Wznowienie negocjacji z Mercosurem w celu podpisania układu o stowarzyszeniu i jego wpływ na rolnictwo UE - Przygotowania do nadchodzącego szczytu UE-Brazylia w Brasilii w dniu 14 lipca 2010 r. (debata) 
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku dziennego jest debata w sprawie:
pytania ustnego do Komisji dotyczącego wznowienia negocjacji z Mercosurem w celu podpisania układu o stowarzyszeniu i jego wpływu na rolnictwo UE, które zadali: Mairead McGuinness, Albert Deß, Georgios Papastamkos, Véronique Mathieu, Mariya Nedelcheva, Michel Dantin, Giovanni La Via, Elisabeth Jeggle, Peter Jahr, Christa Klaß, Elisabeth Köstinger, Esther de Lange, Sergio Paolo Francesco Silvestris, Astrid Lulling, Béla Glattfelder, Esther Herranz García, Gabriel Mato Adrover, Herbert Dorfmann, Jarosław Kalinowski, Joseph Daul, Maria do Céu Patrão Neves, Czesław Adam Siekierski, Christophe Béchu, Rareş-Lucian Niculescu, Hans-Peter Mayer i Jean-Pierre Audy w imieniu grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci), James Nicholson i Janusz Wojciechowski w imieniu grupy Europejskich Konserwatystów i Reformatorów, José Bové w imieniu grupy Zielonych/Wolne Przymierze Europejskie, George Lyon w imieniu grupy Porozumienia Liberałów i Demokratów na rzecz Europy, Luis Manuel Capoulas Santos i Karin Kadenbach w imieniu grupy Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów w Parlamencie Europejskim/zm.2 - B7-0315/2010); oraz
pytania ustnego do Komisji dotyczącego przygotowań do następnego szczytu UE-Brazylia w dniu 14 lipca 2010 r. w Brasilii, które zadał Luis Yáñez-Barnuevo García w imieniu grupy Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów w Parlamencie Europejskim - B7-0317/2010).
Mairead McGuinness
autorka. - Panie przewodniczący! Dziękuję za wyjaśnienia w sprawie jednominutowych wystąpień, ale czy mogę skorzystać z okazji, by złożyć wniosek w sprawie przestrzegania Regulaminu? Jestem jednym z autorów pierwszego pytania ustnego. Jestem bardzo niezadowolona, że prowadzimy debatę łączną w sprawie dwóch pytań. Od maja próbowałam włączyć kwestię Mercosuru do porządku obrad. Nie uważam, by debata łączna była słusznym rozwiązaniem i chcę wyrazić sprzeciw wobec bezwzględnie niesmacznych wydarzeń z dzisiejszego poranka. Nie wiem, jak i dlaczego do tego doszło. Jestem z tego powodu bardzo niezadowolona. Czy mogę powrócić do tej kwestii podczas debaty? Chciałabym otrzymać wyjaśnienia i mam nadzieję, że koleżanki i koledzy mnie poprą.
Przewodniczący
Pani poseł McGuinness! Ponieważ nie jest pani nowicjuszką w tej Izbie, wie pani, że Konferencja Przewodniczących zadecydowała, iż debata powinna przyjąć taką formę i dlatego tak właśnie się stało. Oczywiście odnotuję pani niezadowolenie z takiego obrotu spraw, ale proszę zrozumieć, że teraz nie rozpoczniemy debaty na ten temat, ponieważ w przeciwnym razie posłowie, którzy powinni zabrać głos nie będą mogli tego uczynić.
James Nicholson
autor. - Panie przewodniczący! Moim zdaniem nasza dzisiejsza sytuacja jest kłopotliwa ze względu na brak wcześniejszych konsultacji. Wydawało mi się, że przyzwoitość nakazywałaby przynajmniej skonsultowanie się z nami, jako autorami pytania dotyczącego Mercosuru w celu wyjaśnienia, czemu podjęto taką decyzję. Panie przewodniczący! Wiem, że Konferencja Przewodniczących jest najważniejsza, ale jest pan szanowaną postacią w biurze Parlamentu i mam nadzieję, że przekaże pan informację, iż należy przeznaczyć wystarczająco dużo czasu na debaty w sprawie rolnictwa w Parlamencie.
Niewątpliwie dziś rano czasu było za mało. Widział pan skalę potrzeb i rozmiar problemu. Czy możemy sprawić, by Parlament pracował na rzecz posłów do PE, a nie na rzecz swojej administracji? Zostaliśmy wybrani, by reprezentować naszych obywateli, a nie urzędników, którzy otrzymują wysokie wynagrodzenia...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Przewodniczący
Panie pośle Nicholson! Odnotowaliśmy pana wypowiedź i oczywiście przekażemy ją do biura Parlamentu. To nie urzędnicy organizują debaty. Urzędnicy pomagają organom politycznym w organizacji debat.
Mairead McGuinness
autorka. - Panie przewodniczący! Nasze wypowiedzi nie są spowodowane tym, że jest lato, a my jesteśmy zirytowani. Chodzi o to, że poruszamy bardzo istotne kwestie i poważnie podchodzimy do naszych zadań. Moja wypowiedź potrwa 30 sekund, ponieważ mam przed sobą dwie puste kartki. Zadałam Komisji pięć pytań. Nie zamierzam się wypowiadać, dopóki nie usłyszę odpowiedzi. Ponownie zabiorę głos pod koniec debaty.
Przewodniczący
Pani poseł McGuinness! Bardzo dziękuję. Później otrzyma pani na wypowiedź czas, którego teraz pani nie wykorzystała.
James Nicholson
autor. - Panie przewodniczący! Moim zdaniem niedawna decyzja Komisji w sprawie wznowienia negocjacji z Mercosurem dotyczących umowy o wolnym handlu zaskoczyła wiele osób, ponieważ wkraczamy w etap reform w zakresie WPR i niedawno mówiliśmy, że rolnictwo będzie istotną częścią przedmiotowej umowy.
I choć akceptuję fakt, że służby Komisji mają prawo do wznowienia negocjacji, to powinny one raczej informować Parlament o swoich zamiarach. Ta kwestia może przyczynić się do otworzenia puszki Pandory w wielu sektorach europejskiego przemysłu rolnego i w związku z tym poważnie powątpiewam, czy dążenie do jakiejkolwiek przyszłej umowy jest rozsądne.
W Brazylii i Argentynie wciąż występują problemy w odniesieniu do identyfikowalności zwierząt i innych kwestii zdrowotnych oraz kwestii bezpieczeństwa. W ostatnim sprawozdaniu misji Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) w stanie Santa Catarina stwierdzono, że liczba kontroli bydła przekraczającego granicę między Argentyną a Brazylią, a w rzeczy samej także granice między poszczególnymi stanami w Brazylii, jest bardzo mała. Podobnie jest z zasadami dotyczącymi kolczykowania, które nie są przestrzegane. To tylko niektóre z licznych przykładów, które mógłbym wymienić, przedstawionych przez misję FAO w sprawozdaniu w październiku ubiegłego roku.
Muszę bardzo wyraźnie powiedzieć panu komisarzowi, że jeśli będzie nadal podążał w tym kierunku, to na każdym kroku napotka na opór. Do pewnego stopnia potrafię zrozumieć, czemu ta opcja wydaje się atrakcyjna, skoro postęp rozmów w ramach WTO nie przebiega wystarczająco szybko, ale naprawdę uważam, że takie posunięcie może zniszczyć WTO. Jeśli Mercosur zdoła dojść do porozumienia z UE, czemu kraje do niego należące miałyby kontynuować udział w negocjacjach WTO?
Musicie państwo zrozumieć, że normy w zakresie dobrostanu zwierząt lub ich identyfikowalności nie zostaną obniżone. Musimy chronić konsumentów i producentów w Unii Europejskiej, a moim zdaniem umowa handlowa z Mercosurem tego nie zapewni. Tak naprawdę będzie miała całkowicie odwrotny skutek.
José Bové
Panie przewodniczący, panie komisarzu! Wznowienie negocjacji z Mercosurem w chwili, gdy Unia Europejska przygotowuje się do ponownego zdefiniowania swojej polityki rolnej ukazuje niebezpieczny brak spójności działań po stronie Komisji. Już teraz przywóz wołowiny do Europy wynosi 500 tysięcy ton. Dalsze otworzenie naszego rynku będzie niekorzystne dla hodowców bydła z obszarów o niekorzystnych warunkach gospodarowania i nie zagwarantuje przestrzegania norm zdrowotnych i społecznych. Nie możemy się na to zgodzić.
Europa kupuje 38 milionów ton soi i paszy dla bydła. Taka ilość przywozu z Brazylii i Argentyny sprawia, że uprawy monopolizują ponad 19 milionów hektarów, skoncentrowanych w rękach trzech przedsiębiorstw: Cargill, ADM i Bunch. W latach 2001-2004 uprawy soi zniszczyły ponad 1,2 miliona hektarów lasów tropikalnych i równikowych. Jest to jedna z głównych przyczyn wzrostu emisji gazów cieplarnianych i utraty różnorodności biologicznej.
Parlament Europejski podjął decyzję o przygotowaniu sprawozdania w sprawie odzyskania autonomii w odniesieniu do protein roślinnych przeznaczonych na paszę dla zwierząt. Decyzja ta została podjęta w wyniku zapotrzebowania na rolnictwo przyjazne środowisku i na walkę ze zmianami klimatu. Przedmiotowy projekt umowy dwustronnej całkowicie zniweczy podjęte wysiłki. Komisja Europejska raz jeszcze sprzedaje swoje rolnictwo i swoich rolników w celu osiągnięcia niepewnych zysków przez firmy usługowe. Omawiane koncesje nie służą interesom rodzin zajmujących się rolnictwem w krajach Mercosuru, ale interesom grup rolno-przemysłowych. Przekonujące dowody na potwierdzenie tych słów można znaleźć w sprawozdaniu przygotowanym przez grupę Tyson, korporację amerykańską i potentata na międzynarodowym rynku mięsnym, która oznajmiła, że zainwestowała w Brazylii - cytuję, słowa te znajdują się w sprawozdaniu - w celu wykorzystania tego kraju jako platformy do wywozu towarów do Europy.
Inne przedsiębiorstwa, jak grupa Doux, przewidziały taki ruch i już w roku 1998 wykupiły brazylijską grupę Frangosul. Za tę umowę zapłaciło wielu hodowców drobiu, szczególnie w Bretanii.
