Langetermijnplan voor het ansjovisbestand in de Golf van Biskaje en de daarop vissende visserijtakken - Meerjarenplan voor de westelijke visbestanden van de gewone horsmakreel en de visserijtakken die deze visbestanden exploiteren - Verbod op highgrading en de beperkingen van de visserij op bot en tarbot in de Oostzee, de Belten en de Sont - Gebruik van uitheemse en plaatselijk niet-voorkomende soorten in de aquacultuur (debat) 
De Voorzitter
Aan de orde is de gecombineerde behandeling van de volgende verslagen:
het verslag van Izaskun Bilbao Barandica, namens de Commissie visserij, over het voorstel voor een verordening van de Raad tot vaststelling van een langetermijnplan voor het ansjovisbestand in de Golf van Biskaje en de daarop vissende visserijtakken - C7-0157/2009 -,
het verslag van Pat the Cope Gallagher, namens de Commissie visserij, over het voorstel voor een verordening van de Raad tot vaststelling van een meerjarenplan voor het westelijke horsmakreelbestand en de visserijtakken die dat bestand exploiteren - C7-0010/2009 -,
het verslag van Marek Józef Gróbarczyk, namens de Commissie visserij, over het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Verordening (EG) nr. 2187/2005 van de Raad wat betreft het verbod op highgrading en de beperkingen van de visserij op bot en tarbot in de Oostzee, de Belten en de Sont - C7-0156/2010 -, en
het verslag van João Ferreira, namens de Commissie visserij, over het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Verordening (EG) nr. 708/2007 inzake het gebruik van uitheemse en plaatselijk niet-voorkomende soorten in de aquacultuur -.
Izaskun Bilbao Barandica
rapporteur. - (ES) Mijnheer de Voorzitter, ik wil allereerst zeggen dat ik mij goed bewust ben van het verantwoorde gedrag van de kustvisserijsector in de Golf van Biskaje en hiervoor mijn dank en lof uitspreken.
Mevrouw de commissaris, de sector heeft dringend dit plan nodig om zijn doelstelling te kunnen bereiken: het ontwikkelen van een rendabele activiteit zonder de toekomst van de visgronden in gevaar te brengen. Daarvoor is het noodzakelijk dat de biomassa van het ansjovisbestand in de Golf van Biskaje op een peil wordt gehandhaafd dat het mogelijk maakt dit bestand duurzaam te exploiteren, zowel uit economisch en ecologisch oogpunt als uit sociaal oogpunt. Dat kan veel beter door de opbrengst te berekenen op basis van wetenschappelijke rapporten dan door de hoogte van de TAC, de totale toelaatbare vangst, te laten afhangen van schimmige politieke onderhandelingen.
Daarom moet de exploitatieregel in het plan worden opgenomen, zodat het verplicht is de quota te bepalen op basis van wetenschappelijke ramingen van de biomassa.
Mevrouw de commissaris, dit initiatief is door de Commissie in juli 2009 gepresenteerd. Vervolgens zijn wij in september van dat jaar met ons werk begonnen. Wij hebben samen met de hele Spaanse en Franse visserijsector een werkprocedure vastgesteld, met vertegenwoordigers van vissersverenigingen, de relevante wetenschappelijke instellingen en de regionale adviesraad voor de zuidwestelijke wateren. Volgens deze methode hebben wij gewerkt aan een gemeenschappelijk voorstel dat door het Parlement breed werd gesteund.
Met brede consensus en ons bewust van de op de handen zijnde inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon en de onzekerheid over de wijze waarop het zou moeten worden toegepast op lopende dossiers, hielden wij op 30 november een oriënterende stemming in de Commissie visserij. Deze transparante en participatieve manier van werken botste met de houding van de Raad en de Commissie, die allesbehalve transparant en participatief was.
Om te beginnen hoorden wij tijdens ons werk dat de Commissie bezig was met het opstellen van een beheersverordening die haar weerslag zou hebben op dit verslag. Maar onze informatie hierover was beperkt. De onzekerheid die hierdoor ontstond, had gemakkelijk voorkomen kunnen worden. Na de stemming in de Commissie visserij en gedurende het Spaanse voorzitterschap onderhandelde ik met de Raad over het initiatief. Wij besloten een trialoog te beleggen. Nog diezelfde dag deelde het Spaanse voorzitterschap ons verrassenderwijs en volstrekt onverwacht mee dat de Spaanse regering, op verzoek van de Franse regering, had besloten de behandeling van deze kwestie uit te stellen omdat de rechtsgrond onduidelijk was. Na maanden van werk: verlamming. Het Spaanse voorzitterschap: geen akkoord en ook geen mogelijkheid voor een trialoog.
Ik vroeg het nieuwe voorzitterschap of het bereid was de onderhandelingen voort te zetten, waarop ik als antwoord kreeg dat ik niet ongeduldig moest worden, dat er geen haast was. Gezien het ontbreken van enige bereidheid van de kant van de Raad om vorderingen te maken, hielden wij op advies van de juridische diensten een nieuwe stemming.
Bij die tweede stemming werden drie amendementen die tijdens de oriënterende stemming waren aangenomen en die voor de sector van fundamenteel belang zijn, verworpen.
Het eerste amendement houdt verband met het bevissingspercentage en brengt tot uitdrukking dat een percentage van 0,4 wellicht beter is.
Het tweede amendement betreft het opnemen van levend aas in de TAC. Het zou verkeerd zijn om levend aas in de vangstquota mee te tellen.
En het derde amendement betreft de controle van de vangsten.
Het kan niet zo zijn dat wanneer het Wetenschappelijk Comité geen raming kan maken van de actuele biomassa omdat het ontbreekt aan voldoende informatie, de sector ook nog eens gestraft wordt door de TAC ten opzichte van het voorgaande jaar met 25 procent te verlagen. De Commissie had al overwogen dat het in dat geval beter was de TAC met 10 procent te verlagen, en in geen geval minder dan 7 000 ton. En wat de bevoegdheden van deze instelling betreft, hebben de Raad en de Commissie er voortdurend blijk van gegeven daar lak aan te hebben. Het gaat zo ver dat wij midden in ons debat over dit initiatief langs informele weg te horen krijgen dat de Raad heeft verzocht het initiatief in te trekken!
Is dat echt waar, mijnheer de commissaris? En wat gaan jullie dan vervolgens doen? Daar zou ik graag vandaag nog antwoord op willen krijgen. Ook zou ik van het Belgische voorzitterschap willen weten waarom het om de intrekking van het initiatief heeft gevraagd. En ik had graag duidelijke antwoorden. Wij zijn nu veertien maanden ver en het enige dat wij hebben bereikt, is verwarring.
Deze handelwijze van de Raad en de Commissie doet afbreuk aan de geloofwaardigheid van de Europese instellingen bij een sector die moe is van een dergelijke manier van handelen en om oplossingen vraagt.
Win aan geloofwaardigheid bij de sector! Probeer op zijn minst dat deel van jullie geloofwaardigheid terug te winnen dat jullie tussen september 2009 en nu zijn kwijtgeraakt!
Het Parlement is vastbesloten de medebeslissingsbevoegdheid die het volgens het Verdrag van Lissabon heeft, uit te oefenen. Respecteer die bevoegdheid! Uw gedrag is niet het gedrag dat je van leiders van de 21ste eeuw mag verwachten. Onze handelwijze wordt gekenmerkt door transparantie en participatie. Dat verwachten wij ook van uw handelwijze! Transparantie en participatie, dat is zoals wij binnen het Europees project optreden.
Pat the Cope Gallagher
Mijnheer de Voorzitter, commissaris, dames en heren, ten eerste wil ik alle mensen die mij hebben geholpen bij de voorbereiding van dit belangrijke verslag over de gewone horsmakreel heel erg bedanken: de schaduwrapporteurs, het secretariaat van de Commissie visserij, de Pelagische RAR, de beleidsadviseur van de fractie en de adviseur van mijn eigen kantoor. Ook wil ik de Commissie en de Raad bedanken voor hun hulp en ondersteuning. De samenwerking en discussie, en de aanlevering van ideeën van al deze mensen hebben ervoor gezorgd dat ik dit verslag vandaag aan u heb kunnen presenteren, en ik hoop dat het algemeen door u aanvaard zal worden.
(EN) Het westelijke horsmakreelbestand is een van de belangrijkste bestanden voor de visserijsector in Europa. Het voorstel is gebaseerd op het uitvoeringsplan over duurzame ontwikkeling dat de Europese Commissie en de Wereldtop van de VN in 2002 zijn overeengekomen.
Tijdens deze top ging de Commissie akkoord met de handhaving van de bestanden op of het herstel ervan tot het niveau waar een maximale duurzame opbrengst mogelijk is. Het daarop volgende voorstel van de Europese Commissie werd opgesteld in nauwe samenwerking met de groep belast met de beoordeling van Pelagische hulpbronnen (RAG), die het voorstel aanvankelijk had ingediend. Sinds 1997 worden er om de drie jaar eisurveys voor horsmakreel uitgevoerd. De verzamelde gegevens waren ontoereikend voor de wetenschappers om tot een omvattende bestandsbeoordeling te komen.
Met het voorgestelde beheersplan worden de moeilijkheden aangepakt door middel van een formule voor vaartuigen in de horsmakreelvisserij, aangeduid als de oogstregeling. Deze regeling biedt een mechanisme voor het berekenen van een jaarlijks plafond van maximum toegestane vangsten van horsmakreel die in welbepaalde gebieden gevangen wordt. Het plan zou naar verwachting eind 2009 in werking treden maar werd vertraagd als gevolg van de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon.
