Goedkeuring van de notulen van de vorige vergadering
De Voorzitter
De notulen van de vergadering van gisteren zijn rondgedeeld.
Geen bezwaren?

Lucas
Mijnheer de Voorzitter, ik verwijs naar de opmerkingen van afgelopen maandagmiddag over de demonstratie tegen kernwapens bij de basis voor kernonderzeeërs in Faslane in Schotland.
Zoals u weet, heb ik aan die demonstratie deelgenomen en ik zou graag alle afgevaardigden willen bedanken die hun steun hebben uitgesproken voor mijn deelname aan de grootste blokkade van die basis aller tijden, waarbij ik overigens - vreemd genoeg - werd gearresteerd vanwege een verstoring van de orde.
Ik zou graag kort iets willen zeggen tegen de afgevaardigden die suggereerden dat mijn acties op enigerlei wijze onverantwoord en ongepast waren. Ten eerste zijn kernwapens niet alleen immoreel en onmenselijk, maar ze zijn ook illegaal. Het Internationaal Hof van Justitie in Den Haag heeft bepaald dat nucleaire wapens in strijd zijn met het internationale recht. Dit is door een Schotse rechtbank in 1999 bevestigd. Mijn actie van afgelopen maandag was dus gericht op het handhaven van de wet en niet op het breken ervan.
Ten tweede ben ik van mening dat kernwapens een zodanig grote bedreiging voor ons allen vormen dat het legitiem en zelfs essentieel is dat wij alle vreedzame wegen bewandelen die er zijn om die wapens uit onze landen te laten verdwijnen. Uiteraard zijn er ook parlementaire manieren om dit te bewerkstelligen; daar maak ik ook gebruik van. Ik geloof echter dat het legitiem en essentieel is om daarnaast ook extraparlementaire kanalen te gebruiken. Dat is onze verantwoordelijkheid. Een democratisch land is niet alleen een geschenk en een recht, maar brengt ook een verantwoordelijkheid met zich mee. Indien burgers niet op verantwoorde wijze protesteren tegen onmenselijke activiteiten van hun regeringen, zullen die regeringen in toenemende mate onverantwoordelijk en corrupt gedrag vertonen.
Tot slot heeft elke burger - al dan niet gekozen - het recht en de plicht om alle vreedzame mogelijkheden te benutten om het internationale recht te handhaven. Mijn actie van afgelopen maandag was weer een kleine stap op weg naar dat doel.

MacCormick
Mijnheer de Voorzitter, ik verwelkom mijn dappere en onverschrokken collega, dr Lucas, weer terug in dit Parlement. Ik zou mijn collega's ook graag willen wijzen op het bezoek dat wij vandaag krijgen van de moderator van de algemene vergadering van de Kerk van Schotland. Deze zal vanavond door de Voorzitter worden ontvangen.
In dat verband zou ik op hetzelfde punt als mevrouw Lucas in willen gaan. Inderdaad werd afgelopen maandag in dit Parlement gesuggereerd dat er slechts onverantwoordelijke heethoofden aan de demonstratie in Faslane hebben deelgenomen. Ik wil de afgevaardigden er graag op attent maken dat de leider van de Schotse nationale kerk een vooraanstaande rol bij dat protest heeft gespeeld. Als voorganger in een oecumenische dienst benadrukte hij dat de kerk het bezit van massavernietigingswapens door landen principieel afwijst. In Schotland en binnen deze hele geweldige Unie is het gemeengoed dat zowel verantwoordelijke religieuze als niet-religieuze leiders nucleaire wapens zeer uitdrukkelijk, op juridische en op morele grondenm veroordelen.

Miller
Mijnheer de Voorzitter, inhakend op de punten die mevrouw Lucas aan de orde heeft gesteld, wil ik opmerken dat ik het eens ben met de strekking ervan. Ik zou haar echter willen vragen bij haar collega's erop aan te dringen dat zij in het vervolg geen beroep meer doen op de parlementaire immuniteit als zij in Faslane gearresteerd wordt. Ik ben al jarenlang bij Faslane betrokken en ik ben daar ook wel eens gearresteerd. Ik heb echter nog nooit een beroep op mijn parlementaire immuniteit gedaan. Ik ben voor de rechter verschenen en er is een rechtszaak geweest. Ik maak geen gebruik van de parlementaire immuniteit omdat ik juist voor de rechter wil verschijnen en daar mijn argumenten naar voren wil brengen. Ik verberg me niet achter het een of ander rookgordijn.

Howitt
Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag verzoeken om een wijziging in de notulen van gisteren in verband met mijn stemgedrag. Ik had vóór de ontwerpresolutie in het verslag-Rübig willen stemmen.

Watson
Mijnheer de Voorzitter, mijn motie van orde heeft ook betrekking op de notulen. Misschien is het mogelijk om onder punt acht op pagina acht van de Engelse versie van de notulen, daar waar sprake is van het tijdstip van de stemming, op te nemen dat de stemming om 12.12 uur is begonnen. Op de televisieschermen stond aangegeven dat de stemming om 12.15 uur zou beginnen en daardoor hebben sommigen van ons niet aan de eerste stemmingen deel kunnen nemen.

Carnero González
Mijnheer de Voorzitter, tot onze ontsteltenis hebben we vernomen dat precies een maand nadat El Salvador door een aardbeving werd getroffen, zich in dit Midden-Amerikaanse land opnieuw een soortgelijke aardschok heeft voorgedaan. Ik ben ervan overtuigd dat onze delegatie voor de betrekkingen met de landen van Midden-Amerika en Mexico alles in het werk zal stellen om de communautaire instanties, en om te beginnen de Commissie, ertoe te bewegen nogmaals hun solidariteit te betuigen met dit land.

De Voorzitter
Wij zullen het natrekken. Als blijkt dat u gelijk hebt, zullen de notulen uiteraard overeenkomstig uw wens worden aangepast.
(De notulen worden goedgekeurd)

González Álvarez
Mijnheer de Voorzitter, als lid van de delegatie voor de betrekkingen met de landen van Midden-Amerika en Mexico wil ik eveneens uiting geven aan onze bezorgdheid over het feit dat de bevolking van El Salvador wederom door een natuurramp is getroffen. Ik wil tevens met klem verzoeken ervoor te zorgen dat de steun zo spoedig mogelijk ter plaatse aankomt, en dat we niet een herhaling krijgen van wat er gebeurd is na de orkaan Mitch, want als de steun op zich laat wachten is de bevolking daarvan het slachtoffer.

De Voorzitter
Hartelijk dank, waarde collega. Ik geloof dat ons Parlement zich bij uw woorden kan aansluiten.

Invoering van een partnerschap voor de toetreding van Turkije
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag van de heer Swoboda (A5-0024/2001), namens de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid, over het voorstel voor een verordening van de Raad betreffende hulp aan Turkije in het kader van de pretoetredingsstrategie, inzonderheid de invoering van een partnerschap voor toetreding (COM(2000) 502 - C5-0468/2000 - 2000/0205(CNS)).

Swoboda
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, zoals al sedert lange tijd was aangekondigd en beloofd, heeft de Europese Unie, en meer bepaald de Europese Raad van Helsinki, Turkije officieel als kandidaat-land van de Europese Unie erkend. In dit debat en bij de stemming van vandaag gaat het erom Turkije voor te bereiden op het lidmaatschap, of liever gezegd op de mogelijkheid om onderhandelingen te beginnen.
Als mijn verslag, naar ik hoop, hier vandaag wordt aangenomen en ook de Raad een besluit neemt, ligt de bal geheel in het kamp van Turkije. Turkije moet dan handelen. De tijd van reageren - hetgeen Turkije maar al te vaak doet - is dan voorbij. Turkije moet immers belangrijke stappen ondernemen. Dames en heren, ook voor de mensen uit Turkije die dit debat volgen, moet het duidelijk zijn dat, voordat de onderhandelingen van start kunnen gaan, de politieke criteria van Kopenhagen vervuld moeten zijn. Met geen enkel kandidaat-land hebben wij onderhandeldingen geopend voordat het aan de politieke criteria voldeed.
Wij stellen aan Turkije dus dezelfde eisen als aan alle andere kandidaat-landen. Turkije wordt niet benadeeld of bevoordeeld. Dat staat ook in mijn verslag en in de - nu blijkbaar betwiste - paragrafen waarin Turkije met alle andere kandidaat-landen wordt gelijkgesteld. Het heeft weinig zin over gelijke behandeling van Turkije te spreken en Turkije dezelfde eisen te stellen als dat land niet ook dezelfde rechten krijgt. Turkije heeft nog een lange, moeilijke weg af te leggen voordat het aan de criteria voldoet.
In Turkije zijn er ten minste drie grote strekkingen: degenen die voor Europa zijn en voor democratie, transparantie en eerbiediging van de mensen- en minderheidsrechten; degenen die voor Europa zijn maar sterk aarzelen om de Europese waarden en grondrechten over te nemen, en degenen die principiële tegenstanders van Europa zijn en sceptisch staan tegenover de overname van de fundamentele waarden en rechten die wij in Europa koesteren.
Turkije moet zelf over zijn binnenlands beleid beslissen. Het Parlement moet echter mijns inziens in elk geval duidelijk te kennen geven dat het in Turkije de krachten ondersteunt die de weg naar Europa en de volwaardige democratie willen opgaan. Dat staat ook in mijn verslag.
Wij hopen dus dat Turkije in de komende jaren grote vooruitgang zal boeken. Sommigen denken dat over een of twee jaar onderhandelingen van start kunnen gaan. Ik wil niemand ontmoedigen of teleurstellen, maar dat zal zeker nog enkele jaren duren. Als niet binnen een bepaalde termijn - ik denk aan ongeveer vijf jaar - aan de politieke criteria is voldaan en onderhandelingen kunnen worden geopend, moeten de Europese Unie en Turkije zich op een andere vorm van partnerschap beraden. Wij zijn immers in ieder geval partners van Turkije, en wij moeten goede partners zijn.
In de eerste plaats is Turkije een belangrijke economische factor. Wij mogen dat niet ontkennen.
In de tweede plaats heeft Europa er alle belang bij dat zich in die door crisissen geplaagde regio een groot en stabiel land bevindt.
In de derde plaats willen wij niet dat Turkije aan islamitisch fundamentalisme ten prooi valt. Wij zijn immers principieel tegen elk religieus of ander fundamentalisme.
In de vierde plaats dient een aantal regionale problemen te worden opgelost. Het gaat om de verbetering van de betrekkingen met Griekenland en in het bijzonder om de kwestie-Cyprus. Ik wil hier even nader op ingaan: Turkije moet weten dat wij van ieder kandidaat-land goed nabuurschap verlangen. In het kader van zijn voorbereiding op de onderhandelingen moet Turkije zijn betrekkingen met Griekenland in goede verstandhouding regelen en een belangrijke bijdrage aan de oplossing van de kwestie-Cyprus leveren. Het gaat om een moeilijk probleem. Alle partijen en alle betrokkenen moeten hun uiterste best doen om de kwestie-Cyprus op te lossen; dit geldt ook voor de vertegenwoordigers van de Turkse bevolking en in het bijzonder voor Turkije zelf.
Ten slotte heb ik nog twee korte opmerkingen. Wat het Koerdische vraagstuk betreft, staat vanzelfsprekend ook de oplossing van de problemen met de Koerdische bevolking in Turkije op de agenda. Wij hebben heel duidelijk gezegd dat het gebruik van de Koerdische taal - ook in de media -, de instandhouding van de Koerdische identiteit en de mogelijkheid om die tot uitdrukking te brengen, belangrijk zijn voor de wijziging van de politieke verhoudingen in Turkije.
Wat de Armeense kwestie betreft, ben ik het er persoonlijk niet mee eens dat buitenlandse parlementen oordelen over gebeurtenissen die honderd jaar geleden hebben plaatsgevonden. Ik ben het er echter evenmin mee eens dat daaruit in Turkije nationalistische munt wordt geslagen. Wij zouden in de Armeense kwestie een beheerster en vooral actievere rol moeten spelen. Turkije zou historici uit Turkije zelf, uit Armenië en uit derde landen moeten uitnodigen om de kwestie grondig te onderzoeken. Dat zou een stap in de richting van een oordeelkundige aanpak van het probleem zijn.
Dames en heren, ik verzoek u in te stemmen met mijn voorstel om Turkije de mogelijkheid te geven te bewijzen dat het de weg naar Europa wil opgaan.

Kuckelkorn
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, als rapporteur voor advies van de Begrotingscommissie over het verslag van de heer Swoboda over het partnerschap voor de toetreding van Turkije, ondersteun ik het onderhavige document volledig. De Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid heeft in grote lijnen rekening gehouden met de amendementen van de Begrotingscommissie.
De volgende punten waren voor de Begrotingscommissie belangrijk. In de eerste plaats stelde er zich een, op het eerste gezicht begrotingstechnische, maar in werkelijkheid politieke kwestie. De Begrotingscommissie wilde dat de communautaire steun voor Turkije niet nog langer uit rubriek 4 van de financiële vooruitzichten - extern beleid - werd gefinancierd, maar rekening werd gehouden met de status van kandidaat-land van Turkije en derhalve de middelen uit rubriek 7 - toetredingssteun - werden gehaald.
Met een ander amendement heeft de Begrotingscommissie duidelijk gemaakt dat de begrotingsautoriteit, dat wil zeggen de Raad en het Parlement, via de begrotingsprocedure de omvang van de jaarlijkse communautaire steun bepaalt. Twee andere amendementen hadden betrekking op de rol van het Parlement in de samenwerking met Turkije. Het gaat in de eerste plaats om de vaststelling van de principes, de prioriteiten, de doelstellingen en de voorwaarden van het partnerschap voor toetreding, en in de tweede plaats om het nemen van passende maatregelen als Turkije zijn verbintenissen niet nakomt.
Aangezien alle opmerkingen van de Begrotingscommissie door de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid werden overgenomen, schenkt het voorstel ons ook vanuit budgettair oogpunt bekeken voldoening. Wat de financiële aspecten betreft, is de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid verder gegaan. Zo heeft zij met een amendement voorgesteld om Turkije ook bij de andere financiële instrumenten te betrekken.
Tot slot merk ik nog op dat wij er in de komende jaren allemaal op zullen moeten aandringen dat niet alleen de bestaande programma' s worden gebundeld, maar Turkije, nu het kandidaat-land is, ook echt vers geld krijgt. Hetzelfde geldt ook voor de andere kandidaat-landen. Zonder vers geld zullen de kandidaat-landen immers niet aan onze eisen kunnen voldoen.

Oostlander
Mijnheer de Voorzitter, ik heb in de eerste plaats veel waardering voor het verslag van de heer Swoboda die met name een aantal technische punten ten aanzien van Turkije op een heel goede wijze behandelt, maar bij de techniek blijft het natuurlijk niet.
Wij weten allemaal dat er een onderscheid is tussen Turkije als een kandidaat die nog niet kan onderhandelen over de toetreding vanwege het feit dat de politieke criteria van Kopenhagen nog niet zijn vervuld, en andere toetredingskandidaten, die wel in het onderhandelingsproces over het lidmaatschap van de Unie zitten. Dat is een onderscheid dat op nuchtere en politieke gronden is gemaakt. Dat zal ook zijn weerslag vinden in de wijze waarop wij in financieel opzicht met Turkije omgaan in vergelijking met de omgang met de andere toetredingskandidaten.
Ik zou dan ook willen zeggen dat in het algemeen de positieve stemming ten aanzien van Turkije in het verslag onze fractie zeer zeker aanspreekt, maar dat wij op een bepaald punt het gevoel hebben dat het iets te ver gaat. Ik zou met name ook op dat punt het oordeel van de Commissie willen hebben, dat wil zeggen ten aanzien van amendement 1, waarin staat dat Turkije dient in de financiële instrumenten ISPA en SAPARD te worden opgenomen om gelijke behandeling van alle kandidaat-lidstaten te waarborgen. Ik denk dat zoiets niet een echt gelijke behandeling is.
Destijds hebben wij op allerlei mogelijke punten, als de politiek ons niet beviel, als de politiek tekortschoot in bepaalde landen, gezegd: ja, daar houden wij rekening mee. Dan maken wij onderscheid op dat punt. Dan maakt het niet uit of het een groot of klein land is waar wij bepaalde politieke bezwaren tegen hebben. Ik heb gisteren nog uitvoerig met de uitstekende Turkse ambassadeur over die dingen gesproken. Het gaat om de vraag wat er moet veranderen in een land, wanneer u volwaardig toetredingskandidaat kan zijn die ook onderhandelt over toetreding.
Als er al gesproken wordt over ISPA en SAPARD, hetgeen tot op heden niet bedoeld is geweest voor Turkije, dan zou amendement 1 betekenen dat er geld wordt weggehaald van de budgetten voor de toetredingskandidaten die onderhandelen over hun toetreding. Dat wil zeggen, die dus voldoen aan de Kopenhaagse politieke criteria, bijvoorbeeld. Ik heb het idee dat dat een demoraliserend effect zou hebben. Ik zou van de Commissie met name willen weten in hoeverre dat in feite financiële gevolgen heeft. Wat betekent amendement 1 eigenlijk voor de andere toetredingskandidaten? Wordt het budget voor de andere toetredingskandidaten waarmee wij onderhandelen dan geringer ten bate van Turkije? Hoe zit dat precies? Als dat zo is, zou ik dat eigenaardig vinden. Of is het misschien zo dat de financiële vooruitzichten kunnen worden verruimd, zodat amendement 1 zonder schade voor de andere toetredingskandidaten kan worden gerealiseerd. Ik denk dat dat begrotingstechnisch heel erg moeilijk is. Dus op dit ene punt zou ik heel graag duidelijk van de Commissie willen horen wat voor effecten amendement 1 heeft. Want onze fractie heeft toch wel grote aarzelingen om zulke negatieve effecten met name voor de andere toetredingskandidaten waarmee wij goed onderhandelen, te accepteren. Dat lijkt ons niet juist. Dan moeten wij iets anders bedenken. Als wij wat voor Turkije willen doen dan hebben wij ook een douane-unie. Die is destijds slecht verzorgd van onze kant. Ik kan de irritatie daarover zeer goed begrijpen, ook in financiële zin. Zulke dingen moeten wij fatsoenlijk tot een afronding brengen. Daar ben ik het helemaal mee eens. Als het technisch allemaal beter kan, bijvoorbeeld het samenvoegen van instrumenten, dan moet dat ook. Maar het weghalen van budgetten bij toetredingskandidaten waarmee wij onderhandelen ten bate van een kandidaat waarmee wij nog niet onderhandelen over toetreding, dat lijkt mij een heel moeilijk punt. Ik zou, namens de fractie sprekend, graag van de Commissie willen weten wat hiermee precies aan de hand is.

Katiforis
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, geachte collega' s, men heeft Turkije een partnerschap aangeboden en daarom is het procedureel gezien correct een rechtsgrondslag voor dit partnerschap vast te stellen, ofschoon Turkije zijn nationaal programma nog steeds niet heeft voorgelegd en wij dus nog steeds niet in staat zijn vast te stellen in welke mate Turkije bereid is gevolg te geven aan de in het partnerschap opgenomen aanwijzingen.
Het verslag van de heer Swoboda is echter geen gewoon procedureel verslag. Het land dat onderwerp is van het verslag, is immers ook geen gewoon kandidaat-land. Dit is een groot land, maar ook een heel ander land dan de overige kandidaten. Turkije is anders, en omdat Turkije anders is moet ik enkele algemene opmerkingen maken. De Turkse kandidatuur stelt niet alleen Turkije zelf, maar ook de Europese Unie op de proef. Turkije moet toelatingsexamen doen, dames en heren, maar is niet de enige examenkandidaat. Ook de Europese Unie moet in een groot aantal vakken examen afleggen. Het eerste vak is godsdiensttolerantie. Mijns inziens zijn de meeste Europese burgers van mening dat een andere godsdienst geen hinderpaal mag zijn voor toetreding van een nieuw lid. In de democratische Unie gaan wij prat op onze tolerante houding jegens andersdenkenden, maar nog nooit hebben wij daar een tastbaar bewijs van hoeven te leveren. Dit is dus een toets voor ons: nu zal blijken of wij oprecht zijn in onze verkondigingen. Voor dit examen mogen wij absoluut niet zakken.
Tijdens ons tweede examen zal blijken of wij in staat zijn anderen ervan te overtuigen dat het de moeite waard is onze democratische instellingen daadwerkelijk over te nemen. Ik beklemtoon dit laatste omdat Turkije formeel gesproken wel degelijk instemt met democratie, zoals bijna iedereen in de moderne wereld. Velen zijn echter van mening dat het voor een democratie voldoende is een meerpartijenstelsel te bezitten en op gezette tijden verkiezingen te houden. Dat volstaat natuurlijk niet. Door de ontwikkelingen die zich sedert Helsinki in Turkije hebben voorgedaan, zetten wij heel wat vraagtekens bij de inhoudelijke aanvaarding van de democratie. Men heeft de indruk dat Turkije zich sedert het gebaar van de Europese Raad van december 1999, dat met vreugde door het Turkse volk werd ontvangen, eerder heeft verwijderd van een inhoudelijke toepassing van de democratie. Met de amnestiewet zijn veel strafrechtelijk vervolgden op vrije voeten gesteld, maar geen mensen die gevangen zaten omdat zij de euvele moed hadden hun mening te uiten of hun taal te spreken. Leyla Zana bevindt zich nog steeds in de gevangenis, ofschoon zij door ons Parlement met de Sacharovprijs werd onderscheiden. In Zuid-Oost Turkije is nog steeds de staat van beleg van kracht en verdwijnen vooraanstaande leden van de legale Koerdische HADEP-partij, die als vermisten worden opgegeven. De tragedie die de veiligheidstroepen met hun gewapende aanval op de gevangenissen hebben veroorzaakt, was een schok voor de publieke opinie. Wij zitten te wachten op stappen vooruit, maar er zijn alleen stappen achteruit.
Wij moeten tevens laten zien dat wij in staat zijn anderen ervan te overtuigen dat het de moeite waard is vreedzame betrekkingen te onderhouden met landen die vroegere vijanden waren. Ook daar zien wij dat Turkije eerder de neiging heeft achteruit te gaan. Wij zitten, wat Cyprus betreft, te wachten op een stem van inschikkelijkheid, maar horen wapengekletter.
Dames en heren, in de Middeleeuwen trok Turkije met zijn leger op naar Wenen en klopte daar op de deur van Europa. De deur ging toen niet open. Nu klopt Turkije weer op de deur van Europa, maar op vreedzame wijze. Sedertdien zijn eeuwen verstreken en intussen is de echte macht overgeheveld van de voorstanders van wapengeweld naar de voorstanders van vrijheid, democratie, rationaliteit en wetenschap. Dat is de macht van het grote Europa. Al degenen die deelachtig willen zijn aan de grootheid van Europa, moeten oprecht deelachtig willen zijn aan zijn beginselen. Anders zal de deur van Europa nooit opengaan.

Duff
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de heer Swoboda bedanken voor zijn inleiding en zijn verslag. Mijn fractie steunt de verordening niet alleen vanwege de technische en financiële betekenis voor Turkije, maar ook vanwege het politieke signaal dat hierdoor wordt gegeven. De verordening is een maatregel om vertrouwen te creëren. Hieruit blijkt dat we de kandidatuur van Turkije voor het Europese lidmaatschap met het respect behandelen dat zij verdient. Turkije wordt hierdoor op een zelfde lijn gezet als de andere kandidaat-landen en krijgt daarmee de boodschap dat het open en eerlijk behandeld zal worden. Op deze manier geven we tegelijkertijd een voorbeeld van de politieke coherentie die wij van Turkije verwachten en vereisen.
De verordening zal tot een stortvloed van hervormingen leiden. Zonder twijfel zal de kwaliteit en het tempo van de hervormingen in Turkije bevorderd worden door de ontwikkeling van de betrekkingen met de Europese Unie. De volgende stap is het nationale programma. Dit moet snel gepubliceerd worden en hierin dient aandacht gegeven te worden aan alle aspecten van de invoering van een partnerschap voor toetreding. Wij hebben dit nationale programma nodig om ervoor te zorgen dat de huidige steun in Turkije voor de Europese integratie niet afbrokkelt. De liberale fractie zal dit nationale hervormingsprogramma kritisch maar rechtvaardig evalueren.

Lagendijk
Voorzitter, de voorgestelde verordening van de Raad is een logisch vervolg op het besluit van Helsinki. Als een land kandidaat-lid is dan hoort daar een duidelijke strategie bij en een duidelijke financiering, net als voor de andere kandidaat-lidstaten. Het is een goed voorstel en de amendementen van de heer Swoboda zijn daarop een verbetering. Veel interessanter op dit moment is denk ik de politieke vraag of sinds het besluit van Helsinki de afstand tussen Turkije en de Europese Unie kleiner is geworden. Wat dat betreft staat mijn eigen fractie nog steeds voor hetzelfde dilemma. Zoals bekend hadden en hebben wij grote kritiek op de Turkse regering op het gebied van mensenrechten, de positie van de Koerden en de dominante positie van het leger. De cruciale vraag toen en nu is wat de EU kan en moet doen om de situatie te verbeteren. Het antwoord toen en nu is dat dat alleen maar kan door middel van een dialoog in het perspectief van uitbreiding en van lidmaatschap. Ook omdat de krachten waarmee wij contact hebben, de progressieve krachten, de steun van Europa als een steun in hun rug zien voor veranderingen. De vraag is nu, werkt die strategie? Ik ben bang dat het te vroeg is om te oordelen omdat het beeld zeer, zeer gemengd is. Laat ik als voorbeeld het gevangenenoproer nemen. Natuurlijk was het een vooruitgang om voor te stellen dat voortaan gevangenen niet langer met z'n dertigen in een grote cel zitten, maar alleen of met een paar mensen. Natuurlijk is dat een vooruitgang waar wij altijd voor gestreden hebben. Het beeld wordt echter zeer vertroebeld door het feit dat het regime in de gevangenissen nog helemaal niet verandert. En met dit regime gaan ook de martelingen gepaard, die weer makkelijker zouden worden door die individuele cellen. Het antwoord van mijn fractie hierop is dat we door moeten gaan met die strategie maar - en de heer Swoboda herinnert daar ook aan - dat succes absoluut niet verzekerd is. De prijs voor toetreding is hoog, hoog voor het leger en voor de aanhangers van de monolithische eenheidsstaat. Kunnen zij gedwongen of misschien verleid worden om die prijs te betalen? Het is de verantwoordelijkheid van de Europese Unie om die vraag te stellen en om die poging te wagen. In die zin, nogmaals, is de verordening een goede stap en zijn de amendementen een verbetering. Het is echter aan Turkije - en dat moet denk ik uit dit debat duidelijk worden - om te zien of die toenadering tot de EU oprecht is, want het motto van mijn fractie blijft: zonder perspectief op lidmaatschap geen ingrijpende hervormingen, maar zonder ingrijpende hervormingen geen perspectief op lidmaatschap.

Brie
Mijnheer de Voorzitter, de voorstellen van de heer Swoboda met betrekking tot de verordening van de Raad zijn goed. De verordening zal er wel bij varen. Ik dank de heer Swoboda ook uitdrukkelijk voor zijn toelichting. Ik wil de kritiek van de heren Swoboda, Lagendijk en Oostlander op de toestand in Turkije hier niet herhalen. In de voorbije weken en maanden is de toestand beslist niet verbeterd. Een delegatie van onze fractie, die onlangs in Turkije was, heeft verontrustende verhalen van slachtoffers meegebracht. Wij willen die graag aan de Commissie, het voorzitterschap van de Raad en de andere afgevaardigden meedelen. Daarover wil ik het hier echter niet hebben.
Mijnheer Swoboda, u hebt gezegd dat de bal nu in het kamp van Turkije ligt. Ik vraag mij af wat u daarmee bedoelt. Wie moet nu scoren? Moet de Europese Unie nu een doelpunt tegen krijgen? Wellicht bedoelt u dat dit proces tot democratie, mensenrechten en vervulling van de politieke criteria van Kopenhagen moet leiden. De bal ligt in het Turkse kamp, maar Turkije ziet dat totaal anders. Wat daar de laatste tijd is gebeurd, beschouw ik eerder als een provocatie, een poging om de kandidatuur voor het lidmaatschap van de Europese Unie als doel op zich te bekijken, om geld te krijgen, om in het genot te komen van de voordelen van de douane-unie en de kritiek op de toestand in Turkije te verzachten.
Dat brengt mij tot het probleem waarover ik het eigenlijk wilde hebben. Moeten wij, naast onze onontbeerlijke en zeer besliste kritiek op de toestand in Turkije, ook niet met kritische blik naar ons eigen beleid kijken? Sedert Helsinki lijken de Raad en de Commissie gevangenen van hun eigen propaganda te zijn en steeds nadrukkelijker te moeten zeggen dat vooruitgang wordt geboekt. Mijnheer Verheugen, op 14 november hebt u hier verklaard dat wij mogen hopen precies te zullen bereiken wat wij willen, en dat wij met ons beleid de hervormingsgezinde krachten in Turkije zullen kunnen helpen bij het geven van nieuw elan aan het hervormingsproces.
Ik hoop dat dit werkelijk zo is. Ik begrijp dat diplomatie vaak voorzichtig moet zijn. Wij mogen ons echter niet door onze eigen en de Turkse propaganda bij de neus laten nemen, maar moeten de hervormingsgezinde krachten in een open debat versterken en op die manier voor Turkije de weg naar de Europese Unie openen.

Queiró
Mijnheer de Voorzitter, beste collega' s, ons standpunt met betrekking tot de opname van Turkije in de Europese Unie is welbekend. Wij hebben dat standpunt duidelijk verwoord tijdens de laatste voltallige vergadering van dit Parlement in november, toen wij een debat voerden over het verslag over de vorderingen van Turkije bij de voorbereiding op de toetreding. We zijn niet tegen Turkije en we zijn er ook niet tegen dat dit land nauwe banden onderhoudt met de Europese Unie, integendeel. Wij stellen alleen maar vast dat de traditionele, voorzichtige houding met betrekking tot de kandidatuur van Turkije nu gewijzigd lijkt te zijn, zonder dat er een politiek debat heeft plaatsgevonden om deze koerswijziging te rechtvaardigen. Zijn de redenen voor de traditionele voorbehouden weggevallen, of bestaan er althans minder redenen voor die voorbehouden? Allereerst de aardrijkskundige kwestie: stellen we ons niet langer op het standpunt dat slechts een klein deel van het Turks grondgebied deel uitmaakt van het Europese continent? Als Turkije in de Unie opgenomen wordt, zal het begrip buitengrens op radicale wijze herzien moeten worden. Betekent dit dat onze ideeën over wat Europa precies is nu plotseling gewijzigd zijn? Op grond van welke nieuwe doctrine? Heeft Europa behoefte aan een nieuwe buitengrens? Die grens zou niet alleen buiten Europa liggen, maar ook nog eens in een conflictzone. Stelt u zich eens voor, beste collega' s, dat landen als Iran, Irak of Syrië onze buurlanden zouden worden ...
En hoe zit het met het democratisch model dat alle Europese burgers gewend zijn? Dat is onverenigbaar met de talloze restricties die in Turkije nog steeds van kracht zijn met betrekking tot de uitoefening van de grondrechten. En hoe kan de toetreding van dit land verenigd worden met het feit dat Turkije en Griekenland in een militair conflict over Cyprus verwikkeld zijn? Is er verder niemand die zich afvraagt wat voor gevolgen de demografische omvang van Turkije zal hebben voor de economische en sociale cohesie van een uitgebreid Europa? Spelen al deze kwesties niet meer, of hebben ze aan belang ingeboet? Wij denken dat ze nog steeds actueel zijn, en geloven dat ook anderen deze mening delen.
De optimisten onder ons zullen zeggen dat we geen oog hebben voor de vooruitgang die tot nu toe is geboekt. Is dat werkelijk zo? Laten we eens zien wat het laatste Commissieverslag over de toestand in Turkije te vertellen heeft. Volgens dat verslag is er aanzienlijke vooruitgang geboekt bij de stabilisering in macro-economische zin. Bovendien zijn de ergste economische onevenwichtigheden ietwat uitgevlakt. Dat is het waarschijnlijk ook waar het om gaat: we zijn niet naïef. Turkije vertegenwoordigt voor de Europese Unie een aanzienlijk economisch belang. In het jaar 2000 bijvoorbeeld was 52,9% van de invoer in Turkije uit de Europese unie afkomstig, terwijl 53,1% van de Turkse uitvoer naar de Europese Unie ging. We raden echter iedereen aan om in datzelfde verslag eens te lezen hoe het zit met het respect voor de vrijheid van meningsuiting en de vrijheid van vereniging. De Commissie erkent dat die vrijheden beperkt zijn. Leest u ook eens wat het verslag te zeggen heeft over de economische, sociale en culturele rechten. Volgens het verslag is de toestand in dit opzicht sinds 1999 niet veranderd. Leest u dan verder over de rechtspraak - die nog steeds niet hervormd is - en de corruptie die werkelijk verontrustend is. Tot slot hebben wij het vraagstuk van de oppermacht van het leger. Aan de martelingen en de onaanvaardbaar slechte behandeling van mensen is nog lang geen einde gemaakt. Op grond van deze en andere zaken komt de Commissie tot de volgende conclusie - ik citeer: "vergeleken bij vorig jaar" - 1999 - "is de toestand niet verbeterd en Turkije voldoet niet stelselmatig aan de politieke criteria van Kopenhagen" .
Mijnheer de Voorzitter, de ontwerpverordening van de Raad waarover morgen gestemd zal worden, schept een juridisch kader dat Turkije in de gelegenheid zal stellen de vruchten te plukken van de pretoetredingsstrategie, zoals die ook geldt voor de andere kandidaat-landen. Er is in die strategie een clausule met schorsende werking opgenomen. Die clausule wordt ingeroepen als blijkt dat niet in voldoende mate wordt beantwoord aan de criteria van Kopenhagen. Het Parlement wil graag betrokken worden in het toezicht op deze zaken. Prima. Tegen de door de Commissie geschetst achtergrond moeten we ons echter vooral afvragen of deze clausule niet alleen maar een uitdrukking van politieke hypocrisie is. Of moeten we misschien uit dit alles afleiden dat de Commissie voorstelt Turkije als serieuze kandidaat te aanvaarden, terwijl we de werkelijke toetreding eindeloos uitstellen?

Belder
Mijnheer de Voorzitter, december 1999 kende de Europese Raad van Helsinki Turkije de status van kandidaat-lidstaat van de Europese Unie toe. Een ingrijpend besluit, gezien de bepaald niet frictieloze onderlinge relatie van de afgelopen decennia.
Ons ging deze stap in elk geval veel te ver. De politieke en culturele kloof tussen beide partijen is immers veel te groot. Aanhoudende spanningen leveren daarvan het bewijs. Zie bijvoorbeeld de huidige diplomatieke botsing tussen Parijs en Ankara over de historische interpretatie van het verschrikkelijke lot van de Armeense minderheid binnen het Osmaanse rijk in 1915.
De toekenning van de status van aspirant-lidstaat aan Turkije schept echter wel Europese verplichtingen. De Commissie en niet het minst de rapporteur komen daaraan op een billijke wijze financieel tegemoet. Derhalve steunen wij het verslag van de heer Swoboda.
Twee elementen van het voorgestelde toetredingspartnerschap versterken deze keuze. Ten eerste de versterking van de douane-unie tussen de Europese Gemeenschap en Turkije, ons alternatief voor de onvermijdelijke wederzijdse kwellingen van Turkijes aansluiting bij de Europese Unie!
Ten tweede artikel 4 van het Commissievoorstel. Indien Turkije inderdaad geen evidente vooruitgang boekt bij de vervulling van de toetredingscriteria van Kopenhagen, dat wil zeggen een functionerende democratische rechtsstaat, inclusief bescherming van de minderheden verwachten wij van Raad en Commissie conform artikel 4 "passende maatregelen". Terecht verlangt rapporteur Swoboda in dit specifieke geval raadpleging van het daartoe bevoegde Europees Parlement.
Mijnheer de Voorzitter, nog koerst Ankara door een ondubbelzinnig hervormingsbeleid niet naar Europa. Toch krijgt het land de kans zich bij de Unie te voegen. Het wachten is nu op een heldere Turkse reactie en dat zal nog veel Europees geduld vergen. We mogen ons er echter niet toe laten verleiden daarom maar de hand te lichten met onze zorgvuldig opgestelde toetredingscriteria.

Sichrovski
Mijnheer de Voorzitter, wij begroeten in principe elke poging om de situatie in Turkije te verbeteren en het land op die manier dichter bij de Europese Unie te brengen. De vraag is alleen onder welke voorwaarden en met welke financiële middelen dat moet gebeuren. Terecht hebben wij het steeds weer over het probleem van de mensenrechten in Turkije, de Koerdische kwestie en de erkenning van de volkenmoord op de Armeniërs. Enkele maanden geleden woonde ik in Turkije, op uitnodiging van een groep studenten, als waarnemer een proces bij. Welnu, dat was beslist geen bemoedigende ervaring! Interessant is ook de wijze waarop bijvoorbeeld de rapporteur, die een zeer belangwekkend verslag heeft voorgelegd, zijn mening over Turkije in de loop van de laatste jaren heeft herzien. Dat mag hem niet kwalijk worden genomen. Iedereen heeft het recht van mening te veranderen.
Financiële steun voor de krachten die in Turkije voor toenadering tot Europa en voor verbetering van de democratische verhoudingen ijveren, moet echter gepaard gaan met controle op de mensenrechtensituatie en mag niet ten koste gaan van de financiële middelen die voor andere landen zijn bestemd. Wij stellen dan ook belang in het voorstel van de Technische Fractie van Onafhankelijke Leden om een soort raad van wijzen in te stellen, die de mensenrechtensituatie permanent evalueert en de financiering van bepaalde projecten afhankelijk maakt van de verbetering van de mensenrechtensituatie.

Van Orden
Mijnheer de Voorzitter, het partnerschap voor toetreding bevat voor Turkije een aantal belangrijke en ambitieuze prioriteiten in het kader van haar voorbereiding op het lidmaatschap van de Europese Unie. Het is zonder twijfel ook een toetssteen voor de vastbeslotenheid van Turkije om de hoognodige hervormingen uit te voeren op het gebied van de mensenrechten. In dat verband zijn de vrijheid van meningsuiting, het functioneren van het gerechtelijke stelsel en de omstandigheden in Turkse gevangenissen actuele kwesties. Een aantal sprekers heeft daar vanochtend al op gewezen en ik heb zelf tijdens het debat van vorige maand ook aandacht aan dit onderwerp besteed.
Nadat dit Parlement zijn goedkeuring had gegeven aan een resolutie over de omstandigheden in Turkse gevangenissen, heb ik de Turkse autoriteiten aangeschreven en met name de aandacht gevestigd op het verzoek om leden van dit Parlement in staat te stellen de situatie in Turkse gevangenissen ter plekke te bekijken. Op 5 februari antwoordde de Turkse ambassadeur dat het Turkse ministerie van Defensie bereid was akkoord te gaan met een bezoek van een delegatie van leden van het Europees Parlement aan gevangenissen van het F-type. Daardoor zouden zij zich op de hoogte kunnen stellen van bepaalde problemen en van de maatregelen die genomen worden om ze op te lossen. Voor mij is dat een bevestiging van de bereidheid van de Turkse autoriteiten om op een positieve en open manier met ons samen te werken. Hieruit blijkt tevens dat enig begrip voor de situatie in Turkije - dus een meer evenwichtigere benadering in plaats van een constant spervuur van politiek geladen verwijten - waarschijnlijk eerder tot verbeteringen zal leiden op die gebieden waar onze kritiek ook gerechtvaardigd is.
We zouden dan ook moeten stoppen met het voortdurend wijzen op gebeurtenissen die generaties geleden onder heel andere omstandigheden hebben plaatsgevonden. Dat versterkt alleen maar de algemene, stereotype en negatieve beeldvorming over Turkije en de Turkse bevolking. De parlementaire faciliteiten mogen dan ook niet worden gebruikt om haatgevoelens aan te wakkeren, en ik hoop dat de Voorzitter dit standpunt zal doorgeven aan de quaestoren.
Laten we vooruit kijken in plaats van voortdurend het verleden op te graven. Wij steunen het verslag-Swoboda en de zinvolle amendementen die door de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid zijn ingediend.

Ceyhun
Mijnheer de Voorzitter, als ik in Turkije ben, hoor ik telkens opnieuw dat het Europees Parlement een vijand van Turkije is. Vandaag hebben wij hier duidelijk gemaakt dat dit verwijt geen steek houdt. Uit het tot nu toe objectief verlopen debat over Turkije, uit de spreekbeurten, de ontwerpverordening van de Commissie en het verslag van de rapporteur blijkt dat het Europees Parlement er veel belang bij heeft Turkije te helpen. Wij moeten duidelijk maken dat er geen sprake is van vijandschap, maar dat wij, net als de mensen ginds, ooit een democratisch Turkije in de Europese Unie willen begroeten. Wij moeten daarvoor goede voorstellen formuleren. Collega' s van het Turkse parlement volgen dit debat. Ik wil hen erop wijzen dat als zij in Turkije hun werk doen, wij het niet meer hoeven te hebben over wat in Turkije verkeerd gaat en over wat onze kritiek verdient.
Wij zijn politici en richten ons tot politici. Ik citeer uit een Turkse krant, en dus niet een krant van een Koerdische organisatie: "Serdar Tanis, voorzitter van de HADEP in Silopi, en Ebubekir Deniz, HADEP-secretaris, zijn verdwenen. Op 25 januari gingen ze, na een oproep van de politie, naar het politiestation in Silopi en werden daarna niet meer gezien." Dat is het probleem. Als in Turkije zulke dingen blijven gebeuren en daartegen niets wordt ondernomen, is onze kritiek terecht. Wij staan dan terecht zeer kritisch tegenover de Turkse kwestie.

Van der Laan
Voorzitter, allereerst wil ook ik namens de ELDR-fractie de heer Swoboda feliciteren met zijn uitstekende verslag en ook met zijn afgewogen woorden ter inleiding hiervan. Dit is weer een kleine maar wel echt belangrijke stap op de lange weg van de toetreding van Turkije tot de Europese Unie. Er zijn nog veel obstakels op die weg. De politieke hervormingen en de mensenrechten springen natuurlijk het meest in het oog, maar er zijn ook problemen met de economische hervormingen en er moet voldaan worden aan milieuwetgeving.
Het is niet meer dan normaal dat Europa hierbij helpt. Maar wij verwachten dan echter wel dat Turkije in dezelfde sfeer van vertrouwen en samenwerking onze kritiek serieus neemt. Het Swoboda-verslag is een technisch-financieel verslag dat logisch volgt uit de conclusies van Helsinki. Maar tussen de regels door wordt wel een zeer belangrijke boodschap onderstreept. Turkije hoort bij Europa.
De ELDR-fractie steunt deze hoofdboodschap van harte. Wij betreuren het dan ook dat er ook uit dit Parlement vaak andere geluiden komen. Met name uit rechtse hoek hoort men wel eens het geluid als zou Europa een christelijke club moeten blijven waar moslims niet welkom zijn. Dat soort intolerantie wijzen wij af. Europa is een seculiere gemeenschap, een gemeenschap van gelijke rechten, van godsdienstvrijheid en van openheid. Hoewel er nog een lange weg te gaan is, zeker op het vlak van de mensenrechten, zal Turkije op termijn tot dat Europa behoren.

Korakas
Mijnheer de Voorzitter, wij zijn tegen de toetreding van Turkije tot de Europese Unie. Wij zijn er namelijk van overtuigd dat het Turkse volk hier totaal geen baat bij heeft. Zelfs degenen in Turkije die van mening waren dat het EU-lidmaatschap zou bijdragen aan de democratisering van het land, stellen na de toekenning van de status van kandidaat-land aan Turkije vast dat eerder het tegendeel het geval is. Als u echter daadwerkelijk zou geloven in wat u uitentreuren over democratie en mensenrechten verkondigt, zou u niet één euro van de Europese belastingbetalers besteden aan de versterking van een regime waarin militairen aan de touwtjes trekken en de mensenrechten met voeten worden getreden. Het Turkse regime gebruikt de financiële ondersteuning om de onderdrukking van het Koerdische volk voort te zetten en een politieke oplossing voor de Koerdische kwestie tegen te houden. Dat geld wordt ook gebruikt om de bezetting van 38% van Cyprus voor te zetten. De door de heer Swoboda aanbevolen oplossing moet u niet in Griekenland of op Cyprus zoeken, maar in de beëindiging van de bezetting van dit eiland en de toepassing van de VN-resoluties. De Turkse leiders hebben echter ook kortgeleden nog verklaard dat de oplossing voor de kwestie-Cyprus in 1974 werd gevonden.
De door de Raad voorgestelde financiering, waarmee in het verslag-Swoboda in feite instemming wordt betuigd, zal niet gebruikt worden voor de economische en sociale ontwikkeling van Turkije, maar voor de versterking van het repressieve mechanisme van het Turkse regime. Waartoe dit regime in staat is hebben wij kortgeleden nog gezien met de barbaarse aanval op de gevangenissen en het geweld tegen de in hongerstaking zijnde politieke gevangenen, met de moord op tientallen gevangenen en de inhechtenisneming en het spoorloos doen verdwijnen van personen, en zelfs kinderen. De toenaderingspogingen tot en de financiële hulp aan Turkije zullen het regime alleen maar nog doldriester maken en het ertoe aanzetten zijn onmenselijk repressiebeleid nog te verscherpen. Het regime slaat intern politieke munt uit deze financiële hulp en laat deze doorgaan voor een erkenning van het democratisch karakter van Turkije. Omdat wij verbonden zijn door gevoelens van solidariteit en broederschap met het Turkse volk, dat zwaar te lijden heeft onder dit beleid, stemmen wij tegen het voorstel van de Raad, dat bol staat van hypocriete verklaringen omtrent democratie. Ook stemmen wij tegen het verslag-Swoboda.

Gorostiaga Atxalandabaso
Mijnheer de Voorzitter, op 8 november heeft de Commissie de verslagen over het jaar 2000 aangenomen inzake de vooruitgang die elk van de vijftien landen heeft geboekt in het kader van de toetreding. De Commissie was van mening dat alle landen, met uitzondering van Turkije, aan de politieke criteria van Kopenhagen voldeden. Ondanks die constatering heeft Turkije twee weken later voor de eerste keer deelgenomen aan de vierde conferentie over de sociale steunmaatregelen van de Europese Unie. Tijdens de Top in Nice heeft Turkije beloofd dat de nieuwe gevangenissen van het F-type, waar lichamelijke en geestelijke martelingen worden toegepast, niet langer gebruikt zullen worden. Wij zouden echter allemaal het verslag moeten lezen van de delegatie van de Peoples Rights Watch, die van 26 tot 31 december jongsleden in Turkije is geweest. Uit dit in Brussel gepresenteerde verslag blijkt hoe wanhopig de situatie is van honderden gevangen in Turkije, en van met name gevangenen van Koerdische afkomst.
Artikel 4 van het voorstel van de heer Swoboda zou met onmiddellijke ingang ten uitvoer moeten worden gelegd. Wij mogen dit niet langer aanzien; aan deze situatie moet nu een eind komen. Aan de andere kant moeten we ons afvragen of dit wel de goede manier is om de Koerdische identiteit te bevorderen. Zoals de heer Brie al opmerkte, wijzen de feiten in een andere richting.

Sacrédeus
Mijnheer de Voorzitter, commissaris Verheugen, mijnheer de vertegenwoordiger van het voorzitterschap, mijnheer Danielsson, Turkije vervult meer dan welk land ook een sleutelfunctie bij de verwezenlijking van goede betrekkingen tussen de christelijke wereld en de moslimwereld. Dit feit kan niet serieus genoeg worden genomen, vooral omdat Turkije officieel een seculiere staat is, terwijl de burgers voor het overgrote deel moslims zijn. Tegelijkertijd is het huidige Turkije ook het tweede land van de bijbel waar de apostel Paulus zijn eerste christengemeentes stichtte.
Mijn eerste vraag aan de commissaris en de Raad luidt dan ook als volgt: hoe wilt u bijdragen tot het bevorderen van de religieuze dialoog tussen christenen en moslims?
Mijn tweede vraag is wat er concreet gedaan wordt om de godsdienstvrijheid in Turkije, in het hele Midden-Oosten en in Noord-Afrika te versterken? Velen vragen zich dat af, en niet in de laatste plaats de miljoenen christelijke Kopten in Egypte.
Ik wil hier een concreet geval in Turkije aan de orde stellen. Op 22 februari zet de rechtbank voor de nationale veiligheid in Dyarbakir het in december vorig jaar begonnen proces tegen de Syrische katholieke priester Yusuf Akbulut voort. De aanklacht is gegrondvest op artikel 312 van het wetboek van strafrecht, een artikel dat eveneens is toegepast om diverse politici en schrijvers, zoals Yasar Kemal, te veroordelen. Dit artikel verbiedt handelingen die "de bevolking openlijk opruien en ophitsen" tot vijandigheid en haat, door te wijzen op verschillen in godsdienst, ras, sociale klasse of geografisch gebied. Wat Yusuf Akbulut heeft misdaan is dat hij in de krant Huriyet van 3 oktober 2000 wordt geciteerd met de uitspraak dat hij blij is met de erkenning door het Amerikaanse Congres van de volkerenmoord van 1915-1918 op de Armeniërs. Hij had daar nog aan toegevoegd dat ook andere christelijke volkeren, zoals de Assyriërs, het slachtoffer zijn geworden van volkerenmoorden. Wegens deze uitspraken dreigt hij te worden veroordeeld tot meerdere jaren gevangenisstraf.
Dit proces roept een hele reeks vragen op. Zo moet men zich afvragen of artikel 312 van het wetboek van strafrecht niet zeer onredelijk is. Dit is zeer vaag en de toepassing daarvan op de vrijheid van meningsuiting en de vrijheid van levensovertuiging is zeer twijfelachtig. Ook moet men zich afvragen hoe de getuigenverklaringen tot stand zijn gekomen en waarop de aanklacht is gebaseerd. Wij leden van de christen-democratische PPE-DE-Fractie volgen dit geval met aandacht.
Mijn derde en laatste vraag aan de commissaris en het Zweedse voorzitterschap luidt dan ook als volgt: bent u bereid om het geval Yusuf Akbulut aandachtig te volgen?

Carnero González
Mijnheer de Voorzitter, de heer Lagendijk heeft terecht opgemerkt dat de afstand tussen de Europese Unie en Turkije de afgelopen tijd, na Helsinki, kleiner is geworden. Het probleem is echter dat de afstand tussen Turkije en de beginselen inzake democratie, eerbiediging van de mensenrechten en naleving van de internationale wetgeving nog bijna even groot is als voorheen.
We moeten ervoor zorgen dat er evenredigheid ontstaat tussen de vermindering van de afstand tussen Turkije en de Europese Unie enerzijds, en de afstand tussen Turkije en de democratische beginselen, de rechten van de mens en de internationale resoluties anderzijds. Het is een feit dat er op dit terrein de afgelopen tijd bepaald geen vooruitgang is geboekt in Turkije. Daar is nog steeds sprake van schending van de mensenrechten. Dat blijkt onder meer uit de brief die Pierre Sané, de secretaris van Amnesty International, eind vorig jaar heeft geschreven aan de Commissie en de Raad, alsook uit de recente dreigementen aan het adres van Akin Birdal en de vereniging ter verdediging van de mensenrechten, en uit de hardnekkige verklaringen van de Turkse overheid over de situatie van het Koerdische volk, het conflict met Cyprus en vele andere kwesties.
Met het aannemen van het verslag-Swoboda geven wij voor de zoveelste maal een positief signaal aan Turkije. Wij maken duidelijk dat wij als Europese Unie een gestadige verbetering van onze onderlinge betrekkingen willen en Turkije willen opnemen in onze grote familie, maar dat daartoe wel naleving van de democratische beginselen noodzakelijk is. We moeten ervoor zorgen dat die boodschap goed doordringt in Ankara, hetgeen tot nu toe niet het geval is geweest.
Onze boodschap is weliswaar een bevestigend antwoord, maar bevat eveneens de vereiste argumenten, voorwaarden en stimulansen voor concrete stappen op korte termijn. Wat dat betreft zou ik een aantal suggesties willen doen, zoals de vrijlating van de winnares van onze Sacharovprijs, Leyla Zana, een constructieve en geïnteresseerde houding ten aanzien van Cyprus en het Koerdische volk, en natuurlijk de onontbeerlijke wijzigingen van bepaalde wetten die destijds zijn uitgevaardigd door de militaire dictatuur en eerbiediging van de mensenrechten nog steeds niet garanderen.

Virrankoski
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik rapporteur Swoboda bedanken voor zijn goede verslag en de Commissie buitenlandse zaken voor het zakelijke voorstel. De onderhavige verordening heeft betrekking op de pretoetredingssteun aan Turkije. Turkije heeft op de Top van Helsinki de status van kandidaat-lidstaat gekregen. Het is dan ook goed dit land net zo te behandelen als de andere kandidaat-landen.
In de financiële vooruitzichten van de Europese Unie is rubriek 7 voor de pretoetredingssteun gereserveerd. Daarin staat jaarlijks iets meer dan drie miljard euro. In de Europese begroting staat de pretoetredingssteun aan Turkije, Cyprus en Malta echter in rubriek 4 "extern beleid". Op die manier bevinden die landen zich in feite in een andere positie dan de andere kandidaat-landen. Bovendien wordt de pretoetredingssteun nu uit twee verschillende rubrieken betaald waardoor de transparantie van de begroting wordt verminderd.
Rubriek 7 "Pretoetredingssteun" wordt niet volledig gebruikt. De betalingskredieten blijven ver achter bij de vastleggingskredieten en er is dus duidelijk sprake van overbudgettering. Deze komt tot uiting in de ongebruikte middelen die naar de lidstaten teruggaan. Rubriek 4 "Extern beleid" is daarentegen overbelast. Al twee jaar achtereen - 200 miljoen euro per jaar - heeft men het flexibiliteitinstrument moeten gebruiken dat in feite de reserve van het Parlement is en bedoeld voor onvoorziene uitgaven. Het Parlement draagt dus een grotere verantwoordelijkheid voor het Europees buitenlands beleid dan de Raad. Het opnemen van de pretoetredingssteun aan Turkije, Cyprus en Malta in rubriek 4 van de begroting heeft de overbelasting nog verder vergroot en de beschikbaarheid van de middelen in gevaar gebracht. Ik steun daarom de voorstellen in het verslag om die middelen naar rubriek 7 over te brengen.

Alavanos
Mijnheer de Voorzitter, mijns inziens heeft Turkije om zowel geografische als historische redenen een plaats in Europa. Niemand kan dit land beletten tot ons te komen met zijn beschaving, zijn geschiedenis en zijn godsdienst. Dat is één ding, maar een ander ding is het verslag van de heer Swoboda. De filosofie daarvan luidt dat Turkije, wat de financiële steunmechanismen betreft, dezelfde behandeling moet genieten als de andere kandidaat-landen. Dit standpunt is verkeerd en wel om drie redenen.
Ten eerste is in het geval van Turkije nog absoluut geen sprake van eerbiediging van de criteria van Kopenhagen, en daarin onderscheidt Turkije zich van de andere landen.
Ten tweede mogen wij niet discrimineren: zowel in het geval van Slowakije en Slovenië als van de Baltische landen hebben wij de toetredingsprocedure, met inbegrip van de financiële steun, opgeschort omdat de mensenrechten niet werden geëerbiedigd of omdat andere problemen bestonden. Wij wilden dat deze landen zich eerst zouden aanpassen.
Ten derde zal de Europese Unie, als zij dit beleid volgt, een grote crisis veroorzaken in Turkije. Zij zal ongedekte cheques uitschrijven die zij op een gegeven ogenblik moet betalen. Daarom is het veel beter ons beleid stapsgewijs toe te passen. De Europese Unie mag best de eerste, tweede, derde en zelfs vierde stap zetten, maar op een gegeven ogenblik moet ook Turkije over de brug komen. Gisteren hebben wij nog met de heer Verheugen gediscussieerd over twaalfjarige kinderen die in de gevangenis zitten omdat zij deel uitmaken van de PKK, en over de nog steeds gevangen zittende Leyla Zana die van ons de Sacharovprijs heeft gekregen. Laat Turkije nu eerst een stap zetten in de kwestie-Cyprus, in de Koerdische kwestie, en bij de mensenrechten; dan kunnen wij altijd daarna nog dit beleid toepassen.

Hatzidakis
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, iedereen in deze zaal wil mijns inziens een modern en vooruitstrevend Turkije. Ik vraag mij echter eerlijk gezegd af of Turkije dat zelf ook wil. Wij moeten duidelijk maken dat deelneming van Turkije aan de Europese Unie betekent dat Turkije zich moet aanpassen aan de Europese normen en niet omgekeerd: niet de Europese Unie moet zich aanpassen aan de Turkse normen. Ik vraag mij echter af of die boodschap wel overkomt, en dan heb ik het met name over de tijd na de goedkeuring van het partnerschap. Daarbij wil ik twee kanttekeningen maken.
Ten eerste moet ik wijzen op hetgeen in de Turkse gevangenissen is gebeurd. Het Europees Parlement heeft dat veroordeeld. Ten tweede moet ik de houding van de Turks-Cypriotische leider, de heer Denktash, aan de kaak stellen, die steeds halsstarriger wordt. Hij weigert deel te nemen aan de besprekingen tussen de twee gemeenschappen en krijgt daarbij een hart onder de riem gestoken van Turkije. Turkije heeft voor beide vraagstukken verplichtingen uit hoofde van de tekst van het partnerschap, maar slaat die in de wind.
Zelfs als wij de minachting van Turkije voor zijn verplichtingen overeenkomstig het partnerschap - voorlopig tenminste - door de vingers willen zien, blijft amendement 1 een struikelblok. Daarin wordt voorgesteld Turkije te laten deelnemen aan de ISPA- en SAPARD-programma' s. Dit amendement kan om verschillende redenen absoluut niet door de beugel. Ik zal er slechts twee noemen. Ten eerste staat de begroting van deze programma' s vast. Daarover werd een besluit genomen met het akkoord van Berlijn, waar de heer Verheugen persoonlijk als toenmalige minister van Europese Zaken van Duitsland bij betrokken is geweest; hij kent dus deze problematiek. Deze begroting kan niet worden verhoogd. De enige manier is dus het aandeel van de andere kandidaat-landen in Midden- en Oost-Europa, zoals Polen, Roemenië, Bulgarije en andere, te verlagen, hetgeen betekent dat deze landen minder geld krijgen. De tweede, zeer belangrijke reden is dat het Europees Parlement tijdens de stemming over ISPA en SAPARD amendementen heeft verworpen waarin werd aangedrongen op de financiering van Cyprus en Malta met deze pretoetredingsinstrumenten. Wij hebben deze amendementen verworpen omdat Cyprus en Malta al geld ontvingen van het MEDA-programma. Ik wil iedereen eraan herinneren dat ook Turkije betrokken is bij het MEDA-programma. Ik vraag mij dan ook af hoe wij nu ja kunnen zeggen tegen Turkije als wij toen nee hebben gezegd tegen Cyprus en Malta. Ik moet hierbij aantekenen dat ik het volste respect heb voor de rapporteur, heer Swoboda, die uitstekend werk hier in het Europees Parlement verricht, maar dit belet mij niet om mij te verzetten tegen het genoemde amendement op grond van de voorgaande technische en politieke overwegingen.

Carrilho
Mijnheer de Voorzitter, de ontwerpverordening van de Raad betreffende de steun aan Turkije in het kader van de pretoetredingsstrategie en het verslag van onze collega Swoboda vormen een belangrijke stap in een historisch proces. Op economisch gebied zijn de relaties tussen Turkije en de Europese Unie reeds ver gevorderd: ruim de helft van de Turkse invoer is uit de Unie afkomstig en meer dan de helft van de Turkse uitvoer heeft de Europese Unie als bestemming. Turkije is bovendien lid van de NAVO, en binnen die organisatie onderhoudt Turkije al geruime tijd betrekkingen met de Europese NAVO-leden. Er zijn echter nog andere aspecten, vooral van culturele aard, die een basis kunnen vormen voor de opname van Turkije in de Europese Unie. De ontwerpverordening stelt ons in de gelegenheid een rechtsgrondslag vast te stellen voor de concrete invulling van het partnerschap, hetgeen Turkije zal moeten helpen bij het voldoen aan de criteria van Kopenhagen. De douane-unie moet uitgediept worden, maar daarnaast zal er ook gewerkt moeten worden aan de economische en sociale ontwikkeling. Dat zijn aspecten die voor een goed functionerend partnerschap van fundamenteel belang zijn. We steunen daarom de voorstellen van de rapporteur daar waar deze de opzet van het initiatief van de Commissie aanvullen. We denken daarbij in de eerste plaats aan het idee om Turkije hulp te bieden via het structurele pretoetredingsinstrument en in het bijzonder via het programma voor landbouw en plattelandsontwikkeling.
In de ontwikkelingsstrategie die wij voorstaan moet economische en sociale ontwikkeling samengaan met politieke ontwikkelingen. Dat betekent dat de mensenrechten en democratische beginselen gerespecteerd dienen te worden. We leggen daarom de nadruk op de inhoud van artikel 4 van de ontwerpverordening. Wij geloven dat het Europees Parlement in dit proces een belangrijkere rol toebedeeld zou moeten krijgen. We zouden dan een bijdrage kunnen leveren en tegelijkertijd controle kunnen uitoefenen.

Frahm
Mijnheer de Voorzitter, ik heb een droom, een droom over een democratische Europese samenwerking waaraan ook Turkije op voet van gelijkheid deelneemt. Turkije maakt immers deel uit van Europa en kan veel bijdragen aan een Europese samenwerking. Maar Turkije moet een keuze maken, een keuze tussen het verleden, dat gekenmerkt wordt door etnische onderdrukking, marteling, gebrekkige rechtszekerheid en doodstraf, en de toekomst. De hongerstaking in de Turkse gevangenissen - toen ik onlangs in Istanbul op een delegatiereis was, heb ik zelf met gevangenen, hun familie en advocaten en een aantal politici gesproken - geeft uiting aan een conflict dat tot het verleden zou moeten behoren, en dat pas opgelost kan worden als Turkije niet langer ten strijde trekt tegen, maar juist gebruik maakt van cultureel, etnisch en politiek pluralisme als een positieve kracht in de ontwikkeling van de Turkse democratie. Ik wil Turkije en de Commissie graag oproepen om zich in het bijzonder in te spannen voor de wederopbouw van de dorpen die de Turkse overheid in het oosten van Turkije heeft verwoest. Ik wil vragen of men wil proberen de bevolking te helpen bij het herstel van het normale leven in deze dorpen. Dat zou bijvoorbeeld kunnen via het project dat ontwikkeld is door het Deense centrum voor de mensenrechten van de Koerden, met onder meer de heer Erik Siesby. Ik weet dat er een kopie van het project aan de Commissie is gestuurd.

Stenzel
Mijnheer de Voorzitter, in Helsinki heeft de Europese Raad de status van kandidaat-land van Turkije bevestigd. Voor Turkije gelden dezelfde criteria als voor de overige kandidaat-landen. Het is dan ook niet meer dan logisch dat ook Turkije aan een toetredingsstrategie en een partnerschap voor toetreding deelneemt. Het verslag van de heer Swoboda sluit aan op het besluit van Helsinki en is daarom een onontbeerlijke stap. De vraag is niet of een partnerschap voor toetreding en een toetredingsstrategie nodig zijn, maar hoe die er uit moeten zien.
Op één punt gaat het verslag van de heer Swoboda veel verder dan het voorstel van de Commissie. Volgens het verslag moet immers ook Turkije in het genot kunnen komen van de voordelen van de financiële instrumenten ISPA en SAPARD. Dat zou tot gevolg hebben dat in de eerste plaats de middelen die met de financiële instrumenten ISPA en SAPARD anderen ter beschikking worden gesteld, moeten worden verminderd, en in de tweede plaats dat de financiële overeenkomst van Berlijn op de helling wordt gezet. Geen van beide kunnen wij ons voorstellen. Wat de andere begrotingstechnische aspecten betreft, kan ik met het verslag van de heer Swoboda instemmen. Turkije mag niet worden gediscrimineerd. SAPARD en ISPA zijn echter instrumenten die zijn afgestemd op landen die van een communistische planeconomie naar een hopelijk sociale markteconomie evolueren. Dat is op Turkije niet van toepassing.
De toetredingsstrategie en het partnerschap voor toetreding moeten tot doel hebben de politieke, economische en sociale situatie van Turkije in de buurt te brengen van die van de EU. Zeer belangrijk is dat alle toetredingskandidaten gelijk worden behandeld. Daarvoor zijn echter geen extra middelen uit PHARE, ISPA of SAPARD nodig, maar moet men dezelfde procedures als voor de verdeling van PHARE-middelen toepassen. Ik verzoek u daarom nogmaals amendement 1 in het verslag van de heer Swoboda te verwerpen.

Langen
Mijnheer de Voorzitter, ik wil voortgaan waar mevrouw Stenzel is opgehouden. Wij hadden bezwaren tegen de erkenning van Turkije als kandidaat-land. Die erkenning is nu echter een feit en daarom heeft Turkije het recht op financiële ondersteuning. Ik zeg dat zonder voorbehoud. Het verheugt mij dat deze verordening voor meer duidelijkheid zorgt. In de vijf jaar sedert de oprichting van de douane-unie heeft de Europese Unie immers weinig gedaan om haar financiële verplichtingen tegenover Turkije na te komen. Nu wordt een nieuw begin gemaakt. Wij zijn het daar volledig mee eens. Wat de beide programma' s betreft, heeft mevrouw Stenzel gelijk. Anderzijds volstaat het al in het kader van de toetredingsstrategie voorgestelde bedrag van 177 miljoen niet. Zoals de heer Kuckelkorn al zei, moet Turkije voor de economische en sociale cohesie dan ook extra geld krijgen. Dat is ons aller wens. Wij ondersteunen daarom, hoewel wij het niet met alle aspecten en amendementen eens zijn, de algemene strekking van het verslag van de heer Swoboda.
Artikel 4 van de verordening maakt het in bijzondere omstandigheden mogelijk de middelen in te houden. Dit artikel is onontbeerlijk. Het is nu aan Turkije om alles te doen wat wij al sedert jaren vragen en vorderingen te maken op het gebied van de democratische basisstructuur, de rol van het leger in de Nationale Veiligheidsraad en de mensen- en minderheidsrechten. Jammer genoeg is op die terreinen de laatste maanden relatief weinig gebeurd. De in de tweede helft van 2000 geboekte vooruitgang lijkt integendeel te worden teruggeschroefd, en de Turkse regering lijkt de moed te hebben verloren om deze stappen moedig en snel te ondernemen.
Artikel 4 is geen instrument dat naar believen kan worden gebruikt. Het mag alleen worden gebruikt als tijdens het pretoetredingsproces grote tekortkomingen worden vastgesteld. Ik hoop dat artikel 4 niet spoedig al moet worden toegepast.
In elk geval moet duidelijk zijn dat de toetreding van Turkije tot de Europese Unie alleen op de Europese, en niet uitsluitend op de Turkse voorwaarden kan gebeuren. Dit misverstand bij de Turkse publieke opinie werd tot nu toe noch door het beleid, noch door de regering rechtgezet. Ik verzoek ook de collega' s op de tribune dit misverstand eindelijk uit de wereld te helpen. Toetreding zal alleen op onze voorwaarden gebeuren.

Verheugen
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, eerst wil ik de heer Swoboda voor zijn verslag hartelijk danken. Ik dank ook heel het Parlement voor dit buitengewoon constructieve en van verantwoordelijkheidszin getuigende debat, dat naar mijn mening een zeer positief, maar ook klaar en duidelijk signaal voor Turkije is. Aan het einde van dit debat kunnen wij vaststellen dat de eensgezindheid over het beleid ten aanzien van Turkije duidelijk groter is geworden. Wij zijn het erover eens dat de huidige toestand op het gebied van de mensenrechten, de bescherming van de minderheden en de democratie en rechtsstaat in Turkije niet aan onze verwachtingen beantwoordt. Jammer genoeg is op die terreinen nog niets veranderd. Het heeft geen zin deze vaststelling te vergoelijken of de feiten te verzwijgen. Juist daarom hebben wij het steeds opnieuw over de onbevredigende toestand en over onze politieke mogelijkheden om daar iets aan te doen. Daarmee kom ik tot een tweede punt.
Wij zijn het er ook over eens dat wij, niet alleen in het belang van Turkije, maar ook in dat van geheel Europa en van de Europese Unie, Turkije als een stabiele en betrouwbare partner duurzaam aan ons moeten binden. In dit Parlement is iedereen het beslist met mij eens dat de stabiliteit van een land op lange termijn alleen gegarandeerd is als deze steunt op gedeelde waarden, op met name democratie, rechtsstaat en bescherming van minderheden. In de derde plaats zijn wij het er ook over eens dat het perspectief van lidmaatschap van de Europese Unie bij elke uitbreiding de belangrijkste drijfveer voor hervormingen is gebleken. De landen van Midden- en Oost-Europa hebben de nodige hervormingen alleen zo razendsnel en met succes kunnen uitvoeren omdat ze uitzicht op lidmaatschap hadden.
De vraag is nu of wij met Turkije hetzelfde resultaat kunnen bereiken. In Helsinki hebben wij gezegd dat wij het moeten proberen. Wij zijn nu op het punt aangekomen waar de in Helsinki goedgekeurde strategie in praktijk kan worden gebracht. Het heeft dus weinig zin vandaag reeds te willen beoordelen of die strategie de situatie in Turkije al dan niet heeft beïnvloed. Ze heeft dat niet gedaan! Ik zou ook nooit durven beweren dat de strategie al iets heeft veranderd. De instrumenten van deze strategie bestaan immers nog niet. Wij mogen dan ook niet zeggen dat ze niets heeft opgeleverd. Met wat hier vandaag wordt besproken en waarover u gaat stemmen, schept u de voorwaarden voor de inwerkingtreding van het centrale element van de strategie, namelijk het partnerschap voor toetreding.
In het partnerschap voor toetreding zeggen wij wat wij van Turkije verwachten. In het partnerschap staat wat Turkije moet doen om aan de politieke en andere toetredingscriteria te voldoen. Zodra dit document formeel is goedgekeurd - aangezien het Parlement zich nog niet heeft uitgesproken, is dat nog niet gebeurd -, verwachten wij een antwoord van Turkije. Dit is wellicht het belangrijkste document in de Europees-Turkse betrekkingen van de laatste tientallen jaren.
Op basis van wat ik nu weet, zeg ik dat wij vandaag misschien voor de grondigste politieke hervorming in de geschiedenis van het moderne Turkije staan. Daarmee bedoel ik niet dat wij vandaag reeds kunnen weten of het antwoord van Turkije volledig aan onze verwachtingen zal beantwoorden. De heer Swoboda heeft gelijk als hij zegt dat de bal nu in het kamp van Turkije ligt. Het is nu aan Turkije om te bepalen met welke stappen, met welk tempo en op welke manier het de voorwaarden voor de opening van onderhandelingen over lidmaatschap van de Europese Unie wil vervullen. Ik onderstreep daarom wat hier door verschillende sprekers is gezegd.
Turkije is een vooral uit strategisch oogpunt belangrijk land. De Europese Unie mag wegens het strategische belang van Turkije echter niet aan haar wezen raken. Dat mag en zal ze niet doen. Turkije wil bij de Europese Unie komen, niet de Europese Unie bij Turkije. Daarom moeten voor dat land dezelfde toetredingsvoorwaarden gelden als voor alle andere landen. Turkije zal pas lid kunnen worden als het volledig aan deze toetredingsvoorwaarden voldoet. Ook ik weet niet of de in Helsinki vastgestelde en door het Parlement goedgekeurde strategie de gewenste uitwerking zal hebben. Voor het eerst zijn wij echter op een punt gekomen waar Turkije ons een bindend programma moet voorleggen en moet zeggen wat het zal doen om de situatie te veranderen. Het moet ons inspraak in dat programma geven. Het gaat immers om een gemeenschappelijk vastgesteld programma dat wij mee financieren. Wij kunnen er invloed op uitoefenen en toezicht houden.
Wij hebben dus een grote stap voorwaarts gedaan. Ik wil graag antwoorden op de vragen over de financiële en budgettaire aspecten die hier zijn gesteld. Om te beginnen zou het inderdaad logisch zijn de pretoetredingsmiddelen voor Turkije, Malta en Cyprus in rubriek 7 op te nemen. Het gaat hier immers duidelijk om pretoetredingssteun. De Commissie wil dat ook. Wat de beschikbare middelen betreft, verandert dat echter niets. Wij zouden rubriek 4 immers gewoon verlagen en rubriek 7 verhogen. Voor Malta, Cyprus en Turkije is dat niet bijzonder prettig. Die landen willen immers meer geld. Ze willen niet dat wij de rubriek wijzigen; ze willen meer geld.
Dat hebben wij echter niet. De programma' s zijn immers in de in Berlijn vastgestelde financiële vooruitzichten vastgelegd. Een afgevaardigde vroeg of er geen begrotingskredieten ongebruikt blijven. In de pretoetredingsinstrumenten zijn die er niet; alles wordt volledig benut. Alleen gebeurt dat bij het instrument SAPARD met enige vertraging. Dat is een gevolg van de regelgeving voor dit instrument. De voor het jaar 2000 geprogrammeerde middelen zullen in de loop van het jaar 2001 echter volledig worden benut. Ook hier blijft niets over. De rapporteur en vele anderen in het Parlement willen de pretoetredingssteun voor Turkije, Malta en Cyprus verhogen en de instrumenten ISPA en SAPARD toegankelijk maken. Wij kunnen die wens alleen vervullen door extra begrotingsmiddelen beschikbaar te stellen. Dat geld heeft de Commissie echter niet. Dat moet met de Raad worden besproken. Misschien is dit wel nodig, maar ik kan het amendement niet overnemen omdat de Commissie daarvoor geen geld heeft.
Mevrouw Stenzel heeft er geheel terecht op gewezen dat er een verschil is tussen de kandidaat-landen in Oost- en Midden-Europa en Turkije, Malta en Cyprus. De kandidaat-landen in Oost- en Midden-Europa moeten zich immers niet alleen aan het acquis aanpassen, maar ook hun systeem hervormen. Dat is de politieke verklaring voor de huidige situatie.
Tot besluit wil ik nog zeggen dat wij in Turkije in het jaar 2000 het een en ander in beweging hebben gezet. Als politici weet u evengoed als ik dat het begin van een politieke ontwikkeling vaak niet in reële veranderingen in bijvoorbeeld gevangenissen, niet-gouvernementele organisaties of scholen tot uiting komt, maar voor het eerst zichtbaar wordt in de manier waarop een samenleving debatteert, waarover ze debatteert en wat ze zich op lange termijn ten doel stelt.
Wij stellen vast dat in Turkije in 2000 duidelijk een brede ontwikkeling op gang is gekomen. De Europese Unie moet die politieke ontwikkeling ondersteunen en de instrumenten beschikbaar stellen die wij nodig hebben om concrete resultaten te boeken.
Een laatste opmerking: wij zullen het succes van onze toetredingsstrategie voor Turkije niet op grond van beloftes beoordelen. Onze maatstaf is dus niet wat in de hoofdartikelen van Turkse kranten wordt geschreven, maar wat in de huidige, slechte situatie voor de mensen in Turkije concreet verandert. Wij zullen het succes van de strategie meten aan de reële veranderingen van de structuren en de levensomstandigheden van de mensen. Als die veranderingen zichtbaar worden, zal de tijd gekomen zijn om over de volgende stap te spreken. Vandaag is dat echter nog niet het geval. Het verheugt mij vandaag in het Parlement over deze kwestie zoveel overeenstemming te hebben gevonden. Het is goed dat Turkije ziet dat de Raad, het Parlement en de Commissie in deze kwestie een - in elk geval in principe - krachtige en eensgezinde houding innemen. Onze vastberadenheid in deze kwestie zal ons helpen om onze doelstellingen te bereiken.

