Przygotowanie Rady Europejskiej po referendum irlandzkim (19-20 czerwca 2008 r.) (debata) 
Przewodnicząca
Następnym punktem porządku dziennego są oświadczenia Rady i Komisji w sprawie stanowiska Rady Europejskiej do przeprowadzonego w Irlandii referendum.
Janez Lenarčič
urzędujący przewodniczący Rady. - (SL) Drugie posiedzenie Rady Europejskiej pod prezydencją słoweńską rozpocznie się jutro. Chciałbym przedstawić główne tematy dyskusji skierowane przez przywódców państw i rządów. Pierwsza dyskusja będzie w znacznej mierze poświęcona analizie sytuacji po przeprowadzonym w zeszły czwartek w Irlandii referendum na temat traktatu lizbońskiego. Na początek chciałbym powtórzyć słowa przewodniczącego Rady Europejskiej Janez Janša: "Prezydencja z żalem przyjmuje decyzję podjętą przez irlandzkich wyborców i jest nią rozczarowana. Nie trzeba wspominać o tym, że uszanujemy wolę ludności irlandzkiej”
Po publicznym ogłoszeniu oficjalnych wyników referendum przewodniczący Rady Europejskiej rozmawiał z wieloma przywódcami tych państw członkowskich, które jeszcze nie zakończyły procedury ratyfikacyjnej. To, że te państwa członkowskie zdeterminowane są w dalszym ciągu przeprowadzać procedurę ratyfikacyjną bardzo nas cieszy. Jak podkreślił przewodniczący Rady Europejskiej, traktat lizboński jest ważny dla Unii Europejskiej i jej obywateli ponieważ daje możliwość większej skuteczności, demokracji i przejrzystości.
Faktem jest, że Unia wciąż musi konfrontować się z problemami i wyzwaniami. Kolejnym faktem jest też to, że negatywny wynik irlandzkiego referendum nie pomoże w rozwiązywaniu tych problemów. Podczas jutrzejszego posiedzenia Rady Europejskiej przywódcy państw i rządów będą zastanawiać się nad tym, w jaki sposób można zaradzić tej sytuacji. Będą dążyli do ustalenia planu dalszej pracy. Prezydencja przekonana jest, że rozwiązanie można odnaleźć dzięki współpracy z Irlandią, oraz że sytuacja z 2005 r. w Unii się już nie powtórzy.
Podczas posiedzenia Rady Europejskiej będziemy początkowo słuchać przemówienia premiera irlandzkiego, pana Briana Cowena, który wyjaśni okoliczności towarzyszące rezultatowi referendum oraz powody takiego wyniku.
Oczywiście, Rada Europejska nie zlekceważy innych istotnych wyzwań, które przed nami stoją. UE kontynuuje swoją działalność. Zatem, w drugiej głównej debacie przywódcy państw i rządów skoncentrują się na kwestii rosnących cen żywności i ropy. Faktem jest, że na rosnące ceny towarów wpływ ma wzrost inflacji cen żywności oraz ogólnej inflacji wewnątrz UE. W szczególności zaś wysokie ceny dotkną bezpośrednio rodziny o niskich dochodach.
Globalnie rzecz ujmując, najbardziej ucierpiały na tym rozwijające się państwa będące importerami netto żywności. Dla Unii Europejskiej ważne jest, aby mogła odgrywać rolę w wyszukiwaniu właściwych odpowiedzi i w demonstrowaniu jedności środków radzenia sobie z konsekwencjami, nie tylko poprzez koncentrację na najuboższych sektorach populacji UE, ale również poprzez koncentrację na krajach rozwijających się. Oczekujemy zatem, że Rada Europejska podejmie w tej sprawie niezbędne kroki w ramach UE oraz na szczeblu międzynarodowym. Chciałbym przedstawić je w skrócie. Unia Europejska podjęła działania zmierzające do złagodzenia nacisku na ceny żywności poprzez wyprzedaż zapasów interwencyjnych, redukcję refundacji wywozowych, usunięcie wymagań odłogowych na 2008 r., wzrost kwot mlecznych oraz zawieszenie ceł importowych na zboża, a przez to wzrost podaży i pomoc w stabilizacji rynków rolnych. Biorąc pod uwagę to, że rodziny mające najniższy dochód są najbardziej narażone, naturalne jest, że państwa członkowskie będą ustalać krótkoterminowe działania łagodzące mając na uwadze zwłaszcza te rodziny.
Rada Europejska musi również przyjmować dłuższą perspektywę czasową. Nikt nie oczekuje, że ceny żywności czy ropy w najbliższym czasie powrócą do swojego wcześniejszego poziomu. Jestem przekonany, że następna prezydencja dzięki bliskiej współpracy z Europejskim Parlamentem osiągnie odpowiednie porozumienie w sprawie oceny funkcjonowania WPR; możliwe będzie wtedy porozumienie co do działań polepszających produkcję rolną oraz zabezpieczających bezpieczeństwo dostaw żywności.
Musimy również zwrócić uwagę na strategie dotyczące biopaliw oraz musimy znaleźć sposób na ich zrównoważenie zarówno wewnątrz UE jak i w innych państwach. Istotna będzie gwarancja rozwoju biopaliw drugiej generacji. Ogólniej mówiąc, musimy kontynuować pracę nad innowacjami, badaniami oraz nad rozwojem w sektorze rolnictwa, aby poprawić jego efektywność i produktywność. Pośród inicjatyw przeprowadzanych na szczeblu międzynarodowym, Rada Europejska zamierza podkreślić wkład Unii w globalne próby złagodzenia wpływu wzrostu cen na ludzi żyjących w ubóstwie.
Wkład Unii przejawia się pod postacią apelu o: lepszą, bardziej skoordynowaną międzynarodową odpowiedź na kryzys wywołany rosnącymi cenami żywności, w szczególności w ramach Organizacji Narodów Zjednoczonych i grupy G8; poparcie dla polityki wolnego handlu; gwałtowną reakcję na nagłe krótkoterminowe potrzeby humanitarne; zachęcanie do ukierunkowanego wsparcia dla wzrostu rolnictwa w krajach rozwijających się. Dodatkowo, oprócz wysokich cen żywności, UE musi uporać się z rosnącymi cenami ropy. Wymaga to modyfikacji ekonomii europejskiej; specjalna debata podczas której będziemy poruszać te kwestie zaplanowana jest na dzisiaj.
Dalszym priorytetem prezydencji jest to, aby Rada Europejska położyła większy nacisk na te działania, które sprzyjają wzbogaceniu europejskiej perspektywy Bałkanów Zachodnich. W szczególności, chciałbym zwrócić uwagę na potrzebę ukończenia serii porozumień dotyczących stabilizacji i stowarzyszeń oraz na potrzebę rozpoczęcia dialogu w sprawie liberalizacji polityki wizowej z wszystkimi państwami regionu oraz na potrzebę przedłożenia map drogowych. Ponadto, przywódcy państw i rządów podkreślą znaczenie zaangażowania wszystkich państw obszaru Bałkanów Zachodnich we współpracę regionalną oraz przyjmą serię sektorowych inicjatyw. Bałkany Zachodnie są regionem otoczonym przez państwa członkowskie UE, regionem wymagającym pilnego potwierdzenia europejskiej perspektywy i wsparcia we wdrażaniu reform. Prezydencja wysoko ceni sobie poparcie Parlamentu Europejskiego w tej sprawie.
Inną ważną kwestią w porządku dziennym obrad będzie postęp w kierunku osiągania milenijnych celów rozwoju (MCR). Rok 2008 jest półmetkiem planu osiągnięcia tych celów. Unia Europejska jako największy fundator na cele rozwojowe świadoma jest swoich zobowiązań i wyraża chęć aktywnego uczestniczenia w zachęcaniu międzynarodowej wspólnoty, aby dążyła do osiągnięcia milenijnych celów rozwoju. Unia Europejska będzie podkreślała kluczową rolę UE i jej zobowiązania podczas międzynarodowych konferencji.
Trzeci rodzaj tematów jakie Rada Europejska będzie omawiać dotyczy spraw ekonomicznych, społecznych i środowiskowych. Po pierwsze, chciałbym przyjrzeć się przeglądowi pracy dokonanemu w związku z pakietem klimatyczno-energetycznym. Prezydencja słoweńska zrealizowała cały zestaw wskazówek związany z przedmiotowym pakietem. Kluczowe znaczenie miały polityczne decyzje wprowadzone podczas marcowego posiedzenia Rady Europejskiej. Rada Europejska uwzględni również porozumienie jakie zostało osiągnięte w obszarze liberalizacji rynku energetycznego, o czym wczoraj dyskutowano w Parlamencie.
Na podstawie konkluzji z grudnia 2007 r. Rada Europejska dokona również przeglądu postępu dokonanego w kluczowych kwestiach związanych z migracją, wymiarem sprawiedliwości i terroryzmem. Na koniec, przywódcy państw i rządów poruszą kwestie związane z europejską polityką sąsiedztwa. Kontynuując budowanie i wzmacnianie wcześniejszego sukcesu, inicjatywa "Proces barceloński: Unia na rzecz regionu Morza Śródziemnego” będzie kolejnym impulsem dla stosunków Unii z krajami śródziemnomorskimi. Inicjatywa ta będzie uzupełnieniem dla rozwijających się dwustronnych stosunków, które będą rozwijać się dalej wewnątrz istniejących ram politycznych. Oczekujemy, że Rada Europejska przyjmie ostatnie wnioski w sprawie rozwoju partnerstwa wschodniego w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa.
Przy okazji posiedzenia przywódcy państw i rządów będą rozmawiać o wniosku Komisji dotyczącym przystąpienia do Unii Republiki Słowackiej w dniu 1 stycznia 2009 r. jako szesnastego państwa członkowskiego unii gospodarczej i monetarnej. Chciałbym w szczególności pogratulować Słowacji.
Krótko mówiąc, poglądy i rozmowy w tym Parlamencie miały wielki wpływ na sformułowanie programu obrad Rady Europejskiej. Debata która się odbędzie i której będziemy bliżej się przyglądać jest ważnym wkładem do dyskusji pomiędzy przywódcami państw i rządów; będę się jej przysłuchiwał z wielkim zainteresowaniem.
(Oklaski)
José Manuel Barroso
urzędujący przewodniczący Rady. - Pani przewodnicząca! Rozpoczynające się jutro posiedzenie Rady Europejskiej ma bardzo napięty harmonogram, który obejmuje wiele kwestii; obywatele zaś oczekują od Europy działania.
(Niektórzy posłowie z prawej strony ubrani w zielone koszulki powstali, aby pokazać banery i plakaty nawołujące o szacunek dla głosów na "nie” w Irlandii. Przewodniczący poprosił ich, aby usunęli banery i plakaty.)
Problemem jest wzrost cen ropy i żywności, zmiana klimatu i bezpieczeństwo energetyczne, migracja i azyl itp.
Ale oczywiście sprawą najpilniejszą jest irlandzkie "nie”. Owo "nie” było rozczarowaniem dla tych wszystkich, którzy dążą do silniejszej, bardziej skutecznej i odpowiedzialnej Unii Europejskiej. Traktat lizboński jest niezbędną pomocą w odpowiedzi na wyzwania z którymi Unia się dziś styka; wyzwania te to: bardziej demokratyczna Unia, zwiększenie uprawnień Parlamentu oraz rozpoznanie roli parlamentów narodowych w polityce europejskiej; wzmocnienie zdolności działania Europy w obszarach takich jak migracja, energia, zmiana klimatu, bezpieczeństwo wewnętrzne, wzmocnienie spójności Europy i jej skuteczności w skali globalnej.
Wyzwania te są wciąż aktualne. Prawda jest taka, że irlandzkie "nie” nie rozwiązało tych problemów z którymi Traktat chcę się uporać.
W ciągu ostatnich sześciu lat mnóstwo energii spożytkowaliśmy na kwestie instytucjonalne. Ponieważ jest tak wiele kluczowych spraw którymi powinniśmy się dziś zająć, nie możemy pozwolić sobie na to, aby marnować tę energię; świat się nie zatrzyma i nie będzie czekał na Europę.
Jak powiedziałem w zeszłym tygodniu, Komisja w pełni szanuje wynik irlandzkiego referendum. Musimy mieć szacunek dla wszystkich krajowych procesów ratyfikacyjnych
(Oklaski)
niezależnie od tego, czy wybrały drogę referendum czy ratyfikacji parlamentarnej. Jak dotąd w całym procesie podjęto 19 demokratycznych decyzji: 18 popierających traktat lizboński i jedną przeciwko. Osiem pozostałych państw członkowskich nie podjęło jeszcze decyzji.
Rząd irlandzki jasno wyraził swój szacunek dla prawa innych państw do kontynuowania ich procesów ratyfikacyjnych. Uważam, że jest to oczywiste. Wszystkie państwa w Europie są równe; wszystkie państwa mają prawo wyrażać swoje zdanie.
(Oklaski)
Jasne jest, że traktat lizboński nie może wejść w życie jeśli jego ratyfikacja nie przebiega jednomyślnie, jasne jest również to, że irlandzkie głosowanie jest wyrazem stanowiska Irlandii, ale nie może zdeterminować stanowiska innych państw. Oczekuję od innych państw członkowskich, że nie dokonają ratyfikacji traktatu lizbońskiego i będą kontynuować ich własne procesy ratyfikacyjne.
(Oklaski)
Rada Europejska umożliwia nam usłyszeć co powie premier Cowen. Musimy pracować w bliskim kontakcie z rządem irlandzkim, aby pomóc w rozwiązaniu tego problemu. Chcę wyrazić się jasno: Irlandia jest zobowiązana do poszukiwania rozwiązania. Gdy rządy podpisują Traktat równocześnie zobowiązują dokonać jego ratyfikacji. Wyrażę się równie jasno: powinniśmy się teraz z powagą odnosić do solidarności. Dwadzieścia siedem państw członkowskich podpisało Traktat; musimy dokonać wszelkich starań, aby zapewnić, że 27 państw członkowskich odnalazło dalszą drogę. Państwa członkowskie mają równe pozycje i powinniśmy mieć co do tego jasność.
Sprawa ta będzie wymagać czasu i wysiłku od Irlandczyków, ale także od nas wszystkich. Nie uważam abyśmy mogli podjąć pochopną, niedojrzałą decyzję jeśli chodzi o następny krok. Musimy znaleźć czas na poszukiwanie prawdziwego konsensusu oraz na dostrzeżenie jakie są możliwości dla Irlandii. Jednocześnie, nie powinno nam to zajmować zbyt dużo czasu. Wiem, że Parlament chętnie rozjaśni głosującym jeszcze przed rozpoczęciem europejskich wyborów jakie powinny być dalsze kroki.
Komisja Europejska jest gotowa mieć swój wkład - i jestem pewien, iż ten Parlament również - ale nie da się ukryć, że rządy mają tu szczególne zobowiązania; zobowiązują się: podpisać Traktatu, dokonać jego ratyfikacji, promować projekt europejski pośród krajowej opinii publicznej. Na koniec chciałbym dodać ogólny komentarz, który jak mi się wydaje może być pożyteczny dla toczącej się w tym momencie debaty. Lata traktowania europejskich instytucji jako wygodnego kozła ofiarnego sprawiły, że stały się one podatnym gruntem dla kampanii populistycznych.
(Oklaski)
Jak już kilka razy wcześniej powiedziałem, nie można rugać Brukseli czy Strasburga od poniedziałku do soboty i oczekiwać od mieszkańców, że w niedzielę będą głosowali za Europą.
(Oklaski)
Rada Europejska podkreśli jutro również, że głosowanie na "nie” nie musi doprowadzić Unii do pułapki zapatrzenia się w siebie. W ostatnich kilku latach dokonaliśmy istotnego postępu oraz nie było to priorytetem ustalonych starań, aby dostarczyć politykę dbającą o interesy europejskich mieszkańców. W czasie gdy rosnące ceny żywności i ropy prowadzą do większego zapotrzebowania na działanie, nie możemy pozwolić, abyśmy porzucili tę ścieżkę. Z tego powodu z przyjemnością przyjmuję decyzję premiera Janez Janša oraz słoweńskiej prezydencji, aby wstrzymać debatę w sprawie traktatu lizbońskiego do obiadu w czwartkową noc oraz aby przeznaczyć resztę posiedzeń Rady Europejskiej na rozwijanie programu politycznego.
Dzisiaj każdy odczuwa presję wzrostu cen żywności i ropy, ale niektórzy mają jeszcze dodatkową trudność. Dla biedniejszych gospodarstw domowych koszty te stanowią większą część domowego budżetu, zatem podwyżki są dla nich nawet bardziej uciążliwe. To samo dotyczy działalności ekonomicznej, w której ropa jest niezbędna dla niektórych jej sektorów. W dwóch komunikatach dotyczących cen żywności i ropy Komisja dokonała uważnej analizy przyczyn wzrostu cen, miejsca w którym problem ma największe nasilenie, co możemy i co powinniśmy zrobić.
Unia Europejska musi pokazać, że jest w stanie wykorzystać pełen zakres dostępnych środków na szczeblu europejskim i krajowym. Musimy dynamicznie i twórczo patrzeć na narzędzia jakie mamy do naszej dyspozycji - musimy patrzeć na to co w krótkim, średnim i długim okresie będzie miało rzeczywisty wpływ. Przypomnijmy sobie wcześniejsze skoki ceny ropy; Europa nie wyciągnęła wniosków z tej długoterminowej lekcji. Miejmy nadzieję, że tym razem stanie się inaczej, miejmy nadzieję, że ostatecznie po skokach cen ropy powrócimy do prowadzenia biznesu jak zazwyczaj. Mam nadzieję, że tym razem naprawdę będziemy mieć możliwość zmiany oraz że zmienimy paradygmat konsumpcji energii w Europie i na świecie.
Aby złagodzić problemy dotyczące żywności wewnątrz Unii Europejskiej, zanim przejdziemy do znalezienia możliwości wzrostu dwóch trzecich wzrostu budżetu o dwie trzecie dla tego specyficznego obszaru, przedstawimy propozycje poszerzające nasz schemat rozprowadzania pożywienia dla obszarów najbardziej zagrożonych.
Co więcej, Unia Europejska posiada narzędzia które mogą być tutaj wykorzystane: monitorowanie cen, korzystanie z uprawnień konkurencji w celu sprawdzenia łańcucha dostaw pożywienia, zwiększenia rezerw, zapewnienia że polityka WPR jest odpowiednio dostosowana do obecnych realiów rynku rolniczego.
Jeśli chodzi o ceny ropy, uzasadnione są nagłe kroki podjęte w celu pomocy najbardziej zagrożonym gospodarstwom domowym. Jednakże, nieużyteczne dla rządów będzie korzystanie z pieniędzy publicznych w celu zrekompensowania wzrostu cen energii, wzrostu który się najprawdopodobniej utrzyma. Powinniśmy również dostrzegać możliwości Unii Europejskiej w obszarach takich jak konkurencja i podatki. Komisja przedstawi wnioski dążące do wzrostu przejrzystości w awaryjnych i komercyjnych zapasach ropy. Przedstawimy państwu również wnioski dotyczące podatków, popierające i usprawniające przekształcenia w kierunku gospodarki niskoemisyjnej, głównie w dziedzinie wydajności energetycznej. Będziemy również popierać spotkania producentów oraz konsumentów ropy i energii z paliw kopalnych na wysokim szczeblu.
W sprawie rybołówstwa: przedstawimy państwu pakiet alarmowy w którym zwracamy uwagę na problemy ludzi znajdujących się w trudnej sytuacji ekonomicznej i społecznej, pakiet umożliwiający państwom członkowskim udzielenie pomocy krótkoterminowej; jeszcze raz dokonamy przeglądu zasad pomocy państwa na małą skalę. Trzy kwestie chciałbym tu poruszyć. Po pierwsze, działania muszą być skoordynowane: powinniśmy uniknąć pochopnych krajowych inicjatyw które przeniosą jedynie te problemy w inne miejsca Unii. Po drugie, musimy ukierunkować nasze wysiłki dążące do złagodzenia problemu w tych segmentach floty które zostały dotknięte najbardziej. Po trzecie, musimy znaleźć strukturalne rozwiązania w związku z nadwyżkami w sektorze rybołówstwa.
Kłopoty z jakimi Europejczycy dzisiaj się spotykają pokazują dlaczego Unia Europejska dąży do bezpieczeństwa energetycznego; wydajność energetyczna i zmiana klimatu są zagadnieniami podstawowymi dla dobrobytu społeczeństwa europejskiego, dlatego też są one dziś bardziej naglące niż kiedykolwiek wcześniej. W momencie kiedy popyt na ropę i gaz przewyższa podaż, cele ustanowione w zeszłym roku są gotową ścieżką do zredukowania bezbronności Europy w tej kwestii oraz do zmniejszenia bolesnych ekonomicznych konsekwencji przyszłych podwyżek cen. Kluczowe aspekty pakietu wniosków które przedłożyliśmy i które teraz są rozważane przez Parlament będą miały decydujący wpływ na tę sprawę.
Podstawowa idea jest następująca: ceny energii najprawdopodobniej nigdy nie powrócą do wcześniejszych poziomów, tak więc mamy do czynienia z problemem strukturalnym. Możemy i powinniśmy udzielać krótkoterminowych odpowiedzi głównie tym, którzy są najsłabsi w naszym społeczeństwie. Jednakże, dla strukturalnego problemu potrzebujemy strukturalnej odpowiedzi, strukturalnej reakcji. Strukturalną odpowiedzią jest zmiana naszego klimatu i pakiet źródeł odnawialnych; nie chodzi o to, aby być zależnym od paliw kopalnianych ale o to, aby rozwijać źródła odnawialne i robić więcej dla wydajności energii. Tego kierunku powinniśmy się trzymać.
(Oklaski)
Mam więc nadzieję, że teraz w Europie ci którzy wciąż mają wątpliwości co do istotności zmiany naszego paradygmatu energetycznego, ci którzy wciąż mają wątpliwości co do potrzeby walki ze zmianą klimatu zrozumieją w końcu, że jeśli nie z tych powodów, to z powodu bezpieczeństwa energetycznego oraz z powodu potrzeby wzrostu konkurencyjności naszej gospodarki naprawdę musimy przyjąć zobowiązania w związku ze zmianą klimatu i odnawialnymi źródłami energii.
Strukturalną odpowiedzią na strukturalne wyzwania jakie napotykamy zasadniczo jest oszczędzanie i dywersyfikacja. Poprzez oszczędzanie rozumiem zwiększanie wydajności energetycznej tam, gdzie mamy potężny, niewykorzystany potencjał. Dywersyfikacja obejmuje zarówno zasoby jak i geograficzne źródła energii. Zarówno oszczędzanie jak i dywersyfikacja dotyczą bezpieczeństwa europejskiej energii. Wprowadzenie pakietu w sprawie zmiany klimatu oraz bezpieczeństwa jest zatem sprawą bardzo pilną. Zadaniem Rady Europejskiej będzie wyrazić zdanie na ten temat oraz przygotować wszystko co pomoże osiągnąć polityczne porozumienie najpóźniej, mamy nadzieję, do grudnia następnego roku.
Uważam, że bardzo istotnym zadaniem Rady Europejskiej jest pokazanie, że głosowanie na "nie” w sprawie traktatu lizbońskiego nie jest wymówką do uniknięcia działania. Głosowanie to nie powinno oznaczać paraliżu dla Europy. Musimy pokazać, że znajdziemy odpowiednią drogę do efektywnej i demokratycznej Europy, Europy jaką Traktat pozwalał stworzyć.
