Stan negocjacji w sprawie pakietu klimatycznego i energii (debata) 
Przewodniczący
Następnym punktem posiedzenia są oświadczenia Rady i Komisji na temat stanu negocjacji w sprawie pakietu klimatycznego i energii.
Andris Piebalgs
komisarz. - Panie przewodniczący! Dzisiejsza debata jest bardzo ważna, ponieważ zbliżamy się do osiągnięcia porozumienia w sprawie pakietu klimatycznego i energii. Chciałbym podziękować Parlamentowi za bardzo dobrze wykonaną pracę, a w szczególności panu posłowi Turmesowi i pani poseł Niebler, kontrsprawozdawcy i sprawozdawcy, za opinie. Byliśmy pod wrażeniem poważnego i konstruktywnego podejścia wszystkich osób zaangażowanych w prace nad tym pakietem, ponieważ w zasadniczym stopniu dzięki niemu udało się prawie osiągnąć porozumienie.
Ostatnie rozmowy trójstronne w sprawie dyrektywy zakończyły się o 1.30 tego ranka. Został osiągnięty znaczny postęp i wygląda na to, że pozostało już naprawdę niewiele nierozwiązanych kwestii. A zatem jesteśmy bardzo bliscy celu, którym jest przyjęcie ramowych przepisów prawodawstwa, dotyczących źródeł energii odnawialnej. Przyczynią się one do wielu faktycznych zmian w sferze bezpieczeństwa dostaw, konkurencyjności Europy i w zakresie zrównoważonego rozwoju.
Perspektywy są naprawdę bardzo dobre i przypuszczalnie w ciągu kilku następnych dni będziemy mogli potwierdzić nasze porozumienie w sprawie określenia udziału energii ze źródeł odnawialnych w bilansie energetycznym Wspólnoty na poziomie 20% w 2020 roku. Będziemy mogli potwierdzić, w jaki sposób ten cel zostanie podzielony na prawnie wiążące cele cząstkowe dla państw członkowskich, co pozwoli zagwarantować pewność w odniesieniu do inwestycji. Będziemy mogli uzgodnić mechanizmy zapewnienia elastyczności i współpracy, by umożliwić państwom członkowskim realizację ich celów poprzez pracę w sposób efektywny pod względem kosztów. Będziemy mogli osiągnąć porozumienie w sprawie 10% udziału energii odnawialnej w sektorze transportu i w sprawie premii z tytułu biopaliw drugiej generacji, a także energii ze źródeł odnawialnych, wykorzystywanej w samochodach z napędem elektrycznym. Będziemy mogli osiągnąć porozumienie w sprawie prekursorskiego na świecie zbioru kryteriów zrównoważonego rozwoju dla biopaliw, stosowanych w związku z osiągnięciem tego celu. Będziemy mogli uzgodnić cały zestaw środków mających na celu przełamanie barier administracyjnych, rozpowszechnianie wykorzystywania odnawialnych źródeł energii oraz zapewnienie dostępu do sieci elektrycznych i energetycznych. Dwa czy trzy lata temu nie potrafiliśmy sobie nawet wyobrazić, że możliwe będzie osiągnięcie takiego celu. Poczyniliśmy naprawdę duże kroki w kierunku osiągnięcia celów europejskiej polityki energetycznej.
Wspomniałem o mechanizmach współpracy. Wydaje się, że najważniejszą nierozwiązaną kwestią w negocjacjach jest to, czy należałoby przeprowadzić przegląd tych mechanizmów w 2014 roku. Komisja w pełni rozumie obawy Parlamentu związane z takim przeglądem. Bierze pod uwagę, że jednym z podstawowych celów dyrektywy jest stworzenia jasnych i gwarantujących pewność ram prawnych dla inwestycji. Równocześnie zdajemy sobie sprawę, że mechanizm elastyczności, przewidziany w dyrektywie, zawiera pewne nieprzetestowane elementy. Nie możemy powiedzieć z całą pewnością, że każda ich część została zaprojektowana bez zarzutu. Dlatego też nie sprzeciwiamy się temu przeglądowi funkcjonowania mechanizmów, ale nie chcemy kwestionować celu. Niemniej jednak, jeżeli zostanie uzgodnione, że taki przegląd powinien się odbyć, zwrócę uwagę na potrzebę zapewnienia, by w żadnym razie nie zostały zakwestionowane cele określone w dyrektywie ani poziom aspiracji.
Jestem przekonany, że instytucje będą potrafiły znaleźć odpowiednie rozwiązanie tego problemu, który jeszcze pozostał do rozstrzygnięcia. Gdy patrzę na cały proces, jestem dumny - i moim zdaniem również państwo powinniście być dumni - że Rada i prezydencja pracują razem i że osiągnęły wspaniałe porozumienie. Dzięki dyrektywie cała Unia będzie mogła osiągnąć standardy, które dotychczas utrzymały tylko nieliczne państwa członkowskie. To jest dobry postęp. Ważny krok w kierunku podtrzymania wiodącej roli UE w rozwiązywaniu problemów związanych ze zmianą klimatu i pełnienia roli przywódczej w Kopenhadze w przyszłym roku poprzez dawanie przykładu.
W kontekście przyjętego ostatnio pakietu, dotyczącego bezpieczeństwa energetycznego, tę dyrektywę należy również uznać za ważny krok w dążeniach do poprawy naszego bezpieczeństwa w sferze dostaw energii. Powstawanie dyrektywy w sprawie energii ze źródeł odnawialnych było procesem stymulującym współpracę między instytucjami, w której Parlament w pełni odegrał swoją rolę. Zbliżamy się do końca prac i z osiągniętego konsensusu jasno wynika, że rezultat będzie wspaniały. Z niecierpliwością czekam na zakończenie tego procesu w najbliższych dniach.
Stavros Dimas
komisarz. - (EL) Chciałbym podziękować państwu za stworzenie mi możliwości wypowiedzenia się dziś na temat tej bardzo ważnej kwestii. Pakiet środków dotyczących klimatu i energii, zaproponowany przez Komisję stanowi jedną z najważniejszych inicjatyw podjętych przez Unię Europejską w ciągu ostatnich lat. Mając te środki do dyspozycji, Unia Europejska nie tylko osiągnie postawione sobie cele w dziedzinie ochrony środowiska, ale równocześnie wniesie decydujący wkład w nowe międzynarodowe porozumienia dotyczące zwalczania zmian klimatycznych. Przyjęcie tego pakietu środków dotyczących klimatu i energii jest konieczne po to, żeby Unia Europejska mogła utrzymać swoją wiarygodność na arenie międzynarodowej.
Dzisiejsza dyskusja zbiega się w czasie z międzynarodową konferencją w sprawie zmian klimatu, która odbywa się w Poznaniu, w Polsce. Dlatego też jej obserwatorami w sposób nieunikniony są dziś Unia Europejska i negocjatorzy zgromadzeni w Poznaniu, a także cała społeczność międzynarodowa. Te środki ułatwią Unii Europejskiej przejście do gospodarki charakteryzującej się niższym poziomem emisji dwutlenku węgla. Ponadto dzięki nim przemysł europejski będzie mógł odgrywać wiodącą rolę w dziedzinie czystych technologii, a w związku z tym zyska przewagę konkurencyjną.
Obecny kryzys gospodarczy nie może stać się powodem do obojętności, przeciwnie, jest to kolejny bodziec dla nas do podejmowania działań dotyczących zmian klimatycznych. Właśnie w czasach takich jak dzisiejsze, czyli kryzysu finansowego, musimy zapewnić, by konsumpcja i produkcja z wykorzystaniem źródeł naturalnych oraz wytwarzane produkty były bardziej opłacalne pod względem kosztów i efektywne. Ponadto oszczędzając energię i poprawiając jej dostawy możemy zwiększyć bezpieczeństwo energetyczne Unii Europejskiej w drodze ograniczenia importu ropy i gazu ziemnego. Przejście do gospodarki o niskiej emisji dwutlenku węgla będzie stymulować innowacyjność, dzięki niemu powstaną nowe możliwości dla inwestycji i przyczyni się ono do powstawania nowych zielonych zawodów. Właśnie dlatego pakiet środków dotyczących energii i zmian klimatycznych jest częścią rozwiązania problemów związanych z obecnych kryzysem. Stanowi on podstawę nowego zielonego ładu, który stworzy możliwości poprawy konkurencyjności przemysłu europejskiego na szczeblu międzynarodowym.
Chciałbym podziękować Parlamentowi Europejskiemu, prezydencji i Radzie za doskonałą współpracę z Komisją zarówno w przypadku pakietu dotyczącego energii i zmian klimatycznych, jak i odpowiednich wniosków dotyczących samochodów i dwutlenku węgla oraz dyrektywy w sprawie jakości paliwa. Został osiągnięty istotny postęp w zakresie różnych kwestii, które nas dotyczą i jestem przekonany, że osiągniemy porozumienie w pierwszym czytaniu. W porozumieniach końcowych musi być zachowana architektura wniosków Komisji i nasze cele środowiskowe, musi być także zagwarantowany sprawiedliwy podział wysiłków między państwa członkowskie.
Chciałbym krótko odnieść się do przeglądu systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych. Dla osiągnięcia naszych celów środowiskowych pułapy określone w ramach tego systemu muszą gwarantować 21% ograniczenie poziomu emisji do 2020 roku w porównaniu do poziomów z 2005 roku. Jest to podstawowe założenie przyjęte we wniosku Komisji.
Chciałbym też powiedzieć kilka słów na temat ryzyka ucieczki emisji. Międzynarodowe porozumienie w sprawie zwalczania zmian klimatu jest najbardziej skutecznym sposobem na przeciwdziałanie temu niebezpieczeństwu. Wszelkie rozwiązana, które zostaną uzgodnione w pakiecie środków, muszą z jednej strony stanowić wsparcie dla międzynarodowego porozumienia, z drugiej natomiast muszą być możliwe do wdrożenia w praktyce. Dyskusje dotyczące tej kwestii między Radą Ministrów, Parlamentem Europejskim i Komisją w dalszym ciągu intensywnie się toczą. Jestem przekonany, że znajdzie się satysfakcjonujące rozwiązanie oparte na pełnym poszanowaniu celów środowiskowych, określonych we wniosku Komisji.
W przypadku systemu podziału wysiłków pomiędzy państwami członkowskimi poza systemem handlu uprawnieniami do emisji Rada i Parlament Europejski osiągnęły znaczny postęp w wielu kwestiach. Jedną z najważniejszych, poruszanych w naszych dyskusjach, jest znalezienie odpowiednich proporcji między elastycznością a skutecznością realizacji naszych celów. Komisja określiła roczny limit dla mechanizmu czystego rozwoju na poziomie 3%, ponieważ w ten sposób zostanie osiągnięta równowaga między elastycznością a ograniczeniem emisji w Unii Europejskiej. Ten limit, w połączeniu z możliwością handlu uprawnieniami do emisji pomiędzy państwami członkowskimi, stworzy państwom warunki pozwalające im osiągnąć ich cele. Komisja uważa, że elastyczności w osiąganiu celów przez państwa członkowskie musi towarzyszyć przejrzysty i skuteczny system zapewnienia zgodności z tymi celami. Ta zasada jest już obecnie z powodzeniem stosowana w ramach unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji.
I wreszcie, został osiągnięty znaczny postęp w związku z wnioskiem Komisji w sprawie ram prawnych dotyczących wychwytywania i składowania dwutlenku węgla. Jeśli chodzi o finansowanie działań w zakresie wychwytywania i składowania dwutlenku węgla, a więc zagadnienia, którym Parlament wykazał szczególne zainteresowanie, już trwają dyskusje na temat rezerw dla przedsiębiorstw przystępujących do systemu handlu emisjami. Jest to pozytywny krok w kierunku znalezienia rozwiązania. Dziękuję państwu bardzo i z zainteresowaniem czekam na państwa opinie.
Martin Schulz
w imieniu grupy PSE. - (DE) Panie przewodniczący! Jak pan widzi, nie ma wśród nas pana Solany, chociaż podczas dzisiejszej debaty chcemy przede wszystkim otrzymać pełne sprawozdanie wszystkich stron z trójstronnego dialogu. W ramach tego trójstronnego dialogu Komisja, której przedstawiciele właśnie szczegółowo się wypowiedzieli, już zakończyła swoją pracę, w każdym razie w znacznej części na obecnym etapie. Dyskusje nad najważniejszymi zagadnieniami między Radą i Parlamentem w dalszym ciągu trwają. Dziś rano bardzo wielu posłów, którzy nie uczestniczą w tych dyskusjach w roli sprawozdawców lub w jakiejkolwiek innej, mieliby możliwość tutaj, na posiedzeniu plenarnym, usłyszeć informacje na temat aktualnego stanu rzeczy i wymienić poglądy na jego temat - między innymi dlatego Konferencja Przewodniczących chciała, żeby ta debata się odbyła.
Słyszałem, że właśnie wylądował samolot z Paryża. Pan przewodniczący Borloo jest właśnie w drodze do nas. Uważam więc, że powinniśmy zawiesić debatę do czasu przybycia tu pana przewodniczącego Borloo, potem wysłuchać przedstawiciela Rady, a następnie kontynuować naszą dyskusję, ponieważ nie chcę, żeby była ona tylko przedstawieniem. Chcę usłyszeć dziś rano od Rady, jaka jest aktualna sytuacja. Rada chciałaby, żeby Parlament uzgodnił cały pakiet do końca grudnia w drodze procedury nadzwyczajnej. W porządku, tylko w takim razie pan przewodniczący powinien tu być punktualnie i przedstawić Parlamentowi swój punkt widzenia, a potem możemy o nim dyskutować.
Przewodniczący
Bardzo dziękuję, panie pośle Schulz. W harmonogramie podano, że pan przewodniczący Borloo oraz ponownie pan komisarz Dimas i pan komisarz Piebalgs zabiorą głos po wystąpieniach przewodniczących grup politycznych, a także na zakończenie debaty.
Pozwolę sobie jeszcze zwrócić uwagę, panie pośle Schulz, że Parlament Europejski nie dostosowuje porządku obrad podczas posiedzeń plenarnych do rozkładu zajęć osób biorących w nich udział. Posłowie uczestniczący w posiedzeniach plenarnych muszą dostosowywać swoje plany zajęć w taki sposób, by nie kolidowały z porządkiem obrad Parlamentu. Następny mówca zabierze głos w imieniu Grupy Europejskiej Partii Ludowej...
(Protesty z sali)
Sprawa została rozstrzygnięta, panie pośle Schulz.
(Protesty z sali)
Hartmut Nassauer
w imieniu grupy PPE-DE. - (DE) Panie przewodniczący! Chciałbym poruszyć kwestię porządkową i dlatego proszę o udzielenie mi głosu.
Domagam się zawieszenia obrad do przybycia pana przewodniczącego Borloo, nie zmiany porządku obrad, lecz zawieszenia posiedzenia na krótki czas, do przybycia pana przewodniczącego Borloo. Takie jest moje życzenie.
Przewodniczący
Panie i panowie! Przed chwilą powiedziałem, że Parlament nie dostosowuje porządku swoich obrad do rozkładu zajęć osób, które biorą w nich udział. Powaga tej Izby na to nie pozwala i przeciwko temu przemawia zasada wzajemnego poszanowania instytucji.
Dlatego też wysłuchałem państwa stanowiska w kwestii porządkowej i podjąłem decyzję, której uzasadnienie właśnie państwu podałem. Pan przewodniczący Borloo zabierze głos po przewodniczących grup politycznych oraz wystąpi ponownie na zakończenie debaty.
Graham Watson
w imieniu ALDE. - Panie przewodniczący! Nie może pan tylko przyjąć do wiadomości tych uwag dotyczących porządku. Wyraźną wolą osób zasiadających w tej Izbie jest, by pan przewodniczący Borloo tu był i abyśmy mogli usłyszeć przed debatą, co ma on do powiedzenia, a więc zaczekajmy.
(Oklaski)
Przewodniczący
Panie i panowie! Proszę pamiętać, że Parlament w pełnym składzie jest suwerenny. W związku z tym poddam tę sprawę pod głosowanie. Będziemy głosować w celu rozstrzygnięcia, czy zawiesić posiedzenia plenarne Parlamentu do czasu przybycia pana przewodniczącego.
(Parlament zatwierdził propozycję)
(Posiedzenie zostało zawieszone o godz. 8.50 i wznowione o godz. 9.05)
Jean-Louis Borloo
urzędujący przewodniczący Rady. - (FR) Panie przewodniczący, panie i panowie! Po pierwsze chciałbym przeprosić - i mam nadzieję, że moje przeprosiny zostaną przyjęte - za to, że źle oceniłem natężenie ruchu ulicznego w Brukseli.
Chciałbym panom podziękować, panie komisarzu Piebalgs i panie komisarzu Dimas, za stworzenie nam możliwości przeprowadzenia tej debaty oraz za intensywną współpracę nad pakietem dotyczącym energii i zmian klimatycznych, którą rozpoczęliście po konferencji na Bali i która trwała w czasie słoweńskiej prezydencji, a następnie podczas nieformalnego posiedzenia Komisji w St. Cloud, w sierpniu i miała miejsce przez całe pięć miesięcy tej prezydencji. Wspólnie zobowiązaliśmy się do osiągnięcia porozumienia przy pierwszym czytaniu, na podstawie ram czasowych, które są zgodne z określonymi w zobowiązaniach międzynarodowych i terminem wyborów do Parlamentu Europejskiego.
Zasadniczo podczas tej debaty chcę posłuchać, co państwo macie do powiedzenia, zanim powrócę na posiedzenie Rady Europejskiej ds. Środowiska, które odbywa się w tym samym czasie i będzie trwało przez cały dzień. Przedstawię tam swoim kolegom relację z naszych dyskusji i przekażę im państwa uwagi. Koordynacja naszych prac nie mogła być lepsza i jestem państwu wdzięczny za to zaproszenie, świadczy ono bowiem o naszym wspólnym pragnieniu osiągnięcia pełnego porozumienia w sprawie pakietu dotyczącego energii i zmian klimatycznych.
Naprawdę wchodzimy na ostatnią prostą na konferencji poznańskiej, które teraz właśnie się odbywa. Podczas tej konferencji powinna zostać wytyczona droga dla konferencji w Kopenhadze w grudniu 2009 roku, w czasie, gdy świat wciąż się waha, stojąc na rozdrożu, a państwa członkowskie twierdzą, że są gotowe do podjęcia zobowiązania, aczkolwiek nie samodzielnie, do przyspieszenia przekształceń, pod warunkiem, że zostaną one sfinansowane, lub że uzyskają wsparcie, oraz do weryfikacji metod produkcji i konsumpcji, pod warunkiem, że nie będzie zagrożona konkurencja. W tym miesiącu, czyli w grudniu 2008 roku, oczy świata są zwrócone na Europę, ponieważ wydarzenia, które w nadchodzących dniach w Europie będą swego rodzaju próbą, przedsmakiem tego, co zdarzy się podczas głównych światowych rozmów. Taką mam w każdym razie nadzieję.
Pakiet w sprawie energii i zmian klimatycznych jest pakietem w rodzaju "jak to zrobić”, pakietem dotyczącym ogromnych, lecz kontrolowanych, przekształceń w dziedzinie energetyki, w gospodarce i technologicznych, przy wspólnym modus operandi, wielu mechanizmach zapewnienia solidarności i metodach, a całe przedsięwzięcie ma być realizowane przy demokratycznie podjętych zobowiązaniach przez wszystkie 27 państw Unii.
Prawdopodobnie po raz pierwszy we współczesnej historii w poszczególnych gospodarkach równocześnie i wspólnie podjęto próbę zmiany ich paradygmatu. Rozwój gospodarczy nigdy dotąd nie był w takim zakresie wzajemnie powiązany z warunkami istniejącymi w obszarze energii. Panie i panowie! Jest to zadanie, które dziś powierzyła nam historia. W przypadku pakietu dotyczącego energii i zmian klimatycznych jesteśmy pierwszą gospodarką na świecie - z 450 milionami konsumentów i 15% emisji gazów cieplarnianych - w której podejmuje się próbę stworzenia możliwości dla zrównoważonego rozwoju na skalę 27 państw, pomimo tak zróżnicowanych uwarunkowań przemysłowych, klimatycznych, geograficznych i gospodarczych.
