Goedkeuring van de notulen
De Voorzitter
De notulen van gisteren zijn rondgedeeld.
Geen bezwaren?

von Habsburg
Mijnheer de Voorzitter, ik heb een opmerking in verband met het volledig verslag der vergaderingen. Normaal gesproken lees ik mijn eigen teksten niet, maar iemand heeft mij op mijn tekst attent gemaakt en deze aan mij voorgelezen. Er staan woorden in die ik graag geschrapt zou willen hebben, want deze woorden maakten geen deel uit van mijn betoog, maar waren bestemd voor een andere afgevaardigde. Het gaat om de woorden: zwijgt u alstublieft. Iemand stoorde mij en ik heb hem nogal nadrukkelijk het zwijgen opgelegd. Hij stoorde mij ook echt. Dat hield geen verband met mevrouw Lalumière en derhalve horen deze woorden niet thuis in het verslag der vergaderingen!

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer von Habsburg. Uw opmerking staat overigens niet in de notulen maar in het volledig verslag van de vergaderingen. De kwestie wordt geregeld.

Ford
Mijnheer de Voorzitter, ik voel enigszins mee met de heer von Habsburg. Maar onze vergaderingen worden geacht nauwkeurig te worden weergegeven, en dat is duidelijk een nauwkeurig onderdeel ervan. Ik denk dat hij het met zijn opmerking volkomen bij het rechte eind had, maar ik meen dat de vergaderingen van dit Huis integraal en kleurrijk moeten worden opgetekend, en niet in de vorm van een bijgeschaafde versie die ons goed uitkomt als we heiliger willen lijken dan de paus.

Kerr
Mijnheer de Voorzitter, ik wil verwijzen naar de notulen, en het nieuws over de zitting op Internet, waar mijn prachtige bijdrage is weergegeven waarin ik de Britse regering aanviel omdat ze niet wil toetreden tot de eenheidsmunt en zo in Groot-Brittannië 100.000 banen opoffert. Jammer genoeg staat er dat ik lid ben van de Partij van de Europese sociaal-democraten, en ik ben ervan overtuigd dat deze fractie dat liever niet ziet. Misschien kunnen we dit laten corrigeren om te erkennen dat ik een onafhankelijk lid ben van Labour, dat in de Fractie De Groenen in het Europees Parlement zetelt.

Lindholm
Mijnheer de Voorzitter, gisteren hebben wij besloten dat het debat over het verslag-Schaffner zou doorgaan, maar dat wij zouden wachten met de stemming. Dat uitstel heeft, zoals bekend, te maken met het feit dat het document van de Groep-Veil alleen maar in het Frans beschikbaar is. Ik vergat gisteren te wijzen op iets wat echter, naar ik hoop, vanzelf spreekt, namelijk dat ook de termijn voor amendementen wordt aangepast aan het moment van stemming, dat wil zeggen dat het mogelijk is met amendementen van de fracties te komen wanneer wij de tekst hebben, zodat wij die allen kunnen lezen. Dat zou ik graag willen.

De Voorzitter
Mevrouw Lindholm, ik meen dat u gelijk heeft. Het debat zal plaatsvinden, maar de stemming niet. Vanzelfsprekend zal de termijn voor de indiening van amendementen worden verlengd.
(De notulen worden goedgekeurd)

Wijziging van het Reglement (nieuw artikel 44 bis)
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0054/98) van de heer Crowley, namens de Commissie Reglement, onderzoek geloofsbrieven en immuniteiten, over de opneming van een nieuw artikel 44 bis in het Reglement van het Europees Parlement (andere verslagen en jaarverslagen van andere instellingen).
Aangezien de rapporteur om redenen van overmacht nog niet aanwezig is, zult u er begrip voor hebben dat ik het woord geef aan de heer Ford. We zullen het debat dus aanvangen met de interventie van de heer Ford.

Ford
Mijnheer de Voorzitter, ik wou net voorstellen dat we misschien eerst het verslag van de heer Dell'Alba kunnen behandelen, wat weinig tijd in beslag zal nemen en ook betrekking heeft op het Reglement, maar als u het andersom wilt doen, wil ik best beginnen. Intussen zal de heer Crowley misschien aangekomen zijn, maar ik weet niet of de heer Dell'Alba hier al is.

De Voorzitter
Mijnheer Ford, uw voorstel zou heel zinvol zijn en ik zou het eventueel zelf ook aan de vergadering willen voorleggen, als de heer Dell'Alba aanwezig zou zijn. Maar ook hij is er niet, en daarom verzoek ik u toch het debat te openen. Ik kan niet overgaan tot de behandeling van het verslag van de heer Dell'Alba, omdat hij er niet is.

Ford
Mijnheer de Voorzitter, van harte bedankt. Ik was van plan het woord te nemen om de heer Crowley te feliciteren met dit verslag. Ik feliciteer hem, ondanks het feit dat hij momenteel afwezig is. Het gaat hier immers om een verslag dat eindelijk de situatie verduidelijkt met betrekking tot het snel toenemend aantal jaarverslagen dat wij in dit Huis binnenkrijgen. Aanvankelijk waren er binnen de commissie Reglement enkele problemen en duurde het enige tijd vooraleer dit verslag uiteindelijk door de commissie Reglement werd goedgekeurd, maar toen ze dit deed, was het wel met algemene stemmen. Nu hebben we dus een overeenkomst, althans in de commissie Reglement, over alle fractiegrenzen heen, met betrekking tot die overvloed aan jaarverslagen, wat betekent dat we nu over een duidelijk vastgestelde procedure beschikken die we in de toekomst kunnen volgen en dat we niet langer voortdurend moeten discussiëren over welke weg, welke institutionele weg, een bepaald verslag moet volgen. Om deze reden zal de socialistische fractie dit verslag steunen, waarmee ik de heer Crowley nogmaals wil feliciteren.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer Ford, voor uw interventie en voor uw bereidwilligheid om op het verzoek van het Bureau in te gaan; daarmee heeft u de regeling van onze werkzaamheden vergemakkelijkt.

Donnelly, Brendan
Mijnheer de Voorzitter, flexibiliteit is het kernbegrip in de hedendaagse politieke en economische stelsels, en ik meen dat het verslag van de heer Crowley gunstig moet worden onthaald omdat het bijdraagt tot deze flexibiliteit. De heer Ford heeft er reeds op gewezen - en ik ben ervan overtuigd dat de heer Crowley dit ook zou hebben gedaan indien hij hier was - dat we niet flexibel genoeg zijn bij de organisatie van een aspect van ons werk: ons antwoord op verslagen van commissies of externe instanties. Het verslag van de heer Crowley geeft deze flexibiliteit terug aan het Parlement, aan de Conferentie van voorzitters en aan de commissies in kwestie, waarvoor ik het verwelkom.
In de Commissie werd er min of meer gesuggereerd dat dit verslag de situatie misschien niet formeel wijzigt, maar ze gewoon herschikt en verduidelijkt. Zelfs als dit klopt, zou ik het verslag toch verwelkomen omdat ik meen dat het Reglement niet louter tot doel heeft een minimumkader aan te reiken - gewoon een minimale benadering van het Reglement - maar ook de juiste en rationele resultaten moet bevorderen. De komende maanden en jaren zal tijd in de plenaire vergadering bijzonder kostbaar zijn, en het is ongetwijfeld juist dat het verslag van de heer Crowley ons de kans biedt om flexibeler, rationeler en succesvoller te zijn.
Aangezien we problemen hebben om de heer Crowley en de heer Dell'Alba vandaag in ons midden te krijgen, zou ik een algemene opmerking willen maken over de werkzaamheden van de commissie Reglement. Jammer genoeg, met uitzondering natuurlijk van de mensen die hier vandaag wel zijn, is de aanwezigheid op de vergaderingen van de commissie Reglement niet altijd optimaal, maar het vreemde is dat, net zoals bij onderwijszaken, het Reglement iets is waarover iedereen zijn eigen mening heeft, zowel in de fracties als in de plenaire vergadering. Ik zou dan ook durven hopen dat de echt interessante zaken die wij in de commissie Reglement bespreken, in de toekomst van alle collega's de aandacht zullen krijgen die ze verdienen.

Wijsenbeek (ELDR)
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de heer Crowley danken voor dit uitstekende verslag en een aantekening maken bij het typisch Ierse karakter ervan, want niet alleen is de rapporteur hier niet, maar biedt het ook geen oplossing voor een probleem dat er eigenlijk geen is. Iets mooiers zou je er echt niet kunnen van maken. Het is nogal vreemd dat ook de rapporteur voor het volgende verslag, de heer Dell'Alba, evenmin aanwezig is. Oh, hij is net binnengekomen! Prima. Van timing gesproken!
De kern van de zaak is dat we vroeger slechts één jaarverslag van de Commissie hadden. Nu kennen we een wildgroei van verschillende jaarverslagen van verschillende instellingen. Er blijkt evenwel een verschil te zijn tussen zeg maar de jaarverslagen die de instellingen, zoals voorgeschreven in het Verdrag, voorleggen en andere jaarverslagen. Wat ik graag gezien had in het verslag van de heer Crowley, was wat wij concreet met al deze verslagen moeten aanvangen, maar dat is niet aangegeven. We voeren gewoon een debat, of zelfs niet. En dat is geen oplossing.

Wibe
Mijnheer de Voorzitter, u staat mij wel toe net als de andere sprekers te beginnen met de niet-aanwezige rapporteur te bedanken voor zijn uitstekende verslag. Het eigenlijke doel van dit verslag is, zoals bekend, te komen tot vereenvoudiging van de parlementaire behandeling van alle jaarverslagen waarmee wij te maken krijgen. Ik meen dat de rapporteur in zijn verslag 25 verschillende jaarverslagen opsomt die in dit Parlement intensief worden behandeld, wat betekent dat wij tijdens elke vergaderperiode gemiddeld zo'n twee à drie verschillende jaarverslagen behandelen. Deze ontwikkeling vertoont bovendien een stijgende tendens. Als dit zo doorgaat, zullen wij denk ik binnen een paar jaar ontdekken dat wij het merendeel van het parlementaire werk steken in het behandelen van dergelijke jaarverslagen. Ik geloof niet dat er enig ander parlement in de wereld is dat de activiteiten van verschillende autoriteiten van de afgelopen jaren zo diepgaand bestudeert en becommentarieert.
Verder denk ik dat er een verband bestaat tussen de grote hoeveelheid opvattingen die over de jaarverslagen worden geuit en de geringe deelname aan de stemmingen in dit Parlement. Ik heb uitgerekend dat er vorig jaar, dat wil zeggen voordat deelname aan de stemming was gekoppeld aan een financiële stimulans, het gemiddelde stempercentage in dit Parlement tussen de 50 en 60 lag, wat volgens mij het laagste percentage in enig democratisch gekozen parlement ter wereld is. Als ik een spreekbeurt houd, krijg ik vaak de vraag waarom het aantal stemmers in het Parlement zo laag is. Het zeer eenvoudige antwoord is dat heel veel van ons werk neerkomt op het doen van uitspraken die heel weinig te betekenen hebben.Als wij nu via het verslag-Crowley deze toestand kunnen veranderen, zodat wij niet zoveel tijd besteden aan het produceren van standpunten over deze verslagen, maar ons in plaats daarvan wijden aan de grote, belangrijke en principiële vraagstukken, dan hebben wij volgens mij iets gedaan dat het werk van dit Parlement een heel eind verder zal brengen.
Met deze woorden dank ik de thans aanwezige rapporteur, naar wiens eigen standpunten ik intensief zal luisteren.

Corbett
Mijnheer de Voorzitter, het is een interessante vernieuwing dat dit debat wordt afgerond met een bijdrage van de rapporteur, en waarom ook niet!
Ik wens het verslag van de heer Crowley te verwelkomen. Dit is een nuttige aanpassing van het Reglement. Er was niets zo absurds dan te moeten zien hoe dit Parlement iedere keer opnieuw debatteert over verslagen over verslagen, in het bijzonder over het verslag bijvoorbeeld dat jaarlijks van de Commissie institutionele zaken komt - gewoonlijk met de heer Valverde López als rapporteur - waar de jaarverslagen over de Europese Unie van de Europese Raad binnenkomen. Het is natuurlijk een verslag over het vorige jaar. Meestal krijgen wij het ergens in het midden van het volgende jaar. De institutionele commissie stelt dan een verslag op over dit verslag, en anderhalf jaar later ronden wij de zaak af met een debat over de gebeurtenissen van anderhalf jaar geleden op basis van een verslag over een verslag.
Dit was natuurlijk nonsens, en er bestaan tal van voorbeelden van dergelijke nonsens. Deze wijziging van het Reglement zal ons in staat stellen komaf te maken met dit soort nonsens, en waar we geen goede reden hebben voor een bijzonder verslag over een verslag, of voor een bijzonder debat over een verslag, zullen we dit niet langer moeten doen. Bijgevolg verwelkom ik deze wijziging van het Reglement.

Crowley
Mijnheer de Voorzitter, ik zal de vijf minuten niet nodig hebben aangezien mijn geachte collega's de belangrijkste elementen uit het verslag reeds hebben behandeld. Ik wil me ook verontschuldigen tegenover u, mijnheer de Voorzitter, en het Huis. Vanmorgen had ik pech, een band van mijn rolstoel was lek en daardoor kwam ik te laat, want ik moest de band laten herstellen.
Ik zou de parlementsleden willen geruststellen dat dit geen poging is om bepaalde thema's van de agenda te halen en ze bijgevolg niet door het Parlement te laten behandelen, of om commissies te beletten verslagen op te stellen die naar hun gevoel voor deze commissies politiek belangrijk zijn. Het is eerder een poging om de eigenlijke werkzaamheden van dit Parlement op één lijn te brengen, om dit Huis en deze Kamer meer tijd te geven om sneller te reageren op de steeds veranderende politieke gebeurtenissen om ons heen.
Mijn collega, de heer Corbett, heeft reeds vermeld dat wij met bepaalde verslagen een verslag over een verslag bespreken. Ik zou nog verder durven gaan door te zeggen dat in andere jaarverslagen die voor dit Parlement zijn gekomen, wij niet alleen te maken hebben met een verslag dat wel twee jaar oud kan zijn, maar dat wij tevens informatie bovenhalen en herkauwen die drie of vier jaar voordien in een jaarverslag werd opgenomen, en toch zijn we van oordeel dat we dit alles ieder jaar opnieuw moeten overdoen. Dat is beslist tijdverspilling voor dit Parlement; bovendien zet het de diensten onder enorme druk om torenhoge stapels documenten in 11 werktalen te vertalen, die niet alle leden lezen, waarvan niet alle leden kennis nemen, en dat is nog het belangrijkste, waarvan het publiek en de media helemaal niet op de hoogte zijn.
De reden waarom er aanvankelijk enkele problemen waren bij de totstandkoming van dit verslag, was dat bepaalde leden die zich bezighielden met voor hen belangrijke thema's - ik zou de heer Ford willen aanhalen, die een jaarverslag had over racisme in de Europese Unie - vreesden dat ze van de agenda zouden worden geschrapt. Ik hoop dat mijn amendement dat in de commissie werd goedgekeurd, aan deze bekommernis tegemoetkomt. Ook vergt het wat toewijding van de Conferentie van voorzitters, die ervoor moeten zorgen dat ze geen overdreven macht putten uit het beetje speelruimte dat we hen in dit verslag hebben gegeven.
Tot slot wens ik het Huis en de leden te zeggen dat ik dit verslag uit het diepst van mijn hart en met alle mogelijke overredingskracht aan het Huis aanbeveel. Verder wens ik de leden mee te delen dat wij ten gevolge van de wijzigingen in het Verdrag van Amsterdam met betrekking tot de werking van dit Huis, nog meer verslagen zullen moeten behandelen van de commissie Reglement, onderzoek geloofsbrieven en immuniteiten in dit Parlement, die aanzienlijk ruimere en meer innoverende wijzigingen zullen inhouden voor de werking van dit Parlement.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt vandaag om 12.00 uur plaats.

Wijziging van artikel 141 van het Reglement
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0111/98) van de heer Dell'Alba, namens de Commissie Reglement, onderzoek geloofsbrieven en immuniteiten, over de wijziging van artikel 141 van het Reglement van het Europees Parlement betreffende de subcommissies.

Dell'Alba
Mijnheer de Voorzitter, het spijt me dat ik niet heb kunnen bijdragen tot de eventuele behandeling in omgekeerde volgorde van beide verslagen. Ik zou nu echter mijn verslag graag willen toelichten, en tevens willen zeggen dat ik erg blij ben dat we het er uiteindelijk over kunnen hebben in deze vergaderzaal. Het gaat dan ook om een belangrijke aangelegenheid. De bedoeling is een situatie op te klaren die we eigenlijk reeds kennen en waarmee we hebben leren werken, maar die volgens mij uit reglementair oogpunt moest worden geregeld.
Waar gaat het over? Het gaat over het feit dat het Reglement, in zijn huidige vorm en met de interpretatie die er thans aan wordt gegeven, de indruk doet ontstaan dat in de subcommissies - in dit Parlement zijn drie subcommissies actief - alleen de leden, gewone leden of plaatsvervangers van de hoofdcommissie zitting mogen hebben. Dit heeft de fracties in het verleden reeds voor praktische problemen gesteld en dit is ook nu nog steeds het geval. We weten allemaal dat deze subcommissies complex van aard zijn: ik denk daarbij vooral aan de subcommissie mensenrechten en aan het feit dat deze subcommissie zich bezighoudt met de mensenrechten over heel de wereld en dus ook in die landen, zoals bijvoorbeeld de derdewereldlanden, die bij wijze van spreken onder de bevoegdheid vallen van de Commissie ontwikkelingssamenwerking. Het heeft echt iets van een belangenstrijd, niet alleen tussen de leden van de hoofdcommissie - in dit geval de commissie buitenlandse zaken - maar ook tussen de leden van de andere commissies, wanneer het erom gaat zitting te hebben in de subcommissie mensenrechten. Hetzelfde - zij het misschien in mindere mate - kan gezegd worden van de twee andere subcommissies. Het is zelfs zo dat het Europees Parlement het Reglement en de interpretatie die eraan dient te worden gegeven geregeld naast zich neer heeft gelegd door leden van dit Huis, die geen lid waren van de hoofdcommissie, via zijn fracties - bijgaand in mijn verslag vindt u enig cijfermateriaal - in die subcommissies aan te duiden. Zodoende heeft het Parlement het Reglement geschonden of toch op z'n minst de interpretatie ervan miskend.
Welnu, de Voorzitter heeft ons deze aangelegenheid voorgelegd nadat een aantal leden van de subcommissie rechten van de mens hem hierover had aangesproken. De commissie Reglement werd daardoor in grote verlegenheid gebracht: ofwel diende het recht - dat echter in de praktijk eerder geschonden wordt dan nageleefd - te worden herbevestigd, ofwel moest men, ik zal niet zeggen zich aanpassen, maar wel toegeven dat een ideale situatie niet haalbaar is.
Aangezien ik met de taak van rapporteur belast geworden ben, heb ik getracht zowel de standpunten van de ene groep, als die van de andere bondig weer te geven, om zo tot een oplossing te komen die misschien iets weg heeft van een compromis, maar die volgens mij de meeste kansen biedt om de organische band met de hoofdcommissie in stand te houden en tegelijkertijd voldoende ruimte voor flexibiliteit biedt. Deze flexibiliteit is absoluut noodzakelijk als men ervoor wil zorgen dat alle collega's in steeds grotere mate deelnemen aan en betrokken worden in het uiterst belangrijke werk dat door de verschillende subcommissies wordt verricht. En we weten trouwens allemaal dat dat werk meer bestaat uit nadenken, beraadslagen en verder uitdiepen van bepaalde thema's, dan uit wetgevende of operationele activiteiten. Er leek ons dan ook niets op tegen u het amendement op het Reglement - waarover we straks zullen stemmen - voor te leggen. Het komt neer op de volgende eenvoudige oplossing: de gewone leden van de subcommissies zijn tevens gewoon lid of plaatsvervanger in de hoofdcommissie. Op die manier wordt de eerder genoemde organische band aangehaald en blijft het bureau van die subcommissies uit leden van de hoofdcommissie bestaan. Er wordt bovendien in de mogelijkheid voorzien dat ook als plaatsvervangers kunnen worden aangewezen parlementsleden die geen lid of plaatsvervangend lid zijn van de hoofdcommissie.
Dit leek ons een elegante manier om te reageren op een bestaande praktijk in het Parlement en ook andere leden de mogelijkheid te bieden deel uit te maken van de subcommissies, omdat het ons in staat stelt enerzijds de organische band te behouden en anderzijds ruimte voor een grotere participatie te creëren. Dit is het voorstel dat wij u te bieden hebben en wij hopen - ik hoop het van ganser harte - dat onze Vergadering hiermee zal instemmen.

Ford
Mijnheer de Voorzitter, ik feliciteer de heer Dell'Alba met zijn verslag over het deel uitmaken van subcommissies. Zoals hij ons heeft verteld, zijn er momenteel drie subcommissies: veiligheid, mensenrechten en monetaire zaken. Het is al enige tijd duidelijk dat mensen buiten de tak buitenlandse zaken - bijvoorbeeld degenen die zich met ontwikkeling bezighouden - in het bijzonder belangstelling hebben voor het lidmaatschap van de Subcommissie mensenrechten. Tevens was er een zekere interesse van de commissie waarin ik zit, dit is de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken, die zich bezighoudt met de mensenrechten in de Europese Unie maar die eigenlijk ook belangstelling heeft voor de mensenrechten in de kandidaat-landen, die momenteel technisch gezien onder de bevoegdheid van de Subcommissie mensenrechten van de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid vallen.
Wij verwelkomen het voorstel van de heer Dell'Alba om de huidige situatie op te helderen, wat betekent dat enkel volwaardige leden van een subcommissie uit de hoofdcommissie in kwestie moeten komen. Dit impliceert bijgevolg dat plaatsvervangende leden van subcommissies eveneens in andere commissies kunnen worden gezocht.
Ik merk op dat artikel 163, lid 3, bepaalt dat - tenzij we dit op het ogenblik van de stemming anders bepalen, misschien via een mondeling amendement - deze regel van kracht wordt op de eerste dag van de volgende vergaderperiode. De volgende vergaderperiode begint op 11 mei - zodat de komende onderbreking, zoals de heer Corbett mij net heeft verteld, de langste zal zijn uit onze geschiedenis, van maart tot mei - en op die dag zullen we dan vaststellen dat er voor de Subcommissie monetaire zaken niets verandert, maar dat plots twee leden van de Subcommissie veiligheid en ontwapening niet langer in aanmerking komen om lid van deze subcommissie te zijn, net zoals drie leden van de Subcommissie mensenrechten. We moeten dit ophelderen. De socialistische fractie zal er ongetwijfeld met genoegen mee instemmen dat deze nieuwe regel in werking treedt als het volgende Parlement aantreedt. Maar dat is iets wat de heer Dell'Alba moet voorstellen, zo niet zullen de gevolgen zijn zoals ik ze heb geschetst.
Tot slot dank ik de heer Dell'Alba nogmaals voor het oplossen van een probleem dat, in tegenstelling tot wat de heer Wijsenbeek in het vorige geval heeft gezegd, beslist een politieke dimensie heeft en waar we er alle belang bij hebben het op te lossen.

Donnelly, Brendan
Mijnheer de Voorzitter, net zoals de heer Ford zou ik de heer Dell'Alba willen feliciteren met zijn uitstekende verslag. In zijn beschrijving leek hij enigszins terughoudend om het een compromis te noemen. Misschien staat hij met zijn radicaal Italiaans temperament wat argwanender tegenover de idee van een compromis dan wij, pragmatische Britten. Ik beschouw het daarentegen als een groot pluspunt en voordeel van het verslag dat het een zeer redelijk compromis vormt tussen twee verlangens, twee beweegredenen, enerzijds het streven naar een ruim aanbod van ideeën en ervaring in de subcommissies, en anderzijds het streven naar een duidelijke scheiding van de bevoegdheden tussen de subcommissies en hun hoofdcommissies.
Ik ben er niet volledig van overtuigd dat, indien we het verslag goedkeuren zoals het is, het de gevolgen zal hebben die de heer Ford vreest. Per slot van rekening hebben we tot dusver de bepalingen van de interpretatie tot nu toe naast ons neergelegd. Het zou mij enigszins verbazen als we wat we vandaag misschien zullen aannemen, opeens dogmatischer en strenger zouden toepassen.
Nog een laatste punt. Heel terecht heeft de heer Dell'Alba geen punt gemaakt van de bewering dat men zich in feite niet aan de huidige interpretatie houdt. Ik zou me niet willen verbinden tot het standpunt dat een bepaling van het Reglement die niet wordt geëerbiedigd, noodzakelijk moet worden gewijzigd. Als het een slechte bepaling is, moet ze worden gewijzigd; als het een goede bepaling is, moet ze worden toegepast. Dat is iets wat algemener geldt dan alleen maar voor het Reglement.

Evans
Mijnheer de Voorzitter, ik zou de heer Dell'Alba willen feliciteren met zijn verslag. Het is een kort maar belangrijk verslag. De besprekingen in de commissie hebben lang aangesleept, de zwangerschap duurt lang, ook al stelt de heer Ford - volgens mij terecht - voor de geboorte uit te stellen, het is en blijft een gebeurtenis van zeer groot belang.
De hoofdcommissie heeft altijd de verantwoordelijkheid ervoor te zorgen dat ze weet wat er in haar subcommissies gebeurt. Een subcommissie heeft tot doel te rapporteren aan de hoofdcommissie. Bijgevolg moet de hoofdcommissie er zeker van zijn dat de subcommissies een duidelijk vooropgesteld doel hebben, dat ze relevant te werk gaan en dat er continuïteit is tussen de subcommissie en de hoofdcommissie. De vroegere bepaling van het Reglement, die heel duidelijk was, werd niet gerespecteerd.
Ik wil even terugkomen op de opmerking van de heer Donnelly, namelijk dat een regel omdat hij niet gerespecteerd wordt, niet noodzakelijk hoeft te worden gewijzigd. Er was echter een anomalie in de wijze waarop de vroegere regel werd geïnterpreteerd, zodat er zelfs een vergadering van een subcommissie kon plaatsvinden - hoewel dit wellicht nooit is gebeurd - waarop geen enkel lid van de subcommissie in feite een lid van de hoofdcommissie was. Met deze wijziging van het Reglement is het nu vrij duidelijk dat de gewone leden lid moeten zijn van de hoofdcommissie.
Aanvankelijk dachten we aan de meerderheid van de leden, maar uiteindelijk zijn we tot de gewone leden gekomen. Dat moet ervoor zorgen dat de commissies niet louter onafhankelijk zijn, maar dat er ook een onderlinge afhankelijkheid is tussen de subcommissie en de hoofdcommissie. Om deze redenen zal ik het verslag steunen.

Wibe
Mijnheer de Voorzitter, net als de overige sprekers wil ik om te beginnen de heer Dell'Alba bedanken voor zijn uitstekende verslag. Zoals ik het zie, is er voldaan aan twee eisen. Enerzijds wordt de band tussen een parlementaire subcommissie en de parlementaire hoofdcommissie versterkt doordat wordt gestipuleerd dat alle gewone leden ook lid moeten zijn van de hoofdcommissie. Anderzijds wordt echter een zekere flexibiliteit toegestaan doordat de plaatsvervangers uit een andere parlementaire commissie mogen komen. Dat kan immers nodig zijn, omdat er, precies zoals de heer Dell'Alba zegt, veel gevallen zijn waarin te behandelen kwesties moeten worden gecoördineerd. Het betekent daarom een versterking als leden van een andere commissie bij de behandeling van een bepaalde kwestie kunnen worden betrokken.
Er is bezorgdheid over deze constructie geuit, namelijk dat die ertoe zou leiden dat een rapporteur die hoort tot een subcommissie dan zou kunnen horen tot een andere hoofdcommissie, dat wil zeggen dat hij plaatsvervanger zou kunnen zijn in de subcommissie en dan rapporteur zou worden voor een kwestie die daarna in de hoofdcommissie aan de orde komt. Dat zou dan betekenen dat iemand die geen lid is van een hoofdcommissie, een verslag zou kunnen indienen namens deze commissie. Naar mijn mening is dit risico slechts theoretisch, omdat het toch de hoofdcommissie is die de rapporteur voor de afzonderlijke kwesties aanwijst. Men mag er toch op vertrouwen dat de hoofdcommissie geen andere rapporteurs aanwijst dan degenen die lid zijn van de hoofdcommissie.
Met deze woorden wil ik de heer Dell'Alba nogmaals dank zeggen voor zijn uitstekende verslag, waarvan ik zeker weet dat het vandaag met grote meerderheid zal worden aangenomen.

Dell'Alba
Mijnheer de Voorzitter, ik zou willen aansluiten bij het voorstel van de heer Ford, dat mij heel verstandig lijkt. Ik zou dan ook, als de voorzitter van de commissie Reglement het met mij eens is, als datum voor de inwerkingtreding van deze regel maandag 14 september willen voorstellen, dus bij de hervatting van de werkzaamheden na het zomerreces, zodat de zaak kan worden geregeld zoals hier net besproken werd.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt vandaag om 12.00 uur plaats.

Verslag van de Groep op hoog niveau overhet vrije verkeer van personen
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0108/98) van de mevrouw Schaffner, namens de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken, over het verslag van de Groep op hoog niveau over het vrije verkeer van personen, onder voorzitterschap van mevrouw Simone Veil (C4-0181/97).

Schaffner
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, voordat ik dit verslag toelicht, dat door de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken is opgesteld over het verslag dat op aanvraag van de Commissie door de Groep op hoog niveau onder voorzitterschap van mevrouw Veil werd opgesteld, zou ik de volgende opmerking willen maken. Ik vind het werkelijk jammer dat deze tekst alleen in het Frans zou bestaan, en ik begrijp heel goed dat het voor collega's moeilijk is een verslag over een verslag, waar zij de vertaling niet van hebben, naar waarde te schatten. Dat er geen vertalingen zouden zijn, verbaast mij trouwens, omdat immers ook medeadviserende commissies aan dit verslag gewerkt hebben, zoals de heer Newman, namens de Commissie verzoekschriften, die Engelsman is, mevrouw Todini, namens de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs en media, die Italiaanse is, mevrouw Thors, namens de Commissie juridische zaken en rechten van de burger, die Finse is, of nog mevrouw Glase, namens de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, die Duitse is. Een mysterie, dat ik niet vermag te doorgronden. Om collega's de kans te geven dit verslag te beoordelen hebben wij gisteren afgesproken de stemming uit te stellen tot een latere vergaderperiode, maar ik vrees een patstelling. Wij gaan in ieder geval proberen een vertaling van dat verslag te krijgen.
De hoofdconclusie van de Groep op hoog niveau is dat de wetgeving met betrekking tot het vrije verkeer in onze Unie in grote lijnen aanwezig is. Moeilijkheden ontstaan eigenlijk door problemen bij de uitvoering door de diensten, soms te wijten aan onwetendheid van nationale ambtenaren en ongetwijfeld ook aan een stuk onwil. Om al deze moeilijkheden uit de weg te ruimen, heeft de Groep op hoog niveau 80 aanbevelingen op papier gezet, waarover mijn commissie en ik ons gebogen hebben.
Ons Parlement is ongetwijfeld goed op de hoogte van deze moeilijkheden zowel via de Commissie verzoekschriften, als via de rapporten, die wij regelmatig van de ombudsman krijgen, of gewoon via de ervaring die wij allen opdoen wanneer gewone burgers die met problemen geconfronteerd worden, ons als parlementsleden om hulp vragen.
Men mag trouwens niet vergeten dat het verslag-Veil het acquis van het Verdrag van Amsterdam niet behandelt, omdat het daarvóór is opgesteld. Onze Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken heeft rekening willen houden met dit Verdrag van Amsterdam door te voorzien in opneming van het acquis van Schengen in het communautaire kader, alsmede van het vooruitzicht op meerderheidsstemming.
Wij vonden het nodig het begrip vrij verkeer van personen veel ruimer te definiëren dan sommigen dat a priori doen. Vrij verkeer omvat natuurlijk het zonder controles overschrijden van de grenzen, vrij vestigingsrecht, maar ook het wel of niet deelnemen aan het economisch verkeer, met name voor studenten en gepensioneerden. Er mag geen discriminatie zijn op basis van nationaliteit. Het vrij verkeersrecht is een primair recht maar is ook een recht gekoppeld aan de nationaliteit. Het Europees burgerschap wordt tegelijk met het nationale verworven, met de nationaliteit, en men verliest het ook samen met de nationaliteit van een lidstaat.
Wij wensen dus rechtshulp waardoor burgers dit recht kunnen uitoefenen, dat wil zeggen het oprichten van een aantal rechtshulpbureaus in tenminste een honderdtal steden van de Unie, en ook een minder ingewikkelde wetgeving. De lidstaten dienen de nodige infrastructuur te creëren en een akkoord te sluiten in het kader van het asiel-, immigratie-, visa- en buitengrenzenbeleid. Zolang een dergelijk akkoord ontbreekt, zullen de burgers zelf zich tegen het vrije verkeer verzetten.
De commissie openbare vrijheden benadrukt hoe moeilijk het is deze problemen op te lossen als de eenparigheidsregel wordt gehandhaafd. Zij ziet de noodzaak het subsidiariteitsprincipe te eerbiedigen. Zij onderstreept ook dat verordening 1408/71 aangevuld dient te worden door daarin een onderscheid te maken tussen exporteerbare uitkeringen van de sociale zekerheid en uitkeringen van sociale bijstand die aan de verblijfplaats verbonden zijn, niet aan de betaling van bijdragen gekoppeld zijn en niet exporteerbaar zijn. Praktische problemen bij vergunningen en verzekeringen dienen te verdwijnen en ook belastingrechtproblemen dienen aangepakt te worden, want het belastingwezen is ook verbonden met de sociale zekerheid. Burgers mogen niet de dupe worden van het uitoefenen van de vrijheid van verkeer. Maar zij mogen evenmin, met name in de grensgebieden, situatieverschillen tegen elkaar uit kunnen spelen om zodoende een voordeel in de wacht te slepen. Verder dient echt vrij verkeer ook gezinshereniging te vergemakkelijken; met kinderen en verwanten in opgaande lijn, zowel die ten laste als die niet ten laste zijn, hoewel ik geloof dat deze laatste groep een eigen recht op vrij verkeer heeft.
Ik zou alle collega's van de andere commissies willen bedanken die door hun adviezen dit verslag verder onderbouwd hebben.

Thors
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, geachte rapporteur, het is een uitstekend stuk werk dat de groep-Veil heeft verricht. Zoals mevrouw Schaffner al zei, gaat het weliswaar om problemen die het Parlement al jarenlang bekend zijn, maar desondanks is er volgens mij nu belangrijk werk te doen, nu het vrije verkeer moet toenemen en in verband met de euro ook zal toenemen. Wij weten dat er vorderingen zijn gemaakt wat de drie andere vrijheden betreft, maar dat geldt niet voor dit gebied, onder andere bij gebrek aan juridische instrumenten, maar volgens mij ook bij gebrek aan politieke wil. Bovendien hebben wij de positie van burgers in derde landen te zeer verwaarloosd.
Op één punt heb ik tot mijn teleurstelling geconstateerd dat zelfs de groep-Veil het niet echt eens geworden is over de vraag hoe de belastingvraagstukken moeten worden opgelost. Het verslag weerspiegelt ook wel het feit dat de nationale regelgevingen niet langer beantwoorden aan de dagelijkse werkelijkheid. Er zijn verschillende soorten verkeer van personen. Het kan zijn dat men definitief verhuist van de ene lidstaat naar de andere; dat men werkt in de grensgebieden en zijn woning in de ene lidstaat heeft en zijn werk in de andere; en dat men vaste banden met verscheidene lidstaten heeft. Dat kent men in het land van de commissaris en in mijn land. Wij hebben het meegemaakt dat er auto's in beslag genomen werden omdat de autoriteiten van een van deze twee landen vinden dat de betrokken persoon zijn eigenlijke woonplaats in het andere land heeft.
Ik wil daarom met nadruk wijzen op het voorstel van de werkgroep dat er met het oog op de belasting een gemeenschappelijke definitie komt van wat onder woonplaats moet worden verstaan. Ik wil hier de Commissie vragen welke maatregelen zij op grond van het voorstel van de groep-Veil heeft gepresenteerd. Ik denk dat het bij de argumentatie ook van belang is dat er een rechtsgrond is in de verdragen, namelijk artikel 100, dat in andere belastingvraagstukken recht op coördinatie heeft gegeven.
Verder mogen wij volgens mij niet voorbijgaan aan het voorstel dat men in de lidstaten de computerkaarten van andere landen moet kunnen lezen als het gaat om het recht op sociale verzekeringen. Alleen experts redden zich uit de jungle met formulier E 111 en dergelijke. Nu is het moment gekomen om aan de coördinatie te gaan werken.
Ter afsluiting wil ik nog zeggen dat er een fout staat in de Zweedse versie wat betreft de taak van de nationale ombudsmannen, maar dat geldt niet voor de andere taalversies.

Schiedermeier
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik de rapporteur hartelijk danken. Zij moest zich van een moeilijke taak kwijten. Namens de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken wil ik nu een samenvatting geven van het advies van de heden verhinderde collega Anne-Karin Glase.
De gehele problematiek is zo complex dat onze commissie zich heeft moeten beperken tot de onderwerpen toegang tot werk en het sociaal en gezinsstatuut. Het in 1994 opgezette EURES-netwerk heeft ten doel de Europese werkgelegenheidsmarkt transparant te maken. Het zwakke punt van EURES is echter nog steeds dat de databank te weinig vacatures bevat. Het systeem geniet zowel bij de ondernemers als bij de werknemers te weinig bekendheid en wordt daardoor onvoldoende benut voor de registratie van arbeidsplaatsen en er wordt te weinig gebruik van gemaakt.
In de particuliere sector is er het probleem van de erkenning van kwalificaties. Wat de niet-gereglementeerde beroepen betreft, is het helaas zo dat noch de werkgevers, noch de werknemers de exacte betekenis kennen van de kwalificaties die op andere arbeidsmarkten worden gevraagd en aangeboden. Pogingen om deze situatie te veranderen zijn tot dusver mislukt, onder andere ingevolge de snelle professionele veranderingen en het feit dat er alleen met diploma's van basisopleidingen en niet met beroepservaring of bijscholing rekening wordt gehouden.
In de sector van de gereglementeerde beroepen zijn er tot dusver bevredigende resultaten geboekt en staan er nog maar enkele punten ter discussie. De openbare sector bevindt zich op grond van het minder ontwikkelde vrije verkeer nog steeds in een andere situatie. Voor een betrekking in deze sector geldt dikwijls dat men de desbetreffende nationaliteit moet hebben.
Onlosmakelijk verbonden met het vrije verkeer zijn ook de sociale rechten en het gezinsstatuut van de burgers van de Unie. De op verordening nr. 1408/71 en verordening nr. 574/72 gebaseerde bepalingen hebben een doeltreffende coördinatie tussen zeer verschillende stelsels van sociale zekerheid mogelijk gemaakt. Toch blijven er nog enkele problemen onopgelost.
Deze problemen kunnen in twee soorten worden ingedeeld: problemen die in het kader van de bestaande bepalingen kunnen worden opgelost en die waarbij dit op grond van de verschillen in de nationale wetgeving nog niet mogelijk is. Tot de volledige verwezenlijking van het vrije verkeer behoort ook het recht je familieleden mee te nemen naar het gastland. En dan blijkt dat sociale voordelen veelal alleen maar voorbehouden zijn aan de nationale onderdanen. Nog weer andere problemen doen zich voor wanneer een van de beide echtgenoten onderdaan van een derde land is. Op dit vlak moet grondig worden onderzocht welke bepalingen van verordening nr. 1408/71 van toepassing zouden kunnen zijn.
Bij scheiding moet voor een bepaalde tijd een minimumbescherming bestaan, zodat er niet door middel van een zekere afhankelijkheid druk kan worden uitgeoefend op een echtgenoot. Ik heb er echter geen begrip voor dat bepaalde kringen in het Europees Parlement via de omweg van het gezinsstatuut illegale immigratie mogelijk proberen te maken. Deze tendens komt bijvoorbeeld tot uiting in de punten 9 en 11 van ons advies, waar de Fractie van de Europese Volkspartij het overigens niet mee eens is.

Guinebertière
Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats zou ik de rapporteur willen feliciteren met de ernst van haar werk.
Mevrouw Schaffner legt ons namens de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken een kwalitatief hoogstaand verslag voor over de conclusies van de Groep op hoog niveau over het vrije verkeer van burgers. Deze groep op hoog niveau werd voorgezeten door mevrouw Veil.
De belangrijke resultaten van deze werkzaamheden worden gunstig ontvangen en zijn van belang voor de Europese werknemers en burgers. Onze groep staat inderdaad achter het idee, dat een migrerend Europees burger dezelfde behandeling moet krijgen als een burger, die zijn land niet verlaat. Alle burgers hebben het recht zich in een andere lidstaat van de Europese Unie te vestigen, deel te nemen aan het economisch leven, beschermd te worden tegen elke vorm van discriminatie op basis van nationaliteit en een sociaal, cultureel en gezinsstatuut te genieten.
Verder zou ik, namens de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs en media van het Europees Parlement, en voortbordurend op de gedachtegang van mevrouw Todini, die vandaag verhinderd is, een aantal punten willen benadrukken die mij bijzonder belangrijk schijnen met het oog op het streven van de Unie naar een daadwerkelijke Europese zone van mobiliteit.
Over het algemeen wordt vastgesteld dat informatie voor of over in de Europese Unie migrerende personen duidelijk voor verbetering vatbaar is. Laten wij bijvoorbeeld de campagne "Burgers van Europa" voortzetten. Alles moet gedaan worden om de toegang tot de arbeidsmarkt in andere lidstaten te vergemakkelijken, hetgeen niet altijd het geval is. Het stelsel van erkenning van Europese diploma's dient versterkt en aangevuld te worden met de erkenning van de evenzo noodzakelijke beroepservaring en leercontracten. Er zij op gewezen dat ook de toegang tot de overheidssector er door een grotere openheid op vooruit zou gaan.
Moet ik hier nog herhalen hoe belangrijk het aanleren van talen is om vrij verkeer en culturele uitwisseling te vergemakkelijken?
Tenslotte zou ik het belang willen onderstrepen van de communautaire programma's voor onderwijs en opleiding - het wordt hoog tijd het gebruik ervan makkelijker te maken, en wel zonder struikelblokken op het vlak van belastingen of sociale zekerheid - voor onze jongeren, onze leerkrachten en met name voor onze onderzoekers, maar ook voor andere beroepen.
Voor het vrije personenverkeer is de wetgeving over het algemeen rond. Er blijven wel nog vraagtekens in verband met administratieve tekortkomingen, waar de lidstaten iets aan moeten doen.
Bouwen aan het Europa van de burger is zeker niet gemakkelijk. Op papier is het allemaal heel simpel. Jammer genoeg hebben wij nog steeds te maken met een groot aantal ingewikkelde situaties.

Schulz
Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren, collega Schaffner heeft naast het monnikenwerk van de Groep op hoog niveau onder voorzitterschap van mevrouw Veil eveneens monnikenwerk verricht als rapporteur van het Europees Parlement. Al moet ik van tevoren zeggen dat ik op bijna alle punten een andere mening ben toegedaan dan mevrouw Schaffner, en ik zal dadelijk de redenen hiervoor geven, toch moet ik haar een groot compliment maken. Zij heeft zeer zorgvuldig gewerkt en daardoor kunnen wij gemakkelijker zien waar de interpretatie van het vrije verkeer van de conservatieve zijde van dit Parlement op uitloopt. Ik bedank collega Schaffner er dan ook voor dat zij in haar verslag duidelijke taal heeft gesproken. Met duidelijke tekst kunnen we meer aanvangen. Het helpt de verschillen aan het licht te brengen.
Mevrouw Veil doet 80 voorstellen en aanbevelingen hoe men de hier door de rapporteur en de corapporteur beschreven moeilijkheden uit de weg kan ruimen waarmee de burgers van de Europese Unie worden geconfronteerd als zij proberen gebruik te maken van het in het Verdrag van Maastricht vastgelegde vrije verkeer. Ik heb de indruk dat in het verslag-Schaffner wel kennis genomen is van de woorden van mevrouw Veil, maar vervolgens wordt beschreven hoe de belemmeringen die mevrouw Veil uit de weg wil ruimen, aangescherpt kunnen worden. In de grond van de zaak gaat het erom - en ik ben de heer Schiedermeier dankbaar voor de treffende woorden die hij heeft gesproken, ook al was het namens mevrouw Glase - dat wij een onderscheid maken. Ten eerste, voor wie geldt het vrije verkeer van personen? Voor de burgers van de Unie, zegt iedereen. Burgers van de Unie, zegt mevrouw Schaffner, zijn alleen degenen die de nationaliteit van een lidstaat van de Europese Unie hebben. De burgers die al lange tijd legaal in de Europese Unie verblijven met al de daarmee gepaard gaande vergunningen, zijn geen burgers van de Unie, maar burgers van derde landen en moeten op grond daarvan ook anders worden behandeld.
Hoe zit het eigenlijk met de Amerikaanse zakenman, die bijvoorbeeld voor de Chase-Manhattan-Bank in Frankfurt werkt en daar met zijn gezin woont, daar zijn geld verdient, daar zijn geld uitgeeft en aan het leven aldaar deelneemt? Hij mag dat alleen maar in Duitsland. Zodra hij naar een ander land wordt verplaatst, begint voor deze man in de Europese Unie een zeer moeilijke fase van zijn leven. Hij moet namelijk een reeks beperkingen van de Europese Unie inzake vergunningen voor onderdanen van derde landen uit de weg ruimen. Ik heb het nu bewust over de Amerikaanse zakenman, omdat ik het voor u niet zo eenvoudig wil maken om bij het debat over onderdanen van derde landen steeds over andere burgers, de burgers die u in werkelijkheid bedoelt, te praten. Daarom luidt mijn vraag: hoe zit het met deze Amerikaanse zakenman?
Ik vind het goed dat wij bureaus voor rechtshulp willen opzetten, hoewel ik het niet bijzonder zinvol vind dat burgers van de Europese Unie daar door studenten worden geadviseerd, mevrouw Schaffner. Ik ben van mening dat gekwalificeerd rechtskundig advies gegeven dient te worden door personen die hiervoor een opleiding hebben gevolgd. Ik wil nu niet de status van de student omlaaghalen, want het is bekend dat studenten soms slimmer zijn dan afgevaardigden of advocaten.
Het begrip van het vrije verkeer in het Verdrag van Maastricht heeft ermee te maken dat personen dezelfde rechten hebben als kapitaal, diensten en goederen. Men heeft dan ook gezegd: kapitaal, diensten, goederen en personen kunnen zich vrij bewegen in de Europese Unie. Dat garanderen wij op 1 januari 1993. Overeenkomstig uw verslag kan het volgende worden vastgesteld: in de Europese Unie kunt u op eender welk tijdstip goederen, diensten en kapitaal de grenzen laten passeren. Het vrije verkeer van personen is echter in deze Unie van wantrouwen - waar u voorstander van bent - nog lang niet verwezenlijkt.

Nassauer
Mijnheer de Voorzitter, met genoegen neem ik er nota van dat u collega Schulz heeft toegestaan een minuut langer te spreken en ik ben er zeker van dat u dat mij ook zult toestaan. Allereerst wil ik zeggen dat ik eerlijk gezegd het verslag van collega Schaffner nog iets meer waardeer dan het verslag-Veil dat eraan ten grondslag ligt.
Ik wil echter ook mijn waardering voor het verslag-Veil tot uitdrukking brengen en duidelijk maken dat wij met grote vreugde er kennis van genomen hebben dat het vrije verkeer van personen in Europa juridisch en feitelijk al ver gevorderd is. De belangrijkste en fundamentele vaststelling in dit verslag is namelijk dat er bij ons in grote mate vrij verkeer van personen bestaat ten voordele van alle burgers van de Europese Unie.
Bij de verdere vervollediging van het vrije verkeer van personen komt het er minder op aan nieuwe rechtsregels vast te leggen, dan wel de reeds bestaande regels in de geest van het vrije verkeer te verwezenlijken. Dit is een verzoek dat vooral gericht is aan alle overheden die zich daarmee bezighouden en die soms enigszins kleingeestig ageren en ons eerder een bekrompen interpretatie van het Europese vrije verkeer willen geven dan een ruime en royale interpretatie. Dat hierop wordt gewezen, is de verdienste van het verslag-Veil en ook van mevrouw Schaffner, die dit duidelijk heeft onderstreept.
Natuurlijk zijn er problemen. Er zijn bijvoorbeeld problemen voor werknemers bij de toegang tot werk. Dat houdt enerzijds verband met het feit dat er nog geen volledige wederzijdse erkenning van diploma's en kwalificaties is. Anderzijds heeft het er ook mee te maken dat de taal in Europa niet alleen een bindende schakel, maar bij een nieuwe baan ook een scheidingsfactor kan zijn. Ik heb ook geen oplossing voor dit probleem. Andere multinationale structuren uit de geschiedenis hebben veelal een verbindende taal gehad. Dat geldt voor het Latijn in het oude Rome en ook voor de talen die in het Empire werden gesproken en dat zou men kunnen voortzetten. Dat is nog geen oplossing voor ons probleem, maar ik wil toch terloops vermelden dat het een probleem is dat wij geen gemeenschappelijke taal hebben die ook een gemeenschappelijke identiteit creëert.
De heer Schulz heeft verwezen naar de rechtspositie van onderdanen van derde landen. Op grond van het Verdrag is er inderdaad een verschil tussen onderdanen van derde landen en burgers van de Unie. Dat is vastgelegd in de Verdragen, maar dat onderdanen van derde landen niet de volledige rechten van de burgers van de Unie opeisen, ligt allereerst aan henzelf. Zij hebben de mogelijkheid om de nationaliteit van een lidstaat te verwerven, maar de meesten willen dit zelf niet. Zij moeten dan ook eerst zelf besluiten deze barrière op te heffen.
Dit verslag toont aan dat wij al veel hebben bereikt op het vlak van het vrije verkeer van personen. Mijns inziens mogen wij dit met trots vermelden, vooral op de dag waarop twee landen, namelijk Oostenrijk en Italië, tot de Schengen-ruimte van het vrije verkeer zijn toegetreden en daarin zijn opgenomen. Wij mogen trots zijn op hetgeen wij al hebben bereikt.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer Nassauer. Ten aanzien van hetgeen u aan het begin van uw interventie opmerkte - zoudt u zo goed willen zijn uw hoofdtelefoon op te zetten - over de spreektijd, kan ik u zeggen dat de PSE-Fractie bij ontstentenis van de heer Newman niets anders gedaan heeft dan de aan deze toegekende spreektijd te verdelen over twee andere sprekers: een minuut voor de heer Schulz en een minuut - die overigens nog moet worden opgemaakt - voor mevrouw Zimmermann.
De fracties zijn bevoegd om dit te doen en het Bureau heeft daar geen zeggenschap over. Daarom werd het de heer Schulz toegestaan een minuut langer te spreken. Wat de bevoegdheid van het Bureau betreft om de sprekers toe te staan iets langer te spreken, kan ik u zeggen dat alle fracties van deze toegeeflijkheid mijnerzijds geprofiteerd hebben.