Danielsson
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, geachte commissaris, ik wil mij om te beginnen van ganser harte aansluiten bij de woorden van dank die commissaris Verheugen tot de heer Swoboda heeft gericht voor zijn uitstekende verslag over de pretoetredingssteun aan Turkije, dat hier in het Parlement wordt besproken. Ik ben ervan overtuigd dat uw verslag, mijnheer Swoboda, een belangrijke bijdrage zal zijn aan de moeilijke discussie waarbij wij allen betrokken zijn, de discussie namelijk over de vraag hoe we Turkije dichterbij de Unie kunnen brengen.
Ik heb het woord gevraagd om namens de Raad te antwoorden op de vraag van de heer Sacrédeus aan het voorzitterschap over godsdienstvrijheid en godsdiensttolerantie in Turkije. Ik wil alleen zeggen dat wij als Raad deze vragen natuurlijk buitengewoon belangrijk vinden. In de discussie die wij met Turkije over godsdienstvrijheid voeren, baseren wij ons uiteraard op de fundamentele criteria van Kopenhagen en op alles wat in het partnerschap met Turkije betrekking heeft op de eisen in verband met de eerbiediging van de rechten van de minderheden.
De heer Sacrédeus stelt de belangrijke vraag hoe men de dialoog tussen verschillende religies kan stimuleren, in Turkije, maar ook meer in het algemeen. Wij vinden dit heel belangrijk, niet alleen in het partnerschap met Turkije, maar ook meer in het algemeen in de euromediterrane samenwerking. Wij hebben als Zweeds voorzitterschap geprobeerd om ons te baseren op een aantal eigen ervaringen. Als voorbeelden noem ik u het zogenaamde euro-islamproject en de conferenties tegen intolerantie die onlangs in Stockholm zijn gehouden. De heer Sacrédeus kent die vast wel. Wij hebben geprobeerd om uitgaande van de daar opgedane ervaringen een aantal gedachten ingang te doen vinden in de samenwerking met Turkije en op die manier met nadruk te wijzen op het belang van de eerbiediging van de godsdienstvrijheid.
De heer Sacrédeus wees ook op de belangrijke kwestie van het proces tegen een Turkse priester. De Raad volgt dit vraagstuk zeer aandachtig. Wij weten dat de rechtbank op 22 februari opnieuw bijeenkomt. Wij zullen als Raad de gang van zaken zeer nauwgezet volgen, en op een volgens ons gepaste manier reageren.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt om 12.00 uur plaats.

Lissabon
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over:
het verslag (A5-0034/2001) van de heer Bullmann, namens de Economische en Monetaire Commissie, over de in het voorjaar van 2001 te houden Europese Raad: het proces van Lissabon en de te volgen koers (2000/2280(INI));
de verklaring van de Commissie: beknopt verslag over de sedert Lissabon geboekte vooruitgang en de toekomstige acties;
het verslag (A5-0020/2001) van de heer Gasòliba i Böhm, namens de Economische en Monetaire Commissie, over het effect van de liberalisering en het economisch hervormingsproces op de groei in de Europese Unie (2000/2172(INI)).

Bullmann
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de Top van Lissabon heeft ons een rijke erfenis nagelaten, een belangrijke opdracht geformuleerd en een moedig idee naar voren gebracht. Europa wil tegen 2010 de meest concurrentiekrachtige ruimte ter wereld worden. De Top rekent daarvoor op de beste troefkaart die Europa in handen heeft. Volgens de Top moeten wij immers naar volledige werkgelegenheid streven en daarbij rekenen op het innoverende vermogen van de mensen in de Europese Unie, op hun vermogen zich te scholen en bij te scholen, om hun lot in eigen handen te nemen en voor hun eigen welzijn en dat van hun gezinnen te zorgen. Dat is de sterkste productieve kracht van Europa.
Uit die grondgedachte volgt het politieke uitgangspunt dat economische hervormingen, maatschappelijke deelneming, sociale cohesie en bevordering van de werkgelegenheid samen horen. Het zijn elkaar aanvullende onderdelen van een en hetzelfde proces dat de weg aangeeft naar succes. Deze moeten dus elkaar ondersteunen en mogen niet tegen elkaar worden uitgespeeld.
Dat is voor velen van ons een intellectuele uitdaging. Veel mensen die hun leven lang voor een geliberaliseerde gemeenschappelijke markt hebben geijverd, zullen een mentale bocht moeten maken om zich te realiseren dat alleen sociale cohesie en het werkgelegenheidsbeleid voor de sociale productiviteit kunnen zorgen die de gemeenschappelijke markt kan doen welslagen. Anderen zijn hun leven lang trots geweest op wat de lidstaten hebben gerealiseerd en zullen nu hun opvattingen grondig moeten bijstellen tot ze inzien dat de grote nieuwe gemeenschappelijke markt ook gemeenschappelijke inspanningen en nieuwe regels vereist om in alle opzichten succesrijk te kunnen zijn.
De Top van Stockholm is daarvoor zeer belangrijk. Op die Top zal worden uitgemaakt of de ambitieuze doelstellingen van Lissabon kunnen worden bereikt, dan wel of de Europese burgers denken dat het om ronkende, maar holle woorden gaat die voor de politieke werkelijkheid geen gevolgen hebben. Om Stockholm tot een succes te maken, moeten wij nagaan wat wij tot nu toe al hebben bereikt. Om de weg naar het succes voort te zetten, moeten wij vooral de moed hebben om nieuwe, ambitieuze doelstellingen te formuleren.
Concrete doelstellingen formuleren is niet gemakkelijk; dat is natuurlijk waar. Laten wij echter eens naar het complexe inflatiecijfer kijken, dat van de beslissingen van vele verschillende subjecten afhankelijk is. Op de weg naar de Economische en Monetaire Unie hebben wij een zeer vruchtbaar proces op gang gebracht dat successen heeft opgeleverd die wij tot voor enkele jaren niet voor mogelijk hielden. Laten wij ook eens naar complexe gegevens zoals de rentestand of de verlaging van de buitensporig hoge schuldenlast van de landen kijken. Met vereende krachten hebben wij in al deze complexe dossiers successen geboekt. Als wij daarin zijn geslaagd, kunnen wij er ook voor zorgen dat alle scholieren in de Europese Unie op school een internetaansluiting hebben. Wij zullen hun niet alleen die aansluiting geven, maar ook de leerplannen aanpassen, zodat de leerlingen op hun weg naar de Europese arbeidsmarkt de kansen krijgen die ze nodig hebben.
Als wij dat allemaal hebben gedaan, zullen wij ook aan alle ondernemers in de Europese Unie een duidelijke, begrijpelijke en eenvoudige regelgeving kunnen aanbieden, een regelgeving die in Spanje op dezelfde wijze functioneert als in Griekenland, Italië of de Bondsrepubliek Duitsland. Als wij dat allemaal hebben gedaan, zullen wij ook nog iets voor de sterkste Europese productiefactor kunnen doen. Wij zullen de nog altijd meer dan 14 miljoen werklozen in de Europese Unie een ernstige kans bieden om aan dit succesrijke proces deel te nemen.
De werkloosheid bedraagt nog steeds meer dan 8%. Uit het debat met de Commissie komt echter niet naar voren dat de jeugdwerkloosheid twee keer zo groot is. Dat is een groot probleem, vooral als wij de demografische evolutie beheersbaar willen maken en in kennis willen investeren. Er kan nog veel meer concreets worden gedaan om de jeugdwerkloosheid weg te werken en in de toekomst van Europa te investeren. Het is dan ook goed dat de Commissie in een document ter voorbereiding van Stockholm stelt dat wij ginds zeer concrete doelstellingen willen zien om de werkgelegenheidscijfers in 2005 te verhogen tot 67%, en 57% wat de vrouwen betreft.
Dat zijn verantwoorde doelstellingen. Als Europees Parlement, als vertegenwoordigers van de burgers in Europa willen wij dat die doelstellingen ook in het slotdocument van de Top van Stockholm worden vermeld. Wij willen duidelijke doelstellingen waarmee de mensen in Europa zich kunnen identificeren en waaraan ze kunnen zien dat hun toekomst op de Europese weg naar succes ligt. Daarvan hangt ook voor een deel af in hoeverre de onontbeerlijke uitbreiding van Europa, die wij allen willen, zal worden aanvaard. Wij moeten ook laten weten dat zij die nu nog benadeeld zijn en hun steentje willen bijdragen, daartoe de kans zullen krijgen. Wie dat wil, moet daarvoor ijveren en de rivaliteit tussen de Europese instellingen overwinnen. De burgers van Europa hebben geen begrip voor kleingeestige afgunst over de verdeling van de taken. De Raad moet zijn leidersrol spelen en het Parlement moet de positie krijgen die het als rechtstreeks gekozen vertegenwoordiging van de Europese burger toekomt.

Solbes
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Bullmann, mijnheer Cocilovo, mijnheer Gasòliba i Böhm, in de eerste plaats zou ik willen bedanken voor de gelegenheid die het Parlement mij biedt om samen met u te debatteren over de strategie van Lissabon, over het door ons opgestelde systeem voor controle op de aldaar genomen beslissingen en de wijze van tenuitvoerlegging.
Zoals de heer Bullmann zeer terecht uit de doeken heeft gedaan, heeft de Europese Unie zich het vorig jaar in Lissabon ten doel gesteld haar economie gedurende de komende tien jaar om te vormen tot de meest concurrentiekrachtige en dynamische, op kennis gebaseerde economie ter wereld, waarin we duurzame economische groei weten te combineren met meer werkgelegenheid en grotere sociale samenhang.
De heer Bullmann heeft deze algemene visie benadrukt, een visie die ik volkomen deel en die uiteraard ook tot uiting komt in het samenvattend verslag van de Commissie. In dit samenvattend verslag wil de Commissie niet alleen vaststellen welke vooruitgang sinds Lissabon is geboekt, maar ook wat onze volgende doelstellingen zijn. Ook dat punt is door de heer Bullmann nadrukkelijk aan de orde gesteld.
In Lissabon kregen we te horen: laten we een aantal structurele indicatoren opstellen opdat wij in staat zijn de situaties in de verschillende landen beter met elkaar te vergelijken. In Nice hebben we 35 structurele indicatoren vastgesteld, die ten grondslag liggen aan het samenvattend verslag. Die indicatoren zijn ongetwijfeld nuttige instrumenten om na te gaan welke vooruitgang is geboekt, en welke concrete doelstellingen met de daarvoor noodzakelijke termijnen zijn vastgesteld. Ze vormen eveneens een referentiekader voor de vooruitgang in de komende jaren.
Natuurlijk zijn die indicatoren niet uitsluitend opgesteld voor gebruik in het samenvattend verslag; ze zullen ook in andere verslagen van de Commissie worden gebruikt, zoals bijvoorbeeld in het verslag betreffende de toepassing of de naleving van de verplichtingen die voortvloeien uit de tenuitvoerlegging van de algemene richtsnoeren van economisch beleid.
In het verslag - ik ga het niet nogmaals herhalen - worden de ons inziens goede vorderingen benadrukt die gedurende deze periode zijn gemaakt. Het is duidelijk dat bepaalde ontwikkelingen, zoals de vooruitgang bij een aantal liberaliseringen, zonder meer gunstig zijn. In andere gevallen verlopen de vorderingen echter in een te traag tempo.
Wat betreft de verbeteringen bij de heroriëntering van de richtsnoeren voor het economische beleid mag, in het licht van de doelstellingen van Lissabon, van een succes worden gesproken. Hetzelfde geldt voor andere kwesties, zoals de goedkeuring van het pakket fiscale maatregelen, het statuut van de Europese vennootschap, of de aanneming van de Sociale Agenda in Nice. Er zijn evenwel ook terreinen waarop we een achterstand hebben opgelopen, zoals het communautair octrooi, het GALILEO-programma, en andere belangrijke gebieden zoals de strategie voor het levenslang leren, of de tax benefit-stelsels, die zonder enige twijfel van fundamentele betekenis zijn voor de groei en de werkgelegenheid.
In elk geval wordt in het samenvattend verslag de klemtoon gelegd op de gunstige economische ontwikkeling, op de groei van het afgelopen jaar en de voor het komend jaar voorspelde groei, alsook op de verwezenlijking van tweeëneenhalf miljoen arbeidsplaatsen. Dit laatste punt is ongetwijfeld van fundamenteel belang.
Het samenvattend verslag stelt nadrukkelijk dat, zoals ook de heer Bullmann heeft opgemerkt, de doelstelling van Lissabon allesomvattend is. We mogen niet uitsluitend de groei in aanmerking nemen en de overige aspecten van Lissabon veronachtzamen. Groei en macro-economische stabiliteit zijn zonder enige twijfel fundamentele aspecten, maar werkgelegenheid en sociale samenhang zijn dat net zo goed.
Zoals de heer Bullmann terecht zei, hebben we in het samenvattend verslag een reeks specifieke voorstellen overgenomen. Het gaat daarbij om tien prioriteiten die de Commissie graag goedgekeurd wil zien op de Europese Raad van Stockholm. Ons doel daarbij is onze toezeggingen ten aanzien van de structurele en sociale veranderingen te consolideren. Deze zijn namelijk van vitaal belang voor een duurzame economische groei waarmee de werkeloosheid kan worden teruggebracht en de samenhang kan worden versterkt.
Als commissaris voor Economische en Financiële Zaken zou ik nader willen ingaan op een drietal, in mijn ogen zeer relevante punten. Het eerste punt heeft betrekking op de handhaving en de versterking van een stabiel macro-economisch kader. Wij achten het van belang om, naast de eerder genoemde doelstelling van een op kennis gebaseerde samenleving met kwalitatief goede werkgelegenheid, een stabiele omgeving te creëren waarin op middellange termijn de doelstellingen van prijsstabiliteit en gezonde overheidsfinanciën kunnen worden nagestreefd.
Onder de huidige, gunstige economische omstandigheden is het ons inziens, ondanks de vertraagde groei in Amerika, zaak het economische consolidatieproces en het proces ter verbetering van de kwaliteit en de duurzaamheid van de overheidsfinanciën voort te zetten. Daarbij moeten wij een aantal belangrijke aspecten voor ogen houden, zoals de vergrijzing van de bevolking. Bij het gebruik van de term "kwaliteit" in deze context denken we vooral aan een fiscaal beleid dat sterker gericht is op het creëren van werkgelegenheid, op het ondersteunen van onderzoek en innovatie, en op het stimuleren van investeringen in menselijk kapitaal. Bij het gebruik van de term "duurzaamheid" met betrekking tot de overheidsfinanciën denken we aan het vermogen om toekomstige toezeggingen na te komen.
Het tweede punt waarop ik zou willen ingaan betreft de noodzaak om de potentiële groei van de Unie te versterken. Bij een aantal hervormingen die onontbeerlijk zijn om de leidraad van permanente groei te kunnen blijven volgen, zijn inderdaad flinke vorderingen gemaakt. Deze periode van economische voorspoed stelt ons echter in de unieke gelegenheid de interne markt voor diensten te optimaliseren en bepaalde sectoren verder open te stellen, zoals de energiesector, de vervoerssector en andere voor de consument belangrijke sectoren. Uiteraard geven we ons er rekenschap van dat elk liberalisatieproces vergezeld dient te gaan van een plan voor controle op de regels, opdat uiteindelijk goede resultaten kunnen worden verkregen zonder schadelijke gevolgen voor de samenleving.
Mijn laatste opmerking heeft betrekking op de groei van de werkgelegenheid en de verhoging van de percentages van economische bedrijvigheid. Hierbij wil ik erop wijzen dat het verschil tussen het bruto nationaal product van de Verenigde Staten en dat van de Europese Unie voor tweederde deel voortvloeit uit het verschillend gebruik van de factor arbeid. Derhalve is het van fundamenteel belang dat alle vereiste hervormingen van fiscale en sociale aard worden doorgevoerd. Ik denk daarbij onder meer aan vervroegde uittreding, aan de pensioenstelsels of aan de arbeidswetgeving, waarmee deze situatie kan worden verbeterd. Van essentiële betekenis zijn ook aspecten zoals scholing en vorming, aanmoedigingspremies voor bedrijven en overheidsinvesteringen, die van vitaal belang zijn voor de kwaliteit van de werkgelegenheid. Al deze maatregelen samen zouden ons in Europa in staat moeten stellen om vorderingen te maken op de in Lissabon uitgezette route die wij allen graag in Stockholm geconsolideerd willen zien.
De onderhavige verslagen, het verslag-Bullmann en het verslag-Gasòliba i Böhm, behelzen een groot aantal suggesties die ternauwernood afwijken van de inhoud van het samenvattend verslag. Wij zijn van plan al deze referenties en aanwijzingen in overweging te nemen, waarvan sommige betrekking hebben op specifieke indicatoren. Wij zullen nagaan in hoeverre wij een deel van deze voorstellen in toekomstige verslagen kunnen opnemen.
Het Parlement heeft gelijk wanneer het erop wijst dat de deelneming van alle bij dit proces betrokken actoren een absolute vereiste is voor het welslagen van de strategie van Lissabon. De twee verslagen die vandaag aan de plenaire vergadering zijn voorgelegd zijn in dat opzicht ongetwijfeld basiselementen. Daaruit blijkt echter tevens dat het Parlement bereid is tot samenwerking bij het proces van Lissabon waarvan wij, zoals ik reeds zei, hopen dat het met de besluiten van Stockholm zal worden voortgezet en verbeterd.

Gasòliba i Böhm
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega' s, mijnheer de commissaris, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, de vorig jaar in Lissabon gehouden Europese Raad heeft de aanzet gegeven tot een proces dat tot doel heeft het mededingingsvermogen van de Europese Unie tot uiterlijk het jaar 2010 op hetzelfde niveau te brengen als dat van de Verenigde Staten. Ik denk dat zowel het verslag van mijn collega, de heer Bullmann, als mijn verslag een belangrijke en opbouwende bijdrage leveren aan de discussie over de vraag hoe deze doelstelling moet worden bereikt. Verder stellen zij ons in staat om nog voor de Europese Raad van Stockholm de balans op te maken van de ontwikkelingen van het afgelopen jaar.
Het strategische doel van het economisch beleid van de Europese Unie is de omvorming van onze economie tot een op kennis gebaseerde economie, tot de meest dynamische economie ter wereld, tot een economie met duurzame groei, meer en betere banen en een grotere sociale samenhang. Dat zijn allemaal bijzonder ambitieuze doelstellingen. De Europese Unie wil vast blijven houden aan het bereikte niveau van sociale samenhang. Zij wil een op welzijn gebaseerde economie zijn, wat een van de belangrijkste kenmerken is van de Europese samenleving zoals die juist in de tweede helft van de vorige eeuw gestalte heeft gekregen en geconsolideerd werd. Tegelijkertijd is de afgelopen jaren duidelijk gebleken dat deze economie een dynamisch karakter heeft.
Het zal niemand ontgaan dat als we zulke hoge eisen stellen op sociaal vlak, dat als wij een duurzame economische groei willen garanderen en bovendien de meest concurrentiekrachtige economie in de wereld willen worden, we drie bijzonder ambitieuze doelen nastreven. Om die te verwezenlijken dienen we dan ook ver boven eventuele hinderpalen te staan.
Een van de hinderpalen voor de volledige verwezenlijking van deze drie doelstellingen is ons inziens het risico dat er onvoldoende wordt voldaan aan de basisvoorwaarden voor het veiligstellen van het mededingingsvermogen van de Europese economie, en dat zijn er ons inziens drie.
In de eerste plaats zijn bepaalde markten nog niet voldoende voor de concurrentie opengesteld. Deze markten spelen echter een fundamentele rol in onze productiestructuur en hebben daarom een ongunstige invloed op de kosten, met inbegrip van de eenheidsprijzen van goederen en diensten. Commissaris Solbes heeft deze markten al genoemd: energie, vervoer en telecommunicatie. Het is duidelijk dat deze sectoren van fundamenteel belang zijn, en als we ze vergelijken met die van de andere economische reus op wereldvlak, de Noord-Amerikaanse economie, zien we dat we nog steeds een achterstand hebben waardoor het mededingingsvermogen dat we ons voor het jaar 2010 ten doel hebben gesteld, zonder enige twijfel onhaalbaar is.
De tweede basisvoorwaarde betreft een kwestie die ons ten zeerste bezighoudt, wat zowel blijkt uit het verslag-Bullmann als uit mijn eigen verslag, namelijk de werkgelegenheid. Het spreekt vanzelf dat we ons streven naar een hoger werkgelegenheidsniveau niet mogen staken. Dit is dan ook een van de belangrijkste doelstellingen van het Zweedse voorzitterschap. Om dat mededingingsvermogen echter te bereiken en om de kwaliteit van het werk te verhogen - wat in beide verslagen wordt geopperd - moeten de aanpassingsmogelijkheden natuurlijk worden verbeterd, zowel op sociaal vlak - er zijn landen binnen de Europese Unie die wat dit betreft interessante alternatieven kennen - alsook bij de flexibiliteit van de arbeidsmarkt, een punt dat reeds genoemd werd in het verslag-Delors van 1995. Dat is van essentieel belang voor de verwezenlijking van twee doelstellingen, namelijk meer werkgelegenheid en een groter concurrentievermogen in de hele productiestructuur, waarin arbeid uiteraard een fundamentele rol speelt.
De derde basisvoorwaarde is scholing. Ik zal niet dieper ingaan op dit onderwerp want dat is al behandeld in het verslag-Bullmann en door commissaris Solbes. Dit derde, zeer belangrijke aspect betreft de kwaliteit van de scholing op alle niveaus, vanaf het beroepsonderwijs tot en met gespecialiseerde studies op hoger niveau. Die scholingskwaliteit is de grondvoorwaarde - en hiermee sluit ik af, mijnheer de Voorzitter - voor de verwezenlijking van datgene waaraan we daadwerkelijk behoefte hebben en wat Europa nog steeds niet heeft bereikt in vergelijking met de Verenigde Staten. Want ondanks het bijzonder hoog niveau van wetenschappelijk onderwijs en wetenschappelijke innovatie in Europa hebben we onze achterstand ten opzichte van de Verenigde Staten nog niet ingehaald. Evenmin hebben wij hun niveau van technologische ontwikkeling weten te bereiken waardoor onze goederen en diensten concurrentiekrachtig zouden kunnen worden. Dat is de derde fundamentele aanbeveling van deze analyse en de conclusies met betrekking tot de Europese Raad van Lissabon.

Danielsson
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, mijnheer de commissaris, ik neem met grote belangstelling deel aan het debat over het verslag van de heer Bullmann over de voorbereiding van de bijeenkomst van de Europese Raad in Stockholm, en over het verslag van de heer Gasòliba i Böhm over het effect van de liberalisering en het economisch hervormingsproces op de groei in de Europese Unie.
Ik heb met bijzondere belangstelling geluisterd naar de uiteenzetting van de heer Bullmann over de bijdrage van het Parlement aan de bijeenkomst in Stockholm, en ik ben vooral verheugd over de allesomvattende visie die uit zijn verslag spreekt. Daarin staat namelijk dat alle onderdelen van de in Lissabon opgestelde strategie moeten worden uitgevoerd. Alleen dan zal Europa in staat zijn zijn ambitieuze doel te bereiken, namelijk de verwezenlijking binnen tien jaar van de meest concurrentiekrachtige en dynamische kenniseconomie ter wereld, van een economie die in staat is tot duurzame economische groei, meer en betere werkgelegenheid en een grotere sociale samenhang. Volledige werkgelegenheid zal een fundamentele doelstelling voor het economische en sociale beleid van de Unie zijn. De strategie die is overeengekomen in Lissabon is een echte mijlpaal in de ontwikkeling van de Unie.
Wat de werkgelegenheidsdoelstellingen in de strategie van Lissabon betreft, is de Raad het eens met de in het verslag-Bullmann gedane voorstellen voor de doelstellingen op middellange termijn. Wij hopen dat de Raad hierover in Stockholm een besluit kan nemen.
De omstandigheden voor het scheppen van nieuwe banen, van een baan voor iedereen die wil en kan werken, zijn in Europa lange tijd niet zo gunstig geweest als op dit moment. De vooruitzichten voor de Europese economie blijven goed. De overheidsfinanciën staan er goed voor. De prijzen zijn stabiel. Hervormingen van de product- en kapitaalmarkten zijn in heel Europa in gang gezet. Toch is dat geen reden om op onze lauweren te rusten, want nog steeds zijn 14 miljoen mensen in Europa werkloos. De werkloosheid is een gigantische verspilling van economische middelen en, wat nog erger is, van de kennis en de ambities van mensen. Een baan hebben betekent dat men voor zichzelf kan zorgen, en het verschaffen van werkgelegenheid is dan ook de beste manier om een samenleving te scheppen waarbij iedereen zich betrokken kan voelen.
De bijeenkomst van de Europese Raad op 23 en 24 maart in Stockholm zal de eerste voorjaarstop zijn in een hele reeks bijeenkomsten gewijd aan het stimuleren van de ontwikkeling in de richting van de strategische doelstellingen van Lissabon. Wij moeten in Stockholm op een open manier, en met de nodige zelfkritiek, beoordelen in hoeverre er in het afgelopen jaar vorderingen zijn gemaakt. Wij zijn van plan veel werk te maken van het Gemeenschapsrecht en van de zogenaamde nieuwe open coördinatiemethode.
Als land van het voorzitterschap zal Zweden zich inspannen om te voorkomen dat de strategie van Lissabon wordt uitgehold door de toevoeging van te veel nieuwe vraagstukken. Wij hebben ook geen behoefte aan nieuwe processen. De top van Stockholm moet veeleer bepaalde prioritaire gebieden aanwijzen. De weg naar volledige werkgelegenheid en een groter mededingingsvermogen loopt via economische hervormingen met open en goed werkende markten, gecombineerd met een gezond, groei en werkgelegenheid stimulerend macro-economisch beleid.
Ik heb met belangstelling kennis genomen van het verslag-Gasòliba i Böhm over het economisch hervormingsproces en de groei. Ik ben het ermee eens dat de betekenis van het economisch hervormingsbeleid voor de groei en de werkgelegenheid niet moet worden onderschat. Ik wil er echter met nadruk op wijzen dat economische hervormingen vergezeld moeten gaan van inspanningen op het gebied van de opleiding, van een gemoderniseerde sociale zekerheid en een grote welvaart. Dat veronderstelt ook een ondernemingsklimaat dat de weg vrijmaakt voor investeringen en voor de vestiging van nieuwe dynamische bedrijven.
Ik hoop dat wij in Stockholm de koers kunnen aangeven voor verdere vorderingen op dit gebied. Staat u mij toe er enige te noemen.
Wij verwachten in Stockholm het tijdpad voor de liberalisering van de stroom- en gasmarkt te kunnen vaststellen. Wij willen vaart zetten achter de hervorming van de financiële markten. Wat deze markten betreft, zal het belangrijke verslag van de heer Lamfalussy uitgangspunt van de discussie in Stockholm zijn. Voorts moeten wij verder gaan met het openen van de vervoersmarkten.
Het openen van de product- en kapitaalmarkt is echter geen doel op zichzelf. Er zijn twee redenen waarom wij tot openstelling willen overgaan. Ten eerste is dat een manier om groei en werkgelegenheid te bevorderen. Ten tweede wordt het belang van de consument ermee gediend, vanwege de lagere prijzen, het ruimer aanbod en de betere kwaliteit van diensten en waren. Wij vinden tevens dat het externe handelsbeleid in dit verband een belangrijke rol speelt, en wij hopen dit in Stockholm ook te kunnen toelichten.
De top van Stockholm moet verder het belang benadrukken van de nieuwe technologie door de verdere uitwerking van het actieprogramma e-Europa en door de verwijdering van de hindernissen die de groei van de biotechnologie en de betekenis hiervan voor innovatie en groei nog in weg staan. Wij moeten echter ook rekening houden met de morele en ethische dimensie van de biotechnologie.
De verwachte demografische ontwikkeling van Europa wordt een steeds sterkere uitdaging. Lage geboortecijfers en een hoger percentage ouderen dreigen vanaf circa 2010 de verzorgingslast voor het actieve deel van de bevolking sterk te verhogen. De demografische ontwikkeling moet reeds nu met een breed politiek front tegemoet worden getreden. Er is een diepgaande herziening nodig van de pensioenstelsels en van de stelsels voor gezondheidszorg en ouderenzorg. Er zijn ook maatregelen nodig om de deelname aan de arbeidsmarkt te verhogen. Er moet duidelijker worden gewezen op het belang van betere omstandigheden voor gezinnen met kinderen, van meer gelijke kansen en levenslang leren, als middelen om de demografische problemen aan te pakken. Naarmate meer mensen werk krijgen, komen arbeidsomstandigheden steeds meer in de belangstelling te staan. Wij zullen proberen in Stockholm een definitie af te spreken van het begrip "arbeidskwaliteit" en de betekenis daarvan voor de groei en de werkgelegenheid.
Ik wil ook met nadruk wijzen op het vitale belang dat een succesvolle ontwikkeling van de Economische en Monetaire Unie heeft voor de stabiliteit en de welvaart in Europa. Als land van het voorzitterschap zal Zweden zich actief inzetten voor een succesvolle introductie van eurobiljetten en -munten in de monetaire unie begin 2002. Dat is ons gemeenschappelijk belang.

Cocilovo
Mijnheer de Voorzitter, ik weet niet of het me lukt in deze vier minuten overtuigend over te komen. Ik zal in ieder geval mijn best doen om duidelijk te zijn over althans een paar aspecten die verband houden met hetgeen het Parlement onder meer met betrekking tot het onderhavige verslag heeft gedaan. Daarbij zal ik ook reageren op het initiatief van de Commissie en op hetgeen de Raad van zins is te ondernemen.
Een paar collega' s hebben reeds beknopt maar trefzeker uiteengezet wat de belangrijkste vernieuwingen zijn die de Top van Lissabon heeft gebracht. Wij hebben het doel van volledige werkgelegenheid weer voor de schijnwerpers geplaatst, met de bedoeling dat daar een collectieve krachtsinspanning voor komt. Wij beseffen allemaal wel dat die volledige werkgelegenheid niet op stel en sprong te behalen valt, en daarom hebben wij verklaard dat een en ander onder bepaalde voorwaarden tot stand gebracht kan worden. Wij hebben opnieuw gezegd dat wij vast van plan zijn in Europa een economische ruimte te scheppen die opener is, de concurrentie beter aankan en uitgaat van de kennis- en informatiemaatschappij. Tegelijkertijd hebben wij het pakket operationele middelen dat hiermee gepaard moet gaat, aan een herziening onderworpen. Vooral echter hebben wij gezegd dat dit allemaal haalbaar is zolang men geen vierde proces aan de reeds bestaande processen toevoegt, maar daarentegen zorgt voor een goede combinatie van de diverse beleidslijnen, dat wil zeggen voor een complementaire aanpak van economisch, sociaal en werkgelegenheidsbeleid. Daarbij wordt uiteraard voetstoots aangenomen dat deze te bundelen beleidslijnen inderdaad compatibel zijn.
Tot slot is de buitengewone voorjaarsbijeenkomst van de Raad een grandioze gelegenheid om de gang van zaken te toetsen, om via de open coördinatiemethode te controleren of de genomen besluiten daadwerkelijk worden uitgevoerd, of er successen worden geboekt dan wel vertragingen optreden. Staat u mij toe dat ik hier heel kort op inga. Het is namelijk niet de bedoeling dat open coördinatie als een soort toverformule wordt gehanteerd, maar anderzijds mag het ook niet bij loze intenties blijven. De bedoeling is dat de publieke opinie met behulp van open coöperatie sterker betrokken raakt bij een project van Europa dat transparant is en op doelmatige wijze kan worden getoetst.
In feite is het niet aanvaardbaar dat men het Stabiliteitspact en de convergentiecriteria kracht bijzet door middel van instrumenten en instanties die toetsen, meten en waar nodig ook censuur uitoefenen. Met andere woorden wij hebben alleen maar steun in de vorm van wapens en gendarmes. De economische beleidskeuzen zijn echter bedoeld om de mededinging en de economische groei te ondersteunen, om een actief werkgelegenheidsbeleid te realiseren, om te investeren in menselijk kapitaal en levenslang leren, om gelijke kansen te bevorderen en de structurele achterstanden op regionale basis terug te dringen, en al die beleidskeuzen blijven voornamelijk beperkt tot toezeggingen, die hoe plechtiger ze worden rondgebazuind, hoe minder ze getoetst worden of toetsbaar zijn. Op die manier worden wij gedegradeerd tot predikanten die weliswaar heel profetisch uit de hoek kunnen komen, maar zonder enig wapentuig maar moeten zien hoe ze de voordelen van het Europese economische en sociale model aan de man kunnen brengen.
Zo moet het dus niet! Het is juist zaak dat wij de beschikking krijgen over vergelijkbare gegevens. Daarbij moeten wij ook leren rigoureus om te gaan met onze sociale woordenschat, om te voorkomen dat wij dezelfde woorden blijven hanteren met verschillende betekenissen - zoals wel meer is gebeurd - en vooral om te voorkomen dat wij dezelfde woorden gebruiken maar andere dingen blijven doen, wat natuurlijk veel erger is. Vandaar het belang van het voorstel over de te hanteren indicatoren. Daarmee dient immers voorkomen te worden dat wij voortdurend van beleid veranderen en zodoende het wetenschappelijk verschijnsel van het perpetuum mobile lippendienst bewijzen: daardoor hou je immers een proces in voortdurende beweging en verhinder je tegelijkertijd dat er ook maar enig resultaat wordt bereikt.

Zorba
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de rapporteur, de heer Bullmann, van harte gelukwensen. Hij is erin geslaagd in heel zijn verslag de aandacht consequent gericht te houden op het hoofddoel, op de follow-up van de uiterst belangrijke beslissingen van Lissabon. De rapporteur heeft een dynamische combinatie van maatregelen voorgesteld uitgaande van de opvatting dat economische hervorming enerzijds en sociale beleidsvormen en werkgelegenheidsmaatregelen anderzijds elkaar moeten aanvullen. Hij is erin geslaagd de voordelen, de toegevoegde waarde van een dergelijke aanpak voor elk van deze drie gebieden aan te tonen. Wij kunnen derhalve alleen maar hopen dat ook de volgende follow-ups van Lissabon gekenmerkt zullen worden door dezelfde aanpak en consequentie, en hetzelfde oordeelsvermogen.
Mijn opmerkingen gaan met name over de betekenis van de kenniseconomie en de investering in het menselijk potentieel. Deze twee factoren zijn van doorslaggevend belang voor het Europees beleid. Het levenslang leren is voor de Europese economie een uiterst belangrijk middel om het menselijk kapitaal op te bouwen dat noodzakelijk is voor de kennismaatschappij. Wij hebben in alle speerpuntsectoren goed opgeleide en goed geschoolde werkkrachten nodig. Het levenslang leren is geen mode, maar een serieus beleidsvoorstel voor de versterking van het menselijk potentieel en zijn aanpassing aan de ontwikkelingen in deze nieuwe eeuw.
Wij moeten tevens zorgen voor de verwezenlijking van de geschikte informatienetwerken. Alle burgers, zonder enige uitzondering, moeten daartoe ongehinderd en kosteloos toegang kunnen hebben. Men moet alle hinderpalen opruimen die het levenslang leren nog in de weg staan. Hiermee gaan zeer zeker sociale kosten gepaard, maar wij moeten bereid zijn deze te dragen, wel wetend dat het levenslang leren uiteindelijk belangrijke vruchten zal afwerpen voor het Europees sociaal en politiek model.
Een ander belangrijk punt dat ik wil aanstippen, betreft het vrij verkeer van scholieren, leerkrachten, opleiders en onderzoekers. Daarmee kunnen wij de rol van het onderwijs in de totstandkoming van een op kennis gebaseerde, Europese samenleving versterken. Er moeten echter wel maatregelen worden genomen om het reële gevaar van nieuwe informatiemisère te voorkomen. De soepelheid van de arbeidsmarkt mag niet leiden tot nieuwe vormen van onzekerheid onder en marginalisatie van werknemers.
In het huidige tijdperk van de mondialisering en de grote technologische veranderingen, die ook een sterke weerslag hebben op het dagelijks leven, moeten de burgers meer mogelijkheden krijgen om zich aan te passen en te ontwikkelen. Zij moeten ook meer culturele mogelijkheden krijgen: wij moeten de algemene culturele dimensie, de nauw met de economische en sociale realiteit verband houdende culturele omgeving versterken.

Radwan
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, wij leven in een tijd van globalisering en digitalisering. Wij hebben het over de kennismaatschappij. Onze gehele samenleving en ons bedrijfsleven staan voor grote structurele veranderingen. Wat vertrouwd is, verdwijnt of verandert. Een politiek kader is dan ook meer dan ooit onontbeerlijk. De Europese Unie heeft het ambitieuze doel om tegen 2010 de meest dynamische economische ruimte ter wereld te worden.
Daarvoor moeten enkele voorwaarden vervuld zijn en moeten wij een inspanning doen. Het onderwijsbeleid kwam hier reeds meermaals ter sprake. Europa beschikt over kennis. Wij moeten vooral in onze jonge mensen investeren. Het gaat hier om nieuwe technologieën als internet. Wij moeten de mensen echter ook een nieuwe manier van denken bijbrengen. Van mijn generatie en de generatie daarvoor hebben weinigen erover gedacht zelfstandige of ondernemer te worden. Wij moeten de mensen voortaan al op school met die idee vertrouwd maken, zodat het voor hen iets vanzelfsprekends wordt zich als zelfstandige te vestigen.
Wij moeten het echter ook over de flexibilisering van de arbeidsmarkten hebben. Ik ben het eens met de heer Bullmann, die het over doelstellingen heeft, maar juist vandaag zien wij hoe weinig doelstellingen en praktijk met elkaar in overeenstemming zijn. Wij zijn het er allemaal over eens dat een flexibele arbeidsregeling ons doel moet zijn. Als wij echter naar de nieuwe Duitse wet op de ondernemingsraden kijken, zien wij dat doelstellingen en praktijk niet steeds in overeenstemming zijn. Dat maakt het des te moeilijker om het beleid alleen met behulp van doelstellingen te sturen.
Wij moeten echter ook op het gebied van de geavanceerde technologie meer inspanningen doen. Over internet werd hier al gesproken. Internettoegang is in Europa nog steeds te duur. In vergelijking met andere landen van de wereld is internet ook nog te weinig verspreid. Ook nieuwe technologieën als de biotechnologie moeten wij echter krachtiger en met meer optimisme aanpakken. Wij mogen echter niet alles op de geavanceerde technologieën zetten. Wij moeten ook nagaan hoe wij de nieuwe met de zogenaamde oude economie kunnen verzoenen. Over het algemeen ben ik tegenstander van dat onderscheid. In Beieren is er een schrijnwerker die al 70% van zijn omzet via internet realiseert. Een vraag voor de deskundigen hier: maakt hij deel uit van de oude of van de nieuwe economie? Volgens mij maakt hij zonder meer deel uit van de economie. Wij moeten de oude en de nieuwe economie verenigen en versterken.
Wij moeten echter - en ik feliciteer de heer Gasòliba I Böhm met zijn verslag over de deregulering - concurrerend worden, met andere woorden de eigen structuren concurrerend maken. Wij hebben daarmee goede ervaringen opgedaan op het gebied van de luchtvaart, de telecommunicatie en de energie. Ook andere markten zoals vervoer, gas, post en financiële diensten komen in aanmerking.
Tenslotte moeten wij ervoor zorgen dat er alleen mededinging is waar dat de consument ten goede komt. Ik pleit er daarom voor niet elke sector alleen maar omwille van de verwachte gunstige gevolgen van de mededinging meteen te dereguleren. Ik neem water als voorbeeld. Water is een beperkte hulpbron. Wij kunnen de Europese watermarkt met zijn hoge kwaliteitsnormen niet zomaar van vandaag op morgen als sector of zelfs geval per geval aan de mededinging onderwerpen.
Ik kom nu tot het thema van de grenzen van de mededinging, de grenzen van het algemene Europese mededingingsrecht, met betrekking tot de gemeentelijke en regionale sociale voorzieningen. Ook onze organisch gegroeide sociale structuren vormen een Europees kapitaal. Het gaat om goede opleiding, goede gezondheidszorg en sociale vrede. Wij moeten die structuren niet zonder meer behouden, maar ze verder ontwikkelen. Elementen van mededinging kunnen daarom op deze gebieden doordringen, ze doeltreffender maken en positief vorm geven. Wij mogen de politieke verantwoordelijkheid op die terreinen echter niet opheffen. Dat is gevaarlijk. Wij zullen het in de loop van dit jaar tijdens de verdere debatten over de liberalisering in het Parlement nog over dit onderwerp hebben. Mededinging, subsidiariteit en plaatselijke politieke verantwoordelijkheid moeten naar mijn mening kunnen worden gecombineerd. Op die manier wordt het concurrentievermogen van Europa groter en blijft Europa toch samen.

Andersson
Mijnheer de Voorzitter, in de openbare discussie in het land waar ik vandaan kom, wordt soms gezegd dat de EU niet te veranderen is. Volgens mij bewijst de politieke agenda die wij nu bespreken echter dat de EU wel degelijk kan veranderen.
In 1995, toen ik pas in dit Parlement was, discussieerden wij vrijwel uitsluitend over het stabiliseringsbeleid. Daar praten wij nog steeds over, maar het thema stabiliseringsbeleid is aangevuld met vraagstukken betreffende de groei, de werkgelegenheid en de sociale voorzieningen. Dat is het gevolg van de veranderde werkelijkheid, maar ook van andere politieke prioriteiten. Dit veranderingsproces loopt van Amsterdam via Lissabon verder naar Stockholm.
Af en toe wordt beweerd dat de vraagstukken waar wij ons nu mee bezighouden - de vraagstukken met betrekking tot de werkgelegenheid en de sociale voorzieningen - uitsluitend nationaal van aard zijn. Ja, voor een groot deel zijn het lokale, regionale of nationale vraagstukken. Als wij ons echter gemeenschappelijke doelen stellen om met behulp daarvan de gemeenschappelijke uitdagingen in de toekomst aan te kunnen, scheppen wij met een Europees beleid juist een meerwaarde. Dat doen wij enerzijds door wetgeving in engere zin, bijvoorbeeld op het gebied van de arbeidsomstandigheden en het arbeidsrecht, en anderzijds door de open coördinatiemethode, die inhoudt dat wij ons gemeenschappelijke doelen stellen voor verschillende aangelegenheden. Het proces rond de Economische en Monetaire Unie en de doelstellingen op het gebied van de inflatie, de renteontwikkeling en het begrotingstekort heeft aangetoond dat dit een succesvolle aanpak is. Nu doen wij hetzelfde op het gebied van de werkgelegenheid, de sociale uitsluiting en de demografische kwesties.
Het proces van Lissabon bestaat uit drie onderdelen: economisch beleid, werkgelegenheidsbeleid, politieke en sociale samenhang. Het is belangrijk dat er een balans bestaat tussen deze drie gebieden, die alle even belangrijk zijn voor het proces.
Ik wil een woord van dank richten tot rapporteur Bullmann, omdat hij in zijn verslag wijst op deze balans en op het belang van het handhaven ervan. Twee zaken wil ik speciaal noemen: het onderwijsbeleid in de kennismaatschappij, dat van buitengewoon groot belang is, en het reeds genoemde belang van een zo vroeg mogelijke aanpak van de demografische uitdagingen.
In Stockholm moeten wij ons concentreren op bepaalde zaken, want wij kunnen niet in één keer alles aanpakken. Laten wij ons daarom concentreren op bepaalde belangrijke kwesties, om daarmee het proces op gang te krijgen! Indicatoren zijn geen doel op zich, maar slechts een middel om de gestelde doelen te bereiken.
Ik wil ook de rol van het Parlement benadrukken. Wij hebben een rol in de wetgeving maar wij hebben geen duidelijke rol in de open coördinatiemethode. Nu deze steeds belangrijker wordt, moet er een institutionele overeenkomst komen waarin de rol van het Parlement wordt versterkt.
Eén element ontbreekt hier echter: in dit proces en bij deze vraagstukken moeten ook de milieuaspecten aan bod komen. Wij noemen zij in ons verslag en hopen dat zij tevens tijdens de top van Gotenburg onderwerp van gesprek zullen zijn.

Schmidt, Olle
Mijnheer de Voorzitter, de Top van Lissabon heeft een duidelijk signaal afgegeven aan de inwoners van de Europese Unie: Europa moet de meest concurrerende economie ter wereld worden. Dat is een ambitieuze doelstelling die nu op een efficiënte manier moet worden nagestreefd in Stockholm. Hier mag zich echter niet herhalen wat met zoveel andere EU-documenten is gebeurd: dat het woorden blijven, zonder concrete resultaten. Nu moeten er echt duidelijke voorstellen komen! De 14 miljoen werklozen hebben genoeg van fraai ogende resoluties. Ik moet erkennen dat wij liberalen een enigszins afwachtende houding aannemen. Wij willen eerst zien welke resultaten bij de top van Stockholm uit de bus komen. Ik wil echter benadrukken dat de heer Bullmann goed werk heeft verricht. Wel is zijn verslag tamelijk omvangrijk geworden en kan men door het groot aantal voorstellen soms door de bomen het bos niet meer zien. Wij hadden voorgesteld dat men zich zou concentreren op een beperkt aantal punten en dat men een duidelijke lijst van prioriteiten zou opstellen. Wij zijn het geheel eens met de kritiek van de Commissie op het langzame hervormingstempo in Europa. In dit verband verdient vooral de Raad kritiek, maar feitelijk ook het Parlement.
Staat u mij toe enige belangrijke maatregelen te noemen waarmee Europa meer vaart kan krijgen. Er is meer liberalisering nodig van de energiemarkten, de post- en telecommunicatiesector, een terrein waar de heer Danielsson zich van zijn beste kant kan laten zien. Andere maatregelen zijn: belastingverlaging, vooral van de belasting op arbeid, betere voorwaarden voor het midden- en kleinbedrijf en meer flexibiliteit op de arbeidsmarkt. Bovendien moeten we zorgen voor een gemeenschappelijke financiële markt, een terrein waarop tot nu toe veel te weinig is gebeurd, en een koppeling met e-Europa. Verder moet de biotechnologie worden gestimuleerd.
Een liberaler Europa betekent een Europa met een grotere samenhang en een grotere sociale zekerheid, waardoor mensen sneller geneigd zijn om risico's te nemen en nieuwe uitdagingen aan te gaan. Europa heeft behoefte aan een beleid waarmee banen worden geschapen en waarmee de burgers door zelf te kiezen hun toekomst kunnen bepalen. Het is natuurlijk goed om doelstellingen te formuleren, om voortdurend een en ander te coördineren en om over relevante statistische indicatoren te beschikken, maar dat alles kan nooit in de plaats treden van concrete voorstellen. Als Zweed hoop ik van ganser harte dat de top van Stockholm het keerpunt wordt, dat daar besluiten worden genomen die de weg banen voor een concurrerend en liberaal Europa.
Tenslotte wil ik tegen de heer Danielsson zeggen dat voor een dynamisch Europa ook een gemeenschappelijke munt nodig is. Vergeet u dat niet! Steeds meer mensen vragen zich af wanneer Zweden zijn verplichtingen zal nakomen.

Jonckheer
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, mijnheer de voorzitter van de Raad, met het oog op de Europese Raad van Lissabon wil ik in dit betoog met name ingaan op het document van de Commissie. Het gaat mijns inziens om een interessant document, maar ik wil graag de Commissie een aantal verbeteringen voorstellen. Mijn kritiek zal dus constructief van aard zijn.
Het eerste punt heeft betrekking op de inhoud van het document. Het verbaast mij ten zeerste dat er niet wordt gesproken over de grote verschillen die er met betrekking tot de informatiemaatschappij tussen de regio's van de Gemeenschap bestaan. De Europese Unie bestaat uit geografische zones die onderling wezenlijk van elkaar verschillen. De situatie in de Scandinavische landen is geheel anders dan die in de zuidelijke landen. In haar document zou de Commissie rekening moeten houden met deze verschillen.
Voorts spreekt de Commissie terecht van een geïntegreerde strategie. Ik wil een aantal suggesties doen om deze integratie in drie belangrijke sectoren te verbeteren.
Mijn eerste suggestie heeft betrekking op de duurzame ontwikkeling. De Commissie dient te erkennen dat er in het proces van Lissabon geen rekening is gehouden met het milieuvraagstuk. Wij moeten erop toezien dat in het document van Gotenburg de prioriteiten van Lissabon opnieuw worden gerangschikt. Ik zal u een concreet voorbeeld geven dat betrekking heeft op het vraagstuk van energie en vervoer. De enkele constatering dat dankzij de liberalisering de prijzen omlaag kunnen en dat daardoor de consumenten en bedrijven betere toegang tot het vervoer kunnen krijgen, volstaat niet. Wij moeten de toename van het openbaar vervoer en het rail-routevervoer ook met cijfers kunnen onderbouwen. Deze cijfers vormen nu juist het probleem en daarom hebben we een aantal amendementen op het verslag-Bullmann ingediend.
Verder kan de Commissie niet volstaan met de opmerking dat ze een mededeling over de diensten van algemeen belang heeft ingediend. Het Parlement buigt zich momenteel over deze mededeling. Er dienen initiatieven te worden genomen om het proces dat de verschillende sectoren meer concurrerend moet maken in goede banen te leiden.
Mijn tweede suggestie betreft de rol van het onderwijs en de beroepsopleiding. U gaat uit van een zeer belangrijke constatering, namelijk dat de beroepsopleiding tekort schiet. De Commissie zou de volgende twee vraagstukken nauwkeuriger moeten bestuderen. Het eerste vraagstuk betreft de wijze waarop vrije tijd, arbeid en opleiding op elkaar dienen te worden afgestemd. Waarom wordt er geen kaderrichtlijn met betrekking tot dit vraagstuk opgesteld, of tenminste een aanbeveling van de Commissie, zodat de werknemers, en de burgers in het algemeen, kunnen profiteren van een goede afwisseling van vrije tijd, arbeid en opleiding? Het tweede vraagstuk heeft betrekking op de wijze waarop deze opleiding met publieke en particuliere middelen gefinancierd moet worden. Zijn bedrijven verantwoordelijk voor de opleiding van hun werknemers en hoe zit het met de kwaliteit van de overheidsuitgaven?
In de derde plaats denk ik dat de Commissie er goed aan zou hebben gedaan om bij het opstellen van haar document rekening te houden met de conclusies van het verslag over de economische en sociale samenhang, waarin de heer Barnier heeft geanticipeerd op de uitbreiding van de Europese Unie. Het moge duidelijk zijn dat de in het document van de Commissie genoemde prioriteiten deels moeten worden herzien met het oog op de uitbreiding van de Unie. Allereerst is er het vraagstuk van de arbeidsmarkt, waarbij de volksgezondheid en de veiligheid een zeer belangrijke rol zullen spelen. Voorts is er het vraagstuk van de sociale uitsluiting en de sociale zekerheid, waarbij het niet zozeer om de vergrijzing van de bevolking gaat, maar om het feit dat er een sociaal vangnet moet komen, zoals in de laatste editie van het verslag van de IBHO onlangs nog in herinnering is gebracht.
Dit was mijn lijstje met suggesties, mijnheer de commissaris. Ik hoop dat er in de volgende verslagen van de Commissie rekening mee wordt gehouden. Ik doel hier met name op de integratie, de duurzame ontwikkeling en de kennismaatschappij.

Herzog
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, welke weg moeten wij na Lissabon bewandelen? Ik wil hier op de kern van de zaak ingaan, dat wil zeggen op onze verantwoordelijkheden en de te volgen methode.
Allereerst ben ik van mening dat de strategie van de Europese Unie om duurzame groei, volledige werkgelegenheid en een grotere sociale samenhang te bewerkstelligen, nog niet goed is uitgestippeld. Het proces van Lissabon is bijzonder prijzenswaardig, aangezien er zeer ambitieuze en gefundeerde doelstellingen aan ten grondslag liggen. Het vormt de weerspiegeling van een algemene, open benadering van coördinaties en laat ziet dat we ons goed bewust zijn van de uitdaging waar de informatierevolutie ons voor stelt. Toch is er nog altijd sprake van een flinke scheefgroei. Met het huidige monetaire, financiële en begrotingsbeleid moedigen we de concurrentie op fiscaal en sociaal gebied alleen maar aan. Enkel op het niveau van de lidstaten kan er met betrekking tot dit punt beleid worden uitgestippeld. Op Europees niveau wordt zulk beleid evenwel geheel onmogelijk gemaakt. Tinbergen zou zeggen dat hier sprake is van een negatieve vorm van integratie. Integratie is dus niet uitsluitend positief.
De genoemde scheefgroei wordt duidelijk als we kijken naar de indicatoren. De nationale indicatoren zijn onderling vergelijkbaar en dat is nuttig. Er bestaan echter geen Europese indicatoren waarmee de positie van Europa in de wereldeconomie kan worden bepaald en op basis waarvan gemeenschappelijke beleidsvormen kunnen worden opgesteld. Bovendien wordt niet onderzocht welke invloed de keuzes van één of enkele landen op de andere landen hebben. Waarom wordt er kritiek geuit op Ierland? Is dat vanwege zijn weinig coöperatieve beleid van sociale dumping of zijn beleid van overheidsuitgaven ten gunste van de groei?
Ik begrijp dat de heer Bullmann zegt dat we ondanks de groeicijfers niet op onze lauweren mogen rusten. Wat dit punt betreft is het bijzonder hinderlijk dat de Raad en de Commissie geen onderzoek doen naar de invloed van de grote geïntegreerde financiële markt en de komst van de euro op de samenleving en de economie. Daarom moeten we Lissabon niet beschouwen als een verworvenheid, maar als een startpunt. Er dient hard gewerkt te worden om een einde te kunnen maken aan deze tegenstellingen. Vroeg of laat moeten we deze strategie herzien om vooruitgang te kunnen boeken. De heren Goebbels en Bullmann hebben overigens een goed amendement in deze richting ingediend.
In de tweede plaats moet het Europees Parlement duidelijke keuzes kunnen maken. Mijns inziens wordt in de verslagen, die in de commissie met eenparigheid van stemmen zijn aangenomen, een tegenstrijdige logica gevolgd. Ik kan mij vinden in het verslag-Bullmann, omdat de rapporteur zich hierin uitspreekt voor publieke investeringen en sociale wetgeving. Ik kan mij daarentegen niet vinden in het verslag van de heer Gasòliba i Böhm, aangezien zijn aanbeveling alleen betrekking heeft op deregulering en flexibilisering. Voor een aantal zeer belangrijke diensten, zoals de energievoorziening en het vervoer, is de doelstelling van de interne markt nog niet verwezenlijkt. Dit ligt niet zozeer aan een gebrek aan deregulering, maar aan een gebrek aan infrastructuur en gemeenschappelijke regelgeving. Ik ben voorts slecht te spreken over het voortdurende pleidooi voor verlaging van de sociale lasten. Door een dergelijke verlaging kunnen de bedrijven immers hun verantwoordelijkheid ontlopen. Bovendien worden de werknemers er niet bepaald rijker op.
Tot slot wil ik benadrukken dat we alle Europese sociale actoren en burgers moeten helpen om bij te kunnen dragen aan de keuzes die we maken in het economisch en sociaal beleid. De mensen zijn immers niet op de hoogte van de wijze waarop dit beleid gecoördineerd wordt. Ze weten absoluut niet waarom het gaat. Wij moeten ons afvragen wat onze verantwoordelijkheden in dit opzicht zijn. Wat dit vraagstuk betreft wil ik in herinnering brengen dat dit Parlement in december 1996, naar aanleiding van een door mij gepresenteerd verslag, een resolutie heeft aangenomen waarin het zijn intentie bevestigde om een jaarlijkse conferentie van het Europees Parlement te organiseren over de fundamentele keuzes ten behoeve van het economisch en sociaal beleid. Die conferentie zou vooraf gegaan moeten worden door een interactief debat tussen de verschillende nationale overheden en een publieke raadpleging met vertegenwoordigers van de burgers. Ik denk dat wij dit voorstel weer nieuw leven moeten inblazen, zodat de burgers weer naar ons gaan luisteren.

Nobilia
Mijnheer de Voorzitter, over de gehele linie gezien kunnen wij moeilijk nee zeggen tegen de verzoeken die de collega' s Bullmann en Gasòliba i Böhm hebben geformuleerd, ook omdat gehoor geven aan wat zij bepleiten in ieder geval ten goede komt van de transparantie. Voor het werk van de collega' s hebben wij dus zeker wel begrip, maar waar wij niet bij kunnen, ook met het oog op de uitslag van de Raad van Lissabon, is waarom de Unie soms met haar eigen principes in aanvaring komt.
Zoals bekend bestaat er geen gemeenschappelijk economisch beleid van de vijftien lidstaten, maar wel is er een hele reeks communautaire richtsnoeren, rechten en verboden. Gezien de uitdaging van de globalisering is het lovenswaardig dat gepoogd wordt de Unie te voorzien van een gemeenschappelijke structuur en dito beleid, waarbij wordt uitgegaan van onze gemeenschappelijke historische en culturele basis; overigens is het evenzeer noodzakelijk dat ieder afzonderlijk land zich de nodige flexibiliteit aanmeet om de concurrentie het hoofd te bieden. En toch komt het niet zelden voor dat deze twee zaken uitsluitend in praktijk worden gebracht ten bate van de economische groei en niet ten behoeve van de maatschappelijke vooruitgang.
De hervorming van het overheidsbestuur is in sommige gevallen een noodzaak. In menig ander geval is het echter net zo hard noodzakelijk dat de diverse lidstaten met het oog op de productie van rijkdom zorg besteden aan een hervorming c.q. ontwikkeling van groeisectoren, aan het hele pakket van basiscriteria, het infrastructuurbeleid en een beleid van welvaartsspreiding. En toch, als men de toenemende armoede en verpaupering aanschouwt, lijkt het alsof er op nationaal en communautair niveau niets anders opzit dan de groepen kansarmen en kanslozen in keurige statistieken uit te beelden. Het mag dan wel ontzettend belangrijk zijn om de overheidsfinanciën goed te beheren, maar bij het groeiende leger kansarmen mag niet zonder pardon het mes worden gezet in de sociale uitgaven: het is juist zaak een aanvang te maken met een grondige bezinning die niet louter rekenkundig van aard is, maar rekening houdt met het verloop van de bevolkingsgroei en de soms schandalige argumenten waarmee men de arbeidskosten toch vooral wil terugdringen zonder dat daar een concreet participatieproject aan wordt gekoppeld.
Ook de liberalisering past in dit soort overwegingen. Wij staan daar weliswaar achter vanwege het theoretische voordeel voor de eindgebruiker, maar een praktisch voordeel vinden wij niet terug in kwaliteit, veiligheid of algemeen nut. Wij verheugen ons daarom op een hechtere coördinatie van het communautair beleid en op betere prestatie-indicatoren om de doelmatigheid daarvan te meten. Maar het blijft hoe dan ook wenselijk dat de Unie niet alleen snel uitmaakt hoe haar toekomstige opbouw eruit gaat zien maar er tevens voor zorgt dat de beginselen die ze herhaaldelijk uitdraagt bindender, consequenter en beter toepasbaar worden.

Della Vedova
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijn oordeel over de resoluties van Lissabon en vooral over het herhaaldelijk in dit Parlement genoemde doel om de Europese economie om te vormen tot de meest concurrentiekrachtige en dynamische kenniseconomie ter wereld, luidt als volgt: voor mij is dit een lege, retorische formule die nagenoeg niets zegt over wat er omgaat, of juist niet omgaat, in de economieën van de Europese landen. Gisteren heeft Alan Greenspan uitgelegd dat de Amerikaanse economie in 2001 slechts met 2,5% zal groeien en dat de werkloosheid met 0,5% zal stijgen tot 4 à 4,5%. Dit zijn de gegevens van een dynamische en concurrentiekrachtige economie. Voor ons zou dit soort gegevens een indicatie van economische groei en bloei zijn, terwijl wij van de Amerikaanse economie vinden dat die in het slop zit.
Ik waardeer het werk van de collega' s Bullmann en Gasòliba i Böhm - met name het verslag van Gasòliba heeft mijn volmondige steun - maar ik geloof dat het te weinig is, omdat dit Parlement veel te weinig mag bespreken en voorstellen.
In het verslag-Bullmann, waarin een thema wordt behandeld dat ook door commissaris Solbes is aangekaart, is bijvoorbeeld sprake van modernisering van de pensioenregelingen. Indien wij het echter willen hebben over concrete dingen die gedaan moeten worden, en dus niet over hoogdravende doelstellingen die voorgesteld moeten worden, moeten wij als Parlement mijns inziens op bijvoorbeeld het vlak van de hervorming van de sociale voorzieningen veel meer onze stem verheffen. Wij zouden veel doortastender en strenger moeten klinken en moeten aandringen op een hervorming die leidt tot socialezekerheidsstelsels die betaalbaar zijn en minder oneerlijk wat de verdeling van de lasten over de generaties aangaat.
In Europa zijn wij onverantwoord bezig het spaargeld dat de jongeren opzij leggen voor hun oudedagvoorziening op te souperen. Wat krijgen die mensen over twintig of veertig jaar terug van de hoge premies die zij momenteel betalen? Er is echt behoefte aan hervormingen, of in parametrische zin, door de minimumleeftijd waarop iemand met pensioen kan gaan op te trekken, of door een hervorming van het systeem, door namelijk over te stappen op een kapitaliseringssysteem voor de verplichte verzekering, en niet alleen voor de aanvullende verzekering. Dat laatste lijkt mijzelf een geschikte optie.
In de dynamische economie die vandaag in de wereld de scepter zwaait - zie de Amerikaanse economie - maakt men zich zorgen over het gat dat de sociale voorzieningen in de overheidsbegroting zullen slaan. Dat tekort zal zich vanaf het jaar 2025 manifesteren en de opgehoopte vermogensreserves zullen pas in 2037 op zijn. In Europa en in veel landen - ik denk met name aan mijn eigen land, Italië - stevent men op onverantwoorde wijze af op wat een financieel debacle in het zorgstelsel wordt. In Europa wil het maar niet lukken de corporatieve weerstand te overwinnen van degenen die gepensioneerden of bijna-gepensioneerden in bescherming nemen, in eerste instantie de vakbonden. Dit gaat over de rug van de jongere werkende bevolking, die dus nog van geluk mag spreken, en van de jonge werklozen, omdat de torenhoge collectieve lasten de werkgelegenheid in het gedrang brengen.
Het voorstel van Tony Blair om aan een Europa te denken waar de mensen ook na hun vijfenzestigste aan de slag kunnen, heeft bij mij gretig gehoor gevonden, omdat ik uit een land kom waar de mensen met 55 jaar met pensioen gaan, of zelfs nog eerder, en waar deze pensioenen uitgekeerd worden dankzij de premies waar de jonge werkende bevolking voor moet werken.
Ter afsluiting van mijn betoog, mijnheer de Voorzitter, wilde ik vragen om wat minder over doelstellingen te discussiëren, want daar zijn wij het toch allemaal wel over eens: wie wil van Europa immers geen dynamische economie maken? Laten wij daarentegen een beetje meer praten over keuzen, ook harde en pijnlijke keuzen die zo gauw mogelijk doorgedrukt dienen te worden.

Blokland
Voorzitter, nu de Economische en Monetaire Unie twee jaar geleden van start is gegaan, blijkt de weerbarstigheid om te komen tot coördinatie van het economisch beleid inderdaad te bestaan. Het lijkt haast onmogelijk om twaalf verschillende economieën met een uiteenlopende conjuncturele situatie op één noemer te krijgen. In feite hebben de lidstaten de monetaire unie node aanvaard, maar willen ze thans niet nóg meer beleidsvrijheid opofferen om de noodzakelijke reële convergentie te bereiken.
De sociaal-economische prestatie-indicatoren die de Commissie voorstelt, zijn een poging om toch een vorm van sociaal-economische coördinatie tot stand te brengen zonder daarvoor een wetgevingsprocedure vol voetangels en klemmen te doorlopen. Verre van ideaal, maar beter een half ei dan een lege dop, zo zou je kunnen zeggen.
Gegeven deze politieke realiteit is het zeer onverstandig dit convergentieproces in de kiem te smoren door een oerwoud van indicatoren voor te stellen. Het bedrijfsleven klaagt nu al over enquêtedruk. De nationale statistische bureaus hebben er helemaal de middelen en mankracht niet voor. En om nu Eurostat ermee op te zadelen, dan span je het paard achter de wagen. De 27 indicatoren die de Commissie voorstelt, zijn al aan de vele kant. Laten we met een stuk of tien beginnen en daarna voorzichtig en, waar dringend nodig, uitbreiden.
Het is jammer dat het verslag-Bullmann het prille convergentieproces de jungle instuurt. Ik hoop dat de commissaris straks duidelijk en specifiek uitlegt in hoeverre en op welke termijn de vergaande voorstellen uit de ontwerpresolutie in de praktijk te realiseren zijn.
Bovendien, cijfers zeggen niet alles. Ze brengen de werkelijkheid op een gereduceerde wijze in beeld. We zeggen toch ook niet dat de Verenigde Staten van Amerika het meest sportief zijn omdat ze de meeste medailles op de Olympische Spelen behalen? Deel de medailles eens per hoofd van de bevolking, dan tuimelen de VS op de wereldranglijst naar beneden en blijken de meeste Europese landen betere sportprestaties dan de Verenigde Staten te leveren. En België is toch niet pas onlangs een schaatsnatie geworden. Kortom, indicatoren zijn een middel om beleid bij te kunnen sturen, maar geen doel op zich.
Over het verslag van collega Gasòliba wil ik nog zeggen dat mijn fractie dat in grote lijnen kan steunen, al heeft het verslag helaas te weinig oog voor de nadelen die kleven aan liberalisering.

Friedrich
Mijnheer de Voorzitter, wij delen het grote en ambitieuze doel om Europa voor ondernemingen en werknemers tot de modernste en aantrekkelijkste economische ruimte ter wereld te maken. Vaak gaan meningsverschillen niet over de doelstelling, maar over de weg om die te bereiken. Volgens sommigen kan dit doel worden bereikt met volledige ondernemingsvrijheid, anderen geloven dat daarvoor het turbokapitalisme aan banden moet worden gelegd. De waarheid ligt natuurlijk in een goede combinatie van beide. Om de economisch meest aantrekkelijke ruimte ter wereld te worden, moet onze economie zo doeltreffend mogelijk worden en tegelijkertijd op de mens gericht worden; met andere woorden zij moet een sociale markteconomie zijn.
Onze rapporteur, de heer Bullmann, geeft een groot aantal definities op basis van belangrijke structuurindicatoren, die dan weer tot juist handelen moeten aansporen. Op die manier wordt de middelgrote ondernemingen natuurlijk een zware last opgelegd. Wij steunen daarom het amendement van de liberalen om te voorkomen dat de middelgrote ondernemingen door de nieuwe statistieken zwaar worden belast. Daarom moet van bestaande cijfers gebruik worden gemaakt. Wie teveel weet, grijpt ook te snel in, wat de toekomstperspectieven van de economie kan schaden.
Het probleem van de toekomst is dus dat wij de beschikbare gegevens en feiten juist moeten gebruiken. Het gaat erom de concurrentie tussen systemen en het particuliere engagement te bevorderen. Tegelijkertijd hebben wij voor de systemen natuurlijk ook mededingingsregels nodig.
Een blik op mijn eigen land toont duidelijk hoe het niet moet. Ik heb het over de uitbreiding van de medezeggenschap in Duitsland. In mijn land wordt gezegd dat de dynamiek van de economie meer ondernemingsraden vergt, ook in elke middelgrote onderneming. Stelt u zich eens voor: niet alleen in de grote, maar ook in de middelgrote ondernemingen moet er een ondernemingsraad komen. Terecht staat in het verslag van de heer Bullmann niet zulke onzin. In dat verslag staat van alles en nog wat, van de ontwikkeling van het onderzoek tot de pensioenregeling, maar gelukkig niets over de uitbreiding van de medezeggenschap. Op dat punt is de rood-groene regering in Duitsland, in weerwil van een aantal Europese studies, op het verkeerde pad. Duitsland, het grootste land van Europa, bewijst op die manier dat het op dat punt niet in staat is de nieuwe uitdaging van de meest aantrekkelijke economische ruimte ter wereld aan te gaan. De rood-groene regering bewijst Europa op dat punt een slechte dienst.
De strohalm die de vakbonden in Duitsland wordt aangereikt omdat hun invloed vermindert, is een vergiftigd geschenk. In onze fractie vrezen velen dat dit verslag te veel bijzonderheden en detailanalyses bevat. Wij moeten met dit probleem rekening houden. De kernboodschap die de Europese geglobaliseerde wereld en de Europeanen in die geglobaliseerde wereld overeind moet houden, is dat in de eerste plaats onze economie concurrerend moet blijven en ook door dit verslag niet mag worden aangetast. In het verslag staat niet wat wij nog meer nodig hebben; dat is de volgende stap in de analyse. Voor de globale mededinging hebben wij ook globale spelregels nodig.

Randzio-Plath
Mijnheer de Voorzitter, de nieuwe Europese strategie van Lissabon voor een concurrerend, dynamisch en op kennis gebaseerd Europa heeft in 2000 haar deugdelijkheid bewezen en moet dan ook, met behulp van het syntheseverslag en de besluiten van Stockholm, haar beslag vinden in de algemene richtsnoeren voor het economisch beleid, die dit jaar een meer bindend karakter moeten krijgen dan in de voorbije jaren. De werkloosheid is gedaald, al blijft het hoge werkloosheidscijfer natuurlijk betreurenswaardig. Toch werden 2,6 miljoen nieuwe banen geschapen en werd de economische ontwikkeling door goede cijfers bevestigd, ook al daalde het tempo daarvan. Het strategische uitgangspunt dat economische hervormingen, economische groei, volledige werkgelegenheid en sociale inclusie even belangrijk zijn, is juist gebleken. Die aanpak moet worden voortgezet en verduidelijkt.
De conjunctuur in de VS laat Europa echter nog steeds niet tot rust komen. Een zachte landing lijkt echter mogelijk. Wat de export betreft, moet Europa zich evenwel op een daling van de vraag voorbereiden. Structurele hervormingen op de goederen-, diensten-, kapitaal- en arbeidsmarkt van de Unie zijn dan ook onontbeerlijk en moeten tot een verhoging van het productiepotentieel en een grotere productiviteit leiden. Mijnheer Friedrich, ook een uitbreiding van de medezeggenschap kan de motivatie van de werknemers verbeteren en zo de productiviteit doen stijgen!

Op het gebied van de structurele hervormingen heeft de Europese Unie vooruitgang geboekt. Ook in het laatste voortgangsverslag van het IMF over de eurozone wordt dat onderstreept. Dat geldt voor de informatie- en communicatietechnologieën, maar ook voor de arbeidsmarkten. Tegelijkertijd moet een beleidsmix worden ontwikkeld om de gevolgen van een mogelijke plotse daling van de vraag van de VS voor de interne EU-markt door een stijging van de interne vraag te helpen compenseren. In het verslag van de heer Bullmann en het syntheseverslag waarin tien correct geïdentificeerde actieterreinen worden vermeld, wordt terecht onderstreept dat de toekomst van Europa ligt in het vermogen van de EU-lidstaten om hervormingen uit te voeren, in de inspanningen ter verbetering van de opleiding met het oog op de verhoging van het aantal werkenden, in de modernisering van de infrastructuurvoorzieningen, in de uitbreiding van de informatiemaatschappij en de overwinning van armoede en sociale uitsluiting. Daarvoor moeten de instrumenten van privatisering en deregulering worden gebruikt. Waar organisatie en dus regelgeving nodig is, moeten ook nieuwe instrumenten worden ingezet. Bijzonder belangrijk is een duidelijke regelgeving op alle terreinen, in het bijzonder voor de financiële diensten, die voor de onontbeerlijke en toegenomen investeringen in de Unie zeer belangrijk zijn. Dat is voor het Europese model van de sociale markteconomie zeer belangrijk.
Belangrijk is ook dat de methode van de open coördinatie verder wordt toegepast. Hier hebben wij inderdaad een tijdskader, kwalitatieve en kwantitatieve streefdoelen en tussentijdse doelstellingen nodig. Bij de invoering van de interne markt en de totstandbrenging van de Economische en Monetaire Unie is het nut daarvan al gebleken. In het belang van de economie en de werkgelegenheid moet de Europese thuismarkt worden aangescherpt. Daarom moet het Europees Parlement in de coördinatie van het economisch beleid een grotere rol spelen. Het Zweedse voorzitterschap van de Raad heeft op dit gebied democratie en transparantie geëist. Ik reken erop dat de Raad die belofte inlost!

Clegg
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de Commissie graag feliciteren met haar samenvattend verslag en met het feit dat zij de Raad en dit Parlement onder druk blijft zetten om de beloften die gedurende het proces van Lissabon zijn gedaan, ook in te lossen. Ik zou echter één punt aan de orde willen stellen waarop de Commissie, en eigenlijk wij allemaal nogal zwak staan: de zware last die onze wettelijke bepalingen met zich mee brengt. Wij moeten iets beter worden geïnformeerd over het soort wettelijke en administratieve lasten die wij bewust of misschien wel onbewust - hetgeen nog belangrijker is - creëren met de door ons uitgevaardigde wetgeving.
In het samenvattend verslag van de Commissie worden slechts vier of vijf alinea's aan deze kwestie gewijd. De last van de wettelijke bepalingen en de vermindering daarvan is een onderwerp vol retoriek en clichés, maar met nogal weinig maatregelen en praktische oplossingen.
Het komt erop neer dat wij als wetgevers in Europa vaak blindelings wetgeving ontwikkelen. Wij worden ook vaak geconfronteerd met voorstellen van de Europese Commissie waarin geen adequate aandacht is besteed aan een evaluatie van de gevolgen van de tenuitvoerlegging ervan. Vervolgens dienen wij weer amendementen in waar we ook de consequenties niet van overzien.
Dat is duidelijk een slechte manier om wetgeving te maken en ook geen bijzonder efficiënte methode om het mededingingsdoel te bereiken. Ik dring er dan ook bij de Commissie op aan om hier serieus aandacht aan te besteden en dit niet terzijde te schuiven als slechts een bijkomstig aspect van het proces van Lissabon. Deze kwestie moet een centrale rol spelen en wellicht zou de Commissie nieuwe institutionele wegen moeten overwegen, zoals de oprichting van een in dit soort zaken gespecialiseerd bureau. De voorstellen van de Commissie zouden wellicht verbonden moeten worden met een adequate evaluatie van de praktische gevolgen, en dat geldt ook voor de amendementen van het Parlement. Op die manier weten we namelijk waar we mee bezig zijn als we wetgeving creëren in het kader van ons aller streven naar een sterker mededingingsvermogen.

Gahrton
Mijnheer de Voorzitter, de verwezenlijking van de meest concurrerende, dynamische en op kennis gebaseerde economie ter wereld binnen de Europese Unie is natuurlijk een schitterend doel. Zou het echter niet nog mooier zijn geweest als men in de Europese Unie ook had willen zorgen voor de meest milieuvriendelijke, duurzame en rechtvaardige economie ter wereld, waarin iedereen gelijke rechten heeft? Daar lijkt het hier echter niet om te gaan, vooral niet in het verslag-Gasòliba i Böhm, dat een loflied is op deregulering, privatisering en bezuinigingen op de sociale zekerheid, dat wil zeggen op maatregelen die leiden tot grote maatschappelijke verschillen en tot aantasting van het milieu. Mijn land, Zweden, was bijvoorbeeld een land waar mannen en vrouwen op zeer veel gebieden gelijke rechten hadden. Volgens veel rapporten over de situatie na de toetreding tot de Europese Unie is Zweden nu het land waarin de verschillen en tegenstellingen tussen de sociale klassen en tussen de rechten van mannen en vrouwen het snelst toenemen.
Ik zou alle marktfundamentalisten willen aanraden om deze regels uit de Guardian van vandaag te lezen: California and New Zealand that were once keen privatisers are now both turning their backs on deregulation. They are ready to renationalize. California is turning dramatically left. New Zealand's experiment in market fundamentalism has failed.
Tegen deze achtergrond kan men zich afvragen wat het Zweedse voorzitterschap nu denkt te doen. Het Zweedse voorzitterschap werd dezer dagen zelfs gehuldigd door The Economist vanwege de egalitaire tradities in Zweden. Zult u nu de verkeerde weg van de Europese Unie naar het dereguleringsfundamentalisme blijven volgen? Of zult u juist weer aanknopen bij de een of andere solidariteitstraditie, en proberen om de Europese Unie op een spoor te krijgen dat meer met milieuvriendelijkheid, duurzaamheid en solidariteit te maken heeft? Het zou interessant zijn om op deze vragen antwoord te krijgen.

Schmid, Herman
Mijnheer de Voorzitter, ik ben het met de heer Bullmann eens dat er een reeks positieve signalen van de Top van Lissabon is uitgegaan. Ik denk allereerst aan de eis van volledige werkgelegenheid, maar ook aan de nadruk op dynamische groei, innovatie en levenslang leren. Ik vraag mij echter af in hoeverre dit strookt met de nadruk die in het model van Maastricht wordt gelegd op stabiliteit, inflatiebeheersing, lagelonenbeleid en bezuinigingen op de sociale uitkeringen. Is dit buikriembeleid tijdens de Top van Lissabon afgeschaft? Nee, dat is blijkbaar niet het geval. De jongste interventie van de Commissie jegens Ierland bewijst immers dat het model van Maastricht nog steeds bestaat. Ierland is namelijk in verschillende opzichten een schoolvoorbeeld van het soort groeibeleid waartoe men op de Top van Lissabon heeft besloten, en dat nu door de Europese Unie wordt bestraft. Mijn conclusie is dan ook dat de Europese Unie twee tegenstrijdige modellen heeft: één die al zo lang politieke werkelijkheid is, en één die gaat over toekomstdromen en -visioenen.
Er is een "linkse droom" en er is een " rechtse droom", die men allebei een plaats wil geven in dit concept van Lissabon. Ik hoop natuurlijk dat de Zweedse regering op de top van Stockholm de nadruk zal leggen op de linkse droom en prioriteit zal geeft aan dat project, omdat daarin veel aandacht wordt geschonken aan volledige werkgelegenheid en een sociaal verantwoord ontwikkelingsbeleid, en omdat men zich daarin keert tegen de tendensen tot liberalisering, deregulering, flexibilisering, enzovoort. Maar we zullen wel zien als we in Stockholm zijn aangekomen.

