Umowa między UE a Gruzją o ułatwieniach w wydawaniu wiz - Umowa między UE a Gruzją o readmisji osób przebywających nielegalnie - Liberalizacja systemu wizowego w Serbii i Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii - Stosowanie zawartej pomiędzy UE i Rosją umowy o ułatwieniach wizowych (debata) 
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku obrad jest wspólna debata w sprawie
zalecenia Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady dotyczącej podpisania Umowy między Unią Europejską a Gruzją o ułatwieniach w wydawaniu wiz (11324/2010 - C7-0391/2010 - 2010/0106(NLE)) (Sprawozdawczyni: Nathalie Griesbeck),
zalecenia Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Gruzją o readmisji osób przebywających nielegalnie (15507/2010 - C7-0392/2010 - 2010/0108(NLE)) (Sprawozdawczyni: Nathalie Griesbeck),
pytania ustnego do Komisji dotyczącego stosowania umowy zawartej pomiędzy UE i Rosją o ułatwieniach wizowych, zadanego przez Kristiinę Ojuland w imieniu Grupy Porozumienia Liberałów i Demokratów na rzecz Europy - B7-0568/2010),
pytania ustnego do Komisji dotyczącego stosowania umowy zawartej pomiędzy UE i Rosją o ułatwieniach wizowych, zadanego przez posłów Manfreda Webera, Simona Busuttila, Elmara Broka, Alojza Peterlego w imieniu Grupy Europejskiej Partii Ludowej - B7-0656/2010),
pytania ustnego do Komisji w sprawie obaw dotyczących właściwego stosowania systemu ułatwień wizowych wobec Serbii i Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, zadanego przez posłów Simona Busuttila, Manfreda Webera, Annę Marię Corazzę Bildt, Monikę Hohlmeier w imieniu Grupy Europejskiej Partii Ludowej - B7-0654/2010).
Nathalie Griesbeck
Panie Przewodniczący, Pani Komisarz, Panie i Panowie Posłowie! Cieszę się, że mam okazję przedstawić dziś wieczór oba sprawozdania dotyczące umów między Unią a Gruzją. Pierwsza z tych umów dotyczy ułatwień w wydawaniu wiz, druga - readmisji osób przebywających nielegalnie.
Drogą przypomnienia, pierwsza umowa o obowiązkach w zakresie readmisji zapewnia całkowitą wzajemność w stosunku do obywateli własnego kraju oraz krajów trzecich. Wprowadza ona procedury readmisji dotyczące wniosków o readmisję, informacji, przekazywanych dokumentów, dowodów, środków dowodowych, terminów, form przekazania, transportu, tranzytu itd., co odróżnia ją od umowy o readmisji między Unią Europejską a Pakistanem, której, jak Państwo być może pamiętają, byłam zdecydowanie przeciwna kilka miesięcy temu. W tym przypadku przedmiotowa umowa całkowicie mnie zadawala, jako że jest zgodna z zasadą poszanowania praw człowieka i powinna być możliwa do wyegzekwowania, skoro Gruzja podpisała konwencję genewską o uchodźcach oraz europejską konwencję praw człowieka. Te dwa warunki mają według mnie zasadnicze znaczenie dla wyrażenia zgody na zawarcie tego typu umowy.
Druga umowa, która dotyczy ułatwień w wydawaniu wiz, umożliwia obywatelom gruzińskim, zwłaszcza tym podróżującym, na przykład studentom, dziennikarzom itd., łatwiejsze otrzymanie wizy na pobyt krótkoterminowy w Unii Europejskiej dzięki znaczącemu uproszczeniu wymagań dotyczących dokumentów wymaganych przy ubieganiu się o tego typu wizę.
Pragnę również Państwu przypomnieć, że obie te umowy wzajemnie się uzupełniają, jako że w ramach wspólnego podejścia umowa o ułatwieniach w wydawaniu wiz może być zawarta co do zasady jedynie wtedy, gdy istnieje umowa o readmisji.
Należy zatem podnieść dwie ważne kwestie. Osiągnęliśmy ważny etap we wzmacnianiu stosunków między Unią a Gruzją, która w ostatnich latach wyraźnie dążyła do zacieśnienia związków z nami. Przedmiotowe umowy są pierwszym krokiem na drodze ku relacjom o uprzywilejowanym charakterze, stanowiąc mocny sygnał ze strony Unii wobec Gruzji.
Oczywiście, umowy te mają również znaczenie na poziomie regionalnym, wnosząc wkład w wysiłki Unii na rzecz zacieśnienia współpracy z innymi krajami Kaukazu Południowego, takimi jak Armenia i Azerbejdżan. Podzielam pogląd, że jest to również sposób na zachęcenie Gruzji do przeprowadzenia koniecznych reform, o których pan przewodniczący przypomniał nam zaledwie parę dni temu, mówiąc o potrzebie ich realizacji w obszarach wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości. Być może dzięki temu będziemy mogli jeszcze skuteczniej wspólnie walczyć z nielegalną imigracją oraz wspierać rozwój demokracji.
Apeluję zatem do Państwa o wyrażenie zgody na zawarcie przedmiotowych umów z Gruzją. Na zakończenie pragnę natomiast przypomnieć pani komisarz, że choć współpraca między nami układa się bardzo dobrze, to kilka miesięcy temu, gdy omawialiśmy umowę o readmisji z Pakistanem, uroczyście zadeklarowała ona że sporządzi ocenę obowiązujących umów o readmisji, a także będzie regularnie informować Parlament o umowach o readmisji, zarówno zawartych, jak i wciąż negocjowanych. Chciałabym, aby pani komisarz potwierdziła ponownie - uroczyście lub w inny sposób - tu, na tej sali, że nie będziemy spychani na boczny tor ani niewłaściwie informowani o rozpoczęciu i przebiegu negocjacji w sprawie tego typu umów. Uważam to za rzecz zasadniczą, jeśli mamy wspólnie podejmować skuteczne działania zgodnie z naszymi wartościami.
Kristiina Ojuland
autor - Panie Przewodniczący! Cieszę się, że mamy dziś w Parlamencie tę debatę na temat umowy między UE i Rosją o zniesieniu wiz, jako że kwestia ta od długiego czasu jest przedmiotem wspólnego programu działań politycznych Unii i Federacji Rosyjskiej.
Cieszę się z postępu politycznego, jaki dokonał się w tym względzie na zeszłotygodniowym szczycie. Z uwagą będę natomiast śledzić praktyczne działania w tym zakresie.
Jeśli chodzi o pytanie do Komisji dotyczące stosowania umowy zawartej pomiędzy UE i Rosją o ułatwieniach w wydawaniu wiz, jakie zgłosiłam w imieniu grupy ALDE, moim celem było uzyskanie informacji o dotychczasowych postępach i o tym, czy możemy oczekiwać przełomu w rozwiązaniu kwestii technicznych, takich jak obowiązujący obywateli UE wymóg zgłoszenia się do władz w ciągu trzech dni, jeśli zatrzymują się u osób prywatnych.
W pełni popieram proponowaną umowę o zniesieniu obowiązku wizowego, która zapewnia obywatelom rosyjskim minimum formalności przy wjeździe do Unii Europejskiej, jednakże od strony rosyjskiej oczekiwałabym tego samego wobec obywateli UE.
Inną kwestią, jaką należy się zająć, jest bezpieczeństwo na zewnętrznych granicach Federacji Rosyjskiej, zważywszy zwłaszcza na napływ nielegalnych imigrantów z południa i innych kierunków. Strona rosyjska powinna zapewnić pełną kontrolę nad swoimi granicami, podobnie jak Unia Europejska musi prowadzić drobiazgowe kontrole graniczne. Przyszła umowa o zniesieniu obowiązku wizowego musi eliminować dodatkowe zagrożenia dla Unii Europejskiej.
Pani Komisarz! Z niecierpliwością czekam na Pani odpowiedź.
Manfred Weber
Panie Przewodniczący, Pani Komisarz, Panie i Panowie! Grupa Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci) pragnie wykorzystać dzisiejszą debatę jako okazję do ogólnego przyjrzenia się polityce wizowej Unii Europejskiej.
Po pierwsze, należy podkreślić i uświadomić sobie ogromną wartość polityki wizowej dla Unii Europejskiej. Jako że jesteśmy wspólną Europą, wspólną przestrzenią dla ludzi, możemy wspólnie kształtować politykę wizową. Nasza polityka wizowa jest więc jednocześnie przejawem jedności europejskiej - bardzo udanym przejawem jedności europejskiej - co należy z całą mocą podkreślić, szczególnie w czasach kryzysu.
Po drugie, apelujemy o jasne reguły gry w odniesieniu do ułatwień w wydawaniu wiz. Wymagane normy techniczne - na granicach zewnętrznych oraz przy wydawaniu paszportów i dokumentów tożsamości - są jasno określone. Nie możemy iść na żadne ustępstwa polityczne, jeśli chodzi o utrzymanie tych norm. W przypadku Bałkanów w 2010 roku uwaga była początkowo skupiona na normach technicznych, lecz później coraz mocniej forsowano argumenty polityczne. Jeśli jednak chodzi o ułatwienia w wydawaniu wiz, nie można skupić się tylko na jednym kraju; trzeba cały obszar rozpatrywać jako całość. Tak, nadawanie odpowiedniej miary rzeczom w indywidualnym przypadku jest zawsze trudne. Sedno tkwi jednak w utrzymaniu norm technicznych; kryteria trzeba zachować. Dlatego też zgadzam się z panią komisarz, że wymagane przez nas normy muszą być wdrażane w praktyce. Jest to ważne zadanie Komisji, ponieważ jedynie wtedy obywatele zaakceptują naszą politykę wizową.