Kaklamanis
Mijnheer de Voorzitter, in het verslag van mevrouw Schaffner worden vraagstukken behandeld die economische, politieke en sociale problemen veroorzaken voor de burgers die in de Europese Unie wonen of zich binnen haar grenzen bewegen. Mevrouw Schaffner probeert een antwoord te geven op deze problemen en daarvoor zijn wij haar dank verschuldigd. De oplossingen die zij voorstelt zijn bepaald geen conservatieve oplossingen. Integendeel, haar verslag is zeer progressief. Men is conservatief als men alles bij het oude laat en geen oplossingen voorstelt. Men is progressief is als men de problemen bij de horens vat en wel oplossingen voorstelt. Het probleem is niet zo zeer of er een communautaire wetgeving bestaat. Wij weten allen dat de drie instellingen zich wel degelijk met dergelijke vraagstukken bezig hebben gehouden. De schoen wringt veeleer in de lidstaten van de Europese Unie. Ofwel bestaat daar in het geheel geen wetgeving, ofwel zijn de wetgevingen niet op elkander afgestemd, zodat oplossing van de bestaande problemen onmogelijk is. Daarom zal mijn fractie met groot genoegen voor het verslag van mevrouw Schaffner stemmen, alhoewel wij om formele en inhoudelijke redenen niet kunnen instemmen met de amendementen 8, 9 en het tweede deel van amendement 11. Het is namelijk onze plicht de problemen van de Europese burgers op te lossen en de sociale samenhang in Europa te verbeteren. Pas daarna kunnen wij ons bezig houden met de problemen van degenen die uit derde landen komen.

Wiebenga
Voorzitter, binnenkort wordt de nieuwe Europese munt ingevoerd, de euro. Dat is het sluitstuk van het vrij verkeer van geld en goederen. De afgevaardigde Schulz had natuurlijk gelijk dat dat vrij verkeer van geld en goederen nu met de invoering van de euro helemaal geregeld is, maar dat aan het vrij verkeer van personen nog gebreken kleven.
De groep-Veil heeft goed werk verricht en ik wil vanaf deze banken zeggen dat ik er trots op ben dat mevrouw Veil voorzitter is geweest van de liberale fractie in dit Huis en later ook nog Parlementsvoorzitter hier in het Europees Parlement. In de tekst herkennen wij haar liberale benadering.
Maar het vrij verkeer van personen is nog niet zo goed als er soms wel gesuggereerd wordt. Mag ik eraan herinneren dat wij kort geleden hier drie richtlijnen op voorstel van commissaris Monti hebben besproken en ook hebben aangenomen die nu bij de Raad liggen en waar wij niks meer van horen? Dat gaat over de afschaffing van de personencontrole aan de binnengrenzen. Dat gaat over het vrij reizen van onderdanen van andere landen, derdelanders, en het gaat over de afschaffing van beperkingen op het verblijf van werknemers. De Raad van ministers is aan zet en ik vind dat het Parlement dit debat ook moet aangrijpen om opnieuw aan de bel te trekken.
Er moeten organisatorische maatregelen worden genomen, zeker, en ook nog andere. Van die organisatorische maatregelen neem ik er een uit. Wij vinden dat er in de volgende Europese Commissie één Europese commissaris verantwoordelijk moet zijn voor het hele domein dat betrekking heeft op het vrij verkeer van personen.
Voorts zijn klachtenbureaus zeer belangrijk, maar verder gaat het erom dat de ambtenarij en met name de Europese bureaucratie weer dienstbaar wordt, meer burgervriendelijk.
Voorzitter, ik rond af met een laatste zin. De groep-Veil heeft goed werk verricht, de rapporteur eveneens. Het woord is nu aan de Europese beleidsmakers en ambtenaren.

Mohamed Ali
Mevrouw de Voorzitter, het vrije verkeer van personen in de Europese Unie dient een van de eerste doelstellingen te zijn bij de opbouw van het politieke Europa. Immers, het vrije verkeer en het in de praktijk brengen daarvan is ten nauwste verbonden met de idee van het staatsburgerschap van de Unie.
Er is nog veel te doen voordat we echt kunnen spreken van een vrij verkeer van personen in de Unie, en dat is dan ook een van de conclusies en aanbevelingen van het verslag van de door mevrouw Simone Veil voorgezeten Groep op hoog niveau. Deze wijst er met name op dat het voornaamste probleem op dit gebied er niet zozeer een van gebrek aan wetgeving is, maar veeleer van toepassing van bestaande richtlijnen en verordeningen.
Het valt mij op dat zowel de Groep op hoog niveau als mevrouw Schaffner zich in hun verslagen nadrukkelijk bezighouden met de problematiek van het vrije verkeer van personen afkomstig uit de Europese Unie, terwijl de problemen van burgers uit derde landen, die ook niet gering zijn, naar een tweede plan worden verwezen.
Als wij een geïntegreerd Europa willen, dat tegelijkertijd solidair is en openstaat voor de sociale en culturele inbreng van andere beschavingen, dan moeten wij ons ook inspannen om de juridische status van burgers uit derde landen doorzichtiger te maken.
Om te komen tot een werkelijk staatsburgerschap dat ook rekening houdt met de burgers van derde landen, dienen de procedures voor de afgifte van visa verbeterd te worden, dient er meer voorlichting en meer openheid te komen in de procedures en dient het recht op gezinshereniging verruimd en versterkt te worden. Het respect voor de fundamentele rechten, het recht op een waardige behandeling en privacy dienen daarbij steeds gewaarborgd te zijn. Er moet een einde komen aan de ongelijke behandeling waarin sommige nationale vreemdelingenwetgevingen voorzien tussen burgers van de Unie enerzijds en burgers van andere staten anderzijds.
Conform het bepaalde in de Verdragen, dient het vrije verkeer van personen ook van toepassing te zijn op de burgers van derde landen die wettig in de Unie verblijven, reden waarom wij op moeten komen voor de politieke, sociale en economische rechten van deze burgers, die wat dat betreft recht hebben op gelijke behandeling met de burgers van de Unie.
Kortom, wij moeten ons inzetten voor een Europa dat de ontmoeting met andere culturen en beschavingen ziet als een sociale en culturele verrijking, en niet als een probleem van openbare orde en binnenlandse veiligheid. Het Europa dat wij willen is een open en solidair Europa en niet een Europa dat is omgebouwd tot een vesting.

Lindholm
Mijnheer de Voorzitter, het verslag over het vrije verkeer van personen, opgesteld door de Groep op hoog niveau onder leiding van Simone Veil, krijgt een positieve ontvangst van mevrouw Schaffner. Het is mogelijk dat mevrouw Schaffner in elk geval gedeeltelijk gelijk heeft. Maar ondanks een goede en uitvoerige toelichting in het verslag is het onmogelijk het verslag-Schaffner in verband te brengen met het document van de Groep op hoog niveau, omdat dit document alleen beschikbaar is in het Frans. Ik hoop van harte dat er snel een eind komt aan deze onaanvaardbare toestand waarin noodzakelijke documenten in één of meer talen ontbreken. Dat ondermijnt namelijk het vertrouwen van het grote publiek in zowel de parlementsleden als het Parlement.
Omdat ik niet zo goed ben in Frans, kan ik hier dus alleen het eigenlijke verslag-Schaffner van commentaar voorzien. De hoofdconclusie van het verslag is dat het vrije verkeer van personen in grote lijnen verwezenlijkt is. Ik geloof dat er met mij vele EU-burgers zijn die het daarmee niet eens zijn, en die keer op keer zelf op problemen stuiten of andere mensen met problemen tegenkomen. Het probleem kan ook niet worden gereduceerd tot een administratief bureaucratisch probleem, maar hangt natuurlijk samen met de wil van de Raad om datgene te doen wat op 1 januari 1993 had moeten worden gedaan. Dat is een deadline die de hele tijd wordt verschoven, en het is de vraag wanneer daar een einde aan komt.
Wat mij als Zweed enorm verwondert, is dat men in deze situatie niet meer gebruik maakt van de ervaringen en kennis die de veertigjarige noordse pasunie te bieden heeft. Het concept daarachter is niet hetzelfde, maar ik geloof dat er veel van te leren valt.
Mevrouw Schaffner maakt een duidelijk verschil tussen EU-burgers en burgers van derde landen. Zij bepleit zelfs een discriminatie. Ik lees het volgende in paragraaf 23: " verzoekt de Commissie duidelijk te maken dat werknemers uit derde landen niet hetzelfde recht op volledig vrijheid van verkeer hebben als burgers van de Unie" . Dit is in onze ogen volstrekt onaanvaardbaar. De vrijheid van verkeer moet gelden voor iedereen die zich legaal in de Unie bevindt. Vrij verkeer betekent waarachtig wel iets meer dan het tonen van een paspoort.
Mevrouw Schaffner is ook positief over de compenserende maatregelen. De Fractie De Groenen in het Europees Parlement heeft altijd afstand genomen van de compenserende maatregelen en dat doen wij ook nu. Daarmee komt er geen vrij verkeer. Zo belanden we in een schemergebied van controles.
Wij distantiëren ons ook van het uitgangspunt in het verslag dat de Schengen-samenwerking en het Verdrag van Amsterdam reeds klaar en geratificeerd zijn. Twee landen gaan een referendum over het Verdrag van Amsterdam houden; wij weten niet hoe de uitslag zal zijn. In de Unie en in het Parlement mogen wij niet zo snel te werk gaan dat de democratie wordt beschaamd.

Pradier (ARE).
Mijnheer de Voorzitter, het verslag van collega Schaffner is een goed verslag en de gebruikelijke gelukwensen dienen plaats te maken voor echte woorden van dank voor de kwaliteit van haar werk. De conclusies van het verslag van de Groep op hoog niveau worden overgenomen en die tekst geeft heel duidelijk weer welke belemmeringen, welke terughoudendheid er nog bestaat met betrekking tot het vrije verkeer van personen, hoewel de toon ervan nog gematigd blijft.
Maar ik wil de dingen zeggen zoals ze zijn, wij hebben hier met een absoluut schandalige situatie te maken, die volstrekt onaanvaardbaar is en waarvoor de verantwoordelijkheid bij de Raad, de lidstaten en de nationale overheden gezocht moet worden. Er is hier sprake van een schandaal, omdat de Verdragen verwezenlijking van echte vrijheid van verkeer voorschrijven met ingang van 31 december 1992 en wij nu 1998 schrijven, mocht iemand dat vergeten zijn. Het gaat om een schandaal, want ondanks herhaalde arresten van het Hof van Justitie, dat een vaste koers blijft varen wanneer het gaat om het naleven van de Verdragen, zit er nauwelijks beweging in de situatie. Schandaal tenslotte omdat regeringen van lidstaten een langzaam-aan-beleid voeren bij het in de praktijk brengen van de vrijheid die door de meesten van onze medeburgers als de belangrijkste beschouwd wordt. Men heeft immers heel zorgvuldig een hele reeks maatregelen getroffen ter vergemakkelijking van kapitaal-, diensten- en goederenverkeer. Dat is heel erg belangrijk, kapitaal en goederen. Maar wat betreft het personenverkeer hebben lidstaten en regeringen allerlei vertragingsacties ondernomen om Parlement en Commissie tegen te werken in hun streven naar een echte Unie van de Europese burger, waarin deze zich vrij kan verplaatsen.
De Raad speelt een sleutelrol in deze terughoudendheid. Overgevoeligheid, beperkingen, nauwelijks verheelde gevoelens van heilig egoïsme houden de leiders van onze landen tegen. Lidstaten die vrijverkeersrichtlijnen in hun bureaula houden, moeten bestraft worden voor het niet-toepassen van de toch al bescheiden besluiten van de Raad. En nationale overheidsdiensten houden vast aan hun traditie van behoudzucht en haarkloverij en weigeren de richtlijnen toe te passen, waardoor er steeds meer verzoekschriften over vrij verkeer komen en steeds vaker een beroep gedaan wordt op de Europese ombudsman. En zelfs de Commissie gaat bijzonder spaarzaam om met haar recht om lidstaten die in overtreding zijn, te vervolgen.
Het initiatief om in een enkele duidelijke tekst alle bepalingen inzake vrij verkeer bijeen te brengen juichen wij toe. Op die manier wordt eindelijk het geheel van teksten toegankelijk voor burgers en personen die uit hoofde van hun beroep met het Europees recht te maken hebben. Het voorstel om de verantwoordelijkheid voor vrij verkeer van personen toe te vertrouwen aan een commissaris gaat in dezelfde richting en moet met kracht gesteund worden. Het verslag vertoont echter een tekortkoming, die ons nogal zorgen baart. In paragraaf 23 staat namelijk dat werknemers uit derde landen niet hetzelfde recht op volledige vrijheid van verkeer hebben als burgers van de Unie. Zij mogen uitsluitend in een andere lidstaat verblijven of werken in het kader van de vrijheid van dienstverlening van hun werkgever. Dat is gewoonweg onaanvaardbaar. Wij moeten de situatie bereiken dat wie wettig op het grondgebied van een land van de Unie verblijft en werkt, in alle landen van de Unie als wettig beschouwd wordt. De situatie dat een vrijheid toegekend aan een werkgever in de plaats komt van een vrijheid van de mens dient te verdwijnen.
De oorspronkelijke tekst moet volgens mij vervangen worden door de twee door mevrouw Zimmermann ingediende amendementen 8 en 9. Hoe de leden van de ARE-Fractie stemmen, zal afhangen van het wel of niet goedkeuren van deze amendementen door het Parlement.

Berthu
Mijnheer de Voorzitter, misschien was voor de initiatiefnemers het verslag van de Groep op hoog niveau over het personenverkeer in Europa een teleurstelling, omdat het geen fundamentele wijzigingen van de bestaande wetgeving voorstelt en is het daarom nu zo moeilijk voor parlementsleden om een vertaling van die tekst te bemachtigen. Wie weet?
Dat verslag stelt dat het algemeen wetgevingskader reeds aanwezig is en dat men nu in de eerste plaats moet ijveren voor een goede toepassing van de bestaande teksten. Omdat ik zelf het Frans machtig ben, heb ik het verslag van de groep kunnen lezen en kan ik mijn collega's melden dat het hier gaat om een bijzonder onpartijdige tekst, een aangename afwisseling dus als je de gebruikelijke literatuur over dit onderwerp kent. Het verslag neemt bijvoorbeeld niet systematisch de personencontrole aan de grenzen tussen de lidstaten op de korrel en stelt zelfs, ik citeer, dat het afschaffen van dergelijke controles niet ten koste van de veiligheid mag gaan.
Ook maakt het verslag een duidelijk onderscheid tussen verkeer van Europese burgers en van onderdanen van derde landen, een onderscheid dat in onze kringen jammer genoeg te vaak niet gemaakt wordt. Het verslag gaat zelfs nog verder en zegt nadrukkelijk dat de vrijheid van verkeer voor Europese burgers, zoals voorgeschreven in het Verdrag niet per definitie uitgelegd moet worden als het recht om zich te verplaatsen of ergens te verblijven zonder enige vorm van formaliteit.
Tenslotte maakt de groep ook korte metten met een ander waanidee, daar hij uiteenzet dat vrij verkeer van onderdanen van lidstaten niet betekent dat dezen noodzakelijkerwijs overal dezelfde rechten hebben. Integendeel, iedere staat moet een aantal eigen wetten kunnen handhaven en om het leven te vereenvoudigen van 5, 5 miljoen mensen, die ervoor gekozen hebben buiten hun eigen land te leven, mag niet het bestaan bemoeilijkt worden van de andere 360 miljoen Europeanen die thuis gebleven zijn en nergens om gevraagd hebben. Dit principe van gezond verstand zou toegepast moeten worden in het hele Europese beleid en met name wat betreft de eengemaakte munt.
Uitgaande van een dergelijk redelijk kader is het niet meer zo moeilijk de ingediende voorstellen te beoordelen. Deze voorstellen zijn ongelijk, sommige zelfs betwistbaar, zoals het voorstel met betrekking tot overheidsambten, andere dan weer interessant, zoals een stelsel waardoor men bepaald sociale rechten behoudt, indien men achtereenvolgens in meerdere lidstaten werkzaam is.

Stirbois
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, mevrouw Schaffner zou ik in de eerste plaats willen gelukwensen met haar verslag, dat de kwestie van vrij verkeer op gematigde wijze benadert. Het staat vol met goede bedoelingen. Verder vinden we er de wil in te komen tot strengere controle aan de buitengrenzen, het creëren van nieuwe beroepsmogelijkheden voor particulieren, die er niet in slagen hun rechten geldend te maken, het moderniseren van rechten in het kader van de sociale zekerheid, het aanleren van talen, culturele uitwisseling, allemaal zaken die wij van harte ondersteunen.
Maar dat neem niet weg, dat er toch een aantal punten in voorkomen die wij niet kunnen aanvaarden. Mevrouw Schaffner stelt immers voor de overheidsbanen, die voorbehouden zijn aan eigen onderdanen strikter te omschrijven, hetgeen volgens mij neerkomt op een versoepeling van de toegangscriteria voor overheidsambten. Wij zullen nooit ofte nimmer kunnen accepteren dat afbreuk wordt gedaan aan het openbaar ambt, waarvoor nog steeds de nationaliteitsvereiste geldt. In Frankrijk en in de meeste andere lidstaten is het openbaar ambt voorbehouden aan de eigen onderdanen en dat moet zo blijven.
Het verslag stelt ook een soepelere interpretatie voor van de regels over gezinshereniging. Ik heb zelf altijd de notie van het gezin verdedigd, omdat ik het beschouw als de overlevingsgarantie van onze naties. Maar het begrip gezinshereniging mag niet tot in het oneindige uitgebreid worden en mag zeker niet als voorwendsel gebruikt worden om hele volksstammen immigranten in een lidstaat toe te laten, die als enige immigratieformaliteit slechts hoeven te beweren een verre verwant te hebben die reeds in het gastland verblijft.
Ook wordt er voorgesteld om de situatie van onderdanen van derde landen die in een lidstaat verblijven, te verbeteren. Maar is wel beschouwd alles qua opvang en integratie in het land van hun keuze al niet aanwezig? In Frankrijk genieten buitenlanders die wettig verblijven op het grondgebied dezelfde rechten, dezelfde voorrechten als elke geboren Fransman. Hebben zij recht op meer? Wij geloven van niet, dat zou discriminatie zijn.
Tenslotte wil dit verslag vrij verkeer van burgers van Europese lidstaten bevorderen. Prachtig, maar we moeten door de bomen het bos nog kunnen blijven zien. Het bewijs is geleverd dat een strikte toepassing van de Schengen-akkoorden nu niet haalbaar is. Dat zou catastrofaal zijn voor de staatsveiligheid. Wat krijg je door controle aan de binnengrenzen af te schaffen en deze te vervangen door hypothetische controle aan de gemeenschappelijke buitengrenzen? Vrij verkeer van verdovende middelen, drugshandel, druggebruik, clandestiene immigratie, onveiligheid, internationale criminaliteit, die zich steeds maar verder uitbreiden. De feiten zijn daar: de voorwaarden voor staatsveiligheid, volledige werkgelegenheid, sociale rust zijn jammer genoeg nog niet vervuld om een Europese ruimte zonder grenzen te verwezenlijken.Dus ja, net zoals in het verslag van mevrouw Schaffner willen wij de grenscontrole versterken maar, waarde collega's, dan ook door middel van een coherent, geharmoniseerd, afschrikkend immigratiebeleid, via het uitwerken van politiële en justitiële samenwerking, via het harmoniseren van de wijze waarop de nationaliteit verworven wordt, die gebaseerd moet zijn op afstamming en via een restrictief gezinsherenigingsbeleid.

Zimmermann
Mevrouw de commissaris, het verheugt mij dat u vandaag aanwezig bent. Geachte collega's, als wij denken dat het vrije verkeer van personen in Europa al bereikt is, dan jagen wij volgens mij allemaal een droom na. Velen van ons hebben zich al uitgelaten over de vele struikelblokken. Ik ben echter van mening dat het verslag van de Groep op hoog niveau van Simone Veil ook aantoont hoe men veranderingen in de hand kan werken. Aan de 80 punten die in het verslag worden behandeld, kan men ook duidelijk erkennen welke problemen er bestaan. En ik moet zeggen dat ik deze problemen al 27, 28 jaar lang goed ken. Sinds 1970 woon ik als Nederlandse in Duitsland. Nu zult u zeggen, nou en? Als burger van de Unie heeft men toch geen problemen. Ik kan u op veel problemen wijzen die ik nu nog ondervind. Het spreekt vanzelf dat ik nu een Duitse diplomatenpas heb. Daardoor is het iets eenvoudiger, maar ik heb ook een verblijfsvergunning. Schizofreen, maar zo is het wel. Dat overkomt velen van ons als wij zouden waarmaken wat ook echt in het Verdrag van Maastricht staat. In het Verdrag van Maastricht staat toch ook dat er hier meer personen zoals ik zouden kunnen zijn, die een andere nationaliteit hebben dan die van het land dat zij vertegenwoordigen. Maar er staat ook in dat wij het recht hebben in het ene land te werken en in het andere land te wonen, bijvoorbeeld zoals grensbewoners die in het ene land wonen en in het andere hun verzekeringen hebben.
Al deze problemen ken ik. Ik kom uit het grensgebied bij Aken, ik weet welke moeilijkheden er bestaan. Maar wat gebeurt er als deze personen zich veroorloven datgene te doen wat in ieder derde huwelijk gebeurt, namelijk zich te laten scheiden? Dan ontstaan er reusachtige problemen met pensioenrechten, met rechten inzake de sociale zekerheid, kinderbijslag enzovoorts. En daarover zou nog veel kunnen worden gezegd.
Ik juich het toe dat wij dit probleem aanpakken en dat in het verslag-Veil veel problemen worden aangesneden. Tot nu toe heb ik alleen nog maar gesproken over de personen met een paspoort van de Unie. Laten wij nu eens naar degenen kijken die geen paspoort van de Europese Unie hebben, die evenmin - bewust of onbewust, misschien om dezelfde redenen als ik - hun nationaliteit hebben gewijzigd, maar al 30 jaar bij ons wonen. Wij hebben ze naar ons toe gehaald, om het werk voor ons te doen. Zij hebben bij wijze van spreken hun plicht gedaan en nu moeten ze maar zien hoe ze het rooien. Deze mensen hebben verdomd veel problemen. Als de heer Schiedermeier zegt, dat deze mensen misschien door een achterdeurtje naar binnen willen komen, dan wil ik hem zeggen dat ik momenteel een dergelijk probleem aan de hand heb. Het desbetreffende gezin heeft de Duitse nationaliteit; twee kinderen hebben in het buitenland hun schoolopleiding gevolgd, maar waren niet in Duitsland toen zij 16 waren, hetgeen betekent dat zij geen verblijfsrecht hebben. Zes kinderen wonen in Duitsland en hebben evenals de vader en de moeder wel verblijfsrecht. De andere twee moeten terug. Wat is dat voor een staat, als wij deze mensen terugsturen, als wij deze mensen niet de kans geven om bij ons te kunnen blijven?
Als wij zien dat in de openbare dienst - en zelf was ik 30 jaar lang in de openbare dienst - alleen personen met de Duitse nationaliteit worden toegelaten en dat voor personen met een andere nationaliteit weer veel uitzonderingen gelden, geen langdurige arbeidsovereenkomst enzovoorts, dan denk ik dat er ons nog heel veel te doen staat.
Ik hoop dat onze amendementen worden aangenomen, want dat zou ook een gelegenheid zijn om de lidstaten te tonen wat wij aan het begin van de 21ste eeuw willen bereiken, namelijk een gemeenschappelijk Europa waarin alle burgers, ongeacht hun nationaliteit, dezelfde rechten en dezelfde mogelijkheden hebben om samen dit Europa op te bouwen.

Palacio Vallelersundi
Mijnheer de Voorzitter, het komt niet vaak voor dat ik, om het werk van een rapporteur te loven, mij kan aansluiten bij de woorden van de heer Schulz. Maar waarachtig, mijnheer de Voorzitter, ik geloof dat twee kwalificaties van toepassing zijn op het verslag van mevrouw Schaffner: het is evenwichtig en het is in overeenstemming met het heersende Verdrag. De heer Schulz noemde het verslag "Maastrichtiaans" . Goed, zo hij wil is het verslag "Maastrichtiaans" . In elk geval is het in overeenstemming met het heersende Verdrag en daarom heeft het mijn steun.
Mijnheer de Voorzitter, er is tot dusver veel gezegd waarmee ik het eens ben. Staat u mij toe dat ik nog wat kanttekeningen plaats bij twee kwesties van meer algemene aard die mij ter zake doend lijken.
Ten eerste bevinden wij ons inderdaad op een grensgebied waar hetgeen tot nog toe is bereikt licht- en schaduwzijden heeft. Natuurlijk zijn er schaduwzijden, mijnheer Schulz, maar er zijn ook lichtpunten en heel veel successen. En in antwoord op de uitstekende interventie van de heer Pradier volgt hier mijn eerste kanttekening: mijnheer Pradier, u hebt volkomen gelijk, de vierde vrijheid behoeft nog verdere ontwikkeling, maar laten we niet vergeten dat een van de grote successen van het Verdrag van Maastricht is dat daar, via artikel 8, die vierde vrijheid, het vrije verkeer van personen, politiek is verankerd, en dat zo zijnde, moet dat dus ook gelden voor het afgeleide recht.
De vierde vrijheid, het vrije verkeer van personen, vormt - tezamen met het vrije verkeer van goederen, van kapitaal en van diensten, en zonder te vergeten, mijnheer Pradier, dat, zoals u reeds aangaf, achter elke verleende dienst normaal gesproken een persoon staat die de rechten geniet die elke sociale en democratische staat hem toekent - de fundamentele politieke as die het zwaartepunt van de Europese Unie verplaatst van de tweeterm consument-markt naar de tweeterm burger-recht. Dit is een grote verworvenheid en dat moeten we ook duidelijk naar voren brengen, met alle consequenties van dien.Het Verdrag van Amsterdam stelt ons voor een uitdaging: het integreren van het communautaire erfgoed, oftewel van wat het tot nu toe is - ik herhaal het nog maar eens: het grensgebied van die derde pilaar, het vrije verkeer van personen. Dat is onze uitdaging en die is voorwaar niet eenvoudig. Maar hij is opgenomen in het Verdrag van Amsterdam, en dat is een groot goed, een goed dat wij, met de vereiste behoedzaamheid, verder moeten ontwikkelen.
De tweede kwestie die mij relevant lijkt, en waarover tot nu toe nog niet is gesproken, is de noodzaak om de directe werking van artikel 8 A te consolideren. Want hoewel de artikelen 8 en 8 A slechts aanvullende rechtsgronden vormen voor de goedkeuring van de normen van het afgeleide recht, is het recht van het vrije verkeer en de vrije vestiging van de burgers van de Unie gegrondvest op het Verdrag zelf en niet op de richtlijnen. Dit mag niet uit het oog worden verloren. Deze rechten zijn onlosmakelijk verbonden aan het staatsburgerschap van de Unie, en dat geldt ook voor de overige rechten als bedoeld in de artikelen 8 B, 8 C en 8 D.
Het verslag van de door mevrouw Veil voorgezeten Groep bepleit deze interpretatie van de directe werking en roept alle burgers van de Unie op om zich daarop te beroepen om de toepassing van het non-discriminatiebeginsel te grondvesten. We constateren dat het Hof van Justitie zich nog niet heeft uitgesproken en we hopen dat wanneer het Hof zich binnenkort uitspreekt, dit zal bijdragen tot de consolidatie van deze interpretatie.
Ten aanzien van de Commissie moet gezegd worden dat zij in de beroepszaken die thans voor het Hof lopen, deze stelling van de directe werking heeft gehandhaafd. Maar in het tweede verslag over het staatsburgerschap dat thans in dit Parlement wordt besproken, neemt zij dan weer een heel dubbelzinnige houding aan, waar zij beweert dat het logisch zou zijn als de gecombineerde artikelen 8 en 8 A rechten zouden genereren op het gebied van toelating en verblijf, maar zij vervolgens verwijst naar de rechtsgronden van de artikelen 49, 54, 56 en 6 van het Verdrag.
Ik constateer, mijnheer de Voorzitter, en daarmee rond ik af, dat er behoefte blijft bestaan aan één enkele rechtsgrond voor het vrije verkeer. Dit zijn, naar mijn oordeel, de fundamentele uitdagingen waaraan wij van nu af aan, met het Verdrag van Amsterdam in de hand, moeten gaan werken.

Blokland
Mijnheer de Voorzitter, van de vier vrijheden die genoemd worden bij de interne markt is het vrije verkeer van personen nog steeds een moeizaam punt. Geen wonder. Hebben de opstellers van het Verdrag zich indertijd gerealiseerd hoe ruim men deze vrijheid zou kunnen interpreteren? En hebben ze zich de vergaande consequenties van het vrije verkeer van personen kunnen voorstellen?
Zo bleek het opheffen van de binnengrenzen in de realiteit alleen te kunnen geschieden op voorwaarde van compenserende maatregelen en een hele sterke buitengrens. Is de burger er uiteindelijk zoveel mee opgeschoten? De fortificatie van de Unie is in ieder geval een onvermijdelijk gevolg geweest van het ideaal van open grenzen.
In het verslag van mevrouw Schaffner wordt ingegaan op de bijdrage van de Groep op hoog niveau aan de discussie omtrent het vrije verkeer van personen. Het verslag-Schaffner gaat wat mij betreft te ver met bijvoorbeeld de interpretatie van Verdragsbepalingen en de ophemeling van het zogenaamde Europese burgerschap, een irreëel concept dat ver weg staat van de burger en hem via promotiecampagnes opgedrongen moet worden.
Echt onaanvaardbaar zijn de amendementen van zowel de groenen als de socialisten. Wat betreft de groenen: de verwijzing naar het antidiscriminatieartikel in het Verdrag van Amsterdam is onnodig in een verslag over vrij verkeer van personen. Maar als men dan toch gaat citeren, doe het dan volledig. Waarom een amendement dat seksuele voorkeur en leeftijd toevoegt aan gehandicapten, maar niet het geslacht, ras, godsdienst of overtuiging?
De socialisten willen met hun amendementen kennelijk burgers uit derde landen nog meer rechten geven dan burgers uit EGlanden. De logica hierin ontgaat me. De situatie is nu zo dat een burger uit Frankrijk zich vrij kan vestigen in Nederland, mits deze in eigen levensonderhoud kan voorzien, want betrokkene is nu eenmaal geen Nederlandse burger die onder Nederlandse wetgeving valt. Een beperking dus. En wat mij betreft een noodzakelijke beperking: anders zouden er op sociaal gebied wantoestanden ontstaan in verschillende lidstaten. Als er voor de eigen EG-burgers al beperkingen bestaan, waarom zouden deze dan niet voor burgers uit derde landen mogen bestaan? Ja, waarom zouden deze nog meer vrijheden moeten krijgen als de EGburgers? Deze amendementen zijn onrealistisch en indien ze aangenomen worden, zullen wij zeker tegen dit verslag stemmen.

Cellai
Mijnheer de Voorzitter, ik zou in naam van Alleanza nazionale willen zeggen dat wij de tussenkomst van de heer Schaffner erg op prijs hebben gesteld en zou er tevens op willen wijzen dat in het verslag van de Groep op hoog niveau heel duidelijk wordt gesteld dat er zich op het vlak van het vrije verkeer van personen nog steeds ontzettend veel problemen voordoen. De vooruitgang die in dat verband in de loop der jaren werd geboekt is aanzienlijk, maar we zullen nog heel wat distorsies moeten wegwerken die de volledige tenuitvoerlegging van de desbetreffende wetgeving nog altijd tegenhouden. Uit het verslag van mevrouw Veil blijkt dat het vrije verkeer van personen niet zozeer te lijden heeft onder een gebrek aan bestaande wetgeving, maar eerder wordt tegengewerkt door het spaaklopen van de toepassing van richtlijnen en verordeningen terzake, die trouwens ontzettend complex zijn. De afstemming van het Gemeenschapsrecht op het nationale recht is een aanvullend probleem, gelet op het feit dat dat Gemeenschapsrecht vaak slechts ten dele en niet als een organisch geheel wordt aanvaard.
Er dient dus orde op zaken te worden gesteld; de verschillende aspecten van deze materie moeten in eenvoudige richtlijnen en verordeningen worden gevat. Alleen op die manier zal men kunnen vermijden dat de regelgeving terzake uiteindelijk in een complex en ondoorgrondelijk kluwen ontaardt.
De rechten van de burgers zullen door deze vereenvoudiging voor iedereen duidelijker worden. De persoon die zich in een andere lidstaat wil vestigen moet kunnen rekenen op een behandeling die in niets verschilt van de behandeling van al wie niet uit het eigen land van herkomst vertrekt. Hij mag niet gestraft worden voor de keuze die hij maakt. Als fundamenteel grondbeginsel geldt derhalve de gelijkheid van behandeling en de strijd tegen elke vorm van discriminatie, overeenkomstig het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens.

Van Lancker
Voorzitter, mevrouw de commissaris, beste collega's, ik zou willen beginnen met een appel aan dit Europees Parlement en aan alle collega's, dit Parlement is altijd de motor geweest van vrij personenverkeer als een fundamentele vrijheid. Ik hoop dat bij de bespreking van en de stemming over het verslag van collega Schaffner dit zo zal blijven. Dit Europees Parlement moet blijven ingaan tegen de tendens die in heel veel lidstaten bestaat om zich op zichzelf terug te plooien, om institutionele en feitelijke barrières op te werpen voor het vrij personenverkeer en zelfs om burgers te discrimineren, ja inderdaad, op basis van hun nationaliteit. Ik zou in mijn betoog op een bijzonder punt willen ingaan, namelijk de status van derde landen in het kader van het vrij personenverkeer.
In mijn land, België, wordt op dit moment een debat gevoerd over gemeentelijk stemrecht voor migranten die al jaren in ons land gevestigd zijn. Mijn partij, de SP, is daarvoor gewonnen maar het is een verschrikkelijk moeizaam debat, een debat dat moet ingaan tegen schrik van mensen, tegen racistische reflexen. Maar het is onvoorstelbaar hoeveel naast deze discriminatie nog andere vormen van discriminatie bestaan ten aanzien van burgers van derde landen die nochtans permanent in Europa gevestigd zijn, op het vlak van verblijfsrecht, op het vlak van de mogelijkheden om te werken in loondienst of zich te vestigen als zelfstandige. En zelfs, collega Schiedermeier, het recht om in familie te leven, wat een fundamenteel mensenrecht is, vastgelegd bij internationale conventies, is voor die mensen geen evidentie en wordt zelfs aangevochten door u. Zelfs al was het mandaat van de groep-Veil beperkt, toch doet de groep-Veil goede voorstellen ook wat dat betreft. Ik vind dat wij die als Parlement moeten ondersteunen. Of vinden we het nog normaal dat een Turks migrant uit Genk geen werk kan zoeken in Aken op 35 kilometer, terwijl zijn Italiaanse buur dat wel kan? Vinden we het soms normaal dat Turkse jongeren een visum moeten aanvragen om met de voetbalploeg naar Londen te gaan terwijl hun Spaans vriendje dat niet hoeft te doen? Vinden we het dan wel normaal dat mensen uit derde landen in veel gevallen hun zieke familieleden, hun zieke ouders niet kunnen laten overkomen zelfs als ze garant staan voor hun levensonderhoud? Of is het dan soms menselijk dat een vrouw die door haar man in de steek gelaten wordt ook nog het land uitgezet kan worden enkel en alleen omdat ze geen burger is van de Europese Unie?
Mijn fractie, collega's, is in elk geval gewonnen voor de afschaffing van alle vormen van discriminatie tussen burgers van lidstaten, tussen Unieburgers en burgers van de derde landen die hier duurzaam gevestigd zijn. Dat is de betekenis van een aantal van onze amendementen. Ik merk trouwens dat zowel de hoge groep-Veil als een aantal voorstellen die de Commissie recentelijk heeft ingediend een behoorlijke stap in die richting zetten en ik hoop dan ook dat de collega's onze filosofie zullen kunnen ondersteunen. Maar na dit debat maak ik mij over de houding van een aantal fracties in dit Parlement geen enkele illusie meer. Ik dank alvast de collega's van de ARE en de groenen en alle anderen die bereidwillig onze amendementen zullen ondersteunen.

Cederschiöld
Mijnheer de Voorzitter, het vrije verkeer binnen de Unie is voor de burgers misschien wel de meest concrete uitdrukking van de Europese samenwerking. Men moet ervoor kunnen kiezen te wonen en te werken in verschillende landen en kunnen kiezen in welk land men zich gedurende kortere of langere tijd wil vestigen.
Bij het volksreferendum over het Zweedse lidmaatschap van de EU was juist het vrije verkeer een van de doorslaggevende argumenten voor het lidmaatschap. Veel grenspendelaars hebben toch nog steeds problemen met de uitkering van hun pensioenen en aanvullende pensioenen en problemen als ze zich in andere landen willen laten registreren.
Het vrije verkeer wordt langzaam aan verwezenlijkt, maar bepaalde regeringen gaan op de rem staan. Het is hier op zijn plaats om te wijzen op voorbeelden en een waarschuwend woord te laten horen. Daarom wil ik aansluiten bij mevrouw Thors. Wij gaan in de EU discriminatie van burgers uit andere landen tegen, maar is het in overeenstemming met het Verdrag dat wij de burgers van het eigen land discrimineren?
In Zweden hebben vele kennisintensieve bedrijven problemen met het vinden van goed opgeleid personeel. Het telecommunicatiebedrijf Ericsson heeft gedreigd zijn hele afdeling Ontwikkeling en de bedrijfsleiding naar een ander land te verplaatsen, als de onderneming geen buitenlands personeel met topcompetentie naar Zweden kan laten verhuizen. Dat willen deze personen echter niet, vanwege de belastingen. Om de problematiek van de hoge belastingen op te lossen wil de Zweedse regering speciale belastingvoordelen op grond van nationaliteit invoeren. Voor gewone Zweedse werknemers zal een inkomstenbelasting van meer dan 50 procent blijven gelden, terwijl goed opgeleid en zich makkelijk verplaatsend personeel belastingprivileges krijgt - en dat, volgens mijn informatie, met steun van de Commissie, die daarmee belastingdumping ten behoeve van bedrijfsvestiging stimuleert. Deze uitzonderingen voor hoog opgeleid personeel worden gemaakt teneinde het beleid met hoge belastingen te kunnen handhaven, een beleid dat anders onmogelijk zou worden gemaakt. Het vrije verkeer zou anders leiden tot lagere belastingen en gelijke voorwaarden voor alle lidstaten.
De huidige belastingconcurrentie heeft uitgewezen dat een lagere belastingdruk ondernemers bevoordeelt. Maar als degenen die in hun land blijven, worden gediscrimineerd, of wanneer degenen die het land verlaten, worden gedwongen om belasting aan hun land van herkomst te blijven betalen, dan verdwijnt het vertrouwen in de EU.
Nu wordt in ons land het beginsel 'levensstandaard naar nationaliteit' ingevoerd, en daarmee wordt het beginsel van verschillende vergoedingen voor gelijk werk bekrachtigd. De noordse landen geven een zeer positief voorbeeld met hun pasunie, maar een zeer slecht voorbeeld met hun visie op belastingen. Aan het vrije verkeer en aan de vrijheid moet nog geweldig veel worden gedaan!

Elliott
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik zeggen dat ik niet alleen namens de socialistische fractie spreek, maar ook en in het bijzonder namens de Britse leden van Labour die grote aanhangers zijn van de voorstellen en de doelstellingen van de groep op hoog niveau voorgezeten door Simone Veil. We kunnen tal van problemen identificeren die het vrije verkeer belemmeren, in het bijzonder de kwestie van een te geringe talenkennis en de niet-erkenning van kwalificaties die in andere lidstaten werden behaald, iets waarover ik ongeveer een jaar geleden mijn opinie voor de cultuurcommissie heb verwoord.
Verder is er de kwestie van de gelijkschakeling van sociale uitkeringen en pensioenen. Al deze zaken vormen obstakels. Wij krijgen voortdurend te horen dat we vrij verkeer moeten hebben of dat het systeem in Europa niet zal werken, en dat de vrijemarkteconomie in de Verenigde Staten heeft gewerkt dankzij het vrije verkeer. Laten we echter niet vergeten dat veel groepen die in het verleden door de Verenigde Staten zijn getrokken - joodse gemeenschappen, zwarte gemeenschappen - geëindigd zijn in getto's waar ze als tweederangsburgers leefden. Zoiets willen wij hier niet.
Ik ondersteun volledig de amendementen die door mevrouw Schaffner aan dit verslag zijn toegevoegd om ervoor te zorgen dat al de mensen die legaal en permanent in de lidstaten verblijven, geen tweederangsstatus krijgen maar dezelfde rechten kunnen genieten op het vlak van vrij verkeer en participatie in om het even welke legale activiteit waaraan ze als burgers van de lidstaten wensen deel te nemen.
Vooraleer ik afsluit, wil ik gewoon nog zeggen dat er drie punten in het verslag zijn die voor de Britse Labourleden bijzonder moeilijk liggen, met name de overwegingen A en L en lid 1. Deze verwijzen naar de noodzaak om de volledige afschaffing van grenscontroles te waarborgen, en houden blijkbaar geen rekening met de opt-out van vijf jaar ter zake die vorig jaar in juni op de Conferentie van Amsterdam werd overeengekomen. Ik denk dat bij deze kwesties rekening moet worden gehouden met de implicaties van het Verdrag van Amsterdam en dat we tegen deze specifieke punten zullen moeten stemmen, hoewel ik hoop dat we ons niet tegen het volledige verslag zullen moeten verzetten.

De Esteban Martin
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, mevrouw de commissaris, ook ik wil de rapporteur en de door mevrouw Veil voorgezeten groep op hoog niveau bedanken voor hun werk.
Ik geloof dat een van de belangrijkste verworvenheden van de Europese Unie de interne markt is, waarvan de gevolgen veel verder gaan dan het strikt economische. De interne markt impliceert ook nieuwe vrijheden en kansen voor de burgers, als werknemers, als consumenten, in het gezin.
Vandaag heeft het Europese staatsburgerschap een nieuwe dimensie gekregen. Maar toch moeten we ons ervan bewust zijn dat er nog veel problemen overwonnen moeten worden om te bereiken dat die vrijheid van verkeer, die al sinds 1993 een feit had moeten zijn, ook daadwerkelijk haar beslag krijgt.
De algemene conclusie is dat de bestaande wetgeving toereikend is. Het probleem dat nog tot een oplossing gebracht moet worden, onze grote uitdaging, is ervoor te waken dat de communautaire wetgeving ook daadwerkelijk toegepast wordt.
Als lid van de Commissie verzoekschriften en van de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs en media kan ik u verzekeren dat de problematiek rond de erkenning van vakdiploma's en academische titels, de problematiek rond verblijfsvergunningen of meer alledaagse zaken, zoals het gebruik van motorvoertuigen, het privé-leven van de burgers en hun gezinnen direct raakt.
Ook mogen wij niet vergeten dat gebrekkige voorlichting nog steeds een van de grootste obstakels vormt voor het vrije verkeer, en daarmee verantwoordelijk is voor een groot aantal teleurstellingen wanneer de burgers ontdekken dat hun verwachtingen niet stroken met het communautair recht. Veel mensen, bijvoorbeeld, zijn niet op de hoogte van de procedures die gelden voor de erkenning van hun rechten op sociale uitkeringen waarvoor premies zijn afgedragen in een andere staat; een ander voorbeeld dat ik wil noemen, is het feit dat de kosten die verbonden zijn aan het overmaken van geld naar het buitenland een ernstig probleem vormen voor bepaalde categorieën mensen die - zoals de pensioengerechtigden - gedurende langere perioden in het buitenland verblijven.
Naar mijn oordeel, en wat dat betreft ben ik het eens met het verslag, kunnen dit soort lacunes worden opgelost door intensievere voorlichtingscampagnes over de rechten van de Europeanen. Verder dient er op ambtelijk niveau meer samenwerking te komen tussen nationale en communautaire organen en instellingen, ten behoeve van meer openheid en inzicht in de communautaire wetgeving, zodat de burger makkelijker kennis kan nemen van zijn rechten en plichten.
Verder zou het bijzonder nuttig zijn als er cursussen zouden komen voor ambtenaren over de meest voorkomende problemen waarmee zij te maken hebben, zodat de burgers de oplossing voor dit soort problemen dichter bij huis kunnen vinden.
Tot slot zou ik aandacht willen vragen voor de maatregelen op het gebied van het onderwijs. Er moet meer aandacht gegeven worden aan taalonderwijs, aan culturele uitwisselingen en aan de problematiek van beursstudenten en stagiairs.
Waarde collega's, een gemeenschappelijke onderwijsruimte is naar mijn oordeel de belangrijkste steunbalk voor wat ons uiteindelijke doel is: een echte ruimte van vrijheid en veiligheid in de Europese Unie. Laten we daar met z'n allen aan werken.

Gradin
Mijnheer de Voorzitter, geachte parlementsleden, ik ben zeer verheugd over het verslagSchaffner over het verslag over vrij verkeer van personen, dat is opgesteld door de Groep op hoog niveau onder voorzitterschap van mevrouw Simone Veil. Vrij verkeer en het recht zich vrij te vestigen in de Unie is een van de vier fundamentele vrijheden, waarvan de verwezenlijking zeer veel tijd lijkt te kosten. Dat was ook de reden dat de Commissie deze werkgroep heeft ingesteld. De opdracht was enerzijds uit te zoeken welke concrete hindernissen voor het vrije verkeer van personen binnen de Unie er bestaan, en anderzijds passende oplossingen voor te stellen.
De conclusie van de werkgroep is dat er reeds in ruime mate wetgeving inzake het vrije verkeer van personen bestaat en dat de meeste gesignaleerde problemen kunnen worden opgelost zonder dat de wet wordt gewijzigd. Volgens de werkgroep is het grootste probleem de implementatie van de desbetreffende rechten. Om het voor individuen gemakkelijker te maken ook in de praktijk gebruik te maken van hun rechten, heeft de werkgroep een tachtigtal aanbevelingen geformuleerd, vooral met betrekking tot betere voorlichting, de rechten die gelden voor het vrije verkeer, een betere opleiding van nationale ambtenaren en vereenvoudiging van de procedure voor degenen die in een andere lidstaat werk zoeken. Naar mijn opvatting gaat het debat van vandaag nu net over al deze problemen.
Ook burgers uit derde landen worden in het rapport genoemd. Speciaal wordt aandacht besteed aan de coördinatie van socialezekerheidsstelsels, die zo moeten worden uitgebreid dat ze ook deze burgers geheel of gedeeltelijk omvatten. Een andere aanbeveling van de werkgroep is een grotere mate van vrij verkeer voor burgers van derde landen die in dienstverlenende bedrijven werken. In het verslag wordt ook vrij verkeer van familieleden van burgers uit derde landen bepleit. Ik had in het verslag echter ook een stellingname van meer principiële aard verwacht, over burgers uit derde landen die legaal in onze vijftien lidstaten verblijven. Volgens mij verwachten die dat van ons.
De rapporteur, mevrouw Schaffner, ondersteunt de vele waardevolle aanbevelingen van de Groep op hoog niveau. Een aantal van deze aanbevelingen wordt overigens hier in het Parlement besproken, onder andere het voorstel inzake aanvullende pensioenrechten voor werknemers die binnen de Unie verhuizen, en het voorstel om het socialezekerheidsstelsel uit te breiden tot burgers uit derde landen die binnen de Gemeenschap verhuizen.
Ik deel het standpunt van mevrouw Schaffner dat er reële voorlichting moet komen, zowel voorlichting aan individuen als aan overheden. Zoals het Parlement weet, heeft de Commissie ook een aantal initiatieven op dit gebied genomen. Een voorbeeld hiervan is de voorlichtingscampagne over het Europa van de burger, die in 1996 werd gelanceerd, en het CAROLUS-programma voor uitwisseling van overheidsambtenaren van de lidstaten. De bedoeling hiervan is dat de wetgeving die geldt voor het vrije verkeer op de interne markt ook zal worden toegepast op de dagelijkse praktijk van al onze ambtenaren. Wij hebben met andere woorden ambtenaren nodig die goede diensten kunnen verlenen aan al onze burgers.
Om tegemoet te komen aan de dringende verzoeken die in het rapport aan de Commissie worden gedaan, wil ik ook twee andere belangrijke initiatieven noemen die zijn genomen en die het beginsel van het vrije verkeer van personen zullen helpen verwezenlijken. Het eerste initiatief betreft een actieprogramma voor de interne markt. Een van de doelstellingen met dit programma is het scheppen van een interne markt die alle burgers ten goede komt. Om dit te bereiken wordt nu actie ondernomen om de persoonscontrole aan de grenzen af te schaffen, de regels inzake vestiging te herzien, te waken over de sociale rechten en het voor de mensen nog makkelijker te maken zich in de EU op de arbeidsmarkt te bewegen. Er worden ook maatregelen genomen om de dialoog met de burgers te verbeteren.
Het tweede initiatief waar ik hier op zou willen wijzen, is een actieprogramma voor vrij verkeer van werknemers, dat zoals bekend in november 1997 door de Commissie is aangenomen, en dat ook raakpunten heeft met een groot aantal aanbevelingen van de groep-Veil.
Andere voorstellen die zijn gedaan door de groep-Veil, zijn terug te vinden in het Verdrag van Amsterdam. Wat dit betreft, beijvert de Commissie zich deze verdragswijzigingen zo snel mogelijk om te kunnen zetten in praktisch beleid. Zowel het verslag van de Groep op hoog niveau als het verslag-Schaffner vormt volgens mij een goede basis voor verdere discussie over de vraag welke concrete maatregelen nodig zijn om te komen tot een werkelijk vrij verkeer voor de burgers van Europa.

De Voorzitter
Dank u wel, mevrouw Gradin.
Het debat is gesloten.
De stemming wordt uitgesteld tot het basisdocument in alle talen beschikbaar is.

Uitbreiding en samenwerking op het gebied van justitie en binnenlandse zaken
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0107/98) van de heer Posselt, namens de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken, over de gevolgen van de uitbreiding van de Europese Unie voor de samenwerking op het gebied van justitie en binnenlandse zaken.
Het woord is aan de heer Schulz voor een beroep op het Reglement.

Schulz
Mijnheer de Voorzitter, ik doe een beroep op artikel 96 van het Reglement en verzoek u het debat nu niet te openen. De reden voor mijn verzoek is de volgende: er resten ons nog zes minuten voor het begin van de stemming. Eenieder die zich regelmatig in dit Parlement ophoudt, weet wat er over enkele minuten hier gaat gebeuren. Talrijke afgevaardigden zullen op ongedisciplineerde wijze binnenstromen, zij hebben geen interesse voor het debat en het enige wat hen interesseert is het begin van de stemming. Het spijt mij voor collega Posselt en voor de rapporteur, mevrouw Spaak, en eveneens voor de sprekers en spreeksters die dan vanmiddag hun betoog moeten houden. Om de waardigheid van het Parlement in stand te houden is het echter onze plicht om debatten in een enigszins aanvaardbare vorm te voeren, en dat is nu niet meer mogelijk.
Ten tweede, ik verzoek u om dit protest van althans de sociaal-democratische leden van de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken over te brengen aan het Bureau van het Parlement. Wij hebben telkens het bijzondere genoegen dat wij op tijdstippen zoals dit ogenblik over onze verslagen mogen beraadslagen en met het oog op het belang van de onderwerpen vind ik dat niet gepast. Misschien dat in de toekomst bij de planning hiermee rekening kan worden gehouden.

De Voorzitter
Het is aan de Voorzitter om een besluit te nemen over het uitstellen van het debat. Aan het applaus te zien, stemt men ermee in, maar ik geef de rapporteur, de heer Posselt, het woord om zijn standpunt kenbaar te maken.

Posselt
Mijnheer de Voorzitter, ik betreur de omstandigheden die collega Schulz hebben gedwongen tot deze terechte uitlating. Ik vind zijn protest echter zeer terecht en ik wil heel duidelijk zeggen dat ik namens mijn fractie, maar ook als rapporteur ertegen wil protesteren dat de vergadering op deze manier verloopt. Ik heb er absoluut niets op tegen als verslagen op donderdagmiddag of vrijdagochtend worden behandeld. Ik ben in ieder geval aanwezig en ik ben van mening dat aan iedere vergaderdag en ieder vergaderuur hetzelfde gewicht en dezelfde waarde moeten worden toegekend.
Ik ben echter van mening dat er bepaalde onderwerpen zijn die interessant zijn voor een breed publiek en de buitengewoon belangrijke kwestie inzake het Reglement, die wij vanochtend hebben behandeld en die voor ons intern van belang is, valt daar zeker niet onder, want deze kwestie heeft absoluut geen belang voor het grote publiek. Ik wil protesteren tegen de absurditeit dat wij interne kwesties zoals wijzigingen van het Reglement "s morgens vroeg behandelen wanneer er talrijke media aanwezig zijn en dat wij de hoogst actuele en voor pers en publiek van belang zijnde onderwerpen "s avonds behandelen.