Gallagher
Mijnheer de Voorzitter, allereerst zou ik van de gelegenheid gebruik willen maken om de heer Gasòliba i Böhm te feliciteren met de opstelling en de presentatie van zijn verslag. Ik zou in dit debat graag de economische groei aan de orde willen stellen, met name in mijn eigen land, Ierland.
Laat ik beginnen met de opmerking dat ik steun geef aan de bepalingen van het Verdrag van Amsterdam op grond waarvan de economische beleidsvormen van de aan de Europese eenheidsmunt deelnemende landen onderling moeten worden gecoördineerd. Dat neemt niet weg dat alle voorstellen, of die nu via de Europese Commissie of anderszins worden gedaan, rechtvaardig en evenwichtig moeten zijn.
Ierland heeft de Europese Unie consequent gesteund en dit is ook tot uiting gekomen in alle referenda in mijn land. De burgers in mijn land hebben namelijk het recht - en dat geldt niet voor alle landen - om hun mening te geven met betrekking tot Europa. Ik vind de voorstellen van de Europese commissaris, de heer Solbes, niet bijzonder evenwichtig wat de voorgestelde aanbevelingen omtrent het functioneren van de Ierse economie op dit moment betreft. Het is belangrijk dat dit onderbouwd wordt. Het is ook belangrijk om te vermelden dat de economische groei in mijn land al een aantal jaren tussen de tien en twaalf procent bedraagt. Dit is in schril contrast met het eind van de jaren '80 toen de groei nul procent bedroeg. Voor dit jaar wordt een groei van acht procent verwacht. Wat de werkloosheidscijfers betreft kunnen we, gezien de huidige situatie in de Unie, de volledige werkgelegenheid niet veel dichter meer benaderen.
Wij zijn een van de weinige lidstaten die nu al op grote schaal pensioenvoorzieningen voor de toekomst treffen. Wij zijn er trots op dat veel landen in de wereld, die wanhopig proberen om hun economische situatie te verbeteren, het Ierse model als voorbeeld nemen. En, mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, er is inderdaad sprake van een dalende inflatie. Die daling is zelfs aanzienlijk en als ik mij niet vergis, zijn er andere lidstaten met een hoger inflatiepercentage dan het onze. Ik geloof niet dat ik daar onlangs nog iemand over heb gehoord.
De grootste zonde die wij in ons land blijkbaar hebben begaan, is het belonen van onze mensen met belastingverlagingen en salarisverhogingen. De Commissie vergeet voor het gemak maar even dat ons land, voorafgaande aan de economische bloeiperiode, grote offers heeft moeten brengen om die bloei mee te kunnen maken. Volgens de Commissie kan er nu echter geen sprake van zijn dat mijn land hier de vruchten van plukt. Worden wij het slachtoffer van ons eigen succes?
Tegen die achtergrond vind ik de reactie dan ook overdreven van degenen die op smalende wijze hun bezorgdheid uiten over het functioneren van de Ierse economie. De meerderheid van de bevolking in mijn land steunt de minister van Financiën. De enige mensen die dat niet doen, zitten in de Ierse oppositie en zij gebruiken de aanbeveling van de Commissie als een politiek voordeel voor de korte termijn. Suggesties, vanuit welke hoek dan ook, dat Ierland zou moeten boeten voor het succes van de Ierse economie, vormen een ernstig dreigement.

von Wogau
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega' s, de staatshoofden en regeringsleiders van de Europese Unie hebben overeenstemming bereikt over het doel om de Unie de komende tien jaar om te vormen tot een dynamische, concurrerende kenniseconomie. Dit zal veel inspanning van ons vergen, en we alleen welslagen als we de sluimerende krachten in het Europese bedrijfsleven en in de Europese onderzoeks- en onderwijsinstellingen kunnen mobiliseren binnen een open markteconomie. We bevinden ons op de goede weg. De toespraak van Voorzitter Prodi gisteren heeft mij in ieder geval bemoedigd. We krijgen een gemeenschappelijke munt en er wordt een optimale monetaire ruimte gecreëerd door verbetering van de mobiliteit in de Europese Unie. Daarnaast boeken we vooruitgang op het gebied van de bescherming van de intellectuele eigendom. Ook dat is belangrijk als we onderzoek willen stimuleren. Ik denk dat het Europese octrooi een belangrijke stap is op deze weg. Als wij deze doelstellingen willen bereiken, moeten wij mijns inziens nog meer vaart zetten achter de liberalisering, niet alleen op het gebied van de telecommunicatie, maar ook op dat van de energie en de post. Dan moeten we ook het Europese economische beleid volgens gemeenschappelijke principes organiseren, en dat kan naar mijn mening alleen met de sociale markteconomie.
De vraag is echter wie voor dit economische beleid verantwoordelijk is. Of zijn de verantwoordelijkheden verschillend? Er zijn terreinen die duidelijk tot de Europese Unie behoren. De belangrijkste instrumenten zijn de mededinging, waar de Unie over de meeste bevoegdheden beschikt, de monetaire stabiliteit, waarover de Europese Centrale Bank waakt, en het Stabiliteits- en groeipact. Dit is bij uitstek het terrein van de Europese Unie. Er zijn andere terreinen waar de verantwoordelijkheid duidelijk bij de lidstaten ligt, namelijk belastingen, sociale zekerheid en onderwijs. Hier kan Europa weliswaar een bijdrage aan de discussie leveren, maar het is niet bevoegd voor de beslissingen.
Ik wil het nu hebben over het verzamelen van gegevens, zoals voorgesteld door collega Bullmann. Naar mijn mening moeten voor ons, in de Europese Unie, de terreinen prioriteit krijgen waarop de Unie beslissingsbevoegdheden heeft. Op de overige terreinen, waar de Europese Unie slechts een bijdrage levert aan het ontstaan van een dialoog, is het verzamelen van deze gegevens minder belangrijk. Waar liggen volgens mij de prioriteiten? Waarover hebben wij de komende tijd meer informatie nodig? Wij hebben bijvoorbeeld actuelere gegevens nodig over de ontwikkeling van het bruto nationaal product en zijn bestanddelen. Wij hebben meer gegevens nodig over de ontwikkeling van de dienstverlening in de Europese Unie. Wij weten weliswaar veel over de productie in de Unie, maar te weinig over de ontwikkeling van de dienstverlening. Bovendien hebben wij momenteel nog te weinig gegevens over de prestatiebalans van euroland, hoewel deze een belangrijke basis vormen voor de beslissingen van bijvoorbeeld de Europese Centrale Bank over de rentevoet.
Bij de overige gegevens gaat het er in de eerste plaats om een dialoog op gang te brengen. Het gaat erom een grondslag te creëren voor de zogenaamde benchmarking. Ik wil benadrukken dat het volgens mij een fatale fout zou zijn als de hier vergaarde gegevens werden misbruikt voor planeconomische ingrepen in de economie van de Europese Unie. Daartegen moeten wij van tevoren adequate veiligheidskleppen inbouwen. Ik ben het met collega Bullmann eens dat wij die gegevens nodig hebben. Ik vind dat we ze moeten gebruiken voor de concurrentie tussen de lidstaten. Doordat wij in de Europese Unie beschikken over gemeenschappelijke grenzen naar buiten en open grenzen naar binnen, over vrij verkeer van personen, goederen, diensten en kapitaal, hebben wij niet alleen concurrentie teweeggebracht tussen de ondernemingen, maar ook tussen de lidstaten. Het gaat erom de prestaties die de burgers van de staat verwachten, tegen voordeligere en betere voorwaarden aan te bieden, en daartoe moeten naar mijn mening de gegevens uit het verslag-Bullmann worden gebruikt.

De Voorzitter
Het woord is aan de heer Rack voor een motie van orde.

Rack
Mevrouw de Voorzitter, u hebt de afgelopen dagen telkens weer wonderen verricht. Zo hebt u er bijvoorbeeld voor gezorgd dat Air France leden van dit Parlement op tijd hiernaartoe bracht. Misschien kunt u in het Parlement nog een ander wonder verrichten. Wij hebben zojuist geprobeerd om met de lift de vergaderzaal te bereiken; hij was echter al vanaf de achtste etage overvol. Niemand kon nog ademhalen, maar hij stopte desondanks bij elke etage. Wij hebben het gehaald, maar misschien is het mogelijk de lift te zeggen dat hij sneller moet gaan.
(Luid gelach)

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer Rack. Ik zal alles in het werk stellen om dit probleem uit de wereld te helpen. Ik ondervind er immers zelf evenveel hinder van als u.

Voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Richtlijn 93/7/EEG van de Raad betreffende de teruggave van cultuurgoederen die op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van een lidstaat zijn gebracht (COM(2000) 844 - C5-0767/2000 - 2000/0332(COD)) (Commissie cultuur, jeugd, onderwijs, media en sport)
(Het Parlement keurt het voorstel van de Commissie goed)
Voorstel voor een besluit van de Raad inzake de ondertekening, namens de Europese Gemeenschap van de overeenkomst tussen de Verenigde Staten van Amerika en de Europese Gemeenschap over de coördinatie van programma's voor energie-efficiëntie-etikettering voor kantoorapparatuur (13140/2000 - C5-0713/2000 - 1999/0135(CNS)) (Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie)
(Het Parlement keurt het voorstel van de Commissie goed)
Initiatief van het Koninkrijk Zweden met het oog op de aanneming van een Akte van de Raad tot wijziging van het Statuut voor personeelsleden van Europol (14084/2000 - C5-0735/2000 - 2000/0827(CNS)) (Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken)
(Het Parlement keurt het initiatief van het Koninkrijk Zweden goed)
Initiatief van het Koninkrijk Zweden met het oog op de aanneming van het besluit van de Raad inzake de aanpassing van de salarissen en vergoedingen van personeelsleden van Europol (14085/2000 - C5-0736/2000 - 2000/0828(CNS)) (Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken)
(Het Parlement keurt het initiatief van het Koninkrijk Zweden goed)
Voorstel voor een besluit van de Raad inzake de sluiting van een overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap, de Republiek IJsland en het Koninkrijk Noorwegen betreffende de criteria en mechanismen voor de vaststelling van de staat die verantwoordelijk is voor de behandeling van een asielverzoek dat in een lidstaat, in IJsland of in Noorwegen wordt ingediend (COM(2001) 55 - C5-0040/2001 - 2001/0031(CNS)) (Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken)
(Het Parlement keurt het voorstel van de Commissie goed)
Voorstel voor een verordening van de Raad tot wijziging van Verordening (EEG) nr. 3911/92 van de Raad betreffende de uitvoer van cultuurgoederen (COM(2000) 845 - C5-0024/2001 - 2000/0333(CNS)) (Commissie cultuur, jeugd, onderwijs, media en sport)
(Het Parlement keurt het voorstel van de Commissie goed)
-
Verslag (A5-0027/2001) van mevrouw Zorba, namens de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs, media en sport, over een voorstel voor een besluit van de Raad betreffende de ondertekening van de overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en Canada tot vernieuwing van een samenwerkingsprogramma op het gebied van hoger onderwijs en beroepsopleiding (COM(2000) 655/2000 - C5-0706/2000 - 2000/0264 (CNS))
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)
Verslag (A5-0028/2001) van de heer Perry, namens de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs, media en sport, over het voorstel voor een besluit van de Raad betreffende de sluiting van de overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en de Verenigde Staten van Amerika tot vernieuwing van het samenwerkingsprogramma op het gebied van het hoger onderwijs, het beroepsonderwijs en de beroepsopleiding (COM(2000) 656 - C5-0707/2000 - 2000/0263(CNS))
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)
Verslag (A5-0032/2001) van de heer Bowe, namens de delegatie van het Parlement in het bemiddelingscomité, over de door het bemiddelingscomité goedgekeurde gemeenschappelijke ontwerptekst van de richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Richtlijn 90/220/EEG inzake de doelbewuste introductie van genetisch gemodificeerde organismen in het milieu (C5-0685/2000 - 1998/0072(COD))
(Het Parlement keurt de gemeenschappelijke ontwerptekst goed)
Verslag (A5-0033/2001) van mevrouw García-Orcoyen Tormo, namens de delegatie van het Parlement in het bemiddelingscomité, over de door het bemiddelingscomité goedgekeurde gemeenschappelijke ontwerptekst voor een verordening van de Raad inzake de vrijwillige deelneming van organisaties aan een communautair milieubeheer- en milieuauditsysteem (C5-0661/2000 - 1998/0303(COD))
((Het Parlement keurt de gemeenschappelijke ontwerptekst goed)
Aanbeveling voor de tweede lezing (A5-0043/2001) betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende de harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappij - Commissie juridische zaken en interne markt (9512/1/2000 - C5-0520/2000 - 1997/0359(COD)) (Rapporteur: de heer Boselli)

STEMMING
Solbes Mira
 - (EN) Mevrouw de Voorzitter, na het constructieve debat van gisteren zijn wij vandaag in dit Parlement bijeen voor de stemming over deze richtlijn, die een mijlpaal vormt voor de verwezenlijking van een geharmoniseerd wetgevend kader betreffende het auteursrecht in een digitale omgeving.
Zoals wij gisteren al hebben aangegeven, kan de Commissie alle compromisamendementen van de rapporteur en de Commissie juridische zaken en interne markt overnemen, die reeds zijn goedgekeurd in de Commissie juridische zaken. Ik bedoel hiermee de amendementen 1, 3, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 14 en 15. De Commissie heeft echter problemen met enkele andere in de Commissie juridische zaken goedgekeurde amendementen en kan derhalve de amendementen 2, 4, 11, 12 en 13 niet overnemen.
Bovendien zijn er nog amendementen ingediend in de plenaire vergadering, te weten de amendementen 16 tot en met 45. Deze amendementen kan de Commissie geen van allen overnemen. De stemming van vandaag is cruciaal voor de toekomst van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappij.

De Voorzitter
Hartelijk dank, commissaris Solbes. Ik geef nu het woord aan de heer Cashman voor een motie van orde.

Cashman
Mevrouw de Voorzitter, ik wil het Parlement graag meedelen dat ik vanwege mijn niet onaanzienlijke auteursrechten in de audiovisuele sector een rechtstreeks financieel belang bij de onderhavige kwestie heb. Dat betekent dat ik mij op alle punten van stemming zal onthouden.

De Voorzitter
Hartelijk dank voor uw mededeling, mijnheer Cashman.

Echerer
Mevrouw de Voorzitter, ik wil het Parlement een soortgelijke mededeling doen als de heer Cashman. Mijns inziens zijn velen in deze zaal als auteurs bij deze zaak betrokken. Ik heb echter in bijzondere mate belang bij amendement 33 en daarom zal ik niet deelnemen aan de stemming over amendement 33.

De Voorzitter
Ook u dank ik voor deze mededeling.

Brok
Mevrouw de Voorzitter, ik wil mededelen dat ik economische belangen heb bij deze aangelegenheid en mij daarom van stemming zal onthouden.

Corbett
Mevrouw de Voorzitter, er zijn uiteraard veel afgevaardigden die een direct of indirect financieel belang bij deze kwestie hebben, ofschoon dat in de meeste gevallen een vrij klein belang is. In het Reglement van het Parlement wordt echter bepaald dat afgevaardigden een direct financieel belang kenbaar moeten maken als zij in een debat het woord willen voeren. Ik verwijs naar artikel 1 van bijlage I van ons Reglement.
Het Reglement vereist niet dat wij een dergelijk belang ook voor de stemming kenbaar moeten maken. Als elke afgevaardigde met een belang dit inderdaad voor de stemming kenbaar maakt, zal de stemming pas om 13.00 uur kunnen beginnen. Dergelijke belangen zijn geregistreerd in de schriftelijke verklaringen die de afgevaardigden over hun belangen afleggen en kunnen dus door iedereen ingezien worden. Die verklaringen zullen, gezien het resultaat van de stemming in de Commissie constitutionele zaken van vorige week, binnenkort ook op internet gepubliceerd worden.

De Voorzitter
De situatie lijkt mij bijzonder duidelijk. Wij kunnen derhalve afspreken dat de collega' s die zich in deze situatie bevinden, niet aan de stemming deelnemen. Het is dus niet nodig om voor de stemming een dergelijke verklaring af te leggen. Als iedereen daarmee instemt, kunnen wij aldus te werk gaan. Een groot aantal collega's heeft nu om het woord gevraagd. Ik hoop alleen dat er nog collega's over blijven om te stemmen.

Lynne
Mevrouw de Voorzitter, omdat ik het ook al eerder aan andere mensen heb gemeld, leek het me niet meer dan eerlijk om ook aan dit Parlement te verklaren dat ik mij vanwege financiële belangen van stemming zal onthouden.

Stockton
Mevrouw de Voorzitter, gezien mijn belangen in een grote internationale uitgever en omroeporganisatie geldt dat ook voor mij. Ik zal mij eveneens van stemming onthouden.

Martin, Hans Peter
Mevrouw de Voorzitter, ik had graag het advies van mijn collega Corbett opgevolgd, maar als alle anderen zich melden, moet ook ik zeggen dat ik overduidelijke financiële belangen heb. Ik zal mij van stemming onthouden.

Okking
Mevrouw de Voorzitter, ik wil er graag op attenderen dat ik persoonlijke belangen heb op het vlak van het auteursrecht in verband met Danmarks Radio, en daarom onthoud ik mij van stemming.

Korhola
Mevrouw de Voorzitter, hetzelfde geldt voor mij. Ik wil ook graag weten of er ergens een grens is - en waar die grens dan ligt - waarboven een belang zo groot is dat het verstandig is zich van een zo belangrijke stemming te onthouden.

De Voorzitter
Nu we eenmaal begonnen zijn, lijkt het mij niet meer dan normaal dat alle collega's zich duidelijk kunnen uiten, tenzij ze dat niet willen natuurlijk.

McMillan-Scott
Mevrouw de Voorzitter, naar aanleiding van een motie van orde van de heer Corbett, die het Reglement ten aanzien van deze kwestie op juiste wijze heeft geïnterpreteerd, wil ik de aandacht van het Parlement graag vestigen op het feit dat er bij de vorige stemming over het verslag-Bowe waarschijnlijk geen gekwalificeerde meerderheid zou zijn geweest indien iedereen in dit Parlement met een aandelenbelang in farmaceutische bedrijven dat ook gemeld zou hebben. Daarom is het belangrijk vast te stellen dat leden zich niet van stemming hoeven te onthouden. Zij hoeven alleen maar in een commissie of in de plenaire vergadering een verklaring omtrent hun belang af te leggen als zij het woord over de betreffende kwestie willen voeren. Anders zouden we continu geconfronteerd worden met een gebrek aan een meerderheid bij een aantal stemmingen waar mensen een legitiem belang bij hebben.

De Voorzitter
De heren Blak, Nogueira, Turchi, Speroni en Blokland bevinden zich in dezelfde situatie. Wij kunnen dus beginnen met de stemming.
Vóór de stemming over amendement 11

Lehne
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, ik wil een mondeling amendement indienen. Ik heb de Engelse tekst voor me, en wil graag na het zinsdeel "their own past archive productions produced or commissioned" de woorden invoegen: "no later than december 1996" waarna volgt "by them under their own editorial control" . De reden hiervoor is eenvoudig: in december 1996 is de WIPO-overeenkomst gesloten. Wij willen er zeker van zijn dat alleen archiefproducties worden geregistreerd die vervaardigd zijn voor december 1996.

De Voorzitter
Mijnheer Lehne, dat was duidelijk. Het gaat dus om een mondeling amendement.

Medina Ortega
Mevrouw de Voorzitter, namens de socialistische fractie zou ik willen zeggen dat we tegen de indiening van dit mondelinge amendement zijn.

De Voorzitter
Ik geloof dan ook niet, mijnheer Medina Ortega, dat het nodig is meer dan twaalf collega' s te verzoeken te gaan staan. Ik denk dat dit aantal ruimschoots overschreden zal worden.
(De Voorzitter stelt vast dat meer dan 12 leden bezwaar hebben tegen het in overweging nemen van het mondeling amendement)
Na de stemming over amendement 32

Thors
Mevrouw de Voorzitter, ik wil het hebben over amendement 32, waar in het Engels "may use works" staat en in het Zweeds "tillgång till". Dat betekent niet hetzelfde. Ik verzoek u dus alle talenversies te laten corrigeren. Het is van wezenlijk belang dat zoiets vóór de stemming wordt gezegd.

De Voorzitter
U hebt mijns inziens volkomen gelijk. Inderdaad moeten dergelijke zaken voor aanvang van de stemming worden gemeld. In het onderhavige geval is amendement 32 echter verworpen en het probleem dus opgelost, als ik dat zo mag zeggen.
Vóór de stemming over amendement 38

De Clercq
Voorzitter, de Nederlandse versie van amendement 38 is niet juist geformuleerd. Het moet de Engelse versie zijn, waar sprake is van a natural person for his or her private use. In het Nederlands ontbreken de woorden "zijn of haar". Dus de Nederlandse versie moet aangepast worden volgens de Engelse tekst.

De Voorzitter
Prima, mijnheer De Clercq. Als de amendementen zijn aangenomen, zullen we de Nederlandse versie aanpassen.
Vóór de stemming over amendement 35

Echerer
Mevrouw de Voorzitter, ik wil alleen aangeven dat ook de Duitse versie op dit punt niet klopt. Wij moeten ons houden aan de Engelse versie waar de woorden "his or her" zijn ingevoegd.
(De Voorzitter verklaart dat het aldus gewijzigde gemeenschappelijk standpunt is goedgekeurd) De Voorzitter. Als ik zo luister naar de opmerkingen van de collega's, moeten wij mijns inziens zeer goed opletten dat de verschillende taalversies met elkaar overeenkomen.
Aanbeveling voor de tweede lezing (A5-0039/2001) betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van de richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende speciale voorschriften voor voertuigen bestemd voor het vervoer van passagiers, met meer dan acht zitplaatsen, die van de bestuurder niet meegerekend, en tot wijziging van Richtlijn 70/156/EEG van de Raad en van Richtlijn 97/27/EG - Commissie juridische zaken en interne markt (9012/1/2000 - C5-0456/2000 - 1997/0176(COD)) (Rapporteur: de heer Miller)

Solbes
Mevrouw de Voorzitter, zoals mijn collega, de heer Liikanen in het debat van gisteren al heeft gezegd, stemt de Commissie in met de amendementen 1, 7 en 8, terwijl zij in principe eveneens akkoord gaat met de amendementen 2, 3, 4, 5, 6 en 10. Amendement 9 kan zij daarentegen niet overnemen.

Rübig
Mevrouw de Voorzitter, ik wil alleen verklaren dat deze richtlijn over de eenheidsbus in Europa in de eerste lezing door alle fracties van het Parlement is verworpen. Toen bestond het verslag uit 90 pagina' s, nu zijn het er 150. De Europese Volkspartij heeft daarom amendement 9 ingediend. Ik ben voor terugverwijzing van deze ontwerprichtlijn, omdat wij na de Europese eenheidskomkommer niet ook nog de Europese eenheidsbus willen. Ik verzoek mijn collega' s tegen te stemmen.
(Applaus van rechts)
(De Voorzitter verklaart het dat het aldus gewijzigde gemeenschappelijk standpunt is goedgekeurd)
Verslag (A5-0025/2001) van mevrouw Müller, namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid, over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake voedingssupplementen (COM(2000)0222 - C5-0234/2000 - 2000/0080(COD))

Krarup
Mevrouw de Voorzitter, ik heb het woord gevraagd omdat de EDD-Fractie krachtens artikel 144 van het Reglement een verzoek wil indienen tot terugverwijzing naar de commissie. Daar zijn zeer belangrijke, principiële redenen voor, omdat de ontwerprichtlijn gebaseerd is op artikel 95. Dit is dus een richtlijn betreffende de interne markt, ofschoon het overwegende doel van de richtlijn het gezondheidsbeleid is. Daarom hoort het voorstel juridisch gezien elders in het Verdrag thuis, namelijk onder artikel 152. De kwestie is niet zonder principieel belang, aangezien overeenkomstig artikel 152 op gezondheidsgebied geen harmonisatie kan plaatsvinden. Er kunnen echter wel andere maatregelen worden genomen. Dit kernvraagstuk van de rechtsgrondslag wordt noch in het voorstel van de Commissie, noch in het verslag van mevrouw Müller toegelicht en dat is toch opmerkelijk. Daarom is het verzoek van mijn fractie tot terugverwijzing naar de commissie volkomen gerechtvaardigd. Ik verwijs daarbij naar een lange reeks besluiten van het Hof van Justitie betreffende deze afbakening. Wij moeten toch op zijn minst eisen dat dit vraagstuk wordt onderzocht, en daarom verzoeken we om terugverwijzing naar de commissie.

De Voorzitter
De heer Krarup heeft ons zojuist namens zijn fractie verzocht om terugverwijzing van het verslag naar de bevoegde commissie. Overeenkomstig het Reglement zal ik daarom ons Parlement raadplegen.
Is er een spreker die zich voor dit verzoek wil uitspreken?

Müller, Emilia Franziska
Mevrouw de Voorzitter, geachte collega' s, de heer Krarup heeft tijdens de vergadering van gisterenavond al geprobeerd dit voorstel van de Commissie, deze richtlijn, dit verslag terug te verwijzen en te blokkeren. Ik betreur dit bijzonder, omdat de Fractie voor een Europa van Democratie en Diversiteit niet aan de voorbereidingen voor het verslag heeft deelgenomen, noch in de parlementaire commissie, noch door middel van amendementen. Dat was punt een.
Ten tweede wil ik duidelijk maken dat wij het hier niet hebben over artikel 152 inzake gezondheidszorg, maar over artikel 153 inzake consumentenbescherming. Daarom verzoek ik dit verslag vandaag in stemming te brengen en het niet terug te verwijzen.

De Voorzitter
Mevrouw de rapporteur is dus tegen terugverwijzing naar de bevoegde Commissie. Is er een collega die zich voor het verzoek wil uitspreken?

Frahm
Mevrouw de Voorzitter, ik wil graag voor het voorstel pleiten. Als ook maar de minste verdenking rijst dat wij buiten ons boekje gaan wat de rechtsgrondslag betreft, is er mijn inziens een probleem, als dit Parlement tenminste serieus met de zaken om wil gaan. Ik bedoel het volgende: zo lang deze kwestie niet tot op de bodem is uitgezocht, is het beter geen definitief besluit te nemen, en daarom wil ik van harte het verzoek tot terugverwijzing naar de commissie ondersteunen.

Roth-Behrendt
Mevrouw de Voorzitter, het spijt me, ik heb geprobeerd het te voorkomen, maar misschien moeten wij ons toch aan de feiten houden en dus ook aan ons rechtssysteem in de Europese Unie. In het kader van de interne markt zijn wij verplicht harmoniserende wetgeving op te stellen, natuurlijk ook voor de bescherming van de consument. Dit is precies wat wij doen met de onderhavige wetgeving waar mevrouw Müller voorstandster van is. Wij harmoniseren de in de lidstaten bestaande wetgeving over voedingssupplementen en dat doen wij onder meer omwille van de consumentenbescherming. Wij zijn absoluut niet van plan de bevoegdheden van het Europees Parlement te overschrijden; wij doen gewoon wat op veel andere terreinen al gebeurt. Het Hof van Justitie zal ons te allen tijde gelijk geven. Iedereen die vandaag aandringt op uitstel, probeert dit punt gewoon van de agenda te krijgen, zij het dan met de verkeerde argumenten.

De Voorzitter
Voordat wij tot stemming over dit verzoek tot terugverwijzing naar de bevoegde commissie overgaan, geef ik nog het woord aan de heer Corbett voor een motie van orde.

Corbett
Mevrouw de Voorzitter, dit verzoek van de Fractie voor een Europa van Democratie en Diversiteit is feitelijk een inbreuk op ons Reglement. Als die fractie zich daadwerkelijk zorgen had gemaakt over deze kwestie, had zij tijdens de behandeling in de Commissie volksgezondheid al een amendement op de rechtsgrondslag van het voorstel moeten indienen, of anders tijdens de eerste of tweede lezing.
Om nu nog tijdens de plenaire vergadering dit procedurevoorstel te doen, nadat zij in de Commissie volksgezondheid haar huiswerk niet naar behoren heeft gedaan, is feitelijk een schending van het Reglement.

(Het Parlement verwerpt het verzoek tot terugverwijzing naar de bevoegde commissie)
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)
Verslag (A5-0015/2001) van de heer Lange, namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid, over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Richtlijn 97/24/EG betreffende bepaalde onderdelen of eigenschappen van motorvoertuigen op twee of drie wielen (COM(2000) 314 - C5-0334/2000 - 2000/0136(COD))
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)
Verslag (A5-0018/2001) van mevrouw Jensen, namens de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, over het voorstel voor een besluit van het Europees Parlement en de Raad inzake communautaire stimuleringsmaatregelen op het gebied van de werkgelegenheid (COM(2000) 459 - C5-0384/2000 - 2000/0195(COD))
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)
Verslag (A5-0024/2001) van de heer Swoboda, namens de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid, over het voorstel voor een verordening van de Raad betreffende hulp aan Turkije in het kader van de pretoetredingsstrategie, inzonderheid de invoering van een partnerschap voor toetreding (COM(2000) 502 - C5-0468/2000 - 2000/0205(CNS))

Nicholson of Winterbourne
Mevrouw de Voorzitter, ik zou willen vragen of amendement 3 op toelaatbaarheid is gecontroleerd, omdat het discrimineert op religieuze gronden.

De Voorzitter
Ik richt mij tot de heer Swoboda. Ik denk namelijk dat dit amendement ontvankelijk is.

Swoboda
Mevrouw de Voorzitter, ik zie hier geen discriminerende inhoud. Het verslag is ook in de commissie vrijwel unaniem goedgekeurd, en nog wel in aanwezigheid van barones Nicholson. Ik zie hier dus geen probleem. Dit is de eerste keer dat zoiets zich voordoet.

De Voorzitter
Dat is ook mijn standpunt, mijnheer Swoboda. Hartelijk dank voor uw opmerkingen.

Nicholson of Winterbourne
Mevrouw de Voorzitter, neemt u mij niet kwalijk, amendement 9 behelst mijns inziens discriminatie op religieuze gronden.
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)

Perry
 - (EN) Het Europees Parlement werd verzocht in te stemmen met het sluiten van deze overeenkomst tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten tot vernieuwing van het samenwerkingsprogramma op het gebied van het hoger onderwijs, het beroepsonderwijs en de beroepsopleiding. Als rapporteur voor het Europees Parlement geef ik mijn steun aan deze overeenkomst, omdat een dergelijke samenwerking essentieel is in de mondiale maatschappij waarin wij nu leven.
Ik denk dat er voor beide kanten veel voordelen aan de overeenkomst verbonden zijn. De Europese vaardigheden op het gebied van de bedrijfseconomie en de technologie kunnen verbeterd worden door te leren van Amerikaanse docenten en te studeren met Amerikaanse studenten. Hetzelfde model zou in omgekeerde richting de Amerikaanse kennis van leermethoden op taalgebied en het werken in een multiculturele context kunnen verbeteren. Dit komt in de overeenkomst zelf ook tot uiting, die in de Verenigde Staten met name is voortgekomen uit de bestudering van en de bewondering voor het ERASMUS-programma.
Ik ben ervan overtuigd dat het Europees Parlement graag meer betrokken had willen worden bij de besprekingen over deze overeenkomst. Ik hoop dan ook dat de afgevaardigden bij de volgende onderhandelingsfases in een eerder stadium geraadpleegd zullen worden. De Commissie cultuur, jeugd, onderwijs, media en sport werd slechts een paar weken voor de onderhandelingen met de Amerikaanse autoriteiten hiervan op de hoogte gesteld.
Voor de vijfjarige looptijd van de overeenkomst is een bedrag van 8,6 miljoen euro op de begroting uitgetrokken. Ik stel voor om vanaf volgend jaar te onderzoeken hoe dit bedrag verhoogd kan worden door middel van financieringen uit de particuliere sector. Uit besprekingen met de Commissie en de Amerikaanse autoriteiten is gebleken dat zij positief tegenover dat idee staan en ik hoop op dat vlak op een goede samenwerking tussen het Europees Parlement, de Europese Commissie en de regering van de VS te mogen rekenen.
Zoals ik in mijn toelichting al uiteen heb gezet, zou het programma ook gebaat zijn bij een naamgeving die studenten, universiteiten en de algemene publieke opinie erg aanspreekt. Het programma is deels gebaseerd op de gedachte dat het een symboolfunctie moet vervullen voor de transatlantische samenwerking, en daarom dient het zo breed mogelijk bekend te zijn. Ook op dit gebied heb ik van de betrokken partijen goede reacties ontvangen. Ik ga er vanuit dat dit onderwerp uitgebreider besproken zal worden voordat de volgende overeenkomst in 2005 wordt gesloten.
Ik vind zelf dat we de namen van personen moeten overwegen die geassocieerd worden met de Amerikaans-Europese betrekkingen. De namen van Churchill, Eisenhower of Lafayette zouden naar mijn mening alledrie als geschikte benamingen voor het programma in aanmerking komen.
Verslag-Bowe (A5-0032/2001)

Bonino
Mevrouw de Voorzitter, de leden van de Lista Bonino hebben voor deze richtlijn over doelbewuste introductie van genetisch gemodificeerde organismen in het milieu gestemd. Dit is zeer zeker een belangrijke stemming, omdat in deze richtlijn het voorzorgsbeginsel in aanmerking wordt genomen zonder dat dit wordt verward met een verbod. Ons moet van het hart dat er na drie jaar werken een belangrijke stap vooruit is gezet. Waar wij nu echter voor willen pleiten - en hopelijk mag dat van de collega' s - is dat dit Parlement net zo veel openheid moet geven aan biotechnologisch onderzoek op het vlak van geneeskunde en gezondheidszorg. Wanneer men het heeft over biotechnologie, heeft men het over een grote sector die thans open komt te liggen, niet alleen op het vlak van voedselvoorziening maar ook op dat van het medisch onderzoek. Ik hoop dat dit Parlement zal terugkomen op zijn besluit om therapeutisch onderzoek en klonen te beletten. Dit is dan ook de strekking van de stemming van vandaag. Ik hoop dat er een einde komt aan veto' s en verboden, maar vooral hoop ik dat die opening niet beperkt blijft tot de voedselbusiness maar zo gauw mogelijk ook doorgang vindt in medisch onderzoek en dat men zich daarbij niet de mond laat snoeren door religieuze of kerkelijke veroordelingen.

Fatuzzo
Mevrouw de Voorzitter, de Partij van de Gepensioneerden heeft gestemd voor openstelling van de productie en de verkoop van GGO' s, wat het thema van het verslag van de heer Bowe is. De reden hiervoor is dat de gepensioneerden zitten te wachten op wijn die jonger maakt, de gepensioneerden zitten te wachten op wijn waar je niet dronken van wordt en die dus niet de lever aantast, wijn die mannen fascinerend maakt, maar ook champagne die de vrouwen nog bekoorlijker maakt, schoonmoeders inbegrepen. En tot slot zitten de Italianen erop te wachten dat GGO' s ervoor zorgen dat de typische Florentijnse biefstuk risicovrij wordt, zodat men zich met een gerust hart kan overleveren aan dit culinaire genot van Italië en heel Europa.

Ahern
 - (EN) Het verbod moet gehandhaafd blijven omdat nieuwe toestemmingen voor genetisch gemodificeerde organismen (GGO's) niet aanvaardbaar zijn zolang wij niet de beschikking hebben over een adequaat EU-kader voor bioveiligheid dat in alle lidstaten ten uitvoer wordt gelegd. Nieuwe toestemmingen zouden in feite in strijd zijn met het voorzorgsbeginsel, waar de nieuwe richtlijn expliciet naar verwijst, en zouden een risico opleveren voor het milieu en de volksgezondheid. De lidstaten zouden op geen enkele poging mogen ingaan om het de facto moratorium op te heffen door middel van een gentleman' s agreement met biotechnologiebedrijven.
Dankzij de inspanningen van de Groenen bestaat op grond van de nieuwe richtlijn ook de verplichting om alle locaties van GGO-introducties te laten registreren in een openbaar register. Daardoor ontstaan er ook nieuwe en betere veiligheidsnormen voor de bescherming van het milieu en de volksgezondheid. Deze registratie is gebaseerd op een grootschaliger risicobeoordeling en introduceert nieuwe traceerbaarheids- en controlemethoden die wellicht in een vroeg stadium nuttig kunnen zijn bij het vaststellen en corrigeren van negatieve effecten van GGO's.
Hoewel de traceerbaarheid en etikettering van GGO's en afgeleide producten onderdelen van het eerder genoemde EU-kader zijn, wordt er nergens in de wet- of regelgeving aandacht besteed aan de aansprakelijkheid voor schade als gevolg van GGO's en aan de tenuitvoerlegging van het Protocol van Cartagena betreffende de bioveiligheid. Het steunen van deze richtlijn zou dan ook hetzelfde zijn als een kat in de zak kopen.
In vier lidstaten van de Europese Unie zijn afgelopen jaar meer dan 6000 hectaren landbouwgrond ingezaaid met koolzaadrassen die besmet waren door genetisch gemodificeerde planten. Krachtens de nieuwe richtlijn zijn lidstaten verplicht om een einde te maken aan dergelijke onbevoegde introducties.

Lambert
 - (EN) Er zijn in deze nieuwe richtlijn veel verbeteringen aangebracht ten opzichte van de vorige versie.
Ik ben met name blij met de constatering dat er mogelijk bredere directe en indirecte effecten en risico's kunnen optreden als gevolg van de introductie van GGO's in het milieu. Ik ben ook blij met het openbare register voor de teeltlocaties van zowel GGO's die doelbewust in het milieu worden geïntroduceerd als van de GGO' s die om commerciële doeleinden worden geïntroduceerd. De verplichting tot beëindiging van onbevoegde introducties is tevens een extra uiting van de behoefte aan een consequente aanpak.
Ik betreur echter niet alleen de vertraging op het verbod van antibiotica-resistentie-markers en de manier waarop die geleidelijke eliminering is ingevuld, maar ook het stroomlijnen en het instellen van kortere termijnen voor de toestemmingsprocedures en nog een aantal andere aspecten in dit definitieve resultaat.
Ik heb mij daarom van stemming onthouden. Het totale reguleringsplaatje is nog niet duidelijk, bijvoorbeeld met betrekking tot de aansprakelijkheid en de uitvoer van GGO's naar derde landen. Ik ben er ook niet van overtuigd dat de huidige onderzoekscapaciteit toereikend is voor een complete beoordeling van alle factoren die in de richtlijn zijn opgenomen. Op dit gebied zou de zorg voor ons milieu en voor onze biodiversiteit de hoogste prioriteit moeten hebben. Ik geloof niet dat de Raad daar op dit moment ook van overtuigd is.

Andersson, Färm, Hedkvist Petersen, Hulthén, Hans Karlsson en Theorin
Wij Zweedse sociaal-democraten stemmen voor het voorstel dat is goedgekeurd door het bemiddelingscomité. Dit is geen standpunt voor of tegen genetisch gemodificeerde producten, maar een manier om de werkelijkheid waarin wij ons bevinden aan regels te binden. Wij hebben als politici de verantwoordelijkheid om erop toe te zien dat er regelgeving op dit gebied komt. Als wij deze nieuwe tekst niet goedkeuren, heeft dat tot gevolg dat we met de oude wetgeving blijven zitten, een wetgeving die niet meer beantwoordt aan de nieuwe ontwikkeling op het gebied van de gentechnologie.
Wij moeten erop vertrouwen dat de Commissie haar toezegging nakomt en met een voorstel komt dat duidelijk is op het gebied van traceerbaarheid en etikettering. De consumenten moeten een keuze kunnen maken of ze GGO-producten willen kopen of niet. Wij vinden het belangrijk dat er duidelijke regels op dit gebied komen.

Berthu
Net als bij de behandeling van de eerste twee lezingen in het Europees Parlement op 11 februari 1999 en 12 april 2000, heb ik vandaag geweigerd mijn goedkeuring te verlenen aan de ontwerprichtlijn inzake de doelbewuste introductie van genetisch gemodificeerde organismen, die door het bemiddelingscomité van de Raad en het Europees Parlement is goedgekeurd. Los van de strategische redenen die ik tijdens het hoofddebat heb genoemd, zijn wij van mening dat de essentie van de onderhavige tekst nog altijd zeer onbevredigend is. Wij worden mijns inziens beduveld als we instemmen met de toestemmingsprocedure en als het moratorium straks wordt opgeheven zonder dat er andere garanties geboden worden.
Er worden overigens wel vorderingen geboekt. Ik doel hierbij bijvoorbeeld op een tijdschema voor de geleidelijke eliminering van antibiotica-resistentie-markers. Er zijn echter ook nog onduidelijkheden die mij verontrusten. Allereerst wordt met geen woord gerept over het vraagstuk van de aansprakelijkheid en een eventuele garantieverplichting voor de bedrijven die GGO's in het milieu introduceren. De Commissie heeft alleen de vage belofte gedaan om "voorstellen te doen", maar die voorstellen zullen zeker geen verband houden met de garantieverplichting. Ze wil hier niet aan, evenmin als de producenten van GGO's overigens. De periode dat een GGO op de markt mag blijven is bovendien veel te lang, namelijk 10 jaar. Het Europees Parlement is verantwoordelijk voor deze situatie, aangezien het zich heeft laten overhalen door belangengroepen. De nationale vrijwaringclausule van artikel 23 gaat niet ver genoeg, want afzonderlijke lidstaten hebben geen zeggenschap over toestemmingen voor de introductie van GGO's die voor de gehele Gemeenschap geldig zijn.
Onder de bedroevende bepalingen bevinden zich de bepalingen die betrekking hebben op de informatieverstrekking aan het publiek. De locaties waar de GGO' s worden geteeld moeten worden gemeld aan de bevoegde autoriteiten en "op een door de autoriteiten gepast geachte wijze openbaar worden gemaakt". Met andere woorden, in die gevallen is men niet verplicht om eerlijke en transparante informatie te verstrekken. Deze methode van minimale informatieverstrekking doet ons denken aan de methode die de Commissie reeds aan het begin van de jaren 1990 heeft gebezigd toen de epidemie van de gekkekoeienziekte uitbrak. Het behoeft dus geen betoog dat de Europese autoriteiten recidivisten zijn.

Bordes, Cauquil en Laguiller
Wij hebben tegen dit verslag gestemd, maar zijn niet tegen het onderzoek in de landbouwsector of tegen de wetenschappers die op dit gebied onderzoek verrichten.
Ons probleem is dat de resultaten van dit onderzoek ontegenzeggelijk gebruikt zullen worden door de grote internationale ondernemingen in de agro-alimentaire sector. Hun dominante positie in deze sector zal hierdoor alleen maar worden versterkt, aangezien de landbouwers steeds meer van deze ondernemingen afhankelijk worden om bijvoorbeeld zaaigoed te verkrijgen.
Wij hebben geen enkel vertrouwen in deze grote agro-alimentaire ondernemingen, aangezien ze alleen maar laten jagen op woekerwinsten, zelfs als dat ten koste gaat van de gezondheid van de consumenten en het ecologische evenwicht. Er worden in deze ontwerprichtlijn geen voorstellen gedaan waaruit men zou kunnen afleiden dat de introductie en met name ook het in de handel brengen van GGO's aan zeer strenge maatregelen onderworpen zal worden. Zo'n maatregel zou bijvoorbeeld een totaal verbod op GGO's kunnen zijn, als zou blijken dat de samenleving hierbij gebaat is. In dat geval zou zo'n verbod er immers moeten komen, ook al druist het in tegen de belangen van de grote agro-alimentaire ondernemingen.
Deze bedrijven hebben de verkoop van diermeel niet stopgezet toen bekend werd welke schade het kon veroorzaken. De lidstaten en Europese instellingen zijn medeschuldig aan deze nalatigheid, die ons in de toekomst ongetwijfeld duur zal komen te staan.
Daarom hebben wij tegen het verslag gestemd.

Désir en Lienemann
Wij zullen tegen het verslag stemmen dat David Bowe ons namens het bemiddelingscomité heeft voorgelegd. De beoogde doelstellingen van de herziening van richtlijn 90/220 inzake de doelbewuste introductie van genetisch gemodificeerde organismen zijn immers niet gerealiseerd. Aangezien dit vraagstuk van wezenlijk belang is voor onze burgers, zijn wij van mening dat het Europees Parlement een overeenkomst met betrekking tot alle ter tafel gebrachte vraagstukken had moeten bewerkstelligen en ervoor had moeten zorgen dat alle maatregelen ter waarborging van het voorzorgbeginsel gelijktijdig werden uitgevoerd.
Zeker, er zijn vorderingen geboekt in vergelijking tot de oude richtlijn (vrijwaring voor geneesmiddelen en verlenging van de toestemming), maar wij kunnen geen richtlijn accepteren waarin de traceerbaarheid, de etikettering en de aansprakelijkheid van de producenten niet geregeld is.
Hoe kunnen we instemmen met de introductie van GGO's als de aansprakelijkheid van de fabrikanten niet formeel geregeld is en het vraagstuk van de traceerbaarheid en de etikettering van GGO's niet aan de orde wordt gesteld in de richtlijn? De Commissie geeft te kennen dat ze ontwerprichtlijnen wil indienen, maar wanneer zullen die worden uuitgevaardigd? Wat zal er in deze richtlijnen geregeld worden? Wij kunnen niet voor de introductie van GGO's stemmen zolang hier geen zekerheid over bestaat.
Wij mogen onze ogen niet sluiten voor de gevolgen van de BSE-crisis en dienen stil te staan bij het voorzorgbeginsel, de beginselen ter waarborging van de voedselveiligheid, het zeer grote gevaar van overbrenging op andere gewassen en natuurlijk de gevolgen voor de volksgezondheid. In ieder geval hebben reeds vijf lidstaten zich voorstander getoond van handhaving van een strikt moratorium tegen iedere nieuwe introductie van GGO's, zelfs wanneer de herziene richtlijn zou worden aangenomen. Dat doet ons bijzonder veel genoegen.
Het gevaar van deze ontwerprichtlijn schuilt niet zozeer in zijn inhoud als wel in zijn gebreken. Het Europees Parlement heeft tijdens de bemiddelingsprocedure evenwel benadrukt dat er duidelijke regels voor de etikettering en traceerbaarheid van GGO's dienen te worden opgesteld. Dergelijke regels zijn van groot belang voor de consumenten omdat zij alleen op basis van een goede etikettering kunnen besluiten of zij een product met GGO's al dan niet wensen aan te schaffen. De consumenten worden momenteel bedrogen. Het is van groot belang dat het voorzorgbeginsel boven de commerciële belangen van een aantal multinationals wordt geplaatst en dat de bescherming van de Europese consument boven alles wordt gesteld.

Figueiredo
Mijnheer de Voorzitter, het compromis dat het Europees Parlement en de Raad hebben weten te bereiken is overduidelijk onvoldoende, ook al is de inhoud van deze ontwerprichtlijn beter dan het aanvankelijke ontwerp. Het is hoe dan ook vollediger dan de vroegere richtlijn.
We moeten echter wel rekening houden met het feit dat er op dit moment een moratorium geldt voor genetisch gemodificeerde organismen. De bedoeling is dat dit moratorium opgeheven wordt zodra de nieuwe richtlijn van kracht wordt. De Commissie heeft zich ertoe verplicht in de loop van 2001 wetgevingsvoorstellen in te dienen voor etikettering en traceerbaarheid. Deze voorstellen zouden de bestaande regeling voor etikettering moeten aanvullen volgens de ideeën van het Witboek over voedselveiligheid. Het is zaak dat het moratorium intussen gehandhaafd blijft, en wel ten minste voor de duur van heel het wetgevingsproces, van de opstelling van de wetgeving tot de aanneming daarvan.

Krivine
Met de nieuwe richtlijn over de doelbewuste introductie van GGO's wordt beoogd "alle directe en indirecte ecologische aspecten in de richtlijn op te nemen". Helaas moeten we constateren dat de ambities niet zijn waargemaakt en dat de netelige vraagstukken terzijde zijn gehouden.
Zo worden het vraagstuk van de milieuaansprakelijkheid, waarin ook de schade door GGO' s in aanmerking wordt genomen, en het vraagstuk van de potentiële cumulatieve langetermijneffecten in combinatie met de interactie met andere GGO's en het milieu, op de lange baan geschoven. De introductie van GGO's in de landbouw wordt toegestaan zonder dat bekend is welke risico's er daadwerkelijk genomen worden en wie vanuit juridisch oogpunt aansprakelijk is voor de schade die veroorzaakt zal worden.
De opstellers van de richtlijn geven toe dat er onzekerheden bestaan. Gezien de risico's voor zowel het milieu als de volksgezondheid is het dan ook noodzakelijk de productie van GGO's uit te stellen. In de richtlijn wil men de introductie van GGO's niet voldoende aan banden leggen en ziet men dus geen heil in het verplicht instellen van een moratorium. Dat is de eerste reden waarom ik tegen dit verslag heb gestemd. Voorts weet iedereen wat vanuit sociaal en democratisch oogpunt de gevolgen zullen zijn van uitbreiding van de productie van GGO's: de dominante positie van de agro-alimentaire industrie ten opzichte van de producenten en consumenten zal worden versterkt. In de richtlijn wordt in belangrijke mate tegemoet gekomen aan de wensen van de grote industriëlen. Dat is de tweede reden waarom ik tegen dit verslag heb gestemd.

Meijer
De keuze met betrekking tot genetische manipulatie lijkt nu te gaan tussen handhaving van een oude regeling, die weliswaar ontoereikend is maar dankzij een moratorium geen gevaar oplevert, en een nieuwe regeling die wat beter is maar voortbestaan van het moratorium niet veiligstelt. Dinsdag heb ik in het debat over dit onderwerp al aangegeven dat de werkelijke keuze een andere is. De ene mogelijkheid is het toestaan van commerciële toepassing, het accepteren van oncontroleerbare veranderingen in de natuur en het bevorderen van de verkoop van nieuwe producten met een nog onbekend risico aan onwetende consumenten. De andere mogelijkheid is dat het moratorium op commerciële toepassing wordt voortgezet terwijl ondertussen alleen wetenschappelijk onderzoek plaatsvindt. Een wetenschappelijk onderzoek dat nog lange tijd nodig zal zijn om in kaart te brengen wat op de langere termijn de mogelijke positieve en nadelige gevolgen van genetische manipulatie zullen zijn. Ik kies voor die laatste mogelijkheid, maar die ligt vandaag helaas niet ter stemming voor. Naar mijn indruk heeft de meerderheid van zowel de Fractie van Europees Verenigd Links als de Fractie van de Groenen zich door dit gebrek aan keuze in verwarring laten brengen, waardoor dit nu tot een stemonthouding leidt. Mijn partij, de Socialistische Partij in Nederland, vindt dat geen oplossing. Daarom stem ik tegen.

Papayannakis
Het lijdt geen twijfel dat de uiteindelijke formulering van de nieuwe richtlijn betreffende genetisch gemodificeerde organismen goede elementen bevat, zoals versterkte controle, openbare registers en geleidelijke eliminatie van de antibiotica-resistentie-markers, maar tevens de verstrekking van vergunningen voor teelt op grote schaal mogelijk maakt en geen garantie biedt voor een volledige toepassing van het voorzorgsbeginsel.
Tijdens het debat is gebleken dat met GGO' s grote gevaren gepaard gaan. De daarvoor aangevoerde argumenten konden niet op overtuigende wijze worden weerlegd. Wij bedoelen hiermee gevaren voor de volksgezondheid (allergieën, verhoogde resistentie tegen antibiotica, eventuele toxische uitwerkingen) en meer in het algemeen gevaren voor de ecosystemen waarin GGO' s worden geïntroduceerd (bedreiging van de biodiversiteit, enzovoort). Daar komt nog bij dat de huidige stand van de wetenschap met betrekking tot GGO' s ontoereikend is, hetgeen door niemand wordt betwist. Wij hebben geen stelselmatig opgebouwde en goed geverifieerde kennis over de manier waarop het in genen geïntroduceerd genetisch materiaal zich ontwikkelt en in zijn geheel werkt. Er zijn reeds "ongelukken" en "verrassingen" geregistreerd bij genetische manipulatie in de VS, Australië en elders. Bovendien werd het gemeenschappelijk standpunt van de Raad vastgesteld, ondanks het feit dat bepaalde landen zoals Frankrijk, Italië en Denemarken het noodzakelijk vonden opnieuw een moratorium voor vijf jaar in te voeren. Al deze overwegingen sterken ons in onze terughoudendheid en onze overtuiging dat het niet alleen noodzakelijk is de controle en het toezicht te versterken, maar het geschikte moment voor legalisering van doelbewuste introductie van GGO' s in het milieu nog niet is aangebroken.
Verder zijn wij er absoluut niet van overtuigd dat GGO' s de landbouwproductie kunnen ontwikkelen, en evenmin dat met GGO' s de hoeveelheid van bepaalde plantenverdelgingsmiddelen kunnen worden verminderd, zoals wordt beweerd in onderzoeken die zijn verricht in een groot aantal gebieden van Amerika, waar GGO' s worden geteeld. Het lijdt geen twijfel dat de belangrijkste reden waarom wordt aangedrongen op de verspreiding van GGO' s, de mogelijkheid voor bepaalde bedrijven is om octrooien en het exclusief recht op het gebruik van plantensoorten met GGO' s te verkrijgen. Dat heeft onlangs ook nog de Italiaanse minister van Landbouw in de pers verklaard.
Daarom kunnen wij niet voor het gemeenschappelijk standpunt betreffende de nieuwe GGO-richtlijn stemmen.
Verslag-García-Orcoyen Tormo (A5-0033/2001)

Breyer
Mevrouw de Voorzitter, wij hebben voor dit verslag gestemd omdat het een belangrijk instrument is voor het belonen van bedrijven die verdergaan dan andere bedrijven. EMAS moet hiervoor een stimulans zijn. Wij zijn echter teleurgesteld dat de BAT, oftewel de beste beschikbare technologie, niet in dit verslag is opgenomen en wij zijn ook teleurgesteld dat hiervoor in de grote fracties geen steun was te vinden. Met de BAT zouden wij immers nog een stimulans voor de bedrijven hebben gecreëerd om ook echt de beste beschikbare technologie te gebruiken.
Een groot succes is echter dat het bedrijfsleven nu hopelijk wordt gemotiveerd EMAS over te nemen, want de EMAS-registratie stagneert op dit moment wegens het concurrerende systeem ISO 1400. Dit besluit draagt er hopelijk toe bij dat dit verandert, want EMAS is beduidend beter dan ISO. Bij EMAS worden alleen de besten onderscheiden, terwijl bij ISO alleen wordt onderscheiden wie beter is dan vroeger, waarbij echter helemaal niet wordt gedefinieerd en aangegeven wat er vroeger was. Daarom hebben wij voor dit verslag gestemd. Wij hopen dat de EMAS-registraties nu zullen toenemen, vooral in Duitsland waar ze al wijd verbreid zijn. Wij hopen dat ondernemingen worden gestimuleerd om hun milieuvriendelijke instrumenten ook daadwerkelijk te verbeteren, zodat ze het beste voor het milieu doen.

Fatuzzo
Mevrouw de Voorzitter, ik heb tegen het verslag over de verordening inzake vrijwillige deelneming aan het EMAS-programma gestemd. Ik heb tegen gestemd omdat ik tegen het woord "vrijwillig" ben dat in de titel prijkt. Het wordt hoog tijd dat men in de Europese milieuwetgeving de koe eens bij de horens gaat vatten. Door nonchalant gedrag in de afgelopen jaren en doordat de regeringen gewoon niet de wil hebben om het milieu te respecteren, zijn wij in deze barre situatie terechtgekomen. Ik vind dat richtlijnen en verordeningen die ertoe strekken eerbiediging van het milieu af te dwingen verplicht moeten worden gesteld. Wij mogen immers niet zomaar vertrouwen op het vrijwillige karakter en de goede wil van het bedrijfsleven om die regels na te komen.

Meijer
Wie beoordeelt bedrijven op hun mate van milieuvriendelijkheid? In het verslag van het bemiddelingscomité wordt het eindresultaat van de bemiddeling bijzonder bevredigend genoemd. Dat heeft dan betrekking op het compromis waarin amendementen zijn overgenomen en ingetrokken. Tot de ingetrokken amendementen behoort onder meer een in vorige lezingen door het Parlement uitgesproken wens om niet alleen grote verificatie-instellingen maar ook zelfstandige accountants en milieu-accountants te kunnen laten deelnemen aan een communautair milieubeheer- en milieuauditsysteem en het afgeven van certificaten. In Duitsland bestaat die mogelijkheid wel, maar in Nederland en Denemarken proberen de grote instellingen dat tegen te houden. Ik herinner aan het amendement van het toenmalige parlementslid mevrouw Van Putten van de PES-fractie, dat bedoeld was om te verhinderen dat enkele landen voortgaan met de uitsluiting van zelfstandige accountants. Ik constateer dat die wens tijdens de bemiddeling niet de benodigde aandacht heeft gekregen. Daarmee lijkt dit probleem weer te worden teruggespeeld naar de twee betrokken lidstaten. Dat lukt echter niet omdat de uitgesloten groep belanghebbenden zich zal blijven beroepen op het feit dat er nu een Europese verordening bestaat. Ik verwacht de komende tijd een aantal interpretatiegeschillen over het nu niet opgeloste probleem en zal de Europese Commissie daarom binnenkort om opheldering vragen.
Aanbeveling voor de tweede lezing-Boselli (A5-0043/2001)

Fatuzzo
Mevrouw de Voorzitter, wat betreft het verslag over de bescherming van het auteursrecht, wilde ik u mededelen dat ik voor heb gestemd. Ik ben namelijk voor een Europese regeling van deze belangrijke materie. Toch moet ik ook zeggen dat mij, na de stemming, even een twijfel bekroop, maar hopelijk zal die twijfel gauw verdwijnen. Alvorens deze zaal te betreden kwam ik een jongen tegen, hij heette Marcello en kwam uit Pescara. Marcello zei tegen mij - u gelooft het vast niet, mevrouw de Voorzitter - dat hij mijn stemverklaringen in zijn kantoor aan de muur hangt. Echt hoor, ik zit dit niet te verzinnen! Hij vindt die stemverklaringen kennelijk interessant en de moeite waard om voor iedereen zichtbaar op te hangen. Nu mijn vraag en de twijfel die ik had: beschermt deze richtlijn ook de heer Fatuzzo als hij zijn stemverklaringen aflegt? Ik hoop van wel. Als het antwoord ja luidt, dan ben ik blij dat ik voorgestemd heb.

Goebbels
Mevrouw de Voorzitter, het is altijd moeilijk om een rechtvaardig evenwicht te bewerkstelligen tussen enerzijds de noodzakelijke bescherming van de auteursrechten en anderzijds de bescherming van eenieders recht op kennis.
Mijn vriend Jacques Poos en ikzelf hebben tegen vrijwel alle amendementen gestemd die door onze parlementaire commissie en onze collega's zijn ingediend. Wij zijn immers van mening dat het aanvankelijke standpunt zeer evenwichtig en uitgebalanceerd was.
Het doet mij overigens genoegen dat het gemeenschappelijk standpunt na deze "amendementenveldslag" en de druk van alle belangengroeperingen vrijwel onveranderd is gebleven. Het biedt ons Parlement en de Raad een solide basis om dit netelige vraagstuk op te lossen.

McCarthy
Mevrouw de Voorzitter, ik ben ook blij met de uitslag van de stemming van vandaag over de auteursrechten en de informatiemaatschappij. Dit was een bijzonder controversieel en moeilijk terrein om regulering tot stand te brengen, maar vandaag heeft het gezond verstand gezegevierd. Wij mogen er vanuit gaan dat we met dit stemresultaat voor bescherming zorgen van de rechthebbenden tegen potentiële internetpiraten, bijvoorbeeld op basis van amendement 5. Bovendien hebben we enkele amendementen van de Fractie van de Europese Volkspartij van tafel kunnen vegen omdat deze erg schadelijk geweest zouden zijn voor de rechthebbenden.
Tegelijkertijd ontzeggen we de burgers geen toegang tot deze brave new world van de informatiemaatschappij en dat geldt met name ook voor benadeelde gebruikers en groepen. Op basis van de stemming van vandaag kunnen we nu ook het WIPO-verdrag ratificeren, zodat we voor een internationale bescherming van de auteursrechten van onze creatieve industrieën kunnen zorgen. De computerspelletjessector in mijn eigen regio vertegenwoordigt eenderde deel van de wereldmarkt op dat gebied. Wij moeten deze sectoren, die werkgelegenheid scheppen en de groei van onze economie stimuleren, niet alleen lokaal maar in geheel Europa beschermen. Wij kunnen ons nu richten op toekomstige herzieningen van de wet- en regelgeving op dit gebied en op de activiteiten van het contactcomité om te garanderen dat er geen schendingen en misbruik van auteursrechten op internet plaatsvinden, en het feitelijk privé- of geoorloofd gebruik ook niet beperkt wordt.

Ahern
De Ierse supersterren Boyzone en The Corrs hebben het Europees Parlement verzocht om hun muziek in het internettijdperk te beschermen.
Het is voor de muziek- en uitgeverssector in Ierland erg belangrijk dat muziek via internet op legale wijze toegankelijk is. Het is met name van belang dat het succes van jonge, talentvolle muzikanten en artiesten niet in gevaar komt door piraterij. De muziekbranche zou in elkaar storten als er geen goede bescherming tegen piraterij via internet zou bestaan.
De rechten van auteurs en van alle soorten creatieve personen hebben een hoge prioriteit, maar doel van de richtlijn is ook om bibliotheken in staat te stellen om kopieën voor privé-gebruik uit te lenen. De bibliotheken hebben echter ingestemd met de hogere prioriteit voor auteursrechten.

Blak, Lund en Thorning-Schmidt
De Deense sociaal-democraten hebben vandaag, bij de tweede behandeling van het wijzigingsvoorstel van de richtlijn over auteursrecht in de informatiemaatschappij, gestemd voor handhaving van het noodzakelijke evenwicht tussen enerzijds de zeer gerechtvaardigde belangen van de rechthebbenden, die hun rechten in verhouding tot de nieuwe mogelijkheden van internet graag beschermd zien, en anderzijds de belangen van het publiek, dat de mogelijkheden van internet wil benutten om informatie uit te wisselen. Dat laatste vormt de voorwaarde voor de ontwikkeling van een kennismaatschappij.
We hebben tijdens de stemming voor het wijzigingsvoorstel gestemd, dat het de public service-stations mogelijk moet maken hun zogeheten on demand-services te ontwikkelen. We vinden het namelijk belangrijk dat de public service-stations niet onnodig belemmerd worden in hun poging een deel van het totale mediabeeld te blijven. We hebben er daarbij het grootste belang aan gehecht dat de public service-stations moeten betalen voor het gebruik van materiaal waarvan anderen de rechten hebben.
Tijdens de stemming hebben we ook benadrukt dat er geen onnodige restricties op onderwijs/onderzoek en het bibliotheekwezen gelegd moeten worden, twee van de hoekstenen van de moderne democratie.

Inglewood
In het digitale tijdperk is het van groot belang dat voorkomen wordt dat uitzendgemachtigden door problemen op het gebied van auteursrechten en intellectuele eigendomsrechten hun archief niet meer kunnen gebruiken. In het Verenigd Koninkrijk hebben we geen last van dit probleem, maar ik begrijp dat dat elders wel het geval zou kunnen zijn.
Uitgaande van de ervaringen in het Verenigd Koninkrijk zien wij geen aanleiding voor dergelijke problemen en dat is de reden dat de Britse conservatieven tegen amendement 11 stemmen. Indien deze kwestie echter niet op afdoende wijze zonder wetgeving opgelost kan worden, dient hier opnieuw aandacht aan te worden besteed in het kader van de herziening van de richtlijn over achttien maanden.

Bordes, Cauquil en Laguiller
Wij willen uiteraard de rechten van auteurs, artiesten, componisten, tolken, schrijvers, journalisten enzovoort beschermen, zodat ze kunnen rondkomen van hun werk. Daarom steunen wij hun eisen met betrekking tot de bescherming van de auteursrechten.
Vaak zijn het echter de grote uitgeverijen van CD's, boeken en CD-roms, en de media- en internetbazen die zich beroepen op de auteursrechten om hun eigen belangen te maskeren. Zij behalen hun winsten vaak over de rug van de auteurs en de consumenten. Door de hoge kosten van onder meer boeken en CD's wordt cultuur vaak moeilijk toegankelijk voor de consumenten. Grote bedrijven gebruiken het auteursrecht voor het bereiken van optimale winsten en houden daarbij geen rekening met de belangen van auteurs, consumenten en organisaties als uitleenbibliotheken, die het publiek werken ter beschikking stellen waartoe het anders geen toegang zou hebben.
Aangezien in de tekst rekening wordt gehouden met de belangen van zowel de kapitalisten in de informatieverstrekkende branche als de auteurs en het publiek, hebben wij ons tijdens de stemming over een groot aantal amendementen onthouden. Wij hebben echter voor de amendementen gestemd waarin de belangen van de auteurs en de rechten van de consument daadwerkelijk behartigd worden.

Scallon
Ik wil hierbij melding maken van het feit dat ik een belang heb bij het vraagstuk van de auteursrechten. Van mijn juridisch adviseur heb ik echter vernomen dat ik als individueel auteur wel het recht heb om te stemmen. Ik ben geen betaalde lobbyist.

Whitehead
Evenals andere afgevaardigden die het woord hebben gevoerd in dit debat, heb ik mij van stemming onthouden omdat ik rechthebbende ben op het gebied van archieven voor tv-documentaires en van boeken. Deze belangen leveren mij echter geen enkel direct financieel voordeel op als de amendementen aangenomen zouden worden. Overigens ben ik, net als de rapporteur, de heer Boselli, sowieso tegen de meeste amendementen. Desalniettemin is het verstandiger dat ik mij van stemming onthoud. Ik wens wel de heer Boselli te feliciteren met de opstelling van een geslaagd verslag dat heel dicht in de buurt komt van het gemeenschappelijk standpunt en het daarin bereikte evenwicht.

Caudron
Vandaag wordt het verslag-Bosseli in stemming gebracht. In dit verslag en in het omvangrijke debat dat het teweeg heeft gebracht, draait het om de culturele toekomst van Europa en de hiertoe benodigde financiële middelen ten behoeve van de kunstenaars.
De culturele wereld en de kunstenaars hebben zich niet vergist en hebben zich daarom massaal gemobiliseerd. Ik heb vele van hun vertegenwoordigers ontmoet en hun documenten gelezen. Net als veel collega's in deze vergaderzaal ben ik van mening dat ze grotendeels gelijk hebben.
Uiteraard heeft iedereen baat bij een grote verspreiding van de werken en wel met name via de nieuwe communicatiekanalen. Van een ongebreidelde, ongeautoriseerde publicatiedrang mag echter geen sprake zijn. Om die reden moeten we het proces in goede banen leiden en ervoor zorgen dat het auteursrecht behouden blijft.
Na de stemming van vandaag zal de strijd nog lang niet gestreden zijn. Daarom moeten we ons blijven inzetten voor een Europa dat meer is dan alleen een kil, harteloos economisch en financieel monster.

Figueiredo
Mijnheer de Voorzitter, het werk van schrijvers en kunstenaars kan niet eenvoudigweg als koopwaar worden gezien. Het is daarom zaak dat we technische oplossingen vinden die enerzijds de literaire en artistieke productie stimuleren en veilig stellen, en anderzijds verspreiding van dat werk mogelijk maken. Ook bij het gebruik van de nieuwe technologieën dient met deze aspecten rekening te worden gehouden.
De verdediging van de belangen van de gebruikers heeft alleen zin als er goed werk voorhanden is. Dat betekent dat creatieve arbeid gestimuleerd moet worden en dat het resultaat verspreid moet kunnen worden. We betreuren het derhalve dat een aantal van de voorstellen van onze fractie, de GUE/NGL-fractie, niet aanvaard is. Deze voorstellen beoogden de auteursrechten te versterken.
Het uiteindelijke standpunt heeft zijn beperkingen, maar we erkennen dat er wel degelijk sprake is van een evolutie in de goede richting. We hopen dat de lidstaten bijzondere aandacht zullen besteden aan deze aspecten van de artistieke en literaire productie en dat ze de verspreiding van dit soort producten zullen stimuleren, met inachtneming van de auteursrechten.

Manders
Hierbij wil ik de rapporteur en de commissaris feliciteren met het behaalde resultaat op dit belangrijke welhaast meest gelobbyde verslag. Waarom veel lobby? Omdat de uit dit verslag voortvloeiende wetgeving een enorme impact heeft op de maatschappij, waarbij de lobby de spreekbuis moet zijn van diezelfde maatschappij. Uiteindelijk ben ook ikzelf zeer tevreden met het behaalde resultaat, waarbij een faire balans is gevonden tussen de belangen van de consument, de industrie en de rechthebbenden.
Hoewel ik de liberale fractie heb geadviseerd om de lijn van het gemeenschappelijk standpunt met inbegrip van de compromisamendementen van de rapporteur vast te houden en de overige amendementen af te wijzen met het oog op de stellingnamen in de fractie heb ik mijzelf veroorloofd om voor deze laatste afwijkend te stemmen.
Ik ben van mening dat auteursrecht tot doel heeft om de auteursrechthebbende te beschermen en mijns inziens zou dat beter kunnen dan nu in het verslag aanvaard.
De veelheid aan mogelijke uitzonderingen per lidstaat voor wat betreft de kopieermogelijkheden en de mogelijkheid om te kunnen interveniëren bij de technische maatregelen baart mij zorgen omdat ik van mening ben dat hiermede de Interne Markt beginselen kunnen worden verstoord.
Voor uitzonderingen die worden opgelegd door de overheid zal altijd een redelijke vergoeding moeten worden betaald, ongeacht door wie omdat ik het onrechtvaardig vind dat de rechthebbenden dit dan maar gratis moeten aanbieden. Wat betreft amendement 2 ben ik van mening dat dubbele betaling moet worden voorkomen.
Het doel van amendement 11 spreekt mij zeer aan doch de formulering in dit geval gaat mij veel te ver. Natuurlijk is het wenselijk dat oude opnamen ook via digitale snelweg kunnen worden beluisterd of bekeken, echter met vergoeding aan de rechthebbenden en als dezen aantoonbaar moeilijk zijn te traceren dat dan een systeem van een collectieve licentie als vangnet functioneert.
Wat betreft de caching zou ik het wenselijker hebben geacht dat dit verslag nauwer aansluit bij de e-commerce richtlijn.
De digitale technieken zullen uiteindelijk zelf regulerend gaan werken en ik zie dat niet als een bedreiging maar als een kans voor de verdere ontwikkeling van onze maatschappij.
Per saldo ben ik zeer tevreden met de uitslag en ik ben van mening dat Europa hiermede beter gebalanceerde wetgeving zal krijgen dan de door velen bejubelde Amerikaanse wetgeving.

Martinez
De bescherming van het auteursrecht en naburige rechten is op zich al een moeilijk vraagstuk. De ernst van deze kwestie neemt in de nieuwe samenleving, die overigens ten onrechte informatiemaatschappij wordt genoemd, alleen nog maar verder toe. De nieuwe technieken, waarvan internet het symbool is, brengen een ogenschijnlijk totale vrijheid ten gunste van de consument met zich mee. Deze vrijheid verhindert kunstenaars en de industrie evenwel om hun maximale voordeel uit de werken en reproducties te halen.
Daarom wordt er nu getracht een moeizaam compromis te bewerkstelligen waarbij de drie partijen - consumenten, industrie en rechthebbenden - allen baat kunnen hebben. Hoe kunnen de winsten van de zogenaamde culturele industrie beschermd worden als er geen einde komt aan het zogenaamde vrije "plukrecht" dat voor alle werken geldt die op het internet te vinden zijn?
Voor de industrie die profiteert van wat in enigszins overdreven bewoordingen "de informatietechnologieën" heet, vormt het voorstel voor een richtlijn van Brussel over de auteursrechten een goed compromis.
Voor de auteurs en componisten vormt dit compromis een aanslag op de bescherming van de auteursrechten. De radioarchieven, de werken die in de bibliotheek of mediatheek geraadpleegd worden, de kortstondige reproducties, enzovoort, vallen immers buiten het toepassingsgebied van de richtlijn.
De auteurs eisen terecht een rechtvaardige compensatie voor de gederfde inkomsten als gevolg van de uitzonderingsbepalingen. Ze willen dat het compromis met betrekking tot de genoemde belangen contractueel geregeld wordt.
De uitzonderingen op de bescherming van het auteursrecht kunnen gezien worden als een vorm van onteigening waarvoor een schadeloosstelling geregeld moet worden.

Meijer
Niet voor niets hebben zoveel verschillende belangengroepen hun stemadviezen over de amendementen op het auteursrecht rondgezonden. Creatieve producenten hebben een ander belang dan consumenten en samen hebben ze andere belangen dan de handelaars in muziek, geschriften en voorstellingen. Voor kunstenaars is het door hen geleverde werk hun inkomen. De samenleving stelt ze vrij van ander werk door ze te betalen voor hun producten. Als die betaling wegvalt moeten ze een andere baan zoeken. De consumenten zouden daarentegen het liefst gratis over deze producten willen beschikken. Men aanvaardt nog wel dat men moet betalen voor een boek of voor schouwburgbezoek en dat een museum wordt bekostigd door overheidsgeld of door het heffen van een toegangsprijs. Veel is echter veranderd door de opkomst van fotokopieermachines, videorecorders, beschrijfbare compact discs en het "downloaden" vanuit de computer. Men betaalt daarvoor wel de fabrikant van het apparaat, maar liever niet diegene wiens werk men zich daarmee toeëigent. Daarnaast zijn er bedrijven die kunstproducten gebruiken om geld te verdienen in de tussenhandel of als lokkertje om klanten te werven voor andere zaken. Bij de stemmingen over het auteursrecht kies ik in overeenstemming met de wensen van vakbeweging en kunstenaarsverenigingen voor de producenten en de consumenten en niet voor de handel.
Aanbeveling voor de tweede lezing-Miller (A5-0039/2001)

MacCormick
Mevrouw de Voorzitter, ik ben blij dat ik nu namens mijn fractie het woord kan voeren. Vanwege tijdgebrek kreeg in het debat van gisteren niemand van ons daartoe de gelegenheid, maar dit is een voorstel dat wij van harte hebben gesteund in de Commissie juridische zaken, en dat doen wij vandaag ook weer. Ik ben met name blij dat amendement 9 het niet heeft gehaald en dat de aangenomen richtlijn in grote lijnen overeenkomt met het voorstel van de Commissie juridische zaken onder de bekwame leiding van de rapporteur, de heer Miller.
Er wordt al heel lang naar deze richtlijn uitgekeken, die van heel groot belang is voor gehandicapten. Onze eigen interfractiewerkgroep "Gehandicapten" en de Europese gehandicaptenbeweging hebben negen jaar lang campagne gevoerd om dit doel te bereiken.
Nu hebben we eindelijk de beschikking over betrouwbare, veilige minimumnormen voor het ontwerp van bussen die in Europa geëxploiteerd worden, en over betrouwbare minimale voorschriften om de toegankelijkheid te garanderen voor gehandicapten en andere mensen met beperkte mobiliteit, met inbegrip van oudere mensen - zoals de heer Fatuzzo en ongetwijfeld ook nog anderen - en voor ouders met kinderen die gebruik maken van stadsbussen.
Dit is erg belangrijk. Mijn fractie toont zich solidair met al degenen die baat hebben bij deze richtlijn. Een van de kenmerken van een hogere beschaving, zoals die zich in mijn tijd heeft ontwikkeld, is dat wij meer aandacht hebben voor het feit dat onze medemensen die helaas getroffen zijn door een of andere handicap of door invaliditeit, zo volledig mogelijke toegang moeten hebben tot openbare gelegenheden en maatschappelijke activiteiten. Daar mogen we trots op zijn en ik ben bij dat deze richtlijn aangenomen is.

Carlsson, Gunilla
Mevrouw de Voorzitter, de vorige keer, in 1998, werd het gemeenschappelijk standpunt hier in het Parlement verworpen. Toen was een grote meerderheid van het Parlement het erover eens dat de Commissie moest worden gedwongen heel serieus na te denken over de manier van beperking van de regelgeving. Wij van de PPE-Fractie houden vast aan deze aanpak. Het verbaast mij dat het Parlement nu niet hetzelfde standpunt inneemt tegenover dit zeer ingewikkelde, zeer technische en zeer gedetailleerde voorstel.
Ik vind het niet eerlijk tegenover de kiezers dat het Parlement zich bezighoudt met de vraag of de gangpadhelling 12% of 12,5% moet zijn. Juist daarom acht ik het belangrijk dat wij ons houden aan de beleidslijn die in 1998 door het Parlement is uitgezet.
Ik ben bezorgd over het feit dat men in het andere kamp zo snel van standpunt is veranderd. Ik vind dat de Commissie zich deze kwestie werkelijk moet aantrekken, zodat er betere regelgevingsmethoden komen.

