Debata w sprawie przyszłości Europy (debata) 
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku dziennego jest debata w sprawie przyszłości Europy, w której udział weźmie premier Szwecji, członek Rady Europejskiej.
Szanowni państwo! Pragnę powitać serdecznie wszystkich obecnych na tym specjalnym posiedzeniu. W szczególności, pragnę bardzo serdecznie powitać pana Fredrika Reinfeldta, premiera Szwecji. Välkommen till Europaparlamentet! Witam pana!
(Oklaski)
Panie premierze! Bardzo mi miło i nam wszystkim powitać pana dziś po raz pierwszy w Parlamencie Europejskim w celu omówienia z nami przyszłości Unii Europejskiej.
Właśnie zauważyłem na galerii pana Simeona Sakskoburggotski'ego, byłego premiera Bułgarii. Witam pana serdecznie w Parlamencie Europejskim.
Traktat podpisany w Lizbonie dnia 13 grudnia 2007 r. nadaje Unii Europejskiej nowy kierunek. Po wielu latach dyskusji mamy wreszcie traktat odzwierciedlający potrzeby rozszerzonej Unii Europejskiej, umożliwiając jej poświęcenie się spełnieniu nadziei i oczekiwań mieszkańców Europy drogą demokratycznych procedur. Nowy traktat nie tylko zapewni większą przejrzystość działań Unii Europejskiej, co zawsze było dla Szwecji kwestią o szczególnym znaczeniu, ale także po raz pierwszy uwzględnia wśród celów Unii Europejskiej walkę ze zmianami klimatycznymi, a jest to dziedzina, w której Szwecja może się już pochwalić znacznymi sukcesami. Panie premierze! Pana kraj ma wszelkie powody do dumy ze swojej przewodniej roli w Europie w wykorzystywaniu odnawialnych źródeł energii. My w Unii Europejskiej powinniśmy wspólnie prowadzić ofensywę przeciwko zmianom klimatycznym, abyśmy mogli razem odgrywać wiodącą rolę na świecie w tej walce. Dopiero w zeszłym tygodniu na forum Organizacji Narodów Zjednoczonych mogłem zobaczyć, jak wielkie nadzieje organizacja ta pokłada zwłaszcza w, zarówno w Unii Europejskiej, jak i w Parlamencie Europejskim jako jej władzy prawodawczej.
Traktat lizboński daje nam instrumenty umożliwiające realizację celów, które mają podstawowe znaczenie dla naszej przyszłości, a także szybkie wdrożenie reform, które są niezbędne do osiągnięcia tych celów. Panie premierze! Parlament Europejski wierzy głęboko, tak jak pan, że nowy traktat wejdzie w życie dnia 1 stycznia 2009 r. Parlament Europejski z zadowoleniem przyjął zatem do wiadomości deklarację Parlamentu Szwedzkiego, Riksdagu, swojej intencji ratyfikacji nowego traktatu do listopada 2008 r.
Jeżeli proces ratyfikacji zostanie ukończony pomyślnie w terminie we wszystkich 27 państwach członkowskich, szwedzka prezydencja Rady będzie mogła, w drugiej połowie 2009 r., poświęcić się podstawowym wyzwaniom działając już w ramach nowych ram instytucjonalnych. Szwecja wprowadzi nas w nową erę integracji europejskiej. Razem, na podstawie nowego traktatu i z właśnie wybranym wtedy Parlamentem Europejskim, Komisją Europejską w nowym składzie i Szwecją sprawującą prezydencję, powinniśmy być w stanie otworzyć nowy rozdział ściślejszej współpracy.
Czy to w dziedzinie bezpieczeństwa energetycznego, zmian klimatycznych, dalszego rozwoju wymiaru skandynawskiego Unii, czy strategii Unii Europejskiej w zakresie Morza Bałtyckiego, oczekujemy, że Szwecja będzie motorem napędowym pożądanych zmian. Dlatego z niecierpliwością oczekujemy pana uwag w sprawie przyszłego kształtu Unii Europejskiej. Panie premierze! Zapraszam do wystąpienia przed Parlamentem Europejskim.
Fredrik Reinfeldt
premier Szwecji, członek Rady Europejskiej. - (SV) Panie przewodniczący, szanowni państwo! Możliwość wystąpienia tutaj dzisiaj przed państwem poczytuję sobie za wielki zaszczyt. Prawdą jest to co zostało już tutaj powiedziane, że nie występowałem jeszcze przed tym Parlamentem jako premier Szwecji. Nigdy także nie byłem wcześniej w tej siedzibie, ale jako młody polityk byłem w Strasburgu i odwiedziłem Parlament Europejski marząc, że dożyję takiej chwili, kiedy mój kraj zajmie tutaj swoje miejsce, w pełni reprezentowany. Wiem co to jest marzyć o znalezieniu się w tym miejscu, co niewątpliwe podzielam z wieloma osobami obecnymi na tej sali.
Dlatego tę możliwość przedstawienia na forum tego Parlamentu kilku przemyśleń dotyczących kwestii europejskich poczytuję sobie za wielki zaszczyt.
Po drugiej wojnie światowej, kilku dalekowzrocznych polityków zrozumiało, że jedyną drogą zapewnienia pokoju jest zjednoczenie państw Europy poprzez proces integracji europejskiej. Tak jak wtedy, również i dziś integracja europejska powinna być procesem opartym na jasno zarysowanej wizji. Musimy zadać sobie podstawowe pytania: W którym kierunku chcemy podążać? oraz jak osiągnąć te cele?
Nasz świat szybko się zmienia, a my zmieniamy się wraz z nim. Nasza wzajemna zależność stale wzrasta. Dlatego musimy wiedzieć, jaka jest podstawowa zasada.
Nasz model integracji europejskiej powinien być tak silny, aby pokojowi i stabilności w Europie nie mógł zagrażać ani fanatyczny nacjonalizm, ani fanatyzm religijny.
Nie powinniśmy obawiać się silnej Europy. Wprost przeciwnie, powinniśmy bać się słabej Europy. Silna Europa bierze na siebie większą odpowiedzialność za rozwiązywanie problemów światowych. Silna Europa stanowi połączenie wzrostu gospodarczego i polityki przyjaznej dla środowiska. Silna Europa dba o najwyższe dobro swoich obywateli. Zjednoczona Europa - i jest to kwestia warta podniesienia w chwili takiej, jak ta - ma odwagę zaoferować dla Kosowa jasno i wyraźnie możliwość perspektywy europejskiej.
Rząd Szwecji wierzy w możliwości Europy. Jak już powiedziałem Szwecja powinna mieć jasno określone i niezaprzeczalne miejsce w samym centrum integracji europejskiej. Od czasu, gdy obecny rząd przejął władzę to znaczy od jesieni 2006 r., mogliśmy także w Szwecji obserwować wzrost poparcia dla Unii Europejskiej.
Niektórzy twierdzą, że jest to tylko kwestia szczęścia. Takim osobom mówię: im więcej czasu i uwagi poświęcasz danej dziedzinie tym więcej masz w tej dziedzinie szczęścia. I z całą pewnością postępowaliśmy zgodnie z tą zasadą. Już w 1962 r. moja partia prowadziła swoją kampanię polityczną pod hasłem "Tak dla Europy”. Musieliśmy czekać 33 lata na możliwość wysłania połów do Parlamentu Europejskiego.
Wydaje się, że teraz możemy wziąć oddech, po kilku latach twardych negocjacji traktatowych. Pani kanclerz Merkel wykonała olbrzymie zadanie przyczyniając się do rozwiązania tej kwestii. Pragnę podziękować także panu premierowi Sócratesowi, który umiejętnie doprowadził negocjacje traktatowe do szczęśliwego końca. Traktat lizboński stwarza lepsze warunki dla bardziej otwartej, skuteczniej i dynamicznej integracji europejskiej. Ale przede wszystkim stwarza nowe możliwości poruszania kwestii o istotnym znaczeniu dla przyszłości, a mianowicie zmian klimatycznych i energii, zatrudnienia i wzrostu gospodarczego, demografii, imigracji i roli Unii Europejskiej na arenie międzynarodowej. Mam zamiar odnieść się po trosze do wszystkich tych kwestii.
Chcę działać na rzecz nowoczesnej Europy odzwierciedlającej perspektywę obywateli.
Wszyscy chcemy, aby traktat wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2009 r. Jak zauważył to przewodniczący, Szwecja ratyfikuje traktat jesienią 2008 r. Za 18 miesięcy Szwecja sprawować będzie prezydencję. Będzie to bardzo interesująca prezydencja z nowo wybranym Parlamentem Europejskim, nową Komisją Europejską i nowymi stanowiskami kierowniczymi stworzonymi na mocy traktatu lizbońskiego.
Nie mogę się doczekać bardzo bliskiej współpracy z Parlamentem Europejskim we wszystkich tych sprawach.
W trakcie prezydencji Szwecji niektórymi kwestiami o podstawowym znaczeniu będą kwestie zmian klimatycznych i energii, wdrażanie programu haskiego, zatrudnienie i wzrost gospodarczy, problemy Morza Bałtyckiego oraz rola Unii Europejskiej na arenie międzynarodowej. Pracujemy już intensywnie nad przygotowaniami. Jesteśmy także przygotowani na sytuacje nieprzewidziane.
Innymi słowy musimy zachować dużą dozę elastyczności i zdolność dostosowania do aktualnej sytuacji, która pomimo wszystko może wpłynąć na cały proces.
W czasach, w których żyjemy jednymi z największych wyzwań są kwestie kwestia zmian klimatycznych i energii. Spoczywa na nas olbrzymia odpowiedzialność wobec przyszłych pokoleń, aby zapewnić, że uda nam się sformułować politykę zrównoważonego rozwoju w dłuższym okresie. Razem musimy niestrudzenie pracować nad doprowadzeniem do podpisania na szczycie Organizacji Narodów Zjednoczonych w grudniu 2009 r. w Kopenhadze umowy międzynarodowej.
Dzięki decyzjom o historycznym znaczeniu, podjętym w tamtym roku na wiosennej Radzie, Unia Europejska wzięła na siebie rolę przywódczą. Unia Europejska nie może jednak brać na siebie odpowiedzialności za te kwestie samodzielnie. Będzie to wymagać ścisłej współpracy znacznej liczby państw trzecich w tym Indii, Japonii, Chin, Rosji i Stanów Zjednoczonych.
Według niektórych wyliczeń światowe zapotrzebowanie na energię ogółem nie spada, a wręcz należy się spodziewać jego wzrostu do 2030 r. o 50%. Kluczem do rozwiązania problemu zmian klimatycznych jest oczywiście znalezienie właściwej odpowiedzi na ten przewidywany wzrost zapotrzebowania na energię.
Przede wszystkim, w jaki sposób zwiększyć oszczędność energii i efektywność energetyczną? Sprostanie wyzwaniom związanym ze zmianami klimatycznymi wymaga jednak także nowego podejścia politycznego. Powinniśmy położyć kres mitowi, że wzrost gospodarczy jest szkodliwy dla środowiska naturalnego.
Szwecja jest namacalnym przykładem, że jest wprost przeciwnie. Od 1990 r., to znaczy roku bazowego porozumienia z Kioto nasza gospodarka wzrosła o 44%, a jednocześnie emisja gazów cieplarnianych spadła o 9%. Zainwestowaliśmy w badania i nowe technologie, w połączeniu ze zmianą systemu podatkowego i szeregu przepisów prawa w innych obszarach. Stworzyło to nowe możliwości rozwoju, gdzie ochrona środowiska naturalnego stała się trampoliną dla nowych przedsiębiorstw i nowych miejsc pracy.
Jestem przekonany, że możemy osiągnąć cele określone w pakiecie Unii Europejskiej dotyczącym zmian klimatycznych i energii. Musimy jednak przyjąć odpowiednie instrumenty polityczne w celu zachęcenia naszych społeczeństw i naszych przedsiębiorstw do dokonywania właściwych wyborów.
Cena zanieczyszczania naszego środowiska naturalnego powinna być wysoka, a nagrody za wybieranie rozwiązań nie powodujących emisji dwutlenku węgla powinny stanowić odpowiednią zachętę.
Jak powszechnie wiadomo technologia przyjazna dla środowiska naturalnego już istnieje. Rządy ponoszą olbrzymią odpowiedzialność za zmiany, jakich trzeba dokonać. Taką odpowiedzialność ponoszą również zwykli obywatele. Powinniśmy postrzegać to jako swego rodzaju pakt pomiędzy rządami i społeczeństwami mający na celu wspieranie alternatywnych rozwiązań przyjaznych dla środowiska naturalnego. Zwiększy to konkurencyjność z korzyścią dla społeczeństwa, które będzie bardziej przyjazne dla środowiska. Wszyscy na tym skorzystamy.
Jeśli chodzi o strategię lizbońską, przez ponad sto lat największą gospodarką na świecie były Stany Zjednoczone. Obecnie na stan gospodarki światowej wpływ mają nowe państwa. Gospodarki Indii i Chin gwałtownie rosną. W wielu częściach świata, globalizacja doprowadziła do pozytywnych zmian. Globalizacja przyczynia się do rozwoju demokracji i unaocznia wyraźną różnicę pomiędzy społeczeństwami otwartymi i zamkniętymi. Globalizacja zwiększa jednak także konkurencję.
Polityka, która zapewniała nam wczoraj zatrudnienie, bezpieczeństwo i dobrobyt wymaga od nas stałych modyfikacji, jeżeli mamy być równie skuteczni w przyszłości.
Obecnie jedna trzecia osób w wieku produkcyjnym pozostaje poza rynkiem pracy. Jest to status quo nie do utrzymania. Musimy zwiększyć podaż siły roboczej i walczyć z wykluczeniem społecznym. Poprzez reformę krajowych rynków pracy. Poprzez inwestowanie w edukację i rozwijanie umiejętności. W miarę jak integracja gospodarcza w Unii Europejskiej i na świecie staje się coraz bardziej powiązana, powodzenia i porażki - które również się zdarzają - w przypadku krajowych wysiłków w zakresie reform nie będą już tylko sprawą wewnętrzną; dotyczą one nas wszystkich.
Nasz przyszły dobrobyt w Europie zależy w znacznej mierze od tego, jak my państwa członkowskie tworzymy wspólnie lepsze warunki do wykorzystania możliwości i wychodzenia na przeciw wyzwaniom globalizacji. Jest to szczególnie kwestia tego, jak poradzimy sobie ze zmianami demograficznymi i wyzwaniami transgranicznymi w dziedzinie ochrony środowiska.
Nowoczesna polityka energetyczna i ochrony środowiska Unii Europejskiej jest podstawowym warunkiem zapewnienia trwałego wzrostu gospodarczego w dłuższym okresie, a tym samym dobrobytu w Europie. Jest to jednak także istotny czynnik zapewnienia naszej konkurencyjności w przyszłości.
Przyjmując strategię lizbońską na rzecz trwałego wzrostu gospodarczego i zatrudnienia, Unia Europejska stworzyła instrument umożliwiający jej sprostanie tym wyzwaniom. Mamy więc strategię. Niestety "zjechaliśmy na boczny tor” jeśli chodzi o jej wdrażanie.
Podejmijmy zdecydowane działania na rzecz zwiększenia konkurencyjności Unii Europejskiej na rynkach światowych poprzez dalsze reformy strukturalne oraz inwestowanie w badania i torowanie drogi nowym technologiom. Podejmijmy rzeczywiste działania na rzecz zakończenia procesu tworzenia rynku wewnętrznego i stworzenia bardziej innowacyjnych warunków gospodarczych w Europie. Zapewnijmy, że opłaca się pracować. Oczywiście wiele jest jeszcze do zrobienia, zarówno na szczeblu krajowym, jak i wspólnotowym. Wystarczy, że wypowiem słowa: "patent” i "dyrektywa w sprawie czasu pracy” i wszyscy państwo będziecie wiedzieli o czym mowa.
