Produkcja opium do celów medycznych w Afganistanie (debata) 
Przewodnicząca
Kolejnym punktem jest sprawozdanie Marco Cappato, w imieniu Komisji Spraw Zagranicznych, wraz z projektem zalecenia Parlamentu Europejskiego dla Rady w sprawie produkcji opium dla celów medycznych w Afganistanie.
Marco Cappato
sprawozdawca. (IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie! W przedmiotowym sprawozdaniu proponujemy, aby Parlament podjął inicjatywę i złożył wniosek do Rady, głównie w kontekście wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, w odniesieniu do produkcji opium w Afganistanie.
Naszym punktem wyjścia jest uświadomienie sobie, że rezultaty, jakie osiągnęliśmy nie są wystarczające. W ciągu ostatnich dwóch lat nastąpił pięćdziesięcioprocentowy wzrost produkcji opium wykorzystywanego do produkcji heroiny. Wydaje się, że nie potrafimy znaleźć skutecznego sposobu ograniczenia tej ogromnej produkcji, dzięki której nie wzbogacają się oczywiście rolnicy, ale członkowie wielkiej międzynarodowej mafii narkotykowej, terroryści i talibowie.
Sprawozdanie rozpoczyna się też od innego stwierdzenia: iż jednocześnie występuje poważny brak dostępu do środków uśmierzających ból. Osiemdziesiąt procent ludności na świecie nie ma w ogóle dostępu do środków przeciwbólowych. Oczywiście te kwestie można postrzegać jako całkowicie odrębne, ale moim zdaniem instytucje polityczne powinny być pragmatyczne i zrozumieć, że w obliczu ogromnej produkcji wykorzystywanej do wytwarzania heroiny - przy czym produkt o tym samym pochodzeniu rolniczym jest w niedoborze - powinna istnieć możliwość połączenia tych dwóch zagadnień.
Poprawki zgłoszone przez Komisję Spraw Zagranicznych oraz panią poseł Gomes w imieniu Grupy Socjalistycznej w Parlamencie Europejskim, jak i poprawki zgłoszone przez grupę Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów) i Europejskich Demokratów podczas sesji plenarnej, sprawiły, że omawiany dziś wniosek nie jest alternatywą, tj. negatywnym wnioskiem wzywającym do natychmiastowej zmiany polityki realizowanej w tym zakresie.
Zwracamy się do pana, Rady i Komisji o przeprowadzenie eksperymentu polegającego na uruchomieniu projektów pilotażowych przekształcających część upraw wykorzystywanych do produkcji heroiny na produkcję leków przeciwbólowych. Należy również wdrożyć polityki pozwalające wysłać środki uśmierzające ból na takie kontynenty jak Afryka i Azja, które praktycznie w ogóle nie dysponują takimi środkami.
Z tego względu sprawozdanie powstałe w Komisji Spraw Zagranicznych i uwzględniające zaproponowane poprawki, wydaje się mi dobrze zrównoważone. Punktem wyjścia jest bardzo proste założenie, że prawdopodobnie - a ja uważam, że zdecydowanie - łatwiej jest współpracować z rolnikami, jeśli zaproponujemy przekształcenie części ich plonów zgodnie z prawem, niż wprowadzenie nowej polityki mającej na celu likwidowanie, odkażanie i niszczenie plantacji. Taka odpowiedź jest kolejną przyczyną konfliktu z lokalną ludnością i dotychczas przyniosła odwrotne do zamierzonych skutki oraz okazała się nieużyteczna.
Mam więc nadzieję, że wykraczając poza zrozumiałe oficjalne stanowisko przyjęte przez europejskie rządy oraz rząd afgański, postulujące konieczność zwalczania produkcji opium, poza oficjalnym stanowiskiem możemy przekazać dodatkowy komunikat, a Parlament Europejski ma być może więcej swobody, aby przedstawić taką propozycję. Przyjęliśmy już za to odpowiedzialność i mam nadzieję, że potwierdzimy to podczas jutrzejszego głosowania. Mamy więcej swobody niż inni, aby zaproponować przeprowadzenie i pragmatyczne, nie zaś ideologiczne, ocenienie alternatywnych eksperymentów.
Każdy z nas tu obecnych ma swój pogląd na temat polityki międzynarodowej i narkotyków oraz polityk międzynarodowych w Afganistanie. Przedmiotowe sprawozdanie ma nie być ideologiczną propozycją, ale praktyczną próbą znalezienia rozwiązania dla tego, co w rzeczywistości jest światową tragedią.
Benita Ferrero-Waldner
komisarz. - Pani przewodnicząca! Ja również chciałabym bardzo podziękować panu Marco Cappato - tante grazie!
Z zadowoleniem przyjmuję tę bardzo aktualną debatę dotyczącą problemu narkotyków - a w szczególności narkotyków w Afganistanie - który, jak wiemy, jest największym złożonym problemem w kontekście politycznym i bezpieczeństwa.
W ostatnim czasie odbyliśmy liczne dyskusje w Nowym Jorku. Szereg bardzo istotnych debat odbyło się podczas Ogólnego Zgromadzenia ONZ, z udziałem prezydenta Hamida Karzaja, Sekretarza Generalnego ONZ Ban Ki-moona i zaproszonych państw. Koncentrowały się one na tym całym złożonym zagadnieniu.
Dzisiejsza dyskusja włącza się w szerszą debatę dotyczącą odbudowy Afganistanu, jak i roli narkotyków. Pochwalamy pomysł utworzenia delegacji PE ds. stosunków z Afganistanem. Pańska praca leży w centrum naszego zainteresowania i uważam, że to, co pan robi, jest bardzo ważne.
Afgański przemysł narkotykowy rzeczywiście stwarza poważne wyzwanie dla procesu budowania struktur państwowych. Sprawozdanie dotyczące Programu Rozwoju Organizacji Narodów Zjednoczonych (UNDP) jest zastraszające. Zarówno uprawa maków, jak i zdolność przetwarzania niestety uległy znacznemu wzrostowi. W największym stopniu dotknięte są regiony w południowym Afganistanie, gdzie odbywa się 70% całej produkcji. Mocne powiązanie pomiędzy powstaniem a gospodarką narkotykową nie wydaje się być niespodzianką. Nie możemy jednak przeoczyć pozytywnych wydarzeń, zwłaszcza w bardziej stabilnych częściach kraju, gdzie nastąpiły prawdziwe udoskonalenia w zakresie zdrowia i edukacji, jak i wzrost gospodarczy.
W trzynastu regionach północnego i środkowego Afganistanu nie rośnie mak. To stwarza obiecujące perspektywy i fundament do dalszych działań. Sprawozdanie autorstwa pana Marco Cappato przedstawia kompletny obraz tej sytuacji - i dziękuję panu za słowa zachęty w odniesieniu do pracy Komisji - oraz słusznie wskazuje na odpowiedzialność Afganistanu za rozwiązanie problemów związanych z produkcją opium. W tej kwestii w zupełności się zgadzamy.