Wygląda na to, że Europa chce kontynuować swoją politykę relokacji poprzez nasilenie ataków przeciwko rolnikom. Musimy zatrzymać ten szalony proces, oferując naszym obywatelom wytwarzaną lokalnie żywność wysokiej jakości.
George Lyon
autor. - Panie przewodniczący! Postaram się wypowiedzieć krótko. Wznowienie negocjacji z Mercosurem stanowi realny problem.
Jestem przedstawicielem Szkocji, która jest istotnym producentem wołowiny. System produkcyjny wymaga dużych nakładów kosztów i bardzo ważne jest, by był on kontynuowany, jeśli nie chcemy doprowadzić do sytuacji, w której znaczna część ziem zostanie porzucona ze względu na tani przywóz towarów zalewających nasz rynek. Istnieje poważne zagrożenie, że nasz szkocki przemysł produkcji wołowiny zostanie poświęcony dla potrzeb wynegocjowania i przyjęcia umowy z krajami Mercosuru.
W związku z tym chciałbym zadać kilka pytań, ponieważ omawiane kwestie są ważne nie tylko dla Szkocji, ale także dla Irlandii i Francji oraz pozostałych państw europejskich. Przede wszystkim chciałbym zapytać, czemu przed złożeniem oświadczeń nie przeprowadzono konsultacji z Parlamentem i parlamentarną Komisją Rolnictwa. Niewątpliwie, przynajmniej ze względów kurtuazyjnych, poinformowanie nas przed podjęciem decyzji pomogłoby w zapewnieniu rozsądnych stosunków pomiędzy Parlamentem a państwem w tej kwestii.
Po drugie, jaki mandat otrzymają negocjatorzy pod względem towarów rolnych? Czy ktoś może mi powiedzieć w jakich sprawach mogą oni prowadzić negocjacje? Czy mogą negocjować ilość ton wołowiny? Zakres dostępu do rynku? Czy mogą negocjować zniesienie cła lub wprowadzenie ceł minimalnych? Czy ktoś może nam wreszcie powiedzieć jakie są ich kompetencje?
I jeszcze dwie kwestie. Kiedy przeprowadzimy ocenę wpływu, mającą na celu sprawdzenie wpływu jakiejkolwiek umowy, niezależnie od jej zakresu? Powinniśmy przynajmniej znać wpływ umowy na sytuację zanim do czegokolwiek się zobowiążemy, zwłaszcza teraz, gdy renegocjujemy warunku WPR i podejmujemy decyzje w sprawie podziału przyszłej pomocy dla rolników. Te dwie kwestie są ze sobą połączone i dlatego musimy poznać wpływ umowy na sytuację.
I wreszcie jaki jest udział komisarza ds. rolnictwa? Dotychczas bardzo mało wiemy o jego roli w przedmiotowych negocjacjach i czy jest on odpowiedzialny za określenie mandatu negocjatorów. Czy przed podpisaniem ostatecznej umowy decyzja zostanie skonsultowana z Parlamentem? Chciałbym uzyskać odpowiedzi na te pytania.
Przewodniczący
Chciałbym zwrócić państwa uwagę na to, że dotychczasowi mówcy, w tym pan poseł Capoulas Santos, są autorami pierwszego pytania, którego dotyczy debata i że kolejny mówca, pan poseł Yáñez-Barnuevo García, jest autorem drugiego pytania.
Luis Manuel Capoulas Santos
autor. - (PT) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Ameryka Łacińska, jako całość i kraje Mercosur w szczególności są strategicznymi partnerami Unii Europejskiej. Mamy wspólną historię i wartości społeczne. Ponadto jest to region geopolityczny, gdzie nastąpił znaczący postęp w zakresie wolności, demokracji i poszanowania praw człowieka. W związku z tym rozsądne jest pogłębianie więzi politycznych i kulturowych oraz maksymalizacja obopólnych korzyści gospodarczych.
Dlatego też z zadowoleniem przyjmuję europejską decyzję o wznowieniu negocjacji w sprawie układu o stowarzyszeniu z Mercosurem, chociaż martwią mnie niedawne działania Argentyny, które potępiam, całkowicie sprzeczne z duchem otwartości wyrażanym przez stronę europejską.
Muszę jednakże uczulić Komisję na potencjalnie negatywne konsekwencje tej umowy dla europejskiego sektora rolnego, jeśli negocjacje nie będą przeprowadzone ostrożnie. Wszyscy znamy stopień nierównowagi w naszych stosunkach handlowych z Mercosurem i nasze warunki produkcyjne oraz wymogi wobec rolników obowiązujące po obu stronach Atlantyku.
Z tego powodu, obok pytań formalnie przedłożonych na piśmie, szczególnie zaś pytania dotyczącego sposobu w jaki Komisja zamierza zająć się kwestią produktów wrażliwych, chciałbym zapytać w jaki sposób zamierza zareagować na zrozumiałe działanie Argentyny.
Luis Yáñez-Barnuevo García
autor. - (ES) Panie przewodniczący! Dzisiaj wielu osobom należą się gratulacje: po pierwsze hiszpańskiemu ministrowi spraw zagranicznych, panu Moratinosowi, któremu udało się, lub już wkrótce się uda, sprowadzenie do Hiszpanii licznych więźniów politycznych z Kuby, a także panu Guillermo Fariñasowi, więźniowi politycznemu, który dzięki prowadzonemu strajkowi głodowemu oraz wytrwałości i poświęceniu, wygrał wolność dla innych więźniów.
Przede wszystkim jednak wracając do kwestii, z powodu których się tu zgromadziliśmy, chciałbym pogratulować Radzie podjętej na szczycie w Madrycie w dniu 18 maja bieżącego roku decyzji o rozpoczęciu negocjacji w sprawie ważnej umowy handlowej, która jest równocześnie umową polityczną i dotyczy współpracy pomiędzy Unią Europejską a Mercosurem. Parlament, wbrew temu, co się mówi, wielokrotnie wyrażał poparcie dla tych negocjacji, w ramach delegacji do spraw stosunków z krajami Mercosuru, delegacji do euro-latynoamerykańskiego Zgromadzenia Parlamentarnego (EuroLat) oraz podczas posiedzeń plenarnych w ramach licznych sesji parlamentarnych. Mówimy o umowie, która mogłaby i powinna być najobszerniejszą umową handlową na świecie, która 800 milionom ludzi zapewni rozwój, dobrobyt, postęp i zatrudnienie, a także spektakularnie zwiększy wymianę dóbr, towarów i usług pomiędzy dwoma regionami.
Rolnictwo stanowi jedynie część tej makro-umowy. Podczas negocjacji trzeba będzie dążyć do podpisania umów zrównoważonych, ale wystrzegając się protekcjonizmu, który jest wrogiem rozwoju i dobrobytu; mówię tu o protekcjonizmie europejskim, ale także protekcjonizmie niektórych krajów Mercosuru. W każdym razie przemysł i usługi stanowią 97% europejskiego produktu krajowego brutto, a rolnictwo jedynie 2,1% PKB. W związku z tym należy zmierzyć się z obawami dotyczącymi właściwych proporcji i uzasadnień.
Panie komisarzu! Powinniśmy zatem wykorzystać kolejny szczyt Unia Europejska-Brazylia, zaplanowany na 14 lipca, do propagowania i przyspieszenia negocjacji, których ukończenie w dobie obecnego, gnębiącego nas kryzysu gospodarczego, stało się tym ważniejsze; przedmiotowa umowa przyczyni się do znalezienia rozwiązania.
Karel De Gucht
komisarz. - Panie przewodniczący! Za zgodą przewodniczącego chciałbym na początku sesji poruszyć zarówno kwestię wpływu układu o stowarzyszeniu z Mercosurem na rolnictwo UE, jak i kwestię nadchodzącego szczytu, ponieważ prowadzimy debatę łączną. W związku z tym z radością odpowiem w każdej formie o jakiej zadecydował przewodniczący.
Zacznę od kwestii Mercosuru. Wznowienie negocjacji w celu podpisania układu o stowarzyszeniu z Mercosurem ma dla UE najwyższe znaczenie, zarówno polityczne, jak i gospodarcze. Pod względem politycznym Mercosur jest największym regionalnym projektem w Ameryce Łacińskiej, co sprawia, że naleganie na geopolityczne znaczenie wzmocnienia naszych więzi z kontynentem jest zbędne. Mamy podpisane umowy z Chile i z Meksykiem, a niedawno zakończyliśmy negocjacje z Kolumbią, Peru i Ameryką Środkową, zatem stosunki z Mercosurem także są logiczne.
Pod względem gospodarczym dobra umowa może przynieść istotne korzyści UE oraz Mercosurowi. W obecnych trudnych gospodarczo czasach nie możemy pozwolić sobie na zignorowanie potencjału, jaki ta umowa ma dla dwóch regionów pod względem zatrudnienia i wzrostu gospodarczego.
Mercosur jest dużym i dynamicznym podmiotem gospodarczym, którego łączne PKB wynosi 1 300 miliardów euro, a przewidywana stopa wzrostu PKB wyniesie około 5 % w 2010 roku i 4% w 2011 roku. Dla Unii Europejskiej jest to coraz ważniejszy partner. Pod względem wywozu z UE Mercosur stoi na równi z Indiami, a także wyprzedza kraje, takie jak Kanada lub Korea. Przez okres ostatnich czterech lat, zanim nastąpił kryzys, wywóz UE do Mercosuru rósł o ponad 15 % rocznie.
Mercosur jest także kluczowym partnerem pod względem zagranicznych inwestycji bezpośrednich. Inwestycje UE w krajach Mercosuru wynoszą ponad 165 miliardów euro, czyli więcej niż łączne inwestycje UE w Chinach, Indiach i Rosji. Biorąc pod uwagę rozmiar i potencjał Mercosuru, a także fakt, że jest on wciąż relatywnie chronionym rynkiem, zyski gospodarcze dla przedsiębiorstw unijnych wynikające z umowy z Mercosurem mogą być największe w porównaniu do umów o wolnym handlu ostatnio podpisanych lub obecnie negocjowanych przez UE z głównymi partnerami handlowymi, takimi jak Korea lub Indie.
