Tura pytań (pytania do Komisji)
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku dziennego jest tura pytań (B7-0001/2011).
Do Komisji skierowano następujące pytania.
Część pierwsza

Przedmiot: Korzystanie z funduszy europejskich
Według artykułu opublikowanego niedawno w "Financial Times” Unia Europejska wydała zaledwie 10 % z 347 miliardów euro przyznanych na okres do roku 2013 na wsparcie rozwoju uboższych regionów.
Zgodnie z tym artykułem fundusze przeznaczone na pomoc dla MŚP są wykorzystywane przez koncerny międzynarodowe (Coca-Cola, IBM, Nokia Siemens), podczas gdy inne największe przedsiębiorstwa (Twinings, Valeo) wykorzystują fundusze UE, aby przenieść działalność do krajów, w których siła robocza jest tańsza, naruszając w ten sposób przepisy zakazujące takich praktyk.
Dlatego proszę Komisję o wyrażenie swojego stanowiska w odniesieniu do informacji przedstawionych w tym artykule oraz przedstawienie ewentualnych planowanych rozwiązań umożliwiających uniknięcie ponownego wstąpienia podobnych sytuacji.
Johannes Hahn
komisarz - Panie Przewodniczący! Komisja z zadowoleniem przyjmuje analizę przeprowadzoną przez Financial Times, ponieważ stanowi ona istotny wkład w otwarcie i rozszerzenie debaty o efektywności i skuteczności polityki spójności.
Komisja wie o ciągle powtarzającym się, słabszym wykorzystywaniu funduszy na początku okresu programowania. Jednak z najnowszych danych wynika, że w czwartym kwartale 2010 roku Komisja zrealizowała w ramach polityki spójności więcej płatności niż kiedykolwiek wcześniej. Znakomita większość płatności to płatności okresowe, tzn. zwrot wydatków, które państwa członkowskie już poniosły i potwierdziły. W związku z tym jest pewne, że jak pokazały poprzednie okresy programowania, wydatki w ramach polityki spójności uległy zwiększeniu. Jeżeli chodzi o stopień absorpcji płatności UE na rzecz państw członkowskich, to obecnie wynoszą one 21 % dla Funduszu Spójności, 22% dla Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) i 23 % dla Europejskiego Funduszu Społecznego (EFS).
Jeżeli chodzi o wsparcie udzielane międzynarodowym i dużym firmom Komisja chciałaby podkreślić, że głównym celem polityki spójności jest wzrost gospodarczy i tworzenie nowych miejsc pracy w konkretnych regionach oraz państwach członkowskich. Wszelkie wsparcie inwestycji dochodowych należy rozpatrywać w tym kontekście.
Promowanie tworzenia miejsc pracy i wzrostu gospodarczego można realizować na wiele sposobów, od zakładania małych przedsiębiorstw po wspieranie większych firm. Zgodnie z regulaminem EFRR i EFS działania w ramach polityki spójności wspierają inwestycje produkcyjne ukierunkowane przede wszystkim na małe i średnie przedsiębiorstwa. Komisja podkreśliła również rolę małych i średnich przedsiębiorstw podczas rozmów dotyczących aktualnych dokumentów programowych. Znakomita większość inwestycji produkcyjnych i inwestycji w rozwój wewnętrznego potencjału jest ukierunkowana na małe i średnie przedsiębiorstwa. Mogą jednak wystąpić takie przypadki, w których zgodnie z przepisami współfinansowanie przekazuje się większym firmom pod warunkiem, że realizują one cele konkretnych funduszy i programów.
Ogółem, na wsparcie przedsiębiorczości w latach 2007 - 2013 przeznaczono około 55 miliardów euro, przy czym dużą część tej kwoty przeznaczono na wsparcie innowacji w małych i średnich przedsiębiorstwach. Komisja chciałaby zaznaczyć, że firmy międzynarodowe nie są beneficjentami wsparcia udzielanego z EFS. Pracownicy korzystają z dofinansowywanych szkoleń. EFS wspiera ludzi. Chodzi o zapewnienie szkoleń i przekwalifikowania, a także doskonalenie umiejętności przygotowujących obywateli i pomagających im w znalezieniu zatrudnienia. Pracownik zatrudniony w danym przedsiębiorstwie może równie dobrze znaleźć zatrudnienie w innej firmie. Dlatego właśnie liczy się kapitał umiejętności, które pracownicy zdobywają, aby utrzymać się na rynku pracy, a nie nazwa czy typ przedsiębiorstwa zapewniającego szkolenie.
Komisja uważa, że z perspektywy politycznej firmy nie powinny otrzymywać europejskiego dofinansowania na inwestycje, które prowadzą do redukcji zatrudnienia w tej samej spółce w innym regionie Unii Europejskiej, ponieważ bilans netto inwestycji z EFS może być zerowy, albo nawet ujemny. W przypadku, gdy firma, która otrzymała wsparcie w ramach polityki spójności ulega likwidacji, albo przestaje wspierać projekt, w terminie pięciu lat - lub w przypadku małych i średnich przedsiębiorstw trzech lat - musi zwrócić dofinansowanie.
Moja ostatnia uwaga - ale zasadnicza - jest taka, że chociaż oczywiście istnieją obszary wymagające ulepszeń, fakt ten nie może i nie powinien przesłaniać ogólnie pozytywnego wpływu wywieranego przez politykę spójności. Zapewniam Państwa, że Komisja nie ucieka przed problemami. Prawda jest taka, że w przeszłości zaproponowaliśmy zmiany, niektóre z nich zostały wykorzystane, i nadal będziemy doskonalić politykę spójności. Polityka spójności przynosi oczywiste korzyści biedniejszym regionom Unii Europejskiej, ale bez wątpienia korzysta z niej także reszta Europy.
Rareş-Lucian Niculescu
(RO) Chcę podziękować Panu Komisarzowi także za jakość przedstawionych informacji. Chciałbym jednak uczynić jeszcze jedno spostrzeżenie. Jestem przekonany, że gdy w takiej debacie poruszamy tak istotny temat powinniśmy skupić się raczej na przyszłych działaniach, mających zagwarantować, że unikniemy podobnych sytuacji, a oprócz tego, jeśli wolno mi powiedzieć, ważniejsze może być dla nas zadanie sobie pytania, czy przypadkiem takie dane liczbowe, gdy zostaną podane do publicznej wiadomości, nie obniżą zaufania obywateli do prac instytucji UE.
Paul Rübig
(DE) Panie Przewodniczący! Panie Komisarzu! Chciałbym przede wszystkim podziękować za wyjaśnienie, ponieważ stanowi ono podstawę rozsądnej debaty, a także jest wyraźną oznaką zaangażowania w sprawy naszych małych i średnich przedsiębiorstw. Przecież to one generują dwie trzecie miejsc pracy w Europie i płacą 80 % podatków. Dlatego mam pytanie, czy uważa Pan, że w przyszłości możemy jeszcze jakoś wzmocnić warunki ramowe badań i infrastrukturę badawczą?
Vilija Blinkevičiūt
(LT) Panie Przewodniczący! Mam następujące pytanie. Pieniądze z funduszy strukturalnych, a zwłaszcza pieniądze z Europejskiego Funduszu Społecznego są bardzo ważne. Celem funduszu jest podwyższanie kwalifikacji pracowników i ochrona miejsc pracy obsadzonych przez odpowiednio wykwalifikowane osoby. Czy jednak uważa Pan, że takie same warunki obowiązują bogate korporacje międzynarodowe, które, aby uzyskać pieniądze z funduszy strukturalnych muszą wnieść wkład własny, oraz małe i średnie przedsiębiorstwa, które także chcą szkolić swoich pracowników i posiadać odpowiednio wykwalifikowany personel? Czy biorąc pod uwagę fakt, że duże korporacje oraz małe i średnie przedsiębiorstwa obowiązują odmienne warunki, czy przewiduje Pan złożenie jakichś wniosków w tym obszarze?
Johannes Hahn
Panie Przewodniczący! Dziękuję za pytania.
Jeżeli chodzi o infrastrukturę badawczą, to małe i średnie przedsiębiorstwa otrzymały już znaczne zasoby z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, przede wszystkim w obszarze stymulowania innowacji, w którym otrzymują one dotacje na innowacje liczone w dziesiątkach miliardów euro. W latach 2000-2006 wsparciem kierunkowym w tym obszarze zasilono ponad 30 tysięcy przedsiębiorstw. Bierzemy pod uwagę fakt, że infrastruktura badawcza powinna być traktowana z należytą uwagą, zwłaszcza w przyszłości - nie tylko w perspektywie ekonomicznej, ale także badań podstawowych. Możliwe, że już w bieżącym okresie po raz pierwszy przekażemy dotację na projekt infrastruktury badawczej uwzględniony także w mapie drogowej ESFRI - Europejskiego Forum Strategii ds. Infrastruktur Badawczych - ponieważ analiza tego projektu ujawniła, że ma on bardzo trwały wpływ na dany region, wykraczający poza zakres samego projektu, pod względem tworzenia miejsc pracy. Miejsca pracy powstają bowiem nie tylko w sektorze badań, ale także w przedsiębiorstwach, które go wspierają, bo nawet infrastruktura badań podstawowych wymaga świadczenia usług i dostaw towarów. Innymi słowy, na konkretnym obszarze regionu można byłoby stworzyć prawdziwy ośrodek - w tym przypadku w regionie Węgier. Powinien to być również sygnał na nadchodzący okres programowania, być może dla uniwersytetów, który w ostatecznym rozrachunku będzie miał bardzo konkretny wymiar. Już dziś działalność badawcza blisko jednej trzeciej uniwersytetów dotyczy badań stosowanych, przynoszących w końcu korzyści gospodarce i przyczyniających się do trwałego zatrudnienia.
