Sytuacja Romów (debata)
Przewodniczący
Kolejny punkt to oświadczenie Komisji w sprawie sytuacji Romów we Włoszech.
Vladimír Špidla
członek Komisji. - (FR) Panie przewodniczący, panie i panowie posłowie, Komisja stanowczo potępia wszelkie formy przemocy w stosunku do Romów i zwraca się do władz wszystkich państw członkowskich, aby zapewniły bezpieczeństwo wszystkim ludziom, znajdującym się na ich terytorium. Wydarzenia, które miały miejsce w zeszłym tygodniu w Ponticelli, to nieodosobniony wypadek. Rasistowską przemoc, która karmi się populizmem politycznym, językiem nienawiści i szumem medialnym można zaobserwować w wielu państwach członkowskich.
Komisja kategorycznie odrzuca wszelką stygmatyzację Romów oraz porównywanie ich do przestępców. Władze państw członkowskich muszą nie tylko powstrzymać się od takich zachowań, ale także dawać przykład walki z rasizmem i ksenofobią. Mają obowiązek prowadzić dochodzenie w sprawie rasistowskich ataków i karać tych, którzy do nich podżegają lub się ich dopuszczają.
Chciałbym podkreślić pewien fakt. U podstaw Unii Europejskiej leży przezwyciężanie tego, co przez stulecia było cechą charakterystyczną dla historii Europy, nienawiści rasowej, pogromów i pożogi. Europa promuje prawa każdego mężczyzny, każdej kobiety i każdego dziecka do ochrony przed prześladowaniami i dyskryminacją. To ucieleśnienie solidarności społecznej, demokracji i rządów prawa, a także poszanowania dla każdego człowieka, który różni się od nas pochodzeniem, wyznaniem, kolorem skóry czy sposobem życia.
Nie powinniśmy zamykać oczu na realne problemy, z jakimi borykają się Romowie we Włoszech i w innych krajach. Każdy dostrzega skrajne ubóstwo, wykluczenie społeczne, okresowe bezrobocie i niski poziom edukacji, jakie dotykają tę grupę. Sytuacja ta prowadzi do cierpienia ludzkiego i napięć. Spycha ona Romów na margines społeczeństwa. To strata talentów i potencjału, która ma kluczowe znaczenie dla Romów i dla Europy.
Dlaczego taka sytuacja ma miejsce? Romowie nie są mniej inteligentni od większości, nie są też żebrakami ani urodzonymi przestępcami. Co możemy zrobić, aby zmienić ten stan rzeczy? Powiedzmy uczciwie, co może zrobić Komisja i co powinny zrobić rządy państw członkowskich. Jak słusznie podkreślono we wnioskach Rady Europejskiej z grudnia 2007 r., popartych przez Parlament, państwa członkowskie i Unia muszą zrobić wszystko, co jest w ich mocy, aby wzmocnić integrację Romów.
W zakresie swobodnego przemieszczania się obywateli na terytorium Unii Europejskiej, dyrektywa 2004/38 bazuje na utrwalonych zasadach prawa unijnego. Wiele z jej zapisów obowiązuje od dziesięcioleci. Dyrektywa obejmuje też orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w tych sprawach. Po przystąpieniu Rumunii do Unii Europejskiej, Rumuni cieszą się taką samą swobodą przemieszczania się, jak inni obywatele Unii. Rumuni nie są już imigrantami z krajów trzecich. Rumuni są obywatelami Unii. Nie mogą w żadnym wypadku być traktowani gorzej, niż inni obywatele Unii, a Komisja zapewni poszanowanie ich praw.
Dyrektywa pozwala państwom członkowskim odmówić obywatelom Unii, którzy nie są aktywni i nie dysponują odpowiednimi zasobami, prawa do zamieszkiwania na swoim terytorium, aby nie stali się oni obciążeniem dla systemu ubezpieczeń społecznych. Ocena tych zasobów nie może mieć charakteru automatycznego, ale musi uwzględniać zachowanie jednostki.
Zasady dotyczące swobody przemieszczania się nie zostały ustanowione na korzyść przestępców. Dyrektywa umożliwia wyłączenie osób, których zachowanie jest przyczyną rzeczywistego, aktualnego i wystarczająco poważnego zagrożenia dla fundamentalnych interesów społecznych. Walka z przestępczością musi toczyć się z pełnym poszanowaniem prawa. Decyzja o wykluczeniu może zostać podjęta wyłącznie indywidualnie, z poszanowaniem gwarancji proceduralnych i podstawowych warunków. W przypadku natychmiastowego wykluczenia, konieczne jest należyte uzasadnienie zastosowania takiego trybu. Wykluczenie obywateli Unii to skrajny środek. To ograniczenie fundamentalnych swobód traktatowych.
Większość kluczowych aspektów integracji Romów ze społeczeństwem, takich, jak edukacja, zatrudnienie, integracja społeczna, zdrowie publiczne, poprawa infrastruktury i mieszkalnictwa należy do zakresu kompetencji państw członkowskich. Tym niemniej, Unia Europejska jest przygotowana do pełnienia swej roli w zakresie koordynacji, wspierania i ułatwiania realizacji polityki państwowej. Jeśli wszyscy nauczymy się wywierać nacisk na siebie nawzajem, osiągniemy konkretne rezultaty.
W obszarze, w którym Unia Europejska niewątpliwie dysponuje określonymi kompetencjami, w walce z dyskryminacją, zobowiązuję się dopilnować zgodności z prawodawstwem wspólnotowym. Dyrektywa 2000/43 to ważny instrument o szerokim zakresie zastosowania. Jej wdrażaniu na poziomie krajowym musi jednakże towarzyszyć szereg inicjatyw, ukierunkowanych na rozwijanie świadomości praw i obowiązków. Aktywne monitorowanie skarg przez organy odpowiedzialne za równość i pełne zaangażowanie społeczeństwa obywatelskiego w ten proces nadzoru to warunki kluczowe dla poprawy sytuacji.
Wydarzenia z ostatniego tygodnia we Włoszech wymagają wspólnych wysiłków z naszej strony. Nasi współobywatele, Romowie, potrzebują naszej solidarności, aby przełamać zaklęty krąg wykluczenia i przemocy, które karmią się rozpaczą. Interpretuję ten wybuch przemocy jako wołanie o pomoc. Jako przywódcy polityczni, mamy obowiązek dać każdej jednostce nadzieję na trwałe rozwiązanie jej problemów. Z wykluczeniem społecznym można walczyć poprzez ukierunkowane, dostosowane programy finansowane przez europejskie fundusze strukturalne, w szczególności zaś Europejski Fundusz Społeczny. Program ten mógłby polepszyć warunki życia całej populacji, a tym samym mniejszości, jak również większości.
W odpowiedzi na wezwanie Rady Europejskiej i Parlamentu Europejskiego, analizujemy obecnie instrumenty i zasady polityki wspólnotowej, które można wdrożyć w celu promowania integracji Romów. Chciałbym zaprosić rząd włoski oraz rządy pozostałych państw członkowskich do omówienia wyników tej analizy wraz z nami oraz do rozważenia wniosków, które możemy z niej wyciągnąć.
(Oklaski)
Dziękuję bardzo, panie komisarzu Špidla. Solidarność społeczna, demokracja, rządy prawa: chciałabym, aby ten Parlament bardziej pamiętał o tych wartościach!
Lívia Járóka
w imieniu grupy PPE-DE. - (HU) Dziękuję pani przewodniczącej. Pani przewodnicząca, panie i panowie posłowie, sytuacja Romów we Włoszech - jak i w całej Europie - jest straszna, i tak jest od dziesięcioleci. Zrobiliśmy bardzo niewiele, a rządy, którym przewodzimy lub które wspieramy, nawet rządy należące do naszych własnych grup politycznych, robią bardzo niewiele, aby położyć temu kres.
Ani rządy prawicowe, ani lewicowe nie zdołały wprowadzić zmian w ostatnich dekadach, jeśli chodzi o akceptację Romów, dlatego też wierzę, że to niezwykle ważne, aby umieścić tę kwestię w porządku obrad i włączyć ją do debaty tego Parlamentu. Chcielibyśmy poprosić o większe zaangażowanie ze strony grup politycznych, a ponadto wierzę, że potrzebne są programy, w Europie potrzebna jest rzetelna, prawidłowo wdrożona integracja Romów, aby nie padli oni ofiarą nienawiści w wyniku wybuchu masowej histerii.
Nie sądzę, aby wygłaszanie przemówień na posiedzeniach plenarnych mogło okazać się wystarczające, a traktowanie tej kwestii jako sprawy partii politycznej jest całkowicie bezużyteczne, ponieważ problemu nie zdołały rozwiązać ani rządy socjalistyczne, ani liberalne, ani też konserwatywne. Brak działań w Europie w kwestii romskiej to fakt, przeciwko któremu występujemy, podobnie, jak przeciwko wszelkim odnośnikom do zasady odpowiedzialności zbiorowej, a także przeciwko stosowaniu jej w praktyce, tak, jak sprzeciwiamy się przestępczości.
Uważam, że to bardzo ważne, aby rząd włoski zrobił wszystko, co w jego mocy, by wypełnić swoje obietnice i upewnić się, że planowane pakiety zabezpieczeń socjalnych nie są kierowane do poszczególnych grup etnicznych, a także, że nie dochodzi do masowych deportacji. Tym ważniejszy jest, moim zdaniem, przekaz, jaki możemy skierować do krajów Europy, a także odpowiedzialność, jaką musi przyjąć Komisja Europejska, aby zapewnić określenie minimalnych wymogów i osiągnięcie porozumienia wśród krajów członkowskich w zakresie planowanego sposobu zmiany sytuacji Romów w Europie ze skutkiem natychmiastowym.
