Roczne sprawozdanie w sprawie sytuacji praw człowieka na świecie w roku 2008 i polityki UE w tej dziedzinie (debata) 
Przewodnicząca
Następnym punktem posiedzenia jest sprawozdanie pana posła Obiols i Germà, w imieniu Komisji Spraw Zagranicznych, w sprawie sprawozdania rocznego dotyczącego praw człowieka na świecie za rok 2008 oraz polityki Unii Europejskiej w tym zakresie.
Raimon Obiols i Germà
sprawozdawca. - (ES) Pani przewodnicząca! Pragnę poczynić kilka krótkich uwag na temat treści przedmiotowego rocznego sprawozdania w sprawie praw człowieka na świecie oraz roli Unii Europejskiej w tej dziedzinie. Po pierwsze, pragnę wskazać, że sprawozdanie to ma dwa różne zakresy: pierwszym jest opisa i ocena sytuacji w zakresie praw człowieka w wielu krajach i regionach świata, która to sytuacja jest niestety negatywna, często granicząca z ludzką tragedią lub wchodząca na jej terytorium; drugi zakres to ocena w oparciu o przeszłe doświadczenia tej Izby w zakresie przyjmowania stanowiska w reakcji na różne problemy, jak też w oparciu o życzenie sprawozdawcy, by sprawozdanie umieścić w głównym nurcie stanowisk i aktów różnych instytucji Unii Europejskiej, nie dążąc do uwypuklania elementów niezgody, lecz w istocie raczej aspektów, co do których panuje zgoda. Jest tak dlatego, że sprawozdawca sądzi, iż osiągnięcie zbieżnych stanowisk daje siłę i skuteczność w tym powolnym i trudnym zadaniu, jakim jest poprawa stanu praw człowieka na świecie.
Istnieje również drugi aspekt, który w szczególny sposób podkreśliłem, a mianowicie próba określenia konkretnych priorytetów czyli innymi słowy opracowania streszczenia na temat tego, jakie mogłyby być podstawowe elementy kierujące działaniami Unii Europejskiej w zakresie praw człowieka na całym świecie.
Określiłbym w tej kwestii dziewięć punktów, które wyraźnie zostały wskazane we wszystkich uwagach poczynionych przez koleżanki i kolegów posłów oraz ogólnych ramach przedmiotowego sprawozdania. Pierwsza sprawa to uznanie za pilny priorytet - można tak rzec stosując termin nieco górnolotny w kategoriach historycznych walki o ostateczne zniesienie kary śmierci na całym świecie. Tak, jak naszym przodkom udało się w przeszłości zrealizować cel powszechnego zniesienia niewolnictwa, sądzimy, że obecnie dla naszego pokolenia zupełnie możliwe jest osiągnięcie historycznego celu powszechnego zniesienia kary śmierci na całym świecie, i że Unia Europejska musi być pod tym względem w awangardzie i odgrywać kluczową rolę.
Po drugie, w szczególny sposób podkreślono to, co w sprawozdaniu nazywa się "feminizacją walki na rzecz praw człowieka”. Inaczej mówiąc, pokreślono, że kobiety stanowią grupę ludzkości, która cierpi najbardziej na skutek ataków na prawa człowieka oraz że UE powinna zwracać szczególną uwagę na ten fakt i traktować go jako priorytet. Elementem tego priorytetu jest kwestia praw człowieka przynależnych dziecku, której w sprawozdaniu poświęcono kilka punktów, moim zdaniem całkiem interesujących.
Po trzecie, w sprawozdaniu wzywa się do synergii pomiędzy instytucjami Wspólnoty. Nie zakłada się wcale, że istnieje specjalizacja ról - więcej realpolitik w Radzie lub być może w Komisji, a więcej zasad w Parlamencie - ale potrzebę spójności ich stanowisk celem poprawy skuteczności.
Po czwarte, wspomina się o potrzebie poszerzenia i pogłębienia bardzo pozytywnego trendu jakim jest rozwijanie dialogu dotyczącego praw człowieka z krajami trzecimi.
Wreszcie, w sprawozdaniu wspomniano potrzebę poszukiwania sojuszy w ramach instytucji międzynarodowych w celu unikania sytuacji takich jak ta w Radzie Praw Człowieka ONZ, gdzie czasami obecność Unii Europejskiej jest, w pewnym sensie, mniejszościowa.
Jan Kohout
urzędujący przewodniczący Rady. - Pani przewodnicząca! Pragnę wyrazić uznanie Rady dla pracy sprawozdawcy pana posła Obiols i Germà oraz dla Podkomisji Praw Człowieka Parlamentu Europejskiego. Panie pośle, przez całą bieżącą kadencję był pan niestrudzonym i cennym partnerem w ramach naszej zbiorowej pracy w zakresie kwestii dotyczących praw człowieka.
Pańskie sprawozdanie daje nam możliwość przyjrzenia się całościowej polityce Unii w obszarze praw człowieka. Mamy pełną świadomość wyzwań wciąż stojących przed nami w tym obszarze. Wzmocnienie relacji pomiędzy instytucjami UE pomaga nam wspólne zmierzyć się z tymi wyzwaniami. Sprawozdanie daje nam cenne narzędzie spojrzenia wstecz na to, co osiągnięto.
W sprawozdaniu Parlamentu Europejskiego podkreślono znaczenie sprawozdania rocznego Unii Europejskiej dotyczącego praw człowieka. Nasza próba uczynienia ze sprawozdania lektury ciekawszej, czytelniejszej przydatniejszej częściowo się powiodła , lecz z pewnością dużo jeszcze można poprawić. Nadal będziemy prowadzić prace w tym kierunku. Pańskie sprawozdanie z pewnością pomoże nam przemyśleć, w jaki sposób zwiększyć ogólnie spójność polityk UE w zakresie praw człowieka. Prowadzona jest na ten temat debata i pragnę państwa zapewnić, że niezależnie od wyników tych dyskusji podejmiemy wszelkie wysiłki zmierzające do większej widoczności naszych prac w zakresie tematyki praw człowieka. Może to nastąpić poprzez skuteczniejsze wykorzystanie źródeł internetowych lub lepsze nagłośnienie sprawozdania rocznego.
Podkreślił pan również, że należy zwrócić więcej uwagi na rolę ONZ w tym obszarze. Nadal podejmujemy skoordynowane wysiłki na forach międzynarodowych, w szczególności w Radzie Praw Człowieka ONZ, co zalecono w sprawozdaniu pani poseł Andrikienoraz Trzecim Komitecie Zgromadzenia Ogólnego ONZ. Podejmowane są wysiłki zmierzające do poprawienia naszych działań na rzecz potrzebujących w coraz trudniejszym otoczeniu. Nie jest to łatwe, lecz pragnę zwrócić państwa uwagę na kilka sukcesów.
Wykonaliśmy ciężką pracę w celu zdobycia przez Radę Praw Człowieka ONZ większej wiarygodności. Rok 2009 można uznać za kluczowy sprawdzian funkcjonowania tego gremium. UE odegrała aktywną rolę podczas dziesiątej sesji Rady Praw Człowieka i zapewniła przyjęcie wielu istotnych inicjatyw, na przykład wydłużenia mandatu w sprawie Birmy/Myanmaru i KRLD oraz rezolucji UE-GRULAC dotyczącej praw dziecka. Rozczarowuje nasze niepowodzenie w zakresie ponownego wprowadzenia mandatu niezależnego eksperta ds. DRK.