Jeśli chodzi o pytanie Pani Poseł to chcę powiedzieć, że ramy Europejskiego Funduszu Społecznego obejmują przede wszystkim pracowników zatrudnionych lub czasowo bezrobotnych, którzy uzyskują pomoc w formie szkoleń dających im większe szanse na rynku pracy. W przypadku osób zatrudnionych szkolenia mogą odbywać się w przedsiębiorstwie, w którym osoby te pracują, a w przypadku osób bezrobotnych szkolenia służą doskonaleniu umiejętności albo po prostu zdobycie wyższych kwalifikacji do wykonywania innego rodzaju pracy. Mogę podać przykład - szeroko dyskutowany i krytykowany - a mianowicie firmy McDonald's, która oferuje pracownikom możliwości doszkalania. Trzeba tu dokonać wyraźnego rozróżnienia: McDonald's zaoferował pracownikom możliwości doszkalania, aby zdobyli oni wyższe kwalifikacje na rynku pracy i w świecie pracy. Jak Państwo wiedzą - tak mocno krytykowane - zatrudnienie w McDonald's często nazywane "Mcpracą” to niejednokrotnie zatrudnienie w niepełnym wymiarze godzin, które nie musi wymagać wysokich kwalifikacji; pracę tę często wykonują studenci. Chodzi o podwyższenie kwalifikacji tych osób. Jeżeli chodzi o doszkalanie wewnętrzne, którego projekt ten dotyczy, to McDonald's - na przykład - pokrył wszystkie koszty z własnej kieszeni. Innymi słowy staramy się zagwarantować, by oferowane pracownikom doszkalania dotyczyło rozwoju ich indywidualnych zdolności. W tym kontekście jestem przekonany, że to, czy osoby te są zatrudnione nie powinno mieć dla nas znaczenia, naszym celem musi być dalsze doskonalenie umiejętności każdej z tych osób, co pozwoli im na dopasowanie się do coraz bardziej mobilnego rynku pracy i dzięki temu na uniknięcie bezrobocia, na tyle na ile to możliwe.
Przedmiot: Europejski Instrument Mikrofinansowy Progress
Wdrażanie Europejskiego Instrumentu Mikrofinansowego Progress (EPMF) trwa dłużej niż można było przypuszczać, co może zagrozić celowi tego instrumentu i co zdecydowanie kłóci się z tempem jego wdrażania w marcu 2010 roku.
Jak Komisja zamierza przyspieszyć ten proces i zagwarantować, że EPMF dotrze do osób w najgorszym położeniu przy jednoczesnym zachowaniu właściwej równowagi geograficznej?
Co planuje Komisja w celu zagwarantowania, że państwa członkowskie sfinansują programy doradcze i szkoleniowe oraz że odsetki są subsydiowane, zgodnie z umową, z Europejskiego Funduszu Społecznego? W jaki sposób Komisja zagwarantuje, że informacje dotyczące EPMF dotrą do docelowych odbiorców?
Johannes Hahn
komisarz - Koleżanki i Koledzy! Mam przyjemność poinformować, że obie części Europejskiego Instrumentu Mikrofinansowego Progress - część gwarancyjna i gotówkowa- zostały już w pełni uruchomione. Zaledwie w trzy miesiące od wejścia w życie decyzji Komisja zapewniła Europejskiemu Funduszowi Inwestycyjnemu mandat na uruchomienie operacji gwarancyjnych na rzecz podmiotów udzielających mikrofinansowania.
W listopadzie ubiegłego roku Komisja ustanowiła specjalny instrument inwestycyjny. W rezultacie pierwsze mikrokredyty będą udzielane już od tego miesiąca. Miło mi również poinformować, że Komisji udało się zagwarantować dodatkowe fundusze dla europejskich mikroprzedsiębiorców. Europejski Bank Inwestycyjny uwzględni wkład Unii Europejskiej w kwocie 100 milionów euro, spodziewane są wpłaty od kolejnych uczestników. W rezultacie ogólny portfel kredytów udzielanych w ramach Instrumentu Mikrofinansowego Progress, zgodnie z planem, sięgnie kwoty blisko 500 milionów euro. Z pieniędzy tych skorzystają osoby bezrobotne, osoby, których dotyka wykluczenie społeczne czy osoby znajdujące się w najtrudniejszej sytuacji, które borykają się z trudnościami w dostępie do konwencjonalnego rynku kredytowego. Zapewnienie dotarcia do tych grup docelowych i promowanie równowagi geograficznej to główne elementy mandatu udzielonego przez Komisję Europejskiemu Funduszowi Inwestycyjnemu.
Operacje zatwierdzone lub będące na etapie przygotowań, sugerują, że oba cele zostaną zrealizowane. Od początku 2011 roku mikrokredyty będą udzielane za pośrednictwem instytucji mikrofinansowania z siedzibą w Belgii, koncentrującej się na społecznościach miejskich będących w niekorzystnej sytuacji, a także za pośrednictwem fundacji z siedzibą w Niderlandach, zajmującej się osobami, które nie mają dostępu do konwencjonalnych środków finansowych. EFI ogłosił, że przygotowywane operacje zostaną wyważone również pod względem pokrycia geograficznego. Oczekuje się, że około 40 % środków zostanie przekazanych przez pośredników inwestujących w Europie, a około 60 % w Europie Środkowej i Wschodniej. Dobrze wiemy, że mikrofinansowanie jest najbardziej efektywne, jeżeli osoby rozpoczynające działalność gospodarczą oraz mikroprzedsiębiorstwa są wspomagane przez usługi wsparcia dla przedsiębiorczości.
Komisja podejmie działania na rzecz wsparcia instytucji zarządzających i organów pośredniczących w promowaniu samozatrudnienia i mikroprzedsiębiorstw.
W bieżącym okresie programowania EFS państwa członkowskie przeznaczyły na promowanie przedsiębiorczości ponad 2,7 miliarda euro. Przedsiębiorcy mogą też uzyskać wsparcie w formie dotacji na spłatę odsetek. Jednak to poszczególne państwa członkowskie decydują o tym, czy z EFS wypłacone zostaną dotacje na spłatę odsetek. Obecnie tylko jedno państwo członkowskie zgłosiło, że skorzysta z tej możliwości, a mianowicie Litwa.
Wreszcie, Komisja będzie promowała informacje dotyczące Instrumentu Mikrofinansowego Progress. Podmioty udzielające mikrofinansowania będące najbliżej beneficjentów docelowych będą przekazywać informacje o dostępności mikrokredytów. Do przekazywania informacji dotyczących Instrumentu Mikrofinansowego Progress Komisja wykorzysta istniejące sieci publicznych służb zatrudnienia, instytucji zarządzających EFS i organizacji pozarządowych.
Na koniec chcę powiedzieć, że w ramach kampanii "Mobilna młodzież” szczególna uwaga zostanie zwrócona na możliwości ludzi młodych z różnych środowisk w zakresie założenia własnego przedsiębiorstwa i uzyskania mikrokredytów.
Kinga Göncz
(HU) Panie Przewodniczący! Z przyjemnością wysłuchałam sprawozdania pana komisarza, ale chciałabym wyjaśnić jedną rzecz. Kiedy kilka tygodni temu otrzymaliśmy sprawozdanie Komisji i Europejskiego Funduszu Inwestycyjnego dowiedzieliśmy się z niego, że dla regionu przeznaczono kwotę całkowitą w wysokości zaledwie 200 milionów euro. Jedno z moich pytań dotyczyło właśnie tego, że pierwotne obietnice czy plany zakładały 500 milionów euro. Jestem ciekawa, skąd wzięły się dodatkowe fundusze? Uważam, że to bardzo ważne, ponieważ jest to program o wysokim priorytecie dla ograniczenia skutków kryzysu, po części dlatego tak spieszyliśmy się z jego przyjęciem. Kolejne ważne pytanie dotyczyło tego, czy państwa członkowskie popierają dotacje na spłatę odsetek oraz te elementy Funduszu Społecznego, które dotyczą szkolenia i doradztwa zawodowego. Elementy te także pojawiły się w pierwotnym planie, a później wydawało się, że Komisja zlekceważyła ten problem. Przekazywanie informacji, zagwarantowanie, że informacje docierają do obywateli jest niezwykle istotne.
Janusz Władysław Zemke
(PL) - Panie Przewodniczący! Panie Komisarzu! Chciałem Panu podziękować za informacje. W pełni się z Panem zgadzam, że instrument, o którym tutaj dzisiaj mówimy, to bardzo ważny instrument. Ale warto zwrócić uwagę na to, że musimy sobie także odpowiedzieć na pytanie, jakie państwa korzystają z instrumentu mikrofinansowania. Mnie w Pana wypowiedzi zaniepokoiło to, że mówił Pan, iż trzeba dbać o to, żeby to rozłożenie, jeśli chodzi o państwa i geografię, było różne. Czyli jakie państwa skorzystały już z tego instrumentu?
Silvia-Adriana Ţicău
(RO) Panie Przewodniczący! Rzeczywiście, kryzys gospodarczy i finansowy najboleśniej dotknął ludzi młodych, ale nie wolno nam też zapominać o osobach bezrobotnych powyżej 45 roku życia. Ponieważ wspomniał Pan, że 60 % środków z Europejskiego Instrumentu Mikrofinansowego Progress trafi do Europy Środkowej i Wschodniej, chciałabym skierować do Pana następujące pytanie: czy ustalili Państwo, jakie bariery dotąd uniemożliwiają krajom w tym regionie Europy odpowiednie wykorzystanie tego instrumentu?
Johannes Hahn
Dziękuję Państwu bardzo za zainteresowanie i uwagi. Rzeczywiście, tematem finansowania zajmuje się szereg dyrekcji generalnych, a jeżeli chodzi o jego zakres, to prym w tym obszarze wiedzie komisarz Andor. Jest to jednak zagadnienie, którym zajmujemy się także w obszarze polityki regionalnej. Jeśli chodzi o stopy procentowe, to kilka państw członkowskich ustaliło limity - jako warunek, że tak powiem - kształtujące się na poziomie około 8-9,5 procent. Musimy tu wziąć pod uwagę również to, że oczywiście - a to zawsze był temat do dyskusji, także na etapie przygotowywania tego wszystkiego - że koszty ogólne w stosunku do faktycznego kredytu są stosunkowo wysokie, a zatem ponoszone są koszty, które należy pokryć. Trzeba znaleźć pośrednie rozwiązanie i myślę, że nam się to udało.
