Międzynarodowe standardy sprawozdawczości finansowej (MSSF) i zarządzanie przez Radę Międzynarodowych Standardów Rachunkowości (RMSR) (debata) 
Przewodnicząca
Kolejnym punktem porządku dziennego jest sprawozdanie Alexandra Radwana, w imieniu Komisji Gospodarczej i Monetarnej, w sprawie międzynarodowych standardów sprawozdawczości finansowej (MSSF) i zarządzania przez Radę Międzynarodowych Standardów Rachunkowości (RMSR).
Alexander Radwan
sprawozdawca. - (DE) Pani przewodnicząca! Przedmiot sprawozdania, które mamy przed sobą może się wydawać na pierwszy rzut oka wysoce techniczny. Dotyczy on tak zwanych standardów rachunkowości w Unii Europejskiej i na świecie, w szczególności dla małych i średnich przedsiębiorstw. Może to być ten rodzaj tematu, który jest teraz omawiany w Parlamencie Europejskim i dopiero po kilku latach zaczyna mieć wpływ na gospodarkę i na zwykłych ludzi. Na tym etapie podniosą się głosy, że nikt nie wie skąd te standardy się wzięły, ani kto jest za nie odpowiedzialny. Nikt też nie wie, dlaczego mają być stosowane.
Chodzi tutaj o wprowadzenie jednego zbioru ogólnych standardów rachunkowości, zwłaszcza dla spółek akcyjnych. Popieramy ten cel. Argument, jaki słyszymy na jego poparcie, jest taki, że potrzebujemy "wysokiej jakości standardów” i że Parlament uważa się za jedyne gremium uprawnione do ustanowienia tych wysokiej jakości standardów. Jednakże w czasach niepokojów na rynkach finansowych zdumiewające jest, że te same osoby, które wcześniej propagowały zasadę "godziwej wartości”, obecnie ją kwestionują i pytają także, czy pojęcie "market-to-market” nadal ma sens, jeśli już nie mamy rynku. Te same osoby, które wypuściły dżina z butelki zadają teraz pytanie, czy jesteśmy na właściwej drodze.
Jedynymi osobami odpowiedzialnymi za te standardy są osoby siedzące w biurach prywatnej organizacji w Londynie, które podczas przygotowywania standardów niewątpliwie mają chęć zachować swoje posady. Moje sprawozdanie, nad którym mamy dziś głosować, dotyczy zatem nie tylko oddziaływania na małe i średnie przedsiębiorstwa, ale także zasadniczego pytania: kto i dla kogo przygotowuje przepisy i kto nadzoruje ich stosowanie.
Pierwsza sprawa, którą należy się zająć to sprawa zarządzania: jak przejrzysta jest ta organizacja? Innymi słowy, jak przejrzyste jest jej finansowanie? Niewątpliwie wchodzą tu w grę ukryte interesy. Członkowie tej komisji, którzy żądają przejrzystości i zawsze próbują przedstawiać rynek jako przejrzysty, powinni podjąć przynajmniej odrobinę wysiłku, aby dostosować się do wymogów przejrzystości, które ustanawiają dla rynku! Jak do tej pory mam wrażenie, że ta organizacja stara się za pomocą wszystkich środków, jakie ma do dyspozycji, unikać przejrzystości w jakiejkolwiek postaci.
Kto podejmuje decyzje o finansowaniu i doborze personelu na określone stanowiska? Dlaczego dane osoby są mianowane? Czy chodzi o równowagę regionalną? Czy chodzi o równowagę międzysektorową? Obecny projekt dotyczy MSSF dla małych i średnich przedsiębiorstw, a więc wypada zapytać, kto reprezentuje małe i średnie przedsiębiorstwa. Kto zna się na małych i średnich przedsiębiorstwach? I druga sprawa: dlaczego MSSF dla małych i średnich przedsiębiorstw znalazły się właśnie teraz w programie? Kto ustala ten program?
Wielokrotnie, w ciągu wielu lat pytano komisarza McCreevy i sir Davida Tweedie, dlaczego właściwie tym się zajmujemy. Od kilku lat wiemy już, dlaczego dyskutujemy o MSSF dla małych i średnich przedsiębiorstw w Europie: z powodu próśb RPA i Brazylii. Cóż za wspaniała odpowiedź! Wiemy dobrze, że w centrum zainteresowania nie jest tutaj RPA ani Brazylia, ale raczej rynek europejski, gdzie będzie można zarobić mnóstwo pieniędzy, jeśli MŚP będą musiały wprowadzić coś takiego. Te właśnie sprawy wchodzą w grę w kwestii zarządzania - i podjęto już pewne wstępne, pozytywne kroki.
Wszystkie organy, które mają zostać powołane w przyszłości będą jednak oceniane w zależności od tego, czy osoby, które należą do tej organizacji nadzorczej i mają odpowiadać na pytania na jej temat na szczeblu politycznym - może do nich należeć jeden z komisarzy - będą także mogły wpływać na bieg wydarzeń. Nie mogą być tylko powiadamiane o wnioskach.
Jednym z naszych celów jest konwergencja. Musimy jednak zadbać, aby wykładnia konwergencji nie wymknęła się z rąk Europy i nie została zastąpiona przez wykładnię amerykańskiej Komisji Papierów Wartościowych i Giełd (SEC). Obecnie w Europie wystarczająco dobrze wiemy, a jaki sposób nadzorowana jest amerykańska giełda. Nie możemy być tak naiwni i pozostawić sprawy nadzoru Amerykanom. Chcemy tego, o co już apelowaliśmy: MSSF w rozumieniu europejskim, a nie takich jak dyktuje zarząd.
Ta kwestia dotyka małych i średnich przedsiębiorstw i muszę powiedzieć, nie przebierając w słowach, że koncepcje przedłożone dziś do dyskusji są zbyt skomplikowane i zbyt trudne. Ostrzegam także przez zastosowaniem dobrowolnego podejścia. Dziś mam na sobie bawarski strój narodowy i przypomniało mi się stare dobre bawarskie określenie: hinterfotzig, co znaczy coś w rodzaju "tylnymi drzwiami”. Bardzo dobrze wiemy - pomimo wszelkiego wypierania się i potulności - że MSSF dla małych i średnich przedsiębiorstw zostaną wprowadzone na rynek europejski tylnym wejściem, przy pomocy kilku państw członkowskich. Usłyszymy wtedy te same głosy apelujące o jeden zbiór standardów i będą one nadal narzucać swoje standardy rynkowi - standardy zbyt skomplikowane, których nikt nie rozumie i nikt nie chce - tylko dlatego, że są możliwości rynkowe. Mamy tutaj do czynienia z mniejszością, która próbuje narzucić swoją wolę większości na szczeblu światowym i to jest niedopuszczalne!