W ramach Zgromadzenia Ogólnego potwierdzono rolę Trzeciego Komitetu w zakresie ochrony i promocji praw człowieka, zaś UE odegrała aktywną rolę podczas 63-ej sesji Zgromadzenia Ogólnego ONZ. Przyniosło to pozytywne wyniki, zwłaszcza w postaci potwierdzającej rezolucji w sprawie kary śmierci. Istotna część pańskiego sprawozdania jest poświęcona tej kwestii. Podnosimy ją nieustannie, w tym na najwyższym szczeblu, w rozmowach z partnerami podzielającymi nasze poglądy, celem wsparcia globalnego trendu zmierzającego w kierunku abolicji. Wysiłki te będą kontynuowane.
Pozwolę sobie teraz powiedzieć kilka słów na temat Wytycznych UE. Po przeglądzie Wytycznych Unii Europejskiej w sprawie praw człowieka oraz przyjęciu nowych Wytycznych w sprawie przemocy wobec kobiet skupiamy się obecnie na skutecznym wdrażaniu. W tym kontekście prezydencja przedłożyła kilka propozycji, np. ustalenie, by uwagi do Wytycznych były przesyłane szefom misji i delegacjom Komisji. Zamierzamy również podnieść te kwestie w naszych dialogach i konsultacjach z krajami trzecimi.
W sprawozdaniu zwraca się uwagę na kwestię praw kobiet i wiem, że pan poseł Obiols i Germà przykłada szczególną wagę do tego zagadnienia. Stanowi ono jedno z naszych najważniejszych priorytetów. Pracujemy nad wdrożeniem rezolucji nr 1325 Rady ONZ, którą wykorzystujemy jako zasadę przewodnią dla operacji prowadzonych w ramach EPBiO i która pozwoliła nam opracować ramy w zakresie uwzględniania problematyki płci.
Odnośnie do obrońców praw człowieka, UE będzie nadal współpracować z organizacjami społeczeństwa obywatelskiego. W Radzie trwają nadal prace na szczeblu urzędowym nad możliwym rozszerzeniem wydawania wiz obrońcom praw człowieka. W ramach dialogu z krajami trzecimi centralnymi priorytetami pozostaną dla nas wolność wypowiedzi oraz podnoszenie kwestii indywidualnych.
Jeśli chodzi o dialog i konsultacje z krajami trzecimi, UE będzie podejmować wszelkie wysiłki w celu zapewnienia, by te instrumenty stały się jeszcze skuteczniejszymi narzędziami realizacji naszej polityki w zakresie praw człowieka. Uzgodniliśmy w szczególności odbycie lokalnych dialogów z pięcioma krajami Ameryki Łacińskiej - Brazylią, Kolumbią, Argentyną, Chile i Meksykiem - i nadal będziemy ustanawiać dialog z pozostałymi krajami Azji Środkowej.
Pragnę poświęcić kilka słów trwającemu od 27 lat dialogowi UE-Chiny dotyczącemu praw człowieka, który będzie miał miejsce dnia 14 maja w Pradze. Ważne jest zapewnienie, by nasze rozmowy były jak najbardziej efektywne i przynosiły konkretne wyniki. Dialog dotyczący praw człowieka UE-Chiny jest naszym najdłużej istniejącym tego typu forum. Musi być w stanie dostosować się i odzwierciedlać postępy poczynione w naszym sposobie podejścia do tematyki praw człowieka. Obie nasze instytucje uważnie śledzą rozwój wypadków w Chinach. Różne wydarzenia przewidziane podczas całego bieżącego roku pozwolą nam utrzymać bliski kanał komunikacji z naszymi kolegami w Chinach. Przedmiotowy dialog jest cenny. Oczekujemy coraz bardziej konkretnych wyników tych rozmów.
Kończąc, pragnę podkreślić, że promowanie i poszanowanie praw człowieka na całym świecie stanowi jeden z naszych głównych priorytetów polityki zewnętrznej. Stosując zabiegi dyplomatyczne i wydawanie oświadczeń, jak też poprzez nasze różne dialogi polityczne oraz operacje kryzysowe UE działa na rzecz większego poszanowania praw człowieka na całym świecie. Aby osiągnąć te wyniki musimy przyjąć spójne podejście. Parlament Europejski znajduje się w awangardzie nalegania na większą spójność na wszystkich szczeblach, co nas bardzo cieszy.
Jestem bardzo wdzięczny tej Izbie ogólnie za pracę oraz wspieranie tematyki praw człowieka. Nagroda im. Sacharowa cieszy się szerokim uznaniem jako instrument upowszechniania naszych wspólnych wartości. Będziemy nadal analizować, w jakim stopniu instrumenty klauzul, sankcji i dialogów dotyczących praw człowieka - które wszystkie Parlament Europejski poddał szerokiej analizie - mogą odgrywać skuteczną rolę w ramach naszej całościowej polityki zewnętrznej jednocześnie zapewniając najwyższe standardy poszanowania praw człowieka.
Jacques Barrot
Pani przewodnicząca, panie i panowie! Z wielką radością uczestniczę w niniejszej debacie w czasie sesji plenarnej na temat pańskiego sprawozdania, panie pośle Obiols i Germà. Zastępuję koleżankę Ferrero-Waldner, którą zatrzymał w Pradze szczyt Unia EuropejskaKanada.
Pragnę najpierw podziękować panu posłowi Obiols i Germà za jakość jego pracy. Dziękuję panu posłowi za nadanie sprawozdaniu tonu pozytywnego, co tym samym pokazuje wysiłki podejmowane na przestrzeni lat przez Komisję i Radę w celu realizacji zaleceń Parlamentu.
Czy to w ramach dialogu dotyczącego praw człowieka czy dialogu politycznego w ramach ciał międzynarodowych, instytucje usiłują czynić postępy, nadać Unii Europejskiej wizerunek ambasadora - ambasadora żarliwego i wiarygodnego - działającego na rzecz ochrony i promocji praw człowieka, podstawowych wolności, demokracji i praworządności.
W ubiegłym 2008 roku obchodziliśmy 60. rocznicę Powszechnej Deklaracji Prawa Człowieka, którą wszystkie instytucje europejskie upamiętniły wspólnie. Również w ubiegłym roku Komisja była w stanie wskazać dwa priorytety, tj. kobiety i dzieci oraz promowano w nim podejście międzyinstytucjonalne.
Staraliśmy się wdrożyć kilka ogólnych zaleceń, jakie pojawiły się w poprzednich sprawozdaniach, a które w bardzo udany sposób zostały ponownie sformułowane w sprawozdaniu dziś przez nas omawianym. Uzgodniliśmy, że należy skupić się na naszych działaniach w niektórych krajach odnośnie do stosowania Wytycznych w sprawie praw dziecka, jak też zmobilizowaliśmy ambasady państw członkowskich Unii Europejskiej oraz delegacje Wspólnoty Europejskiej do monitorowania tych działań. Tak więc przyjęliśmy przywództwo w walce z jedną z najgorszych form naruszenia praw człowieka i dziecka czyli zaciągiem dzieci-żołnierzy oraz cierpieniami zadawanym dzieciom w konfliktach zbrojnych.
Pozwolę sobie podać kilka przykładów. 10 grudnia 2007 r. Unia przyjęła nowe Wytyczne w sprawie praw dziecka. Na pierwszym etapie realizacji uwaga zostanie skupiona na przemocy wobec dzieci. Rozpoczynamy program pilotażowy skierowany do 10 krajów na różnych kontynentach. Państwa te zostały wybrane, gdyż ich rządy już zaangażowały się w walkę z przemocą wobec dzieci oraz dlatego, że ich rządy potrzebują dodatkowej pomocy, aby nadal walczyć ze zjawiskiem przemocy wobec dzieci. W czerwcu 2008 roku Rada Unii Europejskiej zmieniła Wytyczne w sprawie dzieci dotkniętych konfliktami zbrojnymi celem skuteczniejszego i bardziej globalnego zajęcia się krótko-, średnio- i długofalowym wpływem konfliktów zbrojnych na dzieci.