Po trzecie, z zadowoleniem przyjmujemy fakt, że na ostatnim posiedzeniu Rady ds. Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych podjęto temat szybkiego zniesienia lub wycofania ułatwień wizowych w krajach, które nie wdrożyły wymaganych norm. Przykład Serbii pokazuje, że skutkiem jest ogromny napływ osób ubiegających się o azyl.
I wreszcie ostatnia kwestia dotycząca Ukrainy i Rosji. Nasza grupa z dużym sceptycyzmem odnosi się do pomysłu szybkiego otwarcia drzwi, przykład Serbii nauczył nas bowiem, iż należy się liczyć z negatywnymi konsekwencjami. Musimy więc działać z ogromną rozwagą, jeśli chodzi o politykę wizową.
Cecilia Malmström
komisarz - Panie Przewodniczący, Szanowni Posłowie! Odpowiem na wszystkie pytania. Dziękuję za umieszczenie tej jak ważnej debaty w porządku obrad.
Zacznę od podziękowania pani poseł Griesbeck za wsparcie i pracę wykonaną na forum Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych w odniesieniu do pozytywnie zaopiniowanej umowy między UE a Gruzją. W następstwie kryzysu w Gruzji latem 2008 roku na nadzwyczajnym posiedzeniu Rady Unii Europejskiej podjęto decyzję o zacieśnieniu stosunków z tym krajem, co miało objąć ułatwienia w wydawaniu wiz.
Jak wspomniała pani poseł Griesbeck, w UE obowiązuje zasada, że krajowi trzeciemu nie można proponować podpisania umowy o ułatwieniach wizowych, jeśli nie ma umowy o readmisji, dlatego też decyzja Rady Europy domyślnie oznaczała, że obie umowy będą negocjowane i podpisane równolegle.
Jestem ponadto bardzo wdzięczna pani poseł Griesbeck za zwrócenie uwagi na ważny krok w stosunkach pomiędzy Gruzją a UE, jaki stanowią obie przedmiotowe umowy. Umowa jest w dużej mierze zgodna z unijnym wzorcem dla umów o readmisji, obejmując swoim zakresem obywateli UE i krajów trzecich, a także zapewniając - o czym była już mowa - poszanowanie praw człowieka w oparciu o klauzulę braku wpływu i artykuł o ochronie danych.
W umowie przewidziano również powołanie Wspólnego Komitetu ds. Readmisji, którego zadaniem ma być monitorowanie jej wdrażania. Jest to ważny krok w kierunku ułatwienia mobilności obywateli Gruzji i Unii Europejskiej.
Gruzja zniosła już wymóg wizowy wobec obywateli UE, zaś przedmiotowa umowa ułatwi podróżowanie Gruzinom. Dzięki niej obywatelom gruzińskim - a chodzi tu o ponad 60 tysięcy osób rocznie - będzie łatwiej, taniej i szybciej uzyskać wizę Schengen.
Przyniesie również inne wymierne korzyści: wnioski będą rozpatrywane w terminie 10 dni, a opłata wizowa zostanie obniżona z 60 do 35 euro. Opłata będzie zniesiona w przypadku niektórych kategorii osób: studentów, dziennikarzy, dzieci, emerytów i rencistów, osób niepełnosprawnych itd. Osobom tym przysługują ponadto uproszczenia w zakresie wymaganych dokumentów uzupełniających oraz możliwość uzyskania wizy wielokrotnego wjazdu. Z obowiązku wizowego zostaną całkowicie zwolnieni posiadacze paszportów dyplomatycznych, co pozwoli dodatkowo wzmocnić kontakty urzędowe między UE a Gruzją.
Pani poseł Griesbeck wspomniała o ocenie. Sprawa się nieco opóźniła, ale przedstawię stosowną ocenę z początkiem przyszłego roku - mam nadzieję, że najpóźniej w lutym. Chętnie też omówię ją z Komisją Wolności Obywatelskich i Parlamentem. Mówiła Pani także o programie dla Pakistanu. Jego realizacja rozpoczęła się zaledwie 13 dni temu, więc jest nieco za wcześnie na ocenę, ale oczywiście z radością będę Państwa informowała o rozwoju wydarzeń.
Wspomniana przez panią poseł Ojuland umowa o ułatwieniach wizowych między UE i Rosją weszła w życie 1 stycznia 2007 r., będąc jedną z ośmiu zawartych przez nas tego typu umów. Szczególnie ważne jest to, że ma ona zastosowanie na zasadzie wzajemności również wobec obywateli UE, którzy obecnie potrzebują wizy na wjazd do Rosji.
Umowa ta ma również znaczenie pod względem ilościowym. Z przedstawionych przez Rosję statystyk wynika, że w 2008 roku obywatelom UE wydano 1,5 miliona wiz, a obywatelom rosyjskim 3,5 miliona. Stanowi to ponad jedną czwartą wszystkich wiz Schengen wydanych na świecie.
Wszyscy obywatele UE i Rosji korzystają z ogólnego ułatwienia, jakim jest obniżona opłata w wysokości 35 euro. Niektóre kategorie osób są ponadto objęte ułatwieniami specjalnymi, takimi jak bezpłatna wiza czy wiza wielokrotnego wjazdu.
Komisja przeprowadziła ocenę przedmiotowych ułatwień, stwierdzając ich poprawne funkcjonowanie. Mają one niemniej pewne braki, o których była już mowa. Aby im zaradzić, przyjęliśmy przed miesiącem zalecenie dotyczące wytycznych w sprawie renegocjacji ułatwień wizowych z Rosją. Dotyczy to wyłącznie dalszych ułatwień w zakresie dokumentów i czasu trwania procedury ubiegania się o wizę, rozszerzenia zakresu postanowień o wydawaniu wiz wielokrotnego wjazdu oraz zniesienia opłaty za rozpatrzenie wniosku wizowego w stosunku do kilku ściśle określonych kategorii wnioskodawców.
Jeśli chodzi o konkretną kwestię wdrożenia art. 10 umowy o ułatwieniach w wydawaniu wiz, w którym przewiduje się uproszczenie procedury meldunkowej, zwróciliśmy uwagę w naszej ocenie, że Rosja wprowadziła pewne uproszczenia: na przykład obecnie istnieje możliwość zameldowania się za pośrednictwem poczty. Opłata meldunkowa zostanie zniesiona w przyszłym roku, natomiast inne sprawy, takie jak przetłumaczenie dokumentów meldunkowych na język angielski czy możliwość dokonania meldunku za pośrednictwem Internetu, wciąż pozostają nierozwiązane. Podnosimy tę kwestię podczas spotkań z rosyjskimi partnerami na różnych forach i liczymy, że wkrótce uda się ją sfinalizować.
Podjęte zostały także inne kroki w stosunku do krajów Partnerstwa Wschodniego. Także i tę kwestię poruszyła pani poseł w swoim pytaniu. Od 1 stycznia 2008 r. wiążą nas umowy o ułatwieniach wizowych z Mołdawią i Ukrainą, i również te umowy się przedmiotem renegocjacji.
Co się tyczy Białorusi, Komisja przyjęła miesiąc temu projekt wytycznych negocjacyjnych dotyczących ułatwień w wydawaniu wiz, w ramach których rekomendujemy wprowadzenie wiz wielokrotnego wjazdu z długim terminem ważności dla osób podróżujących w dobrej wierze, wyznaczamy terminy rozpatrywania wniosków wizowych i proponujemy możliwość zwolnienia z obowiązku wizowego posiadaczy paszportów dyplomatycznych.
W przyszłym roku przyjmiemy również projekt wytycznych negocjacyjnych w sprawie umowy o ułatwieniach z Azerbejdżanem i Armenią.
Jeśli chodzi o właściwe stosowanie systemu liberalizacji wizowej, o którym wspomniał pan poseł Weber, obejmującego Serbię i Byłą Jugosłowiańską Republikę Macedonii, Rada postanowiła o wprowadzeniu w 2009 roku ruchu bezwizowego dla Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Czarnogóry i Serbii. Decyzja została podjęta po przeprowadzeniu intensywnego dialogu i w następstwie osiągnięcia przez te kraje znaczącego postępu w odniesieniu do głównych kwestii będących przedmiotem rozmów o liberalizacji systemu wizowego. Rozmowy te doprowadziły do realizacji wielu ważnych reform, ale - jak wskazano - system bezwizowy wiąże się z obowiązkami i zainteresowane kraje powinny podjąć odpowiednie działania w celu zagwarantowania, że nie będzie dochodziło do nadużyć systemu.
Niektóre państwa członkowskie doświadczyły wzrostu liczby wniosków o azyl składanych przez obywateli tych krajów, zwłaszcza Serbii i Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii. Zgodnie z naszym prawem wnioski te należy rozpatrywać indywidualnie. Podjęliśmy szereg działań w celu zaradzenia zaistniałej sytuacji: odbyliśmy spotkania wysokiego szczebla z ministrami spraw wewnętrznych, a przedstawiciele prezydencji belgijskiej oraz Komisji złożyli wizytę wysokiego szczebla w stolicach obu tych krajów.
Władze obu krajów podjęły pewne działania. Zorganizowano nowe kampanie informacyjne skierowane do obywateli. Straż graniczna została poinstruowana o konieczności przeprowadzania wzmożonych kontroli osób wyjeżdżających z kraju oraz informowania podróżnych o ryzyku związanym ze składaniem nieuzasadnionych wniosków o azyl.
Gdy jesienią zaproponowaliśmy zniesienie wymogu wizowego dla obywateli Albanii oraz Bośni i Hercegowiny, oba kraje zobowiązały się do przeprowadzenia kampanii informujących opinię publiczną o prawach i obowiązkach związanych z ruchem bezwizowym, z czego się wywiązały. Są to bardzo ambitne kampanie. Ponadto po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego i Rady Komisja zobowiązała się nasilić monitorowanie sytuacji po wprowadzeniu liberalizacji systemu wizowego w krajach Bałkanów Zachodnich.
