Sytuacja humanitarna w Strefie Gazy
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku dziennego jest oświadczenie Rady i Komisji w sprawie sytuacji humanitarnej w strefie Gazy.
Manuel Lobo Antunes
Panie przewodniczący, pani komisarz, panie i panowie! Krótkookresowa regionalna i międzynarodowa perspektywa, jaką mamy przed sobą, stanowi sposobność dla pokojowego, dynamicznego rozstrzygnięcia sporu izraelsko-palestyńskiego oraz ustanowienia państwa izraelskiego, sposobność, której społeczność międzynarodowa nie może nie wykorzystać.
Znajdujemy się w decydującym momencie, który mógłby nam umożliwić dokonanie znacznego postępu w bliskowschodnim procesie pokojowym. Prowadzony obecnie dialog polityczny pomiędzy premierem Olmertem a prezydentem Abbasem oraz ustanowienie w ostatnim czasie zespołów negocjacyjnych po obydwu stronach są odważnymi i zachęcającymi krokami, które popieramy i do których zachęcamy i które, mamy nadzieję, umożliwią osiągnięcie konkretnych rezultatów, które zostaną przedstawione jesienią, podczas międzynarodowego spotkania, które zostanie zorganizowane z inicjatywy Stanów Zjednoczonych.
Mamy nadzieję, że obecne działania, które obejmują także między innymi udział krajów arabskich, umożliwi uczynienie postępu w procesie ustanawiania trwałego, demokratycznego, niezależnego państwa palestyńskiego, które będzie współistnieć z Izraelem w pokoju i bezpieczeństwie.
Unia Europejska, zarówno wewnątrz jak i na zewnątrz kwartetu, wykazała, że jest godnym zaufania, bezstronnym partnerem zaangażowanym na rzecz osiągnięcia sukcesu przez dialog prowadzony pomiędzy stronami. A zatem pozostajemy zaangażowani w proces polityczny, misję tworzenia baz dla państwa palestyńskiego oraz we wspieranie rozwoju gospodarczego terytoriów palestyńskich.
Spotkania kwartetu i ministerialnego komitetu łącznikowego ad hoc w Nowym Jorku, odpowiednio w dniu 23 i 24 września, ponownie podkreśliły wsparcie społeczności międzynarodowej dla obecnych wysiłków dyplomatycznych. W komunikacie końcowym ze spotkania kwartetu Unia Europejska i jej partnerzy w kwartecie wyrazili zaniepokojenie warunkami w Strefie Gazy i podkreślili znaczenie stałej pomocy humanitarnej i nagłych środków pomocy, a także w odniesieniu do dostarczania podstawowych usług dla ludności palestyńskiej.
Ponadto przedstawiciel kwartetu, Tony Blair, wspomniał o pilnej potrzebie rozwoju gospodarki palestyńskiej i odpowiednich instytucji jako zasadniczego warunku dla odpowiedniego funkcjonowania przyszłego państwa palestyńskiego. Podkreślono, że ważne jest, aby przedstawiciel kwartetu opracował wieloletnią agendę rozwoju gospodarczego i instytucjonalnego terytoriów palestyńskich. Kwestia ta, wraz z potrzebą uruchomienia pomocy finansowej i technicznej na te projekty ze strony społeczności międzynarodowej, została także podkreślona podczas międzynarodowego spotkania krajów będących darczyńcami, które odbyło się na szczeblu ministerialnym w ramach posiedzenia komitetu łącznikowego ad hoc.
W wielu sprawozdaniach międzynarodowych wspomina się o pogorszeniu warunków humanitarnych ludności tych terytoriów; panuje tam sytuacja, która prowadzi do ubóstwa i przemocy, podsyca radykalizm i ekstremizm - ten cykl musi zostać natychmiast przerwany. Decyzja izraelska z dnia 19 września, aby uznać Strefę Gazy za wrogie terytorium, oraz rozpatrywana możliwość poszerzenia zakresu sankcji nałożonych na Strefę Gazy potencjalnie prowadziłaby, w przypadku ich wykonania, do pogorszenia obecnej sytuacji. Mimo że Unia Europejska uznaje słuszne prawo Izraela do obrony, podkreśla ona także konieczność, aby władze izraelskie ostrożnie wyważyły wpływ i konsekwencje swych decyzji na życie ludzi w Strefie Gazy.
Unia Europejska stale potwierdza swe pełne zaangażowanie w dalszą pomoc humanitarną w Strefie Gazy. Unia jest głównym darczyńcą. W 2006 r. całkowita suma pomocy unijnej ze strony Komisji i państw członkowskich wyniosła 688 milionów euro. W 2007 r. Komisja przydzieliła ponad 425 milionów euro, które zostały podzielone pomiędzy pomoc humanitarną i pomoc społeczną, na wsparcie strategiczne dla ustanowienia państwa oraz na poradnictwo w zakresie reform gospodarczych. Tymczasowy mechanizm międzynarodowy, przedłużony na trzy kolejne miesiące, czyli do końca roku, był jednym z popieranych sposobów ukierunkowania pomocy darczyńców, biorąc pod uwagę skomplikowaną sytuację w tym obszarze. Ponadto Komisja zamierza zmienić strukturę pomocy udzielanej rządowi Abbasa/Fajada, aby poprawić jej skuteczność i wydajność.
Jednakże naszym zdaniem Unia Europejska nie powinna sama dźwigać tego ciężaru finansowego i pożądane byłoby w związku z tym, aby inni partnerzy, w szczególności kraje arabskie, przyczyniły się do tego wysiłku i pokryły pewne koszty budowy państwa palestyńskiego. UE podkreśliła znaczenie ponownego otwarcia przejść granicznych w celu zapewnienia przepływu osób i towarów zgodnie z umową dotyczącą ruchu granicznego i dostępu do przejść granicznych.
W ramach wsparcia europejskiego przewidziano także pomoc dla sektora prywatnego, motoru długookresowego rozwoju gospodarczego, w szczególności poprzez przyznanie pomocy rządowi palestyńskiemu w zakresie uregulowania długów w sektorze prywatnym. Są to rozwiązania krótkookresowe, które nie mogą nie uwzględniać długookresowych celów rozwoju gospodarki i finansów palestyńskich. W rzeczywistości należy dokonać oceny długookresowej perspektywy w celu stopniowego przejścia z obecnej fazy nagłych środków pomocy do etapu pomocy na rzecz rozwoju gospodarczego - czyli przejścia od nienawiści do handlu.
Benita Ferrero-Waldner
komisarz. - Panie przewodniczący! Dwa tygodnie temu byłam w Nowym Jorku, gdzie odbyło się wiele spotkań społeczności międzynarodowej w sprawie Palestyny. Zorganizowano ważne spotkanie kwartetu, którego jestem stałym członkiem w ramach delegacji UE, oraz posiedzenie komitetu łącznikowego ad hoc głównych darczyńców na rzecz Palestyńczyków, w ramach przygotowań do planowanej konferencji, która prawdopodobnie odbędzie się pod koniec grudnia, po spotkaniu międzynarodowym, które jest obecnie przygotowywane.
Główny wniosek dla nas wszystkich, jak już powiedział urzędujący przewodniczący, jest taki, że istnieje rzeczywiście decydująca sposobność, aby partnerzy regionalni i międzynarodowi efektywnie wsparli proces pokojowy. Muszę powiedzieć, że wiedząc jak jest to trudne, zajmuję co najwyżej umiarkowanie optymistyczne stanowisko wobec perspektyw poważnego i istotnego spotkania, jakie zostanie zorganizowane przez USA w listopadzie tego roku. Chciałabym podziękować tym, którzy wspomnieli o naszym wkładzie, ale pozwolę sobie także powiedzieć, że przemawiałam bardzo stanowczo do naszych arabskich partnerów, ponieważ nie zapewnili oni jeszcze takiego wkładu, jaki my uczyniliśmy. Wezwałam ich dobitnie do uczynienia tego samego dla ich arabskich przyjaciół. Jesteśmy także gotowi do odegrania swej roli w przyszłości i naprawdę mamy nadzieję, że to międzynarodowe spotkanie dotyczące Bliskiego Wschodu będzie następnym krokiem w kierunku prowadzenia bardziej otwartych, pozytywnych rozmów i pomyślnego ustanowienia państwa palestyńskiego, współistniejącego z Izraelem w ramach bezpiecznych granic.
Oczywiście jestem świadoma, że dostarczanie pomocy humanitarnej do Strefy Gazy stało się dużo trudniejsze. Na przykład, dwa projekty w sektorze wody i systemu sanitarnego, finansowane przez urząd Komisji ds. humanitarnej pomocy, musiały zostać zawieszone. Partnerom prowadzącym te działania nie udało się importować koniecznych materiałów, ponieważ import takich przedmiotów jak części zamienne dla szpitali lub pompy wody został zakazany.
