1. - Armenia
Przewodniczący
Kolejnym punktem obrad jest debata nad pięcioma projektami rezolucji w sprawie Armenii.
Marie Anne Isler Béguin
autorka. - (FR) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Czy tragiczne wydarzenia, które miały miejsce w Armenii po wyborach prezydenckich z dnia 19 lutego 2008 roku oznaczają, że Europa nie jest w stanie wspierać niestabilnych, małych demokracji południowego Kaukazu w ich walce o przetrwanie?
Po kryzysie w Gruzji, nadeszła kolej Armenii, która cierpi z powodu przewrotu politycznego. Mimo, że w trakcie kampanii wyborczej poświęcono temu krajowi wiele uwagi, społeczność międzynarodowa nie zdołała przeforsować dialogu, który mógł zapobiec wydarzeniom 1 marca. Po 11-dniowym proteście przeciwko wynikom wyborów ze strony ruchu opozycyjnego pod przywództwem dotychczasowej głowy państwa Lewona Ter-Petrosiana, policja próbowała stłumić demonstracje. Sytuacja wymknęła się spod kontroli i osiem osób zginęło, wiele innych zostało rannych, po czym wprowadzono stan wyjątkowy, ograniczając dostęp do informacji oraz wolność zrzeszania się, a także nakładając restrykcje na partie polityczne. Od tego czasu aresztowano 400 osób. Społeczeństwo ogarnęła panika, obawa, że władze przystąpią do wdrażania polityki represji. Naszym obowiązkiem w kontaktach ze wszystkimi partiami zaangażowanymi w konflikt w Armenii jest dziś sformułowanie tych obaw.
Pozostaje pytanie, jaką metodę przywołania wszystkich stron do rozsądku powinniśmy zaproponować, i jak skłonić zwaśnionych, aby usiedli przy stole negocjacyjnym mimo napiętej sytuacji? Oto wyzwanie. Musimy przywrócić zwykłym Ormianom wiarę w ich raczkującą demokrację. Kluczowe warunki przywrócenia stabilizacji to analiza ostatnich wydarzeń i wypuszczenie na wolność zatrzymanych. Kolejny krok - we współpracy ze społecznością międzynarodową, naszym specjalnym wysłannikiem ds. Kaukazu Południowego oraz z naszymi partnerami w Radzie Europy i OBWE - to wyznaczenie naszym ormiańskim przyjaciołom terminu powrotu do stołu negocjacyjnego, przy którym muszą zasiąść wszystkie strony konfliktu, zarówno reprezentujące czynniki oficjalne, jak i opozycję. Zasady demokracji są uzależnione od dialogu i braku przemocy, a wdrożenie takiego podejścia zależy tylko od nas.
Za pańskim pozwoleniem, panie przewodniczący, chcę zgłosić poprawkę pisemną. Nie mam pewności, jak należy postąpić, ponieważ popełniliśmy błąd w treści rezolucji. W punkcie preambuły H odnosimy się do terytorium Górnego Karabachu, gdy w rzeczywistości chodzi o status Górnego Karabachu. Wydaje mi się, że koledzy zgodzą się z poprawką ustną.
Alexandra Dobolyi
autorka. -Panie przewodniczący! Znalazłam się w czwórce posłów Parlamentu Europejskiego, która została oddelegowana w charakterze obserwatorów do Armenii w czasie wyborów, i zgadzam się całkowicie oraz potwierdzam wszystkie fakty dotyczące wyborów prezydenckich, to znaczy, że wybory przebiegały na ogół zgodnie ze zobowiązaniami i normami OBWE i Rady Europy. Władze państwowe dołożyły wszelkich starań, aby wyeliminować niedociągnięcia zaobserwowane podczas poprzednich wyborów. Chciałabym skorzystać z okazji, aby podziękować delegacji Komisji w Erewaniu za udzielone nam wsparcie.
Wybory przebiegały zasadniczo zgodnie z naszymi standardami, jak już powiedziałam, konieczna będzie jednak dalsza poprawa i wola polityczna, aby stawić czoła pozostałym wyzwaniom. Chcę wyrazić głęboki żal z powodu wydarzeń, jakie miały ostatnio miejsce w Armenii, ostrych starć pomiędzy policją i demonstrantami opozycji, które doprowadziły do śmierci ośmiu obywateli i spowodowały obrażenia u ponad 100 innych. Nie ma wątpliwości, że oczekujemy przejrzystego i niezależnego dochodzenia w sprawie wydarzeń, które miały miejsce, a także częściowego zniesienia stanu wyjątkowego, wprowadzonego po ich wystąpieniu.
