Goedkeuring van de notulen van de vorige vergadering
De Voorzitter
De notulen van de vergadering van gisteren zijn rondgedeeld.
Geen bezwaren?

Buitenweg
Voorzitter, er is gisteren veel verwarring en onduidelijkheid ontstaan over de stemmingen rond amendement 11 van het verslag-Virrankoski. Het amendement van de EVP wilde het tweede deel van de tekst van het verslag verwijderen, het eerste deel bleef dan ongewijzigd. De bedoeling van dit amendement was duidelijk, maar de manier waarop daarover gestemd moest worden niet, omdat de indieners van het amendement ook een gesplitste stemming hebben aangevraagd over de originele tekst. Ook de socialisten en de groene-EVA-fractie hebben dit aangevraagd. De EDD vroeg om een hoofdelijke stemming. Nou is dat laatste wel gehonoreerd maar de andere aanvragen niet. De tekstwijziging is dus op een andere manier in stemming gebracht dan veel leden redelijkerwijs hadden kunnen vermoeden. In mijn fractie hebben daarom dertien mensen anders gestemd dan overeenkomt met hun overtuiging. Het verschil was 16 stemmen en ik weet zeker dat er nog minstens drie andere vergissingen zijn begaan. Ik vind het opvallend dat juist bij een onderwerp dat voor veel parlementariërs gevoelig ligt, namelijk de absurd hoge reiskostenvergoedingen, zoveel verwarring ontstaat. Ik hoop dat de manier waarop de stemming is uitgevoerd voldoende reden is om bij de tweede lezing in december toe te staan dat het nu afgestemde deel van de oorspronkelijke tekst alsnog in stemming komt.

De Voorzitter
Ik kan u antwoorden dat uw opmerking uiteraard in de notulen van de vergadering van vandaag zal worden weergegeven.
Waarde collega's, er geldt in dit Parlement een gouden regel, namelijk dat een stemming nooit wordt herhaald. U begrijpt ongetwijfeld dat als we dit vandaag wel zouden doen, we een gevaarlijk precedent zouden scheppen. Uw opmerking zal evenwel in de notulen van vandaag worden opgenomen.

Van Hulten
Mevrouw de Voorzitter, in de notulen staat de zin: "Aangezien verschillende leden hebben gevraagd hun stemgedrag over deze laatste stemming te wijzigen, vroegen de leden Van Hulten en Swiebel om herhaling van de stemming." Dit gaat over hetzelfde verslag dat mevrouw Buitenweg heeft aangekaart. Dit klopt volgens mij niet. Het ging er niet om dat verschillende leden hebben gevraagd hun stem te kunnen wijzigen. Het ging er om dat veel leden hun stem niet konden uitbrengen. Ik wil graag dat het in de notulen zal worden weergegeven. Overigens moet ik erbij zeggen dat de argumentatie die gisteren werd aangevoerd om niet opnieuw te stemmen wat mij betreft ook niet klopte. Ik begrijp de regel dat men niet twee keer over hetzelfde onderwerp kan stemmen. Naar mijn oordeel is echter over dit onderwerp helemaal niet gestemd, aangezien veel leden niet aan de stemming konden deelnemen.

De Voorzitter
Ik neem nota van uw opmerking. Neemt u mij niet kwalijk, maar ik wil u even op een ander gebruik van dit Parlement wijzen. De leden gaan altijd staan als zij het woord voeren. U bent in ieder geval nu van dit gebruik op de hoogte.

De Voorzitter
Ik herinner mij dit nog zeer goed. Wij zullen de notulen aanpassen.

Nogueira Román
Mevrouw de Voorzitter, ik heb gisteren verwezen naar het incident met de fracties die een resolutie over de visserijovereenkomst met Marokko hebben ingediend. In de notulen staat dat ik op dat moment het woord voerde namens de Fractie Verts/ALE en dat is niet correct. Ik vertegenwoordigde enkel de tien afgevaardigden die wij ALE zouden kunnen noemen en ik verzoek dan ook dat de notulen worden gecorrigeerd.

Swoboda
Mevrouw de Voorzitter, u heeft terecht gezegd dat we nooit twee keer zouden moeten stemmen. We hebben dit gisteren wel gedaan. Hier waren bepaalde redenen voor, omdat de hoofdelijke stemming werd vergeten. Bij de stemming van gisterenmiddag kwamen we nogmaals in de verleiding om een tweede keer te stemmen. Ik verzoek u, mevrouw de Voorzitter, om dit ook te zeggen aan uw collega's, namelijk dat wanneer er eenmaal gestemd is, we het in principe houden bij deze stemming en niet telkens weer in debat treden over de vraag of we nog een tweede keer zullen stemmen. We zouden ons voortaan strikt moeten houden aan dit principe waarop u hier heeft geattendeerd.

MacCormick
Mevrouw de Voorzitter, mijn opmerking betreft niet de notulen zelf maar het probleem waarvan in de notulen gewag wordt gemaakt. Ik heb de indruk dat de moeilijkheden die velen van ons gisteren hebben gehad werden veroorzaakt door het feit dat de ondervoorzitter de stemming te snel heeft afgesloten. Sommige mensen zaten nog met de vinger op de knop. Hun stem bleek niet geregistreerd te zijn.
Zouden de Voorzitter en de ondervoorzitter er goed op willen letten dat er een redelijke interval zit tussen de opening en de sluiting van een stemming, en dit ook met de betreffende diensten willen bespreken?
(De notulen worden goedgekeurd)

Berthu
Mevrouw de Voorzitter, ik wil graag iets zeggen over mijn beroep van afgelopen maandag op het Reglement, dat betrekking had op het jaarboek van de Amerikaanse Kamer van Koophandel dat in Brussel is gepubliceerd en dat zeer misleidende informatie bevat over mijzelf, de afgevaardigden van mijn fractie en vele andere afgevaardigden in deze vergaderzaal. Ik heb zojuist een brief ontvangen van de Secretaris-generaal van het Europees Parlement waarin hij aangeeft dat het om een vergissing gaat en dat hij nooit heeft kunnen vermoeden dat de informatie in dit jaarboek zo gekleurd zou zijn. Ik heb hier nota van genomen. Wij zijn ervan overtuigd dat de Secretaris-generaal de Kamer van Koophandel zal aanschrijven met het verzoek dit jaarboek uit de handel te nemen en een corrigendum op de exemplaren die reeds in omloop zijn te publiceren. Ik wil hem hartelijk bedanken voor zijn zeer gepaste reactie, maar dit vraagstuk is pas afgesloten als het jaarboek daadwerkelijk uit omloop is gehaald.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer Berthu. Deze informatie was inderdaad zeer misleidend. De Secretaris-generaal heeft me te kennen gegeven dat de betrokken brief reeds verzonden is.

Stemming
Ontwerpresolutie (B5-0182/99), ingediend door de leden Jové en Figueiredo, namens de GUE/NGL-Fractie, over de visserijovereenkomst EG/Marokko

(Het Parlement verwerpt de ontwerpresolutie) Ontwerpresolutie (B5-0183/99) van de heer Busk, namens de ELDR-Fractie, over de visserijovereenkomst EG/Marokko
(Het Parlement verwerpt de ontwerpresolutie)Ontwerpresolutie (B5-0184/99) van de leden Langenberg, namens de PPE/DE-Fractie, Miguélez Ramos, namens de PSE-Fractie en Gallagher en Souchet, namens de UEN-Fractie, over de visserijovereenkomst EG/Marokko
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Stemverklaring- Visserijovereenkomst EG/Marokko
Poli Bortone (UEN), schriftelijk. (IT) Het is beslist onaangenaam dat de Commissie pas op het laatste moment om behandeling heeft gevraagd, vooral gezien het verloop van de hele zaak: in de afgelopen jaren heeft zich in het institutionele kader van de raadpleging al eerder een conflict voorgedaan over de rol van het Parlement bij een overeenkomst met aanzienlijke consequenties voor de begroting.
Het is nu al bijna 30 november en het lijkt erop dat de nieuwe overeenkomst gesloten is, zonder dat de Commissie veel aandacht heeft geschonken aan de economische consequenties voor de regio's van doelstelling 1 en 2. Deze regio's zijn grotendeels afhankelijk van de visvangst en maken zich grote zorgen over het behoud van de werkgelegenheid in deze sector.
Niemand wil doelmatige instrumenten voor samenwerking met Marokko ter discussie stellen wanneer de onderhandelingen, waar mogelijk, zowel de ondernemers uit de Unie als die uit Marokko ten goede komen en zo de aandacht vestigen op de solidariteit tussen met name de Zuid-Europese landen, de landen in het Middellandse-Zeegebied. Die solidariteit komt trouwens dagelijks tot uitdrukking, en niet alleen op economisch gebied.
De Europese visserijsector doet zijn uiterste best om de strikte normen voor milieuvriendelijke visserij in acht te nemen: biologische rustperiode, vangstgebieden, verbod op het vissen met zegen en sleepnet, enzovoort. Aangezien de activiteiten van de visserijsector en ook die van de visverwekende industrie met deze overeenkomst worden ingeperkt, moeten er ter compensatie sociaal-economische maatregelen getroffen worden.
Een ding moet duidelijk zijn: de compensaties mogen niet ten koste gaan van de landbouwuitgaven, die al aanzienlijk gekort zijn. De nieuwe FIOV-verordening is wat dat betreft geruststellend, aangezien deze niet alleen rekening houdt met de gevolgen van internationale overeenkomsten, maar ook met onvoorziene omstandigheden in de visserijsector.
Tenslotte nog iets over de rol van het Parlement: de leden moeten beschouwd worden als waarnemers van alle onderhandelingsprocedures, teneinde de belangen van de Europese visserijvloot te behartigen.

Brits rundvlees
De Voorzitter
Aan de orde is de verklaring van de Commissie over Brits rundvlees.

Fischler
Tijdens de Top van Florence van juni 1996 kwamen de regeringsleiders overeen eventuele besluiten over het opheffen van het embargo op Brits rundvlees "alleen en uitsluitend te nemen op basis van volksgezondheids- en objectieve wetenschappelijke criteria en het oordeel van de Commissie, in overeenstemming met de bestaande procedures, dat aan die criteria wordt voldaan".
De regeling is aan zeer stringente voorwaarden onderworpen. Ten eerste moest het Verenigd Koninkrijk de overigens gezonde nakomelingen van met BSE besmette dieren slachten voordat überhaupt met de regeling kon worden begonnen. Deze slachtprocedure is voor nieuwe gevallen van BSE nog steeds van kracht. Verder zouden uitsluitend de volgende producten aan het embargo worden onttrokken: ontbeend vlees en een beperkt aantal vleesproducten, afkomstig van dieren van tussen de zes en dertig maanden oud, die na het in werking treden van het verbod op verwerking in diervoeders zijn geboren, dat wil zeggen na 1 augustus 1996. Bovendien gelden er niet alleen stringente voorwaarden met betrekking tot de identificatie en traceerbaarheid van zowel het betreffende dier als zijn moederdier, maar mag er ook geen enkel vermoeden zijn van een eventuele BSE-besmetting van het moederdier. Tenslotte gelden er stringente en specifieke controleprocedures waar iedere schakel in de productieketen volledig aan dient te voldoen.
Die controleprocedures vallen onder de bevoegdheid van de Britse autoriteiten. Voordat de datum werd vastgesteld waarop de uitvoer volgens de regeling zou kunnen worden hervat, heeft het Voedsel- en Veterinair Bureau de tenuitvoerlegging van de regeling echter nog eens gecontroleerd. Alles werd in orde bevonden en besloten werd op 1 augustus 1999 de uitvoer te hervatten.
Alleen al dit jaar zijn de DBES-beheersmaatregelen in het Verenigd Koninkrijk twee maal doorgelicht, eerst in april en daarna in oktober.
Het Franse voedselveiligheidsbureau AFSSA heeft op 30 september 1999 met betrekking tot het opheffen van het embargo op rundvlees en rundvleesproducten uit het Verenigd Koninkrijk een negatief advies gegeven, op basis van wetenschappelijke argumenten en vermeende onvolkomenheden in de beheersmaatregelen.
Die wetenschappelijke bevindingen zijn inmiddels voorgelegd aan de Wetenschappelijke Stuurgroep. De voorbereidende vergaderingen hebben op 14 en 25 oktober plaatsgevonden binnen de ad hoc BSE-commissie. Tijdens deze vergaderingen zijn de onderzoeksgegevens van het AFSSA bestudeerd en hebben epidemiologen van het Ministerie van Landbouw, Visserij en Voedselvoorziening aanvullende informatie verschaft.
De Wetenschappelijke Stuurgroep heeft inmiddels een verslag van die vergaderingen ontvangen waarin de situatie tot in detail wordt geanalyseerd. De stuurgroep heeft gisteren in Brussel vergaderd en is ook momenteel bijeen om een advies over deze zaak op te stellen.
Ik kan u dus nog niets zeggen over het resultaat van die vergadering. Ik heb begrepen dat mijn collega commissaris Byrne samen met de voorzitter van de Wetenschappelijke Stuurgroep om 18.00 uur vanavond in Brussel een persconferentie zal geven over het resultaat van het wetenschappelijk overleg.
Ik verzeker u dat het Europees Parlement volledig op de hoogte gehouden zal worden van de conclusies van de Wetenschappelijke Stuurgroep.