De Voorzitter
Gezien hetgeen gezegd is, stel ik de Vergadering voor het debat uit te stellen tot 17.00 uur.
(Het Parlement keurt het voorstel goed)
(De vergadering wordt om 11.55 uur onderbroken en om 12.00 uur hervat)

Verwelkoming
De Voorzitter
Waarde collega's, het doet mij genoegen vandaag een delegatie te kunnen verwelkomen van 12 leden van het Parlement van Malta, die op de officiële tribune hebben plaatsgenomen. De delegatie wordt geleid door de heer Spiteri, voorzitter van het Maltese parlement.
De delegatie is naar Straatsburg gekomen in verband met de tiende bijeenkomst van de gemengde parlementaire commissie. De commissie heeft vandaag vergaderd met de collega's van het Europees Parlement, zowel over Agenda 2000 als over de betrekkingen tussen Malta en de Europese Unie en de toekomstperspectieven daarvan, en er heeft uitwisseling van ideeën plaatsgevonden over kwesties op het gebied van cultuur, onderwijs, onderzoek en ontwikkeling, over samenwerking op het gebied van het immigratiebeleid, de strijd tegen het terrorisme en de drugshandel en het mediterrane beleid van de Unie, met name het euro-mediterrane proces.
Ik wens de delegatie een aangenaam verblijf en een zeer vruchtbare discussie.Het woord is aan de heer Chichester voor een motie van orde.

Chichester
Mijnheer de Voorzitter, ik wilde u danken omdat u een onderbreking toestond tussen de debatten van deze ochtend en de stemming om 12 uur, zodat de leden zouden kunnen binnenkomen en hun plaats innemen. Ik betreur dat bepaalde collega's dit zo laat doen, maar hoe dan ook bedankt.

Stemming
De Voorzitter
Het woord is aan de heer Dell'Alba voor een nadere precisering van de datum van inwerkingtreding.

Dell'Alba
Mijnheer de Voorzitter, ik zou alleen willen herhalen wat ik tijdens het debat heb gevraagd, namelijk of de inwerkingtreding van deze regelgeving voor 14 september kan worden gepland, zodat de subcommissies waarvan sprake, nog over voldoende tijd beschikken om hun activiteiten op deze nieuwe regeling af te stemmen.
(Het Parlement neemt het besluit aan)

Dührkop Dührkop
Mijnheer de Voorzitter, ik zou graag zien dat de vertalingen in de diverse talen nog eens werden nagezien, met name de Duitse versie, waar ik heb geconstateerd dat sommige passages aanleiding kunnen zijn tot misverstanden.
Vóór de stemming over paragraaf 8
Fabre-Aubrespy
Mijnheer de Voorzitter, ik zou iets willen zeggen voor u laat stemmen over compromisamendement 22, inzake de hele paragraaf 8. Dat amendement zou, indien het wordt goedgekeurd in de plaats komen van twee amendementen: amendement 11 van de GUE/NGL-Fractie en amendement 19 ingediend door de I-EDN-Fractie. Natuurlijk wordt, gezien het feit, dat het om een compromisamendement gaat daar eerst over gestemd.
Maar ons amendement 19 betreffende paragraaf 8, zesde streepje, bestond uit twee delen, aan de ene kant het toevoegen van de woorden " strakkere bestedingsaanpak" ; aan de andere kant het schrappen van een passage. Ik wilde zeggen dat ik volledig bereid ben de toevoeging in ons amendement te laten vallen, maar zou er apart gestemd kunnen worden over de woorden, die amendement 19 wilde schrappen, dat wil zeggen onder het zesde streepje van paragraaf 8 bis de woorden "en de eventuele opneming van het EOF in de algemene begroting van de Unie" ?
Dat wilde ik u vragen.

De Voorzitter
Ja, mijnheer Fabre-Aubrespy. Het compromisamendement sluit de amendementen, waar u het over had, niet uit. De stemming daarover zal erna plaats vinden.
(Het Parlement neemt de resolutie aan) Verslag (A4-0099/98) van de heer Viola, namens de Begrotingscommissie, over de richtsnoeren voor de begroting 1999Afdeling I - Europees Parlement - bijlage: OmbudsmanAfdeling II - RaadAfdeling IV - Hof van JustitieAfdeling V - RekenkamerAfdeling VI - Economisch en Sociaal Comité en Comité van de regio's
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Samland
Mijnheer de Voorzitter, wij hebben nu over dit verslag gestemd. Ik ga ervan uit - en dit is een vingerwijzing voor de Raad, de heren van de Raad dienen te luisteren - dat het positieve resultaat van de stemming in het Parlement niet betekent dat daardoor de reservemiddelen automatisch worden overgedragen. Wij verwachten echter wel dat de beloften die de voorzitter van de Raad in dit Parlement heeft gedaan, ook worden nagekomen bij de implementatie van het besluit in de Raad. Indien dat niet het geval zou zijn, blijven de middelen in de reserve, zodat het voor degenen die in de Raad daarover moeten besluiten, duidelijk is dat dit advies niet rechtstreeks richting vuilnisbak gaat, maar overgenomen moet worden in de richtlijn, zoals wij dat hier hebben besproken.

Swoboda
Mijnheer de Voorzitter, hetgeen collega Samland van de Commissie begrotingscontrole heeft gezegd, was natuurlijk duidelijk voor ons. In de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid wordt deze mening volledig gedeeld. Ik geloof wel dat de Raad en de voorzitter van de Raad zich ervan bewust zijn, dat zij nu moeten handelen om middelen voor Bosnië en Herzegovina beschikbaar te stellen. De Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid staat volledig achter hetgeen collega Samland heeft gezegd.

Schwaiger
Mijnheer de Voorzitter, gisteren bij het antwoord van de heer Henderson op mijn vragen om zijn standpunt te bepalen tegenover de verschillende punten, kreeg ik de indruk dat hij bereid is tot een gesprek en dat deze bereidheid ook in de komende weken nog aanwezig zal zijn. Na deze stemming zal ik mijn taak als vertegenwoordiger van de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid en van het Parlement in ieder geval zo opvatten, dat ik met de heer Henderson over de punten waarmee hij nog niet kon instemmen, een gesprek zal voeren om onze ideeën zo ver mogelijk ingang te doen vinden. Er moet nog een aantal belangrijke punten worden behandeld in verband met de handelingsbevoegdheid van de Commissie. Dat moeten wij niet alleen in het belang van het Parlement, maar ook in dat van de Europese Unie als geheel doorzetten, zodat onze hulp in Bosnië-Herzegovina ook eindelijk doeltreffend is en zodat wij gelijk op kunnen trekken met de Amerikanen.

Spencer
Mijnheer de Voorzitter, ik wens geen debat, maar gewoon om het verband te begrijpen tussen wat de commissie buitenlandse zaken aanbeval en wat mijn collega, de voorzitter van de Begrotingscommissie zopas heeft gezegd, kan ik in het openbaar bevestigen dat ik onder de indruk was van wat de heer Henderson gisteren als fungerend voorzitter van de Raad van op de voorzittersstoel heeft gezegd in antwoord op onze amendementen. Ik ben ervan overtuigd dat er nu, vooraleer de Raad tot een definitief besluit komt, tijd zal zijn om de bespreking verder te zetten. Ik wil de steun aan Bosnië niet vertragen - net zoals de Commissie buitenlandse zaken dit nooit heeft gewild - en evenmin wil ik deze verordening vertragen.
Ik denk dat het belangrijk is, in het ruimere kader van onze relatie met de Raad over buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid en andere zaken, dat er een volledige consensus bestaat tussen de fracties in dit Huis, en precies daarom heb ik deze zaak er niet eerder doorgedrukt, wat we zoals u weet hadden kunnen doen. Ik stel me nu tevreden met de waarborgen die we van de heer Henderson hebben gekregen en ik ben er zeker van dat dit nu echt vooruitgang zal opleveren. Ik zal nu maar gaan zitten vooraleer u met de hamer klopt.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer Spencer. Maar uw interventie was beter op zijn plaats geweest tussen de stemverklaringen. We vervolgen de stemmingen.

Cabrol
Mijnheer de Voorzitter, ik zal tegen dit amendement stemmen, dat verwijst naar een coderingssysteem ISBT-128. Ik zal tegenstemmen, in de eerste plaats omdat de opsteller mij niet kon vertellen wat voor een systeem dat is, en ik zou er toch op willen wijzen dat wanneer men een amendement indient met dergelijke verwijzingen, men er tenminste de nodige documentatie bij moet verstrekken.
Verder stem ik ook tegen omdat ik er uiteindelijk achter ben gekomen waar het om gaat. Het is een systeem van streepjescodes, min of meer van Amerikaanse herkomst, dat ook nog duur is, terwijl er een heel simpel coderingssysteem bestaat, een eurocode-systeem, dat spotgoedkoop is. Gezien dit alles, lijkt het mij duidelijk: dit amendement moet van de hand gewezen worden.
Na de stemming over de tekst van punt 8 van bijlage II
Bloch von Blottnitz
Mijnheer de Voorzitter, het spijt ons vreselijk dat wij erop moeten wijzen dat de elektronische steminstallatie in deze achterste rij niet heeft gefunctioneerd - en dit kunnen wij aantonen - en wij zouden allen tegen hebben gestemd. De installatie werkte echter niet!

De Voorzitter
Dit spijt mij echt heel erg. We nemen er nota van voor de notulen en de ambtenaren zullen het komen vaststellen.

Wijsenbeek
Mijnheer de Voorzitter, hier ook was een hele rij, een heel blok van stemmachines die het niet gedaan heeft. Zou u de stemming een keer kunnen herhalen? Want ik heb het idee dat daar iets achter zat om al onze machines uit te schakelen.

De Voorzitter
Mijnheer Wijsenbeek, als voormalig voorzitter van de Commissie Reglement, onderzoek geloofsbrieven en immuniteiten weet u dat na bekendmaking van de uitslag de stemming niet kan worden herhaald.

Langen
Mijnheer de Voorzitter, ik verzoek u de stemming te herhalen. In de Duitse vertolking zijn uw woorden als volgt vertaald: alstublieft duidelijk uw hand opsteken. Niemand heeft hier, voordat u het debat heeft gesloten, begrepen dat het om een elektronische stemming ging. Derhalve is een herhaling noodzakelijk.

De Voorzitter
Er kan inderdaad sprake zijn geweest van een fout bij het vertalen van mijn woorden. Dat moet het geweest zijn.
(De Voorzitter herhaalt de stemming)

De Vries
Voorzitter, ik weet niet waar het aan ligt maar bij deze laatste paar stemmingen is er een duidelijke divergentie tussen de cijfers die u opleest en de cijfers die mijn fractie op haar stemlijst heeft die ook overeenkomen met de cijfers die sommige andere fracties ter beschikking hebben. Dat is de reden waarom er duidelijk verwarring bestaat over waar wij nu precies over stemmen. Zou u de nummers kunnen noemen, Voorzitter? Want ik heb stemmingen, bijvoorbeeld over amendement 21, amendement 25 en over een aantal originele tekstgedeelten waarvan verder niet volstrekt duidelijk is waar het over gaat. Ik vind het een belangrijk onderwerp en ik wil dus precies weten waarover wij stemmen.

De Voorzitter
Mijnheer de Vries, wat zojuist in stemming is gebracht, is de oorspronkelijke tekst van punt 8 van bijlage II.
Na de stemmig over bijlage III
Falconer
Mijnheer de Voorzitter, ik zou u willen meedelen dat ik wel degelijk aanwezig ben in de Kamer, dat ik stem en dat ook mijn machine stemt.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer Falconer. Zo zal het geschieden.
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)

Jackson
Mijnheer de Voorzitter, een motie van orde. Zou u het Huis kunnen meedelen, vooraleer we aan het verslag van mevrouw Lalumière beginnen, of er tijdens de stemming hoofdelijke stemmingen zullen plaatsvinden?

De Voorzitter
Ik geloof dat er geen enkele hoofdelijke stemming is, mevrouw Jackson. Ik zal het aankondigen naarmate de teksten in stemming worden gebracht.

Falconer
Mijnheer de Voorzitter, dwarsboomt het antwoord dat u zopas aan mevrouw Jackson hebt gegeven niet het doel van wat wij hier aan het doen zijn? Als we weten dat er geen hoofdelijke stemmingen zijn, kunnen we nu met z'n allen de zaal verlaten en gaan lunchen.

De Voorzitter
Mijnheer Falconer, ik ben ervan overtuigd dat het niet nodig is de afgevaardigden in deze Vergadering van tevoren te vertellen of er al dan niet hoofdelijke stemmingen plaats zullen vinden om hun plicht te doen.
Vóór de stemming over amendement 5
Lenz
Mijnheer de Voorzitter, aangezien de amendementen van de Fractie van de Europese Volkspartij en die van de socialistische fractie qua strekking in elkaars buurt komen, zijn wij het ook eens met het amendement van de socialistische fractie, als de socialistische fractie het ermee eens is om voor het woord "Rusland" het woord "democratisch" in te lassen. De zin luidt dan: "is van mening dat de Europese Unie bevoorrechte banden met een democratisch Rusland..." .
(Het Parlement stemt in met het mondeling amendement)
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Schleicher
Mijnheer de Voorzitter, het is hierbinnen niet alleen warm, maar ook zeer benauwd en dat is niet erg gunstig voor de aandacht. Ik wil derhalve vragen of dit kan worden gecontroleerd, zodat het om 15.00 uur frisser in deze zaal is.

De Voorzitter
Ik zal het doorgeven aan de diensten van het Parlement opdat zij aan uw verzoek gehoor geven.

Berthu
Het diplomatisch geformuleerde verslag van het Europees Parlement over de richtsnoeren voor de toekomstige begroting voor 1999 tracht twee belangrijke tegenstrijdigheden te verhelen, waarover er beslissingen moeten komen, de structuurfondsen en de eengemaakte munt, de kwestie van de uitbreiding, die later aan bod komt, nog buiten beschouwing gelaten.
Inzake de structuurfondsen zal toepassing van de financiële vooruitzichten 1993-1999, zoals goedgekeurd door de Raad van Edinburgh in 1992, de begroting voor 1999, gezien de vertragingen bij de betalingen, op een niveau van 1, 325 % van het BNP van de Gemeenschap brengen, wat betreft de vastleggingskredieten, en op 1, 235 % wat betreft de betalingskredieten, hetgeen duidelijk meer is dan het in januari tijdens het oriënterend debat geplande maximum van 1, 10 %, dat lager lag dan het maximum van 1, 27 % vastgesteld in Edinburgh. Een dergelijke verhoging doet de vraag rijzen naar de inflatie van de structuurfondsen en hun nut, vraag, die door mijn fractie reeds gesteld werd in een recente studie: " Europa - verzorgingsstaat of Europa van de Naties?" .
Daarin wordt ook de vraag gesteld naar de juridische waarde van interinstitutionele akkoorden, zoals dat van Edinburgh, die bindend zouden zijn voor Parlement, Raad en Commissie. Het is overduidelijk dat deze akkoorden niet de waarde hebben van een verdrag en dat de Raad met name altijd het recht heeft van mening te veranderen, indien de omstandigheden dat vereisen.
Het tweede probleem heeft te maken met het in werking treden van de eengemaakte munt. Wij durven met stelligheid beweren dat dit zal leiden tot een noodzakelijke verhoging van de communautaire uitgaven om de regio's ten opzichte van elkaar opnieuw in evenwicht te brengen. Die stijging zal indruisen tegen de wil van de lidstaten hun overheidstekorten de komende jaren te verminderen - het percentage van 3 % is immers een maximum en zeker nog geen ideaal niveau - en meer in het algemeen de communautaire uitgaven binnen redelijke grenzen te houden.
Zal deze stijgingsdruk op de uitgaven al met ingang van volgend jaar te voelen zijn, indien de euro op 1 januari 1999 van toepassing wordt? De resolutie van het Europees Parlement wekt de indruk, dat dit niet het geval zal zijn en misschien is dat waar, want niet alle gevolgen van het nieuwe systeem zullen zich onmiddellijk ontwikkelen. Maar voorzichtigheidshalve voorziet het Parlement een uitweg door eraan te herinneren, dat de begroting van de Unie altijd moet voldoen aan de inhoud van artikel F, lid 3, van het Verdrag betreffende de Europese Unie, dat zegt: " De Unie voorziet zich van de middelen die nodig zijn om haar doelstellingen te verwezenlijken en haar beleid ten uitvoer te leggen" .

des Places
De Commissie heeft de grote lijnen voor het voorontwerp van begroting uitgewerkt, waarbij zij de noodzaak van een strakke begroting onderstreept om de inspanningen te verlichten voor lidstaten die zich voorbereiden op de EMU. De begroting dient dus met 3 % te stijgen, terwijl de gemiddelde monetaire erosie van de lidstaten 1, 8 % bedraagt. De daadwerkelijke stijging van de begroting zou dus in de orde van grootte van 1, 2 % moeten liggen.
Als men echter de belangrijkste begrotingslijnen analyseert, ziet men een zeer heterogene situatie: +8 % voor de structuurfondsen, +3 % voor de programma's bestemd voor de LMOE en de Middellandse-Zeelanden, +3 % voor intern beleid en 0 % voor de landbouwbegroting.
Hieruit mogen wij dus afleiden dat de Commissie de landbouwbegroting van ondergeschikt belang acht. Terwijl vastgesteld moet worden, dat in 1997 het inkomen van de landbouwers met ongeveer 3 % achteruit is gegaan en dat de landbouwuitgaven veel lager zijn dan gepland (richtsnoer voor de landbouw).
Mijn fractie vraagt om een verhoging van de landbouwuitgaven in 1999 met hetzelfde bedrag als werd voorgesteld in het voorontwerp van begroting en de ontwerpbegroting van 1998. Laten we niet vergeten dat de definitieve begroting van 1998 met 550 miljoen ecu gekort werd.
Onze fractie heeft dan ook zes amendementen in die richting ingediend bij de conclusies van het verslag van mevrouw Dührkop Dührkop. Wij moeten erop wijzen dat het handhaven van de inkomenssteun volgens het stelsel opgenomen in de hervorming van het GLB van 1992 van essentieel belang is, omdat anders de geloofwaardigheid van een GLB, dat een economisch leefbaar platteland garandeert, in het gedrang kan komen.
Wanneer men de landbouwvoorstellen van het pakket-Santer analyseert, die op 18 maart jongstleden aan ons werden voorgelegd, zal men het erover eens zijn, dat er veel vraagtekens geplaatst kunnen worden bij de toekomst van het GLB. Indien in de ontwerpbegroting 1999 reeds de spot gedreven wordt met het principe van het handhaven van de inkomenssteun, is het duidelijk dat onze vrees volledig terecht was.
Wij hebben, gezien de stemming die heerst bij Commissie en Europees Parlement, via een ander amendement nog eens willen wijzen op het bindend karakter van de landbouwuitgaven, zowel qua prijsniveau als qua inkomenssteun.
Tenslotte heb ik als rapporteur voor de landbouwprijzen 1998-1999 al in detail de Commissievoorstellen kunnen analyseren. Zoals commissaris Fischler heeft gezegd, is er sprake van stabiliteit voor ongeveer het hele prijzenpakket. In werkelijkheid, zoals ik mijn collega's van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling al verteld heb, zullen de landbouwprijzen en -steun een dubbele daling kennen. In de eerste plaats is er de monetaire erosie van 1, 8 % ten opzichte van vorig jaar, maar ook een daling van ongeveer 3 % voor lidstaten die aan de euro deelnemen en wel door het afschaffen van de groene ecu. In dit voorontwerp van begroting valt geen spoor te bekennen van een eventuele compensatie van verlies aan inkomsten gekoppeld aan deze groene ecu.
De landbouwers zullen dus de indruk krijgen dat zij alleen opdraaien voor de financiering van de invoering van de euro, door aan de ene kant de begrotingsbegrenzingen die eruit voortvloeien, en aan de andere kant het afschaffen van de groene ecu. Dat is ontoelaatbaar!

Le Gallou
De begroting 1999 zal de laatste begroting van de Europese Unie zijn vóór de goedkeuring door de Raad van de nieuwe financiële vooruitzichten 2000-2006 en het euro-scenario.
Mevrouw Dührkop kreeg te maken met een serieus dilemma: hoe valt de door de lidstaten ingevoerde begrotingsdiscipline te rijmen met het opnemen in de Europese begroting van de financiële consequenties van de derde fase van de EMU, van het Verdrag van Amsterdam, van Agenda 2000 en van de pre-toetreding van de landen van Midden- en Oost-Europa? Op deze vraag is er geen antwoord te vinden in het verslag.Integendeel, mevrouw Dührkop wil tegenstrijdige belangen met elkaar verenigen zonder echte prioriteiten te stellen en zij wil het uitgebreid clientèle en de vele lobby's die communautair manna ontvangen tevreden stellen. Met uitzondering van de landbouw, die in een strak budgettair keurslijf gepropt werd, is er nergens sprake van begrotingsdiscipline. Werkgelegenheid wordt daarentegen door de 150 miljoen ecu, goedgekeurd op de Top van Luxemburg, juist stiefmoederlijk behandeld door de Europese begroting. Eigenlijk gaat het hier alleen om puur optische maatregelen.
Dit begrotingsconformisme is tekenend voor de begrotingsrichtsnoeren van het Europees Parlement voor 1999. Zoals in het verleden worden de slechte gewoonten gehandhaafd, die wij al zo vaak aan de kaak gesteld hebben: cliëntelisme, fraude, wanbeheer, politisering, misstanden à la VN.
Verslag-Cabrol (A4-0112/98)
Ahlqvist, Andersson, Hulthén en Theorin
Wij zullen stemmen voor het degelijke verslag van onze collega Cabrol. Wij willen echter benadrukken dat waar het gaat om de geschiktheid van bloed- en plasmadonors en om de screening van donorbloed, twee beginselen moeten worden toegepast: - het publiek moet worden beschermd tegen besmettingsgevaar bij bloedoverdracht; - geen groep mag bij voorbaat op grond van seksuele geaardheid of beroep worden uitgesloten.
Bloeddonor zijn is geen mensenrecht. De veiligheid van de bloedontvanger moet voorrang krijgen. Maar als men kritiekloos het discriminatiebeginsel aanvaardt, aanvaardt men tegelijkertijd impliciet dat screening van transfusiebloed en controle van bloeddonors niet wordt onderworpen aan een zodanige veiligheidscontrole als men mag verwachten.

Caudron
Ik heb altijd veel belangstelling voor de werkzaamheden van collega Cabrol in het Parlement, omdat hij ons zeer waardevolle professionele hulp biedt gepaard aan een groot verantwoordelijkheidsgevoel op het gebied van volksgezondheid.
Ik geloof dan ook dat de door de rapporteur voorgestelde amendementen leiden tot meer veiligheid voor zowel donors als ontvangers. Op die manier kan het vertrouwen hersteld worden bij beide partijen, vertrouwen, dat nu hoogst noodzakelijk is.
Men mag immers de problemen niet uit het oog verliezen die voortvloeien uit het tekort aan bloed en bloedproducten in de Europese Unie. De wijze waarop de Commissie rekening houdt met de criteria van kwaliteit en veiligheid is bijzonder goed gekozen. Zo kunnen de wonden genezen die veroorzaakt werden door de crisis van het besmette bloed en door de ziekte van Creutzfeldt-Jakob, zowel in Frankrijk als in heel Europa.
Hoewel men ervan uit mag gaan dat er zo goed als geen aids-risico meer bestaat, moeten nu alle tot op heden bekende maatregelen getroffen worden om het risico op besmetting met het BSE-virus te vermijden. Door de amendementen van de heer Cabrol wordt aan die veiligheidseis voldaan.
Tenslotte wat betreft ingevoerd bloed, moeten bepaalde fouten die in het verleden gemaakt zijn, tot elke prijs vermeden worden om het vertrouwen bij bloedtransfusie volledig te herstellen. Transparantie en waakzaamheid dienen versterkt te worden.
Tot besluit zou ik willen aandringen op het onbetaalde karakter van bloed- en plasmadonatie. Wantoestanden kunnen vermeden worden door geen tariefstelsel te creëren. Dat moest opnieuw duidelijk gesteld worden. En dit verslag zorgt daarvoor. En wij, die daarvoor strijden, vormen een grote groep, bloeddonors, zoals ik, en anderen, wij steunen deze voorstellen.

Ephremidis
Goed klinisch onderzoek en betrouwbare laboratoriumtests vormen een voorwaarde voor het inzamelen en het verstrekken van bloed. Daarom zijn de voorstellen in het verslag van de heer Cabrol zeer belangrijk. Zij vormen een stap in de goede richting voor de noodzakelijke controle op zowel bloeddonors als het conserveren en het verstrekken van bloed en bloedproducten.
In de landen van de EU komen steeds weer verschijnselen van gebrekkige controle aan het daglicht. Daardoor wordt de verspreiding van ernstige ziekten in de hand gewerkt, hetgeen terecht onrust zaait onder de burgers. Om dergelijke verschijnselen te voorkomen moet men met het inzamelen en verstrekken van bloed en bloedproducten uitsluitend overheidsinstanties belasten. Deze instanties hebben de noodzakelijke ervaring en infrastructuur en kunnen voorkomen dat bloed onderwerp van speculatie wordt door het grote multinationale kapitaal dat, zoals bekend, geen remmingen kent. Bloed is immers een therapeutisch middel, een onontbeerlijk middel voor talrijke patiënten die aan acute of chronische ziekten lijden of onmiddellijke medische verzorging nodig hebben.
Bloed moet voor degenen die er behoefte aan hebben gratis zijn en bloeddonatie moet altijd op vrijwillige basis geschieden en mag nooit een middel zijn om geld te verdienen.
Soms doen zich op nationaal vlak, tijdelijk of ook voor langere tijd, knelpunten voor bij de bloedbevoorrading. Om dit probleem bij de horens te vatten moeten gemeenschappelijke regels worden uitgevaardigd die door alle bevoegde nationale instanties worden toegepast. Er moet een permanent systeem komen via hetwelk voortdurend informatie kan worden uitgewisseld over de situatie in de bloeddonatie, de beschikbare voorraden en de conserverings- en vervoersmethoden. Dan kunnen de in Europa beschikbare voorraden tijdig en op veilige wijze worden gebruikt.
Wij kunnen met een wetgeving geen morele maatstaven vaststellen. Wel kan men daarin alle voorwaarden opnemen die nodig zijn om aantasting van het individuele en sociale recht op gezondheid en leven te voorkomen. Er doen zich soms criminele verschijnselen voor waarbij besmet bloed en besmette bloedproducten in omloop worden gebracht. Om dit te voorkomen zijn veiligheidskleppen nodig: voorlichting van de publieke opinie, goed wetenschappelijk onderzoek, toezicht op de nationale wetenschappelijke instanties om handel in voor de gezondheid van de burgers gevaarlijke producten te voorkomen.
Wij beseffen zeer goed dat controle op het ingezamelde bloed onontbeerlijk is. Wij eisen dan ook een regelmatig onderzoek van en controle op de gegevens over virale ziekten. Op die manier kan de verspreiding van dergelijke ziekten worden tegengegaan. Wij zijn echter wel gedwongen de pogingen om een nieuw soort apartheid in het leven te roepen aan de kaak te stellen. Men heeft bijvoorbeeld voorgesteld de donors die op reis zijn geweest in Afrika, uit te sluiten van donatie. Verder zijn wij diep verontrust over de pogingen om onder het voorwendsel van de gezondheidsbescherming de in het Verdrag van Schengen voorziene maatregelen toe te passen. Deze vormen een onaanvaardbare ingreep in het persoonlijk leven van de burger. De burger moet vragenlijsten invullen over zijn seksueel leven en zijn seksuele relaties. Daarmee wordt het eigenlijke gevaar absoluut niet bezworen. Op die manier probeert men enkel de burger vertrouwd te maken met bepaalde inmengingen in zijn privé-leven, opdat hij gewend raakt aan de schending van zijn waardigheid.

Grossetête
Ik zou professor Cabrol willen bedanken en gelukwensen met zijn verslag over de aanbeveling van de Raad inzake de geschiktheid van bloed- en plasmadonors en de screening van donorbloed in de Europese Gemeenschap.
Ik wil nogmaals bevestigen dat donaties om ethische redenen maar ook met het oog op de veiligheid van bloedproducten, donors en ontvangers, vrijwillig en onbetaald moeten zijn.
Door middel van deze tekst kan een optimaal veiligheidsniveau bereikt worden. Immers de criteria voor het afkeuren van donors die zouden moeten gelden op het hele communautaire grondgebied (Bijlage 5), met uitzondering van de regel over homoseksuele mannen, die volgens mij totale discriminatie betekent, zullen een bijdrage leveren tot de veiligheid die iedere burger mag verwachten.
Verder zou het creëren van een enkel systeem dat door alle lidstaten gehanteerd zou worden voor het identificeren en registreren van donors een vooruitgang betekenen. Gegevens die op die manier centraal bijeengebracht zijn, kunnen veel sneller geraadpleegd worden, wat een extra veiligheidsgarantie voor de producten oplevert. De grootst mogelijke vertrouwelijkheid dient voor deze gegevens te gelden, wat door een systeem van unieke codenummers voor de identificatie van donors, dat door alle lidstaten gebruikt zou worden, in ruime mate gewaarborgd kan worden.

Hory
Het lijkt misschien vreemd dat een parlementslid tegen een verslag stemt, terwijl hij het met de doelstellingen ervan eens is.
Iedereen is het immers eens over het verbeteren van de veiligheid bij bloedtransfusies en wil dus bloeddonatie omringen met voorzorgsmaatregelen ter bescherming van de gezondheid van ontvangers. Maar deze bescherming dient van technische aard te zijn en mag niet ingegeven worden door politieke, morele of godsdienstige vooroordelen.
Wat dat laatste betreft heb ik de indruk, dat het voorstel voor een aanbeveling van de Raad - nauwelijks verbeterd door de voorstellen van onze commissie en haar rapporteur - afdwaalt van bekommernissen over volksgezondheid om een wettelijk karakter te verlenen aan bijzonder discriminerende vooroordelen.
In de eerste plaats is het opstellen van een register van afgekeurde donoren in strijd met het principe van vertrouwelijkheid dat dient te gelden bij het opsporen en behandelen van bepaalde ziektes, met name aids. Zelfs indien het mogelijk zou zijn de vertrouwelijkheid van een dergelijk register te waarborgen, krijgen op die manier toch andere personen dan de zieken zelf en hun behandelend geneesheer toegang tot persoonsgebonden gezondheidsinformatie, hetgeen in strijd is met de in de meeste Unielanden uitgevaardigde regels.
Vooral deel 5 van de toelichting, overwegingen 21 en 25 en deel 5 van de aanbeveling in bijlage 2 zijn tezamen beschouwd volledig onaanvaardbaar. Men kan eruit opmaken dat bepaalde personen geen bloeddonor mogen zijn en als zodanig geregistreerd moeten worden: homoseksuele mannen, personen die seksuele betrekkingen in Afrika hebben gehad en personen die seksueel actief zijn geweest buiten Afrika (nader te preciseren). Ook dienen buitenlandse reizen, met uitzondering van West-Europa en Noord-Amerika, aangegeven te worden.
Uit deze voorstellen blijkt dat naar de mening van de zogenaamde geleerden die deze tekst hebben opgesteld, het gevaar dat een persoon oplevert, niet uit eventueel risicogedrag kan worden afgeleid - wat voor iedereen begrijpelijk en aanvaardbaar zou zijn - maar uit zijn seksuele geaardheid, zijn woonplaats en het ras waartoe hij behoort.
Het zou het Europees Parlement tot eer strekken, indien het dergelijke voorstellen met meer klem van de hand zou wijzen, dan de rapporteur dit doet.
Wij hebben bij andere recente verslagen reeds kunnen vaststellen dat de weg naar de hel geplaveid kan zijn met goede bedoelingen. Terecht medeleven met slachtoffers van bloedtransfusie-fouten mag niet het principe van het verbieden van elke discriminatie, waarop de Europese Unie gebaseerd is, in het gedrang brengen, noch een stap achteruit betekenen wat betreft de wezenlijke openbare vrijheden.

Kirsten Jensen, Blak, Sindal en Iversen
De Deense sociaal-democraten stemmen voor het verslagCabrol. Het verslag is een aanbeveling aan de lidstaten en verwoordt de Deense eisen betreffende het vrijwillig en gratis geven van bloed. Met artikel 129 van het Verdrag van Amsterdam wordt een hoog beschermingsniveau op het gebied van gezondheid ingevoerd, onder andere met maatregelen waarbij hoge kwaliteits- en veiligheidseisen worden gesteld aan organen en stoffen van menselijke oorsprong, bloed en bloedderivaten. Dit biedt de garantie dat bloed en bloedderivaten niet als gewone handelswaar worden beschouwd.

Lienemann
Het is duidelijk, dat het verslag-Cabrol een heel belangrijk probleem behandelt, namelijk de veiligheid van bloedinzameling in Europa.
Toch kan men vraagtekens plaatsen bij de doeltreffendheid van het idee een register in het leven te roepen van afgekeurde donoren met bijbehorende Europese gegevensbestanden. Maar ondanks verwijzingen naar het vertrouwelijk karakter levert het principe zelf van het samenstellen van een dergelijk gegevensbestand ernstige problemen op met betrekking tot de bescherming van vrijheden en personen, vooral daar de gekozen afkeuringscriteria soms discriminerende elementen omvatten (homoseksuelen, prostituees, et cetera).
Het bijhouden van een register van afgekeurde donors is binnen een transfusiecentrum weliswaar aanvaardbaar, maar dit op Europese schaal te doen is bijzonder riskant.
Daarom lijkt mij een herziening van de houding van de Raad wenselijk. Vandaar dat ik tegen dit verslag gestemd heb.
Lindqvist (ELDR), Eriksson, Seppänen en Sjöstedt (GUE/NGL), Gahrton, Holm, Lindholm en Schörling (V), Krarup en Sandbæk (I-EDN), schriftelijk. (DA) Wij, ondergetekende parlementsleden, hebben gestemd tegen het verslag-Cabrol over de aanbeveling van de Raad over de geschiktheid van bloed- en plasmadonors en de screening van donorbloed in de Europese Gemeenschap. Dat hebben wij om verschillende redenen gedaan.
Ten eerste vinden wij de invoering van een centraal register en daarmee een centrale registratie van donorbloed en donors volstrekt overbodig. Bovendien is de hoeveelheid en het soort inlichtingen die men wenst te registreren, overweldigend. Volgens ons kunnen de inlichtingen veel beter direct van het ene land naar het andere gaan, als dat nodig mocht zijn.
Ten tweede maken het verslag en de aanbeveling van de Raad inbreuk op de persoonlijke integriteit. Wij zien absoluut niet in waarom een donor inlichtingen moet geven over zijn of haar eventuele seksuele activiteit in Afrika, en al helemaal niet over de vraag met wie hij of zij eventueel gemeenschap heeft gehad en wanneer.
Ten derde zouden wij graag zien dat de Raad van Europa, die zich hier al jaren mee bezighoudt, dat zal blijven doen. Wij zien geen reden waarom ook de EU zich hiermee zou bezighouden.

Verwaerde
Bij deze wil ik onze collega professor Cabrol gelukwensen met zijn verslag over de aanbeveling van de Raad inzake de geschiktheid van bloed- en plasmadonors en de screening van donorbloed in de Europese Gemeenschap.
Deze aanbeveling tracht een hoog niveau van veiligheid te garanderen, hiertoe dienen donaties vrijwillig en onbetaald te zijn. Verder moeten donors een aantal vragen beantwoorden, die opgesomd worden in bijlage 2, en voldoen aan een aantal criteria, vermeld in bijlage 5, die natuurlijk niet discriminerend mogen zijn.
Via een uniform, gemeenschappelijk systeem voor het hele communautaire grondgebied, waarin donors en hun gegevens geïdentificeerd en geregistreerd worden, zullen toegang en raadpleging veel worden bespoedigd. De vertrouwelijkheid van deze gegevens zal trouwens gewaarborgd worden door een systeem van codenummers.
Verslag-Lalumière (A4-0060/98)
Posselt
Mijnheer de Voorzitter, ik heb mij van stemming over het verslag-Lalumière onthouden, hoewel dit verslag werkelijk uitstekend is. Enkele amendementen hebben de tekst echter enigszins verwaterd. Het verslag beantwoordt aan de opdracht om Rusland als een van de belangrijkste partners van de Europese Unie nauwkeurig te beschrijven en een duidelijke strategie van de Europese Unie vast te leggen voor de samenwerking met Rusland. Ik betreur het echter dat door het eindeloze gepraat over de kwestie of Rusland wel of geen lid wordt van de Europese Unie, de indruk is ontstaan dat dit ter discussie stond. Dit stond echter niet ter discussie en staat niet ter discussie. Met deze verduidelijking kunnen wij mijns inziens wel met het verslag tevreden zijn.

Ojala
Mijnheer de Voorzitter, ik heb voor het verslag van mevrouw Lalumière gestemd. Het verslag is uiterst belangrijk. Toch wil ik in dit verband naar voren brengen dat in het verslag en vooral nog tijdens de stemming bepaalde punten die te maken hebben met het externe en veiligheidsbeleid en vooral met de samenwerking tussen de EU, de WEU en de NAVO enerzijds en Rusland anderzijds, niet geheel in overeenstemming zijn met mijn eigen opvattingen, maar dat ik het enorm belangrijk vind dat de EU op elke wijze het verbeteren van de betrekkingen van de NAVO en Rusland en hun onderlinge samenwerking steunt. Dit is dus een belangrijk verslag. Ik wil voor het verslag stemmen, hoewel ik me niet op elk punt aan kan sluiten bij de in de plenaire vergadering aangenomen conclusies.

Ahlqvist, Andersson, Hulthén, Theorin, Waidelich en Wibe
In paragraaf 54 van de ontwerpresolutie wordt aangegeven dat de EU sterke banden met Rusland moet aanknopen, die verder gaan dan de partnerschapsen samenwerkingsovereenkomst, maar er wordt ook met nadruk gesteld dat toetreding van Rusland daarvoor niet de meest geschikte formule lijkt, gezien de omvang van Rusland en de Euraziatische belangen van dit land en gezien het buitengewoon geïntegreerde karakter van de EU.
Dat het Europees Parlement zich eenzijdig uitspreekt over Ruslands eventuele toekomstige lidmaatschap is regelrecht ongepast, vooral gezien het feit dat Rusland het lidmaatschap helemaal niet heeft aangevraagd.
Het zou eerder in het belang van de Unie moeten zijn om nauwe betrekkingen met Rusland aan te knopen, waaruit een nadere samenwerking kan ontstaan ter versterking van de internationale vrede en veiligheid.
Het zou regelrecht misplaatst zijn om paragraaf 54 aan te nemen. Als een dergelijke principiële motivering wordt aangenomen voor Rusland, kan die zeer goed ook worden aangevoerd wanneer het eventuele lidmaatschap van Wit-Rusland en Oekraïne in de toekomst wordt bediscussieerd.
In paragraaf 46 wordt benadrukt dat de veiligheidsbetrekkingen met Rusland pas kunnen worden ontwikkeld nadat het besluit is genomen de WEU in de EU te integreren. Men moet bedenken dat de uitbreiding van de NAVO volgens het hele Russische establishment voor Rusland extra onrust op het gebied van het veiligheidsbeleid met zich meebrengt. De EU heeft daarom een zeer belangrijke taak in het verminderen van de onrust die de uitbreiding van de NAVO voor Rusland betekent, in plaats van deze te vermeerderen.

Caudron
Dit verslag van onze collega Catherine Lalumière is om meerdere redenen van belang en behandelt op zeer ernstige wijze een moeilijk onderwerp. Van degene die het heeft opgesteld, had ik trouwens niet minder verwacht, en ik wil haar er dan ook hartelijk mee gelukwensen.
Er heerst weliswaar algemeen enthousiasme over de democratische en economische veranderingen die met vallen en opstaan verwezenlijkt worden, toch blijft er reden tot vragen en bezorgdheid.
Het lijkt mij hard nodig te komen tot daadwerkelijke samenwerking ter bestrijding van de georganiseerde misdaad, die onrustwekkende vormen begint aan te nemen, niet alleen binnen Rusland maar op Europese schaal. Een dergelijke samenwerking is natuurlijk niet mogelijk zonder medewerking van Rusland, dat met man en macht dient op te treden tegen de corruptie die op haar grondgebied permanent aanwezig is.
Een dergelijke aanpak zou trouwens ook de basis kunnen vormen van gezonde en duurzame economische betrekkingen tussen de Europese Unie en Rusland. Zolang deze voorwaarde niet vervuld is, bestaat er geen mogelijkheid tot een werkelijke vrijhandelszone. Wij moeten dit aan onze Russische ambtgenoten duidelijk kunnen maken. Maar zijn zij in staat naar ons te luisteren?
De ontmanteling van de USSR en haar satellietstaten deden de hoop ontstaan op een stabiele en vredesgezinde Europese ruimte. Niets is minder waar, moeten wij vaststellen. Het lijkt ons weliswaar terecht te stellen dat het gevaar van een uitgebreid conflict geweken is, maar Joegoslavië en Kosovo doen ons nog maar al te veel terugdenken aan minder hevige conflicten die kunnen uitgroeien tot een crisis op grote schaal.
Tegelijk met mijn steun aan deze tekst wil ik duidelijk maken dat ik de mening van Catherine Lalumière deel, dat toetreding van Rusland tot de Europese Unie niet opportuun is. Hetgeen door geen van de partijen wenselijk geacht wordt. Het verdient de voorkeur dat er naast de Europese Unie een tweede democratisch geheel met Rusland als spil tot stand komt in het Oosten, dat vervolgens economische, culturele en politieke akkoorden kan sluiten met de Europese Unie.

Ephremidis
De betrekkingen van de landen van de Europese Unie met Rusland kunnen niet anders dan gegrondvest zijn op gelijkwaardigheid en wederzijds belang. De organisaties die zich inzetten voor de belangen van het grote multinationale kapitaal proberen met vereende krachten het Russische volk te onderwerpen en het te dwingen hun ongeoorloofde belangen te dienen. Ditzelfde geldt helaas ook voor de Europese Unie. De Europese Unie schaart zich achter de besluiten van de NAVO en werkt mee aan de totstandkoming van een ontwikkelingsmodel in Rusland dat haar het beste uitkomt. Daarbij wordt zij niet warm of koud van de gevolgen voor het Russische volk en slaat zij het gevaar op destabilisatie en conflicten in dit gebied volledig in de wind.
Na de ineenstorting van de Sovjet-Unie stak de zogenaamde Russische maffia, met directe en indirecte steun van buitenaf, de kop op en bracht een groot deel van de economie en dus het sociale leven onder haar controle. Nu probeert men het zogenaamde democratiseringsproces te bevorderen. Het doel hiervan is het Russische volk te marginaliseren en te onderwerpen aan de geostrategische ambities van de NAVO en de VS. De uitbreiding van de NAVO en die van de Europese Unie hebben een specifiek doel: men wil een nieuwe grens trekken waardoor de NAVO-machten rechtstreeks in aanraking komen met de Russische belangen. Met haar strategie jegens Rusland probeert de Europese Unie diepgaande veranderingen teweeg te brengen in het politieke bestel van Rusland. Daarvoor gebruikt zij de financiële programma's en met name het TACIS-programma. Men gaat zelfs zover te zeggen dat er een middenstand moet komen die steun kan verlenen aan de politieke macht.
De Unie wil de herverdeling van de markten aangrijpen om haar monopolistische belangen voet te doen krijgen. De Russische markt moet op maat worden gesneden voor haar economische en geopolitieke belangen. Dit zal enkel kunnen leiden tot een nog grotere uitbuiting van de werknemers.
Wij gaan akkoord met de voorstellen voor een rechtstreeks contact en een rechtstreekse dialoog tussen Rusland en de Europese Unie en haar lidstaten. Tijdens dergelijke contacten moet men nagaan welke mogelijkheden bestaan voor de ontwikkeling van een veelzijdige samenwerking, van een samenwerking die de verwezenlijking van een ruimte van vrede en welvaart in Europa beoogt. Ook moet men nagaan hoe wrijving en conflicten tussen de betrokken partijen kunnen worden voorkomen. Wij zijn het echter totaal oneens met de inhoud die de Europese Unie aan een dergelijke dialoog wil geven. De Unie wil enkel het verzet van dit land tegen het leiderschap van de VS en de Europese Unie in Europa en heel de wereld breken.
De houding van de Europese Unie moet radicaal veranderen. De nagestreefde doelstellingen en de gebruikte methodes moeten grondig worden herzien. Rusland heeft een belangrijke rol te vervullen in de Europese en internationale ontwikkelingen en dat moet men erkennen. Men moet beseffen dat alleen met op gelijkheid stoelende betrekkingen die het belang van beide partijen dienen, vrede en stabiliteit in dit gebied kunnen worden gegarandeerd. Pas dan zullen de wonden die het Russische volk door de ineenstorting van de Sovjet-Unie opliep, geleidelijk aan kunnen genezen. Daarbij zal het Russische volk echter de weg moeten volgen die het zelf kiest.

Lindqvist
Rusland is een in democratisch opzicht instabiel land. Dat er een EU en een Europese samenwerking tot stand worden gebracht die door Rusland als een bedreiging kunnen worden opgevat, moet tegen elke prijs worden verhinderd. Dat kunnen wij doen door Rusland zoveel mogelijk te integreren in de Europese samenwerking. Daar hoort ook de NAVO bij, al gaat dit verslag daar niet over.
De EU uitbouwen tot een soort EU-staat is de slechtste manier om goede betrekkingen met Rusland tot stand te brengen.

Souchet
De I-EDN-Fractie heeft voor het initiatiefverslag van mevrouw Lalumière over onze toekomstige betrekkingen met Rusland gestemd.
Wij menen dat zij de juiste toon kiest, wanneer zij in het verslag duidelijk maakt dat de huidige verzwakte positie van Rusland een overgangsperiode vormt in de geschiedenis van dat land en dat het evenwicht op het Europees continent de komende jaren in grote mate zal afhangen van de rol die Rusland zal spelen. Ook is onze eigen ontwikkeling nauw verbonden met die van Rusland: denken wij maar eens aan het geweldige potentieel aan natuurlijke hulpbronnen en energiebronnen die in Siberië te vinden zijn en door Rusland met actieve steun van onze kant gevaloriseerd moeten worden.
De rapporteur kent zeer terecht prioriteit toe aan het consolideren van de Russische maatschappij. Wij mogen de situatie van het Rusland van vandaag niet verwarren met die van een ontwikkelingsland, waar economische moeilijkheden aangepakt kunnen worden door klassieke financiële ondersteuning. Jong, democratisch Rusland verwacht dat wij oog hebben voor de kolossale inspanningen die het zich getroost om de uitdagingen aan te nemen die 80 jaar communisme het land hebben nagelaten. Wij moeten Rusland helpen de trauma's de baas te worden die zijn teweeggebracht door 80 jaar geleide economie en het lamleggen van het sociaal en politiek leven door het eenpartijenstelsel, waardoor er nu geen andere dan door de nomenklatoera gevormde elite is, geen middenstand, geen langzaam gerijpte burgermaatschappij. Dergelijke leemten worden niet in één dag aangevuld. Het is weer terug naar af: Rusland moet, na een lange en pijnlijke tussenperiode, het dynamisme en de geestdrift terugvinden die het bezat aan het begin van de eeuw en die door de revolutie van 1917 abrupt versmoord werden.
Gelukkig verzandt het verslag-Lalumière niet in een van de twee karikaturale beelden die er vandaag de dag van Rusland bestaan: het anekdotische en onheilspellende beeld dat ons maar wat graag wordt voorgeschoteld door de meeste media of het dreigende beeld dat leeft bij diegenen die nog niet begrepen hebben op welke schaal hervormingen hebben plaatsgevonden en die zich vastbijten in het idee dat het Rusland van Jeltsin slechts de fakkel heeft overgenomen van de USSR van Breznjev.
Wie de USSR van Breznjev gekend heeft en de eerste democratische presidentsverkiezingen in Rusland heeft meegemaakt, is zich terdege bewust van de kloof die beide tijdperken scheidt. Dankzij vrije en open verkiezingen, zoals men ze nog nooit had meegemaakt, lieten de Russen het verleden rusten en keerden zij het communistisch bewind definitief de rug toe.
Er moeten zeker vele banden aangeknoopt worden met het tijdelijk door de Sovjet-Unie opgeslokte en verminkte, maar nu weergevonden Rusland, oude banden aangehaald en vele nieuwe betrekkingen op alle niveaus. De belangrijkste zijn natuurlijk die op intergouvernementeel niveau, waar het verslag veel te weinig bij stilstaat. Immers, staatshoofden en regeringsleiders, tenminste diegenen die voorstander zijn van een actief Ruslandbeleid, moeten van hun houding van koele waarneming afstappen, die wij nog veel te vaak tegenkomen, en de grote lijnen op papier gaan zetten van intensieve samenwerking met ambitieuze en stoutmoedige doelstellingen en vastberaden stelling nemen aan de zijde van de Russische hervormers. Wij mogen ons verheugen over het klimaat van vertrouwen, waarin de meest recente tripartiete topbijeenkomst plaatsvond tussen de Franse president, de Russische president en de Duitse bondskanselier. Op hun niveau kunnen ook de communautaire samenwerkingsprogramma's een nuttige bijdrage leveren aan het op grote schaal tot bloei komen van partnerships in allerlei domeinen. Er dient zeker strenge controle te zijn op de kredieten die aan Rusland verstrekt worden, zoals in paragraaf 31 wordt gezegd, maar de rapporteur had ook kunnen aandringen op de behoefte aan een tegenhanger van die paragraaf, namelijk een bepaling waardoor de Commissie even zo strenge controle dient uit te oefenen op de activiteiten van haar eigen diensten werkzaam op Russische bodem; deze waren in het verleden niet altijd een toonbeeld van ernst en integriteit.
De lidstaten van de Europese Unie dienen ertegen te waken hun actie te zien als onderdeel van een bloklogica, die de Russen zelf afgezworen hebben en die snel tot het ontstaan van een nieuwe, volledig kunstmatige muur op het Europees continent zou kunnen leiden. Ja, veiligheid, onze veiligheid zal in het vervolg domein van samenwerking met Rusland zijn. In dat kader valt het te betreuren dat de meerderheid van de Europese leden van de NAVO zich door Washington voorwaarden met betrekking tot uitbreiding heeft laten opleggen die slechts het wantrouwen doen groeien in plaats van het vertrouwen bij zowel de Russische bewindslieden als de Russische bevolking. Het wordt tijd dat Europa zijn terughoudendheid, zijn wantrouwen, zijn diepgewortelde vooroordelen en passiviteit laat varen, allemaal overblijfsels uit de koude oorlog, om in nauwe samenwerking met Rusland te gaan werken aan een nieuwe, grondige aanpak van hun gemeenschappelijke verdediging en hoe deze georganiseerd moet worden.
(De vergadering wordt om 13.34 uur onderbroken en om 15.00 uur hervat)

Actualiteitendebat
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over actuele, dringende en bijzonder belangrijke kwesties.