Jednakże muszę powiedzieć, że nie podzielam - przynajmniej teraz - wniosków zawartych w sprawozdaniu, proponujących zalegalizowanie uprawy maku, z którego wytwarzane jest opium do celów medycznych, nawet na próbę. Na pierwszy rzut oka może to być zachęcająca propozycja, ale niestety nie ma prostych rozwiązań dla skomplikowanego afgańskiego problemu dotyczącego narkotyków.
Pragnę podzielić się z państwem moimi obawami. Kraje takie jak Australia, Turcja i Indie, które produkują już opium do celów medycznych, zazwyczaj mają skuteczny system egzekwowania prawa i nie występuje tam otwarty konflikt. Nawet tam wdrożenie przebiega z pewnymi trudnościami. W przypadku nie spełnienia tych warunków, legalna produkcja zostanie wkrótce sprzeniewierzona, co zaobserwowaliśmy już w Peru i Boliwii. Oczywiście obawiamy się, że w przypadku Afganistanu legalna produkcja będzie istnieć obok nielegalnej, natomiast nie zastąpi jej. Ponadto zgodna z prawem produkcja opium nadal nie jest zachęcająca dla lokalnych rolników, gdyż ich dochody wynosiłyby około 25-30% tego, co zarabiają teraz na czarnym rynku.
Wdrożenie takiego programu jest bardzo złożone i możliwe do wykonania tylko przy uzyskaniu dotacji na monitorowanie jakości i dystrybucji produktów medycznych. Dlaczego powinniśmy wspierać to przedsięwzięcie za pomocą pieniędzy podatników? Afgański rząd, który jest notorycznie słaby i ma słabe instytucje, nie ma niestety na chwilę obecną - dlatego powiedziałem na chwilę obecną - możliwości nadzorowania tego programu.
Obecnie niektóre części kraju nie są w ogóle zarządzane, pomijając fakt, że nie są dobrze zarządzane. Dotyczy to zwłaszcza niestabilnych regionów w południowej części kraju, gdzie produkowana jest przeważająca ilość opium. Wreszcie sam afgański rząd stanowczo wykluczył - co jest ważnym argumentem - jakąkolwiek legalną produkcję opium.
W tym kontekście przekaz polityczny płynący z przedmiotowego sprawozdania nie wysyła odpowiedniego sygnału do naszych afgańskich partnerów. Może to nawet oznaczać przedwczesny zapłon. Twarda i niepodważalna prawda jest taka, że odbudowa Afganistanu będzie wymagać znacznie więcej czasu i środków. Będzie również wymagać wytrwałości, jeśli chcemy zaprowadzić trwały pokój w tym wstrząśniętym wojnami kraju.
Postęp w budowaniu struktur państwowych jest możliwy wyłącznie dzięki większej decyzyjności, w tym czołowych afgańskich polityków, szczególnie na szczeblu lokalnym. To był, przy okazji, nasz przekaz z Nowego Jorku. Zgadzam się, że nadszedł najwyższy czas, aby rozprawić się z korupcją. Nie tylko o tym mówimy, lecz również staramy się pomóc zbudować dobry system sądowniczy i zapewnić oddziały policji, aby przekonać zwykłych Afgańczyków, którzy często pozostają sceptyczni.
Przed nami jasna droga. Prowadzi przez afgańską krajową strategię kontroli narkotyków, która zyskała poparcie międzynarodowej wspólnoty i zawiera wszelkie niezbędne elementy. Naprawdę zasługuje ona na nasze jednoznaczne poparcie, gdyż jest wszechstronną strategią, którą obejmuje zakaz, informowanie opinii publicznej, oskarżenie znanych handlarzy narkotykami i promocję lokalnego rozwoju.
Tam gdzie stosowano takie ostrożne łączenie polityk, rolnicy stopniowo odchodzili od uprawy maku. W tym kontekście Komisja uważa, że propozycja dotycząca zalegalizowania upraw maku w celu wytwarzania opium może podważyć pracę podejmowaną w innych sektorach, a mianowicie w odniesieniu do poszanowania prawa i utrzymania porządku.
Carlo Fatuzzo
w imieniu grupy PPE-DE . - (IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Nie mam żadnych wątpliwości, że pan poseł Cappato, którego od dawna znam, desperacko próbuje przyczynić się do walki z narkotykami na świecie i pomóc nieszczęsnym młodym i starszym osobom, które są bliskie śmierci, a narkotyki mogą im pomóc. Ubolewam jednak nad tym, że nie mogę dać mu swojego poparcia.
Powtarzam, że niestety nie podzielam opinii sprawozdawcy. Uważam, że problem tkwi w tym, że jego propozycja dotyczy Afganistanu, państwa, w którym nie mogło być większego braku bezpieczeństwa. Tak, być może Irak jest mniej bezpieczny, ale Afganistan to chyba ostatnie miejsce, w którym powinniśmy próbować przekonać rolników, aby porzucili to, co dla nich jest bardzo lukratywną uprawą maku i przerzucili się na uczciwszą uprawę, zgodnie ze wzorem pochodzącym ze Starego Testamentu i cywilizowanymi praktykami rolnymi, które znamy.
Sprawozdanie dokładnie naświetla fakt, iż największa ilość narkotyków na świecie, blisko połowa, pochodzi z Afganistanu, a uprawa opium w Afganistanie jest nielegalna. Choć jest to niezgodne z prawem, kraj ten jest źródłem połowy surowych materiałów potrzebnych do tego, aby zabijać naszych młodych ludzi lub sprawić, że staną się ofiarami przemytników narkotyków, którzy, jak wiemy, zachęcają ich do używania narkotyków, co szkodzi im i całemu społeczeństwu.
Jestem zdania, że istnieje tylko jedna skuteczna broń, aby zwalczyć wszystkich przemytników narkotyków, począwszy od afgańskich rolników, którzy moim zdaniem są pierwszymi przemytnikami. Nasz brak zdolności kontrolowania i monitorowania ich oznacza, że jedynym sposobem walki z narkotykami jest zapobieganie, a tym samym pomoc w jak największym ograniczaniu upraw opium.
Z tego względu grupa PPE-DE sprzeciwia się tej części sprawozdania pana Marco Cappato i myślę, że to, co teraz mówię musi być jasne dla wszystkich, bez względu na to, co zdarzy się jutro.
(Przewodnicząca wyłączyła mikrofon)
Ana Maria Gomes
w imieniu grupy PSE. - (PT) Muszę pogratulować sprawozdawcy panu posłowi Marco Cappato nie tylko bardzo pożytecznego sprawozdania, lecz również gotowości przyjęcia uwag, tak aby doprowadzić do jak najszerszego porozumienia.
Jego pierwotne zamiary są czytelne, ponieważ chciał upiec dwie pieczenie na jednym ogniu: zalegalizowanie uprawy maku i produkcji opium w celach medycznych nie tylko doprowadziłyby do zakończenia produkcji heroiny w Afganistanie, lecz również położyłyby kres niedoborowi środków przeciwbólowych na świecie.