Przechodząc do drugiego pytania mogę powiedzieć, że instrument Jasmine - mający na celu udzielenie pomocy w zakresie prawidłowego przygotowania do mikrofinansowania i utorowania drogi do powołania i przeszkolenia pośredników - jest obecnie wykorzystywany na przygotowanie 15 instytucji w 15 różnych państwach, 11 w Europie Środkowej i Wschodniej oraz 4 w Europie Zachodniej. Nie jestem w stanie z pamięci wymienić wszystkich państw, ale ogólnie w większości są to nowe państwa członkowskie i spodziewamy się, że w kolejnych latach do programu Jasmine przygotowanych zostanie kolejnych 20 pośredników.
Jeżeli chodzi o ostatnie pytanie, to muszę prosić o wybaczenie, ponieważ nie jestem w stanie udzielić jednoznacznej odpowiedzi. Udzielimy odpowiedzi na piśmie, szczegółowo wyjaśniając przyczyny ograniczenia dostępu. Zakładałbym jednak, że często mamy tu problemy z komunikacją, często pojawiają się trudności, ponieważ wielu potencjalnych kredytobiorców to osoby, które nie są już w stanie uzyskać kredytów z "konwencjonalnego” banku, a korzystanie z tego rodzaju udogodnień często budzi pewne obawy czy niepewność. Jeżeli tak jest, a sytuacja taka będzie się utrzymywać, wtedy konieczne będzie przeprowadzenie kampanii informacyjnych w tym obszarze.
Przedmiot: Dodatkowe środki wsparcia dla MŚP w ramach polityki turystycznej
Turystyka, podobnie do wszystkich innych sektorów gospodarki, musi stawiać czoła coraz silniejszej konkurencji światowej. Aby utrzymać konkurencyjność sektora turystyki Unia Europejska określiła w Traktacie z Lizbony cel promowania konkurencyjności tego sektora i stworzenia warunków sprzyjających rozwojowi przedsiębiorstw. W związku z tym założono następujące cele: wspieranie innowacji w sektorze turystyki, poprawa ogólnej jakości usług turystycznych i podniesienie kwalifikacji zawodowych personelu. Jednak przedsiębiorstwa sektora turystyki, których duża część to MŚP, nie zawsze są w stanie same osiągnąć te cele. Wynika to z szeregu czynników takich jak ograniczone zasoby finansowe, brak wykwalifikowanych pracowników czy nieumiejętność szybkiego reagowania na zmiany. W związku z tym potrzebują one dodatkowych środków finansowych.
Czy Komisja nie uważa, że przydatne byłoby opracowanie spójnej strategii oraz szczegółowego planu działania, obejmujących szczególne środki wsparcia dla MŚP i mechanizmy finansowe, które mogłyby pomóc w przezwyciężeniu trudności, jakie napotyka sektor turystyki?
Antonio Tajani
Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Podobnie, jak wiele innych sektorów gospodarki, europejski przemysł turystyczny musi poradzić sobie z największym w historii wyzwaniem, jakie niesie ze sobą globalizacja.
Jest to wyzwanie, na które Komisja już wielokrotnie zwracała uwagę i do którego wielokrotnie nawiązywała, przede wszystkim w komunikacie zatytułowanym "Polityka przemysłowa w dobie globalizacji”. Ponadto, w dniu 30 czerwca ubiegłego roku Komisja przyjęła specjalny komunikat w sprawie turystyki, w którym - zgodnie z Traktatem z Lizbony i nową strategią Europa 2020 - proponuje się skonsolidowane ramy polityczne w celu wzmocnienia konkurencyjności sektora, co sprawiłoby, że turystyka europejska stanie się branżą prawdziwie konkurencyjną, nowoczesną, zrównoważoną i odpowiedzialną.
Stworzenie otoczenia sprzyjającego rozwojowi mikro, małych i średnich przedsiębiorstw w sektorze turystyki to zasada, na której opierają się te skonsolidowane ramy. Aby osiągnąć ten cel zaproponowaliśmy trzy działania specjalne ukierunkowane po pierwsze, na stymulowanie konkurencyjności sektora turystyki europejskiej, po drugie na promowanie rozwoju zrównoważonej, odpowiedzialnej i wysokiej jakości turystyki; a po trzecie na skonsolidowanie wizerunku i profilu Europy jako zestawu zrównoważonych i wysokiej jakości kierunków turystycznych, a także, oczywiście, na maksymalizację potencjału polityki finansowej UE oraz instrumentów rozwoju turystyki.
Promowane inicjatywy powinny zapewnić sektorowi instrumenty niezbędne do dostosowania się do wyzwań, z którymi borykają się działające w nim podmioty oraz do działania na rzecz zrównoważonego rozwoju w kontekście konkurencyjności. Oczywiście specjalne działania zostaną podjęte na rzecz promowania innowacji w sektorze turystyki, wzmocnienia jakości usług turystycznych i doskonalenia umiejętności zawodowych pracowników turystyki, ponieważ nie wolno nam dłużej traktować turystyki jako sektora obejmującego wyłącznie rodzinne firmy, musimy też rozważyć, w jaki sposób możemy go uczynić bardziej nowoczesnym i konkurencyjnym.
Podam kilka przykładów dotyczących szkolenia i umiejętności zawodowych: aby ułatwić dostosowanie sektora turystyki i jej przedsiębiorstw do osiągnięć na rynku technologii informacyjnych oraz poprawić ich konkurencyjność uruchomiona zostanie platforma "ICT a turystyka”. Wszystkie wnioski i koncepcje zostały zawarte w komunikacie Komisji, który Rada przyjęła i, nad którym debatujemy w tym Parlamencie- poseł sprawozdawca jest obecny na tej sali.
Będziemy zachęcać branżowe podmioty gospodarcze do lepszego wykorzystania różnych unijnych programów, takich jak Leonardo, Program Ramowy na rzecz Konkurencyjności i Innowacji, Erasmus dla młodych przedsiębiorców, Europejski Fundusz Społeczny oraz inne programy. Co więcej, strategia promowania dywersyfikacji usług turystycznych i utworzenia wirtualnego, elektronicznego obserwatorium turystyki europejskiej również pomoże w zbudowaniu otoczenia korzystnego dla podmiotów gospodarczych sektora.
Ponadto muszę powiedzieć, że małe i średnie przedsiębiorstwa mogą korzystać z innych przekrojowych inicjatyw na rzecz dostępu do finansowania. Chciałbym wspomnieć o JEREMIE, wspólnej inicjatywie Komisji, Europejskiego Funduszu Inwestycyjnego i Europejskiego Banku Inwestycyjnego, której celem jest poprawienie dostępu do finansowania mikro, małych i średnich przedsiębiorstw, zwłaszcza poprzez kanały ryzyka kapitałowego, kredyty, gwarancje, mikrokredyty i inne formy pomocy zwrotnej.
Wreszcie chciałbym powiedzieć, że małe i średnie przedsiębiorstwa sektora turystyki są w pełni uwzględnione w działaniach proponowanych w ramach programu Small Business Act, którego celem jest promowanie otoczenia przedsiębiorczości tych przedsiębiorstw. Za kilka tygodni Parlament otrzyma uaktualniony tekst.
Dlatego program Small Business Act będzie również instrumentem zabezpieczenia małych i średnich przedsiębiorstw, które dysponują dużym potencjałem jeżeli chodzi o rozwój sektora, który, mam nadzieję, w nadchodzącym roku zdoła się umocnić, bo jestem całkowicie przekonany, że polityka europejska ustanowiona w Traktacie może przynieść wartość dodaną do doskonałej pracy, którą już wykonują regiony i państwa członkowskie.
Dlatego mogę zapewnić Pana Posła, który skierował to pytanie, że Komisji i mnie zależy na zapewnieniu, by wszystkie małe i średnie przedsiębiorstwa sektora były wspierane i uzyskały pomoc w działaniach na rzecz uzyskania dostępu do instrumentów ekonomicznych UE, ponieważ część strategii politycznej ma na celu uczynienie turystyki jednym z kluczowych sektorów polityki gospodarczej i przemysłowej.
Zigmantas Balčytis
(LT) Panie Przewodniczący! Prawdopodobnie my wszyscy zgromadzeni dziś w tym Parlamencie mamy nadzieję, że przedstawione przez Pana prognozy dotyczące rozwoju turystyki w przyszłości faktycznie się spełnią i obszar ten nie tylko się rozwinie, ale będzie też sprzyjał inwestycjom. Jak Państwu wiadomo na razie turystyka w Unii Europejskiej nie jest równomiernie rozwinięta, stoją za tym przyczyny obiektywne i subiektywne. Jednym z głównych celów wymienionych w strategii dla regionu Morzą Bałtyckiego jest atrakcyjność i dostępność obszaru Bałtyku. Co dokładnie osiągnięto w tym obszarze w ostatnim roku?
Carlo Fidanza
(IT) Panie Przewodniczący! Panie Komisarzu, Panie i Panowie! Chcę podziękować Panu Posłowi Balčytisowi za to pytanie, które w centrum naszej debaty stawia problemy, do których w nadchodzących miesiącach Parlament będzie mógł się ponownie odnieść w sprawozdaniu parlamentarnym, za które jestem odpowiedzialny.
Przede wszystkim musimy przekazać panu wiceprzewodniczącemu Tajani wyrazy uznania za ogromny wkład w nową europejską politykę turystyki ustanowioną w Traktacie z Lizbony, wniesiony w komunikacie przyjętym w czerwcu ubiegłego roku oraz towarzyszącym planie wdrożenia przedłożonym kilka tygodni temu. Te dwa dokumenty koncentrują się przede wszystkim na małych i średnich przedsiębiorstwach oraz na konkurencyjności sektora, ze szczególnym odniesieniem do zagadnień związanych z innowacjami i szkoleniem.
