Wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach WPR - Zmiana wspólnej polityki rolnej - Wsparcie rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich - Strategiczne wytyczne Wspólnoty dla rozwoju obszarów wiejskich (2007-2013) (debata) 
Przewodnicząca
Następnym punktem posiedzenia jest debata łączna w sprawie:
sprawozdania pana posła Luisa Manuela Capoulasa Santosa w imieniu Komisji Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej oraz ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników - C6-0240/2008 - );
sprawozdania pana posła Luisa Manuela Capoulasa Santosa w imieniu Komisji Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady w sprawie zmiany wspólnej polityki rolnej poprzez zmianę rozporządzeń (WE) nr 320/2006, (WE) nr 1234/2007, (WE) nr 3/2008 i (WE) nr [...]/2008 - C6-0241/2008 - );
sprawozdania pana posła Luisa Manuela Capoulasa Santosa w imieniu Komisji Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) - C6-0242/2008 - );
sprawozdania pana posła Luisa Manuela Capoulasa Santosa w imieniu Komisji Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady zmieniającej decyzję 2006/144/WE w sprawie strategicznych wytycznych Wspólnoty dla rozwoju obszarów wiejskich (okres programowania 2007-2013) - C6-0239/2008 - ).
Luis Manuel Capoulas Santos
sprawozdawca. - (PT) Pani przewodnicząca, pani komisarz, panie przewodniczący Rady, panie i panowie! Z wielką przyjemnością witam państwa na początku tej debaty. Jest to ostatni akt długiego, cechującego się aktywnym udziałem procesu dyskusji refleksji na temat obecnego i przyszłego kształtu wspólnej polityki rolnej (WPR).
Okazało się, że realizacja tego zadania wymaga żmudnej pracy, co z kolei wymagało realizowanej przez wiele miesięcy, a w istocie przez ponad rok, ścisłej współpracy Parlamentu, Rady i Komisji oraz zainteresowanych stron sektora rolnictwa i środowisk wiejskich Unii Europejskiej. W tym okresie miałem możność zapoznać się z opiniami wielu organizacji reprezentujących sektor rolnictwa oraz środowiska wiejskie z różnych państw członkowskich, a także rozmawiać z posłami i przedstawicielami instytucji z wielu, a w rzeczywistości z niemal wszystkich państw członkowskich, a także z przedstawicielami instytucji Wspólnoty, w tym oczywiście przede wszystkim Parlamentu Europejskiego.
Uczestniczyłem w różnych seminariach i konferencjach, przysłuchując się z uwagą wystąpieniom wszystkich uczestników tego procesu, włącznie z wypowiedziami w środkach masowego przekazu, szukając możliwie najlepszej syntezy. Chciałbym zatem podziękować wszystkim moim kolegom, którzy z entuzjazmem uczestniczyli w tej debacie, a także wszystkim koordynatorom reprezentującym poszczególne grupy polityczne. Muszę, w szczególności podkreślić rolę, jaką odegrał pan poseł Goepel, nie tylko jako koordynator grupy PPE-DE, ale także jako sprawozdawca, autor sprawozdania z inicjatywy własnej, które poprzedzało sprawozdania stanowiące przedmiot naszej dzisiejszej debaty.
Muszę także podziękować panu przewodniczącemu Parishowi za sposób prowadzenia prac na forum naszej komisji, a także za znakomitą współpracę urzędników sekretariatu Komisji Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich, ponieważ to oni wykonali najcięższą i merytorycznie najtrudniejszą jej część.
Wreszcie, chciałbym podziękować Komisji, reprezentowanej przez panią komisarz, za gotowość do współpracy, którą wykazały także różne departamenty Komisji, a ponadto panu Barnier za stałą wymianę korespondencji z Parlamentem, nawet zanim formalnie prezydencja francuska rozpoczęła swoje urzędowanie.
Realizacja tej ścisłej współpracy okazała się dobrym pierwszym przykładem zalet stosowania procedury współdecyzji i mam nadzieję, że zasada ta zostanie wprowadzona w życie z chwilą ostatecznej ratyfikacji traktatu lizbońskiego przez wszystkie państwa członkowskie, co miejmy nadzieję nastąpi jak najszybciej.
Ta debata, ze wszystkimi nieodłącznie jej towarzyszącymi uzgodnieniami i sporami, ukazuje wyraźnie złożoność rolnictwa europejskiego w całej jego różnorodności. Pokazuje także w modelowy sposób znaczenie, jakie Europa, jej instytucje, a zwłaszcza Parlament, przykładają do tej sprawy. Biorąc w szczególności pod uwagę, że ze względu na przerwę wakacyjną termin na zgłaszanie poprawek do wniosku Komisji był krótszy niż zazwyczaj, 1170 zgłoszonych poprawek pokazuje szerokie uczestnictwo posłów w tej debacie.
Kompromis osiągnięty jednak przez cztery główne grupy polityczne w Parlamencie, w ramach którego około 400 poprawek dotyczących najważniejszych kwestii ujętych zostało w sześć kompromisowych rozwiązań, ukazuje także poczucie odpowiedzialności, ducha kompromisu i gotowość do ustępstw ze strony posłów.
Co do treści sprawozdania, które, jak uważam, jest dość wyważone, zawierające reakcję na obecne wyzwania i użyteczne wytyczne na przyszłość, to muszę powiedzieć, że Parlament uznał za pozytywne i zaakceptował wiele propozycji Komisji.
Pragnę zwrócić uwagę na następujące kwestie: potwierdzenie potrzeby istnienia wspólnej polityki rolnej jako zasadniczego warunku istnienia w Europie konkurencyjnego i bezpiecznego dla środowiska rolnictwa, wkład wniesiony przez Komisję w zapewnienie sprawiedliwszej bardziej akceptowalnej społecznie wspólnej polityki rolnej, nacisk na uproszczenie przepisów i ograniczenie biurokracji, akceptację propozycji zapewnienia rolnikom większej swobody wyboru w określaniu opcji produkcyjnych, zwiększenie środków na rozwój obszarów wiejskich i rozszerzenie zakresu tej pomocy w celu sprostania nowym wyzwaniom (energia, zmiany klimatyczne, gospodarka wodna, różnorodność biologiczna), przyjęcie zasady modulacji progresywnej, zapewnienie państwom członkowskim dodatkowej elastyczności w zarządzaniu WPR (mam tu na myśli art. 68), ustanowienie systemu zarządzania ryzykiem i sytuacjami kryzysowymi, współfinansowanego przez Wspólnotę, oraz ogólnie pozytywny kierunek dyskusji dotyczącej modelu, który ma obowiązywać po 2013 roku i reakcje Unii Europejskiej na negocjacje na forum Światowej Organizacji Handlu zmierzające do zawarcia sprawiedliwego i opartego na zasadach wzajemności porozumienia dotyczącego uregulowania handlu międzynarodowego produktami rolnymi.
Wniosek Komisji zawiera jednak także elementy, które Parlament i ja jako sprawozdawca uważamy za mniej pozytywne. Jak już wspomniałem przy innych okazjach, pod pewnymi względami propozycje Komisji odzwierciedlają, np. w przypadku instrumentów zarządzania rynkiem oraz w przypadku sektora mleczarskiego, zbyt liberalne podejście, które może się okazać niebezpieczne, zwłaszcza w okresie, w którym na odnośnych rynkach panuje ogromna niestabilność i zmienność. Ponadto niekiedy występuje brak wrażliwości społecznej, co jest szczególnie widoczne w przypadku propozycji dotyczącej wyłączenia drobnych producentów rolnych.
Uważam także, że wniosek Komisji dotyczący spójności społecznej i terytorialnej zmierza w niewłaściwym kierunku, ponieważ w ramach nowego systemu modulacji obejmuje eliminację mechanizmu redystrybucji płatności. Ponadto sądzę, że Komisja nie uwzględniła w należyty sposób niektórych sektorów, które są szczególnie podatne na obecny kryzys na rynkach, a ze względu na proponowany harmonogram i stopień oddzielenia płatności od produkcji do 2013 roku stoją w obliczu poważnego zagrożenia zaniechaniem produkcji. Dotyczy to np. sektora owczarskiego i dlatego postanowiliśmy nazwać je niewielkimi WOR (wspólna organizacja rynku), ponieważ pomimo, że niewielkie, są jednak niezwykle istotne, a dla niektórych regionów Europy, gdzie bardzo trudno jest znaleźć alternatywne rozwiązania, mają bardzo duże znaczenie politycznie, gospodarcze i społecznie.
Celem tego sprawozdania oraz stanowiska Komisji ds. Rolnictwa, przyjętego zdecydowaną większością, jest doprowadzenie do zmiany niektórych z tych mniej pozytywnych aspektów.
Ważne propozycje Parlamentu stanowi pięć kompromisowych rozwiązań w odniesieniu do podstawowych elementów modulacji. Propozycje te dotyczą udziału procentowego i progresywnego charakteru wsparcia dla drobnych producentów rolnych, zapewnienia państwom członkowskim większej swobody w wyznaczaniu progów minimalnych; procentowego udziału pomocy, którą państwa członkowskie mogą nadal pozostawić powiązaną z produkcją zgodnie z art. 68 oraz rozszerzenia zakresu stosowania tego artykułu, szerszego zakresu stosowania systemu ubezpieczeń, rozszerzonego na sektor rybołówstwa; współfinansowania rozwoju obszarów wiejskich oraz rozszerzenia nowych wyzwań. Pozytywny wkład wnosi także wiele innych propozycji Parlamentu. Chciałbym zwrócić uwagę np. na uwzględnienie czynnika zatrudnienia przy rozdziale środków pomocy oraz na spełnianie wymogów w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy jako warunku otrzymania rzeczonej pomocy.
Komisja da. Rolnictwa przyjęła także bardzo jasne stanowisko w sprawie najtrudniejszego aspektu tej sprawy, a mianowicie sektora mleczarstwa. Jest to bardzo ważna kwestia, którą należy rozpatrywać z dużą ostrożnością ze względu na sytuację panującą obecnie na odnośnym rynku.
Choć mam głęboki szacunek dla wszystkich punktów widzenia, czasem całkowicie sprzecznych z moim punktem widzenia w pewnych dziedzinach, niemniej jednak zasługujących na szacunek, uważam stanowisko przyjęte przez Komisję ds. Rolnictwa za dość rozsądne. Chciałbym, żeby stanowisko to zostało przyjęte na sesji plenarnej i potwierdzone przez Radę przy poparciu Komisji. Utrzymanie wzrostu produkcji za dwa lata w rozsądnych granicach, oprócz 2%, które dopuszczamy na rok 2008, oraz podjęcie na początku 2010 roku ostatecznej decyzji w sprawie przyszłości przedmiotowego sektora z uwzględnieniem zmian na rynku, przy wzroście o 4% za trzy lata, wydaje mi się rozwiązaniem w miarę sensownym, które może nawet mogłyby stanowić podstawę ostatecznego kompromisu.
Pani przewodnicząca! Zakończę moje wystąpienie wyrażając nadzieję, że ta debata przyczyni się do uściślenia stanowisk i że będziemy w stanie osiągnąć konsensus, którego oczekuje od nas zarówno sektor rolnictwa, jak i sami rolnicy. Mam nadzieję, że wszyscy - Parlament, Rada i Komisja - sprostamy temu wyzwaniu.
Michel Barnier
Pani przewodnicząca, panie i panowie! Z dużym zadowoleniem przyjmuję możliwość ponownego pojawienia się w tej Izbie i wystąpienia przed państwem w tym ważnym momencie, ponieważ zarówno Parlament, jak i Rada dążą do wypracowania ostatecznego stanowiska w sprawie oceny funkcjonowania wspólnej polityki rolnej.
Wszyscy wiemy, że ocena ta nie stanowi zasadniczej zmiany podejścia, jak w przypadku reformy przeprowadzonej w 2003 roku, ale istotne dostosowanie rozwiązań wprowadzonych w ramach tej reformy do bardzo zmiennej sytuacji.
W szczególności ocena ta umożliwia zareagowanie na sytuację, którą istotnie trudno byłoby sobie wyobrazić kilka lat temu. W rzeczy samej, kto mógłby przewidzieć pojawienie się od 2008 roku trendów rynkowych, które doprowadziły do drastycznego wzrostu cen produktów rolnych i spowodowały, z czego zdajemy sobie w pełni sprawę, zamieszki wywołane brakiem żywności niemal na całym świecie?
Sytuacja to pokazała w jakim stopniu rolnictwo pozostaje dla naszego kontynentu europejskiego strategicznym atutem oraz jak duże znacznie ma koncepcja suwerenności żywnościowej w kontekście coraz bardziej zmiennych cen produktów rolnych.
Jednakże, choć ocena funkcjonowania wspólnej polityki rolnej dotyczy obecnie jedynie wprowadzanych zmian, to jednak jest ich wiele i są one skomplikowane, a dla nas wszystkich stanowią pakiet, który trudno jest skompletować.
Rada wykonała już wiele pracy na wszystkich szczeblach w celu rozstrzygnięcia licznych kwestii. W związku z tym chciałbym serdecznie podziękować za cenny wkład wniesiony przez prezydencję słoweńską, co umożliwiło podjęcie prac w niezwykle konstruktywny sposób, zwłaszcza jeśli chodzi o komunikat Komisji. Panie i panowie! Ponadto to właśnie państwa sprawozdawcy, posłowie Lutz Goepel i Luis Manuel Capoulas Santos, pracowali w imieniu Parlamentu nad tym komunikatem dotyczącym wniosków legislacyjnych. Chciałbym obydwu panom najserdeczniej podziękować za jakość obydwu sporządzonych przez panów sprawozdań, które są bardzo szczegółowe i zawierają wiele propozycji.
Jak państwo wiedzą, od samego początku chciałem współpracować z Parlamentem Europejskim. Mam także doświadczenie współpracy z Parlamentem z czasów, kiedy miałem zaszczyt piastowania przez pięć lat stanowiska komisarza europejskiego odpowiedzialnego za politykę regionalną i instytucje, a jak państwu już powiedziałem, chciałem pracować nad tą kwestią zgodnie z zasadą współdecyzji, która ma obowiązywać w przyszłości.
Byłem bardzo żywo zainteresowany pracami prowadzonymi następnie przez Parlament równolegle z pracami Rady i wszyscy wzięliśmy udział w pewnego rodzaju poszerzonym, wzajemnym dialogu.
W związku z tym uczestniczyłem w niezwykle produktywnych, regularnych dyskusjach na temat stanu negocjacji, zarówno w członkami Komisji Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich, jak i na forum Parlamentu, obejmujących prawie 50 godzin posiedzeń z posłami do Parlamentu Europejskiego lub z innymi kolegami. Na każdym istotnym etapie negocjacji spotykaliśmy się na forum Rady: 27 września i 22 października po głosowaniach w Komisji Rolnictwa, a także 4 listopada, żeby zająć się ostatnim etapem negocjacji oraz październikowymi obradami Rady.
Panie i panowie! W tej chwili chciałbym szczególnie podziękować przewodniczącemu komisji, panu posłowi Neilowi Parishowi za aktywną współpracę podczas całego tego procesu. Chciałbym także podziękować przewodniczącym grup politycznych, panom posłom Lutzowi Goepelowi, Luisowi Manuelowi Capoulasowi Santosowi, Nielsowi Buskowi, Friedrichowi-Wilhelmowi Graefe zu Baringdorfowi, Vincenzo Aicie i Sergiowi Berlato.
Ponieważ obecnie prawujemy prezydencję, to my stale informowaliśmy Radę, na szczeblu ministerialnym i technicznym, o stanie prac Parlamentu. Przykładowo podczas naszego ostatniego posiedzenia Rady Ministrów w Luksemburgu osobiście poinformowałem każdego ministra na piśmie o stanowisku Parlamentu w sprawie każdego zagadnienia, które mieliśmy omówić na forum Rady.
Jutro, po wydaniu przez Parlament opinii, ja i pani komisarz Mariann Fischer Boel będziemy mogli podjąć próbę doprowadzenia do porozumienia politycznego w Radzie. Zanim rozpoczniemy, to znaczy zanim rozpoczniemy ostatni etap negocjacji, poinformuję ministrów o wyniku państwa głosowania w sprawie tej oceny funkcjonowania wspólnej polityki rolnej.
Panie i panowie! Jak zawsze, znalezienie kompromisowego rozwiązania nie jest łatwe, ponieważ jest wiele istotnych, nierozstrzygniętych kwestii. Są to kwestie sporne, ale postanowiliśmy - tzn. prezydencja postanowiła - znaleźć jak najlepsze dynamiczne rozwiązanie, we współpracy z Komisją oraz zgodnie z wynikiem państwa głosowania.
Prace w Radzie pokazały, że w wielu kwestiach, jako ministrowie, mamy obawy podobne do obaw Parlamentu. Podam dwa przykłady: po pierwsze, dążenie do zapewnienia większej elastyczności w przypadku art. 68; po drugie utrzymanie nadzwyczajnych środków wspierania rynku w przypadku sytuacji zagrożenia zdrowia, art. 44 rozporządzenia o jednolitej organizacji rynku, który zostanie uwzględniony w ostatecznym kompromisowym rozwiązaniu.
Pani przewodnicząca, panie i panowie! Mogę państwa zapewnić, że wśród najbardziej wrażliwych kwestii znaleźć można co najmniej dwie, które są szczególnie wrażliwe: to kwestia mleka i kwestia modulacji. Na forum Rady mieliśmy debaty równie szczegółowe, gorące i ożywione jak te, którym przysłuchiwałem się lub które obserwowałem tutaj w Parlamencie. Te same obawy wyrażone zostały na obydwu naszych forach.
Dzisiejsza poranna debata oraz jutrzejsze głosowanie w sprawie oceny funkcjonowania wspólnej polityki rolnej stanowią zatem bardzo ważne kroki, jeszcze raz pokazujące istotną rolę Parlamentu, którą Parlament musi nadal pełnić. W każdym razie właśnie tym duchu, a mianowicie w duchu tego poszerzonego dialogu, w duchu współdecyzji, przez wiele miesięcy chciałem pracować w imieniu prezydencji.
Dlatego, tak jak niewątpliwie pani komisarz, cieszę się, że mam dziś możliwość przysłuchiwania się państwa wystąpieniom, udzielenia odpowiedzi na niektóre państwa pytania i uczestniczenia z państwem w tej dyskusji końcowej.
Mariann Fischer Boel
komisarz. - Pani przewodnicząca! Zanim odniosę się bardziej szczegółowo do przedmiotu dzisiejszej debaty, chciałabym najpierw podziękować panu posłowi Capoulasowi Santosowi za całość pracy wykonanej w związku z tym sprawozdaniem. Oczywiście nie lekceważę ciężkiej pracy, a jak powiedział pan poseł Capoulas Santos, liczba poprawek na pewno w żaden sposób nie ułatwiała zadania znalezienia płaszczyzny porozumienia w poszukiwaniu rozwiązania.
Spędziliśmy ponad rok debatując wspólnie nad oceną funkcjonowania, niekiedy bardzo szczegółowo, najpierw na podstawie sprawozdania pana posła Goepela, a teraz wreszcie na podstawie sprawozdania pana posła Capoulasa Santosa. Sądzę, że nie muszę tłumaczyć, jak jestem wdzięczna za konstruktywną współpracę, której zawsze doświadczałam w stosunkach z Parlamentem, a także za to, że zawsze staraliśmy się słuchać i dążyć do kompromisu zbliżającego nas do siebie.
Ponieważ czas mojego wystąpienia jest ograniczony, nie będę mogła poruszyć wszystkich kwestii szczegółowo. Skoncentruję się więc na niektórych ważniejszych kwestiach, począwszy od sektora mleczarstwa.
Rok 2007 był rokiem może bardzo dziwnym, ale na pewno bardzo konstruktywnym. Jednym, czego nauczyliśmy się w 2007 roku, jest to, że system kwot nie pozwala podaży zaspokajać popytu. Skutkiem tego ceny produktów mleczarskich osiągnęły niebotyczny poziom. Wielu rolników powiedziało mi, że była to dla nich korzystna sytuacja, tak długo jak trwała, ale skutek był taki, że wzrost produkcji stanowiący niewątpliwie reakcję na ten wzrost cen spowodował następnie gwałtowny spadek cen.