De Voorzitter
Aan de orde is de gecombineerde behandeling van de volgende ontwerpresoluties:
B4-0391/98 van de leden Bertens en Eisma, namens de ELDR-Fractie, over de bosbranden in Brazilië; -B4-0396/98 van de heer Dell'Alba e.a., namens de ARE-Fractie, over de bosbranden in Brazilië; -B4-0404/98 van de heer Azzolini e.a., namens de UPE-Fractie, over de bosbranden in Zuid-Amerika en Zuidoost-Azië; -B4-405/98 van mevrouw González Álvarez e.a., namens de GUE/NGL-Fractie, over de bosbranden in Brazilië; -B4-0410/98 van de leden Van Putten en Newens, namens de PSE-Fractie, over de bosbranden in Zuid-Amerika en ZuidoostAzië; -B4-0415/98 van de heer Habsburg-Lothringen e.a., namens de PPE-Fractie, over de ernstige situatie in met name Peru en Ecuador als gevolg van het verschijnsel El Niño; -B4-0418/98 van de heer Telkämper e.a., namens de V-Fractie, over de nieuwe bosbranden in Zuidoost-Azië; -B4-0421/98 van mevrouw Aelvoet e.a., namens de V-Fractie, over de bosbranden in Brazilië.
Bertens
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, de longen van de wereld staan in Latijns-Amerika, Brazilië en Azië in brand. Kalimantan en Brazilië worden al wekenlang door grote branden geteisterd. De Braziliaanse regering weigert hulp en lijkt daarmee steun te verlenen aan de grootgrondbezitters, laten wij eerlijk zijn. Het is schandalig dat op deze kortzichtige wijze economisch gewin op korte termijn wordt nagestreefd ten koste van de mooiste en de meest onmisbare stukken van de natuur. Europa mag natuurlijk niet werkloos toekijken. Het is in ons belang dat die branden zo snel mogelijk worden geblust.
Wij moeten druk uitoefenen op de landen om alle internationale steun te accepteren en de Europese Unie moet naast de Verenigde Naties ook technische assistentie verlenen bij het daadwerkelijk blussen van deze branden. Bestaande budgetlijnen van de Unie hierover worden niet goed, althans niet voldoende, benut. Er moeten natuurlijk ook structurele maatregelen worden genomen om herhaling van deze rampen te voorkomen. De landen van Zuidoost-Azië en Latijns-Amerika moeten effectieve wetgeving invoeren en andersoortige maatregelen nemen om de kap- en afbrandmethodes te bestrijden of beter te regelen.
De Commissie moet ook meer vaart zetten achter het opstellen van richtlijnen voor de import van tropisch hardhout in de Unie. Meer steun moet worden verleend aan duurzame teelten en het megarijstproject moet op z'n minst kritisch worden bezien. Erosie en verdere ontbossing moeten worden voorkomen. De Unie zou het initiatief kunnen nemen om daarover een internationale conferentie te organiseren. Ik hoop dat het Parlement dan ook straks mijn amendement hierover wil steunen.
Tenslotte, mijnheer de Voorzitter, El Niño wordt opgeroepen als de schuld van alles. Laten die landen bedenken dat El Niño straks volwassen is en dat het dan nog erger wordt. Zij hebben dat kleine jong nu nog in hun macht.

Girão Pereira
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, mijnheer de commissaris, ik zou graag een preliminaire opmerking willen maken in dit debat over bosbranden. Het Europees Parlement buigt zich op gezette tijden over dit verschijnsel, bosbranden, en het neemt besluiten, zonder evenwel meestal te weten welk gevolg daaraan wordt gegeven. Dat betekent dat onze besluiten slechts verklaringen van goede wil of uitingen van solidariteit zijn, te meer daar iedere vorm van steun, of beter gezegd iedere mogelijkheid om directe budgettaire steun te verlenen ter verzachting van gevolgen van dit soort rampen ons ontnomen is.
Daarom vinden wij, gelet op het voorstel dat wij drie of vier maanden geleden hebben aangenomen, dat de Commissie een communautaire strategie moet uitstippelen waarin niet alleen het soort acties maar ook het gevolg dat daaraan wordt gegeven, zou moeten worden vastgelegd, waarbij dan regelmatig wordt nagegaan wat de resultaten zijn.
In het onderhavige geval gaat het niet om een bosbrand in Europa, maar in een heel belangrijk en gevoelig gebied, het Amazonewoud, de long van de wereld. De berichten zijn zorgwekkend. Volgens een nota die ik juist vandaag van de Braziliaanse ambassade heb ontvangen, melden de meest recente rapporten het bestaan van twintig brandhaarden in een omtrek van vierhonderd kilometer, en satellietfoto's wijzen op het voorkomen van even hevige branden in Guyana en nog heviger brandhaarden in Venezuela. De nota vermeldt verder nog dat circa duizend man leger en brandweer, afkomstig uit Argentinië, ter plekke aanwezig zijn, en dat men de komst van meer dan vijfhonderd man, alsmede van specialisten van de Verenigde Naties, afwacht.
Het moge duidelijk zijn dat wat er in het Amazonewoud of in de grote tropische regenwouden in Indonesië of in Afrika gebeurt, de gehele wereld aangaat. Het gaat derhalve om een probleem dat gekenmerkt wordt door internationale belangstelling en verantwoordelijkheid, een probleem waarvoor op internationaal niveau de krachten, de hulp en de solidariteit gebundeld moeten worden. Het volstaat volgens mij niet om de betrokken landen van inertie of onzorgvuldigheid te beschuldigen. Naar mijn oordeel moet, wat het Amazonewoud betreft, onder hoede van de Verenigde Naties een internationaal akkoord of verdrag worden gesloten waarbij alle Amazonelanden partij zijn, en in deze overeenkomst moet een duidelijk beleid ter bescherming en duurzame ontwikkeling van het gehele gebied worden vastgelegd.
De internationale gemeenschap zou een bijdrage moeten leveren aan deze technische inspanning van menselijke en financiële middelen. Wij steunen het voorstel dat gedaan is in de gemeenschappelijke resolutie van de G8. Dit is een belangrijk moment om met de nodige krachten een oplossing van dit probleem te bereiken. Tot slot zou ik willen vragen wanneer wij in Europa een duidelijk gemeenschappelijk beleid van de Unie inzake bosgebieden tegemoet kunnen zien. Wij hebben de indruk dat het bestaande beleid gekenmerkt wordt door gebrek aan moed en steun, met name ten aanzien van de herbebossing in de zuidelijke gebieden, die bedreigd worden door toenemende woestijnvorming. Het komt niet alleen anderen toe hun bosgebied te beschermen. Het is ook van wereldwijd belang dat wij Europeanen zorg dragen voor onze eigen bosgebieden.

Van Putten
Mijnheer de Voorzitter, nu zal ik Engels spreken en u het begin voorlezen van een artikel dat enkele weken geleden in de New Scientist is verschenen. "De vlammenzee in Indonesië zal ons allemaal doen zweten. Turfgronden in Indonesië die in brand staan ten gevolge van de vreselijke bosbranden in het land kunnen de komende zes maanden wel eens meer koolstofdioxide in de atmosfeer uitstoten dan alle elektriciteitscentrales en auto's in West-Europa in één jaar. Deze bevinding sluit aan bij de stelling dat branden een aanzienlijke impact kunnen hebben op de opwarming van de aarde" . Dat is de El Niño van de heer Bertens.
En het artikel gaat verder: "Brandende turf heeft een veel grotere invloed op het milieu dan de gewone verbranding van de jaarlijkse hoeveelheid plantenmateriaal" . Het brengt ons een catastrofe die een wereldramp zal zijn. Niet alleen Indonesië, maar ieder van ons kan het slachtoffer worden van wat nu gebeurt. Ik wil eenieders aandacht vragen, en vooral die van de heer Pinheiro. Ik ben zeer verheugd dat hij hier is, omdat hij een kenner is van het Zuiden. Misschien zit het niet in zijn dossier, maar ik ben ervan overtuigd dat hij het ter sprake zal brengen. In Indonesië - ik spits me toe op Indonesië, want straks zal mijn collega dieper ingaan op het probleem van het Amazonewoud - hebben we te maken met een situatie waarbij deze branden veroorzaakt door die megarijstprojecten in feite tegen de Indonesische wet ingaan. Er werd nog nooit een milieu-impact studie verricht zoals zelfs de Indonesische wet vereist. Er zijn reeds Indonesische ministers gekant tegen dit megarijstproject, waarbij het woud in deze speciale tropische woudstreken platgebrand wordt. Hierdoor brandt er ook turf, wat nog gevaarlijker is, zoals het artikel stelt.In Indonesië is er tevens een instituut dat beweert dat 70 % van de gronden die voor deze megarijstprojecten worden gebruikt, niet voor dit project geschikt zijn, en het verbaast me niet dat de zoon van de heer Suharto hier ook een rol in speelt - want hij is het die er voordeel uit haalt, hoewel het nog niet echt duidelijk is of er ooit wel rijst zal worden verbouwd. Als er rijst wordt verbouwd, is deze voor de uitvoer bestemd, terwijl tegelijkertijd meer dan een miljoen mensen van ter plaatse hun productie in de streek kwijtgeraakt zijn. Hij heeft zich dus geld toegeëigend dat kon worden aangewend voor geneesmiddelen en voedsel voor de volgende eeuw, zodat we uiteindelijk allen zullen worden getroffen. Ook worden er enorm veel pesticiden gebruikt. Wat daar gebeurt, is ronduit tragisch. Bijgevolg zou ik de Europese Commissie willen vragen om de Indonesische regering onder druk te zetten om onmiddellijk met dit dwaas project te stoppen, en misschien om er bij de Wereldbank op aan te dringen dat hij deze voorwaarden in zijn onderhandelingen opneemt.

Weber
Mijnheer de Voorzitter, het is overduidelijk dat de tropische bosbranden in Indonesië het werk zijn van misdadigers en dat ook de Indonesische regering er zeker niet vreemd aan is. Het systeem van concessies is ons allen welbekend. Hoe vaak zijn projectleiders niet bereid een lid van de regering of een van zijn gezinsleden een dikke envelop toe te spelen en worden gebieden niet, na exploitatie van de tropische bossen, verder gebruikt als plantage?
Ik geloof dat de NGO's die ons ertoe aansporen tropische houtsoorten te boycotten, dat terecht doen; nu meer dan ooit. Er moet een systeem gevonden worden dat de consument duidelijkheid verschaft, met name via het overnemen van certificaatsystemen zoals dat van FSC.

Habsburg-Lothringen
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik zeggen dat het mij enerzijds zeer verheugt, dat wij ons in deze resolutie bezighouden met de bosbranden in Brazilië en Indonesië. Onze dringende resolutie is echter gekenmerkt door tweesporigheid. Wij halen hier twee elementen door elkaar: enerzijds zijn er de - als je dit zo kunt zeggen - door eigen toedoen of door mensen veroorzaakte milieurampen en bosbranden, en anderzijds is er het fenomeen El Niño, dat zich in veel grotere mate verspreidt dan de bosbranden. Het is noodzakelijk dat beide onderwerpen worden behandeld, maar ik zou zeggen dat het om twee rampen gaat die elkaar aanvullen, maar niet noodzakelijk met elkaar verbonden zijn.
Vandaag hebben we het over Brazilië en Indonesië. Als wij daar nog El Niño aan toevoegen, hebben we het morgen over veel meer landen en overmorgen misschien zelfs over onze eigen landen. Van de Peruaanse ambassade heb ik vanmorgen enkele gegevens over de schade ontvangen die El Niño tot nu toe in Peru heeft veroorzaakt. Op het ogenblik vallen er al ongeveer 300 doden te betreuren, 70.000 daklozen, 15.000 verwoeste huizen, 120 verwoeste bruggen, de hydro-elektrische centrale in Machu Picchú werd volledig verwoest door lawines en er is voor ongeveer 1.200 miljoen dollar schade ontstaan. Dat komt overeen met ongeveer 3, 5 % van het bruto binnenlands product van dat land.
Als wij naar de omvang van de aangerichte schade kijken, die niet alleen Peru betreft, maar ook Ecuador, en het kan net zo goed Brazilië of Indonesië betreffen, dan is het voor mij een duidelijk teken dat wij een veel sterkere internationale solidariteit moeten betonen, dat wij ons er veel meer mee moeten bezighouden hoe wij enerzijds invloed kunnen uitoefenen om de gevolgen van het fenomeen El Niño zo veel mogelijk in te dammen en hoe wij anderzijds de genoemde rampen de baas worden en ook een bepaalde druk op de desbetreffende regeringen kunnen uitoefenen.
In dit verband wil ik nog opmerken dat het betreurenswaardig is dat het door de Europese Unie gesteunde ontwerp voor een internationaal verdrag inzake bescherming van de bossen op de Topconferentie over milieu in 1997 in New York is verworpen. Omdat wij het zo vaak over bosbranden hebben, wil ik van de gelegenheid gebruik maken om de Commissie en de bevoegde personen te vragen om dit voorstel bij de eerstvolgende gelegenheid weer in te dienen, want wij hebben dringend behoefte aan een dergelijk internationaal verdrag.

McKenna
Mijnheer de Voorzitter, op 15 januari verloren ongeveer 40.000 autochtonen en kleine boeren hun dorpen, voedselvoorraden en velden. Vandaag is een kwart van de Braziliaanse staat Roraima vernield door bosbranden. Dit is een gebied zo groot als België en Nederland samen.
De Braziliaanse overheid was echter meer dan afkerig om te helpen, en nog meer afkerig om internationale hulp te vragen. De eerste maal dat ze erom vroeg was pas twee weken geleden, en tegen dan had de internationale pers al de alarmklok geluid en moest de president uiteindelijk toegeven dat er in de regio sprake was van een natuurramp. Het is niet louter een ramp, maar ook een door de mens geschapen tragedie.
De overheid doet niets om de branden te stoppen omdat er grof geld op het spel staat. Brazilië heeft grote concessies toegekend aan internationale mijnbouwbedrijven, aangezien het gebied veel minerale grondstoffen bevat, maar de indianenreservaten zijn altijd een obstakel geweest voor de belangen van de mijnbouwindustrie. Wat hen betreft, is de totale vernieling van het gebied welkom omdat het de gemakkelijkste manier is om van het probleem van de autochtonen af te geraken. Volgens wetenschapslui zal het ongeveer honderd jaar of meer duren vooraleer de mensen er opnieuw wouden zullen hebben en er een normaal, natuurlijk leven zullen kunnen leiden. Dit wil zeggen dat er gedurende zo'n honderd jaar geen indianen meer zullen zijn die de mijnbouwbelangen kunnen dwarsbomen. De indianen hebben het recht om het land te gebruiken, maar hebben geen recht op wat er in de ondergrond zit. Met andere woorden, ze zullen geen cent krijgen van de mijnbouw. Bovendien zal het Braziliaanse volk evenmin profiteren van de mijnbouwopbrengsten, want deze zullen worden uitgevoerd naar de geïndustrialiseerde landen.
Ik denk echt dat het een puur symbolisch gebaar is om bepaalde hulpprogramma's voor het gebied te vragen. We moeten ons werkelijk afvragen of het economisch model dat natuurlijke rijkdommen plundert, zonder oog te hebben voor de mens en het milieu, aanvaardbaar is. Wat hier gebeurt, is neoliberalisme, dat veel gemeen heeft met neokolonialisme, en het gebeurt met de hulp van de Braziliaanse overheid. Als dat het resultaat is van onze internationale handelsakkoorden, denk ik werkelijk dat we moeten beginnen verandering in deze situatie te brengen, en nog snel ook.

Newens
Mijnheer de Voorzitter, grootschalige verwoestende branden in zowel Latijns-Amerika als Zuidoost-Azië hebben het afgelopen jaar een nooit geziene schade toegebracht aan de regenwouden op aarde.
Volgens rapporten werden in de staat Roraima in Brazilië in drie maanden 700.000 hectaren weiden en bossen vernield, en tot voor kort strekte er zich over 400 kilometer een vuurlijn uit. Gelukkig valt er nu hevige regen als een geschenk uit de hemel voor de brandbestrijders in Brazilië, Argentinië en Venezuela, die gepoogd hebben het oprukken van deze rampzalige vuurzee te stoppen, en zijn veel branden nu geblust. Het is echter van levensbelang dat er een nieuwe strategie wordt aangenomen als we de regenwouden willen redden.
Het Amazonegebied is de thuis van een ongelooflijk rijke verscheidenheid van fauna en flora en van enkele honderden Amerikaans-Indiaanse culturen. Bovendien zijn de regenwouden overal van enorm belang voor de situatie van het milieu en het klimaat in de hele wereld. Het is zeer verontrustend dat er niet eerder meer middelen werden vrijgemaakt om de branden te bestrijden.
Er moeten voorbereidingen worden getroffen om in de toekomst doeltreffender en sneller te kunnen reageren. De Europese Unie, haar lidstaten en de Verenigde Naties moeten hieraan meewerken. Misschien kan deze zaak prioriteit krijgen op de zogenaamde Top van de G8 die in mei te Birmingham, in het Verenigd Koninkrijk, plaatsvindt.
Het fenomeen El Niño heeft aanzienlijk bijgedragen tot de branden, wat niet belet dat deze vooral veroorzaakt werden door haken-brandmethodes van de landbouw, die dan uit de hand zijn gelopen. Wat zich dit jaar heeft voorgedaan, kan een voorloper zijn van nog ergere branden in de toekomst. Het is van levensbelang dat er vooraf preventieve maatregelen worden getroffen. Landhervormingen om de landlozen alternatieven te bieden voor het rooien van de wouden, en een doeltreffende wetgeving en controle om roekeloos platbranden te voorkomen, zijn dringend vereist. En net zoals in Zuidoost-Azië moet er een einde komen aan de leegkap.
De vernieling van de wouden moet tot staan worden gebracht. In 1995 werd, los van bosbranden, 29.000 vierkante kilometer woud gerooid - een nieuw record! Hoewel de Braziliaanse overheid het rooien heeft beperkt tot 20 % van elke eigendom, gold dit niet voor eigendommen van minder dan 250 hectaren. Daar wij de soevereine rechten van de bevolking in de ontwikkelingslanden respecteren, zijn de bescherming van het regenwoud en het voorkomen van branden nog meer in hun belang dan in dat van de wereld in zijn geheel.
Via de Wereldbank werd er internationale steun geboden, maar de ervaringen van het afgelopen jaar in Zuidoost-Azië en LatijnsAmerika bevestigen dat er nu een nieuwe strategie moet worden aangenomen. Ik hoop van harte dat de Commissie ons iets zal willen zeggen over de bijdrage die ze wil leveren tot het proces om zo'n nieuwe strategie uit te werken en toe te passen.

Amadeo
 Mijnheer de Voorzitter, de milieurampen die Brazilië en Zuidoost-Azië geteisterd hebben, bewijzen nog maar eens, voor zover dat nog nodig mocht blijken, dat de nationale en internationale gemeenschappen zich niet louter door de regels van het marktgebeuren mogen laten leiden. Heel wat natuurrampen, maar niet alleen de natuurrampen, waarvan wij de afgelopen jaren getuige zijn geweest en heel wat van de dramatische situaties inzake milieuvervuiling in al de steden en grootsteden over heel de wereld zijn immers te wijten aan het feit dat die irreële marktregels niet het minste zelfregulerend effect hebben.
Zo vraagt de markt bijvoorbeeld dat er alsmaar meer auto's worden geproduceerd en verkocht, maar kan het diezelfde markt geen moer schelen dat onze Europese steden barstensvol zulke wagens zitten, of dat onze kinderen geen speelruimte meer hebben, dat de lucht ongeschikt geworden is om nog te worden ingeademd en dat in de historische centra onherstelbare schade wordt aangericht aan het culturele patrimonium.
Ik zeg dit om er nogmaals op te wijzen dat niet de regels van het marktgebeuren, maar wel de politiek en dus de fundamentele belangen van het volk en van de samenlevingen als geheel bepalend moeten zijn voor de leefgemeenschap als entiteit.
Zo zijn we aanbeland bij het thema dat ons hier bezighoudt, namelijk de vuurhaarden en de vernietiging van de tropische wouden in Zuidoost-Azië en het Amazonegebied. Het lijdt geen enkele twijfel dat zulke verwoestende bosbranden toe te schrijven zijn aan marktgebonden inhaligheid en aan een blinde levensverwachting. Immers, men moet wel degelijk blind zijn en elke werkelijkheidszin kwijtgespeeld hebben om niet te beseffen welke nefaste gevolgen dergelijke natuurrampen voor iedereen inhouden, ook voor wie denkt er geld uit te kunnen slaan: duizenden hectaren bosgebied die in rook opgaan, hetgeen bijdraagt tot de opwarming van de aarde, tot het ontstaan van fenomenen zoals het broeikaseffect en het beruchte El Niño, fenomenen die op hun beurt overstromingen, orkanen en ongeziene klimatologische veranderingen teweegbrengen.
De politiek is dan ook nog lang niet dood. Zij mag nog niet doodgaan. De nationale staten en de supranationale gemeenschappen, zoals de Europese Gemeenschap er gedeeltelijk een is, moeten al het mogelijke doen, zij moeten onderlinge akkoorden sluiten en geschikte drukkingsmiddelen aanwenden, om de staten of speculanten die geenszins begaan zijn met de volksgezondheid of met de toekomst van het milieu op aarde, opnieuw enig gezond verstand te laten leggen.
De Zwarte Zee is één van "s werelds meest vervuilde zeeën die bovendien tot aan het Middellandse-Zeegebied reikt. De daaraan grenzende landen mogen niet machteloos blijven toekijken in afwachting dat er een einde komt aan die levensbedreigende vervuiling. Hetzelfde geldt voor de vuurhaarden in de tropische en subtropische bosgebieden in Azië.

Dell'Alba
Mijnheer de Voorzitter, ik zou mijn tevredenheid willen uiten over de aanwezigheid van commissaris Pinheiro en tevens over de beslissing van de Commissie het woord te geven aan de commissaris die bevoegd is voor Afrika. Een beslissing die dus iets heeft van een Salomonsoordeel, aangezien we het toch over Azië en Latijns-Amerika hebben.
We zijn vanzelfsprekend erg bezorgd, maar tevens verheugd over het feit dat dit onderwerp als de topprioriteit van dit actualiteitendebat werd beschouwd. We beseffen maar al te goed dat naast El Niño, de menselijke verantwoordelijkheden erg zwaar doorwegen, zowel in Azië, als in Brazilië, waar de politieke verantwoordelijken alles doen om de missie van de Verenigde Naties op de lange baan te schuiven, terwijl die er al lange tijd operationeel diende te zijn. Ik moet er wel bij zeggen, mijnheer Pinheiro, dat wij ook erg bezorgd zijn over de wijze waarop het geld dat de Europese Unie voor de tropische regenwouden heeft uitgetrokken, wordt aangewend. Ons Parlement is hiermee erg begaan, maar u weet dat de aanwending van dat geld - net als zoveel andere begrotingsposten voor externe acties - heel wat vertraging heeft opgelopen. We vragen dus om een extra inspanning en deze resolutie zou daartoe moeten bijdragen.

Pinheiro
Mijnheer de Voorzitter, de Europese Commissie volgt sinds het uitbreken van grootschalige bosbranden in 1997 de recente ontwikkelingen in Zuidoost-Azië, en meer bepaald in Indonesië, op de voet. Terwijl er in Sumatra en Java regen is gevallen, blijft het in de rest van het land droog en dit zou nog kunnen duren tot in mei 1998. De heropflakkering van brandhaarden werd vastgesteld op 19 januari, waarbij de meeste branden zich voordoen in de noordelijke gebieden van Oost-Kalimantan, waar sinds december 1997 geen druppel regen is gevallen.
Zoals u weet, heeft de Commissie op korte termijn geen andere middelen om te reageren dan via humanitaire steun. Het is me een genoegen te kunnen zeggen dat mijn collega, Emma Bonino, via ECHO meer dan 1, 5 miljoen ecu heeft vrijgemaakt om de dringendste nood aan voedsel en gezondheidszorg in Indonesië te lenigen, in het bijzonder in de gebieden die het ergst door de branden en de droogte zijn getroffen. Deze fondsen werden verstrekt via het Internationaal Comité van het Rode Kruis en ook via Artsen zonder grenzen in België.
ECHO zal in april een missie naar Indonesië ondernemen om er de verdere humanitaire noden in kwetsbare gebieden, inclusief Kalimantan, te beoordelen. Deze missie moet de Commissie in staat stellen haar steun voor 1998 te richten op gebieden waar de humanitaire noden het grootst zijn.
Verder hebben de Commissie en de lidstaten in een perspectief op langere termijn in 1997 in Jakarta de EUFREG (European Union Fire Response Group) opgericht, die bestaat uit bosbrandexperten van diverse projecten van de Commissie en lidstaten in Indonesië. Deze groep heeft tot taak de overheid relevante informatie en indien nodig advies te bezorgen, de situatie dag na dag te volgen en te evalueren en de eventuele behoeften te beoordelen, bijvoorbeeld op het vlak van brandbestrijdingsuitrusting om de door de overheid genomen maatregelen doeltreffender te maken.
Tegelijkertijd werkt de Commissie samen met het UNDAC-team (United Nations Disaster Assessment and Coordination) om de regionale impact op korte en lange termijn van verschijnselen zoals El Niño te beoordelen. Wij zullen het project voor brandpreventie en -controle in Zuid-Sumatra blijven financieren, en hopen dat dit een modelproject zal zijn dat naar andere gebieden toe kan worden uitgebreid.
Wat Brazilië betreft, hebben we vandaag gehoord dat dankzij de regen die de afgelopen uren is gevallen, ongeveer 90 % van de branden feitelijk geblust is, wat uiteraard goed nieuws is. Voor zover we weten heeft deze brand in Roraima meer dan 34.000 vierkante kilometer verwoest. Op korte termijn beoogt ECHO - European Community Humanitarian Office - fondsen door te sluizen naar de gemeenschappen die door de bosbranden zijn getroffen, meer bepaald autochtone gemeenschappen. Diverse Europese niet-gouvernementele organisaties hebben hun belangstelling getoond om in de getroffen gebieden te werken. ECHO onderzoekt momenteel hun financieringsaanvragen, en vandaag, 2 april, vindt er een ontmoeting plaats bij de vertegenwoordiging van de Europese Commissie in Brazilië. Aan deze bijeenkomst nemen onder meer Oxfam en de Autochtone Raad van Roraima deel, evenals vertegenwoordigers van ambassades van de lidstaten om de Europese steun te coördineren.
Maar zoals meerdere geachte parlementsleden hebben vermeld, is het probleem niet louter een probleem op korte termijn: het gaat ook om de vooruitzichten op lange termijn voor een duurzaam beheer van en een duurzaam beleid inzake tropische wouden. Ik ben verheugd te kunnen zeggen dat de Europese Unie op dat vlak enkele projecten heeft gefinancierd. Een ervan, PRODESQ, heeft betrekking op brandtoezicht en bebossingscontrole, terwijl een ander, ECOFORCA, tot doel heeft goedkope toezichttechnologie te ontwikkelen en toe te passen om in bosgebieden brand te detecteren.
Naast deze twee specifieke projecten bestaat er nog een groter onder de acroniem PP-G7, dat niet alleen de bevordering en het behoud van een duurzaam bosbeheer, maar ook enkele onderzoeksprogramma's en enkele modelprojecten met betrekking tot bepaalde gemeenschappen bevat.
Wij menen dat, afgezien van al deze inspanningen, de idee van een internationale conferentie over dit thema ten zeerste welkom zou zijn, omdat de gevolgen van dergelijke branden niet alleen nadelig zijn voor de landen waar ze plaatsvinden, maar ook voor geheel de mensheid.
Verder zou ik willen zeggen dat van 1992 tot 1997 in totaal 300 miljoen ecu ter beschikking werd gesteld door het financieringsinstrument tropische wouden, dat het Parlement aan de Commissie heeft toegekend. Spijtig genoeg werd ondanks deze beschikbaarheid gedurende deze periode slechts 130 miljoen ervan besteed. Daarom hebben we beslist al onze projecten te laten evalueren door een onafhankelijke externe expert, omdat we deze wanverhouding tussen beschikbaarheid en besteding moeten bijsturen.
Tot slot wens ik te zeggen dat, zelfs al hebben we geen specifieke begrotingslijnen voor rampen, de Commissie de besluiten ernstig neemt. Als geachte parlementsleden willen volgen wat er is gebeurd, bestaat er iets wat na het vragenuur komt, "les suites données" heet en uitermate saai is, maar waarmee u altijd kan nagaan welk gevolg is gegeven aan de in dit Huis geformuleerde voorstellen. Ten tweede is het zeer moeilijk om vooraf te bepalen welke rampen er zullen plaatsvinden, maar hoe dan ook verdienen mijn collega, Emma Bonino, en ECHO onze sympathie omdat ze er steeds in slagen bijzonder snel en doeltreffend te reageren om al de rampen die zich hebben voorgedaan zo veel mogelijk te verzachten, ten minste op humanitair vlak.

De Voorzitter
Muito obrigado, mijnheer Pinheiro. Ik hoop dat u mijn slechte uitspraak van het Portugees niet opvat als een aanslag op deze mooie taal, die mij zo lief is.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt om 16.30 uur plaats.

De Voorzitter
Aan de orde is de gecombineerde behandeling van de volgende ontwerpresoluties:
Aanhouding van Dino Frisullo in Turkije- B4-0409/98 van de heer Vinci e.a., namens de GUE/NGL-Fractie, over de aanhouding van de Italiaanse onderdaan Dino Frisullo in Dyarbakir (Turkije);
B4-0411/98 van de heer Vecchi, namens de PSE-Fractie, over de arrestatie en aanhouding van de Italiaanse onderdaan Dino Frisullo in Turkije; -B4-0412/98 van de heer Graziani, namens de PPE-Fractie, over de eerbiediging van de mensenrechten in Turkije; -B4-0420/98 van de heer Orlando e.a., namens de V-Fractie, over de aanhouding van de Italiaanse onderdaan Dino Frisullo in Dyarbakir (Turkije); Kameroen- B4-0392/98 van de leden André-Léonard en Fassa, namens de ELDR-Fractie, over de vrijheid van meningsuiting in Kameroen;
B4-0401/98 van de leden Hory en Scarbonchi, namens de ARE-Fractie, over de vrijheid van meningsuiting in Kameroen; -B4-0403/98 van de leden Pasty en Azzolini, namens de UPE-Fractie, over de vrijheid van meningsuiting in Kameroen; -B4-0408/98 van de heer Pettinari, namens de GUE/NGL-Fractie, over de mensenrechten in Kameroen; -B4-0417/98 van de leden Aelvoet en Telkämper, namens de V-Fractie, over de vrijheid van meningsuiting in Kameroen; Doodstraf in de Verenigde Staten- B4-0407/98 van de heer Manisco e.a., namens de GUE/NGL-Fractie, over de zaak Mumia Abu-Jamal in de Verenigde Staten;
B4-0423/98 van de leden Orlando en Roth, namens de V-Fractie, over de zaak Mumia Abu-Jamal in de Verenigde Staten.
Aanhouding van Dino Frisullo in Turkije

Vinci
Mijnheer de Voorzitter, ik denk dat wij allen de afgelopen dagen op televisie getuige zijn geweest van het gewelddadig optreden door de Turkse ordediensten tegen de Koerdische bevolking in het plaatsje Dyarbakir, die naar aanleiding van een plaatselijke herdenking op vreedzame wijze feest vierde. We hebben kunnen zien hoe bejaarde Koerdische vrouwen naar het hoofd geschopt werden en hoe fotografen en journalisten geslagen werden. Er zijn toen ook drie Italianen gearresteerd en één ervan, Dino Frisullo, verblijft thans nog in gevangenschap. Dit is hoe het met de rechten van de mens, met de democratische vrijheden en met de rechten van het Koerdische volk in Turkije is gesteld. Dit is de wijze waarop de verdragen die de politieke en militaire verantwoordelijken in Turkije met de Europese Unie hebben afgesloten, worden nageleefd.
We vernemen trouwens vandaag dat het antwoord van Turkije op de opneming van Cyprus in de Europese Gemeenschap, erin zal bestaan het noorden van het eiland in te lijven, welke regio nu al door de Turkse troepen wordt bezet. De Europese Unie heeft gedurende jaren erop gewezen dat het zogenaamd seculiere Turkije diende te worden aangemoedigd in zijn pogingen om het land te democratiseren en dat Turkije tevens diende te worden beschermd tegen het zogenaamde "islamitisch gevaar" . We hebben de douane-unie om die redenen onderschreven, ondanks alle voorbehoud. Het grootste onheil in Turkije wordt door de seculiere leidende klasse vertegenwoordigd. Deze leidende klasse wordt van nature gekenmerkt door een militaire expansiedrang en door een politiek beleid gebaseerd op etnische zuivering binnen de eigen landsgrenzen, en dit alles in naam van de modernisering van Turkije. Die leidende politieke en militaire klasse in Turkije verstaat enkel en alleen de taal van het geweld.
Concluderend, zou ik willen stellen dat de Europese Unie de douane-unie dient op te schorten; de landen die tot de Europese Unie behoren moeten stoppen met het leveren van wapens aan Turkije; de Europese lidstaten, tot slot, moeten Turkije ervan doen afzien Noord-Cyprus te annexeren of enige andere vorm van agressie jegens dat land aan te wenden.

Graziani
 Mijnheer de Voorzitter, ik vind het echt ontmoedigend nogmaals te moeten vaststellen dat de Turkse regering niet snapt waarom er geen onderhandelingen komen om de toetreding van het land tot de Europese Unie bespreekbaar te maken; ze snapt dit niet net nu ze hardhandig optreedt ter gelegenheid van een onschuldige manifestatie van het Koerdische volk waaraan tevens Europese pacifisten deelnamen, onder andere ook een landgenoot van mij die nu in een Turkse gevangenis verblijft; ze snapt niet waarom ze onmogelijk tot de Europese Unie kan toetreden, zolang ze de rechten van de mens met voeten blijft treden.
Het is niet de club van christen-democraten die, zoals gezegd werd, niets wil weten van een islamitisch land; integendeel zelfs, ik sluit op dit punt aan bij hetgeen de heer Vinci heeft gezegd, namelijk dat het totalitaire en het dictatoriale inherent geworden is aan al wat seculier is in Turkije, in die mate zelfs dat de seculiere aard van dat land door de ordetroepen wordt gewaarborgd, een zeer ongebruikelijke situatie die, volgens mij nergens anders in de wereld bestaat.
Dat is de reden, mijnheer de Voorzitter, waarom zelfs iemand zoals ik, die steeds met grote overtuiging de ondertekening van de douane-unie heeft ondersteund, van oordeel is dat wij onze houding ten aanzien van Turkije dringend moeten herzien, en dit zolang dat land de rechten van de mens en in het bijzonder die van het Koerdische volk niet eerbiedigt.
Ik herinner eraan, mijnheer de Voorzitter, dat de Koerden vlak na de tweede wereldoorlog, op grond van het Verdrag van Sèvres het recht op onafhankelijkheid hebben verkregen in een land dat de naam Koerdistan zou dragen. Dat Verdrag is vervolgens waardeloos geworden, zoals zovele andere verdragen die op bepaalde minderheden, zoals het Koerdische volk, betrekking hadden. Dat verdrag is ondertussen uit de archieven van onze geschiedschrijving verdwenen.
De discussie hierover zal moeten worden hervat; de Turkse regering en de regeringen van de landen die aan Turkije grenzen en waar ook Koerdische bevolkingsgroepen vertoeven, dienen in te zien dat het ogenblik is aangebroken waarop een volk zijn onafhankelijkheid en zijn vertrouwen dient terug te krijgen, een volk dat op dit ogenblik enkel kan rekenen op het vertrouwen van diegenen die in de Turkse gevangenissen terechtkomen, zoals de collega die wij twee jaar geleden de Sacharov-prijs hebben toegekend.

Tamino
Mijnheer de Voorzitter, de collega's die voor mij aan het woord gekomen zijn, hebben reeds het verhaal gedaan hoe op 21 maart het nieuwe jaar voor de Koerden, het zogenaamde "Newroz" gevierd werd. Tijdens die festiviteiten hebben ook allerlei manifestaties plaatsgevonden ter verdediging van de rechten van het Koerdische volk. Daaraan hebben ook vertegenwoordigers van niet-gouvernementele organisaties, pacifisten en parlementsleden uit verschillende Europese landen deelgenomen. Die manifestaties werden echter gevolgd door een onduldbaar optreden vanwege de ordediensten, die heel wat deelnemers hardhandig hebben aangepakt. Verschillende personen zijn gearresteerd, onder andere ook de heer Dino Frisullo, die op dit ogenblik nog steeds vastzit.
Ik ken Dino Frisullo persoonlijk en ik kan dan ook met zekerheid stellen dat hij steeds op vreedzame wijze voor zijn mening is uitgekomen en ook altijd geweldloosheid heeft nagestreefd ter bevordering van de dialoog tussen de partijen.
De Turkse regering heeft echter niet gekozen voor een dialoog met het Koerdische volk, maar voor repressie, door het recht op de vrije meningsuiting van Koerden, Turken en onderdanen van verschillende Europese landen in de kiem te smoren.
Gelet op de totale minachting van de internationale overeenkomsten en op de onaanvaardbare schending van de mensenrechten door een land dat niet alleen samenwerkingsakkoorden met de EU heeft gesloten en een douane-unie met de Europese Gemeenschap is aangegaan, maar tevens op een enigszins vanzelfsprekende wijze van die Gemeenschap wenst deel uit te maken, kunnen de Europese Unie en in het bijzonder het Europese Parlement niet anders dan instemmen met het optreden vanwege de Italiaanse regering, die met vastberadenheid de onmiddellijke vrijlating eist van de heer Dino Frisullo.
Ik ben van oordeel dat wij de Turkse regering moeten doen inzien dat de Europese burgers en dus ook de Italiaanse burgers niet zullen dulden dat een land waarmee de Unie de zonet vermelde banden onderhoudt de rechten van de mens op zo'n flagrante wijze blijft schenden.

Fassa
Mijnheer de Voorzitter, zeer geachte collega's, ik denk niet dat het hier eigenlijk gaat over de Italiaanse onderdaan, Dino Frisullo, maar eerder over de Turkse regering en over de rol die Turkije voor zichzelf weggelegd ziet binnen de Europese Unie. In die context moet er met twee zeer belangrijke aspecten rekening worden gehouden: enerzijds met de naleving van de mensenrechten in Turkije en anderzijds met de steun vanwege de Europese Unie voor de Koerdische kwestie en, meer in het algemeen, met haar inzet ter verdediging van de rechten van allerlei minderheden waar ook ter wereld. Turkije bevindt zich thans voor een tweesprong: het moet kiezen welke richting het zal uitgaan. Het is een historische en cultureel geladen keuze die dit grootse land al vaker heeft moeten maken. De Turkse regering moet echter goed beseffen dat als ze ernstige betrekkingen nastreeft met de Europese Unie, de weg die ze nu is ingeslagen zeker niet de verstandigste is.
Kameroen

André-Léonard
Mijnheer de Voorzitter, Kameroen heeft de Overeenkomst van Lomé ondertekent, waarin duidelijk bepaald wordt dat ontwikkelingshulp afhankelijk is van het eerbiedigen van de fundamentele rechten en vrijheden van de mens en natuurlijk dus ook van de vrijheid van meningsuiting.
Gevangenisstraffen van twee jaar voor de journalist Pius Njawé en van zes maanden voor de journalist Michel Michaut Moussala zijn onaanvaardbaar, vooral omdat vrijheid van meningsuiting gewaarborgd worden door de grondwet, de wetten van de republiek en de wetgeving inzake sociale communicatie.
Bestaan er naar de mening van het Kameroens gerecht meerdere interpretaties van de wet? Ik vrees van wel, want het aantal schendingen van en inbreuken op de vrijheidsbeginselen wordt gevaarlijk groot en is tekenend voor de verslechtering van de mensenrechtensituatie. Er kan geen sprake zijn van democratie in een land dat de media censureert. De pers de mond willen snoeren en haar ervan weerhouden informatie te verspreiden betekent een ernstige schending van de fundamentele vrijheden.
Ik zou dan ook een beroep willen doen op de Kameroense autoriteiten dergelijke praktijken stop te zetten, de journalisten vrij te laten en het recht te doen zegevieren in een zichzelf respecterende staat.

Scarbonchi (ARE)
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, de directeur van de particuliere persgroep Le Messager, Pius Njawé, in hechtenis sinds 26 december 1997, werd onlangs veroordeeld tot een zware straf: twee jaar gevangenis. Zijn vergrijp was de publicatie in zijn krant van een artikel getiteld: " Is Biya ziek?" , waarin melding werd gemaakt van een hartprobleem bij de president van de Republiek Kameroen.
Een andere journalist, Michel Michaut Moussala, werd veroordeeld tot zes maanden gevangenisstraf. Pius Njawé, die al vaker de gevangenis in moest en beschouwd wordt als de vader van de persvrijheid op het Afrikaans continent, moet nogmaals tol betalen in de essentiële strijd voor de vrijheid van de media in landen waar nog een eenpartijenstelsel bestaat en geen enkele tegenpartij geduld wordt.
Vrijheid van meningsuiting is heilig. Dit beginsel vormt een van de pijlers van het democratiseringsproces, dat door de Europese Unie aangemoedigd en ondersteund wordt. Wij vragen dan ook om de onmiddellijke vrijlating van de twee journalisten, eerbiediging van de rechten en vrijheden van de mens, waaronder de vrijheid van meningsuiting een fundamentele plaats inneemt.

von Habsburg
Mijnheer de Voorzitter, wie Kameroen kent - en ik ken Kameroen - heeft veel sympathie voor dit land. De bevolking is bijzonder vriendelijk, bijzonder verstandig en bovendien is het, als men naar de buurlanden kijkt, over het algemeen nog een relatief goed bestuurd land. Het is dan ook des te meer te betreuren, als daar zaken gebeuren die volledig indruisen tegen onze beginselen.
Ik wil hier echter op het volgende wijzen: wij hebben een Overeenkomst van Lomé met deze landen en artikel 5 daarvan is ondubbelzinnig en duidelijk. Maar wat gebeurt er nu met het artikel? Ik moet u eerlijk zeggen dat ik steeds meer de indruk krijg dat dit artikel alleen maar op papier staat en niet in de praktijk wordt gebracht. Als wij geen consequenties trekken uit onze eisen, dan mogen wij ook niet verbaasd zijn als de regeringen en bevolkingen weer naar een traditie teruggrijpen, die nog helemaal niet zo oud is. De mensen die nu leven weten namelijk nog hoe het vroeger was. Als wij er niet op staan dat onze bepalingen ten uitvoer worden gelegd, dan is dat nog niet zo verwonderlijk, maar het zou er wel toe moeten leiden dat wij eens aan gewetensonderzoek doen. Zijn wij geloofwaardig wat de standpunten betreft die wij innemen? Verdedigen wij de mensenrechten en het volkenrecht op geloofwaardige wijze? Zijn wij echt geloofwaardig en maken wij gebruik van alle mogelijkheden uit die we hebben, niet alleen op moreel, maar ook op economisch en sociaal vlak, om waar te maken wat wij steeds opnieuw luid verkondigen?Ik ben van mening dat wij juist het geval van zo'n sympathiek land als Kameroen moeten aangrijpen, niet om kritiek uit te oefenen op Kameroen, maar om onszelf te bekritiseren zodat wij eindelijk geloofwaardig worden.

Fassa
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, de kwestie Kameroen doet een probleem rijzen van meer algemene aard, namelijk hoe het met de vrijheid van meningsuiting en meer bepaald met de persvrijheid gesteld is in een aantal ontwikkelingslanden en meer in het bijzonder in een aantal Afrikaanse landen.
Dit is niet de eerste keer dat ik als Europees parlementslid met dit soort problemen geconfronteerd wordt. De journalist is voor het gerecht gebracht en veroordeeld omdat hij valse en subjectief gekleurde berichten de wereld heeft ingestuurd. Dit is echter niet wat onder persvrijheid begrepen mag worden: het al dan niet correct zijn van een berichtgeving mag niet worden bestraft met het opleggen van sancties die veel verder gaan dan wat in elke beschaafde samenleving als aanvaardbaar wordt beschouwd. Dat is het probleem waar wij thans voorstaan.

Vanhecke
Voorzitter, ik heb uiteraard met veel interesse de voorliggende compromisresolutie over de vrijheid van meningsuiting in Kameroen gelezen, en ik kan uiteraard, zou ik zeggen, met de aanbevelingen ervan instemmen. Zeker met de voor de hand liggende stelling dat de vrijheid van meningsuiting een prominente plaats inneemt in de reeks fundamentele rechten van elke mens. Sta mij echter toe dit Parlement erop te wijzen dat de vrijheid van meningsuiting, spijtig genoeg, heus niet alleen in Kameroen op de helling gezet wordt, en dat bijvoorbeeld het Parlement zelf in eerdere resoluties de vrijheid van meningsuiting heeft willen beperken met name in de tot vervelens toe traditioneel geworden resoluties die onder het mom van racisme- en xenofobiebestrijding feitelijk muilkorfwetten bepleiten tegen mensen die niet klakkeloos de zogenaamd multiculturele samenleving als een na te streven ideaal beschouwen.
Ik stel toch ook vast dat op ons eigen continent en bijvoorbeeld in Frankrijk als gevolg van een communistische wet-Gayssot mensen omwille van het uiten van een opinie nog zeer recentelijk tot bijzonder zware straffen en zelfs tot de bedelstaf werden veroordeeld omwille van het simpele uiten van een opinie.
Nog maar enkele ogenblikken geleden, nog maar enkele minuten geleden, werd onze collega Jean-Marie Le Pen omwille van een onnozele verkiezingsrel veroordeeld tot twee jaar verlies van alle politieke rechten en dus ook van zijn mandaat in dit Parlement. Ik vraag mij af wat men in Kameroen over dat soort zaken zegt en of het parlement van Kameroen nu niet een resolutie zal aannemen over de politieke vrijheid in Frankrijk.
Ik stel ook vast - een zoveelste voorbeeld onder vele - dat in mijn eigen land de minister van Justitie een hervorming van het strafrecht in gang zet waarbij persmisdrijven, en daarover spreken wij vandaag, niet langer meer door een assisenjury zullen worden beoordeeld, maar wel door een college van politiek benoemde rechters en dat de minister van Justitie daarbij uitdrukkelijk zegt dat het de bedoeling is de vrije meningsuiting van een oppositiepartij, van mijn partij, aan banden te leggen.
Wanneer wij vandaag dus het terugschroeven van de vrije meningsuiting in Kameroen aan de kaak stellen dan moeten wij weten dat men niet een beetje zwanger kan zijn en dat men niet alleen maar kan pleiten voor vrije meningsuiting in Kameroen, maar dat men dat ook moet doen in eigen land en op eigen continent.

Posselt
Mijnheer de Voorzitter, vanzelfsprekend zet ik mij nadrukkelijk voor de vrijlating van de heren Njawé en Moussala in. Ik ben ook van mening dat wij inderdaad een groter gewicht moeten toekennen aan de kwestie van de vrijheid van drukpers, juist in de Lomé-landen waarmee wij een bijzondere band hebben.
Mijns inziens moeten wij het probleem echter wel in een groter verband zien. Het verheugt mij ten zeerste dat er in de resolutie zo sterk de nadruk wordt gelegd op artikel 5 van de Overeenkomst van Lomé. Ik geloof dat de persvrijheid in de meeste Lomélanden inderdaad af en toe in gevaar is, en het klopt dat Kameroen de éénoog is tussen vele blinden. Als men in dat gebied eens om zich heen kijkt en bijvoorbeeld Nigeria of Congo ziet, dan is men getuige van heel andere toestanden. Derhalve ben ik ook van mening dat Kameroen een van de landen is die gekenmerkt worden door een relatieve stabiliteit, ook wat de situatie met betrekking tot de rechtsstaat betreft. Desondanks is er natuurlijk geen excuus voor dit voorval. Wij moeten daaruit echter consequenties voor ons gehele beleid trekken.
Omdat de heer Pinheiro vandaag aanwezig is, verreweg een van onze beste commissarissen, wil ik van de gelegenheid gebruik maken om de Commissie en ook de lidstaten ertoe op te roepen onze ontwikkelingshulp beter dan totnogtoe te benutten om programma's inzake scholing en opleiding te stimuleren die de rechtsstaat ondersteunen. Er is behoefte aan de opleiding van jonge politieke leiders, opleiding van ambtenaren en rechters alsmede van allen die met de media te maken hebben, waaronder natuurlijk ook journalisten vallen, want de vrijheid van meningsuiting wordt aan verschillende kanten onder druk gezet. Ik ben derhalve van mening dat wij een grote taak hebben op het gebied van scholing en opleiding, er moeten jonge leidende klassen worden opgeleid die de vicieuze cirkel doorbreken en ervoor zorgen dat in het merendeel van de Lomé-landen ook werkelijk een beleid wordt gevoerd dat overeenkomt met artikel 5 van de Overeenkomst van Lomé. Wij hebben hier een grote taak te vervullen en wij moeten ons deze nu eindelijk eens opleggen.

Wolf
Mijnheer de Voorzitter, de heer Posselt heeft gelijk, maar ook ongelijk. Er ligt inderdaad een grote taak voor ons. Wij hebben deze taak echter niet als hoofdonderwijzer van deze planeet, maar als solidaire mensen, die de Afrikanen niet hoeven te leren hoe de vork in de steel zit. Als wij namelijk de geschiedenis van de 20ste eeuw of de geschiedenis van het Europese optreden in de afgelopen 300 jaar in Afrika bekijken, wordt duidelijk dat het niet aan ons is om iemand de les te lezen. Wij hebben samen de taak om solidariteit van onderaf te stimuleren. Om die reden moet ook de samenwerking met nietgouvernementele organisaties en met democratisch gekozen regeringen op de voorgrond staan. Samen met hen moeten wij vormen vinden en initiatieven ontwikkelen waardoor het beroep op mensen- en burgerrechten in Afrika niet langer als een holle frase klinkt.
Doodstraf in de Verenigde Staten

Manisco
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, als het klopt dat niets zeggen moordend kan zijn, wees er dan van verzekerd dat de woorden en zelfs de hartverscheurende oproepen van dit Parlement niet zullen volstaan om een mensenleven te redden: het leven van een rechtvaardige man, een onschuldige man, een echte strijder voor vrijheid en raciale gelijkheid zoals Mumia Abu-Jamal, die al jaren lang op zijn terechtstelling wacht in de gevangenis van het plaatsje Greene in de staat Pennsylvania.
Slechts éénmaal zijn we erin geslaagd onze slag thuis te halen, namelijk nauwelijks twee jaar geleden toen wij dankzij het protest van deze Vergadering en het protest van bijna alle regeringsleiders en staatshoofden, het voor elkaar hebben gekregen om zijn executie uit te stellen, maar dan ook niet meer dan dat. Op 1 oktober vorig jaar hebben de advocaten van Mumia beroep aangetekend om de herziening te bekomen van het proces voor het Hoog Gerechtshof in de staat Pennsylvania. Er zijn reeds vijf maanden verstreken en het Hof heeft nog steeds geen uitspraak gedaan, maar men vreest het ergste, aangezien de tactiek die erin bestaat de uitspraak steeds maar uit te stellen, die nog in de hand wordt gewerkt door de verholen, stilzwijgende onverschilligheid die voor deze zaak gegroeid is, wel eens de doodsteek kan betekenen voor Mumia Abu-Jamal.
Dat is de reden waarom het Parlement dit stilzwijgen moet trachten te doorbreken en met luide stem moet reageren en ervoor moet zorgen dat het niet louter bij een loze kreet blijft, een formele taakvervulling met als achterliggende gedachte "business as usual" . Het mag niet zomaar een beroep zijn op de barmhartigheid van een staat die sedert 1982, sedert de luchtaanval met brandbommen op een wijk in Philadelphia waar de zwarte beweging Move gehuisvest was, bewezen heeft op welke genadeloze wijze zij optreedt tegen individuen die, zoals Mumia, strijden voor de emancipatie en de gelijke behandeling van Afro-Amerikanen. Onze resolutie ten gunste van Abu-Jamal en tegen de doodstraf in de Verenigde Staten dient dan ook om die redenen verwerkt te worden in het amendement dat de Europese ondernemers aanmoedigt om hun Amerikaanse investeringen te richten op de staten waar de doodstraf niet wordt toegepast.
De tijd begint te dringen en niet allen voor Abu-Jamal, maar ook voor meer dan 3.000 terdoodveroordeelden in dat grote "stars "n stripes" -land. In juni zal onze parlementaire delegatie Amerikaanse congresleden in Houston, Texas ontmoeten, meer bepaald in de buurt van Huntsville, dat ook wel de hoofdstad van de Amerikaanse terechtstellingen wordt genoemd. Op dat ogenblik zullen zeker 28 en misschien wel 35 mensen, onder andere ook een vrouw, op het schavot gestorven zijn, zonder ooit de kans te hebben gekregen getuige te zijn geweest van het, trouwens op voorhand reeds gekende, resultaat van die interparlementaire onderhandelingen aan de overkant van de Oceaan.