Niestety natknęliśmy się na poważne praktyczne problemy, takie jak kruchość afgańskich instytucji i ich niezdolność do uregulowania produkcji opium, niepewność w odniesieniu do wiarygodności gospodarczej tego rodzaju systemu oraz niebezpieczeństwo związane z pozwoleniem na ponowne wprowadzenie opium w trzynastu afgańskich regionach, które wstrzymały produkcję.
W poprawkach mojej grupy staraliśmy się ponownie skierować uwagę na najważniejszy element w sprawozdaniu: zwalczanie produkcji opium w Afganistanie, która dotyczy nie tylko Afganistanu, lecz również państw z nim sąsiadujących. Narkotyki nielegalnie wytwarzane z opium stanowią, zdaniem niektórych, prawdziwą broń masowego zniszczenia, szczególnie w Europie.
W walce z produkcją opium, musimy zwracać szczególną uwagę na cechy charakterystyczne poszczególnych afgańskich regionów. Sukces odniesie tylko połączenie różnych środków. Po pierwsze, należy wyeliminować korupcję, która zalewa afgańską administrację centralną, zwłaszcza ministerstwo spraw wewnętrznych i policję, gdyż paraliżuje ona wszystkie polityki mające zwalczyć produkcję opium. Po drugie, należy ścigać, zatrzymać, a następnie postawić przed sądem około trzydziestu największych przemytników narkotyków zidentyfikowanych w sprawozdaniu ONZ i Banku Światowego z 2006 r., tak aby móc położyć kres morderczemu przemytowi. Po trzecie, NATO musi wspierać afgańskie działania mające zwalczać przemyt, poprzez niszczenie laboratoriów i sklepów oraz zapobieganie transportom narkotyków. Po czwarte, działania mające na celu zlikwidowanie upraw maku powinny być ostrożnie i selektywnie stosowane oraz skoncentrowane na obszarach, gdzie rolnicy mają prawdziwe możliwości.
To zbliża nas do punktów wspólnych ze sprawozdawcą. Wszyscy jesteśmy przeciwni masowej fumigacji plantacji maku, popieranej przez Stany Zjednoczone, która zwyczajnie przyczyni się do zasilenia szeregów talibów, nie wpływając w znaczący sposób na produkcję heroiny.
Wreszcie, w kontekście pakietu środków mających rozwiązać afgański problem narkotykowy, należy przeanalizować propozycję sprawozdawcy dotyczącą programu pilotażowego w odniesieniu do legalnej produkcji środków przeciwbólowych na bazie opium. W sprawozdaniu przede wszystkim starano się zachęcić Radę Europejską do kreatywności i odwagi w walce przeciwko produkcji heroiny w Afganistanie. Nie ma prostych rozwiązań dla tego problemu, wiemy jednak, że terroryzm i agresywna ciemnota umysłowa, proklamowane przez talibów i Al-Kaidę, skończą się, gdy Afganistan zostanie uwolniony od narkotyków.
Zbliżam się do końca, panie przewodniczący! Przedmiotowe sprawozdanie powinno być postrzegane jako pilny apel do państw członkowskich o nieszczędzenie wysiłków ukierunkowanych na odbudowę gospodarczą i polityczną kraju, boleśnie dotkniętego krwawymi konfliktami, co jest tak ważne dla bezpieczeństwa regionalnego i światowego.
Marios Matsakis
Pani przewodnicząca! Chciałbym przedstawić w tej sprawie moją osobistą opinię a nie w imieniu mojej grupy.
Produkcja nielegalnego opium w Afganistanie rozkwitła w chwili pojawienia się w tym kraju sił amerykańskich i sprzymierzonych. A wszystko pomimo utworzenia różnych organów odpowiedzialnych za powstrzymanie produkcji opium oraz programów antynarkotykowych, czasami przy wykorzystaniu znacznych sum pieniędzy podatników UE.
Nawet dla niewidomych oczywistym jest, że Afgańczycy nadal będą produkować opium bez względu na sytuację. Przyczyna tego stanu rzeczy jest dosyć prosta. Światowe agencje antynarkotykowe są coraz większe, liczniejsze i dysponują szerszą wiedzą ekspercką, a także skuteczniej wykonują swoją pracę. Udaje się im więc konfiskować większe ilości narkotyków. Jednakże ponieważ popyt osób uzależnionych pozostaje niezmieniony, a kryminalni przemytnicy narkotyków nadal czerpią ogromne zyski z nielegalnych dostaw opium dla tych chorych ludzi, cena narkotyków wzrasta, jak i zyski z handlu opium.
Afgańczycy postępują więc zgodnie z podstawowymi zasadami wolnego rynku. Zwiększają swoją produkcję, aby zaspokoić popyt na nielegalny handel i podnieść swoje zyski. Oczekiwanie, że sponsorowanie większej liczby programów kontroli opium przyniesie znaczące efekty jest fałszywe.
Jedynym sposobem poradzenia sobie z produkcją opium w Afganistanie i w innych częściach świata jest rozwiązanie problem narkotykowego na szczeblu światowym. Jedynym rozsądnym wyjściem jest zalegalizowanie narkotyków i uznanie narkomanów za osoby chore, potrzebujące pomocy a nie przestępców.
Gdyby osoby uzależnione otrzymywały narkotyki lecznicze pod kontrolą lekarza, szansa na uniknięcie efektów ubocznych, jak i na detoksykację byłaby dużo większa. Jednocześnie zniknęłaby przestępczość, która na wielką skalę jest obecna w przemycie narkotyków, a wszystkie antynarkotykowe agencje policyjne przestałyby istnieć, co doprowadziłoby do ogromnych oszczędności w budżecie.
Takie rozumowanie jest bardzo logiczne, ale politycy na całym świecie nie potrafią tego zrozumieć.
Salvatore Tatarella
w imieniu grupy UEN. - (IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Zagadnienie poruszone w sprawozdaniu pana Marco Cappato jest niezwykle delikatne i wymaga przeprowadzenia przez Parlament Europejski ostrożnej oceny, aby uniknąć proponowania mylnych i katastrofalnych rozwiązań, aczkolwiek opartych na dobrych intencjach.
Pragnę podkreślić dwie kwestie. Po pierwsze wzrost produkcji opium i jego pochodnych może narazić na szwank odbudowę kraju oraz już teraz trudną stabilność poszanowania prawa w tym nieszczęsnym regionie. Po drugie, zwiększona produkcja opium - do 30% w tym roku - w żaden sposób nie wiąże się z odpowiednią strategią antynarkotykową.
Z tych względów propozycja zawarta w sprawozdaniu jest absolutnie nie do przyjęcia, a chciałbym podkreślić, że:
niezbędne ilości morfiny są już w Afganistanie wytwarzane na bazie specjalnych pozwoleń i podlegają kontroli agencji ONZ ds. narkotyków oraz afgańskie ministerstwo ds. walki z narkotykami;
2. Międzynarodowy Organ Kontroli Środków Odurzających utrzymuje, że już teraz na świecie jest nadwyżka środków zawierających opium, wykorzystywanych do celów medycznych;
3. legalna produkcja morfiny na dużą skalę doprowadziłaby do zwiększonej ilości produkowanych narkotyków; ostatecznie zaspokoiłyby one popyt na światowym rynku. Gdyby były osiągalne na rynku za niską cenę, byłyby dostępne dla wszystkich.