Wznowienie tych negocjacji stanowi również znak, że oba regiony są nadal zaangażowane w propagowanie wolnego handlu i odrzucanie protekcjonizmu. Komisja podjęła decyzję o wznowieniu negocjacji po wszechstronnym zbadaniu tej sprawy i po dogłębnej debacie wewnętrznej. Komisja, podejmując taką decyzję, pozytywnie oceniła oznaczenia przedstawione przez Mercosur podczas nieformalnego dialogu na szczeblu formalnym, dotyczące kwestii, takich jak handel towarami, zamówienia publiczne lub niektóre sektory usług.
Pozwolę sobie dodać, że natychmiast po podjęciu decyzji przez kolegium udałem się do Komisji Handlu Międzynarodowego, gdzie dogłębnie omówiliśmy kwestię wznowienia negocjacji. Mógłbym nawet dodać, że zdaniem Rady potraktowałem Parlament Europejski znacznie lepiej niż potraktowałem Radę, z czego nie była wcale zadowolona. Postąpiliśmy tak w oparciu o przysługujący nam mandat, nie potrzebowaliśmy nowego mandatu. Była to właściwa decyzja kolegium, o której Parlament został bezzwłocznie szczegółowo poinformowany.
Należy jednakże wyraźnie powiedzieć, że zmieniająca się postawa naszych partnerów z Mercosuru niewątpliwie pozwala na wznowienie negocjacji, ale rzecz jasna nie gwarantuje ich pozytywnego zakończenia. Są to dwa całkiem odrębne aspekty. W celu zakończenia negocjacji będziemy musieli wypracować - uwzględniając czynniki geograficzne - ambitną umowę, głównie w odniesieniu do sektorów takich jak handel towarami i usługami lub własność intelektualna.
Pierwsze spotkanie z Mercosurem odbyło się w ubiegłym tygodniu w Buenos Aires. Była to raczej formalna runda rozmów, która pozwoliła nawiązać kontakt po ponad pięciu latach zawieszenia, określająca punkt, w którym negocjacje utknęły w roku 2004 i dotycząca kwestii procesowych oraz warunków umożliwiających posunięcie negocjacji do przodu. Oczywiście będziemy na bieżąco informować Parlament Europejski i Radę o rozwoju sytuacji.
W odniesieniu do państwa pytań, pragnę zauważyć, że Komisja pracuje w oparciu o wytyczne negocjacyjne przyjęte przez Radę jeszcze w roku 1999. Według tych wytycznych do Komisji należy zadanie wynegocjowania zrównoważonej i wszechstronnej umowy z Mercosurem, mającej na celu znaczącą liberalizację handlu zgodnie z zobowiązaniami UE w ramach WTO. To postanowienie ma zastosowanie wobec wszystkich obszarów objętych umową, w tym rolnictwa.
Komisja doskonale zdaje sobie sprawę, że rolnictwo stanowi w tych negocjacjach kwestię delikatną i dlatego uwzględni ten aspekt podczas negocjacji z Mercosurem. Pamiętajmy również, że w Mercosurze mamy także istotne ofensywne korzyści rolne, takie jak produkcja wina, sera, owoców i warzyw oraz oznaczenia geograficzne. W tym kontekście wiemy, że w odniesieniu do najbardziej wrażliwych sektorów konieczne może okazać się wprowadzenie środków dodatkowych. Jest jednak jeszcze zdecydowanie za wcześnie, by omawiać takie środki. Dopiero zaczynamy negocjacje i nie doszliśmy jeszcze do dyskusji nad treścią zasadniczą.
Obecnie nie przedstawiliśmy jeszcze ofert dotyczących rolnictwa, a padło pytanie - nie wiem, kto je zadał - o stanowisko komisarza ds. rolnictwa w tej sprawie. To nie komisarz ds. handlu decyduje jakie oferty rolne zostaną przedłożone. Decyzja w tej sprawie musi być uzgodniona przez komisarza ds. rolnictwa i przeze mnie, a w przypadku, gdy nie dojdziemy do porozumienia zostanie ona przekazana do rozpatrzenia w Kolegium Komisarzy, które podejmie ostateczną decyzję. Taka jest procedura. Zatem pan Dacian Cioloş jest uwzględniony w przedmiotowych rozmowach.
Wiemy także, że będziemy musieli uwzględnić wcześniejsze oferty rolne złożone przez UE w rundzie dauhańskiej, z której najwięcej korzyści ma odnieść właśnie Mercosur. W tym kontekście pragnę wyjaśnić, że wznowienie negocjacji z Mercosurem w żaden sposób nie osłabia naszego zobowiązania do pozytywnego zakończenia dauhańskiej agendy rozwoju. Zasadniczo negocjujemy jedynie przyspieszone działania, które są zgodne z zasadami WTO i które, wykorzystując dorobek prawny WTO, znacznie wykraczają poza zakres rundy dauhańskiej. Wierzę, że pozytywne zakończenie obu negocjacji będzie możliwe, jeśli dokonamy właściwych wyborów.
Jeśli zaś chodzi o bezpieczeństwo żywności, to nie trzeba wyjaśniać, że przywóz do UE musi całkowicie spełniać wymogi unijne w zakresie bezpieczeństwa żywności. Pragnę wyraźnie podkreślić, że nie mamy zamiaru negocjować obniżenia naszych wymogów zdrowotnych i wymogów bezpieczeństwa; ani z Mercosurem ani z innymi partnerami! Podejście UE we wszystkich negocjacjach handlowych zdecydowanie nie zakłada zmniejszenia poziomu ochrony unijnej. Zasady WTO dają nam prawo ustanowienia naszego własnego poziomu ochrony, pod warunkiem, że jest ona oparta na uznanych dowodach naukowych - jest to nasze nienaruszalne prawo.
I wreszcie w odniesieniu do wpływu ewentualnej umowy chcę powiedzieć, że przeprowadzono już zrównoważoną ocenę wpływu umowy handlowej między UE a Mercosurem, która jest powszechnie dostępna od maja 2009 roku. Ponadto Komisja w nadchodzących miesiącach uzupełni tę ocenę wpływu o bardziej skoncentrowane badanie aspektów gospodarczych.
Teraz pozwolę sobie wrócić do kwestii szczytu UE-Brazylia i zacznę od krótkiego przeglądu naszych stosunków. Brazylia ma niepodważalną pozycję międzynarodową, zgodną z rozmiarami swojego terytorium, populacji i z wynikami gospodarczymi. Brazylia popiera wielostronność stosunków, jest członkiem G20 i jest kluczowym podmiotem w debatach globalnych w sprawie zmian klimatu, zarządzania gospodarczego, reformy ONZ, kwestii handlowych i likwidacji ubóstwa. Ponadto Brazylia często spełnia rolę nieformalnego łącznika pomiędzy krajami Zachodu, a krajami wschodzącymi i rozwijającymi się. Brazylia jest jednym spośród dziewięciu krajów, z którymi UE nawiązała partnerstwo strategiczne. Partnerstwo rozpoczęło się w roku 2007, a wspólny plan działania, który pozwala przełożyć założenia partnerstwa na konkretne działania, powstał w roku 2008.
Różnorodność wspólnych inicjatyw, poziom wzajemnego zrozumienia oraz pogłębianie stosunków, które obejmuje 18 trwających właśnie rozmów dwustronnych, świadczą o naszym zadowoleniu z wdrożenia wspólnego planu działania. To będzie czwarty szczyt UE-Brazylia, na którym będziemy dążyć do oszacowania poczynionych postępów w naszych stosunkach i do omówienia głównych wyzwań globalnych. Moment na przeprowadzenie oceny jest szczególnie stosowny, ponieważ kadencja prezydenta Luli zbliża się do końca.
Jeśli chodzi o kwestie środowiskowe, na trzecim szczycie w Sztokholmie zaplanowaliśmy współpracę z myślą o ostatnim szczycie w Kopenhadze oraz inicjatywę w sprawie bioenergii, obejmującą Brazylię, UE i Unię Afrykańską. Bardzo ważne miejsce w agendzie przedmiotowego szczytu mają nadchodzące konferencje w sprawie zmian klimatu i różnorodności biologicznej, które odbędą się w Cancún i Nagoi, ponieważ zwiększona koordynacja działań z Brazylią ma kluczowe znaczenie dla pozytywnego wyniku.
Zgodnie z sugestią prezydenta Luli, przedstawioną podczas szczytu UE-Mercosur w Madrycie, dążymy do wspólnego stanowiska z Brazylią na konferencję w Cancún. Komisja Unii Afrykańskiej otrzymała nasz wspólny wniosek w sprawie współpracy trójstronnej w obszarze bioenergii i mamy nadzieję, że już wkrótce otrzymamy odpowiedź.
Pod względem współpracy na forach wielostronnych przed nadchodzącym szczytem G-20 w Seulu dążymy do koordynacji, by zdobyć wsparcie Brazylii, które pozwoli uzyskać stosowną reprezentację UE w systemie ONZ i świadomie zaangażować się w działania na rzecz zamknięcia rundy dauhańskiej. Brazylia chce wzmocnić swoje wpływy w ramach globalnego systemu zarządzania i potrzebuje naszego poparcia, by uzyskać stałe miejsce w Radzie Bezpieczeństwa ONZ. Brazylia, jako zaawansowana gospodarka wschodząca, ma w odniesieniu do reformy Banku Światowego i MFW stanowisko całkowicie odmienne niż UE.
Ogólnie wyraźnie widać, że mamy wspólną agendę jako wzajemni partnerzy globalni i musimy znaleźć sposoby na uporządkowanie naszych różnic i zbudowanie konwergencji. Podczas szczytu potwierdzimy nasze zobowiązanie do wzmocnienia nieproliferacji i propagowania bliższej współpracy. Brazylia sprzeciwiła się sankcjom wobec Iranu przyjętym w czerwcu przez Radę Bezpieczeństwa ONZ. Unia Europejska jednakże z zadowoleniem przyjęła wysiłki podjęte przez Brazylię i Turcję, które doprowadziły do podpisania deklaracji teherańskiej, wskazując jej słabe strony, ale także podkreślając jej wartość jako potencjalnego instrumentu budującego zaufanie oraz zapraszając Iran do wykorzystania szansy na wznowienie poważnych negocjacji. Chociaż nasze podejścia taktyczne są rozbieżne, to znajdujemy wspólną płaszczyznę w odniesieniu do zasad zagwarantowanych na mocy układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej oraz konieczności udowodnienia przez Iran pokojowego charakteru swojego programu jądrowego.