Sądzę, że zarówno ze względu na aspekt moralności, jak i konkurencyjności, Europa musi zakończyć etap pustych rozmów i przejść do działania, do wdrażania poważnych planów. Na tym przede wszystkim należy się skupić. Sądzę też, że naszym zadaniem jest promowanie tej kwestii i stawianie takich wymogów. Dziękuję.
Martin Schulz
w imieniu grupy PSE. - (DE) Pani przewodnicząca, grupa socjalistyczna w Parlamencie Europejskim poprosiła o tę debatę, i chcę podziękować panu, komisarzu Špidla, za poruszenie kluczowych kwestii. Jestem też bardzo wdzięczny za pańskie jednoznaczne słowa.
Proszę pozwolić mi na początek skierować prośbę do wszystkich. Ci, którzy reprezentują lewicę i prawicę w tym Parlamencie wyznają te same wartości. Jestem bardzo wdzięczny, że wielu konserwatywnych posłów tego Parlamentu zgadza się z nami co do konieczności przyjęcia humanitarnego podejścia do problemów, które musimy rozwiązać.
Godność ludzka w Unii Europejskiej jest wartością nienaruszalną. Palenie obozowisk, ganianie ludzi po ulicach - to niedopuszczalne! Takie podejście niczego nie rozwiązuje. Dziękuję panu, komisarzu Špidla, że uczynił pan tę kluczową wartość polityki europejskiej punktem centralnym swojej przemowy.
Chcemy mieć swój wkład w rozwiązanie tego problemu, chcę więc wyjaśnić jedno. Problem, o którym mówimy, nie jest problemem włoskim, ale raczej problemem, który, choć wystąpił we Włoszech, w ostatnich latach pojawił się także na całym pozostałym obszarze Unii Europejskiej. Problem polega na tym, że mniejszości nie są dostatecznie zintegrowane ze społeczeństwami europejskimi, a społeczności romskie są narażone na szczególne cierpienia z tego powodu we wszystkich państwach UE.
Wydarzenia, jakie miały miejsce we Włoszech, w stosunku do których wyrażamy dziś potępienie, występowały także w innych krajach UE. Ponownie chcę więc podkreślić, że to nie jest moment, aby grozić Włochom palcem. Nadszedł czas, aby zastanowić się, w jaki sposób my, wspólnie z władzami włoskimi, możemy rozwiązać problem, przede wszystkim w interesie społeczności romskiej, która potrzebuje natychmiastowej, bezpośredniej pomocy. Problem ten należy też rozwiązać zgodnie z interesami władz lokalnych, małych miasteczek i miast, które nierzadko są przeciążone spoczywającymi na nich obowiązkami w zakresie integracji. Burmistrzowie także wymagają naszej pomocy. Dlatego bardzo słusznie wskazał pan, panie komisarzu, że powinniśmy zastanowić się, w jaki sposób możemy pomóc bezzwłocznie władzom lokalnym przy pomocy dostępnych funduszy UE.
Wierzę, że wysiłki, jakie musimy podjąć, powinny być ukierunkowane w jedną stronę. Nie powinniśmy spierać się, kto jest winien czemu, a kto czego nie zrobił. Powinniśmy podjąć zbiorowy wysiłek w celu uznania, że ostatnie wydarzenia wskazują, że społeczność romska potrzebuje chęci integracji ze strony wszystkich państw członkowskich, całej wspólnoty obywateli europejskich. Musimy także nastawać, aby społeczność romska pozwoliła sobie na integrację z naszym społeczeństwem. To musi być możliwe, z całkowitym poszanowaniem dla tożsamości kulturowej tej społeczności.
Rozmawiałem dziś telefonicznie z panem Frattinim, włoskim ministrem spraw zagranicznych, aby zapewnić go, że my, jako grupa socjalistyczna, wspólnie z Komisją i Radą, chcemy wypracować rozwiązanie najbardziej palących problemów, ponieważ wierzę, że nie możemy pozwolić, aby Romowie stali się celem ataków ze strony ludzi, którzy będą się bawili w prawicowe, populistyczne politykowanie, żerując na istniejących nieprawidłowościach. To nasze wspólne zadanie; dlatego poprosiliśmy o tę debatę.
(Oklaski)
Viktória Mohácsi
w imieniu grupy ALDE. - Pani przewodnicząca, gratuluję komisarzowi doskonałej przemowy w tej sprawie. Chciałabym wypowiedzieć się w kwestii pogromów skierowanych przeciwko Romom, które miały miejsce 13 maja bieżącego roku w Neapolu, oraz działań podjętych następnie we Włoszech. Postanowiłam odwiedzić Rzym i Neapol w ostatni weekend, aby przeprowadzić swego rodzaju badania terenowe i porozmawiać z mieszkańcami tych miast. Zażądałam także bezzwłocznej interwencji władz włoskich w celu zabezpieczenia podstawowych praw i ochrony Romów w kraju przed dalszymi aktami przemocy, rasistowskiej agresji oraz przed propagowaniem klimatu wrogości wobec Romów we Włoszech. 23 lutego napisałam list do Silvio Berlusconiego. Wspólnie z 88 innymi organizacjami pozarządowymi żywiliśmy poważne obawy, że kampania polityczna, jaką przeprowadzono, doprowadziła do skojarzenia Romów z negatywnymi stereotypami i wykorzystała cały naród romski w charakterze wyborczego kozła ofiarnego, co stoi w absolutnej sprzeczności z wartościami europejskimi. Widzimy teraz skutki tej kampanii.
Alarmującą sytuację Romów nagłośniono, gdy media podały, że w Neapolu 16-letnia dziewczynka romska próbowała porwać 6-miesięczne dziecko, zabierając je matce. Zgodnie z moimi ustaleniami, historia ta jest fałszywa: policja nie posiada w kartotece takiego przypadku; w sprawie tej nie toczy się postępowanie.
Dnia 13 maja, tłum złożony z około 60 osób podpalił pięć obozowisk romskich w Neapolu przy pomocy koktajli Mołotowa. Podobne wybuchy przemocy miały miejsce w innych włoskich miastach, na przykład w Mediolanie. Naprawdę niepokojący jest fakt, że zgodnie z informacjami, jakie otrzymałam od oficerów policji w Neapolu, w tej sprawie również nie toczy się postępowanie. Muszę państwu powiedzieć, że rząd włoski wydaje się surowy w stosunku do słabych i pobłażliwy w stosunku do mocnych. Zawsze, gdy poruszana jest kwestia bezpieczeństwa, mówi się najpierw o przestępczości zorganizowanej, jakiej dopuszcza się Camorra. Mówi się o imigracji i kwestii romskiej, aby odwrócić uwagę od prawdziwych problemów Włoch. Mam nadzieję, że władze włoskie przeprowadzą odpowiednie i skuteczne dochodzenie w sprawie wydarzeń w Neapolu i Mediolanie oraz ukarzą w najszerszym zakresie przewidzianym przez prawo wszystkie osoby odpowiedzialne, w tym urzędników publicznych, wygłaszających wrogie komentarze pod adresem Romów, podżegając do nienawiści rasowej.
Wzywam władze włoskie do pełnej współpracy z instytucjami międzyrządowymi, organizacjami międzynarodowymi i lokalnym społeczeństwem obywatelskim, aby sprawnie i skutecznie położyć kres naruszaniu praw człowieka Romów we Włoszech. Wzywam też Komisję Europejską do opracowania strategii unijnej w sprawie Romów, aby ich integracja stała się pilnym priorytetem, a także do przewodnictwa i koordynowania prac państw członkowskich w wypełnianiu ich obowiązków w zakresie ochrony praw ich romskich obywateli.
Monica Frassoni
w imieniu grupy Verts/ALE. - (IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie posłowie, Parlament nie jest miejscem, w którym powinna toczyć się polemika przeciwko jakiemukolwiek rządowi; to miejsce, w którym omawiamy, analizujemy i szukamy wspólnych rozwiązań problemów, które dotyczą i niepokoją obywateli Europy, podobnie, jak sytuacja we Włoszech, która dotyka wielu Europejczyków.
Zdarzenia są ogromnie zróżnicowane pod względem istotności i powagi: od ataków na Romów, poprzez degradację i ubóstwo całych obszarów kontrolowanych przez gangi, gdzie Włosi i migranci walczą ze sobą bez powodu, aż po tragiczne przypadki kryzysu odpadów i niedopuszczalne komentarze pięknej nowej włoskiej minister do spraw równości szans, które graniczą z homofobią.
Dlatego, zamiast czystej polemiki, trzymajmy się faktów i zastanówmy się, co możemy zrobić, aby poprawić sytuację, zamiast ją pogarszać. Nie wolno nam zaprzeczać faktom. Dlaczego rozmawiamy na temat sytuacji Romów w Europie i we Włoszech? Ponieważ Romowie są najbardziej dyskryminowaną mniejszością w Europie, a Parlament zmaga się z tym problemem od lat. Nie chcemy uszczęśliwiać nikogo na siłę, dochodzi jednak do epizodów ekstremalnej przemocy, nietolerancji i rasizmu, które musimy nazywać po imieniu, jeśli chcemy wypowiedzieć im walkę.