Dla innych kontynentów jest to dowód, że jeden z ich głównych partnerów już się zaangażował, a więc, takie przedsięwzięcie jest możliwe. Znane są państwu trzy cele: słynne cele trzy razy dwadzieścia. Tak się zwyczajowo nazywają, chociaż, w przypadku jednego z tych 20% celów, kwestią jest, czy wartość ta ma być na określona na poziomie 20 czy 30%. A zatem celami trzy razy dwadzieścia są: 20% ograniczenie emisji gazów cieplarnianych w porównaniu do poziomu w 1990 roku, 20% udział w bilansie energetycznym energii pochodzących ze źródeł odnawialnych i 20% poprawa efektywności energetycznej. Komisja przełożyła te cele na pięć głównych projektów aktów prawnych: dyrektywy ETS, czyli dotyczącej systemu handlu uprawnieniami do emisji CO2 dla przemysłu i dostawców energii, w której zakłada się cel 21% ograniczenia emisji z przemysłu do 2020 roku; dyrektywa dotycząca podziału wysiłków, której celem jest obniżenie do 2020 roku poziomów emisji gazów cieplarnianych o 10% w sektorach nieobjętych systemem handlu uprawnieniami do emisji, takich jak sektor budownictwa, transportu i rolnictwa; dyrektywa dotycząca źródeł energii odnawialnej, mająca na celu zwiększenie udziału tych źródeł energii z nieco ponad 8% w 2006 roku do 20%, przy 10% ograniczeniu w sektorze transportu; dyrektywa w sprawie wychwytywania i składowania dwutlenku węgla, która ma na celu ustanowienie warunków składowania dwutlenku węgla i wreszcie przepisy prawodawstwa dotyczące emisji CO2 z pojazdów silnikowych, których założeniem jest obniżenie emisji CO2 ze 160 do 120 gramów między rokiem 2006 a 2008.
Zanim przejdę do omówienia negocjacji, które z natury przebiegają płynnie, chciałbym przedstawić cztery ogólne uwagi.
Po pierwsze, ten pakiet, który jest złożony, stanowi spójną, niezależną i sprawiedliwie skonstruowaną całość, w której każdy może znaleźć swoje miejsce i wnieść swój wkład, zależnie od uwarunkowań przemysłowych, energetycznych czy geograficznych. Pozwolę sobie podziękować Komisji i poprzednim prezydencjom za wyjątkowe i wspólne starania. Nasz cel jest jasny: opracowanie pakietu tych rozmiarów zajęłoby w normalnych warunkach kilka lat.
Z uwagi na kalendarz wydarzeń na świecie -harmonogram wyborów do Parlamentu Europejskiego i spotkania w Poznaniu i Kopenhadze - wszystkie strony chciały spróbować dojść do porozumienia przed końcem roku. Jest to rzecz jasna trudne zadanie, ale nie ma innego wyjścia. Ten cel, który był wyznaczony na posiedzeniu Rady Europejskiej w czasie niemieckiej prezydencji, został potwierdzony w październiku, w okresie prezydencji pod przewodnictwem pana prezydenta Sarkozy'ego, chociaż niektóre państwa w związku z kryzysem wyraziły obawy i wszelkie decyzje chciały odłożyć na później. Nie ulega wątpliwości, że panowało ogólne napięcie i dzięki ogromnemu zaangażowaniu pana prezydenta Sarkozy'ego, które musiał wykazać, mogliśmy kontynuować prace, by osiągnąć postęp w tej dziedzinie.
Dlatego też porozumienie osiągnięte w październiku było potwierdzeniem tego, co osiągnęliśmy w okresie niemieckiej prezydencji. Po pierwsze, chcieliście państwo przeprowadzić swoje głosowanie dziś albo jutro. Ta reakcja, to życzenie było bardzo silnym impulsem, bardzo silną motywacją, w czasie, gdy ten klimat budził niepokój, i miało ono bardzo pozytywny skutek. Państwo - przewodniczący grup, sprawozdawcy i przewodniczący komisji - chcieliście się spotkać z nami i panem przewodniczącym Jouyetem, i wszyscy dyskutowaliśmy na tym, jakie byłyby możliwie najlepsze warunki, by podjąć próbę osiągnięcia porozumienia przed końcem roku. Sądzę, że my wszyscy, i chciałbym za to państwu podziękować, uznaliśmy, że warto byłoby odbyć tę wszechstronną debatę w dniu dzisiejszym i do popołudnia odłożyć konkluzje Rady z tych debat. Następnie odbędzie się posiedzenie Rady w dniach 11-12 grudnia, trójstronny dialog w czasie weekendu, a potem debaty, mam nadzieję wraz z głosowaniem, w dniu 17 grudnia.
Muszę powiedzieć, panie i panowie, że te działania zapiszą się prawdopodobnie w historii jako punkt zwrotny na drodze do porozumienia, które jest naszym wspólnym celem. Wkroczyliśmy w bardzo ważny etap rozmów. Nie ma politycznego pozerstwa ani politykierstwa ze strony państw członkowskich w przypadku tej sprawy. Nie prowadzimy negocjacji, podczas których, jak to się czasem zdarza, ktoś zajmuje stanowisko lub postawę mającą na celu osiągnięcie partykularnych korzyści. Rozmawiamy w warunkach w pewnym sensie paradoksalnych. Zdajemy sobie sprawę, że musimy podjąć działanie, ponieważ ta sprawa ma istotne znaczenie, ale musimy to zrobić w taki sposób, by każda dyrektywa była dla całej Unii i dla każdego państwa członkowskiego możliwa do zaakceptowania pod względem społecznym, finansowym i ekonomicznym.
Dzisiaj negocjacje osiągnęły bardzo ważny etap. Rozmowy trójstronne przebiegają tak, jak można było sobie wymarzyć. Jest to naprawdę trójstronny dialog wysokiej jakości i charakteryzujący się wzajemnym zaufaniem stron, który umożliwił niewielką korektę harmonogramu. Niewiele czasu już nam pozostało do zakończenia prac: w rzeczywistości mniej niż dwa tygodnie. Rozmowy trójstronne, z których część jeszcze się toczyła wczoraj do późnych godzin wieczornych, powinny umożliwić nam opracowanie 90% tekstu. Zostanie on następnie przetłumaczony na wszystkie języki Unii.
Z myślą o posiedzeniu Rady w dniach 11-12 grudnia, Rada Ministrów Ochrony Środowiska dzisiaj, a Rada Ministrów Energetyki w poniedziałek, 8 grudnia, zajmie się zagadnieniami, w przypadku których porozumienie między państwami członkowskimi wciąż wydaje się możliwe.
Dziś po południu prezydencja spróbuje osiągnąć dalszy postęp w wielu aspektach dotyczących czterech tekstów które składają się, w najściślejszym sensie tego słowa, na ten pakiet.
Przedstawię również państwa zgodę na wniosek dotyczący rozporządzenia w sprawie emisji CO2 z pojazdów lekkich i jakości paliwa.
Następnie zaproponuję przyjęcie konkluzji Rady w sprawie komunikatu Komisji dotyczącego problemu wylesiania. Zwalczanie problemu wylesiania i degradacji lasów, a także zrównoważona ochrona lasów i gospodarka leśna są niezwykle ważnymi elementami przyszłego międzynarodowego porozumienia dotyczącego zmian klimatycznych. Te elementy są przedmiotem wielu naszych dyskusji, które prowadzimy z naszymi przyjaciółmi w Afryce.
Ponadto liczymy, ja mam nadzieję, na jednomyślne konkluzje w sprawie organizmów zmodyfikowanych genetycznie.
Ostatnie rozmowy trójstronne odbędą się w czasie weekendu, między zakończeniem posiedzenia Rady w dniu 11 grudnia a 17 grudnia. Zostaną one wyznaczone oczywiście w takim terminie, żebyśmy mieli możliwość przygotowania się do debat i głosowania podczas posiedzenia plenarnego w dniach 16-17 grudnia.
Poprzednie rozmowy trójstronne, z których ostatnie odbyły się wczoraj wieczorem, przebiegły nadzwyczaj dobrze z technicznego punktu widzenia. Szczerze mówiąc, jeszcze kilka miesięcy temu dokumentacja wydawała się nie do pokonania pod względem technicznym. Muszę powiedzieć, że wszyscy, każda strona oraz przedstawiciele COREPER-u, stanęli na wysokości zadania i wykonali znakomitą pracę. Chciałbym też oczywiście podziękować przedstawicielom Parlamentu za udział w wielu spotkaniach, a w szczególności za uczestnictwo w dialogu trójstronnym.
Został osiągnięty satysfakcjonujący postęp, a praca nad tekstami posuwała się bardzo dobrze w przypadku przeważającej większości kwestii. W szczególności ogólna konstrukcja oraz krajowe cele przydzielone każdemu państwu członkowskiemu zyskały obecnie szerokie poparcie.
Niemniej jednak na temat kilku trudnych zagadnień w dalszym ciągu trwają dyskusje w Radzie, a także między Radą a Parlamentem. Musimy rzecz jasna znaleźć, w ramach dyrektywy ETS - chyba najtrudniejszej - systemy oparte na zasadzie progresywności i solidarności finansowej zapewniające państwom, których gospodarki są w głównej mierze oparte na węglu, możliwość przestawienia się na energię z innych źródeł.
Sprawność energetyczna przemysłu jest zróżnicowana w całej Europie, na poziomach od jednego do trzech, w zależności od państwa. Poziomy emisji dwutlenku węgla wynoszą od jednego do czterech, a nawet pięciu w niektórych sektorach. Daje to państwu pogląd na skalę trudności, z którymi trzeba się zmierzyć, ale musimy osiągnąć takie porozumienie, które zapewni utrzymanie konkurencyjności gospodarki i przemysłu Europy. Dodam, że jesteśmy w stałych kontaktach z poszczególnymi branżami europejskiego przemysłu.
Owszem, trzeba organizować aukcje energii elektrycznej, ale musimy znaleźć metodę ich regulacji, która pozwoli na przeciwdziałanie znacznemu wzrostowi cen dla odbiorców końcowych, tak indywidualnych, jak i przemysłowych. Obecnie wytyczamy drogę przekształceń bez stwarzania ryzyka nieuczciwej konkurencji na rynku wewnętrznym.
W nawiązaniu do niebezpieczeństwa ucieczki emisji chcę powiedzieć, że pracujemy nad dwoma alternatywnymi wariantami, które wzajemnie się nie wykluczają: progresywnym wprowadzaniem aukcji i mechanizmem uwzględniania dwutlenku węgla, takim jak planują Stany Zjednoczone w ramach własnego pakietu.
Argument, że będzie to zagrożeniem dla wolności handlu, jest naszym zdaniem bezzasadny. Tak czy inaczej decyzje w sprawie wyboru mechanizmu trzeba będzie podjąć na późniejszym etapie. Teraz musimy przede wszystkim ustalić, jakie rozwiązania są właściwe dla sektorów szczególnie wrażliwych z powodu narażenia na potencjalnie bardzo wysokie koszty dodatkowe, pod względem konkurencyjności i ryzyka ucieczki emisji.
Niektórzy, na przykład nasi niemieccy przyjaciele, chcą zachować tylko jedno kryterium i zrezygnować z progresywności. Musimy więc znaleźć rozwiązanie możliwe do zaakceptowana przez nas wszystkich. Reasumując, na tym etapie negocjacji wyłoniły się trzy główne bloki.
Pierwszy składa się przede wszystkim z państw bałtyckich, które są zobowiązane, na mocy Traktatu - w każdym razie jedno z nich - do demontażu elektrowni jądrowych i które, ze względu na szczególne położenie geograficzne, tworzą prawdziwą wyspę energetyczną. Te państwa słusznie zwracają uwagę na kilka szczególnych problemów technicznych, praktycznych i finansowych.
Drugi blok tworzą państwa, których przemysł jest znacznie mniej efektywny pod względem energetycznym, ponieważ zasadniczo jest oparty na węglu. Najbardziej ewidentnym przykładem jest tu Polska. Musimy dla tych państw znaleźć systemy oparte na zasadzie progresywności, które w żadnych okolicznościach nie mogą prowadzić do zmiany ogólnych celów ani ostatecznego terminu, a mianowicie roku 2020, ale są do przyjęcia dla pozostałych państw. W tych przypadkach za priorytet należy przyjąć system stopniowego osiągania celów.
I wreszcie państwa trzeciego bloku: chociaż nie borykają się one z żadnymi poważnymi problemami ani problemami o takim znaczeniu w kontekście tego procesu, przywiązują jednak bardzo dużą wagę do kosztów w związku z wymaganą przez nas solidarnością i wykorzystywania przychodów z różnych aukcji, a także w szczególności do możliwości wyboru lub późniejszego rozdysponowywania środków.
Za dwa dni - 6 grudnia - ma się odbyć spotkanie w Gdańsku pana prezydenta Sarkozy'ego z szefami państw i rządów Polski, Republiki Czeskiej, Węgier, Słowacji i państw bałtyckich , a także Rumunii i Bułgarii.
Jestem przekonany, że uda im się znaleźć sposoby osiągnięcia porozumienia w kwestiach, które słusznie uważają za mające zasadnicze znaczenie. Na zakończenie procesu na tym pierwszym etapie, zanim Parlament zbierze się ponownie, z całą pewnością szefowie państw i rządów podejmą zdecydowane zobowiązania.
W istocie ten pakiet nie będzie funkcjonował bez zdecydowanego, jednomyślnego zobowiązania państw członkowskich. To było oczywiste od samego początku. Nie możemy proponować zmiany takiej jak ta, dotyczącej ekonomicznej i społecznej podstawy życia 450 milionów europejskich obywateli, bez niezwykle silnego procesu politycznego.
Nie ulega wątpliwości, że we wszystkich krajowych parlamentach istnieje wyraźna skłonność, którą przejawiają również niektórzy z państwa w tej Izbie, do okazywania rezerwy wobec tego wyzwania, do myślenia: "Jaki jest tego sens? Zaczekajmy do konferencji w Kopenhadze, zaczekajmy, aż ukształtuje się nowa administracja Stanów Zjednoczonych”, albo nawet myślenia, w świetle kryzysu finansowego, przemysłowego i społecznego, że: "to nie jest odpowiedni czas”. Świadczy to jednak o braku zrozumienia, że ogromne koszty tego, czego nie zrobimy dziś, poniesiemy w przyszłości w postaci problemów związanych z wydajnością i konkurencyjnością. Jeżeli nie podejmiemy działania teraz, w warunkach, w których w gospodarkach i systemach demokratycznych naszych państw wciąż istnieją doskonałe możliwości uniesienia ciężaru tego przedsięwzięcia, po pewnym czasie staniemy w obliczu nieodwracalnej i nieakceptowalnej sytuacji, w której osiągnięcie postępu będzie niemożliwe. Poniesiemy porażkę w oczach państw, którym potrzebny jest nasz sukces w ich interesie, by mogli wierzyć w możliwość rozwoju. Poniesiemy porażkę w oczach państw, którym potrzebny jest nasz sukces, by mogły wierzyć w możliwość zrównoważonego rozwoju. Poniesiemy porażkę w oczach naszych dzieci. W każdym razie, jak moglibyśmy spotkać się z naszymi afrykańskimi partnerami, z którymi doprowadziliśmy do powstania wspólnej platformy europejsko-afrykańskiej, potwierdzonej w Addis Abebie kilka dni temu, a następnie jechać do Kopenhagi i prowadzić rozmowy na temat zmiany światowego paradygmatu, jeżeli Europa, która, czy się nam to podoba czy nie, jest białym rycerzem w tej sprawie, podobnie jak na Bali, nie przyjmuje tego pakietu? Nie widzę możliwości osiągnięcia porozumienia w Kopenhadze bez spełnienia tego zasadniczego i koniecznego warunku.
Jeżeli natomiast nasze 27 państw, w których - trzeba to przyznać - w dalszym ciągu utrzymują się znaczne różnice pod względem zamożności, i które a priori mają różne uwarunkowania przemysłowe i energetyczne, a także odmienny klimat, osiągnie porozumienie w sprawie publicznego procesu, który można poddać ocenie i weryfikacji oraz finansować, i w ten sposób zapoczątkują one historyczną zmianę tendencji, jestem przekonany, że przepełni nas to nadziejami związanymi z konferencją w Kopenhadze i przyszłością naszej planety.
Jesteśmy przekonani, że współdecydowanie, które jest ze swej natury wspaniałą szansą - ponieważ nie sądzę, żeby jeden z komponentów demokracji mógł samodzielnie osiągnąć postęp w tych ramach - pozostaje ważną zasadą w przypadku tak poważnej zmiany
Pozwolę sobie powiedzieć, że właśnie dlatego musimy możliwie najlepiej wykorzystać wszystkie debaty i opinie, których wysłuchamy dziś rano i wczesnym popołudniem. Mam też nadzieję, że dzięki procedurze współdecyzji zyskamy możliwość wykonania tego zasadniczego kroku którego - chcę zwrócić uwagę - obawiają się europejscy obywatele. Jest to krok odpowiedzialny, krok w kierunku nadziei.
(Oklaski)
Joseph Daul
w imieniu grupy PPE-DE. - (FR) Panie przewodniczący Borloo, panie komisarzu Piebalgs, panie komisarzu Dimas, panie i panowie!
Nasza poranna debata była poświęcona zagadnieniu, które obecnie powszechnie nazywa się "pakietem klimatycznym i energii”, pakietu politycznego zawierającego najważniejsze cele określone przez przywódców 27 państw w marcu 2007 roku. Między tymi pięcioma tekstami istnieje wiele powiązań, dlatego też należy je traktować jako spójną polityczną całość. Równoczesne rozpatrywanie tych tekstów jest wyzwaniem i wiąże się ze znacznym nakładem pracy dla naszych instytucji. Chciałbym podziękować wszystkim stronom zaangażowanym w te prace, a także prezydencji, w szczególności zespołowi pana przewodniczącego Borloo, za włożony wysiłek.
Praca nad pakietem była trudna, nawet jeszcze zanim rozpoczął się kryzys finansowy. Jest bardzo trudna obecnie ze względu na napiętą sytuację gospodarczą i społeczną, która przysparza obywatelom wielu trosk w ich codziennym życiu. Ale mimo tych trudności i poważnej sytuacji, musimy starać się uniknąć niepowodzenia. Naszym obowiązkiem jest wykorzystać każdą szansę na osiągnięcie sukcesu. Niemniej jednak nie chodzi o narzucanie naszej woli, lecz przekonywanie i dokładanie niezbędnych starań po to, by umożliwić podjęcie wyważonych i perspektywicznych decyzji.
Musimy skorzystać z tej historycznej okazji odwrócenia tendencji zmian klimatu. Musimy obrać taką drogę, która nie zawiedzie nas wprost do katastrofy. Zwalczanie zmian klimatycznych i propagowanie innowacji ekologicznych jest równoznaczne, w perspektywie średniookresowej, z ożywieniem gospodarki i przemysłu Europy. Wiąże się ono także z planowaniem naszych inwestycji dzisiaj, w celu ochrony miejsc pracy jutro, dlatego też musimy pozyskać wsparcie obywateli.
Grupa Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci) i Europejskich Demokratów pracuje nieustannie nad pakietem dotyczącym energii i zmian klimatycznych z głębokim przekonaniem, że jest to polityka strukturalna o istotnym znaczeniu, a przede wszystkim z sentymentem, że jest to polityka o znaczeniu historycznym, a wobec tego z poczuciem wielkiej odpowiedzialności wobec przyszłych pokoleń. Porozumienie w sprawie jednego z pięciu wniosków: rozporządzenia w sprawie emisji CO2 z samochodów, zostało osiągnięte w ubiegłym tygodniu.
Dla naszej grupy, dla centroprawicy, jest to wysłanie silnego politycznego komunikatu i zachęta do dalszej pracy. Niemniej jednak chodzi także o zachowanie właściwych proporcji w całym pakiecie, nad którym będziemy głosować na następnym posiedzeniu plenarnym. Do nas należy słuchanie siebie nawzajem i dokładanie starań niezbędnych do stworzenia warunków dla kompromisu. Niemniej jednak naszym podstawowym zadaniem jest uspokojenie obywateli co do ich przyszłości i pozyskanie ich wsparcia dla strategicznych opcji Europy w perspektywie średniookresowej.
Czuję, że mogę to powiedzieć, a mianowicie, że w tej atmosferze, w której dominuje dobra wola, sami sobie dajemy szansę na odniesienie sukcesu podczas bardzo ważnych spotkań w Poznaniu za kilka dni, i w przyszłym roku w Kopenhadze.
Martin Schulz
w imieniu grupy PSE. - (DE) Panie przewodniczący! Wnikanie w szczegóły przepisów prawodawstwa, o których dyskutujemy, nie jest moim zadaniem. Postaram się natomiast przedstawić szersze ramy dla naszej grupy, w których musimy uzgadniać ten pakiet dotyczący zmian klimatycznych. Jestem zadowolony z przybycia pana urzędującego przewodniczącego, a także z umożliwienia mi wysłuchania uważnie jego wystąpienia. Zmiana klimatu, jak słusznie powiedział, stanowi dla nas ogromne wyzwanie: dla Rady Szefów Państw lub Rządów, dla Parlamentu Europejskiego i dla Komisji.
Usłyszeliśmy wiele wspaniałych tytułów, 20% - 20% - 20%. Tyle tylko, że żmudna praca nad szczegółami całego zagadnienia odbywa się tutaj, w tym Parlamencie. Nagłówki wymyślają szefowie państw lub rządów. Żmudna praca nad szczegółami całego zagadnienia odbywa się tutaj, w tym Parlamencie. Pan poseł Joseph Daul miał rację, mówiąc, że osiągnęliśmy wstępne porozumienie w sprawie dyrektywy dotyczącej emisji pochodzących z samochodów. Pochwała za ten sukces należy się Parlamentowi. Dlatego też w nagłówku komunikatu na temat procedury legislacyjnej, w wyniku której zostało osiągnięte wstępne porozumienie w tej kwestii, powinno znaleźć się nie nazwisko Sarkozy lecz Sacconi.
