1. Goedkeuring van de notulen
De Voorzitter
De notulen van de vergadering van gisteren zijn rondgedeeld.
Geen bezwaren?

Posselt
Mevrouw de Voorzitter, even heel kort. Het gaat eigenlijk om de notulen van eergisteren, ik vraag om begrip, collega Pirker en ik hadden, om het de collega's niet moeilijk te maken, bij de stemming van te voren schriftelijk gemeld dat onze stemapparaten bij de stemming over de klimaatconferentie niet hebben gewerkt. Ik heb dat van te voren gemeld. Mij werd toen gezegd dat dat geregistreerd zou zijn, maar het is niet geregistreerd. Ik verzoek om opheldering want anders kan ik dat soort dingen voortaan niet meer schriftelijk afdoen, maar moet ik net als een aantal collega's het woord vragen. Maar dat kost wel een boel tijd.

De Voorzitter
Uitstekend, mijnheer Posselt. Wij zullen ervoor zorgen dat dit wordt rechtgezet.

Miller
Mevrouw de Voorzitter, het is met enig leedwezen dat ik vanochtend ga staan om commentaar te geven op de notulen van gisteren. Gisteren heb ik gewezen op een onnauwkeurigheid waarvan schijnbaar sprake was bij mijn collega, de heer Macartney, waarbij het naar zijn zeggen om een fout in de vertaling ging.
Gisteren beweerde hij dat hij in de oorspronkelijke versie van het amendement de woorden "English beef" had gezet, wat was vertaald met "Brits rundvlees" . Deze kant van dit Huis heeft inmiddels het originele afschrift gezien dat door zijn fractie is ingediend. Daar stond duidelijk "British beef" . Ik weet niet of de heer Macartney stiekem vegetariër is en al het Britse rundvlees probeert te verbieden, maar ik vrees dat we hem in dit geval door hebben gehad. Hij zou dan ook zijn excuses aan dit Huis moeten aanbieden wegens misleiding en zuinig omspringen met de waarheid.

Macartney
Mevrouw de Voorzitter, ik vind het evenmin een genoegen om op dit soort commentaar te moeten reageren. Ik ben geen stiekeme vegetariër maar ik ben wel enigszins taalgevoelig. Als ik amendementen onderteken, let ik er ook heel goed op dat ik weet wat ik onderteken. De griffie kan bevestigen dat in het oorspronkelijke amendement van onze fractie de bewoordingen "viande anglaise" werden gebruikt. Voor wat er vervolgens mee is gebeurd ben ik niet verantwoordelijk, maar wij hebben dit bevestigd gekregen door de heer David Martin, die op dat moment voorzitter was. De griffie kan dat bevestigen. Ik hoop dat we deze belachelijke kwestie nu verder kunnen laten rusten.

De Voorzitter
Mijnheer Macartney, ik wil u en de heer Miller erop wijzen dat wij het hier over de goedkeuring van de notulen hebben. Wij zullen erop toezien dat de verklaringen van alle partijen correct worden weergegeven.
(De notulen worden goedgekeurd)

Stemming
Zimmermann
Mevrouw de Voorzitter, ik wil maar een korte toelichting op mijn verslag geven. Diegenen die gisteravond bij het debat waren, hebben immers gehoord waarom de Commissie niet bereid is de amendementen die nu door de christen-democraten waren aangenomen en die betrekking hebben op het Verdrag van Amsterdam, in die vorm te aanvaarden. Ik zou nog eens heel duidelijk willen zeggen dat mijn fractie niet met deze amendementen heeft ingestemd omdat het Verdrag nog niet is geratificeerd en we ons daar nog niet op kunnen baseren. Het is jammer dat ze nu in het verslag zijn opgenomen omdat de meerderheid het zo wilde. Daar moeten wij ons nu eenmaal in schikken. Dat is nu eenmaal zo. Maar ik zou er nog eens op willen wijzen dat mijn fractie niet kan accepteren dat wij nu al uitgaan van iets dat nog niet in werking is getreden.

Tomlinson
Mevrouw de Voorzitter, ik hoorde u een aantal namen aankondigen van mensen die stemverklaringen gaan geven, maar zij zijn niet aanwezig. Kunt u controleren of alle mensen die u opleest voor stemverklaringen aanwezig zijn? Anders wordt het een niet-stemverklaring.

De Voorzitter
U heeft volkomen gelijk. De heer Vanhecke is aanwezig en heeft ons zopas meegedeeld dat hij een schriftelijke stemverklaring wenst af te leggen. Ook de heer Lindqvist heeft ons zopas meegedeeld dat hij zijn stemverklaring schriftelijk zal afleggen. De heren Holm en Wibe zijn aanwezig. Iedereen is aanwezig. Dat is schitterend! Ik feliciteer hen, des te meer daar zij hun stemverklaringen schriftelijk afleggen. Ik denk dat zij hun stemverklaring volgende keer mondeling zullen afleggen zodat duidelijk blijkt dat zij aanwezig zijn.

Lindqvist
Het is een goede zaak dat vluchtelingenproblemen wereldwijd worden aangepakt en dat vluchtelingen kunnen worden verdeeld over meerdere landen.
Ik vrees dat een gemeenschappelijk vluchtelingen-, asiel- en visumbeleid van de EU neerkomt op een harder vluchtelingenbeleid en hoge buitenmuren.

Wibe
Ik ben bijzonder bang dat de eisen die worden gesteld in amendement 3 van het verslag, dat wil zeggen dat de lidstaten geleidelijk komen tot uniforme en gecoördineerde procedures inzake asiel, immigratie en overschrijding van de buitengrenzen van de lidstaten, ertoe leiden dat de Europese Unie nog hogere buitenmuren optrekt en dat zij het voor politieke vluchtelingen nog moeilijker maakt een toevluchtsoord bij ons te vinden.

Holm
Ik schaar mij niet achter de eis dat de EU via supranationaliteit verantwoordelijkheid draagt voor het asiel- en immigratiegebied. Ik vind dat een kwestie die het beste op nationaal niveau kan worden geregeld. Daarentegen sta ik uiteraard positief tegenover internationale samenwerking in dezen.
Het doel van dit programma, de bevordering van de samenwerking tussen de verantwoordelijke autoriteiten in de lidstaten, is derhalve lofwaardig. Het is ook een goede zaak dat de samenwerking met de Midden- en OostEuropese landen wordt uitgebreid.

Wielvoertuigen
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0342/97) van de heer Kittelmann, namens de Commissie externe economische betrekkingen, inzake het ontwerpbesluit van de Raad inzake de toetreding van de Europese Gemeenschap tot de Overeenkomst van de Economische Commissie voor Europa van de Verenigde Naties betreffende het aannemen van eenvormige technische eisen voor wielvoertuigen, uitrustingsstukken en onderdelen die kunnen worden aangebracht en/of gebruikt op wielvoertuigen en de voorwaarden voor wederzijdse erkenning van goedkeuringen verleend op basis van deze eisen (" Herziene overeenkomst van 1958" ) (9868/97 - C4-0467/97-96/0006(AVC)).

Kittelmann
Mevrouw de Voorzitter, collega's, de overeenkomst heeft een lange naam, maar het is ook een belangrijke gewijzigde overeenkomst die wij hopelijk vandaag aannemen. De Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid beveelt u aan met de aanbeveling in te stemmen. Wij hebben het verslag reeds in november van het vorig jaar aangenomen. Maar begin januari heeft de Raad laten weten dat hij zijn verzoek om toestemming intrekt teneinde het Commissievoorstel om te werken en opnieuw in te dienen. Dat plan wierp vruchten af. Het nu ter discussie staande verslag is beter.
Waar gaat het om bij deze overeenkomst van 1958 van de Economische Commissie voor Europa van de Verenigde Naties? In 1958 sloten enkele in de Economische Commissie voor Europa vertegenwoordigde landen een overeenkomst over de vaststelling van uniforme voorwaarden voor de goedkeuring van motorvoertuigen en uitrustingsstukken. Ik weet dat de collega's Mombaur en Malangré dit buitengewoon toejuichen. Preciezer uitgedrukt, het gaat om de wederzijdse erkenning door de verdragsluitende partijen van typegoedkeuringen voor automobielen die volgens deze normen werden vervaardigd.
Het voorstel van de Commissie houdt in dat naast de afzonderlijke lidstaten nu ook de Europese Gemeenschap toetreedt tot deze overeenkomst van de Verenigde Naties. Ik vind het zeer verheugend dat zulks duidelijk maakt dat de Europese Unie steeds meer toetreedt tot internationale verdragen en als rechtspersoon kan stemmen. Maar juridisch gezien is het de Europese Gemeenschap en niet de Europese Unie die partij bij het Verdrag wordt, omdat anders dan de EG de EU niet over internationale rechtspersoonlijkheid beschikt.
De economische betekenis van die overeenkomst voor de Europese automobielindustrie ligt voor de hand. Sinds het bestaan van de overeenkomst werden circa 100 specifieke reglementen aangenomen die het totaal van alle uitrustingen en onderdelen voor automobielen omvatten. Nieuwe onderhandelingen werden onder meer ook door de voltooiing van de interne markt van de EU noodzakelijk. Maar afgezien daarvan werd duidelijk dat met het oog op de snelle technische vooruitgang in de auto-industrie en de toenemende internationalisatie van de handel een internationaal breed erkende regelgeving voor de typegoedkeuring nodig is.
Het huidige voorstel verschilt op drie punten van het vorige. Ten eerste: de rol die na de toetreding van de EG tot de overeenkomst voor de lidstaten blijft weggelegd, wordt meer in detail beschreven.
Ten tweede: als rechtsgrond voor de toetreding van de Europese Gemeenschap tot de gewijzigde overeenkomst wordt nu ook artikel 100 genoemd.
Ten derde: aan het contributiebesluit wordt een bijlage 3 toegevoegd waarin de deelneming van de Gemeenschap en de lidstaten nader is uitgewerkt. Juist dit voorstel maakt voor ons een toestemming thans gemakkelijker dan een jaar geleden, want in deze bijlage staat wat wij samen met de medeadviserende Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid van de Commissie hebben geëist, namelijk dat deze het Parlement nog voor de officiële indiening van voorstellen voor het invoeren van de nieuwe regeling tijdig informeert.
Aldus kan het Parlement reeds in dit vroege stadium zijn wensen kenbaar maken. Die informatieprocedure werd door commissaris Bangemann toegezegd en schriftelijk bevestigd. Wat de heer Bangemann belooft, dat doet hij ook! Deze toezegging wordt nu onderdeel van de officiële tekst en krijgt zodoende een hogere kwaliteit.
Met betrekking tot de invoering van de regeling in de communautaire wetgeving moet de medebeslissingsprocedure worden toegepast, moet dus de instemming van het Parlement worden verkregen. Hier zijn onze rechten op participatie gevrijwaard, vooral wanneer men de reeds genoemde informatieprocedure in aanmerking neemt.
Door de kracht van deze overeenkomst via een afgeslankte besluitvormingsprocedure en de participatie van de EG als lid, zal de internationale betekenis ervan aanzienlijk vergroten.
Vroeg of laat zullen andere belangrijke auto producerende landen tot de overeenkomst toetreden. Dat zal de afzetmogelijkheden voor de Europese bedrijfstak op de wereldmarkt verder verbeteren. Wij stemmen hier in met een overeenkomst die voor Europa noodzakelijk en lonend zal zijn!

Smith
Mevrouw de Voorzitter, ik ben de rapporteur dankbaar voor de technische toelichting bij dit verslag. Deze aanbeveling berust op één inzicht: dat er behoefte was aan een breed erkend geheel aan internationale voorschriften op het gebied van typegoedkeuringen voor motorvoertuigen.
Wij zijn van mening dat als we niet alleen de markt voor allerlei goederen willen mondialiseren, we internationale arbeidsverdeling moeten stimuleren ten behoeve van de armere economieën en van onszelf. Maar we streven ook naar mondialisering van mensenrechten, sociale normen en respect voor het milieu. Daarom hebben we er belang bij dit proces op gang te houden via internationaal bindende wettelijke structuren, zodat we kunnen werken aan wereldwijd vertrouwen, betrouwbaarheid en doorzichtigheid in economische factoren en wederzijds respect. Om die reden ondersteunen wij dit verslag.
Ik moet zeggen dat ik, na enige aanvankelijke reserves, door de rapporteur ben overtuigd dat de plaats van het Parlement in het geheel is gewaarborgd, en ik ben de heer Kittelmann dankbaar voor het werk dat hij in dit kader heeft verricht. Ik hoop alleen dat zijn vertrouwen de komende maanden en jaren vruchten zal afwerpen.

Santini
Mevrouw de Voorzitter, deze overeenkomst uit 1958 lijkt misschien enigszins achterhaald. Na de wijzigingen van de rapporteur en de Commissie kunnen wij hier echter mee instemmen. Deze overeenkomst is wel degelijk nog actueel. Dit blijkt onder meer ook uit de toepassing die ze sedert haar ontstaan heeft gehad. Meer dan honderd specifieke reglementeringen hebben het daglicht mogen aanschouwen en er zijn nooit grote problemen geweest.
Ik wil wijzen op het grote belang van deze herziene overeenkomst voor de Europese auto-industrie en de werkgelegenheid. De concurrentieslag tussen de autofabrikanten en tussen met name de Europese en de Amerikaanse industrieën, die alle een zo groot mogelijk deel van de nieuwe markten proberen te veroveren, maakt de aanneming van uniforme technische voorschriften voor motorrijtuigen absoluut noodzakelijk. Met dergelijke gemeenschappelijke normen kan men immers de parameters vastleggen voor een gezonde en goed uitgebalanceerde concurrentie. U weet trouwens hoe zeer ook op andere sectoren hier behoefte aan bestaat.
Bovendien zou de toetreding van de Europese Unie tot de herziene overeenkomst van 1958 andere landen zoals Japan, Korea, China, Zuid-Afrika, Indië, landen in opkomst die onze toekomstige concurrenten zijn en belangstelling hebben voor deze overeenkomst of hiertoe zelfs willen toetreden, ertoe kunnen aanzetten de definitieve stap te zetten in misschien wel de door ons gewenste richting.
De Europese industrie heeft al een reeks joint-ventures gesloten in veel van deze landen en daarom is de toetreding van de Europese Unie tot deze overeenkomst van doorslaggevend belang. Toetreding stelt ons in staat de aannemingsprocedures snel af te ronden en biedt de Europese auto-industrie de mogelijkheid het hoofd te bieden aan de Amerikaanse opdringerigheid. Wij hoeven niet altijd het onderspit te delven.

Kreissl-Dörfler
Mevrouw de Voorzitter, collega, stelt u zich eens voor, u bent autofabrikant en u streeft naar de toelating van een nieuw autotype. Laten we verder aannemen dat het vanuit uw standpunt gaat om een zeer economisch type, ofschoon het in bepaalde veiligheidsaspecten toch niet helemaal door de elandtest komt. De toetreding van de EG tot de overeenkomst van de ECE zou voor u een geschenk uit de hemel zijn. Ik citeer het advies van de commissie industriebeleid: " Door toetreding van de EU zou de werkingssfeer van de medebeslissingsprocedure in gevoelige sectoren als veiligheid en milieuwetgeving aanzienlijk verminderen" . En verder: "De EU zou haar wetgevende bevoegdheid uitoefenen vanuit een instelling die over een zwakkere normenbasis beschikt" . Ik citeer de rapporteur van de commissie juridische zaken: " Het EG-Verdrag schrijft voor milieu- en consumentenbescherming een zo hoog mogelijk beschermingsniveau voor, terwijl dergelijke inhoudelijke bepalingen in de ECE-overeenkomst ontbreken."
Het zou een kwalijke grap zijn te geloven dat het EP vlak voor de finish van de gehele procedure de typegoedkeuring van een auto met een lagere norm, via zijn instemming, dus enkel met ja of nee, zou kunnen tegenhouden want voor een keihard standpunt mist het de essentiële hefboom, namelijk de medebeslissing. Teneinde rekening te houden met de bezwaren van de medeadviserende commissies, heeft de Commissie zich verplicht het EP van te voren vertrouwelijk te informeren. Dat is een mooie geste, dat moet je wel zeggen. Maar waarom zou zich überhaupt een catastrofe voordoen, juist met het oog op milieu en veiligheid? De toetreding van de EG gehoorzaamt aan de logica om nog meer en nog sneller op de wereldmarkten present te zijn en om andere landen te dwingen tot de ECE toe te treden. Waarom zou je dan het toegangskaartje eigenlijk duurder maken? En ik stel voor dat we niet eerst in de rotte appel bijten en daarna op betere tijden hopen. In plaats daarvan behoren wij de bevoegde instanties te vragen, eerst eens de ECE-procedure in ecologisch, sociaal en veiligheidstechnisch opzicht te hervormen, en daarna kunnen we nog eens praten over een toetreding tot de ECEtypegoedkeuring voor voertuigen. Dan zijn we daar ook beslist niet meer tegen, integendeel! Ik hoop dat er nu niet nog eens de olifantentest komt!

