
Buitenweg
Voorzitter, de Oostenrijkse politicoloog en professor Anton Pelinka is strafrechtelijk vervolgd wegens een opmerking over de heer Haider. De heer Pelinka was lid van het bestuur van het Europees Waarnemingscentrum tegen racisme en vreemdelingenhaat in Wenen. Volgens verdragsverplichtingen zou hij ondersteuning moeten krijgen van de Oostenrijkse regering. Maar ondanks herhaaldelijke verzoeken heeft hij onvoldoende infrastructurele ondersteuning gekregen. In een persverklaring stelt de heer Schüssel dat in het licht van de ervaringen de verdragsverplichtingen veel te hoog zijn. De heer Pelinka is afgetreden omdat hij zich niet gesteund meent door de regering en hij is vervangen door een lid van een van de regeringspartijen.
Ik weet dat de Voorzitter zich altijd erg heeft ingespannen op het gebied van het bestrijden van racisme en vreemdelingenhaat. Ik was erbij toen ze haar speech hield in Wenen bij de opening van het centrum. We hebben ook een verantwoordelijkheid ten aanzien van het functioneren van de Europese instellingen. Ik zou u willen vragen of u bereid bent een brief te schrijven of contact op te nemen met de Oostenrijkse regering om uw bezorgdheid te uiten over de inperking van de vrijheid van meningsuiting en de regering te wijzen op haar verplichtingen, waar ze niet eenzijdig onderuit kan.>

De Voorzitter
Mevrouw Buitenweg, ik dank u. Wij zullen die feiten grondig onderzoeken.>

Van der Laan
Voorzitter, het Europees Parlement heeft gisteren met een democratische meerderheid besloten om op vrijdag niet meer in Straatsburg te vergaderen. U heeft vervolgens een communiqué de presse doen uitgaan waarin u zegt dat u dat betreurt. Dat is natuurlijk uw goed recht. Iedereen heeft zijn eigen persoonlijke en politieke verantwoordelijkheid. Het is echter een beetje verwarrend als de Voorzitter van het Europees Parlement spijt over een democratisch besluit van het Parlement uitspreekt onder het officiële briefhoofd van het Parlement met een verwijzing naar de diensten van het Parlement. Ik zou u willen vragen geen verwarring te scheppen als u uw persoonlijke verantwoordelijkheid moet nemen tegenover uw kiezers, dat is iets waar wij allemaal begrip voor hebben, en of u dat op uw eigen briefpapier zou willen doen. >

De Voorzitter
Mevrouw Van der Laan, u zult moeten toegeven dat men als politicus zijn vrijheid behoudt, ook indien men Voorzitter van het Europees Parlement is. Ik heb uit eigen naam gesproken. Ik heb gezegd dat ik de uitslag van de stemming persoonlijk betreur, dat ik begrip heb voor de praktische redenen die aan de basis van het besluit liggen en dat ik met de Conferentie van voorzitters zal onderzoeken hoe dit besluit, in het belang van onze Vergadering, het best ten uitvoer kan worden gelegd. Ik meen niet dat ik daarbij mijn functie heb misbruikt. >

Mauro
Mevrouw de Voorzitter, ik wil een onplezierig incident signaleren dat mij is overkomen en dat in mijn optiek afbreuk doet aan de waardigheid van de leden van dit Huis.
Dinsdagavond ben ik naar Polen afgereisd om deel te nemen aan een internationaal congres. Bij de grenspost Görlitz had de Duitse politie twijfels over mijn identiteit. Goed, dat kan gebeuren. Om een uitweg te vinden uit de situatie heb ik toen mijn laissez-passer van het Europees Parlement getoond. Dat was echter voor de Duitse politie een neplegitimatie, en toen hebben zij mij acht uur lang vastgehouden, totdat ze na lang getouwtrek de nodige ophelderingen over mijn persoon hadden ontvangen. Ik ben acht uur lang vastgehouden in een kamertje, zonder dat ik mocht telefoneren en terwijl ik door een bewaker in het oog werd gehouden.
Pas door tussenkomst van de Poolse autoriteiten, die overigens de geldigheid van mijn document hebben erkend - hetgeen goede hoop biedt voor de uitbreiding - kon ik mijn reis hervatten. Ik zal hierover nog een nota schrijven met meer details, maar ik verzoek u nu al vast om dit probleem ter sprake te brengen bij de Duitse regering.

