Międzynarodowy Dzień Kobiet
Przewodniczący
Następnym punktem posiedzenia jest wypowiedź przewodniczącego w sprawie Międzynarodowego Dnia Kobiet.
Dzień Kobiet w Europie, a przynajmniej w Europie Środkowej i Wschodniej, jest dziś obchodzony inaczej niż dawniej. Obecnie to nie tylko kwestia dawania kwiatków znajomym kobietom. Dziś Dzień Kobiet to także okazja do ważnych debat w sprawie równouprawnienia, wsparcia dla matek w rodzinach wielodzietnych oraz położenia kresu przemocy wobec kobiet. Parlament Europejski aktywnie w tych debatach uczestniczy.
Komisja Praw Kobiet i Równouprawnienia to bardzo ważna komisja. W listopadzie 2009 roku przyjęliśmy rezolucję w sprawie eliminacji przemocy wobec kobiet, w której wzywamy Komisję Europejską i państwa członkowskie do wprowadzenia konsekwentnych programów działania w walce z tą formą przemocy. Naszym celem jest, by Unia Europejska stała się w tej mierze przykładem dla całego świata.
Kobiety zasługują dziś na więcej, choćby dlatego, że chcemy przecież uchronić Europę przed załamaniem demograficznym. Nie może się to jednak dziać kosztem kobiet. Matki, które mają troje lub czworo dzieci, muszą mieć możliwość znalezienia pracy, jak i uzyskania awansu na takich samych zasadach jak mężczyźni. Powszechnie dostępne żłobki i przedszkola, jak również miejsca pracy, to tylko jeden ze sposobów na osiągnięcie tego celu. Z drugiej strony jednak matki, które chcą pozostać w domu z dziećmi, także powinny mieć taką możliwość, np. dzięki odpowiedniemu systemowi podatkowemu uwzględniającemu całą rodzinę, a nie tylko dwoje małżonków.
Naszym celem jest pełne równouprawnienie tam, gdzie tylko jest to możliwe i konieczne, innymi słowy - wszędzie. Dyskryminacja w pracy i w społeczeństwie musi przejść do historii. W Unii Europejskiej kobiety i mężczyźni mają jednakową godność i jednakowe prawa. Naszym zadaniem, zadaniem Parlamentu Europejskiego, jest ochrona tych praw.
Wszystkim kobietom w Parlamencie Europejskim życzę, aby każdy dzień był ich dniem, aby nigdy nie czuły się ofiarami dyskryminacji i aby w Parlamencie Europejskim było coraz więcej kobiet-posłów.
Corien Wortmann-Kool
Panie przewodniczący! Tak jak pan powiedział, dziś obchodzimy Międzynarodowy Dzień Kobiet. Święto to jest obchodzone już po raz setny. Czy to jednak okazja do obchodów? Wiele osiągnęliśmy, ale wciąż długa droga przed nami. Dojdziemy do celu tyko wówczas, gdy wszyscy - kobiety i mężczyźni - będziemy współpracować.
W tym roku jednym z tematów Międzynarodowego Dnia Kobiet jest solidarność i asertywność kobiet na całym świecie - temat ważny w czasie kryzysu gospodarczego. Jest on dla mężczyzn i kobiet wskazówką, by współpracować na rzecz lepszej przyszłości dla nas i dla naszych dzieci. Tylko wspólnie możemy bowiem zapewnić kobietom równość nie tylko wobec prawa, ale i w ich codziennym życiu oraz w życiu gospodarczym i społecznym. Kobiety stanowią w końcu około 50 % ludności świata. A jednak ich zarobki to tylko 10 % światowego dochodu. Tylko 5 % światowych liderów to kobiety. Natomiast kobiety stanowią 75 % ubogiej ludności świata. Można i trzeba tę sytuację zmienić.