Będą to działania dwuczęściowe. Z jednej strony będziemy nadal prowadzili ocenę trwałości reform realizowanych przez zainteresowane kraje w oparciu o proces stabilizacji i stowarzyszenia, zwłaszcza w obszarach sprawiedliwości, wolności i bezpieczeństwa. Z drugiej strony będziemy również działali na zasadzie mechanizmu zapobiegania dużemu napływowi osób z tego regionu. Na początku tego roku zostały zebrane konieczne dane operacyjne, które mogą być przydatne przy zapobieganiu tego typu sytuacjom. Możemy liczyć na aktywny udział ze strony Fronteksu, Europolu, urzędników łącznikowych ds. imigracji, łącznikowych funkcjonariuszy policji na Bałkanach Zachodnich oraz Sekretariatu konwencji o współpracy policyjnej z Europą Południowo-Wschodnią, a także na wsparcie krajów mających w następnej kolejności objąć prezydencję, czyli Węgier i Polski.
Wszystkie otrzymane i zebrane informacje będą udostępniane państwom członkowskim UE i oczywiście, o ile to stosowne, krajom Bałkanów Zachodnich. Zostaną one również uwzględnione w przeprowadzonej przez Komisję w pierwszym semestrze przyszłego roku ocenie monitorowania sytuacji po wprowadzeniu liberalizacji systemu wizowego. Sądzę, że działania te pozwolą uniknąć nadużyć systemu bezwizowego. Jestem też przekonana, że skuteczną odpowiedzią będzie ścisła współpraca pomiędzy krajami pochodzenia i krajami przeznaczenia w UE, przy wsparciu ze strony Komisji. Będziemy oczywiście nadal regularnie informowali Parlament Europejski oraz Radę o wynikach funkcjonowania mechanizmu monitorowania. Po raz pierwszy nastąpi to w czerwcu 2011 roku.
Krzysztof Lisek
autor projektu opinii Komisji Spraw Zagranicznych - Jako stały sprawozdawca raportu Parlamentu Europejskiego w zakresie współpracy Unii Europejskiej z Gruzją, oraz jako autor opinii Komisji Spraw Zagranicznych w sprawie sprawozdań posłanki Griesbeck, chciałem powiedzieć kilka słów o tych dwóch umowach - umowie o readmisji i umowie o ułatwieniu w wydawaniu wiz pomiędzy Unią Europejską a Gruzją. Czuję się w obowiązku powiedzieć, że te umowy zostały przez Komisję Spraw Zagranicznych przyjęte olbrzymią większością głosów.
Chciałbym dodać, że na poprzedniej sesji Parlamentu Europejskiego - tutaj, w Strasburgu - wysłuchaliśmy przemówienia prezydenta Saakaszwilego - przemówienia, które nawet w oczach tych, którzy nie są jego fanami zostało określone jako rzeczowe, wyważone, racjonalne. Prezydent wówczas nie tylko zadeklarował nieużywanie siły czy otwartość na rozmowy z Rosją o trudnych sprawach, ale zadeklarował również, co jest głównym celem polityki zagranicznej Gruzji i oczywiście jest to integracja europejska i członkostwo w Pakcie Północnoatlantyckim.
Musimy moim zdaniem pamiętać o tym, nie mówiąc oczywiście o żadnych terminach, bo tylko szaleńcy mogliby mówić dzisiaj o terminach, że Gruzja i Gruzini to dzisiaj najbardziej proeuropejski kraj i naród z tych państw, które obejmujemy programem partnerstwa wschodniego. I na te aspiracje Gruzinów Unia Europejska powinna dać być pozytywną, rzeczową odpowiedź. Powinniśmy być otwarci na współpracę z Gruzją.
Te umowy, o których dzisiaj mówimy to oczywiście nie jest rewolucja, ale uznajemy je wszyscy jako krok we właściwą stronę. Rzecz w tym, żeby je jak najszybciej wprowadzić w życie, bo moim zdaniem nie powinno się stać tak, aby dzisiaj posiadający rosyjskie paszporty mieszkańcy Abchazji czy Osetii Południowej, czyli oderwanych od Gruzji regionów, mieli łatwiejszą sytuację, jeżeli chodzi o wizy, niż mieszkańcy Gruzji.
Monica Luisa Macovei
w imieniu grupy PPE - Panie Przewodniczący! Grupa PPE opowiada się za oboma wnioskami w sprawie umów pomiędzy UE a Gruzją: umowy o readmisji i umowy o ułatwieniach wizowych. Chciałabym odnieść się do tej drugiej umowy.
Ułatwia ona Gruzinom ubieganie się o wizę. Państwa członkowskie będą stosowały jednolite, uproszczone procedury. Wiza będzie kosztować 35 euro, mniej niż obecnie, i będzie umożliwiała pobyt przez okres do 90 dni w ciągu każdych sześciu miesięcy. Wnioski wizowe będą rozpatrywane w terminie 10 dni, a w odniesieniu do niektórych kategorii osób w terminie trzech dni, zaś w nagłych przypadkach termin ten będzie jeszcze krótszy. Wiza nie będzie wymagana od posiadaczy paszportów dyplomatycznych.
Swoboda przemieszczania się jest jednym ze sposobów uczenia się demokracji i zobaczenia, jak funkcjonuje w praktyce. Bezpośrednie kontakty międzyludzkie oznaczają dzielenie się wartościami i realiami. To zaś buduje zaufanie. Z tego względu mam nadzieję, że zwiększy się liczba obywateli UE podróżujących do Gruzji i Gruzinów przybywających do Unii Europejskiej.
Kinga Göncz
Panie przewodniczący! Pragniemy podziękować pani komisarz Malmström za przedstawione informacje. Polityka wizowa jest bardzo ważnym narzędziem w naszych rękach, które może przyczynić się do ułatwiania kontaktów międzyludzkich i zbliżania zainteresowanych krajów do Unii Europejskiej. Z tego punktu widzenia umowa pomiędzy UE a Gruzją ma bardzo duże znaczenie. Chciałabym powiedzieć kilka słów o liberalizacji systemu wizowego w krajach Bałkanów Zachodnich, a zwłaszcza o problemach powstałych w związku z Serbią i Macedonią. Poparliśmy przedmiotową umowę przytłaczającą większością głosów w Parlamencie i uważamy ją za bardzo ważną z wyżej wspomnianych powodów.
Kraje te podjęły poważne wysiłki, aby spełnić oczekiwania, choć często w ich życiu politycznym widoczne są podziały. W interesującym nas obszarze doświadczyliśmy współpracy z ich strony. Wzrost liczby osób przyjeżdzających do Unii Europejskiej daje powód do satysfakcji. Odnosimy wrażenie, że problemy w Serbii i Macedonii wynikają głównie ze zjawiska handlu ludźmi i że zjawisko to dotyczy niewielkiej liczby osób, choć powoduje poważne problemy. Uważam, że ponosimy wspólną odpowiedzialność. Wspólnie odpowiadamy za to, by przedmiotowe kraje zrobiły wszystko, co w ich mocy, by informować obywateli i działać w zdecydowany sposób. Przy okazji należy wspomnieć, że Serbia szybko i sprawnie spełniła ten postulat.
Uważam jednak, że nasza własna odpowiedzialność w tym względzie jest również znacząca. Komisja odpowiada zarówno za wspieranie przedmiotowych krajów w zwalczaniu handlu ludźmi, jak również za dostarczanie informacji, monitorowanie wydarzeń w regionie i prawdziwe zwiększenie skuteczności tego skądinąd bardzo ważnego narzędzia, które zamierzamy nadal wykorzystywać w przyszłości wobec państw Bałkanów Zachodnich i innych krajów. Pozwolę sobie również stwierdzić, że jesteśmy zadowoleni z faktu, iż Albania oraz Bośnia i Hercegowina dołączą w tym roku - choć z rocznym opóźnieniem - do grupy krajów zwolnionych z obowiązku wizowego.
Sarah Ludford
w imieniu grupy ALDE - Panie Przewodniczący! Zgadzam się z panem posłem Weberem z grupy PPE, że unijna polityka wizowa przedstawia ogromną wartość i należy przestrzegać norm technicznych, a także warunków ułatwień wizowych oraz zniesienia obowiązku wizowego.
Nie uważam natomiast, by w przypadku zniesienia wiz na Bałkanach względy polityczne przeważyły nad normami technicznymi. Komisja włożyła wiele pracy w zapewnienie odpowiedniego poziomu integralności dokumentów, egzekwowania prawa i kontroli granicznej. Twierdzenie, że normy techniczne nie zostały spełnione, byłoby podważaniem naszego własnego stanowiska, jako że głosowaliśmy za zniesieniem wiz w tym przypadku.
Oczywiście nadużycia w zakresie udzielonych ustępstw są powodem do niepokoju, reakcja musi być jednak wyważona i proporcjonalna. Zainteresowane kraje - jak wspomniała pani komisarz Malmström - mają obowiązki i należy im o tym przypominać. Pani komisarz wyjaśniła, że prowadzone były intensywne prace, obejmujące spotkania wysokiego szczebla z ministrami spraw wewnętrznych, wizyty w stolicach, zachęty do prowadzenia kampanii informacyjnych, i że Bośnia i Hercegowina oraz Albania zobowiązały się informować swoich obywateli. Oczywiście w sytuacji, gdy występują problemy związane z jedną umową o zniesieniu wiz, szkodzi to także innym umowom, dlatego potrzebne jest poczucie odpowiedzialności i solidarności, a wszyscy obywatele muszą mieć świadomość, że mogą zaszkodzić szansom innych osób na swobodne przemieszczanie się.