Parish
Mevrouw de Voorzitter, mijn opvatting dat Frankrijk het verbod op Brits rundvlees onmiddellijk dient op te heffen is gebaseerd op het feit dat Groot-Brittannië aan de eisen van de overeenkomst van Florence heeft voldaan.
In de overeenkomst van Florence, die op 21 juni 1996 tussen 21 staatshoofden en regeringsleiders werd bereikt, staan vijf randvoorwaarden waaraan het Verenigd Koninkrijk moet voldoen voordat het verbod op de uitvoer van rundvlees kan worden opgeheven. Die voorwaarden zijn de volgende: de invoering van een selectief slachtprogramma; de volledige tenuitvoerlegging van een doelmatig systeem voor het identificeren en traceren van dieren; wetgeving voor de verwijdering van vlees en beendermeel uit veevoederfabrieken en boerderijen, een programma dat in het Verenigd Koninkrijk inmiddels is voltooid maar elders in Europa nog niet; doelmatige regelgeving voor dieren die ouder zijn dan dertig maanden, zodat kan worden gegarandeerd dat geen enkel dier boven die leeftijdsgrens in de voedselketen terechtkomt. Tenslotte de invoering van verbeterde methoden voor het verwijderen van specifiek risicovol materiaal uit runderkadavers. Dankzij de invoering van de hierboven genoemde beheersmaatregelen is inmiddels aan al deze voorwaarden voldaan. Ook herhaalde inspecties door de Europese Commissie hebben bevestigd dat alle vereiste maatregelen in het Verenigd Koninkrijk volledig en doelmatig zijn ingevoerd. Daarom concludeer ik dat de Commissie het Britse rundvlees veilig heeft verklaard en dus toestaat dat de export wordt hervat.
De Commissie heeft het verbod op de uitvoer van Brits rundvlees op 1 augustus jongstleden opgeheven. Centraal staat de eis dat geen enkel dier ouder dan dertig maanden in de Britse voedselketen terecht mag komen. In geen enkel dier - ik herhaal: geen enkel dier - dat na 1 augustus 1996 is geboren is nog BSE vastgesteld. Dit is een erg belangrijk gegeven. In geen enkel dier ouder dan dertig maanden; niet één geval van BSE in de dieren die na 1 augustus 1996 zijn geboren.
Er is sprake van een selectief slachtprogramma voor dieren die zijn geboren uit en opgegroeid naast met BSE besmette dieren. Alle nakomelingen van dieren met BSE worden verplicht afgemaakt.
De kosten van dit alles voor de Britse landbouwers zijn gigantisch. Alleen al de uitvoer naar de EU bedroeg in 1995 bijna 500 miljoen pond; de helft daarvan betrof uitvoer naar Frankrijk. In 1995 werden bijna een half miljoen kalveren vanuit Groot-Brittannië naar de rest van Europa uitgevoerd. Deze cijfers spreken op zich al boekdelen.
De daling van de waarde van Brits rundvlees en rundvleesproducten heeft, tezamen met aanvullende regelgeving, tot een kostenpost voor de Britse landbouwers geleid van naar schatting 1000 miljoen pond.
De bureaucraten en politici blijven kibbelen, maar de Britse landbouwers en hun gezinnen hebben het ondertussen zwaar te verduren. Toen de Commissie op 1 augustus jongstleden het exportverbod ophief, stelden twaalf van de veertien lidstaten hun grenzen weer open voor Brits rundvlees. Als de Franse autoriteiten inderdaad nieuw bewijsmateriaal hebben gevonden betreffende de veiligheid van het Britse rundvlees, waarom hebben ze die gegevens dan niet bekendgemaakt aan de Commissie voordat het verbod werd opgeheven, in augustus van dit jaar? Waarom hebben ze zo lang gewacht en blijven ze de opheffing van het verbod steeds maar uitstellen?
De Britse burgers verwachten van Frankrijk dat het zich aan de Europese wetgeving houdt, en van de Europese Commissie dat ze resoluut optreedt tegen dit onwettige verbod op Brits rundvlees. De Europese Unie ontleend haar bestaansrecht aan de interne markt, maar door de Franse maatregelen wordt die interne markt in diskrediet gebracht.
Al het verbale oorlogsgeweld in Europa over wiens voedsel het veiligst is zal er uiteindelijk slechts toe leiden dat de consument alle vertouwen in Europese voedingsmiddelen verliest, ongeacht het land van herkomst. Die les hebben we al geleerd toen de BSE-crisis uitbrak. Hoe langer dit conflict blijft voortduren, hoe groter de kans dat de Britse consumenten overgaan tot een boycot van Franse producten. De gemoederen in Groot-Brittannië raken verhit en het is zaak deze crisis op korte termijn te bezweren. Zo niet, dan kunnen we rekenen op vergeldingsmaatregelen aan beide zijden van het Kanaal.
Drie maanden nadat de Commissie het verbod heeft opgeheven is het Veterinair Comité het bewijsmateriaal over de veiligheid van het Britse rundvlees nog steeds aan het onderzoeken. Dit is onaanvaardbaar. De Commissie was het er op 1 augustus, toen ze het uitvoerverbod ophief, over eens dat Brits rundvlees veilig is. Daarom dient ze nu krachtig op te treden en Frankrijk ertoe te dwingen het onwettige verbod op Brits rundvlees ogenblikkelijk op te heffen.
De Franse regering dient de Britse rundvleessector bovendien te compenseren voor de schade die ze haar heeft berokkend. Hoe langer dit onwettige optreden van Frankrijk voortduurt, hoe meer het de reputatie van de Europese Unie als geheel zal schaden.

Donnelly
Mevrouw de Voorzitter, ik zou allereerst de heer Fischler willen danken voor zijn toelichting, en hem erop willen wijzen dat we volgende week woensdag een duidelijke verklaring verwachten van de heer Prodi of commissaris Byrne over de maatregelen die de Commissie denkt te gaan nemen als reactie op het onderzoeksrapport dat later vandaag wordt gepubliceerd.
De nieuwe Commissie moet nu laten zien dat ze krachtig kan optreden. Als we het vertrouwen van de burger niet willen ondermijnen moeten er binnen een paar dagen maatregelen worden afgekondigd, en niet pas over een paar weken of maanden. Houdt u er daarom rekening mee, commissaris Fischler, als u het komend weekend tijdens het overleg met uw collega's de wetenschappelijke bevindingen bestudeert - als u woensdag als college bijeenkomt - dat we geen genoegen zullen nemen met vage uitspraken of dubbelzinnigheden. Er is behoefte aan een krachtig optreden, op basis van een helder besluit dat de stuurgroep later vandaag zal nemen. Het is misschien een idee als de heer Parish een kopie van zijn toespraak naar zijn eigen partijleider in Groot-Brittannië stuurt, want die pleit spijtig genoeg voor een verbod op Franse producten in het Verenigd Koninkrijk. Waar wij op wachten, mevrouw de Voorzitter, is wetenschappelijk bewijsmateriaal waarmee we het gelijk of het ongelijk van de Fransen kunnen aantonen; vervolgens dient er onmiddellijk te worden ingegrepen.
We hebben geen enkele behoefte aan de xenofobie en het agressieve chauvinisme waar de afgelopen weken aan beide zijden van het Kanaal sprake van is geweest. Waar het ons om gaat is dat de landbouwers en hun gezinnen niet in de steek worden gelaten, en dat het verbod op Brits rundvlees wordt opgeheven.
Alles wijst erop dat het Britse rundvlees inmiddels het veiligste rundvlees van Europa is; ons inziens is het zelfs het veiligste rundvlees van de hele wereld. Dit Parlement heeft de maatregelen destijds zelf aanbevolen, via haar speciale BSE-onderzoekscommissie en in samenwerking met de Europese Commissie. Die maatregelen zijn inmiddels genomen en garanderen dat de consumenten van Britse producten en Brits rundvlees, waar dan ook in de Europese Unie, geen enkel gevaar lopen.
Als we de toekomst van de Europese Unie willen veiligstellen, als we tijdens de WHO-onderhandelingen in Seattle, straks in november, een gesloten front willen vormen, is het noodzakelijk dat Frankrijk en Groot-Brittannië, twee van de grootste Europese handelspartners, hun conflict oplossen. Stelt u zich eens voor wat er gebeurt als we straks aan de onderhandelingstafel aanschuiven terwijl dit fundamentele conflict tussen de Fransen en de Britten nog altijd niet is opgelost. Onze tegenstanders zullen het aangrijpen om tijdens deze cruciale onderhandelingen verdere verdeeldheid te zaaien onder de lidstaten van de Europese Unie.
Mevrouw de Voorzitter, ik heb veel respect voor de Britse landbouwers en hun nationale vakbond. De vorige week was de vice-voorzitter van de Britse Landbouwbond, Tim Bennet, hier op bezoek. Hij heeft kennis gemaakt met mijn Franse fractiegenoten en overtuigende argumenten aangedragen voor het opheffen van het verbod op Brits rundvlees. Hij hield zich verre van de fratsen waar we hier onlangs nog getuige van zijn geweest, zoals het lid van de liberaal-democraten dat op het vliegveld rondsjouwde met een zak Brits rundvlees, in de hoop dat een of andere onfortuinlijke douanebeambte haar zou arresteren, enkel en alleen om zo op de foto te kunnen komen, of de leden van de Britse conservatieve partij die twee weken geleden in Parijs de Bastille bestormden. Ook hen was het om de foto te doen.
De Britse Landbouwbond stuurde haar afvaardiging echter om te spreken met parlementsleden en vertegenwoordigers van de Commissie. Hun argumenten zijn namelijk onweerlegbaar. Ik zou de collega's willen danken die de leden van de Landbouwbond en de Britse landbouwers hebben gesproken en de moeite hebben genomen naar hun overtuigende argumenten te luisteren.
Tegelijkertijd wil ik de Commissie erop wijzen dat de Landbouwbond zich niet tot in lengte van dagen zo verantwoordelijk zal blijven opstellen. Als de Commissie de volgende week niet tot maatregelen komt en deze zaak zich ook daarna nog dagen blijft voortslepen, zal de publieke opinie in Groot-Brittannië kenteren. Er zal niet meer worden geluisterd naar de mensen die manen tot kalmte en vergeldingsmaatregelen afwijzen. Escalatie van het conflict lijkt in dat geval nauwelijks nog te vermijden. Onder die omstandigheden zullen de betrekkingen tussen Groot-Brittannië en Frankrijk permanente schade oplopen.
Ik zou de Commissie en dit Parlement willen zeggen dat we kalm moeten afwachten wat de komende dagen ons brengen. We zijn er niet op uit een handelsoorlog te ontketenen, we willen niet dat er opeens allerlei handelsrestricties worden opgelegd. We willen dat het gezond verstand zegeviert en dat we ons besluit op wetenschappelijke gronden kunnen nemen. Er staan ons nog heel wat conflicten te wachten, en veel daarvan zullen over voedselveiligheid gaan, vooral nu dat onder de consumenten zo'n grote bron van zorg is geworden. Het objectieve en onafhankelijke oordeel van de wetenschappers is in dit soort conflicten van essentieel belang. We kunnen nu nog niet overzien welke vraagstukken het Wetenschappelijke Comité allemaal in behandeling krijgt. Het is van essentieel belang dat we onze besluiten baseren op wetenschappelijk bewijsmateriaal. Nu er zich onder de wetenschappers een duidelijke meerderheid heeft uitgesproken voor opheffing van het verbod op Brits rundvlees, mogen we van de Franse autoriteiten verwachten daar binnen enkele dagen gevolg aan te geven. Als dat niet gebeurt verlangen we passende juridische stappen van de Commissie.
Ik zou ter afsluiting nog een ding willen zeggen. Als dit conflict iets duidelijk heeft gemaakt, dan is het dat er dringend behoefte bestaat aan een Europees Voedselagentschap. Ik verzoek commissaris Fischler daarom er tijdens de vergadering van de Commissie volgende week woensdag op aan te dringen dat er haast wordt gemaakt met een voorstel voor een Europees Voedselagentschap. Als we een dergelijke instelling hadden gehad, zou dit conflict mijns inziens nooit zijn ontstaan.

Lynne
Mevrouw de Voorzitter, voordat ik mijn betoog afsteek even het volgende. De heer Donnelly maakt het wel erg bont door te zeggen dat niemand uit is op een handelsoorlog. De Britse minister van Landbouw, de heer Brown, heeft nota bene zelf gezegd dat hij geen Frans voedsel meer koopt.
Het stelt me bijzonder teleur dat er vandaag geen oplossing is gevonden. Desondanks hoop ik dat die oplossing er snel komt. Deze zaak doet onze landbouwers in ieder geval geen goed, of het nu Fransen of Britten zijn.
Het Britse rundvlees is veilig. Dit wordt bevestigd door onderzoek naar hygiënische normen en gestaafd door wetenschappelijke bevindingen. Andere lidstaten hebben het verbod op 1 augustus ingetrokken. Er heeft zich binnen de betreffende leeftijdsgroep - kalveren tussen de zes en de dertig maanden oud - sinds 1996 geen BSE-geval meer voorgedaan. Geen enkel. Waarom hebben de Fransen het verbod dus niet opgeheven? Vermoedelijk omdat ze de handel van ons hebben overgenomen.
Frankrijk nam bijna 40% van onze handel met de EU voor zijn rekening. De Fransen hadden afgelopen mei nog geen bezwaar toen de Internationale Veterinaire Organisatie voorwaarden goedkeurde die minder stringent waren dan de voorwaarden onder de database-uitvoerregeling. Al dit geruzie wijst op de noodzaak op EU-niveau een onafhankelijk agentschap voor de voedselveiligheid in het leven te roepen. Op die manier zouden we de invloed van nationale instellingen, die er vaak een verborgen agenda op na houden, kunnen terugdringen. Een dergelijk agentschap zou zich bezighouden met de praktijk in de Europese Unie als geheel en zo de Franse hypocrisie aan de kaak stellen die aan de handhaving van het verbod ten grondslag ligt.
Er zijn mij geruchten ter ore gekomen over praktijken die momenteel in Frankrijk worden toegepast. Ik weet niet in hoeverre die geruchten op waarheid berusten, maar het schijnt bijvoorbeeld dat er op de markt Frans rundvlees wordt verkocht waar nog ruggengraat- en hersenweefsel aan zit; het voedselagentschap zou daar naar kunnen kijken. Ook heb ik gehoord dat kadavers in Frankrijk, in tegenstelling tot het Verenigd Koninkrijk, niet door bevoegde veeartsen worden onderzocht en dat varkens nog steeds beenmerg als voedsel krijgen; ook daar zou het voedselagentschap zich over kunnen buigen. De Fransen houden er minder stringente normen op na wat de hygiëne op landbouwbedrijven betreft, en Franse supermarkten schijnen het niet zo nauw te nemen met de controle van de gegevens over de gebruikte pesticiden. Zo kan ik nog wel een poosje doorgaan, om nog maar te zwijgen van het rioolslib; dat vreselijke verhaal kent inmiddels iedereen. Toch baart me dat minder zorgen, denk ik, dan berichten dat er nog steeds ingewanden en beendermeel in het Franse veevoeder worden verwerkt.
Voordat we een voedselveiligheidsagentschap oprichten dient de Commissie ook al die gevallen in Frankrijk te onderzoeken. De Commissie zal hard tegen de Franse autoriteiten moeten optreden als het wetenschappelijk onderzoek straks aantoont dat Frankrijk de regels schendt en dat Franse voedingsmiddelen niet geschikt zijn voor menselijke consumptie. Ook de BSE-crisis werd destijds immers met harde hand bestreden.
De Fransen hadden geen ongelijk toen ze kritiek leverden op de manier waarop de Britse regering destijds met de BSE-crisis is omgesprongen. Ook ik vond destijds dat de conservatieve regering eerder had moeten ingrijpen, en dat ze sneller met meer middelen voor onderzoek voor de dag had moeten komen. Maar de uitvoer van runderen in de categorie zes tot dertig maanden is inmiddels volkomen BSE-vrij. Dat mogen we niet vergeten.
Morgen wordt het bewijs geleverd en worden de onderzoeksresultaten bekendgemaakt. Als blijkt dat er geen nieuw wetenschappelijk bewijsmateriaal is gevonden - en dat lijkt me zeer waarschijnlijk - dienen er onmiddellijk maatregelen tegen Frankrijk te worden afgekondigd als het niet bereid is het verbod op te heffen.
Ik hoop dat Frankrijk nu verstandig handelt. Dat hoop ik ter wille van onze landbouwers, de Franse landbouwers, de Europese Unie en de Commissie. De Commissie moet laten zien dat ze krachtig kan ingrijpen. Als de Commissie de boel verknoeit en een compromis presenteert dat niet op wetenschappelijk bewijs is gebaseerd, zal ze niet alleen zichzelf maar de hele Europese Unie in diskrediet brengen.