Jakkolwiek to krok w dobrym kierunku, nie jest on wystarczający. Wzywam władze Armenii do całkowitego zniesienia stanu wyjątkowego. W imieniu mojej grupy, wzywam wszystkie zainteresowane strony, aby okazały otwartość i spokój, aby stonowały swoje wypowiedzi i przystąpiły bezzwłocznie do konstruktywnego dialogu.
Na koniec chcielibyśmy wyrazić żal i niepokój z powodu niedawnego bezprecedensowego pogwałcenia zawieszenia broni w Górnym Karabachu i wzywamy strony, aby powstrzymały się od wszelkich działań, które mogłyby uniemożliwić dalsze negocjacje. Wzywamy strony, aby powstrzymały się od użycia argumentu siły, aby zamiast tego wykorzystały cichy i pokojowy dialog.
Urszula Gacek
autorka. -Panie przewodniczący! Ostatnie wydarzenia w Armenii pokazują, jak trudno jest młodym demokracjom byłego Związku Radzieckiego zaufać procesowi wyborczemu. Tych, którzy są u władzy, kusi, aby rozdać karty zgodnie z własnym interesem, zwłaszcza w okresie poprzedzającym wybory, a ci, którzy przegrali, nie potrafią zaakceptować niekorzystnego dla siebie wyniku.
Problemy, z jakimi zetknęliśmy się w Armenii po wyborach, doprowadziły do gwałtownych starć, w wyniku których zginęło osiem osób oraz wprowadzono stan wyjątkowy. Zakaz uprawiania działalności politycznej oraz ścisłą cenzurę w mediach wprowadzono dnia 1 marca 2008 roku na okres 20 dni. Następnie zniesiono zakaz uprawiania działalności politycznej. Kolejnym krokiem ma być przywrócenie swobody działania mediom. Pozostałe swobody konstytucyjne mają zostać przywrócone w następnym tygodniu.
Niestety, nie można wykluczyć, że stan wyjątkowy ulegnie przedłużeniu. Na razie wrzący garnek nakryto pokrywką. Obawiam się jednak, że nie robi się nic, aby uspokoić wrzenie.
Budowanie demokracji to złożony proces. Muszą jej chronić instytucje, w których wszystkie strony pokładają zaufanie. Dlatego możemy tylko żałować, że odchodzący prezydent zaatakował rzecznika praw obywatelskich, który skrytykował działania rządu. Wyłącznie poprzez umocnienie roli rzecznika praw obywatelskich oraz zapewnienie bezstronności sądu konstytucyjnego, który rozpatruje zarzuty dotyczące oszustw wyborczych, możemy ochronić demokrację.
Dopóki istnieje wiara w wewnętrznych strażników demokracji w Armenii, wzywam wszystkie strony sporu, aby skorzystały z mediacji oferowanych przez wysłanników UE i OBWE i aby zrobiły to bezzwłocznie.
Erik Meijer
autor. - (NL) Panie przewodniczący! Podczas wyborów prezydenckich widzimy rosnącą niepewność co do tego, czy preferowany kandydat rządu będącego u władzy rzeczywiście wygrał prawdziwą większością głosów, a nawet, czy zdobył dużą liczbę głosów. Nawet, gdy za kandydatem stoi prawdziwa większość, pozostają wątpliwości co do rozmiaru tej większości, zwłaszcza, gdy dochodziło do sztucznych prób jej zwiększenia.
Jeśli dodatkowo niektórzy kandydaci nie mają prawa głosu, gdy tylko kandydat wspierany przez rząd ma dostęp do prasy, radia i telewizja, gdy opozycja lub obserwatorzy zagraniczni nie mogą monitorować liczenia głosu, gdy pokojowe protesty przeciwko ogłoszonym oficjalnie wynikom tłumi wojsko i policja, a przywódcy opozycji zostają aresztowani, mamy wszelkie powody, aby wątpić, w uszanowanie woli elektoratu.
