Goedkeuring van de notulen van de vorige vergadering
De Voorzitter
De notulen van de vergadering van gisteren zijn rondgedeeld.
Geen bezwaren?

Miller
Mijnheer de Voorzitter, ik heb een opmerking over de notulen van gisteren en over iets wat daar niet in staat. Gisteravond heb ik twee kwesties aan de orde gesteld. De eerste betrof het succes van Euro 2000. De tweede ging over de vraag of de heer Helmer zich wel of niet aansloot bij mijn gelukwensen aan het adres van hare majesteit koningin Elizabeth II met het feit dat zij voorstander is van het invoeren van de euro in het Verenigd Koninkrijk. Dat laatste is niet in de notulen opgenomen. Zou u ervoor kunnen zorgen dat dat alsnog gebeurt?

Haarder
­ (DA) Mijnheer de Voorzitter, een groot aantal leden kon gisteren niet aanwezig zijn door de gebrekkige luchtvaartverbindingen. Ik kan u meedelen dat 25 noordse leden en tolken 10 tot 20 uur onderweg waren naar Straatsburg. Ik hoop dat u onze Franse Voorzitter daarvan op de hoogte zult brengen en dat u haar tevens zult zeggen dat dit bijna niet uit te houden is en dat wij het moe zijn hier in Straatsburg te moeten vergaderen. Ik verzoek de Voorzitter contact op te nemen met Air France, de overnemer van de luchtvaartmaatschappij die gisteren haar vlucht afgelastte. Ik verzoek haar Air France te willen vragen deze route te behouden en de vluchten stipt uit te voeren, zodat wij het eeuwig probleem dat we hebben om deze vergaderingen op tijd te kunnen bijwonen, kunnen vermijden. Ideaal zou natuurlijk zijn dat wij niet meer naar Straatsburg hoefden te komen, maar dat is een totaal andere kwestie, mijnheer de Voorzitter.

De Voorzitter
Mijnheer Haarder, ik neem uiteraard terdege nota van uw opmerkingen. U hebt ongetwijfeld in veel van uw dossiers kunnen lezen dat de Franse regering versneld een onderzoek laat uitvoeren. U zult tijdens dit onderzoek gevraagd worden aan te geven welke problemen u ondervindt om Straatsburg per vliegtuig te bereiken.
Ik weet dat veel collega's hier problemen hebben gehad. Ik wil hier echter duidelijk aangeven dat ik in mijn hoedanigheid van Voorzitter in dit Parlement niet Frankrijk, maar Europa vertegenwoordig.

Matikainen-Kallström
Mijnheer de Voorzitter, ik wil nog even op deze kwestie doorgaan. Vanwege het luchtverkeer waren velen niet in staat hier op tijd te komen. Zelf was ik wel op tijd, maar kon ik de presentielijst niet vinden en ik hoop dat dat in de notulen van vandaag wordt opgenomen.

Frahm
­ (DA) Mijnheer de Voorzitter, ook ik zat op die bewuste vlucht van gisteren. Ik was twaalf uur onderweg naar Straatsburg. Bovendien had ik moeite nog een plaats op een vlucht te krijgen. Het is onaanvaardbaar dat men zich als parlementslid moet bezighouden met zulke beslommeringen als de organisatie van de reis naar de arbeidsplaats en het zoeken naar een plaats voor overnachting. Deze tijd zouden wij nuttiger kunnen besteden aan politieke werkzaamheden of aan ontmoetingen met onze kiezers. Wie niet het geluk heeft hier in Straatsburg de lotto te winnen of een vaste hotelkamer te hebben, moet zich elke keer weer afvragen waar nog een bed vrij is en met welke middelen het hotel in het centrum bereikbaar is, enzovoort. Als dit Parlement in de toekomst hier wil blijven vergaderen, moet deze situatie beter geregeld worden. Ik wend mij tot u als Fransman, ook al weet ik dat uw nationaliteit er in uw hoedanigheid van Voorzitter niet toe doet, omdat Frankrijk momenteel voorzitter is en het, voorzover ik weet, belangrijk is voor Frankrijk dat het Parlement in Straatsburg blijft. Ik verzoek u de Franse president in te lichten over de onmogelijke werkomstandigheden waarmee wij te maken krijgen, omdat het Parlement in Straatsburg vergadert.

Blak
­ (DA) Mijnheer de Voorzitter, ik wil alleen maar zeggen dat ik de Franse luchtvaartmaatschappij na elf jaar lidmaatschap van dit Parlement begon te kennen en dat ik nu met een andere maatschappij vlieg, zodat ik op tijd in Straatsburg ben.

Seppänen
Mijnheer de Voorzitter, ik begrijp onze Deense collega's in deze kwestie van de vliegverbindingen. Gisteren was werkelijk rampzalig, maar ik wijs u er ook op dat toen de problemen voor de Denen begonnen, ik al vijf uur onderweg naar Straatsburg was. Ik kom van een Europese hoofdstad naar Straatsburg, via de kortst mogelijke route met een tussenlanding in een andere Europese hoofdstad. De reis van de hoofdstad naar Straatsburg duurde 14 uur. Ik heb bij alle stemmingen in het Parlement voor Straatsburg en ook voor de vrijdag gestemd, maar dit kan zo niet langer duren. Langzamerhand hel ik over tot het standpunt dat wij in Brussel moeten vergaderen. De reis daarheen duurt namelijk geen 14 uur.

De Voorzitter
Waarde collega's, u opmerkingen zijn geheel terecht. Ik zal de bevoegde diensten ervan op de hoogte stellen.
De lijst met verzoeken om spreektijd op mijn bureau neemt zienderogen toe. Ik hoop dat ze niet alleen op de vluchten naar Straatsburg betrekking hebben, want we hebben deze ochtend veel werk te verzetten.

Evans, Robert
Mijnheer de Voorzitter, dit heeft helemaal niets met vliegtuigen te maken, hoewel ik wel nader op de vluchten in zou kunnen gaan als u daar prijs op stelt.
Mijn opmerking betreft deels een motie van orde en deels de notulen van gisteren. Zoals u weet, namen de eerste dertien onderwerpen op de agenda van gisteren bijna een heel uur in beslag. Daarna hadden wij het voorrecht de premier van Portugal te mogen aanhoren. Op het moment dat de premier aan het woord was, stond echter ongeveer de helft van de leden van dit Huis op en vertrok. Het zou best kunnen dat zij naar een andere vergadering of iets dergelijks moesten, maar het getuigt van erg weinig respect als mensen vertrekken terwijl de premier aan het woord is. Ik zou u dan ook willen vragen om de fracties en het Parlement te verzoeken ervoor te zorgen dat er geen andere vergaderingen gepland staan op het moment dat staatshoofden of regeringsleiders in dit Parlement worden verwacht, zodat mensen ook geen aanleiding hebben om te vertrekken.

De Voorzitter
Wij zullen de fractievoorzitters op de hoogte stellen van uw opmerkingen. Over enkele minuten zullen we overigens kunnen constateren of uw boodschap ter harte wordt genomen.

Plooij-Van Gorsel
Voorzitter, ik wilde u graag even wijzen op de toelatingsprocedure voor bezoekers in Brussel. Ik kan u zeggen dat op dit moment, als wij bezoekers krijgen in Brussel, deze worden binnengelaten en zich moeten identificeren, vervolgens wordt echter hun paspoort ingenomen bij de balie. Ik kan u zeggen, ik vind dat een rare procedure. Waarom moet iemand die bij ons op bezoek komt, één van onze burgers, zijn paspoort afgeven. Die worden vervolgens in een bak gegooid en als je uit het Parlement wilt, moet je een kwartier wachten voor je je paspoort terug krijgt. Ik zou u willen vragen wat hier de reden van is? Als iemand zich toch geïdentificeerd heeft dan is dat toch voldoende. Dan hoeft toch het paspoort of het rijbewijs niet te worden ingenomen. Ik zou u willen vragen, Voorzitter, om de toelatingsprocedure in Brussel gewoon weer te maken zoals die was: identificatie, een badge maken en de mensen toelaten.

De Voorzitter
Waarde collega, de beste oplossing voor dit probleem is om het direct aan de quaestoren voor te leggen. Ik zal er uiteraard op toezien dat dit gebeurt.

Katiforis
­ (EL) Mijnheer de Voorzitter, ik wil kort de aandacht van het Parlement vestigen op hetgeen momenteel op Cyprus gebeurt. De Turkse wachtposten zijn verplaatst en bevinden zich nu binnen de neutrale zone. Daardoor hinderen zij de bewegingen van de strijdmacht van de Verenigde Naties en hebben zij een Grieks dorp geïsoleerd. Turkije is kandidaat-land en zou toch via de Turks-Cyprioten blijk moeten geven van meer bereidheid tot eerbiediging van de in Helsinki aangegane verbintenissen. De situatie kan heel gevaarlijk worden en ik vraag derhalve om steun van het Parlement en van met name de Britse regering, die speciale verplichtingen heeft op Cyprus.

Giannakou-Koutsikou
­ (EL) Mijnheer de Voorzitter, ik wil het woord voeren over hetzelfde thema. U weet dat de derde gespreksronde tussen de twee gemeenschappen op til is. Ofschoon de Grieks-Cyprioten absoluut niet van plan zijn verstek te laten gaan bij deze derde gespreksronde, dringen de Turks­Cyprioten door tot de neutrale zone en veroorzaken aldus eveneens een probleem voor de Verenigde Naties. Ik wil het Europees Parlement via zijn Voorzitter verzoeken een brief te sturen aan de secretaris-generaal van de Verenigde Naties, de heer Kofi Annan, en dit vraagstuk eveneens onder de aandacht te brengen van Turkije. Turkije is kandidaat-land en zet in feite de Turks-Cyprioten tot dergelijke activiteiten aan of duldt dergelijke activiteiten.
De toenadering van Turkije tot Europa kan niet worden voortgezet als Turkije zich op een dergelijk manier gedraagt. Laten wij als Europees Parlement deze duidelijke boodschap sturen.

Alyssandrakis
­ (EL) Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil het woord voeren over hetzelfde vraagstuk en de provocerende actie van het bezettingsleger op Cyprus aan de kaak stellen. Het lijdt geen twijfel dat het beleid van de Europese Unie jegens Turkije dit land in staat stelt alle remmen los te gooien. Dit beleid beloont in feite dergelijke provocerende acties. Turkije wordt steeds doldriester, mede ook dankzij de recente verklaringen van de heer Verheugen over de rol van de Cyprische strijdkrachten en de aanpak van de kwestie Cyprus door de G7. Als dit zo door gaat, moeten wij ons grote zorgen maken over de toekomst van Cyprus.

Korakas
­ (EL) Mijnheer de Voorzitter, ik wilde u met betrekking tot hetzelfde thema slechts mededelen dat de Turkse strijdkrachten 300 meter in de groene zone zijn binnengedrongen, in een gebied naast de Britse legerbasis op Cyprus. Zij hebben dit onder het welwillend oog van onder andere ook de Engelsen gedaan. De heer Alyssandrakis heeft gelijk. Deze provocatie is het gevolg van een reeks feiten waardoor Denktash en het Turks regime alle remmen hebben kunnen losgooien. Zo erkent men met de conclusies van Helsinki in feite de invasie en de bezetting van 38% van Cyprus. Men zegt daarin immers dat de oplossing van het Cyprisch vraagstuk geen voorwaarde is voor toetreding van Cyprus tot de Europese Unie. Verder stapt de G7 - waarin ook leden van de Unie zitting hebben - in zijn verklaring af van de resoluties van de VN als kader voor een oplossing. Ook de heer Verheugen heeft met zijn verklaringen bijgedragen aan de erkenning van de tweedeling op Cyprus. Hij heeft immers verklaard dat er geen probleem is en het vrije gedeelte van Cyprus in de Europese Unie zal worden opgenomen.
Mijn vraag luidt dan ook, mijnheer de Voorzitter, wat het Europees Parlement kan doen om de Turkse strijdkrachten te dwingen onmiddellijk terug te keren naar hun vorige positie en een eind te maken aan de bezetting van de door hen ingenomen 300 meter. Ook vraag ik wat het Europees Parlement kan doen om Cyprus van dit bezettingsleger te bevrijden.

Camre
­ (DA) Mijnheer de Voorzitter, ik neem het woord in verband met de Cyprus-kwestie, omdat ik van oordeel ben dat het niet altijd onze Griekse collega' s alleen hoeven te zijn die dit probleem, dat nu al sinds 1974 bestaat, naar voren brengen. Het is onaanvaardbaar dat een kandidaat-land waarmee reeds over pretoetreding onderhandeld is, nu al 27 jaar lang 40% van Cyprus bezet houdt. Ik denk dat het Parlement zijn standpunt over dit probleem moet formuleren en Turkije duidelijk moet maken dat de voortdurende inbreuken - op dit ogenblik gaat het over de overschrijding van de groene grens - zullen leiden tot de onmiddellijke stopzetting van de onderhandelingen over toetreding tot de Unie.

De Voorzitter
Hartelijk dank, waarde collega. Ik wil graag nog een opmerking maken. Bij de goedkeuring van de notulen zijn er iedere keer weer collega's die een politiek debat op gang trachten te brengen. Ze verlaten echter de zaal als de op de agenda ingeschreven debatten daadwerkelijk beginnen. Wellicht dient de wijze waarop de debatten hier worden gevoerd, te worden herzien.
(De notulen worden goedgekeurd)

Kwijting 1998
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende verslagen:
A5-0190/2000 van mevrouw Stauner, namens de Commissie begrotingscontrole, over het uitstel aan de Commissie voor de uitvoering van de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen voor het begrotingsjaar 1998 (SEC(1999) 412 - C5-0006/1999 - 1999/2050(DEC));
A5-0167/2000 van mevrouw Rühle, namens de Commissie begrotingscontrole, over het verlenen van kwijting aan de Commissie voor het financieel beheer van het zesde, zevende en achtste Europees Ontwikkelingsfonds in het begrotingsjaar 1998 (COM(1999) 227 ­ C5-0003/1999 - 1999/2004(DEC));
A5-0189/2000 van de heer Kuhne, namens de Commissie begrotingscontrole, over het verlenen van kwijting voor de uitvoering van de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen voor het begrotingsjaar 1998 Afdeling I - Europees Parlement / Bijlage Ombudsman (SEC(1999) 414 - C5-0008/1999 - 1999/2051 (DEC)).

Stauner
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, op 6 juli nemen wij in de plenaire vergadering een besluit over de kwijting aan de Commissie voor het begrotingsjaar 1998. Toen de nieuwe Commissie van de heer Prodi bijna een jaar geleden haar werkzaamheden aanvatte, verklaarde ze geen enkele fraude met het geld van de Europese belastingbetaler te zullen dulden. Dit is dan ook een bijzonder belangrijke kwijting.
De Commissie kan nu voor het eerst laten zien hoezeer het haar daarmee ernst is. De kwijting voor de begroting 1998 werd op 13 april 2000 door het Parlement uitgesteld. Tegelijkertijd stelde het Parlement zeventien voorwaarden waaraan de Commissie tegen 15 mei moest voldoen. Die voorwaarden stemden overeen met de eisen in het verslag van de Rekenkamer, zoals bijvoorbeeld de verplichting om eindelijk naar een positieve betrouwbaarheidsverklaring te streven.
De Rekenkamer heeft voor 1998 voor de vijfde achtereenvolgende maal geweigerd te bevestigen dat de Commissie zorgvuldig en spaarzaam met de financiële middelen is omgegaan. Verder werden maatregelen geëist om de drie grootste gevallen van fraude - Fléchard, ECHO en MED - aan te pakken en te bestraffen. De Rekenkamer had ook kritiek op het getalm van de Commissie om documenten en gegevens voor te leggen en op het gebrek aan transparantie en onafhankelijkheid in de tuchtprocedure. De Commissie heeft binnen de gestelde termijn tenminste aan een deel van de voorwaarden voldaan en met de vervanging van de secretaris-generaal van de Commissie een nieuwe start genomen. Daarom stel ik in mijn verslag voor kwijting te verlenen, maar vraag ik de Commissie ook de bedragen in de zaken Fléchard en ECHO, samen ongeveer 17 miljoen euro, terug te vorderen.
De zaak-Fléchard mag bovendien niet worden gesloten. Door het advies van de Rekenkamer van eind mei is de situatie immers veranderd. Op 27 juni van dit jaar heeft een meerderheid in de Commissie begrotingscontrole de eis verworpen om het geld terug te vorderen. Als de plenaire vergadering dat niet ongedaan maakt, is dat geld voor de EU verloren.
Alleen al die vaststelling moet volstaan om de Commissie ertoe te bewegen de gelden terug te vorderen. Bovendien zou dat in de zaak-Fléchard zeer eenvoudig zijn. De Commissie staat met die firma blijkbaar immers nog altijd op goede voet. De voor begroting bevoegde commissaris deelde op 15 juni mee dat tot 1996 nog drie andere contracten met Fléchard werden gesloten. Mijn vraag naar de omvang van de subsidies die Fléchard voor de export naar derde landen heeft gekregen, heeft ze nog niet beantwoord.
Mevrouw de commissaris, ik vraag het u daarom opnieuw: is het juist dat de firma Fléchard alleen al aan uitvoerrestituties in 1996 ongeveer 29 miljoen, in 1997 105 miljoen en in 1998 72 miljoen Franse frank heeft gekregen? Waarom hebt u ons daarvan niet vroeger op de hoogte gebracht? Wilt u niet met ons samenwerken of hebben uw eigen medewerkers u niet ingelicht? In de Frankfurter Allgemeine Zeitung heb ik vanmorgen gelezen dat u in de zaak-Fléchard een brief aan de vroegere voor begroting bevoegde commissaris, de heer Schmidhuber, hebt geschreven. Ik weet zeker dat u snel een antwoord zult krijgen.
Mevrouw Schreyer, ik had graag van u, en niet van de pers, vernomen wanneer u op mijn vraag zult antwoorden. Wanneer geeft u ons de cijfers die u de Commissie begrotingscontrole al meer dan een maand geleden hebt beloofd? Blijft u erbij dat er toen geen enkele aanwijzing was dat er met de firma Fléchard problemen waren, hoewel de heer Schmidhuber toen die vraag aan de orde heeft gesteld? Hebt u de heer Lamy, uw collega in de Commissie, gevraagd waarom op de vergadering van 7 januari 1994 op zijn kabinet geen vertegenwoordiger van de heer Schmidhuber was uitgenodigd? Ik heb dat de heer Lamy schriftelijk gevraagd. Ik heb geen antwoord gekregen.
Mevrouw Schreyer, ik verwacht dat u mijn vragen beantwoordt, zoals u bijvoorbeeld ook die van mevrouw Morgan hebt beantwoord. Op 23 juni heeft zij immers een uitvoerig antwoord op haar vragen gekregen. Of hanteert u verschillende normen bij het beantwoorden van brieven van afgevaardigden?
Dwarsliggen en sussen is geen goede strategie. Niet alleen de Europese burger vraagt zich terecht af voor wie dat goed is. Wij verwachten dat u werk maakt van de beloofde wijziging van de tuchtprocedure en de hervorming van de interne financiële controle. Dat mag er echter niet toe leiden dat de financiële controle door decentralisering de facto wordt afgeschaft.
Voor het begrotingsjaar 1998 wordt aanbevolen de Commissie kwijting te verlenen. Deze kwijting legt de Commissie echter een grote verantwoordelijkheid op. Ik kan alleen maar hopen dat u dit nieuwe bewijs van vertrouwen van het Parlement naar waarde schat.

Rühle
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik beveel u aan de Commissie kwijting te verlenen voor de uitvoering van de begroting van het zesde, zevende en achtste Europees Ontwikkelingsfonds in het begrotingsjaar 1998. Over deze kwijting werd vooraf druk gespeculeerd. Ik wil nogmaals benadrukken dat ikzelf en een zeer grote meerderheid in de Commissie begrotingscontrole nooit een krachtmeting met de Commissie zijn willen aangaan en dat wij de Commissie niet hebben willen verzwakken.
Wij hebben altijd erkend dat de huidige Commissie alleen tot op zekere hoogte voor fouten uit het verleden verantwoordelijk kan worden gesteld. Tenslotte vatte de huidige Commissie pas in de zomer van 1999 haar werkzaamheden aan en hebben wij het nu over het begrotingsjaar 1998. Anderzijds is deze kwijting wel een test voor de bereidheid van de Commissie om hervormingen uit te voeren en voor de mate waarin dat mogelijk is. De Commissie moet ook in de ogen van het publiek de kans krijgen om te bewijzen dat ze in staat is wanbeheer te bestrijden en daar binnen een redelijke termijn een einde aan te maken.
Dat was wat wij in april van dit jaar met ons voorstel voor uitstel en ons verzoek om een actieplan voor ogen hadden. Wij wachtten op een duidelijk signaal dat de Commissie naar een grotere verantwoordelijkheid en een beter beheer streefde. De externe hulp van de EU is immers van zeer groot belang. Ongeveer 55% van alle ontwikkelingshulp wereldwijd komt daarvandaan. Ik kan dat actieplan nu beoordelen. De samenwerking met de Commissie vanaf april van dit jaar en het actieplan hebben de hervormingen binnen de Commissie bespoedigd.
Wat het Ontwikkelingsfonds betreft, wilden de Commissie en haar ambtenaren graag meewerken. Wij kunnen de plenaire vergadering dan ook oprecht aanbevelen kwijting te verlenen. Uit de fouten uit het verleden werden immers de nodige conclusies getrokken. Ik wil dan ook nogmaals benadrukken dat het goed is dat wij de kwijting hebben uitgesteld.
Inmiddels hebben ook commissarissen openlijk toegegeven dat er op dit gebied grote problemen waren. Op 15 mei van dit jaar bijvoorbeeld verklaarde de heer Nielson, lid van de Commissie, tegenover de Financial Times dat de machinerie van de Commissie nooit was opgezet om ontwikkelingshulp te verlenen, maar om richtlijnen en verordeningen uit te vaardigen, over de handel te onderhandelen en de politieke betrekkingen tussen de landen van de Europese Unie eenvoudiger te maken. Voor ontwikkelingshulp is ze niet geschikt.
Op 16 mei van dit jaar deelde de heer Patten de plenaire vergadering mee dat momenteel meer dan 21 miljard euro aan steun is vastgelegd. Er is dus een zeer grote kloof tussen de betalingen en de vastleggingen. Het gaat om een beschamend groot bedrag. De Commissie wil, met het oog op een beter beheer, op dat gebied de delegaties en, indien mogelijk, ook de nationale instanties meer verantwoordelijkheid geven.
Ik wil nogmaals benadrukken dat ons actieplan op dit terrein zeer nuttig is. Het maakt het ons - Parlement en Commissie - mogelijk tezamen een grotere verantwoordelijkheid op ons te nemen en voor een beter beheer te zorgen. Het Parlement moet in toekomstige onderhandelingen over de begroting echter van meet af aan meer verantwoordelijkheid op zich nemen. Het moet op dat gebied dus ook beter plannen en zijn verantwoordelijkheid niet beperken tot de goedkeuring van de begroting en de controle op het begrotingsjaar.
Wij moeten op alle gebieden voor monitoring zorgen, om problemen als in 1998 te voorkomen. Wij hebben daarvoor goede voorwaarden gecreëerd.
Ik wijs er daarom nogmaals op dat wij in de Commissie begrotingscontrole om de zes maanden een verslag van de Commissie verwachten. Dat werd ons al beloofd. Wij verwachten ook dat wij, op grond van die nauwe samenwerking, in het begrotingsjaar 1999 en zeker in het begrotingsjaar 2000, een vereenvoudigde procedure zullen kunnen volgen en niet meer naar uitstel moeten grijpen om druk uit te oefenen. Toch wil ik namens de Commissie begrotingscontrole zeggen dat dit uitstel een belangrijke stap was om tezamen de verantwoordelijkheid voor de begroting op ons te nemen en duidelijk te maken dat wij de Europese instellingen willen versterken, om de Europese belastingbetaler te laten zien dat het geld op Europees niveau goed wordt gebruikt, dat wij de gelden op verantwoorde manier besteden en de Commissie naar behoren controleren.
Tenslotte wil ik nog zeggen dat het debat over de begroting en begrotingscontrole de Europese instellingen moet versterken en niet mag verzwakken. De Commissie begrotingscontrole moet zich in de toekomst dan ook veel meer op de grote lijnen toeleggen en minder in detail treden. In dat opzicht kunnen wij goed met de Commissie samenwerken.

Kuhne
Mijnheer de Voorzitter, in tegenstelling tot de kwijting aan de Commissie in april hebben wij de kwijting in verband met het Parlement niet alleen uitgesteld, maar hebben wij met betrekking tot de bekende tekortkomingen concrete, ten dele aan termijnen verbonden voorwaarden gesteld. Daarom moesten wij voor dit verslag alleen nog paragraaf 33 van de resolutie van april afwerken, waarin wij meer informatie vroegen. Als rapporteur vind ik dat, in het belang van een goede kwijtingprocedure, van verslagen over de kwijting geen gebruikt mag worden gemaakt om nog snel extra wensen te vervullen. Kerstmis is pas over zes maanden. Wij moeten ons dan ook toespitsen op wat wij echt hebben gevraagd. De tekst van 14 april en de tekst die voorligt, moeten samen worden gelezen als bijdrage aan de hervorming van het Parlement.
Wat waren de grootste tekortkomingen? In de eerste plaats waren er te veel zogenaamde rechtstreeks gegunde of onderhandse opdrachten. Dat is gevaarlijk, omdat dan niet wordt onderzocht of de prijzen elders niet gunstiger zijn. Wij stellen vast dat stappen werden ondernomen om daaraan hopelijk spoedig iets te doen.
In de tweede plaats bleek bij de inventaris al te veel te zijn verdwenen. Gelukkig is niet alles gestolen, maar is veel onvindbaar omdat het inventariseringsysteem achterhaald is. Er wordt nu op een elektronisch inventariseringsysteem overgeschakeld. In de toekomstige kwijtingprocedures zullen wij nagaan of dat systeem in de praktijk goed functioneert.
In de derde plaats gebeuren bevorderingen niet volgens vaste criteria. Het Bureau heeft stappen ondernomen om dat in de toekomst te vermijden. Ook op dit punt zullen wij zien hoe alles in de praktijk zal verlopen.
De secretaris-generaal van het Parlement heeft, net als in april, reeds alle gevraagde inlichtingen verstrekt. Ik ben er, net als in april, dan ook voorstander van kwijting te verlenen. In de Commissie begrotingscontrole is een grote meerderheid dezelfde mening toegedaan.
In paragraaf 33 van de resolutie van april over de kwijting voor het Parlement werd die kwijting verbonden met het verslag van de Rekenkamer over de financiën van de fracties, hoewel iedereen kon weten dat alleen de fracties zelf verantwoordelijkheid voor hun financiële handelingen dragen. Ja, het gaat om openbare gelden, en dus moet verantwoording worden afgelegd. De houding van de Rekenkamer is begrijpelijk. Ze werkt alleen samen met het Parlement als instelling, en heeft dus geen afzonderlijke fracties vermeld. Voor de toekomst moeten wij met de Rekenkamer overleggen om een andere regeling te vinden. Als lid van mijn fractie wil ik niet verantwoordelijk worden gesteld voor de financiële handelingen van andere fracties. Ik denk dat afgevaardigden van andere fracties het daarmee eens zijn. Wij moeten met de Rekenkamer overleggen om te zien hoe ze voortaan een verslag kan opstellen dat beter op de werkelijkheid aansluit.
Toch was ik zeer verbaasd dat er wantoestanden zijn die de fracties niet langer mogen verdoezelen, omdat anders van ons zal worden gedacht dat wij elkaar beschermen. Het zou verkeerd zijn te proberen alles uit te stellen en nog een jaar te wachten in de hoop dat alles vanzelf wordt opgelost. Wij zouden sneller opnieuw met het probleem worden geconfronteerd dan wij denken.
Ik vind het opmerkelijk dat enkele fracties hun belofte aan het Bureau om de verslagen van onafhankelijke accountants openbaar te maken, niet zijn nagekomen. Ze waren daartoe natuurlijk niet verplicht, maar hadden dat wel beloofd. Bovendien is het mij ook opgevallen dat een fractie met eigen, en dus met EU-middelen een stichting naar Luxemburgs recht financiert, die over 10,3 miljoen euro aan activa beschikt. Het Luxemburgse recht is niet bijzonder transparant. Wij mogen verwachten dat aan dit soort zaken een einde komt. Een pikant detail is dat diezelfde fractie er in april, volgens het in Duitsland bekende principe van de zo brutaal mogelijke uitleg, voor ijverde dat de kwijting voor het Parlement werd uitgesteld. Ik ben ervan overtuigd dat ze dat enkel heeft gedaan opdat we ons intensief met deze problemen konden bezighouden.

Schreyer
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, wij hebben het vandaag voor de tweede keer over de kwijting aan de Commissie voor het begrotingsjaar 1998. Op 13 april heeft het Parlement met een meerderheid besloten de kwijting uit te stellen en de Commissie om meer verslagen en inlichtingen te vragen. De Commissie heeft de wens van het Parlement uiteraard vervuld. Op 11 mei heeft ze onder meer voorgelegd: een verslag van de financieel controleur over de correcties bij de controle ex ante, een verslag over de gevolgtrekkingen die uit de werkzaamheden van de commissie van onderzoek in verband met het douanesysteem werden getrokken, een verslag en een overzicht in verband met de contracten van wetenschappelijke onderzoekers en een verslag over het aantal en het resultaat van de tuchtprocedures in verband met financiële onregelmatigheden sedert 1998.
De Commissie heeft meegedeeld dat ze bepaalde maatregelen heeft getroffen, onder meer met de hulp van OLAF, dat ze zich tot bepaalde actieplannen heeft verbonden en al eerste stappen heeft ondernomen, onder meer wat de uitvoering van het Europees Ontwikkelingsfonds betreft. De Rekenkamer had de Commissie voor de uitvoering daarvan een, zij het beperkte, betrouwbaarheidsverklaring gegeven. De Commissie begrotingscontrole en in het bijzonder mevrouw Rühle, de rapporteur, waren daarmee echter niet tevreden. Zij wilden verdere maatregelen om het resultaat te verbeteren. Het actieplan, dat niet alleen op initiatief van, maar ook in samenwerking met het Parlement tot stand is gekomen, kan de externe hulp transparanter en efficiënter maken. Voor de goede samenwerking dank ik in het bijzonder degenen die zich al met het onderwerp bezighielden. Ik bevestig ook dat de Commissie tweemaal per jaar verslag over de uitvoering van het actieplan zal uitbrengen.
De Europese Rekenkamer heeft in haar verslag over de uitvoering van de begroting 1998 de Commissie een betrouwbaarheidsverklaring voor de inkomstenzijde van de begroting en de vastleggingen gegeven, maar niet voor de uitvoering van betalingen uit de begroting. Bij de uitvoering van de begroting worden te veel fouten gemaakt. De Commissie en in het bijzonder ikzelf, als voor begroting bevoegd commissaris, zijn het met dat standpunt van de Rekenkamer en het Parlement geheel eens.
Daarom heeft de Commissie al een aantal maatregelen genomen of goedgekeurd om de uitvoering van de begroting te verbeteren en fouten zoveel mogelijk te vermijden. Een eerste voorwaarde is preventie. Een preventieve maatregel is bijvoorbeeld dat het aantal aanbestedings- en gunningprocedures voor externe hulp - of het nu om het PHARE-, het MEDA- of een ander programma gaat - van tachtig tot veertig wordt teruggebracht. Preventie vergt ook een betere controle. De hervorming van de Commissie is vooral daarop gericht. In de toekomst zullen de afzonderlijke administraties, die concreet Europese gelden uitgeven, over meer personeel kunnen beschikken om alles te controleren en ook de controlesystemen in de lidstaten beter te kunnen onderzoeken.
Preventie veronderstelt ook doeltreffende sancties, terugvordering van gelden en, als er sprake is van een bewuste inbreuk op het tuchtrecht, passende tuchtprocedures. De heer Kinnock zal nog voor het zomerreces een ontwerp voor de hervorming van de tuchtprocedure voorleggen.
In het voorliggende verslag wordt de huidige financiële controle bekritiseerd omdat bij de voorafgaande controle geen verzoeken om betaling werden afgewezen. Dat is echter geen indicator voor het al dan niet functioneren van de financiële controle. Ook de Rekenkamer heeft gezegd dat de gevonden fouten niet vooraf konden worden vastgesteld. De Commissie concludeert daaruit dat wij voor meer controle achteraf moeten zorgen, onder meer door een onafhankelijke en zelfstandige controledienst.
Tot de prioriteiten van de Commissie behoren niet alleen de verbetering van het financiële beheer, het vermijden van fouten als bijvoorbeeld vertragingen, en een doeltreffender aanwending van de krappe middelen, maar zeker ook het bestrijden van fraude.
Dat heeft betrekking op de toekomst, maar ook op het verleden. Nogmaals, de Commissie heeft niets te verbergen. Ik ga dan ook in op de twee vragen die hier over de zaak-Fléchard werden gesteld. De Rekenkamer heeft het besluit van de Commissiediensten van 1994, dus zes jaar geleden, nogmaals onderzocht. De Commissie heeft ervoor gezorgd dat het verslag en het antwoord van de Commissie, waarin ook de volgorde van de gebeurtenissen aan de orde kwamen, niet geheim werden gehouden maar openbaar werden gemaakt. Ze zijn nu ook op Internet te vinden.
In het debat tussen de Rekenkamer en de Commissie is er echter nog steeds discussie over de vraag of de Commissie het recht of zelfs de plicht heeft bij de vaststelling van boetes het evenredigheidsprincipe toe te passen. De huidige Commissie vindt dat ze dat recht heeft. Volgens de Rekenkamer kunnen alleen de rechtbanken het evenredigheidsprincipe toepassen, maar wij zijn van mening dat het hier om een algemeen administratief beginsel gaat. Dat was ook het standpunt van de toenmalige Commissie. Met betrekking tot de zaak-Fléchard citeer ik de toen voor begroting en financiële controle bevoegde commissaris, de heer Schmidhuber. Hij schrijft: "Ook de financieel controleurs zijn van mening dat dit niet betekent dat wegens het evenredigheidsprincipe geen compromis kan worden gevonden." De standpunten stemmen dus overeen. De Commissie heeft ook verklaard dat toen beter had moeten worden onderzocht waarom de boter niet op de plaats van bestemming in Rusland is aangekomen, maar in Polen is verkocht. Met betrekking tot de terugvordering wil ik er nog op wijzen dat in een rechtszaak voor het Ierse Hooggerechtshof een dading met rechtskracht is uitgesproken, die natuurlijk ook voor de huidige Commissie bindend is.
In de huidige fraudebestrijding en de oplossing van gevallen uit het verleden moet de Commissie de beginselen en regels van de rechtsstaat in acht nemen. Dat geldt ook voor de verstrekking van informatie. Als OLAF wordt verzocht in een onderzoek op nationaal niveau informatie te verstrekken die onder het geheim van het onderzoek valt, is OLAF daartoe verplicht. Dat geldt zowel voor de directeur van OLAF als voor de Commissie. In dit verband wil ik er nogmaals op wijzen dat OLAF op het gebied van onderzoek onafhankelijk is. Toen de desbetreffende rechtsgrondslag werd gecreëerd, heeft het Parlement dat ook geëist. OLAF is dus ook onafhankelijk wat de verstrekking van informatie betreft. De vraag is dan ook of de directeur, die de volledige verantwoordelijkheid draagt, informatie van OLAF bekend mag maken.
Wat betreft de vraag of er nog contracten met de firma Fléchard zijn afgesloten, heb ik de commissie namens de Commissie meegedeeld dat in het kader van aanbestedingsprocedures nog meer contracten zijn gesloten. Wat betreft de vraag of op nationaal niveau exportcontracten werden gesloten of exportverrichtingen hebben plaatsgevonden, wijs ik erop dat betalingen aan individuele begunstigden in de landbouwsector alleen op het niveau van de lidstaten mogelijk zijn. Dat volgt uit het feit dat de tot betaling gemachtigde instellingen voor de betalingen verantwoordelijk zijn. De Commissie kan dan op basis van een verordening de gegevens opvragen en onderzoeken welke betaling aan welke begunstigde werd gedaan.
Ik moet er echter ook op wijzen dat in verordening nr. 2390/1999 wordt bepaald dat de Commissie de vertrouwelijkheid van de door de lidstaten verstrekte elektronische gegevens garandeert. Als de commissie dat wil, is de Commissie bereid de lidstaten om toestemming te verzoeken om die gegevens door te geven.
Ik wil er ook op wijzen dat deze principes met betrekking tot het doorgeven van informatie ook in het akkoord betreffende het meedelen van informatie tussen het Parlement en de Commissie zijn opgenomen. Dat akkoord verduidelijkt de betrekkingen tussen het Parlement en de Commissie op dit belangrijke terrein en is ook een goede basis voor de kwijtingprocedure. Ik dank de leden van de Commissie begrotingscontrole. Zij hebben niet alleen aan het verslag, maar ook aan de resultaten, beoordelingen, vaststellingen en vooral ook aan de vele voorstellen tot verbetering en aanbevelingen meegewerkt. De Commissie zal de concrete maatregelen van het actieplan uitvoeren. Het gaat om de hervorming van de Commissie, de uitvoering van de aanbeveling over de audit en de oprichting van de onafhankelijke auditdienst. De Commissie zal werk maken van de hervorming van de tuchtprocedure, het functioneren en het personeel van OLAF, de strategie voor fraudebestrijding door een algemene wetgeving en een hechte en versterkte samenwerking met de lidstaten en andere landen. Daarmee wil ze, in samenwerking met het Europees Parlement en de andere Europese instellingen, ervoor zorgen dat de bevolking opnieuw vertrouwen krijgt in de manier waarop met Europees geld wordt omgesprongen.

Poettering
Mijnheer de Voorzitter, ik wil ingaan op wat de heer Kuhne heeft gezegd. Enkele van zijn opmerkingen waren ronduit schandelijk. Hij heeft zijn bijdrage als rapporteur van het Europees Parlement misbruikt om een polemiek te voeren. Ik wil daar niet aan meedoen. Ik wil de heer Kuhne er dan ook niet aan herinneren dat zijn Europese partij een groot aantal medewerkers door de eigen fractie laat betalen. Ik wil daar niet verder op ingaan. Hij had dat echter moeten vermelden.
Mijnheer de Voorzitter, ik heb het woord gevraagd omdat ik u wil vragen dat het Bureau van het Europees Parlement ons zegt in hoeverre een rapporteur van het Europees Parlement in zijn verslag een persoonlijke polemiek mag voeren. Ik vind dat onverantwoordelijk. Als wij hier allemaal dezelfde stijl willen aanhouden en een eind willen maken aan wantoestanden zoals die ook in onze fractie bestaan - ik vind dat wij dat moeten doen -, moet dat in een sfeer van samenwerking gebeuren. Een polemiek in de stijl van de heer Kuhne is hier dan niet gepast. Ik verzoek u ervoor te zorgen dat het Bureau van het Parlement zich over die kwestie buigt.
(Applaus van rechts)

De Voorzitter
Ik begrijp uw bezorgdheid, mijnheer Poettering, maar ik wil nu geen polemiek aangaan en ik hoop dat uw betoog hiertoe ook geen aanleiding zal geven.

Morgan
Mijnheer de Voorzitter, als motie van orde zou ik erop willen wijzen dat het de PPE-Fractie was die erop heeft aangedrongen dat de kwestie van de financiering van politieke partijen in haar geheel in dit verslag werd onderzocht. U, mijnheer Elles, heeft daar namens de PPE-Fractie op aangedrongen. Wij geven gevolg aan dat verzoek. U stond erop en wij reageren dienovereenkomstig.

Tielemans
Mijnheer de Voorzitter, ik zal mijn uiterste best doen mijn verhaal te houden binnen de twee minuten die u mij hebt toegekend.
Ik wil allereerst namens de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid opmerken dat het verslag waarover wij ons advies moeten uitbrengen, een opmerkelijke ontwikkeling heeft ondergaan. Ik wil hier in herinnering brengen dat onze commissie met name van mening was dat er naar de toekomst gekeken moest worden en dat we ons de benodigde middelen in handen dienden te geven om een haalbaar beleid te kunnen voeren. Dit gold ook voor de middelen waarmee we het handelen van de Commissie daadwerkelijk konden controleren, waarbij ik met name doel op de uitgaven die hier aan de orde zijn gekomen.
Wij hebben kunnen constateren dat de verklaring van de heer Prodi in dit opzicht bijzonder bemoedigend was. Hij heeft een nieuwe vorm van samenwerking met dit Parlement aangekondigd. Wij hebben inmiddels kunnen constateren dat hij zijn woord gestand heeft gedaan. Een groot aantal commissarissen heeft zonder probleem de hoorzittingen van onze commissies, in het bijzonder de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid, bijgewoond.
Wij zijn als commissie voorts van mening dat we de huidige Commissie niet verantwoordelijk mogen stellen voor het handelen van de vorige Commissies. Uiteraard mogen we van de commissarissen verwachten dat ze zich geheel transparant jegens dit Parlement opstellen. Ik denk dat dit van groot belang is en ik geloof overigens ook dat hiervan sprake is.
Wat deze Commissie betreft zijn we tenslotte van mening dat het Parlement controle op OLAF dient uit te oefenen. Deze organisatie biedt ons immers de beste garantie voor de toekomst.
Hoe dan ook, mijnheer de Voorzitter, denk ik dat we voortaan zoveel mogelijk controle dienen uit te oefenen op hetgeen zich afspeelt. Verder moeten we van de Commissie een open houding jegens dit Parlement eisen.

Van den Berg
Voorzitter, ik zou graag een enkele opmerking maken namens de Commissie ontwikkelingssamenwerking en dan nog een opmerking namens de socialistische fractie over het totaal.
Wat betreft het ontwikkelingsbudget hebben wij een zeer goede samenwerking gehad met collega Rühle. Oorspronkelijk gingen de Commissie begrotingscontrole en de Commissie ontwikkelingssamenwerking nogal gescheiden te werk vanuit verschillende invalshoeken. In een latere fase hebben wij ons samengevoegd en samen met de Commissie een zekere orde op zaken kunnen stellen via het actieplan. Daarachter zit natuurlijk een bijzonder ernstige situatie die ook niet aan één iemand zomaar simpel te verwijten valt. Feitelijk is het zo dat wij een begroting hebben voor het ontwikkelingsfonds, en breder op ontwikkelingsgebied, waarin heldere doelen ontbreken, waarin onvoldoende personeel aanwezig is op beslissende terreinen waarop gewerkt moet worden, waarop vervolgens enorme achterstanden bestaan en waarbij vervolgens de hele controlecultuur er meer een is van parafen en angst dan van daadwerkelijk resultaat, een resultaatsverplichting en actie.
Ik geloof dat wij staan voor een culturele revolutie die die omslag maakt. Dat betekent bij de begroting 2001 bedragen waarbij duidelijke doelen staan op het gebied van educatie en gezondheidszorg. Bedragen waarbij voldoende personeel aanwezig is. Bedragen waarop vervolgens een controle kan worden uitgeoefend of het ook daadwerkelijk lukt. Dus dat vergt delegatie, verantwoordelijkheid, kortom een moderne efficiënte begroting gekoppeld aan een modern inzicht over hoe begrotingspolitiek van ontwikkelingsbeleid gevoerd wordt.
Zo zie ik het actieplan. Zo zie ik onze gezamenlijke actie. Ik zie dat als iets gezamenlijks met de Commissie. Ik vind het ook ontzettend prettig dat we als het ware een hoofdstuk van angst en parafencultuur nu kunnen afsluiten. Ik weet hoeveel goed gemotiveerde ambtenaren er zijn bij de Commissie die nu een kans krijgen om ook werkelijk te presteren op het terrein dat wij met elkaar zo graag willen, namelijk mensen die in moeilijke omstandigheden leven - één op de vijf heeft nog steeds geen toegang tot schoon drinkwater of basisonderwijs - een grotere kans geven op een fair leven. Daarin willen wij in Europa met behulp van geld een wezenlijke rol spelen. Welnu, dat vergt ook van ons dat wij daadwerkelijk die omslag in de komende maanden maken.
Dan maak ik tegelijk mijn stap naar het algemenere punt. Met alle discussies hier gaan wij vandaag de beweging maken naar een kwijting 1998. Voor de socialistische fractie is dat ook een bredere beweging naar het sluiten van het boek van angst en het toewerken naar het boek waarin wij als Commissie en als Europees Parlement gezamenlijk verantwoordelijkheid nemen. Op dat punt van gezamenlijke verantwoordelijkheid zijn de Kinnock-hervormingen of de algemene interne hervormingen essentieel. Want als wij er niet in slagen te bouwen aan een nieuw systeem van financiële controle en Activity Based Budgeting, en als wij er niet in slagen in voldoende mate personeel te realloceren naar die punten waar wij meer mensen nodig hebben, dan maken wij alleen maar papier, dan bewegen wij meer papier, met meer controle en leveren wij uiteindelijk niet de resultaten. En dat is waarop uiteindelijk de Europese burger u als Commissie en ons als Parlement afrekent. Het zou mij een groot en lief ding waard zijn als we in die komende begroting 2001 als het ware de goede bedoelingen hier kunnen neerzetten op een nieuwe weg naar 2001. Ik wens de Commissie daarbij op voorhand veel succes.

Morgan
Mijnheer de Voorzitter, ik zal mijn opmerkingen beperken tot de algemene kwijting van de Commissie voor 1998; een onderwerp dat al vanaf het begin van onze discussies gekenmerkt wordt door grote meningsverschillen en een sterk politiek karakter.
Naar mijn gevoel hebben wij een aantal rondes van een bokswedstrijd achter de rug, maar uiteindelijk was de gehele Commissie begrotingscontrole, met inbegrip van de rapporteur, van mening dat er kwijting verleend moest worden. De Commissie begrotingscontrole voelde er eerst niets voor om het hysterische, drammerige verslag van de rapporteur te volgen dat, eerlijk gezegd, weinig origineels, geen visie en ook geen constructieve voorstellen voor de toekomst bevat. Daarom heeft de commissie in maart al besloten om de kwijting uit te stellen en zeventien duidelijke voorwaarden te formuleren waarmee de Europese Commissie binnen een aantal maanden zou moeten instemmen. Wij waren dan ook blij dat de rapporteur inzag dat ze op de verkeerde weg was en onze ideeën vervolgens ondersteunde. De eerste ronde was dus voor ons, het anti-PPE-bondgenootschap.
Vervolgens probeerde de rapporteur met haar in de pers breed uitgemeten toelichting de strijd met een snelle linkse hoekstoot te beslissen. Zij kreeg echter zelf de meeste klappen dus ook de tweede ronde ging naar het anti-PPE-kamp. De Commissie reageerde constructief op de meeste punten die wij in maart hadden geformuleerd. Het daaropvolgende verslag-Stauner had weer dezelfde hysterische toon als in de eerste ronde. Nu waren wij daar echter op voorbereid. Ook de derde ronde was voor het anti-PPE-bondgenootschap. Wij dachten dat het gevecht nu wel voorbij zou zijn, maar dat bleek niet het geval want de nieuwe toelichting kwam in de ring. De uitslag van die ronde is nog niet bekend, maar wij zien de laatste knock-out-ronde met vertrouwen tegemoet en dat geldt ook voor de stemming van aanstaande donderdag.
De enige echte vraag die nog overblijft, is waarom haar naam nog steeds aan dit verslag verbonden is. Feit is dat de Commissie nog heel veel werk zal moeten verzetten om haar zaakjes op orde te krijgen. De Rekenkamer keurde de uitgaven van de Commissie over 1998 terecht niet goed, maar wij zijn op dit moment bereid om de Commissie het voordeel van de twijfel te gunnen. Wij denken dat er sprake is van een oprechte poging tot hervorming, en de Commissie moet een bepaalde tijd krijgen om de noodzakelijke veranderingen ten uitvoer te leggen. Wij zullen de situatie in de gaten blijven houden en ervoor zorgen dat de Commissie haar beloften nakomt. De belofte bijvoorbeeld om het aantal fouten te beperken is een belangrijke belofte, maar daar zal niets van terecht komen als we niet over de noodzakelijke vastberadenheid en middelen beschikken.
Kunt u ons garanderen, commissaris, dat er met name op gebieden met hoge risico's - landbouw, structuurfondsen en research - meer controles uitgevoerd zullen worden in plaats van minder, zoals in 1998 het geval was? Krijgen de directoraten-generaal in samenwerking met de interne controledienst de beschikking over aanzienlijk meer middelen voor auditing? Kunt u ons daar nadere gegevens over verstrekken?
U weet, commissaris, dat wij onder andere niet tevreden waren met uw antwoord over de lessen die we van de zaak-Fléchard hebben geleerd. In tegenstelling tot mevrouw Stauner hebben wij van de Rekenkamer begrepen dat we dat geld niet terug zullen krijgen. Kunt u ons desondanks de toezegging doen dat u volledig met onze interne onderzoekscommissie zult samenwerken en ons alle informatie zult geven waar wij om vragen?
Tot slot hoop ik dat de strijdbijl in onze commissie begraven zal worden en dat wij onze aandacht kunnen wijden aan de fraudebestrijding.

Van Hulten
Mijnheer de Voorzitter, ik heb een motie van orde. Is het gebruikelijk dat als de woordvoerder van een fractie niet op tijd voor het debat aanwezig is, hij later alsnog de kans krijgt om het woord te voeren? Als een woordvoerder niet de moeite neemt om het gehele debat bij te wonen om tijdig het woord te kunnen voeren, vind ik dat hij het ook niet verdient om later alsnog spreektijd te krijgen.

De Voorzitter
Waarde collega's, het is aan het Voorzitterschap om hierover te oordelen. De heer Pomés Ruiz was een paar tientallen seconden te laat. Met de liften hier in Straatsburg is het soms moeilijk op tijd aan te komen. Dus als u het niet erg vindt, geef ik hem onmiddellijk het woord.

Pomés Ruiz
Mijnheer de Voorzitter, hartelijk dank voor uw vriendelijkheid. Ik ben blij dat mijn collega ook zo aardig en begripvol is.
Ik begin niet bij het belangrijkste verslag, maar reageer eerst op enkele zinspelingen van de heer Kuhne die naar mijn mening echt misplaatst zijn.
U weet dat de fracties op het ogenblik niet over een echte reglementatie beschikken. Zoals vrijwel alle fracties respecteert ook mijn fractie de bestaande regels wel degelijk.
Uw fractie regelt haar financiën op haar manier. De overige fracties doen dat ook ieder op hun eigen wijze. De Fractie van de Europese Sociaal-Democraten heeft vijftien kantoren van het Parlement in gebruik. Een groot aantal door de schatkist betaalde ambtenaren houdt zich uitsluitend bezig met werkzaamheden voor een politieke partij.
Andere fracties geven de voorkeur aan kantoren buiten het Parlement. Zij beschikken over eigen ambtenaren en zorgen op volkomen legale wijze zelf voor de financiering.
Juist nu wij een statuut voor de politieke partijen eisen - want Europa heeft niet alleen Europese fracties maar ook Europese politieke partijen nodig - en er een zekere harmonie tussen alle fracties bestaat, vind ik het misplaatst dat u in uw verslag van die vreemde toespelingen maakt. De heer Poettering, voorzitter van onze fractie, heeft hier ook al op gewezen.
Mijnheer Kuhne, u weet dat het zo niet in elkaar steekt. Het gaat erom dat wij thans niet over een reglementatie beschikken. Zoals iedere fractie respecteert mijn fractie de bestaande regels en verstrekt zij alle gewenste informatie. Op sommige punten zijn de fracties echter vrij hun financiën naar eigen goeddunken te beheren.
Ik juich het werk toe van collega Stauner in haar uiterst belangrijke verslag. Ik teken hierbij echter wel aan dat het geenszins onze bedoeling is de nieuwe Commissie onderuit te halen. De nieuwe Commissie en de met de begroting en begrotingscontrole belaste commissaris, mevrouw Schreyer, genieten al ons vertrouwen.
Wij onderzoeken nu een begrotingsjaar van de vorige Commissie. Wij hebben de huidige Commissie gevraagd om zaken van de vorige Commissie zorgvuldig te behandelen. In grote lijnen zijn wij tevreden over de verrichte werkzaamheden. Dit moge blijken uit ons voorstel om voor de uitvoering van de begroting voor het begrotingsjaar 1998 kwijting te verlenen. Natuurlijk plaatsen wij wel enige kanttekeningen.
Wij zijn van mening dat de Commissie haar tijd goed benut. Het is logisch dat zij in het begin meer tijd nodig heeft. Wij vertrouwen er echter op dat de beslissingen in het vervolg vlotter genomen zullen worden. Tevens hopen wij dat het uiteindelijk bereikte Interinstitutioneel Akkoord kan bijdragen tot verbetering van onze betrekkingen, onderlinge steun en een snellere opbouw van Europa.
Het is ons ook bekend dat de Commissie in een proces van administratieve hervorming is verwikkeld. Samen met andere afgevaardigden ben ik van oordeel dat deze hervorming niet erg ambitieus is. Er worden onvoldoende besluiten genomen en sommige zaken worden niet in de hervorming meegenomen. Naar ons oordeel gaan er veel gelden verloren als gevolg van een passieve houding, gedemotiveerde ambtenaren en het niet aanvaarden van bepaalde verantwoordelijkheden. Weliswaar draagt de Commissie hiervoor geen rechtstreekse verantwoordelijkheid, maar feit is wel dat de aandacht te veel naar foutencontrole en de eigen promotie uitgaat.
Tenslotte deel ik u mede dat wij instemmen met het verlenen van kwijting met betrekking tot de drie verslagen van de rapporteurs.

Mulder
Mijnheer de Voorzitter, ik denk dat commissaris Schreyer in het eerste jaar van haar optreden voor het Parlement al gemerkt heeft dat dit een Parlement is om rekening mee te houden. Ik kan haar verzekeren dat dit ook de komende vier à vijf jaar het geval zal zijn. Ik kan alleen maar zeggen dat zij zich tot nu toe in alle discussies een waardige opponent heeft getoond.
Wat betreft het verslag van mevrouw Stauner over de resolutie die de kwijting vergezelt: voor de liberale fractie is de essentie van de resolutie dat het tot nu toe nog steeds niet mogelijk is geweest een positieve betrouwbaarheidsverklaring af te geven. Het foutenpercentage ligt nog steeds te hoog en ik denk dat wij ons duidelijk moeten houden aan het punt dat in de resolutie wordt genoemd: de Commissie moet ernaar streven dat er in 2003 een positieve betrouwbaarheidsverklaring is. Duidelijke streefdata zijn nodig en het zou nuttig zijn als de Commissie intern dan wel extern duidelijk zegt, voor die en die categorieën van de begroting willen wij komen tot een heel laag foutenpercentage waar dat mogelijk is.
Ander belangrijk punt. Dezer dagen bemerken wij dat overal in Europa, niet alleen bij de Europese Commissie zelf, archieven plotseling verdwijnen. Wij hebben gehoord dat de Commissie tegen het eind van het jaar een archiefsysteem zal instellen dat het mogelijk maakt dat de fouten die in het verleden zijn gemaakt, en wij denken dan vooral aan de boterexport naar de Sovjet-Unie, niet meer gebeuren.
Wat betreft die boterexporten zelf. De commissaris heeft het al gezegd in haar antwoord op de eerste inleidingen. Er is een duidelijk verschil van mening tussen de Europese Commissie en de Europese Rekenkamer. Niet alleen met de Europese Rekenkamer, ook het laatste rapport van de Commissie van Wijzen wees er duidelijk op dat de Commissie niet de bevoegdheden had op het gebied van proportionaliteit, retro-activiteit en al dit soort dingen die zij beweert wel te hebben of althans in zekere mate te hebben. Het is aan het Parlement om dat uit te zoeken en dat zullen wij ook duidelijk doen. Wij verwachten een constructieve samenwerking van de Commissie op dat gebied.
De heer Kuhne heeft in zijn verslag de belangrijkste punten al genoemd: een neutraal personeelsbeleid op merites in het Parlement, openbare uitschrijvingen en een beter beheer van de inventaris.
Wat betreft het verslag van mevrouw Rühle, kunnen wij volledig instemmen met de opmerkingen die zij maakt over vooral de noodzaak van een betere coördinatie tussen de lidstaten en de Europese Commissie. Het zijn de lidstaten die het Europees Ontwikkelingsfonds betalen. Als de lidstaten stemmen voor een bepaalde politiek die de Commissie voorstelt in het Europees Ontwikkingscomité, dan lijkt het alleen maar logisch dat, als zij voor die politiek zijn, zij met hun eigen bilaterale gelden ook dezelfde politiek zullen volgen.

Staes
Voorzitter, collega's, ik denk dat de kwijting 1998 een boeiende oefening was, zowel wat betreft de begroting van het Parlement, als wat betreft de begroting van de Commissie.
In april hebben wij de macht getoond van de plenaire vergadering. Tegen het advies van de Commissie begrotingscontrole in hebben wij de kwijting geweigerd van het Europees Parlement, en wij hebben ten aanzien van de secretaris-generaal van dit Parlement vijf concrete verzoeken geformuleerd. Daarmee hebben wij aangetoond dat wij even streng kunnen zijn voor onze eigen instelling als voor andere instellingen, in concreto de Commissie.
Ik wens hier secretaris-generaal Priestley en zijn medewerkers heel persoonlijk en concreet te bedanken voor de vlotte en de zeer doortastende wijze waarop hij op dit verzoek is ingegaan en ons alsnog de nodige informatie heeft verstrekt.
Ik denk dat de kwijting voor het jaar 1998 een boeiende oefening was, een nuttige oefening ook. En dat wij nu met gerust gemoed en rekening houdend met de opmerkingen die in de resoluties Stauner, Kuhne en Rühle staan die kwijting kunnen verlenen. Maar er rest mij toch enige bezorgdheid, want er hangt een zwaard van Damocles boven ons hoofd. En dat zwaard van Damocles is de kaderovereenkomst tussen de Europese Commissie en het Parlement, die morgen ter stemming voorligt. Ik nodig alle collega's, ook de collega's die nu dit debat volgen in hun kamer, uitdrukkelijk uit om die kaderovereenkomst er eens op na te lezen en te kijken op welke manier de vleugels van het Parlement geknipt worden bij het verlenen van de kwijting. Lees dan alstublieft paragraaf 17. Paragraaf 17 gaat in tegen het Verdrag van de Europese Unie, tegen het artikel 276. Lees alstublieft annex 3. Annex 3 knipt de vleugels van individuele parlementsleden, knipt de vleugels van rapporteurs. Ga in tegen het establishment van dit Parlement, ga in tegen het establishment ook binnen uw eigen fracties en keur alstublieft deze kaderovereenkomst morgen niet goed.

Seppänen
Mijnheer de Voorzitter, wanneer wij over kwijting spreken, is de sfeer van het debat tussen de grote fracties niet goed. Ik steun mevrouw Stauner ondanks het feit dat de sociaal-democraten haar bekritiseren. De reden voor die kritiek is waarschijnlijk, dat tijdens de zogeheten zaak-Fléchard de kabinetschef van toenmalig Commissievoorzitter Delors de huidige commissaris Lamy was. Het is in geen geval aanvaardbaar, dat bepaalde documenten die inzicht zouden kunnen geven in het gebruik van de financiële middelen, zomaar verdwijnen. Ik wil ook rapporteur Kuhne steunen in zijn standpunten die weer door de leden van de Europese Volkspartij worden bekritiseerd. Naar mijn mening moet een rapporteur van het Parlement kunnen zeggen en schrijven wat hij vindt van het gebruik van de middelen van het Parlement. Dan mag geen enkel belang van een fractie een belemmering vormen. Onze fractie is het eens met de conclusie dat de kwijtingen dit keer verleend kunnen worden.

Camre
­ (DA) Mijnheer de Voorzitter, de UEN-Fractie kan geen kwijting voor de begroting van 1998 aanbevelen. Dit geldt zowel voor de algemene begroting als voor de begroting van het Parlement. Voor de begroting van het Europees Ontwikkelingsfonds kunnen wij daarentegen wel kwijting verlenen. Het klopt dat de huidige Commissie niet verantwoordelijk is voor wat er in 1998 is gebeurd, maar ik vind dat zij te weinig verantwoordelijken heeft gezocht voor de gemaakte fouten in het verleden. Met betrekking tot de algemene begroting wil ik twee ernstige zaken naar voren brengen, namelijk de Fléchard-kwestie en de problemen met de humanitaire bijstand in het kader van ECHO. Algemeen geldt dat de budgettering niet nauwkeurig genoeg is. Zo zijn er bijvoorbeeld ongebruikte subsidies. Een begroting opstellen is meer dan wat cijfers verzamelen. Het gaat erom de administratie en het productieapparaat zo in te richten dat de doelstellingen van de begroting bereikt kunnen worden. Zowel de Fléchard-kwestie als de problemen met ECHO zijn voorbeelden van een onverantwoord beheer van het geld van de Europese belastingbetaler. Dit is weliswaar niet onder het bewind van de huidige Commissie gebeurd, maar in beide gevallen weigert de Commissie de hooggeplaatste ambtenaren ter verantwoording te roepen. De Commissie weet dat er criminele feiten mee gemoeid zijn. Zij weet dat bepaalde illegale krachten anonieme bedreigingen aan het adres van onze collega' s, mevrouw Stauner en de heer Blak, hebben geuit. Dit zou de Commissie moeten doen beseffen dat er veel meer moed nodig is om in te gaan tegen de interne krachten die ervoor verantwoordelijk zijn dat het geld van de Europese belastingbetalers in de zakken van criminelen kan verdwijnen.
Nu zijn er hier blijkbaar twee afgevaardigden van de Commissie, mevrouw Schreyer als officiële en mevrouw Morgan als niet-officiële afgevaardigde. Precies de uitspraken van mevrouw Morgan verklaren waarom dit Parlement niet in staat is orde op zaken te stellen. In het Deense parlement typeren wij de begrotingscommissie als volgt. De vraag is: "Weet jij wat een kat is?" Het antwoord luidt: "Een kat is een tijger die overleg heeft gepleegd met de begrotingscommissie" . Hier is het anders. Mevrouw Schreyer mag gerust komen, want de Begrotingscommissie van het Parlement zal geen haar op haar hoofd krenken. Betreffende de begroting voor 1998 merk ik op dat de problemen dezelfde zijn als elders in de Unie, namelijk dat er te laks wordt toegekeken op de aanwending van de middelen. Het Spinelli-gebouw werd veel te duur aangekocht en zoals gewoonlijk op een duistere manier. Mijnheer de Voorzitter, ik wil er graag aan toevoegen dat dit geen kritiek is aan het adres van de secretaris-generaal, omdat ik denk dat daar geen reden toe is, maar het is kritiek op het systeem zelf dat niet goed genoeg is.

Dell' Alba
­ (FR) Mijnheer de Voorzitter, waarde collega' s, ik wil allereerst de heer Kuhne en mevrouw Rühle bedanken voor hun verslagen. Met name het verslag van de heer Kuhne vind ik evenwichtig. Wij hebben de kwijtingsprocedure bijzonder serieus genomen. Ik wil verder de administratie en de secretaris-generaal danken voor de goede samenwerking. Ik denk dat het goed is dat we meer duidelijkheid over dit vraagstuk hebben gekregen, dat we dieper op de zaak zijn ingegaan en een aantal problemen hebben opgelost, ook al hebben we hierdoor enige vertraging opgelopen. Het Parlement kan nu immers met kennis van zaken kwijting verlenen aan de administratie en de Voorzitter van het Europees Parlement.
Men zou kunnen stellen dat de kwijting aan de Voorzitter verleend wordt, ook al is de administratie hier in het geding. Het doet me genoegen dat deze kwijting aan het Parlement is verleend. Ik denk dat we goed werk hebben verricht. De uitgaven van de fracties zullen voortaan ook transparanter zijn en meer zijn toegesneden op de realiteit, als we de politieke partijen willen blijven financieren. Het moest gebeuren en is ook gebeurd. De heer Kuhne komt daarom alle eer toe. Ik denk dat zijn verslag overmorgen door een ruime meerderheid zal worden aangenomen.
Hetzelfde kan niet gezegd worden van het verslag van mevrouw Stauner. Ze gebruikt ten onrechte haar positie als rapporteur om haar persoonlijke doelstellingen na te streven. Op deze wijze houdt ze zowel het Parlement als zichzelf voor de gek. De handelwijze van de rapporteur is echt betreurenswaardig. De procedure werd tot aan het einde toe misbruikt. Dit verslag is met meer dan 60 % van de ingediende amendementen aangenomen. Mijnheer de Voorzitter, zelden is een verslag na een stemming binnen de commissie inhoudelijk zo ingrijpend veranderd. Het moge duidelijk zijn dat de rapporteur rekening moet houden met de meningen binnen de commissie. Als de meningen van de commissieleden niet op de juiste wijze worden geïnterpreteerd, zullen de amendementen de inhoud van het verslag teniet doen. De rapporteur dient de spreekbuis te zijn van een parlementaire commissie. Als 60 % van de amendementen wordt aangenomen, is dat mijns inziens een abnormale situatie en een teken van onbehagen. De rapporteur dient dan in de toelichting niet te volharden in zijn of haar standpunt. Het is ontoelaatbaar dat in de toelichting standpunten staan verwoord die binnen de commissie niet door de meerderheid zijn geaccepteerd. Mevrouw Stauner heeft echter wel op deze wijze gehandeld.
Het gaat hier om een belangrijk vraagstuk. In dit Parlement bestaat geen meerderheid of minderheid. Wij rekenen er dus min of meer op dat het parlementaire spel eerlijk wordt gespeeld. Als er zich een meerderheid voor een bepaald standpunt aftekent, dan dient dit standpunt in alle onderdelen van een verslag terug te komen. Er moet niet met woorden of procedures gespeeld worden.
Nu we op televisie kunnen we zien hoe bepaalde zeer prominente Duitse figuren handelen, denk ik dat sommige mensen hier beter eerst de hand in eigen boezem kunnen steken alvorens ze het Parlement en Europa de les lezen. We moeten persoonlijke belangen en openbare belangen niet door elkaar halen. Daarom zullen we kwijting verlenen. Wij zullen dit verslag, waarvan de rapporteur overduidelijk niet gecharmeerd is, steunen. U kunt er dus op rekenen, mijnheer de Voorzitter, dat de TDI-Fractie voor het verlenen van kwijting zal stemmen. Dit geldt in ieder geval voor het radicale gedeelte van de fractie die ik hier vertegenwoordig.

Bonde
­ (DA) Mijnheer de Voorzitter, de verslagen die wij vandaag behandelen, zijn van goede kwaliteit, maar toch kan ik niet voor de begrotingen stemmen, zolang we niet zeker weten dat de instellingen die de begrotingen controleren, de nodige informatie krijgen. De Ombudsman heeft geen algemeen recht op inzage, de Rekenkamer heeft zich beklaagd over het gebrek aan informatie, op de agenda van de Begrotingscommissie van het Parlement is het een vast thema en onze voorzitter, mevrouw Theato, heeft scherpe kritiek geuit op het nieuwe ontwerp van de kaderovereenkomst tussen het Parlement en de Commissie. De kaderovereenkomst biedt ons immers evenmin de mogelijkheid over alle documenten te beschikken. Daarom moeten we deze morgen verwerpen. Mijn persoonlijke ervaring is dat de Commissie altijd veel omhaal maakt wanneer ik informatie vraag die openbaar toegankelijk zou moeten zijn. De leden die voor de kaderovereenkomst stemmen weten niet hoeveel comités en comitévergaderingen ze daarmee groen licht geven. Ze weten evenmin of alle deelnemers wel bevoegd zijn. Over het algemeen weten wij niet wie allemaal betrokken zijn bij de dagelijkse wetgeving en het beheer van de 800 miljard euro, die nu aangewend worden. Wij weten ook niet hoeveel bijvoorbeeld aan Danisco is uitbetaald. Zolang de Commissie de informatie die de Rekenkamer en het Parlement gevraagd hebben, niet ter beschikking stelt, hoeft men er niet op te rekenen dat mijn fractie de begroting goedkeurt.

Ilgenfritz
Mijnheer de Voorzitter, de Europese organen moeten zich van hun verantwoordelijkheid en plichten bewust zijn. Ze moeten de Europese burger een doeltreffend en spaarzaam bestuur garanderen. Jammer genoeg is het tegendeel nog steeds waar. Denken wij maar aan de zaak-Fléchard of aan ECHO. De Commissie weigert nog steeds het Parlement informatie over die wantoestanden te verstrekken. Wij mogen dat niet aanvaarden. Het is niet verwonderlijk dat de Europese burgers geen vertrouwen hebben in het bestuur. Wij, afgevaardigden van de Vrijheidspartij, zullen het verslag over de uitvoering van de algemene begroting daarom in geen geval goedkeuren. Laat dat ook een duidelijk signaal zijn dat wij in Europa voor een doeltreffend en zuinig bestuur ijveren.

Elles
Mijnheer de Voorzitter, de Europese Unie staat op het punt om een gedenkwaardige periode van twee jaar af te sluiten die begon met de kwijting voor 1996 en de afwijzing ervan. Ik wil mevrouw Stauner graag feliciteren met de moed die zij heeft getoond om dit verslag door het Parlement te loodsen, hoewel er van de oorspronkelijke versie niet veel meer over is. Het is noodzakelijk dat we de kwijting voor 1998 in dit debat in het licht zien van de kaderovereenkomst waarover morgen wordt gestemd. Ik hoop dat het resultaat van de afgelopen maanden ertoe zal leiden dat wij in de toekomst steeds meer tekenen zien van een democratischer Europa.
In de eerste plaats is de rol van het Parlement bij deze kwijting ontzettend belangrijk geweest. De Raad toont door zijn afwezigheid vandaag een totaal gebrek aan interesse voor de manier waarop dit Parlement zijn bevoegdheden heeft gebruikt om een politiek Europa het levenslicht te laten zien. Zonder de kwijting voor 1996 zou er geen rapport van wijzen zijn geweest, geen aftreden van de Commissie en ook geen dringende aanleiding om de Commissie te hervormen.
Niet iedereen in dit Huis heeft overigens een heldenrol gespeeld. Wij hebben te maken gehad met verdeeldheid tussen landen, binnen landen en binnen delegaties, waarbij vaak sprake was van grote meningsverschillen. De toenmalige voorzitter van de Fractie van de Europese Sociaal-Democraten, mevrouw Green, spande helemaal de kroon door na een motie van wantrouwen een motie van vertrouwen voor te stellen, en in die opzet is ze nog geslaagd ook. Mevrouw Morgan neemt deze rare erfenis nu over met haar verzoek voor een depolitisering van het kwijtingsproces. Een paar van haar amendementen, zoals het schrappen van de paragrafen 47 en 48 uit het kwijtingsverslag vandaag, lijken zelfs meer in het belang van de Commissie dan in het belang van het Parlement.
Hoe gaan we nu verder? Een voortdurende controle is noodzakelijk om ervoor te zorgen dat onze verworvenheden als Parlement in de toekomst onaangetast blijven. Daarnaast moet de heer Prodi gesteund worden bij zijn hervormingen van de Commissie. Bovendien, en dat vormt onze belangrijkste taak, moeten wij zorgen voor een grotere verantwoordingsplicht en meer democratie. Dat is niet het begin van het einde, maar het einde van het begin van de eerste fase van de rechten van ons Parlement binnen de Europese instellingen.

Bösch
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, wat de heer Poettering over de heer Kuhne heeft gezegd, is niet waar. Mijnheer Poettering, de Commissie begrotingscontrole heeft het verslag van de heer Kuhne met een grote meerderheid goedgekeurd. Bij de begrotingscontrole is er nu eenmaal altijd wel iemand die zich op de tenen getrapt voelt. Mijnheer Poettering, deze keer bent u dat. Een andere keer zijn het onze Franse collega's of nog iemand anders. Mijnheer Poettering, het gaat om een misverstand over de begrotingscontrole, niet alleen in de Commissie, maar ook hier in het Parlement.
(Interruptie van de heer Poettering) Mijnheer Poettering, onderbreekt u mij alstublieft niet. Wat u zegt kan niet worden vertaald. U spreekt zonder microfoon.
Dat is een van de problemen die wij hier hebben. Ook de aanval van de heer Dell'Alba op mevrouw Stauner moeten wij van de hand wijzen. Hier wordt ernstig werk geleverd. Soms kan dat persoonlijk en cultureel gekleurd zijn, maar de integriteit van rapporteurs mag niet in twijfel worden getrokken. Het is niet verwonderlijk dat twee leden van de Conferentie van voorzitters het niet met de controle en de bevoegdheden van de Commissie begrotingscontrole eens zijn.
Ik sluit mij aan bij de woorden van de heer Staes. De kaderovereenkomst over de overlegging van documenten is onredelijk en moet door elke rechtgeaarde afgevaardigde als zodanig worden afgewezen.
Mevrouw Schreyer, ik heb een probleem met uw laatste opmerking. U stelt daarin opnieuw alle hervormingsplannen van de nieuwe Commissie voor. Ik herinner eraan dat de heer Prodi in het Parlement heeft gezegd dat de toegang tot documenten transparant en open moet zijn. Vandaag zijn over een zeer groot aantal dossiers geheime besprekingen aan de gang. Ik vraag mij af hoe wij, als afgevaardigden in dienst van de Europese belastingbetaler, onze rechten kunnen doen gelden.
(Applaus)

Theato
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik betreur de richting die het debat heeft genomen. Het gaat hier om een zeer gedetailleerd werkstuk. Ik wil niet afdalen tot het niveau waarop sommigen zich nu bewegen.
In april heeft het Parlement de kwijting voor het begrotingsjaar 1998 uitgesteld, maar niet om een krachtmeting met de Commissie uit te lokken of op het niet verlenen van kwijting aan te sturen. Er moest nog meer uitleg worden gegeven, wat tijd en inspanningen vergde. Als voorzitter van de Commissie begrotingscontrole was het steeds mijn streven de kwijtingprocedure voor het zomerreces af te sluiten.
Zoals uit de voorgelegde verslagen blijkt, werden de voorbije weken benut om de meeste vragen te beantwoorden. Wij kunnen nu - zij het niet eenparig - aanbevelen kwijting te verlenen. Het verheugt mij zeer dat de Commissie het aantal fouten bij uitvoering van de begroting terug wil brengen om zo snel mogelijk een betere betrouwbaarheidsverklaring te krijgen. Ik stel met betrekking tot de zogenaamde oude mogelijke fraudegevallen een zekere openheid vast. Wij hebben de nieuwe Commissie voor die gevallen nooit verantwoordelijk gesteld. Wij willen echter wel dat ze de nodige gevolgtrekkingen maakt om te voorkomen dat zoiets nog ooit gebeurt.
Mevrouw Schreyer, in dit verband wil ik u vragen waar de wetgevingsvoorstellen voor een allesomvattend juridisch en justitieel kader ter bescherming van de financiële belangen van de Unie blijven. Wij hebben daarover in januari in mijn verslag besloten dat ze tegen 30 juni moesten worden ingediend. Vandaag is het 4 juli.
Laat het voor iedereen duidelijk zijn dat het bij deze kwijting niet om een verklaring van geen bezwaar gaat. De Commissie moet beter met de Commissie begrotingscontrole samenwerken en die zonder omwegen de gegevens ter beschikking stellen die ze nodig heeft. Als wij voor meer vertrouwen zorgen, de bureaucratie afbouwen en in alle openheid democratisch zijn - ik richt mij nu tot verschillende partijen -, geloof ik dat wij binnenkort de kwijting stipt in april zullen kunnen verlenen.

Blak
­ (DA) Mijnheer de Voorzitter, de nieuwe Commissie dient beoordeeld te worden op haar bereidheid en moed om oude zaken op te helderen. Het verlenen van kwijting voor 1998 is in feite een vertrouwensverklaring. Wij geven de Commissie de kans te bewijzen dat zij anders is dan de oude Commissie. Ik wil van de gelegenheid gebruik maken om het Parlement op te roepen tot een wapenstilstand. Laat ons alle krachten bundelen en ervoor ijveren dat de Commissie een moderne, open en efficiënte instelling wordt. Het Europese project kan alleen maar slagen als wij geen enkele vorm van fraude, nepotisme en corruptie toelaten. Anders zal de bevolking nooit achter ons staan. Laat ons daarvoor over de partij- en nationale grenzen heen samenwerken. Constructieve kritiek op de Commissie mag niet verdrinken in intern gekibbel in het Parlement. Steeds meer leden zijn van oordeel dat wij de oude zaken dienen te vergeten en dat wij ons moeten concentreren op een verandering van de grote lijnen, maar daar ben ik het niet mee eens. Wij moeten schoon schip maken met het verleden, anders wordt het nooit anders. Ik vind dat de Commissie nog veel te weinig fouten van het verleden heeft toegegeven. Dit geldt zowel voor de Fléchard-kwestie als voor ECHO. Ik kan de Commissie verzekeren dat het verlenen van kwijting voor 1998 niet betekent dat wij deze zaken begraven hebben. Zolang ze niet afgesloten zijn op een behoorlijke en waardige manier, zullen wij ze niet vergeten. Ik ben daarentegen zeer tevreden met de nieuwe initiatieven van de Commissie om orde te scheppen in de ontwikkelingshulp, wat dringend noodzakelijk is. Zowel commissaris Patten als commissaris Nielson hebben scherpe kritiek geuit op het beheer van de ontwikkelingsbijstand. De heer Patten vond het pijnlijk voor de EU en de Commissie en noemde het de slechtste vorm van ontwikkelingshulp. De heer Nielson hield het bij "een pizza-service zonder service" . Ik ben ook zeer tevreden dat commissaris Nielson een groot onderzoek heeft gestart met de bedoeling na te gaan in hoeverre de delegaties in risicolanden de verantwoordelijkheid op zich nemen. Hij heeft daarbij beloofd dat er tuchtprocedures zullen volgen, indien mocht blijken dat zij dit niet doen. Ik ben zeer blij met deze evolutie en kan u garanderen dat wij u niet zullen vergeten. Tot slot vind ik de aanval van de heer Dell' Alba op mevrouw Stauner totaal onbeschaamd.

Jean-Pierre
­ (FR) Mijnheer de Voorzitter, ik wil kort wat zeggen over de kwaliteit van het werk van onze rapporteur, mevrouw Stauner. Er is met name binnen de Commissie begrotingscontrole kritiek op haar geuit. Toch heeft ze uitstekend werk verricht en dat is wat ik hier vandaag kwijt wil.
Ik wil ook wat zeggen over de interventies van onze socialistische collega' s. Ik wil me niet aansluiten bij de polemiek, maar ben van mening dat wat het gebruik van middelen betreft, de Europese socialisten ons niet de les hoeven te lezen.
Wat het verslag-Rühle betreft zijn wij allen zeer geschrokken van de zeer omvangrijke verduistering van middelen uit de Europese ontwikkelingsfondsen. Verder staan we versteld van de houding van de Commissie die deze verduistering bewust heeft proberen te verbergen voor de Rekenkamer, de voormalige UCLAF en het Europees Parlement. Ondanks deze zeer schandalige situatie hebben we besloten een en ander positief te benaderen en samen met het nieuwe college van commissarissen gezocht naar concrete en haalbare oplossingen voor dit bijzonder ernstige vraagstuk.
De Unie heeft met tal van derdewereldlanden overeenkomsten gesloten om een duurzame en evenwichtige ontwikkeling van deze landen te bevorderen. De middelen die hun in dit kader worden toegekend, dienen natuurlijk wel op hun bestemming aan te komen. Wij weten echter al geruime tijd dat door corruptie en fraude complete regio' s verstoken blijven van een groot gedeelte van deze middelen. Neem bijvoorbeeld de medische hulp die Ivoorkust met name in het kader van de aids-bestrijding is toegezegd. Ongeveer 38 % van deze middelen is verduisterd. Met deze fraude is een bedrag gemoeid van bijna 30 miljoen euro.
Het verslag van mevrouw Rühle kan dus gezien worden als laatste waarschuwing aan de dienst die de ontwikkelingsfondsen beheert. Deze fondsen moeten voor oktober van dit jaar ingrijpend worden hervormd om aan de wensen van het Parlement en van alle burgers van de Unie tegemoet te kunnen komen. Ik denk hierbij ook aan de bevolking van de betrokken landen voor wie de Europese steun van levensbelang is. Ik zal hier dus in oktober van dit jaar wederom het woord voeren.