W komunikacie Komisji pojawia się specjalny zapis dotyczący dzieci w ramach działań zewnętrznych Unii Europejskiej i zaleca się w nim spójne podejście w celu promowania praw dziecka i poprawy sytuacji dzieci na całym świecie. Przedmiotowy komunikat był przedmiotem bardzo szerokich konsultacji. Zwraca się w nim szczególną uwagę na organizacje pozarządowe. Na podstawie tego komunikatu oraz związanego z nim planem działań w maju 2008 roku Rada Unii Europejskiej przyjęła wnioski mające na celu wzmocnienie zewnętrznej polityki Unii w zakresie praw dziecka.
W roku 2009 nadal idziemy tą drogą z następującymi inicjatywami. W czerwcu Komisja zorganizuje w Brukseli Europejskie Forum Praw Dziecka. Forum to skupi się konkretnie na pracy dzieci. Będziemy usiłowali zapewnić uczestnictwo wszystkich zainteresowanych stron. Osobiście przywiązuję do tego wydarzenia wielką wagę. W lipcu przyszła prezydencja szwedzka i Komisja zorganizują w Sztokholmie forum organizacji pozarządowych, które konkretnie zajmie się przemocą wobec dzieci. Wreszcie, jesienią opublikujemy sprawozdanie dotyczące środków, zwłaszcza tych związanych z handlem dziećmi, podejmowanych przez Unię w walce ze zjawiskiem pracy dzieci. A więc w roku bieżącym powinniśmy dalej rozwijać zaangażowanie Unii Europejskiej na rzecz dzieci.
Przejdę teraz do praw kobiet. W ostatnich miesiącach Unia Europejska wzmocniła swą politykę zewnętrzną w zakresie praw kobiet. Nowe Wytyczne w sprawie przemocy wobec kobiet oraz walki z wszelkimi formami ich dyskryminacji zalecają pewną liczbę działań. Działania te skorzystają na zaangażowaniu i wsparciu misji Unii oraz delegacji Komisji.
Pragnę zwrócić uwagę na niedawne przyjęcie przez ministrów spraw zagranicznych państw UE globalnego podejścia Unii do wdrażania rezolucji nr 1325 i 1820 Rady Bezpieczeństwa ONZ. Powinniśmy też przywołać pozytywną reakcję Sekretarza Generalnego ONZ na wspólny apel zainicjowany w roku 2008 przez komisarz Ferrero-Waldner oraz 40 kobiet piastujacych eksponowane stanowiska na szczeblu międzynarodowym.
W apelu tym wzywa się Organizację Narodów Zjednoczonych do zorganizowania konferencji ministerialnej poświęconej analizie rezolucji nr 1325. Konferencja ta planowana jest obecnie na rok 2010. Oczywiście będziemy współpracować z przyszłą prezydencją szwedzką w zakresie opracowania stanowisk, jakie będziemy musieli przyjąć w ramach przeglądu przedmiotowej rezolucji.
To wszystko, pani przewodnicząca; jest z pewnością więcej do powiedzenia, lecz pragnę raz jeszcze podkreślić, że wzmocnienie europejskiej polityki z korzyścią dla demokracji i praw człowieka wymaga oczywiście dużego stopnia synergii pomiędzy instytucjami. Komisja jest gotowa do działań w tym kierunku. Zamierza ustanowić ścisłą współpracę tak, by nasze trzy instytucje rzeczywiście mogły dawać sobie wzajemne wsparcie. Pod tym względem Parlament Europejski może odegrać rolę kluczowa, gdyż z definicji i powołania jest predestynowany, by mówić w imieniu uciskanych i cierpiących.
Tymi uwagami pragnąłem się z państwem podzielić po wystąpieniu prezydencji a teraz z uwagą wysłucham wystąpień państwa posłów.
Laima Liucija Andrikienė
w imieniu grupy PPE-DE. - Pani przewodnicząca! Pragnę podziękować naszemu koledze panu posłowi Raimon Obiols za jego sprawozdanie i rezolucję. Projekt rezolucji, nad jakim głosowaliśmy w Komisji Spraw Zagranicznych miał zrównoważony ton. Osiągnięto szereg kompromisów. Sprawozdanie obejmuje długi wykaz istotnych kwestii w dziedzinie praw człowieka i mam nadzieję, że rezolucja ta zostanie jutro przegłosowana dużą większością.
Mimo to chciałabym podkreślić kilka kwestii i wskazać na bardzo kontrowersyjną poprawkę złożoną przed sesją plenarną. Mówię o poprawce złożonej przez naszych kolegów z ALDE. Jeśli wszyscy zgadzamy się, że nasza Unia opiera się na wartościach, w tym wartościach chrześcijańskich, jak można sobie wyobrazić, że Parlament Europejski zakończy kadencję potępiając papieża Benedykta XVI za jego wypowiedzi? Stoję na stanowisku, że język użyty przez sygnatariuszy przedmiotowej poprawki jest całkowicie niedopuszczalny i powinien zostać odrzucony.
Odnośnie do obrońców prawa człowieka, sugeruję, aby w rezolucji Parlament Europejski powtórzył nasze żądanie, by wszystkim laureatom Nagrody im. Sacharowa a w szczególności Aung San Suu Kyi, Oswaldowi Payá Sardiñas, kubańskim Damas de Blanco i Hu Jia umożliwiono dostęp do instytucji europejskich. Ubolewamy, że żadnej z tych osób nie zezwolono na uczestnictwo w ceremonii z okazji 20. rocznicy Nagrody im. Sacharowa.
Wreszcie sprawa walki z terroryzmem a prawa człowieka. Sugeruję, by Parlament Europejski wezwał Unię Europejską i jej państwa członkowskie do prowadzenia walki z terroryzmem z pełnym poszanowaniem praw człowieka i podstawowych wolności, co powinno byś jednym z głównych priorytetów Unii i kluczowym elementem jej działań zewnętrznych. Wymienianie w naszej rezolucji konkretnych nazwisk przyniosłoby efekt odwrotny do zamierzonego.
Richard Howitt
w imieniu grupy PSE. - Pani przewodnicząca! Pragnę pogratulować przyjacielowi i koledze panu posłowi Raimon Obiols i Germà tego sprawozdania. Jako jeden z wcześniejszych sprawozdawców tej Izby w sprawie sprawozdania rocznego dotyczącego praw człowieka wcześniej w tej kadencji oraz jako wiceprzewodniczący naszej Podkomisji Praw Człowieka z ramienia Grupy Socjalistów chciałbym polecić Parlamentowi Europejskiemu to, co zostało osiągnięte, zabierając głos w tej debacie odbywającej się pod koniec pięcioletniej kadencji Izby.
Sądzę, że dobrze prowadziliśmy koordynację z delegacjami Parlamentu, dzięki czemu posłowie noszący różne barwy polityczne zadawali rządom trudne pytania w naszych przedstawicielstwach na całym świecie, w którym to procesie z dumą sam uczestniczyłem: od Kolumbii do Turcji, od Gruzji po Chorwację. Czuję wielką dumę z pracy komisji oraz posłów do PE w odniesieniu do budowania demokracji i monitorowania przebiegu wyborów. W istocie moje własne doświadczenia w Afganistanie, Demokratycznej Republice Konga, na terytoriach palestyńskich i w Angoli to jedne z najbardziej szczególnych doświadczeń, jakie nabyłem w ciągu ostatnich pięciu lat.
Czuję wielką dumę z faktu, że zaangażowalismy i reprezentowaliśmy Parlament Europejski - myślę, że w znakomity sposób - w odniesieniu do Rady Praw Człowieka w Genewie. Sądzę, że mieliśmy w tym gremium rzeczywisty wpływ. Staraliśmy się odciągnąć Europę od mentalności blokowej, kierując ją w kierunku innych regionów świata i oczywiście współpracowaliśmy ściśle ze specjalnymi przedstawicielami i sprawozdawcami. Przywołam tu przykład niedawnej wizyty, kiedy to pomagałem gościć Specjalnego Przedstawiciela ONZ ds. biznesu i praw człowieka, a tematyka ta jest mi bardzo bliska.