Ik respecteer de rechten van de Raad om vangstmogelijkheden vast te stellen en toe te wijzen uiteraard volledig. Voorafgaand aan de aanneming van mijn verslag in de Commissie visserij heb ik gesproken met vertegenwoordigers van het Belgische voorzitterschap. Zij adviseerden een voorstel dat de Raad enige flexibiliteit biedt in termen van hoeveelheid verwijderde vis bij de vaststelling van de totaal toegestane vangsten. Ik ben van mening dat dit voorstel van het Belgische voorzitterschap, dat vervolgens door de Commissie visserij werd aangenomen, het exclusieve recht van de Raad krachtens de Verdragen om vangstmogelijkheden vast te stellen en toe te wijzen, beschermt.
Ik wil de door de PPE-, de S&D- en de GUE/NGL-Fractie voorgestelde amendementen in verband met gebied 8C - dat wil zeggen de Golf van Biskaje - bespreken. Ik wil het Parlement graag laten weten dat ik, als rapporteur, het door de socialisten ingediende amendement steun, maar dat ik de amendementen van de PPE en de GUE/NGL niet kan aanvaarden. Ik zal uitleggen waarom.
Het wetenschappelijke advies is duidelijk. Het gaat om één bestand dat het hele geografische gebied dekt. Mocht het Parlement het voorstel van de PPE en GUE/NGL aannemen, dan kan het beheersplan voor de invoering van twee aparte gemerkte gebieden voor één bestand, in de prullenbak. Als we dat doen, scheppen we een zeer gevaarlijke en zeer ernstige precedent voor toekomstige beheersplannen voor makreel. Wij kunnen niet instemmen met de opsplitsing van één enkel visbestand.
Degenen die dit willen steunen, doen dat om hun eigen persoonlijke redenen en die van hun lidstaten, maar dit is een gemeenschappelijk visserijbeleid en daar moeten we ons aan houden. Ik heb er begrip voor dat onze Spaanse en Portugese collega's zich zorgen maken en ik heb met deze bezorgdheid rekening gehouden in amendement 7 in het ontwerpverslag. Daar staat dat bij de tenuitvoerlegging van dit plan rekening zal worden gehouden met ambachtelijke visserij en historische rechten.
Samengevat: dit amendement is aanvaardbaar voor de Raad en de groep belast met de beoordeling van Pelagische hulpbronnen en er wordt in het amendement rekening gehouden met de standpunten van de Spaanse en Portugese collega's. Maar laten we het beleid ongemoeid laten.
Marek Józef Gróbarczyk
rapporteur. - (PL) Meneer de Voorzitter, aan het begin van mijn verhaal zou ik graag al degenen die hebben bijgedragen aan het tot stand komen van dit verslag zeer hartelijk willen bedanken: de Europese Commissie, alle schaduwrapporteurs en de leden van de Commissie Visserij voor hun steun bij het opstellen van dit verslag. We hebben volledige overeenstemming bereikt, aangezien het verslag unaniem is goedgekeurd door de Commissie Visserij van het Europees Parlement. Nogmaals hiervoor mijn hartelijke dank.
Dit verslag heeft tot doel de vangst van de platvissoorten in de Oostzee te regelen en de praktijk van het overboord werpen af te schaffen, onder handhaving van het model van visserijbeheer dat bekend is als totale toelaatbare vangst (TAC). Het verslag geeft aan dat dit systeem goed functioneert en in de praktijk toepasbaar is met betrekking tot bepaalde vissoorten. Daarom dient het belang van de opname van artikel 15bis in Verordening (EG) nr. 2187/2005 onderstreept te worden. De soorten die worden gevangen kunnen een lage marktwaarde hebben, kunnen zelfs ongeschikt zijn voor menselijke consumptie. Ook moet erop worden gewezen, dat dit voorschrift het mogelijk maakt om nog levende gevangen botten over boord te werpen, die in de beschermde periode geen enkele handelswaarde hebben. Daarom maakt dit artikel een evenwichtige exploitatie van de visbestanden mogelijk.
Het actieplan, dat is aangenomen op basis van mijn verslag, moet een eind maken aan de teruggooi in de Oostzee, onder andere door in daarvoor geschikte gevallen een volledig verbod in te voeren op teruggooi voor de visserij in de Oostzee. Dit moet leiden tot een duurzamer en productiever beheer van de visbestanden. Het invoeren van een volledig verbod op het overboord werpen is in het geval van bot en andere platvissoorten niet gerechtvaardigd, omdat dit een negatief effect zal hebben op deze visbestanden. In mijn zorg om de stabiliteit en voorzienbaarheid van de visvangst en een exploitatie van de visbestanden binnen de vastgestelde grenzen te verzekeren, geef ik uiting aan mijn vrees , dat de invoering van een verbod op overboord werpen gebruikt kan worden als argument voor de legalisering van grote industriële vangsten van ondermaatse kabeljauw in de Oostzee. Bij ontbreken van betrouwbare wetenschappelijke gegevens voor het evalueren van de bijvangsten van kabeljauw voor voederdoeleinden, is het absoluut noodzakelijk dat er onverwijld een plicht tot volledige documentatie van de vangsten wordt ingevoerd, vergezeld van een volledige monitoring van de schepen die dit soort vangsten verrichten. Het wordt noodzakelijk om bij het uitladen een 100-procentige controle in te voeren op de industriële vangsten. . Als dat niet gebeurt, kan het beleid tot bescherming van de visbestanden in de Oostzee niet functioneren en is een langetermijnplan voor een beheer van de kabeljauwbestanden zinloos.
De Europese Unie dient, in het kader van haar gemeenschappelijk visserijbeleid, onverwijld regels vast te stellen voor de industriële vangsten in de Oostzee, daarbij in overweging nemende dat deze vangsten vanuit ecologisch gezichtspunt een bedreiging vormen voor het ecosysteem van de Oostzee, temeer daar de Oostzee van het Comité ter bescherming van het zeemilieu van de Internationale Maritieme Organisatie de status heeft gekregen van "bijzonder gevoelig zeegebied” (PSSA) en één van de van de meest waardevolle en gevoelige mariene ecosystemen van onze planeet is. In verband met de klimaatveranderingen in de Oostzee, die veranderingen in de adaptatie van de verschillende vissoorten te weeg brengen en in verband met de daardoor veroorzaakte migratie van deze vissoorten en de verandering van hun paaiplaatsen, dient er een herziening plaats te vinden van de beschermde gebieden in de Oostzee en een langetermijnplan vastgesteld te worden voor beheer van de platvissoorten die in dit gebied worden gevangen. In het licht van het ontbreken van nauwkeurige geactualiseerde gegevens op grond waarvan bepaalde gebieden van de Oostzee van bescherming worden uitgesloten, is het dringend noodzakelijk om rekening te gaan houden met de plaatsvindende veranderingen en een herziening door te voeren van de beschermde gebieden.
João Ferreira
rapporteur. - (PT) Mijnheer de Voorzitter, commissaris, dames en heren, het introduceren van uitheemse soorten is een van de voornaamste factoren van verstoring van de ecosystemen en een van de belangrijkste oorzaken van de achteruitgang van de biodiversiteit op wereldschaal.
In dat opzicht erkent zelfs de Commissie dat de introductie van niet-inheemse soorten in de Europese kust- en binnenwateren grotendeels afkomstig is van de aquacultuur en bezettingspraktijken. Het voorstel van de Commissie tot wijziging van de verordening inzake het gebruik van uitheemse en plaatselijke niet-voorkomende soorten in de aquacultuur is gestoeld op de resultaten van het onderzoeksproject IMPASSE. Dat is een gecoördineerde actie van verschillende Europese instellingen voor onderzoek naar de milieueffecten van uitheemse soorten in de aquacultuur.
In dit project wordt een werkdefinitie gegeven van gesloten aquacultuurvoorzieningen die gedetailleerder en stringenter is dan de bestaande. Op grond van deze definitie en volgens de conclusies van het project kan het risiconiveau dat samenhangt met uitheemse soorten aanzienlijk worden verlaagd, en zelfs aanvaardbaar worden gemaakt, indien de mogelijkheid dat doelorganismen en niet-doelorganismen tijdens het vervoer ontsnappen wordt tegengegaan en, aan de hand van duidelijk omschreven protocollen, in de ontvangende voorziening.
In het licht van de resultaten van het project stelt de Commissie voor om introducties en translocaties in gesloten aquacultuurvoorzieningen vrij te stellen van de vergunningsprocedure en de aquacultuurbedrijven van onnodige administratieve formaliteiten te bevrijden. Het is belangrijk te benadrukken dat de risicobeoordeling weliswaar gestoeld is op wetenschappelijke en technische analyses, maar dat het besluit over de aanvaardbaarheid van het risico een politiek besluit is. Wij menen dat het vergemakkelijken van de introductie van uitheemse soorten in de aquacultuur gecompenseerd moet worden door een zo strikt mogelijke definitie van de voorwaarden waaraan gesloten aquacultuurvoorzieningen moeten voldoen, overeenkomstig de resultaten van het IMPASSE-project.
Ook moet er strikt toezicht zijn op de voorzieningen, om te garanderen dat alle technische vereisten die door de specialisten zijn voorgesteld worden nageleefd en in acht worden genomen. Hetzelfde geldt voor de voorzorgsmaatregelen bij het vervoer van doelorganismen en niet-doelorganismen van en naar de voorzieningen. Dat waren de belangrijkste zorgen bij het maken van dit verslag en de amendementen op het oorspronkelijke Commissievoorstel.
Voorts wil ik nog opmerken dat de duurzame ontwikkeling van de aquacultuur een stevige ondersteuning van het wetenschappelijk onderzoek en de technologische ontwikkeling op het gebied van de teelt van inheemse soorten vergt, waardoor de productie en het levensmiddelenaanbod kunnen worden gediversifieerd, de kwaliteit kan worden verbeterd en de veiligheid van het milieu vergroot.
