
Helmer
Mijnheer de Voorzitter, een motie van orde. Naar ik heb begrepen kwam de eerste motie van orde die ooit in het rechtstreeks gekozen Parlement aan de orde is gesteld, in 1979 van de eerwaarde Dr. Ian Paisley en betrof het de Britse vlag die op zijn kop hing. Nu, eenentwintig jaar later, moet ik u toch op het volgende wijzen. Gisteravond wapperden er op het voorplein voor de Toren, waar de motorrijders zich verzamelden, zestien vlaggen. Vijftien vlaggen hingen correct, maar de vlag van het Verenigd Koninkrijk hing ondersteboven. Het op zijn kop hangen van de Britse vlag is een internationaal erkend noodsignaal, maar als het niet gaat om een noodsignaal, is het een grove belediging voor de vlag, het Britse volk en de Britse natie om deze vlag ondersteboven te laten hangen.
Ik heb over deze kwestie een schrijven gericht aan de Voorzitter van het Parlement en zij heeft mij geschreven dat deze kwestie rechtgezet zal worden en dat de Britse vlag op de juiste wijze zal worden opgehangen. Mag ik u nu verzoeken ervoor te zorgen dat de vlag onmiddellijk op de juiste wijze wordt opgehangen en dat er maatregelen worden genomen om de vlag ook in de toekomst altijd correct op te hangen.

De Voorzitter
Ik verzeker u, geachte collega, dat wij alles in het werk zullen stellen om uw vlag in zijn oude luister te herstellen.

Chichester
) Mijnheer de Voorzitter, ik heb een bemoedigende mededeling voor de heer Helmer. Hij zou blij moeten zijn dat onze Britse vlag er in ieder geval nog hangt. Ik heb gehoord dat deze vlag erg in trek is en het meest in aanmerking komt om op deze plek gestolen te worden.
(Luid gelach)

Goebbels
Mijnheer de Voorzitter, vorig jaar heeft een meerderheid van de afgevaardigden van deze Vergadering voor de zittingen op de vrijdagmorgen gestemd. Toch probeerde een aantal collega's het de overige afgevaardigden de laatste tijd onmogelijk te maken om hier in Straatsburg op de vrijdag te werken. Ik wil deze weinig democratische houding aan de kaak stellen, temeer omdat de afgevaardigden die hun collega's wilden verhinderen om te werken, zich wél gemeld hebben om de dagvergoeding op te strijken.
Daarnaast wilde ik nog het volgende opmerken. Deze week hebben wij een afwijkende beslissing genomen en vanaf volgend jaar zal er op vrijdagmorgen geen vergadering meer plaatsvinden. Toch ontving ik via mijn e-mail een berichtje van een Nederlandse afgevaardigde, die in het Engels het volgende schreef; ik citeer:
"Als deze amendementen", dat wil zeggen geen vergaderingen op de vrijdag, " worden goedgekeurd, dan kunnen krachtens de bestaande voorschriften leden die niet op donderdagavond naar hun eigen land kunnen reizen toch het aanwezigheidsregister op vrijdag ondertekenen".

Ik vind het schandalig, mijnheer de Voorzitter, dat de afgevaardigden in de verleiding worden gebracht om hier toch tot vrijdagmorgen te blijven om de presentielijst te ondertekenen en de vergoeding te incasseren zonder ervoor te werken, en ik hoop dan ook dat dit Parlement de moed zal hebben om de bestaande regels te veranderen.
(Applaus)

De Voorzitter
Geachte collega, ik verzoek u deze discussie niet weer op gang te brengen en mij te ontzien, aangezien ik zelf een bedreigde soort ben in mijn hoedanigheid van voorzitter van de vergadering op vrijdagmorgen in Straatsburg.

Zimmerling
Mijnheer de Voorzitter, ik wilde nog even terugkomen op de fax die collega Van Hulten ons allen voor de stemming heeft doen toekomen en die gaat over de vraag of er nog op vrijdag moet worden vergaderd. Wat ik wilde zeggen is dat wij hier niet alleen komen om deel te nemen aan de plenaire vergaderingen, maar ook om ander werk te doen. Dat werk moeten wij dan nu thuis gaan doen. Voor thuiswerk wordt er echter geen presentiegeld uitbetaald. Omdat dit in het schrijven van collega Van Hulten wel wordt toegezegd, zal ik het ontbrekende presentiegeld van het komende jaar op hem verhalen.

Ik roep alle collega's op hetzelfde te doen. Laat collega Van Hulten maar vast beginnen te sparen.
(Applaus)

Mombaur
Mijnheer de Voorzitter, het Parlement heeft in zijn wijsheid een besluit over de vrijdag genomen. Ik zou u wel willen vragen er via de bevoegde instanties voor te zorgen dat de chauffeursdienst blijft werken als er op vrijdag niet vergaderd wordt, want er zullen heel wat leden zijn die de donderdag ten volle zullen willen benutten en op vrijdag dan op een of andere manier bij hun vervoermiddel zullen willen komen.

De Voorzitter
Wij zullen uw suggestie ter harte nemen.

Goedkeuring van de notulen van de vorige vergadering
De Voorzitter
De notulen van de vergadering van gisteren zijn rondgedeeld.
Geen bezwaren?

De Voorzitter
Ik dank u dat u ons op dit punt attent heeft gemaakt. Wij zullen dit controleren en de notulen zonodig aanpassen.
(De notulen worden goedgekeurd)

STEMMING
- Voorstel voor een verordening van de Raad tot wijziging van verordening (EG) nr. 974/98 over de invoering van de euro (COM(2000) 346 - C5-0291/2000 - 2000/0137(CNS)) (Economische en Monetaire Commissie)

(Het Parlement keurt het voorstel van de Commissie goed) - Voorstel voor een verordening van de Raad tot wijziging van verordening (EG) nr. 1103/97 over enkele bepalingen betreffende de invoering van de euro (COM(2000) 346 - C5-0292/2000 - 2000/0134(CNS)) (Economische en Monetaire Commissie)
(Het Parlement keurt het voorstel van de Commissie goed)
Verslag (A5-0137/2000) van de heer Casaca, namens de Commissie begrotingscontrole, over het voorstel voor een verordening van de Raad houdende wijziging van verordening (EEG) nr. 3508/1992 tot instelling van een geïntegreerd beheers- en controlesysteem voor bepaalde communautaire steunregelingen (COM(1999) 517 - C5-0317/1999 - 1999/0207(CNS))
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)
Verslag (A5-0140/2000) van de heer Ripoll y Martínez de Bedoya, namens de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme, over het jaarverslag 1998 van de Commissie over het Cohesiefonds (COM(1999) 483 - C5-0326/1999 - 1999/2212(CNS))
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Ontwerpresolutie (B5-0566/2000) over steunmaatregelen aan dopvruchten en Sint-Jansbrood
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
STEMVERKLARINGEN- Verslag-Ripoll y Martínez de Bedoya (A5-0140/2000)
Fatuzzo (PPE-DE). (IT) Mijnheer de Voorzitter, niemand heeft ooit meer reden gehad om een stemverklaring af te leggen dan ik, want ik heb per abuis tegen het verslag-Bedoya gestemd terwijl ik eigenlijk voor had willen stemmen. Ik neem daarom deze gelegenheid te baat om dat kenbaar te maken.
Uiteraard wilde ik voor dit verslag stemmen. Het gebruik van het Cohesiefonds voor Spanje, Portugal, Griekenland en Ierland is tenslotte iets waar je alleen maar voor kunt zijn. Ik wil de Vergadering er overigens nog op wijzen dat het goed zou zijn deze steun te blijven verlenen totdat de cohesielanden op 100% van het gemiddelde bruto binnenlands product van de Gemeenschap zitten, anders voorzie ik dat naarmate ze dichter bij die 100% komen, hun ministers van Financiën en begrotingszaken gaan zeggen "Laten we pas op de plaats maken, anders raken we de steun van de Europese Unie kwijt!"
Verslag-Casaca (A5-0137/2000)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, ik heb tegen het verslag-Casaca gestemd. Niet omdat ik tegen controles op de uitgaven en inkomsten van de Europese Unie zou zijn, maar omdat ik denk dat het tijd is om het systeem van Europese steunregelingen voor de landbouw te veranderen. Wij hebben allemaal gezien dat dit systeem verre van waterdicht is; er zitten te veel gaten in, er gaat te veel geld verloren. Ik denk dat we een geheel andere aanpak moeten volgen als we onze landbouwproducten en het boerenbedrijf willen steunen.
Ik stel voor om de boeren niet langer directe financiële steun te geven, maar af te spreken dat zij minder belasting, lagere sociale verzekeringspremies en lagere pensioenpremies hoeven te betalen. De kosten daarvan worden door de lidstaten, en in tweede instantie door de Europese Unie gedragen.

Europees Waarnemingscentrum voor Drugs en Drugsverslaving (EWDD)
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende verslagen:
A5-0147/2000 van de heer Sousa Pinto, namens de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, over het voorstel voor een verordening van de Raad ter aanvulling van Verordening (EEG) nr. 302/93 tot oprichting van een Europees Waarnemingscentrum voor Drugs en Drugsverslaving (EWDD) (COM(1999) 430 - C5-0304/1999 - 1999/0187(CNS));
A5-0157/2000 van de heer Turco, namens de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, over het voorstel voor een besluit van de Raad inzake het sluiten van een overeenkomst tussen de Europese gemeenschap en het Koninkrijk Noorwegen betreffende de deelneming van Noorwegen aan de werkzaamheden van het Europees Waarnemingscentrum voor Drugs en Drugsverslaving (COM(1999) 496 - C5-0054/2000 - 1999/0203(CNS)).

Sousa Pinto
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, het verslag heeft tot doel wijzigingen aan te brengen in verordening (EEG) nr. 302/93 tot oprichting van een Europees Waarnemingscentrum voor Drugs en Drugsverslaving waarin tevens de werkzaamheden van dit centrum worden vastgesteld. Sinds 1993 is de kennis van het drugsfenomeen in al zijn aspecten op het grondgebied van de Europese Unie aanzienlijk toegenomen dankzij de beslissende bijdrage van het Waarnemingscentrum.
Met het oog op de aanstaande uitbreiding van de Unie heeft de Commissie terecht geconcludeerd dat voor het Waarnemingscentrum in het kader van de pretoetredingsstrategie een belangrijke rol is weggelegd naar de kandidaat-landen toe. Het komt er derhalve op aan de nodige voorbereidselen te treffen om deze landen bij de activiteiten van het Waarnemingscentrum te betrekken. Daartoe dienen onder meer de nodige voorwaarden te worden gecreëerd om structurele banden met het REITOX-netwerk tot stand te brengen dat de door de verschillende lidstaten terzake verstrekte informatie verzamelt en statistisch verwerkt.
Om precies te zijn is het de bedoeling dat de door het PHARE-programma gefinancierde projecten op het gebied van drugsinformatiesystemen rechtstreeks aan het Waarnemingscentrum worden toevertrouwd. Het lijdt geen twijfel dat de inhoud van dit verslag, dat het standpunt van het Europees Parlement beoogt uiteen te zetten, verder gaat dan de voorstellen van de Commissie. Wij mogen niet vergeten dat wij sinds 1993, de oprichtingsdatum van het Waarnemingscentrum, op geen enkel moment de gelegenheid hebben gehad de desbetreffende verordening te herzien aan de hand van een evaluatie van de toepassing van de beschikbare instrumenten en de uitvoering van het toegekende mandaat. Wij hebben evenmin de kans gekregen eventuele aanpassingen door te voeren. Ondertussen beschikken wij over nieuwe gegevens ten gevolge van de opgedane ervaring, het zogenaamde "onafhankelijke evaluatieverslag" dat in maart van dit jaar is bekendgemaakt en de evolutie van de Unie zelf, het acquis communautaire en de uitdagingen waarmee wij worden geconfronteerd.
Het onderhavige verslag vertrekt van het principe dat het Parlement deze nieuwe ontwikkelingen niet aan zich voorbij mag laten gaan nu het de unieke kans krijgt een standpunt te formuleren. Ofschoon de in dit verslag voorgestelde wijzigingen van de verordening verder reiken dan de strikt noodzakelijke veranderingen die voor de aanpassing van het Waarnemingscentrum aan de eisen van de uitbreiding noodzakelijk zijn, moeten zij hoe dan ook worden aangebracht willen wij er zeker van zijn dat het Waarnemingscentrum zijn taak naar behoren volbrengt, zelfs in het kader van de huidige Unie.
In overeenstemming hiermee acht de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken het onontbeerlijk dat het Waarnemingscentrum de bevoegdheid krijgt toegewezen om de activiteiten van de landen en van de Unie op het gebied van drugs en drugsverslaving te evalueren. Dit betekent niet dat aan een gespecialiseerd agentschap politieke evaluatiefuncties worden toegekend die onverenigbaar zijn met de aard van het agentschap. Het komt er daarentegen op aan de kwaliteit van de instrumenten voor de politieke besluitvorming te verbeteren. Politieke besluitvorming in een ander hoofdkwartier door daartoe bevoegde personen. Het is tevens van fundamenteel belang dat aan de publieke opinie nauwkeurige en objectieve informatie wordt verstrekt die tot een beter algemeen begrip van dit uiterst gevoelige thema leidt. Het is niet de bedoeling dat het Waarnemingscentrum louter als postbus dienst doet waarin de lidstaten een beschrijving van hun nationale stand van zaken kunnen deponeren. Dit laatste doen ze trouwens sowieso al niet altijd op de beste manier en binnen de afgesproken termijn.
De verschillende landen hebben de plicht om naar behoren met het Waarnemingscentrum samen te werken, met inachtneming van het tijdschema. Het Waarnemingscentrum moet van zijn kant de informatie samenbrengen en statistisch verwerken, waarbij speciale aandacht aan de vergelijkbaarheid van de gegevens moet worden besteed. Het moet de ingewonnen informatie tevens analyseren op basis van de opgedane ervaring en de technische vaardigheden van zijn deskundigen. Zodoende zal eenieder uit de ervaring van de verschillende landen op het gebied van de drugsbestrijding profijt kunnen trekken en zullen de terzake bevoegde politici over een waardevol instrument beschikken dat hun beslissingen technisch ondersteunt. Ons inziens mag dit Europees agentschap niet worden onderbenut. De complexe problemen die zich vandaag de dag op het gebied van de drugs en de drugsverslaving voordoen, vereisen meer dan ooit dat het Europese Waarnemingscentrum voor drugs en zijn deskundigenadvies naar waarde worden geschat.

Turco
Mijnheer de Voorzitter, artikel 13 van de verordening houdende oprichting van het Europees Waarnemingscentrum voor Drugs en Drugsverslaving voorziet in de mogelijkheid dat derde landen die de belangen van de Gemeenschap en haar lidstaten delen aan de werkzaamheden van het Waarnemingscentrum deelnemen. Nadat Noorwegen een verzoek tot deelname heeft ingediend, heeft de Commissie het Europees Parlement een ontwerpovereenkomst tussen het Waarnemingscentrum en Noorwegen voorgelegd, waarbij Noorwegen gemachtigd wordt aan het REITOX-netwerk deel te nemen en zich in de raad van bestuur van het Waarnemingscentrum en in het wetenschappelijk comité te doen vertegenwoordigen.
De Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, heeft terzake 8 amendementen goedgekeurd waarmee een positief advies wordt uitgebracht, zij het onder bepaalde voorwaarden. Ons advies is vooral bepaald door het evaluatieverslag over de werkzaamheden van het Waarnemingscentrum dat de Europese Commissie door een onafhankelijk extern adviesbureau heeft laten opstellen.
Uit deze externe evaluatie blijkt dat er binnen het Waarnemingscentrum een gebrek aan coördinatie en communicatie tussen de verschillende afdelingen bestaat, terwijl de besluitvorming bovenmatig is gecentraliseerd. Het REITOX-netwerk blijkt geen echt netwerk te zijn; de nationale centra worden onvoldoende benut, terwijl ze veel meer aan het werk van het Waarnemingscentrum zouden kunnen bijdragen. De rol van het wetenschappelijk comité is nog niet erg duidelijk, en het speelt geen centrale rol in het programma. De raad van bestuur blijkt zijn doelstellingen niet doelmatig te verwezenlijken en plant zijn werkzaamheden nauwelijks. Op de vergaderingen van de raad is bovendien geen ruimte voor werkelijke discussies over de strategie van het centrum. Er bestaat ook geen strategie voor de verspreiding van de door het Waarnemingscentrum vervaardigde materiaal, zodat slechts een klein deel van de verzamelde informatie wordt gepubliceerd en verspreid. Wat de planning van de werkzaamheden betreft, blijkt dat de directeur en de afdelingshoofden zich onvoldoende van hun coördinerende managementtaken kwijten. Voorts zijn de administratieve procedures te zwaar en ongeschikt voor een zo kleine organisatie. Er zijn dan ook duidelijke problemen met de administratie en het beheer, met de planning, evaluatie en ontwikkeling van de werkzaamheden, en met de aanwervings- en opleidingscapaciteit. Tenslotte moet de balans op een andere manier worden opgesteld, zodat de werkelijke operationele kosten kunnen worden achterhaald. Een te groot gedeelte van het personeel en de beschikbare middelen wordt nu louter voor het beheer van het Waarnemingscentrum gebruikt.
Tot zover de evaluatie die in opdracht van de Europese Commissie door een onafhankelijk extern adviesbureau is uitgevoerd. Aan de hand van dit oordeel moeten wij nu besluiten of Noorwegen al dan niet mag deelnemen aan de werkzaamheden, die - het zij gezegd - allerminst met het mandaat of de werkelijke mogelijkheden van het Waarnemingscentrum overeenkomen. Desondanks heeft onze commissie unaniem besloten dat de ontwerpovereenkomst tussen Noorwegen en het Waarnemingscentrum een goede gelegenheid biedt om nog eens te benadrukken dat de verordening over het Waarnemingscentrum diepgaand moeten worden herzien om de doelmatigheid en de betrouwbaarheid van het centrum te garanderen. Een dergelijke herziening kan mede worden gekoppeld aan het voorstel voor een verordening van de Raad ter aanpassing van de oprichtingsverordening van het Waarnemingscentrum, bedoeld om de deelname van kandidaat-lidstaten aan de werkzaamheden van het centrum mogelijk te maken.
Ik verwacht een concreet antwoord van de Commissie op de amendementen die de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken heeft goedgekeurd.