Widzieliśmy kontrowersyjne wybory prezydenckie tego rodzaju poza Europą w Meksyku i Kenii, w Europie zaś na Białorusi, w Rosji, Gruzji i Armenii. Nawet bez tych wyborów, pozycja Armenii była szalenie trudna. Kraj ten łączą tradycyjne związki z Rosją, od której oddziela go sąsiednia Gruzja, gdzie trwa poważny konflikt z Rosją, a takżesąsiedni Azerbejdżan, który od lat toczy spór graniczny z Armenią.
Gdy rosyjska prowincja Kaukazu Południowego została podzielona stosownie do struktury etnicznej w latach dwudziestych, enklawa Górnego Karabachu, zamieszkała przez Ormian, została przekazana Azerbejdżanowi na zasadzie kompromisu, z gwarancją autonomii regionalnej dla Armenii. Rozwiązanie to przestało funkcjonować po rozpadzie Związku Radzieckiego, ponieważ Azerbejdżan i Armenia stały się wrogami. W rzeczywistości, terytorium to jest obecnie okupowane przez Armenię, co doprowadziło do długotrwałego konfliktu ze wschodnim sąsiadem, jakkolwiek trwa zawieszenie broni. Taka sytuacja permanentnego zagrożenia wojną i blokad stwarza żyzny grunt dla autorytarnego rządu i niezwykle utrudnia funkcjonowanie w kraju demokracji.
Wydarzenia od czasu wyborów z 19 lutego nie są zaskoczeniem. Mimo to, musimy dołożyć wszelkich starań, aby przywrócić warunki demokracji oraz prawa opozycji. Życzenia Unii Europejskiej lub jej państw członkowskich odnośnie dobrych relacji z rządzącymi de facto takimi krajami, jak Rosja, Białoruś, Gruzja czy Armenia muszą ustąpić pola temu podstawowemu imperatywowi.
Marios Matsakis
autor. -Panie przewodniczący! Armenia to kraj odrodzony stosunkowo niedawno, walczący o umocnienie swych instytucji demokratycznych i zabezpieczenie dobrobytu swych obywateli, wciśnięty pomiędzy dwóch niezbyt demokratycznych, a raczej wrogich sąsiadów, czyli Rosję i Turcję, który został niesłusznie wplątany w konflikt terytorialny z totalitarnym reżimem Azerbejdżanu.
W tych warunkach, niedawne wybory prezydenckie nie były doskonałe, ale, jak stwierdzili przedstawiciele międzynarodowej misji obserwacyjnej, "odbyły się zasadniczo zgodnie (...) ze standardami OBWE i Rady Europy”.
Niestety, wydaje się, że tłumiąc protesty po wyborach, policja nadużyła siły, co spowodowało śmierć ośmiu osób, w tym jednego policjanta.
Wzywamy do szczegółowego i rzetelnego dochodzenia w sprawie wydarzeń, które doprowadziły do tych zgonów. Dochodzenie zostanie także przeprowadzone w sprawie zarzutów, według których siły zewnętrzne prowokują zamieszki w Armenii, aby doprowadzić do destabilizacji kraju.
Wzywam do pełnego poparcia tej rezolucji.
Marcin Libicki
autor. - Panie Przewodniczący! Jest rzeczą zupełnie oczywistą, że chcielibyśmy, aby w Armenii zapanował pokój, żeby Armenia miała bezpieczne granice i dała sobie radę ze swoimi wewnętrznymi sprawami. Przypomnę, że wybory w Armenii nie budziły większych oporów, a to, co się tam dzisiaj dzieje, wymaga też spojrzenia z pewnej perspektywy tego zapalnego regionu, jakim jest Kaukaz.
Ale chciałbym Panie Przewodniczący, jeżeli Pan pozwoli, wyrazić przy tej okazji, skoro mogę zabrać głos, swoje największe oburzenie z powodu wiadomości, która do mnie właśnie dotarła, że został zamordowany Monsinior Faradż Rako, arcybiskup chaldejski Mosulu. Przypominamy sobie, że 29 lutego tego roku został porwany i zastrzeleni zostali trzej członkowie jego ochrony.
