Moratorium op de doodstraf (debat) 
De Voorzitter
Aan de orde zijn de verklaringen van de Raad en de Commissie over een moratorium op de doodstraf.
Günter Gloser
fungerend voorzitter van de Raad. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, vandaag moet ik met u spreken over een van de meest fundamentele onderdelen van het mensenrechtenbeleid van de Europese Unie. Uit de talrijke, door de verschillende fracties van het Europees Parlement ingediende ontwerpresoluties blijkt hoe actueel dit onderwerp is.
Aan de hand van de richtsnoeren van de Europese Unie voor het beleid jegens de derde landen op het gebied van de doodstraf, die in 1998 door de Raad van de Europese Unie zijn aangenomen, zet de Europese Unie zich in de hele wereld in voor de afschaffing van de doodstraf, ongeacht de omstandigheden. Ook de uitvaardiging van moratoria is sinds jaar en dag een vast onderdeel van de strijd tegen de doodstraf. Dit is echter niet het hoofddoel maar een tussenstap op weg naar definitieve afschaffing ervan.
Ook onder Duits voorzitterschap zal de Europese Unie haar beleid inzake de bescherming van de mensenrechten voortzetten en daarom krachtig pleiten voor moratoria op de doodstraf en voor definitieve afschaffing van de doodstraf.
Dat betekent enerzijds dat wij het fundamentele debat zullen voortzetten niet alleen in onze bilaterale contacten, maar ook in de multilaterale fora en in het bijzonder in de Verenigde Naties, en anderzijds dat wij de landen die zich op een keerpunt bevinden - dat wil zeggen de landen waar ofwel positieve ofwel negatieve tendensen waarneembaar zijn met betrekking tot de doodstraf - proactief zullen blijven benaderen en invloed op hen zullen uitoefenen. Dit betekent dat er demarches zullen worden ondernomen in een groot aantal individuele en uitermate urgente gevallen.
Ik weet dat ook het Europees Parlement zich voortdurend heeft ingezet voor dit beleid, en het doet mij deugd te kunnen zeggen dat wij samen al veel hebben bereikt. Dat op dit moment in ongeveer tweederde van alle landen ter wereld de doodstraf bij wet, dan wel in de praktijk is afgeschaft, is mede te danken aan de langdurige inspanningen van alle actieve strijders tegen de doodstraf, en ik ben blij te kunnen onderstrepen dat ook het actieve engagement van de Raad van Europa daarbij een rol heeft gespeeld. Drieëndertig staten hebben inmiddels het dertiende aanvullende protocol bij het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens geratificeerd, waarmee ook de doodstraf in oorlogstijd onwettig wordt verklaard.
Ik wil echter ook vermelden dat er nog steeds te veel staten zijn - zesenzestig in totaal - die de doodstraf blijven uitvoeren, en dat er helaas ook sprake is van enkele betreurenswaardige regressieve tendensen wat betreft de eerbiediging van moratoria. Vandaar dat het zo belangrijk is dat wij onze inspanningen onverminderd voortzetten en doelbewust pleiten voor afschaffing van de doodstraf, in internationale fora en elders.
De Europese Unie heeft sinds 1999 elk jaar een resolutie ingediend in de Mensenrechtencommissie, totdat deze in 2005 werd opgeheven. In die periode kon geleidelijk aan een stabiele meerderheid voor deze resoluties tot stand worden gebracht. Na opheffing van dit orgaan moesten wij nieuwe manieren zoeken om het debat over de afschaffing van de doodstraf te stimuleren. Daarbij moet worden aangetekend dat er geen eenvoudige antwoorden zijn. Ons optreden dient dan ook weloverwogen te zijn om - en dat is het allerbelangrijkste - te kunnen behouden wat er reeds is bereikt en om achteruitgang te vermijden.
Wat dit betreft zitten we in de Europese Unie duidelijk op een lijn. Wij hebben echter tot nog toe geen resolutie ingediend in de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties omdat het risico groot is dat deze te weinig steun krijgt.
In plaats daarvan werd op 19 december jongstleden op initiatief van de Europese Unie voor het eerst in de geschiedenis een eenzijdige verklaring tegen de doodstraf voorgelezen in de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties, waarbij het van belang is op te merken dat deze verklaring de steun genoot van vijfentachtig staten uit alle delen van de wereld. Hoe bemoedigend dit resultaat ook is, het laat ook zien dat het nog niet voor honderd procent zeker is dat een EU-resolutie door de Algemene Vergadering zal worden aangenomen.
Maar hoe moeten wij nu verder? Het is voor alle partners in de Europese Unie duidelijk dat we de strijd tegen de doodstraf actief willen blijven stimuleren, in de Verenigde Naties en elders. Tegelijkertijd wil ik echter benadrukken dat dit een nog steeds bijzonder lastig terrein is, en dus zal de strijd tegen de doodstraf alleen slagen als de Europese Unie stapsgewijs en weldoordacht optreedt.
Ons uitgangspunt dient te zijn dat een mislukking van een nieuw EU-initiatief zoveel mogelijk moet worden vermeden. Een nederlaag voor de Europese Unie zou namelijk een overwinning betekenen voor de voorstanders van de doodstraf, en dat zou een stap terug zijn in de strijd tegen deze onmenselijke straf. Dat willen we niet en dat mogen wij ook niet toelaten. Ik geloof ook wel dat we medestanders zullen vinden. Ook enkele van de belangrijkste niet-gouvernementele organisaties, zoals Amnesty International, raden ons aan niet overhaast te handelen en herinneren ons eraan dat, als de Europese Unie in de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties opnieuw zou aandringen op een debat over dit onderwerp, dit een averechtse uitwerking zou kunnen hebben.
Daarom werd tijdens de Raad Algemene Zaken van 22 januari afgesproken dat er eerst een goed doordachte benadering moet worden ontwikkeld, die het ons mogelijk maakt om onze wensen stap voor stap en doeltreffender aan de Verenigde Naties voor te leggen. De ambassadeurs in New York en Genève kregen daarom opdracht om onmiddellijk alle mogelijkheden voor een debat op het niveau van de Verenigde Naties na te gaan.
Tevens zal het noodzakelijk zijn om gebruik te maken van de ervaringen en de huidige inschattingen van de relevante NGO's bij het ontwikkelen van verdere stappen in de strijd tegen de doodstraf op VN-niveau.
Op die manier zal het Raadsvoorzitterschap in februari voorstellen kunnen doen aan de EU-partners met betrekking tot verder optreden. In mijn ogen is dit een eerste belangrijke stap, en ik hoop dat anderen bereid zijn ons te steunen in deze handelswijze.
