Wymagania techniczne i procedury administracyjne mające zastosowanie do komercyjnego transportu lotniczego (UE OPS)/wykorzystanie systemów zabezpieczających dzieci (OPS 1.730) (debata) 
Przewodnicząca
Kolejnym punktem porządku obrad jest pytanie ustne - B6-0169/2008) skierowane do Komisji przez poseł Evę Lichtenberger w imieniu Komisji Transportu i Turystyki w sprawie wymagań technicznych i procedur administracyjnych mających zastosowanie do komercyjnego transportu lotniczego (UE OPS) w aspekcie wykorzystania systemów zabezpieczających dzieci (OPS 1.730).
Eva Lichtenberger, -
(DE) Pani przewodnicząca, panie komisarzu, panie i panowie! Dzisiejsza debata wywołana została przez reportaż pokazany w niemieckiej telewizji WDR, z którego wynikało, iż pasy bezpieczeństwa stosowane dziś w samolotach dla niemowląt i małych dzieci niekoniecznie gwarantują im bezpieczeństwo. Testy wypadkowe wskazują na to, że takie właśnie pasy, które są zabezpieczeniami najpowszechniej używanymi przez europejskie linie lotnicze, mogą wręcz narażać dzieci na niebezpieczeństwo i powodować u nich poważne obrażenia.
W chwili obecnej zajmujemy się rozpatrywaniem technicznych przepisów bezpieczeństwa EU OPS, które mają wkrótce wejść w życie; uznałam, że powinniśmy zadbać o to, rozstrzygnąć by kwestię zagrożenia bezpieczeństwa, dlatego właśnie pokazałam mym kolegom z Komisji Transportu i Turystyki wideo na ten temat. Moim zdaniem to bardzo ważne, by przyjrzeć się poważnie przeprowadzonym dotąd testom wypadkowym, z których wynika, że tego typu pasy nie są w stanie uratować dziecka w razie nieudanego startu lub awaryjnego lądowania, oraz by jak najszybciej znaleźć jakieś rozwiązanie. Uważam, że to niezwykle nagląca sprawa.
Proponowane przepisy w swym obecnym kształcie nadal umożliwiają używanie takich pasów, ignorując fakt, że przynajmniej w większości państw europejskich obowiązują dziś o wiele surowsze przepisy w dziedzinie bezpieczeństwa dzieci, choćby w samochodach. Chociaż awaryjne lądowania lub nieudane starty samolotów zdarzają się niezwykle rzadko - co zasługuje na najwyższe zadowolenie, a wynika zresztą również z przepisów technicznych - nie możemy narażać niemowląt i małych dzieci na takie niebezpieczeństwo. Każdy, kto zapozna się z tymi testami wypadkowymi, przekona się, że nie wolno do tego dopuścić.
Zajęliśmy się tą sprawą razem z kolegami z Komisji Transportu i jestem im bardzo wdzięczna za to, że również tak poważnie do tego podeszli. Chcemy znaleźć dobre rozwiązanie tego problemu. Ostatnio kilku rzeczoznawców od spraw bezpieczeństwa zgłosiło zastrzeżenia, że jakoby nie wiadomo o żadnym przypadku, w którym tego typu pasy okazałyby się niebezpieczne. Niestety, mamy tu do czynienia z dość makabrycznym kontekstem.
Otóż w statystyce nie odnotowuje się niemowląt ani dzieci, które nie zajmują osobnego miejsca siedzącego. Podstawowe fakty znamy od lat. Niemieckie Ministerstwo Transportu zwróciło uwagę na tę kwestię, stwierdzając, że nie życzy sobie powrotu do niższego poziomu bezpieczeństwa. Natomiast zrzeszenie niemieckich przewoźników lotniczych uznało wzmiankę o tym zagrożeniu za dowód populizmu. Musze powiedzieć otwarcie, że jest to bez dwóch zdań postawa cyniczna.