Proszę mi pozwolić na koniec dać bardziej polityczny komentarz. Uważam, iż my - ci, którzy poparli i wciąż popierają traktat lizboński, ten Parlament i Komisję - nie powinniśmy za to przepraszać, ponieważ konkurencja na zewnątrz jest większa niż kiedykolwiek; będzie trudniej niż kiedykolwiek wcześniej. To czego potrzebujemy to Unia Europejska działająca na korzyść naszych obywateli, stawiająca czoła realnym wyzwaniom które napotykamy. Wyzwania te to: problem bezpieczeństwa energetycznego, problem zmiany klimatu, problemy związane z międzynarodowym terroryzmem, problemy zwiększonej konkurencji wywodzące się z wyłaniających się sił oraz problemy migracji. Wyzwania te można tam odnaleźć i musimy sobie z nimi poradzić w bardziej skuteczny sposób.
Zatem, nie obwiniajmy teraz Unii Europejskiej. Bądźmy szczerzy w związku z tą sprawą. Jest prawdą, że bardzo często kiedy przeprowadzamy referendum spotykamy się z głosem "nie” w Europie. Ale bądźmy całkiem szczerzy. Gdyby dochodziło do referendum w sprawie większości naszych krajowych polityk i większości naszych inicjatyw, czy zawsze głosowalibyśmy na "tak”? Zatem nie obwiniajmy zawsze Unii Europejskiej czy instytucji europejskich. Prawda jest taka, że dziś podejmowanie decyzji politycznych na szczeblu europejskim, krajowym czy regionalnym jest bardzo trudną sprawą.
Musimy zatem postępować mądrze, rozważnie i poważnie w związku z tą sprawą. Nie powinniśmy zawsze obwiniać Unii Europejskiej. Przeciwnie, powinniśmy pracować, aby uczynić ją lepszą: powinniśmy być pokorni wobec porażek, powinniśmy rozumieć gdy sprawy źle się mają, dokonywać ulepszeń i nie rezygnować z naszego zaangażowania. Wierzę, że najlepszą drogą na dokonanie tego jest unikanie pesymizmu i nie powracanie do sytuacji upojenia się kryzysem, czyli kryzysu który na celu miał tylko kryzys. Pesymizm nie rozwiąże tego problemu. Prawda, że mamy poważny problem, ale powinniśmy go rozwiązać nie popadając z powrotem w depresję.
Najlepszym sposobem pokazania, że jesteśmy zaangażowani w nasz projekt - w tym względzie chciałbym również przyjąć intencję prezydencji francuskiej - jest pracowanie nad najbardziej istotnymi obszarami w których Unia Europejska może rozwiązać i może pomóc naszym państwom członkowskim w rozwiązaniu tych problemów, które są najbardziej niepokojące dla naszych obywateli. Mam nadzieję, że nie zostaniemy przez to zdemoralizowani oraz, że będziemy trzymać się obranej przez nas linii. To czego potrzebujemy, co jest oczywiste, to działania w sprzyjających warunkach ale również w warunkach niesprzyjających. Uważam, że powinniśmy trzymać się obranego kursu oraz że powinniśmy kontynuować nasze projekty tak, aby Europa była bardziej potrzebna niż kiedykolwiek wcześniej.
(Oklaski)
Joseph Daul
w imieniu grupy PPE-DE. - (FR) Pani przewodnicząca, urzędujący panie przewodniczący Rady, panie przewodniczący Komisji, szanowni państwo! Większość Irlandczyków głosowaniem wyraziło swoją opozycję wobec traktatu lizbońskiego. Moja grupa szanuje tę decyzję jak również szanuje to, iż 18 państw członkowskich jak dotąd wyraziło swoje poparcie dla Traktatu i go ratyfikowało.
Fundamentem Unii Europejskiej jest wolność wyrażania i demokracja. Ponieważ jesteśmy demokratami chcielibyśmy, aby wszystkie państwa członkowskie wyrażały swoje zdanie na temat ratyfikacji Traktatu. Dopiero pod koniec tego procesu Rada Europejska będzie mogła zdecydować, którą drogą dalej podążać; inaczej mówiąc - nie można umniejszać decyzji Irlandii - żadne państwo członkowskie nie powinno pozbawiać innych państw możliwości swobodnego wyrażania swojego stanowiska.
Mamy nadzieję, że w tym tygodniu Rada Europejska przeprowadzi spokojną, odpowiedzialną i konstruktywną analizę sytuacji wynikającej z tego głosowania. Posłowie PPE z mojej grupy mają nadzieję, że Rada Europejska zaprosi państwa członkowskie, które jeszcze tego nie zrobiły, aby kontynuowały ich procedury ratyfikacyjne, jest to podejście zdrowe i właściwe.
Panie i panowie! Ludność irlandzka już przemówiła. Przegłosowali oni swoje obawy związane z europejskim celem integracji, sposobem w jaki Europa się rozwija, przyszłością polityki rolnej, negocjacjami WTO, polityką podatkową. Irlandzkie głosowanie jest też odbiciem faktu, że wiele osób nie rozumie złożoności Unii Europejskiej, jej znaczenie nie zawsze jest dla nich oczywiste. Wynik głosowania jest manifestacją pytania o cel europejskiej integracji, pytania które wielu obywateli sobie zadaje. Motywacja moja ku temu i mojego pokolenia - zapewnienie pokoju na naszym kontynencie - jest dla młodszego pokolenia niezrozumiała.
Irlandzkie głosowanie na "nie” jest apelem o lepsze zdefiniowanie dążeń Europy i o lepsze wytłumaczenie powodów kontynuowania integracji. Parlament Europejski, który przyjmuje dokumenty często bardzo trudne do czytania, musi odegrać pełną rolę w tym zadaniu. Jednakże, czy dzięki temu głosowaniu Irlandczycy pokazują, że w sprawie klimatu i energii, nowego układu żywności, bezpieczeństwa osobistego, imigracji czy polityki zagranicznej nasze państwa są samowystarczalne i nie mogą działać na równej płaszczyźnie ze Stanami Zjednoczonymi, Chinami, Indiami czy Brazylią? Moim zdaniem nie. Czy poprzez głosowanie na "nie” Irlandczycy nie pokazali, że solidarność z najbiedniejszymi państwami, która przyniosła znaczne i dobre korzyści w ostatnich dekadach, stała się nieistotna, a zasadą od dziś działającą jest "każdy sam sobie panem”? Moim zdaniem nie. I na koniec, czy poprzez głosowanie na "nie” Irlandczycy chcieli rozpocząć coś nowego w momencie kiedy integracja europejska jest zagrożona, czy w ten sposób wyrazili swoje negatywne zdanie wobec przystąpienia do Unii takiego państwa jak Chorwacja? Moim zdaniem nie.
Posłowie PPE z mojej grupy mocno wierzą, że traktat lizboński, który był przedmiotem długich negocjacji i który został podpisany przez 27 państw członkowskich, jest zasadniczym krokiem naprzód w porównaniu do traktatu nicejskiego. Pozwala on Europie na lepsze funkcjonowanie i daje jej narzędzia dzięki którym będzie mogła przemawiać bardziej zdecydowanym głosem na scenie światowej. Moim jedynym życzeniem jest to, aby europejski okres introspekcji skończył się tak szybko, jak to możliwe. Jest to czas w którym - jeśli mogę użyć takiego sformułowania - powinniśmy skończyć wpatrywać się w siebie oraz pracować razem, aby przezwyciężyć prawdziwe problemy i prawdziwe wyzwania. Wyzwania te powinny zachęcić nas do działania; są one tymczasem powodem do zmartwień, czasami do złości szczególnie dla tych którzy są osłabieni i obciążeni obecną sytuacją; jeszcze raz zobaczymy to w Brukseli w czwartek.
Urzędujący panie przewodniczący! Moja prośba jest taka, aby jutro podczas posiedzenia Rady wziął pan pod uwagę realne problemy, dobrobyt naszych europejskich mieszkańców oraz żeby stawił pan czoła wszystkim podwyżkom, które niepokoją naszych obywateli.
W tej gorącej debacie posłowie PPE mojej grupy wzywają o spokój i rozsądek. Musimy słuchać Irlandczyków, musimy wyciągnąć wnioski z ich głosowania i musimy traktować ludzi z innych europejskich krajów z takim samym szacunkiem.
(Oklaski)
Martin Schulz
w imieniu grupy PSE. - (DE) Pani przewodnicząca! Od ośmiu lat nieustannie dokonujemy ratyfikacji traktatów takich czy innych. Ratyfikacja nas wykończy. Podczas tych ośmiu lat, Unia Europejska przeszła przez okres introspekcji i skupiła się na jej własnych reformach instytucjonalnych, aczkolwiek bez większego sukcesu. Jest to ta sama Unia Europejska, która wymaga od państw starających się o przystąpienie do Unii, aby podjęły się procesu transformacji, a tymczasem sama nie jest w stanie przeprowadzić tego procesu. Czy zatem możemy uważać Unię za wiarygodną?
Panie przewodniczący Komisji! Powiedział pan, całkiem prawidłowo, że nie powinniśmy obwiniać instytucji europejskich i nie powinniśmy czynić z nich zawsze kozłów ofiarnych. Ma pan absolutną rację, ale kto właściwie czyni z nich kozła ofiarnego? W europejskich stolicach jest bardzo wiele osób, które zbiorą się w czwartek na posiedzenie Rady i za każdym razem kiedy wracają do domu, o ile posiedzenie Rady się udaje, mówią: "Wszystko zależało od nas, przywódców państw i rządów”, a gdy posiedzenie nie zakończyło się powodzeniem, mówią: "To była ich wina, ludzi z Brukseli!” Powinien pan powiedzieć Radzie to, co powiedział pan tutaj. Nawiasem mówiąc, debata przeprowadzana z panem tutaj w Izbie jest otwarta dla opinii publicznej, ale przywódcy państw i rządów znów spotkają się w czwartek za zamkniętymi drzwiami. Powinniśmy z tym skończyć. To państwa członkowskie będą ponosić wszelkie konsekwencje.
(Oklaski)
Widać u nas trend spadkowy, negatywny trend, który jest niebezpieczny. Proces integracji europejskiej jest zagrożony. Irlandczycy przeprowadzili swoje referendum i musimy uszanować jego wynik, jednakże jeden z elementów poruszył mnie bardzo.
Oprócz partii Sinn Fein - nie będę tracił czasu na mówienie o niej - wszystkie irlandzkie partie, PPE-DE, liberałowie i nasza własna partia wołaliśmy za "tak”, a ludność irlandzka zagłosowała na "nie”. Jest to zimny prysznic i wszyscy, łącznie z nami zgromadzonymi tu w tej Izbie, jesteśmy dotknięci faktem, że mamy kryzys zaufania, kryzys nieufności wobec instytucji narodowych i w rzeczywistości wobec instytucji ponadnarodowych. Dam sobie bez państwa oklasków. W moim przekonaniu dyskusyjne jest to czy partia UKIP naprawdę reprezentuje irlandzką suwerenność. Irlandczycy mogą poradzić sobie bez waszej ochrony. Chciałbym wyrazić się jasno: musimy razem odpowiadać na kryzys zaufania i musimy podejść do tego z powagą.
Panie przewodniczący Komisji! Zastanawiałem się czy wspomni pan w końcu coś o panu komisarzu McCreevy.
(Oklaski)
Osoba ta jest odpowiedzialna za politykę rynku wewnętrznego w Unii Europejskiej: tego samego rynku który z powodu nierówności społecznej przez coraz większą grupę obywateli postrzegany jest jako zagrożenie, a nie szansa; jest to niezrozumiałe. Ta osoba, która jest odpowiedzialna w pańskiej Komisji za rynek wewnętrzny, jedzie do Irlandii i oświadcza tam, że nie przeczytała traktatu lizbońskiego i nie oczekuje od głosujących, że również to zrobią. W jaki sposób takie postępowanie pana McCreevy może zwiększyć zaufanie opinii publicznej?
(Oklaski)
Chciałbym powiedzieć następującą rzecz: najlepszym działaniem polityki społecznej dla Europy jakie mógłby pan zaproponować 3 lipca jest wycofanie teczki pana McCreevy, ponieważ udowodnił już, że nie nadaje się do tej pracy. Nie mogę zaakceptować komisarza ds. rynku wewnętrznego, który przejawia tak wykrzywione podejście do polityki. To co pan McCreevy chce zrobić jest rozregulowaniem rynku wewnętrznego do punktu krytycznego nie patrząc na koszta, nie posiadając żadnych społecznych środków towarzyszących na szczeblu UE czy w państwach członkowskich: jest to kryzys, który odczuwają obywatele Europy. Jeśli chodzi o tego konkretnego komisarza, musi pan podjąć odpowiednie działania!
(Oklaski)
Chciałbym również usłyszeć, że porusza pan kwestię kryzysu rynków finansowych. Chciałbym usłyszeć, że porusza pan kwestię zamieszania na rynkach finansowych. Chciałbym również skierować swój komentarz w stronę pana Daula: jest 21 przywódców rządów w Unii Europejskiej należących do pańskiej rodziny politycznej albo będących liberałami; równie wysoka jest ta liczba pośród członków Komisji. Przyznaję, iż grupa PPE-DE w tej Izbie jest otwarta na propozycje jeśli chodzi o kwestię pewnych społecznych środków politycznych. Wzywam pana do rozmów z przewodniczącymi rządów, a nie do rozmów z pańskimi kolegami w Radzie!
To czego Europa potrzebuje to wspólne działania na arenie socjalnej. Jesteście państwo większością w Europie, w Radzie, w Komisji oraz tutaj w Izbie. Moglibyście chociaż raz dać wyraz społecznym zobowiązaniom, które postulowaliście. Zachęcam do postąpienia w ten sposób, na przykład w odniesieniu do sprawozdania mojego kolegi pana Paula Nyrupa Rasmussena dotyczącego kontroli międzynarodowych rynków finansowych. Zachęcam do czynnego podążania za państwa doniosłymi stwierdzeniami dotyczącymi zobowiązań socjalnych. Serdecznie pana witami, panie Daul!
(Oklaski)
Znajdziemy drogę wyjścia z tego impasu, jestem tego pewien. Tym czy innym sposobem bez wątpienia wciągniemy Irlandczyków z powrotem do gry. Jednakże to nam nie pomoże. Musimy zrozumieć, że był taki czas kiedy ruch proeuropejski miał serce i dusze. Tak jak wskazał pan Daul, było tak w okresie powojennym, kiedy pokojowy mistycyzm łączył ze sobą ludzi. Teraz spotykamy mający serce i duszę ruchem antyeuropejski; ruch ten jest niezmiernie aktywny. Jego członkowie przeszli przez całą Irlandię, wchodzili po schodach, dzwonili do drzwi, werbowali nowych członków, rozdawali materiały dotyczące kampanii. W rzeczywistości byli oni wszędzie. Gdzie byli członkowie ruchu proeuropejskiego? Gdzie są ci, który walczą dla dobra integracji europejskiej? Gdzie jest pasja, jaką kiedyś mieli? Pasja powędrowała na drugą stronę, na prawe skrzydło politycznego spektrum, stronę która ma skrzywioną percepcję Europy. Pasja została z tymi, którzy źle mówią o Europie, którzy robią tak, ponieważ się boją. W Europie jednak mieszanka upadku społecznego i strachu zawsze była początkiem drogi do faszyzmu.
Apeluję zatem do wszystkich konstruktywnych sił demokratycznych, aby poważnie potraktowały ten ruch. Połączmy na koniec raz jeszcze swoje siły przypominając sobie, że nigdy nie mieliśmy bardziej udanego projektu zabezpieczającego pokój Europie i na świecie niż ponadnarodowy, międzykulturowy, międzywyznaniowy ruch oparty na równowadze interesów społecznych, ruch zwany Unią Europejską. Jest to projekt warty walki ponieważ nie możemy pozwolić tym ludziom na zdobycie przewagi.
(Oklaski)
Graham Watson
w imieniu grupy ALDE. - Panie przewodniczący! Skoro premier Irlandii wyrusza jutro do Brukseli, mógłby zastanowić się nad słowami irlandzkiej grupy U2: "W którym miejscu to wszystko się zepsuło?”
Inni przywódcy państw i rządów również powinni zastanowić się dlaczego na progu nowej prezydencji francuskiej zatoczyliśmy pełen okrąg: od Nicei do Nicei.
Mamy jasność co do tego, że większość ludzi w każdym państwie członkowskim popiera Unię Europejską. Jest niewielki dowód na to, że większość popiera dalszy rozwój. Nie możemy z pewnością powiedzieć, że każdy traktat zostanie poparty przez większość w każdym kraju. Wiara w instytucje słabnie. Dla uradowanych dusz w Berlinie nie jest wcale dobrze nucić inny przebój U2 "Z tobą lub bez ciebie”, a ludziom w Paryżu pchać Irlandczyków do ponownego głosowania. Na co zwrócił uwagę Brecht, nie można zdemoralizować ludzi. Chociaż mniej niż milion osób głosowało przeciw, a działo się to na bazie kłamstw, ludzie nie są przekonani.
Dlaczego? Po pierwsze, dlatego że zrobiliśmy bardzo mało, aby ich przekonać do zmian których bronimy. Komisja ma plan "D” dla dialogu, ale rządy państw członkowskich nie mają takiego odpowiednika. Z pewnością rolą Parlamentu i Komisji jest rozjaśnianie Unii Europejskiej - ale zdecydowanie powinno to się odbywać podczas codziennych posiedzeń rządów krajowych, każdego dnia, a nie wtedy kiedy chcemy dokonać ratyfikacji ostatniego Traktatu. Praca ta jest do wykonania również tutaj, nie tylko przez partie polityczne na szczeblu europejskim, ale przez partie polityczne w każdym państwie członkowskim.
Po drugie, podczas gdy UE stworzyła wiele zasobów, są one teraz gromadzone mniej sprawiedliwie i rozdawane mniej uczciwie. Nasi polityczni i biznesowi liderzy muszą uporać się z potężnymi problemami etycznymi. Panie Schulz, bardzo mi przykro, że w tych dniach macie państwo tylko pięciu przywódców państw w rządzie, ale problemy te są równie istotne w państwach rządzonych przez socjalistów jak i w każdym innym państwie.
(Oklaski)
Po trzecie, w kwestii swobody dóbr i kapitału - a nawet usług - nasza Unia nie jest w stanie zapewnić swobody swoim obywatelom. Transgraniczne komplikacje w prawie cywilnym - opieka nad dziećmi z rozbitych małżeństw, problemy z własnością poza granicami kraju - zapełniają skrzynki pocztowe posłów do PE. Sprawę utrudnia brak ochrony w transgranicznych sprawach kryminalnych oraz niefrasobliwe podejście do ochrony danych. To co UE obiecuje w teorii, często nie realizuje w praktyce.
Takie jest tło na którym musimy podejmować działania w związku z Irlandią. Tutaj w Izbie chcemy nowego Traktatu. Wiemy, iż umożliwi on poprawę błędów. Wciąż jednak zbyt mało rozumiemy. Za tym lasem metalu i szkła wciąż za mało rozumiemy.
Moja grupa proponuje Radzie następujące rozwiązanie. Powinniśmy robić postęp w następujących obszarach: w rozwoju handlu, walce przeciw zmianie klimatu, zwalczaniu wzrostu cen żywności i ropy. Pozwólmy państwom kontynuować ich procesy ratyfikacyjne. Jeśli będzie to konieczne, poprzestańmy na Nicei. Użyjmy klauzuli passerelle do przyspieszenia możliwości Europy w rozwiązywaniu jej problemów. Zapomnijmy o pełnej kadencji przewodniczącego jeśli nie ustalimy celów półrocznego stażu. Rozpocznijmy wyczerpującą kampanię przypominającą ludziom dlaczego UE istnieje, informującą ich o sposobie jej pracy i tłumaczącą dlaczego, jak przysłowiowy łyk Guinnessa, jest ona dla nich dobra.
Europa znaczy zbyt wiele dla zbyt wielu osób, abyśmy pozwolili, aby ten kryzys wytrącił ją z obranej wcześniej ścieżki.
(Oklaski)
Monica Frassoni
w imieniu grupy Verts/ALE. - (IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Zawsze twierdziliśmy, że to, czego potrzebuje Unia Europejska, to zwięzła konstytucja z kartą wiążących praw, demokratycznymi i jasnymi procedurami podejmowania decyzji, ograniczoną lecz autentyczną władzą i niezbędnymi środkami ekonomicznymi. Taka konstytucja, panie i panowie, winna być przygotowana przez tą Izbę lub przez zgromadzenie ustawodawcze, popierana z zapałem i przekonaniem, unikając hipokryzji, i ratyfikowana metodą parlamentarną bądź na drodze europejskiego referendum.
Z dużym szacunkiem odnoszę się do opinii społeczeństwa irlandzkiego, ale nikt nigdy nie przekona mnie, że referendum, w którym brała udział połowa elektoratu, jest metodą bardziej demokratyczną niż ratyfikacja parlamentarna. Jeśli większość społeczeństw i państw głosuje na "tak”, postępują naprzód, a ci, którzy głosowali na "nie” mogą radośnie pozostać na zewnątrz i negocjować system nowych, luźniejszych relacji, jak jest to określone w traktacie Spinelliego z 1984 r.
Co stało się w ostatnich latach? Państwa członkowskie oraz Komisja poszły drogą skomplikowanego, sprzecznego traktatu, który ciężko jest wdrożyć, a w końcowych etapach był negocjowany w sekrecie, w pośpiechu, co uczyniło go jeszcze bardziej nieczytelnym ze względu na wyjątki i protokoły. Tymczasem zadecydowano, że musi być ratyfikowany jednomyślnie, dokładnie jak w przysłowiu o psie ogrodnika, który sam nie zje kiełbasy, ale z nikim innym się nie podzieli.
Jakby tego było mało, Unia Europejska dalej wciela mylne, słabe polityki, choćby takie jak dyrektywa Jacksona wczoraj czy sprawozdanie Webera dzisiaj, które nie są w stanie zaoferować nam żadnych optymistycznych wizji i nadziei na przyszłość. Jest to Unia, w której wszystko, począwszy od praw pracowników do ochrony środowiskowej do praw emigrantów podlega coraz mniejszemu zainteresowaniu, gdzie lobby przemysłowe liczy się bardziej niż obywatel, gdzie traci się z oczu interes europejski, zagłuszony wrzaskami tego czy innego rządu, gdzie wolność wyboru i wolności osobiste oraz przybycie nowych Europejczyków postrzegane są jako nieznośny atak na tożsamość populacji, które, jak w wypadku Włoch czy Irlandii, mają emigrantów rozsianych po całym świecie.
Jest możliwe, a być może także pożądane, aby kraje zamierzające ratyfikować Traktat zrobiły to. Możliwe, że rząd Irlandii wysunie jakąś wspaniałą propozycję. Jednak rozwiązanie dyplomatyczne tu nie wystarczy! Dyplomatyczne rozwiązanie nie wystarczy. Teraz bardziej niż kiedykolwiek musimy powiedzieć jasno i wyraźnie, że Europa rządów - ciemnych i mrocznych - jest Europą, która zawiodła: taką, która odrzuciła konstytucję i kontynuuje wcielanie mylnych, konserwatywnych, zaściankowo nacjonalistycznych i egotycznych polityk; taką, która niweczy ducha lonwencji europejskiej z 2003 r., w zamian kończąc na zgodzie na optymistyczny, lecz minimalistyczny, bezduszny tekst.