Graefe zu Baringdorf
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, in de Franse studie wordt bevestigd dat er bij BSE geen vaste wetenschappelijke criteria zijn voor de oorzaak, de overdraagbaarheid en de incubatietijd, ook niet bij de menselijke BSE-variant. Het enige wat we zeker weten, is dat horizontale besmetting en overbrenging onmogelijk zijn. Deze fundamentele onzekerheid en de gevaren voor de menselijke gezondheid bestaan niet enkel in Engeland, maar ook in Frankrijk. Noch in Groot-Brittannië, noch in Frankrijk, noch in andere Europese landen bestaat de wetenschappelijke zekerheid dat BSE geen gevaren oplevert. Dit betekent dat absolute zekerheid tegen BSE-infectie slechts mogelijk is wanneer mensen zich volledig onthouden van dierlijke eiwitten, of in beperktere mate, wanneer ze producten kopen waarvan ze weten dat deze afkomstig zijn van veestapels waar zich geen gevallen van BSE hebben voorgedaan.
Het tragische is echter dat wie nu wordt getroffen door de ziekte, hoogstwaarschijnlijk besmet werd in de periode vanaf midden jaren '80 tot begin jaren '90. Het gevaar om nu in Europa besmet te worden met BSE is veel kleiner, zelfs bijzonder klein, maar er is geen zekerheid.
Door een embargo, een exportverbod, zal men BSE niet bestrijden, maar het gaat hier enkel om de lokalisering van besmettingshaarden en de concrete toepassing van Europese veiligheidsnormen die de Commissie heeft uitgevaardigd. Dit gold voor Groot-Brittannië, Engeland en Portugal. De Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie heeft altijd gezegd dat dit geen Engelse ziekte is, maar een Europees probleem. Bijgevolg zijn de criteria die nu tot de opheffing van het exportverbod leiden in overeenstemming met de veiligheidscriteria die de Commissie heeft vastgesteld.
Het Engelse rundvlees wordt ook in Engeland gegeten en werd altijd al in Engeland gegeten. De Europese instellingen, wij die aan politiek doen op Europees niveau, moeten ook voorzorgs- en veiligheidsmaatregelen nemen voor de Engelse consumenten. Zelfs al is de nationale overheid als eerste bevoegd om voorzorgsmaatregelen te treffen, ook wij voelen ons verantwoordelijk voor hun gezondheid. We kunnen niet simpelweg zeggen: we sluiten ons helemaal af!
Of besmetting door BSE zich beperkt tot bepaalde lichaamsdelen, een kwestie waarover tot dusver altijd gediscussieerd werd, valt duidelijk te betwijfelen. Zoals u weet, werden ook in bloed sporen van BSE of op besmetting wijzende prionen gevonden, ook al zijn deze tests nog niet gevalideerd. Dit betekent dat wanneer we zogenoemd risicomateriaal uitkiezen voor onze tests, dit geen absolute zekerheid biedt, al blijft het een doeltreffende veiligheidsmaatregel, want er zit duidelijk een dalende lijn in de besmetting van slachtvlees.
Mijnheer de commissaris, ik heb nog twee opmerkingen over de Commissie. Door onze briefwisseling met de groene fractie bent u er persoonlijk van op de hoogte dat wij altijd hebben gezegd dat de opheffing van het exportverbod moet worden verbonden aan de invoering van tests. U heeft drie gevalideerde testmethoden, maar u maakt er geen gebruik van! Het was een veiligheidsmaatregel, mijnheer Fischler, maar het was ook een psychologische maatregel. We hadden ons dit Engels-Franse conflict - de Duitsers hebben zich wat gematigder opgesteld - kunnen besparen.
Mijn tweede opmerking is: u weet dat het Parlement de etikettering voor rundvlees I, een maatregel om de consument te beschermen en te informeren over het vlees dat hij wil kopen, in 1997 had willen invoeren. Deze maatregel had op 1 januari 2000 in werking moeten treden. In plaats van de uitvoeringsbepalingen af te kondigen, stelt u ons nu voor om de etikettering drie jaar uit te stellen. Dat is geen maatregel waarmee we vertrouwen zullen wekken!
Tenslotte nog iets over het bureau. Het is goed en verstandig om een bureau te hebben. Het mag ook gerust bureau heten, maar ik verzoek u om ons in dit debat niet op een dwaalspoor te brengen, zodat we nog zouden gaan geloven dat we een onafhankelijk bureau nodig hebben waarop het Europees Parlement geen controle meer kan uitoefenen. We willen controle, want uiteindelijk hebben we de BSE-crisis ook opgelost in het Europees Parlement!

Ainardi
Mijnheer de Voorzitter, ik wil hier in herinnering brengen dat Frankrijk geheel overeenkomstig het Verdrag heeft gehandeld met zijn besluit het embargo op Brits rundvlees te handhaven. Volgens het Verdrag mogen immers alle lidstaten hun invoer stopzetten of beperken als hiermee de volkgezondheid en het leven van personen en dieren beschermd kan worden. Het doet me genoegen dat het voorzorgbeginsel zwaarder weegt dan de belangen van de vrijhandel.
Achter het besluit van Frankrijk gaan geen valse voorwendselen schuil. Het is niet op protectionistische gronden gebaseerd, maar op serieuze wetenschappelijke argumenten van de AFSSA, een geheel onafhankelijk bureau van wetenschappers. Uit onderzoek van dit bureau blijkt dat de BSE-epidemie nog lang niet onder controle is. De cijfers liegen er niet om en hoewel het niet in mijn bedoeling ligt u met getallen te overladen, wil ik toch benadrukken dat ook het Britse Comité van Wijzen deze cijfers niet ter discussie stelt. De hoofdambtenaar van het Schotse departement van volksgezondheid heeft op basis van deze cijfers verklaard dat hij "gevoelig is voor het feit dat de volkgezondheid in dit land een risico loopt".
Er zijn nog teveel gevallen geconstateerd van BSE onder runderen die na het verbod op de productie van beendermeel zijn geboren. We kunnen dus concluderen dat het Britse programma ter bestrijding van BSE nog niet alle gewenste resultaten oplevert. Bovendien kunnen zieke runderen niet in alle gevallen getraceerd worden. Wij hebben geen garantie dat er uitsluitend runderen op de markt worden gebracht die na 1 augustus 1996 geboren zijn en tussen de 6 en 30 maanden oud zijn.
Frankrijk is overigens niet het enige land dat het embargo wil handhaven. Ook Duitsland overweegt dit te doen, hoewel het nog geen formele beslissing hierover genomen heeft. De Duitse minister van Volksgezondheid heeft immers aangekondigd dat het embargo niet voor kerst zal worden opgeheven. Ik heb het gevoel dat de Commissie eerder om politieke dan om wetenschappelijke redenen besloten heeft het embargo op te heffen, getuige het verschil van mening dat tussen de leden van het Europees Wetenschappelijk Comité bestaat.
In het verleden heeft de Europese Commissie met betrekking tot het BSE-vraagstuk de nodige steken laten vallen. Ik ben dan ook niet geneigd blindelings mijn vertrouwen te stellen in de besluiten van deze instelling, om het maar eens voorzichtig uit te drukken.
Wat betreft de campagne die in de Britse pers tegen Frankrijk wordt gevoerd, moeten we denk ik geen olie op het vuur gooien. Sommige collega's doen dit overigens wel. Ik denk dat we ervoor moeten zorgen dat de rust terugkeert. Tegelijkertijd moeten we de volksgezondheid zo goed mogelijk beschermen door de risico's waar mogelijk te beperken. De veiligheid van ons voedsel moet gewaarborgd worden. Ik zou zelfs willen stellen dat dit een eis van onze medeburgers is. Daarom moet het Europees Wetenschappelijk Comité dit vraagstuk diepgaander onderzoeken en zich hierbij baseren op alle recente gegevens en de tests waarmee de ziekte bij levende dieren kan worden vastgesteld. Verder moet het comité op alle niveaus meer controle uitoefenen.
Pas als aan deze voorwaarden is voldaan kan de veiligheid van ons voedsel gewaarborgd worden en kan Frankrijk het embargo opheffen.

Souchet
Mijnheer de Voorzitter, het is voor iedereen duidelijk dat Groot-Brittannië de brandhaard is van deze hardnekkige BSE-epidemie. De helft van de Britse runderen is hier immers door getroffen. Het aantal gevallen van BSE zal in 1999 boven de 3000 uitkomen, ondanks de maatregelen die sinds het van kracht worden van het embargo in 1996 zijn getroffen. Gezien het hardnekkige karakter van deze endemie moeten we ons afvragen of ze nog op andere dan de ons bekende manieren kan worden overgebracht. Tot nu toe wordt immers aangenomen dat deze ziekte uitsluitend via het moederdier of het als veevoer gebruikte beendermeel wordt overgedragen.
Veel vragen blijven dus nog onbeantwoord. Daarom moeten we net als bij de GGO's de grootst mogelijke zorg in acht nemen, temeer daar we zeer binnenkort de beschikking krijgen over een goed functionerend wetenschappelijk instrument, namelijk de BSE-test. Met behulp van deze test kunnen we straks bij alle runderen nagaan of ze gezond zijn. Zeer binnenkort zullen deze tests wetenschappelijk worden goedgekeurd. Waarom moet het embargo dan nu overhaast worden opgeheven? Groot-Brittannië heeft nu nog geen rundvlees dat kan worden uitgevoerd en daarnaast kunnen de tests ieder moment worden goedgekeurd.
De houding van de Franse regering vertoont vooralsnog weinig samenhang. In plaats van zich binnen de Raad van stemming te onthouden, had Frankrijk net als Duitsland voor handhaving van het embargo moeten stemmen. BSE is immers nu nog niet traceerbaar en de consumenten moeten worden gerustgesteld. Bovendien zullen de BSE-tests ons binnenkort meer duidelijkheid verschaffen. Als de Franse regering dus voor het embargo gestemd had, was het Britse chauvinisme niet opgelaaid en hadden onze conservatieve vrienden het soevereiniteitsbeginsel, waaraan ze overigens geheel legitiem veel waarde hechten, niet hoeven verloochenen. Kortom, dan was de eer van het grote Britse volk niet in het geding geweest.
Vraagstukken die van zo'n groot belang zijn voor de volkgezondheid als de BSE-affaire, zouden niet aan meerderheidsbesluiten onderworpen moeten worden. De volksgezondheid en de veiligheid van ons voedsel zijn hier immers in het geding. Deze ernstige crisis is in feite ontstaan doordat zowel de Europese Unie als de WHO de uitvoering van het veiligheidbeginsel bemoeilijken. Het beginsel dat op daadwerkelijke subsidiariteit is gebaseerd moet weer worden ingevoerd. Hiermee doel ik niet op de subsidiariteit zoals die door de voorstanders van vrijhandel en de federalisten wordt geïnterpreteerd. Op basis van een daadwerkelijke subsidiariteit kan het voorzorgbeginsel weer naar behoren worden toegepast.
Wat de veiligheid van ons voedsel betreft kunnen we van de Europese Unie momenteel niet veel bescherming verwachten. De Unie biedt op dit gebied geen toegevoegde waarde, maar juist het tegenovergestelde. Subsidiariteit betekent dat de lidstaten iedere harmonisatiemaatregel naast zich neer mogen leggen als ze verdergaande maatregelen willen treffen op het gebied van de volkgezondheid of het milieu. Dit zeer belangrijke punt moet hoognodig op de agenda van de volgende IGC of WHO-ronde worden gezet. Alleen zo kunnen we ervoor zorgen dat het subsidiariteitsbeginsel op Europees niveau niet onheus wordt gebruikt.
In Marrakesh heeft de Commissie de vrijheid van de lidstaten om hun volksgezondheid te beschermen, verkwanseld. In de praktijk kan het voorzorgbeginsel niet worden toegepast omdat maatregelen om de volksgezondheid te beschermen alleen mogen worden ingevoerd als er voldoende wetenschappelijk bewijs kan worden geleverd. Deze situatie moet hoognodig worden herzien. De huidige crisis dwingt ons een oplossing te vinden voor deze twee met elkaar verband houdende uitgangspunten. We kunnen tijdens de WHO-onderhandelingen in Seattle immers niet eisen dat er rekening wordt gehouden met het voorzorgbeginsel als we tegelijkertijd onze eigen lidstaten verbieden dit beginsel toe te passen. In dit licht, mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, komt deze crisis wellicht niet geheel ongelegen.