Jak powiedziałam, nie chcemy uszczęśliwiać nikogo na siłę. Kluczowym elementem rozwiązania, którego poszukujemy, jest legalność: rozumiem przez to poszanowanie dla wszelkich zasad. Oznacza to zasady, które uniemożliwią ludziom kradzieże i mieszkanie na dziko w obiektach stanowiących własność publiczną, zmuszanie ludzi do żebractwa, zniewalanie kobiet, ale które zarazem uniemożliwią dyskryminację i prześladowanie ubogich oraz trwające od dziesięcioleci represje ludzi, którzy nie wiedzą już, jaka jest ich narodowość, którzy podróżują nie z wyboru, ale dlatego, że tak wiele razy musieli uciekać, że jedyne, co im pozostało, to życie w drodze. Panie i panowie, taka jest rzeczywistość wielu Romów we Włoszech i w Europie.
Na zakończenie chciałabym podziękować panu komisarzowi Špidli za jego wkład, ponieważ zajął odważne stanowisko i wyjaśnił szereg kwestii, które zawsze wspieraliśmy zgodnie z postanowieniami dyrektywy 2004/38/EW, a które zostały teraz błędnie zinterpretowane w niektórych punktach przez rząd włoski. Mam nadzieję, że prace na rzecz wyjaśnienia tych zagadnień będą kontynuowane przy naszym wsparciu.
Cristiana Muscardini
w imieniu grupy UEN. - (IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie posłowie, być może powaga sytuacji ekonomicznej, energetycznej oraz bezpieczeństwa, przed jaką stoją wszyscy obywatele UE, powinna przekonać Parlament, że warto zastanowić się nad przyczynami fali strachu, przetaczającej się przez wszystkie kraje UE.
Wczoraj jednak podjęto partyzancką decyzję, aby podążyć inną drogą, jakkolwiek być może chodziło jedynie o zadowolenie mediów. Nie ulega wątpliwości, że u podstaw podjętej decyzji leżała nie polityka, ale polityka partyjna, ponieważ toczymy debatę na temat nieobjęty rezolucją. To mówi wiele! Podzielamy zdanie papieża na temat solidarności i szczodrości. Zanim pojawi się solidarność, konieczne jest jednak poszanowanie prawa. Włochy są znane ze swej szczodrości. Podczas, gdy inne kraje strzelały do obywateli państw nienależących do Wspólnoty, gdy inne kraje zawracały statki wiozące uchodźców lub pozwalały tonąć ludziom wczepionym w rybackie sieci lub resztki wraków, Włochy zawsze przyjmowały obywateli krajów UE i spoza UE serdecznie i szczodrze.
Oczywiście, dochodziło także do aktów wrogości, które należy potępić, a których rzeczywiście dopuścił się obecny rząd. Zastanawiamy się jednak, dlaczego pani poseł Mohácsi nie poruszyła kwestii Romów we Włoszech w zeszłym roku, pięć miesięcy temu, czy nawet półtora roku temu. Dlaczego Parlament mówi o tym dziś, pięć tygodni po głosowaniu, gdy nie zdołał rozstrzygnąć jednoznacznie tej kwestii, gdy rzeczywiście była ona alarmująca? Nie, panie pośle Schulz; gdyby tytuł tej debaty brzmiał "Sytuacja Romów w Europie”, moglibyśmy uwierzyć, że chodzi o problem ogólny. To kwestia partyjna, wymagająca zatem rozwiązań politycznych.
Roberto Musacchio
w imieniu grupy GUE/NGL. - (IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie posłowie, zgadzam się z komisarzem Špidlą: mamy do czynienia z aktami politycznymi i wydarzeniami niespotykanej dotąd wagi. Dyrektywy i deklaracje Parlamentu Europejskiego muszą mieć zastosowanie do wszystkich, nawet do Włoch. Kierujemy te słowa do obecnego rządu, którego działania i deklaracje w chwili objęcia urzędu poważnie nas zaniepokoiły i zaszokowały. Kierowaliśmy je także do poprzedniego rządu.
Walka z dyskryminacją i działania na rzecz integracji Romów są uświęcone głosowaniami parlamentarnymi. Prawo do przemieszczania się i pobytu to filary obywatelstwa europejskiego. Europa musi ułatwiać wdrażanie swoich decyzji. Jako mniejszość europejska, która była prześladowana przez nazistów, Romowie zasługują na uznanie ich prawa do obywatelstwa.
Uznaję to, co się ostatnio dzieje, za niezwykle poważne: to polityczna eksploatacja strachu, na przykład przed Romami, której celem jest zdobycie głosów; strach ten ma być podstawą zwycięstwa w wyborach. W trakcie tego procesu spycha się na margines politykę i demokrację, pokojowe współistnienie ulega zatruciu, a sama cywilizacja, z której wywodzi się Europa - zniszczeniu. Debata musi przynieść konkretne rezultaty: monitorowanie działań państw członkowskich, monitorowanie działań lokalnych i monitorowanie warunków życia obywateli romskich.
Gerard Batten
w imieniu grupy IND/DEM. - Pani przewodnicząca, to, co się dzieje we Włoszech, to przykład tego, co może się stać, gdy rzeczywistość zderza się z utopijnym idealizmem Unii Europejskiej Idealizm UE polega na tym, iż wyobraża ona sobie możliwość stworzenia wielkiego, nowego państwa bez granic poprzez nieograniczoną, niekontrolowaną i niedyskryminującą imigrację. Rzeczywistość jest taka, że masowa i nieregulowana imigracja tego rodzaju niesie za sobą masowe problemy społeczne. Ja i moja partia absolutnie potępiamy akty przemocy, skierowane ostatnio we Włoszech przeciwko grupom ludzi ze względu na ich pochodzenie etniczne.
Słyszeliśmy o integracji społeczności z przyjmującymi je społeczeństwami, jak jednak może do tego dojść, gdy ogromne liczby imigrantów się temu sprzeciwiają? Misją UE jest utworzenie wielkiego państwa bez granic, co powoduje ogromny przepływ ludności w Europie w ostatnich latach, jakiego nie widziano od czasu upadku imperium rzymskiego. Pan Frattini, nowy minister spraw zagranicznych Włoch, chce wprowadzić bardziej surowe prawo imigracyjne. To ten sam pan Frattini, który jako komisarz UE powiedział, że Europa potrzebuje co najmniej 20 milionów imigrantów z Afryki i z Trzeciego Świata. Teraz pan Frattini opuścił unijne wieże z kości słoniowej i znalazł pracę w świecie realnej polityki, zmienił więc ton.
Polityka otwartych granic UE oznacza, że żadne państwo członkowskie nie jest w stanie kontrolować tego, kto może, a kto nie może przedostać się na jego terytorium. W Wielkiej Brytanii doprowadziło to do nieznośnego przeciążenia infrastruktury, finansów publicznych, systemu opieki socjalnej i mieszkalnictwa. Wzrosła zachorowalność oraz przestępczość. Większość przestępczości zorganizowanej w Londynie, w moim okręgu wyborczym, to domena cudzoziemskich gangów etnicznych. Każdy kraj powinien mieć prawo do kontroli własnej polityki imigracyjnej oraz wyboru rodzaju i liczby imigrantów, jaka jest mu potrzebna. Odstręczające sceny przemocy we Włoszech są bezpośrednim skutkiem przejęcia przez Unię Europejską kontroli nad obszarem, który powinien pozostawać w wyłącznej gestii państw członkowskich.
Luca Romagnoli
(IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie posłowie, jeśli się nie mylę, powtarzające się oskarżenia socjalistów hiszpańskich przeciwko państwu włoskiemu i jego suwerennemu prawo do bezpieczeństwa wewnętrznego wygłaszają ci, którzy pilnie strzegą swego wybrzeża, przedstawiciele kraju, w którym nie zatarła się jeszcze pamięć o sprawie Ceuty i Melilli, którzy ze sprawą separatyzmu katalońskiego i baskijskiego radzą sobie, stawiając na równi polemikę polityczną i terroryzm.
Czy socjaliści hiszpańscy i europejscy wiedzą, jak szczodre były Włochy wobec Romów? Czy wiedzą, ile Romowie otrzymali opieki społecznej, wsparcia finansowego, edukacji i opieki zdrowotnej, więcej nawet, niż otrzymują obywatele włoscy? Czy wiedzą, jaki odsetek przestępstw antyspołecznych przypisuje się tym "podróżnikom”? Chciałbym zapytać komisarza Špidlę, kto chroni dzieci żebrzące na ulicach, sprzedające róże i myjące szyby w samochodach na skrzyżowaniach we włoskich miastach; mówiąc krótko, wykorzystywane dzieci, których rodzice są często nieznani? Dlaczego, na przykład, nie podejmuje się działań w kierunku analizy DNA tych wszystkich dzieci, aby zarazem chronić nieletnich i określać ich pochodzenie? Wierzę, że nie popełnię błędu, mówiąc, że w Argentynie istnieje precedens dotyczący dzieci desaparecidos.
W mojej opinii, panie komisarzu, we Włoszech nie powinno być obozów romskich, podobnie zresztą, jak w Rumunii i w innych krajach Unii Europejskiej. W gruncie rzeczy, aby pozwolić Romom na właściwą ekspresję ich tożsamości - a także dla ich własnej ochrony i samostanowienia - uważam, że UE powinna poprzeć utworzenie państwa romskiego, być może nawet we wschodniej Europie, zważywszy, że duża liczba Romów pochodzi z tego regionu.
Oznaczałoby to koniec ich diaspory; mogliby rządzić sobą autonomicznie, ich jakość życia uległaby polepszeniu, podobnie, pozwólcie mi to powiedzieć, jak nasza!
Stefano Zappalà
(IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie posłowie, minuta to zdecydowanie zbyt mało, aby omówić tę kwestię. Jak już powiedziano, rząd włoski nie jest tu oskarżany, ale w przemowach, które słyszałem, często padały słowa na temat populistycznej polityki prawicowej.