W pierwszej części swojego wystąpienia obszernie omówiłem kwestię negocjacji z Mercosurem, ale oczywiście zostanie ona poruszona także podczas rozmów na szczycie. Niestety nie będę obecny w Brasilii, ale biorąc pod uwagę, że dopiero całkiem niedawno spotkaliśmy się w celu przeprowadzenia rozmów formalnych po długiej przerwie, najbliższy szczyt prawdopodobnie nie podejmie konkretnych decyzji w odniesieniu do negocjacji. Na szczycie poruszone zostaną także problemy regionalne dotyczące Kuby, Hondurasu, Paragwaju i Wenezueli. W porządku obrad znajdują się kwestie, takie jak rola Brazylii w ustabilizowaniu sytuacji w Paragwaju, jej odmowa uznania nowego rządu Hondurasu oraz jej zaangażowanie na Kubie i w Wenezueli.
I na koniec, dobiegają końca trudne prace nad niektórymi kwestiami, w przypadku których oczekujemy od szczytu konkretnych wyników. Po pierwsze podpisanie horyzontalnej umowy o lotnictwie cywilnym i umowy o bezpieczeństwie lotniczym. Po drugie, przedstawienie wspólnego programu roboczego dotyczącego współpracy trójstronnej z krajami rozwijającymi się. Po trzecie, w dniu 14 lipca w Brukseli nastąpi podpisanie listu intencyjnego przez Komisję i Brazylijską Narodową Radę Sprawiedliwości w celu przyspieszenia współpracy trójstronnej na rzecz poparcia wyborczego i reformy wymiaru sprawiedliwości.
Nasze stosunki z Brazylią nie kończą się wraz ze szczytem; równolegle realizujemy inne inicjatywy, które pomagają w nadaniu pełniejszego wymiaru naszym działaniom dwustronnym, regionalnym i globalnym, ale zdecydowanie przekroczyłem już przysługujący mi czas. Postaram się przedstawić dodatkowe przykłady podczas udzielania odpowiedzi na państwa pytania.
Georgios Papastamkos
Panie przewodniczący! Jeśli chodzi o kraje Mercosuru chciałbym podkreślić duży deficyt, w porównaniu do Unii Europejskiej, bilansu handlowego w sektorze produktów rolnych. Tymczasem Argentyna blokuje przywóz żywności z krajów trzecich, tym samym poważnie niszcząc wywóz europejskich produktów rolno-spożywczych, w tym greckiego dżemu brzoskwiniowego. Chciałbym zapytać pana komisarza, czy poruszył tę kwestię podczas ubiegłotygodniowej pierwszej rundy negocjacji w Buenos Aires? A także, czy stanowisko Argentyny rodzi pytania o niezgodność stosowanych przez nią środków z zasadami i zobowiązaniami obowiązującymi w Światowej Organizacji Handlu?
Panie komisarzu! Pozwolę sobie na krótką dygresję: negocjacje z krajami regionu Andów i Ameryki Środkowej dobiegły końca. Mówiąc szczerze ustępstwa poczynione przez Europę w sektorze rolnym rodzą uzasadniony niepokój i konkretne pytania: jakie jest uzasadnienie kontyngentów przyznanych przez Europę w sektorze produkcji ryżu i cukru, przekraczających zdolności produkcyjne tych państw? Czy zawarte umowy zawierają klauzulę o eksporcie netto, tak aby zapobiec powstaniu trójkąta handlowego? Czy Komisja może zapewnić nas, że ceny przywozu w sektorze owoców i warzyw będą utrzymane?
Panie komisarzu! Chciałbym dołączyć swój głos do wypowiedzi moich koleżanek i kolegów posłów, którzy mówili o konieczności bliższej współpracy międzyinstytucjonalnej pomiędzy Komisją i Parlamentem Europejskim. Komisja musi zrozumieć, że na mocy traktatu lizbońskiego zmieniły się warunki współpracy międzyinstytucjonalnej, podobnie jak zmieniła się kultura międzyinstytucjonalna. Im szybciej pójdą państwo w tym kierunku, tym bardziej wydajna i właściwa będzie współpraca między tymi dwiema instytucjami.
Edite Estrela
w imieniu grupy S&D. - (PT) Panie przewodniczący! Pierwszy szczyt UE-Brazylia, promowany przez prezydencję portugalską w 2007 roku, zapełnił niewytłumaczalną lukę. Brazylia była jedynym krajem z grupy BRIC, z którym Europa nie stworzyła partnerstwa strategicznego.
Wzmocnienie dialogu pomiędzy UE a Brazylią jest najzupełniej logiczne, ponieważ pozwala nam na pogłębienie współpracy w kluczowych obszarach, takich jak bezpieczeństwo energetyczne, zrównoważony rozwój, różnorodność biologiczna, zmiany klimatu itd.
Wielkość populacji Brazylii, jej rozwój gospodarczy oraz stabilność polityczna czynią z niej kluczowy podmiot na arenie międzynarodowej.
Teraz, gdy zbliżamy się do czwartego szczytu UE-Brazylia, należy znaleźć równowagę pomiędzy uczczeniem osiągniętego postępu a zbadaniem możliwości dalszego rozwoju naszego partnerstwa, tak aby móc sprostać wspólnym wyzwaniom i przyjąć zharmonizowane stanowisko z myślą na przykład o konferencji ONZ w sprawie zmian klimatu, która odbędzie się w Meksyku pod koniec bieżącego roku. Omawiany szczyt stanowi również okazję do przyspieszenia negocjacji z Mercosurem w celu ukończenia umowy o stowarzyszeniu i przezwyciężenia bieżących różnic.
Marielle De Sarnez
Panie przewodniczący! Niedawno przeprowadziliśmy w tej Izbie debatę w sprawie wspólnej polityki rolnej, podczas której ponownie podkreśliliśmy znaczenie wsparcia modelu europejskiego, unikatowego w skali światowej.
Równocześnie jednak Komisja zadecydowała, bez wcześniejszej debaty publicznej, o wznowieniu negocjacji z Mercosurem. Skutki tej decyzji mogą być katastrofalne dla naszego rolnictwa, a szczególnie dla europejskiej hodowli trzody, która już teraz znajduje się w trudnej sytuacji. Przywóz wołowiny wzrośnie o 70 %, a przywóz drobiu o 25 %. Koszty przywozu mięsa do Europy będą niższe, ponieważ mięso to nie jest wytwarzane zgodnie z takimi samymi surowymi wymogami zdrowotnymi, środowiskowymi i społecznymi.
Panie komisarzu! W związku z tym chciałabym wyrazić swoje zaniepokojenie tą sytuacją. Nasze rolnictwo znajduje się w niezwykle trudnej sytuacji. Jego dalsza destabilizacja będzie miała poważne konsekwencje. Nie możemy tworzyć europejskiej polityki handlowej bez uwzględnienia i ochrony jednego z naszych głównych aktywów. Komisja musi usłyszeć nasze wołanie i nasze żądania.
Elie Hoarau
Panie przewodniczący! Wielu posłów martwi się następstwami, jakie wznowienie z Mercosurem negocjacji w sprawie układu o stowarzyszeniu może mieć dla rolnictwa europejskiego.
Ja oraz moja grupa podzielamy te obawy. Rzeczywiście istnieją obawy, że - jako poseł do PE reprezentujący najbardziej oddalony region mam doświadczenie z umowami w sprawie handlu bananami - układ z Mercosurem może być poważnym ciosem dla wielu sektorów przemysłu rolnego w Europie. Dlatego bezwzględnie konieczne jest przeprowadzenie oceny wpływu. Istnieją również obawy, że dzięki układowi rolnictwo Mercosuru stanie się bardziej - można, powiedzieć, że trochę za bardzo - nastawione na produkcję, ze szkodą dla małych gospodarstw rolnych w tych krajach. W związku z tym należy znaleźć równowagę, tak aby układ nie zmienił Ameryki Łacińskiej i Europy w supermocarstwa, zasadniczo definiowane przez dogmat handlowy.
Andreas Mölzer
(DE) Panie przewodniczący! Interwencje Chin w Ameryce Środkowej i Łacińskiej dały nowy bodziec negocjacjom UE. Kraje Mercosuru, które jak wiemy podzielają wiele naszych wartości i obszarów zainteresowań, dzięki grupie ponad 200 milionów konsumentów stanowią najważniejszy w Ameryce Łacińskiej rynek zbytu dla naszych unijnych produktów. Naszym celem jest największa strefa wolnego handlu, zamieszkała przez 700 milionów obywateli, której obroty handlowe wynoszą 100 miliardów euro.
Oczywiście jest to główny argument przemawiający na korzyść umowy o wolnym handlu, którą zasadniczo należy poprzeć. Pozostaje jednak pytanie, dlaczego zamiast jednej wspólnej umowy, obowiązują odrębne umowy z Meksykiem, Chile, Mercosurem, Peru i Kolumbią? Ponadto jeśli mamy zawierać indywidualne umowy, to należy uwzględnić - nie tylko poprzez stowarzyszenia handlowe - państwa mniejsze. Niewątpliwie pod tym względem brakuje spójności.
Nie wolno nam także zapomnieć o obawach po stronie sektora rolnego dotyczących taniego przywozu mięsa. Przecież mimo, że dyscyplinujemy naszych rolników biurokratycznymi zasadami i rozporządzeniami dotyczącymi norm w zakresie jakości, ochrony środowiska i ochrony zwierząt, to te same wymogi nie mają zastosowania wobec mięsa wytwarzanego w krajach Mercosuru. Nie wolno nam dalej podważać samowystarczalności UE, która i tak nie jest już nieograniczona, a ponadto musimy unikać zwiększania liczby rolników porzucających swoje gospodarstwa.
José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra
(ES) Panie przewodniczący! Wszyscy cieszymy się z uwolnienia więźniów politycznych na Kubie. Nawiązując jednak do tematu składania gratulacji, to nie usłyszałem żadnych dla kościoła katolickiego, a szczególnie dla Parlamentu. Oba podmioty odegrały kluczową rolę w zdeterminowanej obronie wszystkich walczących w imię wolności i godności na Kubie.
W odniesieniu do Mercosuru należy złożyć kilka wyjaśnień. Zgodnie z wyjaśnieniem pana komisarza De Guchta, Komisja przedstawiła wytyczne negocjacyjne mające na celu doprowadzenie do końca układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską a Mercosurem, które zostały przyjęte przez Radę i Parlament. Negocjacje przez sześć lat znajdowały się w martwym punkcie i niewątpliwie zostały wznowione w ramach szczytu szefów państw lub rządów Unii Europejskiej, Ameryki Łacińskiej oraz państw z regionu Karaibów, przy wsparciu ze strony Parlamentu.