Komisja Europejska nie zaniechała działań w odpowiedzi na tę sytuację. Przeciwnie, pomoc humanitarna i pomoc nadzwyczajna dla okupowanego terytorium palestyńskiego, w tym do Strefy Gazy, osiągnęła bezprecedensowe rozmiary. Kontynuujemy także dostarczanie naszego wsparcia dla cennych prac UNRWA w Strefie Gazy. Pan komisarz Michel ostatnio uruchomił nowy rodzaj wsparcia poprzez Światowy Program Żywnościowy w celu zaspokojenia podstawowych potrzeb najbardziej narażonych grup ludności palestyńskiej. Nasze bezpośrednie pilne wsparcie ukierunkowane na ludność o niskich dochodach i znajdującą się w trudnej sytuacji społecznej, jest kontynuowane poprzez wypłatę zasiłków społecznych. We wrześniu przyznaliśmy zasiłki 35 000 ubogich rodzin na Zachodnim Brzegu i w Strefie Gazy. Dowodzi to istnienia wartości dodanej tymczasowego mechanizmu międzynarodowego, który może skutecznie funkcjonować na całym okupowanym terytorium palestyńskim. Do września nasze dostawy paliwa do Strefy Gazy przekroczyły 90 milionów litrów. Paliwo to zaspokaja 25%, czyli jedną czwartą potrzeb w zakresie energii elektrycznej ludności lokalnej.
Dlatego też zwróciłam się do kwartetu, podczas ostatniego spotkania w Nowym Jorku, aby przedłużył ten mechanizm finansowy do grudnia. Także w Nowym Jorku, podczas kilku posiedzeń i wobec różnych rozmówców, ponownie wstawiłam się za uczynieniem postępu w zakresie agendy dotyczącej ruchu granicznego i dostępu do przejść granicznych. Jesteśmy bardzo zadowoleni, że Tony Blair przywiązuje do tego wielką wagę i chce, aby istniała tam możliwość rozwoju gospodarczego. Oczywiście nie jest to możliwe bez swobody przepływu i dostępu, niezależnie od uzasadnionych względów bezpieczeństwa ze strony izraelskiego rządu. Uważam, że można byłoby i należy uczynić wiele więcej, ale będzie to wymagać większej woli politycznej niż ta, którą wykazaliśmy dotychczas.
Zgadzam się także z Parlamentem, że zamknięcie przejść granicznych w Strefie Gazy ma bardzo niekorzystny wpływ na warunki życia już ubogiej ludności, a także dla wymaganej pomocy humanitarnej. Przejście graniczne w Karni jest zamknięte od niemal czterech miesięcy, a zatem nasza pomoc musi być dostarczania przez Karem Shalom i Sufę. Uważamy takie działanie za tymczasowe rozwiązanie po pierwsze dlatego, że urządzenia na tych przejściach granicznych są nieodpowiednie i prowadzą do powstania dodatkowych kosztów - do 40% kosztów dostaw pomocy - a po drugie, ponieważ ograniczenia nakładane na sprzęt, który chcemy dostarczyć do Strefy Gazy, stwarzają problemy dla planowych przez nas prac.
Mając to na uwadze, nasze działania muszą także uwzględnić bezprawne przejęcie Strefy Gazy. Nasza polityka jest spójna ze stanowiskiem kwartetu i uprawnionego rządu Autonomii Palestyńskiej i oczywiście wspieramy prezydenta Mahmouda Abbasa. W dniu 23 września wraz z pozostałymi partnerami kwartetu wyraźnie przedstawiliśmy nasze stanowisko. Wyraziliśmy wielkie zaniepokojenie faktem, że główne przejścia graniczne nadal są zamknięte. Porozumieliśmy się co do znaczenia kontynuowania pomocy humanitarnej i nadzwyczajnej, bez przeszkód, i wezwaliśmy do dalszego dostarczania podstawowych usług.
Proszę mi pozwolić odnieść się na koniec do sytuacji na Zachodnim Brzegu, o której nie należy zapominać. Mimo ostatnich oświadczeń ze strony władz izraelskich dotyczących zmniejszenia ilości punktów kontrolnych, rzeczywista sytuacja na miejscu jest niestety całkowicie odmienna: sytuacja się pogarsza. Nie tylko kontynuowana jest polityka osiedlania się i wznoszenie barier bezpieczeństwa, ale także, zgodnie z ostatnim sprawozdaniem OTCHA, zainstalowano 48 nowych punktów kontrolnych.
Zasadnicze znaczenie ma postęp w zakresie planu dotyczącego ruchu granicznego i dostępu do przejść granicznych. W przeciwnym wypadku szanse utworzenia w przyszłości trwałego państwa palestyńskiego zostaną zaprzepaszczone. Pozwolę sobie dodać, że już w kontekście następnego posiedzenia Rady Spraw Zagranicznych przygotowania dotyczące projektu konkluzji Rady bardzo wyraźnie podkreślają wyjątkowo niekorzystną sytuację w Strefie Gazy i znaczenie nieprzerwanej pomocy humanitarnej i nadzwyczajnej, dostarczanej bez przeszkód.
Jana Hybášková
w imieniu grupy PPE-DE. - Panie przewodniczący! Ponownie stoimy tutaj i powtarzamy: sytuacja w Strefie Gazy jest przerażająca. Ponownie wszyscy się zgadzamy: trzeba coś zrobić. A zatem mam zaszczyt w imieniu grupy PPE-DE przedłożyć tę rezolucję i z zadowoleniem przyjmuję art. 5, w pełni wspierający konwencję z Maryland. Jednakże, szczerze mówiąc, czy mogę być dobrej myśli, wiedząc że wezwaliśmy państwa i sama zwróciłam się do państwa z tego miejsca jeszcze przed początkiem lata, abyśmy byli gotowi na działania w zakresie kryzysu humanitarnego i na plan awaryjny?
Wielu spośród państwa sądziło, że zwracam się o zagraniczną interwencję. Nie! Po prostu wiedziałam, że przygotowanie do działań humanitarnych pomogłoby nam zareagować w szybki sposób, kiedy nadejdzie nieuniknione. Jest październik, a nie posunęliśmy się za wiele do przodu.
Oczywiście ludność w Strefie Gazy zasługuje na naszą pomoc: na nasze natychmiastowe, krótkookresowe i szybkie rozwiązanie problemu. Jednakże dzięki naszej wieloletniej współpracy na Bliskim Wschodzie wszyscy dobrze wiemy, że szybkie rozwiązywanie problemów nie sprawdza się. To, czego naprawdę potrzebujemy, to pokonanie przyczyn cierpienia Palestyńczyków.
Wiele osób obecnych tutaj myśli - a ja stanowczo się z tym nie zgadzam - że Izrael jest jedyną przyczyną cierpienia. Po raz pierwszy byłam w Strefie Gazy w 1990 r. Odwiedziłam Hodeidę, Tantę, Benghazi, Ismailię, mogłabym wymienić jeszcze wiele innych miejsc na Bliskich Wschodzie, które wyglądają niemalże tak samo: brak okupacji, brak interwencji militarnej. Nieprawidłowe zarządzanie, korupcja, nepotyzm, reżimy policyjne - to są Pudelskern. Musimy je nazwać; musimy zastanowić się, jak pomóc tym, którzy cierpią po obydwu stronach.
Musimy być cierpliwi, aby zobaczyć prawdę, aby przeprowadzić właściwą i obiektywną analizę, aby zaplanować pomoc, aby przygotować ukierunkowane projekty, aby uczyć i aby objąć przewodnictwo. Musimy być bezlitośni. Musimy być stanowczy, by działać odpowiedzialnie.
W Strefie Gazy Turcy, Brytyjczycy, Egipcjanie, Izraelici, Amerykanie i Europejczycy są częścią problemu. Ale jego główną część stanowią sami Palestyńczycy. Jedyne, co możemy zrobić, to im pomóc. Muszą zaprzestać odwoływania się do wszelkich form gróźb, nadużyć, przemocy, terroryzmu i zabijania. Muszą położyć kres korupcji. Muszą położyć kres nepotyzmowi.
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Thijs Berman
Panie przewodniczący! Od połowy lipca, kiedy Hamas przejął władzę w Strefie Gazy, półtora miliona ludzi zostało uwięzionych w, jak mówią sami mieszkańcy, getcie, farmie bydła. Nawet pacjenci chorzy na raka nie mogą opuścić regionu. Izrael jest zdania, że mieszkają oni na wrogim terytorium. Zezwala się tylko na dostarczanie żywności, leków i pewnych towarów humanitarnych - ale ludzie nie mogą przeżyć tylko dzięki mące, soczewicy i lekom.
Izraelska definicja towarów humanitarnych jest absurdalnie restrykcyjna. Nie można importować części do sprzętu medycznego ani naprawić systemu dostawy wody. Istnieje ciągła obawa, że Izrael odetnie dostawę energii. Gospodarka Strefy Gazy załamała się, ludzie są bezrobotni i przygnębieni, pieniądze się skończyły. Skutki nieprawidłowego odżywiania zaczynają być widoczne. Blokada rodzi przygnębienie, złość i nienawiść, a nie pokój. Strefa Gazy doświadcza ogromnego kryzysu humanitarnego.