Jesteśmy świadkami kolejnej napaści, kolejnej zbrodni, której dopuszczają się ci, którzy nie mają odwagi stanąć z odsłoniętą przyłbicą przed światem, porywają niewinne ofiary, zwykle ludzi zaangażowanych w sprawy religijne - najczęściej chrześcijan, najczęściej spośród chrześcijan katolików i tutaj dzisiaj jesteśmy znowu świadkami takiej zbrodni i wydaje mi się, że powinien być tej sprawie poświęcony odpowiedni punkt naszego porządku obrad na następnym posiedzeniu w Brukseli. Wieczny odpoczynek racz dać Panie temu dzielnemu, bohaterskiemu męczennikowi, który zginął dzisiaj w Mosulu.
Marian-Jean Marinescu
w imieniu grupy PPE-DE . - (RO) To, co się stało w Armenii, wymaga potępienia, niestety jednak nie było zaskoczeniem. Do podobnych wydarzeń dochodzi w innym kraju tego obszaru i są one odzwierciedleniem kontynuacji sytuacji, która nastała po roku 1990.
Mamy do czynienia z konsekwencjami szeregu czynników, które utrzymują się tu po dziś dzień: niewystarczającym rozwojem gospodarczym, uśpionymi konfliktami oraz wpływem Federacji Rosyjskiej. Przede wszystkim zaś mamy sytuację w Kosowie, która mimo znacznych, lecz bezowocnych wysiłków autorów, stworzy precedens dla wszystkich zainteresowanych. Dla populacji tego regionu może to jedynie oznaczać brak bezpieczeństwa, zaufania do władz i bezbronność wobec manipulacji.
Istnieje tylko jeden sposób, aby przywrócić normalność: rozwój gospodarczy, który pozwoli poprawić standard życia. Są ku temu zasoby energetyczne. Rozwijanie i tranzyt tych zasobów rozwiąże problem rozwoju gospodarczego, a także niezależności od Federacji Rosyjskiej, a także rozwiąże problem ogólny, z jakim boryka się Europa.
Unia Europejska nie zajęła w gruncie rzeczy stanowiska, jeśli zaś chcemy rozwiązać problemy Południowego Kaukazu, Unia musi podjąć aktywne działania w celu opracowania szlaków energetycznych w obszarze Morza Czarnego.
Justas Vincas Paleckis
w imieniu grupy PSE. - (LT) Gdy kraj uczestniczący w europejskiej polityce sąsiedztwa i nastawiony przychylnie do UE przeprowadza skutecznie demokratyczne wybory, to zwycięstwo także dla nas. W przypadku, gdy się to nie udaje, klęska jest obopólna.
Wybory prezydenckie w Armenii przeprowadzono zgodnie z normami międzynarodowymi według międzynarodowej misji obserwatorskiej. Tym niemniej dalsze wydarzenia przekreślają ten niepewny krok naprzód. Przelew krwi i ogłoszenie stanu wyjątkowego zawróciły Armenię z drogi ku demokracji, utrudniając też jej stosunki z Unią Europejską. Prawa człowieka są w Armenii tłumione, nie ma wolności słowa.
Erewań powinien całkowicie znieść stan wyjątkowy, a przedstawiciel OBWE powinien uczestniczyć w szukaniu rozwiązania sytuacji kryzysowej. Należy mieć nadzieję, że negocjujące strony wykażą się umiarkowaniem i będą bazowały na wartościach europejskich.
Janusz Onyszkiewicz
w imieniu grupy ALDE. - Panie Przewodniczący! Obecny kryzys polityczny w Armenii nie jest pierwszym w historii tego kraju.
W przeszłości, kiedy prezydentem był Lewon Ter-Petrosjan, kraj zaczął wyraźnie oddalać się od standardów liberalnych i demokracji. Zdelegalizowano główne partie opozycyjne, ograniczono wolną prasę, a wybory parlamentarne uznano powszechnie za wybory nieodpowiadające wszystkim demokratycznym standardom. Pod naciskiem demonstracji pan Ter-Petrosjan zrezygnował z prezydentury, co zaprowadziło w kraju pewną stabilność, przerywaną jednakże tak dramatycznymi wydarzeniami jak zamordowanie w parlamencie przez nieznanych sprawców dziewięciu czołowych polityków armeńskich, w tym premiera.