Van Dam
Mevrouw de Voorzitter, vooraf moet ik iets kwijt over de procedure in de Commissie externe economische betrekkingen, waar op 21 oktober jongstleden halsoverkop gestemd werd over dit verslag. Dat zes van de veertien aanwezige leden daarbij hun stem onthielden, toont de grote onvrede bij velen over de gang van zaken. Één werkdag voor de vergadering werd het verslag aan de agenda toegevoegd en die gewijzigde agenda bereikte de leden pas op de dag van de vergadering. Pas ter vergadering zelf was het verslag beschikbaar. Een inhoudelijk debat, laat staan een afgewogen oordeel over dit verslag was dus onmogelijk. Die gang van zaken is zeker niet voor herhaling vatbaar.
Dit alles doet niet af aan onze waardering voor het werk van de rapporteur. We zijn het met hem eens dat het om diverse redenen van belang is dat de EG toetreedt tot de ECE-overeenkomst. De groeiende internationale handel en de toegenomen concurrentie van de Japanse en Koreaanse auto-industrie vraagt een eerlijke kans voor de Europese industrie. Door technische belemmeringen weg te nemen kan export vanuit de EG-landen bevorderd worden.
Wereldwijde deelname aan deze overeenkomst is zeer gewenst, met name de Verenigde Staten zouden erbij moeten horen. Ondanks de keuze van de VS voor self-certification hoop ik dat de Europese Commissie blijft streven naar toetreding van dat land en andere landen.
Nu de interne markt is voltooid, is het des te meer van belang dat de communautaire regelgeving en de ECEreglementen op elkaar worden afgestemd. Daarbij willen wij erop aandringen dat de EG zich ervoor inzet het goede communautaire beschermingsniveau zoveel mogelijk in de ECE-reglementering over te brengen. We zijn blij dat het risico afgewend lijkt, dat de toetreding tot de ECE dat beschermingsniveau omlaag zou halen. Nu de Raad artikel 100A aan de rechtsgrondslag heeft toegevoegd, vertrouwen we erop dat de volksgezondheid, veiligheid en milieubescherming gewaarborgd blijven. De EG kan daarvoor zorgen omdat zij voorlopig een absolute meerderheid krijgt in de ECE-besluitvorming en ook na verdere uitbreiding een blokkerende minderheid zal houden.
Wij hopen dat de toetreding ertoe zal leiden dat de belangenbehartiging evenwichtiger wordt. Zowel de belangen van de leefomgeving, van consumenten en verkeersveiligheid als die van de autoproducenten in de lidstaten kunnen afgewogen worden. Daarbij heeft een communautaire aanpak het voordeel dat de belangen van de nationale auto-industrie niet eenzijdig tot verlaging van het beschermingsniveau leiden.
Wat betreft de interne aspecten van de toetreding is de positie van het Europees Parlement interessant. Terwijl het Parlement thans nog medebeslissingsrecht heeft wat betreft de uitrustingseisen en goedkeuring van wielvoertuigen, zal dat na toetreding worden vervangen door de instemmingsprocedure voor nieuwe ECEreglementen. Wat ons betreft blijft daarmee de parlementaire controle gegarandeerd. Nu bovendien is toegezegd dat het Europees Parlement via de modus vivendi-procedure optimaal op de hoogte zal worden gehouden, delen wij de conclusie van de rapporteur dat de betrokkenheid van het Europees Parlement ook na toetreding tot de ECE-overeenkomst gewaarborgd is.
Minder gerust ben ik op de betrokkenheid van de lidstaten. Wij delen de kritiek van de Raad op de claim van de Europese Commissie op het woordvoerderschap in alle stadia van de ECE-besprekingen. Is het waar dat volgens het besluit van de Raad de Europese Commissie zal optreden namens de EG, terwijl de lidstaten in de expertgroepen het woord kunnen voeren?
De toetreding tot deze overeenkomst toont dat de bevoegdheden van de EG op internationaal terrein ver kunnen reiken. Terecht heeft de rapporteur dit getoetst aan het subsidiariteitsbeginsel, waarbij hij de toenemende mondialisering van handel en investeringen zwaar laat wegen. Wij zijn het met hem eens dat in dit geval gezamenlijk optreden van de lidstaten in ECE-kader een duidelijke meerwaarde heeft.

Bonino
Mevrouw de Voorzitter, de Commissie wil eerst de rapporteur, de heer Kittelmann, van harte gelukwensen met het uitstekende werk dat hij heeft verricht voor dit ontwerpbesluit. In zijn verslag geeft hij een gedetailleerde analyse van de inhoud van de overeenkomst en van de interne procedures die moeten worden gevolgd, zodra de Gemeenschap lid is geworden van deze overeenkomst.
De bevordering van de internationale harmonisatie wordt zowel in politiek als in economisch opzicht steeds belangrijker. Een dergelijke noodzaak doet zich niet alleen gevoelen voor de industrie, maar ook voor de consumenten. Daarom geloof ik dat met deze overeenkomst tegemoet kan worden gekomen aan de zorgen van enkele afgevaardigden. Alleen een multilaterale harmonisatie kan immers in de globalisering van de markt extra garanties bieden.
De Commissie wil een toelichting geven op de procedures, alhoewel ook de rapporteur, de heer Kittelmann, hier breedvoerig op is ingegaan. Er zijn twijfels geuit over de procedures. De Commissie wenst te bevestigen dat volgens haar vóór de goedkeuring van nieuwe reglementeringen het Parlement verzocht moet worden om instemming. In het geval van reeds bestaande reglementeringen, die enkel aanpassing aan de technische vooruitgang behoeven, dienen daarentegen de ontwerpamendementen tijdig aan het Parlement worden voorgelegd, opdat de procedures inzake de comitologie hun gang kunnen gaan.
Bovendien zal de Commissie het Parlement tijdens alle fasen van de procedure informeren over de gang van zaken en over met name de opstelling van het werkprogramma en de vorderingen bij de voorbereidende werkzaamheden. Wat de gevoelige sectoren betreft, zoals de vervuilende stoffen en de geluidsoverlast, hebben de Commissie en de Raad in het kader van een verklaring in de notulen van de Raad, afgesproken dat besluiten over maatregelen in deze sectoren dienen te worden genomen overeenkomstig de artikelen 100 A en 189 B en dat pas na de voltooiing van de procedure een begin gemaakt kan worden met de besluitvorming over een amendement of reglementering.
De Commissie wil dat het Europees Parlement betrokken wordt bij elke fase van de procedure en volledige en juiste informatie krijgt. Alle betrokkenen moeten echter bijdragen aan een doeltreffende afwikkeling van deze procedures.
Ik meen te mogen zeggen dat de Commissie bij de voor dit soort overeenkomsten noodzakelijke overgang van de medebeslissing naar andere vormen van samenwerking grote aandacht heeft geschonken aan de participatie van het Parlement. Ik denk daarbij met name aan vraagstukken die gevoelig liggen bij de consumenten, zoals luchtverontreiniging en geluidsoverlast.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
Wij gaan over tot de stemming over het verslag van de heer Kittelmann.
(Het Parlement neemt het besluit aan)

Caudron
Zoals onze collega, de heer Kittelmann, ben ook ik van mening dat we deze overeenkomst moeten sluiten.
Deze overeenkomsten hebben tot doel eerlijke concurrentie te verzekeren op een markt die steeds internationaler wordt. Wij moeten er echter over waken dat ook derde landen de aangegane verbintenissen nakomen. Ik kan niet toestaan - en ook de industrie kan dit niet dulden - dat de Europese Unie de verschillende overeenkomsten die zij gesloten heeft, eenzijdig toepast.
De oprichting van de Wereldhandelsorganisatie in 1994 had slechts zin als zij erin slaagt de uitgevaardigde regels te doen naleven. Nu blijkt dat de juridische middelen om dit daadwerkelijk te bereiken versterkt moeten worden. Tal van voorbeelden wijzen op oneerlijke concurrentie van een aantal van onze partners.
Europa reageert vaak schuchter op deze inbreuken, hoewel zij ernstige gevolgen hebben voor alle industrietakken. Iedereen kent ze wel. De Europese Unie kan een heleboel overeenkomsten sluiten maar moet er wel op toezien dat ze ook daadwerkelijk uitgevoerd worden en voor iedereen gelden. Europa moet haar verbintenissen nakomen maar het zou nadelig zijn vooruit te lopen op de uitvoering ervan en deze overeenkomsten al toe te passen voor onze concurrenten dat ook doen.

Film- en televisieproductie
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende zes mondelinge vragen:
B4-0902/97 van mevrouw Guinebertière, namens de Fractie Unie voor Europa, over het garantiefonds ter bevordering van de film- en audiovisuele productie; -B4-0903/97 van de leden Monfils en Ryynänen, namens de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij, over de oprichting van een garantiefonds; -B4-0904/97 van mevrouw Pailler, namens de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links, over het Europees garantiefonds voor de film- en audiovisuele productie; -B4-0905/97 van mevrouw Leperre-Verrier, namens de Fractie Europese Radicale Alliantie, over het garantiefonds ter stimulering van de film- en audiovisuele productie; -B4-0906/97 van de heer Ripa di Meana, namens de Fractie De Groenen in het Europees Parlement, over het garantiefonds ter stimulering van de film- en audiovisuele productie; -B4-0907/97 van de leden Pack, Pex en Perry, namens de Fractie van de Europese Volkspartij, over het garantiefonds ter stimulering van de film- en televisieproductie.
Guinebertière
Mevrouw de Voorzitter, mevrouw de commissaris, u zal zich herinneren dat het Europees Parlement zich op 22 oktober 1996 al uitsprak voor de oprichting van een garantiefonds ter aanmoediging van de film- en televisieproductie. Dit financiële instrument wilde banken en instellingen die deze sector financieren ertoe aansporen meer middelen uit te trekken voor filmproducties door met name een gedeeltelijke garantie te verlenen voor de leningen die deze instellingen aan de producenten toekennen.
Tijdens het Ierse voorzitterschap heeft de Raad van 16 december 1996 het voorstel niet aanvaard dat nochtans het idee van een proefperiode van vijf jaar overnam en zich voor zijn geloofwaardigheid baseerde op de studie van het Europees Investeringsfonds, dat garanties bood voor het beheer van dit fonds. De Raad Cultuur moet nu op 24 november tijdens het Luxemburgse voorzitterschap een compromisvoorstel behandelen.
Als rapporteur inzake deze kwestie voor het Parlement heb ik kunnen vaststellen hoezeer de beroepsmensen, zowel in de audiovisuele industrie als in de financiële sector, hiernaar uitkijken. Dankzij het katalysatoreffect van het garantiefonds zouden we niet alleen meer producties kunnen ontwikkelen maar ook catalogi kunnen samenstellen, die als gevolg van de ontwikkeling van de markt voor nieuwe diensten steeds meer gebruikt worden.
Alle gegevens die wij in dit verband bestuderen, tonen twee feiten aan. Ze tonen allereerst aan dat er steeds meer zenders bijkomen en dat de transmissie van digitale beelden almaar toeneemt, en volgens de vooruitzichten voor 1995-2005 geldt dit trouwens nog meer voor Europa dan voor andere landen. De stijging van de totale inkomsten van de sector wordt gemiddeld op 69 % geraamd. Films zijn een onderdeel van een industrietak die nog elke dag groeit en met name verband houdt met opleiding, onderwijs, handel enzovoort. De consumptie van deze producten neemt dus enorm toe.
Ten tweede stellen we vast dat het tekort in de handel in audiovisuele producten en cultuurgoederen tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten vandaag 6 miljard dollar bedraagt, hetgeen jammer genoeg overeenstemt met 250.000 banen. Nu in Luxemburg een Top over werkgelegenheid gehouden wordt en alle lidstaten zich schamen over hun werkloosheidscijfers, moeten wij als politici en verantwoordelijken al het mogelijke doen om deze sector de middelen te geven opdat hij voor een massa nieuwe, vaak hoogtechnologische, banen kan zorgen. Ik weet dat de Commissie net als het Parlement heel gevoelig is voor dit argument en dat zij zich bewust is van het enorme potentieel aan arbeidsplaatsen.
Ik vraag de Commissie dan ook dat zij ons helpt ten aanzien van de Raad want mijns inziens kunnen wij samen heel wat bereiken. Dit instrument zou de instrumenten van het Europees audiovisueel beleid aanvullen, dat het met de richtlijn "televisie zonder grenzen" en het MEDIA-programma al mogelijk gemaakt heeft het beroep te structureren en tot een merkbare en voortdurende toename van de vraag naar filmproducten geleid heeft. Ik dank de Commissie dan ook voor de steun die zij ons ter zake kan geven.

Monfils
Mevrouw de Voorzitter, zoals mijn geachte collega, mevrouw Guinebertière, ook al zei, is het garantiefonds niet nieuw voor het Europees Parlement en werd meer dan een jaar geleden ook al voorgesteld dit fonds op te richten. Het systeem is niet alleen eenvoudig en vrij goedkoop maar ook, zoals al gezegd, uiterst nuttig voor de ontwikkeling van de audiovisuele productie. Er is zo vaak sprake van het verband tussen cultuur en economie dat het ogenblik gekomen is om te tonen dat wij de stap kunnen zetten van woorden naar daden.
Aangezien de culturele sectoren banen scheppen, en dat is al lang bewezen, spreekt het vanzelf dat wij de particuliere sector aansporen om zich volledig te engageren. Aangezien elk audiovisueel product een prototype is, moet echter ook de overheid haar verantwoordelijkheid nemen en een deel van het risico dragen teneinde de filmindustrie te steunen. De filmindustrie vertegenwoordigt echter niet alleen banen maar is ook de artistieke uitdrukking van onze overeenkomsten en verschillen en vormt een krachtige hefboom voor het cultuurbeleid.
Wanneer wij onze filmindustrie steunen, bieden wij de Europese burgers de kans om in de bioscoop of op televisie een beeld van hun eigen identiteit te zien, zodat zij niet langer vervreemd worden door een cultuur van buitenaf. Het garantiefonds lijkt mij dan ook een bijzonder noodzakelijk en bijkomend instrument om de ontwikkeling van Europese audiovisuele werken te bevorderen.
Mevrouw de Voorzitter, de lidstaten wilden in Amsterdam geen belangrijke plaats toekennen aan cultuur en vele leden vinden artikel 128 dan ook nog altijd bijzonder ontoereikend. De ministers van Cultuur hebben vandaag de kans om deze vergissing gedeeltelijk recht te zetten en eindelijk het licht op groen te zetten voor de oprichting van het garantiefonds.

Ainardi
Mevrouw de Voorzitter, in 1988 bedroeg het tekort van de Europese Unie voor de handel in cultuurgoederen - film, televisie, video - met de Verenigde Staten 2, 1 miljard dollar. In 1995 was dit tekort al meer dan verdrievoudigd en opgelopen tot 6, 8 miljard dollar. De sterke expansie van de audiovisuele sector in Europa met de oprichting van nieuwe televisiezenders komt inderdaad vooral de Verenigde Staten ten goede. Het aandeel van Amerikaanse films in de Europese zalen blijft toenemen en bedraagt al 80 %. Deze cijfers tonen duidelijk aan dat de Verenigde Staten zich bewust zijn van de handels- en politieke belangen die op het spel staan in de filmindustrie en de audiovisuele sector.
De Europese Unie moet zich in het licht van deze Amerikaanse overheersing inzetten om enerzijds de toevloed van Amerikaanse producties een halt toe te roepen en anderzijds onze eigen film- en televisieproductie te beschermen en te ontwikkelen. Dit is een echte uitdaging voor onze beschaving. Dankzij de oproep van de beroepsmensen uit de culturele kringen, die wij in onze Vergadering hebben overgenomen, zijn wij erin geslaagd het principe van een uitzonderingspositie voor cultuur vast te leggen in de GATT-onderhandelingen, waarbij erkend wordt dat cultuurgoederen geen handelswaar zijn. De verdediging van dit beginsel is meer dan ooit aan de orde. Wij moeten het met name verdedigen in de lopende onderhandelingen voor het multilaterale akkoord inzake investeringen in het kader van de OESO, waar een uitzondering moet worden gemaakt voor films, audiovisuele producties en intellectuele eigendom, maar ook door de oprichting en bevordering van aangepaste en doeltreffende juridische en financiële instrumenten.
Het garantiefonds vult het MEDIA-programma aan en kan er, ondanks zijn regelgevende beperkingen en financiële tekortkomingen, daadwerkelijk toe bijdragen om de productie en distributie van cultuurgoederen uit de lidstaten aan te moedigen. Het Europees Parlement nam op 22 oktober 1996 het voorstel van de Commissie aan en versterkte het met tal van amendementen. Ik betreur dat de Raad als gevolg van het verzet van een aantal lidstaten nog altijd geen akkoord bereikt heeft.
Ons debat en de resolutie die onze fractie ingediend heeft willen vooral een duidelijk signaal geven aan de Raad van ministers van Cultuur, opdat zij hun bijeenkomst van 24 november met een akkoord afronden. Wanneer rekening gehouden wordt met de recente voorstellen van de Europese federatie van audiovisuele regisseurs kan de situatie misschien vlot getrokken worden. Wanneer de Raad zijn goedkeuring hecht aan dit garantiefonds, spreekt hij de wil uit om de cultuur van de Europese landen te verdedigen en tegengas te geven aan de economische en culturele overheersing van de Verenigde Staten.