Charlie McCreevy
komisarz. -Pani przewodnicząca! Chciałbym podziękować Komisji Gospodarczej i Monetarnej, a zwłaszcza sprawozdawcy, panu posłowi Radwanowi, za wkład pracy włożony w to obszerne sprawozdanie.
Porusza ono kwestie ważne dla przyszłego rozwoju europejskich, a także światowych rynków kapitałowych. W moim krótkim wystąpieniu nie mogę odnieść się do wszystkich zagadnień poruszonych w sprawozdaniu. Skoncentruję się zatem na trzech punktach. Pierwszy to sprawa zarządzania, drugi to wkład UE w działalność Rady Międzynarodowych Standardów Rachunkowości, RMSR, i trzeci to projekt opracowania standardów rachunkowości dla małych i średnich przedsiębiorstw.
Jeśli chodzi o zarządzanie RMSR, to pańskie sprawozdanie słusznie podkreśla fakt, iż naszym wspólnym celem jest opracowanie wysokiej jakości globalnych standardów rachunkowości. Decyzja UE, aby żądać od spółek notowanych na giełdzie stosowania międzynarodowych standardów rachunkowości, była śmiałym i wizjonerskim krokiem w kierunku tego celu. Jeden zbiór globalnie akceptowanych standardów rachunkowości przyniósłby znaczące korzyści dla naszych spółek, naszych rynków kapitałowych i naszej gospodarki.
Musimy stale dążyć do zapewnienia, aby międzynarodowe standardy rachunkowości nadal miały znaczenie w obliczu zmieniającej się sytuacji gospodarczej i aby w zrównoważony sposób reprezentowały interesy wszystkich zainteresowanych stron. Aby zagwarantować, że te warunki będą mogły nadal być spełniane, kwestią priorytetową jest postęp w trzech dziedzinach.
Po pierwsze należy uwypuklić odpowiedzialność Fundacji Komitetu ds. Międzynarodowych Standardów Rachunkowości (FKMSR), w szczególności wobec władz publicznych. Te ostatnie powinny odgrywać aktywną rolę w doborze i mianowaniu instytucji powierniczych. W tym względzie wniosek, jaki złożyłem wraz z moimi odpowiednikami z amerykańskiej Komisji Papierów Wartościowych i Giełd (SEC), japońskiej Agencji Usług Finansowych (FSA) oraz Międzynarodowej Organizacji Komisji Papierów Wartościowych, w listopadzie ubiegłego roku jest zgodny z kierunkiem popieranym w pańskim sprawozdaniu.
Po drugie powinniśmy zastanowić się, w jaki sposób można udoskonalić procedurę ustalania planów RMSR. W szczególności procedura, w ramach której określane są priorytety, powinna stać się bardziej otwarta i bardziej przejrzysta.
Po trzecie należy umocnić odpowiednią procedurę RMSR, głównie poprzez zapewnienie, że standardy przed ich przyjęciem będą przedmiotem całościowej oceny skutków.
Pańskie sprawozdanie zawiera konstruktywne sugestie na temat tych i pokrewnych punktów. Zbliżający się przegląd statutu FKMSR stanowi okazję do wprowadzenia niezbędnych reform. Komitet przeprowadzi je po konsultacjach z Parlamentem, państwami członkowskimi i naszymi międzynarodowymi partnerami.
Przejdźmy teraz do wkładu UE w RMSR. W pańskim sprawozdaniu mówi się o konieczności umocnienia zdolności UE do akcentowania swoich poglądów w sprawach rachunkowości na szczeblu międzynarodowym. Zgadzam się z tym. W szczególności musimy znaleźć sposób zagwarantowania, aby poglądy europejskich zainteresowanych stron, zwłaszcza proaktywny wkład w procedurę ustalania programu RMSR, mogły być przedstawiane RMSR odpowiednio wcześnie i w bardziej spójny sposób.
Postrzegam to raczej jako proces ewolucyjny niż rewolucyjny. Powinniśmy opierać się na Europejskiej Grupie Doradczej ds. Sprawozdawczości Finansowej i gotów jestem potraktować to jako pilną sprawę, z uwzględnieniem możliwości wykorzystania środków z budżetu Wspólnoty na poparcie takiej struktury.
Muszę jednak przedstawić jasne i wyraźne ostrzeżenie. Ta struktura w żadnym wypadku nie może stać się zalążkiem europejskiego wyznacznika standardów, nie może też być mowy o rozwoju europejskich wykładni międzynarodowych standardów rachunkowości. Europa musi pozostać i pozostanie częścią ruchu na rzecz jednego zbioru globalnie akceptowanych standardów rachunkowości. Wszystko inne zaszkodziłoby konkurencyjności naszych przedsiębiorstw na arenie międzynarodowej i naszemu rynkowi kapitałowemu.
Przechodząc do projektu RMSR w sprawie opracowania standardu rachunkowości dla MŚP, chciałbym zacząć od oświadczenia, że Komisja nie ma obecnie podstaw prawnych, aby poprzeć ten standard. Ponadto nigdy nie zobowiązywaliśmy się, że przyjmiemy każdy standard opracowany przez RMSR. Zrobilibyśmy to tylko wtedy, gdybyśmy byli przekonani, że RMSR opracuje standard, który jest w interesie europejskich użytkowników.
RMSR nie zakończyła jeszcze swego przedsięwzięcia. Ale na tym etapie poglądy Komisji są jasne. Obecny projekt standardu opublikowany przez RMSR jest nadal zbyt złożony, aby zapewnić zadowalające ramy sprawozdawczości finansowej dla europejskich MŚP, zwłaszcza dla mniejszych przedsiębiorstw. W naszym centrum zainteresowania pozostaje uproszczenie otoczenia regulacyjnego MŚP, w tym w dziedzinie sprawozdawczości finansowej.
Klaus-Heiner Lehne
sprawozdawca komisji opiniodawczej Komisji Prawnej. - (DE) Pani przewodnicząca, panie i panowie! System międzynarodowych standardów rachunkowości ma sens w przypadku dużych spółek notowanych na giełdzie, działających na całym świecie. Oto dlaczego w Parlamencie poprzedniej kadencji postanowiliśmy, na wniosek Komisji Prawnej, przyjąć rozporządzenie w sprawie MSR.