Tamino
Mijnheer de Voorzitter, na de bedroevende en tevens zeer heldere uiteenzetting van collega Manisco, rest er mij niet veel meer te zeggen, behalve dan misschien dat ik onderschrijf wat hij net gezegd heeft. Ik zou er enkel nog een aantal opmerkingen aan willen toevoegen. In eerste instantie wil ik eraan herinneren dat het Europees Parlement steeds gekant is geweest tegen de doodstraf, zoals in het verleden wel vaker in verschillende resoluties te kennen is gegeven, ook in de resoluties betreffende Mumia Abu-Jamal. Laat ons thans ook niet vergeten dat terwijl wij hier deze argumenten bespreken, een aantal mensen oog in oog staan met de dood en een aantal anderen reeds om het leven zijn gebracht volgens de logica van de doodstraf, zoals dit laatst nog gebeurd is met een Amerikaanse vrouw. Daarbij dienen we ook oog te hebben voor de verschrikkelijke verergering van de levensomstandigheden van de gevangenen, in het bijzonder in de gevangenis van Greene in Pennsylvania.
We zijn derhalve van oordeel dat de Europese Unie en het Europese Parlement in het bijzonder, niet alleen "neen" moeten blijven zeggen tegen de doodstraf, niet alleen om een opschorting moeten verzoeken van de tenuitvoerlegging van de strafmaat ten aanzien van Mumia Abu-Jamal, maar tevens een herziening van het proces moeten vragen, waarvan wij maar al te goed weten dat het van geen enkele waarde was.
Tot slot wil ik er enkel nog aan toevoegen dat wij een amendement hebben ingediend waarbij alle Europese ondernemingen die een investering in de Verenigde Staten overwegen, worden verzocht voorrang te geven aan de Staten waar de doodstraf niet wordt toegepast.

Lenz
Mijnheer de Voorzitter, er is al van alles gezegd. Wij hebben weer met een nieuw geval van de doodstraf te maken. Ditmaal gaat het om de zaak Abu-Jamal en speelt het in de staat Florida. Hetgeen ons als Europeanen en als Europees Parlement in deze kwesties altijd weer treft, is ten eerste het feit dat de doodstraf in de Verenigde Staten überhaupt nog bestaat en ten tweede, de omstandigheden waaronder deze wordt uitgevoerd.
Iedere zaak waarin zo geoordeeld of veroordeeld wordt, heeft natuurlijk zijn eigen tragische en dramatische kanten. Kort geleden tijdens een vergadering van de VN-Commissie voor de mensenrechten in Genève hebben wij een gesprek kunnen voeren met een Texaanse advocaat die tegenstander is van de doodstraf. Hij heeft ons nog op een bijzondere factor gewezen, waar wij volgens mij geen weet van hebben. De meeste mensen in de Verenigde Staten weten meestal niet eens, hoe en waarom de doodstraf werd uitgesproken. Zij komen het niet te weten en het interesseert hen ook niet bijster veel. Meestal horen zij alleen iets over de zeer dramatische gevallen. En daarbij komt nog dat de wijzing van het vonnis ook van staat tot staat verschilt.
Praktisch gesproken hoeft men maar een stap over de staatsgrens te doen en wordt men voor dezelfde daad niet ter dood veroordeeld. Het verschil in strafmaat verontrust ons dan ook altijd, maar vooral als het om de ultieme straf, de doodstraf, gaat.
Er is geen uniforme rechtspraak op dat gebied. Hetzelfde feit wordt verschillend beoordeeld. De ene keer gaat het om een massamoordenaar, de andere keer om iemand die voor de eerste maal een moord begaat. Moord blijft moord! Het is in ieder geval een kwalijke zaak. Maar ik ben van mening dat wij de Amerikanen toch duidelijker moeten maken, waarom wij zo bezorgd zijn over de doodstraf in de Verenigde Staten.

Pradier
Mijnheer de Voorzitter, een groots land, een grootse natie, een groots volk, de Amerikanen, voor wie wij Europese burgers dankbaarheid voelen, die hun jonge mannen gestuurd hebben om ons te bevrijden van het nazisme, van wie er velen gesneuveld zijn op de Normandische stranden en tot voorbij de Rijn, dit geweldige land, dat met zoveel vuur de verdediging op zich neemt van de rechten van de mens, het recht op vrijheid van gedachte, meningsuiting, vereniging, publicatie, dit land aanvaardt dat het meest essentiële recht, het recht op leven, door de staat zelf geschonden wordt.
Een dergelijke overgave aan geweld, zoals het terechtstellen van een onschuldige, twaalf jaar na een zeer omstreden veroordeling, zoals ook het verstrekken van vuurwapens aan iedereen, ook de meest onervaren en onevenwichtige personen, waardoor tientallen onschuldigen reeds de dood vonden, deze collectieve overgave aan geweld, moet onder de aandacht gebracht worden. Wij, Europeanen, richten bij deze een oproep tot de burgers van Pennsylvania: verhef uw stem, maak een einde aan dit geweld met benedictie van de staat, eis stopzetting van het terechtstellen van mensen en, met name nu, van Munia Abu-Jamal.

Pinheiro
Mijnheer de Voorzitter, ik hoop dat u mijn Spaans evenmin als een aanslag op die taal beschouwt.
Mijnheer de Voorzitter, wat betreft de arrestatie van de heer Frisullo, zou ik willen verwijzen naar het jaarrapport over de ontwikkeling van onze betrekkingen met Turkije sinds het in werking treden van de douane-unie, goedgekeurd door de Commissie op 4 maart jongstleden. In dit rapport stelt de Commissie vast dat het afgelopen jaar zowel de mensenrechtensituatie als het democratiseringsproces nauwelijks vooruitgang geboekt hebben. Verder bevestigt de Commissie in haar mededeling inzake een Europese strategie voor Turkije, die dezelfde dag werd goedgekeurd, haar intentie financiële steun te blijven geven aan de Turkse NGO's die ijveren voor een verbetering van de mensenrechtensituatie in Turkije. De Commissie wil ook gaan samenwerken met de Turkse autoriteiten, met name in het kader van politieopleiding.
Ondanks het recente besluit van Ankara de politieke dialoog met de Europese Unie stop te zetten, naar aanleiding van de conclusies van de Europese Raad van Luxemburg, wil de Commissie bij haar Turkse gesprekspartners gewag blijven maken van de bezorgdheid van de Unie over aangelegenheden inzake mensenrechten en het eerbiedigen van de democratische beginselen. In dat kader ligt het in de bedoeling van de Commissie het geval Frisullo aan te kaarten bij de Turkse autoriteiten en hen hierover om tekst en uitleg te vragen.
Wat betreft de vrijheid van meningsuiting in Kameroen en het geval van de twee journalisten, moet ik zeggen, dat ik uw bezorgdheid deel met betrekking tot hun recente veroordeling. Voor de pers betekent dit een ernstige bedreiging van de vrijheid van meningsuiting, een beginsel dat, zoals wij allen weten, een van de meest wezenlijke elementen vormt van de ware democratie en overigens valt onder de bepalingen van artikel 100 van de Overeenkomst van Lomé.
Wij moeten, jammer genoeg, wat betreft zowel Kameroen als een aantal andere Afrikaanse landen vaststellen dat de machthebbers in deze landen de neiging hebben beperkingen op te leggen aan de vrijheid van meningsuiting, met behulp van een rechterlijke macht die niet voldoende los staat van de uitvoerende macht.
Ondanks alles koester ik nog steeds de hoop dat het Hof van Beroep, dat zich juist vandaag bezighoudt met het beroep aangetekend door de heer Njawé, deze tendens niet zal bevestigen. U dient ook te weten, dat de Commissie reeds, bij monde van DG VIII, de Kameroense autoriteiten op de hoogte heeft gebracht van onze bezorgdheid hierover. Ik kan u ervan verzekeren dat zij nauw zal blijven toezien op naleving van artikel 100 van de Overeenkomst van Lomé, en dat zij de ontwikkeling van de mensenrechtensituatie op de voet zal volgen en met name die van de twee journalisten, waar het nu om gaat.
Tenslotte stelt het Parlement nogmaals de kwestie van de doodstraf aan de orde. De houding van de Commissie lijkt mij, gezien het aantal keren dat zij deze naar voren heeft gebracht, voldoende bekend. Ik wil daar alleen nog aan toevoegen, dat met betrekking tot de Verenigde Staten wij van mening zijn, dat alle waarborgen opgenomen in het International Pact on Civil and Political Rights en andere terzake dienende instrumenten nageleefd dienen te worden. De Commissie gelooft dat het Amerikaanse rechtsbestel zal toezien op naleving van deze overeenkomst. Het is echter betreurenswaardig dat een beschaafd land als de Verenigde Staten, een van de voornaamste wereldmachten, zich blijft inlaten met barbaarse praktijken zoals de toepassing van de doodstraf.
(Applaus)
De Voorzitter
Muito obrigado, mijnheer Pinheiro.
Waarde collega's, zoals mevrouw André-Léonard al zei, zijn de debatten snel afgewerkt. Dat doet evenwel niets af aan de kwaliteit noch het belang van de behandelde onderwerpen. Maar nu zijn we dan toch aan het einde van onze debatten gekomen. Ik stel u daarom voor om de vergadering tot 16.30 uur te onderbreken.
Het woord is aan de heer Posselt voor een motie van orde.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer Posselt. Dit zal zeker in de notulen worden opgenomen en de fractievoorzitters die zitting hebben in de Conferentie van voorzitters zullen uw interventie lezen en daar goede nota van nemen. Ik ben ondervoorzitter en lid van het Bureau, maar geen lid van de conferentie van voorzitters. In elk geval zal ik in mijn huidige verantwoordelijkheid uw woorden zoals gebruikelijk overnemen en doorgeven aan de verantwoordelijke persoon.
(De vergadering wordt om 16.15 uur onderbroken en om 16.30 uur hervat)

Provan
Mijnheer de Voorzitter, als u even in de zaal rondkijkt, zal u merken dat heel wat van mijn collega's hier vanavond niet kunnen zijn ten gevolge van de vluchtschema's die het moeilijk maken om vanuit Straatsburg naar Londen en het VK in het algemeen terug te vliegen. Mijn collega's laten zich verontschuldigen, maar ik meen dat het voor alle leden van dit Huis zeer moeilijk is om hun taak te vervullen wanneer ze hier niet kunnen geraken of van hier niet terug kunnen, zoals mevrouw Green al aangehaald heeft toen ze het eerder deze week had over haar pogingen om hier te geraken. De problemen om vanuit Straatsburg thuis te geraken zijn al even erg, en de collega's moesten hier vandaag bij de lunch vertrekken om tegen morgenochtend thuis te zijn. Dit is een belachelijke situatie en ik hoop dat het Bureau van het Parlement hier iets zal aan doen, want u hebt besluiten genomen betreffende de leden en hun aanwezigheid bij de stemmingen, die nu worden verstoord door de regelingen die ze moeten treffen om naar en van Straatsburg te reizen.

De Voorzitter
Mijnheer Provan, uw opmerking bevat twee elementen. Wat het eerste betreft, zullen we druk blijven uitoefenen op de luchtvaartmaatschappijen en de betrokken overheden om hun dienstverlening te verbeteren. Wat het tweede betreft, daar zullen we rekening mee houden wanneer we de regeling van de hoofdelijke stemming herzien, wat binnenkort zal gebeuren.

De Voorzitter
We gaan nu over tot de stemming over actuele, dringende en bijzonder belangrijke kwesties.

Stemming (voortzetting)
De Voorzitter
De rapporteur stelt voor in de Franse tekst de term contrôle démocratique overal te vervangen door responsabilité démocratique .
Geen bezwaren?
(Het Parlement stemt in met het mondeling amendement) - Vóór de stemming over paragraaf 5
De Voorzitter
De rapporteur, die vanavond spijtig genoeg niet aanwezig kan zijn, heeft me gevraagd om een mondeling amendement voor te stellen. Waar er momenteel staat "de ECB te controleren" vraagt de rapporteur dit te vervangen door "de ECB ter verantwoording te roepen" .
(Aangezien meer dan 12 leden bezwaar hebben, wordt het mondeling amendement verworpen)

von Wogau
Mijnheer de Voorzitter, ik wil mij verontschuldigen omdat ik de rapporteur, die helaas niet aanwezig is, had willen vragen of zij de vraag zou kunnen herhalen. Het gaat dus om paragraaf 5. Het is voor mij een moeilijke situatie. Ik ben voorzitter van de commissie en had graag vernomen wat de rapporteur daarover zegt. Maar ik weet wat er overeengekomen is, er is namelijk een mondeling amendement met collega Randzio-Plath overeengekomen dat zij hier wilde toelichten, maar dat ik in deze vorm niet ken. In deze omstandigheden zou ik een stemming in onderdelen aanbevelen, waarbij wij het eerste deel goedkeuren tot aan "moet plaatsvinden" . Het tweede deel vanaf "dat het Europees Parlement als enige rechtstreeks gekozen instelling op dit niveau een bij uitstek aangewezen instantie is om de ECB ter verantwoording te roepen" zou ik in de huidige vorm niet goedkeuren, maar alleen in de vorm die collega Randzio-Plath nu wilde voorstellen. Dat was het probleem.

Green
Mijnheer de Voorzitter, ik meen dat het van belang is werkelijk te zeggen waarom mevrouw Randzio-Plath niet aanwezig is, aangezien er wat verzet zou kunnen zijn door het feit dat ze er niet is. U zal wel weten dat ze bij de middagpauze bijzonder radeloos was omdat haar verslag niet was behandeld, want haar man is ziek en ze is naar huis moeten terugkeren. Dat is iets wat we allemaal kunnen begrijpen en ik zou de collega's hier die weten dat ze een vrouw is die heel hard werkt, willen vragen er begrip voor op te brengen. Deze ochtend heeft ze geprobeerd de stemming van het verslag erdoor te krijgen, dat weet u, maar veel van onze collega's hebben de zaal verlaten en wilden niet blijven om verder te stemmen. Dat vind ik te betreuren, ze was bijzonder radeloos en ik zou u willen vragen ten minste voor dat punt begrip te willen opbrengen.

Samland
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Randzio-Plath heeft u het mondeling amendement, dat de heer von Wogau niet kent, ter kennis gegeven. Er waren in dit Parlement - helaas ook uit uw eigen fractie, mijnheer von Wogau - echter collega's die opgestaan zijn, toen de Voorzitter vroeg of het mondeling amendement werd toegelaten. Zij waren zo talrijk dat het resultaat was dat voldoende collega's bezwaar hebben geuit tegen het mondeling amendement. Dat is het probleem waar wij nu mee te maken hebben. Anders was er helemaal geen twijfel ontstaan. Mevrouw Randzio-Plath heeft het mondeling amendement uitdrukkelijk van tevoren bij de Voorzitter afgegeven, omdat zij vandaag niet aanwezig kon zijn. Derhalve verzoek ik dat er over paragraaf 5 in de beschikbare versie wordt gestemd. Wij hebben dit namelijk niet verhinderd, maar de collega's die opgestaan zijn. Dan zullen wij zien, wie de meerderheid behaalt.

De Voorzitter
Laten we proberen hier rustig bij te blijven. Ik heb heel wat parlementsleden die een motie van orde willen indienen.

Wolf
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, het was helaas niet mogelijk om hier over het afgesproken mondeling amendement te stemmen. Maar dat moeten degenen die dit hele proces hier eigenlijk telkens weer hebben opgehouden en dat nu ook weer hebben gedaan, zelf verantwoorden. Nu moeten wij over de oorspronkelijke tekst stemmen.

Herman
Mijnheer de Voorzitter, er is alleen een probleem doordat mevrouw Randzio-Plath niet aanwezig is, wij hadden immers een compromis gevonden op basis van het akkoord bereikt binnen de commissie, dat algemeen werd goedgekeurd. Dat akkoord vormde een perfecte oplossing, alleen lukte het op dat moment niet de juiste bewoordingen te vinden om uit te drukken waar wij het over eens waren geworden: " to hold to account" vonden sommigen een te agressieve term ten opzichte van de Bank. Er werden twee of drie voorstellen gedaan, die echter geen genade konden vinden in de ogen van onze Britse collega's. Vervolgens hebben wij besloten te wachten tot het juiste woord gevonden zou zijn, hetgeen vanmorgen het geval was, mevrouw Randzio-Plath en ik hebben het gevonden.
(Tekenen van onrust) Ik vind het betreurenswaardig dat om een akkoord te verhinderen, twaalf personen het nodig hebben geoordeeld op te staan. Ik vind dat erbarmelijk.
Dat gezegd zijnde, mijnheer de Voorzitter, kunnen we om uit het slop te raken waar wij vandaag in verzeild zijn, beginnen met een stemming over het voorstel van de heer von Wogau, en vervolgens kan het Parlement over de rest stemmen. Ik moet daar onmiddellijk bij zeggen dat er nauwelijks een onderscheid is. Het is een kwestie van nuances. Er is zoveel hysterie ontstaan over deze nuances, dat er nu een drama van gemaakt wordt. Volslagen onterecht.

Oomen-Ruijten
Mijnheer de Voorzitter, voor de notulen wil ik gezegd hebben dat het voorstel van de heer von Wogau en de heer Herman gevolgd moet worden, dat wij natuurlijk allemaal met mevrouw Randzio-Plath meeleven en dat van onze fractie uiteindelijk niemand mee gedaan heeft aan het boycotten van dit voorstel dat u niet hebt voorgelezen overigens.

De Voorzitter
Ik begrijp uw laatste opmerking niet. Ik heb het voorstel wel duidelijk voorgelezen.

Friedrich
Mijnheer de Voorzitter, velen in dit Parlement zijn zich ervan bewust dat het in dit verslag op bijna ieder woord aankomt. Nu hadden wij een formulering die volgens ons door een grote meerderheid aanvaard zou kunnen worden. Een deel van onze collega's wist echter inderdaad niet dat er om de redenen die Fernand Herman zojuist heeft genoemd, nu een situatie is ontstaan die door de gewone toepassing van het Reglement niet opgelost kan worden. Als wij nu namelijk een besluit nemen waarin geen rekening gehouden wordt met dit mondeling amendement, doen wij iets wat de meerderheid van dit Parlement niet wilde.
Ik wil nu twee - mijns inziens correcte - oplossingen voorstellen waarmee wij uit deze impasse kunnen komen. Mijnheer de Voorzitter, als u de vraag betreffende de toelating van het mondeling amendement nogmaals kunt stellen, omdat de collega's nu pas weten waar het om gaat, zouden wij een oproep kunnen doen tot de collega's, die voordien met reden zijn opgestaan, om te blijven zitten omdat zij nu weten waar het om gaat. Als wij over het mondeling amendement zouden kunnen stemmen, zouden wij het resultaat bereiken waar de grote meerderheid van dit Parlement achter staat en de meerderheid is doorslaggevend. Indien dat niet mogelijk is, moeten wij in plaats daarvan teruggrijpen naar het voorstel van Karl von Wogau. Mijns inziens is de eerste oplossing echter beter.

von Wogau
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik zeggen dat wij er in de commissie samen veel moeite voor hebben gedaan - en ik erken uitdrukkelijk hoeveel moeite collega Randzio-Plath zich heeft getroost - om bij te dragen tot overeenstemming. In de commissie hadden wij op bijna alle punten overeenstemming bereikt, zoals collega Herman uiteengezet heeft. Dat werd door bijna alle leden van de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid ondersteund. Het enige punt waarover nog geen overeenstemming was bereikt, was dat veel leden van mijn fractie bij paragraaf 5 de uitdrukking "ter verantwoording te roepen" te sterk vonden. Vervolgens werd er gezegd dat men hiervoor een woord wilde vinden dat voor iedereen aanvaardbaar was. Ik moet zeggen, dat ik niet meer heb deelgenomen aan deze laatste discussie, maar dat collega Herman dat heeft waargenomen. Hij zegt dat hij dat woord nu heeft gevonden. Het zou het juiste woord zijn. Ik heb echter de indruk dat niet iedereen in dit Parlement heeft verstaan, wat nu het juiste woord is.
Ik moet zeggen dat het ook niet schriftelijk voor mij ligt. Derhalve wil ik voorstellen, zelfs al strookt het niet volledig met de gangbare procedure, dat wij collega Herman nogmaals vragen of hij nogmaals heel duidelijk zegt, wat het onderwerp van het mondeling amendement is, zoals collega Ingo Friedrich heeft voorgesteld. Ik stel voor dat wij het dan over de een of andere vorm eens worden. Mijns inziens handelen wij dan met gezond verstand.

De Voorzitter
Het is duidelijk dat indien het mondeling amendement ter stemming zou worden gebracht, het zou worden aangenomen. Daar bestaat niet de minste twijfel over. Maar het Reglement bestaat nu eenmaal om minderheden in dit Huis te beschermen, en dat is de bedoeling van 12 leden die kunnen opstaan en zich verzetten tegen een mondeling amendement. Niemand van de fracties die tegen het mondeling amendement stemden, heeft bezwaren geuit of gezegd dat ze het niet hadden begrepen. Nu heb ik iemand van elk van deze twee fracties die het woord vraagt. Ik zal luisteren naar wat ze te zeggen hebben vooraleer ik een beslissing neem.

Giansily
Mijnheer de Voorzitter, ik ben een van de 12 collega's, die zoëven opgestaan zijn. Ik zou een korte opmerking willen maken. Mevrouw Randzio-Plath is afwezig, maar dat geldt ook voor de coördinator van onze fractie. Hij zou ons aanwijzingen hebben kunnen geven. Ik wist dat deze discussie gaande was in de economische commissie en ik was ook op de hoogte van pogingen tot beslechting. Het bereiken van een akkoord tussen mevrouw Randzio-Plath en de heer Herman lijkt mij een goede zaak. Maar noch mijn fractie, noch andere fracties waren daarvan op de hoogte gebracht. En ik zou er bij deze gelegenheid op willen wijzen dat dit Parlement niet slechts uit twee fracties bestaat. Er zijn er veel meer.
Ofschoon ik er volledig mee instem dat ik, mits goed ingelicht, voor het mondeling amendement van mevrouw Randzio-Plath gestemd zou hebben, blijf ik toch de mening toegedaan dat principieel gesproken het geen kwaad zou kunnen, als de twee grote fracties rekening zouden houden met het bestaan van de andere fracties binnen dit Parlement.(Applaus)

Fabre-Aubrespy
Mijnheer de Voorzitter, het is uw taak onze beraadslagingen te leiden. Ik zou het op prijs stellen, indien u daarbij ons Reglement zou willen toepassen.
Het is niet gebruikelijk opnieuw de vraag te stellen of 12 leden tegen het amendement waren, wanneer bij de eerste gelegenheid al duidelijk was dat ons aantal meer dan 12 bedroeg, in overeenstemming met artikel 150. Het is verder ook niet gebruikelijk parlementsleden onder druk te laten zetten. Op basis van artikel 2 oefenen wij een mandaat uit, waarbij wij niet gebonden zijn door instructies, en diegenen die zijn opgestaan, hebben dat eigenmachtig gedaan naar eer en geweten, in overeenstemming met het Reglement.
Wij hebben nu al ongeveer vijf minuten besteed aan een zaak, die al aangenomen was. En dus moeten wij nu overstappen naar het volgende punt, maar dat dient dan wel te gebeuren volgens het Reglement. Minder dan een uur vóór het begin van de vergadering kan men niet meer vragen om een stemming in onderdelen.
Wij gaan dus verder met onze werkzaamheden volgens de lijst van stemmingen, zoals die voor ons ligt. Zo houdt men zich aan het Reglement.

Harrison
Mijnheer de Voorzitter, ik vraag me af of we van deze mug wel een olifant moeten maken. U hebt correct gehandeld volgens het Reglement van dit Huis. Twaalf leden zijn opgestaan; ik betreur dat ze zijn opgestaan, maar goed, ze hebben het gedaan. Laten we nu echter naar de oorspronkelijke tekst terugkeren, die velen met een grote dosis goede wil hebben proberen te wijzigen omdat ze een nuance in de bewoordingen van de oorspronkelijke tekst te sterk vonden. Persoonlijk meen ik dat het om een heel subtiel verschil gaat, en dat de wil om de Europese Centrale Bank verantwoording te laten afleggen immers over het algemeen aanvaardbaar is voor de meeste mensen in dit Huis. Dan zou ik u nu willen aanraden om tot de stemming over te gaan. Als u een stemming in onderdelen wil, mij ook goed, maar mijn advies aan het Huis is om over beide delen te stemmen en ze aan te nemen.

De Voorzitter
Mijnheer Harrison, dat ben ik nu net van plan.
Na de stemming over paragraaf 5
Fabre-Aubrespy
Mijnheer de Voorzitter, ik wil formeel bezwaar aantekenen tegen uw werkwijze.
Artikel 116 geeft de Voorzitter de bevoegdheid een andere termijn vast te stellen dan de termijn van een uur. Het geeft hem echter niet het recht, om op het laatste moment een stemming in onderdelen te aanvaarden, die niet binnen de vastgesteld termijn is ingediend.
Die termijn, die geldt voor alle fracties, voor alle parlementsleden, is bepaald op 21 uur de dag ervoor. U hebt deze termijn niet voor de vergadering gewijzigd, u kunt een verzoek tot stemming in onderdelen niet aanvaarden, indien u niet in eerste instantie de termijn gewijzigd hebt.
Als u wilt, kan ik u nu artikel 116 voorlezen.......

De Voorzitter
Mijnheer Fabre-Aubrespy, ik weet niet of u bij de middagpauze hier was, en evenmin of u toen goed wakker was, maar vier uren geleden hebben we dit nu net gedaan. Het is trouwens geen precedent. Het is iets wat we al regelmatig in dit Huis hebben gedaan.
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Berthu
Mijnheer de Voorzitter, gedurende de hele voorbereidingsperiode door de Intergouvernementele Conferentie van het Verdrag van Amsterdam gold er een gulden regel voor de onderhandelaars: er wordt niet gesproken over de eengemaakte munt, de doos van Pandora moet gesloten blijven!
Het resultaat daarvan is dat nu minder dan een maand voor de selectie van de deelnemende landen en negen maanden voor de theoretische lanceerdatum van de euro met afgrijzen geconstateerd kan worden dat het Verdrag van Maastricht de nationale democratieën van hun macht beroofd heeft zonder dat gelijkwaardig toezicht op een ander niveau gecreëerd werd, en dat de monetaire Unie aan niemand verantwoording schuldig zal zijn. En dan rijst de vraag of zij geen monster zal voortbrengen, dat iedereen zal verslinden.
En dus, om de illusie te wekken, dat het tracht te reageren - hoewel het natuurlijk eigenlijk medeverantwoordelijk is voor de situatie - neemt het Parlement nu het initiatief een verslag aan te nemen over de democratische verantwoording in de derde fase van de EMU. Dit komt echter neer op een schijnvertoning en wel om drie redenen.
In de eerste plaats kan het Europees Parlement natuurlijk geen correcties aanbrengen in het Verdrag. Het is dus actief in de zijlijn, om zoals vandaag de rapportage of de benoemingsprocedure van de leiding van de ECB te verbeteren. Dergelijke voorstellen - zelfs al zouden zij aanvaard worden door de andere instellingen - leveren geen wezenlijke veranderingen in het stelsel op.
In de tweede plaats, indien men wil bereiken dat de ECB binnen een democratische context functioneert, zoals het geval is voor nationale centrale banken, zelfs als deze zogenaamd onafhankelijk zijn, zou er een Europese staat moeten zijn, een voorwaarde, die nu niet vervuld is en dat ook zeker niet binnen afzienbare tijd zal zijn.
Tenslotte is de huidige situatie het resultaat van een bewust streven van de opstellers van het Verdrag van Maastricht. Omdat er toen geen sprake was van een Europese democratie, een situatie waarin tot op heden geen verandering is gekomen, was het besluit genomen de indruk te geven dat het eenmaken van de munten een puur technische aangelegenheid kon zijn, die volledig zonder enige binding met de politiek geregeld kon worden. Zelfs nu nog houdt de Duitse regering krampachtig vast aan deze fabel om de bevolking in een staat van zinsbegoocheling te houden, tot de definitieve beslissingen genomen zullen zijn.
Dat verklaart ook waarom het verslag-Herman, dat de fout beging al te duidelijk de kwestie van democratische verantwoording aan de orde te stellen, opeens verdwenen is van de agenda van de huidige vergaderperiode. Onze volkeren zullen moeten wachten tot zij midden in de monetaire eenmaking beland zijn om achter de ware aard van het systeem te komen.

Mann, Thomas
Mijnheer de Voorzitter, het verslag over de Europese Centrale Bank heb ik goedgekeurd, maar pas nadat er in onze Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid belangrijke correcties in waren aangebracht. De poging om het Verdrag te wijzigen teneinde het ECB-bestuur door het Europees Parlement te laten benoemen, is mislukt. Terecht zal er geen motie van afkeuring tegen de ECB-voorzitter komen en zal er geen controlerend "bankcomité" zijn. Wij hebben de burgers ons woord gegeven dat de onafhankelijkheid van de ECB niet ondermijnd wordt. Als toekomstige hoedster van de munteenheid moet de bank zonder politieke spelletjes kunnen functioneren. Alleen op die manier zal de bank dezelfde goede reputatie verwerven als de Deutsche Bundesbank in mijn land. Zij garandeert dat er geen haarbreed van stabiliteit en begrotingsdiscipline wordt geweken.
De dialoog tussen de ECB en het Europees Parlement moet constructief zijn en moet doelstellingen, concrete besluiten en de samenhang tussen het monetair en het economisch beleid, maar ook het sociaal en werkgelegenheidsbeleid in aanmerking nemen. Wij zijn dan ook voorstander van de open uitwisseling van meningen, maar tegenstander van het wantrouwen en te onbegrijpelijke controleprocedures.
En dan heb ik nog goed nieuws: vanmorgen heeft het Duitse Bundesverfassungsgericht klachten tegen de euro afgewezen. De weg voor de invoering van onze gemeenschappelijke munt is nu dan ook vrij!

Andersson en Hulthén
Wij willen de rapporteur bedanken voor haar zeer belangrijke verslag over democratische controle in de derde fase van de EMU. Wij zijn ons ervan bewust dat het Verdrag van Maastricht bepaalt dat de ECB onafhankelijk moet zijn op personeelsgebied en in organisatorisch, functioneel, financieel en politiek opzicht. Wij vinden echter dat dit niet in alle opzichten een verder uitgewerkte democratische verantwoordingsplicht van de ECB uitsluit, zoals ook blijkt uit artikel 109 B, lid 3 van het Verdrag, over de rol van het Europees Parlement.
Gezien de betekenis van de gemeenschappelijke munt voor een positieve ontwikkeling in de Europese Unie op het gebied van werkgelegenheid, duurzame groei en welzijn is het van het grootste belang ook te wijzen op de noodzaak van democratische controle en transparantie voor de ECB. Daarom is dit verslag over de versterking van de transparantie en de democratische controle zeer welkom.
Wij vinden dat het Europees Parlement, als enige instelling van de Unie die directe banden met de burgers heeft, samen met de ECB een actieve rol moet kunnen spelen om bij te dragen tot een democratische controle en transparantie van de EMU. Wij vinden verder dat een versterking van de democratische controle en transparantie de legitimiteit van de EMU bevordert, zonder de onafhankelijkheid en geloofwaardigheid van de ECB aan te tasten. In dit verband moet het Europees Parlement dus een sleutelrol vervullen.
Wij vinden ook dat de zelfstandigheid van de ECB niet moet worden ingeperkt doordat alle genomen besluiten en de desbetreffende motiveringen kort nadat deze zijn genomen worden gepubliceerd. Vergelijkbare regels gelden voor de Amerikaanse centrale bank, zonder nadelige gevolgen voor haar activiteiten.
Tenslotte willen wij erop wijzen dat de Raad, de Commissie en het Europees Monetair Instituut serieus nota moeten nemen van dit verslag en de daarin opgenomen voorstellen inzake democratische controle in de derde fase van de EMU.

Blokland
In de discussie over dit verslag staat het begrip "onafhankelijkheid" centraal. Het punt is dat de rapporteur in haar verslag poogt de grenzen hiervan af te tasten. De centrale vraag is in hoeverre vanuit politieke gremia het monetaire beleid beïnvloed, gecontroleerd en zo mogelijk zelfs bijgestuurd kan worden, zonder dat de formele onafhankelijkheid van de Europese Centrale Bank in het geding is.
Mijns inziens is dit een onjuist uitgangspunt voor dit verslag dat zou moeten gaan over democratische "verantwoording" . Impliciet zit in het voorgaande ook de gedachtegang opgesloten dat je met monetair beleid belangrijk geachte doelstellingen van econo-
misch beleid kunt realiseren, zoals een voldoende mate van investeringen, werkgelegenheid en welvaartsgroei. Tijdens de hearing met de Subcommissie monetaire zaken in het voorjaar van 1997 heeft de heer Duisenberg, thans president van het EMI, duidelijk gestipuleerd dat het bereik van monetair beleid beperkt is.
Naar nu blijkt, heeft de rapporteur dit punt (nog steeds) niet opgepakt. Dat geeft weinig vertrouwen voor de toekomst wanneer wordt bepleit dat de Subcommissie monetaire zaken een belangrijke rol dient te spelen in het proces dat democratische verant-
woording wordt genoemd. Om voornoemde principiële redenen heb ik tegen dit verslag gestemd.

Caudron
Ik heb met genoegen het verslag van onze collega Randzio-Plath gelezen, en kan mij verheugen over de durf van dragers van politieke verantwoordelijkheid te vragen om meer democratisch toezicht op degenen die op economisch vlak de macht in handen hebben, niet echter altijd gekoppeld aan een wenselijk niveau van legitimiteit. Ik wil de aandacht vestigen op dit staaltje van moed in deze tijden van extreem liberalisme, waarover alom zonder enige schroom de loftrompet gestoken wordt.
Ja, waarde collega's, het moet luid en duidelijk gezegd worden dat onafhankelijkheid niet per definitie hetzelfde is als geen verantwoording meer verschuldigd zijn, en dat integendeel slechts via daadwerkelijk democratisch toezicht en de daaruit voortvloeiende transparantie de Europese Centrale Bank legitimiteit zal verkrijgen in de ogen van de Europese burger. Onze collega streeft in haar verslag natuurlijk niet naar het op de helling plaatsen van de onafhankelijkheid van de ECB. Er wordt ingegaan op een aantal onduidelijkheden met betrekking tot de modaliteiten van deze onontbeerlijke democratische werking.
De beraadslagingen op commissieniveau waren moeilijk en interessant. Ondanks het niet opnemen van de motie van afkeuring, waarbij ik inzie, dat een wijziging van het Verdrag in die richting moeilijkheden zou hebben opgeleverd, moet ik toegeven dat een waardevol compromis werd bereikt, dat een duidelijke vooruitgang betekent met betrekking tot het toezicht op de ECB.
En ik kan u toezeggen dat ik oplettend zal zijn bij de juridische consolidatie rond de benoeming van kandidaten, die nu afhangt van goedkeuring door het Europees Parlement.
In een debat dat van zoveel betekenis is, maar dan wel onder het hoofdstuk verdronken kalveren, wil ik kort nog twee kwesties aansnijden: werkgelegenheid en het bankcomité van het Parlement. Wat dat laatste betreft, vraag ik mij af waarom sommige fracties dit van de hand wijzen, te meer daar een dergelijk comité geen toezichtsfunctie toebedeeld zou zijn maar wel een rol van informatie en initiatief.
18 miljoen werklozen, even zoveel onzekere banen, een top over werkgelegenheid en regeringen die alles in het werk stellen om werkeloosheid in hun land te bestrijden, en nog zijn er dragers van politieke verantwoordelijkheid die van mening zijn dat de bestrijding van werkeloosheid niet prioritair is.
Dat wilde ik kwijt over het verslag van onze collega Randzio-Plath, die ik volmondig steun en nogmaals wil gelukwensen.

Darras en Berès (PSE)
De ECB zal een enkel monetair beleid voeren voor alle lidstaten die deelnemen aan de Europese Monetaire Unie: democratische controle dient derhalve op Europees niveau te worden uitgeoefend. Het Europees Parlement, de enige instelling waarvan de leden direct gekozen zijn op dat niveau en waaraan het Verdrag bepaalde bevoegdheden op dit gebied verleent, is in een dergelijke situatie bij uitstek geschikt om als ideale politieke gesprekspartner voor de ECB te fungeren.
De revolutie van het eenmaken van de munten zal plaatsvinden voor er sprake is van een daadwerkelijke politieke Unie. In een democratische samenleving kan legitimiteit echter alleen verworven worden via algemeen stemrecht. Zo kan het risico ontstaan dat indien de ECB functioneert zonder politieke gesprekspartner, zij achteraf als verantwoordelijk beschouwd gaat worden voor alle kwaad, waardoor de publieke opinie het hele project zal afkeuren. Onafhankelijkheid van de ECB: ja! Onverantwoordelijkheid: nee!
Onafhankelijkheid betekent dat er bepaald moet worden ten opzichte van wie, en dat er ook voor gezorgd moet worden dat haar politieke tegenhanger evenveel gezag krijgt, anders kan er van evenwicht geen sprake zijn. Verantwoordelijkheid betekent dat er een dialoog en transparantie moeten komen tussen de ECB en de publieke opinie, via de verkozen organen, te weten Raad en Europees Parlement. Daarom staan wij volkomen achter de voorstellen van onze collega Christa Randzio-Plath om deze verantwoordelijkheid in wettelijke verplichtingen om te zetten.
In die geest zal het jaarverslag van de ECB in het gedeelte over de wijze waarop het monetair beleid het algemeen economisch beleid van de Gemeenschap ondersteunt, duidelijk rekening moeten houden met groei en werkgelegenheid.
Op termijn zijn wij niet als enigen voorstander van een wijziging van het Verdrag waardoor het Europees Parlement enerzijds dezelfde invloed op dit gebied zou krijgen als op de benoeming van de Commissie, en het anderzijds het recht zou krijgen de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën een motie van afkeuring jegens de president van de toekomstige ECB in geval van niet-naleving van het Verdrag voor te leggen. Een dergelijke ontwikkeling zou de legitimiteit van de besluitvorming van de ECB doen stijgen.
Wat betreft de coördinatie van het economisch beleid in Europa heeft, dankzij de Europese Raad van Luxemburg, het idee opgang gemaakt de nationale economische beleidslijnen grondiger te coördineren, met name inzake werkgelegenheid. Wij zijn van mening dat het Europees Parlement nauwer bij dit proces betrokken dient te worden. Daar is de komende jaren het meeste werk aan de winkel en een evenwichtig functioneren van de Economische en Monetaire Unie is daarvan afhankelijk. In de derde fase van de EMU betreft democratische verantwoording zowel de ECB als de coördinatie van het nationaal economisch beleid. Nu is de monetaire pool van de Unie echter meer gestructureerd dan de economische.
Deze dynamiek, waartoe de aanzet reeds is gegeven, heeft om effectief te worden nog een politiek duwtje in de rug nodig: de economische orde der dingen alleen zal niet voldoende zijn. Er is hier een geweldige verantwoordelijkheid weggelegd voor de socialisten van het Europees Parlement, en er wordt vol spanning gewacht op nieuwe voorstellen.

Kirsten Jensen, Blak, Sindal en Iversen
De Deense sociaal-democraten in het Europees Parlement hebben tijdens de vergadering in Straatsburg van 30 maart tot 3 april voor het verslag over de democratische verantwoording in de derde fase van de EMU gestemd. Het verslag benadrukt onder andere dat:
1) de toekomstige ECB de omschrijvingen en het gebruik van operationele doelstellingen voor het bereiken van het prijsstabiliteitsdoel duidelijk moet maken; 2) de notulen van de vergaderingen van de Raad van bestuur van de ECB gepubliceerd moeten worden;
3) er een dialoog moet zijn tussen het Europees Parlement en de ECB over monetaire en economische aangelegenheden.
De sociaal-democraten in het Europees Parlement hebben voor het verslag gestemd om de principiële reden dat ze voor alle EUinstellingen een zo groot mogelijke doorzichtigheid nastreven. Voor de duidelijkheid herhalen wij dat de sociaal-democraten in het Europees Parlement niet wensen te raken aan de vier Deense uitzonderingen, waaronder het voorbehoud betreffende deelname aan de derde fase van de EMU.
Lindqvist (ELDR), Eriksson en Sjöstedt (GUE/NGL), Gahrton, Holm, Lindholm en Schörling (V), Krarup en Lis Jensen (I-EDN), schriftelijk. (SV) De EMU is een centralistisch, zeer riskant project dat weinig steun bij de burgers geniet. De EMU geeft voorrang aan prijsstabiliteit en een lage inflatie. Het risico is groot dat de toch al hoge werkloosheid nog verder zal stijgen. De regionale verschillen tussen groeiregio's en gebieden die kampen met ontvolking kunnen toenemen. De EMU leidt tot een sterke centralisatie van het monetaire en wisselkoersbeleid, dat op den duur ook het belastingbeleid en het financieel beleid kan gaan omvatten. De EMU is een politiek project dat de federale inslag in de EU vergroot en het streven naar één staat versterkt.
De EMU en de Europese Centrale Bank, de ECB, krijgen een grotere onafhankelijkheid en macht dan enige andere bank in de wereld, met inbegrip van de Amerikaanse centrale bank. De directieleden van de ECB, die voor acht jaar worden gekozen en niet kunnen worden afgezet, krijgen een ongehoorde macht over het monetair beleid, het rentebeleid en het overige economisch beleid, dat direct van invloed is op mensen, regio's en landen. De EMU centraliseert het economisch beleid en geeft het in handen van een klein aantal directeuren, en daarmee wordt de democratie sterk uitgehold. De voorstellen voor een verbeterde transparantie en democratische controle die in dit verslag worden gepresenteerd, kunnen het democratisch tekort in de derde fase van de EMU maar nauwelijks verminderen.
Wij hebben op grond van het bovenstaande tegen het verslag gestemd.

Nicholson
Dit verslag steekt boordevol goede ideeën over de wijze waarop de nieuwe Europese Centrale Bank democratisch verantwoording zal moeten afleggen tegenover dit Parlement. Het weerspiegelt de voorschriften van het Verdrag van Maastricht betreffende de raadpleging van het Parlement over de uitvoeringsmaatregelen.
Toch vrees ik dat er in dit opzicht niet meer doorzichtigheid en democratische verantwoording zal zijn dan er tot vandaag in dit proces is geweest. Tot nu toe heeft de Commissie met haar eigen strategie voortgeploegd zonder enige belangstelling voor doorzichtigheid of verantwoording te tonen. Bijgevolg kregen we vorige week van de Commissie de bizarre verklaring te horen dat elf landen, waaronder ook België en Italië, economisch sterk genoeg zijn om tot de EMU toe te treden. De opneming van deze twee lidstaten in de lijst van de eerste groep deelnemende landen bewijst duidelijk dat de Maastricht-normen niet werden gerespecteerd en dat het manipuleren van cijfers een aanvaardbare praktijk is. Italië en België komen nergens in de buurt van de voorwaarde die bepaalt dat de overheidsschuld moet worden beperkt tot maximum 60 % van het bruto binnenlands product. Hun overheidsschuld bedraagt immers meer dan het dubbele van dit cijfer. Ik hoop dat wanneer de staats- en regeringsleiders volgende maand onder het Britse voorzitterschap voor de formele stemming bijeenkomen, zij meer oog zullen hebben voor de normen dan de Commissie heeft gehad.
Gezien het engagement van de Commissie om het project erdoor te duwen zonder rekening te houden met de economische situatie in elke lidstaat afzonderlijk, is het moeilijk om niet te concluderen dat ze het door een politieke bril bekijkt. Het resultaat hiervan kan enkel instabiliteit binnen het stelsel zijn, en ernstige economische gevolgen voor de lidstaten die erbuiten vallen. De politieke aard van het project zal beslist ook de positie van de Centrale Bank ondermijnen en democratische verantwoording moeilijker maken.

Smith
Terwijl ik over het algemeen de waardevolle doelstellingen van meer doorzichtigheid en verantwoording in de werkzaamheden van de ECB kan ondersteunen, meen ik dat dit verslag, dat voortdurend de uitdrukking "democratische verantwoording' gebruikt, in feite verantwoording heeft verward met verslag uitbrengen.
Volgens het woordenboek is de definitie van verantwoording "verantwoordelijk zijn tegenover iemand of voor een daad'. Bijgevolg is het fout te suggereren dat de ECB op een of andere manier verantwoordelijk is tegenover het Parlement. Volgens mij is het verkeerd de indruk te wekken dat het recht van het Parlement om te worden geïnformeerd, zich vertaalt in een vorm van verantwoording, in de gangbare betekenis van het woord.
Om deze reden zal ik dit verslag niet ondersteunen aangezien het te veel gebaseerd is op de bereidheid om dat te geloven.

Spiers
Ik heb voor het verslag-Randzio-Plath gestemd omdat de mate van verantwoording waartoe het oproept, beter is dan niets. Niettemin erkent het - en verwelkomt het zelfs - het feit dat de bank volstrekt onafhankelijk zal blijven. De Bank zal het monetair beleid controleren, en zal dit doen met één overheersend doel: tot prijsstabiliteit komen. Als dit de groei doet stilvallen of werkloosheid veroorzaakt, dan weze het zo. Niets van wat het Parlement of Ecofin ook zeggen, zal dit kunnen voorkomen.
Echte democratische controle op de Centrale Bank zou de oprichting vergen van haar evenknie, een centrale Europese regering. Zonder dit krijgen we de oprichting van een Europese vrije markt, die in de eerste plaats de belangen van de bankiers dient. Dit werd reeds bestempeld als "het spectatorschap van het proletariaat" , hoewel dit maar een deel van het verhaal is.
Hiermee wil ik niet suggereren dat we moeten proberen een centrale Europese regering op te richten. Daar bestaat geen eensgezindheid over, en er kan, gezien de vroegere vorm van de EU - GLB enzovoort - geen vertrouwen bestaan dat een dergelijke centrale regering haar taak tot een goed einde zou brengen.
Door de overhaaste drang om een eenheidsmunt te creëren, zitten we nu met een mooie knoeiboel en wordt het aan ons overgelaten pleisters aan te brengen in een ijdele poging om alles wat op te lappen.

Theonas
Als men de bevoegdheid voor het monetair beleid naar derden overhevelt, doet men afstand van een belangrijk stuk nationale onafhankelijkheid. Als meerdere landen een dergelijke besluit nemen, zijn de gevolgen van een dergelijke stap nauwelijks te overzien. Dan kunnen wij met recht spreken van een ongekende gebeurtenis in de moderne geschiedenis.
Zelfs indien wij ervan uitgaan dat een dergelijk besluit in het belang van de volkeren is, moeten wij uiterst voorzichtig zijn. Een dergelijke stap moet goed worden voorbereid. Men moet nagaan hoe toezicht kan worden verricht op degenen die de verantwoordelijkheid dragen. Zij die het beleid bepalen, moeten immers bij alles wat zij doen de belangen van de burgers en de sociale welvaart in het oog houden.
Helaas moeten wij vaststellen dat bij de oprichting van de Europese Centrale Bank niet is gezorgd voor de noodzakelijke controleprocedures. Toch zal uitsluitend de ECB bevoegd zijn voor de vaststelling en de uitvoering van het monetair beleid. Dit beleid zal het lot bepalen van miljoenen mensen, zonder dat enige democratische controle daarop mogelijk is. Zelfs de regeringen, het Europees Parlement en andere Europese instellingen hebben niets meer in de melk te brokken. Dit geldt overigens niet alleen voor de aan de euro deelnemende landen, maar ook voor de niet-deelnemende landen. En weet u waarom? Wel, de Europese Centrale Bank werd in het leven geroepen om uitsluitend de grote economische en politieke belangen te dienen. Hun winst moet worden verhoogd. Er is geen sprake van verhoging van de sociale welvaart, verbetering van de levensstandaard van de werknemers, bestrijding van de werkloosheid en de steeds groter wordende armoede onder de bevolking.
Het onderhavige verslag spreekt wat dat betreft boekdelen. Hierin wordt vastgesteld dat elke vorm van democratische controle ontbreekt. Op indirecte wijze geeft men toe dat de oprichting van de Europese Centrale Bank een uitvloeisel is van de inspanningen van het grote kapitaal om te ontkomen aan elke vorm van nationale en politieke controle, zelfs aan de minimale controle die de nationale centrale banken zouden kunnen uitoefenen.
De voorstanders van het Verdrag van Maastricht wisten echter maar al te goed wat zij deden toen zij het Verdrag tekenden. Zij wisten heel goed welke gevolgen daaruit zouden voortvloeien. Zelfs indien zij dat toen niet zouden hebben ingezien, zouden zij op zijn minst bij de herziening van het Verdrag in Amsterdam bepaalde eisen hebben moeten stellen. Dat hebben zij echter niet gedaan. Integendeel, tijdens de Intergouvernementele Conferentie over de herziening van het Verdrag was elk debat over de EMU uit den boze.
Als men dus verklaart zorg te willen dragen voor de democratische controle, als men zegt dat de taken van de ECB moeten worden uitgebreid en niet beperkt mogen blijven tot de monetaire stabiliteit, strooit men de mensen willens en wetens zand in de ogen. Iets dergelijks staat immers nergens in het Verdrag. Integendeel, het Verdrag voorziet in alle middelen die noodzakelijk zijn voor een onafhankelijke ECB, voor de vrijwaring van de ECB tegen elke beïnvloeding van buitenaf door de burgers. Ik verwijs hier slechts naar de bepalingen inzake het klein aantal leden van het bestuur van de bank - hetgeen betekent dat niet alle landen hierin vertegenwoordigd zullen zijn - en hun lange ambtsperiode. Daardoor wordt hun onafhankelijkheid, hun vrijwaring tegen politieke beïnvloeding door wie dan ook gewaarborgd.
Wij steunen al hetgeen kan bijdragen aan de bevordering van de transparantie of tenminste aan de informatie van de democratische gekozen instellingen over het beleid en het functioneren van de ECB. Geen enkele maatregel in die richting zal echter een ommezwaai teweeg kunnen brengen in de door de oprichting van de ECB ontstane, onaanvaardbare situatie. De enige oplossing is het buiten spel zetten van het Verdrag van Maastricht en de weigering tot ratificatie van het Verdrag van Amsterdam. Daarom zijn wij er absoluut voor dat in de lidstaten referenda worden gehouden over de Verdragen. Dan zullen de burgers de gelegenheid krijgen uiting te geven aan hun verzet tegen het gevolgde beleid en tegen de overheveling van belangrijke soevereine rechten aan ongenaakbare, van elke controle gevrijwaarde, supranationale instanties.

Trizza
De fractie van de Alleanza nazionale zal het verslag van collega Randzio-Plath goedkeuren. We willen echter een aantal dingen duidelijk stellen: als het Europees Parlement eens per jaar geraadpleegd wordt bij de benoeming van de president en de overige leden van de directie, dan dient het tijdens de plenaire vergadering jaarlijks een verslag over de werkzaamheden van de Europese Centrale Bank te krijgen waarin deze in het kort een motivering geeft van het monetaire beleid van dat jaar en van het jaar voordien. Hieruit moet blijken dat ze bij het maken van haar keuzes onpartijdig is gebleven. Van groot belang zullen ook de bijzondere vergaderingen zijn met de bevoegde parlementaire commissies, die op initiatief van het Europees Parlement of van de Europese Centrale Bank zelf zullen plaatsvinden. De doorzichtigheid en de openbaarheid van de tussenkomsten voor het Europees Parlement zijn altijd al uitermate doeltreffend gebleken wanneer het gaat om het grote publiek via de pers zoveel mogelijk op de hoogte te houden.
Ik moet tot slot nog op een laatste feit wijzen: met de komst van de eenheidsmunt, zullen de verschillende lidstaten niet meer op het monetair instrumentarium kunnen terugvallen als middel om de economische cycli te beïnvloeden. De gevolgen van de keuzes inzake monetair beleid zullen voor iedereen onmiddellijk duidelijk zijn, vooral wanneer die keuzes consequent worden gemaakt.
De Europese Centrale Bank heeft weliswaar het recht om als enige en op gecoördineerde wijze het Europese monetair beleid uit te stippelen, maar dient daarbij naar eenheid te streven zonder uit het oog te verliezen dat eenzelfde actie verschillende gevolgen kan hebben naargelang de economische context en de conjuncturele toestand van elk land afzonderlijk.
Er moeten met andere woorden situaties vermeden worden waarbij één specifiek monetair beleid een verschillende impact heeft op de onderscheiden nationale economische stelsels. Dit kan er immers toe leiden dat de economische stelsels die schade hebben geleden, als hun nationaal fiscaal instrumentarium eenmaal is uitgeput, een defensief beleid gaan voeren, hetgeen het reële economische bestel en de werkgelegenheid zeker niet ten goede zal komen.