Nasuwa się tu kilka ważnych pytań. Jaki organ właściwie dopuścił stosowanie dla małych dzieci tego tzw. loop belt, tych dodatkowych pasów? Na jakiej podstawie do tego doszło, zgodnie z jakimi normami technicznymi? Wiem, że dopuszczono stosowanie przedłużaczy pasów dla szczególnie tęgich pasażerów, ale na ile mi wiadomo nie ma zezwolenia na takie dodatkowe pasy dla dzieci. Niektóre linie lotnicze proponują jako alternatywę trzymanie dzieci na kolanach; to bardzo stara metoda. Pierwsze wzmianki o niej pojawiły się w latach dwudziestych zeszłego stulecia, gdy samoloty startowały jeszcze z prędkością około 65km/h. Nie powinniśmy - nie wolno nam - tak długo czekać.
Nie sądzę, byśmy mogli tę decyzję pozostawić państwom członkowskim, gdyż w branży lotniczej panuje ostra konkurencja i oczywiście presja tej konkurencji tworzy zagrożenie, że nie uda się nam wypracować najlepszego systemu bezpieczeństwa. Potrzebne nam jest rozwiązanie ogólnoeuropejskie. Zapytuję państwa: kiedy ono powstanie? Czy jest jakakolwiek szansa, że dojdzie do tego jeszcze dziś? Czy możemy mieć nadzieję, że znajdzie się jakieś sensowne rozwiązanie na okres przejściowy?
I ostatnia rzecz: w rozwiązania z dziedziny tzw. liquids on planes zainwestowano ciężkie miliony, choć nie było żadnej poważnej dyskusji na ten temat. A tu chodzi o to, by zainwestować w bezpieczeństwo dzieci. Musimy to zrobić.
(Oklaski)
Antonio Tajani, -
(IT) Pani przewodnicząca, pani poseł Lichtenberger! Odpowiedzi udzielę po włosku, gdyż wiem, że zna pani biegle mój język ojczysty. Zrobię to z wielką przyjemnością.
Dziękuję za poruszenie tej niezwykle aktualnej kwestii, dotyczącej bezpieczeństwa naszych obywateli. Na spotkaniu z Komisją Transportu powiedziałem, że ochrona zdrowia obywateli to dla nas priorytet, podobnie jak i prawa obywateli - a zwłaszcza prawa tych najmniejszych, którzy nie umieją samodzielnie bronić swych interesów; dlatego też do nas należy zadbanie o maksymalną ochronę ich bezpieczeństwa.
Poruszyła pani rzeczywisty problem. Wątpliwości jest tu wiele: samej Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego wiadomo jest o szeregu kontrowersyjnych analiz, które wskazują na pewne problemy związane z systemami zabezpieczającymi dzieci. Dlatego właśnie, w obliczu tych sprzecznych i niepełnych informacji, Agencja podjęła w roku 2007 odpowiednie badania, aby poczynić bardziej wiarygodne ustalenia naukowe w tej sprawie.
Obowiązujące przepisy, czyli rozporządzenie (EWG) nr 3922/1991, nakazujące stosowanie urządzeń chroniących dzieci - pozostawia państwom członkowskim swobodę wyboru. Poruszając tę sprawę, pani poseł zwraca się do Unii Europejskiej, by udzieliła jednoznacznej odpowiedzi, ostrzegając państwa członkowskie: "Uwaga! Stosowane przez was rozwiązania nie sprawdzają się i nie gwarantują dzieciom bezpieczeństwa”.
Analiza naukowa zakończy się do października 2008 r., czyli już za parę miesięcy. Następnie, gdy tylko otrzymamy ostateczną odpowiedź na to pytanie dotyczące bezpieczeństwa - czyli jaki jest, według naukowo uzasadnionej opinii Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego, najpewniejszy sposób zapewnienia dzieciom jak najniższego poziomu ryzyka w podróży samolotem - wówczas moim obowiązkiem będzie natychmiastowe zaproponowanie rozwiązań niezbędnych dla udoskonalenia zabezpieczeń dla dzieci. Wiadomo mi, że proponowane tu rozwiązanie, mianowicie bezpieczne foteliki dla dzieci, podobne do stosowanych w samochodach, to jeden z wariantów rozpatrywanych aktualnie przez Europejską Agencję Bezpieczeństwa Lotniczego.