(Applaus)
Benita Ferrero-Waldner
Mijnheer de Voorzitter, ik ben blij dat we de gelegenheid krijgen om een discussie te voeren over de doodstraf en over de manieren waarop we kunnen pleiten voor de universele afschaffing van deze afschuwelijke praktijk.
U weet dat afschaffing van de doodstraf in heel de wereld een van de belangrijkste doelstellingen is van het extern beleid van de Europese Unie op het gebied van de mensenrechten. Ik zet mij er persoonlijk voor in dat de EU, zoals we net gehoord hebben, een voortrekkersrol kan spelen in deze wereldwijde inspanning. Iedereen hier is het eens over het uiteindelijke doel van ons optreden op dit gebied, namelijk universele afschaffing. Daarom wil ik u een aantal gedachten meegeven over het proces waarmee de afschaffing kan worden bereikt, evenals over de manier waarop we ons gemeenschappelijke doel kunnen bereiken.
Ten eerste mogen we niet vergeten dat de afschaffing van de doodstraf op het Europese continent een traag, vaak gecompliceerd en langdurig proces was. De meeste lidstaten waren hierbij gedreven door een combinatie van sterk politiek leiderschap en een hoog niveau van bescherming van de mensenrechten, rechtsstaat en democratische instellingen. Met enkele opmerkelijke uitzonderingen, zoals de Verenigde Staten en Japan, lijkt de wereldkaart van de landen waar de doodstraf is afgeschaft sterk op die van het democratische pluralisme. Vooruitziend leiderschap en politieke moed zijn van doorslaggevend belang bij de afschaffing van de doodstraf. Deze inspanningen moeten gesteund worden door een dynamisch en open debat op landsniveau, om er voor te zorgen dat de uiteindelijke politieke beslissing tot afschaffing van de doodstraf in een bepaald land ook blijvend is.
Op de Filippijnen en tot op zekere hoogte ook in Kirgizië was de afschaffing van de doodstraf juist het resultaat van de opvallende moed van de politieke leiders en van een diepgaand debat op landsniveau, waaraan ook het maatschappelijk middenveld en - zoals reeds gezegd - de instellingen hebben deelgenomen. Ook in de Verenigde Staten zien we bemoedigende tendensen in sommige staten, zoals New Jersey en Maryland.
Anderzijds kan niet uitgesloten worden dat een land opnieuw de doodstraf invoert, zoals we helaas gezien hebben in Bahrein en, naar we vrezen, in Peru. In vele andere landen zijn onze oproepen tot afschaffing van de doodstraf tot nu toe in dovemansoren gevallen.
De executie van Saddam Hoessein en zijn medestanders heeft nu het debat over de doodstraf nieuw leven ingeblazen. De weerzinwekkende video's van zijn onwaardige einde hebben zelfs voorstanders van de doodstraf geschokt. Wij mogen echter niet vergeten dat elk jaar duizenden personen geëxecuteerd worden, van wie de meeste toch betere mensen zijn dan Saddam en van wie vele zelfs onschuldig zijn. Hun dood zou nog meer verontwaardiging onder ons moeten wekken!
De afschaffing van de doodstraf in een land is, om een citaat van Robert Badinter te gebruiken, 'een overwinning van de mensheid op zichzelf', maar we moeten realistisch blijven wat betreft de invloed van externe factoren, zoals de Europese Unie, op dit proces. Het blijft immers in de eerste plaats een binnenlandse aangelegenheid.
Dat betekent niet dat de Europese Unie zich neutraal zal opstellen. Integendeel, de EU heeft zoals gezegd altijd al een voortrekkersrol vervuld in het internationale optreden, met name binnen de Verenigde Naties, om de doodstraf af te schaffen, en de EU zal dit ook blijven doen. Vorig jaar december heeft de EU in de Algemene Vergadering van de VN een verklaring over de doodstraf voorgesteld en daarbij de steun gekregen van een recordaantal landen, namelijk 85. Overeenkomstig onze richtsnoeren inzake de doodstraf heeft de Europese Unie talrijke stappen ondernomen in individuele doodstrafgevallen - waarbij het ook om landen als de Verenigde Staten, Iran en Indonesië ging - en zij zal dit ook in de toekomst blijven doen. De EU is ook de belangrijkste financieringbron voor projecten ter afschaffing van de doodstraf die door het maatschappelijk middenveld uitgevoerd worden. De voorbije tien jaar heeft de EU meer dan 15 miljoen euro uitgegeven voor projecten in heel de wereld.
Het Europees Parlement en de actoren van het maatschappelijk middenveld hebben altijd al een essentiële rol gespeeld in de ondersteuning van de inspanningen van de EU tot afschaffing van de doodstraf en in het stimuleren van een debat over de manier waarop we ons beleid kunnen versterken. Het is van het grootste belang dat we aandachtig naar die stemmen luisteren, wanneer we mogelijke initiatieven in internationale fora bespreken, zoals de Raad op dit moment doet.
Dit werd zeer duidelijk aangetoond met het Italiaanse voorstel voor een universeel moratorium op de doodstraf, dat werd voorgelegd in de Algemene Vergadering van de VN. Ik wil niet vooruitlopen op de definitieve uitkomst van dit denkproces, maar ik wil wel graag drie opmerkingen met u delen die door afschaffingsactivisten over het moratorium zijn gemaakt en die mijns inziens van belang zijn voor de discussie van vandaag.
Hoewel een moratorium een belangrijk element is in de strategie van de EU voor de universele afschaffing, hebben toonaangevende NGO's benadrukt dat het geen wondermiddel is. Volgens hen is een moratorium fragiel en omkeerbaar en moet worden gevolgd door afschaffing bij wet. Ze verwijzen daarbij naar het voorbeeld van Kirgizië, waar ondanks het meermaals verlengde moratorium op executies het aantal ter dood veroordeelde gevangenen niet is verminderd. We hebben moratoria nodig die stand kunnen houden.
Ten tweede benadrukken sommige NGO's het feit dat een moratorium slechts één van de instrumenten is op weg naar afschaffing. Ik ben er in deze context voorstander van dat het Second Optional Protocol inzake afschaffing, evenals steun voor rechtsbijstand aan terdoodveroordeelden en andere inspanningen opgenomen worden in onze 'gereedschapskist'. Daarom moeten we vermijden dat men door de huidige discussie over het moratorium het feit uit het oog verliest dat de afschaffing een proces met veel facetten is.