Mówię jednak nie tylko o ubóstwie. W innych częściach świata, szczególnie zaś w sporej części Azji, chłopcy cieszą się większym poważaniem niż dziewczynki, przynoszą rodzinom więcej korzyści. Z tego powodu dziewczynki są porzucane. Płody żeńskie podlegają aborcjom. Niestety, częstym zjawiskiem jest także handel kobietami. W Afryce wiele młodych kobiet i dziewcząt pada ofiarą wojen i gwałtów. Wynika to z wielu zjawisk kulturowych, którym także należy przypisać znaczną rolę w procesie poprawy sytuacji kobiet. Kobiety i dziewczęta często podlegają uciskowi, szczególnie w krajach muzułmańskich, gdzie wchodzą w grę kwestie religijne.
Dlatego my, Unia Europejska, musimy także podkreślać równość dziewcząt i chłopców oraz mężczyzn i kobiet w naszych programach pomocowych i w naszych stosunkach międzynarodowych. Chodzi więc nie tylko o zmniejszenie ubóstwa, ale i o walkę z przesądami kulturowymi. To ważne zadanie dla pani Ashton sprawującej urząd wysokiego przedstawiciela i wiceprzewodniczącej Komisji, a także dla pani komisarz Georgievej.
Jednocześnie wciąż wiele jest do zrobienia bliżej nas, a nawet w samej naszej grupie, szczególnie przy poparciu naszego przewodniczącego, pana posła Daula. Kończąc, chcę się odnieść do nas samych, do Unii Europejskiej. Wszystko zaczyna się w młodym wieku, w czasie edukacji dziecka. A w Europie dostęp dziewcząt do edukacji wciąż nie jest gwarantowany. Dostęp dziewcząt do edukacji powinien w naszej cywilizacji wynosić 100 %. To powinno być istotnym celem nowej strategii UE na rok 2020.
Martin Schulz
Panie przewodniczący, panie i panowie! Społeczeństwo, w którym mężczyźni i kobiety nie mają równych praw w pracy i w codziennym życiu, nie jest społeczeństwem ani demokratycznym, ani humanitarnym. Podstawowym założeniem sprawiedliwości społecznej jest jej gwarancja bez względu na płeć. Dla mężczyzn jest to rzecz oczywista, ale bynajmniej nie dla kobiet - i to nawet w społeczeństwach Europy Środkowej. Widać to najlepiej na przykładzie jednego z największych skandali, których jak najszybciej musimy się pozbyć. Jako Parlament, możemy się do tego w znaczny sposób przyczynić.
Jak społeczeństwo może utrzymywać, że panuje w nim równouprawnienie, jeżeli mężczyźni i kobiety otrzymują inne wynagrodzenie za tę samą pracę w tym samym miejscu? Nigdzie indziej dyskryminacja nie jest akceptowana bez słowa tak często jak w miejscach pracy, gdzie kobiety wykonują w zasadzie tę samą pracę co mężczyźni, przy o wiele trudniejszych warunkach życia, a powszechnie otrzymują wynagrodzenie mniejsze o 30 % do 40 %. Musimy to zjawisko w UE wyplenić. Jeżeli Europa ma w Międzynarodowym Dniu Kobiet wysłać jakiś komunikat, niech będzie nim jednakowa płaca za jednakową pracę w tym samym miejscu, zarówno dla mężczyzn, jak i dla kobiet. To główny wymóg sprawiedliwości społecznej.
(Oklaski)
Przyznajemy, że Komisja się stara. Widać dziś, że Europejska karta praw kobiet może wkrótce wejść w życie. To dobrze. To nas cieszy. Jesteśmy jednak nieco rozczarowani i proszę o przekazanie tego pani komisarz Reding i panu przewodniczącemu Barroso. Chcielibyśmy bowiem, by wejście tej karty w życie było czymś więcej niż oficjalnym oświadczeniem. Chcielibyśmy także, by dotrzymana została złożona pierwotnie obietnica dotycząca udziału Parlamentu i zaangażowania agencji społeczeństwa obywatelskiego. Tak się jednak nie stało. Wciąż jednak możemy to nadrobić. Byłoby dobrze, gdyby pojawiło się coś więcej niż tylko oficjalne oświadczenie i gdyby instytucje współpracowały w działaniach związanych z przytoczonym przeze mnie przed chwilą przykładem. Szanowna pani poseł Wortmann-Kool podała inne przykłady.