Coelho
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega's, ik wens beide rapporteurs voor hun bijdrage te complimenteren, aangezien zij hiermee een belangrijke stap voorwaarts hebben gezet in de strijd tegen deze alomtegenwoordige plaag: het drugsprobleem. Ons inziens is het drugsprobleem een kwaad dat hoe dan ook moet worden bestreden, hetzij door de drugshandel aan te pakken, hetzij door doelmatige inspanningen op het gebied van preventie, behandeling en reïntegratie te leveren.
Zoals in het onlangs verschenen evaluatieverslag over de werkzaamheden van het Europees Waarnemingscentrum voor Drugs en Drugsverslaving wordt onderstreept, heeft dit agentschap een belangrijke bijdrage geleverd aan het Europese drugsbeleid, temeer daar het de bestaande leemten op het gebied van de informatie en de kennis heeft ingevuld. In ditzelfde verslag wordt geconcludeerd dat het Waarnemingscentrum sinds zijn oprichting een indrukwekkend aantal activiteiten ten uitvoer heeft gelegd die de Europese drugsbestrijding een meerwaarde geven.
Het bestaan van dit agentschap heeft ertoe bijgedragen dat de kwesties die uit het drugsprobleem voortvloeiden op de politieke agenda zijn blijven staan en dat de Europese Unie en haar lidstaten in het internationale drugsdebat een grotere zichtbaarheid en meer geloofwaardigheid genieten. De werkzaamheden op het gebied van de synthetische drugs munten uit door hun efficiëntie en doelmatigheid. Momenteel blijft het drugsgebruik immers niet beperkt tot de traditionele producten. Wij stellen met bezorgdheid de opkomst van nieuwe markten voor synthetische drugs vast. Deze zijn gemakkelijker te produceren en goedkoper. Bovendien leveren ze meer winst op voor de drugshandelaars en hebben ze meer schadelijke gevolgen voor de gezondheid van de gebruiker.
Het Waarnemingscentrum voert zijn taak op het gebied van de informatieverlening overeenkomstig de in de verordening vervatte bepalingen uit. De informatie is bedoeld om de Gemeenschap en haar lidstaten te helpen zich een algemeen beeld van de situatie betreffende de drugsproblematiek te vormen, zodat zij in overeenstemming met hun respectieve bevoegdheden maatregelen kunnen treffen of acties kunnen ondernemen. Hieruit blijkt dat voor het Waarnemingscentrum een fundamentele rol is weggelegd als instrument voor de ondersteuning van het besluitvormingsproces.
Het verslag maakt ons er echter tevens op attent dat de werking van het agentschap bij tijd en wijle te wensen overlaat en dat de oprichting van een reeks structuren die voor de goede werking van het Waarnemingscentrum onontbeerlijk zijn enige vertraging heeft opgelopen. Wij gaan er dan ook van uit dat in naam van de doeltreffendheid geijverd moet worden voor de opwaardering en verbetering van dit instrument in plaats van de verbreiding van activiteiten te bevorderen die de fundamentele doelstellingen van het agentschap verraden. Daarom zal de EVP, in navolging van de grondgedachten van de twee verslagen die wij hier vandaag bespreken en zullen aannemen, niet nalaten bij de stemming duidelijk te laten blijken dat zij niet akkoord gaat met de voorstellen die in onze ogen niet aan de genoemde doelstellingen bijdragen. De uitbreiding van de Europese Unie met nieuwe landen is voor de Unie een dwingende noodzaak. Naar aanleiding hiervan zullen wij landen met sterk uiteenlopende politieke culturen en vaak jonge, nauwelijks geconsolideerde constituties en structuren in ons midden opnemen. Ook voor deze landen, en met name voor degene onder hen die hun best doen om het drugsprobleem uit te roeien, is het optreden van het Waarnemingscentrum onontbeerlijk.
De pretoetredingsstrategie voorziet in de mogelijkheid dat de kandidaat-landen deel uitmaken van bepaalde agentschappen - waaronder het Waarnemingscentrum - nog voor zij als volwaardig lid tot de Europese Unie zijn toegetreden. De integratie van Noorwegen - dat hierom uitdrukkelijk heeft verzocht - in het Waarnemingscentrum verheugt ons ten zeerste, vooral vanwege de bijzonder nauwe culturele, sociale en handelsbetrekkingen die tussen de Europese Unie en Noorwegen een historische band tot stand hebben gebracht.

Ghilardotti
Mijnheer de Voorzitter, in het verslag van de heer Turco wordt de aanbeveling gedaan de ontwerpovereenkomst tussen de Unie en het Koninkrijk Noorwegen aan te nemen, waardoor dit land in staat wordt gesteld aan de werkzaamheden van het Europees Waarnemingscentrum voor Drugs en Drugverslaving deel te nemen. Dit verslag is door de commissie vrijheden en rechten van de burger lang en breed behandeld, en uiteindelijk eenstemmig goedgekeurd. De rapporteur verwees al naar de door de commissie opgestelde amendementen die in het wetgevingsvoorstel zijn opgenomen. Ze zijn bedoeld om deze overeenkomst met Noorwegen te benutten om het werk van het Waarnemingscentrum een nieuwe impuls te geven. De commissie heeft in het bijzonder rekening gehouden met het jaarverslag over 1999 van het Waarnemingscentrum en de moeilijkheden die daaruit blijken, en met de resultaten van de interinstitutionele conferentie over drugs die eind februari van dit jaar in Brussel werd gehouden. Uit deze bronnen is gebleken dat het werk van het centrum tot dusverre zekere beperkingen vertoont, die ook een negatieve uitstraling hebben op de activiteit die de Europese Unie op dit gebied ontplooit. Deze beperkingen zijn te wijten aan de ongelijksoortigheid van de gegevens die worden verzameld door de nationale centra waarmee het Waarnemingscentrum is verbonden. Het is moeilijk uit dergelijke gegevens informatie te halen die kan worden gebruikt om drugsmisbruik te voorkomen, de schade ervan te beperken of de handel te bestrijden.
De amendementen, ook degene die de raad van bestuur van het Waarnemingscentrum betreffen, zijn daarom bedoeld om ervoor te zorgen dat het centrum de juiste methode gebruikt om gegevens te verzamelen, en de verkregen gegevens interpreteert aan de hand van uniforme criteria die bruikbare aanwijzingen aangaande de doeltreffendheid van het nationale drugsbeleid van de lidstaten opleveren. Veel leden van de commissie rechten en vrijheden van de burger zijn overigens van mening dat zowel de jaarverslagen van het Waarnemingscentrum als de verslagen die het Parlement zelf opstelt en aanneemt te weinig rekening houden met de resultaten die in diverse landen met een verschillend drugsbestrijdingsbeleid zijn behaald. De Unie moet in staat zijn haar eigen beleid te bepalen en aanbevelingen aan de regeringen van de lidstaten te doen op basis van een beoordeling van de daar gevolgde strategieën die niet, zoals nu, oppervlakkig en maar al te vaak uitsluitend moralistisch van aard is. Dat geldt vooral met betrekking tot de preventie en de beperking van de schade van drugsgebruik, en de veiligheid van de gebruikers tegenover het voortdurend opduiken van nieuwe synthetische drugs.
Wij denken dat deze overeenkomst inzake de deelname van Noorwegen aan de werkzaamheden van het Waarnemingscentrum - en hopelijk zullen er meer landen volgen - een uitmuntende gelegenheid is om dit technisch-wetenschappelijke orgaan een nieuwe start te geven. Het Waarnemingscentrum dient een steeds belangrijker referentiepunt te worden voor het Europees beleid inzake de strijd tegen de illegale handel en verkoop van drugs die schadelijk zijn voor de gezondheid van onze bevolking.

Beysen
Voorzitter, nadat we eerder deze week een emotioneel debat hebben gevoerd over tabak, dienen wij nu de nodige stappen te zetten om het drugsbeleid in de Unie adequater uit te voeren. De aandacht voor de strijd tegen de drugs moet absolute voorrang krijgen. Vorige week werd ik in mijn onmiddellijke omgeving geconfronteerd met de vaststelling dat één op drie jongeren die gecontroleerd werden tijdens het weekend, drugs gebruiken. Onthutsend!
Beleidsverantwoordelijken op elk niveau dienen dan ook veel alerter op te treden. De rol die de Europese Unie daarin heeft te vervullen, is inzonderheid harmonisatie te bewerkstelligen. Men dient onverwijld daartoe nieuwe initiatieven te ontwikkelen. Initiatieven die gekenmerkt moeten zijn door daadkracht. Men mag zich niet vergenoegen met maatregelen op papier. Waar ik het in dit verslag moeilijk mee heb, is dat de Commissie slechts om de drie jaar een verslag dient voor te leggen over de verwezenlijkingen van het Waarnemingscentrum, alsmede over eventuele aanpassing of uitbreiding van de taken. Dit is mijns inziens een veel te lange periode. Men moet continu kunnen bijsturen. Wil men iets bereiken, dan dient men korter op de bal te spelen.
Het drugsbeleid kan alleen doeltreffend zijn indien men het Waarnemingscentrum voor Drugs en Drugsverslaving een essentiële rol laat spelen. Het volstaat inderdaad niet dat het Waarnemingscentrum een zuivere databank is en ik sluit me graag aan bij de rapporteur wanneer hij stelt dat het zeker niet de bedoeling mag zijn van de communautaire besluitvormers de opdracht van het Waarnemingscentrum dermate te beperken dat het een gegevensbank wordt zonder enige kritische dimensie.

Boumediene-Thiery
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, op een moment dat iedereen de mond vol heeft van uitdrukkingen als "de Europese Unie dichter bij de burger brengen" en "goed bestuur", is het verbazingwekkend dat het onderzoek naar het functioneren en de wetenschappelijke inbreng van het Europees Waarnemingscentrum voor Drugs en Drugsverslaving vrijwel geen resultaten heeft opgeleverd. Net als de talrijke andere waarnemingscentra, die opgericht om onze onderlinge verschillen te verbloemen, heeft ook dit Waarnemingscentrum, in de vijf jaar van zijn bestaan, niets gepresteerd dat de miljoenen euro's die het jaarlijks ontvangt rechtvaardigt. Als we de bedragen die aan het Waarnemingscentrum worden toegekend, vergelijken met de middelen waarover de nationale instellingen beschikken, dan zouden wij een aantal diepgaande onderzoeken mogen verwachten, waarmee, zoals de doelstelling in artikel 2 luidt, objectieve, betrouwbare en vergelijkbare informatie zou kunnen worden verkregen over het verschijnsel drugs en drugsverslaving.
Het Waarnemingscentrum zou in staat moeten zijn om uniforme definities en indicatoren te formuleren, zodat een evaluatie kan plaatsvinden van de verschillende beleidsvormen van de lidstaten op het gebied van drugsbestrijding, zowel met betrekking tot de sociaal-economische en gezondheidsaspecten als met betrekking tot de openbare orde. Bijvoorbeeld, wanneer weten wij nu eindelijk waartoe het prohibitionistische beleid van Frankrijk of de reglementering van Nederland heeft geleid?
Uit de onafhankelijke evaluatie van het Europees Waarnemingscentrum voor drugs en drugsverslaving, waarvan de conclusies in maart 2000 openbaar zijn gemaakt, blijkt ondubbelzinnig dat zowel de raad van bestuur als het REITOX-netwerk, dat gegevens over drugs en drugsverslaving verzamelt, bijzonder slecht functioneren.
De doelstelling van de onderhavige verslagen is de uitbreiding van het Waarnemingscentrum met Noorwegen en de dertien kandidaat-lidstaten. Over dit punt kunnen wij het alleen maar eens zijn, maar zou het niet beter zijn deze instelling eerst te hervormen, zodat zij eindelijk ergens toe dient? Nieuwe leden toelaten is prima, maar met welk vooruitzicht? De afgang van de afgelopen jaren op nog grotere schaal voortzetten? Nog dikkere, fraaiere jaarverslagen uitbrengen, die geen enkel nut hebben? Het wordt tijd dat de Europese Unie zich realiseert dat duizenden mensen, ver van het prachtige gebouw van het Waarnemingscentrum in Lissabon, direct te maken hebben met de sociale en gezondheidsproblemen die het gevolg zijn van drugsverslaving. Wij vragen het Waarnemingscentrum niet om deze problemen aan te pakken; wij willen alleen maar dat ze in kaart worden gebracht.
Zowel overheidsinstellingen als organisaties hebben in Europa honderden verschillende initiatieven ontplooid met het doel drugs en drugsverslaving te bestrijden of juist de risico's ervan te beperken. Waar wacht het Waarnemingscentrum op om deze initiatieven te evalueren? Waarom zijn de lidstaten zo terughoudend om aan deze evaluatie mee te werken? Zijn ze bang dat er met de resultaten politiek gezien weinig eer te behalen valt?
Ik sluit mij dan ook aan bij de rapporteur, wanneer hij pleit voor een daadwerkelijke hervorming van het Waarnemingscentrum voor Drugs en Drugsverslaving, zowel wat betreft het functioneren als wat betreft de uitbreiding van bevoegdheden ervan. Dit vormt trouwens een noodzakelijke voorwaarde voor het toelaten van nieuwe lidstaten.

González Álvarez
Mijnheer de Voorzitter, zoals andere collega' s al gezegd hebben, maken de rapporteurs gebruik van deze wijziging van de verordening om zo de deelname van Noorwegen aan het Waarnemingscentrum mogelijk te maken. In alle amendementen brengen zij het actieprogramma, de resoluties van het Parlement en het jaarverslag van het Waarnemingscentrum onder de aandacht. Ook trachten zij te bewerkstelligen dat er nieuwe impulsen worden gegeven aan de werkzaamheden van het Waarnemingscentrum, dat de manier van werken van de raad van bestuur wordt gewijzigd en ook - hetgeen zeker niet vergeten moet worden - dat de lidstaten op de juiste wijze gaan samenwerken met het Waarnemingscentrum.
Ik denk dat iedereen verantwoordelijk is: het Waarnemingscentrum, onze eigen instellingen en ook de lidstaten. De werkzaamheden van het Waarnemingscentrum kunnen alleen verbeterd worden als de door de lidstaten aangedragen gegevens en de normen van het Waarnemingscentrum zelf steeds strenger en betrouwbaarder worden. Is dat niet het geval, dan zal het onmogelijk zijn paal en perk te stellen aan een kwaad dat vooral de jongeren in Europa treft.
Ik ben ook van mening dat wij, wanneer er geen gebruik wordt gemaakt van deze mogelijkheid tot wijziging van de verordening waardoor de werkzaamheden van het Waarnemingscentrum een nieuwe impuls krijgen, grote moeilijkheden zullen ondervinden wanneer wij kandidaat-landen aan deze werkzaamheden willen laten deelnemen. Dit lijkt mij een van de belangrijkste kwesties in de nabije toekomst. Daarom zijn wij het volledig eens met de rapporteur. Ik denk dat dit een verslag is dat met algemene stemmen zal worden aangenomen. Wij, als instellingen, dienen onze verantwoordelijkheden te nemen en van de lidstaten te eisen dat zij samenwerken om een doeltreffend en duidelijk werk af te leveren op basis van betrouwbare gegevens en bovendien op basis van concrete voorstellen voor maatregelen op een gebied dat vooral onze jongeren treft en dat strenger en met meer enthousiasme aangepakt dient te worden.