Tot slot moeten we goed opletten voor de mogelijke gevolgen, als we deze zaak opnieuw voorleggen aan de Algemene Vergadering van de VN. Het is van het grootste belang dat we tot een positief resultaat komen. We mogen echter, gezien de internationale dimensie van dit onderwerp, het risico op een onduidelijk of zelfs contraproductief resultaat niet uit het oog verliezen, zoals het voorzitterschap van de Raad ook al zei. Als we niet in onze opzet slagen, kan dit moeilijk te herstellen, negatieve gevolgen hebben. Daarom moeten we de situatie en de mogelijke scenario's van tevoren grondig bespreken.
Tot besluit wil ik benadrukken hoe belangrijk het is dat we als EU een gemeenschappelijke benadering volgen in het streven naar een universele afschaffing van de doodstraf. De Commissie zal haar uiterste best doen om samen met het Voorzitterschap en het Parlement dit doel te bereiken.
José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra
Ik denk dat de woorden van commissaris Ferrero-Waldner geen twijfel laten bestaan over het soort Europa dat wij willen: het Europa van de waarden.
Als ik in het kort een beeld moest schetsen van wat door de jaren heen de Europese droom is geweest, dan zou ik niet aarzelen om hier te verklaren, mevrouw de Voorzitter, dat het idee van Europa een niet-aflatende oproep is tot vrede, begrip, eendracht en solidariteit, en dat er volgens mij - naast de op zich terechte visie van Europa als het Europa van de financiële vooruitzichten, de concrete werkelijkheid, het saldo en de netto bijdrager - ook een hoogstaandere visie van Europa bestaat, namelijk het Europa van de waarden.
Precies in deze context en in deze visie van het Europa van de waarden moeten we het initiatief voor een universeel moratorium op de toepassing van de doodstraf plaatsen.
Het moratorium behoort een universeel karakter te hebben, want de grondrechten, en met name het recht van leven, mogen niet worden gepredikt met het oog op een bepaalde regio, een bepaald land, of een bepaald continent maar dienen overduidelijk een universeel karakter te hebben.
Daarom mogen we blij zijn dat in 2005 en 2006 een hele reeks landen, zoals Liberia, Mexico, de Filippijnen en Moldavië officieel besloten hebben om de doodstraf af te schaffen. Ik denk dat we ons werk onversaagd moeten voortzetten en ervoor moeten zorgen dat de 70 landen waarin de doodstraf nog wordt toegepast, zich scharen achter de 128 landen waarin ze al is afgeschaft.
Mevrouw de Voorzitter, het is van essentieel belang dat de Europese Unie, als zij de morele en ethische leiderschapsrol wil behouden die zij steeds vervuld heeft, zich er krachtig voor inzet dat democratie, rechtsstaat en eerbiediging van de grondrechten, en van met name het recht van leven. dit jaar en de komende jaren en in alle regio's op aarde de overhand krijgen.
Pasqualina Napoletano
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, de morgen in stemming te brengen resolutie en het debat van vanavond plaatsen het Europees Parlement in een mondiale beweging. Deze beweging roept de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties op om de aanneming van een resolutie inzake een universeel moratorium mogelijk te maken. Dat zou namelijk een van de eerste stappen zijn in de richting van afschaffing van de doodstraf in het rechtsbestel van elk land.
Zoals reeds gezegd willen wij graag dat de Raad zich actief inzet voor dit doel. Het voorzitterschap is zeer geëngageerd en wij hopen dat dit vraagstuk een van zijn prioriteiten blijft voor dit semester. Een soortgelijk engagement bestaat ook in de Raad van Europa en de Europese Commissie.
Uit uw woorden meende echter, mevrouw Ferrero-Waldner, te moeten opmaken dat u niet geheel overtuigd bent van de noodzaak van een moratorium als eerste stap in die richting. Ik moet daar echter op aandringen, en wil mevrouw Ferrero-Waldner vragen of zonder een moratorium de afschaffing van de doodstraf dichter bij zou komen. Ik denk van niet. Dit zou een eerste stap kunnen zijn, ook omdat de Europese Unie in zijn internationale betrekkingen gebruik kan maken van de omvangrijke relaties die zij heeft weten op te bouwen dankzij het nabuurschapsbeleid, de associatieovereenkomsten, het strategische partnerschap, en mijns inziens zouden ook de Europese politieke partijen in de internationale instanties ervoor moeten zorgen dat hun organisaties in de ledenlanden zich hiervoor sterk maken.
Ons doel is mijns inziens de doodstraf te zien verdwijnen uit het rechtsbestel van elk land. Dit zou er ook toe kunnen bijdragen dat de Verenigde Naties het prestige gaan genieten dat hun als instelling die garant staat voor de universeel erkende rechten, toekomt.
Marco Pannella
Mevrouw de Voorzitter, geachte collega's, ik beperk mij tot een verklaring en tot de nota die het Duits voorzitterschap vanmorgen heeft verspreid. In de nota staat letterlijk "Het Duits voorzitterschap doet een beroep op de belanghebbende regeringen om met onmiddellijk inwerkingtreding een moratorium op de doodstraf in te voeren”. Ik lees de nota van het Duits voorzitterschap, die geheel overeenkomt met ons standpunt.
Ik dacht dat er ook een verklaring was afgelegd door voorzitter Barroso, waarin hij volledige steun betuigde aan het Italiaanse initiatief om in de huidige Algemene Vergadering van de VN een voorstel in te dienen voor een moratorium. Dat voorstel zal het zeker halen, aangezien er reeds in 1999 een absolute meerderheid was voor een resolutie, die toen echter niet werd ingediend.
Daarom begrijp ik ook niet - of eigenlijk begrijp ik het maar al te goed - dat men nog kan weifelen, nu er in heel de wereld zoveel enthousiasme is ontstaan voor een initiatief als het onze, voor het initiatief van het Europees Parlement, van onze fractievoorzitters, voor het gisteren aangekondigd initiatief van Graham Watson en andere collega's. Hoe kan men nog weifelen op een moment waarop Frankrijk - hoe ongelooflijk - zijn grondwet wijzigt om de afschaffing te benadrukken, op een moment waarop in Rwanda hetzelfde gebeurt en waarop Kirgizië - gisteren - heeft besloten hetzelfde te doen. Overal worden verklaringen afgelegd - van Syrië tot Libanon - ter ondersteuning van ons standpunt. Ik denk dat het Europees Parlement morgen in het voetspoor treedt van de Raad van Europa en het voortouw neemt in deze beweging.