Osobiście żywię przekonanie - i sądzę, że moja grupa też będzie je żywiła - że Komisja nasili monitorowanie spełnienia warunków umowy i że posiada ona mechanizm określania problemów w oparciu o ścisłą współpracę z naszymi partnerami. Mam nadzieję, że wszystkie grupy poczują się tym uspokojone. Jak stwierdziła moja koleżanka, pani poseł Macovei z PPE, bezpośrednie kontaktu międzyludzkie przekładają się na wzajemne zaufanie. Jest to kwestia o zasadniczym znaczeniu i powód, dla którego poparliśmy ułatwienia w wydawaniu wiz oraz zniesienie wiz.
Przedmiotowy wniosek cieszy się szerokim, ponadpartyjnym poparciem w Parlamencie, ponieważ wyrasta z naszych unijnych doświadczeń i wartości. Nie reagujmy zatem nadmiernie. Problemy wystąpiły, ale Komisja trzyma rękę na pulsie. Upewnijmy się, że nie podważymy ani prawa do azylu, ani umów o zniesieniu wiz.
Tatjana Ždanoka
w imieniu grupy Verts/ALE - Panie Przewodniczący! Nasze grupa polityczna popiera umowę o ułatwieniach wizowych między UE a Gruzją.
Mamy jednak pewne zastrzeżenia do umowy o readmisji. Głosowaliśmy przeciwko niej na forum Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, a ponadto zgłosiliśmy pisemną opinię mniejszości, jako że umowa zawiera wiele niejasności, które mogą być rozstrzygane przez Wspólny Komitet ds. Readmisji. Brakuje w niej zabezpieczeń, które chroniłyby przed naruszeniami praw podstawowych i gwarantowałyby odpowiednie standardy przyjmowania, które są niskie w Gruzji. Jej celem jest zawracanie osób do kraju, w którym szerzy się przemoc seksualna oraz przemoc ze względu na płeć i toleruje się złe traktowanie ze strony policji. Ma również zastosowanie do osób zamieszkujących dawniej Abchazję i Osetię Południową, które obecnie nie mają faktycznych związków z Gruzją.
I jeszcze kilka słów o umowie wizowej z Rosją. Trzy lata temu przyjęto sprawozdanie w sprawie ułatwień wizowych wobec Rosji, w którym znalazła się poprawka mojego autorstwa o tym, że procedura obowiązkowego meldunku jest poważną przeszkodą przy podróżowaniu po Rosji i UE. Niestety nic się od tego czasu nie zmieniło i jest to sprawa o zasadniczym znaczeniu dla moich wyborców wyjeżdzających do Rosji w celach prywatnych.
Paweł Robert Kowal
w imieniu grupy ECR - Gruzja jest dzisiaj krajem, który mimo bardzo wielu problemów jest w procesie bardzo dynamicznych zmian i społecznych i gospodarczych. Wszelkie sygnały pokazujące społeczeństwu Gruzji, że siła tych przemian znajduje odzwierciedlenie w naszych reakcjach jako instytucji Unii Europejskiej, należy powitać jednoznacznie z radością. Także jeśli chodzi o Rosję trzeba się zastanowić w jakim kontekście widzimy reżim wizowy z Rosją. Mam wrażenie, że nie może to być traktowane jako element prestiżu władzy, że jeśli znosimy wizy tzn., że władza w Rosji dobrze negocjuje z Unią Europejską. Trzeba na to popatrzeć inaczej, w kontekście zapewnienia modernizacji, w kontekście naszego stosunku do zwykłych Rosjan.
I dlatego trzeba jednoznacznie powiedzieć - proces znoszenia wiz, otwierania się w oparciu o ustalone warunki to jest bardzo pozytywny proces, który dobrze służy naszym relacjom ze społeczeństwami na Wschodzie. Trzeba obalić ten mit, że wizy są jakimś istotnym elementem naszego bezpieczeństwa i trzeba powiedzieć może w Parlamencie Europejskim szczególnie wyraźnie i powtarzać to przy każdej okazji - wizy budują mury, niepotrzebne mury. W ramach komisji ds. współpracy z Ukrainą, którą kieruję, przygotowaliśmy specjalny raport z organizacjami pozarządowymi, w którym zbadaliśmy ten problem. Z tego raportu jasno wynika, że wizy naprawdę nie są ważnym instrumentem bezpieczeństwa, wizy są instrumentem oddzielania społeczeństw Unii Europejskiej od społeczeństw na Wschodzie i zawsze powinniśmy być otwarci. To jest nasza powinność jako parlamentarzystów.
Alfreds Rubiks
Panie Przewodniczący! Chcę oświadczyć w imieniu mojej grupy, że popieramy ułatwienia w wydawaniu wiz, ale jednocześnie uważamy, iż należy zapewnić zgodność z wymaganiami technicznymi określonymi w przepisach. W imieniu moich wyborców łotewskich popieram również ułatwienia w podróży z Rosji do Unii Europejskiej, jako że mają one bardzo duże znaczenie w wymiarze rodzinnym; mamy bowiem w Łotwie wiele mieszanych rodzin, których członkowie żyją w różnych krajach. Jest to także korzystne dla turystyki, która ostatnio mocno się rozwija. Ponadto już pojawiły się pozytywne skutki ułatwień w wydawaniu wiz. Mają one także zasadnicze znaczenie dla działalności gospodarczej. Jeśli spojrzymy na stosunki handlowe Łotwy z Rosją, zobaczymy, że wzrosły one siedmiokrotnie w odniesieniu do importu i ośmiokrotnie w odniesieniu do eksportu. Jest to bardzo pozytywne zjawisko. Życzę Komisji sukcesu w realizacji tych działań.
Nikolaos Salavrakos
Panie Przewodniczący! Jak wszystkim dobrze wiadomo, posiadacze paszportów biometrycznych z Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii (FYROM), Serbii i Czarnogóry zwolnieni są od 19 grudnia 2009 r. z obowiązku wizowego. Państwa członkowskie Unii Europejskiej zgłaszają niemniej obawy - podobnie jak uczyniła to dziś pani komisarz Malmström - dotyczące wzrostu liczby wniosków o azyl składanych przez obywateli Serbii i FYROM oraz możliwości zaistnienia sytuacji, która zagroziłaby wydawaniu wiz i sensowi przedmiotowego środka.
Mój kraj, Grecja, poparł pomysł zniesienia wymogów wizowych wobec obywateli wszystkich krajów Bałkanów Zachodnich, co stanowiło realne potwierdzenie ich perspektyw europejskich. Postulat ten pojawił się w ramach agendy z Salonik w czerwcu 2003 roku oraz zgłoszonej przez Grecję inicjatywy agendy 2014. Muszę niemniej wyrazić moje obawy dotyczące tego, czy wobec przedmiotowych krajów stosowane są kryteria mapy drogowej i czy przepływy migracyjne z tych krajów do państw członkowskich Unii Europejskiej podlegają kontroli, zwłaszcza w obecnych czasach, gdy rodzina europejska doświadcza kryzysu finansowego i nie może sobie pozwolić na utrzymywanie większej liczby imigrantów. Musimy zrozumieć, że umowy o ułatwieniach wizowych mają za zadanie ułatwiać podróżowanie po terytorium Unii Europejskiej, nie zaś wspomagać imigrację lub inną nielegalną działalność, na przykład handel ludźmi.
Daniël van der Stoep
(NL) Panie Przewodniczący! Komisja Europejska słusznie zrobiła, wysyłając w zeszłym miesiącu ostrzeżenie rządom Serbii i Macedonii w związku z zatrważającym wzrostem liczby wniosków o azyl składanych przez obywateli tych krajów. Niesmak budzi to, Panie Przewodniczący, że w tym samym miesiącu Parlament postanowił zwolnić Albanię i Bośnię z obowiązku wizowego. Naturalnie oba te kraje natychmiast zaczęły się zachowywać w taki sam sposób, jaki dał podstawę do wystosowania wspomnianego ostrzeżenia.
Panie Przewodniczący! Taka sytuacja nie powinna była mieć miejsca, ale nie jest jeszcze za późno. Zniesienie obowiązku wizowego wiąże się z określonymi zobowiązaniami, a brak ich spełnienia daje nam podstawę do działania. Komisja musi wziąć na dywanik ambasadorów Serbii i Macedonii i zażądać od nich czynów. Gdyby to zależało ode mnie, obowiązek wizowy zostałby przywrócony już dziś, ale Komisja zapewne nie zdecyduje się na taki krok, wobec czego chcę od niej usłyszeć, że będzie miała odwagę karać te bałkańskie kraje za uporczywe naruszenia.
W ślad za Serbią i Macedonią pójdą Bośnia i Albania. Najwyższy czas, byśmy dali wyraźny sygnał tym dwóm krajom bałkańskim. Tak właśnie należy zrobić.
Agustín Díaz de Mera García Consuegra
(ES) Panie Przewodniczący! Wzrost liczby wniosków o azyl ze strony obywateli Serbii i Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii wymaga podjęcia środków chroniących zmianę rozporządzenia (WE) nr 539/2001.
Wizy są instrumentem polityki imigracyjnej, a ich celem jest legalizacja wjazdu i tymczasowego pobytu w kraju, w którym wnioskodawca nie jest obywatelem ani rezydentem.
Rozporządzenie (WE) nr 539/2001 ustanawia mechanizm oceny zniesienia obowiązku wizowego odnoszący się do wymagań w zakresie nielegalnej imigracji, porządku publicznego i bezpieczeństwa publicznego, stosunków zewnętrznych Unii, spójności terytorialnej i zasady wzajemności. Mechanizm ten może również funkcjonować w odwrotnym kierunku.
