Depositogarantiestelsels (debat)
De Voorzitter
Aan de orde is het door Christian Ehler namens de Commissie economische en monetaire zaken opgestelde verslag over depositogarantiestelsels.
Christian Ehler
rapporteur. -(DE) Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, het is mij een genoegen om u vandaag een verslag te kunnen voorstellen dat unaniem is goedgekeurd door de Commissie economische en monetaire zaken. Voor de stemming in de commissie werd er heftig gedebatteerd over de toekomst van depositogarantiestelsels, met name in het licht van specifieke regionale problemen van deze tijd en met het oog op de recente crisis op de vastgoedmarkt in de VS.
Eind 2006 kwam de Commissie met een mededeling over de herziening van de richtlijn inzake depositogarantiestelsels van 1994. Alvorens deze mededeling op te stellen heeft de Commissie een raadplegingsproces georganiseerd. Op basis van de empirische bevindingen daarvan mogen we concluderen dat de wezenlijke doelstellingen van de richtlijn konden worden bereikt en dat er thans geen aanleiding is om wetgevend in te grijpen.
Het in toenemende mate grensoverschrijdende karakter van de structuren van de financiële markt in Europa dwingen ons er evenwel toe om meer aandacht te besteden aan de vraagstuk van de samenwerking tussen verschillende depositogarantiestelsels in Europa. In haar mededeling heeft de Commissie de gebieden aangewezen waar zelfreguleringsmaatregelen of een differentiële behandeling van de rechtsgrondslag tot verdere verbeteringen leiden die in het belang van de consumenten zijn.
Deze benadering moet ons inziens verder worden ontwikkeld. Wij zijn van mening dat het dynamische discussieproces waaraan de Commissie, de lidstaten en het Europees Forum van depositoverzekeraars (EFDI) deelnemen, een belangrijke rol toekomt als het erom gaat ons zo snel mogelijk aan veranderde omstandigheden aan te passen.
Het probleem met Nordea rechtvaardigt thans geen dure nieuwe wijziging van de richtlijn. Ik ben de Commissie daarom dankbaar dat zij glashelder heeft gemaakt dat het probleem met Nordea, dat voornamelijk om de terugbetaling van betaalde bijdragen draait, door de lidstaten moet worden opgelost.
De beheerders van depositogarantiestelsels in de Scandinavische landen en de toezichtautoriteiten aldaar moeten zelf bepalen of bijdragen terug moeten worden betaald of dat depositogaranties in die landen moeten worden behandeld als verzekeringspremies die geen recht geven op terugbetaling. Dat is een fundamenteel probleem, maar een fundamenteel probleem voor de lidstaten.
Het verslag kan grofweg in drie delen worden onderverdeeld. In het eerste deel wordt de door de Commissie uitgevoerde studie besproken en een standpunt ingenomen ten aanzien van de bevindingen daarvan, bijvoorbeeld met betrekking tot de hoogte van de minimumgarantie. Het tweede deel gaat in op de vraag of de verschillende depositogarantiestelsels in Europa onaanvaardbare mededingingsverstoringen veroorzaken. Het derde deel behandelt de toekomstige crisis- en risicobeheersing.
Over het eerste deel van mijn verslag zal ik het kort houden, omdat het over het algemeen geen controversiële punten bleek te bevatten en de bevindingen van het raadplegingsproces inzake depositogarantiestelsels weergeeft. Ik ben van mening dat ons standpunt met betrekking tot het niveau van de minimumgarantie, dat bij de volgende herziening van de richtlijn moet worden aangepast aan de inflatie, voor een goed evenwicht zorgt tussen de belangen van de nieuwe lidstaten en die van de oudere. Ik wil benadrukken dat de lidstaten en de zich garant stellende entiteiten reeds de mogelijkheid heeft om de Europese minimumgarantie te overschrijden.
Een ander belangrijk punt dat in het verslag aan bod komt, is de vraag of verschillende depositogarantiestelsels en de verschillende financieringsmechanismen die daarvoor worden toegepast, tot een verstoring van de mededinging leiden. De Commissie heeft haar standpunten uit de doeken gedaan en een studie voorgelegd waarin de aanbeveling wordt gedaan om de financiering voor individuele lidstaten de harmoniseren.