Ostatecznym celem było rzeczywiście - jak to powiedział pan poseł Radwan - osiągnięcie konwergencji, przynajmniej z USA, a jeśli to możliwe, na całym świecie. System ten nie ma sensu w przypadku małych i średnich przedsiębiorstw, ponieważ z zasady nie potrzebują one międzynarodowych rynków finansowych, nie potrzebują Wall Street ani całej reszty. Z tej tylko przyczyny potrzeba opracowania MSSF dla małych i średnich przedsiębiorstw jest wysoce wątpliwa.
Oprócz tego - i sądzę, że komisarz McCreevy ma tutaj słuszność - obecny wniosek nie jest niczym więcej, jak tylko odchudzoną wersją tego, czym są niewątpliwie niezwykle skomplikowane standardy międzynarodowe, całkowicie nieodpowiednie dla struktury małych i średnich przedsiębiorstw w Europie. Są one szczególnie nieodpowiednie dla przedsiębiorstw rodzinnych, które są prowadzone przez właścicieli od kilku pokoleń, które już zamortyzowały należące do nich nieruchomości i w których zastosowanie zasad dotyczących wartości godziwej po prostu sprzyjałoby chciwości i w końcu mogłoby zagrozić szansom przetrwania tych firm.
Z drugiej strony musimy być realistami. W ostatecznym rozrachunku kwestia standardów rachunkowości dla MŚP w Europie nie będzie wolna od pewnego typu nacisków na harmonizację. My żądamy porównywalności, przynajmniej w obrębie jednolitego rynku. Sądzę więc, że powinniśmy poważnie się zastanowić, w jaki sposób rozwinąć europejskie alternatywy dla propozycji z Londynu, aby uzyskać większe ujednolicenie także w tej dziedzinie, ale ujednolicenie, które jest rozsądne i odpowiednie dla MŚP oraz ukierunkowane na ocenę w długotrwałej, a nie w krótkotrwałej perspektywie.
Chcę jeszcze powiedzieć o jednej rzeczy w związku z organami do spraw międzynarodowych standardów rachunkowości. Rzeczywiście mamy problem, jak zaznaczył pan poseł Radwan. Może istnieje pewna równowaga geograficzna, ale nie ma równowagi pod względem znaczenia gospodarczego. Europa jest zdecydowanie największym blokiem, największym regionem, w którym mają zastosowanie przepisy dotyczące międzynarodowych standardów rachunkowości. Oto dlaczego musimy mieć współmierny głos i nie można nas porównywać z miejscami takimi jak Australia. Australia ma takie samo znaczenie jak średniej wielkości państwo UE albo jak duży region, taki jak Północna Nadrenia - Westfalia. Należy zadbać o lepszą równowagę w tym względzie.
Cornelis Visser
w imieniu grupy PPE-DE. - (NL) Pani przewodnicząca! Po pierwsze, moje gratulacje dla pana posła Radwana za ukończenie tego dogłębnego sprawozdania. Było ono przedmiotem dyskusji do ostatniej chwili. W swej ostatecznej wersji jest ono jasne, ale momentami także krytyczne. Sprawozdawca jest przekonany, że demokratyczna odpowiedzialność RMSR wymaga ulepszenia i cieszę się widząc, że RMSR akceptuje tę krytykę.
Przewodniczący instytucji powierniczych, Gerrit Zalm, powiedział ostatnio w Parlamencie Europejskim, że jest otwarty na sugestie i gotowy przedstawić propozycje dotyczące dostosowania tej struktury. RMSR pracuje nad standardami MSSF dla małych i średnich przedsiębiorstw. Zgadzam się ze sprawozdawcą, że MSSF są zbyt skomplikowane i zbyt kosztowne dla MŚP. Uważam także, że zachęcanie do dobrowolnego stosowania MSSF przez MŚP wiązałoby się z ryzykiem wprowadzenia ich do Europy tylnymi drzwiami. Moim zdaniem konieczne jest zróżnicowanie w zależności od wielkości firmy. To bardzo dobrze, gdy wielkie firmy międzynarodowe, banki i towarzystwa ubezpieczeniowe, które działają na całym świecie, przedstawiają swoje roczne rozliczenia zgodnie z jednym standardem. Ale małe i średnie przedsiębiorstwa w Europie powinny mieć swój własny standard.
RMSR osiągnęła bardzo wiele, jeśli chodzi o spółki notowane na międzynarodowych giełdach i ich standardy rachunkowości. Jeśli MŚP mówią teraz, że kosztem i działaniami można równie dobrze zarządzać stosując więcej niż jeden standard, to nie możemy narzucać odgórnie jednolitego standardu. Ważne jest także uwzględnienie interesów inwestorów i przejrzystości. Strategia polega na ułatwianiu, na zapewnieniu rzetelnych, przejrzystych i wydajnych informacji na temat ekonomicznych wyników przedsiębiorstw. Sądzę, że na udowodnionych korzyściach MSSF mogą skorzystać także europejskie rynki kapitałowe, oczywiście jeśli Amerykanie zamienią swój system ogólnie przyjętych zasad rachunkowości (GAAP) na MSSF. Porównywalność może być tutaj bardzo korzystna dla międzynarodowych inwestorów i zainteresowanych stron. Idea leżąca u podstaw MSSF zasługuje więc na poparcie przez Parlament Europejski.
Pervenche Berès
w imieniu grupy PSE. - (FR) Panie komisarzu! Dziękuję, że udało się panu przybyć do Strasburga. Podziękowania także dla sprawozdawcy odzianego w bawarski strój. Myślę, że nasza współpraca była bardzo dobra, a dowodem tego jest sposób, dzięki któremu możliwe było włączenie do pańskiego sprawozdania poprawek różnych osób.
Przede wszystkim chciałabym powiedzieć o trzech sprawach dotyczących standardów rachunkowości. Wydaje mi się, że pod względem zarządzania i funkcjonowania organu odpowiedzialnego za ustalanie tych standardów rachunkowości znaleźliśmy się w nietypowej sytuacji. Istnieje wiele form standaryzacji. Żadna z nich nie ma tak dużego wpływu na stabilność finansową ani na kwestie władzy i zarządzania jak standardy rachunkowości. To, co dzieje się dziś jest ważnym wydarzeniem, przejściem do dorosłości.
Gdy te standardy rachunkowości były opracowywane, być może przez audytorów, którzy pracowali we własnym gronie, grunt został w zasadzie bardzo dobrze przygotowany. Obecnie te standardy rachunkowości są standardami międzynarodowymi. Są używane i stosowane przez wszystkich, a zatem kwestia zarządzania jest decydująca.
W jaki sposób organ odpowiedzialny za ustalanie tych standardów rachunkowości mieści się w ramach zarządzania międzynarodowego, w stosunku do organów demokratycznych, organów, które legalnie reprezentują władze państwa, a w szczególności do Unii Europejskiej?