Jednak nie czyni to bardziej demokratycznej, aktywnej zjednoczonej Europy w jakikolwiek sposób mniej niezbędną. To, co jest dziś potrzebne, to inicjatywa wyrastająca z naszych sił politycznych i z tych państw członkowskich, które przekonane są o potrzebie bardziej wydajnej, bardziej demokratycznej, bardziej spójnej Europy, zważywszy, że nie ma teraz konieczności czy możliwości kontynuowania traktatu nicejskiego. Taka inicjatywa nie będzie obejmować tych, którzy nie chcą postępować naprzód.
Brian Crowley
w imieniu grupy UEN. - Pani przewodnicząca! Chciałbym podziękować urzędującemu panu przewodniczącemu, przewodniczącemu Komisji i moim kolegom za ich dotychczasowy wkład.
Oczywiście, nie przewidywano tego, co się stało. "Nie” powiedziane przez Irlandię pokazuje całkowitą zmianę opinii jednej grupy wyborców w obrębie Unii Europejskiej dotyczącej projektu Unii Europejskiej. Ze względu na różnorodność tych, którzy sprzeciwili się traktatowi w referendum w Irlandii, ze względu na różne punkty widzenia - tak politycznie, jak i ideologicznie sprzeczne sobie w wielu sytuacjach - trudno jest wnioskować, dlaczego w zasadzie społeczeństwo zagłosowało na "nie”.
To, o co poprosiliśmy, to żeby dano nam czas na przyjrzenie się tym rezultatom i przeanalizowanie ich w celu znalezienia możliwości postąpienia naprzód i wyszukania rozwiązań. Ponieważ - co przyznają nawet osoby głosujące na "nie” - nie było to głosowanie przeciw Europie, mimo faktu, iż niektórzy ze strony mówiącej "nie” głosowali na "nie” w każdym referendum europejskim od czasu przyłączenia Irlandii w 1972 r. Twierdzą oni, że nie jest to głosowanie przeciwko Europie. Ponadto utrzymują, że nie jest to sposób na umniejszanie tego, co czyni Europa. Lecz ich głównym sloganem było "głosuj na "nie” dla silniejszej Europy”. Może teraz ci będący po stronie głosującej na "nie” wystąpią i powiedzą nam, jaki rodzaj silniejszej Europy chcą widzieć, jakie rozwiązania zamierzają przedstawić dotyczące tego, jak mamy radzić sobie z globalnymi wyzwaniami i trudnościami, którym musimy stawić czoła.
Dzisiaj w Brukseli widzimy rolników i przewoźników protestujących przeciwko wysokim cenom paliwa. W tym okresie zeszłego roku baryłka ropy kosztowała 48 USD; dziś kosztuje 140 USD. W tym okresie zeszłego roku ceny żywności na Haiti były osiągalne nawet dla najbiedniejszych mieszkańców; dziś mamy zamieszki na ulicach Haiti spowodowane brakiem żywności i problemami, jakie to powoduje. To są wyzwania, którym musimy stawić czoła na szczeblu europejskim; to są trudności, z którymi musimy się zmagać.
Nie zapominajmy, że nie jest to jeszcze koniec świata. Byliśmy tu przedtem: i Francuzi, i Holendrzy powiedzieli "nie” wcześniejszemu Traktatowi i znaleziono mechanizm organizowania i poprawy projektu europejskiego.
Nie jest to czas na wzajemne oskarżanie się i wskazywanie palcem. Lecz, pomimo tego, co niektórzy z protestujących wewnątrz tej Izby mogą sądzić, jest to czas dla wyrażenia szacunku: nie tylko szacunku dla irlandzkich wyborców, którzy wyrazili swą demokratyczną opinię na temat Traktatu, ale także szacunek dla innych państw i ich własnych praw dotyczących kwestii, w jaki sposób działają i jak ratyfikują Traktat. Nie jest naszym zadaniem dyktowanie komukolwiek, komu ma się przypodobać, a komu nie.
Mówię do tych, którzy nosząc podkoszulki wewnątrz tej Izby nie tylko nie uszanowali Izby i członków Izby, ale też w żaden sposób nie przedstawiali bądź reprezentowali obywateli Irlandii lub narodu irlandzkiego.
(Oklaski)
Chcę powiedzieć jasno, że ci sami populiści tutaj po mojej lewej stronie, ci sami ludzie, którzy twierdzą, ze bronią praw Irlandczyków są tymi samymi osobami, które pokazywała irlandzka telewizja świętujących głos Irlandii na "nie” w pubie w Brukseli. Oczywiście spożywano alkohol, ale jaki mają oni szacunek do obywateli Irlandii czy flagi Irlandii, której użyli jako obrusu, aby mieć na czym stawiać swoje drinki? To jest właśnie to, co reprezentuje sobą owa grupa; to jest ten rodzaj braku szacunku, który okazują społeczeństwu.
(Oklaski)
Pozwólmy sobie pójść dalej. Projekt europejski jest jedynym wartym ratowania. Tu nie tylko chodzi o pokój i dobrobyt, tu chodzi o solidarność. Wiele lat temu irlandzki poeta Sean O”Casey napisał w dziele Juno i Paw: "Często patrzę w niebo i zadaję sobie pytanie - czym jest księżyc, czym są gwiazdy?” Może dziś musimy zadać sobie pytanie skierowane do tego pokolenia: co właściwie znaczy Unia Europejska i w jakim kierunku chcemy, aby podążała?
(Oklaski)
Francis Wurtz
w imieniu grupy GUE/NGL. - (FR) Pani przewodnicząca, panie przewodniczący Komisji, panie urzędujący przewodniczący Rady, panie i panowie! Rada Europejska postąpiłaby rozsądnie powstrzymując się od okazywania jakiejkolwiek arogancji obywatelom Irlandii, którzy po prostu skorzystali z demokratycznego prawa przyznanego im przez Konstytucję. Zamiast wzywania do kontynuacji procesu ratyfikacyjnego, starając się izolować tę nową czarną owcę byłoby lepiej zabrać się do solidnej pracy w celu głębokiego przeanalizowania obecnej sytuacji. Irlandzki głos na "nie” był szczególnie silny wśród klas pracujących i chciałbym przypomnieć, że frekwencja była dużo wyższa niż w przeszłości; według mojej grupy pokazuje to, że kryzys dotyczący zasadności obecnego modelu europejskiego pogłębia się coraz bardziej. Kryzys ten był centralnym elementem francuskiego i holenderskiego głosowania na "nie”; jest wyrażany różnie w różnych miejscach, ale zawsze pozostaje zasadniczym problemem.
Przypomnijcie sobie protesty na wielką skalę przeciwko dyrektywie Bolkesteina; pomyślcie o dyskusji, która pojawiła się po sprawach Lavala i Vikinga, szczególnie w krajach skandynawskich, lub w Niemczech po orzeczeniu w sprawie Rüfferta. W tym względzie chciałbym powiedzieć mojemu przyjacielowi Martinowi Schulzowi, że zgadzam się całkowicie z tym, co powiedział o panu McCreevy. Problemem jest, że tamte decyzje - dopiero co przeze mnie wspomniane - nie zostały podjęte przez pana McCreevy, lecz przez Trybunał Sprawiedliwości na podstawie właściwych artykułów (artykuły 43 i 49 aktualnych traktatów wcielonych do traktatu lizbońskiego). Pomyślcie również o politycznych konsekwencjach potężnych strajków w Dacji w Rumunii przeciwko "Europie niskich kosztów”. Popatrzcie na gniew rolników lub drobnych rybaków mających kłopoty finansowe. To co leży u podstaw wszystkich tych sytuacji to przede wszystkim obecny społeczny i ekonomiczny model europejski: zamiast zapewniać bezpieczeństwo, prowadzi do zmniejszenia poczucia bezpieczeństwa. To jest problem numer jeden.
Innym czynnikiem jest sposób funkcjonowania Unii. Decyzje są podejmowane z dala od obywateli i bez ich udziału. Jesteśmy zadowoleni z wyjaśniania ich ludziom zamiast konsultowania ich z nimi. Zamierzona decyzja o przedstawieniu traktatu lizbońskiego w formie będącej całkowicie nieczytelną dla laika jest pod tym względem doskonałą ilustracją tego, co mógłbym nazwać "syndromem wieży z kości słoniowej”. Ma to druzgocący wpływ na naszych obywateli, szczególnie w krajach o małej populacji, którzy czują się tak, jakby byli oszukiwani po to, aby służyć interesom silniejszych narodów.
Na koniec, powstaje coraz więcej pytań w wielu krajach, włączając w to Irlandię, o rolę jaką Europa odgrywa w świecie w którym oczekuje się położenia większego nacisku raczej na siłę polityki niż na politykę siły. Ucieczka od tego rodzaju rozmów niesie za sobą zaostrzenie kryzysu w Unii; podjęcie ich w całkowitej przejrzystości będzie pierwszym krokiem na drodze do znalezienia rozwiązania.
Nigel Farage
w imieniu grupy IND/DEM. - Pani przewodnicząca! Nikt inny tego nie powiedział, ale ja to powiem: dobra robota Irlandczycy!
(Oklaski z niektórych sektorów)
A jednak, przed tym jak podano oficjalne rezultaty, pan Barroso zwołał konferencję prasową, mając spojrzenie tak przebiegłe i nieuczciwe, jakiego nigdy przedtem nie widziałem, mówiąc - pomimo obowiązujących reguł klubu - że Traktat nie jest martwy i że będziemy kontynuować. Szczerze mówiąc, była to odrażająca manifestacja; był to policzek dla demokracji. Jest całkowicie jasne, że ratyfikacje powinny zostać teraz wstrzymane, tak samo jak wstrzymane powinno zostać wcielanie Traktatu.
Kiedyś myślałem, po rezultatach: francuskim i holenderskim, że nie przyjmujecie tego do wiadomości, ale teraz zdaję sobie sprawę, ze stoi za tym nowe zjawisko: to "nacjonalizm UE” i jest to najniebezpieczniejsze polityczne zjawisko szerzące się w Europie od 1945 r. Ignorujecie wyborców, niszczycie demokrację i pokazaliście, że nie zatrzymacie się przed niczym. Zatem zadajcie sobie pytanie: dlaczego politycy, dlaczego ta klasa jest teraz niepopularna? A później w dniu dzisiejszym, panie Barroso, ta Izba będzie głosować za nowym komisarzem ds. sprawiedliwości i jest prawdopodobne, że były skazany łapówkarz zostanie od jutra komisarzem ds. sprawiedliwości Unii Europejskiej.
Tak naprawdę nie potrzebujecie Partii Niepodległości Zjednoczonego Królestwa. Wy niszczycie Unię Europejską na oczach wyborców. Gratuluję wam wszystkim dobrej roboty!
(Oklaski z niektórych sektorów)
Ashley Mote
Pani przewodnicząca! Chciałabym przypomnieć Izbie, że poszanowanie prawa jest ważniejsze niż prawo samo w sobie.
(Głośne protesty)
Lizbona wymaga jednomyślności. Zignorujcie to, a zlekceważycie poszanowanie prawa. Irlandczycy nie stanowią jedynie 10% UE, są 100% wyborców uprawnionych do głosowania i oni wszyscy wiedzą, my wszyscy wiemy, że inni zagłosowaliby na "nie” gdyby dano im taką szansę.
(Dalsze głośne protesty)
Lizbona była nieporozumieniem i Irlandczycy wiedzieli czemu. Inni głosowaliby na "nie”, gdyby dano im taką szansę. Sugerowanie teraz, że proces powinien postępować, wymyślanie sprytnych sposobów wskrzeszania Lizbony wbrew woli społecznej jest arogancją na nieprawdopodobną skalę i widzieliśmy to już wcześniej. Austriacki minister spraw zagranicznych stał w tym miejscu po odrzuceniu poprzedniego Traktatu i chwalił się około 36 projektami i instytucjami wciąż postępującymi naprzód; one nadal nie posiadają ustawodawstwa, aby po klęsce traktatu lizbońskiego uzyskać jednogłośność.
Mam przesłanie dla was od Edmunda Burke”a: "Nie wy, ale lud jest panem, a wy lekceważycie to i nie szanujecie prawa na własne ryzyko”.
(Oklaski z niektórych sektorów)
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji. - (FR) Panie przewodniczący! Chciałbym przy tej okazji podkreślić znaczący konsensus osiągnięty w tej Izbie w zakresie następnych kroków, jakie należy podjąć. Uważamy, z kilkoma wyjątkami, które tylko dodają debacie kolorytu, że rozdąsane byłoby, aby wszystkie państwa członkowskie ukończyły proces ratyfikacyjny. Taka opinia została także wyrażona przez rząd irlandzki i przez posłów, zwłaszcza pana Crowleya, który jest Irlandczykiem i stwierdził, że wszystkie kraje mają takie samo prawo do wyrażenia opinii. Jeżeli moglibyśmy zatem zakończyć ten proces, bylibyśmy w stanie podjąć konstruktywną debatę nad tą kwestią z naszymi irlandzkimi przyjaciółmi w duchu solidarności, ponieważ nie może być unii bez solidarności. Uważam, że konsensus ten jest umacniany i mam nadzieję, że zostanie on wzmocniony dzięki debacie w Radzie Europejskiej, która odbędzie się jutro i w następnych dniach. W każdym razie jest to stanowisko, które Komisja przedstawi Radzie Europejskiej.
Jednocześnie, jak wielu z państwa podkreśliło, także pan Watson i inni, ważne jest, abyśmy nie doprowadzili do paraliżu poprzez badanie wyłącznie kwestii instytucjonalnej. Najlepszym sposobem wzmacniania demokratycznej legitymizacji Unii Europejskiej jest dostarczanie wyników i zademonstrowanie, że pracujemy z naszymi obywatelami; w rzeczywistości świat nie może czekać na Europę, aby podjęła ona decyzje instytucjonalne. Istnieją pilne kwestie, takie jak zmiany klimatyczne, bezpieczeństwo energetyczne i migracja, który wymagają odpowiedzi ze strony Unii, nawet w obecnych ramach instytucjonalnych.
Inną kwestią, którą chciałbym skierować do mojego dobrego przyjaciela pana Schulza, jest to, że musimy uniknąć szukania kozłów ofiarnych. Oczywiście nie byłem zadowolony z uwag uczynionych przez mojego kolegę pana komisarza McCreevy'ego. Jednakże chciałbym także wspomnieć pewne uwagi uczynione przez polityków krajowych, które nie były pomocne w tym procesie, a nawet przez posłów tej Izby, którzy nie zawsze mówią to, co chcielibyśmy słyszeć.
Bądźmy realistami! W okręgu wyborczym, w którym kandydował pan McCreevy głosy na "tak” przeważały i myślę, że atakowanie teraz irlandzkiego komisarza nie jest najlepszym sposobem zapewnienia skutecznego dialogu z naszymi irlandzkimi przyjaciółmi. Musimy skoncentrować się na pozytywnych aspektach, a nie na szukaniu kozłów ofiarnych; nie byłoby to sprawiedliwe. Jeśli będziemy działali w duchu współpracy w naszymi instytucjami, skoncentrujemy się na wynikach, jakich oczekują od nas nasi obywatele, zapewnimy atmosferę przychylną dla tego dialogu, to moim zdaniem możliwe będzie rozwiązanie tego problemu. Nie możemy rozwiązać tego problemu poprzez wzajemnie obwiniane się, ani pesymizm, "crisophilie” lub rozmowy o upadku. Rozwiążemy go poprzez próbę wzmocnienia, poprzez nasze wyniki, naszą demokratyczną legitymizację i poprzez uznanie, że wszyscy musimy działać zarówno w instytucjach europejskich i w rządach krajowych i ponosimy odpowiedzialność za to, aby nasz ideał, nasz europejski ideał pozostał aktualny.
(Oklaski)
Philip Bushill-Matthews
Panie przewodniczący! Jak wiadomo, UE oparta jest na czterech wolnościach: swobodzie przepływu osób, towarów, kapitału i usług. Pierwsza z nich dotyczy ludzi. Kiedy Jean Monnet wiele lat temu przedstawiał swą wizję Europy, powiedział - i tu proszę wybaczyć mi mój niepoprawny francuski "Nous ne coalisons pas des États, nous unissons des hommes”.
A zatem UE powinna skupiać się na ludziach, a nie na polityce. Nie tylko powinna ona być kierowana przez ludzi, ale ludzie muszą zobaczyć i uwierzyć, że jest ona kierowana przez ludzi. W czwartek w ubiegłym tygodniu usłyszeliśmy opinię ludzi i był ona jednoznaczna; odpowiedź była jasna: "nie”.
Przypominam kontekst pierwszego traktatu konstytucyjnego. Uznano, że UE staje się coraz bardziej odległa od ludzi i że istnieje konieczność rozwiązania tego problemu. Ogłoszonym celem było przygotowanie traktatu, który byłby prostszy, bardziej przejrzysty, bliższy ludziom. Jednakże w międzyczasie politycy porzucili te cele i przedstawili Traktat, który jest bardziej skomplikowany, mniej przejrzysty i nawet bardziej oddalony od ludzi. Z pewnością tak ludzie wciąż myślą o tym ostatnim Traktacie.
Naszą odpowiedzią nie może być przejście nad tym do porządku dziennego. Jeśli ludzie dostrzegają, że UE oddala się od nich, wtedy kontynuowanie działań przez polityków, niezależnie od okoliczności, jeszcze pogłębi ten problem. Naszym problemem nie może być dyskutowanie nad szybkością, z jaką UE powinna teraz podążać; należy przedyskutować kierunek, w którym ona podąża. Posłuchajmy ludzi, a oni nam to powiedzą.
Jeśli proces ratyfikacyjny będzie kontynuowany, będzie to oznaką, że liderzy UE nie nauczyli się niczego i że politycy wciąż uważają, że wiedzą najlepiej, co należy czynić, a ludzie nie mają racji.
Ludzie z definicji zawsze mają rację. Nazywamy to demokracją. Chcemy, aby UE była skoncentrowana na ludziach i aby zapewniała tę demokrację. A zatem nie możemy ignorować głosowania w Irlandii; powinniśmy się na nim oprzeć. Proces ratyfikacyjny powinien zostać zatrzymany. Powinniśmy zacząć słuchać ludzi.
(Oklaski)
Kończąc: Martin Schulz powiedział w swym bardzo wymownym i wykwintnym wystąpieniu, że istnieje kryzys zaufania. Zgadzam się z nim. Ludzie utracili zaufanie pokładane w politykach. Jest to dla nas sposobność, abyśmy to przyznali, abyśmy pokazali, że słuchaliśmy, abyśmy odzyskali i odbudowali ich zaufanie. Nie jest dobrym rozwiązaniem dążenie do tego, abyśmy wszyscy stali się wspaniałymi mówcami; musimy pokazać, że potrafimy być wspaniałymi słuchaczami.
(Oklaski)
Poul Nyrup Rasmussen
Panie przewodniczący! To, o czym mówił przed chwilą szanowny poseł, to nie jest demokracja. Demokracją jest powiedzieć: "Szanujemy decyzję Irlandii i szanujemy decyzję każdego innego państwa członkowskiego”. A zatem popieram uwagi uczynione przez przewodniczącego Komisji: osiągnęliśmy tutaj w Parlamencie konsensus w sprawie procesu, szanując zdanie Irlandii, ale szanując także opinie wszystkich pozostałych państw członkowskich. Kontynuujmy ten proces; musimy go obecnie kontynuować.
Druga kwestia: nie pozwalajmy już na przerwy, proszę! Żadnych okresów refleksji. Żadnych rozważań bez treści. Skoncentrujmy się na rzeczywistych problemach: to właśnie musimy uczynić.
Oczywiście pan przewodniczący Barroso bronił swych komisarzy, także pana McCreevy'ego. Kiedy krytykujemy pana McCreevy'ego nie jest to krytyka osobista. Kiedy przewodniczący mojej grupy wspomina o panu McCreevy to ze względu na politykę, jaką prowadzi - a jego polityka jest także polityką pana Barrosy.
Pan Barroso powiedział dzisiaj wiele mądrych rzeczy, ale kiedy mówił o siłach konkurencyjnych nie usłyszałem nic na temat spekulacji na rynku finansowym w odniesieniu do cen żywności. Chciałbym to usłyszeć i chciałbym to usłyszeć od pana McCreevy'ego. Nie usłyszałem od pana Barrosy, kiedy mówił o kwestiach gospodarczych, o tym, że brakuje nam miejsc pracy w Europie. Chciałbym od niego usłyszeć, że ze względu na kryzys finansowy tracimy miejsca pracy. Chciałbym, aby Komisja przedstawiła nowy plan rewitalizacji gospodarczej - nie tylko teoretyczny, ale skoordynowany plan działań inwestycyjnych.
Po trzecie, pan McCreevy ma obecnie rację, próbując powiedzieć, że przyczyną kryzysu finansowego są agencje i biura - Standard & Poors, FTSE i inne - i że poddamy je regulacjom. Jednakże jest to w pewnym sensie to zastrzelenie posłańca. Naprawdę uważam, że przewodniczący Komisji powinien nam dzisiaj powiedzieć: tak, zgadzam się, musimy posiadać uniwersalne regulacje, lepsze niż te, które posiadamy, abyśmy mogli zapewnić miejsca pracy i lepszy klimat, a nie większe skupienie się na pieniądzach i tym, jak stworzyć pieniądze z niczego, w zamian za produkcję i miejsca pracy. Dajcie nam dzisiaj takie wrażenie. Macie do przekazania zwykłym ludziom konkretną wiadomość.
Marian Harkin
Panie przewodniczący! Jako poseł irlandzki reprezentuję 54% głosujących na "nie” oraz 46%, którzy głosowali na "tak”. Ci, którzy są prawdziwymi demokratami, patrzą nie tylko na wyniki, ale starają się reprezentować wszystkich obywateli.
Reprezentuję suwerenne państwo, ale nie możemy utrzymać suwerenności swego własnego państwa członkowskiego - w moim przypadku Irlandii - jeśli nie utrzymamy suwerenności wszystkich państw członkowskich. W tym kontekście jeśli inne państwa członkowskie postanawiają korzystać z ich suwerenności i ratyfikować traktat lizboński, lub przeciwnie, żaden prawdziwy demokrata, żaden sztandarowy demokrata, który dzisiaj twierdzi że jest Irlandczykiem, nie może w sposób uzasadniony sprzeciwić się. Irlandia mówi za Irlandię, Słowenia za Słowenię. To jest prawdziwa demokracja i prawdziwa suwerenność.
Kluczową kwestią w debacie lizbońskiej w Irlandii była zasada jedności. Aby Traktat został ratyfikowany potrzebujemy jednomyślności. Wszystkie 27 państw członkowskich musi się zgodzić - to jest zasadnicza kwestia. Nie możemy nie zdać tego testu i na tym polega wyzwanie. Naszym zadaniem jako polityków jest podjęcie tego wyzwania, wysłuchanie naszych obywateli, znalezienie rozwiązań i odniesienie sukcesu w budowaniu lepszej Europy. Niektórzy z głosujących na "nie” w Irlandii mówili o lepszym rozwiązaniu. Bądźmy optymistami i poszukajmy lepszego rozwiązania dla wszystkich obywateli. Potrzebujmy nieco czasu i przestrzeni w Irlandii, aby zastanowić się i znaleźć rozwiązania. W Irlandii istnieje dobra wola w odniesieniu do Unii Europejskiej.