Indien lidstaten met ex post-stelsels nu zouden worden verzocht om tegen hoge kosten een complete herstructurering van hun depositogarantiestelsels uit te voeren, zou het noodzakelijk worden om te analyseren of de diversiteit van de stelsels en de daarmee gepaard gaande onaanvaardbare en dure verstoringen van de markt nog wel te rechtvaardigen zijn op de interne markt. Deze analyse is nog niet uitgevoerd, maar is een belangrijke taak voor de toekomst.
Het derde deel van het verslag gaat in op de risico- en crisisbeheersing. Vanwege de interne markt en de toenemende grensoverschrijdende interdependentie zijn wij genoodzaakt te onderzoeken of het grensoverschrijdende risico- en crisisbeheer soepel functioneert. Op dit vlak moeten dringende grondige discussies worden gevoerd met alle betrokkenen. In dit verband moet ook over klassieke vraagstukken als het "free rider”-probleem of "moral hazard” worden gesproken.
Ik ben van mening dat empirische studies ter evaluatie van het crisis- en risicobeheer absoluut noodzakelijk zijn indien we een levensvatbare regeling willen opzetten voor een verdeling van de lasten in het geval van grensoverschrijdende crises, en indien we gemeenschappelijke methoden voor vroegtijdige herkenning van risico's of een systeem voor risicogebaseerde bijdragen willen ontwikkelen.Deze studies dienen dan ten grondslag te liggen aan de verdere discussies.
Tegen deze achtergrond ben ik absoluut gekant tegen het PSE-amendement, dat van bestaande verstoringen van de markt uitgaat, hoewel hiervoor momenteel geen aanwijzingen bestaan. Wij zijn ervan overtuigd dat het huidige proces de juiste benadering is.
Charlie McCreevy
lid van de Commissie.-(EN) Mevrouw de Voorzitter, ten eerste dank ik de Commissie economische en monetaire zaken en, met name, de rapporteur, de heer Christian Ehler, van harte voor hun steun voor het beleid dat in onze mededeling uiteengezet wordt.
Ik sluit me volledig aan bij uw standpunt dat wetgevingsvoorstellen in dit stadium niet aan de orde zijn. Sommige kwesties kunnen door middel van vastgestelde regelgeving worden verbeterd zonder grote financiële gevolgen en door samen te werken met het Europees Forum van depositoverzekeraars (EFDI). De recente financiële opschudding levert het bewijs dat depositogaranties en vertrouwen tijdens een financiële crisis van cruciaal belang zijn. Ten aanzien van depositogarantiestelsels blijken twee elementen van belang te zijn - het juiste dekkingsniveau en weinig vertraging bij uitbetaling. Als deposanten weten dat hun deposito gedekt is en als ze erop vertrouwen dat de verzekerde deposito's snel worden uitgekeerd, hoeven ze niet bij de bank in de rij te gaan staan.
De bestaande richtlijn is gebleken flexibel te zijn en stelt de lidstaten in staat de dekking afhankelijk van hun eigen economische situatie te verhogen. De lidstaten kunnen onmiddellijk stappen ondernemen als het dekkingsniveau ontoereikend blijkt te zijn. Op het gebied van de tijdige uitkering van deposito's van verzekeraars is inderdaad verbetering geboden. Volgens de richtlijn moet uitkering normaal gesproken binnen drie maanden plaatsvinden, maar dat was op basis van de beschikbare technologie in 1994. Daarom hebben we het EFDI gevraagd aan te geven wat de belemmeringen zijn voor snelle uitkering.
Deposanten moeten ook op de hoogte worden gesteld van de bescherming die ze genieten. De bestaande informatieverplichtingen in de richtlijn worden niet in heel Europa op dezelfde wijze toegepast. Daarom hebben we het EFDI gevraagd beste praktijken te inventariseren om de verspreiding van dergelijke informatie naar deposanten te verbeteren. Wat grensoverschrijdende crisissituaties betreft, ben ik het met het Parlement eens dat er duidelijkheid moet zijn over lastenverdeling en de wisselwerking tussen alle belanghebbenden voordat er zo'n crisis plaatsvindt. De conclusies van ECOFIN van 9 oktober zijn duidelijk op dit punt. Ik heb nota genomen van het voorstel het EFDI te laten deelnemen aan de algemene besprekingen over lastenverdeling. Ik moet wel benadrukken dat er maar heel weinig stelsels zijn die verder gaan dan terugbetaling aan deposanten. Ook dekken de gelden van die stelsels slechts een fractie van de bedragen waar het in een grotere grensoverschrijdende crisis om draait. Daarom kan ik het voorstel om het EFDI te betrekken bij de algemene besprekingen over lastenverdeling, niet steunen.