Leperre-Verrier
Mevrouw de Voorzitter, de Raad Cultuur moet over enkele dagen een besluit nemen over de oprichting van een garantiefonds ter aanmoediging van de audiovisuele productie.
Deze kwestie is niet volledig nieuw want de Raad blokkeert dit nochtans fundamentele besluit al sinds 1996. Wij hopen nu dan ook dat de Raad eindelijk de daad bij het woord voegt. Ik verklaar mij nader.
Nu de lidstaten van de Unie voor de eerste maal bijeenkomen om een gemeenschappelijke strategie voor de werkgelegenheid uit te werken, moeten wij eraan herinneren dat de audiovisuele markt in volle expansie is. Deze markt vormt een potentieel van misschien wel 2 miljoen banen. Dit is bovendien een hoogtechnologische sector, die zich in het middelpunt van belangrijke technologische omwentelingen bevindt: de omschakeling naar het digitaal systeem en de 16/9e vereisen de ontwikkeling van een dynamische programmaindustrie als wij niet opnieuw de Verenigde Staten achterna willen hollen en onze culturele eigenheid niet in het gedrang willen brengen.
Wij moeten er in dit verband op wijzen dat de Amerikanen, wier culturele overrompeling wij terecht zo sterk vrezen, erin geslaagd zijn hun audiovisuele productie zo te ontwikkelen dat de uitvoer van audiovisuele producten belangrijker is dan de uitvoer van auto's en farmaceutische producten tezamen. Wij zouden in Europa maar wat graag een soortgelijke situatie kennen.
Met behulp van dit garantiefonds, dat als katalysator zou fungeren, zouden wij de investeringen in een risicosector kunnen bevorderen maar dit mag - eigenlijk behoeft dit geen betoog - op termijn de communautaire begroting niet belasten.
Het is des te erger dat we deze blokkeringen vaststellen en moeten constateren dat de vermindering van het totale krediet voor het MEDIA II-programma gecompenseerd moet worden met de instelling van dit fonds. De Europese audiovisuele productie zal andermaal de grote verliezer zijn en wij kunnen zelfs zeggen dat zij vandaag opnieuw het slachtoffer is van de unanimiteitsregel in de Raad.

Ripa di Meana
Mevrouw de Voorzitter, ik heb een verzoek en twee vragen. Wij willen graag de garantie dat met het fonds niet de grote producties worden bevoorrecht, maar met name coproducties worden bevorderd. Dit is zeer belangrijk voor de producenten van de landen met een zogenaamde kleine taal, want op die manier is verspreiding in heel de Europese Unie mogelijk.
Mijn twee vragen zijn aan de Commissie gericht. Is zij op de hoogte van de compromistekst van het Luxemburgs voorzitterschap? Zo ja, wat is haar standpunt terzake? Welke resultaten verwacht zij verder van de werkzaamheden in de Raad Cultuur van 24 november aanstaande? Zal eindelijk een akkoord mogelijk zijn over de instelling van dit fonds?

Deprez
Mevrouw de Voorzitter, tijdens de voorbereiding van mijn bijdrage voor het debat van vandaag herlas ik gisteren het opmerkelijke verslag van mevrouw Guinebertière, dat al een jaar oud is, en een toespraak die commissaris Oreja onlangs in München gehouden heeft.
Wanneer men belangstelling heeft voor dit probleem, kan men enkel getroffen zijn door een aantal cijfers die op de omvang van de situatie wijzen. Tal van sprekers hebben het hier al over gehad. Wij hebben in Europa de kans de sterkst groeiende markt ter wereld te zijn en deze groeivooruitzichten zullen de komende tien jaar nagenoeg verdubbelen. Hoewel wij een grote markt creëren en vier van de tien grootste communicatiemultinationals ter wereld Europese ondernemingen zijn, stellen wij vast dat nog geen derde van de totale opbrengst in de audiovisuele sector op de eigen Europese markt naar Europese ondernemingen gaat. Dit betekent dat twee derde van de inkomsten op onze eigen markt naar buitenlandse ondernemingen gaat.
Op het vlak van de werkgelegenheid is de situatie helaas nog erger dan mevrouw Guinebertière zei want zij had het enkel over de jaarlijkse weerslag van het handelstekort. Als wij de werkgelegenheid in de Amerikaanse audiovisuele sector in zijn geheel bekijken, die werk biedt aan meer dan 2, 6 miljoen mensen, en deze vergelijken met de sector in de Europese Gemeenschap, die slecht 1, 8 miljoen mensen tewerkstelt, bedraagt het verschil in de culturele sector dus bijna één miljoen banen.
Daarom ook ben ik van oordeel dat de aansporing die wij vandaag tot de Raad richten heel belangrijk is. Ik behoor niet tot degenen die, zoals een vorige spreekster, menen dat een uitzondering voor cultuur alle problemen zal oplossen. Ik stel overigens met tevredenheid vast dat ook een aantal leden met een andere moedertaal dan het Frans het woord gevoerd hebben want ik zou niet willen dat cultuur uitsluitend met de Franse taal geassocieerd wordt. Ik behoor evenmin tot degenen die denken dat het opleggen van productiequota, teneinde om het even welke Europese productie door om het even welke Amerikaanse productie te vervangen, dé oplossing is.
Mijns inziens ligt de toekomst van de Europese audiovisuele sector in kwaliteit want dit is een investering en de investeringen moeten worden aangemoedigd. Het mechanisme van het garantiefonds is uiterst eenvoudig en doeltreffend. Een bescheiden basistoelage, leningen of garanties aan marktvoorwaarden - dit is dus geen pervers bureaucratisch mechanisme - vervullen een aanzienlijke hefboomfunctie.
De beroepsmensen in de sector vragen dit garantiefonds, de Commissie heeft het voorgesteld en het Europees Parlement steunt het in navolging van mevrouw Guinebertière. Alleen de Raad, en met name één lidstaat in de Raad, moet nog beslissen. Ik hoop dat deze lidstaat, die de kampioen van het liberalisme is, vandaag luistert naar degenen die de ontwikkeling van Europa voor ogen hebben en ja zegt op 24 november.

Junker
Mevrouw de Voorzitter, collega's, ik was rapporteur voor het Groenboek inzake de versterking van de audiovisuele programmaindustrie in Europa, en dat is ook al weer even geleden. Wij hebben gestoeid met drie essentiële argumenten om die versterking te bewerkstelligen, namelijk met de televisierichtlijn die inmiddels is afgehaakt, met het programma MEDIA-2 dat op de goede weg is, en met het Europese garantiefonds waar we niet mee verder komen omdat het door de Raad is geblokkeerd.
Maar dat fonds zou een belangrijke premisse zijn om juist het concurrentievermogen en de marktkansen tegenover de buitenlandse concurrentie te realiseren. Wij kunnen het niet langer aanvaarden dat de kleine maar fijne kunstproducten in het low budget-bereik worden gesteund, die voor het grootste deel nooit in een bioscoop te zien zijn en ook nergens op de televisie worden uitgezonden.
In Duitsland komt er van elke twee bioscoopfilms eigenlijk maar een in de bioscoop. Die komt zelfs niet in een kleine programmatische bioscoop. Dat is het nadeel van een mislukte subsidiëring, en daarom is het zo bijzonder jammer dat, naar ik meen te weten, juist Duitsland hier de Raad blokkeert.
Ik hoop heel erg dat men erin slaagt de vakkennis van de filmregisseurs, producenten, van banken, van mediainstituten en niet in de laatste plaats van filmstichtingen te gebruiken om tot een andere beslissing dan tot nu toe te komen. Alleen zo is het mogelijk om de kansen die hier toch ook worden beschreven aan te grijpen en de grote bioscoop te bereiken, natuurlijk voornamelijk in de vorm van coproducties - hetgeen trouwens ook nu al gebruikelijk is. Wij hebben films, als zij concurrerend willen zijn, alleen nog maar in coproductie met de televisie. Dat is een grote groeimarkt. In de VS is het verstrekken van risicokapitaal gebruikelijk, in Europa helaas niet! Wij hebben deze leemte willen compenseren met dit garantiefonds, en als we de mooie woorden in daden willen omzetten, dan komt het erop aan dat ook dit garantiefonds werkelijkheid wordt. Ik hoop dat het de Commissie zal lukken op dit punt de nodige druk uit te oefenen.

Wolf
Mevrouw de Voorzitter, collega's, ik vind dat we hier echt heel precies moeten argumenteren. Het gaat er inderdaad om een sector te ontwikkelen die economisch een groot toekomstpotentieel heeft en bovendien in zijn ganse diversiteit datgene vormt wat de Europese Unie onderscheidt van de andere grote blokken op deze wereld: zijn diversiteit, zijn facettenrijkdom en ook zijn creativiteit. Daarom is het van belang dat in het garantiefonds de kleine talen, de kleine producties aan bod komen.
Kleine producties, mevrouw Junker, hoeven niet per se marktvreemd te worden opgezet, van dat idee moeten we tegelijkertijd afraken. Natuurlijk hebben wij coproducties nodig, natuurlijk hebben wij een subsidiëring nodig en natuurlijk hebben wij het garantiefonds nodig, want dat is het instrument dat thans, nadat vele andere beslissingen zijn genomen, mogelijk, praktisch en effectief is. Wij allen moeten naar mijn mening ook de lidstaten zoals Duitsland die steeds weer aan de rem hangen, daar eens op aanspreken. Het kan toch immers niet dat een land beweert aan de spits van de Europese ontwikkeling te staan en tegelijk alle essentiële dossiers blokkeert. Werkgelegenheidsbeleid, audiovisueel beleid, ik zou er nog meer kunnen noemen. Van die toestand moeten we afraken.

Hory
Mevrouw de Voorzitter, ook ik heb net als de heer Deprez het verslag herlezen dat mevrouw Guinebertière vorig jaar heeft opgesteld. Ik wil een uitspraak uit dit verslag citeren want ik zou het zelf niet beter kunnen zeggen: " er moet een alternatief zijn voor de "Hollywood-kijk" op de wereld" .
Ik ben het volledig eens met deze visie op het probleem en sluit mij aan bij de oproepen van een aantal sprekers om het voorstel voor een garantiefonds te deblokkeren. Ik wil deze kwestie toch ook even algemeen gezien behandelen want men vergeet al te vaak dat cultuur misschien wel het gebied bij uitstek is om een politieke klemtoon te leggen.
Wij hebben de gewoonte onder elkaar te zeggen dat onze Europese gedachte voor het verleden op een gemeenschappelijke geschiedenis en gemeenschappelijke tradities steunt en dat is inderdaad zo; dat ze voor het heden steunt op een basis van gemeenschappelijke waarden die precies door deze geschiedenis gelegd is en dat is ook juist. Voor de toekomst moeten wij echter stellen dat literatuur, film, kunst en audiovisuele werken ongetwijfeld het belangrijkste instrument zullen zijn op de weg naar de horizon die wij het "Europees humanisme" noemen.
Mijns inziens is het probleem nog veel ruimer en houdt het misschien wel verband met de crisis van het universalisme, dat langzaam aangetast wordt. Naar mijn mening kan de democratie immers niet beperkt worden tot een vage ideologie inzake de rechten van de mens. Ik geloof niet dat het politiek liberalisme louter een materialisme zonder principes mag zijn. Ik geloof niet dat de internationale handel uitsluitend tot een mondialisering mag leiden die de mens misprijst en ik geloof niet dat het universalisme herleid mag worden tot eenvormigheid. Het verlies van het besef voor de waarden van het universalisme is de onmiddellijke oorzaak van de opkomst van wat we, bij gebrek aan beter, " identitarisme" , etnicisme, tribalisme en een echt middeleeuwse godsdienstigheid moeten noemen.
Wanneer wij volledig gecapituleerd zullen hebben voor de overrompeling van de wereld door een pseudo-cultuur, die over financiële middelen zonder weerga beschikt, die vertraagd wordt door schitterende communicatiemiddelen, die zelf verarmd is door haar overwinning, wanneer een volledig en ongebreideld liberalisme ons uiteindelijk de vrijheid zal geven om te kiezen tussen coca cola of pepsi cola, hoeft het ons niet te verbazen dat miljoenen mensen een andere toekomst zoeken in de krachtige bevestiging van de eigen identiteit.
Mevrouw Ainardi had het over een uitdaging voor onze beschaving. Mijns inziens is de strijd die wij voor de essentie, voor de verdediging van de Europese eigenheid en verscheidenheid moeten voeren, één van de moderne aspecten van de strijd die de beschaving tegen de barbarij levert.

De Voorzitter
Ik heb zeven ontwerpresoluties ontvangen overeenkomstig artikel 40, lid 5 van het Reglement.

Whitehead
Mevrouw de Voorzitter, ik ga me niet op het levensbeschouwelijke pad van de vorige spreker begeven. Ik zou alleen tegen mevrouw Guinebertière willen zeggen, ook namens mijzelf - afkomstig uit de Angelsaksische wereld en met de betrokkenheid van iemand die al 35 jaar in de audiovisuele sector werkzaam is: " Houd vol, mevrouw Guinebertière" . Op dit punt moet je nooit, maar dan ook nooit opgeven.
Ik zal u zeggen waarom. Het is niet omdat ik denk dat er aan dit voorstel geen risico's of problemen kleven. De aarzeling die sommige landen in de Raad aan de dag hebben gelegd - en mijn land hoort daar absoluut bij - heeft te maken met het feit dat men bang is voor verspilling. Men is bang dat een zelfingenomen culturele elite zich dit geld zal toe-eigenen om films te maken die niemand wil zien. Ik verwerp dat volledig. Als je daadwerkelijk een garantiefonds wilt hebben, denk ik dat het een partnerschap moet zijn tussen de particuliere en de publieke sector, dat het gebaseerd moet zijn op leningen en niet op giften, en dat het moet berusten op een procedure waarbij het over een periode van vijf jaar kan worden gecontroleerd en verantwoord. Dan kunnen we daarna zien of het werkt of niet.
Persoonlijk denk ik dat het wèl zal werken en ik zeg dat vanuit mijn eigen ervaring met de televisie- en filmindustrie. Veel kleine films, en dan niet zozeer in de Engelstalige wereld maar wel in de kleinere landen van Europa, komen door financieringsproblemen gewoon niet van de grond, ondanks de enorme culturele impact die ze zouden kunnen hebben. Ze weten de noodzakelijke investeringen niet aan te trekken. Banken, sinds jaar en dag terughoudend en sceptisch op dit gebied, zullen gewoon niet aan dit soort investeringen beginnen. De enige manier om ze zover te krijgen is door hun zelf een of andere secundaire garantie te bieden. Dat was nou precies het doel van het garantiefonds.
Ieder van ons met een passie voor kwaliteit op dit gebied zou moeten accepteren dat met de enorme groei van de televisie in de toekomst, de hoofdmoot moet worden gevormd door de secundaire markt voor films die in steeds grotere aantallen zullen worden gemaakt. Anders zullen we zien dat de pulptelevisie, zoals de tegenstroom in een rioleringssysteem, naar de andere kant gaat doorsijpelen om ook de filmindustrie aan te tasten.
Ik zou graag van de Commissie willen weten of zij het nadrukkelijk met ons eens is, of zij het standpunt deelt dat het Parlement en de commissie cultuur, niet alleen de afgelopen maanden maar al jarenlang, in deze zaak naar voren brengen, ongeacht welke tijdelijke stagnatie zich in de Raad voordoet.