Dit wetgevingsinitiatief zou dan ook moeten worden gekoppeld aan krachtige stimuli op dat vlak. De potentiële mogelijkheden van de aquacultuur dienen verkend te worden, terwijl er een milieuvriendelijke oplossing moet komen voor de beperkingen van die teelttechniek. Zo moet onder meer het onderzoekskaderprogramma herschikt worden, zodat er voldoende dekking is voor dit belangrijke onderzoeksterrein.
Tot slot wil ik alle schaduwrapporteurs - met wie ik vruchtbaar heb kunnen samenwerken - danken voor hun medewerking, evenals de diensten van de Commissie en de Raad en het Spaanse en Belgische voorzitterschap voor het werk dat we in de loop van deze maanden hebben verricht.
Maria Damanaki
lid van de Commissie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag even stilstaan bij het langetermijnplan voor het ansjovisbestand, maar eerst wil ik de rapporteur, mevrouw Bilbao, en alle leden van de Commissie visserij bedanken voor hun werk aan dit voorstel. Ik wil tegen mevrouw Bilbao zeggen dat er inderdaad vertraging is geweest bij de aanneming van dit voorstel, maar ik wijs erop dat het wel duidelijk is dat de Commissie er absoluut alles aan gedaan heeft om schot in de zaak te krijgen.
Het ansjovisbestand in de Golf van Biskaje stond op instorten en om deze reden is deze visserijtak in 2005 gesloten. In januari 2010, slechts vijf jaar later, werd de visserij heropend. Afgelopen juli bevestigden wetenschappers dat het bestand boven de voorzorgslimiet lag. Hierdoor kon ik een TAC boven de 15 000 ton voorstellen, die nu van kracht is. De TAC volgt de oogstvoorschriften van het plan en ik ben blij dat dit voorstel ons nu al helpt om het bestand behoorlijk te beheren.
Het is duidelijk dat de lange sluiting tot ernstige financiële schade heeft geleid bij degenen die van deze visserijtak afhankelijk zijn. We moeten absoluut zien te voorkomen dat dit nog eens gebeurt. De enige manier om dat te doen is zodanig op het bestand te vissen dat sprake is van een maximale duurzame opbrengst en het risico van sluiting van deze visserijtak te beperken. Uit ons voorstel blijkt dat dit mogelijk is terwijl tegelijkertijd de duurzaamheid van de sector wordt gewaarborgd. Als we sluiting willen voorkomen, moeten we ervoor zorgen dat het bevissingsniveau niet hoger is dan 30 procent.
Ik dank de Commissie visserij voor haar inhoudelijke steun en de steun in verband met de toekenning van bevoegdheden aan de Commissie. Ik kan deze amendementen steunen. Ik kan de amendementen in verband met de afstemming van het voorstel op de nieuwe toezichtverordening, die sinds januari 2010 van kracht is, ook steunen.
Er is echter één uitzondering. Die heeft te maken met het terugbrengen van de termijn voor het in kennis stellen van de bevoegde autoriteiten van vier uur naar één uur vóór het aandoen van een haven. Dit amendement voorziet in een wijziging van de vieruursregel die in de nieuwe toezichtverordening staat. U weet dat deze nieuwe toezichtverordening sinds begin dit jaar van kracht is. Ik ben er geen voorstander van om de verordening zo snel al te wijzigen, vooral gezien het feit dat de toezichtverordening zelf kustlidstaten in staat stelt om specifieke uitzonderingen toe te passen als dit gerechtvaardigd is. Daarom werken we met deze marge. We hoeven deze toezichtverordening nu echt nog niet te wijzigen, maar het is natuurlijk aan u om hierover te beslissen.
Ik zal nu het tweede verslag aan de orde brengen, het meerjarenplan voor horsmakreel. Ik moet zeggen dat de heer Gallagher, als rapporteur, en alle leden van de Commissie visserij uitstekend werk hebben verricht met betrekking tot dit voorstel, en ik dank u oprecht voor al uw inspanningen en uw constructieve benadering.
Het westelijke horsmakreelbestand is veruit de belangrijkste van de drie horsmakreelbestanden in EU-wateren. Het bestand is momenteel stabiel op een goed niveau, wat betekent dat de TAC voor 2011 nagenoeg ongewijzigd is. Het jaarlijkse TAC-besluit over dit bestand, op basis van recent wetenschappelijk advies, sluit niet aan op onze doelstelling om te komen tot bindend, voorspelbaar langetermijnbeheer. Dit plan is mij derhalve, net als andere langetermijnplannen, dierbaar, omdat ik af wil van het jaarlijkse gekibbel in de Raad over toegestane vangsthoeveelheden. We zijn het de sector verplicht om te zorgen voor betere planning en meer stabiliteit door langetermijnplannen overeen te komen.
Uit uw algemene steun, zowel inhoudelijk als in verband met de toekenning van bevoegdheden, blijkt dat we hetzelfde doel voor ogen hebben. Uw amendementen en de amendementen gericht op de afstemming van het voorstel op de nieuwe toezichtverordening, die sinds januari 2010 van kracht is, kan ik steunen. Afgezien daarvan moet het plan zelf geen TAC-gebieden vaststellen, zodat het mogelijk blijft deze in de jaarlijkse TAC-besluiten aan te passen naar aanleiding van relevant wetenschappelijk advies.
Er is echter één amendement dat de verkeerde kant op gaat, namelijk uw aanvaarding van het compromis van ongeveer 5 000 ton van het voorzitterschap van de Raad. Het getal 5 000 ton is eenvoudigweg niet wetenschappelijk onderbouwd. Hoe is dat getal vastgesteld? Waarom niet 6 000 of 7 000? Het naar eigen goeddunken tot het juiste niveau verhogen en verlagen van de TAC in een beheersstrategie voor de lange termijn is niet wat ik versta onder een doortastende benadering.
Dan nu het derde verslag, het verslag over de technische maatregelen inzake de Oostzee. Ik wil graag van de gelegenheid gebruik maken om de rapporteur, de heer Gróbarczyk, te bedanken voor zijn voortreffelijke werk aan dit verslag, dat unaniem is aangenomen. Ik dank opnieuw de Commissie visserij voor haar volledige steun. Met dit voorstel kunnen we zorgen voor juridische continuïteit ten aanzien van ons beleid inzake highgrading, dat vorig jaar in de Oostzee is ingevoerd, en inzake beperkingen van de visserij op bepaalde soorten.
Ik zal me nu concentreren op het laatste verslag: het gebruik van inheemse en plaatselijk niet-voorkomende soorten in de aquacultuur. Ik dank de rapporteur, de heer Ferreira, voor zijn werk, en de Commissie visserij als geheel.
Zoals u weet, zet de Commissie zich in om de duurzame ontwikkeling van de aquacultuur in de EU te bevorderen door middel van de nieuwe aquacultuurstrategie. Dit brengt een hoog milieubeschermingsniveau met zich mee, maar het betekent ook dat er voorwaarden moeten worden vastgesteld die aquacultuurbedrijven mogelijk moeten maken. Daar moeten we voor zorgen. Wijziging van de verordening inzake het gebruik van uitheemse en plaatselijk niet-voorkomende soorten in gesloten aquacultuurvoorzieningen zal zeker aquacultuuractiviteiten mogelijk maken doordat een onnodige administratieve last wordt uitgebannen terwijl aquatische habitats tegelijkertijd adequaat worden beschermd. Dat is natuurlijk niet het enige wat we kunnen doen en daarom juich ik het voorstel van de heer Ferreira om onze onderzoeksinspanningen op het gebied van de aquacultuur te vergroten, ten zeerste toe. We gaan ons best doen via onze begroting en door hervorming van het GVB.
Ik ben heel blij dat de besprekingen in de Commissie visserij tot een betere definitie van een "gesloten aquacultuurvoorziening” hebben geleid.
Ik wijs er met nadruk op dat het oorspronkelijke voorstel een maand voor de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon door de Commissie is aangenomen. Wij zaten hier dus met hetzelfde probleem. De Commissie visserij had amendementen ingediend die erop gericht waren de basisverordening af te stemmen op de nieuwe bepalingen op het vlak van de comitologie in het Verdrag van Lissabon. We achtten het opportuun om deze afstemming uit te voeren zoals het Parlement had voorgesteld. Anderzijds moesten we ons voorstel formeel wijzigen om dergelijke substantiële amendementen te kunnen doorvoeren en dat verklaart de vertraging waarover we het hebben.
Tot slot dank ik nogmaals alle rapporteurs in de Commissie visserij voor hun verslagen en voor hun werk inzake deze relevante kwesties.
Carmen Fraga Estévez
namens de PPE-Fractie. - (ES) Mijnheer de Voorzitter, dank aan de samenstellers van de verslagen voor het geweldige werk dat zij hebben verricht. Ik zal mij verder beperken tot de beheersplannen. Ik ga niet in detail de verschillende aspecten daarvan bespreken - dat is al gebeurd door de rapporteurs - maar zal ingaan op de belangrijke institutionele uitdagingen die deze plannen met zich meebrengen en die opgelost moeten worden.
Het Parlement heeft na meer dan een jaar onderhandelen met de Raad besloten de verslagen in eerste lezing te behandelen - wat getuigt van verantwoordelijkheidsbesef - om op die manier druk uit te oefenen en de huidige blokkade op te heffen, een blokkade die niet alleen gevolgen heeft voor deze twee voorstellen, maar voor alle voorstellen die in de pijplijn zitten.
Het Parlement is bereid om met de Raad en de Commissie naar een tussenoplossing te zoeken, maar daarvoor is het noodzakelijk dat de Raad erkent en aanvaardt dat de kern van de plannen voor het langetermijnbeheer wordt behandeld volgens de gewone wetgevingsprocedure, dus met artikel 43, lid 2, van het Verdrag als rechtsgrond.