Musimy zakończyć rundę negocjacji WTO w Dausze. Dostarczyłoby to mocnego bodźca dla ożywienia gospodarczego na całym świecie. Potrzebujemy otwartego systemu handlu światowego i dalszej liberalizacji, jeżeli mamy zwiększyć konkurencyjność Europy zgodnie z założeniami strategii lizbońskiej.
Jednocześnie wielu zdaje sobie sprawę, że w Europie pojawiło się znowu widmo protekcjonizmu. Musimy przeciwstawić się takim tendencjom. Protekcjonizm nie jest rozwiązaniem. W dłuższej perspektywie protekcjonizm wyrządza szkodę tym, których miał chronić. A ponadto nie możemy już dłużej tracić czasu. Dogodny moment na wprowadzenie zmian w ramach WTO dobiega końca.
Kiedy mówimy jednak o strategii lizbońskiej nie narzekajmy tylko jak Kłapouchy z Kubusia Puchatka. Zatrzymajmy się na chwilę i przyjrzyjmy się okresowi, który właśnie się zakończył. Kiedy to zrobimy zdamy sobie sprawę, że osiągnęliśmy znaczne sukcesy, że poczyniliśmy znaczne postępy. Okoliczności, które doprowadziły do tego, że od 2005 r. proces lizboński jest procesem roboczym. Procesem, który zwiększył zaangażowanie państw członkowskich oraz był motorem napędowym wdrażania i przyniósł rezultaty.
Wiele zawdzięczamy zdecydowanym wysiłkom Komisji Europejskiej i zdecydowanemu, osobistemu zaangażowaniu przewodniczącego Komisji panu Barroso. Jednakże chciałbym podziękować także Parlamentowi Europejskiemu - państwu tu zebranym za bardzo konstruktywny wkład.
Jak znaleźć najlepszą metodę sprostania wyzwaniom czekającym nas w przyszłości? Jak mamy wspólnie zapewnić dobrobyt w Europie w dłuższym okresie poprzez zapewnienie trwałego wzrostu gospodarczego i pełnego zatrudnienia? Poprzez umożliwienie Europie zachowania swojej pozycji w konkurencji na rynkach światowych? Uważam, że objęcie przez Szwecję prezydencji jesienią 2009 r. stanowi znakomity moment na uruchomienie dyskusji nad przyszłością Europejskiej strategii na rzecz trwałego wzrostu gospodarczego i zatrudnienia w nadchodzącej dekadzie.
Chciałbym teraz powiedzieć kilka słów na temat budżetu Unii Europejskiej. Uważamy, że już dawno temu przestał być aktualny. Budżet powinien stanowić podstawowy instrument realizacji celów Unii Europejskiej. Skoro tak jest, budżet powinien także lepiej odzwierciedlać jej cele. Obecnie 40% środków przeznaczanych jest na subsydia rolne. Z korzyścią dla sektora, w którym zatrudnionych jest 2% obywateli Unii Europejskiej. To jest nieuzasadnione.
Wyobraźmy sobie, że zamiast tego zwiększylibyśmy wkład finansowy Wspólnoty w badania i rozwój oraz w walkę z przestępczością zorganizowaną, czy w ochronę środowiska i stosunki zewnętrzne. Wyobraźmy sobie, że mamy również odwagę uruchomić szczerą dyskusję w celu określenia, co powinno być finansowane na szczeblu Unii Europejskiej, a co powinno być finansowane na szczeblu krajowym.
Europa stoi przed wyzwaniem poważnych zmian demograficznych ze względu na szybko starzejące się społeczeństwo. Tendencja ta wywierać będzie w przyszłości coraz większą presję na nasze systemy opieki społecznej. Wystarczy przytoczyć kilka faktów, aby pokazać jak szybko zmieniło to oblicze Szwecji. W 1913 r. czyli niecałe sto lat temu wiek emerytalny wyznaczony był w Szwecji na 67 lat. Proszę zwrócić uwagę, że w tym okresie średnia długość życia wynosiła w Szwecji około 56 lat. W rzeczywistości, z systemu emerytalnego korzystały nieliczne osoby, które żyły dłużej niż swoje lata pracy i mogły cieszyć się z przejścia na emeryturę.
Większość nie żyła na tyle długo. A ponadto wszyscy rozpoczynali pracę w dużo młodszym wieku. Dziś mamy do czynienia nie tylko z obniżeniem wieku emerytalnego, ale także z coraz dłuższą średnią życia, która w przypadku Szwecji wynosi już 80 lat. Sytuacja zmieniła się z takiej, w której w rzeczywistości pracowaliśmy niemalże całe nasze życie w sytuację, w której osoba urodzona w Szwecji może słusznie oczekiwać, że będzie pracować tylko przez połowę swojego życia. To niesamowita zmiana, która nastąpiła w czasie zaledwie dwóch generacji. Oznacza to jednak, że coraz mniejsza liczba osób musi wspierać coraz większą rzeszę emerytów i rencistów.
Wraz z problemem znaczącego wyłączenia z rynku pracy, wzmacnia to także potrzebę polityki tworzenia nowych miejsc pracy. Ze względu na takie wyzwania niezbędne jest zapewnienie wzrostu liczby osób aktywnych zawodowo, bez czego niemożliwe będzie zapewnienie dobrobytu obywateli. Biorąc pod uwagę obecną długość życia pracować powinna większa liczba osób i to przez większą część swojego życia. Stałemu wzrostowi liczby osób starszych w Europie nie towarzyszy wzrost osób w wieku produkcyjnym.
Rozwiązaniem może być tutaj imigracja. Jeżeliby kwestia imigracji została odpowiednio uregulowana, imigracja mogłaby zostać ważnym i w rzeczywistości niezbędnym elementem mechanizmu utrzymywania systemu opieki społecznej, godnego swojej nazwy. Proszę wyobrazić sobie, jak by to było, gdyby wszyscy ci nowi przybysze, pozytywni, wyczekujący i mający chęć wniesienia wkładu, byli przyjmowani w sposób odzwierciedlający gotowość do wykorzystania pozytywnej energii, którą ze sobą przynoszą.
Musimy stworzyć możliwości polityczne osobom, które przybyły do Europy. Wprowadzić ułatwienia w szybkim wchodzeniu takich osób na rynek pracy.
Imigracja stała się problemem dla wielu państw członkowskich. Środki kontroli i umowy o readmisji nie mogą jednak stanowić jedynej reakcji na wyzwania związane z intensyfikacją imigracji. Wszyscy, którzy myślą, że wystarczy zaostrzyć kontrolę na granicach w celu rozwiązania wielu i różnorodnych problemów związanych z imigracją upraszczają sprawę. Niezbędne jest szersze podejście - zarówno na szczeblu Unii Europejskiej, jak i państw pochodzenia.
Szwecja popiera ambitny cel wprowadzenia do 2010 r. wspólnego europejskiego systemu w sprawach azylowych. Zapewnienie sukcesu w tej dziedzinie wymagałoby intensywnych działań.
Szwecja uważa także za priorytet kwestię dalszej integracji w dziedzinie stosunków zewnętrznych Unii Europejskiej oraz zwiększenia spójności pomiędzy polityką imigracyjną i polityką rozwoju. Musimy także pamiętać, że osiągnięcie rzeczywistych rezultatów możliwe jest tylko poprzez zajęcie się podstawowymi przyczynami imigracji, którymi są bieda i ucisk. W tej dziedzinie niezbędne jest podejście globalne. Zwłaszcza w ramach dialogu prowadzonego na wysokim szczeblu w sprawie migracji na forum ONZ.
Unia Europejska ma ważną rolę do odegrania w skonkretyzowaniu tej idei, zwłaszcza w formie szerokiej i opartej na partnerstwie współpracy z zainteresowanymi państwami Afryki.
Chcemy realizować ambitny i przyszłościowy program na lata 2010-2014, który zastąpi program haski. Przykładamy dużą wagę do aktywnego udziału Parlamentu Europejskiego w tym procesie.
Terroryzm międzynarodowy stanowi jedno z największych zagrożeń dla naszych otwartych społeczeństw. W miarę rozwoju siatek terrorystycznych, jesteśmy także światkami wzrostu aktów terroru, których dopuszczają się osoby działające niezależnie, a ataki terrorystyczne są coraz bardziej nieprzewidywalne.
Przestępczość zorganizowana stanowi coraz większy problem w Europie. Poszczególne państwa mają coraz większe trudności ze zwalczaniem poważnej, międzynarodowej przestępczości zorganizowanej samodzielnie. W wielu przypadkach, przestępczość zorganizowana ma swoje źródła w państwach trzecich. Traktat lizboński daje nam nowe instrumenty do walki z terroryzmem i innymi formami poważnej przestępczości transgranicznej. Parlament Europejski będzie tu miał do spełnienia bardzo ważną rolę. Niezbędne jest kontynuowanie wysiłków na rzecz ujednolicenia rozwiązań prawnych. Niezbędne jest kontynuowanie rozwijania możliwości wzajemnego uznawania decyzji sądowych. Niezbędne jest wzmocnienie Europolu i Eurojustu oraz poprawa wymiany informacji pomiędzy krajowymi organami policji.
Jednocześnie - i jest to ważne - musimy zachować równowagę w naszych działaniach. Zwiększając możliwości walki z przestępczością musimy także wzmocnić prawa obywateli. W tej dziedzinie liczymy szczególnie na zaangażowanie ze strony Parlamentu Europejskiego. Kwestią o podstawowym znaczeniu jest, abyśmy postanowili zwiększyć na szczeblu Unii Europejskiej pewność prawną w sprawach karnych oraz prawa ofiar przestępczości.
Chciałbym, aby Europa stała się orędownikiem pokoju i pojednania, nawet w częściach świata targanych konfliktami i wojnami. W Afryce, Azji i Ameryce Łacińskiej oraz także tu, w Europie.
Szwecja uruchomiła szeroką debatę nad dalszym rozwojem wspólnej europejskiej strategii bezpieczeństwa. W 2009 r. będziemy pracować ciężko nad utworzeniem Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych. Pomoc w rozwiązaniu konfliktu na Bliskim Wschodzie powinna być jednym z najważniejszych zadań Unii Europejskiej w najbliższych latach. Przyszłe porozumienie pomiędzy Izraelczykami i Palestyńczykami musi opierać się na rozwiązaniu dwuetapowym, zgodnie z którym obie strony mogą żyć w bezpiecznych i uznanych granicach. Potrzebujemy zintensyfikowanego dialogu ze światem muzułmańskim. Ważnym celem powinno być budowanie większego zaufania, poszanowania i zrozumienia pomiędzy Zachodem i światem muzułmańskim.
Dążymy do zacieśnienia więzów z Rosją we wszystkich wymiarach społecznych. Żywimy nadzieję, że pozostałe przeszkody na drodze do członkostwa Rosji w Światowej Organizacji Handlu mogą zostać pokonane. W naszym interesie leży, aby Rosja rozwijała się jako państwo nowoczesne, odnoszące sukcesy i demokratyczne. Niestety zmiana w kierunku bardziej autokratycznym, którą obserwujemy w ostatnich latach sugeruje inny rozwój wydarzeń. Jesteśmy zaniepokojeni ewentualnym utrzymaniem się tej tendencji w dłuższej perspektywie.
Sytuacja na Bałkanach Zachodnich jest nadal jednym z największych i najtrudniejszych wyzwań, przez którymi stoi Europa. Przez wiele lat będziemy głęboko zaangażowani we wspieranie procesu budowania państwowości Kosowa. Wyzwań, przed którymi stoimy nie można lekceważyć. Sytuacja gospodarcza i społeczna w Kosowie jest bardzo trudna. Mamy przed sobą długą drogę, zanim doprowadzimy do tego, aż będzie to funkcjonujące konstytucyjne państwo. Tworzenie państwa wymaga czasu - ale musimy być gotowi uczestniczyć w tym procesie i oferować pomoc. Jest to nasz obowiązek. Niemniej jednak nasze zaangażowanie dotyczy całego regionu. Należy to wyraźnie podkreślać, zwłaszcza dziś.
Europejskie zarządzanie kryzysowe stanowić będzie jedną z najważniejszych kwestii przyszłej europejskiej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa. Nasz kraj dąży do odgrywania - w miarę naszych możliwości - aktywnej roli w dalszym rozwijaniu europejskiej polityki bezpieczeństwa i obrony. Szwecja uczestniczyła w większości operacji Unii Europejskiej. Jesteśmy teraz gotowi uczestniczyć w misji Unii Europejskiej w Czadzie.
Sztokholm jest bliżej Mińska niż większość najdalej wysuniętych na północ rejonów Szwecji. Białoruś jest ostatnią dyktaturą Europy. Naszym obowiązkiem jest udzielenie większego wsparcia siłom demokratycznym w tym kraju.
Zmiany w regionie Morza Bałtyckiego są przedmiotem zainteresowania Unii Europejskiej. Obecnie osiem z dziewięciu państw leżących nad Bałtykiem to państwa członkowskie Unii Europejskiej. Wrażliwe środowisko Morza Bałtyckiego wpływa na niemalże jedną czwartą mieszkańców Unii Europejskiej - około 100 milionów osób. Wymaga to zgodnych działań na szczeblu europejskim. Mam nadzieję, że strategia bałtycka, której opracowanie powierzone zostało Komisji Europejskiej, a która ma powstać do momentu objęcia przez Szwecję prezydencji w 2009 r. umożliwi nam sprostanie wyzwaniom w tym regionie.
Mam też nadzieję, że strategia ta stanie się w rozszerzonej Unii Europejskiej modelową metodą radzenia sobie z wyzwaniami związanymi z określonymi regionami, aby ostatecznie wzmocnić całą Unię Europejską.
Na zakończenie chciałbym powiedzieć kilka słów na temat rozszerzenia. Jak wszyscy państwo wiecie jest to sprawa leżąca na sercu zarówno rządu Szwecji jak i obywateli Szwecji. Rozszerzenie było nie tylko jednym z największych wyzwań Unii Europejskiej, ale także doskonałą okazją.
Na osobach podróżujących po krajach, które w ostatnich latach stały się państwami członkowskimi Unii Europejskiej duże wrażenie robi ich rozwój i ich wiara w przyszłość. Niestety pojawia się też coraz więcej głosów krytycznych wobec rozszerzenia. Powiem wyraźnie: najgłupszą rzeczą jaką możemy zrobić jest zapomnienie, o tym co postanowiliśmy osiągnąć. Dlaczego w ogóle zrodziła się koncepcja integracji europejskiej?
Bez rozszerzenia Europa nie byłaby taka, jaka jest dzisiaj. Z kolei bez dalszego rozszerzania narażamy się na brak stabilności na kontynencie europejskim. Ponieważ rozszerzenie stanowi nasz najważniejszy strategiczny instrument rozpowszechniania wartości leżących u podstaw integracji europejskiej. Zburzyliśmy już jeden mur w Europie. Nie powinniśmy budować nowego, którym odgrodzilibyśmy się od Turcji czy od innych państw europejskich. Wiemy dziś, że mogliśmy zrobić o wiele więcej niż to co wydawało się możliwe - lub zrobić lepiej - współpracując zarówno na szczeblu Unii Europejskiej, jak i międzynarodowym.
Nigdy nie uważajmy integracji europejskiej za rzecz oczywistą. Potrzebujemy silnej Europy! W której mamy odwagę mierzyć jeszcze wyżej, pewni siebie.
Dziękuję za uwagę!
Z niecierpliwością oczekuję naszego ponownego spotkania w lecie 2009 r., kiedy Szwecja obejmie prezydencję.
Przewodniczący
Dziękuję panu, panie premierze! Z zadowoleniem odnotowujemy, że reprezentowana jest tutaj również Komisja Europejska w osobie wiceprzewodniczącej pani Margot Wallström. Przechodzimy teraz do debaty.