Przy okazji Międzynarodowego Dnia Kobiet wszyscy Europejczycy muszą przyznać, że na naszym kontynencie wciąż brak równouprawnienia. Dramatyczna niesprawiedliwość, z jaką spotykają się kobiety w innych częściach świata, od okaleczania narządów płciowych do obowiązkowego zasłaniania twarzy, oraz wszystkie te podstawowe prawa, których pozbawiane są kobiety, a przede wszystkim dziewczęta na całym świecie, powinny nas zajmować nie tylko w dniu 8 marca.
Dlatego chcę podziękować ekspertom ds. praw człowieka w Parlamencie. W czwartkowe popołudnia w trakcie posiedzeń w Strasburgu rozmawiamy m.in. o naruszaniu praw człowieka wobec kobiet. W Międzynarodowym Dniu Kobiet powinniśmy też powiedzieć, że te czwartkowe debaty zasługują co najmniej na taką sama frekwencję, jaką mamy na naszej obecnej sesji planarnej.
Diana Wallis
w imieniu grupy ALDE. - Panie przewodniczący! Na początku chcę powiedzieć, że nie planowałam tego wystąpienia i postanowiłam zabrać głos dopiero teraz. To, że obchodzimy Międzynarodowy Dzień Kobiet jest ważne, szczególnie w tym roku, 100 lat po jego pierwszych obchodach. Powinien to być dzień upamiętniający osiągnięcia kobiet, ale także podnoszący świadomość tego, ile jeszcze musimy przejść w drodze do równouprawnienia.
Panie przewodniczący! Nawołuje pan do tego, by w Parlamencie zasiadało więcej kobiet. Osiągnęliśmy wiele, ale wciąż niewystarczająco dużo. Jeśli chodzi o parlament w moim kraju, to przy obecnym tempie zmian trzeba by szacunkowo 200 lat, aby uzyskać parytet. Zatem nie posuwamy się do przodu wystarczająco szybko, by osiągnąć równouprawnienie.
Innym tematem, jakim w tym tygodniu zajmuje się Parlament, jest handel ludźmi i przemoc wobec kobiet. W ubiegłym tygodniu byłam na wystawie w moim okręgu wyborczym. Była to wystawa malarstwa i fotografii kobiet, które padły ofiarą handlu i zostały wywiezione z kraju sąsiadującego z naszą Unią - z Mołdawii - do UE. Według niektórych danych szacunkowych kobiety, a nawet mężczyźni, padają dziś ofiarą handlu w stopniu porównywalnym do całego handlu niewolnikami z Afryki w ciągu 350 lat niewolnictwa. Najczęstszymi ofiarami są jednak kobiety. Jeżeli jako Wspólnota Europejska nie zdziałamy nic na rzecz kobiet, które stają się ofiarami tego handlu, to będzie źle.
Powinniśmy też koncentrować się na wielu kwestiach dotyczących zdrowia kobiet. Kwestiami tymi trzeba się zająć, gdyż nie poświęca się im wystarczająco dużo czasu i energii. Osiągnęliśmy wiele i z wielu rzeczy można się cieszyć, ale wiele jeszcze jest do zrobienia.
