy społeczeństwa obywatelskiego. Przypomnę, że 30 lat permanentnej wojny to ogromny problem. To jest społeczeństwo niewyedukowane - ponad 90 % to analfabeci. W związku z tym potrzebna jest ogromna pomoc społeczna celem budowania państwa prawa, dobrych rządów, opieki społecznej.
Chcę powiedzieć, że już dzisiaj liczba dzieci, które się uczą w tych szkołach wzrosła z 700 tysięcy do 7 milionów, w związku z tym jedną z kluczowych spraw, które stoją przed panią Ashton jest przede wszystkim skuteczna pomoc finansowa w budowaniu społeczeństwa obywatelskiego w Afganistanie.
Martin Ehrenhauser
(DE) Panie przewodniczący! Czy pozwoli pan, że jako członek delegacji w Iranie dodam jedną krótką uwagę. Niedawno Parlament Europejski przeprowadził w Brukseli debatę z udziałem ambasadora Iranu. Kiedy zapytaliśmy go, dlaczego odkąd urząd objął prezydent Iranu liczba wyroków kary śmierci w Iranie zwiększyła się czterokrotnie, przypisał to wzrostowi handlu narkotykami na granicy Iranu i Afganistanu. Pragnę przypomnieć panu to oświadczenie, bo obok korupcji problem ten powinien zajmować kluczowe miejsce w naszym planie działania.
Cecilia Malmström
Panie przewodniczący! Rada jest niezmiernie wdzięczna Parlamentowi Europejskiemu za zaangażowanie w ten problem. Odpowiem teraz na kilka pytań.
Panie pośle Kasoulides! W planie działania za punkt wyjścia przyjęto perspektywę regionalną. Jest to z pewnością najważniejszy element tego planu. Przywiązujemy ogromną wagę do dobrego rządzenia, walki z korupcją oraz zasad państwa prawa i kierujemy się tymi zasadami w pracy w ramach UE. W tych dziedzinach Afganistan i Pakistan będą jeszcze przez długi czas wymagać naszej pomocy. Pan poseł Kasoulides słusznie zauważył, że nie zajęliśmy się wystarczająco sprawą narkotyków. Wspieramy podejmowane działania, na przykład współpracę i pomoc techniczną w ramach UNIDOC. Oczywiście należy nadal świadczyć to wsparcie. Jednak najważniejsze jest rzecz jasna wspieranie pracy rządu afgańskiego na drodze do poprawy dobrobytu i opieki społecznej.
Panie pośle Arlacchi! Pragnę powiedzieć, że zgadzamy się, że dotychczasowym wysiłkom brakowało odpowiedniej koordynacji. To problem dla UE i właśnie dlatego tak ważne jest, że w końcu mamy ten plan. Jesienią także prezydencja szwedzka bardzo starała się uzyskać informacje, o które pan prosi - kto, co i za ile robi - oraz uzyskać ogólny pogląd na sytuację. Teraz dysponujemy pełniejszym obrazem i z wielką niecierpliwością oczekujemy pańskiego sprawozdania, które będzie nam pomocne w dalszej pracy, a także współpracy z panem i Komisją Spraw Zagranicznych.
Panie pośle Danjean! Pragnę panu powiedzieć, że misja EUPOL jest bardzo ważnym elementem naszej współpracy, a dla rządu afgańskiego jest ona najważniejszym elementem z punktu widzenia działania cywilnej policji. Okazuje się, że na miejscu funkcjonuje bardzo silne dowództwo. Zalety misji EUPOL zostały uznane przez wszystkie strony - Afgańczyków, USA i innych. Zwiększyliśmy liczbę personelu o 280 funkcjonariuszy pochodzących z różnych krajów. Żałujemy, że państwa członkowskie nie zapewniły 400 funkcjonariuszy, których potrzebujemy i wzywamy teraz do oddelegowania dalszych osób, ponieważ chcemy, by w działania te angażowały się państwa członkowskie.
Na chwilę obecną EUPOL obejmuje swoimi działaniami sześć strategicznych obszarów, w których naszym zdaniem można uzyskać wartość dodaną: wywiad policyjny, ściganie przestępstw, struktura dowodzenia w policji, współpraca pomiędzy policją a prokuraturą, walka z korupcją, a także prawa człowieka i równość między kobietami a mężczyznami. Oto afgańskie priorytety. NATO zamierza teraz uczestniczyć w szkoleniu policji poprzez własne misje szkoleniowe i naturalnie musimy zacieśnić naszą współpracę w tej sferze.