(Oklaski)
Pozostanę więc przy tej procedurze, dzięki której zostało osiągnięte porozumienie. Nie jest to procedura zwykła. Parlament Europejski postanowił obrać niezwykłą drogę, wspólnie z Radą i Komisją. Doprowadzenie do końca nieformalnego trójstronnego dialogu, a następnie przeprowadzenie głosowania nie budzi zastrzeżeń Niemniej jednak to, co tu robimy, jest odstąpieniem od normalnej procedury parlamentarnej w przypadku sześciu różnych procedur legislacyjnych. A zatem bardzo wielu posłów tej Izby nie może uczestniczyć w szczegółowych konsultacjach, ale całe swoje zaangażowanie w prace parlamentarne musi ograniczyć do powiedzenia "tak” lub "nie” po ich zakończeniu, czyli niejako zatwierdzić gotowe rezultaty.
Jest to zrzeczenie się w poważnym stopniu praw parlamentarnych. Zdumiewa mnie nieco, że ci, którzy zawsze mówią o przejrzystości i partycypacji, z obojętnym uśmiechem przymykają oczy na tę sytuację. W wyjątkowych okolicznościach natomiast należy podjąć decyzję, czy tego rodzaju postępowanie znajduje swoje uzasadnienie w świetle wyzwania, z którym trzeba się zmierzyć. W naszej grupie tę sprawę przedyskutowaliśmy szczegółowo. Zgodziliśmy się, że wyzwanie jest tak poważne, że tym razem taką drogę należy obrać.
Panie urzędujący przewodniczący Rady! Słusznie powiedział pan, i my również jesteśmy zdecydowanie przekonani, że jest to wyzwanie stulecia. Nie zdołamy rozwiązać wszystkich problemów klimatycznych tego stulecia teraz. Niemniej jednak, jeżeli nie znajdziemy rozwiązań dla tych, wobec których teraz stoimy, znajdziemy się na dnie przepaści w czasie jego trwania. Jest to bardzo ważny powód dla nas, by powiedzieć, że chcemy doprowadzić do końca tę procedurę właśnie teraz.
Nie uważam, żeby najbardziej racjonalną decyzją Rady było skorzystanie z prawa do podjęcia ostatecznych postanowień na szczeblu szefów państw lub rządów, ponieważ w Radzie Szefów Państw lub Rządów dominuje zasada jednomyślności. Już pan nadmienił, że pan prezydent Sarkozy w dalszym ciągu musi prowadzić odrębne rozmowy z ośmioma czy dziewięcioma państwami. Życzę powodzenia! Mamy nadzieję, że rezultaty będą pomyślne. Parlament jednak nie dał wolnej ręki w ramach procedury, z której tu korzystamy. Nie oznacza to, że Parlament jest gotowy przyjąć ostatecznie wszelkie szczególne życzenia każdego z państw członkowskich, które muszą być w dalszym ciągu rozpatrzone za zamkniętymi drzwiami.
W nieformalnym dialogu wszystkie ustalenia muszą być na koniec zatwierdzone. Jednolite stanowisko Rady, jednolite stanowisko Parlamentu i jednolite stanowisko Komisji. Nie może być tak, że uzgodnimy tu wszelkie szczegóły, a potem Rada Europejska powie, że jeszcze tu trzeba coś poprawić, tam jeszcze będzie domagać się zmiany, a na koniec powie Parlamentowi, żeby bez dyskusji to wszystko przyjął albo odrzucił! Zdecydowanie tak nie może być. Dlatego też poradziłem panu przewodniczącemu Borloo i urzędującemu przewodniczącemu Rady, panu Sarkozy'emu: proszę przedstawić rezultaty możliwe do zaakceptowania dla każdego.
Dlatego nie może być żadnego blokowania ani w Radzie Europejskiej, ani podczas poszczególnych rozmów. Dokonaliśmy wszelkich ustaleń, by umożliwić wam głosowanie za dwa tygodnie. Parlament Europejski zgodził się dać temu pakietowi błogosławieństwo w tym roku, jeśli to będzie możliwe. Będzie to wielki triumf pana prezydenta Sarkozy'ego, tak zapewne uważa. A zatem mówię tu i teraz, że jeżeli zostaną osiągnięte pomyślne rezultaty, to sukces trzeba przede wszystkim zawdzięczać wytężonej pracy posłów Parlamentu Europejskiego. Możemy być dumni, a jeśli sprawy potoczą się pomyślnie, dumne może być także kierownictwo Rady.
(Oklaski)
Graham Watson
w imieniu grupy ALDE. - (FR) Panie przewodniczący Borloo! Powiedziano nam, że przyleciał pan z Paryża samolotem. Jeżeli faktycznie tak było, następnym razem proszę przyjechać pociągiem. Na pewno wtedy przybędzie pan na czas i zachowa swój wizerunek obrońcy środowiska.
Panie przewodniczący! Bardzo możliwe, że Unię dzieli zaledwie kilka dni od historycznego przełomu w zwalczaniu zmian klimatycznych. Nasi krajowi przywódcy lubią prowadzić rozmowy w cieniu zieleni, ale teraz będziemy mogli przyjrzeć się barwom ich pieniędzy. W marcu ubiegłego roku wyrazili zgodę na 20% ograniczenie emisji dwutlenku węgla do 2020 roku, a teraz słyszymy, że w Radzie powiało chłodem i dobiega z niej odgłos szurania krzesłami. Naszym zadaniem jest więc podwyższyć temperaturę.
Tak jak pan powiedział, panie przewodniczący, zmiana klimatu jest największym wyzwaniem, z którym przyszło się nam zmierzyć. Wprawdzie niektórzy narzekają, że nie mogą sobie pozwolić na obniżenie poziomów emisji, na co wcześniej wyrazili zgodę, ale brakiem odpowiedzialności ze strony Włoch jest twierdzenie, że takie obniżenie spowoduje wzrost rachunków za energię o 17,5%. Produkcja energii odnawialnej przyniesie obniżenie rachunków i nie tylko pozwoli nam zaoszczędzić pieniądze, ale i uratuje na życie.
Są już sygnały świadczące o postępie na drodze do porozumienia. Wkrótce wprowadzimy rzeczywisty rynkowy limit i system handlu, który będzie reagował na potrzeby państw członkowskich, a równocześnie w dalszym ciągu pozwoli osiągać cele. Ale potrzebne jest nam potwierdzenie Rady, że zobowiązanie do 20% udziału energii odnawialnej do 2020 roku jest nadal aktualne. Domagamy się, żeby Rada wytyczyła drogę do odpowiedzialnego i przejrzystego podziału wysiłków w tych obszarach, które nie są objęte systemem handlu uprawnieniami do emisji, i żeby Rada podjęła zobowiązania na rzecz badań, które wyzwolą potencjał ekologicznych technologii, takich jak wychwytywanie i składowanie dwutlenku węgla.
Musimy działać w celu zapewnienia, by przemysłowy lobbing i partykularne interesy krajowe, które kosztowały nas cenę postępu w dziedzinie ograniczenia emisji pochodzących z samochodów, nie zniweczyły historycznej szansy, którą będziemy mieli w przyszłym tygodniu. Europa ma okazję pokazać światu drogę do obniżenia poziomów emisji dwutlenku węgla, do wprowadzenia rzeczywistej zmiany z pożytkiem dla przyszłych pokoleń. Kiedy taka wyjątkowa okazją była w zasięgu ręki? Rada musi dotrzymać danego słowa.
Claude Turmes
w imieniu grupy Verts/ALE. - (DE) Panie przewodniczący! Wraz z objęciem urzędu przez pana prezydenta Obamę w Stanach Zjednoczonych mamy politycznego przywódcę, który wykazuje się dalekowzrocznością i odwagą. Prezydent Obama zamierza wykorzystywać ekologiczne technologie, energię z różnych źródeł odnawialnych i efektywne samochody jako główne rozwiązania w procesie odbudowy gospodarki Stanów Zjednoczonych.
Jest to również kwestia odbudowy moralnych zasad w tym kraju, które legły w gruzach w czasie prezydentury Busha w sferze gospodarki, polityki pokojowej i etyki. W tym samym czasie, gdy mamy przed sobą tę ogromną historyczną szansę, tutaj, w Europie, my którzy zawsze byliśmy światowymi liderami, my, którzy zawsze ustalaliśmy standardy międzynarodowej polityki w dziedzinie klimatu, ryzykujemy ograniczenie naszych dalekowzrocznych perspektyw przez przedsiębiorstwa generujące najwięcej zanieczyszczeń i współsprawców tych zanieczyszczeń. Byłby to historyczny błąd i utracilibyśmy całą dyplomatyczną wiarygodność, gdyby ten Parlament nie pomógł z tego pakietu stworzyć pakietu na przyszłość.
Cała rzecz jest kwestią polityki i jestem dumny, że wczoraj wieczorem wspólnie z liberałami, socjaldemokratami i - pomimo ich dużej rezerwy - z konserwatystami osiągnęliśmy postęp w zakresie energii odnawialnej. Na drodze stoi jeszcze jeden konserwatysta, a jest nim pan premier Berlusconi.
W tym pakiecie klimatycznym chodzi także o polityczną przyszłość. Jestem bardzo zadowolony, że w osobie pana posła Rasmussena mamy przywódcę socjaldemokratów, którzy chcą osiągnąć postęp i pragną polityki ekologiczno-społecznej, a nie powrotu do lat siedemdziesiątych ubiegłego wieku, tak jak pozostali socjaldemokraci. Jestem zadowolony, że pan poseł Watson obrał kierunek ekologiczno-liberalny, ale powstaje interesujące pytanie, w jaki sposób będziemy chronić przyrodę? Gdzie są zasady etyki w gronie, które ma uchodzić za największą partię ludową w Europie? Czy rzeczywiście chcemy tu, w tym Parlamencie, pozwolić konserwatystom - takim jak pan premier Tusk, pan premier Berlusconi i pani kanclerz Merkel oraz ich poplecznicy - na powstrzymanie Europy przed osiągnięciem historycznego postępu dla dobra jej obywateli i świata?
Alessandro Foglietta
w imieniu grupy UEN. - (IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Cele Europy w zakresie zwalczania zmian klimatycznych, które w sposób sumaryczny przedstawia się za pomocą nowego wzoru 20/20/20, są ambitnym zobowiązaniem, dzięki któremu Europa stanie się niekwestionowanym przywódcą w tej ogólnoświatowej walce. Szczerze mówiąc, powinienem zwrócić uwagę na różnicę między uniwersalnym charakterem tego celu a jednostronnym podejściem, którym jest przyjęcie zobowiązań przez Europę. Moim zdaniem powinniśmy mieć dość odwagi, by przyznać, że ta demonstracja naszej zdolności może równocześnie okazać się bezużyteczna dla środowiska i paraliżująca dla naszego przemysłu, jeżeli nie będzie poddana pod rozwagę w wielostronnych negocjacjach.
Wszyscy, rzecz jasna, popieramy cel, którym jest ochrona środowiska, ale żeby ją zapewniać, musimy określić najbardziej skuteczne instrumenty. Takie, które znajdą szerokie poparcie. Sprawą zasadniczej wagi jest, by te dwa warunki połączyć, ponieważ wprowadzenie jednego bez drugiego zniweczyłoby wszystkie nasze wysiłki i mogłoby pociągnąć za sobą nieodwracalne konsekwencje dla naszego przemysłu. Podstawą jest zatem analiza kosztów i korzyści. Chciałbym podkreślić, że tego rodzaju podejście w żadnym razie nie jest równoznaczne z ocenianiem czy kwestionowaniem znaczenia działań na rzecz ochrony planety. Uważam tylko, że instrumenty, które składają się na pakiet dotyczący energii i zmian klimatycznych, przede wszystkim przegląd dyrektywy dotyczącej systemu handlu uprawnieniami do emisji, muszą być poddanie starannej ocenie, między innymi pod kątem ekonomicznych czy biurokratycznych obciążeń dla przedsiębiorstw i portfela publicznego, a także pod względem konkurencyjności europejskiej produkcji, ze szczególnym uwzględnieniem małych i średnich przedsiębiorstw.
Ten tok rozumowania ma swoje uzasadnienie, zwłaszcza w czasie, gdy gospodarka ogólnoświatowa znalazła się w pułapce bardzo niekorzystnego klimatu gospodarczego i należałoby przeprowadzić nową analizę filozofii tego pakietu. Chodzi mi o weryfikację kryteriów stosowanych do wyliczania celów krajowych. Przede wszystkim jednak należy w pełni wykorzystać tak zwane mechanizmy elastyczności, ponieważ tylko wtedy możemy liczyć na to, że utrzymamy konkurencyjność na szczeblu globalnym. Na zakończenie chciałbym podkreślić, że obecnie, ważniejsze niż kiedykolwiek dotąd jest unikanie prób wykorzystywania podziałów między obrońcami przemysłu a orędownikami ochrony środowiska.
Umberto Guidoni
w imieniu grupy GUE/NGL. - (IT) Panie przewodniczący, panie i panowie, panie przewodniczący Borloo, panie komisarzu Piebalgs, panie komisarzu Dimas! Niektórzy twierdzą, że europejska dyrektywa 20/20/20 nakłada zbyt wysokie koszty na gospodarkę Unii Europejskiej. Do tych, którzy są tego zdania, należy włoski rząd. Określił on szacunkowo, choć swoich kalkulacji nie poparł żadnymi przekonującymi dowodami, że koszty się podwoją. Niemniej jednak, przyjmując tego rodzaju stanowiska, na zbyt niskim poziomie określa się koszty paliw kopalnych i nie uwzględnia zasadniczych zalet szybkiego przenikania korzyści z odnawialnych źródeł energii, na przykład w postaci zapewnienia bezpieczeństwa dostaw energii, a przede wszystkim tworzenia nowych miejsc pracy, w czasie recesji, gdy tysiące osób jest eliminowanych z procesów produkcji.
Większa efektywność energetyczna i szeroko rozpowszechnione wykorzystywanie energii ze źródeł odnawialnych mają zasadnicze znaczenie dla wyjścia z kryzysu gospodarczego. Przeznaczanie ogromnych funduszy na wyciągnięcie banków z kłopotów jest równoznaczne z ponownym wprowadzaniem modelu gospodarczego, opartego wyłącznie na finansach, takiego jaki doprowadził do kryzysu, który staramy się przezwyciężyć. Nie możemy rozwiązywać problemów związanych z sytuacją gospodarczą bez zmiany naszej strategii. W dyrektywie UE główny nacisk kładzie się na innowacje, a w szczególności podejmuje się próbę pokonania, w miarę upływu czasu, skutków wstrząsu wywołanego trwającymi zmianami klimatycznymi. Jest to problem, który jak nigdy dotąd zaciążył na życiu europejskich obywateli i gospodarkach państw członkowskich. Dlatego też nie wolno wykorzystywać inwestycji publicznych, podkreślę to ponownie, w celu podtrzymywania tradycyjnych sektorów, ale należy się koncentrować na obszarach, które prowadzą do innowacji w dziedzinie energetyki i środowiska.
Budowa sieci dystrybucji i priorytetowy dostęp do nich to najważniejsze aspekty o decydującym znaczeniu dla rozwoju sektora energii odnawialnej. Między latami sześćdziesiątymi a osiemdziesiątymi ogromne koszty infrastruktury sieci dla rozbudowanych na szeroką skalę scentralizowanych systemów były pokrywane z środków na główne inwestycje publiczne. Tak należałoby postępować również w tym przypadku, w celu zapewnienia przyszłości systemu opartego na energii odnawialnej. Dlatego też w elektrowniach produkujących energię ze źródeł odnawialnych trzeba wykorzystywać nowe technologie. Potrzebne są nam więc inwestycje, badania naukowe i rozwój technologiczny. Musimy koniecznie przyjąć ten pakiet w pierwszym czytaniu, na grudniowym posiedzeniu plenarnym, zgodnie z oczekiwaniami europejskich obywateli. Nie możemy pozwolić na to, żeby z powodu krótkowzrocznych partykularnych interesów niektórych państw i pewnych interesów gospodarczych ten proces został zablokowany.
Johannes Blokland
w imieniu grupy IND/DEM. - (NL) Panie przewodniczący! W ciągu ostatnich tygodni ze wszystkich sił pracowaliśmy nad negocjacjami w sprawie pakietu dotyczącego energii i zmian klimatycznych. Na te prace przeznaczyliśmy znaczną część naszego czasu, ale moim zdaniem są one warte poświęcenia każdej minuty. Chciałbym podziękować w szczególności sprawozdawcom za ich ogromny nakład pracy i zachęcić ich, by domagali się osiągnięcia ambitnego porozumienia w ciągu następnych dwóch tygodni. Chciałbym również podziękować prezydencji i Komisji za ich niestrudzone wysiłki w czasie negocjacji.
Czasami odnoszę wrażenie, że prezydencja ma ogromne trudności ze zbliżeniem się do opinii Parlamentu w odniesieniu do treści, co może wyjść na niekorzyść ambitnym celom pakietu klimatycznego. Całkowicie zdaję sobie jednak sprawę z tego, jak trudne zadanie ma prezydencja, by osiągnąć konsensus w Radzie, zwłaszcza teraz, gdy niektóre państwa członkowskie wykorzystują argument kryzysu finansowego, starając się osłabić wysiłki w dziedzinie energii i zmian klimatycznych. Jest to sytuacja godna pożałowania.
Jeżeli odłożymy na później realizację naszych aspiracji, poniesiemy o wiele większe koszty. Teraz jest czas na znalezienie rozwiązania. Chciałbym wezwać prezydencję do podtrzymania obiecujących działań, które zostały zaakceptowane na wiosennych posiedzeniach Rady Europejskiej w 2007 i 2008 roku. W świetle konferencji w sprawie zmiany klimatycznych, która rozpoczęła się w tym tygodniu w Poznaniu, i w której weźmiemy udział wraz z delegacją UE, utrzymanie naszych ambitnych celów ma zasadnicze znaczenie.
Podczas konferencji na Bali złożyliśmy obietnicę pozostałej części świata, że zaproponujemy dalekosiężny pakiet dotyczący zmian klimatycznych i nie możemy sprawić zawodu. Jeżeli nie wywiążemy się z obietnicy, Unia Europejska straci zaufanie pozostałej części świata, co z kolei będzie miało niekorzystny wpływ na postęp negocjacji dotyczących nowego traktatu w sprawie zmian klimatu. Planeta Ziemia została powierzona opiece człowieka. Naszym obowiązkiem jest naprawienie szkód, które wyrządziliśmy na świecie, jeśli tylko taka możliwość istnieje.
Roger Helmer
Panie przewodniczący! Nie ulega wątpliwości, że stoimy w obliczu największego kryzysu, jaki widziałem w swoim życiu, ale zagrożenie stwarza nie globalne ocieplenie, lecz nasza polityka w zakresie reagowania na to globalne ocieplenie. Z całą pewnością prawdą jest, że w ciągu 150 lat nastąpiło niewielkie i zaznaczające się od czasu do czasu ocieplenie, ale ta zmiana jest całkowicie zgodna z ugruntowanymi, długoterminowymi naturalnymi cyklami zmiany klimatu zachodzącymi na przestrzeni tysięcy lat. Mieliśmy już maksyma holocenu, optimum rzymskie i okres ocieplenia klimatu w średniowieczu. Wygląda na to, że obecnie wkraczamy w nowy okres klimatycznego optimum XXI wieku.
Faktem jest, że poziom wód w morzach i oceanach nie podnosi się obecnie szybciej niż przez stulecia. Faktem jest, że całkowita globalna masa lodu utrzymuje się na stałym poziomie. Faktem jest, że ekstremalne zjawiska pogodowe nie występują dziś częściej niż sto lat temu, i że w ciągu ostatnich kilkudziesięciu lat gwałtownie wzrosła populacja niedźwiedzi polarnych, które wcale nie są gatunkiem zagrożonym wyginięciem.
To prawda, że dwutlenek węgla jest gazem wywołującym efekt cieplarniany, chociaż jest to gaz o znacznie mniejszym znaczeniu niż para wodna, ale oddziaływanie CO2 na klimat ma charakter nieliniowy. W tym wypadku działa prawo malejących dochodów. Dalszy wzrost zawartości CO2 w atmosferze powyżej obecnej, wynoszącej 380 części na milion, będzie miał znikomy wpływ.
Do tego czasu natomiast nasza polityka będzie miała druzgocące konsekwencje dla gospodarki. Szkody będą olbrzymie. Nasze nieosiągalne cele w sferze energii ze źródeł odnawialnych, zwłaszcza w przypadku energii wiatrowej, w rzeczywistości stwarzają zagrożenie dla dostaw energii elektrycznej.
Ta polityka zakończy się niepowodzeniem, podobnie jak nie zostały zrealizowane postanowienia z Kioto. Nawet jeżeli Zachód obniży poziomy emisji, nie ma najmniejszych wątpliwości, że wschodzące rynki - Chiny i Indie - tego nie zrobią. Poziomy CO2 będą w dalszym ciągu rosnąć przez najbliższe pół wieku. Wiadomo, że rok 1998 był najcieplejszy za pamiętnych dla nas czasów, i że przez ostatnie dziesięć lat nastąpiło ochłodzenie klimatu na świecie. Środki będące przedmiotem dzisiejszej debaty są dowodem na największe zbiorowe rozminięcie się z rzeczywistością, jakiego dotychczas byliśmy świadkami.