Bonino
Mevrouw de Voorzitter, zoals het Parlement wel weet, heeft de Commissie heel deze periode haar rol gespeeld in het proces dat dit voorstel doorlopen heeft. Aanvankelijk werd een begroting van 90 miljoen ecu voorzien voor het garantiefonds waarvan sprake is in dit voorstel. Dit voorstel stuitte echter op zoveel weerstand in de andere communautaire instelling dat zelfs geen eenparigheid kon worden bereikt over het compromisvoorstel van het Ierse voorzitterschap, om hiervoor 60 miljoen ecu uit te trekken.
In antwoord op de vraag van de heer Ripa di Meana kan ik zeggen dat het Luxemburgse voorzitterschap ons nu dus een nieuw compromis van 30 miljoen ecu voorstelt. Dit voorstel is in feite de grootste gemene deler maar het heeft volgens de Commissie alvast de verdienste dat het coherent is. Deze toch wel aanzienlijke vermindering van het totale krediet gaat immers gepaard met een beperking van het aantal steunmaatregelen voor de filmindustrie en de aandacht gaat hoofdzakelijk naar producties met een klein en middelgroot budget. Die producties willen wij net een duwtje in de rug geven omdat producties of coproducties met een klein of middelgroot budget geen kredieten op de particuliere markt kunnen aantrekken of deze heel duur betalen.
Zoals het Parlement wel weet, kan de Europese Investeringsbank deze producties met een klein of middelgroot budget niet financieren aangezien de kredieten die zij verstrekt minstens 25 miljoen ecu moeten bedragen. Het gaat hier dan ook om een heel ander probleem.
Dit gezegd zijnde, deelt de Commissie niet alleen de aandacht van het Parlement voor het culturele aspect en het belang van culturele diversificatie maar ook zijn bezorgdheid over de werkgelegenheid. Overigens is het misschien geen toeval dat we dit verslag bespreken net nu een belangrijke Top over de werkgelegenheid gehouden wordt in Luxemburg en misschien biedt dit wel kansen. Van alle cijfers die de geachte afgevaardigden hier gegeven hebben, wil ik toch één cijfer beklemtonen: in de jaren 1990 heeft de Amerikaanse audiovisuele sector meer banen gecreëerd dan de automobielindustrie, het hotelwezen en de farmaceutische sector samen.
Om al deze redenen en ook in het licht van alle andere heel interessante elementen die de geachte afgevaardigden onderstreept hebben, zal de Commissie zoveel mogelijk druk uitoefenen op de Raad van maandag eerstkomend opdat dit gemeenschappelijke minimumbedrag eindelijk kan worden goedgekeurd.

De Voorzitter
De heer Elchlepp wil de Commissie een vraag stellen.

Elchlepp
Mevrouw de Voorzitter, ik zou nog een vraag aan mevrouw de commissaris willen stellen. Indien via kwaliteitsverbetering op de Europese filmmarkt marktaandelen voor de Europeanen moeten worden teruggewonnen - en de orde van grootte hebben wij vandaag toch vernomen - kun je dan met 30 miljoen echt de trend ombuigen? Hoe schat u dat in? Is dat uit financieel oogpunt niet de orde van grootte van het creëren van een alibi? Wat kun je er met 30 miljoen eigenlijk toe bijdragen om de hier genoemde trendomslag te bewerkstelligen? Wat zijn op dat punt uw ervaringen, wat is hiervan uw inschatting?

Bonino
Ik begrijp de bezorgdheid van de geachte afgevaardigde wel. De Commissie stelde aanvankelijk inderdaad een bedrag van 90 miljoen ecu voor. Volgens de Commissie kunnen wij het initiatief echter met 30 miljoen ecu op gang brengen wanneer het toepassingsgebied beperkt wordt tot producties met kleine en middelgrote budgetten. Het kan een hefboomfunctie vervullen en het zal alvast een eerste stap zijn.
Het gaat hier dan ook eigenlijk over de vraag of het glas nu halfvol of halfleeg is en men zou in zekere zin kunnen denken dat dit niet de moeite loont. De Commissie is echter van mening dat dit fonds belangrijk is, ook al is het budget verminderd, omdat het de weg vrijmaakt voor verdere maatregelen en alvast een hefboomfunctie kan vervullen om hopelijk een volgend adequater initiatief op het uitgebreide gebied van de audiovisuele sector te lanceren.

De Voorzitter
Wij nemen nota van de vastberaden steun van de Commissie en mevrouw Bonino en wij danken haar hiervoor.
Het gecombineerd debat is gesloten.
Wij gaan over tot de stemming en ik breng een gezamenlijke ontwerpresolutie van zeven fracties in stemming.
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Visserij in de Antarctische wateren
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0315/97) van mevrouw McKenna, namens de Commissie visserij, over het voorstel voor een verordening van de Raad houdende bepaalde instandhoudings- en controlemaatregelen voor de visserij in de Antarctische wateren ter vervanging van verordening (EG) nr. 2113/96 (COM(97)0213 - C40285/97-97/0135(CNS)).

Ripa di Meana
Mevrouw de Voorzitter, de Commissie voor de instandhouding van de levende rijkdommen in de Antarctische wateren, de CCAMLR, is het beheersorgaan dat verantwoordelijk is voor de visserij - behalve op zeezoogdieren - in de Zuidelijke Oceaan. De laatste keer dat de Commissie bijeenkwam was van 21 oktober tot en met 2 november 1996 in Hobart, Australië. De besluiten die op die bijeenkomst zijn genomen, vormen de basis voor het huidige Commissievoorstel. De instandhoudingsmaatregelen die gelden voor het CCAMLR-gebied zijn op een aantal punten gewijzigd. Ik noem met name de wijziging van de bestaande quota's en de vaststelling van nieuwe quota's.
Er zijn nog enkele kleinere wijzigingen aangebracht. Deze betreffen onder andere de interne EU-procedure voor de verlening van vangstvergunningen, een versterking van de controle door waarnemers, de beperkingen betreffende de verwijdering van plastic afval van vissersschepen en de technische omschrijving van de beuglijnen die als vistuig gebruikt mogen worden om de bijvangst van zeevogels en met name albatros te vermijden.
Veel van de op de bijeenkomst genomen besluiten hebben betrekking op nieuwe visserijactiviteiten. Er zijn negen nieuwe visserijactiviteiten opengesteld, voornamelijk de visserij op Dissostichus elegenoides. De Commissie voor de instandhouding van de levende rijkdommen in de Antarctische wateren gaat er prat op dat zij de instandhouding hoog in het vaandel schrijft en een door voorzorg gekenmerkte aanpak voorstaat alvorens wordt besloten tot een nieuwe visserijactiviteit. Met de visserij kan pas begonnen worden als deze door de CCAMLR is goedgekeurd en een TAC is vastgesteld.
Dit jaar is voorgesteld een groot aantal visserijactiviteiten tegelijk te openen in diverse gebieden rond het Antarctisch continent. Gezien de grote illegale visserij en de steeds grotere schaal waarop deze plaatsvindt, adviseerden enkele lidstaten deze verzoeken met de nodige behoedzaamheid te bezien. Dit jaar heeft het wetenschappelijk comité aanbevolen om aanzienlijke TAC's voor deze nieuwe visserijactiviteiten toe te staan van 1980 tot 2200 ton al naar gelang het gebied.
Een andere grote verandering was de vermenigvuldiging met twaalf van de TAC's voor Dissostichus elegenoides rond de Heard- en McDonald-eilanden van 297 tot 3800 ton. De aanpak van de CCAMLR bij het vaststellen van de TAC's in 1996 kan nauwelijks behoedzaam worden genoemd. Het is duidelijk dat de organisatie steeds meer onder druk gezet wordt om visserij toe te staan zonder een grondig wetenschappelijk onderzoek en zonder een gedegen controle.
De illegale visserij is ongetwijfeld het grootste probleem van de CCAMLR. De illegale visserij vormt een bedreiging zowel voor de visbestanden, op dit moment met name Dissostichus Elegenoides, als voor de geloofwaardigheid van de CCAMLR als doeltreffend beheersorgaan. De illegale visserij heeft verschillende vormen. Schepen die vergunning hebben om te vissen, kunnen de regels overtreden. Ook wordt gevist door schepen die de vlag van lidstaten van de CCAMLR voeren maar die geen vergunning hebben. En tenslotte zijn er schepen onder de vlag van landen die niet zijn toegetreden tot de CCAMLR. Deze houden zich vaak aan geen enkele beperking.
Hierbij is ook de Europese Unie betrokken, zowel door de activiteiten van schepen die onder de vlag van lidstaten varen als door schepen onder een andere vlag, maar die eigendom zijn van bedrijven uit de EU. De situatie is zo ernstig dat de illegale vangsten de laatste jaren naar schatting net zo groot of zelfs groter waren dan de legale. Daar enerzijds de bestanden elders in de wereld steeds verder uitgeput raken en anderzijds de visserijactiviteit gestaag toeneemt, kan men verwachten dat de aandacht zich steeds meer op de Zuidelijke Oceaan zal richten. Dit wordt versterkt door de hoge prijs voor Dissostichus Elegenoides.
Jarenlang heeft de CCAMLR haar beginselen in praktijk kunnen brengen. Om de huidige crisis van de visserij elders, die wordt gekenmerkt door uitputting van de bestanden en overcapaciteit, te boven te komen heeft de CCAMLR een geest van samenwerking en vastberadenheid nodig, want er zullen heel wat moeilijker besluiten genomen moeten worden dan tijdens de bijeenkomst van1996.

Provan
Mevrouw de Voorzitter, ik wil mijn oude vriend de heer Ripa di Meana graag bedanken voor zijn presentatie van vanochtend. Er doet zich nu echter een interessante kwestie voor met betrekking tot de parlementaire procedure. Normaal gesproken vertegenwoordigt de rapporteur de commissie die voor het verslag verantwoordelijk is, maar nu zien we de heer Ripa di Meana hier als vertegenwoordiger van een rapporteur die de commissie niet heeft gevraagd om zelf voor een plaatsvervanger te zorgen. Het is niet goed dat een fractie een verslag presenteert namens een commissie wanneer er een andere vertegenwoordiger van de commissie zelf had moeten zijn. Zou de Voorzitter dit kunnen uitleggen?

De Voorzitter
Mijnheer Provan, mijns inziens zijn er tal van precedenten. Wij kunnen in de toekomst inderdaad nagaan hoe de zaken formeel dienen te verlopen. Als de voorschriften niet nageleefd werden, zullen wij erop toezien dat dit voortaan wel zo is. Dit gezegd zijnde weet u heel goed dat er heel wat precedenten zijn, met name voor de verslagen die op vrijdagmorgen worden voorgelegd en waar problemen opduiken omdat de rapporteur zich niet vrij kan maken.

Hardstaff
Mevrouw de Voorzitter, ik vind het spijtig dat mevrouw McKenna hier vandaag niet aanwezig is, want ik had haar graag persoonlijk willen gelukwensen met haar zeer duidelijke verslag over instandhoudings- en controlemaatregelen voor de visserij in de Antarctische wateren en de rol van de Commissie voor de instandhouding van de levende rijkdommen in de Antarctische wateren (CCAMLR).
Zij benadrukt de rol die de CCAMLR speelt bij het beheer van de visbestanden in het Antarctische gebied en de ecologische taak die deze instantie zichzelf heeft gesteld. Ze onderstreept ook de problemen ten aanzien van controle op de naleving van de regelgeving in deze zeer ver weg gelegen wateren, waar zo weinig mogelijkheden zijn voor bewaking of toezicht.
De door de CCAMLR voorgestelde wijzigingen omvatten ruimere quota's voor een aantal soorten op verschillende locaties alsook nieuwe visserijactiviteiten op een aantal locaties, in het bijzonder voor Patagonische ijsvis in diverse gebieden en bijna een verdubbeling voor kril in het zuidoostelijk deel van de Indische Oceaan. Het Verenigd Koninkrijk krijgt grotere quota's voor pijlinktvis rond South Georgia.
Deze enorme verruiming van de totale toegestane vangsten roept de vraag op in hoeverre de CCAMLR heeft voldaan aan de vraag van visserijlanden om grotere quota's, en in hoeverre zij haar eigen criteria voor grondig wetenschappelijk onderzoek en controlemaatregelen heeft toegepast alvorens nieuwe visserijactiviteiten open te stellen.
Het gaat onder meer om schepen van reders uit de Europese Unie, die onder de vlag van hun eigen land dan wel van een derde land varen. Naarmate de visbestanden dichterbij Europa uitgeput raken, gaan vissers uit de Gemeenschap steeds verder van huis op zoek naar nieuwe gebieden om te exploiteren, waaronder de Antarctische wateren. Deze trend om in moeilijk controleerbare gebieden te vissen, wordt nog verder versterkt door de hoge prijs voor ijsvis. Sommige landen zijn op het punt van toezicht en controle meer bereid tot samenwerking met de CCAMLR dan andere.
De Partij van de Europese Sociaal-Democraten verwelkomt en ondersteunt de amendementen van de commissie, die onderstrepen dat er behoefte is aan een ecologisch gebaseerd beheer van de visbestanden in de Antarctische Oceaan, en dat alle landen die in dat gebied vissen, hun verantwoordelijkheid moeten nemen met betrekking tot toezicht op hun schepen en hun vangsten.

Piha
Mevrouw de Voorzitter, de visserij in de voor ons zo verre Antarctische wateren is helaas een goed voorbeeld van hoe snel we de ecologische gevolgen van visserij vergeten.
In het verslag-McKenna worden vooral de gevaren van vistuig voor zeevogels beschreven. Het verstrikt raken van vogels in vislijnen en -netten wordt zelfs beschouwd als een van de redenen waarom ze met uitsterven worden bedreigd. De vaartuigen die met zetlijnen vissen beschikken weliswaar over gedetailleerde voorschriften waardoor zeevogels niet in gevaar hoeven komen, maar of deze voorschriften in acht worden genomen is een ander verhaal. In het gebied ontbreken alle wettige maatregelen. Er bestaan rapporten van wetenschappelijk onderzoekers over de situatie, maar deze kunnen waarschijnlijk niet gebruikt worden om wettige maatregelen te nemen tegen schepen die overtredingen hebben begaan. Al net zo ineffectief zijn de maatregelen tegen illegale visserij.
Iets algemeens over visserijprotocollen: de manier waarop de Raad en de Commissie weer eens hebben gehandeld bij het verlengen van visserijprotocollen moet worden afgekeurd. De Raad neemt besluiten op economisch gebied en de Commissie voert ze uit zonder een andere begrotingsautoriteit te raadplegen. De Begrotingscommissie en het Europees Parlement hebben zich dikwijls tegen deze procedure verzet. Onderhandelingen over het verlengen van protocollen moeten op tijd beginnen, zodat het Europees Parlement naar behoren kan worden geraadpleegd.
De EU geeft per jaar honderden miljoenen uit aan verschillende visserijprotocollen, hoewel slechts enkele zuidelijke lidstaten ervan profiteren. Het is naar mijn mening dan ook nodig dat we ons afvragen wat de kostenbatenverhouding is tussen de gecreëerde visserijmogelijkheden en de kosten van de economische hulp die uit communautaire middelen wordt betaald.

Teverson
Mevrouw de Voorzitter, eerder dit jaar, in februari, had ik het voorrecht om naar NieuwZeeland te gaan om een kijkje te nemen bij het visserijbeheer dat daarginds met veel succes plaatsvindt.
Tijdens mijn verblijf daar kwam ik indirect met de ijsvis in aanraking, in die zin dat er op dat moment op South Island een lading aan wal kwam ter waarde van een paar miljoen Nieuw-Zeelandse dollar, de meest waardevolle vangst die daar ooit was binnengehaald. Deze werd verkocht voor iets van 2000 ecu per ton. Dit hoort bij een proces dat het laatste jaar op gang is gekomen: een grote toestroom van omvangrijke visserijvloten naar het zuidelijke en Antarctische gebied die vooral uit zijn op deze soort, omdat deze in het Verre Oosten - met name in Japan - tegenwoordig een populair gerecht vormt. Het is een vissoort met een zeer lange levenscyclus, waarvan de voorraden, als ze eenmaal zijn uitgeput, zich in het beste geval pas over vele jaren zullen herstellen.
Het gevolg is de vernietiging van weer een soort in Antarctica en de omringende wateren, waar het milieu zeer kwetsbaar is. Ironisch genoeg heeft de wereld ten aanzien van dit gebied besloten om het leven op het land te beschermen, maar zijn er nog geen soortgelijke beslissingen genomen over de oceanen.
De CCAMLR is een organisatie die in allerlei opzichten, met name vanuit milieuoogpunt, een uitstekende opdracht vervult. Zoals andere sprekers al hebben gezegd, bestaan er op dit punt echter gigantische problemen. Ten eerste betreft het een zeer uitgestrekt gebied van zeeën en oceanen. De CCAMLR heeft in feite geen macht buiten de EEZ's van deze verspreide eilanden, waarvan er veel bij lidstaten van de Europese Unie horen. Zelfs binnen die zones is er zeer weinig controle. Voor Zuid-Afrika, Frankrijk, de Britse eilanden en andere landen is het al erg moeilijk om visserijactiviteiten binnen hun eigen EEZ's te controleren. Verder is er op de oceanen het terugkerende probleem van de menigte aan goedkope vlaggen - schepen die vooral in hun eigen belang en voor hun eigen economische winst vissen onder de vlag van een land dat weinig controle heeft over de visvangst.
Ik denk dat er een aantal oplossingen is waarmee hier begonnen zou kunnen worden. Het zal niet gemakkelijk zijn, maar er zijn er enkele die nu zouden kunnen worden doorgevoerd. Om te beginnen moeten we ervoor zorgen dat de CCAMLR meer macht krijgt op het gebied van handhaving en observatie. Hoewel de NAFO-organisatie in het Noord-Atlantische gebied verre van perfect is, heeft deze ten minste ook bevoegdheden buiten de EEZ's, namelijk met betrekking tot observatie, handhaving en controle. Deze bevoegdheden zouden op dezelfde manier in de Zuidelijke Oceaan kunnen worden gebruikt. Er moet ook op worden aangedrongen dat er op al deze schepen waarnemers komen om te waarborgen dat men zich aan de TAC's houdt. In feite moet het niet alleen gaan om TAC's maar om quota's, zodat we niet de klassieke "race om de vis" krijgen die we hier in onze eigen wateren zien. Er moet satellietcontrole komen. Er moet weer streng worden opgetreden tegen deze goedkope vlaggen.
Aangezien de lidstaten van de CCAMLR, naast de EU zelf, grotendeels Europese landen zijn, zou ik de commissaris graag willen vragen of we hier niet een radicaal standpunt kunnen innemen om te zorgen dat niet alleen het vasteland van Antarctica wordt beschermd, maar dat we ook zeer strenge maatregelen nemen om het zeemilieu van de Zuidelijke Oceaan te beschermen. Alleen op die manier kunnen we de ijsvis redden, en tevens iedere andere soort die ooit in de mode mocht komen aan de eettafels van Tokio en Noord-Amerika - en zelfs in Brussel.
Het gaat hier om een zeer ernstige zaak. Ik dank de rapporteur voor haar uitstekende verslag en ik zou de commissaris willen vragen om erop toe te zien dat haar eigen ambtenaren deze kwestie bij toekomstige bijeenkomsten van de CCAMLR zeer hoog op hun prioriteitenlijst hebben staan.