Marije Cornelissen
Międzynarodowy Dzień Kobiet, 8 marca. Obchodzę to święto od kiedy pamiętam, tak jak moja matka i babka. 8 marca nieraz ogarniało mnie zniechęcenia na myśl o tym wszystkim, co jeszcze trzeba zrobić, by mężczyźni i kobiety mieli naprawdę równe szanse. Dla tak wielu kobiet wciąż codziennością jest przemoc, tak wiele kobiet wciąż żyje w ubóstwie, tak wiele kobiet samotnie wychowuje swoje dzieci i sprawuje opiekę nad rodzicami. Jednocześnie jednak tak wiele kobiet osiąga sukces w biznesie, w nauce i w polityce.
Kiedy myślę o pokoleniu mojej babki, która musiała przestać pracować, kiedy wyszła za mąż i nie miała żadnej możliwości kształcenia, oraz o pokoleniu mojej matki, która walczyła o to, by mieć coś do powiedzenia w kwestii własnego ciała, widzę, jak wiele osiągnęliśmy w ciągu jednego wieku. Widzę, że zmiany są możliwe. Teraz jednak musimy dać z siebie wszystko, by w najbliższej przyszłości zmienić świat na lepsze.
Unia Europejska może się do tego przyczynić, ale tylko wtedy, gdy przejdzie od słów do czynów. Walka o równe prawa już zbyt długo toczy się w sferze pięknych słów. W piątek Komisja przedstawiła kartę praw kobiet zawierającą wiele pięknych słów. Wyrażam tu bardzo zdrowy sceptycyzm co do jej wdrożenia. Sceptycyzm ten wzmaga fakt, że nie odbyły się w tej sprawie konsultacje z Parlamentem Europejskim i organizacjami pozarządowymi, jak już powiedział pan poseł Schulz. Ponieważ jednak jest to pierwsze działanie pani Reding jako komisarza do spraw równouprawnienia, chętnie dzielę się z nią moimi wątpliwościami.
Inicjatywy, jakie towarzyszą jej pięknym słowom, są bardzo cenne. Jeżeli zaprezentuje nam ona teraz dyrektywę w sprawie walki z przemocą wobec kobiet lub dyrektywę w sprawie urlopu ojcowskiego, zdecydowane działania w walce z dyskryminacją kobiet oraz działania zmierzające do zwiększenia stopy zatrudnienia kobiet - np. poprzez większą porównywalność czasu pracy i czasu kształcenia - a także do zwiększenia udziału kobiet na najbardziej prestiżowych stanowiskach przynajmniej w jej własnym otoczeniu, tj. w Komisji, jeżeli ponadto Komisja przełoży te piękne słowa na prawdziwe działania, to wraz z moimi współpracownikami z Grupy Zielonych/Wolnego Przymierza Europejskiego pierwsza okażę moje zadowolenie.
Jeżeli chcemy widzieć zmiany, musimy współpracować: Komisja, Rada, prawica i lewica w Parlamencie. Dziś, 8 marca, jest nie tylko Międzynarodowy Dzień Kobiet, lecz także urodziny mojego syna. Ma dwa lata. Mam nadzieję, że za trzydzieści lat będzie on żył w Europie, w której i on, i jego żona - lub mąż - będą się równo dzielić opieką nad dziećmi, a kobiety będą miały takie same szanse na to, by zostać profesorem, dyrektorem naczelnym czy komisarzem UE. W nadchodzących latach jego mama będzie się o to starać. Na szczęście nie będę w tym staraniu osamotniona.
(Oklaski)
Marina Yannakoudakis
w imieniu grupy ECR. - Panie przewodniczący! Międzynarodowy Dzień Kobiet pozwala nam się skoncentrować na kwestiach i wyzwaniach stojących dziś przez kobietami, na różnych formach nierówności między kobietami i mężczyznami, a także na osiągnięciach kobiet w ostatnim stuleciu.