Het is onbegrijpelijk dat het Parlement vóór het Verdrag van Lissabon, toen de Raad ook exclusieve bevoegdheden ten aanzien van de TAC en quota had, wel moest worden geraadpleegd, en dat de Raad het Parlement nu voor dezelfde thema's probeert buiten te sluiten door te beweren exclusief bevoegd te zijn, terwijl volgens alle juridische adviezen artikel 43, lid 3, restrictief moet worden uitgelegd.
Daarom verzoek ik mevrouw de commissaris om zelfs - en volgens mij heeft zij de vraag van mevrouw Bilbao dienaangaande niet beantwoord - als enkele van deze voorstellen worden ingetrokken of vervangen door nieuwe teksten, rekening te houden met dit standpunt van het Parlement. Zo niet, dan zullen wij naar het Hof van Justitie stappen en toekomstige langetermijnplannen blokkeren, hetgeen allesbehalve wenselijk is, omdat het hier gaat om een basisinstrument van visserijbeheer.
Kriton Arsenis
namens de S&D-Fractie. - (EL) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, de teksten waar het debat vandaag over gaat, bevatten zeer veel technische details. Daarachter staat echter een duidelijke opdracht: het Europees Parlement verzoekt de overige EU-instellingen, de Commissie en de Raad om bij elk besluit over visserijkwesties de wetenschappelijke gegevens te respecteren.
Wij kunnen niet op politieke wijze onderhandelen wanneer wij besluiten hoe wij op elk soort gaan vissen. De Raad en het Parlement kunnen niet op politieke wijze onderhandelen over kwesties die op basis van wetenschappelijke feiten beoordeeld moeten worden. Alleen op basis van die feiten kunnen wij te weten komen wat er nog over is in onze zeeën, waarop wij kunnen vissen zonder dat er onomkeerbare gevolgen zijn voor zowel het zeeleven als de visserij.
Voor ons ligt de herziene versie van het gemeenschappelijk visserijbeleid. Wij vragen u in deze verslagen om een gedurfde herziening van het gemeenschappelijk visserijbeleid door te voeren met inachtneming van dit ene beginsel: eerbiediging van de wetenschappelijke feiten zodat wij beslissingen nemen die een duurzame toekomst voor onze zeeën en de visserij veiligstellen.
Carl Haglund
namens de ALDE-Fractie. - (SV) Mijnheer de Voorzitter, commissaris, dames en heren, ik zal mij toespitsen op het verslag over de ansjovisvisserij in de Golf van Biskaje en het standpunt van mijn fractie ten aanzien van dit onderwerp. Het is een uiterst belangrijk onderwerp dat een voorbeeld is voor de manier waarop wij gevoelige visserijkwesties moeten aanpakken. Het is belangrijk dat we niet vergeten dat de ansjovisvisserij in 2005 ten gevolge van overbevissing instortte.
Nu de ansjovisvisserij opnieuw wordt toegestaan, gebeurt dat op basis van het voorzorgsbeginsel, en dat is zoals het zou moeten. Dat is de enige toekomstgerichte en duurzame manier van werken, en dat was ook het standpunt van mijn fractie met betrekking tot dit onderwerp. Het is een feit dat de visserijsector aanvankelijk misschien op een grotere hoeveelheid vis hoopt, maar op lange termijn is het beter om te werk te gaan op de manier waar wij nu waarschijnlijk voor zullen opteren. Dat is tevens de manier waarop we dit soort kwesties volgens mijn fractie zowel vandaag als in de toekomst zouden moeten aanpakken.
Isabella Lövin
namens de Verts/ALE-Fractie. - (SV) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, wat het visserijbeleid betreft, heeft het Verdrag van Lissabon de macht van het Parlement veranderd. De beheersplannen waar we morgen over moeten stemmen, zullen een eerste test zijn voor de manier waarop het Parlement zich van die verantwoordelijkheid kwijt. Ik denk dat we de uitdaging in wezen goed hebben doorstaan, zij het niet zonder enkele valse alarmen. Er is altijd een verlokking voor de besluitvormers om vanuit misplaatste consideratie voor de visserijsector te schipperen met wetenschappelijk advies. Mensen hebben bovendien een kort geheugen. Hoewel het niet langer geleden is dan 2005 dat de ansjovisvisserij in de Golf van Biskaje instortte en de visserijsector volledig moest ophouden met vissen, zijn er toch kortzichtige financiële stimulansen die het voortbestaan van het bestand op lange termijn op het spel zetten. In de Commissie visserij heeft de voorzichtigheid het uiteindelijk echter gewonnen van kansspelen.
Vissen tellen is niet moeilijk; het is als bomen tellen. Alleen bewegen vissen en zien we ze niet. Zo schertste de wereldwijd prominentste maritieme bioloog Willy Kristensen in de film The End of the Line over de overbevissing van de wereldzeeën. Wat hij probeerde te zeggen, was dat ramingen van de bestanden met een grote mate van onzekerheid kampen. Het is belangrijk dat we dat niet vergeten, nu de EU en de wereld besloten hebben om over ongeveer vijf jaar tot de maximale duurzame opbrengst te komen voor alle commerciële vissoorten.
Ik zou erop willen wijzen dat het volkomen onmogelijk is om voor alle vissoorten tegelijk tot de maximale duurzame opbrengst te komen. Daarom moeten we veiligheidsmarges hebben. Ecosystemen moeten als een geheel worden gezien en maximale duurzame opbrengst als bovengrens, niet als doel. Ik hoop dat daar in het toekomstige visserijbeleid rekening mee zal worden gehouden en dat dit in de beheersplannen zal worden gerespecteerd, zowel in het Parlement als in de Raad. Er moeten snel plannen voor het langetermijnbeheer komen voor alle mariene ecosystemen van Europa. Tot slot wil ik slechts zeggen dat ik het volkomen eens ben met de rapporteur, de heer Gallagher, dat het opdelen van een enkel horsmakreelbestand haaks staat op wetenschappelijk advies.
Andrew Henry William Brons
(EN) Mijnheer de Voorzitter, de tijdens dit debat besproken kwesties zijn niet kenmerkend voor het genoemde gebied. Er zijn ook zaken die gevolgen hebben voor de vaartuigen in de Noordzee.
Vrijdag heb ik een ontmoeting gehad met vissers uit Whitby in Yorkshire. Zij maken zich net zo druk om kwesties die allicht de nekslag zouden geven aan de overgebleven vaartuigen in de Britse vloot. De voorgestelde reductie van het aantal dagen dat zij mogen vissen, van 135 tot mogelijkerwijs 90, vormt een onmiddellijke bedreiging. Op mijn vraag welke reductie zij zouden kunnen lijden zonder dat dit het einde betekent van hun activiteiten, antwoordden de trawlvissers: geen enkele.
Het beleid dat trawlers ertoe noodzaakt dode en stervende vissen overboord te zetten zodat zij geen ondermaatse vissen aan land brengen of visquota overschrijden, is absoluut schandelijk. Alle vissen die zijn gevangen en niet zullen overleven, moeten aan land worden gebracht. De praktijk van het overboord zetten is geen behoud, maar verspilling. Highgrading is een antwoord op het oneerlijke quotasysteem. Als we dit systeem hervormen, zal het verdwijnen. Quota worden op de open markt gekocht en verkocht en de rijken en machtigen der aarde speculeren erin. Dit drijft de prijs van de quota op, die vervolgens aan vissers worden verhuurd tegen buitensporige bedragen. Het moet helemaal afgelopen zijn met speculatie.
Paulo Rangel
(PT) Mijnheer de Voorzitter, commissaris, dames en heren, wat betreft het verslag van de heer Gallagher over het meerjarenplan voor het horsmakreelbestand is het voor ons van fundamenteel belang hier het amendement dat mevrouw Patrão Neves namens de Fractie van de Europese Volkspartij (Christendemocraten) heeft ingediend, te verdedigen. Daarin wordt nog eens verwezen naar de drie doelstellingen van het groenboek en van de hervorming van het gemeenschappelijk visserijbeleid (GVB): de milieudoelstelling - die in het verslag volledig wordt geëerbiedigd - en de economische en sociale doelstellingen, dat wil zeggen economische rentabiliteit en fatsoenlijke steun voor de vissers.
Met het oog daarop is het belangrijk twee zaken van elkaar te onderscheiden. Als we het over het westelijke horsmakreelbestand hebben moeten we verschil maken tussen de zone VIII c ter hoogte van de kust van Cantabrië waar vooral de ambachtelijke visserij actief is en waar zeer veel mensen in Portugal, Spanje en Frankrijk van bestaan, en de meer noordelijke zone die met name is gecreëerd met het oog op de economische rentabiliteit en waar de industriële visvangst overheerst. Daarom moet het verslag geamendeerd worden, zodat het niet alleen in overeenstemming is met de kerndoelstellingen van het groenboek over het GVB en de doelen voor de hervorming van het GVB maar ook met de aanbevelingen van de Raad in de verordening tot vaststelling van de totaal toegestane vangsten (TAC's) voor 2011. Daarin wordt de horsmakreel van zone VIII c van de Internationale Raad voor het Onderzoek van de Visserij (ICES) vooral bestemd voor de ambachtelijke visserij, terwijl het noorden van deze westelijke zone in het bijzonder bestemd is voor de industriële visserij. Alleen met deze benadering, waarin gekeken wordt naar de specifieke bestemming van elk leefgebied van de westelijke horsmakreel, kunnen we alle doelstellingen van het GVB echt beschermen.
Josefa Andrés Barea
(ES) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, mijn gelukwensen aan de vier rapporteurs. Ook ik zal spreken over de beheersplannen voor ansjovis en horsmakreel.
Het voorstel voor de exploitatie van het ansjovisbestand zou een voorstel voor de duurzame exploitatie van het ansjovisbestand worden. Het is een complex voorstel geworden, dat nu door de Raad wordt geblokkeerd. Dit is de visserijtak die de meeste schade heeft geleden. Wij bevinden ons in een staat van verlamming, omdat noch van de kant van de Raad noch van de kant van de Commissie besluiten worden genomen, waardoor de blokkade blijft bestaan.