Bardzo się cieszę, że prowadziliśmy kampanię i byliśmy w awangardzie kampanii na rzecz podpisania przez Wspólnoty Europejskie po raz pierwszy instrumentu w zakresie praw człowieka, Konwencji praw osób niepełnosprawnych ONZ. Bardzo się cieszę, panie komisarzu, że, mimo pierwotnej opozycji wewnątrz Komisji, Parlament Europejski nalegał, byśmy zachowali osobną inicjatywę w sprawach demokracji i praw człowieka, tak więc nasze wsparcie finansowe działań z zakresu praw człowieka jest widoczne, znaczące i nadal trwa nawet w krajach, gdzie panują reżimy pragnące opierać się prawom człowieka.
Często chwali się naszą pracę poświęconą prawom człowieka w tej Izbie, lecz ja pragnę pochwalić odwagę i męstwo obrońców prawa człowieka, z którymi spotykamy się i rozmawiamy codziennie, którzy ryzykują własnym życiem w imię wartości i standardów, które są powszechne w naszym świecie i cenne dla nas wszystkich.
Jules Maaten
w imieniu grupy ALDE. - (NL) Pani przewodnicząca! W rezolucji tego rodzaju zawsze trudno jest podkreślić kilka punktów, gdyż tak łatwo może się ona zamienić w bożonarodzeniową choinkę. Jednakże pan poseł sprawozdawca wykonał znakomitą pracę, zaś kwestie, które właśnie podniósł, np. kara śmierci, muszą w istocie pozostać bezwzględnym priorytetem we wszelkich naszych wysiłkach w obszarze praw człowieka. Pan poseł słusznie więc o tym mówi.
Myślę również, że kwestii włączenia kobiet do tematyki praw człowieka zbyt długo poświęcano zbyt mało uwagi, z pewnością jeśli uwzględnimy kobiety w roli "obrończyń praw człowieka”. Odnośnie do tej kwestii, moja grupa nie posuwałaby się do zajmowania się zagadnieniami dotyczącymi użycia seksistowskiego języka. Nie sądzę, by dało się rozwiązać takie problemy rodzajem nowomowy czy poprawności politycznej, ale bardzo słusznie się stało, że problem ten znalazł się na liście priorytetów.
To samo dotyczy dzieci. W rezolucji zawarto pewne bardzo trafne uwagi na temat dzieci, odnoszę się tu zwłaszcza do tekstu poświęconego turystyce seksualnej dotyczącej dzieci. Odnośnie do tego konkretnego zagadnienia wraz z kilkoma innymi posłami do Parlamentu Europejskiego zainicjowaliśmy kampanię, do której przyłączyło się do tej pory ponad 37 tysięcy ludzi w Internecie. Niestety, sytuacja wciąż jest taka, że setki mężczyzn z Europy lecą każdego tygodnia do Azji Południowo-Wschodniej, Ameryki Łacińskiej i Afryki, aby wykorzystywać tamtejsze dzieci - czasami bardzo małe dzieci - i naprawdę najwyższa pora, by Europa podjęła działania na tym froncie.
Cieszę się, że jest tu dziś z nami pan komisarz Barrot, gdyż zwłaszcza on nadstawiał karku i przedkłada bardzo dobre propozycje. Sądzę, że stanowi to ważny sygnał.
Prawa człowieka wciąż są poniekąd kopciuszkiem europejskiej polityki zagranicznej. Patrząc na naszą politykę zagraniczną, widzimy, że jest ona nadal bardzo zdominowana przez ułatwianie wymiany handlowej i podobne sprawy. Moim zdaniem prawom człowieka należy dać o wiele wyższy priorytet. Dodatkowo wezwałbym w szczególności Komisję do poświęcenia więcej uwagi kwestii cenzury w Internecie, gdyż w tym zakresie posłowie z czterech dużych grup w tej Izbie rozpoczęli inicjatywę na rzecz Globalnej ustawy w sprawie wolności w sieci w oparciu o propozycje amerykańskiego Kongresu.
Rozumiem, że niektórzy komisarze, na przykład panie komisarz Reding i Ferrero-Waldner, wykazały zainteresowanie tym tematem. Mam nadzieję, że naprawdę uda nam się wypracować jakieś konkretne propozycje w tym zakresie, gdyż, chociaż płatności gotówką od ręki są ważne, musimy być również przygotowani na promowanie naszego europejskiego podejścia do praw człowieka i demokracji.
Konrad Szymański
w imieniu grupy UEN. - Pani Przewodnicząca! Kolejny raz mamy do czynienia ze sprawozdaniem o prawach człowieka, który został napisany pod dyktando ideologii. Dzisiejsza ideologia lewicy to całkowita ślepota na wolność religijną na świecie. Chrześcijanie są prześladowani w Chinach, w Indiach, w Iranie, Wietnamie, Rosji, w ostatnim czasie także w Pakistanie. Mimo jasnych zapisów artykułu 18 Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka oraz artykułu 9 Konwencji Europejskiej wolność religijna nie cieszy się dziś zainteresowaniem lewicy. Zamiast tego, ideologia lewicy koncentruje się chorobliwie na zasadzie niedyskryminacji mniejszości seksualnych, która nie ma tak silnego umocowania w prawie międzynarodowym.
Prawdziwym kuriozum jest propozycja ALDE, by atakować Ojca Świętego Benedykta XVI za wypowiedzi w Afryce. Liberałowie chyba zapomnieli o zasadzie rozdziału kościoła od sfery publicznej, o którą kiedyś tak chętnie się dopominali. Okazuje się, że dzisiejszym postulatem liberalnym jest podporządkowanie instytucji religijnych państwu i władzy publicznej. Jest to postulat zwrócony przeciwko wolności kościoła oraz wolności wypowiedzi i dlatego przyjęcie tego zapisu oznacza, że będziemy głosowali przeciwko temu sprawozdaniu.
Hélène Flautre
Pani przewodnicząca! Roczne sprawozdanie przygotowane przez pana posła Obiols i Germà jest znakomite. Jego celem, podobnie jak celem wszystkich działań prowadzonych w tej kadencji przez Podkomisję Prawa Człowieka, jest zlikwidowanie rozbieżności pomiędzy słowami a czynami w działaniach zewnętrznych Europy oraz wykorzenienie wszelkich niespójności i słabości naszej polityki, zaczynając od państw członkowskich, które zbyt często nie przestrzegają prawa międzynarodowego. Wystarczy wspomnieć traktowanie migrantów, współpracę przy tajnych lotach CIA czy nieratyfikowanie konwencji międzynarodowych.
Również wymogi Rady grzeszą niekonsekwencją. Jak wytłumaczyć fakt, że Rada jeszcze nie dała zielonego światła realizacji postanowień art. 2 układu o stowarzyszeniu z Izraelem po upartych naruszeniach, których jesteśmy świadkami? Nasze polityka jest rozczłonkowana. Dlatego też brak jej często perspektywy globalnej i nie są one zintegrowane, zaś nasze instrumenty nie są zoptymalizowane, nie są ułożone w kolejności. To niewyobrażalne: Rada publikuje komunikat, w którym cieszy się z powołania swej podkomisji ds. praw człowieka w Tunezji, mimo że w przypadku tego kraju wciąż nie jesteśmy w stanie wspierać działaczy praw człowieka z powodu tworzonych przez niego przeszkód.