In het verslag wordt ook benadrukt dat mogelijke marktverstoringen uit de weg moeten worden geruimd. Zoals ons was verzocht, zullen we deze aangelegenheid onderzoeken. We denken echter dat de hoge kosten in verband met de volledige harmonisering van het huidige regelgevingskader, geschat op een bedrag tussen de 2,5 en 4,5 miljard euro, momenteel niet gerechtvaardigd zijn. Aan een aantal problemen die verband houden met ongelijke concurrentieverhoudingen wordt al gewerkt. We moeten bijvoorbeeld topping-upregelingen mogelijk maken, waarbij een bijkantoor in een lidstaat van ontvangst een beschermingsniveau kan bieden dat hoger ligt dan in zijn lidstaat van herkomst. Maar soms werken regelingen tussen stelsels in verschillende lidstaten in de praktijk niet. We steunen de inspanningen van het EFDI om tot een vrijwillige modelovereenkomst te komen. Sommige lidstaten baseren de bijdragen aan hun regeling al op het risico van individuele banken. We helpen belangstellende lidstaten hier graag mee, aangezien dit bijdraagt tot gelijke concurrentieverhoudingen voor banken met vergelijkbare risicoprofielen.
Tot besluit: Europa heeft depositogarantiestelsels nodig waardoor het vertrouwen van deposanten tijdens een financiële crisis verzekerd is. Ik ben ervan overtuigd dat we met de beoogde verbeteringen dichter bij dit doel geraken.
Piia-Noora Kauppi
namens de PPE-DE-Fractie.-(EN) Mevrouw de Voorzitter, om te beginnen dank ik iedereen voor het feit dat we deze kwestie juist op dit moment aan de orde stellen.
We weten allemaal dat de huidige financiële beroering het belang van grensoverschrijdend crisisbeheer heeft onderstreept. Het besluit van ECOFIN van oktober om meer coördinatie vooraf tussen de lidstaten en, met name, controleregelingen, tot stand te brengen, had niet op een beter tijdstip kunnen komen.
Banken bevinden zich in het centrum van het betalingssysteem en beheren het spaargeld van gewone consumenten die geen financiële deskundigen zijn. Daarom is het goed functioneren van de betalingssystemen en het verrekenings- en vereveningssysteem een zeer gevoelige zaak. Veel banken opereren tegenwoordig grensoverschrijdend. Een versnipperd nationaal regelgevingskader is niet toereikend. Momenteel zijn zelfs de soorten rekeningen die onder het deficitgarantiestelsel vallen, niet in alle lidstaten hetzelfde.
We moeten voorkomen dat dit een probleem voor de deposanten wordt. De rapporteur, de heer Ehler, heeft goed werk verricht met zijn verslag en hij heeft zich zeer bereidwillig getoond compromissen te sluiten. Terecht wordt in het verslag met name benadrukt dat marktverstoringen uit de weg moeten worden geruimd. Zoals de commissaris zei: het is heel belangrijk om te zorgen voor gelijke concurrentieverhoudingen.
Ik betreur het echter dat in het verslag uiteindelijk geen aandacht wordt besteed aan de kwestie van de depositogarantiestelsels (DGS) met financiering vooraf. De lidstaten die een DGS met financiering achteraf kennen, redeneren dat dit een specifiek probleem van Scandinavië en de Noord-Europese markt is, maar dat is niet zo. Het werkt in feite concurrentiebeperkend voor de hele interne markt op bredere schaal. Het is zelfs zo dat de meeste stelsels in Europa zijn gebaseerd op financiering vooraf. Als de regels inzake de restitutie en overdraagbaarheid van gelden die in dergelijke regelingen zijn gestort, niet worden geharmoniseerd, verstoort dit de keuze tussen modellen op basis van bijkantoren en modellen op basis van dochterondernemingen in de lidstaat van ontvangst en dat leidt tot marktverstoring. Het valt dus toe te juichen dat de Commissie deze kwestie bestudeert, analyseert of er sprake is van marktverstoring en mogelijk aanbevelingen op dit gebied doet, met name ten aanzien van de overdraag- of restitutiemogelijkheid bij reeds gestorte depositogaranties met financiering vooraf.