De Voorzitter
Mijnheer Mauro, wat u is overkomen, is volstrekt onaanvaardbaar. Ik dank u dat u me onverwijld een nota zult doen toekomen, zodat ik met de betrokken autoriteiten contact kan opnemen. Dit incident is vooral onaanvaardbaar omdat op het document uitdrukkelijk wordt vermeld dat het door de autoriteiten van de landen van de Europese Unie moet worden erkend. Dit kan werkelijk niet door de beugel. Wij zullen proberen herhaling hiervan te voorkomen.

Pack
Mevrouw de Voorzitter, het probleem met dit paspoort is juist dat het bij niemand bekend is. Wij gebruiken het ook vrijwel nooit. Daarom vind ik dat u nogmaals de betrokken instanties erop moet attenderen dat dit paspoort binnen de Europese Unie geldig is. Gisteren zei mevrouw Karamanou dat zij het had willen gebruiken voor haar reis naar Amerika, maar dat kan natuurlijk niet. Op de pas staat duidelijk vermeld: "Uitsluitend geldig binnen het gebied van de Europese Unie". Om te voorkomen dat dergelijke dingen zich herhalen zou men de Duitse overheid, en ook die van andere landen, echter kunnen wijzen op de geldigheid van dit document.>

De Voorzitter
Mevrouw Pack, u heeft volkomen gelijk. Als wij zulke incidenten willen voorkomen, moeten wij inderdaad een pedagogisch initiatief nemen, opdat iedereen weet waarom het gaat.>

Goedkeuring van de notulen van de vorige vergadering
De Voorzitter
De notulen van de vergadering van gisteren zijn rondgedeeld.
Geen bezwaren?>

Perry
Mevrouw de Voorzitter, ik wil niet dat het Parlement denkt dat ik geen gevoel voor humor heb. Ik heb gisteren inderdaad gesproken over de als pakje sigaretten verklede man of vrouw die buiten deze vergaderzaal stond. Dit was echter bedoeld als een serieuze opmerking die gisteren wellicht iets te luchtig is opgevat.
Ik heb hier een brief van u, mevrouw de Voorzitter, van 6 april jl. Daarin staat dat de quaestoren hebben besloten het gebied rond de vergaderzalen in Brussel en Straatsburg tot neutraal gebied te verklaren. Manifestaties, demonstraties of soortgelijke activiteiten die tot doel hebben de mening van leden te beïnvloeden, mogen daar niet worden gehouden. Verder zegt u in deze brief dat u zult onderzoeken hoe herhaling van dergelijke incidenten kan worden voorkomen. Ik hoop dat u en de quaestoren deze zaak serieus zullen behandelen, want dit is een inbreuk op het recht van de leden om naar dit Parlement toe te komen en daar vrij te stemmen en te debatteren over zaken waarvoor zij door hun kiezers hiernaartoe zijn gestuurd. De banen van duizend mensen in mijn kiesdistrict staan momenteel op de tocht als gevolg van besluiten die hier gisteren zijn genomen.>

De Voorzitter
Mijnheer Perry, ik kan u verzekeren dat de quaestoren en ikzelf die zaak au sérieux nemen en ervoor zullen zorgen dat zoiets niet meer gebeurt.
(De notulen worden goedgekeurd)

Europese Raad van 19/20 juni 2000
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over:
de verklaringen van de Raad en de Commissie over de voorbereiding van de Europese Raad van Santa Maria da Feira op 19 en 20 juni 2000, met inbegrip van de situatie in het Midden-Oosten;
de mondelinge vraag (B5-0492/2000) van de heer Napolitano, namens de Commissie constitutionele zaken, aan de Raad over de Europese Raad van Feira;
de mondelinge vraag (B5-0493/2000) van de heer Napolitano, namens de Commissie constitutionele zaken, aan de Commissie over de Europese Raad van Feira.>

