Tura pytań (pytania do Komisji) 
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku dziennego jest tura pytań (B7-0203/2009).
Następujące pytania są skierowane do Komisji.
Część pierwsza

Przedmiot: Ochrona przemysłu włókienniczego i odzieżowego w handlu międzynarodowym
Trudna sytuacja, w jakiej znajdują się sektory przemysłu włókienniczego i odzieżowego w niektórych krajach Unii Europejskiej, takich jak Portugalia, wymaga spójnej, wspólnie uzgodnionej publicznej strategii politycznej, wspierającej inwestycje w innowacyjność, różnorodność, szkolenie zawodowe i konwersje.
Lecz wymaga to również podjęcia na płaszczyźnie handlu międzynarodowego niezbędnych działań chroniących przemysł państw Unii Europejskiej, szczególnie w dziedzinach bardziej narażonych, takich jak przemysł włókienniczy i odzieżowy.
Jakie środki zamierza podjąć Komisja, aby chronić sektor włókienniczy i odzieżowy w krajach Unii Europejskiej w związku z nowymi umowami o wolnym handlu z państwami trzecimi, w szczególności azjatyckimi, takimi jak Korea Południowa?
Jakie środki zamierza podjąć Komisja, aby dokonać pilnej i niezbędnej regulacji rynku handlowego na szczeblu światowym, a nie tylko regulacji rynku finansowego?
Catherine Ashton
komisarz. - Bardzo dokładnie śledzimy wpływ kryzysu finansowego na sektory naszego przemysłu, w tym oczywiście na przemysł włókienniczy i odzieżowy, ważne i silne sektory przemysłowe w Unii Europejskiej.
Naszą reakcją na ten kryzys było przyjęcie europejskiego planu naprawy gospodarczej, uzupełnionego przez europejski fundusz dostosowania do globalizacji oraz tymczasowe wspólnotowe ramy prawne w zakresie pomocy państwa. Te działania miały znaczenie również dla przemysłu włókienniczego i odzieżowego: na przykład wsparcie w ramach funduszu dostosowania do globalizacji było wykorzystywane do ponownej integracji pracowników zwolnionych w większości z małych i średnich przedsiębiorstw należących do tego sektora przemysłu we Włoszech, w Hiszpanii, Portugalii i Belgii oraz na Malcie i Litwie.
Przemysł włókienniczy i odzieżowy wychodzi z dziesięcioleci handlu sterowanego. Z początkiem 2009 roku doszło w przedmiotowym sektorze do pełnej liberalizacji. Jednak poradził on sobie z wyzwaniami związanymi z liberalizacją i przeprowadził proces restrukturyzacji i modernizacji, który nie był łatwy.
Przemysł ograniczył produkcję masową i skoncentrował się na produktach charakteryzujących się większą wartością dodaną oraz przewagą technologiczną. Obecnie europejskie wyroby włókiennicze są w świecie znane ze swojej innowacyjności i parametrów technicznych. Sektor ulegał stałej ewolucji i utrzymał światowej klasy wyniki eksportowe. Z tego względu priorytetową kwestią dla niego jest dostęp do rynku, a ja cieszę się, że nasza zmieniona strategia dostępu do rynku została przyjęta przez ten sektor z dobrymi skutkami.
A w naszych negocjacjach handlowych, na przykład w sprawie umowy o wolnym handlu z Koreą czy negocjacji wielostronnych, oczywiście bierzemy po uwagę wrażliwość poszczególnych sektorów przemysłowych, w tym przemysłu włókienniczego, i dążymy do wypracowania wyważonych porozumień.
Ilda Figueiredo
(PT) Zaledwie wczoraj rozmawialiśmy w tej Izbie o zagadnieniu umowy o wolnym handlu z Koreą Południową, a pani komisarz wie, że potrzebne jej są organizacje biznesowe. Chciałabym ją poinformować, że osobiście spotkałam się z różnymi portugalskimi organizacjami biznesowymi i zostałam przez nie poinformowana o ich ogromnych obawach związanych z klauzulami zawartymi w umowie o wolnym handlu z Koreą Południową. Ogromne obawy pojawiają się również w całej Europie.
Związki zawodowe także wyrażają swoje zaniepokojenie, a każdy, kto zna kraje Europy południowej, na przykład Portugalię i Hiszpanię, oraz regiony, w których dominują te sektory przemysłowe, doskonale rozumie, jak poważnym problemem stało się bezrobocie. Pani komisarz! W niektórych gminach wynosi ono ponad 20%, w szczególności na północy Portugalii. Istnieją gminy, w których znajdują się zakłady włókiennicze, a bezrobocie przekracza 20%! Obawiamy się, że sytuacja w kraju, w którym już obecnie panuje znaczne ubóstwo może się jeszcze pogorszyć. Z tego względu zwracam się do pani z pytaniem, co dokładnie planuje się zrobić...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
David Martin
Okazywanie takiego zainteresowania społecznym wpływem likwidacji zakładów włókienniczych i stratami ponoszonymi przez przemysł przynosi chlubę pani poseł Figueiredo. Ale czy pani komisarz zgodzi się ze mną, że umowa o wolnym handlu z Koreą Południową w rzeczywistości niesie dla europejskich producentów tkanin równie wiele możliwości, co zagrożeń, i faktycznie zapewnia naszym wyrobom tekstylnym o wysokiej jakości dostęp do rynku koreańskiego?
Catherine Ashton
komisarz. - Doskonale rozumiem te silne emocje. To bardzo ważny sektor przemysłowy, a ja całkowicie zgadzam się z panem posłem Davidem Martinem, który szczegółowo przeanalizował umowę z Koreą Południową.
Nie ma wątpliwości, że eksportujemy do Korei o wiele więcej odzieży, niż Korea eksportuje do nas, a więc na tym rynku istnieją faktyczne możliwości. To całkowicie słuszne, że rozważając wszystko, co robimy w sprawie handlu musimy zwracać uwagę na wpływ na sektory przemysłu, i właśnie to robimy.
Byłabym ogromnie szczęśliwa mogąc kontynuować ten dialog i udzielić dalszych informacji, dotyczących naszego podejścia w tej sprawie, ponieważ całkowicie zgadzam się z opinią, że musimy wspierać nasz przemysł w okresie bieżącego kryzysu gospodarczego, zwracać uwagę na ubóstwo i niedostatek, które mogą wystąpić, i tworzyć nowe możliwości handlowe, które faktycznie pomogą przyspieszyć rozwój tych gospodarek i tych sektorów. Właśnie do tego dążymy.

Przedmiot: Priorytety UE na Międzyrządową Konferencję w sprawie Zmian Klimatu
Jakie są szczegółowe priorytety Unii Europejskiej w związku z Międzyrządową Konferencją Narodów Zjednoczonych w sprawie Zmian Klimatu, która odbędzie się w Kopenhadze w grudniu br.?
Stavros Dimas
komisarz. - To pytanie jest bardzo aktualne, a ja bardzo skrótowo mógłbym odpowiedzieć, że priorytetem jest porozumienie w Kopenhadze dotyczące zobowiązań do ograniczenia emisji przez kraje uprzemysłowione, odpowiednie dla danego kraju działania ograniczające emisje w krajach rozwijających się oraz kwestie finansowania.
Chciałbym jednak powiedzieć jeszcze kilka słów. Do spotkania w Kopenhadze pozostało nieco mniej niż 3 miesiące, a negocjacje klimatyczne weszły w kluczową fazę.
Mimo stworzenia tekstu negocjacyjnego o objętości 250 stron, negocjacje nadal nie nabrały wystarczającego impetu, aby wypracować porozumienie, które byłoby dostatecznie ambitne i szczegółowe. Jednakże wśród większości stron panuje poczucie pilności i wola skoncentrowania się na zbieżnych kwestiach. Ostatecznym celem porozumienia klimatycznego jest ograniczenie globalnego ocieplenia do mniej niż 2 stopni Celsjusza, co jest celem zatwierdzonym na ostatnim posiedzeniu G-8 i forum największych gospodarek świata.
