Budżet na rok 2009 - Sekcja 3 Komisja: ramy i priorytety budżetowe na rok 2009 (debata)
Przewodniczący
Kolejnym punktem jest sprawozdanie sporządzone przez Juttę Haug w imieniu Komisji Budżetowej, w sprawie budżetu na rok 2009, Sekcja III - Komisja: ramy i priorytety budżetowe na rok 2009.
Jutta Haug
sprawozdawczyni. - (DE) Panie przewodniczący, pani komisarz Hübner, panie i panowie! Procedura budżetowa na ten rok jest wyjątkowa, bowiem jako ostatnia będzie opierać się na takich samych zasadach, jak procedury sporządzane w przeszłości. Od przyszłego roku budżet będzie ustalany zgodnie z procedurą wyszczególnioną w traktacie lizbońskim.
Oznacza to, że Parlament będzie musiał zachować ostrożność i działać z większą koncentracją, ponieważ nasza polityczna wola będzie wyrażona pod postacią punktów i danych budżetowych podczas tylko jednego czytania. Niczego już się nie zmieni w drugim czytaniu: niemożliwe będzie wprowadzenie jakichkolwiek późniejszych uzgodnień, czy też naprawa błędów.
Pierwsze i jedyne czytanie będzie obowiązujące - musi zatem służyć jako praktyczna podstawa, na której do końca roku oprzemy negocjacje z Radą. Koniecznie należy więc podkreślić, że oczekujemy wraz z procedurą budżetową na rok 2009 odpowiednich przygotowań ze strony Rady i Komisji, dzięki którym procedura budżetowa zostanie przeprowadzona zgodnie z traktatem lizbońskim.
Jednak aktualna procedura budżetowa jest już teraz nieco inna. Sugestia grupy roboczej ds. reformy parlamentarnej spowodowała, że Komisja Budżetowa podjęła decyzję, że nie będzie więcej przedkładać tradycyjnych wytycznych w odpowiedzi na roczną strategię polityczną Komisji pod postacią wstępnego projektu rezolucji na posiedzeniu plenarnym. Zamiast tego przedstawi naszą propozycję ram budżetowych oraz priorytetów na rok 2009. Grupy są odpowiedzialne za roczną strategię polityczną, która będzie odnosić się do wszystkich obszarów polityki. Komisja Budżetowa koncentruje się przede wszystkim na tych nadrzędnych kwestiach budżetowych, które uważamy za niezwykle ważne i które wyszczególniliśmy w 11 ustępach.
Chciałabym zwrócić państwa uwagę na trzy aspekty. Po pierwsze, budżet został skrojony dość ciasno, tzn. nie pozostawia szerokiego pola manewru. Marginesy poszczególnych pozycji są niewielkie. Finansowanie priorytetów politycznych, które potrzebują natychmiastowego wsparcia z budżetu, takich jak praktyczne działania polityki w sprawie klimatu, nie jest możliwe bez narażania na ryzyko priorytetów ustalonych wcześniej. To samo ma odniesienie do finansowania rozwoju i zatrudnienia, czy też zrównoważonej Europy.
Rozważmy na przykład pozycję 1A; wyraźnie widać tu, że z funduszy, którymi dysponujemy, nie możemy już w żadnym wypadku finansować jakichkolwiek nowych agencji. Musimy trzymać się starej, lecz prostej i nadzwyczaj racjonalnej zasady "nowe zadania - nowe pieniądze”.
Po drugie, oczywistą sprawą jest to, że pozycja 4 jest notorycznie niedofinansowana. I taki stan rzeczy trwa z roku na rok. Oczekujemy, że Komisja przedstawi nam wstępny projekt budżetu, w którym dokonana została dokładna i realistyczna analiza wymagań. Chcemy w końcu zrobić użytek z instrumentu elastyczności w celu, na który został on wprowadzony, mianowicie ze względu na nieprzewidziane potrzeby. Nie chcemy, żeby został on całkowicie czy też w części pochłonięty już przed końcem tego roku.
Po trzecie, zdecydowaliśmy się poinformować Komisję, jeszcze przed letnią przerwą, o naszych zamierzeniach odnośnie do projektów pilotażowych i działań przygotowawczych. Oczekujemy, że Komisja pozostawi wystarczające pole do działania dla tego parlamentarnego instrumentu we wstępnym projekcie budżetu dla wszystkich pozycji.
Zauważaliśmy, że nie widnieje on w tabelach załączonych do rocznej strategii politycznej na rok 2009 odnośnie do projektów pilotażowych i działań przygotowawczych.
Reasumując, zdecydowaliśmy nie przekraczać ram finansowych, ale jesteśmy świadomi ograniczeń i problemów, w związku z czym liczymy na efektywną współpracę z Radą i Komisją.
Danuta Hübner
komisarz. - Panie przewodniczący! Chciałabym zacząć od poinformowania pani posłanki Haug i innych posłów, że Komisja nie tylko zbadała rezolucję, ale również zgadza się z większością zawartych w niej punktów, przede wszystkim jeśli chodzi o zasady dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami.
Doceniamy możliwość wymiany poglądów na wczesnym etapie rocznej procedury budżetowej na rok 2009. W tym duchu podzielam również pogląd wyrażony w projekcie rezolucji, według którego powinniśmy rozważyć konsekwencje, jakie ma traktat lizboński dla procedury budżetowej.
Komisja odnotowała również fakt, że Parlament stale popierał budżetowanie oparte na działalności i proponował, aby wychodzić z koncepcjami projektów pilotażowych i działań przygotowawczych jeszcze przed letnią przerwą. Bez wątpienia przyczyni się to do sprawnej i terminowej implementacji.
Komisja z zadowoleniem przyjęła dokonaną przez Parlament szczegółową analizę rocznej strategii politycznej na 2009 r., która w marcu stała się przedmiotem ożywionej dyskusji. Roczna strategia polityczna służy za spójne ramy odniesienia podczas przygotowań wstępnego projektu budżetu oraz program legislacyjny i roboczy Komisji, mimo że nie zakłada z góry ostatecznego wyniku, który uwzględnia priorytety Parlamentu Europejskiego i Rady.