Van Hulten
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de heer Poettering en zijn collega's in de PPE-Fractie eraan herinneren dat in het rapport van de Rekenkamer over de financiering van politieke partijen juist zijn fractie bekritiseerd werd, terwijl de socialistische en de liberale fractie de toets der kritiek konden doorstaan. Misschien heeft dit wel te maken met het feit dat de Fractie van de Europese Volkspartij en Europese Democraten niet uit één fractie bestaat omdat de Britse conservatieven hun eigen winkeltje mogen hebben met een eigen boekhouding. Zij zijn dus degenen die hun boekhouding op orde moeten brengen.
Mevrouw Stauner moest vandaag onderbroken worden omdat ze te snel sprak aan het begin van dit debat. Dat is meteen een sprekende metafoor voor het werk dat zij in de Commissie begrotingscontrole heeft verricht. Zij rende voor de rest van de commissie uit terwijl wij niet in de gaten hadden wat er aan nu precies aan de hand was. Zij heeft de Commissie gewogen en te licht bevonden omdat deze haar excentrieke opvattingen over financieel beheer en toezicht niet deelde. Zelfs de Rekenkamer is het niet met haar eens. Het is niet de taak van de Commissie begrotingscontrole om de Europese Commissie gedurende de gehele zittingstermijn van het Parlement aan de schandpaal te nagelen. De Commissie begrotingscontrole moet ervoor zorgen dat het belang van de Europese burgers wordt gediend met een uitvoerende instelling die haar politieke prioriteiten op een efficiënte en effectieve manier ten uitvoer legt. Gelukkig was dat ook de mening van de meerderheid in de Commissie begrotingscontrole.
Een van de rampzalige consequenties van deze hele impasse is het voorstel dat morgen aan de orde is over een kaderovereenkomst inzake de verhoudingen tussen het Parlement en de Commissie. Deze overeenkomst beperkt het recht van individuele leden van het Europees Parlement en van rapporteurs om nadere inlichtingen van de Commissie te vragen. Het is een kortzichtig voorstel en als we dit debat niet tot september uitstellen, moeten we tegen dat voorstel stemmen.
Omdat wij dadelijk gaan luisteren naar het betoog van de heer Chirac over de invulling van het Franse voorzitterschap, wil ik graag besluiten met de opmerking dat ik hoop dat hij op zijn beurt zal luisteren naar de opvattingen van dit Parlement. Ik denk daarbij met name aan het feit dat dit Parlement van mening is dat het zelf moet kunnen besluiten waar en wanneer er vergaderd wordt en dat dat niet bepaald moet worden door de regeringen van de lidstaten.

Langenhagen
Mijnheer de Voorzitter, toen het om BSE ging, heb ik mijn waardering voor de rapporteur, die toen eenzaam aan de weg timmerde, niet onder stoelen of banken gestoken. Het heeft lang geduurd voordat iedereen zijn verantwoordelijkheid niet alleen in woord maar ook in daad op zich nam. De huidige voorschriften en wetgeving bewijzen dat. Ik heb ook veel waardering voor mevrouw Stauner. Zij is moedig genoeg om voor haar overtuiging uit te komen, heeft een scherp juridisch inzicht en concentreert zich op de feiten. Zij heeft ertoe bijgedragen dat fouten aan het licht kwamen. Zij heeft ons allemaal - ik heb het over alle betrokken EU-instellingen - de tijd gegeven om na te denken en heeft velen eindelijk de ogen geopend.
Personeelsleden kregen andere taken toegewezen. Vele bijna onzichtbare deuren werden geopend. Ook ik heb vele gesprekken gevoerd. De storm ging stilaan liggen. Onze omgang met elkaar was eerst voorzichtig, daarna waakzaam en tenslotte constructief. Wij moeten dat ook aan de media en het publiek laten weten. Tenslotte zitten wij allemaal in hetzelfde schuitje. Ik dank daarom alle gesprekspartners van de Commissie, de Rekenkamer en het Europees Parlement. Ik ben ietwat teleurgesteld, want sommige van mijn amendementen werden met tien tegen tien stemmen verworpen. Het resultaat is echter nog altijd goed. Nu moet iedereen weten waar het in de toekomst op aankomt. Het gaat om de geloofwaardigheid van de EU. Op mijn onderzoeksterrein moeten wij onderzoek als een hoog goed en een sterke Europese meerwaarde beschouwen en daar ook naar handelen. Alleen dan zullen wij de Commissie zonder zorgen kwijting kunnen verlenen. Wij zullen dit alles echter niet snel vergeten.

Ferreira
­ (FR) Mijnheer de Voorzitter, waarde collega' s, geachte vertegenwoordigers van de Commissie, een aantal collega' s heeft reeds aangegeven hoe ontevreden ze zijn over het verslag over de te verlenen kwijting. Ook ik zal hier het woord voeren om mijn ontevredenheid te uiten.
Het eerste verslag van mevrouw Stauner over de kwijting 1998 gaf aanleiding tot veel vragen en veel kritiek. Deze kritiek kwam met name tot uiting tijdens de stemming over een amendement waarin een discrepantie tussen de compromisresolutie en de toelichting werd geconstateerd. Bij het opstellen van haar tweede verslag heeft de rapporteur kennelijk geen rekening gehouden met het grote gevoel van ontevredenheid dat onder haar collega' s bestond. De methode die mevrouw Stauner heeft gehanteerd dient opnieuw aan de kaak te worden gesteld. Ze heeft telkens weer meer informatie van de Commissie geëist en ging daarmee voorbij aan de aanbevelingen die in de op 13 april jongstleden aangenomen resolutie zijn opgenomen. Ook nu nog volhardt ze in het stellen van vragen die reeds ondubbelzinnig zijn beantwoord. Door deze houding hebben de meeste leden van de Commissie begrotingscontrole besloten het ontwerpverslag radicaal te amenderen. De tekst waarover wij in deze vergaderperiode gaan stemmen verschilt daarom van het aanvankelijk opgestelde ontwerpverslag.
Dankzij deze tekst hebben we nu een duidelijker beeld van de wijze waarop de Commissie de begroting van 1998 heeft uitgevoerd. Hieraan is echter wel een politieke strijd voorafgegaan waarin een gevoel van frustratie de boventoon had. Wij betreuren deze weinig opbouwende houding die de rapporteur binnen de parlementaire commissie en met betrekking tot de Europese Commissie heeft ingenomen. Wederom hanteert de rapporteur dezelfde bekrompen methode als bij de behandeling van het eerste verslag over de kwijting 1998. Sommige collega' s hadden deze handelwijze overigens reeds veroordeeld.
Wij moeten op verstandige wijze met de Commissie samenwerken. Dit is immers in het belang van onze medeburgers. Een dergelijke samenwerking maakt bovendien een goede tenuitvoerlegging van ons beleid mogelijk, zodat we in het verslag over de kwijting een daadwerkelijke evaluatie kunnen bieden van de wijze waarop de begroting van de Europese Unie op zowel kwantitatief als kwalitatief gebied is uitgevoerd.

Heaton-Harris
Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil de rapporteurs graag feliciteren. Bovendien gaan mijn felicitaties uit naar de mensen in Wales. Ik heb mij namelijk niet gerealiseerd dat zij zo bezorgd waren over het welzijn van de Commissie dat zij iemand gekozen hebben om de belangen van de Commissie in het Parlement te behartigen in plaats van hun eigen belangen.
Ik wil ook graag iets rechtzetten met betrekking tot een eerdere opmerking van mevrouw Morgan. Ik ben wel degelijk erg gelukkig met dit debat, omdat onze partij in ons manifest - een manifest dat er overigens toe heeft bijgedragen dat velen aan deze kant zijn gekozen - heeft verklaard dat wij voor geen enkele jaarrekening van de EU kwijting zouden verlenen totdat het hervormingsproces van de Commissie succesvol ten uitvoer zou zijn gelegd.
Om die reden kan ik het ook niet eens zijn met de aanbeveling van onze uitstekende rapporteur om de Commissie kwijting te verlenen. Bovendien vragen veel mensen buiten dit Parlement zich af of er eigenlijk wel iets verbeterd is tussen 1996 en 1998. De meeste mensen vinden dat het functioneren van de Commissie in die periode eerder slechter dan beter is geworden. Ik ben pas sinds een paar maanden lid van de Commissie begrotingscontrole. Ik denk dat de vergaderingen en verslagen in de laatste twee maanden bij mij waarschijnlijk tot meer vragen dan antwoorden hebben geleid.
Tot slot zou ik graag twee van deze vragen willen stellen. Ten eerste, kan de Commissie bevestigen of de heer Fléchard op welke manier dan ook connecties heeft met de heer Delors en/of andere leden van zijn kabinet? Ten tweede, kan zij vertellen of leden van het kabinet van commissaris Kinnock of leden van enig ander kabinet actief hebben gelobbyd bij parlementsleden om de socialistische fractie te steunen, met name met betrekking tot de amendementen van mevrouw Morgan op het verslag-Stauner? Als dat zo zou zijn, hebben zij dan geen misbruik gemaakt van hun positie?
(Applaus van rechts)

McCartin
Mijnheer de Voorzitter, ik wil mijn collega en goede vriendin, mevrouw Stauner, bedanken voor haar verslag. Het lijkt erop alsof we soms vergeten dat wij bezig zijn met de kwijting over 1998. Ik heb het rapport van de Rekenkamer over de betreffende jaarrekening zorgvuldig gelezen, met name met betrekking tot de landbouw en de structuurfondsen. Ik heb veel ervaring in dit Parlement en met Europese kwesties. Mijn conclusie is dat er gestaag vooruitgang wordt geboekt en dat er in 1998 een van de beste prestaties tot nu toe is geleverd.
De problemen die zich hebben voorgedaan - een mogelijk foutenpercentage van 4% op het gebied van de landbouw en een iets groter foutenpercentage met betrekking tot de structuurfondsen - zijn niet veroorzaakt doordat de Commissie gefaald heeft om deze financiële middelen op een efficiënte manier te verstrekken. De fout, en het betreft een kleine fout, lag bij een gebrekkig toezicht op de lidstaten en de Europese regeringen waardoor deze en hun terzake bevoegde overheidsdiensten hun taken niet naar behoren hebben uitgevoerd.
Dat is mijn eerste punt. Het tweede punt betreft de zaak-Fléchard. Het lijkt mij niet zinvol om de mensen in Europa mee te delen dat er als gevolg van deze zaak een verlies van 14 miljoen euro op de Europese begroting is geleden. Door een dergelijk accountantsjargon begrijpt de gemiddelde Europese burger niet wat er aan de hand is. De waarheid in de zaak-Fléchard is dat deze onderneming van fraude werd verdacht en de Ierse regering haar een boete van 17 miljoen euro heeft opgelegd. Fléchard heeft toen de Ierse regering voor de rechtbank gedaagd, die vervolgens een gerechtelijk bevel heeft uitgevaardigd waardoor de Ierse regering die 17 miljoen euro niet kon innen. De Europese Commissie heeft toen bemiddeld en heeft een schikking voorgesteld.
In het slechtste geval kan over deze schikking gezegd worden, dat deze tot stand gekomen is op een wettelijke basis die weliswaar ten tijde van de misdaad nog niet van kracht was, maar wel toen de zaak nog in behandeling was. Ik vind het een zware overdrijving om dat gelijk te stellen aan een verlies van 14 miljoen euro.
Tot slot is de lering die wij hieruit moeten trekken dat dit Parlement in de toekomst met de Europese Commissie moet samenwerken zodat nationale regeringen zich niet meer, zoals in het verleden vaker is gebeurd, met de verantwoordelijkheden van de Commissie kunnen bemoeien. Bovendien moet de Commissie op onze steun kunnen rekenen bij het ter verantwoording roepen van regeringen van lidstaten.

Stauner
Mijnheer de Voorzitter, de heer Dell'Alba verwijt mij dat ik mijn rol als rapporteur over de kwijting voor de begroting 1998 voor persoonlijke doeleinden heb misbruikt. Als ik de tolken goed heb begrepen, zou ik als Duitse - en wij als Duitsers - voor onze eigen deur moeten vegen. Dit is meer dan een persoonlijke belediging. Zulke verbale uitvallen zijn het Parlement onwaardig. Mag ik u verzoeken ervoor te zorgen dat de heer Dell'Alba zich van democratische omgangsvormen bedient, ook al heeft hij het daar blijkbaar moeilijk mee?

Verklaring van de fungerend voorzitter van de Raad - Werkprogramma van het Frans voorzitterschap
De Voorzitter
­ Aan de orde is de verklaring van de fungerend voorzitter van de Raad over het werkprogramma van het Franse voorzitterschap. Het is mij een bijzonder groot genoegen onmiddellijk het woord te mogen geven aan president Jacques Chirac.
(Levendig applaus)

Chirac
Mevrouw de Voorzitter, geachte Europese afgevaardigden, ik dank u hartelijk voor uw ontvangst hier vandaag. Sinds 1 juli is Frankrijk voorzitter van de Raad van de Europese Unie en ikzelf zal twee keer de werkzaamheden van de Europese Raad voorzitten. Om die reden wil ik hier in het Parlement de belangrijkste prioriteiten van het Franse voorzitterschap uiteenzetten.
Deze winter was ik uitgenodigd om samen met u de nieuwe vergaderzaal in te wijden. Ik heb u toen laten weten dat ik uw Parlement volledig bij de werkzaamheden van ons voorzitterschap wil betrekken. Het lijkt me vanzelfsprekend en noodzakelijk om de vertegenwoordigers van de burgers nauw bij de debatten en beraadslagingen binnen de Unie te betrekken. Als spreekbuis van de Europeanen hebt u immers de taak hun stem te laten klinken in het debat over de toekomst van Europa.
Om die reden wil het Franse voorzitterschap met uw Parlement een openhartige en constante dialoog aangaan. Het zal dit met name doen in de persoon van de minister van Buitenlandse Zaken Hubert Védrine en die van de onderminister van Europese Zaken Pierre Moscovici. De Europeanen willen dat de Europese instellingen op transparantere wijze functioneren. De tijd waarin beslissingen achter gesloten deuren genomen konden worden, is voorbij. Voortaan zal het debat in alle openheid worden gevoerd binnen de Unie, en uiteraard dus hier binnen het Europees Parlement.
Verder zullen we nauw met de Europese Commissie samenwerken. Ik wil hier vandaag laten weten dat ik vertrouwen heb in de heer Romano Prodi, de Europese commissarissen en alle medewerkers van de Commissie. Zij kunnen rekenen op mijn steun. Ze zijn onder bijzondere omstandigheden in functie getreden en hebben een begin gemaakt met ingrijpende hervormingen, waarvan we de vruchten in de toekomst zullen plukken.
Mevrouw de Voorzitter, geachte afgevaardigden, amper vijftig jaar geleden heeft de "Schumanverklaring" de basis gelegd voor de Europese eenwording en de verzoening tussen Duitsland en Frankrijk. Ik wil hier ter nagedachtenis een moment stilstaan bij een van de grootste en meest fervente bouwers aan de Europese eenwording: Pierre Pflimlin. Hij heeft zijn leven in dienst gesteld van zowel Frankrijk als Europa en heeft een genereus en moedig Europa willen creëren. Uw Parlement heeft van zijn inzet gebruik gemaakt en hem tot uw Voorzitter gekozen. Een belangrijk man, die een grote rol heeft gespeeld in ons gemeenschappelijk avontuur, is heengegaan.
Geachte afgevaardigden, na een halve eeuw Europese eenwording is er een geheel nieuwe Unie ontstaan, die gebaseerd is op de gedeelde wensen van de landen waaruit ze is samengesteld. Ook nu zijn we ons er terdege van bewust dat we een nieuwe fase ingaan van de geschiedenis van deze Europese eenwording, die ons vrede, economisch succes en sociale vooruitgang heeft gebracht.
De Unie zal veranderen door het mooie en noodzakelijke uitbreidingsproces. Die veranderingen betreffen in het bijzonder de wijze waarop ze functioneert maar wellicht ook, naarmate haar politieke dimensie toeneemt, het wezen van de Unie.
Naarmate de Unie meer bevoegdheden krijgt, zullen de burgers geheel terecht eisen dat ze democratischer, transparanter en doelmatiger wordt en het subsidiariteitsbeginsel beter zal naleven.
Het debat over de toekomst van Europa heeft zo dus een nieuwe impuls gekregen en er is zeker reden tot vreugde. Tijdens dergelijke cruciale periodes moet echter ook wat verder worden gekeken dan alleen naar vastgestelde termijnen of acute problemen. We moeten onze koers vaststellen.
Ik heb mij de afgelopen week al over deze kwestie uitgesproken. Ik wilde duidelijkheid scheppen over de toekomst en aangeven hoe het Europa van morgen eruit zou kunnen en moeten zien. Ik keek hierbij uiteraard verder dan alleen naar het Franse voorzitterschap van de Unie. Een ding is duidelijk en dat heb ik in Berlijn benadrukt: de Unie zal straks alleen vorderingen kunnen boeken als de institutionele hervorming met succes wordt doorgevoerd. Als de IGC geen succes wordt, heeft het geen zin nu al na te denken over de volgende fases.
De Franse autoriteiten zijn zich bewust van de verantwoordelijkheid die in dit opzicht op hen rust. Ze willen tijdens dit voorzitterschap vooruitgang boeken met alle vraagstukken die op de toekomst betrekking hebben en voorzover mogelijk voor een aantal van deze vraagstukken een oplossing bieden. Ze zullen hierbij vasthouden aan de basis van de eenwording, en deze basis waar nodig verrijken. Ik denk hierbij aan het beschermen van de grondrechten en het respecteren van de nationale en culturele identiteiten. Verder dient economische groei te allen tijde hand in hand te gaan met sociale vooruitgang en dienen de meest concrete verwachtingen van de burgers te worden verwezenlijkt. Tenslotte moet Europa een belangrijke speler worden op het wereldtoneel.
Dit is wat Frankrijk in aansluiting op het uitstekende werk van het Portugese voorzitterschap voor ogen heeft. Frankrijk wil hierbij nauw samenwerken met Zweden, dat ons land op 1 januari 2001 zal opvolgen als voorzitter van de Raad.
Voor het komende halfjaar hebben we vier doelstellingen geformuleerd: ten eerste dient de Unie te worden voorbereid op de uitbreiding; ten tweede moet er meer nadruk worden gelegd op groei, werkgelegenheid en sociale vooruitgang; in de derde plaats moet de Unie dichter bij de burgers worden gebracht zodat we hen deelgenoot kunnen maken van ons gemeenschappelijk streven; in de vierde plaats moet de rol van Europa in de wereld worden bevestigd.
De eerste doelstelling van het voorzitterschap heeft dus betrekking op de voorbereidingen op de uitbreiding van de Unie. Zoals ik al heb aangegeven, is het voorzitterschap van mening dat hiertoe allereerst de Europese instellingen dienen te worden hervormd. Wij zullen het belang van de onderwerpen die hiermee samenhangen zeker niet onderschatten. Voor de uitbreiding is het van cruciaal belang dat er besluiten worden genomen over de samenstelling van de Commissie en de nieuwe weging van de stemmen, en dat het aantal stemmingen op basis van een gekwalificeerde meerderheid toeneemt. Als we geen oplossingen vinden voor deze vraagstukken, zal de Europese Unie op zeer korte termijn verlamd raken. Ik ben ervan overtuigd dat alle lidstaten zich hiervan bewust zijn en wensen dat we dat probleem kunnen ondervangen.
Het Franse voorzitterschap is verder vastbesloten vorderingen te boeken op het gebied van de versterkte samenwerking. Dit onderwerp is tijdens de Europese Raad van Feira toegevoegd aan de agenda van de IGC. Wij willen geen verdeeldheid zaaien tussen Europeanen, maar de Unie na de uitbreiding op soepelere wijze laten functioneren, zodat zij die dat wensen sneller aan de Europese eenwording kunnen werken dan anderen.
U kunt erop vertrouwen dat we alles in het werk zullen stellen om deze onderhandelingen te laten slagen. Het Europees Parlement zal uiteraard nauw betrokken blijven bij de onderhandelingen. Op de Europese Raad van Biarritz, een informele top die twee maanden voor de top van Nice zal plaatsvinden, zal met name gewerkt worden aan de institutionele hervorming. Op de top van Biarritz zal de benodigde geestdrift gecreëerd moeten worden om in december een akkoord te kunnen sluiten waarmee we de toekomst tegemoet kunnen treden. U wilt evenmin als wij dat er een minimaal akkoord wordt gesloten.
(Applaus)
Door de instellingen te hervormen kunnen we de weg vrijmaken voor de uitbreiding van de Unie. Zoals u weet ben ik daar een vastberaden voorstander van. Door middel van de uitbreiding zullen we vrede en democratie op ons continent kunnen bewerkstelligen, en zo een sterkere Unie kunnen realiseren. Het Franse voorzitterschap is dan ook vastbesloten daadwerkelijk vooruitgang te boeken met de toetredingsonderhandelingen die met alle kandidaat-lidstaten worden gevoerd. Hierbij zal gekeken worden naar de merites van deze lidstaten en zal er ook sprake zijn van differentiatie. Op de Europese top van Nice willen we een zo compleet mogelijk beeld schetsen van de stand van de onderhandelingen, zodat de volgende voorzitterschappen hun werkzaamheden doelmatig kunnen inrichten en de weg naar toetreding kan worden uitgestippeld. De dialoog met de kandidaat-lidstaten zal niet alleen op bilateraal vlak worden geïntensiveerd, maar ook in het kader van de IGC van staatshoofden en regeringsleiders die ik voor de aanvang van de Europese Raad in Nice zal beleggen.
De tweede doelstelling van het Franse voorzitterschap is het bewerkstelligen van een Europa dat in dienst staat van groei, werkgelegenheid en sociale vooruitgang. Met de euro hebben we gekozen voor groei en werkgelegenheid. Dat is een succes gebleken. De positieve gevolgen hiervan zijn inmiddels in alle lidstaten van de Unie merkbaar. Verder dient ons gemeenschappelijk monetair beleid vergezeld te worden van een grotere sociale ambitie en een betere coördinatie van ons economisch beleid. Frankrijk pleit er al jaren voor de werkgelegenheid een centrale plaats toe te kennen in het beleid van de Unie. De werkgelegenheid vormt immers de grootste zorg binnen de Unie.
Dankzij de opeenvolgende voorzitterschappen zijn er al heel wat vorderingen geboekt, met name in Amsterdam, Luxemburg, Cardiff en Keulen.
De Europese Raad van Lissabon van afgelopen maart was van doorslaggevend belang. Wij hebben er onze strategische doelstelling geformuleerd om opnieuw volledige tewerkstelling te realiseren en iedereen actief bij de samenleving te betrekken. Wij willen het aantal Europeanen dat actief aan het arbeidsproces deelneemt verhogen tot 70% van de beroepsbevolking. Verder willen we een gemiddelde jaarlijkse groei van 3% realiseren. Het Franse voorzitterschap zal er zich voor inzetten dat deze op de Europese Raad van Lissabon geformuleerde doelstellingen worden verwezenlijkt.
Op de eerste dag van het Franse voorzitterschap heb ik het Europees Vakverbond ontvangen. Zoals u weet hecht ik bijzonder veel waarde aan het bewerkstelligen van een Europees sociaal model dat gebaseerd is op de sociale dialoog, op een sociale bescherming waarbij rekening wordt gehouden met de vereisten van onze tijd, en op de erkenning van de rol van de staat bij het waarborgen van de sociale samenhang. Het Handvest van de grondrechten zal dit model moeten versterken.
Onze prioriteit zal dus liggen bij het aannemen van een "Europese sociale agenda" . De economische groei en de modernisering van onze samenlevingen hebben alleen zin als ze gepaard gaan met een snelle daling van de werkloosheid. Hoewel overal in Europa op dit gebied goede resultaten worden geboekt, is de werkloosheid nog altijd veel hoger dan in de Verenigde Staten of Japan.
Europa moet in dienst staan van zijn volkeren. Dit betekent ook dat we meer aandacht moeten besteden aan sociale rechtvaardigheid, een betere bescherming van onze kinderen en een krachtigere bestrijding van allerlei vormen van uitsluiting, met name met het oog op de nieuwe uitdagingen die de kenniseconomie biedt.
Op grond van de sociale agenda, die gebaseerd is op de mededeling die de Commissie ons zojuist heeft voorgelegd, kan een vijfjarig werkprogramma worden vastgesteld met alle betrokken actoren: lidstaten, Europees Parlement, Commissie en sociale partners. Wij willen dat dit werkprogramma voor met name een aantal zeer belangrijke gebieden ambitieus wordt. Ik denk hierbij in het bijzonder aan de sociale bescherming, het betrekken van werknemers bij de besluitvorming binnen het bedrijf, het met elkaar verenigen van gezinsleven en werk, en de permanente educatie. Alleen als we concreter vooruitgang boeken met de verschillende projecten en getuigen van een sterke politieke wil kunnen we ons Europese sociale model versterken.
Wij moeten tegelijkertijd de coördinatie en onderlinge samenhang van ons economisch beleid versterken. Dit is nodig om de euro te consolideren en de huidige groei in Europa te bestendigen. Het Franse voorzitterschap stelt voor om het functioneren van de euro in de elf, en binnenkort twaalf lidstaten te verbeteren. Het zal zich daar dan ook op zichtbare en gezaghebbende wijze voor inspannen. Verder zal het zorgen voor een betere coördinatie van ons begrotingsbeleid door de communautaire onderzoeksprocedures doelmatiger te maken. In navolging van de afspraken die tijdens de Europese Raad van Feira zijn gemaakt, zal het streven naar de harmonisatie van ons fiscaal beleid. Tot slot moeten we onze volkeren actief voorbereiden op de snel naderende invoering van de euro. Het is van buitengewoon belang dat de burgers zich de euro eigen maken. Alles moet in werking worden gesteld om van deze zeer belangrijke fase vanuit zowel praktisch als menselijk oogpunt een succes te maken.
We moeten er verder voor zorgen dat Europa op het gebied van de informatiemaatschappij voorop loopt. Bij het bewerkstelligen van groei in de Unie dienen we gebruik te maken van onze opleidingscapaciteiten, die tot de beste ter wereld behoren, en van ons zeer groot wetenschappelijk en intellectueel potentieel. Ook moeten we gebruik maken van onze industrie, die een van de scherpst concurrerende ter wereld is.
Frankrijk wil er zich voor inzetten dat er maximaal gevolg wordt gegeven aan de beslissingen die onder Portugees voorzitterschap zijn genomen. Ik denk hierbij aan de steunverlening aan innoverende ondernemingen, die dankzij de nieuwe ontwikkelingen op het gebied van risicokapitaal mogelijk is geworden; het bewerkstelligen van een Europees octrooi, een Europees scoreboard voor innovatie en een geavanceerd netwerk voor wetenschappers; de ontwikkeling van Europese inhoud, en de strijd tegen de cybercriminaliteit. Wij dienen er verder voor te zorgen dat iedereen toegang krijgt tot deze technologieën en te voorkomen dat er een digitale kloof ontstaat, met name door alle Europese scholen, zoals afgesproken, voor eind 2001 te voorzien van een internetaansluiting.
Wij zullen verder bijzondere aandacht besteden aan de versterking van de positie van Europa op het gebied van de biotechnologie. Deze sector is immers van bijzonder strategisch belang. Hierbij moeten wij uiteraard zorgen voor een goede naleving van de ethische regels bij iedere wetenschappelijke handeling op levende wezens, of het nu gaat om fundamenteel onderzoek of om de industriële toepassing daarvan.
Alle regio's van de Unie moeten profijt hebben van de groei en de solidariteit. Dit geldt in het bijzonder voor de insulaire regio's, die we moeten helpen bij het overwinnen van hun handicaps. Het voorzitterschap zal er voorts op toezien dat de banden met de ultraperifere regio's worden geconsolideerd en versterkt. De nieuwe bepalingen uit het Verdrag van Amsterdam moeten nu worden toegepast, zodat de Azoren, Madeira, de Canarische Eilanden en de Franse overzeese gebiedsdelen kunnen profiteren van een specifiek communautair beleid waarin rekening wordt gehouden met hun bijzondere eigenschappen.
De derde doelstelling van het Franse voorzitterschap is het dichter bij de burgers brengen van Europa. Dit is tegenwoordig de legitieme zorg van ieder voorzitterschap van de Unie. In de ogen van veel medeburgers staat Europa nog te ver van ze af. Ze zijn zich nog te weinig bewust van de voordelen die de Unie hun in het alledaagse leven biedt of kan bieden. Het wordt tijd dat de Unie zich meer gaat bemoeien met vraagstukken die de burgers direct raken. Laten we een daadwerkelijk Europa van de burgers creëren.
Momenteel wordt er gewerkt aan het Handvest van de grondrechten, waarbij sommige afgevaardigden van dit Parlement nauw betrokken zijn. Als dit Handvest wordt aangenomen zijn straks de waarden, beginselen en rechten die aan onze Unie ten grondslag liggen in één document verenigd: burgerrechten, politieke, economische en sociale rechten. Het is van groot belang dat de Conventie die de ontwerptekst opstelt haar werkzaamheden op tijd afrondt, zodat het Handvest nog voor het einde van dit jaar kan worden aangenomen.
Het Europa van de burgers willen we ook bewerkstelligen door de mobiliteit en kennis binnen Europa te vergroten en meer aandacht te besteden aan jongeren. Daarvoor is het absoluut noodzakelijk dat de uitwisselingsprogramma's worden uitgebreid, met name tussen universiteiten, zonder dat overigens de bevoegdheden van de lidstaten op het gebied van het onderwijs ter discussie worden gesteld.
Met het oog op de komende Europese Raad in Nice wil het Franse voorzitterschap de obstakels die de mobiliteit van onderzoekers, studenten en docenten in de weg staan, in kaart brengen. Voorts wil het onderzoeken hoe deze obstakels kunnen worden weggenomen. Wij moeten ambitieus zijn en het aantal uitwisselingen binnen de Unie substantieel verhogen. Er staat hier veel op het spel. Ik denk hierbij onder meer aan de synergie tussen laboratoria en het Europese bedrijfsleven, en aan de versterking van de vele belangrijke centra voor onderwijs en innovatie in Europa. Ik denk echter ook aan de wijze waarop de interculturele dialoog en de culturele diversiteit worden benaderd. Tenslotte gaat het hierbij om het Europese burgerschap, dat wil zeggen het gevoel dat we op politiek en menselijk vlak een eenheid vormen.
Nog concreter zal het Franse voorzitterschap de initiatieven stimuleren om het dagelijks leven van de Europeanen te verbeteren. Dit geldt in de eerste plaats voor de volksgezondheid en de bescherming van de consument. Gezien de traumatische ervaring met de gekkekoeienziekte en andere, vergelijkbare bedreigingen, zijn we genoodzaakt een onafhankelijke Europese voedselautoriteit op te richten. Ik weet dat ik in dit opzicht kan rekenen op de steun van dit Parlement. In Europees en internationaal verband dienen we te erkennen dat het voorzorgsbeginsel moet worden nageleefd en dat we vooruitgang moeten boeken op het gebied van de etikettering en de traceerbaarheid van GGO's.
Laten we niet vergeten dat de landbouw onze belangrijkste vorm van gemeenschappelijk beleid is. In het kader van de WTO en de onderhandelingen over de uitbreiding zal het voorzitterschap bijzonder oplettend zijn met betrekking tot het GLB. Ook zal het voorzitterschap extra aandacht besteden aan de problemen die zich in sommige branches voordoen, zoals de varkenssector en de groente- en fruitsector. Wat deze laatste sector betreft, verdient met name de bananenproductie bijzondere aandacht.
Op milieugebied zal het accent in eerste instantie gelegd worden op de veiligheid bij het vervoer over zee, met name wat betreft het vervoer van gevaarlijke stoffen en olieproducten. De milieuramp die werd veroorzaakt door het vergaan van de Erika is met name zo pijnlijk omdat hij te wijten is aan menselijke nalatigheid. De Franse autoriteiten zijn vastbesloten de komende maanden concrete vorderingen te boeken om onze kusten te sparen en dergelijke rampen te voorkomen. Onze eigen ideeën en de reeds gedane of eventueel nieuwe voorstellen van de Commissie dienen hierbij als uitgangspunt, waarbij we rekenen op de steun van het Europees Parlement.
Verder zal Europa voorop lopen in de strijd voor het behoud van ons milieu. We zullen het milieuaspect beter moeten integreren in ons beleid. Wij zijn op de hoogte van een aantal gevaren die de mondialisering van de economie in dit opzicht oplevert. Die gevaren zullen de levensomstandigheden van de toekomstige generaties bedreigen, waarbij er geen weg meer terug zal zijn. Daarom wil het Franse voorzitterschap in november van dit jaar een zo goed mogelijk akkoord bewerkstelligen tijdens de conferentie van Den Haag over de uitstoot van gassen die het broeikaseffect bevorderen en klimatologische veranderingen teweeg brengen. Het zal erop toezien dat het protocol van Kyoto ten uitvoer wordt gelegd.
(Applaus)Op justitieel gebied en met betrekking tot de binnenlandse aangelegenheden zal het Franse voorzitterschap op ambitieuze wijze gevolg geven aan de beslissingen die in oktober 1999 in Tampere genomen zijn. Er moeten vorderingen worden geboekt om op een aantal punten een Europees asiel- en immigratiebeleid te kunnen realiseren: het afgeven van verblijfsvergunningen voor de lange termijn, het harmoniseren van de opvang van asielzoekers en het bestrijden van de clandestiene immigratie met de daarbij horende mensensmokkel. Iedereen heeft de tragedie van Dover nog ongetwijfeld vers in het geheugen. Overeenkomstig de conclusies van de Europese Raad van Feira zal het voorzitterschap zeer duidelijke maatregelen treffen met betrekking tot de sancties die tegen mensensmokkelaars getroffen worden.
Het accent zal verder worden gelegd op de drugsbestrijding en de daarmee vaak geassocieerde criminaliteit op financieel gebied. Europa zal in het bijzonder maatregelen moeten aannemen om het witwassen van kapitaal doelmatig te kunnen bestrijden. Voorts dient het de maatregelen te steunen die in het kader van de G7 getroffen zijn. Op de top van Okinawa in Japan zal ik de gelegenheid hebben om dit punt te benadrukken.
Wij zijn tenslotte vastberaden om vorderingen te maken bij het bewerkstelligen van een Europees justitiële ruimte die gebaseerd is op de wederzijdse erkenning van gerechtelijke vonnissen en uitspraken. Tot slot van deze uitweiding over het Europa van de burgers wil ik nog wat zeggen over de sport. Zojuist zijn de Europese kampioenschappen Euro 2000 afgerond, die bij de Europeanen veel plezier en emoties teweeg hebben gebracht.
(Applaus)We moeten erop toezien dat de Europese Unie beter rekening houdt met het bijzondere karakter van de sport en de sociale functie ervan. Op dit gebied is sprake van een daadwerkelijk probleem dat bestudeerd en opgelost moet worden. Het Franse voorzitterschap zal zich hiervoor beijveren.
(Applaus)De vierde en laatste doelstelling van ons voorzitterschap is het bewerkstelligen van een sterk Europa in de wereld. Wat het GBVB betreft, zal het Franse voorzitterschap met steun van de Hoge Vertegenwoordiger en de Commissie de Europese identiteit benadrukken. Een van onze prioriteiten is het consolideren van de defensie- en veiligheidsaspecten van Europa. De afgelopen maanden is op dit gebied enorme vooruitgang geboekt. Wij moeten deze verworvenheden een vastere vorm geven en verder ontwikkelen.
Op operationeel gebied dient er een bijeenkomst plaats te vinden over de capaciteitsbeloften die zijn gedaan, zodat de doelstellingen die in Helsinki zijn vastgelegd, hun geloofwaardigheid niet verliezen. Verder willen we dat de sinds 1 maart jongstleden in Brussel gevestigde interim-organen hun rol spelen bij de overgang naar de definitieve fase. Het is met name van belang dat het comité voor politiek en veiligheid, dat het politiek comité moet gaan vervangen, met de steun van de heer Javier Solana min of meer de spil wordt van het GBVB. De wapenfabrikanten moeten tenslotte door middel van hun samenwerkingsprogramma's de politieke ambities op het gebied van het Europese defensiebeleid waarmaken. De afgelopen maanden waren in dat opzicht bijzonder positief als we kijken naar de programma's voor de bouw van helikopters, raketten en het toekomstige transportvliegtuig.
Op al deze gebieden zal Frankrijk alles in het werk stellen om Europa de middelen in handen te geven voor een goed buitenlands beleid, waarbij vriendschappelijke betrekkingen en samenwerking met zijn bondgenoten uiteraard het uitgangspunt vormen.
Er staan drie topontmoetingen op het programma met een aantal geografisch gezien zeer belangrijke partners van de Unie: de Verenigde Staten, Canada, Rusland en de Oekraïne. Verder heeft het voorzitterschap wat het GBVB betreft drie prioriteiten:
de eerste prioriteit ligt bij de Balkan, met het voortzetten van het proces van stabilisering dat reeds op gang is gebracht, zowel in militair als economisch opzicht. De Unie moet de landen in de regio een duidelijk Europees perspectief bieden en hen stimuleren hervormingen door te voeren en samen te werken op regionaal gebied. Dat is de doelstelling van de top die op voorstel van de Europese Raad van Feira gehouden dient te worden tussen de Europese Unie en de westelijke Balkanlanden;
de tweede prioriteit ligt bij het Middellandse-zeegebied, bij de ministeriële ontmoeting voor Barcelona IV en, als de omstandigheden het toelaten, bij de organisatie van de eerste euro-mediterrane top in Marseille.
Dit is de gelegenheid bij uitstek om het proces van Barcelona van nieuw elan te voorzien, dankzij het aannemen van een handvest voor vrede en stabiliteit en de versterking van de economische en culturele banden tussen beide zijden van onze gezamenlijke zee. De derde prioriteit ligt bij Azië, bij de derde ASEM-top en de bilaterale topontmoetingen tussen Europa en China enerzijds en Europa en Japan anderzijds. Het Franse voorzitterschap wil ook de betrekkingen met deze landen van een extra dimensie voorzien, zodat we kunnen bouwen aan de multipolaire en evenwichtige wereld van de toekomst.
Voorts wil het Franse voorzitterschap op doelmatige wijze bijdragen aan de totstandkoming van een nieuwe overeenkomst tussen de Unie en de ACS-landen. Europa moet sterk zijn en zich openstellen voor de wereld. De Unie moet haar rol op coherente en solidaire wijze vervullen om een nieuwe algemene en evenwichtige onderhandelingsronde in het kader van de WTO mogelijk te maken.
Zoals u ziet, geachte afgevaardigden, is de door Frankrijk voor zijn voorzitterschap van de Unie uitgestippelde weg zowel ambitieus als concreet. Allereerst moeten we ervoor zorgen dat de instellingen van de Unie goed kunnen functioneren na de ingrijpende veranderingen die haar te wachten staan. Straks zal het aantal lidstaten meer dan verdubbeld zijn. We moeten dus efficiënte besluitvormingsprocedures bedenken, op basis waarvan Europa op meer doelmatige en legitieme wijze kan functioneren en vooruitgang kan boeken. Hier draait het immers om. Onze Unie zal haar dynamiek en kracht behouden als ze geliefd is onder de Europeanen die ze moet dienen.
Uw Parlement deelt dit streven. Door hand in hand en op basis van vertrouwen samen te werken aan elk van deze dossiers, zullen we er samen in slagen Europa door een aantal fases heen te loodsen die van groot belang zijn voor zijn toekomst. Ik ben ervan overtuigd dat wanneer ik over een half jaar met u de balans kom opmaken, Europa wezenlijke veranderingen zal hebben ondergaan. Wij zullen dan het eenwordingsproces geconsolideerd hebben en een gastvrijere Unie hebben gecreëerd voor haar inwoners en de volkeren die tot haar wensen toe te treden.
(Applaus)

Prodi
Mevrouw de Voorzitter van het Europees Parlement, mijnheer de president van de Franse Republiek, geachte afgevaardigden, het is mij een groot genoegen vandaag aan het begin van dit nieuw voorzitterschap voor u te mogen verschijnen. Het doorgeven van de fakkel is altijd een opwindend moment in de pogingen tot verwezenlijking van de doelstellingen van Europa, zeer zeker in dit jaar 2000.
Tijdens de eerste maanden van dit jaar heeft Europa, met de bijeenkomsten van de Europese Raad te Lissabon en Feira, grote stappen gezet op weg naar economisch herstel. Ook heeft men vorderingen gemaakt in de richting van de uitbreiding van de Unie - van een ongekende uitbreiding, die u, mijnheer de president, een "mooi en noodzakelijk proces" noemde ­ en in de richting van de noodzakelijke versterking van de instellingen vóór uitbreiding. In mijn woord van welkom aan uw eerste voorzitterschap, mijnheer de president, wil ik inhaken op een aantal punten uit uw uiteenzetting.
Allereerst geef ik u mijn onvoorwaardelijke steun bij uw streven naar vooruitgang op het gebied van de Europese sociale agenda. Toen ik hier in februari jongstleden de strategische doelstellingen van de Commissie voor de periode 2000-2005 uit de doeken kwam doen, heb ik aangekondigd dat de herziening van de economische en sociale prioriteiten van Europa een van onze voornaamste doelstellingen zou zijn. Ofschoon sedertdien nog geen vijf maanden zijn verstreken, moet ik u zeggen dat ik mij wel degelijk in mijn voornemen gesterkt voel door hetgeen wij nu reeds bij de tenuitvoerlegging van de economische aspecten van deze prioriteiten tot stand hebben kunnen brengen. De sociale aspecten zijn de keerzijde van de medaille die Europese ontwikkeling heet, en daarop zullen wij in het komend halfjaar onze inspanningen moeten toespitsen.
Er zijn enkele belangrijke vraagstukken waarvoor de Commissie reeds voorstellen heeft ingediend en waarover het voorzitterschap zich nu zal moeten buigen. Zo heeft de Commissie nog maar enkele dagen geleden een agenda voor het sociaal beleid aangenomen. Daarop staat vermeld wat in de komende twee à drie maanden moet geschieden om de conclusies van de Europese Raad van Lissabon en die van Feira hun beslag te doen vinden in concrete maatregelen. Mijns inziens vormt dit document een juist evenwicht tussen enerzijds de in Lissabon en Feira overeengekomen politieke oriëntaties en anderzijds de in de Verdragen neergelegde plichten en bevoegdheden. Ik meen te mogen zeggen dat tijdens de Europese Raad van Nice hierover consensus mogelijk zal zijn.
Het is namelijk heel belangrijk dat de Unie geen ongelijkheden teweegbrengt in onze samenlevingen, zeer zeker nu wij over de juiste economische voorwaarden beschikken om dergelijke ongelijkheden juist uit de weg te ruimen. De Commissie is het derhalve roerend met het voorzitterschap eens dat deze vraagstukken absolute prioriteit genieten.
De richtlijn tegen racisme is niet lang geleden goedgekeurd. Dit gebeurde in recordtijd, in slechts zes maanden tijd. Nu verwachten wij van het voorzitterschap dat het evenveel spoed betracht bij de behandeling van de andere aspecten van dit zeer belangrijke pakket maatregelen tegen discriminatie. Elk programma voor discriminatiebestrijding moet immers in eerste instantie ervoor zorgen dat het beginsel van gelijke kansen tussen vrouwen en mannen wordt geëerbiedigd. Ook moeten wij alles in het werk stellen om een einde te maken aan de op seksuele uitbuiting gerichte handel in vrouwen en kinderen: dit is een afschuwelijke vorm van slavernij.
Een vorm van ongelijkheid die nog steeds in onze Europese samenleving voorkomt, betreft de onderwijskansen. In Lissabon is een actieplan aangenomen dat nu in praktijk moet worden gebracht. Ik weet dat het voorzitterschap krachtige maatregelen zal treffen om alle jongeren de mogelijkheid te bieden tot het verwerven van de voor een baan in de kenniseconomie noodzakelijke beroepsvaardigheden. Het is ook onze plicht deze kennis te ontwikkelen en, zoals in Feira is besloten, een zowel kwalitatieve en kwantitatieve impuls te geven aan de mobiliteit van studenten, leerkrachten en onderzoekers. Het verheugt mij dat dit vraagstuk werd genoemd. Dit is een uiterst belangrijk vraagstuk waarvan de verreikende gevolgen nog niet diepgaand genoeg zijn onderzocht.
Armoede is een andere oorzaak van ongelijkheid; armoede is een val waarin te veel Europese burgers zijn terechtgekomen. Tijdens de Europese Raad van Lissabon hebben de lidstaten besloten grote inspanningen te ondernemen om armoede uit te roeien. Een groep op hoog niveau, die zich bezighoudt met sociale bescherming, werkt samen met de Commissie deze ambitieuze strategie uit. Het is een grote schande dat er in onze samenlevingen nog steeds groepen zijn die echte armoede lijden. Tijdens de Raad van Nice moeten wij proberen een gemeenschappelijke aanpak af te spreken voor de bestrijding van sociale uitsluiting. Daarvoor heeft de Commissie reeds voorstellen gedaan.
De Europese Raad van Feira heeft tevens krachtige steun betuigd aan de voorstellen van de Commissie voor voedselveiligheid. De lidstaten zijn vastbesloten om, zodra het Europees Parlement zijn advies heeft uitgebracht, over te gaan tot de instelling van een onafhankelijke autoriteit voor voedselveiligheid. Ik reken erop dat dit advies uiterlijk tijdens de eerste vergaderperiode van oktober zal worden uitgebracht. Als dan ons voorstel op tafel ligt, zal men hopelijk snel het plan tot de instelling van een voedselautoriteit hard maken. Wij zijn daartoe trouwens ook verplicht jegens de burgers. De burgers willen voedselveiligheid en dulden hier geen uitstel meer. Wij moeten echter tegelijkertijd de interne markt waarborgen, en daarom is een gemeenschappelijke aanpak noodzakelijk. De recente problemen waren een les voor ons en mijns inziens is nu iedereen bereid de verantwoordelijkheid op zich te nemen.
De Europese publieke opinie is uiterst bezorgd over de milieuproblemen. Ik schaar mij wat dat betreft achter het Frans voorzitterschap. Ik ben het er mee eens dat milieubescherming en -verbetering een van onze hoofdprioriteiten moet zijn. Tijdens de zesde Wereldconferentie van de VN over klimaatverandering, die in november aanstaande in Den Haag zal worden gehouden, zal men hierover belangrijke besluiten moeten nemen. Tijdens die bijeenkomst - die een van belangrijkste bijeenkomsten na Kyoto zal zijn - zal de Unie haar voortrekkersrol moeten bevestigen. Wij zullen niet alleen duidelijk moeten maken dat wij de aangegane verplichtingen respecteren, maar ook druk moeten uitoefenen op onze partners om van hen hetzelfde gedaan te krijgen.
Het effect van ons vervoer- en energiebeleid voor het milieu en met name ook het klimaat zal een van de hoofdthema' s zijn van de twee Commissiedocumenten die in de komende herfst aan de Raad en het Parlement zullen worden voorgelegd. Wij zullen ten eerste een groenboek publiceren over het gemeenschappelijk vervoerbeleid en ten tweede een strategisch document opstellen over de verschillende energiebronnen en de continuïteit van de energievoorziening. De Europese burgers maken zich zorgen over deze vraagstukken en verwachten van ons een daadkrachtig optreden, zeker in de huidige situatie.
De burgers zijn tevens zeer verontrust over de vervuiling van de kustgebieden door olie. Als men herhaling van dergelijke milieurampen wil voorkomen moeten de Raad en het Parlement - zoals u, mijnheer de president, terecht zei - snel handelen en een pakket maatregelen aannemen voor veiligheid op zee, waarvoor wij een voorstel hebben gedaan.
Een andere belangrijke bron van ongerustheid onder de burgers is het gebruik van genetisch gemodificeerde organismen en de toepassing van de biotechnologie. Wij moeten enerzijds de menselijke gezondheid en het milieu beschermen en anderzijds de samenleving in staat stellen profijt te trekken uit de vorderingen op het gebied van de moderne biotechnologie. Daarom moet men zo snel mogelijk de nieuwe kaderwetgeving over doelbewuste introductie van genetisch gemodificeerde organismen in het milieu aannemen. Met deze reeks maatregelen wordt de bestaande wetgeving versterkt en verbeterd. Laten wij een evenwichtige oplossing zien te vinden waarin de publieke opinie en de markt vertrouwen kunnen hebben.
Wij hebben dus voor het komend halfjaar een ambitieus actieprogramma voor de boeg. Ik heb de indruk dat de daarin opgenomen terreinen uiteindelijk zullen zorgen voor een betere levenskwaliteit. In heel Europa dringen de burgers - op welk niveau dan ook - aan op meer kwaliteit: zij willen meer milieukwaliteit, maar ook strengere morele maatstaven. Wij moeten hieraan gevolg geven.
Daarom wil ik ter afsluiting nog wijzen op de noodzaak van opbouwende betrekkingen met onze nieuwe buren. De stabilisatie van ons vasteland is een van de belangrijkste uitdagingen waaraan de Europese Unie het hoofd moet bieden. De spil van deze strategie moet ongetwijfeld de bevordering zijn van de stabiliteit in de aan de Unie grenzende gebieden.
Wij stemmen dan ook volledig in met het voorstel voor een politieke topconferentie tussen de Europese Unie en de landen van de Balkan die het verst gevorderd zijn op weg naar de democratie. De Commissie werkt reeds aan de voorwaarden voor deze topbijeenkomst over de Balkan, en wij hopen bij de specifieke voorbereidingsactiviteiten nauw met het Franse voorzitterschap te mogen samenwerken.
Ik heb de laatste tijd gelegenheid gehad na te denken over de wisselwerking tussen de Europese instellingen. Dit is een continue wisselwerking, een wisselwerking die zelfs steeds belangrijker wordt. Sedert de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam is ons wetgevingsstelsel efficiënter geworden. Dit is te danken aan de medebeslissingsprocedure. Ofschoon deze procedure nu van toepassing is op een veel grotere reeks wetgevingsbesluiten dan voorheen, heeft men minder vaak zijn toevlucht moeten nemen tot de bemiddelingsprocedure.
Uit een recent onderzoek is gebleken dat meer dan de helft van de wetgevingsvoorstellen die in het afgelopen jaar werden ingediend, in tweede lezing is aangenomen en dat voor bijna een vijfde de eerste lezing volstond. Daaruit blijkt dat het wetgevingsproces aan het rijpen is en de inspanningen steeds meer gericht zijn op het bewerkstelligen van overeenstemming. Deze vaststelling steekt ons een hart onder de riem, zeer zeker nu de Commissie de intergouvernementele conferentie heeft aanbevolen zowel de medebeslissingsprocedure als de besluitvorming bij gekwalificeerde meerderheid uit te breiden. Op die manier kan men de democratische legitimiteit van het Europees wetgevingsproces nog meer versterken, hetgeen van doorslaggevend belang is voor de politieke gezondheid van de Unie.
Mijnheer de president, ik ben blij dat u vastbesloten bent de onderhandelingen in de intergouvernementele conferentie over de noodzakelijke hervorming van onze instellingen tot een goed einde te brengen. Daardoor geeft u onze gesprekspartners in de kandidaat-landen een duidelijk en bemoedigend signaal. In Biarritz en in Nice zal Europa werkelijk heel zijn gewicht in de schaal moeten leggen. Dan zullen wij duidelijk moeten maken dat wij ons bewust zijn van onze verantwoordelijkheid. Wij weten allen hoe belangrijk de versterking van onze instellingen en hun efficiënte werking zijn: zij zijn een absolute voorwaarde voor de uitbreiding.
Wij zullen nog vaker de gelegenheid krijgen om hier in detail op in te gaan. Ik wil mij vandaag beperken tot het vermelden van één punt, van een voor sommigen misschien vanzelfsprekend punt, dat echter de kern vormt van hetgeen wij in Nice, en na Nice, willen bewerkstelligen: een Unie van 27, 28 of nog meer lidstaten heeft behoefte aan sterkere en niet zwakkere instellingen; zij heeft behoefte aan meer en niet minder inspanningen voor de democratie; zij heeft behoefte aan een solider en niet vager rechtsstelsel.
Daarom zou men zich schromelijk vergissen als men denkt dat de Monnet-methode dood en begraven is en heel goed vervangen kan worden door ad hoc oplossingen. Het Europees Parlement, de Raad, de Commissie en het Hof van Justitie zijn onze instellingen. Zij geven ons garanties, zij staan in voor een systeem van gewichten en tegengewichten zonder welke niets duurzaams kan worden opgebouwd. Zij zijn voor ons van essentieel belang en daarom moeten wij proberen ze te verbeteren. Dat is de taak die wij onszelf hebben opgelegd voor Nice. Het lijdt dus geen twijfel dat het komend halfjaar een druk halfjaar zal worden. Ik ben er echter van overtuigd dat op het moment waarop Frankrijk de fakkel overdraagt aan Zweden wij zullen kunnen spreken van grote vooruitgang bij de opbouw van het Europa dat onze burgers willen en van ons verwachten.

Poettering
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Europese Raad, mijnheer de voorzitter van de Commissie, dames en heren, het verheugt de Fractie van de Europese Volkspartij en Europese democraten zeer dat u, mijnheer Chirac, hier vandaag aan het begin van het Franse voorzitterschap het Parlement hebt toegesproken. Dat de voorzitter van de Europese Raad dat zelf doet, is niet vanzelfsprekend. Wij zien hierin een bewijs van uw persoonlijk engagement voor de Europese eenmaking.
Het stemt ons ook zeer dankbaar dat, volgens de Franse grondwet, de president van de Republiek Frankrijk verantwoordelijk is voor het Europese beleid. Wij weten dat het bij u in goede handen is. Wij hebben vertrouwen in u. Wij wensen u veel succes met het voorzitterschap. Wij wensen u ook persoonlijk succes. Als u succes hebt, is dat ook een succes voor ons allen en voor de Europese eenmaking.
U hebt een belangrijke toespraak gehouden voor de Duitse Bondsdag in Berlijn. U hebt ook hier een belangrijke toespraak gehouden en zo het debat over de toekomst van Europa geopend. Dat debat hangt samen met het debat over de intergouvernementele conferentie. Wij moeten ons afvragen welk Europa wij willen en wat de goede methode is om het te bereiken. U hebt aan Pierre Pflimlin en Robert Schuman herinnerd. Ik dank u daarvoor. Wij zijn trots op het feit dat beiden christen-democraten waren.
Vorige vrijdag hebben wij hier in de kathedraal van Straatsburg afscheid genomen van Pierre Pflimlin. U hebt senaatsvoorzitter Poncelet een boodschap laten overbrengen. Alle aanwezigen, onder wie onze Voorzitter, waren diep ontroerd. Naast de kist van Pierre Pflimlin stond de Europese vlag. Aan het einde van de kerkdienst, die geen rouwdienst was maar van hoop en optimisme getuigde, werd het Europese volkslied gespeeld en door een koor gezongen. Hoeveel leed zou ons continent bespaard zijn gebleven als dat honderd jaar geleden, in het jaar 1900, had kunnen gebeuren?

In wezen is het beleid van Europese eenmaking een beleid van vrede. De Europese Volkspartij - al zijn sommigen natuurlijk een andere mening toegedaan - wil met haar grote meerderheid een eengemaakt Europa. Wij willen sterke Europese instellingen. Wij willen een sterk Europees Parlement, dat op alle terreinen van de Europese wetgeving dezelfde rechten heeft als de Raad. Mijnheer de president, wij willen dat onder uw voorzitterschap en met uw steun bereiken. Na de eerste Europese verkiezingen was u lid van het Europees Parlement. Wij weten dat nog goed. Toen waren wij collega's, als ik dat zo zeggen mag. Onze wegen zijn daarna uiteengegaan, maar als voormalig lid van het Europees Parlement zien wij in u een bondgenoot. Wij willen op alle terreinen van de wetgeving dezelfde rechten als de Raad.
(Applaus) Wij willen bovendien een sterke Commissie. De Commissie heeft zich in de laatste maanden - mijnheer Prodi, ik ben u daarvoor zeer dankbaar - de hoedster van de Verdragen getoond. Wij willen dat de Europese Commissie de Europese uitvoerende macht wordt. Het verheugt mij dat wij het in deze institutionele kwestie met de Commissie en met de terzake bevoegde, eminente Franse commissaris, Michel Barnier, eens zijn.
Mijnheer de voorzitter van de Europese Raad, u hebt gezegd dat de tijd waarin besluiten achter gesloten deuren werden genomen, voorbij is en dat er transparantie moet zijn. Dat verheugt mij. Er is echter een Europese instelling waarvan de besluitvorming nog wat transparanter zou mogen worden. Ik heb het over de Raad. Wij moeten eens nadenken over de vraag hoe wij daar voor meer transparantie kunnen zorgen.
(Applaus)Voorts is er het Europees Hof van Justitie. Laten wij dat versterken, zodat het recht kan spreken. De grootste verworvenheid van de Europese Unie is immers dat wij de belangen- en andere conflicten - die er natuurlijk nog altijd zijn - nu via de gerechtelijke weg oplossen. Deze Europese Unie is een rechtsgemeenschap, en dat is ons hoogste goed. Wij moeten daarom ook het Europese Hof van Justitie de nodige middelen geven.
U had het in uw toespraak in Berlijn over het grote project van een grondwet. In onze fractie heeft een grote meerderheid dat met genoegen gehoord. Wij zullen een antwoord moeten geven op de vraag wat onze landen, regio's en gemeenten moeten doen. Zoals u hebt gezegd, zal dat moeten gebeuren in het kader van de subsidiariteit. Zeer belangrijk is echter dat wij een gemeenschappelijk institutioneel kader hebben en dat er geen parallelle structuren ontstaan. De burgers zouden daarvoor niet alleen geen begrip hebben, maar er zou daarvoor ook geen echte rechtsgrondslag zijn. Wij willen dan ook niet dat steeds weer nieuwe secretariaten worden opgericht. De Europese Unie moet, met haar sterke instellingen en op basis van het Europees recht, die taak op zich nemen.
(Applaus)Mijnheer de president, het is natuurlijk van het allergrootste belang dat het meerderheidsbesluit in de Raad in de besluitvorming de regel wordt. Wij kunnen er niet mee volstaan het uit te breiden. Het meerderheidsbesluit moet in de Raad de regel worden. Wat de Commissie betreft - ik zie daar mijn gewaardeerde collega, de heer Santer -, zal Luxemburg nooit aanvaarden dat het geen vertegenwoordiger in de Commissie heeft. Als iedere lidstaat in de Commissie vertegenwoordigd is, zullen ook de kleine lidstaten het er wel mee eens zijn dat de stemmen in de Raad anders worden gewogen.
Wat de taken van de nationale parlementen en van het Europees Parlement betreft, merk ik op dat het Europees Parlement en de Raad samen voor de wetgeving bevoegd zijn. Ik ben het niet eens met de Duitse minister van Buitenlandse Zaken - die voor het overige goede voorstellen heeft voorgelegd - dat alleen nationale afgevaardigden lid van het Europees Parlement mogen zijn. Dat is een achterhaalde opvatting. Wij zullen ons daar beslist tegen verzetten.
(Applaus)De nationale parlementen hebben tot taak hun eigen regering als lid van de Raad doeltreffender te controleren. Het Europees Parlement en de nationale parlementen moeten daarom goed samenwerken. Mijnheer Chirac, wij hebben veel vertrouwen in het Franse voorzitterschap en in u persoonlijk. Wij feliciteren u met de overwinning van Frankrijk in het Europees voetbalkampioenschap. Dat is een goed voorteken voor het voorzitterschap. Ik hoop dat Europa evenveel succes heeft als de Franse nationale ploeg in het Europees kampioenschap. Ik wens u veel succes. Als u succes hebt, hebben wij dat allemaal.
(Applaus)

Barón Crespo
­ (FR) Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, mijnheer de voorzitter van de Commissie, waarde collega' s, allereerst wil ik namens de Fractie van de Europese Sociaal-Democraten het Franse voorzitterschap van harte welkom heten. Het is een gelukkige samenloop van omstandigheden dat op dit zeer belangrijke moment in onze geschiedenis één van de medeoprichters van de Unie, het vaderland van Jean Monnet, Robert Schumann en Pierre Pflimlin de toekomst van de Unie mag uitstippelen. Ik wens het Franse voorzitterschap, de Franse president en de Franse regering veel succes bij deze taak. Ik wil hieraan toevoegen dat de Unie wel wat succes kan gebruiken.
De president heeft vier belangrijke werkdoelstellingen voor zijn voorzitterschap geformuleerd. Allereerst zijn wij net als het Franse voorzitterschap van mening dat de institutionele hervorming van wezenlijk belang is voor de Unie om in de toekomst vooruitgang te kunnen boeken. Dit geldt met name voor de prachtige uitbreidingsplannen en de verplichtingen die we in dit kader zijn aangegaan.
Zoals men in het Engels zegt, hebben we behoefte aan een nice treaty in Nice: ik reken hierbij op u. Juist om die reden is het van belang dat we het Handvest van de grondrechten in het Verdrag kunnen opnemen.
(Levendig applaus) Het gaat immers om de bekrachtiging van onze gemeenschap van waarden. Ik begroet daarom de plannen van het Franse voorzitterschap. Laten we niet vergeten dat u deze waarden in uw land en in Europa verdedigd hebt. Als we met het oog op de toekomst onze huidige problemen zoals bijvoorbeeld die met Oostenrijk willen oplossen, dan is het van wezenlijk belang dat zowel onze gemeenschap van waarden als de methodes om deze waarden te beschermen, in het Verdrag worden verankerd.
Er is nog een ander aspect van het betoog van de president van de Republiek dat van belang is. Hij heeft de besluitvorming achter gesloten deuren aan de kaak gesteld. Op de IGC zou er inderdaad sprake moeten zijn van een transparante besluitvorming. Het doet me genoegen dat de president zich in zijn toespraak tot de Bundestag positief heeft uitgelaten over de methode van de Conventie, waarin Europese en nationale afgevaardigden en vertegenwoordigers van regeringen en de Commissie samenwerken. Waarom zouden we deze constitutionele hervormingsmethode, die u zo vurig verdedigt, niet op grotere schaal toepassen? We moeten verder bouwen op de reeds aanwezige fundamenten. Aan luchtkastelen hebben we niets. Een toekomstige grondwet dient immers gebaseerd te zijn op onze institutionele driehoek. We moeten de Commissie, de parlementen, de Raad en het Hof van Justitie versterken.
(Applaus)Er is nog een ander zeer belangrijk vraagstuk dat opgelost dient te worden. In Santa Maria da Feira is gesproken over versterkte samenwerking, maar deze vorm van samenwerking hangt nauw samen met de besluitvorming op basis van een gekwalificeerde meerderheid binnen de Raad en met de medebeslissing in het Parlement. Het gaat hier om hetzelfde pakket waaraan serieus aandacht moet worden besteed.
Verder hebt u aangegeven dat het Europese sociale model verdedigd dient te worden. U hebt de conclusies van de Top van Lissabon herhaald en wij kunnen deze onderschrijven. Het gaat hierbij immers om het verdedigen van de driehoek "werkgelegenheid, sociale samenhang, concurrentiepositie" . Staat u mijn toe, mijnheer de president, om twee zeer wezenlijke vraagstukken aan deze agenda toe te voegen. Het eerste betreft de toekomst van de openbare diensten en de Europese universele diensten.
(Applaus)Het tweede vraagstuk heeft betrekking op de relatie tussen deze diensten enerzijds en de economische en sociale samenhang anderzijds. De bestaande economische en sociale kloof mag niet groter worden. Wij denken dat dit vraagstuk moet worden opgenomen in dit pakket. Wij begroeten het initiatief van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie en hopen dat er op dit terrein vooruitgang kan worden geboekt. Dit vraagstuk hangt immers ook zeer direct samen met de vergroting van onze economische en monetaire capaciteiten.
De euro is gelukkig al in twaalf lidstaten ingevoerd en binnenkort moet de euro de gemeenschappelijke munt van vijftien lidstaten zijn. Maar de euro moet ook verdedigd en geconsolideerd worden. Dit punt heeft absolute prioriteit.
In de derde plaats wil het voorzitterschap Europa dichterbij de burgers brengen. Wij kunnen ons hierin geheel vinden wat betreft het beschermen van het milieu, de consument en de voedselveiligheid. Juist op deze gebieden kan Europa dichterbij de burgers worden gebracht. We hebben dit overigens van de Commissie geëist alvorens we voor haar investituur gestemd hebben. Wij denken dat er veel werk moet worden verzet om ons dichterbij de burgers te brengen.
Eén vraagstuk ligt in dit opzicht bijzonder gevoelig, namelijk dat van de sport. In uw toespraak hebt u dit punt tot een van uw prioriteiten gerekend. Ik feliciteer u niet alleen, maar ik moet zeggen dat de samenstelling van het Franse nationale elftal een goed beeld geeft van hoe het multiraciale en multiculturele Europa van morgen eruit moet komen te zien.
(Levendig applaus)We moeten ervoor zorgen dat het kapitalisme niet langer de sport kan bezoedelen. We moeten de sport bevorderen en ons inzetten voor de Europese jeugd.
Tot slot, mevrouw de Voorzitter, wil ik nog wat kwijt over het buitenlands beleid. Ik verzoek het voorzitterschap op dit terrein niet te voortvarend te werk te gaan. We moeten geen verplichtingen aangaan die verder reiken dan onze ambities. Laten we op verantwoorde wijze te werk gaan op het gebied van de buitenlandse politiek en ons woord gestand doen. Op deze wijze kunnen we een conflict tussen het Parlement en de Raad voorkomen en vermijden dat deze voor Europa zeer belangrijke dimensie in een impasse raakt.
(Levendig applaus)

Cox
Mevrouw de Voorzitter, namens mijn fractie wil ik de heer Chirac van harte welkom heten, zowel in zijn hoedanigheid als fungerend voorzitter van de Raad als ook omdat de aanwezigheid van de president van Frankrijk in dit Parlement het belang onderstreept dat Frankrijk en hijzelf aan de invulling van dit voorzitterschap hechten.
Afgelopen zondag is Frankrijk, dankzij het "blauwe elftal" Europees kampioen geworden. Ik hoop dat onder uw voorzitterschap Frankrijk nogmaals kampioen van Europa wordt!
(EN) Wij hebben met veel belangstelling naar uw toespraak van vandaag en die van vorige week in Berlijn geluisterd. Beide toespraken leveren een belangrijke bijdrage aan het Europese debat. Het Europa van morgen is voor ons allemaal van belang. Veel kwesties in het Europese debat zijn echter nog niet opgelost. Hoe ver reikt de invloed van Europa? Wat zijn de functie en identiteit van Europa en wat zijn de Europese normen en waarden? Door de aanzet te geven tot een dergelijk debat heeft u Europa een grote dienst bewezen.
De stimulans om te speculeren over het Europa van morgen mag echter geen belemmering vormen voor het nemen van maatregelen in het Europa van vandaag. Zoals u vanmorgen al opmerkte, heeft het huidige Europa van vijftien lidstaten zware taken voor de boeg, zeker in het kader van de uitbreiding. Wij mogen de left-overs van Amsterdam bij de voorbereidingen op die uitbreiding niet onderschatten.
U zei dat een minimaal akkoord niet voldoende is. Daar zijn wij het helemaal mee eens. Net als u eerder vandaag deed, hecht mijn fractie een groot belang aan een handvest van grondrechten als onderdeel van het pakket waar in Nice over beslist zal worden.
Ook wij zijn, net als u, mijnheer de president, van mening dat vrijheid, waardigheid, tolerantie, democratie en rechten de waarden moeten zijn waarop Europa is gebaseerd. Wij respecteren de rol van de Europese Commissie bij het creëren van een evenwicht; niet alleen in dit debat, maar ook tussen onze respectieve belangen. In het kader van het opstellen van Europese wetgeving vinden wij de mogelijkheden die onze burgers hebben om hun democratische invloed uit te kunnen oefenen op de trias politica - zowel via dit Huis als ook op andere manieren - erg belangrijk. Wij hechten ook veel waarde aan een transparante, openlijke en controleerbare manier van functioneren; dat moet niet achter gesloten deuren plaatsvinden. Daarnaast hechten wij ook zeer aan het recht van de burgers om in beroep te kunnen gaan bij het Europese Hof van Justitie als zij onrechtvaardigheden menen te constateren. Geen van deze dingen is kenmerkend voor intergouvernementalisme. Wij moeten echter wel oppassen dat wij niet die kant opgaan. Mijn fractie is van mening dat Europese instellingen noodzakelijk zijn voor een sterk Europa waarbij een sleutelrol is weggelegd voor de Europese Commissie.
Ik ben het met u eens dat wij een grondwet voor Europa nodig hebben. Daar kunnen we weliswaar een debat over beginnen, maar het is duidelijk dat dit onderwerp te ingewikkeld is om in de komende zes maanden op te lossen. Ik hoop alleen dat dit debat geen derde slot op de uitbreidingsdeur zal worden. In Helsinki hebben wij ons twee doelen gesteld: in de eerste plaats moeten er in Nice hervormingen plaatsvinden; in de tweede plaats moeten de kandidaat-landen zich verplichten om het acquis communautaire in acht te nemen. Wij moeten geen derde slot op de deur aanbrengen door te zeggen dat we een grondwet nodig hebben voordat de toetreding plaatsvindt. Het is onze historische taak om voor een succesvolle uitbreiding te zorgen. Ik leid uit uw opmerkingen af dat u het daarmee eens bent. Het is belangrijk om die geruststelling nogmaals te geven.
Ik ben van mening dat Frankrijk wederom de mogelijkheid heeft om de Europese bal een succesvolle trap in de richting van het einddoel te geven. Wij wensen u en uw regering daarbij in de komende zes maanden alle succes.

Lannoye
­ (FR) Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de president, nadat uw land zich op voetbalgebied een leider heeft getoond, dient het nu het leiderschap van de Europese Unie op zich te nemen, en wel op een zeer belangrijk moment in de Europese geschiedenis. Ik weet dat de continuïteit in het functioneren van de instellingen voor een voorzitterschap een gegeven is. Er zijn echter momenten dat er veranderingen dienen worden doorgevoerd. Ik denk dat dergelijke momenten zich de volgende zes maanden voor zullen doen. Met uw betoog in Berlijn, waarin u heeft gepleit voor het bewerkstelligen van een Europese grondwet, heeft u een positief signaal afgegeven voor de toekomst. Dit geldt overigens ook voor sommige voorstellen die u vandaag hebt gedaan.
Ik wil hier drie punten aan de orde stellen die mijns inziens uw voorzitterschap moeten karakteriseren. Onze eerste zorg is de institutionele hervorming die onvermijdelijk plaats moet vinden alvorens er van uitbreiding sprake kan zijn. Deze hervorming dient ambitieus te zijn. Louter technische wijzigingen op basis waarvan de Europese machine kan functioneren volstaan niet. De drie punten die in Amsterdam onafgemaakt zijn gebleven vormen onvoldoende stof voor een agenda.
Als we willen dat het democratische tekort, dat karakteristiek is voor het huidige functioneren van de Unie, wordt aangevuld, dan zullen we de oplossing niet alleen in het mechanisme voor versterkte samenwerking moeten zoeken. De versterkte samenwerking heeft een groot voordeel aangezien beslissingen niet geblokkeerd kunnen worden. Maar er kleven ook grote risico' s aan deze vorm van samenwerking. Het Europees Parlement en de Commissie worden immers buiten spel gezet en de intergouvernementele benadering die, zoals we de laatste jaren gezien hebben, grote tekortkomingen vertoont en bovendien weinig democratisch is, zal aan terrein winnen.
We moeten voorkomen dat de ambitieuze en noodzakelijke projecten betreffende de Europese grondwet en het Handvest van de grondrechten gebruikt worden om de tekortkomingen van de verworvenheden van de komende maanden te maskeren. Het plan voor een Europese grondwet is bovendien zonder precieze termijnen naar de toekomst doorgeschoven en het Handvest van de grondrechten krijgt een niet-dwingend karakter. Mijnheer de president, u hebt aangegeven dat de waarden die ons verenigen opnieuw moeten worden bevestigd en dat de bezieling van de grondleggers van de Unie, die streefden naar vrede en stabiliteit in Europa, behouden moet blijven.
De vrede en stabiliteit zijn zeker bewerkstelligd in de Unie, maar we moeten onszelf niet voor de gek houden. De mondialisering heeft de laatste jaren voor nieuwe problemen gezorgd. De kloof tussen Noord en Zuid is breder geworden. U kunt dit in alle internationale verslagen lezen. De armoede in de wereld neemt alleen maar toe. Nieuwe brandhaarden kondigen zich overal aan. Hetzelfde geldt voor milieurampen en in het bijzonder voor de klimaatsverandering waarvan de gevolgen het best merkbaar zijn in gebieden waar de minst bedeelde volkeren wonen.
Aangezien men geen grip heeft op de gebeurtenissen, zijn de gevolgen zorgelijk voor de toekomst. Op de top van Den Haag dient er in dit opzicht een verandering teweeg worden gebracht. De Europese Unie dient een offensieve houding aan te nemen. Ik heb gehoord dat het Franse voorzitterschap voorstander van een dergelijke houding is. We zullen dan wel aan onze eigen tegenstrijdigheden het hoofd moeten bieden. Ik denk dat we niet kunnen streven naar vrede en duurzame ontwikkeling als we tevens actief deelnemen aan een wereldwijde economische en handelsoorlog, en de wapenhandel laten prevaleren boven conflictbeheersing. De ontwikkeling die wij voorstaan staat hier op het spel. We dienen onze economische keuzes te heroverwegen. We weten immers dat de geïndustrialiseerde landen de toekomstige rijkdom stelen in plaats van dat ze de huidige rijkdom verdelen.
In dit opzicht, en dit is mijns inziens het derde punt dat deze komende maanden prioriteit verdient, moeten we daarom de tot op heden schadelijke rol van de WTO ingrijpend herzien. Ik wil kort op dit punt ingaan. De WTO gedraagt zich momenteel als de handelsorganisatie van de wereld. Uw land, mijnheer de president, heeft in dit opzicht de meest kritische houding van alle Europese landen aangenomen. De Franse burgers verzetten zich van alle Europese burgers ook het felst tegen de dictatuur van de vrijhandel. Wij verwachten van u concrete voorstellen om ervoor te zorgen dat de WTO weer zijn normale functie oppakt: het reguleren van de handelsstromen in de wereld, met bijzondere aandacht voor de mensenrechten, de sociale rechten, de volksgezondheid en de kwaliteit van het milieu. Als de Unie zich op deze wijze opstelt, zal ze niet alleen binnen Europa maar overal ter wereld kunnen rekenen op meer aanzien.
(Applaus)

Wurtz
­ (FR) Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de president van de Republiek, het Franse voorzitterschap zet haar plannen uiteen, terwijl het debat over de richting en de toekomst van de Europese eenwording zich steeds meer toespitst.
Ik denk niet dat ik overdrijf als ik zeg dat er sprake is van een vertrouwenscrisis tussen veel burgers enerzijds en de Europese instellingen anderzijds. Er is tenminste sprake van onrust en men is op zoek naar een nieuwe Europese identiteit. De Europese idealen klinken aantrekkelijk, maar de Europese realiteit is teleurstellend en afstotend. Er is hier sprake van een probleem. Bij grote manifestaties zoals indertijd in Seattle, Washington, Genève en Millau klonken er leuzen als: "de wereld is geen handelswaar" , "de politiek erkent haar onvermogen jegens de mondialisering" en "laat ons zelf beslissen" . Dergelijke slogans maken duidelijk dat er sprake is van veel grotere onrust dan verondersteld werd en deze onrust heeft direct betrekking op de Europese eenwording.
Als het Franse voorzitterschap aan de verwachtingen van de burgers wil voldoen, zal het volgens mijn fractie duidelijke signalen in drie onderling nauw samenhangende richtingen moeten afgeven.
Allereerst zal het voorzitterschap de bereidheid moeten tonen Europa los te maken van het neoliberale model dat aan de huidige mondialisering ten grondslag ligt. In de tweede plaats moet het vastberaden de terugkeer van de politieke wil, de politieke keuze en de politieke verantwoordelijkheid stimuleren zodat het hoofd kan worden geboden aan de macht van de markten en de mammoetbedrijven en hun lobbies. In de derde plaats moet het de sociale actoren uit onze verschillende landen en de groeiende Europese burgerbewegingen aanmoedigen om daadwerkelijk deel te nemen aan de totstandkoming van het Europese beleid.
Vormen de zojuist genoemde doelstellingen van het Franse voorzitterschap, mijnheer de president van de Republiek, daadwerkelijk een opening voor degelijke perspectieven? Het zou wel heel eenvoudig zijn en zelfs van wanhoop getuigen, als ik hier eenvoudigweg "nee" op zou zeggen. Het zou echter ook niet eerlijk zijn als ik hier bij voorbaat "ja" op zou antwoorden, en ik ben heus niet iemand die geen ja en geen nee zegt. Zo is bijvoorbeeld de hervorming van de instellingen ontegenzeggelijk noodzakelijk, maar het zeer belangrijke vraagstuk van de deelname van de burgers aan de Europese eenwording staat niet op de agenda van de IGC.
De sociale agenda biedt daarentegen een geweldige uitdaging die wij zeer zeker kunnen onderschrijven. In dit verband hebt u zojuist gesteld dat de werkloosheid de centrale doelstelling van de Unie is, dat alle vormen van uitsluiting bestreden dienen te worden, dat er sprake moet zijn van levenslang leren en dat de werknemers bij de besluitvorming in hun bedrijf betrokken moeten worden. U vertolkt met deze woorden precies ons eigen standpunt.
Er dienen nu gekwantificeerde doelstellingen en controleerbare termijnen te worden vastgesteld. Er moeten middelen worden vrijgemaakt en de werknemers dienen recht op inspraak in de bedrijfsvoering te krijgen. Verder moet, mijnheer de president, de aard van de activiteiten voor iedereen duidelijk worden omschreven en worden vastgesteld wat men verstaat onder sociale bescherming die aan de eisen van deze tijd voldoet.
U benadrukt dat we ons Europees sociaal model kunnen verwezenlijken als we blijk geven van onze politieke wil. Deze politieke wil is nodig als we een einde willen maken aan de ondergeschiktheid van het sociale beleid aan de logica van het Stabiliteitspact en de huidige doelstellingen van de ECB. Verder moet de politieke wil bestaan om met de vijftien lidstaten een akkoord te bereiken tegen sociale en fiscale dumping of om de ongebreidelde liberalisering van de openbare diensten een halt toe te roepen. Er is politieke wil nodig om de onbeperkte macht van de Commissie met betrekking tot het concurrentiebeleid in te beperken. Ik denk dat we op al deze en nog vele andere niveaus actie moeten ondernemen ten gunste van de solidaire ontwikkeling en een sociaal Europa.
U hebt terecht de nadruk gelegd op het Europa van onze mannelijke en vrouwelijke burgers. Wij kunnen ons vinden in het idee dat uitwisselingen gestimuleerd moeten worden, dat er een Europees bureau voor de voedselveiligheid moet komen, dat de veiligheid van het vervoer over zee moet worden verbeterd en dat de sport niet langer gedomineerd dient te worden door handelsbelangen. Tenslotte zijn wij ingenomen met uw plan om de economische en sociale rechten in het Handvest van de grondrechten op te nemen. Wij hopen dat dit handvest als basis zal dienen bij toekomstige geschillen en als referentie voor de waarden die op het gehele continent dienen te gelden.
Het zal niemand verbazen dat we ons niet kunnen vinden in enig perspectief van een Europees fort. Wij willen dat Europa de deuren sluit voor criminele handelaren, maar ze juist openstelt voor andere mensen. Verder keuren wij de versnelde militarisering van de Unie af, waardoor de feitelijke initiatieven op het gebied van de buitenlandse politiek op de achtergrond lijken te geraken. De Europeanen kunnen op cultureel gebied belangrijke vooruitgang boeken door van de uitbreiding een succes te maken, en op het wereldtoneel en binnen invloedrijke instellingen met één duidelijke stem te spreken, die wezenlijk verschilt van die van de Amerikaanse supermacht.
In dit opzicht zijn wij verheugd over het perspectief van een euro-mediterrane top zich naar wij hopen in die optiek zal passen. Meer algemeen wordt in de door internationale organisaties opgestelde verslagen de noodklok geluid over de situatie in de wereld. Denk hierbij aan de ontoelaatbare tragedie in Afrika als gevolg van de aids-epidemie; de rampzalige balans die in Genève is opgemaakt, vijf jaar na de oproep in Kopenhagen om de armoede terug te dringen; de voortdurende schuldenlast die als een molensteen rond de nek van veel ontwikkelingslanden hangt; en de hype in de financiële wereld die ver van de echte economie en het leven van de burgers afstaat.
Op al deze gebieden dient Europa in te grijpen. Wat dit laatste punt betreft wil ik u, mijnheer de president van de Republiek, direct om opheldering vragen. Er is een maatregel die u zelf ter sprake hebt gebracht en waarmee u ongetwijfeld een krachtig signaal kunt geven op de manier die ik aan het begin van mijn betoog heb aangegeven, en wel in de drie richtingen waarin het voorzitterschap in onze ogen maatregelen dient te treffen. Ik doel hier op de Tobin-heffing of een vergelijkbare maatregel waarmee speculatieve kapitaalbewegingen kunnen worden belast. U hebt zelf voor de Bundestag verklaard dat er momenten zijn waarop men risico' s moet durven nemen en van de begane paden af moet durven wijken. Het grote communautaire avontuur staat hier immers op het spel.