Potrzebujemy porównywalnych i ambitniejszych celów redukcji emisji dla grupy państw uprzemysłowionych, które obecnie wspólnie proponują mniej niż 15% redukcji w porównaniu do 1990 roku. To za mało w porównaniu do proponowanej przez naukowców redukcji emisji o 25-40%. Z zadowoleniem przyjmujemy fakt, że Japonia zwiększy swój cel. UE zaproponowała, że podejmie się ograniczyć emisje o 30%, jeżeli inne państwa przyjmą podobne zobowiązania.
Państwa rozwijające się powinny podjąć odpowiednie działania ograniczające emisję, w celu zmniejszenia do 2020 roku wzrostu swoich emisji o 15-30% w porównaniu z wariantem utrzymania stanu obecnego. Zgodnie z propozycją UE kraje rozwijające się (z wyjątkiem państw najsłabiej rozwiniętych) powinny opracować i wdrożyć plany wzrostu przy niskim poziomie emisji CO2, zawierające ich najważniejsze działania ograniczające emisje. Te plany byłyby następnie podstawą ukierunkowanego finansowania i innego wsparcia.
Odpowiednie finansowanie międzynarodowe będzie miało kluczowe znaczenie dla osiągnięcia faktycznego porozumienia w Kopenhadze. To pieniądze zdecydują, czy osiągniemy porozumienie, czy też nie. Musimy zmobilizować inwestycje prywatne i wspierać ustanowienie silnego międzynarodowego rynku uprawnień do emisji dwutlenku węgla, ale konieczne będą również znaczne publiczne środki finansowe. W tym kontekście warto wspomnieć o globalnym partnerstwie w zakresie technologii, którego celem jest podwojenie inwestycji w technologie niskoemisyjne. Ponadto musimy zwiększyć wsparcie dla najuboższych i najbardziej narażonych krajów, umożliwiając im przystosowanie się do coraz niekorzystniejszych skutków zmian klimatu.
W zeszłym tygodniu, 10 września 2009 r., Komisja przyjęła komunikat w sprawie zwiększenia międzynarodowego finansowania na rzecz klimatu, którego celem jest przyspieszenie negocjacji międzynarodowych. Stoi przed nami przytłaczające zadanie, polegające na intensywnych negocjacjach w najbliższych miesiącach - ale nie możemy zawieść.
Brian Crowley
Panie przewodniczący! Chciałbym podziękować panu komisarzowi Dimasowi za udzieloną przez niego odpowiedź.
Bardzo krótko: czy wiemy, jakie jest rzeczywiste stanowisko Stanów Zjednoczonych obecnie, po zmianie administracji, i czy wykorzystują one tą samą skalę redukcji, którą proponuje UE? Po drugie, w odniesieniu do Brazylii, Rosji, Indii i Chin, które są emitentami ogromnych ilości CO2 i innych zanieczyszczeń, jaką rolę będą odgrywać te państwa i jaki nacisk możemy wywrzeć na nie jako Unia Europejska, aby chciały przyjąć te same normy, których wymagamy od siebie?
Silvia-Adriana Ţicău
(RO) Panie przewodniczący, panie komisarzu! Zawsze, gdy rozmawiamy o zmianach klimatu, mówimy o działaniach dostosowawczych do zmian klimatu, jak również służących ograniczeniu przyczyn tych zmian. Pamiętając o konferencji w Kopenhadze chciałabym zadać następujące pytanie: jakie znaczenie przywiązuje się do zwiększenia efektywności energetycznej, także w krajach rozwijających się, oraz jakie rozmowy prowadzi się w sprawie kryzysu w dostępie do wody pitnej i oczywiście kryzysu żywnościowego?
Paul Rübig
(DE) Czy istnieje ocena wpływu zmian konkurencyjności europejskiej, które będą skutkiem ograniczenia emisji o 20% lub 30% oraz tego, jaki to będzie miało wpływ na małe i średnie przedsiębiorstwa, a przede wszystkim na miejsca pracy?
Stavros Dimas
komisarz. - W odniesieniu do Stanów Zjednoczonych należy powiedzieć, że, nowa administracja zobowiązała się do wprowadzenia ograniczeń, które są zdecydowanie ambitniejsze, niż proponowane przez poprzednią administrację. Jednak nadal nie są one równie ambitne jak te, do których zobowiązała się Unia Europejska, i są niższe od poziomów, które - według naukowców - są potrzebne dla utrzymania wzrostu temperatury poniżej 2°C, co zostało uzgodnione przez przywódców wszystkich najważniejszych gospodarek świata w lipcu 2009 roku w L'Aquili, w tym przez Amerykanów, Chińczyków i przywódców innych krajów, o których pan wspomniał.
Nadal jednak toczą się dyskusje w Stanach Zjednoczonych. Ustawa Markey'a-Waxmana była przedmiotem głosowania w Izbie Reprezentantów, a niedługo będzie przedmiotem głosowania w Senacie. Konieczne jest wyjaśnienie sporej liczby postanowień, a my musimy sprawdzić, jaki będzie jej końcowy wynik netto, ponieważ ta ustawa może być ambitniejsza, niż nam się dzisiaj wydaje.
Na przykład, czy wyliczenia ograniczeń emisji obejmują te, które zostały zrealizowane dzięki inwestycjom w "uniknięcie wylesienia” - w zależności od tego, czy jest to uwzględniane w celu redukcji emisji Stanów Zjednoczonych, czy w finansowaniu, czy też w inny sposób - to musi zostać wyjaśnione, aby móc określić porównywalność celów Stanów Zjednoczonych i Unii Europejskiej oraz innych krajów uprzemysłowionych.
Faktem jest, że napotykamy na bardzo pozytywne nastawienie ze strony obecnej administracji, ściśle z nią współpracujemy i mamy nadzieję, że wspólnie będziemy pracować na rzecz osiągnięcia dobrego rezultatu konferencji w Kopenhadze, mianowicie na rzecz porozumienia, które będzie zawierało wszystkie wspomniane przeze mnie wcześniej elementy.
W odniesieniu do Brazylii, Chin, Indii, Meksyku i innych krajów rozwijających się oczywiście oczekujemy, że ograniczą one tempo wzrostu swoich emisji o około 15-30% % w porównaniu z wariantem utrzymania stanu obecnego. To również element, który według naukowców jest niezbędny dla utrzymania globalnego ocieplenia poniżej 2°C. Redukcje wyłącznie ze strony krajów uprzemysłowionych nie wystarczą.
Niektóre spośród tych krajów już przyjęły środki krajowe, które będą skutkować zmniejszeniem emisji, bądź za pośrednictwem działań w zakresie efektywności energetycznej, bądź przez inwestycje w odnawialne źródła energii, ale musimy zintensyfikować naszą współpracę z nimi - wymianę informacji, współpracę w zakresie technologii czy ich transfer - aby osiągnąć potrzebne nam redukcje emisji.
W odniesieniu do ograniczenia kosztów i wspomnianej przez państwa efektywności energetycznej trzeba stwierdzić, że z pewnością wszelkie inwestycje w zwiększenie efektywności energetycznej są rozwiązaniami dającymi wielokrotne korzyści. Na przykład poprzez ograniczenie zużycia importowanej ropy naftowej nie tylko oszczędza się pieniądze i nie przekazuje ich krajom produkującym ropę naftową, ale również ogranicza emisje CO2.
W wielu krajach, szczególnie w krajach rozwijających się, w których występuje problem zanieczyszczenia powietrza - na przykład problem zanieczyszczenia powietrza w Chinach jest bardzo dobrze znany - wystąpi również uboczna korzyść w postaci poprawy jakości powietrza.