Kto w 1945 r., kiedy Europa była zrujnowana przewidywałby, że w 2008 r. będziemy obchodzić 50. rocznicę pokoju? Niech to będzie nasza inspiracja. Europa jest pracą w toku, w trakcie przemian z pewnością trudnych, ale zawsze ważnych. To dlatego tutaj jesteśmy. Obywatele europejscy chcą, aby Unia funkcjonowała. Chcą tego także obywatele irlandzcy. Tego jestem na sto procent pewien. Nie rozczarujemy ich.
Johannes Voggenhuber
(DE) Panie przewodniczący, panie urzędujący przewodniczący! Wiadomość, jaką otrzymuję od rządów jest taka, że jest to problem irlandzki. Kiedy mówię do obywateli to wiadomość, jaką od nich otrzymuję, jest taka, że jest to problem europejski i konflikt z Europą. Rządy mówią nam, że jest to konflikt dyplomatyczny. Obywatele mówią nam, że jest to atak na ich suwerenność; czują się wykluczeni i głęboko skrzywdzeni. Rządy mówią nam, że to głosowanie przeciwko Traktatowi jest niezrozumiałe. Kiedy słucham obywateli, to mówią nam, że to Traktat i proces są niezrozumiałe. Rządy mówią nam, że muszą zająć się prawdziwą agendą. Obywatele mówią nam, że przez cztery lata przywiązywali wagę do prawdziwej agendy i chciałbym powiedzieć przewodniczącemu Komisji, że nie mają oni na myśli wojska, policji i bezpieczeństwa wewnętrznego: mają na myśli odpowiedzialność społeczną i europejską odpowiedź na globalizację. Mają na myśli wzmocnienie demokracji i przejrzystości.
Panie urzędujący przewodniczący! Rządy planują zapytać rząd irlandzki, co skłoniło do odrzucenia Traktatu. Zamiast tego rządy powinny zapytać siebie samych: kogo naprawdę należy winić? Rządy zignorowały pisanie na murach po głosowaniu na "nie” we Francji i Holandii. Czy rządy naprawdę zajęły się rzeczywistymi kwestiami? Czy dokonując przeglądu Traktatu naprawdę odpowiedziały na zawiedzione oczekiwania? Czy Francuzi za cicho wyzwali do nowego porządku społecznego, wzmocnienia odpowiedzialności społecznej i równości? Czy żądania dotyczące wzmocnienia demokracji po prostu nie były wystarczająco jasne? A zatem co zrobiliście? Po prostu ponownie rozłożyliście Traktat na części i stworzyliście nieczytelną mieszankę przypisów, odniesień krzyżowych i podtekstów, a wy zastanawiacie się, dlaczego obywatele odrzucili Traktat.
Istnieje jedno poważne zagrożenie w tym ataku na suwerenność. Jest to nie tylko atak na obywateli irlandzkich; jest to w rzeczywistości zagrożenie, że ten rodzaj żalu będzie się rozprzestrzeniał i że Europejczycy jako całość powiedzą: obywatele irlandzcy zagłosowali za nas! Odpowiedzialność za to spoczywa na was, na rządach! Naprawdę nadszedł czas.
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Konrad Szymański
Panie Przewodniczący! To jest bardzo nerwowa debata, jednak zalecałbym ostrożność, maksymalną ostrożność w deklaracjach, jakie składamy po irlandzkim referendum. Próby stawiania Irlandii do kąta, postulaty wręcz wyłączenia Irlandii z Unii, co nieszczęśliwie przydarzyło się jak zwykle nadpobudliwemu Martinowi Schulzowi, są znacznie bardziej szkodliwe dla Europy, niż sam wynik referendum. To właśnie paternalizm Brukseli stoi u podstaw irlandzkiego "nie”, irlandzkiej irytacji.
To nie prawda, że Europa niedomaga z powodu braku nowego traktatu. Europa niedomaga z powodu różnic interesów, z powodu egoizmu państw członkowskich, i nie jest to sprawa Irlandii. Niedomaganie w sprawach zagranicznych to kwestia np. Niemiec, które chcą wygrywać dobre stosunki z Moskwą kosztem państw Europy Środkowej. To także sprawa Francji, która przymyka oczy na neoimperialną politykę rosyjską w regionie, mając pełne usta frazesów o awangardzie europejskiej z polskim udziałem. Proszę nie chować za traktatem własnych słabości. Proszę nie chować własnych słabości za decyzją Irlandczyków.

Bairbre de Brún
(GA) Panie przewodniczący! Obywatele irlandzcy przemówili. Głosowanie, jakie odbyło się przeciwko traktatowi lizbońskiemu w ostatni czwartek nie było głosowaniem przeciwko UE. Przeciwko miejscu Irlandii w UE. Irlandia uzyska korzyści społeczne i gospodarcze - zarówno na północy i na południu - z uwagi na jej członkostwo, mimo że istnieją też pewne trudności.
Problem polegała na tym, czy traktat lizboński był dobry dla obywateli Irlandii, dla reszty Europy i dla rozwijającego się świata? Traktat lizboński został poddany głosowaniu obywateli Irlandii i został odrzucony. Traktat lizboński jest skończony. Obywatele irlandzcy, tak jak wcześniej obywatele francuscy i niderlandzcy, chcą lepszego rozwiązania.
Teraz mamy możliwość ponownego rozpoczęcia debaty w sprawie przyszłości Europy. Musimy wykorzystać tę możliwość.
Poszukiwanie sposobów uniknięcia lub obejścia demokratycznie wyrażonej woli obywateli byłoby nie do przyjęcia dla liderów UE. Proces ratyfikacji musi się zatrzymać, tak jak to miało miejsce po odrzuceniu konstytucji UE. Jednakże przy tej okazji musimy słuchać obywateli Irlandii; musimy słuchać ludzi. Wiele takich samych obaw, które zostały podniesione we Francji i Holandii, powstało w Irlandii. Musimy słuchać tych obaw. Musimy zająć się tymi obawami.
Za sprawą kampanii prowadzonej przed referendum w Irlandii wiele kluczowych kwestii podnoszonych było wciąż na nowo: deficyt demokracji, utrata przez Irlandię uprawnień w Europie, neutralność i brak militaryzacji, prawa pracowników i usługi publiczne oraz wpływ Traktatu na rozwijający się świat. Należy zająć się tymi kwestiami.
Projekt europejski zostaje obecnie poddany demokratycznemu testowi poprzez jego odpowiedź na głosowanie w Irlandii. Czy Europa słucha ludzi, czy respektuje ich demokratyczną wolę, czy też alienuje swych obywateli poprzez oddzielenie ich od tych kwestii?
Moim zdaniem musi zwyciężyć demokracja. Musimy słuchać tego, co powiedzieli ludzie w Irlandii. Musimy odrzucić mówienie o oddzieleniu ich lub posuwaniu się naprzód bez nich, izolowaniu ich lub obwinianiu ich. Musimy słuchać bardzo uważnie i spokojnie tego, co powiedzieli obywatele irlandzcy oraz wysłuchać problemów, jakie wskazali w zakresie neutralności i kwestii militaryzacji UE, w zakresie demokracji i siły głosu Irlandii oraz innych mniejszych krajów w Europie, w zakresie praw pracowników i usług publicznych oraz Europy socjalnej.
Musimy tego słuchać. Musimy teraz wykorzystać możliwość i przemówić do rządu irlandzkiego, słuchać obywateli Irlandii i wyznaczyć drogę naprzód oraz opracować tekst, z którego w przyszłości wszyscy będą zadowoleni.
Kathy Sinnott
Panie przewodniczący! Podczas tej kampanii doświadczyłam dwóch poważniejszych odczuć. Pierwszym było ogólne odczucie, że podejmowanie decyzji jest oddalane od obywateli na rzecz odległej biurokracji. Drugim i prawdopodobnie głębszym odczuciem była utrata wartości, a w dokładniej, odczucie, że się one zmieniają.
Irlandia chlubiła się wartościami chrześcijańskimi, ale uważała się na naród materialistów. Od piątku pod adresem mojego kraju skierowano wiele niepochlebnych słów. Jest tak, jak w sytuacji, gdy jesteśmy znieważani. W rzeczywistości Irlandia stanowczo powiedziała "nie, dziękuję” traktatowi lizbońskiemu.
Jeśli odpowiedzią na demokratyczną wolę ludzi, jaką słyszałam w ostatnich pięciu dniach, jest oburzenie, to coś jest nie w porządku. Nie popełniajmy błędu: Irlandia jest proeuropejska. Uważamy, ale oczywiście wy nie podzielacie tej opinii, że projekt europejski zboczył z właściwej drogi. Stracił on z pola widzenia coś, czego potrzebuje najbardziej - demokrację - i zapomniał o jedynych ludziach, którzy się liczą - swych obywatelach.
A zatem zanim spróbujcie ominąć nasze demokratyczne decyzje, zadajcie sobie dwa pytania: czy rzeczywiście uważacie, że ten Traktat przetrwałaby w referendach w pozostałych 26 krajach? I po drugie: czy działanie demokratyczne zagraża krajowi ze względu na to, że jest on krajem demokratycznym?
(Oklaski)
Frank Vanhecke
- (NL) Panie przewodniczący! Im dłużej idziemy tym bardziej europejscy mandaryni zachowują się jak autystyczni politycy, całkowicie odcięci od rzeczywistego świata, od obywateli, którym niemniej jednak wciąż rzekomo służą. Teraz mówią, że mała Irlandia nie ma prawa do sprzeciwienia się traktatowi europejskiemu, który może wkrótce zostać ratyfikowany przez 26 z 27 państw członkowskich. Co za arogancja! Przede wszystkim tylko Irlandia powiedziała "nie”, ponieważ tylko Irlandii dano szansę, aby powiedzieć "nie”. Każdy wie, że potwór z Lizbony, który wyłonił się z poronionej konstytucji europejskiej jak potwór Frankenstein, zostałby masowo odrzucony przez wyborców z niemalże wszystkich państw członkowskich, gdyby tym wyborcom dano szansę, aby zagłosować. W imię demokracji, wynik demokratycznych wyborów zostaje wygwizdywany i zamieciony na bok. Jesteśmy na drodze wiodącej prosto do totalitaryzmu państwa euro-nazistowskiego.
Alojz Peterle
(SL) Decyzja obywateli irlandzkich była demokratyczna i szanujemy ją, nie ma zatem konieczności, aby apelować do nas demokratów, abyśmy okazali szacunek. Nie ma co do tego wątpliwości, jednakże nie wystarczy ją respektować, musimy być świadomi konsekwencji i musimy zrozumieć w kontekście irlandzkim i europejskim, dlaczego większość jednego z najlepiej prosperujących państw członkowskich Unii Europejskiej odrzuciła Traktat, który w ostatnim roku szefowie państw - w tym szef Irlandii - lub rządków podpisali z zamiarem zapewnienia skutecznej wspólnej odpowiedzi na trudne nowe wyzwania, czy to związane ze środowiskiem, energią, migracją, czy też zdrowiem.
Zgadzam się, że potrzebujemy czasu, aby się zastanowić, ale nie powinno to dotyczyć kontynuowania ratyfikacji. Kontynuowanie ratyfikacji nie wymaga dalszego zastanawiania się, a proces ten musi być kontynuowany. Dotyczy on nie tylko Irlandii i całej obecnej Unii Europejskiej, ale także przyszłości Europy, która jeszcze nie jest całkowicie zjednoczona. W tym kontekście gratuluję prezydencji słoweńskiej wszystkich jej sukcesów, jakie odniosła w zakresie zbliżania krajów Bałkanów zachodnich, a zwłaszcza porozumień o stabilizacji i stowarzyszeniu z Serbią oraz Bośnią i Hercegowiną. W tym obszarze musimy być zadowoleni z każdego kroku naprzód podejmowanego w duchu europejskim i musimy wykorzenić wszystkie źródła rozwoju konfliktu, co stało się możliwe dzięki europejskiej perspektywie. Zalecam, abyśmy byli niestrudzeni.
Mam nadzieję, że zwycięstwo sił proeuropejskich w Macedonii pomoże Radzie w podjęciu decyzji w sprawie rozpoczęcia negocjacji z tym krajem, który już jest kandydatem i spędził wiele czasu w poczekalni. Mam także nadzieję, że nowy rząd macedoński, któremu powierzono silny mandat, skorzysta z tej nowej dozy zaufania w zakresie polityki, która wzmocni rozwój w kierunku otwartych negocjacji.
Jo Leinen
(DE) Panie przewodniczący! To, czego oczekuje jutro od Rady Europejskiej to pewna wyraźna samokrytyka: samokrytyka ze względu na jej nikczemny brak komunikowania się z ludźmi i informowania ich o tym nowym europejskim Traktacie. To naprawdę jest wstrząsające, że rządy negocjują traktaty, a nawet starannie dopracowują ceremonie ich podpisania, a następnie wracają do swych stolic i już się nad nimi nie zastanawiają. Jest to najważniejsza przyczyna poruszenia, jakiego doświadczyliśmy w przeszłości i którego obecnie doświadczamy za sprawą Irlandii.
(Oklaski)
Chciałbym, abyśmy wyciągnęli pewne lekcje z przeszłości: Rada musi wreszcie porzucić swą taktykę blokady i rozpocząć wspólną strategię komunikacji lub strategię PR z Komisją i Parlamentem, abyśmy mogli rzeczywiście zabrać obywateli w naszą podróż do Europy zamiast pozostawiać ich na poboczu. Obecnie instytucje te zachowują się jak rodzice, którzy wydają dzieci na świat, a następnie pozostawiają je w rynsztoku i zapominają o nich. Jest to po prostu nie do przyjęcia. Musimy obecnie ponieść konsekwencje, a to oznacza opracowanie wspólnej polityki komunikacji i informacji, co także jest częścią procesu demokratycznego. To jest podstawa demokracji, tak aby ludzie rozumieli, gdzie zmierza Europa i dostrzegli że są oni częścią tego procesu.
Z przyjemnością posłucham wiadomości wysłanej przez obywateli Irlandii, ale kiedy pani Sinnott mówi nam, jak to uczyniła wczoraj, że większość głosujących z jednego miasta głosowało przeciwko traktatowi lizbońskiemu, ponieważ budowana jest tam fabryka do spopielania odpadów i mamy prawodawstwo europejskie, które wzywa do spopielenia odpadów, wtedy naprawdę zastanawiam się, co to ma wspólnego z traktatem lizbońskim. Usłyszeliśmy wiele takich argumentów i musimy być szczerzy w tym zakresie: nie wszystkie z nich mają znaczenie i zasługują na rozważenie.
Musimy pomyśleć o nowej formule dla ratyfikacji traktatów europejskich. Każdy kraj musi mieć możliwość wyrażenia swej opinii i mam nadzieję, że dzisiaj popołudniu Izba Lordów ratyfikuje Traktat i wyśle wyraźny sygnał, że proces jest kontynuowany.
Andrew Duff
Panie przewodniczący! Dzisiaj po południu parlament brytyjski w Westminster zakończy proces ratyfikacyjny traktatu lizbońskiego. Pokrzepiające będzie, kiedy w jutrzejszej prasie będziemy mogli przeczytać, że Wielka Brytania wreszcie powiedziała "tak” Europie. Przyczyni się to w znacznym stopniu do odnowienia moralnego autorytetu i wiarogodności politycznej Wielkiej Brytanii i powinno to wspomóc Irlandię w znalezieniu nowego konsensusu opartego w mniejszym stopniu na libertas, a w większym na veritas.
Dziwne, że pan Farage i jego prawicowe ugrupowanie preferuje pozwala, aby w obcym kraju podejmowano decyzję w imieniu i miejsce brytyjskiego suwerennego parlamentu w drodze referendum. Potwierdza to moją opinię, że plebiscyt jest formą demokracji ewentualnie dostosowaną do rewolucyjnych okoliczności, ale kompletnie niestosowną w odniesieniu do świadomych i rozważnych decyzji dotyczących skomplikowanej rewizji Traktatu. Dlatego też ten Parlament musi wspomóc Radę w wypełnieniu treścią traktatu lizbońskiego.
Ian Hudghton
Panie przewodniczący! Traktat lizboński jest martwy. Ze względu na brak jednomyślności jest to po prostu fakt prawny. Wyborcy, nie tylko w Irlandii, ale także ze Francji i Holandii, powiedzieli "nie” tekstowi Traktatu lub jego brata bliźniaka.
W celu odzyskania zaufania naszych obywateli musimy czynić więcej niż ponowne oznakowanie i zmiana nazwy tekstu z Lizbony i próba przepchnięcia go dalej. Nowy Traktat był za prosty, aby zadrwić i za bardzo skomplikowany i za mało przejrzysty, aby wyjaśnić, utrudniając kampanię na rzecz jego przyjęcia w referendum w każdym kraju.
Wiele zmian, które zostały wprowadzone do tego Traktatu, było dobrych, nawet koniecznych, ale zostały one przyćmione nieprzejrzystym, niezrozumiałym językiem, którego prawie nikt nie może zrozumieć.
Do pozostałych ośmiu państw członkowskich należy podjęcie decyzji, czy i w jaki sposób kontynuować tę ratyfikację, ale uważam, że byłoby bardzo przydatne, gdyby na przykład w Wielkiej Brytanii postanowiono uczynić to w drodze referendum i pozwolono nam dowieść, że posiadamy zaufanie do ludzi, aby kontynuować ten proces.
Mario Borghezio
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Jeśli referendum irlandzkie jest nieważne i nieobarczone konsekwencjami, to dlaczego zostało przeprowadzone? Dlaczego postanowiono zapewnić tę możliwość plebiscytu, jak usłyszeliśmy?
Jest to poważna sprawa, kiedy parlament odmawia możliwości i znaczenia umożliwienia ludziom wyrażenia swej całkowicie swobodnej opinii, co uczynili obywatele irlandzcy. To głosowanie jest po prostu ładnym nagrobkiem, na którym postawiono celtycki krzyż, dla perspektywy europejskiego superpaństwa, którego nasze społeczeństwa tak nie lubią. Nie lubią rozprzedawania politycznej, a także walutowej suwerenności.
Jest to stan faktyczny, który daje nadzieję tym z nas, którzy jak obywatele irlandzcy mocno wierzą w Europę ludzi i regionów. Dlatego też my w Padanii także wzywamy do referendum, nawet mimo to, że pod względem prawnym Traktat obecnie został odrzucony, zniweczony. Został on zniweczony przez tę niewiarygodną procedurę zatwierdzenia Traktatu, który ma wpływ na przyszłość naszych obywateli, na mocy głosowania parlamentarnego, z wyłączeniem obywateli.
Na szczęście jest jeden wolny naród, który posiada poczucie wolności w swym kodzie genetycznym. Być może ta siła narodziła się z konieczności walki o wolność. Obecnie nadszedł czas, aby wyrazić prawdziwe znacznie tego głosownia: świadczy ono, że "wystarczy oznacza wystarczy” brukselskim eurokratom, którzy chcą stworzyć superpaństwo znacznie oddalone od interesu i duszy naszych obywateli. My w Padanii wszyscy czujemy dzisiaj Irlandczykami.
Vladimír Železný
(CS) Panie przewodniczący! Po referendum irlandzkim pan Schulz, przewodniczący Grupy Socjalistycznej beszta nas, obywateli małych państw członkowskich, w szczególności Irlandii i Republiki Czeskiej, z typową niemiecką arogancją. Według niego kiedy takie małe kraje blokują wspólny proces reform, musimy je zapytać, czy chcą one pozostać w Unii Europejskiej, czy też nie. Pozwolę sobie zapewnić pana, panie przewodniczący (i może pan to przekazać, panie Schulz), że obecnie Irlandczycy zniweczyli ten chory produkt niemieckiej prezydencji, który jest nazywany strategią lizbońską, Czechy z zadowoleniem go pogrzebią i wciąż pozostają państwem członkowskim. Pogrzebią Traktat, ponieważ zawiera on kartę, a zatem po raz pierwszy od 60 lat stwarza w naszym kraju możliwość zwrotu własności kraju Sudeckiego oraz rewizji sprawiedliwego wyniku drugiej wojny światowej, zamiast tak zwanych dekretów Beneša. Pogrzebią go także dlatego, że pozbawia on małe państwa członkowskie prawa veta, natomiast wzmacnia niemieckie uprawnienia do głosowania z 9 do 18 głosów. Pan Schulz uczyniłby lepiej, gdyby zadał sobie pytanie, jaki wynik miałby w Niemczech traktat lizboński, gdyby został poddany głosowaniu społeczeństwa niemieckiego w referendum. Gratuluję Irlandczykom i wszystkim nam.
Jana Bobošíková
(CS) Panie i panowie! Uznanie, że traktat lizboński jest martwy i że była to ślepa uliczka, jest jedynym demokratycznym i sprawiedliwym rozwiązaniem. Jutro szefowie państw i rządów powinni wreszcie potwierdzić, że demokratyczna polityka nie jest prowadzona nad foie gras w klimatyzowanych pomieszczeniach i przestać próbować zarządzać z Brukseli życiem innych ludzi. Irlandzkie referendum wyraźnie wykazuje, że ludzie nie chcą tolerować odgórnych decyzji i arogancji ze strony władczej elity Unii. Rada musi zapewnić, że podejmowanie decyzji będzie dostępne dla społeczeństwa oraz przestać oszukiwać obywateli. Czy nie jesteśmy w stanie wyciągnąć lekcji z naszej historii? Czy po wszystkich krwawych wydarzeniach XX wieku elita polityczna naprawdę pragnie, aby duże kraje ponownie podejmowały decyzje z imieniu mniejszych? Czy niektórym premierom i ministrom nie wystarczyło przeżycie znaczącej części ich życia w reżimie totalitarnym?
Panie i panowie! Jutro Rada powinna odświeżyć podstawy: dlaczego Unia została utworzona i na jakich wartościach się opiera. Powinna szanować prawo i zasady oraz niezwłocznie oświadczyć, że dalsza ratyfikacja obecnie martwego traktatu lizbońskiego jest całkowicie bezcelowa.
Avril Doyle
Panie przewodniczący! Jeśli oczekuje pan, że nadam sens irlandzkiemu głosowaniu w sprawie traktatu lizbońskiego, proszę zawiodę pana: nie mogę tego uczynić. Jednakże o ile jestem głęboko rozczarowana wynikiem, jednego jestem pewna: musimy zaakceptować go jako demokratyczną wolę ludzi i go uszanować.
Jaki zwrot dla książek historycznych, jak patrzę za siebie dzisiaj tutaj, aby zobaczyć tę różnobarwną kolekcję skrajnie prawicowych kolegów z Wielkiej Brytanii, w tym Jim Allister i dziwacznego brytyjskiego więźnia dorzuconego na dokładkę, wszyscy odziani w zielone dżerseje, domagający się poszanowania dla irlandzkiego głosowania.
(Protesty ze strony niektórych posłów z grupy IND/DEM)
W jaki sposób w książkach historycznych można było napisać inaczej, jeśli posłowie brytyjscy zawsze szanowali głosowanie irlandzkie! Jak mogłoby być inaczej! Jak wiele żyć można byłoby ocalić! Z zadowoleniem to przyjmuję - mimo że tak późno. Wszyscy musimy szanować irlandzkie głosowanie.
(Protesty z sali)
Miał wiele czasu praktykując za barem; być może mógłby zamilknąć teraz na chwilę...
(Oklaski)
Jedna z posłanek irlandzkich z tej Izby, która już przemawiała dzisiaj rano, podczas kampanii rozdawała ulotki, na których widniała strzykawka. Być może mogłaby nam powiedzieć, gdzie w traktacie lizbońskim przewiduje się eutanazję, aborcję, prostytucję, decyzje w sprawie podatków od osób prawnych, gdzie leży zagrożenie dla irlandzkiej neutralności. Czekam na prawdę.