Jeżeli chodzi o finansowanie musimy działać na dwa fronty: po pierwsze, musimy podnieść świadomość dotyczącą istniejących już funduszy i zagwarantować ich lepsze wykorzystanie, a po drugie, Parlament musi silnie lobbować na rzecz - już kończę Panie Przewodniczący - uwzględnienia w perspektywie finansowej na lata 2014-2020 konkretnych pozycji budżetowych dotyczących polityki turystyki.
Silvia-Adriana Ţicău
(RO) Są państwa, które, aby rozwinąć turystykę korzystają na przykład z regionalnego Programu na rzecz Konkurencyjności i Innowacji, czy programu operacyjnego, a w przypadku Wielkiej Brytanii czy Grecji, programu operacyjnego na rzecz rozwoju regionalnego. Chciałabym Pana zapytać, czy zamierza Pan utworzyć europejskie ramy zwiększania udziału MŚP w dostępie do funduszy europejskich na rzecz rozwoju turystyki.
Antonio Tajani
Panie Przewodniczący! Panie i Panowie! Ponieważ pan poseł Balčytis dał mi możliwość wypowiedzenia się w tej sprawie, która spośród wszystkich spraw, za które jestem odpowiedzialny jako komisarz europejski i pierwszy komisarz europejski ds. turystyki, jest najbliższa mojemu sercu, chcę powiedzieć, iż jestem pewien, że polityka turystyczna, a także polityka przemysłowa i polityka dotycząca przestrzeni to priorytet.
A wracając do tematu, to głównym problemem - oprócz inicjatyw politycznych, które próbuję wdrożyć odkąd zostałem komisarzem - jest problem, który pan poseł Fidanza poruszył w swojej wypowiedzi: ponieważ przed wejściem w życie Traktatu z Lizbony UE nie odpowiadała za politykę turystyczną, aktualna perspektywa finansowa nie uwzględnia funduszy niezbędnych UE dla wzmocnienia działań na rzecz turystyki.
Dysponujemy ciekawym programem, takim jak Calypso, który w Hiszpanii został rozszerzony o kilka ciekawych, moim zdaniem, inicjatyw regionalnych. Chociaż jednak doskonale rozumiem punkt widzenia pana posła Fidanzy, przedstawiony w sprawozdaniu, które Parlament ma przedłożyć, wsparcie zostanie udzielone, ponieważ fundusze przeznaczone na turystykę zostaną zwiększone w następnej perspektywie finansowej. Można je zwiększyć w ramach ósmego programu ramowego albo poprzez wprowadzenie linii budżetowych ad hoc. Ważne jest jednak, że Parlament zwraca uwagę na ten problem, bo trudno udzielić konkretnej odpowiedzi w sytuacji, gdy nie istnieją instrumenty gospodarcze.
Niemniej jednak nie oznacza to, że nie będziemy działać z wielką determinacją. Jak Państwo wiedzą, podejmowano niezliczoną liczbę inicjatyw, prezydencja belgijska zorganizowała konferencję na Malcie, a prezydencja węgierska ogłosiła już, że zorganizuje konferencję poświęconą turystyce - był to temat naszego pierwszego posiedzenia, które odbyło się kilka dni temu w Budapeszcie.
Cieszę się, że pan poseł Balčytis poruszył problem turystyki w regionie Morza Bałtyckiego: turystyka nie jest problemem, który dotyczy wyłącznie gospodarek państw basenu Morza Śródziemnego - Hiszpanii, Francji, Włoch, Grecji i Malty. To niezwykle ważna rzecz dla całej Unii Europejskiej, w tym także państw Europy Środkowej i Wschodniej, które mają własne atrakcje turystyczne i mogą rozwijać własny potencjał.
Jeżeli chodzi o państwa basenu Morza Bałtyckiego to jestem przekonany, że jednym z problemów - nawiasem mówiąc ujętych w tekście zatwierdzonym w dniu 30 czerwca ubiegłego roku - są stosunki z klasami wschodzącymi, z nową klasą średnią w Rosji. Miliony Rosjan zamierzają uprawiać turystykę, a tym samym chcą podróżować poza własne państwo.
Mamy problem dotyczący wiz. Jak sądzę ten sam problem dotyczy Chin. Komisja Europejska i ministerstwa turystyki są zdeterminowane, aby spróbować rozwiązać ten problem dotyczący potencjalnych odwiedzających z Rosji i Chin. Chcemy przyspieszyć bieg spraw i ułatwić przyjmowanie tych osób w naszych państwach. Ponadto, państwa basenu Morza Bałtyckiego położone bliżej Rosji mogą skorzystać z potencjalnych korzyści związanych z goszczeniem turystów także z wschodzącej klasy średniej.
To jest centralny element naszej pracy na rzecz promowania polityki turystycznej i jestem podbudowany faktem, że wiele ministerstw z poszczególnych państw członkowskich, w tym Wielkiej Brytanii - kilka tygodnie temu spotkałem się w Londynie z nowym ministrem turystyki - oraz Francji jest zaangażowanych we wspieranie polityki turystycznej UE.
Istotne jest, aby wskazać kilka wyjść, bo Europa musi reprezentować wartość dodaną. Cieszę się, że komisarz Vassiliou postarała się, aby w przyjętym dziś dokumencie w sprawie sportu znalazł się punkt stwierdzający, że ważne wydarzenia sportowe, na przykład zbliżające się Igrzyska Olimpijskie w Londynie, to ogromna szansa dla całej Unii Europejskiej.
Krótko mówiąc, musimy zagwarantować, by każde państwo w UE mogło być bramą umożliwiającą turystom wjazd i zwiedzenie go, a później udanie się do innych państw europejskich i zwiedzanie ich.
To jest dodatkowe działanie, które Komisja Europejska może podjąć, a jeśli o mnie chodzi, uważam, że wsparcie Parlamentu jest tu najważniejsze. Chciałbym teraz podziękować Państwu za przyszłe działania, w tym za debatę w sprawie polityki turystycznej, ale też wszystkie debaty dotyczące przyszłych działań budżetowych.
Część druga
Przedmiot: Inicjatywy i programy na rzecz unowocześniania szkolnictwa wyższego
W niektórych państwach członkowskich Unii Europejskiej przeprowadzono badania, których celem było określenie, w jaki sposób instytucje szkolnictwa wyższego dostosowały się do nowych wymogów rynku pracy i jakie są możliwości znalezienia pracy przez absolwentów po ukończeniu studiów wyższych. Niestety badania pokazały, że liczne uniwersytety przygotowują specjalistów do pracy na rynku, który już jest nasycony. Opracowywane programy nauczania w szkołach wyższych nie zawsze uwzględniają wymogi rynku pracy i w konsekwencji problem ten dotyka w największym stopniu młode osoby, które dopiero co ukończyły studia. Program prac Komisji na rok 2011 zawiera odniesienie do unowocześniania szkolnictwa wyższego. W programie dokładnie określono, że możliwe jest składanie wniosków dotyczących systemów oceny i przejrzystości działalności instytucji szkolnictwa wyższego.
W związku z tym jakie konkretne programy i inicjatywy Komisja zamierza przyjąć w celu unowocześniania szkolnictwa wyższego w Europie? Czy Komisja zamierza opracować specjalną strategię na rzecz unowocześniania szkolnictwa wyższego, tak aby młodzi absolwenci szkół wyższych mogli znaleźć pracę możliwie jak najszybciej? Jaką kwotę Komisja zamierza w przyszłości zainwestować w takie programy i inicjatywy na rzecz młodzieży?
Androulla Vassiliou
komisarz - Panie Przewodniczący! Wykształcenie jest jednym z głównych czynników wyznaczających możliwości zatrudnienia. Zagrożenie bezrobociem jest o 40 % niższe w przypadku absolwentów szkół wyższych niż osób posiadających tylko wykształcenie średnie. Jednak bezrobocie wśród młodzieży i niedostateczne zatrudnienie jest dziś niedopuszczalnie wysokie. Zbyt wielu absolwentów szkół wyższych walczy o dostanie się na rynek pracy i o wysokiej jakości miejsca pracy odpowiadające ich wykształceniu.
Oczywiście działania na rzecz poprawy możliwości zatrudnienia zaczynają się na długo przed pójściem do szkoły wyższej. Komisja współpracuje z państwami członkowskimi nad określeniem umiejętności czy podstawowych kompetencji, których młodzież musi zdobyć w szkole. Dziś, aby prosperować w zglobalizowanej gospodarce młodzież potrzebuje szerszej gamy umiejętności niż kiedykolwiek wcześniej. Wielu młodych ludzi będzie pracować w zawodach, które dziś jeszcze nie istnieją. Wielu będzie potrzebowało zaawansowanych umiejętności językowych, międzykulturowych i w dziedzinie przedsiębiorczości. Technologia będzie się dalej rozwijać, aby zmienić świat w sposób, którego nie jesteśmy w stanie sobie wyobrazić, a więc umiejętność kontynuowania nauki oraz innowacyjności będzie czynnikiem decydującym o możliwości zatrudnienia.
Kluczowe są również wskazówki. Młodzi ludzie mają coraz większe możliwości wyboru wykształcenia. Muszą móc podejmować świadome decyzje. To wymaga lepszych informacji o ścieżkach kształcenia i szkolenia, w tym także pełnego obrazu możliwości zatrudnienia. Musimy opracować wysokiej jakości wytyczne dotyczące rozwoju kariery oraz ukierunkowania zawodowego przy silnym zaangażowaniu instytucji rynku pracy.