W odniesieniu do powiązanego problemu wody i żywności, obie kwestie są celem polityki Unii Europejskiej. Popieramy politykę, która będzie służyć poprawie jakości warunków sanitarnych i zaopatrzenia w wodę, w szczególności w bardzo ubogich krajach. W odniesieniu do żywności podczas analizy dyrektywy w sprawie biopaliw zwracaliśmy szczególną uwagę, aby nie doszło do konkurencji między produktami żywnościowymi przeznaczonymi do konsumpcji i produkcji biopaliw. Zawsze zwracamy uwagę na te istotne kwestie.
W odniesieniu do oceny wpływu i zagadnienia konkurencyjności, były one przedmiotem obszernych dyskusji w procesie zatwierdzania pakietu energetyczno-klimatycznego. Nie tylko Komisja, ale również przemysł i inne sektory przeprowadziły wiele badań. Postanowienia zawarte w naszym prawodawstwie dają niezbędne gwarancje dotyczące utrzymania konkurencyjności innych sektorów przemysłu europejskiego, w szczególności małych i średnich przedsiębiorstw, na przykład poprzez zapewnienie darmowych uprawnień, w wielu przypadkach odpowiadających aż do 100% ich emisji.
Zatem bierzemy to pod uwagę i oczywiście to samo odnosi się do przypadku, kiedy zwiększamy redukcję do 30%. Ponadto jeżeli zdecydujemy się na przyjęcie celu w wysokości 30%, będzie to oznaczało, że w Kopenhadze uda się nam wypracować ambitne porozumienie, w którym wszystkie kraje uprzemysłowione przyjmą podobne cele redukcyjne, porównywalne do celów Unii Europejskiej, a kraje rozwijające się zgodzą się na podjęcie działań ograniczających emisje, co stworzy sprawiedliwe warunki konkurencji dla całego świata. W takiej sytuacji będziemy mieć porównywalne zobowiązania do redukcji, co sprawi, że problem konkurencyjności zniknie.

Przedmiot: Środki wsparcia dla inwestycji mających na celu zwiększenie efektywności energetycznej i stosowanie energii odnawialnej
Europejska Agencja Ochrony Środowiska przedstawiła niedawno tymczasowe dane za rok 2008, dotyczące zmniejszenia poziomu emisji gazów cieplarnianych. Według tych statystyk emisje wydzielane przez państwa UE-15 zmniejszyły się o 1,3%, a emisje wydzielane prze państwa UE-27 o 1,5% w stosunku do roku 2007, co stanowi duży krok w kierunku realizacji celów protokołu z Kioto, mających na celu zmniejszenie emisji gazów cieplarnianych do 2012 roku o 8% w stosunku do roku 1990, który jest rokiem odniesienia.
Mając na uwadze, że zmniejszenie poziomu emisji CO2 stało się możliwe w szczególności dzięki zwiększeniu efektywności energetycznej i stosowaniu energii odnawialnej w sektorze transportu i mieszkalnictwa, a także w sektorach przemysłu zużywających duże ilości energii, czy Komisja może wskazać, jakie konkretne środki zamierza podjąć, aby zachęcić państwa członkowskie do inwestowania w zwiększenie efektywności energetycznej i stosowania energii odnawialnej?
Stavros Dimas
Panie przewodniczący! Szanowna pani poseł słusznie zwróciła uwagę na realizowane obecnie usprawnienia w zakresie ograniczenia emisji gazów cieplarnianych, które wynikają po części z działań w dziedzinie efektywności energetycznej oraz zwiększonego wykorzystania odnawialnych źródeł energii w sektorach transportu i budownictwa mieszkaniowego.
Komisja chciałaby zauważyć, że efektywność energetyczna i odnawialne źródła energii służą realizacji również innych celów polityki, na przykład zwiększeniu bezpieczeństwa dostaw energii do Unii Europejskiej, wzmocnieniu jej konkurencyjności, tworzeniu miejsc pracy i poprawie standardu życia obywateli.
Ze względu na te wszystkie korzyści Komisja w dalszym ciągu ulepsza prawodawstwo i programy Unii Europejskiej w tych szczególnych dziedzinach i zapewnia wsparcie finansowe.
Silvia-Adriana Ţicău
(RO) Biorąc pod uwagę, że do 2020 roku pozostało nam 10 lat, a znaczne efekty redukcji emisji gazów cieplarnianych można uzyskać w dziedzinie standardów energetycznych budynków oraz w sektorze transportowym, jak również to, że przeżywamy okres kryzysu gospodarczego, a obywatele tracą swoje miejsca pracy, musimy podkreślić, że dzięki gospodarce ekologicznej możliwe jest stworzenie milionów miejsc pracy. Dla szczególnych sytuacji musimy zaproponować szczególne rozwiązania. Właśnie z tego względu mam nadzieję, że rozwiązanie będzie polegać na połączeniu sił przez Komisję i Parlament Europejski, aby wspólnie udało się nam znaleźć innowacyjne rozwiązania, służące zwiększeniu inwestycji w efektywność energetyczną. Parlament przedstawił propozycje interesujących rozwiązań: zwiększenie, począwszy od 2014 roku, udziału Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, stworzenie, począwszy od 2014 roku, nowego funduszu specjalnego oraz możliwość stosowania obniżonej stopy podatku od wartości dodanej w odniesieniu do działań na rzecz efektywności energetycznej i odnawialnych źródeł energii. Być może potrafi pan udzielić nam bardziej szczegółowych informacji na ten temat.
Seán Kelly
Proste pytanie: w jaki sposób, zdaniem Komisji, państwa członkowskie powinny zrównoważyć zwiększone wykorzystanie odnawialnych źródeł energii i potrzebę utrzymania niskich cen energii elektrycznej dla zachowania konkurencyjności?
Andreas Mölzer
(DE) Jakie zachęty inwestycyjne należy ustanowić dla przyspieszenia procesu przechodzenia na odnawialne źródła energii w gospodarstwach domowych, a nie tylko w przedsiębiorstwach przemysłowych i handlowych?
Stavros Dimas
Panie przewodniczący! Odpowiadając na pytanie pana posła Kelly'ego należy stwierdzić, iż oczekuje się, że handel emisjami gazów cieplarnianych przyniesie duże wpływy budżetowe państwom członkowskim, a działania, które mogą podejmować rządy, obejmują wykorzystanie części tych środków na wsparcie obywateli o niskich dochodach lub osoby cierpiące na "ubóstwo energetyczne”. Odpowiadając na pytanie pana Kelly'ego powiem tak: przede wszystkim istnieje sposób i dostępne są środki.
Nowa dyrektywa w sprawie odnawialnych źródeł energii zobowiązuje państwa członkowskie do zapewnienia wsparcia oraz przeprowadzenia reform na szczeblu administracyjnym oraz infrastrukturalnym, aby ułatwić rozwój odnawialnych źródeł energii. Każde państwo członkowskie zobowiązało się do osiągnięcia do 2020 roku pewnych celów i do czerwca przyszłego roku musi przedłożyć krajowy plan działania w zakresie odnawialnych źródeł energii, zawierający analizę, w jaki sposób planuje się osiągnięcie celów.
W odniesieniu do przeglądu dyrektywy w sprawie efektywności energetycznej budynków Komisja zobowiązała się do zapewnienia jeszcze większego finansowania wspólnotowego oraz przedstawienia nowych propozycji finansowania, aby wesprzeć wdrażanie przedmiotowej dyrektywy. Już obecnie Komisja zapewnia bezpośrednie finansowanie różnych projektów związanych z efektywnością energetyczną i odnawialnymi źródłami energii, na przykład:
szeregu projektów badawczych i rozwojowych w oparciu o program ramowy badań i rozwoju technologicznego;
727 milionów euro w latach 2007-2013 w ramach programu zatytułowanego "Inteligentna energia - Europa” na wsparcie likwidacji barier dla rozwoju odnawialnych źródeł energii, usprawnienie środowiska biznesowego i zwiększenie świadomości społecznej;
ponad 500 milionów euro na projekty związane z morskimi farmami wiatrowymi w ramach europejskiego planu naprawy gospodarczej, aby stymulować inwestycje prywatne w tym szczególnym sektorze; oraz
inicjatywy służącej finansowaniu zrównoważonej energetyki, która podlega wspólnemu zarządzaniu przez Komisję i Europejski Bank Inwestycyjny, dysponującej budżetem w wysokości 15 milionów euro w 2009 roku i wypracowanej w celu mobilizacji środków finansowych z rynków kapitałowych i funduszu Marguerite, europejskiego funduszu na rzecz energii, zmian klimatu i infrastruktury, zarządzanego przez Europejski Bank Inwestycyjny.