Powinniśmy zamiast tego sprzeciwiać się narkotykom - w każdym przypadku i wszelkimi sposobami - poczynając od produkcji, przemytu i nielegalnej dystrybucji. Popyt powinien być pohamowany poprzez politykę opartą na wartościach oraz stałą i szeroko zakrojoną pracę zapobiegawczą, a także kampanie informujące, zwłaszcza wśród młodych osób.
W państwie takim jak Afganistan, uwzględniając panujące tam obecnie warunki, rozwiązanie zaproponowane w przedmiotowym sprawozdaniu mogłoby być postrzegane jako oznaka rezygnacji i porażki; mogłoby to również zniweczyć wysiłki społeczności międzynarodowej, Unii Europejskiej, Organizacji Narodów Zjednoczonych oraz afgańskich agencji ds. odbudowy za pomocą programów mających na celu odejście od plantacji opium i skupienie się na innych uprawach, wspieranych przez zachęty finansowe.
Wreszcie, chcę tylko wspomnieć, że Międzynarodowy Organ Kontroli Środków Odurzających przyjął decyzję afgańskiego rządu dotyczącą odrzucenia propozycji zalegalizowania bezprawnej uprawy maku do wytwarzania opium oraz potwierdzenia zobowiązania rządu do wywiązania się z obowiązków wynikających z międzynarodowego traktatu.
Raül Romeva i Rueda
w imieniu grupy Verts/ALE. - (ES) Pani przewodnicząca! Pragnę zacząć od tego, że przedmiotowe sprawozdanie jest niezwykle ważne, aktualne i odważne. Dwie nagłe potrzeby, na których się skupia wymagają zarówno politycznej uwagi, jak i odpowiedzi, której wyraźnie jeszcze nie otrzymały.
Podczas gdy sytuacja związana z bezpieczeństwem i produkcją opium w Afganistanie wzbudza coraz większy niepokój, potrzeba dostarczania środków przeciwbólowych na świecie stanowi jedną z najpoważniejszych sytuacji krytycznych ludzkości naszych czasów, aczkolwiek niestety jest jedną z najbardziej ignorowanych.
Przygotowanie przedmiotowego sprawozdawca nie było łatwym zadaniem dla pana Marco Cappato, dlatego tym bardziej jest ono godne uwagi i po raz kolejny powtarzam poparcie moje i mojej grupy. Jak sam sprawozdawca powiedział, chociaż związek pomiędzy tymi dwiema kwestiami nie jest prosty i niekoniecznie jednoznaczny, jako politycy jesteśmy odpowiedzialni za dokonanie analizy sytuacji, aby znaleźć kompleksowe rozwiązania dla tych złożonych problemów. Taki właśnie jest cel tego sprawozdania.
W odniesieniu do bezpieczeństwa w Afganistanie bezwątpienia musi być to priorytet, jeśli chcemy wdrożyć programy odbudowy i rozwoju dające gwarancje na przyszłość. Problem jednak polega na tym, że niektóre uzbrojone grupy otrzymują środki bezpośrednio w konsekwencji braku przepisów dotyczących produkcji opium. Mamy świadomość nielegalnej uprawy i przemytu opium, co stanowi 40% produktu krajowego brutto w Afganistanie.
W świetle tej sytuacji uważam, że należy przynajmniej przeanalizować i uwzględnić inicjatywy takie jak te podejmowane przez Radę Senlis, która proponuje utworzenie systemu zezwalającego na uprawę opium w Afganistanie dla celów medycznych. Koncentrowałaby się ona na produkowaniu środków przeciwbólowych, takich jak morfina i kodeina, które mogłyby być również sprzedawane w innych państwach, które obecnie mają niewielki dostęp lub jego brak do tego rodzaju leków na podstawie preferencyjnych porozumień handlowych.
Szkoda, że obecnie propozycja nie ma w rzeczywistości mocniejszego poparcia ze strony Komisji i afgańskiego rządu. Jeszcze większe obawy budzi fakt, iż środki zgłaszane jako alternatywy często zakładają likwidację chemiczną, co wielokrotnie powtarzały amerykańskie władze. Gdyby ten środek miałby być realizowany, talibowie zyskaliby nowy argument broniący ich stanowiska, a wspólnoty rolnicze najprawdopodobniej przekształciłyby się w obozy rebelianckie.
Wiązałoby się to również z poważnymi konsekwencjami dla zdrowia i ochrony środowiska. Od początku wiadomo, że opryski z powietrza, co prawdopodobnie zakłada propozycja dla Afganistanu, gwarantują rozprzestrzenianie się zakażenia na ludzi zamieszkujących na przedmiotowych obszarach i terenach z nimi sąsiadujących. Zostało to udowodnione na początku roku, gdy praktyka ta została zastosowana w Kolumbii, aby odkazić produkcję kokainy wzdłuż granicy z Ekwadorem, przy czym ten drugi skierował sprawę do Trybunału w Hadze.
Nie jestem ekspertem, a aspekt chemiczny jest z pewnością dużo bardziej skomplikowany, uważam jednak, że na tym etapie powinniśmy mieć świadomość katastrof wywołanych przez napalm i zubożony uran. Nie powinniśmy tego po raz trzeci powtarzać i mam nadzieję, że tak się nie stanie.
Miroslav Mikolášik
(SK) Produkcja opium musi być kontrolowana. Cała wspólnota międzynarodowa musi w większym stopniu włączyć się w kontrolę produkcji opium w każdej części świata. Starania podjęte przez ONZ oraz jego Radę Gospodarczą i Społeczną (ECOSOC), jak i Światową Organizację Zdrowia, w celu uregulowania stosowania środków na bazie opium w uśmierzaniu bólu są niezbędne, ale nadal niewystarczające. Jednocześnie wspólnota międzynarodowa nie może pozwolić na niepohamowane stosowanie opiatów i ich nadużywanie przez osoby uzależnione od narkotyków.
Moim zdaniem naszym obowiązkiem jest nierezygnowanie z walki przeciwko nadużywaniu twardych narkotyków, które wyraźnie niszczą życie osób je zażywających. Nie popieram też poglądu, iż społeczeństwo powinno dostarczać osobom uzależnionym narkotyki zamiast starać się ich rehabilitować i pomóc powrócić do rzeczywistości. O czym dokładnie jest sprawozdanie pana Marco Cappato? Zgodnie z pewnym poglądem wspólnota międzynarodowa cierpi na brak dostępu do środków na bazie opium lub może cierpieć na ich niedobór w najbliższej przyszłości i dlatego, pod pewnymi warunkami, konieczne jest kupowanie tego narkotyku z Afganistanu.