Ik juich het initiatief van de Commissie en het verslag van de heer Ehler dus toe maar er moet nog meer werk worden verricht.
Pervenche Berès
Mevrouw de Voorzitter, geachte commissaris, ik dank de rapporteur voor zijn tekst.Voor deze ene keer wil ik voor een groot deel onderschrijven wat mevrouw Kauppi heeft gezegd. We zijn in het voorjaar met deze tekst aan de slag gegaan, en ik denk dat diegenen die dit ook hoognodigvonden, gelijk hebben gekregen door de gebeurtenissen van deze zomer.
De gebeurtenissen van deze zomer werpen vragen op omtrent de depositogarantiestelsels. Wij kunnen eenvoudig niet accepteren dat er een systeem heerst waarin vele spelers op de markt in tal van landen opereren zonder depositogarantiestelsels die ten minste zijn geharmoniseerd of gebaseerd op gemeenschappelijke beginselen, niet alleen in het belang van de mededinging, maar ook in het belang van het publieksvertrouwen in de mechanismen van de markt.
Tijdens mijn reizen tijdens de zomer - niet alleen in de Scandinavische landen - was ik verrast dat de depositogarantiestelsels systematisch aan de orde werden gesteld en als cruciaal vraagstuk werden beschouwd. Ik weet natuurlijk dat de commissaris zal zeggen: Ook al schraapt u alle Europese garantiestelsels bij elkaar, dan vormen zij samengenomen slechts een druppel in de oceaan, vergeleken met de sommen die nodig zijn om de crisis aan te pakken. Dat is een slecht argument wanneer we onze achterstand wat betreft concurrentievermogen en vertrouwen in marktmechanismen willen verkleinen, omdat het tot gevolg heeft dat ondernemingsstrategieën vertekend worden als ondernemingen plotseling gedwongen worden om - op verkeerde gronden - tussen verschillende dochtermaatschappijen of filialen te bemiddelen.
Op basis van al deze argumenten heb ik mijn fractie verzocht mij te steunen. De fractie heeft een amendement ingediend waarin de Commissie wordt opgeroepen sneller te werken en te erkennen wat de burgers verwachten: Ook al uiten zij dit niet hardop en concreet in de vorm van een prioriteit, zij moeten ervan op aankunnen dat de financiële markten naar behoren functioneren en op de juiste manier op ontwikkelingen reageren. Een solide depositogarantiestelsel op Europees niveau zou hiertoe een bijdrage leveren.
Commissaris, mijns inziens behoort het tot uw taak om het vertrouwen - of het gebrek daaraan - in de werking van de financiële markt op Europees niveau te evalueren. Het volstaat niet om rustig af te wachten tot er nieuwe onderzoeksresultaten beschikbaar zijn. U moet stappen ondernemen om het een en ander te bespoedigen en ervoor zorgen dat wij snellere vorderingen maken op een geharmoniseerde basis, met een beter inzicht in depositogarantiestelsels en de manier waarop zij in de Europese Unie functioneren.
Wolf Klinz
namens de ALDE-Fractie.-(DE) Mevrouw de Voorzitter, commissaris, dames en heren, zoals gezegd staan depositogarantiestelsels de afgelopen weken weer in het middelpunt van de publieke belangstelling. Het geval van de Northern Rock Bank, waarvan de filialen werden bestormd door klanten die hun spaargeld van hun rekening wilden halen, en de kwestie van de vergoeding van beleggers in het geval van de ineenstorting van de bank, staan ons nog duidelijk voor de geest.
Dit geval illustreert duidelijk genoeg dat de mondiale integratie van de financiële markten ook uitdagingen met zich meebrengt voor Europa. De toenemende grensoverschrijdende consolidatie in de banksector roept vragen op met betrekking tot toezichtbevoegdheden, het dekkingsniveau van depositogarantiestelsels en grensoverschrijdende samenwerking tussen deze stelsels. Zoals u weet is de Europese minimumgarantie vastgesteld op 20 000 euro maar natuurlijk ligt het niveau in vele lidstaten duidelijk hoger. De financiering van de garantiestelsels is echter een zaak van de lidstaten, en deze stelsels zijn zeer verschillend geconstrueerd.