Komisja zachęca również państwa członkowskie do wykorzystania dużej części środków, dostępnych w ramach funduszy spójności UE, do wsparcia projektów związanych z efektywnością energetyczną i odnawialnymi źródłami energii.

Przedmiot: Pomoc rozwojowa w dobie kryzysu
Czy w dobie obecnej, kiedy borykamy się z kryzysem gospodarczym, istnieje realna szansa na stworzenie specjalnych warunków dla państw najbardziej uwikłanych w ten problem? Mowa tutaj przede wszystkim o szczególnie biednych krajach trzeciego świata. Czy jest zatem możliwe zwiększenie środków pomocowych dla krajów rozwijających się? Jeśli nasze własne, wewnętrzne problemy takie jak niewystarczający budżet czy też może zbyt krótki czas nie dają nam takiej możliwości, to co się robi na rzecz zwiększenia szybszego wykorzystywania tych środków, które są już przydzielone dla krajów rozwijających się? Chodzi mi głównie o kwestię ułatwienia procedury pozwalającej na ich zwiększenie.
Karel De Gucht
komisarz. - W ramach swoich kompetencji Komisja jak dotąd szybko reagowała niesieniem pomocy, aby zapobiec wystąpieniu katastrofalnych skutków społecznych w krajach rozwijających się, w szczególności w krajach najsłabiej rozwiniętych, z których większość stanowią kraje AKP.
Te działania obejmują dotrzymywanie zobowiązań pomocowych i zdobywanie nowych zasobów, przeciwdziałanie cyklom koniunkturalnym, zwiększanie efektywności pomocy, podtrzymywanie aktywności gospodarczej i zatrudnienia, reformę rolnictwa, inwestycje we wzrost ekologiczny, stymulowanie handlu i inwestycji prywatnych, podejmowanie wspólnych działań na rzecz zarządzania gospodarczego i stabilności oraz ochronę najwrażliwszych grup społecznych w krajach rozwijających się.
Zrealizowano już konkretne działania i procedury, służące przyspieszeniu udzielania pomocy. Doraźny mechanizm FLEX stosowany w przypadku podatności na zagrożenia umożliwi pozyskanie 500 milionów euro z Europejskiego Funduszu Rozwoju. Ten mechanizm FLEX stosowany w przypadku podatności na zagrożenia stanowi uzupełnienie działań podejmowanych przez Bank Światowy i MFW, a będzie przeznaczony dla najwrażliwszych krajów o niewielkiej odporności, szybko zapewniając subwencje pomocowe, aby pomóc im utrzymać priorytetowe wydatki, w szczególności w sektorach społecznych.
Ponieważ mechanizm FLEX stosowany w przypadku podatności na zagrożenia wykorzystuje uprzednio niewykorzystane fundusze rezerwowe, stanowi dodatkowe źródło finansowania dla tych bardzo wrażliwych krajów. W ramach istniejącego mechanizmu FLEX Europejskiego Funduszu Rozwoju przeznaczono również 80 milionów euro na finansowanie dla krajów, które odnotowały znaczne straty eksportowe w 2008 roku. Ponadto obecnie trwa średniookresowy przegląd strategii współpracy dla krajów finansowanych z budżetu wspólnotowego, a średniookresowy przegląd dla krajów AKP finansowanych z EFR został przyspieszony, aby zmienić i dostosować strategie krajowe i przydziały budżetowe na początku 2010 roku.
Niemniej jednak należy przypomnieć, że w ramach UE polityka rozwojowa należy do wspólnych kompetencji. Odpowiedzialność za realizację zobowiązań do udzielania oficjalnej pomocy rozwojowej leży w pierwszym rzędzie po stronie samych państw członkowskich. Mocno wierzę, że kryzys nie powinien stanowić usprawiedliwienia dla państw członkowskich do zmniejszania pomocy i obietnic donatorów i będę nalegał na utrzymanie zaangażowania na rzecz realizacji obiecanego poziomu pomocy, zarówno przez państwa członkowskie UE, jak i przez innych donatorów. W tym celu w nader przejrzysty sposób monitorujemy oficjalną pomoc rozwojową udzielaną przez państwa członkowskie za pośrednictwem naszego dorocznego kwestionariusza dotyczącego Monterrey.
Na podstawie informacji zebranej od państw członkowskich przewidujemy, że całkowita wartość oficjalnej pomocy rozwojowej, udzielanej przez UE, wzrośnie z 49 miliardów euro w 2008 roku do 53,4 miliarda euro w 2009 roku i 58,7 miliardów euro w roku 2010. Oznacza to również, że bez dodatkowych działań ze strony państw członkowskich, służących realizacji ich indywidualnych celów, nie uda się osiągnąć wspólnego celu na 2010 rok. Ponadto ten kryzys pokazał również, że musimy wzmocnić mechanizmy udzielania oficjalnej pomocy rozwojowej, co słusznie zauważył szanowny pan poseł.
Międzynarodowy program efektywności pomocy, odzwierciedlony w deklaracji paryskiej i programie z Akry, jest obecnie ważniejszy niż kiedykolwiek wcześniej. W tym trudnym pod względem gospodarczym okresie ponosimy szczególną odpowiedzialność wobec ubogich tego świata za zapewnienie, że nasza pomoc rozwojowa jest udzielana w sposób efektywny. Będę osobiście bronić tego podejścia na listopadowym posiedzeniu Rady ds. rozwoju, a globalny kryzys finansowy będzie stanowił sedno mojej działalności politycznej w najbliższych tygodniach.
Czesław Adam Siekierski
(PL) Dziękuję za wyjaśnienie. Czy Unia nie powinna być bardziej aktywna na szczeblu międzynarodowym? Chodzi tu o instytucje finansowe, takie jak Międzynarodowy Fundusz Walutowy czy Bank Światowy, które powinny być bardziej elastyczne przy określaniu, przyznawaniu pomocy w okresie kryzysu. Wreszcie jak likwidować nieprawidłowości podatkowe czy niezgodne z prawem transfery zysków z biednych krajów przez różne firmy? Wreszcie jak sprawiedliwie liberalizować wymianę handlową, aby przynosiła korzyści tym, którym się należy?
Franz Obermayr
(DE) Szczególnie w okresie, kiedy dostępne zasoby są zbyt małe duże znaczenie ma podejmowanie ukierunkowanych działań w celu zapewnienia odpowiedniej wielkości pomocy odpowiednim osobom we właściwym terminie. Z tego względu moje pytanie brzmi: jakie działania są w przyszłości planowane dla oceny skuteczności i wyliczenia efektu pomocy gospodarczej?
Karel De Gucht
komisarz. - Odpowiadając na pierwsze pytanie, dotyczące współpracy z instytucjami międzynarodowymi - MFW i Bankiem Światowym - powiem tak: współpracujemy bardzo ściśle z tymi instytucjami, na przykład w ramach mechanizmu FLEX stosowanego w przypadku podatności na zagrożenia. W rzeczywistości wspólnie wskazaliśmy kraje, które w pierwszej kolejności powinny skorzystać z tego nowego instrumentu.