Rząd irlandzki musi przeanalizować spokojnie wynik w celu ustalenia dokładnie, co się stało z tekstem Traktatu, że nasi wyborcy zagłosowali przeciwko i musi dostarczyć odpowiedzi, która mogłaby by zaakceptowania nie tylko przez zagorzałych przeciwników z Irlandii, ale także przez rządy wszystkich pozostałych państw członkowskich i ich obywateli, którzy moim zdaniem także mają prawo do przedstawienia swej opinii i swego stanowiska i je także musimy szanować.
Potrzebna jest rozsądna odpowiedź na prawdziwe obawy elektoratu irlandzkiego, ale nie możemy zaspokajać ekstremistów. Kiedy kurz osiądzie mam nadzieję, że koledzy zgodzą się ze mną, że Europa dwóch prędkości nie jest prawidłową odpowiedzią, ale początkiem końca naszej Unii, najbardziej skutecznego demokratycznego projektu pokojowego naszych czasów.
Zawsze łatwiej było handlować obawą niż nadzieją. Sławny irlandzki polityk, jeden z naszych własnych - James Dillon - kiedyś powiedział: "kłamstwo dobrze powiedziane i powiedziane często dobitnie, jestem przeklęty jeśli prawda kiedykolwiek je dogoni”. Nie dogoniła. Nie udało nam się odróżnić faktów od fikcji w umysłach wystarczającej liczby naszych wyborców, mimo odważnych działań naszego kierownika ds. wyborów, Gaya Mitchella, i moich kolegów. Znalezienie rozwiązania obecnie należy do naszego nowego taoiseacha, który miał trudny początek urzędowania.
(Oklaski)
Richard Corbett
Panie przewodniczący! W rzeczywistości nie możemy tylko wysłuchać wyniku irlandzkiego referendum, ale zastanowić się nad nim i strawić go. Jednakże jak zostało powiedziane musimy także wysłuchać pozostałych 26 krajów, ich wyników, a także obaw, jakie mogą być wyrażone podczas ich ratyfikacji. A następnie musimy podjąć ogromne wyzwanie, aby wypełnić lukę.
Jeśli uzyskamy 26 ratyfikacji i jedno odrzucenie nie jest ani nierozsądne ani niedemokratyczne zapytanie tego jednego państwa, czy mogłoby rozważyć możliwość dostosowania pakietu reform, dokonanie jego przeglądu, lepszego wytłumaczenia jego streści, być może zmierzając do osiągnięcia nowego kompromisu zamiast blokowania wszystkich reform. Nie ma w tym nic nierozsądnego ani niedemokratycznego. Przede wszystkim nawet niektórzy prowadzący kampanię przeciwko Traktatowi w Irlandii twierdzili, że ich zamiarem jest ponowne otwarcie negocjacji i próba osiągnięcia lepszego porozumienia.
Niektórzy - i słyszeliśmy to z niektórych części tej Izby - chcą jedynie słuchać jednej strony, odpowiedzi, która im się podoba i która brzmi "nie”. Ja chcę słuchać obydwóch stron, a następnie zaleźć rozwiązanie, które będzie możliwe do zaakceptowania dla wszystkich 27 krajów. To jest wyzwanie, które musimy podjąć.
Marielle De Sarnez
(FR) Panie przewodniczący! Z pewnością nigdy nie jest drugorzędnym wydarzeniem, kiedy ludzie, pytani o przyszłość Europy, mówią "nie” i nie możemy ignorować tego "nie”. Przeciwnie, musimy stawić mu czoło i spróbować udzielić na nie odpowiedzi.
Moim zdaniem istnieją dwie kwestie, którymi musimy się zająć. Pierwsza jest związana z demokracją. Obywatele oczekują, że Europa zaoferuje czytelność, przejrzystość, zrozumienie, wyjaśnienie, edukację, wsparcie. To jest kwestia, która dotyczy każdego, nie tylko rządów krajowych. Dotyczy ona także instytucji europejskich, zwłaszcza Komisji i Rady. Jest to pierwsza kwestia.
Druga dotyczy znaczenia Europy, jej duszy, i jak przed chwilą wspomniał Martin Schulz, jej racji bytu. Dlaczego zbudowaliśmy Europę? Nie może ona po prostu ograniczać się do kwestii rynkowych. Nie zbudowaliśmy Europy tylko w celach konkurencyjnych; mamy wspólne wartości, mamy projekt dla społeczeństwa, mamy model społeczeństwa - gospodarczy, społeczny, zrównoważony, ludzki - i ten model zasługuje na to, aby był kontynuowany, rozwijany i broniony. Tego oczekują nasi obywatele.
Świat się bardzo zmienił od traktatu rzymskiego. Musimy powrócić do zakreślenia granic i ustanowienia nowych podstaw dla projektu europejskiego, tak aby odpowiadał on kryzysom, wobec których obecnie stajemy - kryzysowi finansowemu, kryzysowi żywieniowemu, kryzysowi energetycznemu - ale także aby odpowiadał poważnym problemom, jakie musimy rozwiązać. Jak możemy stworzyć, jak możemy zaplanować wzrost, który jest lepszej jakości, bardziej zrównoważony i sprawiedliwy? W jak sposób możemy zmniejszyć różnice? W jaki sposób możemy osiągnąć nową równowagę światową? W jaki sposób możemy ponownie rozważyć kwestię krajów rozwijających się, a w szczególności ich samowystarczalność?
To są pytania, na które musimy odpowiedzieć i myślę, że obecnie bardziej nić kiedykolwiek nadszedł czas, aby Europa powróciła do polityki.
Mogens Camre
(DA) Panie przewodniczący! Wybitny, sławny duński businessman napisał następujące słowa we wczorajszej gazecie Berlingske Tidende: "Europejczycy w pełni popierają międzynarodową współpracę polityczną i światową odpowiedzialność. Kiedy obywatele UE deklarują swe wsparcie dla demokracji na szczeblu krajowym, z pewnością wspierają oni także demokrację w kontekście europejskim, a to jest dokładnie to, czego nie otrzymują”. Wielokrotnie udzielano nam gwarancji, że traktat lizboński nie może wejść w życie, jeśli nawet jeden kraj go odrzuci, jednakże co pan Pöttering napisał w swym oświadczeniu z dnia 13 czerwca?
(DE) "Odrzucenie tekstu Traktatu przez jeden kraj Unii Europejskiej nie może oznaczać, że ratyfikacje, jakie już zostały przeprowadzone w 18 krajach UE stają się nieważne.”
(DA) W czasach absolutyzmu królowie i cesarze spotykali się, aby uzgodnić pomiędzy sobą podział uprawnień. Te czasy powróciły. Książe Pöttering, cesarz Barroso i władcy ich państw wasalnych postanowili, że opinia obywateli Europy się nie liczy. Dwudziestu sześciu krajom nie pozwolono głosować, a jeden kraj, który zagłosował, Irlandia, odkrył, że nic nie znaczy. Unia nie posiada powszechnego mandatu.
Hanne Dahl
(DA) Panie przewodniczący! W piątek w ubiegłym tygodniu Irlandczycy zagłosowali za odrzuceniem traktatu lizbońskiego, ubogiej kopii konstytucji, którą odrzucili w głosowaniu także Francuzi i Holendrzy. Niemniej jednak przewodniczący Komisji mówi, że ratyfikacja powinna być kontynuowana. Powiedziano nam, że sceptycyzm jednego kraju nie może hamować rozwoju. Takie twierdzenie przywodzi na myśl, że problem leży w społeczeństwie irlandzkim. Jednakże tak nie jest. Przepaść nie leży pomiędzy Irlandczykami a Europą; ale pomiędzy obywatelami a szefami państw i rządów w Europie. Przepaść nie leży pomiędzy niektórymi krajami europejskimi a resztą Europy. Francja, Holandia i Irlandia nie zmierzają do zahamowania rozwoju; pragną rozwoju innego rodzaju. Dlaczego tak trudno to zrozumieć? Jeśli chodzi o pana Schulza powiedziałbym mu, "niech się pan wstydzi”. Porównuje pan tych, których nazywa pan "antyeuropejczykami” z faszystami, ale to pańska retoryka jest faszystowska. Mówi pan, że antyeuropejczycy zabiegając o głosy posuwali się do wszelkich środków. Nie potrzeba wielkiej politycznej wiedzy, aby przypomnieć sobie, co mówiono o czarnych ludziach w ubiegłym wieku. To hańba! Niech się pan wstydzi!
Andreas Mölzer
(DE) Panie przewodniczący! Obywatele irlandzcy powiedzieli "nie” Traktatowi, a odpowiedzią rządzących UE było rozwścieczenie Irlandczyków poprzez powołanie taoiseacha do Rady Europejskiej w celu uświadomienia mu "nieprawidłowego postępowania”. Jest to dziecinne i niegodne dla założycielskiej ojcowskiej europejskiej wizji. Jednakże jeszcze bardziej krótkowzroczne jest żądanie wykluczenia Irlandii lub próba przepchnięcia Traktatu mimo sprzeciwu Irlandii. Powtarzanie głosowania dopóty, dopóki nie osiągniemy pożądanego wyniku, w rzeczywistości przyniesienie niepowetowaną szkodę dla wizerunku Europy.
Od 1990 r. przeprowadziliśmy w Europie 290 referendów, a jednak nie przeprowadza się referendów w sprawie podstawowych decyzji o zasadniczym znaczeniu, takich jak przystąpienie Turcji lub wprowadzenie euro, a obecnie nie dano nam prawa głosu w odniesieniu do tak ważnej kwestii jak traktat lizboński. Brukselskie rozumienie, czym jest demokracja - czy od obywateli po prostu oczekuje się, że udzielą błogosławieństwa decyzjom UE, czy też będą głosować w imieniu stron, które UE zatwierdza - rzeczywiście przypomina Związek Radziecki. UE zamiast obrażać się powinna zaakceptować irlandzkie "nie”, ponieważ jest to szansa na obranie nowego kierunku w stronę polityki, która jest dostosowana do obywateli Europy.
Elmar Brok
(DE) Panie przewodniczący! Jak życzliwie podkreślił Martin Schulz, jest rzeczywiście wielu szefów rządów z PPE-DE, co dowodzi faktu, że PPE-DE jest bliżej obywateli, a zatem wygrywa więcej wyborów. Niemniej jednak faktem, który się liczy, jest to, że istnieje wiele wskazań, że musimy ustanowić równowagę pomiędzy racjonalną polityką gospodarczą a polityką społeczną.
W pełni szanuję wynik irlandzkiego referendum. Jednakże nie szanuję kampanii kłamstw prowadzonej przez niektóre osoby z ugrupowań lewicowych i prawicowych, którzy usiłują wprowadzić obywateli w błąd i ukierunkować ich przeciwko zjednoczonej Europie: zjednoczonej Europie, która jest najbardziej pomyślną koncepcją w historii tego kontynentu i jedyną, która doprowadziła do pokoju, wolności i dobrobytu.
(Oklaski)
Musimy zatem uznać, że taka Europa jest szczególnie korzystna dla małych krajów. Siedzą z nami przy stole, zajmują miejsca w tym Parlamencie i nic nie może być rozstrzygnięte bez ich zgody, podczas gdy wcześniej większe kraje miały możliwość pominięcia opinii mniejszych. To sprawia różnicę: w naszej Europie wszystkie kraje są równe i to właśnie próbuje pan, panie Farage, zniszczyć, pana brytyjskimi imperialistycznymi zamiarami!
Potrzebujemy tego Traktatu, aby rozszerzenie funkcjonowało skutecznie i abyśmy mogli wzmocnić demokrację poprzez zlikwidowanie deficytu demokracji i wzmocnienie parlamentów krajowych. Potrzebujemy tego Traktatu w celu zabezpieczenia klauzuli pomocniczości i umożliwienia podjęcia wyzwań przyszłości, od kryzysu energetycznego po przestępczość zorganizowaną oraz zapewnienie nam zdolności, aby podjąć wyzwania związane z cenami żywności i ropy naftowej i inne podobne wyzwania. Wszystko to zostanie zniszczone, jeśli nie wyposażymy się w instrumenty przewidziane przez traktat lizboński, zwłaszcza te, które odnoszą się do praw socjalnych, zawłaszcza karty praw podstawowych i "klauzuli socjalnej”, która stanowi, że kwestie społeczne muszą być uwzględniane w definiowaniu i wdrażaniu każdego rodzaju polityki.
Dwadzieścia sześć państwa członkowskich może teraz ratyfikować Traktat i każde z nich podjęło działania, aby to uczynić. To Wielka Brytania nauczyła mnie, że w demokracji przedstawicielskiej parlament może przemawiać w imieniu obywateli i nie pozwolę UKIP zniszczyć tego, czego nauczyłem się od Wielkiej Brytanii. Te 26 państw członkowskich może ratyfikować Traktat w drodze procesu parlamentarnego i jeśli proces zostanie pomyślne zakończony obywatele irlandzcy mogą wtedy ponownie rozważyć przyjęcie Traktatu. Będziemy oczekiwać pewnych propozycji z Irlandii, w celu zachowania spójności Wspólnoty 27 państw, ponieważ nie chcę, aby Europa została podzielona i nie chcę zobaczyć szkieletu Europy. Pragnę, aby Europa pozostała jednością równych z 27 krajami, dlatego też popieram traktat lizboński.
Proinsias De Rossa
Panie przewodniczący! Jestem w mniejszym stopniu dyplomatą niż większość moich kolegów w tej Izbie. Faktem jest, że w referendum irlandzkim kłamstwa, przeklęte kłamstwa i statystyki wygrały w prawdą.
Lizbona nie umarła. Niemniej jednak wybór dokonany przez Irlandię jest suwerenną decyzją obywateli irlandzkich. Jedynymi ludźmi, którzy mogą zmienić tę decyzję, są obywatele irlandzcy.
To czy tak się stanie zależy od dyskusji, które rozpoczną się jutro pomiędzy rządem irlandzkim a szefami pozostałych 26 państw. Nie ma czarodziejskiej różdżki. Osiągnięcie porozumienia będzie czasochłonne.
Proponuję nowy termin ratyfikacji dla Lizbony. Myślę, że rozsądne byłoby ustanowienie go przed wyborami do PE.
Jeśli obywatele irlandzcy nadal będą niezadowoleni z Lizbony niezależnie od tego, w jakiej formie zostanie ona ostatecznie uzgodniona pomiędzy nami a resztą Europy, wtedy Irlandia nie będzie miała innej możliwości, ale będzie musiała ponownie negocjować jej stosunki z Unią.
To byłby katastrofalny kurs dla naszego kraju. Europa ma bardzo niewiele do stracenia, jeśli straci Irlandię, ale Irlandia ma wszystko do stracenia, jeśli straci Europę.
Światowe wyzwania, wobec których wszyscy stajemy w tym ciągle zmieniającym się świcie charakteryzującym się wzajemnymi powiązaniami, są jasne: zmiany klimatyczne, zmiany demokratyczne, kryzysy migracyjny i energetyczny, głód i ubóstwo zabijające miliony ludzi, przestępczość zorganizowana, zwieńczone kryzysem tożsamości faktycznie w każdym z naszych państw członkowskich. Nie można rozwiązać tych problemów poprzez działanie jakiegokolwiek państwa członkowskiego zaciągającego okiennice i mającego nadzieję, że sobie one pójdą.
Kończąc, mógłbym wezwać, aby Europa wykazała konkretną zdolność do zapewnienia godnych warunków życia i pracy? Wzmocni to naszą jedność i dostarczy pozytywnego rozwiązania tego kryzysu.
(Oklaski)
Gunnar Hökmark
Panie przewodniczący! Proszę się zastanowić: gdyby Irlandczycy zagłosowali na "tak”, czy ktokolwiek tutaj uważałby, że nasze zielone podkoszulki powinny mieć napis: "Szanujmy irlandzkie głosowanie”? Prawdą jest, że nie szanuje się ani Irlandczyków, ani demokracji. Szanuje się tylko "nie” i to jest zupełnie wyjątkowe.
Kiedy Szwecja przystąpiła do Unii Europejskiej było w niej 12 państw członkowskich. To było w 1995 r. Obecnie jest 27 państw członkowskich. Jest to duża zmiana i myślę, że bardzo niewielu może podważyć, że Europa stawała się coraz lepsza ze względu na to rozszerzenie i ten wymiar rozwoju. Obecnie, kiedy dyskutujemy nad irlandzkim referendum, możemy powiedzieć, że ci którzy powiedzieli "nie” cały czas nie mieli racji, a my którzy popieramy przyszły rozwój Unii Europejskiej dowiedliśmy, że mamy rację.
A zatem postępujmy w ten sam sposób, w jaki osiągnęliśmy te wyniki, w wytrwałością, wizją, zapewnieniem demokracji i poszanowania każdego państwa członkowskiego. Postępujmy w sposób demokratyczny w każdym państwie członkowskim w ramach procesu demokratycznego, ale także szanujmy decyzję każdego państwa członkowskiego, jednocześnie pamiętając także o wytrwałości. Musimy pójść dalej w odniesieniu do rynku energetycznego, rynku wewnętrznego i sposobów osiągnięcia lepszych wyników we wszystkich obszarach, ale także musimy zrozumieć, że traktat z Nicei nie wystarcza, jeśli mamy postępować z zachowaniem tego samego rozwoju i tych samych wizji, dzięki którym osiągnęliśmy tak wiele. A zatem działajmy i bądźmy Europą, która mówi "tak”. Pamiętajmy, że ludzie, którzy się sprzeciwiają, nie osiągnęli nic w tej Europie.
(Oklaski)
Borut Pahor
(SL) Nie jest to nowa dyskusja. Już przeprowadziliśmy podobną dyskusję, kiedy wyborcy we Francji i Holandii odrzucili traktat konstytucyjny, a jednocześnie Komisja i Rada zapewniały nas, że proces ratyfikacyjny będzie kontynuowany, ale wtedy obydwie instytucje wraz z Parlamentem uległy pokusie zatrzymania tego procesu ratyfikacyjnego.
Obecnie mimo poszanowania przez nas decyzji irlandzkich wyborców opowiadam się za nieprzerywaniem teraz tego procesu ratyfikacyjnego i za przeprowadzeniem go do końca. Myślę, że w tym przypadku łatwiej będzie znaleźć rozwiązanie dotyczące zaakceptowania traktatu lizbońskiego niż wtedy, gdy ponownie ulegniemy pokusie i zatrzymamy proces z uwagi na referendum.
Po drugie jedna kwestia musi być dla nas jasna: istnieje wilka przepaść w pojmowaniu znaczenia Unii Europejskiej pomiędzy elitą polityczną w kraju, w kręgach narodowych i w Unii Europejskiej i wśród większości naszych obywateli. Tutaj musimy zadać sobie pytanie, czy Parlament, Rada i Komisja Europejska mogą uczynić cokolwiek więcej w celu zlikwidowania tej przepaści komunikacyjnej i ponownie zainspirować naszych obywateli europejską ideą.
Uważam, ze w ramach przyjęcia z zadowoleniem planów prezydencji słoweńskiej podczas jutrzejszego posiedzenia Rady należy zaproponować, aby przedyskutowała ona także tę kwestię - nową strategię komunikacyjną na rzecz dialogu pomiędzy obywatelami a Unią Europejską - nie tylko w celu zakończenia procesu ratyfikacji traktatu lizbońskiego, ale także z innych względów.
(Oklaski)
Íñigo Méndez de Vigo
Panie przewodniczący! Wczoraj mówiliśmy o poszanowaniu i nie ulega wątpliwości, że musimy szanować wynik referendum przeprowadzonego w Irlandii, w którym niektórzy ludzie zagłosowali na "tak”, a niektórzy na "nie”.
Myślę, że zgadzamy się, że musimy szanować pozostałe kraje, a w związku z tym kontynuować proces ratyfikacyjny. Jednakże chciałbym powiedzieć o poszanowaniu demokracji i stwierdzić wyraźnie, że zatwierdzenie przez obywateli posiada taką samą wartość jak zatwierdzenie parlamentarne; dokładnie tę samą wartość. Musimy pamiętać o pierwszym "r” jak respekt.
Drugim "r” jest rozważenie. Musimy rozważyć przyczyny, które doprowadziły do głosowania przeciwko Traktatowi w Irlandii, musimy spróbować wytłumaczyć, dlaczego traktat lizboński jest lepszy niż obowiązujące traktaty i musimy to uczynić za pomocą faktów i danych liczbowych.
Musimy wytłumaczyć ludziom, że - jak irlandzki koń, który wygrał derby Epsom kilka dni temu, zwany New Approach - traktat lizboński jest także "nowym podejściem”, którego wartość dodaną Europa musi zaproponować swym obywatelom.
Po rozważeniu trzecim "r” jest rozwiązanie. Musimy znaleźć rozwiązanie i w tym zakresie będę całkowicie szczery: niektórzy głosujący na "nie” użyli śmiertelnego i haniebnego argumentu. Powiedzieli: "głosujemy na "nie" i wtedy będziemy ponownie negocjować traktat lizboński z zapewnieniem korzyści dla Irlandii”.
Chciałbym wyraźnie oświadczyć, że Europa jest wspólnotą praw, gdzie panuje nastrój społeczny, a decyzje muszą być respektowane. My w Parlamencie Europejskim wyraźnie stwierdzamy, że nie będzie renegocjacji traktatu lizbońskiego: Europejczycy i ten Parlament uważają, że ten krok posiada zasadnicze znaczenie, aby Europa mogła posunąć się naprzód. Ci z nas, którzy popierają Traktat chcą oprzeć się na tym, co osiągnęliśmy.
Moje pytanie brzmi: jakie alternatywne rozwiązanie przestawiają ci, którzy powiedzieli "nie” w głosowaniu? Chciałbym, żeby mi to wytłumaczyli.
Bernard Poignant
(FR) Panie przewodniczący! Obecnie jest 18 czerwca i jako Francuz jestem wyczerpany wezwaniami z Londynu: przeciwstawcie się, kontynuujcie, wytrwajcie i nigdy się nie poddawajcie. Słowo "veto” posiada tak samo cztery litery jak słowo "głos”, ale nie ma veta dla innych, a zatem musimy kontynuować. A zatem jest to szóste referendum na "nie” spośród dziewięciu od upadku muru berlińskiego. To prowadzi do pojawienia się pytań.
Powiedziano, że Europa nie jest wystarczająco socjalna; nigdy nie będzie wystarczająco socjalna. Nie jest wystarczająco demokratyczna; pozostanie niedoskonała. Jest zbyt biurokratyczna; zawsze będą technicy, którzy są nazywani technokratami. Myślę, że doświadcza ona ogromnego kryzysu tożsamości. Wcześniej było łatwiej. Obecnie jest ona niejako wszędzie; nie jest już zbyt pewna swego znaczenia, swej historii, swego przeznaczenia i tym musimy się zająć. Aby to uczynić potrzebujemy silnego przywództwa i pod tym względem nie potrzebujemy pomocy.
(Oklaski)
Stefano Zappalà
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Wydaje mnie się, że faktycznie - jak powiedzieli zarówno urzędujący przewodniczący, jak i przewodniczący Barroso - jutrzejsze posiedzenie Rady Europejskiej ma w swej agendzie wiele punktów, nie tylko referendum w Irlandii.