Azyl jest z kolei instrumentem ochrony, którego nie wolno błędnie stosować. Należy wskazać, że celem wspólnej polityki Unii Europejskiej w tym obszarze jest zachowanie integralności azylu jako instrumentu ochrony osób prześladowanych z uwzględnieniem zasad konwencji genewskiej oraz protokołu nowojorskiego i przy zastosowaniu wspólnych kryteriów określania osób, które faktycznie wymagają ochrony międzynarodowej oraz zagwarantowanego minimalnego poziomu świadczeń we wszystkich państwach członkowskich.
Azyl jest zatem narzędziem humanitaryzmu i solidarności, mającym ściśle określony cel i charakter. Dlatego tak ważne jest, by Unia Europejska zareagowała, pomagając władzom Serbii i Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii w podjęciu odpowiednich działań w zakresie wymagań, jakie muszą być spełnione w celu skorzystania ze statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej, co pomoże uniknąć niewłaściwego lub oszukańczego wykorzystywania tych instrumentów.
Corina Creţu
(RO) Panie Przewodniczący! Dziękuję Pani, Pani Komisarz, za informacje w sprawie uregulowań dotyczących ułatwień w wydawaniu wiz, zwłaszcza wobec Gruzji, Republiki Mołdawii i krajów byłej Jugosławii. Nasza debata zbiegła się w czasie z wprowadzeniem ruchu bezwizowego dla obywateli Bośni i Hercegowiny oraz Albanii z zastrzeżeniem możliwości szybkiego zawieszenia umowy w przypadku pojawienia się problemów, na przykład zalewu wniosków o udzielenie azylu.
Uważam, że każda próba odwrócenia kierunku polityki Unii Europejskiej wobec Bałkanów Zachodnich byłaby błędem. Zniesienie barier dla swobodnego przemieszczania się może mieć ważny wkład w leczenie ran przeszłości. Jednocześnie sądzę, że potrzebna jest ściślejsza współpraca pomiędzy Unią Europejską i przedmiotowymi krajami w celu zniechęcania do masowego składania wniosków o azyl, zaostrzenia kontroli granicznych, odpowiedniego informowania obywateli, a także zwalczania przestępczych sieci prowadzących handel ludźmi i eksportujących przestępczość oraz prostytucję. Wszystkie te działania mogą się przyczyniać do ograniczenia występowania powyższych zjawisk.
Marije Cornelissen
(NL) Panie Przewodniczący! Mamy do czynienia z sytuacją, w której wprowadzeni w błąd Serbowie i Macedończycy składają wnioski o azyl w Belgii, Szwecji i Niemczech po wprowadzeniu ruchu bezwizowego. Popieram apel Grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów) o zapewnienie, by mieszkańcy Bałkanów byli lepiej informowani, przy czym należy pamiętać o jeszcze jednej ważnej rzeczy.
Przede wszystkim są jeszcze inni ludzie, którzy nie rozumieją, na czym w gruncie rzeczy polega ruch bezwizowy. Słyszałam wypowiedzi holenderskich posłów do tego Parlamentu, którzy twierdzili z całą powagą, że pojawią się teraz hordy azylantów czyhających na nasze miejsca pracy, tak jak kiedyś Polacy, i nie mówię bynajmniej o delegacji Partii Wolności (PVV). Takie sugestie są nie tylko groteskowe, ale i potencjalnie niebezpieczne. Osoby je wypowiadające grają na strachu i braku wiedzy naszych obywateli.
Po drugie, wspomniani azylanci pochodzą głównie spośród mniejszości etnicznych. Jeśli jest coś, z czego powinniśmy rozliczać Serbię i Macedonię, to poprawa sytuacji mniejszości etnicznych. A więc owszem, zapewnijmy lepsze informowanie mieszkańców Bałkanów, ale jednocześnie upewnijmy się, że posłowie do Parlamentu Europejskiego, obywatele i ministrowie UE są dobrze poinformowani na temat tego, co faktycznie oznacza ruch bezwizowy.
Jaroslav Paška
(SK) Panie Przewodniczący! Zastanawiamy się, czy umowa zawarta pomiędzy Rosją i Unią Europejską spełnia nasze oczekiwania i czy dwustronny ruch osób odpowiada interesowi, jaki mają w podróżowaniu.
Pani Komisarz! Bez cienia wątpliwości mogę Pani powiedzieć, że obecny system wizowy jest niedostateczny, a w szczególności szkodzi Unii Europejskiej. Rosja przeszła ogromne zmiany od czasów Związku Radzieckiego. Klasa średnia ma pieniądze i jest zainteresowana poznawaniem świata, podróżowaniem, odpoczywaniem i robieniem zakupów. Gdy mój kraj wchodził do strefy Schengen, musieliśmy zgodnie z przepisami unijnymi nałożyć ograniczenia na obywateli rosyjskich przyjeżdżających na Słowację. Skutki finansowe były poważne: biura podróży i sklepy straciły wielu dobrych klientów. Europejski system wizowy zniechęca porządnych Rosjan do podróżowania na Słowację, a wcale nie jest przeszkodą dla migracji tych mniej porządnych. Stoję zatem zdecydowanie na stanowisku, że jeśli zależy nam na przyzwoitych Rosjanach, musimy spróbować otworzyć naszą przestrzeń gospodarczą i wykorzystać potencjał Rosji, aby rozszerzać i rozwijać współpracę pomiędzy naszymi krajami.
Anna Maria Corazza Bildt
Panie Przewodniczący! Bardzo się cieszę, że za dwa dni mieszkańcy Albanii oraz Bośni i Hercegowiny będą mogli wreszcie świętować przyznanie prawa do podróżowania bez wiz do unijnej strefy Schengen - tuż przed Bożym Narodzeniem. Ich szczęście jest moim szczęściem. W pełni popierałam proces liberalizacji systemu wizowego wobec krajów Bałkanów Zachodnich i opowiadałam się za jego przyśpieszeniem. Obecnie niemal wszystkie te kraje będą mogły korzystać z możliwości przyjazdu i studiowania u nas przez okres trzech miesięcy.
Nasze pytanie ustne do Komisji należy również postrzegać w pozytywnym wymiarze. Chodzi o to, by nic nie zagroziło tej nowej wolności. W systemie bezwizowym nie chodzi o azyl ze względów politycznych lub zarobkowych. Nie chodzi o pobyt stały. Nie chodzi o pozwolenie na pracę.
Chciałabym wyrazić zadowolenie z działań, jakie podjęła pani komisarz Malmström, szczególnie wobec władz Serbii i Macedonii, dając wyraz determinacji Komisji, by utrzymać cały ten proces i zapewnić właściwe stosowanie przedmiotowego systemu. Dziękuję Pani za odpowiedź.
Obecnie musimy kontynuować wspólne wysiłki, aby zapobiegać błędnym interpretacjom, nieporozumieniom i nadużyciom oraz je eliminować. Odpowiedzialność nadal leży po stronie władz regionu. Z zadowoleniem przyjmujemy kampanie informacyjne przeprowadzone przez Albanię i Macedonię i zachęcamy wszystkie kraje Bałkanów Zachodnich, aby uczyniły to samo oraz nasiliły działania mające zapobiegać nadużyciom.
Zwracamy się do Komisji, aby nadal monitorowała rozwój wydarzeń i odpowiednio nas informowała. Rozwijanie kontaktów międzyludzkich ma - jak już stwierdzono - zasadnicze znaczenie dla demokracji i stabilności w regionie. Nie ryzykujmy ich utraty w perspektywie europejskiej. Moje zaangażowanie pozostaje bezgraniczne.
Elena Băsescu
(RO) Panie Przewodniczący! Realizacja zobowiązań podjętych w umowie z 2007 roku jest podstawowym warunkiem całkowitego zniesienia wiz w ruchu pomiędzy Federacją Rosyjską a Unią Europejska. Władze rosyjskie wielokrotnie zwracały się o zniesienie wiz krótkoterminowych. UE wolała z kolei stopniowe podejście, czego odzwierciedleniem jest lista wspólnych działań. Uważam, że przed wdrożeniem decyzji o liberalizacji systemu wizowego spełnione muszą być wszystkie warunki techniczne, takie jak np. poprawa standardów zarządzania granicami, bezpieczeństwo dokumentów czy zwalczanie korupcji.
Rosja musi dowieść czynami, że chce osiągnąć wymierne skutki w zakresie rozwiązania konfliktów toczących się w regionie. Ponosi ona ewidentną odpowiedzialność w tym względzie. Mój kraj uważa rozwiązanie konfliktu w Naddniestrzu za priorytet polityczny. Popieramy kontynuację formalnych rozmów w ramach negocjacji 5+2 w celu znalezienia trwałego rozwiązania. Rosja musi w pełni uszanować prawo międzynarodowe i suwerenność Republiki Mołdowy.
Chciałam również wspomnieć o sytuacji krajów Partnerstwa Wschodniego, w tym Gruzji i Republiki Mołdowy. Od dawna czekają one na liberalizację systemu wizowego, właśnie ze względu na nią przeprowadziły liczne reformy. Pragnę wskazać, że Republika Mołdowy jest wielkim orędownikiem tej sprawy w ramach Partnerstwa Wschodniego. Chcę podkreślić, że jeśli Rosja uzyska złagodzenie systemu wizowego przed bliskimi sąsiadami UE, wpłynie to na nich zniechęcająco. Świadczyłoby to, że przynależność do partnerstwa niewiele znaczy, gdy w grę wchodzą strategiczne ustępstwa ze strony Unii.