Przewodniczący
Panie i panowie! Mam do przekazania krótką informację proceduralną. Jak państwu wiadomo, przed rozpoczęciem tej ważnej debaty Parlament postanowił czekać na wylądowanie samolotu Rady. W związku z tym mamy znaczne opóźnienie w stosunku do harmonogramu. Poza tym szacunek dla naszych gości wymaga wywiązania się ze zobowiązań wobec nich.
Wiecie państwo, że o godz. 11.30 oczekujemy w tej Izbie Dalajlamy. Oczywiście o godz. 11.30 odbędzie się oficjalne posiedzenie.
Dlatego też z oczywistych względów nie będziemy mogli zakończyć bieżącej debaty o godz. 11.30. Osobom, które mają zabrać głos na końcu, zostanie więc udzielony głos po oficjalnym posiedzeniu, a w związku z tym czas głosowania również zostanie przesunięty. Naturalnie wszystkie te informacje zostaną wyświetlone na państwa monitorach.
Chciałbym teraz prosić mówców o ścisłe przestrzeganie czasu wystąpień.
Werner Langen
(DE) Panie przewodniczący! Niektórzy z nas wciąż wyglądają na zmęczonych, ponieważ uczestniczyli w rozmowach do godziny 2 w nocy. Chcemy mieć globalne porozumienie, ale ono wymaga, rzecz jasna, zaangażowania wszystkich najważniejszych uczestników: Chin, Indii i przede wszystkim Stanów Zjednoczonych. Bez tego zaangażowania zwalczanie zmian klimatycznych nie będzie możliwe, nawet jeżeli Europa podejmie wzmożone starania. Wprawdzie jesteśmy daleko od celów wyznaczonych na 2020 rok, ale ciąży na nas odpowiedzialność nie tylko za klimat, ale też za utrzymanie miejsc pracy i za konkurencyjność naszej gospodarki. Stanęliśmy więc wobec dylematu i mogę jedynie powiedzieć, że te wnioski przedstawione przez Komisję nie były - w naszym przekonaniu - na tyle dobre, byśmy mogli je przyjąć.
Uczestniczymy teraz w debacie i prowadzimy konsultacje tak intensywnie, ponieważ, wbrew publicznym oświadczeniom, we wnioskach Komisji te aspekty nie zostały w wystarczającym stopniu uwzględnione. Dlatego też uważam - pan poseł Schulz ma rację - że musimy przestrzegać praw należnych nam jako uczestnikom tego procesu i nie możemy pozwolić sobie na wystawianie czeków in blanco. Niemniej jednak rezultaty pośrednie (na przykład w przypadku samochodów znaleźliśmy odpowiedzialny kompromis nieodpowiadający wprawdzie potrzebom przemysłu, ale zapewniający dogodne okresy przejściowe) możemy zatwierdzić, nawet jeśli kilku przedstawicieli Zielonych przeciwko niemu protestuje, czy zjednoczone lobby reprezentujące różne interesy próbuje lekceważyć ten użyteczny kompromis.
W związku z energią ze źródeł odnawialnych istnieje kwestia uruchomienia wszystkich możliwości, ale też niewykluczania innowacji technologicznych na samym wstępie. A co do najważniejszego punktu spornego, handlu uprawnieniami do emisji, należy unikać relokacji miejsc pracy. Regulacja musi być prosta, musi być przystępna dla konsumentów i przemysłu, musi również zapobiegać zakłóceniu konkurencji między państwami członkowskimi. To jest nasz cel. Jeżeli zostanie on osiągnięty, możemy wyrazić zgodę na pakiet.
Linda McAvan
Panie przewodniczący! Po pierwsze, chcę podziękować francuskiej prezydencji, ponieważ jest ona zaangażowana w osiągnięcie porozumienia, tak jak i my. Niemniej jednak, zgodnie z tym, co państwo mówią, nie może to być byle jakie porozumienie.
Jestem kontrsprawozdawczynią grupy PSE w przypadku systemu handlu uprawnieniami do emisji i chcemy wielu rzeczy. Chcemy mieć pewność, że większość wysiłków zostanie podjęta w Europie, a nie poza jej granicą. Równoważenie emisji dwutlenku węgla musi podlegać ścisłej kontroli. Nie mogą to być jedynie jakieś tam stare projekty. Chcemy, żeby zostało określone finansowanie działań mających na celu ograniczenie zmian klimatycznych. Nie możemy przystąpić do negocjacji międzynarodowych z ogólnikowymi obietnicami dotyczącymi funduszy dla krajów rozwijających się. Chcę teraz, żeby Rada zajęła się tą kwestią: przeznaczania środków. Potrzebne są nam jakieś ruchy w tej dziedzinie Nie możemy wejść z niczym do sali konferencyjnej. Potrzebne są nam jasne kryteria w odniesieniu do ucieczki emisji, by zagwarantować pewność naszym przedsiębiorstwom i dopilnować, żeby nie były one pokrzywdzone.
Panie przewodniczący Borloo! Mówił pan o specjalnych ustaleniach dla niektórych państw znajdujących się w trudnej sytuacji. Moim zdaniem taka koncepcja jest do przyjęcia, pod warunkiem, że tego rodzaju ustalenia będą obowiązywały w ograniczonym czasie i nie będą osłabiały całej konstrukcji projektu. Ta grupa poprze te specjalne ustalenia, jeżeli będą się one mieściły w ramach tego kontekstu.
Dziś rano wiele osób mówiło o przywództwie Europy. Wczoraj niektórzy z nas spotkali się z głównymi uczestnikami - z Chin i ze Stanów Zjednoczonych - konferencji w Poznaniu i przyszłej konferencji w Kopenhadze. Szczerze mówiąc, dość sceptycznie wypowiadali się oni na temat przywództwa Europy w przypadku zmian klimatycznych i bardzo wyraźnie zaznaczyli, że jeżeli my nie będziemy spełniać wiodącej roli, oni zajmą się realizacją własnych planów. A zatem Europa ma do wyboru: albo obejmie przywództwo, albo będzie tańczyć tak, jak zagrają jej inni.
Wspominaliście państwo o kryzysie finansowym. Błędem było podejmowanie działań mających na celu regulowanie instytucji finansowych, które spowodowały ten kryzys - był to błąd polityków i banków. Nie popełnijmy takiego samego błędu w przypadku zmiany klimatu. Jeżeli go nie unikniemy, zwykli ludzie będą płacić cenę naszych niepowodzeń, tak jak dziś ponoszą koszty nieudanych działań w związku z kryzysem w sektorze bankowości.
Chris Davies
Panie przewodniczący! Inną rzeczą jest uzyskać zgodę 27 państw członkowskich na kilka szlachetnych słów, a o wiele trudniej zapewnić poparcie dla działań praktycznych. Uważam, że właśnie osiągnięte porozumienie w sprawie samochodów i CO2 świadczy o tym, że nie jest to najbardziej ambitny środek, jaki moglibyśmy sobie wyobrazić. Jeżeli jednak nie potrafimy osiągnąć znacznego postępu na każdym froncie, możemy przynajmniej poświęcić uwagę niektórym technologiom, pozwalającym - moim zdaniem - osiągnąć większy postęp. Wiedzą państwo, że mówię tu w szczególności o wychwytywaniu i składowaniu dwutlenku węgla.
Uważam, że Rada naprawdę musi zdać sobie sprawę z ogromnych możliwości ograniczenia emisji CO2 do atmosfery, które daje ta technologia. Jeżeli mamy osiągnąć porozumienie międzynarodowe, jeśli mamy włączyć do niego Chiny - które 80% energii elektrycznej produkują z węgla - musimy rozwiązać problem ogromnych elektrowni, olbrzymich elektrowni produkujących energię elektryczną z paliw kopalnych i generujących dwutlenek węgla.
Pierwszym krokiem jest testowanie i rozwój technologii. Musimy sięgnąć po projekty pokazowe i uruchomić je. Tak więc z dużym zadowoleniem przyjmuję obecne poparcie przez prezydencję i Komisję zasady, że powinniśmy wykorzystywać pewną część uprawnień do emisji w systemie ETS w celu zapewniania niezbędnego wsparcia finansowego. Ale słowa krytyki są oczywiste. To, co przedstawiła Rada nie wystarczy. Nie pozwoli zrealizować zobowiązań podjętych przez szefów rządów w ubiegłym roku do uruchomienia 12 projektów pokazowych do 2015 roku.
Ta technologia może przyczynić się do wielu istotnych zmian. W ciągu najbliższych dwóch tygodni mamy szansę wynegocjować porozumienie w sprawie rzeczywistego wdrożenia tej technologii w praktyce.
Rebecca Harms
(DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Jeszcze raz to podstawowe pytanie nasuwa się samo: czy polityka ochrony środowiska, ochrony klimatu oraz polityka finansowa i przemysłowa są ze sobą zgodne? Odnoszę wrażenie, że w rzeczywistości cofnęliśmy się w tej debacie, ciągle też słyszę argument, że w trudnych czasach należy brać pod uwagę sytuację przemysłu i gospodarki, i że nie można od nich niczego żądać, ponieważ zostanie zahamowany postęp.
Panie pośle Langen! Kto pana zdaniem jest odpowiedzialny za to, że w przemyśle samochodowym sprawy zupełnie nie układają się pomyślnie? I tak dzieje się na całym świecie. Wszędzie zaznacza się kryzys sprzedaży. Uważam, że jest to skutek nieumiejętnego zarządzania, złych strategii przemysłowych, ale w żadnym razie nie konsekwencja przyjęcia dalekowzrocznej polityki ochrony środowiska w odniesieniu do przemysłu samochodowego.
(Oklaski)
Gdzie są zatem efektywne samochody, które Europejczycy chcieli wprowadzić masowo na rynki w przyszłości? Teraz czytam, że potrzebne byłoby europejskie zaplecze badawcze, by umożliwić osiągnięcie postępu technologicznego. Ale przedsiębiorstwa dysponują już technologią produkcji samochodów przyjaznych dla środowiska. My musimy zapewnić ramy, żeby te przyjazne dla środowiska samochody również mogły być w końcu sprzedawane. A co robimy? Kolejny raz opóźniamy rozporządzenie, które już w 1995 roku uznaliśmy za sensowne. W 1995 roku toczyły się nad nim dyskusje: 120 gramów w 2012 roku! Teraz, w tym rozporządzeniu, zezwalamy -przechodzi to ludzkie pojęcie - na wyższy poziom emisji pochodzących z nowych europejskich flot samochodowych w 2012 roku, niż poziom dzisiejszy.
(Protesty z sali)
O tym, kto kłamie, panie pośle Langen, nie decyduje samodzielnie pan, ale stanie się to oczywiste.
(Oklaski)
Uważam, że w tym Parlamencie Europejskim musimy podjąć decyzje, czy faktycznie możemy zmienić, czy nie sposób zajmowania się sprawami gospodarczymi, oparty na nadmiernej konsumpcji, na braku umiaru i filozofii "coraz więcej”. W tym kontekście kryzys finansowy, kryzys klimatyczny i ubóstwo na świecie można wyjaśnić naszą nadmierną konsumpcją i ogromną zachłannością uprzemysłowionych państw. Jeżeli tego nie zdołamy zmienić, panie pośle Langen, przyszłość jest ponura. W tym stuleciu nikt nie zapamięta polityki w zakresie klimatu, czy polityki dotyczącej kryzysu w Europie.
Bogdan Pęk
(PL) Panie przewodniczący! Próba przyjęcia takiej strategii rozwoju przez Unię Europejską i próba narzucenia całemu światu tej strategii, zgodnie z którą gwałtowne ograniczenie emisji dwutlenku węgla wynikającej z działalności człowieka wpłynie w istotny sposób na cykliczne zmiany klimatyczne, jest największą utopią naszych czasów.
Przedstawię państwu parę cyfr, które w pełni pokażą absurd tego założenia. Otóż Międzynarodowa Agencja Energetyczna twierdzi, iż obniżenie o 50% emisji dwutlenku węgla będzie kosztowało świat do roku 2050 około 45 bilionów dolarów i osiągnie się za te pieniądze obniżenie temperatury, cytuję: "o 0,02 stopnia”, tj. poniżej błędu statystycznego, co nie może mieć żadnego wpływu na przebieg cyklicznych zmian klimatycznych. Jednocześnie doprowadzi to do gwałtownego obniżenia rozwoju cywilizacji ludzkiej.
Roberto Musacchio
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! W sprawozdaniu, tym razem krótkim, kilka dni temu Międzyrządowy Zespół ds. Zmian Klimatu podał informację, że poziom emisji CO2 znów zaczął wzrastać szybciej niż przewidywano w prognozach. Dlatego też my również powinniśmy przyspieszyć nasze decyzje i zadbać o to, by były one satysfakcjonujące. Parlament, jak niektóre koleżanki i koledzy posłowie podkreślali, pracował w sposób racjonalny, kompetentny, powiedziałbym nawet z ogromnym entuzjazmem, i przyjął już ważny tekst w Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności.
Oczekujemy, że Komisja - i nie mam żadnych wątpliwości, ponieważ szanuję pracę pana komisarza Dimasa - i Rada doceni wartość tej pracy. Korzystamy z procedury współdecyzji, musimy więc przestrzegać terminów i osiągnąć porozumienie przed następnym posiedzeniem w Strasburgu. Nie możemy podważać naszych zobowiązań, lecz możemy podtrzymać najważniejsze postulaty Parlamentu, takie jak skuteczne obniżenie poziomów emisji, automatyczne przejście z 20 do 30%, stworzenie funduszu dostosowawczego i transfer technologii do krajów trzecich. Europa musi odegrać w Poznaniu decydującą rolę, pamiętając między innymi o tym, że w jej własnym interesie leży osiągnięcie porozumienia po konferencji w Kioto z Chinami i Stanami Zjednoczonymi.
Jest mi bardzo przykro, jako obywatelowi Włoch, że rząd mojego państwa i Confindustria zajęły takie reakcyjne i szkodliwe stanowisko, przede wszystkim dla mojego kraju. Twierdzenie, że kryzys ekonomiczny uniemożliwia podjęcie działań dotyczących klimatu jest absurdalne. Przeciwnie, zwalczanie zmian klimatycznych jest właśnie tym punktem odniesienia, który musimy przyjąć w celu odwrócenia tendencji i przekształcenia przemysłu w przemysł ekologiczny i który musi znaleźć się w centrum naszych działań w czasie tego dramatycznego kryzysu. Środowisko nie stanowi problemu dla gospodarki, lecz jest kluczem do jego rozwiązania, wraz z innym społecznym podejściem do kryzysu wynikającego właśnie z chorej gospodarki, która ma zgubny wpływ na środowisko i zatrudnienie.
Hanne Dahl
(DA) Panie przewodniczący! Z ogromną przyjemnością śledzę nowe zainteresowanie zielonym rozwojem, które zrodziło się w następstwie kryzysu finansowego. Niemniej jednak, podobnie jak wszystkie nowe zjawiska polityczne, nowa fala zainteresowania ekologią wymaga odrobiny zdrowego sceptycyzmu. Można również sądzić, że w tym wszystkim chodzi raczej o zapewnienie sobie argumentów przemawiających za subsydiowaniem przestarzałego przemysłu ciężkiego, a nie o faktyczną chęć prowadzenia polityki dotyczącej zmian klimatycznych. W istocie, gdybyście państwo chcieli wykazać trochę arogancji, moglibyście powiedzieć, że przypomina to próbę powrotu do zdezaktualizowanej polityki protekcjonizmu przemysłowego, w ramach której duże państwa w UE - z gospodarkami uzależnionymi od przemysłu samochodowego - otrzymają pozwolenie na udzielanie pomocy państwa. Ja jednak nie jestem taki arogancki! Dlatego też z zadowoleniem przyjmuję nową zieloną linię i chciałbym powiedzieć, że potrzebne jest nam naprawdę wizjonerskie podejście. Powinniśmy się skoncentrować na przestawieniu dotychczasowej produkcji samochodów w Europie na produkcję samochodów elektrycznych, które mogą być napędzane energią odnawialną. Jedna piąta wszystkich emisji CO2 w Europie pochodzi z sektora transportu. Jeżeli więc skoncentrujemy się na wysiłkach w tym obszarze, będziemy mogli znaleźć sposób na zagospodarowanie emisji CO2 i obniżenie poziomu hałasu w tym szczególnym przypadku.
Philip Claeys
(NL) Panie przewodniczący! Jakkolwiek popieram istotę celów, w szczególności w przypadku planu dotyczącego przeciwdziałania zmianom klimatycznym, a mianowicie cel polegający na ograniczeniu emisji CO2 i zależności od importu energii spoza Unii Europejskiej, jestem również przekonany, że potrzebny jest realizm w związku z innymi wytyczonymi celami. Za podstawę określania udziału energii odnawialnej w bilansie energetycznym został przyjęty produkt krajowy brutto państw członkowskich, a nie ich potencjał - wynikający z uwarunkowań przyrodniczych - w zakresie produkcji energii odnawialnej.
Flandria, przyszłe państwo członkowskie Unii Europejskiej, jest w takim układzie pokrzywdzone. Przy bardzo niewielkiej długości linii brzegowej, braku możliwości posiadania zbiorników do składowania dwutlenku węgla, niewielkim nasłonecznieniu, prawie zupełnym braku wolnych przestrzeni i tak dalej, całkowitą zagadką jest, jak ma osiągnąć cel zwiększenia udziału energii ze źródeł odnawialnych w całkowitym bilansie energii z zaledwie 2% do 13% do 2020 roku. W związku z tym sposób, w jaki plan dotyczący klimatu ma być popierany, będzie bardzo twardym orzechem do zgryzienia zarówno dla przemysłu flamandzkiego, jak i dla flamandzkich konsumentów. Zarówno przemysł, jak i konsumenci będą zmuszeni na przykład płacić wyższe rachunki za energię elektryczną.
Avril Doyle
Panie przewodniczący! Podzielam pogląd, że wszędzie politycy obawiają się podejmowania długookresowych decyzji z uwagi na krótkoterminowe efekty. David Puttnam powiedział ostatnio w Dublinie, że osoby z politycznego establishmentu są z natury konserwatywne i boją się gwałtownych zmian na szczeblu lokalnym, regionalnym i krajowym, i - dodałabym - również na szczeblu europejskim.
W przypadku przepisów prawodawstwa dotyczących klimatu nie mamy wyboru. Jako politycy jesteśmy coś winni społecznościom naszych państw członkowskich, wszystkim społecznościom, przyszłym społecznościom, a mianowicie musimy odważnie głosić swoje przekonania.
Nauka jest darem. Wiemy, co trzeba zrobić: minął rok od przyjęcia przez Komisję pakietu dotyczącego energii i zmian klimatycznych, i wiele pracy już wykonano. Prezydencja francuska nadała jej priorytet i wspólnie pracujemy z wytężonym wysiłkiem, by osiągnąć dobre porozumienie przed końcem roku; to co było możliwe teraz staje się prawdopodobne.
W ciągu ostatnich kilku lat miałam okazję obserwować bezpośrednio kilka niespełniających oczekiwań szczytów klimatycznych i zawsze byłam przekonana, że to Europa musi nadawać tempo temu procesowi, tak jak podczas konferencji na Bali, i osiągnąć rezultaty na czas, czyli na szczyt klimatyczny COP 15 w Kopenhadze.
Ale ostrzegaliśmy: nie podpiszemy się pod jakimkolwiek porozumieniem. Bardzo wyraźnie powiedziałam to francuskiej prezydencji i wszyscy muszą zrozumieć, że Parlament Europejski nie zostanie postawiony przed faktem dokonanym. Parlament nie pozostawia też tej sprawy do jedynie formalnego zatwierdzenia przez szefów państw i rządów. Proszę nie przyjąć tego błędnie. Każde formalne zatwierdzenie będzie miało miejsce w wyniku kolejnego dialogu trójstronnego między francuską prezydencją a Parlamentem Europejskim.
Chcę jednak dodać - i chciałabym poprosić pana ministra Borloo o ustosunkowanie się do tego, a także o wyraźne przekazanie panu prezydentowi Sarkozy'emu - że znaczną część przychodów z aukcji należy przeznaczyć na dostosowanie do zmian klimatu i ograniczenie ich skutków w krajach rozwijających się, ponieważ przepisy prawa bez finansowania nie przyczynią się do osiągnięcia globalnego porozumienia. Proszę tu nie popełnić błędu.
Owszem, zgodnie z tym, co mówi się w dyskusjach i debatach na temat kształtu naszego pakietu na okres po 2012 roku, na tle poważnej ogólnoświatowej recesji gospodarczej i kryzysu finansowego, będzie nam potrzebne wnikliwe zarządzanie, będziemy się musieli wykazać przedsiębiorczością i talentem organizacyjnym oraz innowacyjnością w nauce. Inwestowanie w miejsca pracy, wynagrodzenia, konsumpcja i ratowanie naszej planety to pojęcia bliskoznaczne, i wszystko zależy od naszej zdolności do przestawienia się z paliw kopalnych generujących dwutlenek węgla na bardziej zrównoważone źródła energii i skupienia przy stole NZ, wspólnie z nami wszystkich naszych kolegów z całego świata.