W Wielkiej Brytanii jesteśmy szczególnie dumni z postaci, które pomogły naszemu narodowi dokonać postępu w dziedzinie praw kobiet. Jesteśmy dumni z kobiet takich jak Emily Pankhurst, liderka brytyjskich sufrażystek, które wywalczyły prawo głosowania dla kobiet, Shirin Ebadi, laureatka Pokojowej Nagrody Nobla w 1993 roku za jej wysiłki w propagowaniu praw człowieka, a szczególnie praw kobiety, oraz Margaret Thatcher, pierwsza brytyjska kobieta premier, wybrana w 1979 roku.
Kwestia dochodzenia kobiet do wysokich stanowisk i korzystania z takich samych szans jak mężczyźni jest dziś tak samo istotna jak w Wielkiej Brytanii w czasie wyboru pierwszej kobiety premiera.
Choć zapewniamy możliwości kształcenia i zatrudnienia, wciąż istnieje luka między sytuacją kobiet i mężczyzn. Choć zwalczamy dyskryminację w miejscu pracy, nie możemy wprowadzać przepisów dotyczących pogodzenia pracy, życia rodzinnego i prowadzenia domu.
Jako parlament powinniśmy zmierzać do tego, by dać kobietom możliwość wyboru w tym, co robią. Jeżeli postawią na karierę, trzeba im w tym pomóc, by miały równe szanse. Jeżeli postanowią pozostać w domu i wychowywać dzieci, nie można umniejszać ich wartości. Wyrażenie "zwykła gospodyni domowa” powinno zostać zakazane. Żadna kobieta, kimkolwiek by była ,nie jest "zwykła”. Każdą kobietę należy docenić za to, co robi.
Jeśli zatem mówimy o wielkich kobietach, to moim zdaniem na ich czele musi stanąć pewna grupa kobiet w Wielkiej Brytanii, których pracę świętujemy 14 marca, tj. matek, czyli kobiet, które dobrowolnie rezygnują z własnych ambicji i poświęcają się wychowaniu dzieci. Czyniąc to bowiem z zaangażowaniem, przyczyniają się one do osiągnięcia celu, który jest nam wspólny - do budowania społeczeństwa, w którym panuje równouprawnienie i tolerancja, i w którym prawa człowieka są respektowane bez względu na płeć.
Eva-Britt Svensson
Panie przewodniczący! Dziś obchodzimy Międzynarodowy Dzień Kobiet. Mija też 15 lat od czasu ustanowienia platformy działania ONZ na rzecz równouprawnienia płci. W połowie procesu przeglądu toczącego się obecnie w Nowym Jorku wraz z innymi członkami delegacji Parlamentu Europejskiego mogę tylko powiedzieć, że na całym świecie kobiety będą musiały zadowolić się status quo. Mimo pozytywnych rezolucji przyjętych ostatnio przez Parlament, mimo sprawozdania Tarabelli i rezolucji w sprawie Pekinu +15, posiedzenie ONZ nie dało jeszcze niestety żadnych rezultatów.
Rządy UE uczestniczące w negocjacjach ewidentnie mają mniej ambitne cele związane z prawami kobiet niż Parlament Europejski, który wyraził je we wspomnianych rezolucjach. Czasem wydaje mi się, że rządy UE wykorzystują pekińską platformę działania głównie jako sposób pouczania państw spoza UE o równouprawnieniu. Często łatwiej mówić innym, co mają robić niż samemu pokazać rezultaty swego działania.
Zanim pan Barroso został wybrany na przewodniczącego Komisji, obiecał on opracować kartę praw kobiet. Dziś mogliśmy przeczytać ten dokument. Wraz z moją grupą, Konfederacyjną Grupą Zjednoczonej Lewicy Europejskiej/Nordycką Zieloną Lewicą, głęboko martwię się mizerną treścią i sposobem, w jaki opracowana została ta karta. Istnieje poważne ryzyko, że nie będzie ona warta papieru, na którym została spisana. Ani Parlament, ani organy krajowe i organizacje wolontariackie w UE nie uczestniczyły w tym procesie i nie przyczyniły się do powstania wspomnianej karty. Oczywiście nie uczestniczyli w tym procesie także obywatele Europy.