Pani Mohácsi powiedziała, że zdarzenie w Neapolu, dotyczące sześciomiesięcznego dziecka, nie miało miejsca. Pani Frassoni obwinia włoską minister do spraw równych szans. Rząd zaprzysiężony zaledwie sześć dni temu jest celem gwałtownych ataków ze strony ministrów hiszpańskich, choć w Hiszpanii mają miejsce dużo poważniejsze zajścia.
Sądzę - w gruncie rzeczy jestem przekonany - że byłoby dużo lepiej, gdyby komisarz mówił o solidarności z obywatelami ogólnie, a nie tylko o solidarności z niektórymi z nich. My popieramy, a także ja popieram ideę powszechnej solidarności. Wierzę jednak, że rząd ma obowiązek zapewnić bezpieczeństwo wszystkim swoim obywatelom, a nie tylko niektórym; ma obowiązek zapewnić wszystkim dzieciom, a nie tylko niektórym, możliwość życia w tych samych warunkach; ma obowiązek dążyć do integracji, ale nie oferując, w niektórych przypadkach, schronienie przestępcom. Musi bronić wszystkich.
Pani przewodnicząca, była pani bardzo szczodra, proszę więc pozwolić mi skończyć myśl. Wierzę, że rząd nie może i nie powinien być oskarżany; co więcej, rząd wybrany przez bezprecedensową większość we Włoszech. Wierzę, że ta kwestia, niezwykle delikatna i istotna, z czym wszyscy się zgadzamy, wymaga rzetelnego rozpatrzenia, a nie politycznych gestów. Zawsze popierałem ideę odrzucenia przez Parlament i Unię Europejską politycznych gestów raz na zawsze, oraz realizację wiarygodnej europejskiej polityki integracyjnej, nienastawionej na atakowanie poszczególnych rządów.
Gianni Pittella
(IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie posłowie, komisarz Špidla słusznie stwierdził, że niedawne ataki na obozy romskie w Rzymie i Neapolu to bardzo poważne incydenty, i że musimy znaleźć rozwiązanie problemu, które nie zwolni Europy z odpowiedzialności, nie spowoduje wyznaczenia kozłów ofiarnych, a także będzie wolne od języka dyskryminacji i upokorzenia. Przepraszam pana posła Romagnoli, który przemawiał przed chwilą. Tego rodzaju wypowiedzi mogą wytworzyć niebezpieczny klimat, w którym może dojść do erupcji przemocy i rasizmu.
Ta debata, panie pośle Zappalà, nie jest sprawą sądową przeciwko Włochom czy rządowi włoskiemu; komisarz jasno wypowiedział się na temat współpracy. Oczekujemy przekonujących i konkretnych odpowiedzi ze strony rządu włoskiego, zgodnych z dwoma podstawowymi wymogami: integracji i bezpieczeństwa, a także przyjmowania, integracji i ochrony zgodnej z prawem i realizowanej przez państwo, nie przez milicję i patrole straży obywatelskiej, element mrocznej przeszłości kraju, do której nie chcemy wracać. W niektórych gazetach można dziś było przeczytać nagłówki: "Europa stawia Włochy przed sądem” lub "Towarzysz Schulz, wróg Berlusconiego, przeciwko Włochom”. To śmieszne.
Chcę powiedzieć, że Włochy, kraj poważany i kochany za swe wartości cywilizacyjne, zwraca się do Europy o wypełnienie jej roli w umacnianiu bezpieczeństwa i dążeniu do integracji.
Marco Pannella
(IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie posłowie, chciałbym powiedzieć, co następuje: mimo powagi tych incydentów, której chyba nikt nie zaprzeczy, mamy do czynienia z pewną postawą i nieznajomością sytuacji we Włoszech i w Europie, która mnie niepokoi. Winny jest zawsze ktoś inny. Dlatego domagam się obowiązku i prawa do samooskarżenia. Rządzimy w Rzymie i Neapolu od 15 lat! W Rzymie, Neapolu i w całych Włoszech mamy do czynienia z niechlubną kampanią telewizyjną. Odsetek czasu antenowego, poświęcanego przestępstwom, napędzaniu psychozy strachu, wzrósł z 10% do 24%.
Pani przewodnicząca, chcę tylko powiedzieć, że tam, gdzie nie ma demokracji, nie ma też pokoju dla Romów, a nawet dla Włochów. Włochy nie są demokratyczne; nie mają rządów prawa. Możemy potraktować to jako punkt wyjścia do walki, możemy mieć nadzieję, ale nie przy tak niskim poziomie moralności, jaki podziela zbyt wielu z nas.
Elly de Groen-Kouwenhoven
Pani przewodnicząca, jestem głęboko rozczarowana, że przewodniczący Barroso nie angażuje się wystarczająco w kwestie dotyczące Romów. W czasie tej kadencji parlamentu przyjęliśmy dwie łączne rezolucje w sprawie Romów oraz sprawozdanie w sprawie kobiet romskich, odbyliśmy też szereg spotkań z KE. Tym czasem postawy antycygańskie nasiliły się, podobnie, jak publiczna akceptacja rasizmu. Najwyższy czas działać.
Przypadek Romów we Włoszech to jednoznaczny przykład rasizmu sponsorowanego przez rząd. Przemoc przeciwko romskim kozłom ofiarnym we Włoszech przypomina mi antysemickie i antyromskie pogromy z lat 30. Taktyka polityczna Berlusconiego przypomina czystki etniczne Miloševića w byłej Jugosławii.
Chcę apelować do waszej solidarności, abyśmy wywarli nacisk na KE oraz Radę w sprawie unijnej polityki wobec Romów. Jestem przekonana, że prezydencja unijna odnotowała tę debatę i przeanalizuje kwestie Romów bardziej poważnie podczas kolejnego szczytu UE.
Roberta Angelilli
(IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie posłowie, ja także chce wyjaśnić wszelkie nieporozumienia. Wszelkie akty przemocy i dyskryminacji muszą zostać jednoznacznie potępione, musimy jednak rozważyć sytuację, unikając hipokryzji, lub, co gorsza, nadużyć politycznych. Przepraszam za szczerość, chciałabym jednak spuścić zasłonę na liczne dziś próby obarczenia winą za sytuację Romów we Włoszech Silvio Berlusconiego.
Być może pan poseł Veltroni i pan poseł Bassolino wiedzą więcej na temat winy, zwłaszcza, gdy chodzi o nędzę panującą w nielegalnych obozowiskach romskich. Chciałabym jednak poprosić wszystkich, aby spróbowali zachowywać się odpowiedzialnie i uczciwie, czego dziś potrzebujemy po okresach zwlekania i bezowocnych nawoływań do rozwiązania problemu.
Musimy podwoić wysiłki i stanąć w obronie ludzi, którzy żyją w obozach romskich w warunkach absolutnie nieludzkich i niedopuszczalnych; musimy zapomnieć o matce, której dziecko zostało niemal uprowadzone i o rodzinie pani Reggiani, zgwałconej i zabitej niemal rok temu, co także stało się niestety przedmiotem dyskusji parlamentarnej.
Nasze propozycje, zgłaszane od lat, są jednoznaczne: zostały one wcielone zarówno do ostatniej rezolucji Parlamentu Europejskiego w sprawie sytuacji Romów w Unii Europejskiej, jak też do europejskiej strategii dotyczącej praw dziecka. Po pierwsze: rozwiązanie problemu obozów romskich, gdzie zdrowie i bezpieczeństwo to pojęcia nieistniejące; po drugie: zaproponować drastyczne kroki, takie, jak odebranie praw rodzicielskich tym rodzicom, którzy zmuszają dzieci do żebractwa, prostytucji i pracy; po trzecie: obniżenie odsetka dzieci romskich, które nie chodzą do szkoły, sięgającego w niektórych państwach członkowskich 75 procent; po czwarte: lepsze wykorzystanie dostępnych funduszy wspólnotowych na rzecz wszystkich obywateli pochodzenia romskiego, którzy pracują, którzy dążą do integracji i posyłają dzieci do szkoły, a zarazem izolowanie i repatriacja tych, którzy wielokrotnie naruszyli prawo.
Wreszcie chcę zaapelować do całej Unii Europejskiej, zważywszy, że problem dotyczy wszystkich państw członkowskich, co zauważyła ostatnio z ubolewaniem między innymi Rada Europy.
Umberto Guidoni
(IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie posłowie, panie komisarzu Špidla, jestem ogromnie zaniepokojony ostatnimi wydarzeniami we Włoszech. Nastawienie do Rumunów i Romów nabiera charakteru polowania na czarownice, rośnie liczba ekspedycji karnych i obozowisk, pod które podłożono ogień. Rząd włoski prowadzi obsesyjną kampanię na rzecz bezpieczeństwa, poddając w wątpliwość wspólnotę Europy, układ z Schengen i swobodę poruszania się po terytorium UE.
Musimy ponownie rozpatrzyć kwestię bezpieczeństwa z perspektywy kultury prawnej, na co nie może mieć wpływu alarmująca sytuacja. Rządy prawa wymagają indywidualnej odpowiedzialności karnej; nie można przyjmować kategorii zbiorowych. Odejście od tej zasady to niebezpieczny precedens, który doprowadzi do kryminalizacji całych grup etnicznych. Wymóg bezpieczeństwa jest uprawniony, nie możemy jednak uciekać się do nadużyć, których celem jest podsycanie nienawiści i ksenofobii dla celów politycznych.
Zamiast czynić nielegalną imigrację przestępstwem karnym, rząd włoski powinien bardziej efektywnie wykorzystać fundusze unijne na politykę integracyjną. Krótko mówiąc, musimy wrócić do debaty na temat wydalania Romów w odpowiednim kontekście europejskim i potwierdzić konieczność egzekwowania istniejących praw, nie podważając przy tym swobody poruszania się obywateli unijnych, która jest niezbywalnym atrybutem obywatelstwa europejskiego.