Robert Goebbels
- (FR) Panie przewodniczący! rzadko się zdarza, by Parlament Europejski zajmował się zagadnieniami mającymi tak ogromny wpływ na Europejczyków, a nawet na cały świat, jak ma pakiet dotyczący energii i zmian klimatycznych. Zamiast jednak rozpatrywać te zagadnienia w sposób przejrzysty, robi się wszystko, żeby zyskać poparcie dla tego niezwykle ważnego pakietu z pominięciem zwykłych demokratycznych procedur Parlamentu.
Oczywiście komisje przedmiotowo właściwe mogły przedstawić swoje opinie, natomiast ta Izba nie miała możliwości zajęcia stanowiska, w związku z czym demokratyczne prawo posłów do wprowadzania zmian do wniosków Komisji zostało naruszone. Wprawdzie podjęto decyzję o ścisłej współpracy między Komisją Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności a Komisją Przemysłu, Badań Naukowych i Energii, negocjacje toczyły się jednak w drodze nieformalnego dialogu na podstawie wyników głosowania przeprowadzonego tylko w jednej komisji. Czy naprawdę muszę zwracać uwagę, że takie głosowanie niekoniecznie odzwierciedla pogląd większości Parlamentu?
Co więcej, stanowiska zajęte przez komisje przedmiotowo właściwe z zasady są przedstawiane tylko w języku angielskim, a w związku z tym wielu posłów nie ma możliwości pełnego zrozumienia zakresu proponowanych środków. To odejście od demokracji było uzasadnione pragnieniem Europy, która chciała dać dobry przykład pozostałej części świata na konferencji w Poznaniu. Faktem jest, że ta konferencja zakończy się zanim szefowie państw lub rządów zdążą dojść do porozumienia. Pan przewodniczący Borloo ma rację, gdy podkreśla potrzebę porozumienia na szczeblu szefów państw lub rządów, ale nam nie wolno rezygnować z wkładu, który mogą wnieść posłowie wybrani przez Europejczyków w drodze bezpośrednich wyborów.
Parlament będzie jednak wezwany do zatwierdzenia kompromisów wynegocjowanych przez prezydencję na następnym posiedzeniu Rady Europejskiej, co przyczyni się do ograniczenia procesu współdecydowania ustanowionego w Traktatach w celu doskonalenia stylu. Jest to nie do przyjęcia. Zależy mi na porozumieniu, ale nie chcę żadnego porozumienia w dawnym stylu. Chcę takiego, które zostało osiągnięte z zachowaniem demokratycznej przejrzystości. Mam nadzieję ujrzeć kompleksowe porozumienie osiągnięte w Kopenhadze w 2009 roku, ale dostosowywanie europejskich wysiłków w ramach tego kompleksowego porozumienia nie może odbywać się za pośrednictwem procedury komitetowej, tak jak proponuje Komisja i jak w szczególności chcą moje koleżanki i moi koledzy posłowie w Grupie Zielonych/Wolne Przymierze Europejskie. Decyzje w sprawie ambitnej polityki dotyczącej przeciwdziałania zmianom klimatycznym, panie przewodniczący, nie mogą zapadać za zamkniętymi drzwiami i bez wiedzy obywateli.
Lena Ek
(SV) Panie przewodniczący! Okres negocjacji w sprawie klimatu - unijnego pakietu dotyczącego zmian klimatycznych - dobiega końca, a odpowiedzialność za naszą gotowość na czas spoczywa na francuskiej prezydencji. Stanowisko Parlamentu było już dobrze znane we wrześniu. Nie zaakceptujemy wniosków w złagodzonej wersji. Współdecyzja stosuje się do każdego, również do Polski.
Dyskusje toczą się również nad pakietem energetycznym. Ma on niezwykle ważne znaczenie dla przejrzystości i funkcjonowania rynku. Niemniej jednak chciałabym odnieść się do niektórych części tego porozumienia, dotyczących handlu uprawnieniami do emisji. Po pierwsze, do zasady "zanieczyszczający płaci”. W tej kwestii nie możemy ustąpić, a przyjęcie rozwiązania opartego na rezygnacji z wszelkich opłat byłoby całkowitą niedorzecznością. Po drugie, jeżeli środki wymuszają na przedsiębiorstwach konieczność przenoszenia działalności poza Europę w związku z ucieczką emisji, muszą one oczywiście otrzymać rekompensatę. Niemniej jednak światowa konwencja pozwoli to ryzyko ograniczyć. Dlatego też nie wolno nam postępować zbyt pospiesznie i wskazywać winnych przed konferencją w sprawie klimatu, która odbędzie się w Kopenhadze. Pragnę zaznaczyć, że istnieją przepisy dotyczące małych przedsiębiorstw oraz skojarzonego wytwarzania energii elektrycznej i ciepła, bardzo ważne dla przemysłu.
Pieniądze uzyskane w wyniku stosowania środków dotyczących klimatu muszą być również przeznaczane na finansowanie działań w dziedzinie klimatu. W taki sam sposób należy wykorzystywać przychody. Ubogie kraje są zaniepokojone. Fundusze potrzebne są na ograniczanie skutków zmiany klimatu i na pomoc dla tych państw; nas jest 27, a ich jest 77.
I na zakończenie chciałabym przypomnieć naszym francuskim posłom to, co powiedział swego czasu generał de Gaulle, a mianowicie, że w polityce nie intencje się liczą, lecz efekty. Na działanie Parlamentu i trójstronny dialog w sprawie handlu uprawnieniami do emisji mamy teraz 24 godziny.
Satu Hassi
Panie przewodniczący! Po raz pierwszy na posiedzeniu plenarnym mówię w języku angielskim, liczę bowiem na to, że prezydencja francuska mnie wysłucha. Niestety obecny model podziału wysiłków, zaproponowany przez Radę, byłby równoznaczny z tym, że Unia Europejska ograniczałaby emisje głównie poza UE w drodze mechanizmów czystego rozwoju/wspólnych wdrożeń. Oznaczałoby to ograniczenie emisji do 70% gdzie indziej, głównie w krajach rozwijających się. Przyczyniłoby się to do całkowitego podważenia wiarygodności naszej polityki dotyczącej klimatu. Bezwzględnie czerwoną linią dla Parlamentu jest 50% limit dla równoważenia emisji dwutlenku węgla, co zapewni nam, że ograniczenie emisji ma w głównej mierze miejsce na szczeblu krajowym.
Ten 50% limit zawsze stanowił podstawę europejskiej polityki dotyczącej klimatu, przez długie lata negocjacji prowadzonych w Kioto. Wysokie kwoty w ramach mechanizmu czystego rozwoju, zaproponowane przez Radę, będą równoznaczne z całkowitym zwrotem w europejskiej polityce dotyczącej klimatu. Każdy, komu zależy na osłabieniu i przedstawianiu w czarnych barwach europejskiej polityki dotyczącej klimatu, dostanie do ręki zbyt łatwy argument.
Międzyrządowy Zespół ds. Zmian Klimatu uważa, że państwa uprzemysłowione powinny ograniczyć krajowe poziomy emisji o 25 do 40%, kraje rozwijające się o 15 i 30% w stosunku do zwykłego poziomu. Nie możemy podwajać wartości ograniczenia emisji. Skoro chcemy zrównoważyć znaczną część naszych ograniczeń emisji, to de facto żądamy więcej od krajów rozwijających się niż od siebie. Bardzo trudno dostrzec, jak miałoby to pomóc w międzynarodowych negocjacjach i mam szczerą nadzieję, że francuska prezydencja rozumie ten zasadniczy aspekt międzynarodowej polityki w dziedzinie klimatu.
Zdzisław Zbigniew Podkański
(PL) Panie przewodniczący! O zmianie klimatyczno-energetycznej powiedzieliśmy już prawie wszystko. Wiemy, że zmiany klimatyczne postępują, ale wiemy też, że w przeszłości odnotowano już znacznie większe ocieplenia klimatu. Wiemy też, że emisja dwutlenku węgla w przyrodzie odbywa się w głównej mierze bez udziału człowieka. Udział człowieka w emisji dwutlenku węgla wynosi zaledwie około 4%. Głównym źródłem CO2 jest ocean, w którym jest 50 razy więcej dwutlenku węgla niż w atmosferze.
Emisja dwutlenku węgla w poszczególnych krajach nie jest równomierna. Znaczne ilości emitują kraje rozwijające się, takie jak Chiny czy Indie. Bez ograniczenia emisji w tych krajach sama Europa problemu nie rozwiąże. Nie rozwiążą też problemu restrykcje w stosunku do krajów, w których emisja dwutlenku węgla jest znaczna. Takie gospodarki jak polska długo jeszcze będą oparte na energii z węgla oraz na biopaliwach. Te źródła będą głównym kołem zamachowym ich gospodarki.
Oczekiwana redukcja emisji CO2 o 20% do 2020 roku na proponowanych zasadach rozkłada te gospodarki. Zamiar obniżenia emisji CO2 do 2050 roku aż do 80% doprowadziłby do załamania gospodarki energetycznej nie tylko w Polsce, ale także w wielu innych krajach i doszłoby z pewnością do totalnej klęski ekonomicznej.
Istnieje więc konieczność pogłębienia analiz i podjęcia działań osłonowych. Rozwiązaniu tego problemu z pewnością nie sprzyjają prowadzone dwustronnie rozmowy Rosja-Niemcy z pominięciem innych krajów członkowskich. W tej sprawie musimy rozmawiać wszyscy razem i dojść do wspólnego rozwiązania. Mam nadzieję, że spotkanie w Poznaniu, a później w 2009 roku w Kopenhadze, doprowadzi do porozumienia i rozwiązania problemu z korzyścią dla wszystkich.
Dimitrios Papadimoulis
(EL) Panie przewodniczący! Rozmowy w Poznaniu teraz i w Kopenhadze za rok muszą zakończyć się powodzeniem. Nie ma już miejsca na pobożne życzenia i dalsze odkładanie spraw na później. Nie dawniej jak przedwczoraj Parlament Europejski ogromną większością głosów, w zasadzie prawie jednogłośnie, opowiedział się za przyjęciem sprawozdania pana posła Florenza, zawierającego postulaty dotyczące ambitnych celów, odpowiednich funduszy i bezpośrednich działań, ale zdemoralizowani sojusznicy w Radzie i Komisji próbują się wtrącać i udaremnić ten wysiłek.
Niedopuszczalne jest, by Rada podważała rolę Parlamentu tylko po to, żeby zadowolić premiera Berlusconiego i kilku innych, nowych członków Unii Europejskiej. Interesy europejskich obywateli i historyczne interesy Unii Europejskiej muszą być na pierwszym miejscu. Unia Europejska musi pójść śladem tych wysiłków i nie podważać woli Parlamentu Europejskiego, jeżeli chce wnieść swój wkład.
Urszula Krupa
(PL) Panie przewodniczący! Wymuszanie na państwach Unii Europejskiej, wytwarzających tylko 15% światowej emisji dwutlenku węgla, drastycznych rozwiązań zawartych w pakiecie energetyczno-klimatycznym jest działaniem destrukcyjnym nie tylko dla Polski, ale Europy i świata.
O ile państwa starej Unii zredukowały emisje dwutlenku węgla o około 3%, w Polsce na skutek zniszczenia przemysłu i działań modernizacyjnych zredukowano emisję o około 30%. Mimo to Unia Europejska chce dalszych redukcji, co ma być realizacją solidarności i podziału obciążeń, a co spowoduje na pewno upadek naszego przemysłu i ogromny wzrost kosztów.
Ponadto jesteśmy przeciwni ostatnio forsowanej dyrektywie CCS, która uniemożliwi wykorzystanie energii geotermalnej i realizację celu, jakim jest 20% udział energii odnawialnej w Polsce. Natomiast może być powodem kataklizmu ekologicznego zamiast ochrony środowiska. Uwalnianie dwutlenku węgla z pokładów ziemi może spowodować śmierć istot żywych oraz ruchy tektoniczne i trzęsienia ziemi.
Andreas Mölzer
(DE) Panie przewodniczący! Ocieplenie klimatu w Europie następuje szybciej niż wynosi średnie tempo globalnego ocieplenia. W ciągu jednego dziesięciolecia, jak państwu wiadomo, wartość szkód powstałych wskutek klęsk żywiołowych podwoiła się do niemal 14 miliardów rocznie. Musimy więc bardzo dokładnie zastanowić się nad naszymi kolejnymi krokami. Właśnie z ich określeniem wciąż mamy problemy.
Jeżeli teraz zastanawiamy się nad zwolnieniami w ramach systemu handlu uprawnieniami do emisji, nie wolno nam zapominać, że przedsiębiorstwa energetyczne bez skrupułów obciążają opłatami konsumentów za swoje nieodpłatne certyfikaty, żeby dla siebie osiągnąć dodatkowe zyski. Nie wolno dopuścić, żeby ponownie miało to miejsce. Niepotrzebne nam żadne kolejne nieprzemyślane i pospieszne reakcje, jak na przykład zakończone porażką w przypadku zielonych paliw. Rzekome zerowe emisje z samochodów elektrycznych nie mają sensu, jeżeli energia pochodzi z elektrowni węglowych.
Moim zdaniem jednak, w tej sytuacji dość śmieszne wydaje się wychwalanie energii jądrowej jako przyjaznej dla środowiska. Gdyby miliardy, które co roku idą z dymem na ten cel, przeznaczyć na energię ze źródeł odnawialnych, może nie mielibyśmy żadnych problemów energetycznych i byłby to z pewnością ogromny krok naprzód pod względem ograniczenia emisji CO2.
Ponadto w związku z tym trzeba pamiętać, że w perspektywie długookresowej musimy stymulować subsydiowanie transportu publicznego i przewozu towarów koleją.
Péter Olajos
(HU) Dziękuję, panie przewodniczący. Wszyscy jesteśmy zaangażowani na rzecz powstrzymania zmian klimatu, niedopuszczenia do ogólnoświatowej katastrofy klimatycznej, która zagraża światu. Wiemy rzecz jasna, że wiążą się z tym poważne koszty, które my, obywatele, wcześniej czy później będziemy musieli ponieść w takiej czy innej formie.
Wiadomo też, że im później podejmiemy działania, tym większe będą szkody, zajdą tym bardziej nieodwracalne procesy i tym większe będziemy musieli ponieść koszty. Pozostaje pytanie, czy z jednej strony mamy dość odwagi, żeby podjąć działania i ponieść konieczne ofiary, a z drugiej strony, jak będziemy dzielić obciążenia pomiędzy różne grupy społeczne i podmioty gospodarcze.
Pakiet legislacyjny, który mamy przed sobą, jest dowodem, że Unia Europejska podjęła zobowiązanie do działania, świadczy też o tym, że niestety jest ona stronnicza, nastawiona tendencyjnie, niespójna oraz stosuje podwójne normy i standardy, gdy przychodzi do realizacji zamierzeń. Zezwala się w nim niektórym państwom na produkowanie większej ilości emisji w 2020 roku niż zakłada cel ustalony w Kioto na rok 2010. Tymczasem innym, którzy już osiągają dobre efekty, nie przyznaje się odpowiednich środków zachęcających.
Dlaczego przymykamy oczy na to, że niektóre państwa członkowskie zupełnie nie przywiązują wagi do złożonych obietnic, podczas gdy inne godzą się na ogromne poświęcenia? Niezrozumiałe jest też, dlaczego przemysł cementowy powinien dwukrotnie więcej ograniczyć poziom emisji niż przemysł przetwórstwa odpadów czy sektor transportu. Panie ministrze! Odważny rząd to nie taki, który ma śmiałość wymierzać surowe kary przedsiębiorstwom, lecz taki, który z równą surowością traktuje sam siebie. Mądry rząd to nie taki, który wyprowadza za granicę pieniądze obywateli w ramach mechanizmu czystego rozwoju (CDM), lecz taki, który inwestuje we własnym kraju, w obrębie UE, i ogranicza naszą zależność energetyczną poprzez tworzenie, nowych, atrakcyjnych i czystych technologii.
Obecna recesja gospodarcza na świecie nie jest powodem do rezygnacji z działań, lecz przeciwnie, szansą na przełom. Historyczną odpowiedzialność i szansę Europy należy rozumieć jako przyjęcie na siebie pionierskiej roli w tej trzeciej rewolucji przemysłowej. Dziękuję państwu za uwagę.
Guido Sacconi
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Chciałbym podziękować moim koleżankom i kolegom posłom, zaczynając od przewodniczącego mojej grupy, pana posła Schulza, który słusznie zwrócił uwagę na rezultat osiągnięty w ubiegły poniedziałek w przypadku porozumienia w sprawie rozporządzenia ustanawiającego wymóg ograniczenia emisji CO2 z pojazdów silnikowych.
Chcę wyjaśnić, dlaczego, celowo i w porozumieniu z francuską prezydencją, która wykonała wspaniałą pracę - mówię to na marginesie nieformalnie - dlaczego, by pozostać przy temacie samochodów, przyspieszyłem osiągnięcie tego porozumienia, dociskając, że tak powiem, pedał przyspieszenia. Zrobiłem to z dwóch powodów: po pierwsze, dlatego, że uznałem, iż ważne jest osiągnięcie postępu w sprawie pakietu, przynajmniej w jednej kwestii, żeby wykazać, że możliwe jest pogodzenie - trudne, ale możliwe - różnych wymogów: ochrony środowiska i zwalczania zmian klimatycznych z jednej strony i ekonomicznego wymiaru konkurencyjności i aspektów społecznych oraz zatrudnienia z drugiej strony. Zdajemy sobie sprawę ze skali obecnego kryzysu w przemyśle motoryzacyjnym i, podejmując to przedsięwzięcie właśnie teraz, wysyłamy niezwykle ważny sygnał.
Niemniej jednak pedał przyspieszenia nacisnąłem również z innego powodu. Pomyślałem, że byłoby o wiele lepiej zakończyć prace nad tą dokumentacją przed posiedzeniem Rady Europejskiej, które odbędzie się w przyszłym tygodniu, żeby - powiem to otwarcie - nikt nie mógł wtrącić swoich trzech groszy. Żaden szef państwa czy rządu nie będzie wtedy ingerować w to rozporządzenie. Z tymi słowami zwracam się do moich koleżanek i kolegów posłów, którzy - tak jak pan poseł Davies - krytykowali to porozumienie, lecz nie zdawali sobie sprawy, że byłoby również lepiej, gdyby inne dokumentacje - na przykład opracowana przez pana posła Daviesa, w których wszystko jest gotowe do osiągnięcia porozumienia - były już wcześniej zamknięte. Chciałbym coś panu powiedzieć, panie przewodniczący Borloo, jeśli wolno mi będzie mówić chwilę dłużej: nie zawsze udaje się nam tu osiągnąć jednomyślność, tak więc głowa do góry i proszę nie dopuścić do sytuacji, jaka miała miejsce wczoraj w związku z energią ze źródeł odnawialnych, gdy jedno państwo, niestety moje, zawetowało wniosek, uniemożliwiając tym samym porozumienie.
Johannes Lebech
(DA) Panie przewodniczący! Udział w negocjacjach dotyczących pakietu klimatycznego był fascynującym doświadczeniem, najpierw podczas rozmów w komisji, a następnie w trójstronnym dialogu, w którym uczestniczę w charakterze kontrsprawozdawcy w przypadku dyrektywy w sprawie podziału wysiłków. Tutaj, w Parlamencie, wykazaliśmy się wspaniałą zdolnością do osiągania kompromisów i proponowania koncepcji, które mogłyby przyczynić się do poprawy wniosków Komisji, ponieważ dobrze zdajemy sobie sprawę, że jeżeli mamy mieć poważny dokument w miejsce porozumienia z Kioto, musimy na konferencję w Kopenhadze przybyć z ambitną propozycją.
Teraz czekamy na Radę. Chciałbym przedstawić kilka najważniejszych problemów. Ważne jest, by Rada zrozumiała, że jeśli państwa członkowskie domagają się elastyczności, musi być gwarancja, że cele zostaną osiągnięte. Taka gwarancja musi mieć formę obowiązku przedstawiania sprawozdań, a także należy określić konsekwencje w razie, gdy cele nie zostaną zrealizowane. Obietnice bez pokrycia nie przyczynią się do zahamowania globalnego ocieplenia. Trzeba też wyraźnie zaznaczyć, że nie możemy po prostu zakupić całej naszej redukcji poza UE. Większość naszych wysiłków musi być podejmowana w Europie. Każde inne postępowanie nie jest ani poważne, ani wiarygodne, jeżeli faktycznie chcemy osiągnąć międzynarodowe porozumienie w sprawie klimatu, gdyż takie zachowanie może być zinterpretowane jako przekazywanie komunikatu, że zrobiliśmy już to, co do nas należy i na tym koniec. Podobnie nie wolno nam tracić motywacji do unowocześniania w Europie technologii związanych z energią, a także musimy zapewnić, poprzez ten pakiet, postęp w przyszłości, gdy podstawowa energia, którą będziemy zużywać, będzie pochodziła ze źródeł niewpływających na emisję CO2. W ubiegłym roku szefowie państw lub rządów UE obiecali odgrywać przywódczą rolę na froncie klimatycznym - jest to zobowiązanie. Parlament jest gotowy. Teraz Rada musi wykazać wolę przedstawienia rezultatów, żebyśmy mogli razem cieszyć się pakietem klimatycznych jako najlepszym prezentem na tegoroczne Boże Narodzenie.