Pasqua
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de president van de Republiek, er is een Engels spreekwoord dat luidt: "the proof of the pudding is in the eating" , ofwel: in de praktijk zal blijken of het goed is. Een vergelijkbare opmerking kan gemaakt worden over deze onwaarschijnlijke Europese Unie, die zich iedere dag meer opdringt in het dagelijkse leven van de Europese volkeren. Zes maanden lang zal de Europese keuken door een Franse kok worden bestierd, iets wat op welk ander terrein ook de beste resultaten zou garanderen, zoals we zopas nog hebben kunnen zien. Helaas zijn er twee koks die het niet eens zijn over het menu dat in Nice geserveerd zal worden. Godzijdank kan de mij goed bekende plaatselijke gastronomie soelaas bieden: een eenvoudige keuken met zeer weinig ingrediënten zorgt immers voor de beste resultaten.
Laat ik tot de kern van de zaak komen, waarde collega's. De IGC lijkt op de kwadratuur van de cirkel, en wel om een eenvoudige reden die kennelijk niemand hier durft te noemen. Op de IGC gaat het niet om enkele details, maar om de vraag of de besluitvorming binnen de instellingen, die 80 % van het leven van de Europeanen regelt, veranderd moet worden. Niemand kan ontkennen dat deze besluitvorming al een goeddeels federaal karakter heeft. Onze landen - hierbij denk ik met name aan de landen met de minste inwoners - moeten nu een keuze maken: willen ze op communautair niveau zeggenschap blijven uitoefenen en "nee" kunnen blijven zeggen of willen ze onder de voogdij van anderen worden geplaatst? De instellingen hebben een federaal karakter. De Commissie is al sinds het begin een federale instelling. Voor de Raad van ministers geldt dit, sinds het Verdrag van Amsterdam hem het initiatief ontnomen heeft. Het Parlement, de ECB en het Hof van Justitie zijn overigens ook federale instellingen.
In Nice dienen dus de voorstellen van het Franse voorzitterschap te worden bevestigd. Dit geldt in het bijzonder voor de uitbreiding van het aantal stemmingen op basis van een gekwalificeerde meerderheid. Als dit daadwerkelijk gebeurt, zal het federale Europa zonder bemoeienis van de nationale democratieën kunnen functioneren en zullen de staatshoofden en regeringsleiders alleen nog maar bijeenkomen voor de foto die drie keer per jaar van de Europese Raad genomen wordt.
Nadat de lidstaten hun bevoegdheden op monetair en gerechtelijk gebied zijn afgepakt, wil men hun nu de uitvoerende en wetgevende bevoegdheden ontnemen. Het gevolg hiervan is ongetwijfeld dat verschillende hooggeplaatsten in navolging van de Duitse minister van Buitenlandse Zaken de verplichte nummers van de IGC laten voor wat ze zijn en zelf met ideeën op de proppen komen, met alle voor- en nadelen van dien. Mijns inziens zullen de nadelen van deze manier van doen echter groter zijn dan de voordelen. De Europese Unie lijkt op wat wij in Frankrijk een "auberge espagnole" of Spaanse herberg noemen: iedereen moet zijn eigen benodigdheden zelf meenemen. Engeland ziet in de Unie een markt, Frankrijk een politieke oefening, Italië een geloof. en Duitsland hoop en wording. Ieder van onze landen wil op Europa zijn eigen recept van grootsheid loslaten, maar deze recepten verschillen wezenlijk van land tot land. Het is al bijzonder moeilijk om op deze basis één munt in te voeren, laat staan een grondwet!
De soevereine staten gaan verbintenissen met elkaar aan via verdragen en niet op basis van eenzelfde grondwet. Het GOS was het enige bekende voorbeeld waaraan de idee van een federatie van natiestaten doet denken, maar een lang leven was dit gemenebest niet beschoren. Een grondwet is geen nomenclatuur, catalogus of repertorium. Een grondwet ligt aan de basis van een nieuwe rechtorde. Binnen deze rechtsorde vormt de grondwet de ultieme wet waaraan alle andere wetten ondergeschikt zijn.
Met de aanneming van een Europese grondwet zijn alle nationale grondwetten noodzakelijkerwijs achterhaald en gedegradeerd tot huishoudelijk reglement van de lidstaten.
(Tekenen van onrust) De waarheid, mevrouw de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Europese Unie, is dat dit Europa veroordeeld is en zal blijven tot een vlucht naar voren zolang het zichzelf belangrijker vindt dan de lidstaten en zich geroepen voelt om deze landen vroeger of later te vervangen. Het gaat mij niet zozeer om de zelfgenoegzaamheid waarmee men aan de eenwording werkt, maar het feit dat deze eenwording reeds achterhaald is. Uw Europa raakt steeds meer in de vergetelheid door de mondialisering van het geldwezen, waarvan het zwaartepunt zich in de Verenigde Staten bevindt. De meest discutabele regels van deze mondialisering worden via Europa, de Commissie en dit Parlement aan onze medeburgers opgedrongen. Op deze plek wordt immers chocolade afgeschaft en worden GGO' s gelegaliseerd. Op deze plek...
(Aangezien zijn spreektijd voorbij is, wordt de spreker door de Voorzitter onderbroken)

Saint-Josse
­ (FR) Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de president, Frankrijk zal zes maanden lang het Franse voorzitterschap van de Europese Unie op zich nemen. Hervorming van de instellingen lijkt onontbeerlijk en legitiem. De instellingen kunnen immers wel een frisse wind gebruiken en het systeem kenmerkt zich bovendien door gebreken en een democratisch tekort. Toch mogen we niet vergeten waar het hier om gaat, namelijk het welzijn, de eerbiediging en de ontplooiing van de volkeren van de Europese lidstaten.
Ik behoor tot de Fractie voor een Europa van Democratie en Diversiteit. Alleen al in de naam ligt het programma van mijn fractie besloten. Onze belangrijkste doelstelling is ervoor te zorgen dat er zo goed mogelijk rekening wordt gehouden met de identiteit en aspiraties van ieder land, overeenkomstig het subsidiariteitsbeginsel.
Waarom hebben we in 's hemelsnaam na de crisis binnen de Commissie-Santer, die de instellingen aan het wankelen heeft gebracht, het verslag van het Comité van Wijzen onderin de la gelegd? In dit verslag stonden immers de ernstige institutionele tekortkomingen beschreven. Met het oog op de toekomst dienen we onze lessen te trekken uit het verleden. We moeten een nieuwe versterking van de bevoegdheden van de Commissie dus vermijden. Deze technocratische structuur functioneert immers zonder transparantie en democratie. Wordt het geen tijd dat we de politieke dimensie die deze instelling zich heeft toegeëigend ter discussie stellen?
Wij kunnen geen genoegen nemen met een Europa dat steeds meer teksten aanneemt waarin aan het menselijke aspect en de behoeften van de volkeren voorbij wordt gegaan. De negatieve gevolgen hiervan voor het dagelijkse leven van de burgers zijn goed waarneembaar, temeer omdat deze teksten zo onduidelijk zijn opgesteld dat het Hof van Justitie er het laatste woord over mag zeggen. Dankzij deze bevoegdheid tot interpretatie kan dit Hof als wetgevende macht worden beschouwd, terwijl van enige politieke controle geen sprake is. Wij verzetten ons tegen een regering van ambtenaren en tegen een regering van rechters.
De IGC moet niet het hervormingsinstrument zijn dat van het Europa van morgen een technocratisch monster maakt dat zich steeds minder aantrekt van de legitieme zorgen van de volkeren en de mening van de nationale parlementen die deze volkeren vertegenwoordigen.
Wij kunnen niet accepteren dat na deze hervorming sommige lidstaten het recht en de macht zullen hebben om andere lidstaten tegen hun zin in dwingende teksten op te leggen. De beloofde hervorming van de instellingen zal onze naties verstikken. Dit geldt overigens in het bijzonder voor de allerkleinste landen. Er worden nieuwe functionerings- en stemprocedures gecreëerd, waarmee de zogenaamde pioniersstaten de macht en hegemonie in handen krijgen. Dat is ontoelaatbaar. We moeten de verschillen respecteren en tot uitdrukking laten komen. In die verschillen ligt immers de daadwerkelijke rijkdom van Europa besloten.
Bij de Europese eenwording moet gestreefd worden naar coördinatie van het beleid van de lidstaten in plaats van naar een integratie die tot een ontoelaatbare vorm van standaardisering zal leiden. Deze gedwongen standaardisering, die aan de basis ligt van het eenheidsmodel, druist in tegen hetgeen we iedere dag trachten te verdedigen: onze verschillen.
We kunnen niet pretenderen dat we ieders verlangen naar een beter leven verdedigen als we onze culturen en tradities iedere dag weer meer ter discussie stellen. Sommige onderwerpen die aan de institutionele debatten ten grondslag liggen zijn van bijzonder groot belang, zoals de werkgelegenheid, de volksgezondheid, de voedselveiligheid en het beschermen van streekgebonden producties.
Verder is er het debat over de evenwichtige ontwikkeling van de regio' s en het respect voor hun bewoners, en over de toekomst van de openbare diensten en de staatsmonopolies. Wij zijn van mening dat de Franse openbare dienst, die met name de ruimtelijke ordening en sociale samenhang van een goede structuur voorziet, moet worden verdedigd tegen het standpunt van de Commissie. Ik denk hierbij onder meer aan de postdiensten, de spoorwegen en de energievoorziening.
Kan iemand als anti-Europees bestempeld worden als hij zijn nationale belangen verdedigt? Is iemand anti-Europees als hij verzoekt om wijziging van richtlijnen op het gebied van vogels, habitats, openluchtmarkten en biotechnologie? Aan de vooravond van de uitbreiding dienen we na te denken over het acquis communautaire. Voor sommigen is dit onderwerp echter onbespreekbaar. Deze mensen doen de democratie en het subsidiariteitsbeginsel tekort.
Tot slot, mijnheer de president, hopen we dat u het woord weer aan de afgevaardigden en de verschillende volkeren wilt geven om te voorkomen dat er opnieuw een territoriale breuk ontstaat. Frankrijk kan alleen met één stem spreken als het zijn volk als spreekbuis laat fungeren: het "blauwe elftal" heeft het voorbeeld gegeven. De overwinning was mooi, mijnheer de president, maar het kampioenschap werd alleen mogelijk gemaakt door het bestaan van een Europa van nationale staten.

Chirac
Mevrouw de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ik heb met veel aandacht naar de vertegenwoordigers van de verschillende fracties geluisterd. Graag wil ik hier nader op hun betogen ingaan.
Ik wil allereerst de voorzitter van de Commissie, de heer Romano Prodi, hartelijk danken. Hij heeft een bijzonder helder beeld geschetst van de situatie zoals die zich voordoet aan het begin van het Franse voorzitterschap. Ik ben ingenomen met de plannen die hij namens de Commissie uiteen heeft gezet. Ze komen goeddeels overeen met die van het Franse voorzitterschap. Gisteren al, tijdens de gebruikelijke werkbijeenkomst tussen de regering, het voltallige college van commissarissen, de voorzitter van de Commissie, de eerste minister en ikzelf, hebben we kunnen constateren dat onze aandachtsgebieden en ambities grotendeels overeenkomen. De heer Prodi heeft met name gesproken over de medebeslissing. Hij is verheugd dat deze procedure zich langzaam maar zeker verbetert en gestalte krijgt. Hij hoopt dat de IGC voor uitbreiding van de medebeslissingsprocedure zal ijveren. Zoals u weet is dit de doelstelling van het voorzitterschap, en is deze ontwikkeling nauw verbonden met de uitbreiding van het stemmen op basis van een gekwalificeerde meerderheid.
Ik wil in het bijzonder voorzitter Poettering danken voor het door mij bijzonder gewaardeerde, briljante en warme betoog dat hij heeft gehouden en waarin hij een aantal interessante vraagstukken aan de orde heeft gesteld. Mijnheer de voorzitter, het voorzitterschap kan uw vraag inzake de grotere transparantie van de Raad nu al beantwoorden. Zoals aangekondigd zullen de Franse minister van Buitenlandse Zaken en de onderminister van Europese Zaken na iedere Raad Algemene Zaken het Parlement komen informeren over de vorderingen die zijn geboekt en de noodzakelijke dialoog met dit Parlement aangaan. Dat is een stap in de richting die u hebt voorgesteld. Ik hoop dat dit de relaties tussen deze twee belangrijke instellingen zal verbeteren en natuurlijk ook dat het de ontwikkeling van de vraagstukken waarmee ze zich bezighouden zal verduidelijken.
Verder streven we net als u naar krachtige instellingen. Ik heb dit punt gisteren in Parijs tijdens de bijeenkomst met de Commissie benadrukt en dit streven aan de heer Prodi kenbaar gemaakt. Alleen met behulp van sterke instellingen kunnen we immers doelmatig te werk gaan en kan de Europese Unie de rol spelen die haar op het wereldtoneel toekomt. Ik onderschrijf de bezorgdheid die u zojuist hebt geuit en ben net als u van mening dat we één institutioneel kader nodig hebben en zeker niet meerdere, parallelle kaders. Dat spreekt voor zich. Iedere nieuwe impuls voor de Europese eenwording dient uit te gaan van de instellingen en geïnspireerd te worden door het acquis communautaire. Voor het Franse voorzitterschap is dit alles evident. Ik geef mij rekenschap van uw wens om het Hof van Justitie de benodigde middelen in handen te geven.
Voorzitter Barón Crespo, die klaarblijkelijk zowel de Engelse als de Franse taal tot in de finesses beheerst, heeft een aantal vraagstukken ter tafel gebracht waaraan het Franse voorzitterschap bijzonder veel waarde hecht. Het is een van de belangrijkste doelstellingen van het Franse voorzitterschap met betrekking tot het Europese sociale model om straks in Nice overeenstemming te bereiken over de sociale agenda. We zullen al het mogelijke doen om deze doelstelling te verwezenlijken.
Een aantal sprekers heeft het vraagstuk van de openbare diensten aan de orde gesteld, als laatste de heer Saint-Josse. Het Franse voorzitterschap is met betrekking tot dit vraagstuk bijzonder oplettend. Wij zijn ons goed bewust van de noodzaak de openbare diensten te moderniseren en aan te passen. We weten echter ook dat de openbare diensten van groot belang zijn in het streven naar gelijke rechten en kansen voor alle burgers van een land. Als we alleen winstgevendheid tot doel verheffen, zullen we deze gelijke rechten en kansen niet kunnen verwezenlijken. Niet-rendabele diensten zouden dan immers noodzakelijkerwijze moeten worden opgeheven, waardoor sommige burgers geen gebruik meer zouden kunnen maken van diensten die bijvoorbeeld wel beschikbaar zouden blijven in de grote steden, waar de economische omstandigheden toch al het gunstigst zijn.
(Applaus)Het moge duidelijk zijn dat het Franse voorzitterschap een dergelijke situatie niet ambieert. Ik heb lange tijd een bijzonder arm en landelijk district in Frankrijk vertegenwoordigd. Ik kan u zeggen dat ik altijd heb gevonden dat de burgers in dit district met betrekking tot de belangrijkste openbare diensten, die toch het hart van de natie vormen, dezelfde rechten behoren te hebben als de burgers in iedere willekeurige wijk in Parijs. En natuurlijk ook dezelfde plichten, zoals de belastingplicht. Wij zullen er dus bijzonder goed op letten dat de benodigde modernisering van de openbare diensten niet verward wordt met het louter rendabel maken van deze diensten. Dat zou immers een grote fout zijn.
(Applaus)Voorzitter Barón Crespo heeft nog vele andere vraagstukken aan de orde gesteld, zoals met name de versterkte samenwerking, de ontwikkeling van het sociale model en de uitbreiding. Verder heeft hij gesproken over het Handvest van de grondrechten. Ook wij hechten veel waarde aan dit handvest. Wij hopen dat de Conventie, waarbij ook uw Parlement nauw betrokken is, snel haar conclusies zal formuleren. Hopelijk doet ze dit voordat de top van Biarritz van start gaat, zodat er al op deze top over dit handvest gesproken kan worden. In dit handvest moeten dan wel alle waarden, beginselen en rechten worden opgenomen die ten grondslag liggen aan onze overtuigingen en samenlevingen. Het gaat dus niet alleen om burgerrechten en politieke rechten, maar ook om economische en sociale rechten.
(Applaus)Frankrijk hecht er bijzonder veel waarde aan dat de economische en sociale rechten duidelijk in dit handvest worden verwoord. Dit is overigens ook de belangrijkste eis van het Europees Vakverbond; een eis die mijns inziens legitiem en gerechtvaardigd is. Een Europees sociaal model dient gebaseerd te zijn op duidelijke beginselen die moeten worden vastgelegd. Het handvest is daar het meest geschikte medium voor.
Meerdere sprekers hebben aangegeven dat het handvest moet worden opgenomen in het Verdrag. Het gaat hier om een vraagstuk waarover nog een debat dient plaats te vinden. Laten we de conclusies van de Conventie afwachten alvorens dieper op dit vraagstuk in te gaan. Momenteel zijn de opvattingen van de diverse partners nog te verschillend en bovendien heeft niet iedereen zijn mening reeds ondubbelzinnig onder woorden gebracht. We moeten een termijn vaststellen waarbinnen we ons over dit punt zullen uitspreken. Ik ben er niet helemaal zeker van dat we dit vraagstuk al in Nice kunnen oplossen. Als blijkt dat dit ons wel lukt, is dat natuurlijk mooi meegenomen. Frankrijk wil in ieder geval dat in Nice een allesomvattend en ambitieus handvest gepresenteerd wordt waarin de zojuist genoemde punten zijn opgenomen.
Voorzitter Cox heeft er net als de heer Poettering aan herinnerd dat hij veel waarde hecht aan krachtige instellingen. Ik ben het roerend met hem eens. Ik denk dat het zeer belangrijk is dat er krachtige instellingen komen die over voldoende bevoegdheden beschikken om hun verantwoordelijkheden naar behoren uit te oefenen, maar zonder het geval van blokkering. Het moge duidelijk zijn dat onder de huidige omstandigheden het besluitvormingsproces in de Unie na de uitbreiding geblokkeerd dreigt te raken, als we niet de benodigde maatregelen treffen om de obstakels in de Europese besluitvorming die met de uitbreiding nog zullen toenemen, weg te nemen.
Om die reden hechten we zoveel waarde aan enerzijds het vraagstuk van de weging van de stemmen en anderzijds de kwestie van de versterkte samenwerking. Ik wil hier nogmaals benadrukken dat we met de versterkte samenwerking geenszins een kloof willen creëren tussen koplopers en achterblijvers. Deze vorm van samenwerking dient het goede functioneren van de Unie een impuls te geven en landen die dat wensen de mogelijkheid te bieden om hun samenwerking op sommige gebieden te intensiveren, zodat de overige landen worden gestimuleerd om hetzelfde te doen. Dit aanzwengelende effect is van groot belang en komt uit de kracht van de instellingen voort.
Voorzitter Cox, u hoeft niet bang te zijn voor het vraagstuk van de uitbreiding, dat door sommige sprekers aan de orde is gesteld en waar met name voorzitter Prodi zich in krachtige bewoordingen over heeft uitgesproken. Wij willen de uitbreiding zo snel mogelijk realiseren. Daarom moet de institutionele hervorming een succes worden. Hetzelfde geldt voor de IGC en het Verdrag van Nice, twee zaken die nauw met deze institutionele hervorming samenhangen. Een zo snel mogelijke uitbreiding is uiteraard niet gelijk aan een politiek besluit. De uitbreiding is geen politiek besluit. Wij delen alleen de politieke wens dat we in het Europa van morgen dezelfde spelregels kunnen toepassen. Dit veronderstelt uiteraard dat de Europese Unie zich uit wil breiden. Deze wil is duidelijk aanwezig en wordt door niemand serieus in twijfel getrokken. De kandidaat-lidstaten dienen echter ook blijk te geven van hun goede wil en de hervormingen door te voeren die voor toetreding tot de Unie nodig zijn. Doen ze dat niet, dan zullen ze het evenwicht binnen de Unie verstoren. Bovendien zullen de toetredende landen die zich niet zodanig hebben hervormd dat ze aan de regels van het communautaire spel voldoen, geconfronteerd worden met grote sociale, economische en politieke problemen.
Wij zijn dan ook vastbesloten, mijnheer de voorzitter, om de onderhandelingen met elk van de kandidaat-lidstaten voort te zetten en verder te intensiveren. Wij dienen hiertoe zo snel mogelijk de benodigde werkzaamheden uit te voeren om, zoals de heer Prodi zojuist nog aangaf, de uitbreiding op zo kort mogelijke termijn te verwezenlijken.
Hierover hoeft geen enkele twijfel te bestaan. Het doel van de Europese eenwording was het bewerkstelligen van vrede na jaren van onnodige oorlogen tussen broedervolken. Vrede kon uiteraard niet worden gerealiseerd zonder democratie. Beide begrippen zijn immers niet van elkaar los te koppelen. Vrede en democratie dienen in heel Europa, en niet in slechts een gedeelte daarvan, te worden gevestigd. We kunnen ons afvragen wat de grenzen van dit Europa moeten zijn, maar dat is een ander probleem. Het gaat er in de eerste plaats om dat de vrede en de democratie in heel Europa worden gerealiseerd.
We moeten de uitbreiding dus niet alleen zien als een morele verplichting jegens de kandidaat-lidstaten. Als we de toekomst van ons continent willen bouwen op de fundamenten van vrede, democratie, mensenrechten en burgerlijke vrijheden, dan is de uitbreiding voor geheel Europa van wezenlijk belang.
(Applaus)De heer Lannoye heeft met name gesproken over het vraagstuk van de versterkte samenwerking. Ik heb deze kwestie zojuist toegelicht. Hij sprak verder over de huidige situatie in de wereld in bewoordingen die mij diep hebben geraakt en die ik kan onderschrijven. Het is waar dat we ons in een wereld bevinden waarin de kloof tussen arm en rijk steeds groter wordt. In het verslag van het UNDP over het jaar 1999, dat wil zeggen het verslag dat niet dit jaar maar vorig jaar is ingediend, staat dat het vermogen van de drie rijkste particulieren gelijk is aan het totale BNP van alle minst ontwikkelde landen ter wereld tezamen, dat wil zeggen het vermogen van 600 miljoen mensen. Het is misschien niet zozeer een relevant, als wel een veelzeggend voorbeeld. Deze concentratie van de rijkdom neemt alleen maar toe, evenals de sociale uitsluiting die eruit voortvloeit. Dit proces is een van de grootste gevaren die de wereld momenteel bedreigen.
De heer Lannoye heeft gewezen op de hoogdravende debatten die momenteel worden gevoerd over de mondialisering. Ik zal hier uiteraard niet ingaan op de kern van deze debatten, maar Europa, en dus ook het voorzitterschap, de Commissie en het Parlement, dienen wel bij deze debatten betrokken te worden. Het is overduidelijk dat de mondialisering onvermijdelijk en noodzakelijk is. De mondialisering is in eerste instantie het gevolg van technologische ontwikkelingen en heeft een aantal evidente voordelen opgeleverd. Zo heeft ze de handel vereenvoudigd, en die is vandaag de dag nu eenmaal de voornaamste bron van rijkdom. De mondialisering heeft dus zeer positieve aspecten. Het zou absurd zijn om dat tegen te spreken.
Achter de mondialisering schuilt echter ook een aantal grote gevaren, en wel op drie terreinen in het bijzonder. Het eerste gevaar is zojuist aan de orde gekomen en betreft de uitsluiting van hen die niet zo snel zijn als anderen. Dit geldt voor de burgers binnen één land. We kunnen immers constateren dat ondanks de sterke groei en de afnemende werkloosheid de sociale uitsluiting toeneemt. De uitsluiting is echter ook op het niveau van landen zichtbaar. De rijke landen worden immers steeds rijker en de arme landen helaas steeds armer. Daar heeft de heer Lannoye ons zojuist nog op gewezen.
(Applaus)We moeten op het punt van deze tweedeling, die zich op wereldniveau openbaart, zeer waakzaam bljjven. Ze is immers ontoelaatbaar. Dit onderwerp komt overigens binnenkort binnen de G7 of de G8 aan de orde. Deze kwestie gaat echter iedereen aan, en met name Europa.
De mondialisering brengt echter nog een tweede risico met zich mee, namelijk de ernstige bedreiging van het wereldwijde ecosysteem. Dit punt is zojuist reeds aan de orde gekomen. Het streven naar winstmaximalisatie is een proces waarvoor ik begrip kan opbrengen. Winst staat immers aan de basis van vooruitgang. Als er echter sprake is van een ongebreidelde winstmaximalisatie, waarbij voorbij wordt gegaan aan internationaal aanvaarde en opgelegde beperkingen die zijn ingevoerd om excessen te voorkomen, zal er een moment komen dat de natuur zodanig is aangetast dat ze zichzelf niet meer kan herstellen. Er is hier sprake van een wezenlijk probleem dat onze serieuze aandacht verdient.
(Applaus)Sommige sprekers hebben gerefereerd aan de conferentie van Den Haag van dit najaar over de uitstoot van gassen die het broeikaseffect bevorderen. Wetenschappelijk onderzoek zal waarschijnlijk, hoogstwaarschijnlijk zelfs, aantonen dat deze uitstoot zeer ernstige gevolgen heeft voor het ecologisch evenwicht van onze planeet en dat we onze nakomelingen dus met een buitengewoon ernstig probleem opzadelen. We zullen daarom nauwlettend moeten onderzoeken hoe we het broeikaseffect de baas kunnen worden. Het is inderdaad zo dat de mondialisering momenteel niet bijdraagt aan het vinden van een oplossing voor dit probleem, maar het alleen maar verergert.
Het derde risico van de mondialisering dat ik hier wil noemen heeft betrekking op de zware criminaliteit. De mondialisering en de daarmee gepaard gaande ontwikkeling van geavanceerde technologieën en Internet veroorzaken een aanzienlijke toename van de cybercriminaliteit op alle denkbare gebieden: drugs, terrorisme en ga zo maar door.
De mondialisering brengt dus een aantal gevaren met zich mee, maar wat moeten we hieruit concluderen? Het gaat er niet om dat we de mondialisering zelf moeten bestrijden, want dit proces is onomkeerbaar. We moeten alleen het beste uit dit proces zien te halen. De mondialisering moet in bedwang worden gehouden en de menselijke schaal niet te boven gaan. Voorts dienen we ons goed bewust zijn van de gevaren van de mondialisering. Deze krachtige boodschap moeten alle grote instellingen richten tot de wereld. Dit geldt in het bijzonder voor de Europese Unie en de instellingen die haar vertegenwoordigen.
(Applaus)Dit antwoord is ook voor de heer Wurtz bestemd. Net als veel andere sprekers heeft hij deze vraagstukken immers aan de orde gesteld. Ik doel hier met name op de sprekers die veel waarde hechten aan het Europa van de burger. Uiteraard onderschrijf ik zijn standpunt dat dit Europa allereerst en bovenal een Europa van de burger dient te zijn. Wij moeten een oplossing vinden voor de alledaagse zorgen die onder de bevolking bestaan. Wij doen dit nog onvoldoende, dat is een feit. Toch zijn er de laatste jaren mijns inziens grote vorderingen op dit gebied geboekt. De grote sociale debatten van drie of vier jaar geleden hadden zeven of acht jaar geleden nooit kunnen plaatsvinden. We zouden zelfs niet op het idee zijn gekomen. Er is hier dus sprake van vooruitgang.
Ik heb aangegeven hoe ik over de mondialisering denk. Ik geloof niet, mijnheer de voorzitter, dat het onze ambitie is een Fort Europa te vestigen. Er is helemaal geen sprake van een Fort Europa. Europa is per definitie een open continent dat staat voor een aantal waarden en een cultuur of identiteit die is opgebouwd uit de identiteit van zijn afzonderlijke staten. Het is dus van belang dat we deze culturele diversiteit handhaven en dat ieder Europees land zijn cultuur, identiteit en taal behoudt. Volgens een oud adagium maakt eendracht macht. Een unie is de enige manier waarop we deze culturen en identiteiten kunnen handhaven in deze multipolaire wereld in wording die overal zichtbaar wordt. Straks zal er sprake zijn van een immens China, een immens India en een niet te onderschatten Zuidoost-Azië. Zuid-Amerika zal zich georganiseerd hebben en over Noord-Amerika hoef ik al helemaal niet uit te weiden. Als we min of meer verdeeld blijven, zoals nu, lijdt het geen twijfel dat we onze toekomstmogelijkheden beperken en langzaam maar zeker simpelweg van het toneel zullen verdwijnen. Alleen als we ons verenigen en onszelf blijven, kunnen we ons voortbestaan waarborgen. In deze context moeten we dan ook niet zozeer een fort zijn, maar wel onze krachten bundelen.
De heer Wurtz sprak tenslotte over de fameuze Tobin-heffing. Ik wil hem erop wijzen dat de hervorming van het internationaal monetair stelsel op de agenda staat, zoals hij weet. Het is duidelijk dat we samen een vuist moeten maken tegen de instabiliteit van de financiële markten. Persoonlijk zal ik mij hiervoor inzetten, laat daar geen twijfel over bestaan. Dit vraagstuk komt overigens ook aan de orde op de G7 in Okinawa. Ik ben van mening dat we alle mogelijkheden moeten onderzoeken die tot onze beschikking staan om de doelstelling van zowel stabiliteit als billijkheid te kunnen realiseren. We moeten hierbij echter de realiteit niet uit het oog verliezen.
Uit jarenlange ervaring weet ik dat ik mijn oren moet spitsen zodra Charles Pasqua een opmerking op gastronomisch gebied maakt. Maar ook zijn andere opmerkingen ontsnappen niet aan mijn aandacht en ik heb dan ook met veel belangstelling naar hem geluisterd. Daaraan hoeft hij niet te twijfelen. In zijn woorden en beschrijvingen vind ik echter niet het beeld van het Europa, waaraan we samen werken. Ongetwijfeld kijken we er ieder met een andere bril tegenaan.
(Gelach en applaus)Hij heeft herhaaldelijk de woorden "federaal" en "federatie" in de mond genomen. Het gaat hier om een oude, typisch Franse polemiek. De betekenis die wij aan deze woorden hechten verschilt van die in andere talen, met name het Duits. Deze interpretatie heeft geleid tot misverstanden die uiteraard ontaard zijn in polemieken.
Zowel Charles Pasqua als ik hebben een staatsman gediend voor wie we veel respect koesteren. Ik doel hier op president Georges Pompidou, die een hekel had aan onzinnige polemieken en daarom wel eens heeft gezegd: "Federatie, confederatie, een federatie is in feite een geslaagde confederatie".
(Gelach)Uiteraard had deze opmerking een enigszins provocerend karakter, maar ze getuigde in zekere zin ook van de wijsheid die typerend is voor de Auvergne. Ik verzoek Charles Pasqua vriendelijk hier eens over na te denken.
(Gelach en applaus)De heer de Gaulle begrijpt waarschijnlijk wel dat ik mij niet in zijn zienswijze kan vinden. Ook zijn betoog heb ik goed gevolgd. Ik heb echter maar één opmerking voor hem. Hij moet niet denken dat hij gerechtigd is om namens generaal de Gaulle te spreken.
(Applaus)De heer Saint-Josse heeft als laatste spreker een aantal onderwerpen de revue laten passeren die reeds door andere sprekers aan de orde zijn gesteld. Ik wil hier slechts op een of twee van zijn opmerkingen ingaan.
Allereerst heeft hij gesproken over de culturele diversiteit en de tenuitvoerlegging van het subsidiariteitsbeginsel. Ik kan zonder enige terughoudendheid zijn standpunt hieromtrent onderschrijven. Wij hebben inderdaad een rijke culturele diversiteit en het subsidiariteitsbeginsel is van buitengewoon groot belang. De beslissing dient op het juiste niveau genomen te worden. Wij willen niet terugkomen op het verleden of een aantal voorbeelden die wel erg voor de hand liggen. Als we willen dat het subsidiariteitsbeginsel daadwerkelijk kan worden toegepast, dienen we uiteraard de spelregels vast te stellen. Ik denk bijvoorbeeld aan een beslissing die door de Commissie is genomen en vervolgens aan de kaak is gesteld omdat er geen rekening zou zijn gehouden met het subsidiariteitsbeginsel. Ik wil hier opmerken dat de regeringen de Commissie hebben verzocht deze beslissing te nemen.
(Applaus)De regels zijn nu dus niet geheel duidelijk en als de Unie straks meer lidstaten vertegenwoordigt, zal het subsidiariteitsbeginsel strikter moeten worden nageleefd. Uiteraard dienen hiertoe gemeenschappelijke en volstrekt ondubbelzinnige spelregels te worden opgesteld. Ik wil hier nogmaals laten weten dat ik in Berlijn in een geheel ander kader en perspectief heb laten weten dat duidelijk moet zijn wie wat doet om iedere dubbelzinnigheid, zoals ik net in het voorbeeld noemde, te voorkomen.
(Applaus)We moeten ervoor zorgen dat de taken van Europa en die van ieder van de lidstaten duidelijk zijn afgebakend. Ook moet duidelijk zijn wat de functie is van de verschillende bestuurlijke lagen die in die lidstaten op politiek en menselijk gebied hun bijdrage leveren. Ik denk bijvoorbeeld aan de Duitse Länder, maar er zijn ook andere voorbeelden.
Mevrouw de Voorzitter, geachte afgevaardigden, het was mij een bijzonder groot genoegen hier te mogen reageren op de zeer interessante opmerkingen die door de vertegenwoordigers van uw Parlement zijn gemaakt. Ik dank u verder hartelijk voor uw ontvangst.
(Levendig applaus)

De Voorzitter
­ Ik wil president Jacques Chirac hartelijk danken voor de zeer substantiële antwoorden die hij op de vragen van de fractievoorzitters van ons Parlement heeft willen geven.
Wij zullen nu ons debat voortzetten. President Chirac moet ons verlaten omdat een van de familieleden van een slachtoffer van het gijzeldrama in Jolo, Sonia Wendling, hem in zijn hoedanigheid van fungerend voorzitter van de Raad wil ontmoeten om te bezien hoe de gegijzelden zo snel mogelijk bevrijd kunnen worden.
Ik ben ervan overtuigd, mijnheer Hager, dat u zich in de angst van deze gezinnen kunt verplaatsen.

Hager
Mevrouw de Voorzitter, ik ben het helemaal niet met u eens. Ik betreur ten zeerste dat de fungerend voorzitter van de Raad uitgerekend voor het betoog van de vertegenwoordiger van de laatste fractie is weggegaan en aldus heeft laten zien dat hij voor ons geen belangstelling heeft. De afgevaardigden moeten zelf maar uitmaken of dat komt omdat de Fractie Niet­ingeschrevenen of de eerste Oostenrijkse afgevaardigde aan het woord komt. Ik vrees dat de fungerend voorzitter van de Raad zich schuldig heeft gemaakt aan dezelfde uitsluiting als die waartegen hij zich vandaag heeft uitgesproken. Ik zal daarom niets over het programma van het Franse voorzitterschap zeggen. Dat is immers oninteressant. Ik betreur dat aan het begin van het voorzitterschap van de Raad zulk een signaal wordt gegeven. Desondanks hoop ik, als optimist, dat ook dit voorzitterschap van de Raad zich van zijn neutrale positie bewust zal worden en dat ook binnen de fractie alles opnieuw normaal zal worden.

Sudre
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Commissie, dames en heren, nu het Franse voorzitterschap van de Unie hier vandaag zijn prioriteiten komt voorstellen, is het voor mij, als voorzitter van de Franse delegatie in de Fractie van de Europese Volkspartij, een grote eer hier het woord te mogen voeren.
Toen de fungerend voorzitter van de Raad vorige week in de Reichstag in Berlijn zijn door iedereen historisch genoemde toespraak hield, opende hij nieuwe perspectieven voor het Franse voorzitterschap en, naar ik hoop, ook voor de volgende voorzitterschappen.
Hij stelde daar immers niet alleen de vragen waar het uiteindelijk om gaat - waarom, met wie en hoe brengen wij Europa tot stand? -, maar gaf op die vragen ook antwoorden die voor de toekomst van onze Unie in het vooruitzicht van een uitbreiding zonder weerga van het allergrootste belang zijn.
Sommigen willen zich uitsluitend concentreren op de - beslist onontbeerlijke - hervormingen op korte termijn die het Franse voorzitterschap moet aanpakken en die in december in het Verdrag van Nice moeten uitmonden. Die belangrijke hervormingen kunnen echter maar tot een goed einde worden gebracht als wij niet alleen naar de recente geschiedenis van ons continent kijken, maar ook een ambitieuze en realistische visie ontwikkelen op wat Europa moet worden, namelijk een krachtig, democratisch en vrij Europa dat in de wereld gewicht in de schaal kan leggen.
Iedereen weet dat wij, om de grote uitdaging te kunnen aangaan waarmee Europa vandaag wordt geconfronteerd, samen een duidelijk project voor Europa moeten uitwerken. Wij moeten de fungerend voorzitter van de Raad dankbaar zijn dat hij de moed heeft gehad onze partners tot bezinning aan te sporen en de grote thema's van die bezinning aan te geven.
Onze medeburgers verwachten een Europa dat eindelijk bereid is de leesbaarheid, transparantie en efficiëntie van zijn werkwijze te verhogen.
De hervorming van de Commissie en de Raad moeten aan die eisen voldoen. Wij moeten, ook al staan wij voor een moeilijke opdracht, goed beseffen dat Frankrijk en zijn partners resultaten moeten boeken. Wij moeten tot een goed akkoord komen.
Het debat van vandaag schept geen verwarring, maar maakt ons duidelijk welke richting wij in de komende maanden en jaren moeten uitgaan en waarnaar wij moeten streven: een Europa dicht bij alle burgers, ongeacht of zij dichtbij of ver van de beslissingscentra leven; economische modernisering en een sociaal Europa; efficiëntie en een sterkere aanwezigheid in de wereld. Ik heb het volste vertrouwen in Jacques Chirac, fungerend voorzitter van de Raad, en ben ervan overtuigd dat hij, samen met onze partners in de Unie, die historische uitdagingen kan aangaan.

Le Pen
Mijnheer de Voorzitter, ik verwijs naar artikel 120 van het Reglement, dat trouwens uitdrukkelijk op bladzijde 25 van onze agenda van vandaag wordt vermeld.
Daarin staat dat de Raad dertig minuten spreektijd heeft. President Chirac heeft gedurende een uur en een kwartier gesproken. Afgesproken was dat de parlementsleden het woord konden voeren. De Voorzitter heeft echter het zwijgen niet opgelegd aan de afgevaardigden die de heer de Gaulle telkens in de rede vielen. Zij heeft hem integendeel na precies drie minuten onderbroken, hoewel zij aan de andere sprekers een minuut extra had gegeven. Tenslotte heeft zij het woord niet verleend aan de spreker van de niet-ingeschreven leden. De spreker van de niet-ingeschreven leden had het recht vóór de repliek van de fungerend voorzitter van de Raad het woord te voeren. Onze Voorzitter heeft de debatten van onze vergadering niet met de nodige objectiviteit geleid.

Berès
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de minister, dames en heren, wij zijn het er allemaal over eens dat wij ook voor de periode na het Franse voorzitterschap de bakens moeten uitzetten. Dat dwingt ons ertoe de problemen te onderzoeken die, ongeacht of de intergouvernementele conferentie een succes wordt of niet, zeker zullen rijzen. Als wij een koers uitzetten, mogen wij ons niet beperken tot een institutionele regeling waarvoor, zoals wij weten, de Fransen een uitgesproken voorkeur hebben. Wij moeten ook een antwoord geven op de vraag wat wij samen willen doen. Zijn wij allemaal bereid alle consequenties te trekken uit de grote sprong voorwaarts die de voorgangers van de Franse president in het vooruitzicht hebben gesteld? Ik denk in het bijzonder aan de invoering van de euro.
Wij moeten ook de vragen beantwoorden die onze medeburgers zich stellen. Zij willen een beter functionerend Europa. Het is goed dat wij een visie op de toekomst ontwikkelen, maar wij moeten nu al een antwoord proberen te formuleren op wat de mannen en vrouwen in Europa vragen. Daarom moet de Franse regering iedereen mobiliseren om van dit voorzitterschap een succes te maken. Ik meen dat het optreden van de regering van Lionel Jospin in Frankrijk en Europa de fungerend voorzitter van de Raad daartoe alle mogelijkheden biedt.
Wij moeten onze agenda tot een goed einde brengen en dus in de eerste plaats de intergouvernementele conferentie met succes bekronen. Wij zullen fundamentele politieke vragen moeten beantwoorden. Als wij echter willen dat de Unie besluitvaardig is, moeten wij in de eerste plaats vooruitgang boeken op het gebied van de gekwalificeerde meerderheid. Voorts heeft het Parlement ook gevraagd dat de versterkte samenwerking op de agenda van de intergouvernementele conferentie wordt geplaatst. Wij stellen met voldoening vast dat dit is gebeurd. Wij willen dat het vetorecht tegen vormen van versterkte samenwerking wordt afgeschaft, maar willen niet dat meer flexibiliteit ook tot meer intergouvernementele samenwerking leidt. Het Franse voorzitterschap mag op de steun van het Parlement rekenen als het vindt dat wij in Nice beter geen akkoord bereiken dan een slecht verdrag tot stand brengen.
Afgezien van de intergouvernementele conferentie, verwachten wij ook dat de werkmethodes en werkwijze van de instellingen van de Unie worden herzien. Wij denken daarbij uiteraard aan de hervorming van de Commissie, maar ook, en misschien nog meer, van de Raad.
Het Franse voorzitterschap streeft naar groei in dienst van de werkgelegenheid. Daarom is de verdieping van de werkzaamheden van de Euro 11, en weldra de Euro 12, van het grootste belang. Wij stellen met voldoening vast dat de Franse president de zichtbaarheid en het gezag van dat volgens ons zeer nuttige orgaan wil versterken.
Wat de sociale agenda betreft, vinden wij het goed dat volledige werkgelegenheid nu een streefdoel van de gehele Europese Unie wordt. Wij zijn ook verheugd over de belofte van de regering van Lionel Jospin dat ze een aantal belangrijke richtlijnen tot een goed einde zal brengen. Ik denk in de eerste plaats aan de richtlijn over de voorlichting en raadpleging van de werknemers, maar ook aan die betreffende de arbeidstijd van mobiele werknemers.
De Franse president had het over het Europa van de mannen en vrouwen en over het feit dat wij meer aandacht moeten hebben voor wat onze burgers bezighoudt. Daarvoor zijn de werkzaamheden van de werkgroep voor de opstelling van een handvest van het grootste belang. De leden van de werkgroep zullen de Europese Raad van Biarritz een volledige tekst kunnen voorleggen, waarin ook de economische en sociale rechten moeten worden opgenomen. De Europese Raad mag echter verwachten dat ons Parlement erop blijft aandringen dat het handvest in het Verdrag wordt opgenomen. Dat is voor ons essentieel. Waartoe dient het rechten te erkennen als die niet afdwingbaar zijn?
In dat perspectief van een Europa dat dichter bij de burgers staat, zal ik niet het volledige programma van het Franse voorzitterschap bespreken. Ik beperk mij tot twee opmerkingen. De richtlijn over het witwassen van geld beantwoordt aan de verwachtingen van de burgers. Zij begrijpen niet dat wij op dat terrein zolang talmen. Wat de wederzijdse erkenning van rechterlijke beslissingen betreft, stellen wij voortdurend vast dat de verschillen op het gebied van justitie de burgers vaak in een onmogelijke positie brengen. Wij moeten op dat punt vooruitgang boeken.
Mijnheer de Voorzitter, tenslotte zou ik nog willen zeggen dat het Franse voorzitterschap ook het acquis van het Verdrag van Amsterdam op het gebied van de diensten van algemeen belang zal moeten herzien. Die diensten van algemeen belang dragen immers bij aan de sociale en territoriale cohesie van de Unie, zoals wij die in het Verdrag van Amsterdam hebben opgenomen. De lakmoesproef wordt in dat verband de richtlijn over de postdiensten. Nu wij het over Internet voor iedereen hebben, moeten wij die diensten ook op een moderne manier bekijken. Wij hopen dat het Franse voorzitterschap daarover een kaderrichtlijn zal voorstellen.

Watson
Mijnheer de Voorzitter, de Franse president heeft een zowel ambitieus als realistisch programma voorgesteld. Toch had ik gehoopt dat hij zich in verband met de mensenrechten, die op de agenda van de Unie staan, duidelijker had vastgelegd.
In de eerste plaats moeten die rechten in het toekomstige Handvest van de grondrechten worden opgenomen. De president heeft het onderzoek van dat handvest echter niet als een van de belangrijkste punten van de Europese Raad van Biarritz vermeld.
In zijn antwoord op de opmerkingen van de eerste sprekers heeft hij gezegd dat een voorstel voor een handvest in Biarritz kon worden behandeld, maar dan wel met een inhoud waarvan hij zeer goed weet dat die het vrijwel onmogelijk maakt het handvest op de Europese Raad van Nice in het Verdrag te integreren. Heeft Frankrijk, twee eeuwen geleden de bakermat van de mensenrechten, dan geen ambitieuzer doel voor ogen? Dat zou een grote teleurstelling zijn.
In de tweede plaats vormen de fundamentele rechten sedert Amsterdam de fundamenten van onze Unie. Die rechten zouden het optreden van de lidstaten voortdurend moeten bepalen. De totstandbrenging van een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid is de moeilijkste taak die ons wacht, vooral omdat nog altijd eenparigheid nodig is. Dat is een geschikt thema voor de versterkte samenwerking, waarnaar de president onlangs nog verwees.
De president was de eerste om, naar aanleiding van de zaak-Haider, aan de verplichting van artikel 6 van het Verdrag te herinneren. Daarmee heeft hij de lat zeer hoog gelegd, niet alleen voor de Oostenrijkse, maar indirect ook voor alle andere regeringen.
De maatregelen die het Franse voorzitterschap op het gebied van justitie en binnenlandse zaken al heeft aangekondigd, lijken geschikt om die uitdaging aan te gaan. Het gaat echter nog maar om ontwerpen. Ik doe tot het Franse voorzitterschap dan ook de oproep die de oude Grieken aan de meest veelbelovende atleet richtten: hic Rhodus, hic salta.

Cohn-Bendit
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de minister, in de intimiteit die aan het einde van de vergadering altijd heerst, zou ik enkele opmerkingen willen maken. Europa is duidelijk een sirene die iedereen tot politieke promiscuïteit drijft. Nu ik president Chirac heb gehoord, weet ik niet in welke politieke partij hij op het einde van zijn carrière terecht zal komen. Wij maken spectaculaire ontwikkelingen mee. Wij hebben 21 jaar nodig gehad om president Chirac ervan te overtuigen dat Europa iets anders is dan hij dacht toen hij vanuit Cochin sprak. Ik ben er nog altijd van overtuigd dat wij ons minder zullen moeten inspannen en minder tijd nodig zullen hebben om de heer Jospin ertoe over te halen Europa eindelijk ter harte te nemen.
Hij verdedigt Europa niet altijd: hij kan altijd terloopse opmerkingen maken zonder dat iemand zich daarover opwindt.
Ik ben ervan overtuigd dat wij er vandaag niet mee kunnen volstaan altijd maar hetzelfde te herhalen. Ik stem in met veel van wat president Chirac heeft gezegd. Wij moeten ambitie hebben, maar die ook laten zien.
Zo vind ik het jammer dat president Chirac niet heeft gesproken over wat hij in Berlijn heeft gezegd. Wat is de agenda voor de grondwet? In Berlijn verklaarde hij dat wij tegelijkertijd werk moesten maken van de uitbreiding en de grondwet. Ik hoopte dat hij dat hier zou bevestigen en in 2003, 2004 of 2005 zowel een grondwet als de uitbreiding in het vooruitzicht zou stellen.
Als wij het over de grondwet hebben, mogen wij ook niet te naïef zijn. Wie doet wat? Dat klinkt goed, maar is erg abstract. In Europa hebben wij almaar meer met gedeelde bevoegdheden te maken. Dat betekent dat in de grondwet moet worden geregeld wie wat en hoe samen doet. Dat is het probleem. Als dat even eenvoudig was als politieke chirurgie, zouden wij sneller opschieten.
Ik ben bedroefd als ik - ook de heer Lannoye heeft dat gezegd - in verband met het buitenlands beleid hoor zeggen dat de aandacht naar bewapening en defensie zal gaan maar niets over conflictpreventie hoor. Europa moet een ander buitenlands beleid ontwikkelen dat juist op conflictpreventie gericht is en ervan uitgaat dat wij almaar minder wapens nodig hebben. Ik ben niet naïef en zeg dus niet dat wij geen wapens nodig hebben. Ik wil echter niet dat wij het Europees buitenlands beleid beperken tot efficiënte vliegtuigen en soldaten voor Bosnië of Kosovo, maar dat wij ook het vermogen ontwikkelen om conflicten in Bosnië of Kosovo te voorkomen.
President Chirac gaat in de goede richting. Als premier Jospin zich resoluut voor Europa uitspreekt, kan hij hem spoedig bijbenen.

Krivine
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de minister, een nieuw voorzitterschap treedt aan, maar als wij naar de woorden van de heer Chirac luisteren, stellen wij vast dat over de uitsluiting altijd hetzelfde wordt gezegd en dezelfde vrome wensen worden geformuleerd. Wij moeten echter vaststellen dat het lot van de 50 miljoen armen en 15 miljoen werklozen in Europa niet verandert, welk land ook als voorzitter optreedt.
Europa is een democratische miskleun en wat de instellingen doen, heeft niets te maken met wat de burgers bezighoudt en ontsnapt ook volledig aan hun controle. Europa is een machine om de openbare diensten ten koste van de basisbehoeften van de bevolking te liberaliseren en te dereguleren. Europa is een vesting die, zoals uit het drama in Dover is gebleken, de nieuwe slavenhandel in de hand werkt.
Uit de demonstraties in Seattle, Genève en Millau blijkt nochtans dat een ander Europa en een andere mondialisering mogelijk zijn. Om een democratisch Europa tot stand te brengen moeten wij in de eerste plaats de vesting van Schengen afbreken en aanvaarden dat mannen en vrouwen evenveel recht op vrij verkeer hebben als kapitalen. Laten wij de mensen zonder papieren regulariseren. Om een sociaal Europa tot stand te brengen moeten wij in de eerste plaats winstgevende ondernemingen verbieden mensen te ontslaan. Om een Europa van rechtvaardigheid en solidariteit tot stand te brengen moeten wij onmiddellijk een Tobin-belasting invoeren die hoog genoeg is om de miljarden doodarme kinderen en volwassenen in leven te kunnen houden. Voor de volkeren is dat veel belangrijker dan het - nochtans eveneens onontbeerlijke debat - over de weging van de stemmen of het vetorecht.

Dell'Alba
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de minister, ik spreek namens de Italiaanse radicalen in de Technische Fractie van Onafhankelijke Leden. Zoals iedereen weet, zijn dat Europese federalisten. Daarom zullen wij vooral aandacht hebben voor de institutionele initiatieven die zullen worden genomen om tot vormen van versterkte samenwerking te komen die duidelijk in het communautaire kader worden geplaatst.
Mijnheer de minister, ik wil mijn spreektijd echter gebruiken om u eraan te herinneren dat dit Parlement heeft gevraagd dat de intergouvernementele conferentie het Parlement eindelijk het recht verleent zelf over zijn zetel te beslissen. Dat is een fundamenteel recht. Driehonderd collega's hebben trouwens duidelijk hun ongenoegen geuit over het feit dat ze twaalf keer per jaar naar Straatsburg moeten komen.
Ik hoop dat het Franse voorzitterschap die voor ons zeer belangrijke kwestie zal aanpakken. Mijnheer de minister, de afschaffing van de vrijdagvergadering is geen toeval, maar bewijst dat vele afgevaardigden genoeg hebben van de moeilijkheden die ze ondervinden om in Straatsburg te komen en om in deze omstandigheden te moeten werken.

Sichrovsky
Mijnheer de Voorzitter, in verband met de manipulatie van de sprekerslijst om de heer Hager uit te rangeren wil ik het volgende opmerken: als de Oostenrijkse scheidsrechter Benko in de wedstrijd Frankrijk-Portugal de regels evenzeer met voeten had getreden als onze Voorzitter vandaag, had Frankrijk de finale niet gehaald. Minder grappig is dat enkele honderden afgevaardigden dat hier vandaag stilzwijgend aanvaarden.

Bayrou
Mijnheer de Voorzitter, wij luisteren vandaag met veel genoegen naar de woorden van fungerend voorzitter van de Raad Chirac op een ogenblik waarop Europa, zoals wij allemaal aanvoelen, een diepe crisis doormaakt. Wij willen weten hoe de zaken staan.
Ik zou het voorts willen hebben over de drie elementen die volgens mij de crisis in Europa veroorzaken. Het eerste element is de grote onzekerheid van alle institutionele actoren die samen Europa vormen. Het tweede element is de grote afstandelijkheid en het grote onbegrip van de burgers ten aanzien van de Europese bevoegdheden. Het derde element, dat ook aan de basis van de eerste twee ligt, is dat wij geen perspectief meer hebben. In Europa hebben wij lange tijd geweten waar wij naartoe wilden. Dat weten wij nu niet meer. Daarom waren velen van ons ingenomen met de toespraak die de Franse president in de Reichstag heeft gehouden en vooral met het feit dat hij daar heeft gezegd dat de Europese grondwet de sleutel is van alle mechanismen van de toekomstige ontwikkeling van Europa.
Vandaag heeft hij dat niet meer gezegd. Velen van ons vinden dat jammer. De president heeft gezegd dat zijn overwegingen in de Reichstag buiten het kader van het Franse voorzitterschap van de Unie vielen. Dat verandert voor ons het perspectief. Wij menen integendeel dat juist in de zes maanden van het Franse voorzitterschap van de Unie het probleem van de perspectieven, van de architectuur van Europa en van de toekomstige Europese grondwet moet worden aangepakt. Het gaat niet om minder belangrijke, bijkomstige of later te behandelen onderwerpen. Wij moeten die thema's bij voorrang aanpakken en in onze debatten een centrale plaats geven. Als wij op de vraag naar de perspectieven geen antwoorden kunnen geven, zullen wij ook de technische problemen niet kunnen oplossen. Dat zou een gemiste kans zijn. Kortom, de werkzaamheden in verband met de grondwet, en dus ook in verband met de perspectieven voor Europa, moeten onder het Franse voorzitterschap, meer bepaald in Nice, op gang worden gebracht.

Hänsch
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de Franse president heeft ons vandaag het groots opgezette programma van het Franse voorzitterschap voorgesteld. Het is geheel uitgesloten dat ik in vier minuten ook maar op een deel van de punten nader kan ingaan. Laat ik echter zeggen dat ik vooruitgang zie op drie punten, die het Franse voorzitterschap tot een succes zullen maken. Het eerste punt is de verbetering van de zichtbaarheid van de Euro-11 en binnenkort Euro-12. Het gaat hier om de politieke begeleiding van onze gemeenschappelijke munt. Ik ondersteun het Franse voorzitterschap van de Raad uitdrukkelijk in zijn voornemen om die politieke begeleiding van de euro met eerbiediging van de onafhankelijkheid van de Europese Centrale Bank beter zichtbaar te maken. Dat draagt, door de coördinatie van het begrotingsbeleid en de harmonisering van het belastingsbeleid, ook bij aan de stabiliteit van de gemeenschappelijke munt.
Ik heb daarbij echter nog een opmerking. Als wij de Euro-groep zo versterken, zou dat een zeer actueel en belangrijk voorbeeld zijn van een versterkte samenwerking in het kader van het Verdrag. Dat is goed, maar dan wil ik wel dat Frankrijk een echte voortrekkersrol speelt en dat het ook met betrekking tot de uitvoering van de richtlijn betreffende de interne markt tot de voor- en niet tot de achterhoede behoort. Wat de omzetting van het Gemeenschapsrecht betreft, heeft Frankrijk immers nog een grote achterstand. Op dat terrein behoort Frankrijk, samen met Griekenland, Portugal en Luxemburg, tot de achter- en niet tot de voorhoede. Het zou mij verheugen als dat niet zo was.
Een tweede punt is de versterkte samenwerking in de totstandbrenging van een Europese Unie op het gebied van veiligheid en defensie. Ik ben het met u eens dat de Europese Unie over alle middelen en instrumenten moet beschikken om een echt gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid te kunnen voeren. Wij moeten daarom de militaire capaciteit verhogen en de voor een gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid benodigde politieke en militaire structuren tot stand brengen.
Een derde punt is natuurlijk dat de Vijftien het in Nice over een hervorming van de instellingen en besluitvormingsprocedures in de Europese Unie eens moeten worden. Ik wil in dat verband twee fundamentele opmerkingen maken. Wij moeten ons ten doel stellen de eenheid van de instellingen te bewaren. Wij mogen daar niet van afwijken. De Europese Unie heeft geen behoefte aan nieuwe instellingen. De bestaande instellingen moeten echter beter functioneren en beter tot besluiten kunnen komen. Voorts wenste het Europees Parlement weliswaar een ruimere agenda, maar is het belangrijker dat vooruitgang wordt geboekt met betrekking tot de punten die nu op de agenda staan. Het toekomstige aantal leden van de Commissie is belangrijk, maar is geen hoofdzaak. Dat geldt ook voor de nieuwe weging van de stemmen in de Raad, die voor een nieuw evenwicht tussen groot en klein, Noord en Zuid en arm en rijk in de Unie zal zorgen. Centraal staat de uitbreiding van het meerderheidsbesluit. Het verheugt mij dat Frankrijk en Duitsland naar elkaar toe groeien. Ik hoop dat ze in deze kwestie in de Raad een blok zullen vormen. Ze kunnen dan tonen dat er verandering is en dat de Vijftien het nu al op twee terreinen met elkaar eens kunnen worden.
Mijnheer de voorzitter van de Raad, als in de Raad meerderheidsbesluiten worden genomen, mag het Parlement meebeslissen. De uitbreiding van het meerderheidsbesluit en de toekenning van medebeslissingsbevoegdheid aan het Parlement op alle terreinen van de wetgeving van de Europese Unie zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden.

Thors
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, het werkprogramma van het Franse voorzitterschap is interessant en zeker niet nietszeggend. We kunnen ons bij veel onderdelen aansluiten. Ik betwijfel echter of het in overeenstemming is met het subsidiariteitsbeginsel om er huisvesting, zorg en sport onder te laten vallen. Moet de EU zich echt bezighouden met dergelijke kwesties?
Een gemeenschap van normen en waarden is belangrijk, maar de meningen verschillen over hoe die bereikt moet worden. Velen zijn teleurgesteld over de uitspraak van premier Jospin dat de boycot van Oostenrijk door de 14 landen tijdens het Franse voorzitterschap gehandhaafd zal blijven.
De heftige discussies de afgelopen weken over de toekomst van Europa zijn stimulerend, maar wekken onrust in de kandidaat-landen. Waar staat de EU eigenlijk? De heer Cox verwees hier ook al naar.
De onduidelijke signalen die uitgezonden worden, spelen in de kandidaat-landen in de kaart van nationalistische populisten die het lidmaatschap willen tegenhouden. Was het toeval dat in Feira niet is gezegd dat we in 2002 klaar moeten zijn voor de uitbreiding?
Is het door het Franse voorzitterschap geopperde idee van een nieuwe intergouvernementele conferentie in 2003/2004 een steunbetuiging aan het voorstel van bondskanselier Schröder voor een nieuwe conferentie over arbeidsverdeling? Ook in dit geval zijn de signalen onduidelijk, wat voor onrust zorgt in de kandidaat-landen.
Ter afsluiting wil ik het hebben over een zorgwekkende solo-actie. Waarom heeft Frankrijk de toetreding van Slowakije tot de OESO verhinderd op grond van de EU-richtlijn "Televisie zonder grenzen"? Was het correct om dit eenzijdig te doen zonder de andere lidstaten daaromtrent te polsen? Wat was de reden ervoor? Ook onze houding tegenover hun wetgeving en hun rechtmatige interesse in deelname aan de vanuit economisch oogpunt belangrijke OESO-samenwerking heeft voor onrust gezorgd in de kandidaat-landen.

Isler Béguin
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de minister, dames en heren, het bootje van het Franse voorzitterschap is zwaar geladen. Na de antwoorden van president Chirac hopen wij dat het over zes maanden veilig in de haven van Nice aankomt.
Nice is een oude Fenicische kolonie en heette vroeger Nicea, wat overwinning betekent. Van het Franse voorzitterschap verwachten wij inderdaad een overwinning, zowel voor de burgers van de Unie als voor hen die tot de Unie zullen toetreden.
Wij hebben met voldoening vastgesteld dat het Franse voorzitterschap duidelijk beseft dat sommige van onze Europese beleidsvormen met elkaar in tegenspraak zijn en dat het daaraan iets wil doen. Een van de problemen is de opwarming van de aarde. Die hangt als een zwaard van Damocles niet alleen boven de Unie, maar boven de hele aarde. Wij staan voor de politieke uitdaging dat wij dat belangrijke feit in al onze Europese beleidsvormen moeten integreren. Ook na de mooie woorden die hier vanochtend zijn uitgesproken, ben ik er niet zeker van dat wij die weg opgaan.

Madelin
Mijnheer de Voorzitter, het Franse voorzitterschap staat voor de historische uitdaging dat het eindelijk de weg moet openen naar de totstandbrenging van het Europa van alle Europeanen. Wij hebben de nieuwe democratieën in Oost-Europa uitgenodigd om zich na hun communistische beproeving bij ons te voegen. Wij hebben dat terecht gedaan, maar weten ook heel goed dat wij het grote Europa niet in het keurslijf van de instellingen van het kleine Europa kunnen wringen. De hervorming van de instellingen blijft echter uit.
Tien jaar na de val van Berlijnse muur en een jaar na de besluiten van Helsinki over de uitbreiding is de nieuwe intergouvernementele conferentie onder Frans voorzitterschap het langverwachte startschot voor het Europa van alle Europeanen. Niet alleen de grootte, maar ook de aard van Europa verandert immers. Als wij aan geheel Europa denken, moeten wij de vraag beantwoorden wat Europa is en tot waar het reikt. Hier rijst trouwens het probleem van Turkije, dat wij volgens mij veeleer moeten associëren dan integreren. Andere vragen zijn wat de waarden en het project van Europa zijn. Wij moeten Europa ook niet langer als een grotere natiestaat met een superregering, superpresident, superparlement, superadministratie en superbelastingen bekijken, maar wel als een ruimte van echt federalisme waar de diversiteit van de volkeren en naties wordt beschermd, waar een duidelijke grondwet geldt die de bevoegdheden van Europa afbakent en inperkt, en waar het subsidiariteitsprincipe stipt wordt toegepast en gegarandeerd.
Het Franse voorzitterschap moet resultaten boeken. Zoals de Franse president heeft gezegd, heeft het geen zin aan de volgende stappen te denken als de intergouvernementele conferentie geen succes wordt. Wij moeten de besluitvormingsmechanismen hervormen om te voorkomen dat de Unie vastloopt, en moeten de werkwijze van de Raad en de Commissie herzien. Onze projecten voor morgen en overmorgen mogen ons niet doen vergeten dat wij ook vandaag een aantal problemen moeten aanpakken. Het succes van de intergouvernementele conferentie is immers de beste basis voor het grote project van het grote Europa van morgen.

Veltroni
­ (IT) Mijnheer de Voorzitter, waarde collega' s, Frankrijk heeft een bijzonder druk voorzitterschap voor de boeg. Het Portugees voorzitterschap heeft hard gewerkt en tijdens de Top van Lissabon belangrijke en innovatieve resultaten weten te boeken. Nu moeten de lidstaten van de Unie deze zo snel mogelijk in praktijk brengen.
Er zit echter totaal geen schot in de werkzaamheden van de IGC. Daarvoor is een sterkere politieke wil nodig: men moet het politiek gehalte van de onderhandelingen over de hervorming van de Unie onmiddellijk versterken. Daarom is het ook zo belangrijk dat met de door minister Joshka Fischer naar voren gebrachte standpunten een debat op gang is gekomen over de toekomstige architectuur van de Unie. Nu moeten allereerst in Nice enkele prioriteiten worden vastgesteld. President Chirac noemde deze reeds in zijn inleiding: versterkte samenwerking, stemmingen bij meerderheid als regel, goedkeuring van een inhoudelijk sterk Handvest van de grondrechten en opneming daarvan in de Verdragen. Dit laatste is nodig om een belangrijke stap te kunnen zetten in de richting van een Europese grondwet.
Volgens ons zijn deze vraagstukken van essentieel belang voor de hervorming van de Unie. Als daarover geen besluiten worden genomen, blijft elke discussie over de architectuur van de Unie een puur academische aangelegenheid. Het is echter duidelijk dat Europa na de gemeenschappelijke munt en de Europese Centrale Bank behoefte heeft aan een nieuwe politieke eenheid en, zoals reeds werd gezegd, aan een nieuwe impuls tot economische groei en sociale samenhang. Ook de heer Prodi sprak hierover.
Daarom kunnen wij mijns inziens het Frans voorzitterschap verzekeren van onze steun. Ook wij zullen ons best doen om van dit halfjaar een succes te maken. Wij weten maar al te goed dat er serieuze politieke onenigheid bestaat tussen de landen en deze onenigheid moet worden overbrugd. Het is dan ook hoog tijd dat men duidelijke standpunten hierover inneemt. Ons inziens kan men twee groepen van landen onderscheiden, landen die met de uitbreiding de Unie politiek willen doen verwateren en landen die daarentegen van mening zijn dat voor uitbreiding een sterkere politieke integratie en een duidelijk tijdschema nodig zijn.
Er is echter nog een tweede vraagstuk ten aanzien waarvan wij moeten kiezen of delen. Dit betreft de institutionele hervorming van de Unie en de Unie na de uitbreiding: men moet kiezen tussen ofwel een ontwikkeling van de supranationale kenmerken, met versterking van de rol van de Commissie en het Parlement, ofwel een versterking van de intergouvernementele kenmerken. Wij willen de landen die dat wensen de mogelijkheid bieden hun samenwerking in een aantal sectoren, binnen een gemeenschappelijke context, te versterken. Deze sectoren zijn de - nog lang niet voltooide - Economische en Monetaire Unie, de interne veiligheid, en het buitenlands- en defensiebeleid. Zij vormen een open en dynamische kern waarbinnen de integratie sterker is gevorderd.
Wat het economisch beheer betreft zijn wij voor de instelling van een Euro-12. Na de invoering van de euro is dit ook een noodzaak voor de Centrale Bank. Volgens ons is het verder absoluut noodzakelijk de hoofddoelstellingen van het Europees sociaal model te handhaven. Natuurlijk moeten wij deze aanpassen aan de nieuwe differentiatievereisten van de new economy. Wij moeten ook meer soepelheid brengen in de arbeidsmarkt. Deze soepelheid moet zijn eigen regels en vormen hebben. Wij geloven eveneens in een sterkere synergie tussen het Europees Parlement en de nationale parlementen, maar wij zijn tegen mengelingen waarmee wordt getornd aan het fundamentele feit dat het Europees Parlement een met rechtstreekse, algemene verkiezingen gekozen, supranationale parlementaire instelling is.
Ik wil tot slot nog een opmerking maken over de rol van de Europese Unie in de internationale instellingen. President Chirac heeft in de Bundestag een sterk Europees gezinde toespraak gehouden waarin hij aandrong op het geven van een nieuwe impuls aan de ontwikkeling van de Europese Unie en op de totstandkoming van een aan instemming van de Europese burgers onderworpen grondwet. Wij zijn het daarmee eens. President Chirac heeft bevestigd dat Frankrijk steun zal geven aan het verzoek van Duitsland om een zetel als permanent lid van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties toegewezen te krijgen. Aldus heeft hij bevestigd dat hij de Frans-Duitse as wil versterken en zich plaatst in een zuiver intergouvernementele optiek wat de toekomstige architectuur van de Europese Unie betreft.
Ons inziens dient de samenstelling van de Veiligheidsraad weliswaar te worden herzien, ofschoon dit niet voor de onmiddellijke termijn is, maar moet voorkeur worden gegeven aan de opneming van vertegenwoordigingen van grote continenten zoals Afrika, Zuid-Amerika en Europa. Wat Europa betreft zijn wij van mening dat een evenwicht nodig is tussen de intergouvernementele, de supranationale en de parlementaire aspecten en daarom in de Veiligheidsraad de Europese Unie als dusdanig moet zijn vertegenwoordigd.

Tajani
­ (IT) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de voorzitter van de Commissie, heren ministers, de voorstellen, standpunten en plannen die de afgelopen weken door de heren Fischer, Bayrou, Monti, Védrine, president Chirac in Berlijn en nu ook door president Chirac hier in deze zaal voor het voetlicht zijn gebracht, tonen aan dat wij ondanks alle moeilijkheden en meningsverschillen een nieuw tijdperk zijn ingegaan in de Europese opbouw. Men wil tijdens de intergouvernementele conferentie spijkers met koppen slaan. Men wil dat deze uitmondt in de voor de uitbreiding noodzakelijke hervorming van de instellingen.
De Raad, de Commissie en het Parlement hebben elk een sterke, maar even belangrijke rol te vervullen. Zij moeten echter ook daadwerkelijk samenwerken. De burgers vragen ons daarom. De echte hoofdrol komt echter de burgers zelf toe. Dat geldt voor zowel het huidig als het toekomstig Europa, voor het uitgebreid en geïntegreerd Europa dat opgewassen is tegen de uitdaging van de mondialisering. Om het hoofd te bieden aan de mededinging van de Verenigde Staten en het China van morgen is een goede bevalling van de euro niet voldoende. Wij moeten ook vorderingen maken in het gemeenschappelijk buitenlands en defensiebeleid. Dan kunnen wij ook onze gemeenschappelijke munt politieke kracht geven. Wij moeten tevens de verdediging versterken van de waarden die ten grondslag liggen aan de oprichting van de Europese Unie. Het Handvest van de grondrechten moet daar een bewijs van leveren.
Wij zijn overtuigde Europeanen. Wij geloven in de sociale markteconomie. Wij hebben de plicht de plaag van de werkloosheid te bestrijden en daarvoor is het nodig dat Europa niet alleen het midden- en kleinbedrijf helpt en de handel, de landbouw, het toerisme en de nijverheid ontwikkelt, maar ook in het kader van de subsidiariteit de belastingdruk vermindert.
Zoals president Chirac al zei, moeten wij echter ook onze jongeren opleiden en vormen. Wij moeten hen voorbereiden op de uitdaging van de mondialisering. Daar zijn echter niet alleen beroepsredenen of culturele redenen voor. Wij moeten onze jongeren ook waarden bijbrengen, waarbij drugsbestrijding en ontwikkeling van de sociale taak van de sport een niet onaanzienlijke rol kunnen spelen. Grootse resultaten krijgt men, mijnheer de Voorzitter, waarde collega' s, alleen met de tijd, net als men een mozaïek alleen steentje voor steentje in elkaar kan zetten.
Weten wij echter wel zeker dat dit voorzitterschap - juist nu Frankrijk aan het roer staat, een land dat tot de oprichters van deze Unie behoort - de doelstellingen zal bereiken die het wil bereiken? Ik wil het de overtuigde politieke en parlementaire steun toezeggen van de delegatie van Forza Italia in de PPE-DE-Fractie. Wij zijn ervan overtuigd dat het huidig en het toekomstig Italië een van de hoofdrolspelers zal zijn in de Europese opbouw. Wij geloven daar rotsvast in.

Corbett
Mijnheer de Voorzitter, president Chirac spreekt nu heel anders dan enkele jaren geleden. Een president die vroeger heel sceptisch tegenover Europa stond, houdt nu een toespraak waarin hij voor Europa pleit en waarvoor hij zowel van links als van rechts in dit Parlement applaus krijgt. Ik denk dat ik de socialistische regering in Frankrijk moet feliciteren dat ze de Franse president heeft kunnen overtuigen.

De president heeft woorden durven te gebruiken waarover wij soms verdeeld zijn. Ik denk aan het woord federalisme. De president heeft gezegd dat alles afhangt van wat men daarmee bedoelt. Dat is het probleem met verschillende woorden die wij tegenwoordig in onze debatten gebruiken. De Europese Unie heeft altijd al federale trekken vertoond: de gekwalificeerde meerderheidsstemming in plaats van de eenparigheid om in de Raad besluiten te nemen, een rechtstreeks gekozen Parlement, een van de regeringen onafhankelijke Commissie, het feit dat het Gemeenschaprecht boven het nationaal recht staat. Dat zijn allemaal federale kenmerken. Toch is Europa lang geen gecentraliseerde federatie zoals vele andere in de wereld. Europa is een decentrale federatie waarin de lidstaten een belangrijke rol spelen in de besluitvorming en meester blijven van de Verdragen.
Die tweeslachtigheid maakt misschien dat wij beter niet over terminologische kwesties ruziën. Wij moeten samen ijveren voor concrete veranderingen in het systeem. Ook het woord grondwet kan heel verschillende ladingen dekken. In Groot-Brittannië hebben wij niet eens een geschreven of gecodificeerde grondwet. Als Brit vraag ik u dan ook wat een grondwet is. Dat hangt af van wat men bedoelt. De mensen geven het begrip telkens een andere inhoud. Ook hier dreigen wij ruzie te maken over woorden en termen in plaats van het over de inhoud eens te worden.
In zekere zin hebben wij al een grondwet, namelijk de Verdragen. In de Verdragen worden immers de bevoegdheden van de Unie en de instellingen geregeld en worden de procedures voor de goedkeuring van regelgeving en van de begroting omschreven. De Verdragen zijn dus een soort grondwet. De heer Pasqua omschreef de grondwet als het fundament van een nieuwe rechtsorde. Hebben wij in Europa niet precies een nieuwe rechtsorde tot stand gebracht?
In plaats van het oneens te zijn over wat een grondwet is, moeten wij onderzoeken hoe wij onze huidige grondwet kunnen verbeteren. In de eerste plaats moet die leesbaarder worden en moeten onze consumenten en burgers hem gemakkelijker kunnen gebruiken. De Europese universiteit van Florence heeft een mooi project voorgesteld om van onze Verdragen, zonder aan de inhoud te raken, een veel beknopter, leesbaarder en gemakkelijker te gebruiken instrument te maken.
Wij moeten ook nagaan welke wijzigingen wij in onze grondwet moeten aanbrengen. In dat opzicht moeten wij vooral doen wat president Chirac heeft gezegd: wij moeten voorkomen dat een Unie met bijna dertig leden vastloopt. Het gaat niet zozeer om de oprichting van een harde kern. Er bestaat geen harde kern. Verschillende lidstaten blijven op bepaalde terreinen soms tijdelijk achter. Wij moeten dus geen harde kern tot stand brengen, maar ervoor zorgen dat onze grondwet niet tot blokkeringen leidt. Daarom moeten wij de gekwalificeerde meerderheidsstemming zoveel mogelijk uitbreiden en, als dat onmogelijk is, de kwestie van de versterkte samenwerking opnieuw bekijken.
Dat zijn de belangrijkste twee punten op de agenda van de intergouvernementele conferentie. Ik verzoek het Franse voorzitterschap zich daarop te concentreren voor de uitbreiding eraan komt, met andere woorden in Nice en niet daarna.

Gil-Robles Gil-Delgado
Mijnheer de Voorzitter, mijn complimenten aan het adres van het Frans voorzitterschap van de Europese Unie voor de in alle opzichten ambitieuze aanpak en het voornemen om de intergouvernementele conferentie niet met een minimaal akkoord af te sluiten, maar met resultaten die de uitbreiding ook echt mogelijk maken. Omwille van de tijd noem ik slechts drie punten.
Mijn eerste punt betreft de versterkte samenwerking of integratie. Deze is alleen nuttig, mijnheer de Voorzitter, indien aan vier voorwaarden wordt voldaan. Ten eerste, uitbreiding van de communautaire en niet van de intergouvernementele dimensie van de Unie. Dit betekent meer integratie in plaats van meer samenwerking. Ten tweede, gebruik maken van de bestaande instellingen in plaats van deze door nieuwe te vervangen. Ten derde, voorkomen dat de samenwerking of integratie in wisselende samenstelling plaatsvindt. Dat zou een onbestuurbaar Europa opleveren. Ten vierde, voorkomen dat de samenwerking of integratie in gesloten blokken plaatsvindt, waardoor er in de Unie verdeeldheid kan ontstaan. Wij pleiten dus voor een versterkte integratie van alle huidige en toekomstige lidstaten van de Unie.
Mijn tweede punt betreft het functioneren van Euro-12. Dit behoeft beslist verbetering, maar het huidige democratisch tekort mag natuurlijk niet groter worden. Het is derhalve noodzakelijk dat de Commissie echte bevoegdheden krijgt om voorstellen en niet alleen aanbevelingen te doen. Het Parlement moet een serieuze inbreng krijgen, die met raadpleging begint en uiteindelijk tot medebeslissing moet leiden.
Mijn derde punt is, mijnheer de Voorzitter, dat ook ik een van degenen ben die een Europese grondwet absoluut noodzakelijk achten. Waarom zetten wij vanaf nu niet een eerste stap door het basisverdrag goed te keuren dat op initiatief van de Commissie in Florence is opgesteld? Dat brengt geen veranderingen met zich mee, maar het is wel degelijk van enorm groot belang. De burgers weten dan eindelijk welk stelsel op hen van toepassing is. Het zou op zijn minst een stap vooruit zijn op het punt van de door ons allen zo gewenste duidelijkheid. Mijnheer de Voorzitter, wij moeten goed beseffen dat er met name ten aanzien van de verdeling van bevoegdheden binnen de Unie duidelijkheid moet komen. Wij blijven het maar voor ons uit schuiven. Zal dat het toetredingsproces in sommige landen geen schade toebrengen? Het is een open vraag.
Tenslotte nog dit: ambities zijn prachtig, maar wij willen daden. Die hopen wij na afloop van het Frans voorzitterschap te zien.

Maij-Weggen
Voorzitter, nu we toch in de aanloop van het Verdrag van Nice zitten en we een aantal waardevolle speeches hebben mogen lezen van Joschka Fischer en van president Chirac, is het misschien wel een innovatief idee om Duitsland en Frankrijk samen een jaar lang het voorzitterschap van de Unie te gunnen. Maar wel onder één voorwaarde: zorgt u dan wel voor een fundamentele doorbraak op het gebied van de Europese samenwerking die in overeenstemming is met al die mooie toespraken waarvan wij kennis mochten nemen.
Dit is niet alleen bedoeld als een aardige aanhef, want wat ik vooral wil zeggen is dat de Frans-Duitse as niet alleen filosofieën voor de toekomst moet ontwikkelen, maar ook de institutionele problemen van vandaag en morgen moet oplossen.
In Nice moeten in elk geval besluiten vallen over de besluitvorming. Wat ons betreft moet alle Europese wetgeving die niet de grondwetten van de lidstaten aantast met gekwalificeerde meerderheid worden besloten, samen met codecisie van het Parlement.
Er moeten ook besluiten vallen over de stemmenweging en daarbij moeten naar ons oordeel de bevolkingsaantallen in de lidstaten, net als in dit Huis, de doorslag geven. Er moeten besluiten vallen over het aantal commissarissen. Eén per lidstaat wat ons betreft, en over het aantal europarlementsleden. Daarvan hebben wij allang gezegd dat het bij 700 wel mooi genoeg is. Er moeten besluiten vallen over het Hof van Justitie en over het charter voor burgerrechten. Ik ben het dus volledig met collega Gil-Robles eens dat dit opgenomen moet worden in de Verdragen, en over de versterkte samenwerking.
Wat dat laatste betreft, is de aanpak van de structuur van de Unie onontbeerlijk. Daar hebben én Joschka Fischer én president Chirac gelijk in. Ik ben geen tegenstander van een federale structuur voor de Europese Unie. Het mag ook een confederatie heten, zoals president Chirac vandaag zei. Het is de hoogste tijd dat wij een Europese grondwet krijgen, geordend op de manier zoals onlangs door de universiteit van Florence is gebeurd.
Het is de hoogste tijd dat de heer Prodi de kracht krijgt en de rechten die een Europese regering in feite zou moeten hebben. Het is ook tijd dat wij een tweekamerstelsel krijgen, niet zoals de heer Joschka Fischer voorstelt met een Europees Parlement zoals hier en met een tweede parlement met vertegenwoordigers van de parlementen van de lidstaten. Veel beter zou het zijn om de Europese Ministerraad om te bouwen tot een soort Bondsraad. Het aardige vond ik dat de heer Chirac in de beantwoording van de vragen die term ook noemde. Is dat niet de meest natuurlijke manier om Europa aan een tweekamerstelsel met een parlement en een senaat te helpen. Maak van de Europese Raad maar een senaat.
Ten slotte moet er in een dergelijke grondwet heel precies en duidelijk worden omschreven wat tot het Europese niveau behoort en wat tot het nationale niveau. Wat mij betreft, mag dan het hele Europese pakket best een beetje worden ingedikt en mogen de bevoegdheden van de Europese lidstaten best weer wat toenemen. Als maar helder is wat Europees is en wat nationaal is. En als wij maar uit de situatie geraken van de diffuse intergouvernementele en communautaire structuur waar wij nu in zitten. Het zou goed zijn als in Nice opdracht werd gegeven om over twee tot drie jaar met een dergelijk project te komen.
Ik hoop dat de woorden van Joschka Fischer en ook de woorden van de heer Chirac niet in de lucht blijven hangen, maar dat ze een keer geconcretiseerd worden. Ik zou nog graag een reactie daarop willen hebben van de beide bewindslieden die zijn gebleven, ook onder deze lunchtijd.