To prawda, że opiaty są potrzebne przy leczeniu różnych chorób, uśmierzaniu bólu pooperacyjnego, a wreszcie, choć w równym stopniu, przy leczeniu osób cierpiących na choroby nowotworowe. Jednakże ta teoria zawiera kilka podstawowych błędów, których na chwilę obecną nie można zignorować. Po pierwsze, obecna sytuacja polityczna w Afganistanie jest niestabilna. W Afganistanie należy z jednej strony walczyć z talibami, a z drugiej trzymać stronę czarnego rynku opium. Czarny rynek ma decydujący wpływ nie tylko na afgańską gospodarkę, lecz również na stosunki zagraniczne. Mam co do tego duże obawy i wątpliwości i wyjaśnię, dlaczego, moim zdaniem, takie podejście nie może odnieść sukcesu. Programy zakładające legalną produkcję maku do wytwarzania opium nie sprawdzą się, ponieważ Międzynarodowy Organu Kontroli Środków Odurzających może jedynie nałożyć kary na dane państwo po fakcie, natomiast dane państwo straci część upraw na czarnym rynku.
Międzynarodowy popyt trwa nieprzerwanie. Afgański rząd nie jest zdolny do samodzielnego zarządzania uprawami opium. Nie ulega wątpliwości, że w tych okolicznościach rząd przegra w walce z przemytnikami. Konkurencja doprowadzi do wzrostu cen opium, a rolnicy legalnie uprawiający mak powrócą na czarny rynek. Co więcej, (przy czym jest to bardzo istotne) afgańskie ceny nie są konkurencyjne w porównaniu z Australią gdzie kilogram morfiny kosztuje 56 dolarów amerykańskich, w Indiach - 159 dolarów amerykańskich czy w Turcji - 250 dolarów amerykańskich. W Afganistanie cena może osiągnąć poziom 450 dolarów amerykańskich za kilogram.
Jeśli chodzi o wykorzystanie do celów medycznych, jeśli afgańskie opium miałoby być stosowane w produktach medycznych, przyczyniłoby się to do nadmiernego nasycenia rynku. Zbliżam się do końca, pani przewodnicząca. Będę przeciwny poparciu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich dla uprawy maku w Afganistanie z przynajmniej czterech względów: niewystarczającej infrastruktury, braku konkurencyjności gospodarczej, potężnej ekspansji w nieodpowiednim kierunku, a wreszcie faktu, iż obecnie nie istnieje niedobór opiatów na światowym rynku.
Józef Pinior
Pani Przewodnicząca! Pani Komisarz! Przede wszystkim chciałem wyrazić uznanie panu posłowi Marco Cappato za przygotowanie tego sprawozdania. Bardzo trudnego sprawozdania, które próbuje się mierzyć z jednym z najtrudniejszych problemów we współczesnym świecie.
Produkcja opium w Afganistanie wzrasta z roku na rok. Zgodnie z ostatnim rocznym sprawozdaniem produkcja opium osiągnęła poziom dwa razy większy niż dwa lata temu. Afganistan stał się praktycznie wyłącznym dostawcą najbardziej śmiertelnego narkotyku na świecie, dostarczając 93% światowej produkcji opiatów. Pani Przewodnicząca należy do tych, którzy stoją na stanowisku, że los Afganistanu jest naszą wspólną sprawą. Bohaterska walka ludności Afganistanu w okresie zimnej wojny przyczyniła się do poszerzenia sfery wolności we współczesnym świecie, do upadku żelaznej kurtyny w Europie. Dzisiaj Unia Europejska jest zobowiązana do udzielenia temu krajowi pomocy wojskowej, administracyjnej i gospodarczej.
Dotyczy to także pomocy w zakresie walki z produkcją narkotyków w Afganistanie. Pamiętajmy, że zachętą dla rolników afgańskich do produkcji opiatów jest głównie zysk finansowy. Europejski program pomocy w rozwiązaniu tego problemu musi to brać pod uwagę. Dlatego chciałem pogratulować przede wszystkim odwagi panu posłowi Carppato w propozycjach, które są przedstawione w tym sprawozdaniu, które mogą doprowadzić do poprawy sytuacji w tym względzie.
Jedną z tych propozycji jest zaoferowanie pomocy przy wdrażaniu naukowego projektu pilotażowego "mak jako lekarstwo”, które pozwoli na dalsze zbadanie, w jaki sposób udzielanie licencji może przyczynić się do zmniejszania ubóstwa, dywersyfikacji gospodarki wiejskiej, ogólnego rozwoju i wzrostu bezpieczeństwa. Jednym słowem, nie chodzi o to, żeby moralizować, lecz żeby rzeczywiście Unia Europejska mogła skutecznie przyczynić się do rozwiązania tego problemu w Afganistanie.
Horia-Victor Toma
(RO) Zgodnie z ankietą dotycząca opium w Afganistanie z 2007 r., przeprowadzoną przez biuro ds. narkotyków i przestępczości ONZ, produkcja opium osiągnęła rekordową ilość 8 200 ton, co stanowi 93% światowej produkcji opiatów. Tym samym 40% produktu krajowego brutto w Afganistanie wynika z produkcji i nielegalnego handlu opium, a proceder ten angażuje 2,9 miliona ludzi. Pomimo tego zaledwie 10 krajów konsumuje 80 % pochodnych opium, które zgodnie z prawem są dostępne na świecie, podczas gdy w 150 krajach występuje poważny brak możliwości podjęcia leczenia z powodu nielegalnego handlu opium.
Należy pokreślić, że głównym źródłem finansowania talibów i grup terrorystycznych jest nielegalny przemyt narkotyków. Ponadto działania mające zlikwidować i zniszczyć narkotyki, sponsorowane przez wspólnotę międzynarodową, są wykorzystywane przez plemiennych przywódców politycznych i wojskowych do ich własnych celów i aby wyeliminować konkurencję. W świetle mojej dotychczasowej wypowiedzi, jestem przekonany, że strategiczne i zróżnicowane podejście do procesu ograniczenia i kontrolowania opium powinno obejmować różne rozwiązania społeczne i gospodarcze, sprzyjające poszanowaniu prawa i tworzeniu demokratycznych instytucji w Afganistanie. Dlatego takie działanie mogłoby stanowić jedno z podstawowych rozwiązań zapobiegania i eliminowania terroryzmu.
Pani przewodnicząca! Uważam, że antynarkotykowy plan w Afganistanie, zakładający kontrolowanie ilości opium poprzez wykorzystywanie go do produkowania środków przeciwbólowych i innych pochodnych, może stanowić jedno i nie jedyne alternatywne rozwiązanie gospodarcze oraz środek ograniczający uprawę maku.
Ryszard Czarnecki
Pani Przewodnicząca! Na początek chciałem pogratulować pani komisarz Ferrero-Waldner znakomitego koncertu chóru chłopięcego z Altenburga, którego przed chwilą razem wysłuchaliśmy. Jestem pod wrażeniem.