Na koniec pragnę powiedzieć, że plan działania jest niezmiernie ważny, by UE mogła wykorzystywać swoje zasoby w lepszy i bardziej skoordynowany sposób. Musimy się skupić na realizacji wszystkich tych dobrych pomysłów. Możemy to uczynić poprzez perspektywę regionalną, poprzez odpowiedzialność, którą przyjmą same rządy Afganistanu i Pakistanu oraz poprzez skupienie się na naszych politycznych priorytetach, praworządności, demokracji i prawach człowieka.
UE to jeden partner. Bardzo ważny partner, ale w regionie są tez inni partnerzy i oczywiście musimy z nimi współpracować. Cieszymy się na konferencję londyńską i mamy nadzieję, że prezydent Karzaj przedstawi na niej swoje plany i że konsekwencją tego będzie zwiększenie przez nas wsparcia.
Wsparcie UE jest długofalowe i trwałe i musi być zrównoważone. Taki sygnał musimy wysłać. Zajmie to dużo czasu. Bądźmy realistami. Czeka nas nieprawdopodobny ogrom pracy. Dlatego UE musi okazać zaangażowanie. Musimy stanowczo zaznaczyć, że zamierzamy wspierać Afganistan długofalowo - nie tylko ze względu na kobiety i dzieci, jak powiedziało wielu posłów.
Catherine Ashton
wiceprzewodnicząca Komisji. - Panie przewodniczący! Jeśli można, odniosę się do kilku głównych punktów, które poruszyli szanowni posłowie.
Podzielając zdanie prezydencji w kwestii narkotyków, naszym zamiarem było opracowanie kompleksowej odpowiedzi, która rzeczywiście obejmie kwestie rozwoju obszarów wiejskich, sprawy społeczne i oczywiście zagadnienia związane z praworządnością. Bardzo ważne jest, by rozwiązanie to było kompleksowe.
Zgadzam się z tym, co szanowni posłowie powiedzieli na temat wagi kwestii cywilnych. Poczyniliśmy duże postępy: wiele państw członkowskich było zaniepokojonych, czy nam się to uda. Jeden tylko przykład: w 2002 roku dostęp do opieki medycznej miało około 7 % ludności, teraz, w 2009 roku, ten odsetek wynosi 85 %. Mogę przytoczyć inne przykłady; ale ten, o którym wspomniałam, pokazuje moim zdaniem najlepiej, co robimy i jak skuteczne są nasze działania na miejscu. Zgadzam się również z tym, co powiedzieli inni posłowie, np. pani poseł Lambert, na temat kształcenia, które stanowi podstawę naszych działań w zakresie świadczenia pomocy dla dzieci a także oczywiście szkolenia zawodowego dorosłych.
Jeśli chodzi o fundusze, to cieszę się, że mogę powiedzieć, że są one bardzo dobrze zarządzane. Są one zarządzane za pośrednictwem ONZ lub Banku Światowego i myślę, że szanowni posłowie otrzymują sprawozdanie ze stanu rzeczy w tym zakresie. Ostatnie sprawozdanie, które mam ze sobą, pochodzi z lipca 2009 roku. Osobom, które go nie otrzymały, możemy oczywiście przesłać kopie. Przedstawiono w nim jasno, gdzie są przekazywane pieniądze, na co są wydawane i co zamierzamy za ich pomocą osiągnąć. Ale zgadzam się, że musimy być bardziej skuteczni. Na to zawsze jest miejsce. Jednym z czekających mnie wyzwań jest ogarnięcie działań prowadzonych na miejscu w celu ich uspójnienia i uczynienia pracy bardziej skuteczną. Kilku kolegów wspomniało o potrzebie zapewnienia, byśmy wypełniali nasze zobowiązania związane z misją EUPOL.
Wspomniano, że musimy współpracować z NATO. Odbyłam już jedno spotkanie z sekretarzem generalnym NATO i spotkałam się z generałem McChrystalem i Richardem Holbrookiem oraz z panią sekretarz stanu Hillary Clinton, by omówić sprawę Afganistanu. Przygotowujemy się obecnie do konferencji londyńskiej, prowadząc dialog z tymi ważnymi i kluczowymi partnerami.