Fiori
­ (IT) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de minister, het Frans voorzitterschap heeft een prachtige, ambitieuze agenda opgesteld en is vastbesloten deze tot een goed einde te brengen. Daarvoor is ook, gezien de problemen van de laatste tijd, niet geringe moed nodig. De toespraak van president Chirac stond in het teken van samenhorigheid. Dat is voor ons heel belangrijk. Wij geloven namelijk in een Europa dat zijn toekomst gestadig opbouwt, met volharding en verantwoordelijkheidsbesef. Zulk een Europa is voor ons de beste garantie dat hetgeen de oprichters van de Gemeenschap voor ogen stond ook bewaarheid wordt, dat het werk van al degenen die zich de afgelopen vijftig jaar hiervoor hebben ingespannen, vruchten afwerpt en de Unie een stevige en concrete grondslag bezorgt.
Mijns inziens wordt terecht de klemtoon gelegd op de ingewikkelde institutionele problematiek. Tijdens de IGC moeten de drie left-overs van Amsterdam en de versterkte samenwerking worden beklonken. Pas dan kan men een diepgaand denkproces op gang brengen over de toekomst van de Europese Unie, over de manier waarop men in Europa economische ontwikkeling kan combineren met versterking van het Europees sociaal model, met bestrijding van de sociale uitsluiting en de nieuwe armoede. Europa moet immers steeds dichter in de buurt van de burgers komen! Ook moet men de onderhandelingen over de uitbreiding intensifiëren en de rol van de Europese Unie in de wereld versterken.
Wij geloven dat in deze context ook de Europese Commissie versterkt moet worden. De Commissie is een supranationale, onafhankelijke instelling waarin de specifieke kenmerken van de Europese institutionele architectuur volledig tot uitdrukking komen. Met de uitbreiding vindt een politiek voornemen zijn beslag dat vijftig jaar geleden met de verzoening van de West-Europese landen werd opgevat. Deze historische gebeurtenis mag niet worden uitgesteld. Uitstel zou betekenen dat men de muur van Berlijn vervangt door een nieuwe muur, door een muur van belangen, egoïsme en bureaucratie. Terecht heeft het Frans voorzitterschap echter opgemerkt dat uitbreiding anderzijds niet de slagvaardigheid van de Unie mag aantasten.
Wij zijn gerustgesteld door de gedachten die president Chirac over de toekomst van de Europese Unie naar voren heeft gebracht. Hij sprak namelijk onder meer over een nieuwe fase, over een fase waarmee zal worden begonnen zodra de IGC wordt afgesloten en waarin vraagstukken aan bod zullen komen zoals veiligheid en defensie, versterking van de democratische legitimiteit in de besluitvorming, versterking van de specifieke taken van de Europese instellingen, afbakening van de bevoegdheden en versterking van de subsidiariteit. Aan de behandeling van deze vraagstukken zullen wij in de nabije toekomst niet ontkomen. De versterkte samenwerking is een uitvoerig besproken, maar omstreden vraagstuk. Enkele jaren geleden heette dit nog "het Europa van de twee snelheden" ; nu noemen sommigen dit "de harde kern" . Voor de een is dit een kans, voor de ander een gevaar: iedereen is het er echter over eens dat het instrument van de versterkte samenwerking geen aanleiding mag zijn tot verdeling, maar ons veeleer in staat moet stellen gemeenschappelijk nieuwe grenzen te bereiken, grenzen die nu nog, met het huidig Europees model, onbereikbaar zijn maar in de toekomst wel degelijk bereikbaar moeten worden.
Onze Franse vrienden moeten ervan doordrongen zijn dat Italïe - dat zoals altijd op de bres staat voor de Europese opbouw en dat, naar wij hopen, spoedig een lange periode van politieke stabiliteit zal kennen - zich altijd volledig, met concrete daden en grote inzet, aan de zijde zal scharen van de landen die in alle oprechtheid de grondslag van de Unie willen versterken en een ambitieuze en belangrijke samenwerking willen verwezenlijken.

Moscovici
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Commissie, dames en heren, ik wil de nog aanwezige afgevaardigden niet beletten op tijd te gaan lunchen en zal dus kort zijn.
In de eerste plaats doet het mij veel genoegen hier bij u te zijn en hier namens de Franse regering het woord te mogen voeren. Tussen 1994 en 1997 was ikzelf lid van het Europees Parlement, dat toen echter niet in deze schitterende zaal vergaderde. Ik dank de vele sprekers voor hun interessante opmerkingen en vooral hen die Frans hebben gesproken, hoewel dat niet hun moedertaal is. Mevrouw Berès en de heer Hänsch hebben de Franse regering aangemoedigd. Anderen, zoals de heer Watson, hebben gezegd dat wij de lat hoog moeten leggen. De heer Cohn-Bendit wil ik geruststellen over wat de Franse regering drijft en waardoor ze wellicht aan sommige standpuntbepalingen heeft kunnen bijdragen.
Het Franse voorzitterschap treedt aan tegen de achtergrond van een brede, dubbele beweging. Wij bereiden ons enerzijds voor op het uitgebreide, verenigde Europa van morgen. Zoals de heer Madelin opmerkte, zal dat Europa niet alleen groter, maar wellicht ook anders maken. Wij moeten dat Europa dichter bij de burgers brengen en ervoor zorgen dat het beter aan hun verwachtingen beantwoordt. In dat grote debat zien wij duidelijk twee fasen. Op korte termijn komt ons voorzitterschap op een wellicht beslissend scharniermoment. Op langere termijn zullen wij bredere perspectieven moeten openen en de toekomst van Europa vorm moeten geven. Ik bedoel daarmee het Europa met dertig lidstaten.
In tegenstelling tot de heer Bayrou meen ik niet dat het goed zou zijn die twee fasen onder het Franse voorzitterschap ineens aan te pakken. Op die manier zouden wij het resultaat van de intergouvernementele conferentie immers ingewikkelder maken of integendeel drastisch beperken en het tot een aanhangsel herleiden. Wij moeten ons concentreren op wat ons wacht. Laten wij van de intergouvernementele conferentie een succes maken. Op die manier kunnen wij de basis leggen om de Europese eenmaking voort te zetten.
Wat zullen wij in de intergouvernementele conferentie doen? Ons standpunt is eenvoudig. Wij moeten van de intergouvernementele conferentie een succes maken, maar niet tot elke prijs. Wij hebben een middelen-, geen resultaatsverplichting. Zoals de heer Barón Crespo daarstraks heeft gezegd, willen wij in Nice een nice treaty. Wij willen niet zomaar een verdrag, maar een goed verdrag. Zoals de heer Corbett terecht opmerkte, zijn de belangrijkste punten de uitbreiding van de gekwalificeerde meerderheidsstemming, gekoppeld aan medebeslissingsbevoegdheid voor het Europees Parlement, en de versterkte samenwerking, die juist de brug vormt tussen de eerste en de tweede fase, tussen het heden en de toekomst, doordat ze de Europese Unie beter laat functioneren en ons in staat stelt om de Unie van morgen te ontwerpen.
Voor het Franse voorzitterschap is echter alles met alles verbonden. Sedert de Europese Raad van Feira staan wij voor vier vragen. Wij moeten een akkoord bereiken over alle onderwerpen, met andere woorden over elk van die vier vragen, en mogen ons niet tot de ene of andere daarvan beperken. Daarom willen wij een andere werkmethode toepassen. Wij willen ons daarvoor inspannen, maar beseffen dat ons een moeilijke opdracht wacht. Uiteraard danken wij het Portugese voorzitterschap, dat het terrein zeer goed heeft geëffend. Wij zullen onze opdracht met grote vastberadenheid aanvatten, in de eerste plaats door de onderhandelingen op een meer politiek en wellicht ook ambitieuzer niveau te tillen. Zoals de heer Hänsch opmerkte, is de Frans-Duitse as met zijn nieuwe elan van het grootste belang.
Wat het handvest betreft, breng ik hulde aan het werk van de heer Herzog en de zeer originele formule van de werkgroep waarin nationale parlementsleden, Europese afgevaardigden, vertegenwoordigers van de lidstaten en natuurlijk ook een vertegenwoordiger van de Commissie zitting hebben. Ik kan het Europees Parlement geruststellen en zeggen dat dit inderdaad een van onze prioriteiten is. Wij hopen dat de werkgroep met zijn werkzaamheden zo snel zal opschieten dat wij daarover al op de Europese Raad van Biarritz kunnen spreken om, zoals president Chirac opmerkte, inhoudelijk zoveel mogelijk vooruitgang te boeken.
Ik weet dat bijna alle afgevaardigden in het Europees Parlement willen dat het handvest bindende waarde krijgt. Wij zullen zien welk besluit wij daarover moeten nemen, maar het Franse voorzitterschap hecht vooral belang aan de inhoud, omdat de tekst in elk geval een bron van inspiratie voor alle instellingen van de Europese Unie zal zijn.
Daarnaast rijst het probleem van de constitutionele toekomst van de Europese Unie. Het eerste probleem is de agenda. Ik meen dat wij daarover in dit stadium moeilijk een beslissing kunnen nemen. Belangrijk is dat wij ons verder over de kwestie bezinnen, het probleem beter proberen af te bakenen en nadenken over de goede methode om de gedachtewisseling voort te zetten. Zoals de heer Corbett, meen ik dat wij goed moeten beseffen dat het woord 'grondwet' weliswaar wijst op de wil om de Europese eenmaking te bespoedigen, maar onvermijdelijk ook een debat zal uitlokken omdat sommigen het een andere inhoud geven dan anderen.
Verschillende leden van het Europees Parlement hebben voorgesteld op de werkzaamheden van het Instituut van Florence voort te bouwen. Die werkzaamheden waren in de voorbereidende fase zeer interessant, maar de resultaten ervan moeten grondig worden onderzocht.
De Commissie geeft weldra, als ik het goed heb volgende week, een advies over die werkzaamheden. Ook de lidstaten moeten dat document analyseren, omdat daarin tal van vragen worden gesteld. In het document worden een aantal elementen aangereikt, maar de vraag blijft of het de situatie echt eenvoudiger maakt. Wij mogen dit belangrijke onderwerp zeker niet licht opnemen en het Franse voorzitterschap zal dat dan ook niet doen.
Tenslotte wil ik nog twee opmerkingen maken over onderwerpen die twee afgevaardigden hebben aangeroerd. Mevrouw Isler Béguin had het over de milieuproblemen. Wij zijn vastbesloten in de Unie op milieugebied krachtiger op te treden en willen gevolg geven aan wat op de Top van Kyoto is beslist. Wat het belang van het milieu op alle beleidsterreinen betreft, zal het Franse voorzitterschap in de komende zes maanden samen met het Zweedse voorzitterschap, dat na ons komt, alles in het werk stellen om de continuïteit te verzekeren. Tenslotte zal het u wellicht niet verbazen dat ik hier, meer bepaald in antwoord op de opmerking van de heer Dell'Alba, ook iets over Straatsburg zeg.
Wij weten dat het Europees Parlement voor de afschaffing van de vrijdagvergaderingen heeft gestemd. Ik moet u eerlijk zeggen dat wij dat betreuren en hopen dat dit geen poging is om de positie van Straatsburg te ondermijnen of het probleem van de zetel opnieuw op te rakelen. Ik moet u uitdrukkelijk zeggen - ik spreek nu even als vertegenwoordiger van een belangrijke lidstaat in de Raad - dat Frankrijk dat niet zal aanvaarden. Er moet absoluut een einde komen aan de pogingen om telkens opnieuw het debat over Straatsburg te heropenen.
De Verdragen, in het bijzonder het Verdrag van Amsterdam, zijn daarover zeer duidelijk. Wij moeten ons op de praktische en materiële aspecten concentreren. Ik weet dat sommige Europese afgevaardigden inderdaad moeilijkheden ondervinden. De Franse autoriteiten hebben daar grote aandacht voor. Wij willen de luchtverbindingen verbeteren. Via het Bureau hebben wij de afgevaardigden een vragenlijst voorgelegd om hun concrete persoonlijke behoeften te weten te komen. Ik hoop dat velen die vragenlijst zullen invullen. Wij willen ook een grensoverschrijdend platform tot stand brengen om de luchthavens in de buurt te coördineren en om, zowel via de lucht als over de weg, Straatsburg beter bereikbaar te maken.
Mijnheer de voorzitter van de Commissie, dames en heren, deze enkele, zeker niet volledige opmerkingen wilde ik na dit goede en voor ons voorzitterschap zeer bemoedigende debat formuleren.

De Voorzitter
Omdat ik weet dat ze allebei dringende afspraken hebben, wil ik speciaal de heer Moscovici en voorzitter Prodi bedanken omdat ze dit debat tot het einde toe hebben bijgewoond. Hartelijk dank daarvoor.
(De vergadering wordt om 14.00 uur onderbroken en om 15.00 uur hervat)

Delegatie van waarnemers van de Unie bij de verkiezingen in Zimbabwe
De Voorzitter
Dames en heren, ik verzoek u mij te willen verontschuldigen en begrip te hebben voor het feit dat wij met enkele minuten vertraging beginnen. Er is nog een belangrijke trialoog geweest, waarbij de vertegenwoordiger van de Raad, de heer Moscovici, aanwezig moest zijn. Wij hebben daarom op hem gewacht. Hij heeft echter niet de tijd om nog langer aan zijn nieuwe omgeving te wennen. Aan de orde zijn nu meteen de verklaringen van de Raad en de Commissie over de delegatie van waarnemers van de Unie bij de verkiezingen in Zimbabwe.

Moscovici
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, geachte leden van de Commissie, in de eerste plaats wil ik mij verontschuldigen dat ik hier nu pas aankom. Dat heeft niets te maken met mijn lunch, maar komt gewoon doordat president Chirac bij ons was. Mevrouw Fontaine heeft hem teruggebracht en daardoor is de trialoog met Commissievoorzitter Prodi met enkele minuten vertraging begonnen.
Zimbabwe bevindt zich in een zware economische, sociale en politieke crisis. Ondanks een aantal schendingen van de mensenrechten, die de internationale gemeenschap terecht aan de kaak stelt, is Zimbabwe nog altijd een rechtsstaat, vooral dankzij het dynamisme van zijn burgermaatschappij en zijn onafhankelijke justitie. Sedert drie jaar heeft de verslechtering van de conjunctuur op het gebied van de buitenlandse handel het goed gestructureerde maar tegelijkertijd ook verouderende economische weefsel verzwakt. Autoritaire ontsporingen en een laks economisch beleid hebben het image van het land aangetast, het vertrouwen van de geldschieters ondermijnd en het protest van de bevolking doen toenemen.
Dat ongenoegen is tot uiting gekomen tijdens het referendum van februari, waarbij de partij van de president haar eerste verkiezingsnederlaag leed sedert de onafhankelijkheid in 1980. De parlementsverkiezingen waren voor de regering dus een belangrijk moment. Om de doorbraak van de oppositie te dwarsbomen, heeft de regering het risico genomen de spanningen te doen oplaaien door een harde verkiezingscampagne te voeren en door de ongelijke verdeling van de landbouwgronden aan te grijpen om de plattelandsbevolking en de veteranen van de vrijheidsoorlog te mobiliseren. Het staatshoofd heeft in die omstandigheden toegestaan dat vele eigendommen werden bezet en heeft een rechtskader voor de toekomstige onteigeningen vastgesteld. Bij de ongeregeldheden kwamen 33 mensen om het leven. Daardoor werd ook de economische crisis nog erger en werd de verkiezingsstrijd vervalst, waardoor in Zuidelijk Afrika instabiliteit dreigt.
Voor de Europese Unie was het nochtans belangrijk dat er verkiezingen plaatsvonden en dat deze geloofwaardige en aanvaardbare resultaten opleverden. Daarom heeft de Unie de instemming van de Zimbabwaanse autoriteiten gevraagd om al zolang mogelijk voor de stemverrichtingen een uitgebreide delegatie van bijna 200 waarnemers ter plaatse te sturen en aldus uiting te geven aan het belang dat ze aan de consolidering van de democratie in Zimbabwe hecht. Niemand kan betwisten dat de aanwezigheid van die waarnemers de spanningen heeft doen afnemen en in die moeilijke omstandigheden heeft bijgedragen aan het herstel van een zo gunstig mogelijk klimaat om vrije verkiezingen te houden.
Ik breng hulde aan de heer Schori, die de delegatie heeft geleid, en feliciteer hem met het voortreffelijke werk dat zijn team heeft verricht. Onze waarnemers hebben in de aanloop naar de verkiezingen zo veel geweld, onregelmatigheden en intimidatie vastgesteld dat wij de vijfde parlementsverkiezingen in de geschiedenis van Zimbabwe onmogelijk vrij en eerlijk kunnen noemen. Zij hebben echter ook gezegd dat de verkiezingen zelf goed waren georganiseerd, dat de opkomst groot was - de hoogste sedert de onafhankelijkheid - en dat alles rustig was verlopen. Het tellen van de stembriefjes en de stemmen heeft trouwens geen enkele betwisting uitgelokt.
Namens de Europese Unie feliciteer ik dan ook de bevolking van Zimbabwe, die door haar massale deelname aan de verkiezingen heeft aangetoond dat ze haar eigen lot op vreedzame en democratische wijze in eigen handen wil nemen. Ik stel ook met grote voldoening vast dat alle partijen de uitslag van de verkiezing hebben aanvaard. Dat een sterkere oppositie in het parlement binnentreedt - ze heeft bijna de meerderheid van de zetels waarop de verkiezingen betrekking hadden -, belooft constructieve debatten. Iedereen beseft dat Zimbabwe met deze verkiezingen een hoofdstuk van zijn nog jonge geschiedenis heeft afgesloten.
De fundamentele problemen zijn daarmee natuurlijk niet opgelost. Daarom roept de Europese Unie alle politieke partijen in Zimbabwe ertoe op de dialoog aan te gaan en het herstel van het land op gang te brengen. De Unie wil dat de nieuwe regering met de steun van het nieuwe nationale parlement geloofwaardige maatregelen neemt om de economie te herstellen om het vertrouwen van de plaatselijke economische subjecten en van de geldschieters terug te winnen.
De Europese Unie is al sedert twintig jaar de belangrijkste partner in de ontwikkeling van Zimbabwe, een bevriend land en partij bij de Overeenkomst van Lomé. De Europese Unie wenst op die weg verder te gaan en verwacht dat Zimbabwe bevestigt dat het de mensenrechten, de democratische principes en het primaat van het recht bevestigt. De Unie wil haar inspanningen voortzetten voor de bevolkingsgroepen die door de crisis het zwaarst getroffen zijn. Ze is in het bijzonder bereid opnieuw bij te dragen aan de onontbeerlijke landbouwhervorming, op voorwaarde dat die op een ordentelijke, transparante en redelijke wijze wordt uitgevoerd om de armoede in het land terug te dringen. De Europese Unie gelooft in de toekomst van een democratisch en welvarend Zimbabwe als factor van stabiliteit en harmonieuze ontwikkeling van Zuidelijk Afrika.

Patten
Mijnheer de Voorzitter, sta mij toe om in de eerste plaats te zeggen dat ik deze keer met veel plezier het woord zou hebben gevoerd na de heer Schori. Hij heeft zonder meer uitstekend werk verricht in Zimbabwe, zoals het voorzitterschap ook al aangaf. Ik denk dat iedereen die het goed voorheeft met Zimbabwe, niet alleen hem wil feliciteren, maar ook alle anderen die deel uitgemaakt hebben van het waarnemersteam van de EU. Ze hebben allemaal uitstekend werk verricht. Zij zijn er zonder twijfel in geslaagd om hun doelstellingen onder moeilijke omstandigheden te realiseren. Zij hebben kortom hun mandaat op een bijzonder effectieve manier ingevuld.
In minder dan vier weken na een informeel besluit van de ministers van Buitenlandse Zaken van de EU was een compleet en ervaren team ter plekke aanwezig. Alle betrokkenen verdienen dan ook onze waardering voor hun enorme inspanningen. Door deze prestatie, en de deskundigheid van de waarnemersdelegatie, zijn zij in staat geweest om vele politieke hordes te nemen. Daardoor is deze delegatie een ijkpunt geworden voor electorale waarnemingen in landen waar een crisis heerst.
Op grote schaal wordt erkend dat de EU-delegatie bijgedragen heeft aan de vermindering van het geweld. Volgens mij wordt eveneens erkend dat door de aanwezigheid van die delegatie het vertrouwen van de burgerbevolking tijdens de verkiezingen is vergroot. Ik wil nogmaals benadrukken dat de reputatie van de heer Schori en de rol die hij heeft gespeeld, cruciale factoren waren bij onze beoordeling van het succes van de delegatie.
Ik ben van mening dat onze delegatie in deze voor Zimbabwe zo cruciale tijden een zeer geloofwaardige rol heeft gespeeld bij de waarneming in het kader van de verkiezingen. Dit werd ook bevestigd door de uitgebreide lokale en internationale media-aandacht gedurende de hele periode. Bovendien was de EU-delegatie verreweg de grootste waarnemersmissie die in het gehele land operationeel was. Daardoor heeft die delegatie ook een significante bijdrage kunnen leveren aan de coördinatie van de electorale waarnemingen in Zimbabwe in het algemeen.
Wij hebben uiteraard al de mogelijkheid gehad om het rapport op hoofdlijnen te bestuderen, maar wij zullen het binnenkort graag aan een gedetailleerder onderzoek onderwerpen. Ik weet dat het eerste deel van het rapport de lijn volgt van het interim-rapport van de geachte afgevaardigde. In dit eerste deel wordt een overzicht gegeven van het geweld en de intimidatie die helaas kenmerkend waren voor de eerste fases van de verkiezingscampagne. Uit wat hij heeft verteld, weten we dat het rapport een analyse bevat van het verkiezingsverloop, de stemming en het tellen van de stemmen. Ik denk - zonder dat ik hem daarbij het gras voor de voeten weg wil maaien - dat het feitelijke verloop van de verkiezingen over het algemeen redelijk bevredigend was.
Tot slot wordt in het rapport, en dat is het belangrijkste punt, aandacht besteed aan de gevolgen van de verkiezingen voor de toekomst van Zimbabwe. Wij zijn benieuwd wat de geachte afgevaardigde hierover te vertellen heeft. Hij doet terecht de aanbeveling dat de Europese Unie de gebeurtenissen in Zimbabwe de komende weken en maanden erg zorgvuldig in de gaten moet houden. Daarbij moeten we assistentie en steun verlenen waar dat gepast is. Hieraan willen wij zeker onze medewerking verlenen. Mijn collega, commissaris Nielson, en ik zullen nog meer in het werk stellen om zowel de formele als de informele communicatiemogelijkheden met president Moegabe en zijn regering te verbeteren om zodoende de overgang naar een effectieve meerpartijendemocratie te vergemakkelijken.
De geachte afgevaardigde noemt het erg belangrijk dat de regering een strafrechtelijke vervolging instelt tegen degenen die betrokken zijn geweest bij politiek geweld of zich schuldig hebben gemaakt aan andere schendingen van de mensenrechten. Hij benadrukt ook dat iemand die de uitslag van de verkiezingen betwist, dit aan de rechtbank moet kunnen voorleggen en dat de regering zich aan de rechterlijke uitspraak moet houden. Dit zijn twee zeer belangrijke aspecten die natuurlijk van doorslaggevend belang zijn voor de geloofwaardigheid van het democratische proces.
Zimbabwe bevindt zich duidelijk op een kruispunt. Het resultaat van deze parlementsverkiezingen zou een belangrijk keerpunt kunnen zijn in de politieke cultuur van het land. Het zou de overgang kunnen betekenen naar een meerpartijensysteem waarin het parlement de rol van het regerende politbureau van de Zanu-PF-partij als belangrijkste beleidsmakende instelling zal overnemen. De electorale strategie van president Moegabe richtte zich met name op landhervormingen en op steun voor de oorlogsveteranen. Er was echter geen aandacht voor de economische toestand van het land en dat is ontegenzeggelijk van invloed geweest op het aantal stemmen dat op zijn partij is uitgebracht.
Zimbabwe wordt op dit moment geconfronteerd met grote problemen in verband met bijvoorbeeld de economische situatie, de kwestie van de landhervormingen en de verschrikkelijke HIV-plaag. De nieuwe regering van Zimbabwe en iedereen die graag wil dat deze problemen overwonnen worden, zullen daartoe de handen effectief, collectief en constructief ineen moeten slaan.
Als grote donor kunnen wij aanzienlijke invloed uitoefenen. Die invloed moet gebruikt worden om de regering te steunen bij het nemen van stimulerende maatregelen om de rechtstaat te herstellen en de principes van behoorlijk bestuur weer in te voeren als eerste stap op weg naar een meer algemeen herstel. Ik weet dat mijn collega, commissaris Nielson, hier zo meteen nader op in zal gaan. Ik zou echter nogmaals mijn persoonlijke felicitaties aan de geachte afgevaardigde willen overbrengen vanwege de bijzonder goede uitvoering van een extreem moeilijke opdracht.

De Voorzitter
Mijnheer Patten, ik dank u.
U hebt al gezegd dat twee commissarissen vandaag over deze kwestie een verklaring afleggen. Het woord is nu aan de heer Nielson.

Nielson
Mijnheer de Voorzitter, ik zou mij graag willen aansluiten bij de felicitaties voor de delegatie van waarnemers van de Unie bij de verkiezingen in Zimbabwe. Zij zijn erin geslaagd om onder zeer moeilijke omstandigheden uitstekend werk te verrichten.
De uitslag van deze verkiezingen biedt de EU een nieuwe mogelijkheid om de samenwerking met Zimbabwe te herzien. Volgens het rapport van de delegatieleiders is er op politiek, economisch en maatschappelijk gebied ruimte voor positieve ontwikkelingen in Zimbabwe. Zij vinden dat de mogelijkheden die de EU heeft om die ontwikkeling te steunen, niet uitgesloten moeten worden.
Zanu-PF zal nieuwe, meer geëigende beleidsvormen moeten ontwikkelen om financiële steun van de internationale gemeenschap los te krijgen voor de stabilisatie van de economie en het herstel van de groei. Gezien de mate waarin intimidatie en electorale malversaties bijgedragen hebben aan de verkiezingsoverwinning van Zanu-PF, is het nog maar de vraag hoe legitiem die partij is. Bovendien heeft de Beweging voor Democratische Verandering (MDC) - zelfs als we de invloed van dergelijke factoren buiten beschouwing laten - 58 zetels gewonnen. Dat is bijna evenveel als de 61+1 zetels van Zanu-PF. De MDC zal echter geen verantwoordelijkheid willen nemen voor de crisis waarin het land nu gedompeld is of voor de pijnlijke maatregelen die noodzakelijk zullen zijn voor de economische wederopbouw.
Het achtste nationale indicatieve programma voor Zimbabwe van het EOF ten belope van 110 miljoen euro is direct gericht op armoedebestrijding. Binnen dat kader heeft de samenwerking met name betrekking op de landbouw-, gezondheids- en onderwijssector. Tot nu toe heeft de Commissie het standpunt ingenomen dat steun die bedoeld is voor de bescherming van de essentiële sociale voorzieningen en het versterken van de burgermaatschappij, zelfs in crisisperiodes gehandhaafd moet blijven. Er wordt weldra een bedrag van 19 miljoen euro vrijgegeven voor een programma van microprojecten. In het belang van de onderlinge beleidsafstemming is dit programma namelijk uitgesteld tot na de verkiezingen, maar het kan nu dus van start gaan.
De Commissie is via dit programma van microprojecten steun blijven geven aan de landhervormingen. Dit programma is eigenlijk bedoeld voor armoedebestrijding bij mensen die in het kader van hervestigingsprogramma's op legale wijze een stuk land hebben gekregen. In april is de Commissie echter overgegaan tot bevriezing van een bedrag van 2 miljoen euro dat bestemd was voor de technische en beleidsmatige ondersteuning van landhervormingen. Het leek niet erg zinvol om een technische en nogal abstracte discussie over de beginselen van landhervorming te blijven voeren zolang er geen duidelijkheid was over het eigen landhervormingsbeleid van de regering. Hopelijk komt hier verandering in.
Evenals andere donoren staat de Commissie klaar om het ontwikkelingsproces in Zimbabwe te steunen. Voorwaarde is echter wel dit proces zich richt op het herstellen van de rechtsorde, transparantie en armoedebestrijding in overeenstemming met de overeenkomsten van de conferentie van donorlanden in 1998.
De Commissie is bezig met het opstellen van een sectoroverschrijdend programma ter bestrijding van de HIV/aids-epidemie in Zimbabwe. Die epidemie vormt op zichzelf al een ontwikkelingscrisis en is een belangrijke oorzaak van de huidige en toekomstige armoede. Het programma zal gefinancierd worden uit de 33 miljoen euro van de tweede tranche van het achtste EOF-programma. Afhankelijk van de ontwikkelingen in Zimbabwe zal ik hierover in de komende maanden een beslissing nemen. De Commissie zal in ieder geval steun blijven geven aan de armoedebestrijdingsprogramma's. Als de regering in Zimbabwe de kansen grijpt die zich als gevolg van deze verkiezingen aandienen, zou de steun van de EU in de toekomst substantiëler van aard kunnen zijn.
De delegatieleiders in Harare hebben reeds opgemerkt dat het prematuur zou zijn om nu al conclusies te trekken over de verkiezingen en de gevolgen daarvan. Ik ben het volledig met hen eens dat de ontwikkelingssamenwerking tussen de EU en Zimbabwe afhankelijk is van de daadwerkelijke vooruitgang op het gebied van democratisering, rechtsorde, mensenrechten en economische hervormingen.
Tot slot zou ik willen benadrukken dat er potentiële mogelijkheden zijn voor een intensievere samenwerking met Zimbabwe, maar dat dat uiteraard afhankelijk is van de ontwikkelingen in dat land.

Schori
Mijnheer de Voorzitter, geachte commissarissen, dat ik vandaag in het Engels spreek heeft niets te maken met een afkeer van twee talen die mij na aan het hart liggen, namelijk Frans en Zweeds, maar is een gevolg van het feit dat Engels de werktaal binnen de delegatie was. Ik dank u voor uw vriendelijke woorden.
Het eindrapport van de delegatie van waarnemers van de EU bij de verkiezingen in Zimbabwe is klaar. Ik heb als eerste het genoegen om de resultaten daarvan aan dit Parlement te mogen voorleggen, een instelling overigens waarvan ik heel veel heb geleerd en waarin ik met erg veel plezier werk.
"Deze verkiezingen waren niet perfect", zei oppositieleider Morgan Tsvangirai droogjes. Dat klopt. Volgens onze 190 verkiezingswaarnemers - met een gemiddelde ervaring van zeven waarnemingsmissies - was de periode vóór de verkiezingen een van de ergste die zij ooit hebben meegemaakt. De feitelijke verkiezingsdagen, de situatie in de stemlokalen, de stemming en het tellen van de stemmen behoorden echter tot hun meest positieve ervaringen.
Wat moeten we uit een dergelijk schizofreen beeld concluderen? Aan de ene kant hebben meer dan dertig mensen het leven verloren als gevolg van politiek gemotiveerde gewelddadigheden en intimidatie. Veel meer mensen zijn bovendien nog eens bedreigd, vervolgd, gewond geraakt, verkracht of gemarteld. Aan de andere kant was de opkomst van de kiezers nog nooit zo groot en kreeg de oppositiepartij bijna de helft van de stemmen. Tijdens de gehele missie heb ik de term "vrije en eerlijke verkiezingen" niet willen gebruiken. Een dergelijke benaming is namelijk niet van toepassing; zo'n term is ook te gemakkelijk voor zo'n complex proces als wij in Zimbabwe hebben meegemaakt.
Onze delegatie heeft daarom vanaf het begin benadrukt dat onze aanwezigheid niet alleen gericht was op het verkiezingsproces, maar dat wij in ons eindrapport ook veel aandacht zouden besteden aan de fase na de verkiezingen. In die fase is de rol en de verantwoordelijkheid van president Moegabe, wiens mandaat nog twee jaar van kracht is, van cruciaal belang. Ik heb dat niet alleen in een persoonlijk gesprek met hem benadrukt, maar ook in mijn openbare verklaringen in Zimbabwe. Ik heb benadrukt dat er na de ommekeer gewerkt moet worden aan de opbouw van het land; dat het na de verkiezingen tijd is voor verzoening.
De regerende Zanu-PF was voor het overgrote deel verantwoordelijk voor het geweld en de intimidatie die op uitgebreide schaal hebben plaatsgevonden. Desondanks hoopten wij dat de mensen, geholpen door de aanwezigheid van veel internationale en nationale waarnemers, op de dag van de verkiezingen hun stem zouden kunnen uitbrengen in een relatief vrije, eerlijke en vreedzame sfeer. Daarnaast zou de periode na de verkiezingen van essentieel belang zijn. Dat gold ook voor de rol van zowel de president als van de leiders van Zanu-PF, die hopelijk zou bijdragen aan een klimaat van verzoening en geweldloosheid.
Onze strategie bleek in zekere zin vruchten af te werpen. Mensen brachten in groten getale hun stem uit. Zij lieten zich door geweld en intimidatie niet weerhouden om naar de stemlokalen te gaan. Veel mensen toonden ook openlijk hun sympathie voor de oppositiepartijen. Niet dat wij een partijdige houding hebben aangenomen. Uiteraard hielden wij ons aan onze gedragscode en hanteerden wij een strikt neutrale opstelling. Waar wij echter wel naar streefden was dat mensen het gevoel hadden dat hun stemgedrag geheim zou zijn, dat de president en de boer op de dag van de verkiezingen elkaars gelijke waren en dat het volk zich bewust werd van de macht die het via democratische verkiezingen kan uitoefenen.
Tijdens de aanloop naar de verkiezingen heeft er veel geweld en terreur plaatsgevonden. Wij veroordelen dat. Ik zou echter ook graag willen benadrukken dat er veel meer vreedzame acties zijn geweest, doordat namelijk miljoenen mensen hun democratische stemrecht wilden uitoefenen. Hoewel de grootste oppositiepartij de uitslagen in twintig kiesdistricten betwist, heeft zij ook de landelijke uitslag van de verkiezingen erkend.
De mensen in Zimbabwe die smeken om vrede, orde en gerechtigheid, om vooruitgang en een fatsoenlijk leven, verdienen naar mijn idee een beter lot.
Sta mij nu toe om onze conclusies en aanbevelingen in vier punten samen te vatten:
Het is absoluut noodzakelijk dat de regering snel maatregelen neemt om de rechtstaat te herstellen. Bovendien moeten de politie en het openbaar ministerie de mogelijkheid krijgen om op te treden tegen degenen die betrokken zijn geweest bij politiek geweld en andere schendingen van de mensenrechten, en tegen mensen die tot dergelijke praktijken hebben gestimuleerd.
Er dient een nieuwe, onafhankelijke electorale organisatie gecreëerd te worden die boven de partijbelangen staat. Deze organisatie dient over voldoende personele en financiële middelen te beschikken om effectief te kunnen functioneren. Indien de verkiezingsuitslag in bepaalde kiesdistricten betwist wordt, dient de regering een beslissing daaromtrent aan de rechters over te laten. Uiteraard dient de regering zich bij dergelijke beslissingen neer te leggen.
De Europese Unie moet ervoor trachten te zorgen dat er tijdig internationale waarnemers in Zimbabwe zijn gestationeerd in verband met de presidentsverkiezingen die voor het jaar 2002 zijn uitgeschreven.
De Europese Unie moet zich met name inspannen om de gebeurtenissen in Zimbabwe in de komende weken en maanden nauwlettend in de gaten te houden en om assistentie en ondersteuning te verlenen waar dat gepast is. Ik ben blij dat zowel het voorzitterschap als de Commissie dezelfde mening zijn toegedaan.
Om dat doel te bewerkstelligen zal onze centrale verkiezingsunit in Harare nog enige tijd operationeel blijven evenals, althans voorlopig, 25 EU-waarnemers die verspreid over Zimbabwe zijn gestationeerd. Bovendien blijven onze 14 delegatieleiders de situatie zeer kritisch volgen. Sta mij toe om deze gelegenheid te gebruiken om mijn waardering uit te spreken voor de verkiezingsunit en de EU-waarnemers, inclusief enkele collega's uit Noorwegen en Kenia die deel uitmaakten van onze delegatie, en vijf leden van het Europees Parlement. Natuurlijk heeft ook de Commissie op een snelle en prijzenswaardige manier op het besluit van de Raad gereageerd. De continue samenwerking en dialoog is tijdens het gehele proces van onschatbare waarde geweest.
Tot besluit wil ik opmerken dat de EU-delegatie heel veel in de belangstelling heeft gestaan. De reacties van de bevolking waren over het algemeen zo enthousiast dat het tot jaloerse blikken zou kunnen leiden bij diverse lidstaten, inclusief die van mij, mijnheer Patten. De delegatie kan ook beschouwd worden als een oefening in efficiënte conflictpreventie. De delegatie was snel ter plaatse en beschikte over voldoende personen, die voor een klimaat van kalmte en vrede hebben gezorgd. De delegatie was ook binnen de kortste keren operationeel, met een goede landelijke spreiding en met een langetermijnstrategie die ook gericht was op de fase na beëindiging van het conflict.
Onze delegatie was een signaal van betrokkenheid voor de mensen in Afrika en voor de democratie over de gehele wereld. Naar mijn mening is de missie in Zimbabwe een logisch gevolg van onze steun aan de strijd voor onafhankelijkheid in Afrika en van ons streven naar een sterk partnerschap met een vreedzaam en democratisch Zimbabwe.

De Voorzitter
Mijnheer Schori, ik dank u dat u, samen met vijf andere afgevaardigden, in Zimbabwe in moeilijke omstandigheden voor het Europees Parlement zo' n goede beurt hebt gemaakt.

Gahler
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, sedert februari wordt het politieke leven in Zimbabwe getekend door illegale bezetting van boerderijen, niet-naleving van rechterlijke beslissingen, intimidatie van en geweldpleging tegen partijen, kandidaten en sympathisanten van de oppositie en op zijn minst pogingen om de nationale en internationale waarnemers bij de verkiezingen het werk onmogelijk te maken. Wij weten ook wie voor het meeste geweld verantwoordelijk is: de top van de regeringspartij Zanu-PF.
Ik zal nog duidelijker zijn. Het is president Moegabe zelf die, ten dele tegen het advies van zijn eigen ministers in, de bezetting van boerderijen toestaat, de uitvoering van rechterlijke beslissingen verhindert en de minachting voor recht en wet verdedigt. Wij staan dus voor een dilemma. President Moegabe die de oorzaak van het probleem is, moet tenminste voor enige tijd ook de verantwoordelijkheid voor een deel van de oplossing van het probleem op zich nemen, vooral met het oog op nationale verzoening. Wat wij immers als waarnemers hebben meegemaakt en uit eerste hand hebben vernomen, is schokkend. In sommige delen van het land durfden oppositiekandidaten uit angst voor lijf en leden niet in hun kiesdistrict binnen te komen, maar bovendien werden grote delen van de plattelandsbevolking in dorpen en op grote landbouwbedrijven systematisch geterroriseerd.
Daarnaast maakte de regering van haar monopolie op het gebied van televisie en radio schaamteloos misbruik om haar mening op te dringen. De oppositie bereikte alleen de stedelijke bevolking. Verkiezingen onder zulke omstandigheden kunnen niet vrij en eerlijk worden genoemd. Ik betreur het daarom des te meer dat enkele Afrikaanse waarnemers blijkbaar tot de tegenovergestelde conclusie zijn gekomen. Daarmee bewijzen zij de democratie en vooral de mensen in Afrika een slechte dienst. Wij moeten daarom respect en waardering hebben voor allen die, ondanks de moeilijke omstandigheden, voor hun democratische rechten zijn opgekomen, in het bijzonder de nationale waarnemers en de vele duizenden leden van stembureaus die zich met veel inzet voor een technisch goed verloop van de verkiezingen hebben ingespannen.
In het bijzonder wil ik de aandacht vestigen op de professionele manier waarop de heer Schori ons team van waarnemers van de Europese Unie, dat van veel inzet blijk heeft gegeven, in opdracht van de Raad heeft geleid. Integer en nauwgezet in zijn analyse is hij tot een conclusie gekomen waarmee wij het, als waarnemers van het Europees Parlement, geheel eens zijn. Door de aanwezigheid van de EU-waarnemers zijn het geweld en de intimidatie duidelijk verminderd. Ik dank allen die daarvoor hebben gezorgd. De heer Schori en zijn team hebben zich voor de democratie in Zimbabwe erg verdienstelijk gemaakt.
Na de verkiezingen moet er verandering komen. De spanning in de landelijke gebieden neemt opnieuw toe, ook omdat de president geen verklaring aflegt. Dat is onrustbarend. Sedert de verkiezingen werden nog meer boerderijen bezet. Er zijn berichten over gewelddaden tegen aanhangers van de oppositie. De aartsbisschop van Bulawayo werd met de dood bedreigd. Wij eisen dat iedereen die tegenover medeburgers strafbare feiten heeft gepleegd, wordt bestraft, dat een einde wordt gemaakt aan de wetteloosheid bij de uitvoering van de onontbeerlijke landhervorming en dat rechterlijke beslissingen met betrekking tot de bezetting van boerderijen worden nageleefd. De landhervorming moet ten goede komen aan wie het echt nodig heeft. Onze dialoog met regering, oppositie en burgermaatschappij blijft belangrijk om ervoor te zorgen dat Zimbabwe spoedig aan de stabiliteit in Zuidelijk Afrika kan bijdragen.

Menéndez del Valle
­ (ES) De verkiezingen in Zimbabwe waren tegelijkertijd een overwinning en een nederlaag voor president Moegabe. Een nederlaag omdat Zimbabwe voor de eerste keer in zijn korte bestaan als onafhankelijk land een meerpartijensysteem heeft waar Moegabe duidelijk tegen was.
Behalve dat Moegabe zoals bekend een klimaat van intimidatie en geweld heeft getolereerd en aangemoedigd, heeft hij ook nog eens aanzienlijke beoordelingsfouten gemaakt. Enerzijds heeft hij de aandacht van de Europese Unie voor de zaak-Zimbabwe zwaar onderschat. Aan de andere kant heeft hij zich vergist wat betreft de factoren die in zijn eigen land een rol van betekenis hebben gespeeld. Ik vraag mij af of dit veroorzaakt wordt door de arrogantie van deze destijds zeer gerespecteerde Afrikaanse ex-vrijheidsstrijder of door het feit dat hij niet op de hoogte is van de sociologische en politieke ontwikkelingen in zijn eigen land. Het is waarschijnlijk een combinatie van beide factoren.
Moegabe heeft bij deze verkiezingen de gewoonten en werkwijzen van een vrijheidsoorlog toegepast. Hij behandelde zijn politieke rivaal soms als een kolonisator die moest worden verdreven. Ook heeft hij niet goed ingeschat dat de opkomst van de middenklasse voor het eerst een belangrijke electorale factor vormde.
Als gevolg van de relatieve consolidering van die nieuwe stem in de stedelijke gebieden, gecombineerd met manipulering van de formele democratie en schending van de mensenrechten kon het haast niet anders of de burgers zouden massaal tegen hem stemmen. Dat is ook gebeurd.
Zowel het land als de bevolking zullen er baat bij hebben als de huidige regering en de opkomende oppositie voldoende politieke wijsheid en gezond verstand aan de dag leggen om de overgang van oude naar nieuwe politieke gewoonten ruimhartig en behoedzaam tegemoet te treden. In dit opzicht speelt de oppositie eveneens een belangrijke rol.
Na deze aanklacht en veroordeling is het zaak dat wij de komende weken alert zijn op ieder waarneembaar signaal van verzoening en iedere vorm van zelfkritiek die wordt geuit.
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, dat zal een positieve invloed hebben op de toekomst van Zimbabwe, op de samenleving van het land, alsook op de nieuwe politieke cultuur van na deze verkiezingen. Wij moeten resoluut onze schouders onder die toekomst zetten.

Parish
Mijnheer de Voorzitter, het feit dat de delegatie van waarnemers van de EU tot zoveel internationale waardering heeft geleid, geeft aan dat de heer Schori uitstekend werk heeft verricht door meer aandacht te vestigen op onze activiteiten ter plekke. Alle lof daarvoor.
Zonder twijfel is Zimbabwe een typisch voorbeeld van "Macht corrumpeert, en absolute macht corrumpeert absoluut". De heer Moegabe heeft nog veel uit te leggen. Als er al beweerd zou kunnen worden dat de verkiezingsuitslag een positieve kant heeft, dan is het wel dat er geen absolute macht meer aanwezig is.
Veel geweld dat voor de verkiezingen heeft plaatsgevonden, is rechtstreeks terug te voeren op de leiders van Zanu-PF en op president Moegabe persoonlijk. De zogenaamde oorlogsveteranen - die wel erg jong geweest moeten zijn tijdens de onafhankelijkheidsoorlog - werden betaald om op die boerderijen aanwezig te zijn. Dit is een ernstig probleem dat rechtstreeks terug te voeren is op de partijleiding.
Er waren ook problemen met de stemmen die per post rechtstreeks naar het leger in Kongo zijn verstuurd. Op miraculeuze wijze kwamen die stemmen op zaterdag weer tevoorschijn en meestal in kiesdistricten waar vaak sprake was van een nek-aan-nekrace tussen partijen en waar die stemmen dus erg goed van pas kwamen. Sympathisanten van de MDC zijn ook na de verkiezingen met geweld bedreigd. Ook de aartsbisschop van Bulawayo is bedreigd. Aan al deze praktijken moet een einde komen. Wij mogen geen regime ondersteunen dat met dergelijke intimidaties door blijft gaan.
Het plan van president Moegabe om de investeringen van buitenaf te beperken door de boerderijen te nationaliseren, gecombineerd met het dreigement om dat ook met de mijnen te doen, levert geen enkele bijdrage aan de oplossing van de economische problemen in Zimbabwe. Dit land heeft juist behoefte aan meer investeringen vanuit het buitenland, maar dat zit er onder het huidige regime niet in.
De komst van de MDC vormt voor alle rassen in Zimbabwe een unieke en prachtige gelegenheid om samen te gaan werken. De toekomst ziet er erg hoopvol uit, maar wij moeten er wel voor zorgen dat wij druk blijven uitoefenen op Zimbabwe en met name op de heer Moegabe. Wij moeten specifieke maatregelen nemen in verband met de bezittingen die president Moegabe buiten Zimbabwe heeft. Wij moeten ons namelijk rechtstreeks richten tot de man die de problemen veroorzaakt heeft.

Maes
Mijnheer de Voorzitter, mijn spreektijd is te beperkt om het lot te beschrijven van een land dat gedurende zoveel jaren eigenlijk een hoopgevende situatie vertoonde, maar de laatste jaren is afgegleden naar een stadium van grotere onderontwikkeling, terwijl het volk van Zimbabwe een goed gevormd volk is. Waarschijnlijk is dat een van de dingen die wij op het krediet moeten schrijven van de regering Moegabe in haar vroegere jaren. De bevolking weet waarover het gaat, ondanks het feit dat men de oppositie belet heeft om op een normale wijze aan de verkiezingspropaganda deel te nemen, althans wat de officiële media betreft. Ik ken Zimbabwe vrij goed, ik heb het in verschillende achtereenvolgende jaren bezocht en gevolgd, maar ik ben toch geschrokken van de mate waarin men aan intimidatie deed vóór de verkiezingen en ik ben bang dat dit zou kunnen voortduren, ook na de verkiezingen. Ik vind dus dat we moeten optreden in het kader van onze internationale verantwoordelijkheid en dat wij ervoor moeten zorgen dat we, zoals we een goede invloed hadden vóór de verkiezingen, die invloed ook blijven bewaren na de verkiezingen. Door zeer harde, maar concrete onderhandelingen te voeren over de hervormingen die men zinnens is in Zimbabwe. Er is op het platteland een regime van angst en dit kan natuurlijk niet blijven voortduren, want dat is een aantasting van de levenskwaliteit van zowel de blanke als de zwarte bevolking. Ik wil dit toch onderstrepen, want ook die mensen worden meegezogen in een maalstroom van gebeurtenissen waar ze geen invloed op kunnen uitoefenen.
Ik hoop dat de dialoog, zowel met de regering, met de oppositie als met de société civile zal kunnen verder gezet worden.

Junker
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, omdat mijn spreektijd beperkt is, zal ik niet herhalen wat hier al is gezegd. Ik sluit mij aan bij wat de vorige spreeksters en mevrouw Maij-Weggen hebben gezegd. Ik dank de heer Schori, maar ook de ambassades van onze lidstaten, die ons met onze accreditering geholpen hebben. Op dat gebied was er immers heel wat verwarring. Het is ook aan hen te danken dat wij ons werk hebben kunnen doen.
Bij de beoordeling van de situatie in Zimbabwe moet de nadruk worden gelegd op het feit dat de bezetting van boerderijen niets te maken heeft met ras of bezit van land. Het gaat alleen om het behoud van de macht. Dat is tragisch, want de heer Moegabe en zijn partij hebben het land ooit veel goeds gebracht. De terreur van de zogenaamde oorlogsveteranen moet de aandacht afleiden van de tekortkomingen van de politieke leiding van het land, die Zimbabwe in een diepe crisis heeft gestort. Het land zit economisch aan de grond, het toerisme is stilgevallen, investeerders hebben zich teruggetrokken en het gebrek aan deviezen en de oliecrisis maken de toestand nog erger. Tabaksproductie en toerisme waren de voornaamste inkomstenbronnen. Beide hebben grote schade opgelopen. Die kan niet van de ene dag op de andere worden hersteld. Steun van de Europese Unie is onontbeerlijk.
Alles bij elkaar genomen zijn de voorwaarden in Zimbabwe gunstig. De bevolking is betrekkelijk goed opgeleid, het gerecht is onomkoopbaar en er is een relatief goed uitgebouwde infrastructuur. Wij horen echter berichten over nieuwe bezettingen van boerderijen en gewelddaden. Wij moeten de heer Moegabe duidelijk maken dat het geweld en de terreur moeten stoppen, dat op die manier geen vrede in het land kan worden bewerkstelligd. De politieke oppositie zal moeten bewijzen dat ze een beleid kan voeren. Dankzij de waarnemers hebben de opposanten, ondanks de terreur, op de verkiezingsdag vrij hun mening kunnen uiten. Daardoor heeft de oppositie nu een opdracht te vervullen. Wij moeten daartoe bijdragen, opdat op die manier de rechtstaat wordt hersteld.

Moscovici
Mijnheer de Voorzitter, geachte leden van de Commissie, geachte afgevaardigden, deze verkiezingen zijn voor het politieke leven in Zimbabwe ongetwijfeld een belangrijk moment. Ze zijn ook een uiterst positief signaal voor de samenwerking van de Unie met dat land. Voortaan moet heel wat mogelijk zijn en in elk geval moeten die verkiezingen onze relaties vergemakkelijken. Op basis van het rapport van de delegatie onder leiding van de heer Schori, van wie ik, zoals de heren Patten en Nielson, nogmaals het voortreffelijke werk onderstreep, kunnen wij ons een duidelijk en onpartijdig oordeel over het verloop van de verkiezingen vormen.
De electorale situatie was bijzonder gespannen en gaf aanleiding tot geweld. Ik ben ervan overtuigd dat de Unie volkomen gelijk had toen ze lang voor de verkiezingen al waarnemers zond om de gemoederen tijdens de verkiezingscampagne te bedaren. In dat opzicht, zoals trouwens in vele andere, heeft de delegatie beslist goed werk verricht. Zoals de heer Schori heeft gevraagd, moet ze haar werkzaamheden ter plaatse voortzetten.
Het voorzitterschap van de Raad is ingenomen met het over het algemeen goede verloop van de verkiezingen hoewel sommige mensen wel in zeer vreemde omstandigheden hun stem hebben moeten uitbrengen. De conclusies van de delegatie zijn op dat punt erg verhelderend.
De tijd is nu gekomen om met Zimbabwe vooruitgang te boeken. Het voorzitterschap van de Raad is het er met de Commissie volkomen over eens dat wij met Zimbabwe moeten samenwerken. Wij moeten ons op een aantal terreinen onvoorwaardelijk inzetten: versterking van de democratie, bestrijding van de werkloosheid en de strijd tegen aids. Wij moeten de Europese hulp rechtstreeks op de economische en sociale problemen van de Zimbabwaanse bevolking concentreren. Zoals de heer Nielson zei, moeten de communautaire middelen nu worden gedeblokkeerd.
De Zimbabwaanse regering moet haar verbintenissen nakomen in verband met de landbouwhervorming, de eerbiediging van rechterlijke beslissingen en de economische transparantie. Op die manier moet het land worden gestabiliseerd en moet het op democratische wijze aan de regionale integratie meewerken. Daarom zal het voorzitterschap van de Raad met evenveel vastberadenheid als het Europees Parlement en de Commissie zijn verantwoordelijkheid op zich nemen.

De Voorzitter
Mijnheer Moscovici, ik dank u.
Ik heb, overeenkomstig artikel 37, lid 2, van het Reglement, vijf ontwerpresoluties ontvangen.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag om 12.00 uur plaats.

Mensenhandel
De Voorzitter
Aan de orde zijn de verklaringen van de Raad en de Commissie over mensenhandel. De heer Queyranne, die hier stipt op tijd verschijnt, zal de verklaring van de Raad afleggen. Mijnheer Queyranne, u hebt het geluk onmiddellijk met uw verklaring te mogen beginnen.

Queyranne
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, de Raad is diep geschokt door de gebeurtenissen in Dover en de tragische dood van 58 Chinezen.
Uit deze zaak blijkt dat de migratiedruk op West-Europa, die ons sedert enige tijd bezighoudt, almaar toeneemt. Wij moeten de Europese solidariteit versterken om aan deze voor ons continent uiterst zorgwekkende situatie het hoofd te kunnen bieden. In de eerste plaats moet ik beklemtonen dat het bestaan van georganiseerde netwerken en het succes van het verwerpelijke, maar jammer genoeg ook winstgevende beroep van mensensmokkelaar, in de clandestiene immigratie een hoofdrol speelt. Daardoor nemen de immigratiestromen niet alleen toe, maar verslechteren ook de omstandigheden waarin de mensen worden vervoerd. De tragedie van Dover is daarvan een afschuwelijke illustratie.
Wij weten dat de meeste clandestiene immigranten door mensensmokkelaars eerst naar Oost-Europa worden gebracht. Dat geldt vooral voor mensen uit verre landen zoals China. Ik merk dat op ter attentie van hen die zeggen dat juist de controle op de immigratie tot clandestiene immigratie leidt. Dat de clandestiene immigratie toeneemt, is het gevolg van de toenemende activiteit van mensensmokkelaars. Het is duidelijk dat hun activiteiten worden vergemakkelijkt door leemten in de wetgeving en operationele tekortkomingen van de immigratielanden en door al wat de clandestiene immigranten in staat stelt illegaal landen binnen te komen en daar te blijven.
Er is echter nog meer: achter de mensensmokkelaars zien wij steeds meer de hand van de maffia. De politie heeft een Russische maffiabende geïdentificeerd die Srilankanen en Chinezen exploiteert. Een Turkse maffiaorganisatie smokkelt Koerden, Afghanen en Iraniërs. Wij weten ook dat Albanese maffiaorganisaties clandestien immigranten uit de Balkan overbrengen. In Calais, oversteekplaats naar Engeland, werden sedert augustus 1999 niet minder dan 10.000 clandestiene immigranten opgepakt. Daaruit blijkt dat de mensensmokkelaars zeer actief zijn. Sedert augustus 1999 werden 400 mensensmokkelaars gearresteerd.
Wij mogen ook niet langer de ogen sluiten voor het feit dat illegale immigratie een echte mensenhandel is geworden en dat die het werk is van de grote georganiseerde criminaliteit. Mensenhandel is gemakkelijker, winstgevender en minder gevaarlijk dan bijvoorbeeld illegale drugshandel. De mensenhandel wordt dan ook een van de grootste uitdagingen voor het optreden en de samenwerking van politie en justitie. Mensenhandel voor seksuele exploitatie is een van de meest verfoeilijke vormen van illegale handel. Op dat niveau gaat het niet langer om de bestrijding van illegale immigratie, maar zonder meer om de bestrijding van criminaliteit. De echte schuldigen zijn zij die de mensenhandel organiseren en in de handen van wie de aspirant-immigranten niet meer zijn dan pionnen in een scenario dat in een tragedie kan uitmonden.
Wij moeten dus in de eerste plaats de mensenhandelaars aanpakken. Illegale immigratie en mensenhandel zijn een nieuwe vorm van slavenhandel die wij in onze democratische samenlevingen niet mogen dulden. Wij weten dat een Chinees 10 à 20.000 euro voor de diensten van een mensensmokkelaar betaalt en dat hij daarna gedurende vele jaren, zonder rechten of bescherming, in vaak afschuwelijke omstandigheden en onder aanhoudende bedreigingen, zwartwerk moet verrichten om zijn schuld terug te betalen.
De demagogische eis om onze grenzen opnieuw voor massale immigratie van werknemers open te stellen of om elke immigrant automatisch verblijfsrecht te verlenen doet de mensen alleen nog meer van Europa dromen en draagt ertoe bij dat elk jaar honderdduizenden mensen in de klauwen van de clandestiene immigratienetwerken terechtkomen.
De Europese Unie mag en zal zich niet van doelwit vergissen. De Unie zal de strijd aanbinden met hen die de mensenhandel organiseren. Mensenhandel is de afschuwelijkste en verfoeilijkste vorm van handel die er bestaat.
De Raad is vastbesloten alles in het werk te stellen om de verwerpelijke mensenhandel te bestrijden. De Europese samenwerking moet steunen op de instrumenten waarover de landen beschikken. Het is duidelijk dat de landen hebben besloten zichzelf de nodige instrumenten te verschaffen om de kwaal doeltreffend te bestrijden. In Frankrijk bestaat sedert 1995 een centrale dienst voor de bestrijding van illegale immigratie en zwartwerk. Sedert twee jaar heeft die dienst zijn inspanningen om netwerken op te rollen drastische opgevoerd. Op die manier slaagt hij erin elk jaar een vijftiental netwerken te ontmantelen.
Om de mensenhandel en mensensmokkel te bestrijden, wil het Franse voorzitterschap dus meer Europese solidariteit op basis van de conclusies van de Top van Tampere en van de volgende principes: gezamenlijke ontwikkeling, integratie van vreemdelingen, bestrijding van illegale immigratie en een gemeenschappelijk Aziëbeleid.
In de eerste plaats willen wij dus naar de situatie in de landen van herkomst kijken. Hoe kunnen wij voorkomen dat mensen hun land willen verlaten, op onverschillig welke manier naar Europa willen komen en daarom hun lot vaak in handen van netwerken van slavenhandelaars leggen? De Raad moet steunen op de conclusies van Tampere. Ik citeer: "De Europese Unie heeft behoefte aan een alomvattende aanpak van migratie, met aandacht voor de politieke, mensenrechten- en ontwikkelingsvraagstukken in de landen en regio's van herkomst en doorreis."
De migratiestromen worden verklaard door vele factoren: verschil in demografische ontwikkeling tussen Noord en Zuid, almaar grotere verschillen in inkomen en rijkdom tussen de rijkste en armste landen, de onstabiele politieke situatie in sommige landen en het vaak verkeerde beeld dat immigranten zich van hun toekomst in Europa vormen. Illegale immigratie en mensenhandel zijn nochtans geen onontkoombaar noodlot. Wij kunnen ze bestrijden als wij daartoe de nodige politieke wil aan de dag leggen. In een grondig verstoorde wereld is de beheersing van de migratiestromen op lange termijn afhankelijk van ons beleid van gezamenlijke ontwikkeling en stabilisering van de landen waaruit de migratiestromen vertrekken. Die gezamenlijke ontwikkeling dient om de inspanningen voor de ontwikkeling van die landen te bundelen om aldus de migratiestromen te beheersen.
Frankrijk zal zich inspannen om die gezamenlijke ontwikkeling een nieuwe impuls te geven en zal daarbij gebruikmaken van de ervaringen die het op dat terrein heeft opgedaan. Met Senegal werd al een akkoord gesloten en over andere akkoorden zijn met Mali en met Marokko onderhandelingen aan de gang.
Daarbij rijzen twee vragen: hoe kunnen wij, enerzijds, plaatselijke projecten bevorderen, onder meer door steun te verlenen voor opleiding en voor de terugkeer van vreemdelingen die in hun eigen land aan de economische ontwikkeling willen bijdragen, en hoe kan, anderzijds, die plaatselijke ontwikkeling bijdragen aan de beheersing van de migratiestromen door de bevolking ter plaatse te houden? De bezinning over die twee vragen moet een bijdrage leveren aan de toekomstige werkzaamheden van de groep op hoog niveau over asiel en immigratie, die zich op dit ogenblik toelegt op de uitvoering van concrete maatregelen in het kader van vijf actieplannen, die onder meer betrekking hebben op Marokko en Sri Lanka. Om die prioriteit ten uitvoer te leggen wordt op 6 en 7 juli in Parijs een seminar georganiseerd waaraan experts en verschillende ministers zullen deelnemen. Op dat seminar moet de oriëntatienota voor de werkzaamheden van de Europese Unie worden voorbereid op basis van een aantal proefprojecten met landen die op dat gebied hebben samengewerkt en die over stabiele staatsstructuren beschikken, bijvoorbeeld Marokko.
De tweede grote prioriteit van de Europese Unie is, zoals in Tampere is gezegd, de integratie van de legaal in de Unie verblijvende vreemdelingen. Dat is belangrijk voor de strijd tegen de mensenhandel, die juist teert op de marginaliteit en de uitsluiting van een aantal vreemdelingen in de Europese Unie. Die integratie vergt een beleid ten gunste van gelijke economische en sociale rechten en tegen elke vorm van discriminatie, in het bijzonder op het gebied van de werkgelegenheid.
Het Franse voorzitterschap wil daarover in oktober een seminar organiseren en de Raad een ontwerptekst voorleggen over de harmonisering van de vergunningen tot langdurig verblijf die een essentieel instrument van de integratie zijn. Ook de toegang tot de nationaliteit van de lidstaten is een fundamenteel aspect van de integratie van de vreemdelingen in Europa, maar iedereen weet dat elk land op dat terrein zijn eigen regels toepast.
Het derde aandachtspunt van Tampere is de strijd tegen de netwerken waarover ik het daarnet had, met andere woorden de strijd tegen de mensenhandel. Het Franse voorzitterschap wil daar uiteraard werk van maken. De Raad van Tampere heeft die prioriteit beklemtoond. Ik citeer: "De Europese Raad wijst erop dat alle fasen van de migratiestromen doeltreffender moeten worden beheerd.... De Europese Raad is vastbesloten om de illegale immigratie bij de bron aan te pakken, meer bepaald door de strijd aan te binden met diegenen die zich met mensenhandel en economische uitbuiting van migranten bezighouden. De Europese Raad wenst nauwere samenwerking tussen de grenscontrolediensten en de lidstaten."
Na de gebeurtenissen in Dover heeft de Europese Raad van Feira de Europese Unie opnieuw opgeroepen om snel maatregelen te nemen. De Raad van Feira veroordeelt de strafbare feiten die zijn gepleegd door hen die voordeel halen uit de mensenhandel en bevestigt dat de Europese Unie vastbesloten is de samenwerking te intensiveren om een halt toe te roepen aan deze vorm van grensoverschrijdende criminaliteit die in Europa al aan zovelen het leven heeft gekost. De Raad heeft het Franse voorzitterschap en de Commissie verzocht de conclusies van Tampere op dit terrein onverwijld uit te voeren.
Het Franse voorzitterschap heeft de Raad al vier initiatieven voorgesteld. Het gaat in de eerste plaats om een ontwerprichtlijn betreffende sancties tegen vervoerders die illegale passagiers vervoeren. In het verlengde van de bepalingen van het uitvoeringsverdrag van Schengen is die ontwerptekst bedoeld om de Unie een gemeenschappelijke sanctieregeling te geven. In de tekst wordt bevestigd dat de vervoerders alle nodige maatregelen moeten nemen om ervoor te zorgen dat de mensen die zij vervoeren over reisdocumenten en, zo nodig, over visa beschikken. In de tekst wordt ook bepaald dat de vervoerders om die redenen niet-toegelaten vreemdelingen moeten terugbrengen of de kosten voor hun terugbrenging op zich moeten nemen. De tekst voorziet bovendien in sancties tegen hen die passagiers hebben vervoerd die niet over de vereiste documenten of visa beschikten. In de tekst wordt een minimumboete van 2000 euro voorgesteld.
Een tweede ontwerp van kaderbesluit strekt ertoe de strafrechtelijke maatregelen te versterken tegen al wie illegale vreemdelingen helpt het land binnen te komen of er te verblijven. Het uitvoeringsverdrag van Schengen verplicht de verdragspartijen ertoe strafmaatregelen te nemen tegen al wie illegale vreemdelingen helpt het land binnen te komen of er te verblijven. In aansluiting daarop heeft Frankrijk een ontwerp van kaderbesluit voorgesteld om, wat de omschrijving van overtredingen betreft, de nationale wetgevingen te harmoniseren. Dit is dus een belangrijke tekst om de strijd tegen mensenhandel te kunnen opvoeren.
In de derde plaats heeft het Franse voorzitterschap een ontwerprichtlijn over de samenwerking op het gebied van de verwijdering van vreemdelingen voorgesteld. Het wil daarmee de uitvoering vergemakkelijken van een verwijderingsmaatregel tegen een illegale vreemdeling die is genomen door een andere lidstaat die de vreemdeling op zijn grondgebied heeft opgepakt.
Een vierde initiatief heeft betrekking op de versterking van de Europese solidariteit met het oog op de beheersing van de migratiestromen en de controles aan de buitengrenzen. Dat is een van de prioriteiten van de Raad. Als voorzitter heeft Frankrijk op dat terrein nieuwe voorstellen geformuleerd, waaronder een actieplan dat weldra door de Europese instanties zal worden besproken. Wij moeten in de eerste plaats de politiesamenwerking versterken met betrekking tot de uitwisseling van informatie over illegale immigratie en netwerken. De bundeling, verificatie, analyse en het gebruik van die gegevens moeten gebeuren in het kader van de bestaande werkgroep. Zoals in de conclusies van Feira staat, is het van het grootste belang dat de rol van Europol in de bestrijding van de mensenhandel wordt versterkt. Het Franse voorzitterschap is dan ook voornemens Europol onverwijld om een overzicht te verzoeken van de acties die het op dat terrein heeft ondernomen.
Wat de politiesamenwerking betreft, willen wij ook het systeem van snelle waarschuwing versterken. Dat systeem moet voldoende efficiënt worden opdat de lidstaten tijdig worden gewaarschuwd en tijdig kunnen reageren op alles wat met clandestiene immigratie te maken heeft. Daartoe moeten contactpunten tussen de lidstaten worden gecreëerd. De Raad moet voor het nodige overleg zorgen om passende maatregelen te kunnen nemen.
Om de coördinatie te versterken moet ook een netwerk van verbindingsambtenaren van de lidstaten in de landen van herkomst tot stand worden gebracht. Zo kunnen wij onze kennis van de plaatselijke situatie verbeteren en de immigratie in de landen van herkomst zelf beheersen, in het bijzonder door de reisdocumenten op het ogenblik van de inscheping op de luchthavens te controleren.
Die plannen om de strijd tegen de illegale immigratie op te voeren zullen worden behandeld op een seminar over de netwerken dat op 20 en 21 juli in Parijs plaatsvindt. Op dat seminar komen vertegenwoordigers van hoog niveau van de lidstaten, de Centraal- en Oost-Europese landen, de Verenigde Staten, Australië, Canada en Mexico bijeen. Ook verschillende ministers van de lidstaten, de directeuren van een aantal diensten en leden van de grenspolitie van de lidstaten nemen aan het seminar deel.
Een van de hoofdpunten in de conclusies van Tampere is de harmonisering van het asielrecht van de lidstaten. Ook dat is een belangrijk instrument in de strijd tegen de illegale immigratie. Wij stellen immers vast dat het aantal asielverzoeken in de meeste landen van de Europese Unie sterk stijgt. Die stijging weerspiegelt ook de toename van het aantal mensen dat illegaal in de Unie binnenkomt. Van de asielverzoeken wordt immers door de landen waar ze worden ingediend, 80 à 90% afgewezen.
Het asielrecht wordt door de netwerken vaak gebruikt als rechtsinstrument om de toegang en het verblijf van clandestiene immigranten te vergemakkelijken. Wij staan voor een moeilijke opdracht omdat wij het fundamentele asielrecht, dat in de internationale verdragen wordt erkend, moeten verzoenen met de strijd tegen het asielmisbruik. Ook hier verwijs ik naar de Top van Tampere, waar de Europese Raad opnieuw heeft bevestigd dat de Unie en de lidstaten het asielrecht onverkort respecteren. In de conclusies van Tampere staat dat op korte termijn moet worden voorzien in een duidelijke en werkbare methode om vast te stellen welke lidstaat voor het onderzoek van de asielaanvraag verantwoordelijk is, in gemeenschappelijke normen voor een rechtvaardige en efficiënte asielprocedure en minimale gemeenschappelijke normen voor de opvang van asielzoekers.
Het is dus van het grootste belang dat wij in de uitvoering van de Overeenkomst van Dublin vooruitgang boeken, meer bepaald met betrekking tot de vraag welk land voor het onderzoek van een asielaanvraag verantwoordelijk is. Frankrijk volgt de desbetreffende werkzaamheden van de Commissie op de voet. Een stap vooruit zou zijn dat wordt afgesproken dat de lidstaat waar de vreemdeling in de Europese Unie is binnengekomen, voor de behandeling van de asielaanvraag verantwoordelijk is. De aanstaande invoering van het Eurodacsysteem, waardoor de vingerafdrukken van de asielzoekers kunnen worden gecentraliseerd, moet bijdragen aan de strijd tegen de fraude van de meervoudige asielaanvragen.
Wij moeten ook spoedig tot een rechtvaardige en efficiënte Europese asielprocedure komen. Wij moeten dringend de voorwaarden voor de opvang van asielzoekers harmoniseren om de migratiestromen in de Europese Unie zelf te beperken en de immigratie beter over de lidstaten te spreiden. Daarom heeft het Franse voorzitterschap een ontwerp van oriëntatienota voorgesteld om de werkzaamheden van de Commissie te ondersteunen en de opstelling van een ontwerprichtlijn te vergemakkelijken.
Wij willen op de Europese Raad van december een eerste reeks conclusies formuleren om aldus bij te dragen aan de voorbereiding van de ontwerprichtlijn die de Commissie begin 2001 wil voorleggen. De Raad wil dus het nodige doen om, overeenkomstig de conclusies van Tampere en Feira, de mensenhandel te bestrijden. Frankrijk meent dat het probleem van de wijze waarop illegale vreemdelingen in de Unie binnenkomen, niet langer uitsluitend met immigratie te maken heeft, maar ook met de strijd tegen de georganiseerde criminaliteit. In het licht daarvan moeten wij onze inspanningen voortzetten. Het Franse voorzitterschap wil alle nationale, communautaire en intergouvernementele instrumenten aanwenden om succes te boeken.

Vitorino
Mijnheer de Voorzitter, allereerst zou ik willen benadrukken dat de Commissie de tragische gebeurtenissen in Dover ten zeerste betreurt, zoals Commissievoorzitter Prodi tijdens de Europese Raad van Feira en ikzelf bij een andere gelegenheid reeds hebben te kennen gegeven.
Volgens ons hebben deze gebeurtenissen de noodzaak van een gemeenschappelijk immigratiebeleid op bijzonder dramatische wijze aan het licht gebracht. De Commissie is dan ook verheugd over de in Feira door de staatshoofden en regeringsleiders gedane oproep om het proces te bespoedigen. Zij is vastbesloten om aan de zijde van het Franse voorzitterschap haar bijdrage aan dit proces te leveren.
De Commissie herinnert eraan dat dit beleid reeds is uitgestippeld op de Europese Raad van Tampere en dat er ook precieze termijnen zijn vastgesteld voor de totstandbrenging ervan, zowel door het Verdrag van Amsterdam als door de Europese Raad zelf.
Om op termijn resultaten te boeken, moet dit beleid passen in het kader van de globale benadering die in Tampere werd uitgestippeld. Dit betekent dat de migratiestromen in de toekomst doelmatiger gestuurd moeten worden, we een partnerschap moeten ontwikkelen met de transitlanden en landen van herkomst, een gemeenschappelijke asielprocedure tot stand moeten brengen en een rechtvaardige behandeling moeten waarborgen voor onderdanen van derde landen die legaal op het grondgebied van de lidstaten verblijven.
Binnen dit algemeen kader dienen ook onze maatregelen ter bestrijding van de mensenhandel en de uitbuiting van mensen te worden getroffen. Het zijn deze buitengewoon verfoeilijke vormen van criminaliteit die de oorzaak zijn van het drama in Dover, maar ook van alle onbekende drama's die iedere dag plaatsvinden zonder dat wij ervan horen omdat de media erover zwijgen. Want jammer genoeg is dat de realiteit.
Namens de Commissie herinner ik eraan dat er een heel korte termijn werd vastgesteld voor de aanneming door de Raad van wettelijke bepalingen die noodzakelijk zijn om degenen die profijt trekken uit de mensenhandel aan te klagen en te bestraffen. Volgens de vastgestelde termijn moet de formele goedkeuring van wettelijke instrumenten voor de bestraffing van mensenhandelaars voor het einde van dit jaar een feit zijn.
De Commissie bevestigt dat zij er samen met de Raad voor wil zorgen dat deze termijn strikt wordt nageleefd. Zij neemt nota van het feit dat het Franse voorzitterschap op het punt staat een eerste initiatief te presenteren, een kaderbesluit waarmee het de strijd wil opvoeren tegen het verlenen van bijstand aan personen die het grondgebied van de EU op onregelmatige wijze betreden of daar illegaal verblijven. Wij verwelkomen deze maatregel van het Franse voorzitterschap en we zullen de betreffende tekst zorgvuldig bestuderen om na te gaan in hoeverre hij strookt met de doelen die de Commissie zich had gesteld in het kader van een door haarzelf aangekondigd voorstel.
In deze context moeten twee aspecten bijzondere aandacht krijgen: de verantwoordelijkheid van de werkgevers en de gevolgen van het tewerkstellen van illegalen. Het volstaat niet alleen de plaatsen van binnenkomst in de Europese Unie te controleren, we moeten ook toezicht houden op wat er gebeurt in onze lidstaten, vooral op het vlak van de illegale arbeidsmarkt.
Aan de andere kant moeten we des te harder optreden tegen mensenhandel wanneer het gaat om de handel van vrouwen en kinderen in het kader van seksuele uitbuiting. Dit is een specifiek aspect van de mensenhandel in het algemeen.
De Commissie herinnert eraan dat de bescherming van de slachtoffers en de eerbiediging van hun rechten een blijvende zorg moeten zijn bij de opstelling van deze wetgeving. Sommige slachtoffers betalen de overtocht met hun leven, maar anderen komen terecht in de slavernij.
In dit opzicht is de Commissie voornemens een voorstel in te dienen dat betrekking heeft op de uitreiking van verblijfsvergunningen voor korte duur aan slachtoffers die bereid zijn om samen te werken met de politiële en justitiële autoriteiten in de strijd tegen organisaties van mensenhandelaars. De getuigenissen van slachtoffers zijn immers van essentieel belang om de opsporingen door politie en justitie succesvol te laten verlopen. Welnu, om de slachtoffers te laten getuigen moet men ze ook een minimum aan persoonlijke veiligheid kunnen garanderen.
De Commissie nodigt tevens de lidstaten uit om hun samenwerking in het kader van Europol te versterken, zodat Europol op dit terrein al zijn middelen kan inzetten in de strijd tegen de georganiseerde criminaliteit. In dit verband wijzen wij ook op het belang van de conferentie die door het Franse voorzitterschap zal worden georganiseerd in Parijs op 20 en 21 juli. De minister heeft het daar zojuist over gehad.
Het is ook zinvol om het Schengen-acquis, zoals het is geïntegreerd in het Verdrag van Amsterdam, te versterken en verder te ontwikkelen. In dit opzicht zal prioriteit moeten worden gegeven aan het zoeken naar instrumenten om de juiste toepassing van de bestaande voorschriften inzake de uitreiking van visa te controleren. Verder moeten we ook toezien op de controle aan de buitengrenzen met de controle- en bewakingsinstrumenten die daartoe ter beschikking staan.
We zullen overigens moeten onderzoeken welke middelen beschikbaar zijn, en indien nodig het Schengen-acquis aanpassen door de vereiste wetswijzigingen. We moeten alle middelen onderzoeken die de administratieve samenwerking kunnen vergemakkelijken, naar het voorbeeld van het programma Odysseus. Daarvan levert een derde van de projecten voor 2000 een bijdrage aan de strijd tegen illegale immigratie.
Anderzijds kan de Commissie zich geheel vinden in het voornemen van het Franse voorzitterschap om voorrang te geven aan de herziening en aanpassing van het aansprakelijkheidsstelsel voor transporteurs. De Commissie neemt nota van het feit dat het voorzitterschap op dit terrein een initiatief heeft aangekondigd. Volgens ons past dit initiatief in het kader van de ontwikkeling van het Schengen-acquis en moeten de diverse instrumenten die voor dit initiatief in aanmerking komen op adequate wijze worden ingezet in nauwe samenwerking met de betrokken diensten, want zonder deze samenwerking zal het bijzonder moeilijk worden om de mensenhandel efficiënt te bestrijden.
In het kader van de samenwerking met de herkomstlanden en -regio's en transitgebieden in het algemeen, moeten zowel armoedebestrijding als eerbiediging van de mensenrechten centraal staan. Daarnaast kunnen specifieke acties worden ondernomen op de volgende gebieden: de ontwikkeling van informatiecampagnes betreffende de reële mogelijkheden voor legale immigratie; preventie van alle vormen van mensenhandel en ondersteuning van transitlanden en herkomstlanden, ten einde hun autoriteiten in staat te stellen deze vorm van criminaliteit zelf efficiënt te bestrijden. We moeten nadenken over een verhoging van de kredieten die hiervoor zijn uitgetrokken in het voorontwerp van de begroting 2001.
Daarenboven kunnen bepaalde vormen van versterkte samenwerking worden overwogen voor de kandidaat-landen, met name wat betreft scholing en uitrusting, alsook op het stuk van de uitwisseling van informatie over organisaties van mensenhandelaars. Volgens ons moeten wij hiertoe zo snel mogelijk samenwerkingsakkoorden tussen Europol en de politie van de kandidaat-landen uitwerken.
Door communautaire overeenkomsten over hernieuwde toelating te sluiten en effectief toe te passen kunnen we ervoor zorgen dat de aanbiedingen van mensensmokkelaars, die hun slachtoffers een zekere toegang tot het land van bestemming voorspiegelen, minder aantrekkelijk worden. Vanuit een meer algemene optiek is het noodzakelijk om het repatriëringsbeleid in zijn geheel te bezien, inclusief de bijstand bij vrijwillige terugkeer, teneinde de coördinatie en doelmatigheid van dit beleid te waarborgen, met inachtneming van de rechten van de betrokken personen.
Het is absoluut noodzakelijk om snel te evolueren naar een gemeenschappelijk Europees asielstelsel, gegrondvest op de absolute eerbied voor het recht op asiel, alsook op het recht om in het land te blijven totdat een definitief besluit is genomen, en op het principe dat iedere persoon die behoefte heeft aan bescherming een passend statuut moet krijgen, na een rechtvaardige en efficiënte procedure.
De reeds ingediende voorstellen van de Commissie over het Europees vluchtelingenfonds en de tijdelijke bescherming, alsook de lancering van het herzieningsproces van de Overeenkomst van Dublin, zouden nu snel moeten worden gevolgd door andere initiatieven met betrekking tot de procedures en voorwaarden voor de opvang van asielaanvragers. De Commissie is momenteel bezig met de evaluatie van het verslag van het Europees Parlement over haar mededeling over een gemeenschappelijke procedure. Voor het einde van dit jaar zal zij een wetgevingsinitiatief betreffende een gemeenschappelijke asielprocedure in Europa voorleggen. Vanuit deze optiek verwelkomen wij ook het Franse initiatief om een oriëntatienota over de voorwaarden voor de opvang van asielaanvragers voor te leggen.
Al onze activiteiten zijn gericht op het in Tampere geformuleerde doel om op middellange termijn een gemeenschappelijke definitie van het begrip vluchteling en, als aanvulling daarop, andere vormen van aanvullende bescherming te ontwikkelen. Volgens de Commissie bestaat de enige duurzame oplossing in een stapsgewijze ontwikkeling van een werkelijk immigratiebeleid dat, rekening houdend met de vooruitzichten inzake de sociale, economische en demografische ontwikkeling van de Unie, een overzichtelijk en duidelijk kader biedt voor de toelating van immigranten en hun harmonieuze integratie in de gemeenschap die ze opvangt.
De Commissie is bezig met de voorbereiding van een mededeling over dit onderwerp, die zij in de herfst zal doen uitgaan, alsook van wetgevingsvoorstellen die in de lijn liggen van het voorstel over gezinshereniging dat momenteel door de Raad wordt onderzocht en die de toelatingsregels en -voorwaarden vastleggen voor vreemdelingen die in de Unie willen werken of studeren.
We erkennen allemaal het belang van dit debat, dat in het teken staat van het drama van Dover. De verleiding is natuurlijk groot om te zeggen dat de oplossing bestaat in de versterking van repressieve maatregelen. Ook ik blijf voorstander van strengere strafmaatregelen, zoals u heeft kunnen constateren. Maar we moeten vooral begrijpen dat we op de middellange termijn deze strijd slechts kunnen winnen door de formulering, op Europees niveau, van een actief immigratiebeleid, op grond van duidelijke criteria die door alle lidstaten worden onderschreven. Het moet een uitgebalanceerd beleid zijn, zowel wat betreft de integratie van immigranten als op het vlak van de effectieve strijd tegen de criminele organisaties die de slachtoffers van mensenhandel uitbuiten. We mogen geen moment deze evenwichtige benadering van beide aspecten van het gemeenschappelijk Europees beleid uit het oog verliezen.