Roberto Fiore
(IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie posłowie, chcę powiedzieć, że to akt potępienia wobec rządu, który przez dwa lata pozwalał setkom tysięcy ludzi wkraczać na terytorium swego kraju, pozwalając im zarazem żyć w absolutnej nędzy, tworząc nową klasę podproletariatu. Należy także potępić tych, którzy nie rozważyli opcji moratorium w chwili przystąpienia Rumunii i innych krajów do UE.
Nie sądzę, aby Włochy były w stanie rozwiązać ten problem, borykając się z tyloma innymi kwestiami, takimi, jak gospodarka odpadami, zatrudnienie czy mieszkalnictwo. Kwestia Romów to problem nie do pokonania, zważywszy, że "solidarność” to obozy - jak pokazano wczoraj w Porta a porta [włoski program informacyjny] - które teoretycznie są legalne, w praktyce jednak kwitnie tam przemoc wobec dzieci, a warunki sanitarne są absolutnie nie do przyjęcia.
Sądzę, że Włosi mogą zrobić tylko jedno - a Europa powinna ich w tym poprzeć: 1) zawiesić układ z Schengen na co najmniej sześć miesięcy w stosunku do Włoch, ponieważ Parlament uznał, że pojawienie się Romów we Włoszech to kwestia problematyczna, dlatego należy zawiesić układ z Schengen; 2) nielegalna imigracja powinna stać się we Włoszech przestępstwem, podobnie jak w innych krajach; 3) negocjować z Rumunią, Bośnią, Macedonią i Serbią - innymi słowy, zarówno z państwami członkowskimi UE, jak i z krajami trzecimi - warunki humanitarnej repatriacji Romów przebywających we Włoszech.
Mario Mauro
(IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie posłowie, chciałbym uwierzyć panu posłowi Schulzowi na słowo, gdy mówi, że chce konstruktywnego podejścia do przyjmowania Romów oraz wprowadzenia sztywnych zasad, których musieliby oni przestrzegać, jak wszyscy inni, aby móc uczestniczyć w projekcie koegzystencji, który nazywamy Unią Europejską.
Postępująca erozja praw i godności tych ludzi i ofiar włoskich, zaangażowanych w eskalację przemocy w ostatnich 18 miesiącach, to przykład wewnętrznych sprzeczności zademonstrowanych przez rządy i instytucje, które z jednej strony nawołują do zrozumienia, z drugiej zaś pozwalają, aby ludzie żyli w nędzy i byli okradani, gwałceni i zabijani rękami tłumu wymierzającego sprawiedliwość.
Jeśli naprawdę chcemy znaleźć rozwiązanie, panie pośle Schulz, panie i panowie, przyznajmy nie tylko, że upadł rząd pana Prodiego, ale też, że prawica i lewica muszą dążyć do wzajemnej akceptacji. Ułatwi to udźwignięcie problemu, który w przeciwnym razie musielibyśmy rozwiązać w sposób polityczny, przywołując widmo pana Berlusconiego, aby uwolnić się od poczucia winy za nasze błędy. Dziękuję.
Adrian Severin
Pani przewodnicząca, we Włoszech, kraju zasługującym na nasz szacunek i miłość, retoryka populistyczna zjednoczyła się z doktrynami skrajnej prawicy, podsycając nienawiść etniczną, podżegając do pogromów wymierzonych przeciw Romom i przygotowując grunt dla rasistowskiego ustawodawstwa. W przedziwny sposób fobia antycygańska połączyła się z fobią antyrumuńską. Jakkolwiek protestujemy stanowczo przeciwko nieludzkim zachowaniom i dyskryminacji w Birmie i innych odległych rejonach, wczoraj liczba posłów, którzy byli zdania, że wydarzenia we Włoszech wymagają czegoś więcej, niż tylko jednominutowej przemowy, była wyższa zaledwie o sześć od liczby tych, którzy uważają, że nie można postąpić, jak gdyby nic się nie stało.
Problem we Włoszech nie jest problemem Romów ani Rumunów, jak powiedział wczoraj pan poseł Daul. Rumuni i Romowie są jedynie ofiarami. Włosi także są ofiarami. Wydarzenia we Włoszech to tylko szokujący przejaw tendencji, która pozostaje ukryta w wielu innych regionach Europy. Dlatego też mogą rozprzestrzenić się w Europie; to problem europejski. Aby temu zapobiec i sprostać wyzwaniu, jakim jest kwestia Romów, nie potrzebujemy większych represji, ale lepszej integracji. Nie potrzebujemy więcej policji, ale więcej sprawiedliwości, a zwłaszcza sprawiedliwości społecznej. Potrzebujemy funkcjonujących państw, mediów, które nie mieszają kwestii przestępczości i pochodzenia etnicznego i Unii Europejskiej, która będzie w stanie realizować i rozwijać prawdziwie całościową i śmiałą strategię europejską wobec Romów w szczególności i wobec relacji międzykulturowych w ogóle. Jeśli nie zdamy tego egzaminu, od płomienia w Neapolu zajmie się cała Europa.
Milan Horáček
- (DE) Pani przewodnicząca, ponad 10 milionów Sintich i Romów żyje na marginesie społeczeństwa w Unii Europejskiej. Dekada integracji Romów, rozpoczęta w roku 2005, niewiele dotąd zmieniła. Wydarzenia we Włoszech wskazują jasno, że podjęte dotąd sposoby walki z wykluczeniem i dyskryminacją nie odniosły wielkich skutków i nie zostały wdrożone.
W styczniu wzywaliśmy ponownie do opracowania strategii integracyjnej dla Romów, a dziś debatowaliśmy nad dyrektywą ramową w sprawie zwalczania dyskryminacji i uchwaliliśmy ją. Pogromy w zamieszkanych przez Romów częściach Włoch wskazują, jak bardzo pilnie potrzebujemy dobrego, całościowego rozwiązania politycznego. Nie potrzeba nam konfrontacji. Prawdziwa integracja Romów z naszym społeczeństwem dowiodłaby, że kamienie milowe demokracji, rządy prawa i prawa człowieka są podstawą UE.
Mario Borghezio
(IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie posłowie, jak państwo wiecie, od obywateli naszego kraju zależy, czy zwrócą się do rządu, aby wypowiedział walkę alarmującym poziomom przestępczości, także wśród Romów, w sposób realistyczny, nie uszczęśliwiając nikogo na siłę.
Obrona praw człowieka za wszelką cenę - tak należało postąpić w Ceucie, zamiast tego jednak mieliśmy konspiracyjne milczenie socjalistycznej międzynarodówki. Towarzyszu Schulz, czy zgodzi się pan z tym stwierdzeniem? Przede wszystkim chrońmy uczciwych obywateli przed łamaniem prawa przez innych, także Romów! Będę osobiście naciskał na rząd naszego kraju, aby uznał przynależność do gangu przestępczego za przestępstwo, co w dużej mierze dotyczy typowych gangów romskich, które dopuszczają się kradzieży, włamań, a także poważniejszych przestępstw.
Nasi obywatele nie dopuszczają się zwykle przemocy podszytej ksenofobii, nie można tego powiedzieć o mieszkańcach Kampanii czy Neapolu. To cecha Camorry, z którą musimy walczyć. Ludzie wymagają bezpieczeństwa, ze świadomością, że nie wyklucza to zachowań humanitarnych i solidarnych. Bezpieczeństwo jest jednak podstawowym priorytetem, i musi zostać zagwarantowane.
Jałowe przemowy Komisji nie przekonały nas: obywatele Włoch i Europy wymagają ochrony przed niekontrolowaną imigracją i napływem ludzi, którzy nie emigrują zarobkowo, ale nierzadko są przestępcami, którzy emigrują, a nie emigrantami, którzy popełniają przestępstwa.
Vito Bonsignore
(IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie posłowie, problem naruszenia porządku publicznego i naturalna reakcja opinii publicznej na szereg aktów przemocy, które wstrząsnęły nią w moim kraju, doprowadziła rząd włoski do przyjęcia nowych zasad bezpieczeństwa. Wierzę, że musimy stanowczo przeciwstawić się dążeniom tych, którzy definiują elementy pakietu zabezpieczeń, poddanego obecnie ratyfikacji przez włoską Radę Ministrów jako dyskryminujące, rasistowskie i wykraczające poza ramy dyrektyw wspólnotowych.
Stanowcza walka z dzikimi lokatorami, wydalanie migrantów nieposiadających wizy i wyższe kary dla tych, którzy dopuszczają się przestępstw antyspołecznych to zasady zgodne z prawem europejskim. Włochy są i pozostaną krajem przyjmującym emigrantów, który opracowuje właśnie nową politykę integracji, nie może jednak dłużej tolerować obecności nielegalnych imigrantów.
Wszyscy obywatele UE i krajów spoza UE będą mile widziani, pod warunkiem przestrzegania zasad pokojowego współistnienia. Unia Europejska i 27 państw członkowskich muszą wypełniać swoje zadania, a my musimy monitorować sytuację, aby zapewnić przestrzeganie praw obywatelskich w całej Europie.
Claudio Fava
(IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie posłowie, jeśli państwo pozwolą, chcę trzymać się faktów. Fakty mówią nam, że rząd Silvio Berlusconiego wprowadza ponownie koncepcję rasy do włoskiego systemu prawnego, spychając Włochy na margines UE, systematycznie naruszając fundamentalne zasady, na których bazuje dyrektywa 2001/38/WE, przede wszystkim zaś fundamentalną zasadę prawa do swobodnego przemieszczania się jednostek.