Habsburg-Lothringen
Mevrouw de Voorzitter, staat u mij toe allereerst enkele woorden aan het adres van de heer Ripa di Meana te richten, van wie wij weten dat hij een zeer milieuvriendelijke instelling tegenover dit soort kwesties heeft. Om die reden was ik enigszins teleurgesteld dat hij in dit verslag is uitgegaan van een standpunt van louter cijfers, en alleen over contingenten heeft gesproken. Ik vind dat het verslag een ongemeen emotioneel thema behandelt, omdat we eenvoudigweg niet mogen vergeten dat zowel de Noordelijke als de Zuidelijke IJszee, overigens net als de regenwouden waarmee de heer Kreissl-Dörfler steeds weer aankomt, wezenlijke elementen zijn om het totale ecologische evenwicht in deze wereld überhaupt in stand te houden.
God zij dank begint de Commissie bij de instandhouding van de levende have in de Zuidelijke IJszee langzamerhand de visvangst enigszins vanuit een ecologisch uitgangspunt te regelen. Eén ding mogen wij niet vergeten: hoe verder we van de evenaar naar het Noorden of het Zuiden gaan, des te trager is het regeneratievermogen van de natuur. Wie eenmaal in de Noordelijke of de Zuidelijke IJszee is geweest, wie gezien heeft dat dode vissen en andere kadavers jarenlang blijven liggen, wie gezien heeft wanneer daar eens een schip heeft gevaren, wanneer daar eenmaal een olievat ligt, hoeveel decennia die daar blijven liggen, die weet dat wij het hier hebben over een zeer emotioneel thema en een onderwerp dat men niet simpelweg terzijde kan schuiven.
De hier besproken onderwerpen, vooral de illegale visserij, zijn voor ons van zeer groot belang. We moeten alles op alles zetten om hier van meet af aan de boot af te houden, ook wanneer wij weten dat heel moeilijk gaat. Vanuit die overweging ben ik eigenlijk heel blij dat het verslag en de voorstellen van de Commissie van een tamelijk harde aanpak getuigen. Ik zou graag zien dat op deze woorden ook werkelijk daden volgen.

Bonino
Mevrouw de Voorzitter, geachte afgevaardigden, het onderhavige vraagstuk vereist mijns inziens enkele verduidelijkingen. Het verslag gaat over de in 1996 genomen maatregelen en geeft niet de laatste stand van zaken weer. Zoals reeds werd gezegd, heeft daarna namelijk een nieuwe vergadering plaatsgevonden. De CCAMLR-procedures worden immers elk jaar herzien. Daarom is het mijns inziens dienstig zich in dit debat niet te beperken tot de conclusies van de vergadering van 1996, maar tevens een blik te werpen op de in 1997 genomen besluiten. Deze besluiten houden namelijk in zekere mate rekening met de hier tot uitdrukking gebrachte zorgen.
Dan nu ter zake. Wat de illegale visserij betreft, heeft de CCAMLR dit jaar voor het eerst een Commissievoorstel aanvaard betreffende de vissersvaartuigen van de niet bij de overeenkomst aangesloten landen. Volgens dit voorstel moet een vaartuig van een niet aangesloten land, dat is waargenomen bij het vissen in het betrokken gebied en zijn vangst probeert aan te landen in een haven van een land dat wel bij de overeenkomst is aangesloten, in die haven worden onderworpen aan inspectie. Dit is een van de maatregelen die men kan toepassen. Bovendien heeft men dan de mogelijkheid na te gaan wat de omvang is van de illegale visserij. Daarvoor hebben wij immers geen onomstotelijke bewijzen. Deze nieuwe maatregel is verplicht en zal niet alleen een afschrikkende werking hebben, maar ons, zoals ik reeds zei, ook helpen bij het inschatten van de omvang van de illegale visserij.
Als een vissersvaartuig niet in staat is aan te tonen dat zijn vis niet afkomstig is uit het CCAMLR-gebied, mag het de vis in geen enkele haven van een lidstaat van de overeenkomst aanlanden of overladen.
In de resolutie van de CCAMLR is tevens een voorstel van de Commissie inzake de satellietcontrole opgenomen. Dat zal misschien wat technische problemen met zich mee brengen, maar het staat nu tenminste in de resolutie vermeld als zijnde een Commissievoorstel.
Verder zijn twee Commissievoorstellen aangenomen betreffende de invoering van bepaalde initiatieven die reeds in de NAFO van toepassing zijn. De heer Teverson sprak daar ook over. Het gaat hier met name om het schema voor waarnemers en het schema voor inspecteurs aan boord. Een probleem blijft echter nog bestaan: het aantal inspecteurs is heel gering. Daar zijn allerlei technische, en ook meteorologische, redenen voor. Desalniettemin bestaat nu in de CCAMLR een schema voor waarnemers en inspecteurs. Nu moet men proberen de bij de overeenkomst aangesloten landen over te halen dit schema toe te passen.
Inhakend op een opmerking van de heer Ripa di Meana wil ik namens de Commissie duidelijk maken dat de maatregelen die de CCAMLR dit jaar heeft genomen, volledig stroken met de adviezen van het wetenschappelijk comité. Wij hebben het desbetreffende probleem voor de vergadering van de Commissie bij de horens gevat en ik kan u verzekeren dat de adviezen van het wetenschappelijk comité volledig in ogenschouw genomen worden. Zij weerspiegelen nu zelfs beter dan wij durfden te hopen de voorzichtige aanpak van de Gemeenschap, hetgeen vorig jaar slechts gedeeltelijk het geval was.
Natuurlijk zijn wij van mening dat men in de visserij moet proberen het onderste uit de kan te halen. Desalniettemin wil de Commissie duidelijk maken dat de laatste vergadering van de CCAMLR goede resultaten heeft opgeleverd. Wij mogen namelijk niet vergeten dat juist de landen met grote visserijbelangen in het betrokken gebied het meest halsstarrig waren.

De Voorzitter
Dank u wel voor uw bijdrage, mevrouw Bonino.
Het debat is gesloten.
Wij gaan over tot de stemming.
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)

Visserij voor de kust van Guinee-Bissau, Ivoorkust, 
Equatoriaal-Guinea en Kaapverdië
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende verslagen:
A4-0300/97 van de heer Imaz San Miguel, namens de Commissie visserij, over het voorstel voor een verordening van de Raad betreffende de sluiting van het protocol tot vaststelling van de voor de periode van 16 juni 1997 tot en met 15 juni 2001 geldende vangstmogelijkheden en de financiële tegenprestatie als bedoeld in de overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en de regering van de Republiek Guinee-Bissau inzake de visserij voor de kust van Guinee-Bissau (COM(97)0395 - C4-0448/97-97/0205(CNS)); -A4-0365/97 van de heer Medina Ortega, namens de Commissie visserij, over het voorstel voor een verordening van de Raad betreffende de sluiting van het protocol tot vaststelling van de vangstmogelijkheden en de financiële bijdrage, als bedoeld in de overeenkomst tussen de Europese Economische Gemeenschap en de regering van de Republiek Ivoorkust inzake de visserij voor de kust van Ivoorkust, voor de periode van 1 juli 1997 tot en met 30 juni 2000 (COM(97)0520 - C4-0565/97-97/0269(CNS)); -A4-0364/97 van de heer Kindermann, namens de Commissie visserij, over het voorstel voor een verordening van de Raad betreffende de sluiting van het protocol tot vaststelling van de voor de periode van 1 juli 1997 tot en met 30 juni 2000 geldende vangstmogelijkheden en de financiële compensatie, bedoeld in de overeenkomst tussen de Europese Economische Gemeenschap en de regering van de Republiek Equatoriaal-Guinea inzake de visserij voor de kust van Equatoriaal-Guinea (COM(97)0522 - C4-0567/97-97/0268(CNS)); -A4-0363/97 van de heer Novo, namens de Commissie visserij, over het voorstel voor een verordening van de Raad betreffende de sluiting van het protocol tot vaststelling van de voor de periode van 6 september 1997 tot 5 september 2000 geldende vangstmogelijkheden en de financiële bijdrage, als bedoeld in de overeenkomst tussen de Europese Economische Gemeenschap en de Republiek Kaapverdië inzake de visserij voor de kust van Kaapverdië (COM(97)0521 - C4-0566/97-97/0270(CNS)).
Imaz San Miguel
Mijnheer de Voorzitter, in mijn betoog zal ik ingaan op het verslag over de overeenkomst tussen de Europese Unie en Guinee-Bissau voor de periode van juni 1997 tot en met juni van het jaar 2001.
Om te beginnen wil ik het hebben over de betekenis van de overeenkomst. Het is een constructieve overeenkomst die past in de filosofie van de visserijovereenkomsten van de Unie. De communautaire markt in de Europese Unie is deficitair wat het aanbod van vis betreft, en de visserijovereenkomsten dragen ertoe bij dat het evenwicht tussen onze consumptie en de mogelijkheden van onze hulpbronnen hersteld wordt. Anderzijds creëren de overeenkomsten ook nieuwe vangstmogelijkheden voor een vloot - de communautaire vloot - waarvan de capaciteit de vangstmogelijkheden van de eigen hulpbronnen in communautaire wateren overstijgt. Vanuit dit oogpunt bezien bieden de visserijovereenkomsten de communautaire vissersvloot tevens een economisch alternatief en leveren zij een belangrijke bijdrage aan de instandhouding van werkgelegenheid in de visserij en aanverwante sectoren. Dit laatste aspect is op dit moment wel bijzonder relevant nu in Luxemburg de Top over de werkgelegenheid gehouden wordt en nu we proberen alle communautaire beleidsvormen af te stemmen op de schepping van werkgelegenheid. Overigens zijn deze overeenkomsten ook een economisch alternatief voor de regio's en de gemeenschappen ter plekke die problemen hebben met het diversifiëren van hun economische structuren, zodat deze overeenkomsten voor hen van levensbelang zijn.
Als we de desbetreffende uitgaven vergelijken met wat er uit de Europese begroting aan andere economische activiteiten besteed wordt, kosten al deze voordelen van de visserijovereenkomsten de communautaire schatkist relatief weinig geld. Daarbij komt nog dat de overeenkomsten vaak bijdragen tot het opzetten van projecten voor ontwikkelingssamenwerking, in samenwerking met de lokale gemeenschappen waarvan de visbestanden geëxploiteerd worden. Het spreekt vanzelf dat we steeds uitgaan van de gedachte dat deze hulpbronnen op verantwoorde wijze moeten worden benut zodat hun instandhouding wordt veiliggesteld.
De voor ons liggende overeenkomst voldoet aan deze voorwaarde. Om nu op de inhoud van de overeenkomst in te gaan, zou ik in dit verband een aantal aspecten willen belichten.
Het eerste punt is dat de vangstmogelijkheden worden afgestemd op de reële benuttingsgraad van de vangstmogelijkheden die in het vorige protocol waren overeengekomen. Zo wordt de vangstmogelijkheid voor trawlers voor de garnalenvisserij op 9600 BRT per jaar vastgesteld vergeleken met 8000 per jaar in het vorige protocol. Wat betreft de trawlers voor de vangst van koppotigen is de vangstmogelijkheid teruggebracht van 4000 tot 3000 BRT per jaar. Dit alles in overeenstemming met de vorige benuttingsgraad. Verder biedt de overeenkomst de gelegenheid om, mits de stand van de visbestanden dat toelaat, de vangstmogelijkheden in de eerder genoemde segmenten te verhogen, waarbij natuurlijk ook de financiële tegenprestatie proportioneel verhoogd word.
Vanwege de hoge benuttingsgraad in de periode van het vorige protocol zijn de vangstmogelijkheden voor de tonijnvisserij aanzienlijk vergroot, met een stijging van het aantal vergunningen van 26 tot 37 voor schepen voor visserij met de zegen, en van 16 tot 52 voor schepen voor visserij met de hengel en/of de drijvende beug. Deze overeenkomst is dus doelmatig in die zin dat zij is afgestemd op de benuttingsgraad van de vangstmogelijkheden van de vorige overeenkomst en het vorige protocol, terwijl hiermee bovendien de vangstmogelijkheden van de communautaire vloot worden uitgebreid. De financiële tegenprestatie geeft voorts een alleszins redelijke stijging van 6, 35 tot 8, 5 miljoen ecu per jaar te zien, wat in overeenstemming is met de eerder genoemde verhoging van de vangstmogelijkheden.
Ook de kosten voor de reders wijken niet af van de kosten in het vorige protocol, met dien verstande dat zij met ingang van het vierde toepassingsjaar van het protocol een lichte stijging te zien zullen geven.
Voorts moet worden benadrukt dat de totale kosten van de overeenkomst ook een aantal posten omvatten voor het financieren van een wetenschappelijk programma ter verbetering van de visbestanden, voor studiebeurzen voor wetenschappelijke, technische en economische opleidingen op het gebied van de visserij, alsook voor programma's voor ambachtelijke visserij en programma's voor controle op zee. Er is dus gekozen voor een adequaat toezicht op de visbestanden en voor samenwerking om de ambachtelijke visserij van de lokale gemeenschappen tot ontwikkeling te brengen.
Deze korte beschrijving van de overeenkomst zou niet volledig zijn als ik niet de verplichting noemde, een bepaald percentage plaatselijke zeelieden aan te monsteren; evenmin mag de aanwezigheid van waarnemers uit GuineeBissau onvermeld blijven, die tot taak hebben toe te zien op de naleving van de visserijwetgeving. Het zal u duidelijk zijn dat deze overeenkomst dus ook de samenwerking ten goede komt en dat zij instaat voor het toezicht op en de instandhouding van de hulpbronnen. Ik verzoek u dan ook voor te stemmen, terwijl ik de Europese Commissie geluk wil wensen met de wijze waarop zij de onderhandelingen gevoerd heeft.
Tot slot wil ik nog even stilstaan bij de procedure. Het Europees Parlement dient al zijn bevoegdheden goed te benutten, waaronder zijn bevoegdheden op begrotingsgebied. In de praktijk mag dit echter geen belemmerend effect hebben op initiatieven van de Commissie om nieuwe onderhandelingen over een overeenkomst of haar toepassing aan te gaan. Iets anders is het als we verzoeken te worden geraadpleegd alvorens de overeenkomst is goedgekeurd, waarbij de vereiste flexibiliteit - omdat deze overeenkomsten voor meerdere jaren van kracht zijn - niet onder het optreden van het Europees Parlement te lijden mag hebben. Met het oog hierop verzoek ik de afgevaardigden zich hiervan eveneens rekenschap te geven bij de stemming over de amendementen op de ontwerpresolutie, zoals ik hun ook verzoek het verslag als geheel te ondersteunen.