Fatuzzo
Mevrouw de Voorzitter, ik heb met genoegen voor dit verslag gestemd waarin niet alleen voorschriften staan voor de vorm en voor andere technische eigenschappen van voertuigen met meer dan acht zitplaatsen, maar waarmee tevens bewerkstelligd wordt dat bejaarden en hulpbehoevenden toegang krijgen tot deze middelen van vervoer. Ik heb tegen amendement 9 gestemd waarin gevraagd werd om dit document niet te bespreken. Waarom? Misschien is het waar dat het Europees Parlement soms teveel wetgeving over technische zaken aflevert, bijvoorbeeld wanneer wij het hebben over hoe krom bananen en komkommers mogen zijn, zoals de heer Prodi gisteren zei, maar dit geldt zeker niet wanneer wij debatteren over de vraag of ook mensen met een handicap in een bus mogen stappen.

Raschhofer
Mevrouw de Voorzitter, geachte collega' s, ik kan u uit naam van mijn fractie zeggen dat wij ons aansluiten bij het standpunt dat collega Rübig voor de stemming heeft toegelicht, omdat het, afgezien van grappig, ook nog volslagen absurd is. Ik denk niet dat het de taak van dit Parlement is om normalisatiespecialist inzake technische aangelegenheden te zijn. Volgens dit verslag zijn bijvoorbeeld ouders met kinderen in wandelwagens personen met een mobiliteitshandicap. Dan rijst bij mij de vraag: is het kindermeisje, de oom of de opa die misschien een dag op dit kind oppast, wel of niet een persoon met een mobiliteitshandicap? Maar alle gekheid op een stokje, ik geloof dat de burgers in Europa die deze discussie volgen, zich terecht afvragen of wij in dit Parlement niets beters te doen hebben. Wij moeten de zaken laten waar ze thuis horen. Subsidiariteit moet niet alleen uit mooie woorden bestaan, maar ook in daden worden omgezet.

McCarthy
Dit Parlement mag er trots op zijn dat het vandaag gestemd heeft voor een verbetering van de rechten van gehandicapten. Dit verslag is met name een overwinning voor gehandicapte gebruikers van vervoersfaciliteiten. Wij hebben negen jaar op deze richtlijn moeten wachten. Door de nieuwe technische normen die we vandaag hebben aangenomen, wordt ervoor gezorgd dat ook rolstoelgebruikers toegang hebben tot het openbaar vervoer. Wij beschikken nu ook over minimum veiligheidsnormen en toegankelijkheidsverplichtingen waar zowel oudere mensen en mensen met een mobiliteitshandicap als ouders met kinderwagens profijt van zullen hebben als zij gebruik willen maken van stadsbussen.
Het is jammer dat de Fractie van de Europese Volkspartij op basis van een technische kwestie in amendement 9 getracht heeft deze richtlijn te torpederen. Het Europees gehandicaptenforum en de parlementaire interfractiewerkgroep "Gehandicapten" hebben langdurig en intensief gestreden voor deze kwestie. Een speelbal maken van gehandicaptenrechten is een vorm van cynische, politieke manipulatie. Dankzij het resultaat van de stemming over deze richtlijn mogen we constateren dat de wetgevende activiteiten van het Parlement gericht zijn op gelijke toegankelijkheid en gelijke rechten voor alle burgers.

Figueiredo
Wij hebben voor het gemeenschappelijk standpunt gestemd, aangezien in dit standpunt ruime aandacht wordt besteed aan de eisen van de gehandicaptenverenigingen. Enkele in de ontwerprichtlijn opgenomen uitzonderingen zijn geschrapt en er zijn principes geformuleerd die moeten worden nageleefd om toegankelijkheid voor gehandicapten te kunnen garanderen. De rapporteur wijst er bij deze tweede lezing opnieuw op dat het begrip "passagiers met een mobiliteitshandicap" uitgebreid moet worden, en dat de faciliteiten verbeterd moet worden, één en ander volgens de ideeën die de verenigingen voorstaan. Dat is een goede zaak.
Tot slot wil ik erop wijzen dat ons standpunt volledig haaks stond op dat van de EVP. Deze fractie probeerde met haar zienswijze het reeds bereikte gemeenschappelijk standpunt alsnog te torpederen. Daarmee zouden de rechten van gehandicapten niet gediend zijn.

Titley
Staat u mij toe mijn labourcollega, de heer Miller, van harte te feliciteren met zijn verslag ter verbetering van de toegankelijkheid in voertuigen met meer dan acht zitplaatsen.
Ik ben voorstander van de maatregelen die de toegankelijkheid van stadsbussen voor mensen met een mobiliteitshandicap zullen verbeteren door het gebruik van oprijplaten, liften en lagevloerbussen. Deze maatregelen zullen het leven van oudere mensen, mensen met een handicap en ouders met kinderen in het Noordwesten veraangenamen, omdat zij nu net zo gemakkelijk als alle andere mensen gebruik kunnen maken van het stads- en streekvervoer.
Bovendien zullen niet alleen de oudere mensen, mensen met een handicap, met inbegrip van blinden, en ouders met kinderen hiervan profiteren. Wij proberen namelijk om de definitie van "mensen met een mobiliteitshandicap" zodanig uit te breiden dat deze betrekking heeft op iedereen die problemen ondervindt bij het gebruik van het openbaar vervoer, zoals mensen met zware bagage, zwangere vrouwen en mensen met boodschappenwagentjes en -tassen.
Wij hebben allemaal wel eens geprobeerd om met volle boodschappentassen van de lokale supermarkt een bus in te stappen. Ik hoop zelf in ieder geval dat mijn busreis naar huis gemakkelijker zal worden en minder stress zal opleveren. Het gaat om eenvoudige maatregelen van gezond verstand die het leven van mensen in heel Europa een stuk gemakkelijker zal maken. Dat geldt zeker voor Engeland, waar bussen een essentieel vervoermiddel zijn in en naar steden en dorpen.
Door de richtlijn betreffende bussen en reisbussen hebben we de beschikking over minimum veiligheidsnormen voor het ontwerp van bussen die in Europa geëxploiteerd worden. Bovendien zijn er nu ook minimale voorschriften waaraan bussen moeten voldoen om de toegankelijkheid te garanderen voor mensen met een mobiliteitshandicap. Die voorschriften hebben onder andere betrekking op het verder produceren van bestaande lagevloerbussen en betere faciliteiten voor passagiers met mobiliteitsproblemen, met name voor rolstoelgebruikers en ouders met kinderwagens.
Deze maatregelen krijgen van mij het groene licht. Ik verheug me al op de veel plezieriger busritten als ik op zaterdag naar huis ga na een middag winkelen in het centrum van Bolton.

Sacrédeus en Wijkman
Wij zijn van mening dat het Parlement niet over de vereiste competentie beschikt om een standpunt te bepalen inzake technische details van zo specifieke aard als in dit geval, ook al steunen wij in beginsel de regels die volgen uit de ontwerprichtlijn. Daarom steunen wij het amendement waarmee het gemeenschappelijke standpunt wordt verworpen.
Verslag-Müller (A5-0025/2001)

Fatuzzo
Mevrouw de Voorzitter, ik heb aandachtig de gang van zaken gevolgd rondom het verslag dat mevrouw Emilia Franziska Müller heeft gepresenteerd, ook binnen de milieucommissie. Ik heb voor deze reglementering over voedingssupplementen gestemd omdat het goed is dat daar orde op zaken wordt gesteld. Mijn reden is dat ik zoveel mooie vrouwen zie die deze pseudomedicijnen innemen omdat ze willen vermageren, of om nog mooier, slanker en leniger te worden, en soms hebben die vrouwen niet door dat ze veel aantrekkelijker zijn als ze wat beter in het vlees zitten. Ik geloof dus dat bepaalde stoffen aan regels moeten worden onderworpen. Tegenwoordig wordt er allerlei rommel in het voedsel gestopt, bijvoorbeeld om ervoor te zorgen dat het eten als een afrodisiacum gaat werken, en men verkoopt middelen als Viagra. De gepensioneerden van de partij die ik vertegenwoordig hebben voedingssupplementen en andere middeltjes niet nodig. Zij eisen alleen dat er regels komen.

Bonde, Eriksson, Frahm, Krarup, Sandbæk, Herman Schmid, Seppänen en Sjöstedt
Wij hebben tegen het verslag-Müller over voedingssuplementen gestemd. Wij vinden de rechtsgrondslag voor het besluit onjuist. De Europese Unie is volgens ons niet bevoegd om harmonisatiewetgeving op dit gebied erdoor te drijven. Het vraagstuk van de voedingssupplementen is een volksgezondheidsvraagstuk waarover geheel of gedeeltelijk moet worden beslist krachtens artikel 152 van het Verdrag, waarin harmonisatie wordt uitgesloten.

Fiebiger
Het verslag over het voorstel betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen inzake voedingssupplementen is een nieuwe stap in de goede richting om bestanddelen in levensmiddelen bekend te maken die daar van nature niet in horen. Maar ook hier telt de categorie en niet de hoeveelheid.
Voedingssupplementen in levensmiddelen moeten zonder pardon worden bekendgemaakt, officieel worden gecontroleerd en pas na aanmelding bij de verantwoordelijke instanties in levensmiddelen worden verwerkt. De lijst in de bijlage is hier een geschikt middel voor.
Er is dus geen reden om de aanmeldingsplicht niet in alle lidstaten even snel in te voeren. Mijn fractie spreekt zich uitdrukkelijk uit voor een daadkrachtigere toepassing van het Witboek over voedselveiligheid, niet alleen om concurrentievervalsing tegen te gaan, maar ook om met meer vastberadenheid het allesomvattend concept van het Witboek uit te voeren. De huidige beperkingen die aan het intracommunautaire handelsverkeer zijn opgelegd ten gevolge van de noodzakelijke rechtsvoorschriften worden niet voldoende hard gemaakt met passende controle. Daarom moeten de vereiste maatregelen voor het oprichten van het reeds besloten Europese voedingsmiddelenbureau nu eindelijk worden uitgevoerd. Na de BSE en de andere crises moet het vertrouwen van de consument worden teruggewonnen door meer transparantie in de productieketen van levensmiddelen, door veiligheid en juiste etikettering met veel meer informatie. Ik wil hier opmerken dat ik het niet eens ben met de toespraak die commissaris Fischler gisteren heeft gehouden. Het Europese landbouwbeleid werd daarin tot de kleinste noemer gedegradeerd; zo mag Europa zijn verantwoordelijkheid niet ontlopen. Ik ben ervan overtuigd dat de publieke discussie nu pas begint.

Lulling
Voedingssupplementen vormen een verantwoord middel om gebreken aan te vullen, de gezondheid te beschermen en ouderdomsverschijnselen uit te stellen. Het moge duidelijk zijn dat voedingssupplementen geen enkel risico voor de volksgezondheid mogen vormen. Ik kan mij overigens vinden in de pogingen die ondernomen worden om de wetgevingen op dit gebied in Europa onderling aan te passen. De nationale wetgevingen op dit punt verschillen immers wezenlijk op ons grondgebied.
Wij moeten er evenwel voor waken dat de Europese wetgeving die we op dit gebied gaan uitwerken te restrictief van aard wordt. De door mij geraadpleegde specialisten bevestigen dat het slikken van vitamines en mineralen vrijwel geen risico's met zich meebrengt. Voorts dienen we te waken voor administratieve beperkingen en administratieve rompslomp die ons hier in Europa verhinderen om de wetenschappelijke ontdekkingen te volgen en onze medeburgers ervan te laten profiteren.
Voedingssupplementen zouden eigenlijk alleen beschouwd moeten worden als een verbetering van dieetvoeding en het onderzoek zou zich moeten concentreren op de kwaliteit van de ingrediënten en de vervaardiging van de supplementen, maar niet op de inhoud ervan.
De lijst van vitamines die we opstellen moet niet te beperkt zijn. Waarom zouden de vitamines E en D er niet op mogen verschijnen, terwijl er een groot tekort aan vitamine D bestaat nu de burgers vanwege de risico' s voor osteoporose bang zijn geworden voor zonnebaden?
Ik ben geen arts of deskundige op dit gebied en vertrouw daarom op de wetenschappers. Ik zie overigens niet in hoe de vertegenwoordigers van dit Parlement denken een uitspraak te kunnen doen over de keuzes van wetenschappers over minimum- en maximumdoses en zuiverheidscriteria, zoals in de toelichting staat beschreven.
Ik heb mij achter dit verslag geschaard maar vond het nodig om deze aanvullende opmerkingen te maken om de Commissie en de Raad ervan te overtuigen dat het niet zinvol is om op dit gebied te voortvarend te werk te gaan door een verkeerde en te beperkte regelgeving op te stellen.
Verslag-Lange (A5-0015/2001)

Fatuzzo
Mevrouw de Voorzitter, ik heb voor de richtlijn gestemd waarin de eigenschappen van motorvoertuigen op twee of drie wielen worden geregeld. Het was mij een waar genoegen om voor te stemmen en ik heb dat dan ook vol overtuiging gedaan. Ten eerste omdat ik nog steeds de stank ruik waarmee de bromfietsen de lucht boven onze mooie steden verpesten. Ten tweede omdat een gepensioneerde op de luchthaven van Bergamo, vlak voordat ik naar Straatsburg afreisde, wetend dat wij over deze richtlijn moesten stemmen, mij aanspoorde om voor te stemmen. Deze gepensioneerde zei nadrukkelijk dat het ook tijd werd paal en perk te stellen aan de geluidsoverlast die bromfietsen veroorzaken. Wij gepensioneerden houden van stilte, van fietsen en geruisloze motoren.

Lang
Bij wijze van uitzondering kunnen wij ons vinden in het voorstel voor een richtlijn van de Commissie. Wij zijn geen groot voorstander van ingrijpen door de Commissie - u weet immers wat wij van de Europese eenwording in zijn geheel en deze instelling in het bijzonder denken - maar we moeten voor deze keer erkennen dat de Commissie zich wel degelijk inspanningen heeft getroost. Ze heeft tijdig de gebruikers en industriëlen ingelicht, een kosten-batenanalyse opgesteld en zich op economisch en technisch vlak realistisch getoond. Een dergelijke voortvarendheid komen we maar zelden tegen in de vele dossiers die wij hier behandelen.
Wij kunnen daarentegen geenszins de rapporteur volgen. Wij vragen ons af of hij het volk bewust probeert te misleiden, of dat hij is omgekocht door onze concurrenten om de voorstanders van Europese eenwording in diskrediet te brengen. Als wij zijn redeneringen volgen, kunnen we net zo goed de motorrijders vragen om op te houden met ademen om te voorkomen dat er CO2 in de lucht komt.
Wij zijn voorstanders van schonere motorfietsen en nieuwe testprocedures die meer overeenkomen met het daadwerkelijke gebruik van de voertuigen. Voorts zijn wij voorstander van het tijdschema dat door de industriëlen als realistisch is beoordeeld. Wij zijn echter tegen onrealistische uitstootnormen en extra voorzieningen die niet bij andere vormen van vervoer geëist worden. Kortom, wij zijn tegen de amendementen van de heer Lange.
Verslag-Jensen (A5-0018/2001)

Fatuzzo
Mevrouw de Voorzitter, ik heb tegen dit verslag over communautaire maatregelen voor stimulering van de werkgelegenheid gestemd. Men spendeert 55 miljoen euro, mevrouw de Voorzitter, om nog niet één baan te creëren. Men geeft 55 miljoen euro uit aan publicaties, om brochures te drukken, om statistieken te publiceren, om te praten, praten en nog eens te praten over hoe de werkgelegenheid opgevoerd kan worden.
Ik geloof dat de Europese Unie onderhand de daad bij het woord moet voegen.

Titley
Ik steun de maatregelen om een werkgelegenheidsstrategie voor de gehele Europese Unie te bevorderen. Wij kunnen de werkloosheidsplaag alleen maar bestrijden door een samenwerking van alle vijftien lidstaten.
Banen, banen en nog eens banen. Daar draait het allemaal om. Dat is waar de labourregering campagne voor voert en dat is waar Europa aan werkt. Het is onze hoogste prioriteit en we moeten hemel en aarde bewegen om die banen te realiseren.
De doelstellingen die vorig jaar tijdens de Top in Lissabon zijn geformuleerd, vormden een essentiële stap vooruit op de weg naar volledige werkgelegenheid. De staatshoofden en regeringsleiders hebben toen de EU het doel gegeven om de meest concurrerende, dynamische kenniseconomie ter wereld te worden, die in staat moet zijn om duurzame economische groei te koppelen aan een kwantitatieve en kwalitatieve verbetering van de werkgelegenheid en aan een grotere sociale cohesie.
Tijdens de aanstaande top in Stockholm die in maart zal worden gehouden, zal de Europese agenda verder ingevuld met zaken als de flexibele economie, de liberalisering van de gas- en elektriciteitsmarkten en de postdiensten, de hervorming van de financiële dienstensector, de voorstellen voor telecommunicatie en elektronische handel, de maatregelen voor het creëren van gunstiger omstandigheden voor het MKB en de doelstellingen voor de werkgelegenheidspercentages. Hier moeten alle burgers in de Europese Unie uiteindelijk van kunnen profiteren. Het is echter wel essentieel dat er in de hele Unie wordt samengewerkt om informatie en beste praktijken uit te wisselen, om vergelijkende analyses ter beschikking te stellen, om innovatieve oplossingen te stimuleren en ervaringen te evalueren.
In Engeland geeft de labourregering het goede voorbeeld bij het creëren van banen en volledige werkgelegenheid. Dankzij de labourregering is niet alleen de werkloosheid onder jongeren gehalveerd, maar worden tevens nieuwe beroepsopleidingen voor onze jonge mensen geïntroduceerd zodat zij kunnen profiteren van nieuwe vaardigheden in een hightech banenmarkt die zich steeds verder ontwikkelt. Het doel is het creëren van een flexibel, goed opgeleid Engels arbeidspotentieel.
Ik steun dit verslag van harte. Het is een nieuw ijkpunt op weg naar volledige werkgelegenheid in een dynamische kenniseconomie.

Bordes, Cauquil en Laguiller
De titel van dit verslag geeft al aanleiding tot wantrouwen. Wanneer er sprake is van stimuleringsmaatregelen op het gebied van de werkgelegenheid, gaat het gewoonlijk om steun, belastingverlaging en fiscale voordelen voor de werkgevers om de werkgelegenheid te stimuleren. De werkgevers doen echter niets ter bevordering van de werkgelegenheid.
Uiteraard is de tekst op dit punt weinig expliciet en de daadwerkelijke bedoelingen worden verhuld door algemene overwegingen, waarvan er enkele overigens steekhoudend zijn. Wij denken hierbij in het bijzonder aan de overwegingen die betrekking hebben op het gebrek aan gelijkheid tussen man en vrouw op het gebied van de werkgelegenheid.
De goede mondelinge intenties zijn echter geen uitgangspunt voor het beleid. Sterker nog, ze dienen ter verhulling van het beleid waarin geen oplossingen worden geboden voor het vraagstuk van de werkloosheid.
Om dit vraagstuk op te lossen zullen er dwingende maatregelen getroffen moeten worden die betrekking hebben op hen die de sleutel van het probleem in handen hebben: de grote industriële en financiële consortia. Het heeft echter geen zin om deze maatregelen van de Europese instellingen te eisen.
Daarom hebben wij tegen dit verslag gestemd.

Caudron
Het verslag waarover we vandaag gestemd hebben, gaat over de tenuitvoerlegging van communautaire stimuleringsmaatregelen op het gebied van de werkgelegenheid.
Met dit voorstel wordt de toepassing beoogd van de bepalingen van artikel 129 van het VEU (rechtsgrondslag voor de benodigde uitgaven ten behoeve van de werkgelegenheid). Het dient ter ontwikkeling van de activiteiten die tijdens de Europese Raad van Lissabon in het kader van de Europese werkgelegenheidsstrategie op de voorgrond zijn gesteld.
Doel is om de samenwerking tussen de lidstaten te stimuleren en hun werkgelegenheidsprojecten te steunen. Deze maatregelen zullen gefinancierd worden uit de communautaire begroting. Voor deze maatregelen is een bedrag van 55 miljoen euro vrijgemaakt voor de periode 2001-2005 (dat wil zeggen 10 miljoen euro per jaar, met een startbedrag van 15 miljoen euro voor het jaar 2001).
De maatregelen zijn voornamelijk gericht op de ontwikkeling, planning, follow-up en evaluatie van de Europese werkgelegenheidsstrategie en het toezicht erop. Ze zijn voornamelijk toekomstgericht.
De maatregelen dienen in het bijzonder betrekking te hebben op de volgende activiteiten:
1) het analyseren en evalueren van de werkgelegenheidstrends en het algemene beleidskader, het evalueren van beleidskeuzes en het effect van het communautair beleid;
2) het evalueren van de nationale actieplannen;
3) het verzamelen en uitwisselen van nationale ervaringen, zoals vastgelegd in de jaarlijkse werkgelegenheidsrichtsnoeren ten behoeve van de lidstaten;
4) het treffen van technische en wetenschappelijke maatregelen die benodigd zijn voor het vaststellen van gemeenschappelijke indicatoren, het verbeteren en aanvullen van de statistieken, het meten van de prestaties en het uitwisselen van informatie over de beste praktijken.
Buiten de tenuitvoerlegging van deze diverse maatregelen dient de Commissie rekening te houden met de statistische gegevens, met de studies en projecten van internationale organisaties zoals de OESO en de Internationale Arbeidsorganisatie. Het is mijns inziens bijzonder belangrijk dat de resultaten van de getroffen maatregelen zoveel mogelijk worden verspreid.
Het Parlement heeft de Commissie bovendien aangeraden toe te zien op de samenhang en complementariteit van de toegepaste maatregelen en de andere communautaire programma' s en initiatieven. De EER-landen en de kandidaat-landen in Midden- en Oost-Europa kunnen overigens deelnemen aan de beoogde activiteiten. De wijze waarop deze landen met name vanuit financieel oogpunt kunnen deelnemen, zal nog nader met ze worden bepaald. Ik ben overigens ook voorstander van deelname van onze partners rondom de Middellandse Zee.
Het Europees Parlement verwacht van de Commissie een tussentijds verslag op 31 december 2003 en een eindverslag op 31 december 2006.
Met het oog op de voorbereidingen op de buitengewone Raad over de werkgelegenheid, die in maart dit jaar in Stockholm gehouden zal worden, heb ik met overtuiging voor deze nieuwe maatregelen ten gunste van de werkgelegenheid gestemd.

Krivine
Het voorstel voor een besluit van het Europees Parlement en de Raad inzake communautaire stimuleringsmaatregelen op het gebied van de werkgelegenheid sluit goed aan bij het compromis van Luxemburg (1997) dat voorzag in een proces van evaluatie en vergelijking van de "goede praktijken" van de lidstaten.
De amendementen die in dit kader zijn voorgesteld zijn positief en kunnen op mijn instemming rekenen. Ik doel hier op de amendementen die zijn ingediend met betrekking tot een betere informatievoorziening ten behoeve van de Europese burgers en een nauwere samenwerking met de sociale partners en de lokale en regionale autoriteiten. Voorts denk ik aan de amendementen ter stimulering van het bewustwordingsproces met betrekking tot de positie van de vrouw, en van de gelijke kansen tussen man en vrouw op de werkvloer, door middel van studies over de oorzaken die leiden tot loopbaanonderbreking, ouderschapsverlof en deeltijdwerk.
Wij verzetten ons evenwel tegen een methode volgens welke de werkgelegenheid en de sociale rechten in het algemeen ondergeschikt worden gemaakt aan de algemene richtsnoeren voor het economisch beleid en de stabiliteitpacten. Wij zijn tegen de logica die in de vier pijlers van Luxemburg is verweven (integratie in het arbeidsproces, ondernemingszin, bedrijfsaanpassingen, gelijke kansen). Deze vier pijlers dienen als evaluatiecriteria voor de lidstaten en stimuleren de eenwording van een Europese arbeidsmarkt die ondergeschikt is aan de liberale economie. Daarom heb ik mij van stemming onthouden.

Turchi
Het door de Europese Commissie gepresenteerde voorstel voor een besluit streeft naar toepassing van de bepalingen van het nieuwe artikel 129 van het EG-Verdrag. Dit artikel is destijds ingevoerd door het Verdrag van Amsterdam met de bedoeling meer samenwerking tussen de lidstaten te verkrijgen op het vlak van analyse, onderzoek en toetsing van het arbeidsmarktbeleid met het oog op de ontwikkeling van een kenniseconomie, opsporing van beste praktijken en uitwisseling van ervaringen, en ook door een actief voorlichtingsbeleid van de grond te tillen.
Het was belangrijk dat de nadruk werd gevestigd op de noodzaak van een toegankelijke en transparante Europese strategie. In het verslag wordt bovendien gepleit voor een kwantitatieve en kwalitatieve beoordeling van het effect van die strategie, alsook voor een behoefteanalyse, zodat men een plan op maat kan maken dat inspeelt op het algemeen economisch beleid. Men benadrukt dus de mogelijkheid dat die strategie wordt toegepast op andere beleidsterreinen en dat er een studie wordt gemaakt van de factoren die duiden op een werkgelegenheidstrend.
Teneinde de werkgelegenheidsstrategie op plaatselijk en regionaal niveau een hart onder de riem te steken, geeft de rapporteur het advies een deel van de gereserveerde bedragen doelgericht te besteden, namelijk om de samenwerking te bevorderen, om kennis en uitwisseling van informatie en beste praktijken te verbeteren, en ook om te beoordelen welke resultaten met de nationale programma' s voor de plaatselijke en regionale werkgelegenheid worden behaald.
De tekst, die in de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken unaniem is goedgekeurd, wijst er tevens op dat het nodig is borg te staan voor samenhang en complementariteit met andere communautaire maatregelen en initiatieven. Ik ga er bovendien mee akkoord dat meer geld opzij wordt gelegd voor de uitvoering van de activiteiten, namelijk een totaalbedrag van 65 miljoen euro, tegenover de 55 miljoen waartoe de Commissie had besloten.
Het bevorderen van de werkgelegenheid is een "plicht" die wij allen, leden van het Europees Parlement, voor het welzijn van onze landen en van Europa in het algemeen moeten vervullen. Dit is een manier om de nieuwe generaties weer hoop te schenken: daarom heeft de Unie voor een Europa van Nationale Staten haar steun verleend aan dit verslag.
Verslag-Swoboda (A5-0024/2001)

Fatuzzo
Mevrouw de Voorzitter, ik heb voor dit verslag gestemd dat gaat over de volgende stap na de toekenning van de status van kandidaat-land aan Turkije. Ik ben ervoor dat Turkije toetreedt tot de Europese Unie, maar ik vraag de velen die erbij betrokken zijn om een clausule toe te voegen aan het akkoord tussen de Unie en Turkije. Ik hoop dat men Turkije vraagt om zijn inwoners ertoe te verplichten korte metten te maken met hun slechte gewoonte om beeldschone Griekse vrouwen te schaken: die hebbelijkheid kennen ze al sedert de oorlog van Troje. Turkijes toetreding tot de Europese Unie zal in dat geval met grotere voldoening worden bejegend.

Speroni
Mevrouw de Voorzitter, ik heb tegen dit verslag gestemd niet omdat ik het Turkse volk een kwaad hart toedraag, maar omdat ik me verzet tegen een institutioneel bestel dat geen echte democratie toelaat. Zolang Turkije niet echt een democratische staat is, zolang het de minderheden niet respecteert, zolang het gewone en politieke gevangenen niet respecteert, vind ik dat die toetreding ongelegen komt. Wij weten verder dat Turkije sommige landen van de Unie vijandig gezind is alleen maar omdat die de euvele moed hebben gehad de massamoord op de Armeniërs, een historisch feit, te erkennen.
Vandaar dat ik via een amendement had gevraagd om het democratisch gehalte van Turkije te onderzoeken, zoals al met Oostenrijk is gedaan. Als een land met ons in zee wil gaan, moet het democratisch gezien in orde zijn, en dat is Turkije niet. Trouwens, in bepaald opzicht kun je hetzelfde van Italië zeggen, zoals de recente processen van Verona tegen mijn partij bewijzen.

Gorostiaga Atxalandabaso
Mevrouw de Voorzitter, ik heb tegen dit voorstel gestemd vanwege de enorme tegenstrijdigheid die is gebleken uit het feit dat alle afgevaardigden die vanochtend het woord hebben gevoerd over het voorstel dat in het verslag van de heer Swoboda is geformuleerd, direct of indirect hebben toegegeven dat Turkije niet voldoet aan de criteria van Kopenhagen.
Artikel 4 van dat voorstel bevat een soort schorsingsclausule indien er onvoldoende vooruitgang wordt geboekt bij het vervullen van de criteria van Kopenhagen. Dit voorstel is nu aangenomen en ik verzoek dan ook om artikel 4 ten uitvoer te leggen en Turkije geen hulp te verlenen zolang het niet aan de criteria van Kopenhagen voldoet.

Gobbo
Mevrouw de Voorzitter, wij blijven ons zorgen maken over dit land. Afgezien van al hetgeen hier reeds gezegd is, wil ik vooral herinneren aan Koerdistan en het feit dat het Koerdische volk voortdurend te lijden heeft onder de maffia: hier is sprake van een ware genocide, de mensen moeten gedwongen uitwijken naar andere landen, waarbij zij have en goed in de steek moeten laten. Turkije heeft nooit een poging gedaan dit tegen te houden, sterker nog, het land pookt het vuur graag op. Dus afgezien van wat het verleden kan zijn, afgezien van wat ik vertegenwoordig als erfgenaam van de Republiek Venetië, die eeuwen geleden een barrière tegen de Turken opwierp, is onze bekommernis thans heel sterk. Ik wilde u dan ook vragen, mevrouw de Voorzitter, om heel nauwkeurig na te gaan of wij in de toekomst geen slang aan onze boezem koesteren.

Ludford
Hoewel ik voor het verslag-Swoboda heb gestemd betreffende het verlenen van financiële pretoetredingshulp aan Turkije, vind ik dat de EU de Turkse regering veel strenger moet aanspreken over de schending van de mensenrechten, met name ten opzichte van de Koerden. De EU zou ook de verdeling van het geld beter moeten controleren.
Gezien de hernieuwde militaire repressie in het zuidoosten van Koerdistan - waarschijnlijk bedoeld om de PKK te provoceren - en de recente arrestaties en verdwijningen van activisten van de HADEP (een legale politieke partij) lijkt het erop dat Turkije achteruit in plaats van vooruit gaat met betrekking tot de criteria van Kopenhagen.

Berthu
Ik heb tegen het verslag-Swoboda gestemd waarin wordt verzocht de financiële steun van de Europese Unie aan Turkije (bijna 200 miljoen euro per jaar) voortaan via rubriek 7 van de financiële perspectieven "pretoetredingssteun" te laten verlopen. Deze steun zou dan in dezelfde categorie terechtkomen als de steun aan de kandidaat-landen van Midden- en Oost-Europa, en binnenkort aan Cyprus en Malta.
Deze nieuwe classificatie lijkt mij niet op zijn plaats. Hoewel Turkije tijdens de Raad van Helsinki van 13 december 1999 de status van kandidaat-lidstaat is verleend (waartegen ik mij verzet), is er benadrukt dat de feitelijke onderhandelingen met dit land niet zullen starten zolang niet aan de criteria van Kopenhagen is voldaan. Ik denk hierbij met name aan de criteria die betrekking hebben op de democratie en de mensenrechten.
Heel Europa is het erover eens dat Turkije op dit moment niet aan deze criteria voldoet. Zelfs de voorstanders van toetreding van Turkije tot de Unie zien dit land momenteel als een virtuele kandidaat en dus niet als werkelijke kandidaat. Waarom moet dit land dan een financiële status krijgen die niet bij zijn werkelijke status past?
Door de nogal provocerende houding van dit land na de recente erkenning door het Franse nationale parlement van de Armeense volkerenmoord, is onze ongerustheid toegenomen. Turkije heeft niet alleen geweigerd zijn fout en de overduidelijke waarheid te erkennen (die theoretisch gezien zo oud is dat het huidige regime er niet op kan worden aangesproken), maar het land treft zelfs ontoelaatbare maatregelen tegen Franse bedrijven, en dat kan niet worden goedgepraat. Deze druk en permanente chantagepraktijken zijn ontoelaatbaar voor een land dat tot de Europese club wil worden toegelaten. Wij zien dus niet in waarom de heer Swoboda in zijn verslag een maatregel voorstelt ter stimulering van de ontoelaatbare praktijken van de Turken.

Krivine
Met het oog op de omvang en behoeften van Turkije willen wij dat dit land in vergelijking tot de andere kandidaat-landen naar rato kan profiteren van de instrumenten en financiële steun. Dit geldt in het bijzonder voor de herstructurering van de landbouw, de ontsluiting van het platteland en de bescherming van het milieu.
Als we Turkije niet op gelijkwaardige wijze behandelen, zal niet zozeer het autoritaire Turkse bewind hiervan de wrange vruchten moeten proeven, als wel de werknemers van dit land. De strijd die nodig is om de naleving van de elementaire democratische rechten te waarborgen, zal hier geheel niet bij gebaat zijn, integendeel!
Er bestaat evenwel een goed middel voor de Europese Unie om de Turkse regering te dwingen om zijn "verplichtingen" na te komen. Dit middel is gespeend van iedere vorm van hypocrisie en kan niet gebruikt worden om de liberale druk ten behoeve van de Europese vrijhandel op te voeren. Wij moeten namelijk onze steun betuigen aan de democratische oppositie in het land. Door de initiatieven van de voorvechters van de mensenrechten, de vakbondsleiders en de politici te steunen, helpen we ze immers de publieke opinie te mobiliseren om een einde te maken aan het bewind dat Koerden ombrengt, politieke gevangenen laat verdwijnen, gevangenisopstanden neerslaat, democraten martelt en Öçalan laat creperen in de dodencel.

Meijer
Als Turkije een lidstaat van de Europese Unie zou zijn, zouden er veel redenen bestaan om dat land te schorsen als lid. Formeel is dit land een parlementaire democratie die lijkt op wat gebruikelijk is voor de lidstaten, maar voor grote minderheden van de bevolking gaat die vergelijking niet op. De inwoners van dat land zijn helaas nog geen gelijkberechtigde deelnemers, omdat ze een afwijkende politieke opvatting hebben of een andere taal spreken. De vele politieke gevangenen, het verbod van organisaties, de perscensuur, de binnenlandse oorlog van het leger tegen de Koerdisch sprekende bevolking, het ontkennen van de massamoord op de Armeniërs en het nog steeds niet volledig afschaffen van de doodstraf tonen aan dat Turkije voorlopig nog een heel ander soort land is dan een grote meerderheid van de mensen in de huidige lidstaten wenselijk vindt. Onder die omstandigheden bestaat er geen enkele reden om de banden nauwer aan te halen en Turkije in aanmerking te laten komen voor bijdragen uit pretoetredingsfondsen zoals ISPA en SAPARD.
Toekenning van zulke gelden zou alleen maar het misverstand wekken dat Turkije op de goede weg is, en dat het Turkse lidmaatschap net zo nabij is als dat van Tsjechië, Slovenië of Malta. Veranderingen in Turkije worden niet bereikt door geld te geven aan de regering. Die komen er alleen door de strijd van de binnenlandse oppositie in dat land en van de ballingen in de lidstaten van de Europese Unie te ondersteunen.
(De vergadering wordt om 13.21 uur onderbroken en om 15.00 uur hervat)

Jaarverslag EIB
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0023/2001) van de heer Lipietz, namens de Economische en Monetaire Commissie over de maatregelen die genomen zijn ingevolge het jaarverslag 1999 van de Europese Investeringsbank (2000/2173(INI)).

Lipietz
Mijnheer de Voorzitter, de taak die mij werd toebedeeld, was niet alleen zeer leerzaam, maar eerlijk gezegd ook een waar genoegen.
Ik moest mij hierbij over drie probleemgebieden buigen: de twijfels en vragen van mijn collega' s in de Economische en Monetaire Commissie, de kritiek van de burgermaatschappij die met name tot uiting kwam via de CEE Bankwatch Network, en tot slot de antwoorden en argumenten van de Europese Investeringsbank.
Ik wil vooral mijn collega' s van de Economische en Monetaire Commissie bedanken voor de pertinente vragen die zij via mij aan de Europese Investeringsbank hebben willen stellen. Ik dank ook de vrijwilligers van de burgermaatschappij voor hun deskundig toezicht op een bank die per slot van rekening 5% van de investeringen in vaste activa in de Europese Unie voor haar rekening neemt en daarmee in feite de grootste investeerster is van de Europese Unie. Tot slot moet ik de president van de Europese Investeringsbank en zijn collega' s bedanken - dit is geen vleierij - voor hun bereidwilligheid, hun goede wil en zelfs hartelijkheid waarvan zij in hun onderhoud met mij blijk hebben gegeven. Zij hebben naar mijn kritiek geluisterd en daarop geantwoord. Soms zijn zij erin geslaagd mij te overtuigen van hun gelijk, en soms hebben zij mijn kritiek aanvaard en samen met mij gezocht naar antwoorden daarop.
Daardoor kon het verslag bijna unaniem worden goedgekeurd. U hebt waarschijnlijk kunnen vaststellen dat de amendementen slechts detailpunten betreffen en daarop zal ik in de laatste twee minuten van mijn spreekbeurt ingaan. De unanimiteit kon in grote lijnen worden bewerkstelligd dankzij een aantal aanpassingsvoorstellen. Deze voorstellen richten zich echter niet alleen tot de Europese Investeringsbank zelf, maar evengoed tot de andere organen van de Europese Unie en de lidstaten.
Wij stemmen volledig in met de prioriteiten die de Europese Investeringsbank heeft vastgesteld en met de pijlers waarop haar beleid berust. Wij moeten er echter wel aan herinneren dat alles aan verandering onderhevig is. Europa stelt zich open voor het Oosten. Het neemt steeds meer verantwoordelijkheden op zich met betrekking tot de nog niet in het toetredingsproces opgenomen Balkanlanden. Europa heeft afgezien daarvan echter ook het Protocol van Kyoto ondertekend, op grond waarvan wij gedwongen zijn tot uiterlijk 2010 de uitstoot van kooldioxide en andere broeikasgassen met 8% te verminderen. Met andere woorden over goed 7 jaar moet aan deze internationale overeenkomst worden voldaan.
Bovendien heeft Europa in Lissabon besloten een wereldmacht te worden op het gebied van de kennis en de nieuwe technologie, en heeft het tot slot prioriteit gegeven aan de ontwikkeling van het MKB. Europa wil dus niet door middel van reusachtige bedrijven, door middel van een incorporated Europa, een wereldmacht worden op kennisgebied, maar veeleer met behulp van kleine en middelgrote bedrijven.
Dat zijn dus drie nieuwe doelstellingen die wij bij de behandeling van het jaarverslag 1999 voor ogen moeten houden. Natuurlijk mogen wij daarbij ook de algemene oriëntaties van de EIB niet vergeten. Deze drie doelstellingen: toetreding, Kyoto en ontwikkeling van het MKB waren echter op het moment waarop de EIB haar prioriteiten vaststelde en haar verslag over het jaar 1999 schreef, nog niet nauwkeurig omlijnd en daarom hebben wij de organen van de Europese Unie en de EIB zelf gevraagd het beleid aan te passen.
De eerste paragrafen van het onderhavig verslag zijn unaniem goedgekeurd. Daarmee willen wij vooral de leningsfaciliteiten met betrekking tot die drie doelstellingen uitbreiden en vergemakkelijken.
Ik zal u kort zeggen waarover wij niet unaniem waren: het officiële belang van de NGO' s bij de voorbereiding van de besluiten van de Europese Investeringsbank, de bevestiging van het doel van Kyoto als zijnde het allerbelangrijkste doel, en de modaliteiten voor het bedrijfseconomisch toezicht door de EIB. Ik zal mij bij de stemming over deze drie punten neerleggen bij hetgeen het Parlement in zijn wijsheid zal besluiten.

Peijs
Voorzitter, allereerst felicitaties voor de rapporteur voor zijn uitstekende verslag over het jaarverslag 1999 van de Europese Investeringsbank en complimenten aan de bank natuurlijk voor het verslag zelf.
Dit is de eerste keer dat het Europees Parlement zijn mening geeft over het jaarverslag. Deze mening is natuurlijk politiek van aard en werpt een kritische blik op de instelling. Zo bekijkt het verslag onder andere de prioriteiten en de interne en externe controle van de door deze bank aangewende middelen. De EIB is de huisbankier en de investeerder van de Europese instellingen en daarom wordt in dit verslag bekeken welke prioriteiten de EIB heeft, en of deze prioriteiten overeenkomen met de prioriteiten van de Europese Unie. In het geval daar significante verschillen waren, heeft de rapporteur gekeken waaraan de EIB meer of minder prioriteit zou moeten geven. In dit verslag wordt bijvoorbeeld gevraagd aan de EIB om meer aandacht te geven aan de investeringen die ervoor zorgen dat de Europese Unie aan de Kyoto-criteria voldoet. Het feit dat hieraan meer prioriteit zou moeten worden toegekend, betekent in onze ogen niet dat zaken als Trans-Europese netwerken minder prioriteit moeten hebben zoals de rapporteur in een van zijn amendementen voorstelt. Dan wordt de aandacht gevestigd op de interne controle van de EIB. De rapporteur vindt dat de EIB een beter overzicht moet hebben op de kwaliteit van de uitgeleende gelden. Hiervoor zou de EIB meer aandacht moeten besteden aan de evaluatie van de projecten op bijvoorbeeld de terreinen van de regionale en milieu-investeringen. Op dit moment bestaat binnen de EIB nog te weinig inzicht in de effectiviteit van het uitgeleende geld. In een normaal bedrijfsvoeringsproces houdt een bedrijf ook rekening met het rendement van een investering. De EIB zou effectiviteit en rendement van investeringen ook meer moeten toetsen.
Een laatste belangrijk punt is dat de EIB voor de communautaire middelen onder toezicht komt te staan van de Europese Rekenkamer. De Europese Rekenkamer moet dan de gelden die vanuit de Europese Unie ter beschikking worden gesteld, controleren op het doel en de rechtmatigheid van de daarmee gedane investeringen. Wij hebben nog een amendement ingediend om ervoor te zorgen dat de EIB voor de zaken die zij doet als bank, voldoende en volgens dezelfde regels wordt gecontroleerd als elke normale commerciële bank. De rapporteur stelt voor dat iemand van de Europese Centrale Bank aangesteld wordt in de auditcommissie, maar een auditcommissie ligt dichter aan tegen een accountantfunctie dan tegen een echte bancaire supervisie. Beide moeten gebeuren. Mijn fractie is echter van mening dat de Europese Centrale Bank niet de mogelijkheden in huis heeft voor een echte bancaire supervisie. Dat moet op een andere manier geregeld worden, bijvoorbeeld door de Luxemburgse centrale bank.
Mijn andere twee amendementen, Voorzitter, zijn aanpassingen om een paar schoonheidsfoutjes uit de tekst te halen. Zo erkennen wij de belangrijke rol van de EIB in het Europese investeringsklimaat en vinden wij ook dat de EIB bij de interne controle meer rekening moet houden met de effectiviteit van de Europese middelen die worden besteed aan het milieu. Jammer genoeg zijn wij het met de meeste amendementen van de rapporteur niet eens omdat hij met deze amendementen een radicaal en eenzijdig standpunt wil benadrukken. Natuurlijk onderkennen wij ook het belang van het milieu en van NGO's, maar ook andere prioriteiten moeten aan bod komen. Verder heeft de socialistische fractie nog twee amendementen ingediend en een van deze amendementen heeft te maken met een belofte gedaan door de president van de EIB. Deze belofte had betrekking op het aannemen van meer vrouwen zodat de EIB ongeveer evenveel mannen als vrouwen in dienst heeft of daar minstens naar streeft. Dat is ook een van de prioriteiten van de Europese Unie. Wij roepen de bank op om bij deze daarmee te beginnen. Ik hoop dat de EIB de adviezen van het Parlement ter harte neemt, vooral wat betreft de controle op de Europese gelden. Daarom ondersteunen wij dit verslag van harte.

Van den Burg
Voorzitter, ook ik wil beginnen met de heer Maystadt van harte welkom te heten in deze bijna lege zaal, maar ik kan hem vertellen dat, ook als wij de president van de Europese Centrale Bank hier op bezoek hebben, lang niet alle parlementariërs aanwezig zijn. Dus het ligt niet aan u.
Eerst en vooral wil ik voorstellen om hier ook een traditie van te maken, zoals we ook doen met de besprekingen met de Europese Centrale Bank, met Wim Duisenberg. Ik denk dat het goed is de traditie voort te zetten om hier in dit Parlement ook aandacht aan de Europese Investeringsbank te besteden en ik hoop dat de belangstelling dan ook groter wordt dan vandaag het geval is.
Inmiddels hebt u een paar dagen geleden uw jaarlijkse persconferentie gehouden waarbij u de resultaten over 2000 hebt gepresenteerd. Het is geen primeur die wij hier in deze zaal hebben. Het is wel iets dat ongeveer gelijktijdig gebeurd is. Ik denk dat we dat volgend jaar misschien kunnen doen, maar in ieder geval zou ik willen voorstellen dat we hier in het Parlement ook zo snel mogelijk dat jaarverslag over 2000 op de agenda zetten, en dat ook minstens zo grondig voorbereiden als we met dit jaarverslag gedaan hebben.
Voordat ik nog wat inhoudelijke opmerkingen maak, zou ik ook de rapporteur willen complimenteren. Te zien aan het persbericht van vorige week heeft hij zijn werk goed gedaan. Ik denk dat dat persbericht ook liet weten dat er in het beleid van de bank veel aandacht bestaat voor milieugroepen en voor het milieu in het algemeen en ik denk dat ook zijn werkzaamheden daaraan bijgedragen hebben. Zelf heb ik me namens mijn fractie geconcentreerd op een aantal andere zwaartepunten die overigens ook voor een groot deel parallel lopen met die van de EVP. Het eerste punt is het stimuleren van werkgelegenheid, met name in het midden- en kleinbedrijf en de sociale sectoren en het tweede punt de transparantie en het toezicht op de activiteiten van de EIB. Ten eerste het punt van de werkgelegenheid. Die werkgelegenheidsdoelstelling, die ook behoort tot de prioritaire doelstellingen van de Europese Unie - ik denk dat Lissabon dat nog eens bevestigd heeft - die is mij in uw plannen en verslagen te impliciet aanwezig en te weinig zichtbaar en toetsbaar. Het lijkt erop dat de redenering overheerst dat economische groei vanzelf wel werk oplevert en dat daar dus geen aparte aandacht voor nodig is, laat staan aandacht voor de kwaliteit en de duurzaamheid van die werkgelegenheid. U hebt wel degelijk aangesloten bij de beleidsinzetten vanuit de Europese raden, in dit jaarverslag vinden we de impulsen van de top van Luxemburg terug en van het speciale actieprogramma dat in Amsterdam was toegezegd. En daarna hebt u terecht aangesloten bij de initiatieven van de top in Lissabon vorig jaar en vooral nieuwe initiatieven voor kenniseconomie en nieuwe technologieën gelanceerd, het innovatie 2000-initiatief. Ik zou u nu alvast de uitdaging willen voorhouden om het komende jaar met nieuwe initiatieven aan te sluiten bij de top van Stockholm die volgende maand plaatsvindt. Het Zweedse voorzitterschap zal daar de lijn van Lissabon voortzetten en er hopelijk in slagen om ook van die voorjaarstoppen op sociaal-economisch terrein een jaarlijkse traditie te maken. De Zweden zijn niet van plan om daar echt heel veel nieuwe procedures en processen op te zetten. Wel hebben ze naar mijn idee een heel belangrijk accent toegevoegd aan het beleid dat in Lissabon is afgesproken en dat is de aandacht voor de kwalitatieve aspecten van de werkgelegenheid. Kwaliteit van de arbeid is een enorm belangrijke voorwaarde om werkelijk te kunnen functioneren in de economie, in een economie die meer op kennis en creativiteit is gebaseerd. Aandacht ook voor voldoende participatie op de arbeidsmarkt. Dat zijn heel belangrijke zaken waar we de komende tijd mee bezig moeten zijn. Wellicht kunt u de uitdaging aannemen om die investering in de kwaliteit op te nemen in een volgend initiatief naar aanleiding van Stockholm.
Ook op het punt van het MKB zie ik dat u in 2000 uw inspanningen reeds bijna verdubbeld hebt naar 6,2 miljard euro. Ik denk dat dat een goede zaak is maar ik zou daarbij speciaal aandacht willen vragen voor de MKB-bedrijven die moeite hebben om risicokapitaal via de normale weg te vinden. Dat zijn vaak ook heel innovatieve bedrijven en die horen dan niet tot die sectoren van de economie die dan juist wel dat kapitaal van de beurs en risicokapitaal aantrekken en daarom zou ik dus juist ook aandacht willen vestigen op die flankerende bedrijven, die voor de kwaliteit van de arbeid kunnen zorgen. Daarom vragen we aandacht voor de sociale economie en voor de ontwikkeling van wat de Fransen zo mooi service de proximité noemen.
Dan een laatste opmerking. Misschien moet ik die opmerking achterwege laten omdat ik denk dat ik kan aansluiten bij wat mevrouw Peijs daarover gezegd heeft, behalve over de rol van de ECB. Wel willen wij graag vanuit onze fractie de discussie voortzetten over de mogelijke rol van die centrale bank, ook in de controle op prudentiële regels en het bancaire toezicht.

Ortuondo Larrea
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, mijnheer de president van de Europese Investeringsbank, geachte collega' s, in de eerste plaats zou ik de rapporteur, de heer Lipietz, geluk willen wensen met zijn uitmuntende verslag.
De Europese Investeringsbank is een instelling zonder winstbejag omdat de regeringen van de lidstaten zulks hebben besloten. Deze bank heeft immers niet tot taak financiële winst te maken maar bij te dragen tot een evenwichtige ontwikkeling van de Europese Gemeenschap, door het verstrekken van kredieten en garanties op middellange en lange termijn voor investeringsprojecten in de armste regio' s ter bevordering van de economische en de sociale samenhang. Welnu, als we kijken naar het richtsnoer dat de EIB bij de financiering bij voorkeur hanteert, moeten we ons afvragen waar de in 1999 toegekende leningen naar toe zijn gegaan. Dan zien we dat die voor het merendeel gebruikt zijn voor de cofinanciering van investeringen in de vier rijkste lidstaten (Duitsland, Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk en Italië), die meer dan 60% hebben ontvangen van de aanvullende middelen van de EIB uit de communautaire structuurfondsen, terwijl de zogenaamde cohesielanden, dat wil zeggen de armste en meest achtergestelde landen (Griekenland, Portugal, Spanje en Ierland) nauwelijks 26% hebben gekregen.
Ook al wordt gezegd dat tussen die landen dezelfde ongelijkheid bestaat qua bevolkingsomvang, moet er naar mijn mening toch over dit aspect worden nagedacht. Als wij namelijk een evenwichtige ontwikkeling tot stand willen brengen, moeten we uitgaan van de solidariteitsgedachte en niet van evenredigheid. Die noodzaak zal zich trouwens des te meer doen gevoelen naarmate de uitbreiding met de nieuwe lidstaten vordert. Laat bovendien niemand aankomen met het argument dat de minder rijke landen geen voorstellen hebben ingediend voor te financieren projecten. Er zal gewoon een beter beleid moeten worden opgezet voor voorlichting, doorzichtigheid, bijstand en begeleiding. Daarom zou het om te beginnen een goede zaak zijn als de communicatie met de verschillende aanvragers werd vergemakkelijkt door het gebruik van alle talen van de Europese Unie te bevorderen, waaronder de regionale en de minderheidstalen, zodat de Europese Investeringsbank voor iedereen toegankelijk wordt.

Sjöstedt
Mijnheer de Voorzitter, de heer Lipietz heeft een zeer goed verslag gemaakt. Daarin wordt gewezen op twee echt zwakke punten van de Europese Investeringsbank.
Ten eerste heeft de bank een zeer slecht informatiebeleid gevoerd en waren de besluitvorming en de werkzaamheden weinig transparant. Ten tweede heeft de bank naar mijn mening een zeer slecht milieubeleid gevoerd. Er zijn ettelijke voorbeelden van door de bank gesteunde projecten, zowel in de Europese Unie als in de kandidaat-landen, die eigenlijk niet te verdedigen waren vanuit milieuoogpunt.
Wat de milieueffectrapportages betreft, is het duidelijk dat bijvoorbeeld de Wereldbank beter dan de Europese Investeringsbank in staat is om rapportages te publiceren voordat er besluiten worden genomen. De laatste tijd hebben wij in elk geval een nieuwe houding van de Europese Investeringsbank kunnen vaststellen. Er wordt daar nu meer gepraat over dialoog, openheid, milieuoverwegingen en vernieuwing. Wij hopen dat dit leidt tot een daadwerkelijke hervorming van de werkzaamheden van de bank - hetgeen wij echt zouden toejuichen - en dat de bank het Verdrag van Aarhus over transparantie in milieuvraagstukken in zijn geheel toepast.
Met deze woorden wil ik duidelijk maken dat wij dit goede verslag steunen, evenals de amendementen van de Fractie De Groenen.

von Wogau
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega' s, om te beginnen wil ik de rapporteur bedanken voor zijn goede verslag en de Europese Investeringsbank voor de zeer open dialoog die wij de afgelopen maanden hebben kunnen voeren. Het debat van vandaag laat zien, mijnheer Maystadt, dat het werk van de Europese Centrale Bank over het algemeen goed wordt beoordeeld, en dat zal u zeker verheugen. Ik denk dat dit buitengewoon belangrijk is. De Europese Centrale Bank speelt een bijzonder belangrijke rol als het gaat om het verbeteren van de structuren in de minder ontwikkelde gebieden van de Europese Gemeenschap. Tweederde van zijn taken gaat in die richting. Ik denk echter ook dat de Trans-Europese netwerken een hele belangrijke rol spelen, en met name de overeenkomstig Europese maatstaven opgezette transportmiddelen.
Ofschoon wij vaststellen dat hier een gemeenschappelijke, Europese economische ruimte ontstaat, zien wij dat het vervoer nog heel vaak de oude grenzen en prioriteiten uit de vorige eeuw volgt. Ik denk dat bij een gemeenschappelijke Europese markt, bij een thuismarkt, bij een optimale monetaire ruimte ook een passende infrastructuur, en dus transportinfrastructuur hoort. Alle activiteiten van de Europese Centrale Bank op dit terrein zijn heel belangrijk.
Ik denk ook dat de werkzaamheden van de Europese Centrale Bank op veel andere terreinen van groot belang zijn, met name voor het midden- en kleinbedrijf. Voor het midden- en kleinbedrijf, en vooral voor innovatieve bedrijven die ook risico' s durven te nemen, is het vaak niet voldoende om leningen te ontvangen; zij moeten ook over risicokapitaal kunnen beschikken. Hier heeft de Europese Investeringsbank de afgelopen jaren belangrijke initiatieven ontvouwd waarmee ik van harte kan instemmen.

Maystadt
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik wil allereerst de Voorzitter en het Bureau van het Parlement bedanken voor hun suggestie om de president van de Europese Investeringsbank uit te nodigen tot een spreekbeurt voor de plenaire vergadering ter gelegenheid van de behandeling van het verslag van de Economische en Monetaire Commissie over de activiteiten van de EIB. Het is de eerste keer dat dit gebeurt.
Dit is voor mij niet alleen een eerbetoon, maar wel degelijk ook een blijk van belangstelling. Het Europees Parlement wil aandacht schenken aan de activiteiten van alle Europese instellingen en daarin zoveel mogelijk de stem laten horen van de door hem vertegenwoordigde burgers. Laat mij eveneens hier in de plenaire vergadering herhalen wat ik reeds in de commissie heb gezegd: ik heb grote waardering voor de opbouwende dialoog die tot stand is gekomen tussen ons en de Economische en Monetaire Commissie. Deze dialoog hebben wij vooral te danken aan de inzet van de commissievoorzitter, mevrouw Randzio Plath. Ik moet u verder zeggen dat het verslag van de heer Lipietz voor mij een nuttig en stimulerend document is, en kan u mededelen dat wij nu al een begin hebben gemaakt met de verwezenlijking van verschillende aanbevelingen in de ontwerpresolutie.
Als u het goed vindt zal ik in mijn betoog opmerkingen maken over zowel de aanbevelingen als de door de leden gestelde vragen, en wel als volgt: eerst zal ik ingaan op de operationele prioriteiten van de Bank, dan op de evaluatiemethoden en tot slot op de externe controle en het transparantiebeleid.
De operationele prioriteiten van de Bank: in het nieuwe, voor de periode 2001-2003 opgestelde Activiteitenplan hebben wij onze prioriteiten herzien en aangepast aan de inhoud van de aanbevelingen 3 en 5. Onder de vijf door de Raad van beheer besloten prioriteiten komt ook het volgende voor: "stimulering van milieubescherming en duurzame ontwikkeling, met name bij de tenuitvoerlegging van het Protocol van Kyoto" . Deze oriëntatie bestond in feite al. Vorig jaar is namelijk het bedrag voor projecten binnen de Europese Unie, waarmee een rechtstreekse bijdrage werd geleverd aan milieuverbetering, opgetrokken tot 6,4 miljard euro. Dit is dus een verhoging van 39% ten opzichte van het voorafgaande jaar. Voor de kandidaat-landen werden projecten gefinancierd voor een bedrag van 740 miljoen euro. Bovendien hebben wij ons directoraat Projecten gereorganiseerd om systematische evaluatie van het milieueffect van projecten, waarvoor financieringsaanvragen worden gedaan, mogelijk te kunnen maken. Wat meer specifiek de tenuitvoerlegging van het Protocol van Kyoto betreft, zal in de komende maand mei aan onze Raad van beheer een algemene beleidsnota worden voorgelegd over onze bijdrage daaraan.
Zoals mevrouw Peijs terecht zei, mag de milieuzorg ons niet de andere prioriteiten uit het oog doen verliezen. Ik zal ze snel nog eens noemen. Allereerst de regionale ontwikkeling: wij zijn van mening dat tenminste tweederde van de in de Europese Unie gefinancierde projecten ten goede moet komen van de voor steun in aanmerking komende regio' s. Ten tweede de ondersteuning van de strategie van Lissabon: wij zijn van plan in de komende drie jaar projecten te financieren voor een bedrag van 12 à 15 miljard euro op de door de Europese Raad van Lissabon vastgestelde prioritaire gebieden. Zoals mevrouw van den Burg terecht opmerkte, moeten wij rekening houden met de conclusies van de top van Stockholm. Ten derde de voorbereiding van de toetredingslanden: in de komende drie jaar zijn wij van plan 3 à 4 miljard euro per jaar uit te geven aan projecten die tot doel hebben de kandidaat-landen te helpen bij de vervulling van de toetredingsvoorwaarden, met name op het gebied van de vervoersinfrastructuur, waar de heer von Wogau terecht op aandrong. De laatste prioriteit die ik wil noemen betreft de ondersteuning van het communautair ontwikkelingsbeleid, met name in het kader van de recente overeenkomst van Cotonou.
Dan zal ik nu ingaan op de evaluatie van de reële impact van de door de EIB gefinancierde projecten. Terecht hebben enkele sprekers daarop aangedrongen. In aanbeveling 4 wordt de EIB met name verzocht een diepgaande studie te maken van de mate waarin de investeringen bijdragen aan de regionale ontwikkeling.
Ik wil er allereerst aan herinneren dat de EIB in 1995 een onafhankelijke afdeling heeft opgericht voor de ex-post evaluatie van projecten. De verslagen van deze afdeling worden als dusdanig voorgelegd aan de Raad van beheer. Dat wil zeggen dat daarin geen enkele wijziging wordt aangebracht door de hiërarchie of de Raad van bestuur. Daarna worden die verslagen ter beschikking gesteld van het publiek. In het verslag van de heer Lipietz worden trouwens verschillende van die verslagen genoemd. De eerste verslagen hadden natuurlijk veel kritiek te verduren, en ik kan u ook zeggen waarom. Wij hadden deze afdeling namelijk gevraagd de aandacht toe te spitsen op de gevallen die ons inziens het meest problematisch waren.
Nu wij meer verslagen ter beschikking hebben, over een groter aantal projecten, zien wij dat de evaluatieresultaten duidelijk bemoedigender zijn. Zo is bijvoorbeeld uit een recent verslag over een reeks projecten in Noord-Portugal en Zuid-Italië gebleken dat deze projecten voor het overgrote merendeel een goede impact hebben gehad, en in bepaalde gevallen zelfs een uitermate goede impact op de ontwikkeling van de betrokken regio' s.
In hetzelfde verslag wordt echter ook onderstreept dat het goed zou zijn de methodologie nog verder te verfijnen, en met name sterker gediversifieerde en nauwkeurigere criteria op te stellen voor de voorafgaande selectie van de voor de regionale ontwikkeling meest veelbelovende projecten. Daarom werken wij momenteel samen met de diensten van het DG Regio' s van de Commissie aan de opstelling van een reeks prestatie-indicatoren op het gebied van leningen voor regionale doelstellingen. Ik kan hieraan toevoegen dat wij hetzelfde soort evaluatie verrichten voor de globale leningen, dat wil zeggen voor de leningen aan intermediaire banken, die op hun beurt leningen verstrekken aan het MKB of lokale collectieve instanties. Ook daar proberen wij de controlemiddelen te verbeteren. Wij willen er namelijk van op aan kunnen dat deze leningen ook daadwerkelijk ten goede komen van het MKB en de gunstige voorwaarden worden doorgespeeld aan de eindbegunstigden van deze leningen.
Wat nu de externe controle van de Bank betreft, kan ik mij zonder enig voorbehoud scharen achter aanbeveling 10. Ik kan hier ten overstaan van u bevestigen dat het in 1999 tussen de Rekenkamer, de Commissie en de EIB gesloten akkoord over de activiteiten van de Bank op grond van communautaire middelen, tot volle tevredenheid van alle partijen ten uitvoer wordt gelegd en de EIB natuurlijk de verplichtingen die zij met dit akkoord op zich heeft genomen jegens de Rekenkamer, zal nakomen. Ik kan ook bevestigen dat wij momenteel aan het onderhandelen zijn over een soortgelijk akkoord met de Rekenkamer wat de controle op het Europees Investeringsfonds betreft. Ik voeg hier tot slot nog aan toe dat wij open staan voor elke praktisch uitvoerbare formule voor bankentoezicht. Dat vraagstuk is in uw commissie besproken. Wij staan wat dat betreft volledig open. Hoe dan ook lijkt ons op korte termijn de meest praktische weg de versterking te zijn van het toetsingscomité, mits daarin competente leden worden benoemd, mensen met ervaring op het gebied van het bankentoezicht.
Wat tot slot het transparantiebeleid betreft, zijn wij bereid gevolg te geven aan de in aanbeveling 11 opgenomen oriëntaties. Wij moeten hierbij echter wel onderstrepen dat, in tegenstelling tot hetgeen het geval is met de in het verslag van de rapporteur genoemde instellingen, de meeste klanten van de EIB particuliere handelsondernemingen zijn, die natuurlijk erop aandringen dat ook in de betrekkingen met de EIB vertrouwelijkheid wordt betracht. Dat is ook de regel in handelsbesprekingen. Ik kan u derhalve mededelen dat wij van plan zijn op onze website de lijst van alle projecten te publiceren die momenteel worden onderzocht. Dit zal gebeuren voordat zij worden voorgelegd aan de Raad van beheer, tenzij de projectleider zich vanwege vertrouwelijkheid tegen deze publicatie verzet. Afgezien daarvan zullen alle projecten op onze website worden gepubliceerd.
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, zoals u weet is de Europese Investeringsbank geen bank zoals alle andere banken. Zij is opgericht om de bewerkstelliging van de doelstellingen van de Europese Unie te vergemakkelijken. Het is dus niet meer dan normaal dat zij wordt uitgenodigd om voor het Europees Parlement tekst en uitleg te geven. Ik dank u dat u mij daartoe vandaag de gelegenheid hebt geboden en ik kijk met genoegen uit naar de voortzetting van deze dialoog in de toekomst, zoals mevrouw van den Burg zo vriendelijk was te suggereren.

De Voorzitter
Ik dank u, mijnheer Maystadt, voor de bijdrage die door u en uw bank wordt geleverd.

Solbes
Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats zou ik het Parlement en de heer Lipietz geluk willen wensen met hun analyse van het jaarverslag van de Europese Investeringsbank.
Ik deel de visie die de president van de bank naar voren heeft gebracht en die ook in het verslag is vervat, namelijk dat de Europese Investeringsbank een van de instrumenten is van het beleid van de Europese Unie. Anderzijds mogen we echter niet vergeten dat de EIB de plicht heeft de haar ter beschikking gestelde middelen optimaal te benutten.
De Commissie is het in grote lijnen eens met de in het verslag vervatte standpunten, maar ik zou enkele opmerkingen willen maken over twee of drie vraagstukken die me bijzonder relevant lijken voor het verzoek aan de Commissie en de Raad om op korte termijn te zorgen voor uitbreiding van het subsidiariteitsmechanisme met betrekking tot de rentevoeten van door de EIB verstrekte leningen. Ik denk daarbij vooral aan zowel externe als interne leningen.
Dat is een moeilijke kwestie. De Rekenkamer heeft zich hier duidelijk tegen uitgesproken, waarbij hij aangaf de doelmatigheid van de maatregel ten zeerste te betwijfelen. Als Commissie moeten we natuurlijk ons uiterste best doen om de doelmatigheid te garanderen van de instrumenten die tot onze beschikking staan voor het bevorderen van investeringen. Het is echter niet minder waar dat er, gezien het huidige niveau van de rentevoeten, ook activiteiten zijn - zoals op milieugebied of ten behoeve van de kandidaat-landen - die doeltreffender kunnen worden gefinancierd via cofinancieringsstelsels, bijvoorbeeld via sommige van de huidige programma' s. De effectiviteit daarvan zal in een later stadium nog zelfs verhoogd kunnen worden, wanneer die landen eenmaal lid zijn van de Europese Unie.
Verder wordt de Bank in het verslag verzocht een adequaat beleid te voeren voor risicokapitaal, en de vereiste inspanningen te ondernemen voor het aantrekken van risicokapitaal via de markt, met name in problematische sectoren. De president van de Bank heeft reeds een opmerking gemaakt over de inspanningen die in dit verband zijn geleverd. De Commissie kan steun geven aan de ideeën van de Bank omtrent een betere functieverdeling tussen het voormalige Europese Investeringsfonds en de Europese Investeringsbank. Naar ons oordeel is het huidige model - waarin het Fonds de uitvoerende taak van de Bank heeft overgenomen bij projecten waarin risicokapitaal wordt geïnvesteerd - een goed model. De huidige, grotere beschikbaarheid van middelen is zonder enige twijfel een goede ontwikkeling, vergeleken met de vorige situatie.
Staat u mij toe een opmerking te maken over de noodzaak van meer aandacht voor de kleine en middelgrote bedrijven. Niet alleen krijgen kleine en middelgrote bedrijven nu toegang tot risicokapitaal, maar zullen zij daarnaast ook de belangrijkste begunstigden zijn van het Innovatieprogramma 2000 van de Bank. Daarbij zal het vooral gaan om steun aan investeringen in de informatietechnologie en de kenniseconomie. Al deze maatregelen hebben natuurlijk tot doel de voorstellen van Lissabon te ondersteunen, maar tevens wil men daarmee de mogelijkheid bieden tot een beleid voor de kleine en middelgrote bedrijven.
Een kwestie die ons inziens extra aandacht verdient, betreft de globale leningen. Onder geschikte voorwaarden kunnen ook de kleine en middelgrote bedrijven hiervoor in aanmerking komen. Daarmee kunnen wij ongetwijfeld twee problemen aanpakken die door sommige afgevaardigden aan de orde zijn gesteld. In de eerste plaats moeten we zien te komen tot een doelmatigere verdeling van de middelen. Vergeet u niet dat deze globale leningen op het ogenblik ongeveer eenderde uitmaken van de nieuwe leningen van de Bank. Ten tweede heeft men aangedrongen op een coherentere aanpak van de Bank met betrekking tot de communautaire beleidsvormen. Al deze maatregelen samen zullen het beleid van de Bank en de uitgezette beleidslijnen vermoedelijk ten goede komen.
Dan nog een laatste opmerking: op bladzijde achttien van het verslag wordt de Commissie verzocht een follow-up uit te voeren, in het bijzonder met betrekking tot risicokapitaal en de controle op en het beheer van de rentevoeten. Ik wil u erop wijzen dat deze kwestie reeds wordt onderzocht door de bevoegde collega' s, met name op het gebied van de externe hulp. Overeenkomstig de reeds door mij genoemde criteria en opmerkingen proberen zij de beste oplossing te vinden voor het meest doeltreffende gebruik van de middelen van de Bank.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

Lissabon (voortzetting)
De Voorzitter
Aan de orde is de voortzetting van het gecombineerd debat over:
het verslag (A5-0034/2001) van de heer Bullmann, namens de Economische en Monetaire Commissie, over de in het voorjaar van 2001 te houden Europese Raad: het proces van Lissabon en de te volgen koers (2000/2280(INI));
de verklaring van de Commissie: beknopt verslag over de sedert Lissabon geboekte vooruitgang en de toekomstige acties;
het verslag (A5-0020/2001) van de heer Gasòliba i Böhm, namens de Economische en Monetaire Commissie, over het effect van de liberalisering en het economisch hervormingsproces op de groei in de Europese Unie (2000/2172(INI)).

Martin, Hans-Peter
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega' s, een start terug, voor ons ligt een belangrijk en goed verslag! Van harte gefeliciteerd collega Bullmann! Op twee punten wil ik graag nader ingaan. Ten eerste discussiëren wij steeds over wat Europa zo speciaal maakt en waarom wij, mogelijkerwijze en hopelijk, in de toekomst een model voor de wereld zullen zijn. Wij moeten dit echter ook met cijfers kunnen staven. Hoe meten we dit succes? Wij gebruiken zeer traditionele instrumenten, zoals het bruto nationaal product of het werkeloosheidscijfer, dat volgens het laatste onderzoek van het IFO in München gedaald is van 8,1 naar 7,6. We gebruiken de externe waarde van de euro, maar er zijn ook zeer veel indicatoren die wij tot nu toe nog niet in onze metingen hebben meegenomen.
Daarom wil ik de punten 24 tot en met 29 in het onderhavige verslag uitdrukkelijk ondersteunen. Hierbij gaat het om nieuwe definities van levens- en werkgelegenheidskwaliteit. Dat zou een grote hulp zijn voor ons debat. Wat eveneens nog ontbrak, wordt door de amendementen 13 en 17 aangevuld, te weten milieu. Dit schijnt toch vooral ook het Zweedse voorzitterschap na aan het hart te liggen, en het is een terrein waar we nog veel kunnen doen. De heer Friedrich heeft in dit debat gezegd dat het gevaar bestaat dat wij te veel weten. Ik zou eerder willen zeggen dat het gevaar bestaat dat we te weinig weten.
Dit betreft vooral het Parlement en dat brengt mij bij het tweede punt dat ik wil bespreken, namelijk de toegang tot informatie in het kader van de debatten na Lissabon. Het is een slechte zaak dat documenten waarmee wij ons als Parlement moeten voorbereiden op topconferenties, ons zo moeizaam en langs sluiproutes bereiken, en dan vaak pas nadat ze de pers allang bekend zijn. Daar is niets gemeenschappelijks aan, dat is elkaar dwars liggen. Met deze buitensluiting, met name als het gaat om deelname van het Parlement, bewijst de Raad zichzelf alleen maar een slechte dienst. Hij ontneemt op die manier de politieke gezagsdragers hun legitimatie. Waarom vertrouwt u het Parlement niet meer toe? Laat u toch de Economische en Monetaire Commissie, de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken of de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie deelnemen. Geeft u een van onze commissievoorzitters, bijvoorbeeld Christa Randzio-Plath, de kans! Geeft u het Parlement de kans om gelijkwaardig mee te werken. Waar bent u bang voor?

Paolo Costa
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega' s, het strategisch doel van volledige werkgelegenheid, dat tijdens de Raad van Lissabon is afgesproken, is in een paar delen van de Europese Unie reeds bereikt, terwijl het in menig ander gebied nog ver verwijderd is. Dit levert niet slechts een cohesieprobleem op - aangezien er compensatie moet komen voor de minderbedeelde gebieden - maar stelt ons ook voor een ander probleem. De Europese ontwikkeling moet dan namelijk in de komende jaren zodanig beheerd worden dat de ontwikkeling, en dus de werkgelegenheid van de meest kansrijke regio' s kan overslaan op de meest achtergebleven gebieden.
Daarom vraag ik de Commissie om haar economische vooruitzichten te koppelen aan een gedetailleerde omschrijving van de territoriale goederen die het Europese plan voor ruimtelijke ontwikkeling te bieden heeft. Ik moedig de Commissie en de Unie aan om deze "goede" volledige werkgelegenheid die wij Europa toewensen - "goed" in de zin van naleving van de maatschappelijke en milieutechnische normen - na te streven met behulp van de methode die tot nu toe is gehanteerd om de interne markt te forceren. Overeenkomstig deze visie moet de uitbreiding beschouwd worden als niet alleen een bijkomende kostenpost voor de Unie, maar ook een kans op grotere markten waar de tot nu toe gevolgde methode nog beter kan gedijen. Daarnaast moet men geleidelijk overgaan tot liberalisatie van de oude markten, en in dit opzicht zouden wij onszelf en het Parlement moeten aansporen om gauw nieuwe richtlijnen inzake openbare aanbestedingen aan te nemen. Ik denk daarbij bijvoorbeeld aan de openstelling van een grote markt die momenteel nog voor de Europese mededinging gesloten is. Verder moet verhinderd worden dat de nieuwe markten een nieuwe monopoliesituatie creëren, zoals bij de telecommunicatie mogelijk het geval is.
Voorlichting kan hierbij heel belangrijk zijn, zowel om oude markten te liberaliseren als om het ontstaan van monopoliesituaties op nieuwe markten te voorkomen. Een verreikende strategie die de burgers een helpende hand biedt bij deelneming aan dit proces, kan daarbij zeker van pas komen.

Turmes
Mijnheer de Voorzitter, ik wil kort iets zeggen over duurzame groei en het proces van Lissabon. Hierover is vanmorgen al door enkele leden van de Fractie De Groenen gesproken. Op de bijeenkomst in Stockholm zouden de regeringsvertegenwoordigers de Commissie een mandaat moeten geven om aan de hand van de resultaten van de Top van Gotenburg concrete doelstellingen voor onder meer benchmarking op te stellen, met het oog op de bijeenkomst in het voorjaar van 2002 tijdens het Spaanse voorzitterschap. Alleen als in benchmarking duurzame groei net zo belangrijk wordt als economische en sociale waarden, kunnen we vooruitgang boeken.
Ik wil de gelegenheid benutten om in te gaan op het liberalisatieaspect waar daar tot dusver in Europa niet veel bespiegelingen over zijn geweest. We hebben een nieuw beleid voor controle op concentraties van ondernemingen en een nieuw mededingingsbeleid nodig. We hebben een einde gemaakt aan monopolies, maar we zullen dezelfde marktdeelnemers in Europa als oligopolie tegenkomen als we niet bereid zijn tot een ander beleid voor de controle op concentraties van ondernemingen en tot een ander mededingingsbeleid. We hebben de biodiversiteit van een groot aantal kleine en middelgrote actoren nodig, niet een monocultuur van acht of tien grote elektriciteitsbedrijven die beleidsmakers zullen chanteren, zoals ze dat ook voorheen in de monopolistische structuren deden.

Figueiredo
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega' s, een zorgvuldige analyse van het gevolg dat aan het zogenaamde proces van Lissabon gegeven is, toont duidelijk aan dat de Top van Lissabon, waar men beweerde op te komen voor de werkgelegenheid, in werkelijkheid nu juist heeft bijgedragen aan de versnelde liberalisering van een aantal essentiële economische sectoren. De Commissie benadrukt in haar verslag de "goede resultaten" die behaald zijn bij de liberalisering van het telecommunicatienetwerk, de uitwerking van een wetgevingskader voor de elektronische handel en de opstelling van het statuut van de Europese vennootschap. Tegelijkertijd zegt de Commissie de achterstanden - althans, in de optiek van de Commissie - te betreuren die zijn ontstaan bij de reglementering van overheidsopdrachten en de liberalisering van de stroom- en gasmarkt, het vervoer en de post.
De Commissie is er dus van overtuigd dat we nog sneller moeten overgaan tot volledige liberalisering van de meest uiteenlopende sectoren, met inbegrip van de openbare diensten. Ook op de kapitaalmarkt moet alles sneller verlopen, en dus ook de regeling voor financiële diensten. De bedoeling daarbij is pensioenfondsen en andere fondsen te stimuleren, wat gepaard zal gaan met nog ernstiger aanslagen op de sociale zekerheid en andere essentiële overheidsdiensten, vooral op het gebied van gezondheid, onderwijs en communicatie.
Niettegenstaande allerhande intentieverklaringen worden op sociaal gebied uiterst belangrijke beslissingen over de bescherming van de rechten van werknemers steeds weer uitgesteld. Dat was gisteren bijvoorbeeld ook weer het geval toen we de kwestie van de industriële herstructureringen bespraken.
Tegelijkertijd wordt er steeds weer op gehamerd dat we een flexibeler arbeidsmarkt moeten creëren. Werknemers moeten mobieler worden en meer bereidheid tonen zich aan te passen. Dat betekent natuurlijk meer onzekerheid voor werknemers, en minder rechten. Wel wordt erkend dat het werkloosheidsniveau nog steeds veel te hoog ligt en dat armoede en sociale uitsluiting aan het begin van het nieuwe millennium onaanvaardbaar zijn. Mijnheer de Voorzitter, geachte aanwezigen, mijnheer de commissaris, het is dus hoog tijd dat we het beleid hier ombuigen. We kunnen niet volstaan met een likje verf hier en daar. We moeten het beleid op dit gebied werkelijk ingrijpend herzien.