Stale nalegaliśmy również, aby te instytucje przyznały większe pożyczki krajom rozwijającym się, a ze specjalnych praw ciągnienia wartych 280 miliardów dolarów 8 miliardów zostanie przeznaczonych dla krajów rozwijających się. Wydaje mi się zatem, że odgrywamy wiodącą rolę w przekonywaniu instytucji międzynarodowych, aby podjęły działania w tym kierunku, i takie będzie również stanowisko Komisji, pana komisarza Almunii i moje w trakcie spotkania Banku Światowego i MFW odbywającego się na początku października w Stambule.
W odniesieniu do drugiego pytania, szczerze mówiąc uważam, że było ono przedmiotem mojej pierwszej wypowiedzi. Szczegółowo przedstawiłem, jak należy to przeprowadzić. Oczywiście jestem gotów wszystko powtórzyć, ale w sumie polega to na tym, że musimy zwrócić szczególną uwagę na to, aby pomoc była wykorzystywana w sposób właściwy.

Przedmiot: Demografia a strategie polityczne na rzecz rozwoju w Afryce
Zgodnie z badaniem ONZ liczba ludności na kontynencie afrykańskim może ulec podwojeniu do 2050 roku, dochodząc do dwóch miliardów. We wspomnianym roku liczba ludności w Afryce przewyższałaby dwukrotnie liczbę ludności w Europie. Średnio na kobietę w Afryce przypada pięcioro dzieci, podczas gdy wskaźnik płodności na Dalekim Wschodzie wynosi 1,7 dziecka na kobietę, a w Unii Europejskiej 1,47.
Jakie kroki zamierza zaproponować Komisja (również w odniesieniu do długoterminowych strategii politycznych dotyczących imigracji i ochrony środowiska), aby dostosować politykę stosunków zewnętrznych i politykę współpracy na rzecz rozwoju do powyższych danych?
Karel De Gucht
komisarz. - Komisja podziela obawy, wyrażone przez szanownego pana posła, że wzrost liczby ludności w Afryce i długookresowy wpływ wysokiej dzietności może w znacznej mierze przyczynić się do zwiększonej presji na zasoby naturalne Afryki i wywrzeć istotny wpływ na trendy rozwojowe kontynentu afrykańskiego.
Wskaźniki dzietności stanowią ważną informację; według Departamentu Ludności ONZ całkowita liczba ludności w Afryce jest obecnie o 8% niższa, niż gdyby jej wskaźnik dzietności pozostał na poziomie z lat 70. XX wieku. Faktycznie oczekuje się, że wskaźnik dzietności spadnie nawet poniżej 2,5% do 2050 roku. W zurbanizowanych częściach kontynentu kształtująca się klasa średnia ma mniejszą liczbę dzieci, porównywalną z Europejczykami. Ta opowieść to obiecująca historia krajów, które osiągnęły stabilności polityczną i imponujący wzrost gospodarczy.
Mając świadomość tych wyzwań, Komisja Europejska ukierunkowuje swoją politykę rozwojową na walkę z ubóstwem, wspieranie zrównoważonego rozwoju i rozwiązywanie problemów politycznych, aby pomóc wspierać stabilność. W tym zakresie Komisja jest również zobowiązana do realizowania strategii przyjętej w 1994 roku na międzynarodowej konferencji w sprawie ludności i rozwoju, zmienionej następnie w 1999 roku.
W strategii rozszerzono koncepcję planowania rodziny na zdrowie i prawa seksualne i reprodukcyjne. Zwraca się w niej uwagę na prawa człowieka, wzmocnienie pozycji kobiet, znaczenie inwestycji w zdrowie i kształcenie oraz zapewnienie kompleksowych usług w zakresie zdrowia reprodukcyjnego wszystkim, którzy ich potrzebują. W szczególności kształcenie kobiet ma wpływ na ich zachowania reprodukcyjne.
W wielu badaniach stwierdzono ścisłą zależność między kształceniem a dzietnością; wraz ze wzrostem wskaźników umiejętności czytania i pisania wskaźniki dzietności mają tendencję malejącą. W ramach wszystkich swoich programów Komisja planuje przeznaczyć w latach 2007-2013 około 1,7 miliarda euro na edukację; bardziej ogólnie mówiąc, jesteśmy mocno zaangażowani w zwiększenie poziomu i skuteczności wspólnej pomocy UE dla systemów zdrowotnych, zapewniających powszechny dostęp do usług podstawowych, w tym w zakresie zdrowia reprodukcyjnego. W tym kontekście, na podstawie programu działań UE na rzecz milenijnych celów rozwoju (MDG), UE zobowiązała się do przeznaczenia dodatkowych 8 miliardów euro, z czego 6 miliardów euro dla Afryki, pod warunkiem, że uda się zrealizować wszystkie zobowiązania pomocowe.
Aby rozwiązać problem presji na środowisko naturalne, kluczowe znaczenie ma zapewnienie, by lokalne źródła dochodów były zrównoważone. Oznacza to zwalczanie pustynnienia i degradacji gleb oraz zwiększenie wydajności produkcji rolnej, zatrzymanie nadmiernego wykorzystywania różnorodności biologicznej, lasów i innych zasobów naturalnych, w tym oceanów i wód śródlądowych, a wreszcie zapewnienie utrzymania zmian klimatu w określonych granicach i udzielenie pomocy społeczeństwom afrykańskim w przystosowaniu do nich.
Komisja, wspólnie z państwami członkowskimi UE, opracowuje strategię integracji ekologicznej dla zapewnienia, aby działania w ramach współpracy rozwojowej przyczyniały się do realizacji tych celów. Nasze przygotowania do szczytu klimatycznego w Kopenhadze należy postrzegać w tym kontekście.
Obecnie UE współpracuje z Unią Afrykańską i innymi organizacjami regionalnymi, aby wzmocnić ich potencjał rozwiązywania problemów w dziedzinie ochrony środowiska i zmian klimatu. UE wspiera ważne inicjatywy, służące wzmocnieniu gospodarki leśnej, w szczególności za pomocą egzekucji prawa leśnego, zarządzania i handlu.
Fiorello Provera
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Celem mojego pytania było zwrócenie uwagi na szczególny fakt: wzrost liczby ludności na świecie ma wpływ zarówno na wykorzystanie surowców naturalnych, jak i na zanieczyszczenie. Jednakże w krajach rozwijających się ten wzrost demograficzny jest szczególnie szybki, co wiąże się z konsekwencjami społecznymi i gospodarczymi. Moje pytanie brzmi: czy nie byłoby możliwe realizowanie polityki pomocowej dla krajów rozwijających się w powiązaniu z polityką planowania rodziny, być może za pośrednictwem systemu organizacji pozarządowych?
Andreas Mölzer
(DE) Interesujące jest, że dwie trzecie ludności afrykańskiej mieszka w zaledwie 8 spośród 53 państw. Problem nadmiernego przeludnienia w Afryce jest w oczywisty sposób ograniczony do niektórych krajów. W jakim zakresie te okoliczności wywierają wpływ na politykę rozwojową Unii Europejskiej?
Karel De Gucht
komisarz. - Nie mamy szczególnej polityki planowania rodziny, ale to może być i jest realizowane na wniosek zainteresowanych rządów. Wiele przypadków zgonów ciężarnych jest efektem aborcji przeprowadzanych w niedopuszczalnych warunkach. W tych krajach, w których prawo umożliwia przeprowadzanie aborcji, Komisja będzie również wspierać te programy. A zatem to, czy podejmiemy takie działania, czy też nie, jest w rzeczywistości uzależnione od zainteresowanych krajów.
W odniesieniu do drugiego pytania muszę powiedzieć, że jeżeli spojrzy się na kontynent afrykański i wskaźniki urodzeń, to, jak wspominałem w moim wprowadzeniu, istnieje ścisła zależność między rozwojem gospodarczym, poziomem urbanizacji a wskaźnikami dzietności. To nie jest nowe zjawisko. Obserwowaliśmy je we wszystkich krajach na całym świecie. Można oczekiwać, że wraz z ogólnoświatowym postępem urbanizacji i - miejmy nadzieję - zwiększonymi wskaźnikami wzrostu spadną wskaźniki dzietności. Wbrew sugestii szanownego pana posła nie ogranicza się to do kilku krajów. To raczej zjawisko związane z rozwojem danego kraju.