Gama
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ik dank het Europees Parlement voor de gelegenheid die het mij biedt om hier het woord te voeren. Het is de derde keer dat de fungerend voorzitter van de Raad van de Europese Unie dit semester voor dit Parlement verschijnt. Dit stelt mij eens te meer in de gelegenheid een directe dialoog met deze instelling te voeren.
Het Portugees voorzitterschap heeft steeds getracht een oprechte, open en constructieve relatie met het Europees Parlement te onderhouden, zowel met de plenaire vergadering als met de parlementaire commissies. In diezelfde geest willen wij nu het Parlement onze eerste gedachten over de aanstaande Europese Raad van Feira uiteenzetten.
Met uw welnemen zou ik willen beginnen met een verwijzing naar het programma zoals dat er nu uitziet. Op 19 juni zal 's ochtends het gebruikelijke onderhoud met de Voorzitter van het Europees Parlement plaatsvinden. Daarop volgt een vergadering met de voorzitter van de Conventie, Roman Herzog, die belast is met de opstelling van het ontwerp voor een Handvest van de grondrechten van de Europese Unie. Het is niet de bedoeling dat daar beslissingen worden genomen. Momenteel wordt aan het handvest gewerkt overeenkomstig de gekozen procedure. Wij achten het echter onontbeerlijk dat in de huidige fase informatie wordt uitgewisseld. Enerzijds dient voorzitter Roman Herzog de staatshoofden en regeringsleiders in te lichten over de stand van de werkzaamheden van de Conventie met betrekking tot de opstelling van het handvest en anderzijds moet hij inzicht krijgen in de twijfels die dit probleem bij sommige staatshoofden en regeringsleiders oproept. Op deze vergadering zullen derhalve logischerwijs geen beslissingen vallen. Het komt er vooral op aan informatie uit te wisselen.
In aansluiting hierop zal een werkvergadering met de ministers van Financiën worden belegd, tijdens welke de onderwerpen die verband houden met de follow-up van de buitengewone Europese Raad van Lissabon en de economische en financiële kwesties zullen worden behandeld. Gedurende het middagmaal zal de intergouvernementele conferentie aan bod komen. Hierbij zal bijzondere aandacht aan het vraagstuk van de versterkte samenwerking worden geschonken. De Raad zal dan moeten specificeren of dit al dan niet aan de werkzaamheden van de conferentie zal worden toegevoegd. In de namiddag zullen de uitbreiding van de Unie, het gemeenschappelijk Europees veiligheids- en defensiebeleid en de externe betrekkingen worden besproken. In dit opzicht dient te worden onderstreept dat het voorzitterschap de president van Zuid-Afrika, Thabo Mbeki, heeft uitgenodigd zich op dat moment bij ons te voegen voor een bespreking over de kwestie van de betrekkingen tussen de Europese Unie en Afrika en de politieke aangelegenheden in dat gebied. Het verheugt ons ten zeerste dat president Thabo Mbeki onze uitnodiging heeft aanvaard. Zuid-Afrika speelt immers op regionaal gebied en jegens de Europese Unie en haar lidstaten een belangrijke rol.
De volgende dag, 20 juni, zal zoals gebruikelijk de ontwerptekst van de conclusies van het voorzitterschap worden herzien. De Raad heeft dan de gelegenheid een balans op te maken van de in de loop van dit semester geboekte vooruitgang op gebieden die wij bijzonder relevant achten. Het ligt in onze bedoeling de bakens uit te zetten voor de verdere uitdieping van de Europese integratie. Hiertoe wensen wij in de mate van het mogelijke een oplossing te vinden voor de talloze uitdagingen die ons in de nabije toekomst in het kader van de Europese agenda te wachten staan.
Daar ik niet over voldoende tijd beschik om elk van de in Santa Maria da Feira te behandelen punten uitvoerig uit de doeken te doen, zal ik mij beperken tot een aantal thema's die ons inziens prioritair zijn en derhalve onze aandacht verdienen.
De intergouvernementele conferentie zal tijdens de Raad behandeld worden aan de hand van een verslag van het voorzitterschap. Dit verslag is reeds klaar. Gisteren werd het officieel overhandigd aan de Voorzitter van het Europees Parlement en vandaag kan het in alle talen via internet worden geraadpleegd. Dit Parlement heeft de werkzaamheden van de intergouvernementele conferentie met belangstelling gevolgd en blijk gegeven van enorme samenwerkingsgezindheid. In dit opzicht zij erop gewezen dat de deelname van het Parlement in kwalitatief opzicht een stap voorwaarts betekent in vergelijking met voorgaande intergouvernementele conferenties toen de instellingen en de Verdragen werden hervormd.