Chcę zwrócić uwagę na dwie implikacje tego stanu rzeczy: pierwszej doświadczyliśmy w Neapolu kilka dni temu, gdy członkowie Camorry odegrali rolę zastępczej policji i obrzucili wszystkich, którzy pozostali w romskich obozach w mieście, koktajlami Mołotowa. DO drugiej dowiedzieliśmy się od pana posła Romagnoli; wysunął on wniosek, którego przekazu nie da się zamaskować pięknymi słowami. To nic nowego: propozycja przebudowy, budowy lub stworzenia państwa, w którym wszyscy obywatele romscy będą przebywali w zamknięciu,. Wydaje mi się, że przypominam sobie, iż taka sama propozycja padła w stosunku do Cyganów i Żydów z ust Goebbelsa w latach 30. w nazistowskich Niemczech, zanim wybuchła wojna i państwo Żydów i Cyganów zastąpiły krematoria. Taki jest ukryty przekaz wniosku, który dzisiaj usłyszeliśmy.
Romano Maria La Russa
(IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie posłowie, miałem zamiar wystąpić dziś tylko raz, chcę jednak zabrać głos ponownie po przemówieniu pana posła Favy. Pani przewodnicząca, bardzo mi przykro, ale z tego, co dziś usłyszałem wnioskuję, że przyczyną tej debaty był oskarżycielski, odwetowy atak na państwo członkowskie i rząd wybrany ogromną większością głosów. Na nieszczęście niektórych jego winą jest to, że nie jest on rządem lewicowym.
To nie nasza wina, że Romowie pokazują się we Włoszech niemal wyłącznie jako sprawcy kradzieży, rabunków, przemocy wobec dzieci i żebractwa. Taki jest wizerunek Cyganów we Włoszech, taki wizerunek wytworzyli sami Romowie, mimo naszych rzetelnych wysiłków. Nadal szukam Roma we Włoszech - proszę, niech ktoś powie, że zna takiego - który byłby legalnie zatrudniony i płacił podatki.
Proszę nie oskarżać mnie o rasizm, bądźmy poważni. Bronię jedynie uczciwych Europejczyków - proszę się uciszyć i wrócić na miejsce, proszę wrócić na miejsce! -Pani przewodnicząca, przerwano mi. Proszę nie oskarżać mnie o rasizm, bądźmy poważni. Bronię jedynie uczciwych Europejczyków i uczciwych Romów. Każde państwo członkowskie powinno na pierwszym miejscu stawiać bezpieczeństwo swoich obywateli, w przeciwnym razie obywatele uznają, że mogą sami wymierzać sprawiedliwość.
Na zakończenie chcę więc poprosić posłów z Hiszpanii, żeby wzięli się w garść, zamilkli i zadbali lepiej o porządek na własnym podwórku.
Przewodnicząca
Proszę, panie pośle La Russa i panie pośle Pannella; nie jesteśmy w parlamencie włoskim, proszę zachowywać się odpowiednio, i proszę przestać wykonywać te gesty, rozumiecie, panowie? Proszę się uspokoić, inaczej wezwę funkcjonariuszy!
Csaba Sógor
(HU) Dziękuję, pani przewodnicząca. Z ogromnym niepokojem stwierdzam, że po Tybecie i Kosowie znaleźliśmy się na gruncie Unii Europejskiej. Nie zapominajmy, że Romowie są obywatelami Unii Europejskiej; oni także są obywatelami UE. Kwestie społeczne i ksenofobia zawsze są ze sobą powiązane. Byłabym zachwycona, gdyby nasi przyjaciele - socjaliści zabrali głos, gdy socjalistyczny, a wcześniej komunistyczny kandydat na premiera Walter Veltroni był jeszcze burmistrzem, domagał się deportacji niepożądanych elementów, myląc Romów z Rumunami.
Poza tym, nie możemy zapominać, że kwestia mniejszości to zagadnienie wielopłaszczyznowe: są Romowie, nowi imigranci, i miejscowe mniejszości, łączy je jednak fakt, że każdy kraj Unii Europejskiej musi znaleźć rozwiązanie dla ich problemów. Celem minimum byłoby utworzenie komisji praw człowieka na rzecz mniejszości od roku 2009 i zapewnienie jednolitego prawodawstwa na całym obszarze Unii Europejskiej.
Na zakończenie chcę powiedzieć kilka słów na temat strategii prewencyjnej: rola UE nie może polegać na paleniu ognisk; zamiast tego należy przyjąć stanowisko, zgodnie z którym bez bezpieczeństwa socjalnego, poszanowania podstawowych praw człowieka i autonomii kulturowej i terytorialnej dla mniejszości nie ma Europy. Dziękuję.
Enrique Barón Crespo
(ES) Pani przewodnicząca, po pierwsze chcę podziękować komisarzowi Špidli za jasność wypowiedzi i szybkość reakcji ze strony Komisji. Pani przewodnicząca, proszę pozwolić mi wypowiedzieć się w imieniu byłego posła Parlamentu Europejskiego, pierwszego posła z Hiszpanii cygańskiego pochodzenia, który został wybrany piętnaście lat temu, Juana de Dios Ramíreza Heredii, który przysłał mi następujący list:
"Wiesz doskonale o smutnych wydarzeniach, które w ostatnich dniach spowodowały tyle cierpienia wśród niewinnych cygańskich rodzin, które padły ofiarą rasistowskiej przemocy. Jako Unión Romaní chcemy tej debaty, aby nikt nie mógł zignorować faktu, że musimy za wszelką cenę bronić praw człowieka, a prawo musi zawsze mieć znaczenie nadrzędne wobec politycznych pasji.
Jako Cyganie europejscy wierzymy w Europę. Nikt nigdy nie bronił Europy bez granic bardziej, niż Cyganie. Dlatego uważam, że narzucenie arbitralnych ograniczeń swobodnego przepływu osób na terytorium europejskim byłoby poważnym krokiem do tyłu w integracji europejskiej, o której tak marzymy.”
Na zakończenie, pani przewodnicząca, chcę zwrócić się do komisarza Špidli, który wraz z wiceprzewodniczącym Frattinim przedstawił plan, plan działań w zakresie legalnej migracji w tym Parlamencie trzy lata temu. Sądzę, że wiceprzewodniczący Frattini sprawdził się jako komisarz, i mam nadzieję, że będzie też miał swój wkład w rozwiązanie problemów we Włoszech.
Magda Kósáné Kovács
(HU) Dziękuję, pani przewodnicząca. W Neapolu, rzeczywistość społeczna, która została tymczasowo zamaskowana przez zarządzanie polegające na "leczeniu objawowym” wydostała się na światło dzienne ze zdumiewającą siłą. W Europie 27 państw, problemu tego rodzaju nie da się rozwiązać na poziomie państw członkowskich; wymaga on dużo bardziej złożonych działań wspólnotowych.
Problem ten nie jest kwestią relacji pomiędzy poszczególnymi narodami, czy też nowymi i starymi państwami członkowskimi, a nawet pomiędzy populacją Romów i nie-Romów. Kryzys ten uwidocznił beznadziejność sytuacji, w jakiej znajdują się miliony obywateli Unii Europejskiej, zepchnięci na margines społeczeństwa, żyjący na obrzeżach miast dotkniętych bezrobociem, w tymczasowych mieszkaniach, w fatalnych warunkach sanitarnych, walczący o przetrwani, niezauważeni i pozbawieni pomocy i możliwości edukacyjnych.
Grupa Socjalistyczna w Parlamencie Europejskim nie milczy na ten temat. Podejmowali działania, a nie tylko o nich mówili, stwierdzając także, że w zjednoczonej Europie obwinianie społeczności romskiej o obecną sytuację w zakresie bezpieczeństwa publicznego jest niedopuszczalne.
To, co zrozumiemy dzięki wydarzeniom takim, jak te, które miały miejsce w Neapolu, i w jaki sposób wykorzystamy dostępne zasoby wspólnoty w walce z problemami tego rodzaju, zależy od nas. Jako sprawozdawca Parlamentu Europejskiego do spraw Romów, proponuję panu Komisarzowi współpracę i proszę kolegów posłów, aby zrobili to samo.
Giuseppe Gargani
(IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie posłowie, wysłuchawszy uważnie całej debaty, chciałbym przedstawić opinię końcową.
W debacie nie odnoszono się na ogół do sprawozdania Komisarza oraz do apelu pana posła Schulza, aby zignorować konkretne problemy lub działania danego kraju - w tym przypadku Włoch - i zająć się problemem ogólnym, którym, jak zapewne wszyscy się zgodzimy, jest przyjmowanie i solidarność z tymi, którzy wkraczają na terytoria różnych krajów, z Romami, którzy z pewnością borykają się z określonymi problemami, a zarazem zająć się bezpieczeństwem i legalnością, ponieważ leżą one u podstaw zasad przyjmowania i solidarności, które musimy realizować.
Powinniśmy odpowiedzieć komisarzowi, który zapytał: Co może zrobić Komisja? Zdaje się, że pan Barón Crespo powiedział ostatnio, że Komisja, z poparciem Parlamentu, może wydawać wytyczne: dyrektywy europejskie, które podlegają transpozycji. Tak, jak w przypadku kwestii odpadów, w kwestii obywateli i nie-obywateli UE, dyrektywa może okazać się rozwiązaniem, jednak nie w sytuacji, gdy Parlament, Komisja i Rada nie umieją skorzystać z solidarności i toczą debatę, która dotyczy wyłącznie Włoch i ma charakter manipulacji, zważywszy, że rząd objął władzę zaledwie kilka godzin, kilka dni temu.