Przedmiot: Zawieszenie negocjacji w sprawie umowy o wolnym handlu pomiędzy UE a Kolumbią
Czy w świetle wyraźnych dowodów na to, że w Kolumbii w dalszym ciągu dochodzi od morderstw dokonywanych na działaczach związków zawodowych oraz z uwagi na fakt, że w 2008 roku morderstwa te wzrosły o 25% Komisja jest gotowa na zawieszenie negocjacji w sprawie umowy o wolnym handlu pomiędzy UE a Kolumbią?
Catherine Ashton
komisarz. - Ochrona praw człowieka jest jednym z najważniejszych priorytetów stosunków Unii Europejskiej z Kolumbią. Z tego względu bardzo dokładnie monitorujemy sytuację w Kolumbii.
Dobrze wiemy o trudnościach, z jakimi stykają się związki zawodowe w Kolumbii, jak również o morderstwach nadal dokonywanych na ich przywódcach i członkach oraz o groźbach wobec nich.
Wiemy to z naszych źródeł informacji, sprawozdań i oświadczeń wydawanych przez międzynarodowe organy traktatowe, jak również z prowadzonych przeze mnie dyskusji z takimi organami, jak Europejska Konfederacja Związków Zawodowych.
Nadal istnieją poważne obawy dotyczące skutecznego wdrażania w tym kraju najważniejszych konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy. Stale naciskamy na rząd o zwiększenie wysiłków na rzecz ochrony najwrażliwszych grup społecznych oraz badanie i karanie wszystkich przypadków naruszeń praw człowieka.
Niedawne ataki na obrońców praw człowieka i członków związków zawodowych były przedmiotem kroków dyplomatycznych podejmowanych przez ambasadorów trojki w Bogocie, jak również zostały omówione w trakcie niedawnego spotkania na wysokim szczeblu między urzędnikami Unii Europejskiej i Kolumbii.
Co więcej niedawno rozpoczęliśmy dwustronny dialog z rządem kolumbijskim w sprawie praw człowieka, który stanowi środek bardziej regularnej i systematycznej wymiany informacji i doświadczeń w dziedzinie praw człowieka, i będzie stanowił pomoc w zakresie informowania pomocy technicznej.
Ponadto dążymy do uwzględnienia w planowanej wielostronnej umowie handlowej dodatkowych gwarancji w celu usprawnienia wdrażania w Kolumbii najważniejszych konwencji w dziedzinie prawa pracy i ochrony środowiska, jako elementu rozdziału o zrównoważonym rozwoju. Proponujemy również monitorowanie wdrażania prawa pracy przez instytucje społeczeństwa obywatelskiego. Mamy nadzieję, że dzięki temu umowa pomoże poprawić sytuację działaczy walczących o prawa pracy w Kolumbii.
Jim Higgins
Wiem, że prawa człowieka stanowią ważny priorytet i nie jestem w stanie zrozumieć, dlaczego Unia Europejska, która szczyci się statusem lidera w dziedzinie praw człowieka na świecie, miałaby w ogóle rozważać zawarcie umowy handlowej z takim reżimem, jaki panuje w Kolumbii.
Od początku stycznia 2009 roku zamordowano 27 członków związków zawodowych. Ta liczba mówi sama za siebie, a w przeszłości udowodniono, że sposobem dotarcia z własnym przesłaniem jest zranienie tych krajów pod względem gospodarczym, jak to miało miejsce w przypadku sankcji wobec Republiki Południowej Afryki.
Mocno wierzę, że powinniśmy wysłać naszych przedstawicieli do Kolumbii, aby z pierwszej ręki zapoznać się z faktyczną sytuacją, zamiast prowadzenia z nimi dialogu. Powinniśmy mieć tam na miejscu ludzi do dyspozycji i powinniśmy zawiesić wszelkie negocjacje handlowe z Kolumbią do czasu upewnienia się, że sytuacja w zakresie praw człowieka nie odbiega od standardów reszty świata.
David Martin
Bardzo się cieszę, że pan poseł Higgins zadał swoje pytanie. Ma on całkowitą rację w odniesieniu do opisanej przez siebie sytuacji, a pani, pani komisarz, sama potwierdziła fakty, związane z tą sprawą.
Czy w świetle powyższych informacji Komisja, po pierwsze, zawiesi swoje porozumienie GSP+ z Kolumbią, a po drugie, zawiesi nasze negocjacje w sprawie umowy o wolnym handlu do czasu uzyskania zapewnień ze strony rządu kolumbijskiego, że członkowie związków zawodowych, działacze praw człowieka i inne osoby mogą w tym kraju bezpiecznie prowadzić swoją działalność?
Catherine Ashton
komisarz. - Jestem wdzięczna obu panom posłom i rozumiem pasję i siłę emocji. Nie jestem przekonana, że zawieszenie negocjacji przyniesie takie efekty, jakie obaj szanowni panowie posłowie chcieliby osiągnąć. W moim przekonaniu powinniśmy kontynuować dialog, w dalszym ciągu pracować nad uwzględnieniem w naszych rozmowach - a co ważniejsze, również w naszych umowach - całkowitych gwarancji zgodnych z celami, których domagają się obaj szanowni panowie posłowie.
Właśnie to podejście przyjęłam. Jak śpieszę dodać, nie oznacza ono, że nie zwróciłam się do tych, z którymi już rozmawiałam o dalsze działania na rzecz zapewnienia, że podążamy we właściwym kierunku, i oczywiście trzymam rękę na pulsie, ale obecnie właśnie na taki kierunek działania się zdecydowałam.

Przedmiot: Ponowne ożywienie handlu międzynarodowego
W 2008 roku odnotowano znaczny spadek tempa wzrostu handlu międzynarodowego, a w 2009 roku obserwujemy jego dalszy regres, znacznie przekraczający zakres samej recesji gospodarczej. Rada Europejska (Bruksela, 19 i 20 marca 2009 r.), "uznając, że wolny i sprawiedliwy handel jest jednym z kluczowych elementów światowej naprawy”, wezwała "do szybkiego zamknięcia dwustronnych negocjacji handlowych i negocjacji w ramach dauhańskiej agendy rozwoju WTO”.
Czy Komisja może poinformować:
Jakie inicjatywy finansowania handlu podjęła? Jak postępują bieżące negocjacje w sprawie umów handlowych i jak zamierza wesprzeć zewnętrzną wymianę handlową Unii Europejskiej?
Catherine Ashton
komisarz. - To oczywiście prawda, że handel międzynarodowy poniósł szczególnie wysokie straty w wyniku kryzysu. Sekretariat Światowej Organizacji Handlu ocenia, że w 2009 roku handel światowy zmniejszy się o 10%, z czego w krajach uprzemysłowionych spadek wyniesie 14%, a w rozwijających się - około 7%. Wymaga to ambitnej reakcji, czyli właśnie tego, co robimy, zarówno w zakresie finansowania handlu, jaki i negocjacji wielostronnych i dwustronnych.
Wspólnie z państwami członkowskimi podjęliśmy szereg ważnych działań służących zwiększeniu dostępności finansowania dla handlu. W przypadkach, kiedy sektor prywatny nie był już zainteresowany zapewnianiem ubezpieczenia finansowania eksportu, państwa członkowskie podjęły działania za pośrednictwem agencji kredytowania eksportu.
W odniesieniu do ubezpieczeń krótkoterminowych, zostały one ułatwione dzięki decyzji Komisji dotyczącej okresowego poluzowania zasad udzielania takiego wsparcia. Ponadto zgadzamy się na okresowe poluzowanie zasad OECD w zakresie ubezpieczeń kredytów średnio- i długoterminowych.