Sądzę, że dziś możemy się zgodzić, że sektor mleczarstwa rzeczywiście usiłuje odzyskać niektórych klientów, którzy opuścili ten rynek, ponieważ uznali, że ceny są zbyt wysokie. Widzę zatem, że Parlament proponuje wzrost o 1%, ale tylko przez okres dwóch lat, a więc wzrost do roku 2010 o 2%.
Uważam, że ważne jest, żebyśmy dokonali oceny skutków decyzji, które będziemy podejmować w odniesieniu do sektora mleczarstwa, ale w roku 2010 będzie jeszcze na to za wcześnie. Dlatego uważam, że powinniśmy trzymać się planu i zrealizować to zadanie w 2011 roku, wskazując jednocześnie wyraźnie, że będziemy otwarci na przedyskutowanie wszystkiego w 2011 roku. Faktem pozostaje jednak, że system kwot wygasa w 2015 roku.
Ze wszystkich przeprowadzonych przez nas rozmów dowiedziałam się także, że istnieje silna presja, żeby ustanowić fundusz na rzecz restrukturyzacji sektora mleczarstwa. Zgadzam się, że niektóre środki ochronne powinny zostać dostosowane lub przyjęte i jestem przekonana, że wiele można zrobić zgodnie z nowym art. 68.
Przyznaję, że w swoim obecnym brzmieniu art. 69 ma zbyt wąski zakres stosowania i jest zbyt restrykcyjny, żeby można było go stosować perspektywicznie, więc obecnie stwarzamy nowe możliwości poprzez zmianę brzmienia art. 68. Jeżeli uda nam się osiągnąć dobre połączenie art. 68 z nowymi możliwościami rozwoju obszarów wiejskich,to jestem pewna, że znajdziemy rozwiązania szczególnych problemów, które występują w niektórych regionach.
Jeśli chodzi o system płatności jednolitych, o oddzielenie płatności od produkcji, Komisja proponuje zachowanie możliwości stosowania systemu płatności powiązanych z produkcją w dwóch lub trzech obszarach - krów mamek oraz owiec i kóz - ponieważ przyznajemy, że rzeczywiście napotkali państwo na szczególne problemy w tych dwóch obszarach. Chcą także państwo zachować w mocy system płatności powiązanych z produkcją w przypadku premii za bydło płci męskiej, rośliny białkowe i susz paszowy. Zasadniczo uważam, że istotne jest systemowe oddzielenie płatności od produkcji - jest to w rzeczywistości podstawowy element wszystkich podjętych reform - i powinniśmy jeszcze raz rozważyć kwestię uproszczenia przepisów, żeby wykorzystać każdą możliwość uproszczenia naszego systemu. Jestem jednak otwarta na znalezienie rozwiązania, które byłoby mniej skomplikowane, aniżeli zaproponowane przez nas.
Zaproponowaliśmy dwustopniowe podejście do oddzielenia płatności od produkcji i może zaakceptuję, wraz z prezydencją dokonanie tego za jednym zamachem, ale dopiero w 2012 roku - ostatnim roku obowiązywania tego systemu - więc skutki przyjęcia takiego rozwiązania byłyby odczuwalne dopiero w roku budżetowym 2013. Państwa pytanie, dlaczego mamy przyjąć rozwiązanie bardziej skomplikowane niż jest to konieczne ma sens. Jak już powiedziałam, art. 68 ma być stosowany jako instrument bardziej elastyczny, ale z określonymi ograniczeniami, ponieważ chcą państwo sytuacji, w której można powiązać 10% płatności z produkcją. Uważam, że powinniśmy zachować ostrożność, żeby nie doprowadzić do sytuacji, w której oddzielenie płatności od produkcji dokonane zostanie tylnymi drzwiami, a mianowicie poprzez art. 68.
Na koniec, co się tyczy modulacji, rozwoju obszarów wiejskich i nowych wyzwań, sądzę, że wszyscy zgodzimy się, że sprostanie nowym wyzwaniom wymagać będzie od nas większych środków finansowych. Priorytetowa sprawą są dla nas zmiany klimatyczne. Powinniśmy także znaleźć nowe metody prowadzenia gospodarki wodnej. Woda jest zasobem deficytowym i ma bardzo duże znaczenie dla rolnictwa, zwłaszcza w niektórych naszych południowych regionach. Powinniśmy zatem zastosować nowe technologie, żeby wykorzystywać wodę w jak najinteligentniejszy sposób i unikać jej marnotrawienia. Cel ten jesteśmy w stanie zrealizować, ale niewątpliwie wymagać to będzie nakładów finansowych.
Dlatego właśnie zaproponowałam to przeniesienie z pierwszego do drugiego filara - 8% rozłożonych na lata. Zdaję sobie sprawę z tego, że może jutro wrócimy do tej kwestii i znajdziemy kompromisowe rozwiązanie, ale pragnę podkreślić, że niewątpliwie niezbędne będzie zwiększenie nakładów finansowych, tak jak w przypadku różnorodności biologicznej oraz cięć w sektorze mleczarstwa, które wprowadziliśmy do systemu
Nie odniosę się szczegółowo do kwestii modulacji progresywnej. Znam państwa opinie w tej sprawie i wiem, że teraz mówicie "1, 2, 3”. Jestem pewna, że i w tej kwestii będziemy mogli znaleźć przyzwoity kompromis w tej kwestii.
Poruszyłam jedynie niektóre z podstawowych spraw i jestem pewna, że będę miała możliwość udzielenia odpowiedzi na państwa pytania pod koniec tej debaty. Pragnę dodać, że jestem zaangażowana w poszukiwanie we współpracy z prezydencją przyzwoitego kompromisowego rozwiązania. Wszyscy zdajemy sobie sprawę z tego, że nigdy nie dostaje się wszystkiego, czego się chce, więc uważam, że dla nas wszystkich będzie to kwestia zaakceptowania tego, że trzeba będzie "połknąć kilka wielbłądów”, żeby móc znaleźć kompromisowe rozwiązanie, które będzie korzystne dla europejskiego sektora rolnictwa w bardziej zglobalizowanym świecie.
Kathalijne Maria Buitenweg
sprawozdawca komisji opiniodawczej Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności. - (NL) Pani przewodnicząca! Choć Komisja Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności przywiązuje wielką wagę do tego, by być wiarygodnym organem, nie oznacza to jednak, że nie można wprowadzić istotnych zmian; oznacza to, że niezbędne jest ogłoszenie ich z dużym wyprzedzeniem, a także, że obywatelom należy także zaoferować możliwość zastosowania alternatywnych rozwiązań.
W ubiegłym roku Komisja Europejska przedstawiła komunikat w sprawie oceny funkcjonowania wspólnej polityki rolnej, która wymaga gruntownej reformy. Zamiarem Komisji było dokonanie znacznych cięć subsydiów bezpośrednich oraz zwiększenie efektywności działań w dziedzinie ochrony środowiska i zatrudnienia. Ostatecznie byliśmy rozczarowani brakiem poparcia dla naszych propozycji, w których w istocie przewidziano jedynie kilka nieznacznych cięć subsydiów bezpośrednich. Rolnicy nie powinni otrzymywać finansowego wsparcia na podstawie wielkości plonów zebranych w przeszłości czy z tytułu własności ziemi. Komisja Ochrony Środowiska Naturalnego chciałaby, żeby rolnicy otrzymywali wsparcie finansowe za świadczenie usług publicznych, takich jak ochrona różnorodności biologicznej czy gospodarka wodna, a także za swoją działalność na rzecz ochrony środowiska naturalnego, dobrostanu zwierząt i bezpieczeństwa żywności, wykraczającą swoim zakresem poza to, co jest wymagane prawem. Chcielibyśmy, żeby system ten stosowany był od 2020 roku.
Dziś wieczorem będziemy rozmawiać o spadku populacji pszczół. Poprawa tej sytuacji wymaga ograniczenia stosowania środków do opryskiwania oraz ochrony różnorodności biologicznej poprzez wprowadzanie stref buforowych. Problemów przysparza tutaj technologia genetyczna i intensywna gospodarka rolna oparta na monokulturze. Mam nadzieję, że dziś wieczorem, tak jak zrobiliśmy to dziś rano, opowiemy się za takim rodzajem rolnictwa, w którym gospodarka rolna oparta na polowej uprawie roślin oraz przyroda uzupełniają się wzajemnie.
Markus Pieper
sprawozdawca komisji opiniodawczej Komisji Rozwoju Regionalnego. - (DE) Pani przewodnicząca, pani komisarz, panie i panowie! Poczyniliśmy pewne postępy w budowie wolnych rynków rolnych, zarówno pod względem uregulowania kolejnych rynków rolnych, jak i uwzględniania w polityce europejskiej zasad ochrony ekonomicznej i socjalnej.
Z zadowoleniem przyjmuję zwłaszcza to, że Komisja zajęła już pozytywne stanowisko w sprawie kilku propozycji przedstawionych przez Parlament. Chciałbym także podziękować sprawozdawcy, który uwzględnił wiele propozycji zgłoszonych przez Komisję Rozwoju Regionalnego w sprawie modulacji i rozwoju obszarów wiejskich. Jest jednak jedna kwestia, która budzi nasz niepokój: chcielibyśmy wyłączenia większej liczby drobnych gospodarstw rolnych z systemu dodatkowych cięć środków. Komisja Rozwoju Regionalnego oraz wielu posłów spoza niej uważa, że próg wyłączenia powinien zostać podniesiony maksymalnie do 10 tysięcy euro.
Pani komisarz! Wbrew wyrażonej przez niektórych opinii, którą wszyscy znamy, nie jest to propozycja absurdalna. Wprost przeciwnie, nasza propozycja jest bardzo poważna, ponieważ ma na celu umożliwienie gospodarstwom rolnym podejmującym działalność w normalnych warunkach gospodarki rynkowej planowanie z pewnością, a także uwzględnia obietnice złożone w reformach rolnictwa przeprowadzonych w 2003 roku. W ostatnich miesiącach drobne gospodarstwa rolne zostały szczególnie dotknięte zawirowaniami na rynkach. Dlatego powinniśmy zaoferować im wsparcie polityczne. Oczywiście realizacja takiego programu mogłaby wymagać ograniczenia specjalnych programów w niektórych sektorach. Niemniej jednak powinniśmy zdawać sobie sprawę z tego, że przedmiotowy system ma wady. Nie możemy z jednej strony ograniczyć premii dla producentów mleka, a następnie twierdzić, że rozwiązaniem wynikających z tego problemów może być ustanowienie funduszu mlecznego, finansowanego z pozyskanych w ten sposób środków.
Gdyby wprowadzenie zmian strukturalnych w tym zakresie wymagało nakładów finansowych, należałoby je znaleźć wśród niewykorzystanych środków funduszy rolnych i funduszy strukturalnych. Polityka rolna będzie nadal pozostawać wewnętrznie sprzeczna i nieprzewidywalna, dopóki będzie tak popychana w różne strony. Dlatego jako Komisja Rozwoju Regionalnego wzywamy do zapewnienia bezpieczeństwa planowania w odniesieniu do programów rozwoju obszarów wiejskich i do dochodów rolników. Obydwa te cele mogą zostać zrealizowane tylko wtedy, gdy w przyszłości oddzielimy wyraźnie operacyjne podejście do płatności wyrównawczych od podejścia do programów regionalnych. Oczekujemy teraz, że Komisja opracuje i przedstawi odpowiednie propozycje w tym zakresie.
Lutz Goepel
w imieniu grupy PPE-DE. - (DE) Pani przewodnicząca! Bóg jeden wie, że dwie minuty to bardzo mało czasu, żeby opowiedzieć państwu o roku sumiennej pracy nad tą oceną funkcjonowania wspólnej polityki rolnej. Chciałbym tylko poruszyć kilka kwestii. Gwoli przypomnienia, w listopadzie 2007 roku Komisja zaproponowała modulację wynoszącą 8% i zmniejszenie o 45%. Proponowana była modulacja progresywna wynosząca 4%, tzn. modulacja uzależniona od wielkości gospodarstwa, określona w sprawozdaniu pana posła Goepela. Następnie usłyszeliśmy o modulacji podstawowej wynoszącej 8% i modulacji progresywnej wynoszącej 9%, co dałoby razem 17%, jako o ofercie zaproponowanej przez Komisję, a ostatnio osiągnęliśmy podczas głosowania w komisji poziom 5%. Istotne było dla nas, żeby wszystkie środki pozyskane w drodze modulacji pozostały w danym regionie, a także, żeby wykorzystane zostały niezależnie od wielkości czy formy prawnej poszczególnych gospodarstw.
Pani komisarz! Apelowała pani, żeby w okresie zmiany systemu państwa członkowskie zachowały większą elastyczność. Oznaczałoby to zapewnienie większych możliwości wprowadzenia systemu dalszego oddzielania płatności od produkcji oraz odejścia od systemu stosowania historycznych wartości referencyjnych. Zasadniczo akceptuję takie podejście. Debaty na forum komisji pokazały, że nie jest to celowe we wszystkich obszarach, o czym powinniśmy pamiętać, w szczególności w przypadku obszaru dotyczącego upraw, w miarę odchodzenia od niewielkich organizacji wspólnych rynków. Nowe wyzwania i wzrost mobilności na rynkach wymagają nowych, elastycznych mechanizmów. Jeśli chodzi o rynek mleczarski, udało nam się także zmienić brzmienie art. 68, aby umożliwić wsparcie dla regionów w niekorzystnym położeniu.
Wreszcie dochodzimy do kwestii mleka, najbardziej skomplikowanej kwestii w tej ocenie. Ponieważ kwestia ta jest tak skomplikowana wolałbym, żebyśmy zajęli się tym zestawem kwestii związanych z mlekiem poprzez przedstawienie możliwości i środków uzupełniających w kompleksowym sprawozdaniu, kiedy w 2010 lub 2011 roku zniesione zostaną ostatecznie kwoty. Jednakże fundusz mleczny obejmuje znaczne środki i umożliwia zapewnienie dodatkowego wsparcia producentom mleka, zwłaszcza na obszarach w niekorzystnym położeniu. Wspieranie inwestycji dokonywanych przez producentów mleka bez istnienia we wszystkich państwach członkowskich UE powiązanej z tym kwoty nie powinno być wyśmiewane, ponieważ zmniejszyłoby presję nabywczą przedsiębiorców.
I jeszcze jedna uwaga osobista, chciałbym podziękować mojemu zespołowi za doprowadzenie z powodzeniem do zakończenia prac nad tym pakietem pod koniec okresu mojej aktywności jako posła do Parlamentu w okresie francuskiej prezydencji.
(Oklaski)
Stéphane Le Foll
w imieniu grupy PSE. - (FR) Pani komisarz, panie ministrze, panie pośle Capoulas Santos! Chciałbym w takim razie wystąpić i, jak powiedział pan poseł Goepel, dwie minuty w przypadku tak ważnego sprawozdania to nie jest dużo.
To, co chciałbym powiedzieć jest całkiem proste. Najpierw chciałbym wystąpić w obronie przedstawionego dzisiaj przez pana posła Capoulasa Santosa wyważonego sprawozdania. Niezbędne było uaktualnienie wspólnej polityki rolnej, co jest celem oceny funkcjonowania tej polityki, ale także równie niezbędne było zachowanie jej spójności na szczeblu europejskim, a jednocześnie zapewnienie, żeby była nadal polityką, w ramach której wyznaczane są cele dla rolnictwa w całej Europie. Tej właśnie równowagi mam zamiar teraz bronić, podając cztery przykłady.
Pierwszy przykład dotyczy kwestii kwot mlecznych, która wywołała dyskusję i, mówiąc szczerze, uważam, że wypracowane stanowisko jest właściwe. W sprawie kwot mlecznych powinniśmy zachować ostrożność. Wszyscy, którzy chcą działać szybko w celu doprowadzenia do wzrostu produkcji i eliminacji mechanizmów rynkowych narażają nas na poważne niebezpieczeństwo spowodowania spadku cen mleka i konieczność wykonania niezwykle kłopotliwej pracy dotyczącej restrukturyzacji.
Jeśli chodzi o oddzielenie płatności od produkcji, w sprawie tej wypracowaliśmy i przyjęliśmy także stanowisko, które uważam za wyważone. Całkowite oddzielenie płatności od produkcji naraża na szwank wiele rodzajów produkcji. Powinniśmy chronić różne rodzaje produkcji w Europie, takie jak produkcja owiec, bydła i kóz oraz drobnotowarowa produkcja roślinna.
Jeśli idzie o mechanizmy regulacyjne, rzeczywiście możemy przyjąć podejście oparte na zabezpieczeniu się, ale powinniśmy także utrzymać w mocy mechanizmy publiczne umożliwiające zapobieganie i regulację; takie właśnie postulaty zawarte są w tym sprawozdaniu i uważam, że jest to bardzo ważne.
Wreszcie, jeśli chodzi o zwiększenie ogólnej pomocy oraz sposób, w jaki mamy tego dokonać, chcę powiedzieć, że w drodze modulacji i ograniczenia zakresu stosowania art. 68 poczynione zostały istotne kroki, które prowadzą nas we właściwym kierunku, tzn. w kierunku zapewnienia, by nasz międzynarodowy model produkcji rolnej odzwierciedlał w większym stopniu zasadę zrównoważonego rozwoju. Powinniśmy pamiętać o konieczności zachowania modelu operacyjnego opartego na poszczególnych osobach lub grupach i uwzględniającego trzy cele, a mianowicie cele gospodarcze i społeczne oraz w zakresie ochrony środowiska.
Niels Busk
w imieniu grupy ALDE. - (DA) Pani przewodnicząca! Ocena funkcjonowania wspólnej polityki rolnej promowana była jako sposób na uproszczenie przepisów oraz ograniczenie biurokracji. To były najważniejsze doniesienia, kiedy rozpoczynaliśmy naszą debatę. Ogłaszano również, że przygotujemy rolnictwo w UE na wzrost wolnego handlu, a zwłaszcza na nowy okres po roku 2013, w którym obowiązujące obecnie porozumienie wygasa. Jednocześnie dla nas w Europie bardzo ważne było wzięcie na siebie naszej części odpowiedzialności za produkowanie żywności wysokiej jakości, nie tylko dla konsumentów europejskich, ale także dla całego świata, a zwłaszcza zwiększającej się części mieszkańców świata, która domaga się żywności.
Sektor mleczarstwa był sektorem, w którym mieliśmy rzeczywiście sprawdzić, czy w Europie jesteśmy gotowi sprostać wymogom zwiększenia produkcji. W związku z tym uważam, że rozczarowujące jest uczestniczenie w debacie dotyczącej tego, czy powinniśmy rozpocząć proces tzw. "miękkiego lądowania” i zapewnienia producentom mleka, którzy tego pragną, możliwości zwiększenia produkcji mleka. Dla mnie jest to sygnał, że w Europie nie jesteśmy szczególnie gotowi do zmian, które będą niezbędne w przyszłości, a zwłaszcza w okresie po 2013 roku.
Jeśli idzie o uproszczenie przepisów oraz ograniczenie biurokracji - ułatwienie życia rolnikom - musimy przyznać, że nie jest szczególnie łatwo znaleźć jednoznaczne. ani też liczne przykłady uproszczenia przez nas przepisów lub ograniczenia biurokracji. Uważam, że cały problem z zasadą współzależności, w związku z którą występują obecnie znaczne różnice pomiędzy państwami członkowskimi, jest obszarem niewątpliwie wymagającym poprawy. Za najważniejszą sprawę uważam, że jednym z wyników tego przeglądu polityki rolnej powinno być bardziej jednoznaczne wskazanie kierunku, w którym ma zmierzać rolnictwo po wygaśnięciu porozumienia w 2013 roku.
Pozytywnym elementem jest polityka rozwoju obszarów wiejskich i tutaj oczywiście kwestią o istotnym znaczeniu jest, żeby środki z modulacji pozostały na obszarach wiejskich, co spowodowałoby, że modulacja przyniesie rzeczywiste korzyści. Wreszcie, byłbym zadowolony - i uważam także, że byłoby to korzystne dla rolnictwa europejskiego - gdyby Parlament trzymał się ściślej propozycji, którą Komisja zgłosiła jakiś czas temu.