W naszych kolejnych sprawozdaniach z inicjatywy własnej przedstawialiśmy konkretne zalecenia, przykładowo spisanie strategii w zakresie praw człowieka, kraj po kraju, oraz bardziej bezpośrednie uczestnictwo posłów do Parlamentu Europejskiego w politykach, udało nam się też przesunąć granice. Myślę przykładowo o Wytycznych w sprawie tortur.
Obecnie działacze praw człowieka są lepiej chronieni, i cieszy mnie fakt, że obecnie w Radzie i Komisji studiuje się klauzule praw człowieka. Dodatkowo, pragnę podkreślić przy tej okazji, że chcielibyśmy przeformułowania tej klauzuli. Chcielibyśmy, aby wdrożono mechanizm regulujący otwarcie dialogu, który pojawiałby się systematycznie we wszelkich umowach zawieranych przez Unię Europejską.
Od pięciu lat jesteśmy gotowi zacząć z Radą i Komisją poprawiać politykę Unii. Zadanie to jest w toku, przynajmniej obecnie, i pragnę ciepło im podziękować, gdyż ich otwartość, podobnie jak wszystkich moich koleżanek i kolegów posłów, była kluczowa w odniesieniu tego sukcesu oraz zwiększeniu wiarygodności, jaką cieszymy się dziś w tym obszarze.
Erik Meijer
w imieniu grupy GUE/NGL. - (NL) Pani przewodnicząca! Nadal jesteśmy świadkami tego, że w świecie poza Europą rządy zabijają ludzie za działania, których my nie uważamy za przestępstwa lub też lub które najwyżej zasługują na lekki wymiar kary. Wciąż istnieją reżimy próbujące trzymać się władzy uciekając się do przemocy, wciąż żyją ludzie dyskryminowani i żyjący w opłakanych i poniżających warunkach poniżej progu ubóstwa.
Są wciąż grupy ludności bez własnego państwa czujący, że rząd kraju, w którym się znajdują wolałby, żeby go opuścili, aby zrobić miejsce ludziom należącym do grupy większościowej. Są rządy w ogóle nie zainteresowane pewnymi grupami ludności odmawiające zajęcia się ich problemami.
W Europie zgadzamy się, że jest to niedopuszczalne, lecz nadal stosujemy podwójne standardy. Krajom, z którymi przyjaźń chcemy utrzymać, bo są duże i gospodarczo silne albo które są istotnymi partnerami handlowymi albo które postrzegamy jako naszych sojuszników uchodzi więcej niż małym bezsilnym krajom. To musi się skończyć. W innym wypadku zakwestionowana zostanie wiarygodność naszych danych statystycznych w zakresie nadużyć praw człowieka.
Bastiaan Belder
w imieniu grupy IND/DEM. - (NL) Pani przewodnicząca! Jako sprawozdawca odpowiedzialny za monitorowanie stosunków pomiędzy Unią Europejską a Chinami, bardzo cieszę się, że w ustępie 80 i 87 obecnego sprawozdania poświęcono dużo uwagi powadze sytuacji w zakresie praw człowieka w Chinach. W Chińskiej Republice Ludowej dochodzi jednak do poważnych naruszeń praw człowieka, o których sprawozdanie nie mówi, chodzi mi tu o polityczne nadużywanie psychiatrii wobec dysydentów.
Przedmiotowe wypaczenie opieki zdrowotnej nazywane jest ankang, co, wystarczająco przygnębiająco, znaczy "zdrowie przez odpoczynek” i to prawda: jeśli ścina się ludzi z nóg środkami uspokajającymi, będą spokojni. Oficjalnie Chiny zawsze niestrudzenie zaprzeczają wszelkim zarzutom dotyczącym systemu ankang wspomnianym w moim sprawozdaniu. Bardzo chciałbym jednak otrzymać od Komisji informacje na temat politycznego nadużywania psychiatrii przez Pekin.
Z zainteresowaniem usłyszałem, jak czeska prezydencja właśnie ogłosiła, że w przyszłym tygodniu odbędzie się spotkanie poświęcone prawom człowieka. Dlatego też zwracam się do czeskiej prezydencji z prośbą o wpisanie kwestii psychiatrii politycznej w Chinach do porządku obrad tego spotkania. Byłbym wdzięczny, gdyby państwo mogli to zrobić, zwłaszcza w świetle chińskich zaprzeczeń.
Pani przewodnicząca! Na zakończenie powiem, że rok temu osobiście odwiedziłem Chiny i doświadczyłem czegoś, przez co przechodzili członkowie domowych kościołów protestanckich. Ktokolwiek okazuje jakikolwiek zamiar rozmowy z obcokrajowcem jest karany długotrwałym przetrzymywaniem w areszcie policyjnym lub prewencyjnym zastraszaniem. Na szczęście trzech obywateli Chin, z którymi później rozmawiałem zwolniono stosunkowo szybko.
Wypadkom tego typu można zapobiegać, jeśli Komisja i Parlament podejmą odpowiednie działania, jak powiedział pan poseł Jarzembowski. Dziękuję mu za wspomnienie tego. Dla mnie jest to ostateczny dowód na to, że Unia Europejska może być skuteczna w zakresie ochrony praw człowieka. To daje nam nadzieję na przyszłość.
José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra
(ES) Pani przewodnicząca! Sprawozdanie przedstawiane nam przez pana posła Obiols i Germà na temat praw człowieka na świecie pokazuje zupełne i stałe zaangażowanie tej Izby w sprawę praw człowieka na świecie; jak mówiłem przy innych okazjach, sprawa ta nie może dotyczyć tylko jednego regionu, kraju czy kontynentu, lecz musi mieć charakter globalny czy powszechny.
Sprawozdanie dotyczące stanu praw człowieka pokazuje nam sytuację, w krajach takich jak Iran, Chiny czy Rosja, w Guantánamo i innych państwach, takich jak Kuba, gdzie nie pozwolono na korzystanie z podstawowego prawa. Przykładem niech będzie tu uniemożliwienie grupie zwanej "Damas de Blanco” (Kobiety w bieli) przyjazdu po odbiór Nagrody im. Sacharowa, nie zezwolono im na wjazd i wyjazd z własnego kraju; do podobnych nadużyć dochodzi w innych krajach, np. w Nikaragui i Wenezueli, co będzie przedmiotem osobnej rezolucji, nad którą głosowanie odbędzie się jutro. Ta sytuacja pokazuje nam, jak daleko nam do zapewnienia poszanowania praw człowieka we wszystkich regionach świata, mimo naszych wysiłków.
Pani przewodnicząca! Pragnę odnieść się do poprawki złożonej przez niektórych posłów, w którym wzywa się Parlament do potępienia głowy instytucji, która, mimo wszystkich błędów, jakie mogły zostać popełnione przez ponad dwa tysiąclecia i za które wielokrotnie przepraszano, wyróżnia się prawdziwie upartą obroną ludzkiej godności. Fakt, że papież, jako duchowy przywódca setek milionów ludzi oraz głowa niezawisłego państwa, nie może wyrazić swego zdania na delikatny temat bieżący, uczciwie, bez potępienia, wydaje mi się, szczerze mówiąc, aktem nietolerancji. Pani przewodnicząca! Uważam tą poprawkę za groteskową.
Przy innych okazjach współpracowałem z autorami przedmiotowej poprawki, lecz sądzę, że, obecnie, składając tą poprawkę mylą oni przymiotniki z rzeczownikami, to, co jest dodatkowe z tym, co jest podstawowe. Moim zdaniem podstawową sprawą jest poszanowanie opinii innych, nawet jeśli ich nie podzielamy, bez potępiania kogokolwiek, a oznacza to również, pani przewodnicząca, niemylenie cieni rzucanych przez obraz z samym obrazem.
Maria Eleni Koppa
(EL) Pani przewodnicząca! Debata w Parlamencie Europejskim na temat praw człowieka na świecie to jeden ze szczytowych punktów procesu politycznego. Unia może jednak używać swego wpływu w zakresie ochrony praw człowieka na świecie jedynie, jeśli sama da przykład z wewnątrz w tej dziedzinie.