Cappato
Mijnheer de Voorzitter, wij behandelen hier twee voorstellen die, met name in verband met onze betrekkingen met de kandidaat-lidstaten en Noorwegen, op de gedeeltelijke herziening van de procedures en de werkwijze van het Waarnemingscentrum voor drugs in Lissabon ingaan. Hoewel deze voorstellen geen punten bevatten die voor het Waarnemingscentrum van revolutionaire betekenis zijn, bieden ze ons wel de gelegenheid tot een discussie over de rol en het nut van het centrum vanuit een gezichtspunt dat overeenstemt met onze functie. Dat wil zeggen dat wij politieke indicaties en evaluaties geven, maar ook dat wij op drugsgebied beslissingen en initiatieven nemen, ook al zijn de bevoegdheden van de Europese Unie op dit punt uiterst beperkt.
Ik denk dat wij een dergelijke discussie alleen op basis van het oordeel van een onafhankelijk organisme mogen voeren. Veel sprekers, en met name rapporteur Turco, hebben benadrukt dat voor iemand die politieke besluiten moet nemen de bijdrage van het Waarnemingscentrum in veel opzichten - strategisch en operationeel, en doordat de wetenschappelijke gegevens nauwelijks bruikbaar zijn - absoluut tekort schiet.
Ik denk dat de Commissie wat dit betreft haar verantwoordelijkheid moet nemen en zo spoedig mogelijk een hervormingsvoorstel bij het Parlement moet indienen. Wij kunnen immers niet jaar na jaar vaststellen dat het Waarnemingscentrum misschien niet nutteloos, maar toch van weinig nut is voor de politieke besluitvorming, en vervolgens onze toespraak opbergen om hem volgend jaar weer te herhalen. De Commissie moet het Parlement dus een voorstel ter herziening van de procedures voorleggen. Die heten immers bureaucratisch en log te zijn, en vooral het wetenschappelijk functioneren van het Waarnemingscentrum te belemmeren.
Een ander belangrijk punt is dat het Waarnemingscentrum en de Commissie ons ieder jaar komen vertellen dat er problemen zijn met de vergelijkbaarheid van de gegevens doordat de criteria voor het verzamelen van de gegevens uiteenlopen. Dit probleem vraagt om een politieke oplossing. De Commissie moet onderhand eens een voorstel doen over de mogelijkheden tot harmonisatie van de wijze waarop de gegevens worden verzameld, anders heeft het allemaal geen zin. Het Waarnemingscentrum heeft hier zelf de bevoegdheid niet voor, maar dient de Commissie wel aanwijzingen te geven omtrent de harmonisatie van de gegevens. De Commissie moet vervolgens een voorstel doen voor wetgeving terzake - een richtlijn misschien -, want dit is een politiek probleem.
Begin jaren ' 90 ontstond er in Italië een enorm schandaal toen bekend werd dat de Ministeries van Binnenlandse Zaken en van Volksgezondheid criteria toepasten waarmee het werkelijke aantal sterfgevallen ten gevolge van overdoses werd verhuld. Het is voor politici en voor de regering natuurlijk minder pijnlijk te zeggen dat een jongere op straat aan een hartinfarct is gestorven dan te moeten toegeven dat hij aan een overdosis, en dus mede ten gevolge van het gevoerde beleid is bezweken.
Het gegevensprobleem is dus een politiek probleem, dat langs politieke weg moet worden aangepakt op basis van voorstellen van de Commissie, waarover dit Parlement dan wellicht zal moeten beslissen.

Blokland
Mijnheer de Voorzitter, voor ons ligt een eenvoudig wijzigingsvoorstel van de Europese Commissie. Hiermee wordt het Waarnemingscentrum in staat gesteld om technische steun te verlenen aan de Midden- en Oost-Europese kandidaat-lidstaten bij het opzetten van drugsinformatiesystemen. In het verslag-Souso Pinto worden vervolgens amendementen voorgesteld met betrekking tot het functioneren van de Raad van Bestuur en het REITOX systeem. Dit naar aanleiding van het recente evaluatieverslag van het EWDD. Alhoewel deze amendementen volledig buiten de orde van het onderwerp om gaan en het de vraag is of dergelijke praktijken de verhouding met de Commissie en de Raad ten goede komen, heb ik in dit geval wel enige sympathie voor deze zet van de rapporteur. Zo' n kans moet gebruikt worden. Helaas schieten zijn amendementen op een aantal punten ver door.
Met de toevoeging van Turkije aan de lijst van kandidaat-lidstaten die in aanmerking komen voor steun van het EWDD, heb ik moeite. Aangezien Turkije nu eenmaal kandidaat-lid is geworden van de Unie, kan men stellen dat het redelijk is om dit land deze mogelijkheid te bieden. Maar juist vanwege de specifieke, politiek gekleurde drugsproblematiek aldaar en het feit dat de kandidatuur van Turkije nog erg pril is, zal dit voor het EWDD geen makkelijke klus zijn.
Ten slotte ben ik er tegen om de evaluatie van gegevens expliciet op te dragen aan het EWDD. Volgens het verslag zou het anders een gegevensbank zonder kritische dimensie worden. Maar evaluatie van gegevens mondt vaak uit in politieke stellingname en dat is nu bij uitstek juist niet de taak, noch het doel van het EWDD. Het zijn daarentegen de bevoegde politieke organen die op basis van objectieve gegevens van het waarnemingscentrum stelling moeten nemen en beleid moeten maken.
Bovendien, gezien de problemen die naar voren kwamen in het evaluatieverslag van het EWDD en de taakuitbreiding die via deze verordening plaats zal vinden, mogen we heel blij zijn als we allereerst een goed draaiende informatiebank tot stand weten te brengen.

Banotti
Mijnheer de Voorzitter, als een van de langstzittende leden van dit Parlement herinner ik mij de eerste commissie voor onderzoek naar drugs in de Gemeenschap, waarvan ik lid was. Ik herinner me ook nog andere instellingen van de Gemeenschap. Wij hebben door de jaren heen diverse semi-Europese instellingen in verschillende lidstaten opgericht. Sommige van deze zijn uitgegroeid tot zeer effectieve instellingen. Maar wanneer dat niet het geval is, worden deze instellingen zwak, verrot en totaal nutteloos - weer zo'n dure semi-overheidsinstelling die in feite nauwelijks wat oplevert.
Het is gepast dat wij op dit moment het Europees Waarnemingscentrum voor Drugs en Drugsverslaving evalueren. Ik ben bang dat wij allemaal hier in het Parlement maar al te vaak de neiging hebben om, als we niets concreters kunnen doen, weer een instelling op te richten. Dat geeft ons een goed gevoel, maar brengt in feite geen verandering. Daarom is het goed om op dit moment naar het werk van het waarnemingscentrum in Lissabon te kijken. Wij moeten dit centrum pas stopzetten als we zeker weten dat het niet effectief is. Maar we moeten wel aanvaarden dat geen van de EU-landen op de proppen zal komen met een geharmoniseerde aanpak van het dramatische verschijnsel van de toenemende drugsverslaving en de moorden, sterfgevallen en alles wat met deze vreselijke handel te maken heeft.
Ik neem deze gelegenheid waar om mijn beste collega's van alle partijen in Nederland te zeggen: het door jullie gevoerde beleid lijkt wel een strooppot geworden waar criminelen uit veel van de kandidaat-lidstaten als vliegen op afkomen. Alleen al in de afgelopen maand hebben vijf jonge Ierse drugsdealers zich in Nederland gevestigd - en ik geef toe dat zij dit niet hadden moeten doen - omdat het hen daar gemakkelijker wordt gemaakt. Zij zijn allen op afschuwelijke wijze vermoord door mensen uit een paar van de kandidaat-lidstaten van de Gemeenschap. Dus het is belangrijk dat wij hen bij het werk van het Waarnemingscentrum betrekken. Het is van groot belang dat we het beleid van Turkije, een kandidaat-lidstaat, met betrekking tot de drugsaanvoer en de criminele activiteiten die daarmee gepaard gaan, goed onder de loep nemen. Het Waarnemingscentrum in Lissabon kan niet effectief werken zonder nauwe betrekkingen met Europol in Den Haag.
Ik zou graag beide rapporteurs bedanken. Zij hebben gedegen en serieus werk geleverd. Zij hebben zeer serieuze vragen gesteld. Er is geopperd dat drie jaar een te lange tussenperiode is voor de evaluaties. Ik zou graag volgend jaar nog een debat hierover willen hebben om echt te kunnen vaststellen hoe effectief het Waarnemingscentrum is en hoe efficiënt het aanzienlijke budget voor dit werk wordt gebruikt.

Evans, Robert J
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de heer Turco en mijn collega de heer Sousa Pinto bedanken voor hun belangwekkende verslagen, die een beschrijving geven van de belangrijkste werkzaamheden van de agentschappen door middel van hun onderzoeken naar de feitelijke werking van drugs, het effect ervan en hun invloed op de samenleving. Tevens wordt beschreven welke hulpverlening geboden kan worden en welke verbeteringen kunnen worden aangebracht. Dit is vooral belangrijk en van betekenis als we kijken naar de hele kwestie van de uitbreiding.
Een eerdere spreker heeft op welsprekende wijze de negatieve kanten van drugs belicht en de heer Beysen verwees naar de stemming over tabak die een paar dagen geleden plaatsvond. Maar ik bespeur hier wel enige hypocrisie, want de helft van het Parlement stemde tegen strengere maatregelen inzake tabaksreclame en - ik kies mijn woorden met zorg - en er zijn veel leden in dit Parlement die regelmatig, in verschillende mate, alcohol nuttigen, wat toch een zeer sterke drug is. Ik ben geen geheelonthouder en ik wil hier niet schijnheilig over doen, maar we moeten wel realistisch zijn over de bestaande situatie in Europa. Dat moet ons uitgangspunt vormen.
We moeten ook realistisch zijn over wat wij willen van het centrum. Ik ben het niet eens met een aantal opmerkingen van mevrouw Boumediene-Thiery en de heer Cappato over het centrum zoals dat momenteel functioneert. Het werk van het Waarnemingscentrum in Lissabon kan alleen maar effectief zijn als de lidstaten hun volledige medewerking verlenen. Zoals mevrouw Banotti zojuist al zei, moeten de agentschappen erbij worden betrokken. Het centrum in Lissabon moet beschikken over betrouwbare, nauwkeurige informatie en moet alle verschillende agentschappen in zo veel mogelijk landen kunnen begeleiden en bij zijn werk betrekken.
De heer Blokland zei dat we Turkije erbuiten moeten laten. Met het oog op de drugskwestie in zijn geheel en op de uitbreiding van de Europese Unie, moeten we ons realiseren dat Turkije wezenlijk deel uitmaakt van de aanvoerroutes voor drugs die naar Europa komen. Ik weet dat de Turkse autoriteiten proberen de situatie te verbeteren en dat doen de kandidaat-lidstaten en de landen die graag in aanmerking komen voor een kandidaat-lidmaatschap ook. Zij willen dit probleem aanpakken. In veel gevallen beschikken zij niet over de overheidsstructuren en andere organisaties om een aantal van de voorschriften die wij wensen en de controle hierop uit te voeren.
Dus we kunnen niet een land erbuiten houden omdat wij dat land niet zo zien zitten. We moeten onze deuren openzetten voor zo veel mogelijk landen en het werk dat verricht wordt, stimuleren. Natuurlijk wordt er niet genoeg gedaan. Er moet meer vooruitgang worden geboekt. Maar als we alleen maar achterover leunen en zeggen dat alles okay is of alleen maar "nee" tegen drugs zeggen en zeggen dat mensen ze niet moeten gebruiken, dan aanvaarden we de situatie niet zoals die is, en geven we de mensen die de situatie willen verbeteren daar niet de instrumenten voor.
Ik kijk uit naar een volgend debat, misschien over een jaar zoals mevrouw Banotti zei, waarbij we dan daadwerkelijk een start kunnen maken met het vaststellen van de geboekte vooruitgang.
Mijn felicitaties aan de heer Sousa Pinto en de heer Turco.

Schröder, Ilka
Mijnheer de Voorzitter, geachte heren rapporteurs, dames en heren, de wijzigingen die het Europees Parlement voorstelt in verband met het Europees Waarnemingscentrum voor Drugs en Drugsverslaving komen erop neer dat het EWDD een fundamenteel andere opdracht krijgt. De consensus die er tot nu toe was, wordt hiermee verlaten. Van verzamelcentrum van feitenmateriaal, moet het EWDD nu worden omgevormd tot een centrum voor drugsbestrijding. Het is beslist niet de goede weg om langs de achterdeur het Zweedse model in te willen voeren, want het komt erop neer dat we naar een drugsvrij Europa willen. Er komt gewoon geen drugsvrije samenleving. Of moeten sigaretten en alcohol ook verboden worden?
Ondanks een steeds ruimer toegepast restrictief beleid is het aantal drugsdoden niet afgenomen. Alleen in Duitsland al waren het er in het afgelopen jaar meer dan 1800. Het onthoudingsbeleid heeft noch tot minder verslaafden, noch tot minder criminaliteit, noch tot minder drugsprostitutie, noch tot minder georganiseerde misdaad geleid. Het Europese drugsbeleid moet dus op nieuwe leest geschoeid worden, en die leest heet schadebeperking. Schadebeperking is pragmatisch en gericht op de realiteit, terwijl het prediken van onthouding een moreel uitgangspunt is dat gewoon niet werkt.
In plaats van naar oplossingen te zoeken, willen we nu het mandaat van het oorspronkelijk neutrale Waarnemingscentrum uitbreiden tot vervolging. Tevens is het de bedoeling dat preventie bij de Commissie nog maar een ondergeschikte rol gaat spelen en een klein onderdeel wordt van het gezondheidsbeleid. Bovendien maakt de Commissie het de niet-gouvernementele organisaties die zich met drugs bezighouden bijzonder moeilijk. Hun preventieactiviteiten worden bijvoorbeeld gehinderd doordat de Commissie de toegekende bedragen maanden te laat uitbetaalt.
Is dat het doel van het Europese drugsbeleid, vervolging versterken en preventie uitdoven? Voor mij is dat de verkeerde weg. Daarom stem ik tegen het amendement om vervolging in de taakstelling van het Europees Waarnemingscentrum voor Drugs en Drugsverslaving op te nemen. Ik hoop dat alle collega's die een mensgericht drugsbeleid willen hetzelfde zullen doen.

Theonas
 Mijnheer de Voorzitter, de bestrijding van de drugsplaag kent noch geografische, noch sociale noch etnische grenzen. Daarom mogen we ons bij de bestudering van dit verschijnsel niet beperken tot de geografische grenzen van de lidstaten, of van de lidstaten en de toetredingslanden. Dan moeten we gegevens zien te krijgen over een zo groot mogelijk aantal landen. Pas dan kunnen we zorgen voor een optimale preventie en bestrijding van het drugsprobleem.
Wij moeten de oorzaken van drugsgebruik aan een grondige studie onderwerpen. Wij moeten onderzoeken waarom steeds meer jongeren, op steeds jongere leeftijd, hun toevlucht nemen tot drugs en aan onze wereld willen ontsnappen. Het vergaren, verwerken en evalueren van gegevens uit een zo groot mogelijk aantal landen zal kunnen uitmonden in een allesomvattende studie en in daadwerkelijke oplossingen als men daarbij een zo breed mogelijk terrein bestrijkt en zorgt voor vergelijkbare gegevens.
Ik zal u een voorbeeld geven. In mijn land komt de meeste informatie over drugs uit de ontwenningscentra. Men laat andere instanties, die eveneens kunnen bijdragen aan een volledige, goed gefundeerde beoordeling van de omvang van het drugsprobleem, volledig onbenut. Bij de ontwenningscentra komen jongeren terecht die de mogelijkheid hebben daarnaar toe te gaan, omdat zij geholpen worden ofwel door hun familie, ofwel meer in het algemeen door een bepaald sociaal milieu. Wat gebeurt er echter met het grote gedeelte van de bevolking dat niet over dergelijke mogelijkheden beschikt, zoals de immigranten? Overeenkomstig de gegevens van het Griekse ontwenningscentrum voor verslaafden heeft van de mensen die hun toevlucht tot dit centrum neemt 97% Griekse nationaliteit. Uit de statistieken van de gevangenissen blijkt echter dat het merendeel van de in hechtenis genomen drugsgebruikers immigranten zijn. Die hebben dus kennelijk niet de mogelijkheid gehad om naar een ontwenningscentrum te gaan, omdat zij ofwel de taal niet kenden, ofwel daar geen informatie over hadden, ofwel sociaal uitgesloten waren. In de gegevens die door het ontwenningscentrum worden vergaard en verwerkt komt deze groep dus ternauwernood voor.
Mijns inziens zou elke drugsgebruiker de mogelijkheid moeten hebben naar een dergelijk ontwenningscentrum te gaan zonder gedwongen te zijn al zijn persoonsgegevens te verstrekken. Wij weten allen dat drugsgebruik tot illegaliteit aanzet, niet alleen omdat drugsgebruik als zodanig illegaal is, maar vooral ook omdat drugs zo duur zijn. De prijs daarvan wordt bepaald door de enorme economische circuits van de drugshandel. Op die manier kan een drugsgebruiker er donder op zeggen dat hij aan de illegaliteit niet ontsnapt.

Lisi
Mijnheer de Voorzitter, net als een groot deel van de collega' s voor mij kan ik alleen maar opmerken dat onze reactie op deze twee verslagen onvermijdelijk tweeledig is. Aan de ene kant is het een positieve reactie: wij staan achter het voorstel van de Commissie. Als het over onderwerpen als drugsverslaving en drugshandel gaat, bestaan er eigenlijk ook geen grenzen, en is het dus zeker een goed en alleszins verdedigbaar initiatief om ook landen die geen lid van de Unie zijn bij het bepalen van preventieve of repressieve strategieën te willen betrekken. Dat kunnen landen zijn die nu in de pretoetredingsfase zitten, landen die aan het PHARE-programma meedoen, of een land als Noorwegen. Deze samenwerking helpt ons de actieradius van onze antidrugsstrategie te vergroten.
Aan de ander kant hebben zowel de rapporteur als andere collega' s onderstreept dat wij bij deze gelegenheid ook moeten bespreken hoe het Waarnemingscentrum functioneert en wat voor resultaten het de afgelopen jaren heeft behaald. Ik denk dat wij daarover nog niet tevreden kunnen zijn. En wij zijn niet de enigen die niet tevreden zijn: er is ook een onafhankelijke evaluatie gemaakt, waaruit zojuist is geciteerd en waaruit precies blijkt welke beperkingen en tekortkomingen het functioneren van het Waarnemingscentrum vertoont.
De collega die voor mij het woord had, zei dat wij door de voorgestelde wijzigingen van een statistisch Waarnemingscentrum naar een Waarnemingscentrum voor drugsbestrijding zouden gaan. Ik wou dat het waar was, maar ik deel haar overtuiging niet. Eerder vrees ik dat veel van de voorstellen en punten van zorg die ook door andere collega' s naar voren zijn gebracht, uitsluitend het rationaliseren en vergelijkbaar maken van de gegevens betreffen. Enigszins tot mijn verbazing heb ik mevrouw Ghilardotti zelfs over de veiligheid van de gebruikers horen spreken. Ik zou niet graag zien dat wij het Waarnemingscentrum voor drugsverslaving vereenzelvigen met het waarnemingscentrum voor de kwaliteit en de veiligheid van levensmiddelen! We moeten goed begrijpen dat we het hier over een bijzonder ernstig verschijnsel hebben dat een verderfelijk effect heeft op onze gehele samenleving, dat hele generaties verwoest, en dat wij moeten bestrijden.
Ik ben voor inspanningen om de gegevens uit verschillende landen vergelijkbaar te maken, en ik steun de oproep om deze gegevens ook werkelijk te verspreiden. Ik denk echter dat ons optreden in wensdromen zal blijven steken als wij menen deze doelstellingen, ook wat de gegevens betreft, te kunnen verwezenlijken zonder rekening te houden met de bijdragen van de betrokkenen, de niet-gouvernementele organisaties, de vrijwilligersorganisaties en de therapeutische gemeenschappen die in hun land direct contact hebben met drugs en drugsverslaafden. Wij moeten deze groepen erbij betrekken, zodat het Waarnemingscentrum misschien echt een doeltreffende en productieve rol kan gaan spelen - dat zullen we moeten nagaan - in de strijd tegen drugs.