Caroline Lucas
Panie przewodniczący! Podzielam złość i frustrację wszystkich tych, którzy słusznie krytykują w obecnym Parlamencie i w Radzie osoby starające się naruszyć nasze zobowiązania dotyczące ambitnego pakietu klimatyczno-energetycznego.
UE poddaje teraz w wątpliwość swoje własne zobowiązanie do 30% redukcji, starając się odstąpić od większości tego, co sama wyznaczyła, ograniczając aukcje w sektorze energetyki i w prawie wszystkich innych sektorach, wprowadzając normy wydajności pojazdów gorsze od obecnych i karygodnie odstępując od funduszu solidarności z krajami rozwijającymi się. Wszystko to oznacza, że pakiet klimatyczny UE coraz bardziej się uszczupla, a tak ogromne zaniedbanie w obszarze przywództwa politycznego nie będzie politykom europejskim wybaczone.
Chciałabym zakwestionować to uczucie, o którym wielokrotnie dziś wspominano. Nie musimy wybierać między przezwyciężaniem kryzysu gospodarczego a przezwyciężaniem kryzysu klimatycznego. Powinniśmy wykorzystać kryzys finansowy do całkowitego przemodelowania celu i ukierunkowania naszej gospodarki na naprawdę zrównoważoną gospodarkę, z której będziemy mogli rzeczywiście czerpać korzyści gospodarcze i środowiskowe. To decydujący test dla całego projektu UE. Nie możemy pozwolić sobie na porażkę.
Mieczysław Edmund Janowski
(PL) Panie przewodniczący! Mówimy dziś o energii i ochronie środowiska. Wpływ emisji gazów cieplarnianych na zmiany klimatu jest realny, choć obecnie nie docenia się innych czynników.
Chciałbym mocno podkreślić, że działania w tej materii muszą być traktowane globalnie. Jaki bowiem będzie skutek naszych radykalnych ograniczeń w emisji gazów, jeśli nie zrobią tego inne kraje? Po prostu produkty europejskie staną się niekonkurencyjne i nasze rynki opanują inni, którzy takich ograniczeń nie wprowadzą.
Koniecznością jest również uwzględnienie sytuacji takich krajów jak Polska, których energetyka w istotnym stopniu oparta jest na węglu. Godzi się dostrzec ogromny postęp w zmniejszeniu emisji dwutlenku węgla dokonany w tych krajach w ostatnich latach.
Trzeba więc, aby pakiet energetyczno-klimatyczny był roztropny, równocześnie solidarny oraz innowacyjny, proekonomiczny i proekologiczny, zapewniający bezpieczeństwo i wybiegający w przyszłość. Jest to ważne zwłaszcza teraz, gdy doświadczamy poważnego załamania gospodarczego.
Eva-Britt Svensson
(SV) Panie przewodniczący! W marcu 2007 roku szefowie rządów UE obiecali, że do 2020 roku UE ograniczy emisję gazów cieplarnianych co najmniej o 20%. To zobowiązanie samo w sobie nie wystarczy, aby zatrzymać ocieplenie w granicach magicznych 2ºC, chociaż naukowcy mówią nam, że to konieczne. Mimo wszystko jest to obietnica złożona naszym obywatelom i krok w dobrym kierunku. Wobec tego z wielką obawą patrzę teraz na narzędzie służące osiągnięciu tego celu - pakiet klimatyczny, który z każdym mijającym dniem przejawia coraz większą niemoc.
W ostatni poniedziałek francuska prezydencja i największe grupy Parlamentu osiągnęły nieformalne porozumienie, jak ograniczyć emisje dwutlenku węgla pochodzące z pojazdów. Wynik niezwykle łatwo podsumować: jak zwykle chodzi o rozwiązanie opłacalne dla przemysłu motoryzacyjnego. To zupełnie niezrozumiałe! Już w 1995 roku Komisja proponowała ograniczenie emisji dwutlenku węgla do 120 g. Teraz, trzynaście lat później, osiągnięcie celu ponownie przesunięto w czasie. Jest to efektem wszystkich luk w przepisach w postaci stopniowego wprowadzania zarówno liczby pojazdów, które muszą spełniać wymogi, jak i nieskutecznych kar finansowych.
Jestem też zmęczona słuchaniem o kryzysie finansowym służącym jako pretekst do niepodejmowania kwestii odpowiedzialności za wpływ klimatu. Sektor motoryzacyjny miał ponad dziesięć lat, aby przestawić się na bardziej ekologiczną technologię. Kryzys nie ma tu nic do rzeczy, to raczej wynik bieżącej nadprodukcji i braku zmian w przemyśle motoryzacyjnym.
Negocjacje w sprawie handlu uprawnieniami do emisji również osiągnęły końcowy etap. I na tej płaszczyźnie sprawy nie rokują dobrze dla klimatu. Projekty dotyczące mechanizmu czystego rozwoju są tego dobrym przykładem. Oczywiście musimy popierać projekty klimatyczne w krajach rozwijających się, lecz stanowi to dodatkowy element do naszych działań na rzecz redukcji emisji, który nie może ich zastępować.
Sylwester Chruszcz
(PL) Panie przewodniczący! Pod przykrywką szczytnych celów ochrony środowiska najbogatsze państwa i koncerny forsują pakiet klimatyczny, który uderza w mniej zamożne kraje Unii Europejskiej. W obliczu światowego kryzysu dokonuje się zamachu na górnictwo i energetykę (m.in. w Polsce) za cenę spowolnienia wzrostu gospodarczego i masowych zwolnień. Ja również jestem za ograniczeniem emisji CO2 w Europie i na świecie, ale nie za wszelką cenę.
Nie można z dnia na dzień zamknąć elektrowni węglowych czy kopalni. Nie jest jeszcze za późno, by wypracować mądry kompromis, który będzie do zaakceptowania dla wszystkich krajów. Jest on jednak możliwy tylko wówczas, gdy zostanie uwzględniona specyfika narodowych gospodarek. W innym przypadku będziemy mieli do czynienia z dyktatem i niesprawiedliwością, a na to naszej zgody być nie powinno.
Karsten Friedrich Hoppenstedt
(DE) Panie przewodniczący! Wychwytywanie i składowanie dwutlenku węgla jest jedynie trybikiem w całym pakiecie klimatycznym. Lecz trybiki i kółeczka mają również swoje znaczenie. Dlatego to takie ważne, abyśmy my i Unia Europejska przygotowali teren pod realizację projektów pokazowych, ponieważ cały nowy przemysł, przejściową technologię składowania CO2 można rozwinąć bez minimalizowania działań w innych sferach.
Na świecie istnieją trzy główne projekty pokazowe, które mają inne cele, to jest przyspieszenie produkcji ropy i gazu. Potrzebujemy jednak naszych europejskich zakładów pokazowych, ponieważ jesteśmy odpowiedzialni za kopalnie, za technologię, lecz również za uregulowania na czas po zamknięciu kopalni, które musimy wówczas ustanowić na szczeblu europejskim.
Mamy problemy z finansowaniem, przynajmniej tak się mówi. Nie sądzę, aby były to prawdziwe problemy. Przeznaczamy - a potwierdzają to dane liczbowe - osiemnaście bilionów euro na parasol finansowy dla spółek i banków oraz na zastrzyk gotówki dla przedsiębiorstw. Osiemnaście bilionów - a nie mamy dziesięciu czy pięciu miliardów na wypróbowanie nowych technologii, które mogą mieć powszechne znaczenie.
Właśnie wróciłem z Chin. Mówimy tutaj o technologii wychwytywania i składowania dwutlenku węgla, przy założeniu, że Chiny będą produkowały 60% energii z węgla. Afryka Południowa, Ameryka, Stany Zjednoczone i Rosja potrzebują tych technologii, a w Europie nie możemy ich wdrożyć. Uważam, że wraz z Radą musimy podjąć starania na rzecz pozyskania środków ze wszystkich możliwych instrumentów, wykorzystując system handlu uprawnieniami do emisji lub inne możliwości, tak abyśmy mogli wyznaczać globalne tendencje właśnie w tej technologii.
Dariusz Rosati
(PL) Panie przewodniczący! Problem zmian klimatycznych to jedno z największych wyzwań, przed którymi stanęła ludzkość. Unia Europejska sformułowała ambitny plan ograniczenia emisji dwutlenku węgla o 20% do 2020 roku, poprawy efektywności energetycznej i zwiększenia udziału źródeł odnawialnych.
Zamierzenia te pokazują, że Unia chce być światowym liderem w walce ze zmianami klimatycznymi, ale Unia Europejska nie jest oddzielną wyspą i nie może działać sama. Jeśli nie przekonamy naszych partnerów na świecie do równie ambitnych dostosowań, to pomimo najwyższego wysiłku możemy nie poradzić sobie z tym problemem.
Proponowane zmiany powinny być zaprojektowane w jak najbardziej efektywny sposób, aby zminimalizować koszty dla gospodarki, które i tak zresztą będą olbrzymie, a co za tym idzie zmniejszyć obciążenia dla obywateli. Oceniając w tym kontekście propozycję Komisji, zwracam uwagę na dwa niebezpieczeństwa.
Po pierwsze konieczność nabywania na aukcjach zezwoleń na emisję przez zakłady produkujące energię elektryczną spowoduje znaczny wzrost cen energii, zwłaszcza w krajach o dużym udziale węgla w produkcji energii. Wpłynie to negatywnie na sytuację materialną gospodarstw domowych i na konkurencyjność przedsiębiorstw w tych krajach. Problem ten może być częściowo rozwiązany przez wprowadzenie metody benchmarkingu. Metoda ta premiuje rozwiązania najbardziej efektywne w swojej kategorii paliwowej, przez co prowadzi do osiągnięcia zamierzonego celu redukcji znacznie mniejszym kosztem.
Po drugie proponowany obecnie system alokacji uprawnień do emisji silnie faworyzuje gałęzie przemysłu narażone na tzw. carbon leakage kosztem energetyki i ciepłownictwa. W istocie stawia to w uprzywilejowanej sytuacji państwa zamożniejsze, co nie wydaje się rozwiązaniem sprawiedliwym.
System alokacji trzeba tak skonstruować, aby mniej zamożne kraje nie traciły względem innych. Najbardziej sprawiedliwe wydaje się rozwiązanie, które przychody z aukcji dzieli według produktu krajowego brutto.
Apeluję do Komisji i Rady o poszukiwanie mądrego kompromisu, tak aby dążenie do realizacji celów nie doprowadziło do podważenia konkurencyjności naszych gospodarek i nie pogorszyło warunków życia społeczeństw.
Fiona Hall
Panie przewodniczący! Dzięki determinacji sprawozdawcy osiągnęliśmy ogromny postęp w negocjacjach dotyczących odnawialnych źródeł energii. Brak osiągnięcia pełnego porozumienia zeszłej nocy rozczarował, lecz omawiana kwestia nie dotyczy jedynie utrzymania celu 20% do 2020 roku: posłowie do PE pracowali długo i ciężko, aby zapewnić bezpieczeństwo prawne mechanizmów elastyczności, jakie mogą być używane przez państwa członkowskie dla ułatwienia osiągnięcia odnawialnych celów. Przegląd mechanizmów elastyczności w 2014 roku wiąże się z ryzykiem zniweczenia wszystkich dobrych osiągnięć. Wiąże się z ryzykiem osłabienia szeroko zakrojonego rozwoju proekologicznych miejsc pracy i miejsc pracy w sektorze odnawialnych źródeł energii, co przekłada się na potencjał odrodzenia takich regionów europejskich, jak mój, czyli region północno-wschodniej Anglii. Z tego względu nie możemy ulec sformułowaniu, na które naciskało tylko jedno państwo członkowskie.
Znaczenie bardziej konkretny postęp osiągnięto jednak w sprawie dyrektywy o odnawialnych źródłach energii. Opracowaliśmy rzetelny tekst o biopaliwach, a przede wszystkim uwzględniono w nim pośrednie skutki zmiany użytkowania gruntów dzięki uporowi Parlamentu. Cieszę się również, że państwa członkowskie będą musiały propagować efektywność energetyczną, aby łatwiej osiągnąć cele dotyczące odnawialnych źródeł energii.
W tym względzie musimy skupić się na dyrektywie o odnawialnych źródłach energii, podobnie jak na całym pakiecie klimatycznym. Te przepisy muszą dobrze działać dla UE, lecz muszą również stanowić lepszą ofertę w globalnych negocjacjach.
Marie Anne Isler Béguin
- (FR) Panie przewodniczący! Europa była wcześniej pionierem, a teraz chce wciąż pełnić rolę przyczółka w Kopenhadze.
Oczywiście świat na nas patrzy, obserwuje, lecz zwraca się również w stronę administracji Obamy. A my słusznie zastanawiamy się, czy jego działania nie są lepsze, jako że my wciąż nie spełniamy oczekiwań w tym obszarze. Nie spełniamy oczekiwań w kwestii substancji zanieczyszczających, ostatecznie zostawiając negocjacje w sprawie pakietu energetyczno-klimatycznego państwom członkowskim. Osobiście straciłam wszelką nadzieję. Od dawna bezskutecznie wysyłamy ostrzeżenia. Tymczasem po drugiej stronie Atlantyku kraj uwalniający najwięcej emisji ogłosił, że do 2020 roku ograniczy emisje do poziomu z 1990 roku, czyli o 60%. Ponadto chce bezpośrednio sprzedawać na aukcjach 100% uprawnień. Pytam zatem: gdzie leży błąd? Oczywiście gratulujemy sobie znaczących wysiłków, nawet jeżeli wiemy, że dużo nam brakuje do tego, czego wymagają naukowcy z Międzyrządowego Zespołu ds. Zmian Klimatu.
W Stanach Zjednoczonych związki zawodowe poparły przejście na gospodarkę niskoemisyjną. To naprawdę powinno zainspirować naszych producentów, którzy wykorzystują kryzys środowiskowy, finansowy i gospodarczy, aby zwolnić pracowników po latach czerpania zysków, które nie trafiały do pracowników, i po latach negocjowania dobrowolnych porozumień o zanieczyszczaniu, które również zakończyły się porażką.
Leopold Józef Rutowicz
(PL) Panie przewodniczący! Na zasadnicze zmiany klimatyczne wpływa emisja ciepła przez słońce, które dostarcza naszej planecie około 96% ciepła. Zbyt duża emisja CO2 i metanu niekorzystnie wpływa na środowisko i dlatego należy ją ograniczyć.
Wyjściem z impasu jest podjęcie radykalnych działań technicznych i organizacyjnych, powodujących przyspieszenie rozwoju produkcji energii odnawialnej, zwiększenie produkcji czystej energii elektrycznej, przyspieszenie wszelkich działań zwiększających sprawność i oszczędność energetyczną.
Wymaga to na pewno restrukturyzacji wydatków i mobilności środków finansowych na te cele, lecz efektem tych wszystkich działań nie może być radykalna podwyżka cen energii elektrycznej. Na to nie może się zgodzić ani społeczeństwo europejskie, ani przemysł europejski. Dlatego pakiet w obecnym zapisie wymaga radykalnego dopracowania.
Martin Callanan
Panie przewodniczący! Ogromnie cieszę się z możliwości udziału w dzisiejszej debacie. Z ramienia grupy PPE-DE uczestniczyłem w pracach nad sprawozdaniem pana posła Sacconiego w sprawie emisji CO2 i brałem udział w rozmowach trójstronnych. Chciałbym wyrazić uznanie dla pana posła za pomoc w uzyskaniu porozumienia w sprawie tych przepisów. Pragnę poinformować, że grupa PPE-DE uzgodniła zeszłej nocy, że powinniśmy poprzeć projekt porozumienia podczas głosowania na posiedzeniu plenarnym.
Przepisy zostały zatwierdzone i dają gwarancję, że możemy zachęcać producentów samochodów do przestawienia się na produkcję bardziej, czystszych, bardziej ekologicznych i wydajniejszych samochodów, lecz w zrównoważony sposób, który nie będzie wiązał się z utratą miejsc pracy i dobrej sytuacji materialnej w sektorze. Podobnie jak pani poseł Hall, reprezentuję północno-wschodnią Anglię, gdzie wiele tysięcy miejsc pracy jest powiązanych z przemysłem produkcji samochodowej. Mam nadzieję, że przepisy nie będą miały wpływu na żadne z nich.
Chciałbym wspomnieć o samym procesie. W trakcie prac nad przepisami wyrażałem obawy, że zarówno Rada, jak i Parlament działają niekiedy z nadmiernym pośpiechem. Wiele razy otrzymywaliśmy sześćdziesięciostronicowe dokumenty na godzinę przez rozpoczęciem rozmów trójstronnych. Nawet przed końcowym spotkaniem w poniedziałek Komisja wciąż przedstawiała techniczne poprawki w sformułowaniach na kilka minut przed podjęciem negocjacji.
Nie sądzę, aby była to dobra metoda działania. Uważam, że to źle, iż nie było odpowiedniej analizy tych bardzo ważnych przepisów ani w Radzie, ani w Parlamencie. Rozumiem, że dotyczy to również niektórych innych dokumentów. W mojej opinii odpowiednia analiza wszystkich tego rodzaju przepisów ma naprawdę duże znaczenie, podobnie jak to, aby każdemu dać szansę udziału w debacie. Musimy zapewnić, by te bardzo ważne przepisy były rzetelne i wolne od błędów, które wyszłyby na jaw w przyszłości.
Hannes Swoboda
(DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Miałem zaszczyt udzielić odpowiedzi w imieniu mojej grupy na pakiet klimatyczny zaproponowany przez pana przewodniczącego Barroso. Powiedziałem wówczas, że w imieniu mojej grupy zdecydowanie popieram cele polityki w obszarze środowiska. Wciąż je popieram. Nie możemy zmieniać zdania w tej kwestii. Już wówczas wspomniałem o problemie ucieczki emisji, byłem przekonany, panowie komisarze, że Komisja nie zrobiła dostatecznie dużo w tej dziedzinie. Teraz należy nadrobić zaległości.
Dziękuję prezydencji za niewątpliwe próby znalezienia rozwiązania wspólnie z posłami. Nie chodzi o porzucenie celów, chodzi o przyznanie tym sektorom, które wykorzystują najnowsze technologie w dziedzinie środowiska, odpowiednią początkową korzyść zamiast skłaniania ich do opuszczenia Unii Europejskiej wraz z miejscami pracy i zanieczyszczaniem środowiska.
System benchmarkingu, o którym już wspomniano, należy wprowadzić w odpowiedniej formie. Chodzi również o umożliwienie wiarygodnego planowania. Ustanawianie zasady teraz ma niewiele sensu, skoro jej stosowanie będzie odkładane przez lata do czasu przygotowania przez Komisję szczegółów. Przedsiębiorstwa potrzebują wiarygodnego planowania, co pozwoli im również więcej inwestować.
Ostatni bardzo ważny punkt: dochód ze wzrostów powinien być rzeczywiście wykorzystany na cele związane ze środowiskiem, albo przez nasz sektor, tak aby mógł się zmodernizować i zmierzyć się z wyzwaniami związanymi ze środowiskiem, albo nawet poza Unią Europejską. Nie sądzę, aby ministrowie finansów byli upoważnieni do zniknięcia z tymi pieniędzmi. Należy je wykorzystać na ochronę środowiska.
Holger Krahmer
(DE) Panie przewodniczący! Polityka UE w obszarze środowiska jest weryfikowana w praktyce. Wyniki gospodarcze w Europie pogarszają się, a my zastanawiamy się tu, jak stworzyć naszemu przemysłowi dodatkowe przeszkody.
Handel uprawnieniami do emisji ma ograniczyć emisje, lecz przede wszystkim podniesie koszty. To wiąże się ze wzrostem ryzyka przeniesienia miejsc pracy. Tymczasem reszta świata spokojnie nam się przygląda. Chiny muszą w rzeczywistości trochę poczekać, a stal będzie produkowana tam, nie w Europie.
Nie na próżno 11 tysięcy hutników demonstrowało w Brukseli w tym tygodniu, aby utrzymać pracę. Z ogromnym zadowoleniem przyjąłem wypowiedź pana posła Swobody na temat systemu benchmarkingu, lecz wnikliwość socjaldemokratów pojawiła się bardzo późno.
Jestem przekonany, że ogromnie przeszacowujemy nasze znaczenie, jeżeli uważamy, że możemy znacząco oddziaływać na klimat za pomocą środków politycznych. W dwudziestym pierwszym wieku sukces osiągną te społeczeństwa, które udzielają inteligentnej odpowiedzi na dwa pytania: skąd pochodzi nasza energia i jak możemy ją efektywnie wykorzystywać? Polityka szczególnie drogich i ideologicznych technik unikania CO2, którą obecnie prowadzimy w Europie, nie doprowadzi do sukcesu.