Oczywiście to co powiedziano o aspektach regionalnych jest niezwykle istotne. Rzeczywiście w ramach planu działania chcemy zacieśnić współpracę regionalną. Rozpoczęliśmy już działania w tym kierunku, bardzo praktyczne działania, np. dotyczące połączeń kolejowych, współpracy handlowej, itd. Jednak zgadzam się całkowicie: należy zrobić dużo więcej.
Konferencja londyńska, która odbędzie się 28 stycznia stanowi kolejny kamień milowy i poruszone zostaną w jej trakcie bardzo ważne zagadnienia takie jak bezpieczeństwo, zarządzanie oraz rozwój społeczny, gospodarczy i regionalny. Zidentyfikowane przeze mnie dziedziny obejmują edukację, zdrowie, współpracę gospodarczą, handel, sprawiedliwość i prawa człowieka, i mogę powiedzieć, że we wszystkich tych dziedzinach posiadam ogromne doświadczenie.
Przewodniczący
Zamykam debatę.
Oświadczenia pisemne (art. 149 Regulaminu)
Charalampos Angourakis  
Celem nowego planu UE na rzecz Afganistanu i Pakistanu jest zrealizowanie strategicznych ambicji UE odegrania jeszcze aktywniejszej imperialistycznej roli w Afganistanie i Pakistanie oraz całym regionie. W Pakistanie Unia promuje umowę o wolnym handlu, która umożliwi zjednoczonym monopolom lepszą penetrację południowej Azji. W Afganistanie stara się jeszcze bardziej ugruntować swoją pozycję, zarówno samodzielnie, poprzez misję policyjną EUPOL w Afganistanie, jak i w ramach NATO, budując europejskie siły żandarmerii. Wewnętrzna walka o podział łupów staje się coraz bardziej zaciekła, mimo strategii współpracy z USA i NATO. Dysponując pakietem o wartości 1 miliarda euro rocznie i przeróżnymi "programami rozwojowymi”, UE stara się wzmocnić pozycję europejskiego kapitału, by pomóc mu w plądrowaniu okupowanego kraju i w zdobyciu przyczółka dla wyzyskiwania ludzi i eksploatowania zasobów w całym rejonie. Jednocześnie w ramach polityki "eksportu demokracji” UE próbuje objąć wsparciem dla demokracji imperialistyczną strukturę okupacyjną. Narody nie mogą wybrać "lepszego imperialisty”. Muszą nasilać swoją walkę z planami wszystkich imperialistów, by zrzucić jarzmo okupacji w Afganistanie i w całym regionie.
Elena Băsescu  
Problemy dotykające Afganistanu i Pakistanu nie dotyczą wyłącznie tych krajów. Dotykają one nas wszystkich. Musimy zakończyć misję w Afganistanie. Mając to na uwadze, Rumunia otwarcie rozważa możliwość zwiększenia swojego zaangażowania w tym kraju poprzez wysłanie instruktorów do szkolenia armii oraz udzielanie wsparcia medycznego i instytucjonalnego. Obecnie Rumunia posiada 1 020 żołnierzy stacjonujących w Afganistanie, których obecność gwarantuje pokój i stabilność i jest jednomyślnie doceniana przez wszystkich naszych sprzymierzeńców. Musimy angażować się nie tylko na froncie wojskowym, ale również wzmacniać afgańskie instytucje rządowe, budując struktury władzy na szczeblu lokalnym i regionalnym, zwalczając korupcję i handel narkotykami, szkoląc policjantów i zapewniając pomoc techniczną na rzecz rozwoju rolnictwa. Dlatego pragnę wspomnieć o zapowiedzianym przez panią Catherine Ashton zwiększeniu środków, które Komisja Europejska przeznacza na rozwój Afganistanu. Działania Unii Europejskiej w Afganistanie i Pakistanie muszą być koordynowane. Sytuacja w obu krajach jest ściśle ze sobą powiązana i powodzenie jednego z nich zależy od powodzenia drugiego. Unia Europejska musi kontynuować swoje partnerskie stosunki z Pakistanem i wesprzeć ten kraj w walce z ekstremizmem i terroryzmem, a także w relacjach handlowych i propagowaniu praw człowieka.