Van Hecke, Johan
Voorzitter, het is tragisch dat er opnieuw 58 slachtoffers moeten vallen vóór het probleem van de mensenhandel echt op de internationale politieke agenda komt. Het drama van Dover heeft ons nog maar eens de ogen geopend voor de niets ontziende praktijken van mensenhandelaars en voor de onmacht, of is het onwil, van de Europese Unie, om deze schandelijke vorm van uitbuiting te bestrijden.
De mensenhandel is uitgegroeid tot een grotere business dan de drughandel, schreef The Economist vorige week. De georganiseerde misdaad heeft ontdekt dat deze handel niet alleen winstgevender, maar ook minder riskant is. Zo'n half miljoen mensen worden jaarlijks naar de Europese Unie gesmokkeld. In de haven van Dover alleen worden dagelijks honderden illegalen opgepakt. Met de mensenhandel neemt ook de economische en seksuele uitbuiting toe. Trafikanten vragen astronomische bedragen om hun klanten naar het Westen te smokkelen. Bij aankomst worden hun documenten vaak in beslag genomen, waardoor ze volledig zijn overgeleverd aan de misdaadsyndicaten. Jonge meisjes worden regelmatig verkracht tijdens de overtocht en komen later in de prostitutie of het illegale arbeidscircuit terecht. Terreur en geweld ten aanzien van slachtoffers die hun schulden niet terugbetalen, zijn niet ongewoon.
De mensenhandelaars gaan duidelijk steeds professioneler te werk. Zij beschikken over betere infrastructuur, communicatie- en controlefaciliteiten dan de politie of gerechtelijke diensten in de landen van herkomst of transit. Die internationalisering van de georganiseerde misdaad staat in schril contrast met het onvermogen van de EU-lidstaten om te komen tot een gecoördineerde aanpak van de mensenhandel. Iedereen is het erover eens, dat het probleem de controle-, opvang- en repatriëringscapaciteiten van individuele landen overstijgt en dat een gezamenlijke aanpak nodig is. Maar alle mooie intenties ten spijt, blijft de Europese samenwerking schromelijk tekortschieten. We slagen er maar niet in, als het gaat over politie en justitie om de nationalistische reflexen te overstijgen. Van dat vacuüm profiteert de georganiseerde misdaad. Als de Europese Unie zich verder uitbreidt, wordt het probleem alleen maar groter. De nieuwe landen zijn door hun ligging bijzonder kwetsbaar voor de mensenhandel. Bovendien zijn hun politie en gerechtelijke diensten nog gebrekkiger uitgebouwd dan de huidige lidstaten. We pleiten in onze resolutie in elk geval voor de toepassing van het solidariteitsprincipe, en doen een aantal zeer concrete voorstellen voor verregaande samenwerking in de strijd tegen de mensenhandel. Willen we in de toekomst drama's als dat van Dover vermijden, dan mag de uitbouw van de derde pijler niet langer worden verwaarloosd en we zijn hoopvol gestemd na de toespraak van president Chirac en na de uiteenzetting van minister Queyranne.

Terrón i Cusí
Mijnheer de Voorzitter, ik begin ook met het uitspreken van mijn diepe droefheid over het drama dat zich in Dover heeft voltrokken. Dit gevoel is echter helaas niet nieuw.
Ik woon in een gebied van Europa waar met zeer grote regelmaat de levenloze lichamen van emigranten uit het noorden en zuiden van Afrika worden aangetroffen. Dit komt niet in het nieuws omdat het gelukkig nog niet met grote aantallen tegelijk maar druppelsgewijs gebeurt.
Net als commissaris Vitorino ben ik ervan overtuigd dat de Europese Unie een gemeenschappelijk beleid nodig heeft dat de legale komst van immigranten regelt. Daarbij dient willekeur te worden uitgesloten en moeten wij rekening houden met onze economische, sociale en demografische situatie. Bovenal moeten wij van de wettelijke immigratiemogelijkheden gebruikmaken en mensensmokkelaars geen kans geven.
Ik vind dat wij de verantwoordelijkheid hebben een rechtskader te creëren dat een en ander mogelijk maakt. Ik wil hier benadrukken dat wij er ook op moeten toezien dat de reeds bestaande arbeidswetgeving in heel de Europese Unie wordt toegepast. Het is helemaal fout dat er personen zijn die arbeidskrachten importeren en daar straffeloos gebruik van kunnen maken. Daarvoor zijn geen nieuwe immigratiewetten nodig. Met gebruikmaking van de bestaande voorschriften voor de arbeidsmarkt kunnen werkgevers die illegalen in dienst nemen worden aangepakt.
De conclusies van Tampere dateren van oktober vorig jaar. Ik hoop dat de Commissie alle toezeggingen van de commissaris waarmaakt en dat ook de Raad er het zijne aan bijdraagt. Vervolgens zal ook het Parlement zijn steun verlenen.

Wiebenga
Voorzitter, het is triest om te constateren, maar er zullen nog vele Dovers volgen. Niet zolang geleden spraken wij hier over de mensensmokkel bij de Straat van Gibraltar. Daar werd net aan gerefereerd. Daarvoor hebben wij een debat gehad over een schip met Koerden dat voor de zuidkust van Italië was gestrand. Elke keer, en ook nu weer, was er sprake van paniek bij de autoriteiten. Nu wordt het dus inderdaad tijd dat er beleid gaat worden gevoerd. Want dat is de waarheid: elke keer wordt beleid aangekondigd, maar nu moeten wij wat gaan doen, want wij weten dat de mensensmokkel gewoon doorgaat.
Wat moeten wij dan doen? Minister Queyranne en commissaris Vitorino hebben het gezegd. Wij moeten de oorzaken aanpakken, er moet een gezamenlijk immigratie- en asielbeleid komen, de grensoverschrijdende misdaad moet bestreden worden, en er moet eindelijk grensbewaking aan de buitengrenzen van de Europese Unie worden ingesteld.
Maar ik wil op iets anders wijzen. De regeringsleiders zelf, onder leiding van president Chirac die hier vanmorgen waren, kunnen meteen een duit in het zakje doen. Zij kunnen in Nice het vetorecht bij het Europees justitiebeleid beëindigen. Zo kunnen zij, en later de Raad van ministers van Justitie, met versterkte meerderheid eindelijk Europese immigratiewetgeving vaststellen, zoals dit Parlement al vele jaren vraagt.
Bij het misdaadbeleid is het zo dat voor de bestrijding van mensensmokkel niet alleen Europol mag werken. Het is nodig om te komen tot de harmonisatie van de strafbaarstelling van dit misdrijf op Europees niveau. Mensensmokkel is bij uitstek inderdaad een grensoverschrijdend misdrijf en dat bemoeilijkt de strafvervolging zeer en daarom is op dit terrein de oprichting van een Europees Openbaar Ministerie nodig.
Voorzitter, er is genoeg gepraat. Nu moet er gehandeld worden!

Lambert
Mijnheer de Voorzitter, ik sluit mij aan bij de woorden die reeds gesproken zijn over de tragedie in Dover en over de jonge mensen die daarbij de dood hebben gevonden. Ik wil echter ook mijn afkeer uitspreken over de volgende houding van veel mensen: "Ach, als je dit soort risico's neemt, moet je er ook rekening mee houden dat je het misschien niet overleeft". Deze hardvochtige en aanmatigende opvatting werd in veel media verkondigd en draagt niet bij tot het vinden van een oplossing voor dit probleem.
Als regeringen de bestrijding van de mensenhandel serieus willen nemen, moeten zij drie vragen zien te beantwoorden. Op welke manier kunnen mensen legaal de landen van de Europese Unie binnenkomen, met name degenen die afkomstig zijn uit derde landen waar armoede en onderdrukking heersen? In de tweede plaats, hoe kunnen we het vertrouwen winnen van degenen die bewijsmateriaal kunnen verschaffen tegen organisaties die zich bezighouden met mensenhandel? Ik sta dan ook positief tegenover de opmerkingen die hierover vanmiddag zijn gemaakt. De derde vraag is op welke manier het huidige beleid van de Europese Unie en haar lidstaten de vluchtelingenstroom stimuleert. Wij moeten ons niet concentreren op een afschrikkingsbeleid aan onze grenzen. Wij moeten ons afvragen op welke manier wij het aantrekkelijk maken voor mensen om hun eigen land te verlaten.
Wij moeten onderzoeken welke consequenties wij aan ons beleid kunnen verbinden op bijvoorbeeld het gebied van de handel: welke regels en voorwaarden gaan wij daarbij hanteren en met wie willen wij eigenlijk handelsbetrekkingen onderhouden? Ook moeten we in dat verband het gedrag van Europese bedrijven onder de loep nemen, evenals hun activiteiten in andere landen, zoals Nigeria. Bovendien moeten we onze houding bepalen met betrekking tot de wapenverkoop van lidstaten aan onderdrukkende regimes. Als wij streven naar echte ontwikkelingssamenwerking, zouden maatregelen op deze terreinen een geweldige stap vooruit betekenen en dat juich ik toe. Ik vind dat wij ons af zouden moeten vragen of en op welke wijze een toename van de mensenhandel wordt gestimuleerd door de mogelijkheden die ons "open-markt/gesloten-grenzen-beleid" de betrokken partijen biedt.

Boudjenah
Mijnheer de Voorzitter, 58 Chinese immigranten, die tot Dover waren geraakt in de hoop op een beter leven, zijn gestorven in gruwelijke omstandigheden, tussen tomatenkisten. Zoals u allemaal, was ik diep geschokt. Nochtans vinden aan de grenzen van de Europese Unie dagelijks dit soort misdaden plaats. Denk maar aan Yagine en Fodé, de twee jonge Guinezen die vorige zomer naar Brussel wilden komen. Alleen al sinds het begin van dit jaar zijn tientallen jonge Noord-Afrikanen verdronken toen ze probeerden de Spaanse kust te bereiken. In Patras zijn 14 Koerden gestikt in het ruim van een brandend schip. Tientallen Albanezen en Tunesiërs zijn omgekomen voordat ze Italië konden bereiken. Dat is een verschrikkelijk balans, die onaanvaardbaar zou moeten zijn voor een Europese Unie die er prat op gaat dat zij gegrondvest is op de verdediging van de mensenrechten.
Hoe moeten we dit tegenhouden? Dat is immers de hamvraag. Het debat dat is ontstaan na het drama van Dover heeft zich vooral toegespitst op de mensenhandel en de bestrijding van maffia's die de clandestiene netwerken organiseren. De mensensmokkel is inderdaad een bloeiende industrie. We zijn al lang op de hoogte van deze criminele organisaties, zoals de Chinese triades, die enorme winsten maken door wanhopige personen te transporteren naar zogeheten paradijzen.
We moeten dus hard optreden tegen deze criminele netwerken, maar ook tegen de uitbuiters van illegale arbeid. Want achter mensensmokkel gaan altijd economische belangen schuil. Zo worden in Frankrijk illegale Chinezen gedwongen om jarenlang als slaven te werken in de confectie-industrie om hun reis terug te betalen. Deze moderne slaven vormen goedkope arbeidskrachten voor gehele sectoren van de economie. Bedrijven kunnen zo in Europa blijven en toch profiteren van lage lonen.
Het liberale dogma van de mondialisering verheerlijkt het vrije verkeer van goederen en kapitaal maar probeert dat van personen tegen te houden. Emigratie, of die nu het gevolg is van armoede of politieke onderdrukking, is slechts de afspiegeling van de kloof tussen Noord en Zuid, die langzamerhand ontzaglijke vormen aanneemt. En de verleiding om te emigreren wordt des te groter naarmate de televisieschermen in de derde wereld worden overspoeld met beelden van het welvarende Westen.
Welnu, Europa heeft het vrije verkeer uitgeroepen tot een grondrecht, maar enkel en alleen voor zijn eigen onderdanen. Niet-communautaire burgers zien hun verplaatsingen bemoeilijkt door talloze obstakels, zoals het Schengen-arsenaal en de utopie van een nulimmigratie. Al deze elementen dragen alleen maar bij tot de ontwikkeling van diverse vormen van illegale immigratie.
Door het immigratieprobleem te willen oplossen met een louter repressieve aanpak zullen we Fort Europa zeker versterken, maar gaan we aan het wezenlijke voorbij, namelijk de noodzaak om lasten en rijkdommen op mondiaal niveau te verdelen. U wilt een seminar organiseren, mijnheer de minister, waarom niet? Maar wat we vooral nodig hebben is een gemeenschappelijk immigratiebeleid dat zich niet beperkt tot grenscontroles en achterdochtige controles van migranten op Europees grondgebied; een gemeenschappelijk immigratiebeleid dat steunt op het principe van vrij verkeer, de verbetering van het recht ...
(Spreekster wordt door de Voorzitter onderbroken)

Berthu
Mijnheer de Voorzitter, de gruwelijke dood van 58 Chinese illegalen, die door de Britse douane zijn gevonden in Dover, laat in de eerste plaats zien met welke enorme migratiedruk de Europese landen hebben af te rekenen. Want per slot van rekening kwamen deze mensen uit China, dat wil zeggen van de andere kant van de wereld, uit een land dat niets te maken heeft met Europa en voor de armoedeproblemen waarvan we in geen geval mogen opdraaien.
In zo'n extreem geval kan onze eerste reactie alleen maar zijn dat we moeten strijden tegen illegale immigratie en met name tegen de maffia-achtige organisaties die deze nieuwe vorm van mensenhandel organiseren. We zijn dan ook een beetje geschrokken van de verklaring die commissaris Vitorino 20 juni jongstleden heeft afgelegd naar aanleiding van het drama in Dover. Daarin gaf hij te verstaan dat dit ongeluk onder meer aantoont dat we behoefte hebben aan een "werkelijk immigratie- en integratiebeleid, wat een definitieve breuk inhoudt met de utopie van een nulimmigratie".
Degenen die spreken over de utopie van een nulimmigratie, doen dit jammer genoeg al te vaak om van tevoren een laks beleid goed te praten. Wij willen niet in die val lopen en eisen in de eerste plaats dat deze immigratie een halt wordt toegeroepen, niet alleen door een beleid van ontwikkelingssamenwerking en bestrijding van de criminele organisaties die zich bezighouden met mensenhandel, maar ook door strengere controles aan de buitengrenzen en de herinvoering van controles aan de binnengrenzen, die de laatste jaren zonder nadenken zijn afgeschaft door beslissingen op Europees niveau.
Het is uiteraard niet de bedoeling om aan de binnengrenzen opnieuw vaste controles uit te voeren op de traditionele manier. We zullen veeleer in de richting moeten gaan van een meer flexibel controlesysteem, dat is opgebouwd rond gemeenschappelijke douanebureaus in de nabijheid van de grenzen. In ieder geval hebben we controles nodig, want anders stevenen we af op een geleidelijke ontbinding van onze maatschappijen. Om de waarheid te zeggen, past deze ontwikkeling maar al te goed in de kraam van de mondialisering, wat de vijanden van Europa natuurlijk heel goed uitkomt.

Cappato
­ (IT) Mijnheer de Voorzitter, in de haven van Dover wordt minder dan 5% van de vrachtwagens die aankomen of op doorreis zijn, gecontroleerd. Wat kunnen wij hieraan doen? Wij moeten natuurlijk meer controleren en meer politie inzetten. En moeten wij niet alles met twintig vermenigvuldigen om er zeker van te zijn dat alles wordt gecontroleerd? De antwoorden die wij van de Raad krijgen zijn altijd en eeuwig dezelfde: Europol, Eurodac en politiesamenwerking.
Als vertegenwoordiger van de Raad hebt u, mijnheer de minister, gezegd dat wij twee dingen uit elkaar moeten houden: het immigratiebeleid enerzijds en de bestrijding van de criminaliteit op het gebied van illegale immigratie anderzijds. Dat klopt natuurlijk nooit; dat kan gewoon niet kloppen en uit de interventies van dit Parlement blijkt ook dat dit niet klopt. Dit Parlement zal zo meteen over een compromistekst stemmen - hoop ik tenminste - waarin duidelijk uit de verf komt dat er een rechtstreekse band bestaat tussen de beperking van immigratie enerzijds en de winst van de georganiseerde misdaad uit illegale immigrantenhandel anderzijds. Deze winst houdt rechtstreeks verband met ons restrictieve beleid. Als er geen beleid voor opneming in de samenleving van legale immigranten is, als er maanden nodig zijn om een werkvergunning te verkrijgen, als de verslagen van de Verenigde Naties zeggen dat onze samenlevingen, onze Europese landen jaarlijks honderden duizenden legale immigranten nodig hebben - maar deze immigranten hebben tot niets toegang, noch tot de sectoren van de nieuwe technologie, waarvoor men hoog geschoold moet zijn, noch tot sectoren waarin gewone arbeiders nodig zijn, noch tot de dienstensector of het restaurantwezen - als men denkt op die manier alles in de kiem te kunnen smoren, moet men niet verbaasd zijn als wij binnen de kortste keren overspoeld worden door een stortvloed van illegale immigranten die door deze wetgevingen regelrecht de criminaliteit in worden gedreven.
Ik geloof dat het Parlement de moed zal kunnen opbrengen om hierover een ander standpunt in te nemen dan het uwe, mijnheer de minister.

Hernández Mollar
Mijnheer de Voorzitter, ons probleem is dat wij achter de feiten aan lopen. Vandaag gaat het over de 58 doden in Dover. Ik kom uit hetzelfde land als collega Terrón. In Spanje zijn wij helaas getuige van honderden doden en vermisten in de Straat van Gibraltar en aan de kusten van Andalusië. In iedere uithoek van de Europese Unie zijn er uitbarstingen van geweld en vreemdelingenhaat. Terwijl wij het hier over een nieuwe gemondialiseerde samenleving en een nieuwe informatiemaatschappij hebben, verliezen wij uit het oog dat ook de georganiseerde misdaad, mensenhandel, seksuele uitbuiting en drugshandel zijn geïnternationaliseerd. Alles staat met elkaar in verband. Er is sprake van een nieuwe vorm van criminaliteit en slavernij van de mens die doet denken aan de tijd van voor de afschaffing van de slavernij in de Verenigde Staten.
Chinezen, Marokkanen, Russen en Zuid-Amerikanen komen hier met behulp en onder bedreiging van de maffia's. Enorm grote internationale organisaties houden zich hiermee bezig. Er is dringend behoefte aan internationale samenwerking in de strijd tegen een van de schandelijkste schendingen van de mensenrechten. De Europese politie- en gerechtelijke diensten moeten nauw gaan samenwerken met de politie en justitie van de landen waar de migratiestromen vandaan komen en die ook verantwoordelijk zijn voor het probleem. Als deze landen niet over de nodige administratieve, justitiële of politiële structuren beschikken, dienen wij er met hen voor te zorgen dat die er komen. Hier kunnen de actieplannen waar de vertegenwoordiger van de Raad het over had een belangrijke rol vervullen. Ik hoop dat wij daar in het Parlement met meer transparantie dan tot nu toe over kunnen spreken.
Zoals gezegd is er genoeg gepraat en moeten wij nu tot actie overgaan. Wij moeten Europol van de nodige middelen voorzien zodat deze dienst doeltreffend kan optreden. Er moet geld beschikbaar komen voor de uitvoering van de actieplannen, voor het vluchtelingenfonds en voor een goede controle aan onze buitengrenzen. Zonder financiële middelen bereiken wij namelijk helemaal niets. Voor de rest is het mooipraterij en demagogie.

Evans, Robert
Mijnheer de Voorzitter, voor iedereen in dit Parlement is de tragedie in Dover een van meest afschuwelijke gebeurtenissen die hij zich kan herinneren. Het is niet alleen een tragedie voor de slachtoffers en voor hun familie en vrienden, maar ook voor Europa en het Europese ideaal.
Wij moeten als Europees Parlement alles in het werk stellen om herhaling te voorkomen. Deze afschuwelijke gebeurtenis had voorkomen kunnen worden. De heer Cappato sprak zojuist over de controlemaatregelen in Dover. De autoriteiten in Zeebrugge wisten echter al dat er met deze vrachtwagen iets niet klopte. Zij hadden nog nooit van de bedrijfsnaam op de zijkant van de vrachtwagen gehoord en de chauffeur betaalde de overtocht contant. Zij hebben daarvan ook melding gemaakt aan de havenautoriteiten in Dover. Als zij echter de vrachtwagen al in België hadden gecontroleerd, dan was er zeker een aantal levens gered.
Ik dank de minister voor zijn oprechte en eerlijke verklaring. Hij verwees ook naar de ware schuldigen, de organisatoren van de mensenhandel. Uiteraard heeft hij gelijk dat wij de georganiseerde misdaad en de wereldwijde mensenhandel moeten bestrijden, maar het identificeren van de daders vormt slechts een deel van die strijd. Wij moeten meer steun geven aan de landen waar de vluchtelingen vandaan komen, om de omstandigheden daar te verbeteren. Hier in Straatsburg hebben wij geen idee van de ellende en wanhoop die deze Chinese mensen ertoe heeft gedreven om maandenlang op illegale wijze over de halve aardbol te zwerven. En wat hadden ze eigenlijk voor toekomstperspectief? Waarschijnlijk zouden ze werk gevonden hebben in een Chinees restaurant om te voorzien in de Westerse behoefte aan Chinees eten. Met dat doel voor ogen zijn zij op een tragische en wanhopige manier aan hun einde gekomen, omdat wij Europeanen er niet in geslaagd zijn om gemeenschappelijke en praktische procedures te creëren voor asielzoekers en immigranten. Dat zou op ons aller geweten moeten drukken.

Ducarme
Mijnheer de Voorzitter, het menselijk drama en de feiten zijn bekend. Zoals mevrouw Boudjenah heel goed heeft opgemerkt, waren ze allang bekend voor het drama van Dover. De politiek eist duidelijke stappen in de richting van een wettelijk en normatief kader met concrete definities, regels en sancties.
Mijnheer de minister, mijnheer de commissaris, u heeft mij werkelijk teleurgesteld. U heeft zelfs een stapje achteruit gezet in vergelijking met de positie die op de Europese Raad van Tampere was bereikt. De conclusies van Tampere bevatten een duidelijke oproep aan de Commissie om voor de Europese Raad van december 2000 een verslag voor te leggen over de tenuitvoerlegging van de conclusies van de werkgroep "asiel en immigratie". Dat betekent dat u over zes maanden een verslag moet presenteren over wat reeds is uitgevoerd. Maar als ik luister naar uw uiteenzettingen, heb ik de indruk te zijn uitgenodigd op een mondaine bijeenkomst, in plaats van een vergadering van het Europees Parlement bij te wonen. Ik zou willen dat de Commissie verder durfde te gaan en voor één keer de moed had om met voorstellen te komen, en dat zij de verwachtingen van de Raad kon inlossen.
Mijnheer de minister, als het Franse voorzitterschap zich op de volgende top beperkt tot een analyse van de stand van zaken, zonder echt de wil te tonen om het verslag van de Commissie te analyseren, zonder ons te zeggen of de Commissie haar verplichtingen nakomt op het gebied van Eurodac, en als het Franse voorzitterschap niet in staat is een concreet tijdschema voor te leggen voor de tenuitvoerlegging van wetgevingsprocedures op Europees niveau en voor de omzetting ervan op het niveau van de lidstaten, stevenen we af op een nieuw debacle, dat tenslotte zal uitmonden in een zelfde soort debat als vandaag, nadat er eerst nieuwe slachtoffers zijn gevallen. Iedereen zal klagen en Europa zal geen stap verder zijn gekomen.
Wat ik echt verlang, is dat de Commissie laat zien dat zij is opgewassen tegen haar taak, dat zij, in lijn met wat president Chirac en minister Queyranne hebben gezegd, voldoende wakker is geschud, dat het werk dat van haar verlangd wordt voldoende precies is, zodat de politici, de ministers en de Raad eindelijk beslissingen kunnen nemen.

Sörensen
Voorzitter, ik zou zeggen iedereen hier heeft veel emoties, maar er zijn al 2000 doden gevallen de laatste vijf jaar. Wat ik nu wel zie, is dat de OSCE, het IOM, de Raad van Europa, de Commissie, het Parlement allemaal goede voorstellen hebben. Wij praten en praten, wij maken teksten, wij produceren teksten en wij kunnen heel depressief zijn, heel pessimistisch zijn, maar het is wel de eerste keer dat er op mondiaal vlak gepraat wordt en iets gedaan wordt rond deze problematiek.
Ik ben altijd een beetje hoopvol, maar ik ben wel zeer realistisch voor twee zaken. Realistisch in die zin dat de praktijk iets anders is dan de theorie. Bijvoorbeeld, wanneer we mensen repatriëren, bijvoorbeeld illegalen vanuit Duitsland naar Polen, dan moet je weten dat sommige Polen na twee uur een treinticket hebben, gekregen van hun illegale werkgever, om terug te komen omdat daar hun werk is, omdat zij hun job hebben, omdat zij geld hebben om in hun land te kunnen verdienen.
Ten tweede, de rol van het slachtoffer. Alstublieft vergeet de rol van de slachtoffers niet. Dat wil zeggen opvang, een document dat zij vrij kunnen rondlopen. En Chinezen durven praten. Ik kan er van meespreken. Wij hebben Chinese meisjes, en vooral vrouwen praten nog meer dan mannen, want vrouwen hebben minder schrik dan mannen in deze materie, heb ik de indruk. Ik ken Chinese meisjes met hun gezicht bewerkt door een mes. Eeuwig, eeuwig zichtbaar. Als zij teruggaan, gerepatrieerd naar hun land van oorsprong, staan zij daar met de sneden in hun gezicht. Zij kunnen niet terug. Realiseer u dat wij mensen vrijwillig moeten kunnen repatriëren, maar ik geloof niet in die vrijwilligheid. Ik denk dat dat te moeilijk is voor sommige mensen.
Er zijn er bij die zeer hoopvol zijn en willen teruggaan, maar denkt u aan de andere kant aan de rol van de slachtoffers. In Groot-Brittannië bijvoorbeeld, in Dover, in het het Verenigd Koninkrijk in zijn algemeenheid heeft men geen opvanghuizen voor slachtoffers van mensenhandel, heeft men zelfs nog geen goede wetgeving rond deze materie. Dus Europa is verantwoordelijk voor zijn eigen wetgeving, voor datgene wat men zelf kan doen en wij kunnen dat doen. Wij zitten in een luxe positie. Denk aan de landen in de Balkan, de Oekraïne, Litouwen, al die landen die geen geld en geen middelen hebben, waar de NGO's in een ongelijke machtstrijd zijn gewikkeld.
En dan de politie om te besluiten. De politiediensten. Geeft ze alstublieft ook middelen. De politie vecht een ongelijke oorlog.

Morgantini
Mijnheer de Voorzitter, er zijn doden die loodzwaar op ons hart, op ons geweten wegen; er zijn doden die ons dwingen een Europees opvangbeleid op te zetten, een beleid met rechten en plichten voor de migranten, een moedig beleid dat zegt: "Bij ons is niemand buitenlander; bij ons is niemand illegaal" .
Sedert 1993 zijn 2063 mensen - mannen, vrouwen en kinderen - omgekomen omdat zij wilden leven. Zij zijn de nieuwe vervloekten van de aarde; zij stikken in onze containers, verdrinken in onze zeeën en plegen zelfmoord in onze opvangcentra. De verantwoordelijkheid daarvoor komt toe aan de handelaren die inmiddels een heel internationaal netwerk hebben opgezet. Daardoor wordt de Unie gedwongen al haar middelen in de strijd te gooien en te proberen via samenwerking met de andere landen deze misdaadorganisaties op te rollen. De verantwoordelijkheid hiervoor komt echter ook toe aan het beleid dat op de behoeften van de migranten antwoordt met sluiting van de grenzen, met noodmaatregelen, met een veiligheidsbeleid dat angst voor invasie creëert. Immigratie uit nabije of verre gebieden is altijd voorgekomen in de Europese geschiedenis. Men kan de internationale handel pas de nek breken als men de oorzaken van de kloof tussen arme en rijke landen aanpakt, als men een echt samenwerkings- en ontwikkelingsbeleid voert en iedereen de kans geeft als wereldburger te leven.

Pirker
Mijnheer de Voorzitter, wat in Dover is gebeurd, is een tragedie. Nog tragischer is echter dat wij aan zulke feiten pas aandacht besteden als ze erg genoeg zijn. Elke dag maken honderden mensen aan de grenzen zulke dingen mee. Wij doen daar echter niets aan. Wij debatteren hier al sedert maanden. Wij proberen allerlei oplossingen te bedenken, maar hebben nog geen maatregelen om iets aan het probleem te doen. Het verheugt mij telkens opnieuw als de voorzitter van de Raad met nieuwe voorstellen komt. Ook ditmaal werden een heel aantal goede voorstellen geformuleerd.
Wij moeten die voorstellen echter met elkaar verbinden. Er bestaan tal van maatregelen, maar vaak wordt de tweede voor de eerste uitgevoerd in plaats van omgekeerd. Wij moeten de maatregelen beter op elkaar afstemmen. Vandaar mijn verzoek om die maatregelen nu eindelijk echt uit te voeren.
Er zijn enkele zeer belangrijke punten, die ik echter slechts kort wil vermelden. Wij moeten met de landen van herkomst samenwerken en het actieplan uitvoeren. Wij moeten de Verdragen eindelijk uitvoeren. De strafrechtelijke vervolging van mensenhandelaars moet worden verscherpt. Daarom moeten wij Europol versterken. Wij moeten immigratie en asiel op het niveau van de Gemeenschap regelen en misbruiken bestrijden. Aan het begin van elk voorzitterschap horen wij dat Eurodac snel zal worden verwezenlijkt. Intussen zijn jaren verstreken, en Eurodac is er nog altijd niet. Ik zou graag hebben dat u Eurodac nu eindelijk tot stand brengt. Mijnheer Queyranne, zult u dat doen? Bent u het eens met het Parlement dat de Commissie bevoegd moet zijn voor de uitvoering, of zetten wij onze debatten in de verkeerde richting voort?
Ik wil u nog een tweede vraag stellen. U had het over een seminar op 20 en 21 juli. Dat is positief. Zijn echter ook de leden van het Parlement daarop uitgenodigd? In Portugal mochten vertegenwoordigers van het Parlement aan die conferenties deelnemen. Na de verklaringen van de heer Jospin moet ik u vragen of ook Oostenrijkers welkom zijn.

Watson
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de fungerend voorzitter en de commissaris bedanken voor wat ze gezegd hebben. Ik sluit mij aan bij de vele voorgaande sprekers die hun ontzetting en afgrijzen hebben laten blijken over het tragische verlies aan mensenlevens in Dover.
Ik heb de eer om voorzitter te zijn van de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid. Deze commissie heeft herhaaldelijk duidelijk naar voren gebracht dat het noodzakelijk is om een Europees immigratiebeleid te ontwikkelen. Deze tragedie van mensen die wanhopig hun toevlucht zochten op Europees grondgebied - en het gaat uiteraard niet om één geïsoleerd geval - stelt het ontbreken van een immigratiebeleid scherp aan de kaak. Wij weten dat het aantal mensen dat naar ons continent probeert te komen, de laatste jaren eigenlijk niet is toegenomen. Sinds de legale mogelijkheden zijn afgesloten, is de particuliere sector simpelweg overgestapt op het exploiteren van de illegale mogelijkheden.
Op de Top van Tampere vorig jaar heeft de Commissie een mandaat gekregen om een begin te maken met een gemeenschappelijk beleid. Uit een bijeenkomst vorige week met de heer Chevènement, fungerend voorzitter van de Raad van ministers van Justitie en Binnenlandse Zaken, heb ik begrepen dat het Franse voorzitterschap een aantal initiatieven zal ontplooien om de betrokken personen aan te pakken, om de vervoerders van deze slachtoffers aan te pakken. Het Europees Parlement zal graag deelnemen aan de raadplegingsprocedure over deze initiatieven.
Deze initiatieven zijn echter niet voldoende. Hoe lang duurt het nog voordat de regeringen zich realiseren dat zij eigenlijk met lege handen staan in deze kwestie? Hoe lang duurt het voordat ze zich realiseren dat de criminelen een straatlengte voorsprong hebben en dat er dus snel methoden voor politiesamenwerking ontwikkeld moeten worden om een einde te maken aan deze walgelijke mensenhandel? Ik ben zelfs geneigd om voor te stellen om methoden als het Echelon-systeem te gebruiken in de strijd tegen de mensenhandelaars, maar wellicht is dat enigszins provocerend in het licht van de stemming die komende donderdag plaatsvindt.
Eigenlijk zouden we trots moeten zijn op het feit dat wij een maatschappij hebben ontwikkeld die zo aantrekkelijk is dat mensen er graag deel van uit willen maken. Tegelijkertijd zouden we ons echter ook enigszins moeten schamen dat ons beleid op het gebied van ontwikkelingsamenwerking niet effectiever is geweest bij het verminderen van de migratiebevorderende factoren in een aantal landen van oorsprong. Totdat we erin slagen om die factoren te reduceren - waarbij ik de inspanningen van de werkgroepen op hoog niveau zeer op prijs stel - moeten we onze deuren misschien op een kier zetten. Dat zou ook voor onszelf misschien voordelen op kunnen leveren: een verjonging van onze vergrijzende maatschappij en een verrijking van onze cultuur.
Ik ben blij dat Canada tot de landen behoort die uitgenodigd zijn voor het seminar van het voorzitterschap. Misschien zou het verstandig zijn om een bladzijde uit het Canadese boek te kopiëren. De liberale regering van Canada heeft namelijk voorgesteld om de achterdeur voor illegale immigratie te sluiten en tegelijkertijd de voordeur open te zetten voor een legaal migratiebeleid.

Queyranne
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ik geloof dat we uit dit debat mogen concluderen dat er een ruime consensus bestaat over de beleidslijnen die op de Top van Tampere zijn vastgelegd, met name over de drie hoofddoelstellingen. De eerste is de bevordering van betrekkingen met de landen van herkomst en acties op het gebied van ontwikkelingssamenwerking. Die moet worden versterkt, omdat immigratie mede het gevolg is van bepaalde wanverhoudingen en de drang van bevolkingsgroepen die geen werk of toekomstperspectieven hebben, om naar rijkere landen te komen.
De tweede doelstelling is de opname van vreemdelingen in de groep van wettige ingezetenen, en op dit punt geloof ik niet dat er voor Europa sprake kan zijn van een nulimmigratie. Dat lijkt me onrealistisch. We moeten de vreemdelingen die op ons grondgebied verblijven de kans geven om zich te integreren en te leven zonder discriminatie, onder juridische voorwaarden die overeenstemmen met de rechtstelsels van onze landen.
De derde doelstelling tenslotte: de strijd tegen illegale immigratie, en met name tegen de criminele organisaties die zich bezighouden met mensenhandel. Ik ben het met veel sprekers eens. Zo heeft de heer Cappato gelijk wanneer hij zegt dat deze organisaties duidelijk vallen onder de georganiseerde criminaliteit. We moeten dus de strijd aanbinden met deze machtige en internationale maffiaorganisaties, die handig gebruikmaken van de mazen in de wetgeving, de problemen bij de samenwerking en de zeer sterke vraag in de betrokken landen.
In het kader van ons voorzitterschap kunnen we de voorstellen die uit dit debat zijn gekomen verder ontwikkelen. Ik denk met name aan het voorstel van commissaris Vitorino betreffende akkoorden met herkomstlanden, China bijvoorbeeld, over de heropname van migranten indien er specifieke bewijzen zijn van mensenhandel in het kader van seksuele uitbuiting. Ik denk ook dat we gezamenlijk moeten werken aan concrete maatregelen en aan het tijdschema voor de tenuitvoerlegging daarvan. U heeft daarom verzocht, alsook om de verordening betreffende de toepassing van Eurodac, die tussen nu en het einde van het jaar zal worden voorgelegd. Dit in antwoord op de vraag van mijnheer Pirker.
Het komende halfjaar zullen we met name opheldering moeten verschaffen over de richtsnoeren, in het bijzonder die over het Europees immigratiebeleid op lange termijn. We hebben een informele Raad voorzien, een Raad "Justitie en Binnenlandse Zaken", die op het einde van de maand zal worden gehouden in Marseille, en deze kwestie staat daar op de agenda. Overigens zal de voorzitter van uw commissie, de heer Watson, aan dit debat deelnemen. Ik wens te benadrukken dat de leden van het Parlement welkom zijn op de verschillende conferenties die rond dit thema worden georganiseerd.
Mijnheer de Voorzitter, aan het slot van dit debat ben ik er vast van overtuigd dat we de illegale immigratie, en vooral de ergste misbruiken ervan - die bij het drama van Dover hebben geleid tot algemene verontwaardiging, maar die ook bij andere gelegenheden naar voren zijn gekomen, met name in de Straat van Gibraltar en aan de kusten van verscheidene lidstaten - slechts kunnen bestrijden door in twee richtingen te werken: ten eerste, harmonisatie van de wetgevingen, en ten tweede, versterkte samenwerking. Harmonisatie van de wetgevingen, zodat er geen misbruik meer kan worden gemaakt van de bestaande verschillen tussen de lidstaten op het gebied van het asielrecht en de beteugeling van misbruiken en men het vrij verkeer niet meer kan gebruiken om de Europese justitie te ontwijken. Maar ook versterkte samenwerking, omdat we hier te maken hebben met machtige organisaties.
Naar mijn mening moet Europa, door de werkzaamheden van de Raad, het Parlement en de Commissie, die al deze ideeën kan uitwerken, opkomen voor een evenwichtige en menselijke benadering van de immigratie en aldus de mensenrechten beschermen tegen de uitbreiding van de georganiseerde criminaliteit en de mensenhandel.

Vitorino
Ik zou om te beginnen willen aangeven waar de Commissie momenteel staat ten aanzien van het programma van Tampere. Ik wens te onderstrepen dat de Commissie sinds Tampere reeds een aanzienlijk aantal wetgevingsinstrumenten heeft voorgelegd, zodat de Raad over deze voorstellen kan debatteren en ze kan aannemen binnen de termijnen die zijn vastgelegd door het scorebord. Het gaat niet alleen om de verordening betreffende Eurodac, maar ook om het voorstel voor een besluit over het Europees vluchtelingenfonds, de richtlijn inzake tijdelijke bescherming, de herziening van de Overeenkomst van Dublin, die bepaalt welk land verantwoordelijk is voor de behandeling van asielaanvragen, en tenslotte, de resultaten van de raadpleging over de vaststelling van normen voor gemeenschappelijke asielprocedures.
We kunnen daar zelfs nog aan toevoegen dat de Commissie op het gebied van wettelijke immigratie een voorstel voor een richtlijn inzake gezinshereniging heeft ingediend. We hebben dit gedaan binnen de zes maanden na Tampere en met inachtneming van het tijdschema dat is vastgelegd in het scorebord dat de Commissie heeft voorgelegd aan de Raad. De Commissie heeft geen achterstand en hoe moeilijk het debat ook is, het is volop aan de gang in de Raad en het Parlement.
Daarom denk ik te begrijpen wat de heer Ducarme bedoelt, wanneer hij zegt dat hij teleurgesteld is. We zijn allemaal teleurgesteld, de realiteit is teleurstellend, maar ik moet zeggen - en dat wens ik te benadrukken - dat de Commissie de voorstellen die voorzien waren ook binnen de vastgestelde termijnen heeft ingediend. U zei me dat mijn betoog in tegenspraak is met het feit dat een van die termijnen, namelijk de termijn voor de evaluatie van het asiel- en immigratiebeleid, afloopt op het einde van dit jaar. Op dit punt suggereer ik dat u zich nauwkeuriger op de hoogte stelt van de termijnen waarover wij het hier hebben.
In Nice moet een eerste evaluatie plaatsvinden van het werk dat is verricht door de werkgroep op hoog niveau "asiel en immigratie". Het gaat hier niet om een evaluatie van het asiel- en immigratiebeleid. Het gaat om de actieplannen van de groep op hoog niveau "asiel en immigratie", en ik kan u zeggen dat de Commissie thans optimistischer is dan drie maanden geleden, omdat we een akkoord hebben kunnen bereiken tussen de Commissie en de lidstaten over de maatregelen die de Commissie, binnen het ruimere kader van de ontwikkelingssamenwerking, moet treffen op verschillende communautaire beleidsterreinen (mensenrechtenbeleid, economisch beleid, ontwikkelingshulp) en over de maatregelen die de lidstaten, samen met de vijf landen van de actieplannen, dienen te nemen.
De termijn van december 2000 waarover ik het had, is een andere termijn! Ik bedoelde niet de Raad van Nice, maar een andere termijn die is vastgesteld in Tampere en die betrekking heeft op de goedkeuring van een wetgevingsinstrument dat gemeenschappelijke definities, strafbepalingen en sancties vastlegt op het gebied van mensensmokkel, met name wat betreft de vrouwen- en kinderhandel die gericht is op seksuele uitbuiting. De Commissie kan u geruststellen: zowel het Franse voorzitterschap - de minister heeft zopas gezegd dat het Franse voorzitterschap een voorstel heeft ingediend voor een wetgevingsinstrument, namelijk een kaderbesluit inzake de strafbaarstelling van mensenhandel - als de Commissie zijn in staat zich aan deze termijn te houden en een kaderbesluit over de strafbaarstelling van mensenhandel in te dienen. Ik meen dus te mogen zeggen dat we bezig zijn met initiatieven te presenteren, en ik reken op de steun van zowel Raad als Parlement om deze wetgevingsprocedures te kunnen afwikkelen binnen de vastgestelde termijnen.
Ik zou enkel nog twee aanvullende opmerkingen willen maken. Ten eerste zou ik aan het adres van de heer Berthu, die jammer genoeg niet meer aanwezig is, willen zeggen dat ik sprak over de utopie van een nulimmigratie omdat het argument van een nulimmigratie soms gebruikt wordt als retorisch middel, met name, en interessant genoeg, door degenen die juist verantwoordelijk zijn voor een laks immigratiebeleid als het gaat om de integratie van immigranten in de gastlanden. Wanneer we de utopie of de retoriek van de nulimmigratie aan de kaak stellen, doen we dat om aan te geven dat er een alternatief is, namelijk een actief immigratiebeleid, dat de integratie van legale immigranten in de gastgemeenschappen en het vaststellen van duidelijke criteria en principes voor een goed gecoördineerd immigratiebeleid op Europees niveau, boven aan de communautaire agenda plaatst. Dat is het alternatief en - het spijt me dit te moeten zeggen - ik ben het niet eens met de idee dat het alternatief bestaat in de herinvoering van controles aan de binnengrenzen door middel van gemeenschappelijke douaneposten, die niet aan de grens zouden gevestigd zijn, maar dertig kilometer daarvandaan.
Tot slot - en dat is mijn tweede opmerking - ben ik verheugd over het feit dat dit debat heeft aangetoond dat er een ruime consensus bestaat over de prioriteit die moet worden gegeven aan de strijd tegen georganiseerde criminaliteit, en op dit punt zou ik een wens willen doen: mijn wens is dat deze consensus zal worden gehandhaafd wanneer, onder impuls van het Franse voorzitterschap en met de steun van de Commissie en binnen de termijnen van Tampere, dit Parlement zal moeten beslissen over de instrumenten die noodzakelijk zijn om witwaspraktijken te bestrijden. Want bij de strijd tegen witwaspraktijken gaat het ook om een doeltreffend instrument in de strijd tegen de georganiseerde criminaliteit. Dan hebben we het niet meer over retoriek, maar voeren we de strijd op het terrein waarop de strijd gewonnen moet worden.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer Vitorino.
Ik deel mede dat ik overeenkomstig artikel 37, lid 2, van het Reglement zeven ontwerpresoluties ontvangen heb.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag om 12.00 uur plaats.

Kwijting 1998 (voortzetting)
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de kwijting over 1998.
Dames en heren, zoals u zich herinnert is het gecombineerd debat van vanochtend over het verlenen van kwijting aan de Commissie niet afgesloten, aangezien we nog wachtten op de interventie van commissaris Schreyer. Zij is hier nu aanwezig en ik heb de eer haar het woord te geven. Daarmee sluiten we het debat over de kwijting af.

Schreyer
Mijnheer de Voorzitter, ik dank u dat u mij nog eens het woord verleent. De vergadering werd immers juist gesloten op het moment dat president Chirac hier aankwam. Er was weliswaar enige vertraging, maar de luchtverbinding van Parijs naar Straatsburg was dan toch goed.
Ik wil nog enkele vragen beantwoorden die mij tijdens het debat werden gesteld. In de eerste plaats is er de hervorming van de begrotingscontrole en de vraag hoe die zal gebeuren. Ik kan hier namens de Commissie zeggen dat het om de oprichting van een onafhankelijke en zelfstandige interne auditdienst gaat. In de overgangsperiode zal uiteraard ook de voorafgaande, centrale controle worden uitgevoerd in de vorm van risicobeheer, wat betekent dat de risico's op de verschillende terreinen zullen worden beoordeeld.
Een tweede punt betreft de kwestie van de terugvorderingen, meer concreet de zaak-Fléchard. Mevrouw Morgan heeft mij gevraagd of de Commissie bereid is vragen te beantwoorden. De Commissie is daar uiteraard toe bereid. Mevrouw de voorzitter van de Commissie begrotingscontrole, ik ben er zeker van dat wij het eens kunnen worden over een methode om informatie uit te wisselen.
Een volgend punt betreft de notulen van de vergadering van 1994. De nieuwe zoektocht van OLAF naar die notulen is nog niet afgerond. Ik vind het echter zeer belangrijk dat de Commissie haar conclusies trekt en het archiveringssysteem grondig hervormt.
Mevrouw Theato, u hebt mij gevraagd waar het voorstel blijft voor een omvattend rechtskader voor de bestrijding van fraude, dus niet alleen voor de verbetering van het financieel beheer in het algemeen. De Commissie heeft vorige week een werkdocument over een algemene aanpak van de fraudebestrijding goedgekeurd, waarover wij in de Commissie begrotingscontrole spoedig zullen kunnen debatteren. De strategie omvat vier grote krachtlijnen: een alomvattende wetgeving inzake fraudebestrijding waarin ook aandacht aan preventie wordt besteed; verbetering van de samenwerking met lidstaten, kandidaat-landen en derde landen; samenwerking tussen de instellingen op het gebied van preventie en bestrijding van fraude in de uitoefening van een ambt; de gevolgen op strafrechtelijk gebied. De Commissie zal wellicht nog deze maand een voorstel voor de intergouvernementele conferentie goedkeuren om het Verdrag aan te vullen en de oprichting van een Europees openbaar ministerie mogelijk te maken.
De Commissie begrotingscontrole heeft daar bij het Parlement, de Commissie en natuurlijk ook de Raad al op aangedrongen. Wij weten dat over dit voorstel in de Raad onenigheid heerst en dat het niet veel succes heeft. Als dit voorstel niet wordt aangenomen, moeten wij overleggen of het akkoord, dat nog steeds niet is geratificeerd, niet in een andere regeling, eventueel in een richtlijn, moet worden opgenomen.
Namens de Commissie dank ik u nogmaals voor het debat van vanochtend en voor uw kritische medewerking. De Commissie heeft al stappen ondernomen - en zal dat blijven doen - om de begroting van de Europese Unie beter uit te voeren.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mevrouw Schreyer.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt woensdag om 12.00 uur plaats.

LIFE
De Voorzitter
­ Aan de orde is het verslag (A5­0172/2000) van mevrouw Lienemann, namens de Delegatie van het Europees Parlement in het Bemiddelingscomité, over de door het Bemiddelingscomité goedgekeurde gemeenschappelijke ontwerptekst van de verordening van het Europees Parlement en de Raad betreffende het financieringsinstrument voor het milieu (LIFE) (C5­0221/2000 - 1998/0336(COD))

Moreira da Silva
­ (PT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, tijdens het debat in tweede lezing over LIFE-III, dat in februari plaatsvond, zijn we tot de slotsom gekomen dat deze verordening beter was dan die voor LIFE-I en LIFE-II. Wij vonden deze verordening beter omdat zij behalve strenger geredigeerd ook doorzichtiger en rationeler was. Beter ook, omdat ze vastlegt dat het stimuleren van werkgelegenheid een factor moet zijn bij het selecteren van de in aanmerking komende projecten. Beter, omdat zij het terugbrengen van het algehele milieueffect van producten, vanaf de productie tot aan de recycling of uiteindelijke verwijdering, aanmerkt als een van de doelstellingen die via LIFE-milieu bereikt dienen te worden. Beter, tot slot, omdat de onderhavige verordening de benutting en ruimtelijke ordening van kustzones als een van de prioriteiten van LIFE-milieu definieert.
Ondanks al deze kwaliteiten bleven er met betrekking tot deze verordening vier aspecten bestaan waarover het Europees Parlement, de Commissie en de Raad het niet eens konden worden. Om over deze aspecten consensus te bereiken hebben we de bemiddelingsprocedure gevolgd. De vier aspecten waarvan ik gewag maakte zijn de volgende: de begroting, de comitologie, de wijze waarop aan de vierde fase van LIFE moet worden vormgegeven en de doelstellingen van LIFE-milieu. In de loop van de bemiddelingsprocedure zijn opnieuw verbeteringen aangebracht in de verordening voor LIFE-III, en we kunnen vereenvoudigend wel stellen dat we met betrekking tot de fundamentele kwesties ons standpunt hebben kunnen laten gelden. Op het punt comitologie hebben we evenwel concessies moeten doen.
We dienen onze rapporteur, mevrouw Lienemann, geluk te wensen met al hetgeen zij tot stand heeft gebracht - in eerste lezing, in tweede lezing en bij de bemiddeling. Ik wil van deze gelegenheid gebruik maken om hier twee zaken van bijzonder belang toe te lichten. Allereerst een opmerking over de belangrijkste kwestie, de referentiebegroting voor de periode 2000 - 2004: natuurlijk hadden we liever een akkoord bereikt over een bedrag dat in de buurt zou komen van de door het Europees Parlement voorgestelde som van 850 miljoen euro. De Commissie en de Raad hadden een bedrag van 613 miljoen euro voor ogen. Nu, er wordt wel beweerd dat politiek eerst en vooral de kunst is van het mogelijke gedaan te krijgen. Als we bij de bemiddeling geweigerd hadden een referentiebedrag van 640 miljoen euro te aanvaarden, dan hadden wij de politieke verantwoordelijkheid moeten dragen voor het feit dat duizenden projecten voor het jaar 2000 niet gefinancierd zouden kunnen worden. Het toegezegde bedrag mag iets hoger uitvallen dan het in het gemeenschappelijk standpunt genoemde bedrag, we willen de Commissie en de Raad er toch op wijzen dat het Europees Parlement van mening is dat de overeengekomen som geen recht doet aan het LIFE-programma, een programma dat nu zijn waarde toch wel bewezen heeft.
Ik ben ook ten zeerste ingenomen met het akkoord dat het mogelijk heeft gemaakt dat het duurzame beheer van water en het terugdringen van de uitstoot van broeikasgassen nu opgenomen zijn in de doelstellingen van LIFE-milieu.

Lage
­ (PT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, er wordt wel beweerd dat elk tijdsgewricht en elke generatie een beeld geven van de betrekkingen die de mens met de natuur onderhoudt. Op dit moment maken de ideeën over onze verhouding met de natuur een radicale ontwikkeling door. Van nu af aan kan de natuur niet meer eenvoudigweg ondergeschikt gemaakt worden aan winstbejag, egoïsme en uitbuiting. Elk beleid dient deze nieuwe filosofie aangaande de verhouding tussen mens, maatschappij en natuur te weerspiegelen.
De Europese Unie is een wegbereider geweest op het gebied van milieuwetgeving. Zij heeft bovendien geregeld een doorslaggevende stem gehad bij internationale onderhandelingen en overeenkomsten over de algehele bescherming van onze planeet.
Het omzetten van Europese richtlijnen in nationale wetgeving speelt in alle landen een doorslaggevende rol, en zal dat blijven doen, zeker in Portugal. LIFE is maar één financieel instrument ten behoeve van het milieubeleid van de Europese Unie en de aangrenzende landen, de Baltische landen, het mediterrane gebied en de Oost-Europese landen. LIFE is echter niet het enige financiële instrument met een weerslag op het gebied van milieubeleid. We weten allen dat het regionaal beleid en het landbouwbeleid verstrekkende gevolgen hebben voor het milieu in Europa, voor de bodem en het water. In het geval van het landbouwbeleid is dat haast altijd een milieueffect in negatieve zin.
De goedkeuring van het LIFE-programma is zonder twijfel van groot belang. Na vele moeilijkheden en een periode waarin de via dit programma gefinancierde projecten stilgelegd zijn, hebben het Portugees voorzitterschap en het Europees Parlement een formeel akkoord tot stand kunnen brengen. In dat akkoord is een begroting voorzien van 640 miljoen euro voor de periode 2000 - 2004.
LIFE-III kan dus nog voor deze zomer van start gaan. Het bereikte akkoord heeft vele positieve aspecten, en de eer daarvoor mag in gelijke mate worden opgeëist door het Portugees voorzitterschap ­ dat wederom heeft aangetoond een bedreven bemiddelaar te zijn die goede en constructieve betrekkingen met het Europees Parlement onderhoudt ­, de Delegatie van het Europees Parlement en, uiteraard, mevrouw Lienemann. Ik ben ook zeer tevreden met het akkoord dat het Portugees voorzitterschap en het Europees Parlement hebben bereikt over de kaderrichtlijn aangaande het waterbeleid, een instrument dat voor het milieubeleid van de Europese Unie van fundamenteel belang is.

Fitzsimons
Mijnheer de Voorzitter, het Europese LIFE-programma is het belangrijkste initiatief van de Europese Unie om milieumaatregelen te integreren in het bredere spectrum van het EU-beleid. Krachtens artikel 130 van het Verdrag van Maastricht heeft de Unie als politieke entiteit de morele en wettelijke verplichting om te zorgen voor de bescherming en bevordering van een schoon milieu. Sedert 1992 heeft op basis van het LIFE-initiatief cofinanciering plaatsgevonden van bijna 1600 projecten met een totale communautaire bijdrage van ongeveer 2,1 miljard euro.
Ik ben met name tevreden over het feit dat het Europese LIFE-programma het gebruik van schonere technologieën heeft bevorderd. Ook is middels dit programma financiële steun verleend aan afvalrecyclingsprogramma's. Bij ons in Ierland belandt nog steeds meer dan 90% van het afval op de stortplaats. Ik ben dan ook een groot voorstander van maatregelen van de Ierse regering om er onder andere voor te zorgen dat 50% van alle huishoudelijk afval niet meer op stortplaatsen belandt, dat de hoeveelheid biologisch afbreekbaar afval dat gestort wordt met 65% wordt verminderd, dat er breder opgezette faciliteiten voor afvalinzameling worden gecreëerd en dat de methaanemissies met 80% worden gereduceerd. Ik ben ook blij dat de lidstaten voor de komende vijf jaar 26 miljoen euro voor het nieuwe LIFE-programma hebben uitgetrokken waardoor de totale begrotingsbijdrage voor het LIFE-programma ongeveer 640 miljoen euro bedraagt. Mijn felicitaties gaan dan ook uit naar de rapporteur.

Bernié
Mijnheer de Voorzitter, ik blijf me verbazen over het milieubeleid van de Europese Unie.
De structuurfondsen zijn zogezegd enkel voorbehouden aan de landen die zich houden aan de milieurichtlijnen - van een discriminerende maatregel gesproken. Nochtans is het volkomen legaal om plantaardige vetten toe te voegen aan chocolade, genetisch gemanipuleerd materiaal te gebruiken, olie en de meest giftige olieresiduen te transporteren met het eerste het beste wrak, dat in de Verenigde Staten een verblijfsverbod heeft gekregen, en tenslotte geheel ongestraft de Atlantische kust te vervuilen. Hier klopt iets niet.
Het programma LIFE, dat kan beschikken over 640 miljoen euro, is allesbehalve een model van transparantie, wat dan weer vragen doet rijzen over de goede besteding van overheidsgelden.
In februari heb ik tevergeefs voorgesteld om de middelen die worden gebruikt voor de aankoop van terreinen voor te behouden aan overheidsinstellingen, omdat wij vinden dat overheidsgeld niet mag dienen om particulier grondbezit te financieren, zelfs wanneer dit gebeurt onder het mom van milieubescherming. Dat is ook de mening van de Commissie, die in het kader van SEM 2000 het volgende zegt over de criteria waaraan men moet voldoen om in aanmerking te komen voor structuurfondsen: "de aankoop van terreinen valt onder de verantwoordelijkheid van een overheidsinstelling of een instelling die is onderworpen aan publiek recht". Ik zou willen weten waarom de regels die gelden voor de structuurfondsen niet worden toegepast op de middelen van LIFE.
Ik heb ook nog zes andere concrete voorstellen ingediend, die gemakkelijk zijn te realiseren en bedoeld zijn om lokale conflicten te beperken en de goede besteding van overheidsgelden te controleren. Tot mijn spijt heeft men al deze voorstellen genegeerd en blijft de besteding van LIFE-middelen even ondoorzichtig: slecht gedefinieerde selectiecriteria, activiteiten die min of meer twijfelachtig zijn of zonder overleg worden uitgevoerd, niet-gepubliceerde rekeningen, gebrek aan evaluaties, enzovoort. Wij zullen dus tegen dit verslag stemmen.

Schreyer
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de nieuwe LIFE-verordening is nu bijna een feit. De debatten en procedures hebben zeer lang geduurd. Ondanks de hier geuite kritiek kunnen wij over dit programma zeggen dat wat lang duurt, goed wordt gedaan. De Commissie deed haar oorspronkelijke voorstel in december 1998. In de plenaire vergadering werd reeds tweemaal over de nieuwe LIFE-verordening gedebatteerd. Toch wil ik nogmaals het belang van het programma voor de bescherming van het milieu beklemtonen. Uit de begroting van de Europese Unie worden nog vele andere milieuprogramma's ondersteund. Ik verwijs in het bijzonder naar de grote bedragen die in de structuurfondsen voor milieubescherming in het algemeen beschikbaar zijn.
Ik verwijs ook naar de kredieten voor de bevordering van de plattelandsontwikkeling, voor de bescherming van het tropische regenwoud en de bevordering van milieuvriendelijke energie. De doelstellingen van LIFE zijn echter specifiek. Het gaat om de totstandbrenging van het netwerk Natura 2000 - een maatregel die u ondersteunt -, de inachtneming van de milieubelangen in de ruimtelijke ordening en de bevordering van milieuprojecten in het Middellandse-Zeegebied en het Oostzeegebied.
Het programma loopt van 2000 tot 2004. In het kader van de bemiddelingsprocedure werd het beschikbare bedrag van 613 tot 640 miljoen euro verhoogd. Tijdens de onderhandelingen werd ook gedebatteerd over de comités die de Commissie bij de uitvoering van het programma bijstaan. De Commissie meent dat bepalingen van het desbetreffende besluit van de Raad niet juist zijn toegepast. Daarom heeft ze bij de afsluiting van de procedure daarover een verklaring afgelegd.
Gelukkig waren wij het grotendeels eens. Namens de Commissie, en in het bijzonder mevrouw Wallström, dank ik de commissie milieubeheer, mevrouw Jackson en vooral de rapporteur, mevrouw Lienemann. Als voor de begroting bevoegd commissaris maak ik van deze gelegenheid ook gebruik om te zeggen dat ik het met de commissie milieubeheer graag eens over de EU-begroting en de milieubescherming zou hebben. Ik hoop dat spoedig ook over de eerste positieve projecten van het nieuwe LIFE-programma verslag zal kunnen worden uitgebracht.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 11.30 uur plaats.

Begroting 2001 (overlegprocedure)
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5­0184/2000) van mevrouw Haug, namens de Begrotingscommissie, over de begroting voor 2001 met het oog op de overlegprocedure voorafgaand aan de eerste lezing door de Raad.

Maat
Voorzitter, wij leven in een fase met een begroting waarvan je kunt zeggen dat er wat stilte voor de storm is. Er is een tweede voorontwerp voorgelegd door de Commissie en er vallen zeker een aantal opmerkingen te maken vanuit de agrarische sector.
Om te beginnen, het Europese budget wijkt in negatieve zin af van dat van andere grote werelddelen omdat er minder overheidsgeld beschikbaar is dan in andere werelddelen. Ten tweede, het budget blijft achter bij het plafond dat gesteld is, en ik hoop dat de Raad dat aan zal vullen, anders komt het Parlement met voorstellen.
Een aantal andere zaken vallen ook op. Wij moeten proberen tot een efficiënte inzet van de begroting te komen. Enerzijds zien wij een verschuiving van posten, ook in deze begroting, waarbij je de vraag moet stellen, is de relatieve stabiliteit of de hele Europese Unie, daar wel mee gewaarborgd? Is er voldoende aansluiting met maatschappelijke discussies binnen de Europese Unie, ook op het terrein van consumentenzaken, op het terrein van milieu, van dierenwelzijn? Op dat soort zaken is de Landbouwcommissie van het Europees Parlement aanspreekbaar, ook met betrekking tot voorstellen die eventueel worden ingediend.
Dat geldt ook met betrekking tot de kwaliteit van het beleid en daarbij moet ook nadrukkelijk gekeken worden of het beleid in financiële zin ertoe bijdraagt een hoogwaardig platteland in Europa in stand te houden. Wordt daar de nodige zorg aan besteed, worden de financiële middelen daar ingezet?
Uit het verslag en het advies van de Landbouwcommissie blijkt dat wij op zichzelf blij zijn met het uitstel van de discussie over de driehonderd miljoen voor de opbouw van de Balkan. Deze is uitgesteld tot oktober, maar er is een heel duidelijke uitspraak van hoe de Landbouwcommissie hierover denkt. Het tweede punt daarbij is dat, aangezien er elk jaar geld van de landbouwbegroting over is het mogelijk zou moeten zijn dit geld eventueel aan te wenden voor het volgend jaar, te reserveren maar niet terug te storten. Het derde punt is dat met name voor het plattelandsbeleid, geld effectiever ingezet moet worden en er ook meer druk moet worden uitgeoefend op de lidstaten of de Commissie om sneller met plannen te komen die adequaat kunnen worden uitgevoerd.

Pohjamo
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, allereerst wil ik rapporteur Haug bedanken voor haar uitstekende verslag en voor het feit dat zij naar de standpunten van de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme heeft geluisterd. Onze commissie heeft twee amendementen op het verslag ingediend. Vanwege de vergaderroosters zijn ze via mijn fractie in de plenaire vergadering gekomen en ik hoop dat ze kunnen worden aangenomen.
In amendement 19 wordt erop gewezen dat er voor de structuurfondsen, de trans-Europese netwerken en andere begrotingsposten met betrekking tot vervoer voldoende betalingskredieten moeten zijn, zodat de programma's meteen aan het begin van de programmaperiode op doeltreffende wijze kunnen worden uitgevoerd. Op die manier voorkomt men een betalingsachterstand aan het eind van de programmaperiode, zoals die zich in de vorige periode heeft voorgedaan.
Amendement 20 heeft betrekking op de innovatieve maatregelen. Het krediet moet op het niveau van de in Berlijn genomen besluiten blijven. Men moet beseffen dat in het Interinstitutioneel Akkoord de toezegging is gedaan dat de verlaging van de kredieten met 200 miljoen euro in de vorige periode in deze periode gecompenseerd zal worden. Onze commissie zal niet voorstellen de kredieten van het URBAN-initiatief naar de innovatieve maatregelen over te hevelen, de compenserende kredieten moeten ergens anders vandaan komen. Het belang van innovatie is zowel op de Top van Lissabon als op de Top van Feira onderstreept. Innovatie moet dus voldoende worden gesteund. Wat betreft de structuurfondsen is de praktische uitvoering van de innovatieve maatregelen nog niet begonnen, omdat de voorbereiding van de Commissie ernstige vertraging heeft opgelopen.
Onze commissie kan zich vinden in de nadruk die in het verslag van mevrouw Haug wordt gelegd op de ondersteuning van de werkgelegenheid en het belang van het MKB. De Commissie en de lidstaten moeten ook de administratieve procedures van de structuurfondsen vereenvoudigen en versnellen. Al in de fase van goedkeuring moet meer aandacht worden besteed aan het resultaat van de projecten.

Haarder
Mijnheer de Voorzitter, in de Commissie buitenlandse zaken zijn wij net als in de rest van het Parlement voorstander van een gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid. Wij staan ook positief tegenover de speciale gezanten die momenteel in het Commissie-deel van de algemene begroting zijn opgenomen. De reden waarom ik dit vermeld, is dat de Raad de financiering van de speciale gezanten wil overbrengen naar de administratieve begroting van de Raad. Dit lijkt misschien zinvol, maar het probleem is dat elke inzage en controle, zoals we het bij de begroting van de Commissie gewend zijn, onmogelijk is. Zoals in het verslag-Haug staat, moeten wij erop aandringen dat de speciale gezanten in de begroting van de Commissie blijven, zodat het Parlement inzage en controle behoudt, geraadpleegd en voorgelicht wordt. De commissie buitenlandse zaken heeft echter wel constructief nagedacht hoe we bij onderhandelingen met de Raad een tussenoplossing kunnen vinden. Het resultaat daarvan kan men lezen in het verslag-Haug. Indien de Raad immers absoluut wil dat deze subsidies in zijn deel van de begroting worden opgenomen, is er nog altijd de mogelijkheid een soort interinstitutioneel akkoord met het Parlement te sluiten, waarbij de Raad ons hetzelfde inzagerecht, dezelfde informatie en controle belooft, alsof ze in de begroting van de Commissie zou staan. Mijnheer de Voorzitter, dit was de constructieve bijdrage van de commissie buitenlandse zaken. Ik dring er uiteraard op aan dat de Raad het Parlement bij elk nieuw besluit betreffende het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid meedeelt om welke bedragen en welke initiatieven het gaat.

Evans, Jonathan
Mijnheer de Voorzitter, ik zou me allereerst willen aansluiten bij de complimenten die reeds aan mevrouw Haug zijn gegeven. Zij heeft inderdaad zo ontzettend veel werk verzet, dat zij voor de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie alleen nog maar tijd had voor een beleefdheidsbezoekje. Dat is ook de reden waarom wij het onderhavige advies voor het Parlement hebben opgesteld. Ik zal kort ingaan op een aantal punten uit dat advies.
In de eerste plaats steun ik de opmerkingen van mevrouw Haug met betrekking tot de gevolgen van de besteding van financiële middelen in de Balkanlanden. Deze kwestie heeft in de industriecommissie veel aandacht gekregen. Wij zijn met name bezorgd over de gevolgen voor veel programma's die onder onze verantwoordelijkheid vallen. Nu we steeds meer in de richting gaan van op activiteiten gebaseerde budgettering, betekent dat ook dat wij moeten afstappen van het concept dat alle middelen die in het verleden deel uitmaakten van een begroting, daar automatisch ook in de toekomst deel van uit zullen maken. Desalniettemin zullen veel van de programma's die onder onze verantwoordelijkheid vallen, beïnvloed worden door de voorstellen over de uitgaven voor de Balkanlanden, tenzij mevrouw Haug succes boekt. Namens de industriecommissie kan ik meedelen dat zij op dat gebied op onze steun kan rekenen.
Op twee specifieke gebieden ondervinden wij de gevolgen van de meerjarenprogramma's. Ik wil hier nogmaals benadrukken dat wij erg veel waarde hechten aan activiteiten op onderzoeksgebied. Ik geef toe dat het onderzoek er in deze begroting niet op achteruit gaat, maar we moeten de veranderingen die we op energiegebied constateren met betrekking tot SAVE en ALTENER niet negeren. De bedragen die op dit moment voor SAVE beschikbaar zijn, met een significante vermindering in de begroting voor programma's voor energie-efficiëntie, zijn een gevolg van het begrotingsproces van vorig jaar. De effecten daarvan zijn nu pas merkbaar.
Mijn laatste opmerking richt zich op de handel en wel op de noodzaak om ervoor te zorgen dat de omnibus-verordening voor de transatlantische dialoog wordt aangepast. Ik hoop dat de commissaris daar rekening mee zal houden.

Kuckelkorn
Mijnheer de Voorzitter, het voorontwerp van begroting van de Commissie bevat voor de Economische en Monetaire Commissie weinig verassingen. Als rapporteur van die commissie wil ik het in het kader van deze overlegprocedure over slechts drie punten hebben die de commissie aangaan.
Het eerste betreft de voorlichtingscampagne in de laatste fase voor de invoering van eurobiljetten en ­munten. Wij moeten de tijd die ons nog rest ten volle benutten. De voorlichtingscampagne voor de euro PRINCE 2001 krijgt hoge prioriteit. In de periode voor de invoering van de eurobiljetten en met het oog op de wisselkoers tussen euro en dollar moeten wij meer informatie verstrekken om onzekerheid onder de burgers te voorkomen.
Een tweede, voor de Economische en Monetaire Commissie belangrijk punt zijn de richtsnoeren van Lissabon. Voor het MKB moeten voldoende middelen en technologieën beschikbaar zijn, maar belangrijk is ook dat programma's en acties worden ondersteund die het de grootste werkgever in de Unie gemakkelijker maken uit eigen middelen te putten en kapitaal aan te trekken. Vandaar het belang van de ontwikkeling van de markten voor financiële dienstverlening en de bevordering van risicokapitaal, maar ook de bijzondere aandacht voor de positie van de vrouw, waarop de Economische en Monetaire Commissie in de richtsnoeren al heeft aangedrongen.
Een derde punt betreft het debat over de personeelssterkte. Als de Commissie haar Verdragsverplichtingen inzake toezicht op fusies, kartelrecht en overheidssteun wil nakomen, moet ze bij de herstructurering van het personeelsbestand volgens de Economische en Monetaire Commissie veel aandacht aan de mededinging besteden.

Miguélez Ramos
, rapporteur voor advies van de Commissie visserij. (ES) Mijnheer de Voorzitter, de Commissie visserij heeft ook voor versterking van het gemeenschappelijk visserijbeleid in internationaal verband gepleit. De Europese visserijsector heeft onze steun nodig als wij hem op gelijke voet willen brengen met de overige grote visserijmogendheden als de Verenigde Staten, Rusland of Japan.
Als rapporteur van de Commissie visserij ben ik de Begrotingscommissie zeer erkentelijk voor haar steun aan onze voorstellen met betrekking tot de internationale organisaties en visserijovereenkomsten.
In de eerste plaats zal ik het hebben over onze bijdrage aan de internationale visserijorganisaties. In een steeds meer gemondialiseerde wereld moet de Unie zorgen voor een grotere participatie in de organisaties die de visserij op volle zee regelen. Die participatie is nodig om prestigeredenen, om de visbestanden in stand te houden en vooral ook om de belangen van ons bedrijfsleven en zijn werknemers te behartigen.
In de tweede plaats komen de internationale visserijovereenkomsten aan de orde. De komende zes maanden onder het Frans voorzitterschap van de Raad zullen doorslaggevend zijn voor het tot een goed einde brengen van onder andere de visserijovereenkomst met Marokko.
Wij zijn allemaal verontrust over de reeds zeven maanden durende stillegging van de communautaire vloot die op Marokkaanse visgrond voer. De overeenkomst met Marokko is voor de Europese Unie verreweg de belangrijkste in deze sector. Het is onze eerste prioriteit. Voor vijfhonderd schepen, duizenden werkloze vissers en vele economisch stagnerende regio's is sluiting van die overeenkomst van het grootste belang.
Ik feliciteer mevrouw Haug met het door haar verrichte werk. Het was geen eenvoudig karwei. Ik prijs mij zeer gelukkig dat de door de Commissie begrote bedragen zijn aangehouden voor de financiering van de overeenkomsten waarover in de jaren 2000 en 2001 onderhandelingen moeten worden gevoerd, waaronder de overeenkomst met Marokko.
Met uw verslag, mevrouw Haug, wordt een duidelijk signaal afgegeven dat het Europees Parlement de communautaire onderhandelaars steunt, alsook de duizenden Europese gezinnen die de afloop van de onderhandelingen met veel ongeduld tegemoet zien.

Van den Berg
Voorzitter, ten eerste dank voor de goede samenwerking met de Begrotingscommissie. Ten tweede, zou de Commissie ontwikkelingssamenwerking ontzettend graag zwaar uitbreiden ten opzichte van het vorig jaar, omdat wij 45 miljoen kinderen hebben in Afrika zonder basisonderwijs en een stijgend aantal armen in de wereld, terwijl dit continent rijker wordt.
Maar wij zijn realistisch. Wij willen ons beperken tot het terugbrengen naar het niveau 2000 en dus de bezuiniging ongedaan maken die de Commissie heeft voorgesteld ten gunste van financiering van Kosovo. Niet meer en niet minder. Wij zijn ons bewust van de steun die wij breed in dit Parlement hebben.
Ten derde, het punt van de modernisering van de begroting, dat is essentieel. Deze ochtend hadden wij het over de kwijting 1998. Er deugt veel niet in de manier waarop het tot dit moment georganiseerd is. De Commissie wil met ons een nieuwe aanpak invoeren, waarin regionale programma's van duidelijke doelstellingen en sectoren zijn voorzien en waarin sectordoelstellingen ook duidelijk geclusterd zijn en de begrotingslijnen een heldere indeling hebben, waardoor wij in staat zijn ook het personeel daar te alloceren waar de activiteiten moeten plaatsvinden. Dat levert een indeling op volgens DAC-sectoren. Dat is een gemoderniseerde begroting en dat levert ons tevens een beeld op waarbij wij straks in de rapportage in het Parlement kunnen zien of wij ook daadwerkelijk de resultaten gehaald hebben die wij beogen in de begroting. In die begroting is dan ook de EOF-begroting ondergebracht, hoewel wij daar juridisch niet over gaan maar in programmatische zin wel, waardoor het totaal als het ware een helder doel laat zien van de armoedebestrijding in de verschillende sectoren.
Wij hopen zeer dat wij door deze aanpak, een moderne opzet van de begroting, een stuk van het negatieve beeld waar commissaris Patten terecht zo over geklaagd heeft, kunnen omzetten in een positief beeld van een Europa dat open staat voor armoedebestrijding in deze wereld.

Costa Neves
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, beste collega' s, het debat over de Begroting 2001 is nu enige tijd aan de gang. Langzaam aan wordt duidelijk wat precies de standpunten van de Commissie zijn, vooral als we kijken naar het voorontwerp van begroting. Over niet al te lange tijd zal de Raad zich hierover uitspreken. Ik geloof dat het Parlement in de loop van dit gecompliceerde proces intern een consensus moet proberen te bereiken over het in te nemen standpunt, zodat we dit op de best mogelijke wijze kunnen verdedigen. Daarom moeten we van de Commissie eisen dat deze haar voorstellen heel precies toelicht, en er zelf voor zorgen dat wij ons objectief opstellen met betrekking tot het standpunt van de Raad. Daarna moet het Parlement met één stem zijn standpunt naar voren brengen. Op dit moment bevinden we ons nog in een fase waarin de zaken eerst nog duidelijk moeten worden toegelicht. We kunnen nu nog een afwachtende houding aannemen. Dit is nog niet het moment om een dreigende houding aan te nemen, het politieke gewicht van het Parlement te onderstrepen of al onze standpunten naar voren te schuiven. We weten allemaal dat het Parlement in de begrotingsprocedure een belangrijke stem heeft. Het is dus van belang dat we een consensus bereiken.
Intussen is het zaak dat we met betrekking tot een aantal essentiële zaken duidelijkheid krijgen. Ik noem hier de volgende kwesties:
we moeten goed letten op de uitvoering van de begroting 2000, vooral wat rubriek 1 - Landbouw - betreft, en dat geldt dan zowel voor deel 1-A als voor 1-B;
we moeten de door de Commissie voorgestelde verlagingen op een aantal sectoren van intern beleid - ik heb het hier over rubriek 3 - terdege evalueren, en daarbij kijken naar de motivering voor deze reducties en naar wat de effecten daarvan zijn voor het onderhavige beleid;
we dienen een zorgvuldige analyse te maken van de hervormingsvoorstellen van de Commissie, ook waar het de personeelsbehoeften en het extern beleid betreft;
we moeten zien vast te stellen wat de prioriteiten van de Raad en de Commissie zijn op het gebied van extern beleid ­ rubriek 4. We moeten een duidelijk beeld proberen te krijgen van de verhouding tussen de betalingsverplichtingen en de betalingen in deze rubriek. Daarbij we moeten zien uit te vinden wat de redenen zijn voor de zorgwekkende vertragingen bij de uitvoering van de genoemde verplichtingen. Tot slot moeten we controleren of de betalingen ook daadwerkelijk gedaan zijn;
we moeten erachter zien te komen wat het programma voor de westelijke Balkan - dus ook Servië en Kosovo - nu precies inhoudt, vooral wat de financieringsaspecten betreft;
we moeten proberen vast te stellen hoe men zich de financiering van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid voorstelt.
Uit deze voorbeelden blijkt al dat de onduidelijkheden zich niet beperken tot de kwestie van de financiering van het beleid voor de westelijke Balkan. Het zou dus niet correct zijn als we het debat in het Europees Parlement over de begroting voor het jaar 2001 zouden beperken tot dit onderwerp.
Twee slotopmerkingen: als we de betalingskredieten als uitgangspunt nemen, dan komen die voor het jaar 2000 overeen met 1,11% van het bruto nationaal product van de lidstaten. Voor het jaar 2001 wordt een lager percentage voorgesteld: 1,0%. Kunnen we het Europees project voortzetten en uitdiepen en tegelijkertijd elk jaar de relatieve omvang van de begroting van de Europese Unie terugbrengen? Heeft het, gelet op de zojuist vermelde gegevens, zin om nu te spreken over de financiering van nieuwe prioriteiten, terwijl we op hetzelfde moment vraagtekens zetten bij eerder vastgestelde prioriteiten en de lidstaten enorme, niet bestede sommen terugbetalen? Ik dank mevrouw Haug voor haar werk.