Het verslag van het voorzitterschap omvat in hoofdzaak twee delen. Het eerste deel is gewijd aan de evaluatie van de tot dusver door de conferentie geboekte vooruitgang en beschrijft de algemene lijnen die uit de debatten naar voren zijn gekomen. Het tweede deel bevat een reeks voorstellen, lijsten en voorbeelden van opties waarover de intergouvernementele conferentie zich het komende semester zal moeten uitspreken. Ik wens hier te benadrukken dat wij, in het kader van het ons als voorzitterschap in Helsinki toegekend mandaat en na overleg met de lidstaten, zullen aanbevelen het thema van de versterkte samenwerking op de agenda van de conferentie te plaatsen. Uitgaande van het reeds verrichte werk ben ik ervan overtuigd dat wij in staat zullen zijn de conferentie zoals gepland eind dit jaar onder leiding van het Franse voorzitterschap af te ronden.
Wat de ontwikkeling van het gemeenschappelijk Europees veiligheids- en defensiebeleid betreft, ben ik van oordeel dat aanzienlijke vorderingen zijn gemaakt. Ook dit komt tot uiting in het verslag dat wij aan de Europese Raad zullen voorleggen. Ik denk dan vooral aan het feit dat voor de eerste maal in de geschiedenis van de Europese Unie nieuwe politieke, militaire en civiele organen voor crisisbeheersing zijn opgericht en in werking zijn getreden. Ook de aanneming van de reglementering betreffende de betrekkingen tussen de Unie en de NAVO en de Unie en derde landen betekent een belangrijke stap voorwaarts. Hetzelfde geldt voor het besluit inzake de huisvesting van al deze organen. Daarmee wordt gezorgd voor de nodige gebouwen en voorzieningen. Wij hebben tevens getracht de balans op te maken van het feit dat wij tezelfdertijd het voorzitterschap van de Europese Unie en de WEU hebben waargenomen. Deze omstandigheid heeft ervoor gezorgd dat de rol van de WEU nu duidelijker omlijnd is en de vermogens en het acquis van dit instrument door de Europese Unie beter kunnen worden benut.
Wij gaan nu een nieuwe fase van dit project in. Wij moeten de conferentie over de beschikbaarstelling van vermogens, de Capability Commitment Conference, voorbereiden. Deze conferentie zal in november van dit jaar plaatsvinden. De bedoeling daarvan is de vermogens en de middelen op zodanige wijze te beheren en in te zetten dat, zoals gepland, ons hoofddoel, onze headline goal, kan worden verwezenlijkt. Deze documenten zijn gisteren in de Raad Algemene Zaken in stemming gebracht en aangenomen.
Wat de uitbreiding betreft wil ik hier vermelden dat het voorzitterschap de onderhandelingen met de zogenaamde "Groep van Helsinki" heeft geopend. Zoals wij gisteren nog op ministerieel niveau hebben kunnen vaststellen, zijn er reeds verschillende hoofdstukken afgerond, zelfs met de "Groep van Helsinki", de meest recente groep. Wat de vorige groep, de "Groep van Luxemburg", betreft zijn er aanzienlijke vorderingen gemaakt. In deze context wordt reeds over alle hoofdstukken onderhandeld, met uitzondering van het hoofdstuk over de instellingen welteverstaan.>
Ik ben er zeker van dat wij ons er tijdens de Raad van Feira opnieuw toe zullen verbinden het onderhandelingstempo op grond van de overeengekomen principes te handhaven en de uitbreiding als de historische uitdaging bij uitstek van de Europese Unie te blijven beschouwen. In dit verband wil ik u erop wijzen dat wij met betrekking tot de Groep van Luxemburg 16 hoofdstukken hebben geërfd: 10 hoofdstukken zijn nu afgerond en 6 hoofdstukken zijn geopend. Met betrekking tot de Groep van Helsinki zijn 10 hoofdstukken geopend en 8 hoofdstukken afgerond. Bovendien hebben wij aan Turkije de status van volwaardig kandidaat-land toegekend. Wij hebben met name de kaderverordening aangenomen en het partnerschap voor toetreding goedgekeurd. Er is tevens een eenmalig financieel kader vastgesteld en wij hebben met het oog op de adequate voorbereiding van de screening de eerste Associatieraad bijeengeroepen.
Het volgende punt betreft de stand van de uitbreidingsonderhandelingen. Gisteren en eergisteren werden met de twaalf kandidaat-landen 12 opeenvolgende intergouvernementele conferenties voor toetreding gehouden. De volgende hoofdstukken zijn reeds afgerond: 16 met Cyprus, 13 met Estland en de Republiek Tsjechië, 12 met Slovenië, 11 met Hongarije en Polen, 7 met Malta, 6 met Slowakije, 5 met Roemenië, Letland en Litouwen en 4 met Bulgarije. Deze informatie geeft niet enkel een beeld van het tempo waarmee deze dossiers worden afgehandeld, maar is tevens een aanwijzing voor de reactie van de kandidaat-landen in het onderhandelingsproces. Dat is een bijzonder belangrijk punt.
Tijdens de intergouvernementele conferenties van gisteren heeft het toekomstige voorzitterschap gewag gemaakt van de geplande tijd- en werkschema's. Het is namelijk de bedoeling dat deze voor de Unie historische uitdaging overeenkomstig de afgesproken principes wordt verwezenlijkt en dat onze doelstellingen bij de kandidaat-landen niet tot frustratie leiden.