Wołanie o pomoc staje się coraz częstsze, a koszty pomocy rosną w wyniku blokady. W związku z tym państwa członkowskie muszą zwiększyć wsparcie finansowe do UNRRA i innych organizacji na miejscu. Komisja Europejska już podjęła ten krok, tak jak niektóre państwa członkowskie. Parlament Europejski także wczoraj zagłosował za zwiększeniem pomocy. Moja grupa wzywa Radę do wsparcia tej decyzji.
Jednakże sama pomoc nie wystarczy. Prezydencja w odniesieniu do tej kwestii pozostała tego wieczoru nieśmiała, ostrożna - ale Unia Europejska nie może już dłużej ponosić odpowiedzialności moralnej za zapewnianie pomocy, jednocześnie powstrzymując się od podejmowania działań politycznych przeciwko blokadzie. W imieniu mojej grupy chciałbym zatem zwrócić się do prezydencji, Rady i Komisji Europejskiej, aby wezwały Izrael do natychmiastowego zniesienia blokady. W Strefie Gazy karana jest cała ludność - co jest niezgodne z art. 33 IV Konwencji Genewskiej. Poza tym metoda ta nie jest korzystna dla Izraela i Unia Europejska powinna to powiedzieć Izraelowi zamiast pozostawać pasywną - właśnie dlatego, że jest ona jego sprzymierzeńcem. Nada to znaczenie porozumieniu o stowarzyszeniu z Izraelem, ponieważ tylko poprzez podejmowanie działań przeciwko blokadzie UE odda sprawiedliwość sekcji praw człowieka.
Chris Davies
w imieniu grupy ALDE. - Panie przewodniczący! Mówię w imieniu mojej grupy, ale jako poseł, który dostrzegł rzeczy, których nie chciał widzieć.
Mam nadzieję, że minister nie wierzy w świętoszkowate efekciarstwo w tej Izbie. Sugerowanie, aby przez chwilę politycy Unii Europejskiej byli bezstronni, jest bezsensowne. Każdy wie, że prowadzimy politykę podwójnych standardów. Oczekujemy i żądamy, aby Palestyńczycy przestrzegali każdego wymogu. A od Izraelczyków wymagamy jedynie, by spełniali nasze życzenia.
Takie podwójne standardy są obrzydliwe. Pani komisarz! Pamięta pani, jak stała pani tutaj zaledwie kilka miesięcy temu, po powrocie delegacji palestyńskiej ze Strefy Gazy, przed upadkiem palestyńskiego rządu jedności narodowej, mówiąc do tej Izby, że chce pani uczynić wszystko, co w jej mocy, aby wesprzeć ten rząd? Oczywiście w ciągu dwóch tygodni rząd upadł! Upadł częściowo dlatego, że odmówiliśmy zwrócenia się do wybranych przedstawicieli. Odmówiliśmy zwrócenia się do pana Haniyeha i, co można było przewidzieć, podkopaliśmy demokratyczne siły, a siły przemocy przejęły władzę.
Wydaje się, że nigdy nie wyciągamy lekcji z historii. Musimy położyć kres ignorowaniu potrzeb ludności palestyńskiej. Musimy zacząć szanować siły demokratyczne i musimy przyznać, że nie możemy wprowadzić pokoju, nie przemawiając do naszego wroga.
(Oklaski).
Stałe odmawianie podnoszenia pewnych kwestii przez Hamas, który chce uczynić krok w naszym kierunku, tylko uniemożliwia wspieranie pokoju na Bliskim Wschodzie.
Jedno pytanie dotyczące projektu rezolucji, który jest przed nami: dlaczego ciągle myślimy o dostarczaniu pieniędzy do Strefy Gazy? Co Strefa Gazy ma wspólnego z Unią Europejską? Strefa Gazy jest izraelskim obozem koncentracyjnym! Nie ma z nami nic wspólnego. To Izraelczycy powinni być odpowiedzialni za utrzymanie półtora miliona ludzi przy życiu. To oni sprowadzają na nich nieszczęście. Nie jest naszym obowiązkiem dostarczanie pieniędzy naszych podatników, aby wykonać obowiązki Izraelczyków.
Wreszcie, ponownie w odniesieniu do kwestii bezstronności, słyszeliśmy w ostatnich tygodniach, że izraelskie siły zbrojne nakazały konfiskatę kolejnych palestyńskich obszarów w celu wybudowania dróg, aby umożliwić budowę osady E1 - dalszego poszerzenia żydowskiego osiedla wschodniej Jerozolimy - przeciwko wszelkim zobowiązaniom, do uczynienia których wzywaliśmy Izraelczyków i przeciwko wszelkiej nadziei, jaką można żywić w odniesieniu do rzeczywistego wyniku przyszłych rozmów pokojowych.
Palestyńczycy widzą, że wszelkie nadzieje na trwałe, niezależne państwo palestyńskie rozpływają się - co Unia Europejska zamierza z tym zrobić? Dobrze państwo wiedzą, że nie zrobi nic za wyjątkiem wypowiedzenia kilku słów i nie podejmie żadnych konkretnych działań!
Ryszard Czarnecki
w imieniu grupy UEN. - Panie przewodniczący! Byłem członkiem pięcioosobowej delegacji Parlamentu Europejskiego, która parę ważnych dni spędziła w Autonomii Palestyńskiej. Stanowczo podkreślam, że nasza misja miała charakter humanitarny a nie polityczny. Mówię o tym, bo nie chciałbym, aby nasza debata przekształciła się w debatę bardzo polityczną, aby Parlament Europejski występował w roli prokuratora, który występuje przeciwko komuś. Chciałbym, abyśmy ponad podziałami politycznym zastanowili się jak pomóc cywilnej Palestynie.
Powiedzmy jednak wprost - wydaje się, że podniesienie poziomu życia w Strefie Gazy, normalna praca szpitali i szkół, pełny dostęp do wody pitnej, jedzenia i elektryczności, możliwość normalnej pracy w rolnictwie spowodują raczej zmniejszenie napięcia w relacjach palestyńsko-izraelskich oraz zapewnią osłabienie potencjału wrogości wobec osadników żydowskich, obywateli Izraela i państwa Izrael jako takiego.
Parę miesięcy temu mówiłem w tym miejscu o kontrowersyjnych treściach przekazywanych w niektórych palestyńskich szkołach, w palestyńskich podręcznikach, ale teraz od skrajności przeszliśmy w drugą skrajność. Nie możemy już krytykować niektórych aspektów palestyńskiego szkolnictwa, bo ten system szkolnictwa w praktyce zamarł.
Ten medal ma jednak drugą stronę, wewnątrzpalestyńską. Trwa polityczny pat między Hamasem a Fatahem i obozem prezydenta Abu Mazena. Ten impas utrudnia funkcjonowanie palestyńskich instytucji i wręcz szkodzi Palestyńczykom tam żyjącym, a nie jest to na pewno wina Izraela. Wiele mówimy o trwałym pokoju między państwem Izrael a Palestyńczykami, ale to jakby mówić o domu zaczynając od dachu. Trzeba zawsze mówić od fundamentu, a tym fundamentem jest poprawa funkcjonowania palestyńskich struktur władzy, instytucji publicznych oraz pomoc humanitarna dla ludności palestyńskiej.
Margrete Auken
w imieniu grupy Verts/ALE. - (DA) Panie przewodniczący! Wizyta na Zachodnim Brzegu i w Strefie Gazy kilka tygodni temu, o której wspomniano, była szokiem - nawet dla tych, którzy byli tam wielokrotnie. Zamknięcie granic izraelskich i niezliczone blokady drogowe uniemożliwiają rozwój zdrowej gospodarki i wdrażania zadań UE dotyczących pomocy humanitarnej. Rada i Komisja powinny natychmiast interweniować, aby pomóc gospodarce palestyńskiej stanąć na nogi. Pozwólcie, że wyrażę się jasno: bez takiej interwencji konferencja pokojowa nie odniesienie sukcesu. Jak już wielokrotnie powiedziano, wymiaru gospodarczego nie da się oddzielić od wymiaru politycznego. Innymi słowy, okupacja izraelska powinna być zakończona lub nigdy nie zapanuje tam pokój. Oprócz gospodarczego wyczerpania obecnie pojawiła się radykalizacja Palestyńczyków. Pojawia się ona wśród biednych - których w wyniku blokady izraelskiej jest coraz więcej - oraz wśród młodych. Starsze pokolenia Palestyńczyków wielokrotnie ostrzegały, że dorastająca teraz młodzież nigdy nie żyła obok Izraelczyków i że jedynym ich doświadczeniem są brzydkie mury, napaści wojskowe i nastoletni żołnierze poniżający swych ojców. W ten sposób nie stworzymy pokoju, tylko wrogów.