Malliori
Mijnheer de Voorzitter, helaas zal het drugsprobleem de internationale gemeenschap nog ettelijke decennia bezighouden. Het zeven jaar geleden opgericht Europees Waarnemingscentrum voor Drugs en Drugsverslaving is een belangrijk instrument voor het vergaren van vergelijkbare gegevens uit de lidstaten. Daarmee kan men toezicht uitoefenen op dit ernstige verschijnsel en de hoofdlijnen vaststellen van een veelomvattend beleid op nationaal en Europees vlak.
Om dit doel te kunnen bereiken moet men echter aan twee belangrijke voorwaarden voldoen. Ten eerste moet men zorgen voor een geloofwaardige evaluatie van de genomen maatregelen en deze, als zij doelmatig blijken te zijn, toepassen in niet alleen de lidstaten maar ook de toetredingslanden uit Midden- en Oost-Europa, en in elk derde land waar met overeenkomsten is gezorgd voor het noodzakelijke wetgevingskader. Drugsbestrijding is misschien het enige geval waarin mondialisering van de maatregelen en besluiten absoluut noodzakelijk is en ook goede uitwerkingen zal hebben.
Ten tweede moet men het Europees Waarnemingscentrum in Lissabon voldoende economische en administratieve middelen ter beschikking stellen. Dan zal men dit centrum kunnen helpen bij de bewerkstelliging van zijn ambitieuze doelstellingen. Uit het recente deskundigenverslag blijkt namelijk dat voor een goede functionering verordening 302/93 niet alleen moet worden aangevuld, zoals de Commissie voorstelt, maar zelfs moet worden gewijzigd. Daartoe heeft het Europees Parlement in zijn amendementen voorstellen gedaan. Deze wijzigingen hebben met name betrekking op de werking van de raad van bestuur, op de verlening van technische bijstand door het Centrum aan de bovengenoemde landen en op de bijdragen van het Centrum aan de evaluatieprocedures op nationaal, Europees en internationaal vlak. Ik ben ervan overtuigd dat op die manier niet alleen kan worden gezorgd voor een goede werking van het Waarnemingscentrum maar er ook meer kans bestaat op allesomvattende en efficiënte besluiten.
Tot slot zou ik de twee rapporteurs van harte willen bedanken voor hun goede werk.

Knörr Borràs
Mijnheer de Voorzitter, wanneer men het heeft over een bedrijf, dan is het verstandig de balans op te maken van het functioneren van dat bedrijf. Zo kunnen verbeteringen worden aangebracht op grond van kwaliteit en permanente verbetering. In dat opzicht kunnen wij het alleen maar eens zijn met die personen die beweren dat het Europees Waarnemingscentrum voor Drugs en Drugsverslaving zijn taak niet naar tevredenheid heeft uitgevoerd. Daarom sluiten wij ons aan bij de kritische verslagen.
Ook sluiten wij ons aan bij de amendementen en wijzigingen die ten doel hebben de objectiviteit, betrouwbaarheid en vergelijkbaarheid van de gegevens te verbeteren, want op basis van de kwaliteit van de gegevens zullen wij het beleid inzake dit onderwerp kunnen verbeteren.
Wij, als fractie, zouden verder willen gaan dan het voorstel. Wij zouden willen dat tevens rekening wordt gehouden met het actieprogramma ter vermindering van de schade. Ten slotte zou ik willen zeggen dat dit heel duidelijk een onderwerp is dat gevolgen met Europese afmetingen heeft op het gebied van de volksgezondheid, op sociaal en menselijk gebied. Daarom is er een Europese strategie nodig. Europa is, of we dat nu willen of niet, niet alleen de Europese Unie. Daarom dient ook ondersteuning te worden verleend aan uitbreiding van de actieradius van het voorstel naar landen die geen deel uitmaken van de Unie en naar die landen die momenteel kandidaat-lidstaten zijn.
Aangezien er zoveel gesproken wordt over hypocrisie met betrekking tot het debat over tabak en drugs, waarom dan ook niet spreken over andere vormen van hypocrisie zoals bijvoorbeeld met betrekking tot de belastingparadijzen waarheen het drugsgeld verdwijnt.

Seppänen
Mijnheer de Voorzitter, in het vorige Parlement waren veel leden uit vooral Zuid-Europa voorstander van een vrije handel in softdrugs. In het Noorden is men over het algemeen van mening dat een vrije handel in softdrugs de drempel verlaagt om harddrugs te gaan gebruiken. Het is van belang dat ondanks de drugsvriendelijke sfeer in het Parlement het Europees Waarnemingscentrum voor Drugs en Drugsverslaving ook voldoende middelen tot zijn beschikking krijgt voor de bestrijding van drugs buiten de Europese Unie.
Het lijkt erop dat dit nu niet het geval is. Men is bezig het centrum nieuwe taken, maar geen overeenkomstige middelen te geven en vooral de amendementen van de Verts/ALE-Fractie werken dit in de hand. Via PHARE en TACIS moeten er extra middelen komen. De belangrijkste aanvoerroutes voor drugs naar de Europese Unie lopen in de toekomst namelijk via Afghanistan, Rusland, Tsjetsjenië, Turkije, Kosovo en de andere landen van voormalig Joegoslavië. Alle PHARE-landen moeten het voorbeeld van Noorwegen gaan volgen. Daarvoor moeten zij technische bijstand krijgen. Estland is een van de belangrijkste doorvoerlanden voor drugs van Rusland naar Finland en op die manier naar de interne markt van de Europese Unie. Alle landen die economische steun krijgen moeten het voorbeeld van Noorwegen gaan volgen. Nu wordt er aan de bijstand van de Europese Unie geen enkele voorwaarde gesteld en bijvoorbeeld Montenegro krijgt van de Europese Unie economische en politieke bijstand voor het uitbetalen van politieagenten; niet voor de bestrijding van smokkel en drugs, maar voor de strijd tegen Milosevic. De Wereldbank en het Internationaal Monetair Fonds stellen zulke voorwaarden aan hun bijstand niet. De Europese Unie moet dergelijke voorwaarden wel stellen aan de bijstand die ze verleent.

Doorn
Voorzitter, de evaluatie van het Europees Waarnemingscentrum voor Drugs en Drugsverslaving maakt duidelijk dat een forse aanpassing van het takenpakket noodzakelijk is. Het waarnemingscentrum moet beter gaan functioneren, maar ook adequaat geleid worden. Voor een slagvaardige bestrijding van drugs is uitbreiding van bevoegdheden en intensievere samenwerking met kandidaat-lidstaten een absolute noodzaak. De rapporteur heeft goed werk gedaan, waarvoor mijn dank. De amendementen hebben mijn steun. Een tweetal opmerkingen wil ik maken.
In de eerste plaats wat betreft de gegevensverschaffing, die nog een zwak punt is. Hoe controleert men de juistheid van de gegevens? Welke garantie is er dat de lidstaten voluit meewerken? Recent bleek dat in mijn eigen land bijvoorbeeld de justitiële autoriteiten het aantal zogenaamde coffeeshops vijftig procent lager hadden ingeschat dan de werkelijkheid. Hoe kun je, vraag ik mij af, op basis van dit soort gegevens een actieve bestrijding van drugs uitvoeren? Kan samenwerking, mevrouw Banotti heeft het ook al aangestipt, met Europol hier geen uitkomst bieden?
Een tweede punt, Voorzitter, waarvoor ik uw aandacht wil vragen, zijn de synthetische drugs. Onschuldig lijkend, maar daarom gevaarlijker dan welke drugs dan ook. Mijn land, Nederland, geniet de twijfelachtige eer de grootste producent en exporteur van deze drugs te zijn. Ik stel vast dat steeds meer van deze designer-drugs nu ook uit Oost-Europa en Turkije komen. Mijn verzoek is dan ook: intensiveer ook op dit punt de samenwerking met Oost-Europa, de kandidaat-lidstaten, en maak de bestrijding van deze drugs tot nieuw speerpunt van het Europese antidrugsbeleid.

Hulthén
Mijnheer de Voorzitter, drugsbestrijding is een van de belangrijkste taken die we als burgers en politici hebben. Dat geldt voor zowel de burgers in de Kamer als die op de tribune. Drugs veroorzaakt criminaliteit, sociale problemen en verwoest vele levens. Daarom is het een goede zaak dat zowel de kandidaat-landen als Noorwegen nu met ons samenwerken.
Voor een geloofwaardige beoordeling en een betrouwbare statistiek is een strategie nodig om te bepalen welke gegevens de lidstaten naar het Europees Waarnemingscentrum voor Drugs en Drugspreventie moeten sturen. Anders is de basis te smal en dient het geen enkel doel. Het is echter niet alleen de verantwoordelijkheid van het EWDD, maar ook van de betreffende lidstaat om erop toe te zien dat de gegevens die opgestuurd worden relevant en bruikbaar zijn. De verantwoordelijkheid voor maatregelen tegen drugsmisbruik ligt in de eerste plaats bij de lidstaten. Dat hoeft ons echter niet te hinderen bij onze pogingen gemeenschappelijke taken en strategieën voor preventie uit te werken, wat wellicht de belangrijkste grondslag is in de strijd tegen drugs.
De Unie en het EWDD zouden bovendien een rol kunnen spelen als toezichthouder van de binnenlandse vervaardiging van drugs, wat één van de voorgaande sprekers al zei. We kunnen namelijk niet ontkennen dat veel moderne drugs waarmee jongeren in het uitgaansleven in aanraking komen synthetische drugs zijn, die alleen in de Unie worden vervaardigd. Vanwege de open grenzen ontstaat er een probleem als de productie elders hoger is dan gewenst.
Naar mijn mening is de definitie van een drugsvrije samenleving een goede definitie. Het is een doel, een wens, precies zoals alle andere wensen van de Unie ten aanzien van sociale problemen en andere zaken die we willen bestrijden. Het een aanvallende houding, die naar ik hoop gehandhaafd blijft.

Andersson
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik de rapporteurs Sousa Pinto en Turco bedanken voor hun uitstekende verslagen.
De strijd tegen drugsmisbruik en drugshandel is belangrijk. Dit verslag is tot stand gekomen omdat er een aanvulling komt op de huidige verordening voor het EWDD. Bovendien is het de bedoeling dat de kandidaat-landen betrokken worden bij de werkzaamheden. Laat me dit verduidelijken. Het is belangrijk dat de kandidaat-landen erbij betrokken worden! Ik kom zelf uit Zweden. Wij hebben de afgelopen jaren een samenwerking tot stand gebracht met de Baltische staten en Polen om drugshandel en drugsmisbruik tegen te houden. Drugshandel is grensoverschrijdend. Daarom is er een grensoverschrijdende samenwerking nodig om te verhinderen dat de handel zich uitbreidt.
Hetzelfde geldt voor de samenwerking met Noorwegen. Noorwegen neemt deel aan de interne markt en zal een Schengenland worden. Noorwegen heeft ongeveer dezelfde problemen met drugs die de grens passeren als Zweden. Daarom is het belangrijk dat we samenwerken, gegevens krijgen uit de buurlanden en kennis nemen van hun beleidsvoering.
De rapporteur bespreekt bovendien het huidige functioneren van het EWDD. Hij maakt mijns inziens een belangrijk onderscheid. Het EWDD dient zich niet bezig te houden met beleid, want dat doen we hier en in de lidstaten in politieke vergaderingen. En het drugsbeleid zal met name gevoerd worden in de lidstaten. Het EWDD zal daarentegen een basis leggen voor politieke besluitvorming. Daarin zitten nu nog onvolkomenheden; onvolkomenheden in de gegevensvergaring voor de statistiek. We hebben relevante, betrouwbare en vergelijkbare gegevens nodig. Bovendien kan het EWDD analyses en evaluaties maken van de doelen die wij in de politieke vergaderingen stellen, zodat we het beleid aan de hand daarvan kunnen bijstellen. Op dit gebied moet het EWDD beduidend beter functioneren dan nu. Er moeten analyses gemaakt worden over het gevoerde beleid - Nederland en Zweden hebben bijvoorbeeld een verschillend beleid. Ik vind het belangrijk dat we analyseren hoe deze verschillen er eigenlijk uitzien in de beleidsvoering ten aanzien van drugsmisbruik onder jongeren en dergelijke.

Bolkestein
Mijnheer de Voorzitter, ik zou graag namens de Commissie de rapporteurs willen bedanken voor hun werk en u laten weten dat de Commissie blij is dat onze doelstellingen dezelfde zijn. Ook al gaat u in sommige amendementen verder dan onze voorstellen, vooral waar het de voorgestelde verbeteringen in de werking van het Waarnemingscentrum voor drugs en drugsverslaving betreft.
De Commissie is het eens met het Parlement dat de werking van het EWDD moet worden verbeterd. Ik zou u eraan willen herinneren dat het de Commissie is die opdracht heeft gegeven voor de externe evaluatie van het EWDD. Wij zullen natuurlijk rekening houden met de aanbevelingen van dit Parlement en de besluiten van de Raad van bestuur van het Waarnemingscentrum die zijn gebaseerd op de conclusies van dit evaluatieverslag.
Onze twee voorstellen zijn evenwel veel omvattender. Het eerste voorstel is bedoeld om een overeenkomst met Noorwegen mogelijk te maken. Er bestaat unanieme politieke overeenstemming over en ik ben blij dat ook de Commissie vrijheden en rechten van de burger deze overeenkomst steunt. Deze overeenkomst is van grote politieke betekenis voor de Noren. Er blijkt immers uit dat zij graag een beter inzicht willen krijgen in het drugsverschijnsel op het Europese continent. Ook voor de Unie is de overeenkomst van belang, want de drugsproblematiek, zoals iedereen weet, kent geen grenzen.
Noorwegen heeft een kopie ontvangen van het evaluatieverslag over het EWDD en heeft door middel van het positieve advies van het Noorse parlement bevestigd dat het deze overeenkomst graag wil sluiten. De Commissie is van mening dat wij geen negatief signaal aan onze Noorse partners moeten geven door aan de ondertekening van deze overeenkomst voorwaarden te koppelen inzake de verbetering van de werking van het Waarnemingscentrum en aldus het sluiten van de overeenkomst te vertragen.
Daarom zal de Commissie, hoewel zij geen inhoudelijke bezwaren heeft tegen de amendementen in het verslag van de heer Turco, met betrekking tot de verbetering van de werking van het EWDD geen gewijzigd voorstel indienen.
Ons tweede voorstel heeft ten doel de deelneming van de kandidaat-lidstaten aan het EWDD te vergemakkelijken en die landen te helpen bij het opzetten van nationale knooppunten en het tot stand brengen van verbindingen met het REITOX-netwerk. Van de 22 amendementen in het verslag-Sousa Pinto hebben er vijf direct betrekking op dit punt.
Het is ons opgevallen dat het Parlement Malta, Cyprus en Turkije uitdrukkelijk wenst te noemen als landen waarvoor deze technische bijstand is bedoeld. Het is onze bedoeling, en naar ik meen ook die van de Raad, deze bijstand aan alle kandidaat-lidstaten te verlenen en dus ook aan Malta, Cyprus en Turkije. Wij zullen daarom de verduidelijking die u hebt aangebracht door Malta, Cyprus en Turkije afzonderlijk te noemen, overnemen en in de Raad verdedigen.
Daarentegen is de uitbreiding tot derde landen die geen kandidaat voor toetreding zijn voor de Commissie niet aanvaardbaar. Omdat wij er niet naar streven van het EWDD een wereldwijd centrum voor technische bijstand te maken, maar het in staat willen stellen de aanwezige kennis over te dragen aan de kandidaat-lidstaten met het oog op hun toekomstige deelname.
Wij zijn het met het Parlement eens dat de beoordeling van het drugsbeleid van de lidstaten van essentieel belang is. Dat staat trouwens ook in het drugsactieplan 2000-2004 dat tijdens de Europese Raad van Feira zal worden besproken. In onze ogen is het echter niet de taak van het EWDD om het drugsbeleid van de lidstaten te beoordelen. Dat immers is een politieke aangelegenheid die niet moet worden overgelaten aan het EWDD, dat eerder een technisch bureau is, maar aan de instellingen van de Unie. Het hoort wel bij de taken van het EWDD methodologische instrumenten te ontwikkelen om het nationale beleid te beoordelen. Dat soort activiteiten kunnen nu ook al worden verricht en zijn bijvoorbeeld ook opgenomen in het werkprogramma voor het jaar 2000. De EWDD-begroting is daarvoor met een half miljoen euro verhoogd.
Het lijkt ons niet het juiste moment voor een voorstel tot wijziging van de EWDD-verordening om daarin uitdrukkelijk de ontwikkeling van een methodologisch evaluatie-instrument op te nemen en daarmee dit soort activiteiten zichtbaarder te maken. Daarvoor zijn twee redenen.
Ten eerste wordt er naar aanleiding van het evaluatieverslag in de Raad van bestuur van het EWDD momenteel gesproken over rol en taken van het waarnemingscentrum en het lijkt de Commissie raadzaam de conclusies van de Raad van bestuur af te wachten alvorens nieuwe voorstellen op dat gebied te doen.
Ten tweede bestaat het risico dat wij als wij ons voorstel in die zin uitbreiden een lange discussie met de Raad tegemoet gaan en niet voor het einde van dit jaar tot een besluit komen. Als dat gebeurt, zouden wij moeten afzien van een Phare-project van twee miljoen euro dat is bedoeld om met technische bijstand van het EWDD de toekomstige lidstaten in Oost-Europa te helpen nationale knooppunten op te zetten of te versterken. Dat geld kan na 31 december 2000 niet meer worden overgedragen.
De overige amendementen die niet direct verband houden met ons voorstel, zijn vooral gebaseerd op het evaluatieverslag over het EWDD en zouden leiden tot een grondige herziening van de basisverordening. Op grond van deze amendementen zouden de lidstaten namelijk worden verplicht de door het waarnemingscentrum gevraagde gegevens te leveren terwijl tot nu toe sprake is van een samenwerking op vrijwillige basis. Ook de verdeling van de verantwoordelijkheden tussen directeur en de Raad van bestuur zou veranderen alsook de manier waarop kwijting voor de begroting wordt verleend. Dat laatste punt is een horizontale aangelegenheid die voor alle organen gelijk moet worden geregeld en waarover een voorstel van de Commissie bij de Raad ligt.
Ten slotte wordt met deze amendementen een driejaarlijks evaluatieverslag ingevoerd over de werking van het EWDD. De amendementen die worden voorgesteld door mevrouw Ilka Schröder hebben alle betrekking op hetzelfde onderwerp. Ze zijn namelijk alle bedoeld om de evaluatie van het beleid op het gebied van risicovermindering aan de taken van het waarnemingscentrum toe te voegen. Daarbij gaat het om een terminologie die op uiteenlopende manieren wordt uitgelegd en die daarom niet is terug te vinden in de strategie van de Europese Unie op drugsgebied voor de jaren 2000-2004. Bovendien moet dit onderwerp niet afzonderlijk worden benaderd, maar als onderdeel van een evenwichtig geheel waarvan ook preventie, behandeling, rehabilitatie en begeleidende sociale maatregelen deel uitmaken.
Zoals ik reeds heb opgemerkt, mijnheer de Voorzitter, is de Commissie het eens met het Europees Parlement dat de werking van het EWDD moet worden verbeterd. Ik zou dit graag willen benadrukken. Maar vooral omdat dit niet het juiste tijdstip is, zullen wij, zoals gezegd, geen gewijzigd voorstel indienen. Naar aanleiding van een evaluatieverslag zal de Raad van bestuur van het EWDD, waarin het Europees Parlement ook is vertegenwoordigd, in de vergadering van september een aantal besluiten nemen en het lijkt ons beter de resultaten daarvan af te wachten alvorens nieuwe wijzigingen van de EWDD-verordening voor te stellen, zoals die betreffende de evaluatie.
Op deze vergadering van de Raad van bestuur van het EWDD zal de Commissie het standpunt verdedigen dat de werking van het EWDD moet worden herzien en dat de doelstellingen en de taken moeten worden verduidelijkt. Afhankelijk van de maatregelen die door de Raad van bestuur worden genomen, kan de Commissie eventueel een voorstel tot wijziging van de EWDD-verordening indienen waarmee ook zou worden beantwoord aan de wens van het Parlement om de werking van het EWDD periodiek te evalueren. In dat geval zullen wij bij de uitwerking van het voorstel terdege rekening houden met het advies van uw Parlement.