Marek Siwiec
Mamy mówić o wizach, mamy mówić o wizach z punktu widzenia statystyki, tego, co Unia Europejska zrobiła. Na tej sali panuje zadowolenie. Chciałbym, aby ci wszyscy, którzy z taką satysfakcją i takim zadowoleniem dzisiaj mówili spróbowali sobie wyobrazić taką sytuację, że aby dostać wizę muszą stać kilkanaście godzin w kolejce, muszą znosić upokorzenia, niewygody, stoją na deszczu w warunkach fatalnych. Muszą stać, muszą zapłacić jedną trzecią pensji, aby tę wizę dostać. Muszą wysłuchać przy okazji, że dyplomaci w ich kraju są zwolnieni z obowiązku wizowego, a na koniec - starali się o wizę wielokrotną, bo im to jest potrzebne, a dostają wizę jednokrotną, chcieli wizę do Schengen, a dostają wizę do danego kraju.
Procedura wizowa musi być dla nas wyrzutem sumienia. Procedura wizowa to jest tak naprawdę upokarzanie milionów ludzi. Ludzi, którzy stoją w tych kolejkach. I pamiętajmy o tym, wyrażając tę satysfakcję, która dzisiaj na tej sali panuje. Ja rozumiem, że używamy procedury wizowej jako kija i marchewki, ale wobec rządów, a tym ludziom, którzy stoją w kolejce należy się normalne współczucie.
Pani Komisarz! Pochodzi Pani ze Szwecji. W latach 70. XX wieku Pani kraj był obok Austrii jedynym, który nie objął krajów komunistycznych obowiązkiem wizowym. Jako obywatel Polski odwiedziłem Pani kraj w 1976 roku. Dlaczego? Dlatego, że podróż do Szwecji nie wymagała wizy. Oczywiście kocham waszego króla, szwedzką wolność i gospodarkę, ale proszę pamiętać, że dopóki mamy wizy, dopóty nie powinniśmy mieć dobrego samopoczucia.
Simon Busuttil
Panie Przewodniczący! W imieniu grupy PPE pozytywnie oceniam politykę liberalizacji systemu wizowego i ułatwień w wydawaniu wiz, jako że jest to instrument kształtowania naszych stosunków z krajami trzecimi, zwłaszcza będącymi naszymi bliskimi sąsiadami. Na pierwszy rzut oka wygląda to więc dobrze.
Ułatwienia w wydawaniu wiz stanowią pierwszy krok, a w tym tygodniu obejmujemy nimi Gruzję. Jest to pierwszy, ale ważny krok w - jak to określiła moja koleżanka, pani poseł Anna Maria Corazza Bildt - kontaktach międzyludzkich. Ułatwienia w wydawaniu wiz zazwyczaj wiążą się z umowami o readmisji. Pani Komisarz! My również przykładamy wielką wagę do umów o readmisji, bo chcemy, by ludzie nielegalnie przebywający na terytorium UE byli z niego wypraszani. Tylko w ten sposób możemy zapewnić poparcie społeczne dla ułatwień wizowych, a na późniejszym etapie dla liberalizacji systemu wizowego. Te dwie sprawy idą ze sobą w parze, wobec czego zwracamy się do Pani, Pani Komisarz, o wzmożenie wysiłków na rzecz zwiększenia liczby umów o readmisji z krajami trzecimi.
Liberalizacja systemu wizowego objęła w zeszłym roku Serbię, Macedonię i Czarnogórę. Fakt, że teraz skorzystają z niej również nasi przyjaciele z Albanii oraz Bośni i Hercegowiny, jest powodem do radości. Gorąco to popieramy i uważamy, że jest to dobry krok w kierunku jeszcze większej integracji europejskiej i zbliżenia obywateli tych krajów do Europy.
Podejmując decyzję w tych sprawach, zawsze staramy się oprzeć na przesłankach technicznych, a nie politycznych. Innymi słowy, pozytywna decyzja uwarunkowana jest spełnieniem kryteriów technicznych. Oczywiście taka decyzja ma również charakter polityczny, ale przede wszystkim opiera się na ocenie technicznej.
Podkreślam tę kwestię, jako że zazwyczaj to Komisja przychodzi do nas i informuje, iż dany kraj spełnił kryteria techniczne. Jeśli zatem pojawiają się przypadki nadużyć - gdy obywatele kraju objętego liberalizacją systemu wizowego, takiego jak Serbia czy Macedonia, przyjeżdżają, aby prosić o azyl w krajach UE - pojawia się pytanie, czy ocena techniczna została przeprowadzona w pełni i poprawnie, skoro napływ osób wnioskujących o azyl w Unii Europejskiej jest w oczywisty sposób niezgodny z zasadami liberalizacji systemu wizowego. To oznacza, że coś gdzieś poszło źle. Mamy prawo pytać i otrzymać odpowiedź, gdzie popełniono błąd.
Należy wreszcie skorzystać z tej okazji, aby wysłać jasny sygnał zaangażowanym krajom - zwłaszcza tym, którym przypisuje się nadużycia, takim jak Serbia i Macedonia - że muszą wyjaśnić swoim obywatelom, na czym polega liberalizacja systemu wizowego; że nie chodzi w niej o osiedlanie się lub znajdowanie pracy w krajach UE, lecz jedynie o możliwość przyjazdu na krótki okres czasu bez konieczności posiadania wizy. Postulat ten dotyczy również Komisji Europejskiej. Komisja musi współpracować z przedmiotowymi krajami w zakresie informowania obywateli.
Lara Comi
(IT) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Popieram prośbę moich koleżanek i kolegów o podjęcie przez Komisję oceny realizacji zawartej między UE i Rosją umowy o ułatwieniach wizowych.
Pokazuje to, że obie strony wspólnie dążą do całkowitego zniesienia obowiązku wizowego w dłuższej perspektywie czasu, mając na uwadze skutki właściwej realizacji celów ułatwienia i uproszczenia procedur wizowych zarówno dla osób indywidualnych, jak i dla rozwoju stosunków gospodarczych i handlowych.
Uważam zatem, że należy monitorować realizację przedmiotowej umowy, co pozwoli na rozwój konkretnych więzi osobistych, kulturowych, naukowych i gospodarczych pomiędzy Unią Europejską i jej głównym partnerem negocjacyjnym w Europie Zachodniej.
Csaba Sándor Tabajdi
(HU) Panie Przewodniczący! Odpowiedź pani komisarz Malmström uspokoiła nas, że w przypadku Serbii i Macedonii nie zamierzamy wylewać dziecka z kąpielą. Przywrócenie wiz dla tych krajów ze względu na związane z nimi problemy byłoby poważnym błędem. Mówiła o tym pani komisarz Malmström i jestem przekonany, że prezydencja węgierska będzie partnerem w tym względzie, bowiem Węgry jako sąsiad Serbii mają ważny interes w rozwiązaniu wspomnianych problemów ze względu na relacje dobrosąsiedzkie i dobro społeczności 300 tysięcy Węgrów mieszkających w Serbii. Oczywiście większość działań muszą podjąć władze Serbii i Macedonii, i to do nich należy - jak wspomniała pani komisarz Malmström - informowanie własnych obywateli. Chciałbym niemniej zauważyć, że stare państwa członkowskie doświadczające problemów z azylantami muszą zweryfikować swoją politykę azylową, skoro azylu udzielają nieuprawnionym osobom.
Andrew Henry William Brons
Pani Przewodnicząca! Ułatwienia w wydawaniu wiz i liberalizacja systemu wizowego mają bez wątpienia być terminami o pozytywnym wydźwięku. Zawsze się ich broni, twierdząc, że nie chodzi w nich o imigrację, lecz o edukację i turystykę - kolejne dwa dobrze brzmiące terminy.
Możecie nazywać mnie cynikiem, ale studenci nie zawsze przyjeżdżają po to, aby studiować, a turyści nie zawsze zostają na krótko. Zdarza się, że pojawiają się w UE, aby tu pracować i mieszkać. Wyobrażenie, że ludzie zawsze mówią prawdę o swoich zamiarach, nijak ma się do rzeczywistości.
W czasach obecnego kryzysu trudno jest o pracę - zwłaszcza niewymagającą kwalifikacji - a popyt na mieszkania socjalne zawsze przewyższa podaż. Miejsca pracy zajmowane przez nielegalnych migrantów mogłyby trafiać do obywateli państw członkowskich, a warunki pracy i wynagrodzenia są często poniżej minimalnych. Nie wolno nam udawać, że przymykanie oka na nielegalną migrację jest aktem wspaniałomyślności. Prowadzi ona bowiem do głodowych płac, niebezpiecznych warunków, eksploatacji i nadużyć.
Georgios Papanikolaou
(EL) Pani Przewodnicząca! Zabieram głos, aby wyrazić poparcie dla słów moich kolegów i koleżanek posłów świadczących o akceptacji i pozytywnym stosunku do systemu zwolnień z obowiązku wizowego. Od chwili wprowadzenia tego systemu byliśmy oczywiście świadkami nadużyć, negatywnych przykładów i kiepsko napisanych tekstów, które musieliśmy korygować. Współpraca Komisji i samej pani komisarz z władzami krajów będących źródłem problemów - mówię tu rzecz jasna o Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii i Serbii - ma zasadnicze znaczenie. Ze względu właśnie na to, że przygotowujemy się do objęcia innych krajów zwolnieniem z obowiązku wizowego - co, powtarzam, jest ruchem we właściwym kierunku - nasza rada powinna prawdopodobnie brzmieć następująco: potrzebna jest ściślejsza współpraca z władzami tych krajów, ewentualnie konkretne działania, którymi moglibyśmy się kierować się w przyszłości poza stosowaniem przedmiotowych umów.