Ik wil met nadruk wijzen op het standpunt van de Spaanse leden van de socialistische fractie, die in de loop van het gehele proces de unanieme eisen van de sector hebben gesteund, die worden ondersteund - ik herhaal: ondersteund - door de wetenschappelijke rapporten en de regionale adviesraad, en wij handhaven die steun met betrekking tot de nieuwe kwesties die nu spelen ten aanzien van de hervorming van het gemeenschappelijk visserijbeleid.
Geconfronteerd met deze verlamming verzoeken wij de commissaris het voorstel zo nodig in te trekken, rekening te houden met het standpunt van het Parlement en een nieuw voorstel in te dienen.
Wat de horsmakreel betreft, heeft de heer Gallagher verschillende punten naar voren gebracht waar ook wij het mee eens zijn, zoals de invoering van meerjarenplannen, de TAC en wetenschappelijke adviezen. Ook heeft hij een amendement voorgesteld dat de sociaaldemocratische fractie belangrijk vindt en dat ook de Spaanse leden van de fractie belangrijk vinden, omdat Spanje een visserijtak heeft die zich met de ambachtelijke visserij van horsmakreel bezighoudt, die overdag wordt gevangen en nog dezelfde dag wordt gegeten. Het gebrek aan erkenning van deze visserijtak zal zorgen voor sociaaleconomische schade en natuurlijk de mogelijkheden voor een beter beheer verkleinen.
Daarom zijn wij van mening dat de heer Gallagher rekening had moeten houden met ons voorstel, waarin een onderscheid wordt gemaakt voor de kustvisserijzone.
Britta Reimers
(DE) Mijnheer de Voorzitter, commissaris, ik dank de rapporteurs. Met het oog op de omvangrijke import van vis en visproducten in de EU is het absoluut noodzakelijk zowel aan onze binnenlandse vissers als de plaatselijke aquacultuur eisen te stellen en deze te steunen. We hebben dringend behoefte aan betere vangstmethoden, om een langdurig bestaan voor de zeeën en de vissers veilig te stellen.
Het is eveneens absoluut noodzakelijk om meer mogelijkheden te creëren voor de uitbreiding van de aquacultuur. We hebben dringend behoefte aan effectievere gegevensverzamelingen en intensiever onderzoek. We kunnen alleen de juiste beslissingen voor de toekomst nemen, als we weten wat de feitelijke situatie is.
Te veel bureaucratie en een gebrek aan kennis zijn er vaak de oorzaak van dat het ons niet lukt om economie en ecologie met elkaar in overeenstemming te brengen, hoewel die eigenlijk niet heel verschillend zijn.
Raül Romeva i Rueda
(ES) Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil het belang van dit debat over de ansjovis onderstrepen en wijzen op het keerpunt dat dit debat betekent, niet alleen voor de sector en de exploitatie van het ansjovisbestand, maar ook voor de betrekkingen tussen de Europese Commissie, het Parlement en de Raad.
In dit opzicht wil ik er ook volstrekt geen twijfel over laten bestaan dat mijn fractie, de Fractie van de Groenen/Vrije Europese Alliantie, achter de voorstellen staat die de Commissie heeft ingediend op een moment dat zij meer oog had voor het voorzorgsbeginsel.
Onze steun is in essentie gebaseerd op de volgende drie punten: 1) de exploitatieformule, waarbij wij er net als de Commissie van uitgaan dat die niet hoger mag zijn dan 0,3; 2) het feit dat ook wij van mening zijn dat bij het vaststellen van de TAC rekening moet worden gehouden met levend aas; en 3) het feit dat de verlaging van de TAC, als men van oordeel is dat die moet plaatsvinden, minimaal 25 procent moet zijn.
Op deze drie punten hebben wij de Commissie gesteund. Wij denken dat dat verstandig is, juist omdat wij nu eens willen handelen als een holistische arts, die geneest, en niet als een lijkschouwer, die zich beperkt tot het afgeven van een overlijdensverklaring. Het is belangrijk dat wij deze boodschap duidelijk overbrengen. Wij hebben nu de kans om deze zaken goed af te handelen.
Werner Kuhn
(DE) Mijnheer de Voorzitter, commissaris, waarde collega's, mijn bijdrage heeft betrekking op de verordening van de Raad en het Europees Parlement wat betreft het verbod op highgrading en de beperkingen van de visserij op bot en tarbot in de Oostzee, de Belten en de Sont. Het gaat hier niet alleen om de wijziging van een verordening, maar om twee zeer belangrijke en uitstekende consumptievissoorten die we in Europa dringend nodig hebben voor onze interne markt. Hieruit blijkt weer eens dat de wetenschap en de beroepsgroep moeten samenwerken opdat de ervaringen - juist op het punt van de teruggooi van vis of het beheer van onze bestanden, maar ook van wat er met de bijvangsten gebeurt - verstandig geëvalueerd en beoordeeld worden. We hebben alle mogelijkheden - collega Gróbarczyk heeft dat uitstekend uitgewerkt - om beperkingen op dit gebied in te voeren. Artikel 15bis moet beslist in de verordening worden opgenomen. U hebt gehoord hoe de rapporteur dit nog eens duidelijk uiteengezet heeft. Ons gemeenschappelijk doel - dat we ook in de commissie hebben bereikt - is dat we de bijvangsten en het overboord werpen van vis tot een minimum moeten beperken.
Er zijn echter vissoorten, waartoe ook de bot en tarbot behoren, waarbij ondermaatse en jonge vissen, als ze eerst bij de vangst aan boord zijn genomen, weer teruggeworpen kunnen worden. Het is natuurlijk ook noodzakelijk dat met zeer goed visgerei wordt gewerkt, dat selectief wordt gevist en dat op de vangsttijden wordt gelet. Deze twee vissoorten hebben hun paaiplaats steeds veranderd, zodat daar de vangstgebieden natuurlijk ook duidelijk zijn begrensd en de paaitijden en paaiplaatsen hier precies zijn beschreven.
De parameters mogen niet naar beneden worden bijgesteld om nog meer mogelijkheden te creëren om van uitstekende bestanden slechts vismeel te produceren. Dat is niet ons doel. We willen de markt dienen en daarom hebben we deze verordening gewijzigd.
Ulrike Rodust
(DE) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Damanaki, ik ben zeer verheugd dat we deze week meteen vier belangrijke verordeningen inzake het visserijbeleid kunnen aannemen en dat we het bij de verslagen over aquacultuur en over technische maatregelen in de Oostzee met elkaar en met de Raad en de Commissie eens konden worden.
Dit is helaas niet het geval bij de twee verordeningen inzake de plannen voor het langetermijnbeheer. Wij hebben in de commissie steeds intensief over de juiste formulering met betrekking tot het beheer van het ansjovisbestand gediscussieerd. Ik denk dat het voorstel voor de plenaire vergadering er zeer goed uitziet en ik ben blij dat de Fractie van de Europese Volkspartij (Christendemocraten) dat blijkbaar intussen ook inziet, omdat ze nu helemaal geen amendementen meer heeft ingediend. Ik ga ervan uit dat u morgen bij de stemming uw steun hieraan verleent.
Een veel ernstiger probleem hebben we met de Raad. De meerderheid van de lidstaten weigert, in strijd met het advies van hun eigen juristen, de medebeslissingsbevoegdheid van het Europees Parlement te aanvaarden. Dit gebeurt een jaar nadat het Verdrag van Lissabon in werking is getreden! Ik vind dit schandalig. Ik heb daarom de voorzitter van onze commissie voorgesteld om een gezamenlijke brief naar de Europese ministers van Visserij te sturen.
Ik zou verheugd zijn, als we het de komende dagen eens kunnen worden, om de vastberadenheid van het Parlement te laten zien. We laten ons niet zo eenvoudig door de Raad afschepen.
Ian Hudghton
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik kan mij vinden in de door de heer Gallagher in zijn verslag gevolgde koers en zal morgen dienovereenkomstig stemmen, wanneer we daaraan toekomen.
Het beginsel van meerjarenplanning is zinnig als het erin resulteert dat zowel vissers als verwerkende sector redelijk vooruit kunnen plannen. Zoals u weet, behoudt het EU-visserijbeheer echter in het algemeen enkele bijzonder negatieve aspecten. Ik ben er vast van overtuigd dat de visserijlanden zelf - zij die rechten hebben in bepaalde delen van de zee - de beslissingen zouden moeten nemen inzake instandhouding en beheer van visbestanden.
Een aantal sprekers heeft opnieuw gerefereerd aan het schandaal van het overboord zetten van vis. In Schotland groeit het besef dat deze praktijk een direct gevolg is van de EU-regels en met name het herstelplan voor de kabeljauw. Ik hoop dat de commissaris hiervan nota zal nemen en actie zal ondernemen om dat deel van dit schandaal aan te pakken, dat kan worden vermeden doordat een aantal van de huidige, onuitvoerbare regels wordt veranderd.
Gabriel Mato Adrover
(ES) Mijnheer de Voorzitter, in mijn inbreng wil ik stilstaan bij twee verslagen waarvan de behandeling en het eindresultaat voorbeelden zijn van hoe je het wel en hoe je het niet moet doen. Ik doel op de verslagen over respectievelijk het beheersplan voor de ansjovis en het gebruik van uitheemse en plaatselijk niet-voorkomende soorten in de aquacultuur.
Wat de ansjovis betreft - een voorbeeld van hoe het niet moet - wordt nu al meer dan een jaar over dit onderwerp gedebatteerd, en dat debat gaat nu helaas niet meer over wat het beste is voor de vissers, voor de industrie en voor de visgronden, maar over de bevoegdheden die het Europees Parlement volgens het Verdrag van Lissabon heeft en de rechtsgrond van het voorstel van de Commissie. Het is een eindeloos en onvruchtbaar debat geworden. Het slachtoffer hiervan is de sector, die met verbazing gadeslaat dat terwijl wij ons suf discussiëren, het lang verwachte beheersplan maar niet opschiet en misschien wel nooit het licht zal zien.