Jeżeli chodzi o szkolnictwo wyższe, to jak Państwu wiadomo Komisja uruchomiła ostatnio inicjatywę "Mobilna młodzież” - inicjatywę przewodnią strategii Europa 2020, która nakazuje, aby kształcenie i szkolenie było lepiej dopasowane do potrzeb młodych ludzi. Rozpoczynamy teraz wdrażanie poszczególnych części tej strategii. W drugiej połowie bieżącego roku Komisja planuje przedłożyć nowy komunikat w sprawie modernizacji szkolnictwa wyższego. Wypracujemy znaczący postęp w dostosowywaniu szkolnictwa wyższego do potrzeb społeczeństwa opartego na wiedzy, w tym w kontekście możliwości zatrudnienia. Ustalimy kluczowe wyzwania na przyszłość i przekażemy naszą odpowiedź.
W ramach tych działań Komisja wzmocni europejską platformę na rzecz dialogu między uniwersytetami a przedsiębiorstwami w celu zwiększenia możliwości zatrudnienia studentów oraz rozszerzenia roli wykształcenia w trójkącie wiedzy. W bardziej globalnym i mobilnym świecie przejrzystość działania sektora szkolnictwa wyższego może stymulować zarówno konkurencję, jak i współpracę oraz być bodźcem dla dalszego doskonalenia i modernizacji. Jednak prowadzone rankingi międzynarodowe mogą dawać niepełny obraz działalności uniwersytetów. W tym roku Komisja przedstawi wyniki analizy wykonalności dla opracowania alternatywnego systemu wielowymiarowego rankingu, który odzwierciedla zróżnicowanie instytucji szkolnictwa wyższego.
Europa musi skuteczniej uprzedzać umiejętności, które będą potrzebne w przyszłości. Dlatego Komisja uruchomiła "Program na rzecz nowych umiejętności i zatrudnienia” doskonale uzupełniający inicjatywę "Mobilna młodzież”. "Program na rzecz nowych umiejętności i zatrudnienia” ma pomóc młodzieży w zwiększaniu szans na zatrudnienie. Przede wszystkim musimy zaoferować odpowiednią kombinację umiejętności tak, aby mogli dostosować się do naszego szybko zmieniającego się społeczeństwa. Nasza nowa Panorama Umiejętności UE, która zostanie uruchomiona w 2012 roku pomoże przewidzieć nie tylko te kwalifikacje, których pracodawcy dziś potrzebują, ale także te, których będą wymagać w przyszłości.
Na wiosnę tego roku Komisja zamierza zaproponować nowe europejskie podejście do mobilności w uczeniu się oraz roli edukacji w przygotowywaniu ludzi do zatrudnienia na rynku pracy opartym na wiedzy.
Wreszcie, programy UE na rzecz wspierania edukacji, szkolenia i młodzieży, w tym programy mobilności, jak na przykład Erasmus, mogą pomóc młodzieży w zwiększaniu szans na rynku pracy dzięki zdobyciu cennego międzynarodowego doświadczenia oraz rozwijaniu intelektualnych możliwości poznawczych.
Vilija Blinkevičiūt
(LT) Panie Przewodniczący, Pani Komisarz! Dziękuję za naprawdę wyczerpującą odpowiedź. Chciałabym jednak skierować pytanie dodatkowe. Unia Europejska musi zagwarantować wszystkim obywatelom prawo do odpowiedniej jakości szkolnictwa wyższego. Jednak w państwach członkowskich jest wiele różnic między systemami szkolnictwa wyższego, kosztami wyższego wykształcenia oraz udzielaniem kredytów na studia. Wysokie odsetki od kredytów zaciąganych na pokrycie kosztów studiów oraz niekorzystne warunki spłaty kredytu często zniechęcają ludzi młodych do zdobywania wyższego wykształcenia w swoim państwie i sprzyjają drenażowi mózgów na rzecz innych państw. Czy Komisja Europejska zamierza opublikować wskazówki dotyczące preferowanych warunków udzielania kredytów studenckich?
Janusz Władysław Zemke
Panie Przewodniczący! Chciałbym poruszyć tylko jedną kwestię, chociaż można by tu mówić o wielu różnych sprawach. Chciałem się pani komisarz zapytać, czy trwają prace nad tym, żeby zwiększyć środki na programy wymiany młodych ludzi w Europie? Mam takie wrażenie, że od co najmniej kilku lat pula środków, jakie mamy na Erasmusa czy na inne programy, jest taka sama. Te stypendia są dzisiaj rzeczywiście bardzo niskie.
Georgios Papanikolaou
(EL) Pani Komisarz! To prawda, że ten konkretny problem mieści się w zakresie zasady pomocniczości. Jednak Unia Europejska zasila państwa członkowskie funduszami na modernizację programów nauczania w państwach członkowskich. Na przykład w ramach poprzednich, trzecich ram wsparcia wspólnotowego wiele państw członkowskich skorzystało z funduszy wspólnotowych na ten cel. Mam bardzo konkretne pytanie: czy Komisja dysponuje danymi dotyczącymi efektywności funduszy już przekazanych oraz które będą przekazane państwom członkowskim?
Androulla Vassiliou
komisarz - Po pierwsze, jeżeli chodzi o rozbieżności między instytutami szkolnictwa wyższego: właśnie! Dlatego chcemy wprowadzić przejrzystość w dokumentacji uniwersytetów. Dlatego teraz kończymy analizę wykonalności, na której podstawie przeanalizujemy ranking uniwersytetów, sporządzimy mapę uniwersytetów i standardów uniwersyteckich, co pozwoli studentom na dokonywanie bardziej świadomych wyborów. Chodzi o to, aby wiedzieli oni dokładnie, gdzie studiować, co studiować i jaki jest standard uniwersytetu, na który chcą uczęszczać.
Jeżeli chodzi o opłaty, to myślę, że zgadzam się z Państwem, że wysokie opłaty wymagają korzystnych kredytów, ale z pewnością wiedzą Państwo, iż odpowiadają za to państwa członkowskie. Wiemy, że ekonomiści zgadzają się co do jednej rzeczy: inwestycje w wykształcenie to coś, co przynosi długoterminowe wyniki, wzrost i zatrudnienie, więc zawsze zachęcam rządy do tego, aby nie obcinały inwestycji w uniwersytety czy edukację.
Ponadto zgadzam się z panem posłem, który poruszył kwestię niewystarczających dotacji na mobilność, na przykład Erasmus. Dlatego więc kończymy analizę wykonalności - analizę prowadzoną przez London School of Economics, która mam nadzieję będzie gotowa za kilka miesięcy - na, której podstawie przeanalizujemy z Europejskim Bankiem Inwestycyjnym możliwość utworzenia europejskiego kredytu studenckiego na rzecz mobilności. Jestem przekonana, że to da wszystkim studentom, biednym i bogatym, możliwość wykorzystania tych znakomitych dotacji na mobilność.
Jeżeli chodzi o pytanie Pana Posła Papanikolaou, Pan Poseł mówi o funduszach rozwoju strukturalnego, na których podstawie rządy mogą zbudować infrastrukturę edukacyjną. Niestety, fundusze strukturalne nie leżą w mojej gestii, ale dowiem się od komisarza Hahna, czy państwa członkowskie przedłożyły jakieś sprawozdania dotyczące wpływu tych dotacji, a jeżeli tak, z pewnością Państwa o tym poinformuję.
Przedmiot: Wyniki w nauce uczniów z państw członkowskich UE
Opublikowane niedawno przez OECD rezultaty przeprowadzonego wśród piętnastolatków międzynarodowego badania wyników w nauce (badanie PISA 2009) pokazują ogólnie, że konkurencyjność UE jest poważnie zagrożona, ponieważ w kluczowej dziedzinie "sprawność czytania” (poziom 5-6) zaledwie 2 państwa członkowskie UE znajdują się wśród dziesięciu najlepszych państw świata, a w przypadku matematyki jedynie trzy, przy czym wszystkie są poza pierwszą piątką. Z uwagi na fakt, że w roku 2020 zarówno ci uczniowie, jak i ich młodsi koledzy będą aktywni na rynku pracy lub będą usiłowali wejść na rynek pracy, należy niezwłocznie podjąć skuteczne działania, jeżeli chcemy w znaczący sposób poprawić jakość wykształcenia uczniów.
Czy Komisja zamierza sporządzić szczegółową ocenę tego badania i przedstawić państwom członkowskim konkretne zalecenia dotyczące najlepszych praktyk? Czy planowane jest opracowanie programu służącego upowszechnieniu tych najlepszych praktyk lub utworzenie forum, na którym omówiono by bieżące wyzwania? Czy należy omówić z państwami członkowskimi kwestię środków, które należy podjąć, aby poprawić wyniki?
Androulla Vassiliou
komisarz - Jak Państwu wiadomo każde państwo członkowskie decyduje o tym, jak zorganizować własny system kształcenia. Jest to zgodne z art. 165 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Niemniej jednak Komisja współpracuje z państwami członkowskimi w dziedzinie popierania wzajemnego uczenia się i wymiany dobrych praktyk.
Jak stwierdziliśmy w strategii Europa 2020 najważniejsze dla przyszłości Europy jako społeczeństwa opartego na wiedzy i sprzyjającego włączeniu jest to, aby zreformować i zmodernizować systemy kształcenia w taki sposób, by dorównywały najlepszym na świecie. Badanie PISA OECD jest ważnym źródłem wymiany informacji w tej sprawie. Ostatnie badanie PISA opublikowane w grudniu 2010 roku pokazuje mieszany obraz państw członkowskich UE. Są oznaki znacznej poprawy w pewnych systemach, ale ogólnie jest jeszcze wiele do zrobienia. Wyniki te będą ważnym przyczynkiem do przyszłej wymiany między Komisją a państwami członkowskimi.
Europejski poziom odniesienia przyjęty przez Radę w maju 2009 roku ma służyć odpowiedniemu opanowaniu podstawowych umiejętności w zakresie czytania, matematyki i nauk przyrodniczych w celu zmniejszenia do 2020 roku odsetka osób w wieku 15 lat osiągających słabe wyniki do poniżej 15 %.