Na tej podstawie Komisja przyjmie wstępny projekt budżetu na rok 2009. W odniesieniu do rozwoju i realizacji programowania rok 2009 jest trzecim z rzędu rokiem bieżącego okresu programowania i powinien być rokiem konsolidacji. W związku z tym Komisja nie przedstawiła żadnych większych zmian w programowaniu finansowym zawartym w rocznej strategii politycznej. Zaproponowano jednak trzy główne inicjatywy o ograniczonym wpływie na przydział zasobów finansowych w 2009 r.
Po pierwsze, jako część naszej polityki wobec zintegrowanego zarządzania granicami zewnętrznymi, zaproponowano zwiększenie budżetu agencji FRONTEX, którą to decyzję podjął organ budżetowy już w roku 2008. Po drugie, w celu kontynuowania przyjętej przez Radę w czerwcu 2007 r. nowej strategii UE dla Azji Środkowej, Komisja proponuje zapoczątkować pomoc dla tego projektu w 2009 r., natomiast całość sumy przez ten czas pozostanie niezmieniona. Po trzecie, zgodnie z mapą drogową sporządzoną na Bali, zaproponowano zwiększenie wsparcia dla środowiska i trwałego zarządzania zasobami naturalnymi w krajach rozwijających się. Dzięki tym propozycjom Komisja zadbała o to, aby uważnie ograniczyć użycie dostępnego marginesu i będzie nadal tak postępować podczas przedstawiania wstępnego projektu budżetu.
Na koniec pozwolę sobie podkreślić pewną ważną kwestię. W czasie przeprowadzania procedury budżetowej na rok 2008 uzgodniono kilka wspólnych deklaracji w odniesieniu do agencji, zarówno wykonawczych, jak i centralnych, oraz podano szczegółowe informacje, które mają być dostępne dla organu budżetowego. Komisja wdroży te założenia podczas procedury na rok 2009 i jestem pewna, że dzięki temu Parlament zyska bardziej przejrzysty obraz dostępnych środków.
László Surján
w imieniu grupy PPE-DE. - (HU) Panie przewodniczący! Dziękuję za udzielenie głosu. Gratuluję pani posłance Haug efektów jej pracy. To sprawozdanie z pewnością zyska poparcie Parlamentu. Chciałbym teraz podzielić się z państwem kilkoma spostrzeżeniami.
Wpierw pragnę zauważyć, że Parlament ma związane ręce, a jednak stara się stworzyć budżet, który sprosta nowym wyzwaniom. Przed chwilą mogliśmy o nich usłyszeć. Popieramy zwiększenie naszej roli dla wzrostu i tworzenia nowych miejsc pracy, gdyż będzie to, a przynajmniej powinno być, jednym z kluczowych elementów w rozwoju słabo rozwiniętych regionów. Wyrażam ogromne zadowolenie, że Komisja może polegać w sprawie rozwoju regionalnego na tak zaufanych osobach.
Niezwykle istotnym punktem tego sprawozdania jest to, że podkreśla ono konieczność informowania obywateli o tym, na jakie cele przeznaczane są ich pieniądze, jak również zapewnienie ich o naszym zaangażowaniu w efektywne gospodarowanie funduszami.
Czekamy na ratyfikację traktatu lizbońskiego i nie możemy zachowywać się tak, jakby porozumienie regulujące naszą działalność miało się pojawić pod koniec roku zupełnie nagle. W tym kierunku powinny zmierzać nasze prace. Europejska Partia Ludowa głosuje za przyjęciem tego sprawozdania w nadziei, że otrzymają poparcie zmienione projekty, szczególnie te, które dotyczą małych i średnich przedsiębiorstw.
Jednak nie do końca zgadzam się z panią posłanką Haug co do tego, że negocjacje są prowadzone we właściwym czasie. Poprzedni budżet musi zostać wprowadzony, a na to możemy się zgodzić tylko w przypadku, jeśli jakimś szczęśliwym trafem warunki, które zgłosiliśmy wcześniej pokryją się z tymi, które są popierane również przez Komisję. Musimy gruntownie rozważyć sposób, w jaki rozwiążemy tę kwestię na przyszłość, tak aby Parlament mógł wcześniej przekazywać informacje do Komisji. Dziękuję za uwagę.
Göran Färm
w imieniu grupy PSE. - (SV) Panie przewodniczący! Jak powiedziała pani posłanka Haug, jest to ostatni budżet, który będzie opierał się na starym modelu, przynajmniej jeśli zostanie ratyfikowany nowy traktat. Lecz jest to również budżet, który stanowi preludium do długoterminowej reformy budżetowej. Równocześnie zbliżamy się do przeglądu śródokresowego. Biorąc to pod uwagę, rozpatrywanie kwestii budżetowych z długoterminowej perspektywy jest całkiem naturalne.
Uważamy, że nowe, ważne priorytety polityczne powinny być odzwierciedlone w budżecie. Jest to istotna kwestia w tej rezolucji. Obecnie, na przykład, wyraźnie niewystarczające są środki przyznane na pozycję 1, zrównoważony wzrost itp., jak również na pozycję 4. W związku z tym oczekujemy ze strony Komisji odważnych wniosków w kontekście przeglądu śródokresowego, ale musimy również zacząć działać już w czasie planowania przyszłorocznego budżetu.
Pewne bardzo istotne kwestie wymagają teraz omówienia. Po pierwsze, mam na myśli politykę w zakresie klimatu i energii. Jestem sprawozdawcą Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii w sprawie budżetu. Komisja nasza posiada główny strategiczny plan technologii energetycznych, jak również środki racjonalizacji zużycia energii itd., jednak żadne z nich nie otrzymało wystarczającego wsparcia z budżetu.