Nie można mieć w tym zakresie żadnego zaufania do UE, która zlekceważyła demokratyczne wybory na terytoriach palestyńskich i poprzez izolowanie Hamasu wykazała się zarówno dyplomatyczną niekompetencją i, powtarzam to co już zostało powiedziane, stosowaniem podwójnych standardów. Jeśli wszyscy Palestyńczycy nie będą reprezentowani w przyszłych negocjacjach, nie będzie pokoju, o czym każdy, kto jest zaangażowany w te kwestie, dobrze wie. Jak wspomniał między innymi pan Davies, wszystkie nadzieje na wprowadzenie pokoju rozpierzchną się, jeśli, jak doniesiono, rząd izraelski będzie zmierzał do wywłaszczenia E1. Zarówno USA, jak i UE wypowiedziały się w zdecydowany sposób, że nie może się to zdarzyć. Pytanie, na które Rada i Komisja muszą obecnie udzielić odpowiedzi, brzmi: jakie działania są planowane w celu zapobieżenia wywłaszczeniu palestyńskiej wschodniej Jerozolimy?
Luisa Morgantini
w imieniu grupy GUE/NGL. - (IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Jedna minuta to bardzo mało. Pan Lobo Antunes mówił o odważnych gestach i krokach: odważnym krokiem, jaki pan Olmert powinien uczynić, jest zamknięcie wszystkich nowych osad, uwolnienie tysięcy Palestyńczyków, zaniechanie ingerencji wojskowej na Zachodnim Brzegu, zniesienie punktów kontrolnych i blokady Strefy Gazy! Powinien przybyć na negocjacje po podjęciu konkretnych kroków; w zamian za to wczoraj dokonano kolejnego zajęcia obszarów w Jerozolimie.
Naszym odważnym krokiem tutaj w ramach Unii Europejskiej powinno być odrzucenie wszelkich form zbiorowego karania nakładanego przez rząd izraelski na ludność cywilną. Nasze plany w Strefie Gazy zostały zablokowane, ponieważ nie ma cementu, nie ma rur, koszty wzrosły czterokrotnie, a UNRWA nadal wspiera środki nadzwyczajne.
W rezolucji, którą jutro przyjmiemy, wzywamy do zniesienia blokady Strefy Gazy i zapewnienia wszędzie swobodnego przepływu osób i towarów, ale jesteśmy świadomi, że kwestia palestyńska nie ma charakteru humanitarnego. Nasze zobowiązanie jest polityczne: jest to zobowiązanie do zakończenia interwencji wojskowej i do wezwania do współistnienia we wzajemnym bezpieczeństwie dwóch społeczeństw i dwóch państw.
Bastiaan Belder
w imieniu grupy IND/DEM. - (NL) Panie przewodniczący! Pod koniec ubiegłego tygodnia delegacja naszego Parlamentu debatowała nad poważną sytuacją na Bliskim Wschodzie z przedstawicielami USA w ramach Transatlantyckiego Dialogu Ustawodawczego (TLD). Podczas tych rozmów amerykański negocjator pokojowy Dennis Ross dał nam bardzo praktyczną radę, aby oferować pomoc ludności palestyńskiej, której egzystencja jest naznaczona niepewnością. Konieczna jest sieć niezawodnych, niezależnych pod względem politycznym organizacji pozarządowych.
Rada i Komisja: do jakiego stopnia przewidujecie rzeczywiste możliwości dla obydwu stron Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy? Uważam, że zachowanie Hamasu jest przyczyną obecnej wewnętrznej i zewnętrznej sytuacji kryzysowej w Strefie Gazy. Niewątpliwie delegalizuje to państwo Izrael i legalizuje przemoc wobec dysydentów izraelskich i palestyńskich.
Panie przewodniczący! Ostatnie brutalne zabójstwo palestyńskiego chrześcijanina Rami Ayyada, który miał zaledwie trzydzieści lat, uwydatnia niebezpieczną sytuację tej mniejszości w Strefie Gazy. Oczekuję od Rady i Komisji, że poświęcą swą uwagę i zapewnią wsparcie dla mniejszości chrześcijańskiej na wszystkich terytoriach palestyńskich.
Edward McMillan-Scott
Panie przewodniczący! Wcześniej pan Davies zapytał, jaką rolę spełnia Unia Europejska na Bliskim Wschodzie. Oczywiście wiem, że było to pytanie retoryczne, ponieważ jest on bardzo zaangażowany w znalezienie rozwiązania, ale faktem jest, że Unia Europejska ma bezpośredni interes w odniesieniu do wyniku procesu pokojowego na Bliskim Wschodzie.
Przemawiam w imieniu okręgu wyborczego w Yorkshire, z którego pochodzi czterech sprawców ataków bombowych, jakie miały miejsce w Londynie kilkanaście miesięcy temu. Ich motywacją było to, co dzieje się na Bliskim Wschodzie. Sprawców ataków w Hiszpanii także. A zatem bezpieczeństwo Europy jest bezpośrednio związane z Bliskim Wschodem.
Uważam, że mamy także historyczne i humanitarne zobowiązania do osiągnięcia pokojowego wyniku. Przede wszystkim, proces pokojowy był powolny i niejednolity i doprowadził do powstania licznych inicjatyw, zorganizowania wielu konferencji międzynarodowych - Madryt, Oslo itd. Obecnie, w październiku 2007 roku, dotarliśmy do punktu, w którym niemalże desperacko próbujemy znaleźć jakieś rozwiązanie.
A zatem uważam, że nadszedł czas na pewne całkowicie nowe myślenie. Jedna z propozycji, jaką chciałbym przedstawić, jest taka, że ostatnie rozmowy pomiędzy Ehudem Olmertem a Mahmoudem Abbasem na temat - w rzeczywistości - ostatecznego rozwiązania dotyczącego statusu, powinny odzwierciedlać negocjacje, które sam Ehmud Olmert, jako młody parlamentarzysta, prowadził w 1987 r., kiedy uczestniczył z PLO w osobistych negocjacjach na temat stolicy państwa palestyńskiego we wschodniej Jerozolimie, granic z 1967 r. oraz pewnych powracających osadników. Innymi słowy, był tam w 1987 r. i być może nadszedł czas, aby tej jesieni, kiedy ci dwaj liderzy spotkają się, wspierani przez społeczność międzynarodową, nadać wyraźny kształt pokojowemu, dwupaństwowemu rozwiązaniu procesu pokojowego na Bliskim Wschodzie.
Pan poseł Triantaphyllides i jego delegacja, która odbyła wizytę w Palestynie, wrócili z dwoma podstawowymi rozwiązaniami. Skoncentrujmy się na sytuacji humanitarnej w Palestynie, ale pomyślmy także o roli, jaką mogą tam i gdzie indziej odegrać w procesie pokojowym pochodzący z wyboru parlamentarzyści. Nie można o nas zapomnieć.
Véronique De Keyser
(FR) Panie przewodniczący! Przygotowując to rozwiązanie powiedzieliśmy sobie "zero polityki, tylko humanitaryzm”. Jest nie do zaakceptowania, że dzisiaj, w olbrzymim getcie na świeżym powietrzu ludzie powoli umierają, śledzeni przez kamery całego świata, ludzie są doprowadzani do ubóstwa, bez prawa do rozwoju, swobody przemieszczania się lub kształcenia swych dzieci, ale ludzie za których przeżycie płacimy wysoką cenę i do śmierci których większość nas nie chce dopuścić, ponieważ stanowiłoby to skazę dla nas i nasze demokracje nie mogłyby sobie z tym poradzić.
W tym roku Unia Europejska przeznaczy ponad 300 milionów euro na rzecz walki z tym kryzysem. Jest to za mało, aby Palestyńczycy mogli żyć, ale jest to dziesięć razy, sto razy za dużo, ponieważ gdyby wszystkie zobowiązania międzynarodowe, IV Konwencja Geneweska i prawa człowieka były przestrzegane, nie byłoby to konieczne.
Należy potępić getto! Należy potępić nas Europejczyków! Byliśmy zdolni do zaopatrywania Berlina, gdy jego mieszkańcy byli oblężeni! Wstydźmy się, my którzy świętowaliśmy upadek muru w Niemczech ze łzami szczęścia, a obecnie jesteśmy więźniami i współwinnymi innych murów i innych gett! Połóżmy kres zamknięciu!
Jednak dzisiaj humanitaryzm nie może sobie pozwolić na zapominanie o polityce. W dniu 24 września rząd izraelski wydał nakaz konfiskaty 1100 dunumów ziemi w czterech wioskach arabskich pomiędzy Jerozolimą a Jerychem, w celu wybudowania drogi, która definitywne podzieli Zachodni Brzeg na dwie części. Jest to stary plan izraelski, pochodzący z 2004 r., który Europa, a nawet Stany Zjednoczone zawsze odrzucały. Dzisiaj, w przededniu międzynarodowego spotkania w Waszyngtonie, jest to prawdziwa bomba zegarowa. Jak możemy wciąż marzyć o dwóch pokojowo współistniejących państwach w obliczu zamknięcia Strefy Gazy i podziału Zachodniego Brzegu na dwie części?