Zanim jednak udzielimy odpowiedzi i zanim podejmiemy działania - co zresztą mam zamiar zrobić, gdyż troska o bezpieczeństwo naszych najmłodszych obywateli jest rzeczą słuszną - zaczekamy na potwierdzoną naukowo odpowiedź ze strony Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego, która to agencja udowodniła w przeszłości, że potrafi osiągać dobre wyniki, przestrzegając jednocześnie rygorystycznych kryteriów naukowych. Jeśli chodzi o daty - bo prosiła pani o podanie konkretnych terminów - powtarzam zatem, że w październiku br. ma zostać zakończona analiza Agencji; jak tylko EASA przekaże mi wyniki, osobiście dopilnuje, by powiadomić o tym komisję Parlamentu oraz podejmę bezpośrednie działania, by przekazać państwom członkowskim wskazówki co do tego, jaka metoda zapewni najlepszą ochronę bezpieczeństwa dzieci.
Georg Jarzembowski
w imieniu grupy PPE-DE. - (DE) Pani przewodnicząca, panie komisarzu! Wszyscy jesteśmy zgodni co do tego, że trzeba poprawić ochronę dzieci podczas lotu. Komisja bez wątpienia zgodziła się z tym, inaczej ta sprawa nie trafiłaby na jej obrady. Wdzięczny jestem również Komisji Europejskiej za to, że już dawno podjęła wstępne czynności w tej dziedzinie. A zatem debata, do której się teraz włączamy, została już przez Komisję przygotowana.
Mam trzy pytania - liczę, że pan komisarz będzie mógł na nie odpowiedzieć. Powiedział pan, że w październiku będą dostępne dane techniczne. Pytanie brzmi: Kiedy Komisja wyciągnie wnioski z tych danych - czy w bieżącej kadencji, czy w następnej?
Wchodzą tu w grę trzy bardzo proste pytania. Pierwsze dotyczy tego, jakie rozwiązanie techniczne najlepiej chroni dzieci. Po drugie - gdy uzyskamy już odpowiedź na to pierwsze pytanie - czy Unia Europejska winna podjąć działania legislacyjne, czy na początek ma wydać zalecenia. Czyli jest to kwestia wprowadzenia wiążących przepisów europejskich. Wiąże się z tym kwestia, czy uda nam się to zrobić w tej kadencji, czy powinniśmy zacząć od zaleceń, a dopiero później przejść do tworzenia przepisów. No i trzeci, drażliwy dylemat, którego nie poruszono w pytaniu ustnym, ale i my, i pan musimy go rozstrzygnąć: kto za to zapłaci? Musimy udzielić odpowiedzi na to pytanie.
Załóżmy - tak jak zaproponowała pani poseł Lichtenberger - że przepisy nakażą, by każde małe dziecko siedziało w osobnym foteliku. Jeśli tak, to by oznaczało, że dziecko zajmie miejsce dorosłego pasażera, a z tego wynika kolejne pytanie: czy mamy zmuszać rodziców, by płacili dodatkowo za osobne miejsce dla małego dziecka, czy też mamy obciążyć kosztami bezpieczeństwa całe społeczeństwo, tak by wszyscy pasażerowie, którzy podróżują bez dzieci, musieli dołożyć się do pokrycia kosztów miejsca dla dziecka? A więc, jeśli założymy, że chcemy poprawić wyposażenie samolotów w interesie bezpieczeństwa dzieci, to musimy również odpowiedzieć na pytanie, kto za tę ochronę bezpieczeństwa będzie płacił.