Medina Ortega
Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats moet ik erop wijzen dat de diensten van deze Vergadering helaas een fout hebben gemaakt, en niet zo'n geringe fout want hij staat nog wel op de eerste bladzijde van mijn verslag. In de Spaanse versie wordt vermeld dat het verslag betrekking heeft op het voorstel voor een verordening van de Raad betreffende de sluiting van het protocol tot vaststelling van de vangstmogelijkheden en de financiële samenwerking, bedoeld in de overeenkomst tussen de Gemeenschap en de regering van de Republiek Côte d'Ivoire. Welnu, in het Frans luidt de naam van die republiek inderdaad Côte d'Ivoire, maar in het Spaans is die naam al sinds heel lang Costa de Marfil. Ofschoon er ten aanzien van de spelling en het gebruik van geografische benamingen in Spanje zelf wel een zekere tolerantie bestaat, geldt dat over het algemeen niet voor buitenlandse namen, en daarom zou ik de diensten van de Vergadering willen verzoeken deze fout te corrigeren, temeer daar in het document dat we van de Commissie hebben ontvangen ook wordt gesproken van Costa de Marfil en niet van Côte d'Ivoire.
In de tweede plaats hebben we, zoals bij dit soort onderwerpen gebruikelijk is, met kwesties van procedurele aard te maken. Deze overeenkomst werd gesloten op 30 juni jongstleden en alhoewel het Parlement hiervan kennis heeft genomen door middel van een informeel bericht dat we aan de welwillendheid van de Commissie te danken hebben, werden we pas eind oktober officieel geraadpleegd, en nog wel door middel van de urgentieprocedure, met als saillant detail dat de eerste betaling moet zijn verricht voor 31 december van dit jaar. Dat wil zeggen: we zijn bijtijds geraadpleegd om het voorstel te kunnen goedkeuren, maar de overeenkomst is al sinds juli van kracht zodat het Parlement de communautaire instellingen in een lastig parket zou brengen als het het voorstel op dit moment afwees.
Ik moet erkennen dat de Commissie - commissaris Bonino is hier aanwezig en zij is daarvoor deels verantwoordelijk - haar werkwijzen aanzienlijk verbeterd heeft, maar uit een van de bijlagen van het verslag, namelijk het advies van mevrouw Karin Jöns namens de Begrotingscommissie, blijkt zoals te verwachten valt dat de Begrotingscommissie graag zou zien dat de procedures beter op elkaar werden afgestemd, dat wil zeggen dat het Parlement de gelegenheid krijgt zich voor zover mogelijk over een kwestie uit te spreken voordat de betreffende overeenkomst gesloten wordt, voordat er definitieve verbintenissen worden aangegaan en vooral voordat de overeenkomst in werking treedt - het moment van inwerkingtreding is hierbij van groter belang dan dat van de sluiting van de overeenkomst.
Om dan nu de inhoudelijke kant aan de orde te stellen moet gezegd dat het een bescheiden overeenkomst is met een vrij beperkte betekenis, die betrekking heeft op 60 schepen voor de tonijnvisserij en 3 trawlers. Het aantal schepen mag dan licht gestegen zijn maar de totale vangst is in feite niet verhoogd en derhalve heeft deze overeenkomst mijns inziens geen gevolgen voor de hoeveelheid vis die gevangen wordt.
Het gaat hierbij om twee soorten: de geelvintonijn, die feitelijk al volledig bevist wordt en waarvan de vangst moeilijk kan worden verhoogd, en de gestreepte tonijn. Wat deze laatste vis betreft is er naar het schijnt nog een marge voor toename van de vangst, en de lichte stijging die zich als gevolg van deze overeenkomst zou kunnen voordoen zal dan ook nagenoeg geen effect hebben op de visbestanden.
Ik zou van de gelegenheid gebruik willen maken om erop te wijzen dat mijn verslag vergezeld gaat van een positief advies van de Commissie ontwikkelingssamenwerking aangezien deze commissie van oordeel is dat deze visserijovereenkomsten tevens een instrument zijn ter ondersteuning van de ontwikkeling.
De Commissie ontwikkelingssamenwerking zou uiteraard graag willen dat er meer middelen werden vrijgemaakt voor specifieke doeleinden ten behoeve van de ontwikkeling, want van het totaalbedrag dat op grond van deze bescheiden overeenkomst wordt uitgekeerd - met een jaarlijkse tranche van 1 miljoen ecu over 3 jaar, dus 3 miljoen ecu in totaal -, wordt 2, 4 miljoen betaald voor visserijrechten, en 0, 6 miljoen ecu voor wetenschappelijke programma's, scholing, institutionele steun, voor controle op zee en voor de bijdrage van Ivoorkust aan internationale visserijorganisaties. Dat wil zeggen dat een belangrijk deel van de middelen van de overeenkomst besteed wordt aan deze doeleinden ten behoeve van de ontwikkeling.
Volgens mij maakt het voor een staat uiteindelijk niet veel uit als hij te horen krijgt: " goed, dit bedrag betalen we u dus om te mogen vissen, en de rest krijgt u als ontwikkelingshulp" . Naar mijn idee is het zo dat de communautaire compensatie aan deze ontwikkelingslanden - die ons de gelegenheid willen geven in hun wateren te vissen en hun de helpende hand te bieden bij het oplossen van hun problemen, met name op het gebied van de werkgelegenheid maar ook wat betreft de consumptie - een instrument is dat de ontwikkeling bevordert. Dit is een normale manier om ontwikkelingshulp te bieden en naar mijn mening is deze weg te verkiezen boven die van gewone schenkingen. Naar mijn idee bestaat er niets ergers dan een aalmoes.
Als de Gemeenschap deze overeenkomsten waarin de betreffende staten zich wel bepaalde opofferingen getroost hebben, door een gewone schenking verving, zouden we de economische ontwikkeling van deze landen daarmee geen goede dienst bewijzen. Onder meer omdat de visserij - en mijnheer de Voorzitter is hiervan als inwoner van een kuststad vast wel op de hoogte -, of die nu door lokale vissers of door vissers van elders bedreven wordt, uiteindelijk bijdraagt tot het ontstaan van economische activiteiten in de vissersplaatsen. Ikzelf bijvoorbeeld kom uit een klein vissersplaatsje dat gedurende lange tijd leefde van de visserij, niet alleen van de visserij die door onze vissers bedreven werd maar ook van de komst van vissers uit andere regio's, uit andere landen zelfs, die onze haven gebruikten, die leveringscontracten maakten, enz. Naar mijn mening moet de rol van de visserijovereenkomsten als instrument voor het verlenen van ontwikkelingshulp dan ook vanuit dit Parlement worden gestimuleerd, en uiteraard zou ik in het bijzonder de Commissie ertoe willen bewegen deze weg te volgen. Het spreekt vanzelf dat de grenzen van het rationeel gebruik van de visbestanden daarbij nooit mogen worden overschreden.
Het is noch in het belang van de ontwikkelingslanden noch in ons belang dat de visbestanden uitgeput raken. Om nog eens te herhalen wat ik de commissaris al gezegd heb tijdens de laatste plenaire vergadering van het Europees Parlement: ik heb thans de indruk dat de Europese Gemeenschap deze overeenkomsten op een voorbeeldige manier benadert - ofschoon het altijd nog beter kan -, omdat ze laat merken speciale waarde te hechten aan de instandhouding van de visbestanden. Daarom zijn onze vissers op het ogenblik onderworpen aan communautaire inspecties die naar ik hoop geleidelijk zullen worden uitgebreid om te voorkomen dat deze visbestanden uitgeput raken. Helaas moeten we echter constateren dat dit voorbeeld van de Gemeenschap niet wordt nagevolgd door vloten van andere landen die in wateren in de nabijheid van onze kust vissen, en de Gemeenschap zou zich er waarschijnlijk voor moeten inzetten dat dit wel gebeurt. Onlangs had ik het over inspanningen op onderwijsgebied maar we moeten ons ook inspanningen getroosten op het gebied van de internationale overeenkomsten, om te voorkomen dat de visbestanden in ontwikkelingslanden ten gevolge van de visserij aldaar volledig worden vernietigd.

Kindermann
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, collega's, het Parlement werd gevraagd ook voor het vijfde protocol tot vaststelling van de visserijrechten en de financiële compensatie in het kader van de met Equatoriaal-Guinea gesloten visserijovereenkomst advies uit te brengen.
Naar het oordeel van de Commissie visserij zijn twee punten in dit protocol zeer problematisch: ten eerste het effect op de instandhouding van de visbestanden en vooral het ontbreken van een echte controleregeling. De autoriteiten van Equatoriaal-Guinea beschikken over geen enkel middel om de visserijactiviteit in hun wateren te controleren. Klaarblijkelijk vonden in het verleden niet eens de in het protocol voorziene steekproefsgewijze controlebezoeken aan boord plaats. Dat betekent dat de door de kapiteins aan de autoriteiten van EquatoriaalGuinea en de aan de bevoegde oceanografische instituten in Frankrijk respectievelijk Spanje opgegeven vangsthoeveelheden niet worden gecontroleerd. Met het oog op de thans reeds bestaande overbevissing van bepaalde tonijnvisbestanden in de Atlantische Oceaan is die toestand niet langer houdbaar.
De Commissie wordt derhalve verzocht om Equatoriaal-Guinea te steunen bij de totstandkoming van de nodige controlecapaciteit, en in dit verband zij gewezen op het feit dat het Europees Parlement herhaaldelijk heeft gevraagd te beginnen met coöperatieve samenwerking tussen ontwikkelingssamenwerking en visserij. De door de Gemeenschap voor de eerste keer voorziene deelneming in de financiering van controlemaatregelen voor de kust ten bedrage van 170.000 ecu is weliswaar een begin, maar bij lange na niet voldoende.
Ramingen van de bestanden en aanbevelingen voor de bevissing worden afgegeven door de Internationale Commissie voor de instandhouding van de Atlantische tonijn (ICAT). De ICAT ziet de geelvintonijn en de grootoogtonijn, welke beide gelden als doelsoorten in de wateren van Equatoriaal-Guinea, als op de voet te volgen, respectievelijk overbeviste soorten. Niettemin wordt in het nieuwe protocol een forse stijging van de tot nu toe verrichte vangstactiviteit toegestaan. Nog meer zorgen baart de omstandigheid dat het aandeel van ondermaatse tonijn in de totale vangsten van de laatste jaren deels tot boven de 50 % is gestegen! Wie de ICATprotocollen van de laatste jaren doorleest, komt tot de treurige vaststelling dat het de EU-lidstaten met grote vloten in de Atlantische Oceaan zijn, die een preventief optreden in de ICAT-commissies torpederen doordat zij de besluiten over strengere visserijmaatregelen ter bescherming van de jonge vissen steeds weer op de lange baan schuiven.
De Commissie heeft aan het begin van de discussie over dit verslag het bezwaar naar voren gebracht dat de wateren van Equatoriaal-Guinea slechts een klein deel van het werkterrein van de EU-vloot vormen en dat daarom op grond van de analyse van dit protocol geen zinvolle uitspraak kan worden gedaan over de toestand van de tonijnbestanden in de gehele Atlantische Oceaan. Naar aanleiding daarvan hebben de diensten van het Parlement de laatste en de voorgaande visserijprotocollen met alle Afrikaanse landen aan de Atlantische Oceaan vergeleken. Resultaat: met uitzondering van Angola en Marokko is in het algemeen een verhoging van de overeengekomen vergunningen voor de vangst van tonijn vast te stellen, in een geval zelfs met meer dan 100 %. Het nieuwe protocol met Equatoriaal-Guinea is dus geen uitzondering maar bevestigt veeleer de regel. De Commissie is reeds slachtoffer geworden van haar eigen beleid dat wordt gekenmerkt door het ontbreken van een samenhangende, de gehele regio omspannende aanpak. En alles wordt met elke Afrikaanse staat afzonderlijk en op verschillende tijdstippen afgesproken, zodat daarbij natuurlijk alleen maar per geval gemaakt werk geleverd wordt.
Inzake de instandhoudingsmaatregelen wordt thans verwezen naar een overeenkomst tot bescherming van de Atlantische tonijn, die is gesloten tussen drie grote redersassociaties van de EU onderling, zogezegd als vrijwillige, eigener beweging aangegane verplichting. Nog afgezien van het feit dat die zelf opgelegde beperkingen zeer sterk in de tijd begrensd zijn en de definitie van ondermaatse tonijnen zeer sterk afwijkt van de ICAT-aanbeveling, vraag ik mij af waarom de Commissie in het protocol geen enkele beschermende bepaling in de wacht kon slepen.
Bij die overeenkomsten gaat het hoe dan ook in de grond van de zaak om subsidiëring van een klein aantal in de grote visserij actieve visserijondernemingen uit de publieke begroting van de Europese Unie. En ook als wij die gang van zaken uit sociaal-economische gronden kunnen billijken, mogen wij aan de andere kant toch wel eisen dat de Commissie daarbij de hand houdt aan het gebod van een duurzame ontwikkeling en het nakomen van internationaal afgesproken minimumnormen. Beide punten lijken mij hier niet volledig tot hun recht te komen. Zo gemakkelijk als dat vandaag het geval is, zal het Europees Parlement voortaan niet meer zijn toestemming aan een dergelijk onbevredigend protocol geven.

Novo
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, waarde collega's, zoals ik in augustus jongstleden zelf kon vaststellen, tonen zowel de Kaapverdische regering als de verschillende economische sectoren waarmee ik toen contact had, veel belangstelling voor de verlenging van de visserijovereenkomst met de Europese Unie.
Natuurlijk komt de verlenging van deze overeenkomst ook de communautaire vloot duidelijk ten goede, aangezien Spaanse, Franse en Portugese vaartuigen nu kunnen blijven vissen op sterk migrerende soorten en met name op tonijn.
De overeenkomst voorziet in een aanzienlijke toename van het aantal vergunningen, die als volgt verdeeld worden: 37 vergunningen voor vaartuigen voor de tonijnvisserij met de zegen (14 vaartuigen meer), 36 voor de tonijnvisserij met de hengel en de drijvende beug (19 vaartuigen meer) en 3 vergunningen voor tonijnvisserij met de grondbeug, zoals in de vorige overeenkomst.
Deze stijging van het aantal vergunningen gaat echter niet gepaard gaat met een aanzienlijke toename van de voorziene vangstmogelijkheden, die gehandhaafd blijven op zo'n 5.000 ton per jaar. Dit lijkt in tegenspraak met de toename van het aantal vergunningen maar het is terecht omdat de vaartuigen de scholen en de bewegingen van de visbestanden moeten kunnen volgen en bijgevolg vaak de territoriale wateren van Kaapverdië in en uit moeten varen.
Ook de totale kosten van deze nieuwe overeenkomst stijgen niet of nauwelijks: de financiële compensatie bedraagt 1.086.000 ecu (een stijging met 2, 1 % in vergelijking met de vorige overeenkomst), de middelen voor technische en wetenschappelijke programma's bedragen 267.440 ecu (+ 2, 1 %) en de financiering van studiebeurzen bedraagt zo'n 178.000 ecu, of een stijging met 0, 5 %.
Ik steun in mijn verslag volledig de hernieuwing van de visserijovereenkomst tussen de Europese Unie en de Republiek Kaapverdië. In het licht van mijn standpunt en mijn aanbeveling wil ik hier vandaag terecht de nadruk leggen op een aantal aspecten die het toepassingskader van het protocol bij de overeenkomst op korte of middellange termijn kunnen verbeteren.
Ten eerste moeten wij er bij de communautaire vloot op aandringen dat alle vaartuigen zonder uitzondering, ik herhaal, zonder uitzondering positief reageren op alle verzoeken van de Kaapverdische autoriteiten om lokale waarnemers aan boord te nemen. Om redenen die we allen kennen, zijn er helaas nog onvoldoende waarnemers om alle in bedrijf zijnde communautaire vaartuigen te controleren.
Ten tweede moeten wij de communautaire kapiteins en reders er vast en zeker ook aan herinneren dat zij de vangstaangiften tijdig naar de Kaapverdische autoriteiten moeten zenden en dat zij deze ook zo snel mogelijk naar de bevoegde nationale autoriteiten moeten zenden.
Ten derde moeten wij er bij de communautaire reders op aandringen dat zij bijdragen tot de aanvoer van vis naar de onlangs gebouwde conservenfabrieken op Kaapverdië. Wij moeten wat eigenlijk al een morele plicht is tot een daadwerkelijke verplichting maken, des te meer daar deze vis kan worden verkocht tegen prijzen die door de internationale markt bepaald worden.
Ten vierde zou het wenselijk zijn de coördinatie met andere diensten van de Commissie te bevorderen en met name met de diensten die zich bezighouden met ontwikkelingssamenwerking. Zodoende kunnen systemen geïnstalleerd worden die de vloten automatisch volgen en deze dienst zou overigens niet alleen aan Kaapverdië maar ook aan andere landen van dit deel van Afrika geleverd kunnen worden.
Investeringen op dit gebied zijn des te belangrijker omdat dit Parlement in het bijzonder de nadruk legt op een verantwoord optreden op het vlak van de visserij en omdat de Kaapverdische autoriteiten de financiële middelen die in de overeenkomst waren uitgetrokken voor technische en wetenschappelijke programma's, heel correct aangewend hebben, zoals ik zelf ter plaatse kon vaststellen.
Ten slotte willen de wetgevende amendementen die ik in mijn verslag voorstel en die in de Commissie visserij goedgekeurd zijn, de samenwerking tussen de Commissie en het Parlement inzake visserijovereenkomsten verbeteren. Mevrouw de commissaris, het is belangrijk dat de Commissie eens en voor altijd haar verslagen over de uitvoering van de overeenkomsten en de situatie van de lokale visbestanden voorlegt voor het verstrijken van de geldigheidsduur van de respectieve protocollen, zodat het Europees Parlement zich hierover kan uitspreken voordat de protocollen verlengd worden.
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dit verslag past in de gezamenlijke behandeling van een aantal voorstellen inzake de visserijsector. Zo wordt de visserijovereenkomst met Guinee-Bissau voor vier jaar verlengd en worden de overeenkomsten met Equatoriaal-Guinea en Ivoorkust telkens voor drie jaar verlengd. Ik wil hierover natuurlijk ook enkele korte opmerkingen maken. Ik maak mij ernstig zorgen over de voorziene bepalingen in het protocol met Equatoriaal-Guinea dat, zoals bekend, vooral de tonijnvisserij betreft. De vangstmogelijkheden worden met bijna 50 % verhoogd en het aantal vergunningen stijgt van 53 naar 68, ook al is duidelijk gebleken dat de bewakings- en controlebepalingen niet echt sluitend zijn en dat de middelen voor wetenschappelijke programma's aanzienlijk afnemen. Bovendien zouden de territoriale wateren vanaf vier mijl uit de kust als visserijzone beschouwd worden. Mijns inziens is dit onaanvaardbaar!
Dit lijkt echter niet het geval te zijn voor de overeenkomst met Ivoorkust, die ook vooral de tonijnvisserij betreft. Hier stijgen de vangstmogelijkheden en het aantal vergunningen niet of nauwelijks en nemen de totale middelen voor opleiding en beurzen, toezicht en technische en wetenschappelijke programma's wel toe.
De visserijovereenkomst met Guinee-Bissau, de oudste, omvangrijkste en meest gediversifieerde van de overeenkomsten die hier vandaag behandeld worden, kent Spanje, Italië en Portugal vangsmogelijkheden tot 9.600 BRT per jaar toe voor de garnaalvisserij. Daarnaast stelt ze voor de visserij op koppotigen een vangst van 3.000 BRT per jaar voor, te verdelen over Spanje en Italië, en bevat ze de mogelijkheid om tot 89 vergunningen voor tonijnvisserij toe te kennen.
Met uitzondering van de bovengenoemde overeenkomst met Equatoriaal-Guinea, waar het protocol ons strijdig lijkt met de basisprincipes inzake de instandhouding van de bestanden, die dit Parlement al lang geleden goedgekeurd heeft, en activiteiten toelaat in wateren die voorbehouden moeten zijn aan de plaatselijke vissers, zal onze fractie dan ook voor de overige teksten stemmen.