Natomiast przechodzę do mniej przyjemnych spraw - do kwestii sprawozdania pana Cappato. Moi szacowni przedmówcy z uporem powtarzali liczbę 40% PKB, bo tyle PKB Afganistanu rzekomo pochodzi z produkcji narkotyków. Taka liczba została przyjęta, ale chciałem podkreślić że rok temu w Komisji Spraw Zagranicznych naszego Parlamentu nasi przedstawiciele w Afganistanie stwierdzali jednoznacznie, że jest to ponad 50% PKB. Liczba ta jest jeszcze większa. Nie chcę podawać tych argumentów: 10% ludności Afganistanu co najmniej żyje z produkcji i handlu narkotykami. W ten handel zaangażowani są także, nie ma co ukrywać, np. żołnierze sił międzynarodowych, a także amerykańscy, którzy tam stacjonują.
Uważam tę propozycję za ryzykowną, choć oczywiście dostrzegam także pewne plusy, które za nią stoją. W moim jednak w głębokim przekonaniu tak naprawdę ta propozycja może doprowadzić do legalizacji nie tyle pomocy medycznej, ale jednak handlu narkotykami.
Vittorio Agnoletto
(IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Nie chodzi o fakt, iż 92% opium na świecie jest wytwarzane w Afganistanie, ale o to, że tendencja jest zwyżkowa: w 2001 r., według informacji agencji ds. narkotyków ONZ, 8 000 hektarów zostało przeznaczonych na produkcję opium, podczas gdy w 2006 r. - 165 000; w 2001 r. zebrano 185 ton, a w 2006 r. - 6 100.
Bez wątpienia oznacza to, że obecna strategia niszczenia plonów poprzez odkażanie ich niczego nie rozwiązuje. Ma ona raczej konsekwencje społeczne, które w rezultacie wywołają efekt spirali w produkcji opium. Uprawy inne niż mak do wywarzania opium zostaną zniszczone, rolnicy zubożeją i wpadną w ręce przemytników narkotyków, a mianowicie talibów i dygnitarzy wojskowych wygodnie zasiadających w rządzie.
Celem jest więc zapewnienie rolnikom wsparcia, które przynajmniej początkowo będzie na takim samym poziomie finansowym jak ma to miejsce teraz, uwalniając ich od zależności od przemytników narkotyków. Ten plan nie rozwiąże oczywiście problemu, ale nikt nie mówi, że tak będzie. Mówimy o eksperymencie na ograniczonym obszarze i nie mogło być inaczej w kraju targanym wojną gdzie teren kontrolują rywalizujące ze sobą gangi. Niemniej jednak stanowi on krok do przodu, w tym sensie, że ta część opium nie zostanie przetworzona na heroinę, ale morfinę. Uważam, że jest to korzystne dla Zachodu i całego świata.
Poza tym jestem zdania, iż musimy wyjaśnić, że istnieje już przepis dotyczący produkowania morfiny. Nie mam, panie komisarzu, wiedzy, czy te problemy występują w Indiach i Turcji; jeśli tak jest, potrzebne są przepisy. Jednakże rezolucja, którą mamy przed sobą, przewiduje dla międzynarodowych organów funkcję regulacyjną: nie nad całym Afganistanem, którego dziś nie da się kontrolować, ale nad bardzo ograniczonym obszarem.
Ponadto międzynarodowe stowarzyszenia medyczne wyraźnie mówią, iż dziś nadal potrzebna jest morfina, nie tylko na Południu świata, lecz również paradoksalnie na Północy. Oczywiście musi być sprzedawana po oficjalnych cenach, ale jest to środek przeciwbólowy i moim zdaniem każdy ma do niego prawo, w tym Afrykańczycy i ubodzy. Jeśli rozmawiamy o wydatkach, to oczywiste, że mniej kosztuje podjęcie tego rodzaju działań kontrolujących cenę morfiny niż decyzja o niszczeniu upraw, przy wykorzystaniu istniejących metod, co do niczego nas nie prowadzi.
Ostatnia uwaga: z zadowoleniem przyjmuję fakt, iż uczestniczymy w tej pragmatycznej debacie, a nie kłótni pomiędzy tymi, którzy pragną zliberalizować lub zalegalizować narkotyki i propagującymi prohibicjonizm. Staramy się podjąć praktyczne, pragmatyczne działania, aby pomóc afgańskiej ludności.
Charles Tannock
Pani przewodnicząca! Ważne, aby substancje pochodzące z opium, takie jak diamorfina (znana również jako heroina), były dostępne do celów medycznych, zwłaszcza, aby uśmierzać ból, niemniej uprawa maku dostarcza talibańskim terrorystom 20-40% środków, co pozwala im zabijać żołnierzy NATO. Niestety produkcja opium w Afganistanie wzrosła w tym roku do 34%, dostarczając ponad 90% opium w skali świata.
Odziały wojskowe z mojego kraju, Wielkiej Brytanii, dowodzą w walce przeciwko talibom w postaci Międzynarodowych Sił Wspierających Bezpieczeństwo pod dowództwem NATO (ISAF). Nie mają uprawnień ani siły roboczej, aby nadzorować szeroko zakrojony program medyczny dotyczący uprawy maku - lub też niszczyć plony. Mają sporo do przemyślenia, uciekając przed pociskami i niepotrzebne im zatrudnienie na pół etatu w charakterze ogrodników działek warzywnych.
Niemniej jednak, jako lekarz, podzielam niektóre argumenty zgłoszone przez Brytyjskie Stowarzyszenie Medyczne, które popiera uprawę maku - po spełnieniu rygorystycznie kontrolowanych warunków - aby zapewnić gotowy dostęp do środków przeciwbólowych. Mój brytyjski kolega pan poseł Tobias Ellwood wiele zrobił, by opracować plan dotyczący sześcioletniego okresu stopniowego zastępowania upraw maku w Afganistanie przez uprawy prowadzone w celu zdobycia środków, zmieniając w ten sposób kierunek produkcji opium dla celów medycznych.
Dlatego też powinniśmy przynajmniej zastanowić się nad pomysłem bardzo ograniczonego licencjonowanego systemu pilotażowego, pamiętając o ryzyku przejęcia go przez talibów w nielegalnych celach. Nieuchronnie każda próba będzie musiała być przeprowadzona na niezwykle ograniczonym obszarze. Jeśli ma się sprawdzić, potrzebuje poparcia różnych organizacji partnerskich. Z pewnością nie możemy odwracać naszych mężnych żołnierzy od ich zasadniczych zadań związanych z walką z terroryzmem, ale może mieć to pewien korzystny wpływ na otoczenie.
W odniesieniu do pomocy UE dla Afganistanu potrzebujemy w znacznie większym stopniu bardziej skoordynowanego podejścia ze strony UE do rozwijania afgańskiej infrastruktury i zwalczania korupcji; inaczej talibowie odniosą zwycięstwo, gdyż z trudnością udaje się nam ich zatrzymać na południu kraju.