Teraz chciałabym odczytać ze sprawozdania na temat PISA coś, co jest niezwykle ważne. Odsetek uczniów osiągających słabe wyniki w zakresie czytania, który wzrósł z 21 % w 2000 roku do 24 % w roku 2006 poprawił się w roku 2009 do 20 %. Niemniej jednak standard ODCE za rok 2010 w zakresie zmniejszenia odsetka z roku 2000 o 20 % do poziomu 17 % nie został uzyskany.
Odsetek uczniów osiągających słabe wyniki w zakresie matematyki i nauk przyrodniczych spada od roku 2006. Większy postęp osiągnięto w zakresie nauk przyrodniczych niż matematyki, a dziś odsetek osiągających słabe wyniki jest niższy w przypadku nauk przyrodniczych niż matematyki.
Jeżeli rok 2006 zostanie uznany za mocny punkt wyjścia, to UE jest na dobrej drodze do osiągnięcia postępu w zakresie standardu na 2020 rok jeśli chodzi o liczbę osób osiągających słabsze wyniki. Przeciętnie w tych trzech dyscyplinach w 25 państwach UE, na temat których mamy dane, w roku 2006 22,5 % to osoby osiągające słabe wyniki, a do roku 2009 ich odsetek spadł do 19,6 %. Widzimy więc, że średnio osiągnęliśmy postęp w Unii Europejskiej.
Oczywiście Komisja będzie analizować wyniki PISA i opublikuje konkluzje w następnym sprawozdaniu rocznym dotyczącym punktów odniesienia za rok 2011. W listopadzie 2010 roku Rada wezwała Komisję i państwa członkowskie do skoncentrowania wspólnych działań na następujących obszarach: tworzenie programów nauczania, motywowanie do czytania, umiejętność czytania i pisania, matematyka, nauki przyrodnicze i technologia, wpływ nowych technologii na umiejętności podstawowe oraz ich wykorzystanie w pomaganiu uczniom w zdobyciu autonomii i zachowaniu motywacji, różnice płci w wynikach i postawach, związek między pochodzeniem uczniów a opanowaniem przez nich umiejętności podstawowych i wreszcie problemy dotyczące nauczycieli i osób kształcących nauczycieli, a także etosu i właściwości szkoły.
W swoich konkluzjach Rada wezwała także Komisję do powołania grupy wysokiego szczebla do spraw umiejętności pisania i czytania oraz tematycznej grupy roboczej do spraw matematyki, nauk przyrodniczych i technologii.
W dniu 1 lutego zamierzam ustanowić grupę wysokiego szczebla do spraw umiejętności pisania i czytania. Zaproponuje ona działania w zakresie polityki oparte na najlepszych praktykach i badaniach, które pomogą państwom członkowskim poprawić spójność i efektywność nauczania podstawowych umiejętności w ramach strategii uczenia się przez całe życie, przy czym grupa ta zakończy prace i opublikuje sprawozdanie w połowie roku 2012.
Ponadto, powołano już grupę tematyczną do spraw matematyki, nauk przyrodniczych i technologii. W jej skład wchodzą krajowi decydenci i eksperci zajmujący się wzajemnym uczeniem się i wymianą dobrych praktyk. Grupa tematyczna określi oraz upowszechni działania w zakresie polityki mające poprawić sytuację osób osiągających słabe wyniki w zakresie umiejętności podstawowych na szczeblu krajowym.
Powinnam również zaznaczyć, że działania podejmowane w ramach programu uczenia się przez całe życie Comenius koncentrują się, oprócz innych priorytetów, na podnoszeniu motywacji w zakresie nauk przyrodniczych i matematyki oraz doskonaleniu umiejętności czytania i pisania.
RadvilMorkūnaitė-Mikulėnien
(LT) Panie Przewodniczący! Chciałabym zapytać, czy przypadkiem w niektórych państwach nie przeprowadzono badań, które mogłyby wyjaśnić słabe wyniki i osiągnięcia uczniów? Czy wynika to z przyczyn finansowych, czy strukturalnych? Jakie są Pani przemyślenia na temat szkolnictwa podstawowego? Przeprowadzano badania dotyczące uczniów starszych klas, a co z młodymi ludźmi, którzy chcą kontynuować studia?
Androulla Vassiliou
komisarz - Mogę przekazać Pani Poseł wszystkie szczegółowe dane dotyczące poszczególnych państw członkowskich jakimi dysponujemy. Nie analizowaliśmy ich, nie do nas należy analizowanie przyczyn, dla których niektóre państwa członkowskie wypadły gorzej niż inne, ale wykonując nasze obowiązki dokonaliśmy wymiany dobrych praktyk. Cieszę się mogąc powiedzieć, iż niektóre państwa przestrzegające dobrych praktyk od 2006 roku znacznie poprawiły większość wskaźników.
Jeżeli chodzi o szkolnictwo podstawowe, to niestety nie prowadzimy badań zbliżonych do PISA. Nie ma takich badań.
Przedmiot: Rozdrobnienie rynków cyfrowych i jego skutki dla systemu nauczania i inwestycji regionów odizolowanych
Według komunikatu Komisji w sprawie strategii cyfrowej dla Europy strategia ta polega na zwykłym zgromadzeniu krajowych rynków online i Europejczycy nie są w stanie odnosić korzyści z istnienia jednolitego rynku cyfrowego z powodu problemów - możliwych jednakże do rozwiązania - takich jak brak inwestycji w sieci. W konsekwencji nauczanie w wielu odizolowanych regionach (górskich i wyspiarskich) cierpi z powodu opóźnień technologicznych, które odbijają się również na inwestycjach w odnośnych strefach geograficznych. Komisja jest proszona o udzielenie odpowiedzi na poniższe pytania.
Biorąc pod uwagę, że sektor TIK wytwarza bezpośrednio 5 % europejskiego PKB i reprezentuje roczną wartość handlową w wys. 660 miliardów euro, ale że w dużo większym stopniu przyczynia się do ogólnego podniesienia wydajności (z czego 20 % przypada na sektor TIK, a 30 % na inwestycje w TIK), w jaki sposób Komisja ma zamiar walczyć z rozdrobnieniem rynków cyfrowych?
Czy realizowane są ukierunkowane działania wspólnotowe mające na celu rozwiązanie problemu niewielkich inwestycji krajowych w sieci, zwłaszcza w regionach odizolowanych?
Neelie Kroes
wiceprzewodnicząca Komisji - W komunikacie Komisji w sprawie strategii Europa 2020 oraz w jej komunikacie w sprawie agendy cyfrowej dla Europy ustanowiono cel zapewnienia wszystkim Europejczykom podstawowego dostępu do łączy szerokopasmowych do roku 2013. Dąży się w nich również do zagwarantowania, by do 2020 roku wszyscy Europejczycy mieli dostęp do szybszego internetu o przepustowości przekraczającej 30 megabitów na sekundę oraz by co najmniej 50 % europejskich gospodarstw domowych posiadało abonament na łącze internetowe o przepustowości przekraczającej 100 megabitów na sekundę.
Panie Przewodniczący! Komisja wie, że bez zdecydowanej interwencji publicznej istnieje ryzyko, że łącza w szybkich sieciach ze zdalnym dostępem do internetu zostaną skoncentrowane na obszarach gęsto zaludnionych, a obszary najbardziej oddalone i wiejskie pozostaną daleko w tyle. Miałoby to negatywne skutki również dla systemów kształcenia oraz zintegrowania technologii informacyjno-komunikacyjnych ze szkolnictwem. Najnowsze ogólnoeuropejskie dane pokazują, że jedynie 67 % szkół dysponuje szerokopasmowym dostępem do internetu oraz że istnieją duże rozbieżności między gęsto i rzadko zaludnionymi obszarami, gdzie odsetek ten wynosi odpowiednio 73,7 % i 60,6 %.
Aby zapobiec ryzyku upowszechnienia nieoptymalnego dostępu do internetu Komisja przyjęła pakiet działań dotyczących szerokopasmowego internetu, w którym nakreślono wspólne ramy polityki krajowej i regionalnej, jaką należy kształtować w sposób umożliwiający osiągnięcie tych celów. Polityka ta powinna przede wszystkim przewidywać obniżenie kosztów upowszechnienia szerokopasmowego internetu na terytorium całej UE, poprzez zagwarantowanie właściwego planowania i koordynacji oraz zmniejszenie obciążeń administracyjnych.
Komisja podjęła już działania na rzecz zwiększenia inwestycji na obszarach i w regionach najbardziej oddalonych w ramach polityki spójności uwzględniającej programowanie na latach 2007-2013 w kwocie około 2,3 miliarda euro. Komunikat Komisji w sprawie planu odnowy gospodarczej umożliwił również zakontraktowanie z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego kwoty 360 milionów euro na działania w zakresie szerokopasmowego internetu dla obszarów wiejskich. W swoim pakiecie programowym Komisja ogłosiła, że do roku 2014 poprzez instrumenty UE wzmocni i zracjonalizuje finansowanie szybkiego internetu szerokopasmowego i zbada, jak można przyciągnąć kapitał na inwestycje w internet szerokopasmowy dzięki udogodnieniom kredytowym Europejskiego Banku Inwestycyjnego i funduszy UE. Przedłożenie wniosku WE - EBI w tej sprawie planuje się na rok 2011.
Inny filar agendy cyfrowej dotyczy umiejętności cyfrowych. W tym obszarze proponujemy na przykład uznanie umiejętności i kompetencji w zakresie korzystania z technologii cyfrowych za priorytet w rozporządzeniu w sprawie Europejskiego Funduszu Społecznego w następnym okresie programowania oraz uznanie kompetencji w zakresie technologii cyfrowych za uzupełnienie programu Europass mające na celu zagwarantowanie przejrzystości. Jak Państwu wiadomo edukacja ma kluczowe znaczenie dla rozwoju kompetencji cyfrowych w naszym społeczeństwie i zgadzamy się, że bez odpowiednich inwestycji niektóre regiony mogą zostać pominięte.