Jöns
Mijnheer de Voorzitter, collega's, met de code of conduct hebben alle drie instellingen zich verplicht alles te doen wat in hun vermogen ligt om ook metterdaad te komen tot een spoedige behandeling van de visserijovereenkomsten. Maar papier is geduldig. Dat schijnt in elk geval ook bijna een jaar na de ondertekening van de code of conduct nog steeds het devies van de Commissie te zijn, want zij raadpleegt ons met een schitterende regelmaat pas verscheidene maanden na het paraferen van de overeenkomsten. Dat geldt ook voor de overeenkomsten waarover wij vandaag discussiëren. Dat wij thans binnen minder dan een maand de parlementaire procedure kunnen afsluiten - het moet eerlijkheidshalve gezegd worden - danken wij alleen aan de snelle raadpleging door de Raad en de snelle behandeling in onze commissies.
Indien de Commissie zich aan de code of conduct zou houden, dat wil zeggen de onderhandelingen tijdig afsluiten, dan zou ons ook een ander probleem bespaard zijn. Ik doel hier op de toezegging van de Commissie aan derde landen inzake vaste betalingstermijnen en bedragen, zonder dat zij daarvoor over een rechtsgrond beschikt. Ook bij de onderhavige overeenkomsten heeft zij alweer niet het advies van het Parlement afgewacht. Dat betekent toch niets anders dan dat de Commissie het Parlement als onderdeel van de begrotingsautoriteit hier systematisch buitenspel zet. Ik begin dat nu zo langzamerhand werkelijk onaanvaardbaar te vinden!
Even onaanvaardbaar is het ook van ons te verlangen dat wij alweer akkoord moeten gaan met de voorlopige toepassing van vier overeenkomsten, alleen omdat de Commissie te laat onderhandelt. Alle overeenkomsten lopen al maanden lang. Ik constateer daarmede dat de code of conduct tot nu toe het miserabele beheer van de Commissie inzake visserijovereenkomsten niet verbeterd heeft. Weliswaar ontvangen wij nu de teksten van de overeenkomsten direct na de ondertekening in de oorspronkelijke taal. Maar we krijgen die teksten dan wel zonder specificatie van de financiële consequenties op het verplichte financiële memorandum. En dat, beste vrouwelijke collega's van de Commissie visserij, dat kan toch echt niet!
Voor ons als begrotingmensen is het financiële memorandum onontbeerlijk, en dat men met ontwerpen niet kan werken, wordt telkens weer bevestigd. In het geval van Kaapverdië klopt het financiële memorandum overigens tot nu toe niet!
Laat u mij alstublieft ook vandaag nog een keer duidelijk zeggen, ook aan het adres van mijn eigen vrouwelijke collega's in de Commissie visserij, dat het voor ons als begrotingsmensen natuurlijk net als vroeger absoluut noodzakelijk is dat internationale visserijovereenkomsten als niet-verplichte uitgaven worden gezien.

Apolinário
Mijnheer de Voorzitter, ik zal hier enkel het woord voeren vanuit het oogpunt van de Commissie visserij. Mijns inziens behandelden de bijdragen die al geleverd zijn en die de zaken vanuit processueel standpunt beschouwen, onderwerpen die wel degelijk behandeld moeten worden. Naar mijn mening komen de bevoegdheden van dit Parlement inzake de visserijovereenkomsten het Parlement in zijn geheel toe en niet alleen deze of gene parlementaire commissie. Ik wil hier hoe dan ook beklemtonen dat ik het over de visserijovereenkomsten en met name over de visserijovereenkomsten met Kaapverdië en Guinee-Bissau zal hebben.
Ik wil onderstrepen hoe moeilijk het voor ons is het standpunt van de visserijovereenkomsten te steunen wanneer de Commissie stelselmatig de zogenaamde gedragscode schendt en wij ons stelselmatig over de verslagen moeten uitspreken nadat de protocollen al gesloten zijn en wanneer het goedkeuringsproces al vergevorderd is.
Dit kan evenwel allemaal in een ander perspectief gezien worden. Het spreekt vanzelf dat wij meer oog hebben voor deze situatie omdat de schepen die in het kader van deze overeenkomsten vissen, afkomstig zijn uit Portugal, Spanje en Frankrijk. De parlementsleden die als het ware geen verantwoording hoeven af te leggen tegenover hun burgers kunnen natuurlijk een radicaler standpunt innemen.
Ik zou het volgende willen beklemtonen inzake de overeenkomst met Kaapverdië. Tussen 1990 en 2000 - dus tussen het eerste en dit, het derde, protocol - zijn de financiële compensaties voor Kaapverdië met 40 % gedaald. Tegelijk zijn de vangstmogelijkheden, in het bijzonder voor de tonijnvisserij, met 40 % gestegen en gaan we van zo'n 50 vaartuigen in het eerste protocol naar 73 vaartuigen in het nu geldende protocol. Een land met financiële moeilijkheden en economische problemen is hier dus eigenlijk het slachtoffer van een strategie om de financiële compensaties in het kader van de visserijovereenkomsten voortdurend te verminderen. Ik wil er toch op wijzen dat het aandeel voor de reders en met name voor de vaartuigen voor de visserij met de grondbeug met 30 % toeneemt tussen het tweede protocol en het protocol dat nu wordt goedgekeurd. Ik wil hier tevens nogmaals benadrukken dat de financiële compensaties voor Kaapverdië met 40 % gedaald zijn tussen het eerste protocol en het protocol dat nu wordt goedgekeurd.
Ten slotte wil ik in verband met Guinee-Bissau onderstrepen dat de bedragen ter financiële compensatie niet meer verhoogd werden sinds 1993 en dat de aanpassing dan ook terecht is. We mogen niet uit het oog verliezen dat deze landen, Kaapverdië en Guinee-Bissau, sterk afhankelijk zijn van deze visserijovereenkomsten voor hun economische levensvatbaarheid. Zoals onze collega, de heer Novo, ook al gezegd heeft, moeten we inderdaad stellen dat beide landen al het mogelijke gedaan hebben om dit geld voor onderzoek en studiebeurzen goed te besteden.

Langenhagen
Mijnheer de Voorzitter, aan de orde zijn vijf verslagen waarover wij vandaag moeten oordelen. Vier hebben betrekking op de internationale overeenkomsten en een betreft, zoals wij al gehoord hebben, de controle- en instandhoudingsmaatregelen in de Zuidelijke IJszee. Het voor het visserijbeleid belangrijke aspect van de internationale overeenkomsten komt ter sprake in de resolutie van het Europees Parlement van afgelopen woensdag inzake het Verdrag van Amsterdam, zulks mede als gevolg van druk van de Commissie visserij.
Verlangd wordt dat op alle belangrijke internationale overeenkomsten eindelijk de instemmingsprocedure moet worden toegepast. Het feit dat wij tot nu toe alleen maar zijn aangehoord, heeft voor ons - mevrouw Bonino en anderen - efficiënt werken zeer bemoeilijkt en in enkele gevallen zelfs volstrekt onmogelijk gemaakt. Ik geef grif toe dat dank zij uw persoonlijkheid, mevrouw Bonino, de situatie in het verleden verbeterde, vooral met betrekking tot de informatie die thans wezenlijk sneller bij ons binnenkomt. Maar het blijft toch zo dat er van werkelijke invloed van het Europees Parlement bij visserijovereenkomsten pas sprake kan zijn wanneer de instemmingsprocedure de algemene rechtsgrond is.
Pas dan kunnen wij met de passende middelen onze gezamenlijk opgestelde en kortelings door het Europees Parlement aangenomen richtlijnen voor overeenkomsten met derde landen in werkelijkheid omzetten. Tot de - vroeg of laat komende - dag waarop ons een nieuwe Conferentie van regeringsleiders te wachten staat die ons dan hopelijk meer mogelijkheden zal geven om invloed uit te oefenen, kunnen wij voorts altijd nog hopen op een positieve uitspraak van het Europese Hof van Justitie inzake internationale overeenkomsten, in casu de internationale overeenkomst met Mauretanië. Dat zou ons echt een grote stap vooruit helpen als er dan een vonnis in de zin van onze visie zou worden geveld. Het resultaat zal hopelijk spoedig bekend zijn, en wij wachten daar met spanning op.
In de tussentijd moeten wij roeien met de riemen die wij hebben. Die zijn althans formeel beperkt tot amendementen van de Commissie visserij, waaraan de fractie van de Europese Volkspartij gaarne haar steun geeft. Met de amendementen van de Begrotingscommissie kunnen wij in die vorm echter niet akkoord gaan. De eis van een tijdige informatie en participatie van het Europees Parlement is principieel wel juist, en in de toekomst ligt een blokkering van onze zijde ook niet meer buiten het gezichtsveld. Maar de juridische vraag rijst of wij in die zin ook kunnen ingrijpen in een lopende overeenkomst en daarmee in het rechtmatige mandaat van de Commissie.
Maar er moet wel iets gebeuren! Daarom vraag ik u om bij de aan de orde zijnde principiële kwesties niet toe te geven, anders worden wij door anderen in de hoek gedrukt, en dreigt onze begroting gekort te worden. Dat zal pijn doen! Dat moeten wij in elk geval vermijden!

Baldi
Mijnheer de Voorzitter, ik wilde het woord voeren namens de heer Tajani. Wij stemmen in met de visserijovereenkomst tussen de Europese Unie en Guinee-Bissau. Deze is voor Italië van bijzonder belang. Ook de Italiaanse vissers hebben hier namelijk baat bij, wat lang niet altijd het geval is bij dergelijke overeenkomsten. Volgens het protocol mag Italië 4.000 BRT garnalen en 1.000 BRT koppotigen en demersale vissoorten vangen. In de wateren van Guinee Bissau opereren momenteel vijf Italiaanse vissersvaartuigen met een communautaire vergunning. Daar worden vanaf januari 1998 drie vissersvaartuigen aan toegevoegd.
Uit de ervaring is gebleken dat dit waardevolle overeenkomsten zijn. Zij zijn in geen enkel opzicht omstreden. Integendeel, deze overeenkomsten behelzen voldoende soepelheid om op verzoek van een lidstaat aangepast te kunnen worden. Het nieuwe protocol is inderdaad op een aantal punten gewijzigd ten opzichte van het vorige. De wijzigingen houden verband met de reële benuttingsgraad. De vangstmogelijkheden van koppotigen en demersale vissoorten is met 1.000 BRT verminderd. In de nieuwe hoeveelheid is rekening gehouden met de verminderde vangsten van de afgelopen jaren die slechts 20 % uitmaakten van de aan de Gemeenschap toegekende hoeveelheden.
Bij de garnalen haalde de communautaire vloot een benuttingsgraad van 93 % van de vangstmogelijkheden. Daarom is de in het protocol voorziene verhoging met 800 BRT gerechtvaardigd.
Met deze aanpassing wordt de kosten-batenverhouding verbeterd die bestaat tussen de voor de vissersvaartuigen van de Gemeenschap beschikbare hoeveelheid vis en de financiële tegenprestatie van 34 miljoen ecu voor drie jaar aan de regering van Guinee-Bissau. Bovendien heeft de regering van Guinee-Bissau de Europese Gemeenschap verzocht deel te nemen aan de financiering van studiebeurzen, programma's voor de ambachtelijke visserij en wetenschappelijke en technische programma's voor het vergaren van kennis over de situatie van de visbestanden.
Dan wil ik ter afsluiting nog een opmerking maken over de amendementen op de onderhavige visserijverslagen. Hierin is sprake van de uitgaven in verband met de visserijovereenkomsten. Men wil deze indelen als nietverplichte uitgaven. Dit vraagstuk zal onderwerp van gesprek zijn in de Raad, het Parlement en de Commissie. Er zullen ad hoc begrotingsprocedures voor komen. Daarom geeft mijn fractie geen steun aan dergelijke amendementen.

Ripa di Meana
Mijnheer de Voorzitter, ik begrijp wel dat ik niet op de kern van de zaak kan ingaan en daarom beperk ik mij tot enkele opmerkingen. De Visserijcommissie en de voltallige Vergadering hebben kritiek geuit op verschillende aspecten van de aan ons voorgelegde overeenkomsten. Ook de heer Kindermann en mevrouw Jöns hebben daar vandaag gewag van gemaakt. Onze kritiek betreft met name de kosten, het feit dat het Parlement slechts geraadpleegd wordt - de overeenkomsten met Marokko vormden wat dit betreft een uitzondering - en de gevolgen van deze overeenkomsten voor de visbestanden en de lokale visserij. Telkens wanneer ons echter een dergelijke overeenkomst wordt gepresenteerd, betuigt het Parlement uiteindelijk instemming hiermee. Als het Parlement inderdaad wil dat de Commissie en de Raad rekening houden met zijn kritiek, moet het vandaag deze overeenkomsten verwerpen. Daarbij hoeven wij de kritiek niet te herhalen. Een uiting van steun aan de voor de visserij bevoegde commissaris, mevrouw Bonino, is voldoende. Op die manier zouden wij de Commissie en de Raad duidelijk kunnen maken wat wij denken van deze onaanvaardbare stand van zaken. Daarom zullen de Groenen tegen deze overeenkomsten stemmen.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer Ripa di Meana, voor deze uitstekend geslaagde samenvatting waarvoor dit Voorzitterschap u erkentelijk is. Een Voorzitterschap dat zoals u weet de hamer met straffe hand hanteert maar dat al te toegeeflijk is met de tijd.