Ricardo Cortés Lastra  
Należy zapewnić odpowiednią obecność międzynarodową, by zapewnić podstawowe warunki dla pokoju i bezpieczeństwa, co pomoże umocnić krajowy rząd i państwo prawa, walkę z korupcją oraz przestrzeganie praw człowieka.
Kiedy mówię o rządzie, mam na myśli również szczebel regionalny, bliższy obywatelom, a także rządy w szerokim tego słowa znaczeniu, w tym wszystkich partnerów Afganistanu. Rozwój kraju i rozwój rolnictwa, infrastruktury i struktur handlowych wymaga pilnego zaprowadzenia klimatu pokoju i stabilizacji, a nade wszystko ochrony obywateli poprzez zwalczanie bezkarności i zaradzenie brakowi bezpieczeństwa, które to problemy ich bezpośrednio dotykają.
Niemniej jednak nie można pominąć pilnych problemów dnia codziennego, które dotykają obywateli. Problemy te nie dotyczą wyłącznie bezpieczeństwa, ale również żywności, zdrowia i edukacji. Afganistan przetrwa i to dzięki sile i działaniom samej ludności afgańskiej. Musimy jednak podać mu pomocną dłoń, i co najważniejsze, nie możemy jej cofnąć w czasie, gdy jest ona najbardziej potrzebna.
Jaromír Kohlíček  
Jeśli szukać jaskrawego przykładu na niezdolność zajęcia przez UE niezależnego stanowiska wobec problemu stworzonego przez Stany Zjednoczone, to jest to obecna tragiczna sytuacja w Afganistanie: zrujnowana infrastruktura, całe pokolenia bez najmniejszych szans na otrzymanie wykształcenia, średniowieczne zasady, jeśli chodzi o równouprawnienie i ogólne przyzwolenie na korupcję. Jest to sytuacja, która wraz z produkcją ponad 70 % światowej produkcji opium i rosnącą aktywnością grup terrorystycznych, świadczy o całkowitej niemocy okupanta. Dobrze znane przykłady niesprawiedliwości, nawet wobec przedstawicieli narodu wybranych w wyborach, oraz niezgodnych z prawem praktyk administracji amerykańskiej stworzyły niestabilne środowisko. Ciągłe odniesienia do braku poszanowania godności ludzkiej za okupacji sowieckiej są jałową próbą ukrycia obecnego chaosu i anarchii. Ponad dwa miliony uchodźców w Pakistanie i nieszczelna granica państwowa stanowią doskonałe warunki do przenikania uzbrojonych grup na południowe i wschodnie tereny kraju. Plemiona pasztuńskie przez długi czas zamieszkiwały tereny po obu stronach granicy i trudno jest w obecnym chaosie stwierdzić, kto skąd pochodzi. Rezolucja PE z 2008 roku dokładnie opisuje tę sytuację, ale należy stwierdzić, że optymizm jest nie na miejscu. W obecnej sytuacji wzmocnienie obecności wojskowej i dalsze przekazywanie pomocy finansowej oraz wysyłanie zespołów eksperckich jest całkowicie pozbawione sensu. Sytuacja znacznie pogorszyła się w ubiegłym roku i optymistyczne twierdzenia Komisji Europejskiej nie mają oparcia w dzisiejszej rzeczywistości Afganistanu.
Krzysztof Lisek  
na piśmie. - (PL) Konieczne jest podjęcie kroków mających na celu poprawę sytuacji w Afganistanie. W szczególności istotne są: przeprowadzenie szkoleń dla policjantów, wojska, pracowników systemu sądownictwa i nauczycieli oraz walka z produkcją i handlem narkotykami. Umożliwi to stabilizację systemu społecznego w Afganistanie. Niewątpliwie trzeba także zwiększyć kontyngent wojskowy i policyjny oraz wzmóc wysiłki w części graniczącej z Pakistanem, w celu uniemożliwienia przepływu broni i narkotyków pomiędzy tymi państwami. Warto już dziś pomyśleć, w jakim kierunku powinna rozwijać się w przyszłości gospodarka Afganistanu tak, aby mieszkańcy tego kraju mogli porzucić uprawę maku i handel opium. Jednym słowem, działaniom wojskowym czy policyjnym powinny towarzyszyć działania cywilne: wsparcie w tworzeniu struktur afgańskiego państwa i pomoc rozwojowa.