Joseph Daul
w imieniu grupy PPE-DE. (FR) Panie przewodniczący, panie premierze, koledzy posłowie! W imieniu grupy PPE-DE mam zaszczyt powitać w naszym Parlamencie premiera Szwecji. Panie Reinfeldt! Jest pan pierwszym szefem rządu, który od podpisania traktatu reformującego z Lizbony przedstawił w tym Parlamencie swoją wizję przyszłości Europy.
W przeddzień naszej debaty nad traktatem i związanym z nim procesem dalszej demokratyzacji Unii Europejskiej - występując w imieniu moich kolegów -członków grupy PPE - apeluję jeszcze raz, aby proces ratyfikacji realizowany był bez zbędnej zwłoki. Do chwili obecnej z 27 państw członkowskich traktat ratyfikowało pięć państw. Państwa te zaakceptowały nowe instrumenty, które oferuje traktat lizboński do celów kształtowania przyszłości Unii Europejskiej i urzeczywistnienia aspiracji jej obywateli. Im szybciej zakończy się proces ratyfikacji, tym szybciej będziemy mogli stosować nowe zasady funkcjonowania, niezbędne do podejmowania skutecznych działań wspólnotowych. Przede wszystkim szybciej będziemy mogli skoncentrować nasze wysiłki na stronie merytorycznej naszej wspólnej polityki w poszczególnych obszarach. Unia Europejska musi mieć zdolność podejmowania niezwłocznych decyzji w sprawach dotyczących energii, klimatu, bezpieczeństwa żywnościowego, imigracji i obrony.
Przez ponad pięćdziesiąt lat rodzina polityczna, do której należę popierała i wspierała rozwój Europy. W czerwcu 2009 r. nasze zaangażowanie w budowanie Europy wspólnych wartości, Europy dobrobytu, Europy bezpieczeństwa i solidarności zostanie poddane próbie drogą powszechnego głosowania. Mamy nadzieję, że Unia Europejska będzie gotowa sprostać temu wyzwaniu.
Chcemy konkurencyjnej Unii Europejskiej, tworzącej nowe miejsca pracy. Chcemy Unii Europejskiej wspierającej wzrost gospodarczy i rozwój społeczny. Dobrobyt Unii Europejskiej powinien być przedmiotem naszego zainteresowania w dłuższej perspektywie. Dlatego domagamy się zrównoważonego, rozsądnego rozwoju, obejmującego ochronę środowiska i walkę ze zmianami klimatycznymi.
Grupa PPE-DE opowiada się za wolnym handlem - wolnym handlem w rodzaju umożliwiającym wzrost siły nabywczej najbiedniejszych członków społeczeństwa i przyczyniającym się do zmniejszenia nierówności, zarówno wewnątrz poszczególnych państw członkowskich, jak i pomiędzy nimi. Choć uważamy, że globalizacja stanowi szansę dla Unii Europejskiej, nie zaakceptujemy nigdy niczym nieograniczonej "wolnorynkowości”. Naszym obowiązkiem jest ochrona interesów najbardziej bezbronnych spośród nas oraz obrona naszego europejskiego modelu społecznego. Cele zapewnienia wzrostu gospodarczego oraz wysokiego stopnia ochrony socjalnej nie wykluczają się wzajemnie; dowodem jest, że w 2007 r. stopa wzrostu gospodarczego Unii Europejskiej była wyższa niż stopa wzrostu gospodarczego Stanów Zjednoczonych.
Dobrobyt w Unii Europejskiej zależy także od zakończenia procesu tworzenia efektywnego i otwartego, jednolitego rynku oraz od realizacji celów strategii lizbońskiej. Chcemy, aby osoby odpowiedzialne za prowadzenie ksiąg rachunkowych Unii Europejskiej były odpowiedzialne i wyznaczały wysokie standardy zarządzania finansami publicznymi. Jednakże nie możemy pozwolić na to, aby dyscyplina budżetowa naruszała zasadę solidarności pomiędzy państwami członkowskimi czy pomiędzy Unią Europejską i jej partnerami w różnych częściach świata. Solidarność kosztuje i musimy być przygotowani, aby za nią zapłacić.
I my chcemy silnej Europy, która jest w stanie walczyć z międzynarodowym terroryzmem i zorganizowaną przestępczością transgraniczną. Chodzi tutaj o obronę naszych wartości, naszych swobód, naszej demokracji, naszej zasady państwa prawa i naszej solidarności. Nie może być miejsca na negocjacje jeśli chodzi o bezpieczeństwo terytorium czy mieszkańców Unii Europejskiej. Obrona naszej drogo okupionej wolności wymaga niesłabnącej determinacji oraz zdecydowanych, skoordynowanych działań. Podczas, gdy powinniśmy być bardziej czujni w obliczu rzeczywistych zagrożeń, powinniśmy także szanować swobody jednostki. Opowiadamy się za zdrową równowagą pomiędzy bezpieczeństwem i wolnością osobistą.
Jeśli chodzi o arenę międzynarodową, najwyższy już czas, aby i tutaj Unia Europejska poświęciła się i dążyła do zacieśnienia stosunków z partnerami mającymi podobną wizję świata. Opowiadamy się za silnymi i konstruktywnymi stosunkami transatlantyckimi, ale chcemy także rozwijać politykę dobrego sąsiedztwa oraz dążyć do dalszego rozszerzenia Unii Europejskiej.
Jeśli chodzi o Cypr, nasza grupa popiera podjęte ostatnio działania mające na celu identyfikację sprawiedliwego rozwiązania, które umożliwiłoby wszystkim mieszkańcom wyspy życie razem w pokoju.
Jeśli chodzi o Bliski Wschód, Unia Europejska powinna zaoferować wsparcie polityczne i finansowe dla trudnego procesu negocjowania pokoju pomiędzy Izraelczykami i Palestyńczykami. Wzrostu ekstremizmu nie da się zahamować bez ustępstw obydwu stron. Samo istnienie Unii Europejskiej jest dowodem, że możliwe jest położenie kresu nienawiści pomiędzy ludźmi i budowanie wspólnej przyszłości.
Nasze doświadczenia powinny zostać wykorzystane w każdym przypadku, w którym konflikt dzieli ludzi. Obecnie region południowo-wschodnich Bałkanów jest najmniej stabilnym rejonem naszego kontynentu, a ogłoszenie przez Kosowo niepodległości stanowi zapowiedź okresu niepewności. Wzywamy wszystkie strony do podejmowania wyłącznie wyważonych reakcji. Należy unikać wszelkich form prowokacji. Sprawą nadrzędną jest zapewnienie ludziom bezpieczeństwa - a Unia Europejska ma tutaj kluczową rolę do odegrania.
Nadszedł czasy, aby udowodnić, że jesteśmy w stanie doprowadzić do zapewnienia stabilności na Bałkanach. Popieramy wysłanie misji policyjnej i sprawiedliwości w celu udzielenia władzom Kosowa wsparcia. Wzywamy Kosowo do wkroczenia na drogę budowy stabilnej, demokratycznej, wieloetnicznej przyszłości, w tym przyszłości opartej na perspektywie europejskiej. Ta perspektywa członkostwa w Unii Europejskiej dotyczy całego regionu Bałkanów, w tym oczywiście Serbii. Nie jesteśmy zwolennikami izolacji Serbów; jesteśmy zwolennikami zjednoczenia Europy.
Panie przewodniczący, panie premierze! Jest to debata nad przyszłością Europy - powinniśmy wychodzić naprzeciw wyzwaniom i je przezwyciężać i potrzebujemy jasno określonej wizji politycznej oraz determinacji i odwagi. Na niezachwianej podstawie tych wartości i priorytetów grupa PPE-DE jest gotowa odegrać rolę w sprostaniu tym wyzwaniom.
Martin Schulz
w imieniu grupy PSE. (DE) Panie przewodniczący, panie premierze! Jest to dla mnie zaszczyt powitać pana w Strasburgu. Nie wiem, czy pani Malmström jest równie zadowolona, że musiała przyjechać z panem do Strasburga, ale może będziemy mogli porozmawiać o tym przy innej okazji.
Panie premierze! Wygłosił pan dobre przemówienie. Uważam, że było to także mądre przemówienie, ponieważ zwrócił pan uwagę, że nasza wizja przyszłości Europy będzie osiągalna jedynie wtedy, gdy zapewnimy Unii Europejskiej instrumenty umożliwiające jej odgrywanie swojej roli w zajmowaniu się wyzwaniami stojącymi przed tym kontynentem we wszystkich częściach świata. Debata nad zmianami klimatycznymi na świecie nie jest debatą europejską, ale debatą światową. To fakt. Debata nad rolą Unii Europejskiej w handlu światowym nie powinna ograniczać się do zagadnień rynku wewnętrznego lecz powinna służyć także identyfikacji metod, dzięki którym ten wielki jednolity rynek o olbrzymiej sile gospodarczej może przyczynić się do dobrobytu, nie tylko w Europie, ale także na innych kontynentach. Faktem jest, że dobrobyt na innych kontynentach - i tutaj mam na myśli trzecią podniesioną przez pana kwestię - sprzyja pokojowi na świecie. Jako siła pokojowa, która stworzyła stabilność i harmonię na swoim terytorium, Unia Europejska powinna być w stanie wnieść wkład w zapewnienie pokoju na świecie. Nie oznacza to, że Unia Europejska powinna starać się uczyć świat, ale model europejski powinien być opcją.
Integracja ponadnarodowa, integracja ponad podziałami konfliktów religijnych i etnicznych, zasypywanie przepaści krwawej przeszłości poprzez porzucenie nacjonalizmu na rzecz podejścia ponadnarodowego będzie zawsze prowadzić do większego dobrobytu i będzie zawsze wspierać pokój.
Dlatego przyszłość Europy zależy od gotowości szefów rządów, takich jak pan, do, jak przyjdzie co do czego, zrzeczenia się części suwerenności narodowej w celu wniesienia wkładu w budowę ponadnarodowych ram stanowiących podstawę większego dobrobytu na świecie, a tym samym wzrostu bezpieczeństwa w naszych krajach. To jest podejście, które zaprezentował pan dzisiaj na tej sali; ja też opowiadam się za takim podejściem. Jest to podejście zdecydowanie różniące się od podejścia ultranacjonalistów, którego będziemy świadkami znów jutro, kiedy będzie się nam wmawiać, że potrzeba więcej nacjonalizmu. Więcej nacjonalizmu oznacza niezmiennie więcej wojen. Nie starajmy się tego ukryć. Dlatego przesłanie pana dzisiejszego wystąpienia było właściwe.
(Okrzyki)
Ci, którzy właśnie zareagowali są tymi, o których mówiłem, więc niewątpliwie moje przesłanie trafiło w samo sedno.
Panie premierze! Brakowało mi jednak koncepcji Europy socjalnej. Ktoś mi powiedział, że powinienem uważać na pana Reinfeldta, ponieważ jest on niemalże socjalistą. To jest przynajmniej wrażenie, które można było odnieść obserwując pańską kampanię wyborczą w Szwecji. Wprawdzie Szwedzi szybko zostali wyprowadzeni z błędu co do rzeczywistych intencji pańskiego rządu. Niemniej jednak, ani raz nie odniósł się pan dziś do koncepcji Europy odpowiedzialnej społecznie. Teraz wiem, że politykę społeczną uważa pan na kwestię krajową i zupełnie słusznie. Muszę jednak powiedzieć, że jeżeli mieszkańcy Szwecji i innych państw uważają rynek wewnętrzny za zagrożenie dla norm społecznych, z których korzystają w swoim kraju, to odrzucą taki rynek wewnętrzny.
W takim przypadku pańska strategia handlu światowego nie miałaby także żadnej wartości. Powinien pan zdawać sobie sprawę, że choć niezbędne jest rozwijanie rynku wewnętrznego, procesowi temu powinno towarzyszyć jednoczesne rozwijanie europejskiego modelu społecznego. W przeciwnym bowiem razie, jeżeli nie zostanie przyjęte takie dwutorowe podejście, zniekształcony europejski rynek wewnętrzny oparty wyłącznie na zasadzie wolnego handlu będzie rzeczywiście zagrażał stabilności, którą z takim trudem udało nam się osiągnąć w naszych krajach. Panie premierze! Proszę pozwolić, że udzielę panu kilku dobrych rad: proszę zająć się walką ze zmianami klimatycznymi na świecie, proszę zająć się rozwojem handlu światowego i proszę zająć się budowaniem pokoju na szczeblu międzynarodowym, ale proszę pamiętać także o rozwijaniu europejskiego modelu społecznego. Ponieważ jednak wiem, że jest pan człowiekiem mającym umiejętność uczenia się, jestem dość pewny, że przywróci pan nieco równowagę.
Panie premierze! Z zadowoleniem przyjąłem pana poglądy na temat Turcji.
Jest pan sprawiedliwym człowiekiem, jak nasz przewodniczący. Nasz przewodniczący dał naszemu koledze posłowi, panu Doyle'owi dodatkowe półtorej minuty. I mnie da tyle, co oznacza, że mogę podnieść jeszcze jedną kwestię. Poruszył pan kwestię Turcji. Proszę powiedzieć to samo swojemu koledze w Radzie Europejskiej, panu prezydentowi Sarkozy, bo to nie jest w porządku, aby stale pojawiały się w Unii Europejskiej osoby wysyłające sprzeczne sygnały. Jeżeli to ja byłbym premierem Turcji stale byłbym zdziwiony. Pan Reinfeldt odwiedza Parlament Europejski i mówi nam, aby nie zamykać drzwi lecz by perspektywę przystąpienia Turcji uważać za sprawę otwartą. Kolejny przewodniczący Rady, który pojawi się tutaj po panu Janša będzie twierdził coś wręcz przeciwnego. Jestem tego pewny. Faktem jest, że prezydent Sarkozy powiedział nam tutaj w Parlamencie Europejskim, że przystąpienie Turcji do Unii Europejskiej nie jest elementem jego programu. W tej kwestii nie można tak manewrować. Niezbędne jest wyjaśnienie. Istnieje jasno określona strategia Unii Europejskiej w sprawie przystąpienia Turcji i musimy trzymać się naszych deklaracji. A może nie mam tutaj racji? Swoje stanowisko w tej sprawie przedstawił pan jasno i wyraźnie i mam nadzieję, że pan Nicolas Sarkozy postąpi podobnie.
I jeszcze jedno: największą radość sprawiło mi pańskie oświadczenie, że zamierza pan wrócić tutaj w lecie przyszłego roku jako przewodniczący Rady. To dobrze. Niektórzy uważają, że kolejnym przewodniczącym Rady, który tutaj przed nami wystąpi będzie stały przewodniczący, który przedstawi wtedy programy wszystkich, podlegających rotacji prezydencji. Innymi słowy pan Blair lub pan Juncker lub ktoś inny wybrany w drodze przetargów byłby osobą przedstawiającą program pana rządu, który przyjęliście w Sztokholmie. Parlament Europejski oczekuje jednak, że to pan wystąpi tutaj za rok w ramach systemu rotacyjnej prezydencji i przedstawi swój program, który będzie wtedy obejmował koncepcję Europy socjalnej.
Graham Watson
w imieniu grupy ALDE. Panie przewodniczący! Kiedy Parlament rozpoczął debatę nad przyszłością Europy niewielu mogło przewidzieć, że traktat wejdzie w życie w 2009 r. Europa tonęła i parafrazując rodaka pana Reinfeldta, Augusta Strindberga, "było w tym coś nienaturalnego, ponieważ natura domaga się postępu, ewolucji, a każdy krok wstecz oznacza stratę energii”.