W dniu 8 lutego 2005 r. w Sharm el Sheikh Sharon oświadczył: "Mamy możliwość wkroczenia na nową ścieżkę. Po raz pierwszy od dłuższego czasu w naszym regionie istnieje nadzieja na lepszą przyszłość dla naszych dzieci i wnuków”. Jest to niezmiernie delikatna kwestia, którą ekstremiści chcą zniszczyć. Jeżeli ta droga i wiele innych zostaną wybudowane, ekstremiści wygrają. Architekci i geografowie używają teraz bardziej wyszukanej broni niż bomby. Otaczają oni Palestynę murami i drogami, które zamieniają w pył wszelkie marzenia o stabilnym państwie.
(Oklaski)
Elizabeth Lynne
Panie przewodniczący! Nie ma nic bardziej demoralizującego od życia w ubóstwie, życia bez żadnych perspektyw i życia naznaczonego konfliktem. Ponieważ ludność w Strefie Gazy dotyka katastrofa humanitarna, jasne jest, że jedynym celem, którego realizację zapewniają liderzy izraelscy i palestyńscy jest przekazanie pokoleniu młodych Palestyńczyków cierpienia, ubóstwa, nędzy i nienawiści.
Bezpośrednim skutkiem izraelskiej blokady ruchu ludzi i towarów jest pozbawienie dzieci nawet podstawowych materiałów edukacyjnych. Każdemu odmawia się podstawowych usług, które każdy z nas w tej Izbie uważa za oczywiste. Środki utrzymania są zniszczone, ponieważ rybacy, rolnicy i reszta społeczeństwa nie może prowadzić handlu. Ludzie doznają niepotrzebnego cierpienia i umierają z uwagi na ograniczone usługi medyczne i leczenie. Wszystko to dzieje się w warunkach przemocy i gnębienia.
Organizacje pozarządowe oceniają, że jest około 2 000 ludzi, którzy w ostatnim czasie stali się niepełnosprawni. Są to głównie ludzie młodzi, którzy zostali ranieni kulami czołgów i snajperów, co często prowadziło do utraty przez nich kończyn, uszkodzenia mózgu lub rdzenia kręgowego - a działalność organizacji pracujących na rzecz wsparcia ludzi niepełnosprawnych jest zakłócana przez blokadę izraelską i organizacje te nie są w stanie uzyskać specjalistycznych dostaw, których potrzebują! Izraelczycy muszą wywiązać się ze swoich zobowiązań międzynarodowych, takich jak Konwencja Genewska i zagwarantować przepływ wsparcia humanitarnego, pomocy humanitarnej i podstawowych usług oraz otworzyć granice.
Rada i Komisja muszą nadal wywierać presję, ale muszą przemawiać do wszystkich stron konfliktu. Jest to jedyny sposób na znalezienie rozwiązania. Bezcelowe jest mówienie tylko do jednej strony. Musimy znaleźć rozwiązanie poprzez przemawianie do każdego. Jeśli nic nie zrobimy, ludzie nadal będą niepotrzebnie umierać. 1,3 miliona ludzi w Strefie Gazy nadal będzie pozbawianych godności i nadal będzie trwało przekazywanie jedynie cierpienia, ubóstwa, nędzy i nienawiści nowemu pokoleniu Palestyńczyków.
Hélène Flautre
(FR) Panie przewodniczący! Gdy przejścia graniczne w Strefie Gazy są zamknięte i kontrolowane przez armię izraelską, gdy codziennie dokonuje się tam morderstw, gdy liczba osad na okupywanych terytoriach nadal rośnie, gdy z pogwałceniem prawa międzynarodowego nadal budowany jest mur i utrzymywany nadzór bezpieczeństwa, wewnątrz tych murów, w Parlamencie Europejskim wciąż są ludzie, którzy odmawiają nadania Izraelowi statusu władzy okupacyjnej. To jest szokujące!
Izrael jest władzą okupującą i jako taki posiada zobowiązania na mocy Konwencji Genewskiej, a w szczególności nie może w żadnych okolicznościach uciekać się do karania zbiorowego. Powinniśmy zachować ostrożność w celu zapewnienia wypełniania przez Izrael swych zobowiązań, zamiast wysyłać nieszczęsne sygnały, jak to uczyniliśmy na przykład poprzez zawieszenie finansowania dostawy paliwa dla elektrowni w Strefie Gazy. Krokodyle łzy, jakie lejemy nad podziałami pomiędzy Palestyńczykami, są w rzeczywistości niestosowne po tym, jak Unia Europejska była niezdolna do wsparcia wysiłków Mahmouda Abbasa, aby opowiedzieć się za pragmatycznym skrzydłem Hamasu.
Można sobie wyobrazić coś gorszego? Ośmieszać Ramallah wobec Strefy Gazy? Decydowanie, kto jest dobrym Palestyńczykiem i pomaganie im w pozbyciu się zła? Kto może uwierzyć w trwałe rozwiązanie, gdy nie jest zagwarantowana jedność polityczna j terytorialna Palestyny? Kto może uwierzyć, że pokój dla Izraelczyków i Palestyńczyków zostanie wybudowany za pomocą polityki, która w rzeczywistości prowadzi do radykalizacji ludności Izraela i Palestyny?
Sytuacja humanitarna w Strefie Gazy narusza wszelkie standardy godności człowieka. Zniesienie blokady Strefy Gazy musi zostać zapewnione tak szybko, jak to możliwe. Na Izrael należy wywierać stosowną presję. Ta kwestia nie może już stanowić tabu i kieruję do Rady i Komisji pytanie, jakie środki zamierzają podjąć w celu zachęcenia do zniesienia blokady i zmuszenia Izraela do wywiązania się ze swoich obowiązków. Pytam was, co zamierzacie uczynić, aby zmusić Izrael do porzucenia planów mających na celu podział Zachodniego Brzegu na dwie części poprzez połączenie Jerycha ze wschodnią Jerozolimą, na miesiąc przed konferencją międzynarodową.
(Oklaski)
Kyriacos Triantaphyllides
(EL) Pani przewodnicząca! Wydarzenia w Palestynie rozgrywają się wyjątkowo szybko i pozostawiają nam niewiele czasu na reakcję. I tak dyskutujemy teraz nad sytuacją humanitarną w Strefie Gazy, podczas gdy władze izraelskie jednostronnie postanowiły wywłaszczyć tysiące hektarów obszarów arabskich w celu wdrożenia planu E1, czyli budowy drogi, która w praktyce podzieli Zachodni Brzeg na dwie części.
Wiecie państwo, że społeczność międzynarodowa sprzeciwiła się temu planowi. Uważam, że Parlament powinien zająć stanowisko w tej kwestii. Jednakże wydarzenia na scenie politycznej nie pozwoliły na to. Wynik jest prosty: ponownie pozostajemy obserwatorami, podczas gdy sytuacja w Palestynie staje się jeszcze gorsza; codziennie pozycja negocjacyjna Palestyńczyków słabnie i istnieją wątpliwości, że jakiekolwiek istniejące plany doprowadzą do sukcesu podczas zbliżającej się konferencji międzynarodowej na temat Palestyny, która odbędzie się w listopadzie.
Charles Tannock
Panie przewodniczący! Ubiegłej nocy miałem zaszczyt uczestniczyć w inauguracji brukselskich urzędów Europejskich Przyjaciół Izraela, których przesłaniem jest wsparcie prawa demokratycznego państwa Izraela do istnienia i prosperowania. Natomiast Hamas zmierza na mocy karty z 1988 r. do zniszczenia Izraela i jest organizacją terrorystyczną, zakazaną przez UE.
Nie zaskakuje mnie fakt, że ta rezolucja zmierza do ukarania w większym stopniu za obecną sytuację w Strefie Gazy Izrael. Oczywiście jednostronne wycofanie Izraela ze Strefy Gazy jako gest dobrej woli przekazania obszaru w zamian za pokój posiada bardzo małe znaczenie dla krytyków Izraela.
Rezolucja odwołuje się do kryzysu humanitarnego w Strefie Gazy, nie analizując przyczyn tego kryzysu. Apel Hamasu do wyborców palestyńskich brzmiał tak, że dostarcza on wiele usług socjalnych, które były zaniedbywane przez korupcyjną administrację Fatahu. Jednakże te same szkoły są teraz puste, ponieważ dzieci są zbyt zastraszone, by opuścić swe domy. Szpitale leczą tych, którzy odnoszą rany w wyniku codziennej przemocy, która charakteryzowała brutalne przejęcie przez Hamas Strefy Gazy oraz klęskę świeckiego Fatahu.
Wybitny chrześcijanin w Strefie Gazy, Rami Ayyad, został zamordowany w sobotę w ubiegłym tygodniu, a w niedzielę osiem moździerzy i rakieta Katiusza zostały masowo odpalone przez Hamas na Izrael. Dziwnie, Hamas ostrzelał nawet przejście graniczne w Khani.
Rezolucja wzywa także Izrael do podjęcia kroków w celu zapewnienia swobodnego przepływu dostaw humanitarnych i podstawowych usług. W rzeczywistości Izrael nie zaprzestał przekazywania takich dóbr jak żywność, elektryczność lub woda do Strefy Gazy, a obecnie działa w sposób ograniczony i umiarkowany, nawet jeśli Hamas atakował zbrojnie Izrael.