Farage
Mijnheer de Voorzitter, laat ik beginnen met te zeggen dat de Britse Onafhankelijke Partij, mijn eigen partij - waarvan de leden zo vaak neerbuigend als 'little Englanders' worden beschreven - het kleinzielige nationalisme waar men zich met betrekking tot het rundvleesvraagstuk in zowel het Verenigd Koninkrijk als Frankrijk aan bezondigt, ernstig betreurt.
Desalniettemin blijft het ironisch dat de EU-instellingen - die het verbod op de uitvoer van Brits rundvlees in 1996 hebben afgekondigd en die juist de taak hebben de eenheid van en samenwerking tussen de Europese staten te bevorderen - met dat verbod een politieke situatie in het leven hebben geroepen die rechtstreeks aan deze onenigheid ten grondslag ligt.
Mijn partij, die zich in haar verkiezingsprogramma onverbloemd uitspreekt voor terugtrekking van Groot-Brittannië uit de EU, tekent daarbij aan dat de afzonderlijke lidstaten gewoon voor zichzelf hadden kunnen beslissen wel of niet Brits rundvlees te kopen als de Commissie destijds, in 1996, niet tussenbeide was gekomen.
Verschillende landen, met name Zuid-Afrika en Botswana, waren destijds bereid hun invoer van Britse landbouwproducten voort te zetten. Zonder het EU-verbod had Groot-Brittannië nieuwe markten kunnen bewerken en zou deze crisis zich niet hebben voorgedaan.
Nu zien we echter voor de zoveelste keer dat het Britse lidmaatschap van de EU slecht is voor het Britse bedrijfsleven. Het sterkt mij in mijn overtuiging dat mijn land moet gaan inzien dat onze belangen het best worden gediend als we ons lidmaatschap van deze club opzeggen.
De meeste Britse burgers dachten destijds dat we ons bij een vrijhandelszone aansloten, maar deze crisis laat zien dat het tegenovergestelde het geval is. Terwijl het Verenigd Koninkrijk alle EU-wetgeving tot op de letter heeft nageleefd, lappen andere landen de regels aan hun laars. Het zogenaamde level playing field is zo level als het dek van de Titanic nadat die op de ijsberg was gebotst.
Hoewel ik de commissaris dus veel succes wens ben ik bang dat hij, wat hij ook doet, altijd tekort zal schieten. Ikzelf zal er bij mijn regering in ieder geval op aandringen deze club te verlaten en zich opnieuw bij de werkelijke vrijhandel aan te sluiten.

Martinez
Mijnheer de Voorzitter, ik kan begrip opbrengen voor onze Britse en Portugese vrienden, die met de gevolgen van deze affaire zijn opgescheept. Ook heb ik begrip voor de benarde positie van onze Belgische vrienden in het dioxinevraagstuk. Ik heb echter nog het meeste begrip voor de Fransen wat betreft hun standpunt inzake het vraagstuk van het rioolslib.
Het vraagstuk dat hier ter tafel ligt is evenwel van geheel andere aard. Atypische Creutzfeldt-Jakob is een verschrikkelijke ziekte die zich onder jongens en meisjes van rond de twintig openbaart. De eerste symptomen zijn motorische stoornissen, vervolgens kan men niet meer lopen. De patiënt is gekluisterd aan zijn stoel, verliest spiermassa, ademt steeds moeilijker en sterft binnen een half jaar een langzame dood. Zeker, onze Britse vrienden hebben voorzorgsmaatregelen getroffen om de traceerbaarheid van deze ziekte te verbeteren, ze hebben een paspoort voor runderen ingevoerd en sinds 1990 het beendermeel uit de roulatie gehaald. Verder zijn de slachtmethoden veranderd: de klieren, het ruggenmerg en het lymfatisch weefsel worden verwijderd. Verder mogen alleen runderen jonger dan 30 maanden worden uitgevoerd. De Britten hebben dus de gevolgen beperkt van de verschrikkelijke fout van de broers Demulder uit Yorkshire, als gevolg waarvan deze ziekte is ontstaan. Bij het slachten wordt echter gebruik gemaakt van een specifiek pistool. Bij deze slachttechniek kunnen er deeltjes van de hersenen of het lymfatisch weefsel via de halsslagader in de spiermassa terechtkomen. Ieder jaar worden er nog 3000 gevallen van BSE geconstateerd. Veertig mensen hebben de ziekte van Creutzfeldt-Jacob opgelopen, wat toch aangeeft dat er iets goed mis is. Op elke miljoen runderen zijn er 650 met BSE besmet. Toch wordt mij verteld dat de runderen die geëxporteerd worden niets mankeren. Dat zal ongetwijfeld zo zijn, maar de incubatietijd van BSE varieert van 15 tot 20 jaar. Op het moment dat de runderen geëxporteerd worden vertonen ze geen klinische verschijnselen van de ziekte omdat de incubatietijd zo lang is. Ook de Brit die besmet rundvlees gegeten heeft, wordt misschien pas na 15 of 20 jaar ziek. Uit tests is gebleken dat ogenschijnlijk kerngezonde runderen reeds besmet zijn. U begrijpt dat niet alle onduidelijkheid uit de wereld is geholpen. We dachten aanvankelijk dat de ziekte via beendermeel wordt overgebracht. Het meel is inmiddels verboden, maar de ziekte komt nog steeds voor. We dachten dat BSE van het moederdier op het kalf werd overgedragen, maar er is ongetwijfeld nog een manier waarop de ziekte wordt overgebracht. Misschien gebeurt dat net als bij de draaiziekte onder schapen via de grond of het veevoer. Er zijn weiden in besmette gebieden waar hele kuddes runderen zijn afgemaakt en waar de ziekte na twee jaar, als er nieuwe runderen worden geplaatst, zich opnieuw openbaart. Misschien geldt hetzelfde voor de ziekte van Creutzfeldt-Jakob. Het is dan ook niet vreemd dat het Franse bureau voor de voedselveiligheid een negatief advies heeft uitgebracht. Sommigen beweren dat de situatie anders zou zijn als dit bureau een Europese instelling zou zijn geweest. Is dat zo? Wordt de biologie in Frankrijk anders benaderd dan in Brussel? Deze situatie doet me denken aan Lyssenko die in de tijd van de Sovjet-Unie ons het verschil probeerde uit te leggen tussen de biologie van het proletariaat en die van de kapitalisten. Nou, zo werkt het dus niet! De wetten van de biologie zijn voor iedereen hetzelfde. Professor Dormond en Jeanne Bruger Picou zijn vooraanstaande wetenschappers, net als professor Diringer in Duitsland of de Schotse onderzoekers, die zelf overigens ook hun twijfels hebben.
Het embargo is nu opgeheven en Frankrijk weigert zich hier in navolging van Duitsland bij neer te leggen. Ik breng u in herinnering, waarde collega's, dat de Europese Commissie de vijf Duitse Länder die hun bevolking wilden beschermen, ter verantwoording heeft geroepen toen ze begin 1996 weigerden Brits vlees in te voeren. Enkele weken later kondigde de Commissie echter zelf een embargo af en erkende ze dat de Duitse Länder gelijk hadden. De Commissie liet zich klaarblijkelijk meer door politieke motieven leiden dan door biologische. Wij protesteren allemaal tegen het met hormonen bewerkt vlees uit Amerika en tegen het gebruik van het lactatiehormoon somatotropine, hoewel er geen enkel wetenschappelijk bewijs bestaat dat dit hormoon een gevaar vormt voor de volkgezondheid. Somatotropine veroorzaakt uierontsteking bij koeien, maar als een collega zich hier met dit hormoon injecteert zal hooguit zijn buik enigszins opzwellen. Dood zal hij of zij niet gaan. Waarom weigeren we met hormonen behandeld vlees uit Amerika en somatotropine, waarvan de risico's niet duidelijk zijn aangetoond, en accepteren we Brits vlees dat de volksgezondheid ernstig in gevaar kan brengen? Hoe kunnen we tijdens de WHO-onderhandelingen pleiten voor het voorzorgbeginsel als we dit beginsel zelf niet toepassen op Brits rundvlees? Waarde collega's, er bestaat een hiërarchie van normen waarin de gezondheidsnorm boven die van de internationale handel staat. Laten we niet vergeten dat onze Britse vrienden voor hun zonden gestraft zijn. Ricardo, zelf een Brit, heeft ons de wetten van de internationale handel en de comparatieve kostenvoordelen geleerd. Hij vertelde de Portugezen dat ze geen laken maar wijn moesten produceren omdat de Engelsen nu eenmaal betere lakens maken. Waarde Britse collega's, u moet nu constateren dat anderen beter in staat zijn rundvlees te produceren en dat u wellicht van deze activiteit moet afzien. U bent in ieder geval gestraft voor de zonden die u begaan hebt, dat wil zeggen: te veel vrijhandel en een te ver doorgevoerde vorm van liberalisme. Deze zonden zijn in eerste instantie verantwoordelijk voor deze pandemie en zoönose. We mogen niet het risico lopen dat jongens van 20 jaar sterven omdat de internationale handel zonodig moet bloeien.

Daul
Mijnheer de Voorzitter, het zal moeilijk zijn het felle betoog van de heer Martinez te overtreffen.
De heftige reactie van de Europeanen aan de overkant van het Kanaal op de maatregelen die de Franse overheid genomen heeft naar aanleiding van de bevindingen van het bureau dat vanochtend al is genoemd, lijkt mij overtrokken. Ik moet toegeven dat een embargo van drieëneenhalf jaar een zware last op de Britse schouders legt. Dit embargo wordt soms, overigens ten onrechte, opgevat als de kwade wil van de overige Europese landen. De Franse maatregelen vormen voor de Britten de druppel die de emmer doet overlopen.
Ik weet dat de Britse veehouders het onder dit embargo zwaar te verduren hebben. Ook ik heb ze dinsdag op mijn kantoor ontvangen. De Britten proberen de Fransen nu met gelijke munt te betalen door de invoer van het vlees te weigeren van dieren die met verboden producten zijn gevoerd.
Ik wil een aantal zaken evenwel verduidelijken met betrekking tot deze rundvleesoorlog. Onze runderen worden sinds 1990 niet meer met beendermeel gevoed en hebben dus niets met dit vraagstuk te maken. Bovendien bestaat er geen twijfel dat alle praktijken die aan de kaak zijn gesteld, aan de rechter zullen worden voorgelegd en streng veroordeeld zullen worden. Tenslotte wil ik aangeven dat Frankrijk en België als enige Europese landen door de Commissie zijn gecontroleerd. Betekent dit dat de Britten niet in overtreding zijn? We weten immers dat de Britse producenten besmet beendermeel, dat in hun land in 1988 werd verboden, hebben uitgevoerd. Dit deden ze tot 1990, het jaar waarin het Europese embargo op deze producten in de Gemeenschap van kracht werd. Dit embargo bleef voor derde landen overigens nog langer van kracht.
Ik wil hieraan toevoegen dat ook in Frankrijk maatregelen zijn getroffen. Als er wordt geconstateerd dat er zich in een veestapel een ziek dier bevindt, wordt de gehele veestapel afgemaakt. In mijn land zijn er 22 gevallen van BSE geconstateerd. In het Verenigd Koninkrijk waren dit er duizenden. Ook wat dit punt betreft voelen de Fransen zich niet erg gerustgesteld.
Aangezien rundvlees vanuit Groot-Britannië vrij Noord-Ierland kan worden ingevoerd en doorvoer via Frankrijk is toegestaan, is de handel met alle Europese landen met uitzondering van Frankrijk gewaarborgd. Ik zou de Commissie graag een aantal technische vragen willen stellen. Welke Europese landen kopen momenteel Brits rundvlees en in welke hoeveelheden? Ik geloof dat het antwoord op deze vraag al enig licht op dit vraagstuk kan werpen. Klaarblijkelijk hebben de Franse consumenten in het algemeen a priori geen vooroordeel tegen Brits rundvlees, getuige de grote hoeveelheden die worden ingevoerd. De producenten en consumenten moeten weten dat het huidige debat in de eerste plaats een debat tussen wetenschappelijke deskundigen is, die zich vrij mogen uitdrukken. Ze moeten verder weten dat de wetenschappelijke gegevens veranderen al naargelang de feiten die ze aan het licht brengen.
Ik hoop dat de tests waarmee BSE kan worden getraceerd binnenkort kunnen worden uitgevoerd, want daar is iedereen bij gebaat. Na het wetenschappelijk debat zal iedereen op zijn eigen niveau zijn verantwoordelijkheid moeten nemen. Het staat buiten kijf dat de Europese consument gezond vlees op zijn bord moet krijgen. Verder doet het me genoegen dat de regeringen en beroepsorganisaties de benodigde rust in het debat willen doen terugkeren. Het moge duidelijk zijn dat dit debat vandaag nog niet wordt afgesloten. Tenslotte wil ik de Britse minister oproepen dezelfde maatregelen te treffen als de Franse minister.