Drugą kwestią, którą chcę poruszyć, jest pozycja 4, szczególnie zdarzenia, które mają miejsce na Bałkanach. W zeszłym roku przeprowadziliśmy ważną debatę na temat inwestycji w Kosowie. W dłuższej perspektywie należy kontynuować prowadzenie inwestycji. Co więcej, jednocześnie powinniśmy znaleźć dodatkowe fundusze, aby wspierać zbliżanie się Serbii i Bośni do Unii Europejskiej.
Po trzecie, chciałbym skoncentrować się na kwestii jakości budżetu. Mamy zbyt wiele projektów pilotażowych i działań przygotowawczych. Powinniśmy skupić się teraz raczej na zapewnianiu sprawnego wdrażania tego rodzaju środków. Jedną z rzeczy, które mam na myśli, jest moja propozycja odnośnie do ochrony dziedzictwa kulturowego doświadczonych wojną Bałkanów. Musimy zagwarantować, że będzie to inwestycja o charakterze stałym.
Czwartym tematem, o którym chciałbym wspomnieć, jest kryzys żywnościowy. Znaleźliśmy się w sytuacji, w której wzrost cen żywności może faktycznie mieć wpływ na budżet UE. Nie możemy tego zignorować.
Uważam, że w zmieniającym się społeczeństwie trzeba liczyć się ze zmianami budżetu Unii Europejskiej.
Anne E. Jensen
w imieniu grupy ALDE. - (DA) Panie przewodniczący! Wiele osób wspomniało o tym, że rok 2009 będzie dla PE wyjątkowo emocjonujący na wielu różnych płaszczyznach. Wybory do Parlamentu Europejskiego oraz wybór członków Komisji, jak również oczekiwane wejście w życie traktatu lizbońskiego mogą sprawić, że rzeczywista praca będzie dość trudna, jeśli chodzi o przeznaczony na ten cel budżet na 2009 r. Właśnie dlatego zdecydowaliśmy, że ten budżet będzie próbą generalną nowych zasad, abyśmy mogli zgromadzić doświadczenia. W przyszłości jednak powinniśmy rozpoczynać proces budżetowy wcześniej i w lepszy sposób wykorzystać wyniki uzyskane przez komitety techniczne. Ponadto pragnę podziękować sprawozdawczyni, pani posłance Haug, za związane z tym wspaniałe inicjatywy.
Dziś omawiamy pierwsze zapowiedzi dotyczące budżetu na rok 2009. Istotne jest, aby istniało wyraźne połączenie między poszczególnymi priorytetami politycznymi, zarówno przed, jak i po wdrożeniu rocznego programu legislacyjnego Komisji, żeby budżet mógł służyć jako zintegrowany instrument polityczny. Pojawia się tu pewien problem, gdyż wieloletnie ramy finansowe są w wielu punktach zbyt ograniczone. UE prowadzi wspólną politykę dotyczącą klimatu i energii, jednak nie posiada ona wspólnych funduszy. Część budżetu, z której finansowane są badania, innowacje, edukacja i transport, jest zdecydowanie nieadekwatna. Podobnie zbyt ograniczone są ramy polityki prawnej i azylowej oraz polityki dotyczącej kultury i zdrowia. W dodatku polityka zagraniczna UE jest stale niedofinansowana. Priorytety takie jak Kosowo i Palestyna pokazują wyzwania, które stoją przed nami. Dlatego też ważne jest teraz przedyskutowanie zbliżającego się śródokresowego przeglądu budżetu, aby upewnić się, że UE jest w stanie w dalszym ciągu finansować polityczne priorytety po roku 2009. Potrzebna jest elastyczność i większe możliwości ponownego nadawania priorytetów objętych tym zakresem.
Zbigniew Krzysztof Kuźmiuk
w imieniu grupy UEN. - Panie Przewodniczący! Pani Komisarz! W debacie poświęconej priorytetom budżetowym na rok 2009 chcę w imieniu grupy UEN zwrócić uwagę na następujące kwestie.
Po pierwsze, jeśli traktat lizboński zostanie ratyfikowany we wszystkich państwach członkowskich to w roku 2009 nastąpi zarówno przesunięcie kompetencji z państw członkowskich do Wspólnoty, jak i przyznanie nowych kompetencji Unii Europejskiej, a to moim zdaniem będzie miało istotny wpływ na wydatki budżetu Unii Europejskiej.
Po drugie, rok 2009 - według przewidywań ekspertów - będzie najprawdopodobniej już piątym z kolei rokiem nieprzerwanego wzrostu cen produktów żywnościowych, co będzie powodowało coraz większe problemy społeczne zarówno w biedniejszych państwach członkowskich, jak i w krajach do których kierowana jest pomoc żywnościowa z Unii Europejskiej. Budżet Unii na 2009 rok powinien mocniej niż do tej pory uwzględniać zarówno wsparcie dla wzrostu produkcji rolnej w Europie, jak i wsparcie dla eksportu produktów rolnych z Unii.
Wreszcie po trzecie, zapobieganie zmianom klimatycznym, co jest jednym z priorytetów budżetu na 2009 rok, powoduje nakładanie dodatkowych ciężarów na gospodarki państw członkowskich, niestety bez uwzględniania zapóźnień w poziomie ich rozwoju. Stawia to w szczególnie trudnej sytuacji nowe państwa członkowskie i może powodować poważne, negatywne skutki gospodarcze i społeczne w tych krajach.
Esko Seppänen
w imieniu grupy GUE/NGL. - (FI) Panie przewodniczący, pani komisarz! Sprawozdawczyni, pani posłanka Haug, wykazała się w swojej pracy niezwykłymi umiejętnościami technicznymi i ogromnym profesjonalizmem. Nasza grupa popiera zawarty w sprawozdaniu apel o solidarność w Unii i zachowanie równowagi rozwoju regionalnego. Jednocześnie pragniemy, aby zwiększyła się przejrzystość i jasność budżetu.