De mensen in de sector beklagen zich terecht over de administratieve hindernissen waarop het plan stuit, een plan dat zo ontzettend noodzakelijk is om te voorkomen dat de visserijactiviteit in de toekomst opnieuw wordt stilgelegd.
Ik geloof echt dat de Commissie, gezien al deze onzekerheid, zou moeten proberen om vandaag in het Parlement een positief signaal aan de sector af te geven.
Een voorbeeld van hoe het wel moet, biedt het akkoord dat het Europees Parlement in eerste lezing over het voorstel betreffende het gebruik van uitheemse vissoorten heeft bereikt. De Commissie, de Raad en het Parlement zijn in staat geweest het snel en zonder grote juridische of inhoudelijke controverses met elkaar eens te worden.
Het akkoord bevat niet alleen een nauwkeurige definitie van "gesloten aquacultuurvoorziening”, maar geeft de bedrijven in de sector ook meer juridische duidelijkheid en, wat nog belangrijker is, verwijdert een deel van de administratieve rompslomp waar burgers spuugzat van zijn.
Ik ben ervan overtuigd dat administratieve formaliteiten tot het absolute minimum moeten worden beperkt. De Europese burgers moeten veel te veel bureaucratische rompslomp dulden, die de start of uitvoering van om het even welke activiteit enorm bemoeilijkt. Daarom zijn verslagen zoals wij vandaag behandelen, die een einde maken aan administratieve formaliteiten, niet alleen goed nieuws voor de aquacultuur, maar voor iedereen. Het beperken van administratieve formaliteiten is iets dat voortdurend moet worden nagestreefd.
Antolín Sánchez Presedo
(ES) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris Damanaki, ik wil stilstaan bij de verslagen van de rapporteurs Gróbarczyk en Ferreira. Ik feliciteer de rapporteurs met het feit dat zij erin zijn geslaagd om met de Raad in eerste lezing tot een akkoord te komen over de herziening van twee verordeningen waarmee het visserijbeleid in overeenstemming wordt gebracht met het Verdrag van Lissabon en waarin de Europese Unie zich nadrukkelijk verbindt aan een duurzaam beheer van de visbestanden en behoud van biodiversiteit.
Het verbod op "highgrading” en de beperkingen van de visserij op bot en tarbot in de Oostzee, zijn essentiële maatregelen voor een efficiënt en adequaat beheer van de visbestanden. Het is gepast om deze maatregelen blijvend op te nemen in de Verordening Technische Maatregelen voor deze wateren. Deze aanpak zou eventueel kunnen worden uitgebreid tot de overige communautaire wateren en deel kunnen uitmaken van het beleid tegen het overboord werpen van gevangen vis, dat bij de toekomstige hervorming van het gemeenschappelijk visserijbeleid zal worden ingevoerd.
Verder is het ook van wezenlijk belang dat de Europese Unie de definitie van en bedrijfsvoorwaarden voor gesloten aquacultuurvoorzieningen actualiseert, nadenkt over de wijze waarop de lijst van deze voorzieningen moet worden bekendgemaakt, en overeenkomstig het Verdrag van Lissabon de communautaire procedures vaststelt voor de ontwikkeling en implementatie van regels voor het voorkomen van verontreinigingen door activiteiten die onze ecosystemen kunnen aantasten.
Alain Cadec
(FR) Mijnheer de Voorzitter, Commissaris, geachte collega's, ik wilde allereerst onze collega's Bilbao, Gallagher, Gróbarczyk en Ferreira bedanken voor hun verslagen.
Ik wil mijn tevredenheid betuigen over het feit dat het Parlement zijn eerste lezing over de twee meerjarenplannen voor ansjovis en horsmakreel heeft afgerond. Sinds de goedkeuring van het Verdrag van Lissabon heeft het Parlement namelijk medebeslissingsbevoegdheid in deze kwesties.
Wat het ansjovisbestand betreft, ben ik zeer te spreken over de door de Commissie visserij goedgekeurde tekst, die streeft naar het duurzame beheer van een intensief beviste soort. Op grond van dit plan kunnen gezamenlijke beheersmaatregelen tussen de landen waar de visserijsector het sterkst ontwikkeld is.
Levend aas zal worden meegeteld in de quota, waardoor de vangsthoeveelheden op billijkere wijze kunnen worden gecontroleerd. Verder ben ik blij met de maatregelen voor controle en bewaking van deze visserijtak. De controleregeling voor vaartuigen moet absoluut dezelfde zijn tussen de verschillende lidstaten die het ansjovisbestand exploiteren.
Ik wil de heer Gallagher feliciteren met zijn verslag. Ik ben er vast van overtuigd dat wij het morgen zullen aannemen; het maakt de weg vrij voor de in maatschappelijk, economisch en ecologisch opzicht duurzame exploitatie van het horsmakreelbestand. Het plan voorziet in een nieuwe methode ter bepaling van de totaal toegestane vangsten, die de duurzaamheid van het bestand op lange termijn zal waarborgen. Daarnaast wil ik wijzen op het belang van het relatieve stabiliteitsbeginsel, waaraan ik bijzonder veel waarde hecht.
De rapporteurs benadrukken de noodzaak om bijvangst te beperken en wij kunnen dat alleen maar toejuichen. Net als mijn collega's betreur ik het daarentegen dat de Raad de nieuwe medebeslissingsbevoegdheid van het Parlement ten aanzien van langetermijnplannen betwist. Ik denk dat we dit probleem van rechtsgrondslag moeten oplossen, want het vertraagt de tenuitvoerlegging van de plannen, die essentieel is voor het behoud van de visstand en voor de organisatie van de visserij.
Ook moeten we de begrippen ambachtelijke visserij en industriële visserij eens en voor altijd afbakenen. Hierdoor kunnen we de hervorming van het gemeenschappelijk visserijbeleid op een degelijke en onwrikbare grondslag baseren. Dat is ook wat het verslag van de heer Gróbarczyk voorstelt, die ik wil bedanken voor zijn uitstekende werk. Anderzijds weten we dat een totaal verbod op bijvangst niet realistisch is. Ik hoop dat de Europese Commissie haar steun zal uitspreken voor de sector, die selectieve machines invoert en een economisch en ecologisch duurzame visserij mogelijk maakt
Guido Milana
(IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, vier verslagen zijn te veel om in één minuut te behandelen. Daarom feliciteer ik de drie andere rapporteurs en zal ik het verder alleen hebben over het verslag-Ferreira.
Het verdedigen van de principes van de biodiversiteit moet bindend zijn voor de handelingen van de Europese Unie op het gebied van visserij en aquacultuur. Het compromisamendement is de vrucht van goed werk onder leiding van de heer Ferreira die deze zorgen heel goed heeft begrepen.
We moeten geen vooroordelen hebben bij het streven naar strengere normen voor gekweekte vis, maar we moeten wel strikt zijn bij de controle en toepassing van de regelgeving die zo precies mogelijk dient te zijn om risico's van veranderingen in het milieuevenwicht te voorkomen.
Met het oog daarop is meer steun voor de biologische productie een keuze die garanties biedt en de biodiversiteit beschermt. Met die productiewijze kan de productie van autochtone soorten het meest tot haar recht komen.
Commissaris, ik hoop dat deze nieuwe maatregel voor de aquacultuur in het kader van de hervorming van het gemeenschappelijk visserijbeleid in één enkele vereenvoudigde verordening kan worden ondergebracht. Dat zou zaken veel gemakkelijker maken en ik hoop dat één enkele verordening voor de aquacultuur alle procedures nog verder kan vereenvoudigen.
Jarosław Leszek Wałęsa
(PL) Meneer de voorzitter, allereerst zou ik collega Gróbarczyk willen bedanken voor de samenwerking. Ik ben erg verheugd, dat het gelukt is om in de inhoud van het verslag een zeer wezenlijk punt op te nemen, dat de Commissie oproept om voorbereidingen te treffen voor een complex beheersplan met betrekking tot de platvissen in de wateren van de Oostzee.
Bij deze gelegenheid zou ik er de aandacht van de Commissaris op willen vestigen en willen opmerken, dat de Poolse autoriteiten al jaren geleden voorgesteld hebben om een totaal beheerssysteem voor de platvisbestanden in de Oostzee aan te nemen, maar dat tot op heden daarbij geen concrete resultaten zijn geboekt aan de zijde van de Europese Commissie.
We moeten een uniform systeem ontwikkelen voor beheer van de scholachtigen in het gehele gebied waar ze voorkomen. Deze vissoorten hebben een grote economische betekenis voor de Oostzeevissers, onder wie de Poolse, waardoor ze recht hebben op meer aandacht van de Europese instituties die verantwoordelijk zijn voor de visserij dan ze tot op heden hebben gekregen.
Brian Crowley
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik bedank de rapporteurs voor hun verslagen en met name de heer Gallagher. Tijdens dit debat bedacht ik mij onmiddellijk twee dingen. Ten eerste dat het hele concept van het creëren van een mogelijkheid om te voorzien in een splitsing binnen de TAC's (totaal toegestane vangsten) in één visserij uiterst onverantwoord is. Wij zouden ons hier fel tegen moeten verzetten.
Ten tweede, wat de kwestie van het overboord zetten van vis betreft, is dit misschien het moment om te kijken naar een mogelijke grijze markt voor deze vis. Het gaat hier om bijvangst van de normale visserij en waarom zouden we niet toestaan dat deze, in plaats van te worden teruggegooid in zee, aan land wordt gebracht en dat er wordt betaald voor de vangstkosten - niet een marktprijs, maar wel de kosten van de vangst. Dit kan worden gebruikt ter vervanging van de duizenden tonnen geïmporteerde vis, die onder andere afkomstig is uit het Verre Oosten, om andere markten binnen de Europese Unie te bedienen.