Drugą sprawą, której musimy się przyjrzeć w kontekście zarządzania jest oczywiście równowaga między tymi organami. Jaka jest równowaga geograficzna, jaka jest równowaga wśród przedstawicieli nie tylko tych, którzy sporządzają standardy, ale także tych, którzy będą musieli je stosować?
Trzecia sprawa to finansowanie. W jaki sposób te organy mają być finansowane? Może warto by się zastanowić nad koncepcją opłaty dla przedsiębiorstw, która byłaby koordynowana przez organy regulacyjne? Czy mogłyby one być finansowane przez rząd, przez Wspólnotę Europejską? Mamy nadzieję, że pan komisarz przedstawi kilka rozsądnych propozycji w tej sprawie.
Czwarta kwestia dotycząca tych organów to program. Czy słusznie wypracowują one koncepcję wartości godziwej, skoro znamy skutki, jakie może ona mieć dla stabilności finansowej? Czy słuszne jest, aby ten organ opracował program dla MŚP, którego Europa nie potrzebuje? Czy słuszne jest, jeśli chodzi o wydanie standardów dla MŚP - tylko dlatego, jak powiedział nasz sprawozdawca, że RPA lub Australia mogą ich potrzebować - że komisarz nie upewnił się, czy Europa ma coś do powiedzenia w tych organach? Jest absolutnie konieczne, na początek, aby Europa zadbała o to, by reprezentować siłę wszystkich państw członkowskich i głos Europejczyków w RMSR, FKMSR i Komitecie ds. Interpretacji Międzynarodowej Sprawozdawczości Finansowej (IFRIC). Panie komisarzu! To jest pański obowiązek. Oczekujemy od pana zdecydowanych propozycji w tej sprawie.
Sharon Bowles
w imieniu grupy ALDE. - Pani przewodnicząca! Międzynarodowe standardy sprawozdawczości finansowej (MSSF) są przyjmowane przez coraz większą liczbę krajów, a zatem ich wartość i znaczenie rośnie. Pociąga to za sobą potrzebę wzmocnienia odpowiedzialności i przejrzystości RMSR, co mogło nie być tak oczywiste w chwili jej powstania. Wyrażam zadowolenie z kroków w tym kierunku, ale ubolewam, że niektóre części sprawozdania stanowią raczej negatywną krytykę niż aprobatę dla wprowadzanych zmian, które wskazują drogę naprzód. Kilka moich poprawek jest więc ukierunkowanych bardziej przyszłościowo, podkreśla mocne strony i korzyści oraz potrzebę dalszej adaptacji, zarówno samych standardów, jak i RMSR, która je nadzoruje. Należy jednak unikać niepotrzebnego upolityczniania spraw technicznych. MSSF są ważnym narzędziem propagowania porównywalności ponad granicami i ograniczania uciążliwych wymogów wobec firm składających sprawozdania w ramach różnych systemów, ale pożyteczne byłoby, gdyby prezentację sprawozdań finansowych łatwiej można było wykorzystać do innych celów porównawczych. Może się jednak okazać, że umożliwią to takie narzędzia jak format elektroniczny XBRL. Muszę podziękować pani posłance van den Burg za zorganizowanie interesującej prezentacji na ten temat w zeszłym tygodniu.
Propozycje dotyczące MŚP budzą obawy w wielu kręgach. Moim zdaniem wyglądają one bardziej na narzędzie dla średniej wielkości podmiotów, być może będących na drodze do pełnej sprawozdawczości, a zatem mogą zasługiwać na oddzielne rozważenie w tym kontekście lub na zasadach dobrowolnych. Ale - jak pan powiedział, panie komisarzu - jak dotąd są one zdecydowanie zbyt skomplikowane dla większości zwykłych MŚP.
Gay Mitchell
Pani przewodnicząca! Gratuluję memu koledze, panu posłowi Radwanowi, bardzo dobrze napisanego sprawozdania. Mam nadzieję, że bawarski strój narodowy, który dziś przywdział nie oznacza zmiany orientacji politycznej.
Przyjęcie MSSF w styczniu 2005 r. przyniosło Unii Europejskiej wielkie korzyści, upraszczając ponadgraniczne wymogi w dziedzinie rachunkowości oraz ułatwiając porównywanie sprawozdań finansowych między krajami, konkurentami i gałęziami przemysłu, podkreślając działania nadzoru regulacyjnego, bankowości i rynków kapitałowych. Międzynarodowe standardy sprawozdawczości finansowej są obecnie stosowane lub są przyjmowane w ponad stu krajach, w tym w Australii, RPA i w innych.
Popieram apele o większą przejrzystość, skuteczność i rozliczalność RMSR. W sprawozdaniu wskazuje się na fakt, iż minęło 17 miesięcy zanim RMSR mianowała nowego przewodniczącego. To jest niedopuszczalne. RMSR jest prywatnym, samorządnym organem, któremu nadano funkcję prawodawczą, a zatem słuszne jest, że w związku z tym żądamy większej odpowiedzialności i nadzoru. Powinniśmy też uważać z apelami o utworzenie dodatkowych unijnych struktur, które zajmowałyby się wykładnią i zastosowaniem standardów MSSF. Dlaczego jest to potrzebne? Co to zmieni?
Jeśli chodzi o konwergencję UE-USA, to w tej dziedzinie i w dziedzinie mapy drogowej dla rachunkowości UE-USA dokonał się duży postęp. W ubiegłym roku prezydent USA, urzędujący przewodniczący Rady Europejskiej i przewodniczący Komisji Europejskiej podpisali wspólne oświadczenie UE-USA, w którym zobowiązują się promować i dążyć do stworzenia warunków, w których amerykańskie ogólnie przyjęte zasady rachunkowości oraz MSSF będą uznawane w obu jurysdykcjach. To bardzo dobrze.
Jeśli chodzi o zastosowanie MSSF do MŚP, to MŚP są małe i mniejsze. Uważam, że byłoby lepiej, aby było to opcjonalne, tak aby zapewnić elastyczność, zamiast od razu uniemożliwiać ich stosowanie.
Ieke van den Burg
(NL) Pani przewodnicząca! Muszę przyłączyć się do komplementów adresowanych do pana posła Radwana, szczególnie dlatego, że jego sprawozdanie umożliwia nam bardzo interesującą debatę na temat konfliktów między prawodawstwem i samoregulacją, zwłaszcza na szczeblu światowym.
Uświadamiam sobie, że nasze aspiracje stawiają nas przed dylematem. Z jednej strony chcemy tych standardów międzynarodowych, mających zastosowanie na całym świecie, ale z drugiej strony obstajemy przy naszych uprawnieniach jako współlegislatora do oceny istoty tych standardów i do odpowiedzialnego wywiązania się z naszego obowiązku jako współlegislatora. Myślę, że ostatnio Parlament Europejski potwierdził, że to robi.