Doceniam fakt, że Izrael znosił niekończący się strumień inwektyw wypływający z tej Izby, ale Izrael musi wiedzieć, że ma także przyjaciół, tutaj i w całej Europie, którzy są zaangażowani w zapewnienie pokoju i bezpieczeństwa w tym regionie. Nigdy do tego nie dojdzie, jeżeli tak wielu w tej Izbie będzie tak chętnie ulegało Hamasowi.
Richard Howitt
Panie przewodniczący! Kryzys humanitarny wymaga odpowiedzi i naszym pierwszym priorytetem powinno być zapewnienie dostaw medycznych i podręczników szkolnych zatrzymywanych po jednej stronie granicy, podczas gdy uczniowie i chorzy czekają po drugiej. Międzynarodowe prawo humanitarne nakłada na Unię Europejską bezpośredni obowiązek działania, a po upływie czterech miesięcy od odcięcia Strefy Gazy naszym bezpośrednim zobowiązaniem wobec misji pomocy na granicy jest zobowiązanie, którego nie spełniamy.
Dziękuję pani komisarz za jej ostrożny optymizm, jaki dzisiaj wyraziła w odniesieniu do odnowienia procesu pokojowego i funkcjonowania tymczasowego mechanizmu międzynarodowego. Oczywiście wzywamy ją do czynienia wszystkiego, co leży w jej mocy. Zgadzam się z panem Tannockiem, że powinniśmy potępić ataki rakietowe i moździerzowe żołnierzy palestyńskich, ale jego skargi byłyby o wiele bardziej wiarygodne, gdyby także potępił zabijanie cywilów przez izraelskie oddziały obronne w atakach powietrznych. Wzywam panią, pani komisarz, oraz urzędującą prezydencję do pilnego wydania oświadczeń potępiających zajęcie, jak doniesiono dzisiaj rano, kolejnych 3% obszaru Zachodniego Brzegu pomiędzy Jerozolimą a Jerychem, jako części planu zajęcia E1.
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Miroslav Mikolášik
(SK) W świetle rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 21 czerwca w sprawie programu MEDA i wsparcia finansowego dla Palestyny, rezolucji z dnia 12 lipca 2007 r. w sprawie Bliskiego Wschodu i oświadczenia kwartetu z dnia 23 września 2007 r. dla Parlamentu Europejskiego zasadnicze znaczenie ma zajęcie wyraźnego stanowiska wobec sytuacji w Palestynie. Musimy jednakże rozważyć sytuację z co najmniej dwóch perspektyw: z perspektywy humanitarnej i gospodarczej, a także z perspektywy politycznej i bezpieczeństwa.
Z humanitarnego i gospodarczego punktu widzenia zadaniem Europy jest, po przyznaniu olbrzymich środków finansowych na rzecz pomocy Palestynie, zapewnienie technicznej wykonalności dostarczenia tego wsparcia i pomocy humanitarnej. Jest nie to przyjęcia, że palestyńskim cywilom odmawia się dostępu do leków oraz że zniszczone zostały instytucje opieki zdrowotnej, szkoły i domy prywatne. Jak stwierdzono, dostęp do czystej wody pitnej i żywności jest często uniemożliwiony w wyniku blokady przepływu osób i towarów.
Z politycznego punktu widzenia należy wyraźnie stwierdzić, że tak jak społeczność międzynarodowa uznaje palestyńskie prawo do autonomii, tak Palestyna, w tym rządzące ugrupowanie Hamasu, musi także uznawać państwo Izrael. Dotychczas Hamas nie podjął żadnych działań, aby zdystansować się od swojego dokumentu założycielskiego, który przewiduje zniszczenie państwa Izrael jako jeden ze swoich celów. Tutaj właśnie leży problem polityczny, który przerodził się w konflikt zbrojny: z jednej strony terroryzm, a z drugiej strony brutalne działania obronne.
Proinsias De Rossa
Panie przewodniczący! Przede wszystkim, mogę powiedzieć, że pan Tannock czyni Izraelowi niedźwiedzią przysługę poprzez to bezwarunkowe poparcie dla nielegalnej działalności Izraela przeciwko Palestyńczykom, w szczególności w Strefie Gazy. Popieram tę rezolucję, w tym ustęp 5. Kryzys humanitarny w Strefie Gazy nie jest nowy, ani nie był nie do przewidzenia. Ci z nas, którzy odwiedzali ten obszar regularnie przez wiele lat, stale przestrzegali przed działaniami izraelskimi, które doprowadzały ludzkość do rozpaczy. Gospodarka obecnie upada. Usługi społeczne w rzeczywistości zanikły. Niewłaściwe żywienie oraz choroby przewlekłe są powszechne, a leki są niedostępne. Strefa Gazy jest obecnie w pełni zależna od pomocy zewnętrznej, która jest blokowana przez embargo izraelskie. Jest to więzienie ściśle kontrolowane przez Izrael i nie możemy pozwolić, aby dobrobyt ludności Strefy Gazy był zakładnikiem obecnie prowadzonych manewrów politycznych. Na szczęście te manewry doprowadzą do rozmów pokojowych.
Potępiam jednostronną decyzję Izraela dotyczącą zajęcia obszaru czterech wiosek arabskich, co odcina wschodnią Jerozolimę od Zachodniego Brzegu. Ubolewam nad faktem, że ani Rada ani Komisja nie odwołały się do tego i byłbym zdziwiony, gdyby o tym nie wiedziały. Wiemy o tym w tej Izbie i są to fakty powszechnie znane. Te działania izraelskie są w pełni niezgodne z mapą drogową, co jest sprzeczne z porozumieniem, na mocy którego granice z 1967 r. nie mogą być zmienione bez wspólnego porozumienia pomiędzy Izraelczykami i Palestyńczykami.
Zbigniew Zaleski
Panie przewodniczący! Życzeniowo można by oczekiwać, że z czasem konflikt się rozładuje. Tymczasem nic bardziej złudnego. Dorastają nowe generacje, a konflikt trwa i nawet się nasila. Zdawałoby się, że dwa bliskie sobie narody - hebrajski i arabski - mogą żyć w kohabitacji, ale nie na warunkach układu hierarchicznego. Wszelka zależność jednego od drugiego, niejednakowy status, a przede wszystkim brak suwerennej struktury państwowej u Arabów będzie stałym źródłem negatywnych emocji, przekonań i odwetu.
Jeżeli państwa Izrael nie stać na rozdzielenie się terytorialne, to trudno mi przewidywać pokój na tym terenie, niestety. Tak jak Żydzi mają prawo do swojego kraju, państwa, podobnie też Arabowie, Palestyńczycy je mają. Historycznie przed drugą wojną światową istniała Palestyna i jak widać trudno ją z pamięci arabskiej wymazać.
Codziennie sytuacja ludzi w Gazie pogarsza się na tyle, że wybuchy skumulowanej agresji są nieuniknione, a my możemy tylko z zażenowaniem i ze smutkiem się jej przypatrywać. Co najwyżej można zrobić z naszej strony, to - poza uspokajaniem zapędów wzajemnego niszczenia się, poza próbami mediacji - stać nas na pomoc humanitarną dla ludzi, aby żyli w możliwie godnych warunkach sanitarnych, by mieli co jeść i gdzie się uczyć. Jednak podkreślam, że jest to tylko namiastka rozwiązania, do którego, ze wstydem przyznajmy, nie jesteśmy zdolni doprowadzić.
Doświadczenia w Europie Środkowo-Wschodniej dziewiętnastego wieku, gehenna Europy i Afryki dwudziestego wieku bez wątpienia pokazują jak silnym jest dążenie narodu do samodzielności. Tam też mamy do czynienia z takim dążeniem.
Béatrice Patrie
(FR) Panie przewodniczący, panie i panowie! Oczywiście Unia Europejska musi uczynić wszystko, co może, aby uwolnić spod kontroli ludność w Strefie Gazy, znajdującej się w bezprecedensowym kryzysie humanitarnym.
Osobiście chciałabym podkreślić, że określenie przez rząd izraelski Strefy Gazy jako wrogiego terytorium ma wiele dramatycznych konsekwencji. Izrael nie może prowadzić w tym obszarze operacji na szerszą skalę niż w przeszłości. Izraelskie przedsiębiorstwo energii elektrycznej może obniżyć dostawę energii do 1,5 miliona Palestyńczyków w Strefie Gazy do minimum, a spółka Mekorot będzie racjonalizować wodę, którą dystrybuuje, pozostawiając w gestii Hamasu jej rozdzielenie do okręgów.
Ta izraelska strategia, wyraźnie nakierowania na wywołanie powstania ludności przeciwko liderom Hamasu, jest nie do zaakceptowania i może prowadzić tylko do nowej eskalacji przemocy. Nie wspominając o nowych osadach, które przekształcą Palestynę w kolejny Bantustan.