Tak więc od tego momentu, Unia Europejska znalazła wspólną siłę, aby wrócić na drogę postępu. Kiedy w 2009 r. Szwecja obejmie prezydencję, Unia Europejska będzie miała za sobą demokratyczną rewolucję: będzie bardziej otwarta, bardzie odpowiedzialna, bardziej wyczulona na swoich obywateli. Dlatego wszyscy, którzy atakują Unię Europejską za brak demokracji intensywnie starają się wstrzymać ratyfikację traktatu, który przyznaje obywatelom i ich przedstawicielom kierowniczą rolę. Poważnie mylą się także, kiedy do swojej kampanii starają się zaangażować również ten Parlament, który nie ponosi przecież odpowiedzialności za decyzje rządów krajowych w sprawie ewentualnego przeprowadzenia referendum.
Premier Szwecji mający dorobek w budowaniu konsensusu w swoim kraju wydaje się być idealnym kandydatem do wprowadzenia Unii Europejskiej w nowy etap, z nową Radą, nowym Parlamentem i nową Komisją. Czy premier ten będzie jednak obejmował stery władzy - jak miało to miejsce w przypadku poprzednich prezydencji - czy też będzie po prostu szefem gabinetu pełnoetatowego przewodniczącego Rady?
Faktem jest, że traktat stanowi podstawę przyszłości, której kształt musimy jeszcze nadać, przyszłości, w której największym wyzwaniem dla naszej Unii, jak mówi premier Szwecji, będzie osiągnięcie rzeczywistych rezultatów, których słusznie oczekują obywatele, a nie niekończącego wpatrywania się w horyzont, które rada mędrców będzie po prostu przedłużać.
Każde kolejne badanie pokazuje, że eurosceptycy nie mają racji. Obywatele nie chcą mniej Europy. Chcą jej więcej: więcej wspólnych działań w zakresie walki z terroryzmem, więcej wspólnych działań w zakresie energetyki i ochrony środowiska, obronności i spraw zagranicznych, imigracji, badań i rozwoju. Oczekują Europy o szerokich horyzontach.
Jednak prawie we wszystkich tych obszarach, współpraca jest w "powijakach”, ponieważ rządy państw członkowskich w swoich stolicach uparcie działają wbrew woli swoich obywateli.
Pozostało nam dziesięć miesięcy do wejścia w życie traktatu. Najwyższy czas, aby uporządkować sprawy tego Parlamentu, aby przygotować ten Parlament do największego zwiększenia uprawnień, jakiego kiedykolwiek doświadczył, aby Rada i Komisja Europejska dostosowały wnioski legislacyjne, nad którymi pracują i swoje obecne praktyki, które muszą ulec zmianie, tak aby odzwierciedlały postanowienia traktatu lizbońskiego.
Przed nami wyzwania wymagające niezwłocznych środków, do czego nawiązał pan premier. Nie będziemy w stanie im sprostać bez lojalnej współpracy pomiędzy poszczególnymi organami władzy. Apeluję do pana premiera o zapewnienie, że zanim procedura współdecyzji obowiązywać będzie w przypadku niemalże 80% obszarów polityki, co doprowadzi do znaczącego zwiększenia obowiązków Parlamentu Europejskiego i Rady, uruchomiony zostanie dialog pomiędzy tymi dwiema instytucjami umożliwiający nam należyte zarządzanie sprawami Unii: jeśli chodzi o stawienie czoła największym wyzwaniom, przed którymi stoi obecnie Unia Europejska w zakresie polityki zagranicznej - jeśli chodzi o zajęcie się kwestią Kosowa, jeśli chodzi o zajęcie się kwestią Turcji, gdzie w pełni popieram stanowisko pana premiera, jeśli chodzi o zajęcie się podstawowymi wyzwaniami, o których pan premier wspomniał, takimi jak wzrost ludności na świecie, bieda i imigracja.
Premier omówił problemy związane z globalizacją, zarówno na naszych bezpośrednich granicach, jak i dalej, problemy, których rozwiązania leżą we współpracy w ramach Unii Europejskiej. Poprzedni premierzy wypowiadali się podobnie na tej sali, choć nie osiągając takiego poziomu współpracy, więc dedykuję panu szwedzkie przysłowie: Gott lära av andras fel, eftersom man inte hinner begå alla själv - odpowiednim jest uczyć się na błędach innych, ponieważ nie ma czasu na robienie swoich.
(Oklaski)
Cristiana Muscardini
w imieniu grupy UEN. (IT) Panie przewodniczący, szanowni państwo, panie premierze! Rozpoczął się wreszcie delikatny etap ratyfikacji i mamy nadzieję, że etap ten zostanie szybko zakończony. Większy udział Parlamentu Europejskiego w procesie podejmowania decyzji wskazuje, że Unia Europejska jest bardziej otwarta na opinie swoich obywateli.
Przed Unią Europejską stoi teraz ambitne zadanie zwiększenia swojego zaangażowania w politykę międzynarodową. Nie tylko w kwestii skonsolidowanych praw człowieka, ale także w formie konkretnych działań mających na celu ich obronę. Unia Europejska powinna zająć się międzynarodowymi kryzysami, którymi obecnie zajmują się poszczególne państwa członkowskie i Stany Zjednoczone oraz w granicach swoich możliwości Organizacja Narodów Zjednoczonych. Musimy przewidywać dalszy rozwój wypadków i nie możemy, jak w przypadku Kosowa, być nieprzygotowani i podzieleni w obliczu tak drażliwej kwestii.
Kwestia energii, nad którą pracuje Unia Europejska wymaga podjęcia niezwłocznych środków i musimy porzucić wszelkie metody tylko pozornie przyjazne dla środowiska, analizując wspólne rozwiązania w celu rozstrzygnięcia podstawowych problemów związanych z kryzysem energetycznym i rozwojem. Uważamy, że sieci dystrybucyjne powinny pozostać w rękach państw członkowskich lub przedsiębiorstw działających w ich imieniu, ponieważ sprywatyzować można wszystko z wyjątkiem bezpieczeństwa państw członkowskich i ich obywateli. Każda inna decyzja pozbawiłaby Unię Europejską jej niezależności i samowystarczalności. Powinniśmy przeanalizować cele, dzięki którym moglibyśmy rozwiązać dylemat energii jądrowej i alternatywnych źródeł. Nadszedł czas decyzji, a nie czczej gadaniny.
Choć Internet oraz niemożność nałożenia jakichkolwiek ograniczeń od samego początku oznaczają, że zakres wolności naszego społeczeństwa został pozytywnie rozszerzony, narażają one także wszystkich na niekontrolowane zagrożenie terroryzmem, który również ze względu na rozwój kryptografii zagraża coraz bardziej demokracji i wolności nas wszystkich.
Europa usług, gospodarki i wolnego rynku - rynku, który powinien funkcjonować w oparciu o jasno określone, wspólne reguły - nie może lekceważyć obrony takiej podstawowej wartości, jak nietykalność dzieci. Wzrost pedofilii za pośrednictwem Internetu, w tym ostatnie dane, które wskazują, że 52% wszystkich witryn WWW dedykowanych pedofilom stanowią witryny europejskie oznacza, że prawo państw członkowskich powinno zostać zharmonizowane w celu zapewnienia Unii Europejskiej pewności szybkich procesów, odpowiednich środków zapobiegawczych i przepisów, które czynią dostawców odpowiedzialnymi i przewidują możliwość likwidacji nielegalnych witryn we wszystkich państwach członkowskich Unii Europejskiej. Niezbędne jest utworzenie wspólnego ośrodek europejski, który pomagałaby rodzinom, nauczycielom, policji i sądom w przekazywaniu informacji niezbędnych do wyeliminowania tej potwornej przestępczości i ukarania osób ponoszących odpowiedzialność.
Panie przewodniczący, panie premierze! Jeżeli nie zajmiemy się tym kryzysem niezwłocznie, pozbawimy Europy jej przyszłości, ponieważ bez zagwarantowania nietykalności dzieci nasza Europa nie będzie miała przyszłości.
Monica Frassoni
w imieniu grupy Verts/ALE. (IT) Panie przewodniczący, szanowni państwo! Z zadowoleniem przyjmuję tę możliwość poznania premiera, szczególnie ze względu na fakt, że otoczony jest grupą kobiet - spośród których, niektóre, jak na przykład pani Cecyilę, znamy od lat, a z innymi, jak na przykład pani Margot, mamy przyjemność współpracować też od jakiegoś już czasu. Rola kobiet w rządzie pana premiera i w Szwecji w ogóle jest kwestią, na którą chciałabym zwrócić szczególną uwagę, szczególnie, że nie jest to kwestia dotycząca wyłączne płci, ale także jakości, a po części ze względu na uznanie z tego powodu, miło nam powitać dziś tutaj pana premiera.
Panie przewodniczący! Misją Unii Europejskiej w przyszłości jest zapanowanie nad zmianami klimatycznymi we wszystkich aspektach środowiskowych, ekonomicznych i społecznych. Musimy za wszelką cenę odwrócić tendencję globalnego ocieplenia i połączyć to wyzwanie z możliwością przestawienia się na gospodarkę, pracę i konkurencyjność oparte na zasadzie zrównoważonego rozwoju.
Tak jak wiele lat temu misją Wspólnoty Europejskiej było zapobieżenie kolejnym wojnom, a po upadku muru berlińskiego doprowadzenie do zjednoczenia Europy, musimy być w stanie wziąć na siebie w przyszłości realną, przywódczą rolę w zajmowaniu się podstawowymi wyzwaniami związanymi ze środowiskiem naturalnym. Uważamy tak nie dlatego, że potrafimy myśleć tylko jednotorowo, czy też dlatego, że jesteśmy członkami partii Zielonych, lecz dlatego, że postrzegamy rzeczywistość taką, jaką jest ona naprawdę, bez złudzeń i nie przez pryzmat ideologii.
Żywimy przekonanie, że istnieje związek pomiędzy systemem gospodarczym, demokratyczną stabilnością oraz zdolnością osiągnięcia celów milenijnych i rozwiązania problemów związanych z imigracją a zarządzaniem skąpymi zasobami i walką ze zmianami klimatycznymi. Niewątpliwie Europa ma tutaj wiodącą rolę do odegrania.
Dlatego panie przewodniczący, uwaga pana premiera, że niezbędne jest ponowne rozważenie kwestii, co powinno być zrobione i sfinansowane na szczeblu europejskim, a co na szczeblu krajowym wdaje się nam całkowicie banalna i mamy nadzieję, że takiej dyskusji da się uniknąć.
Unia Europejska dysponuje obecnie budżetem 1%, skutkiem czego żadnego lub co najmniej połowy z celów, o których mówił pan premier nie da się zrealizować dopóki Unia Europejska nie będzie miała przyzwoitego budżetu. Żywię zatem nadzieję, że w trakcie przeglądu śródokresowego, w którym mam nadzieję prezydencja Szwecji odegra istotną rolę, pamiętając, że w tym i przyszłym roku musimy podjąć także decyzję w sprawie dalszego kształtu perspektywy finansowej, Szwecja odgrywała będzie rolę "blokującego”, z nieco mniejszą determinacją aniżeli robiła to w przeszłości.
Panie przewodniczący! Na koniec chciałabym powiedzieć, że jeśli chodzi o ważny pakiet energetyczny, oczekujemy, że praworządna Szwecja odegra pozytywną rolę i przestanie ograniczać zwoje zobowiązania, dając w ten sposób także zły przykład innym państwom członkowskim.
Jeśli chodzi o kwestię wolnego handlu.
Choć nie jesteśmy zwolennikami protekcjonizmu twierdzenie, że wolny handel jest rozwiązaniem uniwersalnym byłoby rzeczywiście przejawem krótkowzroczności i niemalże ideologicznego podejścia wiedząc, że jest to całkowicie niemożliwe bez przepisów w zakresie ochrony środowiska i ochrony socjalnej.
Jeśli chodzi o kwestię Turcji, w pełni się zgadzamy. Uważamy, że usunięcie Papadopoulosa na Cyprze to bardzo dobra wiadomość. Panie przewodniczący! Dlaczego by ponowienie nie rozpatrzyć kwestii siedziby Parlamentu Europejskiego?
Francis Wurtz
w imieniu grupy GUE/NGL. - (FR) Panie przewodniczący, panie premierze, pani minister! Jeśli istnieje w zakresie szwedzkiego doświadczenia dziedzina, która nas interesuje, w zakresie polityki wspólnotowej, myślę, że jest nią dziedzina społeczna, którą niestety postanowili państwo pominąć w waszych przemówieniach. A w szczególności powinniśmy wyciągnąć wnioski ze sprawy Laval-Vaxholm.
Proszę pozwolić mi przytoczyć fakty. Szwedzkie związki zawodowe podjęły akcję strajkową, próbując zmusić spółkę łotewską do stosowania szwedzkiego prawa pracy w Szwecji. Mogą państwo sądzić, czegoż innego moglibyśmy się spodziewać - chyba że są państwo zwolennikami tzw. zasady państwa pochodzenia, zwanej także dumpingiem socjalnym. Jednakże spółka łotewska, uzasadniając sprzeciw wobec żądań związków zawodowych, oparła się na prawie wspólnotowym. Wszczęto zatem postępowania sądowe, a sprawa została odesłana do najwyższego sądu wspólnotowego - Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, który jak wiemy dokonuje wykładni traktatów i tworzy orzecznictwo.
Dnia 18 grudnia ubiegłego roku Trybunał wydał wyrok korzystny dla spółki i przeciwko związkom. Trybunał w wyroku stwierdza, cytuję, "w sprawie przed sądem krajowym należy stwierdzić, że prawo organizacji związkowych [...] do przystąpienia do układu zbiorowego [...] może sprawiać, że wykonywanie przez te przedsiębiorstwa robót budowlanych na terytorium szwedzkim stanie się mniej atrakcyjne, a nawet trudniejsze i z tego względu stanowi ograniczenie swobodnego świadczenia usług". W przyszłości, w takich przypadkach, związki zawodowe w Szwecji i w innych krajach muszą przestrzegać wymogów, cytuję, "minimalnej ochrony", na jaką zezwala prawo wspólnotowe, tak aby nie naruszać art. 49 traktatu, który gwarantuje swobodę świadczenia usług.
Jest to wyraźnie nie do zaakceptowania i dlatego też moja grupa pilnie wzywa Parlament Europejski do podjęcia debaty w tej kwestii i na temat wielu związanych z nią problemów: jakie działania polityczne należy podjąć w związku z wydaniem tego wyroku? Obecnie jednakże bylibyśmy zainteresowani pana opinią, panie premierze.
Hélène Goudin
Panie przewodniczący, panie premierze! Wyniki referendum w sprawie konstytucji UE we Francji i Holandii w 2005 r. są przykładem niedemokratycznych tendencji w polityce wspólnotowej. Elita polityczna jest zainteresowana słuchaniem i szanowaniem woli społeczeństwa tylko wtedy, gdy jednostki ochoczo i posłusznie mówią "tak" dla wprowadzenia większego federalizmu w UE.
W związku z dyskusjami na temat traktatu lizbońskiego premier Reinfeldt powinien był działać jak obrońca demokracji stwierdzając, że wyniki referendów oznaczają w rzeczywistości, że traktat poniósł porażkę.
Ponadto Reinfeldt mógł wezwać do opracowania traktatu, który byłby w większym stopniu międzyrządowy, poprzeć elastyczną integrację, zażądać wyłączenia ze strefy euro i zwrócić się o zlikwidowanie siedziby w Strasburgu. Nie uczynił żadnej z tych rzeczy.
A zatem co się wydarzy w czasie prezydencji szwedzkiej w 2009 r.? Nadrzędnym celem powinno być zreformowanie i zmodernizowanie współpracy UE i uczynienie jej bardziej efektywną. Pan Reinfeldt powinien był zatem przyjąć do wiadomości, że Szwecja nada priorytet reformie polityki rolnej i zażąda położenia kresu podróżowaniu posłów do Parlamentu Europejskiego pomiędzy siedzibami.