Wynn
Mijnheer de Voorzitter, mijn opmerkingen zijn allemaal voor de Raad bedoeld. Hoewel de voorste bank helemaal leeg is, ben ik er zeker van dat de hardwerkende notulisten deze informatie door zullen geven aan het voorzitterschap en aan alle delegaties van de Raad.
Op basis van het verslag-Haug kan geconstateerd worden dat het Parlement in ieder geval naar een oplossing streeft. Wij zijn echt van plan om met de Raad tot overeenstemming te komen zodat we aan het eind van dit jaar over een goede begroting beschikken. Laat daar geen misverstand over bestaan. Wij willen geen confrontatie, maar wij proberen daadwerkelijk een manier te vinden om samen te werken. Daaruit mag echter niet de conclusie getrokken worden dat wij niet bereid zijn om harde besluiten te nemen als dat nodig mocht zijn.
Het is echter erg moeilijk om tot overeenstemming te komen als de Raad artikel 20 van het Interinstitutioneel Akkoord gewoon negeert. Vanaf het moment dat het voorontwerp van begroting (VOB) door de Commissie werd gepubliceerd, had de Raad de verplichting om de herziening van de financiële vooruitzichten zoals voorgesteld door de Commissie met ons te bespreken. Dat heeft de Raad niet gedaan. Wij hebben de Raad bij twee gelegenheden om een trialoog gevraagd, maar die verzoeken zijn niet ingewilligd. Dat maakt de situatie behoorlijk gecompliceerd en dat zal ook centraal staan tijdens de trialoog deze week en in het overleg van 20 juli. Hoe de Raad ook stemt op 20 juli, in de herfst zullen we toch op dit punt terugkomen als wij met de eerste lezing bezig zijn.
Sinds de allereerste trialoog dit jaar met het Portugese voorzitterschap realiseert iedereen zich in elk geval dat er tussen de drie instellingen overeenstemming bereikt moet worden over de financiële middelen voor de westelijke Balkan.
Ik ben er vrij zeker van dat het Parlement in deze kwestie erg sterk staat. De Raad staat ongeveer tweehonderd miljoen keer minder sterk dan wij. Dat betekent dat wij hierover geen overeenstemming zullen bereiken. Als die overeenstemming er niet komt, betekent dat eveneens een probleem met betrekking tot de financiering van de benodigde uitgaven in rubriek 4.
Het lijkt er nu op dat dit probleem mogelijk opgelost kan worden door een herschikking van de middelen uit het MEDA-programma. Voor een instelling die beweert dat de afspraken in Berlijn van beton zijn, vind ik het nogal beschamend dat de Raad eerst grote bedragen onttrekt aan het MEDA-programma - bedragen waar de Raad nota bene twaalf maanden geleden mee akkoord is gegaan - om ons daarna de les te lezen over welke middelen wel en welke niet in aanmerking komen voor een herschikking. Dat gezegd hebbende, zijn wij uiteraard bereid om te luisteren naar de voorstellen van de Raad. Ik verheug me dan ook op onze trialoog deze week en op het overleg van 20 juli.

Virrankoski
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik rapporteur Haug complimenteren met het goede verslag. Het onderhavige verslag heeft betrekking op een eerste standpuntbepaling van het Parlement met het oog op de overlegprocedure over de begroting. Zoals de heer Wynn al zei hebben de problemen in feite vooral betrekking op rubriek 4 - Externe maatregelen en wederopbouw van de Balkan.
De Commissie presenteerde vorig voorjaar voor de wederopbouw van de westelijke Balkan het zogeheten CARDS-programma dat een totale omvang heeft van 5,5 miljard euro. Van het programma is al 1,9 miljard euro gefinancierd, voor de rest wordt 1,4 miljard euro gefinancierd uit rubriek 4, door het opnieuw toewijzen van middelen, en 1,8 miljard euro door middelen uit de rubriek Landbouw over te hevelen. Het bedrag dat opnieuw wordt toegewezen is ongeveer 5% van het totale bedrag van rubriek 4; technisch lijkt dit dus mogelijk als er voldoende politieke wil is. Daarentegen is het gebruik van landbouwuitgaven voor de wederopbouw van Kosovo onrechtvaardig, omdat elke burger van de Europese Unie hieraan moet bijdragen en niet alleen de boerenbevolking. Bovendien is het moeilijk de toekomstige behoeften in de landbouw te bepalen, omdat de herziening van Agenda 2000 en de WTO-onderhandelingen zich nog in een pril stadium bevinden.
Het voorstel van de Commissie voor het CARDS-programma is duidelijk en onze fractie steunt het. De lidstaten van de Europese Unie moeten hun verantwoordelijkheid voor de wederopbouw van de Balkan dragen, omdat verscheidene lidstaten de oorlogshandelingen enthousiast hebben gesteund en veel staten ook hieraan deelnamen. Als de Europese landen de bewoners van de Balkan niet volmondig en vastberaden bij hun wederopbouw steunen, zal het gevolg een diepe wrok en verbittering zijn die generaties lang kan duren. Het ondernemen van militaire acties is altijd een uiterste maatregel waarvan men de gevolgen ook voor zijn rekening moet nemen.
Toen de Raad en het Parlement het Interinstitutioneel Akkoord sloten dat de financiële vooruitzichten voor de periode 2000-2006 omvatte, werd gesteld dat er voor de wederopbouw van Kosovo "vers geld" nodig zou kunnen zijn. Dat staat in paragraaf 3 van het verslag-Haug. De Raad heeft echter laten weten dat hij geen enkele herziening van de financiële vooruitzichten aanvaardt - niet eens tussen de rubrieken onderling. Het CARDS-programma is zo omvangrijk, dat dit onmogelijk past binnen de huidige financiële vooruitzichten. Er zijn twee alternatieven voorhanden: of het programma wordt slechts gedeeltelijk gefinancierd of de financiële vooruitzichten worden opnieuw bezien.
De Raad is verantwoordelijk voor de wederopbouw van de Balkan. Als hij wel geld belooft, maar niet bereid is te betalen, verliest hij zijn geloofwaardigheid als internationale speler. Dan moet het Parlement binnen het kader van de financiële vooruitzichten maatregelen nemen, wat een drastische reductie van het CARDS-programma zal inhouden.

Buitenweg
Voorzitter, mevrouw Haug is rapporteur in een nieuwe situatie. Voor het eerst sinds het akkoord van Berlijn zal vóór de eerste lezing in de Raad worden onderhandeld over een eventuele herziening van de financiële vooruitzichten. Mijn fractie verwelkomt dit.
Het initiatief van de Commissie is noodzakelijk om het Stabiliteitspact voor de Balkan te kunnen financieren. Wij steunen ook het plan om alvast gelden te reserveren voor Servië in het post-Milosevic-tijdperk. Door de opstelling van de Raad in de moeizame onderhandelingen van vorig jaar, bestaat er te weinig vertrouwen in politieke toezeggingen zonder kloppend financieel plaatje. Maar ondanks deze lof voor het plan van de Commissie in grote lijnen, zou mijn fractie wellicht tot andere conclusies komen wat betreft de grootte en de verdeling van de voorgestelde kortingen in de rubriek extern beleid. Nu krijgt de civiele samenleving, dus activiteiten van niet-gouvernementele organisaties, projecten voor mensenrechten, proportioneel het grootste deel van de rekening gepresenteerd, en dat lijkt mij een heilloze weg voor stabiliteit op de lange termijn. Mijn fractie hoopt dat de Raad bereid is zich constructief op te stellen en eindelijk de belofte gestand te doen om voldoende middelen beschikbaar te maken voor nieuwe prioriteiten, zoals het Stabiliteitspact, zonder bestaand beleid, dat niet om inhoudelijke redenen op een laag pitje wordt gezet, enorm tekort te doen. Tot op heden lijkt het hier nog niet op, en dat is kwalijk. De geloofwaardigheid van de EU komt daarmee in het geding en dat lijkt mij een slechte basis voor een verdere ontwikkeling van het buitenlands en veiligheidsbeleid van de EU.

Seppänen
Mijnheer de Voorzitter, de veilingen van radiofrequenties vergroten de inkomsten van de lidstaten op nog nooit vertoonde wijze. Tegelijkertijd wordt de wederopbouw van Kosovo na de illegale oorlog gefinancierd ten koste van andere landen die hulp krijgen. Dat is onredelijk en oneerlijk. Onze fractie steunt het eerder door het Parlement aangenomen standpunt dat stelt dat de Raad de financiële vooruitzichten vooral wat betreft rubriek 4 moet herzien. Oorlogsvoering en wederopbouw mogen niet gebeuren ten koste van de traditionele prioriteiten in de begroting.
Wij steunen ook het standpunt van de commissie dat de uitgaven van het buitenlands- en veiligheidsbeleid beleidsuitgaven zijn die onder de begrotingsverantwoordelijheid van de Commissie moeten blijven vallen. Dat verduidelijkt de situatie waarin kwijting wordt verleend. Ook het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid moet bij het verlenen van kwijting worden betrokken. Daarentegen steunen wij niet de lijn van de Raad en de Commissie om de politieke focus niet op de bestrijding van de werkloosheid te leggen.

Martinez
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de rapporteur, waarde collega's, de voormiddag stond, met de toespraak van president Chirac, in het teken van de instellingen, en deze namiddag praten we over de begroting, wat in feite op hetzelfde neerkomt.
Wat de begroting betreft: 93 miljard euro aan betalingskredieten betekenen een verhoging van 5%, terwijl de nationale begrotingen gebukt gaan onder bezuinigingen. Maar het is waar dat de Europese landbouwbegroting ook te lijden heeft onder bezuinigingen. Want ofschoon er ogenschijnlijk een stijging van 7% optreedt, dalen de landbouwinkomens en is deze stijging van 7% zinsbedrog. Het gaat gewoonweg om de overgang van een beleid van prijsondersteuning naar een beleid van inkomenssteun. Er wordt niet getornd aan de schandelijke beslissing om 300 miljoen euro uit de landbouwbegroting door te sluizen naar de wederopbouw van Kosovo. Alsof de Balkan deel uitmaakt van het gemeenschappelijk landbouwbeleid! Het gemeenschappelijk landbouwbeleid wordt gekortwiekt om het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid te spijzen. En dit zonder enige Verdragswijziging.
Wij voeren dit debat in het kader van een overlegprocedure die niet is vastgelegd in de Verdragen. We functioneren op grond van een Interinstitutioneel Akkoord van mei 1999 dat niet is vastgelegd in de Verdragen. Tijdens de laatste twintig jaar zijn de niet-verplichte uitgaven gestegen van 5% naar meer dan 45% van de totale begrotingsuitgaven, zonder dat de Verdragen werden gewijzigd. Men heeft een institutionele revolutie verwezenlijkt, tot profijt van ons Parlement, zonder intergouvernementele conferentie. Wat betekent dit? Dat de instellingen zich spontaan aanpassen, dat de Europese Commissie en de Raad zouden kunnen functioneren met 20 of 21 zoals ze functioneren met 15 en dat men ook dan praktische oplossingen zou vinden.
Als men dus op de intergouvernementele conferentie van Nice de uitbreiding wil laten voorafgaan door een verdieping, is dat een voorwendsel om de toetreding van de Oost-Europese landen uit te stellen. Polen heeft hierover de afgelopen dagen trouwens zijn ongenoegen geuit. We weten maar al te goed dat de toetreding van de Oost-Europese landen een budgettaire revolutie zou ontketenen, met hogere belastingen. Met andere woorden, de revolutie die ons de komende tien jaar te wachten staat, is geen institutionele revolutie, maar een budgettaire en fiscale.

Turchi
­ (IT) Mijnheer de Voorzitter, geachte collega' s, mijns inziens heeft mevrouw Haug een uitstekend verslag gemaakt, vooral ook vanwege de manier waarop zij het vraagstuk van de vermindering van de landbouwkredieten, dat volgens mij het hoofdprobleem is, aanpakt. Men zet het mes in rubriek 1 en dit is mijns inziens een slechte zaak. De landbouw is immers voor onze economie, voor de economie van de Europese Unie van essentieel belang. Wij zeggen alsmaar dat wij meer economische groei willen en de werkgelegenheid willen verbeteren. De landbouw is daarin een factor van fundamenteel belang, niet omdat hier misschien toevallig een aantal landbouwlobbyisten zit, maar omdat men de vingers van de landbouw moet afhouden. Het is goed hier nog eens op te wijzen. Wat staat hierover echter in het verslag? Hierin staat dat men niet weet waar men het geld voor de ongelooflijke, maar ook belangrijke zaak van de wederopbouw van Kosovo vandaan moet halen. Mijn vraag is echter of men de wederopbouw van Kosovo niet kan financieren zonder geld bij andere begrotingslijnen weg te halen. Ik zal deze vraag zelf beantwoorden: de wederopbouw kan worden gefinancierd, ook zonder het mes in andere begrotingslijnen te zetten, zonder aan de sectoren te komen die van fundamenteel belang zijn voor de ontwikkeling van de Europese economie en zonder economische onzekerheid te veroorzaken in bepaalde sectoren. Als wij anders te werk gaan, zullen wij ongetwijfeld de Europese markt en de euro afzwakken ten opzichte van de markt en de munt aan de overkant, dat wil zeggen ten opzichte van de dollar en de NAFTA.
Als wij zeggen dat wij een begrotingsbeleid willen voeren - en dit begrotingsbeleid moet mijns inziens beantwoorden aan de vereisten inzake economische groei, ontwikkeling van de lidstaten en financiering van acties zoals de wederopbouw van Kosovo - moeten wij ook zeggen hoe, met welke begrotingslijnen wij dit beleid gaan financieren. Anders zijn wij weinig opbouwend.
Anderzijds creëert de Raad een precedent door in zijn begrotingslijnen ook de speciale gezanten en alle bijzondere maatregelen op te nemen. Dat is heel erg en kan absoluut niet door de beugel. Wij moeten dit resoluut aan de kaak stellen. Als het ons lukt deze tendens om te keren zullen wij onze economie en ook ons Parlement een dienst bewijzen.

Ilgenfritz
Mijnheer de Voorzitter, de begroting 2001 mag niet in het nadeel van de landbouw zijn. Ik ben dan ook verheugd dat de Begrotingscommissie ervoor gezorgd heeft dat er geen verplichte eigen verzekering tegen schommelende varkensprijzen wordt ingevoerd. Wij moeten ervoor zorgen dat het inkomen en dus ook de levensstandaard van de mensen die in de landbouw werken, niet verder daalt.
Onze landbouwers voorzien ons niet alleen van voedsel, maar onderhouden ook het landschap. Als wij hun bedrijven sluiten omdat hun werk niet meer lonend is, verloedert ook het landschap. De gevolgen daarvan treffen ons allemaal. Wij moeten ons daarom verzetten tegen elke bezuiniging ten koste van de landbouw. Het gaat niet aan dat in Europa steun voor de armen ten koste van andere armen gaat.

Garriga Polledo
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, ik complimenteer de rapporteur met haar verslag. Ook feliciteer ik haar met haar pogingen om tot consensus te komen. Dat is bepaald niet eenvoudig. Een onbetwistbaar punt in haar verslag is dat de in Berlijn goedgekeurde rubriek 4 ontoereikend zal zijn als wij almaar nieuwe financiële verplichtingen blijven aangaan.
Anderzijds zijn de bedragen voor de uitvoering van de externe programma's van de Unie zeer minimaal. Soms is dit aan derde landen te wijten, maar meestal is het de schuld van de Commissie. Het is in ieder geval een feit dat de begrotingsuitgaven niet in verhouding staan tot de pogingen die de laatste jaren zijn ondernomen om deze programma's op de begroting te krijgen.
Voorts is er het probleem van de Europese Raden. Ieder halfjaar moeten er nieuwe toezeggingen gefinancierd worden omdat de Raad nieuwe prioriteiten heeft gesteld zonder het Parlement te raadplegen. Op deze manier wordt het besluit over de niet-verplichte uitgaven gaandeweg naar de Raad verschoven. Dat druist in tegen het Interinstitutioneel Akkoord.
Het standpunt van de heer Wynn vind ik zeer coherent. Dat is niet zo vreemd want hij is tevens voorzitter van de Begrotingscommissie. Net als hij ben ik van oordeel dat wij het tripartiete overleg met open vizier tegemoet moeten treden. Niemand kan natuurlijk een betrouwbare schatting geven van wat er in Kosovo nodig is. Als er op de externe programma's moet worden bezuinigd, dient dat lineair te geschieden. Zo niet, dan laadt iemand een grote verantwoordelijkheid op zich. Collega's, het is zaak dat wij ons aan het Interinstitutioneel Akkoord houden. Indien er ooit van onverantwoord optreden sprake is, dames en heren, mag de schuld in geen geval bij ons liggen.

Colom i Naval
Mijnheer de Voorzitter, het was te voorzien, maar toch is het verontrustend en bijzonder vervelend te moeten constateren dat de behandeling van de Europese begroting net als de afgelopen jaren met veel conflicten gepaard gaat. Het lijkt wel een herhaling van de begrotingsprocedure voor 2000.
Daar de in maart 1999 in Berlijn goedgekeurde bedragen voor het buitenlands beleid wederom ontoereikend zijn, krijgen wij met moeite een sluitende communautaire begroting. Door de kortzichtigheid van de Raad ligt een logische oplossing niet in het verschiet. Ik vind, geachte collega's, dat onze begrotingsprocedure op deze manier wel heel moeizaam verloopt.
De Commissie heeft uiteindelijk voldaan aan haar belofte om een meerjarenprogramma voor de westelijke Balkan voor te stellen. Eerlijk gezegd deel ik in grote lijnen de kritiek van de Raad dat de cijfers niet optimaal onderbouwd zijn. Zoals onze oud-collega Lord Tomlinson altijd zei, is een gezamenlijk diner van de ministers van Buitenlandse Zaken meestal een dure aangelegenheid. Deze ministers zijn graag bereid om financiële toezeggingen te doen zonder te kijken waar het geld vandaan moet komen.
Ik geloof uit de grond van mijn hart dat het voorstel enigszins misplaatst is. Er worden ons nota bene enkele verschuivingen van landbouw naar extern beleid voorgesteld die door het Verenigd Koninkrijk niet eens zijn goedgekeurd. Dat is natuurlijk absoluut niet de bedoeling.
Wat Servië betreft wordt voor deze zittingsperiode ruim 2 miljard euro voorgesteld. Ik herinner u eraan, waarde collega's, dat de Europese Gemeenschap 10 miljoen euro heeft uitgegeven om Pinochet ten val te brengen. De campagne tegen Pinochet ter gelegenheid van het referendum heeft ons 10 miljoen gekost.
Wij geven jaarlijks 40 miljoen uit aan de democratische krachten in Servië. Daar zou nu nog tweehonderd zoveel miljoen bij moeten. Dames en heren, als Milosevic ten val komt ben ik als eerste bereid de financiële vooruitzichten te herzien. Zolang dat niet het geval is, moeten wij die tweehonderd miljoen per jaar tijdens deze zittingsperiode maar uit ons hoofd zetten. Dat is een te grote aanslag op onze begroting.
Waarde collega's, ik weet niet of de Raad zich van de werkelijke situatie bewust is. Als hij niet bereid is kredieten van rubriek 1A, Landbouw, over te dragen naar rubriek 4, Extern beleid, geen enkele verhoging van het plafond voor deze rubriek aanvaardt en alles bovendien bij wijze van herschikking moet geschieden, dan zijn wij niet meer met een herziening van de financiële vooruitzichten bezig. Dan gaat het eenvoudigweg om een begrotingsprocedure inzake de niet-verplichte uitgaven. De enige conclusie kan dan nog zijn dat de Raad artikel 20 van het Interinstitutioneel Akkoord niet is nagekomen.

Stevenson
Mijnheer de Voorzitter, ik ben blij met deze gelegenheid om enkele algemene opmerkingen te kunnen maken over de begroting 2001. Met betrekking tot de visserijbegroting is mij opgevallen dat er een verhoging van meer dan 27% wordt voorgesteld voor de financiering van internationale visserijovereenkomsten. Het betreft de zuidelijke overeenkomsten met derde landen waardoor het voor EU-vaartuigen mogelijk is om te vissen in de wateren van Marokko, Mauritanië, Argentinië en andere landen. Ik moet dit Huis eraan herinneren dat deze overeenkomsten de belastingbetalers in de EU op dit moment 269 miljoen euro per jaar kosten. Dat geld komt voornamelijk ten goede aan de vissersvloten van Spanje, Portugal en Frankrijk. De zuidelijke overeenkomsten worden altijd afgesloten op een "geld-voor-vis-basis", terwijl de noordelijke overeenkomsten op wederkerigheid zijn gebaseerd. Juist dit verschil tussen de zuidelijke en de noordelijke lidstaten komt niet alleen duidelijk naar voren in het gemeenschappelijk visserijbeleid, maar ook in de begroting voor het gemeenschappelijk landbouwbeleid. Zo heeft de Commissie onlang een arbitraire bezuiniging aangekondigd op de uitvoerrestituties waardoor de Schotse whiskyindustrie ongeveer 32 miljoen euro per jaar misloopt. De simpele verklaring van de Commissie was dat de Schotse whiskyindustrie een rijke industrie is en dat die dus geen subsidie nodig heeft.
Hoe is het dan mogelijk dat het blijkbaar de bedoeling is om de subsidie aan wijnbouwers volgend jaar met 64,5% te verhogen waardoor die begroting de 1 miljard euro zal overstijgen? Waarom krijgt de olijfolie-industrie een verhoging van 8,9% waardoor zij volgend jaar 2,5 miljard euro ontvangt? En hoe kunnen we ooit de subsidietoename van 2,8% aan de tabakstelers verklaren, terwijl we weten dat tabaksproducten verantwoordelijk zijn voor de dood van meer dan een half miljoen van onze burgers per jaar? Het is ronduit schokkend dat de tabaksteelt straks meer dan 1 miljard euro aan subsidies opstrijkt.
Tegelijkertijd krijgt de zwaar onder vuur liggende zuivelsector een schamele subsidieverhoging van 0,3%, en dat terwijl veel melkveehouders erg moeilijke tijden doormaken. Laten we ervoor zorgen dat de begroting zich op alle EU-burgers richt en niet alleen op die van de lidstaten in het zuiden van de EU.

Schreyer
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, zoals de rapporteur al opmerkte, bereiden wij met dit debat de eerste lezing van de begroting door de Raad op 20 juli 2001 voor. Het gaat in de eerste plaats om de verplichte uitgaven, met andere woorden de uitgaven voor landbouw en visserij, voor visserijakkoorden en voor het buitenlands en veiligheidsbeleid. Wij kunnen deze week bovendien de bakens voor de trialoog uitzetten.
Waarschijnlijk zal daar in de eerste plaats over de algemene groeicijfers voor de begroting 2001 in vergelijking met de begroting 2000 worden gedebatteerd. In het voorstel van de Commissie - ik herhaal het - stijgen de betalingskredieten met 5% en de vastleggingskredieten met 3,9%. Het was niet eenvoudig tot dit resultaat te komen. Wij moesten immers aan de extra behoefte van het Stabiliteitspact voldoen, en bovendien voorziet Agenda 2000 in een sterke groei op het gebied van het landbouwbeleid.
De Raad heeft in het Begrotingscomité voorgesteld de betalings- en vastleggingskredieten respectievelijk met slechts 3,5% en 2,8% te laten stijgen. Zulk een vermindering is, gelet op het hoge aandeel van de landbouwuitgaven, uiteraard alleen mogelijk als ook de landbouwuitgaven in vergelijking met het voorstel van de Commissie worden verminderd. Ik stel met verbazing vast dat het Begrotingscomité van de Raad op het gebied van de landbouw nu al grotere besparingen voorstelt dan de Commissie, namelijk een half miljard euro.
In het licht van het publieke debat over het voorstel van de Commissie is dat verbazend. De vraag blijft natuurlijk in hoever de bereidheid bestaat om dat geld voor andere doeleinden te gebruiken. Dat is de vraag in verband met de externe hulp. De Raad stelt hier 400 miljoen euro minder vastleggingen voor dan in het voorstel van de Commissie. Volgens de Commissie getuigt dat voorstel van te weinig politieke ambitie ten aanzien van de taken die ons op het gebied van het buitenlands beleid wachten.
De Commissie is uiteraard ingenomen met de steun van het Parlement voor het Balkanbeleid. Ik dank u daarvoor, vooral ook omdat het Parlement een hoorzitting heeft gehouden die volgens mij belangrijke resultaten heeft opgeleverd. De Raad zegt dat het Balkanbeleid een belangrijke prioriteit is, maar stelt daarvoor te weinig middelen voor. De Commissie heeft erop gewezen dat de hulp aan Bosnië wordt verminderd, dat ook de kredieten voor Albanië en Montenegro niet veel voorstellen en dat de Raad alleen maar doet wat hij heeft beloofd. Wij moeten er ook voor zorgen dat wij voor onze verplichtingen in Kosovo, die wij met het Bureau voor de wederopbouw gelukkig goed nakomen, de nodige kredieten uittrekken om een succesrijk beleid te kunnen voeren. Kosovo is immers de toetssteen voor het gemeenschappelijk buitenlands beleid van de Europese Unie.
Ik zou kort iets over de visserijakkoorden willen zeggen. In 2001 staan wij voor de bijzondere situatie dat over vele akkoorden opnieuw moet worden onderhandeld of dat een aantal moet worden verlengd. Wij weten dus niet wanneer nieuwe akkoorden zullen worden gesloten en welke bedragen wij daarvoor nodig hebben. De verleiding is dan ook groot om daarvoor nu te weinig kredieten uit te trekken. Toch denk ik dat er ook steun is voor het voorstel van de Commissie om daarvoor voldoende kredieten uit te trekken. In oktober presenteert de Commissie haar nieuwe raming van de uitgaven. Dan zullen wij wellicht beter kunnen plannen.
Tijdens het debat is gezegd dat de meningsverschillen over de wijziging van de financiële vooruitzichten de zaken erg bemoeilijken. Namens de Commissie herhaal ik nogmaals dat wij menen dat onze opdracht in de Balkan, waarmee wij bij de financiële planning vorig jaar nog geen rekening konden houden, zo omvangrijk is dat een aanpassing van de financiële vooruitzichten gerechtvaardigd is. De Commissie wil de financiële vooruitzichten niet elke keer veranderen als nieuwe behoeften ontstaan. Als belangrijke nieuwe opdrachten op ons afkomen, vindt de Commissie een aanpassing echter verantwoord.
Namens de Commissie wil ik over het buitenlands beleid nog iets anders zeggen. Wij hebben voorgesteld voor het snelle-reactiefonds voor niet-militaire crisispreventie op de begroting 2001 30 miljoen euro op te nemen. De Raad stelt voor dat bedrag met 10 miljoen euro te verminderen en het krediet voor het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid met 10 miljoen euro te verhogen. De Commissie vindt dat wij dit nieuwe instrument, het snelle-reactiefonds voor niet-militair crisisbeheer, niet meteen al mogen verzwakken.
Met betrekking tot het verslag van mevrouw Haug wil ik nog het volgende opmerken: u hebt opnieuw gevraagd dat de Commissie voor het beheer van het buitenlands beleid onder het trefwoord externalisering haar beloften nakomt. Wij zijn hard op zoek naar een oplossing waarbij de projectcyclus in de toekomst in dezelfde hand komt, vooral om - ook ik vind dat het allerbelangrijkst - de periode tussen het aangaan van de verbintenis en de uitkering van de gelden korter te maken.
Ik wil de rapporteur en de Begrotingscommissie van harte danken. Ik hoop dat wij in de komende weken meer gelijkenissen dan verschillen zullen vinden en op die manier de begrotingsonderhandelingen vlot van start kunnen laten gaan.

De Voorzitter
Het gecombineerde debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 11.30 uur plaats.

Vragenuur (Raad)
De Voorzitter
Aan de orde is het vragenuur voor vragen aan de Raad (B5-0532/00). De vragen worden beantwoord door de heer Moscovici, minister van Europese Zaken van Frankrijk. Velen van u kennen hem nog als collega-lid van het Europees Parlement.

Andrew Nicholas Duff
Vraag nr. 1 van (H-0518/2000):
Betreft: Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid Wat denkt het voorzitterschap, nu een gemeenschappelijk veiligheids- en defensiebeleid weldra binnen het Verdrag ontwikkeld zal worden, te doen, opdat het Parlement op dit gebied ten volle ingelicht en naar behoren geraadpleegd wordt? Wanneer zou met name de heer Alain Richard, minister van Defensie, in een vergadering van het Parlement willen verschijnen?

Moscovici
Artikel 21 van het Verdrag betreffende de Europese Unie bepaalt dat het voorzitterschap het Europees Parlement raadpleegt over de voornaamste aspecten en de fundamentele keuzen op het gebied van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid en erop toeziet dat de opvattingen van het Europees Parlement naar behoren in aanmerking worden genomen. U kunt er zeker van zijn dat het Franse voorzitterschap deze bepalingen strikt zal naleven. Dat geldt met name voor de laatste ontwikkelingen in het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, volgende op de Europese Raad van Feira en in aanloop naar die van Nice. Zoals u weet, is het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid een van de belangrijkste beleidsterreinen en een van de prioriteiten van het Franse voorzitterschap, zoals de president van de Franse Republiek, de heer Jacques Chirac, vanmorgen heeft aangegeven in dit Parlement.
Zoals de minister van Defensie, de heer Richard, heeft laten weten, is hij van plan om zijn beleid toe te lichten in het Parlement op nog vast te stellen data. Ik wijs erop dat Hubert Védrine of ikzelf iedere maand gehoord zullen worden door de commissie buitenlandse zaken, de dinsdagnamiddag na de zitting van de Raad Algemene Zaken. Langs die weg zullen we het Europees Parlement dus op de hoogte kunnen houden van deze defensievraagstukken.

Duff
Dank u, minister, voor uw eerste antwoord tijdens uw voorzitterschap. Ik ben met name erg blij dat we de heer Richard hier kunnen zien. Het is uitermate belangrijk dat de ontwikkeling van ons Europese veiligheids- en defensiebeleid op brede publieke steun kan rekenen en respect afdwingt. De beste manier om dat te realiseren is een sterke en geloofwaardige parlementaire controle.

Moscovici
Ik wil enkel bevestigen dat de Franse regering en met name de minister van Defensie zich volledig beschikbaar stellen om heel open over deze kwesties te debatteren met het Europees Parlement.

Kauppi
Mijnheer de voorzitter van de Raad, op de Top van Feira eerverleden week is overeengekomen dat de zogeheten flexibiliteit op de agenda van de IGC wordt geplaatst. Op de Top werd echter niet nader bepaald hoe de flexibiliteit ook op de tweede pijler ofwel het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid zou worden toegepast. Ik wil dan ook vragen wanneer het voorzitterschap van de Raad met zijn eigen standpunt komt over hoe het flexibiliteitbeginsel ook op de tweede pijler kan worden toegepast. Als en wanneer dat gebeurt, zijn de lidstaten die geen lid van de NAVO zijn dan automatisch buitengesloten van de op grond van de flexibiliteit genomen besluiten die tot gevolg hebben dat een deel van de lidstaten mogelijk sneller in de richting van een gezamenlijke defensie gaat? Ik wijs vooral op de verklaring die de minister van Defensie van het Franse voorzitterschap, de heer Alain Richard, heeft uitgegeven, waarin hij hoopt dat ook de ongebonden landen volledig zullen worden betrokken bij projecten ter ontwikkeling van de tweede pijler.

Moscovici
Zoals u weet, geachte afgevaardigde, heeft dit probleem van de betrekkingen tussen de lidstaten van de Europese Unie die geen lid zijn van de NAVO op de Top van Feira een groot deel van de besprekingen in beslag genomen, en we zijn op weg een bevredigende oplossing te vinden.
Wat betreft de flexibiliteit in de tweede pijler, vraag ik u het voorzitterschap de kans te geven om de intergouvernementele conferentie goed voor te bereiden, wat het zal doen vanaf de Raad Algemene Zaken van volgende maandag 10 juli. Op die manier kunnen we ons een beeld vormen van de verschillende standpunten over dit onderwerp. Ik herinner eraan dat het voorzitterschap tot taak heeft de IGC tot een goed einde te brengen, en niet de standpunten van een of andere lidstaat te verdedigen.

Newton Dunn
Ik ben erg blij om een voormalig lid van dit Parlement als fungerend voorzitter te mogen begroeten. Is hij van plan om in het Verdrag van Nice of in de aanloop naar dat Verdrag bij kwesties inzake het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid een voorstel in te dienen voor een medebeslissingsprocedure tussen het Parlement en de Raad? De president van de Republiek merkte vanochtend op dat dit het "Lagerhuis" is. Als wij de publieke opinie achter ons willen krijgen met betrekking tot kwesties op het gebied van veiligheid en defensie, hebben wij adequate bevoegdheden nodig. Is de fungerend voorzitter het ermee eens dat een medebeslissingsprocedure de juiste manier is om op dit beleidsterrein vooruitgang te boeken?

Moscovici
Als u het niet erg vindt, geachte afgevaardigde, wil ik het bij mijn laatste antwoord houden.

De Voorzitter
­ Ik herinner alle afgevaardigden eraan dat het vragenuur bestemd is voor het stellen van vragen. De beantwoording van de vraag is vervolgens aan de fungerend voorzitter van de Raad.

De Voorzitter


Marie Anne Isler Béguin
Vraag nr. 2 van (H-0519/2000):
Betreft: Vervoer van water uit Frankrijk naar Spanje en duurzaam beheer van de waterrijkdommen In Frankrijk zou het plan bestaan om een aquaduct aan te leggen voor het vervoer van water uit de Rhône naar Barcelona. De Société Lyonnaise is hierbij betrokken. Met dit water zou de intensieve landbouw in Catalonië verder kunnen worden ontwikkeld. Deze plannen druisen in tegen elk beleid van duurzaam beheer van de waterrijkdommen op regionaal niveau.
Zijn deze plannen de Raad bekend? Vindt de Raad ook niet dat een dergelijk beleid indruist tegen het beginsel van voorzichtigheid en preventief handelen ten behoeve van het milieu, zoals het Verdrag van de Europese Gemeenschap in artikel 174 heeft vastgelegd? Dit beleid haalt namelijk de verantwoordelijkheid weg bij de consumenten van van elders aangevoerd water. Welke initiatieven denkt de Raad te ontplooien om ervoor te zorgen dat een beleid van duurzaam beheer van waterrijkdommen in de Unie tot ontwikkeling komt en dat plannen voor het vervoer van water over lange afstanden niet het ecologisch evenwicht van de betreffende regio's in gevaar brengen?

Moscovici
Er bestaat inderdaad een studieproject met betrekking tot de wateraanvoer van de Rhône naar Catalonië. Maar dit project schept geen verplichtingen, althans niet in deze fase, voor de Franse autoriteiten, en overigens ook niet voor de Spaanse.
Er bestaat overigens een voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad dat een kader schept voor een communautair beleid op het gebied van water. Dit voorstel voor een kaderrichtlijn werd op 29 juni 2000 goedgekeurd in het kader van de bemiddelingsprocedure. Het heeft met name als doel het behoud, de bescherming en de verbetering van de kwaliteit van het milieu, alsook het behoedzaam gebruik van natuurlijke hulpbronnen. Het legt de grondbeginselen vast voor een duurzaam waterbeleid in de Europese Unie en berust op de beginselen van het Verdrag, met name het voorzorgsbeginsel, het beginsel van preventief handelen, het beginsel dat milieuaantastingen bij voorrang aan de bron dienen worden te bestreden, en het beginsel dat de vervuiler betaalt.
Dit project moet zich bezighouden met zowel oppervlaktewater als grondwater en heeft tot doel iedere verdere verslechtering van de waterkwaliteit te voorkomen, de gevolgen van droogten en overstromingen te beperken en bij te dragen tot een duurzaam watergebruik, gebaseerd op de bescherming op lange termijn van de beschikbare waterreserves. Het project wil alle watermassa's in goede staat brengen door middel van een door de lidstaten uit te voeren maatregelenpakket, en dit volgens een vast tijdschema. Daaruit volgt dat ieder project waarbij water over lange afstand getransporteerd wordt, rekening zal moeten houden met de hierboven vermelde doelstellingen. Aan de andere kant moet worden opgemerkt dat dergelijke initiatieven onderworpen moeten worden aan een verplichte evaluatie, zowel van de milieueffecten als van de sociaal-economische aspecten.

Isler Béguin
Dank u, mijnheer de minister, voor dit antwoord. Niettemin beschikt u, gezien de vele details die u kon geven, ongetwijfeld over nog veel meer informatie, en wanneer u het heeft over studies die werden uitgevoerd, maak ik mij zorgen. Want als ik deze vraag stel, komt dat omdat Franse en Spaanse burgers bij ons aan de alarmbel hebben getrokken en om bijkomende informatie hebben gevraagd. Deze kwestie is immers reeds besproken in het Parlement, dat dit voorstel toen heeft verworpen, juist in het kader van de waterrichtlijn. Maar zoals u weet, zijn er in alle richtlijnen uitzonderingen, en dit aanvoerproject zou wel eens onder zo'n uitzondering kunnen vallen. Ik zou van uw kant dus de bevestiging willen krijgen dat zonder milieueffectrapport en zonder dat de leden van het Europees Parlement op de hoogte worden gesteld, geen enkele uitzondering voor dit project zal gelden.

Moscovici
Ik heb dit project wel degelijk gesitueerd in een globaal en algemeen kader, en ik heb er ook op gewezen dat het in deze fase geen verplichtingen met zich meebrengt, noch voor de Franse noch voor de Spaanse autoriteiten. Het spreekt voor zich dat ik, zodra ik beschik over bijkomende informatie, het geachte lid daarvan op de hoogte zal stellen. Voor het overige verwijs ik naar wat ik reeds zei in mijn conclusie, namelijk dat we moeten opmerken en bevestigen, dat ieder desbetreffend initiatief aan een verplichte evaluatie moet worden onderworpen, zowel van de sociaal-economische aspecten als van de milieueffecten.

Korhola
Mijnheer de voorzitter van de Raad, in verband met de behandeling van de kaderrichtlijn voor water is herhaaldelijk de angst geuit dat het in de toekomst in de Europese Unie misschien mogelijk zal zijn water van de ene lidstaat naar de andere te transporteren tegen de wil van het land dat het water oorspronkelijk beheerde. Acht het voorzitterschap een dergelijk schrikbeeld mogelijk en is het nodig de lidstaten hiertegen te beschermen?

Moscovici
Ik heb, om de waarheid te zeggen, niets aan mijn vorige antwoorden toe te voegen.

De Voorzitter


Roy Perry
Vraag nr. 3 van (H-0525/2000):
Betreft: Digitale radio Is de Raad het ermee eens dat politieke ondersteuning van de digitale radio, naar analogie van de steun die verleend is aan de technologie van de mobiele telefoon en de digitale televisie, het vertrouwen in de toekomst van de radio zou kunnen helpen bevorderen?

Moscovici
Ik kan, in antwoord op de vraag van het geachte lid, alleen maar zeggen dat bij gebrek aan een initiatief van de Commissie, dat overigens niet op zich zal laten wachten, de Raad nog geen standpunt over deze zaak heeft ingenomen.

Perry
Mijnheer de Voorzitter, ik ben teleurgesteld over dit antwoord. Het Europees Parlement heeft een aantal weken geleden een hoorzitting gehouden waar zowel vertegenwoordigers van het land van de minister als van mijn eigen land aanwezig waren. Vertegenwoordigers van de radio-industrie hebben toen zeer nadrukkelijk beargumenteerd dat digitale radio een van de sectoren van de mediacommunicatie is die zich niet zo snel en effectief ontwikkelt als eigenlijk mogelijk zou zijn. Daarbij overheerste het gevoel dat dat een gevolg was van een gebrek aan politieke steun. Ik hoop dat ik er vanuit mag gaan dat de Raad, indien hij een voorstel van de Commissie ontvangt, een uiterst positieve houding zal aannemen om de ontwikkeling van digitale radio te steunen.
Dan is er ook nog het probleem dat verschillende elementen van het digitale radiospectrum in heel Europa nogal willekeurig én gratis worden toegewezen. Toch zou datzelfde spectrum erg winstgevend kunnen zijn als het voor telefonische communicatie gebruikt zou worden. Zou men ons de verzekering kunnen geven dat de Raad dit probleem zorgvuldig bestudeert en ervoor zorgt dat dit geen bedreiging vormt voor de ontwikkeling van de digitale radio in Europa?

Moscovici
Ik herinner eraan dat Digital Audiobroadcasting, dat wil zeggen de digitale radio-uitzending, reeds bestaat sinds 1989 en dat het voornaamste probleem nog steeds de hoge kostprijs van de ontvangtoestellen is. De Raad neemt een open houding aan tegenover deze kwestie, en een van de voornaamste vraagstukken die hij te gelegener tijd zal moeten onderzoeken, betreft de vaststelling van bepaalde principes met het oog op de verbetering van de leesbaarheid en de efficiëntie van deze vorm van elektronische communicatie.
Het probleem van de convergentie tussen de telecommunicatiesector, de media en de informatietechnologie is eind 1999, tijdens een zitting van de Raad, en op 2 mei 2000, tijdens een publiek debat, aan de orde gesteld. Bij die laatste gelegenheid heeft de Raad de nadruk gelegd op de volgende principes: de betreffende regelgeving moet steunen op duidelijk geformuleerde politieke doelstellingen, de economische groei en het concurrentievermogen bevorderen en het algemeen belang dienen. Zij moet ook gericht zijn op de neutraliteit van de technologie, door de voorschriften betreffende communicatiediensten zoveel mogelijk gescheiden te houden van de technologie die wordt gebruikt om deze diensten te leveren. Op 2 mei 2000 heeft de Raad ook onderstreept dat het belangrijk is om het evenwicht te bewaren tussen rechtszekerheid, die voornamelijk wordt gewaarborgd door dwingende bepalingen, en de mogelijkheid om snel te reageren op de ontwikkelingen van markt en technologie, dankzij flexibele maatregelen. Zoals ik reeds zei, de Raad neemt een open houding aan.

De Voorzitter


John Walls Cushnahan
Vraag nr. 4 van (H-0531/2000):
Betreft: Overeenkomst Europese Unie-China over de Wereldhandelsorganisatie Is het de Raad bekend dat China de staatstelevisie, de kranten en eigenaars van reclameborden bevel gegeven heeft om de verspreiding van reclameboodschappen van Sprite stop te zetten waar de jonge popster Sherry Chang Huei-mei in optreedt, die onlangs bij de inhuldiging van president Chen Shui-bain gezongen heeft? Is het hem ook bekend dat China onlangs handelsondernemingen uit Hongkong en de Volksrepubliek gewaarschuwd heeft om geen zaken te doen met bedrijven uit Taiwan die door de Volksrepubliek voor pro-onafhankelijk gehouden worden? Gezien het feit dat we onlangs een akkoord met China gesloten hebben over zijn toetreding tot de Wereldhandelsorganisatie: hoe denkt de Raad te reageren op dat soort politieke chantage, dat in strijd is met de principes van het vrij handelsverkeer?

Moscovici
De Raad zet zich al geruime tijd in voor de verbetering van de mensenrechtensituatie in China, met inbegrip van de burgerlijke en politieke rechten, die in sommige gevallen, zoals degene die het geachte lid aan de orde heeft gesteld, ernstig worden geschonden. Het belangrijkste element van dit engagement is de dialoog die de Europese Unie met China is aangegaan over de mensenrechten. Ondanks bepaalde vorderingen in de richting van een betere juridische bescherming van sociale en economische rechten, is er weinig vooruitgang geboekt op het gebied van de mensenrechten, met name wat betreft de burgerlijke en politieke rechten. De Raad is dan ook diep bezorgd over de aanhoudende en uitgebreide beperkingen van de fundamentele vrijheden, in het bijzonder de vrije meningsuiting en het recht van vereniging en vergadering.
We zijn ook overeengekomen dat de Europese Unie zal doorgaan met publiekelijk haar bezorgdheid te uiten over de mensenrechtensituatie in China en dit thema aan te kaarten tijdens ontmoetingen met China op alle niveaus. In deze optiek had de Raad besloten dat de Europese Unie een krachtig standpunt zou innemen ten aanzien van de ontwerpresolutie over de mensenrechtensituatie in China, die is ingediend door de Verenigde Staten tijdens de 56e vergadering van de VN-Commissie voor de mensenrechten. De Raad was overeengekomen dat voor het geval de ontwerpresolutie over China in stemming zou worden gebracht, de lidstaten die deel uitmaken van deze commissie vóór zouden stemmen. Uiteindelijk is er niet over de resolutie gestemd, nadat op initiatief van China een motie van non-interventie was aangenomen.
Voorts is de Raad overeengekomen om zijn positie tijdens de volgende vergadering van de mensenrechtencommissie te laten afhangen van de resultaten die op het gebied van de mensenrechtensituatie in China worden bereikt in het kader van de dialoog.
Wat betreft het toetredingsproces van China tot de WTO, is de Raad van mening dat dit niet het ideale kader is om mensenrechtenkwesties aan te kaarten. Bovendien is de Raad van mening dat de ontwikkeling van handelsbetrekkingen met China een belangrijke steun zal zijn bij onze pogingen om een verbetering tot stand te brengen op het gebied van de eerbiediging van de mensenrechten, de democratie en de rechtsstaat, kortom, alle fundamentele Europese waarden.

Cushnahan
Mijnheer de Voorzitter, ik wil allereerst de heer Moscovici feliciteren met de overwinning van zijn land tijdens Euro 2000. Het is altijd erg prettig om een voormalige collega in een nieuwe, hogere functie te zien, maar ik zou de heer Moscovici wel nog een keertje willen herinneren aan onze frustrerende ervaringen als parlementsleden tijdens het vragenuur met de Raad. Ik hoop dat u, als u de volgende keer in dit Huis bent, niet op eenzelfde summiere wijze zult reageren als op de vraag van de heer Newton Dunn, tenminste als het voorzitterschap een samenwerking met dit Parlement op prijs stelt.
Ik ben het overigens inhoudelijk niet met uw antwoord eens. Naar mijn mening was de reactie van de EU in Genève rampzalig. Het getuigde van zeer grote lafheid om geen steun te geven aan het initiatief van de VS. Als wij een veel krachtiger standpunt hadden ingenomen, zouden we geen last hebben van de arrogante houding zoals China die nu laat zien. Als deze kwestie de volgende keer in de VN aan de orde komt, hoop ik dat de lidstaten hun principes boven handelsbelangen zullen laten prevaleren. In de WTO gebruikt China de handel als een middel voor politieke chantage en wij hadden in het kader van de WTO-onderhandelingen tussen China en de EU precies hetzelfde moeten doen. Gezien uw opmerkingen zou ik van u graag de verzekering krijgen dat de lidstaten in de toekomst een krachtige houding zullen aannemen in de besprekingen met China over de schendingen van de mensenrechten en dat zij zich in dat verband niet meer zullen laten chanteren door economische dreigementen van China.

Moscovici
Ik dank u, geachte afgevaardigde, voor uw persoonlijke aanmoedigingen en voor uw felicitaties na de overwinning, afgelopen zondag, van Frankrijk op Euro 2000.
Voor het overige zal ik mij tijdens deze vragen inspannen om het standpunt van de Raad zo goed mogelijk uiteen te zetten. Ik herinner eraan dat het voorzitterschap gemachtigd is om dit overeenkomstig zijn eigen standpunten te doen.

De Voorzitter
­ Mijnheer Moscovici, ik kan u niet feliciteren met het behaalde succes, want ik moet mij natuurlijk volstrekt onpartijdig opstellen. Samen met andere aanwezigen kom ik ook nog eens uit een land dat tegen de verwachting in een nederlaag heeft geleden.
Vraag nr. 5 van Ioannis Souladakis (H-0536/2000):
Betreft: Verbetering van de exportmogelijkheden van landen in Zuidoost-Europa
Het Stabiliteitspact voor Zuidoost-Europa is voor de Europese Unie een politieke optie van de hoogste prioriteit. In het kader van dit beleid voor Zuidoost-Europa is duidelijk dat het economisch en maatschappelijk herstel een uiterst belangrijke plaats toekomt.
Welke concrete economische maatregelen denkt de Raad ter uitvoering van het Stabiliteitspact voor Zuidoost-Europa te treffen om de exportmogelijkheden van de landen in de regio naar de markt van de Europese Unie te verbeteren en hun beproefde economie te versterken?

Moscovici
Mijnheer de Voorzitter, ik besef maar al te goed dat we ons niet erg geliefd hebben gemaakt tijdens dit Europees kampioenschap.
De Europese Unie huldigt de opvatting dat de uitbreiding van de internationale handel op den duur in de plaats moet komen van de afhankelijkheid van buitenlandse hulp en dat economische integratie een van de eerste stappen moet zijn in de richting van een sterkere integratie, op langere termijn, van de landen van Zuidoost-Europa in de Europees-Atlantische structuren. Het stabilisatie- en associatieproces is de belangrijkste schakel in het beleid van de Europese Unie. Zoals u weet, heeft dit beleid tot doel de betrokken landen te helpen bij de wederopbouw van hun economieën, door hun infrastructuur te herstellen en te verbeteren en hun oude oorlogs- en planeconomieën om te schakelen op de nieuwe marktomstandigheden.
Nadat op de Europese Raad van Lissabon is besloten dat de stabilisatie- en associatieakkoorden met de landen van de westelijke Balkan moeten worden voorafgegaan door een asymmetrische liberalisering van de handelsbetrekkingen, moet de Commissie binnen niet al te lange tijd een concreet voorstel indienen betreffende de uitbreiding van bestaande handelspreferenties. Deze uitbreiding moet bestaan in de afschaffing van de nog steeds geldende maximumtarieven voor bepaalde industriële producten en een verbetering van de markttoegang voor landbouwproducten.
Het Stabiliteitspact voor Zuidoost-Europa tracht algemene steun te geven aan de landen van dit gebied, om voor stabiliteit en economische welvaart te zorgen in de gehele regio. Om dit doel te bereiken, werd een regionale commissie voor Zuidoost-Europa opgericht alsook een werkgroep voor economische wederopbouw. Deze werkgroep houdt zich ook bezig met handelsbetrekkingen.
Het belang van liberalisering en van de versoepeling van handelsbetrekkingen, zowel tussen de landen van de regio als tussen deze landen en de Unie, is onderstreept door zowel donoren als begunstigden op de regionale conferentie over de financiering van het Stabiliteitspact, die eind maart van dit jaar is gehouden in Brussel.
Op alle terreinen die aan bod komen in het Stabiliteitspact, dus zowel de economische als handelsvraagstukken, blijven de wederzijdse toezeggingen tussen donoren en begunstigden de sleutel tot succes. De verplichting van de landen van de regio om hervormingen door te voeren en een klimaat te scheppen dat bevorderlijk is voor een duurzame economische vooruitgang behoort tot de kern van het Stabiliteitspact.

Souladakis
Ik dank de fungerend voorzitter voor zijn antwoord. Ik wil echter de volgende opmerkingen maken. Voordat ik naar u kwam luisteren, nam ik deel aan een debat in het Parlement over de begroting 2001. Ook daar bleek weer dat men in een impasse verkeert: men weet niet waar men het geld voor de financiering van het Stabiliteitspact vandaan moet halen.
Dat was eigenlijk ook de bedoeling van mijn vraag. Wij zijn in dit gebied geconfronteerd met staatshuishoudingen die vroeger gebaseerd waren op heel andere netwerken van markten en handel. Deze netwerken waren het gevolg van het economisch stelsel waarbinnen zij fungeerden. Ik vroeg dan ook in feite wat men kan doen om ervoor te zorgen dat op de markt van de lidstaten van de Europese Unie ook producten kunnen verschijnen uit deze gebieden. Dat is mijn vraag. Met andere woorden, met welke beleidsvormen kunnen wij de productieactiviteiten in deze gebieden aanmoedigen zonder meteen geld van de Europese Unie te geven. De Europese Unie heeft toch al moeite genoeg om dat geld te vinden, waar dan nog de problemen van die landen zelf bijkomen. Daar draait mijn vraag om.
Welke maatregelen kan de Europese Unie treffen om de ontbrekende netwerken op te richten en de mensen aldus in staat te stellen hun producten aan de man te brengen?

Moscovici
Geachte afgevaardigde, dat is juist het doel van het Stabiliteitspact en van de associatieakkoorden. Daarin zijn immers voorschriften opgenomen met betrekking tot economische en handelsvraagstukken, en het is inderdaad onze taak om opnieuw in te stemmen met asymmetrische handelsconcessies, met het oog op de achterstand die deze landen hebben opgelopen. Ik kan u in ieder geval verzekeren dat, zowel voor het voorzitterschap van de Raad als voor het voorzitterschap van de Europese Raad, de toekomst van deze regio de hoogste prioriteit heeft: om die reden heeft de president van de Franse Republiek een top over de westelijke Balkan voorgesteld, die onder ons voorzitterschap zou moeten plaatsvinden, misschien in Zagreb.

De Voorzitter


Alexandros Alavanos
Vraag nr. 6 van (H-0539/2000):
Betreft: Opheffing van de sancties tegen Irak In UNO-resolutie 687 van 1991 wordt verklaard dat de sancties tegen Irak zullen worden opgeheven wanneer het land instemt met de verwijdering van de massavernietigingswapens die het, naar vermoed werd, bezat. Ondanks het uitputtende onderzoek door duizenden waarnemers werden dergelijke wapens evenwel niet gevonden en evenmin werd bevestigd dat het land de capaciteit heeft om dergelijke wapens te vervaardigen. De officiële verslagen zijn op dit punt heel geruststellend. Het embargo tegen Irak blijft echter van kracht, hetgeen verschrikkelijke gevolgen heeft voor de Iraakse bevolking. Als schrijnend voorbeeld kan worden genoemd de geweldige toename van de kindersterfte in de laatste tien jaar: 1.500.000 kinderen zijn overleden ten gevolge van het gebrek aan medicijnen, voedingsmiddelen enz.
Het programma "olie voor voedsel" kan overigens geen excuus vormen voor de voortzetting van het misdadige embargo, aangezien slechts een klein deel van de waarde van de door Irak uitgevoerde olie bestemd is voor de aankoop van voedsel en geneesmiddelen, terwijl de rest wordt achtergehouden als "schadeloosstelling" of op westerse banken bevroren blijft zonder dat het door Irak kan worden gebruikt.
In hoeverre onderzoekt de Raad de mogelijkheid tot opheffing van dit embargo, waarvan uitsluitend de bevolking van Irak het slachtoffer wordt, en meer in het bijzonder de kinderen?

Moscovici
De Europese Unie past alle resoluties van de VN-Veiligheidsraad integraal toe, inclusief de resoluties over Irak.
Resolutie 1284, aangenomen op 17 december 1999, beoogt de hervatting van VN-inspecties en tezelfdertijd een verbetering van het programma "olie voor voedsel", en vervolgens, de opschorting van de sancties tegen Irak.
De Europese Unie roept de Iraakse regering op om volledig samen te werken met de VN en de subsidiaire organen van de VN. De Raad merkt op dat sinds eind 1998 geen enkele controle kon worden uitgevoerd om te verifiëren of Irak zich daadwerkelijk houdt aan de resoluties, die met recht en reden zijn aangenomen door de Veiligheidsraad, met name resolutie 687. Bijgevolg blijft het embargo tegen Irak van toepassing.
Het is waar, en we beseffen dat maar al te goed, dat ten gevolge van het embargo de humanitaire situatie in Irak zeer ernstig en zelfs zorgwekkend is, vooral voor de kinderen in Irak. Daarvoor is in de eerste plaats de Iraakse regering zelf verantwoordelijk. Desondanks, zoals het deskundigenpanel onder leiding van ambassadeur Amorim in april 1999 opmerkte, zou de Iraakse bevolking dit soort ontberingen niet hoeven te doorstaan indien de in 1991 door de Veiligheidsraad getroffen maatregelen niet werden verlengd. De internationale gemeenschap en de Iraakse regering moeten al het mogelijke doen om het Iraakse volk alle vruchten te laten plukken van het programma "olie voor voedsel". In dit opzicht verwelkomt de Raad de oprichting van een werkgroep van de Verenigde Naties die belast is met het opstellen van algemene aanbevelingen over manieren om de doeltreffendheid van de VN-sancties te verhogen, met name door ze beter af te stemmen op het doel en te vermijden dat mensen er onnodig onder lijden.
De Raad heeft nota genomen van het feit dat de VN-Veiligheidsraad in resolutie 1302 de secretaris-generaal van de VN heeft opgeroepen om onafhankelijke deskundigen te benoemen, die een diepgaand onderzoek naar de mensenrechtensituatie in Irak moeten uitvoeren.

Alavanos
­ (EL) Ik heb deze vraag gesteld omdat Frankrijk blijk geeft van een zekere gevoeligheid voor dit thema. Ik heb nu het formele antwoord van de fungerend voorzitter gehoord. Wij weten echter allen dat de situatie in Irak onder meer het gevolg is van een door willekeur en dwingelandij gekenmerkt beleid van de Verenigde Staten. Ik noem bijvoorbeeld de non-fly zone die door geen enkele Veiligheidsraad van de VN is gelegaliseerd. Wij weten eveneens dat de vertegenwoordiger van de VN in1997 na 6900 bezoeken en inspecties in zijn verslag aan de Verenigde Naties heeft gezegd dat er van enige verdenking van het bestaan van kernwapens of chemische wapens in Irak geen sprake was.
Ik zou het Frans voorzitterschap willen vragen of het uitgaande van deze gegevens en van het feit dat een groot deel van de olie-inkomsten van Irak nu bevroren ligt in een, nota bene, Franse bank in New York, van plan is tijdens het Frans voorzitterschap initiatieven te ontplooien om deze door de VS opgelegde dictatoriale situatie te doorbreken. Deze heeft namelijk heel schadelijke gevolgen voor de bevolking en met name de kinderen van Irak.

Moscovici
Het is misschien waar dat er in Frankrijk enige gevoeligheid voor deze kwestie is, maar als er sprake is van een Franse betrokkenheid, heeft Frankrijk in ieder geval niet de naam van onverschillig te staan tegenover het lijden van het Iraakse volk. U weet ongetwijfeld dat mijn land een permanent lid is van de VN-Veiligheidsraad, en ik herhaal dat Frakrijk inderdaad wenst dat deze resoluties van a tot z worden toegepast. Tezelfdertijd moeten we alle mogelijkheden onderzoeken om een oplossing te vinden, te beginnen met de strikte toepassing van de resolutie "olie voor voedsel".
Dat is de delicate taak die ons nu te wachten staat.

Perry
Mijnheer de Voorzitter, ik ben blij met het antwoord van de minister, maar ik zou hem toch willen vragen of hij het Parlement de verzekering kan geven dat hij en de Raad bij de behandeling van dit probleem ook aandacht zullen besteden aan de 604 burgers uit Koeweit die verdwenen zijn als gevolg van de illegale bezetting van Koeweit door Irak, en dat zij druk zullen blijven uitoefenen op de autoriteiten in Irak om opheldering te verschaffen over het lot van deze mensen.

Moscovici
Ik wil alleen maar bevestigen dat we van plan zijn om dit probleem in al zijn facetten te onderzoeken.

Korakas
­ (EL) Mijnheer de Voorzitter, ook ik heb een soortgelijke vraag, vraag nr. 20, gesteld. Helaas heb ik vandaag van de diensten van het Parlement vernomen dat men er niet in was geslaagd mijn vraag tijdig te vertalen omdat ik deze tijdens de drie laatste dagen van de vastgestelde termijn had ingediend. Dat is voor mij onaanvaardbaar, want dit valt volkomen buiten mijn verantwoordelijkheid.
Ik wil hier aan toevoegen - en dit had ik ook in mijn vraag vermeld - dat alleen al in de afgelopen maand mei 8000 mensen gestorven zijn door gebrek aan medicijnen. Uit de statistieken blijkt dat in Irak sedert 1990 niet minder dan 1.309.153 mensen ten gevolge van de sancties om het leven zijn gekomen. Onder het mom van sancties tegen het regime van Saddam Hoessein - die nog steeds aan de macht is - en onder het mom van het bestaan van kernwapens - die men echter nog steeds niet op het spoor is - begaat men een volkerenmoord op het Irakese volk.
Ik vraag derhalve de Raad of hij niet van mening is dat een eind moet worden gemaakt aan deze nu al tien jaar durende volkerenmoord. Zult u om opheffing van het embargo tegen het Irakese volk vragen en zult u eventueel eenzijdige maatregelen treffen om het Irakese volk te beschermen?

Moscovici
Ten eerste geloof ik inderdaad - al ben ik nog maar pas begonnen in deze functie - dat er regels zijn voor deze specifieke procedure, die bepalen dat de vragen worden vertaald onder de verantwoordelijkheid van het Parlement, om de Raad in staat te stellen hier heel precies op te antwoorden.
Ten tweede wil ik enkel bevestigen dat niemand deze resoluties gebruikt om het regime van Saddam Hoessein te ondersteunen, en ik geloof ook niet dat de term genocide - die, als ik het goed begrijp, zou moeten slaan op degenen die de sancties hebben genomen - gerechtvaardigd is. Dat is niet het standpunt van Frankrijk, noch dat van de Raad.

De Voorzitter
Dit is niet de juiste plaats om een debat te voeren over de betrekkingen tussen de Raad en het Parlement aangaande de vragen. Dat zou ten koste gaan van de tijd die voor beantwoording van de vragen beschikbaar is.
Ik moet echter wel constateren dat er zes vragen zijn die de Raad helaas slechts in enkele talen heeft ontvangen. Ik geloof dat zij door een feestdag in Luxemburg niet in alle talen bij de Raad zijn binnengekomen. De Raad heeft besloten deze vragen niet te beantwoorden.
Het bedoelde debat kan natuurlijk wel door de Conferentie van voorzitters worden gevoerd. Deze houdt zich met de betrekkingen tussen Raad en Parlement bezig en buigt zich over eventuele incidenten.
Vraag nr. 7 van Esko Olavi Seppänen (H-0542/2000):
Betreft: Ongebondenheid van bepaalde lidstaten van de EU
Tijdens de Top van Feira kwamen de defensietaken van de EU aan de orde, en dit onderwerp zal eveneens worden behandeld tijdens de IGC. Sommige lidstaten van de EU zijn niet aangesloten bij de oorlogsorganisatie NAVO. Wat is het standpunt van de Raad met betrekking tot de positie van deze landen in de toekomstige communautaire samenwerking op het gebied van defensie en zullen de aangesloten lidstaten in de optiek van het voorzitterschap de wens van genoemde landen om hun ongebondenheid te handhaven respecteren?

Moscovici
Er zijn geen problemen tussen het Parlement en de Commissie. Het is enkel zo dat men ons deze procedure op een bepaalde manier heeft uitgelegd en dat het inderdaad een vaste regel is dat de vragen voor ons worden vertaald, zodat we er goed op kunnen antwoorden. Anders zouden we moeten improviseren, wat de kwaliteit wellicht niet ten goede zou komen.
En nu wat uw vraag betreft: overeenkomstig artikel 17 van het Verdrag betreffende de Europese Unie laat het beleid van de Unie het specifieke karakter van het veiligheids- en defensiebeleid van bepaalde lidstaten, met inbegrip van de niet-gebonden lidstaten, onverlet.
Op dezelfde wijze eerbiedigt dit artikel de uit het Noord-Atlantisch Verdrag voortvloeiende verplichtingen van bepaalde lidstaten waarvan de gemeenschappelijke defensie gestalte krijgt in de Noord-Atlantische Verdragsorganisatie, en is het verenigbaar met het in dat kader vastgestelde gemeenschappelijk veiligheids- en defensiebeleid.
Na Amsterdam heeft de Europese Unie een hervormingsproces aangevat dat haar in staat moet stellen om alle maatregelen te treffen die noodzakelijk zijn om op het terrein van conflictpreventie en crisisbeheersing te kunnen optreden. Dit proces, de zogenaamde Petersberg-taken, is vastgelegd in het Verdrag betreffende de Europese Unie en doet geen afbreuk aan de posities van de lidstaten met betrekking tot hun lidmaatschap of niet-lidmaatschap van de NAVO of de WEU. Dit is nogmaals bekrachtigd in het verslag van het voorzitterschap, dat is goedgekeurd door de Europese Raad van Helsinki.

Seppänen
Mijnheer de minister, op de Top van Feira is besloten de flexibiliteit te vergroten. Ik heb dat zo geïnterpreteerd dat de flexibiliteit ook wordt toegepast op zaken van de tweede pijler, op het buitenlands en veiligheidsbeleid. Is dat ook uw interpretatie? Tegelijkertijd heb ik nota genomen van de opvattingen van de Franse president over de manier waarop de Europese Unie van twee snelheden kan worden ontwikkeld; daarbij zou mogelijk een harde, vaste kern moeten worden gevormd door enkele pionierslanden. Bent u van mening dat tot deze harde kern - zoals voormalig Commissievoorzitter Jacques Delors het noemt - ook een land kan horen dat in militair opzicht ongebonden is?

Moscovici
Dat is een buitengewoon ingewikkelde vraag, die in feite betrekking heeft op de intergouvernementele conferentie in haar geheel. Ik stel dan ook voor om er dieper op in te gaan bij een volgende gelegenheid.
Ik wil enkel onderstrepen dat we in Feira inderdaad de wens hebben geuit, dat het huidige kader ook ruimte zou bieden voor niet-gebonden landen en landen die geen lid zijn van de NAVO. Als dit de vorm van flexibiliteit is die u voor ogen staat, zal die zeker worden verwezenlijkt.
Voor het overige zullen we de gelegenheid hebben om terug te komen op de manier waarop het Europees defensiebeleid en de verschillende vormen van versterkte samenwerking op dit gebied moeten evolueren.

De Voorzitter


María Izquierdo Rojo
Vraag nr. 8 van (H-0545/2000):
Betreft: Prioriteiten Franse voorzitterschap ter verbetering van de positie van de vrouw Welke concrete, prioritaire maatregelen denkt het Franse voorzitterschap te nemen om verbetering te brengen in de situatie van vrouwen in Europa?

Moscovici
Mevrouw Nicole Péry, de Franse staatssecretaris voor vrouwenrechten, zal vanaf volgende week het desbetreffende programma van het Franse voorzitterschap presenteren aan de bevoegde commissie van het Parlement. Ik wil hier alleen maar enkele algemene aanwijzingen geven.
Onder het Franse voorzitterschap zal de Raad een aantal dossiers met betrekking tot de gelijkheid tussen mannen en vrouwen moeten behandelen. In de allereerste plaats heeft de Commissie onlangs een mededeling doen uitgaan naar de Raad, getiteld "Naar een communautaire kaderstrategie op het gebied van de gelijkheid tussen mannen en vrouwen", alsook een voorstel voor een besluit van de Raad inzake een programma ter ondersteuning van de communautaire strategie inzake gelijke rechten voor mannen en vrouwen, een voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van richtlijn 67/207/EEG betreffende de toepassing van het principe van de gelijke behandeling van vrouwen en mannen ten aanzien van - en dat is doorslaggevend - de toegang tot werk, onderwijs, beroepsscholing en werkomstandigheden. Het Franse voorzitterschap, dat zeg ik u met klem, heeft de presentatie van deze teksten door de Commissie al op de agenda staan.
Wat betreft het voorstel voor een besluit inzake een programma op grond van artikel 13 van het Verdrag, is het voorzitterschap, met het oog op de startdatum van het programma op 1 januari 2001, voornemens om het aan te nemen op de Raad "Werkgelegenheid en Sociale Bescherming" van 28 november aanstaande. Wat het voorstel voor een richtlijn betreft, zal het Franse voorzitterschap zijn best doen om de werkzaamheden zo snel mogelijk te laten vooruitgaan. Behalve deze wetgevingsteksten zal de Raad, zoals in de voorbije jaren, toezien op de tenuitvoerlegging door de lidstaten van het actieprogramma van Peking.
Het Franse voorzitterschap zal overigens twee bijeenkomsten organiseren rond dit thema: een ministeriële conferentie, op 27 oktober in Parijs, die gewijd is aan drie onderwerpen - vrouwen en besluitvorming, de relatie tussen gezinsleven en beroepsleven, mainstreaming - en een colloquium over de gelijkheid in het beroepsleven, op 24 november in Parijs, met betrekking tot de discriminatie bij de aanwerving van personeel en problemen in verband met de herintreding.
U kunt er dus van op aan dat het Franse voorzitterschap bijzondere aandacht zal schenken aan de gelijke behandeling van mannen en vrouwen.

Izquierdo Rojo
Mijnheer de Voorzitter, ik ben de heer Moscovici, fungerend voorzitter van de Raad, zeer erkentelijk voor dit veelbelovende antwoord. Het is meteen een mooi voorbeeld van het ambitieuze, concrete Franse voorzitterschap waar de Franse president Chirac het vanochtend in zijn toespraak over had. De heer Chirac noemde ook de onderlinge afstemming van gezinsleven en werk als een van de hoogste prioriteiten van het Frans voorzitterschap. In dit verband is mijn vraag hoe wij kunnen voorkomen dat onder het mom van dit mooie streven meer zaken op vrouwen worden afgewenteld. Ook ben ik benieuwd welke rol mannen bij die onderlinge afstemming van gezinsleven en werk krijgen toebedeeld.

Moscovici
Ik heb niet die pretentie, te meer daar het mannelijk geslacht een grote diversiteit heeft, en niet als één specifiek geslacht kan worden beschouwd. Nee, ik denk dat het misschien verstandiger is om daar verder over te debatteren met mevrouw Péry. Ik zou alleen maar willen zeggen dat, vanuit een filosofisch standpunt, het op elkaar afstemmen van gezinsleven en beroepsleven niet tot doel heeft vrouwen te benadelen of terug te keren naar een volledig traditioneel model, maar wel om daarentegen in de richting te gaan van ons gemeenschappelijk doel, te weten de werkelijke gelijkheid tussen vrouwen en mannen. Het is van belang om maatregelen in die richting te nemen, en de bijdrage van mannen aan het gezinsleven maakt daar ongetwijfeld deel van uit.

De Voorzitter


Jonas Sjöstedt
Vraag nr. 9 van (H­0552/2000):
Betreft: Standpunt van de Raad over de rechtszaak Pelinka in Oostenrijk Op 1 mei 1999 deed professor Anton Pelinka op de Italiaanse TV-zender RAI een uitspraak over de uitspraken in verband met nationaal-socialisme die Jörg Haider van de Freiheitspartei eerder had gedaan. Op 11 mei 2000 veroordeelde een gerecht in Wenen (Landesgericht für Strafsachen) professor Pelinka wegens laster jegens Jörg Haider tot een boete van 60.000 schilling. Haiders advocaat was Dieter Böhmdorfer, de huidige minister van Justitie van Oostenrijk.
Is de uitspraak van Pelinka niet iets dat geheel past in het kader van hetgeen in een democratie moet worden aanvaard? De vraag is of het Oostenrijkse gerecht zich schuldig heeft gemaakt aan een ernstige inbreuk op het recht van vrije meningsuiting in het algemeen en de academische vrijheid in het bijzonder, aangezien Oostenrijk lid is van de Raad van Europa en van de EU: in artikel 6, lid 2 van het EU-Verdrag wordt immers bepaald dat de Unie als algemene beginselen de grondrechten eerbiedigt zoals die worden gewaarborgd door het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden.
Wat is het standpunt van de Raad over het feit dat de minister van Justitie van een lidstaat actief een proces heeft gevoerd dat duidelijk in strijd is met bovengenoemde verdragen?

Moscovici
Mijn antwoord is heel kort. De Raad is uiteraard op de hoogte van deze bijzondere situatie, die ongetwijfeld allesbehalve gemakkelijk is. Toch zult u begrijpen dat het niet aan de Raad is om commentaar te leveren op gerechtelijke beslissingen. De Raad behoort ook geen oordeel te vellen over de werking van het gerechtelijk apparaat in een van de lidstaten.

Sjöstedt
­ (SV) Mijnheer de Voorzitter, ik wil het Franse voorzitterschap bedanken voor het bondige antwoord. Ik heb echter twee aanvullende vragen, omdat het gaat om een zeer ernstige zaak die vanuit democratisch oogpunt zeer twijfelachtig is.
Veertien lidstaten zijn van plan om deskundigen uit de Europese Raad de situatie in Oostenrijk te laten onderzoeken. Mijn eerste vraag is of het Franse voorzitterschap vindt dat dit onderzoek ook de zaak Pelinka moet bestrijken, wat mijns inziens redelijk zou zijn.
Mijn tweede vraag betreft de artikelen 6 en 7 van het Verdrag, die de grondrechten betreffen. Ik wil weten of het Franse voorzitterschap vindt dat er een aanleiding is om deze zaak te onderzoeken met artikel 6 en 7 van het Verdrag als uitgangspunt.

Moscovici
Ik wil er enkel aan herinneren dat het Portugese voorzitterschap, dat deze kwestie heel evenwichtig heeft benaderd, enkele dagen geleden maatregelen heeft getroffen, niet namens de Raad, maar namens de veertien. Wij hebben met deze maatregelen ingestemd en zullen ze ook toepassen, zowel wat de evaluatie van de situatie in Oostenrijk als de handhaving van de sancties betreft. We zullen ons houden aan deze maatregelen, zonder er iets aan toe te voegen, maar natuurlijk ook zonder er iets van af te doen, zolang er geen bevredigende evaluatie heeft plaatsgevonden van zowel de situatie in Oostenrijk als het politieke karakter van de FPÖ.

Rübig
Mijnheer de Voorzitter, in Oostenrijk bestaan strenge verbodsbepalingen tegen fascisme, nationaal-socialisme en de nieuwe vormen daarvan en werden de jongste jaren herhaaldelijk veroordelingen uitgesproken. Kent de fungerend voorzitter van de Raad soortgelijke of betere wetten in andere landen? Zal de Raad de schending van de Europese Verdragen als gevolg van de door veertien premiers goedgekeurde sancties tegen Oostenrijk blijven negeren, daarover geen standpunt innemen en aldus het Verdrag blijven schenden? Zal de Raad zich ook in de toekomst niet over bilaterale besluiten buigen?

Moscovici
Ik dacht reeds op deze vraag te hebben geantwoord, tenminste wat betreft de handhaving van de maatregelen en de evaluatie van de situatie. Voor het overige ben ik niet in staat om me exact uit te spreken over de gerechtelijke of juridische situatie in Oostenrijk. Maar ik weet in ieder geval dat er andere landen zijn waar de politieke situatie benijdenswaardiger is. En dat zeg ik niet als fungerend voorzitter van de Raad, maar als minister van een nationale regering.

De Voorzitter
De tweede aanvullende vraag wordt gesteld door de heer Ford. Hij is tevens de steller van vraag nr. 10. Deze zal niet als zodanig worden beantwoord omdat het een van de zes vragen is die niet in alle talen aan de Raad zijn doorgezonden.

Ford
Mijnheer de Voorzitter, ik zou graag mijn bezorgdheid willen uiten over het feit dat niemand van het Franse voorzitterschap in staat is om stukken in een andere Europese taal te lezen dan de Franse. Met betrekking tot dit punt zou ik ook willen vragen of het voorzitterschap kan bevestigen dat een aanbeveling om het lidmaatschap van Oostenrijk op te schorten - als dat noodzakelijk zou zijn - krachtens het Verdrag gedaan dient te worden door de veertien, met uitzondering dus van het betreffende land? Ik beweer niet dat het al noodzakelijk is, maar indien het in de toekomst wel noodzakelijk mocht zijn, kunnen we dan een uitspraak van het voorzitterschap verwachten over deze specifieke kwestie? Het is toch geen goede gang van zaken als dezelfde persoon de rol van rechter, jury en beul in zich verenigt en dat de persoon die de beschuldigingen heeft geuit, tegelijkertijd ook minister van Justitie is? Als een dergelijke situatie zich bijvoorbeeld in Zimbabwe of elders in de wereld zou voordoen, dan zouden wij daar toch ook zeer kritisch tegenover staan?

Moscovici
over de capaciteit van het Franse voorzitterschap om andere talen te begrijpen dan het Frans. We zijn niet allemaal analfabeten. Er zijn gewoon een aantal regels voor het doorsturen van teksten tussen Parlement en Raad, die maken dat deze vragen vandaag inderdaad niet zijn aangekomen. Ik hoop echt dat deze problemen voor de volgende vergaderperiodes geregeld zijn, met of zonder vertalingen. Het is een probleem dat op korte termijn gecorrigeerd kan worden.
Voor het overige is het Franse voorzitterschap, zoals u heeft begrepen, van plan zich te houden aan de maatregelen die reeds zijn getroffen door de veertien. En als we veertien zeggen, dan weten we heel goed dat dit niet een probleem is voor de Raad, maar voor de veertien lidstaten tegenover één andere lidstaat. Overigens zijn deze maatregelen, ik herhaal, strikt bilateraal van aard en veranderen ze niets aan het feit dat Oostenrijk een lidstaat is van de Europese Unie, die toegang heeft tot al haar instellingen, deelneemt aan al haar instanties en die, tijdens ons voorzitterschap, ook als dusdanig zal worden behandeld, dit wil zeggen als een belangrijk land in de Europese Unie.

Ford
Mijnheer de Voorzitter, mijn vraag aan de fungerend voorzitter was of het eigenlijk de taak van de veertien was om krachtens artikel 7 van het Verdrag actie te ondernemen tegen een land waar de mensenrechten in het geding zijn. Zijn antwoord lijkt erop te duiden dat dit een zaak is voor de fungerend voorzitter en niet voor veertien reeksen bilaterale betrekkingen.

Moscovici
Ik geloof dat er een klein misverstand bestaat over deze kwestie. Niemand heeft ooit de bedoeling gehad Oostenrijk uit de Europese Unie te stoten. Dat heb ik zo-even al uitgelegd. Anderzijds hebben de veertien lidstaten deze maatregelen genomen op politieke basis. We zullen ook op een politieke basis blijven handelen, met volledige inachtneming van de rechten van Oostenrijk in de Europese Unie.

De Voorzitter
Dat is een van de vragen die niet door de Raad worden beantwoord als gevolg van het feit dat zij niet tijdig in alle talen aan de Raad zijn doorgezonden.
Het Parlement zal zich nog over dit onderwerp beraden. Met uw welnemen laten wij de zaak vandaag verder rusten.
Vraag nr. 11 van Maj Britt Theorin (H-0554/2000):
Betreft: Internationaal Strafhof
De Europese Commissie - met name het Commissielid voor ontwikkelingszaken - heeft een belangrijke rol gespeeld bij de totstandbrenging van het nieuwe permanente Internationaal Strafhof (ICC) in juni 1998.
De goedkeuring van het Verdrag van Rome - dat ten grondslag ligt aan het Internationaal Strafhof - was een belangrijke stap ter onderbreking van de tendens om systematisch gewelddaden als oorlogsstrategie toe te passen. Het Verdrag is het eerste via internationale overeenstemming tot stand gekomen document waarin wordt vastgesteld dat gewelddaden, seksuele slavernij en gedwongen zwangerschap bestraft kunnen worden als misdaden tegen de menselijkheid en oorlogsmisdaden.
Alvorens het Verdrag van Rome van kracht kan worden, moet het echter door 60 staten worden geratificeerd. Ondanks de ondertekening van het Verdrag door alle EU-lidstaten, is helaas alleen nog maar Italië tot ratificering overgegaan.
Welke maatregelen overweegt de Raad om ervoor te zorgen dat alle lidstaten van de EU het Verdrag ook ratificeren?

Moscovici
Voor een nauwkeurig antwoord op die vraag verwijs ik het geachte lid naar de mondelinge vraag H-0217/2000, gesteld door de heer Cushnahan tijdens de vergaderperiode van maart. Het antwoord van de Raad was toen dat hij, na de goedkeuring op 17 juli 1998 in Rome van het Statuut van het Internationaal Strafhof, de lidstaten met klem aanspoort om dit Statuut te ratificeren. We mogen echter niet vergeten - het gaat immers om een rechtsbeginsel - dat deze ratificatie behoort tot de uitsluitende bevoegdheid van de lidstaten, die op dat gebied soeverein zijn.

Moscovici
Nogmaals, de Raad beschouwt de succesvolle afsluiting van de conferentie voor de oprichting van het Internationaal Strafhof als een historische gebeurtenis, die laat zien dat het mogelijk is om te bouwen aan een wereld die tegelijk veiliger en rechtvaardiger is. Een krachtiger standpunt konden we op dat moment niet innemen. We konden geen inbreuk maken op de soevereiniteit van de lidstaten inzake de ratificatie van verdragen.
Ik wil erop wijzen dat bijvoorbeeld Frankrijk dit verdrag, waar het volledig achter staat, eveneens geratificeerd heeft, en dat ik enkele maanden geleden, in het gezelschap van de Franse president, in Den Haag ben geweest om een bezoek te brengen aan het Internationaal Strafhof voor ex-Joegoslavië. We voelen ons dus enorm betrokken bij deze zaak. Maar meer dan de lidstaten aansporen kunnen we niet doen.

De Voorzitter


Concepció Ferrer
Vraag nr. 12 van (H­0556/2000):
Betreft: Diamanthandel als bron van conflicten in Afrika Het blijkt dat het geweld in Sierra Leone en rond de Grote Meren samenhangt met de monopolies van edele metalen en de strijd om deze monopolies.
Overwegende dat sommige lidstaten, bijvoorbeeld het Verenigd Koninkrijk, inmiddels een embargo hebben ingesteld tegen diamanten uit Sierra Leone, omdat het maar al te duidelijk is dat de handel in edelstenen de guerrilla van de RUF aan geld heeft geholpen en nog steeds helpt, luidt de vraag:
Bezint de Raad zich op de mogelijkheid actie te ondernemen om in te grijpen in de handel in diamanten uit Sierra Leone en het gebied rond de Grote Meren ter wille van de vrede in die gebieden?
Indien het antwoord ja is: kan de Raad iets meedelen over wat er in dit verband nu al wordt gedaan en wat overwogen wordt in de onmiddellijke toekomst?