Carlsson, Gunilla
Mijnheer de Voorzitter, ik kan alleen maar constateren dat het voorzitterschap, dat werkgelegenheid kennelijk zo hoog in zijn vaandel schrijft, andere zaken verkiest boven deelneming aan ons belangrijke debat over de vraagstukken die aan de orde zullen worden gesteld tijdens de top van Stockholm. Des te verheugder ben ik echter over de aanwezigheid van de Commissie hier.

De Voorzitter
Het voorzitterschap heeft gezegd dat het hier niet voor 4 p.m. aanwezig kon zijn omdat het - of u het gelooft of niet - met de contactgroep het Statuut van de leden moet bespreken, hetgeen begrijpelijk is gezien de omstandigheden hier in Straatsburg en de hoeveelheid tijd die ter beschikking is. Het voorzitterschap is dus hier niet aanwezig, maar zal zo snel mogelijk komen.

Carlsson
Mijnheer de Voorzitter, mag ik dan alleen nog toevoegen dat ik heel blij ben dit ter sprake te hebben gebracht. Aldus hebt u de gelegenheid gekregen om met een goed excuus voor het Zweedse voorzitterschap te komen.
Ik geloof dat het verkeerd is zulke lange, veelomvattende en tegenstrijdige documenten op te stellen als het verslag-Bullmann, dat niet serieus genomen dreigt te worden. Ik vind het ook verkeerd om vraagstukken op het gebied van de werkgelegenheid, de groei en het concurrentievermogen te beperken tot gegoochel met statistieken. Het is duidelijk dat we indicatoren nodig hebben om te kunnen evalueren en vergelijken, maar de huidige overdrijving op dit gebied doet alleen maar denken aan het werk van het vroegere Sovjet-planbureau Gosplan.
Geachte collega's, niet-aanwezige vertegenwoordiger van de Raad en commissarissen, men hoeft geen politicus te zijn om te zien hoe onbekwaamheid zich uitbreidt en hoe de maatschappelijke verschillen in onze samenlevingen toenemen. Er zijn in Europa grote groepen werkenden die arm zijn, en er is een verschrikkelijk grote groep langdurig werklozen, uitkeringstrekkers, en gemarginaliseerde personen en gezinnen. Tegelijkertijd kost het de Europese Unie nog steeds veel moeite om zich te meten met de Verenigde Staten als het gaat om het scheppen van nieuwe banen, wetenschappelijk onderzoek, ontwikkeling en bevolkingsgroei. Volgens mij leidt de jacht op nieuwe indicatoren en nieuwe werkgelegenheidscijfers alleen maar tot vertraging van de noodzakelijke vernieuwing en liberalisering van de Europese markten.
Het proces van Lissabon veronderstelt dat men woorden thans omzet in daden. Eén jaar van de tien is snel voorbijgegaan. Daarom vraag ik vandaag om concrete doelstellingen van het voorzitterschap, met het oog op de top van Stockholm. Het gaat niet langer om beleidslijnen en tijdschema' s, zoals vanochtend. Welke besluiten wilt u dit halfjaar gaan nemen om het concurrentievermogen van Europa te vergroten?
Ik geloof dat het voor Zweden een uitstekende gelegenheid is om leiderschap te tonen. De sociaal-democratische regering is - enigszins twijfelend, maar toch - verder gegaan met het succesvolle liberaliseringsbeleid dat door de burgerlijke regering in het begin van de jaren '90 werd opgezet. Dankzij dit vooruitziend beleid, met onder andere meer marktwerking, kan het Zweedse bedrijfsleven in zowel de oude als de nieuwe economie aanzienlijke successen laten zien. Hiermee zou het voorzitterschap een moderne agenda kunnen opstellen voor de wijze waarop de Europese Unie haar met trots gepresenteerde doelstellingen kan bereiken.
Zowel de Raad als de Commissie hebben vandaag de demografische ontwikkeling in de Europese Unie aan de orde gesteld. Naar aanleiding hiervan vraag ik mij af wanneer de Commissie initiatieven zal nemen om meer immigratie van arbeidskrachten in de Europese Unie te stimuleren.
Gisteren luisterde ik naar staatssecretaris Ekström, die verantwoordelijk is voor de top van Stockholm. Zij bracht belangrijke elementen naar voren in de discussie over de groei. Zij sprak onder andere over de betekenis van de handel. Dat is uitstekend, want handel is inderdaad uiterst belangrijk voor zowel de groei als de solidariteit. Daarom vraag ik mij af of de Commissie en de Raad uiteen kunnen zetten hoe de inspanningen ter bevordering van de handel en ter vermindering van de invoerrechten resultaat kunnen opleveren tijdens het Zweedse voorzitterschap. Het zou in dit verband prettig zijn om te horen of de Raad nog steeds van mening is dat het vraagstuk van de Tobin-belasting een nationaal debat is, dat niet thuishoort in dit Parlement.
De Commissie heeft in haar mededeling de behoefte aan vereenvoudiging van de Europese regelgeving aan de orde gesteld. Gezien de stemming van vandaag over het verschrikkelijke verslag-Miller en de oude busrichtlijn, hoop ik dat dit de laatste keer was dat we ons met zoiets moeten bezighouden. Het is natuurlijk best om te schrijven dat men eenvoudigere regels wil, maar dan moet de Commissie ook laten zien dat deze regels kunnen worden toegepast.
Tenslotte wil ik nog zeggen dat economische groei natuurlijk nauw verbonden is met werkgelegenheid en sociale zekerheid. Een goed draaiende economie is de voorwaarde voor welvaart. Het zijn echter niet de politici en meer statistische gegevens die zorgen voor sociale zekerheid. Alleen met een goed functionerende economie en succesvolle ondernemingen kan de Europese Unie zorgen voor eendracht en sociale zekerheid in een nieuwe tijd.

Miguélez Ramos
Mijnheer de Voorzitter, gelet op de complicaties die de uitbreiding met de landen uit Midden- en Oost-Europa mee zal brengen, moeten wij ons nu reeds herbezinnen over het toekomstige cohesiebeleid.
De uitbreiding zal niet alleen leiden tot een forse schaalvergroting qua aantal burgers en grondgebied; ook zal de ongelijkheid tussen regio' s gevaarlijk toenemen. De statistieken geven namelijk een vertekend beeld. Een regio met een inkomen per capita van 70 procent van het communautaire gemiddelde zal, wanneer dit percentage na toetreding met 10 of 15 punten stijgt, nog altijd in dezelfde positie verkeren.
De ontwikkeling van een regio wordt gemeten aan het inkomen, maar dit mag niet het enige criterium zijn. In het programma voor de komende periode moet rekening worden gehouden met nieuwe parameters die de groeiende complexiteit van onze samenlevingen en onze economieën weerspiegelen. Debet aan de achterstand van de minst ontwikkelde regio' s zijn factoren als: de werkloosheidscijfers, vooral met betrekking tot jonge vrouwen en langdurig werklozen, de economische afhankelijkheid van crisissectoren als kolen en staal en visserij, het lage scholings- en opleidingsniveau van de werknemers, de beperkte economische diversiteit, de bevolkingsdichtheid, de relatieve afwezigheid van nieuwe technologieën en de schaarse integratie van vrouwen.
De cohesie mag niet stoppen bij de structuurfondsen. Op alle beleidsterreinen van de Unie dient een bijdrage geleverd te worden aan het verkleinen van de achterstand van deze regio' s. Alle beleid moet erop gericht zijn dat de concurrentiepositie van deze regio' s wordt verbeterd, dat er meer banen komen en dat het opleidingsniveau stijgt.
De Unie moet zich toeleggen op die gebieden die een injectie nodig hebben die niet meteen een geweldig rendement oplevert, een injectie die leidt tot herstel en tot een stijging van het concurrentievermogen en de productiviteit. De Commissie moet meer kunnen sturen en een beter overzicht hebben. In deze nieuwe periode moeten de communautaire initiatieven mijns inziens meer geld krijgen. Bovendien vind ik dat wij nog eens goed moeten nadenken over het aantal.

Ducarme
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega' s, mijn opmerkingen gaan over de punten 9 en 12 van het verslag van onze collega Gasoliba I Böhm. Ik zal proberen u duidelijk te maken hoe wij het concept van universele dienstverlening zien.
Dit concept van universele dienstverlening kan niet losgekoppeld worden van de nieuwe technologische omgeving. De huidige ontwikkelingen op met name het gebied van de informatie- en communicatietechnologie, waarin alles wordt gedigitaliseerd, werken - of men dat wil of niet - als een katalysator. De overheid moet de handschoen opnemen en ervoor zorgen dat elke burger, ongeacht zijn situatie, de beschikking krijgt over diensten van dezelfde kwaliteit, al naar gelang zijn behoeften. Dat is het voordeel van universele dienstverlening.
Dankzij de technologische ontwikkelingen hoeft de universele dienst niet meer per se met de rug tegen de muur te staan, zoals met enkele, kwalitatief zeer matige overheidsdiensten het geval is, waar men alleen een beroep op doet als er echt geen andere mogelijkheid meer is. Wij kunnen hiermee wel degelijk in het offensief gaan en zorgen voor vernieuwing.
Door het algemene gebruik van de nieuwe persoonsbewijzen op de Europese markt, in de vorm van zogenaamde smart cards, ontstaan nieuwe perspectieven op middellange termijn. Daardoor worden wij gedwongen de universele dienstverlening te herdefiniëren en te herorganiseren. Wij hebben twee mogelijkheden om deze verandering teweeg te brengen: met level agreement en content riche. Wij willen graag dat deze weg wordt bewandeld. Wij willen graag ervoor zorgen dat de universele dienstverlening kan bijdragen aan een evenwichtige verwezenlijking van hetgeen in maart 2000 door de buitengewone Europese Raad van Lissabon als strategisch doel werd vastgesteld.

Knörr Borràs
Mijnheer de Voorzitter, wij kunnen niet anders dan forse kritiek uiten op het verslag Gasòliba i Böhm over de gevolgen van de liberalisering en het economisch hervormingsproces. Het is niet zo dat wij de centrale doelstellingen van het economisch beleid niet onderschrijven, maar hier wordt de liberalisering als een schild gebruikt. Onder het mom van liberalisering slaat men wegen in die in plaats van meer welzijn, meer sociale ongelijkheid creëren in de zogenaamd meest geavanceerde samenlevingen.
Het verslag staat bol van impliciete verwijzingen naar het Amerikaanse model, van frasen die door rechts worden gepresenteerd als economische natuurwetten. Degenen die streven naar een evenwicht tussen economisch nut en een rechtvaardiger samenleving, kunnen hier niet kritiekloos aan voorbijgaan.
Dit progressieve streven botst frontaal met een aantal beweringen die in het verslag worden gedaan. Het voorbeeld dat ik zojuist noemde, staat niet alleen. Zo spreekt het verslag letterlijk over "een hervorming van de arbeidsmarkt die mobiliteit bevordert en het voor werklozen interessant maakt in te gaan op een arbeidsaanbod ". Op deze manier - en ik zeg dit met alle respect voor de heer Gasòliba i Böhm - worden werklozen afgeschilderd als parasieten.
Het is niet deze zogenaamde liberalisering die een evenwicht zal smeden tussen economische doelstellingen, concurrentievermogen, cohesie en sociale rechtvaardigheid. De sleutel ligt bij het ontwerpen en toepassen van een beleid dat onze economische systemen doelmatiger maakt. Wij moeten van andersoortige economieën datgene overnemen dat ons helpt bij dit tweesporenbeleid.
Wij hebben geen behoefte aan het Amerikaanse model. Wij willen geen model dat leidt tot meer ongelijkheid en meer sociale onrechtvaardigheid, tot rampen als in California na de liberalisering van de elektriciteitsector. Waarom kopieert u trouwens niet het beleid van het Amerikaanse ministerie van Financiën, in ruil voor het bestuursmodel van onze Europese Centrale Bank dat al zoveel schade heeft berokkend?
De rapporteur heeft deze ochtend terloops gewezen op het bestaan van interessante modellen in Europese landen. Natuurlijk zijn die er! Maar waarom komen ze nauwelijks aan bod? Omdat ze niet in het straatje passen van degenen die continu de mond vol hebben over liberalisering zonder stil te willen staan bij de gevolgen ervan.

Smet
Voorzitter, ik wil een drietal punten aanbrengen voor de top van Stockholm. Ten eerste vind ik dat het eigenlijk niet verantwoord is dat deze discussie hier op initiatief van het Parlement is gevoerd zonder dat er op dat ogenblik een document van de Commissie was. Als men een top belegt over de sociaal-economische problemen in Stockholm en als men dat elk jaar opnieuw gaat doen, zoals dat beslist is in Lissabon, dan verwacht ik - en ik hoop dat het Zweedse voorzitterschap daar een beslissing over neemt - dat er telkens een kaderdocument van de Commissie is waarover eerst een discussie in het Parlement kan plaatshebben. We hebben het nu gedaan maar het is op eigen initiatief gebeurd. In het verslag dat voorligt wordt dan ook gevraagd om een interinstitutioneel akkoord terzake.
Een tweede punt betreft de sociale bescherming. Het is hier al door een paar van onze collega's gezegd, het thema van de sociale bescherming is een nieuw thema. Men heeft er tien jaar over gedaan om het definitief op politiek niveau te tillen. Het is nu gebeurd. Maar dat is natuurlijk een heel benauwd begin. Als men begint met indicatoren vast te leggen, dan is dat een goed begin maar het kan natuurlijk niet de definitieve stap zijn. De definitieve stap zou een gelijkaardig proces moeten zijn als datgene wat we gevolgd hebben voor de werkgelegenheid. We zouden namelijk ook op richtsnoeren moeten kunnen uitkomen. Ik hoop ook dat Stockholm daar een stap verder in zet.
Dan een laatste punt over de werkgelegenheid. Er zijn inderdaad nog veel werklozen in Europa en ik verwonder mij er altijd over dat men zegt dat we absoluut migranten moeten binnenhalen. Sommigen zeggen dat dit moet voor de hoogstgekwalificeerde functies, anderen denken voor de laagstgekwalificeerde functies. In de eerste plaats zouden de eigen werklozen moeten worden opgeleid en zouden de laagstgekwalificeerde functies moeten worden gerevalueerd, en wel zodanig dat onze eigen mensen op zijn minst op de eerste plaats dit werk zullen aanvaarden.

Trentin
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega' s, met het verslag-Bullmann, dat ik qua voorstellen en politiek gedachtegoed steun, worden, net zoals met het verslag van de heer Gasòliba i Böhm, een paar kwalitatieve doelstellingen op de voorgrond geplaatst, die tijdens de Europese voorjaarstop zouden moeten uitmonden in een aantal bindende besluiten. Tot die besluiten behoren een paar initiatieven over beleidssectoren die centraal stonden in de aanwijzingen van de Europese Raad van Lissabon en van Feira, maar waar tot nu toe forse vertragingen te bespeuren zijn, zoals de heer Prodi gisteren in zijn uiteenzetting toegaf. In de allereerste plaats gaat het om de coördinatie van het onderzoeks- en ontwikkelingsbeleid. De Europese Commissie heeft inmiddels voor deze beleidssector een paar uiterst belangrijke Europese initiatieven en projecten voorbereid, maar er is nog steeds geen sprake van een daadwerkelijke coördinatie van de nationale programma' s met de particuliere en overheidsprojecten die in elk afzonderlijk land opgesteld worden. Zodoende ontstaat er een situatie waarin de toch al krappe financiële middelen gebruikt worden voor ondoelmatige investeringen of voor dubbele financiering van projecten, en waarin men niet eens duidelijke afspraken maakt over prioriteiten die op zich voor iedereen vanzelfsprekend zijn.
Ik wilde de Commissie vragen of zij van plan is een ware impuls te geven aan de uitvoering van het instrument van open coördinatie, dat door de Raad van Lissabon is aangenomen. Een en ander is mogelijk als de Commissie zelf, op grond van de gegevens omtrent de bestaande nationale programma' s en projecten, bereid is vormen van open samenwerking tussen een aantal lidstaten te bevorderen en te begeleiden, en wel aan de hand van precieze, prioritaire doelstellingen. Dit is trouwens ook een uitstekende kans voor de Commissie om de bereidheid tot samenwerking en convergentie van de nationale regeringen bij de verwezenlijking van een Europese onderzoeksruimte op de proef te stellen.
In de tweede plaats gaat het - ook hier weer op grond van experimenten met open coördinatie - om de realisering in de Unie van een systeem van levenslange opleiding en scholing. Wij eisen terecht, ook in het verslag van de heer Bullmann, een combinatie van flexibiliteit, mobiliteit en veiligheid voor het werkgelegenheidsbeleid, om te vermijden dat er nieuwe vormen van precaire arbeidsomstandigheden en sociale uitsluiting ontstaan, zowel onder jongeren en vrouwen als onder oudere werknemers. Ik ben van mening dat er geen andere vorm van veiligheid denkbaar is op een door flexibiliteit en mobiliteit gekenmerkte arbeidsmarkt dan die welke voortspruit uit een inzetbaarheid die met permanente opleiding en training tot stand wordt gebracht. Als men een dergelijk systeem in gang weet te zetten ten gunste van een zo groot mogelijk aantal werkende mannen en vrouwen, lukt het de weerstand te overwinnen die in verschillende sectoren dreigt te ontstaan doordat bedrijven vanwege het provisorische karakter van de werkgelegenheid - wat op grote delen van onze arbeidsmarkt al realiteit is - niet bereid zijn in menselijk kapitaal te investeren.
Dit alles betekent dat men aanzienlijke middelen moet mobiliseren en fors op de strepen moet staan, en zoiets krijg je alleen voor elkaar als er daadwerkelijk samenwerking tot stand komt tussen enerzijds de Europese Unie en de nationale staten, anderzijds het bedrijfsleven en de werknemers. Ook op die manier kan bewerkstelligd worden dat de Europese Raad van komend voorjaar een belangrijke gelegenheid wordt om..
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)

Peijs
Voorzitter, fijn dat het Zweedse voorzitterschap gearriveerd is. Ik hoop dat zij positief werk verricht hebben voor het statuut van de leden, want daar zitten wij om te springen.
Eerst een felicitatie aan collega Gasòliba i Böhm voor zijn voortreffelijk verslag. Hij zet in dat verslag onze ambities heel helder op een rij. Wij willen de meest concurrerende en de meest dynamische kenniseconomie van de wereld worden, zeiden onze leiders in Lissabon. Daarna gingen zij naar huis, dronken een glas, deden een plas en alles bleef zoals het was. Ik ben altijd benieuwd hoe ze zo iets vertalen.
Wij hebben nog steeds een verstikkende bureaucratie. Pogingen tot liberalisering en invoering van eenvoudiger regels voor het midden- en kleinbedrijf mislukken keer op keer door kortzichtig nationaal belang. Ach, Voorzitter, daar droom ik 's nachts wel eens van maar ik word altijd weer gillend wakker. Om wetgeving te stroomlijnen moeten wij niet alleen kijken naar wat wij hier doen, maar ook hoe een richtlijn uit de nationale omzettingsprocessen komt. Een eenvoudige, heldere douanewet blijkt plotseling een reglement onder zich te hebben van drie dikke boeken.
Overigens ben ik van mening dat de fiche d'impact nieuw leven moet worden ingeblazen. Deze moet niet langer nattevingerwerk zijn, maar een echte bedrijventoets. Een toets van hoe een bepaalde wet zal aankomen in het bedrijfsleven. Het probleem van Europa, Voorzitter, ik mag dat na elf jaar in dit Parlement wel een keer zeggen, is dat ik altijd diep onder de indruk ben van wat hier gezegd wordt, maar nooit van de daden.
Ik noem maar het voorbeeld van de liberalisering van de post. Niet alleen het Parlement, maar ook de Raad, die in Lissabon de liberalisering nadrukkelijk toegejuicht had, hebben eerder een stap teruggedaan dan vooruit. Als wij de situatie in Europa vergelijken met die in de Verenigde Staten dan zit de zaak op sommige terreinen in Europa nog steeds muurvast. Het is nog lang niet zo dat Europa de wereldeconomie kan gaan trekken nu het leiderschap van de VS even weg lijkt te vallen.
De kernlanden van Europa, Frankrijk, Duitsland en Italië, hebben achterovergeleund genoten van de voordelen van de goedkope euro en niets structureel veranderd op hun arbeidsmarkten en in hun economieën.

Katiforis
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, waarde collega' s, het economisch beleid in Europa was zowel een groot succes als een grote misser: het grote succes is natuurlijk de gemeenschappelijke munt; de grote misser is ons onvermogen om een eind te maken aan de werkloosheid en volledige werkgelegenheid te bewerkstelligen. Wij vragen ons af waarom wij op het ene gebied wel succes konden boeken en op het andere niet. Daarom wil ik de rapporteur, de heer Bullmann, gelukwensen met zijn professionele aanpak en zijn enthousiaste houding jegens de besluiten van de Europese Raad van Lissabon. Die besluiten hebben tot doel ons succes op monetair vlak te gebruiken als een springplank tot een zelfde succes op het materiële, concrete vlak van de real economy.
Als wij onze blik van de politieke grenzen van Europa afwenden en op de economische grenzen richten, als wij met andere woorden ook Oost-Europa, Rusland en Noord-Afrika in ogenschouw nemen, zien wij dat wij over de grootste markt ter wereld beschikken met het grootste inkomen per hoofd van de bevolking en de grootste concentratie van goed opgeleide en geschoolde werknemers. Noch in Latijns Amerika, noch in Azië, noch in heel Amerika zijn die drie gegevens gelijktijdig aanwezig. Daarom zijn voor ons de wonderen de wereld nog niet uit. Wij zijn opgewassen tegen de doelstellingen van Lissabon en kunnen deze verwezenlijken. De vraag is alleen of ons beleid tegen deze doelstellingen is opgewassen.
Ik heb de indruk, mijnheer de Voorzitter, dat wij bij de tenuitvoerlegging ons te zeer laten imponeren door het grote succes van het nominale convergentieproces. Ik ben er echter niet zo van overtuigd dat wij onze ervaringen ook op juist wijze overbrengen naar de reële economie. De alom bekende peer pressure, het wederzijdse toezicht dat wij nu in de reële economie willen toepassen, is niet het enige element. Er zijn andere elementen die wij niet uit het oog mogen verliezen. Zo is het noodzakelijk een eenvoudig, kwantitatief duidelijk doel na te streven: de vermindering van de inflatie. Wij mogen ook niet vergeten dat er bij de euro sprake was van duidelijk vastgestelde termijnen: of je sprong op de trein, of de trein vertrok zonder jou. Het doel van de inflatiebeteugeling was een absolute prioriteit geworden waarvan - naar mijn mening tenminste - zelfs de werkgelegenheid het slachtoffer is geworden.
Al wij de methode daadwerkelijk willen overhevelen naar de reële economie, moeten wij zo wijs zijn te streven naar één kwantitatief doel, met behulp van één eenvoudig instrument. Het doel is de volledige werkgelegenheid; het instrument de kwantitatieve en kwalitatieve verhoging van de investeringen. Dit koppel heeft nog een extra troef, dat het namelijk en passant, zoals dat in schaaktermen wordt gezegd, ook nog een tweede belangrijk, objectief doel kan bereiken: de technologische vooruitgang. Wij moeten echter vastbesloten zijn aan deze doelstellingen dezelfde absolute prioriteit te geven als indertijd aan de monetaire stabiliteit. Ik ben er niet van overtuigd dat wij daartoe ook echt vastbesloten zijn. De kwantificering van de indexen is weliswaar een stap vooruit, maar het is toch typisch dat zelfs daar gedetailleerde, analytische indexen ontbreken. De Commissie, mijnheer de commissaris, stelt geen analytische indexen voor met betrekking tot investeringen, overheidsinvesteringen, particuliere investeringen, infrastructuurinvesteringen en de investeringen op zoveel andere gebieden die wij willen bevorderen. Ondanks de serieuze inspanningen van de rapporteur moet ik erop wijzen dat vermenigvuldiging van kwantitatieve indexen geen uitweg biedt. Misschien komen wij dan uiteindelijk zelfs terecht in een reeds in het Evangelie beschreven situatie en zal iemand tegen de Commissie moeten zeggen: Marta, Marta, wat maak je je bezorgd en druk over veel dingen.....
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)

Sartori
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega' s, ik wilde vandaag het woord voeren omdat ook wij ons met zorg afvragen in hoeverre men resultaten kan boeken op grond van de besluiten van Lissabon. Ik ben vooral van mening dat het, met de werkgelegenheidstop van Stockholm in het verschiet, nodig is een aantal evaluaties te formuleren die een oriëntatie kunnen zijn voor een betere beoordeling van de allengs bereikte doelstellingen. Ook moet benadrukt worden dat men snel en doortastend moet optreden zodra mocht blijken dat bepaalde doelstellingen gemist worden. In Lissabon heeft men immers een uiterst belangrijk doel vastgesteld, zoals veel collega' s al hebben gezegd: men wil een concurrerend en dynamisch Europa en vooral een op kennis gebaseerde samenleving opbouwen.
Eveneens is besloten dat onze successen, en desnoods ook onze tekortkomingen getoetst moeten worden aan die van een andere grote economie, de Amerikaanse.
Vandaag de dag vormen de Amerikaanse prestaties voor ons een streefdoel, zowel op het vlak van de werkgelegenheid, als op het gebied van de ontwikkeling en de economische groei. Daarbij dient men er uiteraard wel rekening mee te houden dat onze samenlevingen volkomen anders zijn: dat is een gegeven dat absoluut niet over het hoofd gezien mag worden. Aan de ene kant moet ik toegeven dat ik achter doelstellingen sta als volledige werkgelegenheid, sociale markteconomie en snelle liberalisering in een groot aantal sectoren: dat zijn zaken die wij kunnen en ook moeten nastreven.
Maar aan de andere kant ben ik er ook van overtuigd dat men in Europa rekening moet houden met twee zaken. Ten eerste bestaan er realiteiten die onderling sterk uiteenlopen, realiteiten waar de problemen die wij willen oplossen reeds opgelost zijn, en het ziet er niet naar uit dat de aanpak van verschillende realiteiten met dezelfde regels...
(Spreekster wordt door de Voorzitter onderbroken)

Berès
Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, waarde collega' s, ik begrijp hoe belangrijk benchmarking is in onze economische overwegingen. Ik wil echter mijn collega' s Peijs en Carlsson, en al degenen die ons als maar het Amerikaans model voorhouden, uitnodigen de mensen in Californië eens te vragen wat zij denken van de voordelen van de liberalisatie en de onderbreking van een essentiële dienstverlening als de stroomdistributie in een moderne economie, in een economie van de eenentwintigste eeuw.
Mijns inziens zijn de onderhavige verslagen die tot doel hebben de groei op ons vasteland te consolideren, goede verslagen. Het standpunt hierin is dat deze groei ondersteund moet worden met structurele hervormingen. Wij delen dat standpunt, mits deze structurele hervormingen ons in staat stellen ons doel, ons essentiële doel te bereiken, dat zojuist ook nog door onze commissievoorzitter, mevrouw Randzio-Plath werd samengevat: sociale hervorming moet leiden tot sterkere sociale integratie. Een economisch beleid zonder dit doel is geen economisch beleid. Wij hopen dat Stockholm ook een gelegenheid zal zijn om eraan te herinneren dat de strategie voor volledige werkgelegenheid misschien toch een haalbare strategie is voor Europa.
Vanuit die optiek bekeken is voor ons de in het verslag van de heer Gasoliba I Böhm uiteengezette aanpak, enigszins te liberaal. Liberalisatie mag alleen geleidelijk aan plaatsvinden en moet absoluut gepaard gaan met reglementering. Bovendien zal liberalisatie uiteindelijk schadelijk blijken te zijn, als wij tegelijkertijd niet steevast de doelstellingen van de Europese Unie op het gebied van sociale en territoriale samenhang blijven nastreven. Wij willen derhalve dat aanzienlijke vooruitgang wordt geboekt bij de opstelling van een kaderrichtlijn met betrekking tot de diensten van algemeen belang.
Wij willen de voorstanders van buitensporige liberalisatie en versnelling van de liberalisatie in de stroom- en gassector tot voorzichtigheid manen als het om de postdienst en de spoorwegen gaat: ook dit zijn steunpilaren voor de sociale en territoriale samenhang van onze landen.

Mann, Thomas
Mijnheer de Voorzitter, ik ben blij dat de fungerend voorzitter van de Raad weer in de zaal is. Met alle waardering voor uw persoon had ik echter, gelet op de door Zweden telkens weer gepropageerde gelijkheid van kansen, graag gezien dat staatssecretaris Ekström hier aanwezig zou zijn geweest. Zij was gisteren bij de gemeenschappelijke vergadering van de Economische en Monetaire Commissie en de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken.
Dan nu het verslag-Bullmann. De Raad heeft in Lissabon besloten de EU uiterlijk in 2010 tot de meest concurrerende economische macht van de wereld te maken. Wordt de lat hier niet te hoog gelegd? De tekenen zijn gunstig, met vier miljoen nieuwe arbeidsplaatsen in vier jaar tijd, met name in hoger gekwalificeerde en ICT-banen. Er is een nieuwe dynamiek met flexibelere arbeidsmarkten ontstaan, maar nog kan niet iedereen het bijbenen. De verschillen tussen de regio' s zijn groot: aan de ene kant hoge werkgelegenheidscijfers, veel speelruimte voor ondernemingen, en aan de andere kant stijgende werkloosheid met het gevolg dat de mensen gedwongen worden hun geboortestreek om economische redenen te verlaten. Wij willen echter economische en sociale samenhang in de Gemeenschap, wij willen een actief werkgelegenheidsbeleid. Dit wordt weerspiegeld in de vier pijlers van het proces van Luxemburg. De prioriteit is duidelijk: bevordering van het innovatieve midden- en kleinbedrijf. Wij beschikken over de middelen om de toekomst vorm te geven en werkgelegenheid te scheppen, maar wij moeten dan wel bureaucratische, wettelijke en fiscale hindernissen uit de weg ruimen en de toegang tot risicokapitaal eenvoudiger maken. Door het omzetten van de richtsnoeren in de NAPS kan het werkgelegenheidscijfer in de EU tot 70 procent worden verhoogd. Wij hebben duidelijke vorderingen op het gebied van scholing en onderwijs nodig. Voorrang daarbij hebben de verbetering van de beroepsopleiding, de omzetting van ons concept van levenslang leren, betere kadervoorwaarden voor grensoverschrijdende werkzaamheden, bevordering van de mobiliteit door gemeenschappelijke scholing van jongeren en erkenning in heel Europa van behaalde beroepsvaardigheden. Dankzij de "Hughes" -procedure kon een samenvatting worden gemaakt van de bevindingen in het verslag-Bullmann van de Economische en Monetaire Commissie en de bevindingen in het verslag-Cocilovo in de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken. Ondanks de uiteenlopende beoordeling van details verdient dit eindverslag onze steun.

Färm
Mijnheer de Voorzitter, de uitgangspunten in het verslag-Bullmann sluiten aan bij de basisideeën van Lissabon, die zoals bekend dit voorjaar op de top van Stockholm in een concrete vorm zullen worden gegoten. Deze uitgangspunten voor de Europese ambitie om wereldleider te worden op het gebied van economische ontwikkeling en groei, moeten gepaard gaan met de ontwikkeling van een ambitieuze sociale dimensie; daar gaat het immers uiteindelijk om. De hier bedoelde balans is van doorslaggevend belang, niet alleen om succes te hebben bij de uitvoering van onze strategieën, maar ook om vertrouwen en begrip te wekken onder de burgers van de Europese Unie, vooral met het oog op de uitbreiding.
Aan de ene kant zegt men nu van rechts-liberale zijde dat de Unie alleen maar nodig is om te dereguleren, om markten te openen, voor vrije handel te zorgen, enzovoort. Daarentegen zouden werkloosheidsbestrijding en ontwikkeling van de sociale welvaart exclusief nationale vraagstukken zijn. Impliciet zegt men daarmee dat men het arbeidsrecht en de invloed van de werknemers wil uithollen, het welvaartsbeleid wil ondergraven, enzovoort, zonder inmenging van de Europese Unie. Aan de andere kant profileren zich hier in het debat bepaalde politici van de GUE/NGL-Fractie die het verslag-Bullmann bestrijden omdat het veel te veel gaat over deregulering en concurrentie.
In dit verband vind ik het verheugend dat we nu, met uitzondering van uiterst links en uiterst rechts, zo'n grote mate van overeenstemming hebben bereikt onder degenen die inzien dat de ontwikkeling van een sociale dimensie echt een heel noodzakelijk element is van een succesvol economisch beleid. Maar dat betekent niet noodzakelijkerwijs dat de Europese Unie de bevoegdheden van de lidstaten op wetgevingsgebied moet overnemen, al sluit deze methode van open coördinatie wetgeving natuurlijk niet uit. Het belangrijkste is dat we gemeenschappelijke doelstellingen ontwikkelen. Deze doelstellingen moeten betrekking hebben op deregulering en liberalisering tot op zekere hoogte, en ons in staat stellen de problemen rond werkloosheid en sociale uitstoot aan te pakken. Slechts weinigen hebben dit aspect aan de orde gesteld. Vergeet u echter niet hoe belangrijk dit aspect is in verband met de uitbreiding; dan wordt de inhoud van het verslag-Bullmann namelijk nog belangrijker. De nieuwe lidstaten hebben immers, meer dan wie ook, behoefte aan een parallelle ontwikkeling van groei, welvaart, sociale rechten en de invloed van gewone burgers en werknemers.

Menrad
Mijnheer de Voorzitter, op de Top van Lissabon is volledige werkgelegenheid als belangrijkste doelstelling van het beleid gedefinieerd. Ik zal nu spreken over het verslag-Bullmann dat ik van harte toejuich. De basis voor dit verslag wordt gevormd door de werkgelegenheidsrichtsnoeren die op de werkgelegenheidsconferentie in Luxemburg in 1997 voor het eerst werden geformuleerd. Ik feliciteer de rapporteur met zijn uitstekende werk. Het is juist dat voortaan meer kwalitatieve indicatoren moeten worden vastgelegd, die rekening houden met verschillende arbeidsplaatsen, minimumrechten van de werknemers bij de vormgeving ervan en milieuvriendelijke technologieën. Terecht wil de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken deze methode ook toepassen op de bestrijding van de werkloosheid onder jongeren. Dit heeft de rapporteur voor advies, de heer Cocilovo, uitstekend geformuleerd. Bij alle doelstellingen die wij onszelf in het werkgelegenheidsbeleid stellen, is economisch realisme nodig. Als Europese Volkspartij zullen wij geen naïeve dromen najagen. De maatschappij waarin dienstverlening en kennis centraal zullen staan, komt steeds dichterbij. Daarom gaan alle eisen in verband met levenslang leren en herstructurering van de onderwijssystemen principieel in de goede richting. Dat hebt u vanochtend juist geformuleerd, mijnheer Bullmann.
Vaak delen wij onze plannen op het gebied van de werkgelegenheid mee in feestelijke toespraken. Ze zijn terug te vinden in talloze documenten, in Europese richtsnoeren en nationale actieplannen, en zijn overal prachtig geformuleerd. Maar papier is geduldig. Nu komt het erop aan onze plannen in de praktijk hard te maken. De Europese Volkspartij zal de voorjaarstop beoordelen op zijn bijdrage aan de praktische tenuitvoerlegging van de gedane voorstellen. Wij hebben geen papieren top nodig. Ik ben ervan overtuigd dat Stockholm ook geen papieren top zal worden, want wij hebben nu geen behoefte aan verkondigingen, maar aan actie!

Solbes
Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats wil ik de rapporteurs en de talloze sprekers bedanken voor hun bijdrage aan het debat. Ik ga proberen hierop te reageren. Het is een rijk, gevarieerd en inspirerend debat geworden waarin vele aspecten zijn aangeroerd.
Het lijkt mij, om te beginnen, belangrijk hier te benadrukken dat de doelstellingen van Lissabon uiteraard niet zijn gewijzigd. Ik doel op de volledige werkgelegenheid en de modernisering van onze samenleving, die ik zie in samenhang met de instandhouding van ons sociaal bestel en een grote mate van cohesie. Wanneer wij de werkgelegenheidscijfers bekijken, blijkt wel tot welk resultaat dit heeft geleid. Wij kunnen het hebben over overheidsbestedingen, zoals sommige sprekers deden, maar voor ons draait het vooral om de algemene strategie. Zoals uit het beknopte verslag blijkt, moeten wij uit hoofde van de algemene strategie op verschillende gebieden gelijktijdig vooruitgang boeken, willen wij de doelstellingen van Lissabon realiseren. De grote richtsnoeren voor het economisch beleid van het jaar 2000 zijn bijvoorbeeld anders opgezet dan in het verleden het geval was om de maatregelen in te kunnen lijven die voortvloeien uit de in Lissabon gedefinieerde strategie.
Het bouwsel van Lissabon is uiteraard gefundeerd op de grondgedachte waar u allen, of bijna allen, aan refereerde, namelijk de idee van een samenleving met een dynamische economie en een grote cohesie zoals ik net al noemde. Dat betekent meer innovatie, betere scholing en onderwijs, meer liberalisering, betere regelgeving ook en, natuurlijk, een verbeterd stelsel van sociale zekerheid. Dit beleid en deze instrumenten staan niet op zichzelf. Het betreft veeleer een synergie tussen verschillende beleidsterreinen die uiteindelijk de gewenste resultaten moet opleveren.
Uit het verslag blijkt duidelijk dat wij vooruitgang hebben geboekt. U schetst een te zwart beeld als u stelt, zoals enkelen deden, dat er niets is gebeurd. Er is volgens mij wel degelijk het een en ander gedaan: kijkt u maar naar de liberalisering en de economische resultaten. Dat neemt niet weg dat er ook veel is blijven liggen. Dat is de reden waarom wij in ons verslag enkele prioriteiten vaststellen die in onze optiek van fundamenteel belang zijn voor de nabije toekomst.
Ik wil reageren op een belangrijk onderwerp dat aan het begin van deze ochtend werd aangesneden, namelijk de rol van de indicatoren in relatie tot de beoogde doelstellingen. De indicatoren moeten inderdaad niet begrepen worden als een soort van inventarisatie, als positiebepalingen binnen een concreet beleid. De indicatoren zijn geen doel op zich. Ze vormen een instrumentarium dat ons helpt de werkelijkheid nauwkeuriger te interpreteren. In tegenstelling tot wat sommige sprekers zeiden, is het van groot belang te beschikken over indicatoren die op zichzelf inzage geven in de situatie waarin wij verkeren. Natuurlijk is het nuttig om vergelijkingen te maken met andere modellen. Als wij bijvoorbeeld de Amerikaanse cijfers over technologische penetratie vergelijken met die van de Europese Unie, verschaft ons dat ontegenzeggelijk inzicht in de positie waarin wij verkeren ten opzichte van het technologisch meest ontwikkelde land ter wereld. Een partiële vergelijking tussen beide economieën waarbij slechts enkele zaken en niet het gehele model in beschouwing wordt genomen, kan leiden tot foutieve interpretaties. Wanneer wij spreken over vergelijkbare indicatoren stuiten wij echter altijd op het probleem dat in veel gevallen de indicatoren te weinig homogeen zijn om de te vergelijken werkelijkheden via deze cijfers te leren kennen.
U heeft zich tijdens de discussie ook afgevraagd of het aantal indicatoren niet buitensporig hoog is. Indien wij minder indicatoren hadden opgenomen, zou het verslag inderdaad aan helderheid hebben gewonnen. In dat geval hadden wij de publieke opinie een duidelijker en meer directe boodschap kunnen afgeven. Anderzijds had een beperkter aantal indicatoren de door ons beoogde interpretatie van de werkelijkheid echter ten zeerste bemoeilijkt.
Wij menen dat wij met deze 28 indicatoren, ingedeeld volgens de hoofddoelstellingen van Lissabon, het noodzakelijke minimum hebben geschapen om een goed inzicht te krijgen in onze huidige positie. Dat laat onverlet dat wij deze indicatoren, zoals ik al eerder aangaf, beschouwen als een instrumentarium. Dit instrumentarium is niet per definitie onveranderlijk. De praktijk en de nieuwe kennis zullen leiden tot een continue herziening van de indicatoren en wellicht zal ook het proces dat in Lissabon is gestart, leiden tot wijzigingen.
Een aantal van u is ingegaan op de wijze waarop het Parlement meer zou kunnen worden betrokken bij dit debat via een institutioneel akkoord. Ook dat is een interessant onderwerp. Ik vind dat wij momenteel, toch zeker voor wat de betrekkingen tussen het Parlement en de Commissie betreft, over voldoende middelen beschikken om ons te kwijten van deze gemeenschappelijke taak. Het institutioneel akkoord moet in ieder geval ook de Raad omvatten. Één opmerking moet me van het hart; de stem van het Parlement en de publieke opinie wordt altijd beluisterd in het Europese debat. De Commissie heeft bijvoorbeeld het initiatief genomen om één keer per jaar een economische bijeenkomst te organiseren. Het belangrijkste doel hiervan is om in de huidige globale wereldeconomie te komen tot een analyse van de economische situatie in de Unie en deze af te zetten tegen die van onze referentielanden. Het staat het Parlement altijd vrij om hieraan deel te nemen en wij hopen uiteraard dat het Parlement, net als in het verleden, ook dit jaar weer van de partij zal zijn.
Het beknopte verslag is op zichzelf al een onderwerp dat aandacht verdient. Ik heb minstens twee interessante vragen hierover beluisterd. Waarom hebben wij het niet over duurzame ontwikkeling? Wat gebeurt er met de uitbreiding van de Europese Unie? Dienen deze twee onderwerpen niet aan bod te komen?
De duurzame ontwikkeling staat op de agenda voor Göteborg. Vandaar dat er alleen in het huidige verslag expliciet naar wordt verwezen. Het verslag stelt dat de economische en sociale dimensie van Lissabon moet worden aangevuld met de milieudimensie. De integratie van deze drie invalshoeken zal leiden tot een Europese strategie voor duurzame ontwikkeling. Na Gotenburg kan deze mogelijkheid dus worden benut, en deze nieuwe werkelijkheid zal ongetwijfeld deel gaan uitmaken van de toekomstige debatten.
Een ander probleem is dat van de uitbreiding. Één ding is zeker: een zijdelingse verwijzing volstaat niet. Het gehele economisch beleid van de Europese Unie moet zijn afgestemd op de overweging dat de uitbreiding op relatief korte termijn zijn beslag zal krijgen. De Unie moet de uitbreiding als basis nemen, terwijl de kandidaat-landen er op hun beurt voor moeten zorgen dat de doelstellingen van Lissabon in de mate van het mogelijke worden nagestreefd. Wat ik zojuist gezegd heb, vindt u vrijwel woordelijk terug in ons beknopte verslag.
Wanneer wij het hebben over Lissabon hebben wij het ook over een nieuwe coördinatiemethode, de open methode. Het is inderdaad een waardevolle methode waarmee goede praktijken kunnen worden geïdentificeerd en gemeenschappelijke benaderingen, daar waar gewenst, kunnen worden uitgewerkt. Het is echter niet de bedoeling dat deze nieuwe methode de plaats inneemt van reeds bestaande normatieve, of quasi-normatieve instrumenten of van richtsnoeren die momenteel gehanteerd worden bij het economische of werkgelegenheidsbeleid.
Dan wil ik graag nog even ingaan op de structuurhervormingen. Daar hebben wij uiteraard specifiek naar verwezen. Wij vinden dat deze hervormingen zeer divers zijn opgezet, waarbij onder meer het concept van de economische liberalisering een rol speelt. Wij twijfelen er niet aan of deze liberalisering krikt onze concurrentiepositie op. Een verbeterde dienstverlening, in het belang van de gebruiker, zal hiervan het resultaat zijn. Het spreekt echter voor zich dat liberalisering slechts efficiënt en probleemloos kan worden doorgevoerd indien er een wettelijk kader voor handen is en er afdoende wordt gecontroleerd. De liberalisering moet deel uitmaken van een groter geheel. Het proces van regelgeving zal dan ook ongetwijfeld centraal staan in de toekomstige discussies. In deze context plaats ik dan ook de vanmorgen gemaakte opmerkingen over nutsbedrijven.
Interessant is ook de vanochtend gestelde vraag in welke mate de excessieve bureaucratische rompslomp remmend werkt op het Europese ontwikkelingsproces. Ik beperk mij hier tot de constatering dat dit onderwerp de Commissie zorgen baart. Er is zelfs gewerkt aan een indicator ter becijfering van de bureaucratische last. Eurostat is met dit ingewikkelde onderwerp aan de slag gegaan. Een werkgroep probeert de relevante factoren te definiëren waarmee wij met meer zekerheid kunnen nagaan of het beeld van buitensporige bureaucratische rompslomp, zoals dat heeft postgevat bij een deel van onze samenleving, wel of niet strookt met de werkelijkheid.
Tot slot zou ik willen benadrukken dat het beknopt verslag op zich een algemeen proces behelst waarin een samenhang gesmeed wordt tussen de macro-economische stabiliteit - een onderwerp dat voor ons van fundamenteel belang is - , de werkgelegenheid, de hervormingen en de sociale cohesie. Het concept sociale cohesie vatten wij dan op in de ruimste zin van het woord. Dat betekent dat niet alleen afzonderlijke onderwerpen binnen dit concept passen, maar ook regionale thema' s, zoals een aantal Parlementsleden al voorstelde.
Het is niet moeilijk te wijzen op de vooruitgang die in algemene zin is geboekt. Ingewikkelder wordt het om aan te geven hoe deze vooruitgang per land of per regio kan worden vergeleken met wat er elders is gepresteerd.
In ieder geval - en dat is het voornaamste - zijn de door ons voorgestelde hervormingen een goede zaak aangezien zij de productiviteit en de economische doelmatigheid verhogen. De invoering in de Europese Unie van elementen uit de nieuwe economie zal cruciaal zijn voor onze toekomstige ontwikkeling. Groei, jawel, groei met sociale cohesie, groei die ons in staat stelt de technologische uitdaging het hoofd te bieden! Uiteindelijk is dat de inzet van Lissabon en de inzet van ons verslag.
Hartelijk dank voor uw bijdragen en deelname aan dit debat. Wij zullen proberen rekening te houden met alle aspecten die hier vandaag aan bod zijn gekomen. Ons debat in Stockholm zal er ongetwijfeld wel bij varen.

Vrij verkeer van personen
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over:
de mondelinge vraag (B5-0005/2001) van de heer Rocard, namens de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken aan de Raad, over Verordening (EEG) nr. 1408/71 betreffende het vrij verkeer van personen - rechtsgrondslag;
het verslag (A5-0026/2001) van mevrouw Lambert, namens de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken over het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad betreffende de toepassing van de sociale zekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen, en van Verordening (EEG) nr. 574/72 van de Raad tot vaststelling van de wijze van toepassing van Verordening (EEG) nr. 1408/71 (COM(2000) 186 - C5-0217/2000 - 2000/0070(COD)).

Rocard
Mijnheer de Voorzitter, toen de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken besloot deze mondelinge vraag aan de Raad te stellen, had zij twee specifieke, en onderling verbonden vaagstukken op het oog: enerzijds het vrij verkeer van onderdanen uit derde landen, na de besluiten van de Europese Raad van Tampere, en anderzijds de desbetreffende rechtsgrondslag.
In de tijd waarin wij onze mondelinge vraag formuleerden, vonden ook de voorbereidende werkzaamheden van de Top van Nice plaats, en natuurlijk hebben wij een band daarmee gelegd. Wij hoopten namelijk dat daarbij iets uit de bus zou komen dat het sociaal beleid en het beleid inzake vrij verkeer zou kunnen bevorderen. Sedertdien heeft de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, met name in de periode voor de bijeenkomst van de genoemde Top, de gelegenheid gehad het vraagstuk van het vrij verkeer vanuit een meer algemene optiek te onderzoeken. Deze algemene discussie is erg nuttig geweest. Gebleken is namelijk dat wij, alvorens het vrij verkeer uit te kunnen breiden tot onderdanen uit derde landen, ervoor moeten zorgen dat het vrij verkeer voor de burgers van de Unie goed functioneert.
Wij moeten echter tot onze ongerustheid vaststellen dat verordening 1408/71 steeds minder tegen de situatie opgewassen is, en de herziening en aanpassing van deze verordening steeds weer op de lange baan wordt geschoven. Dit is een zeer ernstige situatie, want vrij verkeer is een van de grondbeginselen van de Europese Unie. Dankzij het vrij verkeer kunnen de burgers van de Unie zich ongehinderd binnen de Unie verplaatsen, daar werken en zich vestigen. Daarom moet verordening nr. 1408/71 - waarvan de aanvankelijke bedoeling was de socialezekerheidsstelsels te coördineren - een van de paradepaarden zijn van het Europa van de burgers; elke hinderpaal voor, of elk uitstel van de herziening van deze verordening is een zeer ernstige aangelegenheid.
Als u mij toestaat, mijnheer de Voorzitter, zal ik op elk van deze drie elementen ingaan. Ik begin met de tekst van onze mondelinge vraag. Wat moeten wij ten eerste vaststellen wat de uitbreiding van verordening 1408/71 tot onderdanen uit derde landen betreft? Wij moeten vaststellen dat tot nu toe de activiteiten van de Raad niet altijd - of nog steeds niet: deze nuance is niet onbelangrijk - de politieke wil van de Europese Raad van Tampere van 15 en 16 oktober 1999 weerspiegelen, dat wil zeggen dat men in de Unie, en ik lees nu uit de stukken van de Raad, een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid tot stand moet brengen waarin de status van de legaal in een lidstaat verblijvende onderdanen uit derde landen in de buurt moet worden gebracht van die van de onderdanen van de lidstaat zelf. Ik moet u er echter aan herinneren dat het Parlement zich reeds in oktober 1998 voor iets dergelijk had uitgesproken. Het indertijd door de Commissie ingediend voorstel was ongewijzigd door het Parlement goedgekeurd. Met andere woorden, de Commissie heeft het initiatief genomen, het Parlement heeft haar voostel met een duidelijke stemming goedgekeurd en de Europese Raad heeft in Tampere deze oriëntatie een jaar later op het allerhoogste niveau bekrachtigd. De Raad heeft echter nog steeds geen gemeenschappelijk standpunt vastgesteld, en zonder een gemeenschappelijk standpunt kunnen wij de procedure niet voortzetten.
Wat is de reden voor deze onaanvaardbare vertraging en de weigering van de Raad om de politieke wil van de staatshoofden en regeringsleiders ten uitvoer te leggen, ofschoon de drie instellingen het voor één keer met elkaar eens zijn, hetgeen niet elke dag voorkomt? Naar het schijnt is de rechtsgrondslag een beletsel voor de Raad om zich te scharen achter het standpunt van het Parlement en de Commissie. Laat ik dit juridisch geschil echter eens vertalen in termen die voor het grote publiek begrijpelijk zijn. Wat wil de Raad bereiken met zijn verzet tegen deze rechtsgrondslag? Hij wil het Europees Parlement uit de medebeslissingsprocedure wippen, hetgeen hij - zult u zeggen - ook kan. Daar wringt nu ook de schoen. Nee, u hoeft niet met het hoofd te schudden! U weigert ons de medebeslissing! Dit is echter een zaak waarbij niet alleen de rol van het Europees Parlement in het geding is. Dit is een regelrechte politieke zaak, een zaak voor de burgers. Het vraagstuk van de uitbreiding van verordening 1408/71 tot burgers uit derde landen is namelijk zo gevoelig dat de burgers van de Unie hierbij volledig betrokken moeten worden, en wel via het Europees Parlement dat hen vertegenwoordigt. Daarom kan de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken niet akkoord gaan met een verwijzing naar andere rechtsgrondslagen dan de in het Commissie voorstel opgenomen rechtsgrondslag, en willen wij nogmaals eraan herinneren dat verordening 1408/71 enkel en alleen volgens de medebeslissingsprocedure kan worden gewijzigd.
Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, onze kritiek op de werkzaamheden van de Raad gaat in feite over steeds weer dezelfde zaak, of het nu om de burgers van de Unie of de burgers uit derde landen gaat: zowel in het ene als het andere geval wordt de ontwikkeling van het vrije verkeer tegengehouden door de trage Raadswerkzaamheden. De Raad kan zich echter niet aan zijn verantwoordelijkheid onttrekken. Hij moet de besluiten van de Europese Raad toepassen, en wel op een voor de publieke opinie zo doorzichtig mogelijke wijze en met volledige inachtneming van de democratische regels en de rol van het Parlement. Als u, mijnheer de voorzitter, deze weg niet volgt, zullen de Europese afgevaardigden - met de steun van de publieke opinie, dat verzeker ik u - ongetwijfeld heel vastberaden reageren en heftig protesteren tegen de handhaving van de hinderpalen voor het vrij verkeer.
Laat ik wel verduidelijken dat mijn kritiek niet gericht is op het Zweeds voorzitterschap als dusdanig, maar op de Raad. Ik geloof zelfs dat het Zweeds voorzitterschap, gezien de Zweedse traditie, in belangrijke mate kan bijdragen aan de oplossing van dit probleem. Ik wil tot slot nog een laatste vraagstuk aan de orde stellen, een vraagstuk dat de nabije toekomst van de Unie betreft: de uitbreiding. De Commissie werkgelegenheid is van mening dat de landen die binnenkort zullen toetreden, op de hoogte moeten worden gebracht van de voorstellen die zijn gedaan met betrekking tot de hervorming van het betrokken artikel van verordening 1408/71. Het vraagstuk van het vrij verkeer is, zoals u weet, een van de gevoelige punten van de toetredingsonderhandelingen. Wat zijn hier de plannen van de Raad?

Danielsson
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, de vraag van de heer Rocard is van groot belang. Het voorzitterschap is blij dat hem nu de mogelijkheid wordt geboden om hierover te debatteren, en wij zullen natuurlijk aandachtig luisteren naar de analyses van alle betrokken parlementsleden met betrekking tot deze vraag.
Zoals de heer Rocard in de vraag benadrukt, gingen de conclusies van de Europese Raad van Tampere over de gelijke behandeling van burgers uit derde landen die legaal in de EU of in de EER-landen verblijven. Gelijke behandeling betekent onder meer dat hun rechten en plichten moeten worden gegeven die overeenkomen met de rechten en plichten van de EU-burgers. Het lijkt daarom noodzakelijk om het toepassingsgebied van verordening (EEG) nr. 1408/71 aan te passen wat betreft de coördinatie van de sociale zekerheid. De regels voor coördinatie in deze verordening zijn een voorwaarde voor het vrije verkeer van personen.
Als burgers uit derde landen in de verordening worden opgenomen, komen zij ook in aanmerking voor de garantie van de zogeheten verworven rechten. Dit is in de huidige situatie niet zo. Nu is coördinatie slechts geregeld via bilaterale overeenkomsten, voor zover die er zijn.
Voor de Europese Raad van Tampere heeft de Commissie in 1998 bij de Raad een voorstel ingediend voor uitbreiding van verordening 1408/71, op grond waarvan ook burgers uit derde landen hierin worden opgenomen. Dit voorstel is in november 1999 in de Raad behandeld. De Raad heeft echter nog geen besluit kunnen nemen over het voorstel, omdat er helaas geen eensgezindheid bestaat over de vraag of het voorstel en zijn rechtsgrondslag wel geschikt zijn.
Tegelijkertijd werkt de Raad momenteel aan een voorstel van de Commissie over de vereenvoudiging van verordening 1408/71. Ook dit voorstel behelst uitbreiding van de verordening tot burgers uit derde landen. De Raad is op dit moment bezig met de eerste lezing van dit voorstel.
Wij zijn ons wel bewust van de kritiek op de Raad in verband met de trage gang van zaken in deze kwestie. Men moet echter niet vergeten dat wij een in technisch opzicht zeer gecompliceerd onderwerp behandelen. Het technisch onderzoek dat nu wordt gedaan, helpt ons moeilijkheden vast te stellen die zich zullen voordoen bij een eventuele uitbreiding van het toepassingsgebied van verordening 1408/71. Dit grondige technisch onderzoek zal ongetwijfeld gunstig zijn voor de politieke besprekingen die noodzakelijk zijn ter voltooiing van de hervormingen.
De derde vraag van de heer Rocard ging over het overleg met de kandidaat-landen. Ik kan hem zeggen dat er momenteel noch overleg met de kandidaat-landen, noch met de EER-landen is.

Lambert
Mijnheer de Voorzitter, ik moet zeggen dat ik enigszins verontrust ben over het gebrek aan respons op enkele van de punten die aan de orde zijn, maar daar kom ik zo meteen nog op terug. Mijn verslag gaat over deze verordening en heeft, zoals is gezegd, betrekking op een belangrijk mechanisme voor de verwezenlijking van één van de doelstellingen van de Europese Unie: het vrij verkeer van personen. In mijn verslag is namelijk sprake van coördinatie van de socialezekerheidsstelsels en zeker niet van harmonisatie: dat is niet de bedoeling.
Aan het debat van vandaag zitten drie aspecten. We hebben al het een en ander gehoord over onderdanen van derde landen en de rechtsgrondslag die moet worden toegepast om hen in de werkingssfeer van de verordening op te nemen. Ook werd al gesproken over het relatieve gebrek aan vooruitgang bij het opnemen van toetredingslanden in het coördinatieproces en over de bijwerking van de verordening - waar mijn verslag over gaat - met als doel deze op één lijn te brengen met de wijzigingen in de socialezekerheidsstelsels van bepaalde lidstaten. Ik zal niet alleen hier nader op ingaan, maar ook iets zeggen over de andere twee punten.
Zoals al is benadrukt, is er een cruciale factor waardoor al deze elementen worden onderstreept: de noodzaak snel vorderingen te boeken met het voorstel van de Commissie tot vereenvoudiging en modernisering van de heel de verordening 1408/71. Het is van wezenlijk belang dat de Raad begrijpt dat we binnen het Parlement consensus hebben en voet bij stuk zullen houden, welke meningsverschillen er elders ook over de juiste strategie mogen zijn. We rekenen op een positieve reactie van de Raad met betrekking tot het tempo van die algehele herziening.
In paragraaf 4 van de door vier politieke fracties ingediende resolutie wordt duidelijk gemaakt dat het Parlement niet langer bereid is door te gaan met afzonderlijke wijzigingen en technische bijwerkingen, waarvan mijn verslag het meest recente en, naar wij hopen, laatste voorbeeld is. We hebben nu behoefte aan geïntegreerde wijzigingen om de vracht problemen die zich momenteel als gevolg van deze verordening voordoet, zo snel mogelijk op te lossen. Daarom zijn de door de commissie voorgestelde en gesteunde amendementen technische amendementen. Over het algemeen geven wij er de voorkeur aan geen amendementen aan te nemen met betrekking tot de werkingssfeer van de verordening, de daarin gedekte uitkeringen, de wijziging van de bevoegde autoriteit, enzovoort.
Het is onze bedoeling dit verslag zeer snel te behandelen, zodat de Raad geen excuus heeft om niet snel tot een afronding van zijn eerste debat over de algehele vereenvoudiging te komen. Ook dit punt wordt in de gezamenlijke resolutie naar voren gebracht. Dat is ook de voornaamste reden waarom ik niet kan instemmen met de amendementen die namens de PPE-Fractie zijn ingediend, al heb ik ook inhoudelijke problemen met enkele daarvan. Amendement 8 gaat bijvoorbeeld over bedrijfspensioenen die geen door de staat verstrekte uitkeringen zijn en daarom momenteel buiten de werkingssfeer van de verordening vallen. Ik ben tevens van mening dat amendement 10 voor sommige lidstaten regressief zou kunnen zijn, aangezien dit amendement een algemene voorwaarde voor het recht op werkeloosheidsuitkering voorstelt.
Ik erken dat enkele van de voorgestelde amendementen betrekking hebben op belangrijke problemen en het Parlement heeft deze vorige maand in zijn stemming over het verslag over grensarbeiders erkend, zoals eveneens is vermeld in de gezamenlijke resolutie. Zulke arbeiders zijn voor de toetredingskandidaten natuurlijk een belangrijke kwestie. We zijn ons ervan bewust dat het vrije verkeer zowel naar als van die landen tot op zekere hoogte afhankelijk is van een succesvolle coördinatie van de socialezekerheidsstelsels. Een groot deel van het debat over het vrije verkeer heeft de neiging voorbij te gaan aan het feit dat personen uit de huidige lidstaten in de toetredingslanden willen werken en zich daar willen vestigen, vandaar onze interesse in de stand van die onderhandelingen.
Persoonlijk steun ik van harte de voorstellen van de Commissie om onderdanen van derde landen in de verordening op te nemen, en ben ik voor de door haar voorgestelde rechtsgrondslag. Het Parlement dient bij de medebeslissing over deze kwestie te worden betrokken, zoals het nu betrokken is bij de behandeling van zaken die betrekking hebben op de coördinatie van de sociale zekerheid in het algemeen.
De opneming van onderdanen van derde landen lijkt mij een erkenning te zijn van het beginsel van gelijke behandeling van degenen die een bijdrage leveren aan het economische en sociale leven van de Unie. De gezamenlijke resolutie verwijst naar de Top van Tampere tijdens welke de regeringen van de lidstaten hebben verklaard dat de rechtspositie van onderdanen van derde landen die van de onderdanen van de lidstaten moet naderen.
Ik ben kort nadat die verklaring werd afgelegd, als vertegenwoordiger van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken op een forumbijeenkomst van migranten in de Europese Unie geweest. De verklaring werd daar verwelkomd als een duidelijk bewijs dat de Unie niet met haar maatregelen wil discrimineren. Ik betreur dat de Raad de voorgestelde rechtsgrondslag nog niet kan goedkeuren en dat de Raad de hoop die hijzelf heeft gewekt in de zogenaamde "16de EU-lidstaat" van onderdanen van derde landen, en onder degenen van ons die willen dat zij eerlijk en gelijk worden behandeld, nog niet kan waarmaken.
Samenvattend zou ik er bij het Parlement op willen aandringen de behandeling van mijn verslag snel af te ronden, zodat we onze volle aandacht aan de broodnodige vereenvoudiging en modernisering van de heel de verordening 1408/71 kunnen wijden en deze toegankelijker en efficiënter kunnen maken voor al degenen die onder een socialezekerheidsstelsel vallen.

Oomen-Ruijten
Voorzitter, het dossier dat we vandaag voor ons hebben, verdeelt dit Huis en leidt tot emoties, zeker ook bij de rapporteur, al brengt ze die onderkoeld. Emoties ook bij mijn collega's van de socialistische fractie, waar ik normaliter wanneer ik over grensarbeid spreek, heel snel tot overeenstemming kom. Ik vraag me dan ook af, is er sprake van angst om de eigen ministers van Sociale Zaken voor de voeten te lopen of is het, mevrouw Lambert, een welgemeend verschil van politieke strategie? Jaarlijks krijgen we over de verordening 1408, die de sociale zekerheid van grensarbeiders poogt te coördineren, een verslag van de bevoegde commissie met wijzigingsvoorstellen om die verordening up-to-date te brengen. Jarenlang hebben we als EP dit gegeven aangegrepen om ook verderstrekkende wensen in te brengen zonder dat het Huis daarover verdeeld is geraakt.
Helaas, Voorzitter, alle resoluties ten spijt, de Raad van Ministers heeft nimmer de moeite genomen om zelfs maar te kijken naar wat het Parlement voorstelde. In deze klaagzang moet ik dan vandaag ook de Europese Commissie aanspreken. Want al in 1998 heeft de Commissie, initiator toch van de wetgeving en hoedster van het Europees Verdrag, een prima voorstel gemaakt tot modernisering, aanpassing en uitbreiding van de verordening. Maar helaas met de Commissie speelt de Raad hetzelfde spelletje. Het Commissievoorstel werd en wordt besproken, er wordt over gedebatteerd, maar een concreet resultaat laat nu ook voor de Europese Commissie al drie jaar op zich wachten. Is dat, vraag ik dan aan commissaris Solbes Mira, geen reden om nu met ons mee te spelen en niet geduldig af te wachten totdat de Raad in grote wijsheid iets gaat besluiten?
Ik heb ook heel goed geluisterd naar voorzitter Rocard, die ik zeer waardeer. Ik heb het vurige pleidooi gehoord dat hij gehouden heeft voor de Raad om de rechten van het Europees Parlement te erkennen en het Parlement die rol te laten spelen. Ik heb daar geen pleidooi voor nodig. Het EP heeft een rol te spelen in deze procedure. We zijn medewetgever, Voorzitter, we hebben dus die rol.
Mag ik daarom ook zeggen dat ik ongelooflijk teleurgesteld ben over datgene wat minister Danielsson net heeft gezegd? Hij heeft generlei antwoord gegeven op datgene wat voorzitter Rocard heeft gezegd. Nul antwoord! Ja, ze debatteren, ze willen aanpassing, ze willen uitbreiding. Hoe, waarom, wat het tijdschema is, geen enkele reactie? Dan vraag ik me af of wij in dit Huis zelfs op die worst niet mogen rekenen en ik vraag me dus af of wij, ten faveure van al die mensen die iedere dag met die pendelaarsproblemen worden geconfronteerd, of wij, Commissie en Parlement, dan nu niet gebruik zouden moeten maken van onze bevoegdheden en met die Raad rond de tafel moeten gaan zitten om te kijken wat we kunnen doen met de voorstellen die we hebben ingebracht.
En, mevrouw Lambert, er zit niets, niets geks in. Pensioenen, komt de Commissie weer met het voorstel. Over de werkloosheid, over de ziektekosten, Voorzitter, dat ligt vast in voorstellen die de Europese Commissie ook op verzoek van het Parlement heeft gedaan. Daar zit dus niks vreemds in, mevrouw Lambert, kijkt u eens naar uw dossier en dan zou u weten dat het beter is met ons mee te spelen en ervoor te zorgen dat we met die Raad aan tafel komen.
Ik was best bereid geweest om mijn fractie morgen te zeggen dat we zulke mooie toezeggingen hebben gehad, maar er is niets uitgekomen en dat is voor mij reden om nogmaals een indringende oproep te doen aan eenieder: laten we ervoor zorgen dat we nu met ze om tafel gaan zitten en ik hoop dat in het antwoord van de Commissie dat pleidooi van het Parlement ook nog een keer wordt erkend.

Weiler
Mijnheer de Voorzitter, beste collega' s, ik wil graag ingaan op twee punten. Ten eerste wil ik iets zeggen over het informatieve en realistische verslag van collega Lambert dat de noodzakelijke wijzigingen bevat met het oog op de jaarlijkse aanpassingen. Dit verslag is van technische aard, en de Fractie van de Europese Sociaal-democraten vindt het ook juist dat het losgekoppeld is van onze politieke mening. Juist omdat dit losgekoppeld is, beste collega Oomen-Ruijten, begrijp ik niet waarom u zich zo opwindt. Ik denk dat u onnodig commotie maakt over dit verslag. U brengt op deze manier waarschijnlijk zelfs een snelle wettelijke aanpassing in gevaar.
Wij hebben ons standpunt de afgelopen zes jaar, en daarvoor, ook in onze commissie telkens weer naar voren gebracht. Wij streven naar de veiligstelling van het recht op vrij verkeer, van de rechten van grensarbeiders en ook van de rechten van onderdanen van derde landen met hun gezinnen in Europa. Dit moet vanzelfsprekend zijn en zo snel en ruim mogelijk worden uitgevoerd. Daarom vind ik het standpunt van de Raad nogal schamel. Onze ontwerpresolutie, waarover ik het nog zal hebben en die wij vandaag samen met de linkervleugel van dit Parlement hebben ingediend, is natuurlijk ook een duidelijke en, naar mijn mening, dringende oproep tot de Raad om de richtlijnen, de verordening, de wijziging van de verordening uiterlijk eind van dit jaar op tafel te leggen. Na alles wat ik gehoord heb, ben ik ervan overtuigd dat het Belgische voorzitterschap dit ook zal doen.
Collega Ria, ik betreur daarom uw zigzagkoers, want als u naar een paar amendementen kijkt, of als wij naar uw amendementen kijken, vinden wij niet terug wat u zojuist hebt gezegd. Waarom hebt u bijvoorbeeld in amendement 1 op punt a de sociale zekerheid eruit gehaald? Wij willen allemaal dat de sociale zekerheid een bestanddeel blijft van deze verordening en niet dat alleen de economische belangen op de voorgrond staan. In amendement 4 op paragraaf 1 hebt u de onderdanen van derde landen geschrapt. Daar hebben wij grote problemen mee. Wij hebben het altijd erg belangrijk gevonden dat het niet alleen gaat om de burgers uit de EU, maar ook om de werknemers en burgers uit andere landen die legaal bij ons verblijven. Daarom verwachten wij dat u ook rekening houdt met deze groep mensen. U kunt er zeker van zijn dat wij uiterlijk met de uitbreiding, maar waarschijnlijk al eerder, met dit probleem worden geconfronteerd, namelijk als het evidente gebrek aan geschoolde arbeidskrachten duidelijk wordt, dat zich nu in alle vijftien lidstaten aftekent. Wij moeten niet alleen rekening houden met de arbeidskrachten die een legale status hebben, maar ook met de gezinnen van deze arbeidskrachten.

Manders
Voorzitter, natuurlijk weet iedereen en weten wij ook dat het verslag van mevrouw Lambert niet op het juiste moment komt omdat het een technische aanpassing is. Dat weten wij. Dat weten wij allemaal. Echter, omdat het al zo enorm lang duurt voordat de Raad het lef heeft, of de Commissie het lef heeft om deze verordening te evalueren en op de agenda te zetten, is er gewoon een cri de coeur gekomen van mensen die vinden dat het eindelijk op de agenda moet komen om met goede argumenten een breed en politiek debat te kunnen voeren.
Mevrouw Lambert zei dat discriminatie voorkomen moet worden. Ik ben het daar volledig mee eens en iedereen moet dat ondersteunen. Echter - en mevrouw Oomen heeft dat al aangegeven - de grensarbeiders worden nog steeds gediscrimineerd en links, de socialisten, wil daar niets aan doen. Waarom begrijp ik niet. Ik roep hen ook op om daar wat meer aan te gaan doen, want die mensen worden nog steeds gediscrimineerd. Dat is punt 1. Wij zijn bezig met een richtlijn die blijkbaar discrimineert, met name de grensarbeiders. Daar moet iets aan gedaan worden.
Dan is er een andere zaak, die wellicht nog veel belangrijker is en dat is namelijk de toekomst van de Unie. Inmiddels regelen wij Europees de rente en op dit moment regelen wij de economie centraal, vanuit Brussel. Dat is een goede zaak. Wat nog niet geregeld is, is de arbeidsmobiliteit omdat elke lidstaat zijn eigen wensen en wetten heeft. Dit wordt op termijn een bedreiging voor de Europese economie. Die arbeidsmobiliteit moet er zijn.
Wat betreft de grensarbeiders en ook de mensen die gedetacheerd zijn, ben ik van mening dat zij een keuze zouden moeten hebben. Als ik zie hoe journalisten die voor vijf jaar in Brussel zijn gestationeerd, terug moeten omdat zij anders hun pensioen moeten inleveren, dan vind ik dat de Europese Unie zich met haar wetgeving schandalig gedraagt. Zeker als deze termijn wordt teruggebracht naar twaalf maanden. Ik denk dus dat werknemers veel meer keuzevrijheid moeten hebben, waardoor de mobiliteit van werknemers wordt verbreed en verbeterd. Ik denk dat dit positief is: a) dat wij niet meer discrimineren, op geen enkel vlak en b) dat het ten goede komt aan de Europese economie.

Bouwman
Voorzitter, de jaarlijkse aanpassing van de verordening 1408/71, waar wij ons nu over buigen, is een technische kwestie. Het is dus niet een kansrijk moment om fundamentele veranderingen door te voeren, maar die wijzingen zijn - dat weet iedereen ook heel goed - broodnodig.
Mijn fractie pleit hier dan ook voor een resolutie die gezamenlijk, dat is straks al aangegeven, met de PSE, de ELDR en GUE is ingediend. Allereerst is het noodzakelijk dat de Raad het voorstel van de Commissie voor de uitbreiding van de richtlijn volgt om deze ook van toepassing te laten zijn op onderdanen van derde landen die legaal in de EU verblijven. Op dit moment worden zij duidelijk ongelijk behandeld. Dat is in strijd met het grondrechtenhandvest en artikel 12 van het Verdrag en botst met het concept van het Europa van de burger. Wanneer wij praten over het Europa van de burger bedoelen wij niet exclusief de Europese burger, maar de burgers in Europa. Ik hoop dat de Raad zich zal inzetten voor een inclusieve benadering zoals dat heet.
Een tweede belangrijk punt betreft, daar is hier al over gesproken, de grensarbeiders. Mevrouw Oomen-Ruijten en eigenlijk ook voor haar mevrouw Van Lancker en anderen hebben zich hier uitgebreid voor ingezet. Keer op keer heeft het Parlement Raad en Commissie verzocht de belemmeringen op het gebied van belastingen en sociale zekerheid voor deze groep weg te nemen, tot nu toe zonder afdoende gevolg. Het is dan ook de hoogste tijd voor wetgeving op dit gebied. Maar er is een tijd en plaats voor alles. De plaats is wel dit Parlement, maar de tijd, mevrouw Oomen, is niet nu. Het is kortzichtig om zonder enige kans op succes in de huidige technische bijwerking te proberen de positie van grensarbeiders of derdelanders te verbeteren. Dat zal niet alleen leiden tot vertraging van de afhandeling van deze verordening, maar daarmee ook tot vertraging van de door ons allen zo gewenste grootschalige herzieningen. Laten wij geen nederlaagstrategie opzoeken, maar onze energie richten op daadwerkelijke verbetering.

Krivine
Mijnheer de Voorzitter, natuurlijk zijn wij het er mee eens dat elke persoon die in principe het recht op vrij verkeer in de Europese Unie bezit, in aanmerking moet komen voor sociale zekerheid, of deze persoon nu een baan heeft of niet.
Inderdaad moet de Europese Unie de burgers van derde landen die legaal op het grondgebied van een van haar lidstaten verblijven, een billijke behandeling garanderen, zoals in de conclusies van Tampere staat. Zij moet echter dezelfde rechten toekennen aan degenen die het slachtoffer zijn van het steeds restrictiever wordende beleid betreffende persoonsbewijzen, visa en asielrecht, en daardoor gedwongen worden onder onaanvaardbare omstandigheden en zonder sociale zekerheid te werken. Momenteel zijn zevenhonderd mensen zonder persoonsbewijzen in Spanje in hongerstaking gegaan, en daarom is voor heel Europa een legalisatiebeleid nodig.
In het verslag wordt gesproken over het recht op vrije verplaatsing, maar de instelling van een daadwerkelijke vrijheid van verplaatsing vereist dat de verplichting omtrent het overleggen van een bewijs van binnenkomst wordt ingetrokken en het Schengen-informatiesysteem en het Eurodac-systeem worden afgeschaft. Een echt billijke behandeling betekent dat gelijke toegang wordt verleend tot overheidsbanen, en gelijke lonen en sociale rechten worden gegarandeerd. Eveneens betekent dit dat het Europees burgerschap wordt gebaseerd op de woonplaats en niet op de nationaliteit, hetgeen de onderdanen van derde landen actief en passief stemrecht zou verlenen.

Crowley
Mijnheer de Voorzitter, omdat enkele sprekers tijdens een eerder debat bepaalde opmerkingen hadden gemaakt, ben ik vandaag met de nodige bedenkingen naar dit debat gekomen. Vooral als we het over het vrije verkeer van werknemers hebben, gaat het - zoals tijdens de vorige twee debatten over Lissabon en het verslag van Lipietz blijkt - niet alleen om interne barrières. Het gaat niet alleen om een gebrek aan sociale zekerheid; het gaat ook om een gebrek aan erkenning en om obstakels op nationaal niveau waardoor de interne markt nog niet is voltooid. Het gaat eveneens om een gebrek aan erkenning van beroepskwalificaties, om een gebrek aan opleidingsmogelijkheden en informatiemogelijkheden over de rechten die mensen hebben.
Wanneer we het dus over het vrije verkeer van werknemers en het bijwerken van verordeningen hebben, zouden we twee punten duidelijker voor ogen moeten houden. In de eerste plaats hebben de regeringen in Nice besloten dat hier met eenparigheid van stemmen moet worden besloten, en niet met gekwalificeerde meerderheid van stemmen, en in de tweede plaats mag er geen discriminatie - positieve of negatieve - zijn van werknemers die legaal verblijven in de lidstaten van de Europese Unie. Mijn fractie zal de resolutie van de PPE-DE-Fractie daarom steunen.