De Voorzitter
Het gecombineerd debat is gesloten.
Wij gaan over tot de stemming.
Verslag A5-0147/2000
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan) - Verslag A5-0157/2000
Na de stemming over het voorstel van de Commissie

Turco
Mijnheer de Voorzitter, ik vraag het woord voor een motie van orde en moet daarbij verwijzen naar artikel 69 van het Reglement. Ik heb weliswaar geluisterd naar de opmerkingen van de commissaris, maar ik heb niet helemaal begrepen of de commissaris instemt met de door het Parlement aangenomen amendementen. Ik heb met name niet begrepen wanneer Noorwegen tot het Waarnemingscentrum zal toetreden. Zal het voor of na de hervorming toetreden? Is de Commissie van plan Noorwegen onmiddellijk te laten toetreden of wil zij in verband met de hervorming wachten tot september wanneer de raad van bestuur het zijne ervan gezegd zal hebben? Als men wacht laat men Noorwegen toetreden tot iets dat bestaat. Als men niet wacht laat men Noorwegen toetreden tot iets dat niet bestaat en dat volgens het verslag van de onafhankelijke waarnemers nutteloos, ongeschikt en peperduur is.

Bolkestein
Mijnheer de Voorzitter, het is het voornemen van de Commissie dat Noorwegen zo snel mogelijk lid zal worden van het waarnemingscentrum waar wij het vanochtend over hadden. Zoals ik al eerder heb opgemerkt, mede namens mijn collega Vitorino, delen wij veel van de gevoelens die vanochtend onder woorden zijn gebracht door een aantal leden van uw vergadering, maar het is op dit ogenblik niet opportuun om het functioneren van het waarnemingscentrum zelf aan de orde te stellen. Het debat vanochtend betreft, althans voor de Commissie, de uitbreiding van het centrum met Noorwegen en natuurlijk ook met de Oost-Europese landen.

Turco
Mijnheer de Voorzitter, ik ben niet voldaan over hetgeen de Commissie zojuist zei in verband met het verslag over de toetreding van Noorwegen. Ook dit Parlement is er unaniem voor dat Noorwegen zo snel mogelijk toetreedt tot het Waarnemingscentrum. Het probleem is echter dat het Waarnemingscentrum niet in staat is Noorwegen nu op te nemen. Daarom vraag ik het Parlement de stemming hierover uit te stellen.

De Voorzitter
De rapporteur kan inderdaad, overeenkomstig artikel 69, om uitstel van de stemming verzoeken, indien het Parlement hiermee instemt. De kwestie wordt dan voor heronderzoek terugverwezen naar de bevoegde commissie. Ik zie dat de co-rapporteur eveneens het woord vraagt. Ik herinner u eraan dat artikel 69 voorschrijft dat deze procedure zonder debat plaats dient te vinden. Ik verzoek u dan ook het debat niet opnieuw te openen, maar ik geef u het woord in uw hoedanigheid van co-rapporteur.

Sousa Pinto
Ik dank de Voorzitter voor zijn welwillendheid en zijn bereidheid mij als rapporteur het woord te verlenen. Het debat dat wij hier vanochtend hebben gehouden, heeft het Europees Parlement voor de eerste maal sinds 1993, het jaar waarin het Europees Waarnemingscentrum voor Drugs en Drugsverslaving werd opgericht, de gelegenheid geboden zich uit te spreken over het fundamentele probleem van de wijziging van de dienovereenkomstige verordening. Ik ben van oordeel dat het Parlement in zijn meest elementaire politieke verantwoordelijkheden zou zijn tekortgeschoten indien het zijn plichten niet tot in de puntjes zou zijn nagekomen en geen reeks voorstellen had ingediend die een ingrijpende herformulering van de werking van het waarnemingscentrum beogen. Wij zijn er immers rotsvast van overtuigd dat het Waarnemingscentrum voor drugs in de toekomst van de Europese Unie een onontbeerlijke, fundamentele en nuttige rol zal spelen. Daarom hebben wij ons in het voorliggende verslag zorgvuldig van onze taak gekweten. Het ziet er overigens naar uit dat de Commissie met de grondgedachten van het document kan instemmen.

De Voorzitter
Overeenkomstig het Reglement wil ik het verzoek om uitstel van de stemming, dat ingediend is door de heer Turco, nu voorleggen aan de Vergadering.
(Het Parlement verwerpt het verzoek) (Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)

Gemeenschapsmodellen
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0150/2000) van de heer Ferri, namens de Commissie juridische zaken en interne markt, over het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en van de Raad betreffende Gemeenschapsmodellen (COM(1999) 310 - C5-0129/1999 - 1993/0463(CNS)).

Ferri
Mijnheer de Voorzitter, na ons uitgesproken te hebben over richtlijn 98/71/EG betreffende de rechtsbescherming van Gemeenschapsmodellen moeten wij vandaag een besluit nemen over de ontwerpverordening. Deze beweegt zich natuurlijk binnen het kader van de richtlijn en heeft alle licht- en schaduwzijden daarvan. Het vraagstuk dat daarin aan de orde komt geeft gemakkelijk aanleiding tot conflicten; daarbij staan enorme belangen op het spel en is de concurrentie groot. Het is derhalve niet verwonderlijk dat uiteindelijk met deze richtlijn een gedeelte van de problematiek terzijde is geschoven, namelijk het vraagstuk betreffende de samengestelde voortbrengsels voor reparatiedoeleinden. Wij hebben die fameuze reparatieclausule, de clausule inzake onderdelen die ons confronteert met de ingewikkelde wereld van de automobielindustrie.
Onze commissie - wiens voorzitter ik bij deze hartelijk dank - heeft veel aandacht aan dit voorstel besteed. Uiteindelijk is er een nogal behoudende en voorzichtige aanpak uit de bus gekomen. Men wil zich niet op glad ijs begeven omdat men eerst wil afwachten wat uit de bus zal komen bij de aanvulling van de richtlijn die moet plaatsvinden na drie jaar observatie van het zojuist door mij genoemde, terzijde geschoven probleem. De verordening heeft echter - en dit is een pluspunt - zonder meer duidelijk gemaakt dat een communautaire aanpak van de ingeschreven en niet-ingeschreven producten en modellen de voorkeur geniet. In de verordening wordt voorgesteld het communautair merkenbureau ook te gebruiken voor modellen, hetgeen betekent dat men, op enkele uitzonderingen na, een beschermd exclusief gebruiksrecht krijgt op communautair niveau.
Aldus komt men tegemoet aan de fundamentele vereiste van de interne markt en aan de noodzaak van een gemeenschappelijke regeling voor onder andere ook nietigverklaringen en gebruiksmogelijkheden. Daarbij gaat het met name om twee belangrijke vraagstukken: innovatie, hetgeen verband houdt met verspreiding, en het eigen karakter, hetgeen verband houdt met creativiteit. Dit zijn twee aspecten van een heel boeiende wereld die natuurlijk bescherming, maar ook een soepele werking nodig heeft. Daarom dring ik aan op een aantal amendementen. Deze zijn voor mij een minimum om enerzijds de bescherming van de onderhavige communautaire reglementering en die van het auteursrecht te kunnen bundelen - en ik vertrouw erop dat het Parlement een moderne maar tegelijkertijd ook realistische kijk zal hebben op deze ingewikkelde modellenwereld - en anderzijds de monopoliesituaties niet te blokkeren. Het maximum van 25 jaar voor ingeschreven modellen, dat wij in amendement 23 voorstellen - en ik kan dit indien nodig nader toelichten - is ruimschoots genoeg.
De richtlijn geeft ons ook geen aanknopingspunten om iets dergelijks van de hand te wijzen. Daarin staat dat de lidstaten de mogelijkheid moeten hebben de onderhavige communautaire regelgeving en het auteursrecht te cumuleren. Ik herinner u eraan dat het auteursrecht in veel lidstaten zelfs voor een duur van 70 jaar geldt. Met een optelling van 25 en 70 houden wij dus een middelmatig product tegen, dat vaak - van nature, zou ik haast zeggen, gezien zijn mate van innovatie en creativiteit - geen lang leven beschoren is, in ieder geval geen langer leven dan een mensenleven. Daarom lijkt mij een maximum van 25 jaar redelijk.
Daarom dring ik erop aan dat men tenminste instemt met deze versoepeling en het communautair Europa, de interne markt voorziet van deze belangrijke reglementering. Deze is met name belangrijk voor het midden- en kleinbedrijf. Daar is fantasie en het voortbrengen van modellen - die voor de Europese landen ook een belangrijke factor van werkgelegenheid zijn - op harmonieuze wijze opgenomen in een netwerk van rechten en vrijheden.
Met deze ontwerpverordening wordt een gemeenschappelijk stelsel ingevoerd dat overal op het communautair grondgebied zorgt voor dezelfde bescherming. Hieraan is weliswaar paal en perk gesteld - en ik wilde uit correctheid jegens mijn collega' s daarop wijzen - maar mijns inziens wordt hiermee een belangrijk doel bereikt, een doel dat verband houdt met de manier waarop wij dit Europa willen opbouwen.

Palacio Vallelersundi
Mijnheer de Voorzitter, eerst wil ik graag zeggen dat de rapporteur een buitengewone inspanning heeft geleverd, of anders gezegd, een zeer lovenswaardige inspanning. Hij heeft vooral de zorg voor het midden- en kleinbedrijf naar voren gebracht, waarvoor deze wijziging in feite bedoeld is.
De rapporteur heeft mij er met de hem zo kenmerkende vriendelijkheid van beschuldigd dat ik een behoudender en voorzichtiger standpunt heb verdedigd. Ik deel zijn bezorgdheid. In het bijzonder de bezorgdheid die hij heeft geuit in amendement 13. Maar het probleem is dat wij hier te maken hebben met een zeer complex geheel aan rechten uit vijftien verschillende landen. Onze harmonisatie kan noch onmiddellijk noch algeheel plaatsvinden.
Ik denk dat de punten van bezorgdheid van rapporteur Ferri, die ik persoonlijk niet volledig deel, maar die ik als lid van de PPE-Fractie heb verdedigd, de komende jaren aan het licht zullen komen. Ik wil tegen hem zeggen dat wij hem allemaal zullen steunen, omdat hij in vele door hem verdedigde zaken helemaal gelijk heeft.
Nu zou ik graag willen spreken over de verordening. Deze verordening komt voort uit de richtlijn uit 1993 en dat is volgens mij het eerste punt dat naar voren gebracht dient te worden. Het wordt tijd dat deze verordening het licht ziet, we kunnen het niet nog langer uitstellen. De behandeling ervan is onder andere opgehouden door een berucht vonnis van de rechtbank op grond waarvan de rechtsgrond moest worden gewijzigd, en door de complexiteit van de reparatieclausule betreffende onderdelen van samengestelde voortbrengsels, waarop de rapporteur heeft gedoeld.
Ten eerste zou ik dus - en ik denk dat ik hier niet alleen de mening van de PPE-Fractie weergeef, maar die van deze vergadering - aan de Commissie willen vragen om onverwijld zoveel mogelijk vaart te zetten achter de vaststelling van de verordening door de Raad. Want de amendementen van het Parlement zijn, niettegenstaande de uitleg van de rapporteur, amendementen waardoor de kwaliteit van de tekst aanzienlijk wordt verbeterd - en dat zeg ik met grote trots.
Heel vaak stellen wij in dit Parlement vanwege politieke gecompliceerdheid onduidelijke teksten of teksten met een laakbare kwaliteit op. Ik denk dat deze amendementen over het algemeen amendementen zijn waardoor de tekst aanzienlijk wordt verbeterd en die de Commissie zonder enig probleem zal goedkeuren.
Ik wil graag één amendement noemen dat mij belangrijk lijkt - amendement 16. Daarin wordt uitgelegd dat in een aantal gevallen de grond voor nietigverklaring van het model ten aanzien van een of meerdere lidstaten niet alleen kan leiden tot nietigverklaring van het model in die lidstaten. Het zou kunnen leiden tot de paradoxale situatie dat een Gemeenschapsmodel nietig is in veertien lidstaten en alleen geldt in een enkele lidstaat.
Mijnheer de Voorzitter, ik zal het niet langer maken, want het is vrijdag. Ik denk dat de boodschap duidelijk is. Ik hoop dat de Commissie het gros van onze amendementen goedkeurt en deze snel behandelt, opdat deze verordening zo spoedig mogelijk het licht ziet.