W obecnej sytuacji cel polega na osiągnięciu wyważonego układu, charakteryzującego się ogólną troską o interesy wszystkich sektorów w Unii Europejskiej. Nie rozumiem, czemu określone sektory lub grupy interesu powinny wyjść z tych negocjacji poszkodowane. Nie było takiej sytuacji od 10 lat i nie ma powodu, by w przyszłości było inaczej. Wszystko zależy od zdecydowania naszych negocjatorów. W każdym razie, jeśli taka sytuacja miałaby zaistnieć, to Komisja niewątpliwie musiałaby opracować środki kompensacyjne na rzecz dotkniętych sektorów.
Takie działania zostały podjęte w przypadku krajów trzecich, krajów z Afryki oraz z regionu Karaibów i Pacyfiku, a także w przypadku niedawnych umów ze Wspólnotą Andyjską. Głównym powodem była konieczność obrony producentów, w tym wypadku chodziło o banany, z Unii Europejskiej.
Marc Tarabella
(FR) Panie przewodniczący, panie komisarzu! Kolegium Komisarzy podczas posiedzenia w dniu 4 maja 2010 r. postanowiło wznowić negocjacje w sprawie układu o stowarzyszeniu pomiędzy Unią Europejską a krajami Mercosuru. Wszystko każe nam wierzyć, że jeśli te negocjacje doprowadzą do podpisania układu, europejscy producenci rolni, szczególnie w sektorze produkcji wołowiny, drobiu, zboża, owoców i warzyw, staną w obliczu poważnych problemów. Katastrofalny efekt domina może również dotknąć inne sektory, takie jak na przykład sektor produkcji wieprzowiny. Muszę państwa ostrzec przed nieuczciwą konkurencją, którą może przynieść ten trzeci zintegrowany rynek światowy.
Rzeczywiście, chociaż Europa chce być postrzegana jako pionier pod względem wymogów zdrowotnych, higieny, identyfikowalności, poszanowania środowiska naturalnego, a szczególnie norm społecznych i w związku z tym nakłada na swoich producentów bardzo surowy system wzajemnej zgodności, to produkcja wołowiny - konkretnie mówiąc brazylijska produkcja wołowiny - wciąż nie spełnia wszystkich norm weterynaryjnych i zdrowotnych.
Wrażenie zgody na przywóz z krajów Mercosuru, które nie spełniają norm europejskich, stanowi ryzyko konieczności wprowadzenia znacznego obciążenia w obronie interesów naszych konsumentów i ryzyko ukarania producentów europejskich poprzez stosowanie podwójnych standardów.
Panie komisarzu! Chciałbym pana prosić o szczególną ostrożność pod tym względem.
Liam Aylward
Panie przewodniczący! Zwiększony dostęp Mercosuru do rynku UE zdziesiątkuje przemysły krajowe, mnie szczególnie interesuje obszar najbardziej zagrożony: sektor wołowiny w Irlandii i innych państwach. To nie jest przejaw panikowania. Irlandia wywozi około 90 % swojej produkcji wołowiny, a kontyngent w przypadku wołowiny, do którego dąży Mercosur będzie stanowił bezpośrednią konkurencję dla irlandzkiego sektora produkcji wołowiny.
Rolnicy europejscy działają w ramach surowych kryteriów zdrowotnych i bezpieczeństwa. Dostosowują się do wszystkich nałożonych na nich norm i gwarantują konsumentom wysoką jakość oraz bezpieczne produkty.
Komisja w przeszłości nieustannie zapewniała europejskich konsumentów i Izbę o jakości przywozu do Unii Europejskiej. Jednakże organizacje rolników i posłowie do PE udowodnili, że Komisja nie miała racji, jeśli chodzi o kwestię równoważności jakości i norm produktów pochodzących z przywozu i z krajów UE, co doprowadziło do zmniejszenia liczby jednostek zajmujących się wywozem w Brazylii z 3 tysięcy do poniżej tysiąca.
Panie komisarzu! Mam następujące pytanie: biorąc pod uwagę dotychczasowe doświadczenie oraz obecny sporadyczny charakter misji Biura ds. Żywności i Weterynarii, w jaki sposób Komisja może zapewnić konsumentów, że produkty przywożone do Unii Europejskiej mają równoważną jakość i spełniają normy unijne? Panie komisarzu! Pozwolę sobie zauważyć, że dotychczasowa historia nie daje mi na przyszłość wielkich nadziei ani wielkiego zaufania.
Daniel Caspary
(DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Wznowiono negocjacje z Mercosurem i, jeśli dobrze interpretuję dzisiejsze wyrazy krytyki, główny problem polega na tym, że nie poinformowano o tym Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Zgadzam się, że musimy ulepszyć koordynację tych tematów w ramach Parlamentu Europejskiego.
Oczywiście wznowienie negocjacji z Mercosurem stanowi dla koleżanek i kolegów posłów z Komisji Rolnictwa bardzo ważną kwestię. Lecz podobnie jak w przypadku braku informacji w tej sprawie przekazanych do Komisji Rolnictwa, koleżanki i koledzy z Komisji Handlu Zagranicznego nie zostali poinformowani o złożeniu dzisiejszego pytania ustnego. Uważam, że musimy, Biuro PE i grupy polityczne, poświęcić więcej uwagi na zagwarantowanie, że naprawdę realizujemy wspólne strategie polityczne i że wszystkie stosowne komisje są regularnie informowane o działaniach.
Chciałbym szczególnie podkreślić jeden aspekt. W rzeczywistości jestem wdzięczny Komisji za wznowienie negocjacji. W dniu 5 maja bieżącego roku nasza Izba poparła ich wznowienie w sprawozdaniu, które przygotował pan Salafranca. Innymi słowy Komisja robi dokładnie to, o czym zadecydował Parlament znaczną większością głosów. Niemniej jednak sugeruję, że nie chcemy podpisania układu za wszelką cenę. Oczywiście należy uwzględnić interesy rolnictwa, przemysłu i sektora usług. Trzy umowy handlowe z Koreą Południową, gdzie reakcja sektora rolnego była bardzo pozytywna i gdzie pojawiają się nowe możliwości rynkowe, stanowią najlepszy przykład, że potrafimy uwzględnić korzyści sektora rolnego w umowach o wolnym handlu.
Otrzymaliśmy również pozytywną reakcję zwrotną w przypadku umowy handlowej z Ameryką Środkową, gdzie otwierają się nowe rynki, na przykład w sektorze mleczarskim. Byłbym wdzięczny, gdyby w nadchodzących tygodniach Komisja nasiliła wysiłki zmierzające do rozważenia wszystkich korzyści, czyli korzyści dla przemysłu i dla sektora usług, a także dla rolnictwa.
Iratxe García Pérez
(ES) Panie przewodniczący! Wznowienie negocjacji Unii Europejskiej z Mercosurem następuje w pozytywnym kontekście, który umożliwi przywrócenie dialogu w odniesieniu do stosunków handlowych.
Dotychczas wznowiono jedynie rozmowy i dobrze się stało, że dzisiejsza debata dała Komisji powód do odnotowania naszego zdania.
I choć Unia Europejska może odnieść korzyści w sektorach, takich jak produkcja wina, oliwy z oliwek, mięsa, a także produkcja konserwowanych owoców i warzyw, to można logicznie założyć, że w żadnym wypadku korzyści te nie zrekompensują wpływu jaki układ może wywrzeć na europejską hodowlę trzody i produkcję rolną, jak na przykład produkcja cukru lub zbóż.
Chciałabym poprosić Komisję o dążenie do podpisania ogólnie wyważonej umowy, która uwzględnia wrażliwość niektórych produktów. Omawiana umowa powinna obejmować niezbędne mechanizmy mające zapobiegać porażkom, takie jak surowe kontrole poziomu norm zdrowotnych i jakości fitosanitarnej produktów importowanych.
Kolejnym ważnym aspektem będzie zagwarantowanie, że osiągnięte wyniki nie nałożą się na wyniki rundy dauhańskiej, a Unia Europejska nie zdubluje uprawnień w obszarze rolnictwa. To powiedziawszy przyłączam się do wyrazów krytyki wobec restrykcyjnych środków przyjętych przez Argentynę wobec niektórych produktów europejskich i mam nadzieję, że Komisja podejmie zdecydowane działania, by wkrótce rozwiązać ten problem.
Albert Deß
(DE) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Niewątpliwie kraje Mercosuru są dla nas ważnymi partnerami handlowymi. Panie komisarzu! Nie wolno jednak pozwolić, by handel z Mercosurem stał się jednokierunkowy. Często powtarzające się publiczne skargi, że Europa zamyka swoje rynki rolne są raczej niezgodne z prawdą. Skupujemy ponad 90% wywozu produktów rolnych z krajów afrykańskich oraz 45% wywozu produktów rolnych z krajów Ameryki Środkowej i Południowej. Europa zdecydowanie nie jest zamknięta na handel zagraniczny.
Panie komisarzu! Chciałbym skrytykować realizowaną politykę informacyjną, która nie jest dobra. O rozpoczęciu negocjacji dowiedziałem się z gazet, chociaż jestem politykiem zajmującym się rolnictwem. W przyszłości nie powinniśmy być zmuszeni do zdobywania informacji z prasy. Nalegam, by informował pan sektor rolny reprezentowany tu w Parlamencie o postępach negocjacji.
Założony cel w postaci wolnego handlu, który nie jest oparty na żadnych normach jest kolejnym aspektem, który chcę skrytykować. Jak to możliwe, że w Europie wymagamy spełnienia surowych norm w zakresie ochrony konsumenta, ochrony zwierząt i ochrony środowiska, ale nie wymagamy ich spełnienia od produktów z przywozu? Pozwolę sobie przedstawić tylko jeden przykład. Parlament w ubiegłym roku przyjął najbardziej rygorystyczne na świecie prawodawstwo dotyczące środków ochrony roślin. W Europie zabronione jest stosowanie wielu składników czynnych. Panie komisarzu! Ze względu na ochronę konsumentów w przyszłości nie możemy dopuścić do sytuacji, w której żywność jest dostarczana do Europy z krajów stosujących składniki czynne zabronione w Europie. Ochrona konsumenta jest prawem nienaruszalnym i należałoby pamiętać o tym podczas negocjacji. Wtedy nie będziemy musieli obawiać się konkurencji z zewnątrz, a rolnicy europejscy nie ustąpią pola swoim konkurentom.