Moscovici
De Raad heeft meermaals zijn bezorgdheid geuit over de illegale diamanthandel waarmee in een aantal Afrikaanse landen conflicten worden aangewakkerd, met name in Angola, in de Democratische Republiek Congo en in Sierra Leone.
Onlangs, 13 juni laatstleden, heeft de Raad de regering van Liberia meegedeeld dat als zij niet op een verantwoordelijke manier handelt ten opzichte van Sierra Leone, in het bijzonder wat betreft de illegale diamanthandel, de Europese Unie daar rekening mee zal houden in haar beleid, met name in het kader van de Overeenkomst van Lomé.
De Raad heeft echter, laat dit duidelijk zijn, nog geen gesprekken gevoerd over de initiatieven die het Verenigd Koninkrijk heeft voorgesteld aan de VN-Veiligheidsraad, noch contacten gehad met de voornaamste importeurs van diamanten om de illegale diamanthandel tegen te gaan.

Ferrer
Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, uw antwoord bevalt mij allerminst. Ik vind dat de conflicten als gevolg van de handel in diamanten een veel duidelijker stellingname van de Raad verdienen. De diamanthandel heeft al genoeg mensenlevens geëist. Ik kan u natuurlijk niets verwijten want uw voorzitterschap is nog maar net begonnen. Ik verzoek u echter wel om krachtiger en adequater op te treden.
De Europese Unie heeft zich verplicht om niet alleen in Europa maar in de hele wereld de vrede en stabiliteit te bevorderen. Het is duidelijk dat als de diamanthandel niet wordt aangepakt, de vrede en stabiliteit in Afrika niet kunnen worden bevorderd.
Wat betreft Sierra Leone was er door Groot-Brittannië en in zekere mate ook door Frankrijk een embargo ingesteld. Vanuit de Raad zou kunnen worden aangestuurd op een algemeen embargo met betrekking tot alle uit Afrika afkomstige diamanten. Tevens zou het toezicht op de certificaten kunnen worden verbeterd. Wij beseffen dat toepassing van deze maatregelen niet eenvoudig is, maar iedere stap in deze richting redt mensenlevens en draagt bij aan de vreedzame oplossing van de verschrikkelijke conflicten op het Afrikaanse continent.

Moscovici
Ja, ik heb alleen maar aangegeven wat de stand van zaken is op het vlak van de werkzaamheden in de Raad. Dat wil allerminst zeggen dat we er geen bijzondere aandacht aan zullen schenken en dat we u niet regelmatig op de hoogte zullen houden. Ik wilde u alleen informeren over de stand van zaken in de Raad.

De Voorzitter
­ Mijnheer de voorzitter van de Raad, vraag nr. 13 wordt niet aan de orde gesteld, aangezien het een van de zes vragen is die niet aan de Raad zijn doorgezonden bij gebreke van vertaling in alle talen.
Daar de vraagsteller afwezig is, vervalt de vraag nr. 14.
Vraag nr. 15 van de heer Medina Ortega wordt niet aan de orde gesteld aangezien het onderwerp op de agenda van deze vergaderperiode staat ingeschreven.

Ioannis Marinos
Vraag nr. 16 van (H-0565/2000):
Betreft: Schending van het Cypriotische luchtruim door Turkse gevechtsvliegtuigen Cyprus, een land dat binnenkort tot de EU zal toetreden, is herhaaldelijk het slachtoffer van de Turkse agressie. Naast het feit dat het Turkse leger al 26 jaar lang 37% van zijn grondgebied bezet, wordt het bestaan van Cyprus als onafhankelijke republiek dagelijks betwist door Turkije, een land dat kandidaat is voor toetreding tot de EU. Het laatste conflict waren de massale schendingen van het Cypriotische luchtruim en van de F.I.R. Nicosia door 78 Turkse gevechtsvliegtuigen op 27 en 30 april, alsook op 1, 4, 5, 8, 9, 10, 12, 17, 18, 19 en 26 mei 2000, feiten die onder de aandacht zijn gebracht van de secretaris-generaal van de VN, de heer Annan. De beschuldigingen werden op 5 juni officieel aan de heer Annan overgemaakt via een brief van de permanente vertegenwoordiger van Cyprus bij de Verenigde Naties, de heer Zakchaios. Wat is het officiële standpunt van de Raad ten aanzien van de schendingen van de soevereiniteit van een onafhankelijk staat die lid is van de VN en kandidaat is voor toetreding tot de EU, en in welke mate is de tactiek die Turkije toepast verenigbaar met de gedragsregels die een moderne Europese staat moet volgen?

Moscovici
Het geachte lid heeft de Raad gewezen op schendingen van het luchtruim van de Republiek Cyprus door Turkse militaire vliegtuigen. De Raad hecht bijzonder veel belang aan het beginsel van de soevereiniteit en in dat opzicht kan hij alleen maar bevestigen dat hij trouw blijft aan resolutie 353 van 20 juli 1974 van de VN-Veiligheidsraad en aan resolutie 3212 van 1 november 1974 van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties, waarin geëist wordt dat alle staten de soevereiniteit van de Republiek Cyprus eerbiedigen.
De Raad verwacht uiteraard dat iedere toetredingskandidaat zich richt naar de Europese waarden en betrekkingen aanknoopt met zijn buren in een geest van goede nabuurschap.
Wat Cyprus betreft, is onder auspiciën van de Verenigde Naties het proces van conflictoplossing begonnen. De Raad, die de pogingen van de secretaris-generaal van de Verenigde Naties ondersteunt, verwacht van Turkije, zoals van de andere partijen, dat het bijdraagt aan het succes van deze besprekingen, die moeten uitmonden in een rechtvaardige en duurzame regeling van de Cypriotische kwestie.

Marinos
­ (EL) Ik dank de fungerend voorzitter van de Raad voor zijn antwoord maar ik ben daar helaas niet erg tevreden over. De Raad spreekt als maar over het probleem Cyprus, ofschoon het hier gaat om bezetting van 40% van het grondgebied van een onafhankelijk land dat, ofschoon het lid is van de VN en kandidaat voor toetreding tot de Europese Unie, overgeleverd is aan de willekeur van een almachtige veroveraar. Turkije heeft gisteren, aangemoedigd door het gedoogbeleid en de inschikkelijkheid van de Europese Unie en de Verenigde Staten, opnieuw blijk gegeven van zijn agressieve houding en een provocatieve daad verricht die, als het om twee gelijk sterke landen was gegaan, misschien aanleiding was geweest tot oorlog. De Turkse bezettingslegers hebben gisteren nog eens 200 meter Cyprisch grondgebied bezet, barricades opgetrokken naast de Britse wachtpost en 10 Grieks-Cyprioten ingesloten en dus in feite gegijzeld.
Ik vraag derhalve de Raad of hij ook deze agressieve daad door de vingers zal zien en opnieuw zal nalaten hiertegen vastberaden op te treden. Zal hij eindelijk inzien dat Turkije de internationale wetten aan zijn laars lapt, de geloofwaardigheid van de VN te grabbel gooit, de Europese Unie provoceert en ook de Griekse regering in een moeilijke situatie brengt? Ik herinner u eraan dat Griekenland zijn veto tegen de Turkse kandidatuur heeft ingetrokken uitgaande van verzekeringen van de veertien andere lidstaten dat de Turkse houding zou veranderen. Heeft Turkije misschien het gevoel dat juist deze inschikkelijkheid van Griekenland een soort Verdrag van München is en het daarom ongehinderd zijn gang kan gaan?

Moscovici
Ik had de vraag wel degelijk begrepen. Ik wilde enkel mijn antwoord herhalen en onderstrepen dat men niet kan beweren dat Turkije van alle kanten wordt aangemoedigd tot een agressieve houding.

Zacharakis
­ (EL) Mijnheer de minister, ik begrijp dat u niet bereid bent op vragen over het onaanvaardbare gedrag van Turkije op Cyprus een duidelijk en onomwonden antwoord te geven. Uw voorgangers voelden daar evenmin veel voor. Ook zij wilden Turkije niet zonder meer veroordelen en ik vrees dat uw opvolgers niet veel anders zullen doen. Men heeft immers besloten op Turkije een voornamelijk uit Amerikaanse koker komend beleid van twee maten en twee gewichten toe te passen en de vernuftige methode van de smoesjes te volgen. Spreekt men niet al 26 jaar lang over een in het verschiet liggende oplossing voor het Cyprisch vraagstuk en over de zogenaamde noodzaak de stroman van Turkije, de heer Denktash, tot bedaren te brengen?
Toch zal ik nog eens proberen een vraag te stellen, in de hoop dit keer een afdoend antwoord te krijgen. Is het Frans voorzitterschap bereid van deze Pontius Pilatus-praktijk af te stappen en Turkije namens de Europese Unie zonder meer duidelijk te maken dat ten eerste Cyprus als volledig lid opgenomen zal worden in de Europese Unie - ongeacht het feit of er voor de kwestie Cyprus al dan niet een oplossing zal zijn gevonden, dan wel een dergelijke oplossing onmogelijk zal zijn gebleken door de onverzettelijkheid en halsstarrigheid van Turkije - en ten tweede Turkije nooit meer dan kandidaat-land zal zijn als het doorgaat met de schending van fundamentele beginselen van het volkenrecht en de Europese idealen?

De Voorzitter


Olivier Dupuis
Vraag nr. 17 van (H­0569/2000):
Betreft: Milosevic In de media is de laatste dagen het bericht verschenen dat een lidstaat van de Europese Unie als bemiddelaar zou optreden om een "uitweg" te vinden uit de ernstige situatie die in Servië bestaat. Volgens deze berichten zou de betreffende lidstaat in samenwerking met andere leden van de internationale gemeenschap werken aan een oplossing waarbij Milosevic en zijn gezin in beschermde ballingschap zouden kunnen gaan en dus gevrijwaard zouden zijn van vervolging door het Internationaal Tribunaal voor oorlogsmisdaden in het voormalige Joegoslavië, in ruil waarvoor hij afstand zou doen van de macht.
Is de Raad niet van mening dat als een dergelijke regeling getroffen zou worden, dit een volledige ommezwaai zou betekenen van het beleid dat tot nog toe door de Europese Unie is gevolgd ten aanzien van personen die door het Internationaal Tribunaal voor oorlogsmisdaden in het voormalige Joegoslavië in staat van beschuldiging zijn gesteld? Vindt de Raad niet bovendien dat een dergelijke ommezwaai zeer ernstige gevolgen zou hebben voor de geloofwaardigheid van het toekomstige Internationaal Strafgerechtshof?

Moscovici
De onthullingen waar het geachte lid naar verwijst en die zijn gepubliceerd door een deel van de internationale pers, hebben betrekking op geheime onderhandelingen die zouden plaatsvinden tussen bepaalde nationale regeringen om president Milosevic en zijn familie een veilig asiel te garanderen. Deze berichten zijn officieel ontkend door de woordvoerders van alle betrokken regeringen.
Het beleid van de Europese Unie, dat gericht is op een volledige en onvoorwaardelijke ondersteuning van het Internationaal Strafhof voor de misdaden begaan in ex-Joegoslavië, alsook van alle acties die worden ondernomen om degenen die van deze misdaden worden beschuldigd te onderwerpen aan de internationale justitie, blijft, dat kan ik u garanderen, absoluut en totaal ongewijzigd.

Dupuis
Mijnheer de minister, uw antwoord was heel bevredigend, en ik zie dat u problemen heeft met uw stem. De vergadering is behoorlijk uitgelopen. Ik dank u van harte. Dit was een goede start, en ik wens u een goede voortzetting van het voorzitterschap, en veel succes.

De Voorzitter
Ook wij bedanken de minister voor zijn aanwezigheid. Wij hopen dat hij gauw weer is hersteld van zijn verkoudheid. Ik heb er ook last van. Een verkoudheid in deze tijd van het jaar moet je niet veronachtzamen.
Daar de tijd voor het vragenuur voor vragen aan de Raad is verstreken, zullen de vragen nrs. 18, 21 en 24 schriftelijk worden beantwoord.
Het vragenuur voor vragen aan de Raad is gesloten.
(De vergadering wordt om 19.45 onderbroken en om 21.00 uur hervat)

Ontwerpen van gewijzigde en aanvullende begroting voor het begrotingsjaar 2000
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende verslagen:
A5-0183/2000 van de heer Bourlanges namens de Begrotingscommissie over het ontwerp van gewijzigde en aanvullende begroting nr. 1/2000 betreffende de begroting van de Europese Gemeenschappen voor het begrotingsjaar 2000;
A5-0192/2000 van de heer Virrankoski namens de Begrotingscommissie over het ontwerp van gewijzigde en aanvullende begroting nr. 2/2000 betreffende de begroting van de Europese Gemeenschappen voor het begrotingsjaar 2000.
Aangezien de heer Bourlanges nog niet in de zaal aanwezig is, zal ik eerst de heer Virrankoski voor vijf minuten het woord verlenen.

Virrankoski
Mijnheer de Voorzitter, het onderhavige ontwerp van gewijzigde en aanvullende begroting nr. 2/2000 omvat de kredieten voor de Raad en het Parlement. De begroting van de Raad bedraagt 6,635 miljoen euro. Dat bedrag is nodig voor het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid. Voor het huren, renoveren en inrichten van een nieuw gebouw is naar schatting 5,877 miljoen euro nodig. Het gebouw is bestemd voor het personeel dat zich bezighoudt met het buitenlands en veiligheidsbeleid. Daar wordt onder andere de generale staf van de Europese Unie gehuisvest die zal bestaan uit militaire deskundigen uit de lidstaten. Het aantal personen is in de beginfase waarschijnlijk 45, maar neemt later waarschijnlijk toe tot 60 en misschien zelfs 90. De salarisuitgaven hiervoor bedragen in de tweede helft van het jaar 758.000 euro. Volgens een oud herenakkoord tussen de Raad en het Parlement hebben deze instellingen zich niet met elkaars begroting bemoeid.
Het ontwerp van gewijzigde en aanvullende begroting voor het Europees Parlement omvat een bedrag van 15 miljoen euro als extra voorschot voor het gebouw in Brussel. Dat vermindert gedurende tien jaar de jaarlijkse rentelasten met 2,2 miljoen euro. Van de financiële vooruitzichten blijft na deze bedragen een marge van 69,1 miljoen euro over.
De Begrotingscommissie heeft voor de financiering van dat gebouw, het Spinelli-gebouw, met kredietoverschrijding C6/2000 al 38 miljoen euro van de dit jaar niet-bestede middelen overgeboekt. Aangezien ook de Voorzitter van haar kant voor dat doel overschrijvingen heeft kunnen verrichten, kan er voor versnelde betalingen al met al in deze fase ongeveer 58 miljoen euro worden gebruikt wat gedurende tien jaar de jaarlijkse betalingen voor het Parlement met ongeveer 8 à 9 miljoen euro vermindert. Dat is een grote verlichting. Het is voor het Europees Parlement verstandig zijn werkruimte van tevoren te betalen. Op die manier wordt er op de rentelasten bespaard en krijgt men in de begroting van het Parlement tegelijkertijd speelruimte voor de komende jaren. Die speelruimte zal nodig zijn naarmate de overige uitgaven van het Parlement met de uitbreiding naar het Oosten stijgen.
Volgens het ontwerp van gewijzigde en aanvullende begroting nr. 2/2000 bedraagt het aandeel van het Parlement in de uitgaven van rubriek 5 ofwel de administratieve uitgaven nu al 20,41% en dat is iets boven het plafond van 20% dat het Parlement zelf heeft vastgesteld. Aanvankelijk lag het aandeel van de administratieve uitgaven bij het opstellen van de begroting onder de 20%. Aangezien het zeer waarschijnlijk is dat onder andere van de kredieten voor het statuut voor de leden - 60 miljoen euro - een aanzienlijk deel ongebruikt zal blijven, omdat het jaar al over de helft is, kan het plafond aan het eind van het jaar worden herzien. Aan de andere kant moet men beseffen dat het Parlement middelen spaart, omdat beleggen zeer verstandig is.
De begroting van de Raad is interessant, omdat deze voor het eerst bedragen omvat voor het gemeenschappelijk veiligheids- en defensiebeleid. Binnen de Raad worden structuren gecreëerd om in overeenstemming met de besluiten van de Top van Helsinki de defensiedimensie een vaster onderdeel te laten worden van de werkzaamheden van de Europese Unie. Die kwestie zal uiterst moeilijk worden voor de kleine neutrale landen, zoals Finland. De sporen die de crisisbeheersingsoperatie in Kosovo heeft achtergelaten zijn beangstigend. In hoeverre zijn oorlogshandelingen gerechtvaardigd en tot waar mogen zij gaan? De toekomstige begrotingstechniek vormt een groot probleem. Artikel 28 van het EU-Verdrag is onduidelijk, vooral wat betreft het gemeenschappelijk veiligheids-, defensie- en militair beleid. De administratieve uitgaven horen tot de Europese begroting, maar bij beleidsuitgaven voor operaties heeft de Raad bevoegdheid. Hoe moet men dus te werk gaan en welk deel van de uitgaven zal men trachten onder te brengen in rubriek 4 - Externe maatregelen - die nu al overbelast is? Bij volgende onderhandelingen moet de indeling van uitgaven duidelijker en meer in overeenstemming met de wensen van het Parlement zijn.

De Voorzitter
Voor ik de heer Bourlanges voor vijf minuten het woord geef, wil ik erop wijzen dat wij vandaag nog een overvolle agenda moeten afwerken. Mag ik u daarom verzoeken zich in de mate van het mogelijke te houden aan uw spreektijd, anders zitten wij hier tot na middernacht en daar wordt niemand beter van.

Bourlanges
. ­ (FR) Mijnheer de Voorzitter, ik zal proberen uw wijze raad op te volgen.
De gewijzigde en aanvullende begroting die u wordt voorgelegd, zal geen grote problemen met zich mee brengen en wel om een eenvoudige reden. Want, waar het ontwerp het Parlement ­ en dat is een prettig novum ­ de mogelijkheid biedt er een aantal wenselijke budgettaire elementen en keuzen in op te nemen, kan het aan de andere kant ook de goedkeuring van de Raad wegdragen.
Bij het ontwerp dat u wordt voorgelegd is de Raad inderdaad de grote winnaar. Een rechtmatige winnaar, niet een ten koste van ons. Een winnaar zonder meer. De Raad heeft profijt van deze begroting omdat die de mogelijkheid biedt het begrotingsoverschot van het afgelopen jaar, in casu 3,2 miljard euro, te recupereren. De bijdrage aan de Britse restitutie is lager en het rendement van de eigen middelen, met name de douanerechten, is hoger. Dit alles komt in mindering op de lasten van de Raad.
Het voorliggende ontwerp is dus gunstig voor de Raad. En dat zonder slecht te zijn voor het Parlement. Allereerst omdat wij het er, binnen het tripartiet overleg, met elkaar over eens waren dat de u voorgelegde begroting zich niet zou beperken tot de teruggave van het saldo aan de lidstaten, maar dat er uitgaven aan konden worden toegevoegd, zodat het met recht een gewijzigde en aanvullende begroting zou zijn. Dat is een beperkte, maar significante overwinning voor het Parlement.
In de tweede plaats wordt hierbij een aantal gelukkige keuzen ingevoerd. Allereerst introduceren wij een speciale bijdrage, ter hoogte van 1 miljoen ecu voor de weesgeneesmiddelen. Nu daarvoor een rechtsgrondslag bestaat kunnen wij deze geneesmiddelen financieren. Dat is een prioriteit voor de bevoegde commissie, dat is een prioriteit voor de Begrotingscommissie, dat is een prioriteit voor het Parlement.
Ten tweede - en dat is het tweede belangrijke element - introduceren wij voor een aantal zaken aanvullende middelen, ter hoogte van 11 miljoen euro: 5 miljoen voor de Hoge Vertegenwoordiger in Bosnië-Herzegovina, 6 miljoen voor de UNMIK, voor de financiering van de civiele overgangsbesturen. Ook daarvoor zijn de rechtsgrondslagen gecreëerd. Wij hebben de middelen, de behoeften bestaan, Kosovo en Bosnië-Herzegovina zijn prioritaire aandachtsgebieden en we hebben besloten daar geld voor vrij te maken. Hoe maken wij dat geld vrij? Dat doen we door de middelen, in de vorm van vastleggingskredieten, te onttrekken aan de ECIP-kredieten die geen bestaansrecht meer hebben. Zij bestaan wel als kredieten, maar hebben geen rechtsgrondslag en kunnen daarom niet worden gebruikt. Het offer dat wij voor deze uitgave moeten brengen kost ons dus nauwelijks iets.
Een derde, belangrijk element is de financiering van de speciale hulp aan Montenegro. U zult zich herinneren dat wij er allemaal tegen waren, dat deze hulp gefinancierd zou worden door middelen te onttrekken aan andere externe uitgaven, met name aan het MEDA-programma. Wij hebben dus besloten deze hulp te financieren uit de marge van deze rubriek, die 21 miljoen bedraagt. Wij hebben 20 miljoen nodig. De begrotingsgeschiedenis volgt zijn loop. Wij gebruiken bijna de hele marge en op die manier wordt deze actie gefinancierd zonder kredietoverschrijvingen of -verminderingen.
Nu - en daar sluit ik mee af bij - is de grote vraag of de Raad ons, qua procedure, zal volgen. Wij hebben een eerste lezing van de Raad, dit is onze eerste lezing, en wij hopen vurig op basis van onze eerste lezing tot een resultaat te komen. Anders gezegd, wij hopen dat bij de tweede lezing van de Raad, die plaatsvindt op 20 juli, onze eerste lezing zal worden overgenomen, want als dat niet het geval is, zou er nog een ronde moeten volgen. Ik denk dat het niet in het belang is van de Raad - waarvan ik de afwezigheid vanavond trouwens betreur -, dat er een tweede lezing volgt.
Ik wijs hierbij nadrukkelijk op één punt: in geval van een tweede lezing van de gewijzigde en aanvullende begroting, zou bij strikte naleving van de voorgeschreven termijnen, een zitting in augustus nodig zijn. Daar kan natuurlijk geen sprake van zijn. Het is altijd het gebruik geweest in dit Parlement en tussen de instellingen dat de maand augustus niet meetelt in de termijnen. Ik ben ervan overtuigd dat de Raad zich aan deze regel zal houden. Het is in zijn eigen belang, in ons belang en in ons gezamenlijke belang om overeenstemming te bereiken over zowel het procedureverloop als de inhoud.

Ferber
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, geachte collega' s. Hoewel het pas juli is, gaan de Europese Unie en het Europees Parlement nu al met cadeautjes naar de lidstaten, want met de aanvullende begroting sturen wij 3,2 miljard euro terug naar waar het oorspronkelijk vandaan komt. Of beter gezegd: wij delen geen cadeautjes uit, maar wij sturen geld terug naar waar het oorspronkelijk vandaan komt, namelijk van de lidstaten en uiteindelijk van de belastingbetaler.
Dit bewijst dat wij heel netjes met de middelen omspringen. De rapporteur, mijn collega en vriend Jean-Louis Bourlanges, heeft de zaken helder uiteengezet. Ik wil hem daar hartelijk voor bedanken. Ik wil ook collega Virrankoski bedanken voor de aanvullende begroting die vooral het Parlement en de Raad betreft. Wij springen zuinig met de begrotingsmiddelen om en dat is onze plicht. Bovendien springen wij netjes met de middelen om en ook dat is onze plicht. Overigens hebben wij ons met dit onderwerp vanmorgen reeds uitgebreid mogen bezighouden.
Ik wil graag een opmerking maken aan het adres van de Raad. Ik hoop dat de heer Solana, nu hij eindelijk de beschikking heeft over het nieuwe gebouw, met zijn werkzaamheden en zijn uiterst vertrouwelijke documenten aan de slag kan gaan! Wij moeten ons toch met belangrijker zaken bezighouden dan met de vraag hoe documenten voor ongenode gasten kunnen worden verstopt! De reden dat ik volmondig met deze kredietoverschrijving heb ingestemd is dan ook dat deze technische kwestie daarmee nu eindelijk van de baan is en niets een succesvol Europees veiligheids- en defensiebeleid nog in de weg staat!
Wij als Parlement zorgen er met onze aanvullende begroting voor dat wij onze rentelasten verder verlagen. Dat geeft ons speelruimte binnen de marge die wij onszelf in rubriek 5 hebben opgelegd. Bovendien geeft het ons de mogelijkheid, de middelen duurzaam en verstandiger te gebruiken voor onze parlementaire werkzaamheden in plaats van voor rentebetalingen in het kader van het gebouwenbeleid. Daarom stemt de EVP uiteraard voor de verslagen-Bourlanges en -Virrankoski.

Walter
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, geachte dames en heren. In principe heb ik niet zoveel toe te voegen aan wat reeds werd gezegd. Ook wij zullen natuurlijk voor de beide verslagen stemmen. Maar ik wil toch nog iets zeggen over de gewijzigde en aanvullende begroting nr. 1, die er, zoals de heer Ferber zojuist opmerkte, inderdaad op neer komt dat wij sinterklaas vieren in juli, en wel voor de Raad.
Het is voor de Raad toch een heerlijke gebeurtenis om 3,2 miljard euro terug te krijgen en hieraan een nieuwe bestemming te kunnen geven. Wij zouden graag zien dat van dit feit met evenveel ophef nota werd genomen en dat het met evenveel intensiteit werd besproken als wanneer er nog 200 miljoen moet worden gevonden om de hele begroting voor het volgende jaar in evenwicht te brengen en een taak te financieren die Europa direct aangaat, namelijk Kosovo of de gehele Balkan. Nu spreken wij over 3,2 miljard, dat wil zeggen het zestienvoudige, die terecht, daar twijfel ik niet aan, wordt teruggestort. Bij een toekomstige gelegenheid zal het waarschijnlijk weer om 200 miljoen gaan. Vorig jaar was dat het geval en dit jaar zullen wij waarschijnlijk met een gelijkaardig probleem te kampen krijgen. Het zal wellicht om een iets groter bedrag gaan, maar het is in principe hetzelfde probleem dat wij zullen moeten oplossen. Mijn verzoek aan de Raad luidt daarom als volgt: denkt u hier nog eens aan terug bij de komende onderhandelingen.
Het zou natuurlijk prachtig zijn als wij het geld dat wij nu terugstorten, niet volledig zouden hoeven terug te storten, maar dat er tussen de Raad en het Parlement een akkoord gesloten kon worden om een deel van de middelen te reserveren voor onvoorziene omstandigheden. Dan zouden wij in de toekomst ook heel anders met elkaar kunnen omgaan. Dit is een zeer ongewoon voorstel, dat geef ik toe, maar over een dergelijke reserve voor onvoorziene omstandigheden zouden wij toch eens moeten nadenken. Ik denk dat dat zou kunnen bijdragen tot minder gespannen begrotingsonderhandelingen.
Ik wil op nog twee onderdelen van de aanvullende begroting ingaan. Ten eerste slagen wij er dankzij het uitstekende voorstel van onze rapporteur Bourlanges in om 20 miljoen ter beschikking te stellen van Montenegro, want wij hebben besloten dat het een urgente zaak betreft. Maar voor deze 20 miljoen kunnen wij de 3,2 miljard niet aanspreken, maar moeten wij de marges volledig uitpersen. Wij handelen niet volgens de Engelse uitdrukking "Put your money where your mouth is" , dat wil zeggen waar het nodig is, maar wij storten het terug en schrapen dan in de marge de restjes bij elkaar om onze taken te kunnen volbrengen.
Ik zou de Raad willen verzoeken, in de toekomst wat terughoudender te zijn met aankondigingen en beloftes wanneer hij er niet tegelijk bij zegt waarop moet worden bezuinigd. Ik wil de Raad verder verzoeken om, als hij nu niet instemt met aanvullende begroting nr. 1, geen verdere moeilijkheden op te werpen tijdens de procedure. Wij zouden het met het oog op de komende begrotingsprocedure ten zeerste toejuichen als de Raad zich hier van zijn inschikkelijke kant liet zien en samen met ons een besluit zou nemen. Dat zou een positief signaal zijn dat een stempel zou kunnen drukken op de komende begrotingsonderhandelingen. Ik wil de Raad daarom verzoeken aldus te handelen; wij zouden het ten zeerste waarderen als het zo zou gaan!

Gill
Mijnheer de Voorzitter, de rapporteur heeft al uitgelegd dat in de ontwerpen van gewijzigde en aanvullende begroting verzocht wordt om de goedkeuring van twee aparte bedragen. Ik hoop dat er bij de totstandkoming van deze bedragen terdege rekening is gehouden met het beginsel van budgettaire zorgvuldigheid en de noodzaak om waar voor je geld te krijgen.
Het politieke besluit over het gebouw voor de heer Solana en 45 militaire personeelsleden is al in Helsinki door de vijftien lidstaten goedgekeurd.
Ik zou hier graag drie opmerkingen over willen maken. In de eerste plaats is het niet duidelijk waarom het militaire personeel in het gebouw onder de administratieve uitgaven gerangschikt zou moeten worden. Het zou veel logischer zijn dat personeel onder de post beleidsuitgaven op te nemen.
In de tweede plaats heb ik begrepen dat het Europees Parlement en de Raad middels een gentlemen's agreement afgesproken zouden hebben om zich niet met elkaars begroting te bemoeien. Naar mijn idee is dat tot in het extreme doorgevoerd. De manier waarop de Raad het gentlemen's agreement interpreteert, getuigt zonder meer van veel fantasie. De overeenkomst geldt weliswaar voor gebouwen en personeel van de Raad, maar niet automatisch ook voor gedetacheerd militair personeel waarvan het salaris betaald wordt door hun eigen lidstaten. De algemene kosten zouden overigens in de toekomst wel voor rekening van de EU zijn, waarbij er echter geen concrete controlerende of verantwoordelijke rol voor de instellingen is weggelegd.
In de derde plaats ben ik niet gelukkig met het gebruik van de ontwerpen van gewijzigde en aanvullende begroting als instrument om deze kwestie te regelen. Al voor het afsluiten van het begrotingsproces van vorig jaar waren deze aanvullende financiële behoeften bekend en deze hadden dan ook opgenomen moeten zijn in de begroting van dit jaar.
In overeenstemming met de strekking van het gentlemen's agreement zal ik geen commentaar leveren op de noodzaak van de aanwezigheid van 45 militairen in het gebouw. Dat gebouw zal net zo veilig zijn als Fort Knox. Ik wil echter wel opmerken dat de Raad wat zijn eigen administratieve uitgaven betreft, dezelfde strikte begrotingsregels moet hanteren die hij ook van andere instellingen verwacht. Ik zou graag voor de toekomst enige toezeggingen krijgen dat deze uitgaven op de meest efficiënte en economische manier zullen plaatsvinden.
Wat het verzoek van het Parlement betreft om nog eens 15 miljoen uit te trekken als extra voorschot voor het nieuwe gebouw in Brussel, maak ik mij zorgen over de boodschap die daarmee wordt uitgezonden. Hoewel ik mij ervan bewust ben dat dit een voorzorgsmaatregel zou kunnen zijn die in de toekomst tot aanzienlijke besparingen kan leiden, vind ik het van cruciaal belang dat het Parlement met de grootst mogelijk spoed gebruik gaat maken van een op activiteiten gebaseerde budgettering.

Bourlanges
, rapporteur. ­ (FR) Ik heb inderdaad verzuimd het vierde amendement te bespreken. Dat betreft geen uitgaven en zou daardoor minder belangrijk kunnen lijken. Ten onrechte echter. Ik wilde alleen nog zeggen dat een van de bijdragen van het Europees Parlement de opvoering betreft van een nieuwe begrotingslijn B5-671N "Instrument voor snelle interventie" die het, krachtens de bepalingen van het Interinstitutioneel Akkoord over de begrotingsdiscipline, mogelijk moet maken om op het moment van de aanname van de definitieve tekst, door de vermelding p.m., een optreden van de nodige middelen te voorzien. Dat is een prioriteit van de commissie buitenlandse zaken. Ik zou het mezelf kwalijk nemen als ik dit niet had gemeld.

Schreyer
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, wij bespreken nu, aan het begin van het tweede halfjaar 2000, de eerste twee wijzigingsvoorstellen op de lopende begroting. Het eerste wijzigingsvoorstel betreft de begroting van de Commissie, het tweede de begroting van de Raad en het Parlement. Het tweede voorstel betreft bij beide instellingen het gebouwenbeleid, zij het dat de door het Parlement toegekende 15 miljoen wordt bestemd om de gebouwen sneller af te betalen, wat leidt tot lagere rentelasten in de toekomst, terwijl de bijkomende uitgaven van de Raad leiden tot meer uitgaven in de toekomst, omdat er meer gebouwen in Brussel worden gehuurd, zoals voor het veiligheidsbeleid.
Als commissaris voor begroting heb ik uiteraard meer sympathie voor uitgaven die leiden tot toekomstige besparingen - dit bij wijze van stoot onder de gordel aan het adres van de hier niet aanwezige Raad -, maar de wensen van de Raad zijn natuurlijk gerechtvaardigd. Wanneer besloten wordt tot nieuwe taken, dan moet natuurlijk gezorgd worden voor de nodige ondersteuning in de vorm van administratie en personeel. Ik hoop evenwel dat de Raad ook volgens dit beginsel handelt wanneer het om de Commissie gaat en niet met twee maten meet.
De gewijzigde en aanvullende begroting nr. 1 omvat belangrijke wijzigingen aan de ontvangstenzijde - daar werd reeds op gewezen - en aan de uitgavenzijde van de begroting 2000. Aan de ontvangstenzijde wil ik wijzen op de teruggave van het overschot van 1999 van 3,2 miljard euro. Daarbij komen nog andere belangrijke correcties, zodat de bijdragen voor het jaar 2000 nu eindelijk definitief kunnen worden vastgelegd. Aan de uitgavenzijde zijn er wijzigingen voor het voorgestelde Repatriation Fund - de rapporteur heeft het zojuist nog vermeld -, voor de niet-militaire crisisinterventie worden de begrotingstechnische voorwaarden gecreëerd, voor de Hoge Vertegenwoordigers van de UNMIK in Kosovo en in Bosnië wordt de financiering gewijzigd en wordt 11 miljoen euro ter beschikking gesteld. Voor Montenegro wordt bijkomende steun ten belope van 20 miljoen euro vrijgemaakt.
Ik wil de beide rapporteurs van harte bedanken en de heer Bourlanges nogmaals zeggen dat de Commissie alle voorgestelde wijzigingen aanvaardt, hoewel de overblijvende marge door de financiering voor Montenegro inderdaad uiterst krap wordt, maar dat betekent dat wij een efficiënt beheer zullen moeten voeren en dat willen wij ook doen.
De Commissie zal zich er nu voor inzetten dat de Raad het niet op een tweede lezing laat uitdraaien, want dat zou inderdaad betekenen dat een besluit zou worden uitgesteld tot september. Maar misschien is de verlaging van de betalingen voor de Raad een voldoende reden om snel tot een besluit te komen in navolging van het Parlement, waarvoor nogmaals mijn dank.

De Voorzitter
Dank u wel, mevrouw de commissaris, u behoort tot de progressieve commissarissen die hebben begrepen dat de populariteit van de spreker tijdens een nachtzitting omgekeerd evenredig is aan de lengte van zijn betoog, nogmaals dank.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt op donderdag om 12.00 uur plaats.

Liberalisering van de energiemarkten
De Voorzitter
Aan de orde is verslag (A5-0180/2000) van de heer Mombaur namens de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie over het tweede verslag van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement over de stand van zaken bij de liberalisering van de energiemarkten (COM(1999) 198 - COM(1999) 164 - COM(1999) 612 - COM(2000) 297 - C5- 0163/2000 - 2000/2097(COS)).

Mombaur
Mijnheer de Voorzitter, de markt voor elektriciteit en aardgas is zonder meer een van de wezenlijke steunpilaren van Europa' s concurrentiekracht en milieubescherming. Wij hebben een verslag uitgewerkt dat een antwoord is op vier documenten van de Commissie. Het komt erop neer dat van 15 deelmarkten een interne markt moet worden gemaakt.
Als rapporteur van de commissie wil ik de aandacht vestigen op een paar punten, maar, mijnheer de Voorzitter, met uw welnemen zal ik mijn betoog kort onderbreken, want ik zie dat mevrouw de vice-voorzitter juist de zaal binnenkomt.
Ik herhaal: mijn verslag is een antwoord op vier documenten van de Commissie en het gaat erom dat de vijftien deelmarkten worden samengevoegd tot een interne markt voor elektriciteit en aardgas. Daarbij wil de commissie de volgende belangrijke punten aan de orde stellen: de rechten van de burgers van de Unie op vrijheid van vestiging en vrije dienstverrichting zijn vooralsnog slechts gedeeltelijk verwezenlijkt. Wij pleiten ervoor dat deze versneld worden gerealiseerd.
Ten tweede juichen wij toe, dat er nieuwe aanbiedersstructuren worden gevormd. Wij roepen de Commissie in haar hoedanigheid van mededingingsautoriteit op om er samen met de nationale mededingingsinstanties op toe te zien dat er geen nieuwe monopolies worden gevormd, dat ook nieuwe aanbieders toegang krijgen tot het netwerk, dat er beurzen worden gevormd en dat verandering van leverancier mogelijk blijft.
Ten derde hechten wij belang aan de continuïteit van de voorziening. Wij zijn van mening dat er nauwlettend op moet worden toegezien dat de lidstaten die een zogenaamde plicht tot verlening van diensten van algemeen belang hanteren, deze op gelijke wijze aan alle concurrenten opleggen. Het Verdrag bevat hiervoor bepalingen inzake transparantie en inzichtelijkheid en voorziet tevens in de mogelijkheid voor de lidstaten om desgewenst dergelijke plichten op te leggen. Wij zijn van mening dat deze mogelijkheid moet worden gehandhaafd.
Ten vierde: reguleringsinstanties. Op een lidstaat na hebben alle lidstaten reguleringsinstanties in het leven geroepen. Wij stellen vast dat in de landen met reguleringsinstanties niet alleen de industriële afnemers, maar ook de middelgrote en kleinverbruikers beter in de markt participeren en dat de voorwaarden voor het gebruik van het transmissienet in deze landen inzichtelijker zijn. Misschien zou het model van de onderhandelde toegang tot het net opnieuw kritisch tegen het licht moeten worden gehouden, want het is gunstig voor industriële afnemers, maar niet voor de middenstand. Bovendien belemmert dit instrument wellicht de totstandkoming van een Europese markt.
Ten vijfde: de transmissienetten zijn de centrale plaats op de energiemarkten. Daarom moet er gezorgd worden voor vrije toegang, dat wil zeggen dat de tarieven echte marktsignalen moeten zijn voor een niet-discriminerende toegang voor iedereen. Verder moeten er, zoals nu in het kader van het proces van Florence gebeurt, tarieven worden vastgelegd die de grensoverschrijdende handel mogelijk maken. Hier wordt een model uitgewerkt dat voorziet in een fonds voor de kosten van de grensoverschrijdende handel: de nationale netexploitanten betalen aan diegenen die de transmissie verzorgen.
Mevrouw de commissaris, mevrouw de vice-voorzitter, twee opmerkingen hierover. Ten eerste: de kosten die de netbeheerders tegenwoordig in rekening brengen, zijn volgens ons fabelachtig, uit de lucht gegrepen en niet gemotiveerd. Er moet nauwlettend op worden toegezien dat deze kosten op correcte wijze tot stand komen. Ten tweede: de in de tarieven doorberekende kosten moeten echte marktimpulsen geven; deze moeten alle verliezen dekken en investeringen bevorderen. Dit is van groot belang in dit proces.
Ten zesde: de grensoverschrijdende leidingen hebben nog niet overal voldoende capaciteit. Dit probleem moet bestudeerd en waar nodig verholpen worden of de bestaande capaciteit moet volgens het marktbeginsel worden toegewezen, eventueel door middel van een veiling. Voorts wil ik nog twee punten aanstippen. Wij willen in onze commissie een discussie voeren met de Europese Commissie over hoe de invoer van elektriciteit en aardgas uit de landen van Midden- en Oost-Europa moet worden behandeld, want wij moeten voorkomen dat de interne elektriciteits- en aardgasmarkt in Europa met andere veiligheidsnormen of met oneigenlijke marktpraktijken schade wordt toegebracht.
Als laatste punt wil ik vermelden dat de transmissienetbeheerders op het gebied van de elektriciteit een organisatie hebben opgericht die het mogelijk heeft gemaakt in Florence spijkers met koppen te slaan. Wij verzoeken de Commissie er samen met ons op aan te sturen dat de aardgasnetexploitanten een soortgelijke organisatie oprichten, zodat in het parallelle proces van Madrid net zulke resultaten kunnen worden geboekt als in Florence.

Valdivielso de Cué
­ (ES) Zowel in het economisch als in het sociaal leven neemt energie, met name elektriciteit, een uiterst belangrijke plaats in. Op jaarbasis gaat er ongeveer 150.000 miljoen euro in de sector om.
Sinds de eerste en tweede richtlijn inzake de liberalisering van de elektriciteits- en aardgasmarkt in 1996 respectievelijk 1998 zijn goedgekeurd, hebben zich belangrijke prijsverlagingen voorgedaan. Dis is met name het geval in de landen waar de richtlijnen het meest resoluut zijn toegepast.
Ik ben het met de Commissie en de rapporteur eens dat een snelle liberalisering noodzakelijk is, zodat de Gemeenschap optimaal profijt kan trekken van een dynamische en concurrerende markt.
In de huidige regeling worden de belangrijkste beginselen ten aanzien van de voorwaarden, de varianten en het tempo van de liberalisering gedefinieerd. Er zijn echter nog enkele uiterst belangrijke aspecten die aanvullende maatregelen en specifieke oplossingen behoeven. Hierbij denk ik aan het beheer van overbelasting, de grensoverschrijdende aspecten, alsmede de bestaande knelpunten in de trans-Europese transmissie- en transportnetwerken die een gelijke verdeling van het rendement van deze maatregelen ten behoeve van een interne markt op communautair niveau belemmeren.
Aan de andere kant worden ook nu nog discriminerende transmissieprijzen tussen de lidstaten en netmonopolisten toegepast, hetgeen een werkelijke liberalisering van de sector ernstig bemoeilijkt.
Ik ben van oordeel dat deze praktijken evenals de eventuele vervanging van de bekende nationale monopolies door een Europees oligopolie onverbiddelijk door de diensten van de Commissie moeten worden aangepakt.
Hoewel het onderwerp nog geenszins uitputtend is behandeld, sluit ik mijn betoog af. Ik steun het evenwichtige verslag van de rapporteur. Het is beslist noodzakelijk dat wij zo spoedig mogelijk aan de verwachtingen van onze burgers beantwoorden.

McNally
Mijnheer de Voorzitter, de heer Mombaur heeft in zijn verslag een duidelijke en zeer uitgebreide beschrijving gegeven van de gevolgen van de liberalisering van deze markten. Energie is uiteraard ook niet te vergelijken met andere goederen of diensten. Energie is een fundamenteel en essentieel goed en moet dan ook anders behandeld worden dan normale goederen.
De twee richtlijnen zijn in de eerste plaats zo zorgvuldig geconstrueerd om te garanderen dat er geen massale en onverwachte ontslagen zouden vallen; er zijn namelijk al ongeveer 250.000 banen in deze sector verloren gegaan en het einde is nog niet in zicht. In de tweede plaats moesten lidstaten die veel geld in bijvoorbeeld nucleaire energie hadden gestoken, de kans krijgen een strategisch plan op te stellen om die investeringen waar mogelijk niet nodeloos verloren te laten gaan. Om die redenen waren de richtlijnen niet uit op een resultaat op de zeer korte termijn. Desalniettemin hadden die richtlijnen tijdig door alle lidstaten ten uitvoer moeten zijn gelegd, maar dat is niet gebeurd. Het is niet goed te praten dat lidstaten die tenuitvoerlegging hebben vertraagd, zeker als er daardoor werd geprofiteerd van de ontsluiting van andere markten. Wij beschikken over bewijzen dat dit ook van toepassing is op landen buiten de Europese Unie.
Ik heb al gezegd dat er veel ontslagen zijn gevallen. Er is ook sprake geweest van veel ingrijpende veranderingen en herstructureringen waarbij er aanwijzingen zijn dat er nieuwe monopolies worden gevormd. Dat is onacceptabel. Ook de hoeveelheid onderzoek en ontwikkeling is afgenomen en dat is een schande. Op dit moment is er een gebrek aan harmonisatie en de heer Mombaur zegt terecht dat die harmonisatie er moet komen. Ik ben echter zelf nogal sceptisch of dat via de reguleringsorganen in het kader van het proces van Florence moet gebeuren.
In het verslag wordt verschillende keren aandacht besteed aan de verplichtingen op het gebied van de openbare dienstverlening. De socialistische fractie heeft een amendement ingediend waarin verzocht wordt om een kaderrichtlijn die garandeert dat in sectoren zoals de energiesector het algemeen belang wordt beschermd. Ik hoop dat dit amendement wordt gesteund.
Hoewel er problemen zijn met de liberalisering in de twee richtlijnen, maakt dit proces deel uit van het creëren van één Europa. Bovendien kunnen de burgers profiteren van lagere prijzen. Er is echter ook sprake van negatieve gevolgen voor het milieu, waar echter vaak te weinig aandacht aan wordt besteed.
De Raad in Lissabon heeft de Commissie gevraagd om te bekijken of het noodzakelijk is om de ontwikkelingen op dit vlak te versnellen. Ik vind echter dat wij niet tegen lidstaten moeten preken en vertellen hoe zij het moeten aanpakken. Dat moeten ze zelf beslissen. Ik vind het erg belangrijk dat wij in een geliberaliseerde markt steun geven aan duurzame energie. Dat zal niet eenvoudig zijn, maar er is het Parlement veel aan gelegen om dat te realiseren. Ik maak me overigens grote zorgen over de bedreiging van de kracht-warmtekoppeling in de richtlijn voor gas. Dat dient snel gerectificeerd te worden.

Beysen
Voorzitter, mevrouw de commissaris, mag ik eerst en vooral de rapporteur danken voor de zorgvuldigheid waarmede hij dit verslag heeft gekoesterd. In het liberaliseringsproces van de energiemarkt onderscheidt men twee belangrijke gegevens. Ten eerste, niet in alle lidstaten liberaliseert men volgens hetzelfde ritme. Ten tweede, niet in alle lidstaten liberaliseert men volgens dezelfde timing. Daarenboven kan nog worden onderstreept dat de wijze van het openstellen van de energiemarkten sterk afhankelijk is van de geografische ligging van de lidstaat. Om deze diverse redenen verdient een pragmatische aanpak de voorkeur boven een theoretische. De pragmatische aanpak is ook de manier om de liberalisering aangepast te laten verlopen, daar, ons inziens, de richtlijn niet versneld, maar wel geleidelijk dient te worden uitgevoerd.
Tegen deze achtergrond is het belangrijk dat in de commissie het amendement van onze fractie werd goedgekeurd, dat de lidstaten zal verplichten onafhankelijke reguleringsinstanties in te stellen die de bevoegdheid zullen hebben om volledige concurrentie te stimuleren. Hetzelfde amendement beoogt ook de belangen te bevorderen van de consumenten op de geliberaliseerde energiemarkt door de universele dienstverlening te waarborgen.
Ten slotte wens ik ook nog te onderstrepen dat ons voorstel om een gedetailleerd tijdschema vast te leggen, binnen hetwelk nauwkeurig omschreven doelstellingen dienen gerealiseerd te worden, belangrijk is om uiteindelijk te komen tot een geleidelijke maar volledige liberalisering van de energiemarkt. Als dit voorstel ook in de plenaire vergadering zal worden aanvaard, zal daardoor een dam worden opgeworpen tegen de oneerlijke concurrentie die thans op de elektriciteitsmarkt wordt gevoerd en die te wijten is aan de ongelijke wijze waarop in de lidstaten de liberalisering thans wordt toegepast.

Ahern
Mijnheer de Voorzitter, wij mogen geen monopolies accepteren, ongeacht of dat nu monopolies van landen of andere monopolieposities zijn. Wij moeten ervoor oppassen dat wij door de interne markt geen nieuwe particuliere monopolies in de energiesector creëren.
Ik wil graag benadrukken dat bij de liberalisering te allen tijde rekening moet worden gehouden met het belang van de openbare dienstverlening en het openbare nut. Ik verwijs naar de sociale en milieubelangen waar dit Parlement zich altijd sterk voor heeft gemaakt, maar daar wordt in de energiesector in het kader van de interne markt vaak nog te weinig aandacht aan besteed.
Het is met name betreurenswaardig dat de liberalisering een negatief effect heeft gehad op het zuinig omgaan met energie. Hier zijn wij in theorie allemaal een groot voorstander van, maar in de praktijk blijkt het steeds slechter te gaan met de energie-efficiëntie. Wij moeten de afspraken van Kyoto nakomen: wij zijn toen internationale verdragen en verplichtingen aangegaan en het wordt tijd dat we die meer serieus gaan nemen.
Ik zou blij zijn met voorstellen over de toegang van duurzame energie tot het net. De traditionele energievormen hebben in het verleden veel subsidie ontvangen, maar zij zijn deels ook verantwoordelijk voor de beperkte vooruitgang op het gebied van duurzame energiebronnen. Het zou erg jammer zijn als bijvoorbeeld Japan ons op het gebied van die nieuwe technologieën voorbij zou streven, terwijl wij daar de afgelopen jaren zoveel onderzoek en ontwikkeling in hebben gestoken. Dat moeten we op dit moment toch echt zien te voorkomen. Als we in Europa de toegang van duurzame energie tot het net willen stimuleren, moeten we ons niet in een dergelijke positie manoeuvreren.
Liberalisering moet voor alle energiesectoren gelden, dus zeker ook voor de nucleaire sector die door bepaalde landen zwaar wordt gesubsidieerd. De Commissie gaat echter niet recht op dat doel af. Misschien is zij wel bang. Ik heb daarover met commissaris Monti gesproken. Hij is een invloedrijke commissaris, maar zelfs hij durft bepaalde landen op dit gebied niet frontaal aan te pakken. Aangezien we echter, laten we eerlijk zijn, een situatie voor ogen hebben met gelijke concurrentieomstandigheden voor iedereen, kunnen we ook niet toestaan dat de nucleaire sector gesubsidieerd wordt.
Tot slot ben ik van mening dat het Parlement bij het proces van Florence betrokken moet worden en daarbij een bepaalde mate van democratische invloed moet krijgen. Dit proces mag zich niet afspelen zonder dat het Parlement daarover controle kan uitoefenen, ook al zijn er in bepaalde opzichten successen geboekt.

Brie
Mijnheer de Voorzitter, ook dit verslag toont weer aan dat liberalisering, vrije markt en mededinging tegenwoordig als de enige beginselen voor de oplossing van economische en andere problemen worden gezien. Ik geef toe dat er een paar positieve ontwikkelingen op het gebied van het Europese energiebeleid zijn waar te nemen en dat de prijzen van elektriciteit zijn gedaald, maar dat andere energieprijzen sterk zijn gestegen, wordt angstvallig verzwegen. Dit feit past waarschijnlijk niet in de liberaliseringseuforie.
Globaal gesproken worden mijns inziens enkele zeer ernstige problemen en verkeerde ontwikkelingen van het EU-energiebeleid over het hoofd gezien. In de eerste plaats wordt er nauwelijks ingegaan op de zojuist genoemde gangbare en alles behalve liberale praktijk van de uiteenlopende en aanzienlijke subsidies voor fossiele brandstoffen en kernenergie. Ten tweede moet de richtlijn voor de interne elektriciteitsmarkt worden aangevuld met een richtlijn die de toegang tot het elektriciteitsnet regelt om een ecologische en gedecentraliseerde Europese energiesector te bevorderen. Ten derde moet het steunbeleid van de Unie fundamenteel worden herzien: niet de bouw van hoogspanningsleidingen voor een gecentraliseerde energiesector, maar energiebesparing en duurzame energiebronnen alsmede een regionalisering van het energiebeleid moeten worden bevorderd.
Ten vierde wil ik erop wijzen dat de huidige liberalisering in Europa de gemeentelijke energiebedrijven kapotmaakt. Hier spelen niet alleen economische gezichtspunten, maar ook democratische, want de gemeenten moeten op sociaal en ander vlak een eigen beleid kunnen voeren. Zij mogen niet aan de liberalisering worden geofferd.

Chichester
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de rapporteur graag feliciteren met dit verslag. Het is een evenwichtig document waarin zeer uiteenlopende standpunten aan de orde komen.
Wij moeten de vooruitgang die tot nu toe geboekt is bij de liberalisering van de elektriciteits- en gasmarkten niet uit het oog verliezen. Ik denk daarbij met name aan het feit dat meer dan 60% van de markt op dit moment voor elektriciteit is opengesteld. Ik wil daarbij de aantekening maken dat wij wel druk moeten blijven uitoefenen om nog meer vooruitgang te boeken.
Het is moeilijk om de betekenis te overschatten die dit proces heeft voor de concurrentiepositie van onze Europese economieën in de ruimste zin van het woord. Ik weet dat dit op de korte termijn moeilijk te bewijzen is, maar ik ben er vrijwel zeker van dat dit proces op de lange termijn een essentiële voorwaarde vormt om de concurrentiepositie van onze economieën over de gehele wereld te verstevigen. Ik vind het ook erg belangrijk dat wij een onderscheid maken tussen het proces van marktefficiëntie, dat eigen is aan de liberalisering, en andere beleidsdoelstellingen die wij willen realiseren. Het is bijvoorbeeld erg belangrijk dat we de twee kwesties van universele dienstverlening en vermindering van CO2 als aparte doelstellingen behandelen.
Ik deel de teleurstelling van sommige collega's over het feit dat een aantal landen erg achterblijft met de tenuitvoerlegging van deze maatregelen. Het is merkwaardig dat minstens een van die landen voorstander is van een verhoging van het tempo van de integratie van Europa: "Lieve St. Augustinus, geef ons de liberalisering, maar voorlopig nog even niet".
Verder constateer ik ook dat de angst van de pessimisten dat de liberalisering de continuïteit van de energievoorziening zou kunnen verstoren, niet bewaarheid is. De particuliere sector heeft zijn taak naar behoren vervuld.

Caudron
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, geachte collega' s, het verslag van collega Mombaur betreft de energiemarkten en pleit, zoals iedereen begrepen heeft, voor een versnelde liberalisering. Op deze tijd van de dag en op dit punt van het debat, lijkt het me noch wenselijk noch nuttig om mijn commentaar al te zeer te nuanceren. Persoonlijk denk ik bij "energie" aan de "continuïteit van de voorziening op lange termijn" , aan de "garantie van openbare dienstverlening" , aan een "bijdrage aan duurzame en milieuvriendelijke ontwikkeling" . En als daarbij ruimte is om aan "concurrentievermogen" te denken, dat zal ik dat zeker niet nalaten, maar ik geef toe dat dat niet mijn voornaamste doel is.
Daarom, geachte collega' s, kan ik mij slecht vinden in de meeste conclusies van de rapporteur en in de visie van commissaris Bolkestein en zijn uitlatingen in het tijdschrift "Europa zonder Grenzen" . Nee, de tegenstanders van een versnelde liberalisering van de nutssector horen niet in een museum thuis. Nee, de voorstanders van de openbare dienstverlening maken geen gebruik van het angstargument om hun waarden te verdedigen. Nee, de aanhangers van een universele dienstverlening zijn geen sentimentele, verbeten nationalisten, maar Europeanen.
Mijnheer de rapporteur, in tegenstelling tot u heb ik geen blind en absoluut vertrouwen in de marktmechanismen. Ik laat prijsverlagingen niet prevaleren boven continuïteit. Ik verdedig de werkgelegenheid tegen alles en iedereen en ik houd vooral in gedachte dat de nutssector een element van solidariteit vormt, onderdeel uitmaakt van het Europese sociale model dat uw vriend, de heer Jacques Chirac, zo na aan het hart ligt, en bovendien een voorwaarde is voor een evenwichtige ruimtelijke ordening. Het falen of de afwezigheid daarvan kost veel meer geld dan de besparingen die u zegt te willen realiseren, kunnen opleveren.
Ik zou het daarom op prijs hebben gesteld, mijnheer de rapporteur, wanneer in uw verslag rekening was gehouden met de bepalingen in de Verdragen met betrekking tot de algemene dienstverlening en voorstellen had bevat voor maatregelen om de toegankelijkheid van de openbare energievoorziening voor alle burgers te garanderen. Ik neem de vrijheid om er op te wijzen dat de openbare energievoorziening een belangrijke factor is met betrekking tot de sociale samenhang, de strijd tegen de uitsluiting, de evenwichtige ontwikkeling van de regio' s, respect voor het milieu, continuïteit en tot slot een voorwaarde voor nationale en Europese onafhankelijkheid.
Mijnheer de rapporteur, u heeft hard gewerkt, dat ontken ik niet, en daar wil ik u ook mee feliciteren, maar ik kan me niet aansluiten bij de ideologie die uit uw voorstellen spreekt. Ik hoop dat de amendementen die zijn voorgesteld door de heer Harlem Désir en andere collega' s die mijn zorgen delen, zullen worden aangenomen, want indien uw verslag onveranderd blijft, kan ik persoonlijk niet voor stemmen.

Clegg
Ik wil de rapporteur ook graag feliciteren met het uitstekende werk dat hij heeft verricht en ik zou graag twee punten willen noemen waar anderen ook al naar hebben verwezen.
In de eerste plaats het belang van sterke reguleringsinstanties. Ervaringen op de vijftien, nog steeds afzonderlijke markten hebben aangetoond dat sterke reguleringsinstanties de markttoegang voor kleinere spelers stimuleren, de belangen van de consumenten beschermen en druk uitoefenen op de grote monopolisten zodat deze niet al te gemakzuchtig achterover kunnen leunen. In de tweede plaats het belang van een tijdschema. Het is jammer dat er in de Conclusies van Lissabon geen tijdschema is opgenomen. Uit ervaringen op andere gebieden, zoals de telecommunicatiesector, is gebleken dat lidstaten zich beter aan de afspraken houden als er sprake is van een tijdschema. Ik hoop dan ook dat de Commissie in de komende maanden een nader tijdschema voor de liberalisering zal opstellen.

Vachetta
Mijnheer de Voorzitter, in het document over het tweede verslag van de Commissie aan de Raad en aan het Europees Parlement over de stand van zaken met betrekking tot de liberalisering van de energiemarkten komen slechts twee aspecten aan bod: de concurrentie en de uitdieping van het principe van één Europese energiemarkt. Om deze strategie van totale liberalisering van de elektriciteits- en aardgasmarkten te rechtvaardigen, wordt niet geaarzeld om de vooronderstelde effecten van mededinging te verheerlijken, zoals daling van de productiekosten en meer kansen op nieuwe banen, en om zelfs te spreken van een positief macro-economisch effect op de arbeidsmarkt. Welk mechanisme of liever gezegd welk mysterie komt hieraan te pas?
De al toegepaste of op dit moment doorgevoerde liberaliseringen hebben nog nooit tot een toename van de werkgelegenheid geleid, integendeel. Bij een aantal openbare diensten hebben zij bijgedragen aan de inkrimping van het personeel. Volgens de bij het Europees Verbond van Vakverenigingen aangesloten vakbonden zijn al 300.000 banen opgeheven en worden nog eens 200.000 banen bedreigd. Overal verschijnen barsten in de rechtsposities van de werknemers.
Ik bestrijd nog een andere bewering: de verlaging van de energieprijs. Voor wie en hoe dan? In feite komt de daling van de tarieven vaak slechts ten goede aan de industriële grootverbruikers. Voor de eenvoudige consument zijn aardgas en elektriciteit een goed geworden dat men zich wel of niet kan veroorloven. Zal de consument binnenkort net als in Groot-Brittannië zijn elektriciteitsverbruik van tevoren moeten betalen? En zal hij ervan verstoken blijven zodra hij het tegoed op zijn kaart verbruikt heeft?
De behoefte aan energie is een eerste levensbehoefte. De toegankelijkheid ervan moet dus een grondrecht zijn. Alleen een werkelijk openbaar en democratisch beheer maakt het volgens ons mogelijk de productie en het verbruik van energie te rationaliseren en tegelijkertijd het respect voor het milieu en gelijkschakeling van de prijzen te garanderen. Dat zou een eerste stap zijn op weg naar een Europese openbare dienstverlening die aan de behoeften van de gebruikers en de werknemers beantwoordt. Maar de zorg hiervoor komt in dit rapport geheel niet aan bod en daarom kan ik daar, in de huidige vorm, niet voor stemmen.

Langen
Mijnheer de Voorzitter, eerst en vooral wil ik mijn dank en erkenning uitspreken aan het adres van de rapporteur, Peter Mombaur, voor zijn uitstekende verslag. De interventies van onze collega' s indachtig kunnen wij vaststellen dat de liberalisering van de energiemarkten sneller en doeltreffender verloopt dan wij tijdens de vorige zittingsperiode hadden verwacht. Dat is mijn eerste punt. Collega Caudron, ook u kunt dit niet meer ongedaan maken en dat is maar goed ook.
Ten tweede zijn diegenen, die sceptisch tegenover de liberalisering van de energiemarkten stonden, op indrukwekkende wijze in het ongelijk gesteld. De elektriciteits- en aardgasprijzen zijn door de concurrentie aanzienlijk gedaald, mevrouw Vachetta, ook voor de consumenten! U doet hier altijd alsof de grote ondernemingen altijd aan het langste eind trekken, maar dat klopt toch helemaal niet, dat is toch onzin! De continuïteit van de voorziening blijft behouden voor de consumenten en voor het bedrijfsleven en de positie van de arbeidsplaatsen is in de internationale concurrentie duidelijk beter geworden, niet slechter!
Er moet echter nog een aantal problemen worden opgelost. De marktopening is in de verschillende lidstaten nog niet in voldoende mate doorgevoerd. Wij gaan ervan uit dat het Franse voorzitterschap van de Raad op dit gebied nog de nodige vooruitgang kan boeken. Ten tweede moet de liberalisering door de mededingingsautoriteiten worden gecontroleerd. In Europa beschikken wij over een instelling die erop toeziet dat overheidsmonopolies niet worden omgezet in particuliere monopolies. Collega Mombaur heeft daar zo-even nog op gewezen.
Ten derde is een scheiding van energieproductie en netbeheer nodig. Ook de tarieven en de toegangsvoorwaarden kunnen mijns inziens beter door een reguleringsinstantie worden geregeld dan door vrijwillige afspraken tussen de betrokken organisaties. Ten vierde: met het oog op de gelijke behandeling van het midden- en kleinbedrijf en kleinere gemeentebedrijven is een gereguleerde nettoegang met vastgelegde prijzen naar het voorbeeld van de telecommunicatiesector de beste oplossing. Niet alleen fusies, maar ook overheidssubsidies moeten in de toekomst worden gecontroleerd en goedgekeurd, zoals commissaris Monti al heeft aangekondigd. Ik ben van mening dat dit beleid principieel juist is, maar dat de termijn van vijf jaar te kort is en zou moeten worden verlengd tot tien jaar, opdat de sector in Europa tot wasdom kan komen en met goede vooruitzichten in deze belangrijke markt van de toekomst kan investeren.

Thorning-Schmidt
­ (DA) Mijnheer de Voorzitter, uit de discussie blijkt dat liberalisering voor sommigen een doel op zich is. Ik ben een andere mening toegedaan. Liberalisering moet een doel hebben, of het nu lagere prijzen, voorzieningsgarantie, betere concurrentievoorwaarden of een duurzame technologische ontwikkeling is. Vanuit dit oogpunt hebben wij in Denemarken, geïnspireerd door de EU-richtlijnen, een totale liberalisering van de elektriciteitssector op gang gebracht. Dit brengt grote omwentelingen teweeg, die de werknemers zorgen baren. Wanneer men met hen over liberalisering praat, zeggen ze "Wij willen wel liberalisering, maar ze moet overal in Europa dezelfde zijn." Dat is precies het probleem. Vijftien verschillende markten in vijftien verschillende landen zijn geliberaliseerd, maar daarmee hebben we nog geen totale liberalisering. Men zou bijna kunnen stellen dat de liberalisering om de liberalisering zelf is gebeurd. De werknemers in de sector schudden het hoofd en voor de gewone consumenten brengt de liberalisering niet de verhoopte winst. Het is daarom goed dat we verder liberaliseren, zoals we momenteel doen, tot de liberalisering totaal is. Uiteraard moet de liberalisering overal volgens dezelfde voorwaarden gebeuren. Bovendien mag liberalisering geen geïsoleerd verschijnsel zijn. In de toekomstige werkzaamheden voor de liberalisering van de energiemarkt, moeten we ervoor zorgen dat alle aspecten van het energiebeleid erbij betrokken worden. En de reeks aspecten waarmee rekening dient te worden gehouden, is lang. Ik denk hierbij aan de consumenten, het milieu, het concurrentievermogen, duurzame energie en de werknemers. Er komt dus veel meer bij kijken dan louter liberalisering.

Matikainen-Kallström
Mijnheer de Voorzitter, mijn complimenten aan collega Mombaur voor zijn uitstekende verslag. De liberalisering van de energiemarkt is de enige juiste weg om de rechten van consumenten en een geloofwaardige slagvaardigheid van de interne markt te garanderen. De Commissie moet ervoor zorgen dat het openen van de energiemarkt echt en in de geest van fair play gebeurt. Verschillende schijnbare belemmeringen voor concurrentie, zoals de knelpunten die door de aanbieders van netwerken zijn gecreëerd, moeten onmiddellijk worden weggenomen. Ook de grootste Europese "energiespelers" moeten in het gareel worden gebracht. Bijvoorbeeld Frankrijk, met een zeer vooruitstrevende energiesector, beschermt op onbuigzame wijze zijn eigen markten. Wat heeft een land dat zo concurrerend is van vrije concurrentie te vrezen?
Bij de liberalisering van de markt hoort ook dat de Commissie in staat is de verschillende vormen van energie gelijk te behandelen. Ik moet mij wel verbazen over de mededelingen van de commissaris voor energie, mevrouw de Palacio, waarin wordt gesteld dat vrij stromend water niet tot de duurzame energiebronnen behoort. De Commissie moet haar standpunt heroverwegen. De waterkracht in de noordse landen is een milieuvriendelijke en natuurlijke bron van energie die men vaak voor een zeer concurrerende prijs kan opwekken, zoals op dit moment dankzij de goede watersituatie. Met elektriciteit uit waterkracht is men tegenwoordig in staat in prijs te concurreren met de elektriciteit uit Oost-Europa en Rusland, zodat in ieder geval de elektriciteit uit het oosten die op de markt van de noordse landen komt niet als dumping beschouwd mag worden.
Het protectionisme van de grote energiespelers in Midden-Europa is de belangrijkste reden dat de toegang tot goedkope door waterkracht opgewekte energie tot de Midden-Europese markt wordt vertraagd. Certificeringsystemen garanderen dat de keuzemogelijkheid van de consument rechtstreeks verband houdt met de elektriciteitsprijsvorming .

Fiori
Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats wil ik de rapporteur gelukwensen met zijn uitstekende werk. De liberalisering van de energiemarkten is essentieel voor de economische groei. We moeten ons doel, meer mededinging en lagere prijzen, ook voor de consument, met de grootste zorg nastreven. Door de opening van de markt kan de economie op Europese schaal worden gereorganiseerd en kunnen gemeenschappelijke regels voor alle landen worden ingevoerd.
Ik hoop dat de Commissie omvattende voorstellen zal indienen om de bestaande belemmeringen voor het intracommunautaire handelsverkeer weg te nemen, plus ad hoc maatregelen tegen de lidstaten die de richtlijnen niet toepassen. Het is belangrijk het liberaliseringsproces van de elektriciteits- en gasmarkt te versnellen en zo de energiesector in de lidstaten te harmoniseren. Ter ondersteuning van de liberalisering moet er een evaluatieproces komen, net zoals dat in andere sectoren is gebeurd. De Commissie moet daartoe elk half jaar een verslag publiceren over de consumentenprijzen van elektriciteit en gas in de Europese Unie. Op deze manier kunnen we rechtstreeks nagaan welke gevolgen de liberalisering van de energiemarkten voor de consument heeft. Bovendien moeten er richtsnoeren worden opgesteld om de criteria voor het meten van de prijzen en het verwerken van de ingezamelde gegevens te harmoniseren, zodat we de situatie in de verschillende lidstaten zo goed mogelijk kunnen vergelijken.
Ik wil, net als de rapporteur, benadrukken dat mededinging niet betekent dat we ondernemingen niet meer kunnen verplichten diensten van algemeen belang te leveren. Liberalisering betekent ook niet alleen maar privatisering zonder verdere veranderingen in de bedrijfsvoering. Liberalisering moet staan voor opening, uitwisseling en concurrentievermogen. Ik geloof niet dat de liberalisering een negatief effect zal hebben op de werkgelegenheid: dankzij de lagere energiekosten zal het bedrijfsleven zich verder kunnen ontwikkelen, zodat het meer nieuwe arbeidsplaatsen kan creëren dan er door de beëindiging van de monopolies verloren gaan.

Novelli
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega' s, het verslag van collega Mombaur over de stand van zaken met betrekking tot de liberalisering van de energiemarkten, van de elektriciteits- en de aardgasmarkt, heeft de verdienste een synthese te vormen van de verschillende mededelingen van de Commissie op dit gebied. Maar het brengt ook een aantal vanzelfsprekendheden in herinnering en daarvan zal ik er twee noemen. Ten eerste maakt de totstandkoming van één Europese markt op het gebied van de energievoorziening deel uit van de Verdragen en moet die dus gerealiseerd worden. Ten tweede betekent deze doelstelling ontegenzeglijk openstelling voor concurrentie en de liberalisering en scheiding van de verschillende activiteiten, zoals het transport, de productie en de distributie van energie.
Bij de aanvang van het Franse voorzitterschap moeten we constateren - en als Frans parlementslid verheug ik me daar niet over - dat Frankrijk een aantal Europese richtlijnen nog steeds niet heeft omgezet in de nationale wetgeving. Frankrijk is, naar het schijnt, de slechtste leerling van de klas. Zo is de Europese richtlijn over de elektriciteit te laat en pas in hoger beroep door mijn land omgezet. Meer in het algemeen betreur ik het, net als de rapporteur, dat andere landen slechts tot een minimale liberalisering willen overgaan. Toch, het is al eerder gezegd, maar ik wil dit onderstrepen, heeft de totale liberalisering zoals die door anderen in praktijk is gebracht, bijvoorbeeld voor wat betreft de elektriciteit, een krachtig en voor de consument gunstig effect gehad: in het Verenigd Koninkrijk zijn de prijzen met 25% tot een derde gedaald, in Duitsland met bijna 35%. Moet ik u daar nog aan herinneren? Daarom ben ik ervan overtuigd dat we de Commissie vandaag moeten steunen bij haar inspanningen en, zoals in het verslag van de heer Mombaur wordt voorgesteld, een nauwkeurig en bindend tijdschema moeten vaststellen voor de complete liberalisering van de energiemarkten in de landen die kandidaat zijn voor het lidmaatschap natuurlijk, maar allereerst en bovenal in de lidstaten.
De Europese ambities waar de nieuwe voorzitter van de Unie blijkt van geeft, kunnen niet beperkt blijven tot de bescherming van bestaande en achterhaalde situaties. De totstandbrenging van een interne markt is op zich niet bepalend voor de Europese Unie, maar kan toch niet tot in het oneindige worden uitgesteld.

De Palacio
Mijnheer de Voorzitter, allereerst feliciteer ik de heer Mombaur met zijn verslag. Ik begrijp dat hij het in grote lijnen met het standpunt van de Commissie eens is. In de tweede plaats bedank ik degenen die over dit onderwerp hebben gesproken, al ben ik het niet met alle gemaakte opmerkingen eens.
Allereerst merk ik op dat ik het met de heer Mombaur eens ben dat de openstelling van de elektriciteitssector voor liberalisering reeds tot prijsdalingen en verbeteringen voor de consumenten, kleinverbruikers en industriële afnemers, heeft geleid. Dit leidde vervolgens tot verbetering van de werkgelegenheid, het concurrentievermogen van het Europese bedrijfsleven en de ontwikkelingsmogelijkheden. Aan de andere kant zijn er in deze bedrijfstak ook arbeidsplaatsen verloren gegaan. De voordelen zijn echter duidelijk in de meerderheid.
Tevens zij opgemerkt dat op de Top van Lissabon en op die van Feira is benadrukt dat wij de ingeslagen weg van de liberalisering moeten blijven volgen. Weliswaar beschikken wij - zoals opgemerkt - niet over een tijdschema, maar dat wil niet zeggen dat er geen uitgesproken wil is om door te gaan.
De tot nu geboekte vooruitgang is belangrijk maar mijns inziens nog niet voldoende. Het is niet de bedoeling dat er vijftien geliberaliseerde markten komen. Het uitgangspunt is een geliberaliseerde Europese interne markt. Vanuit die ene markt kunnen dan zaken worden geregeld als de mate van openstelling van de markt, de scheiding tussen productie van elektriciteit en beheer van het transmissienetwerk, alsook de waarborg van toegang tot de netten die qua prijs niet-discriminerend is. In dit verband ben ik blij dat ook de heer Mombaur in zijn resolutie groot belang hecht aan een scheiding tussen producenten en beheerders van de transmissienetwerken.
Anderzijds zijn de inspanningen van het forum van Florence van onschatbare waarde. Die weg moeten wij zeker blijven volgen. Als een en ander niet voldoende is, zal de Commissie ook met initiatieven komen. Het is de bedoeling een tariferingsstelsel in te voeren dat de handel bevordert en een onbelemmerde toegang tot het net mogelijk maakt.
Voorts moet worden opgemerkt dat het forum van Florence - ter regulering van de elektriciteit - dient te worden aangevuld met het forum van Madrid dat het gas reguleert. Beide fora zijn een oorspronkelijk concept op institutioneel niveau, want ook het Europees Parlement is erin vertegenwoordigd.
Ook het concrete gegeven van de netcapaciteit dient nader te worden uitgewerkt. De thans beschikbare capaciteit legt beperkingen op aan de ontwikkeling van de interne markt, zowel in de elektriciteits- als de gassector.
Als wij vooruitgang willen blijven boeken met de liberalisering, mogen wij een belangrijk punt niet uit het oog verliezen. Dat is de functie van elektriciteit - en van gas - als openbare dienst. Er is reeds opgemerkt dat er een gegarandeerde voorziening voor alle burgers moet zijn. Ik neem dit aspect zeker mee in de initiatieven die ik eind dit jaar aan de Raad en het Parlement hoop te presenteren, zodat zij voor de Europese Raad van volgend voorjaar klaar zijn. Op deze manier hoop ik de liberalisering op de door mij genoemde terreinen verder te stimuleren.
Ook wil ik erop wijzen dat het punt van de veiligheidsnormen de komende tijd moet worden uitgewerkt. Ik zal met het Parlement en de Raad een debat voeren dat niet over kernenergie, de kolensector of duurzame energiebronnen gaat, maar over de gegarandeerde energievoorziening in de hele Unie. Daarbij zullen de verschillende energiebronnen aan de orde komen, alsmede de problemen die zich bij al die bronnen voordoen. Voor niets gaat de zon op. Alles heeft zijn prijs, zijn voor en tegen. Wij hebben een helder debat nodig over de vele mogelijkheden aan energiebronnen en voorzieningsgaranties die ons in het licht van de afspraken van Kyoto ter beschikking staan.
Water is zonder meer een vorm van duurzame energie. Ook hydroelektriciteit is een duurzame energie. Dat hydroelektriciteit voor subsidiedoeleinden niet wordt meegerekend is een heel ander verhaal. Volgens ons moet de ontwikkeling van duurzame energiebronnen optimaal worden gesteund. Hydroelektriciteit is een zeer belangrijke Europese technologie waarvan de draagwijdte tot over onze Europese grenzen reikt. Die moeten wij blijven steunen. In de richtlijn wordt hydroelektrische energie uitgesloten van overheidssteun. Dat betekent echter niet dat hydroelektriciteit niet duurzaam is. In de totaaltelling van de duurzame energiebronnen moet zij wel degelijk worden meegenomen.
Mijnheer de Voorzitter, ik heb geen tijd om nog verder uit te weiden. Ik bedank de heer Mombaur nogmaals voor zijn uitstekende verslag. Wij zullen met voorstellen komen om vooruitgang te blijven boeken op het gebied van de liberalisering. Daarbij zullen wij ons met name met de sociale en dienstverlenende aspecten van de elektriciteitssector bezighouden. De balans is beslist positief. Wij moeten blijven doorgaan op de weg die de Raad op de Top van Lissabon en de Top van Feira heeft aangegeven.

De Voorzitter
Dank u wel, mevrouw de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 11.30 uur plaats.

Communautaire spoorwegen
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende verslagen:
A5-0173/2000 aanbeveling voor de tweede lezing van de heer Jarzembowski namens de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van richtlijn 2000/.... van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van richtlijn 91/440/EEG van de Raad betreffende de ontwikkeling van de spoorwegen in de Gemeenschap (5386/1/2000 - C5-0178/2000 - 1998/0265(COD));
A5-0171/2000 aanbeveling voor de tweede lezing van de heer Swoboda namens de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme betreffende
I. het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van de richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van richtlijn 95/18/EG betreffende de verlening van vergunningen aan spoorwegondernemingen (5387/1/2000 - C5-0176/2000 - 1998/0266(COD));
II. het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van de richtlijn van het Europees Parlement en de Raad inzake de toewijzing van spoorweginfrastructuurcapaciteit en de heffing van rechten voor het gebruik van spoorweginfrastructuur alsmede inzake veiligheidscertificering (5388/1/2000 - C5-0177/2000 - 1998/0267(COD)).
Voordat ik voor de spoorweglieden het sein op groen zet en aangezien wij hier met een nieuw team zitten, even een korte opmerking vooraf. Wij hebben nog een lang debat voor ons. Daarom wil ik u van harte verzoeken dat u zich houdt aan uw spreektijd. En daar de twee spoorweghoofdmannen die als eerste het woord zullen voeren over een schier eindeloze spreektijd beschikken, heb ik de vermetelheid te hopen dat zij het wellicht wat korter zullen willen maken.

Jarzembowski
 - (DE) Mijnheer de Voorzitter, geachte mevrouw de vice-voorzitter, geachte collega' s. De Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme stelt de plenaire vergadering voor nu eindelijk de spoorwegmarkt stapsgewijs tegen het jaar 2010 open te stellen. Alleen met een dergelijke openstelling kunnen wij onze gemeenschappelijke doelstelling realiseren om meer goederen van de weg naar het spoor te verplaatsen en zo een op lange termijn houdbare mobiliteit in de Europese Unie te verwezenlijken.
Eerst en vooral wil ik de Commissie, in het bijzonder de vice-voorzitter mevrouw de Palacio, en het Finse voorzitterschap bedanken voor het feit dat er in de Raad in december 1999 gemeenschappelijke standpunten konden worden vastgesteld. Wij zijn daarvoor zeer dankbaar. Als Parlement stellen wij ons in de medebeslissingsprocedure evenwel op het standpunt dat de standpunten van de Raad niet ver genoeg gaan om de toekomst van de spoorwegen op lange termijn veilig te stellen. De Raad wil slechts kleine stappen zetten. Wij zijn daarentegen van mening dat acht jaar na de voltooiing van de interne markt de tijd is gekomen om duidelijke signalen af te geven en definitief vast te leggen dat tenminste tegen 2010 de liberalisering in de spoorwegsector kan worden voltooid. Dit ligt ook in de lijn van de Top van Lissabon, waar de regeringsleiders en staatshoofden hebben gepleit voor liberalisering in de sector van het vervoer.
Wat zijn nu onze belangrijkste amendementen? Wij zijn het eens met de Raad dat voor een efficiënt gebruik van de spoorwegnetten alleen een speciaal trans-Europees netwerk voor het grensoverschrijdende goederenvervoer per spoor moet worden geopend. Volgens ons moet vijf jaar echter volstaan om aan te tonen dat de spoorwegen en hun werknemers niet bang hoeven te zijn voor de openstelling van de netten. Wij zijn van mening dat de spoorwegondernemingen na vijf jaar toegang moeten kunnen krijgen tot het gehele spoorwegnet van de vijftien lidstaten, zowel voor internationaal als voor nationaal goederenvervoer, en ten laatste in 2010 ook voor internationaal en nationaal reizigersvervoer.
Met deze voorzichtige stapsgewijze openstelling zullen wij in 2010 beschikken over een echt gemeenschappelijk spoorwegnet in de Europese Unie. Om ervoor te zorgen dat de spoorwegondernemingen uit alle vijftien lidstaten daadwerkelijk toegang krijgen tot de deelnetten in andere lidstaten is het volgens ons noodzakelijk dat de nationale spoorwegondernemingen een strikte verplichte scheiding doorvoeren tussen het beheer van het spoorwegnet en het leveren van vervoersdiensten. De praktijk van de afgelopen veertig jaar toont aan dat zonder scheiding van infrastructuur en vervoersdienst, de nationale spoorwegmaatschappij de beste gebruiksopties op het eigen net claimt en daarmee andere spoorwegondernemingen uitsluit van een eerlijke en niet-discriminerende toegang.
Om het gebruik van de netten verder te verhogen, moeten volgens ons naast de spoorwegondernemingen ook andere rechtspersonen, zoals verladers en expediteurs het recht hebben om overal in de Gemeenschap het gebruiksrecht van tracés aan te vragen en te verwerven. Een dergelijke uitbreiding van de groep van gemachtigde aanvragers voor het gebruik van tracés in alle vijftien lidstaten - ten laatste vanaf het jaar 2005 - komt in de eerste plaats tegemoet aan de rol van verladers en expediteurs die bereid zijn gebruik te maken van de spoorwegen; bovendien is het een stap verder in de richting van de voltooiing van de interne markt in de sector van de spoorwegen, want het exclusieve gebruik van de tracés door de spoorwegmaatschappijen kan zo worden beperkt.
Een ander element vormen de tarieven voor de tracés. Wij zijn van mening dat volledig kostendekkende tarieven op middellange en lange termijn de doelstelling moeten zijn. Want het spoorwegnet zal alleen gefinancierd kunnen worden als de gebruikers - the user pays - dat wil zeggen de spoorwegondernemingen de kosten van het beheer en onderhoud dragen.
Ten slotte heeft de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme met grote meerderheid besloten de uitzonderingsbepalingen voor Ierland, Griekenland, Luxemburg en voor het Verenigd Koninkrijk, voor wat betreft Noord-Ierland, op te heffen. Ten eerste zijn wij van mening dat er in verschillende delen van de Unie geen verschillend recht mag gelden en ten tweede moeten ook in insulaire gebieden, die wij natuurlijk allemaal ten zeerste waarderen, de beginselen op het vlak van reële en transparante kosten worden toegepast.
Tot slot wil ik er op wijzen dat wij morgen bij de stemming in het Parlement met elkaar een krachtig signaal kunnen afgeven. Als wij de aanbeveling van de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme met een grote meerderheid aannemen, hebben wij een reële kans om in de bemiddelingsprocedure met de Raad tot compromissen te komen waar zowel de Raad als het Parlement achter kunnen staan. Deze moeten natuurlijk verder gaan dan het huidige gemeenschappelijk standpunt van de Raad en daadwerkelijke stappen voor de openstelling van de spoorwegsector mogelijk maken. Wij willen allemaal het gebruik van de spoorwegen bevorderen; wij willen meer goederen van de weg naar het spoor verplaatsen. Daarom moet er een duidelijk compromis met de Raad komen en dat is alleen mogelijk als wij ons als Parlement duidelijk positioneren.