Berenguer Fuster
Mijnheer de Voorzitter, het lijkt erop dat het eind van de lange weg die we hebben afgelegd om in de Europese Unie tot een uniforme verordening inzake de bescherming van ontwerpen, tekeningen en modellen te komen, nu in zicht is. Het grootste deel van de tijd voor de behandeling van deze regelgeving was nodig voor het vaststellen van de richtlijn inzake tekeningen en modellen. Dit nam vrijwel de gehele vorige zittingsperiode en zelfs een deel van de daaraan voorafgaande periode in beslag.
Het leek erop dat als de belangrijkste problemen uit de weg waren geruimd en de richtlijn een evenwichtige tekst was geworden, het opstellen van de verordening veel eenvoudiger zou zijn. Dat bleek ook zo te zijn. Daardoor kunnen wij nu beweren dat de door het Parlement destijds gevolgde strategie, die bestond uit het eerst behandelen van de richtlijn en daarna van de verordening, de juiste is geweest. De tussenkomst van het Parlement om bij het opstellen van de norm tot het compromis van bevriezing te komen, met een richtlijn die onderworpen is aan een medebeslissingsprocedure, bleek beslissend te zijn. Dat zou misschien niet bereikt zijn als de behandeling andersom was geweest, dat wil zeggen eerst de verordening en daarna de richtlijn.
In dat geval zou de taak van het Parlement niet beslissend zijn geweest en zou niet dat evenwicht zijn bereikt tussen de belangen van de autofabrikanten enerzijds en de belangen van de zelfstandige fabrikanten van onderdelen anderzijds, of tussen de belangen van de consumenten en die van de verzekeringsmaatschappijen. Na het bereiken van de overeenkomst die verre van perfect is, maar waardoor een doorbraak in zo' n belangrijke materie mogelijk werd, is het opstellen van de verordening en van dit verslag over het Commissievoorstel veel eenvoudiger gebleken.
De bedoeling was uiteindelijk om in de verordening de compromissen weer te geven die bereikt waren in de tekst van de richtlijn. Wanneer de Europese Unie normen uitvaardigde om de wetgeving van de lidstaten te harmoniseren, dan was het logisch dat haar eigen normen in overeenstemming waren met het bepaalde in de harmonisatienormen.
Het staat vast dat het Commissievoorstel vrijwel letterlijk de tekst van de richtlijn volgde en daarom hebben wij er onze goedkeuring aan gehecht. Trouw aan dat criterium wordt in een groot deel van de door ons te ondersteunen amendementen juist meer aandacht besteed aan de overeenstemming tussen de tekst van de richtlijn en die van de verordening. En juist op dat punt wil ik de heer Ferri complimenteren met zijn verslag en hem tegelijkertijd bedanken voor zijn flexibiliteit gedurende de behandeling ervan.
Het staat vast dat de rapporteur in zijn eerste verslag bepaalde voorstellen deed die naar zijn mening correct waren, maar die volgens de goed onderbouwde mening van vele fracties van deze vergadering in tegenspraak waren met het compromis van de bevriezing van de reparatieclausule. Met gebruikmaking van genoemde flexibiliteit bij de behandeling heeft de heer Ferri zijn voorstellen echter ingetrokken, waarmee ik hem complimenteer.
Op dit moment zijn er slechts twee punten waarop er geen overeenstemming bestaat tussen de rapporteur en mijn fractie. Het eerste punt betreft de definitie van het eigen karakter van het model die tevens een voorwaarde omvat om deze zogenaamd te laten overeenstemmen met de tekst van de TRIPS. Het is nu niet het moment om over dat onderwerp een debat aan te gaan, maar wij delen deze interpretatie niet en bovendien vinden wij dat het genoemde amendement een aantal storende elementen bevat.
Het tweede punt waarmee wij het niet eens zijn, is het punt dat betrekking heeft op de auteursrechten. Wij zullen tegen de amendementen van de PPE/DE-Fractie stemmen.

Helmer
Mijnheer de Voorzitter, mijn collega van de PPE-DE-fractie, mevrouw Palacio Vallelersundi zegt dat de rapporteur, de heer Ferri, haar verwijt conservatief te zijn. Ik zeg tegen mijn collega, mevrouw Palacio Vallelersundi, dat het een etiket is dat zij gaarne zou moeten aanvaarden en dat het een insigne is om met trots te dragen.
Ik spreek vandaag namens mijn Britse conservatieve collega's, Lord Inglewood en de heer Harbour, die helaas niet in het Parlement aanwezig kunnen zijn. Ik laat hierbij weten dat de Britse conservatieven het verslag van de heer Ferri steunen. Wij vinden dat in dit verslag een acceptabel compromis wordt aangedragen tussen de diverse tegengestelde belangen. In het bijzonder vinden wij het een goede zaak dat de richtlijn en de verordening optimaal op elkaar aansluiten en een regeling verschaffen voor de bescherming van de industriële vormgeving in de hele Europese Unie.
Ik zou ook graag onze steun betuigen aan het verslag van mevrouw Grossetête en benadrukken dat het volgens ons van uiterst belang is dat de EU-wetgeving consistent, deugdelijk en tijdig ten uitvoer wordt gebracht.

Bolkestein
Mijnheer de Voorzitter, voor de Commissie is de verordening betreffende Gemeenschapsmodellen een belangrijk dossier. Daarom is de Commissie blij met het zeer uitvoerige en doordachte verslag van de heer Ferri.
Zoals ik tijdens de Raad Interne Markt op 16 maart jongstleden al heb aangekondigd, ben ik voornemens binnenkort een nieuw gewijzigd voorstel voor de verordening ter goedkeuring aan de Commissie voor te leggen. In dat gewijzigde voorstel zullen wij de problemen aanpakken die zijn vastgesteld sinds de Commissie vorig juni haar voorstel indiende. In dit verband zijn de aanbevelingen in het verslag van de heer Ferri buitengewoon nuttig en belangrijk.
Ik ben blij u te kunnen mededelen dat de Commissie instemt met de aanbevelingen in de volgende amendementen: 1, 2, 3, 4, 5, 7, 8, 9, 13, 14, 16, 18 en 20. Sommige amendementen en vooral de amendementen 10, 11, 21, 22 en 23 zijn evenwel niet volledig in overeenstemming met wat is overeengekomen in de context van de modellenrichtlijn van 1998 en zijn daarom voor de Commissie helaas niet aanvaardbaar. In dat verband zou ik willen opmerken dat de Commissie zeer gehecht is aan het beginsel dat de verordening niet mag afwijken van de in die richtlijn neergelegde concepten.
Bovendien wil ik in het kort ingaan op de zaak van de bescherming van modellen bij het gebruik van onderdelen van ingewikkelde producten voor reparatiedoeleinden, waarover de voorgestelde amendementen 6 en 12 gaan. Deze zaak, waarover in het kader van de bemiddelingsprocedure van de richtlijn langdurige, ingewikkelde onderhandelingen zijn gevoerd, vond zijn weerslag in de richtlijn en in de goedkeuring van het zogenaamde compromis van de bevriezing van de reparatieclausule. In deze context en in overeenstemming met het compromis dat is bereikt toen de richtlijn werd goedgekeurd, beloofde de Commissie de zaak verder te zullen onderzoeken en in het kader van de richtlijn een voorstel te doen. Om niet vooruit te lopen op de oplossing die uiteindelijk zal worden goedgekeurd, wordt in het voorstel van de Commissie voor de verordening bepaald dat onderdelen in het kader van het communautaire systeem niet worden beschermd, althans niet zolang er geen overeenstemming is bereikt over een definitieve oplossing.
De Commissie staat open voor het voorstel van het Parlement om de tekst van de verordening meer op die van de richtlijn te laten aansluiten en de Commissie, kan ik uw vergadering toezeggen, zal hier verder over nadenken.
Verder zou ik willen wijzen op de amendementen 15 en 19 over namaak. Wat amendement 15 betreft, is de Commissie het eens met het standpunt van het Parlement over de noodzaak van een recht op informatie. De Commissie geeft er evenwel de voorkeur aan deze zaak in het kader van bestrijding van namaak en piraterij te behandelen. In dat verband moet ik erop wijzen dat de Commissie deze zaak aan de orde stelt in het Groenboek over bestrijding van namaak en piraterij in de interne markt.
Wat de in het amendement 19 voorgestelde verplichte overdracht van de eigendom van de inbreukmakende producten aan de rechthebbende op het model betreft, is de Commissie van mening dat dit misschien niet in alle gevallen een geschikte oplossing is, die bovendien in sommige gevallen lastig voor de rechthebbende op het model kan zijn. Daarom, ook omdat artikel 93, lid 1, onder D van de verordening de mogelijkheid biedt dat de nationale rechter zo nodig dergelijke maatregelen neemt, is de Commissie het niet eens met het voorgestelde amendement.
Ten slotte zou ik de leden van uw Vergadering willen bedanken voor hun steun voor en samenwerking bij deze belangrijke verordening. Ik hoop en vertrouw erop dat het Europese bedrijfsleven er blij mee is dat het spoedig beschikt over één eenvoudige en goedkope procedure voor de bescherming van industriële modellen in de Europese Unie.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer de commissaris.
Het debat is gesloten.
Wij gaan over tot de stemming.
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan) STEMVERKLARING

Thyssen
Ik heb mij bij de stemming over het gewijzigd voorstel voor de verordening betreffende gemeenschapsmodellen onthouden. Niet omdat ik tegen een communautair stelsel voor tekeningen en modellen ben, integendeel. Het is hoognodig. Wel omdat ik het betreur dat men het Modellenbureau onderbrengt bij het Merkenbureau zonder van de gelegenheid gebruik te maken een ander talenregime uit te werken.
In het oude verordeningsvoorstel van 1993 werd uitdrukkelijk gekozen voor het talenregime van het Merkenbureau. In het nu voorliggende voorstel gebeurt dit in alle stilte. Ik hoop dat de collega's uit de industriecommissie dit goed beseft hebben, evenals alle anderen die deze verordening zonder kritiek op dit vlak aanvaarden.
Het bureau moet natuurlijk efficiënt en kostenefficiënt kunnen werken. Snelheid van besluitvorming is een terechte doelstelling. Niet elk velletje papier hoeft te worden vertaald.
Maar het is niet overdreven te eisen dat naast de aanvraag van inschrijving ook de geschillenprocedure en de correspondentie met het bureau in de taal van de burger gebeurt. Ten tijde van de installatie van het Merkenbureau is, onder het mom van een technische oplossing, gekozen voor een discriminerend taalregime. Nu wordt deze slechte oefening herhaald. Wat is dan de betekenis van een verdragsartikel dat de burger recht geeft op het gebruik van zijn taal in contacten met deze instelling? Voor mij een reden om tegen deze gang van zaken te protesteren.

Controle op de toepassing van het Gemeenschapsrecht (1998)
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0132/2000) van mevrouw Grossetête, namens de Commissie juridische zaken en interne markt, over het zestiende jaarlijks verslag van de Commissie over de controle op de toepassing van het Gemeenschapsrecht (1998) (COM(1999) 301 - C5-0213/1999 - 1999/2168(COS)).

Grossetête
Mijnheer de Voorzitter, dat dit verslag het laatste onderwerp van de vergaderperiode van deze week is, betekent niet dat het onbelangrijk is. Integendeel, want wij stellen immers allen belang in een Europa van de burger en voor de burger. Het is onze plicht aan het belang van de Europese burger te denken, ervoor te zorgen dat het Gemeenschapsrecht in de lidstaten wordt toegepast en dat de Europese Commissie, als hoedster van de verdragen, deze ontwikkeling met de grootst mogelijke aandacht volgt.
Helaas laten de cijfers van het door de diensten van de Europese Commissie opgestelde verslag over 1998 weinig verbetering zien, waardoor, zoals steeds, waakzaamheid geboden blijft. Er worden maar weinig gebieden gespaard en het Parlement dient prioriteit te geven aan de sectoren waar de problemen het grootst zijn, namelijk het milieu, sociale zaken en de sector overheidsopdrachten. Dit gezegd hebbende, ben ik ervan overtuigd dat wij onze waakzaamheid in de toekomst moeten uitbreiden naar andere sectoren. Daarnaast moet het Europees Parlement nogmaals om informatie verzoeken met betrekking tot de toepassing van de internationale normen.
Alle lidstaten hebben in mindere of meerdere mate te maken met deze problemen rond de toepassing van het Gemeenschapsrecht. Vandaar dat ik heb willen benadrukken hoe belangrijk het is dat zij, aan de vooravond van verschillende, achtereenvolgende uitbreidingen, over een voorbeeld voor hun handelwijze kunnen beschikken. Hoe kunnen wij van de nieuwe landen die tot de Europese Unie toetreden verwachten dat zij het Gemeenschapsrecht toepassen, als de lidstaten zelf niet in staat zijn dit na te leven?
Dat er aanvullende informatie nodig is, is in het belang van de burger zelf, die meer en meer betrokken raakt bij het controleproces op het Gemeenschapsrecht. Het is vooral de burger die met de kwestie van de inbreukprocedure te maken heeft. De Europese Commissie zou geen voorstander moeten zijn van een grotere selectiviteit in de behandeling van dossiers die in aanmerking zouden kunnen komen voor een inbreukprocedure. Volgens dit voorstel zou de Commissie, in zaken van minder groot belang - zoals bijvoorbeeld de wederzijdse erkenning van diploma's -, zich kunnen onthouden van bemoeienis. Wij moeten ons krachtig verzetten tegen dit initiatief, waarvoor redenen van kostenbewaking en efficiency geen rechtvaardiging vormen. Door deze handelwijze zou de Europese Commissie zich afkeren van haar rol van hoedster van de verdragen en zou zij het de Europese burgers onmogelijk maken een beroep op de rechtspraak te doen.
Wat de modaliteiten betreft, denk ik dat deze verbeterd kunnen worden. Zoals de Europese Ombudsman verschillende keren heeft aangegeven, is het belangrijk de rechten van particulieren te beschermen door een grotere vertrouwelijkheid, door verbeterde toegang tot de documenten en door te eisen dat de Europese Commissie haar seponeringsbesluiten met redenen omkleedt. Vanuit diezelfde gedachtegang zou er meer informatie verkrijgbaar moeten zijn over de verantwoordelijkheid van de lidstaten voor door particulieren geleden schade.
Niemand twijfelt nog aan het belang van de verzoekschriften, die ondubbelzinnig aantonen dat het Gemeenschapsrecht in de lidstaten niet nauwgezet wordt toegepast. In die geest verzoeken wij hier dan ook om bijzondere aandacht te schenken aan het openbaar maken van alle klachten, zodat meer helderheid in de behandeling ervan ontstaat. Maar gezien de gekozen benadering, die vooral gebaseerd is op een verdediging van de werkmethoden van de Commissie verzoekschriften, wil ik amendement 2 mijn steun onthouden.
De aandacht die aan de CELEX- en EUR-LEX-databanken wordt geschonken, zoals verbeterde toegankelijkheid en voortdurend up-to-date houden, betekent mijns inziens een gunstige ontwikkeling voor de burger. Bij de volledige documenten worden de successievelijke wijzigingen vermeld die erin zijn aangebracht, zoals in amendement 1 wordt verzocht. Daarom steun ik dit amendement.
Vervolgens komen wij op het probleem van de prejudiciële procedure. Volgens mij is het niet noodzakelijk de uitgangspunten hiervan opnieuw ter discussie te stellen, maar wij kunnen ons afvragen of de wijze van uitvoering correct is. Slecht opgestelde prejudiciële vragen kunnen een averechts effect hebben op de doelstelling om helderheid in het recht te scheppen. Ik nodig het Hof van Justitie dan ook uit zich nogmaals te beraden op de werking van deze procedure. Overigens vind ik dat voor een beter begrip van de tekst van overweging G, die luidt: "overwegende dat in eerste instantie de nationale rechtbanken de communautaire wetgeving moeten toepassen", hier beter zou kunnen staan "de toepassing van de communautaire wetgeving moeten controleren".
Ten slotte doet zich de kwestie van de betrekkingen met de overheidsinstanties voor, die met de nieuwe communautaire normen moeten werken. In de huidige fase van de Europese eenwording ligt het accent op het subsidiariteitsbeginsel. Vanwege dit belangrijke principe ben ik tegen amendement 3. Dit is volgens mij niet het goede moment voor de totstandbrenging van een Europees administratief recht.
Dit neemt niet weg dat het doel van een controlesysteem is, dat fouten in de toepassing van het recht bestraft worden. In dit opzicht wijs ik met nadruk op het belang van de in artikel 228, lid 2, van het Verdrag omschreven nieuwe procedure, die zonder enige twijfel een afschrikwekkende werking heeft. De Commissie zou zich in de toekomst minder terughoudend moeten opstellen ten aanzien van deze procedure. Door deze resolutie aan te nemen zenden wij een positief signaal uit, een signaal van een Europees Parlement dat luistert naar de burgers.

González Álvarez
Mijnheer de Voorzitter, ik deel de ongerustheid van de rapporteur over het feit dat een dergelijk verslag, dat ons van bijzonder belang lijkt voor de naleving van het Gemeenschapsrecht, op een vrijdag in het laatste uur behandeld wordt, terwijl de cijfers van de rapporteur duidelijk aangeven dat de lidstaten het Gemeenschapsrecht niet naleven en het verslag voorstellen bevat om daar iets aan te doen. Uit de 1101 aanmaningen, 675 met redenen omklede adviezen en 123 aanhangigmakingen bij het Hof van Justitie blijkt duidelijk dat er problemen zijn met de naleving van het Europese Gemeenschapsrecht.
Ik zal mij hoofdzakelijk beperken tot het voorstel van de Commissie verzoekschriften. Een deel van de amendementen is ondertekend door alle fracties binnen de Commissie verzoekschriften. Graag wil ik in dit verband vermelden dat door toedoen van een van die zetduiveltjes die dit huis soms teisteren, de conclusies van de Commissie verzoekschriften niet in het verslag van de rapporteur waren opgenomen. Het lijkt me dat de Commissie verzoekschriften soms wat stiefmoederlijk bedeeld wordt in dit Parlement. Zo werd er aan het einde van de vorige zittingsperiode op onze verdwijning aangedrongen. Niettemin gaat het in mijn ogen om een van de belangrijkste commissies van dit Parlement, omdat zij een rechtstreeks en concreet contact onderhoudt met de Europese burger, vooral rond thema's als het milieu. Volgens de rapporteur gaat meer dan 25% van de klachten over het milieu, het vrije verkeer, sociale rechten van de burger en de interne markt. Dit zijn in mijn ogen fundamentele aspecten van de Europese constructie, en uit het feit dat het aantal verzoekschriften dat ons bereikt jaarlijks stijgt, kunnen we afleiden dat de burger er belang aan hecht dat het Gemeenschapsrecht wordt toegepast.
Soms zijn burgergroeperingen, buurtverenigingen en dergelijke meer begaan met de naleving van het Gemeenschapsrecht dan onze eigen instanties, zoals blijkt uit de klachten die we elk dag in de Commissie verzoekschriften te behandelen krijgen. Dat geldt vooral voor milieukwesties, waar ik het meest mee te maken krijg, omdat ik lid ben van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid. Daarom roep ik u op de amendementen van de Commissie verzoekschriften goed te keuren. Daarin uiten wij immers onze ongerustheid over de wijze waarop met de klachten van onze burgers wordt omgesprongen, niet meer en niet minder.
Daarbij is sprake van een aanzienlijke achterstand. Soms duurt het een, twee of zelfs drie jaar voor de Commissie verzoekschriften of de Europese Commissie een antwoord formuleren. Met deze amendementen willen we hoofdzakelijk bereiken dat de behandelingsprocedures versneld worden, want als dat niet gebeurt, zal het vertrouwen van de burger in de werkzaamheid van de Europese instellingen een ernstige deuk oplopen. Ook roepen we met deze amendementen op het Europese bestuurlijke recht op een of andere manier te harmoniseren, zodat de burgers van de Unie allemaal op gelijke voet behandeld kunnen worden.
Ik zou nog veel meer kunnen zeggen over de Commissie verzoekschriften en het belang dat zij heeft, mijnheer de Voorzitter, maar daar hebben we geen tijd voor. Daarom vraag ik de leden die hier vandaag nog met mij aanwezig zijn deze amendementen van de Commissie verzoekschriften aan te nemen.