Włączenie klauzuli praw człowieka do wszystkich negocjacji stanowi doniosłe zwycięstwo, lecz rezultaty należy oceniać w regularnych odstępach czasu, tak by umożliwić dostosowanie polityk i inicjatyw.
W kontekście ogólnym zniesienie kary śmierci i tortur wciąż stanowi nasz podstawowy priorytet, zaś Unia musi zintensyfikować działania w tych obszarach. Wreszcie, nie wolno nam zapominać, że rok 2008 zakończyły tragiczne wydarzenia w Gazie, gdzie bezwstydnie naruszano prawa człowieka a siły izraelskie stosowały broń eksperymentalną i zakazaną.
Jako Parlament Europejski zobowiązani jesteśmy wezwać, by rzucono pełne światło na tą kwestię, uważnie monitorowano badania oraz naciskać na obciążanie odpowiedzialnością za wszelkie naruszenia międzynarodowego prawa humanitarnego. Społeczność międzynarodowa nie powinna w najmniejszym stopniu tolerować zbrodni wojennych, niezależnie od tego, gdzie i przez kogo są one popełnione. Na zakończenie pragnę podziękować naszemu posłowi sprawozdawcy za znakomitą pracę.
Milan Horáček
(DE) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Ja również pragnę pogratulować sprawozdawcy panu posłowi Obiols i Germà bardzo dobrego sprawozdania.
W wielu krajach na całym świecie sytuacja w zakresie poszanowania praw człowieka wygląda bardzo źle. Ma to również znaczenie dla Europy - pomyślmy na przykład o Białorusi. Unia Europejska musi dlatego podwoić wysiłki wdrażając swą politykę w zakresie praw człowieka we wszystkich obszarach oraz ustanawiając jasne standardy. My rozumiemy prawa człowieka jako niepodzielne. Można to uwzględnić przykładowo w trakcie negocjowania nowej umowy z Rosją poprzez wiążącą klauzulę praw człowieka, co wpływać będzie na wszystkie obszary negocjacyjne.
Chciałbym również ponownie zasugerować, by Podkomisja Praw Człowieka została przekształcona w komisję stałą.
Tunne Kelam
Pani przewodnicząca! Sytuacja praw człowieka na świecie wygląda ponuro, a w sprawozdaniu wspomina się o kilku dużych krajach - istotnych partnerach. Dlatego ważne jest, by w swej rezolucji Parlament nalegał na zwracanie większej uwagi na prawa człowieka, zwłaszcza prawa polityczne, w negocjacjach i wdrażaniu postanowień dwustronnych porozumień handlowych, nawet gdy zawierane są one z ważnymi partnerami handlowymi.
Oto pytanie: co możemy praktycznie uczynić, by poprawić sytuację ? Być może powinniśmy zacząć od prób "od-Schröderyzowania” Europy. Kraje demokratyczne nie mogą jednak unikać swej części odpowiedzialności za tą ponurą sytuację w rozległych obszarach świata.
Weźmy Rosję. Wnioski Parlamentu Europejskiego na temat konsultacji UE-Rosja dotyczących praw człowieka są przerażające. UE nie udało się doprowadzić do jakiejkolwiek zmiany polityki w Rosji, zwłaszcza co do niezawisłości sądownictwa, traktowania obrońców praw człowieka i więźniów politycznych. Przypadek Chodorowskiego ma charakter wręcz symboliczny. Jeden miesiąc jego drugiego procesu pokazał zakres zmian, jakie zaszły w ciągu ostatnich sześciu lat. Wymiar sprawiedliwości w sprawach karnych został całkowicie podporządkowany władzy państwa.
Na koniec chciałbym podkreślić przesłanie Parlamentu do Rady, by reagowała zdecydowanie, szczególnie na pilne rezolucje Izby. Parlament Europejski uosabia, w najlepszy możliwy sposób, demokratyczne sumienie naszej planety. Reaguje szybko i odważnie na tragedie ludzkie na całym świecie. Aby mieć jednak rzeczywisty wpływ na sytuację praw człowieka oczekujemy szybkiej i pozytywnej reakcji Rady. Jest to często problem wartości wobec interesu ekonomicznego.
Georg Jarzembowski
(DE) Pani przewodnicząca! Grupa Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci) i Europejskich Demokratów wzywa rząd oraz Komunistyczną Partię Chin do przeprowadzenia nadchodzącego dialogu dotyczącego praw człowieka w sposób konstruktywny. Istotnie polepszyłoby to relacje pomiędzy UE a Chinami. Jesteśmy szczerze zainteresowani poprawą relacji dwustronnych, jednak dialog ten musi być prowadzony uczciwie. Dlatego też będziemy musieli utrzymać nasze uzasadnione żądania wobec Chin. Naszym zdaniem musi dojść do natychmiastowego uwolnienia działacza na rzecz praw obywatelskich Hu Jia. Wznowione muszą zostać rozmowy z Dalai Lamą, religijnym przywódcą Tybetańczyków. Chiński region Tybet musi zostać otwarty dla dziennikarzy oraz ekspertów ONZ w zakresie praw człowieka.
Moim zdaniem Chińska Republika Ludowa pokazała w czasie przygotowań do igrzysk olimpijskich, że może, przykładowo, zezwolić na większą wolność prasy jednocześnie zachowując stabilność kraju. Teraz powinna mieć odwagę zainicjować reformy dotyczące obozów reedukacyjnych, praw oskarżonych, kary śmierci, swobody religijnej oraz wolności zgromadzeń. Powinna rzeczywiście zająć się tymi prawami człowieka i prowadzić z nami rozmowy.
Robert Evans
Pani przewodnicząca! Gratuluję sprawozdawcy i innym koleżankom i kolegom posłom. To sprawozdanie musi jednak być czymś więcej niż jedynie słowami w dokumencie. Musi być sprawozdaniem na rzecz działań. W ustępie 1 czytamy: "jest zdania, że UE powinna prowadzić spójną i konsekwentną politykę obrony i wspierania praw człowieka na całym świecie" i czynić to "skuteczniej”. Chcę poświęcić moje uwagi sytuacji na Sri Lance, a kilka punktów zawartych w sprawozdaniu ma zastosowanie względem sytuacji w tym kraju.
W ustępie 63 jest mowa o rekrutacji dzieci-żołnierzy, nad czym, podobnie jak z pewnością inni posłowie ubolewam. Bodajże ustęp 48 dotyczy kary śmierci. Od początku bieżącego roku około 5 tysięcy cywilów zginęło w atakach organizowanych przez rząd Sri Lanki na własne terytorium: powiedziałbym, że jest to równoznaczne z karą śmierci i śmiercią niewinnych obywateli. Rząd Sri Lanki i jego wojsko są oskarżani o całą serię naruszeń praw człowieka własnych obywateli, od bombardowania szpitali, przez korzystanie z nielegalnej broni, do odmawiania humanitarnej i medycznej...
(Przewodnicząca wyłączyła mikrofon.)
Andrzej Wielowieyski
(FR) Pani przewodnicząca! Dobrze rozumiem motywy moich kolegów z Grupy Porozumienia Liberałów i Demokratów na rzecz Europy, dla których złożyli poprawkę nr 2 dotyczącą walki z AIDS i pragnę podkreślić, że podzielam to stanowisko.
Jestem jednak przeciw tej poprawce. Kościół Katolicki jest niezależny od państw członkowskich i ma prawo walczyć z AIDS na swój własny sposób, nawet jeśli sądzimy, że można by to czynić lepiej.