Ter afsluiting van mijn spreekbeurt wil ik, mijnheer de Voorzitter, er nog aan herinneren dat er zestig jaar geleden een as was tussen Rome en Berlijn. Ik was toen tien jaar en herinner mij dit nog levendig. Het toeval wil dat er vandaag, dankzij de ondersteuning van het Duitse voorzitterschap, het Italiaanse initiatief en de recente Franse initiatieven, een nieuwe realiteit aan het ontstaan is. Mijns inziens is het een feit van historisch belang dat Berlijn en Rome vandaag een duidelijk standpunt innemen, zonder enige hypocrisie en zonder de overwinning te vrezen. Er zijn immers veel te veel mensen die niet voor de nederlaag maar de overwinning vrezen.
Hélène Flautre
Mevrouw de Voorzitter, vorige week hebben wij tijdens het debat over de zaak-Benghazi duidelijk gemaakt dat wij onder alle omstandigheden tegen de doodstraf zijn. Vandaag is het belangrijk dit in artikel 2 van het Handvest van de grondrechten opgenomen beginsel te bekrachtigen.
De Unie heeft altijd gepleit voor afschaffing van de doodstraf en er zelfs een voorwaarde voor toetreding van gemaakt. Deze opvatting is tevens een leidend beginsel in haar buitenlands beleid. In 1998 zijn daartoe richtsnoeren aangenomen en regelmatig worden er maatschappelijke projecten gefinancierd in het kader van het Europees Initiatief voor democratie en mensenrechten (EIDHR). Deze inspanningen werpen vruchten af. Het aantal executies in de Verenigde Staten is afgenomen en landen als Mexico, Liberia, de Filippijnen en Moldavië hebben de doodstraf afgeschaft.
Toch vallen er ook omgekeerde tendensen waar te nemen. In de Verenigde Staten hebben bepaalde staten de doodstraf uitgebreid tot andere misdrijven dan moord; in Singapore wordt iemand nog steeds ambtshalve ter dood veroordeeld als hij vijftien gram heroïne in bezit heeft en China blijft de meeste doodstraffen ter wereld voltrekken. Verder hebben Irak en Afghanistan de doodstraf opnieuw ingevoerd. Peru heeft ook op het punt gestaan dat te doen, in naam van de strijd tegen het terrorisme. Gelukkig is dat uiteindelijk niet doorgegaan.
In een dergelijk klimaat en aan de vooravond van het derde Wereldcongres tegen de doodstraf moet de EU extra waakzaamheid betrachten. De internationale mobilisatie voor een wereldwijd moratorium tegen de doodstraf moet worden bezien in het kader van een beleid dat gericht is op afschaffing van die straf. Vanaf nu behoort de Unie prioriteit te geven aan de ratificatie van het Tweede Protocol bij het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten, met het oog op afschaffing van de doodstraf. Het is absoluut noodzakelijk dat Frankrijk, Letland en Polen dit protocol zo spoedig mogelijk ratificeren.
Luisa Morgantini
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, "Niemand wordt tot de doodstraf veroordeeld, of terechtgesteld; niemand mag worden verwijderd of uitgezet naar, dan wel worden uitgeleverd aan een staat waar een ernstig risico bestaat dat hij aan de doodstraf, aan folteringen of aan andere onmenselijke of vernederende behandelingen of bestraffingen wordt onderworpen”: dat staat in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en dat is het wat mij - of liever gezegd ons - trots maakt dat wij deel uitmaken van de Europese Unie. Het gaat om de bescherming van de menselijke waardigheid; het gaat erom in te zien dat niemand de baas kan zijn over andermans leven, en dat er geen wraak maar rechtvaardigheid moet zijn. Dat moet voor alle rechtbanken gelden, met inbegrip van de militaire rechtbanken.
Teveel landen hebben nog steeds de doodstraf. Daaronder vallen ook grote landen, als China, en de grootste militaire en democratische macht ter wereld, de Verenigde Staten van Amerika, die er nog steeds niet in geslaagd zijn hun Far West-cultuur van zich af te schudden.
Ik hoop dat het Congres tegen de doodstraf in Parijs, waaraan ook wij als Parlement zullen deelnemen, een nieuwe stap zal zijn, en dat uitgaande van het moratorium de doodstraf samen met armoede voor altijd uit de wereld kan worden gebannen. Ik hoop ook dat de mensen die in de straten van Parijs zullen demonstreren een waarschuwing zullen zijn voor al degenen die ook in Europa herinvoering van de doodstraf overwegen. Dit is hoe dan ook de weg die ertoe zal leiden dat de VN het moratorium geheel kan goedkeuren.
Koenraad Dillen
namens de ITS-Fractie. - Mevrouw de Voorzitter, landen waar de doodstraf nog wordt uitgevoerd, verdienen niet tot de beschaafde wereld te worden gerekend. Of het nu om islamitische landen gaat waar overspelige vrouwen gestenigd worden, om het Amerika van Bush of India, de grootste democratie ter wereld, of het nu om communistisch China gaat, doet niet terzake. Ik wil mij dan ook zonder aarzelen aansluiten bij het pleidooi voor een wereldwijd moratorium. Eén rechterlijke dwaling, het leven van één onschuldige volstaat om de doodstraf barbaars te vinden. Maar ik wil daar twee bedenkingen aan toevoegen.
Eerbied voor het leven mag een rechtsstaat er niet van weerhouden om zware misdadigers een effectieve een onsamendrukbare straf van 30 jaar of levenslang te geven. Deze voorwaarde moet en kan de consensus tegen de doodstraf bij de bevolking onderbouwen. Onze burgers die meer en meer geconfronteerd worden met de meest brutale vormen van criminaliteit zullen slechts in die consensus de wereldwijde afschaffing van de doodstraf bijtreden.
Ten tweede moeten sommige tegenstanders van de doodstraf enige consequentie aan de dag leggen. Zo mochten we onlangs meemaken dat de socialistische presidentskandidaat van Frankrijk op vriendenbezoek in de eenpartijstaat China een lofzang afstak over de efficiëntie van de Chinese justitie. Die efficiëntie, collega's, bestaat erin dat de families van de massa's terdoodveroordeelden elk jaar de factuur krijgen van de kogel waarmee het slachtoffer ter dood werd gebracht. Voor hen had Ségolène Royal geen woord over. Zij brengen immers geen contracten binnen, want de commerciële belangen van grote bedrijven in China moeten verdedigd worden en dan horen we sommige Europese tegenstanders van de doodstraf plots niet meer. Wil Europa zijn geloofwaardigheid behouden, dan moet het ook landen als China onder druk zetten, wat daar ook de politieke of commerciële prijs voor is.