Najnowsze ogólnoeuropejskie dane - mam na myśli rok 2006 - pokazują, że tylko 67 % szkół miało dostęp do szerokopasmowego internetu oraz że pomiędzy państwami członkowskimi UE i obszarami gęsto i rzadko zaludnionymi występowały poważne różnice. Przygotowujemy się do uruchomienia nowego badania dotyczącego szkół, a jego wyniki będą dostępne pod koniec tego roku.
Georgios Papanikolaou
(EL) Pani Komisarz! Dziękuję Pani za bardzo szczegółową odpowiedź. Chciałbym skierować następujące pytanie dodatkowe: w strategii UE 2020 mówi się, że naszym celem jest jednolity rynek cyfrowy dla gospodarstw domowych i firm, co oznacza równe szanse pod względem dostępu, ale oznacza to również równe szanse pod względem rozwoju.
Kiedyś, podczas wysłuchania przed właściwymi komisjami, tzn. Komisją Kultury i Edukacji sama Pani powiedziała, że w ciągu następnych pięciu lat w sektorach tych trzeba będzie stworzyć około 500 tysięcy miejsc pracy. Mam konkretne pytanie: czy podejmujemy wszystkie działania konieczne do zagwarantowania, by nowe miejsca pracy były sprawiedliwie rozdzielone w sposób nie wykluczający obszarów geograficznie najbardziej oddalonych?
Neelie Kroes
komisarz - Panie Przewodniczący! Odpowiedź brzmi tak.
Przewodniczący
To było dobre. Naprawdę, bardzo Pani dziękuję!

Przedmiot: Numer interwencyjny 116 000 w sprawie zaginionych dzieci
W ostatnim czasie Komisja zwróciła się do państw członkowskich UE z ostatecznym wezwaniem do jak najszybszego uruchomienia europejskiego numeru interwencyjnego 116 000 w sprawie zaginionych dzieci. Pod tym numerem telefonu dzieci będące w potrzebie otrzymywałyby niezbędną pomoc i wsparcie.
Obecnie numer interwencyjny 116 000 w pełni działa jedynie w 12 państwach członkowskich. Czy Komisja zdaje sobie sprawę, że fakt, iż usługa ta nie jest w pełni dostępna i nie działa prawidłowo w całej UE, może narażać dzieci na niebezpieczeństwo? Czy obywatele zostaną poinformowani, jeżeli usługa ta nie jest dostępna w ich kraju lub w kraju, który odwiedzają? Czy każde państwo członkowskie musi wprowadzić tę usługę prawidłowo i w całości? Czyż nie jest prawdą, że niedostępność takiego numeru interwencyjnego we wszystkich państwach członkowskich może narażać dzieci na niebezpieczeństwo?
Neelie Kroes
wiceprzewodnicząca Komisji - Panie Przewodniczący! Komisja podziela pogląd pana posła, że wprowadzenie numeru interwencyjnego 116 000 w sprawie zaginionych dzieci wymaga w wielu państwach członkowskich dalszych działań. W tym względzie dokonaliśmy przeglądu przepisów dotyczących telekomunikacji - myślę tu przede wszystkim o art. 27a dyrektywy o usłudze powszechnej - a od państw członkowskich wymagamy podjęcia wszelkich działań, gwarantujących, by obywatele mieli dostęp do usługi w postaci numeru interwencyjnego, pod którym mogą zgłaszać przypadki zaginięcia dzieci. Komisja dokładnie monitoruje tę sprawę oraz udziela państwom członkowskim pomocy w transpozycji tego nowego przepisu do prawa krajowego, która ma się zakończyć do dnia 25 maja 2011 r.
W dniu 17 listopada ubiegłego roku Komisja przyjęła komunikat zatytułowany "116 000: Europejski numer interwencyjny w sprawie zaginionych dzieci”. Cele komunikatu obejmują odnowienie apelu do państw członkowskich o uruchomienie telefonu interwencyjnego w sprawie zaginionych dzieci jako sprawy priorytetowej oraz zagwarantowanie, że w celu praktycznego wsparcia państw członkowskich, usługa o identycznej jakości jest oferowana w całej Unii.
W komunikacie podkreśla się obecnie istniejące najlepsze praktyki wypracowane przez państwa członkowskie dotyczące rozstrzygnięcia głównych problemów związanych z kosztami uruchomienia telefonu interwencyjnego 116 000 oraz z opłatami telekomunikacyjnymi z tytułu jego prowadzenia. Komisja proponuje skorzystanie z najlepszych praktyk celem wprowadzenia wspólnych standardów minimalnych, które gwarantowałyby wysoką jakość usługi w całej UE tak, aby rodzice i dzieci mogli liczyć na pomoc bez względu na to, gdzie się znajdują. Zakrojone na szeroką skalę prace wykraczają poza kwestie komunikacji elektronicznej, za którą jestem odpowiedzialna, a koordynuje je moja koleżanka pani komisarz Reding.
Liam Aylward
Pani Komisarz! W przeszłości uznała Pani koszty i brak informacji za przeszkody dla uruchomienia tego telefonu interwencyjnego w niektórych państwach członkowskich. Jakie działania zamierza Pani podjąć, aby usunąć te przeszkody, a ponadto, czy przewiduje Pani pełne uruchomienie tej usługi we wszystkich państwach członkowskich? A ponadto, jakimi możliwościami dysponują państwa członkowskie mające problemy z finansowaniem tego numeru interwencyjnego, by zagwarantować, że numer interwencyjny będzie działał w całej Unii Europejskiej?
Neelie Kroes
wiceprzewodnicząca Komisji - Oczywiście próbujemy zrobić wszystko, co w naszej mocy. Uwaga pana posła ma sens. Rzeczywiście, wcześniej uznałam, że koszt jest jednym z problemów. Sam numer interwencyjny to najmniej istotna część problemu. Problemem są dalsze działania. Powinniśmy się skupić na dalszych działaniach, a nie tylko na samym numerze interwencyjnym.
Dokładnie monitorujemy oraz udzielamy pomocy państwom członkowskim w zakresie wykonania tego działania i zdajemy sobie sprawę, że do nich należy podjęcie inicjatywy dotyczącej prawodawstwa krajowego. Wiemy też, że w dobie dzisiejszego kryzysu finansowego państwom członkowskim jest jeszcze trudniej znaleźć możliwości finansowania dalszych działań.
Niektóre z tych instytucji to beneficjenci finansowania UE dotyczącego konkretnych projektów. Dostępne unijne środki finansowe nie są przeznaczone na pokrycie pełnej kwoty kosztów bieżących świadczenia usług, mają jedynie pomóc w uruchomieniu usługi numeru interwencyjnego 116 000 za pomocą konkretnych projektów.
Oczywiście musimy być kreatywni. Ci, którzy angażują się w takie projekty oraz rządy krajowe również powinni wykazać się kreatywnością jeśli chodzi o korzystanie z środków budżetowych, odpowiedzialność społeczną przedsiębiorstw oraz prywatne dotacje, abyśmy mogli wreszcie znaleźć środki na zrobienie tego, co powinno zostać zrobione.

Przedmiot: Linia kolejowa prowadząca przez Alpy
Jak Komisja ocenia aktualny stan budowy tunelu głównego pod przełęczą Brenner, torów zapewniających połączenia między obiema stronami tunelu oraz rozbudowy linii kolejowej na odcinku Monachium-Mühldorf-Freilassing-Salzburg?
Siim Kallas
wiceprzewodniczący Komisji - Panie Przewodniczący! Pytanie o podróż przez Alpy jest pytaniem niezwykle poważnym, ale na tym etapie sytuacja nie wygląda tak źle. Pomimo trudnego kontekstu finansowego budowa tunelu głównego pod przełęczą Brenner oraz północnych i południowych dróg dojazdowych do tunelu posunęła się do przodu. Projekt ten ma najwyższy priorytet, a Komisja podjęła decyzję o przydzielenie z budżetu na ten cel kwoty prawie 1 miliard euro.
Po pierwsze, jeżeli chodzi o tunel pod przełęczą Brenner, to posiedzenie austriacko-włoskiej komisji międzyrządowej z dnia 19 listopada 2010 r. z udziałem koordynatora UE Pata Coxa doprowadziło do zdecydowanego postępu. Austria i Włochy potwierdziły osiągnięcie porozumienia w sprawie całkowitego kosztu projektu tunelu pod przełęczą Brenner sięgającego 8 miliardów euro. Austria zatwierdziła zoptymalizowany plan działania, który pozwoli na rozpoczęcie robót przygotowawczych w tunelu głównym do 2011 roku. Rząd włoski potwierdził rozpoczęcie robót zobowiązaniem gwarantującym pokrycie kosztów przez cały okres budowy.
Po drugie, jeżeli chodzi o drogi dojazdowe po obu stronach tunelu, to można mówić o postępach. Włochy zatwierdziły rozpoczęcie robot na południowej drodze dojazdowej począwszy od pierwszego odcinka Fortezza-Ponte Gardena. Austria również osiągnęła znaczący postęp robót na północnej drodze dojazdowej. Austria odpowiada za odcinek przebiegający przez dolinę rzeki Inn, który zostanie ukończony do roku 2013, a nawet wcześniej.
Wreszcie, jeżeli chodzi o połączenia transgraniczne między Austrią a Niemcami, to pierwotny cel polegający na ukończeniu robót najpóźniej do 2012 roku nie zostanie osiągnięty. Po stronie niemieckiej roboty nie zostaną rozpoczęte przed rokiem 2012 i szacuje się, że potrwają trzy lata. Jednak w listopadzie 2010 roku Niemcy opublikowały krajową ocenę inwestycji, która przewiduje pozytywny postęp robót na północnej drodze dojazdowej między Monachium a granicą austriacką. Odcinek jednotorowy zostanie zmodernizowany, a cały odcinek zaopatrzony w sieć energii elektrycznej. Kolejnym krokiem będzie zawarcie protokołu ustaleń między Niemcami a Austrią dotyczącego tego odcinka, a więc będzie musiał się rozpocząć proces planowania zarządzania infrastrukturą.