Csaba Sándor Tabajdi
(HU) Panie komisarzu! Jest takie węgierskie powiedzenie, że im dłuższe wyjaśnienie, tym bardziej prawdopodobnie dana osoba kłamie. Nie mówi pan prawdy! W historii Komisji Europejskiej był tylko jeden uczciwy komisarz, pan Dacian Cioloş, który mówił, że musimy wybrać między WTO a Mercosurem, bo w przeciwnym razie zniszczymy rolnictwo unijne. Panie De Gucht! Taka jest prawda. Jeśli chodzi o pana to prezydencja hiszpańska i Komisja naruszyły postanowienia traktatu lizbońskiego, ponieważ Parlament Europejski został pominięty. Pan Gaspari może mówić, że Komisja Spraw Zagranicznych otrzymała upoważnienie, ale Parlament nie otrzymał mandatu. I to jest kolejny powód mojego pytania. Nawiasem mówiąc dodam, że nowe państwa członkowskie mogą jedynie na tym stracić. Popieramy liberalizację, ale jeśli Hiszpania i Portugalia mają szczególne interesy, to nie powinny mieszać w to Unii Europejskiej. Powinny samodzielnie się tym zająć. Tworzenie ram unijnych w tym celu nie jest konieczne.
Béla Glattfelder
- (HU) Komisja Europejska określiła mandaty negocjacyjne mniej więcej 11 lat temu. Świat uległ zmianom przez te 11 lat. Ochrona środowiska i ochrona klimatu stały się najważniejszymi kwestiami, zmieniła się sama Unia Europejska, zwiększając liczbę państw członkowskich z 15 do 27. Komisja Europejska zlekceważyła te zmiany. Nie zażądała przyjęcia nowego mandatu. To poważny błąd. Nie należy kontynuować negocjacji w oparciu o jedenastoletnie mandaty; należy je zakończyć. Należy opracować nowy mandat, uwzględniający interesy 12 państw członkowskich, które przystąpiły do UE w ostatnich latach, a także globalne kwestie związane z ochroną klimatu, ochroną środowiska i dobrostanem zwierząt. Pozbawieni właściwego mandatu, zdołamy osiągnąć jedynie niedopuszczalne porozumienia.
Mairead McGuinness
autorka. - Panie przewodniczący! Mądra była moja decyzja o wstrzymaniu się od wypowiedzi do momentu, gdy wysłucham wystąpień, które miałam nadzieję przyniosą mi jakieś odpowiedzi. Odnotowałam czas wykorzystany przez Komisję, która zajęła zacznie więcej czasu niż ktokolwiek inny w Izbie i żałuję, że nie otrzymałam odpowiedzi na pięć bardzo bezpośrednich pytań.
W odniesieniu do mandatu chciałabym powiedzieć, że mandat przyjęty w 1999 roku jest zdecydowanie nieaktualny i tak naprawdę większości z obecnych posłów do PE nie było tu w roku 1999. Wróćmy do tablicy wyników. Ostatni mówca poruszył kilka kwestii, które sama chciałam poruszyć.
Ponieważ nie poruszył pan kwestii oceny wpływu, poza tym, że wspomniał pan o jej przeprowadzeniu, pozwolę sobie omówić kilka konsekwencji, które wpłyną na sytuację naszych producentów rolnych. Forum mięsne Mercosuru, reprezentujące Brazylię, Argentynę, Urugwaj i Paragwaj, nalegało na negocjatorów, by nie zmarnowali niezwykłej dla nich okazji. Proszę porównać to do zachwytu, a raczej obawy, trwogi i gniewu odczuwanych przez producentów UE.
Doprowadzi to do utraty miejsc pracy w wiejskich obszarach Europy i do zmniejszenia zdolności produkcyjnych w odniesieniu do żywności. Spójrzmy na wpływ jaki będzie to miało na środowisko, czyli na obszar, w którym Europa uważa się za lidera pod względem walki ze zmianami klimatu, a także na problemy ze strukturą rolnictwa w tych krajach, wyrąb lasów oraz wpływ na ludy tubylcze i zjawisko pracy przymusowej, a szczególnie na sektor produkcji wołowiny.
Wyjaśnię tym z państwa, którzy tego nie dostrzegają: to atak na wysokiej jakości sektor naszego rynku produkcji wołowiny. Jeśli osłabimy tę część rynku, zniszczymy produkcję wołowiny oraz rynek Unii Europejskiej. Stany Zjednoczone i Japonia nie podpiszą układu, ponieważ chronią swoich producentów i wysokie normy, które cenią.
Nasz Parlament nakłada na naszych producentów wysokie normy dotyczące produkcji żywności. W przeszłości nie potrafiliśmy ich bronić. Okazało się, że Komisja się do tego nie nadaje. Nie możemy pozwolić na podpisanie tego rodzaju układu, który przyniesie szkodę produkcji UE w momencie, gdy reformujemy naszą politykę rolną. Brakuje spójności pomiędzy rolnictwem a polityką handlową. Parlament musi nalegać na jej zapewnienie.
Christophe Béchu
(FR) Panie przewodniczący! Chciałbym jedynie powiedzieć, że najprawdopodobniej niezbyt dobrze zaplanowaliśmy dzisiejszy porządek obrad.
Reforma wspólnej polityki rolnej będzie bezcelowa, jeśli podpisanie umów o wolnym handlu oznacza zezwolenie na sprowadzanie do Europy produktów nie spełniających naszych norm społecznych ani norm środowiskowych.
Niewątpliwie nie możemy wciąż stosować podejścia tak pełnego hipokryzji, gdy z jednej strony pod pozorem konieczności ochrony konsumentów nakładamy na naszych rolników ograniczenia środowiskowe dotyczące zdrowia i bezpiecznej identyfikowalności, a z drugiej strony pozwalamy na swobodny przywóz na nasz kontynent produktów, które nie spełniają tych norm.
Właśnie ta kwestia jest omawiana za kulisami negocjacji z Mercosurem. I choć mówi się nam, że Parlament został doskonale poinformowany i że cała sytuacja była tak przejrzysta i jasna, jak tylko możliwe, to sposób w jaki rozpoczęto działania nie stawia w dobrym świetle tych negocjacji prowadzonych równocześnie z negocjacjami w ramach WTO. Ze względu na spójność działań i na ochronę naszych konsumentów oraz rolników moim zdaniem nie możemy podążać w tym kierunku.
Spyros Danellis
(EL) Panie przewodniczący! Mimo, że podpisanie umowy handlowej z Mercosurem będzie korzystne dla obu stron, to przyniesie ono także poważne następstwa sektorowi rolnemu. Nawet przewodniczący Komisji, pan Barroso, dostrzegł ten wymiar, gdy wyraził zamiar Komisji dotyczący podjęcia określonych środków na rzecz walki z negatywnymi konsekwencjami, które szczególnie dotkną rolnictwo.
Mówiąc szczerze niektóre sektory rolnictwa już zostały zniszczone przez umowy dwustronne, a ponadto wyższe specyfikacje dotyczące produkcji rolnej w Unii Europejskiej wcale nie gwarantują jej lepszej jakości w porównaniu do tańszej produkcji z krajów trzecich.
Panie komisarzu! W jaki sposób zamierza pan zająć się tą kwestią i jakiego rodzaju obiektywne kryteria zamierza przyjąć Komisja, aby zagwarantować, że dyskryminacja wobec różnych sektorów rolnictwa się nie nasili?
Marian Harkin
Panie przewodniczący! Dziś, jak pan wie, omawiamy WPR po roku 2013, a jednak znaczną część dyskusji zdominowała kwestia wznowienia negocjacji z Mercosurem. Zadaję sobie pytanie, gdzie podziała się spójność?
Kilka tygodni temu, po informacji o wznowieniu negocjacji z Mercosurem, odbyłam krótkie spotkanie z panem. Podczas spotkania powiedział pan, że jeśli mamy doprowadzić do podpisania ambitnej umowy, to prawdopodobnie trzeba będzie iść na ustępstwa w obszarze rolnictwa. I dlatego jestem niezwykle zmartwiona. Już teraz mówimy o możliwych ustępstwach dotyczących kwestii rolnych i chciałabym, aby pan to wyjaśnił.
W swoim wystąpieniu mówił pan o nadchodzących szczytach w sprawie zmian klimatu. Czy sprawdza pan takie kwestie, jak ucieczka emisji gazów cieplarnianych, wylesianie, utrata różnorodności biologicznej w kontekście dalszego przywozu produktów rolnych z krajów Mercosuru? Pochodzę z Irlandii, która eksportuje 90 % swojej produkcji wołowiny. Z niedawnych badań wynika, że emisje gazów cieplarnianych w Brazylii są od trzech do ośmiu razy wyższe niż ich odpowiedników w Irlandii. Czy zostanie to uwzględnione w ocenach wpływu?
Giancarlo Scottà
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Prezydencja hiszpańska postanowiła podpisać przedmiotową umowę. Decyzja ta, jak już zauważyliśmy, spowodowała zaniepokojenie, a posłowie do PE zadając omawiane pytania proszą o wyjaśnienia dotyczące wpływu negocjacji na europejskich producentów i produkty.
Chciałbym podkreślić, że wolny handel między dwiema stronami zezwala na przywóz do Europy produktów pochodzenia zwierzęcego zawierających antybiotykowe czynniki wzrostu, które nie przeszły wystarczających testów i genetycznie modyfikowanych produktów rolnych, które mogą zagrażać bezpieczeństwu żywnościowemu rolników. W związku z tym wzywam Komisję do przyjęcia zdecydowanego stanowiska, które pozwoli ochronić jakość europejskiej produkcji. Komisja musi ponadto zapewnić przestrzeganie na szczeblu międzynarodowym europejskich wysokich norm i nakładanie takich samych norm na wszystkie produkty z przywozu.
I na koniec uważam, że Komisja powinna uwzględnić zaniepokojenie wyrażane przez różne stowarzyszenia działające w tym sektorze, tak aby zapewnić przejrzyste i uczciwe negocjacje, które nie zaszkodzą gospodarce europejskiej.
Diane Dodds
Panie przewodniczący! Niezwykle martwi mnie to, że Komisja jest nieugięta i kontynuuje negocjacje w sprawie handlu w oparciu o mandat z roku 1999, co niewątpliwie będzie miało negatywny wpływ na rolnictwo w całej UE.