Alessandro Battilocchio
(IT) Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, ik spreek namens de nieuwe Italiaanse Socialistische Partij. Door de terechtstelling van Saddam Hoessein is het debat over de doodstraf opnieuw op de voorgrond geplaatst. Ofschoon dit een uitermate opportuun debat is, mag men hier geen munt uitslaan. Evenmin mag men dit vraagstuk aan de orde stellen als ware het wisselstroom. Dit debat betekent namelijk eerst en vooral een strijd voor beschaving en vooruitgang.
Niet alleen zijn wij hier geconfronteerd met een onontbeerlijke individuele waarborg, met een verzoek om een versterking van de onschendbare individuele rechten, maar ook met een historische en universele noodzaak, een baken en een ontmoetingspunt voor de beschaving van de eenentwintigste eeuw.
Er werd gezegd - en ik ben het daar mee eens - dat na de afschaffing van de slavernij in de vorige eeuwen en na het verbod van foltering, het recht om niet gedood te worden na een gerechtelijke maatregel een andere gemeenschappelijke noemer moet zijn, een nieuwe, onaantastbare dimensie moet worden van de mens, waardoor wij allen één gemeenschap worden. Vandaag stuurt dit Parlement een eerste en duidelijke boodschap in die richting de wereld in.
Simon Coveney
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik geef mijn volmondige steun aan de krachtige oproep van het Parlement van vandaag - evenals aan de campagne buiten het Parlement - om via een resolutie van de Algemene Vergadering van de VN op onvoorwaardelijke wijze een moratorium in te stellen op de voltrekking van de doodstraf.
Voor de EU was het doel om het gebruik van de doodstraf wereldwijd af te schaffen jarenlang een hoofdpilaar in het buitenlands en mensenrechtenbeleid. We hebben successen geboekt, vooral in het kader van onze nabuurschapsstrategie. Het initiatief van vandaag is een ambitieuze poging om het debat rond de doodstraf op het niveau van de VN te tillen en op die manier invloed uit te oefenen op de 66 landen - waarnaar al verwezen werd - die de doodstraf nog gebruiken. Het is belangrijk op te merken dat het streven naar een moratorium op de doodstraf altijd gepaard moet gaan met pogingen om afschaffing bij wet te verkrijgen, zoals ook vorige sprekers al gezegd hebben.
Aandringen op een moratorium is een eerste praktische stap, maar we moeten altijd nagaan hoe wij ervoor kunnen zorgen dat de doodstraf wordt afgeschaft. Met het oog op hetgeen we hier in de EU op beleidsniveau kunnen doen, wil ik de Raad vragen de richtsnoeren over de doodstraf te herzien en te actualiseren. Deze richtsnoeren dateren van 1998 en er zijn nieuwe elementen en strategieën ontwikkeld waar rekening mee gehouden moet worden. Het Derde Wereldcongres over de doodstraf, dat binnenkort in Parijs gehouden wordt, kan een goede gelegenheid zijn om dit te doen.
Het proactieve beleid van de EU inzake de doodstraf heeft vandaag een aantal positieve resultaten opgeleverd. Het succes van de recente, krachtige stappen van de EU in Peru tegen de voorstellen tot uitbreiding van de doodstraf in dat land - wat een inbreuk zou zijn geweest op de grondwet van Peru en van het Amerikaanse Verdrag inzake de rechten van de mens - moet bijvoorbeeld worden erkend en toegejuicht. De houding van de EU heeft invloed gehad op het Peruaanse Congres, dat de ontwerpwet heeft verworpen. De EU heeft dus aangetoond dat zij grote invloed kan uitoefenen op het nationaal beleid inzake de doodstraf, en we mogen niet bang zijn om deze invloed te gebruiken.
Elena Valenciano Martínez-Orozco
(ES) Mevrouw de Voorzitter, gisteren werd de 24-jarige Robert Wilson door een jury in de staat New York ter dood veroordeeld. Dit was de eerste keer in de afgelopen vijftig jaar dat in deze staat de doodstraf werd uitgesproken.
Het is tevens een treurig voorbeeld van de onzekerheid waaronder de universele waarden, waarvoor wij hier vandaag allemaal pleiten, tegenwoordig gebukt gaan, ondanks de belangrijke vooruitgang die geboekt is in landen als Liberia, Mexico, de Filippijnen of Moldavië.
We moeten de strijd echter voortzetten en ervoor zorgen dat andere landen, zoals China, met zijn om en nabij de tweeduizend officiële terechtstellingen per jaar - achtduizend, volgens niet-officiële bronnen - zich schaart achter het wereldwijde moratorium en zijn terechtstellingen opschort.
We moeten het maatschappelijk middenveld in Iran ondersteunen, dat actie onderneemt tegen de doodstraf. Iran behoort met 177 executies in 2006 tot de landen met het hoogste aantal terechtstellingen. Bovendien heeft Iran het moratorium op steniging niet nageleefd, en zijn daar op het ogenblik zes vrouwen veroordeeld tot de dood door steniging.
Wij roepen echter vooral de Verenigde Staten - waarvan de beslissingen zo'n enorme invloed hebben op het beleid elders in de wereld - op om steun te geven aan het Italiaanse initiatief dat instelling van een universeel moratorium op de doodstraf beoogt en, hopelijk met de steun van dit Parlement, zal worden aangenomen door de Algemene Vergadering van de VN.
Zoals hier vandaag is gezegd, is het moratorium een eerste, essentiële stap naar afschaffing. Dit is waarschijnlijk een van de belangrijkste uitdagingen waarmee de mensheid aan dit begin van de eeuw geconfronteerd is.
Sarah Ludford
(EN) Mevrouw de Voorzitter, wereldwijd wachten 20 000 ter dood veroordeelde mensen op executie door hun eigen regering. Helaas bevinden meer dan 3 000 van deze mensen zich in de Verenigde Staten. Ik noem de Verenigde Staten niet speciaal omdat de situatie daar het ergst zou zijn - het ergst is ze in China, waar 80 procent van de executies plaatsvindt - maar omdat we goede hoop hebben wat de Amerikanen betreft. De mooiste prijs zou zijn indien er een mentaliteitsverandering zou plaatsvinden in de Verenigde Staten, en veel wijst in die richting. Het aantal executies in de staten van de VS is sinds 1999 aanzienlijk gedaald: in 1999 waren er 277 executies, in 2005 waren het er nog 128. Twaalf staten hebben de doodstraf nu afgeschaft. Daaronder bevindt zich niet Texas, dat een trieste staat van dienst heeft met een derde van de 1 100 executies die de afgelopen 30 jaar in de VS hebben plaatsgevonden.