W skrócie, nie jest uczciwe i rozsądne przepuszczać ostry atak na papieża bardzo krótko przed wyborami europejskimi. Mogłoby to doprowadzić do głębszych podziałów w naszych społeczeństwach oraz kwestionowania przez wielu ludzi wartości ich udziału w głosowaniu.
Ostre potępienie przez Parlament duchowego przywódcy milionowych rzeszy wierzących byłoby poważnym błędem.
Árpád Duka-Zólyomi
- (SK) Jako osoba dobrze zaznajomiona z sytuacją na Kubie pragnę wskazać na kilka faktów dotyczących tego kraju. Uważam, że zachowanie w sprawozdaniu art. 84 i 96 ma znaczenie kluczowe. W art. 84 Parlament Europejski raz jeszcze potwierdza swe stanowisko w sprawie kubańskich laureatów Nagrody im. Sacharowa, Oswalda Paya Sardinas oraz grupy Kobiety w bieli. W art. 96 wyrażone jest zadowolenie z rozpoczęcia dialogu dotyczącego praw człowieka z państwami Ameryki Łacińskiej oraz wniosek o uwolnienie więźniów politycznych i poszanowanie praw człowieka.
Pragnę również zaznaczyć, że tabela zawarta w sprawozdaniu zawiera jedynie dwa przypadki naruszeń praw człowieka na Kubie, podczas gdy można by ich podać co najmniej kilkadziesiąt. Przykładowo, 49-letni Librado Linares Garcia, ofiara "Czarnej Wiosny” i mąż jednej z Kobiet w bieli, cierpi w więzieniu na wielorakie choroby, w tym infekcję oka, która spowodowała stopniowy ubytek wzroku w jednym oku a obecnie również atakuje drugie oko. Mężczyźnie temu nie udzielono w zakładzie karnym żadnej pomocy medycznej.
Marios Matsakis
Pani przewodnicząca! Aby wiarygodnie krytykować innych trzeba najpierw krytycznie spojrzeć na siebie samego. W tym kontekście, potępiając naruszenia praw człowieka na świecie, musimy zawsze pamiętać o naruszeniach praw człowieka mających miejsce na terytorium UE.
Pozwolę sobie przywołać dwa przykłady. Po pierwsze, Turcja, państwo kandydujące do członkowstwa w UE, przez ostatnie 35 lat prowadzi wojskową okupację północnej części Cypru i przemocą wypędziło około 200 tysięcy ludzi ze swych domów. W okupowanej przez armię turecką części Cypru zniszczono ponad 500 kościołów i klasztorów chrześcijańskich oraz zbezczeszczono setki chrześcijańskich cmentarzy. Obecnie 1 600 obywateli UE jest wciąż uznanych za zaginionych od czasów tureckiej inwazji na Cypr w 1974 roku.
Po drugie, Wielka Brytania. Państwo członkowskie utrzymujące pod zwierzchnictwem swej korony dwie kolonie na Cyprze: obszary Akrotiri i Dhekelia. Tysiące cywilów - obywateli UE - żyjących na tych obszarach poddawane są...
(Przewodnicząca wyłączyła mikrofon.)
Sophia in 't Veld
Pani przewodnicząca! Jestem nieco zaskoczona określaniem mojej poprawki mianem "groteskowej” i "niedopuszczalnej”. Myślę, że krytykować można każdego - nawet papieża - zaś w tej Izbie zawsze mocno krytykowaliśmy amerykańską zasadę kneblowania, panującą za administracji Busha, która nie idzie tak daleko jak oświadczenia papieża. Papież powinien wiedzieć, że jest bardzo ważnym i wpływowym przywódcą religijnym, zaś jego słowa wiele ważą i mogą bezpośrednio lub pośrednio prowadzić do śmierci z powodu AIDS tysięcy, a nawet milionów ludzi. Uważam, że bardzo na miejscu jest skrytykowanie tego przez tę Izbę.
Po drugie, UE zawsze była motorem w zakresie praw człowieka, lecz obecnie tracimy wiarygodność. Przez ostatnie osiem lat straciliśmy nasz autorytet moralny wspierając amerykański sposób walki z terroryzmem. Sądzę, że nadszedł czas, by UE wzięła przykład z administracji prezydenta Obamy i wyznała prawdę dotyczącą naszej roli w walce z terroryzmem.
Jan Kohout
urzędujący przewodniczący Rady. - Pani przewodnicząca! Zanim rozpocznę moje uwagi końcowe, pragnę poinformować szanownych posłów do Parlamentu Europejskiego o wyniku dyskusji w czeskim Senacie na temat traktatu lizbońskiego.
Cieszę się mogąc państwu donieść, że większość senatorów zagłosowała za traktatem lizbońskim.
(Oklaski)
Dziękuję bardzo. To mała chwila radości w czasie naszej prezydencji.
Wracając do tematu, niech będzie mi wolno podziękować raz jeszcze sprawozdawcy za wykonaną pracę oraz trudne zadanie wykonane w postaci zredagowania tego sprawozdania. Pan poseł sprawozdawca zidentyfikował kilka priorytetów, którym pragnę poświęcić teraz kilka chwil.
Odnośnie do kary śmierci, jest oczywiste, że musimy uczynić z jej zniesienia osiągnięcie naszego pokolenia.
Co do praw kobiet, postrzegam tą kwestię jako szczególnie istotną, zwłaszcza w świetle rosnącego zaangażowania UE w operacje i misje w ramach EPBiO w obszarach, gdzie kobiety nadal są zagrożone i padają ofiarą najgorszych naruszeń praw człowieka. Mam w szczególności na myśli DRK i Afganistan, gdzie znajdują się misje UE i gdzie zdecydowanie musimy uczynić, co w naszej mocy celem poprawy sytuacji.
Jednym z kluczowych wyzwań stojących przed nami w ramach UE jest większe uwzględnienie praw człowieka w EPBiO i WPZiB, o czym również wspomniano w trakcie debaty. Prezydencje, wraz z osobistym przedstawicielem ds. praw człowieka Wysokiego Przedstawiciela Sekretarza Generalnego, w dalszym ciągu włączają prawa człowieka w prace odpowiednich geograficznych i tematycznych grup roboczych oraz do dialogu politycznego.
Prezydencja nadal podejmuje wysiłki poprzednich prezydencji w zakresie promowania włączania praw człowieka do działalności Specjalnego Przedstawiciela oraz operacje w ramach EPBiO. W tym kontekście osobista przedstawicielka Javiera Solany, pani Kionka, zorganizowała warsztaty z udziałem specjalnych i wysokich przedstawicieli UE na temat głównych kwestii, aby dać im narzędzia mogące im pomóc w codziennej pracy promowania praw człowieka.
Określiliśmy wreszcie walkę o powszechne prawa człowieka jako jedno z głównych wyzwań stojących przed nami na forach międzynarodowych.
Sądzę, że musimy podwoić nasze wysiłki w zakresie docierania do rządów. Musimy wspierać wschodzące organizacje społeczeństwa obywatelskiego i obrońców praw człowieka, którzy, w kontekście wewnętrznym, są najlepszymi adwokatami ochrony praw człowieka. Demokracje wiele zawdzięczają wschodzącym ruchom obywatelskim, które, jak Karta 77 w swoim czasie w moim kraju, mogą walnie przyczynić się do zaistnienia zmian.
Jacques Barrot
wiceprzewodniczący Komisji. - (FR)
Po pierwsze pragnę wyrazić radość, jaką napawają te dobre nowiny, po tylu komplikacjach, ponieważ obecnie otwarta jest droga do traktatu lizbońskiego, którego tak bardzo chcemy i który obejmuje - nie zapominam o tym w tej debacie - Kartę praw podstawowych.