Zachód musi sobie uświadomić, jaka sytuacja panuje w Afganistanie. Instytucje międzynarodowe nie koordynują w odpowiedni sposób swoich działań. Rozprzestrzeniająca się korupcja w afgańskim rządzie sprawia, że regiony tracą cierpliwość do rządu prezydenta Karzaja w Kabulu.
Obecny zcentralizowany model rządu nie odpowiada różnorodności interesów i grup etnicznych w kraju, który w swojej tradycji nigdy nie miał silnego zcentralizowanego rządu. Regiony nie otrzymują obecnie żadnych środków na działania operacyjne, by realizować odrębne cele z Kabulu. Nie obowiązuje żaden długoterminowy plan gospodarczy wykorzystujący obfite dostawy wody, z których 92% - haniebnie i niedorzecznie - ucieka z kraju. Budowa tam i systemów nawadniających pozwoliłaby na uprawę owoców i warzyw w celach przemysłowych.
W przeszłości Afganistan słynął z granatów bardzo promowanych przez lobby zajmujące się zdrową żywność. Budowa bardzo potrzebnego systemu kolejowego pomogłaby transportować te towary na międzynarodowy rynek.
Pani komisarz! Jeśli to państwo ma uniknąć katastrofy politycznej i gospodarczej, w trybie pilnym wiele pozostaje jeszcze do zrobienia.
Richard Howitt
Pani przewodnicząca! Jako osoba, która od dawna jest przeciwna odkażaniu w celu wyeliminowania narkotyków, gdyż ten sposób jest nieefektywny, nieskuteczny i zawsze ponosi za sobą efekty uboczne szkodliwe dla ludzi, przykro mi, że ta rezolucja łączy to stanowisko z, moim zdaniem, mylną próbą zachęcenia do legalnej produkcji opium w Afganistanie. W rezolucji cytowane jest sprawozdanie Rady Senlis, w którym sugeruje się światowym niedobór maku. Międzynarodowy Organ Kontroli Środków Odurzających wskazuje na światowe zapasy nielegalnych opiatów, które mogą zaspokoić dwuletni popyt, a największy producent morfiny na świecie firma Johnson Matthey z siedzibą w Londynie potwierdza nadwyżkę w wysokości 250 ton.
Pan komisarz słusznie zaznacza, że warunki panujące w Afganistanie nie pozwalają afgańskim rolnikom z tego skorzystać. To jedno z wielu forsowanych założeń w projekcie rezolucji. Mak do wytwarzania opium jest uprawiany na niecałych 4% ziemi rolnej. Legalna produkcja istniałaby obok nielegalnej, natomiast nie zastąpiłaby jej. Sprzeciw wyraża również afgański rząd, a prezydent Karzai nazywa opium "wrogiem ludzkości”. Takie działanie, na kilka tygodni przed zasianiem maku, wysłałoby niewłaściwy sygnał polityczny. Szanuję sprawozdawcę, ale obawiam się, że to zagadnienie podzieli Izbę.
Mak dla medycyny jest złudnym sloganem, ale prawda jest taka, że opium finansuje przemoc i brak bezpieczeństwa w Afganistanie. Bardziej adekwatnym hasłem byłoby: mak dla korupcji i terroryzmu. Mak dla medycyny jest złudnym sloganem, ale prawda jest taka, że opium finansuje przemoc i brak bezpieczeństwa w Afganistanie. Bardziej adekwatnym hasłem byłoby: mak dla korupcji i terroryzmu.
Bogdan Golik
Pani Przewodnicząca! Pani Komisarz! Chciałbym wyrazić swoje poparcie dla projektu zalecenia Parlamentu Europejskiego dla Rady w sprawie produkcji opium dla celów medycznych w Afganistanie oraz pogratulować odwagi posłowi sprawozdawcy. Walka z nielegalnym handlem narkotykami jest jednym z najważniejszych globalnych problemów współczesnego świata. Wspólnota Europejska powinna tak kierować swoje działania, aby efektywnie dążyć z jednej strony do kontroli narkotyków i zmniejszenia podaży opium w świecie, a z drugiej strony do zwiększenia dostępności i redukcji cen środków przeciwbólowych.
Wyjściem pozwalającym na realizację powyższych celów wydaje się być przedstawiona w sprawozdaniu propozycja legalizacji upraw opium na potrzeby międzynarodowego przemysłu farmaceutycznego. Idąc za przykładem Turcji czy Australii, również w Afganistanie można wprowadzić licencje na uprawy maku wykorzystywanego do produkcji użytecznych środków przeciwbólowych, takich jak morfina czy kodeina. Jednak aby takie zlicencjonowanie upraw makowych mogło być zrealizowane, należy uwzględnić specyfikę warunków tam występujących.
Afganistan jest największym na świecie zapleczem produkcji opiatów. Uprawa i handel opium w Afganistanie stały się istotnym czynnikiem wzrostu PKB, podstawą handlu przygranicznego, głównym źródłem utrzymania rolników oraz jedyną drogą dostępu do ziemi, pracy, kredytu dla większości społeczeństwa. Legalizacja produkcji maku w Afganistanie będzie miał sens, jeśli stworzymy odpowiednie warunki. Należy zadbać zatem o poprawę sytuacji bezpieczeństwa, stabilizację polityczną państwa, efektywną demokratyzację i wprowadzenie kredytów państwowych dla rolnictwa, jak również uregulowanie form prowadzenia działalności gospodarczej, aby zapewnić efektywną kontrolę państwa nad procesem wytwarzania opium.
Inger Segelström
(SV) Pani przewodnicząca! Chciałabym zacząć od podziękowań dla pana Marco Cappato za interesujące sprawozdanie. W komisji LIBE jestem odpowiedzialna za długoterminowy budżet programu dotyczącego narkotyków. W naszej komisji staramy się praktycznie podchodzić do pracy dotyczącej sposobu, w jaki możemy w UE ograniczyć szkodliwe użycie i popyt. Dlatego uważam, że debata na temat Afganistanu jest niezwykle ważna, ponieważ jest to źródło pochodzenia zdecydowanej części heroiny (93%), która zabija młodych ludzi na ulicach. Jeśli poprzez produkcję opium dla celów medycznych możliwa jest reorganizacja kontroli i produkcji niektórych rolników pod nadzorem UE i ONZ, wyraźmy zgodę na ten program. Takie jest moje zdanie, osoby pochodzącej ze Szwecji, gdzie obowiązuje bardzo silny program antynarkotykowy i polityka dotycząca narkotyków. Niestety nie uważam, że to wystarczy, ale musimy oczywiście przyjrzeć się też innym możliwościom, takim jak produkcja energii. Niemniej rolnicy potrzebują pracy i środków do życia, a my w Parlamencie Europejskim musimy wziąć na siebie odpowiedzialność i domagać się działań. Mamy zastąpić 40% PKB i musimy wziąć za to odpowiedzialność! Jeśli chodzi o ust. 1 lit. a), w którym wzywa się do wyrażenia sprzeciwu wobec odkażania jako sposobu eliminowania maku, mam na ten temat inne zdanie. Myślę, że powinniśmy to rozważyć, aby wyjść z impasu, w którym obecnie się znajdujemy. Wreszcie, kilka słów o nadprodukcji. Nie oznacza to, że jest większe zapotrzebowanie na środki przeciwbólowe wśród osób najbiedniejszych, kobiet i dzieci. Korzystają oni ze znaczniej mniejszej ilości środków uśmierzających ból w porównaniu z nami w UE. Spójrzmy więc na tę sytuację całościowo i znajdźmy konstruktywne rozwiązania w UE i ONZ wraz z Afganistanem, ale wspierać pokój i demokrację oraz zwalczyć terroryzm i narkotyki. Dziękuję.