Janusz Wojciechowski
Pani przewodnicząca! Dwaj bracia dostali od rodziców torbę cukierków. "Podzielimy się sprawiedliwie”, mówi starszy brat, a młodszy na to: "Ja bym wolał po równo”. Ta anegdota przypomina relacje między starymi i nowymi krajami członkowskimi w sprawach rolnych. Stare kraje dostają więcej, a nowe kilkakrotnie mniej.
Rozumiemy okres przejściowy, ale dlaczego tak ma być również po 2013 roku? Dlaczego w dalszym ciągu nowe kraje mają dostawać proporcjonalnie dwa, trzy razy mniej niż kraje stare? I słyszymy, że to jest sprawiedliwe, bo są zaszłości historyczne. A my nie chcemy sprawiedliwie, chcemy po równo. Nierówności miały jakieś uzasadnienie w systemie dopłat do produkcji - preferowani byli rolnicy produkujący więcej. Ale dziś, po przejściu na system dopłat obszarowych, nie ma żadnego uzasadnienia dla takiej dyskryminacji. To musi się skończyć po 2013 r. i nie może być podziału na starych i nowych członków. My, nowi, też chcemy być starzy!
(Oklaski)
Friedrich-Wilhelm Graefe zu Baringdorf
w imieniu grupy Verts/ALE. - (DE) Pani przewodnicząca, pani komisarz! Te rozmowy odbywają się w niekorzystnych okolicznościach. Gdyby Irlandczycy głosowali rozsądnie, mielibyśmy coś do powiedzenia w sprawach dotyczących rolnictwa i finansów rolnych po 1 stycznia 2009 roku.
Obecnie nasze rozmowy prowadzone są nadal na starych zasadach, pomimo, że urzędujący przewodniczący Rady, pan Barnier, zgodził się na nasz udział. Jest to uprzejma oferta, która pozostaje jednak jedynie pobożnym życzeniem, ponieważ wszystko jest, jak jest. Jest to także widoczne, kiedy czyta się projekty dokumentów Komisji. Pierwszy projekt redagowany przez pana posła Goepela jako sprawozdawcę - pan poseł przedstawił nam dane liczbowe kilka minut temu - przewidywał znaczną obniżkę o 10, 25 i 45 procent. W Parlamencie przeanalizowaliśmy te dane i dodaliśmy koszty robocizny obejmujące specjalne składki na ubezpieczenie. Obejmowałoby to redystrybucję i stanowiło przykład, który moglibyśmy wykorzystać po 2013 roku.
Obawiamy się, że w 2013 roku będziemy mieli obniżkę liniową. Jeśli chodzi o wartości wspomniane obecnie przez Komisję, należy stwierdzić, że góra urodziła mysz. Propozycja ta jest dość nieambitna i nie ma żadnego związku z diagnozą, którą pani słusznie przedstawiła, i z którą się zgadam. Wcześniej przywołała pani podstawowe kwestie: gospodarkę wodną, zmiany klimatyczne, różnorodność genetyczną, energie odnawialne oraz produkcję mleczarską. Wszystkie te kwestie wymagają rozważenia, ale proponowane przez panią środki są absurdalne.
Chciałbym pokrótce odnieść się do kwestii sektora mleczarstwa. Zna pani sytuację w sektorze mleczarstwa. Istnieje nadwyżka mleka, a ceny spadły do katastrofalnych poziomów. Pani propozycja dotyczy przyspieszenia i zwiększenia możliwości produkcyjnych. Jednakże gospodarka rynkowa oznacza produkcję zgodnie z zapotrzebowaniem. To, co pani proponuje jest trochę takie, jakby przemysł samochodowy skrócił lub zlikwidował wolne w okresie Świąt Bożego Narodzenia i zorganizował dodatkowe zmiany w celu zwiększenia zapasów samochodów. Takie podejście jest chybione, popieram wcześniejszą wypowiedź pana posła Goepela, a mianowicie, że nieuregulowanie kwestii produkcji mleka w ramach oceny funkcjonowania wspólnej polityki rolnej miałoby sens, ale dopiero wtedy, gdy będziemy mieli wreszcie wyniki analiz rynkowych, które obiecano nam tak dawno temu, ale które ciągle się nie pojawiły. Wtedy moglibyśmy wtedy wyciągnąć zasadne wnioski w odniesieniu do sektora mleczarstwa, które odzwierciedlałyby sytuację na rynku i potrzeby rolników.
Vincenzo Aita
w imieniu grupy GUE/NGL. - (IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Uważam, że dzisiejsza debata i następujące po niej głosowanie stanowią ważny etap dla polityki rolnej Wspólnoty.
Uważam, że ze względu na to, co się stało w ostatnich latach, a przede wszystkim w ostatnich dwóch latach, Europie potrzebne jest wzmocnienie wspólnej polityki rolnej (WPR). Zamiast tego, dzięki tej pracy, której wykonanie zajęło dość dużo czasu, oraz dzięki pracy wykonanej przez pana posła Capoulasa Santosa zajęliśmy się niektórymi kwestiami, ale zrobiliśmy to w ramach starego systemu. Kwestiami, które podczas tych ostatnich dwóch lat stały się dla Europy podstawowe, są następujące dwie kwestie, na które chciałbym zwrócić szczególną uwagę. Rozpoczęliśmy od oceny funkcjonowania WPR, przeprowadzonej w 2003 roku.
Niektóre dane powinny skłaniać nas do refleksji, czy w naszej pracy jesteśmy na właściwej drodze, pomimo tego, że w okresie ostatnich osiemnastu miesięcy wykonana została znakomita praca. Miejsca pracy straciły olbrzymie rzesze pracowników - według danych Eurostatu do 2005 roku, więc nie wiemy co się stało w latach 2007 i 2008 - w przybliżeniu dwa miliony pracowników, którzy stracili pracę w tym sektorze stabilnego, sezonowego i stałego źródła zatrudnienia. W latach 2003 i 2005 - znowu według danych Eurostatu - likwidacji uległo 611 tysięcy. gospodarstw rolnych. W takiej sytuacji, w sytuacji kryzysu ekonomicznego, zdarza się, że państwa członkowskie podejmują zdecydowane działania interwencyjne z udziałem banków i przemysłu, ale w żadnym kraju nie jest prowadzona debata dotycząca stanu rolnictwa, ponieważ oczekuje się, że wszystkie problemy zostaną rozwiązane w ramach polityki Wspólnoty oraz WPR.
Uważam, że podejmowane przez nas działania są sprzeczne z rzeczywistymi potrzebami rolników oraz działaniami, których w rzeczywistości potrzebują, a mianowicie działaniami, aby pomóc tym przedsiębiorstwom wyjść z sytuacji, w której ich interesy podporządkowane są interesom sektorów przetwórstwa i handlu, ponieważ kolejnym faktem - i już kończę - jest to, że w ostatnich dwóch, trzech latach, udział przedsiębiorstw rolnych w dochodach spadł z korzyścią dla transformacji w sektorze handlu.
To są właśnie kwestie, którymi powinniśmy się zająć i pod tym względem ocena tego, nad czym będziemy głosować w tej Izbie pojutrze, jest negatywna.
Witold Tomczak
Pani przewodnicząca! Finansowa dyskryminacja gospodarstw rodzinnych i dyskryminacja nowych państw członkowskich to dwa zasadnicze mechanizmy wspólnej polityki rolnej, które osłabiają całą Unię i są sprzeczne z jej głównymi celami. Proponowane zmiany nie likwidują tych mechanizmów. Czy można reformować uczciwie rolnictwo europejskie, pomijając 95% gospodarstw rolnych? Te 95% to gospodarstwa rodzinne, których powierzchnia nie przekracza 50 hektarów. Otrzymują one jednak tylko resztki z unijnej puli dotacji rolniczych. Ci najbogatsi, których jest tylko 1%, otrzymują ponad 9 miliardów euro, czyli więcej niż 90% wszystkich gospodarstw. Taka polityka uderza właśnie w gospodarstwa rodzinne, które stanowią o sile europejskiego rolnictwa. Efektem stosowanej i proponowanej polityki rolnej będzie dalsze wyludnianie się wsi, degradacja środowiska oraz utrata bezpieczeństwa żywnościowego regionów, państw oraz całej Unii.
Peter Baco
- (SK) Propozycje Komisji dotyczące monitorowania funkcjonowania wspólnej polityki rolnej (WPR) zostały sformułowane w okolicznościach zupełnie innych niż te, w których znajdujemy się obecnie. Obecnie większą uwagę musimy poświęcić w szczególności opanowaniu rosnącej zmienności rynków rolnych, przyspieszeniu procesu dostosowania do cen na rynkach światowych, podkreślaniu niezastąpionej roli rolnictwa w społeczeństwie, wzmocnieniu mechanizmów WPR, a przede wszystkim lepszemu wykorzystaniu możliwości dyskryminowanego rolnictwa nowych państw członkowskich.
Niestety poprawki zgłoszone przez Komisję Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich stanowią jedynie częściową korektę niedostatecznej reakcji Komisji Europejskiej na problemy, z którymi się obecnie borykamy. Przykładowo Komisja forsowała wprowadzenie zasady modulacji progresywnej w celu zademonstrowania obywatelom UE swojej zdolności eliminowania wysokiego poziomu wsparcia dla rolnictwa.
Jest to sprzeczne z koniecznością zapewnienia większego stopnia koncentracji czynników produkcji. Jednakże całkowicie absurdalna jest niechęć do zaakceptowania propozycji traktowania gospodarstw nie jako własności właścicieli, lecz jako racjonalnych i funkcjonalnych federacji drobnych właścicieli ziemskich, którzy nie byliby w stanie konkurować ze sobą. Dlatego każdego poszczególnego udziałowca należy uznać za pojedynczego rolnika.
Dlatego wzywam pana Barniera, urzędującego przewodniczącego Rady, do uwzględnienia w debatach prowadzonych na forum Rady proponowanego rozwiązania tego problemu.
Neil Parish
Pani przewodnicząca! Najpierw chciałbym podziękować pani komisarz Mariann Fischer Boel, urzędującemu przewodniczącemu Rady, panu Barnierowi, sprawozdawcy, panu posłowi Capoulasowi Santosowi oraz panu posłowi Lutzowi Goepelowi za współpracę, a także wszystkim członkom komisji za ich ciężką pracę, ponieważ jesteśmy 27 państwami członkowskimi, a choć w sprawie tego stanowiska nie mamy 27 stanowisk, to jednak nadal mamy ich wiele i zebraliśmy się na forum komisji w celu osiągnięcia, moim zdaniem rozsądnego kompromisu. Chciałbym także podziękować pani komisarz za współpracę i pomoc, a w szczególności panu Michelowi Barnierowi za ścisłą współpracę, jeśli nie procedurę współdecyzji.
Musimy teraz pójść naprzód i przyjąć sprawozdanie, osiągnąć kompromis i przyjąć stanowisko, żeby rolnicy w Europie wiedzieli dokładnie, w którym kierunku mają podążać.
Produkcja żywności jest niezbędna - co zobaczyliśmy wyraźnie w zeszłym roku - i musimy uwolnić rolników od biurokracji; potrzebujemy uproszczenia przepisów. Powinniśmy także zapewnić rolnikom możliwość swobodnego podejmowania decyzji dotyczących działalności gospodarczej. Musimy więc pójść naprzód. Rzeczywiście potrzebne nam jest jakieś zarządzanie kryzysowe, ale nie możemy dopuścić do powrotu interwencji - równowaga musi być właściwa.
Wielu z nas podróżuje samolotami po Europie, a kiedy lądujemy, lubimy miękkie lądowanie; miękkiego lądowania wymagają także kwoty mleczne. Musimy uwolnić rynek. Pani komisarz powiedziała, że w ubiegłym roku odnotowaliśmy popyt na produkty mleczne, a w tym roku popyt na takie produkty nie był tak duży, ale w przyszłym roku może znowu nastąpić wzrost popytu i potrzebujemy elastyczności, żeby zaspokoić zapotrzebowanie na takie produkty.
Rolnictwo i rozwój obszarów wiejskich to jedno i to samo; powinniśmy zatem podjąć działania mające na celu poradzenie sobie z problemami związanymi ze zmianami klimatycznymi i gospodarką wodną, przyjrzenie się kwestii biopaliw i biogazu i zapewnienie Europie rzeczywiście dobrej pozycji. Nie możemy się cofać, ponieważ jeśli chodzi o WTO nasza pozycja jest dobra. Pójdźmy naprzód poprzez rzeczywiste zreformowanie polityki rolnej.
Brian Simpson
Pani przewodnicząca! Na wstępie chciałbym także podziękować naszemu sprawozdawcy za ciężką pracę nad tą delikatną kwestią.
Obawiam się jednak, że pomimo tych znacznych wysiłków, zarówno ja, jak i delegacja mojego kraju, nie możemy poprzeć przyjęcia tego sprawozdania. Uważam, że wspólna polityka rolna wymaga radykalnej reformy. Polityka ta wymaga przejścia ze starego systemu płatności bezpośrednich na system rynkowy odzwierciedlający znaczenie zrównoważonego rozwoju obszarów wiejskich i ochrony środowiska naturalnego oraz efektywnego rolnictwa zamiast wspierania nieefektywnego rolnictwa. Choć to sprawozdanie samo w sobie nie jest dokumentem dotyczącym zasadniczej reformy, to jednak nadaje ton kolejnym reformom po 2013 roku. Dlatego jestem rozczarowany wynikiem głosowania w Komisji Rolnictwa, który po raz kolejny - jak mi się wydaje - odzwierciedla to, że komisja nie jest zainteresowana zasadniczą reformą tego zdyskredytowanego systemu.
W szczególności pragnę zwrócić uwagę na obowiązkową modulację. Nie mogę poprzeć stanowiska, zgodnie z którym ograniczeniu ulegną środki na rozwój obszarów wiejskich, a państwa członkowskie nie będą już dłużej musiały współfinansować nowego mechanizmu modulacji. Nie mogę także poprzeć stanowiska Komisji Rolnictwa, że powinniśmy także wycofać się z pomysłu pełnego oddzielenia płatności od produkcji, ale moje największe obawy związane są z Komisją Europejską. Pani komisarz! Pani stanowisko w sprawie obowiązkowej modulacji jest słuszne. Pani stanowisko w sprawie oddzielenia płatności od produkcji jest również słuszne. Choć raz mamy Komisję, która rzeczywiście chce zreformować WPR, ale ma do czynienia z Parlamentem, który nie spełnia pokładanych w nim w tej kwestii nadziei, uważając, że wyzwaniom, w obliczu których stoimy, można sprostać trzymając się starego, skompromitowanego systemu. Pani komisarz! Proszę się nie poddawać! Ma pani rację, ale niestety podejrzewam, że ta Izba postąpi niewłaściwie.
Jan Mulder
(NL) Pani przewodnicząca! Jak pani wie, nie jestem zbyt entuzjastycznie nastawiony do wszystkich propozycji oceny funkcjonowania wspólnej polityki rolnej. Gdybym był rolnikiem i w 2005 roku próbowałbym przewiedzieć, czego mam się spodziewać do 2013 roku, mógłbym oczekiwać - jeżeli mogą państwo okazać mi trochę cierpliwości - obniżki o 8% ze względu na modulację, obniżki o 10% na rezerwę krajową i ewentualnie obniżki o 9% ze względu na ograniczenie wysokich premii, a więc obniżki o 27% łącznie. Jak w przyszłości przeciętny rolnik ma polegać na rządzie europejskim, który nie spełnia swoich obietnic? Pani poseł Buitenweg powiedziała, że obniżka o 27% jest nieistotna, a ja uważam, że pozbawia to rolników znacznej części tej pomocy, która została im obiecana. Dlatego jestem także przeciwny tej modulacji i wolałbym, żeby łączne zmniejszenie tych premii nie było aż tak drastyczne.
Jeśli chodzi o rezerwę krajową, uważam, że powinniśmy wykorzystać jedyną możliwość jaką mamy, a mianowicie jak najszybciej opracować system ubezpieczeniowy zapewniający w całej Europie ubezpieczenie od chorób zwierząt czy roślin. Wcześniej czy później tak duża częstotliwość podróży spowoduje w Europie wybuch kolejnej zakaźnej choroby zwierząt, a nasze budżety nie są na to przygotowane. Jeżeli miałoby to się wydarzyć po raz kolejny, nie wiem skąd Komisja weźmie pieniądze. W tym przypadku przydatny byłby system ubezpieczeniowy.
Jeśli chodzi o kwoty mleczne, możemy jedynie zwrócić uwagę, że na arenie międzynarodowej pojawia się coraz więcej rynków. Uważam, że gdybyśmy powiedzieli np. Amerykanom czy Brazylijczykom, że jeżeli tego chcą, rynki te mogą należeć do nich, to nie byłoby to dobre dla Europy. Powinniśmy być także obecni na tych rynkach i dlatego w przypadku kwot mlecznych niezbędne jest miękkie lądowanie.
Moglibyśmy podjąć trzy środki, a mianowicie obniżyć opłatę za przekroczenie kwoty na produkcję, stopniowo zwiększać kwoty mleczne oraz co roku rozdzielać to, co nie zostało wykorzystane na skutek nieosiągnięcia pełnej zdolności produkcyjnej przez tych rolników, którzy wykorzystali swoją zdolność produkcyjną w pełnym zakresie, a nawet ją przekroczyli.
Gintaras Didžiokas
(LT) Najpierw chciałbym podziękować wszystkim, którzy pracowali tak ciężko nad skomplikowanymi i ważnymi, a według mnie najważniejszymi w tym roku projektami w zakresie stanowienia prawa, a zwłaszcza sprawozdawcy, panu posłowi Capoulasowi Santosowi. Nie mam wiele czasu, więc mogę jedynie poruszyć najważniejsze kwestie, którymi zainteresowani są rolnicy w moim kraju.
Po pierwsze, mówi się o zrównaniu poziomów płatności bezpośrednich dopiero za 13 lat. To bardzo istotna kwestia i jeżeli mówimy o solidarności, uczciwej konkurencji i wspólnym rynku, to powinniśmy zachowywać się zgodnie z tymi zasadami. Powinniśmy zapewnić prawidłowy rozdział środków finansowych pomiędzy beneficjentów pomocy.
Drugą bardzo istotną kwestią jest konieczność zniesienia ograniczeń powierzchni gruntów według stanu na 30 czerwca 2003 r. Jeżeli mówimy o niedoborach żywności, o głodzie na świecie i wreszcie o biopaliwach, to pozwólmy rolnikom wykorzystać możliwości drzemiące w istniejących zasobach.
Przede wszystkim powinniśmy zachować obecny budżet wspólnej polityki rolnej Unii Europejskiej i nie dopuścić do rozproszenia środków w tym budżecie poprzez realizację różnych wątpliwych pomysłów.
Alyn Smith
Pani przewodnicząca! Gratuluję i dziękuję wszystkim kolegom za doprowadzenie dzisiaj tej sprawy do szczęśliwego końca. Chcę jednak przyłączyć się do tych kolegów, którzy są rozczarowani, że choć mieliśmy taką możliwość, to jednak nie poczyniliśmy dostatecznych postępów i nie byliśmy zbyt ambitni. Pamiętajmy jednak, że z założenia ocena funkcjonowania wspólnej polityki rolnej miała ograniczyć się jedynie do samej oceny, a zasadnicze reformy miały zostać przeprowadzone później i na tym właśnie powinniśmy się skoncentrować w dniu dzisiejszym.