Csanád Szegedi
(HU) Pani Przewodnicząca, Panie i Panowie! Stosunki między Rosją a UE zawsze były szczególne z uwagi na mocarstwowość każdej ze stron. Nie ma wątpliwości, że z tego właśnie względu będą się pojawiać różnice zdań w niektórych kwestiach, a poszczególne sprawy będą odmiennie postrzegane. Muszę jednak podkreślić, że nie wolno nam zapominać, iż Rosja jest częścią Europy nie tylko w sensie geopolitycznym, ale i pod względem kultury i historii. Więzy te sprawiają, że ułatwienia wizowe pomiędzy stronami są konieczne; Ruch na rzecz Lepszych Węgier popiera te ułatwienia. Rosja, podobnie jak niektóre państwa członkowskie UE, może niezależnie określać swoje zobowiązania administracyjne w zakresie wiz, te zaś muszą się opierać na zasadzie wzajemności. Sytuacja Serbii jest daleka od jednoznacznej, jako że mniejszości narodowe, w tym węgierska, po dziś dzień są dyskryminowane. Parlament Europejski i Unia Europejska powinny bezwzględnie zająć się tą sprawą.
Lena Kolarska-Bobińska
Liberalizując reżim wizowy, powinniśmy wysyłać sygnały dotyczące też naszych wartości. Nie chodzi tylko o otwieranie drzwi, bo powinniśmy je otwierać jak najszerzej, ale też o promowanie demokracji w krajach, które sąsiadują z Unią Europejską. Powinniśmy więc wspierać te kraje, które naprawdę dążą do demokracji, do rządów prawa i szanują wartości europejskie. Jednak wydaje się, że przede wszystkim powinniśmy liberalizować reżim wizowy najpierw dla tych krajów post-sowieckich, a dopiero potem dla Rosji.
I tu zgadzam się z tymi głosami, które mówiły, że jeśli dokonamy liberalizacji reżimu wizowego dla Rosji, zanim dokonamy tego dla mieszkańców Ukrainy i innych krajów post-sowieckich będzie to bardzo zły sygnał. W Gruzji może być tak, że na terenach okupowanych teraz przez Rosjan wielu ludzi będzie chciało dostać obywatelstwo rosyjskie i utwierdzić się w nim, bo to będzie przepustką dla Rosji. Także traktujmy reżim wizowy jako promocję demokracji.
Cecilia Malmström
komisarz - Pani Przewodnicząca! Dziękuję szanownym posłom za tę debatę. W pełni zgadzam się z Państwem, że ułatwienia w wydawaniu wiz i liberalizacja system wizowego są bardzo skutecznym narzędziem zwiększania kontaktów międzyludzkich. Skorzystają na tym nie tylko zwykli obywatele, studenci, turyści, ale i przedsiębiorstwa, co jest bardzo dobrą rzeczą.
Postanowiliśmy w Unii Europejskiej podjąć działania na rzecz liberalizacji systemu wizowego dla Bałkanów Zachodnich. Samo w sobie jest to decyzją polityczną. Pokazuje ona wolę polityczną, co ma bardzo duże znaczenie, ale jej realizacja może mieć jedynie czysto techniczny, konkretny charakter. Nie możemy znosić wiz bez spełnienia bardzo surowych kryteriów.
Kryteria te są jawne, przejrzyste, identyczne dla wszystkich i prowadzą do ważnych reform w krajach, które chcą skorzystać z ułatwień w wydawaniu wiz i liberalizacji systemu wizowego. I owszem, Panie Pośle Busuttil, Komisja ściśle monitoruje ich przebieg, a w skład misji ekspertów wchodzą również przedstawiciele państw członkowskich. Cała ta praca, sprawozdania, mają bardzo przejrzysty charakter.
Wystąpiły niemniej przypadki nadużyć, zwłaszcza w Serbii i Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii. Fakt ten nie powinien jednak kłaść się cieniem na funkcjonowaniu całości systemu, który działa dobrze, choć zdarzają się nadużycia. Komisja zajęła się tą sprawą. Byliśmy na miejscu. Rozmawialiśmy z naszymi partnerami. Prezydencja belgijska wykazała się bardzo dużą aktywnością.
Podejmujemy próby oceny tego problemu. Chodzi głównie o niewielką grupę kryminalnych sieci, których działalność polega na przekonywaniu ludzi z odległych obszarów, aby udawali się do Unii Europejskiej pod fałszywym pretekstem w nadziei na uzyskanie azylu. Naturalnie wszystkie wnioski rozpatrujemy indywidualnie, niemniej wiele z nich jest nieuzasadnionych, dlatego trzeba się zająć problemem tych sieci. Tym właśnie się obecnie zajmujemy, prowadząc rozmowy z władzami przedmiotowych krajów.
Ja sama zaledwie miesiąc temu byłam w Tiranie i Sarajewie, by wraz z ministrem belgijskim dobitnie zakomunikować, że wszystko to jest bardzo ważne, ale trzeba uważać na nadużycia. Mówiliśmy o tym ministrom, parlamentarzystom, przedstawicielom społeczeństwa obywatelskiego, uniwersytetom. Wystąpiliśmy chyba we wszystkich możliwych kanałach telewizyjnych, by nie było wątpliwości, że jest to fantastyczna okazja, ale - błagam! - nie nadużywajcie jej.
Dysponujemy mechanizmem oceny i monitorowania, i z radością zdamy Państwu pod koniec wiosny relację z jego funkcjonowania.
Jeśli chodzi o Rosję, to podziało się wiele dobrego, zwiększyła się mobilność pomiędzy naszymi krajami. Z wszelkich ocen, potwierdzonych przez państwa członkowskie, wynika, że ułatwienia w wydawaniu wiz nie spowodowały wzrostu zagrożeń dla bezpieczeństwa lub zwiększenia skali imigracji nieuregulowanej. Obecnie pracujemy nad listą wspólnych działań, jakie Rosja i Unia Europejska muszą podjąć, aby można było rozpocząć dalsze rozmowy na temat liberalizacji systemu wizowego.
Jeśli chodzi o Gruzję, to chciałabym jedynie przypomnieć moim przyjaciołom z grupy Zielonych słowa sprawozdawczyni, że kraj ten przystąpił do Rady Europy oraz Europejskiej konwencji praw człowieka. Prawo unijne ponadto wymaga, by państwa członkowskie indywidualnie rozpatrywały wnioski azylowe, a w razie zaistnienia takiej potrzeby udzielały ochrony międzynarodowej oraz respektowały zasadę non-refoulement, która stanowi, że nie wolno deportować osoby do kraju, w którym groziłoby jej niebezpieczeństwo prześladowania lub ryzyko poważnej krzywdy.
Ogólnie oceniam bardzo dobrze tę debatę. Cieszy mnie perspektywa zdania Państwu relacji z oceny umowy o readmisji. Takie umowy, Panie Pośle Busuttil, faktycznie ciężko się negocjuje, ale pracujemy nad tym. Jak wspomniałam wcześniej, ocena zostanie przeprowadzona na początku przyszłego roku i bardzo chętnie pojawię się w Parlamencie, aby omówić wnioski z tej oceny oraz zastanowić się, jakie dalsze działania możemy podjąć, aby ułatwić krajom trzecim zawieranie tego typu umów.
Nathalie Griesbeck
Pani Przewodnicząca! Podobnie jak panią komisarz, cieszy mnie poziom naszej debaty, która ujawniła autentyczne poczucie odpowiedzialności ze strony naszych instytucji.
Poczucie odpowiedzialności wyrażało się także w odpowiedziach udzielonych przez panią komisarz, w zobowiązaniach podjętych i potwierdzonych na spotkaniach ewaluacyjnych odbywających się od lutego do czerwca 2011 roku. Oczywiście nie chciałam, aby takie spotkanie odbyło się od razu w sprawie Pakistanu. W istocie przypomniałam Państwu o naszym zasadniczym stanowisku. Chciałam również podziękować pani komisarz za chęć opowiedzenia się za bezpieczeństwem opartym na zasadzie wzajemności, za odpowiedzi na pytania, za otwartość i wolę współpracy, za poprawki, za walkę z nadużyciami i za uwzględnienie różnych uwarunkowań prawnych.
Choć przedmiotowe umowy wytyczają ramy prawne ułatwień w wydawaniu wiz i procedur readmisji, nie można zapominać o potrzebie określenia warunków i parametrów europejskiego prawa do azylu.
Polityka ta przypomina mi nieco dwugłowego boga Janusa. Mówiliśmy o polityce i o procedurach. Dla mnie Janus przedstawia dwa oblicza jednej twarzy - procedurę i politykę. Jedno oblicze jest techniczne - związane z procedurami, warunkami prawnymi i poszanowaniem - drugie zaś polityczne, którego cechami są - jak już stwierdzili niektórzy posłowie - konsolidacja, współpraca, otwarcie się Unii na kraje trzecie, nasze wartości, ale i też pewna reakcja na gotowość Europejczyków na takie otwarcie.
Na zakończenie chciałabym stwierdzić, że musimy zapewnić równowagę tych elementów i zrobić wszystko, by nasi obywatele je zrozumieli. Musimy im wyjaśnić, na czym polega trzymiesięczna wiza, aby uniknąć spekulacji czy nieporozumień. Liczę na Panią, Pani Komisarz.
Przewodnicząca
Zamykam wspólną debatę.
Głosowanie odbędzie się we wtorek 14 grudnia.
Oświadczenia pisemne (art. 149 Regulaminu)
Kinga Gál
Utrzymanie zwolnienia z obowiązku wizowego jest nie tylko kwestią techniczną, ale oczywiście również sprawą polityczną. Wyłączenia z obowiązku wizowego zawsze opierają się na wzajemnym zaufaniu i wzajemnych zobowiązaniach. Dzisiejsza debata jest sygnałem dla zainteresowanych krajów, że zadania stojące przed nimi wskutek podjętego zobowiązania nie kończą się z chwilą uchylenia obowiązku wizowego, lecz wciąż zachodzi potrzeba informowania obywateli, co oznacza ruch bezwizowy, aby uniknąć nadużywania tej możliwości. Zwolnienia wizowe dla Serbii i Czarnogóry stwarzają przede wszystkim młodym ludziom, na których opierać się będzie Europa przyszłości, okazję do przyjęcia europejskiej perspektywy. Udzielone dwa lata temu zwolnienie było ważnym sygnałem politycznym dla tych krajów, a jego cofnięcie niosłoby poważne konsekwencje. Równie ważne jest utrzymanie zniesienia obowiązku wizowego dla Węgrów zamieszkujących Wojwodinę, dla ludzi mieszkających po obu stronach granicy, mówiących tym samym językiem, pielęgnujących związki rodzinne i kulturowe. Stworzenie warunków koegzystencji poza granicami ma szczególne znaczenie dla krajów dążących do członkostwa w UE.