Chcę wyjaśnić panu przewodniczącemu Barroso, że nie wystarczy deklarować wspólnych wartości. Kobiety i mężczyźni w Europie potrzebują przekonującego dokumentu, który powstałby we współpracy ze wszystkimi zainteresowanymi.
Niech to będzie pierwszy projekt karty praw kobiet. Proszę wykorzystać okres do kolejnego Międzynarodowego Dnia Kobiet na prowadzenie debat i dyskusji z Parlamentem, z organami krajowymi i z organizacjami wolontariackimi w Europie. Kiedy wówczas będziemy obchodzić Międzynarodowy Dzień Kobiet, widać będzie, że poczyniliśmy postępy.
Bronimy praw kobiet nie tylko w dniu 8 marca, ale w każdym dniu roku. Tego właśnie potrzebują kobiety i mężczyźni Europy.
Marta Andreasen
w imieniu grupy EFD. - Panie przewodniczący! W tym dniu chcę prosić wszystkich polityków i ustawodawców, by przestali ogłaszać te demagogiczne ustawy w sprawie równouprawnienia utrudniające życie kobietom, które chcą pracować. Zniechęcają one bowiem do zatrudniania kobiet. Równouprawnienie dotyczy nie tylko praw. Dotyczy też zachowania.
Jako pracująca matka przez 30 lat mojej pracy zawodowej nigdy nie zostałam zatrudniona ani awansowana na podstawie innej niż moje kwalifikacje i zasługi. Obrazą byłoby dla mnie szczególne traktowanie tylko ze względu na moje chromosomy. Mam jednak konkretne prośby do Parlament związane z ochroną kobiet na świecie.
Chcę, by został poddany dyskusji i rozwiązany problem zagarnięć ziemi w Hiszpanii, by zakończyło się cierpienie wielu kobiet i mężczyzn, którzy ryzykują rozbiórką swych domów i nie mogą w nich mieszkać. Czy waszym zdaniem to nie jest przemoc?
Chcę, by Parlament zaprzestał kierowania środków z UE do regionów, w których ma miejsce to straszne naruszanie praw człowieka. Czy waszym zdaniem to nie jest przemoc?
Chcę, by Parlament wysłuchał i chronił tych, którzy mówią o swoich obawach dotyczących nieprawidłowości strukturalnych, które wpływają na budżet UE, tak jak robiłam to ja osiem lat temu, i by zapewnił, że nie podzielą oni mojego losu. Czy waszym zdaniem to nie jest przemoc?
Chcę, byście odmówili absolutorium Komisji Europejskiej do czasu pełnego wyjaśnienia kwestii budżetowych przez audytorów, którzy nie zgłoszą zastrzeżeń. Chcę, by w ten sposób Parlament uczcił kobiety i mężczyzn w Europie. Tych, którzy poprzez swe podatki pozwalają na istnienie Unii Europejskiej.
Krisztina Morvai
(HU) Chcę wskazać koleżankom i kolegom posłom, że poważnym błędem jest mówienie ogólnie o kobietach w Europie i o prawach kobiet mieszkających w Unii Europejskiej, bez odniesienia do drugorzędnej pozycji kobiet w Europie Środkowej i Wschodniej, w postkomunistycznych nowych państwach członkowskich. Nadszedł czas, by UE wyruszyła na misję wywiadowczą, zbadała sprawę tego braku praw i na podstawie wyników zaradziła istniejącej poważnej dyskryminacji kobiet w obrębie samej Europy.
Chcę wspomnieć tylko o dwóch kwestiach. Obie są związane z globalizacją, neoliberalną gospodarką, zliberalizowanym wolnym handlem i z ich wadami. Pierwszą z nich są wielonarodowe przedsiębiorstwa oraz wielkie firmy europejskie zarejestrowane w UE, które stosują różne standardy w zakresie prawa pracy i BHP. Mam na myśli na przykład wielkich detalistów, hipermarkety takie jak te po obu stronach granicy między Austrią a Węgrami. Ta sama firma stosuje różne standardy dotyczące przerw, przerwy na lunch i okresu wypowiedzenia. Kobiety w Europie Wschodniej, w tym przypadku na Węgrzech, są praktycznie niewolnicami.