Angelika Niebler
(DE) Panie przewodniczący, szanowny panie urzędujący przewodniczący Rady, szanowni panowie komisarze, koleżanki i koledzy posłowie! Uważam, że pakiet ochrony klimatu zmierza w dobrym kierunku. Dzisiaj chciałabym wykorzystać moje dwie minuty czasu na wypowiedź na poruszenie kwestii handlu uprawnieniami do emisji, ponieważ jest mi ona najbliższa.
Chciałbym spojrzeć na to, co dzieje się po drugiej stronie Atlantyku w tej kwestii. Co robią Amerykanie? Barack Obama przedstawił plan zatytułowany "Nowa energia dla Ameryki” (ang. New Energy for America). Kiedy się go czyta, niektórzy są zachwyceni, ponieważ określone w nim cele są takie same jak nasze. Ograniczenie emisji gazów cieplarnianych do 2020 roku, większy udział odnawialnych źródeł energii, ograniczenie zużycia energii, ograniczenie zużycia ropy, wprowadzenie miliona elektrycznych pojazdów hybrydowych do 2015. Te projekty i cele są nam dobrze znane i można je jedynie popierać.
Jednak zasadnicze pytanie brzmi: jak Ameryka to zrobi? Chodzi również o to, gdzie leżą podstawowe różnice w stosunku do tego, co robimy w Europie. Amerykanie przeprowadzają duże inwestycje w przemysł. Rząd amerykański wyznacza program naprawy gospodarczej wart 500 do 700 miliardów i mówi, że większość tych pieniędzy włoży w rozwój odnawialnych źródeł energii i ekologiczne technologie. Kiedy przyjrzymy się szczegółowym informacjom w amerykańskim programie wyborczym, mowa tam o miliardach wsparcia na przedsiębiorstwa, aby można było dostosować przemysł do globalnego rynku światowego.
Co robimy my? Kiedy myślę o systemie handlu uprawnieniami do emisji, sądzę, że opodatkowujemy nasz przemysł kwotą siedemdziesięciu bilionów euro rocznie. Siedemdziesiąt milionów euro dodatkowych opłat dla przedsiębiorstw. Uważam, że uzasadnione jest pytanie, jak nasz krajowy przemysł ma pozostawać konkurencyjny i jak mamy zapobiegać przenoszeniu naszych miejsc pracy.
W pakiecie ochrony klimatu popieram jedynie rozporządzenie, które gwarantuje brak ucieczki gazu cieplarnianego i zatrzymanie produkcji krajowej w Europie.
(Oklaski)
Atanas Paparizov
(BG) Chciałbym zauważyć, że dla mnie i dla moich kolegów istotne jest, że osiągnięto porozumienie w rozmowach w sprawie zmian klimatu i energii, w wyniku czego Europa może być przywódcą rozmów dotyczących porozumienia międzynarodowego. Równocześnie jednak ze smutkiem chciałbym dać wyraz mojemu rozczarowaniu, że nie osiągnięto postępów w jednej z najważniejszych kwestii dla krajów Europy środkowej i wschodniej, a chodzi o zwykłe uznanie ich wysiłków w ograniczaniu emisji w okresie od czasu podpisania protokołu z Kioto do chwili obecnej. Uważam, że należy znaleźć rozwiązanie, które w ramach obowiązkowego mechanizmu będzie również uwzględniało wkład tych krajów, ponieważ problem restrukturyzacji gospodarki w tych krajach był w minionych latach dość aktualny, podobnie jak kwestia poziomu ich rozwoju gospodarczego.
Cieszę się, że pan przewodniczący Borloo wspomniał o spotkaniu, które odbędzie się w przyszłym tygodniu i być może przyspieszy sprawę. Jeżeli chodzi o handel kwotami energii elektrycznej, bardzo ważne jest, aby w procesie uwzględnić sytuację tego sektora w różnych krajach. W niektórych krajach istnieją długoterminowe umowy, a zatem stopniowe wprowadzenie tych kwot, w krajach, w których, w których rynek nie współgra dobrze z systemem handlu uprawnieniami do emisji, będzie dobrym rozwiązaniem. Pochwalam poszukiwanie rozwiązania w kwestii emisji dwutlenku węgla i uważam, że przedstawianie przez Komisję aktualnych danych w tej dziedzinie będzie przyczyniało się do znalezienia rozwiązań, które będą chroniły przemysł krajowy w krajach, które konkurują z krajami sąsiadującymi nienależącymi do Unii Europejskiej.
Adina-Ioana Vălean
Panie przewodniczący! UE ma potencjał na globalnego przywódcę w walce ze zmianami klimatu i tego oczekują od nas obywatele. Niezwykle istotne jest zatem, aby osiągnąć porozumienie w sprawie pakietu klimatycznego w pierwszym czytaniu, nie tylko po to, aby sprostać tym oczekiwaniom, lecz aby pojechać do Kopenhagi z jednolitym stanowiskiem. Chciałabym podziękować moim kolegom, którzy przez długie godziny starali się je wypracować.
Utrzymanie naszych ambitnych celów jest ważne, lecz jednocześnie nie możemy ignorować dramatycznego wpływu kryzysu finansowego na konkurencyjność przemysłu europejskiego, który dotkliwie odczuł jego skutki. Gdy weźmie się pod uwagę nowy kontekst gospodarczy, jeszcze ważniejsze stało się uwzględnienie szerokiej gamy infrastruktury przemysłowej w państwach członkowskich. Należy przyznać, że w niektórych przypadkach można mówić o szybkiej i zakrojonej na szeroką skalę reorganizacji i modernizacji.
Z tego względu musimy zaoferować państwom członkowskim i przemysłowi racjonalną i odpowiednią elastyczność w osiąganiu celów redukcji emisji CO2.
Anders Wijkman
Panie przewodniczący! Chociaż dyskutujemy o redukcji emisji o 20%, a w najlepszym wypadku o 30% do 2020 roku, coraz więcej naukowców mówi, że musimy osiągnąć dużo więcej. Powodem są najnowsze badania przedstawione po sprawozdaniach IPCC, a przesłanie jest takie, że zmiany klimatu są zarówno szybsze, jak i poważniejsze od oczekiwań ekspertów sprzed kilku lat.
Najbardziej alarmująca nowa informacja dotyczy wzajemnego oddziaływania między systemem klimatycznym, oceanami a ekosystemami lądowymi. Oceany i wegetacja na lądzie zamaskowały ocieplenie, absorbując ponad połowę emisji, za które odpowiada człowiek. Ta zdolność przenikania jest teraz zagrożona z powodu globalnego ocieplenia, a sytuację pogarsza jeszcze nadmierne użytkowanie i niszczenie najważniejszych ekosystemów, zwłaszcza lasów. Chociaż możemy kontrolować emisje, nie mamy kontroli nad taką pozytywną reakcją systemu planetarnego. Zatem w mojej opinii nasze wysiłki są zbyt skromne. Pomimo to musimy podjąć decyzję, mając nadzieję, że możemy stopniowo zwiększać nasze zaangażowanie we współpracy z resztą świata.
Jeżeli chodzi o pakiet, obawiam się kwestionowania aukcji. Potrzebujemy aukcji, aby stymulować innowacje i podnosić dochody przeznaczane na bardzo potrzebne wsparcie na dostosowanie i proekologiczne inwestycje w krajach rozwijających się. Obawiam się również o poziom proponowanych odchyleń. Moim zdaniem przesuwamy w ten sposób w czasie niezbędną transformację technologiczna w naszej części świata.
Byłem szczególnie zaangażowany w negocjacje dotyczące odnawialnych źródeł energii. Najtrudniejszym obszarem były kryteria zrównoważonego rozwoju. W tej kwestii zeszłej nocy nastąpił przełom w rozmowach z Radą w sprawie bardziej ambitnych ograniczeń emisji gazów cieplarnianych w ramach używania biopaliw i uwzględnienia pośrednich skutków zmiany użytkowania gruntów w analizie cyklów życia. Myślę, że to dowód odpowiedzialności.
Podsumowując, zmiany klimatu różnią się od innych tematów naszych dyskusji. Możemy na przykład negocjować szczegółowy poziom budżetu, ale nie możemy negocjować z przyrodą.
Libor Rouček
- (CS) Panie i panowie! Pakiet klimatyczno-energetyczny, o którym dzisiaj dyskutujemy, jest wynikiem kompromisu. To kompromis między interesami przemysłu a potrzebą ochrony środowiska oraz, oczywiście, potrzebą zatrudnienia i większej ochrony miejsc pracy w Europie, która stanowi palący problem w kontekście obecnego kryzysu gospodarczego. Pakiet klimatyczno-energetyczny jest również kompromisem między rozwiniętymi przemysłowo krajami w Unii Europejskiej a tymi krajami w Europie, w których przemysł nie odgrywa tak znaczącej roli. Jak wszystkie dobre kompromisy, ten też obejmuje ustępstwa wszystkich stron. Jestem głęboko przekonany, że możemy osiągnąć kompromis, który będzie odpowiadał wszystkim państwom członkowskim, nowym i starym, dużym i małym, bardziej rozwiniętym przemysłowo i mniej rozwiniętym przemysłowo, na zachodzie, wschodzie, północy, południu czy w środku Europy. Na koniec dnia znalazł on wyraz w porozumieniu dotyczącym proponowanego rozporządzenia o emisji CO2 przez pojazdy i w porozumieniu w sprawie dyrektyw o energii z odnawialnych źródeł.
Panie i panowie! Unia Europejska przedstawia w wielu obszarach wzorzec życia dla innych regionów świata. Dotyczy to również obszaru energii i polityki klimatycznej. Jak najszybsze przyjęcie pakietu klimatyczno-energetycznego leży w naszym żywotnym interesie, podobnie jak odgrywanie wiodącej roli wraz z nową administracją amerykańską podczas przyszłorocznego spotkania w Kopenhadze.
Samuli Pohjamo
(FI) Panie przewodniczący! Lepsze wykorzystanie odnawialnych źródeł energii i propagowanie zrównoważonego rozwoju są pozytywnymi krokami dla regionów. Nie tylko będą one miały korzystny wpływ na klimat, lecz również doprowadzą do powstania miejsc pracy i poprawy dostępu do energii. Należy jednak lepiej uwzględnić różnice międzyregionalne. Na przykład chłodny klimat północy i zasadnicze znaczenie przemysłu leśnego powinny być bardziej widoczne w końcowych decyzjach. Chciałbym również zauważyć, że na północy jest dużo osuszonych bagien, gdzie produkcja drewna i zrównoważona eksploatacja torfu są niezwykle ważne dla wytwarzania energii na tym obszarze. Mam nadzieję, że to również zostanie uwzględnione przy finalizowaniu decyzji.
Jerzy Buzek
(PL) Panie przewodniczący! Chciałem pogratulować prezydencji francuskiej zajęcia się poważnie pakietem energetyczno-klimatycznym. Przede wszystkim dziękuję prezydencji za wysłuchanie niektórych uwag, które w Parlamencie Europejskim były wielokrotnie zgłaszane, ale nie były traktowane wystarczająco poważnie.
Koleżanki i koledzy! Unia Europejska radziła sobie w najtrudniejszych momentach. Teraz też jest taka trudna chwila. Najważniejsze jest jednak, aby się wysłuchać nawzajem i być otwartym na przeciwne argumenty. Tego nam nigdy nie brakowało.
Chciałem przy okazji uspokoić mojego kolegę Claude'a Turmesa. Jeśli chodzi o mój kraj, jest pełna gotowość do przyjęcia pakietu jak najszybciej, a zgłoszone poprawki są nam dobrze znane w Parlamencie i w niczym nie zagrażają głównemu celowi pakietu - w niczym - jakim jest ograniczenie emisji.
Pakiet klimatyczny jest nam więc bezwzględnie potrzebny, i to jak najszybciej. Nikt o tym nie wie lepiej niż Polska. Jesteśmy odpowiedzialni za negocjacje na Konwencji klimatycznej i wiemy, że bez takiego pakietu nie posuniemy się naprzód w negocjacjach światowych. Chodzi o pakiet, który realizuje wszystkie założone cele, powtarzam wszystkie cele do 2020 roku, ale który jest łatwiejszy do przyjęcia przez naszą europejską gospodarkę.
Tylko taki pakiet może być także wzorem dla innych, a chodzi nam właśnie o taki pakiet. I tylko silna i niezagrożona gospodarka może być zdolna do inwestowania na rzecz ochrony klimatu. Jeśli osłabimy gospodarkę, skąd weźmiemy środki na walkę z ociepleniem? Dlatego ta dyskusja jest tak ważna i dlatego jest ważne wysłuchanie nawzajem swoich argumentów.
Riitta Myller
(FI) Panie przewodniczący! Chciałabym podkreślić to, co wielu wcześniej już powiedziało, że teraz, kiedy rozmawiamy o decyzjach, które są przedmiotem debaty, musimy pamiętać, że wynikiem będzie jedynie wdrożenie decyzji, które szefowie państw lub rządów podjęli w marcu 2007 roku. Ponadto poziom aspiracji musi obejmować wdrażanie decyzji, które zostały już podjęte.
W tym znaczeniu to, co powiedział komisarz Dimas o relacji między elastycznością a skutecznym wdrażaniem, jest niezwykle istotne. W Unii Europejskiej potrzebujemy działania, chciałabym zatem wyrazić moje poparcie dla sprawozdawczyni, pani poseł Satu Hassi, która powiedziała, że mamy obowiązek podejmować decyzje w Unii Europejskiej. Tylko w ten sposób możemy zagwarantować to, o czym wielu z nas mówi, czyli pokonanie kryzysu gospodarczego za pomocą innowacji ekologicznych i inwestycji w nowe technologie i nowy rozwój. O ile nie zapewnimy, by te wymogi obowiązywały również nas, przemysł nie będzie miał motywacji do rozpoczęcia opracowywania nowych technologii. Z tego powodu wyrażam pewne zaniepokojenie sytuacją, w której będziemy przyznawać niektórym krajom szczególną elastyczność, ponieważ w najgorszym wypadku poniosą one porażkę, co oznacza, że nie uzyskają korzyści technologicznych, które będą miały inne kraje UE.
Mariela Velichkova Baeva
(BG) Długoterminowa ciągłość polityki na szczeblu krajowym i europejskim w obszarze energii z odnawialnych źródeł i długoterminowa ciągłość inwestycji są kluczowymi czynnikami zrównoważonego rozwoju rynku energii ekologicznej i osiągnięcia celów na 2020 rok w sposób skuteczny pod względem gospodarczym. Aby wykorzystać zróżnicowany wachlarz ekologicznych technologii, potrzebny jest zróżnicowany wachlarz instrumentów. Czy będą to systemy taryfowe, czy dotacje na inwestycje, czy inne formy zależy od poziomu rozwoju i wykorzystywania alternatywnych źródeł - należy je stosować bez szkody dla konkurencji między różnymi graczami rynkowymi w sektorze energii. Taka kompleksowa strategia może mieć wpływ na redukcję szkodliwych emisji i wzrost bezpieczeństwa energetycznego. To podstawowy warunek skutecznego funkcjonowania gospodarki i zapewnienia obywatelom spokoju umysłu.
Françoise Grossetête
- (FR) Panie przewodniczący Borloo, panie komisarzu Piebalgs, panie komisarzu Dimas, panie i panowie! W pierwszej kolejności chciałabym pogratulować prezydencji francuskiej wysiłków podjętych w celu przyjęcia pakietu klimatycznego.
Lecz oto kiedy rozmawiamy o wyzwaniu związanym ze zmianami klimatu, na stole negocjacyjnym pojawia się kryzys finansowy. Otóż właśnie kryzys gospodarczy, skurczenie zasobów surowców powinny doprowadzić do prawdziwej i trwałej rewolucji przemysłowej.
Mówię zatem "tak” potrójnemu celowi 20%. "Tak” czystym silnikom. "Tak” odnawialnej energii z koszykiem energetycznym. Mówię jednak "nie” ucieczce emisji i przenoszeniu przedsiębiorstw. Należy zatem popierać badania, innowację, pomagać przedsiębiorstwom i naszej gospodarce przejść przez okres transformacji w jak najmniej bolesny sposób.
Pochwalam porozumienie w sprawie emisji CO2 pochodzących z pojazdów, nawet jeżeli uważam, że modulacja kar jest wciąż niewystarczająca. W kwestii wychwytywania i składowania dwutlenku węgla czekamy na porozumienie w sprawie finansowania. W sprawie uprawnień do emisji należy bezwzględnie znaleźć sprawiedliwe i realistyczne rozwiązanie. Wprowadzenie progów ilościowych uważam za pozytywne rozwiązanie. Wiemy jednak, że wiele jeszcze trzeba zrobić. Porozumienie w pierwszym czytaniu jest niezbędne. Nasze przedsiębiorstwa, nasz przemysł czekają na dostosowanie do przyszłych zobowiązań. Muszą przewidzieć swoje inwestycje.
Co powiedziano by o Unii Europejskiej, jeżeli ta nie zdołałaby zawrzeć porozumienia przed końcem roku? O Unii Europejskiej, która tak bardzo chce być postrzegana jako przykład walki ze zmianami klimatu, Unii Europejskiej, która wykazuje taką ambicję w walce ze zmianami klimatu! Nie śmiem wyobrazić sobie śmieszności sytuacji Europy, która nie jest w stanie osiągnąć porozumienia, a która chce przekonać w przyszłym roku w Kopenhadze, że ma rację.
Życzę zatem powodzenia prezydencji francuskiej i jeszcze raz gratuluję wykonanej pracy.
Edite Estrela
(PT) Panie przewodniczący! Zmiany klimatu stanowią poważny problem naszych czasów. Potrzebne są pilne działania w celu spowolnienia globalnego ocieplenia. Konferencja kopenhaska jest ostatnią szansą na uniknięcie porażki w czasie, gdy ze Stanów Zjednoczonych docierają pozytywne sygnały. Po wyborze prezydenta Obamy Unia Europejska musi przedstawić wiarygodną i ambitną propozycję, aby zmobilizować inne regiony.
W taki stopniu, w jakim chodzi o podział obciążeń - a temu rozwiązaniu dokładnie się przyglądałam jako kontrsprawozdawczyni z ramienia Grupy Socjalistycznej w Parlamencie Europejskim i mam nadzieję, że będziemy w stanie osiągnąć porozumienie w tej sprawie - uważam, że państwa członkowskie muszą wewnętrznie przyjąć zobowiązanie do redukcji emisji CO2, nie tylko kosztem zewnętrznych środków. Kryzys gospodarczy nie jest, jak niektórzy mówią, wynikiem polityki w obszarze środowiska; został on wywołany szkodliwym zarządzaniem i prawdopodobnie nie jest to sprawa polityki, lecz sprawa dla policji.
Parlament Europejski wywiązał się ze swojego zadania; należy mieć nadzieję, że Rada zrobi to samo bez uciekania się do krajowego egoizmu i fałszywych argumentów. Rozwój nowych technologii jest szansą dla gospodarki i daje możliwość tworzenia miejsc pracy.
Panie urzędujący przewodniczący Rady, drogie koleżanki i drodzy koledzy! Na koniec chcę zaapelować do nas wszystkich o podjęcie starań na rzecz osiągnięcia porozumienia w pierwszym czytaniu. Świat potrzebuje międzynarodowego porozumienia, a obywatele oczekują od nas podjęcia środków.
Vladko Todorov Panayotov
(BG) Zmiany klimatu następują szybciej, niż przewidywano. Jeżeli Unia Europejska chce przewodniczyć posiedzeniu ONZ, które odbędzie się w Kopenhadze w 2009 roku w sprawie osiągnięcia globalnego porozumienia w kwestii prawdziwej walki ze zmianami klimatu po 2012 roku, musi ograniczyć emisje gazów cieplarnianych. Aby nowe państwa członkowskie mogły skutecznie ograniczyć szkodliwe emisje, należałoby rozważyć stopniowe wprowadzanie aukcji na 100% uprawnień w sektorze produkcji energii elektrycznej oraz przedłużenie okresów przejściowych. Nowe państwa członkowskie wciąż w znacznym stopniu opierają się na węglu, który jest głównym źródłem energii. W tych państwach przejście na alternatywne źródła energii następuje wolniej, dlatego środki dotyczące redukcji szkodliwych emisji mogłyby mieć niepożądane skutki społeczne. Wzywam Komisję i Radę, aby już teraz uwzględniły wypełnianie zobowiązań zawartych w protokole z Kioto i prawdziwe przygotowanie każdego państwa członkowskiego, co zapewni skuteczność przyjętych środków.
Pilar del Castillo Vera
(ES) Panie przewodniczący! Przede wszystkich chciałabym podziękować wszystkim tym, którzy zabrali głos, w tym Komisji, prezydencji oraz moim koleżankom i kolegom posłom, za wykonaną pracę i gotowość do podjęcia tematu.