Dziś mamy powtórkę tego, co się działo mniej więcej 10 lat temu. Obecny kryzys jest jednak być może wywołany pewnym zmęczeniem społeczeństwa Armenii rządami tzw. klanu karabaskiego, do którego zalicza się zarówno byłego, jak i obecnego prezydenta. Dość powszechne są zarzuty powrotu do rządów autorytarnych przy zachowaniu pozorów demokracji, mafijne metody kontroli działalności gospodarczej i pogarszanie się sytuacji ekonomicznej.
Narasta też obawa przed postępującą izolacją Armenii i stopniowe osłabianie jej pozycji w ciągu nierozwiązanym sporze o Nagorny Karabach. Zapowiedź pana Ter-Petrosjana, który zdecydował się wrócić do polityki i kandydować w wyborach, zapowiedź większej elastyczności w polityce zagranicznej była jednym z czynników uzyskania dość szerokiego poparcia.
Obecny kryzys jednak jest bardzo głęboki. Miejmy nadzieję, że zostanie rozwiązany metodami politycznymi, ale nie jest to takie pewne. Jeśli tak się nie stanie, to może to spowodować zaostrzeniem się sytuacji w Nagornym Karabachu po to, by skupić społeczeństwo wokół ekipy rządzącej. Niedawny incydent w Karabachu, w którym zginęło kilkanaście osób, obawy te potwierdza. Może to także zaowocować dalszym i zwiększonym uzależnieniem Armenii od Rosji, a niedawne otwarcie rurociągu łączącego Armenię z Iranem tego uzależnienia nie osłabi, jako że gaz, rurociąg będzie kontrolowany oczywiście przez Gazprom.
My się musimy przyglądać uważnie sytuacji w Armenii, przyglądać się życzliwie, ale czasem nie stroniąc od krytyki jeśli trzeba i od wyrazów niepokoju. Myślę, że ta rezolucja, tego rodzaju stanowisko Parlamentu wyraża.
Ewa Tomaszewska
w imieniu grupy UEN. - Panie Przewodniczący! Wyniki wyborów prezydenckich przeprowadzonych 19 lutego 2008 roku stały się przyczyną destabilizacji politycznej Armenii. Należy podkreślić, że sposób ich przeprowadzenia uznany był przez OBWE jako spełniający standardy demokratyczne.
Manifestacje wywołane aresztem domowym zastosowanym wobec Lewona Ter-Petrosjana i brutalne metody ich tłumienia z 1 marca zakończyły się śmiercią 8 osób, poranieniem wielu i wprowadzeniem stanu wyjątkowego. Ograniczenia możliwości działania mediów, rozszerzające się aresztowania wśród opozycji wywołują poważne zaniepokojenie.
Wzywamy władze Armenii do pilnego przywrócenia praw obywatelskich, do uchylenia stanu wyjątkowego, do respektowania praw człowieka, a także do ustalenia winnych dramatu z 1 marca 2008 roku. Dochodzenie w tej sprawie nie powinno być pretekstem do dalszych prześladowań opozycji. Sytuacja w Armenii jest rzeczywiście bardzo trudna i nasze przedstawicielstwo powinno poświęcić jej wiele uwagi.
Evgeni Kirilov
Panie przewodniczący! Chciałbym dodać, że normy demokratyczne w Armenii nie mają zadowalającego dla nas charakteru. Sytuację pogarsza stan społeczny i gospodarczy, co oczywiście sprawia, że na ulice wychodzi coraz więcej ludzi.
Chciałbym zaapelować zarówno do władz Armenii, jak i oczywiście do Azerbejdżanu o dążenie do rozwiązania tego długotrwałego konfliktu. Armenia okupuje obszary, które powinny zostać uwolnione, ponieważ nie są zamieszkałe przez Ormian. Prawdziwym problemem jest fakt, że oba kraje są w trakcie ponownego dozbrajania, co oczywiście odzwierciedla faktyczne problemy społeczne, z jakimi się borykają, a w szczególności Armenia.
Dlatego popieram wspólny wniosek w sprawie rezolucji, sądzę jednak, że powinniśmy wnikliwie obserwować sytuację, jako że daje ona podstawy do obaw.
Czesław Adam Siekierski
Panie Przewodniczący! Armenia należy do grupy krajów, które otrzymują wsparcie ze strony Unii na rzecz wprowadzania reform politycznych, gospodarczych, budowanie instytucji państwa prawa, zwalczania korupcji i wszelkiego rodzaju przestępstw. Stąd słusznie, że obserwujemy przebieg życia politycznego w tym kraju i przestrzeganie zasad demokracji. Jest to szczególnie ważne, kiedy bierzemy pod uwagę zmiany, jakie zachodzą w Armenii po rozpadzie Związku Radzieckiego.