Kiedy wybiegamy w przyszłość, do roku 2013, niewątpliwie jest wiele do zrobienia, ponieważ mamy wspólną politykę rolną, która jak każdy dobry kompromis nie zadowala w pełni nikogo. Wykorzystam więc uwagi pana posła Neila Parisha, a także pana posła Piepera, że powinniśmy wybiec w przyszłość, odpowiadając sobie na pytanie, jakie cele chcemy zrealizować w ramach wspólnej polityki rolnej. W szczególności taka dyskusja powinna uwzględniać kwestię reformy funduszy strukturalnych, ponieważ w swoim obecnym kształcie WPR jest zbyt skomplikowana i pełna zawiłości, a ponadto trudno jest zapewnić jej poparcie społeczne, podczas gdy fundusze strukturalne byłyby tańszym, skuteczniejszym sposobem zapewniania dóbr publicznych związanych ze środowiskiem naturalnym. Powinniśmy pamiętać, że WPR dotyczy udzielania bezpośredniego wsparcia producentom lokalnej żywności o wysokiej jakości. Jeżeli będziemy o tym pamiętać, popełnimy niewiele błędów. To jest nasz cel nadrzędny, a dziś podejmujemy krok na drodze do jego realizacji.
Ilda Figueiredo
(PT) Uczestniczymy w tej debacie nad dalszymi zmianami wspólnej polityki rolnej (WPR) z pewnymi obawami, ponieważ zasadniczo zmiany te mają na celu zapewnienie większej liberalizacji i uzależnienie od rynków międzynarodowych, bez uwzględnienia, że rolnictwo jest sektorem strategicznym, a także, że bezpieczeństwo i niezależność w zakresie zaopatrzenia w żywność mają zasadnicze znaczenie dla zagwarantowania mieszkańcom naszych państw członkowskich żywności wysokiej jakości.
Podobnie nie do przyjęcia jest brak wrażliwości społecznej, który towarzyszy dążeniu do przeprowadzenia całej tej reformy, bez uwzględnienia tego, że mamy obecnie poważny problem z bezrobociem. Ograniczenie wsparcia dla drobnych producentów rolnych, ogłoszenie zniesienia systemu kwot mlecznych, renacjonalizacja wspólnej polityki rolnej oraz ciągle niesprawiedliwy rozdział środków pomocy grożą zniszczeniem tego, co jeszcze pozostało z gospodarki funkcjonującej w oparciu o gospodarstwa rodzinne.
Dlatego nalegamy na przyjęcie zgłoszonych przez nas propozycji dotyczących zagwarantowania wsparcia dla rolników prowadzących gospodarstwa towarowe, zwalczania niestabilności w sektorach produkcyjnych wywoływanej wahaniami cen oraz zapobieżenia pogarszaniu się sytuacji środowisk wiejskich oraz pustynnienia wielu regionów.
Georgios Georgiou
(EL) Pani przewodnicząca! Najpierw chciałbym powiedzieć, jak bardzo jesteśmy wdzięczni naszemu koledze, panu posłowi Luisowi Manuelowi Capoulasowi Santosowi i wszystkim innym osobom, które uczestniczyły w przygotowaniu tego godnego uznania sprawozdania.
Obszary wiejskie zamieszkałe przez rolników zajmujących się uprawą tytoniu są najbiedniejszymi obszarami Grecji; Obawiam się, że obszary te są najbiedniejsze w Europie w wartościach bezwzględnych. Mieszkańcy tych regionów nie mają innej możliwości zatrudnienia niż praca przy tytoniu i domagają się jedynie tego, żeby system wsparcia produkcji tytoniu został zachowany w mocy co najmniej do 2013 roku. Domagają się także, jeżeli jest to w ogóle możliwe, naprawy niesprawiedliwości będącej następstwem stosowania rozwiązań wprowadzonych w 2004 roku, a także dalszego udzielania subsydium tytoniowego w ramach pierwszego filara ograniczonego o 50% dopiero od 2010 roku, w celu udzielania im wsparcia dochodowego. Jest to humanitarne, a nie techniczne żądanie.
Jim Allister
Pani przewodnicząca! W dostępnym mi czasie skoncentruję się na sektorze mleczarstwa, ponieważ - jak pani komisarz wie od czasu naszego spotkania, które miało miejsce w zeszłym tygodniu - w moim okręgu wyborczym sektor ten boryka się z trudnościami wywołanymi gwałtownym spadkiem cen. Ten spadek cen umocnił mnie w przekonaniu, że zniesienie kwot mlecznych jest przedwczesne i nierozważne, a ponadto nie wpłynie w żaden sposób na stabilizację rynku.
Podobnie ograniczenie zakresu stosowania dostępnych środków zarządzania rynkiem wydaje mi się niepotrzebne i nierozsądne ze względu na niestabilność wpływającą obecnie na sytuację na rynku. Utrzymanie na tym rynku cen minimalnych wymaga zachowania znaczących możliwości zarządzania tym rynkiem. Bez tego nie czeka nas wcale miękkie lądowanie, jeśli chodzi o mleko.
Dlatego z przykrością odnotowuję, że w okresie, w którym niektóre państwa członkowskie wykazują elastyczność - np. Francja przeznacza niewykorzystane środki na wspieranie sektora owczarskiego, a Niemcy rozważają ustanowienie funduszu na rzecz restrukturyzacji sektora mleczarstwa - Komisja pragnie ograniczyć swoje możliwości działania poprzez niepotrzebne znoszenie środków zarządzania rynkiem.
Agnes Schierhuber
. - (DE) Panie przewodniczący, pani komisarz, panie przewodniczący Rady! Najpierw chciałabym podziękować sprawozdawcom za wniosek legislacyjny oraz sprawozdanie w inicjatywy własnej. Reformy przeprowadzone w latach 2003 i 2004 stanowiły ważne etapy zmiany wspólnej polityki rolnej (WPR). Szczegółowa ocena funkcjonowania WPR nie jest sama w sobie zasadniczą reformą, a jedynie kolejnym ważnym etapem tworzenia nowoczesnej, wielowymiarowej i konkurencyjnej wspólnej polityki rolnej. Jeśli chodzi o priorytety, wszystko pozostaje bez zmian. Kwestią pierwszorzędnej wagi jest produkcja żywności, a następnie kwestia pasz i źródeł zaopatrzenia w energię.
Znaczenie produkcji mlecznej, zwłaszcza na terenach górskich, gdzie często jedyną możliwością jest gospodarowanie na użytkach zielonych, zostało już omówione. W tym przypadku chronimy nie tylko środowisko naturalne, ale także miejsca pracy, co uważam za równie istotne. Uważam, że kwestią o podstawowym znaczeniu jest także przygotowanie się do miękkiego lądowania po 2015 roku. Obecnie jestem przeciwna zwiększeniu ogólnej kwoty mlecznej. Uważam, że w okresie, w którym mamy tak znaczną nadwyżkę mleka powinniśmy zachować ostrożność. Każdy to przywołuje kwestię cen żywności, jako powód zwiększenia kwot nie zauważa, że producent mleka otrzymuje mniej niż 30% ceny sprzedaży, podczas gdy cena sprzedaży w supermarketach - nawet w państwie członkowskim, z którego pochodzę - jest obecnie taka sama jak 25 lat temu.
Drugi filar należałoby wzmocnić nie osłabiając pierwszego filara. Z zadowoleniem przyjmujemy zmianę oceny art. 68 dzięki zapewnieniu państwom członkowskim swobody podejmowania decyzji. Cieszę się także, że osiągnięte zostało porozumienie sprawie funduszu mlecznego, w tym w odniesieniu do produkcji na terenach górskich oraz regionach w niekorzystnym położeniu.
Wreszcie chciałabym powiedzieć, że mam wielką nadzieję, że w najbliższych dniach Rada i Komisja osiągną kompromis. Jestem pewna, że wspólna polityka rolna zostanie rozwinięta, aby zapewnić nam także w przyszłości we wszystkich regionach UE wielofunkcyjną produkcję rolną, zgodną z zasadą zrównoważonego rozwoju.
Rosa Miguélez Ramos
(ES) Panie przewodniczący, pani komisarz! Akceptujemy cele tej oceny funkcjonowania wspólnej polityki rolnej, ale nie wszystkich proponowanych środków.
Analiza zagrożeń związanych ze zmianami klimatycznymi, finansami i zdrowiem oraz innych wyzwań pokazuje, że wspólna polityka rolna nie tylko nie jest przestarzała, ale wręcz przeciwnie jest niezbędna, żeby odgrywać fundamentalną rolę w zapewnianiu światu bezpieczeństwa zaopatrzenia w żywność oraz w zachowywaniu naszych społeczności wiejskich.
W 1992 roku, roku reform MacSharry'ego, sądziliśmy naiwnie, że samowystarczalność żywnościowa jest zdecydowanie zapewniona, a także, że każdy znajdzie sobie odpowiednie miejsce na rynku. Zdaliśmy sobie jednak sprawę, że coraz bardziej zglobalizowany rynek nie odzwierciedla naszych aspiracji w zakresie produkcji rolnej zapewniającej stale w całej Europie bezpieczną żywność po rozsądnych cenach.
Wzrost cen surowców - które obecnie znowu spadają - występujący jednocześnie ze wzrostem kosztów produkcji pasz i nawozów, wywołał głęboki kryzys w kilku sektorach, takich jak sektory hodowli owiec i wołowiny, co stanowi dla nas istotne doświadczenie.
Pani komisarz! Wydaje się, że ten efekt huśtawki będzie się utrzymywać. W szczególności chcę zwrócić uwagę na sektor owczarski i sektor mleczarstwa. Sektor owczarski podupada. Sektor ten potrzebuje wsparcia ze strony Wspólnoty, o co Parlament zaapelował w czerwcu ubiegłego roku, a sama zmiana brzmienia art. 68 nie wystarczy.
Jeśli chodzi o sektor mleczarstwa, zapewnienie miękkiego lądowania wymaga okresu przejściowego, żeby sektor mógł się dostosować i przekształcić się nie wykazując sztywności, którą wywołuje obecnie brak niewykorzystanych kwot. Pani komisarz! Dodam, że nie we wszystkich państwach członkowskich sytuacja jest podobna lub taka sama.
Donato Tommaso Veraldi
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Chciałbym podziękować sprawozdawcy za wykonanie znakomitej, pozytywnej i sensownej pracy. Przedmiot oceny funkcjonowania wspólnej polityki rolnej (WPR) jest w istocie bardzo ważny, ponieważ celem tej oceny jest zwiększenie konkurencyjności europejskiego rolnictwa.
Uważam, ze należy zwrócić uwagę na dwie kwestie, a mianowicie na kwestię zwiększenia kwot mlecznych, zapewnienie państwom mającym deficyt i państwom, w których kwota krajowa jest przekraczana, możliwości zwiększenia produkcji, a także na kwestię utrzymania w mocy do 2012 roku systemu pomocy związanej z wielkością produkcji tytoniu.
Jeśli chodzi o tę drugą kwestię, pomimo zdecydowanego sprzeciwu wobec zmiany porozumienia z 2004 roku, zważywszy, że duża grupa państw uważa subsydiowanie uprawy tytoniu za moralnie nie do zaakceptowania ze względu na wpływ palenia na zdrowie publiczne, chciałbym zwrócić uwagę, że udział produkcji surowca tytoniowego w Europie nie przekracza 4% produkcji światowej, a także, że Unia Europejska jest wiodącym światowym importerem surowca tytoniowego z państw trzecich, co pokrywa ponad 70% swojego zapotrzebowania.
Dlatego uważam, że naszym obowiązkiem jest znalezienie sprawiedliwego rozwiązania w celu zapobieżenia dalszym konsekwencjom dotyczącym gospodarki i zatrudnienia, w celu uniknięcia masowego porzucania uprawy tytoniu.
Andrzej Tomasz Zapałowski
(PL) Panie przewodniczący! Jednym z najważniejszych zadań, które stało i stoi przed wspólną polityką rolną było zapewnienie samowystarczalności w rolnictwie poszczególnym państwom Unii Europejskiej. Patrząc na wnioski końcowe zawarte w przeglądzie widzę, iż proponowane zmiany dotyczą większości mechanizmów poprawy sytuacji produkcji na poszczególnych rynkach. I dobrze. Ale martwi mnie, że nie ma zgody na generalną zmianę w podejściu do wyrównania dopłat we wszystkich państwach Unii do jednakowego poziomu, co umożliwiłoby zdrową konkurencję wewnątrz Wspólnoty i na zewnątrz.
Tak naprawdę ten przegląd potwierdził fakt, iż w Unii Europejskiej trwa ciągle protekcjonizm dla rolnictwa narodowego ze strony krajów tzw. starej Unii w stosunku do krajów nowoprzyjętych. Fakt, iż jestem kolejnym mówcą zwracającym na to uwagę świadczy o powadze problemu i ciągłym ignorowaniu go przez Komisję. Bardzo ważne jest, iż Parlament zauważył także jak niesprawiedliwy był pierwotny podział kwot mlecznych. Dobrze, iż próbujemy ten problem nieśmiało, ale jednak, uregulować.
Marie-Hélène Aubert
- (FR) Panie przewodniczący, pani komisarz, panie Barnier! Przez ostatnie trzy dni obchodziliśmy Europejskie Dni Rozwoju, w trakcie których często podnoszona była kwestia kryzysu żywnościowego, który jest poważnym problemem dla najbiedniejszych krajów. Wszyscy mówcy podkreślali, że kraje rozwijające się powinny rozwinąć swoje własne rolnictwo poprzez optymalne wykorzystanie swoich gruntów i zasobów naturalnych.
Nawiasem mówiąc wygłaszane z przejęciem opinie tych, którzy wczoraj i znowu dzisiaj nawoływali do ograniczenia interwencji państwa i cięć w wydatkach publicznych, powszechnej liberalizacji, prywatyzacji i zepchnięcia rolnictwa niemal do roli działalności prehistorycznej, a następnie dokonali zwrotu o 180. stopni na rzecz ogromnych inwestycji publicznych w produkcję rolną i niezależność w zakresie zaopatrzenia w żywność, wydają się jednocześnie śmieszne i skandaliczne.
Przyszłość rolnictwa w krajach rozwijających się jest bezpośrednio uzależniona od wyniku naszej dzisiejszej debaty. Niestety, nie uważam jednak, żeby ta ocena wspólnej polityki rolnej (WPR), której proces rozpoczął się zanim zamieszki wywołane brakiem żywności oraz katastrofalne zakłócenia na rynkach osiągnęły swoje apogeum, brała pod uwagę sytuację środowisk rolniczych Południa czy wyciągała pełne wnioski z występującego obecnie poważnego kryzysu ekologicznego, społecznego, gospodarczego i finansowego.
Dlatego z wielką przykrością odnotowuję, że solidne związki pomiędzy rolnictwem Północy i Południa cieszą się tak małym zainteresowaniem, zarówno jeśli idzie o propozycje Komisji, jak i w sprawozdaniu Parlamentu, a to, że pod znakiem zapytania stoi rozstrzygnięcie kwestii obiecanego już jednego miliarda euro pokazuje, że dużo jest jeszcze do zrobienia.
Sylwester Chruszcz
(PL) Panie przewodniczący! Polscy rolnicy i rolnicy z Europy Środkowej i Wschodniej wchodząc do Unii Europejskiej zostali potraktowani jako członkowie drugiej kategorii, dotyczy to m. in. dopłat i kwot mlecznych. Obecnie nasila się tendencja, aby tę dyskryminację i nierówne traktowanie zachować nawet po 2013 roku. Miejcie Państwo na uwadze, że duża część gospodarstw rolnych we wschodniej części Unii to gospodarstwa rodzinne. Decyzje podejmowane w Brukseli i Strasburgu uderzą właśnie w te rodziny. To właśnie ci rolnicy głosowali za wejściem do Unii mając jednocześnie obiecane równe traktowanie od 2013 roku. Czy mamy im dziś powiedzieć, że zostali oszukani?
Apeluję do kolegów posłów, aby wspólna polityka rolna nie była wspólna tylko z nazwy. Pod bardzo szczytnymi hasłami tak naprawdę podejmuje się działania, które mogą uderzyć w polskie, europejskie rolnictwo i na to naszej zgody być nie może.
Dzisiaj w Brukseli protestują polscy rolnicy ze Związku Zawodowego Solidarność. Chcą oni zwrócić uwagę unijnych władz na trudną sytuację producentów mleka i zbóż. Popieram ich i uważam, że protesty w Brukseli to najlepszy dowód na to, że w rolnictwie nie dzieje się najlepiej. Nierówne traktowanie starych i nowych państw członkowskich musi się wreszcie skończyć.
Esther Herranz García
(ES) Panie przewodniczący! Zdecydowana większość rolników i hodowców czeka na decyzje i porozumienia dotyczące tej oceny wspólnej polityki rolnej (WPR), które Rada ds. Rolnictwa i Rybołówstwa przyjmie do czwartku. Rolnicy i hodowcy czekają, ponieważ nie jest to tylko zwykła ocena, ale ocena skutkująca wieloma zmianami, takimi jak upadłość wielu gospodarstw, jeżeli dokonane zostaną cięcia pomocy bezpośredniej zaproponowane przez Komisję Europejską.
Modulacja jest kluczową kwestią tego sprawozdania parlamentarnego i mogłaby stać się jednym z kilku elementów opinii Parlamentu, co wywarłoby pewien skutek na negocjacje prowadzone przez ministrów rolnictwa państw członkowskich UE.
Od lat byliśmy przeciwni jakiemukolwiek zwiększeniu tego, co eufemistycznie nazywamy "modulacją”, ponieważ brak dostatecznych środków na realizację polityki rozwoju obszarów wiejskich nie będzie następstwem braku środków w budżecie wspólnej polityki rolnej, lecz raczej całkowitego braku woli politycznej, żeby w budżecie Wspólnoty zapewnić dostateczne środki dla tego istotnego filara.
Czy chcemy liberalizacji rynków? Oczywiście, że chcemy, ale przy zastosowaniu takich samych wymogów i warunków dla wszystkich producentów, zarówno w Unii Europejskiej, jak i w państwach trzecich.
Obecnie Unia Europejska igra z przyszłością wielu rolników i hodowców. Muszę tu zwrócić szczególnie uwagę na sytuację w sektorach borykających się z trudnościami, takich jak sektory: owczarski, wołowiny i produkcji tytoniu, których dalsze istnienie w wielu regionach produkcyjnych zależeć będzie od wyniku tej oceny funkcjonowania.
Niektórzy producenci, tacy jak hodowcy owiec nie proszą o pomoc. Chcą tylko, żeby zapewniono im możliwość wycofania się z rynku z godnością, ponieważ dokonali kalkulacji i jedyną możliwością przetrwania jest dla nich ograniczenie produkowanych ilości. Zaprzestanie produkcji jest zatem jedynym wyjściem, które pozostawiliśmy wielu producentom, których miejsce zajęte zostanie niewątpliwie przez import z państw trzecich, ponieważ konsumenci nie przestaną konsumować, a świat nie zatrzyma szybkiego wzrostu liczby konsumentów.
Parlament powinien wydać swoją opinię ostrożne, a Rada powinna ją rozważyć. Chciałabym podziękować przewodniczącemu Komisji Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich, panu posłowi Parishowi za kroki, które podjął, by Parlament został wysłuchany, a nie bezceremonialnie ignorowany przez Radę i Komisję, tak jak dotychczas.
Csaba Sándor Tabajdi
- (FR) Panie Barnier, pani Fischer Boel! Mam nadzieję, że znakomite sprawozdanie pana posła Capoulasa Santosa będzie mogło stanowić solidną podstawę kompromisu na forum Rady w okresie prezydencji francuskiej, a także, że Parlament Europejski i Rada wspólnie poskromią Komisję.
Co oznacza, jak przytoczyłem to już za Saint-Exupéry'm, że Mały Książę oswoił lista. Mam nadzieję, że uda nam się to jutro. Całkowite zniesienie mechanizmu interwencyjnego jest dla Europy i bezpieczeństwa żywności w Europie wysoce niebezpieczne.
Karanie dużych producentów rolnych wywrze niezwykle szkodliwy wpływ na europejską konkurencyjność, a w przypadku gospodarki hodowlanej należy pomóc rolnikom bezrolnym.
Anne Laperrouze
- (FR) Panie przewodniczący! Na początku tej dekady określiliśmy ramy finansowe wspólnej polityki rolnej (WPR) do 2013 roku. Rolnicy dokonali inwestycji w oparciu o przedstawione im dane liczbowe. Czy teraz, w połowie kampanii, postanowimy obniżyć wysokość płatności, których mają prawo oczekiwać? To niesprawiedliwe.