Moim zdaniem najważniejsze są terminowe konsultacje, uwzględniające w zrównoważony sposób interesy wszystkich zainteresowanych stron, w tym interesy stron trzecich pracowników, władz lokalnych, dostawców i tak dalej (ponieważ odpowiednia sprawozdawczość finansowa jest z korzyścią nie tylko dla dostarczających środki finansowe), oraz racjonalna ocena konsekwencji. Komisja ma tutaj do spełnienia ważny obowiązek. A w najbliższej przyszłości te sprawy muszą zostać załatwione w imieniu małych i średnich przedsiębiorstw. Naprawdę możemy z tego zrobić opłacalne przedsięwzięcie dla UE.
Na koniec mam dwie uwagi, które mają związek także z innym sprawozdaniem, nad którym będziemy głosować podczas kolejnej miesięcznej sesji, sprawozdaniem pana posła Lehne w sprawie uproszczonego otoczenia biznesu dla przedsiębiorstw. Tutaj także jestem zdania, że przepisy nie są tylko dla przedsiębiorstw, dostarczających środki finansowe i księgowych, którzy na nich zarabiają, ale także dla pracowników i innych grup. Nie wolno więc nam się wtrącać w jakość przepisów. Stoję na stanowisku, że przepisy powinny w każdym razie mieć zastosowanie do przedsiębiorstw wycofanych z giełdy i do działalności pozabilansowej. Mam nadzieję, ze zgodzą się państwo, że RMSR też ma w tej dziedzinie do wykonania pracę.
Chciałabym zakończyć, raz jeszcze wyrażając moje serdeczne poparcie dla standardu XBRL. Jak państwu wiadomo amerykańska Komisja Papierów Wartościowych i Giełd (SEC) ma podjąć decyzję o obowiązkowym jego stosowaniu. Apeluję, aby zastanowili się państwo, w jaki sposób Europa powinna na to zareagować i zachęcam do sporządzenia odpowiedniego planu działań dla Europy.
John Purvis
Pani przewodnicząca! Rada Międzynarodowych Standardów Rachunkowości (RMSR) ma pewne problemy z przejrzystością i zarządzaniem, ale przyjęła krytykę i uznała potrzebę zmian. Podjęto już pewne kroki i planowane są następne: publikowanie oświadczeń zawierających informacje zwrotne, uzasadnianie decyzji, przedstawianie analizy kosztów i korzyści oraz rozszerzenie i aktywniejsze zaangażowanie zarządu powierniczego. Rada wychodziła ze skóry, aby komunikować się z Parlamentem.
Obecna wersja sprawozdania pana posła Radwana jest znacznie lepsza od wcześniejszych wersji i wierzę, że pozytywne poprawki ze strony grup PPE-DE i ALDE przyczynią się dziś do tego, że będzie ono jeszcze lepsze.
Chciałbym podziękować sprawozdawcy, bo pomimo różnicy zdań chciał pójść na kompromis w niektórych dziedzinach w kwestii zarządzania. Niestety nie mogę się z nim zgodzić w kwestii międzynarodowych standardów sprawozdawczości finansowej dla MŚP. RMSR została poproszona o sporządzenie uproszczonej wersji dla MŚP. Sprawozdanie pana posła Radwana odmawia uznania, że mogłoby to być przydatne także dla Unii Europejskiej. W rzeczywistości, skoro wniosek jest dopiero na etapie przygotowań, sprawozdanie głosi, że zdecydowanie nie będzie to z korzyścią dla unijnych przedsiębiorstw.
Mówiliśmy jednak wiele razy, że będzie to opcjonalne i że jest to przewidziane dla tych rozwijających się MŚP, które chcą stać się spółkami giełdowymi. Małe przedsiębiorstwa, których aspiracje nie sięgają poza lokalne rynki nie muszą ich zastosować. Z badania opinii publicznej przeprowadzonego we wrześniu ubiegłego roku wynika, że wyraźna większość europejskich MŚP, w tym niemieckich MŚP, uznała, że korzyści przeważają nad wadami i że usprawni to sprawozdawczość finansową.
Starania RMSR na rzecz opracowania wysokiej jakości globalnych standardów rachunkowości stanowią ważny i pożądany wkład w gospodarkę europejską i światową, i szczerze sądzę, że powinniśmy im przyklasnąć.
Antolín Sánchez Presedo
(ES) Pani przewodnicząca! Obowiązujący od 2005 r. wymóg stosowania przez spółki korzystające z rynku kapitałowego MSSF (międzynarodowych standardów sprawozdawczości finansowej) w skonsolidowanych sprawozdaniach finansowych był daleko idącą inicjatywą polityczną o ogromnym oddziaływaniu.
Około 100 krajów stosuje te standardy i ich globalizacja zapewniła porównywalność i przejrzystość, zwiększając w ten sposób zaufanie podmiotów, tworząc bardziej wyrównane szanse i umacniając dyscyplinę rynkową.
Wniosek obejmuje dwa wielkie wyzwania związane z zarządzaniem. Z jednej strony, podmiot prywatny, który od 1973 r. ustala na całym świecie dobrowolne standardy na zasadach instytucjonalnych i profesjonalnych, teraz znajduje się w ogromnie odpowiedzialnej sytuacji, która wiąże się ze zmianą jego charakteru, procedur i składu, aby mógł stać się przejrzystą, dającą się kontrolować instytucją, mającą uprawnienia odzwierciedlające jego nową rolę.
Należy uznać i koordynować działania wszystkich zainteresowanych stron publicznych i prywatnych, a jednocześnie zapewnić finansowanie i niezależność tej organizacji podczas ustalania standardów. Ponadto organizacja musi być zintegrowana z międzynarodowym systemem zarządzania.
Konieczne jest także umocnienie europejskiego systemu zarządzania rachunkowością dzięki przyjęciu bardziej proaktywnego i zintegrowanego podejścia do przygotowania, zatwierdzania, wdrażania i oceny norm. Ważne jest, aby ulepszyć koncepcyjne ramy standardów i aby mieć na względzie, że nie są one ani neutralne, ani akademickie i mogą dawać zarówno wygranych, jak i przegranych. Tak samo ważna jest ocena ich skutków i zapewnienie ich kompatybilności z europejską strategią, wyciąganie wniosków z niepokojów na rynkach finansowych oraz uregulowanie standardów rachunkowości zezwoleń administracyjnych w zrównoważony sposób.