Dit kan een win-winsituatie zijn. Hierdoor kan het overboord zetten van vis worden gereduceerd en er ook voor worden gezorgd dat vissers geen waardevolle producten teruggooien in zee.
Nick Griffin
(EN) Mijnheer de Voorzitter, het is een goede zaak dat de EU probeert bedreigde visbestanden te beschermen, maar voordat we onszelf te veel op de borst kloppen over deze voorstellen, mogen we niet vergeten dat veel EU-visserijregels uit het verleden faliekante mislukkingen waren. De Britse wateren zijn onder het Europees visserijbeleid bijna leeggevist. De realiteit is dat de bescherming van visbestanden het beste kan worden overgelaten aan de lokale vissers en zeewetenschappers van de nationale overheid, en niet aan EU-bureaucraten.
Zij die werken op de ruïnes van de Britse visserijvloot hebben een simpel advies: schrap de quotasystemen, die leiden tot het overboord zetten van vis en highgrading, en vervang deze door vangstlimieten op basis van gewicht, zodat alle gevangen vis aan land wordt gebracht voor menselijke consumptie of verwerking in dier- en visvoer. We moeten het systeem van openlijk verhandelbare quota vervangen en er zo een stokje voor steken dat financiers, supermarkten en de superrijken speculeren in de bestaansmiddelen van vissers. Quota van iedere soort - en voor welke zee dan ook - zouden in handen moeten zijn van vissers uit havens met traditionele banden met de desbetreffende wateren en slechts verhandelbaar moeten zijn tussen vissers die evenzeer gerechtigd zijn om te vissen als gevolg van persoonlijke, familiaire en sociale banden.
Seán Kelly
(GA) Mijnheer de Voorzitter, ik ben geen kenner op dit gebied, maar ik kom uit een eilandstaat, en weet dat de visserij in heel Ierland erg belangrijk is voor de bevolking in de kuststreken.
(EN) De heer Gallagher, mijn geachte Ierse collega die niet alleen in Ierland, maar ook daarbuiten een autoriteit is op dit gebied, had een paar heel goede punten toen hij sprak over de nonsens van gedeelde quota voor twee aparte gebieden voor één visbestand. Mijn fractie, de Fractie van de Europese Volkspartij (Christendemocraten), houdt er een andere opvatting op na. Tegelijkertijd lijkt hetgeen de heer Gallagher zegt logisch te zijn, aangezien horsmakreel een migrerende soort is. Hierop wil ik dus graag een reactie van de commissaris: geen persoonlijke reactie, maar een op basis van wetenschappelijk bewijs. Verder ben ik het met de collega's eens wat betreft het overboord zetten van vis en ben ik er ook een voorstander van dat wij de aquacultuur veel verder ontwikkelen...
(GA) want in de toekomst zal er steeds meer vraag naar vis zijn, en ik hoop dat alle soorten vis voor iedereen verkrijgbaar zullen zijn.
Gerard Batten
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik heb de laatste tijd geprobeerd de kosten te bepalen van het gemeenschappelijk visserijbeleid voor de Britse economie. De beste schatting van alleen de verloren gegane vangst bedraagt ten minste 3,6 miljard Britse pond per jaar; de kosten van hogere voedselprijzen komen op circa 4,7 miljard Britse pond per jaar en die van subsidies, werkloosheid, verspilde middelen, administratieve rompslomp, enzovoorts, komen op rond de 2,8 miljard Britse pond per jaar. Dit vormt een totaal van meer dan 11,1 miljard Britse pond per jaar.
De visserijsector is verwoest. Sinds 1973 zijn 97 000 banen in de visserij en aanverwante industrieën verloren gegaan. De hieruit voortvloeiende economische en menselijke kosten zijn onmetelijk; de ecologische gevolgen van het gemeenschappelijk visserijbeleid rampzalig. Jaarlijks worden meer dan 880 000 dode vissen in de Noordzee gedumpt. De oplossing voor Groot-Brittannië is natuurlijk uit de Europese Unie te stappen, de controle over onze territoriale wateren terug te krijgen en een nieuw leven ingeblazen nationale visserij-industrie weer gezond te maken.
Ricardo Cortés Lastra
(ES) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, de ansjovisvisserij in de Golf van Biskaje is in 2005 door de slechte staat van de populatie gesloten. Het voorgestelde plan heeft tot doel een duurzame exploitatie te verzekeren door het vaststellen van quota aan de hand van wetenschappelijke criteria. Dit plan wordt door de sector gesteund, die behoefte heeft aan stabiliteit. Ik verzoek de Commissie haar voorstel in te trekken en rekening te houden met het initiatief van het Parlement.
Maria Damanaki
lid van de Commissie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik bedank de geachte Parlementsleden voor hun bijdragen. Het was voorwaar een interessant debat.
Ik wil om te beginnen reageren op de opmerkingen van mevrouw Fraga, namens de Fractie van de Europese Volkspartij (Christendemocraten) en andere Parlementsleden, over de institutionele problemen die we nu hebben, refererend aan het nieuwe institutionele klimaat in het kader van het Verdrag van Lissabon. Ik geef toe dat de uitvoering van het Verdrag van Lissabon een nieuw tijdperk heeft ingeluid en wij zouden ons hieraan willen aanpassen. Ik wil hierbij heel duidelijk zeggen dat de Commissie het idee begrijpt en steunt dat het Parlement iets te zeggen moet hebben in termen van de oogst: de rol van het langetermijnbeheersplan.
Wij vinden de Verdragen op dit punt bijzonder duidelijk. Dit is ons standpunt, maar zoals u weet, is er sprake van een reactie in de Raad. Een aantal lidstaten heeft erg heftig gereageerd, maar er is ook sprake van een algemene reactie op deze aanpak. Wij moeten in dezen een oplossing vinden omdat we anders niet kunnen overgaan tot de uitvoering van langetermijnbeheersplannen en deze, zoals u zult begrijpen, onze toekomst vormen. We kunnen niet doorgaan met een nieuw kortetermijnbeleid en al deze politieke deals die we gewend zijn.
We moeten dus een oplossing vinden om de situatie te deblokkeren. Ik ben van plan te proberen een uitweg te vinden door middel van een trilaterale bijeenkomst. Ik ga het Parlement en de Raad voorstellen dat wij allemaal samenkomen om ten minste een compromisoplossing te vinden, die er zo snel mogelijk moet komen omdat we zo niet verder kunnen gaan.
Alle langetermijnbeheersplannen zijn nu geblokkeerd en ik heb een aantal nieuwe voorstellen met betrekking tot enkele nieuwe beheersplannen, die bijzonder belangrijk zijn voor bijvoorbeeld zalm en pelagische bestanden. Dit zijn uiterst belangrijke langetermijnbeheersplannen. Zij zijn gereed en wij moeten nu een institutionele oplossing vinden voor deze bijzonder delicate problemen.
Wat de bijdragen van de andere fracties betreft, verwelkom ik die van de heer Arsenis, de heer Haglund en mevrouw Lövin namens hun fracties en ben ik het met hen eens dat wij langetermijnbeheersplannen en wetenschappelijk advies nodig hebben.
Ik begrijp de verzoeken van de visserij en de problemen van de visserijsector, waar ik heel duidelijk over wil zijn. Ik moet u echter zeggen dat wij nu een duidelijk voorbeeld van de situatie bespreken. Het ansjovisplan en het feit dat we deze visserij een aantal jaren hebben moeten stilleggen, is een duidelijk bewijs dat we niet verder kunnen gaan terwijl we wetenschappelijk advies negeren.
Ik begrijp de problemen en we moeten tot een synthese en een oplossing komen. Mijn idee - wat een van de hoofdthema's van de hervorming van ons visserijbeleid zal zijn - is dat we acht blijven slaan op wetenschappelijk advies en ook proberen een oplossing te vinden als dit advies niet duidelijk genoeg is en we onvoldoende gegevens hebben om ons een duidelijk oordeel te vormen.
Ook wil ik zeggen dat het verslag van de heer Gróbarczyk erg belangrijk is en dat technische maatregelen ter voorkoming van highgrading bijzonder belangrijk zijn voor ons beleid. Daarnaast onderstreep ik dat we een beleid inzake bot en platvis behoeven, zoals wij reeds hebben gezegd. Wij zijn van plan zo'n beleid op te zetten.
Er moet een bijzonder moedig beleid komen inzake het overboord zetten van vis, waaraan velen van u hebben gerefereerd. Ik denk niet dat wij het ons kunnen veroorloven dermate waardevolle vis terug te gooien in zee. Wij kunnen ons dit niet meer permitteren. Het was misschien een oplossing toen er in onze wateren volop vis was, maar nu hebben we echte problemen. Vis teruggooien in zee is geen optie.
We moeten in dezen dus een oplossing vinden en ik ben erg blij met voorstellen zoals het compenseren van vissers voor de vangstkosten in het geval van bijvangsten. We kunnen oplossingen vinden, maar via onze beleidshervorming moeten we het overboord zetten van vis uiteindelijk helemaal uitbannen. Natuurlijk moeten we alle hiertoe benodigde technische maatregelen in gedachten houden, maar deze kant moeten we op.
Een laatste opmerking over de aquacultuurproblemen. We moeten de lasten verlichten die in de aquacultuur obstakels opwerpen. Daar kan ik mij in vinden. Ik sluit mij aan bij de rapporteur en de heer Milana en anderen die hierover hebben gesproken.