Powinniśmy skierować należytą uwagę wobec śródokresowego przeglądu ram budżetowych na lata po roku 2009, nawet jeśli wyniki nowych negocjacji nie będą miały wpływu na kształt przyszłorocznego budżetu. Nasza grupa zawsze podkreślała, że unijnemu budżetowi brakuje narzędzi niezbędnych do budowania wymiaru społecznego UE. Był to jeden z powodów, dla których odrzuciliśmy w grudniu ostateczny projekt propozycji budżetowych.
Nasza grupa jest również zdania, że tendencja Unii w kierunku militaryzacji będzie kontynuowana, jeśli traktat lizboński zostanie przyjęty. Wniesie to nowe elementy do pracy Unii, mianowicie politykę bezpieczeństwa i obrony oraz stałą współpracę strukturalną. Widzimy to, jak Rada stale wysuwa propozycje nowych środków w budżecie Unii i jak Parlament jest gotów je wszystkie akceptować. Próba włączenia finansowego mechanizmu Aten do wspólnego budżetu jest rozwiązaniem, do którego dochodzi się dzięki zdecydowaniu, którym cechują się działania Rady wobec militaryzacji Unii, a także za sprawą powtarzających się apeli o zwiększenie funduszy na cele wojskowe.
Zauważyliśmy także, że przyszłoroczny budżet nie zawiera żadnej jasnej polityki budżetowej względem kosztów, jakie poniesie Unia w Kosowie, ani nie przedstawia, w jaki sposób zostaną one pokryte. Z uwagi na to, że niektóre państwa członkowskie są zaangażowane w tę sprawę, pojawia się widmo nieprzewidzianych kosztów. Przeznaczane są one na promowanie niepodległości narodowej społeczności etnicznych, co stanowi unikat w kontekście europejskim.
Margaritis Schinas
(EL) Panie przewodniczący! Dziś następuje inauguracja budżetu na rok 2009, który posiada liczne, nowe cechy. Jest to ostatni budżet uchwalany za obecnej kadencji Parlamentu oraz Komisji pod przewodnictwem José Manuela Barroso. Najprawdopodobniej będzie to pierwszy budżet przypadający na okres pomiędzy aktualnymi i przyszłymi ramami legislacyjnymi. Zostanie on wprowadzony przez traktat lizboński i, jak wiadomo, będzie wymagał zaangażowania rożnych obszarów kompetencji Parlamentu.
W takiej sytuacji będziemy mieć do czynienia z wieloma obowiązkami. W tym kontekście chciałbym przedstawić cztery uwagi odnośnie do budżetu na 2009 r. Po pierwsze, budżet powinien tworzyć dla Wspólnoty wartość dodaną, a nie tylko pozostawać przy fakcie, że jest kamieniem milowym kończącym pewną epokę. Z zadowoleniem przyjmuję słowa pani komisarz. Na przykład zwiększenie budżetu agencji Frontex jest czynnikiem jakościowym, który pokazuje, że nawet w ostatnim roku pięcioletniej kadencji Komisji i Parlamentu, potrafimy podejmować nowe wyzwania.
Po drugie, budżet musi służyć rozwojowi, a nie koncentrować się jedynie na mikroprogramach i skromnych priorytetach. W panującej atmosferze kryzysu ekonomicznego musimy skupić się na problemach, które wymagają działań na rzecz rozwoju.
Po trzecie, każdy nowy priorytet polityczny wymaga nowych możliwości finansowych. Mówiąc wprost: nowe cele to nowe pieniądze.
Na koniec, w związku ze zbliżającymi się wyborami w 2009 r., chciałbym zaapelować do Komisji. Gdy nadejdzie czas przedstawiania wstępnego projektu budżetu, proszę uczynić to w sposób jasny i zrozumiały. Najwyższa pora, aby obywatele Europy mogli łatwo zrozumieć założenia budżetowe, które będą wpływać na ich życie.
Costas Botopoulos
(EL) Panie przewodniczący, panie i panowie! Dzisiejsza debata nad sprawozdaniem przygotowanym przez panią posłankę Haug jest pierwszym istotnym krokiem ku upolitycznieniu procedury budżetowej. Niezależnie od tego, w Europie i tym Parlamencie, rok 2009 będzie już pełen wydarzeń politycznych: odbędą się wybory parlamentarne, miejmy nadzieję, że zostanie wdrożony nowy traktat lizboński i zajdzie wiele innych zmian w Parlamencie. W samym środku tych zdarzeń budżet ulegnie podstawowym zmianom. Niniejsze sprawozdanie przygotowuje nas na to pod względem politycznym.
Skoncentruję się zatem na czterech istotnych punktach zawartych w procedurze i tym sprawozdaniu. Po pierwsze, przygotowania do nowej sytuacji należy poczynić w odpowiednim czasie. Aby działał sprawnie, następny budżet, który jak już wspomniano, będzie pierwszym budżetem nowej procedury, musi opierać się na przedstawionych już zasadach.
Po drugie, pragnę podkreślić, że Grupa Socjalistyczna w Parlamencie Europejskim od lat apeluje o otwarcie procedury dla innych komisji. Dlatego uważam inicjatywę sprawozdawczyni za szczególnie ważną. Debaty na temat priorytetów politycznych prowadzone były nie tylko z Komisją Budżetową, ale również z innymi komisjami.
Po trzecie, każdego roku musimy domagać się tego, aby priorytety polityczne były rzeczywiście odzwierciedlane tak, jak świadczy o tym budżet. Dlatego uważam, że kwestie nadrzędne stanowią ważne tematy ubóstwa, rolnictwa, rozwoju i technologii.
Po czwarte, i na tym zakończę moją wypowiedź, podkreślam znaczenie programów pilotażowych. Dzięki nim mamy wgląd w to, co w nadchodzących latach wydarzy się w UE.
Pedro Guerreiro
(PT) Panie przewodniczący! Wśród istotnych czynników, które wpływają na budżet na rok 2009, znaleźć można kwestię planowanego przeglądu budżetu Wspólnoty. Zasadnicza forma przeglądu nie została jeszcze opracowana, jednak jesteśmy zaniepokojeni kilkoma kwestiami, które już zostały zasygnalizowane w odniesieniu do tego przeglądu.