Drugim, całkowicie niezbadanym obszarem, jest migracja kobiet w Unii Europejskiej. Kobiety, które zajmują drugorzędną pozycję w Europie Środkowej i Wschodniej, np. na Węgrzech, szukają na Zachodzie zatrudnienia w charakterze pomocy domowych, żyją jak służba, jak uchodźcy gospodarczy. Często muszą też pozostawić w domu dzieci. Z punktu widzenia ich praw i godności ich sytuacja przypomina bardziej sytuację kobiet w krajach rozwijających się trzeciego świata niż sytuację kobiet w Europie Zachodniej, obywatelek państw członkowskich UE. Trzeba z tym pilnie coś zrobić.
Przewodniczący
Chcę serdecznie powitać pana komisarza Dalliego. Witam, panie Dalli. Komisarz złoży teraz oświadczenie w imieniu Komisji.
John Dalli
komisarz. - Panie przewodniczący! Bardzo się cieszę, że mój pierwszy udział w sesji plenarnej Parlamentu Europejskiego przypada w tym ważnym dniu - 8 marca, w Międzynarodowym Dniu Kobiet. Mam zaszczyt reprezentować Komisję, szczególnie zaś jej wiceprzewodniczącą, panią komisarz Reding, która stoi na czele działań Komisji zmierzających do obrony fundamentalnych praw.
Mamy dziś niezwykłą możliwość wspólnego świętowania gospodarczych, politycznych i społecznych osiągnięć kobiet w przeszłości, obecnie i w przyszłości. W roku 1957 równouprawnienia strzegły traktaty. Od tego czasu imponująca liczba instrumentów prawnych i wiele decyzji Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości złożyła się na arsenał prawny na szczeblu UE.
Pragnę przypomnieć, że równouprawnienie to nie tylko fundamentalna wartość zapewniona w traktacie. Polityka równouprawnienia okazała się bowiem także siłą napędową wzrostu gospodarczego. W miniony piątek przewodniczący Komisji Europejskiej i wiceprzewodnicząca, pani Reding, potwierdzili ponownie zaangażowanie Komisji w kwestie równouprawnienia, przedstawiając kartę praw kobiet.
Karta praw człowieka stanowi polityczne zobowiązanie Komisji do propagowania równouprawnienia kobiet i mężczyzn w pięciu obszarach, do których należy jednakowa niezależność gospodarcza, taka sama płaca za taką samą pracę jednakowej wartości, równość w procesie decyzyjnym, godność i integralność, położenie kresu przemocy ze względu na płeć, oraz równouprawnienie poza UE.
W ślad za kartą praw kobiet we wrześniu 2010 roku powstanie nowa wszechstronna strategia równości kobiet i mężczyzn. Strategia ta będzie przełożeniem zasad karty praw kobiet na konkretne działania, które będą wdrażane w ciągu kolejnych pięciu lat.
Są to ambitne projekty i cele, których Komisja nie może osiągnąć w pojedynkę. Będzie musiała ściśle współpracować ze swymi głównymi partnerami na szczeblu UE, szczególnie zaś z Parlamentem Europejskim i z Komisją Praw Kobiet i Równouprawnienia. Międzynarodowy Dzień Kobiet to znakomita okazja, by przypomnieć wszystkim o tym zobowiązaniu.
Przewodniczący
Na tym kończą się wystąpienia związane nie tylko z Międzynarodowym Dniem Kobiet, lecz także z naszymi ciągłymi wysiłkami zmierzającymi do równouprawnienia i wyeliminowania przemocy wobec kobiet.