Jeśli natomiast cały Parlament skupi się na solidarności - zgodnie z wizją przedstawioną przez komisarza - wierzę, że zdołamy opracować odpowiednie rozwiązania i osiągnąć konkretne rezultaty.
Ioan Mircea Paşcu
Pani przewodnicząca, gdy my, Rumuni, byliśmy krajem kandydującym, byliśmy pouczani, między innymi przez byłego komisarza Frattiniego, o bezwzględnej konieczności poszanowania praw mniejszości, w tym Romów.
Dziś jesteśmy państwem członkowskim, a wielu obywateli romskich, którzy są obywatelami unijnymi, osiedliło się w innych krajach, takich jak Włochy, dołączając do Romów żyjących tam w obozowiskach, których część istnieje już od 40 lat.
Zgadzam się, że niektórzy z nich popełnili przestępstwa i trzeba ich należycie ukarać. Jednakże generalizowanie i agresja oraz negatywna postawa wobec wszystkich, włączając w to fałszywe przekazy w mediach, są niedopuszczalne. Jeśli będziemy tolerować tak rażące naruszanie podstawowych wartości europejskich, na które tak lubimy się powoływać, i będziemy udawać, że nie wiemy, kto ponosi za to odpowiedzialność, przywołamy najgorsze - całkowitą utratę kontroli nad sytuacją, co będzie miało niewyobrażalne negatywne skutki dla całej Unii.
Renate Weber
(RO) Uważam, że ta debata mogłaby nosić tytuł: "Poważne naruszenie praw człowieka we Włoszech”, ponieważ rzeczywiście mamy do czynienia z zaniechaniami ze strony rządu włoskiego w sytuacji, gdy określona społeczność pada ofiarą niesłychanej przemocy, co niestety stało się możliwe w ostatnich miesiącach dzięki rasistowskim przekazom niektórych przedstawicieli włoskiej prasy, a także polityków najwyższego szczebla, co przypomina nam najgorsze okresy w nowożytnej historii Europy.
Rząd włoski ma obowiązek wszcząć dochodzenie wobec sprawców tych aktów przemocy, muszą oni zostać postawieni przed sądem i odpowiadać wobec włoskiego wymiaru sprawiedliwości. W przeciwnym razie rząd włoski dopuści się poważnego naruszenia artykułu 6 traktatu o Unii Europejskiej. Aktorzy niepaństwowi, przestępcy, muszą odpowiadać przed włoskim wymiarem sprawiedliwości. Rząd włoski musi odpowiadać przed Unią Europejską. Takie jest przesłanie artykułu 6 traktatu.
László Tőkés
(HU) Pani przewodnicząca, dane szacunkowe wskazują, że w Rumunii mieszka kilka milionów obywateli cygańskich, a zamiast opracować odpowiedzialną politykę społeczną i mniejszościową w odpowiedzi na ich skandaliczną sytuację, świat woli dowiadywać się o ich losie w formie sensacji przekazanej przez media. Byliśmy świadkami tego zjawiska w związku z aktami przestępczości, których Cyganie rumuńscy dopuścili się we Włoszech.
To godne pożałowania i niepokojące, że dopiero tak szokujące zdarzenia we Włoszech osiągnęły próg reakcji społecznej Parlamentu Europejskiego. Tym bardziej smutny jest fakt, że niektóre siły polityczne traktują te wydarzenia jako zakłócenie porządku wewnętrznego we Włoszech i próbują zbić na kwestii cygańskiej kapitał polityczny.
Musimy z jednej strony sprzeciwiać się wykorzystywaniu postaw antycygańskich wśród opinii publicznej przez siły polityczne, które podsycają antyromskie nastroje. Przede wszystkim, sytuacja, która wystąpiła we Włoszech, nie jest sprawą wewnętrzną tego kraju, a tym samym nie dotyczy wyłącznie Cyganów rumuńskich. To kwestia dotycząca całej ludności cygańskiej, która żyje w Unii Europejskiej, a która znajduje się w sytuacji wymagającej nie tylko działań doraźnych i leczenia objawowego.
Giusto Catania
(IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie posłowie, trwa kampania polityczna i medialna na rzecz kryminalizacji migrantów i Romów we Włoszech. Szereg posłów włoskich pokazało dziś, jak wygląda prawdziwe oblicze włoskiego rządu, na przykład pan Fiore, pan Borghezio i pan La Russa, który, jak wszyscy słyszeliśmy, stwierdził jednoznacznie, że należy zawiesić Schengen, uznać nielegalną imigrację za przestępstwo, a także wydalić wszystkich Romów: jest to równoznaczne z uznaniem Romów za przestępców.
Oto prawdziwa twarz rządu włoskiego. Kampania ta jest ewidentna, zważywszy, iż ogłoszono właśnie powołanie specjalnego komisarza do spraw Romów. Następnie przypuszczono atak na Romów, zamiast zaaresztować tych, którzy podpalili ich obozowiska we Włoszech. Oświadczenia, jakie tu słyszeliśmy, często padają z ust różnych ministrów rządu włoskiego.
Dlatego właśnie, pani poseł Muscardini, prowadzimy tę debatę dziś, a nie zrobiliśmy tego wcześniej. Wystarczy powiedzieć jedno, i na tym zakończę: we Włoszech mieszka 200 000 Romów. Wśród nich, 80 000 to obywatele włoscy. Wśród pozostałych 120 000, 50 000 urodziło się we Włoszech. Przyznanie im obywatelstwa prawdopodobnie rozwiązałoby w dużej mierze problem Romów we Włoszech.
Vladimír Špidla
członek Komisji. - (CS) Panie i panowie posłowie, dziękuję za umożliwienie mi zabrania głosu po wysłuchaniu debaty. Pozwólcie, że wypowiem się bardzo krótko na temat kilku kwestii. Historia Europy wskazuje dość jednoznacznie, że rasizm, nienawiść etniczna i nietolerancja zawsze, prędzej czy później, kończy się katastrofą. Ci, którzy nie wyciągnęli wniosków z historii, niekiedy muszą doświadczyć katastrofy ponownie. Koncepcja praw człowieka to odpowiedź Europy na lekcję historii. Prawa człowieka są niepodzielne i podlegają ochronie w ramach wszystkich systemów konstytucyjnych Europy, we wszystkich państwach członkowskich. Każde państwo członkowskie musi tego przestrzegać i dążyć do wypełnienia swoich obowiązków.
W tym kontekście chcę powiedzieć jeszcze jedno. Dziś rano debatowaliśmy na temat ubóstwa i wykluczenia społecznego. To prawda, że ubóstwo w Europie ma charakter zindywidualizowany, jest w bardzo dużym stopniu uzależnione od sytuacji osobistej. Istnieje jednak pewien wyjątek. Dotyczy on mniejszości romskiej, która poza nielicznymi wyjątkami podlega społecznemu wykluczeniu i żyje w ubóstwie, praktycznie wszędzie w Europie. Taka jest rzeczywistość. Z drugiej strony, to jasne, że sytuacja obywateli romskich nie jest taka sama we wszystkich krajach, i że istnieją skuteczne projekty i metody poprawy ich sytuacji. Debata wykazała też jednoznacznie, że kwestia mniejszości jest bardzo złożona, i jak już stwierdziłem, muszą jej stawić czoła przede wszystkim państwa członkowskie, jakkolwiek pewną rolę powinna też odegrać Unia Europejska i Komisja Europejska. Dlatego miło mi stwierdzić, panie i panowie posłowie, że już w czerwcu złożymy w Radzie dokument merytoryczny, w którym podejmiemy próbę przeglądu naszej dotychczas nieskutecznej polityki. Taka jest, niestety, prawda, a kwestia ta wymaga wzmożonego wysiłku z naszej strony.
Debata pokazała też jasno, jak łatwo jest przekształcić problemy ekstremalne w narzędzia polityczne. Jednym z obowiązków wszystkich krajów demokratycznych jest zapobieganie takiej manipulacji, która uniemożliwia efektywne rozwiązanie problemu.
Panie i panowie posłowie, dziękuję za wyrażenie waszych opinii, które niewątpliwie położyły nacisk na liczne aspekty tej sprawy. Chciałbym dodać jeszcze tylko parę słów: przedstawiliście państwo wiele odmiennych stanowisk, z niektórymi z nich się nie zgadzam. To naturalne, podobnie jak fakt, że niektórzy z was nie muszą zgadzać się z moimi opiniami. Usłyszeliśmy tu jednak wypowiedź, której nie można zaakceptować. Nie pamiętam, kto był jej autorem, ale jestem pewien, że państwo również zwrócili na to uwagę.
Przewodnicząca
Debata została zamknięta.
Dziękuję panu, komisarzu Špidla. Chciałabym, aby ta kwestia była omawiana spokojnie, z godnością i szacunkiem, jak często mawia przewodniczący Pöttering.
Panie pośle Romagnoli, nie zapomniałam o panu. Zgłosił pan wniosek na podstawie artykułu 154, dotyczący oświadczeń osobistych, dlatego może pan się wypowiedzieć po zakończeniu debaty, czyli teraz. Ma pan jedną minutę. Chcę tylko przypomnieć panu, że zgodnie z artykułem 145, nie może pan mówić o merytorycznej treści debaty, ale po prostu przedstawić osobisty punkt widzenia lub komentarze, które pana zdaniem niesłusznie panu przypisano.
Luca Romagnoli
(IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie posłowie, jestem przekonany, że Parlament powinien być miejscem swobodnej i oświeconej debaty, tak jednak nie będzie, jeśli będziemy tolerować nieuprzejmość i obelgi, być może nieuzasadnione.