Osobiście, jako członek kwartetu, chciałabym, aby Unia Europejska uzyskała zapewnienie, że jedynym celem konferencji pokojowej planowanej na listopad nie jest znalezienie przez Stany Zjednoczone wyjścia z sytuacji patowej, w jakiej sama się znalazła w Iraku i Afganistanie, ale aby był to szczyt poświęcony rzeczywiście pokojowi, łączący wszystkie podmioty arabskie.
Nickolay Mladenov
Panie przewodniczący! Cywile są cichymi ofiarami każdego konfliktu i mamy obowiązek - rzeczywiste zobowiązanie - aby ich chronić i postępować zgodnie z przesłaniem Elie Wiesel, laureatki Pokojowej Nagrody Nobla: "nigdy nie milczeć, kiedykolwiek i gdziekolwiek ludzie nie doświadczaliby cierpienia i poniżenia”.
A zatem z zadowoleniem przyjmuję inicjatywę tej Izby, aby przedyskutować sytuację w Strefie Gazy, a także z zadowoleniem przyjmuję fragment rezolucji wzywający Izrael do wywiązania się ze zobowiązań i zagwarantowania przepływu pomocy humanitarnej do Strefy Gazy.
Jednakże dzisiaj musimy także zadać pewne inne pytania. Musimy rozpocząć od zadania pytania sobie, dlaczego za każdym razem, kiedy pojawia się ruch na rzecz pokoju, narasta przemoc? Dlaczego za każdym razem, kiedy głosy rozsądku na terytoriach izraelskim i palestyńskim zmierzają do rozwiązania konfliktu, grupy terrorystyczne podnoszą broń przeciwko pokojowi? Dlaczego istnieje strach w odniesieniu do rozwiązania dwupaństwowego, Izraela i Palestyny istniejących obok siebie w pokoju, którego niektórzy tak się obawiają, że wolą sprowadzić ból i cierpienie na swych obywateli?
Nie cofajmy się przed przyznaniem, że odpowiedzialność za okropną sytuację ludzi mieszkających w Strefie Gazy spoczywa zapewne także na Hamasie, który sprzeciwia się osadnictwu, który wzywa do niszczenia prawowitego członka Narodów Zjednoczonych i który obawia się pokoju i wspiera przemoc.
W 2005 r. 4000 rakiet zostało wystrzelonych ze Strefy Gazy w kierunku Izraela. W 2006 r. wystrzelonych zostało 1726 rakiet. W 2007 r. wystrzelono niemalże tysiąc rakiet. Wiele osób zginęło, setki osób zostało rannych, a tysiące ewakuowano. Są wśród nich także cywile: mężczyźni, kobiety i dzieci.
W dniu 26 września 54 pociski moździerzowe zostały wystrzelone ze Strefy Gazy na przejście graniczne Sufa. Następnego dnia pociski zostały skierowane na przejścia graniczne, do których pani, pani komisarz się odwołała - Erez i Karem Shalom. W rzeczywistości pociski zostały tak skierowane, ponieważ Hamas i jego zwolennicy uważają, że zamknięcie tych przejść spełnia ich cel zwiększenia cierpienia. Jest to zła strategia.
Potwierdźmy, że są siły terrorystyczne i siły strachu w Strefie Gazy, które zmierzają do skorzystania z cierpienia własnego narodu.
Jamila Madeira
(PT) Jimmy Carter powiedział w wywiadzie w tym tygodniu, że od czasu prezydentury Clintona pod patronatem Stanów Zjednoczonych nie poprowadzono żadnych rozmów w dobrej wierze na temat Bliskiego Wschodu. A zatem oczekiwania w odniesieniu do listopadowej konferencji międzynarodowej są wysokie. Oczekuje się, że zostanie osiągnięty pewien konkretny postęp, abyśmy mogli w istocie przewidzieć skalę czasową rozwiązania dramatu ludzkiego i konfliktu.
Sytuacja humanitarna w Strefie Gazy obecnie pogarsza się. Mimo że kilka miesięcy temu mieliśmy prawdziwe otwarte więzienie, które stopniowo się zamyka, staje się to bardziej oczywiste niż kiedykolwiek, kiedy każdego dnia sporządzamy rachunek przypadków śmiertelnych, głodu, strachu, użycia broni i jej skutków dla życia cywilów po obydwu stronach murów. Pomoc humanitarna jest pilnie wymagana w świetle konwencji genewskich i jest bezwzględnie wymagane, aby Izrael umożliwił dostarczenie tej pomocy. Przepływ osób i towarów musi stać się rzeczywistością, jeśli nie chcemy obserwować rzeczywistej ludzkiej tragedii w tej strefie przybrzeżnej.
Głównymi celami, których realizację musimy wyznaczyć podczas następnej konferencji międzynarodowej są położenie kresu przemocy i zmierzanie do rozwiązania opartego na istniejących rezolucjach, które umożliwią Palestyńczykom i Izraelczykom życie razem w pokoju, zanim będzie za późno.
Christopher Beazley
Panie przewodniczący! Dwadzieścia lat temu były trzy sceny brutalnych konfliktów, które wywoływały ogólnoświatową konsternację: Afryka Południowa, Irlandia i Bliski Wschód. W przypadku dwóch pierwszych doszło do pojednania i politycznej transformacji. Na Bliskim Wschodzie nie uczyniono postępu. Z pewnością sytuacja pogorszyła się.
Katastrofa humanitarna w Strefie Gazy zobowiązuje nas do działania, nas świadomych, że pojednanie i polityczna transformacja są możliwe, konieczne, oczekiwane. Jednakże oczywistym jest, że Palestyńczycy i Izraelczycy nie mogą sami rozwiązać sporów. Obydwie strony odwołują się do przemocy, co prowadzi do impasu.
Katastrofa humanitarna w Strefie Gazy jest jednym z najgorszych momentów sześćdziesięcioletniej historii ciągłego konfliktu na Bliskim Wschodzie. Wzywamy do zapewnienia bezpieczeństwa państwu izraelskiemu i wzywamy do zapewnienia bezpieczeństwa państwu palestyńskiemu. Obecnie nie gwarantujemy ani jednego ani drugiego. Wymagana jest nowa droga, nowa metoda.
Oczywistym jest, że administracja Stanów Zjednoczonych jest zobowiązana i ma możliwość wywierania decydującego wpływu na Izrael, na przykład wzywając go do zniesienia blokady Strefy Gazy.
Tak jak Unia Europejska musi przekazywać Palestyńczykom takie same wskazówki, aby zaprzestali przemocy, tak by obydwie strony mogły osiągnąć swe cele w zakresie zapewnienia państwowości poprzez jedyne dostępne środki, jakimi są środki pokojowe.
Ponieważ przedmiotowa rezolucja zostanie przekazana parlamentom Palestyny, Izraela, Egiptu i Zgromadzenia Eurośródziemnomorskiego, konstruktywnym rozwiązaniem dla nas mogłoby być wsparcie i promowanie dialogu parlamentarnego, który zastąpiłby obecną wojnę podjazdową, która musi się zakończyć, aby nie szpeciła już Ziemi Świętej.
Eija-Riitta Korhola
(FI) Panie przewodniczący, pani komisarz! W Strefie Gazy ludzie cierpią. Kryzys humanitarny podczas ostatnich kilku miesięcy niewątpliwie przekształcił się w katastrofę.
Nie jest to już kwestia tylko niedostatku podstawowej żywności. Gospodarka palestyńska upadła, a prowadzenie działalności gospodarczej stało się trudniejsze. Codzienne życie ludzi rozpadło się, a organizacje wspierające nie mogą funkcjonować w tym regionie. Ludzie, którzy tam mieszkają zostali schwytani w pułapkę blokady i, jak powiedziała pani komisarz, na Zachodnim Brzegu pojawiają się takie same problemy.
Mieszkańcy Strefy Gazy są ofiarami nieskutecznej polityki, prowadzonej przez wszystkie strony konfliktu. Jednym jest mówienie o Hamasie jako wrogu i organizacji terrorystycznej; czym innym jest deklarowanie, że cała Strefa Gazy jest wrogim terytorium. Jednym jest mówienie o Izraelu jak o wrogu; czym innym jest odmawianie współpracy z dostawcami podstawowych usług i organizacjami międzynarodowymi. Mimo że stosunki między stronami konfliktu znalazły się w martwym punkcie, obydwie strony są zobowiązane do przestrzegania podstawowych praw człowieka.
Rezolucja grup parlamentarnych jest wyjątkowo bezpośrednim wyrażeniem opinii w sprawie kryzysu na Bliskim Wschodzie. Jest pozbawiona jakiegokolwiek ukrytego motywu politycznego. Wszystko, co pozostało, to głębokie zaniepokojenie Europy o życie ludzi w Strefie Gazy.
Chciałabym przypomnieć każdemu, że jest to takie samo zaniepokojenie, jakie wyraziliśmy już w tym roku. Nie możemy wziąć jednej ze stron i nie możemy wytykać palcami. Cierpienie niewinnych ludzi sprawia, że chęć wybaczenia i poszukiwanie uzasadnienia dla sytuacji w Strefie Gazy są niestosowne. Żądamy tylko jednego: aby strony konfliktu umożliwiły nam pomoc i aby w szczególności pomogły sobie, ponieważ jest to kryzys ludzkości na wielką skalę.