Na początek chciałabym poruszyć cztery kwestie, które w mojej opinii mają podstawowe znaczenie w podejściu do problemu. Pierwsza dotyczy tego, że zużycie węgla stale rośnie z oczywistych powodów: w wyniku rozwoju rozległych obszarów planety, co wcześniej nie miało miejsca. Po drugie, w wyniku większego zużycia węgla rosną emisje CO2. Po trzecie, nie możemy zapominać, że konkurencyjność przemysłu jest teraz mierzona globalnie. Czwarta i nie mniej ważna kwestia dotyczy tego, że nie możemy zapominać, iż mówiąc o gospodarce, mówimy przede wszystkim o ludziach. Kiedy bowiem gospodarka funkcjonuje dobrze, ludzie żyją w dobrobycie, a jeżeli tak nie jest, mamy do czynienia z sytuacją odwrotną.
Ostatnie dwie kwestie oznaczają, że nie należy niepotrzebnie zakłócać konkurencyjności przemysłu europejskiego w tej dobie szczególnych trudności, gdy nie ma międzynarodowych zasad ani wymogów, które miałyby zastosowanie do tych samych sektorów przemysłu w innych częściach świata. Dwa pierwsze punkty oznaczają, że potrzebujemy realistycznego, stabilnego i skutecznego porozumienia międzynarodowego, z udziałem krajów odpowiedzialnych za znaczną część emisji CO2, które zużywają również duże ilości węgla. Bez takiego porozumienia nie możemy skutecznie osiągnąć ostatecznego celu, jakim jest redukcja emisji CO2.
Przedstawiciele prezydencji i Komisji, panie i panowie! Przywództwo polega zasadniczo na proponowaniu rozwiązań umożliwiających osiągnięcie naszych celów. Reszta jest tylko fantazją.
Justas Vincas Paleckis
(LT) Żaden z krajów Unii Europejskiej nie doświadczył jeszcze problemów na taką skalę, jak te, z którymi zmierzyła się Litwa w ciągu jednego roku. Mówię o problemach sektora energetycznego. Zgodnie z traktatem o przystąpieniu do UE Litwa będzie musiała zamknąć elektrownię jądrową w Ignalinie, która zaspokaja około 70% krajowego zapotrzebowania na energię elektryczną. W swojej propozycji dla Litwy Komisja dopuszczała niewielki wzrost emisji gazów cieplarnianych w porównaniu z 2005 rokiem, lecz nie uwzględniono w niej konsekwencji zamknięcia elektrowni jądrowej w Ignalinie, po czym litewskie elektrownie będą uwalniać dwukrotną wielkość emisji tych gazów. Po 2009 roku Litwa będzie jedynym z nowych państw członkowskich Unii Europejskiej, któremu będzie brakować uprawnień do emisji. Wszystko to negatywnie wpłynie na przemysł i całą gospodarkę, a także na użytkowników prywatnych. Przewiduje się, że ceny energii elektrycznej wzrosną dwukrotnie, a nawet więcej, w stosunku do ich obecnego poziomu.
Rosnące wykorzystanie kopalnych źródeł energii doprowadzi do wzrostu emisji o 5 milionów ton rocznie. Z tego względu Litwa liczy na uzyskanie, do czasu budowy nowej elektrowni, zwolnienia, które pod względem wielkości odpowiadałoby w przybliżeniu niepodlegającym sprzedaży uprawnieniom do emisji w ramach systemu handlu uprawnieniami do emisji. Pakiet klimatyczny jest niezwykle ważną i delikatną kwestią. Rozumiem, że każdy kraj ma swoje własne wyzwania i cechy. Byłoby niedobrze, gdyby wnioski o wyjątki naruszyły ten delikatny dokument, który jest tak potrzebny Europie i całemu światu. Jednak sytuacja Litwy jest naprawdę dramatyczna i jedyna w swoim rodzaju, ponieważ nie jesteśmy przyłączeni do zachodnioeuropejskiej sieci elektroenergetycznej. Wzywam uczestników rozmów trójstronnych do uwzględnienia tego faktu.
John Bowis
Panie przewodniczący! Kierujemy teraz wzrok i myśli na kluczowe kwestie i dlatego uważam, że osiągamy postęp. Panie ministrze, panie komisarzu! Uważam jednak, że nie usłyszeli panowie dzisiaj głosu, który powinniście usłyszeć, a mianowicie głosu krajów o niskich dochodach. Niektórzy z nas właśnie wrócili z posiedzenia AKP w Papui Nowej Gwinei, wiemy więc, że kraje o niskich dochodach są największymi ofiarami naszego wcześniejszego wzrostu i potrzebują naszego wsparcia.
Wyspy na Pacyfiku praktycznie znikają pod falami. Globalne ocieplenie przynosi nowe choroby, komary przynoszą do regionu malarię i gorączkę tropikalną. Po powrocie znajdujemy pisma oddalonych regionów morskich Europy, w których czytamy to samo. Rozpaczliwie proszą nas o podjęcie działań i wsparcie również ich.
Na posiedzeniu AKP widzieliśmy konsekwencje braku działań zapobiegawczych i braku zarządzania zmianami klimatu. Nawet jeżeli osiągniemy cel 2%, oznacza to 25% ograniczenie dostępności wody; oznacza to 10% spadek plonów; oznacza to pięćdziesiąt milionów więcej osób chorych na malarię; oznacza to dziesięć milionów więcej osób dotkniętych zalewaniem obszarów przybrzeżnych; oznacza to dramatyczny wzrost zachorowalności na choroby układu oddechowego, choroby układu krążenia, choroby odzwierzęce, nowotwory skóry i problemy ze wzrokiem.
Jeżeli oni przegrają, przegramy również my. Ich choroby już są naszymi chorobami. Ich migracja stanie się naszą migracją. Ich desperacja może prowadzić do dalszej desperacji, ponieważ napierają również na nasze granice i tak ze względu na nas samych, jak i na nich musimy im pomóc w jak najszybszym osiągnięciu postępu.
Britta Thomsen
(DA) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Na początku chciałabym podziękować naszemu sprawozdawcy, panu posłowi Turmesowi za imponującą pracę w związku z dyrektywą o odnawialnych źródłach energii. Jednocześnie chciałabym podziękować również różnym sekretariatom Parlamentu, doradcom i asystentom. Niestety nie zdołaliśmy zakończyć nocnych negocjacji z Radą, nawet jeżeli ze strony Parlamentu chcieliśmy osiągnąć porozumienie i byliśmy gotowi na ustępstwa. Jak państwo wiedzą, do tanga trzeba dwojga, trzeba też dwóch gotowych stron, aby zawrzeć porozumienie. Jako sprawozdawczyni z ramienia Grupy Socjalistycznej w Parlamencie Europejskim w pracach nad wspomnianą dyrektywą, chciałam przybyć tu dziś rano z całkowicie wynegocjowanym pakietem. Pakietem noszącym nasze odciski palców. Dyrektywa zrewolucjonizuje europejską politykę energetyczną. Umożliwi nam zakończenie ponadstuletniej zależności od ropy i gazu. Zależności, która zniszczyła nasze środowisko, doprowadziła do wojen, zamieszek i nierówności na całym świecie. Dlatego musimy teraz postawić kropkę nad i w sprawie tego porozumienia.
Mamy już pewność, że jasne i solidne kryteria zrównoważonego rozwoju zostaną wyznaczone w obszarze produkcji biopaliw dla naszych samochodów. Zapewniliśmy ograniczenie wysokiego zużycia energii w budynkach, a producenci turbin wiatrowych i paneli słonecznych otrzymają gwarancję, że Europa będzie inwestować w odnawialne źródła energii. Ostatnią przeszkodą jest to, że musimy czekać na wszystkie wiążące cele do 2020 roku. Problem polega na tym, że jedno państwo członkowskie blokuje porozumienie. Wszystko zatem, co mogę zrobić, to zdecydowanie zaapelować do Rady o przeanalizowanie jej stanowiska i zapewnienie Europie porozumienia energetycznego, którego tak bardzo potrzebuje.
Gunnar Hökmark
(SV) Panie przewodniczący! Jednym z najważniejszych zadań Europy i Unii Europejskiej jest teraz zapewnienie, byśmy podjęli międzynarodowe zobowiązanie do poważnego potraktowania globalnych celów związanych z polityką klimatyczną. Będzie to również jedno z najważniejszych zadań prezydencji szwedzkiej, która powinna zagwarantować, że podejmiemy to międzynarodowe zobowiązanie na konferencji w Kopenhadze.
Jak sądzę, przy okazji dyskusji o tych kwestiach warto przypomnieć, że sukces w Kopenhadze, przy szerokim zaangażowaniu międzynarodowym, oznacza dużo więcej niż różne szczegóły znajdujące się w pakiecie, o którym teraz dyskutujemy. Dlatego jest tak ważne, aby zapewnić przyjęcie pakietu klimatycznego zawierającego cele, które wyznaczyliśmy.
Uważam, że powinniśmy być pragmatyczni, kiedy chodzi o różne środki. Jeżeli będziemy pragmatyczni w tych kwestiach, a jednocześnie zapewnimy osiągnięcie celów, zagwarantujemy sobie również szerokie poparcie dla tego, co należy zrobić, i trwałą wolę różnych państw członkowskich w kwestii postępowania zgodnie z różnymi podjętymi zobowiązaniami. To najważniejsza rzecz, i nakreśla ona perspektywę dla dalszych różnego rodzaju wysiłków.
Chciałbym podkreślić, że musimy również przyjąć jasne stanowisko w jednej sprawie, a mianowicie musimy zawsze przygotowywać miejsce dla inicjatyw, które dają najlepsze wyniki. Oznacza to, że musimy zezwolić na inwestycje w innych krajach, gdzie wyniki będą najlepsze. Nie oznacza to jednak, że mamy mniej od siebie wymagać: musimy skupić się na tym, co możemy zrobić, aby pomóc innym krajom.
Na koniec środki, które zostaną teraz uwolnione za pośrednictwem aukcji, powinny zostać przekazane państwom członkowskim na różne inicjatywy w różnych krajach.
Dorette Corbey
(NL) Panie przewodniczący! Teraz, kiedy nadajemy ostateczny szlif pakietowi klimatycznemu, emocje są ogromne. Niektórzy twierdzą, że klimat powinien poczekać co najmniej do zakończenia kryzysu, lecz to nie jest nowy pomysł. Po pierwsze, musimy bezwzględnie podjąć szybkie działania, aby zapobiegać globalnemu ociepleniu, które - jak powiedziano - postępuje szybciej, niż przewidywano. Po drugie, kończą się zasoby ropy. Naprawdę musimy podjąć działania na rzecz zrównoważonych dostaw energii. Po trzecie, skuteczna polityka klimatyczna jest dobrą bronią przeciwko recesji.
Inwestycje w zrównoważoną energię, w infrastrukturę do wytwarzania energii ekologicznej oraz w efektywność energetyczną w budynkach pozwolą stworzyć miliony miejsc pracy, a to nie jest coś, na co można kręcić nosem. Nie potrzeba mówić, że nie możemy dopuścić, aby miejsca pracy w sektorach hutnictwa, papiernictwa lub motoryzacji zostały przeniesione za granicę. Przy obecnym stanie rzeczy pakiet jest krokiem w dobrą stronę, chociaż nie możemy dopuścić, aby stał się martwym dokumentem.
W każdym razie możemy być usatysfakcjonowani porozumieniem w sprawie dyrektywy o paliwach. Ograniczenie CO2 na poziomie 10% na podstawie metody obliczeniowej "od otworu do koła” jest pozytywnym i mocnym przesłaniem, zwłaszcza w czasach, gdy przedsiębiorstwa paliwowe wykorzystują coraz więcej energii na wyprodukowanie benzyny i oleju napędowego. Dyrektywa o paliwach stanowi ważny bodziec do ogólnoświatowego ograniczania emisji, spalania, większego wykorzystywania elektryczności w transporcie drogowym i wyboru bardziej wydajnych biopaliw, które spełniają wymogi zrównoważonego rozwoju. W ten sposób Europa nadaje ton. W Stanach Zjednoczonych również podjęto podobne inicjatywy, a epoka zmierzchu ropy jest teraz w zasięgu wzroku.
Karl-Heinz Florenz
(DE) Panie przewodniczący! Bardzo dziękuję Komisji i Radzie za przedstawienie pakietu klimatycznego. Moim zdaniem w pakiecie nie należy zmieniać ani jednej liczby, ani jednego celu, ani jednego procentu. Panie urzędujący przewodniczący Rady! Mam jednak zbyt dużą świadomość, że jesteśmy pod ogromną presją czasu. Nie mam czasu, aby wypowiedzieć się dzisiaj na ten temat w ciągu dwóch minut.
Chciałbym poruszyć kwestię, która jest państwu znajoma: chciałbym zwrócić uwagę Unii Europejskiej na to, czy rzeczywiście powinniśmy zaczynać wysoce określony system aukcji od razu w 2013 roku, kiedy bardzo dobrze wiemy, że nasi amerykańscy przyjaciele i nasi przyjaciele w Indiach i w Chinach nie będą mieli takich instrumentów do tego czasu. Proponuję, aby te uregulowania zostały przyjęte w drugim protokole z Kioto lub w Kopenhadze oraz aby rozpocząć aukcje w Europie w dniu, w którym przestanie obowiązywać protokół kopenhaski lub protokół z Kioto.
Proszę nie zabierać teraz przedsiębiorstwom kapitału, który nie pochodzi z banków. Potrzebujemy tego kapitału. Chcemy tego, i to do 2012 roku. Uważam, że błędem jest wysyłanie przemysłu europejskiego na rynek światowy w ołowianych butach, podczas gdy nasi amerykańscy przyjaciele noszą buty sportowe w Indiach. To nieuczciwe. Nie można dopuścić, aby tak się stało. Wszyscy muszą mieć podobne buty. W tej kwestii jestem zapalczywy, a dokładnie chodzi mi o osiągnięcie celów.
Dla mnie to dość oczywiste, że potrzebujemy pieniędzy na rekompensaty poza Europą, w krajach Ameryki Łacińskiej. To jest zupełnie bezsporne. Powinniśmy jednak stworzyć narzędzia do handlu uprawnieniami do emisji, tak aby zapewnić przemysłowi równe warunki. Popieram to rozwiązanie bez zmiany jakiegokolwiek parametru. Chciałem to powtórzyć, ponieważ są w tej Izbie osoby sugerujące, że chcieliśmy zmienić cele. Otóż nie, panie komisarzu Dimas, nie chcemy ich zmieniać.
Åsa Westlund
(SV) Panie przewodniczący! Parlament i Rada zakończyły obecnie wszystkie negocjacje w sprawie pakietu klimatycznego. Chociaż byłoby to wspaniałe zwieńczenie współpracy, gdybyśmy mieli pakiet przed świętami, muszę powiedzieć, że jestem bardzo zaniepokojona kierunkiem, jaki przybierają negocjacje. Zgodnie z ostatnimi badaniami powinniśmy ograniczyć emisję bardziej, niż określono w pakiecie klimatycznym. Tymczasem Rada Ministrów, a szczególnie kilka prawicowych rządów w niej reprezentowanych, zmierza w kierunku stonowania pakietu.
Ponadto, jako Szwedka z ciężkim sercem stwierdzam, że szwedzki rząd kontrolowany przez konserwatystów jest jednym z głównych graczy uniemożliwiających UE osiągnięcie postępu w kwestii pakietu klimatycznego. Z wielu powodów większość działań skutkujących redukcją emisji w UE musi mieć charakter wewnętrzny: po pierwsze dlatego, że ponosimy moralną odpowiedzialność za redukowanie naszych emisji; po drugie dlatego, że wychodząc na czołową pozycję i pokazując, że ograniczanie emisji jest kompatybilne z wysokim wzrostem gospodarczym, możemy skłonić inne kraje do podpisania międzynarodowego porozumienia w sprawie zmian klimatu; po trzecie dlatego, że musimy dysponować zachętą, jeżeli nasz przemysł ma rozwijać nowe ekologiczne technologie, abyśmy mogli być konkurencyjni w przyszłości.
Chciałabym zatem wezwać Parlament, aby wyraził sprzeciw wobec stanowiska szwedzkiego rządu i stwierdził, że znaczna część redukcji emisji musi mieć miejsce w Europie, a określona proporcja pochodzących z handlu uprawnieniami do emisji powinna być przekazywana krajom rozwijającym się. Wówczas będziemy wiarygodni i będziemy mogli zawrzeć jesienią 2009 roku w Kopenhadze międzynarodowe porozumienie w sprawie klimatu.
Paul Rübig
(DE) Panie przewodniczący! Chciałbym podziękować urzędującemu przewodniczącemu Rady, panu Borloo. Pan będzie walczył z bezrobociem i ubóstwem w nadchodzących miesiącach i latach. My jednak domagamy się rozsądnego pakietu. Nie potrzebujemy bezpłatnych uprawnień na poziomie 100% w sektorze, w którym występuje ucieczka emisji, potrzebujemy uprawnień na poziomie 100% i wskaźników ex ante. Uważam, że w przypadku tych przedsiębiorstw, w których nie występuje ryzyko ucieczki emisji, najlepsze jest rozwiązanie 20/20, tak abyśmy mogli zacząć od 20% wzrostów i osiągnąć również cel z 20% wzrostami.
Domagamy się również, aby małe i średnie przedsiębiorstwa uzyskały zwolnienia. Mam tutaj na myśli w szczególności przedsiębiorstwa z 25 tysiącami ton, które należy zwiększyć do 50 tysięcy ton. Wówczas wciąż moglibyśmy mieć 80% MŚP, które emitują jedynie 27% CO2. Powinniśmy również podjąć starania, aby zatrzymać pieniądze w przedsiębiorstwach, nie opodatkowywać ich i nie wysyłać za granicę. Pieniądze są pilnie potrzebne w przedsiębiorstwach na propagowanie innowacji i badań. Proszę również zapewnić możliwość malejących kosztów amortyzacyjnych, aby przedsiębiorstwa mogły inwestować w tych obszarach szybko i w odpowiednim czasie.
Potrzebujemy też zapisu w międzynarodowym porozumieniu, który określałby poziom do 30% zamiast bezwzględnej proporcji w wysokości 30%. Musimy jasno sprecyzować, co owo międzynarodowe porozumienie musi zawierać. W przypadku pomp ciepła domagam się również stosownego uwzględnienia pomp ciepła powietrze-powietrze, ponieważ w ten sposób, wraz z energią słoneczną, możemy naturalnie zapobiegać znacznej części emisji CO2.
Domagam się również, aby nałożyć na europejski przemysł jądrowy obowiązek stosowania norm bezpieczeństwa Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej oraz powołać w Europie niezależne organy regulacyjne, które również mogą uczestniczyć w procesie podejmowania decyzji w pozostałych państwach członkowskich, aby zapewnić tam bezpieczeństwo.
Gyula Hegyi
Panie przewodniczący! Wiele nowych państw członkowskich, jak na przykład Węgry po latach osiemdziesiątych i załamaniu się starego przemysłu, ograniczyło emisję gazów cieplarnianych. W wyniku tego procesu co szósty Węgier - w sumie około miliona osób - stracił pracę. Ponieważ podstawą do redukcji w obecnym wniosku nie jest rok 1999, lecz 2005, niektóre starsze państwa członkowskie mogą podnieść wartości emisji bez żadnych konsekwencji. To bardzo niesprawiedliwe wobec nowych państw członkowskich. Po stratach w naszej gospodarce potrzebujemy uczciwej rekompensaty.
Miejska energetyka cieplna to przede wszystkim kwestia socjalna w wielu nowych państwach członkowskich. Decyzja Komisji Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności o przyznaniu bezpłatnych uprawnień miejskiej energetyce cieplnej w ramach systemu handlu uprawnieniami do emisji ma dla nas zasadnicze znaczenie i musimy utrzymać to rozwiązanie podczas rozmów trójstronnych.
Uważam, że to rynek i konkurencja powinny ocenić wychwytywanie i składowanie dwutlenku węgla. Ponieważ to bardzo nowa i droga technologia, musimy zachować większą ostrożność, zanim zaczniemy ją dotować z publicznych pieniędzy.
Moja ostatnia uwaga dotyczy tego, że bez odpowiedniego systemu kar cały pakiet poniesie porażkę. Jeżeli nie zmusimy państw członkowskich do respektowania limitów emisji, cały nasz wysiłek zostanie zmarnowany. Dlatego wzywam Parlament, aby nalegał na utrzymania naszych postanowień dotyczących systemu kar, ponieważ bez systemu kar cały system w ogóle nie będzie działał.
Przewodniczący
Panie i panowie! Proszę o uwagę. Chociaż jesteśmy bardzo blisko końca debaty, przerwę ją z powodu, który państwo zrozumieją. Następnym punktem jest uroczyste posiedzenie o godz. 11.30 z jego świątobliwością Dalajlamą; po uroczystym posiedzeniu będziemy kontynuować debatę. Na mojej liście pozostało tylko dwóch mówców, oprócz osób, które chcą zabrać głos na zasadzie pytań z sali, oraz przedstawicieli Rady i Komisji. Po zakończeniu debaty na temat stanu negocjacji w sprawie pakietu klimatycznego i energii przystąpimy do głosowania w normalnym trybie.
(Debata została zawieszona o godz. 11.30 z powodu uroczystego posiedzenia)