Een ander punt op de agenda van de Europese Raad van Feira is de follow-up van de Europese Raad van Lissabon. In dit opzicht wens ik het belang te onderstrepen van de documenten betreffende de algemene richtsnoeren voor het economisch beleid van de lidstaten, het actieplan voor Europa 2002 of de informatiemaatschappij voor iedereen, de vorderingen op het gebied van de tenuitvoerlegging van het actieplan voor financiële dienstverlening en de goedkeuring van het Europees Handvest voor kleine ondernemingen. Uiteraard blijven ook het maatschappelijk beleid en de werkgelegenheid de aandacht vasthouden van de staatshoofden en regeringsleiders.
Op economische en financieel gebied verdient de officiële toetreding van Griekenland tot de euro een bijzondere vermelding. Deze lidstaat sluit zich aan bij de elf landen die reeds vroeger tot de derde fase van de Europese en Monetaire Unie zijn toegetreden. Er zal tevens een verslag over de voortgang van het belastingdossier worden voorgelegd. Zoals u weet, wordt op dit vlak intens overlegd. De Portugese minister van Financiën heeft een informatienetwerk opgebouwd en voor 18 en 19 juni is, los van de Europese Raad, een vergadering van de ministers van Economische Zaken en Financiën gepland. Wij hopen dan ook dat daar - en voordien natuurlijk - met man en macht naar een oplossing voor deze kwestie zal worden toegewerkt. Wij mogen niet langer talmen aangezien de geloofwaardigheid van Europa als financiële markt op het spel staat.
Nu zou ik nog even kort willen ingaan op de externe betrekkingen. Ik meen in dit verband te mogen onderstrepen dat het Portugese voorzitterschap grote inspanningen heeft ondernomen om de nieuwe instanties van het onlangs in werking getreden Verdrag van Amsterdam te beheren. In deze context wil ik de hoge vertegenwoordiger en secretaris-generaal van de Raad, Javier Solana, en de terzake bevoegde commissaris, Christopher Patten, danken voor hun open, zorgvuldige en toegewijde samenwerking. Dit nieuwe model voor de externe vertegenwoordiging van de Unie biedt talloze mogelijkheden en ik geloof dat ik terecht mag zeggen dat dit reeds tijdens deze eerste maanden is gebleken.
Met het oog op de Raad van Feira verdient de aanneming van een gemeenschappelijke strategie voor het Middellandse-Zeegebied bijzondere aandacht, aangezien hiermee een belangrijke stap voorwaarts wordt gezet. Deze strategie schept de mogelijkheid het hoofdstuk betreffende de door het proces van Barcelona bestreken, traditionele regio aan te vullen met een open aanpak die ons in de gelegenheid moet stellen te zijner tijd, op het moment dat de vrede wordt hersteld, heel het Midden-Oosten in dit kader op te nemen. Vermeldenswaardig zijn ook het verslag van de secretaris-generaal van de Raad en de Commissie over de westelijke Balkan, waar onze gezamenlijke inzet voor bemoedigende resultaten zorgt, de goedkeuring van het actieplan voor de noordelijke dimensie en het verslag over de tenuitvoerlegging van de gemeenschappelijke strategie voor Rusland. Ik meen dan ook te mogen besluiten dat op het gebied van de externe betrekkingen heel wat belangrijke punten op de agenda staan.
Ik heb getracht in het kader van deze uiteenzetting een algemeen beeld van de aanstaande Europese Raad van Feira te schetsen. Uiteraard ben ik bereid in te gaan op de opmerkingen van de geachte afgevaardigden en deze gedachtewisseling aan de hand van eventuele vragen en opmerkingen voort te zetten. Ik heb erop gewezen dat deze Europese Raad een vrij drukke agenda moet afhandelen. De reden hiervan is dat talloze doelstellingen moeten worden verwezenlijkt die allemaal even belangrijk en bepalend zijn in het kader van de Europese prioriteiten. Ik denk onder meer aan de institutionele hervorming, de uitbreiding, de adequate invulling van de conclusies van de Europese Raad van Lissabon, waarvoor een strikt en duidelijk omlijnd actieplan moet worden uitgewerkt, en natuurlijk ook de vraagstukken inzake het buitenlands beleid die ons zorgen baren.
Tijdens de bijeenkomst van de Europese Raad in Santa Maria da Feira zullen wij de gelegenheid hebben een aantal relevante beslissingen op economisch en financieel gebied te treffen en een pakket met besluiten over het veiligheids- en defensiebeleid, met inbegrip van zowel de militaire als de civiele component, goed te keuren. Deze ontwikkelingen zullen niet enkel bepalend zijn voor de toekomst van de Europese Unie, maar ook voor de huidige situatie. Dit is immers een terrein waar de reeds geboekte vooruitgang zichtbaar begint te worden en van invloed zal zijn op niet enkel de Europese, maar ook de internationale agenda.>