Jestem przeciwna modulacji zalecanej, czy to przez Komisję Europejską, czy to w sprawozdaniu pana posła Capoulasa Santosa. Celem wspólnej polityki rolnej jest wspieranie rolnictwa i nadanie struktury. Przykładowo, obserwujemy ogólny zastój w gospodarce hodowlanej na korzyść importu owiec z państw trzecich. Rolnicy zajmujący się produkcją zwierzęcą potrzebują wspólnej polityki rolnej, w ramach której mogliby liczyć na wsparcie. Dlatego potrzebne są nie tylko premie za owce maciorki, ale także premie środowiskowe za zachowanie pastwisk i rezerwy krajowe umożliwiające zajmowanie się spustoszeniami spowodowanymi wybuchami chorób, a zwłaszcza choroby niebieskiego języka.
Panie ministrze, pani komisarz, panie i panowie! Rolnicy liczą na nas!
Liam Aylward
Panie przewodniczący! Jestem pewny, że pani komisarz i pan przewodniczący Rady oczekują, że zaapeluję o zrealizowanie podstawowych zaleceń sprawozdania dotyczącego sytuacji w sektorze owczarskim, które zostało przyjęte w tym Parlamencie zdecydowaną większością.
Jeśli idzie o modulację, jestem przeciwny wzrostowi o 13% do 2012 roku, gdyż uważam, że nie powinno to być obowiązkowe, a także, że każde państwo członkowskie powinno mieć swobodę podejmowania decyzji w tym zakresie. Jeśli chodzi o kwoty mleczne, oczekiwałbym zwiększenia o 2%, a nie o proponowane 1%, a państwa, które mają niewykorzystane moce produkcyjne w przypadku mleka powinny móc je wykorzystać do czasu miękkiego lądowania, które ma nastąpić w 2015 roku.
Najważniejsze jest jednak to, że kiedy ostatnim razem reformowaliśmy wspólną politykę rolną, obiecano nam uproszczenie przepisów i jeżeli jest coś, co doprowadza rolników do szału, to jest to biurokracja i zbędne przepisy. Obecnie liczba urzędników, nadzorujących w imieniu Komisji, ministerstw rolnictwa państw członkowskich i władz lokalnych przestrzeganie przez rolników obowiązujących przepisów, jest większa niż liczba policjantów zwalczających przestępczość na ulicach. Jest to absurdalne; rolnikom powinno się pozwolić nadal gospodarować i produkować niezbędną żywność, która jest potrzebna dla stale rosnącej populacji.
Chciałbym powiedzieć, że z mojego osobistego punktu widzenia w moim kraju nie może być mowy o drugiej Lizbonie dopóki sprawa ta nie zostanie rozstrzygnięta.
Véronique Mathieu
- (FR) Panie przewodniczący! Sprawozdanie, nad którego przyjęciem będziemy jutro głosować, stanowi zwieńczenie roku pracy i negocjacji poświęconych przyszłości wspólnej polityki rolnej i naszych rolników. Faktycznie właśnie 20 listopada ubiegłego roku pani Fischer Boel odwiedziła nas, żeby przedstawić swoje propozycje dotyczące oceny wspólnej polityki rolnej.
Teraz, w ślad za sprawozdaniem pana posła Lutza Goepela w sprawie poczynionych postępów, mamy przed sobą sprawozdanie pana posła Capoulasa Santosa w sprawie wniosku Komisji. Obydwu naszym kolegom posłom należy pogratulować znakomitej pracy. Komisji Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich Parlamentu Europejskiego udało się nie ustąpić Komisji Europejskiej w sprawie jej pierwotnych propozycji, które według nas były zbyt liberalne.
Mam zamiar zachować czujność, jeśli idzie o sektor mleczarstwa, a w szczególności o środki, które mają być stosowane do czasu zniesienia kwot. Mam tutaj na myśli zwłaszcza producentów mleka na terenach górskich, którzy nie mogą być biednymi kuzynami w tej reformie, będziemy musieli zadbać o to, by zostali oni wyłączeni, ponieważ będą potrzebowali wsparcia bardziej niż inni rolnicy.
Nie mam zamiaru odgrywać w ich przypadku roli Kasandry, ale jak mamy sobie wyobrazić uznanie francuskiego sektora mleczarstwa za jeden region? Dlatego całym sercem przyjmuję propozycję ustanowienia funduszu mlecznego oraz propozycję oceny zwiększenia kwot mlecznych od 2010 roku, zgodnie ze zmianami na rynku.
Uważam, że wyliczenia Komisji Rolnictwa dotyczące progresywnej modulacji są rzetelne i umożliwiłyby nam wzmocnienie rozwoju regionalnego oraz rozwoju obszarów wiejskich, a także ochronę różnorodności biologicznej, zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju.
Z zadowoleniem przyjmuję także wyjaśnienie zasady współzależności, której stosowanie było jak dotychczas dla rolników rzeczywistym problemem.
Mam także nadzieję, że zachowamy fundusz tytoniowy, którego istnienie umożliwia nam zachowanie w Europie drobnych gospodarstw oraz znacznej liczby miejsc pracy w regionie, w którym nie da się uprawiać czegokolwiek innego, a ponadto pozwala uniknąć przywozu takich produktów.
Wreszcie, panie ministrze Barnier! Bardzo cenimy pana zaangażowanie w trakcie tych negocjacji. Wykazał pan dużą dozę cierpliwości i zdecydowania, nie próbując niczego na siłę przyspieszać, a wręcz przeciwnie. Współpraca z panem była prawdziwą przyjemnością. Pańska współpraca z nami była bezcenna. Wiem, że będziemy mogli na pana liczyć.
Lily Jacobs
(NL) Panie przewodniczący! W latach 60. pan Sicco Mansholt, prominentny członek mojej partii w Holandii, stworzył europejską politykę rolną i jesteśmy z tego dumni. Kierował się on wizją zapewnienia wszystkim Europejczykom dostatecznej ilość bezpiecznej żywności, a wszystkim europejskim rolnikom przyzwoitych dochodów. Są to ideały, które popieram tutaj znowu z całego serca. Wiele się jednak zmieniło przez te ostatnie 50 lat. Liczba mieszkańców świata gwałtownie rośnie, nasilają się zmiany klimatyczne, wrasta globalizacja, nieuczciwy handel i spekulacje cenami żywności, czego dobrym przykładem jest ostatni kryzys żywnościowy.
Debata nad oceną funkcjonowania wspólnej polityki rolnej dotyczy przede wszystkim zasobów, środków i sprytnych wyłączeń. Wyrażam ubolewanie, że w okresie poprzedzającym 2013 rok, najważniejsze sprawy schodzą na dalszy plan. Naszą wspólna politykę rolną należy uaktualnić w rozsądny sposób, w ramach którego zachowamy idee Mansholta, ale pozbędziemy się przestarzałych elementów, takich jak np. subsydia wywozowe czy produkcyjne. Najwyższy czas na uczciwy handel, zwrócenie większej uwagi na zrównoważony rozwój, zdrowie i innowacyjne rozwiązania, które pozwolą nam sprostać wyzwaniom, w obliczu których naprawdę stoimy. Jesteśmy to winni reszcie świata, następnym pokoleniom i podatnikom europejskim.
Kyösti Virrankoski
(FI) Panie przewodniczący! Cele polityki rolnej określone w Traktacie obejmują rozwój rolnictwa, zagwarantowanie rolnikom odpowiedniego poziomu dochodów a konsumentom rozsądnych cen, stabilizację rynków oraz zapewnienie odpowiedniego zaopatrzenia.
Oprócz innych problemów, cele wynikające z oceny funkcjonowania polityki rolnej są sprzeczne z pierwszym z tych celów i dlatego ich realizacja oznaczałaby w rzeczywistości zmianę Traktatu. Pomoc dla rolników zostałaby ograniczona, a tym samym złamane zostałyby złożone wcześniej obietnice. Ceny konsumpcyjne mogłyby wzrosnąć. Ograniczenie zakupów interwencyjnych oraz zniesienie kwot mlecznych spowodowałoby większe wahania rynku. W ubiegłym roku wydaliśmy ponad 500 milionów euro na subsydia wywozowe do mleka. Oddzielenie płatności od produkcji spowodowałoby spadek produkcji, podczas gdy akceptowalność tego rozwiązania byłaby jeszcze bardziej niepewna.
Ta ocena funkcjonowania wspólnej polityki rolnej pozbawiona jest przede wszystkim aspektu solidarności. Wniosek Komisji nie odzwierciedla w żaden sposób zasady, zgodnie z którą rolnicy powinni mieć możliwość prowadzenia działalności rolniczej zgodnej z zasadą zrównoważonego rozwoju na tych obszarach, które są w najgorszej sytuacji pod względem warunków naturalnych, chociaż Rada Europejska potwierdziła to trzy razy. Gospodarstwo rodzinne jest zbyt słabym parterem negocjacyjnym w porównaniu z międzynarodowymi gigantami żywnościowymi czy międzynarodowymi mechanizmami rynkowymi. Dlatego potrzebna nam jest wspólna polityka rolna.
Sergio Berlato
(IT) Panie przewodniczący, pani komisarz, panie i panowie! Naszym podstawowym celem jest zapewnienie, żeby po roku 2013 Europa miała nadal wspólną politykę rolną. Uważamy, że jest to zasadnicza kwestia, nie tylko ze względu na konieczność ochrony sektora rolnictwa i ustroju społeczno-gospodarczego w naszych państwach członkowskich, ale także dlatego, że zapewnienie europejskiego bezpieczeństwa zaopatrzenia w żywność jest na początku trzeciego tysiąclecia strategicznie niezbędne bardziej niż kiedykolwiek w przeszłości.
Pani komisarz! Pragniemy podkreślić, że powinniśmy nadal realizować politykę wsparcia w kontekście każdej z poszczególnych wspólnych organizacji rynku, tam gdzie to konieczne, a konkretnie uważamy, że:
a) w sektorze uprawy tytoniu, oddzielenie płatności od produkcji powinno obejmować możliwość stosowania do 2013 roku także pomocy związanej z wielkością produkcji w celu zapobieżenia całkowitemu porzuceniu produkcji, ponieważ brak takiego rozwiązania mógłby spowodować zagrożenie dla całych sektorów, powodując bezrobocie oraz stwarzając różne problemy gospodarcze i ekologiczne na obszarach w szczególnie niekorzystnym położeniu. Pani komisarz i panu przewodniczącemu pragnę przypomnieć, że Parlament Europejski wyraził już swoje poparcie w tej sprawie znaczną większością;
b) w sektorze mleczarstwa, w celu przywrócenia równowagi na rynku w krótkim okresie, a w celu umożliwienia wyjścia z systemu kwot zgodnie z zasadą miękkiego lądowania w dłuższym okresie, wskazane byłoby zwiększenie kwot o 2% w każdym roku obrotowym w latach 2009-2010 i w latach 2014-2015.
Sebastiano Sanzarello
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! I ja chciałbym pogratulować sprawozdawcy, panu posłowi Capoulasowi Santosowi, a także panu posłowi Goepelowi, wykonanej przez nich znakomitej pracy.
Debatujemy nad wspólną polityką rolną (WPR), która ustanowiona została pierwotnie pod koniec lat 90. a następnie sama zrodziła dalszą politykę w 2003 roku, w warunkach zglobalizowanego świata, w których odnotowaliśmy nadwyżki produkcyjne, w których wygłaszaliśmy peany na cześć nadmiernej pomocy udzielanej rolnictwu. Stworzyliśmy koncepcje oddzielenia płatności od produkcji, modulacji i warunkowości oraz nadmiernie zbiurokratyzowany system udzielania pomocy i w ciągu kilku lat osiągnęliśmy założony poziom rozwoju, o czym mówił pan Barnier. Osiągnięcie poziomu rozwoju, który sobie założyliśmy, przyniosło nam deficyt produkcji, problemy z zaopatrzeniem, zwłaszcza w przypadku zbóż, deficyt produkcji mięsa w Europie i utratę niewyobrażalnej liczby miejsc pracy.
Dlatego uważam, że podejście, które Komisja przyjęła zmieniając swoje stanowisko z 2003 roku, powinno ulec zmianie wraz z upływem kadencji prezydencji francuskiej, a ponadto powinniśmy ponownie rozważyć stanowisko przyjęte w tych sprawach oraz w sprawie modulacji, która wydaje się nadmierna. Pozbawiając producentów środków i przenosząc je do drugiego filara zabieramy środki tym, którzy inwestują i produkują codziennie w sektorze rolnictwa, tym, od których wymagamy szacunku dla ziemi oraz przestrzegania zasad zdrowotności produktów żywnościowych, przestrzegania zasad bezpieczeństwa i higieny pracy, przestrzegania zasad dobrostanu zwierząt, produkowania bezpiecznej żywności o wysokiej wartości odżywczej, Pozbawiamy ich należnego im wsparcia w coraz bardziej konkurencyjnym i zglobalizowanym świecie.
Powinniśmy zatem jeszcze raz to przemyśleć, zwłaszcza w przypadku kwot mlecznych, w państwach takich jak Włochy, które już od 20 lat borykają się z problemem deficytu produkcji, pomimo znacznego potencjału produkcyjnego. System pomocy związanej z wielkością produkcji należy utrzymać w mocy. Popieram to, co moi koledzy posłowie powiedzieli w tej sprawie w odniesieniu do tytoniu, ponieważ w Europie 500 tysięcy rodzin utrzymuje się z pracy w tym sektorze, a zniesienie systemu pomocy związanej z wielkością produkcji niewątpliwie doprowadzi te rodziny do ubóstwa, nie przyczyniając się, jeżeli o to tutaj chodzi, do zmniejszenia liczby palaczy.
Vincenzo Lavarra
(IT) Panie przewodniczący, pani komisarz, panie i panowie! Z dużym zadowoleniem przyjmuję dowody bardzo pozytywnego procesu współdecyzji w dziedzinie rolnictwa, co było możliwe dzięki ściślejszej współpracy pomiędzy Radą, Komisją i Parlamentem Europejskim. Jest to dobry znak i jestem pewny, że pozwolą mi państwo pogratulować panu posłowi Capoulasowi Santosowi wyważonego sprawozdania w sprawie modulacji, młodych rolników oraz bezpieczeństwa i higieny pracy, a także nowych wyzwań.
Przechodzimy obecnie trudne przemiany; wiemy o miękkim lądowaniu oraz o oddzieleniu płatności od produkcji, a także o innych innowacyjnych środkach. Przechodząc te przemiany powinniśmy chronić rolników mających przed sobą zniesienie kwot mlecznych, a także chronić obszary znajdujące się w niekorzystnym położeniu, takie jak występujące w sektorze produkcji tytoniu, a ponadto powinniśmy wykorzystać możliwości, jakie stwarzają te zmiany, żeby jeszcze raz poważnie zastanowić się nad kształtem wspólnej polityki rolnej (WPR) po 2013 roku w celu uaktualnienia jej celów i określenia jej nowych misji i rozpocząć debatę w sprawie sposobów przezwyciężenia dychotomii pomiędzy pierwszym filarem a drugim filarem.
Mairead McGuinness
Panie przewodniczący! Chcę podziękować Radzie, Komisji i sprawozdawcy za ciężką pracę wykonaną w tej sprawie. Jedyną "prostą” kwestią w dziedzinie wspólnej polityki rolnej, która nie została uwzględniona w tej debacie, jest, że budżet jest ustalony i ulega zmniejszeniu, a jednak oczekiwania, jakie mamy w przypadku tej polityki są coraz większe, obejmując sprawy takie, jak zmiany klimatyczne, różnorodność biologiczna i gospodarka wodna. Inteligentnie prowadzona gospodarka wodna to bardzo dobry pomysł, a władze lokalne powinny zająć się jej uszczelnieniem. Jakie to mądre!
Chciałabym przejść do kwestii mleka. Cóż w tym złego, że zwiększymy kwoty o 2% i zaufać rolnikom produkującym na rynek, że będą to robić? Nie jest to obowiązkiem. Niech rolnicy sami podejmą decyzję. Jeśli chodzi o kwestię owiec, sprawozdanie pana posła Aylwarda wzbudziło ogromne nadzieje, które my w tym Parlamencie podzielamy. Nie możemy zniweczyć tych nadziei, kiedy Rada podejmie wreszcie swoje ostateczne decyzje.
Jeśli idzie o modulację i art. 68, mówimy o przesunięciu środków przeznaczonych na rolnictwo w celu sprostania nowym wyzwaniom. Nie można tego robić, a jeśli nawet tak, to można to zrobić jedynie ustanawiając mniejszą, a nie większą liczbę przepisów, co zazwyczaj jest regułą.
Największym zagrożeniem dla WPR i rolników europejskich jest przegląd budżetu - dziedzictwo Tony'ego Blaira w tej polityce, zagrażające finansowaniu rolnictwa. Odnosząc się do uwagi na temat traktatu lizbońskiego, którą przedstawił mój kolega, pan poseł Liam Aylward, chciałabym powiedzieć, że istotnie problemem nie były kontrole. Wydaje mi się, że obecnie rolnicy w Irlandii byliby bardziej skłonni poprzeć traktat lizboński, ponieważ obawiają się, że państwa członkowskie będą sprawowały większą kontrolę nad realizacją polityki rolnej, znają także związane z tym zagrożenia w związku z naszym budżetem na rok 2009, kiedy to rząd Irlandii ograniczył wsparcie dla rolnictwa - ufają Europie bardziej niż państwu członkowskiemu, na terenie którego działają. Powinniśmy o tym pamiętać.
Największym problemem, z którym borykają się rolnicy w całej Europie, jest zmienność dochodów i zmienność cen. Potrzebujemy środków wspierania rynku. Muszą one być bardziej elastyczne i bardziej sensowne, a ponadto stosowane tylko wtedy, gdy jest to konieczne; w przeciwnym razie z niszczymy rodzinną gospodarkę rolną i zniszczymy to, co stworzyliśmy w Europie, tzn. źródła zaopatrzenia w bezpieczną żywność o wysokiej jakości. Życzę państwu powodzenia w obradach.
Bogdan Golik
(PL) Panie przewodniczący! Pani komisarz! Szczególne podziękowania dla posła sprawozdawcy Luisa Manuela Capoulasa Santosa za ogromną pracę, którą wykonał w ciągu ostatnich miesięcy i duże zdolności kompromisu.
Wspólna polityka rolna musi zachować swój wspólnotowy charakter przez zapewnienie równych warunków konkurencji w poszerzonej Unii Europejskiej. Warunkiem niezbędnym jest w tym przypadku między innymi dążenie do ujednolicenia stawek płatności w skali całej Unii Europejskiej. Wierzę, że dojdzie do tego w 2013 r. i nikomu nie przyjdą do głowy w tym zakresie żadne pomysły, żeby przesuwać to na kolejne lata.
Ze względu na szczupłość czasu ograniczę się tylko do jednego elementu. Nowe państwa członkowskie będą w coraz większym stopniu objęte wymogami z zakresu ochrony środowiska, bezpieczeństwa żywnościowego oraz dobrostanu zwierząt. Przestrzeganie tych wymogów wiąże się z koniecznością ponoszenia w krótkim czasie ogromnych nakładów finansowych, co w przypadku tych państw oznacza istotne zmniejszenie rentowności produkcji rolnej. Dlatego też zsynchronizowanie pełnego wdrożenia tych zasad musi być przesunięte na okres zrównania pełnych płatności i dopłat.
Ioannis Gklavakis
(EL) Panie przewodniczący, pani komisarz! Chciałbym pogratulować panu posłowi Capoulasowi Santosowi znakomitego sprawozdania, a ponadto podziękować koordynatorowi i kontrsprawozdawcy, panu posłowi Goepelowi.