Poświęcanie rolnictwa dla uzyskania korzyści w innych obszarach jest po prostu nie do przyjęcia. W przemyśle produkcji wołowiny w Wielkiej Brytanii obecnie nastąpił spadek cen skupu od producentów. Sądzę, że jeśli w wyniku negocjacji nastąpi wzrost przywozu, zaobserwujemy masowe opuszczanie tego sektora przez rolników. W jaki sposób Europa zamierza o nich zadbać? Czy to, że nasi rolnicy muszą konkurować z krajami, w których producenci nie muszą przestrzegać takich samych jak rolnicy w Unii Europejskiej norm w zakresie jakości, bezpieczeństwa oraz identyfikowalności zwierząt jest uczciwe? Komisja, która twierdzi, że działa w interesie obywateli, naprawdę musi tak działać. Musimy przerwać negocjacje i zaopiekować się naszymi rolnikami.
Czesław Adam Siekierski
Od tego roku wznowiono zawieszone w 2004 r. negocjacje z krajami Mercosuru według mandatu przyjętego w 1999 r. Tak ważna decyzja powinna być poprzedzona debatą polityczną w Parlamencie Europejskim oraz na forum Rady. Rozumiem, że stawka rozmów jest niezmiernie wysoka, bo kraje Mercosuru to wielki rynek, rynek zbytu dla unijnych produktów przemysłowych i usług. Ale powinniśmy również chronić interesy naszych rolników i sektora rolno-spożywczego.
Ewentualne zawarcie porozumienia bilateralnego o handlu preferencyjnym z państwami Mercosuru może mieć bardzo negatywne skutki, między innymi dla sektorów mięsa drobiowego, wołowego, wieprzowego, sektora cukru, produktów mleczarskich, a także etanolu. W takim razie należy zaproponować rolnikom pewne rekompensaty. Eksperci szacują, że zawarcie umowy może skutkować bardzo dużą utratą dochodów przez rolników. Ona będzie jeszcze wyższa, jeśli będzie i dwustronna, i na szczeblu WTO.
Karin Kadenbach
(DE) Panie przewodniczący, panie komisarzu! Chciałabym, jako autor przedmiotowego pytania, powrócić do konkretnej kwestii, a mianowicie do kwestii bezpieczeństwa żywności.
Dzisiaj w swoim początkowym wystąpieniu powiedział nam pan, że produkty przywożone do UE muszą spełniać nasze wymogi i że WTO daje nam prawo do utrzymania naszych rozporządzeń w mocy, o ile są oparte na dowodach naukowych. Rozpatrując naszą produkcję rolną i same produkty dochodzę jednak do wniosku, że nie wszystko można naukowo udowodnić. Równie ważne są na przykład ogólne warunki w jakich hodowane są zwierzęta, a także ogólne warunki w jakich funkcjonuje rolnictwo.
W Europie obowiązuje świetne prawodawstwo w odniesieniu do przyszłej różnorodności biologicznej. Chcielibyśmy usłyszeć od państwa w jaki sposób przy negocjowaniu przedmiotowej umowy handlowej zamierzacie przestrzegać tych zasad dotyczących bezpieczeństwa żywności, ochrony konsumenta, ochrony zwierząt i ochrony środowiska. Politycy muszą mieć możliwość podejmowania decyzji, nawet jeśli nie istnieją dowody naukowe. Nie chcemy tu sklonowanego mięsa z krajów Mercosuru.
Jean-Pierre Audy
(FR) Panie przewodniczący, panie komisarzu! Pewien francuski socjalista powiedział kiedyś: "Kiedy należysz do politycznej mniejszości, na mocy prawa nie masz racji”. Zrozumieli panowie, że naszym zdaniem przedmiotowy mandat nie jest już ważny. Panie komisarzu! Musimy odnowić ten mandat i dlatego szkoda, że Rada, która powinna wydać niezbędne instrukcje, jest nieobecna.
Chciałbym również zwrócić państwa uwagę na polityczne aspekty Mercosuru. Kluczowym elementem w handlu jest zaufanie. Od strony politycznej, jakie kwalifikacje ma Mercosur do prowadzenia negocjacji z Unią Europejską? Na świecie są trzy regiony: Unia Europejska, która chce zintegrowanego handlu, Północnoamerykański Układ Wolnego Handlu oraz Mercosur. Na szczycie w 2007 roku prawie doszło do rozwiązania Mercosuru. Kraje nie wyrażają zgody na przystąpienie nowych państw. Przystąpienie Wenezueli też było zagrożone.
Jak mamy negocjować z tak niestabilnym politycznie obszarem? Najpierw sprawdźmy stabilność polityczną Mercosuru, a dopiero następnie zawierajmy umowy handlowe.
Franz Obermayr
(DE) Panie przewodniczący! Moim zdaniem bardzo dużo zostało powiedziane na temat stabilności. Rozmawialiśmy na ten temat przez dwie godziny, ale jeden aspekt na pewno nie jest stabilny i ten sam problem dotyczy każdego przewodniczącego: nie wiemy, kiedy poprosić o głos, by nasz wniosek został wysłuchany.
Już po raz drugi mnie pominięto, chociaż wielokrotnie prosiłem o możliwość zabrania głosu. Uważam, że to skandal. Niewątpliwie należy poprosić każdego przewodniczącego, w tym poprzedniego przewodniczącego, o wytyczenie jasnych zasad i o uwzględnienie, kiedy musimy poprosić o głos podczas debaty z pytaniami z sali.
Niedopuszczalne jest, gdy natychmiast po zakończeniu debaty, po omówieniu poprzedniego punktu porządku obrad, uprzejmie proszę o możliwość zabrania głosu i jestem ignorowany. Proszę nam powiedzieć, kiedy zamierza pan ignorować ludzi. Proszę nam powiedzieć, jeśli nie ma pan zamiaru udzielenia głosu komuś, kto chce omówić tak ważny temat, jakim jest kwestia stabilności. Niewątpliwie brakuje stabilności, jeśli musimy prosić każdego przewodniczącego o przyznanie nam parlamentarnego prawa i udzielenie głosu. Chciałbym złożyć pilny wniosek w sprawie wyjaśnienia tej kwestii, ponieważ takie postępowanie jest nieuczciwe.
Przewodniczący
Koleżanki i koledzy! Pragnę wyjaśnić, że mam na liście około 18 osób. Rozumiem, że każdy chciałby zabrać głos, ale na procedurę debaty z pytaniami z sali mamy przeznaczone jedynie pięć minut - po minucie na osobę - zatem mogę udzielić głosu jedynie pięciu osobom. Starałem się rozdzielić głosy po równo, zgodnie z siłą grup politycznych i dlatego, jeśli państwo zauważyli, były trzy wystąpienia z grupy PPE, dwa wystąpienia z grupy PSE oraz po jednym wystąpieniu z grupy ALDE, EFD, a także z grupy posłów niezrzeszonych. Dlatego uważam, że zrobiłem w tej kwestii, co było w mojej mocy.
Karel De Gucht
Komisarz. - Panie przewodniczący! Postaram się odpowiedzieć na wszystkie pytania, ponieważ zadano tu wiele pytań, ale na wiele odpowiedziałem już w moim wystąpieniu wprowadzającym.
Zacznę przede wszystkim od kwestii mandatu. Liczni posłowie skrytykowali to, że pracujemy w oparciu o mandat przyjęty w roku 1999. Wytyczne negocjacyjne z 1999 roku nakładają na nas zadanie - tu cytuję - "wynegocjowania z Mercosurem zrównoważonej i wszechstronnej umowy w celu istotnej liberalizacji handlu zgodnie z zobowiązaniami UE w WTO. Ma to zastosowanie do wszystkich obszarów objętych umową, w tym rolnictwa”. Te słowa są wciąż prawdziwe. Właśnie tak musimy nadal postępować, zatem nie musimy zbyt wiele dodawać do przedmiotowego mandatu.
Tymczasem mamy problem dotyczący zmian klimatu, a od roku 1999 świat uległ zmianom. Owszem, my też to zauważaliśmy i uwzględnimy te kwestie w negocjacjach. Nie stanowi to powodu do zmiany mandatu.
Inny poseł powiedział z kolei, że Rada powinna być tu obecna i powinna dać nam instrukcje. Rada nie musi nas instruować. Mamy mandat negocjacyjny i kiedy negocjacje dobiegają końca i dochodzimy do porozumienia, to Komisja inicjuje, Rada podpisuje, a Parlament ratyfikuje. Rada nas nie instruuje. I całe szczęście, ponieważ jest to sprawa Wspólnotowa i wyłączna kompetencja Unii Europejskiej, w której Komisja ma wyraźnie określone kompetencje. Tego będziemy się trzymać.
Jestem gotowy szczegółowo omówić każdy z elementów. Tak postąpiłem z Komisją Handlu Zagranicznego i jestem gotowy, aby do niej powrócić. Będą państwo na bieżąco informowani o postępach negocjacji, o składanych propozycjach itd., ale każdy ma do odegrania swoją rolę i odegramy rolę, jaką w tym zakresie ma do odegrania Komisja.
Jeśli chodzi o niedawne przejawy protekcjonizmu ze strony Argentyny, to oczywiście takie środki i praktyki martwią UE i bezzwłocznie poprosiliśmy Argentynę o wyjaśnienia. W dniu 12 maja Dyrektor Generalny ds. Handlu wysłał do swojego argentyńskiego odpowiednika list. Delegacja UE w Buenos Aires rozpoczęła oficjalne zabiegi dyplomatyczne i odbyło się kilka spotkań z misją argentyńską i ambasadorem Argentyny w Brukseli w celu wyrażenia naszego zaniepokojenia. Ponadto nalegaliśmy, aby we wspólnym komunikacie wydanym przez UE i Mercosur bezpośrednio uwzględnić zobowiązanie do odrzucenia wszelkich przejawów protekcjonizmu.
W ubiegłym tygodniu w Buenos Aires poruszyliśmy ten temat w rozmowach dwustronnych z właściwymi organami argentyńskimi, w prasie i w kontekście pierwszej rundy negocjacji UE-Mercosur. Nasze przesłanie było bardzo silne i wyraźne. Oświadczyliśmy, że takie środki - niezależnie od tego, czy są oparte na pisemnych podstawach prawnych, czy nie - są sprzeczne z duchem negocjowania umów o wolnym handlu z UE i mogą mieć wyraźnie negatywny wpływ na proces negocjacyjny.