Co więcej, uwzględniając przyjęte przez Komisję i Radę wytyczne, staje się jasne, że będziemy mieć do czynienia z powtórką sytuacji z 2007 i 2008 roku, ponieważ wydatki znów przekroczą limity ustanowione w wieloletnich ramach finansowych, które już teraz nie są wystarczające, by zaspokoić potrzeby, jakie stwarza rzeczywista spójność społeczna w Unii Europejskiej. Poza tym można zaobserwować liczne przejawy tego, że fundusze przeznaczone na "wydatki”, związane z kwestią spójności społecznej, nie zostaną użyte. Jednocześnie rosną fundusze na działania zewnętrzne UE, mianowicie na jej udział w grach wojennych, któremu jesteśmy przeciwni.
Krótko mówiąc: priorytety, które są nam bliskie, pozostają niedofinansowane, zaś większe fundusze przeznacza się na rzecz tych, które odrzucamy.
Reimer Böge
(DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Chciałbym zacząć od wyrażenia mojego poparcia dla słów sprawozdawczyni i poprosić specjalistyczne komisje Parlamentu, aby skoncentrowały się na projektach związanych z europejską wartością dodaną, gdy będzie ona rozważana pod kątem projektów pilotażowych, co mam nadzieję, nastąpi niebawem.
Pozwolę sobie dodać, że w czasie przebiegu debaty powinna paść w końcu odpowiedź na pytanie o to, jak uzdrowić naszą politykę zagraniczną oraz politykę bezpieczeństwa, które od wielu lat cierpią na chroniczne niedofinansowanie. Położyłoby to kres corocznym sporom, z których nikt nie odnosi żadnych korzyści, a które wręcz wpływają destrukcyjnie na Radę i Komisję.
Pani komisarz stwierdziła, że do wyników rozmów na Bali ustosunkuje się we wstępnym projekcie budżetu, wraz z opracowaniem nowej strategii dla Azji. Chciałbym jednak dowiedzieć się, kiedy Komisja zamierza przedstawić wnioski dotyczące wpływu budżetu na traktat reformujący na okres do roku 2013. Czy może powinniśmy wstrzymać się z tym aż do następnego okresu programowania finansowego? W końcu leżą nam na sercu nowe kwestie związane z polityką imigracyjną, zmianami klimatycznymi, energetyką, współpracą sądową oraz polityką zewnętrzną i bezpieczeństwem. Niczego na ten temat nie usłyszeliśmy.
Dodam jeszcze, że częścią procedury budżetowej powinno być stworzenie ram wdrażania nowego traktatu po jego ratyfikacji. Oznacza to, że musimy wziąć pod uwagę potrzebę dostosowania uzgodnień, zarówno w odniesieniu do procesu ratyfikacji, jak i podstaw prawnych. To właśnie jest najważniejsze. Mamy tu do czynienia z trzema aspektami. W których miejscach potrzebne są wstępne uzgodnienia, aby móc zapewnić bezproblemowe przejście od starego do nowego traktatu? W których miejscach potrzebne jest wprowadzenie przejściowych uzgodnień, które zagwarantują bezpieczeństwo prawne? A w których miejscach potrzebujemy nieco więcej czasu na dopracowanie kolejnych porozumień na podstawie stosownych procedur prawodawczych?
Chcę, aby było jasne, również dla przyszłej prezydencji francuskiej, że jakiekolwiek wypracowane przez nas porozumienia względem tych trzech aspektów, będą zależne od wyników. Musimy zachować pewien stopień elastyczności, aby nie dopuścić do powstania skamielin, które będzie trzeba rozbijać siłą.
Jan Mulder
(NL) Panie przewodniczący! Na początku pragnę życzyć pani posłance Haug odwagi w obliczu tego niesłychanie istotnego zadania, którego zdecydowała się podjąć już po raz drugi. Rok 2008 będzie bardzo ważnym okresem nie tylko z tego względu, że czekają nas prace nad budżetem na rok 2009, o czym wspominali moi przedmówcy, lecz również stoi przed nami wyzwanie opracowania procedury uchwalania budżetu na rok 2010, już w kontekście nowego traktatu. W tym roku okaże się, co Parlament może zrobić, a czego uczynić nie jest w stanie.
Wciąż brak jest jasności w kwestii rolnictwa. Z treści traktatu wynika, że Rada może tym razem ustalić ceny i kwoty jednostronnie. Jak to się ma w odniesieniu do uprawnień budżetowych w kwestii rolnictwa dla II kategorii? Nasze uprawnienia mają być takie same. Wyjaśnienie tej kwestii jest sprawą priorytetową. Polityka żywnościowa i energetyczna jest wciąż ważna, więc być może uda nam się to rozwiązać w granicach pięcioprocentowego marginesu przyznanego nam w porozumieniu międzyinstytucjonalnym. Nalegam, aby Komisja przemyślała tę kwestię.
Ville Itälä
(FI) Panie przewodniczący, pani komisarz! Pragnę podziękować sprawozdawczyni, pani posłance Haug, za jej wspaniałe sprawozdanie i współpracę. Jeśli nasza współpraca będzie kontynuowana, profesjonalne podejście, które oferuje pani posłanka Haug na tym ważnym etapie prac, daje nadzieję na osiągnięcie pomyślnych rezultatów budżetowych pod tego koniec roku.
Czy ten budżet jest wystarczająco przejrzysty, aby mógł wzbudzić zaufanie opinii publicznej podczas wyborów, które odbędą się w 2009 r.? Jednocześnie trwają przygotowania związane z okresem, który nastąpi po ratyfikacji traktatu, w szczególności jeśli chodzi o politykę zagraniczną, a musimy być na to gotowi, jeśli Parlament również wyrazi chęć zaangażowania się w nowe podejście do polityki zagranicznej.