Wolf
De kwestie van de democratische verantwoordingsplicht en de inbedding van de Europese Centrale Bank is wel de laatste grote vraag die nog openstaat voordat de invoering van de euro plaatsvindt. Er moet duidelijk worden gemaakt dat het er niet om gaat de onafhankelijkheid van de ECB en van het ESCB te beperken - alleen op die manier kan geld namelijk functioneren - maar deze onafhankelijkheid op de juiste manier te interpreteren. Tegenover de monetaristische utopie van het "apolitieke geld" , die een gevaarlijke illusie wordt als dogmatici deze in de praktijk van het economisch beleid omzetten, stellen wij de realistische gedachte dat de geldpolitiek een specifieke dimensie van het gehele economische beleid blijft, en de geldpolitiek dient daarin dan ook ingebed te blijven door bindende, geïnstitutionaliseerde dialogen. Het onderhavige verslag zet een eerste aarzelende stap in de juiste richting. Het is jammer dat de in dit Parlement overwegende logica van de "grote coalitie" ertoe geleid heeft dat het oorspronkelijke verslag verwaterd werd en veel minder consequent is geworden. Wij hebben nooit de illusie gehad dat onze amendementen daar iets aan zouden veranderen. Maar dit is al bij al een eerste stap, hoever de Fractie van de Partij van de Europese Sociaaldemocraten ook van het oorspronkelijke uitgangspunt van de rapporteur is afgeweken.
Verslag-Daskalaki (A4-0106/98)
Eriksson en Sjöstedt
Wij hebben voor het onderhavige verslag gestemd. Wij vinden het noodzakelijk dat een internationale troepenmacht op basis van een VN-mandaat in Bosnië aanwezig blijft. Wij vinden het ook van belang dat men de spanning in dit gebied niet vergroot door wapenexport. Daarentegen zijn wij het niet eens met de eisen inzake toepassing van artikelen uit het Verdrag van Amsterdam over militair optreden of inzake het inzetten van een verouderde militaire alliantie, de WEU. De lidstaten van de EU kunnen aan vredeshandhavende maatregelen bijdragen via de VN en de OVSE.

Kirsten Jensen, Blak, Sindal en Iversen
De Deense sociaal-democraten stemmen tegen het verslag over een post-SFOR-strategie, omdat Denemarken op het gebied van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid een uitzondering heeft bedongen.
Verslag-Marset Campos (A4-0120/98)
Hyland
De mededeling van de Commissie over de strategie inzake het verminderen van de uitstoot van methaan komt op het juiste ogenblik. Ze bevat enkele interessante voorstellen, evenals enkele voorstellen die moeten worden herbekeken.
Methaan heeft zowel positieve als negatieve eigenschappen. Het is negatief in de zin dat het een broeikasgas is dat onmiddellijk na de uitstoot van koolstofdioxide of CO2 komt. Het is positief in de zin dat het kan worden aangewend om een schonere en minder vervuilende energiebron te leveren. Ook kan het worden gebruikt voor de aanmaak van industriële producten, zoals synthetisch rubber en scheikundige vezels.
De natuurlijke methaanbronnen zijn te vinden bij dieren, moeraslanden en zeeflora, terwijl de bronnen van menselijke oorsprong onder meer bestaan uit de verbranding van fossiele brandstoffen, de uitstoot van stortterreinen, afvalwater en slibverwerking. De laatste groep neemt 70 % van het bestaande methaan voor zijn rekening.
Hoewel de toename van de uitstoot van methaan lijkt te vertragen, is dit geen reden om niets te ondernemen. Stortterreinen zijn een belangrijke bron van methaanuitstoot die we in ons voordeel kunnen gebruiken.
In wezen moet er een geschikt actieplan komen dat tot doel heeft de uitstoot van methaan te stoppen of te verminderen. Hierbij mag de landbouw evenwel niet als zondebok dienen. De Commissie meent dat gezien de spijsverteringsgewoonten van herkauwend vee, met andere woorden runderen en schapen, deze veestapel moet worden verminderd. Dit is geen haalbare oplossing. Ten eerste gebeurt dit nu reeds door de melkquota en BSE. Ten tweede zou dit de deur openen voor concurrerende derde landen. Zoals de landbouwcommissie heeft aangestipt, moeten we aandringen op meer onderzoek om de diëten voor dieren te verbeteren en om het afvalwater van veebedrijven in gebieden met intensieve landbouw beter te beheren.
Als we duurzame ontwikkeling ernstig opnemen, laten we dan kijken hoe we het potentieel van methaan positief kunnen aanwenden voor energie en industriële toepassingen. Elektriciteit kan worden opgewekt door methaan van stortterreinen te hergebruiken. Dit kan ook nieuwe mogelijkheden openen voor kleine bedrijven. Tevens moeten er geschikte financiële stimuli worden gegeven.
Er moet dus meer onderzoek komen, en ook meer voorlichting naar het publiek toe. Dit is een uitdaging die, indien ze goed wordt aangepakt, tot een hele waaier nieuwe mogelijkheden kan leiden.

Uitbreiding en samenwerking op het gebied van justitie en binnenlandse zaken (voortzetting)
De Voorzitter
Aan de orde is de voortzetting van het debat over het verslag (A4-0107/98) van de heer Posselt, namens de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken, over de gevolgen van de uitbreiding van de Europese Unie voor de samenwerking op het gebied van justitie en binnenlandse zaken.

Posselt
Mijnheer de Voorzitter, de Europese Unie maakt de grootste kentering mee sinds haar oprichting in de jaren "50. Wij staan voor een grote uitbreiding en tegelijkertijd voor een belangrijke hervorming. Behalve de kwestie inzake de monetaire unie, waarover zojuist werd gestemd, zijn er nog drie andere processen die ons bezighouden. Ten eerste, de uitbreiding. Deze week is een concreet begin gemaakt met de uitbreidingsonderhandelingen. Dat is een historisch moment want het gaat om de grootste uitbreiding in de geschiedenis van deze Europese Unie.
Het tweede punt is de ratificatie van het Verdrag van Amsterdam, die eveneens in dit jaar zal plaatsvinden. Hierdoor worden onze instellingen op zijn minst gedeeltelijk hervormd, ook al is dit nog lang niet voldoende, en worden er vooral op het gebied van justitie en binnenlandse zaken ruime mogelijkheden voor verdere ontwikkeling en samenwerking geschapen.
De derde kwestie is die van de momenteel aan de gang zijnde ratificatie van het Europol-Verdrag, waardoor Europol, de Europese politiedienst, eindelijk handelingsbevoegd wordt. Het is nu zaak deze processen op zinvolle wijze samen te voegen, want in de vijf jaar na de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam gaat het om de communautarisering van belangrijkere aspecten: asiel, immigratie en bescherming van de buitengrenzen. Het gaat echter ook om de verwezenlijking van een operationele bevoegdheid voor Europol en het zou verkeerd zijn als wij niet tegelijkertijd het huidige proces van de uitbreiding van de Europese Unie naar het oosten en de onderhandelingen hierover zouden gebruiken om al deze nieuwe beleidsvormen voor Europa in zijn geheel te ontwikkelen en de kandidaat-lidstaten er zo intensief mogelijk bij te betrekken. Wij zijn derhalve ook van mening dat wij ervoor moeten zorgen dat de Europese Unie nu al de richting bepaalt, zodat deze landen er zo veel mogelijk bij worden betrokken.
In het geval van Oostenrijk, dat sinds gisteren gelukkig volwaardig lid is van de Schengen-ruimte, ofwel het Akkoord van Schengen volledig toepast, hadden wij het probleem dat Oostenrijk eerst toegetreden is en dan pas werden er zekere voorwaarden gesteld. Deze fout mogen wij bij de uitbreiding naar het oosten niet nog eens maken. Wij moeten goed gebruik maken van de tijd tot aan 2003, 2006, 2008, of wanneer ook de eerste stap van de uitbreiding plaatsvindt, teneinde in een gebied dat decennialang onder dictatuur en onderdrukking heeft geleden, de rechtsstaat op te bouwen en criteria voor de rechtsstaat te ontwikkelen, waarbij we net zo nauwkeurig te werk moeten gaan als bij de vaak genoemde monetaire criteria.
Wij zijn van mening dat deze landen op eigen kracht al uitstekend werk hebben verricht, zij hebben zich bevrijd en hebben grote offers moeten brengen om een rechtsstaat op te bouwen. Wij moeten daar vanzelfsprekend bij helpen. Derhalve is een van de zwaartepunten van mijn verslag scholing en opleiding, de opleiding van een jonge leidende klasse in justitie en in het overheidsapparaat, die dan ook daadwerkelijk het Europees recht en het acquis communautaire, dat momenteel nog spectaculair wordt uitgebreid, zouden kunnen toepassen.
De Tsjechische minister van Justitie heeft heel duidelijk gezegd, dat zij totnogtoe maar weinig Europees recht kon omzetten en het weinige dat zij in haar land heeft kunnen omzetten, kunnen de ambtenaren niet toepassen omdat zij daartoe niet opgeleid zijn. Het is dan ook dringend noodzakelijk om hier de nadruk op te leggen door onze programma's uit te breiden tot de Midden- en Oost-Europese landen en ook de vereiste middelen hiervoor vrij te maken.
Als tweede stap stel ik dan ook voor een Europese academie voor binnenlandse veiligheid op te richten, indien mogelijk in het nog bestaande grensgebied tussen de Europese Unie en de kandidaat-landen, ergens in Niederbayern of in Oberpfalz. Deggendorf zou bijvoorbeeld geschikt zijn, want daar was tot nu toe een grote grensbeveiligingspost. Deze Europese academie voor binnenlandse veiligheid zou een langetermijnstrategie moeten volgen om onze doelstelling van een Europese grenspolitie te bereiken. Wij zijn namelijk van mening dat de afzonderlijke staten op termijn de controle van de buitengrenzen niet kunnen overnemen, maar dat dit gemeenschappelijk moet worden geregeld.
Natuurlijk hebben wij ook nu nog nationale grensbewakingsorganen die goed functioneren en hun deugdelijkheid ook al bewezen hebben. Natuurlijk klopt het dat wij ook na een uitbreiding naar het oosten aan de huidige buiten- en oostgrenzen overgangsperioden nodig hebben. Oostenrijk leert ons echter dat er aan iedere overgangsperiode eens een einde komt. Wij moeten nu al perspectieven voor de tijd erna ontwikkelen. Derhalve kwam ook het idee van een Europese grenspolitie tot stand, waarover in de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken gelukkig een brede consensus is ontstaan. In dit verband wil ik de andere fracties van het Parlement bedanken voor hun intensieve medewerking aan mijn verslag, vooral ook de heer Schmid van de Fractie van de Partij van de Europese Sociaaldemocraten. Mijn dank gaat ook uit naar andere collega's die ervoor gezorgd hebben dat wij hier met een brede consensus wegen voor de toekomst hebben uitgestippeld.
Ik ben van mening dat juist op vlakken zoals de misdaadbestrijding, de strijd tegen de drugs- en de mensenhandel en bij de reusachtige problematiek van het witwassen van geld een brede consensus in de Europese Unie onontbeerlijk is en dat ook in de kandidaat-lidstaten hiervoor interesse bestaat, want het gaat hierbij niet om betutteling, maar om partnerschap. Ook nu al gebeurt het geven en nemen aan beide zijden. Om die reden ben ik van mening dat dit ook een van de drijfveren bij de uitbreiding van de Gemeenschap kan zijn.

Goerens
Mijnheer de Voorzitter, ik zal het woord voeren namens mevrouw Spaak en dit zijn de resultaten van haar overdenkingen.
De Commissie institutionele zaken deelt de wens van de rapporteur, dat de landen die om toetreding vragen, moeten zorgen voor de opbouw van stabiele instellingen, die instaan zowel voor democratie en rechtsstaat, als voor het vermogen de uit het Verdrag voortvloeiende verplichtingen na te komen en het communautair acquis over te nemen.
Het eerste amendement van de Commissie institutionele zaken gaat in op drie problemen: in de eerste plaats de termijn van vijf jaar voor het aannemen van maatregelen met het oog op het waarborgen van het vrij verkeer van personen, vervolgens de toepasbaarheid van artikel 189 B op deze materie, en tenslotte het besluit te komen tot nauwere samenwerking.
De Commissie institutionele zaken dringt er dus op aan de bepalingen op het gebied van justitie en binnenlandse zaken te herzien bij de institutionele hervorming die vóór de eerste uitbreiding moet plaatsvinden. Het door de uitbreiding vergrote risico van versnippering van de Europese juridische ruimte baart de Commissie institutionele zaken zorgen. Het feit dat lidstaten via een verklaring zelf mogen beslissen of zij wel dan niet de prejudiciële bevoegdheid van het Hof van Justitie aanvaarden voor aangelegenheden die onder titel VI vallen, betekent voor allen een gevaar, maar des te meer voor de kandidaat-landen, gezien hun problemen bij het aanpassen van hun rechtsstelsels.
Mag ik tenslotte de aandacht van de rapporteur vestigen op amendement 4 bij paragraaf 17, dat aanvaard werd door de Commissie institutionele zaken en van de hand gewezen door de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken? Dit amendement betreft de gevoelige kwestie van de overgangstermijnen, die slechts vastgesteld kunnen worden op basis van een grondige en concrete beoordeling van de situatie die op het moment van toetreding heerst in de nieuwe lidstaten. Dit bescheiden amendement heeft het voordeel de paragrafen 17 en 18 in te korten en te vereenvoudigen, zonder aan de essentie te raken.

Schulz
Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren, om maar met de deur in huis te vallen, de Fractie van de Partij van de Europese Sociaaldemocraten zal voor het verslag van de heer Posselt stemmen. Wij hebben hier verscheidene goede redenen voor, onder andere een reden die niet direct met de tekst te maken heeft, maar verband houdt met de rapporteur over wie ik nu even wil uitweiden.
Toen ik in dit Parlement kwam, kreeg ik de meest uiteenlopende dingen over collega Posselt te horen. Ik wil niet alles herhalen wat men mij over hem vertelde, maar hij zal het wel goedvinden dat ik het volgende zeg: samenvattend kan men hem een "bikkelharde rechtsuitlegger" noemen. In de loop der jaren heb ik vastgesteld dat het in dit Parlement inderdaad veel eenvoudiger is, als men bikkelhard links- of rechtsgeoriënteerd is. Men kan het beter met elkaar vinden als men open en eerlijk met elkaar kan praten. Het is oneindig veel beter om aan beide kanten duidelijke taal te spreken in plaats van vage formuleringen te geven waarmee niemand iets kan beginnen!
Derhalve, mijnheer Posselt, hebben wij ook bij dit verslag goed met u samen kunnen werken. Merkwaardigerwijs heeft u zich in onze commissie niet alleen zeer open opgesteld bij de samenwerking, maar u heeft in dit verslag ook tal van onze voorstellen overgenomen. Daar zijn wij u zeer dankbaar voor, omdat dit ertoe bijdraagt een ideologisch belast thema meer ontspannen te benaderen en het is zelfs een dubbel ideologisch belast thema.
De uitbreiding van de Europese Unie naar het oosten is onder andere moeilijk in de discussie, omdat wij sinds de Tweede Wereldoorlog natuurlijk de last van een vijftigjarig verleden met ons meeslepen, dat altijd belast was door de scheiding van het Europese continent en de dictatuur, de communistische onderdrukking. Wij weten dat juist op de terreinen waarop wij moeten samenwerken, namelijk op het gebied van justitie en politie, er natuurlijk nog mensen werken die deze onderdrukking in de hand werkten. Onzerzijds moeten wij dan ook logischerwijze bijzondere aandacht hieraan schenken en het moet worden uitgesproken, ook als het nogal gecompliceerd is. Als men namelijk met toekomstige partners praat die nu voor de democratie hebben gekozen, en dan verzwijgt dat het niet altijd democratieën waren en dat de resten van het onderdrukkingsapparaat nog steeds aanwezig zijn in het huidige overheidsapparaat, dan is dat de waarheid die men gewoonweg onder ogen moet zien!
En dat is ook de verklaring voor het feit dat opleiding zo noodzakelijk is, dat wij juist die personen in de basisstructuren van de democratische rechtsstaat moeten inwijden die niet zoveel ervaring hiermee hebben. Derhalve is het een heel goed voorstel om een Europese academie voor binnenlandse veiligheid op te richten. Of die nu in Deggendorf moet komen, mijnheer Posselt, dat weet ik niet. Laten wij dat maar overlaten aan de verkiezingsstrijd voor de Beierse deelstaat! Wij hebben er begrip voor dat u dat hier heeft voorgesteld. Deze academie kan ook ergens anders zijn, maar Deggendorf is mooi!
Bij de start van de uitbreidingsonderhandelingen heeft collega Posselt in zijn verslag en in het debat trachten duidelijk te maken - en hij heeft dit vandaag terecht herhaald - dat de uitbreiding van de Europese Unie zich niet mag beperken tot discussies inzake het economisch, financieel en monetair beleid. Wij moeten er belang in stellen dat juist de aspecten van de derde pijler bijzondere aandacht krijgen bij het naar elkaar toegroeien. Overal waar de overgang plaatsvindt van een centraal geleide economie naar een markteconomie, stellen wij vast dat het grijze circuit bloeit en groeit, of beter gezegd, dat de georganiseerde misdaad een ongeëvenaard werkterrein aantreft, als dit proces niet gepaard gaat met de noodzakelijke wetgevende begeleiding. En als er dan niet voldoende samenwerking op politioneel en justitieel vlak is, of dit nu uit gebrek aan infrastructuur of kennis is, dan is dat rampzalig! Hetgeen u in uw verslag heeft voorgesteld, is derhalve dringend noodzakelijk.
Als ik aan de kandidaat-lidstaten denk waarmee wij nu onderhandelingen zijn gestart, denk ik dat het hoofdpunt op dit vlak het witwassen van geld is. Wij kunnen namelijk nergens duidelijker nagaan waar het grote hiaat en dus ook de magneet voor de misdaad is, namelijk daar waar het mogelijk is om illegaal verkregen vermogen in zogenaamd legaal vermogen om te zetten. Aan de onderhandelingen over de wetgeving tegen het witwassen en de samenwerking op dit gebied moet speciale aandacht worden besteed.
Er is een tekortkoming in de derde pijler die wij momenteel weer duidelijk tot uiting laten komen, namelijk het democratisch tekort waar ik altijd weer over klaag. Wij, als Europees Parlement, hebben niet voldoende rechten, niet voldoende bevoegdheden om als wetgever op te treden. Dat zal nog moeilijker worden als er nog meer staten toetreden en de politionele en justitiële samenwerking in de derde pijler blijft, als er niet voldoende bevoegdheden overgedragen worden aan de Unie. Dan zullen wij het democratisch tekort, dat wij nu al hebben, zelfs versterken. Enerzijds weten wij namelijk dat harmonisering dringend noodzakelijk is om te strijden tegen de Europese Unie van de misdaad, die namelijk bestaat, maar anderzijds permitteren wij ons wel de permanente luxe van het voorbehoud van de nationale soevereiniteit. Wij moeten trachten - en daar heeft de heer Posselt op gewezen - om met dit verslag de Raad hiervan duidelijk bewust te maken en om dit in het bewustzijn van de regeringen te verankeren. Dan zullen wij op dat vlak vooruitgang boeken!

Habsburg-Lothringen
Mijnheer de Voorzitter, als ik nu net zoals de heer Schulz zou willen beginnen, zou ik zeggen: het verbaast u waarschijnlijk niet dat de Fractie van de Europese Volkspartij voor dit verslag zal stemmen. Waarschijnlijk niet omdat Bernd Posselt zo'n bikkelharde rechtsgeoriënteerde persoon is, maar omdat hij, zoals de heer Schulz gelukkig zeer nauwkeurig heeft beschreven, een verslag heeft opgesteld dat de realiteit weergeeft zoals deze ook echt is, en dat duidelijk maakt wat dringend noodzakelijk is op dit vlak. Als wij hier over realiteit spreken, dan staat u mij toch zeker toe dat ik met een korte opmerking of liever gezegd een kleine correctie inzake een begrip aanvang. In dit Parlement hebben wij het steeds over de uitbreiding naar het oosten. Als Oostenrijker ben ik dan telkens weer verwonderd, omdat ik besef dat de hoofdsteden van twee van de kandidaat-lidstaten een heel eind ten westen van Wenen liggen. De uitbreiding waarover wij het hebben is een uitbreiding naar Midden-Europa. Als wij het eenmaal over de uitbreiding met Wit-Rusland en Oekraïne hebben, ben ik er graag toe bereid om over de uitbreiding naar het oosten te spreken.
Wat ik in dit verslag erg belangrijk vind, is dat wij erdoor beseffen dat de Europese Gemeenschap, de Europese Unie, van een economische gemeenschap steeds meer verandert in een politieke en daardoor ook veiligheidsgemeenschap. In dit verslag komt de veiligheidsdimensie aan de orde, en weliswaar de veiligheidsdimensie die wij aan de landen die later tot de EU willen toetreden, moeten overbrengen. Mijns inziens is dit enorm belangrijk omdat de Unie naar buiten toe altijd overkomt als een zuiver economische unie en zij draagt dit zelf ook uit. Dit is ongetwijfeld verkeerd.
De landen die tot de EU willen toetreden, verwachten juist op het gebied van veiligheid bepaalde oplossingen. Elk van deze landen heeft zijn problemen met bevolkingsgroepen, met minderheden, zoals zonder uitzondering ook iedere lidstaat van de Europese Unie hiermee geconfronteerd wordt. Het is volgens mij uiterst belangrijk dat wij hier op de oorzaken van deze problemen wijzen en trachten oplossingen voor te stellen. Een voorbeeld hiervan staat in punt 4; daarin wordt gesteld dat justitie en binnenlandse zaken bij de volgende institutionele hervorming, die vóór de eerste uitbreiding moet plaatsvinden, betrokken moeten worden.
Er is nog een punt in dit verslag dat ik op de voorgrond wil plaatsen, omdat ik dit als Oostenrijker - en Bernd Posselt heeft dit reeds gezegd - bijzonder belangrijk vind, namelijk de behoefte aan een Europese grenspolitie. Wij hebben in Oostenrijk zeer sterk ervaren wat het betekent bloot te staan aan zo'n snelle verandering. Wij hebben onze grenscontrole-eenheden in Oostenrijk in de afgelopen jaren enorm veel heen en weer moeten schuiven. God zij dank is de grens naar Duitsland en in het zuiden naar Italië nu sinds anderhalve dag of twee dagen geopend. Dat is hopelijk de laatste grotere stap die wij voor de komende drie of vier jaar hebben gezet. De situatie zal dan weer veranderen als de uitbreiding van de Europese Unie daadwerkelijk heeft plaatsgevonden. Ik vind het niet erg zinvol dat wij van de landen die willen toetreden tot de EU en de infrastructuur waarvan wij heel veel moeten investeren, alvast enorme prestaties op het gebied van de grensveiligheid verlangen, terwijl zij grote moeilijkheden hebben om dit aspect aan te pakken. Ik geloof dat ook dat een van de hoofdpunten van het verslag is.

Goerens (ELDR).
Mijnheer de Voorzitter, het toeval wil, dat het begin van de onderhandelingen over de uitbreiding van de Europese Unie tot de landen van Midden- en Oost-Europa samenvalt met het verslag-Posselt over de gevolgen van de uitbreiding van de Europese Unie voor de samenwerking op het gebied van justitie en binnenlandse zaken. Ik wil bij voorbaat onze collega Posselt gelukwensen met het uitstekende werk dat hij verricht heeft.
Dit verslag maakt deel uit van de wens te komen tot een Europese ruimte van vrijheid en rechtvaardigheid. De Commissie zal trouwens jaarlijks een evaluatierapport opstellen over de op dit gebied genomen initiatieven, dat zij aan Raad en Europees Parlement zal voorleggen. Dat is interessant, omdat wij op basis van deze evaluatie ons een beeld kunnen vormen van het vermogen van de landen van Midden- en Oost- Europa zich te houden aan twee van de drie criteria van Kopenhagen, te weten de beleidscriteria, en of de landen die kandidaat zijn voor toetreding tot de Europese Unie in staat zijn het communautair acquis over te nemen.
Het gaat hier om een geweldige uitdaging zowel voor de Europese Unie - en onze onvermoeibare rapporteur, mevrouw Spaak, blijft hameren op het essentiële karakter van een verder verdiepen van de Europese Unie als voorwaarde vóór enige uitbreiding - als voor de landen van Midden- en Oost-Europa, waarvoor het een dubbele uitdaging vormt. Deze moeten immers niet alleen in een recordtempo bepalingen goedkeuren ter omzetting in nationale wetgeving van de bepalingen waar wij het nu over hebben, maar moeten zich ook aansluiten bij de pogingen tot samenwerking op het gebied van justitie en binnenlandse zaken, waartoe de Vijftien het initiatief hebben genomen.
Voor de landen van Midden- en Oost-Europa is het minder een kwestie van begrotingsmiddelen dan van mentaliteitsverandering. Al is de taak die voor ons ligt nog lang en al zijn er nog heel veel acties en initiatieven op dit gebied te ontwikkelen, toch moeten wij bewondering opbrengen voor al het werk dat door de landen van Midden- en Oost-Europa reeds verricht is.
In de meeste kandidaat-landen is men erin geslaagd opnieuw ruimte voor persoonlijke vrijheid te creëren, daar waar men onlangs nog zuchtte onder het juk van de communistische dictatuur, hetgeen ook met het oog op de toekomst bijzonder bemoedigend is.
Mevrouw de Voorzitter, Lech Walesa, de vroegere president van de republiek Polen zou ooit gezegd hebben: "Van een aquarium vissoep te maken is niet moeilijk" , waarna hij de volgende vergelijking maakte met de in het verschiet liggende taken: " De moeilijkheidsgraad van de overgang van een totalitaire staat naar een staat, die naam waardig, is vergelijkbaar met van vissoep weer een aquarium te maken" . Helemaal ongelijk heeft hij volgens mij niet en de door de landen van Midden- en Oost-Europa geleverde inspanningen moeten in het licht van die wijze opmerking gezien worden.

Voggenhuber
Mevrouw de Voorzitter, geachte dames en heren, nadat de bikkelharde mannen van links en rechts de wederzijdse honneurs hebben waargenomen - en bikkelhard zijn is blijkbaar een eigenschap van leden van de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken - ben ik heel blij dat ik als lid van de Commissie institutionele zaken geen behoefte heb aan deze voor mij zeer dubieuze eigenschap. Ik zou de leden van de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken er alleen aan willen herinneren dat zij ook leden van de commissie openbare vrijheden zijn, iets wat bij hen steeds weer in de vergetelheid geraakt!
In het Verdrag van Amsterdam staan veel vreemde zinnen, maar een van de vreemdste is wel artikel 29, dat in dit verslag vanzelfsprekend ook aan bod komt. Daarin wordt bepaald dat de Unie ten doel heeft de burgers in een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid een hoog niveau van zekerheid te verschaffen. Het woord vrijheid wordt niet herhaald. Het woord rechtvaardigheid wordt niet herhaald. Alleen veiligheid wordt herhaald. Deze asymmetrie is ook de asymmetrie van het verslag.
Als men uit een asymmetrie van waarden zoals rechtvaardigheid, vrijheid en veiligheid asymmetrische politiek gaat bedrijven en dit evenwicht verstoort, dan bedrijft men politiek met de angst van de mensen! Op die manier wordt de angst niet weggenomen, maar juist aangewakkerd. De asymmetrie van deze ruimte van rechtvaardigheid en vrijheid met het veiligheidsbeleid vormt een belangrijk punt van kritiek op dit verslag. In dit verslag worden eisen geformuleerd inzake garanties voor de rechtsstaat en voor stabiele democratische instellingen. Zoals wij konden vermoeden, worden er echter geen eisen gesteld aan ons, bij wie deze punten worden verwaarloosd, maar aan de Midden- en Oost-Europese landen. Alsof op het vlak van de veiligheid de rechtsstaat gewaarborgd wordt door de verankering van het Europees Hof van Justitie, of door de medezeggenschap van het Parlement, alsof de burgerrechten beschermd zouden worden door middel van een lijst van grondrechten! Alsof de verwijten inzake de instabiliteit van de instellingen, de tekortkomingen van de rechtsstaat niet in eerste instantie voor onszelf gelden! Daar wijdt dit verslag geen enkel woord aan.
In dit verslag wordt om een gemeenschappelijk asielbeleid gevraagd. Maar het verslag wijdt geen enkel woord aan het Verdrag van Genève, dat juist door het beleid van de Europese Unie geleidelijk aan de kant wordt geschoven. Er wordt een beroep gedaan op het bestaan van de rechtsstaat, maar alleen anderen hebben die plicht. Deze asymmetrie is een ernstige asymmetrie van ons waardebegrip.De tweede asymmetrie in dit verslag kwam zelden zo duidelijk tot uiting. Het gaat om de asymmetrie van de lasten waarmee wij onszelf en de Oost-Europese landen opzadelen. Met dit beleid maken wij van de Oost-Europese landen een voorterrein van de Europese Unie voor veiligheid, een voorterrein voor migratie en voor de vluchtelingen. Wij maken van deze landen gewoonweg een glacis, door hen de opdracht te geven onze fundamentele problemen op te lossen, zonder hen daarbij te helpen.
Schengen vóór de toetreding, een visabeleid vóór de toetreding, de overname van het gemeenschappelijk asielbeleid vóór de toetreding zonder enige tegenprestatie! Door dit soort politiek ontstaat er echt geen ruimte van vrijheid en rechtvaardigheid.

Buffetaut
Mevrouw de Voorzitter, waarde collega's, bij de Conferentie van Jalta hebben de landen van West-Europa in zekere zin hun vrijheid gekocht ten koste van overheersing en verwording van de landen van Midden- en Oost-Europa. En helaas valt te betreuren hoe bitter weinig de lidstaten van de Unie en de Europese Unie zelf hebben bijgedragen aan de bevrijding van die landen, deze hebben zich echter zelf bevrijd en dit dankzij mensen van uitzonderlijk formaat zoals Lech Walesa, zoals Václav Havel - ik zou er nog veel meer kunnen noemen - en natuurlijk Johannes-Paulus II. En dat Europa, zoals deze geweldige paus het zei, nu eindelijk met beide longen kan ademhalen, is vooral te danken aan het verzet en het onafhankelijk denken van deze mensen en volkeren.
Wij hebben dus een verantwoordelijkheid jegens deze landen, een schuld die wij moeten inlossen. Wij moeten hen wegwijs maken in de warwinkel van vrijheden die samen een rechtsstaat vormen. Vele rechters - dat werd zoëven al gezegd - vele politiemensen en vele ambtenaren in die landen hebben nooit iets anders gekend dan totalitair en repressief optreden door de staat. Zij moeten dus opnieuw gaan leren wat een samenleving inhoudt waarin persoonlijke, burger- en politieke rechten gerespecteerd worden.
Daarom, uit naam van die collectieve morele schuld, heeft de heer Posselt volledig gelijk, wanneer hij vraagt om meer samenwerking met de landen die kandidaat zijn voor toetreding tot de Europese Unie, om hen bij te staan in het daadwerkelijk stichten van de rechtsstaat. De rapporteur heeft het ook bij het rechte eind, wanneer hij beklemtoont dat het voor deze landen bijzonder moeilijk zal zijn de bepalingen van het Verdrag van Amsterdam inzake het overschrijden van de buitengrenzen, het afschaffen van de grenscontrole, asiel en immigratie in het beginstadium in praktijk te brengen. Ook daar kan ik mij aansluiten bij de prins von Habsburg-Lothringen.
Wij hebben weliswaar de plicht de ontwikkeling van de LMOE te vergemakkelijken, en bij te dragen aan het opnieuw doen inwortelen van een samenleving waarin de rechten van personen worden gerespecteerd, wij moeten dit echter wel met tact doen en ons niet opstellen als zedenmeesters.
Tenslotte zou ik hulde willen brengen aan de heer Posselt, omdat hij ons op onze plichten gewezen heeft jegens de Oost-Europese naties. In internationale betrekkingen gaat het net zoals bij betrekkingen tussen mensen: het leven bestaat niet alleen uit rechten maar ook uit plichten.

Thors
Mevrouw de Voorzitter, geachte commissaris. Ik zou vier punten aan de orde willen stellen, maar allereerst wil ik zeggen dat ik werkelijk verheugd ben dat juist commissaris Gradin aanwezig is, gezien haar betrokkenheid bij de strijd tegen de kinder- en vrouwenhandel, die ook in dit verslag aan de orde komt.
Dan nu de vier punten die ik wil aankaarten. Ten eerste hoop ik dat de formulering van het zogenaamde acquis, waaraan men samen met de kandidaat-landen zal beginnen, voor alle landen op dezelfde manier zal gebeuren, ongeacht of men deelneemt aan onderhandelingen of niet. Wij hebben geruchten gehoord over gevaarlijke tegenstellingen.
Ten tweede is er de toekomstige samenwerking tussen de betrokken overheidsapparaten, dat wil zeggen dat de 1.500 personen die uit de lidstaten naar de kandidaat-landen zullen komen om daar te werken, ook werkelijk in de gerechtelijke en juridische sector zullen werken. Het gaat om hulp van mens tot mens binnen de betrokken bestuurssectoren, en dat is waar wij in eerste instantie behoefte aan hebben.
Ten derde moet men zich niet alleen aansluiten bij verdragen, maar deze ook toepassen, bijvoorbeeld het VN-Verdrag inzake de rechten van het kind. Dit punt komt aan de orde in het amendement van de ELDR-Fractie.
Ten vierde en ten laatste vrees ik dat er niet alleen mensenhandel in de kandidaat-landen voorkomt, maar ook handel in organen; helaas hebben wij in Finland van gevallen van deze handel in de kandidaat-landen gehoord.

Gradin
Ik verwelkom ten zeerste het verslag van de heer Posselt over de uitbreiding en justitie en binnenlandse zaken. Justitie en binnenlandse zaken zullen bij deze uitbreiding van veel groter belang zijn dan bij de vorige uitbreidingen. De redenen hiervoor zijn legio: het bestaan van een veel ruimer EU-acquis ; de integratie van Schengen; de toenemende grensoverschrijdende georganiseerde misdaad, met onder meer drugs- en mensenhandel; en niet in de laatste plaats de ernstige bezorgdheid van de Europese burgers op het vlak van veiligheid en justitie. Uiteraard is er een verband tussen de veiligheid die we onze burgers kunnen bieden tegen criminaliteit en geweld, en de vrijheid van verkeer die we eveneens aan de burgers van de kandidaat-landen zullen bieden.
Ik zie het uitbreidingsproces op het gebied van justitie en binnenlandse zaken als volgt. Zowel de ministers van justitie en binnenlandse zaken als ikzelf hebben hard gewerkt om ervoor te zorgen dat deze thema's in de toetredingsgesprekken absolute prioriteit zouden krijgen. We hebben nu een goed evenwicht tussen de noodzaak om binnen het in Luxemburg overeengekomen eenheidskader te blijven en de noodzaak om tegemoet te komen aan de bezorgdheid van het publiek dat er bijzondere aandacht moet worden besteed aan justitie en binnenlandse zaken.
Ik wens een onderscheid te maken tussen onderhandelingen en hulp. De onderhandelingen met de kandidaatlanden zullen noodgedwongen worden voorbereid binnen de klassieke structuur van de Raad. Deze structuur is gekend van de vorige uitbreiding. Hij bestaat uit de Uitbreidingsgroep, COREPER en de Raad Algemene Zaken. De onderhandelingen op zich worden gevoerd op bilaterale intergouvernementele conferenties met elk kandidaat-land. Deze conferenties zijn twee dagen geleden van start gegaan. De onderhandelingen leiden tot toetredingsverdragen; deze handelen vooral over overgangsperiodes. Dit betekent: op welk tijdstip moet het acquis door een nieuwe lidstaat worden overgenomen om het lidmaatschap te kunnen verwerven?
Toetredingsverdragen handelen niet over de kwaliteit van de omzetting en de toepassing in de praktijk. De toetredingsverdragen gaan er immers van uit dat het acquis behoorlijk wordt toegepast vanaf de dag dat het wordt overgenomen. Dus moeten thema's over de toepassing ervan dringend worden behandeld in de vorm van technische hulp en gerechtelijke monitoring.
Momenteel zijn wij bezig het acquis te omschrijven. De Commissie en het voorzitterschap leveren daarvoor een gezamenlijke inspanning, waarbij ook de Commissie K4 volledig is betrokken. Ten eerste bestaat veel van het huidige acquis op het gebied van justitie en binnenlandse zaken uit zachte regelgeving zoals resoluties of verklaringen zonder wettelijke bindende kracht, zelfs niet voor onze eigen lidstaten. Dit acquis vergt geen overgangsperiodes. Ten tweede valt er over de wetsregels zelf, binnen de context van het eerste criterium van Kopenhagen, niet te onderhandelen. Ze kunnen geen voorwerp uitmaken van een overgangsakkoord.
Wat de douane-unie betreft, die een acquis van de eerste pijler is, lijkt de ruimte voor overgangsperiodes ook hier beperkt, tenzij je een veilige en betrouwbare douanedienst aan de buitengrens kan waarborgen. Hier is veel technische hulp vereist.
Dit brengt ons dan bij het acquis van Schengen, en in het bijzonder bij het vrijwaringsmechanisme ervan. Dit acquis vergt eveneens een doeltreffende grenscontrole en een grote betrouwbaarheid. De Raad buigt zich momenteel over de beslissing hoe het acquis van Schengen in het kader van het Verdrag van Amsterdam het acquis van de Unie zal worden. Wanneer dit zal zijn gebeurd, verwacht ik dat dit acquis in zijn geheel zal moeten worden opgenomen. Er bestaat immers geen half lidmaatschap van het Schengen-acquis . Schengen op zich, en ook de voordelen ervan, zoals de afschaffing van de grenscontroles, kan in de praktijk enkel als en wanneer aan alle voorwaarden ervan is voldaan. De conclusie is dat het acquis inzake justitie en binnenlandse zaken moet gelden vanaf de eerste dag van de toetreding, indien het kandidaat-land alle vrijheden wil genieten die door het Verdrag zijn gewaarborgd. Dit is een enorme uitdaging die vooraf zeer veel technische hulp zal vergen. De Commissie zal het acquis aan alle kandidaten voorstellen in de context van een zogenaamde screening-oefening die in april begint.
Het voorzitterschap zal de Commissie bij deze taak bijstaan wanneer er sprake is van justitie en binnenlandse zaken. Het nieuwe acquis zal aan deze oefening moeten worden toegevoegd naarmate de onderhandelingen vorderen. De onderhandelingsprocedures werden door de Europese Raad van Luxemburg vastgelegd. De Raad Algemene Zaken en COREPER moeten gedurende de volledige duur van de onderhandelingen op de Commissie K4 vertrouwen als een orgaan voor raadpleging en coördinatie op het gebied van justitie en binnenlandse zaken. Dit zal de ministers van justitie en binnenlandse zaken een belangrijke zeg geven in de voorbereiding van de onderhandelingen. Ik ben hoe dan ook bereid om het Parlement op regelmatige tijdstippen over de gemaakte vooruitgang te komen inlichten.
Dan kom ik nu terug op de monitoring en de bijstand. Monitoring en bijstand zullen minstens even belangrijk zijn als de onderhandelingen. Hier heeft de Commissie altijd een zeer constructieve rol gezien voor de lidstaten en hun experts. Nu bestaat de uitdaging erin te identificeren waar, wanneer en hoe de enorme inspanning voor technische bijstand moet worden gerealiseerd. Volgens mij kan dit op meerdere manieren. Ten eerste heeft het voorzitterschap nu zijn openingsverklaring bezorgd aan elk kandidaat-land dat mag onderhandelen. Deze zal enkele essentiële boodschappen aan de kandidaat geven, inclusief vrij openhartige taal over justitie en binnenlandse zaken.
Ten tweede heeft de Raad Algemene Zaken de prioriteiten voor het toekomstige toetredingspartnerschap vastgelegd. Ook hier heeft de Raad openhartige taal gebruikt om uiting te geven aan de bezorgdheid van de burgers op het gebied van veiligheid en justitie. Verder zou ik willen herinneren aan het besluit van Luxemburg dat er een bijzondere pretoetredingsstrategie moet worden ingesteld voor Cyprus. Hierbij werd de nadruk sterk gelegd op justitie en op binnenlandse zaken in het bijzonder.
Ten derde zullen de landen in het kader van het toetredingspartnerschap binnenkort hun nationale programma's voorstellen om het acquis over te nemen. De uitdaging zal er dan in bestaan te identificeren welke hulp ze nodig hebben om het acquis toe te passen. Op het gebied van justitie en binnenlandse zaken moet deze hulp vooral worden verleend door experts van de overheid in de lidstaten. Dan bestaat de belangrijkste taak erin de geschikte experts aan te wijzen, hen beschikbaar te maken en de ganse operatie te financieren. De Commissie heeft herhaaldelijk aangedrongen op de essentiële rol die de experts van de Ministeries van Binnenlandse Zaken en Justitie zullen spelen om de kandidaat-landen bij hun voorbereiding op het lidmaatschap te ondersteunen. Van haar kant is de Commissie bereid om de lonen en de uitgaven te betalen die met de overplaatsing van experts zijn verbonden. Dit proces is reeds begonnen dankzij het netwerk van contactpunten dat vorige zomer werd opgericht.Veel van de geplande hulpprogramma's zijn reeds vermeld door de heer Posselt, en zoals u weet wordt in het nieuwe PHAREprogramma 30 % van de fondsen opzij gezet voor de ontwikkeling van de instellingen. Dit vereist het versterken van democratische instellingen, de rechtsregels, de werking van het gerecht, de aanpak van het asiel- en migratiebeleid, grenscontroles, enzovoort. Ook zijn we van plan bestaande communautaire programma's zoals ODYSSEUS, OISIN, GROTIUS en FALCONE uit te breiden tot de kandidaat-landen, die reeds potentiële begunstigden zijn, maar hun deelname aan de programma's volgens hun eigen recht vergt een horizontale beslissing die op meer gebieden betrekking heeft dan louter justitie en binnenlandse zaken. Wat de politieopleiding betreft, zou ik willen zeggen dat er in de landen van Midden- en Oost-Europa reeds drie verschillende politieacademies actief zijn. Ik heb twijfels bij de toegevoegde waarde van nog een academie.
Ten vierde zal de hulp die via het toetredingspartnerschap zal worden verleend, voorwaardelijk zijn. Een welbepaald project zal niet automatisch worden vernieuwd als we niet overtuigd zijn van zijn kwaliteit. Bovendien zullen de diverse programma's worden aangepast aan alle problemen die tijdens de onderhandelingen aan het licht zouden zijn gekomen of verband houden met de gewone herzieningsprocedures waartoe in Luxemburg werd beslist. De gewone herzieningsprocedure is bedoeld voor alle tien de kandidaten uit Midden- en Oost-Europa. De procedure is gebaseerd op een verslag van de Commissie, dat voor het eerst zal worden opgesteld op het einde van dit jaar. Justitie en binnenlandse zaken zullen in dit evaluatieverslag een zeer belangrijke plaats innemen. Ik kan ook nog het pact tegen de georganiseerde misdaad vermelden, dat tegen de Europese Raad in Cardiff zou moeten worden goedgekeurd. Al deze initiatieven ondersteunen elkaar en beklemtonen de absolute prioriteit voor justitie en binnenlandse zaken bij de komende uitbreiding, waarbij deze lijst niet exhaustief is.
Het uitbreidingsproces zal dus meerdere jaren duren. Iedereen is het ermee eens dat de ontwikkelingen op het gebied van justitie en binnenlandse zaken belangrijk zijn en dat ze een cruciale rol zullen spelen voor het welslagen van het uitbreidingsproces in zijn geheel.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 9.00 uur plaats.
Het woord is aan de heer Schulz, die daar overeenkomstig artikel 108 van het Reglement om heeft gevraagd.

Schulz
Mevrouw de Voorzitter, ik beroep mij op dit artikel van het Reglement, omdat ik op het betoog van de heer Voggenhuber, in zoverre dit mij betreft, moet reageren.
Er zijn drie punten die mij persoonlijk aangaan en waar ik ook ontsteld over ben. Ten eerste, de uitlating dat de coalitie van de bikkelharden hier heeft gedebatteerd - zoals de heer Voggenhuber zo ongeveer zei -, wijs ik beslist van de hand. Ik heb beschreven wat men mij over collega Posselt heeft gezegd door samenvattend te zeggen dat hij een bikkelharde "rechtsuitlegger" was. Dat was dan ook een citaat, en niet mijn eigen woordkeuze. Dat is mijn eerste opmerking.
Ten tweede, ik heb gezegd dat de Fractie van de Partij van de Europese Sociaaldemocraten instemde met het verslag en de reden die ik hiervoor gaf, was dat de heer Posselt ons verregaand tegemoet was gekomen. Ik zal u nu zeggen waarom. Hij heeft de terreinen fundamentele vrijheden, mensenrechten en rechten van minderheden, consolidatie van de rechtsstaat, afschaffing van discriminerende bepalingen en overname van het groeiende acquis communautaire van de EU tot de belangrijkste boodschap van zijn verslag verheven. Dat is mijn tweede vaststelling. En ten derde stel ik vast: als men hierover gaat debatteren, kan men, of beter gezegd, moet men weten - en dit is een tip voor de heer Voggenhuber - dat het Reglement niet verbiedt dat afgevaardigden de verslagen lezen, voordat zij over de verslagen debatteren!

(De heer Voggenhuber vraagt het woord)

De Voorzitter
Mijnheer Voggenhuber, wij kunnen geen debat beginnen. Ik wil u echter wel het woord geven voor een motie van orde, want ik ga ervan uit dat u het daarom vraagt. Het Reglement voorziet geen mogelijkheid tot antwoord aan een collega die een beroep doet op artikel 108. Maar ik geef u het woord voor een motie van orde.

Voggenhuber
Mevrouw de Voorzitter, ik wil eveneens een beroep doen op dit artikel en ik denk dat ik daar meer recht toe heb, omdat ik persoonlijk, met naam en al, werd aangesproken. Dat heb ik in mijn betoog helemaal niet gedaan, want ik heb de geachte collega niet bij naam genoemd. Maar ik wil hem graag dat recht toekennen. Als de heer Schulz naar mij geluisterd zou hebben, dan zou hem volgens mij juist zijn opgevallen dat hetgeen waarop hij zich baseert, een van de hoofdpunten van mijn kritiek was. Mijn kritiek was namelijk dat de rechtsgaranties, de oproep tot het opbouwen van een rechtsstaat en de oproep tot stabiele instellingen niet voor ons bestemd waren, zoals de situatie zou vereisen, maar met ongelooflijke morele arrogantie gericht werden aan de Midden- en Oost-Europese landen. Mijns inziens heb ik heel duidelijk gemaakt dat mijn kritiek juist is dat in deze derde pijler, in deze samenwerking van justitie en binnenlandse zaken, de positie van het Europees Hof van Justitie niet vastomlijnd is, dat wij geen lijst van de grondrechten bezitten, dat wij geen parlementaire en gerechtelijke controle op dit terrein hebben en dat wij eerst de hand in eigen boezem moeten steken voordat wij kritiek op anderen hebben. Dat is een overduidelijke tekortkoming van dit verslag; dat het verslag daar geen woord aan wijdt, is wel heel typerend!

Posselt (PPE)
Mevrouw de Voorzitter, ik werd twee keer aangesproken en op grond van artikel 108 zou ik dan eigenlijk tweemaal mogen spreken. Ik wil de collega's hartelijk danken voor hun steun en de goede samenwerking, met name collega Schulz en anderen. Ik wil echter ook zeggen dat de heer Voggenhuber in de toekomst toch ofwel beter de verslagen kan lezen, of - als hij daar geen tijd voor heeft - zijn betoog door iemand anders moet laten schrijven, want mijn verslag heeft heel duidelijk de rechtsstaat en de binnenlandse veiligheid in een uitgebalanceerd evenwicht gebracht. Ik heb daarbij overigens - en ik schrik er niet voor terug dit hier aan te snijden - voorstellen en verzoeken van collega Roth overgenomen, niet allemaal, maar toch talrijke. Er zijn enkele fundamentele wijzigingen aangebracht en daardoor zijn wij ook tot een brede consensus gekomen. Collega Roth heeft zich bij de eindstemming onthouden. Alle anderen hebben er in de commissie voor gestemd. Zij heeft geen amendementen voor de plenaire vergadering ingediend. U heeft evenmin amendementen ingediend. Ik vraag mij af, waarom eigenlijk niet? Ik ben derhalve van mening dat dit een stand-by-actie is, waar wij niet al te veel belang aan moeten hechten!
(Applaus van de PPE-Fractie)

De Voorzitter
Mijnheer Posselt, het lijkt mij in ieder geval duidelijk dat los van artikel 108 van het Reglement een rapporteur, die het woord vraagt, dat niet geweigerd kan worden.
De stemming vindt morgen om 9.00 uur plaats.
Mijnheer Voggenhuber, u overdrijft. Ik wil u best het woord geven, maar het lijkt mij nogal zinloos. Ik vond de uitleg heel duidelijk.

Voggenhuber
Mevrouw de Voorzitter, het is verre van mijn bedoeling misbruik te maken van uw geduld. Als ik in een debat echter tweemaal niet alleen persoonlijk wordt aangesproken, maar zelfs wordt aangevallen, dan heb ik ook het recht om het woord te nemen en mij tot beide sprekers te richten. Ik zal uw geduld niet al te zeer op de proef stellen en dank u dat u zo royaal bent.
Ik wil maar een ding over de kwestie van het niet-lezen van de verslagen zeggen. Ik weet niet of men verslagen kan schrijven zonder ze te lezen, maar indien dat voor enkele collega's toch mogelijk is, mag ik wellicht naar een enkele passage verwijzen, ook de heer Posselt heeft er weer naar verwezen, net alsof deze passage betrekking had op de EU zelf, ik heb u echter reeds uiteengezet dat deze passage hier geïnterpreteerd moet worden als een toetredingsvoorwaarde voor de Midden- en Oost-Europese landen. Men kan in dit Parlement dan wel een bikkelharde "rechtsuitlegger" zijn, maar men zou, naar mijn mening, toch op zijn minst zijn eigen verslagen moeten kennen om ze hier een beetje beter te kunnen verdedigen.

Wederzijdse rechtshulp in strafzaken
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0122/98) van de heer Buffetaut, namens de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken, over de ontwerpovereenkomst met betrekking tot rechtshulp in strafzaken tussen de lidstaten van de Europese Unie (5202/98 - C4-0062/98-98/0902(CNS)) en over een gemeenschappelijk optreden inzake goede praktijken bij wederzijdse rechtshulp in strafzaken (13300/97 - C4-069/98-98/0903(CNS)).