Zamiast działać na rzecz szczuplejszej, ale bardziej gorliwej UE, wydaje się, że rząd szwedzki zmierza do szerszej i "bardziej wścibskiej" UE. W Szwecji społeczna krytyka idei pogłębiania federalizmu UE jest rozpowszechniona, ale praktycznie nie istnieje ona wśród elity politycznej. Istnieją silne powody do zakwestionowania tego, w jakim stopniu nasi wybrani przedstawiciele rzeczywiście reprezentują społeczeństwo.
Wreszcie, chciałabym zaproponować panu Fredrikowi Reinfeldtowi butelkę dobrego alzackiego wina, jeśli poda jeden przykład prawa, które mogłoby zostać przyjęte na mocy odrzuconej konstytucji UE, ale nie na mocy jej zmienionej wersji. Podejmie pan to wyzwanie, panie Reinfeldt?
Jean-Marie Le Pen
(FR) Panie przewodniczący, panie i panowie! Francuska zdrada dokonała się. Haniebny kongres spotkał się w Wersalu w dniu 4 lutego, aby przyjąć poprawkę do konstytucji konieczną do przyjęcia tzw. traktatu konstytucyjnego.
Wersal stał się pierwszym miejscem zrzeczenia się francuskiej suwerenności, mając na uwadze, że zostało tam proklamowane Cesarstwo Niemieckie.
W imieniu 26 państw członkowskich, w których nie zostaną przeprowadzone konsultacje w formie referendów, Irlandia będzie faktycznie przemawiać za miliony Europejczyków, którzy głosowali na "nie" i nie chcą powstania europejskiego "superpaństwa".
Jeśli pozbawiamy ludzi ich słusznego prawa do głosu w kwestiach ich przyszłości, zemszczą się. Nie obawiajcie się, panie i panowie, zemszczą się i to jak, w wyborach europejskich w przyszłym roku!
Wielu europejskich liderów wie, że gdyby powiedziano prawdę, ich kraje odrzuciłyby tę cienko przysłoniętą konstytucję. Pan Sarkozy właśnie się wypowiedział i przyznał to Konferencji Przewodniczących Parlamentu, odwołując się w szczególności do rządu brytyjskiego. Jest on samozwańczym mediatorem w tym oburzającym podstępie. Jest on obecnie ostatnią osobą uprawnioną do uzyskania tej drugiej wersji konstytucji przyjętej przez Parlament, ale są pewne fragmenty, do których niektórzy ludzie będą się odwoływać, aby zwrócić na siebie uwagę i przedstawić się jako osoby, które pociągają za wszystkie sznurki.
Znakomite i stare narody zostają w ten sposób pozostawione z boku, z korzyścią dla konstrukt Utopii, która je otacza, wiąże ręce i nogi, z myślą o diabelskich skutkach globalizacji i nieskrępowanego liberalizmu: masowej imigracji, braku bezpieczeństwa, ruinie gospodarczej, klęsce społecznej oraz moralnej i kulturowej dekadencji.
Przyszłość Europy nie opiera się na totalitarnym superpaństwie, co możemy zobaczyć dziś w Kosowie, które powinno służyć jako przykład, ale na swobodnej współpracy pomiędzy narodami i ludźmi w Europie, w tym narodami słowiańskimi.
W każdym razie, nie ulega wątpliwości, że z tymi dwoma narodami, a obydwa są członkami-założycielami Unii, przeprowadzono konsultacje w formie referendum i wyraźnie odrzuciły one proponowaną konstytucję. Ponieważ konstytucja jest, w związku z tym, niezgodna z prawem, wszystkie jej skutki także są niezgodne z prawem i nikt nie może zostać zmuszony do przestrzegania jej postanowień.
A zatem opór narodowy jest słuszny: jest to prawo wszystkich obywateli i obowiązek wszystkich patriotów. Caveant consules!
Gunnar Hökmark
(SV) Panie przewodniczący! Cieszę się z obecności pana premiera. Właśnie tutaj pracuję. W tym dynamicznym miejscu. To właśnie tutaj tworzona jest polityka, która ma bezpośredni wpływ na społeczeństwo szwedzkie, a także inne społeczeństwa europejskie. To dzieje się tutaj, nie w celu wykluczenia społeczeństwa z procesu podejmowania decyzji politycznych, ale ponieważ istnieją kwestie, którymi można się zająć tylko poprzez wspólne działania państw. Państwo narodowe już nie jest stosownym szczeblem, na którym należy podejmować wielkie wyzwania naszych czasów.
Ci z nas, którzy są ze Szwecji, która jest mimo wszystko nowym państwem członkowskim, mogą mieć powód, aby pamiętać, że wiele problemów i wyzwań, które napotykamy, nie powstaje ze względu na UE, ale są one przez nią rozwiązywane, ponieważ Unia Europejska dowiodła, że jest skuteczna w podejmowaniu wyzwań naszych czasów.
Dotyczy to także Kosowa. Dotyczy to także kwestii zmian klimatycznych, w odniesieniu do których Szwecja pokazała, jak można wykorzystać rozwój zamiast regulacji, w celu uzyskiwania większych korzyści dla naszego społeczeństwa. Dotyczy to kwestii konkurencyjności i kwestii związanych z walką z przestępczością i terroryzmem. Istnieją sprawy i obszary, które możemy rozwiązać tylko poprzez wspólne działanie. Istnieją problemy i wyzwania, których podjęcie należy do nas, z uwagi na nasz sukces.
A zatem myślę także, że premier dobrze uczynił, podkreślając pewien aspekt i myślę, że otwartość powinna być ważną ideą Unii Europejskiej w nadchodzących latach. Otwartość na świat, który nas otacza. Otwartość na świat jest tym, co umożliwia nam pomoc w kształtowaniu porządku międzynarodowego, z takimi wartościami jak demokracja i wolność, kiedy poszerzamy naszą własną Wspólnotę, ale także kiedy uczestniczymy w międzynarodowych rundach wolnego handlu i wielu innych przedsięwzięciach.
W odniesieniu do otwartości pomiędzy państwami członkowskimi myślę, że ważne jest podkreślenie, że ci, którzy są przeciwko otwartości, są także przeciwko swobodzie przepływu osób i równości szans. To właśnie tutaj pojawia się dyskryminacja. Otwartość jest dobrą europejską ideą i jeśli będziemy mogli ją wprowadzić w czyn, powinniśmy także zadbać o to, by nasi obywatele doszli do przekonania, iż jest to rzeczywiście Europa Obywateli. Jest to wyzwanie dla prezydencji szwedzkiej i wyzwanie dla tego Parlamentu i wszystkich jego grup politycznych.
Inger Segelström
(SV) Panie przewodniczący! Jak każdy chciałabym podziękować premierowi Reinfeldtowi za przybycie.
Moje pierwsze pytanie dotyczy oceny oddziaływania rurociągu na Bałtyk, jedno z najbardziej zanieczyszczonych mórz na świecie, w odniesieniu do której Parlament ostatnio przeprowadził przesłuchanie obejmujące wiele komisji. Szwecja była pierwszym państwem, które przeprowadzało oceny oddziaływania na środowisko. Problem ten jest jedną z najważniejszych kwestii środowiskowych dla Szwecji i UE. Czy Szwecja zażąda innego rozwiązania w sprawie rurociągu przebiegającego przez obszar, który ma być poddany ocenie oddziaływania na środowisko?
Przedsiębiorcy powiedzieli nam w Parlamencie, że byłoby to za bardzo kosztowne. Ale zarówno premier, jak i ja, pochodzimy ze Sztokholmu, gdzie wszystkie koszty infrastruktury i inwestycji musiały praktycznie zostać podwojone. Nie uważam, aby wzrost kosztów o 10-15% silnym kontrargumentem. Środowisko jest ważniejsze.
Moje drugie pytanie odnosi się do bomb rozbryzgowych i podobnych, o których debatowano w ramach procesu w Oslo i w Wellington w Nowej Zelandii oraz w parlamencie szwedzkim w ubiegłym tygodniu; jest to także ważny problem UE. Otrzymałem pisma podpisane przez wiele organizacji w Szwecji, takich jak Amnesty International, kościoły za pośrednictwem Diakonii, Czerwony Krzyż, UNICEF, Svenska Freds (Szwedzkie Stowarzyszenie Pokoju i Arbitrażu) oraz Stowarzyszenie Narodów Zjednoczonych Szwecji, żądające, aby Bombkapsel 90, w którą jest uzbrojony szwedzki statek lotniczy JAS, była traktowana jako bomba rozbryzgowa i włączona w ramy prac międzynarodowych nad szerokim zakazem. Jakie jest stanowisko rządu w sprawie bomby JAS? Czy premier uważa, że BK90 powinna być uznana za bombę rozbryzgową czy nie? Czy premier zamierza działać w ramach kontynuacji procesu z Oslo?
Wreszcie, chciałbym się dowiedzieć, kiedy pan premier zamierza podjąć działania w celu zakończenia naszego okresowego przemieszczania się do Strasburga, po tym jak minister ds. UE Cecilia Malmström zebrała milion nazwisk i podpisów? Czy sam Parlament powinien podjąć działania w sprawie jego miejsca obrad, czy też Rada powinna podjąć działania w tym zakresie? Chciałbym także przekazać moje uznanie dla oświadczenia, które przedstawił pan w sprawie Turcji. Wreszcie, pozwolę sobie powiedzieć, że kiedy premier i inni członkowie rządu wrócą podczas prezydencji szwedzkiej w przyszłym roku, będą tutaj powracać, często!
Olle Schmidt
(SV) Panie premierze! Fakt, że Szwecja ma od sierpnia 2006 r. nowy rząd, nie przeszedł niezauważony w zakresie, w jakim dotyczy to zaangażowania w ramach UE. Chciałbym w związku z tym podziękować premierowi i ministrowi UE za jego zdecydowane działania ma rzecz uaktywnienia Szwecji jako partnera w Unii, aby zajęła ona miejsce w sercu integracji europejskiej, jak pan premier powiedział.
Szwecja nadal pozostaje poza strefą euro, co czasami będzie kosztowne dla nas Szwedów, zarówno pod względem ekonomicznym, a co najmniej politycznym. Przede wszystkim, panie premierze, jest to głównie problem solidarności. Moje pytanie zatem brzmi: kiedy Szwecja stanie się pełnym członkiem UE? Jak wygląda kalendarz działań, panie premierze? Wrażliwy temat powrócił w Szwecji.
Obecnie jesteśmy w Strasburgu, pięknym i pociągającym mieście, którego historia przywodzi na myśl horror wojny. Wiemy, że miliony naszych kolegów obywateli myślą, że to podróżowanie pomiędzy Brukselą a Strasburgiem nie jest najlepszym sposobem dbania o środowisko i zarządzania naszymi pieniędzmi. Mała propozycja: czy byłoby możliwe, aby rząd szwedzki podczas prezydencji zaryzykował podjęcie inicjatywy, która mogłaby położyć kres temu podróżowaniu tam i z powrotem?
Ģirts Valdis Kristovskis
(LV) Panie premierze! Zarówno pan, jak i my oczekujemy wiele od przyszłości Europy. Robert Schuman miał nadzieję na zjednoczenie Europy po wiekach separacji spowodowanej licznymi konfliktami. Rozumiał, że aby wiedzieć, dokąd zmierzamy, ważne jest, aby wiedzieć, skąd przybyliśmy. Panie premierze! Czy zdaje pan sobie sprawę z tego, że Unia Europejska nie dokonała przeglądu jej niedemokratycznej, totalitarnej przeszłości? Wyraźnym przykładem z ubiegłego roku jest decyzja ramowa UE w sprawie zwalczana rasizmu i ksenofobii. Zalecane jest, aby kraje europejskie wydawały wyroki skazujące na karę więzienia za zaprzeczanie zbrodniom nazistowskim, ale o podobnych zbrodniach reżimu komunistycznego, nieuzasadnionym zaprzeczaniu im, a nawet gorzej, ich gloryfikacji, świadomie się zapomina. Europa nie powinna na to pozwalać. Jakie daje to wrażenie dla milionów obywateli Europy Wschodniej, w tym tej jej części, która należy obecnie do Unii Europejskiej, którzy byli torturowani w stalinowskich obozach koncentracyjnych? Wzywam do poważnego zastanowienia się nad tą kwestią i wsparcia rozwiązania tego problemu, w imię przyszłości Europy i sprawiedliwości. Dziękuję.
Carl Schlyter
(SV) Panie przewodniczący! Szwedzki dzień jest teraz kontynuowany przez kolejną osobę, która pragnie uniknąć przemieszczania się do Strasburga. Pragnę także referendum w sprawie naszego traktatu.
Dzisiaj rano zauważyłem, że włożyłem jedną zieloną i jedną niebieską skarpetę. Zastanawiałam się, czy symbolicznym znaczeniem tej sytuacji było to, że powinniśmy tutaj osiągnąć pewien rodzaj przyszłego nowego przymierza pomiędzy ugrupowaniami różniącymi się od ugrupowań tradycyjnych. Gdyby dostał pan ode mnie, panie Fredrik, zieloną skarpetę, musiałby pan prawdopodobnie podejmować bardziej ambitne działania w odniesieniu do oszczędnych i odnawialnych źródeł energii. Przykład zaczerpnąłem ode mnie. Ta lampa jest lampą LED. 12 sekund zajmuje jej wkręcenie. 12 lat zajmuje wybudowanie nowej elektrowni jądrowej. Jaki jest najprostszy i najszybszy sposób rozwiązania problemów klimatycznych?
Pomyślałem także, że w odniesieniu do wzrostu gospodarczego mamy problemy, co do których musimy dojść do porozumienia. Obecnie importujemy największe w historii ilości produktów, które generują emisje w innych krajach. Musimy o tym pamiętać, pracując nad zmianami klimatycznymi. Następnie wracamy do handlu. Protekcjonizm w celu chronienia biznesu jest złym rozwiązaniem. Ale protekcjonizm w celu chronienia środowiska i praw człowieka jest obowiązkiem i wchodzi w zakres odpowiedzialności polityków na wolnym rynku. W przeciwnym razie raczej ludzie staną się narzędziami w rękach rynku niż rynek stanie się narzędziem w rękach ludzi.
Najlepszych sposobem dla was, aby wykazać udział społeczny w budowaniu przyszłości UE, jest umożliwienie ludziom pokazania, co myślą, w referendum.
Eva-Britt Svensson
(SV) Panie przewodniczący! Chciałabym serdecznie przywitać premiera Szwecji w Parlamencie oraz jego udział w debacie na temat przyszłości Europy. Jest to ważna debata, która dotyczy 493 milionów obywateli. Debata musi zatem być przeprowadzona, a decyzje muszą zostać podjęte nie tylko w Parlamencie, ale także wśród obywateli. Jednak, aby obywatele zostali zaangażowani w debatę, muszą także być zdolni do wywierania wpływu na przyszłość. Bez udziału i zdolności do wywierania wpływu nie będzie zaangażowania. A zatem jak możemy zapewnić udział obywateli? Odpowiedź jest oczywista: poprzez zapytanie ich o przyszłość i wysłuchanie odpowiedzi. Referendum na temat traktatu lizbońskiego jest zatem konieczne, jeśli traktujemy poważnie obywateli Europy. Za wielka liczba aktów prawnych UE jest obecnie tworzona przez anonimowych urzędników, którzy podlegają wpływom ekspertów i grup lobbingowych, w których nie słucha się głosów obywateli. Teraz nadszedł czas na wysłuchanie głosów obywateli.