Na szczeblu wielostronnym zdecydowanie popieramy zobowiązania przyjęte przez G-20, dotyczące udostępnienia przez krajowe agencje kredytów eksportowych dostatecznych rządowych zabezpieczeń kredytów eksportowych, o ile to konieczne, jak również popieramy wysiłki wielostronnych organizacji finansowych służące udostępnieniu nowych mechanizmów finansowania handlu lub zwiększenia puli w ramach już istniejących.
Dla zapewnienia, że uda się nam wzmocnić i zwiększyć eksport w dalszym ciągu prowadzimy różne rozpoczęte przez siebie negocjacje handlowe. Szanowni posłowie wiedzą, że na szczeblu wielostronnym naszym priorytetem jest i pozostanie ambitne, wyważone i kompleksowe zakończenie rundy dauhańskiej, co przyniosłoby ogromne korzyści całemu światu i oczywiście gospodarce europejskiej.
Niedawne spotkanie w New Delhi, w którym uczestniczyłam, stworzyło sprzyjające warunki polityczne i można mieć nadzieję, że wraz ze zbliżającym się szczytem G-20 w Pittsburgu umożliwi nam dojście do porozumienia w 2010 roku.
Wspólnie z głównymi partnerami w ramach Światowej Organizacji Handlu wzywamy do faktycznego zaangażowania w nadchodzących miesiącach, aby osiągnąć postęp w negocjacjach na podstawie pakietu, który został jak dotąd wstępnie wynegocjowany. Jak państwo wiedzą, jednocześnie dążymy do zawarcia szeregu umów dwustronnych.
Georgios Papastamkos
(EL) Panie przewodniczący! Pod presją kryzysu gospodarczego wiele państw wprowadza działania służące pobudzeniu swojego przemysłu krajowego. Najnowszym przykładem jest decyzja prezydenta Stanów Zjednoczonych, Baracka Obamy, dotycząca wprowadzenia cła na import opon z Chin.
Czy Komisja przeprowadziła ocenę wpływu polityki naszych partnerów handlowych z krajów trzecich, na przykład kampanii "Kupujcie produkty amerykańskie” czy "Kupujcie produkty chińskie”, na eksport europejski?
Catherine Ashton
komisarz. - Faktycznie omawiałam ze Stanami Zjednoczonymi i z Chinami, z których wróciłam w zeszłym tygodniu, kampanie "Kupujcie produkty amerykańskie” i "Kupujcie produkty chińskie” - dwa bardzo zróżnicowane programy, przynajmniej takie wiarygodne informacje otrzymałam. Czytałam przepisy dotyczące programu "Kupujcie produkty amerykańskie”. O wiele bardziej obawiam się jego wdrożenia na szczeblu poszczególnych stanów w Stanach Zjednoczonych, niż tego, o czym się w nim faktycznie mówi.
"Kupujcie produkty chińskie” to odmienna propozycja. Zostałam nieco uspokojona tym, co w zeszłym tygodniu usłyszałam od ministra handlu Chena Deminga oraz wicepremiera Tanga Jiaxuana o celu programu i sposobie, w jaki będą traktowane przedsiębiorstwa europejskie, ale pozostaję czujna, aby upewnić się, że przedsiębiorstwa europejskie nie poniosą bezpośrednich ani pośrednich strat.
W odniesieniu do obecnego stanowiska w sprawie opon, do którego, jak miałam wrażenie, nawiązywał szanowny pan poseł powiem, że obecnie jedynie się temu przyglądamy, aby dokładnie przekonać się, co się stanie. Szanowny pan poseł słusznie wskazuje, że ta dziedzina jest ważna, że musimy na nią zwracać uwagę i obserwować rozwój sytuacji, a ja oczywiście chętnie będę się kontaktować w tej sprawie.
Przewodniczący
Obawiam się, że wobec nieobecności pana posła Moraesa pytanie nr 27 zostanie pominięte.

Przedmiot: Sprzedaż europejskich wyrobów z wołowiny i jagnięciny
Jakie środki podejmuje Unia Europejska, aby wesprzeć sprzedaż europejskich wyrobów z wołowiny i jagnięciny w krajach trzecich? Czy Komisja Europejska zamierza podjąć nowe inicjatywy w celu wsparcia tego procesu?
Catherine Ashton
komisarz. - Podejmujemy aktywne działania służące zniesieniu bardzo złożonych barier sanitarnych o kluczowym znaczeniu, aby w ten sposób wesprzeć wprowadzanie do obrotu takich produktów europejskich, jak irlandzka wołowina i jagnięcina. Głównym elementem prac Komisji w tej sprawie jest strategia dostępu do rynku, a w szczególności partnerstwo dostępu do rynku zapoczątkowane w 2007 roku. Strategia dostępu do rynku ustanawia silniejsze partnerstwo między Komisją, państwami członkowskimi i przedsiębiorstwami, aby wzmocnić działania na rzecz wykrywania, badania, uszeregowania i likwidacji barier.
Szczególny charakter tej strategii polega na tym, że jest ona realizowana poprzez odpowiednią paletę różnych instrumentów polityki handlowej. Oznacza to wykorzystywanie kanałów wielostronnych i dwustronnych oraz uzupełnianie bardziej formalnych instrumentów średnio- i długookresowych przez kontakty polityczne i prowadzenie wspólnej dyplomacji handlowej.
Nasze wysiłki w zakresie tego dostępu do rynku zostały w ostatnich latach znacznie zintensyfikowane i odnieśliśmy kilka sukcesów pokazujących, że zmierzamy w dobrym kierunku. Na przykład udało się nam ograniczyć krytykę ze strony kilku krajów i znieść zakazy na eksport mięsa z UE, spowodowane przypadkami zatrucia dioksynami i PCB, które wystąpiły w grudniu 2008 roku w Irlandii, a niedawno udało nam się otworzyć rynki Arabii Saudyjskiej, Jordanii i Filipin na import unijnej wołowiny oraz skłonić Egipt i Izrael do traktowania niektórych zagadnień sanitarnych i fitosanitarnych w sposób bardziej korzystny dla handlu.
Stale wywieramy na różnych szczeblach presję w kontaktach z takimi krajami, jak Indonezja, Malezja i Korea, aby skłonić je do dostosowania ich prawodawstwa do wymogów porozumień sanitarnych i fitosanitarnych oraz międzynarodowych standardów Światowej Organizacji Zdrowia Zwierząt. Zwróciliśmy się do przedsiębiorstw unijnych z sektora wołowiny o zgłoszenie ich szczególnych obaw i sugestii, w jaki sposób możemy zlikwidować bariery na najważniejszych rynkach. W ostatnim okresie spotkało się to z bardzo korzystnym odzewem, a prezentacja przedstawiona przez irlandzkie stowarzyszenie przedsiębiorców pomoże nam w ustaleniu priorytetów i kontynuowaniu naszych działań.
Liam Aylward
Chciałbym zapytać panią komisarz, czy mogłaby rozważyć dokładne i pełne zbadanie budżetu na wsparcie produktów żywnościowych? Działa on od lat. 70. XX wieku, jest bardzo restrykcyjny i wymaga zreformowania. Ponadto czy pani komisarz zgodzi się, że zwiększenie konkurencyjności sektora żywnościowego Unii Europejskiej pomoże Unii Europejskiej wyjść z recesji gospodarczej?
Seán Kelly
Powszechnie wiadomo, że europejskie produkty z wołowiny i jagnięciny odpowiadają najwyższym standardom. Czy Komisja podejmuje jakiekolwiek działania, a jeśli tak, to jakie, aby zachęcić lub wymóc stosowanie podobnych standardów wobec partnerów handlowych, w szczególności w Brazylii?
Catherine Ashton
komisarz. - Przede wszystkim nie jest mi znana szczególna dziedzina, o której wspomniał szanowny pan poseł, zatem, jeżeli pan pozwoli, odniosę się do tego na piśmie.