Pronk
Voorzitter, ik wil de heer Rocard van harte bedanken voor zijn vraag en inspirerende speech. Over de rapporteur wil ik eigenlijk zeggen dat zij misschien beter in het vak van de Raad had kunnen plaatsnemen dan in ons vak met betrekking tot de verdediging van de belangen van het Parlement.
Het vrij verkeer van personen is namelijk nog heel slecht geregeld in Europa. Als men de brochure leest dan lijkt het nog wel aardig, maar de werkelijkheid is heel slecht. Mensen die van het vrije verkeer gebruik maken, komen van een koude kermis thuis. Journalisten in Brussel kunnen daar bijvoorbeeld van meepraten. Zij worden nu aangeslagen door de Belgische sociale zekerheid, maar verliezen al hun rechten elders. Hen rest slechts de keuze tussen dubbel betalen of vertrekken, tenzij de Belgische overheid de hand over het hart strijkt. Journalisten zijn natuurlijk een groep die nog enigszins voor zichzelf kan zorgen, anderen verkeren in een veel slechtere situatie.
Ik noem het voorbeeld van een Zweedse mevrouw die in Nederland woont, in Nederland verzekerd is, naar Zweden terug gaat maar daar niet geholpen kan worden door de gezondheidszorg omdat Nederland weigert zogenaamde particuliere patiënten aan te melden bij de verordening.
Dit soort dingen komen aan de lopende band voor. Mensen die te maken hebben met dit soort dingen komen in een soort Kafkaiaanse situatie terecht. Wie zijn de architecten van dit systeem? Die zitten daar in de Raad en die willen het houden zoals het is. Dat is ook gebleken uit de antwoorden. Nu is de vraag: gaan wij dat veranderen of gaan wij het niet veranderen?
Wij hadden tot nu toe bijzonder weinig kansen terzake, want het enige recht dat het Parlement had, was een adviesrecht. Het enige wat wij konden doen als er hele slechte veranderingen aankwamen was het advies zodanig ophouden dat het niet behandeld zou kunnen worden in de Raad.
Nu hebben wij een ander recht: het recht van codecisie. Daarom is onze fractie van mening dat wij dit recht moeten gebruiken om eindelijk een dialoog met de Raad te forceren. Dat is nu juist wat de rapporteur met alle macht, met alle middelen en gesteund door de vertegenwoordiging van het Verenigd Koninkrijk heeft geprobeerd tegen te houden. Dat is, denk ik, onjuist. Daar gaat het hier vandaag om. Vandaar dat wij een conflict hebben, en niet zozeer met betrekking tot de doelstellingen. Er zijn natuurlijk altijd verschillen tussen de manier waarop het ene amendement zou zijn verwoord en het andere amendement, maar die komen op hetzelfde neer.
Het is buitengewoon vreemd dat als wij een zaak hebben die te maken heeft met wetgeving dat wij dan tegelijkertijd via een resolutie onze werkelijke belangen onder woorden willen brengen. Als wij dit zouden doen met andere codecisiezaken, dan zouden wij niet ver komen. Wij hebben vanochtend tal van codecisiezaken met succes afgesloten en ik heb nergens gezien dat er een resolutie bijzit waarin de eigenlijke mening nog eens gezegd zou moeten worden.
Dat bewijst wel hoe vreemd deze procedure hier vandaag is. Dat bewijst ook wel dat wij op het verkeerde spoor zitten. Ik hoor nu misschien dat het de laatste keer is. Ik hoop dat dat inderdaad zo is. Ik hoop dat dat in een jaar zal blijken. Als dat zo is, Raad, dan moet u echt wel gaan oppassen want dan kan het mooie leven dat u tot nu toe gehad hebt, niet doorgaan. Dan zult u echt moeten denken aan die gewone mensen die voortdurend last hebben van uw bepalingen. Dan hoeft u niet iets minder rekening te houden met de belangen van de bureaucratieën waar tot nu toe de partijen ter linker zijde meer waarde aan hechten dan aan de belangen van het electoraat en de mensen die zij vertegenwoordigen.

Van Lancker
Voorzitter, mijnheer de Raadsvoorzitter, beste collega's, laat mij beginnen met te zeggen dat ik de boosheid en zelfs de frustraties van veel van mijn collega's, ook in de EVP-banken, best kan begrijpen en dat ik die bovendien ook deel, mijnheer de Raadsvoorzitter.
Wij trekken al jaren samen op om het dossier van vrij personenverkeer en dus ook dat van de grensarbeiders los te trekken. Het is een regelrechte schande dat het voorstel van de Europese Commissie over de coördinatie en de uitbreiding na zoveel jaren nog altijd op de tafel van de Raad ligt, mijnheer de Raadsvoorzitter. Eerlijk gezegd, minister Danielsson, ik had uit de grond van mijn hart gehoopt dat u hier namens het Zweedse voorzitterschap een zeer sterk engagement had kunnen afleveren om eindelijk knopen door te hakken, om ons op z'n minst een tijdsplan te geven dat aangeeft wanneer over deze belangrijke verordening beslist zou worden. Want ik weet dat het Belgisch voorzitterschap heel erg bereid is om tot een politiek akkoord te komen over de inhoud van dit dossier en over de timing. Mijnheer Danielsson, ik denk dat wij dat nodig hebben, maar daarvoor hebben wij uiteraard ook een sterk Zweeds engagement nodig.
Ook onze fractie vindt dat de druk op de ketel moet worden verhoogd. Maar onze fractie vindt niet dat de jaarlijkse technische aanpassing, mijnheer Pronk, de goede strategie is, om dit te bereiken. Het brengt het dossier van de grensarbeiders geen millimeter verder, zelfs niet met codecisie van dit Parlement. Jullie weten dat maar al te goed. Integendeel, een aantal zeer noodzakelijke aanpassingen die ook belangrijk zijn, bijvoorbeeld voor Belgische grensarbeiders die Franse aanvullende pensioenen zouden moeten kunnen genieten, mijnheer Pronk, die komen in het gedrang bij dit dossier. Ik vind dat wij het best aan één zeel blijven trekken in deze dossiers en dat wij deze richtlijn niet moeten gebruiken om aan goedkope partijpolitieke profilering te doen op de kap van de grensarbeiders. Daarom volgen wij deze strategie niet.
Hoe dan ook vind ik, mijnheer de Raadsvoorzitter, dat het Belgisch voorzitterschap en het Zweeds voorzitterschap vlug voor een doorbraak moeten zorgen in dit dossier. De eindbesprekingen in de Raad zouden trouwens moeten kunnen samenvallen met het vooruitzicht van een conferentie over de grensarbeid, die de Europese Commissie ons beloofd heeft. Ik hoop dat dit de onwillige lidstaten op z'n minst over de streep zal trekken en dat wij tegen het eind van dit jaar eindelijk duidelijkheid hebben over dit dossier.
Beste collega's, ik ben ervan overtuigd dat wij dit best niet doen in gespreide slagorde, want dit is helemaal geen zicht tegenover de Raad. Wat mij ten zeerste verontrust, mijnheer de Raadsvoorzitter, is het feit dat de Raad blijkbaar wel voornemens is om de toepassing van de verordening over sociale zekerheid niet te gaan uitbreiden naar derdelanders. Dat is alvast mijn conclusie uit het hele dispuut rond de rechtsgrond.
Ik moet u eerlijk zeggen - ik herhaal nog eens wat de heer Rocard gezegd heeft - dit staat tot haaks op de conclusies van Tampere, waarin beslist werd dat derdelanders een gelijke behandeling moeten krijgen en het is duidelijk dat dit Parlement deze onaanvaardbare discriminatie niet zal aanvaarden. Maar als ik u een vraag mag stellen: ik zou zeer graag weten hoe Zweden, niet alleen als voorzitter maar ook als lidstaat van deze Europese Unie, dit dossier wil deblokkeren en hoe uw houding is ten aanzien van de uitbreiding naar derdelanders.

Jensen
Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil benadrukken dat de mogelijkheid voor burgers om vrij naar een ander EU-land te verhuizen en over de grens te gaan werken, een van de grootste verworvenheden van de samenwerking in EU-verband is. Volgens mij zien wij dan ook allen in dat het redelijk en juist is dat een burger die werk vindt in een ander EU-land, zijn sociale grondrechten kan behouden. Verordening 1408/71 is het kader voor onderlinge afspraken tussen landen waarmee ervoor wordt gezorgd dat de mensen deze rechten ook in de praktijk hebben. Deze verordening is door de jaren heen echter steeds ingewikkelder geworden, en in combinatie met de gebruikelijke bureaucratie betekent het dat emigratie vaak geen gemakkelijke zaak is. Daar moeten we verandering in brengen, en daarom vind ik het juist dat wordt aangedrongen op meer vaart achter de vereenvoudiging van de verordening, zoals de Commissie eind 1998 heeft voorgesteld.
Dan stelt zich verder nog de vraag in hoeverre we naast vereenvoudiging en verbetering voor EU-burgers, ook moeten zorgen voor opneming in de verordening van burgers van de actieve beroepsbevolking van derde landen die in EU-landen verblijven. Verschillende landen, waaronder Denemarken, hebben zich tegen het voorstel van de Commissie gekeerd onder verwijzing naar de rechtsgrondslag, artikel 42, die immers alleen EU-burgers dekt. Op de Top in Nice heeft Denemarken zich heftig verzet tegen wijziging van artikel 42 en tegen meerderheidsbeslissingen over artikel 42. Ik begrijp dat geprobeerd is een andere rechtsgrondslag te vinden, bijvoorbeeld via juridische samenwerking. Mijn verzoek is de hele kwestie niet te laten verzanden in rechtsproblemen en problemen rond de rechtsgrondslag, want ook het Deense bedrijfsleven heeft er belang bij dat er een oplossing voor dit probleem komt. Dan kunnen bijvoorbeeld ook buitenlandse deskundigen die legaal in Denemarken verblijven een tijdje naar een ander EU-land uitgezonden worden zonder dat ze hun sociale grondrechten verliezen. Dan kunnen we verder ook deskundigen vanuit andere EU-landen naar Denemarken halen.

Alyssandrakis
Mijnheer de Voorzitter, ik wil iets zeggen over een vraagstuk dat verband houdt met de toepassing van de socialezekerheidsstelsels en dat grote bezorgdheid heeft gewekt onder de werknemers van niet alleen mijn land, maar alle landen. Het gaat hierbij om de toekomst van de sociale zekerheid.
Het groot kapitaal en de Europese Unie hebben een frontale aanval geopend op hetgeen de arbeidersklasse na langdurige strijd en met veel bloedvergieten heeft weten te verwerven. Nu is hun doelwit het socialezekerheidsstelsel. Zij willen onder meer de pensioengerechtige leeftijd optrekken, de werkgeversbijdragen verminderen en de pensioenfondsen vervangen door particuliere ondernemingen met winstoogmerk. Daarvoor komen zij echter met argumenten op de proppen die kant noch wal raken: de verhoging van de levensverwachting en de zogenaamde hoge arbeidskosten. Samen met de verdere privatisering van het gezondheidswezen zullen deze maatregelen extra lasten veroorzaken voor de werknemers, hun levensstandaard naar beneden halen en tegelijkertijd enorme winsten mogelijk maken voor de monopolies.
De werknemersbeweging in mijn land is reeds op de been gekomen om zich te verzetten tegen deze aanval. Zij heeft besloten de omgekochte vakbondsleidingen aan de kant te zetten, die een zogenaamde sociale dialoog met zogenaamde sociale partners voorstaan; zij hebben besloten zich te verzetten en in de tegenaanval over te gaan. Soortgelijke ontwikkelingen doen zich ook in andere landen voor. Vanaf deze plaats wil de Communistische Partij van Griekenland verklaren dat zij de werknemersbeweging met al haar krachten steunt.

Danielsson
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ik heb dit debat met zeer veel belangstelling gevolgd. De Raad heeft veel begrip voor de frustratie die in veel bijdragen naar voren kwam. Ik kan mij heel goed voorstellen dat volgens u de screening van verordening 1408/71, die al tijdens het Finse voorzitterschap in 1999 is begonnen, veel te lang duurt. Ik wil echter terugkomen op wat ik in mijn eerste toespraak heb gezegd.
Het gaat hierbij om een technisch gecompliceerde kwestie. Wij hebben tijd nodig om de reacties van de Raad te peilen en om zowel de Raad als de Commissie de mogelijkheid te geven overzicht te verkrijgen, na te denken en een basis te leggen voor de komende onderhandelingen.
Zweden heeft echter goede hoop dat het Zweedse voorzitterschap in het eerste half jaar van dit jaar dit technische gedeelte kan afsluiten. Als wij daarin slagen - en, nogmaals, wij hopen het beste - kan het Belgische voorzitterschap een strategische discussie beginnen over het voorstel tot vereenvoudiging en modernisering van verordening 1408/71. Zowel het Zweedse voorzitterschap als het aanstaande Belgische voorzitterschap willen de vicieuze cirkel waarin de Raad zich in deze kwestie bevindt, doorbreken. Dat is voor ons van groot belang. Wij hopen dat wij het eens kunnen worden over het verdere tijdschema voor de werkzaamheden. De Raad en de Commissie hebben wellicht een mandaat nodig, waarin de werk- en handelswijze duidelijk worden aangegeven, waarin met andere woorden wordt aangegeven of het voorstel opgesplitst wordt, of bepaalde delen helemaal weggelaten moeten worden, of we ernaar moeten streven om het voorstel nog verder te vereenvoudigen en hoe we dat moeten doen, enzovoort.
Ik heb er dus goede hoop op dat wij dit debat niet al te vaak hoeven te voeren en dat de Raad de volgende keer met beter nieuws kan komen dan nu tijdens dit debat het geval is.
Tot slot wil ik als antwoord op de vraag van mevrouw Lancker over wat het Zweedse voorzitterschap wil doen om de discriminatieproblematiek op te lossen, het volgende zeggen. Ik spreek nu niet namens de Raad, maar namens de Zweedse regering. Volgens ons is er maar een mogelijkheid om deze problemen op lange termijn op te lossen, namelijk overeenstemming te bereiken over besluitvorming met gekwalificeerde meerderheid over artikel 42. Daarin zijn we in Nice niet geslaagd, maar wij blijven het proberen.

Solbes
Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats wil ik de heer Rocard danken voor zijn steun aan het voorstel van de Commissie om verordening (CEE) nr. 1408/71 uit te breiden tot burgers afkomstig uit derde landen. Het verheugt de Commissie eveneens dat ook hij de artikelen 42 en 308 van het Verdrag aanmerkt als de voor dit doel meest geschikte rechtsgrondslag.
Wij menen dat een dergelijke uitbreiding volledig in overeenstemming is met het communautair beleid, zeker gelet op de conclusies van de Europese Raad van Tampere over de situatie van burgers uit derde landen die legaal in een lidstaat wonen. De Commissie betreurt het dan ook dat de Raad er nog altijd niet in is geslaagd overeenstemming te bereiken over deze Commissievoorstellen ter wijziging van de verordening en over met name het algemene voorstel om te komen tot een vereenvoudiging en een actualisering op dit gebied.
De woorden van minister Danielsson steken ons dan ook een hart onder de riem en wij hopen dat zijn wensen in de loop van de komende maanden zullen uitkomen. De Commissie blijft er bij de Raad op aandringen de debatten over voornoemde voorstellen te intensiveren en dankt het Parlement voor de steun betreffende dit onderwerp. Dat brengt mij bij het verslag van mevrouw Lambert die ik uit de grond van mijn hart dank voor haar uiterst constructieve bijdrage aan het voorstel van de Commissie.
Het betreft hier een technisch voorstel om, zoals u weet, de juridische leemten te dichten die het resultaat zijn van wettelijke veranderingen inzake nationale normen voor de sociale zekerheid. Om een goede communautaire coördinatie op het vlak van de sociale zekerheid te garanderen - een voorwaarde voor het stimuleren van het vrij verkeer van werknemers - dienen de nationale wetswijzigingen ook te leiden tot een aanpassing van verordening (CEE) nr. 1408/71. Dat is eigenlijk de kern van de zaak.
De suggesties van mevrouw Lambert zijn bijzonder nuttig aangezien het oorspronkelijke voorstel van de Commissie erdoor wordt verduidelijkt en geconcretiseerd. Ik ga volledig akkoord met de amendementen 1 tot en met 7 van het verslag. Ik kan ook instemmen met de gedachte die ten grondslag ligt aan de aanvullende, tijdens deze vergadering ingediende amendementen 9 en 10. De verordening wordt uitgebreid om ook grenswerknemers in aanmerking te laten komen voor een uitkering in geval van ziekte en om, als ik het goed begrepen heb, ook uitkeringen uit hoofde van vervroegde uittreding onder de verordening te plaatsen.
In haar voorstel uit 1998 ter vereenvoudiging en actualisering van verordening (CEE) nr. 1408/71 heeft de Commissie diezelfde bepalingen opgenomen. Deze amendementen behelzen echter een inhoudelijke wijziging van de verordening en overschrijden ruimschoots het technische kader van de door de Commissie voorgestelde wijziging. Wij zijn de mening toegedaan dat een debat over een technische aanpassing niet verward moet worden met een inhoudelijke discussie.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer de commissaris.
Wij hebben drie ontwerpresoluties overeenkomstig artikel 42, lid 5 van het Reglement ontvangen.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag om 12.00 uur plaats.

Vragenuur (Raad)
De Voorzitter
Aan de orde is het Vragenuur voor vragen aan de Raad (B5-007/2001).
Allereerst krijgt de heer Alavanos het woord voor een motie van orde.

Alavanos
Mijnheer de Voorzitter, ik heb een motie van orde uit hoofde van bijlage II van het Reglement.
Ik heb op grond van artikel 43 van het Reglement voor het Vragenuur van de vergaderperiode van februari een vraag ingediend aan de Raad met als onderwerp: "De verantwoordelijkheden van de heer Solana en het Balkansyndroom" . Ik heb een brief gekregen van de heer Correa van de Division des activités des députés waarin staat: " De Voorzitter heeft mij gevraagd u mede te delen dat uw vraag nr. zus en zoveel niet tijdens het Vragenuur zal worden behandeld, aangezien alleen vragen ontvankelijk zijn die geen beweringen of waardeoordelen behelzen" .
In bijlage II van het Reglement staat inderdaad dat de vragen geen beweringen of waardeoordelen mogen behelzen. Ik zie echter hier in de uitmuntende vraag nr. 3 van de heer Gahrton staan: "Helaas kozen de Finse, Portugese en Franse voorzitterschappen ervoor de aanbeveling van het Parlement te negeren" . Ik zie verder in vraag nr. 7 van de heer Nogueira Romàn staan: "Welke maatregelen heeft de Raad met het oog op deze ernstige en verwerpelijke inertie van de Spaanse overheid genomen om de tragische dood van immigranten te voorkomen?" . Hierin komt dus niet alleen een waardeoordeel voor, maar wordt zelfs een oordeel geveld over de verantwoordelijkheid van een regering van de Europese Unie voor de dood van immigranten.
Daarom is mijns inziens dit besluit om mijn vraag over de heer Solana uit te sluiten onaanvaardbaar. Ik verzoek derhalve het Bureau nogmaals collectief te beraadslagen over de opneming van mijn vraag op de agenda van de volgende vergaderperiode. Daarin komen niet meer waardeoordelen voor dan gemiddeld in andere vragen van andere afgevaardigden.

De Voorzitter
Zoals u weet, geachte collega, ben ik slechts de Voorzitter van deze vergadering. Artikel 43 van het Reglement bepaalt dat het Voorzitterschap van het Parlement, in dit geval Voorzitter Fontaine, de bevoegdheid heeft om vragen wel of niet toe te laten. U heeft een aantal criteria voorgelezen. Die criteria moeten vervolgens worden toegepast en op dat moment kunnen de meningen uiteen gaan lopen.
Ik zal uw standpunt voorleggen aan de Voorzitter van het Parlement. Ik ben geen rechter die vonnis wijst en ik kan dan ook niet oordelen over de door u aangehaalde argumenten. Ik heb uw juridisch-politiek betoog aandachtig beluisterd en zal het doorgeven. Zoals u weet, kunt u alle mogelijke mechanismen benutten om ervoor te zorgen dat de criteria zo helder, transparant en ruim mogelijk worden geïnterpreteerd.

De Voorzitter
Omdat de vragen 1 en 2 over een soortgelijk onderwerp gaan, worden ze tezamen behandeld.

Herman Schmid
Vraag nr. 1 van (H-0015/01):
Betreft: Crisisbeheersing Kan de Raad zijn licht laten schijnen op een aspect van het nieuwe defensiebeleid van de EU dat in het Zweedse debat niet duidelijk is geworden: is voor een militaire interventie van de geplande EU-interventiemacht altijd een mandaat van de Verenigde Naties nodig?

Jonas Sjöstedt
Vraag nr. 2 van (H-0022/01):
Betreft: VN-mandaat voor vredesinterventies De Zweedse minister van Defensie Björn von Sydow zegt in het dagblad Sydsvenskan van 7 januari 2001: "... Zweden zal zowel aan humanitaire als aan civiele operaties deelnemen, zoals herstel en handhaving van de vrede. Binnen de EU zijn wij het erover eens dat onze acties moeten aansluiten bij de beginselen van de VN-voorschriften. Dit betekent dat er een VN-mandaat nodig is voor vredesinterventies".
Uit welk door de Europese Unie goedgekeurd document blijkt ondubbelzinnig dat vredesinterventies van de EU een mandaat van de VN vereisen?

Danielsson
Als de Unie een gemeenschappelijke buitenlands en veiligheidsbeleid ontwikkelt, waarvan het gemeenschappelijke Europese veiligheids- en defensiebeleid een groot deel uitmaakt, heeft de Unie ook de verplichting om de vrede te handhaven en de internationale veiligheid te bevorderen, overeenkomstig de beginselen van het VN-Handvest, de beginselen van de Slotakte van het Verdrag van Helsinki alsmede de doelstellingen van het Handvest van Parijs. Deze verplichting is opgenomen in artikel 11, lid 1 van het Verdrag betreffende de Europese Unie. Zij is bevestigd door de Raad toen deze het kader heeft aangegeven voor de versterking van het gemeenschappelijk veiligheids- en defensiebeleid, een proces dat sedert de Europese Raad van Keulen in juni 1999 in gang werd gezet.
Bovendien werd in zowel de conclusies van de Europese Raad van Helsinki, als onlangs in de zogeheten capaciteitsverklaring over militaire middelen - die na de conferentie van november 2000 in Frankrijk werd bekend gemaakt en toegevoegd aan het verslag van het voorzitterschap over de Top van Nice - benadrukt dat: "de Unie erkent dat de VN-Veiligheidsraad de hoofdverantwoordelijkheid heeft voor de handhaving van de internationale vrede en veiligheid".

Schmid, Herman
Ik dank u voor het antwoord, maar mijn vraag ging over een mandaat van de Verenigde Naties. De heer Danielsson heeft daar echter niets over gezegd. In plaats daarvan werd uitgebreid uiteengezet dat de EU moet handelen in overeenstemming met de beginselen van het VN-Handvest. Maar hoe zit het met het mandaat? Is er een mandaat nodig? Daar moeten we een duidelijk antwoord op krijgen. Heeft de EU om met haar geplande interventiemacht te kunnen interveniëren een VN-mandaat nodig, dat wil zeggen een positief besluit van de VN? Dat is mijn vraag.

Danielsson
Het is heel moeilijk om duidelijker te zijn dan de conclusies van de Europese Raad van Nice. Ik refereer opnieuw aan de zogeheten capaciteitsverklaring. Ik denk niet dat ik duidelijker kan zijn dan die verklaring. Daarin staat immers dat alles wat er plaatsvindt in verband met het Europese veiligheids- en defensiebeleid in overeenstemming moet zijn met de beginselen van het VN-Handvest.
Ik wil echter wel onderstrepen, en hiervan is de heer Schmid zeer zeker op de hoogte, dat alle maatregelen die genomen worden in het kader van het Europese veiligheids- en defensiebeleid ook onder de bilaterale samenwerking vallen. Dat betekent in de eerste plaats dat er eensgezindheid moet zijn tussen de lidstaten en daarnaast dat de afzonderlijke landen de mogelijkheid hebben een eigen standpunt in te nemen en te beslissen of zij al dan niet deelnemen aan dergelijke operaties. Dan weten we tegelijkertijd dat er in een aantal lidstaten, al naar gelang de nationale tradities, verschillend aan het VN-Handvest gerefereerd wordt met het oog op deelname aan een interventie.
Het zal heel wat voeten in aarde hebben voor we kunnen ingrijpen. Ik denk dat wij rustig kunnen gaan slapen. De Europese crisisbeheersing zal worden uitgevoerd in overeenstemming met de beginselen van het VN-Handvest.

Sjöstedt
Lars Danielsson speelt naar mijn mening het zogeheten Dinkelspiel: hij doet alsof hij een vraag beantwoordt, maar hij geeft geen echt antwoord.
Wij hebben een zeer duidelijke vraag gesteld over in hoeverre er een uitdrukkelijk mandaat nodig is voor militair ingrijpen. Het gaat niet over de algemene beginselen; het gaat niet over de achterliggende gedachte; het gaat over het concrete feit of er een uitdrukkelijk mandaat van de VN vereist is voor militair ingrijpen. Op deze vraag zijn twee antwoorden mogelijk: nee, er is geen uitdrukkelijk mandaat vereist, al is het misschien wel gewenst; of: ja, er is een uitdrukkelijk mandaat vereist. Ik zou graag ja of nee willen horen.

Danielsson
De regelgeving omtrent het Europese veiligheids- en defensiebeleid garandeert naar mijn mening volledig dat alle maatregelen die genomen worden in het kader van dat beleid in overeenstemming zijn met de beginselen van het VN-Handvest. Dat is voldoende voor de Zweedse regering en blijkbaar ook voor alle andere regeringen in de Raad. Ik begrijp echter dat het voor de heer Sjöstedt en de heer Schmid helaas niet voldoende is.
We kunnen er mijns inziens echter zeker van zijn dat alle maatregelen die wij eventueel moeten nemen in het kader van het Europese veiligheids- en defensiebeleid in overeenstemming zijn met het VN-Handvest en niet te vergeten de beginselen van de OVSE. Dat lijkt me toch ruimschoots voldoende.

Krarup
Mijnheer de Voorzitter, ik hoorde de heer Danielsson zeggen dat het moeilijk was nog duidelijker te zijn dan hij al in zijn antwoorden was. Daarop moet ik zeggen dat het dan kennelijk heel moeilijk is om Zweeds voorzitter van de Europese Raad te zijn, want, zoals collega Sjöstedt zo duidelijk zei, zijn er twee mogelijke antwoorden op de gestelde vraag: ja of nee. In plaats daarvan komt de heer Danielsson met een lang verhaal dat het in overeenstemming met het Handvest der Verenigde Naties gebeurt. Ik heb nog nooit een staatshoofd of een vertegenwoordiger van een internationale organisatie horen beweren dat wat men doet, in strijd is met het Handvest der Verenigde Naties. Men beweert altíjd dat het ermee in overeenstemming is, en dan is het zeer interessant vast te stellen dat we na vier pogingen nog steeds geen duidelijk antwoord op de vraag hebben gekregen. Wie weet wordt wel de conclusie getrokken dat er geen VN-mandaat nodig is, en dat is een schandaal.

Danielsson
Schandaal of geen schandaal, ik stel alleen vast dat er een fundamenteel meningsverschil bestaat. De heersende opvatting in Europa is dat wij betere instrumenten nodig hebben voor crisispreventie en -beheersing in Europa en zijn nabije omgeving. Dit moet gebeuren overeenkomstig de geest en de beginselen van het VN-Handvest; het moet gebeuren volgens de beginselen van de OVSE. Er bestaat en groot draagvlak voor deze opvatting. Hiernaast is er een kleine groep, waarvan we vandaag een aantal vertegenwoordigers hebben gehoord, die op alle mogelijke manieren de ontwikkeling naar een sterkere en stabielere vrede en veiligheid op ons continent en zijn nabije omgeving trachten tegen te werken
Ik betreur het dat wij elkaar in deze belangrijke kwestie niet tegemoet kunnen komen. Ik ben ervan overtuigd dat alles wat zal worden gedaan en ondernomen in het kader van het Europese veiligheids- en defensiebeleid volledig in overeenstemming zal zijn met de beginselen van het VN-Handvest.

De Voorzitter


Per Gahrton
Vraag nr. 3 van (H-0031/01):
Betreft: Aanbeveling van het Europees Parlement betreffende een civiele vredesmacht Op 17 januari 2001 verklaarde het Europees Parlement in verband met een voorstel om een zogenaamde snelle-reactiefaciliteit voor de EU in het leven te roepen, dat het van mening is dat niet-militaire crisisbeheersingsmaatregelen voorrang moeten krijgen en, en noemde het als voorbeeld een aanbeveling aan de Raad uit 1999 betreffende de oprichting van een civiele vredesmacht. Helaas kozen het Finse, Portugese en Franse voorzitterschap ervoor de aanbeveling van het Parlement te negeren. Welke bij de aanbeveling van het EP aansluitende initiatieven denkt het Zweedse voorzitterschap te nemen?

Danielsson
Conflictpreventie en crisisbeheersing met behulp van alle niet-militaire en, indien nodig, militaire instrumenten heeft een zeer hoge prioriteit voor de EU. Dit wordt weerspiegeld in alle conclusies van de Europese Raad, tot en met de Top van Nice.
Het Zweedse voorzitterschap werkt actief verder aan de taak die hij van de Europese Raad van Nice heeft meegekregen. Zowel op het niet-militaire als het militaire vlak zijn de werkzaamheden gecompliceerd, omdat de EU bezig is nieuwe middelen en structuren te creëren. De werkzaamheden op het niet-militaire vlak zijn nu gericht op het bereiken van het concrete, tijdens de Top van Feira vastgestelde doel om in 2003 5000 politieagenten in te kunnen zetten voor internationale taken binnen het hele scala van operaties voor conflictpreventie en crisisbeheersing. Binnen 30 dagen moeten er 1000 politieagenten ingezet kunnen worden.
De werkzaamheden in verband met de andere prioriteiten van Feira - in het bijzonder het versterken van het beginsel van de rechtsstaat, maar ook de civiele bescherming en het burgerlijk bestuur - worden voortgezet.
Het Zweedse voorzitterschap heeft verder duidelijk gemaakt dat naarmate de niet-militaire crisisbeheersing van de EU verder ontwikkeld wordt, het goed is om in dat kader ook andere gebieden aan te wijzen waar EU-middelen wellicht effectiever ontwikkeld of toegepast kunnen worden. Dergelijke gebieden zijn bijvoorbeeld kennis over democratie en mensenrechten en de inzet van verschillende soorten controleurs en waarnemers.
In het Europese programma voor conflictpreventie, dat naar verwachting goedgekeurd zal worden door de Europese Raad van Gotenburg, worden ook mechanismen benadrukt voor een betere samenwerking met vrijwilligersorganisaties die deelnemen aan conflictpreventie en vredesoperaties na een conflict, evenals verbeteringen van de diplomatieke instrumenten van de EU voor conflictpreventie.
Hiernaast heeft de Unie de werkzaamheden van haar waarnemersmissies gewijzigd en geconcentreerd. Deze staan nu onder het toezicht van de secretaris-generaal. Verder heeft de waarnemersmissie onlangs haar belang laten zien in de Presevo-vallei.
Al deze werkzaamheden gaan in dezelfde richting en hebben hetzelfde doel als de aanbeveling van het Europees Parlement over de verwezenlijking van een civiele vredesmacht. De Raad geeft de voorkeur aan de voortzetting van de voornoemde werkzaamheden, dat wil zeggen aan het tot stand brengen van een operationele capaciteit in het veld voor het einde van het jaar, met de doelen en termijnen die de Europese Raad heeft aangegeven. De Raad kan daarna beter beoordelen welke voorzieningen nog meer gewenst of noodzakelijk zijn.

Gahrton
Het lijkt erop dat Lars Danielsson een oude, bekende Zweedse uitdrukking in het jargon van de EU wil introduceren, Volgens mij bestaat er namelijk geen goede vertaling voor "goddag yxskaft" (een antwoord geven dat kant nog wal raakt). De antwoorden die Lars Danielsson geeft, raken namelijk kant nog wal.
Mijn vraag kon ook met ja of nee beantwoord worden. Ik vroeg niet naar politieagenten en een paar aardige en minder aardige, sympathieke en minder sympathieke maatregelen voor niet-militaire crisisbeheersing.
Ik had een vraag over de aanbeveling van het Parlement aan de Raad. Het Parlement wil dat de Raad initiatief neemt voor een vooronderzoek naar een mogelijke Europese civiele vredesmacht. Is de Raad van plan om initiatief te nemen naar aanleiding van deze aanbeveling? Ja of nee? Het is niet moeilijk om met ja of nee te antwoorden. Ik moet het wellicht interpreteren als een ontkennend antwoord, evenals het antwoord op de vorige vraag, dat eigenlijk ook ontkennend was.
In dat geval moet het Parlement, dat deze aanbeveling met eenparigheid van stemmen heeft aangenomen, bepaalde conclusies trekken over de manier waarop de Raad van plan is samen te werken met het Parlement.

Danielsson
Ik begrijp dat mijn uitgebreide antwoord te veelomvattend was voor de heer Gahrton. Laat mij het dan als volgt trachten samen te vatten:
Nee, nu niet. Ja, wellicht later.

De Voorzitter


Marianne Eriksson
Vraag nr. 4 van (H-0018/01):
Betreft: Turkije en militaire crisisbeheersing Is de Raad van mening dat het gepast is Turkije te betrekken bij de samenwerking rond militaire crisisbeheersing als Turkije tegelijkertijd de mensenrechten in eigen land schendt, het noordelijke deel van Cyprus bezet houdt en aanvallen uitvoert in het noordelijk deel van Irak?

Danielsson
Tijdens de Europese Raad van Helsinki in december 1999 is Turkije erkend als kandidaat-land. De mensenrechten in Turkije en de Cyprus-kwestie worden daarom in het kader van het partnerschap voor toetreding van Turkije behandeld. Hierover heeft de Raad politieke overeenstemming bereikt tijdens de bijeenkomst op 4 december 2000. Zoals wij allemaal weten, is Turkije ook lid van de NAVO.
In het verslag van het voorzitterschap over het Europese veiligheids- en defensiebeleid, dat is goedgekeurd door de Europese Raad van Nice, werd bevestigd dat het EU-project een transparant karakter heeft. Het bevat regelingen die het voor de militaire crisisbeheersing van de EU mogelijk maken om overleg te plegen met de Europese NAVO-landen die geen lid zijn van de EU en met de kandidaat-landen en deze erbij te betrekken. Het beginsel van de autonome besluitvorming van de Europese Unie moet bij een dergelijke transparantie vanzelfsprekend in acht worden genomen.
Bovendien herinnert de Unie in de conclusies van de Europese Raad van Nice aan het belang dat men hecht aan het, indien nodig, kunnen verwijzen naar het materieel van de NAVO in overeenstemming met het communiqué van de Top van Washington. Om er zeker van te zijn dat men de beschikking heeft over de planningscapaciteit van de NAVO en de mogelijke beschikking over vooraf geïdentificeerd NAVO-materieel is voor dergelijke situaties de goedkeuring van alle NAVO-landen van essentieel belang.

Eriksson
In tegenstelling tot mijn Zweedse collega's die mij voorgingen, zal ik dit maar interpreteren als een ja. Het is dus gepast om Turkije erbij te betrekken, terwijl de discussie over de andere aspecten die in mijn vraag aan de orde kwamen elders gevoerd moet worden.
Ik vind het bijzonder interessant om de vertegenwoordiger van de Raad te horen spreken over de nauwe band tussen de NAVO en de militaire crisisbeheersing van de EU. Het is niet gebruikelijk - zeker niet in ons vaderland Zweden - om deze nauwe band tussen de EU en de NAVO openlijk te noemen, soms ook niet als het gaat om de militaire samenwerking.
Ik wil ook van de gelegenheid gebruik maken om mijn grote ergernis te uiten over de antwoorden die mijn Zweedse collega's van de linkse partij met veel pijn en moeite hebben gekregen. Er werd namelijk gezegd dat slechts een kleine groep mensen zich bezighoudt met het VN-mandaat, neutraliteit, ongebondenheid en de Turkse betrokkenheid bij de crisisbeheersing. Ik zou de meerderheid van de Zweedse bevolking niet een kleine groep mensen willen noemen. Verder weet ik ook dat deze kwesties in alle lidstaten worden besproken.

Sjöstedt
Ik heb een aanvullende vraag over de troepen van de EU-interventiemacht. Het is een feit dat onder meer Britse troepen over wapens beschikken met verarmd uranium en dat de kans bestaat dat deze wapens gebruikt worden door de EU-crisismacht. Vindt het voorzitterschap dit toelaatbaar?

Danielsson
Volgens mij hebben wij de vorige keer dat ik de eer had deel te nemen aan het Vragenuur in het Parlement, de mogelijkheid gehad om dit te bespreken. Ik geloof dat ik de vraag toen ook heb beantwoord.
Over het algemeen weten wij allemaal welk belang niet alleen het Europees Parlement, maar ook de Raad hecht aan snelle en volledige duidelijkheid over de milieuproblemen en andere problemen die verarmd uranium kan veroorzaken. De heer Sjösted is zelf verantwoordelijk voor de uitspraak die hij doet. Ik kan het niet verifiëren. Het is natuurlijk aan de afzonderlijke lidstaten zelf om te bepalen welk materieel ze willen gebruiken bij een Europese crisis.

De Voorzitter


Bart Staes
Vraag nr. 5 van (H-0023/01):
Betreft: Langdurige beslechtingsprocedures in geval van verkeersongevallen in derde landen In antwoord op vraag E-2656/99 deelt de Raad mee dat "de instellingen van de EU het probleem van langdurige beslechtingsprocedures in geval van verkeersongevallen in derde landen (hebben) erkend en bereid (waren) om het probleem aan te pakken met het voorstel voor de vierde richtlijn motorrijtuigenverzekering" . De vierde richtlijn biedt echter geen oplossing voor de nog lopende beslechtingsprocedures.
Welke initiatieven zal de Raad nemen om een "snelle, billijke en redelijke oplossing" uit te werken voor de slachtoffers van de nog lopende langdurige beslechtingsprocedures in geval van verkeersongevallen in derde landen, in casu Zwitserland?

Danielsson
Hier kan ik kort over zijn. Zoals de afgevaardigde heel correct memoreert, kan de vierde richtlijn motorrijtuigenverzekering de nog lopende beslechtingprocedures niet oplossen, onder andere op grond van de voorgeschreven uitvoeringsperiode.
Bij gebrek aan voorstellen van de Commissie heeft de Raad helaas niet de mogelijkheid om het probleem van de nog lopende beslechtingprocedures aan te pakken.

Staes
Ik dank natuurlijk de heer Danielsson voor zijn korte antwoord, waarmee ik verder eigenlijk niet ben geholpen. Mijnheer Danielsson, u moet toch goed begrijpen dat het hier om een echt wezenlijke zaak gaat. Ik weet dat de vierde kaderrichtlijn daar niet direct kan helpen maar enig voluntarisme van de Raad zou toch wel aangewezen zijn. Het gaat om honderden burgers die niet vergoed worden, die heel wat schade lijden en enig voluntarisme zou daar, denk ik, op zijn plaats zijn. Ik herinner aan vorige acties. De Franse president, de heer Chirac, is ooit naar Bern gevlogen om de uitvoer van 50.000 flessen champagne te gaan beschermen en de Zwitserse regering ertoe te brengen op te treden. Ik herinner me eenzelfde zaak, waar België opgetreden is om Belgische burgers te beschermen. Ook de Belgische minister van Buitenlandse Zaken, de heer Michel, is inmiddels hier opgetreden. Dus ik zou het echt op prijs stellen, mocht de Raad hier enige activiteit ontwikkelen en ervoor zorgen dat Europese staatsburgers die echt het slachtoffer worden van een slechte afwikkeling van zaken tussen de Europese Unie, de verzekeringsmaatschappijen, en de Zwitserse verzekeringsmaatschappijen dat die dan toch enigszins geholpen worden. Ik zeg u, het gaat echt om mensen die daaronder te lijden hebben. Ik heb persoonlijk mensen ontmoet die reeds meer dan achttien jaar aan het strijden zijn voor hun zaak. Ik vind dit onaanvaardbaar.

Danielsson
Ik ben de eerste om toe te geven dat de problemen die de heer Staes aankaart, echte en serieuze problemen zijn. De situatie is echter dat de Raad op dit betreffende gebied alleen actie kan ondernemen op grond van een voorstel van de Commissie. Wij wachten dus op een voorstel van de Commissie.
Ik kan u echter wel persoonlijk beloven dat ik tijdens het bezoek dat de Zwitserse president aanstaande vrijdag aan Stockholm zal brengen, het debat dat wij nu voeren ter sprake zal brengen en erop zal wijzen dat dit probleem duidelijk de interesse van het Europees Parlement heeft gewekt. Dat doe ik echter op eigen titel en niet namens de Raad.

De Voorzitter


Jens-Peter Bonde
Vraag nr. 6 van (H-0026/01):
Betreft: Regels van het Zweedse voorzitterschap over toegang tot officiële documenten Is de Raad bereid toe te zeggen dat Zweden zijn regels over de toegang tot officiële documenten en het recht informatie door te geven ("vrijheid van kennisgeving"), zelfs als het land fungeert als voorzitter van de EU, ten volle kan handhaven?

Danielsson
In het gemeenschapsrecht worden de nationale wetten die van toepassing zijn op de documenten van lidstaten niet geharmoniseerd. Zoals de heer Bonde ongetwijfeld weet, behandelen het Europees Parlement en de Raad momenteel een voorstel, op grond van artikel 255, lid 2 van het EG-Verdrag, voor de verordening van het Europees Parlement en de Raad betreffende de toegang van het publiek tot documenten van het Parlement, de Raad en de Commissie. Dit voorstel is op 21 februari 2000 door de Commissie ingediend.

Bonde
Mijnheer de Voorzitter, als Zweden een document aan de Commissie levert, bepaalt Zweden niet langer meer of het openbaar mag zijn, maar dan zijn nieuwe regels van toepassing. Dan is het verboden het recht van de Zweedse grondwet op vrijheid van meningsuiting en inzage van stukken toe te passen op een dergelijk document. Dat is wat het voorstel inhoudt. Op 6 maart krijgen we een voorproef van de potentiële conflicten, als de zaak van Bernard Connelly voor het Hof van Justitie komt. Daar moet men uitmaken wat er geldt: de manier waarop de Raad van Europa, Zweden, Denemarken en een paar andere landen het recht van ambtenaren om zich uit te spreken interpreteren, of de beperkte interpretatie van de advocaat-generaal van dat recht. Dat conflict wordt daar beslist, en daarom wil ik graag een toezegging van het Zweedse voorzitterschap dat het onder geen beding zal accepteren dat de rechten die ambtenaren tegenwoordig hebben om zich uit te spreken, dat het recht van inzage dat tegenwoordig bestaat, niet beperkt wordt door een verordening of enige andere instantie.

Danielsson
Zoals de heer Bonde weet, zijn er momenteel intensieve gesprekken gaande tussen het Parlement, de Raad en de Commissie over de toegang van het publiek tot officiële documenten. De heer Bonde is ook heel goed op de hoogte van de tijdslimiet die voor dit werk is vastgesteld. Wij trachten per 1 mei van dit jaar een overeenkomst te bereiken op grond van de bepalingen van het Verdrag van Amsterdam.
Ik ben er volledig van overtuigd dat dit proces uiteindelijk zal resulteren in een grotere transparantie van de EU-instellingen, met name dankzij het doortastende werk van het Parlement wat betreft de transparantie. Daarom zie ik als voorzitter de, weliswaar moeilijke, maar zeer belangrijke, gesprekken op dit gebied met vertrouwen tegemoet.
Het doet mij goed dat de heer Bonde zich bekommert om de Zweedse wetgeving. Ik kan u verzekeren dat de Zweedse regering geen enkele wijziging van de Zweedse verordening betreffende persvrijheid zal accepteren.

De Voorzitter
Waarde collega' s, ik zou erop willen aandringen dat u een vraag stelt aan de Raad. U kunt die vraag natuurlijk beargumenteren maar beperkt u zich alstublieft niet tot het afsteken van een verklaring of tot het verkondigen van een doctrine. Het is de bedoeling dat wij ons houden aan het Reglement.

Schmidt, Olle
De heer Bonde heeft een belangrijke vraag gesteld. Ik vind dat hij een duidelijk antwoord moet krijgen en misschien moeten wij de heer Danielsson een handje helpen. Naar verluidt heeft de Zweedse minister-president rond de Kerst in diverse interviews gezegd dat alle wijzigingen van de Zweedse grondwet, in dit geval de Zweedse verordening betreffende persvrijheid uit 1766, een binnenlandse politieke crisis zullen veroorzaken. Premier Persson zit noch te wachten op een binnenlandse politieke crisis, noch op een wijziging van de verordening betreffende persvrijheid.
Ik zou graag willen dat de heer Danielsson bevestigt dat de minister-president als absolute voorwaarde stelt dat de Zweedse grondwet op generlei wijze wordt gewijzigd.

Danielsson
Volgens mij heb ik hier zojuist antwoord op gegeven. Ik zei dat de Zweedse regering geen enkele wijziging van de verordening betreffende persvrijheid zal accepteren. Verder ben ik van mening dat het debat vanaf nu zo snel mogelijk in nationaal verband gevoerd moet worden. De heer Schmidt hoeft zich dus geen zorgen te maken.

De Voorzitter


Camilo Nogueira Román
Vraag nr. 7 van (H-0027/01):
Betreft: Tragische dood van Afrikaanse immigranten aan de Zuid-Spaanse kust Er gaat geen week voorbij zonder dat immigranten die aan de kust van Andalusië, in Zuid-Spanje proberen Europa binnen te komen om daar werk te vinden, om het leven komen. Spanje doet niets om deze dodelijke ongevallen te voorkomen. Welke maatregelen heeft de Raad met het oog op deze ernstige en verwerpelijke inertie van de Spaanse overheid genomen?

Danielsson
De vraag van de geachte afgevaardigde gaat over de inspanningen die de Raad onderneemt voor zowel de manier waarop de lidstaten de buitengrenzen op zee controleren als voor de maatregelen die genomen kunnen worden in het land van herkomst om illegale immigratie te verhinderen en om het werk van mensensmokkelaars een halt toe te roepen.
De maatregelen om de controle van de lidstaten aan de buitengrenzen op zee en in de lucht effectiever te maken, zijn met name uitgewerkt in het kader van de Overeenkomst van Schengen en zijn sinds de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam opgenomen in de regelgeving van de Unie. Deze maatregelen worden door de lidstaten zelf uitgevoerd, maar de Raad controleert de feitelijke uitvoering via zijn eigen bevoegde organen.
Er worden bijvoorbeeld praktische maatregelen uitgevoerd in samenwerking met een aantal Afrikaanse landen om illegale immigratie, via de lucht of over zee, te verhinderen. Dit gebeurt op basis van het besluit van het uitvoerend Comité van Schengen van 18 december 1998 over de gecoördineerde inspanningen van de documentenadviseurs. Hetzelfde uitvoerend Comité heeft bovendien door middel van een besluit van 28 april 1999 een plan goedgekeurd voor wederzijdse detachering van verbindingsambtenaren die advies en steun moeten geven bij de uitvoering van de veiligheids- en controletaken aan de buitengrenzen.
Naast kwesties die het Schengenacquis betreffen, is illegale immigratie naar de Europese Unie een van de belangrijkste kwesties voor de Raad. Dit blijkt ook uit de conclusies van verscheidene bijeenkomsten van de Europese Raad; ik noem hier enkel Tampere, Feira en Nice. Zoals de geachte afgevaardigde vast en zeker weet, heeft de Europese Raad na de tragische gebeurtenis in Dover afgelopen jaar de Unie verplicht om de samenwerking ter bestrijding van mensenhandel te intensiveren.
In de conclusies van de Europese Raad wordt het belang benadrukt van de controle op migratiestromen. Aan de hand daarvan heeft de Raad beraadslaagd over zowel de operationele maatregelen als de voorschriften voor de bestrijding van mensenhandel. Op 30 november jongstleden heeft de Raad conclusies goedgekeurd die verschillende operationele maatregelen bevatten voor de bestrijding van illegale immigratie, zoals wederzijdse informatie over gesignaleerde migratiestromen, optimalisering van het vroegtijdig waarschuwingssysteem, uitwisseling van informatie over illegale immigratie en mensensmokkel alsmede coördinatie van het netwerk van verbindingsambtenaren van de lidstaten in de landen van herkomst van illegale immigratie.
Wat betreft de redenen waarom mensen vluchten of emigreren uit bepaalde Afrikaanse landen verwijzen wij naar het actieplan voor Marokko dat op 11 oktober 1999 is goedgekeurd door de Raad en dat het Europees Parlement hopelijk goed kent.
De Unie weet dat het actieplan alleen door middel van een partnerschap en in samenwerking met de Marokkaanse overheid kan worden uitgevoerd en daarom heeft een delegatie van de Europese Unie onder leiding van het voorzitterschap nogmaals een bezoek gebracht aan Rabat om een dialoog met de Marokkaanse overheid op gang te brengen over de uitvoering van dit actieplan. Het voorzitterschap wilde tijdens zijn bezoek van 3 oktober vorig jaar duidelijk maken dat het actieplan voor Marokko het resultaat was van werkzaamheden van de lidstaten en de Commissie, en het nu tijd was voor een reactie van Marokkaanse kant. Ook heeft men duidelijk willen maken dat de noodzakelijke aanpassingen aan het actieplan moesten worden aangebracht om een gezamenlijke uitvoering mogelijk te maken.
Ik heb geconstateerd dat de Marokkaanse overheid deze handelswijze toejuichte, alsmede het idee van een dialoog met de Europese Unie over immigratiekwesties. Deze dialoog zal plaatsvinden in het kader van de associatieovereenkomst met Marokko zodra men het eens is geworden over het instellen van een werkgroep voor sociale en migratiekwesties. De Raadsinstanties behandelen momenteel een Commissievoorstel hierover.

Nogueira Román
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de vraag eigenlijk anders formuleren.
Mijnheer Danielsson, ik benader deze kwestie als een politiek vraagstuk omdat het hier om politiek gaat. Maar bovenal betreft het een humanitair vraagstuk. U heeft zojuist de tragedie in Dover ter sprake gebracht, een ramp die alle Europeanen zeer aan het hart gaat, maar ik kan u zeggen - en ik onderga deze kwestie aan den lijve ondanks het feit dat ik niet in het zuiden van Spanje woon - dat wij in Andalusië en soms ook op de Canarische eilanden, wekelijks een ramp als in Dover meemaken. Wat er in het zuiden van Spanje gebeurt, is veel ernstiger dan Dover, mijnheer Danielsson, en ik denk dat de situatie een interventie, als ik dat zo mag noemen, noodzakelijk maakt. Vanwege de dreigende vreemdelingenhaat hebben de Europese landen in Oostenrijk geïntervenieerd. Ik denk dat de ernst van deze kwestie eveneens een speciaal optreden rechtvaardigt.
Ik dank u weliswaar voor uw uitvoerig en informatief antwoord maar ik vind dat er veel harder moet worden ingegrepen. Week in week uit worden er honderden mensen gearresteerd aan de Spaanse kusten en week in week uit sterven er mensen, vaak zwangere vrouwen en, zoals ik al eerder gezegd heb, kinderen. Bekijkt u de foto' s eens die in de Spaanse pers verschijnen (ik ben al klaar, mijnheer de Voorzitter), mijnheer Danielsson, u zal ervan verschieten.
Ik wil dus heel concreet van u weten in hoeverre u van de Spaanse autoriteiten uitleg verwacht en of u niet alleen politieke, maar ook humanitaire maatregelen gaat eisen.

Danielsson
Ik wil benadrukken dat ik door het noemen van de tragedie in Dover de recente gebeurtenissen voor de Spaanse kust niet wil bagatelliseren. Overal waar dit probleem zich in de Unie voordoet, moet het zonder meer aangepakt worden.
De bestrijding van dit probleem bestaat uit twee aspecten. Eén aspect betreft de bestrijding van de criminaliteit in verband met mensensmokkel en dergelijke. Het is echter belangrijker om preventief te werk te gaan, en dat was ook het plan van de Raad in het Marokkaans geval. Wij zijn zogezegd naar de bron gegaan, naar de oorzaak van dit soort migratiestromen en hebben getracht het achterliggende probleem op te lossen. Ik ben ervan overtuigd dat wij vooruitgang kunnen boeken als wij ons gezamenlijk inzetten.
Dit is een belangrijke kwestie voor het Zweedse voorzitterschap. Ik denk echter dat het een nog belangrijkere kwestie wordt voor het Belgische voorzitterschap, omdat dan asiel- en migratiekwesties en het resultaat van de Top van Tampere worden geëvalueerd. Wij zijn druk bezig met de kwestie.

Hernández Mollar
Mijnheer de Voorzitter, wanneer de Spaanse regering onder het mom van een vraag wordt beticht van ernstige nalatigheid bij de dood van immigranten in de straat van Gibraltar, dan is dat de absurde en onverantwoorde uitlating van iemand die een tragedie misbruikt om zijn eigen regering hier in dit plenum in diskrediet te brengen.
U moet weten dat de Spaanse regering, door middel van de Guardia Civil, in 5 jaar tijd 133 plezierboten en 2300 vissersbootjes heeft onderschept, met als resultaat 203 doden, meer dan 200 vermisten en 377 overlevenden, met andere woorden 377 mensen die werden gered. Vooral dat laatste cijfer is belangrijk. Alle immigranten waren afkomstig uit Marokko. De Spaanse regering heeft via de Guardia Civil een informatiesysteem opgezet om schipbreuken in de straat van Gibraltar te voorkomen. De kosten van dit project bedragen 13.600 miljoen pesetas. Spanje heeft bij de Europese Unie aangeklopt voor een financiële tegemoetkoming in deze. Bovendien heeft de Spaanse regering het actieplan voor Marokko aangestuurd waar de vertegenwoordiger van de Raad al naar verwees. Dit Parlement heeft datzelfde plan gedoteerd met een begrotingslijn van 10 miljoen euro. Niemand anders dan ikzelf was rapporteur voor dit plan.
Dan nu mijn vraag, mijnheer de Voorzitter: wanneer maakt de Raad de balans op inzake de uitvoering van het voornoemde actieplan voor Marokko?

Danielsson
Laat duidelijk zijn dat ik zonder meer respect heb voor de maatregelen die de Spaanse regering neemt om dit moeilijke probleem aan te pakken. Het is echter niet aan de voorzitter van de Raad om iets te zeggen over maatregelen van afzonderlijke lidstaten.
Zoals ik aanvankelijk al zei, is de Raad bezig met de uitvoering van een actieplan voor Marokko. De dialoog waaraan ik refereerde, en waarmee wij tijdens een bezoek aan Marokko met de Marokkaanse regering zijn begonnen, zal naar ik hoop zo snel mogelijk tot concrete resultaten leiden. Het antwoord op de vraag van de afgevaardigde is dus dat de Raad al begonnen is met de uitvoering van het actieplan.

Rübig
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, deze kwestie betreft niet alleen Spanje. Gisteren heeft mij bijvoorbeeld een expediteur opgebeld in wiens vrachtwagen zich immigranten tijdens de overtocht toegang hadden verschaft via de kap. De Britse douane heeft deze immigranten gearresteerd, en de expediteur moest een boete betalen, hoewel hij niet wist dat er immigranten aan boord waren. Ik stel daarom de volgende aanvullende vraag: hoe denkt het voorzitterschap van de Raad dergelijke praktijken onder controle te krijgen?

Danielsson
Zoals de afgevaardigde zeker zal begrijpen, is het voor mij onmogelijk om iets te zeggen over een afzonderlijk concreet geval. Het enige wat ik kan doen, is erop wijzen dat er in het kader van het Schengenacquis zoiets bestaat als een verantwoordelijkheid voor transportondernemers. Dat houdt in dat degene die mensen vervoert, en ze dus al dan niet bewust smokkelt, op verschillende manieren verantwoordelijk gesteld kan worden.
Maar ik moet zeggen dat de principiële discussie over deze kwesties pas deze week in Stockholm heeft plaatsgevonden, tijdens een informele bijeenkomst van de ministers van Justitie en Binnenlandse Zaken. Hoewel er in de Raad enigszins verschillend wordt gedacht over de methoden die moeten worden gehanteerd om dit probleem aan te pakken, bestaat er, zoals ik al zei, een grote gemeenschappelijke vastberadenheid om binnen afzienbare tijd prioriteit te geven aan asiel- en migratiekwesties in het kader van de samenwerking onder de derde pijler.

De Voorzitter
Mijnheer Nogueira, ik geef u dadelijk het woord, maar luistert u eerst even naar mij als Voorzitter van deze vergadering. Het is niet de bedoeling dat hier een discussie ontstaat tussen parlementsleden die een vraag formuleren die ze naar eer en geweten en volgens de eigen standpunten en belangen, toelichten, iets waar ze het volste recht toe hebben. U kunt dus beter een motie van orde indienen. Mijn excuses dat ik mij waag aan interpretaties maar ik vrees dat wij verzeild kunnen raken in een gesprek dat niet het onderwerp van dit debat vormt.
Het woord is aan de heer Nogueira.

Nogueira Román
Mijnheer de Voorzitter, u doet wat u moet doen uit hoofde van uw functie en ik zal uw instructies dan ook opvolgen.
Ik wil er eenvoudigweg op wijzen, mijnheer de Voorzitter, dat het fungerend voorzitterschap van de Raad momenteel in handen is van Zweden en niet van de vertegenwoordigers van de Spaanse regering in dit Parlement. Zij zouden zich moeten opstellen als afgevaardigden en niet als spreekbuizen van hun regering.
Als ik me niet vergis, zal Spanje binnen een jaar het voorzitterschap van de Europese Unie bekleden. Ik hoop dat de Spaanse regering in de tussentijd de humanitaire maatregelen zal treffen waartoe zij moreel verplicht is, gelet op de problemen in Andalusië en de vele duizenden immigranten die momenteel te lijden hebben onder de door deze zelfde regering doorgevoerde, xenofobe vreemdelingenwet.

De Voorzitter
Waarde collega' s, ik ga ervan uit dat er in deze zaal noch vertegenwoordigers van de Spaanse regering, noch vertegenwoordigers van de Spaanse oppositie zitten. Onthoudt u zich alstublieft van dergelijke beweringen aangezien ze niet reglementair zijn en bovendien indruisen tegen de formulering van de oorspronkelijke vraag. Hiermee beschouwen wij dit incident als afgesloten.
Het woord is aan de heer Hernández Mollar voor een motie van orde.

Hernández Mollar
Mijnheer de Voorzitter, een motie van orde om even te zeggen dat ik geen partij en zeker geen regering vertegenwoordig: ik vertegenwoordig mijn land. Wanneer in een vraag wordt verwezen naar de autoriteiten van de Spaanse staat, heb ik, als vertegenwoordiger van Spanje, het volste recht mijn land te verdedigen, iets wat andere leden blijkbaar nalaten.

De Voorzitter
U heeft allen onvervreemdbare rechten. Dit was de allerlaatste motie van orde. Wij gaan hier geen debat voeren. Ik stel vast dat zowel u als de heer Nogueira de wettelijke vertegenwoordigers van het Spaanse volk zijn. Zo staat het in het Verdrag, zoals wij allen weten. U vertegenwoordigt staat noch regering. U bent verkozen door uw kiesdistrict en u vertegenwoordigt, in officiële termen, het koninkrijk Spanje.

De Voorzitter
Omdat de vragen 8 en 9 over een soortgelijk onderwerp gaan, worden ze tezamen behandeld.

María Izquierdo Rojo
Vraag nr. 8 van (H-0032/01):
Betreft: Vrouwen en het fundamentalisme van de Taliban Welke politieke maatregelen heeft de Europese Unie op stapel staan voor vrouwen die onder het wrede regime van de Taliban leven? Hoeveel vrouwen lijden volgens de beschikbare gegevens onder dit fundamentalistische regime? Is de Raad van plan de buurlanden van Afghanistan op te roepen om hun grenzen open te stellen voor Afghaanse vluchtelingen? Is de Europese Unie bereid financiële steun te verlenen aan landen die vrouwelijke vluchtelingen opvangen?

Neil MacCormick, die wordt vervangen door de heer Hudgton
Vraag nr. 9 van (H-0052/01):
Betreft: Mensenrechten: onderdrukking van vrouwen in Afghanistan Welke verdere stappen wil de Raad ondernemen tegen de ontstellende onderdrukking van vrouwen in Afghanistan door het Taliban-regime, dat vrouwen meedogenloos de meest fundamentele mensenrechten ontzegt?

Danielsson
De Raad is evenals de geachte afgevaardigden zeer begaan met het lot van de vrouwen die gebukt gaan onder het Taliban-regime. De Raad betreurt de trieste realiteit in Afghanistan. Ook betreuren wij dat de Taliban tot dusver ongevoelig is gebleken voor argumenten en druk van buitenaf, ondanks de inspanningen van de Unie en de internationale gemeenschap. Beide partijen in het conflict zetten hun militaire operaties voort en een politieke oplossing van het conflict ligt nog ver in verschiet. Het is dringend noodzakelijk de schokkende situatie van de mensenrechten te verbeteren, maar gezien de situatie in het land zijn de vooruitzichten op verbetering helaas niet gunstig.
De Taliban heeft ongeveer 90 % van het Afghaanse grondgebied in bezit. Doordat de militaire situatie in het land voortdurend wijzigt, heeft de Raad echter geen precieze gegevens over het aantal vrouwen dat op een gegeven moment onder het regime in Kaboel valt. Bovendien heeft de catastrofale humanitaire en mensenrechtensituatie in het land geleid tot massale emigratie van vluchtelingen naar de buurlanden, met name Iran en Pakistan. Dat maakt het nog moeilijker om de situatie van de bevolking in Afghanistan te beoordelen.

De Raad heeft de kritieke situatie van de Afghaanse vluchtelingen vaak met de opvanglanden in de omgeving besproken en zal deze kwestie ook in de toekomst blijven aankaarten. De Unie en een aantal lidstaten gaan in de toekomst, zodra de situatie het toelaat, humanitaire hulp verlenen aan de Afghaanse bevolking. Het overgrote deel van deze hulp zal ten goede komen van vrouwen.
Het onlangs aangepast gemeenschappelijk standpunt van 25 januari 2001 vormt de basis voor het beleid van de Unie ten aanzien van Afghanistan. De Unie blijft zich inzetten voor duurzame vrede, beëindiging van de buitenlandse inmenging en stimulering van de interne dialoog in Afghanistan. De Unie onderstreept met name het belang van een sterkere eerbiediging van het internationaal humanitair recht en de mensenrechten, waaronder de rechten van vrouwen en kinderen. De Unie zal daarom alle partijen dringend verzoeken om de mensenrechten en de grondvrijheden te erkennen, te beschermen en te bevorderen alsmede de universele Verklaring van de Rechten van de Mens, die Afghanistan heeft ondertekend, na te leven.
Wij zullen bij de Afghaanse fracties blijven aandringen op beëindiging van het discriminerend beleid en op erkenning, bescherming en stimulering van gelijke rechten en waardigheid voor mannen en vrouwen, met inbegrip van het recht op toegang tot onderwijs, gezondheidszorg, arbeid, persoonlijke veiligheid en afwezigheid van geweld en intimidatie. Daarnaast zullen wij de kwalijke gevolgen benadrukken van een discriminerend beleid voor een efficiënte toevoer van financiële hulp.
De Unie zal het voorstel van de VN-secretaris-generaal voor civiele waarnemers van mensenrechten blijven steunen. Ook blijven wij hulpprogramma's in Afghanistan steunen die zich bezighouden met gelijkheid en een actieve gelijke behandeling van mannen en vrouwen trachten te stimuleren.
Tot slot hechten wij eveneens groot belang aan de mensenrechten bij de internationale coördinatie van humanitaire hulp aan Afghanistan. De Raad hoopt dat de laatste sancties, op grond van resolutie nr. 13033 van de Veiligheidsraad die de Raad momenteel behandelt om het betreffende gemeenschappelijke standpunt en de betreffende verordening zo snel mogelijk vast te kunnen stellen, zullen bijdragen aan minder buitenlandse inmenging en het bevorderen van een oplossing van het Afghaanse conflict.

Izquierdo Rojo
Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, ik dank u voor uw antwoord maar het stemt mij niet tevreden.
Pleit u voor het aannemen van doeltreffende noodmaatregelen om de huidige situatie van hongersnood, koude en velerlei ziektes, te keren? Ik kan u de schokkende feiten noemen uit het nieuws van vandaag: 120 kinderen sterven van de kou, op blote voeten met een temperatuur van 15 graden onder nul: meer dan 10 miljoen, bijna 11 miljoen vrouwen overleven zonder recht op gezondheidszorg, zonder recht op onderwijs, zonder recht op werk, in onmenselijke omstandigheden.
U zal beseffen dat begrip niet volstaat. Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, gaat u niet aandringen op noodmaatregelen? Hoeveel kinderen moeten er nog sterven van de kou? Hoeveel miljoenen vrouwen moeten zich staande zien te houden zonder rechten of vrijheden?
(Spreekster wordt door de Voorzitter onderbroken)

Danielsson
Zoals ik al zei, heeft de Raad de gelegenheid gehad om tijdens de bijeenkomst eind januari het gemeenschappelijk standpunt over Afghanistan te bespreken.
Ik kan u verzekeren dat ook de Raad, in de besprekingen over de situatie in Afghanistan, op de hoogte is van de verschrikkelijke getuigenissen die de afgevaardigde noemde.
Ik zie drie wegen die de Raad en de Unie moeten bewandelen. Ten eerste moeten wij, om het lijden van met name de Afghaanse vrouwen en kinderen te verminderen, de genereuze humanitaire hulp handhaven. Ten tweede moeten wij druk blijven uitoefenen op het Taliban-regime, zodat het ophoudt met de systematische schending van de mensenrechten. Ten derde moeten wij de Afghaanse buurlanden meer adviseren en steunen, zodat zij de vluchtelingen, met name vrouwen en kinderen, die gedwongen zijn Afghanistan te verlaten, beter kunnen opvangen.

Hudghton
Mijnheer de Voorzitter, dank u dat u mij toestaat een aanvullende vraag te stellen namens mijn collega, de heer MacCormick, die vandaag de moderator van de Algemene vergadering van de Kerk van Schotland vergezelt op een officieel bezoek hier aan het Parlement.
Mijnheer de fungerend voorzitter, erkent u dat dit een nieuw en schokkend voorbeeld is van de onderdrukking en achterstelling van vrouwen, en hun opsluiting in het privé-leven? Jarenlang konden vrouwen in Afghanistan een volledig openbaar bestaan leiden, ze konden een beroep uitoefenen, werken en zich goed kleden. Er wordt wel eens gezegd dat een beroep op de mensenrechten betekent dat westerse waarden aan niet-westerse culturen worden opgelegd. Dat is onjuist, en dit specifieke geval in Afghanistan toont dat aan. Is de Raad het ermee eens dat herstel van de mensenrechten van vrouwen en van het fundamentele respect waar zij recht op hebben, noodzakelijk is? Er is beslist meer nodig dan hetgeen in de verklaring van vandaag wordt geboden.

Danielsson
De afgevaardigde heeft, helaas, zonder meer gelijk als hij zegt dat de situatie in Afghanistan de laatste tijd duidelijk is verslechterd. Wij hebben met een situatie te maken waarin vrouwen en kinderen onmenselijk worden behandeld. Zoals ik al zei, heeft de Raad eind januari op grond van de toen beschikbare informatie de situatie veroordeeld.
Als de ontwikkeling de verkeerde kant op blijft gaan, moet de Raad natuurlijk blijven overwegen wat er gedaan kan worden. Wij hopen dat de duidelijke boodschap, die onder meer uitgaat van de onlangs door de Veiligheidsraad aangenomen resolutie, en de internationale inspanningen van niet alleen de Unie, maar ook een groot deel van de internationale gemeenschap, geleidelijk aan vruchten zullen afwerpen.
Ik kan de afgevaardigde verzekeren dat de Raad de kwestie goed in de gaten houdt om passende maatregelen te kunnen treffen.

De Voorzitter
Omdat de vragen 10, 11, 12, 13, 14, 15, en 16 over een soortgelijk onderwerp gaan, worden ze tezamen behandeld.

Brian Simpson
Vraag nr. 10 van (H-0040/01):
Betreft: Vervoer en integratie Welke plannen heeft de Vervoersraad met het oog op de ontwikkeling van indicatoren en handhaving, uitvoering en instelling van een tijdschema voor verdere maatregelen voor zijn strategie ter integratie van de milieudimensie in zijn beleid, zoals in de conclusies van Helsinki wordt vereist?

Mary Honeyball
Vraag nr. 11 van (H-0041/01):
Betreft: Energie en integratie Welke voornemens heeft de Energieraad voor de ontwikkeling van indicatoren en handhaving, uitvoering en de instelling van een tijdschema voor verdere maatregelen voor zijn strategie ter integratie van de milieudefensie in zijn beleid, zoals vereist in de conclusies van Helsinki?

Caroline Lucas
Vraag nr. 12 van (H-0042/01):
Betreft: Algemene zaken en integratie Welke voornemens heeft de Raad algemene zaken voor de ontwikkeling van een algemene strategie ter integratie van de milieudefensie in zijn beleid, met inbegrip van indicatoren, een tijdschema voor verdere maatregelen, follow-up en handhaving, zoals in de conclusies van Helsinki wordt verlangd?

Riitta Myller
Vraag nr. 13 van (H-0043/01):
Betreft: ECOFIN en integratie Welke voornemens heeft de Raad economische en financiële zaken voor de ontwikkeling van een algemene strategie ter integratie van de milieudefensie in zijn beleid, met inbegrip van indicatoren, een tijdschema voor verdere maatregelen, follow-up en handhaving, zoals in de conclusies van Helsinki wordt verlangd?

Peter Skinner
Vraag nr. 14 van (H-0044/01):
Betreft: Parlement en integratieproces Op welke wijze zal het Europees Parlement worden geraadpleegd over de algemene strategieën die door de negen Raden worden ontwikkeld met het oog op de integratie van de milieudefensie in hun beleid, zoals vereist door de conclusies van Helsinki?

Mark Watts
Vraag nr. 15 van (H-0045/01):
Betreft: Coherentie van de integratievoornemens Op welke wijze denkt de Raad te zorgen voor coherentie tussen de algemene strategieën die door de negen Raden ter integratie van de milieudefensie in hun beleid worden ontwikkeld?

Nuala Ahern
Vraag nr. 16 van (H-0046/01):
Betreft: Industrieraad en integratie Welke voornemens heeft de Industrieraad voor de ontwikkeling van een algemene strategie ter integratie van de milieudimensie in zijn beleid, met inbegrip van indicatoren, een tijdschema voor verdere maatregelen, follow-up en handhaving, zoals vereist door de conclusies van Helsinki?

Danielsson
Dit recordaantal vragen levert wellicht geen antwoord op met een recordlengte, maar wel een zo uitgebreid mogelijk antwoord.
De Raad is blij de geachte afgevaardigden te kunnen mededelen dat, overeenkomstig artikel 6 van het EG-Verdrag, bij de uitwerking en uivoering van het beleid en de activiteiten van de Unie rekening moet worden gehouden met de vereisten inzake milieubescherming. Het doel hiervan is met name de bevordering van duurzame ontwikkeling. De strategie voor de integratie van de milieudimensie in het beleid van de Raad wordt door de Europese Raad van Gotenburg in juni dit jaar vastgesteld. Het is daarom voorbarig om deze strategie nu al in detail uiteen te zetten. Het voorzitterschap en de Commissie werken momenteel in de betreffende Raden intensief aan deze kwesties.
In december 1999 heeft de Raad in Helsinki het tijdschema vastgesteld voor de Europese Raad van Gotenburg. Toen werd ook de Raad opgeroepen om de werkzaamheden voor de integratie van de milieudimensie in het hele beleid af te ronden met de opstelling van een algemene strategie en deze, indien mogelijk, vergezeld te doen gaan van een tijdschema voor de te treffen maatregelen en een aantal indicatoren voor de betreffende sectoren. Deze strategie zal, zodra deze is vastgesteld, onder andere moeten bijdragen tot de naleving van de verplichtingen overeenkomstig het Protocol van Kyoto, tot aanvullende maatregelen op nationaal en regionaal niveau alsmede tot nauwere samenwerking tussen de verschillende sectorale beleidsvormen.
Hopelijk ziet men dus duidelijk de belangrijke rol in die deze strategie zal spelen bij de verwezenlijking van een duurzame ontwikkeling. De uitvoering en follow-up van al deze werkzaamheden zijn toevertrouwd aan de Commissie en de Raad. Wat betreft de Raad is dat, op intern vlak, de taak van de diverse organen die het overleg voorbereiden om via de verschillende fasen van de traditionele besluitvorming een goede coördinatie te kunnen bewerkstelligen, waarmee op optimale wijze kan worden voldaan aan de dringende verzoeken van de Europese Raad. De deelname van het Parlement wordt gewaarborgd overeenkomstig de bepalingen van het Verdrag.
De Raad deelt de opvatting van de geachte afgevaardigden en is bereid samen met alle betrokken politieke en economische actoren te zorgen voor een succesvolle, algemene aanpak van milieukwesties in het kader van de diverse beleidsterreinen.
Wat betreft de integratie van de milieudimensie en de vereiste van duurzame ontwikkeling in de verschillende sectorale beleidsvormen kan veel gezegd worden over de manier waarop en de mate waarin de Raad de bepalingen van artikel 6 van het Verdrag toepast. Zonder deze kwestie uitputtend te willen behandelen - hetgeen onmogelijk is, want het betreft een enorm uitgebreid gebied - wil ik aandacht schenken aan de meest relevante aspecten ervan.
Ik noem ten eerste het energiebeleid dat voor de Raad een hoge prioriteit heeft. De Raad verleent zijn volledige medewerking aan de drie belangrijke doelstellingen die benadrukt worden in het programma van het Zweedse voorzitterschap voor het komende half jaar. In dit verband herinnert de Raad de geachte afgevaardigden aan de conclusies van de Raad van december 1999, waarin reeds een gedetailleerde, voorlopige set indicatoren voorkomt die meer algemeen het energiegebied betreft, en met name de gevolgen voor het milieu, de energiemarkt en de energie-efficiëntie behelst.
De toepassing van deze conclusies en de set indicatoren moeten om de twee jaar geëvalueerd worden. Bovendien wordt in de loop van dit jaar een eindbesluit verwacht over de richtlijn inzake de bevordering van stroomproductie uit hernieuwbare energiebronnen.
Om de weg te bereiden voor de Europese Raad van Gotenburg in juni zal de Raad de mededeling over de integratie van de milieudimensie en de vereiste van duurzame ontwikkeling in het energiebeleid behandelen, evenals het voorstel voor een zesde actieplan op EU-niveau betreffende duurzame ontwikkeling. Beide documenten zullen de komende weken gepresenteerd worden door de Commissie. Er zal eveneens een begin worden gemaakt met een aantal maatregelen in het kader van het actieplan voor verbetering van de energie-efficiëntie aan de hand van de prioriteiten die door de Raad zijn vastgesteld tijdens de bijeenkomst van 5 december 2000.
Wat betreft de industriële aspecten van deze algemene strategie, wil de Raad eraan herinneren dat overeenkomstig het verslag van de Europese Raad van Helsinki een grote bijdrage van de industrie nodig is om duurzame ontwikkeling op economisch gebied te bevorderen. Tegelijkertijd werd in dit verslag opnieuw aangedrongen op de sleutelrol die deze sector vervult bij de versterking van het concurrentie- en innovatievermogen van de Europese industrieën en bij de verbetering van de werkgelegenheid in de industriële en aanverwante sectoren. Het horizontale karakter van deze kwestie vereist een betere samenwerking en uitwisseling van informatie tussen de betreffende partijen en besluitvormers.
Ik hoop nogmaals dat de conclusies van de Europese Raad van Gotenburg van zeer groot belang zullen zijn. Om met een concrete maatregel aan te geven hoe de Raad de geïntegreerde strategie voor milieukwesties tracht te maximeren, kan ik u zeggen dat de Raad van plan is om een aantal conclusies te formuleren tijdens de bijeenkomst in mei, waar de ministers van energie en industrie bijeenkomen om dit werk voort te zetten
Tot slot wil de Raad wat betreft de economische en financiële kwesties de geachte afgevaardigden mededelen dat de Raad een eerste verslag heeft overhandigd aan de Europese Raad van Nice over milieu-integratie in het beleid van de Unie en het economische beleid van de lidstaten. Van dit verslag zal op de Top in Gotenburg opnieuw een follow-up worden gepresenteerd. Dan zal in het bijzonder onderzocht worden welke Europese strategie nodig is om een duurzame economische ontwikkeling met zorg voor het milieu tot stand te brengen. De Raad van Economische en Financiële vraagstukken zal ongetwijfeld worden aangespoord om een dergelijke strategie toe te passen binnen zijn bevoegdheid, zodra de Europese Raad de strategie heeft goedgekeurd.