Buffetaut
Mevrouw de Voorzitter, waarde collega's, nauwere samenwerking tussen lidstaten van de Europese Unie is volledig rechtmatig en druist niet in tegen het subsidiariteitsbeginsel in die gevallen waarin samenwerken doeltreffender is dan het door iedere lidstaat individueel optreden. Bestaat er een gebied waarop samenwerking rechtmatiger is dan de bestrijding van de internationale misdaad? Het zou immers bijzonder tegenstrijdig zijn, mochten diegenen die het meeste baat hebben bij het vrije verkeer van goederen en personen, de delinquenten, de internationale misdadigers en het internationaal bendewezen zijn. Het afschaffen van alle grenscontroles kan een dergelijke wantoestand slechts in de hand werken. Het is dan ook meer dan ooit geboden op concrete, praktische, realistische en doeltreffende wijze de rechtshulp in strafzaken tussen de lidstaten van de Europese Unie te vereenvoudigen.
In hun beroemd geworden oproep hebben zeven Europese magistraten gewezen op het feit dat er achter het Europa in opbouw, het zichtbare, officiële en respectabele Europa - ik neem hier hun bewoordingen over - een ander Europa schuilgaat, waarvan men het bestaan minder snel toegeeft, namelijk dat van misdadige en maffia-activiteiten. Om dat Europa te kunnen bestrijden hadden zij met name om de herziening gevraagd van de Europese overeenkomst inzake wederzijdse rechtshulp en een aantal praktische maatregelen voorgesteld, zoals de mogelijkheid voor een rechter zich rechtstreeks tot zijn ambtgenoten te wenden.
Deze ontwerpovereenkomst en dit voorstel voor een gemeenschappelijk optreden inzake goede praktijken bij wederzijdse rechtshulp gaan daar gedeeltelijk op in. Beide teksten passen trouwens in het kader van het door de Europese Raad van Amsterdam goedgekeurde actieplan tegen de misdaad.
Het is duidelijk, dat de lidstaten op een aantal problemen gestuit zijn, want men heeft ons een wat geamputeerde en nog niet definitieve tekst voorgelegd. Er zijn al gewijzigde versies in omloop, die ons niet zijn voorgelegd. Het is nogal frustrerend en geeft ons ook weinig voldoening, wanneer wij ons moeten uitspreken over teksten, waarvan bekend is dat zij allang gewijzigd zijn. Ik dien u er ook op te attenderen dat de Raad Justitie en Binnenlandse Zaken op de koop toe in december jongstleden besloten heeft de behandeling van bepaalde bijzonder gevoelige kwesties op te schorten en te verwijzen naar een aanvullend protocol, waar wij geen weet van hebben. Een dergelijke aanpak schept onvrede zowel bij ons als bij de rechtsbeoefenaars, die moeten werken met links en rechts in verschillende juridische teksten opgenomen regelingen. Dit weerspiegelt trouwens een van de grootste problemen waar onderhandelaars over het gevoelige gebied van justitie mee te maken krijgen: het feit, dat de lidstaten geen vertrouwen hebben in elkaars rechtsstelsels.
Al deze naties erkennen evenwel de rechtsstaat, maar de juridische tradities en filosofieën verschillen van land tot land. Common law, Romeins recht, code Napoléon. Daar komt nog bij dat recht en strafrechtprocedures raken aan de essentiële elementen van de vrijheid van personen en de nationale soevereiniteit.
In dergelijke situaties moeten zaken vooral pragmatisch aangepakt worden, als men enig resultaat wil bereiken. Samenwerking tussen staten vormt ongetwijfeld de meest doeltreffende aanpak, omdat zo lidstaten gerustgesteld worden en principiële bezwaren vermeden.
Dit gezegd zijnde, rijst de vraag in welke geest de amendementen werden opgesteld, die goedgekeurd zijn door de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken. Deze zijn gericht op het geven van een grotere mate van doeltreffendheid of zelfs stoutmoedigheid aan de Raadstekst. Het leek ons aldus noodzakelijk te wijzen op het strategisch belang van gerechtelijke samenwerking in de strijd tegen de georganiseerde misdaad, de behoefte te benadrukken, die bij rechtsbeoefenaars bestaat, aan coherente en eenvoudig toe te passen instrumenten, het belang te bevestigen van het ontwikkelen van wederzijds vertrouwen tussen gerechtelijke systemen onderling, rekening te houden met de vereiste onderzoeken en processen snel te doen verlopen, waarbij billijkheid en gerechtigheid in ere blijven, te streven naar het tenietdoen van belemmeringen voor gerechtelijke samenwerking, rekening te houden met de eisen van de verdediging, en tenslotte directe communicatie tussen gerechtelijke autoriteiten aan te moedigen.
Bij dat laatste punt zou ik nog even willen stilstaan. Het betreft hier immers een verzoek dat, met het oog op een meer doeltreffende werking van het gerecht, reeds meerdere malen door rechtsbeoefenaars naar voren werd gebracht. De ontwerpovereenkomst voorziet in een dergelijk recht, maar verschaft lidstaten prompt de mogelijkheid geen deel te hebben aan dit vereenvoudigd mechanisme. Terwijl voor doeltreffendheid directe communicatie broodnodig is. Daarom geloven wij dat indien toegestaan wordt zich hieraan te onttrekken, de overeenkomst beroofd wordt van een van haar meest belangwekkende elementen. Wij stellen dan ook voor deze mogelijkheid te schrappen.
Tenslotte wil ik al mijn collega's van de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken bedanken, die mij op bekwame en wellevende wijze hebben bijgestaan, en verklaren dat ik het betreur dat de Raad ons vraagt ons uit te spreken over teksten die al lang en breed gewijzigd zijn.

Ullmann
Mevrouw de Voorzitter, wij worden weer eens met een wetgeving geconfronteerd die ons op pijnlijke wijze bewust maakt van de tegenstelling tussen werkelijk recht van de Unie en bilaterale en multilaterale regelingen. De overeenkomst en het gemeenschappelijk optreden actualiseren het Europees Verdrag inzake rechtshulp uit 1959 en een gelijkaardig Benelux-Verdrag uit 1962, die aangepast moeten worden aan Schengen en aan de huidige praktijken.
Is men hierin geslaagd? De amendementen van de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken tonen aan hoeveel ons hier nog te doen staat. De door de heer Buffetaut voorgestelde wijzigingen dienen daarom met inbegrip van de door hem gevraagde verkorting van de termijn in ieder geval aangenomen te worden door het Parlement, omdat het om absoluut noodzakelijke preciseringen gaat. Met één uitzondering - staat u mij toe, collega, dat ik dat zeg: bij amendement 23 dient de voorkeur gegeven te worden aan de tekst van de Raad voor zover het sub b) betreft. De voorgestelde wijziging zou mijns inziens de tekst afzwakken en dat komt niet overeen met de tendens van uw overige wijzigingen.
Hebben wij daardoor nu juridische instrumenten gekregen die voldoen aan de huidige eisen op het gebied van de misdaadbestrijding en de rechtsbescherming? Ik geloof het niet; evenmin als dat de zogenaamde communautarisering van de Schengen-regeling werd bereikt door het Verdrag van Amsterdam. Wij hebben geen updates van verouderde overeenkomsten met steeds weer nieuwe bureaucratieën nodig, maar de echte vereuropesing van de dringend noodzakelijk te regelen juridische dimensie in het grensverkeer, in het immigratie-, vluchtelingen- en asielrecht, alsook inzake de bescherming van de grondrechten van de burger van de Europese Unie. Maar waar is de politieke wil voor een dergelijke vereuropesing? Deze vraag moet allereerst aan het Europees Parlement, dus aan onszelf worden gesteld!

Schulz
Mevrouw de Voorzitter, geachte dames en heren, de beoogde overeenkomst en het gemeenschappelijk optreden grijpen terug naar het actieplan van de Raad ter bestrijding van de georganiseerde misdaad. Ik hoop dat ik het nu niet alweer aan de stok krijg met toehoorders of afgevaardigden, als ik zeg dat de strijd tegen de georganiseerde misdaad noodzakelijk is en dat hier niet van kan worden afgestapt!
Derhalve moeten wij er ook over discussiëren, dat de overeenkomst die ons op 14 en 20 januari werd voorgelegd allereerst een wezenlijke bijdrage van de Raad is om wat in de actieplannen wordt nagestreefd ook om te zetten. Nu heeft collega Ullmann er al op gewezen dat bestaande overeenkomsten verder ontwikkeld moeten worden. Beoogd wordt het Europees Verdrag aangaande wederzijdse rechtshulp in strafzaken van 20 april 1959, het Aanvullend Protocol bij dit verdrag van 17 maart 1978, de Overeenkomst ter uitvoering van het Akkoord van Schengen van 14 juni 1990 en het Benelux-Verdrag aangaande de uitlevering en de rechtshulp in strafzaken van 27 juni 1962 verder te ontwikkelen, aan te vullen en de toepassing van deze verdragen te vereenvoudigen.
U ziet alleen al aan de lijst van de verdragen en de data die ik heb genoemd dat wij met een complex probleem te maken hebben en dat collega Buffetaut een moeilijke taak moest op zich nemen. Op basis van oude overeenkomsten, die gesloten werden toen de nu bestaande structuren zelfs niet in de stoutste dromen voorkwamen, moest hij namelijk proberen te voldoen aan de eisen die uit de integratie van Europa en in het bijzonder uit de economische integratie voortvloeien. Aan één punt is echter niets meer te doen: de onbegrensde economische bedrijvigheid die in de Europese Unie mogelijk is, leidt ook tot een onbegrensde bedrijvigheid in het grijze circuit en in de Europese Unie probeert men daar iets aan te doen door een versterkte politionele samenwerking. Ik gebruik nogmaals het woord probeert, want Europol zet maar kleine stapjes vooruit. En dan heb ik het nog niet eens over het blok aan het been van Europol - tenminste, in de ogen van de Fractie van de Partij van de Europese Sociaaldemocraten is dat een blok aan het been - namelijk dat de reeds lang noodzakelijk zijnde operationele bevoegdheid op het niveau van de Unie nog steeds niet aan deze politiedienst is overgedragen en dat het waarschijnlijk nog lang zal duren eer het zover is.
Laten wij nu eens aannemen dat deze Europees optredende politie zou bestaan, voorzien van rechten en natuurlijk ook van controlebevoegdheden, ook op het vlak van de rechtsstaat - zodat de collega van zo-even zich niet opnieuw opwindt - dan zou dat nog steeds niet betekenen dat de resultaten van een dergelijk politioneel optreden ook op het vlak van justitie in de noodzakelijke mate konden worden geïmplementeerd. Dit moet het uitgangspunt zijn van de discussie over het verslag van collega Buffetaut.
Het ter tafel liggende ontwerp preciseert de processen waarbij rechtshulp wordt verleend, alsook de naleving van de door de verzoekende lidstaat aangegeven formaliteiten en procedures waarin de rechtshulp wordt verleend. De teruggave van voorwerpen die door een strafbaar feit werden verkregen, wordt beschreven, de daartoe noodzakelijke procedures, de samenwerking in het telecommunicatieverkeer tussen de lidstaten - een zeer moeilijk hoofdstuk. Er wordt vastgelegd, hoe de toezending van gerechtelijke stukken dient te gebeuren, met inbegrip van de noodzakelijke vertalingen die met de gerechtelijke stukken moeten worden verzonden. Bovendien wordt vastgelegd welke mogelijkheden men bij verhoren heeft, hoe de verhoren per videoconferentie kunnen gebeuren, en hoe de overeenkomstige vertalingen bij de videoconferentie dienen te verlopen.
Er worden nog een heleboel andere zaken beschreven, die ik nu niet verder wil noemen en die noodzakelijk zouden zijn om justitiële samenwerking tussen de ene en de andere staat mogelijk te maken met behoud van de huidige structuren van beide staten. Vermenigvuldigt u dat nu eens met vijftien staten die onder strikte handhaving van hun huidige systeem erin moeten slagen om samen te werken bij zaken die uiteenlopen van de inbeslagneming van illegaal verkregen voorwerpen tot en met videoconferencing. Tegen de tijd dat wij alle voorstellen hebben vertaald, zal er op mijn kale hoofd weer haar gaan groeien, daar ben ik vast van overtuigd! Zo komen wij toch niet verder. Hetgeen wij nodig hebben - en wij stonden versteld van het voorstel van collega Buffetaut - is de verdieping van de harmonisatie.
Wij moeten beginnen om op vastomlijnde, overzichtelijke terreinen van de justitiële samenwerking tot harmonisatie te komen. Ik weet dat ik dat ook in mijn eigen gelederen niet altijd ongestraft mag zeggen. Onder harmonisatie versta ik het volgende: als de Europese Unie duurzaam handelingsbevoegd wil zijn - ook in de justitiële samenwerking - dan moeten de rechten van de nationale staten aan haar worden overgedragen. Wij delegeren keer op keer, ook in de afgelopen maanden, rechten uit de nationale soevereiniteit aan de Europese Unie. Het verheugt ons allen dat wij nu spoedig een gemeenschappelijke munt in de Europese Unie zullen hebben. Wij hopen dat spoedig alle lidstaten van de Europese Unie de euro als betaalmiddel zullen gebruiken. Wij weten, dat juist in dit Parlement alle fracties die de invoering van de euro steunen, dat doen omdat zij verwachten dat daardoor een verdieping van de integratie plaatsvindt. Anderzijds hebben wij te maken met het probleem - en dat blijkt uit het debat over het verslag-Buffetaut - dat op het vlak waarop de nationale staat de meeste macht laat zien, namelijk op het vlak van politie en justitie, wij niet bereid zijn bevoegdheden over te dragen.
Als wij zo'n economische ruimte met een gemeenschappelijke munt scheppen, maar dan als kleine kinderen in een zandbak eraan vasthouden dat alleen onze "Staatsanwälte' in de Bondsrepubliek Duitsland op basis van het Duitse recht en natuurlijk ook alleen de Franse procureurs of alleen de procureurs des Konings in België de misdaad op basis van het desbetreffende nationale recht kunnen bestrijden, dan word ik maar misdadiger! Dat is in Europa eenvoudiger dan fatsoenlijk werk te verrichten!
Wat wij hier bespreken is hoe de Europese Unie in de toekomst kan functioneren. Ik zie al die lieve en aardige juristen ook in mijn commissie, ik zie ze daarginds zitten en hoor ze zeggen: "Laat hem maar brabbelen, maar hij heeft er geen idee van hoe het rechtsstelsel functioneert. Als hij zou weten welke obstakels er allemaal zijn, zou hij niet zo praten!" . Echter juist omdat wij de moed van niet-juristen nodig hebben om in de justitiële samenwerking vooruit te komen, zeg ik u hier nog eenmaal het volgende: het beste aan het verslag-Buffetaut is volgens onze fractie dat hij in dit verslag duidelijk tracht te maken - hetgeen voor een man uit zijn fractie overigens verwonderlijk is - dat wij alleen maar vooruitkomen in de justitiële samenwerking, bij de rechtshulp in strafzaken, door een verdieping van de harmonisatie bij de samenwerking en dit kan door middel van de tenuitvoerlegging van gemeenschappelijke optredens en de steeds bredere toepassing van methoden die op basis van gemeenschappelijke ervaringen hun deugdelijkheid hebben bewezen.
Nog een laatste opmerking over de procedures die voor het Parlement gelden. Als wij geraadpleegd worden, dan moet de Raad goed beseffen dat de raadplegingsprocedure een bestanddeel van de wetgevingsprocedure is. Dat is geen gunst die aan het Parlement wordt bewezen, maar een onderdeel van de wetgevingsprocedure. In die wetgevingsprocedure - en de heer Buffetaut heeft hierop gewezen - beraadslaagt het Parlement vervolgens over deze tekst van de Raad die aan ons is voorgelegd. Bij dit verslag gebeurt dit overigens onder hoogspanning, omdat wij ons aan de termijnen van de Raad willen houden. Maar tijdens de beraadslaging besluit de Raad dan opeens zijn tekst te wijzigen, zodat hetgeen wij hier doen gedeeltelijk weer achterhaald is. Derhalve heb ik dan ook een boodschap voor de vertegenwoordigers van de Raad - en het is waarschijnlijk niet de schuld van de hier aanwezige vertegenwoordiger, maar hij kan dit aan zijn superieuren overbrengen - en die luidt als volgt: eens zal dit Parlement het zich niet meer laten welgevallen dat de Raad zijn rechten, juist in de derde pijler, voortdurend met voeten treedt! Hierbij wordt namelijk ook de democratie met voeten getreden en indien mogelijk, zouden democratisch gekozen regeringen dat toch moeten vermijden!
(Applaus)
Palacio Vallelersundi
Mijnheer de Voorzitter, namens de Fractie van de Europese Volkspartij wil ik op de eerste plaats zeggen dat deze fractie het verslag van de heer Buffetaut, vrucht van het voortreffelijke werk van de rapporteur en de goede samenwerking met de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken, steun.
Dit gezegd zijnde, mijnheer de Voorzitter, verzoek ik u mij toe te staan dat ik mij op symbolische wijze richt tot degenen die vanaf de tribune naar ons luisteren, en dat ik tracht onder woorden te brengen wat er in hen om moet gaan bij het zien van de manier waarop hier wordt gedebatteerd. Ik kan me niet anders voorstellen dan dat zij een mengeling van verbijstering en onmacht voelen bij wat wij in feite bezig zijn te erkennen. Want, mijnheer de Voorzitter, het probleem ligt heel duidelijk.
Wij zijn in verschillende lidstaten getuige geweest van massabetogingen tegen de georganiseerde misdaad: van de betogingen tegen het terrorisme in Spanje tot en met de "witte mars" in Brussel en een menigte van andere protesten. In de lidstaten leeft alom het inzicht dat dit een gemeenschappelijk probleem is dat we alleen samen kunnen aanpakken.
Het politieke initiatief, de politieke daadkracht van de lidstaten blijft daarbij ver achter. Wanneer het erom gaat verklaringen af te leggen, wordt er gesproken van de noodzaak te komen tot één gerechtelijke, politiële en juridische ruimte. Maar als het erom gaat die verklaringen in de praktijk te brengen, verliezen wij ons in een woud van wetgeving; wetgeving waarin het zelfs voor de meest doorgewinterde jurist dikwijls moeilijk is door de bomen het bos te zien.
En intussen - het is al vaak in dit Parlement gezegd, en ik geloof dat er op dat punt eensgezindheid bestaat - varen vooral de criminelen wel bij de interne markt. Wat een macabere ironie!
Welnu, dit verslag, waarin vast wel weer goede ideeën zitten, is welkom, maar het is wel een minuscuul stapje voorwaarts. Ik zou haast zeggen - hoewel ironie hier, gezien de ernst van de zaak, niet op zijn plaats is - dat hier sprake is van voorwaarts struikelen. Waarom struikelen? Omdat dit, en ik sluit mij daarmee aan bij alles wat hier al eerder al is gezegd, een belediging is voor de interinstitutionele procedure, en nog veel meer voor de burgers.
Mijnheer de Voorzitter, niet alleen stuurt men ons een ontwerpovereenkomst die niet aansluit bij wat thans besproken wordt, die ontwerpovereenkomst is bovendien helemaal geen ontwerpovereenkomst. Een akte die onvolledig is kunnen wij niet als een ontwerpovereenkomst beschouwen. We zien hier artikelen, zoals artikel 4, met als enige inhoud "(vervallen)" . Hetzelfde geldt voor artikel 8 en 9. Wat zijn dit voor wetgevende manieren? Wat is hiervan de juridisch bindende inhoud? En dan hebben we nog de gedachtepuntjes: artikel 12, lid 2: puntje, puntje, puntje; artikel 12, lid 6 sub e) en g): puntje, puntje, puntje en nog eens puntje, puntje, puntje, zes gedachtepuntjes; artikel 12, lid 6, puntjes, artikel 16, idem dito. Een andere vondst waarvan de Raad ons de strekking eens zou moeten toelichten, want wij snappen het niet, zijn de "haakjes" , die in Raadstaal duiden op kwesties die in de lidstaten in behandeling zijn. Maar wij hebben geen idee wat ermee wordt bedoeld dat de mening van het Parlement wordt gevraagd over die zinsneden tussen "haakjes" .
Mijnheer de Voorzitter, deze gang van zaken is zeer onbevredigend. We hebben het al zo vaak in dit Parlement gezegd. Wij mogen niet akkoord gaan met deze gang van zaken. Niet alleen omdat wij op moeten komen voor onze institutionele bevoegdheden - en ik wil vanaf deze plaats nog eens onze dankbaarheid uitspreken aan de Commissie die op het terrein van de derde pijler met een prijzenswaardig respect pleegt te werken - maar ook en vooral omdat wij hier de Europese burgers vertegenwoordigen. Burgers die hier vandaag tegenwoordig zijn en die, naar ik veronderstel, een verward beeld mee zullen nemen van de vooruitgang die wij op dit moment in de derde pijler boeken.

Hager
Mijnheer de Voorzitter, rekening houdend met de door de rapporteur terecht genoemde punten van kritiek en wijzigingsvoorstellen vind ik het aan het verslag ten grondslag liggende verdrag aangaande de wederzijdse rechtshulp in strafzaken tussen de lidstaten van de Europese Unie beslist een geschikt instrument om de bestaande tekortkomingen bij de bestrijding van grensoverschrijdende criminaliteit te verhelpen, of toch in ieder geval te verminderen.
Internationale interceptie van telecommunicatie moet met inachtneming van de desbetreffende nationale rechtsorde net zo goed mogelijk zijn als gecontroleerde levering, de zo ongecompliceerd mogelijke toezending van gerechtelijke stukken, alsmede audiovisuele verhoren van getuigen en deskundigen over de grenzen heen en spontane uitwisseling van gegevens tussen gerechtelijke autoriteiten.
Dat zijn instrumenten waarover de georganiseerde criminaliteit reeds lang beschikt en als de gerechtelijke overheden hier ook gebruik van maken, kan de technische voorsprong van de georganiseerde criminaliteit wellicht worden verminderd. Wij staan derhalve ook volledig achter dit verslag.

Gradin
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de geachte afgevaardigde Buffetaut bedanken voor zijn waardevolle verslag over de ontwerpovereenkomst en het gemeenschappelijk optreden met betrekking tot wederzijdse rechtshulp in strafzaken. Deze beide instrumenten zijn nodig in de strijd tegen de georganiseerde misdaad. Dat betekent ook dat wij waken over de rechtszekerheid van het individu in een grenzeloos Europa.
Ik heb lang gepleit voor vereenvoudiging van de samenwerking tussen gerechten en andere gerechtelijke instanties in de lidstaten. In de strijd tegen fraude met de middelen van de Unie heb ik zelf kunnen vaststellen hoe vertraging van de informatie-uitwisseling tussen de verschillende rechtsstelsels direct in het voordeel is van de misdadigers. Het appel van Genève van een aantal openbare aanklagers geeft ons nog meer voorbeelden die duidelijk maken dat er iets moet gebeuren. Wij kunnen de uitdagingen van de kant van de huidige georganiseerde misdaad niet aan zonder doelmatige gerechtelijke samenwerking.
Met het Verdrag aangaande de wederzijdse rechtshulp in strafzaken streeft men ernaar, de huidige samenwerkingsprocedure te verbeteren en aan te vullen. Een uitgangspunt is dat gerechten in verschillende lidstaten in de toekomst rechtstreeks informatie kunnen uitwisselen en elkaar om hulp kunnen vragen. Dat is een belangrijk beginsel. Ik vind dat uitzonderingen van dit beginsel tot een absoluut minimum moeten worden beperkt. Het verdrag zal ook onder andere het horen van getuigen en het verzamelen van bewijs tussen lidstaten vergemakkelijken. Tevens biedt het verdrag ruimte voor verdere verbetering van de samenwerking.
De geachte afgevaardigde Buffetaut betreurt het dat er niet meer kwesties in het verdrag zijn geregeld. In het verslag wordt erop gewezen dat onder andere huiszoeking en inbeslagneming zijn uitgesloten en later in een aanvullend protocol zullen worden geregeld. Hetzelfde geldt voor het vraagstuk van de gegevensbescherming en de rol van het Hof van Justitie. Ik kan de zorgen van de rapporteur begrijpen, maar het is wel zo dat intensievere samenwerking op strafrechtelijk gebied niet van de ene dag op de andere tot stand komt. Dat is een zaak van lange adem, een proces waarin wij behalve aan de versterking van de concrete samenwerking tegelijkertijd ook werken aan het op elkaar afstemmen van onze gemeenschappelijke regels.
De rapporteur stelt verder voor Europol een rol te geven als bemiddelende instantie bij verzoeken van de lidstaten om wederzijdse rechtshulp. Europol heeft goede kwalificaties om een verzoek snel op het juiste adres te krijgen. Ik vind het dan ook een interessant voorstel. Het ligt ook in de lijn van de discussie die reeds wordt gevoerd, om de verbindingsambtenaren van Europol een coördinerende rol in rogatoire commissies te geven.
Het gemeenschappelijk optreden is een belangrijke aanvulling van het verdrag. Het legt een aantal beginselen vast voor de manier waarop de lidstaten een verzoek om wederzijdse rechtshulp moeten behandelen. Ik juich speciaal de bepalingen over vaste behandelingstijden toe. Natuurlijk kan men, zoals de rapporteur doet, erover discussiëren of een gemeenschappelijk optreden en niet een verdrag het beste instrument is om de beginselen voor de behandeling vast te leggen. Ik geloof echter dat het belangrijke punt voor zowel de rapporteur als mijzelf moet zijn dat de beginselen snel en doelmatig in de lidstaten worden toegepast.
De jaarlijkse verslagen zullen in dit verband een belangrijk instrument zijn. Ze zullen zowel kunnen worden gebruikt om de situatie in elke lidstaat te evalueren als om deze onderling te kunnen vergelijken. Net als de heer Buffetaut vind ik dat het Europees justitieel netwerk ook aan het verslag moet bijdragen. Het netwerk zal met zijn kennis en ervaring bijdragen aan de beantwoording van de vraag hoe wederzijdse rechtshulp tussen de lidstaten kan worden ontwikkeld en verdiept.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 9.00 uur plaats.

Ontzegging van de rijbevoegdheid
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0121/98) van mevrouw Reding, namens de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken, over een ontwerpovereenkomst betreffende ontzegging van de rijbevoegdheid (5217/98 - C4-0061/98-98/0901(CNS)).

Reding (PPE)
Mijnheer de Voorzitter, ik hoef alleen de cijfers maar te laten spreken: 45.000 doden, 1, 6 miljoen gewonden op onze wegen, met al de pijn en smart die daarbij horen. Een om het leven gekomen burger kost de Europese Unie 1 miljoen ecu. Dit zijn ontstellende cijfers, dames en heren, en tegenover een dergelijke ontmoedigende situatie zijn er twee soorten oplossingen mogelijk: preventieve en repressieve.
Preventie gebeurt door middel van bewustmakingscampagnes over het probleem van rijden onder de invloed van alcohol, door de strijd tegen illegale verdovende middelen, door verplichte technische keuring van motorvoertuigen, door verbeteringen aan te brengen in de verkeersaanduidingen, enzovoort, enzovoort. Deze preventieve maatregelen zijn gericht op een verbetering van de verkeersveiligheid in het algemeen en op het wegnemen van een aantal oorzaken van verkeersongevallen. Naast preventieve, dienen er ook repressieve maatregelen te worden genomen, omdat de beste preventiecampagnes er een aantal van onze medeburgers niet van zullen weerhouden de verkeersregels naast zich neer te leggen. In al onze lidstaten bestaan er sancties, die variëren van een geldboete bij lichte overtredingen tot het ontzeggen van de rijbevoegdheid in geval van zwaardere overtredingen.
Op preventief vlak zijn de Europese instellingen al bijzonder actief geweest. Door middel van deze overeenkomst wil men de repressieve kant van de Europese initiatieven consolideren. In de overeenkomst wordt voorgesteld de erkenning door het land van verblijf van een vonnis tot ontzegging van de rijbevoegdheid geveld in een andere lidstaat op Europees niveau te regelen. Dit komt neer op het ook in het land van verblijf toepassen van een in een andere lidstaat genomen beslissing tot ontzegging, en dus logischerwijs overal, waar men een rijbewijs nodig heeft om een motorvoertuig te mogen besturen. In de toekomst zullen de cowboys van de weg niet meer kunnen ontkomen aan vervolging in hun land van verblijf voor feiten die zich hebben voorgedaan in een andere lidstaat.
Dit gezegd zijnde, hebben een aantal organisaties en ook meerdere collegae mij hun verontrusting te kennen gegeven inzake de bescherming van de burger ten opzichte van de gevolgen van toepassing van de nieuwe overeenkomst. Ik kan hen geruststellen. In de overeenkomst, waar lang en hard aan gewerkt is, zijn een aantal beveiligingen opgenomen tegen allerlei vormen van misbruik of onredelijke complicaties voor de betrokkenen en bovendien heeft de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken een aantal amendementen goedgekeurd ter verdere versterking van de bescherming van de burger. Ik ga deze niet allemaal opsommen, de belangrijkste zou ik willen aanstippen.
In de eerste plaats is de overeenkomst niet van toepassing op minder ernstige overtredingen. In de lijst van betrokken overtredingen staan alleen zeer ernstige delicten die de veiligheid van de burger in gevaar brengen. Het gaat dus niet om het bestraffen van wissewasjes, van kleine overtredingen van de verkeersregels, maar juist om gevaarlijke automobilisten een halt toe te roepen.
Verder gebeurt het ontzeggen van de rijbevoegdheid niet door een zogenaamde centraliserende bureaucratie in Brussel, maar wel door de bevoegde autoriteiten van het land van verblijf, die als enigen beslissen over het wel of niet toepassen van de overeenkomst. Er is dus geen sprake van een ver en onbekend departement, dat beslissingen neemt, maar van een instantie dicht bij de burger.
Tenslotte zijn er in de overeenkomst een aantal gevallen opgenomen waarop zij niet van toepassing is. Ik zal er een paar noemen, met name gevallen waarin de feiten waarvan men beschuldigd wordt in het land van vestiging niet strafbaar zijn met ontzegging van de rijbevoegdheid. Bijvoorbeeld, indien een Luxemburger in een andere lidstaat de rijbevoegdheid wordt ontzegd wegens een bloedalcoholgehalte van 5 promille, zal deze beslissing in Luxemburg niet van toepassing zijn, omdat daar de grens op 8 promille ligt.
De overeenkomst is niet van toepassing indien geconstateerd is dat de betrokkene niet de gelegenheid heeft gehad zich naar behoren te verdedigen, met name in het geval van procedurefouten of taalproblemen, want het recht op verdediging is een elementair recht, dat geëerbiedigd dient te worden.
Anderzijds zij erop gewezen dat de overeenkomst voorziet in verschillende toepassingsprocedures om rekening te houden met de verschillende administratieve of gerechtelijke methoden in de diverse lidstaten.
Ik ben derhalve van mening dat de overeenkomst weliswaar nog leemten vertoont, maar dat zij door de amendementen van het Parlement logisch en juridisch correcter en transparanter wordt en zo een betere bescherming biedt van de rechten van de burger. De zo gewijzigde overeenkomst draagt bij tot het omkeren van een onhoudbare situatie zonder afbreuk te doen aan recht en transparantie, en betekent ondanks al haar tekortkomingen een stap in de goede richting. Ik zou het Parlement dan ook willen voorstellen de Raad wat betreft dit initiatief te steunen.

Zimmermann
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, mevrouw Reding heeft zojuist zeer uitvoerig over haar verslag gesproken en ik kan haar daar ook van harte mee gelukwensen. Uit haar toelichting en uit de strekking van de amendementen blijkt volgens mij dat dit verslag niet alleen goed voorbereid werd, maar ook inhoudelijk de punten behandelt waar het om gaat. Desondanks wil ik erop wijzen dat dit verslag, hoewel nog maar weinig collega's aanwezig zijn, ons allen betreft, omdat het ieder van ons kan gebeuren dat hij in een ander land een verkeersovertreding begaat die in dat land de intrekking van het rijbewijs tot gevolg heeft en in een ander land niet. Hoewel deze overeenkomst bepaalt dat de desbetreffende staat van verblijf kan beslissen of het rijbewijs wordt ingetrokken, zijn er toch enkele punten waarbij wij erop moeten letten dat aan burgers niet de rijbevoegdheid ontzegd wordt terwijl dit in eigen land niet het geval is.
In principe is het vooral noodzakelijk dat wij op Europees vlak uniforme regelingen treffen in het verkeersreglement, die op uniforme wijze toegepast worden. Zoals mevrouw Reding zegt, is er een stap in de goede richting gedaan, en ik hoop ook dat verdere stappen zullen volgen. Er zijn landen waarin het alcoholpromillage op 0, 0 ligt en landen waarin de promillegrens op 0, 8 ligt. Dit verschil zou eigenlijk opgeheven moeten worden, als wij een uniform Europa willen hebben. Ik zou het toejuichen als wij op vele terreinen, of het nu om de overschrijding van de maximumsnelheid, om de promillegrens, of om andere vlakken van het verkeersreglement gaat, inderdaad uniforme regelingen in Europa zouden krijgen, zodat er niet via bilaterale overeenkomsten andere regelingen zijn, maar wij in Europa uniforme regelingen voor de intrekking van het rijbewijs hebben.

Nassauer
Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren, het besluit waarover wij nu beraadslagen, betreft potentieel alle Europese automobilisten en dat is een aanzienlijk aantal. Op grond daarvan krijgt deze kwestie de nodige aandacht, maar is het ook noodzakelijk dat er zorgvuldig omgesprongen wordt met hetgeen hier wordt gevraagd. Allereerst moeten enkele misverstanden uit de weg geruimd worden. Het gaat hier niet om een harmonisering van de Europese verkeersregels. Het gaat ook niet om een communautarisering van de gevolgen van verkeersovertredingen. Deze overeenkomst beoogt alleen de ontzegging van de rijbevoegdheid, voor een automobilist trouwens een verhoudingsgewijs vergaande maatregel. Deze overeenkomst beoogt dus alleen de ontzegging van de rijbevoegdheid.
Nu wordt er gevraagd of er, gelet op de verschillende regels in Europa inzake het besturen van een voertuig, wel een uniforme regeling kan worden getroffen. Als wij als Europeanen de gehele ruimte van de Europese Unie als automobilisten opeisen, dan moeten wij ook aanvaarden dat daarvoor in principe uniforme regels gelden. Als een automobilist in een Europese lidstaat dan zo'n zware overtreding begaat, dat hem in dat land de rijbevoegdheid ontzegd wordt, dan moet aanvaard worden dat dat in zijn eigen land ook gevolgen heeft.
Met andere woorden, de wegpiraten mogen er niet zo van afkomen dat zij het stof van een lidstaat van hun voeten schudden en in hun eigen land gewoon verder rijden alsof er niets is gebeurd. Derhalve is deze regeling in feite juist. Er kwamen bezwaren van de automobilistenbonden. Het is hun goed recht een dergelijke regeling kritisch te bekijken en wij zullen ons daarmee bezighouden.
Het gaat om de vraag of het, gelet op de verschillende regelingen, maar ook op de verschillende rechtsstelsels, verdedigbaar is om een dergelijke ontzegging van de rijbevoegdheid ook in het eigen land op te leggen. Dat is de bekende vraag: hoeveel Europa hebben wij nodig? Of zoals een bekende Duitse krant onlangs kopte: "Hoeveel Europa verdragen wij?" . Deze regeling geldt niet onbeperkt en is omgeven door waarborgen van de rechtsstaat. Allereerst geldt deze overeenkomst alleen voor overtredingen die in detail vermeld staan in een lijst, dus niet voor alle, maar alleen voor de zware overtredingen.
Ten tweede moet worden vastgesteld dat het rijbewijs vanzelfsprekend ook alleen maar in het eigen land kan worden ingetrokken als het om een strafbaar feit gaat dat in het eigen land ook strafbaar is. Het beroemde voorbeeld is als iemands rijbewijs in Zweden wordt ingetrokken wegens dronken rijden met een alcoholpromillage van 0, 3, dan gebeurt dat in Duitsland natuurlijk niet omdat dit gedrag in Duitsland in de regel niet strafbaar is.
Zo is er een hele reeks van regels waaruit duidelijk blijkt dat de beginselen van de rechtsstaat gelden. Er is echter nog een bezwaar, namelijk het verschil in rechtsstelsels, en ik wil u een nogal grappig voorbeeld geven. In een van de meest sympathieke lidstaten van de Europese Unie kan een snelheidsovertreding door een politiebeambte met het blote "ambtelijke' oog, zoals daar gezegd wordt, worden vastgesteld. Dat zou natuurlijk niet overal worden erkend. Derhalve kan men erover twisten of dat wel zin heeft. Maar als wij aanvaarden dat iedere lidstaat in Europa een rechtsstaat is, dan kan men er ook op vertrouwen dat de justitiële overheden in principe volgens de beginselen van de rechtsstaat handelen. Als men in de soevereiniteit van een staat komt, dan moet men ook accepteren dat daar lichtjes andere regelingen gelden. Over het geheel genomen is Europa echter een rechtsstatelijke bestel en ook op dit vlak kunnen we vertrouwen in Europa hebben!

Thors
Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris, de behandeling van deze ontwerpovereenkomst door het Europees Parlement toont weer eens aan dat juist dit Parlement goed kan waken over onze burgerrechten en rechtsbeschermingsvraagstukken. Als de Raad naar het Parlement had geluisterd toen het ging over Eurodac of over de strafbaarstelling van werkzaamheden in organisaties, dan had men denk ik helderder regels gehad dan nu in de Raad het geval lijkt te zijn.
Ten tweede hoop ik dat deze overeenkomst, in tegenstelling tot vele andere, echt werkelijkheid wordt.
Ten derde vind ik werkelijk, zoals ik al eerder heb vastgesteld, dat de amendementen van de rapporteur het voor de lidstaten aantrekkelijker maken zich bij de overeenkomst aan te sluiten. Ik denk hierbij aan amendement 13 op artikel 8 en ook aan het amendement op artikel 9.
Ik heb echter enige vraagtekens bij het amendement op artikel 4, aangezien wij bijvoorbeeld in de noordse landen een goede samenwerking hebben tussen allerlei politiële autoriteiten. Ik kan mij voorstellen dat wij die nodig hebben voor het stelsel van strafcombinatie zoals wij dat in ons rechtsstelsel kennen. Daarom ben ik enigszins kritisch over dit amendement.

Amadeo (NI).
Mijnheer de Voorzitter, het vrije personenverkeer in de Europese Unie maakt van de hier besproken maatregel een dringende noodzaak. Wij danken mevrouw Reding voor het uitstekende werk en in afwachting dat de verschillende nationale wetgevingen nauwer bij elkaar zullen aansluiten, hopen wij dat het voorstel van de Raad op z'n minst ertoe zal bijdragen dat er op Europees vlak een regeling kan worden uitgewerkt waarbij een staat, waar iemand zijn hoofdverblijfplaats heeft, een beslissing genomen door een ander lidstaat, waarbij het rijbewijs van die persoon wordt ingetrokken, zal erkennen.
Door het voorgaande dienen wij ook aandacht te schenken aan de identificatiedocumenten in het algemeen. Ik wil van de gelegenheid gebruik maken om een paradoxale toestand aan de kaak te stellen, namelijk de verplichting van een paspoort voor de onderscheiden EG-burgers binnen de Europese Gemeenschap; de Italiaanse jongeren die in België zijn geboren, maar die niet de Belgische nationaliteit verkregen hebben, krijgen bijvoorbeeld geen identiteitskaart, maar beschikken louter en alleen over een verblijfsvergunning waarmee ze in Europa niet kunnen reizen, hetgeen hen voor heel wat praktische problemen plaatst.
Wij verzoeken derhalve om een echte Europese identiteitskaart en vragen dat de huidige, voorbijgestreefde Europese verblijfsvergunningen worden vervangen door vergunningen voor verblijf en vrij verkeer.

Rübig
Mijnheer de Voorzitter, in principe hebben wij twee methoden om de doelstellingen van de verkeersveiligheid te waarborgen. De ene methode bestaat uit straffen, waarover wij vandaag discussiëren. Ik zou u toch in overweging willen geven dat de ontzegging van de rijbevoegdheid voor veel mensen een bestaansprobleem vormt. Er zijn veel gevallen van zelfmoord bekend na de ontzegging van de rijbevoegdheid. Het is echt een extreme maatregel en wij moeten er dienovereenkomstig zorgvuldig mee omgaan.
Er is nog een tweede methode, namelijk die van de aansporingen. Wij zouden ons moeten toeleggen op maatregelen inzake scholing, juist op het vlak van het verkeer, en wij zouden de nadruk moeten leggen op het levenslang leren. Wij zouden onderzoeksmaatregelen moeten nemen om de veiligheid van voertuigen, bestuurders en wegen te verbeteren. Wij zouden ons ook moeten toeleggen op infrastructuur, dat betekent elektronische systemen, om het verkeer gewoon veiliger te maken. Ik ben van mening dat wij met de combinatie van beide methoden uiteindelijk succes zullen boeken in Europa.

Hager
Mijnheer de Voorzitter, niemand wil dat wegpiraten de veiligheid van onze burgers in gevaar brengen. De strekking van het onderhavige verslag moet dan ook worden toegejuicht. De omzetting ervan lijkt ons echter niet zo geslaagd. Afgezien van de juridisch eigenaardige constructie van artikel 3 in combinatie met artikel 5, is het kernprobleem mijns inziens dat er bij procedures in het buitenland juist bij het onderzoek van de feiten omwille van de meest uiteenlopende redenen fouten insluipen, die weer om de meest uiteenlopende redenen niet verholpen worden. De koppeling van de staat van verblijf aan de vaststellingen in het besluit van de staat van overtreding lijkt niet te waarborgen dat de betrokken persoon alle mogelijkheden voor zijn verdediging kan benutten die hij overeenkomstig het recht van zijn vaderland heeft.
De mogelijkheid die een lidstaat heeft om de tenuitvoerlegging te weigeren ingeval van schending van de rechten van de verdediging is naar onze mening uit praktische overwegingen geen toereikend correctief. Wij zouden er de voorkeur aan geven als de procedures in de desbetreffende staat van verblijf werden afgewikkeld.

Gradin
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik mevrouw Reding feliciteren met haar waardevol verslag over de ontwerpovereenkomst om te komen tot een wederzijdse erkenning van de ontzegging van de rijbevoegdheid.
Zoals ieder van u maar al te goed weet, ligt het aantal ongevallen op de Europese wegen veel te hoog. Vele ervan worden veroorzaakt door roekeloos of ongeoorloofd rijden. De ontzegging van de rijbevoegdheid blijkt een doeltreffend instrument te zijn om de veiligheid op de weg te vergroten. Momenteel kan iemand van wie het rijbewijs werd ingetrokken in een ander land dan dat waar hij woont, dit bij zijn thuiskomst wettelijk terugkrijgen. Dit is absurd. De overeenkomst betreffende de ontzegging van de rijbevoegdheid zal enkele van de bestaande achterpoortjes sluiten.
De Commissie deelt het standpunt van mevrouw Reding dat de Raad dringend een besluit over de ontwerpovereenkomst moet nemen. Ik kan u zeggen dat het politiek akkoord ter zake werd bereikt op de Raad Justitie en Binnenlandse Zaken van 19 maart en dat dit een stap in de goede richting is, en dat het Britse voorzitterschap zeer optimistisch is over de kans dat de overeenkomst op de volgende vergadering van de Raad eind mei zal worden aangenomen.
De ontwerpovereenkomst voorziet in een mededelingsmechanisme tussen het land waar de overtreding plaatsvond en het land waar de overtreder woont. Het land van woonst moet er dan voor zorgen dat de buitenlandse straf wordt uitgevoerd of dat de overtreder een gepaste binnenlandse sanctie opgelegd krijgt, en indien nodig zullen andere lidstaten ingelicht worden over het feit dat het rijbewijs in kwestie werd ingetrokken. Het verslag stelt de invoering voor van strikte tijdslimieten voor de mededelings-, erkennings- en toepassingsprocedures. Het gaat hier om een interessant voorstel dat zou leiden tot meer voorspelbaarheid en zekerheid dat de vereiste maatregelen ook tijdig worden uitgevoerd.
In haar verslag beklemtoont mevrouw Reding tevens hoe belangrijk het is dat de samenwerking volgens de overeenkomst uitvoerbaar is. Waar we moeten naar streven, is het instellen van een zo snel en eenvoudig mogelijke procedure. Dit is een lovenswaardige ambitie.
Ik verwelkom ook het voorstel van mevrouw Reding dat in de toekomst een lidstaat enkel nog procedurewijzigingen zou mogen indienen die tot vereenvoudiging leiden. Anderzijds moeten we wel voor ogen houden dat de ontwerpovereenkomst het resultaat van een onderhandelingsproces is. De overeenkomst zal beslist voor verbetering vatbaar zijn, en daarom moeten we enkele jaren nadat ze van kracht is geworden, evalueren hoe ze heeft gewerkt.
Met jaarlijks meer dan 45.000 doden op de Europese wegen moeten we de veiligheid op de weg bijzonder ernstig opnemen. Als de overeenkomst betreffende de ontzegging van de rijbevoegdheid eenmaal van kracht zal zijn, zal ze een doeltreffend instrument zijn om dit soort overtredingen te bestrijden.

De Voorzitter
Ik zou mevrouw de commissaris en de rapporteur, mevrouw Reding, willen bedanken.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 9.00 uur plaats.

Afschaffing van belastingvrije verkopen
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende mondelinge vragen met debat:
B4-0279/98 - O-0073/98 van de heer Cornelissen en anderen, namens de PPE-Fractie, aan de Commissie over de sociale en regionale gevolgen van de afschaffing van belastingvrije verkopen op de door deze maatregel getroffen gebieden; -B4-0283/98 - O-0087/98 van de leden Ewing en Castagnède, namens de ARE-Fractie, aan de Commissie betreffende het stelsel van belastingvrije verkopen.
Cornelissen
Voorzitter, het in 1991 door de Ecofin-Raad genomen besluit om met ingang van juli 1999 belastingvrije verkopen voor reizigers binnen de Europese Unie af te schaffen, heeft de laatste tijd de gemoederen danig in beweging gebracht. Dat is niet verwonderlijk en op zich niet verontrustend. Wat wel zorgen baart, zijn de berichten dat de afschaffing zal leiden tot het verlies van grote aantallen arbeidsplaatsen in sommige regio's en sectoren. Ik noem als voorbeeld de veerdiensten, de regionale luchthavens en bepaalde toeristische regio's. De Ierse minister van Vervoer verwacht dat 30 à 50.000 arbeidsplaatsen verloren gaan. De sector zelf spreekt van een veelvoud daarvan. Bestrijding van de werkloosheid en ontwikkeling van achtergebleven regio's zijn prioriteiten van de Europese Unie. Mede gelet op de onrust bij vele werknemers in de betrokken sectoren zijn wij van mening dat er duidelijkheid op dit punt moet komen. Ik vraag daarom aan de Commissie of zij bereid is een onafhankelijke studie te laten uitvoeren naar de te verwachten gevolgen, in het bijzonder voor de meest betrokken sectoren en regio's. Voorzitter, ik vertrouw op een positief antwoord, gelet op de toezeggingen van de eerst verantwoordelijke commissaris, mevrouw Scrivener, tijdens de parlementaire debatten in 1990 en 1991.

Ewing
Mijnheer de Voorzitter, dit Huis weet allicht dat ik als vertegenwoordiger van de Schotse Hooglanden en Eilanden een nauwe band heb met de Schotse whisky-industrie met haar honderden distilleerderijen en haar honderden soorten whisky - een zeer belangrijke werkgever in gebieden waar er vaak geen ander werk is. Ik zou willen verder bouwen op wat de heer Cornelissen heeft gezegd: ik hoef niet te herhalen wat hij heeft gezegd, maar ik steun zijn vraag voor een volledige studie. Wat me stoort, is dat dit in november 1990 en mei 1991 werd beloofd door de commissaris voor belastingen. Commissaris Monti verscheen voor de economische commissie en ik was er bij toen we hem deze punten voorlegden, en ik had de indruk dat hij geen berouw betoonde en nogal nonchalant deed over het feit dat er een dergelijke belofte was gedaan en dat deze belofte verbroken was. Ik vraag me nog altijd af of de Commissie ons een uitleg kan geven waarom deze belofte niet werd gehouden.
We hebben natuurlijk andere studies gehad. We hebben een studie gehad van een onderzoeksdienst van het parlement, die een deel van de bezorgdheid onder de burgers heeft veroorzaakt, omdat we, zoals mijnheer Cornelissen zei, niet weten hoeveel banen er op de tocht staan. Maar er bestaan ramingen dat er wel eens veel meer dan 40.000 banen zouden kunnen verdwijnen, en dit in een tijd van bijzonder hoge werkloosheid. De gevolgen voor de perifere gebieden zouden zeer ernstig kunnen zijn omdat, zoals ik reeds zei, dergelijke gebieden weinig werkgelegenheidsalternatieven hebben.
We hebben rechtvaardigingen gekregen van de Raad voor een weigering om deze zaak opnieuw te bekijken. Een ervan is dat de afschaffing noodzakelijk is voor de interne markt; maar is het eigenlijk niet ironisch dat we, althans wat alcohol betreft, geen interne markt hebben? We zijn er nog steeds niet in geslaagd om belastingen te heffen volgens een of andere meetbare regel, bijvoorbeeld het alcoholgehalte. We hebben nog altijd niet dezelfde spelregels als het op alcohol aankomt. Dus lijkt de eerste rechtvaardiging volgens mij geen steek te houden.
De tweede rechtvaardiging - wellicht zal de commissaris er nog vele andere kunnen aanhalen - is dat het verlies aan heffingen een prijskaartje van 2 miljard ecu heeft. Maar volgens sommige studies is er geen enkel bewijs dat dit bedrag zou worden gecompenseerd, zelfs niet indien de belastingvrije verkopen werden afgeschaft. Uiteraard bestaat er geen twijfel over dat belastingvrije verkopen in veel gevallen een invloed hebben op de prijs van luchthavenkosten of veerboottarieven. We weten dat dit waar is, we verhullen dit feit niet. Ik wil evenwel terugkeren op de invloed van deze kosten indien ze in perifere gebieden zouden stijgen. De bevolking maakt zich enorm veel zorgen. Ik weet dat dit met algemene stemmen zou moeten gebeuren, maar kunnen we, gezien de bezorgdheid, alstublieft toch niet vragen dat de Raad dit opnieuw bekijkt?