Korzystając z okazji, że budżet wciąż znajduje się w fazie projektu, pragnę podnieść pewną bardzo ważną kwestię. Mam nadzieję, że Komisja opracuje inicjatywę, która będzie mogła zostać później rozwinięta przez sprawozdawczynię. Tyczy się to strategii UE dla Morza Bałtyckiego. Doszły mnie słuchy, że Komisja pracuje właśnie nad taką strategią oraz że Szwecja po objęciu przez nią prezydencji ma zamiar uczynić tę strategię jednym z jej priorytetów.
Jednak bez odpowiedniego finansowania strategia nie będzie miała żadnego znaczenia. W tej chwili posiadamy liczne projekty pilotażowe. Cała polityka bałtycka przypomina raczej mozaikę, zarówno w kwestiach politycznych, jak i finansowych. Z tego względu niezbędna jest osobna linia budżetowa dla tej strategii, tak abyśmy mogli wdrożyć właściwą politykę ochrony środowiska, odpowiedni rodzaj polityki transportowej, jak również energetycznej, gdyż przez Morze Bałtyckie przebiegać ma gazociąg, który połączy Rosję z Niemcami. Dlatego właśnie uważam, że ta inicjatywa jest nam potrzebna i mam nadzieję, że Komisja również przychyli się do moich słów.
Valdis Dombrovskis
(LV) Panie przewodniczący, panie i panowie! Z proceduralnego punktu widzenia budżet UE na 2009 r. może być traktowany jako działanie przygotowawcze do dwóch ważnych kwestii. Po pierwsze, wraz z ratyfikacją traktatu lizbońskiego, znacznie zmieni się procedura budżetowa i musimy poczynić odpowiednie przygotowania, aby zagwarantować przejrzystość i pomyślny przebieg prac nad budżetem Unii Europejskiej na rok 2010. Po drugie, musimy zwiększyć tempo dokonywania przeglądu budżetu UE, łącznie z przeglądem kwestii dotyczących reformy wspólnej polityki rolnej oraz składki Wielkiej Brytanii, w celu zapewnienia efektywnego przeglądu śródokresowego perspektywy finansowej. Wyznaczone przez Komisję Europejską priorytety na 2009 r. - promocja rozwoju gospodarczego i zatrudnienia, zwalczanie zmian klimatycznych oraz wzmacnianie zrównoważonego rozwoju - mają zostać zatwierdzone i wdrożone z pomocą wsparcia z budżetu UE. Niestety został ustanowiony restrykcyjny budżet, którego pułap ram finansowych oznacza, że środki niezbędne do finansowania nowych priorytetów będą poszukiwane w granicach istniejącego budżetu, co zmusi nas do dokonywania ich redystrybucji. Niewykluczone, że będziemy musieli zmienić ograniczenie w kwestii otrzymywania indywidualnych środków z budżetu UE. Na przykład aktualnie obowiązujące ograniczenie funduszy strukturalnych, według którego tylko 3% zasobów właściwego programu operacyjnego może zostać przekierowane na działania na rzecz racjonalizacji zużycia energii, nie pozwala na to, żeby państwa członkowskie dokonały przeglądu swojej polityki odnośnie do pozyskiwania funduszy strukturalnych z zachowaniem nowych priorytetów europejskiej strategii energetycznej i zmian klimatycznych. Dziękuję za uwagę.
Ingeborg Gräßle
(DE) Panie przewodniczący, pani komisarz, panie i panowie! Chciałabym przedstawić pewne spostrzeżenia w kwestii dwóch punktów priorytetowych, a mianowicie krytykę ze strony sprawozdawczyni względem niewystarczającej przejrzystości budżetu oraz politykę Komisji dotyczącą personelu.
Jako sprawozdawczyni w sprawie budżetu nalegam, aby Komisja odniosła się do kwestii przejrzystości budżetu i przedłożyła wnioski dla następnej planowanej reformy systemu budżetowego. Informacje zawarte w bieżącym budżecie są wysoce nieadekwatne, a przedstawione tam kolumny cyfr są całkowicie bezużyteczne. Do tej pory praca Komisji generowała ogromne ilości dokumentacji, co tylko pomniejszało znaczenie samego budżetu. Może powinniśmy od początku zawrzeć więcej informacji w samym budżecie, dzięki czemu nie byłoby potrzeby tworzenia niektórych sprawozdań, o które do tej pory wnioskowano w Komisji i Parlamencie. Zamierzam pracować nad podstawami następnej reformy budżetowej i pragnę poprosić innych posłów, aby nawet na tak wczesnym etapie, wspierali te wstępne działania, ponieważ będą one wymagały przeprowadzenia kilku badań.
Odnośnie do drugiej kwestii: w grudniu bieżącego roku w rezolucji Parlamentu w sprawie budżetu na 2007 r. wezwano do opracowania do dnia 30 kwietnia 2008 r. sprawozdania w sprawie postępów na temat oceny kadry. Sprawozdanie to powinniśmy otrzymać już niedługo. Kontrola, o którą zabiegał Parlament, okazała się być jednym z najlepszych posunięć w historii sukcesu Komisji Barroso. Jej przewodniczący zyskał miano reformatora, jednak aby je zachować, powinien jeszcze przed końcem tej kadencji wyciągnąć wnioski z przeprowadzonej kontroli. Oznacza to, że musi dokonać krytycznego przeglądu decentralizacji i podjąć pierwsze kroki w tym kierunku.
Zawdzięcza to nie tylko płatnikom podatków i Parlamentowi, lecz również swojej kadrze, która w tej chwili traci czas i marnuje umiejętności na walkę z nadmierną wewnętrzną biurokracją i systemem administracji. Komisja zawdzięcza to także samej sobie, bowiem w obliczu wyzwań stojących przed EU oraz ważnych zadań związanych z zarządzaniem, również w kwestii budżetu na 2009 r., który jak wiadomo, nie oferował rozwiązań dla nowych punktów, może odnieść sukces tylko wtedy, gdy przy użyciu odpowiednich środków poradzi sobie z dokonaniem zmian w strukturze administracyjnej.