Fiori
Mijnheer de Voorzitter, ik ben het met mevrouw Grossetête eens: als wij Europa willen opbouwen, moeten wij ons juridische huis bouwen. Met de behandeling van dit uiterst belangrijke verslag op vrijdagmorgen en de geringe aandacht die wij op die manier daaraan geven, steken wij onszelf echter geen hart onder de riem.
Een groot denker van mijn land zei eens dat een samenleving pas een samenleving is als zij zichzelf regels oplegt en haar leden deze regels respecteren. Datgene wat vroeger de Europese Gemeenschap was en nu de Europese Unie, is een institutioneel bestel van enorme historische betekenis. Wij hebben onszelf daarin regels opgelegd en onze lidstaten en burgers respecteren deze. Bij de toepassing van de Gemeenschapswetgeving en het onderzoek daarvan is dit Parlement niet alleen verplicht zijn taken te vervullen, maar moet het ook nieuwe kracht, nieuwe levenskracht hieruit zien te putten. Veel is gedaan, veel wordt gedaan, maar veel moet mijns inziens nog gedaan worden. Wij moeten de vinger leggen op de talrijke nog voorkomende tekortkomingen. Van homogeniteit op de interne markt is nog geen sprake. Er zijn echter vooral veel tekortkomingen in de verwezenlijking van een Europees rechtsbestel.
Tot onze voldoening stellen wij vast dat het percentage van omzetting van de communautaire richtlijnen in de lidstaten is opgeklommen tot 95%. Toch volstaat dit niet. De onjuiste toepassing van het Gemeenschapsrecht is niet zozeer het gevolg van tekortkomingen bij de omzetting als wel van slechte bestuurspraktijken. Daarom wijst mijns inziens de juridische commissie er terecht op dat stappen moeten worden ondernomen bij de nationale bestuursorganen, temeer daar gebleken is dat degenen die dagelijks met de wet en met justitie te maken hebben het Gemeenschapsrecht niet altijd even goed kennen.
In het verslag wordt dan ook terecht gevraagd dat kandidaten voor juridische beroepen, zoals rechters, bijzondere aandacht schenken aan het recht dat wij hier opbouwen. Ik heb in de juridische commissie enkele amendementen ingediend op het uitstekende verslag van mevrouw Grossetête. Ik moet namelijk tot mijn grote zorg vaststellen dat de rechtsbescherming van de door ons vertegenwoordigde burgers in de lidstaten niet voldoende erkend en toegepast wordt. De verzoekschriften die tot de Commissie en het Europees Parlement worden gericht moeten derhalve aanleiding zijn tot niet alleen nadenken, maar veeleer ook ongerustheid. Verontrustend is eveneens het feit dat in bepaalde lidstaten de rechtbanken nauwelijks prejudiciële vragen stellen op grond van artikel 234 van het Verdrag. De vertegenwoordigers van de Commissie zouden hun diensten moeten belasten met een onderzoek naar de redenen daarvan.
Wij mogen evenmin de economische en praktische moeilijkheden onderschatten die burgers ondervinden bij de toegang tot de communautaire rechtspraak. Ik vraag mij dan ook af of het niet noodzakelijk is een wetgevend initiatief te ontplooien, en wel zo spoedig mogelijk, om deze toegang in economisch opzicht te vergemakkelijken. Men zou daarvoor bijvoorbeeld een steunfonds in het leven kunnen roepen.

Koukiadis
Mijnheer de Voorzitter, het verslag van de Commissie over de controle op de toepassing van het Gemeenschapsrecht is een uiterst belangrijk document. Daarin wordt de daadwerkelijke situatie in de Europese Unie uit de doeken gedaan en misschien zouden wij hieraan meer dan één vergadering moeten wijden, in ieder geval meer dan een vrijdagvergadering.
De rapporteur, mevrouw Grossetête, maakt in haar zeer evenwichtige verslag een aantal relevante opmerkingen die een nadere studie zeer zeker waard zijn. Terecht wordt in beide verslagen het vraagstuk van de toepassing van het Gemeenschapsrecht in een drieluik geplaatst: niet-omzetting van communautaire wetgeving, onverenigbaarheid van de omgezette maatregelen met de inhoud van de communautaire wetgeving en de manier van toepassing van het recht.
Bij het vraagstuk van de omzetting van de Gemeenschapswetgeving stellen wij nog steeds grote vertragingen vast. Het gaat daarbij met name om bepaalde sectoren. Een daarvan is de sociale sector. Ik zie tot mijn betreuren dat de Commissie in haar verslag hieraan slechts enkele regels wijdt, alhoewel het hier gaat om vraagstukken in verband met de sociale samenhang. Er zijn talrijke redenen waarom de wetgeving niet wordt omgezet en deze moeten worden bestudeerd. Tegelijkertijd moeten wij echter politieke instrumenten zien te vinden om de achterstanden in te halen. Zo zouden wij in elk land, op het hoogste politiek niveau, een instantie kunnen oprichten die verantwoordelijk is jegens de Europese Unie voor een tijdige en correcte omzetting van het Gemeenschapsrecht.
Verder zou elk land dat het voorzitterschap op zich neemt, tijdig en in het openbaar moeten verklaren hoe ver zijn land gevorderd is met de aanpassing aan het Gemeenschapsrecht. Volgens ons is het eigenlijk ondenkbaar dat een land de politieke verantwoordelijkheid kan dragen voor het beheer van de politieke vraagstukken als het zelf zijn verplichtingen jegens de Unie niet nakomt. Bovendien is het misschien nuttig dat voor elke topconferentie de toestand openbaar wordt gemaakt waarin de landen verkeren met de aanpassing aan het Gemeenschapsrecht. Vroeger had een trage omzetting niet dezelfde gevolgen als nu. Nu zitten wij in een gemeenschappelijke economische ruimte en het is ondenkbaar dat daarin geen gemeenschappelijke communautaire rechtsorde zou bestaan.
Het vraagstuk van de toepassing van het Gemeenschapsrecht houdt vooral verband met het systeem van de rechtspraak op nationaal en communautair vlak en met de werkzaamheden van de Commissie verzoekschriften van het Europees Parlement en de Europese ombudsman. De rechtspraak is behept met twee grote problemen: enerzijds wordt te vaak, en vaak ten onrechte, een prejudicieel beroep gedaan op het Europese Hof van Justitie, of is het beroep slecht voorbereid, zoals ook mevrouw Álvarez al zei, en anderzijds wordt vaak, als het om kritische problemen gaat, helemaal geen beroep ingesteld. Ogenschijnlijk druist het een tegen het ander in, maar in werkelijkheid zijn beide gevallen terug te voeren tot dezelfde oorzaak, namelijk het feit dat de nationale rechters onvoldoende bekend zijn met het Gemeenschapsrecht.
Men zou hiervoor een goed gestructureerde campagne moeten opzetten. Men moet de lidstaten op het hart drukken dat zij geleidelijk al hun rechters opleiden. Deze opleiding moet voor oudere rechters een promotievoorwaarde zijn en voor jongere, pas beginnende rechters, een toegangsvoorwaarde tot het beroep.
Het GROTIUS-programma en het FALCONE-programma zijn door de ontwikkelingen achterhaald.
Tot slot wil ik nog kort iets zeggen over de verbetering van het toepassingsniveau van het communautair recht. De Commissie verzoekschriften speelt daarin een belangrijke rol. Deze commissie is een scharnier in de betrekkingen tussen de Europese burger, het Europees Parlement en de Commissie. De opwaardering van deze commissie is absoluut noodzakelijk om de tekortkomingen bij de praktische toepassing van de Gemeenschapswetgeving te kunnen goedmaken. Ik ben voor de voorstellen van mevrouw Álvarez. Zij zijn het begin van de totstandkoming van een Europees bestuursrecht.

MacCormick
Mijnheer de Voorzitter, namens mijn fractie juich ik het verslag van mevrouw Grossetête toe. Ik wil met name de nadruk leggen op een zinsnede die zij in haar toespraak aanhaalde: in overweging E wordt gezegd dat de huidige lidstaten van de Unie zich, vooruitlopend op de achtereenvolgende uitbreidingen die voor de deur staan, voorbeeldig horen te gedragen waar het de toepassing van het Gemeenschapsrecht betreft. En dat moet inderdaad gebeuren. We weten dat dat helaas niet altijd het geval is. Meer dan eens heb ik in het Parlement, net als anderen, verwezen naar het schokkende geval van de leraren vreemde talen in Italië die al elf jaar geleden voor het eerst een gunstige uitspraak hebben gekregen. De Italiaanse wet is nog steeds niet aangepast om aan hun rechten te voldoen.
Onze bereidheid om op te komen voor het individu, de burger die zijn recht wil uitoefenen krachtens het Gemeenschapsrecht wordt op de proef gesteld. Er zijn geen belangrijkere wetten dan de antidiscriminatiebepalingen en de bepalingen inzake het recht op vrij verkeer. Als we deze niet uitvoeren, dan zijn we niet trouw aan onze eigen aspiraties.
Ik heb deze week verontrustende correspondentie ontvangen van een aantal afzenders in Duitsland, waarin werd aangegeven dat er wellicht een soortgelijk probleem rijst met betrekking tot zelfstandige leraren vreemde talen die werkzaam zijn in Duitsland: sommige wetten worden met terugwerkende kracht toegepast ten behoeve van de staat, waarbij de leraren duidelijk onrecht wordt gedaan. Ik zal hier werk van maken en misschien moeten we hier nog eens naar kijken. Ik noem deze twee voorbeelden om het belang van het verslag van mevrouw Grossetête te onderstrepen en om haar persoonlijk te bedanken voor haar bemoeienis met het eerste geval, die deze kwestie zeker vooruit zal helpen.
Ik verontschuldig me dat ik niet tot het einde van het debat kan blijven vanwege de verkeersverbinding tussen hier en Edinburgh, maar ik ben blij dat ik tot zover eraan heb kunnen deelnemen.

Mathieu
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, dit Gemeenschapsrecht dat wij gezamenlijk opstellen, brengt ernstige problemen met zich mee voor de toepassing in de lidstaten.
De Europese burgers hebben dit laatste redmiddel aangegrepen om uitdrukking te geven aan hun woede en verontwaardiging tegenover de ingrijpende verandering, ja zelfs aantasting van hun dagelijks leven, die hun door bureaucraten wordt opgedrongen omwille van een doelstelling die ons soms ontglipt en van uitdagingen die deze aantasting niet rechtvaardigen.
Terwijl wij, in onze hoedanigheid van afgevaardigden, met dit verslag de kans zouden hebben om de balans op te maken van de vele teksten waarover wij stemmen en daar lering uit te trekken, beperken wij ons tot een aanpak die op controle en sanctie is gericht. Een dergelijk dwingend en overgereglementeerd Europa is beslist niet de wens van onze respectieve medeburgers.
De manier waarop dit verslag is goedgekeurd, is schandelijk. De rapporteur van de Commissie juridische zaken gaf blijk van een diepe minachting jegens de Commissie verzoekschriften door het zelfs onnodig te vinden diens conclusies in stemming te brengen. Gisteren getuigde deze Vergadering van eenzelfde minachting door het advies van de Commissie juridische zaken over het verslag-Maaten te negeren. Ik ben dan ook bang dat de Commissie, hierdoor aangestoken, evenmin veel belang zal hechten aan de tekst waarover wij straks in een bijna lege vergaderzaal zullen stemmen.
Liever dan een aantal onnodige amendementen zou ik antwoord willen krijgen op de volgende vraag. De statistieken over het jaar 1998 tonen aan dat het aantal met redenen omklede adviezen verdubbelde, dat het aantal gevallen van niet-conformiteit of foutieve toepassing dat ambtshalve ontdekt is met ruim 50%, het aantal klachten met 18% en aanmaningen met 12% toenam. Dit bewijst in dit stadium niet dat de controle zo efficiënt is, maar toont veeleer aan dat er veel te veel teksten bestaan, die, wanneer ze worden overgelaten aan het oordeel van de rechters, onze nationale vergaderingen - die op legitieme en democratische wijze uitdrukking geven aan de stem des volks - opzadelen met het gevaar van veroordelingen met boetes.
Lijkt het de Commissie en de rapporteur niet beter het aantal teksten te verminderen, en vooral die teksten te wijzigen, die duidelijk belangrijke politieke, juridische en praktische problemen oproepen, terwijl men hiervan bij de opstelling van de teksten géén duidelijk beeld heeft, of gaan ze liever door met het bestraffen van onze lidstaten, waardoor onze medeburgers pas echt slachtoffer worden?

Karas
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, mevrouw de rapporteur, ik wil graag drie kanttekeningen maken bij het verslag over de controle op de naleving van het Gemeenschapsrecht op grond van de overweging dat de correcte naleving van het Gemeenschapsrecht niet alleen moet worden beoordeeld op basis van cijfermatige omzettingsresultaten, maar dat ook moet worden gekeken naar de effectieve toepassingspraktijk.
Ten eerste vind ik niet dat een gemeenschap van recht en een gemeenschap van waarden met elkaar in tegenspraak zijn. Integendeel, het een is een noodzakelijke voorwaarde voor het ander. Wie het recht schendt of verkracht, schaadt waarden. En wie waarden schaadt, kan op grond van het recht be- en veroordeeld worden. U zult begrijpen dat ik vanuit Oostenrijks standpunt zeg dat de veertien lidstaten van de Europese Unie tegenover Oostenrijk het Europese recht, het volkerenrecht en het Handvest van de Verenigde Naties schenden, dat zij handelen in strijd met de geest van de stichters van de Europese Gemeenschappen en zo schade hebben berokkend aan de gemeenschap van waarden die wij belichamen. En ik roep u dan ook op dit goed te maken.
Ten tweede heb ik een opmerking over de rol van de Commissie als hoedster van de Verdragen. De Commissie heeft op 1 februari 2000 verklaard dat zij ook in de toekomst haar plicht als hoedster van de Verdragen zal blijven vervullen. Tegenover Oostenrijk heeft zij verklaard dat zij de situatie nauwlettend in het oog zal houden en nauwe contacten over Oostenrijk zou onderhouden met de lidstaten van de Europese Unie. Niettemin zou ze haar werkverhouding met de Oostenrijkse autoriteiten in stand houden.
Ik constateer dat de Commissie, die als hoedster van de Verdragen sinds 1 februari 2000 de situatie aandachtig in het oog houdt, tot op heden geen reden tot kritiek heeft gevonden, zodat duidelijk is dat in Oostenrijk de gemeenschap van recht en waarden niet geschonden wordt.
Mijn derde kanttekening is deze: ik heb gisteren een fout gemaakt. Dat wilde ik aan het slot van mijn betoog nog even opmerken. Ik heb mijn socialistische collega's uit Oostenrijk bekritiseerd om hun tegenstrijdige stemgedrag en beweerd dat zij zich onthouden hadden bij de stemming over de resolutie in verband met Feira. Dat klopt niet, ze hebben voor gestemd. Dat verandert overigens niets aan mijn kritiek dat de Oostenrijkse sociaal-democratie een dubbele moraal hanteert, wat ook gisteren bij de stemming naar voren kwam. Maar ik heb mijn fout tenminste toegegeven.
Het zou ook de veertien niet misstaan als zij de fout die zij op 31 januari 2000 wederrechtelijk tegenover een lidstaat hebben begaan in Feira openlijk ongedaan zouden maken.