Zamierzaliśmy kontynuować omawianie tej kwestii w dniu 6 lipca w ramach wspólnej komisji, ale w ubiegłym tygodniu Argentyna ogłosiła przesunięcie tego posiedzenia. Będziemy nalegać na jak najszybsze zorganizowanie tego posiedzenia.
Ponadto omawiane środki na pierwszy rzut oka zdają się być niezgodne z zobowiązaniami Argentyny w ramach G20, a także prawdopodobnie z zobowiązaniami w ramach WTO. Będziemy nadal bardzo uważnie kontrolować tę sytuację i, jeśli te środki oraz praktyki będą kontynuowane, uważnie je sprawdzimy zanim podejmiemy decyzję w sprawie najlepszego rozwiązania tego problemu.
Komisja wciąż uważa, że należy unikać przejawów protekcjonizmu, szczególnie w bieżącym globalnym kontekście gospodarczym. Niewątpliwie bardzo słuszny jest jeden z wymienionych aspektów, a mianowicie deficyt w stosunkach z Argentyną.
W kwestii cukru:
(FR) Komisja doskonale zdaje sobie sprawę z delikatności kwestii cukru i dlatego oferta złożona Kolumbii i Peru została ograniczona do kontyngentów taryfowych bez cła dla małej ilości i nie objęła zmniejszenia taryfy pozakwotowej. Podobne kwoty są przewidziane w ramach negocjacji z Ameryką Środkową. Połączone ilości cukru kolumbijskiego, peruwiańskiego i środkowoamerykańskiego wynoszą mniej niż 2% europejskiego zużycia.
Jeśli chodzi o zdrowie roślin, kwestie środowiskowe i inne sprawy...
W moich wystąpieniach wyraźnie mówiłem, że zamierzamy zachować wymogi w zakresie bezpieczeństwa żywności, które mogą być narzucone w ramach WTO. Tak właśnie zrobimy. Jeśli przyjrzą się państwo przywozowi wołowiny - częściowo jest to także odpowiedź na pytanie pana Tarabelli, który już wyszedł z posiedzenia - zauważą państwo, że w następstwie problemów SPS z brazylijską wołowiną jej przywóz znacząco się zmniejszył. Zatem narzucamy surowe wymogi: kontrolujemy ich przestrzeganie i będziemy nadal je narzucać.
Musimy jednakże zrozumieć, także w Parlamencie Europejskim, że niektóre europejskie wymogi były opracowane wewnętrznie i są wynikiem procesu politycznego, w który Parlament Europejski był mocno zaangażowany i których nie możemy nakładać na innych w ramach WTO.
Musimy trzymać się wymogów, które możemy nałożyć w ramach WTO i które będą przez WTO przestrzegane: niewątpliwie tak zrobimy w przypadku bezpieczeństwa żywności. W pozostałych przypadkach Unia Europejska musi zastanowić się, co tak naprawdę chce zrobić. Unia musi zrozumieć, że nałożenie pewnych wymogów na nasze rolnictwo może mieć konsekwencje gospodarcze i finansowe, ale nie możemy nałożyć ich na inne kraje.
Próbowałem odpowiedzieć na większość powtarzających się pytań zadawanych przez posłów, ale oczywiście jestem przygotowany do dalszej dyskusji. Zakładam, że to nie była ostatnia dyskusja w sprawie Mercosuru podczas sesji plenarnej.
Przewodniczący
Panie komisarzu! Ja również jestem przekonany, że to nie był ostatni raz.
Zamykam łączną debatę.
Oświadczenia pisemne (art. 149 Regulaminu)
Luís Paulo Alves  
na piśmie. - (PT) Wznowienie we wrześniu negocjacji między Mercosurem a UE ma dla Unii najwyższe znaczenie. Z jednej strony w wielobiegunowym świecie, w którym kraje BRIC zdobywają coraz większe wpływy, UE musi koniecznie zbudować uprzywilejowane stosunki z krajami Ameryki Łacińskiej, w których inwestuje więcej niż Rosja, Indie i Chiny razem wzięte. W połączeniu ze specjalnymi stosunkami handlowymi zapewniłoby to konsolidację olbrzymiej korzyści gospodarczej na skalę globalną. Z drugiej zaś strony, mamy taki poziom otwartości na handel towarami rolnymi oraz zdefiniowane zasady w odniesieniu do zdrowia zwierząt i zdrowia roślin, które są niezbędne przy wymianie handlowej pomiędzy naszymi blokami. Konkurencyjność Mercosuru na rynkach rolnych została wzmocniona i wzrosła na przestrzeni ostatnich lat, zatem należy przeprowadzić ocenę wpływu w odniesieniu do konsekwencji, jakie umowa będzie miała dla europejskiej działalności rolnej, która obecnie nie jest na tyle silna, by przeżyć kolejny szok. Oznacza to, że nie powinniśmy rozpoczynać procesu, który zbyt szybko dobiegnie końca, nie uwzględniwszy potencjalnego negatywnego wpływu na europejskie rolnictwo lub nadmiernego protekcjonizmu, który poświęca ważną rolę UE w tym regionie świata.
Jarosław Kalinowski  
na piśmie. - Wznowienie negocjacji z krajami Mercosur bez konsultacji z Państwami Członkowskimi to bardzo nieczyste zagranie. W 2004 roku rozmowy zostały wstrzymane, gdyż dostrzeżono negatywne skutki, jakie handel pomiędzy UE a członkami Mercosur może mieć dla naszego rolnictwa. Najbardziej narażone na straty są sektory: wołowiny, wieprzowiny, drobiu, sektor mleka, owoców i warzyw, cukru, bioetanolu. Szacuje się, iż podpisanie porozumienia spowodowałoby straty rzędu od kilku do kilkunastu miliardów euro. Liberalizacja handlu pomiędzy Unią a Mercosurem musi być poprzedzona dokładną analizą wpływu takiego porozumienia na rynek Wspólnoty oraz rzetelnymi konsultacjami z przedstawicielami zaangażowanych stron. Nastawienie na import nie jest całkowicie złą inicjatywą, jednakże tylko przy zachowaniu takich samych standardów we wszystkich krajach, w innym przypadku za ustępstwa w ramach WTO koszty poniosą nasi rolnicy.
Alan Kelly  
na piśmie. - Przedmiotowe negocjacje z Mercosurem reprezentują potencjalne przerażające zmiany dla przyszłości europejskiego rolnictwa. Muszę przyznać, że postawa Komisji w tej sprawie jest odrażająca. Wygląda na to, że Komisja przygotuje umowę i zamierza wykorzystać normy rolne jako walutę przetargową w procesie dojścia do porozumienia z krajami Mercosuru. Moim zdaniem taka postawa jest odrażająca. Wygląda na to, że pierwszymi ofiarami umów handlowych są rolnicy, którzy są obwiniani jako pierwsi, gdy umowy handlowe się nie sprawdzają. Od Komisji oczekuję bardziej spójnej i troskliwej postawy w odniesieniu do przyszłości sektora rolnictwa rodzinnego. Obecność tak wielu posłów do PE zajmujących się rolnictwem ze wszystkich grup politycznych, którzy popierają koncepcję ochrony rolnictwa jest pocieszająca. Panie komisarzu De Gucht! Lekceważenie zaniepokojenia wyrażanego przez Parlament nie zda egzaminu i zachęcam pana do częstszego konsultowania się z nami, jeśli chce pan, by Parlament podpisał jakąkolwiek ewentualną umowę.
Elisabeth Köstinger  
Wygląda na to, że negocjacje z Mercosurem dążą tylko do jednego celu: do przekazania mu bezbronnego rolnictwa europejskiego. Nie chcę wiedzieć jak bezmiernie wysokie zyski osiągnie przemysł i sektor usług, chcę wiedzieć jak duże będą straty dla rolnictwa. Teraz nikt nie potrafi oszacować szkód jakie potencjalna umowa z Mercosurem może wyrządzić unijnym producentom rolnym. W procesie negocjacji nie wolno nam poddać delikatnego sektora rolnego. To samo dotyczy europejskich konsumentów, którzy otrzymają dostęp do żywności niewytwarzanej zgodnie z wysokimi normami produkcyjnymi obowiązującymi w UE. Z jednej strony jest to ryzykowne dla zdrowia obywateli UE, ponieważ warunki produkcji żywności z przywozu nie są jasne, a z drugiej strony rolnictwo europejskie nie jest równo traktowane, ponieważ unijne normy produkcji i przetwarzania żywności nie mają zastosowania wobec przywozu rolnego z krajów Mercosuru. W moim kraju mamy zdanie opisujące kogoś, kto jest gotów oddać wszystko w zamian za zysk i korzyść: "sprzedaliby nawet własną babcię”. Panie komisarzu! Może pan sprzedać własną babcię, ale niech pan nie sprzedaje europejskiego rolnictwa.
Tokia Saïfi  
Wznowienie negocjacji z Mercosurem, ustalone jednostronnie przez Komisję Europejską, nie wróży dobrze rolnictwu europejskiemu, które przeżywa bezprecedensowy kryzys. Poza tym, że przed wznowieniem negocjacji nie przeprowadzono debaty politycznej to na dodatek przedmiotowa umowa wyraźnie zagraża interesom europejskiego rolnictwa. Po ofercie złożonej w lipcu 2008 roku w ramach rundy dauhańskiej nie może być mowy o żadnych nowych ustępstwach w odniesieniu do rolnictwa.
Już wtedy doszliśmy do "ostatecznej granicy”, zatem jej przekroczenie oznaczałoby zabicie naszego rolnictwa. I choć być może Komisja nie ma takiego chorego zamiaru, to niemniej jednak zastanawiam się nad jej zdolnością do zagwarantowania, że UE nie zapłaci podwójnie. Niewątpliwie w obliczu jakichkolwiek przejawów protekcjonizmu najlepszą reakcją na kryzys gospodarczy jest otwarcie się na handel, ale nie za wszelką cenę i nie ze szkodą dla UE. Jako członek Komisji Handlu Międzynarodowego, która ma prawo przyjąć lub odrzucić umowę o wolnym handlu z Mercosurem, zamierzam sprzeciwić się zredukowanej umowie dwustronnej, która złoży rolnictwo europejskie w ofierze, a reszcie europejskiej gospodarki zapewni mało zadowalający postęp.