Ustalenia dotyczące księgowości finansowej dla MŚP będą musiały być proste i być powiązane z wykorzystywaniem przez nie rynku wewnętrznego i światowego. Te sprawy są zawarte w sprawozdaniu pana posła Radwana, które spotkało się z szerokim konsensusem i pojawia się w bardzo korzystnym momencie, w kontekście zbliżającego się przeglądu pod koniec 2009 r., ponieważ przewiduje utworzenie organu nadzorczego i zmianę składu Rady Doradczej ds. Standardów jeszcze w tym roku.
Othmar Karas
(DE) Pani przewodnicząca, panie komisarzu, panie pośle Radwan, panie i panowie! Jestem bardzo zadowolony z tego sprawozdania i z tej debaty, ponieważ sądzę, że zagłębiamy się w naprawdę istotne zagadnienia i robimy to naprawdę na zasadach ponadpartyjnych.
Z dotychczasowych wypowiedzi wyłania się wyraźnie kilka punktów. Po pierwsze, potrzebujemy jednego zbioru standardów dla spółek akcyjnych, ale nie chcemy wrzucać wszystkich przedsiębiorstw do jednego worka. Po drugie, nie odrzucamy specjalnych przepisów dostosowanych do potrzeb MŚP, ale ramy tych przepisów muszą zostać ustanowione przez nas, przez Unię Europejską. Po trzecie, obecnie proponowane środki są zbyt złożone i zbyt kosztowne, są one bezużyteczne dla MŚP i z tego powodu musimy je odrzucić. Po czwarte, nadal czekamy na zadowalające odpowiedzi na pytania: kto przygotowuje jakie przepisy dla kogo i kto nadzoruje ten proces. Nie ma legitymacji demokratycznej, nie ma zróżnicowania podejścia; nie uwzględniono uzasadnionych życzeń MŚP, a system demokratycznej kontroli jest niewystarczający.
Po piąte, zajmując stanowisko w tej kwestii lub próbując odpowiedzieć na te pytania, często zapomina się, że dwie trzecie siły roboczej jest zatrudnione w sektorze prywatnym w przedsiębiorstwach rodzinnych, a większość tych przedsiębiorstw rodzinnych to MŚP, które nie starają się o środki finansowe z rynków kapitałowych. Należy o tym pamiętać, gdy mamy do czynienia z wnioskami, które traktują wszystkie przedsiębiorstwa tak samo.
Dziękuję za tę cenną debatę.
Richard Howitt
Pani przewodnicząca! Ustęp 30 projektu naszej rezolucji wskazuje, iż sprawozdania finansowe nie służą wyłącznie potrzebom inwestorów, ale także innych zainteresowanych stron.
Ponieważ w ustępie 41 zwracamy także uwagę na potrzebę zmiany przepisów prawnych UE, chciałbym przypomnieć panu komisarzowi, że ten Parlament głosował za tym, żeby wszelkie zmiany w czwartej i siódmej dyrektywie dotyczącej prawa spółek obejmowały wymóg sprawozdawczości dotyczącej kwestii społecznych i środowiska ze strony przedsiębiorstw.
Zwracam uwagę pana komisarza na takie wymogi w RPA, we francuskiej ustawie w sprawie nowych uregulowań gospodarczych, a także na zalecenia projektu księcia Walii "Rachunkowość na rzecz zrównoważonego rozwoju” w moim własnym kraju, Wielkiej Brytanii.
W międzyczasie i dodatkowo chciałbym zapytać pana komisarza, opierając się na zaleceniach komisji z 2001 r. w sprawie zagadnień dotyczących środowiska naturalnego w naszych nowych rozliczeniach finansowych, czy Komisja mogłaby wydać podobne zalecenie dotyczące zagadnień społecznych w rozliczeniach. Chciałbym także prosić pana komisarza o wywarcie nacisku na Radę Międzynarodowych Standardów Rachunkowości, aby włączyła aspekty społeczne i dotyczące środowiska naturalnego do planowanej publikacji sprawozdania zarządu. Komisja może zechce uznać to za odpowiedzialność społeczną przedsiębiorstw, a może nie, ale być może dziś wszyscy się zgodzimy, aby nazywać to rachunkowością dla odpowiedzialnych przedsiębiorstw.
José Manuel García-Margallo y Marfil
(ES) Pani przewodnicząca! Niedawne kryzysy finansowe pokazały znaczenie wysokiej jakości standardów rachunkowości dla właściwego funkcjonowania rynków finansowych.
W związku z tym wydaje mi się, że kolejny wniosek z tego kryzysu jest taki, iż istnieje pewna asymetria między podawanym znaczeniem standardów rachunkowości oraz charakterem i funkcjonowaniem prywatnych podmiotów odpowiedzialnych za ustanawianie, opracowywanie i interpretowanie tych standardów.
Dlatego też pan poseł Radwan w swoim sprawozdaniu słusznie wskazuje, że pierwszą sprawą, którą należy się zająć, jest sprawa zarządzania. Moim zdaniem przedstawił on inteligentne i realistyczne wnioski, iż trzeba, aby instytucje reprezentujące Unię były bardziej proaktywne w tym procesie ustalania standardów, które mają być włączone do wspólnotowego porządku prawnego, a dotyczą także wewnętrznych zasad funkcjonowania tych prywatnych podmiotów. Większa przejrzystość, gwarancje zapobiegające konfliktom interesów oraz szersza reprezentacja geograficzna to tylko kilka z propozycji przedstawionych przez pana posła Radwana.
Drugi aspekt, którym zajmuje się sprawozdanie, to sprawa małych i średnich przedsiębiorstw. W Parlamencie podkreślamy potrzebę pogodzenia dwóch celów: uproszczenia i zmniejszenia kosztów procedur księgowych dla MŚP oraz dostarczania odpowiednich informacji dla uczestników rynku.
Ostatni punkt poruszany przez pana posła Radwana - i taki, z którym się zgadzam - to zapotrzebowanie na globalne standardy w globalnym środowisku. Dlatego też jest niezwykle ważne, aby dojść do porozumienia z innymi dużymi światowymi rynkami finansowymi, mianowicie ze Stanami Zjednoczonymi.
Wymaga to większej dynamiki i bardziej znaczącej roli instytucji europejskich, w tym Parlamentu i wszystkich dziś tu obecnych.