Pokrótce omówię trzy kwestie; przede wszystkim, jeśli o nas chodzi, obowiązujący obecnie system pomocy w sektorze tytoniu powinien zostać utrzymany w mocy do 2013 roku, a 50% środków na finansowanie tej pomocy powinno nadal pochodzić z budżetu pierwszego filara, a nie z drugiego filara. Uważam, że jest to zarówno nieuczciwe, jak i niesprawiedliwe. Dlaczego tak uważam? Ponieważ zasadę tę chcemy zastosować jedynie w przypadku tytoniu. Po drugie, uważam, że dla ponad pół miliona rodzin rolników oznaczać to będzie katastrofę, zwłaszcza w moim kraju, gdzie większość producentów tytoniu stanowią biedni, drobni producenci rolni, którzy porzucą swoje gospodarstwa i przeniosą się do dużych miast, co jest niezwykle niebezpieczne dla środowiska i krajobrazu.
Chciałbym coś tutaj wyjaśnić. Wszyscy jesteśmy przeciwni paleniu, ale nie możemy mylić ze sobą dwóch kwestii; tak długo, jak ludzie w Europie będą palić papierosy, a przemysł europejski potrzebować będzie tytoniu, produkowanie przez nas tytoniu ma większy sens niż importowanie go.
Po drugie, sens ma także utrzymanie w mocy obowiązującego obecnie systemu uprawnień specjalnych, zwłaszcza jeśli chodzi o uprawnienia specjalne dotyczące pasz.
Po trzecie, jestem przeciwny wprowadzeniu minimalnych progów przyznawania pomocy bezpośredniej, proponowanych przez Komisję, co do których Komisja twierdzi, że finansowego wsparcia nie powinien otrzymywać każdy, kto otrzymuje obecnie mniej niż 250 euro rocznie lub przeznacza pod uprawę mniej niż jeden hektar gruntów. Na litość boską! Unia Europejska chce wspierać zarówno dużych, jak i drobnych producentów. Potrzebujemy ich wszystkich, ale przede wszystkim potrzebujemy drobnych producentów rolnych. Dlatego apeluję o zmianę tej propozycji oraz o udzielanie pomocy rolnikom, niezależnie od tego jak małe są ich gospodarstwa.
Katerina Batzeli
(EL) Panie przewodniczący! Na wstępie chciałabym pogratulować panu posłowi Capoulasowi Santosowi sprawozdania. Panie ministrze Barnier, pani komisarz Fischer Boel! Niezależnie od szkół myślenia, ilustrujących odmienne podejście każdego z państwa do wspólnej polityki rolnej i jej roli w rozwoju Unii Europejskiej, osiągnęliśmy coś, co jest nieosiągalne; innymi słowy powodują państwo utratę zaufania i rozczarowanie zarówno drobnych, jak i dużych producentów. Inaczej mówiąc, ograniczając pomoc we wszystkich obszarach, proponując dalsze ograniczenie wysokości uprawnień w okresie wzrostu kosztów produkcji, rozczarowaliśmy zarówno dużych producentów mleka, jak i drobnych producentów działających na małych obszarach i na terenach górskich.
Propozycja dotycząca tytoniu, w ramach której Komisja proponuje skandaliczną obniżkę o 50%, bez żadnego uzasadnienia na podstawie Traktatu czy nawet polityki horyzontalnej realizowanej w ramach wspólnej polityki rolnej, nie budzi zaufania. Kolejna różnica dotyczy wyłączenia drobnych gospodarstw do 10 hektarów, co zwłaszcza w przypadku Grecji oznacza, że wyłączone zostaną obszary wyspiarskie.
Pani komisarz! Znam pani politykę komunikacyjną i mam dla pani wielki szacunek. Mówi pani o miękkim lądowaniu. Proszę uważać, jakim lotnisku wylądujemy. Lotnisko jest także w Guantanamo!
Esther de Lange
(NL) Panie przewodniczący! Wiele już usłyszeliśmy podczas tej długiej porannej debaty. Na całe szczęście zanim rozpoczęliśmy tę debatę udało mi się poczęstować panią komisarz porcją owoców dla szkół, więc miejmy nadzieję, że dzięki tej przekąsce będziemy mogli jeszcze jakiś czas kontynuować dyskusję na ten ważny temat.
Chciałabym jednak skierować uwagę nie na owoce dla szkół, a na kwestię mleka. Uważam, że niezależnie od dyskusji dotyczącej wszelkiego rodzaju instrumentów technicznych niemożliwe jest wyjaśnienie obywatelom europejskim dlaczego zapłaciliśmy 340 milionów euro w formie opłaty za przekroczenie kwoty na produkcję, podczas gdy niemal 1% europejskiej kwoty pozostaje niewykorzystany. W każdym razie Rada będzie musiała odnieść się to tego braku logiki.
Co więcej, jak już powiedziałam, propozycja Komisji dotycząca corocznego zwiększania kwoty o 1% jest według mnie bardzo "odchudzona”, a mogłaby z łatwością zostać później na forum Rady Ministrów podniesiona do postaci "półtłustej”. Przecież zwiększając kwotę o 1% nie wykorzystujemy możliwości istniejących na rynku wewnętrznym UE oraz na rynku międzynarodowym. Argument, który słyszałam wcześniej podczas tej debaty, a mianowicie, że nasz system kwot zapewniłby nam automatycznie dobre ceny, jest zbyt krótkowzroczny. Widać to także wyraźnie po zmianach cen od 1984 roku. Rzecz jasna w naszym regionie nie do pomyślenia jest istnienie olbrzymich magazynów, jakie znajdują się w Stanach Zjednoczonych. Będziemy musieli zapewnić zabezpieczenie na wypadek wielu chudych lat i nieprzewidzianych okoliczności, takich jak choroby zwierząt.
Ponadto - i uważam to za równie ważne - wzywam Komisję do zbadania, jak dzielone są dochody w łańcuchu produkcji żywości. Podczas gdy obecnie supermarkety pracują na marżach zysku wynoszących około 20%, a łańcuchy dystrybucyjne na marżach zysku kształtujących się na poziomie blisko 10%, wielu producentów pierwotnych - rolników - bez których, nie byłoby żadnej żywności, pracuje obecnie ze stratą.
Wrócimy jednak do głównego tematu. Jak już powiedziałam, mówimy tutaj o naszym chlebie powszednim. Bezpieczeństwo żywnościowe powinno zatem stanowić kwestię pierwszorzędnej wagi nie tylko podczas tej debaty, ale przede wszystkim także podczas debaty dotyczącej kształtu polityki rolnej po 2013 roku. Uważam bowiem, że ostatnią rzeczą, jakiej nam potrzeba, jest stwierdzenie kiedyś, że w sprawie naszego chleba powszedniego staliśmy się tak samo zależni od odległych krajów, jak przypadku energii.
Giovanna Corda
- (FR) Panie przewodniczący, pani komisarz, panie ministrze Barnier, panie i panowie! Jestem bardzo wdzięczna naszemu koledze, panu posłowi Capoulasowi Santosowi, za ogromną pracę, którą wykonał, co należy podkreślić, zachowując poczucie humoru.
Celem wspólnej polityki rolnej (WPR) było zawsze gwarantowanie wszystkim zaopatrzenia w żywność. Realizacja tego celu jest obecnie jeszcze bardziej zasadna, ponieważ kryzys, którego doświadczamy zagraża zarówno konsumentom, jak i rolnikom. Niezbędne jest nie tylko zapewnienie konsumentom dostępu do produktów żywnościowych, ale także zagwarantowanie rolnikom przyzwoitych dochodów. Dlatego powinniśmy zachęcać młodych rolników do podejmowania i rozwijania działalności gospodarczej oraz pomagać im w tym, ponieważ to oni w przyszłości będą żywić naszą planetę.
Chciałabym zwrócić uwagę na trudności występujące w sektorach hodowli owiec i kóz, w przypadku których pan poseł Capoulas Santos wykazał szczególną wrażliwość. Niezbędne jest udzielenie tym sektorom wsparcia nie tylko w zakresie produkcji mięsa, ale także mleka - w sektorze, którego sytuacja na Sardynii jest mi dobrze znana.
Jean-Paul Denanot
- (FR) Panie przewodniczący! Dziękuję za wykonaną pracę oraz za wnioski i wytyczne, które wynikają z oceny wspólnej polityki rolnej (WPR) oraz ze sprawozdania pana posła Capoulasa Santosa.
Rolnictwo jest istotnie sektorem gospodarki niezdolnym do samodzielnego reagowania na sygnały rynku. Niewątpliwie działalność rolnicza wpływa na samowystarczalność żywnościową, ale także, czego aż nazbyt często jesteśmy świadkami, na sytuację regionów i na zatrudnienie.
Eliminacja instrumentów rynkowych zadałaby naszemu rolnictwu dotkliwy cios. Przykładowo, oddzielenie płatności od produkcji stanowi rzeczywisty problem w niektórych dziedzinach chowu zwierząt gospodarskich, a mianowicie krów mamek i owiec. Cieszę się, że, jak słyszałem, pani komisarz Fischer Boel właśnie poruszyła tę kwestię.
Ponadto jasne jest, że ścisłe przestrzeganie zasady stosowania kwot referencyjnych przyznanych w przeszłości stanowiłoby znaczną przeszkodę na drodze do jakiejkolwiek ewentualnej reformy. Nadal uważam jednak, że zasadniczą sprawę jest rozstrzygnięcie kwestii drugiego filara WPR, ponieważ zwiększenie zatrudnienia na obszarach wiejskich wymaga przede wszystkim wykorzystania wszystkich możliwości, jakie zapewnia działalność rolnicza. Powinniśmy zatem rozstrzygnąć kwestię drugiego filara, nie obniżając oczywiście pierwszego filara.
María Isabel Salinas García
(ES) Panie przewodniczący! Najpierw ja także chciałabym pogratulować sprawozdawcy, panu posłowi Capoulasowi Santosowi, wspaniałej pracy. Uważam, że pan poseł zachował w swoim sprawozdaniu równowagę i umiar.
Uważam, że na tym etapie debaty niezwykle istotne jest skierowanie do naszych rolników przesłania dotyczącego stabilności. Rolnicy europejscy potrzebują obecnie stabilności i odpowiednich rozwiązań bardziej niż kiedykolwiek w przeszłości. Potrzebują zarówno dostatecznie długich okresów przejściowych, jak i kontynuacji szczególnych środków dla sektorów walczących o przetrwanie.
Pani komisarz! Te same rozwiązania nie mogą być stosowane we wszystkich sektorach. Powinna pani pamiętać, że mamy sektory borykające się z rzeczywistymi trudnościami. Wspólna polityka rolna nie może być źródłem problemów, lecz rozwiązań, a do tego niezbędny jest nam mocny pierwszy filar.
Wierzymy w rozwój obszarów wiejskich i upatrujemy w nim nadzieję, ale nie uważamy, by modulacja proponowana przez Komisję była rozwiązaniem. Nie należy wzmacniać rozwoju obszarów wiejskich ze szkodą dla pierwszego filara. Przyznajemy, że system płatności jednolitych wymaga uproszczenia poprzez zmianę instrumentów rynkowych. Nie oznacza to jednak ich likwidacji.
Jeżeli nam się uda, położymy podwaliny pod wspólną politykę rolną, która realizowana będzie jeszcze długo po 2013 roku. Jeżeli nam się nie uda, doprowadzimy wielu rolników europejskich do bankructwa.
Alessandro Battilocchio
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Z zadowoleniem przyjmuję znaczące wysiłki poczynione przez pana posła Capoulasa Santosa, naszego sprawozdawcę, w celu zapewnienia, by wspólna polityka rolna (WPR) pozostała bliższa europejskim rolnikom i obywatelom, a nie potrzebom rynku, a także w celu pogodzenia różnych interesów pojawiających się w obliczu tylu wyzwań.
Dlatego niezbędne jest przyjęcie i stosowanie przez 27 państw członkowskich wspólnego podejścia w odniesieniu do przedmiotowego sektora; istotne jest jednak także utrzymanie w mocy instrumentów wspierania rynków i zarządzania rynkami podstawowych produktów. Mam tutaj na myśli np. sektor mleczarstwa czy pomoc dla plantatorów tytoniu, której zniesienie nie przyczyniłoby się na pewno do zmniejszenia liczby palaczy, doprowadziłoby natomiast do zniknięcia istotnego produktu europejskiego oraz związanej z nim struktury społecznej.
W takich instrumentach należy jednak zawsze uwzględniać niezwykle zróżnicowane okoliczności, w których prowadzona jest w Europie działalność rolnicza. Przykładowo, obowiązujący obecnie system kwot mlecznych stanowi reakcję na kryteria, które nie mają już zastosowania. Proponowane tytułem kompromisowego rozwiązania podniesienie kwot o 1% nie jest dostatecznie wysokie, żeby zaspokoić zapotrzebowanie krajowe w większości państw członkowskich. Powinniśmy zatem opracować, przyjąć i wdrożyć bardziej elastyczny system, który zapewniałby każdemu państwu członkowskiemu możliwość zaspokajania jego własnych potrzeb, co przyczyniłoby się także do wzrostu europejskiej konkurencyjności tego sektora na rynku międzynarodowym.
Avril Doyle
Panie przewodniczący! Zdecydowanie popieram pana ministra Barniera, kiedy mówi o niezależności żywnościowej i o jej znaczeniu, a także panią komisarz Fischer Boel, kiedy mówi o znaczeniu zmian klimatycznych w kontekście bieżącej agendy dotyczącej rolnictwa. Czy moglibyśmy połączyć te dwie koncepcje?
Przewiduje się, że rosnący światowy popyt na produkty mleczarskie, który w 2020 roku sięgnie 35%, doprowadzi do intensyfikacji produkcji w irlandzkim sektorze mleczarstwa, co najprawdopodobniej wpłynie na stan pogłowia krów mamek na skutek ewentualnego zmniejszenia pogłowia bydła w związku realizacją celów UE w zakresie uporania się ze zmianami klimatycznymi w ramach propozycji dotyczącej wspólnych działań. Irlandzki system produkcji żywności uważany jest za jeden z najbardziej efektywnych pod względem kontroli emisji na jednostkę wyprodukowanej żywności. Jeżeli Irlandia zmniejszy pogłowie bydła, to najprawdopodobniej wszelkie niedobory na międzynarodowych rynkach żywności uzupełnione zostaną przez kraje o mniej bezpiecznych dla środowiska systemach rolnictwa i systemach generujących o wiele wyższe poziomy emisji ze względu na mniej efektywne metody zarządzania pogłowiem lub średnią wieku pogłowia, a także ze względu na wylesianie.
Paulo Casaca
(PT) Panie przewodniczący, pani komisarz Fischer Boel, panie ministrze Barnier! Ocena funkcjonowania wspólnej polityki rolnej powinna służyć zmianie tych elementów, które nie działają właściwie. Jednym z takich elementów są przepisy dotyczące rolnictwa w najbardziej oddalonych regionach. Są to, między innymi, przepisy rozporządzenia dotyczącego produkcji cukru w Autonomicznym Regionie Azorów.
Chciałbym zaapelować zarówno do pani komisarz, jak i do pana ministra, a także do wszystkich posłów, o przeanalizowanie zgłoszonych przeze mnie poprawek, żeby zastanowić się, co mamy do stracenia, ponieważ rozwiązanie tego problemu jest łatwe i proste. Ewentualne nierozwiązanie tego problemu spowoduje jednak bezrobocie i upadek sektora, co z kolei będzie miało bardzo poważne konsekwencje dla Autonomicznego Regionu Azorów.
Apeluję ponownie, żeby poświęcili państwo tej sprawie szczególną uwagę.
Francesco Ferrari
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Uważam, że ze względu na zaistniałą ostatnio sytuację nasze podziękowania należą się zarówno pani komisarz, jak i sprawozdawcy. Chciałbym podziękować sprawozdawcy za pracę, którą wykonał, ponieważ podczas dyskusji na temat rolnictwa poruszamy kwestię żywności, a zatem bardzo delikatną kwestię.
Chciałbym poruszyć dwie kluczowe kwestie. Pierwsza dotyczy kwot mlecznych. Z zadowoleniem przyjmuję konsensus osiągnięty w sprawie zwiększenia kwot o 1% - można było je zwiększyć nawet o 2% - ale większy problem pojawi się po 2014 roku. Jeżeli lądowanie nie będzie miększe, ci którzy w ostatnich latach dokonali inwestycji będą mieli wówczas ogromne problemy, a przedsiębiorstwa rolne związane z tym sektorem poniosą ogromne straty. Kolejny aspekt lub kwestia dotyczy mechanizmów kontroli cen produktów rolnych. Rok temu mieliśmy problem żywnościowy związany ze zbożami, a teraz ceny kukurydzy i pszenicy spadły o połowę w porównaniu z ubiegłym rokiem, podczas gdy ceny konsumpcyjne makaronów, chleba i pasz utrzymują się nadal na wysokim poziomie. Może jest to następstwo błędnego planowania lub niedostatecznej kontroli...
Zbigniew Krzysztof Kuźmiuk
(PL) Panie przewodniczący! Komisja Europejska zaprezentowała pułapy środków finansowych na wspólną politykę rolną w poszczególnych krajach członkowskich do roku 2013 i w latach następnych. Jeśli przeliczyć te kwoty na jeden hektar użytków rolnych, to widać olbrzymie zróżnicowanie wsparcia na hektar pomiędzy poszczególnymi krajami: w Belgii jest to ok. 490 euro, w Danii 390, w Niemczech 340, we Francji 260, ale w nowych krajach członkowskich już znacznie mniej: 210 w Czechach, 200 na Słowacji, a w Polsce tylko 190.
W sytuacji, kiedy koszty wytwarzania w starych i nowych państwach członkowskich bardzo szybko ulegają wyrównaniu, a Komisja Europejska proponuje oddzielenie wsparcia finansowego od produkcji, utrzymanie takiego zróżnicowania nie tylko nie ma żadnego merytorycznego uzasadnienia, ale także dyskryminuje rolników w nowych państwach członkowskich. Jeżeli stanowisko Komisji i Rady nie ulegnie w tej sprawie zmianie, będziemy już na trwale mieli dwie wspólne polityki rolne: tę bogatszą, adresowaną do starych państw członkowskich, i tę biedniejszą, która będzie udziałem nowych państw członkowskich.
Elisabeth Jeggle
(DE) Panie przewodniczący, pani komisarz, panie ministrze! Chcę przedstawić krótką wypowiedź, koncentrując się na tym, że w pierwszym rzędzie jesteśmy odpowiedzialni za 500. milionów konsumentów w Unii Europejskiej, a następnie za rolników w Unii Europejskiej, którzy produkują żywność dla tych konsumentów. Odpowiadamy w tym samym stopniu za duże, jak i małe gospodarstwa. Odpowiadamy za gospodarstwa położone na obszarach w niekorzystnej sytuacji i na obszarach użytków zielonych, a w szczególności na obszarach produkcji mleczarskiej i mięsa.
Pani komisarz! Chciałabym podziękować pani za pozytywne rozpatrzenie propozycji dotyczącej ustanowienia funduszu mlecznego, czego domagałam się od dwóch lat, tzn. od czasu debaty w sprawie mini-pakietu dotyczącego mleczarstwa oraz zniesienia środków wsparcia w tym sektorze. Jestem przekonana, że mechanizm ten umożliwi nam przekazywanie pomocy, jeżeli najpierw nie zabierzemy środków finansowych innym rolnikom, a zamiast tego wykorzystamy zasoby uwolnione dzięki zniesieniu środków wspierania rynku.
Marian Harkin
Panie przewodniczący! Podczas tej debaty powinniśmy poruszyć kwestie bezpieczeństwa żywności, możliwości prześledzenia pochodzenia żywności i przede wszystkim bezpieczeństwa żywnościowego. Nie możemy rozdzielać tych kwestii w dyskusjach ani ignorować tego, że z roku na rok liczba rolników stale gwałtownie spada.
Podniesienie poziomu obowiązkowej modulacji stanowi po prostu sięgnięcie do kieszeni rolników europejskich. Od 2005 roku wartość płatności jednolitej na gospodarstwo spadła o około 15% ze względu na inflację i inne czynniki, a pomimo tego proponuje się ja zmniejszyć jeszcze bardziej.