Roure
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega's, het is voor ons allen van het allergrootste belang dat de veiligheid en kwaliteit van ons voedsel kunnen worden gewaarborgd.
De Franse regering heeft daarom een bureau opgericht dat onderzoek doet naar de veiligheid van ons voedsel. De risico's die voedingsmiddelen met zich meebrengen voor de volksgezondheid kunnen zo beter wetenschappelijk worden geëvalueerd. Dit bureau stelt de Franse regering immers in staat beslissingen te nemen op grond van nauwkeurig en volledig onafhankelijk onderzoek. De oprichting van een dergelijk bureau was daarom in de ogen van de Franse autoriteiten onontbeerlijk.
Hoe zou men gereageerd hebben als de regering het negatieve advies van de wetenschappers naast zich neer had gelegd? Het is duidelijk dat we niet moeten zwichten voor de psychose waarvan nu sprake is. We moeten er echter ook voor waken de Britse landbouwers te stigmatiseren. Ze hebben immers ontzettend geleden en enorm veel werk moeten verzetten. We mogen onze ogen niet voor hun wanhoop sluiten.
Anderzijds moeten we ons realiseren dat een handelsoorlog voor geen enkele partij gunstig is, en zeker niet voor de Europese Unie. We moeten niemand een stok in handen geven waarmee hij ons kan slaan. Ook mogen we de tegenstanders van de Unie geen aanleiding geven om schaamteloos van deze situatie te profiteren. Ze stellen immers alles in het werk om de burgers tegen Europa op te zetten. Het is heel eenvoudig om in deze crisis de emotie als wapen te gebruiken, maar laten we niet vergeten dat we dankzij dit Europa een vrije markt hebben en onze producten kunnen uitwisselen.
Als de Europese Unie niet zou bestaan, zouden onze grenzen bij een dergelijk probleem gewoon gesloten worden, punt uit! En dan hadden wij hier nu niet vandaag over dit vraagstuk kunnen debatteren.
De Europese Wetenschappelijke Stuurgroep moet zich uitspreken over de gegrondheid van de Franse argumenten, want afgelopen maandag is de ad hoc groep van Europese specialisten op het gebied van prionziekten het onderling niet eens kunnen worden. Haar bevindingen heeft ze aan de Europese Wetenschappelijke Stuurgroep overhandigd. Die moet nu de knoop doorhakken en we wachten allen op het advies van de Commissie, die haar verantwoordelijkheden niet uit de weg mag gaan. Wij zijn ervan overtuigd dat de Commissie in haar advies tegemoet zal komen aan de behoefte aan vergaande veiligheidsgaranties. De adviezen van wetenschappers hebben tot deze crisis geleid. Het zullen ook de wetenschappers zijn die deze crisis gaan oplossen.
We beschikken nu over de mogelijkheid een test te laten uitvoeren om dieren op te sporen die zich in het incubatiestadium bevinden. We moeten kijken of we deze tests snel kunnen uitvoeren. Er bestaat weliswaar geen waterdichte garantie dat onze gezondheid gewaarborgd wordt, maar we kunnen onze medeburgers straks in ieder geval wel garanderen dat we alles in het werk hebben gesteld om fouten te voorkomen, met name wat ons voedsel betreft. De Commissie moet ons hiertoe maatregelen voorstellen.
Ik wil hieraan toevoegen dat ieder land eerst zelf schoon schip moet maken en dit geldt zowel voor Frankrijk als voor andere landen. Iedereen die deze landbouwgekte in onze lidstaten heeft aangewakkerd, moet streng veroordeeld worden. Het grenzeloos winstbejag heeft geleid tot verschrikkelijke praktijken en paradoxen. Zo hebben fabrikanten bijvoorbeeld van herkauwers vleeseters gemaakt, terwijl er nog altijd mensen op deze wereld zijn die honger lijden.
De wetenschappers hebben advies uitgebracht en de politici hebben keuzes gemaakt die niet altijd even eenvoudig waren. Het gaat erom te kunnen beoordelen wanneer risico's niet meer acceptabel zijn. Daarom beschikken we over het voorzorgbeginsel.
Waarde collega's, we zullen deze crisis gezamenlijk moeten overwinnen en een goede oplossing moeten vinden. Onze geloofwaardigheid mag immers niet op het spel worden gezet. Alle consumenten willen weten wat er op hun bord ligt. Ze willen er zeker van zijn dat ze ons op dit gebied kunnen vertrouwen.

Pesälä
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, deze discussie en deze situatie komen op een voor de EU wel heel ongelegen tijdstip, en daarnaast zijn ze ook bijzonder schadelijk. Probeert u zich voor te stellen, beste collega's, dat wij in Seattle tijdens de WHO-onderhandelingen het Europese landbouwmodel moeten verdedigen.
We hebben besloten dat er geen exportverbod meer op het Britse vlees rust, en toch is er binnen de EU beslist - de EU, die een toonbeeld van vrijhandel zou moeten zijn - om wèl een exportverbod te hanteren. Dat is toch onbegrijpelijk! De Britten hebben al voldoende moeten lijden onder de nadelige gevolgen van de BSE-kwestie. Ze hebben er alles aan gedaan om het probleem uit de wereld te helpen en de kwestie op te lossen. Dat is geweldig. Het is dan ook onbegrijpelijk dat we tezamen besluiten om de export van Brits vlees vrij te geven, om vervolgens toch weer te besluiten dat het verbod van kracht blijft.
Denkt u aan de toekomst, wanneer we gaan praten over de uitbreiding van de EU. Denkt u bijvoorbeeld eens aan Polen: als de landbouw aldaar snel op hetzelfde niveau kan worden gebracht als het gemiddelde niveau in de EU, dan is dat land in staat om bijna in zijn eentje de hele EU van voedsel te voorzien. Om die reden dienen wij in de WHO-onderhandelingen het Europese landbouwmodel te verdedigen, opdat we de toekomst van onze eigen export zekerstellen. En dat is nodig, aangezien we in de komende jaren en de komende decennia nergens anders dan in de export een oplossing voor de landbouwproblemen zullen vinden. Zo zijn onze uitgangspunten nu eenmaal.
Zowel Engeland als Frankrijk zijn op een bepaalde manier schuldig - de pot verwijt de ketel dat hij zwart ziet. Als in mijn vaderland Finland veevoer werd geproduceerd waar slib aan werd toegevoegd, zou de fabriek in kwestie meteen de volgende dag worden gesloten - dat is een ding dat zeker is. Van slib kan op geen enkele manier veevoer worden gemaakt. Maar bij ons in de EU mag deze situatie - die al sinds 1991 verboden is - gewoon voortduren.
Beste vrienden, we moeten eens goed bij onszelf te rade gaan en ons afvragen hoe we naar buiten willen treden en welk beeld we van onszelf willen geven in deze uiterst gecompliceerde en gevoelige situatie, met name in het licht van de WHO-onderhandelingen, de uitbreiding van de EU en de toekomst. Dergelijke crises moeten we snel afhandelen. Dat kunnen we alleen zelf, en dat moeten we zo spoedig mogelijk doen.

Hudghton
Mijnheer de Voorzitter, het is betreurenswaardig dat we hier vandaag opnieuw debatteren over dit onderwerp zonder dat de onderzoekscommissie, die momenteel in Brussel vergadert, een beslissing heeft genomen. Het is eveneens betreurenswaardig dat dit debat in bepaalde delen van Europa tot zoveel hysterie heeft geleid, die vooral door een deel van de Londense pers wordt aangewakkerd.
Niemand zal ontkennen dat voedselveiligheid en volksgezondheid overal in Europa tot de hoogste politieke prioriteiten behoren. Het is echter opnieuw aangetoond, zoals commissaris Fischler vandaag nog heeft bevestigd, dat Brits rundvlees aan de volksgezondheidscriteria van de Europese Unie voldoet. Ik vraag me zelfs af of de commissaris in zijn samenvatting kan bevestigen dat alle andere lidstaten even strenge normen hanteren voor de rundvleesproductie en de slacht van runderen als die welke in Groot-Brittannië gelden.
We hebben helaas niet kunnen voorkomen dat deze zaak wordt afgeschilderd als een strijd tussen Groot-Brittannië en Frankrijk. Welbeschouwd is het namelijk een vraagstuk dat speelt tussen Frankrijk en Europa. We hebben juist een periode achter de rug waarin de Europese Commissie de zwaarst denkbare voorwaarden heeft opgelegd aan de Britse rundvleessector en waarin aan die voorwaarden is voldaan. De Commissie dient er nu dan ook resoluut voor te zorgen dat het verbod op het Britse rundvlees wordt opgeheven.
Mijn fractiegenoot de heer Graefe zu Baringdorf had het in zijn toespraak enkele keren over 'Engels' rundvlees, maar het Verenigd Koninkrijk bestaat natuurlijk uit vier afzonderlijke landen. De rundveehouders in Schotland, waar ikzelf vandaan kom, voelen zich dan ook met recht benadeeld, want in Schotland is BSE überhaupt nooit een probleem van enige betekenis geweest. We voldoen aan de voorwaarden die Europa ons heeft opgelegd, maar we kunnen nog steeds niet uitvoeren. Onze landbouwers vragen zich nu terecht af waarom ze de afgelopen jaren zoveel moeite hebben genomen om aan die strenge eisen te voldoen. Het heeft ook weinig zin de discussie nog jarenlang voort te zetten en een Europees Voedselagentschap op te richten als de aanbevelingen daarvan toch worden genegeerd. Als er Europese normen vastgesteld moeten worden, moeten we er toch op kunnen vertrouwen dat die door alle deelnemende lidstaten worden aanvaard.
De consumenten moeten ervan op aan kunnen dat het voedsel dat ze eten veilig is, maar ze hebben natuurlijk het recht, en zijn intelligent genoeg, om zelf te kiezen wat ze eten. Ik woon zelf in Angus, het hart van de Schotse rundvleesproductie in de buurt van Aberdeen, en ben ervan overtuigd dat consumenten in Frankrijk en elders Schots rundvlees zouden kopen als ze dat konden.

Bordes
Mijnheer de Voorzitter, ik wil allereerst aangeven dat ik vind dat het voorzorgbeginsel goed moet worden toegepast daar waar de gezondheid van de consument op het spel staat. Het debat dat hier tussen de voor- en tegenstanders van het embargo wordt gevoerd, getuigt evenwel van een hoge mate van hypocrisie. Iedereen weet dat de goede en slechte argumenten die in het kader van de bescherming van de consument gebruikt worden, in eerste instantie dienen als munitie in de handelsoorlog en als onderbouwing van de duistere beslissingen die in de binnenlandse politiek worden genomen. Het getuigt verder van totale hypocrisie om in dit debat te spreken over de belangen van de landbouwers en expliciet of impliciet te beweren dat deze belangen in strijd zouden zijn met die van de consument, zonder dat de grote kapitalistische consortia en de leveranciers van veevoer op hun verantwoordelijkheden worden gewezen.
Het concurrentievermogen van bedrijven en hun recht of zelfs plicht winsten te maximaliseren worden in dit Parlement onophoudelijk geprezen. We zien nu welke gevolgen dit winststreven heeft voor de veiligheid en gezondheid van ons voedsel. Het gebruik van asbest blijkt bijvoorbeeld kanker te veroorzaken en door het kapitalistische beheer van de industrie wordt onze maatschappij nu bedreigd door ziekten als encefalopathie, een voortschrijdende degeneratieve aandoening van de hersenen.
Het Europees Parlement kan zich voor of tegen het embargo uitspreken, maar hiermee lost het de achterliggende problemen niet op. Ondernemingen bezuinigen op de investeringen die nodig zijn om de risico's van nieuwe producten te onderzoeken. Andere ondernemingen, zoals in het geval van de asbestproductie, doen er alles aan om de risico's van hun producten voor werknemers of consumenten te verdoezelen. Dergelijke bedrijven lopen, overigens geheel bewust, het risico dat ze burgers vergiftigen of zelfs vermoorden, enkel en alleen om hun winstdoelstellingen te kunnen verwezenlijken.

Berthu
Mijnheer de Voorzitter, na de uitstekende pleidooien van de collega's Souchet en Martinez voor de voortzetting van het Franse embargo op Brits rundvlees, wil ik graag nog drie opmerkingen maken op juridisch, moreel en politiek vlak.
Op grond van de Franse wet van 1 juli 1998 kon het bureau worden opgericht dat over de veiligheid van ons voedsel waakt. Vanuit juridisch oogpunt is het duidelijk dat deze wet veronderstelt dat Frankrijk als soevereine staat het recht heeft de gezondheid van zijn burgers te beschermen. In artikel 95 van het in Amsterdam gesloten Verdrag staat dat niet de lidstaten op dit gebied soeverein zijn, maar de Unie. Deze uniformering is absurd. Dit soort tegenstellingen tussen nationaal en communautair recht bestaat ook op het gebied van bijvoorbeeld de jacht. Hieruit blijkt dat de regeringen abstracte Europese overeenkomsten ondertekenen, terwijl pas later duidelijk wordt welke absurde praktische gevolgen deze communautaire wetgeving heeft. Bij dergelijke tegenstellingen moeten we de vrije keuze van ieder volk als uitgangspunt nemen, anders zal het Europees stelsel geen lang leven meer beschoren zijn.
We moeten ook het morele aspect van dit vraagstuk in overweging nemen. Er bestaat natuurlijk een superieur moreel beginsel volgens welke een regering de vitale belangen van haar volk behartigt. We mogen ook niet vergeten dat de BSE-ramp die onze Britse partners getroffen heeft, zich in ieder van onze lidstaten had kunnen voltrekken. We voeren immers allemaal hetzelfde tegennatuurlijke en op productievermeerdering gerichte landbouwbeleid, dat wil zeggen een landbouwbeleid dat steeds meer aan de regels van de wereldwijde vrijhandel onderworpen wordt.
Alle lidstaten hebben met betrekking tot dit beleid een collectieve verantwoordelijkheid. Dit geldt niet voor alle sectoren waarin de lidstaten samenwerken. Mijns inziens geldt deze collectieve verantwoordelijkheid evenmin voor onze relatie met derde landen. We kunnen niet ontkennen dat we hier in de Unie een gemeenschappelijk landbouwbeleid hebben, en we zijn daar dus allemaal voor verantwoordelijk. Daarom zouden we het normaal moeten vinden dat er op de Europese begroting geld wordt vrijgemaakt voor de Britse veehouders. Wat er ook beweerd mag worden: er is voldoende geld! Gisteren nog, waarde collega's, hebben de federalisten een manier gevonden om 60 miljoen euro te reserveren voor een gemeenschappelijk statuut van de Europese afgevaardigden. Een bedrag dus van maar liefst 60 miljoen euro voor een statuut dat nergens toe dient en waarover bovendien nog geen beslissing genomen is.
Op politiek niveau, tenslotte, luidt de vraag hoe we deze crisis kunnen overwinnen. Ik denk dat naast de schadevergoedingen waarover ik zojuist sprak, alleen de opsporingstests dit vraagstuk kunnen oplossen. Deze tests zouden snel beschikbaar moeten komen. In de tussentijd moet het voorzichtigheidbeginsel worden gehanteerd zodat het vertrouwen van de burgers niet verder wordt geschaad.
Meer algemeen moeten we de noodzaak onderschrijven van een kwalitatief hoogwaardig landbouwstelsel waarin aandacht bestaat voor het milieu en de gezondheid van de consument. Dit stelsel moet bovendien onze onafhankelijkheid op voedselgebied waarborgen en dient daarom gebaseerd te zijn op communautaire preferentie. Tijdens de conferentie van Seattle moeten we de communautaire preferentie verdedigen.
Ik denk dat we veel baat bij dit debat kunnen hebben als we vandaag samen met de Britten de hoge prioriteit van deze zeer belangrijke doelstelling onderkennen.