Bez wątpienia jedna kwestia ta wypełniła praktycznie całą debatę prowadzoną dzisiaj rano. Podano różnorodne przyczyny i przeanalizowano odpowiedzi udzielone przez obywateli irlandzkich: faktycznie tylko niewielką większością głosów udzielili oni odpowiedzi na "nie”.
Powiedziano wiele, ale uważam, że należy przyjąć praktyczne podejście do tego, dlaczego odpowiedź irlandzka była taka, jaka była, a następnie zdecydować, jakie działania podjąć. Powtarzam, powiedziano wiele, ale myślę, że odpowiedzi należy szukać w fakcie, że obywatelom Europy brakuje informacji. Każdy jest w błędzie: wina jest podzielona; rządy powinny być za to obwinione. Ogólnie powiedziano - i zgadzam się z tym - że rządy cieszą się zaufaniem w przypadku, gdy sytuacja jest dobra, natomiast kiedy jest ona zła lub są powody do krytyki, zawsze obwiniania jest Europa. Jest do prawda.
Niemniej jednak, panie przewodniczący Rady, panie przewodniczący Komisji, nikt nie zmusza nikogo do pozostawania w Unii Europejskiej. Moim zdaniem musimy szanować wynik referendum irlandzkiego. Musimy jednak także szanować wolę pozostałych 26 państw członkowskich; obecnie 18, ale wkrótce będzie ich 26. Nikt nie może być zmuszany, do pewnego stopnia, do pozostawania wewnątrz klatki, której nie lubi. Europa musi posuwać się naprzód, nie może wciąż stać w miejscu.
Skończyłem, panie przewodniczący. Jutro moim zdaniem Rada Europejska musi podjąć wyraźną decyzję w sprawie nowej strategii - szefowie państw i rządów mogą to uczynić - nowej strategii, dzięki której ci, którzy pragną pozostać na pokładzie, mogą na nim pozostać, ale Europa musi posuwać się naprzód w interesie ogółu.
Gary Titley
Panie przewodniczący! Przypuszczam, że obsesja lidera Partii Niepodległości Zjednoczonego Królestwa na punkcie oszustów wynika z bliskich stosunków jego własnej partii z oszustwem i oszustami.
Aby powrócić do głównego tematu debaty: z pewnością traktat lizboński nie może wejść w życie w dniu 1 stycznia, na co mieliśmy nadzieję. Musimy czekać, aby rząd irlandzki nam powiedział, jak według niego powinniśmy postąpić. Jednakże tymczasem inne państwa powinny wykonywać swe suwerenne prawo do ratyfikowania tego Traktatu. Moje państwo członkowskie zakończy proces ratyfikacji dzisiaj, zgodnie z długoletnią i szeroko respektowaną tradycją parlamentarną.
Tymczasem globalizacja szybko się rozwija i stwarza niebezpieczeństwo, którego wiele sygnałów dostrzegliśmy w referendum irlandzkim. UE jest procesem politycznym, którego celem jest zajmowanie się tymi kwestiami, a zatem jest tym, co powinniśmy robić: zajmować się milenijnymi celami rozwoju, zmianami klimatycznymi, migracją. Jakie działania podjąć? Dlatego też uniknę zbyt introwertycznego skupienia się na kwestiach instytucyjnych i myślę o działaniach mających na celu poprawę losu naszych obywateli.
Jednak mam jedno pytanie do prezydencji słoweńskiej: możecie mi pan powiedzieć, jaki jest wpływ głosowania irlandzkiego na przystąpienie Chorwacji do Unii Europejskiej?
Jerzy Buzek
Panie Przewodniczący! Rozmawiamy o przygotowaniu szczytu europejskiego. Ja oczywiście uważam, że wszyscy Państwo, którzy zabierali głos mają swoje racje z punktu widzenia jakiejś grupy, mniejszej lub większej, Europejczyków. Ale warto sobie uświadomić, że gdyby ta dyskusja odbywała się tydzień temu, w środę, to byłaby ona zupełnie inna. Nie rozmawialibyśmy w ogóle o problemie Traktatu Lizbońskiego, rozmawialibyśmy raczej o codziennych problemach Europejczyków.
Dzisiaj w Unii Europejskiej nasi obywatele nie przejmują się za bardzo tym, że Irlandczycy odrzucili traktat. Znacznie bardziej przejmują się cenami benzyny na stacjach benzynowych i innymi problemami, które spadają na nich codziennie. To jest dzisiaj dramatyczne wyzwanie, które stoi przed nami. Byłoby źle, gdyby jedyne, co możemy dzisiaj powiedzieć i co może być wynikiem szczytu, to była dyskusja na temat Traktatu Lizbońskiego.
Musimy sobie uświadomić, że mamy dzisiaj do rozpatrzenia dwie sprawy najważniejsze dla nas, polityków: w jaki sposób wyjść naprzeciw codziennym oczekiwaniom obywateli, a z drugiej strony Traktat Lizboński i jego wprowadzenie w życie, bo od niego zależeć będzie w przyszłości jak nam się uda rozwiązać sprawy Europejczyków. I dlatego musimy te sprawy próbować oddzielić i mówić nie tylko o Traktacie Lizbońskim, ale także o tych sprawach, które dzisiaj interesują naszych obywateli.
Musimy wytłumaczyć im dlaczego przyjęcie traktatu, wprowadzenie go w życie ułatwi rozwiązanie codziennych problemów naszych obywateli. Musimy wytłumaczyć dlaczego rozwiązania, które proponujemy, instytucjonalne, są dobre dla Unii Europejskiej. Powodują, że więcej będzie solidarności, więcej dbania o siebie nawzajem i więcej szacunku dla tego, co stanowimy w każdym z naszych krajów.
Jan Andersson
(SV) W pełni zgadzam się z tym, ze każde państwo członkowskie ma prawo do wyrażenia swej opinii. Jest to prawo demokratyczne. Jestem także zdania, że pod wieloma względami traktat lizboński jest lepszy od obecnego Traktatu. Dotyczy do zakresu ciągłego rozszerzania i większej otwartości, ale także praw pracowników.
Kiedy odbywałem wizytę w Irlandii i podczas kampanii spotkałem się z przedstawicielami związków zawodowych, istniała uzasadniona obawa, że relacje pomiędzy prawami rynkowymi i społecznymi nie są obecnie zrównoważone. Także w Irlandii odnoszono się do wyroków Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawach Laval i Rüffert. Dwie najpoważniejsze konsekwencje są następujące: po pierwsze, po wydaniu wyroków nie ma już zastosowania równe traktowanie. Ci, którzy pochodzą z państw członkowskich, w których poziomy wynagrodzenia są niskie, muszą zadowolić się płacami minimalnymi i nie otrzymają jednakowego wynagrodzenia. Po drugie prawo do strajku zostało ograniczone w sposób, który jest absolutnie nie do zaakceptowania.
Rada i Komisja muszą wziąć się w garść w przypadku tych kwestii. Jest to kwestia równowagi pomiędzy Europą socjalną a Europą rynkową. Jeśli nie wyważymy tych kwestii nasi obywatele odwrócą się od UE. Wszyscy ponosimy za to odpowiedzialność, wszystkie trzy instytucje i musimy działać szybko.
Tunne Kelam
Panie przewodniczący! Poszanowanie wyborców irlandzkich nie stwarza problemu, ale powinniśmy mieć jednakowy szacunek dla decyzji podjętych przez 18 demokratycznie wybranych parlamentów, a następnie wykazać jednakowe poszanowanie dla pozostałych ośmiu państw członkowskich, aby umożliwić im także swobodne podjecie decyzji w sprawie traktatu reformującego. Z całym należnym szacunkiem dla głosowania irlandzkiego UE 27 państw nie może być wzięta jako polityczny zakładnik przez ograniczoną liczbę przeciwników traktatu lizbońskiego. Nie ma żadnego alternatywnego rozwiązania dla reformy UE. Tak, Europa może się zatrzymać, ale świat wokół nas nie zatrzyma się ze względu na nas, a najbardziej dramatyczną ofiarą tego głosowania będzie solidarność Europy: nasza wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa oraz solidarność energetyczna.
Jest także etyczny wymiar, którym musimy się zająć. To referendum jest jak dzwonek budzika dla wiarygodnego zobowiązania do zachowania naszych zasadniczych wartości. Nasi obywatele mogą nigdy nie zostać w pełni poinformowani o szczegółach traktatów, ale zawsze można im zaufać w odniesieniu do umiejętności rozróżnienia pomiędzy z jednej strony integralnością a rzeczywistym zobowiązaniem, a z drugiej strony półprawdami i Realpolitik. Zamiast żyć od jedynych wyborów krajowych do drugich, zamiast pozwalać na dostosowanie demokracji konsumenckiej do otrzymywania coraz to większych kwot pieniędzy z Europy, potrzebujemy liderów, którzy mogą zaapelować do naszych obywateli: "Przede wszystkim, co możecie zrobić dla Europy?” I wierzcie mi, jeśli będziemy mieć takich liderów, znajdziemy obywateli, którzy nas poprą.
Libor Rouček
(CS) Panie i panowie, sześć miesięcy temu 27 szefów państw i rządów zobowiązało się do ratyfikowania traktatu reformującego poprzez podpisanie tego dokumentu. Chciałbym, aby Radzie Europejskiej przypomniano o tym podczas posiedzenia w czwartek. W szczególności chcę, aby premierowi Czech, panu Mirkowi Topolánkowi przypomniano o obowiązku przeprowadzenia ratyfikacji. On, podobnie jak prezydent Czech, twierdzi, że traktat lizboński jest martwy i że nie ma sensu kontynuować procesu ratyfikacji. Chciałbym w szczególności wezwać premierów, którzy należą od Grupy Europejskiej Partii Ludowej, aby przypomnieli premierowi Czech o jego obowiązku i odpowiedzialności wobec kraju, którym jest przyjęcie prezydencji. Ponieważ Republika Czeska przejmie prezydencję od dnia 1 stycznia 2009 r., ostatni rozdział procesu ratyfikacji, rozwiązanie problemu związanego z traktatem lizbońskim, będzie spoczywać właśnie na barkach tego kraju. Powtarzam, że chciałbym, aby Grupa Europejskiej Partii Ludowej przypomniała premierowi Czech o jego obowiązku.
Monica Maria Iacob-Ridzi
(RO) Szczyt Rady Europejski, który dzisiaj przygotowujemy, posiada decydujące znaczenie dla przyszłości Europy. Jedno z najlepiej prosperujących krajów europejskich, a zarazem kraj stanowiący przykład sukcesu gospodarczego poprzez wdrożenie europejskich procedur integracyjnych, powiedział "nie” traktatowi lizbońskiemu. Jednocześnie 18 krajów europejskich przyjęło ten dokument, a większość z tych 18 krajów są tym samymi, które powiedziały także "tak” europejskiemu traktatowi konstytucyjnemu.
Jestem tak samo rozczarowana wynikiem referendum w Irlandii jak wielu moich przedmówców. Niemniej jednak Unia Europejska musi przeprowadzić reformy, które są dla niej konieczne. Europa kilku prędkości, w odniesieniu do której istniały procedury już od traktatu amsterdamskiego, i ze ściśle odkreślonymi opcjami wyłączenia jest jedynym sposobem, w jaki w tym momencie możemy poruszać się naprzód. Szansa, jaka otrzymała Irlandia, aby się rozwinąć się, musi być zapewniona także krajom, które ostatnio przystąpiły do UE, takich jak Rumunia. W czasach, w jakich teraz żyjemy, musimy pamiętać o ponownym dostosowaniu instrumentów, które nas jednoczą i dostarczają nam powodu, aby poruszać się naprzód.
W swym słynnym przemówieniu na rzecz stanów zjednoczonych Europy, Sir Winston Churchill powiedział, że gdyby Europa została kiedyś zjednoczona, dzieląc swe wspólne dziedzictwo, nie byłoby ograniczeń wobec szczęścia, dobrobytu i chwały, z których jej obywatele mogliby korzystać. Wierzę w tę wizję, a jednocześnie wiem, że potrzebne są wielkie wysiłki, aby ją zrealizować. Jednakże nie powinno to nas powstrzymywać przed ich podjęciem.
Othmar Karas
(DE) Panie przewodniczący! Potrzebujemy ulepszeń, nie uzasadnienia! Niemniej jednak trzeba powiedzieć bardzo wyraźnie, że to rządy krajowe ponoszą największą odpowiedzialność za klimat polityczny stworzony w odniesieniu do UE w naszych państwach członkowskich. Jedna kwestia musi pojawić się na szczycie UE jutro i pojutrze: przeprosiny ze strony szefów państw i rządów wobec obywateli ich państw członkowskich za brak uczciwości w odniesieniu do decyzji wspólnotowych, za niedostarczenie społeczeństwu odpowiednich informacji, za brak komunikacji z nimi i za brak odwagi i integralności w odniesieniu do ich części odpowiedzialności za decyzje podejmowane w UE.
Europejska polityka jest polityką krajową. Musi ona zatem stanowić integralną część polityki informacyjnej i komunikacyjnej prowadzonej przez rządy. Czynienie z Unii Europejskiej kozła ofiarnego, obwiniając ją za każdy problem, zamiast stawić czoło odpowiedzialności, a następnie zwrócenie się do obywateli, dwa tygodnie przed referendum, aby wyrazili swe poparcie, jest nieuczciwe, nieodpowiedzialne i obłudne. Panie i panowie! Istnieje tutaj potrzeba wprowadzenia ulepszeń.
Ioan Mircea Paşcu
Panie przewodniczący! Irlandzkie głosowanie przeciwko Traktatowi wskazuje, że bezprecedensowy i skuteczny eksperyment w polityce światowej, UE, doświadcza trudności. Jednakże każde referendum, aby rzeczywiście wskazywało wolę społeczeństwa, musi być poprzedzone kampanią informacyjną. W przypadku Irlandii możemy zmierzyć to poprzez stopień odpowiedniości, lub jej całkowity brak, pomiędzy traktatem lizbońskim a argumentami powoływanymi przeciwko niemu.
Bez wątpienia demokracja zmusza nas do uwzględnienia irlandzkiego wyniku, co czynimy. Jednakże jednocześnie demokracja nie może być wykonywana kosztem praw innych, czyli tych, którzy już ratyfikowali traktat lizboński, a co ważniejsze nie może ona być nadużywana za pomocą szantażu większości przez mniejszość.
Obawiam się, że irlandzkie "nie” raczej wesprze niż zapobiegnie istniejącym tendencjom do ponownego przeniesienia na szczebel krajowy niektórych rodzajów wspólnej polityki poprzez przedłużenie pustki prawnej, w której znajduje się sama UE od odrzucenia traktatu konstytucyjnego.
Chciałbym zakończyć stwierdzeniem, że jako poseł do PE z byłego kraju komunistycznego, które dołożyło wielkich wysiłków, aby być przyjętym do Unii, ubolewałbym, gdyby komunizm żył dłużej niż Unia Europejska.
Mirosław Mariusz Piotrowski
Panie Przewodniczący! Odnoszę wrażenie, że uzgodnienia dokonywane w Lizbonie nie mają szczęścia. Zarówno strategia lizbońska, jak i traktat lizboński kończą się fiaskiem.
W zeszłym tygodniu Irlandia odrzuciła traktat lizboński w powszechnym referendum, co sprawia, że dokument ten stał się martwy. Najbliższy szczyt Rady odpowie na pytanie, czy zajmie się ona jego reanimacją. Z Parlamentu Europejskiego powinien zostać wysłany czytelny sygnał, że akceptujemy reguły demokracji, choć niektórym może się to nie podobać. Niedopuszczalnym jest obrażanie i szantażowanie narodu irlandzkiego. Jedną z form pozaprawnego nacisku byłoby kontynuowanie ratyfikacji traktatu w innych krajach. Niepokój budzą skrajne i nieodpowiedzialne opinie sugerujące możliwość wyrzucenia z Unii niepokornego kraju.
Oczekujemy, że Rada Europejska zastanowi się nad nową, bardziej demokratyczną formułą Unii Europejskiej.
Marie Anne Isler Béguin
(FR) Panie przewodniczący! Wszyscy wiemy, że demokracja nie jest długą spokojna rzeką, ale wiemy także, że to właśnie demokrację wybraliśmy, aby zorganizować nasze społeczeństwa. W związku z tym moim zdaniem irlandzkie "nie” nie różni się od francuskiego "nie” lub holenderskiego "nie”, ale w 2005 r. byliśmy niezdolni do wytłumaczenia, dlaczego Europa jest dobra dla obywateli. Byliśmy niezdolni do uspokojenia ich co do kryzysu ekologicznego, który bezpośrednio ich dotyka. Jednakże nie zgadzam się ze spekulacjami i uważam, że powinniśmy poczekać do końca procesu ratyfikacji. Niemniej jednak powinniśmy zwrócić się do Rady, aby wysłała do obywateli silny sygnał, aby pokazać, że istnieje rzeczywista wola zapewnienia przejrzystości i wzmocnienia demokracji w odniesieniu do naszych obywateli. Chciałabym zwrócić się do Rady, aby otworzyła swe drzwi i chciałabym zwrócić się o to, aby Komisja i prezydencja Rady były wyznaczane w tym samym czasie, kiedy organizowane są wybory do PE. Tak, to byłby silny sygnał i nie potrzebujemy ratyfikacji Traktatu, aby wprowadzić tego rodzaju zmianę.
Mairead McGuinness
Panie przewodniczący! To jest ożywiona debata i jedna z tych, których wysłuchałam bardzo uważnie. Tak, Irlandczycy przemówili i powiedzieli "nie”. Jednak kwestią, które głęboko mnie niepokoi, jest to, że ci, którzy głosowali na "nie” uważali, że nie wiąże się to z zagrożeniem: uważali być może, że status quo przeważy. Teraz bardzo wyraźnie wynika z tej debaty, że inne kraje uważają, że ich proces ratyfikacji w drodze głosownia parlamentów jest tak samo ważny i że będzie on kontynuowany.
A zatem pojawi się pewien rodzaj dylematu dla Irlandii i Irlandczyków w ocenie sytuacji, jeśli 26 krajów ratyfikuje Traktat i istnieje pilna potrzeba, aby nasz taoiseach, Brian Cowen, przedstawił w ciągu następnych kliku dni wnioski z rozważań, a być może także wnioski legislacyjne, oraz sposób, w jaki należy postępować.
Mogę zwrócić się w szczególności do Kathy Sinnott, która prowadziła kampanię przeciwko Traktatowi posługując się moim zdaniem raczej strasznymi argumentami? Mogę jej powiedzieć, w odniesieniu do tej obawy o utratę wartości w Irlandii, że nie możemy obwiniać Europy za utratę wartości w Irlandii. Uczyniliśmy to sami i przestańmy zrzucać odpowiedzialność na Unię Europejską, a przyjrzyjmy się może naszym własnym wartościom materializmu w Irlandii i w innych krajach.
Genowefa Grabowska
Panie Przewodniczący! Ja nie mam wątpliwości, że proces ratyfikacji traktatu lizbońskiego musi być kontynuowany. Dla państw, które ten dokument podpisały jest to prawno-międzynarodowy obowiązek wynikający z Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów.
Traktat ten niesie szansę na konieczne reformy Unii. Umożliwia, na przykład, stworzenie w Europie wspólnej polityki energetycznej. Ta polityka jest bardzo ważna dla Unii, dla mojego kraju, Polski, także. Gwarantuje bezpieczeństwo energetyczne Polakom, a mojemu regionowi, a jest to bogaty w zasoby energetyczne, w tym węgiel, niemal pięciomilionowy Śląsk, daje szansę na rozwój i postęp.
Dlatego pytam: czy irlandzkie "nie” ma to zniweczyć? Ja szanuję wynik referendum w Irlandii, ale jednocześnie mam wątpliwość czy 109 964 głosy Irlandczyków, bo taka jest przewaga głosów "nie” nad "tak”, może decydować o przyszłości mojego kraju, mojego regionu i niemal całej Unii Europejskiej? Ja uważam, że nie.
Tobias Pflüger
(DE) Panie przewodniczący! Chciałbym wyrazić swe podziękowania dla obywateli Irlandii, a także dla CAEUC, który prowadził kampanię przeciwko traktatowi lizbońskiemu w Irlandii. Dotychczas trzy razy odrzucono ten Traktat: raz we Francji, raz w Holandii, a obecnie odrzucono go w nieco zmienionej wersji w Irlandii. Naprawdę musimy to wreszcie zaakceptować. Przypominam sobie słowa Bertolta Brechta, który kiedyś powiedział: "Czy w takim przypadku nie byłoby łatwiej dla rządu rozwiązać ludzi i wybrać innych?”. W ten sposób pojmuję wiele oświadczeń, które zostały tutaj wygłoszone. Treść Traktatu została w istocie w Irlandii przedyskutowana, zwłaszcza jego neoliberalna orientacja, jego skupienie się na militaryzacji, a przede wszystkim jego niedemokratyczny charakter.
Naprawdę powinniśmy po prostu zaakceptować to głosowanie. Traktat jest martwy i potrzebujemy innego traktatu. Z naszej strony z pewnością zauważymy i odnotujemy poszczególne niedemokratyczne oświadczenia, jakie zostały tutaj wygłoszone.
Janez Lenarčič
urzędujący przewodniczący Rady. - (SL) Najczęściej słyszanym - i czytanym - słowem dzisiaj w tej Izbie był "szacunek”. Ufam, że pozwolicie mi dodać, że musimy także szanować pewne fakty i chciałbym kilka z nich podkreślić.
Po pierwsze: ratyfikacja nowego Traktatu o Unii Europejskiej objęta jest wyłącznymi kompetencjami państw członkowskich. Wyłącznych. Rada nie odgrywa absolutnie żadnej roli w tych procesach, prezydencja także nie.
Następny fakt: każde państwo członkowskie przeprowadza ten proces zgodnie ze swymi krajowymi przepisami, które to państwo formułuje w swój własny niezależny i suwerenny sposób. To prowadzi nas to kwestii być może o zasadniczym znaczeniu. Niektóre państwa członkowskie przeprowadziły ratyfikacje parlamentarne lub to uczynią, a jedno z nich jest zobowiązane do przeprowadzenia referendum. Jednakże nie oznacza to, że jest coś złego w ratyfikacji parlamentarnej. Zdecydowanie odrzucam twierdzenia tych, którzy twierdzą, że ratyfikacja parlamentarna jest niedoskonała lub mniej demokratyczna niż referendum. Nie jest to prawda. Nie jest to prawda. Nie ma absolutnie nic złego w ratyfikacji parlamentarnej. Z punktu widzenia Unii Europejskiej jest ona całkowicie równoważna innym procesom demokratycznym.
Trzeci fakt: każde państwo członkowskie mówi w swoim imieniu. Wyborcy irlandzcy przemawiają w imieniu Irlandii. Nie przemówili oni w imieniu jakichkolwiek innych państw członkowskich. Oznacza to, że wszystkie inne państwa członkowskie mają dokładnie takie samo prawo. Osiemnaście państw członkowskich już ratyfikowało traktat lizboński, inne jeszcze tego nie dokonały, ale zdaniem prezydencji proces ratyfikacji powinien być kontynuowany. Ci, którzy uważają, ze traktat lizboński jest martwy, ci którzy żądają natychmiastowego zatrzymania procesu ratyfikacji, odmawiają państwom członkowskim prawa do przemówienia w swoim imieniu, tego samego prawa, którego tak gorliwe bronili w przypadku Irlandii.