Péter Olajos
HU Dziękuję panu, panie przewodniczący. Jako współtwórca projektu budżetu na rok 2009, pragnę podziękować pani posłance Haug oraz panu posłowi Surjánowi za ich sumienną pracę przygotowawczą. Aby uzyskać dobry efekt, musimy wykazać się zdyscyplinowaniem, a nasza współpraca powinna przebiegać harmonijnie, ponieważ często podążamy ścieżkami, które nie zostały jeszcze zbadane. Możemy mieć zaufanie do kwestii ochrony środowiska naturalnego jako części znanej nam rocznej strategii politycznej. Z zadowoleniem przyjmuję wszystkie trzy inicjatywy Komisji. Jako członek delegacji ds. stosunków z państwami Azji Środkowej, ze szczególnym zadowoleniem przyjmuję nową strategię dla Azji Środkowej i wiążące się z nią zwiększone wsparcie. Z zadowoleniem przyjmuję także zamiar promowania praktyk zrównoważonego rozwoju w państwach rozwijających się, szczególnie w dziedzinie bioróżnorodności i energetyki. Nie jest to jedynie nasz moralny obowiązek. Leży to w naszym własnym interesie. Wraz z moimi kolegami jesteśmy pewni, że uda się nam przedłożyć do finansowania wiele projektów badawczych, ponieważ tego oczekują od nas obywatele. Dziękuję bardzo.
Danuta Hübner
komisarz. - Panie przewodniczący! Ponownie chciałabym podziękować pani posłance Haug za przygotowanie sprawozdania oraz mówcom za komentarze, które nie tylko bezpośrednio odnosiły się do budżetu na rok 2009, ale również okazały się być bardzo przydatne w kontekście oceny programu politycznego.
Jeśli chodzi o strategię na rzecz Morza Bałtyckiego, chciałabym udzielić odpowiedzi na dwie zasadnicze uwagi, które zostały podniesione. Po pierwsze, w kwestii strategii bałtyckiej: strategia ta stanowi obecnie przedmiot zainteresowania Komisji. Mam zaszczyt przewodniczyć międzyresortowym pracom w tym zakresie. Kwestia tej strategii powinna być gotowa do omówienia podczas prezydencji szwedzkiej, czyli w drugiej połowie 2009 r. Jednak obecnie jesteśmy na etapie prowadzenia konsultacji i robienia bilansu sytuacji, jak również rozważania pomysłów dla tej strategii. Dziś jest jeszcze za wcześnie na to, aby omawiać jakiekolwiek potencjalne konsekwencje budżetowe.
Biorąc pod uwagę nowy traktat i konsekwencje dla programu politycznego, jedną z ważniejszych kwestii są skutki traktatu lizbońskiego na zmiany instytucjonalne i nowe ramy prawne.
Osobną zaś sprawą jest program polityczny. Jak zapewne państwo wiedzą, zarówno Rada, jak i Komisja, prowadzą obecnie rozważania i konkretne prace, przede wszystkim nad ramami prawnymi i nowymi, instytucjonalnymi wyzwaniami. Wymóg, jaki stawia przed nami przegląd budżetowy, jest powodem prowadzenia rozważań nad kwestią programu politycznego. Uważam, że pod koniec bieżącego roku, ewentualnie na początku 2009 r., Komisja przedstawi nam nowy program polityczny i dopiero wtedy będzie można przedyskutować wspomniane konsekwencje i podejść do sprawy w sposób rozsądny i odpowiedzialny.
Jeśli chodzi o problem przejrzystości, wszystkie uwagi, które tutaj padły, zostały przeze mnie odnotowane w celu przekazania ich do wiadomości kolegium, ze szczególnym uwzględnieniem pani komisarz Grybauskaitė, w związku z czym proszę o potwierdzenie tego, co zostało powiedziane.
Rozumiem, że jeśli chodzi o rok 2009, jesteśmy teraz świadomi wytycznych, które zostały podane przez oba organy budżetowe. Wstępny projekt budżetu będzie opierał się na trzeźwej ocenie potrzeb zrealizowania wszystkich priorytetów, które przed nami stoją, bowiem zyskały one już akceptację. Aby osiągnąć te rezultaty, bez wątpienia potrzebna będzie stała, efektywna współpraca między posłami oraz Komisją. Dobra współpraca jest niezbędna także w kontekście wyzwań, zarówno instytucjonalnych, jak i tych, związanych z programem politycznym. Dziękuję bardzo wszystkim, którzy zechcieli wypowiedzieć się podczas tej debaty.
Jutta Haug
sprawozdawczyni. - (DE) Panie przewodniczący! Chciałbym podziękować wszystkim mówcom, którzy zabrali głos w tej debacie. Jestem wdzięczna za wszystkie życzenia i słowa uznania, które otrzymałam z państwa strony. Pragnę również podziękować pani komisarz.
O ile dobrze zrozumiałam, Komisja cały czas wspiera nasze działania i ma zamiar uwzględnić we wstępnym projekcie budżetu wszystko to, na co zwróciliśmy uwagę. Kolejny raz wyraźnie przedstawiliśmy nasze priorytety. Są one liczne, a ich waga nie jest taka mała: rozwiązanie kwestii zmian klimatycznych, tworzenie wzrostu i zatrudnienia, społeczna Europa, badania, szkolenia, edukacja, pomoc dla krajów najuboższych, wypełnianie naszych zadań na świecie. Nie jest łatwo to wszystko sfinansować.
Szkoda, że nie słuchała tego Rada! Jej członkowie mogliby zobaczyć, że całe szczęście wobec tych problemów wszystkie, czy też prawie wszystkie grupy parlamentarne mówią jednym głosem. Serdecznie dziękuję za to wszystkim, których to dotyczy.