Fraga Estévez
Dank u, mijnheer de Voorzitter, en dank u commissaris voor uw aanwezigheid hier. In de eerste plaats moet ik natuurlijk de vier rapporteurs, de heren Novo, Kindermann, Medina Ortega en Imaz San Miguel gelukwensen met hun uitstekende verslagen die bovendien onder tijdsdruk werden opgesteld, wat aan hun kwaliteit echter niets afdoet.
Ik ben van mening dat de Europese Unie alsook desbetreffende derde landen bij deze vier protocollen als geheel bijzonder gebaat zijn, zowel omdat de vangstmogelijkheden vergroot worden alsook vanwege de bijdragen van de communautaire begroting aan hoofdstukken zoals de ontwikkeling van de ambachtelijke visserij, met name in de twee protocollen voor de twee Guinea's, en tenslotte wegens de mechanismen waarmee de controle door de derde landen wordt vastgelegd.
Voor al degenen die nog steeds van het clichédenkbeeld uitgaan dat de communautaire visserij in derde landen ten koste gaat van de visbestanden en de toekomst van de visserij in deze landen, zou ik echter in het verlengde van het verslag van de heer Kindermann en omdat ik vind dat hij dat onvoldoende gedaan heeft, de aandacht nog eens willen vestigen op het bekende plan voor de bescherming van de tonijnachtigen in de Atlantische Oceaan, dat van de grond is gekomen op initiatief van de drie voornaamste communautaire organisaties van producenten van diepvriestonijn. Naar mijn mening zouden wij die deze sector zo vaak bekritiseren, dergelijke initiatieven juist steeds meer moeten ondersteunen, omdat hieruit blijkt dat de branche serieus tewerk gaat, en dat zij ondanks fouten die in het verleden gemaakt zijn van plan is zich in te zetten voor de instandhouding van de visbestanden, niet alleen in communautaire wateren maar ook in die van derde landen.
Dit plan heeft tot doel - en ik wil dat dat heel duidelijk is - het tonijnbestand in de gaten te houden door op vrijwillige basis waarnemers aan boord van de schepen te plaatsen, waardoor een uitgestrekt gebied kan worden beslagen dat behalve het genoemde Equatoriaal-Guinea ook de wateren van Kameroen, Santo Tomé, Príncipe, Gabon en een deel van Nigeria omvat.
Tenslotte heb ik nog iets te zeggen over de Raad. Daarvoor richt ik mij tot mevrouw Jöns. Mevrouw Jöns, ik ben u erkentelijk voor uw advies maar er zijn vele afgevaardigden in dit Parlement die de standpunten van de Begrotingscommissie niet delen. Ik moet u zeggen dat als u, die wat de veelbesproken kwestie van de nietverplichte uitgaven betreft altijd uitgaat van de interinstitutionele overeenkomst van oktober 1993, indien de Begrotingscommissie of dit Parlement het niet eens is met de classificatie van de Commissie en de Raad, dat u de Commissie en de Raad dan dient aan te klagen wegens het niet-naleven van de interinstitutionele overeenkomst. Want anders zullen sommige afgevaardigden waaronder ikzelf van het standpunt blijven uitgaan dat de uitgaven in verband met dit protocol tot de verplichte uitgaven dienen te behoren.

Provan
Mijnheer de Voorzitter, er is een goed debat gevoerd dat voor bepaalde lidstaten belangrijk is. Ik ben blij dat de procedures beter lijken te worden, hoewel de meeste collega's het met me eens zullen zijn dat ze nog niet bevredigend zijn voor wat betreft de voorstellen van de Commissie en de behandeling daarvan door ons en door de Raad. Mijn grootste zorg is dat wij, als Parlement, ervoor proberen te zorgen dat we ons ontwikkelingsbeleid voor sommige van deze ontwikkelingslanden, ons visserijbeleid en onze vangstmogelijkheden correct vastgelegd krijgen. Mijn overtuiging is dat we moeten zorgen dat we sommige van die visbestanden niet overexploiteren.
Op termijn moeten we ervoor zorgen dat die landen hun eigen visindustrie ontwikkelen. Dat betekent dat we ons ervan moeten vergewissen dat de aanzienlijke middelen die we beschikbaar stellen goed worden gebruikt. Voorzover ik op basis van deze verslagen kan beoordelen, hebben we het in totaal over 41 miljoen ecu, en dat is een hoop geld om rond te strooien over het aantal schepen dat deelneemt aan deze lokale visserij waar de overeenkomsten betrekking op hebben.
De toekomst van de Europese visserijvloot hangt nauw samen met deze overeenkomsten. De betrokken lidstaten die van deze middelen gebruik maken, moeten zich realiseren dat deze in de toekomst misschien ooit een andere bestemming moeten krijgen ter compensatie van vangstmogelijkheden die er niet meer zijn. Daarom is het van belang dat deze overeenkomsten worden gezien in het licht van toekomstige mogelijkheden die er in de toekomst misschien niet altijd zullen zijn. We moeten onder ogen zien dat, ook al zijn wij grote consumenten van vis, het misschien niet altijd Europese schepen zullen zijn die deze visvoorraden mogen exploiteren.

Bonino
Mijnheer de Voorzitter, ik wil eerst de vier rapporteurs bedanken voor hun verslagen. Voordat ik daar op inga, wilde ik kort iets zeggen over de conclusies van de laatste Raad. De Raad heeft een debat gevoerd over een mededeling van de Commissie en uitgaande daarvan een eindverklaring afgelegd.
Kort samenvattend kan ik u zeggen dat de Raad op 30 oktober jongstleden niet alleen unaniem de essentiële eigenschappen van de visserijovereenkomsten en hun enorme belang voor bepaalde regio's van de Gemeenschap heeft bevestigd, maar ook gewezen heeft op de noodzaak de verschillende instrumenten voor deze sector beter op elkander af te stemmen. Daar kom ik straks echter nog terug.
Verder heeft de Raad zijn goedkeuring gehecht aan de aanpak van de Commissie volgens welke deze overeenkomsten moeten bijdragen tot de totstandkoming van een meer verantwoord en dus duurzaam visserijbeleid. Daarover zijn nauwkeurige gegevens gepresenteerd. De Commissie heeft beloofd een allesomvattende evaluatie te maken van de visserijovereenkomsten en deze evaluatie in de loop van het volgend jaar te presenteren.
Dan wil ik nu ingaan op de vier onderhavige protocollen en op een aantal opmerkingen. U begrijpt dat de Commissie niet deelneemt aan een debat over verplichte en niet-verplichte uitgaven. Dit is een intern debat. Wel wenst zij u in herinnering te brengen dat een gedragscode is getekend. Zij geeft toe dat er vertraging is opgetreden bij bijvoorbeeld het protocol met Ivoorkust, maar wijst er tevens op dat in de afgelopen maanden enorme inspanningen zijn ondernomen voor een tijdige en juiste informatie van het Parlement.
Ik moet u eerlijk bekennen, geachte afgevaardigden, dat ik mij soms een beetje gefrustreerd voel. Alles is voor verbetering vatbaar, maar soms zou ik graag ook eens een goed woord horen over de inspanningen van de Commissie en met name over haar werk ten behoeve van de visserijovereenkomsten, over haar consequent beleid, over haar aandringen op de noodzaak van controle en over de informatie van het Parlement. Wat de controle betreft, zult u, mijnheer Kindermann, hebben vastgesteld dat wij voor het eerst inspecteurs van Equatoriaal-Guinea toestemming hebben gegeven om aan boord van communautaire vaartuigen te gaan, wanneer zij dit noodzakelijk achten.
Ik weet niet of dit mogelijk is met de Japanners, de Taiwanezen en de Koreanen. Voor zover ik weet niet. Afijn, ik zou graag ook eens een beetje erkenning willen horen voor de kleine of grote innovaties in deze visserijovereenkomsten. Ik wilde wat Guinee-Bissau betreft nog zeggen dat voor de controle 170.000 ecu is uitgetrokken. Dit is een niet gering bedrag voor dat land. Ik denk zelfs dat wij ons beste beentje moeten voorzetten om het geld te gebruiken. Het risico bestaat dat het land niet in staat is alles te besteden.
Terugkomend op Equatoriaal-Guinea moet ik de heer Kindermann in herinnering brengen dat de Gemeenschap pas dit jaar volledig lid is geworden van de ICAT. Ook Equatoriaal-Guinea is lid van de ICAT. Ik ben van mening dat vorderingen zijn gemaakt. Bovendien betreffen de door u genoemde ICAT-cijfers inzake de voorraden de totale voorraden van de Atlantische Oceaan en niet alleen die van Equatoriaal-Guinea. Zoals ook de voorzitter van de Visserijcommissie, mevrouw Fraga, zei, moeten wij ook eens kijken naar de inspanningen van onze industrie. Wij moeten erkenning hebben voor hetgeen onze industrie doet. Zij werkt soms voorbeeldig en wij moeten haar daarin aanmoedigen.
Mijnheer Medina, ik weet niet hoe wij de Japanners ons controlestelsel kunnen opleggen. Als u een goed idee heeft, zegt u het mij dan. Ik weet echt niet wat wij nog meer kunnen doen dan telkens weer, in elke multilaterale vergadering hierop te hameren. Als iemand een geniaal idee heeft over de wijze waarop wij anderen kunnen overhalen tot aanvaarding van onze normen, zegt u het dan. Daar zou iedereen baat bij hebben en natuurlijk is altijd alles voor verbetering vatbaar.
Zoals ik zei, geef ik toe dat er vertraging was in het geval van Ivoorkust. Deze vertraging was het gevolg van zuiver interne problemen van bureaucratische aard in de Commissie. Ik meen te hebben geantwoord op een aantal vragen. Nogmaals: ik hoop dat het Parlement waardering weet op te brengen voor de enorme inspanningen van de Commissie om het Parlement constant op de hoogte te houden van de gang van zaken.
Overigens moet de Commissie zich houden aan de regels en aan de bestaande gedragscodes. Als er nieuwe regels komen, zal de Commissie de nieuwe regels toepassen.

De Voorzitter
Dank u, mevrouw Bonino.
Het debat is gesloten.
We gaan nu over tot de stemming.
Verslag (A4-0300/97) van de heer Imaz San Miguel, namens de Commissie visserij, over het voorstel voor een verordening van de Raad betreffende de sluiting van het protocol tot vaststelling van de voor de periode van 16 juni 1997 tot en met 15 juni 2001 geldende vangstmogelijkheden en de financiële tegenprestatie als bedoeld in de overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en de regering van de Republiek Guinee-Bissau inzake de visserij voor de kust van Guinee-Bissau (COM(97)0395 - C4-0448/97-97/0205 (CNS))
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)

von Habsburg
Mijnheer de Voorzitter, ik heb tamelijk veel in Guinee-Bissau rondgereisd en ik ben zeer onder de indruk van het verslag van mijn vriend Imaz. Maar helaas moet ik zeggen dat mij bij de lezing enkele bezwaren zijn bekropen. Ik heb weliswaar voor gestemd, maar ik ben toch niet helemaal tevreden, want de visserij is voor de bevolking van Guinee-Bissau de basis van het levensonderhoud. De manier waarop over de contingenten beslist wordt, houdt het gevaar in dat hier inderdaad veel te veel wordt opgevist. Het is weliswaar goed dat contingenten worden vastgesteld; vroeger waren die er immers helemaal niet. Vroeger hebben de mensen ook in sterke mate van de visserij geleefd. Ik herinner mij nog dat mij indertijd werd verteld dat men in twee minuten voldoende vis kon vangen om een hele familie te voeden. Dat is thans niet meer het geval, en ik zou met klem willen vragen, omdat dat allemaal een looptijd van vier jaar heeft, dat men over twee jaar heel voorzichtig is.

Andersson en Wibe
Wij konden ons bij de stemming niet achter dit verslag scharen. Ons standpunt is principieel van aard en moet niet worden gezien als afkeuring van het werk van de rapporteur. Wij vinden dat de Europese Unie zou moeten ophouden met dit type kostbare visserijovereenkomsten en ertoe moet overgaan vooral de visserijactiviteiten van de ontwikkelingslanden zelf te steunen. Een dergelijke aanpak zou een betere manier zijn om de betekenis van de visserij voor de wereldwijde voedselvoorziening te bevorderen, de economische ontwikkeling van deze landen te versterken en de risico's rond de visserijovereenkomsten uit de weg te ruimen, bijvoorbeeld het risico dat de visserij van bepaalde lidstaten indirecte steun krijgt voor voortzetting van de activiteiten, terwijl de hele Europese visserij aanzienlijk moet worden ingekrompen. Wij zouden daarom graag een ontwikkeling zien waarbij de Gemeenschap geen nieuwe overeenkomsten van dit type aangaat noch eerder aangegane overeenkomsten verlengt.
Wij willen er ook met nadruk op wijzen dat voor dit soort overeenkomsten met derde landen een beter onderzoek met betrekking tot de begroting nodig is.
Verslag-Medina Ortega
Andersson en Wibe
Wij konden ons bij de stemming niet achter dit verslag scharen. Ons standpunt is principieel van aard en moet niet worden gezien als afkeuring van het werk van de rapporteur. Wij vinden dat de Europese Unie moet ophouden met dit type kostbare visserijovereenkomsten en ertoe moet overgaan vooral de visserijactiviteiten van de ontwikkelingslanden zelf te steunen. Een dergelijke aanpak zou een betere manier zijn om de betekenis van de visserij voor de wereldwijde voedselvoorziening te bevorderen, de economische ontwikkeling van deze landen te versterken en de risico's rond de visserijovereenkomsten uit de weg te ruimen, bijvoorbeeld het risico dat de visserij van bepaalde lidstaten indirecte steun krijgt voor voortzetting van de activiteiten, terwijl de hele Europese visserij aanzienlijk moet worden ingekrompen. Wij zouden daarom graag een ontwikkeling zien waarbij de Gemeenschap geen nieuwe overeenkomsten van dit type aangaat noch eerder aangegane overeenkomsten verlengt.
Wij willen er ook met nadruk op wijzen dat voor dit soort overeenkomsten met derde landen een beter onderzoek met betrekking tot de begroting nodig is.
Verslag-Kindermann
Andersson en Wibe
Wij willen de rapporteur dank zeggen voor zijn doorwrochte arbeid aan dit verslag. Wij konden ons bij de eindstemming echter niet achter dit verslag scharen. Ons standpunt is principieel van aard en moet niet worden gezien als afkeuring van het werk van de rapporteur. Wij vinden dat de Europese Unie moet ophouden met dit type kostbare visserijovereenkomsten en ertoe moet overgaan vooral de visserijactiviteiten van de ontwikkelingslanden zelf te steunen. Een dergelijke aanpak zou een betere manier zijn om de betekenis van de visserij voor de wereldwijde voedselvoorziening te bevorderen, de economische ontwikkeling van deze landen te versterken en de risico's rond de visserijovereenkomsten uit de weg te ruimen, bijvoorbeeld het risico dat de visserij van bepaalde lidstaten indirecte steun krijgt voor voortzetting van de activiteiten, terwijl de hele Europese visserij aanzienlijk moet worden ingekrompen. Wij zouden daarom graag een ontwikkeling zien waarbij de Gemeenschap geen nieuwe overeenkomsten van dit type aangaat noch eerder aangegane overeenkomsten verlengt.
Wij willen er ook met nadruk op wijzen dat voor dit soort overeenkomsten met derde landen een beter onderzoek met betrekking tot de begroting nodig is.
Verslag-Novo
Andersson en Wibe
Wij hebben ons niet achter dit verslag geschaard. Ons standpunt is principieel van aard. Wij vinden dat de Europese Unie moet ophouden met dit type kostbare visserijovereenkomsten en ertoe moet overgaan vooral de visserijactiviteiten van de ontwikkelingslanden zelf te steunen. Een dergelijke aanpak zou een betere manier zijn om de betekenis van de visserij voor de wereldwijde voedselvoorziening te bevorderen, de economische ontwikkeling van deze landen te versterken en de risico's rond de visserijovereenkomsten uit de weg te ruimen, bijvoorbeeld het risico dat de visserij van bepaalde lidstaten indirecte steun krijgt voor voortzetting van de activiteiten, terwijl de hele Europese visserij aanzienlijk moet worden ingekrompen. Wij zouden daarom graag een ontwikkeling zien waarbij de Gemeenschap geen nieuwe overeenkomsten van dit type aangaat noch eerder aangegane overeenkomsten verlengt.
Wij willen er ook met nadruk op wijzen dat voor dit soort overeenkomsten met derde landen een beter onderzoek met betrekking tot de begroting nodig is.

Onderbreking van de zitting
De Voorzitter
Waarde collega's, het is mijn plicht - een plicht die ik graag vervul - de diensten van de Vergadering, de tolken in hun cabines, de bodes enzovoorts te bedanken voor hun hulp. Vandaag evenwel, waarde collega's, zou ik de ambtenaren van het Bureau het vriendelijke verwijt willen maken dat ik de laatste tijd - zoals u heeft kunnen constateren - niet de gelegenheid heb gekregen deze constructieve laatste dag van de vergaderperiode voor te zitten. De diensten van het Bureau hebben mij gewoonweg niet tot ondervoorzitter benoemd. Waarmee zij afbreuk doen aan de bijnaam "Mr. Friday" die ik van de heer Kellet-Bowman gekregen heb en die verwijst naar de inboorling welke Robinson Crusoe op het eiland gezelschap hield. Die bijnaam is natuurlijk vriendelijk bedoeld maar hij toont ook aan dat dit Parlement verre van racistisch is als een inboorling, ook al is het dan een gerecyclede inboorling, het tot ondervoorzitter van onze Vergadering kan brengen.
In de tweede plaats echter, en dat is voor mij belangrijker, ben ik daardoor verstoken van het voor mij als Voorzitter opbeurende gezelschap van al de Robinsons Crusoe die u in feite bent door hier geduldig iedere vrijdag op dit eiland te komen zitten met als doel ons isolement ten opzichte van de Europese burgers te doorbreken, en door met geduld en inzet uw werk te doen waaraan ik de eer heb te mogen deelnemen.

(De vergadering wordt om 11.46 uur gesloten)