Ik geloof dat de Commissie en het voorzitterschap proactiever moeten zijn en minder moeten aarzelen in het streven naar een moratorium en een wereldwijde afschaffing via een resolutie van de Algemene Vergadering van de VN. Net als op sommige andere beleidsterreinen van de mensenrechten, zoals extraordinary renditions en misbruik van de oorlog tegen het terrorisme, zijn de inspanningen van de EU om haar principes in de praktijk om te zetten niet altijd even doeltreffend als het Parlement zou willen.
Kyriacos Triantaphyllides
(EL) Mevrouw de Voorzitter, wij voeren dit debat op een moment waarop alle lidstaten van de Unie het Zesde Protocol bij het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens, dat afschaffing van de doodstraf tot doel heeft, hebben geratificeerd. Wij koesteren de hoop dat de doodstraf zowel bij wet als in de praktijk in alle landen van de wereld afgeschaft zal worden - zowel in tijd van vrede als in tijd van oorlog - en dat op die manier de eerbiediging van de mensenrechten kan worden verbeterd en de menselijke waardigheid kan worden versterkt. Hetzelfde werd vandaag trouwens ook benadrukt door de Raad en de Commissie.
Staat u mij echter toe om te vragen of wij wel hebben gezorgd voor de mensenrechten en de waardigheid van dictator Saddam Hoessein en zijn medegevangenen, die tot voer werden voor de voyeurs van heel de wereld. Is dat de rol die de Europese Unie als mondiale factor van stabiliteit wil spelen?
Wat moeten wij zeggen van de verklaringen van mevrouw Becket, de minister van Buitenlandse Zaken van Groot-Brittannië, die zei dat Hoessein eenvoudig zijn verdiende straf heeft gekregen en men recht had doen wedervaren?
Wat moet de Europese burgers geloven als zij lezen hoe enerzijds de Raad zijn veroordeling uitspreekt maar anderzijds de ministers die deel van uitmaken van de Raad spottend commentaar leveren. Laten wij serieus zijn! Want als puntje bij paaltje komt, houden wij alleen onszelf voor de gek.
Jim Allister
(EN) Mevrouw de Voorzitter, ik moet u zeggen dat de arrogantie van deze EU geen grenzen kent. Kennelijk volstaat het voor de EU niet om de lidstaten te dwingen geen gebruik te maken van het ultieme afschrikmiddel, de doodstraf, maar wil zij dit nu ook aan de rest van de wereld opleggen.
Hoe afschuwelijk het lot van de Bulgaarse verpleegsters in Libië ook moge zijn - en het Parlement moet krachtdadig protest aantekenen tegen de toestand waarin zij verkeren -, het geeft ons niet het recht om een wereldwijd verbod op de doodstraf te eisen. Het onterecht opsluiten van mensen is onduldbaar, maar voor rationele mensen is dat geen reden om tegen elke opsluiting te zijn. Nee, als er in een land een eerlijk, transparant gerechtelijk systeem bestaat, dat de mensenrechten eerbiedigt en een betrouwbare beroepsprocedure waarborgt, dan heeft een soevereine staat het volste rechts om de doodstraf op te leggen voor de zwaarste misdaden, als dit de democratisch uitgedrukte wil van het volk is. Zij, niet wij, hebben het recht om te beslissen wat voor hen het beste is.
Carlo Casini
(IT) Mevrouw de Voorzitter, het verheugt mij dat ik het woord mag voeren, onder meer omdat ik uit Toscane kom, waar op 30 november 1786 de doodstraf voor het eerst in de geschiedenis werd afgeschaft. Ook denk ik met ontroering terug aan het feit dat ik, samen met Amnesty International en de Italiaanse Beweging voor het leven, er in 1987 in slaagde om de doodstraf voor Paula Cooper, een zestienjarige zwart meisje in de Verenigde Staten - die mij later ook is komen bedanken - omgezet te krijgen.
Ook herinner ik er graag aan dat ik als lid van het Italiaanse parlement een wetsvoorstel heb ingediend - en erdoor heb gekregen - tot afschaffing van de doodstraf in het militaire recht en oorlogsrecht. Ik heb dus veel en diep over dit thema nagedacht. Ik ben optimistisch in de uitleg van de geschiedenis van de mensheid. Ondanks alles is deze een moeizame reis in de richting van het goede, een reis waarin de beslissende waarde van de waardigheid van iedere mens, die steeds sterker op de voorgrond treedt, een belangrijke drijfveer is. Deze waardigheid is zo groot dat daarin geen graduaties kunnen worden aangebracht. Zij zorgt ervoor dat alle mensen gelijk zijn, ongeacht de toestand van het menselijke leven, en zij is ook onvernietigbaar. Zelfs de handen van een misdadiger kunnen de sporen ervan op het gelaat van de dader niet uitwissen.
Niemand kan beschikken over leven en waardigheid, ook de staat niet. Dat is de ware reden waarom de doodstraf afgeschaft moet worden. Tegen alle praktische - mij welbekende - redenen kan bezwaar worden aangetekend, maar niet hiertegen. Het Europa dat zijn identiteit wil opbouwen niet op concurrentie en markt, maar op waardigheid en mensenrechten, kan niet zwijgen.
In wil op dit moment niet spreken over ongerijmdheden. Het moment zal komen waarop de menselijke waardigheid en het daaruit voortvloeiend recht van leven ook op andere gebieden van het menselijk leven grote overtuigingskracht uitoefenen, op gebieden waarop zij, ook binnen onze Unie, nu helaas nog niet tot hun recht komen, namelijk bij geboorte en sterven, waar armoede en menselijke marginalisatie het meest emblematisch zijn.
Ignasi Guardans Cambó
(ES) Mevrouw de Voorzitter, als men de doodstraf afwijst, betekent dat niet dat men zich moreel superieur voelt, dat men iemand de les wil lezen, of dat Europa behept is met een soort collectieve arrogantie. Dit hangt samen met het fundamentele geloof in de waardigheid van de mens, met de jarenlange ervaring dat de doodstraf volstrekt zinloos is, en met de angst voor het ernstige en duidelijk aangetoonde risico dat de toepassing ervan onrechtvaardig is, ook al was het maar in één concreet geval (en helaas zijn het er vele geweest).
Europa dient zich in te zetten voor wat haalbaar is, zonder het uiteindelijke doel uit het oog te verliezen. Haalbaar is moedig te eisen dat in de hele wereld een moratorium wordt ingesteld, om te beginnen bij onze meest nabije partners en, nogmaals, zonder het uiteindelijke doel uit het oog te verliezen, namelijk de afschaffing van de doodstraf wereldwijd.