Elżbieta Katarzyna Łukacijewska
na piśmie - Każda liberalizacja wizowa jest wyjściem naprzeciw oczekiwaniom mieszkańców tych państw, których liberalizacja dotyczy. Chciałabym podkreślić, że porozumienie umożliwiające wydawanie wiz pomiędzy UE a Gruzją nie może być postrzegane odrębnie od porozumienia o readmisji osób przebywających nielegalnie. Od dłuższego czasu na scenie europejskiej rozmawiamy już na ten temat, ponieważ polityka wizowa jest szczególnie ważna dla UE.
Liberalizacje wizowe powodują otwarcie krajów UE dla obywateli państw bałkańskich, a tym samym otwierają przed nimi możliwości uczestnictwa w dialogu UE i uczenia się demokracji. Jednak wraz z liberalizacją musimy brać pod uwagę fakt, że swobodniejsze przekraczanie granic może być ułatwieniem dla nielegalnych emigrantów i grup przestępczych. Państwa członkowskie powinny stosować tutaj jednolite procedury wydawania wiz, ponieważ w kolejce czekają Albania oraz Bośnia i Hercegowina. Komisja Europejska musi przestrzegać warunków liberalizacji wiz oraz monitorować sytuację, tak aby dobre rozwiązania nie stały się przyczyną kłopotów wewnątrz krajów UE. Dodatkowo ważna jest współpraca między krajami i wykorzystanie dotychczasowych doświadczeń w procedurze wydawania wiz.
Marian-Jean Marinescu
Uważam, że Serbia podjęła wiele wysiłków, aby spełnić oczekiwania Unii Europejskiej i dążyć ku integracji. W latach 2009 i 2010 miały miejsce następujące zdarzenia: liberalizacja systemu wizowego, rozpoczęcie procedur ratyfikacji układu o stabilizacji i stowarzyszeniu oraz zgoda Komisji Europejskiej na sporządzenie opinii w sprawie wniosku Serbii o przystąpienie do UE.
Jest natomiast rzeczą godną ubolewania, że władze serbskie nie wyjaśniły za pośrednictwem mediów sensu wprowadzenia ruchu bezwizowego w 2009 roku, aby zapobiec jego nadużyciom przez obywateli. Mam nadzieję, że niepokojący wzrost liczby wniosków składanych przez obywateli Serbii o azyl w UE nie zagrozi procesowi integracji tego kraju. Głęboko wierzę, że władze serbskie szybko zareagują. Należy również przypomnieć, że postępy na drodze ku akcesji zależą od indywidualnych wysiłków Serbii w zakresie spełnienia kryteriów kopenhaskich oraz warunków układu o stabilizacji i stowarzyszeniu.
Jiří Maštálka
W związku z ogólnym tematem tej debaty (wizy), chciałbym wspomnieć o dwóch specyficznych, ale moim zdaniem doniosłych kwestiach. Obie są drażliwe z punktu widzenia realizacji europejskiej polityki dobrego sąsiedztwa. Po pierwsze, istnieje kwestia stosowania zawartej między UE a Rosją umowy o ułatwieniach w wydawaniu wiz. Moim zdaniem nie wystarczy krytykować - z punktu widzenia ogólnej oceny funkcjonowania umowy - środków, jakie Rosja musiała również, niestety, zastosować wobec podróżnych z krajów UE. Jest to konieczne ze względu na ogólną sytuację bezpieczeństwa w Rosji, a środki te, na przykład obowiązek meldunkowy, zasadniczo nie komplikują kwestii ułatwień wizowych. Druga sprawa dotyczy obaw związanych z właściwym wdrożeniem uproszczeń systemu wizowego UE w Serbii, Macedonii i Czarnogórze. Obawy te rzekomo dotyczą wzrostu liczby wniosków o azyl składanych przez obywateli powyższych krajów, a zaproponowane rozwiązanie polega na podjęciu środków wobec właściwych organów państwowych. Działania te wprowadzają w błąd i nie mają związku ze sprawą. UE i NATO od dawna wywierają duży wpływ na ogólną sytuację polityczną na Bałkanach. Organizacje te powinny przede wszystkim prowadzić taką politykę na Bałkanach, by miejscowa ludność nie miała powodu wyjeżdżać z tego ciężko doświadczonego przez los regionu.
Andreas Mölzer
Nie powinniśmy dzielić skóry na niedźwiedziu. W umowę z Moskwą o zniesieniu barier handlowych uwierzymy dopiero wtedy, gdy zostanie ratyfikowana i wprowadzona w życie. W tym kontekście wystarczy, byśmy pamiętali o decyzji Rosjan o niepodpisywaniu karty energetycznej. Zobaczymy również, czy Kreml rzeczywiście zamierza odpowiedzieć na apele unijne o ułatwienia w wydawaniu wiz. Liberalizacja systemu wizowego dla Bałkanów Zachodnich - regionu zajmującego ułamek obszaru Rosji - spowodowała napływ azylantów, czego więc możemy oczekiwać po zniesieniu ograniczeń wizowych dla siódmego największego kraju na świecie pod względem liczby ludności? Skoro wielu islamistów z Kaukazu posiada obywatelstwo rosyjskie, to czy pozwolimy potencjalnym terrorystom na wjazd do kraju bez wymogów wizowych? Bez względu na to, czy mówimy o Serbii, Gruzji czy Macedonii, musimy uważnie przyjrzeć się sytuacji i w miarę potrzeby kontynuować prace nad odpowiednimi umowami o readmisji. Musimy dokonać oceny doświadczeń po zniesieniu wymogu wizowego dla krajów bałkańskich, uaktualnić system informacyjny Schengen II (SIS II) i monitorować wypełnianie wymagań wizowych przez Moskwę. Musimy również uważać na wzrost liczby uchodźców przyjeżdżających do Rosji z Kaukazu i krajów Azji Centralnej, jak również na wzrost liczby azylantów z krajów, które ubiegają się o zniesienie ograniczeń wizowych.
Justas Vincas Paleckis
Według danych rosyjskiego urzędu statystycznego w 2008 roku wydano 1,5 miliona wiz rosyjskich obywatelom UE i 3,5 miliona wiz unijnych obywatelom rosyjskim. Jest to ponad jedna czwarta wszystkich wiz Schengen wydanych na świecie. Polityka wizowa UE-Rosja stanowi ważne narzędzie pogłębiania stosunków międzyludzkich i umożliwienia Rosji zbliżenia się do UE. Chciałbym zwrócić uwagę na trudności, jakich doświadczają mieszkańcy obwodu kaliningradzkiego w Federacji Rosyjskiej. Większość osób zamieszkujących tę rosyjską enklawę otoczoną państwami członkowskimi UE otrzymuje wizę krótkoterminową jednokrotnego wjazdu na terytorium Schengen. Większość Kaliningradczyków przejeżdżających przez terytorium sąsiednich krajów należących do UE musi za każdym razem uiszczać opłatę wizową i stać w kolejkach do unijnych konsulatów. Przedstawiciele organizacji społecznych z Kaliningradu zorganizowali ostatnio pikietę pod budynkiem Komisji Europejskiej w Brukseli, żądając wprowadzenia specjalnych warunków dla mieszkańców enklawy podróżujących do państw członkowskich UE bez względu na rozmowy unijno-rosyjskie w sprawie ruchu bezwizowego.
Iuliu Winkler
W ostatnich kilku latach w krajach Bałkanów Zachodnich rozpoczęły się korzystne procesy, które wydają się wymazywać pamięć tego, że piętnaście lat temu region ten był areną działań wojennych. Przyczyniła się do tego wzorowa pomoc UE w procesie demokratyzacji Bałkanów Zachodnich oraz utrzymanie perspektyw akcesji dla krajów tego regionu. Podjęta rok temu decyzja o liberalizacji systemu wizowego przeszczepia europejską zasadę swobody przemieszczania się na grunt Macedonii, Czarnogóry i Serbii, stanowiąc wyraźny dowód troski ze strony Europy. Nie ma wątpliwości, że imigracja staje się ponownie ważną kwestią polityki wewnętrznej niektórych państw członkowskich, a sytuację pogarsza kryzys gospodarczy. Uważam jednak, że solidarność europejska musi przeważyć nad kryzysem, jeśli nie chcemy powrotu nacjonalizmów i protekcjonizmu. Bałkany Zachodnie nie są jeszcze częścią UE, ale stabilność w Europie Południowo-Wschodniej można osiągnąć jedynie poprzez rozszerzenie UE o Bałkany. Unia musi ściśle monitorować przestrzeganie wymagań technicznych w zakresie ochrony granic, ale jednocześnie musi zapewniać pomoc, aby obywatele Bałkanów Zachodnich dostrzegli realną szansę poprawy jakości ich życia i mieli poczucie, że akcesja unijna jest celem możliwym do osiągnięcia. Musimy wspierać ten region na drodze ku rozwojowi społecznemu i gospodarczemu poprzez skuteczne informowanie, jeszcze większą solidarność i dodatkowe środki finansowe, aby miejscowa ludność mogła doświadczyć dobrobytu we własnym kraju.