Władze bardzo często wykorzystują swój wpływ na media, ale kiedy władza sięga po przemoc, użycie siły, to musi to budzić wyjątkowy sprzeciw, a kiedy są ofiary śmiertelne, to sytuacja staje się wyjątkowo trudna. Stąd stanowczo żądamy przywrócenia wolności, poszanowania dla innych poglądów, przestrzegania demokracji i wolności obywatelskich. Sprzeciwiamy się użyciu siły, przemocy, rozpędzaniu demokratycznych spotkań, protestów, manifestacji.
Louis Michel
komisarz. - (FR) Panie przewodniczący, panie i panowie! Komisja przygląda się szczególnie wnikliwie sytuacji w Armenii, która, jak wiemy, jest jednym z naszych partnerów w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa, pod kątem demokracji i praw człowieka.
Uważnie śledzimy rozwój sytuacji dzięki obecności pośredników naszej delegacji w Erewaniu, wraz z państwami członkowskimi oraz w ścisłej współpracy ze specjalnym wysłannikiem Unii Europejskiej, Peterem Semnebym. W ramach tego procesu kontaktujemy się też regularnie z międzynarodowymi i lokalnymi organizacjami pozarządowymi, działającymi w obszarze demokracji i praw człowieka.
W związku z tragicznymi wydarzeniami, które miały miejsce w Erewaniu 1 marca w wyniku wyborów, Komisja podziela ogólne obawy związane z gwałtownymi starciami pomiędzy policją i demonstrującą opozycją, które doprowadziły do śmierci kilku osób. Komisja wezwała zatem do bezzwłocznego wszczęcia szczegółowego dochodzenia oraz do ścigania osób, które złamały prawo. Wezwaliśmy także rząd Armenii do bezzwłocznego zniesienia stanu wyjątkowego. Komisja jest zdania, że wszystkie strony powinny powstrzymać się od używania siły. Oczekujemy, że wszystkie strony w Armenii przystąpią do dialogu politycznego celem osiągnięcia porozumienia w kwestii dzielących je różnic.
Jednocześnie Komisja potępia fakt, że ostatnie wydarzenia w Armenii rzuciły cień na coraz skuteczniejsze dążenie do wdrożenia planu działania ENP, w szczególności w zakresie praw człowieka i demokracji. Wezwanie do realizacji reform politycznych i poszanowania praw człowieka jest integralnym elementem partnerstwa pomiędzy Unią Europejską i Armenią, dlatego też Komisja dołoży wszelkich starań, aby zachęcić władze Armenii do dalszego rozwoju w tych obszarach.
Poprzez przyjęcie wspólnego planu europejskiej polityki sąsiedztwa UE-Armenia w roku 2006, utworzyliśmy narzędzie propagujące przestrzeganie zasad bazujących na naszych wspólnych zasadach. Jesteśmy głęboko przekonani, że ciągły dialog z Armenią, prowadzony zgodnie z zasadami umowy o partnerstwie i współpracy oraz planu działania ENP, to najskuteczniejsza metoda przekazywania wartości unijnych w zakresie poszanowania praw człowieka i prawa międzynarodowego. Coroczne zebrania Komisji Współpracy i Rady Współpracy, a także Parlamentarnej Komisji Współpracy są więc niezwykle ważne.
Komisja jest też zdeterminowana wspierać proces reform, zapewniając Armenii pomoc finansową i techniczną. Wspieranie reform politycznych w obszarze praw człowieka i demokracji pozostaje priorytetem narodowego programu indykatywnego na lata 2007 - 2010. Około jednej trzeciej naszej pomocy dwustronnej - która wyniesie w tym okresie ponad 98,4 miliony euro- zostanie wykorzystana na wspieranie istotnych projektów. Mówiąc dokładniej, program pomocy dwustronnej na rok 2007 przewiduje udzielenie wsparcia finansowego dla reform sądownictwa w kwocie 18 milionów euro. Jestem pewien, że Parlament Europejski wesprze nas w tych wysiłkach i będzie naszym najpewniejszym sojusznikiem.
Przewodniczący
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się pod koniec debaty.