We moeten protesteren tegen de doodstraf, maar dan zowel tegen die van Saddam Hoessein als tegen die van de man die in de Verenigde Staten ter dood is veroordeeld, na een rechtzaak waaraan vrijwel geen advocaat te pas is gekomen en voor een misdaad die hij beging toen hij nog minderjarig was.
Zulke doodstraffen, commissaris, moeten net zo krachtig worden veroordeeld als de doodstraf van Saddam Hoessein. We mogen niet met dubbele maten meten, want als wij pleiten voor de strijd tegen de doodstraf, dan komen de min of meer anonieme gevangenen die vrijwel geen recht op verdediging hadden, nog meer voor onze steun in aanmerking dan een misdadiger als Saddam Hoessein.
Bogusław Sonik
(PL) Mevrouw de Voorzitter, het politieke, religieuze en juridische debat over het wel of niet toepassen van de doodstraf duurt nu al decennia en zal altijd actueel zijn. De gezaghebbende schrijver Albert Camus heeft zich uitgesproken tegen de doodstraf. Robert Badinter, voormalig Frans minister van justitie, heeft jarenlang op Europees niveau een juridische strijd geleverd. In deze verhitte debatten worden meestal sterke ethische argumenten gebruikt, zoals het onvervreemdbaar recht op leven. Er werden schokkende statistieken genoemd van de vele doodvonnissen die zijn voltrokken in landen als China en India. In het beklaagdenbankje zit ook de grootste democratische staat ter wereld, de Verenigde Staten. Rooms-katholieken, zowel voor- als tegenstanders van de doodstraf, zien kans om uit dezelfde bronnen - de evangelies, de catechismus of pauselijke encyclieken - tegenstrijdige conclusies en argumenten te putten. Het is erg moeilijk de nabestaanden, de families van wreed vermoorde slachtoffers, vaak kinderen, te zeggen dat de daders de doodstraf niet moeten krijgen. Op zulke momenten zeggen onze gevoelens ons iets heel anders.
Ik kom uit een land, dat geknecht werd door het totalitaire nazistische regime van Hitler, en daarna door het communisme van de sovjets. Ik wil wijzen op de onverbrekelijke band tussen elke dictatuur en de doodstraf. Als ik terugblik op de geschiedenis van mijn land, Polen, op de periode die ik net genoemd heb, zie ik grote groepen mensen voor me die werden vermoord, de beste zonen en dochters van ons volk, op basis van communistische schijnrechtspraak. Na het afwegen van alle argumenten kan ik alleen maar zeggen, dat de doodstraf moet worden afgeschaft om de waanzin te beteugelen van de fanatici die het justitieel apparaat gebruiken om hun tegenstanders uit te schakelen. Het enige wat vrije burgers nog kunnen doen als na jaren de vrijheid hersteld is, is hun vermoorde helden eren met monumenten.
Dat is de les die we trekken uit de geschiedenis van de generaties van mijn ouders en grootouders, en ook van mijn eigen generatie. In Polen was in de tijd van het stalinisme van alle 1 500 terdoodveroordeelden maar een persoon een gewone misdadiger. Om dictators van verschillende politieke gezindten af te remmen is de prijs misschien dat misdadigers, die de hoogste straf verdienen, niet met hun leven betalen voor hun wandaad, maar de rest van hun leven in de gevangenis zitten zonder mogelijkheid tot vervroegde vrijlating. Als dat zo is, denk ik dat het de moeite loont die prijs te betalen, hoe pijnlijk dat soms ook is.
Justas Vincas Paleckis
(LT) Bijna een eeuw geleden zei George Bernard Shaw dat de doodstraf de meest afschuwelijke methode is om iemand te doden, omdat deze wordt uitgevoerd met goedkeuring van de maatschappij. Zijn woorden worden door een toenemend aantal mensen en de meeste landen onderschreven. Helaas wordt het natuurlijk recht van de mens op leven nog steeds door 68 landen genegeerd. Niet alleen in Azië, maar ook in de Verenigde Staten wordt de doodstraf het vaakst uitgevoerd. Voor mij is de ophanging van Saddam Hoessein een brevet van onvermogen. Wij hebben nu de uitzonderlijke kans om samen met de Italiaanse regering te werken aan de afschaffing van de doodstraf in elk land van de wereld. Verzet tegen de doodstraf is een van de waarden die de EU-lidstaten gemeenschappelijk onderschrijven, en dat geeft de stem van de EU gewicht. De Algemene Vergadering van de Verenigde Naties zal naar ik hoop het voorgestelde moratorium op de doodstraf steunen, waarvan afschaffing het uiteindelijke doel is. Tegelijkertijd is het essentieel een veroordeling uit te spreken over de verklaringen van sommige officiële vertegenwoordigers van nieuwe EU-lidstaten over de mogelijkheid de doodstraf te legitimeren. Het is zaak de wereldopinie in Europese richting te kanaliseren.
Genowefa Grabowska
(PL) Mevrouw de Voorzitter, artikel 1 van aanvullend protocol IV van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens luidt: "De doodstraf dient te worden afgeschaft. Niemand mag tot een dergelijke straf veroordeeld worden en de doodstraf mag niet worden uitgevoerd”. Dit protocol werd al opgesteld in 1983 en vormt de basis voor het denken en handelen van de lidstaten van de EU, en van de meeste leden van de Raad van Europa. Dit zijn Europese normen voor de bescherming van de mensenrechten. De vraag of het afschaffen van de doodstraf alleen voor Europa van belang is, is een retorische vraag. Natuurlijk niet, elk mens heeft maar een leven en dat leven moet worden beschermd. Daarom moeten we het moratorium van de VN op de doodstraf steunen. We weten, dat de doodstraf diep geworteld is in de cultuur van wraak en vergelding, waar mensen juist afstand van moeten nemen. Juridisch gezien is schrapping van de doodstraf uit de strafwet eenvoudig; een beslissing van de wetgever volstaat. Emotioneel gezien is het echter veel moeilijker om afstand te nemen van de doodstraf, om te erkennen dat de doodstraf een onethische en onherroepelijke straf is en de doodstraf daarom voorgoed uit het menselijke bewustzijn te bannen. Als we dat echter niet doen, zullen we ons steeds weer de vraag moeten stellen of de mens in de eenentwintigste eeuw nog altijd in naam van de wet een ander mens mag doden.