Honeyball
Mijnheer de fungerend voorzitter, dank u voor dit uitgebreide antwoord op zeven vragen. Ik zou graag nog even kort willen ingaan op één aspect dat volgens mij niet echt aan bod kwam in uw antwoord. Welke ideeën en voorstellen hebt u met betrekking tot de voortzetting van het integratieproces tijdens de volgende EU-voorzitterschappen? Als wij rekening houden met het proces van Cardiff en met het feit dat alles nu eigenlijk pas begint, beseffen wij dat het een tamelijk lang proces zal worden dat niet van de ene op de andere dag kan worden gerealiseerd. Ik zou graag willen weten welke voorzieningen u momenteel voor de toekomst treft.

Danielsson
De vraag van de geachte afgevaardigde is zeer relevant. Zoals ik al zei is het Zweedse voorzitterschap, in nauwe samenwerking met de Commissie, bezig met de voorbereiding van de conclusies van de Europese Raad van Gotenburg in juni. Op deze top kunnen wij hopelijk antwoord geven op de vragen die de geachte afgevaardigde heeft gesteld. Het zogeheten proces van Cardiff is een nieuwe werkwijze voor de Unie.
Wij kennen nu de ervaringen van een aantal Raden. Enkele hebben goed werk verricht en andere waren iets minder succesvol. Wij trachten nu al deze ervaringen bijeen te brengen en de strategie, de ideeën en de voorstellen te formuleren waarnaar de geachte afgevaardigde vraagt. Ik ga ervan uit dat wij hierop ruim op tijd voor de Europese Raad in juni dit jaar kunnen terugkomen, het Parlement op concretere wijze kunnen informeren over de ideeën van de Raad en kunnen luisteren naar de standpunten van het Parlement en de geachte afgevaardigden.
Ik hoop dat u hier begrip voor heeft en dat ik de mogelijkheid krijg om terug te komen op dit belangrijke debat, dat immers een van de drie prioriteiten van het Zweedse voorzitterschap betreft, namelijk environment.

Lucas
Mijnheer de fungerend voorzitter, dank u voor dit zeer brede antwoord. Helaas is een van de problemen van brede antwoorden en korte spreektijden dat je wel breedte maar geen diepte krijgt, en ik zou graag wat meer details krijgen.
Aangezien de Top van Gotenburg niet ver weg meer is, verbaast het mij enigszins dat u het voor enkele van deze plannen te vroeg vindt om over details te spreken. Ik denk met name aan de Raad Algemene Zaken. U weet vast en zeker dat dit de enige Raad is die geen documenten heeft geproduceerd overeenkomstig de verzoeken van de Raad. Daarom zou ik met name graag willen weten wanneer we daarover wat meer details kunnen krijgen. Krijgen we vóór Gotenburg een concept? Als we geen details over het plan van de Raad Algemene Zaken krijgen, kunt u dan tenminste aangeven wat voor structuur en vorm het plan zal hebben, welke indicatoren erin zullen worden gebruikt en hoe de follow-up en handhaving zal zijn?

Danielsson
De afgevaardigde noemt nu de Raad die waarschijnlijk de grootste moeilijkheden ondervindt bij de concretisering van de werkzaamheden die noodzakelijk zijn voor duurzame ontwikkeling. Mijns inziens is het geen toeval dat de werkzaamheden van de Raad Algemene Zaken de meeste tijd in beslag nemen. Daarom is er ook nog niet veel discussiestof.
Volgens de geachte afgevaardigde hebben wij nog maar weinig tijd voor de top van Gotenburg. Ik heb daarentegen het gevoel dat wij eindeloos veel tijd hebben. Ik ben er volledig van overtuigd dat wij hierop terug kunnen komen en nog concreter kunnen zijn over de mogelijkheden die de Raad Algemene Zaken heeft om de milieudimensie en de beginselen van duurzame ontwikkeling in zijn beleid te integreren. Ik hoop echter dat men begrip heeft voor het feit dat het juist voor de Raad Algemene Zaken het moeilijkst is om de concrete werkzaamheden aan te geven waarom mijns inziens iedereen vraagt.

Myller
Mijnheer de fungerend voorzitter, bedankt voor uw antwoord. Ik wil mij toch bij de geuite zorgen aansluiten. Ik ben van mening dat men tot de top van Gotenburg niet eindeloos de tijd heeft om zich voor te bereiden aan de hand van de conclusies van de Top van Helsinki, waar werd besloten milieukwesties in de verschillende deelgebieden van het beleid te integreren. Ik ben in feite zeer bezorgd over hoe dat proces vordert.
Sommigen die over duurzame ontwikkeling spraken, zijn van mening dat men in feite het milieu zo wil inrichten dat economie daarin als het ware de voorrang krijgt boven milieu. Ik wil dat u ons als fungerend voorzitter van de Raad vertelt naar welk doel u hierbij streeft. Momenteel wordt in het Parlement het zesde milieuactieprogramma voorbereid en dat moet de milieupijler van het programma voor duurzame ontwikkeling worden. Gaat u eisen dat dat ook werkelijk gebeurt, of bestaat het milieugedeelte slechts uit mooie woorden?

Danielsson
Omdat het actieplan voor duurzame ontwikkeling gepresenteerd moet worden door de Commissie, moet deze vraag in de eerste plaats aan de leden van de Commissie gesteld worden. Omdat de kwestie echter zo' n belangrijk deel van het Zweedse voorzitterschap uitmaakt, kan ik het niet laten toch de standpunten van het Zweedse voorzitterschap te geven met betrekking tot de noodzakelijke bestanddelen van de strategie voor duurzame ontwikkeling.
Ik vind het heel belangrijk dat wij in de strategie, die naar ik hoop in Gotenburg wordt aangenomen, op een duidelijke manier drie aspecten opnemen die gepaard gaan met het begrip "duurzame ontwikkeling" : het ecologische, economische en sociale aspect. Dan kan men constateren dat twee van deze aspecten, namelijk sociale duurzame ontwikkeling en economische duurzame ontwikkeling, reeds aan de orde komen op de top van Stockholm. Wij willen de discussie in Stockholm over deze twee aspecten aanvullen met het aspect ecologische duurzame ontwikkeling en vervolgens daarvan een gemeenschappelijke strategie maken die aangenomen kan worden op de top van Gotenburg.
Ik wil er echter nogmaals op wijzen dat de Commissie het werk moet verrichten. Wij hebben volledig vertrouwen in het vermogen van de Commissie om een strategie tot stand te brengen voor een duurzame ontwikkeling die Europa nog groener zal maken.

Skinner
Samen met mijn collega, de heer Watts, heb ik ten minste vier jaar geleden amendementen ingediend in het kader van de Trans-Europese netwerken. Deze hadden betrekking op de strategische milieueffectrapportage. Ik ben dan ook behoorlijk verrast te horen zeggen dat het te vroeg is om over een breed opgezette strategie op dit specifieke gebied te kunnen spreken. Als het daar te vroeg voor is, kan de Raad ons dan misschien vertellen hoe de Raad van plan is deze brede strategie - wanneer deze er eenmaal is - goed te coördineren over de verschillende Raden?

Danielsson
Volgens mij heb ik deze vragen al min of meer beantwoord. Natuurlijk doet iedere Raad zijn werk op dit gebied. De aanwijzing die werd uitgevaardigd tijdens de Europese Raad van Cardiff bevat diverse aspecten die door iedere Raad bij zijn werkzaamheden in acht moeten worden genomen en die vervolgens worden samengevoegd. Zoals ik al zei, zal de door de Commissie te presenteren strategie het kader vormen.
Het is dus belangrijk dat de strategieën van de verschillende Raden worden samengevoegd. Deze strategieën zijn uitgewerkt volgens het in Cardiff vastgestelde slabloon. Daarna moet de Commissie daarmee aan de slag gaan. Om begrijpelijke redenen kan ik niet nader ingaan op de manier waarop de Commissie haar strategie tot stand brengt. Ik kan u alleen verzoeken deze vraag te stellen aan de vertegenwoordiger van de Commissie.

Watts
Ook ik wil de fungerend voorzitter graag bedanken voor zijn antwoord. Ik wil het hebben over de Vervoersraad en in het bijzonder over het laatste verslag over de concrete tenuitvoerlegging van de strategie, waaruit bleek dat op veel fronten van het vervoersgebied een duidelijk gebrek aan voortgang bestaat. Uit de strategie komen ernstige zorgen naar voren over de gevolgen van de uitbreiding voor het vervoer, maar in het verslag worden niet veel concrete maatregelen voorgesteld. Welke concrete maatregelen stelt het voorzitterschap voor? Zulke maatregelen zijn onmisbaar om in het uitbreidingsproces, dat hopelijk zal resulteren in voor het milieu duurzaam beleid, volledig rekening te kunnen houden met vervoer.

Danielsson
Niet alleen de E van Environment is een prioriteit van het Zweedse voorzitterschap, maar ook, zoals de afgevaardigde heel goed weet, de E van Enlargement. In het kader van de onderhandelingen met de kandidaat-landen is de vervoerskwestie een van de belangrijkste onderwerpen. Deze onderhandelingen zijn weliswaar gebaseerd op de huidige gemeenschappelijke regelgeving, maar wij krijgen ook de gelegenheid om de kandidaat-landen op belangrijke kwesties te wijzen betreffende duurzame ontwikkeling die de Raad momenteel bespreekt, ook op het onderhavig gebied van vervoer. De beginselen komen dus tegelijk aan bod met de onderhandelingen over het hoofdstuk vervoer met het respectievelijke kandidaat-land.

Ahern
Mijnheer de Voorzitter, deze kwestie van duurzaamheid is inderdaad van groot belang en de prioriteit van het Zweedse voorzitterschap is welkom. Onze burgers willen echter weten wat de Raad van plan is te doen om de verspreiding van de resultaten van het proces van Cardiff aan het publiek, aan alle burgers en aan alle regeringen van de lidstaten en de toetredingslanden, te verzekeren. Ik vind niet dat de Raad in het verleden erg actief is geweest. Ik weet dat het Zweedse voorzitterschap dat wil veranderen, de burgers in ruimere mate wil betrekken en transparanter wil zijn. Ik zou daarover, en in het bijzonder over de Industrieraad, graag wat informatie ontvangen.
De Raad heeft zich uitgesproken voor een volledige strategie vóór 2004. Wat zijn op korte termijn de doelstellingen, of de maatregelen en indicatoren die nodig zijn om de volledige ontwikkeling daarvan te kunnen garanderen? Hoe gaat de externe invloed van de industriestrategie beoordeeld worden? U bent tevens uitgebreid ingegaan op energie. Energie-efficiëntie is een belangrijke prioriteit. We hebben een verslag opgesteld dat binnenkort zal worden voorgelegd aan de plenaire vergadering in Brussel. Bent u van plan stappen te ondernemen naar aanleiding van het actieplan voor energie-efficiëntie?

Danielsson
De geachte afgevaardigde heeft drie veelomvattende vragen gesteld. Ik zal mijn antwoord zo beknopt mogelijk houden. De geachte afgevaardigde heeft helemaal gelijk als zij zegt dat de Raad en de Commissie de resultaten van deze werkzaamheden op actievere wijze onder het publiek moeten verspreiden. Wij willen, in het kader van het algemene streven van het Zweedse voorzitterschap naar meer transparantie na de top van Gotenburg, erop toe zien dat de resultaten van de discussies van de Raad op uitgebreide schaal verspreid wordt via internet. Wij zullen dat proberen te bewerkstelligen door erop toe te zien dat de genomen besluiten echt worden verspreid en zodanig worden geformuleerd dat zij begrijpelijk zijn voor de burgers. Omdat wij een goed contact met de Commissie hebben, weet ik dat ook de Commissie van plan is vrij intensief hieraan te werken.
U sprak ook over concrete indicatoren op het gebied van het vervoer. Ik wil de geachte afgevaardigde vragen of wij hierop terug mogen komen als de Raad in april een resolutie heeft aangenomen over de integratie op dit gebied. Er zijn diverse concrete plannen, maar de Raad heeft nog geen mogelijkheid gehad om ze te bespreken. Daarom moet ik u vragen of wij hierop terug mogen komen als wij een concreter antwoord kunnen geven. We gaan ervan uit dat de Vervoerraad begin april dit jaar bijeenkomt. Dan kunnen wij daarna de vragen van de afgevaardigden beantwoorden.
Wat betreft het actieprogramma voor energie-efficiëntie hoopt het voorzitterschap te kunnen handelen op grond van het voorstel van het Zweedse voorzitterschap. Preciezer dan dit durf ik echter niet te zijn.

De Voorzitter


Marit Paulsen
Vraag nr. 17 van (H-0050/01):
Betreft: Gebrekkige controle op dierenbescherming in Europa Eens te meer valt in de media te zien hoe slecht dieren in de lidstaten van de EU worden behandeld. Eens te meer betuigen de burgers van Europa hun woede over deze ongelooflijke wreedheid. En eens te meer valt van de ministers van Landbouw te horen dat hier een einde aan moet komen.
In haar verslag van 6 december 2000 over de situatie op het gebied van de dierenbescherming (COM(2000) 0809/def.) beschrijft de Commissie met beangstigende precisie hoe dieren in diverse landen afschuwelijk moeten lijden en hoe de bevoegde autoriteiten voortdurend bij de controle te kort schieten.
Wanneer denkt het voorzitterschap met het oog hierop een werkelijke verhoging van de middelen voor te stellen, zodat de controle op de naleving van de huidige regels inzake dierenbescherming wordt verbeterd en er adequate, duidelijke sancties op de schending van deze regels komen?

Danielsson
Het verslag van de Commissie waarnaar mevrouw Paulsen verwijst, gaat in de eerste plaats over het vervoer van dieren. Het voorzitterschap is blij met het verslag waarin op heel verdienstelijke wijze een groot aantal problemen in de lidstaten wordt gesignaleerd en waarin tevens maatregelen worden voorgesteld. Het verslag is op 6 december vorig jaar gepresenteerd en is reeds, nadat het zowel door werkgroepen als door veterinaire deskundigen is behandeld, besproken door de verantwoordelijke ministers.
Nu is het aan de Commissie om concrete maatregelen voor te stellen, wat zij ook beloofd heeft te doen in het verslag. Zodra deze voorstellen zijn ingediend, zal het voorzitterschap zo snel mogelijk een begin maken met de werkzaamheden in de werkgroep van de Raad.

Paulsen
Ik ben mij wel degelijk bewust van het feit dat het voorzitterschap niet alles voor het zeggen heeft wat de agenda betreft. Er kunnen echter wel initiatieven genomen worden voor de huidige werkzaamheden, en men kan de Commissie ook dwingen om op snellere en effectievere wijze voorstellen in te dienen.
Ik zou graag willen dat wij in dit verband het landbouwbeleid eens onder de loep namen. Door de uitvoerrestituties worden de allerslechtste transporten zelfs rendabel. Er bestaan hiernaast nog veel meer restitutieregelingen die de verspilling van hulpbronnen en verwaarlozing van dieren bevorderen. Ik weet dat er veel hapert aan de huidige wetgeving op dit gebied, maar men kan beter ervoor zorgen dat de mensen de bestaande wetten naleven dan wachten tot er nieuwe wetten komen.

Danielsson
Ik ben het helemaal eens met de geachte afgevaardigde. Het feit dat wij wachten op concrete voorstellen van de Commissie betekent niet dat wij met onze armen over elkaar kunnen blijven zitten. Wij moeten veeleer proberen vooruit te lopen op de voorstellen van de Commissie. Ik kan u verzekeren dat deze kwestie een hoge prioriteit heeft voor het voorzitterschap.
Zonder op enigerlei wijze de beperkingen van het Verdrag te willen negeren, dringen wij er bij de Commissie op aan betere mechanismen voor de naleving van de huidige regels tot stand te brengen. Verbeteringen zijn absoluut noodzakelijk; daar zijn wij het, geloof ik, wel over eens. De situatie op dit gebied is doorgaans erbarmelijk. De Raad en het Parlement moeten blijven aandringen op voorstellen van de Commissie, en ik neem aan dat de Commissie die voorstellen ongetwijfeld binnen afzienbare tijd zal indienen.

De Voorzitter


Rodi Kratsa-Tsagaropoulou
Vraag nr. 18 van (H-0054/01):
Betreft: Radioactieve besmetting van de Egeïsche en de Ionische Zee In berichten in zowel de Griekse als de Turkse pers, aldus het dagblad "Le Journal du Dimanche", wordt gemeld dat projectielen van verarmd uranium zowel door de Griekse als door de Turkse marine in de afgelopen tien jaar werden gebruikt bij oefeningen in de Egeïsche en de Ionische Zee. Hierdoor werd bij de bewoners van de eilanden en kustgebieden van beide zeeën de vrees voor radioactieve besmetting gewekt, en trouwens ook bij de burgers van derde landen, aangezien de radioactiviteit door zeestromingen ook zou kunnen worden getransporteerd naar gebieden buiten de zones waar deze projectielen werden afgeschoten.
Overweegt de Raad een onafhankelijke commissie in te stellen om een onderzoek in te stellen naar deze kwestie? Zal hij de bewoners van deze gebieden, en ook alle Europese burgers, over de situatie inlichten, voordat er een "Egeïsch syndroom" wordt gecreëerd, gefundeerd of niet? Is hij voornemens hiertoe met de respectieve regeringen samen te werken? Welke preventieve maatregelen denkt hij te nemen?

Danielsson
Laat mij om te beginnen erop wijzen dat de Raad geen standpunt inneemt over documenten - met inbegrip van krantenartikelen - die buiten het institutionele kader aan de Raad vallen.
De Raad wil eraan herinneren dat volgens de huidige communautaire wetgeving, in geval van stralingsgevaar, het de taak is van de lidstaten om de noodzakelijke maatregelen te nemen voor samenwerking met een andere lidstaat, of met een ander land dat getroffen kan worden. Het is verder de taak van de Commissie om de betrokken lidstaten of de lidstaten die riskeren getroffen te worden, te informeren.
In dit opzicht wil de Raad de afgevaardigde eraan herinneren dat de Commissie de bevoegdheid heeft vast te stellen in hoeverre de lidstaten het gemeenschapsrecht in dit geval moeten toepassen. Daarvoor heeft zij bijvoorbeeld richtlijn 89/618/Euratom betreffende de informatie van de bevolking over bij stralingsgevaar toepasselijke maatregelen ter bescherming van de gezondheid en over de alsdan te volgen gedragslijn, evenals richtlijn 96/29/Euratom tot vaststelling van basisnormen voor veiligheid.
De Raad heeft bovendien geen voorstellen ingediend voor besluiten over preventieve maatregelen die, indien nodig, genomen moeten worden naast hetgeen reeds voorgeschreven is in het gemeenschapsrecht.

Kratsa-Tsagoropoulou
Mijnheer de fungerend voorzitter, ik wil graag uw mening horen over de samenwerking op dit gebied tussen de betrokken lidstaat en de instellingen, en weten wat volgens u de Europese Commissie zou kunnen doen. Ik neem aan dat u, evenals heel de Europese publieke opinie, na het "Balkansyndroom" gevoelig bent geworden voor dit vraagstuk en met ons van mening bent dat dit tijdig moet worden onderzocht om herhaling te voorkomen. Als er geen enkel gevaar bestaat, moet de publieke opinie daarvan op de hoogte worden gesteld. De eilandbewoners van de Egeïsche Zee en de Ionische Zee zijn bezorgd en vrezen niet alleen schade voor hun gezondheid maar ook voor het toerisme.

Danielsson
Zoals ik in mijn eerdere antwoord als zei, valt de vraag over de naleving door de lidstaten van de hiervoor geldende regels onder de bevoegdheid van de Commissie. Het is voor de Raad niet mogelijk om te reageren op deze vraag.
Ik wil echter in het algemeen onderstrepen dat het vanzelfsprekend van groot belang is dat kwesties betreffende verarmd uranium zorgvuldig en behoedzaam worden benaderd en behandeld, en wel in overeenstemming met het preventiebeginsel waarnaar de geachte afgevaardigde zelf ook verwees. Mag ik u herinneren aan het belangrijke debat dat wij ongeveer een maand geleden in dit Parlement over dit onderwerp hebben gevoerd. Om de kwestie nader te kunnen behandelen, wachten wij nu op de resultaten van de verschillende onderzoeken waar toen sprake van was.

De Voorzitter
Aangezien de tijd voor vragen aan de Raad verstreken is, zullen de resterende vragen schriftelijk beantwoord worden, met uitzondering van de vragen nrs. 28, 30, 40, 42, 43 en 44, waarvoor volgens de Raad de indieningstermijn werd overschreden, en vraag nr. 32, die werd ingetrokken door de vraagsteller.
Het vragenuur is gesloten.
(De vergadering wordt om 19.00 uur onderbroken en om 21.00 uur hervat)

Sanering en liquidatie van verzekeringsondenemingen
De Voorzitter
Aan de orde is de aanbeveling voor de tweede lezing (A5-0019/2001) van mevrouw Peijs, namens de Economische en Monetaire Commissie, betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van de richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende de sanering en de liquidatie van verzekeringsondernemingen (8975/3/2000 - C5-0521/2000 - 1986/0080(COD)).

Peijs
Commissaris Nielson, hartelijk dank dat u het overnam van uw collega Bolkestein. Het is een beetje een ingewikkeld voorstel. Dus ik zal u geen moeilijke vragen stellen vanavond. Dat is mooi meegenomen, denk ik.
Op 23 december 1986 kwam het voorstel van de Commissie betreffende een richtlijn op het gebied van de liquidatie en de reorganisatie van verzekeringsondernemingen in het Parlement én werd het aangenomen. Hierna volgde op 14 maart 1989 de goedkeuring van de eerste lezing door het Parlement. De volgende elf jaar bracht de richtlijn door op de plank bij de Raad van ministers. Dat had voornamelijk te maken met twee grote struikelblokken: in eerste instantie de Gibraltar-kwestie en de territoriale consequenties daarvan en in tweede instantie de samenhang tussen de artikelen 10 en 11. Deze laatste kwestie ging voornamelijk om de samenhang van een garantiefonds voor de verzekeringhouder en diens eventuele voorkeurspositie binnen het faillissementsrecht. Heel even kwam deze laatste kwestie weer terug bij de laatste lezing, maar gelukkig hebben wij dat kunnen afwenden bij de commissiebehandeling binnen het Parlement. En nu ligt de tweede lezing dus formeel voor bij het Parlement.
Deze richtlijn heeft hetzelfde doel als het voorstel over de liquidatie en de reorganisatie van kredietinstellingen, namelijk de wederzijdse erkenning van wetgeving. Deze richtlijn garandeert dat verzekeringsondernemingen worden geliquideerd of gereorganiseerd volgens de principes van unity and universality. Dit betekent dat de verzekeringsonderneming geliquideerd moet worden volgens de wetgeving van het land waar de verzekeringsonderneming haar statutaire zetel heeft en wel door de daar competente autoriteit, het zogenaamde "eenheidsprincipe".
Deze bevoegde autoriteit moet dan alle vestigingen en bijkantoren in de Europese Unie in de afwikkeling van het liquidatieproces betrekken, ongeacht in welke lidstaat deze zijn gevestigd. Dat is het universality principle. De richtlijn moet ervoor zorgen dat crediteuren gelijk behandeld worden. Ongeacht het land waar claims ontstaan, ze worden altijd afgehandeld in het land van de statutaire zetel. Daardoor hebben crediteuren allemaal dezelfde rechten en zijn ze niet meer afhankelijk van de willekeur van het land waar de claim is ontstaan.
In tegenstelling tot de tweede lezing van de reorganisatie en de liquidatie van kredietinstellingen ben ik van mening dat deze richtlijn een stuk consistenter is en goed in elkaar zit. Ik beveel mijn collega's dan ook aan het gemeenschappelijk standpunt van de Raad over te nemen zonder amendementen.
En op deze Valentijnsdag lijkt mij dat een mooie, eensgezinde positie voor de Raad, de Commissie en het Parlement.

Karas
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, mevrouw de rapporteur, om te beginnen wil ik de rapporteur bedanken voor haar werk en voor haar zorgvuldige uiteenzetting waarin ons nogmaals werd duidelijk gemaakt waar het bij deze richtlijn om gaat. Ik wil hier graag het volgende aan toevoegen: deze richtlijn betreft het algemene aspect van de verwezenlijking van één interne markt voor financiële diensten en is alleen al om die reden toe te juichen. We moeten immers nog heel veel doen om de interne financiële markt sterker te maken, te verbeteren en uit te bouwen en om nog bestaande blokkades te verwijderen.
In het gemeenschappelijk standpunt is het gelukt om de rechten van verzekeringsondernemingen in overeenstemming te brengen met de legitieme belangen van de schuldeisers. Het gemeenschappelijk standpunt is uitgebalanceerd en bovendien het resultaat van een compromis waarover zeer lang is onderhandeld. Elf jaar heeft de Raad laten voorbijgaan. Daarom is een snelle aanneming van deze richtlijn een belangrijke stap vooruit voor de schuldeisers én de verzekeringsondernemingen.
Tot slot wil ik nog iets zeggen om misverstanden te voorkomen. Het komt zelden voor dat verzekeringen in Europa failliet gaan, omdat zij onderworpen zijn aan zeer strenge toezichtsvoorwaarden. Bovendien hebben zij een uitstekend management en zijn er goede contacten tussen klanten en management. Het ontbreken van een Europese regelgeving op dit gebied vormt echter een potentieel risico en zou in een aantal gevallen tot grote problemen kunnen leiden. De idee en de noodzaak van een richtlijn zijn daarom gerechtvaardigd en het resultaat kan onze goedkeuring zeker wegdragen.

Nielson
Mijnheer de Voorzitter, de richtlijn betreffende de sanering en de liquidatie van verzekeringsondernemingen vult een belangrijk gat in de wetgeving van de Europese Unie met betrekking tot financiële diensten. Het is een topprioriteit voor de verwezenlijking van een volledig geïntegreerde markt voor financiële diensten, zoals door de Europese Raad in Lissabon is aangegeven.
De richtlijn garandeert wederzijdse erkenning van wetten en maatregelen, alsmede een passend niveau van bescherming voor verzekeringnemers. De richtlijn voorkomt conflicten over jurisdicties en ongelijke behandeling van schuldeisers. De richtlijn zal resulteren in snellere procedures en meer bescherming voor verzekeringnemers. Het gemeenschappelijk standpunt van de Raad, dat ter behandeling aan het Parlement is voorgelegd, strookt volkomen met de wezenlijke doelstellingen waarnaar in de oorspronkelijke en geamendeerde voorstellen van de Commissie wordt gestreefd. De richtlijn strookt ook met andere juridische instrumenten met betrekking tot liquidatie en insolventie, die binnen de interne markt zijn overeengekomen.
Ik wil de Economische en Monetaire Commissie en vooral de rapporteur, mevrouw Peijs, bedanken voor hun oordeelkundige en efficiënte behandeling van dit dossier. Ze bevelen aan de tekst van het gemeenschappelijk standpunt te laten zoals hij is en geen amendementen aan te nemen. Ze zijn van mening dat de doelstellingen die op dit gebied worden nagestreefd, door het gemeenschappelijke standpunt volledig worden gewaarborgd. Ze begrijpen dat het lastige compromis dat na jarenlang onderhandelen over deze technisch ingewikkelde tekst is bereikt, niet in gevaar mag worden gebracht. Ik deel hun mening volledig.
De Commissie nodigt de plenaire vergadering uit de aanbeveling van de Economische en Monetaire Commissie over te nemen en de hele tekst van het gemeenschappelijk standpunt zonder amendementen aan te nemen. Deze richtlijn symboliseert de Europese samenwerking, en de kalmte op dit moment in de plenaire vergadering weerspiegelt in mijn ogen niet het belang van wat er hier eigenlijk gebeurt. Onze samenwerking vergt duidelijk veel tijd en lijkt soms zeer ingewikkeld, maar uiteindelijk levert zij oplossingen op voor problemen die alleen kunnen worden opgelost door middel van systematische samenwerking. Het systeem werkt dus.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
Ik ben er zeker van dat de rustige stemming te danken is aan de kalmte van de rapporteur.
De stemming - als er tenminste wordt gestemd - vindt morgen om 12.00 uur plaats.

De Europese Unie en Macau na het jaar 2000
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0017/2001) van de heer Soares, namens de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid, over de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement over de Europese Unie en Macau na het jaar 2000 (COM(1999) 484 - C5-0169/2000 - 2000/2099(COS)).

Soares
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte afgevaardigden, het door mij ingediende verslag over de Europese Unie en Macau is in de Commissie buitenlandse zaken tweemaal besproken en vervolgens unaniem goedgekeurd. In het verslag is overigens een aantal conclusies uit het advies van de Industriecommissie overgenomen. Macau is sinds 1999 - al iets meer dan een jaar dus - niet langer een speciaal gebied onder Portugees bestuur. Portugal heeft Macau 450 jaar lang, op vreedzame wijze en via een consensusmodel, bestuurd. Dat gebied is nu dus als Speciale Autonome Regio opgenomen in de Volksrepubliek China. De Chinezen hanteren daarvoor het Chinese begrip "één land, twee systemen" . Ik wil van deze gelegenheid gebruik maken om aan te geven dat er in het verslag een ernstige fout geslopen is, en wel in de toelichting, onder punt 9. Daar staat: "één systeem, twee landen" . Welnu, wat de Chinezen willen aangeven is precies het omgekeerde: "één land, twee systemen" . Die verschrijving moet dus nog rechtgezet worden.
Als Portugees, en als iemand die rechtstreeks constitutioneel verantwoordelijk is geweest voor Macau, wil ik en passant vermelden dat de overgang van Macau van Portugees naar Chinees bestuur op een buitengewoon prettige wijze via consensus is verlopen, overeenkomstig de termen van de Chinees-Portugese Gezamenlijke Verklaring van 1987. Wat in die verklaring overeengekomen is, geldt ook nu nog en zal de eerstvolgende 50 jaar blijven gelden. Het afgelopen jaar is bijzonder vreedzaam verlopen; over alles is overeenstemming bereikt. Ik heb dat uit diverse bronnen vernomen, en natuurlijk vooral van Macauers en de Portugezen die nog steeds in dat gebied wonen en werken. Ik heb de Commissie buitenlandse zaken daarvan op de hoogte gebracht.
Zoals bekend hoopt de Volksrepubliek China met het tegenover Hongkong en Macau gevoerde beleid tot een toenadering met Taiwan te komen, welk gebied dan ooit in China geïntegreerd zou moeten worden. Met de integratie van Hongkong, een veel groter en rijker gebied dan Macau, met veel meer inwoners, en met een geschiedenis die minder ver teruggaat, zijn er wat kleine problemen geweest. Toch is de overgang van Hongkong en Macau in het algemeen goed verlopen. Dat is algemeen bekend. Zoals ik al heb aangegeven, is Macau nooit een kolonie geweest. Het was een gebied onder Portugees bestuur, en zulks uit hoofde van een overeenkomst tussen Portugal en China. Toen ik in 1974 na de Anjerrevolutie voor het eerst als minister van buitenlandse zaken voor de VN verscheen, drukte de Chinese minister van buitenlandse zaken mij het volgende op het hard: "let op, jullie moeten Macau niet dekoloniseren; Macau is geen kolonie, en is dat nooit geweest" . Mao Tse Tung zei in 1949, toen hij aan de macht kwam: "Portugal is al 400 in dit land aanwezig en heeft al die tijd niet eenmaal oorlog met China gevoerd." Dat was, en is, voor Macau een belangrijk gegeven.
Macau mag minder rijk zijn dan Hongkong, het heeft het afgelopen decennium op uiteenlopende gebieden wel degelijk een enorme ontwikkeling doorgemaakt. Voorheen was het vooral een plaats waar gegokt werd. Tegenwoordig is het een heel productieve regio. Het toerisme is belangrijk, maar er wordt ook het één en ander geproduceerd, waaronder speelgoed. Macau ontwikkelt ook industriële activiteiten. Er is bijvoorbeeld een textielindustrie. De betrekkingen tussen Macau en Hongkong zijn altijd uitstekend geweest. Het is evenwel van belang in herinnering te houden dat elk gebied zijn eigen bijzonderheden heeft. Ik wijs het Parlement daar op. Macau en Hongkong zijn verschillende gebieden, en daarom moeten ze door de Europese Unie ook verschillend behandeld worden. Het gaat om verwante, maar daarom niet per se identieke problemen. De twee gebieden moeten dan ook niet als een gemeenschap gezien worden, vooral waar het de vertegenwoordiging van de Europese Unie ter plaatse betreft. Portugal kan zich verheugen in een traditie van goede betrekkingen met de Volksrepubliek. Die betrekkingen nemen nog steeds in intensiteit toe, en wel op verschillende niveaus. China heeft dit jaar bijvoorbeeld een aantal ministeriële bezoeken aan Portugal afgelegd, terwijl omgekeerd ook Portugese ministers in China op bezoek zijn geweest. Ook de betrekkingen tussen Portugal en Macau zijn nog steeds zeer intens. Het huidige regeringshoofd van Macau, de door de Chinese regering aangestelde heer Edmund Ho, heeft dit jaar een officieel bezoek aan Portugal afgelegd. Dat was overigens de eerste buitenlandse reis van de heer Edmund Ho.
Volgens de bepalingen van de Chinees-Portugese Gezamenlijke Verklaring is de Chinese Volksrepubliek verplicht om in de eerstvolgende 50 jaar het economisch systeem en de rechtsorde te respecteren, die Portugal bij het creëren van de Speciale Autonome Regio in Macau heeft opgezet. Macau behoorde tot de oprichters van de Wereldhandelsorganisatie en heeft het Internationaal Verdrag inzake politieke en burgerrechten en het Internationaal Verdrag inzake economische, sociale en culturele rechten ondertekend. Macau heeft ook een soort economische en handelsdelegatie bij de Europese Unie, het Macau Trade Office. Ik zeg "soort" , omdat een werkelijke delegatie van dit type bij de EU niet is toegestaan. De bevoegdheid voor buitenlandse zaken en defensie berust uiteraard bij Peking. In principe moet de Europese Unie ook een permanente vertegenwoordiger in Macau benoemen. Dat is bijzonder belangrijk en ik geloof dat dit nu ook gebeurd is.
Portugal heeft in Macau een democratische rechtsorde naar westelijk model ingesteld, met goed functionerende politieke instellingen. De regeringsleider wordt door Peking benoemd en deze vervangt de vroegere Portugese gouverneur. Er is een wetgevende vergadering met 23 leden. Er zijn onafhankelijke rechtbanken en een hooggerechtshof, alsook een efficiënt politiekorps. De Chinees-Portugese Gezamenlijke Verklaring legt de burgerrechten en de politieke, economische, sociale en culturele rechten vast, en deze rechten zijn tot nu gerespecteerd. In Macau is geen doodstraf. Zoals ik al zei, onderhoudt Portugal buitengewoon goede betrekkingen met de Volksrepubliek China. Portugal is nog steeds uitdrukkelijk aanwezig in Macau; er zijn Portugese investeerders en bedrijven, en er zijn Portugezen in overheidsdienst of het vrije beroep. Er is een Portugese school in Macau, die heel goed functioneert en waar het Portugees nog steeds onderwezen wordt.
Macau kan voor de Europese Unie een belangrijke rol spelen als zaken- en beleggingscentrum, en dat zou eigenlijk ook moeten gebeuren. Het gaat daarbij niet zozeer om Macau als gebied, maar eerder om de transacties die Macau traditioneel met China en andere Aziatisch landen uitvoert. Het gaat hier om een Speciale Autonome Regio met een geheel eigen culturele identiteit en een gemengde bevolking, waar het Chinese element evenwel overheerst. De aanwezigheid van de Europese Unie in Macau is voor beide partijen gunstig. Daarom dring ik erop aan dat er een permanente vertegenwoordiger naar Macau gestuurd wordt, en dat de economische betrekkingen worden verdiept. De Europese Unie mag haar belangstelling voor Macau niet laten verslappen: wat er de volgende 50 jaar in dat gebied met zijn bijzondere rechtsorde zal gebeuren hangt voor een deel af van het toezicht dat de Europese Unie op Macau houdt.

Graça Moura
Mijnheer de Voorzitter, onze collega Mário Soares kent Macau bijzonder goed. Hij heeft de ontwikkeling van de aldaar opgezette Speciale Administratieve Regio nauwlettend gevolgd. Zijn verslag is voor dit Parlement van bijzonder belang. Er wordt een analyse gegeven van het institutionele en normatieve kader zoals dat voor de regio is bedacht. Bovendien wordt er gekeken naar de mogelijkheden om uit dit kader een moderne democratische structuur te ontwikkelen, waarbij steeds rekening wordt gehouden met de culturele eigenheid van Macau en de bijzondere culturele, historische, sociale en economische banden die dit gebied met zowel Portugal en Europa als met de Volksrepubliek China onderhoudt. Op die wijze wordt er een beeld geschapen van hetgeen we kunnen verwachten. De evolutie van de Speciale Autonome Regio blijkt heel gunstig te zijn geweest, zelfs als we bedenken dat we nog niet zo veel gegevens over deze eerste twaalf maanden hebben kunnen verwerken als we wel zouden willen. Twaalf maanden is hoe dan ook een erg korte tijdsspanne.
We hopen - en het verslag-Soares wijst in die richting - dat deze positieve verwachtingen ook bewaarheid zullen worden. Als dat het geval zal blijken te zijn, is dat niet alleen te danken aan de zorgvuldige voorbereiding van de overdracht door Portugal en China, maar ook aan de inzet van de autoriteiten van het huidige Macau, en, niet te vergeten, aan het optreden van de laatste Portugese gouverneur van het gebied, de heer Vasco Rocha Vieira. Het Parlement heeft in december 1999, in een voltallige vergadering, kennis kunnen nemen van de verdiensten van deze man, tijdens een onder toezicht van commissaris Patten georganiseerde getuigenis. Het optreden van de heer Vieira heeft er onder andere toe geleid dat de grondrechten voor lange tijd gegarandeerd zijn. De moedig volgehouden strijd voor de eerbiediging van deze vrijheden mag niet zo dramatisch zijn geweest als de strijd van degenen die met de Sakharovprijs geëerd zijn, de efficiëntie en de gevolgen van die strijd zijn van een zelfde niveau.
De hier aangestipte gunstige aspecten mogen de autoriteiten van de Europese Unie er niet toe verleiden de verdere ontwikkelingen minder nauwlettend in de gaten te houden. Een aantal zaken - die wellicht verklaard kunnen worden uit een verschil in mentaliteit - geven daartoe aanleiding. We weten intussen dat er een wijziging is aangebracht in het wetboek op de handelsmaatschappijen, en dat die wijziging misschien zou kunnen indruisen tegen de regels voor transparantie bij openbare aanbestedingen. We weten ook dat de Portugese taal minder gebruikt wordt, niet alleen in de officiële sfeer, maar ook in het onderwijs. Er zijn ook aanwijzingen dat de kieswet gewijzigd gaat worden, en dat een aantal aspecten van het openbaar bestuur en de indeling van ambtenaren aangepast zullen worden. Ook in het systeem voor de gezondheidszorg en het hoger onderwijs zullen mogelijk veranderingen worden doorgevoerd. We hopen dat het hier gaat om oppervlakkige zaken en dat deze veranderingen niet zullen leiden tot een distantiëring van de Europese Unie en een afname van de autonomie van Macau, zoals dat met andere landen in de regio gebeurd is. We hopen ook dat dit niet zal leiden tot een sterkere integratie in China. Dat is niet de bedoeling.
Het verslag-Soares benadrukt opnieuw hoe belangrijk het is dat het juridisch kader en statuut zoals die voor Macau zijn aanvaard, in hun geheel gerespecteerd worden, niet alleen wat de grondrechten betreft, maar ook als het gaat om de overige democratische rechten en beginselen voortvloeiende uit de gezamenlijke Chinees-Portugese verklaring van 1987 en de basiswet van 1993. Het verslag maakt terecht een verwijzing naar deze laatste wet. Verder wordt er gewezen op het belang van de verbetering van de samenwerking tussen Europa en Macau op alle mogelijke gebieden. Alleen daarom al is het wenselijk dat er spoedig een vertegenwoordiger van de Europese Unie voor deze Speciale Autonome Regio wordt benoemd. Ik wil mijn collega Mário Soares gelukwensen met zijn verslag en tot slot aangeven dat ik het er geheel achter sta.

Seguro
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, beste collega' s, ik wil vandaag om twee redenen het woord voeren: allereerst om de rapporteur, onze collega Mário Soares, te feliciteren met het uitmuntende verslag waarop hij dit Parlement vergast heeft, en om dan meteen drie punten uit dat verslag toe te lichten. Ik wil er ten eerste op wijzen dat Europa over de autonomie en de speciale status van de Speciale Autonome Regio moet waken. Daarnaast is het nodig dat de Europese Unie in die regio fysiek aanwezig is, en wel in de vorm van een vertegenwoordiger. Tot slot wijs ik erop dat we de dialoog met Macau moeten intensiveren, zoals onze collega Mário Soares overigens al heeft aangegeven.
De tweede reden van mijn interventie, mijnheer de Voorzitter, collega' s, heeft te maken met een belangrijk aspect in het debat over dit verslag. De rapporteur is namelijk niet alleen een collega-parlementariër, maar ook nog eens de ex-president van een lidstaat van de Europese Unie, met een loopbaan die ons allen eer aandoet, niet alleen zijn Partijgenoten, niet alleen zijn Portugese landgenoten, maar alle Europeanen. Dit verslag, dat onder zijn naam is ingediend, verleent het Europees Parlement extra geloofwaardigheid. Zijn bijdrage beperkt zich echter niet tot dit document. Hij heeft zich altijd actief ingezet voor de verdediging van het Europees project en de waarden die ons het dierbaarst zijn, en hij zal dat in dit Parlement blijven doen.

Ribeiro e Castro
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, beste collega' s, Macau is een heel bijzonder geval. Het is een gebied met een geheel eigen cultuur, dat via Portugal een belangrijke schakel is in de historische betrekkingen tussen Europa en China. Het is van belang dat we deze bijzondere kwaliteiten van Macau weten te handhaven, en wel binnen het in 1999 tot stand gekomen kader. De Europese Unie is de op één na belangrijkste handelspartner van Macau en de op twee na belangrijkste investeerder. Sinds 1993 is er tussen de Europese Unie en Macau een overeenkomst op het gebied van handel en samenwerking van kracht, naast een hele reeks specifieke overeenkomsten op andere terreinen. De Portugese regering heeft zich zeker de afgelopen paar decennia een enorme inspanning getroost om het gebied en zijn infrastructuur te moderniseren. Bij de onderhandelingen met China is de Portugese regering erin geslaagd op Macau een institutioneel juridisch statuut in te stellen dat vanuit Europees gezichtspunt van bijzonder belang is in het kader van de verhoudingen van de Unie met Azië, het Pacifisch gebied en China zelf.
De eerste verdienste van dit verslag en de ontwerpresolutie waarover we nu een debat voeren, is wel het feit dat ze stipt en binnen het vastgelegde tijdschema tot stand zijn gekomen, waardoor verhinderd is dat Macau in vergetelheid zou zijn geraakt. Dat bij het gereedmaken van dit verslag geen vertraging is opgelopen wil niet zeggen dat het verslag daarom minder belangrijk zou zijn. Integendeel, dit verslag draagt ertoe bij dat de op deze materie betrekking hebbende dossiers niet zullen eindigen in een massagraf van goede voornemens, in de archiefkast, of, erger nog, in de prullenmand.
Als ik zie wie hier aanwezig is, krijg ik de indruk dat we een Portugees debat voeren. Wat we hier echter willen benadrukken is dat de in 1999 gerealiseerde overdracht ook betekent dat Macau een Europese prioriteit van het hoogste belang is geworden. De stiptheid waarmee onze collega Mário Soares dit verslag heeft afgeleverd toont de zwakte van de Commissie. De Commissie is niet even stipt geweest en dat dienen we af te keuren. In de eerste plaats is het kwalijk dat er nu een jaar voorbij gegaan is en de Commissie nog steeds niet het beloofde en hoognodige jaarverslag heeft ingediend over de betrekkingen tussen de Europese Unie en China. Het is eveneens kwalijk dat er, zoals bekend, nog steeds geen verantwoordelijke is benoemd voor de bilaterale samenwerking met Macau, terwijl de Commissie al meer dan een jaar geleden in een mededeling aan de Raad en het Parlement heeft aangegeven dat te willen doen.
De redenen waarom we de bilaterale samenwerking met de nieuwe Speciale Autonome Regio moeten voortzetten en uitdiepen zijn genoegzaam bekend. Het heeft geen zin die nog eens te herhalen.. We feliciteren de heer Soares met zijn uitmuntende verslag. We hopen dat de Commissie in staat zal zijn de verloren tijd in te halen. De samenwerking met Macau moet beter worden georganiseerd en bovendien intensiever worden. Ik hoop dat de Commissie voortaan sneller zal reageren op de uitdagingen waarvoor we ons gesteld zien. Ze zou haar eigen mededeling van 1999 moeten herlezen en de daarin gedane belofte gestand doen.

Cushnahan
Mijnheer de Voorzitter, ik zou de rapporteur willen feliciteren met zijn excellente verslag. De huidige situatie van de Speciale Administratieve Regio Macau is voor mij, als rapporteur van het Parlement voor Hongkong, duidelijk van belang en ik heb het geluk gehad de regio het laatste jaar twee keer te kunnen bezoeken.
Positief is dat de economie van Macau, met een groei van het bruto binnenlands product van 4% in het jaar 2000, sinds de overdracht aanmerkelijk is vooruitgegaan. Een andere positieve ontwikkeling is de verklaarde intentie van Edmund Ho Hau-Wah het casinomonopolie te doorbreken en te streven naar de verwezenlijking van een Aziatisch equivalent van Atlantic City. Ik verwelkom het feit dat ook het misdaadcijfer van Macau is verbeterd. De statistieken laten zien dat de criminaliteit in totaal met ongeveer 5% is gedaald en dat de politie de bendegerelateerde misdaad, waar de gokindustrie bij betrokken is, aanzienlijk heeft weten terug te dringen.
Negatief is dat het werkeloosheidscijfer de 7% heeft bereikt, wat tot onrust onder werknemers leidt. Hun angsten en onzekerheden worden nog vergroot doordat ze geloven dat immigranten een bedreiging zullen vormen voor de toekomstige werkgelegenheid. Macau kan bogen op een gezond onderwijssysteem, maar de economische afhankelijkheid van Macau van de gokindustrie en de textiel en het feit dat Macau er niet in slaagt hightech industrieën aan te trekken, voorspellen niet veel goeds voor de toekomstige werkgelegenheidsvooruitzichten van de jonge bevolking.
Andere zorgwekkende ontwikkelingen zijn de beweringen van Falangong-aanhangers over door de politie begane wreedheden. Hun werd tijdens het bezoek van president Jiang de toegang tot Macau ontzegd en het recht geweigerd tegen het harde optreden van de regering te protesteren. Voorts roept het pleidooi van president Jiang bij de regering van Macau om geen kritiek op Peking toe te staan, fundamentele vragen op over de belofte van de Chinese regering vrijheid van meningsuiting toe te staan. Vrije meningsuiting is echter van wezenlijk belang voor het welslagen van het beleid "een land, twee systemen" .
Over het geheel genomen is er sinds de overdracht vooruitgang geboekt en die vooruitgang kan bevredigend worden genoemd. Het is echter, net als voor Hongkong, noodzakelijk de situatie in de gaten te blijven houden teneinde te kunnen verzekeren dat er geen uitholling van de democratie, de mensenrechten en de vrijheden plaatsvindt.
Ik kan de vorige spreker verzekeren dat deze zaak niet alleen van belang is voor Portugal; deze zaak is niet alleen van belang voor de Europese Unie, maar voor de hele wereld en voor al degenen die vooruitgang in Macau en Hongkong willen zien, zodat de fundamentele vrijheden worden gegarandeerd en niet worden uitgehold door het land waaraan ze zijn teruggegeven.

Posselt
Mijnheer de Voorzitter, eerlijk gezegd dacht ik dat ik na de commissaris zou spreken, en ik was juist op weg hiernaartoe. Ik wil u alleen zeggen dat ik de onderhavige tekst met veel belangstelling heb gelezen. Ik ben van mening dat de Europese Unie deze kwestie geenszins mag onderschatten. Het gaat erom dat wij als Europese Unie op dit Euro-Aziatische continent leven en een groot deel van de mensheid zich in Azië concentreert. Het is voor ons van strategisch belang welke relatie dit Europa tot zijn Aziatische partners vindt. Macau speelt daarbij een belangrijke rol, omdat zich hier een Europese culturele traditie met een Aziatische traditie heeft vermengd en er in deze regio veel is nagedacht over mensenrechten en vrijheid. Ondanks dat het een relatief klein land is, vervult Macau dus een belangrijke brugfunctie.
Daarom ben ik van mening dat wij Europeanen Macau in geen geval mogen verwaarlozen. Wij moeten beseffen dat wij deel hebben aan het lot van veel mensen die daar wonen, in het verleden en mogelijkerwijze ook in de toekomst. Wij zijn Portugal zeer erkentelijk voor alles wat het op zich heeft genomen, maar wij hebben een plicht die nog veel verdergaat. Ik ben blij dat collega Cushnahan en ik in dit debat spreken, omdat daardoor duidelijk wordt dat dit niet alleen een erfenis van het vroegere Portugese koloniale rijk is, maar een fundamentele Europese aangelegenheid. Wij Europeanen moeten ons realiseren dat Azië voor ons de belangrijkste strategische partner is. Alles wat Europese opvattingen dichterbij Aziatische opvattingen brengt en omgekeerd, alles wat de idee van democratie en rechtsstaat op het Aziatische continent consolideert, is niet alleen in het belang van de mensen daar, het is van elementair belang voor de Europese Unie.

Nielson
Mijnheer de Voorzitter, de Europese Commissie verwelkomt het verslag van de heer Soares over de mededeling 'De Europese Unie en Macau na het jaar 2000' van de Commissie en verwelkomt tevens de ontwerpresolutie.
Ik ben blij te kunnen opmerken dat het Parlement en de Commissie tot vergelijkbare algemene conclusies zijn gekomen over de manier waarop de toekomst van Macau moet worden aangepakt. Ik ben eveneens blij met de positieve ontwikkelingen die in het afgelopen jaar, sedert de overdracht, in de Speciale Administratieve Regio (SAR) Macau hebben plaatsgevonden. We hechten er grote waarde aan dat de mensen in Macau hun leven kunnen blijven leiden met de rechten en vrijheden die ze al zo lang hebben. We delen het standpunt van het Parlement betreffende het belang van de Gezamenlijke Verklaring van 1987 en de basiswet van 1993. Deze zijn inderdaad de belangrijkste instrumenten voor de definiëring van de status van de Speciale Administratieve Regio Macau. Dat is dan ook de reden waarom de Commissie de toezegging heeft gedaan het overgangsproces zeer nauwlettend in de gaten te houden en te helpen bij de soepele tenuitvoerlegging en naleving van het beginsel 'een land, twee systemen'.
In het eerste jaar na de overdracht heeft Macau de vereiste administratieve instellingen opgericht en zich aan de nieuwe situatie aangepast. De regering, de wetgevende raad en het gerechtelijk apparaat hebben allemaal indrukwekkende inspanningen geleverd om zich aan de nieuwe situatie aan te passen. Macau is ook zelfstandig op internationaal vlak actief geweest, op gebieden zoals de telecommunicatie, de burgerluchtvaart en de bescherming van investeringen, en heeft zo zijn individualiteit en autonomie kunnen bevestigen op in de basiswet genoemde gebieden.
Net als het Parlement verwelkomen ook wij het feit dat Macau een modern rechtssysteem heeft gekregen, met inbegrip van een expliciet verbod in het wetboek van strafrecht om de doodstraf te voltrekken. Een gemoderniseerd rechtssysteem zal van groot nut zijn bij de toepassing van de basiswet uit hoofde van het beginsel 'een land, twee systemen'.
Van onze kant zullen we, waar mogelijk, de juiste tenuitvoerlegging daarvan steunen. Daar zullen wij onder meer ons samenwerkingsprogramma en vooral ons project voor justitiële samenwerking voor gebruiken. We delen de mening dat het belangrijk is dat de handels- en samenwerkingsovereenkomst tussen de EU en Macau van 1993 van kracht blijft om de betrekkingen te versterken. We zijn van mening dat de overeenkomst van groot belang is voor de betrekkingen tussen de EU en Macau, dat zij de basisvoorwaarde is voor de ontwikkeling van een uitgebreidere zakelijke samenwerking en voor met name directe contacten tussen bedrijven. De overeenkomst is tevens de basis voor een betere samenwerking op die gebieden waar Macau zijn autonomie heeft behouden.
We zijn van plan onze handel zo veel mogelijk te ontwikkelen. De situatie is aan het verbeteren. We zullen inspanningen om de EU in Macau beter te positioneren steunen door meer investeringen door Europese bedrijven aan te moedigen en door Macau te helpen zijn economische basis te verbreden, wanneer de tijd daar rijp voor is. Het verheugt ons dat de economie van Macau het het afgelopen jaar zo goed heeft gedaan. De economische groei was positief en heeft voor het eerst sinds 1996 de 4% bereikt.
In het verslag en de resolutie van het Europees Parlement wordt aangedrongen op een dynamische koers bij de activiteiten van de Gemengde Commissie EU-Macau. Ik kan u melden dat de betrekkingen tussen de EU en Macau uitstekend zijn. De Gemengde Commissie heeft op 30 juni 2000 in Brussel zijn jaarlijkse bijeenkomst gehouden. Deze bood beide zijden een uitstekend forum voor een open meningsuitwisseling en uitwisseling van gedetailleerde gegevens over de lopende werkzaamheden met betrekking tot de transformatie van Macau tot een speciale administratieve regio. Er is tevens gesproken over de verschillende manieren om de bilaterale betrekkingen te verbeteren en te versterken, onder andere door samenwerking en handels- en economische betrekkingen op basis van de in de mededeling van de Commissie gedane aanbevelingen.
Wat de samenwerking betreft wordt de Commissie in de resolutie gevraagd snel een beslissing te nemen over de benoeming van een functionaris voor de technische samenwerking in Macau. Kon ik hier maar melden dat de voorgedragen kandidaat voor deze post, zoals gepland, in november was benoemd! Helaas heeft de geselecteerde kandidaat zich in de laatste fase, na een selectieprocedure van meerdere maanden, teruggetrokken. We blijven de benoeming van deze functionaris voor de technische samenwerking echter zeer belangrijk vinden.
Al met al is de situatie in Macau positief. De Commissie legt momenteel de laatste hand aan haar eerste jaarverslag over Macau en zij hoopt dit verslag binnenkort aan de Raad en het Parlement te kunnen overhandigen. Het verslag van het Parlement zelf is mooi op tijd en zal, net als de opmerkingen en aanbevelingen van het Parlement, voor de Commissie een verdere bron van advies zijn, waarvan zij bij de voltooiing van haar eerste jaarverslag gebruik kan maken.
Zoals ik al heb gezegd, hechten we grote waarde aan het behoud van de rechten, de vrijheden en de democratische beginselen van Macau en zijn inwoners. In het verslag van de Commissie zal goed worden gekeken naar alle zaken die het dagelijkse leven van Macau in het eerste jaar van het bestaan van de SAR hebben gekenmerkt.
Tot slot doet het mij genoegen te kunnen melden dat de regeringsleider van Macau, de heer Edmund Ho, op 7 mei 2001 een bezoek aan Brussel zal brengen. Ik weet dat de Commissie heel graag de meest recente ontwikkelingen in Macau met hem wil bespreken en ik hoop dat ook enkelen onder u de kans zullen krijgen hem te ontmoeten.
Ik kan het Parlement verzekeren dat de Commissie de gebeurtenissen in Macau actief in de gaten blijft houden, en dan heb ik het met name over de gebeurtenissen die te maken hebben met de democratische beginselen en de mensenrechten. De Commissie blijft bij haar toezegging om Macau bij te staan waar dat maar mogelijk is, en Macau te helpen bij de ontwikkeling en benutting van al zijn mogelijkheden. We blijven ook bij onze toezegging om het Parlement op de hoogte te houden van de voortgang die in het overgangsproces van Macau wordt geboekt.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

Overeenkomst EG-Mexico (economisch partnerschap, politieke coördinatie en samenwerking)
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0036/2001) van mevrouw Lucas, namens de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie, over het voorstel voor een besluit van de Raad tot vaststelling van het standpunt van de Gemeenschap in de Gezamenlijke Raad EG-Mexico met het oog op de vaststelling van een besluit voor de tenuitvoerlegging van artikel 6, artikel 9, artikel 12, lid 2, onder b), en artikel 50 van de overeenkomst inzake economisch partnerschap, politieke coördinatie en samenwerking (COM(2000) 739 - C5-0698/2000 - 2000/0296(CNS)).

Lucas
Mijnheer de Voorzitter, mijn verslag gaat over de vierde raadpleging van het Europees Parlement over de Overeenkomst EG-Mexico. Aangezien deze raadpleging waarschijnlijk ook de laatste is voor de voorzienbare toekomst, is zij extra belangrijk. Het verslag gaat over aspecten van de overeenkomst die niet onder de zogenoemde interimovereenkomst vallen, namelijk diensten, investeringen en bepaalde aspecten van de intellectuele-eigendomsrechten.
Vanuit Europees perspectief wordt de Overeenkomst EG-Mexico over het algemeen gezien als een mijlpaal in de betrekkingen met de Latijns-Amerikaanse landen. Zij heeft voor de EU een grotere draagwijdte dan welke andere overeenkomst met een derde land dan ook, en Mexico zal uit hoofde hiervan marktdeelnemers uit de EG sneller een preferentiële behandeling toekennen dan aan welke andere preferentiële partner dan ook.
Inderdaad is de EU met deze overeenkomst er in geslaagd niet alleen de resultaten van de NAFTA-Overeenkomst te evenaren, maar op velerlei gebieden zelfs verder te gaan dan de NAFTA-privileges. Daartoe behoren onder meer de gebieden waarop ik me in het verslag richt.
Ik ben echter van mening dat enkele van die voordelen voor de EU ten koste gaan van de mensen in Mexico. Alhoewel met mijn verslag het voorstel voor een besluit van de Raad wordt goedgekeurd, tonen wij ons hierin aarzelend en brengen wij een aantal ernstige bedenkingen en aanbevelingen voor herzieningen naar voren, die ik nu graag uiteen zou willen zetten.
Het eerste en belangrijkste punt is de armoede in Mexico. Het is van essentieel belang dat in de overeenkomst de dubbelzinnige positie van Mexico wat zijn ontwikkelingsstatus betreft beter uit de verf komt. Aan de ene kant is het land lid van de OESO en wordt dus beschouwd als een van de geïndustrialiseerde landen, en aan de andere kant is het een land met 95 miljoen inwoners waarvan meer dan de helft (65%) in armoede leeft. Dat betekent dat het absoluut noodzakelijk is het coherentiebeginsel van de Europese Unie serieus te nemen. In mijn ogen mag een versterkt economisch partnerschap met Mexico en een ruimere toegang tot de Mexicaanse markten de ontwikkelingsdoelstellingen niet dwarsbomen en de bestaande asymmetrie tussen beide partijen niet vergroten: dat moet ons uitgangspunt zijn.
Wij zijn daarom uiterst bezorgd over het feit dat de overeenkomst op een aanzienlijk aantal plaatsen eerder hinderpalen opwerpt dan steun verleent voor de uitroeiing van de armoede, voor de eerbiediging van de mensenrechten en de bevordering van duurzame ontwikkeling.
Op enkele van deze punten zal ik zo meteen nader ingaan. Een goed voorbeeld is echter het bijna algehele verbod op prestatievereisten waarin met de overeenkomst wordt voorzien, hetgeen het de Mexicanen onmogelijk maakt de voorwaarden te bepalen waaronder zij handel en buitenlandse investeringen willen. Dat betekent dat Mexico niet kan garanderen dat de handel en de buitenlandse investeringen ten goede zullen komen van zijn eigen opkomende markten en zijn eigen ontwikkelingsdoelstellingen.
Laten we de overeenkomst eens nader bekijken. Ik begin met de diensten. Voor de Commissie is het tot stand gekomen handelspakket wat de diensten betreft "van uiterst offensief belang". Inderdaad bestrijkt de liberalisering bijna alle sectoren. De bepalingen en de draagwijdte van de overeenkomst hebben dus verstrekkende gevolgen. Wat echter meer zorgen baart, is dat de overeenkomst een standstill-clausule bevat waarmee, via het verbod voor Mexico om in de toekomst nadere normen en voorwaarden in te voeren, de sociale en economische ontwikkeling en de beleidsautonomie van dit land ernstig kunnen worden geschaad.
Voorts stelt de overeenkomst dat "geen vorm van dienstverlening bij voorbaat van het toepassingsgebied is uitgesloten". Als dat betekent dat ook onderwijs en volksgezondheid eventueel onder de overeenkomst zullen vallen, en wel zonder enige vrijwaringsclausule, is dit eveneens een punt van zorg. De leden zullen zich zeker nog wel herinneren dat we in 1999, in het antwoord van het Europees Parlement op de benadering van de millenniumronde, expliciet hebben aangedrongen op uitsluiting van volksgezondheid en onderwijs van de herziening van de GATS. Het zou dus niet consequent zijn onderwijs en volksgezondheid in de Overeenkomst EU-Mexico op te nemen als sectoren die voor liberalisatie in aanmerking komen.
Tot slot zijn bepaalde groepen van de Mexicaanse burgermaatschappij van mening dat de Mexicaanse onderhandelaars hun boekje te buiten zijn gegaan bij het opstellen van deze overeenkomst, aangezien de overeenkomst de Gezamenlijk Raad de macht geeft de Mexicaanse wetgeving inzake handel en diensten te ontmantelen, ofschoon dit duidelijk een taak is van de wetgevende macht. Het Parlement zou de burgermaatschappij in Mexico moeten steunen in haar verzoek deze ongrondwettige bepaling te wijzigen.
Dan nu het vraagstuk van de investeringen. Investeringen zijn een bijzonder gevoelig onderwerp geworden door de verschillende economische crashes die we in Mexico hebben gezien. De definitie van de term 'investeringen' in de overeenkomst omvat nochtans directe investeringen, investeringen in onroerend goed en de aankoop en verkoop van effecten. Daarmee lijkt deze definitie de deur open te zetten voor speculatieve kapitaalbewegingen en dus voor verdere financiële instabiliteit.
Ik zou nog verder kunnen gaan en problemen kunnen noemen op het gebied van de intellectuele-eigendomsrechten, de conflictregeling en zelfs de mensenrechten. Ik wil echter afsluiten met een opmerking over waar we nu naartoe moeten: we hebben een duidelijke verklaring van de commissaris nodig over de agenda van de bijeenkomst van de Gezamenlijk Raad op 27 februari. Ik heb een aantal belangrijke kwesties naar voren gebracht die op die agenda zouden moeten staan. Ik zou graag van de aanwezige commissaris willen weten of, en wanneer we de agenda van deze bijeenkomst krijgen, en of hij van plan is op die agenda het soort kwesties te plaatsen dat ik in mijn uiteenzetting - en ook in het verslag zelf - naar voren heb gebracht. Ook wil ik graag weten wanneer we de resultaten van die bijeenkomst op 27 februari krijgen.
Op de agenda van de bijeenkomst van de Gezamenlijk Raad zouden de bevoegdheden van de Gezamenlijk Raad en de Mexicaanse grondwet moeten staan, zodat hun compatibiliteit wordt gegarandeerd. Op de agenda zou ook de effectieve controle op de mensenrechten moeten staan. De bijeenkomst van de Gezamenlijke Raad zou zich verder uit moeten spreken voor de coherentie en compatibiliteit van handelsmaatregelen en dienen te verzekeren dat het Europees Parlement nauw wordt betrokken bij alle verdere wijzigingen in deze overeenkomst.

Ferrer
Mijnheer de Voorzitter, voordat ik echt van wal steek, zou ik u willen vragen om, overeenkomstig artikel 161 van het Reglement, in de notulen op te nemen dat de toelichting op het onderhavige verslag geheel en al op het conto van de rapporteur geschreven moet worden. De toelichting is niet meer dan haar persoonlijke mening en staat geheel los van het advies van de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie. Uiteraard zijn de burgers niet op de hoogte van ons Reglement en sommige uitlatingen kunnen leiden tot verwarring en misverstanden.
Dank u wel, mijnheer de Voorzitter, en dan begin ik nu met mijn betoog.
Het ontwerpbesluit in het voorstel van de Commissie dat ten grondslag ligt aan het verslag dat wij hier bespreken, vormt de bekroning van een lang proces dat in 1995 van start ging met de ondertekening van een gemeenschappelijke verklaring van de Europese Gemeenschap en Mexico. In deze verklaring werden doelstellingen geformuleerd die moesten uitmonden in een nieuwe overeenkomst ter vervanging van de uit 1991 daterende samenwerkingsovereenkomst. De nieuwe overeenkomst moest de politieke, economische en commerciële betrekkingen tussen de Europese Unie en Mexico verder uitbouwen. De overeenkomst inzake partnerschap, politieke coördinatie en samenwerking, ook wel de algemene overeenkomst genoemd, kwam tot stand in december 1997. Het voorstel van de Commissie dat nu voor ligt aan het Parlement, moet dan ook geplaatst worden binnen de context van die algemene overeenkomst, een overeenkomst die overigens - het is wel zinvol daarop te wijzen - de belangrijkste overeenkomst is die ooit door de Europese Unie werd ondertekend. In diezelfde context moeten wij de interimovereenkomst plaatsen dat de economische en commerciële aspecten van de algemene overeenkomst nader uitwerkt. De interimovereenkomst had tot doel het tijdstip te vervroegen waarop begonnen kon worden met de onderhandelingen over de liberalisering van die commerciële aspecten uit de algemene overeenkomst die onder communautaire bevoegdheid vallen.
Mijn fractie juicht het ontwerpbesluit en de overeenkomsten waarop deze betrekking heeft, toe. Het Europese bedrijfsleven krijgt op deze manier meer armslag op enkele bijzonder interessante gebieden. De Mexicaanse markt wordt opengesteld tegen dezelfde of zelfs betere voorwaarden dan die die de NAFTA-landen hebben verkregen op het vlak van diensten, investeringen, betalingen en de naleving van het recht inzake intellectuele eigendom. De economische en rechtspositie van de handelaren van de Europese Unie zal hierdoor worden versterkt. Dit is op zich al voldoende reden voor mijn fractie, en naar ik hoop ook voor dit Parlement, om het ontwerpbesluit zonder enige terughoudendheid goed te keuren.
Het ontgaat mijn fractie niet dat de goedkeuring van dit ontwerpbesluit naast economische ook politieke voordelen biedt. Wij hopen dan ook dat de Gezamenlijke Raad EG - Mexico, die eind deze maand bijeen komt, zijn fiat zal geven aan deze tekst. Pas dan kunnen de bepalingen inzake de politieke dialoog en de samenwerking op het gebied van onderwijs, armoedebestrijding, sociale zaken en het milieu, van kracht worden, onderwerpen die dit Parlement en mijn fractie in het bijzonder, altijd zeer na aan het hart liggen. Alleen wanneer er op al die fronten wordt samengewerkt, kunnen wij garanderen dat de economische winst die deze overeenkomst ongetwijfeld genereert, zal leiden tot een meer democratisch politiek bestel waarin een grotere plaats wordt ingeruimd voor de mensenrechten en de sociale rechtvaardigheid.

Seguro
Mijnheer de Voorzitter, als voorzitter van de delegatie voor de betrekkingen met de landen van Midden-Amerika en Mexico wil ik de betrokkenen gelukwensen met het afsluiten van de laatste fase van één van de meest ambitieuze overeenkomsten die de Europese Unie ooit heeft gesloten. De Mexicaanse ambassadeur bij de Europese Unie, de heer Jaime Zabludovsky, is hier aanwezig. Staat u mij toe, mijnheer de Voorzitter, dat ik hem dank voor zijn actieve medewerking bij de totstandkoming van deze overeenkomst.
Deze overeenkomst legt de basis voor de versteviging van de banden tussen de Europese Unie en Mexico. Ik wil graag benadrukken dat het ditmaal niet alleen om institutionele verklaringen gaat. We hebben ook een reeks rechtsregels opgesteld. Onze volkeren hebben veel gemeen en deze rechtsregels moeten een toenadering vergemakkelijken, en wel in de mate waarin de partijen in staat zullen blijken het potentieel van deze overeenkomst te benutten. Ik vestig uw aandacht op het feit dat er niet alleen mechanismen voor overleg op het gebied van politiek en handel gecreëerd zijn, maar ook een instrument waarmee we de ontwikkeling van de samenwerking op meer dan dertig verschillende deelgebieden kunnen stimuleren. Er zijn bijna drie jaar verstreken sinds dit Parlement een gunstig advies heeft uitgebracht over de interimovereenkomst tussen de Europese Unie en Mexico. Een jaar na dat advies heeft het Parlement ook een gunstig advies uitgebracht over een algemene overeenkomst die sindsdien door de vijftien lidstaten van de Unie is geratificeerd. Gedurende deze hele periode hebben we kunnen vaststellen dat de Mexicaanse maatschappij een aantal belangrijke veranderingen heeft ondergaan. Dat proces is tenslotte uitgemond in iets dat men een heuse overwinning van de democratie zou kunnen noemen: ik heb het natuurlijk over de verkiezingen van afgelopen juli. Ik wil van deze gelegenheid gebruik maken om openbare hulde te brengen aan president Ernesto Zedillo, voor het compromis dat hij bij deze democratische hervormingen heeft weten te bereiken. Zo wil ik ook tegenover de nieuwe Mexicaanse regering duidelijk maken dat we oprecht verlangen dat ze de ingeslagen weg zal blijven volgen. Het Mexicaanse volk heeft zijn hoop op deze regering gevestigd en deze hoop moet nu levend worden gehouden.
Tot slot geloof ik, mijnheer de Voorzitter, dames en heren, dat we om twee zaken moeten verzoeken. We moeten allereerst de Commissie in de persoon van de heer Nielson vragen om via de delegatie van de Europese Unie voor Mexico in dat land een evaluatie uit te voeren teneinde vast te kunnen stellen welke mogelijkheden voor samenwerking en handel er uit deze overeenkomst voortvloeien. We moeten erop aandringen dat de resultaten van die evaluatie vervolgens worden doorgegeven aan de belanghebbenden. Ten tweede moeten we alle betrokkenen in het conflict in Chiapas oproepen om al het mogelijke te doen voor het slagen van de dialoog. Deze dialoog moet gebaseerd zijn op de eerbiediging van de democratische beginselen. Op die wijze kan er een einde worden gemaakt aan een toestand die in de huidige beschaving een anachronisme vertegenwoordigt.
Mijnheer de Voorzitter, staat u mij toe dat ik onze solidariteit uitspreek met het volk van El Salvador, dat nogmaals getroffen is door een natuurramp.

Sánchez García
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega' s, mijnheer de commissaris, zoals Sergio Ramírez, een schrijver uit Nicaragua, zeer terecht opmerkte, bestaat de politieke kaart van Latijns Amerika vandaag de dag uit zeer diverse en contrasterende landschappen.
Eén daarvan is Mexico van waaruit het "tequila effect" wel eens verder zou kunnen oprukken na de laatste presidentsverkiezingen, verkiezingen die een schoolvoorbeeld waren van burgerzin en ongetwijfeld een heilzame uitwerking zullen hebben op de nieuw te vormen politieke kaart van de Verenigde Mexicaanse Staten. Wij hopen dat het nieuwe Mexicaanse landschap een scheiding van de machten te zien zal geven en de wisseling van de politieke macht zal garanderen. Wij zijn ervan overtuigd dat het noodzakelijke dwarsverband tussen economische modernisering en politieke modernisering steeds vanzelfsprekender zal worden.
Mexico is een land vol licht en schaduw en het verschilt daarin in niets van de lidstaten van de Europese Unie. Daarom verbaast het me dat de rapporteur zo' n buitengewoon kritische toon aanslaat wanneer zij in de toelichting op dit verslag ingaat op de sociaal-economische situatie waarin deze Latijns-Amerikaanse republiek zich bevindt.
Ik denk dat wij ons wat terughoudender moeten opstellen en heb moeite met de twijfels van de rapporteur over bevoegdheidskwesties inzake handel en diensten die in de Mexicaanse grondwet zijn verankerd.
De opmerkingen over de investeringen vind ik tamelijk misplaatst, gelet op de internationalisering die de Mexicaanse economie de laatste jaren heeft gekenmerkt. Zo is Mexico bijvoorbeeld het land dat het zogenaamde ECIP, een communautair financieel instrument, het best heeft benut, hetgeen overduidelijk blijkt uit de aanzienlijke groei van de buitenlandse investeringen in het land en de zowel met de Verenigde Staten, met Canada als, recentelijk, met de Europese Unie afgesloten vrijhandelsakkoorden.
Met dit laatste heeft Mexico welbewust gepoogd zijn sterk op de Verenigde Staten gerichte betrekkingen te diversifiëren. Dat heeft er bovendien toe geleid dat met name de Europese industrieproducten nu onder dezelfde douaneregeling vallen als de Amerikaanse producten. Wij gaan uiteraard vóór dit verslag stemmen.

Knörr Borràs
Mijnheer de Voorzitter, in de beperkte spreektijd waarover ik beschik, wil ik in ieder geval zeggen dat wij in principe positief staan ten opzichte van dit ontwerpbesluit van de Raad. Wij hebben indertijd ook de overeenkomst met Mexico en de daarop volgende ratificatie toegejuicht, aangezien dat in onze optiek een belangrijke - ik zou bijna zeggen ongehoorde - stap was in de betrekkingen van de Europese Unie met de afzonderlijke Latijns-Amerikaanse landen.
Maar zoals alles in het leven is ook deze overeenkomst voor verbetering vatbaar. Wij begrijpen dat het hier logischerwijs een handelsovereenkomst betreft, maar toch missen wij concrete maatregelen voor de verdere ontwikkeling van ons broederland Mexico.
Storend is ook dat in artikel 44, de functieomschrijving van de Gezamenlijke Raad, geen enkele bepaling is opgenomen over een volgens ons absoluut noodzakelijke studie naar de gevolgen van de inwerkingtreding van de associatieovereenkomst.
Wij betreuren voorts het feit dat het milieu zelfs niet genoemd wordt in deze overeenkomst, zoals mijn collega Caroline Lucas al zei toen zij in het kader van de intellectuele eigendom, sprak over het Protocol voor de bioveiligheid.
Tot slot wil ik wijzen op de enorme tegenstelling tussen Mexico, waar deze overeenkomst geratificeerd is door rechtstreeks door het volk verkozen instanties, en de Europese Unie, de zogenaamde modeldemocratie waar voor het rechtstreeks verkozen Europees Parlement in dit proces slechts een raadgevende rol is weggelegd.

Marset Campos
Mijnheer de Voorzitter, mijn fractie spreekt haar steun en waardering uit voor het verslag van mevrouw Lucas. Het vormt een positieve aanvulling op het Raadsvoorstel over de Gezamenlijke Raad en de toekomst van dit orgaan. De opmerkingen en aanbevelingen over democratische openheid op gevoelige gebieden als de dienstensector, investeringen, intellectuele eigendom en conflictarbitrage hebben nu juist tot doel het parlement, het volk en de grondwet van dit Mexico in hun waarde te laten en de Mexicaanse samenleving te vrijwaren voor eventuele schadelijke gevolgen.
Het is de plicht van de Europese Unie ervoor te zorgen dat de overeenkomst met Mexico niet leidt tot een aanscherping van de problemen in het land, zoals wij dat steeds weer zien gebeuren bij de Amerikaanse interventies. Neem bijvoorbeeld de verslechterde situatie in Chiapas waar de multinationals de dienst uitmaken. Het welslagen van deze overeenkomst is belangrijk omdat daarmee de basis van een andersoortige relatie wordt gelegd tussen de Europese Unie en Latijns Amerika. Overeenkomsten met Mercosur en Chili liggen in het verschiet en een succesvolle overeenkomst zou voor dit continent een belangrijke steun in de rug zijn.