Pani komisarz! Mam nadzieję, że przekaże pani to jedno żądanie Europy dotyczące sytuacji w Strefie Gazy stronom konfliktu, Lidze Arabskiej i kwartetowi.
Manuel Lobo Antunes
Panie przewodniczący, pani komisarz, panie i panowie! Chciałbym podziękować wszystkim państwu za państwa komentarze, których z uwagą wysłuchałem. Rozumiemy, że stałe i trwałe poparcie dla rozwoju gospodarczego terytoriów palestyńskich jest jedną z podstaw pokoju. Istnieje silne powiązanie pomiędzy bezpieczeństwem, stabilnością polityczną a gospodarką. Pokój i bezpieczeństwo nie mogą zatem zostać osiągnięte, jeśli nie zostanie ustanowiona silna i trwała podstawa wraz z procesem pokojowym, który musi być wiarygodnym procesem pokojowym.
Wszystkie te inicjatywy odzwierciedlają nasze zobowiązanie do wspierania i pomocy w zakresie poprawy warunków życia ludności palestyńskiej w Transjordanii, a także w Strefie Gazy. Są zadania, które chcielibyśmy nadal wykonywać i jesteśmy przekonani, że konferencja krajów będących darczyńcami, która odbędzie się w grudniu w Paryżu, dostarczy społeczności międzynarodowej sposobności, aby wyrazić swoje wsparcie, mamy nadzieję, że w praktyczny sposób, dla Autonomii Palestyńskiej i Palestyńczyków w ogóle. Bardzo ważne jest, aby społeczność międzynarodowa nie opuszczała ludzi w Strefie Gazy, tak aby ich niepewna sytuacja humanitarna nie była już politycznym czynnikiem niestabilności, napięcia i buntu.
Chciałbym powiedzieć, że Unia Europejska posiada strategię polityczną dla procesu na Bliskim Wschodzie opartą na trwałych filarach i dlatego właśnie jest ona pożądanym partnerem procesu politycznego. Mamy także spójną politykę pomocy dla tych, którzy na terytoriach palestyńskich potrzebują jej najbardziej. Uważam, że dane statystyczne, które sam przedstawiłem i do których odniosła się pani komisarz, są niewątpliwe tego dowodem. Mam nadzieję, że wszyscy będą naśladować przykład Unii Europejskiej w tym względzie.
Benita Ferrero-Waldner
komisarz. - Panie przewodniczący! Wszyscy wiemy, że sytuacja w Strefie Gazy jest dramatyczna. Jednakże wiemy także, że nawet jeśli przekażemy wiele pomocy humanitarnej, ostatecznie musimy także znaleźć rozwiązanie polityczne. Jak wcześniej powiedziałam, a urzędujący przewodniczący teraz wspomniał, to spotkanie międzynarodowe jest bardzo ważną okazją. Wyraźnie stwierdziliśmy, że nie może to być tylko okazja do zrobienia pięknych zdjęć. Musi to być spotkanie wartościowe merytorycznie, podczas którego, mamy nadzieję, negocjacje i osobiste rozmowy pomiędzy premierem Olmertem a prezydentem Abbasem w istocie się zmaterializują w postaci ważnego początkowego dokumentu, dotyczącego ponadto bardzo trudnych kwestii. Należy uwzględnić fakt, iż od tego momentu grupy robocze będą zobowiązane rozwijać te idee.
Wszyscy wiemy, że jest wiele możliwych alternatywnych rozwiązań. Jednocześnie przez bardzo długi okres nie było dotychczas żadnej możliwości spotkania dwóch stron na tego rodzaju międzynarodowym spotkaniu, przy wsparciu Unii Europejskiej, USA, Rosji i Narodów Zjednoczonych, a także z poparciem Ligii Arabskiej.
Bardzo ważne jest, aby tym razem Amerykanie także powiedzieli, że także są gotowi do zaproszenia tzw. "grupy wykonawczej” Ligii Arabskiej, w tym Syrii i Arabii Saudyjskiej. Dowodzi to, że istnieje pewne otwarcie.
Biorąc to pod uwagę, bardzo dobrze wiemy i było to oczywiste od drugiego zorganizowanego przez nas spotkania, posiedzenia komitetu łącznikowego ad hoc, że nie możemy prowadzić tylko negocjacji politycznych. Musimy także dokonać zmian na miejscu. Ma to w rzeczywistości zasadnicze znaczenie. Chodzi o wspieranie rozwoju gospodarczego, co jest częścią mandatu Tony'ego Blaira, w realizacji którego także pragniemy go wspierać w możliwie największym stopniu, ponieważ jest możliwość i sposobność, którą możemy wykorzystać.
Oczywiście wiemy i on także wie - odbyłam z nim długą dyskusję - że warunkiem wstępnym polepszenia sytuacji gospodarczej, na co także wyraźnie wskazał Bank Światowy, jest poprawa w zakresie dostępu i ruchu, wpieranie sektora prywatnego w Strefie Gazy, który musi pozostać częścią tamtejszej gospodarki, a także wspieranie takich działań, jak dobre zarządzanie. Chcemy stworzyć trwałe państwo palestyńskie, w którym sytuacja będą dojrzała, że tak powiem, w wymiarze politycznym.
Zgadzam się, że nie możemy zastosować "szybkiego rozwiązania”, ale jednocześnie to, czego obecnie potrzebujemy, to proces negocjacyjny, który wreszcie się rozpocznie, oraz projekty "szybkiego startu”. Jest to obszar już przez nas przygotowywany, tak aby był gotowy po spotkaniu międzynarodowym, a może po lub w czasie planowanej konferencji. Rozpatrujemy projekty - które, nawiasem mówiąc, zostały wybrane i wsparte przez nas, a także przez Tony'ego Blaira - takie jak projekt odnowienia szkół, dzięki któremu ludzie dostrzegą, że coś zostało zrobione na miejscu.
Jest także wiele innych projektów, które obecnie rozpatrujemy, próbując znaleźć właściwe odpowiedzi, i w odniesieniu do których także potrzebujemy wsparcia Izraela.
Jest także oczywistym, że należy wziąć pod uwagę obawy o bezpieczeństwo Izraela. Jednak ostatecznie musimy znaleźć rozwiązanie polityczne, a to właśnie prezydent Abbas został wybrany na prezydenta wszystkich Palestyńczyków. W związku z tym musimy obecnie mu zaufać oraz pracować z nim i wspierać go.
Chciałabym podziękować także za bardzo wspaniałomyślne umożliwienie Komisji w 2008 r. natychmiastowego zwiększenia o 10.000 euro budżetu dla Palestyńczyków. Z pewnością będziemy potrzebować tych pieniędzy i będzie to szczególnie ważne dla naszej planowanej konferencji.
Pozwolę sobie także powiedzieć, że wspieramy nie tylko chrześcijan - o tym wspomniał pan poseł Belder - ale także najbardziej narażone grupy ludności palestyńskiej, spośród których niektórzy, ale nie wszyscy, są chrześcijanami. Naszym kryterium jest potrzeba, nie religia, jak wcześniej wspomniałam.
Pozwolę sobie wreszcie powiedzieć, że jesteśmy w pełni świadomi tego, co wielu z państwa powiedziało. Przeanalizowaliśmy sytuację. Jedyną drogą jest znalezienie rozwiązania politycznego, jednocześnie próbując złagodzić cierpienie w największym możliwym stopniu.
Przewodniczący
Otrzymałem projekt rezolucji złożony zgodnie z art. 103 ust. 2 Regulaminu.
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się jutro, tj. 11.10.2007r.
Oświadczenia pisemne (art. 142)
David Martin  
na piśmie. - Dołączam do innych w wezwaniu Izraela do wywiązania się ze zobowiązań, jakie posiada on na mocy konwencji genewskich, i zagwarantowania przepływu do Strefy Gazy pomocy humanitarnej, wsparcia humanitarnego i usług podstawowych, takich jak energia elektryczna i paliwo. Izrael musi znieść blokadę Strefy Gazy i zapewnić przepływ osób i towarów w Rafah, zgodnie z porozumieniem w sprawie ruchu i dostępu oraz misją pomocy granicznej UE, a także przepływ towarów w Karni. Wszystkie instytucje Unii, w tym Rada, Wysoki Przedstawiciel ds. Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa oraz Komisja muszą stawić czoła pełnej odpowiedzialności w zakresie wdrożenia tego porozumienia.
Wreszcie powtarzam wezwanie Izraela do zagwarantowania przepływu aktywów finansowych do Strefy Gazy, który został zawieszony w dniu 25 września 2007 r., biorąc pod uwagę, że brak dostępu do jakichkolwiek aktywów finansowych ma poważny negatywny wpływ na gospodarcze, społeczne i codzienne życie ludności Palestyny.