Józef Pinior
(PL) Mevrouw de Voorzitter, de Europese Unie heeft sinds 1998 consequent gepleit voor een verbod op het uitvoeren van de doodstraf. In oktober 2003 heeft het Europees Parlement een resolutie aangenomen, waarin het Parlement de Europese instellingen en de lidstaten opriep om in de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties te ijveren voor een moratorium op de uitvoering van de doodstraf. De instellingen van de Europese Unie en de lidstaten moeten ervoor zorgen dat de kwestie van de doodstraf in de huidige Algemene Vergadering van de VN opnieuw wordt besproken. Alle lidstaten moeten namens de Europese Unie een ontwerpresolutie indienen voor een algemeen moratorium op het uitvoeren van de doodstraf, met het oog op volledige afschaffing ervan. De lidstaten moeten zoveel mogelijk steun inwinnen voor deze resolutie bij alle lidstaten van de VN. De instellingen en de lidstaten van de Europese Unie moeten alles in het werk stellen om snel tot een positief resultaat te komen in een stemming in deze Algemene Vergadering van de VN.
Panagiotis Beglitis
(EL) Mevrouw de Voorzitter, het feit dat er in het debat van vandaag een brede consensus is onder de fracties, bevestigt dat het Europees Parlement kan instaan voor de Europese democratische beschaving en voor de bescherming van de mensenrechten, de menselijke waardigheid en het recht van leven.
Bewezen is, mevrouw de Voorzitter, dat de doodstraf niet alleen criminaliteit niet tegenhoudt, maar zelfs haat en geweld voedt. Op de barbaarsheid van een misdaad mag de beschaafde wereld niet antwoorden met de barbaarsheid van de dood.
Wij juichen het initiatief van de Italiaanse regering van de heer Prodi toe, evenals de steun die de voorzitter van de Socialistische Internationale, de heer Georgos Papandreou, daaraan heeft gegeven. Alle lidstaten van de Europese Unie moeten natuurlijk het facultatieve protocol van de VN, het dertiende protocol bij het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens ratificeren, maar eigenlijk zouden de lidstaten in hun intern grondwettelijk bestel een bepaling moeten opnemen waarmee de doodstraf wordt afgeschaft.
Tot slot wil ik, mevrouw de Voorzitter, nog zeggen dat wij niet het feit uit het oog mogen verliezen dat vandaag in de Europese samenlevingen nog een groot percentage burgers voor de doodstraf is, en daarom moeten wij, samen met de Europese Commissie, ook in die richting werken met programma's en via democratische raadpleging, opdat de Europese samenlevingen overtuigd worden.
Günter Gloser
fungerend voorzitter van de Raad. - (DE) Mevrouw de Voorzitter, mevrouw de commissaris, in dit debat is wel duidelijk geworden hoe groot de consensus is met betrekking tot een van de meest fundamentele doelstellingen van het mensenrechtenbeleid van de Europese Unie. In het debat werd vaak verwezen naar het Italiaanse initiatief, en daarover mag geen misverstand ontstaan. Als wij over dit initiatief praten, gaat het niet over het 'of ' ervan, of over zijn doelstelling, maar om het 'hoe', het 'waar' en uiteraard ook het 'wanneer', dus over de procedure en niet zozeer over de inhoud.
U, mevrouw de commissaris, hebt dat zojuist heel duidelijk gemaakt. Tijdens de Algemene Vergadering van de VN van 19 december vorig jaar schaarden zich 85 landen achter een eenzijdige verklaring die werd voorgelezen. Dit is zeker bemoedigend, maar anderzijds moeten we ons ook afvragen of wij ons doel eigenlijk wel kunnen bereiken, gezien het feit dat tot nog toe slechts 21 van de 47 leden van de nieuwe Mensenrechtenraad (HRC) in Genève deze verklaring steunen. Kortom: we hebben nog geen meerderheid.
De situatie in de derde commissie van de Verenigde Naties is vergelijkbaar. Zoals ik eerder al zei in mijn verklaring is het nu zaak om initiatieven te nemen op verschillende fronten. Ook de Raad Algemene Zaken en Externe Betrekkingen heeft een strategie ontwikkeld om de doelstelling te bereiken die u allen in uw bijdragen hebt genoemd. Hoewel wij nu nog niet weten of wij deze ten uitvoer kunnen leggen, kan ik u verzekeren dat we u zullen steunen bij uw inspanningen. Dit is iets waarover de Commissie en het Raadsvoorzitterschap het eens zijn, want het is ook ons streven om de doodstraf voorgoed af te schaffen.
Benita Ferrero-Waldner
lid van de Commissie. - (EN) Mevrouw de Voorzitter, ik onderschrijf hetgeen de fungerend voorzitter van de Raad zojuist heeft gezegd. Mijns inziens bestaat er in dit Parlement en tussen alle Europese instellingen een algemene consensus over de kern van dit debat en de weg die we willen bewandelen, maar soms moeten we bekijken wat de volgende tactische stap is.
Ik wil duidelijk maken dat de Commissie zeker positief staat tegenover het invoeren van een moratorium, als een belangrijke tussenstap naar de volledige afschaffing van de doodstraf. Wij steunen uiteraard het Italiaanse initiatief en de ontwerpresolutie van het Parlement, maar we moeten het tactische karakter - en dat staat op het spel - ervan inzien. Hoe kunnen we ervoor zorgen dat het geplande initiatief in de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties succesvol zal zijn? We moeten zorgen dat we zeer goed beslagen ten ijs komen. We moeten aansluiting zoeken bij alle leden van de Verenigde Naties en een gepast tijdstip kiezen voor de lancering van het initiatief voor een dergelijk wereldwijd moratorium.
We zijn zeer actief niet alleen op het niveau van de Verenigde Naties, maar ook op bilateraal niveau; dat proberen we, of het nu in China is of Peru. Zo heb ik middels een brief onze ernstige zorgen kenbaar gemaakt aan de president van Peru, en hopelijk is het nog mogelijk om het tegen te houden.
Daarnaast wil ik graag het Parlement bedanken, omdat ook het Parlement mogelijkheden heeft. Het heeft die in het verleden ook benut, en het kan ze wellicht nog verder benutten door met de verschillende delegaties te praten. Zoals ik al zei, is het vaak een kwestie van de landen zelf, en hoe vaker het Parlement met de nationale parlementen kan praten, hoe beter we daar invloed op kunnen uitoefenen.
De Voorzitter
Tot besluit van het debat zijn zes ontwerpresoluties ingediend, overeenkomstig artikel 103, lid 2, van het Reglement.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag om 11.30 uur plaats.