Wydaje się, że modnym hasłem jest upraszczanie przepisów. Jednakże przynajmniej w Irlandii liczba urzędników zajmujących się kontrolowaniem rolników gwałtownie wzrosła. W ostatnich tygodniach w liczeniu owiec w górach Connemara, na niewielkim obszarze, gdzie cena owiec nie pokryłaby nawet kosztów inwestycji dokonanych przez rolników, uczestniczyło kilka helikopterów oraz 61 inspektorów terenowych. Niektórym przypominało to inwazję Iraku, a nie dobroczynną Europę. Jest to marnotrawstwo i stwarza obraz nadmiernie zbiurokratyzowanej Europy, działającej w całkowicie nieproporcjonalny sposób.
Astrid Lulling
(DE) Panie przewodniczący! Choć nie jestem zadowolona z osiągniętego przez nas kompromisu, mogę go zaakceptować, ponieważ pozwala nam zapobiec wyrządzeniu naszym rolnikom najdotkliwszej szkody, którą byłoby nieograniczenie płatności bezpośrednich, zgodnie z fatalną propozycją Komisji.
Wprowadzenie tych ograniczeń wyrządzi mniejsze szkody, jeżeli pozyskane w ten sposób środki zasilą fundusz mleczny. Niestety dziś rano przeczytałam, że pani komisarz wróciła znowu na barykady, sprzeciwiając się ustanowieniu tego funduszu. Dla rolników luksemburskich bez znaczenia jest, czy obniżymy limit płatności bezpośrednich do 10 tysięcy euro, ponieważ wszyscy rolnicy pracujący w pełnym wymiarze godzin przekraczają ten limit. Priorytetem powinno być zatem uniknięcie tych cięć lub zapewnienie, żeby były jak najmniejsze. W przeciwnym razie luksemburscy rolnicy pracujący w pełnym wymiarze czasu pracy nie będą mieli przyszłości.
Giovanni Robusti
(IT) Panie przewodniczący, pani komisarz, panie i panowie! Uważam, że to nie czas i nie miejsce na merytoryczną debatę. Parlament Europejski ma jedynie prawo wyrazić swoją opinię w jedynej sprawie, w której UE ma prawo podejmować decyzje, od których wszystko zależy, a ponadto na którą wydawanych jest połowa środków jej budżetu.
Moim zdaniem ocena funkcjonowania jest konserwatywna; globalizacja, która jest także jednym z celów UE, opłacana jest ze środków rolnictwa - ofiary niekończących się poszukiwań nierealnej mediacji. Moja rola jako posła do PE pokazuje jednak brak przejrzystości w stosowaniu wspólnej polityki rolnej (WPR). W 2008 roku pan komisarz podpisał rozporządzenie nr 250, ale państwa członkowskie ignorują je i będzie tak dalej również po 30 czerwca 2009 r.
Śmiem twierdzić, że jedynym rozwiązaniem, jakie nam pozostało, jest zwrócenie się do wyznaczonych organów kontroli, ale musimy pamiętać, że powinniśmy doprowadzić do tego, żeby debata dotycząca polityki rolnej prowadzona była bardziej z myślą o obywatelach, którzy powinni otrzymywać informacje, jeżeli chcemy pójść właściwą drogą. Jeżeli tego nie zrobimy, będziemy nadal narażać na szwank środowisko rolników, które jest ofiarą stałej izolacji.
James Nicholson
Panie przewodniczący! Chciałbym najpierw poruszyć kwestię mleka. Nie jestem za zwiększeniem kwot o 2%. Jestem gotowy poprzeć zwiększenie o 1%, ponieważ choć wiele powiedziano o miękkich lądowaniach, ja w miękkie lądowania nie wierzę. Uważam, że my tu siedzimy, a świat tymczasem się zmienia. W ostatnich miesiącach sektor mleczarstwa, który 12 miesięcy temu stanowił niewątpliwie jeden z przykładów sukcesu w naszym sektorze produkcji, już nim przestał być ze względu na zmiany na rynkach międzynarodowych.
Pani komisarz! Chciałbym powiedzieć, że jestem trochę zaniepokojony proponowanym brzmieniem art. 68 i 69. Uważam, że z wyrażenia "wspólna polityka rolna” można raz na zawsze wykreślić słowo "wspólna”. W tej sprawie należałoby zachować szczególną ostrożność, aby nie przekazywać zbyt dużej liczby obowiązków, a także, żeby po prostu środki finansowe nie wracały, a państwa członkowskie nie tworzyły nierównych warunków.
Jeśli idzie o modulację, tu uważam, że powinniśmy trzymać się wartości jednocyfrowych, ale wszelkie środki dotyczące modulacji, jakie ewentualnie wprowadzimy powinny być obligatoryjne. Niech wszyscy w całej Europie płacą z drugiego filara na tym samym poziomie modulacji.
Katerina Batzeli
(EL) Panie przewodniczący! Chciałabym poruszyć dodatkowo kilka kwestii. Po pierwsze, powinniśmy wzmocnić pierwszy filar wspólnej polityki rolnej (WPR), żeby producenci mogli zaspokajać bieżące potrzeby i stawić czoła bieżącym wyzwaniom rynku. Po drugie, jakiekolwiek dalsze różnicowanie wywoła wśród producentów niepewność co do poziomu dochodów. Po trzecie, zalecenie dotyczące nowych mechanizmów wsparcia, takich jak wzajemny fundusz na rzecz bezpieczeństwa produkcji, nie może być finansowane drogą dodatkowych nakładów, a po czwarte, współfinansowanie pierwszego filara WPR otwiera drogę do współfinansowania w przyszłości całej wspólnej polityki rolnej.
Colm Burke
Panie przewodniczący! Chciałbym pogratulować sprawozdawcom wyników ich pracy nad sprawozdaniem w sprawie oceny funkcjonowania WPR, ponieważ istotne jest zwrócenie uwagi na wzrost wkładu pracy Parlamentu w ten proces. Ponadto chciałbym wyrazić uznanie dla podejścia Rady i Komisji w trakcie tych negocjacji. Uważam, że dobrze to wróży przyszłym negocjacjom, kiedy w sprawach dotyczących rolnictwa Parlament będzie już miał pełne prawo współdecydowania wraz z Radą.
Jako, że pochodzę z rolniczego regionu Irlandii z przykrością zauważam, że w ostatnich czasach rolnicy stali się z wielu powodów przeciwnikami projektu europejskiego, a jednym z tych powodów jest brak przejrzystości negocjacji w Radzie. Jeżeli jednak traktat lizboński zostanie przyjęty, i kiedy zostanie przyjęty, Parlament będzie odgrywać istotną rolę, a tym samym wzrośnie rola otwartej i przejrzystej debaty nad kwestiami związanymi ze WPR, co prowadzić będzie do większej legitymizacji społeczności wiejskiej.
Europa musi iść naprzód przy pełny zaangażowania Parlamentu w proces podejmowania decyzji, a cel ten zostanie ostatecznie osiągnięty dopiero wtedy, gdy stosowana będzie procedura współdecyzji.
Czesław Adam Siekierski
- (PL) Dobre sprawozdanie. Czego brak, co zmienić? W przeglądzie wspólnej polityki rolnej nie uwzględniono w wystarczającym zakresie nowej sytuacji, jaka powstała na świecie i w Europie w wyniku kryzysu żywnościowego. Wydarzyło się zbyt wiele, aby tego nie brać pod uwagę w sposób znaczący.
Wiele kwestii zawartych w propozycjach Komisji Europejskiej nie spełnia oczekiwań nowych krajów członkowskich, które domagają się bardziej sprawiedliwego systemu dopłat bezpośrednich. Jestem przekonany, że owo wyrównanie poziomu płatności między państwami członkowskimi jest nieuchronne. Pani komisarz, obradom rady ministrów będzie towarzyszyć ośmiotysięczna manifestacja plantatorów tytoniu. Mam nadzieję, że ich postulaty zostaną spełnione.
Inne kwestie: po pierwsze należy ostrożnie podchodzić do odejścia od systemu kwot mlecznych w 2015 r. Potrzeba przyjęcia drogi dojścia do tej sytuacji. Rynek mleka jest niestabilny, dlatego istnieje potrzeba jego monitorowania. Po drugie powinniśmy pozostawić instrumenty interwencji rynkowej, np. przechowywanie (...)
(Przewodniczący odebrał posłowi głos)
Michel Barnier
urzędujący przewodniczący Rady. - (FR) Panie przewodniczący, panie i panowie! Dziękuję bardzo za poświęcenie mi uwagi oraz za pytania, jakie państwo nam zadali. Chciałbym po kolei odnieść do kilku kwestii.
Po pierwsze, chciałbym poruszyć kwestię modulacji, o której wspomniał pan poseł Goepel, a także pan poseł Baco oraz pan poseł Sanzarello, a przed chwilą pani poseł Lulling. Mogę państwa zapewnić, że kwestia tempa wprowadzania systemu modulacji będzie podstawowym elementem każdego kompromisowego rozwiązania. Odnotowałem pragnienie Parlamentu, żeby znalezione zostało kompromisowe rozwiązanie. Chciałbym dodać, że zbyt szybkie wprowadzenie modulacji progresywnej niewątpliwie przysporzyłoby kilku państwom członkowskim problemów, ale musimy być w pełni świadomi tego, że samo przyjęcie zasady modulacji progresywnej wychodzi naprzeciw nagłośnionemu zapotrzebowaniu społecznemu. Dlatego we współpracy z panią komisarz Mariann Fischer Boel musimy znaleźć kompromisowe rozwiązanie i w związku z tym uważam, że stanowisko przedstawione przez sprawozdawcę Parlamentu rzuci pewne światło na ten kompromis. Jeśli idzie o modulację, kwestia stopnia współfinansowania w przypadku dodatkowej modulacji jest kolejnym elementem, którzy musi zostać uwzględniony w tym pakiecie. Zaproponowaliście państwo 100%, tzn. brak współfinansowania ze środków krajowych. Jest to bardzo ambitne, ale według mnie właściwe rozwiązanie.
Po drugie, chciałbym się odnieść do kwestii nowych wyzwań. Rozumiem w pełni stanowisko Komisji Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich, która uznaje faktyczne wsparcie dla sektora mleczarstwa za jedno z tych nowych wyzwań, finansowanych w ramach systemu modulacji. Uważam, że jest to jeden ze sposobów, nad którym będziemy pracować z panią komisarz Mariann Fischer Boel.
Panie i panowie! Kolejną podstawową kwestią o szerokim zakresie, a zarazem niezwykle problematyczną, jest kwestia, o której wspomniał pan poseł Capoulas Santos, który chciałby zastosowania ostrożnego i łagodnego podejścia, co znalazło odzwierciedlenie także w stanowiskach pana posła Goepela i pani poseł Mathieu, a przed chwilą pana posła Le Folla. Wymieniłem tylko kilku posłów z nazwiska, ale wielu z państwa mogłoby wypowiedzieć się w tej sprawie, w sprawie kwot mlecznych. Rozstrzygnięcia wymagają dwie kwestie, a mianowicie kwestia zwiększenia kwot i jego skali oraz kwestia środków wsparcia.
Jeśli chodzi o zwiększenie kwot, zauważyłem, że debaty w Parlamencie ujawniły dużą różnorodność stanowisk. Szczerze mówiąc, taką samą sytuację mamy w Radzie Ministrów. Zaproponowane przez państwa rozwiązanie, tzn. zwiększenie kwot w latach 2009-2010 o 1% rocznie, a następnie podjęcie na podstawie sprawozdania decyzji w sprawie kolejnego zwiększenia jest rozsądne i zgodne z oczekiwaniami sprawozdawcy, pana posła Capoulasa Santosa. Jednocześnie nie można zapominać o kwestii widoczności przedsiębiorstw rolnych w średnim okresie, tak jak ogólnie przedsiębiorstw. Wymaga to ustalenia ścieżki dojścia do roku 2015, a ostatecznie uważam, że propozycja Komisji jest zbliżona do wyważonego rozwiązania. Będziemy nad tym pracować, a także zwłaszcza nad środkami wsparcia, ponieważ wszyscy akceptują udzielanie wsparcia regionom wrażliwym. Uważam, że proponowane rozwiązanie obejmujące wykorzystanie art. 68 do celów wdrożenia większej liczby środków strukturalnych zapewniłoby nam użyteczny zestaw środków wsparcia dla tego sektora. Jeśli chodzi o to, na czym miałoby polegać funkcjonowanie środków finansowych, które miałyby zostać wprowadzone, uważam, że niezbędna jest debata w celu znalezienie rozwiązania, które wszyscy byliby skłonni przyjąć. Mam tutaj na myśli oczywiście "fundusz mleczny”.
Panie przewodniczący! Chciałbym powiedzieć kilka słów o środkach regulacji rynku. Odnotowałem wnioski o utrzymanie w mocy środków regulacji rynku oraz skutecznych instrumentów. Tak jak państwo, uważam, że w nowym, globalnym kontekście rolnictwa i żywności, o którym wielu z nas wspomniało, ten sektor produkcji, ta rzeczywista gospodarka, która wywiera wpływ na zaopatrzenie obywateli w żywność, wymaga środków interwencji w razie poważnej niestabilności rynku i z tego punktu widzenia kwestia interwencji stanowi istotny element prowadzonych przez nas negocjacji.
Wiele państw członkowskich, tak jak wielu posłów PE, chce dokonania przeglądu pierwotnych propozycji Komisji i ponownego ich omówienia. Będziemy również dążyć do znalezienia kompromisowego rozwiązania, które umożliwiłoby nam zachowanie rzeczywistej i skutecznej siatki ochronnej.
Na koniec chciałbym poruszyć kwestię art. 68. Przeprowadzono wiele debat tutaj w Parlamencie i w Radzie i wyrażono zdecydowane żądanie, żeby rozszerzyć możliwości stosowania tego artykułu, co cieszy się znacznym zainteresowaniem, a jednocześnie zachować jego jednolitość. Stworzenie możliwości stosowania tego artykułu być może - z pewnością moim zdaniem - umożliwiłoby nam przejście do wspierania produkcji takiego rodzaju jak np. w sektorze owczarstwa, o którym była mowa, a który wymaga wsparcia.
I tej sprawie współpracujemy z panią komisarz zgodnie z tymi założeniami, tak jak będziemy dążyć do znalezienia rozwiązań mających na celu poprawę warunków finansowych. Mam tutaj na myśli, w szczególności wysunięte przez wielu przedstawicieli nowych państw członkowskich żądania większej równości i sprawiedliwości.
Panie przewodniczący, panie i panowie! Przysłuchiwałem się z wielką uwagą i z dużym zainteresowaniem wszystkim z licznych dzisiejszych szczegółowych wystąpień. Na podstawie opinii, którą państwo wydacie - tu jeszcze raz chciałbym podziękować przewodniczącemu, panu posłowi Parishowi, wszystkim członkom komisji i sprawozdawcy za wykonaną pracę - moim zadaniem będzie zapewnienie osiągnięcia dynamicznego kompromisu politycznego, który umożliwi nam dostosowanie wspólnej polityki rolnej, a jednocześnie utrzymanie jej w nowym kontekście międzynarodowym, w którym znajdujemy się obecnie. Jest to zadanie, nad którym będziemy pracować wraz z panią komisarz Mariann Fischer Boel i wszystkimi jej kolegami, którym dziękuję za podejście, które rozwinęliśmy w ubiegłych miesiącach we wzajemnych stosunkach.
Na zakończenie chciałbym odnieść się do uwagi, którą przed chwilą wygłosiła pani poseł Aubert, wspominając o sytuacji braku bezpieczeństwa żywnościowego. Prezydencja zdaje sobie w pełni sprawę, że nie możemy debatować nad wspólną polityką rolną tak, jakbyśmy żyli w fortecy, koncentrując się w Europie na samych sobie. Właśnie w tym duchu 3 lipca zorganizowaliśmy w Parlamencie Europejskim konferencję z udziałem Dyrektora Generalnego Światowej Organizacji Handlu, Dyrektora Generalnego Banku Światowego, Dyrektora Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa, wielu posłów do PE i pana komisarza Louisa Michela, pod hasłem "Kto wyżywi świat?”. W tym samym duchu 28 listopada zorganizujemy posiedzenie robocze, ponownie z udziałem pana komisarza Louisa Michela, poświęcone sprawie związku pomiędzy rolnictwem i rozwojem.
Tak jak prezydencja śledzę uważnie to, co mówi się o rolnictwie, w celu zachowania modelu rolnictwa i regionalnej żywności Unii Europejskiej, który od 50. lat leży u podstaw wspólnej polityki rolnej, przy jednoczesnym zachowaniu jasnego i nieobojętnego spojrzenia na to, co się dzieje w innych rejonach świata.
Mariann Fischer Boel
komisarz. - Panie przewodniczący! Słuchałam uważnie i sądzę, że wyniki zastosowania procedury pytań z sali pokazują wyraźnie istnienie ogromnego zainteresowania posłów tego Parlamentu sektorem rolnictwa oraz skutkami decyzji, które zostaną podjęte.
Chciałabym odnieść się do kilku poruszonych tutaj kwestii. Po pierwsze, chcę podkreślić, że uważam, iż albo państwo nie zrozumieli, albo coś państwu umknęło, kiedy próbowali mnie państwo przekonać, że modulacja oznacza pozbawianie rolników wsparcia finansowego, co zdecydowanie nie jest prawdą. Modulacja jest niezbędna, ponieważ stoimy wobec nowych wyzwań i musimy zwiększyć zdolność rolników do dokonywania inwestycji w celu sprostania tym nowym wyzwaniom. Sądzę więc, że wprost przeciwnie, można powiedzieć, iż poprzez modulację w rzeczywistości zwiększamy wsparcie finansowe dla sektora rolnictwa, ponieważ istnieje możliwość współfinansowania. Właśnie o to tutaj chodzi. Jeżeli nadal będą państwo utrzymywać, że pozbawiamy rolników wsparcia finansowego, to mamy do czynienia z pewnym brakiem zrozumienia ze strony tych z państwa, którzy postanowili wykorzystać ten argument.
Istotna wydaje się obecnie kwestia mleka. Podczas swojego pierwszego wystąpienia pan poseł Neil Parish oświadczył, że na forum swojej komisji macie państwo do czynienia z 27. państwami członkowskimi, 27. klientami, ale przysłuchując się dzisiejszej debacie, mogłam odnieść wrażenie, że jest ich znacznie więcej, ponieważ słuchając państwa wystąpień można wybierać różne opcje od zwiększenia o 0% po zwiększenie o 10%. Urzędująca obecnie prezydencja i Komisja musza znaleźć rozwiązanie zapewniające właściwą równowagę.
Tym, którzy mówią o funduszu na rzecz restrukturyzacji sektora mleczarstwa, chciałabym powiedzieć, że to dziwne, ponieważ nadal pamiętam negocjacje prowadzone w 2003 roku, podczas których wyrównaliśmy straty producentom mleka w całej Europie. Jako przykład podam Niemcy: niemieccy producenci mleka otrzymali tytułem wyrównania jeden miliard euro rocznie - środki przeniesione z należnych im płatności mlecznych do ich systemu płatności jednolitych. Ale wtedy nikt nie mówił o funduszu na rzecz restrukturyzacji sektora mleczarstwa i to jest właśnie powód, z jakiego tak się właśnie stało, ponieważ wiemy, że rynek mleczarski boryka się z trudnościami, dodaliśmy do listy pozycji dotyczących nowych wyzwań pozycję dotyczącą mleka. Jestem pewna, że będziemy w stanie przygotować bardzo przyzwoity pakiet dla producentów mleka działających na obszarach, na których występują trudności.
Muszę powiedzieć, że jestem zaskoczona tak dużym sprzeciwem wobec zwiększenia kwoty mlecznej, wiedząc, że w ubiegłym roku pobraliśmy od europejskich producentów mleka opłatę za przekroczenie kwoty na produkcję zamykającą się kwotą 338 milionów euro. Dla mnie zdecydowanie nie jest to droga, którą chcę dalej podążać. Chcę dać rolnikom możliwość reagowania na zmiany na rynkach. Zwiększenie kwot nie oznacza obowiązku produkowania; jest to jedynie możliwość dla tych, którzy mają mocną pozycję na rynku wewnętrznym lub zewnętrznym. Należy pamiętać, że niektórzy konkurencyjni producenci płacą rocznie 338 milionów euro, żeby utrzymać się na powierzchni.