Bernd Posselt
(DE) Panie Komisarzu! Dziękuję za odpowiedź. Nie odpowiedział Pan jednak na drugą część pytania, w której wspominam o odcinku Monachium-Mühldorf-Freilassing, który jest częścią głównej linii prowadzącej z Paryża do Budapesztu i który jest szczególnie istotny w świetle bawarskiego trójkąta chemicznego i uruchomienia drogi dojazdowej przez przełęcz Brenner.
Gdy tunel pod przełęczą Brenner zostanie ukończony, wtedy dojdzie do przeciążenia odcinka Rosenheim i wówczas ważna będzie rozbudowa odcinka Monachium-Mühldorf-Freilassing-Salzburg, który dla Komisji również jest projektem priorytetowym. Muszę spytać, czy uważa Pan, że w kolejnej perspektywie finansowej możliwe będzie udostępnienie na ten cel dodatkowych funduszy, bo przecież w końcu jest to sprawa międzynarodowa.
Nikolaos Chountis
(EL) Panie Komisarzu! Bardzo dobrze, że w Alpach dzieje się to co się dzieje, ale w Grecji na przykład protokół ustaleń doprowadził do tego, że grecki rząd zawęża i ogranicza usługi, tym samym izolując Grecję od europejskiej i bałkańskiej sieci kolejowej, powołując się razem z Komisją na wysokie zadłużenie greckich kolei.
Dlatego mam następujące pytanie: jaka jest Pana opinia na temat tych wydarzeń, a mam tu na myśli cięcia w usługach kolejowych? Po drugie, czy zadłużenie greckich kolei uwzględnia środki finansowe na współfinansowanie robót związanych z infrastrukturą z Unii Europejskiej?
Siim Kallas
wiceprzewodniczący Komisji - Jeżeli chodzi o Grecję, to nie jestem w stanie udzielić odpowiedzi, bo nie znam szczegółów. Nie otrzymałem żadnych informacji o tych problemach.
Jeżeli chodzi o projekt priorytetowy numer 17 Monachium-Mühldorf-Freilassing-Salzburg, jest on w toku. Pierwsze roboty rozpoczęły się w 2007 roku. Niektóre roboty zostały ukończone. Roboty na nowym, dwutorowym moście granicznym w Mühldorf rozpoczęły się w dniu 19 kwietnia 2010 r. i zostaną ukończone. Projekt ten jest w całości finansowany z niemieckiego planu odnowy gospodarczej. Projekt kosztuje 11,7 miliona euro, a więc budowa trwa i w tej chwili nie przewidujemy większych problemów.
Przedmiot: Wysyłanie wiadomości tekstowych podczas prowadzenia pojazdu - bezpieczeństwo na drodze
Prawdopodobieństwo wypadku jest 23-krotnie większe w przypadku kierowcy, który prowadząc pojazd wysyła wiadomości tekstowe. Kierowcy wysyłający wiadomości tekstowe podczas prowadzenia pojazdu są odpowiedzialni za wypadki drogowe, w których rocznie giną tysiące osób, natomiast liczba szkód osobowych rośnie z roku na rok w alarmującym tempie.
Podczas gdy Komisja uznaje konieczność zwiększenia bezpieczeństwa na drodze i zapewnienia właściwego egzekwowania przepisów dotyczących bezpieczeństwa na drogach, nie istnieje żadne prawodawstwo na szczeblu unijnym, które wprowadzałoby zakaz wysyłania wiadomości tekstowych, elektronicznych oraz zakaz przeglądania stron internetowych podczas prowadzenia pojazdów silnikowych powyżej wcześniej ustalonej prędkości maksymalnej.
Czy z uwagi na fakt, iż istnieją rozwiązania technologiczne, które umożliwiają zapobieganie praktyce wysyłania wiadomości tekstowych, elektronicznych oraz przeglądania stron internetowych podczas prowadzenia pojazdu, Komisja zamierza wprowadzić prawodawstwo na szczeblu unijnym w celu wyeliminowania niezwykle niebezpiecznej praktyki wysyłania wiadomości tekstowych, elektronicznych oraz przeglądania stron internetowych podczas prowadzenia pojazdu?
Siim Kallas
wiceprzewodniczący Komisji - Komisja podziela pogląd Pana Posła, że pisanie wiadomości tekstowych podczas prowadzenia pojazdu jest bardzo niebezpieczne, podobnie jak wykonywanie wszelkich innych czynności pobocznych. W 2009 roku Komisja opublikowała sprawozdanie w sprawie korzystania z telefonów komórkowych podczas prowadzenia pojazdu. Sprawozdanie to opublikowano na stronie internetowej poświęconej bezpieczeństwu drogowemu w Europie. Nie dysponujemy jednak danymi statystycznymi w sprawie liczby wypadków zawinionych takim postępowaniem.
Wszystkie państwa członkowskie dysponują prawodawstwem, które przynajmniej w zamyśle zakazuje pisania wiadomości tekstowych, wiadomości elektronicznych i przeszukiwania stron internetowych podczas prowadzenia pojazdu. Chociaż przepisy prawa krajowego nie odnoszą się w sposób szczególny do problemu korzystania z telefonów komórkowych, stanowią one, że kierowca musi być w pełni skoncentrowany podczas prowadzenia pojazdu. W tym kontekście Komisja nie zamierza wprowadzać dodatkowego wymiaru prawodawstwa ogólnoeuropejskiego w celu zakazania praktyki pisania wiadomości tekstowych, pisania wiadomości elektronicznych i przeszukiwania stron internetowych podczas prowadzenia pojazdu mechanicznego. Mamy nadzieję, że państwa członkowskie odpowiednio rozstrzygną ten problem.
Jim Higgins
(GA) Panie Przewodniczący! Jestem rozczarowany odpowiedzią, jaką otrzymałem od Pana Komisarza Kallasa. Nawiązanie współpracy między poszczególnymi państwami członkowskimi jest niezwykle ważne. Musimy uczynić wszystko, aby ograniczyć liczbę zgonów i poważnych uszkodzeń ciała w wypadkach drogowych. Jednym z nowych zjawisk na europejskich drogach są kierowcy piszący wiadomości tekstowe podczas prowadzenia pojazdu. Wszystkie państwa członkowskie dysponują odmiennymi przepisami. Musimy rozszerzyć współpracę, jestem zawiedziony, że Pan Komisarz nie może obiecać nam więcej w tej sprawie.
Seán Kelly
Chciałbym pogratulować mojemu koledze, panu posłowi Higginsowi, że poruszył tę tak ważną sprawę. Ja również podzielam jego obawy wywołane wykazanym przez Pana Komisarza brakiem entuzjazmu na rzecz zagwarantowania, by w całej Unii Europejskiej przestrzegano najlepszych praktyk. Chciałbym go zapytać, dlaczego Komisja przynajmniej nie spróbuje zachęcić państw członkowskich do wprowadzenia identycznych przepisów w całej Unii Europejskiej oraz nie zagwarantuje, by zostały one wdrożone w interesie bezpieczeństwa i ochrony życia?
Inés Ayala Sender
(ES) Panie Przewodniczący! Panie i Panowie! Zabieram głos tylko po to, żeby Państwa poinformować, że to ja jestem sprawozdawcą zajmującym się sprawą kar transgranicznych. W sprawozdaniu Radzie udostępniono instrument w formie otwarcia wykazu przestępstw - co znalazło się zresztą w pierwotnym wniosku Komisji - oraz zwrócono uwagę na problem korzystania z telefonów komórkowych. Niestety ani Wielka Brytania, ani Irlandia nie uczestniczą w zmianie podstaw prawnych przewidzianych w porozumieniu Rady, ponieważ nie chciały tego uczynić. Jest to jeden z problemów, które my, także w tym Parlamencie, moglibyśmy poprawić. Mam nadzieję, że w debacie z Radą państwa te jasno przedstawią swoje interesy, chociaż nic nam o nich nie wiadomo. Wygląda na to, że teraz Wielka Brytania zamierza się przyłączyć.
Siim Kallas
wiceprzewodniczący Komisji - Szeroko zakrojony plan działania oraz wykonanie tego planu działania to dla Komisji sprawy o wyjątkowo wysokim priorytecie i naprawdę osiągnęliśmy wyjątkowy postęp: znacznie ograniczyliśmy liczbę wypadków w Europie. Mogę powiedzieć, że w moim kraju w latach 90. liczba zgonów wynosiła rocznie 400, a w ubiegłym roku 78 - a to oczywiście przy dziesięciokrotnie większej liczbie pojazdów na drogach. To istotna zmiana.
To ważne i bardzo dziękuję pani poseł Ayali Sender za przypomnienie nam o transgranicznym karaniu wykroczeń drogowych, które jest ważnym krokiem w kierunku poprawy bezpieczeństwa na drogach. Rada przyjęła tę decyzję w grudniu, a teraz będziemy ją wdrażać.
Nie uważam, by panaceum było tutaj zwiększanie na szczeblu europejskim liczby aktów prawodawczych, myślenie, że gdy tylko mamy jakiś problem, musimy wprowadzić prawodawstwo europejskie.
Jednak chociaż wszyscy krytykują zbyt dużą liczbę unijnych przepisów prawnych, to moim zdaniem jest to problem, który martwi państwa członkowskie na równi ze społeczeństwem, a jeżeli transgraniczne karanie wykroczeń drogowych może stworzyć europejską przestrzeń bezpieczeństwa drogowego, to jest niezwykle istotne.
Przewodniczący
Odpowiedzi, których nie udzielono z powodu braku czasu zostaną udzielone na piśmie (patrz załącznik).
Zamykam turę pytań.
(Posiedzenie zostało zawieszone o godz. 20.15 i wznowione o godz. 21.00)