Premier w ogóle nie wspomniał o wyroku w sprawie Vaxholm. Zyskał on wielki rozgłos nie tylko w Szwecji, ale także w innych krajach UE. Jest to naturalne, ponieważ nie jest to tylko kres szwedzkiego modelu, ale także atak na pracowników i pozycję związków zawodowych w całej UE. Wyrok jest zachętą do obniżenia płac pracowników do najmniejszych, minimalnych poziomów. Żaden kraj nie musi ustanowić bardziej korzystnych warunków dla pracowników niż minimum ochrony. Rezultatem jest dwuwarstwowy rynek pracy. Dodatki do wynagrodzenia będą miały zastosowanie tylko do pracowników krajowych, podczas gdy odmienne zasady mają zastosowanie do pracowników zagranicznych. Prowadzi to do dumpingu w zakresie wynagrodzeń i warunków zatrudnienia oraz do dyskryminacji.
Szwecja może to zmienić. Szwecja może bronić praw pracowników i Europy socjalnej poprzez żądanie wprowadzenia wyjątków do traktatu lizbońskiego w odniesieniu do umów zbiorowych. Szwecja może przejąć przewodnictwo, a inni mogą ją naśladować.
Podsumowując chciałabym przypomnieć premierowi Szwecji o jednej z dwóch najważniejszych kwestii, ważniejszych od członkostwa w UE. Jednym z najwyższych priorytetów były kwestie równości szans. Co się wydarzyło i czy Szwecja chce przewodniczyć w przyszłości w zakresie równości szans? Kwestia ta jest częścią debaty na temat przyszłości UE. Bez kobiet Europa jest bez przyszłości.
Paul Marie Coûteaux
(FR) Panie przewodniczący! Przyszłość Europy stanowią tylko jej obywatele, ponieważ to oni nadają jej sens i dają siłę. Gdyby ci ludzie zostali wchłonięci, pozbawieni ich odpowiedzialności za samych siebie i podzieleni lub rozbici na małe księstwa bez jakiegokolwiek politycznego wymiaru - oczywiście zgodnie z amerykańską polityką imperialistyczną, jak właśnie mogliśmy zaobserwować w Kosowie, gdzie ostatnie straszne zmiany obecnie stanowią takie zagrożenie dla przyszłości - krótko mówiąc, gdyby Europa oddała się w ręce bezrolnej technostruktury, która ją otaczała, skuszona przez globalizację i imperium, wtedy byłbym pełen obaw o naszą przyszłość.
Wszystko obecnie świadczy o tym, że ta maszyna, którą ze wstydem dla nas nazywamy Unią Europejską, działa nie tylko bez ludzi, ale właściwie przeciwko nim. Właśnie mieliśmy kolejny dowód tego zadziwiającego zaprzeczenia w głosowaniu Francuzów w referendum z 2005 r., czemu dopomógł i do czego nawoływał nasz nijaki przywódca, prezydent Sarkozy. Francuzi czują się zawiedzeni i porzucili wszelkie nadzieje związane z tą powszechną "swobodą dla wszystkich", która jest zaprzeczeniem zarówno przeszłości, jak i przyszłości
Europa zostanie ocalona tylko wtedy, gdy ludzie ponownie będą mieć swój los we własnych rękach, gdy państwa członkowskie będą mieć swobodę w kształtowaniu ich polityki i będą łączyć siły tylko w razie konieczności, gdy ujawnimy kłamstwa demokracji, która już nie ma nic wspólnego z demosanikratos}, krótko mówiąc, gdy państwa członkowskie i narody odzyskają swą wolność W przeciwnym wypadku okręt zwany Europą zawali się i będziemy dryfować coraz dalej od brzegów historii.
László Tőkés
(HU) Panie przewodniczący, premierze, preambuła do karty praw podstawowych dołączonej do nowego podstawowego traktatu o Unii Europejskiej stanowi, że ludzie Europy mają dzielić pokojową przyszłość opartą na wspólnych wartościach. Jednak laureat nagrody Sacharowa, Salih Mahmoud Osman, zwracając się do posłów zgromadzonych na posiedzeniu plenarnym Parlamentu Europejskiego w grudniu ubiegłego roku powiedział, że nie będzie pokoju bez sprawiedliwości.
Niesprawiedliwe systemy pokoju wcześniej czy później doprowadzą do wojny lub załamania. Ostatnia wojna bałkańska i rozpad byłej Jugosławii są tego najważniejszymi dowodami. Pojednanie jest niemalże niewyobrażalne, jeśli nie zostanie wprowadzony nowy porządek.
Europa musi także uporać się z przeszłością komunistyczną. Wyeliminowanie szkodliwego dziedzictwa komunizmu jest warunkiem wstępnym dla pokojowej przyszłości w Europie. Komunizm musi zostać potępiony tak samo jak faszyzm. Nie będzie pokoju lub państwa prawa, bezpieczeństwa ani stabilności na naszym kontynencie, jeśli słuszna sprawiedliwość nie zapanuje pod każdym względem. Te same zasady sprawiedliwości mają także zastosowanie do sytuacji wspólnot mniejszości etnicznych.
Giles Chichester
Panie przewodniczący! Z przyjemnością witam dzisiaj pana premiera. Jego historyczne zwycięstwo w Szwecji w wyborach powszechnych było osobistym triumfem. Gratuluję mu także zjednoczenia centroprawicy i przełamania dominacji socjaldemokracji i życzę jego rządowi powodzenia.
Dzisiaj dyskutujemy nad przyszłością Europy, w tygodniu, w którym ta Izba będzie głosować nad sprawozdaniem popierającym traktat lizboński. Chciałbym, aby było jasne, że brytyjscy konserwatywni posłowie do PE będą głosować przeciwko temu sprawozdaniu, ponieważ zasadniczo nie zgadzamy się z traktatem, z procesem, w jakim doszło do jego opracowania i z faktem, że jest to kalka konstytucji odrzuconej w referendach krajowych przez dwa państwa członkowskie będące państwami założycielskimi Unii.
Traktat ten prowadzi Europę w złym kierunku. Przekazuje UE zasadnicze nowe uprawnienia, przy czym niektóre spośród nich należą do skrajnie wrażliwych obszarów interesu narodowego. Moja partia ma inną wizję Europy, Europy bardziej otwartej, dynamicznej i przejrzystej oraz mniej scentralizowanej, jednolitej i nieelastycznej.
Parlament brytyjski obecnie debatuje nad traktatem. Obywatele Wielkiej Brytanii oczywiście mieli nadzieję, że będą mogli wypowiedzieć się w referendum. Jednak rząd brytyjski haniebnie złamał swą obietnicę przeprowadzenia referendum.
Moja partia, zarówno tutaj, jak i w Wielkiej Brytanii, nadal będzie prowadzić żywą kampanię na rzecz umożliwienia obywatelom wypowiedzenia się w referendum. Bez szerokiego poparcia społeczeństwa Unia Europejska nie będzie mieć legitymizacji społecznej dla swych działań. Musi ona porzucić swą obsesję związaną z instytucjami. UE, aby była dostosowana do wyzwań XXI wieku, musi się skupić na kwestiach takich jak środowisko, konkurencyjność gospodarcza i ubóstwo na świecie, aby wykazać, że zasługuje na poparcie społeczne. To są problemy, na których powinna się skupiać przyszłość Europy.
Libor Rouček
(CS) Panie premierze! Panie i panowie, UE właśnie zakończyła bardzo pomyślny rok. UE została poszerzona, obejmując Rumunię i Bułgarię, strefa Schengen została poszerzona, włączając nowe kraje, strefa euro została poszerzona, włączając trzy nowe państwa, a euro zaczęło stopniowo zastępować dolara jako waluta międzynarodowa na całym świecie. UE, ze swoimi 500 milionami obywateli i konsumentów, dyktuje, w szerokim zakresie, ogólne zasady i normy handlowe, środowiskowe i techniczne. Mimo myślenia życzeniowego wielu eurosceptyków Europa osiągnęła porozumienie nawet w sprawie nowego traktatu reformującego.
Podkreślam te sukcesy, ponieważ zostały one osiągnięte przy aktywnym udziale nowych państw członkowskich, a nie pomimo nich. Dlatego też z zadowoleniem przyjmuję propozycje pana premiera dotyczące przyszłych priorytetów. Jednym z priorytetów na przyszłe lata powinno być kolejne rozszerzenie UE, w celu włączenia terytoriów Bałkanów Zachodnich. Jednakże zakłada to spełnienie dwóch wymogów: wspomniane kraje muszą być ogólnie przygotowane z technicznego punktu widzenia i obecne państwa członkowskie muszą wykazać się odwagą. Ich politycy muszą mieć odwagę, aby wyjaśnić obywatelom, w jaki sposób poszerzenie stanie się sukcesem, że nie oznacza ono mniejszego, ale większe bezpieczeństwo, wolność, demokrację i dobrobyt. Moim zdaniem musimy także mieć odwagę, aby umożliwić regionom Bałkanów Zachodnich przystąpienie, przy najbliższej okazji, do systemu bezwizowego. Czego możemy się obawiać po włączeniu 20 milionów ludzi zamieszkujących Bałkany Zachodnie do wspólnoty 27 państw i 500 milionów obywateli?
Jeszcze jedna uwaga końcowa. Prezydencja szwedzka przypada na nadchodzący rok. Będzie ona pracować z Francją i Czechami. Chciałbym wezwać pana premiera, aby zachęcił swoich czeskich kolegów do przedłożenia czeskiemu parlamentowi, przy najbliższej okazji, traktatu lizbońskiego do zatwierdzenia. Jako obywatel Czech obawiam się, że czeski eurosceptyczny rząd nie jest chętny, aby to uczynić.
Lena Ek
(SV) Koledzy posłowie! Nie ma nic dziwnego w doświadczeniu. Pomaga ono w rozpoznaniu błędu, kiedy popełniamy go ponownie. Tym razem nie możemy popełnić błędów, jeśli chodzi o Bałkany. Jest to mój pierwszy komentarz do uwag wprowadzających premiera dla Parlamentu. W sprawie Kosowa Europa musi przemawiać jednym głosem.
Mój drugi komentarz dotyczy terroryzmu. Otwarte społeczeństwo musi zwalczać terroryzm za pomocą środków dostępnych dla otwartego społeczeństwa i z silnym zaufaniem do siebie, a nie poddawać się natrętnym środkom.
Mój trzeci i ostatni komentarz dotyczy kwestii klimatycznych. System europejski musi zająć się być może najważniejszą i najtrudniejszą kwestią jak najszybciej i musimy podjąć decyzję na ten istotny temat. Istnieje zagrożenie, że kiedy sfinalizujemy sprawy w Kopenhadze, będzie to jak bajka Hansa Christiana Andersena, w której król jest rozebrany i chodzi nagi po ulicach miasta.
Aby stworzyć prawodawstwo europejskie, jakiego potrzebujemy, musimy wykazać się siłą i współpracą pomiędzy Radą Ministrów i Komisją, a nade wszystko współpracą z Parlamentem, czyli czymś co nie ma precedensu w historii UE.
Wreszcie, jestem zadowolony z proaktywnych działań podejmowanych przez rząd szwedzki w centrum debaty europejskiej. Witajcie!
Konrad Szymański
Panie przewodniczący! Najważniejsze dla przyszłości Unii Europejskiej są rezultaty widoczne w życiu obywateli: utrzymanie zamożności, bezpieczeństwo publiczne, bezpieczeństwo międzynarodowe. O przyszłości Unii nie przesądzą coraz bardziej skomplikowane reformy instytucjonalne, o których będzie głośno w tej izbie jutro rano.
Jednym z testów dla Unii, który będzie dotyczył w szczególny sposób pańskiego i mojego kraju, dwóch krajów nad Bałtykiem, jest sprawa gazociągu północnego. Jest to projekt wyjątkowo niebezpieczny środowiskowo, ale i politycznie zwrócony plecami do unijnych programów energetycznych. Jeśli chcemy Europy rezultatów, nie możemy sobie pozwolić na tolerowanie takich projektów, stąd moje pytanie: jak Pan się zapatruje na finansowanie tego projektu ze środków europejskich, o czym nie dawno wspominali przedstawiciele "Nordstream”?
Ian Hudghton
Panie przewodniczący! Przez ponad dziewięć lat miałem wielki zaszczyt reprezentować Szkocję tutaj w Parlamencie, w czasie, w którym przeprowadziliśmy wiele debat na temat przyszłego kształtu Europy i przywitaliśmy przy stole 12 nowych państw członkowskich. Ten wielki rozwój rynku wewnętrznego i innych dziedzin współpracy jest korzystny dla Szkocji i dla Europy jako całości. Jednakże w ciągu dziewięciu ostatnich lat musieliśmy także męczyć się nad tzw. kryzysami, takimi jak rezygnacja Komisji Santera i odrzucenie traktatu konstytucyjnego. Jest to wielka szkoda i jest to frustrujące, że wiele korzyści, jakie daje członkostwo w UE, zostało osłabionych poprzez takie pochodzące z wewnątrz kryzysy.
W Szkocji także posuwamy się naprzód. Mamy nowy rząd - rząd SNP -, który jest rządem proeuropejskim i który ma wizję dotyczącą nowej przyszłości Szkocji w Europie. Panie premierze, chciałbym aby szkoccy ministrowie siedzieli obok pańskich ministrów w Radzie, a nie w drugim rzędzie. Szkocja może wiele wnieść do Unii Europejskiej i jej rozwoju: aby wymienić chociażby dwie kwestie - konstruktywne stanowisko i bogactwo źródeł energii. Z niecierpliwością czekam na dzień, w którym Szkocja zostanie przyjęta jako niezależne państwo członkowskie tej Unii. Myślę, że taka zmiana nie tylko byłaby korzystna dla Szkocji, ale także dla przyszłości Europy.
Nils Lundgren
(SV) Panie przewodniczący, panie premierze! Dyskutujemy tutaj nad przyszłością Europy, ale najważniejszą kwestią jest, kto będzie decydował o tej przyszłości.
Niestety tradycją UE było, począwszy od Jeana Monneta, że UE była budowana bez zaangażowania obywateli Europy. Największym dotychczasowym oszustwem jest, że polityczna grupa rządząca UE przedstawia te same propozycje dotyczące tego, jak należy kierować UE i co UE powinna robić jako propozycje konstytucyjne, które już zostały odrzucone w referendach o dużej frekwencji wyborczej i z dużym procentem głosów na "nie".
Zauważam, że lider tutejszej grupy liberalnej nazywa tych, którzy odrzucili traktat, szalonymi. A zatem mówi on, że większość obywateli holenderskich i francuskich jest szalona, tak jak oczywiście ja, stojący tutaj na sali. Myślę, że przewodniczący nie powinien pozwalać w przyszłości na stosowanie takiego języka.
Szwedzki premier mówi u siebie w kraju i tutaj w Izbie, że pomoc na rzecz rolnictwa w ramach budżetu UE powinna być zredukowania i obcięta oraz że należy zatrzymać marsz w kierunku stworzenia organizacji ponadnarodowej. Jest to opinia szwedzkich obywateli. Jednak w Radzie jego rząd wspiera przekształcenie UE w państwo, a szwedzcy posłowie w związku z tym głosują za przesunięciem władzy politycznej od społeczeństwa szwedzkiego do Brukseli. Takie rozwiązanie nie ma przyszłości.
Philip Claeys
(NL) Panie przewodniczący, panie premierze! Nieco dziwne jest debatowanie tutaj nad przyszłością Europy, bez rozpatrywania kwestii granic Unii Europejskiej. Jest to jedna z najbardziej fundamentalnych kwestii, jakim stawiamy czoło. Za każdym razem unikamy tej kwestii, a opinia publiczna jest słusznie zaniepokojona. Ludzie zastanawiają się, czy Unia Europejska jest wciąż projektem europejskim. Nie będzie już, jeśli przystąpi do niej Turcja. Jeśli Unia Europejska uparcie odmawia wysłuchania woli społeczeństwa, jej demokratyczna podstawa powoli, ale z pewnością zniknie.