Keppelhoff-Wiechert
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, wetenschappelijk onderzoek in Frankrijk zou naar verluidt nieuwe inzichten hebben opgeleverd op het gebied van BSE. Naar verluidt! Ik ben geen wetenschapster, ik ben boerin, consument, politica, maar ik zeg u heel eerlijk dat mijn geloof in de wetenschap beperkt is, want het gebeurt maar al te vaak dat de resultaten van wetenschappelijk onderzoek overeenstemmen met de belangen van de opdrachtgever. In de praktijk zijn hier ontelbare voorbeelden van. Ik zal u een voorbeeld geven. We wachten vol spanning op het resultaat van het wetenschappelijk comité, en ik denk dat we vanavond en volgende week in Brussel dit debat zullen voortzetten.
We kennen allemaal de zegswijze "twee juristen, drie meningen". In mijn gemeente zegt men: twee wetenschappers, twee meningen. Waarom? Men heeft bij ons ooit eens een bodemonderzoek uitgevoerd op een geweigerde vuilstortplaats. En wie schetst mijn verbazing? De wetenschapper van het district stelde vast dat de ondergrond vast was, en de wetenschapper van de gemeente die de vuilstortplaats had geweigerd kwam tot de conclusie dat de ondergrond zo lek als een mandje was!
Ik geef toe dat de huidige problemen buitengewoon ernstig zijn. We kunnen deze ochtend heel emotioneel discussiëren over de BSE-kwestie, maar daarmee helpen we noch de Britse boeren noch de Europese consumenten. Het heeft ook weinig zin dat we als Europese afgevaardigden wijzen op de huidige overtredingen van de regels van de interne markt. Schendingen van het Verdrag vormen een belangrijk thema voor ons allemaal in de Europese politiek, maar in mijn kiesdistrict kan ik mij als afgevaardigde op dit moment niet permitteren om me met dit argument te onttrekken aan het politieke debat over dit thema.
Terwijl we hier discussiëren, zorgen we ervoor dat nog meer consumenten weigeren om rundvlees te eten. Pas in de laatste plenaire vergadering hebben we ons opnieuw uitgesproken voor een grotere veiligheid van levensmiddelen en een sterkere consumentenbescherming. Commissievoorzitter Romano Prodi heeft tijdens het debat duidelijk gemaakt dat hij de veiligheid van levensmiddelen bovenaan de agenda zal plaatsen, en de Commissie wil en moet een extra dimensie toevoegen aan het consumentenbeleid. De jongste ontwikkelingen in de BSE-crisis, in de beef war, die niet enkel tussen Frankrijk en Groot-Brittannië woedt - ook in de Duitse deelstaten bestaat er op dit moment een zeer afwijzende houding - maken duidelijk, mijnheer Fischler en mijnheer Byrne, dat wij voor een heel moeilijke taak staan, en dat we voor de enorme uitdaging staan om een verantwoordelijk en transparant consumentenbeleid uit te stippelen.
Economische belangen zijn de ene kant van de medaille, consumentenbescherming de andere. Toch ben ik van mening - al heb ik in het begin gezegd dat ik als vrouw van de praktijk moeite heb met onderzoeksresultaten - dat we de bedenkingen van de autoriteiten heel erg au sérieux moeten nemen. Ik wacht vol spanning het resultaat van vanavond af!

Whitehead
Mijnheer de Voorzitter, ik was net als de heer Graefe zu Baringdorf, die daarstraks heeft gesproken, lid van de speciale BSE-onderzoekscommissie. Hij zal zich ongetwijfeld herinneren dat we destijds een hele reeks voorzorgsmaatregelen hebben afgekondigd, die moesten worden ingevoerd voordat het Britse rundvlees weer veilig geacht zou kunnen worden. Die maatregelen werden inderdaad bekrachtigd, naast de vijf bepalingen van de overeenkomst van Florence. Pas toen, na een vertraging van drie jaar, werd het verbod op Brits rundvlees opgeheven, onder de stringente voorwaarden die andere deelnemers aan dit debat inmiddels hebben beschreven.
Volgens de logica van het verzoek dat nu tot de bijzondere onderzoekscommissie wordt gericht zouden we feitelijk de beslissingen naar aanleiding van de vorige hoorzittingen van deze commissie moeten herroepen en het verbod op Brits rundvlees opnieuw in heel Europa moeten invoeren. Wat anders zou de bijzondere onderzoekscommissie kunnen zeggen als ze al haar vorige besluiten zou intrekken? We moeten echter voortbouwen op de voorzorgsmaatregelen die in het Verenigd Koninkrijk naar aanleiding van de BSE-ramp zijn ingevoerd. Dat betekent dat we moeten uitgaan van de huidige situatie en niet steeds achterom moeten blijven kijken, en bekijken hoe we aanvullende veiligheids- en voorzorgsmaatregelen kunnen inbouwen nadat die zijn vastgesteld. Het onderzoek naar een aantal van die maatregelen moet worden bespoedigd, vooral wat betreft de tests op levend vee en op kadavers.
Er is in dit debat al verwezen naar de noodzaak van een Europees Voedselagentschap dat zou moeten onderzoeken hoe we de volksgezondheid zouden kunnen beschermen. Dat onderzoek zou maatregelen opleveren die in andere Europese landen nog niet zijn ingevoerd. Een voorbeeld is de verwijdering van MBM uit de gehele productieketen van voedingsmiddelen, dierlijke producten en pluimveeproducten. In bepaalde landen is die maatregel nog niet ingevoerd. Het betekent daarnaast dat risicovolle materialen strikt gescheiden moeten blijven, en ook daar wordt in de praktijk nogal eens de hand mee gelicht. Bovendien betekent het dat er stringente maatregelen genomen moeten worden ter voorkoming van illegale praktijken, zoals de vervalsing van rundvleesproducten door het gebruik van menselijk en dierlijk afval in de productieketen, die dankzij het alerte optreden van de Commissie kort geleden in enkele andere landen aan het licht werd gebracht.
Ons beleid dient gebaseerd te zijn op het voorzorgbeginsel, maar dan wel op grond van gemeenschappelijke uitgangspunten en een hiërarchisch stelsel van normen waarin de volksgezondheid bovenaan staat. Daarom heeft de Britse regering als eerste het idee van een voedselagentschap geopperd, maar elders in Europa blijft men discussiëren. Daarom ook werden alle producten waarover ook maar de minste twijfel bestond of bestaat, waaronder niet-ontbeend vlees, specifiek door de DBES-regeling uitgesloten.
Mevrouw Roure sprak al over het risico dat dit conflict uitmondt in een hetze tegen buitenlanders. Ik heb veel lof voor haar toespraak, waarin ze zich duidelijk liet inspireren door de geest van de entente cordiale. Het zou juist nu een vreselijke vergissing zijn als we in Groot-Brittannië of in Frankrijk zouden vervallen in naïef patriottisme. Ik onderschrijf dan ook de woorden van de voorzitter van onze eigen Nationale Landbouwbond, die eerder deze week meedeelde zich nog het meest op te winden over de mensen die politieke munt proberen te slaan uit de tragedie waar de leden van zijn vakbond aan ten onder dreigen te gaan.
Dit eenzijdig verbod heeft geleid tot een aanvaring tussen twee lidstaten die desastreuze gevolgen kan hebben. De interne markt zal worden geschaad. Als de partijen elkaar sancties en uitvoerverboden gaan opleggen zal dat banen kosten. We zullen een slecht figuur slaan als we straks in Seattle ernstig verdeeld en ruziënd gaan aanzitten, terwijl we juist een gemeenschappelijk front tegen de Verenigde Staten zouden moeten vormen.
Naar verluidt komt commissaris Byrne vandaag vanuit Dublin in Brussel aan om een persconferentie voor te zitten met de heer Pascal wanneer de bijzondere onderzoekscommissie verslag uitbrengt. Hij weet precies met welk probleem de Commissie kampt en wat de Europese samenwerking in de weg staat. Ik zou u, commissaris Fischler, willen verzoeken hem de sombere woorden van zijn eigen nationale gedicht over te brengen: "De besten zijn ongeïnspireerd, de slechtsten vol hartstocht". Het zou voor dit conflict goed zijn als de besten zich eens wat hartstochtelijker zouden inzetten. We willen de burgers bij elkaar brengen en hen laten bijdragen aan de vereniging van Europa op basis van de inzet waar dit Parlement en de bijzondere onderzoekscommissie om hebben gevraagd. Alleen met die inzet kunnen we voorkomen dat Europa vervalt in verdeeldheid, waarvan de Europese gedachte het eerste slachtoffer is.

Isler Béguin
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, het klopt dat we vandaag weinig reden hebben om trots te zijn op de situatie waarin de landbouw zich bevindt. Ik wil u overigens geruststellen: ik spreek hier niet alleen als inwoner van Frankrijk, maar ook - en in de eerste plaats - als Europees burger. Als EU-burger verdedig ik hier het milieu en met name het voorzorgbeginsel dat zowel voor Groot-Brittannië als voor Frankrijk, Spanje en de zuidelijke lidstaten moet gelden. Dit beginsel is van groot belang voor de veiligheid van ons voedsel. In Frankrijk is onder druk van milieudeskundigen en de Groenen een bureau voor de voedselveiligheid opgericht. Dit bureau heeft een advies uitgebracht dat uiteraard door de regering is opgevolgd. Het Franse standpunt mag dus niet ter discussie worden gesteld, temeer daar wij willen dat een dergelijk bureau ook op Europees niveau wordt opgericht. Ik hoop uiteraard dat de Europese afgevaardigden en de Commissie de adviezen van dit toekomstige bureau zullen opvolgen. We mogen in de tussentijd de belangen van onze landbouwers niet uit het oog verliezen. De BSE-affaire was voor hen een ramp die ze te nauwer nood te boven zijn gekomen. Het is volstrekt onaanvaardbaar dat we het conflict op de spits drijven door EU-burgers in dezelfde beroepsgroep de confrontatie met elkaar te laten aangaan. We kunnen ons heel goed inleven in de ontreddering van de Britse landbouwers. We mogen evenwel niet vergeten dat het op productievermeerdering gerichte landbouwbeleid verantwoordelijk is voor deze situatie, waarin veel, zo niet alle Europese landbouwers zich bevinden. Het is daarom onze verantwoordelijkheid vandaag het GLB ingrijpend te wijzigen. Wij hebben aan onze verantwoordelijkheden jegens de WHO voldaan. Is in dit opzicht de relatie tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten niet vergelijkbaar met die tussen Frankrijk en de Unie? We kunnen het zogenaamd wettelijk handelen van de WHO naast ons neerleggen wat betreft het Amerikaanse met hormonen behandelde vlees. We kunnen bovendien een beroep doen op de Europese staatsraison om het voorzorgbeginsel dat Frankrijk ons voorstelt naast ons neer te leggen. De Groenen willen van de Commissie snel concrete voorstellen, ook al hebben de deskundigen zich nu nog niet uitgesproken over dit vraagstuk.
Mijnheer de commissaris, u kent de situatie. Ze bestaat al langer dan vandaag of gisteren. Er moeten snel voorstellen worden gedaan zodat de consumenten en de landbouwers in Europa kunnen worden gerustgesteld.

Seppänen
Mijnheer de Voorzitter, in Engeland is aan runderen, die normaal gesproken plantaardig voedsel eten, veevoer gegeven dat is gemaakt van tot meel vermalen karkassen, en vreemde prionen hebben vervolgens de BSE-ziekte veroorzaakt. In Frankrijk is het veevoer vermengd met slib, vanwege het ureumgehalte dat het heeft als gevolg van de menselijke afvalstoffen die erin zitten. In België zijn er vetten door het veevoer gemengd zodat bij verhitting dioxine vrijkomt.
De EU en eurocommissaris Fischler van landbouw hebben een hoop problemen op hun geweten, maar in deze kwesties zijn de nationale regeringen de echte schuldigen. Het basisprobleem is het veevoer. Dat vormt de belangrijkste schakel in de levensmiddelenketen. De oprichting van een eigen EU-ambtenarenleger om de bedrijven te controleren, is niet de oplossing. Die is te vinden op nationaal niveau. De nationale autoriteiten moeten de durf hebben om de landbouwbedrijven en hun productie te controleren. Wellicht worden op die manier ook illegale hormonen opgespoord. In ieder geval kan deze kwestie het best worden aangepakt door voor dierlijke producten oorsprongsbenamingen te gaan gebruiken.

Fiori
Mijnheer de Voorzitter, de boycot van Engels vlees door Frankrijk roept naar mijn mening twee soorten problemen op, die beide van aanzienlijk belang en gewicht zijn voor de toekomst van de Unie. Aan de ene kant moet de Europese Unie zelf versterkt worden, zodat de besluiten van de bevoegde instanties over thema's van communautair belang in alle lidstaten doeltreffend ten uitvoer kunnen worden gelegd. Dit geldt met name voor gevallen als dit, die gemakkelijk een van de fundamentele vooronderstellingen van de Unie zelf, te weten het vrije verkeer van goederen, kunnen aantasten. Aan de andere kant is de bescherming van de consument een van de hoogste prioriteiten. Dat is zo' n belangrijke doelstelling dat zelfs nationale keuzes in strijd met de communautaire besluiten gerechtvaardigd kunnen worden, mits deze wetenschappelijk gegrond zijn en omwille van de hygiëne en de volksgezondheid worden gemaakt.
Om beide problemen grondig te kunnen analyseren, kunnen we niet volstaan met ons hier voor of tegen het Franse besluit uit te spreken. Het is immers niet de taak van deze instelling te beslissen of de juridische vooronderstellingen en vooral ook de argumenten met betrekking tot de volksgezondheid van de Franse overheid gefundeerd zijn. Wat dat betreft zien wij vol spanning uit naar de persconferentie die commissaris Byrne vanmiddag zal houden. Een gedetailleerd debat in het Parlement en een daaruit voortvloeiend politiek oordeel over het gedrag van om het even welke persoon zou misleidend zijn en niet bevorderlijk voor het goede functioneren van de Europese instellingen als geheel. Het zou daarentegen passend en wenselijk zijn ook gelegenheden als deze aan te grijpen om de communautaire instellingen verder op te bouwen. Dat is een taak die het Parlement op zich moet nemen op grond van het mandaat van alle Europeanen die het vertegenwoordigt, en daarbij moet het de rol die de nationale regeringen tot nu toe hebben vervuld bij de opbouw van de Unie integreren. Bovendien moet dit Parlement zich meer toeleggen op zijn rol als tegenwicht van de Commissie, zoals dat in alle moderne democratieën het geval is.
Om terug te keren naar het onderhavige geval: ik ben van mening dat het Parlement de Commissie niet moet vragen om een onderzoek naar aanbevelingen van nationale bureaus voor de voedselveiligheid, die in strijd zijn met communautaire besluiten. Ik denk eerder dat het de Commissie en andere bevoegde communautaire instellingen moet vragen verslag uit te brengen over de inhoudelijke aspecten van deze aanbevelingen, zodat het Parlement zich een kritisch oordeel kan vormen dat bijdraagt tot de vervolmaking van de geldende communautaire wetgeving op dit gebied.