Reimer Böge
(DE) Panie przewodniczący! Z wypowiedzi pani komisarz Hübner wynika, że Komisja i Rada prowadzą już prace nad kwestiami związanymi z transpozycją traktatu lizbońskiego. Jest to wspaniała nowina! Jednak, jako przewodniczący Komisji Budżetowej, nalegam, aby każdy z posłów był traktowany tak samo jak pozostali, a nie jak instytucja drugorzędna, również jeśli chodzi o przekazywanie dokumentacji i informacji ustnych odnośnie do tego, co w nadchodzących miesiącach będzie wymagało przedyskutowania i podjęcia wspólnych negocjacji. Jeśli nie zapewnimy takiego postępowania, to pod koniec roku, wraz z końcem procedury, zaczną się piętrzyć przed nami problemy.
Zagwarantowanie równego traktowania wszystkich, także w kwestii polityki informacyjnej, leży w interesie Komisji i Rady.
Danuta Hübner
komisarz. - Panie przewodniczący! Pragnę jedynie wyraźnie powiedzieć, że nie wyobrażam sobie braku kooperacji między tymi trzema instytucjami. Myślę, że to samo odnosi się do współpracy Parlamentu z Radą i z Komisją.
Jest to nasz wspólny Traktat, nasze wspólne osiągnięcie i wspólne zadanie. Mogę jedynie przekazać pańskie słowa przewodniczącemu Barroso, jednak jestem zdania, że każdy z nas posiada pełną świadomość tej odpowiedzialności.
Przewodniczący
Debata została zamknięta.
Głosowanie odbędzie się we wtorek, 22 kwietnia 2008 r.
Oświadczenia pisemne (art. 142 Regulaminu)
Nathalie Griesbeck  
na piśmie. - (FR) Traktat lizboński, który ma wejść w życie 1 stycznia przyszłego roku, przyniesie niespotykane dotąd wzmocnienie prerogatyw Parlamentu. Przed końcem tego roku będziemy musieli podpisać porozumienie międzyinstytucjonalne z uwzględnieniem rozszerzenia procedury współdecyzji oraz zniesienia rozróżnienia między wydatkami obowiązkowymi i nieobowiązkowymi.
W tej sytuacji powinniśmy podkreślić, że jesteśmy zdecydowani walczyć o nasze stanowisko w ponownych śródokresowych negocjacjach w sprawie ram finansowych na lata 2007-2013 oraz poprzez reorientację polityki, którą pragniemy osiągnąć, w oparciu o budżet w pełni współmierny do naszych ambicji i niepodważający istotnych dla nas zasad solidarności. Musimy zawsze dbać o to, by nasze strategie stawały się skuteczniejsze, ale jednocześnie nie możemy dopuścić do żadnej próby renacjonalizacji WPR i polityki regionalnej.
Ważne jest także, byśmy mogli wspomóc powstanie nowych i przydatnych polityk poprzez narzędzia budżetowe, którymi dysponuje Parlament, w formie instrumentu elastyczności, projektów pilotażowych i działań przygotowawczych.
Dodatkowo Komisja Europejska musi zwiększyć przejrzystość budżetu, abyśmy mogli właściwie monitorować wykorzystanie środków publicznych.
Gábor Harangozó  
na piśmie. - Powinniśmy przygotować się na zmiany, które mają nastąpić w 2009 r. wraz z wejściem w życie traktatu lizbońskiego oraz w związku z wyborami do Parlamentu Europejskiego, ponieważ będą one miały znaczący wpływ na budżet. Nowo wybrany Parlament i desygnowana Komisja naprawdę będą musiały zająć się nowymi procedurami budżetowymi.
Dlatego niezbędne jest przedstawienie przejrzystych i wykonalnych ram budżetowych oraz priorytetów. Między innymi konieczne jest zagwarantowanie, że w budżecie zapewnione zostaną wystarczające środki odpowiednie dla priorytetów. W tym kontekście z zadowoleniem zauważam, że nasza sprawozdawczyni, pani Haug, kładzie nacisk na znaczenie zasady solidarności jako jednej z podstaw polityki europejskiej, szczególnie w odniesieniu do spójności i polityki strukturalnej.
W obliczu nowych wyzwań i nowej równowagi międzyinstytucjonalnej w ramach trójkąta instytucjonalnego jeszcze bardziej kluczowe jest zapewnienie spójności między priorytetami polityki i dostępnymi środkami finansowymi. Istnieją coraz większe obawy, że ponowne wyznaczanie priorytetów w kierunku konkurencyjności, zmian klimatu i trwałego rozwoju miałoby negatywny wpływ na inne priorytety budżetowe. Dodawanie nowych priorytetów w przyszłości nie powinno w żadnym razie utrudniać osiągnięcia innych politycznych priorytetów, takich jak solidarność.
Monica Maria Iacob-Ridzi  
na piśmie. - (RO) Chciałabym podkreślić niektóre aspekty związane z artykułem potwierdzającym znaczenie zasady solidarności w tym sprawozdaniu.
Na politykę spójności wciąż przeznaczana jest jedna trzecia rocznego budżetu Unii Europejskiej. Niemniej jednak nie możemy nie zauważyć faktu, że znaczenie tej dziedziny maleje w porównaniu ze wzrostem zanotowanym w polityce konkurencyjności na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia. Na przykład w porównaniu z rokiem 2007, w linii budżetowej 1a - na rzecz konkurencyjności - zanotowano wzrost o 18,4%, podczas gdy w linii 1b - która obejmuje obszar spójności - wzrost o jedynie 3,1%.
Ponadto powinniśmy wziąć pod uwagę skutki wejścia w życie traktatu lizbońskiego w dziedzinie polityki spójności. Fundusze strukturalne - które obecnie są wydatkami nieobowiązkowymi i w kwestii których to Parlament ma ostatnie słowo w procedurze budżetowej - staną się tematem wspólnej decyzji Rady Ministrów i Parlamentu. Niemniej jednak wiadomo, że każdego roku Rada dokonuje ważnych redukcji w obszarze europejskich wielkości przypisanych polityce spójności.
Dlatego uważam, że bardzo ważne jest osiągnięcie celów strategii lizbońskiej, nie można jednak zaniedbać kwestii wciąż istniejących różnic między regionami europejskimi.