Farage
Mijnheer de Voorzitter, deze Overeenkomst EU-Mexico biedt me de gelegenheid te zeggen dat dit voor het Europees Parlement een prachtkans is om te discussiëren over vrije handel, waaraan wij doorgaans alleen lippendienst bewijzen.
Op het moment dat deze overeenkomst werd gesloten, was mijn eerste gedachte: Mexico boft. Het land kan een handelsovereenkomst met de EU sluiten zonder zich bij de club te hoeven aansluiten, zonder contributie te hoeven betalen of ieder jaar duizenden richtlijnen en verordeningen te hoeven aannemen. Waarom kan het Verenigd Koninkrijk dat niet ook doen, vroeg ik me af.
Ik wilde echter, op een heel ander vlak, de aandacht vestigen op de opmerkingen van de rapporteur. Zij zei dat onder de leden van het Parlement een toenemende gevoeligheid bestaat over wie de handelsbesluiten neemt: de Raad of de Commissie. Die gevoeligheid bestaat in feite niet alleen binnen dit Parlement; veel van mijn fractiegenoten en kiezers delen die gevoeligheid en zijn ongerust over de ontwikkelingen in Nice waarmee kennelijk veel te veel macht is gelegd in de handen van niet-gekozen ambtenaren van de Commissie. Dat betekent echter niet dat ik tevreden zou zijn als de macht elders binnen de EU zou worden gelegd. Het gevoelige punt is juist dat we handelsovereenkomsten hebben die van invloed zijn op ons land, het Verenigd Koninkrijk, maar waarover door een derde partij wordt onderhandeld, die door een derde partij worden gesloten en die niet altijd helemaal in ons nationaal belang hoeven te zijn. Wat verder de op het WTO-model gebaseerde procedures voor conflictregeling betreft, moet ik zeggen dat wij al de bananenoorlog hebben meegemaakt waardoor onschuldige Britse bedrijven zijn gestraft voor zaken waar ze niets mee te maken hadden en waar ze geen enkele zeggenschap over hadden.
Al met al vinden wij het prima dat de EU en Mexico tot een overeenkomst zijn gekomen, maar we zijn niet van mening dat het Verenigd Koninkrijk daarop vastgepind mag worden. We zouden veel liever onze eigen overeenkomsten, op onze eigen voorwaarden, sluiten.

Valdivielso de Cué
Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats wil ik mijn tevredenheid uiten over de Associatieovereenkomst tussen Mexico en de Europese Unie. Veel van de mensen die hier aanwezig zijn hebben de afgelopen paar jaar actief deelgenomen aan de uitwerking van deze overeenkomst.
Met betrekking tot het verslag dat wij hier behandelen, zou ik de aandacht willen vestigen op twee aspecten die voor mij belangrijk zijn. Ik ben namelijk verbaasd over de manier waarop deze aspecten worden behandeld.
Ten eerste wordt in de tekst minstens acht keer verwezen naar de Mexicaanse grondwet. Deze zou zogezegd geschonden zijn door de ondertekening van de overeenkomst met de Europese Unie. In dat verband wens ik er enkel aan te herinneren dat het Mexicaans parlement deze samenwerkingsovereenkomst op 20 mei 2000 heeft goedgekeurd met 89 stemmen voor en 11 tegen, bij twee onthoudingen.
Deze cijfers gelden ook voor de goedkeuring van de handelsbesluiten van de Gezamenlijke Raad van de Interimovereenkomst en de Gezamenlijke Raad van de Algemene Overeenkomst. Geen enkele parlementaire fractie heeft een procedure tot ongrondwettelijkheid ingeleid bij het Mexicaanse hooggerechtshof, het orgaan dat bevoegd is om over deze kwesties te beslissen.
Op een heel ander vlak, namelijk dat van de mensenrechten, mogen we niet vergeten dat Mexico meer dan 50 internationale verdragen over mensenrechten en arbeidsrechten heeft ondertekend, waaronder ook veel verdragen die worden vermeld in het verslag dat wij vandaag behandelen. Bovendien erkent Mexico de bindende rechtspraak van het Inter-Amerikaans Tribunaal voor de mensenrechten. Zo te zien voldoet Mexico dus aan de normen van een echte rechtsstaat.
Daarnaast heeft de huidige regering een overeenkomst ondertekend met de Verenigde Naties en een speciale ambassade voor mensenrechten en democratie gevestigd bij deze internationale instelling. Ik wil er ook aan herinneren dat we in 1999 een mensenrechtenclausule hebben opgenomen in deze Overeenkomst EG-Mexico.
Tenslotte denk ik dat economische welvaart de beste garantie is voor de uitoefening van individuele rechten en vrijheden, en zoals iedereen weet en zoals ook meermaals is gebleken, vormen vrijhandelsakkoorden op middellange termijn een solide basis om deze welvaart te bewerkstelligen.

Linkohr
Mijnheer de Voorzitter, er is al gezegd dat onze fractie het voorstel van de Raad zal goedkeuren. Mexico is een belangrijk land. Het is het grootste Spaanstalige land. In zoverre is deze overeenkomst van grote politieke betekenis. Ik wil echter benadrukken dat het ook voor ons van groot belang is om deze overeenkomst goed te keuren, omdat daarmee - en ik kijk nu in het bijzonder naar de commissaris voor buitenlandse zaken - een bewijs wordt geleverd van het gemeenschappelijke buitenlands beleid van de Europese Unie.
Hierin onderscheid ik mij van mijn Britse collega die liever zag dat de lidstaten afzonderlijk zulke overeenkomsten sloten. Ik vind het een grote vooruitgang dat de Europese Unie deze kwestie gemeenschappelijk aangaat.
Voor ons is de overeenkomst met Mexico van grote betekenis. Het is overigens de eerste in een reeks van overeenkomsten waarover wij momenteel ook met de Mercosur en Chili onderhandelen. De uitvoering van de Overeenkomst EG-Mexico heeft daarom een soort proefbalon. Wat het handelsbeleid betreft, zal deze overeenkomst onze handelssituatie in Mexico verbeteren. Het Europese aandeel aan de Mexicaanse handel is gekrompen tot een belachelijk geringe omvang. Hierin moet verbetering komen. Ik denk dat het ook in het belang van Mexico is dat het niet alleen afhankelijk is van de handel met de Verenigde Staten, maar een evenwichtige handel met het buitenland heeft waarin ook Europa een rol speelt. Dat is denk ik zo klaar als een klontje. In zoverre is de overeenkomst zowel in ons belang als in dat van Mexico.
Met onze goedkeuring moeten wij echter ook aanvaarden dat Mexico verandert. Met de verkiezing van president Fox heeft er voor het eerst sinds de Mexicaanse revolutie een wisseling van de macht plaatsgevonden. Mexico schaart zich daardoor achter de landen waar een democratische wisseling van de macht een normale zaak is. Ook bestaat er hoop op een vreedzame regeling van het conflict in het zuiden van het land, in Chiapas.
Mexico heeft zich opengesteld, niet alleen voor de Verenigde Staten, maar ook voor Europa. Ik zou het daarom zeer toejuichen als bijvoorbeeld de nieuw gekozen Mexicaanse president weldra een bezoek aan Europa zou brengen - en wellicht ook hier in het Parlement zou spreken - en als ook Europese staatshoofden Mexico zouden bezoeken.
Tot slot het verslag-Lucas: het is duidelijk dat wij niet over de toelichting van het verslag stemmen, dat is altijd zo. De rapporteur is vrij haar mening naar voren te brengen. Ik wil in dit verband echter wel zeggen dat de samenwerking met Mexico, en met elk ander land waarmee wij vriendschappelijke betrekkingen onderhouden, ook kritisch is. Dat geldt overigens in beide richtingen. Wij willen de vrijheid hebben te zeggen wat ons elders niet bevalt, en wij roepen onze vrienden op te zeggen wat hun niet aan ons bevalt. Dat blijkt het beste uit onze relatie met de Verenigde Staten: wij hebben soms veel kritiek op de Verenigde Staten - overigens ook omgekeerd - zonder dat dit iets verandert aan onze samenwerking en aan het vertrouwen dat wij in elkaar hebben.

Sanders-ten Holte
Mijnheer de Voorzitter, mijn fractie is zich sterk bewust van het belang voor beide partners van de overeenkomst tussen de EU en Mexico voor een vrijhandelspartnerschap en steunt de initiatieven van de rapporteur op de meeste punten. Mexico is na Brazilië de belangrijkste handelspartner van de Europese Unie in Latijns Amerika en ik ben er bijzonder trots op dat Europa een resultaat heeft bereikt dat op bepaalde gebieden, die goed zijn voor Europa maar ook goed voor Mexico, verdergaat dan de NAFTA-privileges.
We zien deze overeenkomst als een mijlpaal in de toekomstige betrekkingen met de Latijns Amerikaanse landen. In de context van dit debat van vandaag zouden de Europese Liberalen vooral graag het belang willen benadrukken van de standaard-mensenrechtenclausule in deze overeenkomst, en van met name de eerbiediging van de democratische beginselen en de fundamentele mensenrechten. We willen graag onderstrepen hoe belangrijk het is dat de situatie van de mensenrechten in Mexico in de gaten wordt gehouden; ik heb dat met eigen ogen kunnen aanschouwen. In deze context vind ik het voorstel van de rapporteur om de artikelen 39 en 59 van de Algemene Overeenkomst te herzien verstandig. Een aanvullende overeenkomst inzake samenwerking op het gebied van de mensenrechten moet worden overwogen. Wij hopen vooral ook dat de openstelling van de Mexicaanse economie zal bijdragen aan de economische en sociale ontwikkeling in Chiapas. Wij verklaren ons bereid dit proces te starten en ik hoop dat de mars van Marcos naar Mexico City een vreedzame doorbraak zal betekenen. Het is nu aan president Fox datgene waar te maken wat hij tijdens zijn campagne aan de delegatie van het Europees Parlement heeft beloofd. Ik zal het op de voet volgen.

Belder
Mijnheer de Voorzitter, wij gunnen de overeenkomst tussen de Europese Unie en Mexico graag het voordeel van de twijfel. Tegelijk verzoeken wij Raad en Commissie het Europees Parlement doorlopend zo volledig mogelijk te informeren over de wederzijdse effecten van dit akkoord. Dit expliciete verzoek hangt nauw samen met de hoopvolle initiatieven die de nieuwe Mexicaanse president, Vincente Fox, momenteel ontplooit. Inspanningen die er duidelijk op gericht zijn achtergestelde bevolkingsgroepen, voorop 's lands zeer omvangrijke Indiaanse gemeenschap, vooruit te helpen door investeringen en aanzienlijke regionale autonomie. Een moedig streven gezien de grote politieke en maatschappelijke tegenstand.
Voor de Europese Unie en de Verenigde Staten ligt hier een mooie, gezamenlijke ontwikkelingstaak. Per slot van rekening wensen wij in Straatsburg en Brussel niet wereldwijd als kille berekenende handelaars bekend te staan. Kortom, ruimere markttoegang en verbetering van de Mexicaanse positie in de wereldeconomie vergt een meer humanitaire aanpak dan eendimensionaal liberaliseren.
Wij herkennen ons zeker in het sociale oog dat de rapporteur, mevrouw Lucas, heeft voor de noden van de Mexicaanse bevolking. Diverse keren wijst ze in haar toelichting op de overeenkomst op aantastingen van de Mexicaanse grondwet. Dat is echter ons inziens primair een binnenlandse aangelegenheid. Dat neemt niet weg dat wij Raad en Commissie het engagement van onze rapporteur toewensen in de contacten met de Mexicaanse partners.

Martin, Hans-Peter
Mijnheer de Voorzitter, geachte nog aanwezige collega' s, we hebben hier een interessante zaak voor ons liggen. Ik denk dat hier - er schiet mij geen Duits woord te binnen - een sharp mind aan het werk is geweest. Het is volgens mij uitstekend gelukt om de zwakke punten in de overeenkomst naar voren te halen. Als ik de toelichting lees, mevrouw Lucas, kan ik mij niet aan de indruk onttrekken dat zich hier mogelijkerwijze een euro-imperialisme begint af te tekenen. Ik noem concreet twee punten: ten eerste de democratische tekortkomingen die in de toelichtingen meermaals worden vermeld. Wij schrijven Mexico hier toch iets voor, dat zich eigenlijk alleen een sterk land tegenover een zwak land kan veroorloven. De noodzaak om de Mexicaanse grondwet aan te passen teneinde conformiteit met de overeenkomst te bewerkstelligen, vind ik twijfelachtig. Dit doet mij denken aan de tekortkomingen van de Europese Unie zelf ten opzichte van haar burgers. Vaak ontbreekt immers voor besluiten de democratische rechtvaardiging.
Ten tweede mogen wij volgens mij niet vergeten dat Mexico niet alleen een belangrijke handelspartner voor de Europese Unie is, maar tevens een land is dat halverwege de jaren negentig dat heeft doorgemaakt wat de toenmalige president van het Internationaal Monetair Fonds, Michel Camdessus, de eerste financiële crisis van de 21ste eeuw heeft genoemd. Daarom vind ik het bijzonder prijzenswaardig dat speciaal op de problemen wordt gewezen waarmee landen als Mexico, en momenteel met name ook Argentinië, te maken hebben door hun nauwe binding aan de Amerikaanse dollar. Het is erg jammer dat de Commissie hier niet de mainstream volgt die nu al zegt dat we moeten oppassen. Ik zou persoonlijk zelfs eerder in de richting van een Bretton-Woods-systeem gaan. Hier ontbreken de juiste voorzorgsmaatregelen en ook de positieve hulpverlening aan Mexico. Mijn enige punt van kritiek op het verslag is misschien dat wij nalaten in de aanbevelingen erop te wijzen dat wij juist op het gebied van financiële crises de helpende hand zouden moeten bieden.

Kreissl-Dörfer
Mijnheer de Voorzitter, de overeenkomst met Mexico vormt inderdaad een mijlpaal in de betrekkingen met de landen van Latijns Amerika. Deze heeft een groter toepassingsgebied dan elke andere overeenkomst van de Europese Unie met een derde land. Ikzelf heb deze overeenkomst met Mexico altijd zeer kritisch, maar ook solidair begeleid. Wij hebben niet alleen de belangen van de Europese Unie in het oog willen houden, zoals dit bij velen in het Parlement het geval is, maar ook de belangen van Mexico en zijn overwegend in armoede levende bevolking. De overeenkomst zal dus alleen een mijlpaal vormen als de levensomstandigheden voor de overgrote meerderheid van de Mexicanen erdoor verbeteren. Daarbij zal ook van doorslaggevend belang zijn hoe de clausule inzake democratie en mensenrechten wordt gerealiseerd. De regering Fox zal zich ook daaraan moeten laten meten, niet alleen aan zijn economische succes.
Wij dienen in het vervolg vooral de dienstverlenende sector en de directe investeringen in de gaten te houden. Het kan immers niet de bedoeling zijn Mexico als verlengstuk van onze werktafel te gebruiken. Veeleer moeten de investeringen bijdragen tot een verbetering van de regionale ontwikkeling en zich oriënteren naar duidelijke sociale en ecologische normen. Die moeten vervolgens niet alleen worden gecontroleerd, maar ook nageleefd. Het is nu aan het Europees Parlement en de Mexicaanse regering om er samen met de Mexicaanse bevolking voor te zorgen dat de overeenkomst het grootst mogelijke voordeel oplevert voor de Mexicaanse bevolking. Belangrijk is voor ons echter ook hoe de Gezamenlijke Raad in de toekomst zijn taken als gevolg van de verdere ontwikkeling van de overeenkomst zal waarnemen, en hoe de parlementen van Mexico en van de Europese Unie daarbij betrokken zullen zijn. En omdat er niets is, dat niet voor verbetering vatbaar is, hoop ik dat Mexico en de Europese Unie als gelijkwaardige partners op dezelfde ooghoogte de tegenstrijdigheden en fouten uit de weg zullen ruimen die ongetwijfeld nog in de overeenkomst staan. Dit zeg ik als plaatsvervangend voorzitter van de delegatie voor de betrekkingen met de landen in Midden-Amerika en Mexico. Ik sta achter deze overeenkomst en als de punten - waarvan mevrouw Lucas er vele heeft genoemd - in vervulling gaan, staat een succes van deze overeenkomst niets meer in de weg. Dan is er werkelijk sprake van een mijlpaal in de geschiedenis van verdragen van de Europese Unie met een land in Latijns Amerika.

Nielson
Mijnheer de Voorzitter, de heer Seguro noemde aan het einde van zijn bijdrage de verschrikkelijke situatie in El Salvador. Ik zou deze kans willen aangrijpen om het Parlement mede te delen dat ik vandaag heb besloten nog eens 5 à 8 miljoen euro te deblokkeren voor steun aan de bevolking van El Salvador. Dit is zeer belangrijk.
Dan de onderhavige kwestie. Mexico heeft het afgelopen decennium een radicaal moderniseringsproces doorlopen. De NAFTA-Overeenkomst heeft daarin een belangrijke rol gespeeld. Deze overeenkomst heeft geleid tot een grote groei van de handels- en investeringsstromen tussen de VS en Mexico, en ook Canada. Noch de EU, noch Mexico wilde dat de NAFTA-Overeenkomst zou leiden tot minder intense betrekkingen tussen de EU en Mexico. We zijn allebei de uitdaging aangegaan en hebben besloten onze betrekkingen aan te passen. Dit is geculmineerd in de inwerkingtreding afgelopen oktober van onze overeenkomst inzake economisch partnerschap, politieke coördinatie en samenwerking, vaak de Algemene Overeenkomst genoemd. Deze overeenkomst, die bestaat uit bepalingen omtrent een vrijhandelszone, politieke dialoog en samenwerking, versterkt de bestaande betrekkingen van Mexico met Europa.
Als gevolg van de zeer complexe verdeling van de bevoegdheden tussen de Gemeenschap en haar lidstaten, bestaat de vrijhandelsovereenkomst uit twee aparte juridische teksten. De eerste daarvan, besluit nr. 2/2000, bestrijkt de bevoegdheidsgebieden van de Gemeenschap en is op 23 maart 2000 in Lissabon door de Gezamenlijke Raad aangenomen, nadat het Parlement op 16 maart 2000 zijn standpunt had gegeven. Dit deel is op 1 juli 2000 in werking getreden. De tweede tekst bestrijkt de overgebleven gebieden - diensten, investeringen en intellectuele-eigendomsrechten - en moet op 27 februari 2001 door de Gezamenlijke Raad worden aangenomen.
De tweede tekst, die we vandaag bespreken, zal diensten in twee fasen liberaliseren. Op de eerste plaats zal daarvoor een standstill-clausule moeten worden opgenomen die beide partijen verhindert nieuwe discriminerende bepalingen in te voeren of de bestaande te versterken. Deze clausule is alleen van toepassing op discriminerende bepalingen en sluit daarom niet de mogelijkheid uit dat nieuwe, restrictieve, niet-discriminerende wetten worden uitgevaardigd om bijvoorbeeld het milieu beter te beschermen. Op de tweede plaats voorziet dit besluit in de afschaffing van nagenoeg alle resterende discriminerende bepalingen tussen de partijen, binnen een termijn van maximaal tien jaar.
Het besluit zal voldoen aan de GATS-regels, en vooral aan de verplichting geen enkele sector van het liberaliseringproces uit te sluiten. De tekst bevat bovendien bepalingen met betrekking tot investeringen en daarmee verbandhoudende betalingen, die een aanvulling zijn op de verbintenissen die beide partijen zijn aangegaan in de OESO en via bilaterale overeenkomsten, die reeds tussen Mexico en de meeste lidstaten zijn gesloten. Het Europees Parlement is gevraagd zijn standpunt te geven over dit tweede besluit. Zodra dit besluit op 27 februari 2001 door de Gezamenlijke Raad is vastgesteld, treedt de vrijhandelsovereenkomst volledig in werking.
Dit besluit heeft echter meer gevolgen. De Algemene Overeenkomst zal volledig ten uitvoer worden gelegd en dus zullen de pijlers van de politieke dialoog en samenwerking daadwerkelijk in werking treden. Mexico is van oudsher een van de belangrijkste handelspartners van de EU in Latijns Amerika, met belangrijke groeimogelijkheden, en de EU is na de VS de tweede handelspartner van Mexico. De totstandkoming van deze vrijhandelsovereenkomst zal de marktdeelnemers uit de EG een vergelijkbare toegang tot de Mexicaanse markt geven als NAFTA.
Onze handelsbetrekkingen zijn in de afgelopen jaren achteruit gegaan. Daarin kan aanzienlijke veranderingen komen nu we op gelijke voet met de Amerikaanse en Canadese producten en diensten kunnen concurreren. We moeten tevreden zijn met wat we op dit gebied hebben bereikt. De vrijhandelsovereenkomst EU-Mexico is de eerste overeenkomst van dit type die de EU met een Latijns-Amerikaans land heeft gesloten.
Los van de handel moeten we deze brede overeenkomst volledig benutten om onze reeds uitstekende bilaterale betrekkingen met Mexico verder te verdiepen. De geïnstitutionaliseerde politieke dialoog op hoog niveau is een goed instrument om overeenstemming te bereiken over gemeenschappelijke standpunten, over zaken van wederzijds belang: bijvoorbeeld de hervorming van de VN, inspanningen om een nieuwe WTO-ronde van de grond te krijgen en de mensenrechtensituatie van beide partijen. De overeenkomst biedt ons nieuwe mogelijkheden voor samenwerking op basis van de richtsnoeren die voor de periode 2000-2006 zijn vastgelegd. Ik denk daarbij bijvoorbeeld aan de versterking van de rechtsstaat, aan justitiële hervormingen, armoedebestrijding en investeringen in menselijk kapitaal. Het is een nieuw, zeer ambitieus begin. Ik deel de meningen die door de meeste leden in dit debat zijn geuit. Wij zien dit in de komende jaren graag een succes worden.

Lucas
Mijnheer de Voorzitter, een motie van orde!. Ik had de commissaris om concrete inlichtingen gevraagd over de agenda van de bijeenkomst van de Gezamenlijke Raad op 27 februari. Kan hij ons vertellen of wij die agenda krijgen en, zo ja, wanneer? Kan hij ons verder vertellen wat op die agenda zal staan, en wat voor soort verslag we over die bijeenkomst mogen verwachten?

Nielson
De werkverdeling is zo georganiseerd dat we het Parlement natuurlijk zullen informeren over de resultaten van die bijeenkomst.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

Illegale binnenkomst, illegaal verkeer en illegaal verblijf
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0315/2000) van de heer Ceyhun, namens de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, over het initiatief van de Franse Republiek met het oog op de aanneming van de richtlijn tot omschrijving van de hulp bij illegale binnenkomst, illegaal verkeer en illegaal verblijf (10675/2000 - C5-0426/2000 - 2000/0820(CNS) en over het initiatief van de Franse Republiek met het oog op de aanneming van het kaderbesluit tot versterking van het strafrechtelijk kader voor de bestrijding van de hulp bij illegale binnenkomst en illegaal verblijf (10676/6/2000 - C5-0426/2000 - 2000/0820(CNS)).

Ceyhun
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega' s, het toenmalig Frans voorzitterschap van de Raad heeft in augustus 2000 twee initiatieven voorgesteld om criminele mensensmokkelbendes te bestrijden en preventieve maatregelen te kunnen uitvoeren. Voordien moesten echter zeer veel vluchtelingen het slachtoffer worden van criminele mensensmokkelbendes en sterven. Helaas sterven nog steeds mensen op die manier. Elke week lezen wij minstens twee berichten over deze treurige kwestie.
Daarom moet de Europese Unie nu in actie komen. De richtlijn tot omschrijving van de hulp bij illegale binnenkomst, illegaal verkeer en illegaal verblijf behelst een wettelijk kader om illegale binnenkomst met behulp van criminele mensensmokkelbendes te voorkomen.
Het tweede initiatief is een kaderbesluit van de Raad tot versterking van het strafrechtelijk kader voor de bestrijding van de hulp bij illegale binnenkomst en illegaal verblijf. Dit besluit is bedoeld om uitbuiting van vluchtelingen te voorkomen. Ik moet toegeven dat beide initiatieven eigenlijk tot één initiatief kunnen worden samengevat: zij kunnen in één voorstel, op dezelfde rechtsgrondslag, in de eerste pijler worden gecombineerd. Helaas kon ik het Franse ministerie van Binnenlandse Zaken daarvan niet overtuigen. Ik ben echter blij dat mijn amendementen werden ondersteund door de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken.
Wij hebben hier niet meer te maken met twee restrictieve voorstellen, maar met twee voorstellen waarmee men op gedifferentieerde wijze met de verschillende doelgroepen kan omgaan. Criminele mensensmokkelbendes moeten kunnen worden bestreden, maar NGO' s, of de kerken en andere vergelijkbare organisaties die de vervolgde mensen humanitaire hulp bieden, mogen niet gelijkgesteld worden met criminelen.
Wij mogen niet vergeten dat helaas ook vandaag nog tienduizenden mensen moeten vluchten voor diverse vormen van vervolging en oorlog. Is het een criminele handeling om een vervolgde in deze situatie te helpen, beste collega' s? Eerlijk gezegd ben ik blij dat er moedige mensen bestaan die de vervolgden helpen. Daarom is het heel belangrijk om hulp en eerlijke helpers preciezer te definiëren. De tekst van het Franse initiatief maakt geen onderscheid tussen de individuele en de georganiseerde hulp, en ook niet tussen de commerciële en de morele hulp. Daarom was een correctie dringend noodzakelijk.
Ik wil niet ontkennen dat mensenhandel vandaag de dag een lucratieve onderneming voor criminelen is. Het zou echter een fatale fout zijn te geloven dat wij dit probleem alleen met restrictieve maatregelen kunnen oplossen. De politie- en justitiële maatregelen moeten worden begeleid door een gemeenschappelijk Europees asiel- en migratiebeleid. Alleen zo kunnen we treurige voorvallen als in Dover in de toekomst voorkomen.
Het zou eenvoudig zijn geweest om de - ook door mij - bekritiseerde voorstellen van de Franse regering zonder meer af te wijzen, zolang er geen gemeenschappelijk asiel- en migratiebeleid is. Het zou voor ons heel eenvoudig zijn geweest om dit onderwerp in vijf minuten van tafel te schuiven. Dat zou echter onverantwoord zijn ten aanzien van de lotgevallen van de slachtoffers. Daarom ben ik blij dat ik samen met de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken er met dit verslag in geslaagd ben om deze initiatieven aan te passen en ze te laten voldoen aan humanitaire én strafrechtelijke eisen.
Ik betreur ten zeerste dat de Fractie van de Europese Volkspartij niet bereid is juist dit verslag te steunen. Daarentegen ben ik erg blij met de zinvolle aanvullende amendementen van de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij, die ik hierbij bedank. Ik hoop dat wij - de Fractie van de Europese Sociaal-democraten, de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij, de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie en de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links - met dit verslag kunnen laten zien dat het Europees Parlement bij een dergelijke moeilijke zaak de Raad richtinggevende voorstellen kan doen voor staatkundig, maar ook humanitair handelen.

Kirkhope
Mijnheer de Voorzitter, toen ik in 1997 het Lagerhuis in het Verenigd Koninkrijk verliet, dacht ik nooit meer aan debatten te moeten deelnemen na 10 ' s avonds. Het is echter zeer geruststellend vast te kunnen stellen dat we belangrijke zaken ook nog later op de avond kunnen bespreken. Ik wil ook graag opmerken dat de debatten in het Verenigd Koninkrijk nu zo schijnen te worden samengeperst dat zij ruim vóór 10 ' s avonds kunnen worden beëindigd. Het machtsevenwicht is wat dat betreft zeer zeker ergens anders komen te liggen.
Ik had het voorrecht in de vorige regering minister van Immigratie te zijn. Ik moet meteen benadrukken dat de EPP-Fractie het eens is met het doel van het Franse initiatief. Het is van groot belang illegale immigratie te bestrijden en criminelen die arme mensen uitbuiten voor hun eigen voordeel, voor zowel financieel als ander voordeel, aan te pakken. Als schaduwrapporteur kan ik helaas echter veel van de amendementen van de heer Ceyhun niet steunen, aangezien mijns inziens daarmee het probleem niet echt wordt aangepakt, en integendeel zelfs kan worden verergerd.
Het lijkt mij met name moeilijk de hulp bij illegale immigratie voor sommige groepen wel te decriminaliseren, maar voor andere groepen niet. Het idee dat degenen die met humanitaire bedoelingen handelen, vrijgesteld zouden moeten worden van strafvervolging, is uiterst problematisch en zeker subjectief. Als jurist moet ik mij ook afvragen waarom de wet op sommigen wel, maar op anderen niet van toepassing moet zijn. De humanitaire motieven waarnaar in veel van de amendementen van de heer Ceyhun wordt verwezen, zijn, nogmaals, zeer lastig te definiëren of in een rechtszaal op een eerlijke, nette manier te interpreteren. Dat wil niet zeggen dat humanitaire organisaties zouden moeten afzien van hulpverlening aan zulke mensen na hun legale binnenkomst in een lidstaat; ik vind dat dit door moet gaan en zeker in de toekomst een belangrijke zaak zal zijn. Veeleer moet duidelijk worden gemaakt dat zij niet meer recht hebben om illegale activiteiten te ontplooien dan wie dan ook.
In deze context moet ook worden benadrukt dat illegale immigranten die bij hun binnenkomst zijn geholpen door mensensmokkelaars, zeker niet minder in aanmerking komen voor strafvervolging dan andere illegale immigranten.
Natuurlijk is er een probleem met de uitvoering van een gemeenschappelijk immigratie- en asielbeleid. Als Brits conservatief heb ik er weliswaar mijn twijfels over, maar ik zou er vanavond geen enkel bezwaar tegen hebben om een dergelijk beleid te onderzoeken en na te gaan hoe het zich moet ontwikkelen. We zijn echter nog niet zover. Dat beleid is nog niet van kracht. Zelfs als ik ervan uitga dat zo'n beleid kan worden uitgevoerd, lijkt mij dit verslag ongelegen te komen. Het is noodzakelijk dat eerst de parameters van het gemeenschappelijke immigratie- en asielbeleid worden vastgesteld voordat er interne normen - zoals die waarop in dit verslag wordt ingegaan - worden vastgesteld. Verbetering van de rechtspositie van vluchtelingen, waarvan in amendement 2 sprake is, maakt naar mijn weten van geen enkel gemeenschappelijk immigratie- en asielbeleid deel uit.
Voor wat betreft de compensatiebetalingen geeft de rapporteur niet in detail aan hoe het geld moet worden besteed. Voor een verhoging van de communautaire begroting is zeker meer rechtvaardiging nodig dan nu wordt gegeven. Wij moeten altijd een onderscheid maken tussen asiel en immigratie: dat zijn twee verschillende zaken, waarvan de laatste wordt bestreken door het Verdrag van Genève van 1951. Amendementen waarin het belang van dat Verdrag wordt onderstreept, worden door mijzelf en de EPP-Fractie zeker verwelkomd.
Wij steunen het Franse initiatief. We vinden het alleen jammer dat dit verslag voor zijn tijd is verschenen en onaanvaardbaar is.

Cerdeira Morterero
Mijnheer de Voorzitter, neemt u mij niet kwalijk, maar ik heb me vergist in het uur. Ten eerste wens ik collega Ceyhun te feliciteren met zijn werk en zijn pogingen om rekening te houden met alle gevoeligheden rondom deze twee initiatieven. Ten tweede moet ik in dit Parlement een thema benadrukken dat voor de toekomst van de Europese Unie, voor die van onze samenleving en het politieke project waar we in deze instelling aan werken, van absoluut prioritair belang is: het is noodzakelijk een communautair immigratie- en asielbeleid tot stand te brengen. Daarvoor is echter de inzet, het engagement en het werk van de politieke instellingen van de Europese Unie absoluut onontbeerlijk.
Ik wil enkele thema' s noemen die dit Parlement en de Raad duidelijk voor ogen moeten houden wanneer zij in de toekomst beslissingen hieromtrent nemen. Het is absoluut noodzakelijk om een duidelijk onderscheid te maken tussen onbaatzuchtige, humanitaire hulp enerzijds en illegale immigratie en activiteiten van criminele netwerken anderzijds, zoals overigens ook in artikel 27 van de Overeenkomst van Schengen wordt gepreciseerd. Tevens is het belangrijk om een duidelijk onderscheid te maken tussen personen die direct en actief profiteren van illegale immigratie, zoals organisaties die illegale immigranten vervoeren en personen die aan deze transporten meewerken, en passieve en indirecte begunstigden, namelijk degenen die profiteren van het werk van deze illegalen.
Het is ook belangrijk te onderstrepen dat economisch voordeel eveneens een direct of indirect voordeel kan zijn, al naargelang van de aard van de activiteiten die men uitoefent. Aan de andere kant begrijp ik dat vervoerders niet verantwoordelijk kunnen zijn voor het vervoer van personen die onmiddellijk na aankomst op het grondgebied van een lidstaat politiek asiel aanvragen. Vervoerders hebben noch de bekwaamheid, noch de autoriteit om te oordelen over de geschiktheid van een asielaanvraag, en volgens mij kan men in geen geval, noch direct noch indirect, de vervoerders met deze instrumenten overhalen om over de geschiktheid van asielaanvragen te oordelen. De sancties moeten evenwichtig zijn en in een juiste verhouding staan tot de gepleegde feiten.
De maatregelen en de doelstellingen van deze maatregelen moeten strikt voldoen aan de verplichtingen van de lidstaten met betrekking tot de behandeling van asielaanvragers die een lidstaat van de Unie binnenkomen. De lidstaten hebben deze verplichtingen op zich hebben genomen met de ondertekening van het Verdrag van Genève van 1951. De maatregelen mogen dus nooit tot doel hebben asielaanvragers te doen afzien van hun legitieme recht om bescherming te zoeken in een land dat het Verdrag van Genève heeft ondertekend, want dat zou neerkomen op een schending van dit Verdrag.
Tot slot wens ik te onderstrepen dat de lidstaten rekening moeten houden met het feit dat sommige gebieden van de Europese Unie bijzonder te lijden hebben onder illegale immigratie en wegens hun geografische ligging een groot deel van de last van het immigratiebeleid moeten torsen. Daarom moeten er begrotingslijnen komen die compensatiebetalingen mogelijk maken. Hierdoor zou men op dit terrein een grotere solidariteit in de Europese Unie bewerkstelligen.

Malmström
Mijnheer de Voorzitter, wij weten allemaal nog hoe ontzet wij waren toen afgelopen zomer een vrachtwagen met 58 dode Chinezen in Dover werd aangetroffen. Onlangs zagen wij mensen verdrinken in een poging aan land komen voor de Spaanse kust. Dergelijke tragedies gebeuren iedere dag overal in Europa, zij het niet altijd in zulke spectaculaire vormen.
De bendes die geld verdienen aan de wanhoop van mensen en ze onder vreselijk gevaarlijke omstandigheden over de grens smokkelen, moeten natuurlijk gestraft worden. Het is een onmenselijke praktijk die gezamenlijke inspanningen op EU-niveau vereist.
Maar, mijnheer de Voorzitter, het voorgestelde initiatief van Frankrijk behelst slechts een klein deel van deze zeer complexe migratie- en vluchtelingenkwesties. Ondanks mooie verklaringen over mondiale verantwoordelijkheid zijn de EU-lidstaten er niet in geslaagd overeenstemming te bereiken over een gemeenschappelijk asiel- en migratiebeleid. Het enige waar men het over eens lijkt te kunnen worden, zijn repressieve maatregelen. Smokkelaars moeten natuurlijk gestraft worden, en vliegtuigmaatschappijen die mensen zonder geldige papieren vervoeren, moeten beboet worden. Het is niet de taak van stewardessen om te beoordelen in hoeverre mensen echt gevaar lopen. Men moet zich daarnaast afvragen waarom mensen alles wat ze hebben op het spel zetten om zich onder onzekere omstandigheden naar een onbekend land te laten smokkelen. Is het wel mogelijk om op een legale manier de EU in te komen als wij voor 130 landen een visumplicht hebben? Ik denk het niet. De EU is bezig een Fort Europa te creëren.
De liberale fractie had liever een allesomvattend programma voor migratiekwesties gezien. Hiervoor is een gemeenschappelijk beleid nodig. Het verslag dat de rapporteur heeft geschreven is een belangrijke aanpassing van het Franse voorstel, omdat daarmee nuances worden aangebracht. Natuurlijk moeten bendes gestraft worden, maar er zijn mensen die zonder winstoogmerk vluchtelingen verborgen houden, omdat ze ervan overtuigd zijn dat deze vluchtelingen hun leven niet zeker zijn als ze teruggestuurd worden naar hun land. Familie, vrienden of individuele organisaties mogen hiervoor niet gestraft worden; men moet een onderscheid maken.
Wij moeten tevens benadrukken dat het niet de bedoeling van deze ontwerprichtlijn is om mensen asielaanvraag of emigratie naar de Europese Unie nog moeilijker te maken. Met de amendementen die de liberale fractie heeft ingediend steunen wij het verslag-Ceyhun in de hoop dat de Raad bijeenkomt en overeenstemming bereikt over een gemeenschappelijke Europese asiel- en migratiestrategie.

Boumedienne-Thiery
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega' s, het immigratievraagstuk doorkruist heel onze samenleving en heeft op elke sector daarvan een weerslag, of wij het nu hebben over de situatie van legale immigranten of illegale immigranten, over het asielrecht, het recht op vrije verplaatsing, over de sociale, economische en culturele rechten of over de politieke rechten.
In de meeste landen van de Unie laten de cijfers zien dat steeds minder mensen de status van vluchteling toegekend krijgen en de toestroom via de klassieke immigratiekanalen afneemt. De cijfers laten echter eveneens zien dat de algemene immigratie in de afgelopen jaren stabiel is gebleven. Daaruit blijkt dus dat het repressieve immigratiebeleid en het visumbeleid slechts hebben geleid tot een verhoging van het aantal mensen zonder documenten. Dagelijks komen mannen, vrouwen en kinderen om bij hun poging om op illegale wijze Europa binnen te komen, dat een echte vesting geworden. Meestal zijn deze mensen het slachtoffer van mensenhandelaars. Na binnenkomst wordt hun lijdensweg echter voortgezet in onze landen. Omdat zij geen documenten hebben, zijn zij overgeleverd aan allerlei uitbuiters en worden zij gedwongen onder onaanvaardbare omstandigheden te leven. Wij mogen ook niet vergeten dat legale migranten soms door de restrictieve wetten gedwongen worden in de clandestiniteit onder te duiken. Onder deze mensen zijn er die al langer dan twintig jaar bij ons zijn. Hoe moeten zij echter in hun eigen onderhoud en dat van hun gezin voorzien?
In de voorstellen die in de onderhavige initiatieven voorkomen, worden in feite deze repressieve maatregelen, deze maatregelen van uitsluiting overgenomen. Tragedies zullen daarvan het gevolg zijn. Denkt u maar eens aan de tragedie van Dover, Gibraltar en van de mensen zonder documenten die in Spanje, België of Frankrijk in hongerstaking zijn gegaan om erkenning te verkrijgen. Wie is hier nu daadwerkelijk verantwoordelijk voor?
Met deze voorstellen zijn wij niet tegen de situatie opgewassen. Daardoor wordt zelfs het asielrecht en het recht op een gezinsleven op de helling gezet. Natuurlijk moet men de netwerken van de georganiseerde mensenhandel vastberaden bestrijden, maar het is niet juist natuurlijke of rechtspersonen te beschuldigen die te goeder trouw asielaanvragers te hulp zijn geschoten die moesten vluchten voor conflicten, hongersnood en de door economische en democratische tekortkomingen veroorzaakte verschrikkingen. Met deze initiatieven worden al deze mensen op een hoop gegooid, en dat is gevaarlijk.
Ofschoon met de amendementen de schade enigszins wordt beperkt, verwerpen wij deze initiatieven en bevelen wij de auteurs van de tekst aan deze grondig te herzien. De strijd tegen illegale immigratie kan alleen geschieden aan de hand van een duidelijk, allesomvattend communautair beleid, van een beleid dat de waardigheid van de mens respecteert, gegrondvest is op echte eerbiediging van de grondrechten en een nieuwe Noord-Zuidrelatie tot stand brengt. Tot slot willen wij er nog aan herinneren dat de beste manier om discriminatie en uitbuiting van mensen tegen te gaan, de erkenning van hun rechten is, dus legalisatie.

Frahm
Mijnheer de Voorzitter, het beleid dat vele lidstaten en in steeds sterkere mate ook de EU op dit gebied voert, maakt ons allen direct medeverantwoordelijk voor de doden in Dover en voor de doden die op de Spaanse kust zijn aangespoeld. We doen alleen aan symptoombestrijding, we doen niets aan de eigenlijke ziekte. De ziekte is dat er wereldwijd twintig miljoen mensen op de vlucht zijn. Het onderhavige ontwerp zal ertoe leiden dat er minder humanisten en meer maffiosi betrokken raken bij mensensmokkel en hulp bij transport van vluchtende mensen. Er wordt beweerd dat mensensmokkel lucratief is, en ik durf te beweren dat het met ontwerpen als dit nog lucratiever wordt. De prijzen zullen stijgen: de maffia telt gewoon de boetes bij de prijzen op. Dat betekent dat er nog meer geld van wanhopige mensen in de zak van de maffia verdwijnt. Minder mensen aan de aanbodzijde, meer mensen aan de vraagzijde: dat betekent hogere prijzen. Dat kennen we immers van de rest van de markteconomie. Dat leidt tot meer gewetenloze actoren en daarmee meer ongelukken zoals in Dover. De rapporteur heeft zijn best gedaan om het voorstel af te zwakken; dat moet ik hem meegeven. Hij heeft werkelijk veel moeite gedaan, maar desalniettemin is er nog steeds sprake van symptoombestrijding. We pakken niet de ziekte aan. Mijn fractie steunt uiteraard de amendementen die de voorzitter van de liberale fractie heeft ingediend. In de eerste plaats steunen we de voorstellen om dit voorstel geheel van de hand te wijzen, en mijn fractie zal bij de uiteindelijke stemming zeer uiteenlopend over deze overweging stemmen.

Cappato
Mijnheer de Voorzitter, de radicale afgevaardigden van de Lista Bonino zullen tegen het initiatiefvoorstel van de Raad stemmen en ofschoon wij vóór een paar van de amendementen zullen stemmen die de rapporteur bij wijze van verbetering heeft voorgesteld, zullen wij eveneens tegen het verslag in zijn geheel stemmen.
Wat zijn onze beweegredenen? Ten eerste is er een principiële kwestie, welke betrekking heeft op deze en alle andere initiatieven die in het kader van de strafwetgeving in de Unie worden ontplooid. Als Europees federalist, dus niet als euroscepticus, rijzen de haren mij te berge als ik zie dat op het stuk van strafrecht regelingen worden aangenomen en in praktijk gebracht, zonder dat daaraan van tevoren goedkeuring is gehecht door een wettige en democratisch verkozen volksvertegenwoordiging, dus een parlement dat gewettigd is zulks te doen. In dit opzicht en ook wat andere vraagstukken aangaat, vind ik dat de Europese Unie een wel heel bedenkelijke weg heeft ingeslagen.
Het strafrecht kan niet buiten het parlementair steekspel gehouden worden. Juist omdat de materie zo delicaat is, mag het strafrecht zich niet afzijdig houden van meer algemene overwegingen over de maatschappij, over achtergrondoorzaken, risico' s en economische en maatschappelijke factoren. Het enige terrein waarop het Europese integratiebeleid goed scoort, is dat van de repressie, maar zoiets ligt wel heel erg voor de hand. De besluiten worden immers voorbereid door groepjes ambtenaren op de ministeries van Buitenlandse Zaken en Justitie die zich uitsluitend bekommeren om doelmatige repressiemiddelen: die mensen maken zich absoluut niet druk - en dat kunnen zij ook niet helpen want zij houden zich ook maar bij hun leest - over vraagstukken die te maken hebben met de maatschappij, de economie, het werk, de internationale politiek en het ontwikkelingsbeleid. Op het vlak van de repressie gaan wij dus met rasse schreden vooruit, terwijl op andere terreinen, zoals de garantie van het asielrecht en het recht op verdediging, het Europees Parlement, de Europese Unie, de Europese Commissie en de Raad met hun handen in het haar zitten. Dit is dus de eerste reden waarom wij de voorstellen van de Raad niet kunnen accepteren en waarom wij ons niet kunnen vinden in een verslag dat deze voorstellen niet en bloc en gedecideerd van de hand wijst. Het Europees Parlement wordt ook op dit vlak, zoals gewoonlijk, geraadpleegd zonder dat het een vuist mag maken.
Voor wat de inhoudelijke kant van de zaak aangaat - de collega' s Boumediene-Thiery en Frahm hebben het al gezegd - is het een kwestie van zand in de ogen strooien als men niet wil toegeven dat de versterking van een repressieve houding in het immigratiebeleid alleen maar zorgt voor versterking van illegale immigratie, voor verharding van de illegaliteit. Onze grenzen worden doorbroken door een illegaliteit die wij zelf met onze repressieve wetten in de hand hebben gewerkt: dat is gewoon de harde realiteit. Laten wij dus vooral niet de illusie koesteren het probleem te kunnen verhelpen door hier en daar, zonder democratisch overleg, de straffen tegen mensensmokkelaars wat op te voeren. Ik hoop van harte dat het niet zo ver zal komen, maar als wij zo doorgaan, lopen wij het risico de zaken nog verder op de spits te drijven.
Intussen raakt men niet aan de diepere economische oorzaken. Commissaris Lamy had de Europese Commissie het moedige voorstel gedaan om de handel vanuit de armste landen eenzijdig te liberaliseren. Dat was dus een manier om de diepere oorzaken aan te pakken, niet door liefdadigheid en bijstand te leveren maar door onze markten open te stellen voor landbouwproducten en basisproducten voor de verwerkende industrie. Everything but arms, zo heette het voorstel. Het is tot zinken gebracht door de lobby' s in de Europese Unie, die op die manier de migratiedruk alleen nog maar sterker maken. Met andere woorden, het voorstel-Lamy wordt getorpedeerd en tegelijkertijd denkt men het probleem te kunnen oplossen door hardere straffen op te leggen aan degenen die een beroep hebben gemaakt van hetgeen wij hun in feite in de schoot hebben geworpen, aangezien onze wetten hun vette winsten mogelijk maken.
Ik zeg dus vooral tegen collega Ceyhun en de collega' s van links dat wij onszelf niet langer voor de gek moeten houden: met een gedeeltelijke verbetering - nogmaals, wij zijn voor bepaalde amendementen - van dit repressieve kader zal de situatie echt niet binnenstebuiten gekeerd worden. Wij moeten niet denken dat het onderscheid tussen economische winst van immigratie en immigratie voor humanitaire doeleinden het probleem oplost, ook al is dit in onze optiek wel het geringste kwaad. Juist jullie van links leren ons dat het niet zo is, want jullie beweren toch zo graag dat economische oorzaken ten grondslag liggen aan de immigratie. Hoe kun je nou beweren dat de economische oorzaken de basisoorzaken zijn en tegelijkertijd keiharde standpunten innemen tegen ondernemers en degenen die van de illegale immigratie profiteren?
Dit soort prohibitionistische houdingen manifesteert zich niet alleen op het vlak van immigratie, maar ook op de arbeidsmarkt, tegen nieuwe vormen van werk, part-time werk, seizoenswerk, uitzendwerk, en daar zijn de linkse partijen en de vakbonden in grote mate verantwoordelijk voor in Europa. Laten wij dus niet denken dat wij ons geweten kunnen sussen door de ondernemers en al degenen die de arbeiders uitbuiten op de korrel te nemen, want in de ogen van degene die uitgebuit wordt, die in eigen land ter dood veroordeeld is door honger en een absoluut gebrek aan bestaansmiddelen, is de uitbuitende Europese ondernemer waarschijnlijk de enige die hem en zijn familie het vege lijf kan redden.
Ik sluit af, mijnheer de Voorzitter, met de bevestiging dat de radicale afgevaardigden van de Lista Bonino tegen zullen stemmen.

Berthu
Mijnheer de Voorzitter, de twee initiatieven van de Franse Republiek hebben tot doel de strafmaatregelen tegen degenen die buitenlanders helpen bij het illegaal binnen komen op het grondgebied van de Europese landen, nader in te vullen en te versterken. Mijns inziens komen zij als geroepen.
Illegale immigratie neemt snel toe en groeit uit tot een enorm probleem voor onze landen. Een goede indicator is de stijging van het aantal asielaanvragen: in drie jaar tijd is dit in de belangrijkste landen bijna verdubbeld. Driekwart van de aanvragen wordt verworpen omdat zij niet gemotiveerd zijn, waardoor het aantal illegale immigranten sterkt toeneemt.
Europol zegt dat er elk jaar 500.000 mensen illegaal de Unie binnenkomen. Deze mensen zijn gemarginaliseerd en vallen gemakkelijk ten prooi aan misdaad en uitbuiting. Volgens de Verenigde Naties is in Europa een half miljoen mensen, afkomstig uit deze illegale kweekvijver, teruggebracht tot slavernij. Het gaat hierbij vooral om vrouwen en kinderen die het slachtoffer zijn van economische of seksuele uitbuiting.
Deze situatie is een schandvlek voor Europa en ik ben eerlijk gezegd geschokt door de mededeling van de Commissie van 22 november jongstleden over het communautair immigratiebeleid. Daarin staat slechts één paragraaf, en wel een heel korte paragraaf, over illegale immigratie. Ik ben ook geschokt door het feit dat het eerste concrete voorstel van de Commissie ter toepassing van dit beleid, een uiterst coulante ontwerprichtlijn inzake gezinshereniging betrof.
Eens te meer hebben wij de indruk dat de zorgen van de Commissie en die van de lidstaten met de echte, concrete problemen mijlenver uit elkaar liggen. Na het Frans voorzitterschap, dat de strijd tegen de illegale immigratie tot een van zijn prioriteiten had uitgeroepen, trekken nu ook de Britse premier, Tony Blair, en zijn Italiaanse collega, Giuliano Amato, aan de alarmbel en dringen aan op een actieplan voor de strijd tegen deze mensenhandel.
Ik ben het dan ook volledig eens met de heer Kirkhope. De amendementen van de Commissie openbare vrijheden lijken nergens op en verzwakken de Franse tekst. Inderdaad komen deze Franse teksten als geroepen. In tegenstelling tot hetgeen in bepaalde amendementen van de commissie staat, hoeven wij niet te wachten op een algemeen immigratiebeleid alvorens maatregelen te kunnen treffen tegen illegale immigratie.
Deze maatregelen moeten nu onmiddellijk worden genomen. De situatie vraagt daarom. Bovendien moeten wij dergelijke maatregelen nemen uit hoofde van het Verdrag van Amsterdam. In artikel 63, lid 3 staat immers dat binnen een termijn van vijf jaar na inwerkingtreding van het Verdrag bij voorbaat maatregelen moeten worden genomen tegen: "illegale immigratie en illegaal verblijf, met inbegrip van repatriëring van illegaal verblijvende personen" .
De initiatieven van de Franse Republiek ter bestrijding van illegale immigratie moeten derhalve worden goedgekeurd, en zelfs worden versterkt. Laten wij trouwens dankbaar zijn voor artikel 67, lid 1 van het Verdrag van Amsterdam. Ofschoon dit artikel is omringd door allerlei andere, zeer ongelukkige bepalingen, wordt hierin heel wijselijk gezegd dat naast de Commissie ook de lidstaten het recht hebben initiatieven te nemen, zelfs voor de onderdelen van het immigratiebeleid dat onder de Gemeenschapsbevoegdheden valt. Deze uitzonderlijke, dubbele mogelijkheid blijkt heel nuttig te zijn in het onderhavige geval. Helaas kan deze slechts een voorlopig karakter hebben en alleen gelden voor de overgangsperiode van vijf jaar na de inwerkingtreding van het Verdrag. Met andere woorden, deze mogelijkheid verstrijkt op 30 april 2004. Begin 2004 zal er echter een intergouvernementele conferentie plaatsvinden tijdens welke vooral nagedacht zal worden over de verdeling van de bevoegdheden over de Unie en de lidstaten.
Mijns inziens zal de verlenging en uitbreiding van het initiatiefrecht van de lidstaten een goed voorstel zijn voor de agenda van deze conferentie.

Coelho
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, beste collega' s, onze uitgangspositie is gebaseerd op de noodzaak clandestiene immigratie en vooral de daarmee samenhangende vormen van uitbuiting te bestrijden. De toestand is de laatste tijd steeds erger geworden. Niet alleen omdat mensensmokkel een bijzonder lucratieve bezigheid is, en minder risico' s met zich meebrengt dan andere soorten smokkel, zoals drugssmokkel, maar ook omdat de smokkelaars bij dit soort activiteiten gebruik kunnen maken van lacunes in de wet en het feit dat de lidstaten operationeel vaak tekort schieten. Deze en andere factoren dragen ertoe bij dat clandestiene immigranten het grondgebied van de Unie kunnen binnenkomen en er ook blijven.
Met het voorstel dat we nu bespreken wil men de strijd tegen de illegale binnenkomst en het illegaal verblijf van immigranten opvoeren. Er moet aan twee aspecten bijzondere aandacht worden besteed. Allereerst is er de verantwoordelijkheid van werkgevers. We moeten eens stilstaan bij de gevolgen van het gebruik van illegale arbeidskrachten en ons daarbij rekenschap geven van wat er zich in onze eigen landen op de illegale arbeidsmarkt afspeelt. Ten tweede is er de kwestie van mensensmokkel. Die moet fel bestreden worden, vooral als het gaat om de smokkel van kinderen en vrouwen voor seksuele uitbuiting, omdat dit wel één van de meest onsmakelijke aspecten van dit soort smokkel is.
Soortgelijke drama' s als zich in juni vorig jaar in Dover hebben afgespeeld, of toestanden die na de geslaagde politieactie met de codenaam Cathedral aan het licht zijn gekomen, kunnen in een democratische maatschappij niet getolereerd worden. Hulp bij clandestiene immigratie moet dus bestreden worden. Het is van fundamenteel belang dat elke lidstaat de nodige maatregelen neemt en ervoor zorgt dat het actief meewerken aan illegale binnenkomst, illegaal verkeer en illegaal verblijf van immigranten als strafbaar feit wordt gekenmerkt. Er moeten dan ook effectieve sancties komen, die voldoende ernstig zijn om mensen af te schrikken. De migratiestromen zoals we die nu overal ter wereld waarnemen, stellen de Europese Unie voor een nieuwe uitdaging. De Unie moet een adequaat en universeel antwoord formuleren. Er moet dus voor alle lidstaten een gemeenschappelijk immigratie- en asielbeleid worden ontwikkeld. Dat beleid moet afgestemd zijn op de demografische, economische en humanitaire mogelijkheden en behoeften van de lidstaten.

Evans, Robert J
Mijnheer de Voorzitter, ik wil mijn collega, de heer Ceyhun, feliciteren met de behandeling van een zo bijzonder moeilijk en gevoelig onderwerp. Zoals de heer Kirkhope al heeft gezegd, is dit een zaak van groot belang en ik zou het niet meer met hem eens kunnen zijn. Ik weet echter zeker dat hij het ook met mij eens zal zijn als ik zeg dat het toch heel triest is dat - bij mijn weten tenminste - geen pers aanwezig is om verslag uit te brengen over dit onderwerp waarover onze kranten bol staan.
We moeten tevens erkennen dat dit verslag slechts één stukje van een grote puzzel is, en het is een bijzonder moeilijke puzzel die we in elkaar proberen te zetten. We hebben een goed immigratie- en asielsysteem nodig dat voldoet aan de behoeften van Europa in de moderne wereld. Ik wil tegen mevrouw Frahm en de heer Cappato zeggen dat wij daar juist naar streven. Ik geloof dan ook niet dat de retoriek die u zojuist bezigde, in zo'n uiterst lastige situatie veel zoden aan de dijk zet.
Dan ga ik nu in op enkele specifieke punten. De heer Kirkhope zei bezorgd te zijn over de amendementen 11 en 12, en ik begrijp wat hij daar bedoelt. Er wordt echter verwezen naar wettelijk erkende organisaties, NGO's, waarmee we allemaal vertrouwd zijn. We moeten ons afvragen of een persoon of organisatie die mensen in wanhopige omstandigheden helpt aan vervolging te ontkomen, een crimineel is. Zijn dat de organisaties waartegen we wettelijke bepalingen dienen uit te vaardigen? Ik zou zeggen van niet. We weten - en anderen hebben dat ook gezegd - dat mensen die uit zulke situaties vluchten, wanhopige mensen zijn die aan een conflict, aan oorlog en dergelijke omstandigheden proberen te ontkomen. Dat is de reden waarom we deze maatregelen nodig hebben.
We moeten meer doen. We moeten meer doen om die ontwikkelingslanden te helpen en de landen te helpen die worden verscheurd door oorlog, die regimes hebben die ons niet aanstaan. Dat gaat echter niet van de ene op de andere dag. Ik denk niet dat we de mensen die weg willen, helpen door niets te doen en de situatie te laten zoals zij nu is, zodat ze in de laadruimte van vrachtauto's moeten klauteren en stikken, en allerlei kwellingen en ellende moeten ondergaan. We moeten ervoor zorgen dat we een fatsoenlijk asielsysteem hebben dat niet scheefgetrokken is door een te sterke nadruk op illegale immigratie. Het is onze taak als Parlement in de komende paar maanden verslag uit te brengen over de standpunten van de Commissie op een manier die alle lidstaten eraan herinnert dat hun nationale belang niet boven onze mondiale en humanitaire verplichtingen mag gaan.

Schröder, Ilka
Mijnheer de Voorzitter, in de Bondsrepubliek Duitsland is een man aangeklaagd die vroeger Oost-Duitsers naar West-Duitsland heeft gesmokkeld. Hij is terecht aangeklaagd, niet omdat hij gesmokkeld heeft, maar omdat hij de gesmokkelde Oost-Duitsers aan de Binnenlandse Veiligheidsdienst heeft verraden. Dat zou volgens mij ook nu mogelijk moeten zijn, dat men mensen die vluchtelingen of mensensmokkelaars bij de politie aangeven, strafrechtelijk kan vervolgen. Waarom? Zowel in het voorstel van de Commissie als in het verslag wordt toegegeven dat illegale binnenkomst kan leiden tot inwilliging van een asielaanvraag. Daarmee geeft men toch toe - al is het waarschijnlijk onvrijwillig - dat het voor de meeste mensen helemaal niet meer mogelijk is om legaal de EU binnen te komen. Noodgedwongen bevestigt men hiermee ook de kritiek van het UNHCR op de EU en haar beleid om de grenzen hermetisch voor vluchtelingen af te sluiten. Daarom helpt het ook niet vluchtelingen die als asielzoeker worden geaccepteerd, ontslag van rechtsvervolging te beloven. Ze moeten dan immers de mensen aangeven die het voor hen allereerst hebben mogelijk gemaakt een asielaanvraag in te dienen. Daarom heeft scheiding van commerciële en humanitaire vluchthulp geen zin, omdat wij onze grenzen daardoor nog meer afsluiten en de hulp bij vluchten nog duurder maken. Als wij ons er al niet toe kunnen zetten de vesting EU af te breken, moeten we in elk geval dit verslag verwerpen en zowel humanitaire als commerciële vluchthulp blijven steunen.

Pirker
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega' s, het gaat hier om een hele smalle sector. Wij discussiëren namelijk over de bestrijding van mensensmokkel, dat wil zeggen van hulp bij illegale grensoverschrijding. Het is een goede zaak dat men hier iets aan wil doen, vooral als we bedenken dat er jaarlijks een half miljoen mensen illegaal de Unie binnenkomen en de helft daarvan gesmokkeld is. Dit wil zeggen dat de georganiseerde criminaliteit een groot en relatief risicoloze handel met deze mensen drijft. Daarom is het initiatief op zichzelf toe te juichen, maar helaas staat het niet in een volledige context.
Als ik het verslag van de heer Ceyhun bekijk, zie ik dat men hier weliswaar iets goeds mee wil bereiken - daarvan ga ik uit bij de heer Ceyhun - namelijk vluchtelingen helpen, maar dat de maatregelen die in het verslag worden voorgesteld, helemaal niet geschikt zijn om mensensmokkel te bestrijden. Naar mijn en onze mening zal alles wat hier wordt voorgesteld er eerder toe leiden dat de mensensmokkel toeneemt en voor criminelen een handel zonder risico blijft.
Als wij ons aan deze voorstellen houden, worden personen of groepen bij voorbaat niet vervolgd als zij illegalen over de grenzen brengen uit humanitaire overwegingen en zonder geld aan te nemen. Wat zal echter het gevolg zijn? Hoelang zal het volgens u duren voordat criminele organisaties een dergelijke juridische constructie gaan uitbuiten? Dan zou dit alles niet alleen onbruikbaar blijken te zijn, maar zelfs contraproductief. Bovendien gaat uw voorstel in een richting waardoor onze opvattingen over recht en ons rechtssysteem worden omgekeerd. U voert namelijk subjectiviteit in het strafrecht in. Volgens deze voorstellen beslissen nu niet meer de rechtbanken, maar rechtspersonen of groepen of een strafbaar feit, namelijk smokkelen, ook echt een strafbaar feit is, of niet. Daarmee zet u ons rechtssysteem op zijn kop en kunnen wij dus het gewenste doel zeker niet bereiken.
Mijnheer Ceyhun, ik ga er tot slot nogmaals vanuit dat u als rapporteur ongetwijfeld - daarvan ben ik overtuigd - met goede bedoelingen hebt gehandeld, maar het instrument dat u hier voorstelt, is juridisch en feitelijk niet geschikt om uw wens te realiseren. Wat wij nodig hebben is een omvangrijk systeem, en daaraan werken wij denk ik gezamenlijk. Ik ben ervan overtuigd dat wij in de loop van dit jaar samen met de Commissie successen zullen boeken.

Karamanou
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, het is een feit dat de beleidsvormen voor nul-immigratie de legale immigratie in de Europese Unie tot nul heeft teruggebracht. Daardoor is echter tegelijkertijd het aantal asielaanvragers en illegale immigranten enorm gestegen en zijn, parallel daarmee, natuurlijk de tarieven van allerlei vervoerders de pan uit gerezen. Het wordt steeds duidelijker dat de verandering van Europa in een vesting, door middel van grensversterking en intensieve repressiemaatregelen, de immigratiedruk niet kan doen afnemen zolang de kloof tussen de landen van de Unie en haar buren zo diep blijft als hij nu is, of zelfs nog dieper wordt.
Zoals ik ook in mijn verslag over Albanië heb gezegd, heeft het weinig zin de aandacht toe te spitsen op de vervoerders, alsof zij de oorzaak zijn van immigratie. Dat zal ons niet helpen bij een juist begrip en een juist beheer van dit verschijnsel. Zoals andere sprekers al zeiden, redden deze vervoerders vaak zelfs mensenlevens; zij helpen mensen bij het ontkomen aan vervolging door totalitaire regimes; zij helpen vluchtelingen die met het Verdrag van Genève worden beschermd en bieden hulp aan wanhopige mensen voor wie alle wegen gesloten zijn. Daar wordt echter gewoonlijk over gezwegen. Daarom is het mijns inziens absoluut noodzakelijk een onderscheid te maken tussen enerzijds onbaatzuchtige humanitaire hulpverlening aan illegale immigranten en anderzijds door leden van misdaadcircuits aangeboden hulp met winstoogmerk. Ook de rapporteur, de heer Ceyhun, sprak daar reeds over, en ik wil hem bij deze van harte gelukwensen met de talrijke verbeteringen die hij aan het Frans initiatief heeft aangebracht.
Tot slot moeten mijns inziens initiatieven zoals dit Frans initiatief, zo snel mogelijk worden opgenomen in een geïntegreerd Europees immigratiebeleid, dat voorziet in legale immigratiekanalen en met name zorg draagt voor legalisatie en sociale integratie van degenen die reeds in de Europese Unie verblijven. Wij zien echter, mijnheer de commissaris, dat vorderingen op dat gebied met een slakkengang geschieden. Veeleer maakt de Raad haast bij het treffen van repressieve maatregelen, van maatregelen die als los zand aan elkaar zitten. Daarmee komen wij echter niet dichter in de buurt van het geïntegreerd immigratiebeleid waar het Europees Parlement op aan dringt.

Hernández Mollar
Mijnheer de Voorzitter, de strijd tegen criminele organisaties die zich bezighouden met het smokkelen van illegale immigranten is een van de doelstellingen die zijn vastgesteld op de recente toppen van Tampere, Feira en Nice, en werden benadrukt in resoluties van dit Parlement en op het euromediterrane forum van vorige week in Brussel. Deze verwerpelijke mensenhandel veroorzaakt aanzienlijke schade, zelfs tragedies, onder de immigranten zelf en zorgt voor enorme bezorgdheid in de Europese Unie. Overigens is de bezorgdheid in de Unie soms groter dan die van de landen waar de immigranten vandaan komen, hoe pijnlijk het ook is dat te moeten zeggen. Daarom moeten we tevreden zijn over deze twee Franse initiatieven. Het verslag van de heer Ceyhun wordt echter gekenmerkt door juridische onnauwkeurigheid, met name op een gebied dat ik zo dadelijk zal behandelen. Als dit niet wordt rechtgezet, kan ik onmogelijk voor dit verslag stemmen, en u kunt van mij aannemen dat ik dat heel jammer zou vinden.
Ik ken persoonlijk het voortreffelijke werk dat sommige NGO's op dit gebied leveren. Vaak gaat de humanitaire hulp die ze verlenen zelfs hun eigen middelen te boven. Dit is echter nog geen reden om een uitzondering te maken voor alle non-profitorganisaties die strafbare feiten plegen, zoals het verlenen van georganiseerde hulp bij binnenkomst, verblijf of verkeer van illegale immigranten. Het zou te ver gaan om zulke organisaties algemeen vrij te stellen van strafrechtelijke verantwoordelijkheid, omdat - zoals bijvoorbeeld in de Spaanse strafwetgeving - winstbejag of economisch voordeel weliswaar een verzwarende omstandigheid is maar niet het essentiële element vormt van misdrijven inzake mensenhandel. Dit neemt niet weg dat bepaalde aspecten van het verslag aanvaardbaar zijn en kunnen worden toegejuicht, zoals de compensatiebetalingen voor regio's die het meeste te lijden hebben onder de migratiedruk of de vervolging van ondernemers die misbruik maken van illegale arbeid.
Tot slot lijkt het me in ieder geval absoluut noodzakelijk dat we in de strijd tegen illegale immigratie samenwerken met de landen van herkomst, omdat anders iedere poging om deze criminele organisaties te bestrijden tot mislukken gedoemd is. De Europese Unie kan het migratieprobleem niet in haar eentje oplossen. Daarom is samenwerking met de landen van herkomst van essentieel belang.

Terrón i Cusí
Mijnheer de Voorzitter, de Raad heeft vorige week in Stockholm gevraagd om de agenda van Tampere nieuw leven in te blazen. Ik begrijp daar eerlijk gezegd niets van. Ik begrijp niet waarom hij in al die maanden deze agenda geen nieuw leven heeft ingeblazen en ook niet heeft uitgevoerd. Ik kan alleen maar zeggen dat de Raad met dergelijke initiatieven deze agenda geen nieuw leven inblaast, maar alleen maar ondermijnt.
Op dit late uur en na een Spaans-Portugese avond te hebben bijgewoond waaraan ik samen met mevrouw Cerdeira heb deelgenomen, ben ik geneigd om te zwichten voor de lofzang van de heer Cappato en hem volledig gelijk te geven, omdat het enige dat ik wel begrepen heb, is dat aan de ene kant de ministers hun vergaderingen houden en aan de andere kant er mechanismen zijn die andere doelstellingen nastreven.
Ik begrijp niet waarom de Raad geen werk maakt van de achtereenvolgende reeks van coherente beleidsvoorstellen, die duidelijke doelen nastreven en gericht zijn op de totstandbrenging van een gemeenschappelijk, coherent en alomvattend immigratie- en asielbeleid in de Europese Unie. Ik begrijp niet waarom hij verkiest om stukje bij beetje vooruitgang te boeken op uiterst fragmentarische en concrete gebieden, waardoor dit beleid uit balans raakt en het steeds moeilijker wordt om de agenda van Tampere ten uitvoer te leggen.
Aangezien de Raad het - in mijn ogen paradoxale - besluit heeft genomen om dit Franse voorstel te steunen en men het onmiddellijk wil behandelen of voortzetten, zal mijn fractie in ieder geval proberen om een duidelijke boodschap te geven: we mogen in de Europese Unie medelijden, zoals dat tot uiting komt in het werk van personen die directe en noodzakelijke hulp verlenen aan immigranten, niet verwarren met mensensmokkel. We zullen dit trachten te doen door onze steun te geven aan de uitstekende amendementen van de heer Ceyhun, alsook aan de amendementen die mevrouw Cerdeira heeft ingediend. Als we succes hebben, zullen we voor dit verslag stemmen en deze boodschap naar de Raad trachten te sturen. Zo niet, zullen we morgen wel zien wat we met dit verslag doen: waarschijnlijk zullen we dan enkele problemen hebben.

Vitorino
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ik wil allereerst de heer Ozan Ceyhun bedanken voor zijn verslag en erop wijzen, zoals hij zelf ook doet, dat mensensmokkel, vooral als het vrouwen en kinderen betreft, op zich reeds een weerzinkwekkend verschijnsel is. Het baart ons steeds meer zorgen. Het gaat hier namelijk niet alleen om beleidskwesties op het gebied van immigratie en veiligheid. In wezen gaat het om schending van de mensenrechten en de menselijke waardigheid. Over de gehele wereld worden elk jaar tienduizenden mensen gesmokkeld om vervolgens geëxploiteerd te worden.
Dit is een belangrijke kwestie. Als we deze kwestie behandelen, betekent dat nog niet dat we geobsedeerd zijn door het idee van een vesting-Europa. Die aantijgingen zijn volgens mij niet terecht. Het is een buitengewoon ingewikkeld onderwerp en we moeten heel voorzichtig zijn met de termen die we gebruiken. Mensensmokkel staat tegenwoordig hoog op de internationale agenda. Ik ben zelf de mening toegedaan dat er met betrekking tot dit onderwerp op wereldschaal een vrij duidelijke consensus waarneembaar is. De Verenigde Naties hebben afgelopen december namelijk een Conventie tegen de Transnationale Georganiseerde Misdaad aangenomen. Die overeenkomst bevat twee protocollen. Het eerste daarvan heeft betrekking op clandestiene immigratie - smuggling, in het Engels. Het tweede protocol gaat over mensensmokkel, oftewel trafficking. Deze twee protocollen zijn tijdens de Conferentie op Hoog Niveau die in december jongstleden in Palermo is gehouden door éénentachtig landen ondertekend.
Alle lidstaten van de Europese Unie, alsook de Commissie zelf, hebben deze conventie van de Verenigde Naties ondertekend. Ik heb daarbij zelf de gelegenheid gehad om zowel tot de lidstaten van de Unie als tot de kandidaat-landen een oproep te richten, waarbij ik ze verzocht deze conventie van de Verenigde Naties zo spoedig mogelijk te ratificeren. Deze conventie wordt namelijk pas van kracht nadat veertig landen die procedure hebben voltooid. De Europese Unie kan op deze wijze dus een signaal geven, dat ook zij wil bijdragen aan de bestrijding van mensensmokkel.
Een aantal afgevaardigden heeft erop gewezen dat de Europese Raad van Feira kort na het drama in Dover in juni heeft aangedrongen op het nemen van maatregelen tegen illegale immigratie en mensensmokkel. Het initiatief van de Franse Republiek valt onder deze categorie, en de Commissie vindt dan ook dat dit initiatief in principe gesteund moet worden. Laten we echter eerst een aantal dingen duidelijk stellen. Ik ben er vandaag van beschuldigd - en met mij de Commissie - dat we niet voldoende aandacht besteden aan het formuleren van een begrijpelijk immigratiebeleid. Het is nu kwart over elf ' s avonds en u zult het me willen vergeven als ik deze beschuldigingen niet allemaal in detail ga weerleggen. Ik zeg u hier echter eerlijk dat deze kritiek aan het adres van de Commissie ongegrond is. Het immigratiebeleid hangt nauw samen met de veiligheid. Dat is niet het enige, of zelfs ook maar belangrijkste element van het immigratiebeleid, maar we zullen moeten erkennen dat mensensmokkel een ernstig probleem is, en dat we in deze context veiligheidsmaatregelen moeten nemen. Ik ben daarom verbaasd - ik zeg niet 'geschokt' , want dat is wel een heel groot woord - dat de heer Berthu slechts één alinea over illegale immigratie gevonden heeft in de mededeling van de Commissie over legale immigratie. Hij heeft dus niet gezien dat de Commissie twee voorstellen voor kaderbesluiten heeft ingediend. Eén daarvan is gericht op de bestrijding van mensensmokkel voor seksuele uitbuiting. Daarbij wordt ook gedacht aan het verbieden van pornografie op internet. Met het andere voorstel willen wij mensensmokkel voor economische doeleinden tegengaan: hier gaat het dus om clandestiene arbeid.
De Commissie is gaarne bereid dit Franse initiatief te bespreken. In dit initiatief wordt de nadruk gelegd op veiligheid. De Commissie heeft echter ook in de Raad een discussie op gang gebracht over een voorstel voor een mededeling over het Europese asielsysteem. De Commissie heeft bovendien een voorstel geformuleerd voor een mededeling over legale immigratie. Het gaat daarin om de rechten en verplichtingen van mensen uit derde landen die op legale wijze zijn toegelaten tot de Unie. We proberen een evenwichtig beleid op te stellen. Uit de tegenstrijdige verwijten die ik in dit Parlement hoor, kan ik opmaken dat we daar mogelijk nog niet in geslaagd zijn. Die verwijten volstaan echter niet om mij ervan te overtuigen dat de Commissie niet op de goede weg zou zijn.
Wat het Franse voorstel betreft, hebben wij twee bezwaren tegen de tekst. Het eerste bezwaar heeft te maken met de rechtsgrondslag, en dat is natuurlijk een belangrijk aspect. We geloven dat het Franse initiatief in zijn geheel - met uitzondering van de verwijzing naar verzwarende omstandigheden - gebaseerd zou moeten zijn op de rechtsgrondslag van de eerste pijler: artikel 63, lid 3, sub c van het EG-Verdrag. Uit dat artikel blijkt dat het Verdrag de Gemeenschap bevoegdheid verleent met betrekking tot clandestiene immigratie. Het is natuurlijk duidelijk dat de Gemeenschap niet automatisch bevoegd is met betrekking tot de strafrechtelijke kant van de zaak. Ik wil het Parlement er evenwel op wijzen dat uit de jurisprudentie van het Hof van Justitie het volgende af te leiden valt: als de Verdragen de Gemeenschap in het kader van een bepaalde bevoegdheid ook de autoriteit verleent om wetgevende maatregelen te treffen teneinde op die wijze een communautair doel te bereiken, dan is de Gemeenschap ook bevoegd om te besluiten dat het niet-naleven van de norm op nationaal niveau met strafrechtelijke sancties bestraft behoort te worden. Dat is volgens mij in de onderhavige materie het geval.
Dan hebben we nog een tweede bezwaar, dat te maken heeft met het toepassingsgebied van het bepaalde onder artikel 1 van de ontwerprichtlijn, sub a. In de tekst van het Franse voorstel zoals die nu, op dit moment, geredigeerd is, wordt nergens gesproken over het streven naar financiële winst. De Commissie is bereid om deze aanpak, waarbij geen verwijzing wordt gemaakt naar financiële winst, te bestuderen. Dat betekent echter wel dat er een vrijstellingsclausule moet worden ingepast voor gevallen waarin hulp bij illegale binnenkomst, illegaal verkeer en illegaal verblijf verleend wordt uit hoofde van humanitaire overwegingen. Alleen zo kunnen we een duidelijk onderscheid maken tussen humanitaire hulp bij het naleven van internationale verplichtingen, inzonderheid het Verdrag van Genève, en het strafrechtelijk vervolgbare delict mensensmokkel.
Mijnheer de Voorzitter, ik wil er tot slot op wijzen dat de Commissie van mening is dat er aan het Franse initiatief nog een aantal andere elementen moet worden toegevoegd. Samenwerking en coördinatie tussen de bevoegde diensten in de verschillende lidstaten zou verplicht moeten worden gesteld. Verder moet er een systeem worden opgezet voor uitwisseling van gegevens tussen de lidstaten. Die lidstaten moeten verplicht worden om de nodige maatregelen te nemen voor humanitaire hulp aan clandestiene immigranten. Staat u mij toe dat ik nog één laatste opmerking maak. We hebben, zoals vastgelegd in de conclusies van Tampere en het scorebord van de Commissie, een voorstel ingediend voor een kaderbesluit aangaande de bestrijding van mensensmokkel. We zouden nu graag willen voorkomen dat de inspanningen van de Raad, het Parlement en de Commissie leiden tot overlappingen. Wat we willen bereiken is dat het Franse initiatief en de voorstellen die de Commissie met betrekking tot de kaderbesluiten heeft gedaan, elkaar aanvullen. Die twee kaderbesluiten moeten gezien worden binnen een veel grotere context: de bestrijding van clandestiene immigratie. Dat moet allereerst geschieden via een pro-actief beleid voor legale immigratie, naar voorbeeld van hetgeen de Commissie in haar mededeling van vorig jaar november heeft voorgesteld, en verder aan de hand van een reeks complementaire beleidsmaatregelen die de Commissie in mei aan de Raad zal voorleggen. Het gaat er dan vooral om hoe wij de problematiek rond de terugkeer en de wijze van terugzenden van mensen uit derde landen naar het land van herkomst moeten regelen. Ik hoop dat de conclusies van de informele Raad van Stockholm van verleden week ons in de gelegenheid zullen stellen in de Europese Raad van Laeken een balans op te maken van dit debat. We proberen op deze wijze een gemeenschappelijk immigratiebeleid en een Europees asielsysteem op poten te zetten, waarmee we onze internationale verplichtingen kunnen nakomen, en tegelijkertijd stabiliteit en veiligheid in de lidstaten van de Unie kunnen garanderen.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.
(De vergadering wordt om 11.20 gesloten)