Co się tyczy redystrybucji, oczywiste jest, że istniało szerokie porozumienie, że ta ocena funkcjonowania wspólnej polityki rolnej nie ma być nową reformą, a zatem ma to być jedynie kontynuacja reformy przeprowadzonej w 2003 roku. Uważam, że zarówno urzędująca obecnie prezydencja, jak i Komisja, mogą przyznać, że mamy do czynienia ze zdecydowanym naciskiem ze strony nowych państw członkowskich na rzecz doprowadzenia do jakiegoś zrównania poziomów płatności i wiem, że stanowisko to będzie zdecydowanie bronione w ramach reformy 2013 roku. Moglibyśmy nawet teraz znaleźć dla państw członkowskich jakieś kompromisowe rozwiązania i mam nadzieję, że będą państwo pozytywnie zaskoczeni.
Wreszcie, jeśli chodzi o kwestię tytoniu, która została podniesiona, chciałabym powiedzieć, że jestem pod wrażeniem wypowiedzi pana posła Gklavakisa, który zawsze stara się nas przekonać, że kwestia tytoniu jest istotna i wierzymy, że tak właśnie jest w przypadku regionu pana posła. Kwestia tytoniu nie jest jednak jednym z przedmiotów oceny funkcjonowania. Reforma tytoniowa przeprowadzona została w 2004 roku przy poparciu wszystkich krajów, w tym państw członkowskich produkujących tytoń. Jak już wiele razy powiedziałam, z pewnością nie mam zamiaru ponownie reformować rynku tytoniu. Jestem jednak gotowa udzielić pomocy wszystkim tym państwom członkowskim, wszystkim tym regionom, które borykają się z problemami, ponieważ polityka rozwoju obszarów wiejskich zapewnia nam wiele możliwości. Jestem pewna, że będziemy w stanie stworzyć rozwiązania, które złagodzą skutki decyzji już podjętych w odniesieniu do producentów tytoniu.
Muszę skracać swoje uwagi, ale tytułem podsumowania dzisiejszej debaty chcę oświadczyć, że jest dla mnie rzeczą oczywistą, iż wspólna polityka rolna jest nam dziś potrzebna bardziej niż kiedykolwiek w przeszłości. Zgadzam się z panią poseł McGuinness, że sytuacja, w której jedyną odpowiedzią byłoby ponowne unarodowienie zdecydowanie narażałaby na szwank europejski sektor rolnictwa.
Zachowajmy naszą wspólną politykę rolną z elastycznością, którą uwzględniliśmy w naszych różnych wyborach w ramach polityki rozwoju obszarów wiejskich. Wspólna europejska polityka rolna jest nam jednak potrzebna. To jest mój wniosek z dzisiejszej debaty. Pragnę podziękować wszystkim państwu za to pełne zaangażowania podejście.
Luis Manuel Capoulas Santos
sprawozdawca. - (PT) Długa lista mówców oraz stanowczość i żarliwość, z jaką wyrażali swoje opinie stanowi kolejne potwierdzenie znaczenia tej kwestii dla Parlamentu Europejskiego oraz znaczenia rolnictwa, rolników i środowisk wiejskich w Europie.
Ta debata nie przyniosła żadnych niespodzianek, ponieważ zasadniczo potwierdzone zostały stanowiska przedstawiane stale podczas różnych debat w trakcie całego długiego procesu dyskusji, trwającego już ponad rok, a w szczególnym przypadku mojej grupy politycznej, rozpoczętego już sześć miesięcy wcześniej.
Uważam jednak, że wykazane zostało także wyraźnie, że nie ma alternatywy dla stanowisk odzwierciedlających płaszczyznę porozumienia umożliwiającą znalezienie odpowiedzialnego kompromisowego rozwiązania, które mogłoby zostać przyjęte przez większość.
Komisja i Rada również potwierdziły swoje stanowiska, ale z przyjemnością odnotowuję pojawienie się oznak elastyczności i otwartości.
Dlatego, droga Mariann i drogi Michelu, ufam w wasz realizm polityczny i w to, że w duchu kompromisu znajdziemy ostateczne rozwiązanie, które będzie bardzo zbliżone do rozwiązania zaproponowanego wam w sprawie tych istotnych kwestii przez Parlament.
Chciałbym jeszcze raz zwrócić uwagę na symboliczne znaczenie tego podejścia w przeddzień uzyskania przez Parlament Europejski uprawnień w zakresie współdecyzji, ponieważ mam nadzieję, że problem ratyfikacji traktatu lizbońskiego zostanie wkrótce rozwiązany, zważywszy, że Europa potrzebuje tego traktatu.
Panie Barnier! Jak już wielokrotnie powtarzałem, jeszcze nie stosujemy procedury współdecyzji, ale działamy już w jej duchu. Dlatego mam nadzieję, że trudne negocjacje, których dziś i jutro się spodziewamy, okażą się bardzo efektywne. Jestem pewien, że będziemy w stanie znaleźć rozwiązanie w drodze konsensusu, wychodzące naprzeciw obawom obserwujących nas uważnie rolników europejskich i europejskiego rolnictwa. Wszyscy jesteśmy przekonani - i to będzie najlepsze podsumowanie tej debaty - że wspólna polityka rolna jest Europie potrzebna, żeby rolnictwo europejskie mogło być konkurencyjne i bezpieczne dla środowiska naturalnego.
Przewodniczący
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się w środę, 19 listopada 2008 r.
Oświadczenia pisemne (art. 142 Regulaminu)
Gerard Batten  
na piśmie. - Wspólna polityka rolna zmusza konsumentów brytyjskich do nabywania żywności po zawyżonych cenach od kontynentalnych rolników, zamiast po niższych cenach dostępnych na ryku międzynarodowym. Ocenia się, że istnienie WPR powoduje, że ceny są co najmniej 23% wyższe niż ceny obowiązujące na rynkach międzynarodowych.
Ekonomiści oceniają także, że koszt WPR dla konsumentów brytyjskich stanowi co najmniej równowartość 1,2% PKB, co stanowi obecnie zdumiewającą kwotę 16,8 miliarda funtów szterlingów rocznie.
Reprezentuję wielu mieszańców Londynu, którzy borykają się z problemem spłaty swoich rachunków. Stają w obliczu problem stałego wzrostu podatków i stałego wzrostu cen. Nie jest ich obowiązkiem utrzymywanie kontynentalnych rolników. Jeżeli poszczególne państwa chcą dotować swoje sektory rolnictwa to jest to ich sprawa, ale finansować powinni to wyłącznie podatnicy tych państw.
Wspólna polityka rolna finansowana jest przez tych, których najmniej na to stać, tzn. przez emerytów i rencistów oraz osoby o niskich dochodach, czyli tych, którzy znaczną część dochodu, którym rozporządzają, przeznaczają na zakup żywności. WPR jest jeszcze jednym z wielu powodów, dla których Wielka Brytania powinna wystąpić z Unii Europejskiej.
Constantin Dumitriu  
na piśmie. - (RO) Z zadowoleniem zauważam, że w rok od rozpoczęcia przez Komisję Europejską procesu konsultacji w sprawie dostosowania wspólnej polityki rolnej do bieżących potrzeb rolników i producentów rolnych osiągnęliśmy konsensus w sprawie niektórych propozycji.
Uważam, że kompromis osiągnięty w sprawie art. 68 jest właściwy, a zwłaszcza podniesienie z 10% do 15% pułapu dotyczącego tworzenia funduszy niezbędnych do podjęcia jakichkolwiek nowych działań strategicznych polityki publicznej w państwach członkowskich oraz wprowadzenie wyraźnie określonego pułapu, który ma być stosowany w przypadku określonych form pomocy.
Chciałbym powrócić do kwestii terminu pełnego wdrożenia w Rumunii i Bułgarii pakietu środków zapewniających zgodność z zasadą współzależności. Obydwa te państwa osiągną poziom 100% płatności bezpośrednich dopiero 1 stycznia 2016 r. W związku z tym sprawiedliwe jest, żeby ostateczny termin pełnego wdrożenia w obydwu tych państwach pakietu środków zapewniających zgodność z zasadą współzależności upływał także tego dnia. Z niepokojem zauważam, że popierana przez nas poprawka w tym zakresie nie została przyjęta. Pamiętając o znaczeniu tej kwestii dla nowych państw członkowskich apeluję do moich kolegów posłów o wzięcie tej kwestii pod uwagę w kolejnych dyskusjach, żebyśmy mogli znaleźć rozwiązanie, które byłoby korzystne dla obydwu tych państw i zaakceptowane przez przedstawicieli wszystkich państw członkowskich UE.
Béla Glattfelder  
na piśmie. - (HU) Dokonanie oceny sytuacji nie oznacza wyłącznie przeglądu wspólnej polityki rolnej (WPR). W rzeczywistości mówimy o jej reformie oraz o znacznym ograniczeniu dotacji na rolnictwo. Jest to nie do zaakceptowania dla Węgier i dla węgierskich rolników.
Dotychczas przeprowadzone reform wyrządziły rolnictwu Węgier jedynie szkodę.
Na Węgrzech modulacja dotknęłaby nawet mniejsze, dwudziestohektarowe gospodarstwa. W przypadku tych mniejszych gospodarstw potrzebujemy nie zmniejszenia, ale raczej zwiększenia pomocy bezpośredniej. Ponadto, wprowadzenie w nowych państwach członkowskich zasady modulacji przed 2013 rokiem byłoby sprzeczne z umową o przystąpieniu.
W interesie bezpieczeństwa żywnościowego będziemy nadal potrzebować wsparcia na rzecz produkcji i regulacji poszczególnych rynków, w tym interwencji w sektorze produkcji zbóż. Uważamy, że powiązanie ceny interwencyjnej z ceną w porcie w Rouen jest nie do zaakceptowania, ponieważ koszty transportu oznaczają, że ceny są niższe w bardziej oddalonych państwach członkowskich, zwłaszcza nowych, a to stanowi dyskryminację.
Jesteśmy przeciwni zwiększeniu kwoty mlecznej. Zwiększenie kwot mlecznych na wiosnę okazało się decyzją błędną, doprowadzając do spadku cen mleka w kilku państwach członkowskich. Zwiększanie kwoty mlecznej jest w szczególności sprzeczne z interesem Węgier, ponieważ na ogół węgierska kwota mleczna pozostaje w znacznej mierze niewykorzystana. Taki krok uniemożliwiłby węgierskim producentom zwiększenie produkcji.
Zgadzamy się na utrzymanie wsparcia dla producentów tytoniu. Z produkcji tytoniu utrzymują się tysiące rodzin, zwłaszcza w północno-wschodnich regionach kraju znajdujących się w szczególnie niekorzystnym położeniu.
Roselyne Lefrançois  
Chciałabym najpierw pochwalić niezwykłą pracę wykonaną przez naszego sprawozdawcę, pana posła Capoulasa Santosa, który nieprzerwanie dążył do znalezienia wyważonego i trwałego kompromisowego rozwiązania, żeby umożliwić Parlamentowi Europejskiemu zajęcie jednomyślnego stanowiska w obliczu podzielonej i niepewnej Rady.
Ocena funkcjonowania wspólnej polityki rolnej nad którą będziemy dzisiaj głosować stanowi wyjątkową możliwość poważnego zastanowienia się nad tym, jak możemy uwolnić wspólną politykę rolną (WPR) od związanego z nią niezadowolenia i już teraz pomyśleć o olbrzymiej pracy, jaką będziemy musieli wykonać w przyszłości, żeby zreformować tę politykę po 2013 roku.
Wspólna polityka rolna niewątpliwie wymaga świeżego spojrzenia, zwłaszcza pod względem społecznym i ochrony środowiska naturalnego. W związku z tym z cieszę się, że udało nam się zmienić tekst wniosku Komisji Europejskiej w kierunku większej wrażliwości społecznej, zwłaszcza poprzez zaproponowanie wzrostu pomocy dla drobnych producentów rolnych oraz poprzez uwzględnienie w zasadach udzielania pomocy elementów dotyczących "pracy” i "zatrudnienia”. Odnotowuję jednak z przykrością, i jest to jedyne zastrzeżenie o którym wspomnę, że kryteriom gospodarczym i społecznym nie towarzyszą w większym stopniu względy ochrony środowiska naturalnego, ponieważ znakiem rozpoznawczym naszej polityki rolnej powinna być zasada "zrównoważonego rozwoju”.
Lasse Lehtinen  
na piśmie. - (FI) Panie przewodniczący! Powinniśmy uczynić więcej, aby pomoc dla rolnictwa przyznawana była w sposób kierujący rolnictwo na drogę zrównoważonego rozwoju. Dostępne obecnie dotacje uznawane są z reguły jedynie jako źródła dodatkowych dochodów dla rolników.
Rolnictwo w krajach basenu Morza Bałtyckiego jest największym źródłem zanieczyszczeń morza w tym regionie. Wypłacając dotacje do rolnictwa w istocie przyczyniamy się do wzrostu emisji do wód gruntowych, a tym samym do morza.
Każdy sektor gospodarki, w tym sektor rolnictwa, musi uczestniczyć w dobrowolnych działaniach i projektach na rzecz ochrony środowiska naturalnego. To jedyny sposób, aby rolnictwo mogło rościć sobie prawo do istnienia w przyszłości. Dlaczego podatnicy mieliby nadal wspierać prowadzenie działalności zawodowej wyrządzającej okolicznym obszarom szkody, kiedy problemu zanieczyszczania można się pozbyć kupując importowaną żywność?
Czysta woda jest obecnie towarem deficytowym. Rozsądnym rozwiązaniem byłoby zatem, żeby ludzie musieli płacić za zanieczyszczanie wody i nie powinno się wykorzystywać do tego celu środków publicznych.
Rolnictwo powinno należycie wykorzystywać niezliczone, istniejące już środki ochrony środowiska. Odzysk fosforu i azotu jest już technologicznie możliwy, a wkrótce stanie się także lukratywny. Te cenne zasoby naturalne i surowce powinny być odzyskiwane, tak jak jest to wymagane w przypadku innych zasobów naturalnych.
Janusz Lewandowski  
na piśmie. - (PL) Zgodnie z przewidywaniami, tzw. health check stwarza okazję do głębszej ingerencji w zasady Wspólnej Polityki Rolnej, aniżeli ma to miejsce w innych działach polityki i budżetu Unii Europejskiej.
Polityka rolna - która kiedyś pochłaniała większość wydatków budżetowych, a na koniec roku 2013 stanowić będzie jedną trzecią budżetu - podlegała silnej krytyce. Koronnym argumentem jest dysproporcja pomiędzy wagą rolnictwa w gospodarce i zatrudnieniu, a jego udziałem w budżecie Unii. Rzecz polega na nieporozumieniu.
Cała WPR ma charakter wspólnotowy, a jej udział w skumulowanych wydatkach publicznych Unii, narodowych i wspólnych, nie przekracza 0,3% PKB. W dodatku, zmieniły się realia międzynarodowe, a klęska głodu w krajach Trzeciego Świata skłania do ponownego namysłu nad zasadami wspomagania rolnictwa na obszarze Europy.
Parlament Europejski wnikliwie przedyskutował problem, czego wyrazem są liczne poprawki. Z punktu widzenia kraju o względnie dużym udziale rolnictwa w zatrudnieniu, jakim jest Polska, zasadne jest zwiększenie kwot mlecznych oraz narodowe wsparcie dla sektorów znajdujących się w najtrudniejszej sytuacji. Rozważając kwestię tzw. modulacji - która okazała się najbardziej kontrowersyjna - warto pamiętać, iż "nowe” kraje członkowskie dopiero w roku 2013 osiągną poziom 100% dopłat bezpośrednich, a modulacja może być postrzegana jako zwiastun re-nacjonalizacji polityki rolnej, co byłoby niekorzystne.
Cătălin-Ioan Nechifor  
na piśmie. - (RO) Jako przedstawiciel regionu, na terenie którego znajduje się znaczący sektor rolnictwa Rumunii - jednego z nowych państw członkowskich - nie uważam, że różnice w traktowaniu rolników z tych państw i rolników ze starych państw członkowskich zostaną zmniejszone na skutek przeglądu przeprowadzonego w ramach oceny funkcjonowania wspólnej polityki rolnej. Przydatne jest jednak, że krajowe kwoty mleczne przyznane Rumunii nie zostały zmienione, a także to, że państwa członkowskie mogą zwiększać swoje kwoty mleczne na pewien okres, jeżeli takie kwoty nie są w pełni wykorzystywane w innych państwach członkowskich. Mając na uwadze obecny kryzys panujący także i w tym sektorze, należy zaproponować stworzenie funduszu na rzecz restrukturyzacji sektora mleczarstwa, z zamiarem wspierania tej restrukturyzacji.
Ponadto uważam, że zanim począwszy od 2015 roku zastosowane zostaną nowe przepisy dotyczące kwot mlecznych, producenci powinni mieć możliwość dostosowania się do zmian na rynku oraz dokonania inwestycji odzwierciedlających wymagania rynku, mając w szczególności na uwadze, że ostateczne terminy na złożenie wniosku o pomoc inwestycyjną są dość odległe. Ponadto umożliwienie producentom dokonania inwestycji odzwierciedlających wymogi rynku pociąga za sobą konieczność uchylenia limitu dotyczącego ustalonej kwoty.
Maria Petre  
na piśmie. - (RO) Słyszałam jak jeden z kolegów posłów opowiadał o sposobie dzielenia słodyczy pomiędzy dwoje dzieci. W duchu tej analogii chciałabym zauważyć, że gdyby te dzieci zostały w przyszłości rumuńskimi lub bułgarskimi rolnikami, dostałyby to, co im się należy za, powiedzmy, osiem lat. Moje pytanie brzmi, czy za osiem lat nadal będą dziećmi?
Kiedy jako poseł do PE z Rumunii zostałam członkiem Komisji Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich moją uwagę zwróciło stosowane często, kiedy mowa np. o kwotach mlecznych, wyrażenie "miękkie lądowanie”. Zapytałam wtedy i nadal pytam: jak rumuńscy i bułgarscy rolnicy mogą pogodzić procedurę "startu” z procedurą "miękkiego lądowania”? Kiedy Rumunia dopiero rozpoczynała procedurę akcesji, duński partner powiedział mi, że w trakcie tego procesu najtrudniejszym rozdziałem negocjacyjnym będzie rolnictwo. Mam nadzieję, że dziś, dwa lata po przystąpieniu, rolnictwo rumuńskie stanowi szansę dla zjednoczonej Europy.
Dushana Zdravkova  
na piśmie. - (BG) Dalsza reforma wspólnej polityki rolnej (WPR) ma istotne znaczenie dla zapewnienia Europie utrzymania wiodącej roli w tym sektorze. Oczywiście nie powinno to się odbywać kosztem producentów czy konsumentów końcowych. Powszechnie wiadomo, że Unia Europejska zmieniła się z eksportera na importera produktów rolnych. Pokazuje to, że wynik dzisiejszej debaty powinien być wyważony, żebyśmy mogli być pewni, że interesy wszystkich obywateli są chronione.
Uważam, że znaczna część propozycji Komisji jest korzystna dla rolników Bułgarii, zwłaszcza ze względu na to, że niewłaściwe zarządzanie przez rząd bułgarski w tym sektorze oraz nadużycia, których się dopuszczono, spowodowały, że rezultaty przewidziane w ramach mechanizmów przedakcesyjnych nie zostały osiągnięte. Z tych powodów w ostatnich miesiącach byliśmy świadkami protestów producentów rolnych, a zwłaszcza producentów mleka i zbóż. Skutkiem tego, nie ograniczając możliwości pełnej liberalizacji rynku produktów mleczarskich, należałoby zapewnić bezpieczeństwo regionom, których byt zależy w znacznej mierze od gospodarki mlecznej.
W Bułgarii duża liczba producentów mleka działa w regionach górskich i innych regionach o szczególnie trudnych warunkach gospodarowania. Dlatego popieram ideę zwiększenia nakładów na rozwój takich regionów oraz ustanowienia specjalnego funduszu dla producentów mleka.