(Oklaski)
Czwarty fakt: już byliśmy w takiej sytuacji i znaleźliśmy rozwiązanie. W tym przypadku także je znajdziemy, w oparciu o przyczyny, z których wyrosła ta sytuacja, ale prezydencja nie chce spekulować w tym zakresie. Prezydencja nie chce stawiać przeszkód dla dyskusji na temat tego, czy być może Traktat jest zbyt skomplikowany, czy popełniono błędy w zakresie komunikacji, czy być może, jak podkreślił pan De Rossa, zostało wypowiedzianych bardzo wiele kłamstw. Nie, pozostawimy to naszym irlandzkim kolegom, aby przeanalizowali powody takiego wyniku, a także przedstawili wizję rozwiązania tego problemu. I znajdziemy to rozwiązanie, jestem tego pewien. Znajdziemy je. A jutrzejsze posiedzenie Rady Europejskiej wyznacza początek naszego poszukiwania rozwiązania.
I ostatni fakt: punktem porządku obrad dzisiejszego porannego posiedzenia nie był wynik irlandzkiego referendum, ale przygotowanie do szczytu Rady Europejskiej. Prezydencja będzie prowadzić dyskusje w Radzie Europejskiej w ten sposób, aby wyjaśnić, że Europa nie ma powodu, aby się zatrzymywać, że Europa nadal wypełnia swe funkcje i z tej przyczyny zajmiemy się wieloma innymi tematami zgodnie z planowaną agendą.
Zajmiemy się problemem cen żywności i ropy naftowej, zajmiemy się tematami gospodarczymi, społecznymi i środowiskowymi, zajmiemy się wyzwaniami z zakresu rozwoju międzynarodowego, a także zajmiemy się kwestią zachodnich Bałkanów. Tutaj chciałbym także odpowiedzieć panu Titley - nie ma bezpośredniego wpływu na politykę rozszerzenia Unii Europejskiej, która nadal będzie prowadzona, podobnie jak europejska polityka sąsiedztwa i inne rodzaje polityki.
Dziękuję każdemu, a w szczególności tym, którzy przedstawili swe zdanie w zakresie pozostałych tematów i jestem pewien, że Rada Europejska będzie podejmować skuteczne działania.
(Oklaski)
Margot Wallström
wiceprzewodnicząca Komisji. - Panie przewodniczący! Chciałabym podziękować szanownym posłom za ich bardzo interesujące przemówienia. Z pewnością jest to właściwa arena dla debaty na temat demokracji i poszanowania dla wyborców.
Irlandczycy powiedzieli "nie”, a zatem dlaczego nie zakończyliśmy tej debaty? Dlaczego UE po prostu nie powie, że "Traktat jest martwy, musimy iść naprzód”? Dlaczego niektórzy ludzie i niektóre państwa członkowskie nalegają na przeprowadzenie ich własnych procesów ratyfikacyjnych? Dlaczego nalegamy na powrót do debaty na temat powodów, dla których rozpoczęliśmy całą tę dyskusję w sprawie nowego Traktatu o Unii Europejskiej?
Mam nadzieję, że pozwolicie mi państwo powiedzieć kilka słów na ten temat, ponieważ, nie zapominajmy, europejscy liderzy zainwestowali wiele kapitału politycznego w tę całą procedurę. Wiele czasu i energii kosztowało nas, aby przedyskutować najważniejsze kwestie i problemy, jakie wiążą się z potrzebą nowego Traktatu w celu opracowania nowej maszynerii dla Unii Europejskiej, która zmieniła się tak diametralnie w krótkim okresie czasu.
Pozwolę sobie także wspomnieć trzy powody, dla których uważamy, że nowy Traktat jest potrzebny.
Po pierwsze nadawałby karcie praw podstawowych moc prawnie wiążącą. Europa nie dotyczy tylko rynku wewnętrznego - jak ktoś tutaj powiedział - ale także praw osób i praw pracowników.
Drugim powodem jest w pewnością to, że chcielibyśmy być zdolni do przemawiania w świecie jednym głosem, aby być silniejszymi na scenie międzynarodowej i aby to czynić w oparciu o nasze wartości. Chcielibyśmy stanąć na scenie międzynarodowej, aby walczyć o zrównoważony wzrost, aby przedyskutować ceny ropy naftowej, zapobieganie konfliktom i inne ważne kwestie. Jest to jeden z powodów, z uwagi na które powinniśmy dyskutować nad nowym Traktatem.
Trzecim powodem jest bez wątpienia wzmocnienie demokratycznego charakteru Unii Europejskiej. Jakaż ironia dla tych, którzy mówią o respektowaniu "nie” i wyniku, że Traktat w istocie wzmocni bezpośrednio wybieralny Parlament Europejski. Oznaczałoby to większe zaangażowanie parlamentów krajowych i oznaczałoby to, że Rada powinna odbywać swe dyskusje jawnie, a także oznaczałoby to wprowadzenie inicjatywy obywatelskiej, jako jednego z ważnych elementów w rozdziale dotyczącym demokracji uczestniczącej, która jest nowym ulepszeniem w Traktacie.
Na podkoszulkach widnieje napis "Szanujmy "nie"”. Moja idea poszanowania obejmuje znajomość obaw obywateli irlandzkich. Jest to zrozumienie, dlaczego oni zagłosowali na "nie”. Dokonali własnej interpretacji, ale uważam, że bardzo ważne jest, aby rząd irlandzki, z pomocą badań opinii publicznej prowadzonych przez Eurobarometr, mógł lepiej zrozumieć, jakie obawy istnieją i czy możemy coś uczynić z tym zakresie.
Czy to nie jest idea demokracji? To jest sposób postępowania - zrozumienie ich argumentów, praca z innymi państwami członkowskimi, a także poszanowanie dla problemów, jakie możemy na szczęście rozwiązać wspólnie. Podobnie jak uczyniliśmy w przypadku glosowania na "nie” w referendach francuskim i holenderskim, przeprowadziliśmy już badanie Eurobarometru, które moim zdaniem także pomoże lepiej zrozumieć wyzwania każdego referendum. Przeprowadzanie referendum posiada swe pozytywne, ale także trudne aspekty - lub raczej z demokratycznego punktu widzenia, wyzwania. Po zaprezentowaniu głosującym takiego skomplikowanego, obszernego tekstu jako nowego traktatu międzynarodowego bez wątpienia powstaje zagrożenie dokonywania odmiennych interpretacji.
Musimy lepiej zrozumieć, co powiedzieli Irlandczycy, czego się obawiają i jakie mają nadzieje. Już wnioskuję ze wstępnych wyników, że nie jest to ogólne "nie” dla Europy. Jest to także rozumienie i poszanowanie ich roli w Unii Europejskiej.
Pozytywnym aspektem przeprowadzania referendum jest to, że trzeba informować i komunikować się z obywatelami w odniesieniu do wszystkich wyzwań, jakie się z tym wiążą. Myślę, że każdy dostrzega konieczność przeanalizowania tego, co możemy poprawić w zakresie komunikacji z obywatelami i informowania ich. Zawsze mówiłam, że komunikacja jest narzędziem demokracji. Musi ona być oparta na prawie obywateli do posiadania informacji na temat tego, co się dzieje na szczeblu europejskim, jakie decyzje są podejmowane i w jaki sposób obywatele mogą wyrazić swą opinię. Prace te muszą być bardziej zintensyfikowane, dlatego też Komisja nadal będzie kontynuować to, co zostało rozpoczęte kilka lat temu i co nazywamy "planem D”, jak debata, dialog, demokracja. Będzie to oparte na idei zaangażowania obywateli w politykę UE...
Przewodniczący
Pani komisarz, panie i panowie! Zauważyłam, że mamy mały rwetes, ponieważ wielu kolegów wchodzi do sali, ale chciałabym prosić, aby ci, którzy wchodzą nie zatrzymywali się na rozmowy, ponieważ wielu kolegów jest bardzo zainteresowanych wnioskami pani komisarz.
Margot Wallström
wiceprzewodniczący Komisji. - Panie przewodniczący! Próbuję podsumować, że musimy zapewnić zaangażowanie obywateli w politykę UE, sprawić, że polityka będzie zrozumiała i odpowiednia, a instytucje UE będą odpowiedzialne i niezawodne wobec tych, którym służą.
Musimy prowadzić stale szeroką debatę na temat przyszłości Unii Europejskiej pomiędzy instytucjami obywatelskimi w UE a obywatelami, zarówno na szczeblu krajowym jak i unijnym i musimy dać obywatelom prawo do posiadania dostępu do informacji, tak aby mogli oni prowadzić świadomą debatę na temat Unii Europejskiej. Już zaproponowaliśmy utworzenie ram w tym celu, jak podkreślił Jo Leinen - i dziękuję wam za to. Dziękuję panu Lenarčičowi za poszukiwanie rozwiązania tego problemu.
Dziękuję Parlamentowi za jego wsparcie w próbach podejmowanych na rzecz wzmocnienia skuteczności w zakresie komunikowania z obywatelami, ponieważ musimy traktować ten cel poważnie i zapewniać w tym zakresie środki i stwarzać ramy, jakich potrzebujemy, aby pracować także w ramach partnerstwa z państwami członkowskimi i z pewnością aby sprawić, by nasze teksty i nasze decyzje były tak czytelne jak to możliwe.
Przeprowadziliśmy debatę na temat skonsolidowanego Traktatu. Radzie zbyt wiele czasu zajęło przyjęcie i opublikowanie skonsolidowanego Traktatu, ale wreszcie to uczyniła i jest to bez wątpienia jedno z narzędzi, dzięki któremu możemy skutecznej dotrzeć do naszych obywateli.
Musimy nadal wyciągać wnioski i lekcje także z przykładu irlandzkiego, ale musimy również szanować głosowanie na "nie”. Uczynimy to najlepiej wiedząc, jakie były obawy, poprzez wspólne opracowanie rozwiązań, a także poprzez umożliwienie pozostałym państwom członkowskim wyrażenie swej opinii. Mam nadzieję, że ta debata będzie także służyć jako wkład do jutrzejszego i piątkowego posiedzenia liderów. Bardzo dziękuję za dobrą i konstruktywną debatę.
(Oklaski)
Przewodniczący
Dziękuję, pani komisarz.
Debata została zamknięta.
Chciałbym poinformować Izbę, że pan Hans-Peter Martin zwrócił się do mnie o przedstawienie osobistego oświadczenia na mocy art. 145 Regulaminu. Zgodnie z art. 145 udzielę panu Martinowi głosu w chwili przyjmowania protokołu posiedzenia.
Oświadczenia pisemne (art. 142 Regulaminu)
Jim Allister  
na piśmie. - Serdecznie gratuluję wyborcom z Republiki Irlandii zdecydowanego odrzucenia tej konstytucji w zmienionym opakowaniu. Dzięki temu tchnęli oni nadzieję w miliony demokratów w całej Europie, którym odmówiono udzielenia głosu w odniesieniu do totalitarnej próby narzucenia nam wszystkim traktatu lizbońskiego przez elitę UE. Wyzwaniem teraz jest to, czy ta elita jest na tyle uczciwa i prawa, aby przyznać, że Traktat umarł. Lizbona ustanawia własną próbę przetrwania: jednogłośną ratyfikację. W spektakularny sposób próba ta okazała się porażką. Traktat ten, podobnie jak jego poprzedniczka konstytucja, rozpadł się na skale demokracji. Obawiam się, że zamiast zmierzyć się z rzeczywistością znów będziemy mieli do czynienia z brukselską konspiracją, ukierunkowaną na obejście głosu ludu. Jeżeli tak państwo uczynicie, w końcu spotka was taki sam los. A więc proszę sobie oszczędzić trudności i przyznać, że Traktat jest martwy i nie ma perspektyw jego wskrzeszenia.
Costas Botopoulos  
na piśmie. - W czasach kryzysu i niepewności instytucjonalnej zdaje mi się, że muszę pochwalić traktat lizboński. Nie wiem, czy kiedykolwiek wejdzie on w życie, ale jeżeli ktoś pragnie uniknąć populizmu, to powinien przyznać, że jest to dobry traktat. Oczywiście nie był on tak demokratycznie tworzony i omawiany, jak traktat konstytucyjny. Oczywiście nie jest to idealny dokument - dokumenty idealne nie istnieją. Oczywiście jest on zbyt skomplikowany, ale który z traktatów europejskich nie jest? Ci, którzy mówią, że go nie rozumieją, w rzeczywistości wyrażają brak zaufania do swoich przywódców. Jednakże jest to dokument, który rozwija demokrację w Europie. Uczyniłby on Europę bardziej otwartą, wydajną i wrażliwą pod względem społecznym. Jeden prosty przykład: gdyby ten Traktat obowiązywał, gdyby obowiązywała karta praw podstawowych, Trybunał Sprawiedliwości nie podjąłby decyzji w sprawach Viking i Laval, które są tak szkodliwe dla pracowników. A więc potrzebujemy więcej Europy, nie mniej. Więcej demokracji. Więcej polityki. Naszym obowiązkiem jako socjalistów jest teraz pójście do ludzi i wyjaśnienie, jakiego rodzaju nowej i innej Europy pragniemy.
Alexandra Dobolyi  
na piśmie. - (HU) Jestem jedną z tych osób, które uważają, że po irlandzkim "nie” w Europie już nic nie będzie tak, jak dawniej. Tym, czego na pewno nie możemy uczynić, jest zignorowanie rezultatu irlandzkiego referendum. Jednakże jestem także jedną z tych osób, które twierdzą, że musimy kontynuować proces ratyfikacji; każde państwo członkowskie ma takie samo prawo, by wyrazić swoją opinię na temat wspólnej przyszłości Europy.
Musimy rozwiązać tę skomplikowaną układankę, z jednej strony słuchając głosu obywateli Irlandii, a z drugiej strony uwzględniając stanowisko wszystkich pozostałych państw członkowskich, które pragną iść naprzód wspólną europejską drogą.
Jest to trudna sprawa i musimy wykorzystać każdą okazję do przeprowadzenia oceny. W tym celu potrzebujemy wszystkich 27 państw członkowskich. Uważam, że 27 państw członkowskich musi znaleźć wspólne rozwiązanie i podjąć wspólną decyzję dotyczącą kolejnego kroku.
Komisarz Barroso powiedział: "27 państw członkowskich podpisało Traktat; musimy zrobić wszystko, aby 27 państw członkowskich zrobiło krok naprzód”. Musimy znaleźć rozwiązanie - sposób przełamania impasu.
Titus Corlăţean  
na piśmie. - (RO) Proces europejski musi być kontynuowany.
Głos obywateli Irlandii dotyczący odrzucenia traktatu lizbońskiego musi zostać uszanowany.
Jednocześnie nadając większą wydajność strukturze europejskiej oraz kontynuując proces rozszerzania Unii, musimy uwzględnić szersze interesy wszystkich obywateli Unii Europejskiej.
Obywatele irlandzcy nie mają w UE jedynie praw, ale mają również obowiązki. Muszą oni być świadomi konsekwencji, jakie ma odrzucenie przez nich traktatu lizbońskiego.
Obywatele irlandzcy będą musieli w ramach nowego referendum zdecydować, czy występują z Unii Europejskiej, czy pozostają w UE opartej na traktacie lizbońskim.
Zatrzymanie procesu europejskiego, spowodowane powoływaniem się na "nienaruszlną suwerenność” Irlandczyków, w rzeczywistości oznacza zatrzymanie naturalnych dążeń obywateli Chorwacji, Mołdawii itd. do zbliżenia się do UE.
Tak samo jako Irlandia i irlandzcy przedstawiciele polityczni mają prawo do walki o aspiracje swoich obywateli, Rumunia ma prawo walczyć o przystąpienie Mołdawii do Unii Europejskiej.
Ilda Figueiredo  
na piśmie. - (PT) W rezultacie zwycięskiego "NIE” w irlandzkim referendum w sprawie traktatu lizbońskiego, przywódcy Unii Europejskiej powinni uznać to, co było oczywiste: traktat lizboński przegrał. Wiedzą oni, że aby Traktat ten nie wszedł w życie, wystarczy, by nie ratyfikowało go chociażby jedno państw członkowskie. Takie są zasady. Należy także zauważyć, że to odrzucenie następuje po dwóch innych identycznych rezultatach we Francji i w Holandii w sprawie tzw. europejskiej konstytucji, która poprzedzała traktat lizboński.
Jednakże jedyną uwagą poczynioną przez przewodniczącego Komisji Europejskiej było to, że rozwiązanie problemu powstałego w wyniku irlandzkiego referendum będzie wymagało czasu i prób. Próbuje on zrzucić winę na Irlandczyków i nie zauważa, że problem ten jest wynikiem głębokiego kryzysu prawodawstwa neoliberalnych, militarystycznych i federalistycznych polityk, jakie się stosuje.
Dlatego też w tym tygodniu Rada Europejska musi znaleźć odpowiedź na podstawowe pytanie: czy przerwać proces ratyfikowania traktatu lizbońskiego z powodu jego braku szans na sukces, czy rozpocząć debatę na temat prawdziwych przyczyn niezadowolenia ludności i wprowadzić konieczne polityczne zmiany, aby zakończyć obecny kryzys, innymi słowy, aby promować większą sprawiedliwość społeczną i większe bezpieczeństwo zatrudnienia z prawami, zwalczać spekulatywne zyski i ceny oraz nadawać priorytet walce z wykluczeniem społecznym.
Petru Filip  
na piśmie. - (RO) Ostatnie głosowanie Irlandczyków było rozmaicie interpretowane we Wspólnocie Europejskiej, a wystąpienia w Parlamencie potwierdzają trudności, jakie to głosowanie może spowodować.
Chciałbym pokrótce odnieść się do problemów, jakie głosowanie irlandzkich obywateli może wywołać wśród opinii publicznej w krajach, które ostatnio przystąpiły do UE, zwłaszcza w krajach wschodnioeuropejskiej. Obywatele tych krajów będą mieli poważne trudności w zrozumieniu wiążącego charakteru przyjęcia tych europejskich standardów, obejmujących gospodarcze wyrzeczenia, do krajowych ram prawnych, a także serii strategii publicznych, które obywatele uważają za zbyt restrykcyjne w odniesieniu od poziomu gospodarczego, na jakim te kraje są teraz.
Chciałbym w tym miejscu podkreślić, że jakakolwiek próba wprowadzenia wyjątkowego traktowania w ramach wspólnotowych zostanie z pewnością odzwierciedlona w głosie politycznym w 2009 r., który może dostarczyć powodów radykalizacji elektoratu, który w sposób bardzo entuzjastyczny głosował za przystąpieniem tych krajów do UE.
Gyula Hegyi  
na piśmie. - (HU) Istnieje wiele sposobów interpretowania irlandzkiego referendum. Jest to zwycięstwo popularnej suwerenności: nie możemy zaprzeczać temu oczywistemu faktowi. Jednak jednocześnie większość wyborców nie wiedziało w jakiej sprawie głosuje, na co wskazywał fakt, że zwolennicy kampanii na rzecz odrzucenia Traktatu odwoływali się do zaszłości historycznych, które w rzeczywistości zostały rozwiązane dzięki członkostwu w Unii Europejskiej. Za niesprawiedliwy można uważać fakt, że 53% głosujących w relatywnie małym kraju może przeszkodzić dwudziestu sześciu innym narodom w pogłębieniu ich współpracy i spełnieniu europejskiego snu. Jednakże jedno jest pewne, a mianowicie to, że w przyszłości musimy omówić kwestię integracji z obywatelami Unii Europejskiej w bardziej inteligentny, przekonujący i łatwo zrozumiały sposób. Z tego powodu Komisja Kultury i Edukacji Parlamentu Europejskiego rozpoczęła sporządzanie sprawozdania o roboczym tytule "Aktywny dialog z obywatelami”. Zostałem poproszony o przygotowanie tego sprawozdania. Zwracam się do moich kolegów i koleżanek posłów o wsparcie naszej pracy poprzez przedstawienie swoich opinii; zbierzmy nasze myśli, abyśmy nie tylko zrozumieli i pokochali kwestię integracji i współpracy, ale abyśmy także obywatelom Europy pozwolili ją zrozumieć i pokochać.
Mieczysław Edmund Janowski  
na piśmie. - Dziś debatujemy o przyszłości Unii Europejskiej. Czynimy to pod wpływem emocji wywołanych wynikiem referendum w Irlandii. Chciałbym prosić wszystkich, zarówno posłów do Parlamentu Europejskiego, jak i przedstawicieli Komisji oraz Rady o rezygnację z pouczania Irlandczyków i grożenia im takimi czy innymi represjami, z wykluczeniem ze Wspólnoty włącznie. Fakty są bowiem takie, że Unia istnieje i głos narodu irlandzkiego nie jest głosem sprzeciwu wobec Unii. W moim przekonaniu jest to sprzeciw wobec dokumentu, który nosi nazwę Traktat Reformujący z Lizbony. Irlandczycy odrzucili tę właśnie wersję reformy, która została im zaproponowana.
Jest dalece prawdopodobne, że gdyby mieszkańców innych krajów zapytano o to samo w drodze referendum, to ich odpowiedź byłaby identyczna. Traktat ten jest bowiem nieczytelny nawet dla wykształconego obywatela Unii Europejskiej. Warto się też zastanowić, czy nie jest to pozytywny, ożywczy sygnał zmuszający tzw. elity do niwelowania wytworzonej obecnie wielkiej przepaści między obywatelami państw członkowskich a kierownictwem ugrupowań politycznych, tak w skali kraju, jak i unijnej.
Z faktycznego przepisu prawa międzynarodowego wynika, że jeśli choć jeden z krajów będących stroną tej umowy nie akceptuje umowy międzynarodowej, to taka forma umowy nie jest obowiązująca. Jest to oczywiste i niezależne od tego co myślimy o całym dokumencie. Irlandczycy dokonali wolnego wyboru. Uszanujmy tę wolę Irlandczyków, szukajmy pozytywnych rozwiązań dla przyszłości Europy. Wszak "VOX POPULI VOX DEI”.
Anneli Jäätteenmäki  
na piśmie. - (FI) Kryzys! Kryzys! Ponownie słychać krzyki, że UE ogarnął kryzys, ponieważ 12 czerwca Irlandczycy odrzucili traktat lizboński w referendum. Traktat ten wejdzie w życie tylko wtedy, gdy zostanie ratyfikowany przez wszystkie państwa członkowskie. Przywódcy UE wzywają do przyjęcia nowych rezolucji, ale mało kto cokolwiek proponuje.
Istnieją co najmniej dwa problemy. Traktat lizboński jest tak niejasny, że prawie nie da się go zrozumieć. Czy byliby państwo gotowi go podpisać? Co więcej, elita UE najwyraźniej pragnie zbyt szybko iść naprzód.
Teraz czas na działanie ze strony małych państw członkowskich. Powinny one nalegać, aby każde państwo członkowskie miało swojego komisarza. Pierwotnie był to pomysł Finlandii i wielu innych państw.
Jeżeli traktat lizboński wszedłby w życie, prowadziłoby to do sytuacji, w której państwa członkowskie po raz trzeci z rzędu począwszy od 2014 r. nie miałyby komisarza. Brzmienie Traktatu jest tak mało precyzyjne, że faktycznie małe państwa członkowskie nie miałyby własnego komisarza dłużej, niż duże państwa. Niektórzy twierdzą, że Irlandia odrzuciła Traktat częściowo z powodu kwestii komisarza.
Komisarz Finlandii ma szczególne znaczenie dla małych państw członkowskich, nawet jeżeli obowiązkiem komisarzy jest wspieranie interesu UE jako całości. W Finlandii każdy region cieszy się, gdy ma "swojego” ministra w rządzie.