Monti
Mijnheer de Voorzitter, de Commissie is zich bewust van de vragen die in bepaalde lidstaten worden gesteld over de situatie die zal ontstaan na juni 1999, de datum waarop intracommunautaire belastingvrije verkopen tot het verleden zullen behoren, zoals de Raad van Ministers in 1991 heeft besloten.
Ik ben er zeker van dat u ook waardeert dat de Commissie zich bewust is van het feit dat de grote meerderheid van de ministers van Financiën in november 1996 twee maal en onlangs nog in maart 1998 zeer duidelijk hebben gesteld dat het in 1991 genomen besluit om een einde te maken aan intracommunautaire belastingvrije verkopen, niet zal worden herzien. Bijgevolg blijft de Commissie ervan overtuigd dat de overgangsperiode van meer dan zeven jaar die aan de belastingvrije sector werd toegekend, volstond om tegemoet te komen aan de terechte bezorgdheid van de belastingvrije handel over de geleidelijke verdwijning van dergelijke verkopen.
De Commissie werd reeds meermaals gevraagd, ook tijdens deze vergaderperiode, of ze van plan is een studie te verrichten over de gevolgen van de afschaffing van belastingvrije verkopen. Het antwoord is kort, namelijk "neen" . Er is gewoon geen reden toe. Laat me nogmaals uitleggen waarom. Toen de Commissie tussen 1989 en 1991 met dit Parlement de belastingregelingen besprak om een interne markt op te richten, verklaarde de toenmalige commissaris voor fiscale zaken dat ze bereid was om een studie te verrichten over de sociale en economische gevolgen voor alle beroepen waarvan de toekomst kon worden bedreigd door de invoering van de internemarktregelingen op 1 januari 1993 en om waar nodig naar geschikte oplossingen te zoeken.
Deze verklaring werd afgelegd om onder meer tegemoet te komen aan de bezorgdheid van het Parlement over de gevolgen van een onmiddellijke afschaffing van belastingvrije verkopen op 1 januari 1993 en om na te gaan of bepaalde regelingen voor een geleidelijke verdwijning van deze activiteit gerechtvaardigd en mogelijk waren. Tegen deze achtergrond verwelkomde de Commissie, die in haar eigen voorstel geen specifieke maatregelen voor deze activiteit had geformuleerd, uiteindelijk tijdens de volgende besprekingen in de Raad de invoering van een regeling waardoor afwijkingen gedurende ruim zeven jaar werden toegestaan. Ook hield ze de bevoegde parlementscommissie steeds op de hoogte van de toen overeengekomen oplossingen. Ik moet hierbij benadrukken dat toen uw instelling deze informatie eenmaal had gekregen, ze tot voor kort nooit meer gewag heeft gemaakt van de aanvankelijk overwogen studie.
Door zo'n specifieke regeling voor de sector aan te nemen was er helemaal geen behoefte meer aan een studie - zeven en een half jaar is meer dan een studie - en hield de Raad rekening met de sociaal-economische dimensie van de belastingvrije activiteiten, zoals duidelijk is weergegeven in de "overwegingen" van de desbetreffende richtlijnen. Bijgevolg blijft de Commissie ervan overtuigd dat deze specifieke regeling een afdoend en praktisch antwoord was op de bezorgdheid die het Europees Parlement toen uitte.
Als we deze lange afwijkingsperiode vergelijken met de oplossingen voor andere beroepen die door de regelgeving voor de interne markt zijn getroffen, bijvoorbeeld douane-expediteurs die fondsen voor reconversie en dergelijke ontvangen van ongeveer 30 miljoen ecu, lijkt een periode van zeven jaar die een jaaromzet van ongeveer 7, 5 miljard ecu mogelijk maakt, geen nadelige behandeling.
Bovendien is het niet alleen niet gerechtvaardigd nu aan een studie te beginnen, het zou zelfs onverantwoord zijn van onzentwege. Nu een studie aanvatten, net iets meer dan een jaar voor het einde van de bestaande afwijkende regeling, zou precies het averechtse effect hebben omdat de belastingvrije industrie dit zou kunnen beschouwen als een middel om deze zaak opnieuw te openen en het onvermijdelijke nog langer uit te stellen. Dit zou ingaan tegen de noodzakelijke, nu toch echt dringende aanpassing van de sector, die precies de hoofdreden was om een periode van zeven jaar toe te staan. De Commissie is echter niet van plan om de verkeerde signalen te geven.
Voorts zou ik wat dieper willen ingaan op de regionale gevolgen die in de vraag ter sprake worden gebracht. Ik verwelkom deze regionale dimensie die toegespitst is op een aantal echte, specifieke en beperkte problemen die ten gevolge van de afschaffing kunnen ontstaan. De Commissie benadrukt evenwel dat het aan de betrokken individuele lidstaten is om na te gaan of, en in welke mate, er zich specifieke regionale problemen kunnen voordoen en om de gepaste maatregelen te nemen, inclusief onderzoek, beoordeling en evaluatie van plaatselijke of regionale gevolgen waarop de aanvragen van de lidstaten zelf kunnen zijn gebaseerd.
Het is best mogelijk dat er communautaire financiering kan worden vrijgemaakt om bepaalde specifieke problemen te verlichten die zijn veroorzaakt door de afschaffing van belastingvrije verkopen. De lidstaten zullen echter zelf dergelijke problemen moeten analyseren en nadien beoordelen welk soort optreden eventueel geschikt is. Als de lidstaten dan steun wensen van de Gemeenschap, moeten ze deze aanvragen via de bestaande procedures: bijvoorbeeld deze die op de structuurfondsen van toepassing zijn. De gevallen worden dan samen met de Commissie onderzocht en de beslissingen worden per individueel geval genomen.
Bij de structuurfondsen beogen de interventies de regionale en sociale ongelijkheden te verminderen. Samen met de lidstaten en de regio's in kwestie heeft de Commissie een kader voor deze interventies uitgewerkt, dat zaken dekt zoals prioriteiten, financiële middelen en bijstandsvormen, die meestal via een operationeel programma worden uitgevoerd. Het huidige programma loopt tot eind 1999. De volgende programmeringsperiode voor de structuurfondsen zal lopen van 2000 tot 2006.
Op 18 maart van dit jaar heeft de Commissie in het kader van haar "Agenda 2000" -pakket haar nieuwe ontwerpverordeningen over de werking van de structuurfondsen aangenomen. In haar nieuwe artikel 4 staat ze de lidstaten toe in het kader van de nationale doelstelling 2-quota alle gebieden voor te stellen die kampen met of bedreigd worden door hoge werkloosheid die voortvloeit uit een aan de gang zijnde of geplande herstructurering van een activiteit die van kapitaal belang is voor de landbouw-, de industrie- of de dienstensector. Het zee- of luchtvervoer behoort tot de dienstensector.
De communautaire regelgeving biedt de lidstaten ook de mogelijkheid om rechtmatige doelstellingen inzake openbare dienstverlening voor transportverbindingen na te streven wanneer de particuliere aanbieders deze doelstellingen niet zonder overheidssteun kunnen halen. Er bestaan ter zake reeds communautaire richtsnoeren, bijvoorbeeld inzake steun voor maritieme transportverbindingen.
De geachte afgevaardigden zien dus dat er reeds gekende en beproefde procedures bestaan waardoor de lidstaten en de Commissie kunnen samenwerken om te helpen in situaties waar er zich specifieke problemen kunnen voordoen ingevolge de afschaffing van intracommunautaire belastingvrije verkopen per 30 juni 1999.

Miller
Mijnheer de Voorzitter, dank u commissaris Monti voor uw toelichting. Als u er even de verslagen van onze vergaderingen op naslaat, denk ik dat u echt zal merken dat wij al geruime tijd om deze studie vragen. Dit is niet zomaar een recent verschijnsel; we vragen nu al jaren om deze studie.
In deze resolutie vragen wij om een studie van de economische en sociale gevolgen van de afschaffing van belastingvrije verkopen. Wij vragen niet om handhaving van de belastingvrije verkopen. Ik meen dat dit een punt is dat van bij het begin duidelijk moet worden gesteld. Ik heb aandachtig geluisterd naar wat u te zeggen had, commissaris Monti, en ik weet dat u al meer dan eens neen hebt gezegd tegen een dergelijke studie, ondanks het feit dat er eerder wel werd mee ingestemd. Ik begrijp de redenen die u hebt aangehaald. Waar u aanvankelijk zei dat belastingvrije verkopen zouden worden afgeschaft op 1 januari 1993, was een studie aangewezen in de aanloop naar deze periode, maar toen de afwijking tot 1999 werd aangenomen, was de studie volgens uw zeggen niet meer nodig.
U hebt in het verleden ook aangestipt dat in de tussenperiode van zeven en een half jaar de belastingvrije lobby geacht werd haar activiteiten terug te schroeven, maar in werkelijkheid heeft ze precies het tegenovergestelde gedaan en haar activiteiten nog uitgebreid. Ik neem deze punten mee. We hebben gezien dat er meerdere studies werden verricht, en dat vele ervan spreken over het verlies van banen, terwijl enkele net het tegengestelde beweren. Mag ik zeggen dat ik geen van alle geloof? Ik geloof geen enkele studie van beide zijden, omdat geen enkele ervan werd verricht door een onafhankelijke expert. Ze werden allemaal verricht in het licht van gevestigde belangen, en daarom denk ik dat het nu aangewezen is om het ware beeld te zien, het duidelijke beeld van wat er na de belastingvrije verkopen zal gebeuren. Daarom hebben we een onafhankelijk oordeel nodig. Maar ik heb u horen verklaren, commissaris Monti, dat u nog steeds neen zegt.
Mag ik u herinneren aan een vergadering, een gezamenlijke hoorzitting van de Commissie economische en monetaire zaken en de Commissie vervoer en toerisme die vorig jaar werd georganiseerd rond het thema belastingvrije verkopen? Toen hebt u gezegd dat u bereid was om te zoeken naar mogelijkheden om de gevolgen van om het even welke vorm van werkloosheid te verlichten. De vraag die ik hierbij moet stellen is hoe u mogelijkheden kan vinden om de gevolgen te verlichten zonder vooraf een studie te verrichten? In uw antwoord hebt u al geprobeerd om dit enigszins te omzeilen door te zeggen dat het de taak van de afzonderlijke lidstaten is om dat te bekijken en om middelen te vinden om de structuurfondsen aan te spreken door ze te verleggen naar de gebieden waar er werkloosheid kan voorkomen die door de afschaffing van belastingvrije verkopen is veroorzaakt. Ik zou zeggen dat dit beslist niet de taak van de lidstaten is, want als we dit doen, zullen we plots een versnipperd structuurfondsenbeleid hebben, en dat is het laatste wat we in dit Parlement willen, in het bijzonder nu de herziening van de structuurfondsen naderbij komt.
We moeten ook naar de economische gevolgen kijken, en ook hier blijven er nog enkele vragen onbeantwoord. Een voorbeeld dat reeds vaak werd aangehaald, is waarop de reizigers recht hebben als een veerboot tussen twee EU-landen reist en daarbij door internationale wateren vaart. Hebben ze recht op belastingvrije verkopen of moeten ze belastingen betalen in de vertrekhaven, of moeten ze misschien belastingen betalen in de aankomsthaven? Dit zijn economische vragen die moeten worden beantwoord. Daarom meen ik dat een studie dit evenwicht kan herstellen en zou ik u dringend willen adviseren hiervoor te zorgen.

Cornelissen
Voorzitter, ik ben verbaasd en teleurgesteld over het negatieve antwoord van de commissaris. Het is toch nauwelijks voorstelbaar dat de overheid anno 1999 maatregelen invoert zonder dat de consequenties voor werkgelegenheid en regionale ontwikkeling bekend zijn. Mag ik ook wijzen op de herhaalde uitspraken van Commissievoorzitter Santer hier in dit Huis dat hij hecht aan goede samenwerking met het Europees Parlement? Dit antwoord van de Commissie spoort daarmee niet. Het getuigt ook van weinig respect voor de tienduizenden werknemers in de sector die zich grote zorgen maken. Ik wijs op de mars in Brussel vorig najaar, waaraan 5.000 mensen deelnamen. Het antwoord staat ook haaks op het Europa van de burgers waarover de Commissie zo graag spreekt. Mag ik daarom de commissaris met grote nadruk vragen of hij bereid is onze teleurstelling te bespreken met Commissievoorzitter Santer en mede gelet op het recente verzoek van de Transportraad, in het belang van tienduizenden verontruste burgers met voortvarendheid de gevraagde studie uit te voeren, zodat iedereen weet waarover we praten. Niets meer en niets minder, Voorzitter. Dat kan men toch moeilijk afdoen met de studie te betitelen als een verkeerd signaal. We zijn toch volwassen genoeg, Voorzitter, om dat op zijn juistheid te beoordelen. Alstublieft, commissaris, in het belang van ons Europa, luister naar de gekozen volksvertegenwoordigers.

Fitzsimons
Mijnheer de Voorzitter, ik sta op om de heer Cornelissen, mevrouw Ewing en de heer Miller te steunen. Mijn fractie steunt de ontwerpresolutie. Er werd reeds gezegd dat de Commissie in dit Huis heeft beloofd dat ze een studie zou verrichten over de sociale en economische gevolgen van de afschaffing van belastingvrije verkopen. De heer Cornelissen heeft zijn vinger op de pols gelegd.
De werkelijkheid is dat de vertegenwoordigers van de Commissie blijven weigeren om enige analyse te maken, ondanks het besluit van de Transportraad van afgelopen maart om op te roepen tot een studie over de situatie. Ongeacht het standpunt dat de individuele leden van dit Huis innemen tegenover de waarde van de voortzetting van de belastingvrije verkopen, steunt mijn fractie vurig deze ontwerpresolutie, omdat ze de vinger legt op het falen van het democratisch proces, doordat de Commissie de wensen blijft negeren van diegenen die door de burgers van Europa zijn gekozen. Zij zijn het die het recht hebben te verwachten dat hun belangen van ganser harte worden vertegenwoordigd. Laat men ons dus eerst deze studie voorleggen; pas nadien kunnen we de nodige beslissingen over dit onderwerp nemen.

Cox
Mijnheer de Voorzitter, bij het aannemen van wetten die een invloed hebben op mensen, handel en plaatsen, hebben we allen een plicht van verantwoordelijkheid en bezorgdheid. Met dit voor ogen heb ik meer dan zeven jaar geleden het amendement ingediend, nog vóór het besluit belastingvrije verkopen af te schaffen, dat we een studie zouden moeten verrichten. Zoals reeds werd gezegd, heeft mevrouw Scrivener namens de Commissie in het Parlement in duidelijke bewoordingen plechtig beloofd een dergelijke studie te laten verrichten. Deze belofte werd nooit waargemaakt. Ik betreur dat de Commissie niet te goeder trouw is.
Twee jaar geleden heb ik commissaris Mario Monti aangeschreven om mijn oproep tot een studie te herhalen. Bijgevolg verwerp ik het standpunt van diegenen die vandaag beweren dat dit debat een late poging is om de afschaffing van belastingvrije verkopen te doen ontsporen. Indien de Commissie haar woord had gehouden, dan hadden we een dergelijke studie en zijn impact reeds lang behandeld. Zonder afbreuk te doen aan de essentie van de zaak - de afschaffing van belastingvrije verkopen - blijft de oproep tot een studie vandaag even gegrond als voordien, en herhaal ik hem nu opnieuw.
Voor velen heeft de kwestie van belastingvrije verkopen een zekere symbolische betekenis gekregen in het licht van de harmonisering van belastingen en de eengemaakte markt - een symboliek die niet in verhouding staat tot het marktaandeel en - belang van deze verkopen. Dit heeft ertoe geleid dat zowel voor- als tegenstanders onvoldoende aandacht besteden aan de praktische gevolgen van de afschaffing. De Commissie wijst enigszins terecht naar de industrie die er niet in slaagt aanpassingen door te voeren. Maar ook de Commissie moet zich verantwoorden, want niet alle aspecten van de afschaffing hebben betrekking op de industrie; ze hebben ook te maken met belangrijke gebieden van het overheidsbeleid, zoals het regionaal, toerisme- en werkgelegenheidsbeleid, en zijn dus geen kwesties voor de industrie alleen.
Dan nog een vraag in verband met de uitholling van de inkomsten en belastingen: kan de commissaris met gewettigde zekerheid zeggen wat de situatie op het vlak van accijnzen zal zijn voor verkopers, lidstaten en consumenten na de afschaffing in 1999? Zullen de accijnzen verschillen voor verkopen aan boord wanneer veerboten en vliegtuigen in andere territoriale wateren komen? Zullen er geen accijnzen zijn in internationale wateren? Is er in de geest van de Commissie een beleid om een dergelijke chaos aan te pakken? Ik betreur dat we vanavond geen verbintenis gekregen hebben om een studie te verrichten. Het is wel laat, maar toch noodzakelijk. Politiek gezien geloof ik in een politieke commissie. Het spijt me, maar deze avond hebben we een antwoord van een bureaucraat gekregen.

Aelvoet
Mijnheer de Voorzitter, wij zouden dit debat hier niet hebben, collega's, als er niet een machtige lobby was die alles in het werk heeft gesteld om de publieke opinie op stang te jagen en die er zelfs in geslaagd is om de meeste fracties voor haar kar te spannen. Reeds zeer lang weet men dat Raad en Commissie samen hebben voorgesteld dat die zaak op termijn wordt afgeschaft, meer dan zeven jaar zijn hiervoor uitgetrokken en het is volstrekt onlogisch in een gemeenschappelijke markt om zoiets in stand te houden.Bovendien is het evident dat de meeste van die taxfree shops helemaal niet zullen lijden onder de afschaffing omdat de mensen er kopen, niet omdat het goedkoper is, want het is er dikwijls duurder daar kan ik van meespreken, maar omdat men op dat ogenblik wat tijd heeft, omdat men iemand een plezier wil doen en dergelijke meer. Wij staan achter de Raad en achter de Commissie. Wij zijn wel van oordeel dat een studie niet overbodig is, al was het maar om een concreet actieprogramma uit te werken, zodanig dat men kan bewijzen dat er alleen maar sprake zal zijn van verschuiving van arbeidsplaatsen en dat vooral in de perifere regio's waar er inderdaad sociale problemen zouden kunnen zijn en verkeersverbindingsproblemen, die problemen op een serieuze manier worden opgevangen. Dat steunen wij, niets meer maar ook niets minder.

Nicholson
Mijnheer de Voorzitter, ik vind dit debat over de toekomst van belastingvrije verkopen ronduit belachelijk, om het nog zachtjes uit te drukken. Indien we ooit geprobeerd hebben om iets van het publiek af te nemen wat ze willen, dan is het wel dit. De meeste mensen die naar het buitenland reizen, doen dit zowel tijdens hun vakantie als voor het werk, en houden van de mogelijkheid om belastingvrij te kunnen kopen. Het is het enige extraatje dat ze hebben.
Wat stellen we eigenlijk voor? We stellen voor om hen dit kleine voordeel af te nemen. En wat zullen we hiermee bereiken? Het enige wat we zullen doen, is ons de woede op de hals halen van Europese burgers die reizen, en dit allemaal in naam van de Europese Unie en de eengemaakte markt. Bovendien zullen we veel mensen hun baan afnemen. Ik dacht evenwel dat het onze taak was banen te behouden en te creëren, en niet om mensen werkloos te maken.
Ik zou deze gelegenheid willen aangrijpen om de Commissie en de Raad op het hart te drukken dat, in plaats van bijzonder bureaucratisch te antwoorden zoals ze deze middag hebben gedaan, wat de heer Cox ook al aanstipte, ze de diepe gevoelens en bezorgdheid over deze kwestie zouden moeten erkennen die leven bij de burgers in geheel de Europese Unie. Deze bezorgdheid zal alleen maar toenemen, want veel mensen realiseren zich nog niet wat er hen binnenkort te wachten staat. Ik dring erop aan dat in plaats van deze wrevel tegenover de Europese Unie te laten groeien, wij positieve stappen ondernemen om ervoor te zorgen dat dit niet gebeurt.

De Voorzitter
Ik heb tot besluit van het debat zes ontwerpresoluties ontvangen.
De stemming over deze ontwerpresoluties vindt morgen om 9.00 uur plaats.

Piecyk
Mijnheer de Voorzitter, ik kan ermee leven dat ik Piecyk heet, en het is echt geen probleem dat mijn naam ook steeds verkeerd wordt uitgesproken. Mijnheer de Voorzitter, in tegenstelling tot collega Cornelissen sta ik niet zo versteld van de woorden van de commissaris. Ik was er eigenlijk wel op voorbereid. Alleen, mijnheer de commissaris, denk ik dat het in de politiek mogelijk moet zijn om de genomen besluiten ook te toetsen aan de leefsituatie van de mensen. Dan zou het kunnen zijn dat men beseft dat men onder bepaalde omstandigheden besluiten heeft genomen en dat het toch anders is gelopen dan men wellicht had gepland en gewild.
Ik heb de indruk dat u heel bewust vermijdt data te noemen, naar het motto: als ik geen data noem, heb ik ook geen probleem en moet ik ook niets doen. Ik vind het al merkwaardig - en dat is reeds vaker gezegd - dat wij nu moeten eisen dat een belofte uit 1991 van de toenmalige commissaris wordt nagekomen. Verscheidene jaren geleden heeft de Commissie ons deze belofte gedaan. Dat is ook een kwestie van vertrouwen in de omgang tussen Parlement en Commissie.
Er is nog een andere onopgeloste kwestie, namelijk dat al degenen - en daar behoor ik ook bij - die pleiten voor de handhaving van de belastingvrije verkopen, en wel uit bezorgdheid over het dreigende verlies van arbeidsplaatsen, wordt verweten dat zij met horrorcijfers van de duty-free industrie en de duty-free bonden werken. Dat is precies de reden waarom wij eindelijk een correcte, controleerbare en ook gedifferentieerde studie nodig hebben, zodat wij een verstandige en rationele conclusie kunnen trekken.
Ik weet niet of er inderdaad 140.000 arbeidsplaatsen in de Unie onder druk staan. Ik weet echter wel dat alleen al in mijn regio Schleswig-Holstein aan de Oostzee enkele duizenden arbeidsplaatsen zouden verdwijnen in het dagtoerisme en de veerdiensten. Ik weet niet welke luchthavens of welke luchtvaartmaatschappijen gedupeerd zouden worden. Ik weet wel dat kleinere, regionale vliegvelden, verkeersverbindingen naar de afgelegen gebieden en de veerdiensten in de Oostzee, in het bijzonder met Finland, zeer getroffen zouden worden.
Ik weet ook niet precies welke fiscale gevolgen de afschaffing van de belasting- en accijnsvrije verkopen heeft, maar ik weet wel dat dan - en u heeft het al vaag aangeduid - de bijstand voor de vervoersector in de getroffen regio's en voor de socialezekerheidsregeling van werklozen weer op de agenda zullen staan. Om al deze redenen ben ik van mening, dat wij voordat wij nog langer twisten over het hoe en waarom, een behoorlijke, correctie studie nodig hebben. Ik kan mij voorstellen dat u dat ook wenst. De Raad van ministers van Verkeer heeft deze studie nu geëist, het Parlement zal deze eisen en, als ik het goed begrijp, hebben wij ondertussen ook een gezamenlijke ontwerpresolutie voor morgen vroeg op tafel liggen, die door veel fracties werd ingediend. Derhalve dient de Commissie op dit punt niet langer te weigeren, maar dient zij deze studie uit te voeren, zodat wij op basis daarvan een degelijk debat kunnen voeren.(Applaus)

Langen
Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren, wij hebben in onze commissie een debat gevoerd en nu ligt er een verslag van collega Garosci op tafel. Wij moeten een onderscheid maken tussen het voorstel een studie te laten uitvoeren en de afschaffing van de belastingvrije verkoop. Evenals collega Piecyk ben ik van mening dat een studie duidelijkheid zou kunnen verschaffen over de onjuiste berichten van de lobby, want de parlementaire controle wordt hier volledig onder druk gezet met bedenkelijke middelen. Er mag geen twijfel over bestaan dat de bijzonder getroffen regio's indien nodig ook concrete hulp krijgen. Anderzijds gaat het er bij de discussie eigenlijk om de afschaffing van de belastingvrije verkoop waartoe in 1991 werd besloten terug te draaien. De discussie wordt gevoerd door collega's uit landen waarin hoge accijnzen worden geheven op consumptiegoederen of die aan landen grenzen met een hoge verbruiksbelasting. Het gaat dan ook om landen waar een afroming van belastingvoordelen gebeurt, die uit het oogpunt van de gehele bevolking van de Europese Unie niet gerechtvaardigd is. In prachtige maar niet au sérieux te nemen betogen wordt hier altijd weer benadrukt, hoe belangrijk de fiscale harmonisatie is. Maar als puntje bij paaltje komt, eist eenieder weer zijn eigen speciale voordeel op.
Derhalve, mijnheer de commissaris, deel ik uw mening dat de belastingvrije verkopen moeten worden afgeschaft, want achter het begrip duty-free gaat in feite het begrip van goedkope inkoop schuil - veelal een zeer duidelijke misleiding van de consument. Aan degenen die zeggen dat luchthavens in moeilijkheden zouden kunnen komen, stellen wij de vraag: moet de grote massa van gewone burgers dan de zakenreizigers subsidiëren door hen de mogelijkheid te blijven geven om belastingvrij in te kunnen kopen? Dat zie ik niet in en er is absoluut geen reden om speciale voordelen te laten bestaan als wij in het kader van de euro bepaalde fiscale voorschriften willen harmoniseren. Mijnheer de commissaris, mijns inziens kunnen wij daar veel beter over discussiëren en staat u veel sterker als u een dergelijke studie over de regionale gevolgen laat uitwerken en kunt u daarmee de gehele lobby de wind uit de zeilen nemen!

Boogerd-Quaak
Voorzitter, mijnheer de commissaris, collega's, wij bevinden ons hier toch wel in een enigszins curieus debat. Op vragen van een collega-partijgenoot in de Tweede Kamer in Nederland antwoordt de minister van Financiën dat de Europese Commissie een dergelijke studie niet wilde. Hier zegt de commissaris dat de Europese Raad van Financiën een dergelijke studie niet wil. En zo draaien wij om de hete brij heen. Ik zal niet zeggen dat wij tot in het oneindige deze tax-free faciliteiten moeten handhaven, maar wat ik wel buitengewoon kwalijk vind, is dat wij aan de ene kant tegen de samenleving zeggen: dit bouwen wij af en dat aan de andere kant dat deel dat de overheid had gepland te zullen doen, namelijk belastingharmonisatie - en die zou verder zijn dan zij op dit moment is - en de verwezenlijking van de interne markt, nog geen feit zijn. Ik vind het buitengewoon kwalijk, mijnheer de commissaris, dat wij wel de samenleving voor een fait accompli stellen en niet de lidstaten en niet de Commissie. Alleen al daarom zouden wij een studie moeten uitvoeren!

Ephremidis
Mijnheer de Voorzitter, met de opmerkingen van de commissaris zijn wij mijns inziens van het juiste spoor afgedwaald. Hij provoceert ons in tweeërlei opzicht.
Ten eerste zei u, mijnheer de commissaris, dat na zeven jaar overgangsperiode geen verslag nodig is. U zei dat u geen verslag wilt maken. Anderzijds hebt u wel toegegeven dat de afschaffing van belastingvrije verkoop gevolgen zal hebben voor de werkgelegenheid, de markt, de havens en het reizigersverkeer.
Ten tweede, akkoord, er zullen gevolgen zijn. Elk land zal proberen deze gevolgen op te vangen. Maar hebben niet juist het eigenzinnig optreden van de lidstaten en het communautaire beleid deze gevolgen veroorzaakt? Men probeert dus de zieke te genezen met het middel waar hij ziek van geworden is. Het communautaire beleid moet daarentegen steun bieden aan het herstel van de aangerichte schade. De werknemers in deze sector zeggen dat niet minder dan 145.000 arbeidsplaatsen verloren zullen gaan. Met name jonge mannen en vrouwen zullen op straat komen te staan. In de belastingvrije verkoop werken immers bij uitstek jonge mensen.
Wat moeten deze mensen doen? Weet u waarom u wacht met het maken van een studie? Weet u waarom u nooit een studie zult maken? Het kan u niet schelen wat er met deze mensen gebeurt! Daarom maakt u liever geen studie. Het is echt niet zo moeilijk gegevens bijeen te brengen en daaruit af te leiden wat precies de gevolgen zullen zijn en hoeveel extra belasting kan worden geïnd. Ik vraag u echter: waar moeten de mensen naar toe die op straat komen te staan? Wat gaat u met deze jonge mensen doen? Moeten zij zich scharen achter de reeds 20 miljoen werklozen die het slachtoffer zijn van uw prachtige interne markt en uw eenmakingsbeleid?

McKenna
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen meen ik dat het schandelijk en zeer onverantwoord is van de Commissie dat ze in feite met iets zou willen doorgaan zonder vooraf over een onafhankelijke beoordeling van de gevolgen te beschikken. Vooral voor de eilanden in de EU, Ierland inbegrepen, is bijzondere aandacht absoluut gewettigd en ik vraag me af waarvoor de commissaris eigenlijk bang is en weigert de studie te verrichten die zoveel mensen hebben gevraagd. Met de harmonisatie van haar belastingstelsel neemt de EU geleidelijk alle kenmerken van een eenheidsstaat aan.
Ierse politici van de belangrijkste politieke partijen staan nu in de rij om punten te scoren rond dit thema, maar ze zouden moeten worden bekritiseerd wegens hun mateloos enthousiasme voor de eenheidsmarkt in het verleden. De huidige Ierse regeringsleider zelf bijvoorbeeld, de heer Ahern, heeft zich pas onlangs tot de belastingvrije zaak bekeerd. Toen hij in 1991 minister van Financiën van Ierland was, sloot hij zich aan bij andere ministers van Financiën van de EU en stemde ermee in dat de belastingvrije verkopen tegen het einde van het decennium zouden moeten ophouden. Ik ben echt van oordeel dat het onverantwoord is van de EU om iets door te drukken zonder dat er een behoorlijke studie werd verricht, en zoals de heer Miller heeft gezegd, gebeurden alle tot vandaag verrichte studies door belanghebbenden van beide zijden. We hebben nood aan behoorlijke, onafhankelijke studies die ons het volledige verhaal brengen, en het is de verantwoordelijkheid van de Commissie om hiervoor te zorgen.

Hendrick
Mijnheer de Voorzitter, mag ik beginnen met te zeggen dat indien iemand morgen op het idee zou komen belastingvrije verkopen te willen invoeren en werkelijk met dit idee naar buiten zou komen, dit volgens mij nooit zou worden aanvaard? We bevinden ons evenwel niet in deze situatie. De oorspronkelijke redenering achter belastingvrije verkopen gaat duidelijk niet meer op, en het spreekt voor zich dat de mensen die dit idee hadden, nooit hebben gedacht aan de eenheidsmarkt die we momenteel proberen uit te bouwen. Hetzelfde zou kunnen gelden voor iets zoals roken. Indien we het roken hadden kunnen verbieden vooraleer het begon, ben ik er zeker van dat we dit zouden hebben gedaan, maar het is duidelijk dat we voor het ogenblik alleen maar kunnen proberen het te ontmoedigen. We zitten er dus mee en we moeten er iets aan doen. De vraag is hoe we er iets aan doen. We weten allen, want velen onder ons in dit Parlement reizen nogal vaak, dat in ieder geval havens en luchthavens de voordelen van de belastingvrije verkopen gebruiken om de reiskosten voor de passagiers werkelijk te verminderen. In mijn streek bijvoorbeeld beschik ik over twee luchthavens, Manchester Airport en Blackpool Airport, die aanzienlijke voordelen halen uit de belastingvrije verkopen en daar hangen inderdaad banen aan vast.
Dan is er nog een punt dat veel andere sprekers reeds hebben aangehaald: er bestaat nog geen onafhankelijke studie, maar we hebben er een nodig, want er hangen banen aan vast. Of er 140.000 banen zouden verdwijnen, zoals de heer Ephremidis raamt, weten we niet. Het is duidelijk dat een aantal mensen die in deze winkels werken, er zullen blijven werken, maar dat anderen hun baan zullen verliezen omdat de rendabiliteit niet meer dezelfde is. Wat we moeten weten, is wat de impact zal zijn, hoeveel banen er verloren zullen gaan, en pas dan kunnen we beslissen wat we moeten doen. Deze beslissing kan bepaalde aanpassingen in de regionale fondsen omvatten om rekening te houden met dit feit. Net zoals de heer Miller meen ik niet dat er hier een versnipperde aanpak moet komen, maar hoe dan ook, als er bij de Commissie of ergens anders extra geld wordt vrijgemaakt om rekening te houden met dit feit, ben ik ervan overtuigd dat de betrokken regio's dit niet zouden weigeren.
We moeten vooruitgaan, we moeten hier objectief in zijn, we mogen ons niet gewoon neerleggen bij gevestigde belangen. Wat we nodig hebben, is een objectieve analyse, en ik vraag de Commissie en de Raad om op deze basis met voorstellen te komen.

Langenhagen
Mijnheer de Voorzitter, moeten wij onder alle omstandigheden trouw blijven aan ons principe inzake de interne markt of hebben wij ook interesse voor de burgers? Breng maar eens een bezoek aan Cuxhaven, de badplaats met geneeskrachtige bronnen aan de Noordzeekust. Ik ben zelf afkomstig uit deze plaats en Cuxhaven is juist voor veel mensen aantrekkelijk omdat je er belastingvrij kunt inkopen. Spreek eens met de gedupeerden die volgens de verklaringen van de reder ontslagen zouden moeten worden. Er zijn bij ons geen alternatieve arbeidsplaatsen. Wij vechten voor de visindustrie en hebben alleen nog maar een kleine werf. Het achterland is plattelandsgebied, het bestaat uit akker- en weiland met weinig kleine en middelgrote ondernemingen. Kortom, een structureel zwak randgebied dat binnenkort ook niet meer in aanmerking komt voor steun onder doelstelling 5b en de nieuwe doelstelling II, mijnheer Monti, van Agenda 2000 verschaft geen zekerheid.
Bij mij thuis aan de Noordzeekust ligt het werkloosheidspercentage op 11 % en het gaat in stijgende lijn. In de andere gebieden aan de 80.000 km lange Europese kusten is de situatie niet veel anders. U ziet dat het probleem niet regiogebonden is. Het water staat ons tot aan de lippen, maar wij werken aan oplossingen voor de toekomst. Levendige netwerken van kleine havens met een bloeiende middenstand, kustbeheer, bescherming van de Waddenzee, totstandbrenging van duurzame informatie- en technologiesystemen en aantrekkelijke toeristencentra maken deel uit van de langetermijnplanning. Deze doelstellingen zouden door de kuststaten met succes kunnen worden behaald, als Europa hen daarbij helpt. Daar rekenen wij op. Dat is onze toekomst.
In Cuxhaven breiden wij onze haven uit met behulp van EU-middelen, maar de toegang tot de haven wordt door u, de tegenstanders van de duty-free, versperd. Een haven zonder schepen is als een zee zonder vissen. De symbiose tussen kust en binnenland, en dus tussen economisch zwakke en sterke regio's is bij de belastingvrije verkopen vreemd genoeg gelukt. Sinds 1991 is de omzet snel gestegen en dientengevolge ook het aantal arbeidsplaatsen. Zelfs een modern economisch programma, zoals dat van de Trans-Europese netwerken, is er totnogtoe niet in geslaagd een dergelijke economische en sociale samenwerking te bewerkstelligen.
Ik weet dat het onmogelijke moet gebeuren om het besluit van de Raad te doen kantelen, maar ik ben de Raad niet. Ik ben volksvertegenwoordigster. Wat zeg ik tegen de gezinnen die getroffen zijn door de ontslagen? Ik geloof niet dat ook maar iemand in Europa zo ongevoelig kan zijn om hetgeen hij heeft opgebouwd ook zelf kapot te willen maken. Werkloosheidsuitkeringen en herstructureringsmaatregelen kosten veel meer dan het verlies aan belastingen door de accijnsvrije verkopen en een belastingharmonisatie is toch nog niet in zicht.Derhalve eis ik verder onderzoek naar de regionale gevolgen. Misschien is er wel een juridische interpretatie volgens welke een uitzonderingsregeling mogelijk is, net als toentertijd bij het verkeer over zee met het eiland Helgoland, een parel in de Noordzee. De Raad van ministers van Verkeer heeft ondertussen zijn besluit in die zin genomen. Ik heb dan ook een verzoek aan u, mijnheer Monti, en aan mijn collega's die tegen zijn, om ook deze weg in te slaan.

Thors
Mijnheer de Voorzitter, nu de commissaris erop wijst dat men steun kan krijgen ter compensatie van het wellicht verdwijnende verkeer, wil ik het volgende tegen hem zeggen. Ten eerste: het veerbootverkeer kan geen TEN-steun krijgen, zelfs niet als beide havens deel uitmaken van een Trans-Europees netwerk.
Ten tweede, structuursteun is geen operationele steun; dit zeg ik in reactie op uw opmerking dat men naar de steunkant moet kijken.
Ten derde wil ik opmerken dat u het er zeer veel over heeft dat de belastingvrije verkoop een indirecte vorm van steun is. Maar de indirecte steun die op dit moment mogelijk is via de regels voor registratie onder buitenlandse vlag, is veel groter en kan veel ernstiger gevolgen hebben, in de vorm van de registratie onder buitenlandse vlag waartoe het veerbootverkeer zal overgaan als het met de belastingvrije verkoop moet ophouden.
Verder vraag ik mij af waarom de Commissie er zo tegen is dit onderzoek te doen, wanneer tegelijkertijd wordt beweerd dat de Commissie informatie heeft over de meest bedreigde veerbootverbindingen. Ik denk aan de verbinding die mij het meest na aan het hart ligt, namelijk de noordelijkste permanente veerbootverbinding van Europa, in het noorden van de Botnische Golf. Ter ondersteuning van deze verbinding zijn er duizenden handtekeningen verzameld, lang voordat er een lobby werd gestart, mevrouw Aelvoet. Deze handtekeningen heeft commissaris Monti helaas niet in ontvangst genomen. Men wil de banen in dit gebied veiligstellen, maar er zijn bovendien ecologische redenen om veerbootverbindingen te handhaven. Volgens een onderzoek dat is verricht, spaart men bijvoorbeeld miljoenen Finse mark op milieugebied door deze veerbootverbinding te gebruiken.

Ford
Mijnheer de Voorzitter, laat me om te beginnen zeggen dat ik de logica van de uiteindelijke afschaffing van belastingvrije verkopen erken. We moeten in Europa de anomalieën in de constructie van de eenheidsmarkt wegwerken, en een van deze anomalieën zijn de intracommunautaire belastingvrije verkopen. Maar in Europa moeten we ook nog andere zaken harmoniseren of op zijn minst dichter bij elkaar brengen - de niveaus van accijnzen, BTW en andere belastingen. Want het probleem van de intracommunautaire smokkel van alcohol en tabak waarop belastingen werden betaald, is wellicht groter dan de gederfde inkomsten wegens het voortbestaan van intracommunautaire belastingvrije verkopen.
De vraag is waarom de afschaffing nu gebeurt, waarom ze zo dringend is en waarom we ze in het donker doen. Diverse mensen hebben een aantal studies verricht. Veel van deze studies, zowel van de ene als van de andere zijde, vertonen mogelijk fouten, maar hebben bij herhaling gewezen op een potentieel verlies van ergens tussen de 112.000 en 147.000 banen in de EU, waarbij 90 % van deze banen verloren zou gaan binnen een periode van twee jaar na de afschaffing van de intracommunautaire belastingvrije verkopen, met de grootste gevolgen voor de werkgelegenheid in Spanje, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk. De Europese Commissie beweert dat de belastingvrije verkopen de schatkist van de lidstaten 2 miljard ecu aan gederfde inkomsten kosten, maar andere studies beweren dat de afschaffing van de belastingvrije verkopen tot gevolg zal hebben dat de lidstaten er nog erger aan toe zullen zijn omwille van hogere transportkosten en het wegvallen van andere belastingen.
Sommigen beweren dat het de gemiddelde reiziger die een chartervlucht neemt, bij het optellen van alle kosten samen aan impliciete kosten 14 £ extra zal kosten telkens hij van of naar zijn lidstaat vliegt. Ook wordt er beweerd dat EU-bestemmingen minder concurrerend zullen worden dan nabijgelegen bestemmingen buiten de EU, dat Turkije ervan zal profiteren ten nadele van Griekenland, dat het Verenigd Koninkrijk jaarlijks 635.000 reizigers binnen de EU zal verliezen, wat gedeeltelijk zal worden gecompenseerd door een stijging van 124.000 reizigers extra naar bestemmingen buiten de EU.
Dat is dus het probleem waarvoor we staan. Niettegenstaande wat de ministers van Financiën beweren te hebben gezegd, is de realiteit wel dat er op 17 maart jongstleden - minder dan drie weken geleden - op initiatief van de Ierse delegatie op de Transportraad en met de steun van acht andere lidstaten, met name Zweden, België, Frankrijk, Duitsland, Finland, Portugal, Spanje en het Verenigd Koninkrijk, een studie werd gevraagd over de mogelijke werkgelegenheids- en financiële gevolgen die de afschaffing van de belastingvrije verkopen in juni 1999 zou hebben. Commissaris Monti zegt dat je kwaad niet met kwaad kan verhelpen; doordat de beloofde studie niet op het gepaste ogenblik werd verricht, is het nu te laat om er nog aan te beginnen. Het is een kansloze affaire. Hij zei dat er communautaire fondsen beschikbaar kunnen zijn om de gevolgen te helpen verzachten, maar de gevolgen zullen kort en hevig zijn onmiddellijk na de afschaffing. Toch weigert hij de gevolgen voor de regionale werkgelegenheid vooraf te laten beoordelen.
Morgen zal het Parlement de ontwerpresolutie aannemen die om een dergelijke studie vraagt. De Raad van Ministers heeft zich reeds uitgesproken voor zo'n studie, met negen stemmen voor en zes tegen. Waarom verzet enkel de Commissie zich nu tegen een dergelijke studie die ze aanvankelijk had beloofd? Commissaris Monti, als alles toch pleit voor deze afschaffing zo belangrijk is, waarom bewijst u dat dan niet door deze studie te laten verrichten?

Bourlanges
Mijnheer de commissaris, ik moet zeggen, dat u mij zwaar teleurstelt. Al jaren stel ik, net als vele collega's, alles in het werk om de verschillende lobby's uit te leggen, dat de duty-free moet verdwijnen in het kader van de interne markt. En nu moet ik zeggen dat de arrogante wijze waarop de Commissie onze gewettigde vragen beantwoordt voor ons een ware doodsteek betekent. Daar dient u zich bewust van te zijn. De argumentatie die u in antwoord op de vraag van de heer Cornelissen naar voren hebt gebracht, was, met uw goedvinden, nogal belabberd.
U hebt ons twee dingen gezegd: in de eerste plaats, wij zullen dit onderzoek niet instellen, omdat dat onderzoek toegezegd was in het kader van een onmiddellijke besluit. Het besluit werd uitgesteld, dus is het niet meer nodig, dat wij de situatie aan een onderzoek onderwerpen, alsof het analyseren van gevolgen van een besluit overbodig wordt, wanneer de toepassingsdatum van dat besluit gewijzigd wordt. Als men dergelijke redeneringen hanteert, dan zou men kunnen zeggen, dat een blinde een auto kan besturen, als hij maar langzaam rijdt. Dat gaat niet op.
Het tweede argument dat u aanvoert, is dat van het laattijdig karakter. Tussen het moment waarop mevrouw Scrivener de belofte deed en uw aanwezigheid vandaag zijn vele jaren verstreken, zonder dat de belofte werd nagekomen. Wiens schuld is dat? U kunt ons er moeilijk van beschuldigen in een laat stadium van het debat te reageren, terwijl u zelf jaren lang niet geantwoord hebt en er werd zoëven gezegd dat u vragen zijn gesteld bij de raadpleging van dit Parlement. Er is een Latijns spreekwoord, een gezegde uit het Romeins recht, u welbekend: Nemo auditur propriam turpitudinem allegans , wat je zelf tot schande strekt kan je beter niet inroepen.
In ieder geval hebt u niet het recht, mijnheer de commissaris, dit Parlement, en evenmin de burgers van Europa een onderzoek te weigeren dat de gevolgen van de besluiten die u neemt onderzoekt, simpelweg omdat het besluit al genomen is.

Malone
Mijnheer de Voorzitter, ook ik sta ervan versteld dat commissaris Monti, die tijd heeft gehad om na te denken over het debat dat we eerder deze week tijdens het vragenuur hebben gehouden en die de diepe gevoelens heeft gehoord die de meerderheid van ons, de boodschappers van het volk, over dit thema heeft, niet bereid is toe te geven, zelfs niet in deze bijzonder late fase, en om ons een positiever antwoord te geven. Door zomaar "neen" te zeggen, steekt hij zijn hoofd gewoon in het zand.
Het succes van de Ierse minister op de Transportraad is hier al aan bod gekomen. Nu zijn er negen leden rond de tafel van de Transportraad bereid om een studie te vragen. Er is geen reden om aan te nemen dat dezelfde meerderheid, of zelfs een grotere, niet zou bestaan indien de commissaris een studie had en de Ecofin-ministers toestemming gaf om de kwestie opnieuw te bekijken op een duidelijke en feitelijke wijze. Politici beschouwen dit niet als een schande. De vele duizenden werknemers die onlangs door de straten van Brussel stapten - werknemers van luchthavens en uit de industrie, over het algemeen uit de belastingvrije industrie - zouden niet om hun banen moeten smeken. Ze hebben het recht om op onze instellingen te vertrouwen om hun banen te beschermen. Voor iedere maatregel die we hier nemen, worden we geacht een werkgelegenheidsaudit te hebben. Hoe verzoent de commissaris dit dan met het feit dat al deze banen zomaar in één slag worden weggemaaid? De aanklacht die de commissaris hier geuit heeft, namelijk dat de mensen voor de afschaffing zijn en dat wij die ertegen zijn, de verdoken subsidies aan de alcohol-, tabaks- en reisindustrie willen steunen, is niet juist. Dit is al te simplistisch. Wat hier gebeurt, is dat we de zaak langs alle kanten hebben bekeken en dat onze conclusie in het voordeel van de werkgelegenheid uitdraait.
Ik roep de commissaris op om ons vanavond een gunstiger antwoord te geven, want morgen zal hier voor de studie worden gestemd, en het is tijd dat de Commissie dit inziet.

Monti
Om te beginnen zou ik ieder van u willen danken voor uw opmerkingen. De Commissie doet geen enkel specifiek voorstel. Bepaalde opmerkingen gingen er immers van uit dat de Commissie wel voorstellen deed. Dit was een besluit dat in 1991 met algemene stemmen werd genomen door de Ecofin-Raad. De Commissie drukt er niets door. Zoals duidelijk werd gemaakt, had de verwijzing van mijn voorganger, mevrouw Scrivener, naar de studie betrekking op het feit om vast te stellen of het besluit om de belastingvrije verkopen af te schaffen al dan niet op 1 januari 1993 moest ingaan, net zoals alle andere maatregelen betreffende de interne markt. U weet wat het resultaat is geweest: geen studie, maar zeven en een half jaar uitstel.
Wat het zogenaamde verzoek van de Transportraad voor een studie betreft, was het resultaat van de Transportraad van 17 maart dat het voorzitterschap van de Raad de grote steun noteerde van een meerderheid van de delegaties voor de Ierse interventie, en besliste om aan de Ecofin-Raad verslag uit te brengen over verdere maatregelen waarover de ministers van Financiën moeten beslissen indien ze dit nodig achten. De Ecofin-Raad heeft herhaaldelijk beklemtoond dat hij de Commissie niet wil vragen om deze studie te verrichten.
Er waren ook vragen over de belangrijke kwestie of er al dan niet regels bestaan die na juni 1999 zullen worden toegepast. Ja, wat dit betreft kan ik zeer positief zijn en u geruststellen. Op het vlak van accijns- en BTW-wetgeving bestaan er regels die voor het ogenblik van toepassing zijn en ook na juni 1999 van toepassing zullen zijn. Ik verwijs hierbij naar artikel 23, lid 1, van de richtlijn 92/12 en artikel 8 en volgende van de zesde BTW-richtlijn.
Wat de specifieke vraag van de heer Miller betreft, wijzigt het louter varen door internationale wateren de internemarktregels niet. Deze wijzigen enkel indien het schip op het grondgebied van een derde land zou aanleggen.
Zoals u zich kan voorstellen, ben ik even gevoelig als u voor het thema werkgelegenheid. Er bestaan ernstige manieren om werkgelegenheidskwesties aan te pakken. Enkele ervan hebben te maken met het heffen van belastingen. Zoals het Parlement wel zal weten, werkt de Commissie - en ik persoonlijk ook - zeer hard, met de steun van het Parlement, en in het bijzonder van de bevoegde Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid, om te komen tot een zekere vorm van belastingcoördinatie, wat het ernstige antwoord van de belastinginstrumenten op de werkgelegenheidsuitdaging is. De Commissie is bereid - dit weet u en het Parlement steunt dit - om te denken aan verlaagde BTW-tarieven op arbeidsintensieve diensten. Wat nog belangrijker is, wij leveren zware inspanningen om nadelige belastingconcurrentie te bestrijden. U weet net zo goed als ik dat de belastingen op kapitaal op dit continent de afgelopen 15 jaar met 10 % zijn gedaald. De belasting op arbeid is evenwel met 7 % gestegen. Wat is de reden hiervoor? Een gebrek aan belastingcoördinatie.
In december 1997 hebben we de 15 ministers van Financiën voor de eerste maal kunnen overtuigen om in te stemmen met een pakket maatregelen tegen nadelige belastingconcurrentie. Dit is de eerste stap om belastingparadijzen in Europa af te schaffen zodat de belasting op arbeid lichtjes kan worden verlaagd. Hoe kan ik naar de ministers van Financiën gaan en hen onder druk zetten om dit ernstig fiscaal beleid met het oog op de werkgelegenheid voort te zetten, wat het Parlement steunt, als ik hen terzelfder tijd zou vragen om alstublieft her en der belastingparadijzen, zoals belastingvrije verkopen, in stand te houden?
(Interruptie van de heer Cox) Niemand kan om de logica heen. Geloof me, ik ben een grote voorstander van een belastingbeleid in Europa dat gunstig is voor de werkgelegenheid!
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)
De Voorzitter
Waarde collega's, ik verzoek u de commissaris niet te onderbreken.

Monti
Ik ben diegenen onder u dankbaar - en dit waren er enkele - die gewezen hebben op de constructieve benadering die ik hier deze avond heb gebracht. Een studie kan twee elementen bevatten. Een ervan is aangeven welke specifieke moeilijkheden een welbepaalde regionale luchthaven of veerdienst zou kunnen hebben. Niemand is beter geplaatst dan de lidstaat in kwestie om dit aan te geven. De Commissie kan hierbij helpen, met name door de geschikte instrumenten te identificeren op het vlak van regionaal en vervoersbeleid, die bij ernstige problemen een hulpmiddel kunnen zijn. Ik heb de Commissie opgedragen dit te doen, maar niet een spookstudie te verrichten die de publieke opinie inmiddels zou kunnen associëren met een herziening van de uiterste datum voor belastingvrije verkopen.
Tot slot is het niet mijn taak om te oordelen of de Commissie een geschikt politiek orgaan is en of ze u deze avond bureaucratische antwoorden heeft gegeven. Wel kan ik u verzekeren dat de Commissie gezien haar politieke verantwoordelijkheid niet van plan is om de Europese burgers teleur te stellen door iets te doen wat in feite strijdig zou zijn met een ernstig werkgelegenheidsbeleid op basis van belastingcoördinatie. De Commissie is niet bereid iets te doen wat een verdoken subsidie zou helpen in stand houden, omdat dit niet transparant is, omdat dit regressief is doordat het wordt betaald door de gewone belastingbetaler die normaal gezien minder goed af is dan reizigers die toegang hebben tot belastingvrije verkopen, en omdat dit in ruime mate het verbruik van alcohol en tabak subsidieert.

Ford
Mijnheer de Voorzitter, in zijn reactie op het debat verwees de commissaris naar de zogenaamde wens van de Transportraad om een studie te verrichten. Ik zou u een brief willen voorlezen van Gavin Strang, voorzitter van de EUTransportraad, gericht aan Gordon Brown, voorzitter van de Ecofin-Raad. Deze brief luidt als volgt: "Beste Gordon, u zal wel weten dat de Ierse minister op de Transportraad van 17 maart 1998 onder het punt "varia" de kwestie van de afschaffing van intracommunautaire belastingvrije verkopen ter sprake bracht en vroeg dat er een studie zou worden verricht naar de mogelijke werkgelegenheids- en financiële gevolgen die de afschaffing van belastingvrije verkopen in 1999 zou kunnen hebben. Acht lidstaten steunden het verzoek van de Ierse minister, met name Zweden, België, Frankrijk, Duitsland, Finland, Portugal, Spanje en het Verenigd Koninkrijk. In mijn samenvatting van de discussie stemde ik ermee in dat ik deze standpunten aan u, als voorzitter van Ecofin, zou overmaken. Ecofin zal ongetwijfeld rekening willen houden met de steun die de ministers van transport hebben gegeven aan het Ierse verzoek de Commissie een studie te laten verrichten naar de mogelijke werkgelegenheids- en financiële gevolgen die de afschaffing van belastingvrije verkopen zou kunnen hebben" .
Volgens mij is dit geen "zogenaamde" beslissing van de Transportraad, maar is het een beslissing. Commissaris Monti ziet dit misschien niet graag, maar het is nu eenmaal zo.

De Voorzitter
Dank u wel mijnheer Ford. Het debat wordt niet opnieuw geopend.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 9.00 uur plaats.
(De vergadering wordt om 20.05 uur gesloten)