Jestem również bardzo wdzięczny, że Parlament Europejski w pewien sposób stał się promotorem wszystkich pełnoprawnych żądań, które należą do kategorii obrony praw człowieka. Muszę powiedzieć, że jesteśmy w Europie dumni, że mamy Parlament tak wrażliwy na wszystkie problemy świata, w tym prawa człowieka, prawa dziecka oraz prawa kobiet poddawanych przemocy i aktom dyskryminacji.
Wspomnieli państwo o tych wszystkich bieżących zadaniach będących kontynuacją znakomitego sprawozdania pana posła sprawozdawcy Obiols i Germà, któremu pragnę raz jeszcze podziękować. Chcę powiedzieć, że bardzo pragniemy, by dalej trwała ta współpraca z Parlamentem Europejskim, zaś komisarz FerreroWaldner przypuszczalnie lepiej ode mnie wyraziłaby to, jak bardzo ta polityka zewnętrzna Unii Europejskiej powinna być inspirowana wieloma wartościami, wartościami, które Parlament Europejski właśnie przypomniał w różnych wypowiedziach posłów.
Proszę pozwolić mi teraz powiedzieć o moim zdecydowanie negatywnym stosunku do kary śmierci oraz tortur. W tym zakresie pragnę jednocześnie podkreślić, że Unia Europejska cieszy się dzisiaj widząc, że Stany Zjednoczone z prezydentem Obamą zamykają rozdział dotyczący pewnych nadużyć, które być może popełniono w walce z terroryzmem. To ważna wiadomość, która powinna dalej wzmocnić naszą determinację w walce z wszelkimi formami tortur na świecie. To osobiste zobowiązanie jest bardzo bliskie mojemu sercu.
Pragnę również podkreślić rolę Unii Europejskiej w wielu misjach obserwacji wyborów oraz misjach obserwacyjnych które również oczywiście pomagają w obronie i promowaniu demokracji na świecie. Wiemy, jaki jest związek pomiędzy demokracją a poszanowaniem praw człowieka. To również, jak sądzę, zasługa Uniii Europejskiej.
Mógłbym odpowiedzieć na bardziej szczegółowe pytania dotyczące dzieci. Sprawiłem, że Komisja przyjęła przegląd ramowej decyzji w sprawie seksualnego wykorzystywania dzieci, tak więc, między innymi - stąd wypowiedź nawiązująca do tej kwestii - nasze państwa członkowskie będą w stanie walczyć z turystyką seksualną, nawet gdyby aktów tych nie dopuszczono się w Europie. Otworzy to drogę ku wysoce pożądanej operacji gruntownych porządków w tym obszarze.
Pani przewodnicząca! Nie mogę udzielić wszystkich odpowiedzi, na jakie zasługują państwa znakomite wypowiedzi, lecz muszę podziękować Parlamentowi Europejskiemu za tak wielką czujność w tej dziedzinie, co ostatecznie pokazuje najlepszą cechę naszej Wspólnoty Europejskiej - nasze przywiązanie do wspólnych wartości.
Raimon Obiols i Germà
sprawozdawca. - (ES) Pani przewodnicząca! Pragnę przedstawić dwie bardzo szybkie uwagi. Po pierwsze, w odniesieniu do praw człowieka, najlepsza polityka bez wątpienia polega na jednoczeniu ludzi; dlatego też, jeśli w przedmiotowym sprawozdaniu zawarto jakieś przesłanie ważniejsze od innych, jest nim przesłanie jedności. Oznacza to, przede wszystkim, jedność państw członkowskich UE, gdyż ostatnio mieliśmy problemy w tym względzie, które powinny zostać jak najszybciej rozwiązane; po drugie, oznacza to jedność instytucji; a po trzecie oznacza to jedność, czy też zbieżność podejść i uwagi.
Pomiędzy realpolitik, która patrzy w drugą stronę, gdy dochodzi do naruszeń praw człowieka, skłaniając się ku innym interesom, a podejściem wymuszonym istnieje ścieżka woli politycznej i inteligencji politycznej; tą właśnie drogą musimy podążać.
Druga kwestia to, oczywiście, to, że jeśli jesteśmy za skutecznością uzyskaną dzięki jedności, tym znaczniejsza będzie większość w jutrzejszym głosowaniu nad przedmiotowym sprawozdaniem, zaś jego przyszłe wdrożenie będzie tym skuteczniejsze. Jeśli o to właśnie chodzi, chciałbym powiedzieć, że w głosowaniu nad poprawkami podstawowym priorytetem powinno być poszukiwanie w Izbie jak najszerszej większości; nie z pobudek osobistych, gdyż sprawozdania nie podlegają prawom autorskim, lecz poprzez życzenie politycznej skuteczności w przyszłości.
Przewodnicząca
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się jutro.
Zanim przejdziemy do kolejnego sprawozdania, pragnę skorzystać z faktu, że po raz ostatni przewodniczę obradom oraz że w istocie chodzi o sprawozdanie, w powstanie którego zaangażowana była moja własna komisja i, panie i panowie, pragnę skorzystać z państwa dzisiejszej tu obecności, by powiedzieć, jak bardzo cieszyła mnie w ciągu ostatnich 10 lat współpraca z państwem, a ostatnie pięć lat było wyjątkowe.
Pragnę podziękować szczególnie panu komisarzowi Barrot, który uprzejmie nas wspierał - rzekłabym uprzejmym autorytetem - i jestem również wdzięczna szczególnie przewodniczącemu naszej komisji panu posłowi Deprez oraz wszystkim moim koleżankom i kolegom.
Nie wymienię wszystkich, ale jest tu pani poseł HennisPlasschaert, pani poseł in't Weld, pani poseł Lambert i pan poseł Busuttil, pan poseł Masip Hidalgo oraz pani poseł Dührkop Dührkop; Naprawdę pragnę państwu wszystkim podziękować i, cóż, pożegnać się. Być może będę jeszcze miała okazję spotkać się z państwem. Nie ja będę tym razem przewodniczyć obradom. Myślę, że wezmę tylko odpowiedzialność za wprowadzenie a następnie przejmie wiceprzewodniczący McMillan-Scott.
W takim razie, jeśli nie mają państwo nic przeciwko... Dziękuję.
(Oklaski)
Oświadczenie pisemne (art. 142 Regulaminu)
Kinga Gál
na piśmie. - (HU) Panie przewodniczący, panie i panowie! Oceniając sytuację w zakresie praw człowieka w 2008 roku, ze szczególnym uwzględnieniem polityki UE, mamy wciąż powody do niepokoju.
W tym zakresie pragnę wskazać na sytuację w obszarze praw dziecka, stanowiących problem globalny. Aby zapewnić poszanowanie praw dziecka nie możemy się skupiać jedynie na konkretnych przypadkach ich naruszania, lecz również zagrożeniach pośrednich, takich jak, na przykład, przestępczość internetowa czy przemoc w środkach przekazu.
Nasza polityka w zakresie praw człowieka musi zasadzać się na uznaniu łamania praw człowieka nie za coś, co zazwyczaj ma miejsce w innym kraju na zewnątrz. Niestety istnieją liczne aktualne przykłady incydentów ich naruszania również na terytorium UE.
Pragnę konkretnie odnieść się do wydarzeń, jakie miały miejsce w Budapeszcie w dniu 23 października 2006 r., kiedy to mogliśmy obserwować łamanie praw człowieka na masową skalę, gdy policja dopuściła się czynów przemocy i nadużyć wobec niewinnych ludzi uczestniczących w pokojowych obchodach. Dowody można zobaczyć na wystawie zdjęć, którą można obecnie obejrzeć tu w Parlamencie Europejskim.
Musimy uczynić wszystko, by zapewnić, aby takie incydenty nie miały miejsca ponownie i musimy uświadomić sobie, że nawet w Unii Europejskiej musimy wciąż codziennie walczyć na rzecz poparcia dla poszanowania podstawowych praw człowieka i swobód, demokracji, wolności wypowiedzi oraz praworządności.