Stevenson
Mijnheer de Voorzitter, ik heb intens genoten van enkele toespraken in dit debat, niet in de laatste plaats van de openingstoespraak van de heer Donnelly en zijn verwijt aan de Franse en Britse autoriteiten, die er niet in zijn geslaagd deze escalerende handelsoorlog te voorkomen. Ik wil er de heer Donnelly op wijzen dat Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk beide een sociaal-democratische regering hebben. Zojuist is aan het licht gekomen dat de Britse minister van Landbouw, lid van dezelfde partij als de heer Donnelly, niet eens overleg heeft gevoerd met zijn Franse collega. Dit is een krankzinnige situatie als je ziet hoe hoog de gemoederen in deze handelsoorlog zijn opgelopen.
In zekere zin heb ik echter wel begrip voor de woede die onder de Britse landbouwers en consumenten is ontstaan naar aanleiding van berichten dat er rioolslib terecht is gekomen in Franse levensmiddelen, dat de Britse regering daar al sinds afgelopen juni van op de hoogte is maar de zaak desondanks niet bij de Europese Commissie heeft aangekaart, en dat er in Groot-Brittannië nog iedere maand 60.000 stuks vee worden geslacht die niets mankeren maar ouder zijn dan dertig maanden en daarom niet in de voedselketen terecht mogen komen. De kadavers worden verbrand en de as wordt vervolgens naar een stortterrein afgevoerd. Dit zal de geschiedenis ingaan als een van de grote vergissingen van de eeuw op landbouwgebied.
De woede wordt ook veroorzaakt door het bericht dat BSE ook in Frankrijk zelf voorkomt. Er zijn dit jaar al 22 gevallen aan het licht gekomen. Desalniettemin komen gewonde en zieke dieren die op de boerderij sterven in destructiebedrijven terecht. Het gesmolten vet van deze dieren wordt verwerkt in de farmaceutische industrie en de cosmetica-industrie en komt zo uiteindelijk in de voedselketen terecht. Ik onderschrijf daarom de al verkondigde opvatting dat er geen sprake is van eerlijke concurrentie.
Ik hoop dat we een diplomatieke oplossing kunnen vinden. We moeten in ieder geval doen wat we kunnen om zo'n oplossing te bereiken. Ik doe een beroep op de Commissie en de Britse regering de Franse regering onder druk te zetten en haar te dwingen gevolg te geven aan de bevindingen van de Wetenschappelijke Stuurgroep, hoe die ook zullen luiden. Daar zullen we later vandaag achter komen.

Fischler
Mijneer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, in de eerste plaats zou ik u willen bedanken voor de manier waarop dit debat werd gevoerd. Ik vond dit een voorbeeldig debat, dat ons echt kan helpen om in deze discussie met de voeten op de grond te blijven en ons aan de feiten te houden. Ik trek uit dit debat hoofdzakelijk de volgende conclusies: in de eerste plaats ben ik er absoluut van overtuigd dat we onze verdere beslissingen, ook de beslissingen van de Commissie, moeten baseren op het oordeel van onafhankelijke - en dit is belangrijk - onafhankelijke wetenschappers en op de nieuwste wetenschappelijke inzichten.
Laten we ook dit niet vergeten: de oorzaak van het hele BSE-probleem is juist dat men dit principe heeft veronachtzaamd, dat men beslissingen heeft genomen uit commerciële overwegingen, uit economische overwegingen, zonder voldoende rekening te houden met gezondheidsbelangen. Daarom mogen we deze fout niet opnieuw begaan, noch in de ene noch in de andere richting! Bijgevolg zou het ook verkeerd zijn om zelf reeds conclusies te trekken zonder de conclusies te kennen van de wetenschappers, die op dit moment beraadslagen. We moeten het oordeel afwachten van het wetenschappelijk comité, dat louter uit onafhankelijke wetenschappers bestaat.
Maar dan moeten we, en dat neem ik heel serieus, ook meteen in actie komen. We mogen ons dus niet alleen beperken tot afwachten, en ik ben zeker bereid om de boodschap die ik hier meeneem ook over te brengen aan Commissievoorzitter Prodi en mijn collega David Byrne. Ik zal ze ook graag verzoeken om dit debat, de conclusies van de Commissie inbegrepen, woensdag voort te zetten.
In dit Franse rapport worden hoofdzakelijk vier elementen ter discussie gesteld. Een van deze elementen is de toepassing van de tests waarover we nu beschikken. Ik ben niet van mening dat men deze tests louter voor het placebo-effect moet toepassen, maar ook op dit punt moeten we onze beslissing baseren op wetenschappelijke gronden. Ik ben ervan overtuigd dat deze tests nuttig kunnen zijn voor de controle op de toepassing van de veiligheidsnormen over heel Europa, en daarvoor moeten ze ook worden gebruikt. In hoeverre men nog meer kan verwachten van deze tests, daarin moeten we in ieder geval op één punt voorzichtig zijn, namelijk te geloven dat we honderd procent zeker kunnen zijn dat we vlees dat mogelijke risico's inhoudt voor de gezondheid kunnen onderscheiden van vlees dat volkomen veilig is. De tests zijn weliswaar goed, maar geven geen honderd procent zekerheid. Ook hier is het nulrisico een onbereikbaar ideaal.
Wanneer er op dit punt nieuwe aanbevelingen zouden komen van de kant van de wetenschap, zijn we vanzelfsprekend bereid om dit serieus te onderzoeken. Wat de controle aangaat, ben ik het eens met diegenen die hier hebben benadrukt dat de controles in heel Europa op een gelijkwaardig niveau moeten staan en dat het niet volstaat om enkel in Groot-Brittannië een goed functionerend controlesysteem te hebben. We voeren echter niet alleen inspecties uit in Groot-Brittannië, maar ook in andere landen, om ervoor te zorgen dat de veiligheidsnormen worden gehandhaafd op Europees niveau.
Met betrekking tot de geëiste Food Agency zou ik erop willen wijzen dat we er goed aan zouden doen om vorderingen te maken in deze kwestie. De heer Byrne moet hiervoor de basis leggen, maar ik zou nogmaals willen beklemtonen dat ik er niets voor voel om in de richting te gaan van een Food Agency zoals de FDA, maar dat de Food Agency die we reeds hebben voor farmaceutische producten als voorbeeld moet dienen, waarbij het als het ware gaat om een Europees model voor een Food Agency.
Wat het uitstel van de etikettering betreft, zou ik u er nogmaals op willen wijzen dat de Commissie geen belang heeft bij uitstel, maar dat we er belang bij hebben om aan het einde van het jaar niet met lege handen te staan, dus zonder een vrijwillig en zonder een verplicht etiketteringsysteem. Ik verzoek u één ding niet over het hoofd te zien, namelijk: het heeft geen enkele zin om etikettering verplicht te stellen wanneer de daarvoor vereiste databasis niet voorhanden is. Dan zouden we de consumenten pas echt iets voorspiegelen wat in werkelijkheid niet bestaat, en het zou onze oproep tot transparantie en objectiviteit ondermijnen.
Tot besluit: we zouden er werkelijk naar moeten streven om de feiten voor zich te laten spreken. Dit is ook de wijze waarop we zouden moeten omgaan met de verschillende emoties in deze kwestie, en naast deze taak om ons aan de feiten te houden moeten we ook blijk geven van competentie en transparantie. Tenslotte zou ik er nog op willen wijzen dat we vandaag nog de resultaten van het wetenschappelijk comité langs elektronische weg beschikbaar zullen stellen aan de leden.

De Voorzitter
Dank u, commissaris Fischler. Ik ben ervan overtuigd dat het gehele Parlement u steunt bij het zoeken naar een uitweg uit deze penibele situatie.
Zoals aangekondigd door commissaris Fischler zal de Commissie vanmiddag, voorafgaande aan de persconferentie, de betreffende documenten beschikbaar stellen. We zullen ze u via e-mail doen toekomen en ze publiceren op het Intranet van het Parlement.
Het debat is gesloten.

Visserijovereenkomst EG/Angola
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0022/1999) van de heer Cunha, namens de Commissie visserij, over het voorstel voor een verordening van de Raad betreffende de sluiting van het Protocol tot vaststelling, voor de periode van 3 mei 1999 tot en met 2 mei 2000, van de vangstmogelijkheden en de financiële tegenprestatie, als bedoeld in de Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschappen en de Republiek Angola inzake de visserij voor de kust van Angola (COM(1999)0389 - C5-0170/1999/0169(CNS)).

Langenhagen
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega's, de rapporteur, de heer Cunha, heeft mij verzocht om zijn verslag voor te dragen. Het voornoemde protocol bij de visserijovereenkomst tussen de EU en Angola is reeds op 2 mei jongstleden ten einde gelopen. Een nieuw protocol werd door de twee partijen ondertekend. Daarin werden de technische en financiële voorwaarden vastgelegd waaronder het de schepen van de Gemeenschap is toegestaan om in de periode van 3 mei 1999 tot en met 2 mei 2000 te vissen in Angolese wateren. Met uitzondering van de extreem korte geldigheidsduur van het protocol - een jaar in plaats van drie - en van het feit dat het aantal tonijnvangsten werd verhoogd, lijkt dit protocol op het voorgaande.
Alleen al uit het oogpunt van de begroting is het thans voorliggende protocol van grote betekenis voor de EU. 10,3 miljoen euro is op zich al een groot bedrag, en we hebben niet eens de garantie dat we de vereiste betalingen kunnen verrichten voor het geval dat Angola een biologische rustperiode vaststelt voor de garnalenvangst. Bovendien benutten we onze vangstmogelijkheden niet genoeg, met uitzondering van de tonijnvissers, die 100% van de vangstmogelijkheden benutten. Bij de garnalenvangst wordt slechts 63% benut, en bij de trawlers komen we niet verder dan 0%.
We moeten ook eens serieus nadenken over de middelen die worden uitgetrokken in het kader van de financiële tegenprestatie, namelijk 1,7 miljoen euro voor de wetenschappelijke programma's, 1 miljoen euro voor onderwijs en 350.000 euro voor studies. Er is geen clausule die de Commissie het recht geeft om na te gaan of de middelen correct worden besteed. Van hun kant zijn de Angolese autoriteiten niet verplicht om rekenschap af te leggen over de besteding van middelen. Op dit punt beveelt de rapporteur aan om alle betalingen die voortvloeien uit de overeenkomst af te wikkelen via de Centrale Bank van Angola, en wel om redenen van veiligheid en transparantie, temeer omdat in Angola nog altijd een oorlog woedt.
De Commissie heeft de juiste keuze gemaakt door slechts een eenjarig protocol af te sluiten, aangezien er in de afgelopen jaren een intensieve bevissing heeft plaatsgevonden van de Angolese wateren, met name door de sovjetvloot. Dit heeft geleid tot een spectaculaire daling van de vangsten. Zoals we zojuist hebben gehoord, worden ook vergunningen verstrekt aan reders die niet behoren tot de EU. Als we rekening houden met de gevolgen daarvan, zouden we tot de conclusie kunnen komen dat de visserij in Angolese wateren niet zonder risico is voor de EU. Toch, zegt de rapporteur, kunnen we optimistisch zijn. Er is een stijging van het aantal tonijn- en beugvissers. Dit is over het algemeen een betrouwbare indicator voor de toestand van de pelagische visbestanden en kan dus als positief worden beschouwd. In het protocol zijn geen internationale normen opgenomen voor de instandhouding en het beheer van visbestanden. Op zich is een biologische rustperiode beslist een doeltreffend middel voor de instandhouding van visbestanden, zowel uit feitelijk als wetenschappelijk oogpunt. Maar dit vereist een internationaal kader, omdat anders, zo vreest men, Angola de biologische rustperiode zou kunnen misbruiken ten nadele van de EU. De Commissie moet ervoor zorgen dat de reders tijdig, dit wil zeggen minstens drie maanden van tevoren, worden geïnformeerd.
De conclusies: het zijn duidelijk moeizame onderhandelingen. De huidige politieke situatie van Angola is betreurenswaardig, temeer omdat het een potentieel rijk en in geopolitiek opzicht belangrijk land is. In het protocol ontbreken echter precieze inlichtingen over de toestand van de visbestanden in Angola. De Commissie visserij heeft amendementen ingediend om deze informatie alsnog te verkrijgen.
Daarom kunnen we op dit moment nog niet praten over een nieuwe visserijovereenkomst. Het resultaat van de onderhandelingen moet evenwel worden ondersteund en de basis vormen voor een toekomstig veelomvattend protocol of een nieuwe visserijovereenkomst! De rapporteur verwacht in ruil hiervoor van de Commissie dat zij zich houdt aan het Interinstitutioneel Akkoord over de begrotingsdiscipline en de verbetering van de begrotingsprocedure met betrekking tot de financiering van uitgaven uit hoofde van deze voor ons toch belangrijke visserijovereenkomst.