Zgadzam się jednak całkowicie w sprawie pytania, dotyczącego wartości i znaczenia tego przemysłu dla Unii Europejskiej i dla handlu. Faktycznie jest to dziedzina, której musimy w coraz większym stopniu się przyjrzeć i na której musimy się skupić. Przy analizie porozumień handlowych ściśle współpracuję z panią komisarz Fischer Boel, aby zapewnić, że rolny wymiar naszych porozumień stanowi faktyczną siłę i faktyczną szansę. Mam nadzieję, że wraz z rozwojem naszych negocjacji szanowny pan poseł dostrzeże, jak wielką wartość do tego przywiązujemy.
W odniesieniu do zasady wzajemności, negocjujemy z przedstawicielami państw trzecich i szkolimy ich, aby rozumieli, czym jest system UE, i aby zwiększyć ich zaufanie dla poziomu ochrony oferowanego konsumentom unijnym, a zarazem - ich konsumentom.
Nalegamy, aby kraje trzecie przestrzegały swoich zobowiązań międzynarodowych, mianowicie porozumienia sanitarnego i fitosanitarnego w ramach Światowej Organizacji Handlu, zapewniając, aby przy ustalaniu wymogów przestrzegały standardów międzynarodowych lub opierały je na podstawach naukowych.

Przedmiot: Negatywny wpływ wydobycia węgla brunatnego w Czechach i środkowych Niemczech na środowisko naturalne
Jak Komisja ocenia negatywny wpływ na środowisko naturalne kopalni odkrywkowych węgla brunatnego lub też elektrowni wykorzystujących węgiel brunatny w Czechach i środkowych Niemczech? Jaka jest opinia Komisji na temat realizacji planów zamknięcia tych zakładów lub przywrócenia środowiska na tych obszarach do stanu naturalnego, uwzględniając również aspekt bezpieczeństwa?
Stavros Dimas
Panie przewodniczący! Szkody ekologiczne, które mogą być skutkiem wydobycia węgla brunatnego i wykorzystania go w elektrowniach, są zagadnieniem odpowiednio uregulowanym w prawodawstwie wspólnotowym.
Zgodnie z dyrektywą w sprawie odpadów górniczych jednostka zajmująca się usuwaniem odpadów górniczych musi dysponować zatwierdzeniem obejmującym plan zagospodarowania odpadów oraz plan zamknięcia i rekultywacji obiektów. Takie jednostki muszą przedstawić gwarancje finansowe, służące pokryciu kosztów rekultywacji gruntów.
Dyrektywa zawiera przepisy odnoszące się do prowadzenia inspekcji przez właściwe organy i zawiera zobowiązania dotyczące zapobiegania zanieczyszczaniu powietrza, wody i gleby. Dyrektywa ma zastosowanie do nowych obiektów od maja 2008 roku. Wcześniej istniejące obiekty muszą uzyskać zatwierdzenie na mocy dyrektywy do maja 2012 roku.
Do połowy 2012 roku państwa członkowskie muszą również sporządzić listę porzuconych i wycofanych z eksploatacji obiektów, które stanowią lub mogą stanowić zagrożenie ekologiczne.
Ramy regulacyjne Unii Europejskiej obejmują również inne dyrektywy, na przykład dyrektywę IPPC i dyrektywę w sprawie dużych obiektów energetycznego spalania. Jeśli chodzi o odpowiedzialność za szkody ekologiczne to dyrektywa w sprawie gleb została przedłożona Radzie, ale prace nad nią nie postępują. Spośród wymienionych dyrektyw największe znaczenie ma oczywiście dyrektywa IPPC, która zobowiązuje duże obiekty energetycznego spalania do uzyskania zatwierdzenia, opierającego się na wykorzystaniu najlepszych dostępnych praktyk.
Jednocześnie dyrektywa w sprawie dużych obiektów energetycznego spalania ustanawia wartości minimalne dotyczące emisji najważniejszych zanieczyszczeń atmosferycznych. Jeżeli obiekt zakończy działanie, jego operator zgodnie z dyrektywą IPPC ma obowiązek podjęcia działań w celu zapobieżenia wszelkim zagrożeniom powstania zanieczyszczenia oraz działań zmierzających do rekultywacji obszaru.
Te ramy prawne zabezpieczają wysoki poziom ochrony środowiska w razie ewentualnego wystąpienia szkód w środowisku naturalnym, spowodowanych przez elektrownie wykorzystujące węgiel brunatny.
Natomiast w odniesieniu do zamknięcia elektrowni, ocena będzie dokonywana w oparciu o to, czy elektrownia spełnia wymagania ustawowe.
Bernd Posselt
(DE) Dziękuję panu komisarzowi za dokładną i kompleksową odpowiedź. Pytałem jednak szczególnie o obszary przygraniczne, inaczej mówiąc o Niemcy i Republikę Czeską, Niemcy i Polskę oraz Polskę i Republikę Czeską. Na tych obszarach występuje wiele takich przypadków. Chciałbym zapytać, czy uważa pan, że współpraca transgraniczna między właściwymi państwami jest wystarczająca i czy Komisja zapewnia wsparcie dla działań transgranicznych w tych obszarach, w szczególności w ramach programów regionalnych.
Stavros Dimas
Panie przewodniczący! Po pierwsze, istnieją różne źródła finansowania, zarówno dla Czech po 2007 roku, jak i dla Niemiec. Oczywiście muszę panu również przypomnieć, że dzięki zatwierdzonemu w grudniu zeszłego roku pakietowi energetyczno-klimatycznemu system handlu emisjami gazów cieplarnianych, które - zgodnie z osiągniętym porozumieniem - muszą zostać zmniejszone o 50% w celu walki ze zmianami klimatu i realizacji innych, powiązanych celów, zapewni dostateczną ilość środków finansowych.
Oznacza to, że zakłady, w szczególności pracujące na wolnym powietrzu kopalnie węgla brunatnego, z definicji niszczą środowisko naturalne i przyrodę powodując problemy nie tylko związane z naturalnym stanem gruntów, ale także z wodą wskutek dodatkowych zanieczyszczeń, czy też - jak wiemy - poprzez wytwarzanie dużych ilości dwutlenku węgla. Z tego punktu widzenia węgiel brunatny jest najgorszym rodzajem paliwa. W skali od jednego do dziesięciu jest ono prawdopodobnie jednym z najgorszych pod względem emisji dwutlenku węgla. Chciałbym również powiedzieć, że środki finansowe można pozyskać z handlu emisjami, a jeśli chodzi szczególnie o Niemcy, to muszę powiedzieć, że handel emisjami odbywa się nawet w trakcie naszej dyskusji. Zatem środki finansowe z tego źródła są również dostępne. Oprócz tego chciałbym jednak powiedzieć, że istnieje finansowanie wspólnotowe, które również może przyczynić się do likwidacji szkód ekologicznych spowodowanych działalnością górniczą.
W ramach regionalnych programów operacyjnych na lata 2000-2006 finansowano projekty służące rekultywacji obszarów, które zostały mocno zniszczone wydobyciem węgla brunatnego w niektórych landach byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej, na przykład w Saksonii, Saksonii-Anhalt czy Turyngii. W odpowiednich dokumentach programowych na lata 2007-2013 przewidziano, że tego typu wsparcie będzie nadal udzielane.
W odniesieniu do Republiki Czeskiej, w ramach regionalnego programu operacyjnego dla północnego zachodu, finansuje się działania służące odtworzeniu i rekultywacji opuszczonych obszarów wydobycia. Program operacyjny "Środowisko” jako jeden ze swoich priorytetów również przewiduje wsparcie dla odtworzenia opuszczonych obszarów wydobycia, a oczywiście współpraca nie tylko między krajami, ale również między organizacjami regionalnymi przynosi korzyści obu stronom.
Przewodniczący
Odpowiedzi na pytania pozostawione bez odpowiedzi z braku czasu zostaną udzielone na piśmie (patrz załącznik).