Przywódcy UE muszą teraz uważnie zastanowić się nad tym, co jest przyczyną rosnącego braku zaufania do UE ze strony opinii publicznej. Czy Unia postępowała w interesie wszystkich swoich obywateli w najlepszy możliwy sposób? Czy zwiększyła ona współpracę w różnych obszarach i rozszerzyła się zbyt szybko?
Filip Kaczmarek  
na piśmie. - Decyzja Irlandczyków postawiła Europę w trudnej sytuacji. Jest ona także dowodem, że demokracja stanowi żywy fundament Europy. Losy traktatu lizbońskiego nie są przesądzone. Mieliśmy już podobne sytuacje w przeszłości. W 1993 roku Dania po negatywnym głosowaniu w sprawie ratyfikacji traktatu powołującego UE, podjęła decyzję o ponownym referendum. Podobnie Irlandczycy, po porażce głosowania w sprawie traktatu nicejskiego w 2001 r., zdecydowali się na drugie referendum. Nie mam wątpliwości, że i tym razem głos Irlandczyków należy uszanować, jako ich suwerenną decyzję. Unia opiera się na poszanowaniu praw wszystkich państw członkowskich do wyrażenia swojej woli. Trzeba wyraźnie powiedzieć, iż odrzucenie traktatu nie oznacza, że Irlandczycy są przeciwnikami Unii.
Zbliżający się szczyt Rady Europejskiej to okazja do refleksji nad przyczynami i skutkami obecnej sytuacji. Refleksja ta nie może się ograniczyć do pouczania czy krytykowania Irlandii. Rada, Parlament i Komisja powinny zastanowić się, co można zrobić, aby Europejczycy lepiej rozumieli traktat i zamierzenia elit. Nie popieram ponownego otwierania negocjacji o reformie traktatowej. Europa nie powinna też stać się Europą wielu prędkości. Europa musi udowodnić własnym mieszkańcom, że jest projektem wspólnym i solidarnym. Wierzę, że Rada znajdzie rozwiązanie, które będzie akceptowalne dla krajów, które już ratyfikowały traktat, Irlandii i tych członków, którzy zastanawiają się co robić.
Bogusław Liberadzki  
na piśmie. - Wynik referendum w Irlandii zachwiał procesem ratyfikacji Traktatu Reformacyjnego. Referendum udowodniło jak wielką troską należy otaczać nasz wielki europejski projeki Europy pokojowej, solidarnej, stawiającej w centrum uwagi dobro obywateli i siłę kontynetu w globalnej grze ekonomicznej i politycznej. Mamy dowód na to, jak wielką cenę płacimy za zaniedbania w prowadzeniu dialogu ze społeczeństwami, wyjaśniając znaczenie integracji.
Proces ratyfikacji powinien być kontynuowany i Irlandia - wierzę - będzie intensywnie poszukiwać rozwiązania sytuacji. Zgadzam się ze stanowiskiem przewodniczącego Grupy PSE Martina Schulza, że sposób funkcjonowania Komisji Europejskiej oraz Rady Europejskiej jest jedną z przyczyn stanu rzeczy. Więcej kompetencji dla Parlamentu Europejskiego jako demokratycznej instytucji może być bardzo ważne dla usprawnienia Unii, bez wielkich deklaracji i programów, które nie trafiają do umysłów i serc obywateli.
Marianne Mikko  
na piśmie. - (ET) Panie i panowie! Dublińskie "nie” dla traktatu lizbońskiego było niespodzianką, ponieważ to dzięki wsparciu UE Irlandia zbudowała konkurencyjną gospodarkę, ustabilizowała rynek pracy i stworzyła państwo socjalne. Możliwe było, aby irlandzcy wyborcy głosowali za silniejszą, bardziej konkurencyjną Unią Europejską, która działałaby na korzyść państw członkowskich w większym stopniu niż wcześniej.
Osobiście uważam, że poddanie traktatu lizbońskiego pod referendum wydawało się krokiem demokratycznym, ale tylko tak się wydawało. Problemy wewnętrzne, w odniesieniu do których UE nie interweniowała, nieuchronnie doprowadziły do napięć, które potrzebowały ujścia. Dlatego też łatwo jest stworzyć pozorną możliwość wyrażenia braku satysfakcji bez uciekania się do podejmowania działań. Również badania opinii publicznej przeprowadzane przed referendum wskazywały na udawaną demokrację i napięcia, z których wyniknęło, że ludzie, którzy głosowali na "nie”, w rzeczywistości nie znali treści lub nie wiedzieli zbyt dużo o znaczeniu traktatu lizbońskiego.
Do irlandzkich polityków należy odpowiedź na pytanie "dlaczego”? Irlandia konsekwentnie stawała się jednym z najlepszych użytkowników subsydiów UE. Irlandczycy są znani ze swojego proeuropejskiego nastawienia. Na ironię, teraz z powodu Irlandii będziemy musieli zatrzymać tworzenie lepszej wspólnej przyszłości.
Estonia ratyfikowała traktat lizboński dzień przed irlandzkim referendum. Oznacza to, że w odróżnieniu od Dublina, Tallin pomógł budować wspólną przyszłość. Jestem zagorzałą zwolenniczką procesu ratyfikacji i wierzę, że Irlandia podejmie kolejną próbę zabezpieczenia 500 milionów obywatelu Europy i że oni też będą nosić miano Europejczyków z godnością. Dług wdzięczności Dublina wobec Europy jest oczywisty.
Toomas Savi  
na piśmie. - Panie przewodniczący! Pomimo iż rezultat irlandzkiego referendum był dla Unii Europejskiej wielkim rozczarowaniem, nie jest to odpowiedni czas do tego, by panikować i szukać kozła ofiarnego. Posiedzenie Rady Europejskiej jest planowane na 19 i 20 czerwca w Brukseli. Najpierw powinniśmy wysłuchać wyjaśnień ze strony szefa rządu Irlandii, pana Briana Cowena, oraz wysłuchać jego propozycji dotyczących tego, jak postąpić z Irlandią.
Moim zdaniem pozostałe osiem państw członkowskich musi kontynuować proces ratyfikacji zgodnie z harmonogramem, bez względu na irlandzkie "nie”.
Traktat lizboński jest niezbędny dla pomyślnej kontynuacji europejskiego projektu. Nie do pomyślenia byłoby, aby rozpoczynać nowe negocjacje, ponieważ Unia Europejska zajmowała się negocjacjami w sprawie własnej przyszłości przez ostatnie dziewięć lat. Traktat lizboński tworzy bardziej zrozumiałą, demokratyczną i wydają Unię Europejską i nie możemy teraz tego tak po prostu zostawić.
Esko Seppänen  
na piśmie. - (FI) Demokracja dosłownie oznacza władzę ludu. Nie może być demokracji bez ludu, a dla ludu nie jest dobrze, gdy nie ma demokracji. Obywatele Irlandii mieli możliwość głosowania nad nową konstytucją - traktatem lizbońskim. To była demokracja, a Irlandczycy zagłosowali przeciw w imieniu wszystkich innych narodów. Przeciw było 53,4% głosujących, a za: 46,6%. Wyborcy w Irlandii nie chcieli, by UE szła w stronę federacji, by poddała się militaryzacji lub by władza w jeszcze większym stopniu należała do dużych krajów.
Idea federacji jest wpierana przez osoby, które nie są dobrymi demokratami i które są nieudacznikami. Zaczęli oni ożywiać ciało siłą. Twierdzą oni, że małe kraje nie będą potrzebne, jeżeli nie będą one posłuszne prawdziwej władzy dużych krajów. W ten sposób rozpowszechniają błędny obraz demokracji UE.
Irlandczycy są potępiani za to, że skorzystali ze swojego prawa, ale nikt nie śmieje się z Węgrów, chociaż tamtejszy parlament głosował za Traktatem jeszcze zanim ten niezrozumiały dokument został im przekazany. Decyzja Irlandczyków jest demokratyczna, a decyzja węgierskiego parlamentu nie.
Chęć posiadania unijnej konstytucji nie wywodzi się z potrzeb narodu, ale z woli pokazania władzy przez elitę. Bez referendów byłby to zamach stanu - zarówno w małych, jak i w dużych krajach.
Adrian Severin  
na piśmie. - Niewpuszczając takich krajów jak Chorwacja, Turcja, Ukraina i Mołdowa, które walczą o członkostwo, usiłujemy niewypuścić krajów, które nie są pewne tego, czy warto być członkiem silnej unii. Lepsze traktowanie eurosceptyków niż euroentuzjastów jest niesprawiedliwe, bezproduktywne i nie ma zrównoważonego charakteru.
Takie samo poszanowanie wszystkich narodów oznacza konfrontowanie każdego z nich z jego własną odpowiedzialnością. Próby oszukania i skuszenia kogoś przy pomocy iluzorycznych protokołów i zezwoleń w celu zmiany decyzji bez zmiany przekonań, stanowiłyby obrazę i byłyby wyrazem braku demokratycznego szacunku.
Irlandczycy powinni mieć tyle czasu, ile potrzeba, aby zastanowić się nad swoją przyszłością w Europie. Możliwe, że najlepszą ramą dla takiej demokratycznej refleksji byłyby wcześniejsze wybory. Tak czy inaczej, Irlandczycy muszą wykorzystać swój czas, a nie czas innych. Dlatego też należy rozważyć przyjęcie tymczasowego statusu Irlandii w UE, pozwalając na kontynuowanie europejskiego procesu integracji przez mniejszą liczbę państw.
Ostatecznie w ramach kolejnego referendum Irlandczycy powinni odpowiedzieć na pytanie dotyczące tego, czy chcą pozostać w Unii Europejskiej opierającej się na traktacie lizbońskim, czy chcą odgrywać rolę Chevaliera w burzach światowego porządku.
Czesław Adam Siekierski  
na piśmie. - Odrzucenie traktatu lizbońskiego przez irlandzkie społeczeństwo przekreśla szansę na szybkie przeprowadzenie reformy instytucjonalnej Unii Europejskiej. To już druga zmarnowana okazja. Wcześniej o fiasku reformy zdecydował negatywny wynik referendum we Francji i Holandii.
W moim przekonaniu winą z całą pewnością nie należy obarczać Irlandczyków. To, że powiedzieli "nie” dla traktatu nie oznacza ich negatywnego stosunku dla całej Unii Europejskiej. Traktat w Irlandii został odrzucony z powodu niewłaściwego podejścia instytucji europejskich, a także rządów państw członkowskich do kwestii ratyfikacji Traktatu i udziału obywateli w tym procesie. Obawiam się, że gdyby referendum było przeprowadzane we wszystkich krajach członkowskich, nie tylko Irlandia powiedziałaby "nie”.
Taki stosunek obywateli do traktatu nie wynika z ich złej woli, ale z niedoinformowania.
Kroki, jakie podejmie teraz Unia w sprawie dalszych losów traktatu lizbońskiego muszą być podobne do tych rozwiązań, które zostały zastosowane po odrzuceniu traktatu ustanawiającego Konstytucję dla Europy przez Holandię i Francję.
Na szczęście pod rządami traktatu nicejskiego i pozostałych obowiązujących traktatów Unia Europejska jest w stanie sprawnie funkcjonować, a to daje nam czas na spokojne naprawienie popełnionych błędów.
Marek Siwiec  
na piśmie. - Wobec decyzji Irlandczyków, wyrażonej w ostatnim referendum, sfinalizowanie ratyfikacji traktatu lizbońskiego przez Polskę staje się jeszcze ważniejsze. Jeśli prezydent państwa, wykorzystując argument ostatniego podpisu, nie doprowadzi procesu ratyfikacji do końca, to postawi nasz kraj po stronie przeciwników traktatu i w opozycji do olbrzymiej większości krajów, która ten traktat zaakceptowała.
To nie będzie opłacalne. Graliśmy już mechanizmem gróźb, a wedłóg niektórych nawet szantażu, ale zgodziliśmy się na kompromis. Jeżeli powiedzieliśmy "A”, trzeba powiedzieć "B”, i to zwłaszcza w obliczu irlandzkiego referendum. Polska ma bowiem szansę współuczestniczyć w ważnej rozgrywce na rzecz silnej Europy. Szybka ratyfikacja traktatu nie będzie aktem rutynowym, ale doniosłym gestem politycznym.
Jest dla mnie oczywiste, że prędzej czy później, z Irlandią lub bez niej, to, co jest istotą traktatu, zostanie wcielone w życie. Rzecz w tym, aby być po właściwej stronie, we właściwym momencie.
Theodor Dumitru Stolojan  
na piśmie. - (RO) Parlament Europejski i inne europejskie instytucje muszą respektować głos wyrażony przez Irlandczyków podczas referendum. Mówię to jasno: Irlandczycy nie głosowali przeciw Unii Europejskiej, ale przeciw traktatowi lizbońskiemu. Otrzymujemy wyraźny sygnały, że treść i podstawy tego Traktatu nie zostały zrozumiane, a obawy Irlandczyków dotyczące systemu opodatkowania i zachowania neutralności zostały zwiększone przez niektóre partie polityczne.
Parlament Europejski nie wysłał jasnego sygnału wsparcia dla procesu ratyfikacji w pozostałych państwach członkowskich. Jednocześnie obywatelom irlandzkim i rządowi irlandzkiemu musimy przedstawić realne rozwiązania umożliwiające przezwyciężenie tego kryzysu. Na koniec, traktat lizboński stanowi konieczny krok w przód dla systemu instytucji europejskich, aby działały bardziej wydajnie w coraz bardziej trudnych warunkach globalnych, na które każde państwo członkowskie musi zareagować. Chodzi o: konkurencyjność gospodarczą, zmiany klimatu, wzrost cen zasobów naturalnych i wiele innych aspektów, które dotycząc nas wszystkich.
Daniel Strož  
na piśmie. - (CS) Traktat lizboński stał się martwym dokumentem, zupełnie jak miało to miejsce w przypadku odrzucenia przez Francję i Holandię projektu konstytucji UE. Chociaż przewodniczący Parlamentu Europejskiego, pan Pöttering, oświadczył, że celem tego Traktatu było osiągnięcie większej demokracji, większej skuteczności politycznej oraz większej jasności i przejrzystości, a także że proces ratyfikacji musi być kontynuowany w tych państwach członkowskich, które jeszcze go nie ratyfikowały, słowa te nie mają znaczenia.
Jeżeli referenda miałyby się odbyć w innych państwach niż Irlandia, z pewnością irlandzkie "nie” nie byłoby jedynym. Zauważmy oszustwo, jakiego dopuściła się "europejska elita”, która przedstawiła do ratyfikacji po prostu zakurzony i zmieniony projekt konstytucji UE! Oprócz Irlandczyków "nie” ponownie powiedzieliby Francuzi i Holendrzy; przynajmniej badania opinii publicznej w tych krajach na to wskazują. Ci, którzy "sterują” polityką UE powinni zdać sobie wreszcie sprawę z tego, że większość obywateli odrzuca Unię jako militarystyczny i neoliberalny projekt, który jest w rzeczywistości antyspołeczny!
Rezultat irlandzkiego referendum nie jest dla Europy katastrofą, jak przekonują nas niektórzy. Jest to szansa, aby rozpocząć nowy proces dyskusyjny, w którym w znacznym stopniu wreszcie powinni uczestniczyć zwykli obywatele. W końcu Irlandczycy nie głosowali przeciw Unii Europejskiej. Głosowali przeciw treści traktatu lizbońskiego, który zniszczyłby standardy społeczne, jakie do tej pory osiągnięto, a także przekształciłby Unię w militarystyczny konglomerat. Ci, którzy odrzucają traktat lizboński, nie narażają tzw. idei europejskiej. Narażają ją ci, którzy teraz krzyczą "idźmy dalej” albo rozważają urzeczywistnienie Europy "dwóch prędkości”.
Margie Sudre  
na piśmie. - (FR) Od jutra Rada Europejska będzie zobowiązana do wyciągnięcia wniosków z rezultatu irlandzkiego referendum w sprawie traktatu lizbońskiego. Obowiązkiem Irlandii - poprzez jej premiera - jest przeanalizowanie tego głosowania oraz ponowne powtórzenie jej chęci obserwowania postępów integracji europejskiej.
Mam nadzieję, że UE27 zgodzi się kontynuować proces ratyfikacji w państwach członkowskich, które jeszcze nie podjęły decyzji, abyśmy w końcu poznali dokładne stanowisko każdego państwa w sprawie tego tekstu.
Prezydencja słoweńska i francuska muszą spróbować znaleźć z Irlandią dopuszczalne pod względem prawnym rozwiązanie, które zakończyłoby raz na zawsze trwające od 15 lat wysiłki zreformowania prac rozszerzonej Europy.
Obowiązki prezydencji francuskiej z pewnością się rozszerzą, biorąc pod uwagę fakt, że kontekst europejski został zakłócony a światowe rynki surowców, artykułów spożywczych i paliw zachowują się nerwowo.
Narody Europy czują niepewność. Rada Europejska musi pokazać im, że Europa stara się sprostać ich oczekiwaniom poprzez podejmowanie decyzji w sprawie najważniejszych kwestii. Pomimo iż to może nie od razu rozwiązać problem instytucjonalny, niemniej jednak jest to najlepszy sposób pokazania Irlandczykom, że zostali oni wysłuchani.
Csaba Sándor Tabajdi  
na piśmie. - (HU) Traktat lizboński został odrzucony przez ten sam kraj, który do tej pory stanowił przykład pełnego wykorzystania szans integracji europejskiej. Odzwierciedla to także głęboki kryzys zaufania w polityce. Poważną przyczyną tej porażki jest także niewystarczająca komunikacja w odniesieniu do przedstawienia zalet traktatu lizbońskiego. Irlandia nie podjęła decyzji na temat Traktatu; rezultat referendum był spowodowany przez problemy polityki wewnętrznej. Referendum okazało się nieodpowiednim instrumentem dla podejmowania decyzji w tak złożonych kwestiach, jak ta. W traktacie lizbońskim nie chodzi tylko o instytucjonalną reformę Unii Europejskiej; Traktat ten i karta praw podstawowych tworzą z Europy prawdziwie polityczną wspólnotę i wspólnotę wartości. Pod względem ilościowym jest to nowy etap w rozwoju integracji europejskiej.
Irlandzkie referendum stanowi poważny problem, ale to do nas zależy, czy tym razem Unia Europejska znów popadnie w kryzys, czy zareaguje szybko i zdecydowanie. W obecnej sytuacji największym błędem byłoby ponowne negocjowanie umowy, której osiągniecie wymagało tyle wysiłku, i dlatego też powinniśmy zachować traktat lizboński w jego obecnej postaci. Prawie dwie trzecie państw członkowskich przyjęło ten Traktat, a jako pierwsze zrobiły to Węgry. Proces ratyfikacji musi być kontynuowany. Irlandia jak najszybciej musi zdecydować, czy chce wciąż być częścią pogłębiającej się integracji; jedno państwo nie może stać na drodze 26, które chcę iść naprzód.
Jestem przekonany, że na rozpoczynającym się jutro posiedzeniu Rady Europejskiej zostanie znalezione rozwiązanie dla tej sytuacji. Budowanie Europy musi być kontynuowane, a w tym celu potrzebujemy traktatu lizbońskiego.
Silvia-Adriana Ţicău  
na piśmie. - (RO) Unia Europejska potrzebuje nowych ram instytucjonalnych po traktacie nicejskim, a traktat lizboński - chociaż nie tak ambitny, jak konstytucja europejska - jest odpowiednim tekstem.
18 państw członkowskich ratyfikowało traktat lizboński w swoich parlamentach krajowych. Irlandia zdecydowała przeprowadzić ratyfikację na podstawie referendum, a Irlandczycy odrzucili ten Traktat. W 2001 r. Irlandia głosowała także przeciwko traktatowi nicejskiemu, a rok później go ratyfikowała.
Głosowanie Irlandczyków pokazuje, że ludność tego kraju uważa wspólnotową strukturę instytucjonalną za skomplikowaną. Naszym obowiązkiem jest wyjaśnienie obywatelom Europy konieczności przyjęcia i stosowania przepisów tego Traktatu. Traktat ten odnosi się do kwestii zmian klimatu, definiuje europejską gospodarkę jako społeczną gospodarkę rynkową, podkreśla konieczność przyjęcia wspólnej polityki energetycznej, a przede wszystkim nadaje wartość prawną europejskiej karcie praw podstawowych. Traktat reformujący zwiększa poziom demokracji poprzez rozszerzenie kompetencji Parlamentu Europejskiego i umożliwia połowie parlamentów krajowych odrzucenie projektu legislacyjnego, jeżeli zostanie on uznany za naruszający zasadę pomocniczości.
Wybór Irlandczyków pokazuje nam, że konieczna jest odpowiedzialność i większy dialog, że musimy bardziej i lepiej wyjaśnić obywatelom Europy przepisy tego nowego Traktatu, a także powody konieczności jego przyjęcia.
Witold Tomczak  
na piśmie. - Dzisiaj narody Europy pragnące wolności i suwerenności dziękują narodowi irlandzkiemu. Z małej Irlandii wypłynął głos wolności i nadziei! Ten głos powinien przebudzić wrogów demokracji, którzy lekceważą wolę narodów i łamią wcześniej przyjęte reguły gry!
Pytacie, co robić dalej? Zamiast marzyć o utopii eurosuperpaństwa, czas rozpocząć debatę na temat praw narodów. Najpierw ustalmy Kartę Praw Narodów, aby na jej podstawie określić zasady europejskiej integracji.
Szanowni Państwo! Architekci Unii Europejskiej! Wystrzegajcie się manipulacji! Pozwólcie ludziom decydować o swojej przyszłości dając im prawdę! Pozwólcie narodom żyć w swoich suwerennych państwach, które same zdecydują jak i z kim współpracować, jak i z kim się integrować!
Georgios Toussas  
na piśmie. - (EL) Głośne "nie” ze strony Irlandczyków spowodowało, że traktat lizboński stał się niewykonalny.
Stanowi to ogromną porażkę dla Rady, Komisji Europejskiej i Parlamentu Europejskiego, a także dla centroprawicowych i centrolewicowych rządów w państwach członkowskich UE (partie Nowa Demokracja i PASOK w Grecji). Krzyżuje to plany przedstawicielom kapitalizmu, którzy odgrywali główną rolę w odrzuceniu głosów narodów Holandii i Francji przeciwko konstytucji UE oraz w powstrzymywaniu rosnącego ruchu w UE, który skłaniał do podważenia i odrzucenia traktatu lizbońskiego.
Te same siły polityczne stanowią poważne przymierze w Radzie, Komisji Europejskiej w Parlamencie Europejskim: Grupa Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci) i Europejskich Demokratów, Grupa Socjalistyczna w Parlamencie Europejskim, Grupa Porozumienia Liberałów i Demokratów na rzecz Europy, Grupa Zielonych/Wolne Przymierze Europejskie oraz inni zwolennicy europejskiego "monolitu" wraz z udziałem posłów z partii Nowa Demokracja i PASOK. Na posiedzeniu plenarnym Parlamentu w dniu 20 lutego 2008 r. wszyscy oni głosowali przeciw wnioskowi w sprawie uznania woli Irlandczyków i przeciw zorganizowaniu referendów w sprawie traktatu lizbońskiego w państwach członkowskich.
Niezręczna polityka Rady i Komisji Europejskiej w odniesieniu do kontynuowania procesu ratyfikacji traktatu lizbońskiego jest autokratycznym wyrazem pogardy dla woli Irlandczyków i ogólnie dla woli ludu.