Swoboda
 - (DE) Mijnheer de Voorzitter, geachte mevrouw de commissaris, geachte collega' s. Men zou kunnen denken dat de drie verslagen die vandaag worden besproken vooral technische verslagen zijn. Toen ik echter vandaag in mijn fractie verslag uitbracht, heb ik kunnen vaststellen hoe gevoelig deze zaken liggen. Gelukkig maar, want het gaat hier om een uiterst belangrijke materie, namelijk om de vraag hoe de spoorwegen in Europa in de toekomst weer een belangrijkere rol kunnen spelen. Velen die zich tegen hervormingen verzetten, vergeten dat de laatste jaren steeds minder per spoor wordt vervoerd. Er rijden nog altijd treinen in Europa, maar deze vervoeren steeds minder goederen en dat is een toestand waar wij ons niet bij mogen neerleggen. Wij zijn het er, denk ik, over eens dat wij een Europese spoorwegsector willen opbouwen. Het standpunt van de Raad is echter een soort minimumconsensus die wat ons betreft niet ver genoeg gaat, al lopen de meningen wellicht uiteen met betrekking tot de vraag hoeveel verder dan de Raad wij moeten gaan.
Er moet natuurlijk veel goedgemaakt worden dat in het verleden is verwaarloosd, want tot op heden bestaan er alleen nationale spoorwegmaatschappijen. Maar wij leven in een tijd van mondialisering en particuliere ondernemingen zijn tegenwoordig allemaal grensoverschrijdend werkzaam, alleen bij de spoorwegen is dat nog niet echt doorgedrongen. Het gaat dus om liberalisering en marktopening. Natuurlijk lopen de meningen daarover uiteen. Sommigen menen dat de markt de onzichtbare hand is, een bijna goddelijk beginsel dat alles begeleidt en stuurt. Anderen zijn van mening dat wij zeer voorzichtig moeten zijn en alleen het allernoodzakelijkste aan de markt moeten overlaten. Ik geloof, dat is althans mijn en onze overtuiging, dat er een middenweg is die erin bestaat dat wij duidelijk gedefinieerde stappen ondernemen om de openstelling van de markt te verwezenlijken. Uiteraard moeten de spoorwegmaatschappijen dan in staat worden gesteld om zich stap voor stap aan de nieuwe omstandigheden aan te passen.
Mededinging is voor ons een instrument ter verhoging van de efficiëntie. Het gaat erom dat meer per spoor wordt vervoerd, vooral bij het goederenvervoer waar de nood het hoogst is, zodat de productiviteit van de spoorwegen niet steeds verder achterop raakt. Daarom moet stapsgewijs een proces worden ingeleid dat duidelijkere en snellere stappen omvat dan de Raad voorstelt.
Ten eerste: wij zijn met een overwegende meerderheid van mening dat in alle lidstaten een mededingingsautoriteit, een soort reguleringsinstantie in het leven moet worden geroepen. Dan is er namelijk voor alle spoorwegondernemingen, voor alle belanghebbenden, voor alle expediteurs en voor wie dan ook in elk land een dienst waartoe men zich kan wenden in het geval van inbreuken op de openheid en transparantie in de mededinging. Daarom mogen er ook geen uitzonderingsclausules zijn. Wij bouwen aan een Europese spoorwegsector, niet een voor het ene land en een andere voor het andere land. Dat betekent niet dat alles tot in de details moet worden voorgeschreven, maar dat de speelruimte voor alle landen gelijk moet zijn en niet voor sommige groter en voor andere kleiner.
Ten tweede: er bestaat onenigheid over de verplichte scheiding van infrastructuur en vervoersdienst. Wij denken dat ook geïntegreerde ondernemingen mededingingsneutraal kunnen opereren, zolang tenminste de boekhouding en bepaalde andere fundamentele zaken worden gescheiden. Ons, respectievelijk mijn voorstel is dat de Commissie na een paar jaar aan ons als Parlement verslag uitbrengt of er al dan niet sprake is van inbreuken op de beginselen van de vrije en transparante mededinging. Tegen die tijd zouden wij zo nodig een ander besluit kunnen nemen.
Wij zijn van mening dat bovenal het goederenvervoer moet worden geliberaliseerd, in eerste instantie het grensoverschrijdende goederenvervoer, maar uiteindelijk ook het binnenlandse. Wat het reizigersvervoer betreft, denken wij dat het van belang is en voor het moment volstaat dat wij uitdrukkelijk stellen dat ook de markt van het grensoverschrijdende reizigersvervoer moet worden opengesteld. Of het reizigersvervoer tussen Stuttgart en München moet worden geliberaliseerd mag wat mij betreft aan de Duitse federale regering of aan de regering van de deelstaat Beieren worden overgelaten, dat hoeft niet op Europees niveau te worden beslist. Op dit gebied zouden de lidstaten speelruimte moeten hebben om zelf te beslissen.
Een belangrijk punt is het tarievenstelsel. Tegen welke prijs moet capaciteit worden toegewezen? Hier bestaan twee mogelijkheden: enerzijds kunnen uitsluitend de grenskosten in rekening worden gebracht, anderzijds kan worden gekozen voor een volledige dekking van de kosten die ontstaan wanneer een tracé ter beschikking wordt gesteld. Wij denken dat de grenskosten op korte termijn een zinvolle benadering zijn om de mededinging aan te zwengelen en ervoor te zorgen dat er weer treinen rijden, maar op lange termijn moet toch een soort beginsel van volledige dekking van de totale infrastructuurkosten gelden, maar dat moet dan ook voor het wegvervoer worden ingevoerd. Anders zal de doelstelling van meer goederenvervoer per spoor namelijk niet worden gehaald. Want het probleem bij sommige spoorwegen, zoals de Deutsche Bundesbahn, is dat de toepassing van het beginsel van volledige kostendekking er onder de huidige omstandigheden toe zou leiden dat velen niet op het aanbod van deze spoorwegen ingaan omdat het te duur is. Daarom is een stapsgewijze overgang noodzakelijk en moeten dezelfde beginselen gelden voor het spoor en de weg.
Het laatste punt dat ik wilde noemen is de vaak geuite kritiek die schuil gaat achter de vraag wat er gaat gebeuren met het openbaar vervoer, of dat dan naar de haaien gaat. Komt er alleen meer marktwerking? Moet alles wijken voor het beginsel van de particuliere economie? Als antwoord hierop hebben wij, en ik ben dankbaar voor de steun hiervoor, een oude bepaling met betrekking tot het openbaar vervoer opnieuw ingevoerd. Helaas is de Commissie nog niet met een algemeen voorstel gekomen over hoe het openbaar vervoer moet worden behandeld. Volgens onze bepaling kan een lidstaat ook in de toekomst bepalen dat in bepaalde regio' s en op bepaalde tijdstippen het openbaar vervoer voorrang moet krijgen. Zo kan de prioriteit van het openbaar vervoer worden geregeld.
Al met al geloof ik dat ons besluit van morgen tot gevolg zal hebben dat er een bemiddelingsprocedure wordt ingeleid. Op zichzelf is dat ook geen probleem. Wij, de beide rapporteurs en alle fracties in het Parlement zijn tot compromissen bereid, maar dan moet ook de Raad concessies doen. Wij hebben concessies gedaan en als nu ook de Raad concessies doet, kunnen wij tot een compromis komen. Tot slot wil ik iedereen die heeft meegewerkt en veel werk heeft verzet, niet alleen van mijn eigen fractie, maar van alle fracties van het Parlement, en natuurlijk ook de Commissie van harte bedanken. Ik hoop dat morgen twee of drie uitstekende verslagen zullen worden aangenomen.

Hatzidakis
­ (EL) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de vice-voorzitter van de Commissie, ik wil allereerst de twee rapporteurs, de heer Swoboda en de heer Jarzembowski, van harte gelukwensen met hun verslagen. De heer Jarzembowski heeft de estafette overgenomen van ex-collega Pavlos Sarlis die als lid van het Europees Parlement het verslag over de eerste lezing heeft geschreven. Beide rapporteurs hebben in hun verslagen een uitstekende uiteenzetting gegeven van deze technische vraagstukken.
Als voorzitter van de vervoerscommissie ben ik van mening dat wij twee conclusies uit dit debat moeten trekken. De eerste conclusie houdt verband met de liberalisatie van de spoorwegen. Daar horen wij al jarenlang over spreken, evenals wij al jarenlang horen spreken over de interne markt in de Europese Unie. Het is hoog tijd dat op de woorden daden volgen, zowel bij het ene als bij het andere vraagstuk. Laten wij wel beseffen dat er van een volledige interne markt nooit sprake zal zijn als niet heel het vervoerswezen volledig wordt geliberaliseerd, en mijns inziens zal de liberalisatie van de spoorwegen een beslissende bijdrage daaraan leveren. De liberalisatie zal de spoorwegen, een vervoerstak die steeds meer terrein verliest, ook nieuw leven kunnen inblazen.
De tweede conclusie is een boodschap aan de Raad. De Raad moet serieus rekening houden met de mening van het Parlement. Er is weliswaar in december jongstleden een compromis bereikt in Helsinki, mede dankzij de inzet van mevrouw de Palacio, en dit is ook een goede zaak, maar dit compromis volstaat niet. Wij moeten veel meer maatregelen treffen en daarbij moet het standpunt van het Europees Parlement serieus in overweging worden genomen. De Raad vergist zich als hij denkt dat met het compromis van Helsinki de kous af is. Het Parlement is er ook nog. Het Parlement heeft standpunten, duidelijke standpunten, die wij morgen tijdens de stemming ook zullen verdedigen. Hopelijk zal dan een bevestiging worden gegeven van hetgeen tijdens de vergadering in onze commissie, toen deze verslagen met grote meerderheid werden goedgekeurd, werd besloten.

Watts
Mijnheer de Voorzitter, voor de spoorwegen is een status quo geen reële optie. Zij moeten veranderen of anders overleven ze niet. De spoorwegen in Europa lijden aan een terminale en snel voortschrijdende ziekte; dat geldt zeker voor het goederenvervoer. Het nieuwe goederenaanbod in Europa wordt over de weg vervoerd, niet over het spoor. Daar moet verandering in komen en ik denk dat dat ook zal gebeuren. Daarom steun ik ook in grote lijnen het standpunt van de Raad, dat een kleine maar belangrijke stap in de richting van de liberalisering van de spoorwegen betekent.
Het alternatief voor deze bescheiden stap is stilstand. Daarom kan ik het vanavond ook niet eens zijn met de door de heer Jarzembowski voorgestelde taktiek, omdat wij daardoor heel snel in een doodlopende straat zouden belanden. Wij moeten niet alleen rekening houden met nationale verschillen, maar zeker ook met sociale en werkgelegenheidsaspecten.
In grote lijnen vertegenwoordigt het standpunt van de Raad een goed evenwicht tussen zulke zaken als vergoedingen, vergunningverlening, toegangsrechten en de scheiding tussen het leveren van vervoersdiensten en het beheer van de infrastructuur. De Raad heeft de juiste balans tussen twee uitersten gevonden en ik ben er voorstander van om - in de woorden van de heer Swoboda - deze "middenweg" voor alle spoorwegen in Europa te volgen.
De Labourafgevaardigden richten zich op twee specifieke aandachtspunten en ik weet dat veel andere afgevaardigden daarover dezelfde mening zijn toegedaan: het eerste punt is de kwestie van de uitzonderingsbepalingen. Wij vinden dat voor Griekenland, Ierland en Noord-Ierland een beperkte uitzonderingsbepaling van vijf jaar moet gelden vanwege hun unieke geografische en geopolitieke omstandigheden. In de tweede plaats hopen we, onder aanvoering van de liberalen in de vervoerscommissie, dat het schrappen van artikel 12 uit de tekst weer ongedaan wordt gemaakt. Als dat namelijk niet gebeurt, zouden burgers en consumenten een aantal spoornetwerkvoordelen mislopen en wordt bovendien de toegankelijkheid voor gehandicapten beperkt. Deze fundamentele bescherming moet in ere worden hersteld.
Voor de eerste keer in de geschiedenis dient zich vanavond de mogelijkheid aan om een liberalisering te realiseren van het internationale netwerk voor goederenvervoer per spoor. Dat is een haalbare doelstelling. Deze kans mogen we niet voorbij laten gaan.

Sterckx
Voorzitter, ik denk dat de rapporteurs heel goed werk hebben geleverd en het resultaat van hun werk, dat wij onder hun leiding in de vervoerscommissie hebben geleverd, is een samenhangend geheel met een duidelijk doel. De heer Swoboda heeft er daarnet al op gewezen: een vitale spoorwegsector op een interne markt die voor de hele Unie kan werken. Het is ook een duidelijk signaal aan de Raad dat het Parlement verder wil gaan dan de Commissie. Ik ben het niet eens met collega Watts. Ik vind dat wij verder moeten gaan dan wat de Raad heeft gezegd in zijn gemeenschappelijk standpunt.
Wij moeten nu het scenario vastleggen voor een volledige liberalisering op middellange termijn en de stap die wij nu zetten, is de eerste stap. De stap die de Raad nu voorstelt, is de eerste stap. Wij moeten de volgende stappen ook zetten, het volledige goederenvervoer liberaliseren in 2005 en op langere termijn, 2010, want het is nog tien jaar, ook voor het passagiersvervoer nationaal en ook internationaal die stap te zetten.
Er zijn een paar punten die daarbij heel belangrijk zijn en ik hoop dat wij morgen die standpunten met voldoende collega's kunnen ondersteunen. Ten eerste, scheiding tussen infrastructuur en dienstverlening. Dat is essentieel. Niemand kan tegelijkertijd rechter en partij zijn. Ten tweede, wie kan een toelating vragen? Niet alleen spoorwegmaatschappijen, ook anderen moeten dat kunnen. Ik zie geen reden, mijnheer Swoboda, om dat uit te stellen tot 2010. Ik denk dat wij dat al in 2005 moeten kunnen doen.
Dan artikel 12. Ik vind dat wij artikel 12 niet nodig hebben, dat wij Europese eisen moeten stellen aan een Europese licentie. Niet omdat de consumenten niet belangrijk zouden zijn en ook niet omdat de sociale rechten van spoorwegarbeiders niet belangrijk zouden zijn, en ook niet omdat de veiligheid niet belangrijk zou zijn. Die moet op de eerste plaats komen. Het moet gebeuren omdat een Europese spoorweg een Europese reglementering nodig heeft en geen bijkomende nationale, want daarmee kunnen lidstaten dingen doen die ze in een Europese markt niet meer hoeven te doen. Als wij die lijn volgen dan gaan spoorwegmaatschappijen in de eerste plaats naar hun klanten en aan hun passagiers moeten denken en niet aan zichzelf.
Ik wil nog even een kort technisch ding zeggen. Amendement 23 is door de diensten onontvankelijk verklaard. Ik betwist dat op artikel 80, lid 2 b) en artikel 80, lid 3, van ons Reglement. Ik zou graag hebben dat de diensten dat herzien, want mijn amendement is ook verbonden met amendement 24 over artikel 12, dat wel ontvankelijk is verklaard.

Isler Béguin
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, geachte collega' s, ik moet toegeven dat binnen mijn fractie twee opvattingen worden aangehangen met betrekking tot de spoorwegen in de Gemeenschap. Wij zijn het er allemaal over eens dat het spoorvervoer eindelijk eens echt moet worden ontwikkeld en wij zijn unaniem van mening dat er alles aan moet worden gedaan om een begin te maken met de overstap van vervoer over de weg naar vervoer over het spoor. Een aantal van ons denken dat totale liberalisering dat mogelijk zal maken en bovendien de snelste methode vormt. Anderen daarentegen, onder wie ik, denken dat er alle reden is om zo veel mogelijk garanties in te bouwen alvorens tot liberalisering, en met name die van het reizigersvervoer, over te gaan.
Zelf vind ik dat de spoorwegnetten van de verschillende lidstaten niet in een zodanige staat verkeren dat ze kunnen worden opengesteld voor concurrentie. De netten zullen aanzienlijk gemoderniseerd moeten worden om gelijkwaardige concurrentievoorwaarden te bieden. Want wil men tot werkelijke en rechtvaardige concurrentie kunnen komen, dan moeten de voorwaarden voor die concurrentie wel aanwezig zijn. Dat is nu niet het geval en wij moeten voorkomen dat het spaak loopt. Het is van belang om met name de overheidsbedrijven de tijd te geven om hun net te moderniseren voordat concurrentie wordt toegelaten.
De vereiste garanties, of het nu om de harmonisatie van de arbeidsomstandigheden gaat of om de onontbeerlijke veiligheidsregels, zijn ook nog verre van aanwezig. De ramp in Groot-Brittannië ligt ons nog vers in het geheugen en herinnert ons voortdurend aan de veiligheidseisen die aan het vervoer per spoor moeten worden gesteld. Het compromis van 10 december van de vervoerscommissie was al een stap vooruit. Laten we dus zorgen voor een goed net voor het spoorwegvervoer. Laten wij ons niet overhaasten voor wat betreft het vervoer van reizigers. Het gaat erom een spoorwegnet te creëren dat de burgers werkelijk mogelijkheden biedt om zich te verplaatsen, zonder vervuiling te veroorzaken.

Ainardi
Mijnheer de Voorzitter, het spoorwegvervoer is inderdaad zeer belangrijk voor de mobiliteit van de burgers, het toenemende handelsverkeer binnen Europa alsmede voor het milieu en de ruimtelijke ordening.
Het Europees Parlement heeft, tijdens de eerste lezing, de deur al opengezet voor de liberalisering van het internationale vrachtvervoer, met het toelaten van kandidaten met vergunning op de tracé' s. Over dit spoorwegpakket werd in december een compromis binnen de Raad bereikt.
De Raad stelt voor dat de lidstaten zelf bepalen welke kandidaten met vergunning zij toelaten, dat de openstelling van de goederenvervoersnetten plaats vindt op een specifiek netwerk, trans-Europees netwerk voor goederenvervoer per spoor genaamd, en dat de scheiding tussen de verschillende entiteiten slechts geleidelijk tot stand komt.
Zonder daar tevreden mee te zijn, constateer ik dat de Raad met dit standpunt rekening houdt met de onderlinge verschillen in situatie en iedere lidstaat de mogelijkheid geeft zijn keuzes te bepalen en gedane toezeggingen tot samenwerking na te komen. Maar bij deze tweede lezing worden wij geconfronteerd met ultraliberale beloften. De voorgestelde amendementen vormen de bekrachtiging van een totale desorganisatie van het spoorwegsysteem. Zij houden in dat de kandidaten met een vergunning binnen vijf jaar geen enkel recht meer hebben op subsidies. Zij komen neer op de niet-gefaseerde scheiding en volledige openstelling van het nationale en internationale goederenvervoer en, in 2010, het reizigersvervoer.
Zo-even hadden wij het over elektriciteit. Donderdag gaan we het hebben over één Europees luchtruim. Voor de hele openbare sector worden we geconfronteerd met dezelfde politieke overtuiging: er moet geliberaliseerd worden, dat is het tovermiddel! Ik ga ervan uit dat de tol voor het spoorwegvervoer, in ieder geval, heel hoog zal zijn. De rol van de spoorwegmaatschappijen zal zich steeds meer beperken tot die van dienstverlener en die situatie zal leiden tot oneerlijke concurrentie. Terwijl de leveranciers van vervoersdiensten van het leeuwendeel van de commerciële marge zullen profiteren en zullen kunnen kiezen voor de sector die het meest opbrengt, zullen de spoorwegmaatschappijen daarentegen de hoge kosten van het materieel en de personeelslasten moeten dragen.
Hoewel als argument is aangevoerd dat het vervoer zal toenemen, dreigt dit systeem ertoe te leiden dat de rendabele bedrijven geïsoleerd worden van de rest en de markt op rampzalige wijze zal worden afgeroomd. Uit naam van dezelfde starre overtuiging gaat het er alleen maar om resultaten te boeken met de liberalisering. Naar de gebruikers en de werknemers van deze sectoren wordt niet geluisterd. Er is geen enkele serieuze voorafgaande studie gemaakt. Het lijkt me dat sowieso de tijd moet worden genomen om de effecten te meten van tenuitvoerlegging van de tot nu toe door de Raad genomen besluiten. Het zou ook interessant zijn om de particuliere en de samenwerkende sector te vergelijken met betrekking tot de corridors voor goederenvervoer.
De voorstellen bij deze tweede lezing zullen, indien zij worden aangenomen, door alle betrokkenen in de sector ervaren worden als een regelrechte provocatie. Ik kan de voorstellen niet ondersteunen, evenmin als de amendementen van de socialistische fractie, waarin een nieuwe opening op de weg van de liberalisatie als een noodzaak wordt gezien.

Van Dam
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, de gemeenschappelijke standpunten van de Raad in het kader van het spoorwegpakket zijn niet verrassend, maar op delen wèl teleurstellend. Bij ongewijzigde uitvoering van deze plannen ziet het er naar uit dat er bij de spoorwegen in de Unie de komende jaren weinig ten goede zal veranderen. Ik plaats daarom een paar opmerkingen bij de kritische toestand waarin de spoorwegsector zich bevindt.
In de eerste plaats gaat in de gehele Europese Unie de ontwikkeling van de spoorwegsector veel te langzaam in de goede richting, zowel bij het vervoer van personen als van goederen. Daarom is het noodzakelijk dat maatregelen op beide sectoren en op de gehele Unie betrekking hebben. De geschiedenis laat zien dat overmatige beïnvloeding door overheden de noodzakelijke flexibiliteit heeft geblokkeerd. Het blijven afschermen van bepaalde delen van de markt - zowel geografisch als sectoraal - is evenmin een optie, omdat dit de neergaande trend niet kan doorbreken.
Daarnaast is er ook binnen de sector zelf het nodige te verbeteren. Nog steeds bestaan er bij een aantal spoorwegondernemingen vanuit historisch perspectief nauwe banden met de overheid van hun land. Een ontvlechting van taken is noodzakelijk om ongelijke behandeling van verschillende marktpartijen te voorkomen. Het beheer van infrastructuur en het verrichten van vervoersdiensten moet daarom strikt worden gescheiden en die scheiding mag niet slechts op papier bestaan.
Tot slot is ook deze sector gebaat bij helderheid en slagvaardigheid. Voor taken die voortvloeien uit de regelgeving binnen de sector moeten we geen complexe structuren opzetten. Hoe minder instanties zich ermee bezighouden, hoe beter.
Een Europees waarnemingssyteem heeft in mijn ogen dan ook weinig toegevoegde waarde en dreigt het zicht juist te vertroebelen.
Mijnheer de Voorzitter, het moge duidelijk zijn. Ik kan met de meeste opmerkingen van de rapporteurs instemmen. Ik wil hen dan ook bedanken voor het goede werk dat ze hebben verricht.

Scallon
Mijnheer de Voorzitter, ik begrijp dat dit verslag gebaseerd is op goed het ideaal om de interne markt voor de spoorwegsector te voltooien waardoor het goederenvervoer over het spoor succesvol kan concurreren met het wegvervoer. Als de Europese spoorwegsector op de lange termijn wil overleven, is dat een noodzakelijke ontwikkeling en alle lidstaten zullen het met deze doelstelling eens zijn.
Het is onze taak om overeenstemming te bereiken over de manier waarop die doelstelling het beste gerealiseerd kan worden. Tegelijkertijd moeten we rekening houden met de problemen die dat voor een aantal lidstaten met zich meebrengt. Dat geldt bijvoorbeeld voor mijn eigen land, Ierland. Zowel de Republiek Ierland als Noord-Ierland streven vanwege geografische en geopolitieke redenen naar een continuering van de uitzonderingbepaling die in december 1999 is overeengekomen. Ierland is een klein land met een geïsoleerde positie ten opzichte van het Europese vasteland. Het land is niet toegankelijk voor spoorwegexploitanten uit andere delen van de Europese Unie.
Ik heb de voortdurende bomaanslagen op de noord-zuid-spoorlijnen als gevolg van de Troubles de afgelopen dertig jaar van dichtbij meegemaakt. Pas sinds kort hebben die spoorlijnen de mogelijkheid om zich te ontwikkelen en weer rendabel te worden. Als het liberaliseringspakket voor de spoorwegen nu uitgevoerd wordt, heeft dat tot gevolg dat er in Ierland wel een ingewikkelde administratieve structuur opgezet moet worden, terwijl wij niet, zoals de andere lidstaten, kunnen profiteren van de voordelen die daaruit voortvloeien. Ik ben ervan overtuigd dat de Ierse regering heeft ingestemd met het algemene beginsel om de infrastructuur en de dienstverlening te scheiden en zich verplicht heeft om de Ierse spoorwegen te herstructureren om die doelstelling te verwezenlijken.
Ik verzoek dan ook om deze uitzonderingsbepaling te handhaven zodat wij de tijd krijgen om deze veranderingen ten uitvoer te leggen. In dat verband wil ik er nogmaals aan herinneren dat de uitzonderingsbepaling niet meer geldt op het moment dat een andere spoorwegexploitant uit de EU de Ierse spoorwegmarkt zou willen betreden. Hoewel ik deze uitzonderingsbepaling steun, hoop ik tenslotte persoonlijk dat deze bepaling op geen enkele manier een belemmering zal vormen voor de zo noodzakelijke verbetering en uitbreiding van het Ierse spoorwegsysteem.

Savary
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, geachte collega' s, de situatie in Europa op het gebied van het vervoer is samen te vatten met een aantal cijfers die boekdelen spreken. Van 1990 tot 1997 is het goederenvervoer gestegen met 21%, terwijl het goederenvervoer per spoor terugliep met 7%. Tegelijkertijd steeg het reizigersvervoer in zijn geheel met 15% en dat per spoor met 3%. Zowel voor het goederenvervoer als voor het personenvervoer is de opbouw van Europa een enorme mobiliteitsfactor gebleken. Daarvan heeft met name het vervoer over de weg het meest geprofiteerd, speciaal maar niet alleen omdat de grenzen sinds het begin van de jaren negentig zijn opgeheven. De Europese spoorwegnetten moeten zich dus ook zo snel mogelijk en zonder vrees openstellen. De toekomst hangt van henzelf af. En van de mate waarin wij in staat zijn ze een kans te bieden.
Het is aan de spoorwegen om de uitdaging aan te nemen en de internationale spoorwegnetten open te stellen voor treinen uit alle landen van de Unie. Dat was ook de bedoeling van het besluit van de vijftien ministers van Vervoer van december 1999 ten gunste van een trans-Europees netwerk voor goederenvervoer per spoor, dat 94% van het internationale spoorwegverkeer vertegenwoordigt. Het is normaal dat onze spoorwegwetgevingen aangepast worden aan deze nieuwe situatie, die vraagt om toegangsregels, tariefafspraken en homogene, samenhangende controleregels binnen de Unie.
In dat opzicht getuigt het verslag-Swoboda van een prijzenswaardige poging om de op nationaal niveau bestaande verschillen met elkaar te verzoenen. Het zou echter onacceptabel en tevens in strijd met de eerste lezing van het Parlement zijn om van deze tweede lezing gebruik te maken, zoals wordt voorgesteld in het verslag-Jarzembowski, om algehele openstelling voor de mededinging en algemene privatisering af te kondigen voor alle spoorwegnetten, inclusief de lokale en nationale netten. Dit zou voortkomen uit een dogma, een niet gestaafd geloof in de superioriteit van een marktmodel waarvan in Groot-Brittannië duidelijk is gebleken dat het zijn grenzen heeft. Ik zei daarstraks dat de toekomst van het spoor ook van ons afhangt. Ik bedoelde daarmee dat de dogmatische weg die wij met dit dossier inslaan het succes van die toekomst in gevaar brengt. Iedereen hier weet heel goed dat de opbouw van het Europese spoor meer behelst dan een theologisch debat over de verdiensten van een gecontroleerde openstelling versus een ongelimiteerd privatisering.
Het spoor, waaraan in Europa slechts 25% van de investeringen in de vervoersinfrastructuur worden besteed, tegen 65% voor het wegtransport, heeft vooral zware investeringen nodig, bestemd voor de interoperabiliteit, de vermindering van het aantal knelpunten, de uitbreiding van de spoorwegnetten, het gecombineerd vervoer, enzovoorts. Aan Groot-Brittannië hebben wij kunnen zien hoezeer privatisering daarbij kan leiden tot achteruitgang. Dat is de reden waarom wij van mening zijn dat wij bij onze werkzaamheden geen wissel mogen trekken op het wankele evenwicht van het gemeenschappelijk standpunt van de Raad.

Attwooll
Mijnheer de Voorzitter, het percentage goederen dat binnen de EU over het spoor wordt vervoerd, is in de afgelopen dertig jaar bijna gehalveerd. Als wij daadwerkelijk streven naar een duurzaam vervoersbeleid, is het cruciaal dat wij deze ontwikkeling omkeren.
Ik feliciteer de heer Swoboda en de heer Jarzembowski met hun uitstekende verslagen die, indien ze aangenomen worden, een belangrijke bijdrage zullen leveren aan de ontwikkeling van de spoorwegen. Ik ben het deels eens met het bezwaar van de heer Watts met betrekking tot amendement 1 inzake de vergunningverlening voor spoorwegondernemingen en betreffende het voorstel om het vervangende artikel 12 te schrappen. Het is bij elk liberaliseringsproces van belang dat bepaalde normen in acht worden genomen, bijvoorbeeld met betrekking tot de veiligheid van zowel werknemers als gebruikers. Tegelijkertijd moeten we ook voorkomen dat er kunstmatige drempels worden opgeworpen die de openstelling van de markten kunnen bemoeilijken.
Het realiseren van beide doelstellingen vereist een delicaat evenwicht. Ik betwijfel of amendement 1 wel de gewenste wettelijke doelstelling zal bewerkstelligen, maar tegelijkertijd denk ik ook niet dat dat amendement de consequenties zal hebben die de heer Watts vreest. Ik denk dat amendement 1 de boodschap niet goed overbrengt. In plaats daarvan vraag ik uw steun voor de amendementen 23 en 24 die, in hun onderlinge samenhang, ervoor zorgen dat de tweede doelstelling wordt gerealiseerd zonder dat de eerste doelstelling daaronder lijdt.

Nogueira Román
­ (PT) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, waarde collega' s, ik zou graag mijn steun uitspreken voor de europeanisering van het spoorwegvervoer zoals die in de nu voorliggende richtlijnen wordt voorgesteld, en dus ook voor de liberalisering van de spoorwegsector. Datzelfde geldt voor de juridische scheiding tussen de vervoersdiensten en het beheer van de infrastructuur van de spoorwegen, zodat de twee componenten van het spoorwegvervoer bij verschillende ondernemingen kunnen worden ondergebracht. Om werkelijk achter die plannen te kunnen staan, zou ik eerst echter garanties willen zien met betrekking tot een aantal fundamentele zaken. Dat zou immers de toetssteen vormen voor de goede bedoeling en efficiëntie van de politieke en economische maatregelen die op grond van deze richtlijn tot stand moeten komen.
We weten allemaal dat veel Europese landen niet op het juiste moment hebben kunnen deelnemen aan de industriële revolutie van de negentiende eeuw omdat ze niet over adequate spoorwegverbindingen beschikten. Een aantal van die landen moet nog steeds een modernisering van hun spoorwegen doorvoeren. Ze wachten dus ook - iets concreter - op aansluiting op het Europese hogesnelheidsnet. De liberalisering van de sector mag deze aansluiting in geen geval in de weg staan. De spoorwegen dienen dus door te gaan met het verschaffen van een openbare dienst in alle regio' s, inzonderheid de perifere regio' s.
Liberalisering mag anderzijds niet leiden tot banenverlies of het opheffen van noodzakelijke verbindingen, en al evenmin tot een afname van de veiligheid of de kwaliteit van het vervoer. Recente ervaringen geven ons redenen genoeg om bevreesd te zijn voor dit soort gevolgen. Vermeden moet worden dat de liberalisering tot dat resultaat leidt. We hebben daarom onze reserves als het gaat om de steun voor deze richtlijnen.

Meijer
Voorzitter, de rapporteur voor de ontwikkeling van de spoorwegen neemt als uitgangspunt dat de spoorwegen de concurrentiestrijd tegen het wegverkeer en de luchtvaart voorlopig grotendeels hebben verloren, maar dat het desondanks wenselijk is de spoorwegen te behouden en te versterken. Daarover ben ik het van harte met hem eens.
Maar het is wel zo ongeveer het enige waarover wij het eens kunnen zijn. Ik denk dat de heer Jarzembowski zich vergist. Wat hij wil bereiken, vereist een volstrekt andere aanpak en wat hij voorstelt zal leiden tot een verdere teruggang. Zijn voorstellen passen in de modetrend van het eind van de twintigste eeuw.
Op alle terreinen zien wij een neoliberale stormloop tegen de publieke dienstverlening, de gemeenschapsbedrijven en de georganiseerde werknemers. Die stormloop richt zich vooral tegen de posterijen, de spoorwegen en de energiesector, bedrijven die de potentie in zich dragen om te laten zien dat wij onze economie democratischer, milieuvriendelijker en minder winstbelust kunnen organiseren. Helaas, zijn die bedrijven door hun eigenaren, de democratisch gekozen gemeenschap van ons allen, jarenlang verwaarloosd en behandeld als particulier bedrijf.
De rapporteur ziet de spoorwegen als een hinderlijk staatsmonopolie met lastige en veeleisende vakbonden. Dat monopolie wil hij breken, zo snel en zo radicaal als mogelijk is. In plaats van zijn aandacht toe te spitsen op een betere samenwerking tussen de bestaande spoorwegmaatschappijen en versterking van de democratische zeggenschap over deze bedrijven, zodat de voordelen van het spoor op Europese schaal beter kunnen worden benut en ergernissen beter kunnen worden weggenomen, stelt hij al zijn hoop op concurrentie en liberalisering. De organisatievorm waarmee het wegverkeer en het luchtvervoer hun strijd tegen de spoorwegen grotendeels hebben gewonnen, zou naar zijn idee ook moeten worden toegepast op de spoorwegen zelf.
Wij hebben inmiddels enige ervaring met liberalisering volgens het Engelse model en het Nederlandse model. Het Engelse model heeft het nationale spoorbedrijf opgedeeld in regionale bedrijven die voor een deel in handen zijn gekomen van grote buitenlandse concerns. In afzonderlijke regio's zijn ze een monopolie gebleven. Er wordt nu minder geïnvesteerd in vernieuwing dan in andere landen. De treinen zijn korter en overbelast en de veiligheid van het spoorwegverkeer is afgenomen.
In het Nederlandse model kunnen concurrenten concessies krijgen voor lijnen waarop zij de concurrentie aangaan met het bestaande spoorwegbedrijf dat in 1939 is gevormd door de fusie van een aantal oude particuliere spoorwegmaatschappijen die ondoelmatig werkten. Na een propaganda-oorlog van een nieuwkomer tegen het bestaande bedrijf, met afwijkende tarieven en afwijkende treinen, is die nieuwkomer eerst overgenomen door een grote Franse watermaatschappij en daarna gestopt met rijden. Kennelijk is het alleen rendabel om lijnen te exploiteren waarop je een monopolie hebt en die realiteit maakt de voorstellen van de heer Jarzembowski onuitvoerbaar.

Peijs
Voorzitter, tien jaar geleden stond mijn collega Cornelissen in precies hetzelfde debat. Als ik zijn tekst vandaag zou voorlezen, zou niemand het merken. De trein staat stil. En stilstand is achteruitgang. Wie gaat er nu in een trein zitten om achteruit te rijden?
Door de interne markt en e-commerce nemen de verkeers- en de goederenstromen in de Europese Unie de komende tien jaar toe met 70%. Daarvoor hebben wij alle vervoersmogelijkheden nodig die wij maar kunnen bedenken: van de binnenwateren, de lucht, de weg tot de trein. Allemaal just in time en schoon.
Tot nog toe helpen de spoorwegen daar niet bij. Percentagegewijs heeft de trein een flink stuk vervoersaandeel verloren en het is moeilijk enige ontwikkeling waar te nemen in de Europese spoorwegen. De trein bewijst het gelijk van de Europese Unie, dat meer concurrentie je wakker en scherp houdt. Bij gebrek aan concurrentie door buitensporig protectionistisch gedrag van de kant van de lidstaten, is de trein ook deze eeuw nog veroordeeld tot een tweederangspositie. Maar vanaf nu moeten de spoorwegen de belemmeringen voor grensoverschrijdend goederenvervoer met gebruik van elkaars infrastructuur afschaffen. Zij moeten hun materieel aanzienlijk duurzamer maken, want zij verliezen het op dat punt ruimschoots van het wegvervoer.
In de volgende fase vind ik vooral de volgende punten van belang. Een eerlijke, niet discriminatoire toegang tot de infrastructuur. De vervoersmaatschappijen en het beheer van de infrastructuur scheiden. Beide zaken mogen niet in dezelfde hand zijn. Veiligheid heeft absoluut de prioriteit en het toezicht op veiligheid kan niet door de vervoersbedrijven zelf gehandhaafd worden.
Een tweede belangrijk punt is de openstelling van de spoorweginfrastructuur, liberalisering van de markt wat iets anders is dan privatisering. Dat is van essentieel belang om het goederenvervoer nieuw leven in te blazen en daardoor worden nieuwe exploitanten aangetrokken met nieuwe inzichten en een nieuwe beheerscultuur.
De liberalisering waar het gemeenschappelijk standpunt van spreekt, is een goed begin, maar is niet genoeg. Alleen bij een definitieve opening van de spoorwegnetten hebben de spoorwegondernemingen met hun werknemers een kans. Daar moet wel sprake zijn van een wederzijdse liberalisering. Niemand hoeft de concurrent te dulden op zijn infrastructuur die thuis niet dezelfde toegang wil of kan bieden.

Mastorakis
­ (EL) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, waarde collega' s, niemand twijfelt eraan dat de Europese spoorwegen nieuw leven nodig hebben en dat is ook het doel van het onderhavig pakket wetsvoorstellen. De wegen worden met de dag voller en vormen een steeds grotere bedreiging voor de veiligheid en het milieu. Daarom doen wij er goed aan de spoorwegen te ondersteunen.
Met de door de Raad goedgekeurde gemeenschappelijke standpunten wordt duidelijk een poging gedaan de spoorwegen dit nieuw leven in te blazen. In deze gemeenschappelijke standpunten is sprake van een eerlijke en transparante behandeling van alle spoorwegondernemingen, van de vaststelling van een rationeel kader voor de verdeling van de infrastructuurcapaciteiten en de prijzen voor gebruik daarvan, van een scheiding tussen het beheer van de spoorweginfrastructuur en de dienstverlening in het spoorwegvervoer, waarbij nog nadere discussie nodig is over de manier waarop, de mate waarin en het tempo waarmee deze ontkoppeling dient te geschieden. Het lijdt geen twijfel dat wij op de goede weg zijn, maar het lijdt evenmin twijfel dat bepaalde lidstaten problemen, begrijpelijke problemen ondervinden bij de onmiddellijke, of bijna onmiddellijke toepassing van alle voorgestelde nieuwe maatregelen. Door de grote verschillen tussen de spoorwegnetten in de landen en door vooral de specifieke geografische kenmerken van bepaalde landen of gebieden is het voor die landen heel moeilijk hun systeem hals over kop te wijzigen. Bovendien zou een geforceerde systeemverandering in deze lidstaten niet veel goeds opleveren, noch voor de betrokken lidstaat, noch voor de Gemeenschap.
Ons inziens is een onwrikbaar, dogmatisch standpunt gevaarlijk en onrechtvaardig. Wij weten immers maar al te goed dat dit standpunt niet in alle sectoren doorgezet kan worden. Soms is het beter te werk te gaan volgens de - ogenschijnlijk tegenstrijdige - spreuk van de oud-Grieken: "Haast je langzaam" , oftewel haastige spoed is zelden goed!
Tot slot wil ik niet nalaten de twee rapporteurs van harte geluk te wensen met hun solide werk en hun vragen begrip op te brengen voor specifieke situaties wanneer deze op objectieve wijze worden weergegeven. Dit geldt ook voor mijn land, Griekenland dat heeft bewezen reuzenstappen te kunnen zetten als deze echt nodig zijn.

Ortuondo Larrea
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, op onze trans-Europese routes, wegen en snelwegen staan dagelijks miljoenen vrachtwagens, bussen en auto's in de file. Dit betekent onder andere aanzienlijk tijdverlies, verspilling van brandstof en een behoorlijke aanslag op het milieu.
De Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie pleit daarom al enige tijd voor het - thans weinig gebruikte - spoor als alternatief vervoermiddel. Treinen verbruiken minder energie, zijn schoner en milieuvriendelijker.
Wij zijn bezig met de wijziging en opstelling van communautaire richtlijnen ter liberalisering van de spoorwegsector. Naar ons oordeel moet het spoor niet alleen niet anders worden behandeld dan de andere vervoermiddelen, maar wij pleiten zelfs voor een positieve discriminatie van het spoor teneinde de bestaande investeringsachterstand in te halen.
Wat betreft de heffingen op het gebruik van infrastructuur die uiteindelijk door de gebruikers worden betaald, stellen wij voor dat op de korte en middellange termijn uitsluitend de marginale kosten van het treinverkeer worden doorberekend. Net als bij de autowegen dienen de investerings- en onderhoudskosten uit de staatsbegrotingen te worden betaald. Alleen op deze wijze kunnen wij van het spoor een concurrerend vervoermiddel maken waar zeer intensief gebruik van wordt gemaakt.

Rack
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, geachte collega' s. Wanneer men hopen post krijgt van mensen die men niet kent, kan dat twee oorzaken hebben. Ofwel is men heel beroemd, ofwel gaat het om een voor de brievenschrijvers zeer belangrijke kwestie. Leden van het Europees Parlement zijn niet buitengewoon beroemd. Het moet dus wel de zaak in kwestie zijn die aan de basis ligt van al die brieven. De afgelopen dagen hebben wij allemaal talloze brieven, documenten en uitnodigingen voor gesprekken gekregen, bijna allemaal afkomstig van vertegenwoordigers van de nationale spoorwegmaatschappijen. Met grote eensgezindheid waarschuwen zij voor de invoering van een verplichte scheiding van infrastructuur en dienstverlening, waarvoor in de voorstellen van de rapporteur Georg Jarzembowski wordt gepleit.
Ook de heer Swoboda is op dit punt ingegaan. Hij heeft gezegd dat er geliberaliseerd moet worden, maar in kleine stappen. Georg Jarzembowski heeft betoogd dat onze huidige stelsels met vrijwel monopolistische nationale vervoersmaatschappijen niet hebben bijgedragen tot een optimaal gebruik van de spoorwegen. Wie kan dit ontkennen? De cijfers spreken boekdelen. Onze spoorwegen bieden tegenwoordig niet wat Europa zo hard nodig heeft, namelijk een efficiënt vervoerssysteem waarvan ook gebruik gemaakt wordt.
Alle voorbeelden op aanverwante terreinen bevestigen de juistheid van dit argument. Met kleine stappen komen wij niet meer verder. De sector van de telecommunicatie heeft dat aangetoond, de elektriciteitssector en vele andere gebieden maken dat duidelijk. Nu verwachten wij hetzelfde van de spoorwegen. De spoorwegmaatschappijen zijn er in de eerste plaats voor de gebruikers en moeten zorg dragen voor een doelmatiger en beter functionerend Europees vervoerssysteem. Dat is wat wij willen en wat wij nodig hebben. Daarom stemmen wij voor deze voorstellen.

Jeggle
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, geachte collega' s. Het spoorwegenpakket dat hier vandaag aan de orde is, beoogt een snelle liberalisering van de Europese spoorwegen. Zoals u weet zijn wij van de EVP voorstander van de liberalisering van alle gebieden die voor de voltooiing van de interne markt nodig zijn, dat wil zeggen, waar het erom gaat dat gezonde mededinging de plaats inneemt van traditionele monopolies.
Alleen door een verregaande liberalisering kan de nodige vooruitgang worden gerealiseerd, zowel op het gebied van de kwalitatieve en kwantitatieve doelmatigheid van het spoor als vervoermiddel als met betrekking tot de noodzakelijke koppeling met andere vervoermiddelen. De voorstellen van de Commissie voor de ontwikkeling van de spoorwegondernemingen, voor de verlening van vergunningen en voor de toewijzing van infrastructuurcapaciteiten gaan wat dat betreft de goede kant op. Ik kan mijn collega Georg Jarzembowski alleen maar van harte steunen bij zijn streven naar een consistent spoorwegenpakket en ik wil hem bedanken voor zijn werk en voor zijn uitstekende verslag. Het is mijns inziens van belang dat investeringen in het spoorwegnet bij de scheiding van infrastructuur en vervoersdienst eerlijk gewogen en vergoed worden. Liberalisering zal evenwel alleen aanvaard worden als er werkelijke voordelen uit voortvloeien en als de gebruiker zich geen zorgen hoeft te maken om zijn veiligheid. Daarom moeten strikte voorwaarden gelden voor de toelating van spoorwegondernemingen. Bij de toewijzing van infrastructuurcapaciteiten moet een niet-discriminerende toegang worden gewaarborgd. Ik loochen niet dat de flexibele toegang tot het net in de energiesector bepaalde problemen met zich mee heeft gebracht, maar desondanks is dit mijns inziens de benadering die het beste met de markteconomie strookt, ook voor de spoorwegsector. Wij mogen niet alleen van een gemeenschappelijk Europa spreken. Wij moeten ook de moed tot handelen hebben!

Vatanen
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's die als laatsten nog wakker zijn, ik wil de rapporteurs Jarzembowski en Swoboda bedanken voor hun heldere verslagen waarmee eindelijk wordt geprobeerd de spoorwegen nieuw leven in te blazen door ze voor concurrentie open te stellen. Spreken over spoorwegen is vandaag de dag in, het is politiek correct. Het Parlement lijkt dan ook vaak een plaats waar slechts één waarheid is toegestaan. Wij rennen allemaal als een kudde schapen dezelfde kant uit door elkaar wijs te maken dat de spoorwegen de vervoersproblemen in Europa zullen oplossen. Het erkennen van de feiten is voor ons politici moeilijk. Ik heb helemaal niets tegen de spoorwegen, integendeel, ik geniet volop als ik in de restauratiewagen bier drink en de voorbijrazende landschappen bewonder.
Om verstandige besluiten te kunnen nemen moeten wij ons rekenschap geven van de werkelijke betekenis van de spoorwegen voor de economie en het aandeel van de verschillende vormen van vervoer. Het vervoer over de weg is het grootst. Gemeten in ton/kilometer is het aandeel van het spoorwegvervoer tot beneden de 15% gedaald, maar ook deze wijze van meten geeft een te rooskleurig beeld van de situatie. Het is economisch gezien een groot verschil of er 50 computers over 1000 kilometer worden vervoerd of 100 ton grind over 10 kilometer. In tonnen gerekend is het aantal kilometers in beide gevallen hetzelfde. Het vervoer van een paar ton ruwe textiel is ook iets heel anders dan dat van een grote hoop zijden dassen - waarvan ik er trouwens een voor mijzelf heb genomen. Daarom moet de vergelijking worden gemaakt op basis van de waarde van het transport en op die manier berekend is het aandeel van de spoorwegen - surprise, surprise - slechts 3%. Ik ben geen wiskundig genie, maar ik zie het enorme verschil ten gunste van het verkeer over de weg, het aandeel daarvan bedraagt 95%. Het verschil in orde van grootte verhoudt zich als van een vlieg tot een stier, maar dat is niet verwonderlijk, want het is onmogelijk de capaciteit, de flexibiliteit en de van-deur-tot-deur-levering het vervoer over de weg te overtreffen.
Op dit moment is de daadwerkelijke rol van de spoorwegen in de Europese economie helaas marginaal, hoewel ze flink worden gesteund met geld van de belastingbetalers. Maar juist daarom moeten wij er alles aan doen om het spoorwegverkeer nieuw leven in te blazen en moeten wij de stapsgewijze openstelling voor concurrentie steunen. Wij verwachten van Frankrijk een constructieve bijdrage om de stationsklokken in Europa op de tijd van het nieuwe millennium te zetten.

De Palacio
Mijnheer de Voorzitter, voordat ik in bijzonderheden treed over de verschillende aspecten van het pakket over de spoorweginfrastructuur, feliciteer ik de rapporteurs Swoboda en Jarzembowski met het uitstekende werk dat zij hebben verricht.
Ik stel het op prijs dat het Parlement volhardt in zijn opvattingen op dit punt, met name wat betreft de volledige verwezenlijking van een markt voor het spoorwegvervoer. Waar wij het namelijk over hebben, dames en heren, is eenvoudigweg dat er geen vijftien naast elkaar bestaande nationale spoorwegen komen, maar dat er een integratie tot stand komt door middel van een gedeeld gemeenschappelijk spoorwegnet door heel Europa. Dan kan het spoor veel beter functioneren.
Bovendien, dames en heren, heeft het spoor ook nog een belangrijke politieke component. Behalve door de twee rapporteurs is dit punt ook door de heer Rack naar voren gebracht toen hij het grote aantal brieven noemde dat hij van verschillende kiezers heeft ontvangen. Dit is echter een nogal technische discussie. Het is al gezegd en wij hebben zojuist ook weer ervaren dat dit onderwerp de nodige emoties oproept.
In elk geval is duidelijk dat de meesten van ons vinden dat het zo niet langer kan. Wij moeten af van de gesloten nationale systemen die bij de grens ophouden te bestaan. Die zijn er namelijk de oorzaak van dat het goederen- en personenvervoer per spoor gaandeweg hun marktaandeel verliezen. Een uitzondering geldt voor het vervoer dat door de hogesnelheidstreinen en forensentreinen wordt verzorgd.
Er moeten oplossingen worden voorgesteld waardoor de kwaliteit van de dienstverlening voor de consumenten, de gebruikers, wordt verbeterd. Die kwaliteit staat immers voorop. Als wij een trein van Hamburg naar Lissabon willen laten rijden, is het volgens ons allereerst noodzakelijk dat die trein van een Duitse maatschappij, een Franse, een Spaanse, een Portugese, enzovoort kan zijn. Of dat openbare of particuliere maatschappijen zijn is niet belangrijk. Als wij één geheel van het spoorwegnet maken, wordt de markt automatisch opengesteld. Wij moeten niet vast blijven houden aan dogma's zoals die hier ook vanavond naar voren zijn gebracht.
Dames en heren, tegen beide rapporteurs wil ik zeggen dat ik hun amendementen bijzonder goed vind. Een groot aantal ervan zal ik desondanks niet overnemen, hoe graag ik dat ook zou willen. Ik zal u zeggen waarom. Ik ben de mening toegedaan dat perfect niet hand in hand gaat met goed. Het is beter een stap vooruit te zetten dan dat wij weer pas op de plaats moeten maken.
Aanvaarding van de amendementen van de heren Jarzembowski en Swoboda, die over het algemeen veel beter aansluiten bij het eerste voorstel van de Commissie en bij wat ikzelf voor ogen heb, zou het verbreken van een moeizaam tot stand gekomen beginselakkoord betekenen. De afgevaardigden weten maar al te goed wat voor eindeloze debatten wij daarvoor tot in de vroege ochtenduren met de Raad hebben moeten voeren en hoe lang dit onderwerp steeds weer in de ijskast bleef liggen.
Als gevolg van dat akkoord hebben wij dus niet alle ruimte. Wij zetten het Parlement beslist niet opzij. Het Europees Parlement moet wel degelijk participeren in de opstelling van deze richtlijnen. Wij hebben echter een beginselakkoord met de Raad gesloten dat ik vanzelfsprekend niet mag verbreken. Dat zou ook geheel indruisen tegen wat zowel door de afgevaardigden als door mij wordt nagestreefd: de verbetering van het spoor in gang zetten.
Ik ben bereid om volgend jaar weer een stap te zetten. Ik zal dan met een ander initiatief komen, dat door Raad en Parlement kan worden overgenomen, verworpen of op punten kan worden gewijzigd. Wat het personenvervoer en eventueel ook het goederenvervoer betreft, zal dat initiatief tevens enige aspecten aangaande de nationale sfeer van de verschillende landen betreffen. Dit staat los van het huidige pakket, waarvoor zoals gezegd een beginselakkoord met de Raad is gesloten.
Ik bedank de twee rapporteurs nogmaals voor hun werk. Ik ken het onderwerp maar al te goed en weet hoe ingewikkeld het is. Hun werk is van groot belang. Voordat ik de amendementen een voor een ga behandelen, verzoek ik de rapporteurs en heel het Parlement om enige flexibiliteit te betrachten, zodat wij uiteindelijk kunnen komen tot een compromis - want ik vrees dat het daar op uit zal draaien - om dit pakket vooruit te helpen. Het is essentieel voor de toekomst van de spoorwegen.
Dit waren enkele algemene opmerkingen. Wat de verslagen betreft zal ik het kort houden en onmiddellijk overgaan tot de amendementen met betrekking tot de richtlijn tot wijziging van richtlijn 91/440/EEG, waarvoor de heer Jarzembowski rapporteur is. Wij stemmen in met de amendementen 3, 6, 8, 9, 11, 13, 14, 17, 20, 21 en 24. De amendementen 1, 2, 4, 5, 7, 10, 12, 15, 16, 18, 19, 22, 23, 25, 26 en 27 moet ik echter verwerpen. Met veel van die amendementen ben ik het volledig eens, maar toch kan ik deze niet overnemen. De reden hiervan heb ik u uitgelegd.
De amendementen 6, 8, 9 en 11, die een scheiding aanbrengen tussen de beheerder van de infrastructuur en de leverancier van vervoersdiensten, maken de tekst veel duidelijker. Bovendien vind ik het belangrijk dat artikel 6, lid 4, wordt geschrapt, daar het waarschijnlijk een bron van misverstanden is. Ik steun dan ook met name amendement 8 en de bijbehorende redactionele wijzigingen.
Met betrekking tot de richtlijnen waarvoor de heer Swoboda rapporteur is, heb ik de volgende opmerkingen. Wat betreft richtlijn 95/18/EG kunnen wij niet met amendement 1 instemmen. Artikel 12 beoogt namelijk eraan te herinneren dat er naast de Europese wetgeving nog nationale wettelijke voorschriften zijn waaraan spoorwegondernemingen moeten voldoen. Het is niet zo dat met deze Europese reglementering de nationale voorschriften verdwijnen. Amendement 24 kunnen wij echter wel overnemen.
Wat betreft richtlijn 95/19/EG gaat het onder andere om de door de heren Swoboda en Ortuondo genoemde kwestie of de heffing over de marginale dan wel over de totale kosten moet plaatsvinden en of dit al dan niet gedurende een overgangsperiode moet geschieden. Afgezien van het feit dat er misschien betere voorstellen denkbaar zijn, aanvaardt de Commissie de amendementen 4, 6, 8, 12, 13, 15, 16, 19 en 20. Met de amendementen 1, 2, 3, 5, 7, 9, 10, 11, 14, 17, 21, 22 en 23 kunnen wij evenwel niet instemmen.
Mijnheer de Voorzitter, ik bedank de twee rapporteurs
nogmaals voor hun werk. Ik verzoek hun en alle leden van het Europees Parlement om enige flexibiliteit aan de dag te leggen. Dan kunnen wij uiteindelijk ook resultaten boeken. De resultaten van deze richtlijn en vervolgens nog die van de richtlijn betreffende de interoperabiliteit zullen een grote stap vooruit betekenen. Het is mogelijk dat het voor sommigen niet genoeg is en voor anderen juist wat veel. Ik ben er echter van overtuigd dat de tijd ons zal leren dat wij op de goede weg zijn.

De Voorzitter
Dank u wel, mevrouw de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 11.30 uur plaats.

Erkenning van beroepskwalificaties
De Voorzitter
Aan de orde is de aanbeveling voor de tweede lezing (A5-0174/2000) van de heer Wieland namens de Commissie juridische zaken en interne markt betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van de richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van de richtlijnen 89/48/EEG en 92/51/EEG van de Raad betreffende het algemeen stelsel van erkenning van beroepskwalificaties en tot aanvulling van de richtlijnen 77/452/EEG, 77/453/EEG. 78/686/EEG, 78/687/EEG, 78/1026/EEG, 78/1027/EEG, 80/154/EEG, 80/155/EEG, 85/384/EEG, 85/432/EEG, 85/433/EEG en 93/16EEG van de Raad betreffende beroepen van verantwoordelijk algemeen ziekenverpleger (verpleegkundige) beoefenaar der tandheelkunde, dierenarts, verloskundige, architect, apotheker en arts (5103/3/2000 ­ C5-0162/2000 ­ 1997/0345(COD))

Wieland
 - (DE) Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren, beste collega' s. Deze aanbeveling behandelt een zeer ingewikkelde materie. Een van de amendementen heeft betrekking op de overwegingen. In feite gaat het om een zeer algemene wens van dit Parlement - het amendement werd in de Commissie juridische zaken en interne markt met een overweldigende meerderheid goedgekeurd -, namelijk om het feit dat de rechtzoekende burgers in de Europese Unie nog altijd niet binnen een aanvaardbare termijn kunnen beschikken over adequate wetsteksten. Dit geldt niet alleen voor de burgers, maar evenzeer voor juristen, juridisch gevormden en rechtskundig adviseurs.
Daarom wordt in een van de amendementen vooral de Commissie verzocht om onverwijld gemakkelijk toegankelijke, geconsolideerde versies van wetsteksten ter beschikking te stellen. Eigenlijk betreft het hier in zekere zin een ceterum censeo dat bij alle richtlijnen die wij hier bespreken aan de orde gesteld zou moeten worden.
Een tweede punt betreft een thema dat prioritair afgehandeld moet worden. Voor Italiaanse apothekers wordt een overgangsmaatregel verlengd. In afwijking van het gemeenschappelijk standpunt stelt de Commissie juridische zaken en interne markt evenwel voor dat aan deze overgangsmaatregel een vervaldatum wordt verbonden. De maatregel moet gelden voor iedereen die voor eind oktober 1993 met zijn studie is begonnen. Maar de studie moet dan wel binnen een redelijke termijn worden afgesloten.
Afgezien van deze algemene regelingen zijn er vooral amendementen bij de richtlijnen betreffende de artsen. Artsen vormen een zeer gevoelig onderwerp, want de gezondheid van de mens is een groot goed. Bij een auto-ongeval kan ik de schade in geld uitdrukken en laten verhelpen. Uit mijn praktijk als advocaat ken ik echter niemand die een schadevergoeding heeft gekregen voor lichamelijk letsel en die dat geld niet graag zou teruggeven als het letsel daarmee ongedaan kon worden gemaakt. Daarom verdient dit onderwerp onze speciale aandacht.
De Commissie juridische zaken en interne markt hecht daarom belang aan de volgende vaststellingen: ten eerste moeten specialisten in het kader van hun specifieke opleiding voldoende kennis verwerven van de algemene geneeskunde. De differentiële diagnostiek wordt steeds verder ontwikkeld, daarom moet de specialistenopleiding ook de algemene geneeskunde omvatten.
Ten tweede: wij pleiten met grote meerderheid voor een verlenging van de artsenopleiding van tenminste twee tot tenminste drie jaar om aansluiting te vinden bij een algemene trend in de Europese Unie. Het is de hoogste tijd dat dit gebeurt.
Ten derde: de Commissie juridische zaken en interne markt pleit voor een grotere nadruk op nascholing. Wij zijn ons ervan bewust en geven toe dat dit punt bij de eerste lezing nog niet aan de orde was en dit brengt bepaalde problemen met zich mee in verband met ons Reglement. Er geldt evenwel een uitzondering als er tussen de eerste en tweede lezing een nieuw Parlement is verkozen, en dat is hier het geval. Daarom brengt de Commissie juridische zaken en interne markt het concept van de nascholing naar voren als een van de fundamentele beginselen van dit Parlement en van de Europese Unie. Wij mogen niet alleen in zondagse redevoeringen spreken van een leven lang leren. Het moet de norm zijn dat de patiënt kan, mag en moet verwachten dat ook artsen deelnemen aan bijscholingscursussen. Daarom worden de amendementen 1 tot en met 11 door de commissie en naar ik verwacht morgen door het Parlement algemeen gesteund.
Tot slot nog een laatste punt. Er zijn nog twee amendementen met betrekking tot de Ierse architecten. Mijn fractie, de EVP-fractie, zal haar amendement intrekken. Ik adviseer dat wij het andere amendement over dit onderwerp van de UEN verwerpen. Het gaat hier namelijk om een binnenlands probleem dat op nationaal niveau kan en zal worden opgelost; wij kunnen het in elk geval niet op Europees niveau oplossen. Als wij hier regelingen invoeren, dan zullen ongetwijfeld anderen met vergelijkbare, nog minder gegronde wensen komen.

Inglewood
De interne markt is een van de grootste verworvenheden van de Europese Gemeenschap. Het samensmelten van de aparte en gefragmenteerde markten van de lidstaten tot één Europese markt is een buitengewone en revolutionaire prestatie. Het is natuurlijk een feit dat dit proces nog niet voltooid is, maar er is geen weg terug meer. Er waren zeer uitgebreide mechanismen nodig om deze omwenteling te bewerkstelligen. Dit blijkt al uit een vluchtige blik op het programma van 1992 van Lord Cockfield, dat een van de meest revolutionaire programma's van na de oorlog is geweest, terwijl het er op het eerste gezicht toch heel saai uitziet.
Dat kader biedt een duidelijke keuze aan instrumenten om de interne markt te realiseren. Ik doel daarmee op de keuze tussen harmonisatie en wederzijdse erkenning. De keuze voor harmonisatie is het meest verleidelijk voor de overijverige politicus die graag wil laten zien dat hij ergens mee bezig is, overigens een van de moderne plagen van deze tijd. Naar mijn idee bieden systemen die gebaseerd zijn op wederzijdse erkenning echter de meeste mogelijkheden. Zij zijn tenslotte ook subtieler en verfijnder van opzet.
Het gevoelloos opleggen van de verplichting tot harmonisatie heeft onvoorstelbare schade toegebracht aan de Europese politieke onderneming. Indien de interne markt meer gebaseerd zou zijn op wederzijdse erkenning in plaats van op harmonisatie, zou de politieke conditie van Europa veel beter zijn dan nu het geval is.
Een van de problemen bij het opzetten van een netwerk van wederzijdse erkenning wordt gevormd door de ingewikkelde procedures die daarvoor vereist zijn en de noodzaak om te zorgen voor een continue compatibiliteit en passende functionaliteit van dat netwerk.
Dat vereist een voortdurende controle en wij zijn dan ook erg blij met de herziening van de richtlijnen die vanavond in dit debat aan de orde zijn. Zoals de rapporteur, de heer Wieland, in zijn uitstekende verslag reeds opmerkte, gaat deze richtlijn met name over procedures, aangezien zij betrekking heeft op de erkenning van diploma's.
Tot slot zou ik als afgevaardigde voor het Verenigd Koninkrijk willen opmerken dat wij in ons land erg blij zijn met de verlenging - van twee naar drie jaar - van de minimumduur van de specifieke huisartsenopleiding voor artsen. In de tweede plaats zijn wij erg blij dat lidstaten de in derde landen verkregen diploma's, voorzover deze reeds in een lidstaat zijn erkend, moeten onderzoeken.
Meer in het algemeen zou ik tot slot de algemene conclusie van de rapporteur willen herhalen dat de hele kwestie zo onoverzichtelijk en gecompliceerd is, dat alleen deskundigen en juristen er nog wijs uit kunnen worden. Wij moeten dan ook alles in het werk stellen om de wet toegankelijker en gebruiksvriendelijker te maken, zodat de interne markt voor al onze burgers begrijpelijker wordt.

Gebhardt
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega' s, wie het beste voor heeft met Europa, zorgt voor een goede toekomst voor de jongeren in de Europese Unie. Daar hoort in het bijzonder bij dat jongeren hun capaciteiten en interesses in elke lidstaat van de Unie en op de plaats van hun keuze kunnen ontplooien, onafhankelijk van waar zij vandaan komen of waar zij hun opleiding hebben genoten. Wie in een uithoek van de Unie een opleiding heeft gevolgd, moet zijn beroep ook in het centrum of in een andere uithoek van de Unie kunnen uitoefenen. Het Europees Parlement neemt dit aspect van de toekomst van de jongeren zeer serieus. Daarom zetten wij ons steeds weer in voor de erkenning van gelijkwaardige beroepskwalificaties in alle lidstaten. Wij willen niet dat bureaucratische hindernissen de burgerrechten van het vrije verkeer en de vrijheid van vestiging in de weg staan. Tegelijkertijd willen wij hoge opleidingsnormen veiligstellen. Dat is een waarborg voor de vooruitgang en in het belang van alle burgers.
Dankzij het uitstekende werk van de rapporteur, onze collega Wieland, was het voor de Commissie juridische zaken en interne markt gemakkelijk om in de richtlijn die wij hier vandaag bespreken een aantal belangrijke accenten te plaatsen. Ik hoop dat de plenaire vergadering onze inzichten deelt en de amendementen met grote meerderheid zal aannemen. De sociaal-democratische fractie zal in elk geval voor alle, ik herhaal: alle, amendementen van de Commissie juridische zaken en interne markt stemmen. Voor mijzelf en voor mijn fractie is het van belang dat wij de noodzaak van een leven lang leren hebben benadrukt. Dit waarborgt ook voor de toekomst een hoog niveau van beroepskwalificatie van artsen, over wie deze richtlijn vooral gaat. Tussen de fracties bestond er ook geen onenigheid over dat de in verschillende lidstaten verworven beroepskwalificaties gelijkwaardig moeten zijn. Dat is voor de patiënten, dat wil zeggen voor de burgers, minstens zo belangrijk als voor de artsen zelf. Alleen al daarom is het van belang dat de Raad zich bij het standpunt van het Europees Parlement aansluit en niet in een bemiddelingsprocedure vlucht. Bij de bemiddeling kan de Raad hooguit tijd winnen, geen erkenning. Hartelijk dank voor uw aandacht!

MacCormick
Mijnheer de Voorzitter, mede namens mijn fractie kan ik u meedelen dat wij blij zijn met de amendementen 1 tot en met 11 en met de manier waarop mijn collega, de heer Wieland, deze naar voren heeft gebracht. Het betreft belangrijke onderwerpen, ook al bestaat er tussen ons hierover geen verschil van mening.
Wij zijn met name blij met de verlenging van de opleidingsduur voor huisartsen tot drie jaar en met het amendement dat oorspronkelijk door mevrouw Gebhardt is ingediend inzake een "leven lang" nascholing voor huisartsen. Dat is uiterst belangrijk. De medische organisaties hebben ons op dit punt onder druk gezet en ik ben het helemaal met ze eens. In puur taalkundige zin is het net zo belangrijk om ervoor te zorgen dat gleichwertig in het Engels vertaald wordt met equivalent en met daarmee overeenstemmende termen in de andere Europese talen.
Tot slot wil ik nader ingaan op de opmerking dat het van het grootste belang is dat de wetten van de Europese Unie ook begrijpelijk zijn voor de burgers. Als wij er niet in slagen om de doelstelling van de Gemeenschap en van de Unie duidelijk en begrijpelijk aan onze burgers over te brengen, zullen zij de Gemeenschap en de Unie ook niet accepteren, laat staan met open armen ontvangen. Wij moeten dan ook onze volledige steun geven aan alle projecten met betrekking tot het consolideren van wetgeving die erop gericht zijn om de wet voor de burgers toegankelijker te maken en de doelstellingen ervan duidelijker te communiceren.
Ik geef graag mijn steun aan dit verslag en ik feliciteer mijn collega, de heer Wieland, nogmaals met de wijze waarop dit verslag tot stand is gekomen.

Angelilli
Mijnheer de Voorzitter, na jaren van verwarring is het tijd om duidelijkheid te scheppen over de erkenning van beroepskwalificaties en diploma' s, zodat de Europese burgers te maken krijgen met duidelijke, transparante en vooral voor iedereen toegankelijke wetgeving.
Het is duidelijk dat dit een moeizame zaak is, ook omdat we te maken hebben met 14 richtlijnen, die alle meerdere malen gewijzigd zijn. Bovendien hebben de lidstaten hun nalatigheid en de vertragingen te vaak kunnen rechtvaardigen door zich te verschuilen achter de ingewikkelde Europese regelgeving of achter de moeilijkheid van het vinden van informatie op Europees niveau. De situatie is zelfs voor juristen nauwelijks nog te overzien, aldus de rapporteur. Uiteindelijk zijn het de burgers die het slachtoffer worden van deze situatie, vooral de jongeren die tijd en energie hebben gestoken in een opleiding, in de overtuiging dat hun diploma officieel erkend zou worden. Zij voelen zich verraden door de instellingen. En dat is met de huidige werkloosheidscijfers in Europa des te erger.

Gutiérrez Cortines
­ (ES) Ik maak deel uit van de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs, media en sport. Wederom is deze commissie niet betrokken bij een onderwerp dat niet alleen juridische aspecten betreft, maar ook in andere opzichten om consensus verlangt.
De complexe situatie die zich in Europa met betrekking tot de erkenning van beroepskwalificaties voordoet, geeft aanleiding tot documenten als het onderhavige. Ondanks de inspanningen van het Parlement en de Commissie heeft het document alle kenmerken van een collage. Er wordt namelijk gepoogd een oplossing aan te dragen voor situaties die feitelijk onrechtvaardig zijn. Voor degenen met de meeste macht, zoals de zeer actieve artsenlobby, worden nu oplossingen aangedragen. Vele anderen hebben echter ook gereisd, academische titels behaald, een beroepsopleiding genoten, terwijl hun diploma's niet erkend worden en zij ook overigens van rechten verstoken blijven.
In tegenstelling tot de heer Wieland - die overigens heel goed werk heeft verricht - ben ik van oordeel dat dit, bezien vanuit het Romeinse recht en de daarin geldende opvatting over het recht van het individu, een zeer eenvoudig probleem is. Ieder individu heeft recht op erkenning van zijn studies. Wij hebben het tegenwoordig voortdurend over mobiliteit en verstrekken beurzen ten behoeve van die mobiliteit. Vervolgens worden de met die beurzen gefinancierde studies echter niet erkend. Wij hebben het over een Europa van het onderzoek en een Europa van de kennis, maar uit louter angst en eigenbelang worden elders gevolgde studies niet erkend.
Daarom veroorloof ik mij vraagtekens bij deze richtlijn te plaatsen. De erkenning van de diploma's van artsen dient ook voor vele andere beroepen te gelden. Niet-uitbreiding van de erkenning is mijns inziens onrechtvaardig omdat kennisoverdracht van het ene land naar het andere dan wordt belemmerd.
Als gevolg hiervan blijft veel kennis tot bepaalde plaatsen, bepaalde universiteiten en bepaalde bedrijven beperkt. Pas als de erkenning van diploma's wordt uitgebreid, kunnen wij in Europa met recht van kennisoverdracht en een echte doorbraak spreken.
Als vertegenwoordiger van de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs, media en sport verzoek ik om meer beroepskwalificaties te erkennen en de gelijkwaardigheid uit te breiden.

Klaß
Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren, ik juich elke maatregel en elke richtlijn toe die gericht is op de verbetering van de wederzijdse erkenning van beroepskwalificaties en universiteitsdiploma' s. Collega' s die zoals ik in grensgebieden wonen, kennen de moeilijkheden van de burgers die in een naburige lidstaat werken of zich daar willen vestigen. Het vrije verkeer van personen en de vrijheid van vestiging zijn ondubbelzinnig vastgelegd in het EU-Verdrag, maar het venijn zit hem in het detail. Wij zien nu in dat eigenlijk elk beroep moet worden gereglementeerd, maar de mensen begrijpen het niet meer. Is dat het Europa van de burger? Is dat de gemeenschappelijke markt? Dit zijn de vragen die zij zich stellen.
Alleen al het aantal richtlijnen - het punt van vandaag behelst er "slechts" 14 - toont de omvang van de moeilijkheden op dit gebied. Wij moeten de reusachtige administratieve rompslomp ook binnen de lidstaten verkleinen en harmoniseren. Daarom juich ik het voorstel van de Commissie toe om de procedure te vereenvoudigen. De beroepen, de opleidingen en de voorwaarden lopen van lidstaat tot lidstaat sterk uiteen. Wij moeten reeds bij de opleidingen en bij de opzet van de studierichtingen komen tot onderlinge aanpassingen. Op termijn zouden eenzelfde verloop en inhoud van de opleidingen zeer nuttig zijn. Daar moeten wij aan werken.
Tot die tijd moeten de lidstaten nagaan waar bijkomende eisen nodig zijn, wat voor verbetering vatbaar is en in welke vorm aanvullende examens kunnen worden geëist. De door de Commissie voorgestelde termijn van drie maanden waarbinnen een besluit moet worden genomen of een diploma wordt erkend, is ook een positief element. Verder moeten de erkenningsprocedures voor in derde landen behaalde diploma' s worden vereenvoudigd. Wij moeten ervoor zorgen dat de burgers in de EU hun capaciteiten in alle lidstaten kunnen ontplooien.

Caudron
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega' s, vanavond wil ik mijn erkenning uitspreken voor dit initiatief om de richtlijnen voor de erkenning van beroepskwalificaties en diploma' s te vereenvoudigen en te verhelderen. Ik wil de rapporteur, de heer Wieland, feliciteren en zeggen dat ik mij aansluit bij de woorden van Evelyne Gebhardt.
Als parlementslid voor een grensstreek word ik vaak aangesproken door studenten die te maken krijgen met een systeem dat is ingevoerd in 1989 en 1992. Ik zeg zonder overdrijving dat de zaak haast heeft. De huidige methodes zijn ondoorzichtig. Te veel studenten lopen tegen een muur wanneer zij zich tot de overheden in de lidstaten wenden voor de homologatie van hun opleiding. Te vaak krijgen zij te maken met een ongerechtvaardigde weigering, waardoor zij in een ontoelaatbare situatie terechtkomen. Principieel gezien is het een schending van het vrije verkeer. Op menselijk niveau is het vaak een drama voor de studenten die hebben geprobeerd zich beter te kwalificeren en geen beroep kunnen vinden dat daarbij aansluit. Daarbij komen nog de kosten van de procedure voor de erkenning. Persoonlijk ben ik dus erg blij dat er eindelijk maatregelen worden genomen om het principe van het vrije verkeer in de praktijk te vertalen.
Concreet gezien bevat de voorgestelde richtlijn interessante, verhelderende bepalingen. Zo is voorzien dat het gastland rekening houdt met de ervaring die betrokkene heeft opgedaan na het verkrijgen van zijn diploma en dat er niet langer automatisch compenserende maatregelen kunnen worden geëist. Men had ongetwijfeld verder kunnen gaan, men zal onvermijdelijk ook verder moeten gaan met betrekking tot andere beroepen, met een Raad die daar minder huiverig tegenover staat. Wij zullen dus ongetwijfeld nog over dit onderwerp komen te spreken, maar vanavond kunnen wij ons vast gelukkig prijzen met de stap die wij bezig zijn te zetten.

Bolkestein
. Voorzitter, mag ik beginnen mijn dank uit te spreken aan de leden van uw vergadering voor het belang dat zij stellen in het voorstel en voor het werk dat de Commissie juridische zaken en interne markt en in het bijzonder de heer Wieland, de rapporteur, heeft verwezenlijkt.
Een aantal amendementen, voorgesteld door het Parlement, streeft ernaar de tekst van het gemeenschappelijke standpunt van de Raad verder te verbeteren door bepaalde punten op te helderen die anders tot verschillende interpretaties zouden kunnen leiden. Dat is het geval voor de volgende amendementen 4, 5, 6 en 11, amendementen die de Commissie verwelkomt.
De Commissie neemt bovendien nota van de verzoeken die in de amendementen 1 en 2 worden gemaakt om een codificatie van de richtlijn "erkenning van diploma's" op te stellen en het probleem van de erkenning van diploma's die in derde landen zijn behaald opnieuw te onderzoeken. De Commissie heeft geen principieel bezwaar tegen deze verzoeken, maar zij herinnert er nogmaals aan dat deze verzoeken niet in de preambule van de richtlijn thuishoren. Vooral omdat zij geen enkel verband met de inhoud van de richtlijn hebben. Hun goedkeuring zou in strijd zijn met de regels voor wetgevende techniek en met de interinstitutionele overeenkomst die op dit gebied bestaat.
Wat de geneeskundige opleiding betreft, een opleiding die het onderwerp is van de amendementen 3 en 7 tot 10, is de Commissie net als het Parlement enerzijds van oordeel dat het om een zeer belangrijke zaak gaat die verdere aandacht vereist, maar anderzijds bevatten deze amendementen slechts enkele geïsoleerde voorstellen die een meer algemene analyse vereisen voordat zij onderzocht en goedgekeurd kunnen worden.
De communautaire wetgeving kan niet worden gewijzigd zonder een echte globale analyse van de rol van de huisarts, de rol van de gespecialiseerde arts en het respectievelijke belang van de basisopleiding, de gespecialiseerde opleiding en de permanente opleiding. Daarom meent de Commissie dat het nog te vroeg is om de amendementen 3 en 7 tot 10 aan te nemen. Bovendien zouden deze amendementen de definitieve aanneming van het voorstel aanzienlijk vertragen, wat niet alleen bijzonder jammer zou zijn, maar ook onevenredig ten opzichte van de talrijke voordelen die dit voorstel voor een richtlijn biedt.
De amendementen 12 en 13 zijn eigenlijk niet nieuw. Het gaat hier om de herindiening van een in eerste lezing aangenomen amendement en bedoeld om een situatie van sommige architecten uit Ierland te regelen. Raad en Commissie hebben reeds uiteengezet waarom dit amendement niet kan worden aangenomen, in het bijzonder omdat het enkel en alleen een zuiver interne situatie betreft.
Tot zover mijn antwoord. Ik dank u voor de gelegenheid die u mij heeft geboden om hier het woord over deze zaak te voeren.

De Voorzitter
Mijnheer de commissaris, ik wil ook u bedanken voor uw bondige en heldere uiteenzetting.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 11.30 uur plaats.
(De vergadering wordt om 23.40 uur gesloten.)
INHOUD
VERGADERING VAN DINSDAG, 4 JULI 2000 5
Goedkeuring van de notulen van de vorige vergadering 5
Kwijting 1998 7
Verklaring van de fungerend voorzitter van de Raad - Werkprogramma van het Frans voorzitterschap 22
Delegatie van waarnemers van de Unie bij de verkiezingen in Zimbabwe 52
Mensenhandel 60
Kwijting 1998 (voortzetting) 73
LIFE 74
Begroting 2001 (overlegprocedure) 76
Vragenuur (Raad) 86
Ontwerpen van gewijzigde en aanvullende begroting voor het begrotingsjaar 2000 100
Liberalisering van de energiemarkten 104
Communautaire spoorwegen 111
Erkenning van beroepskwalificaties 123