Ulrich Stockmann
w imieniu grupy PSE. - (DE) Pani przewodnicząca, panie komisarzu! Jeśli cokolwiek może wskazywać na zagrożenie życia ludzkiego, to musimy szybko wdrożyć rozwiązania zapobiegawcze. Nie ma innego wyjścia. Bez wątpienia dotyczy to również podróżujących samolotem dzieci poniżej dwu lat.
Po pierwsze pragnę serdecznie podziękować pani poseł Lichtenberger za udostępnienie nam nagrania wideo z testami wypadkowymi oceniającymi działanie tzw. loop belts. Chciałbym także podziękować panu komisarzowi za wyrażenie opinii, która w znacznym stopniu zbieżna jest ze stanowiskiem zawartym w naszym pytaniu, choć to i owo trzeba jeszcze wyjaśnić.
Te nowe wymogi odnoszące się do przewozu małych dzieci samolotami mają wejść w życie z końcem przyszłego tygodnia. Państwa członkowskie będą miały wówczas wybór między fotelikami dla dzieci a tzw. loop belts. Jak się jednak mieliśmy okazję przekonać, tego typu pasy mogą stanowić zagrożenie dla życia dzieci. Pytanie pierwsze: kiedy najpóźniej Komisja przedstawi propozycję prowadzającą obowiązek stałego używania fotelików dla dzieci w samolotach? Tu moja linia rozumowania jest taka sama jak w pytaniu posła Jarzembowskiego. Kolejne pytanie: jaką strategią kieruje się obecnie Komisja odnośnie do wdrażania tych rozwiązań? Czy Komisja zgłosi projekt rozporządzenia? a jeśli nie, to jak zamierza wdrożyć ustalenia, jakie mogą wyniknąć z tego badania? Po trzecie - jeśli nadal godzimy się, by część niezbędnych przepisów w ramach rozporządzenia w sprawie EU OPS przyjmować w nowym trybie komitologicznym, to jaką mamy pewność, że uda nam się jeszcze opracować i rozpatrzyć rozporządzenie w sprawie fotelików dla dzieci jeszcze w obecnej kadencji?
Eva Lichtenberger
w imieniu grupy Verts/ALE. - (DE) Pani przewodnicząca! Skorzystam z możliwości udzielenia odpowiedzi na to, co powiedział pan komisarz aby zadać dalszych kilka pytań.
Niezwykle istotne jest wprowadzenie strategii w odpowiednim czasie i ja także chciałabym zobaczyć rozwiązanie przejściowe. Powodem jest to, że według obecnej interpretacji unijnych wymagań OPS wszystkie linie lotnicze, które proponują już foteliki dla dzieci muszą wrócić do używania tzw. loop belt. Należy to wyjaśnić. To jest sposób, w jaki są one interpretowane. Wiem to, ponieważ pytałam się naokoło mnie i prosiłam innych, by dzwonili do linii lotniczych i dowiadywali się na temat stosowanych systemów bezpieczeństwa dla dzieci. Jest to informacja, którą uzyskałam. To ważne Należy to wyjaśnić i uważam, że jest to naprawdę ważne.
Po drugie: na rynku dostępne są foteliki dla dzieci, które pasuję do tradycyjnych foteli w samolotach oraz stosunkowo tanie poduszki powietrzne dla pasażerów towarzyszących, które pasują do wszystkiego i mogłyby okazać się użyteczne. Powiem jasno - dziecko w tym przypadku zajmuje pełne miejsce. Mogę jednak państwu powiedzieć, że matki muszą płacić, nawet jeżeli trzymają dzieci na kolanach. Mogę pokazać rachunki, których kwota wynosi mniej więcej 60% ceny biletu dla osoby dorosłej w zależności od linii lotniczych.
Chcę, żeby wszyscy, którzy już stosują lepszy system mogli przy nim zostać. Proszę, aby komisarz powiedział mi, czy tak jest, czy nie.
Reinhard Rack
(DE) Pani przewodnicząca! Powodem, dla którego ponownie proszę o głos, nie jest to, że nie powiedziałem dziś wystarczająco dużo, lecz to, że wierzę, iż naprawdę zajmujemy się bardzo ważna kwestią, co do której posłowie także zadawali celne pytania. Oczekujemy od Komisji szybkiej odpowiedzi, a potem odpowiedniego działania.