Marco Cappato
(IT) Pani przewodnicząca! Chciałbym powiedzieć kilka słów o popycie i podaży.
Jeśli chodzi o popyt, pan poseł Tatarella, którego nie ma już z nami, i pan poseł Howitt poruszyli problem nadprodukcji: fakt, że dostępna obecnie ilość opium przewyższa popyt na przetworzenie go na narkotyki. To prawda, ale dotyczy to jedynie obecnych poziomów popytu.
W sprawozdaniu starano się skoncentrować na potencjalnym popycie. 80% ludności świata nie ma żadnego dostępu do środków przeciwbólowych, nawet w przypadku najbardziej powszechnych operacji, amputacji lub też opieki nad osobami cierpiącymi na raka. O tym właśnie mówimy, a Międzynarodowy Organ Kontroli Środków Odurzających ponosi tylko częściową odpowiedzialność za brak globalnej polityki promującej leki uśmierzające ból.
Jeśli chodzi o podaż, pozwolę sobie wskazać pani komisarz, że proponowany program pilotażowy rzeczywiście wymaga środków pochodzących z podatków. To prawda, ale obecna polityka również pochłania olbrzymie sumy pieniędzy podatników.
Problem jest więc prosty. Zwracam się do pani z prośbą o sprawdzenie, czy trudniejszym i bardziej kosztownym przedsięwzięciem jest siłowe wykorzenienie upraw na danym obszarze, które najprawdopodobniej zostaną przeniesione na sąsiadujące tereny czy też wykupienie plonów, przetworzenie ich na miejscu pod nadzorem wspólnoty międzynarodowej, tak aby niemożliwe byłoby wyprodukowanie heroiny, i wykorzystanie ich na tamtym obszarze do produkcji leków. Moim zdaniem, drugie rozwiązanie jest mniej kosztowne dla europejskich obywateli i podatników.
Benita Ferrero-Waldner
komisarz. - Pani przewodnicząca! Myślę, że była to bardzo interesująca dyskusja. Chcę ponownie powiedzieć, że doceniam odważny pomysł pana posła Cappato. Proszę mi jednak również pozwolić powtórzyć: tak, to prawda, że nasza strategia nie odniosła jeszcze sukcesu. Ale, jak już powiedziałam, nie chodzi tylko o strategię dotyczącą narkotyków; jest to bardzo złożona sytuacja. Znajdujemy się w sytuacji, gdzie właśnie zakończył się konflikt i oczywiście obecne są różne elementy: NATO, Unia Europejska i ONZ. Odbyliśmy właśnie w tej sprawie szereg spotkań w Nowym Jorku.
Proszę mi pozwolić wrócić do pytania dotyczącego narkotyków. Rzeczywiście istnieją problemy z popytem i podażą. Jeśli chodzi o popyt, to według Międzynarodowego Organu Kontroli Środków Odurzających nie ma obecnie popytu na dodatkowe legalnie wytwarzane opium dla celów medycznych. A według tego, co słyszałam, światowy popyt jest teraz całkowicie zaspokojony, a Turcja i Indie musiały zaprzestać produkcji w 2005 i 2006 r. Zapasy są tak duże, że wystarczą dla całego świata na dwa lata. To jedna uwaga. Rozumiem, że mówi pan o tym, że być może w niektórych częściach świata ludzie nie mają możliwości korzystania z środków przeciwbólowych podczas leczenia. Rozumiem to. Ale wyjmuje pan tę informację z kontekstu. Tak dziś wygląda rzeczywistość.
Jeśli chodzi o podaż, spójrzmy przez chwilę na proporcje. Jak kilku przedmówców wskazało, Afganistan jest krajem produkującym największą ilość opium i narkotyków: 8 200 ton. Jeśli miałby pozwolenie na legalną produkcję, mogłaby się ona odbywać tylko na małą skalę, nawet na bardzo małą. Zatem jeśli byłaby taka możliwość, myślę, że taka ilość stanowiłaby zaledwie pięć ton produkcji opium. Pięć ton w porównaniu z 8 200 to nic! Jak więc pan widzi, nie ma równowagi pomiędzy podażą i popytem.
Dlatego, pomijając tę niezwykle złożoną sytuację, postrzegam pański pomysł jako odważny; z tym się zgadzam. Aczkolwiek myślę, że nie jest to pożyteczne rozwiązanie dla Afganistanu na tym etapie. Wręcz przeciwnie, uważam, że w ramach realizowania naszej strategii powinniśmy połączyć wspieranie długoterminowego rozwoju w Afganistanie oraz zaoferować rolnikom inne rozwiązania dotyczące upraw maku wraz z ulepszonym zarządzaniem. Skupimy się zatem na sprawiedliwości i policji, zgodnie z naszymi staraniami i tak jak zaczęliśmy to robić.
Jesteśmy również na czele, jeśli chodzi o kwestie środków utrzymania na wsi i pomagamy wspierać legalne zatrudnienie. W tym celu Komisja Europejska wspiera również krajową strategię kontroli narkotyków afgańskiego rządu za pomocą inicjatyw mających kontrolować podaż i ograniczać popyt oraz ulepszenie zarządzania. Wspieraliśmy na przykład fundusz powierniczy na rzecz prawa i porządku, zasilając go do dnia dzisiejszego kwotą 135 milionów euro, przy czym w ciągu kolejnych dwóch lat planujemy przeznaczyć na ten cel sumę 70 milionów euro.
Muszę jeszcze powiedzieć, że od tej chwili koncentrujemy się na rozwoju wsi, opiece zdrowotnej i sprawiedliwości oraz wspieraniu reform policji i sprawiedliwości, wraz z alternatywną produkcją, jako że Unia Europejska i Komisja Europejska nie może wszystkiego zrobić sama. Te słowa chciałbym skierować do szanownego posła pana Tannocka, ponieważ mam wrażenie, że zwraca się tylko do nas, tj. Komisji Europejskiej i Unii Europejskiej, a przecież sprawa dotyczy wielu innych aktorów. Myślę, że powinniśmy działać wspólnie. To dlatego staramy się robić coraz więcej za pomocą bardziej skoordynowanej strategii, która z jednej strony zwalczy narkotyki. Ale znów, myślę, że być może jest zbyt wcześnie.
Przewodnicząca
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się we wtorek 15 stycznia 2008 r.