Reinhard Rack
(DE) Pani przewodnicząca! Mogę całkowicie poprzeć to, co kolega poseł przed chwilą powiedział. Podstawowe założenie - i pan poseł Radwan zaznacza to w swoim sprawozdaniu - jest takie, że instytucja bez mandatu politycznego ustanawia niemniej jednak stosunkowo obszerny zbiór środków mających wpływ na gospodarkę, przy czym część z nich jest wiążąca. Nie wystarczy apelować o ulepszone zarządzania albo o lepsze warunki ramowe; organy polityczne także muszą zaangażować się w tę sprawę bardziej, niż czyniły to w przeszłości. Nasze działania w Parlamencie stanowią krok we właściwym kierunku, ale konieczne są dalsze kroki.
Trzeba także wziąć pod uwagę jeszcze jeden aspekt. To, co robi się na szczeblu organizacji regionalnej - w tym przypadku Unii Europejskiej - powinno także zostać odzwierciedlone w kontekście globalnym. Nie jest to więc jedynie sprawa dążenia do zastosowania tych przepisów tylko w naszym regionie.
Margarita Starkevičiūt
(LT) Pani przewodnicząca! Jak wspomniał już mój kolega, sprawozdanie to zajmuje się tym, kto jest odpowiedzialny za co w procesie odpowiedzialności. Rola Parlamentu jest dość znacząca i uważam, że powinniśmy mieć także taką funkcję. Chciałabym jednak wyrazić pewne wątpliwości, jeśli chodzi o analizę wszystkich szczegółów technicznych i ustanawianie standardów. Nie uważam opisu metody oceny i ewaluacji zbywalnych i niezbywalnych aktywów za całkowicie zadowalającą. Oto dlaczego wątpię, czy powinniśmy ingerować w to, czy jest to dobra, czy zła metoda. Powinniśmy poczekać, aż eksperci dokonają oceny. W międzyczasie analiza standardu dotyczącego aktywów niezbywalnych i konsultacje w tej sprawie już się zaczęły. Dopiero wtedy powinniśmy podjąć decyzję. Sugeruję zatem, aby nie popierać propozycji w artykule 30 lit. e) ani w artykule 42.
Avril Doyle
Pani przewodnicząca! Czy mogłabym uzyskać od pana komisarza McCreevy zapewnienie, że jeden zbiór globalnych standardów rachunkowości - oraz wynikająca z niego tendencja do zwiększonej standaryzacji procedur - w żaden sposób nie wzmocni uzasadnienia, albo nawet wymogu wprowadzenia wspólnej skonsolidowanej podstawy naliczania podatku dochodowego od osób prawnych?
Charlie McCreevy
komisarz. -Pani przewodnicząca! Pragnę podziękować paniom posłankom i panom posłom za uwagi. Była to niewątpliwe bardzo szeroko zakrojona debata, uwzględniająca różnorodne poglądy na temat wielu zagadnień i wzięliśmy je pod uwagę.
Chciałbym raz jeszcze podkreślić, że wysokiej jakości międzynarodowe standardy rachunkowości są decydujące dla skutecznego funkcjonowania europejskich i światowych rynków kapitałowych. Proces, dzięki któremu te standardy są opracowywane, powinien zatem być przedmiotem zdecydowanego zarządzania. Powinno się ono charakteryzować wysokim stopniem przejrzystości i powinno gwarantować uwzględnienie w zrównoważony sposób interesów zainteresowanych stron.
FKMSR i RMSR w ostatnich latach wdrożyły znaczące reformy swoich wewnętrznych procedur, ale nie mogę zaprzeczyć, że konieczne są dalsze ulepszenia. Przyznaję ponadto, że w powinniśmy się lepiej zorganizować w Europie, aby pokierować i wnieść wkład w procedurę ustanawiania standardów przez RMSR. Krótko mówiąc, nawet gdyby zarządzanie RMSR i odpowiednia procedura były doskonałe, międzynarodowe standardy rachunkowości tylko wówczas spełnią potrzeby europejskich zainteresowanych stron, jeśli ich potrzeby zostaną przedstawione spójnie, przekonywująco i szybko.
Prawie wszyscy mówcy nawiązywali do kwestii międzynarodowych standardów sprawozdawczości finansowej dla MŚP i raz jeszcze powtarzam, że obecnie w Europie nie ma podstaw prawnych dla ich poparcia. Gdybyśmy to mieli zrobić, wymagałoby to procedury współdecyzji z Parlamentem Europejskim. Chcę jeszcze raz powtórzyć, tak jak to mówiłem wiele razy na temat MSSF dla małych i średnich przedsiębiorstw - gdy RMSR zamierzała zająć się tym konkretnym zadaniem, w kilku moich wystąpieniach dałem jasno do zrozumienia, że nie powinna zakładać automatycznego poparcia dla tego projektu ze strony UE. Zalecalibyśmy go tylko wówczas, gdyby był prosty, skuteczny i spełniał potrzeby MŚP.
Powiedziano im to, gdy wykonywali swoją pracę. Ich pierwszy projekt został zaprezentowany. Wtedy skorzystałem z okazji, aby im powiedzieć, że nie spełnia on tych kryteriów i w obecnym stanie rzeczy nie mogą nawet myśleć o zaleceniu go MŚP, ponieważ nie jest on ani prosty, ani skuteczny. Takie jest nadal moje stanowisko, ale, w związku z tym, co mówili inni, a zwłaszcza pan poseł Purvis, prawdopodobnie byłoby dobrze, gdyby istniały proste i skuteczne MSSF dla małych i średnich przedsiębiorstw - ale tylko na tej konkretnej podstawie.
To jest dobry pomysł. Nie chcę krytykować tego pomysłu, ale ani teraz, ani w przyszłości nie poprę niczego dla MŚP, co jest jeszcze bardziej złożone i czego nikt nie rozumie. To nie jest potrzebne. Korzystam z tej okazji, aby powtórzyć w Parlamencie to, co mówiłem na ten temat przy różnych okazjach.
Pani posłanka van den Burg wspomniała sprawę formatu XBRL. Pracujemy z organem regulacyjnym ds. papierów wartościowych nad uzyskaniem konsensusu w sprawie norm technicznych dotyczących danych handlowych i w wyniku tego dialogu Komisja może zastosować dalsze środki mające na celu interoperacyjność systemów informacyjnych dotyczących przepisów prawnych. XBRL umożliwiłby wszystkim inwestorom wykorzystanie w pełni międzynarodowych standardów sprawozdawczości finansowej. Wszelkie kroki w kierunku wprowadzenia wymogu stosowania XBRL w Unii Europejskiej powinny być poddane szczegółowej analizie skutków, z uwzględnieniem oceny ekonomicznej kosztów i korzyści.