Daarom moeten de volgende punten worden verduidelijkt, en wel op korte termijn: de mate waarin depositogarantiestelsels dienen te worden geharmoniseerd, de financieringsmechanismen van die stelsels en het proactieve gebruik ex ante van middelen ten behoeve van schadepreventie.
In het geval van grensoverschrijdende kredietinstellingen moet in het geval van crises aandacht worden besteed aan de toezichtsstructuur, met name in het geval van groepstoezicht, en aan de lastenverdeling. Indien een dochtermaatschappij in een gastlidstaat opereert en deel uitmaakt van het depositogarantiestelsel van die lidstaat, maar op grond van het beginsel van groepstoezicht wordt gecontroleerd door de toezichtsautoriteit van de lidstaat van herkomst, is er sprake van een kloof tussen het toezichtssysteem en het garantiestelsel, en dat is ronduit onaanvaardbaar en druist in tegen het belang van de beleggers.
Ik steun echter de benadering van de rapporteur. Voordat we wetgevingsmaatregelen overwegen dienen de lidstaten eerst bestaande tekortkomingen in hun depositogarantiestelsels te verhelpen. Tegelijkertijd dient de Commissie op zo kort mogelijke termijn gerichte studies over grensoverschrijdende risicobeheersing uit te voeren en een gedetailleerde analyse te maken van de manieren waarop de verschillende stelsels worden gefinancierd. Op basis van de bevindingen kunnen wetgevingsmaatregelen op een later tijdstip serieus in overweging worden genomen indien mocht blijken dat zij zinvol en noodzakelijk zijn.
Gunnar Hökmark
(EN) Mevrouw de Voorzitter, ik ben de rapporteur erkentelijk voor het feit dat hij de noodzaak van onderzoek en analyses onderstreept, maar ook concludeert dat, als er sprake is van marktverstoringen, er iets moet worden gedaan om gelijke concurrentieverhoudingen tot stand te brengen. Ik denk dat dit de conclusie van dit debat moet zijn.
Als er inderdaad sprake is van marktverstoringen, kunnen we daarover van mening verschillen. Maar als dat zo is, moet er wel iets gebeuren. Ik denk namelijk dat we het er allemaal over eens zijn dat er meer grensoverschrijdende concurrentie moet komen en dat we de belangen van de consumenten moeten veiligstellen.
Het is zaak dat we het verschil tussen de systemen bespreken, want als in sommige lidstaten systemen met financiering vooraf worden gehanteerd en in andere lidstaten systemen op basis van financiering achteraf, waarbij er in feite van wordt uitgegaan dat de staat banken die hun klanten niet kunnen uitbetalen, uit de brand helpen, is er sprake van marktverstoring.
Volgens mij hebben de meningsverschillen die we hierover hebben, al tot marktverstoring geleid. De verstoring is zelfs nog ernstiger van aard als ook wordt uitgegaan van de veronderstelling dat de staat banken die hun klanten niet kunnen uitbetalen, moet helpen.
Ik denk dat het een grote verdienste is van het verslag van de heer Ehler dat we tot die conclusie zijn gekomen. Ik denk dat het van belang is dat de Commissie daar bij toekomstige maatregelen op inspeelt.
We verschillen dan wel van mening over de huidige stand van zaken, maar we zijn het er wel over eens dat er maatregelen moeten worden getroffen als uit de onderzoeken naar voren komt dat er sprake is van marktverstoringen.
Ik dank de rapporteur hiervoor en ik vraag de commissaris om met maatregelen te komen.
Antolín Sánchez Presedo  .-
(ES) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik wil mijnheer Ehler danken voor zijn verslag dat tien jaar na de omzetting van de richtlijn inzake depositogarantiestelsels van 1994 is opgesteld, in een tijd van onrust op de financiële markten en van discussies over verbeteringen van de Europese financiële diensten.
Er bestaan momenteel aanzienlijke tegenstellingen tussen de standpunten van de verschillende lidstaten, en er zijn belangrijke zaken die op een oplossing wachten. Hoewel de meeste lidstaten een ex ante-stelsel toepassen, is er nog steeds sprake van significante verschillen in de garantieniveaus, de omvang van de garantiefondsen en de desbetreffende financieringsmechanismen.