Chciałbym poruszyć kwestie kosztów. Zasadniczo zakładam - chociaż nie wiem, czy moja grupa w pełni mnie tu popiera - że bezpieczeństwo jest kwestią dla państwa i musi w związku z tym ustalane i finansowane na szczeblu państwowym. W chwili obecnej bardzo wiele jest lotniczych pasów bezpieczeństwa, których się nie używa i nie są one przeznaczone dla określonych osób. W interesie bezpieczeństwa naszych małych obywateli - jest to sprawa, którą pan komisarz poruszył w sposób szczególny - powinniśmy w związku z tym podjąć zdecydowane działania, zrobić to szybko i nie pozwolić na to, żeby kwestia finansowania okazała się przeszkodą.
Michael Cramer
(DE) Pani przewodnicząca, panie komisarzu! Nie odpowiedzieli państwo na decydujące pytanie. Co zrobią państwo w międzyczasie? Istnieje pozytywne rozwiązanie. Co państwo zrobią, jeżeli jakieś dziecko zostanie śmiertelnie ranne w międzyczasie, a państwo będziecie częściowo odpowiedzialni, ponieważ opóźniali państwo podjęcie działań? Jak państwo sobie z tym poradzą? Musza państwo zadać sobie te pytania, tak jak my.
Jeżeli chodzi o koszty, istnieje tu pewne porównanie. W przypadku praw osób niepełnosprawnych w transporcie lotniczym koszty ponoszą wszyscy, co jest normalne. Poczęcie, urodzenie i wychowanie dziecka nie jest tylko prywatna sprawą, lecz zadaniem publicznym, zadaniem państwowym. Każdy musi się na to przygotować i to sfinansować. Przynajmniej w mojej opinii jest to sprawa normalna. Tam, gdzie dzieci do 14 roku życia mogą podróżować pociągiem za darmo, także inni pasażerowie partycypują w tych kosztach.
Szczególnie w sektorze transportu lotniczego, który zwolniony jest od podatków za paliwo - t.j. 14 miliardów euro rocznie - możemy zebrać kilka euro, aby zapewnić dzieciom najlepszą ochronę, jakiej potrzebować będą w przyszłości.
Antonio Tajani, -
(IT) Pani przewodnicząca! Chciałbym móc odpowiedzieć, że mam czarodziejską różdżkę i mogę rozwiązać wszystkie nasze problemy tego jednego wieczora. Niestety, nie mogę użyć czarodziejskiej różdżki, bo jej nie mam i myślę, że musimy podejść do tych kwestii w sposób wysoce odpowiedzialny, nie mówiąc, że zostaną one rozwiązane jutro rano, ponieważ znaleźliśmy natychmiastowe rozwiązanie.
Jeżeli z naukowego punktu widzenia nie ma pewności co do tego, które urządzenia najlepiej mogą zapewniać bezpieczeństwo dzieci, to nie możemy tu i teraz nic zrobić, ponieważ zgodnie z obowiązującym rozporządzeniem to w końcu państwa członkowskie odpowiadają za podejmowanie decyzji. Te, w których używa się fotelików dla dzieci, mogą przy tym pozostać, jeżeli uważają ten mechanizm za najlepszy. Tak, jak powiedziałem. W momencie, gdy zostaną mi przedstawione bardziej oczywiste fakty - wraz z odpowiedzią o charakterze naukowym, popartą dowodami, które umożliwia mi działanie - zacznę działać. W przeciwnym wypadku byłoby powierzchowne, gdybym powiedział: "W porządku, zdecydowałem, że foteliki dla dzieci są lepsze od pasów bezpieczeństwa”. Nikt nie jest w stanie tego powiedzieć, chyba, że osoba ta przeprowadziła badania naukowe dowodzące, że jeden system jest lepszy od drugiego.