Panie premierze! Przestrzega pan przez niebezpieczeństwem, jakie być może tkwi w wybudowaniu muru przeciwko Turcji. Ale nie o to chodzi. Nikt w Europie nie nabierze się na ładne słówka. Kryteria kopenhaskie muszą zostać spełnione także przez Turcję, a najwyraźniej nie są. A zatem nadszedł czas na zawieszenie negocjacji. Jest to po prostu sprawa przestrzegania tego, co zostało ustalone.
Jerzy Buzek
Panie przewodniczący! Panie premierze, mówił pan o Unii Europejskiej jako o graczu globalnym, szczególnie po ratyfikacji traktatu. Możemy tylko poprzeć to stanowisko i dlatego gratuluję panu, Panie premierze, jasnego zdecydowanego stanowiska wobec ostatniego despotycznego reżimu Europy, mianowicie białoruskiego reżimu. Jeśli chcemy wpierw wpływać na demokrację, ochronę praw człowieka w Afryce, w Azji, to ważne jest żebyśmy zadbali o to najpierw wokół nas, w najbliższym sąsiedztwie Unii.
Również w tym kontekście gratuluję Panu jasnej postawy wobec rozszerzenia Unii Europejskiej i mam tutaj na myśli sąsiada Białorusi, Ukrainę. Tam dzisiaj odbywa się wielka walka o to, czy Ukraina będzie demokratyczna, czy się będzie rozwijała, także z korzyścią dla nas i z korzyścią dla narodu ukraińskiego, w sposób prawidłowy, w sposób szybki, demokratyczny. Nasze otwarcie na Ukrainę jest tu bardzo ważne w perspektywie członkowstwa Ukrainy w Unii Europejskiej.
I wreszcie gratuluję panu, panie premierze, bardzo mocnych słów w odniesieniu do Morza Bałtyckiego, do ochrony ekologicznej tego morza. Osiem państw Unii Europejskiej leży nad tym niewielkim obszarem morskim. Jest to niemal wewnętrzne morze Unii Europejskiej i nie ma drugiego tak zagrożonego ekologicznie morza na świecie.
I wreszcie, panie premierze, mówił pan o energii i przeciwdziałaniu zmianom klimatycznym jako głównym priorytecie prezydencji szwedzkiej. Popieramy to w pełni. Europa chce stać na czele tego wielkiego procesu. To nasze zadanie cywilizacyjne, nasza cywilizacyjna odpowiedzialność, ale mam wrażenie, że my więcej na ten temat mówimy, niż robimy.
Właśnie w okresie prezydencji szwedzkiej odbędzie się średniookresowy przegląd budżetu. Jeśli nie zmienimy naszego budżetu tak, żeby stać się, również finansowo, w jakimś przynajmniej stopniu odpowiedzialni za przeciwdziałanie zmianom klimatycznym, za adaptacje, za szeroko rozumiane technologie niskowęglowe, to naprawdę pozostaniemy tylko przy słowach, nie zrealizujemy naszego najważniejszego priorytetu.
Jan Andersson   -
(SV) Panie przewodniczący! Serdecznie witam Fredrika Reinfeldta. Bardzo obszernie wypowiedział się pan na temat traktatu, poszerzenia i klimatu. Powiem o czymś, o czym pan nie wspomniał.
Jacques Delors powiedział kiedyś, że rynek wewnętrzny nigdy nie osiągnie sukcesu, jeśli nie uwzględni się silnego wymiaru społecznego. Miał absolutnie rację. A zatem byłem nieco zaskoczony, kiedy komentował pan UE socjalną, przedstawiając ją jako konflikt pomiędzy systemami krajowymi a zasadami, jakiem mamy w UE.
Myślę, że jest odwrotnie. Mamy wspólny rynek pracy. Musimy zatem uzupełnić krajowe prawo pracy i systemy krajowe, gdyż w innym wypadku nie będzie to funkcjonować. Jeśli opiera się pan przy tym stanowisku, chciałbym podać kilka przykładów. Czy dyrektywa w sprawie delegowania pracowników stanowi problem? Czy dyrektywa o przejęciach lub któreś z porozumień zawartych przez partnerów społecznych na szczeblu europejskim stanowi problem? Dyrektywa o pracy w niepełnym wymiarze godzin? Dyrektywa dotycząca urlopu rodzicielskiego?
Aby podać przykład naukowy, brak równowagi pomiędzy rynkiem i polityką można zaobserwować w sprawie Laval. Problemem w sprawie Laval jest przejęcie przez rynek pierwszeństwa nad prawami pracowników. Poradziliście sobie z tym dobrze w Szwecji. Dotychczas dobrze radziliście sobie z tą kwestią, ale jak wiele innych osób tutaj powiedziało, ma to wpływ także na inne kraje w UE. Jeśli konieczne stanie się podjęcie inicjatyw europejskich, będziecie z nami także wtedy, gdy będzie chodziło o inicjatywy europejskie?
W ubiegłym miesiącu przyjęliśmy strategię w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy. Jednym z celów był jeden inspektor na każde 10 000 pracowników. Szwecja podąża w dokładnie przeciwnym kierunku i przez długi czas nie osiągnie tego celu. Zamiast tego stosunek procentowy spadł w Szwecji o 27%. Dania, której rynek pracy jest podobny do rynku szwedzkiego, ma ponad dwóch inspektorów ds. bezpieczeństwa i higieny na 10 000 mieszkańców. Jak to możliwe, że Szwecja podąża w dokładnie odwrotnym kierunku? Dlaczego nie nadajecie priorytetu kwestiom bezpieczeństwa i higieny pracy?
Henrik Lax
(SV) Panie przewodniczący! Ważnym zadaniem jest osiągniecie w Unii porozumienia w zakresie wspólnej polityki energetycznej, która byłaby zdolna do zapewnienia państwom członkowskim dostaw energii, jak pan powiedział, panie premierze Reinfeldt.
Wspomniał pan także o strategii UE w sprawie Morza Bałtyckiego, nad którą Komisja obecnie pracuje. Właściwie zaplanowana strategia dla regionu Morza Bałtyckiego może być istotnym budulcem dla przyszłej polityki energetycznej, a nie mniej ważnym dla współpracy energetycznej w Rosją. Problem ten ilustruje decyzja podjęta przez rząd szwedzki w ubiegłym tygodniu, odrzucająca wniosek Nord Stream mający na celu przeprowadzenie gazociągu przez szwedzkie wody terytorialne na Morzu Bałtyckim. Wniosek był za mało wyczerpujący, aby mógł zostać rozpatrzony.
Istnieje wielka nieufność w regionie w odniesieniu do projektu gazociągu. Akceptowalne rozwiązanie nie zostanie znalezione, jeśli UE i państwa członkowskie położone wokół Morza Bałtyckiego nie stworzą linii działania i jeśli nie przyzna się im pełnego dostępu do projektu.
Chciałbym wyrazić swoje uznanie dla Szwecji, która dostarcza sposobności dla przetestowania nowych postanowień dotyczących polityki energetycznej, zawartych w art. 176 traktatu lizbońskiego.
Christian Rovsing
(DA) Panie przewodniczący, panie premierze! Chciałbym wypowiedzieć się na temat małego aspektu polityki środowiskowej. Inicjatywy miasta Malmö w zakresie oszczędności energetycznych i wykorzystania przyjaznych dla środowiska środków transportu są obiecujące. Odbyłem jazdę próbną kilkoma z przyjaznych dla środowiska samochodów. Ostatnio w styczniu w Berlinie, prowadziłem dużego mercedesa klasy S: samochód ważący około 2 ton. Samochód był napędzany zarówno paliwem tradycyjnym, jak i wodorem. Jednym przyciskiem można było zmienić napęd paliwowy na wodorowy - niezależnie od prędkości, z jaką poruszał się samochód. Przyspieszenie było oczywiście identyczne dla obydwu typów napędu.
Wykorzystanie wodoru jako paliwa dla samochodów przyczyniło się do osiągnięcia znacznego postępu. Odpadem powstałym w wyniku używania samochodów z napędem wodorowym jest czysta woda i nic więcej. Gdyby wodór stał się zwykłym paliwem dla prywatnych samochodów, możliwe byłoby zezwolenie na poruszanie się w centralnych obszarach naszych miast tylko samochodom z napędem wodorowym. Zdecydowanie obniżyłoby to ilość zanieczyszczeń, a w związku z tym ilość zaburzeń oddychania i korozji starych budynków. Mam nadzieję, że Szwecja będzie wspierać taki przyjazny dla środowiska rozwój.
Toomas Savi
Panie przewodniczący! W dniu 14 grudnia 2007 r. Rada Europejska zwróciła się do Komisji o przedstawienie najpóźniej do lipca 2009 r. strategii UE w sprawie regionu Morza Bałtyckiego. Inicjatywa ta została przyjęta z zadowoleniem przez Parlament Europejski.
Znaczenie tej decyzji nie może zostać niedocenione ani przez kraje skandynawskie ani przez państwa członkowskie położone wokół Morza Bałtyckiego, które przystąpiły do UE w 2004 r. Strategia może rzeczywiście uwolnić cały potencjał regionu, obejmujący obszary od środowiska, gospodarki, kultury i edukacji po bezpieczeństwo.
Poprzez dążenie do osiągnięcia ambitnych celów agendy lizbońskiej strategia UE w sprawie regionu Morza Bałtyckiego może stać się przyczółkiem dla Rosji. Szwecja przejmie prezydencję w Radzie w drugiej połowie 2009 r. i mamy nadzieję, że prawidłowo rozpocznie ona strategię. Jednakże zasadniczą kwestią jest, aby wszystkie kraje położone nad Morzem Bałtyckim ukończyły swe programy operacyjne przed tym czasem i dotyczy to także mojego kraju, Estonii.
Reinhard Rack
(DE) Panie przewodniczący! Istnieją dwa podstawowe modele przyszłości naszej zjednoczonej Europy: model spójnej, coraz bardziej zintegrowanej zjednoczonej Europy, który jest modelem rozpatrywanym w traktacie lizbońskim oraz model mieszany.
Obecnie Szwecja, wraz z Austrią i Finlandią, jest już w Unii Europejskiej od długiego czasu, ale Szwecja nie należy do strefy euro. Mogę zapytać premiera, czy istnieją ku temu szczególne powody? Bylibyśmy zadowoleni, gdyby Szwecja dołączyła do nas w strefie euro.
Richard Corbett
Panie przewodniczący! Pan Chichester pojawił się na krótko, aby przedstawić zwięzłe przemówienie i zniknął przed wysłuchaniem odpowiedzi. Poza nim żaden poseł brytyjskiej Partii Konserwatywnej nie wysłuchał w tej debacie konserwatywnego premiera przemawiającego na temat przyszłości Europy.
Dlaczego? Nie chcą oni usłyszeć od kolegi konserwatysty, jak dobry jest traktat lizboński? Że nie potrzebuje on referendum, bo nie przewiduje żadnego przekazania dalszych suwerennych uprawnień? Że bardzo potrzebujemy tego nowego traktatu, aby nasza Unia funkcjonowała lepiej? Są niezdolni nawet do uczestniczenia w debacie na ten temat? Pozostali na zewnątrz, przypuszczalnie w barze ze swoimi kolegami z Brytyjskiej Partii Niepodległości?
Myślę, że to wstyd, że nawet nie było ich tutaj, aby wziąć udział w takiej wspaniałej debacie.
(Oklaski)
Agnes Schierhuber
(DE) Panie przewodniczący, panie premierze! Odwołał się pan do wspólnej polityki rolnej jako jedynej polityki UE, która w całości leży w zakresie kompetencji Wspólnoty. Jest pan jednak świadomy, że przez ponad 15 ostatnich lat polityka rolna została zreformowana w większym stopniu niż jakakolwiek inna polityka UE i że w żaden sposób nie można polityki rolnej porównać lub zrównać z polityką przemysłową, ponieważ podlegają one zupełnie innych warunkom. Bezpieczeństwo i pewien zakres wysoko rozwiniętego planowania musi nadal leżeć u podstaw wspólnej polityki rolnej.
Chciałbym przypomnieć państwu, że część budżetu UE poświęconego na rolnictwo zostanie do 2013 r. obniżona do 35%. Wspólnota rolników bardzo poważnie traktuje swą odpowiedzialność wobec społeczeństwa, a odpowiedzialność ta została ustanowiona w traktatach rzymskich. Badania, trwały rozwój, zatrudnienie i ochrona środowiska naturalnego muszą być naszymi wspólnymi celami. Z niecierpliwością oczekuję na ekscytującą prezydencję szwedzką.
Esko Seppänen
(FI) Panie przewodniczący, panie premierze! Mówiąc o przyszłości Europy, nie mówili panowie o militaryzacji Unii Europejskiej. Na mocy traktatu lizbońskiego państwa członkowskie UE są zobowiązane do obniżenia zasobów militarnych. Na mocy traktatu lizbońskiego państwa członkowskie są przygotowane do podejmowania działań za granicą w ramach zadań zarządzania kryzysowego, nawet w celu wzmocnienia pokoju bez upoważnienia Narodów Zjednoczonych, czyli niezgodnie z prawem z punktu widzenia prawa międzynarodowego. Ponadto, istnieją zabezpieczenia wojskowe związane z traktatem lizbońskim, a co najmniej z klauzulą solidarności i w tym względzie neutralność Szwecji - jej niesprzymierzanie się wojskowe - jest bardzo niejasne. Premierze, czy myśli pan, że zabezpieczenia wojskowe zawarte w traktacie lizbońskim są zgodne z waszym wojskowym niesprzymierzaniem się?
Genowefa Grabowska
Panie przewodniczący! Panie premierze, jest oczywiste, że europejski projekt budujemy nie dla europejskich, brukselskich technokratów, ale dla obywateli Unii Europejskiej, by im się żyło lepiej i bezpieczniej. Zatem tylko wsłuchując się w ich głos można odnieść oczekiwany sukces.
Politycy mają różne oczekiwania, jedni chcą więcej, inni mniej Europy, ale fakty są takie: premierzy 27 państw członkowskich podpisali traktat lizboński. Ten traktat będzie drogowskazem do sprawniejszej, bardziej transparentnej i bardziej demokratycznej Europy, i dlatego też trzeba go ratyfikować w tym roku. Zwracam się więc do tych koleżanek i kolegów, którzy teraz nawołują do referendów ratyfikacyjnych pomimo, że wcześniej byli przeciw Konstytucji europejskiej. Panie, Panowie, nie bawcie się instytucją referendum, nie przebierajcie się w skórę obrońców demokracji, bo obywatele Unii i tak wam nie uwierzą. Oni wiedzą, że demokrację w Europie zapewni właśnie traktat lizboński.
Zita Pleštinská
(SK) Panie i panowie! Dzisiaj rozmawiamy o wizji nowoczesnej, dynamicznej Europy. Ta debata jest niezmiernie użyteczna i na czasie. Globalizacja zmusza nas do zadawania pytań i podejmowania wyzwań takich jak te, o których wspomniał premier Szwecji, pan Fredrik Reinfeldt. Wdrażanie reform strukturalnych, które moim zdaniem z politycznego punktu widzenia są najtrudniejszymi aspektami strategii lizbońskiej, musi być naszą najważniejszą polityczną ambicją. Jeśli nasza gospodarka nie będzie doświadczać zdrowego wzrostu, gospodarka oparta na wiedzy będzie wykluczona. Jestem przekonana, że gospodarka oparta na wiedzy i inwestowanie w kapitał ludzki są prawidłowymi strategiami dla przyszłości Europy.