Osobiście zawsze potępiałem i nadal potępiam wszelką przemoc i dyskryminację, bez względu na czas i formę, zarówno w stosunku do jednostek, jak i całych społeczności; wierzę, że prawo do samostanowienia, które przyznaliśmy Palestyńczykom, powinno mieć zastosowanie także do innych, i to właśnie miałem na myśli, wygłaszając swoje poglądy w kwestii Romów.
Przykro mi, że przekręcono moje słowa. Przykro mi, że niektórzy z kolegów posłów używają wobec mnie epitetów, na które nie zasługuję, co przyzna każdy, kto mnie zna. Nikt nie chce kwestionować praw człowieka. Nie jestem rasistą ani ksenofobem, ale obstaję, panie i panowie posłowie, przy prawie do porządku społecznego, którego każdy tu powinien bronić, oraz przy prawie Włoch do całkowitej suwerenności.
Przewodnicząca
Była jeszcze sprawa wniosku; Sekretariat to sprawdza, ponieważ nie ma wzmianki na temat rodzaju tego wniosku. Jak państwo wiecie, nie ma rezolucji ani głosowania.
Reinhard Rack
- (DE) Pani przewodnicząca, w pełni rozumiem, że nie zawsze można zastosować procedurę zabrania głosu z sali.
Nie rozumiem jednak, dlaczego wybór miałby sprowadzać się do przyznawania prawa głosu każdej grupie. Zaburza to znacząco równowagę polityczną w Parlamencie Europejskim. Przede wszystkim, oznacza to, że mniejsze grupy stale otrzymują więcej praw. To istotna kwestia polityczna, ale nie takie było założenie procedury zabierania głosu z sali, ustalonej w regulaminie.
Chcę też poprosić, aby w przyszłości osoby, które zgłaszają chęć zabrania głosu zgodnie z regulaminem, miały taką możliwość.
Przewodnicząca
Zostało nam pięć minut przyznanego czasu. Tak ustaliła Konferencja Przewodniczących, i to właściwa ilość czasu. Wezmę jednak pod uwagę pana komentarze.
Oświadczenia pisemne (art. 142 Regulaminu)
Titus Corlăţean
, na piśmie. - (RO) Nasilenie przemocy w stosunku do imigrantów rumuńskich oraz populacji romskiej we Włoszech to bezpośredni wynik propagandy ekstremistycznej o wydźwięku faszystowskim, promowanej przez partie prawicowe i skrajnie prawicowe podczas zakończonej niedawno kampanii wyborczej we Włoszech.
Władze Włoch powinny wziąć pod uwagę fakt, że poprawki legislacyjne, które ma zamiar przyjąć, muszą bezwzględnie być zgodne z normami europejskimi i nie mogą skutkować zbiorowymi wydaleniami ani promować ksenofobicznych postaw w stosunku do obywateli Wspólnoty osiedlonych we Włoszech.
W rzeczywistości, podstawowy problem nie wiąże się z przestępczością. Chodzi o odpowiedzialność indywidualną, która powinna być usankcjonowana przez włoski wymiar sprawiedliwości zgodnie z włoskim prawem. Priorytetem jest spójna polityka integracji ze społeczeństwem włoskim oraz wsparcie ze strony państwa włoskiego, także przy pomocy przeznaczonych na ten cel funduszy europejskich.
Żałujemy zajętego uprzednio stanowiska liberalnego rządu bukareszteńskiego i grupy ALDE w Parlamencie Europejskim, które odmówiły przedłużenia mandatu członkowi Komisji Europejskiej powołanego przez Rumunię do spraw mniejszości w Europie, włącznie z kwestiami dotyczącymi populacji Romów.
Tym samym, Rumunia utraciła istotne narzędzie polityczne i możliwość opracowywania na poziomie europejskim rozwiązań w zakresie integracji Romów ze społeczeństwem europejskim.
Corina Creţu
na piśmie. - (RO) Z radością przyjmuję fakt, że Parlament Europejski postanowił zorganizować debatę na temat sytuacji społeczności romskiej we Włoszech. To sygnał, że kwestia ta jest wreszcie postrzegana w swym rzeczywistym wymiarze: w wymiarze europejskim. Kwestia Romów jest tak złożona, że wyłącznie mobilizacja sił całej Unii Europejskiej może przynieść konkretne rozwiązanie sytuacji, zakorzenionej głęboko w historii. Dlatego potrzebujemy strategii i wspólnych działań na poziomie kontynentalnym. Proszę odpowiednich komisarzy o szybkie zaproponowanie planu działań w tym zakresie.
Wierzę też, że obowiązkiem forów europejskich jest zajęcie twardego stanowiska wobec sposobu, w jaki władze Włoch rozumieją wdrażanie ekstremalnych rozwiązań. Podpalanie obozowisk nomadów, nocne naloty, aresztowania bez nakazu i groźby wcielenia do armii w ramach walki z przestępczością - wszystkie te działania odzwierciedlają atmosferę bolesnej nietolerancji w XXI wieku i stwarzają niebezpieczną sytuację dla przyszłości UE.
Jeśli zaczniemy tworzyć ustawodawstwo, bazując na nienawiści etnicznej i rasowej, obowiązkiem UE jest nałożenie stosownych sankcji na rząd, który narusza wartości leżące u podstaw zjednoczonej Europy.
Rovana Plumb
na piśmie. - (RO) Ostatnie wydarzenia we Włoszech i ksenofobiczna postawa przedstawicieli partii prawicowej i skrajnej prawicy, które utworzyły nowy rząd, w stosunku do Romów wskazują, niestety, że w roku 2008 w Europie można spotkać się z przekazami i działaniami o wydźwięku faszystowskim.
Uczynienie przestępczości kwestią etniczną jest niezwykle niebezpieczne, podobnie jak fakt, że politycy i środki masowego przekazu, przedstawiając przestępstwa popełnione przez Romów, promują przekonanie, że wszyscy przestępcy należą do populacji romskiej. Przestępczość jest sprawą indywidualną i powinna być karana zgodnie z włoskim ustawodawstwem.
Nasilenie przemocy w stosunku do Romów w Italii, zarówno werbalnej, jak i przejawiającej się w działaniach, to problem europejski ze względu na jego potencjalne konsekwencje, a jego rozwiązaniem jest polityka integracyjna władz włoskich w stosunku do populacji romskiej. Unia Europejska zapewnia szereg funduszy na finansowanie takich programów integracji społecznej, które rząd włoski może i powinien wykorzystać.
Po drugie, władze Wspólnoty powinny podjąć działania w stosunku do dyskryminacji wobec pewnych grup etnicznych na włoskim rynku pracy, ponieważ na chwilę obecną Włochy są dalekie od osiągnięcia celu pełnego zatrudnienia.
Theodor Dumitru Stolojan
, na piśmie. - (RO) Popieram stanowisko wyrażone przez Komisję Europejską głosem komisarza Vladimira Špidli, potępiające przemoc wobec Romów, bez względu na to, gdzie się znajdują.
Chcę też podkreślić konieczność opracowania europejskiej strategii włączenia populacji romskiej w życie gospodarcze, społeczne i polityczne krajów europejskich, w których mieszkają Romowie.
Brak takiej europejskiej strategii sprawi, że każdy kraj będzie próbował na własną rękę rozwiązać problemy związane z populacją romską, niekiedy przy pomocy zasad polityki i środków niezgodnych z fundamentalnymi prawami człowieka i z prawem do swobodnego przemieszczania się jednostek. Dlatego przypominam Komisji Europejskiej, że Parlament Europejski przyjął rezolucję w sprawie strategii europejskiej wobec Romów w listopadzie 2007 r.
Mój kraj, Rumunia, dołożył wielu starań, aby doprowadzić do integracji Romów. Wyniki zaczęły już być widoczne, jednak realizowane programy wymagają więcej czasu, aby można było ocenić ich skuteczność. Wśród tych programów, chcę zwrócić uwagę w szczególności na szkolenie specjalistów spośród Romów w zakresie administracji i policji, zapobiegania rezygnacji z nauki szkolnej przez dzieci romskie, a także integracji na uczelniach wyższych.
Silvia-Adriana Ţicău
, na piśmie. - (RO) Jedną z fundamentalnych zasad Unii Europejskiej jest swoboda przemieszczania się. Obszar swobody, bezpieczeństwa i sprawiedliwości powinien zapewnić bezpieczeństwo, a w szczególności poszanowanie praw wszystkich obywateli Europy.
Obecna sytuacja Romów we Włoszech podważa wspólne fundamentalne wartości Europy. 14 grudnia 2007 r. podpisano i przyjęto Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej. Unia Europejska uznaje wartości określone w tej Karcie, w artykule 6, stwierdzając, że "Unia jest zbudowana na niepodzielnych, powszechnych wartościach godności ludzkiej, wolności, równości i solidarności” oraz, że "Poprzez ustanowienie obywatelstwa Unii oraz stworzenie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości stawia jednostkę w centrum swych działań.” Ponadto, artykuł 19 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej wskazuje jednoznacznie, że masowe wydalenia są zakazane.
Proszę, aby rząd włoski działał zgodnie z prawami obywateli rumuńskich we Włoszech, a także zadbał o ich bezpieczeństwo. Proszę, aby rząd włoski podjął działania mające na celu zwalczanie wszelkich form dyskryminacji ze względu na obywatelstwo lub pochodzenie etniczne.
Proszę Komisję, aby w ramach swych kompetencji jako strażnik traktatów, potwierdziła jednoznacznie naruszenie podstawowych praw obywateli europejskich i nie dopuściła do wdrażania praw lub działań ograniczających swobodę przemieszczania się obywateli.