Om twee voorbeelden te geven: in de lidstaat met de grootste bescherming is de garantiesom acht keer zo hoog als in de lidstaat met de geringste bescherming, en het garantiefonds van een van de lidstaten maakt 40 procent uit van het totale Europese fonds. Deze situatie leidt tot mededingingsverstoring. Bovendien vormt het ex post-stelsel in crisistijden een bedreiging voor de nationale en de Europese financiële stabiliteit.
Grensoverschrijdende bankgroepen hebben ook te kampen met moeilijkheden. De consolidatie van middelen uit verschillende stelsels vormt in de praktijk een probleem. Een concentratie van garanties binnen één enkel stelsel kan alleen worden bereikt door een uitbreiding van de voorschriften en van overeenkomsten tussen de staten, waardoor het systeem wordt gefragmenteerd en het risico van een onaanvaardbare risicoaccumulatie toeneemt. Er moeten grote vraagtekens worden geplaatst bij de doelstellingen van het depositogarantiestelsel: harmonisatie van de dekkingsniveau, risicogebaseerde bijdragen, het gebruik van fondsen om voor liquiditeit te zorgen, lastenverdeling, grensoverschrijdende crisisbeheersing, faillissementvan kredietinstellingen en samenwerking tussen de autoriteiten.
Depositogarantiestelsels dienen voor een risicogebaseerd vangnet te zorgen dat deposanten beschermt, eerlijke en effectieve mededinging waarborgt, de stabiliteit van de financiële markten garandeert en bijdraagt tot een rechtvaardige verdeling van de lasten in crisissituaties.
De verwijdering van alle mogelijkheden uit het bestaande kader mag daarom een grondige en ambitieuze hervorming niet in de weg staan wanneer de nodige studies zijn uitgevoerd.
Mariela Velichkova Baeva
(BG)Beste collega's, ik constateer dat financiële crises geen nieuw fenomeen zijn; ze zijn een teken voor een asymmetrie tussen de financiële sector en de reële economie. Naar aanleiding van de hypotheekcrisis in de Verenigde Staten hebben financiële experts onlangs gezegd dat de economie en de financiële markten aan elkaar gekoppeld zijn en dat een brede discussie nodig is om de risicobeheersing te verbeteren.
Het voorstel van mijnheer Ehlers ontwerpresolutie om de preventieve maatregelen en mechanismen voor vroegtijdige waarschuwing van de Europese Unie te verbeteren om de stabiliteit van de financiële markten te waarborgen is inderdaad zeer actueel, evenals als de waarborging van deposito's als traditionele spaarvorm in mijn land, Bulgarije. Ik wil benadrukken dat de verantwoordelijkheid van de banken om hun portefeuilles zorgvuldig samen te stellen en de middelen van hun deposanten doeltreffend te beheren, is van het hoogste belang is. Natuurlijk dragen voorlichting van de burgers over het gebruik van flexibele stelsels, de diversificatie van depositovormen en mechanismen als depositogarantiefondsenertoe bij het vertrouwen te versterken en de financiële stabiliteit te bevorderen.
Charlie McCreevy
lid van de Commissie.-(EN) Mevrouw de Voorzitter, ik dank de Parlementsleden voor hun bijdragen. Ter afsluiting heb ik twee punten.
We vinden het op dit moment niet passend om de regelgeving te wijzigen. De richtlijn heeft de tand des tijds goed doorstaan en is opgewassen tegen veranderende omstandigheden. Met het oog op de financiële stabiliteit is het op langere termijn van groot belang dat de positieve garantiestelsels bijdragen aan een soepele vorm van crisisbeheer in een bankklimaat dat steeds pan-Europeser wordt.
Alle verdere stappen op weg naar meer geharmoniseerde stelsels in de Europese Unie hangen nu dus af van de uitkomst van het werk in de bredere context van crisisbeheer dat nu wordt verricht.
Wat betreft de problemen die mevrouw Kauppi en de heer Hökmark naar voren brachten: de bestaande richtlijn voorziet niet in de terugbetaling van bijdragen aan een bank die, om welke reden ook, uit het stelsel stapt. Dit valt dus onder de wetgeving van de lidstaten. Harmonisering op Europees niveau vereist volledige harmonisering van de financieringsmethode.
Ik dank de rapporteur, de heer Ehler, en de Commissie economische en monetaire zaken voor hun zeer constructieve benadering.
De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt plaats op donderdag 13 december 2007.