Wielu mówców wyraziło swoje poparcie dla "Europy socjalnej". Nie znam ani jednego polityka, nawet w mojej konserwatywnej rodzinie, który były przeciwko sieci bezpieczeństwa socjalnego dla obywateli, który nie chciałby, aby obywatele pobierali wysokie wynagrodzenie i osiągnęli wyższy standard życia, który chciałby, aby obywatele otrzymywali emerytury w wysokości 150 euro, jak to się dzieje na Słowacji. W ostatnim kwartale 2007 r. mój kraj, Słowacja, odnotował rekordowy śródroczny wzrost gospodarczy, którego stopa wyniosła 14%. Czy obecny rząd socjaldemokratyczny, kierowany przez premiera Roberta Fico wdroży politykę społeczną, jeśli poprzedni rząd kierowany przez premiera Mikuláša Dzurindę nie miał odwagi politycznej, aby przyjąć odważne reformy systemów podatkowego, socjalnego, zdrowotnego i edukacyjnego?
Ioannis Varvitsiotis
(EL) Panie premierze! To, co pan powiedział, jest prawdą: nie powinniśmy się obawiać silnej, ale słabej Europy. W pełni zgadzam się z tym i myślę, że także wszyscy obywatele Europy się z tym zgadzają. Jednakże kiedy widzą nas zajmujących się światłami traktora lub innymi drobiazgami, jestem pewien, że są zawiedzeni.
Panie premierze, mówił pan o rozszerzeniu z wielkim entuzjazmem. Zastanawiam się jednak, czy rozsądniejsze dla UE byłoby być może rozwiązanie jej wewnętrznych problemów przed rozszerzeniem. Być może korzystniej byłoby, gdyby pewien rodzaj reformy traktatu został wprowadzony przed rozszerzeniem?
Wreszcie, panie premierze, pilną kwestią jest obecnie ratyfikacja traktatu lizbońskiego. Byłem zaskoczony słysząc poglądy wyrażone przez mojego kolegę posła z Wielkiej Brytanii. Jeśli traktat lizboński nie zostanie ratyfikowany, Europa nie ma żadnej przyszłości.
Fredrik Reinfeldt
(SV) Bardzo dziękuję państwu za wszystkie pytania i uwagi. Z pewnością nie będę w stanie odpowiedzieć na wszystkie te pytania. Dziękuję bardzo za cierpliwość, jaką wykazali państwo, wysłuchując wielu Szwedów, zadających wszystkie pytania, które zostały tutaj postawione.
Odpowiedzi, których chcę udzielić, są w bardzo dużym stopniu związane z moją wiarą w to, że zawarte porozumienia będą przestrzegane. Powrócę do tej kwestii. Powiedziałem, że bardzo wierzę w Europę. Przy wielu okazjach w Szwecji także dawałem wyraz mojemu silnemu zaufaniu do szwedzkiego modelu rynku pracy, który został opracowany w ramach naszych szwedzkich umów zbiorowych. W Szwecji do pewnego stopnia wybraliśmy inną ścieżkę niż wiele innych krajów europejskich, które położyły większy nacisk na ustawodawstwo, podczas gdy my kładziemy większy nacisk na partnerów społecznych, przyjmujących odpowiedzialność.
Naszym zdaniem wyrok w sprawie Laval nie osłabia szwedzkiego modelu, ale z pewnością podnosi wiele kwestii dotyczących ustawodawstwa szwedzkiego. Działamy ostrożnie wraz z partnerami społecznymi, aby sprawdzić, jakie zmiany można wprowadzić do szwedzkiego modelu rynku pracy, ale nie w celu odejścia on niego lub wprowadzenia fundamentalnych zmian do sposobu, w jaki on działa.
Zamierzamy nadal przestrzegać jego organizacji i mamy nadzieję na przeprowadzenie dyskusji i żywię nadzieję, że nie zostanie ona źle zrozumiana jak każda inna kwestia, która jest dyskutowana w Europie.
Zostało tutaj powiedziane, że rynek wewnętrzny nie jest wystarczający. Tak, jedną z krytycznych uwag jest, że nie funkcjonuje on w pełni. Ta krytyczna uwaga jest często słyszana od biznesmenów i innych osób: że rozmawiamy o rynku wewnętrznym, ale swobodny przepływ nie zawsze jest taki swobodny.
Mój rząd z pewnością działa w celu zmniejszenia wykluczenia społecznego, stworzenia podstaw dla samostanowienia poprzez pracę oraz zapewnienia większej ilości miejsc pracy. Ponadto, osiągnięcie celów w zakresie dobrobytu powinno także być umożliwione innym. Więcej miejsc pracy oznacza więcej zasobów, aby stworzyć rozwiązania w zakresie dobrobytu dla ludzi, którzy nie są zdolni do pracy. A zatem myślę, że ścieżka pomiędzy pracą i dobrobytem jest zgodna z polityką prowadzoną w Szwecji.
W wielu uwagach tutaj wspomniano o demokracji. Uważam, że demokracja rodzi się tutaj wspaniale dzięki wybranym przedstawicielom. Nie jest to zła forma demokracji. Myślę, że wielu z was dzisiaj tutaj dobrze reprezentowało swych wyborców i ja także jestem przygotowany do czynienia tego na wiele sposobów. Demokracja jest zdolnością do podejmowania decyzji i musi taką być.
Chciałbym podkreślić, że nasze szwedzkie doświadczenie w zakresie referendum jest bardzo różnorodne. Czasami było jasne, o co pytamy i jakich udzielono odpowiedzi. Czasami zadaliśmy pytanie i otrzymaliśmy odmienną odpowiedź i spędziliśmy wiele lat na dyskusjach, co właściwie odpowiedziało społeczeństwo szwedzkie. Wiem, że wiele innych krajów ma podobne doświadczenia.
Jesteśmy przygotowani do decydowania w kontekście demokracji pośredniej o tego rodzaju traktacie opartym na wielu poprawkach, który teraz rozpatrujemy i o którym poprzednio w historii Europy rozstrzygaliśmy bez przeprowadzania referendum. Myślę, że jest to wspaniały sposób, aby pokazać, jak musi działać żywa demokracja.
Kilka krótkich odpowiedzi dotyczących gazociągu, o którym wspomniało wiele osób. Tutaj także, jak się okazuje, chcemy przestrzegać porozumień i prawodawstwa, co oznacza, że zgodnie z konwencjami międzynarodowymi i ustawodawstwem szwedzkim testujemy możliwości dotyczące tego gazociągu. Byliśmy w stanie ustalić, że wniosek, jaki otrzymaliśmy, jest niestosowny. W związku z tym odesłaliśmy go. Sprawa powróci. Nie mogę obecnie ocenić stopnia, w jakim możemy wywierać na nią wpływ głównie poprzez szwedzkie ustawodawstwo środowiskowe. Jednakże, będzie to nasz punkt wyjścia, ponieważ robimy do starannie.
Usłyszeliśmy wiele opinii na temat tego, czy eurodeputowani powinni przemieszczać się tam i z powrotem pomiędzy siedzibami Parlamentu, ale tutaj też jesteśmy świadomi sposobu, w jaki działają porozumienia. Wszystkie państwa członkowskie zasadniczo mają wpływ i jest to rodzaj veta w odniesieniu do tej sprawy, jak wszyscy, którzy zadają to pytanie, wiedzą. Szanujemy to nawet pomimo że, jak wielu naszych wyborców, zadajemy pytania na temat tego, jak skuteczne jest poruszanie się w taki sposób, w jaki czyni się to tutaj.
Obserwujemy teraz w Szwecji wzrost ilości przyjaznych dla środowiska pojazdów w stopniu, jakiego rzeczywiście nikt inny nie może wykazać. Wprowadziliśmy specjalne premie za przyjazne środowisku pojazdy, które są potężną zachętą i doprowadziły do sytuacji, w której ponad 30% pojazdów sprzedawanych w Szwecji jest przyjaznych dla środowiska. Jest to tendencja, na którą pewnością zostanie położony większy nacisk.
Były liczne pytania na temat euro. Tutaj także przestrzegamy porozumień w tym sensie, że posiadamy wyniki referendum przeprowadzonego wśród obywateli szwedzkich. Powiedzieliśmy, że będziemy podstępować zgodnie ze szwedzką opinią publiczną. Jeśli obywatele szwedzcy zmienia zdanie, kwestia może być ponownie podniesiona.
Chciałbym także podkreślić, że Szwecja, która położona jest blisko Finlandii, będącej w strefie euro, zastanawia się, co się wydarzy w Danii, jeśli w jesieni Dania ponownie sprawdzi, czy jej tzw. opcja wyjścia w odniesieniu do euro zostanie wycofana. Wtedy euro będzie dużo bardziej powszechne jako waluta bliska Szwecji i prawdopodobnie będzie mieć wpływ na społeczeństwo szwedzkie.
Niektórzy z was wspomnieli, że nie jest jasne, jaką rolę pełnię. Po raz pierwszy jest to prawdopodobnie nie takie niejasne, ponieważ do lata będę brał udział w prezentowaniu 18-miesięcznego programu, obejmującego prezydencje francuską, czeską i szwedzką.
Następnie bezsprzecznie otwartą kwestią jest rola, jaką będzie pełnić rotacyjna prezydencja. Będziemy mieć wiele pomysłów w tym zakresie. Mocno wierzę w UE, która jest zakotwiczona w wielu częściach Europy. Myślę zatem, że rotacyjna prezydencja będzie odgrywać także wyraźną rolę w przyszłości, wraz z wybieranym przewodniczącym, którego stanowisko zostało wprowadzone na mocy nowego traktatu. Bardzo dziękuję za państwa wartościowe uwagi i pytania.
Przewodniczący
Dziękuję, panie premierze. Była to ostatnia debata z serii refleksji nad przyszłością Europy. Debata zostaje niniejszym zamknięta.
Carl Schlyter
(SV) Panie przewodniczący! Kiedy odwiedza nas premier, wiele osób z jego kraju chce przemawiać i jest to właściwe. Jednakże przewodniczący mógłby spróbować zapewnić, być może podczas procedury zadawania pytań z sali, lepszy rozkład geograficzny. W rzeczywistości dzisiaj nie zabrali głosu tutaj posłowie z Europy Południowej, a czasami jest na odwrót - kiedy przybywa tutaj ktoś z Europy Południowej. Byłoby dobrze, gdyby pan mógł zapewnić lepszą równowagę.
Przewodniczący
A zatem Europejczycy z Europy Południowej muszą zwracać się o zabranie głosu i ich zaangażowane w debatę. Jeśli ich tutaj nie ma, nie mogę ich wezwać.
(Protest)
W rzeczywistości wezwałem pana Varvitsiotisa.
Oświadczenia pisemne (art. 142 Regulaminu)
Roberta Alma Anastase  
na piśmie - (RO) Chciałabym wyrazić swe zadowolenie z faktu, że przyszłość Europy nadal jest tematem obecnym w debatach Parlamentu. Wspólna refleksja jest kluczowa, aby zapewnić pomyślną i stabilną przyszłość kolejnym pokoleniom w Europie.
Uważam, że dwie główne idee powinny opierać się na analizie i na koncepcji przeszłości Europy: przyszłość obywateli Europy i rola UE w świecie. A zatem na szczeblu wewnętrznym pomyślność obywateli powinna kierować wszystkimi działaniami europejskimi, a prawa człowieka i ich całkowita ochrona powinny stanowić ich zasadniczy wektor. Edukacja nie jest mniej ważna jako przesłanka pomyślnej przyszłości, jak również polityka wspierania ochrony młodzieży i dzieci, dialog międzykulturowy i wzajemna tolerancja. Zarówno strategia lizbońska, jak i nowa reforma traktatu są dokumentami kluczowymi, które powinny zostać stanowczo wprowadzone w życie.
Niemniej jednak w XXI wieku charakteryzujący się globalizacją i wzajemnymi zależnościami świat, rzeczywiście pomyślna przyszłość Europy jest niemożliwa bez zapewnienia jej dla całego świata. A zatem UE jest zobowiązana do działania na rzecz zapewnienia światowego pokoju, stabilności i dobrobytu.
Mairead McGuinness  
na piśmie. - Z żalem słuchałam debaty w sprawie przyszłości Europy i usłyszałam, jak premier Szwecji zakwestionował budżet rolny w UE.
Jeśli jest to debata na temat przyszłości wydaje się, że ugrzęźniemy w przeszłości. Warto zaznaczyć, że WPR była jedną z polityk założycielskich UE. Dostarczała żywności, aby wyżywić głodną Europę, rozwinęła się i zmieniła przez 50 lat zgodnie z polityczną i publiczną presją w kierunku zmiany.
Obecnie WPR nie jest największą pozycją wydatków z budżetu UE. Uważam także, że pieniądze wydawane na rolnictwo i produkcję żywności są pieniędzmi dobrze wydanymi w świecie, gdzie bezpieczeństwo żywności jest teraz kwestią bardzo obecną w agendzie politycznej
Patrząc w przyszłość i na ratyfikację reformy traktatu ważne jest, aby powiedzieć ludziom, czego dotyczy traktat, a nie czego on nie dotyczy!
W Irlandii przeprowadzimy referendum w sprawie traktatu, który, jeśli zostanie zatwierdzony, nada wzmocnioną rolę i uprawnienia parlamentom krajowym w stanowieniu prawa UE.
Jest to istotne postanowienie, ale wybrani posłowie do parlamentów muszą wykorzystywać te uprawienia.
Mihaela Popa  
na piśmie - (RO) Panie przewodniczący, drodzy koledzy!
W kontekście debaty dotyczącej przyszłości Europy musimy zwrócić stosowną uwagę na kategorię społeczną, która najlepiej ilustruje ideę przyszłości - młodzież - czyli obywateli Unii Europejskiej przyszłości.
Młodzież powinna być tak ukierunkowana, aby wyznaczyć przyszłość swego pokolenia, a to wymaga znajomości wspólnej historii i etapów ustanawiania i rozwoju Unii Europejskiej. Aby budować przyszłość, powinniśmy znać przeszłość.
Musimy uczyć historii Unii Europejskiej w szkołach; musimy uczynić europejską politykę młodzieży tak spójną, jak to możliwe, która może wyraźnie odpowiedzieć na szczególne problemy młodzieży. Europa powinna obecnie mieć jasną wizję w sprawie edukacji, społeczeństwa informacyjnego, dialogu międzykulturowego i wymiany pomiędzy młodzieżą, zatrudnienia i mobilności młodzieży, a także powszechnych problemów marginalizacji młodzieży.
Pomyślna Europa może być budowana tylko wspólnie, z dnia na dzień.
Bernard Wojciechowski
na piśmie - Zasiadamy tutaj w Izbie, reprezentując 27 krajów. Różnice pomiędzy nami dzielą obecnie w konsekwencji nasze podejście do Europy i naszej polityki, która kształtuje to podejście. Naszym wielkim wyzwaniem nie jest nowy traktat, który usiłuje związać nas na siłę, ale duch naszego podejścia do przyszłości Europy - Europy, gdzie nasze dzieci i ich dzieci będą odnosiły sukcesy, konkurując ze wschodzącymi potęgami XXI w.
Oczekuję Europy, w której przyszłe pokolenia nie tylko będą zdolne do swobodnego podróżowania, ale także nie będą dyskryminowane ze względu na położenie geograficzne w Europie, z którego pochodzą, język, jakim się posługują jako językiem ojczystym lub pisownię ich nazwiska.
Żargon taki jak "solidarność", spójność i integracja jest banałem wśród naszych instytucji - słowami, które są puste w Europie podzielonej pomiędzy stare i nowe państwa członkowskie, pomiędzy te państwa członkowskie, które zmierzają do uzyskania indywidualnych zysków w ramach porozumień dwustronnych z krajami trzecimi oraz te państwa członkowskie, które są osłabione przez te same kraje trzecie. Unia Europejska jest dzisiaj zagubiona pomiędzy porozumieniami dwustronnymi, konformizmem i różnorodnością, która powinna być naszym atutem, a nie przeszkodą.