Wat ik kan zeggen, is dat wij proberen dit te bewerkstelligen als onderdeel van de hervorming van ons gemeenschappelijk visserijbeleid. Ik herhaal bovendien dat we het wetenschappelijk onderzoek naar aquacultuursoorten zullen opschroeven omdat we echt zullen moeten overgaan tot de massaproductie van deze aquacultuurproducten als we werkelijk willen dat aquacultuur een alternatief vormt voor onze visserijsector.
Izaskun Bilbao Barandica
rapporteur. - (ES) Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen had ik graag van de commissaris een duidelijk antwoord gehad op de vraag of zij voornemens is toe te geven aan de vordering van de Raad wanneer zij nu erkent - en voor die erkentenis ben ik haar dankbaar - dat de lidstaten moeite hebben met het aanvaarden van de bevoegdheden die het Verdrag van Lissabon aan het Parlement heeft toegekend.
De Commissie visserij heeft voor de tweede keer gestemd en de Europese Commissie niet gevraagd het voorstel in te trekken. Ik vraag u nu om antwoord te geven op de vraag of u wel of niet aan de vordering van de Raad gaat toegeven.
De sector heeft dit plan nodig. De sector heeft zich verantwoord gedragen en meer dan twee jaar met de wetenschappelijke instellingen en de Commissie gewerkt aan het formuleren van de exploitatieregel en het opnemen van die regel in het voorstel. Wij praten hier over een betrouwbare sector die, na vijf jaar stilstand - laten wij niet vergeten dat de sector zelf om het stoppen van de visserijactiviteiten vroeg - vorig jaar zevenduizend ton mocht vissen; die elke dag een vangstquotum vaststelde om ondanks de kleine hoeveelheid vis die het mocht vangen, dat toch zo rendabel mogelijk te doen; en die uit eigen beweging besloot de visserijactiviteiten te staken omdat het vastgestelde maximum was bereikt en de Commissie daarvan in kennis stelde.
Dat is de sector die wij hebben. Een sector die ons keer op keer heeft gevraagd om een besluit te nemen, om transparant te zijn, en die op een serieuze en vastberaden manier aan de totstandkoming van dit broodnodige plan heeft meegewerkt - en dat weet ik uit eigen ervaring.
De goedkeuring van dit plan heeft tot gevolg dat de hoogte van quota en van de TAC niet langer het onderwerp is van schimmige politieke besluitvorming - waarbij je vaak niet weet op basis waarvan een besluit is genomen. Wij leven nu al vele jaren met dit volslagen gebrek aan transparantie. Dat is niet meer van deze tijd. De Europese burger verdient dat ook niet, en zeker niet de sector, die heeft laten zien verantwoordelijkheidsgevoel te hebben.
Gelukkig blijkt uit het laatste rapport van AZTI (Baskische wetenschappelijke instelling) en uit de resultaten van het onderzoek "Juvena”, dat er volgend jaar veel meer ansjovis is. Maar ik had graag een duidelijker antwoord van de commissaris.
Pat the Cope Gallagher
rapporteur. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik bedank de commissaris en collega's voor hun bijdragen, alsmede de schaduwrapporteurs, het secretariaat van de Commissie visserij, de Raad, de Commissie, de beleidsadviseur van mijn fractie en natuurlijk mijn eigen adviseur.
Ik begrijp dat de Raad op technisch niveau verdeeld is over de vraag of de beslissing over de oogstcontroleregeling uitsluitend aan hem zou moeten toevallen. Ook begrijp ik dat de 27 ministers dit volledige dossier nog moeten bespreken en deze kwestie in het bijzonder. Ik hoop dat het gezond verstand zal zegevieren.
Wat betreft de bedenkingen van de commissaris bij het aantal van circa vijfduizend ton, wil ik u zeggen, commissaris, dat dit een pragmatische oplossing was. Wij zijn nu al ruim een jaar met dit dossier bezig en het was een manier om er schot in te brengen. Ik ben van mening dat we soms pragmatisch moeten zijn om een probleem op te lossen.
Tegen de leden van de Fractie van de Progressieve Alliantie van Socialisten en Democraten in het Europees Parlement wil ik zeggen dat er geen enkele ambiguïteit is omtrent mijn standpunt met betrekking tot uw amendement. Ik zal zeker aanbevelen dat wij dit steunen. Wat betreft het voorstel van de Fractie van de Europese Volkspartij (Christendemocraten), denk ik dat deze fractie hierover zou moeten nadenken. Ik heb terdege rekening gehouden met haar kanttekeningen en wel in amendement 7, dat de Golf van Biskaje betreft. Het gaat over kleinschalige visserij en historische rechten.
Iedereen die dit steunt, moet bedenken dat er nog veel meer verslagen zullen volgen in het Parlement. Als u nu iets steunt dat verkeerd is, kan het heel goed zijn dat u - als u consequent wilt zijn - ook in de toekomst iets zult moeten steunen dat verkeerd is. Vanuit wetenschappelijk oogpunt is het volstrekt verkeerd om een totaal toegestane vangst (TAC) te splitsen en dat is niet slechts mijn persoonlijke mening. Als we dit nu doen, zullen we het in de toekomst wellicht moeten doen in een visserij op één visbestand. Meerjarenplannen zijn van essentieel belang om de sector in staat te stellen vooruit te plannen. Hopelijk zal het gezond verstand morgen zegevieren en zullen we een verslag produceren waar we voor kunnen staan.
Marek Józef Gróbarczyk
rapporteur. - (PL) Graag zou ik nogmaals mijn dank willen uitspreken aan alle schaduwrapporteurs, in het bijzonder de hier aanwezige - mevrouw Ulrike Rodust, de heren Kuhn en Ferreira, en ook voor de warme en welwillende woorden die over mijn verslag zijn gesproken mijn dank aan de heren Kuhn en Alain Cadec. Hartelijk dank!
Tevens hoop ik, dat dit verslag een voortzetting zal worden van de tot nu toe aangenomen oplossingen en bovenal het begin van het werken aan regionalisering. Regionalisering is ons doel en ons streven bij het gemeenschappelijk visserijbeleid. Regionalisering gaat de facto het succes bepalen van het toekomstige gemeenschappelijk visserijbeleid.
João Ferreira
rapporteur. - (PT) Mijnheer de Voorzitter, ik zou iedereen willen bedanken voor zijn commentaar op mijn verslag, en in mijn repliek zou ik een aantal opmerkingen willen maken over het meerjarenplan voor horsmakreel en over het amendement dat ik namens de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links heb ingediend op het verslag van de heer Gallagher.
Het doel van dit amendement, dat met amendement 7 van de rapporteur niet volledig wordt gegarandeerd, is de specifieke kenmerken van de verschillende vloten duidelijk te maken en aan te geven dat met deze specifieke kenmerken en met de eindbestemming van de vis rekening moet worden gehouden bij het vaststellen van de totaal toegestane vangsten (TAC's). De kleine ambachtelijke kustvisserij heeft andere specifieke kenmerken dan de industriële visserij. Die kenmerken zijn van economische en sociale aard, maar ook van andere aard. Bij het vaststellen van beperkingen voor de visserijinspanning dienen visserijactiviteiten die gericht zijn op de voorziening van de bevolking met verse vis niet over een kam geschoren te worden met industriële visserijactiviteiten die gericht zijn op de verwerking van vis.
Wat betreft de verschillende vissersvloten en de technische kwestie die werd opgeworpen deel ik ook het standpunt van de rapporteur. We hebben het hier over hetzelfde bestand dat zich, zoals gezegd, in verschillende vangstzones ontwikkelt. De ambachtelijke kustvisserij speelt zich hoofdzakelijk af in een bepaalde zone en de industriële visserij in een andere. We hebben het hier dus over duidelijk afgebakende gebieden en daarmee is ons inziens verenigbaar dat met het oog op een rationeel beheer van het bestand het vaststellen van de TAC's is aangepast aan deze verschillende vangstzones. Sterker nog, dat is volgens ons zelfs noodzakelijk. Zoals hier al is gezegd, moet een rationeel beheer van de bestanden natuurlijk rekening houden met ecologische en biologische aspecten maar ook met economische en sociale overwegingen. Daarom mogen zaken die verschillend zijn niet op dezelfde manier behandeld worden.
De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen plaats (dinsdag 23 november 2010).
Schriftelijke verklaringen (artikel 149)
Robert Dušek
schriftelijk. - (CS) In het verslag over het verbod op highgrading en de beperking van de visserij op bot en tarbot in de Oostzee, de Belten en de Sont wordt gepleit voor nieuwe regels voor de visserij in dit gebied. De Oostzee heeft de status van Bijzonder Kwetsbaar Zeegebied (PSSA) en is een van de kostbaarste en tegelijkertijd ook een van de meest kwetsbare mariene ecosystemen van onze planeet. Ik sluit mij dan ook volledig aan bij de rapporteur als hij zegt dat het absoluut noodzakelijk is om - en dit overigens niet alleen hier - de industriële visvangst af te schaffen. Alleen door middel van een economisch en ecologisch evenwichtige visserij waarbij gebruik gemaakt wordt van de juiste visvangstmethodes kunnen we de visvangst en de huidige veelheid aan vissoorten duurzaam voor de komende generaties bewaren. Als gevolg van de klimaatveranderingen is er ook in de Oostzee sprake van een enorme verschuiving van de visstand. Dit maakt het nodig regelmatig opnieuw te bekijken waar de beschermde zeegebieden exact liggen moeten. Verder is het noodzakelijk dat vissers met wettelijke middelen worden aangemoedigd om gebruik te maken van de naar de huidige stand der techniek meest selectieve vangstsystemen, zodat er niet meer zulke enorme hoeveelheden ondermaatse vis en niet beoogde vissoorten uit het water worden gehaald en dood weer overboord worden geworpen. Daar dient het bij de hervorming van het gemeenschappelijk visserijbeleid in 2011 vooral om te gaan. Ik zal mij daar uiterst hard voor maken.