Fraga Estévez
Mijnheer de Voorzitter, het protocol van de overeenkomst met Angola dat wij hier voor ons hebben liggen en dat een jaar geldig is, moet in feite beschouwd worden als een verlenging van het vorige akkoord. Het is de bedoeling dat wij de overeenkomst voor de gebruikelijke periode van drie jaar verlengen zodra de situatie verbetert.
Wij gaan volledig met deze oplossing akkoord. Enerzijds garandeert zij de voortzetting van de visserijactiviteiten in het kader van een overeenkomst die over het geheel genomen voor beide partijen bevredigende resultaten heeft opgeleverd en geen noemenswaardige problemen heeft veroorzaakt.
Anderzijds brengt dit protocol ons logischerwijs een stap dichter bij de ondertekening van de nieuwe overeenkomst. Indien de Europese Unie zich uit het gebied zou terugtrekken, zou deze overeenkomst, gezien de politieke toestand van het land en de aanwezigheid van andere vloten, wellicht gevaar lopen.
Het is tevens goed nieuws dat de vangstmogelijkheden van de tonijnvloot worden vergroot. Het aantal vaartuigen wordt nagenoeg verdubbeld, hetgeen aantoont dat de visbestanden in deze wateren in goede staat verkeren.
Bovendien is het van het grootste belang dat wij de visserijbetrekkingen met Angola handhaven. Dat is wel het minste wat Europa op dit moment kan doen voor dit land dat steeds nauw bij een aantal communautaire beleidsterreinen betrokken is geweest en momenteel in een kritische politieke en economische situatie verkeert. Het lijdt geen twijfel dat de financiële tegenprestatie een belangrijk hulpmiddel is, maar bovendien moet de aanwezigheid van de Europese vloot het gevoel van stabiliteit in het gebied vergroten. Uiteraard zal dit op zijn beurt de internationale betrekkingen met Angola ten goede komen.
De aanwezigheid van de Unie heeft nog andere positieve gevolgen. Zo brengt zij dit gebied de essentiële kenmerken van een verantwoorde visvangst bij en is zij een belangrijke evenwichtsfactor met het oog op de aanwezigheid van andere vloten, met name de Russische. Om nog maar te zwijgen van de steun aan de wetenschappelijke onderzoeksprogramma's die in dit protocol vervat zit.
Mijnheer de Voorzitter, op grond van wat voorafgaat en in de hoop dat de Commissie het Parlement op de hoogte zal houden van de resultaten van dit protocol - zoals overigens ook in het verslag van de heer Cunha wordt geëist - roept onze fractie u allen op om voor het verslag-Cunha te stemmen.

Medina Ortega
Mijnheer de Voorzitter, de PSE-fractie steunt het protocol tot verlenging van de visserijovereenkomst met Angola.
Zowel mevrouw Langenhagen als mevrouw Fraga hebben de inhoud van het akkoord reeds samengevat. Er is gezegd dat het hier niet om een nieuwe overeenkomst gaat, maar om een verlenging van een vroegere overeenkomst die eigenlijk reeds in het jaar 1987 werd ondertekend en teruggaat op een eerder door Spanje en Angola gesloten akkoord. In termen van belangrijkheid neemt dit akkoord misschien een eerder onbeduidende plaats in, maar het is alleszins een nuttige overeenkomst, zowel voor de Europese Unie als voor Angola, zoals mevrouw Fraga reeds heeft onderstreept. Op voorwaarde dat de biologische rijkdommen worden gerespecteerd en overbevissing wordt vermeden, brengt dit soort overeenkomsten ook voordelen mee voor de landen die hun wateren voor de communautaire visvangst openstellen. Zowel de financiële steun van de Europese Unie als de hulp die bijvoorbeeld op het niveau van de beroepsopleiding en het wetenschappelijk onderzoek wordt geboden, dragen hiertoe bij.
Ik ben van oordeel dat de Commissie goed werk verricht. Op dit moment is onze grootste zorg echter dat de visserijactiviteiten kunnen worden voortgezet. Wij hebben het dan uiteraard over activiteiten die overbevissing vermijden en de natuurlijke rijkdommen respecteren.
In de door de Commissie visserij ingediende amendementen wordt de Commissie door het Europees Parlement verzocht de zaak op de voet te volgen en vóór het verstrijken van de overeenkomst minstens driemaal verslag uit te brengen aan het Parlement en de Raad om de voortzetting ervan te garanderen.
Om af te ronden, mijnheer de Voorzitter, zou ik nogmaals het nut van de overeenkomst willen onderstrepen, zowel voor Angola als voor de Europese Unie. Wij hopen dan ook dat de Commissie de nodige inspanningen zal doen om dit akkoord ook gedurende de komende jaren te handhaven.

Farage
Mijnheer de Voorzitter, men heeft er gisteren bij ons op aangedrongen de verlenging van de EU-overeenkomst met Marokko goed te keuren, om Spanje en Portugal het recht te geven in de Marokkaanse wateren te vissen. Nu wordt ons gevraagd een soortgelijke overeenkomst met Angola te herzien.
Het was niet de eerste keer in mijn vooralsnog korte maar enerverende carrière als EP-lid, maar gisteren heb ik in deze Vergadering, die er niet voor schroomt zichzelf een parlement te noemen, opnieuw een zekere bereidwilligheid bespeurd om de besluiten van de Commissie gedachteloos goed te keuren, en opnieuw lijkt het alsof er inderdaad niets anders van ons verwacht wordt. Maar als deze Vergadering haar tanden wil laten zien, zoals het een echt controlerend orgaan betaamt, wordt het tijd dat ze eens wat vraagtekens plaatst bij de uitgangspunten waar deze overeenkomsten op zijn gestoeld.
Uit de gegevens die we hebben over het functioneren van deze overeenkomsten blijkt dat ze verantwoordelijk zijn voor milieurampen van de eerste orde. Het zijn in wezen voorbeelden van koloniale uitbuiting van de volkeren in de Derde Wereld, waar we ons in onze zogenaamd beschaafde wereld voor zouden moeten schamen.
De afgelopen zeven jaar is er 1,4 miljard euro aan Europees belastinggeld naar overheden en elders gegaan, maar zelfs de Commissie geeft in haar neutrale bewoordingen aan dat het niet eenvoudig is te achterhalen waar dat geld gebleven is. Het komt echter allemaal terecht bij Spaans en Portugese vissers, die zo in staat worden gesteld de wateren van derdewereldlanden leeg te roven. De meest fundamentele principes ter bescherming van de visbestanden worden daarbij vaak met voeten getreden. We weten inmiddels tot welke wanhoop die praktijken bij de Marokkaanse vissers hebben geleid. Zij moeten toezien hoe hun visbestanden worden gedecimeerd, enkel en alleen om de Europese markt van sardienen en andere gangbare soorten te voorzien terwijl de Marokkaanse vissers voor hun eigen levensonderhoud zelf van die soorten afhankelijk zijn. Tot welke verschrikkingen de vangst langs de Afrikaanse westkust inmiddels heeft geleid werd enkele jaren geleden duidelijk, toen Namibië uiteindelijk liet weten paal en perk te willen stellen aan de vernietigende gevolgen van de Spaanse visserij in die regio.
Het is hoog tijd dat wij in dit Parlement het voorbeeld van Namibië volgen. Dit beleid heeft geleid tot een heuse milieuramp. De hele situatie is naar mijn mening krankzinnig en catastrofaal.

Varela Suanzes-Carpegna
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega's, allereerst wil ik de rapporteur, de heer Cunha, met zijn verslag feliciteren. Tevens wil ik mijn steun uitspreken aan de overeenkomst en aan het standpunt dat de Europese Commissie in verband hiermee heeft ingenomen. Ik sluit mij graag aan bij de woorden van mevrouw Langenhagen, mevrouw Fraga en mijnheer Medina. Ik ben het echter absoluut niet eens met het betoog van de spreker die voor mij het woord heeft gevoerd. Zijn visie geeft immers blijk van een enorm gebrek aan solidariteit met de lidstaten van de Europese Unie en met de vissers. Gelukkig is dit standpunt hier in deze Vergadering in de minderheid.
Met betrekking tot het verslag dat wij voor ons hebben liggen, zou ik erop willen wijzen dat de visserijovereenkomst met Angola de voorzetting van het gemeenschappelijk visserijbeleid van de Europese Unie op het gebied van de internationale visserijovereenkomsten betekent. Deze akkoorden dragen bij aan de consolidering van een van de belangrijkste pijlers van het genoemde beleid, zoals hier tijdens de vorige zittingsperiode in het verslag van de heer Crampton terecht is opgemerkt. In het desbetreffende verslag werd onderstreept dat deze overeenkomsten een fundamentele voorwaarde zijn om het handelstekort van de Unie op het gebied van de visvangst en de visaanvoer weg te werken. Zij dragen tevens bij aan het behoud van de directe en indirecte arbeidsplaatsen in de visvangst en de industrieën van de sector in Europese regio's die sterk van de visserijactiviteiten afhankelijk zijn. Dat is wat hier tijdens de vorige zittingsperiode is aangenomen.
Nu wil ik nog even ingaan op het verslag-Cunha over de sluiting van een nieuw Protocol tot vaststelling, voor de periode van 3 mei 1999 tot en met 2 mei 2000, van de vangstmogelijkheden en de financiële tegenprestatie, als bedoeld in de Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en de Republiek van Angola. Het gaat hier om een traditioneel protocol dat gedurende een bepaalde periode toegang tot de visbestanden verleent en een financiële tegenprestatie vaststelt.
Ondanks het feit dat bepaalde gegevens en statistieken nog moeten worden aangevuld en dat de Commissie ons beloofd heeft streng te zullen zijn en ondanks de delicate situatie, of beter gezegd de oorlogstoestand, waarin het land momenteel verkeert, beschouwen wij de ondertekening van dit voorlopige protocol als een bijzonder goede zaak. In afwachting van een hernieuwing van het akkoord voor een jaar of de sluiting van een nieuwe overeenkomst is dit alleszins een geschikte oplossing. Angola is een land dat vanuit geopolitiek oogpunt een bijzonder belangrijke positie inneemt en een enorme potentiële rijkdom herbergt. De Europese Unie moet dit land dan ook steunen en zij moet er mede voor zorgen dat snel een einde komt aan de ernstige situatie die Angola momenteel doormaakt. Wij moeten met andere woorden beide partijen zo goed mogelijk helpen: Angola enerzijds en de lidstaten van de Europese Unie en de regio's die grotendeels van de visvangst afhankelijk zijn anderzijds. Dat is het doel van de door dit Parlement uitgeoefende controle en de amendementen die de Commissie visserij met betrekking tot deze belangrijke overeenkomst heeft ingediend. Het is immers duidelijk dat deze overeenkomst een niet te onderschatten politieke dimensie inhoudt en serieuze economische en financiële implicaties heeft.
Mijnheer de commissaris, u zult op dit punt en met betrekking tot de visserijovereenkomsten in het algemeen, zoals trouwens ook gisteren tijdens het belangrijke debat over de visserijovereenkomst met Marokko is gebleken, steeds op de Commissie visserij kunnen rekenen, die u doorgaans met meerderheid van stemmen zal steunen. En ik hoop dat ook dit Parlement het licht op groen zal zetten.

Fischler
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, om te beginnen zou ik het Parlement hartelijk willen bedanken dat het over het geheel genomen een positieve beoordeling heeft gegeven van het nieuwe protocol bij de visserijovereenkomst met Angola. Op de uitbreiding van de tonijnvangst na neemt dit protocol inderdaad alle vangstmogelijkheden over van het vorige protocol uit de periode 1996-1999 alsook de bijlagen ervan. Vermeld moet worden - en verscheidene sprekers hebben hier ook op gewezen - dat het protocol slechts een looptijd heeft van een jaar, en van deze periode is toch al de helft verstreken. Dit jaar kunnen de Gemeenschap en Angola echter het toekomstige kader van hun visserijbetrekkingen uitstippelen, zoals dit door Angola werd voorgesteld. We moeten daarom deze tijd benutten.
De financiële tegenprestatie die de Gemeenschap betaalt aan Angola voor de in het protocol vastgelegde vangstmogelijkheden en de bijdrage die de reders van de Gemeenschap betalen in de vorm van vergunningsrechten zijn in vergelijking met de vroegere situatie eveneens gelijk gebleven. Op jaarbasis is de financiële tegenprestatie bijgevolg evenredig met het bedrag dat in het vorige protocol was vastgesteld.
Wat de amendementen van het Parlement betreft, kan ik de Commissie visserij van het Parlement namens de Commissie verzekeren dat zij, zoals ook in het verleden, het Parlement op passende wijze zal informeren over de tenuitvoerlegging van het protocol. We moeten daarvoor echter de meest geschikte vorm kiezen.

De Voorzitter
Commissaris, nu u de visserijportefeuille bent gaan beheren zult u ontdekken dat dit Parlement op vrijdag vaak over vis debatteert. Voor de verandering hebben we u deze ochtend echter een gevarieerder menu voorgeschoteld.
Het debat is gesloten.
We gaan nu over tot de stemming.
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)
Stemverklaring

Posselt
Mijnheer de Voorzitter, ik heb met plezier kunnen instemmen met dit uitstekende verslag van de heer Cunha, omdat daarin het beginsel van duurzaamheid nadrukkelijk centraal staat, wat voor een toekomstgericht visserijbeleid ook noodzakelijk is. Angola lijdt onder de gevolgen van de koloniale politiek van de Sovjet-Unie, die dit land heeft leeggeplunderd. Daarom beschouw ik de rol van de Europese Unie als positief en belangrijk en is deze visserijovereenkomst volgens mij ook een essentieel bestanddeel van ons buitenlands en ontwikkelingsbeleid.
Mijnheer de Voorzitter, tot besluit zou ik nog een persoonlijke opmerking willen maken: het verheugt mij dat u vandaag deze vergadering heeft voorgezeten. Dat maakt me bijna weer een beetje verzoeningsgezind. Ik hoop dat u op een goede dag net zo graag deze vrijdagclub zult voorzitten als uw voorganger, de heer Gutiérrez Díaz!

De Voorzitter
Dank u, mijnheer Posselt.

Onderbreking van de zitting
De Voorzitter
Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement te zijn onderbroken.
(De vergadering wordt om 11.10 uur gesloten)