Podczas mojej niedawnej wizyty w Stanach Zjednoczonych omawiałem także tę sprawę z przewodniczącym amerykańskiej Komisji Papierów Wartościowych i Giełd, Chrisem Coxem, i popieram utrzymanie w przyszłości tego zagadnienia w naszym dialogu w sprawie regulacji z władzami USA. Standardy te będą musiały zostać zaakceptowane na szczeblu międzynarodowym, być niezależne pod względem technologicznym i interoperacyjne.
To bardzo interesująca innowacja i wiem, że pani posłanka van den Burg niedawno się z nią zetknęła. Sam także kilka miesięcy temu skorzystałem z okazji i poprosiłem ekspertów, aby mi pokazali jak to naprawdę działa. Myślę, że jest to coś rewolucyjnego i coś, co należy przyjąć z zadowoleniem, ale na razie nie będziemy jeszcze robić nic w tej sprawie zanim nie skończymy innych zadań.
Pan poseł Mitchell powiedział coś ciekawego. Myślę, że znaczenie tego, co powiedział jest takie, iż nie chcemy, żeby RMSR powiedziała "organ UE lub inny organ” Chcemy być organem akceptowanym na arenie międzynarodowej - bo do tego celu warto dążyć - i musi to być niezależny organ. Sądzę, że należy to przyjąć jako pewnik, ale przy odpowiednim udziale ze strony różnych zainteresowanych stron.
Chciałbym przypomnieć wszystkim w Unii Europejskiej, że to UE nadała RMSR takie znaczenie. Byliśmy największa jurysdykcją, która powiedziała, że od 2005 r. MSSF będą obowiązywać spółki notowane na giełdzie. Ta decyzja została podjęta kilka lat temu, przy udziale Parlamentu Europejskiego, i to samo w sobie nadało większe znaczenie RMSR i całej procedurze.
Chciałbym powiedzieć - i mówiłem to wiele razy także w RMSR - że test praktyczny - możecie go państwo nazwać analizą skutków - powinien zostać przeprowadzony przed przyjęciem standardów, zwłaszcza przez RMSR, przy udziale UE, a także innych organów. Nie powinniśmy czekać aż standardy zostaną poparte przez RMSR. Naszym zadaniem jest albo się na nie zgodzić, albo je odrzucić. Nie mamy za zadanie ich zmieniać. Sądzę, że powinny one być przetestowane wystarczająco wcześnie, aby można było sprawdzić, czy wystąpią problemy, a nie wykrywać poważne problemy już po zakończeniu całej procedury RMSR. Wielokrotnie powtarzaliśmy to RMSR. Miejmy nadzieję, że wszyscy docenimy nowe struktury zarządzania.
Zgadzam się, że w tej konkretnej dziedzinie jest jeszcze więcej do zrobienia, ale to spowoduje, że będzie mniej problemów w przyszłości. Jeśli szczęście dopisze, pewnego dnia znajdziemy się w sytuacji, w której te sprawy będą się odbywać automatycznie i nie będą dla nikogo wielkim problemem, ponieważ cała praca zostanie wcześniej wykonana. Wtedy nie będziemy mieli trudności.
Alexander Radwan
sprawozdawca. - (DE) Pani przewodnicząca, panie komisarzu, panie i panowie! Dziękuję państwu bardzo za tę debatę, w której istota sprawozdania znalazła oczywiste poparcie, a w wielu obszarach przedstawiono alternatywne rozwiązania.
Chciałbym poruszyć dwie sprawy. Jest jedna kwestia, co do której jestem pewien, że wszyscy się zgadzamy, i powtarzały to wielokrotnie osoby zabierające głos, które całkowicie popierają to ogólne zjawisko, a mianowicie, że organizacja zajmująca się MSSF podejmuje obecnie pewne działania, na przykład w sprawie zarządzania, w wyniku nacisków ze strony Parlamentu Europejskiego i ze strony Unii Europejskiej. Są takie czasy, kiedy musimy być dość obcesowi - i mam świadomość, że niektóre z moich koleżanek krytykują mnie za to - ponieważ pewne osoby, które pojawiały się na forum tej Izby w ostatnich latach, czasami sprawiały niewątpliwe wrażenie, że Parlament Europejski mało je obchodzi. Jak mały postęp się dokonał, widać z propozycji dotyczącej zarządzania, gdzie sugeruje się, aby przyszłe organy nadzorcze korzystały jedynie z rad mianowanych przez siebie osób. Mogę tylko powiedzieć, że każdy, kto w przyszłości będzie miał obowiązek złożenia parlamentowi sprawozdania na temat tego, w jaki sposób głosował w konkretnej sprawie, powinien zadbać, aby była to po części transakcja wiązana i obejmowała odpowiedzialność oraz prawo głosu w sprawie formułowania polityki. To pierwsza sprawa.
Jak niewielkie jest zaangażowanie w sprawę oceny skutków, widać z bieżących dyskusji, podczas których organizacja zajmująca się MSSF nadal odmawia ich przeprowadzenia.
Przechodząc do kwestii standardów dla MŚP, chciałbym coś powiedzieć tym wszystkim, którzy uważają, że powinniśmy je wprowadzić na dobrowolnych zasadach. Zainspirowany przez Johna Purvisa - John to coś dla ciebie - zamierzam zacytować niezależnego komentatora. Peter Holgate, wspólnik w PricewaterhouseCoopers, w artykule w niemieckim wydaniu Financial Timesa napisał:
"Nie traktuję europejskiego stanowiska nazbyt poważnie. Nawet jeśli w końcu ich nie poprą, to różne kraje mogą je przyjąć w ramach krajowych ogólnie przyjętych zasad rachunkowości. Jeśli kilka poważnych podmiotów to zrobi, będziecie je mieli wprowadzone tylnymi drzwiami, nawet jeśli WE nie zechce lojalnie współpracować.”
W ostatecznym rozrachunku oznacza to, że musimy założyć, że gdy kilka państw przyjmie te standardy, będziemy je mieli narzucone na obowiązkowych zasadach w całej Unii Europejskiej. Taka jest strategia tej organizacji. PricewaterhouseCoopers już pokazała, że uważają to za model prowadzenia działalności. Oto dlaczego potrzebujemy naszego własnego zbioru standardów dla MŚP: możemy oprzeć się na MSSF jeśli jest to odpowiednie, ale jeśli nie, wówczas opracujemy nasze własne standardy. Obowiązkiem Komisji jest zagwarantować, że nie zostaną nam wciśnięte tylnymi drzwiami standardy, których nikt nie chce, ale które staną się ogólnie wiążące.
Przewodnicząca
Debata została zamknięta.
Głosowanie odbędzie się dziś o godz. 12.00.
Oświadczenia pisemne (art. 142 Regulaminu)
(Posiedzenie zostało zawieszone o godz. 11.55 i wznowione o godz. 12.00)