Nie uważam, że tędy prowadzi droga. Myślę raczej, że odpowiedzi należy udzielać wtedy, gdy istnieje rozwiązanie. W mojej opinii rozwiązanie prawne nie zostanie znalezione przed końcem tego okresu legislacyjnego. Jednak wierzę, że Komisja może uznać poprawki do istniejącego rozporządzenia za priorytet i starać się wprowadzić rozwiązania harmonizujące poprawki do rozporządzenia, czyniąc je obowiązkowymi we wszystkich państwach członkowskich. Uprzedzam, że to potrwa i może nam się nie udać przyjąć ich przed końcem okresu legislacyjnego. Podkreślę, że podjąłem się pewnych zobowiązań podczas mojego posiedzenia - obietnice, że zostaną wprowadzone środki prawne, dziesiątki środków prawnych są realistyczną i szczerą odpowiedzią. Zobowiązania powinno się podejmować, ogłaszać i realizować jedynie w kwestiach osiągalnych.
Jeżeli chodzi o moje zobowiązanie dotyczące bezpieczeństwa dzieci - mogą państwo wierzyć lub nie - jestem ojcem i - mogą państwo wierzyć lub nie - problem dzieci stanowi dla mnie jedną z kluczowych kwestii. Naturalnie nie mogę odpowiadać za wszystko, co dzieje się na świecie. Myślę raczej, że w krótkim czasie powinno się przeprowadzić dokładne badanie - wnioski zostaną wyciągnięte w październiku i otrzymam odpowiedź. Gdy tylko otrzymam tę odpowiedź, zrobię wszystko, co będzie konieczne, by podjąć próbę możliwie jak najlepszej ochrony bezpieczeństwa młodych pasażerów.
W chwili obecnej, na mocy decyzji państw członkowskich, linie lotnicze stosować będą wszystkie niezbędne akcesoria, czy to foteliki dla dzieci, czy pasy bezpieczeństwa. Dopiero, gdy będziemy mieli konkretne i możliwe do udowodnienia wyniki badań naukowych, będziemy mogli zapewnić odpowiedzi. W przeciwnym wypadku odpowiedzi te będą zaledwie opiniami, a w tej Izbie, nawet mimo tego, że obecnych jest niewielu posłów, każdy ma inna opinię na temat nauki. Ponieważ nikt z nas - jak uważam - nie jest ekspertem w dziedzinie i nie może udzielić udowodnionych naukowo odpowiedzi, myśl, że musimy zaczekać na wyniki. Zakładając, że wyniki będziemy mieli za dwa miesiące, dzięki pracy Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego, będziemy wtedy mogli podjąć kroki w kierunku ochrony bezpieczeństwa dzieci, którą uważam za priorytet. Powtarzam: Uważam bezpieczeństwo wszystkich obywateli za priorytet, szczególnie naszych najsłabszych obywateli. Dlatego też będę starał się, żeby te konkretne środki ochrony bezpieczeństwa zostały przyjęte tak szybko, jak to możliwe, z zachowaniem planu legislacyjnego.
Przewodnicząca
Debata została zamknięta.
Oświadczenia pisemne (art. 142 Regulaminu) <BRK>
Richard Seeber  
na piśmie . - (DE) Bardzo się cieszę, że została przyjęta dyrektywa w sprawie strategicznej oceny oddziaływania na środowisko (dyrektywa SUP). Ocena kompatybilności środowiska w początkowej fazie, gdy projekt jest opracowywany, oznacza, że można od razu zapobiegać wszelkim szkodliwym efektom, zamiast hamować je lub zwalczać w późniejszej fazie.
Jeżeli chodzi o przyszłość, procedura SEA stanowi obietnicę szerszego uwzględniania ochrony środowiska i kwestii zdrowotnych w chwili podejmowania decyzji dotyczących projektów. Planowanie zrównoważonego rozwoju musi, od początku do końca, uwzględniać nie tylko aspekt ekonomiczny i społeczny, ale także jego wpływ na środowisko.