Palacio Vallelersundi
Mijnheer de Voorzitter, ik wil een deel van mijn tijd gebruiken om namens de Commissie juridische zaken en interne markt, die ik voorzit, bepaalde beweringen te ontkrachten over hoe wij over de standpunten van andere commissies denken.
Mijnheer de Voorzitter, ik geef de rapporteur alle gelijk van de wereld. Hoewel deze amendementen erg interessant zijn, horen ze hier niet thuis. Om te beginnen weet iedereen hoe hard ik gevochten heb voor een heus bestuursrecht in dit domein. Alleen gaat het in dit verslag over iets anders. Hetzelfde kan gezegd worden over het andere amendement van de Commissie verzoekschriften, dat gaat over het Interinstitutioneel Akkoord en waarin een oproep staat aan het adres van de Raad en de Commissie. We moeten deze amendementen zeker aannemen, maar bij een ander verslag.
Dan wil ik het nu graag hebben over het verslag van mevrouw Grossetête, mijnheer de Voorzitter. De beste manier om te laten blijken hoezeer ik haar werk en haar houding op prijs heb gesteld, is te wijzen op het feit dat ik maar een enkel amendement heb ingediend, en nog wel in samenwerking met haarzelf. En degenen die mij kennen, weten dat ik een tekst die mij niet bevalt zonder aarzelen amendeer, zeker als het gaat over een materie die mij zo na aan het hart ligt.
Ik hoop dat mevrouw Grossetête één ding zal vermelden bij de stemming, en ik moet u nu al zeggen dat ik helaas niet aanwezig zal zijn. In overweging G staat een materiële fout. Er zou moeten staan dat de controle op de naleving van het Gemeenschapsrecht in de eerste plaats toekomt aan de rechtbanken. Voor het overige lijkt me dit een afgerond, compleet en bijzonder belangrijk verslag.
Ik heb een paar kanttekeningen bij het verslag van mevrouw Grossetête. We moeten overwegen de reikwijdte van het verslag niet alleen uit te breiden tot titel IV, dus niet alleen tot de ontwikkeling van artikel 65, maar eventueel wellicht als verdere stap naar een Europa van de burger ook een brug te slaan tussen de burger en het Gemeenschapsrecht - inclusief het Verdrag van de Unie - op punten die de burger rechtstreeks aanbelangen.
Mijnheer de commissaris, komend jaar willen wij een evenwichtiger en vollediger verslag. Zoals mevrouw Grossetête heeft opgemerkt, is dit verslag op sommige punten erg volledig en evenwichtig, en op andere punten niet.
De boodschap is dus deze: als we willen dat het Gemeenschapsrecht wordt nageleefd, moet het ook daadwerkelijk worden toegepast. Onze Gemeenschap is een gemeenschap van recht; zonder recht geen Europa. Het is daarom van het grootste belang dat wordt toegezien op de naleving van het Gemeenschapsrecht.
Tot slot wil ik nog snel iets zeggen over het belang van de inbreukprocedure. Met sommige voorgaande sprekers wil ik even stilstaan bij een eventuele hervorming, een hervorming waarover we het allemaal eens zijn. De werking van de inbreukprocedure moet verbeterd worden, maar daarbij mag de burger deze rechtstreekse vorm van toegang tot de Commissie in geen geval verliezen. De inbreukprocedure brengt Europa dichter bij de burger. We hebben allemaal de mond vol van de instellingen die dichter bij de burger gebracht moeten worden, en dit is een manier om dat te bereiken.

McCartin
Mijnheer de Voorzitter, ik dank mevrouw Grossetête voor haar verslag. Ik ben het met haar eens: geen onderwerp is belangrijker om te bespreken hier in het Parlement. Vóór de ondergang van het Romeinse keizerrijk was het gebruikelijk het keizerlijk decreet ter hand te nemen, de grote rol van paars en goud uit te rollen, te lezen, te laten kopiëren en te verspreiden - en niemand die er enige aandacht aan besteedde. De beste manier om de ondergang en de desintegratie van de Unie in de hand te werken is door wetten te maken waarvan lidstaten niet waarborgen dat ze in acht worden genomen.
Een ding dat niet in de discussie naar voren is gekomen, is een ruimere gebruikmaking van de procedures van het Parlement, in het bijzonder het Vragenuur, om grieven die in de hele Unie ontstaan onder de aandacht te brengen van de Commissie en hierover met de Commissie van gedachten te wisselen. Deze grieven worden steeds meer onder de aandacht van parlementsleden gebracht.
Vroeger woonde ik in een grensgebied waar het recht op vrij verkeer van goederen en diensten niet in acht werd genomen en het gaf mij veel voldoening om hierover rechtstreeks vragen te stellen aan de Commissie. In die tijd had het Parlement nog niet zoveel macht of aanzien als nu. Dus in plaats van de werktijd in dit Parlement te verminderen zouden we juist iets meer tijd moeten besteden om aandacht te vragen voor het falen van de Europese Unie bij de uitvoering van haar besluiten.
Op een aantal terreinen zijn mensen, vooral de zakenwereld, heel goed op de hoogte, zoals bijvoorbeeld de interne markt. Maar er zijn ook terreinen waarover veel verwarring bestaat. Vorige week was ik op een conferentie. Iemand wees op het feit dat we de komende 25 jaar in deze Unie 100 miljoen buitenlandse werknemers nodig zullen hebben als wij onze economische groei willen handhaven en willen voldoen aan onze maatschappelijke verplichtingen. In dat geval zullen er heel wat mensen gaan veranderen van woonplaats. Als de Europese Unie en de lidstaten vanaf het allereerste begin duidelijk maken dat deze mensen gelijke rechten hebben, dat de voorwaarden waaronder ze worden toegelaten gemeenschappelijke voorwaarden zijn, en dat ze, als ze eenmaal in de Unie zijn, vrij zijn om binnen de Unie te reizen, dan zouden de burgers de situatie al half geaccepteerd hebben en zouden we heel wat problemen met migranten die nu al opdoemen kunnen vermijden.

Bolkestein
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de heer McCartin bedanken voor zijn vergelijking van de Europese Unie met het Romeinse keizerrijk. Als we deze vergelijking doortrekken, dan bevindt de Commissie zich in de positie van de Senaat en wordt de heer Prodi verheven tot de positie van Romeinse keizer.
Mijnheer de Voorzitter, het verslag over de controle op de toepassing van het Gemeenschapsrecht dat u vandaag wordt voorgelegd, is het zestiende verslag op dit terrein. Daarmee wordt tegemoetgekomen aan het verzoek van het Parlement in zijn resolutie van 9 februari 1983. In dat verslag maakt de Commissie de jaarlijkse balans op van de controle op de toepassing van het Gemeenschapsrecht. Dat is een van haar essentiële taken.
De Commissie streeft er bij voortduring naar het tempo en de efficiency alsook de transparantie van haar werkmethoden op dat terrein te verbeteren. Het verslag dat door mevrouw Grossetête is opgesteld voor de Commissie juridische zaken, die ik hierbij van harte wil dankzeggen, bevat in dat verband talrijke conclusies en reikt verschillende aanbevelingen aan.
Staat u mij toe de belangrijke punten toe te lichten. In de eerste plaats zou ik namens de Commissie mijn waardering willen uitspreken voor het feit dat het Parlement de onlangs ingevoerde hervormingen in verband met de behandeling van klachten van de burgers zo positief ontvangen heeft. Voorts stelt de Commissie tot haar voldoening vast dat er in het u voorgelegde verslag met nadruk op wordt gewezen dat haar diensten zich inzetten voor een betere opleiding in het Gemeenschapsrecht van juristen in de lidstaten.
Ik wil er op wijzen dat het verslag een verzoek aan de Commissie bevat om zich nog meer in te spannen voor de transparantie van het onderzoek van de inbreukdossiers. Ik kan u verzekeren dat dit streven waar maar mogelijk zal worden voortgezet en geïntensiveerd, dat wil zeggen, rekening houdend met de bepalingen van de Verdragen en in sommige gevallen met de daaruit voortvloeiende beperkingen vooral met betrekking tot de vertrouwelijkheid.
Voorts blijkt mijns inziens uit het steeds toenemende aantal door de Commissie gepubliceerde persberichten, 334 in 1998, waarbij ieder persbericht betrekking heeft op meer dan één zaak, dat de Commissie bereid is tot een transparantie die veel verder reikt dan het vanzelfsprekend essentiële verlangen naar informatie van de eiser omtrent de verdere behandeling van zijn klacht. De publicatie van een persbericht is inmiddels routine geworden wanneer de Commissie besluit een met redenen omkleed advies aan een lidstaat te richten of het Hof van Justitie in te schakelen.
Op dit gebied staan de recente initiatieven van de Commissie op het terrein van de informatie van de burger, zoals "Europa direct", ook garant voor meer transparantie. In hun omgang met de eisende partijen gaat van de kant van de diensten van de Commissie bijzondere aandacht uit naar de naleving van de vertrouwelijkheid. Vertrouwelijkheid ten aanzien van de identiteit van de eiser is altijd het uitgangspunt behalve wanneer deze nadrukkelijk verzoekt bekendheid aan zijn naam te geven.
Wat betreft de behandeling van de bij de Commissie ingediende klachten wil ik u nogmaals verzekeren dat de Commissie geenszins van plan is hieraan een geringer belang toe te kennen. Ik zeg dat met nadruk omdat door verschillende hier aanwezige leden van uw vergadering aandacht voor dit punt is gevraagd. Uit het zestiende verslag komt duidelijk naar voren dat deze klachten voor de diensten van de Commissie onontbeerlijk zijn bij het opsporen van inbreuken. Op dit terrein streeft de Commissie een tweeledige doelstelling na.
In de eerste plaats de soms nog steeds te lange duur van het onderzoek van de dossiers te verkorten. Ten tweede, de nationale rechtspraak beter toegankelijk te maken voor de Europese burger, aangezien alleen deze vorm van rechtspraak door de burgers geleden schade kan herstellen.
De betekenis van de onlangs door de Commissie aan het Parlement meegedeelde maatregelen in het kader van het overzicht van de vorderingen op het gebied van het tot stand brengen van een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid, wordt tegen deze achtergrond duidelijk. De Commissie streeft ernaar het aantal overtredingen aan de bron te beperken en verbetert daarom voortdurend haar procedures inzake de controle op de toepassing van het Gemeenschapsrecht.
Verschillende soorten maatregelen kunnen ertoe bijdragen dat resultaat te bereiken. Allereerst een verbetering van de krachtens artikel 234 van het EG-Verdrag vastgelegde procedure inzake de prejudiciële vraag. In dat verband heeft de Commissie reeds concrete voorstellen gedaan in het kader van haar bijdrage aan de Intergouvernementele Conferentie. Door middel van een wijziging van artikel 234 van het door mij juist genoemde Verdrag wordt het volgende beoogd.
Ten eerste, verantwoordelijkheid toe te kennen aan de nationale rechter in zijn hoedanigheid van rechter die het Gemeenschapsrecht moet toepassen. Ten tweede, de nationale rechterlijke instanties die niet in laatste instantie rechtspreken, te verzoeken in het geval van een prejudiciële verwijzing, de redenen toe te lichten waarom zij twijfelen over de interpretatie van de communautaire regels. Ten derde, iedere nationale rechterlijke instantie te verplichten het Hof van Justitie in te schakelen wanneer een dergelijke instantie voornemens is wegens vermeende ongeldigheid een communautaire wetstekst niet toe te passen.
Voorts streeft de Commissie naar een doeltreffender toepassing van de communautaire regels in de lidstaten door middel van een meer systematische controle van de omzettingsmaatregelen van de communautaire richtlijnen.
Verder zullen de diensten van de Commissie wanneer zij betere contacten onderhouden met de nationale overheden, beter in staat zijn overtredingen in een zo vroeg mogelijk stadium op te sporen en een halt toe te roepen.
Twee laatste opmerkingen. Wat betreft de mogelijkheid om de toepassing van de tweede en derde pijler in het verslag in aanmerking te nemen, wijs ik er nogmaals op dat ons in het kader van deze pijlers geen instrument ter beschikking staat dat vergelijkbaar is met de in artikel 226 van het EG-Verdrag vastgelegde inbreukprocedures. Wat betreft de internationale overeenkomsten: wanneer er sprake is van inbreuken, vallen deze onder het bereik van het jaarlijkse verslag.
Ten slotte verheugt de Commissie zich over de steun van het Parlement bij de uitoefening van deze gecompliceerde taak, namelijk de controle op de toepassing van het Gemeenschapsrecht. De Commissie zal met inachtneming van de Verdragen de eventuele aan te brengen verbeteringen overwegen in het kader van een doorlopend proces van analyse en verbetering van de inbreukprocedures.

González Álvarez
Mijnheer de Voorzitter, ik betreur het dat mevrouw Palacio vertrokken is, maar ik moet het toch even opnemen voor de conclusies van de Commissie verzoekschriften. In mijn bijdrage heb ik uit respect voor mijn collega's het zetduiveltje de schuld gegeven, maar eigenlijk kan dat er natuurlijk niets aan doen. Mevrouw Palacio heeft er namens de juridische commissie namelijk geen enkele twijfel over laten bestaan dat zij de conclusies van de Commissie verzoekschriften niet in het verslag opgenomen wilde zien.
Het bewijs dat onze conclusies eenstemmig zijn goedgekeurd, is dat ze zijn ondertekend door de voorzitter van de Commissie verzoekschriften, een ander lid van de Commissie verzoekschriften van de christen-democratische fractie, twee leden van de socialistische fractie en ikzelf als rapporteur voor advies. Het komt mij voor dat de conclusies van de Commissie verzoekschriften onmisbaar zijn in een verslag over de naleving van het Gemeenschapsrecht, aangezien zij er enorm toe bijdraagt dat de lidstaten het Gemeenschapsrecht ook daadwerkelijk naleven. Daarom vraag ik u voor de amendementen 2 en 3 te stemmen.

Grossetête
Mijnheer de Voorzitter, ik zou niet graag willen dat er een probleem ontstond tussen de Commissie juridische zaken en de Commissie verzoekschriften. De essentie van hetgeen de Commissie verzoekschriften gezegd heeft, is evenwel opgenomen in het door mij opgestelde verslag. Wij zijn het alleen niet eens met uw amendementen, zoals mevrouw Palacio heeft toegelicht, omdat deze hier niet opgenomen behoren te worden. Wanneer u het verslag grondig bestudeert, zult u zien dat uw belangrijkste conclusies overgenomen zijn.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
Wij gaan over tot de stemming.
(Het Parlement neemt de resolutie aan) STEMVERKLARINGEN

Berthu
Mijnheer de Voorzitter, mijn fractie heeft zich onthouden van stemming over het verslag-Grossetête, omdat de resolutie waarover gestemd werd naast een aantal zeer acceptabele algemene voorwaarden over de toepassing van het Gemeenschapsrecht ook een paragraaf bevat die voor ons onacceptabel is. Dit betreft paragraaf 11, waarin de Commissie wordt verzocht, ik citeer: "zich minder terughoudend op te stellen ten aanzien van het gebruik van de in artikel 228, lid 2, derde alinea EGV bedoelde dwangprocedure".
Dit artikel geeft het Hof van Justitie de mogelijkheid soms zeer hoge dwangsommen of boetes op te leggen aan een lidstaat die, om welke reden dan ook, het Gemeenschapsrecht niet volgens de wens van het Hof toepast. Welnu, wij vinden dat dit juridische vraagstuk niet zo eenvoudig is en dat het overdreven is de lidstaten dergelijke straffen op te leggen. Er kunnen zich namelijk tegenstrijdigheden voordoen tussen het Gemeenschapsrecht en het nationale recht, die volstrekt legitiem zijn. Bijvoorbeeld, er kan tegenstrijdigheid optreden na een stemming met een gekwalificeerde meerheid in de Raad - en zoals u weet komen deze stemmingen steeds vaker voor -, of er kan zich een tegenstrijdigheid voordoen tussen een nationale grondwet en het Gemeenschapsrecht, of tussen het Gemeenschapsrecht en een wet die weloverwogen aangenomen is door het volk van een lidstaat.
Deze tegenstrijdigheden zijn bijzonder ernstig, er is nog geen oplossing voor en daarom vinden wij het bestaan van het genoemde artikel 228, dat door het Verdrag van Maastricht ingevoerd werd, absoluut discutabel. Ik wil er met name op wijzen dat Frankrijk volgens de wet van 1998 tegenwoordig bijzonder hoge dwangsommen opgelegd kan krijgen, bijvoorbeeld vanwege de jachtperioden die in strijd zijn met het Gemeenschapsrecht, of vanwege het embargo op het Britse rundvlees, of in het conflict dat nu ontstaat, mijnheer de Voorzitter, over het octrooieren van de menselijke genen waardoor een Europese richtlijn toegelaten wordt, die in tegenspraak is met de Franse wet. Dat is de reden waarom wij dit verslag absoluut niet konden aanvaarden. Het is een kwestie van respect voor de nationale soevereiniteit.

Grossetête
Ik ben blij dat de ontwerpresolutie uit het verslag over de toepassing van het Gemeenschapsrecht in 1998, dat opgesteld werd namens de Commissie juridische zaken en waarvan ik rapporteur ben, tijdens de plenaire vergadering in Straatsburg is aangenomen.
Het Europees Parlement geeft hiermee een positief signaal af aan de Europese burger, die het recht heeft om een degelijke bescherming van het Gemeenschapsrecht te verwachten. Onze Vergadering gaf hiermee blijk aandacht te hebben voor de toepassingsproblemen die zich in verschillende lidstaten en in een groot aantal sectoren voordoen. Zij heeft nog eens gewezen op het belang van de inbreukprocedure, die niet zomaar door de Commissie gewijzigd mag worden. Zij heeft de positie die de prejudiciële kwestie in ons systeem inneemt onderstreept, evenals de noodzaak om binnen de lidstaten meer opleidingsmogelijkheden in het Gemeenschapsrecht te creëren.
Hoewel niemand het belang van de verzoekschriften wil ontkennen, wilde ik de amendementen die ingediend waren door de leden van de Commissie verzoekschriften niet overnemen, met name het verzoek voor de totstandbrenging van een "Europees administratief recht". Wij moeten rekening houden met de fase waarin de Europese eenwording momenteel verkeert en met het subsidiariteitsbeginsel. Maar ik benadruk dat er plannen zijn de Commissie te verzoeken de betrekkingen met de nationale overheidsinstanties te versterken wanneer zich problemen voordoen, zodat deze op hoog niveau kunnen worden opgelost.
De aldus aangenomen resolutie zal meer transparantie en efficiency ten guste van de Europese burger opleveren.

De Voorzitter
De notulen van deze vergadering zullen bij de aanvang van de volgende vergaderperiode ter goedkeuring worden voorgelegd aan het Parlement, indien er geen bezwaren zijn.

Onderbreking van de zitting
De Voorzitter
Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement te zijn onderbroken.
(De vergadering wordt om 12.00 uur gesloten)