Napolitano
Mevrouw de Voorzitter, ik dank u voor het feit dat u mij nu het woord geeft voor een toelichting op de mondelinge vragen die de Commissie constitutionele zaken heeft ingediend.
Het voorzitterschap heeft zijn verslag over de intergouvernementele conferentie reeds opgesteld en beschikbaar gemaakt. Wij hopen dat het voorzitterschap bij de presentatie van dit verslag tijdens de Raad van Feira rekening zal houden met de vragen van de Commissie constitutionele zaken en natuurlijk ook met de meningen die deze ochtend door de vertegenwoordigers van de verschillende politieke fracties naar voren zullen worden gebracht.
De hoofdkwestie die in de vragen van mijn commissie tot uiting komt, is dat men niet louter nota mag nemen van de verschillen en overeenkomsten die tot nu toe tijdens de intergouvernementele conferentie werden vastgesteld, maar dat men volledig moet beseffen aan welke grote uitdagingen en risico's deze conferentie het hoofd moet bieden. De toekomst van de Europese opbouw staat hier op het spel. Ook is in het geding de geldigheid, de duurzaamheid van de instellingen van de Unie, nu de uitbreiding met nog eens twaalf landen concrete vormen begint aan te nemen. Tevens staat hier de relatie met de burgers op het spel, de consensus en ruggesteun die zij kunnen geven.
Wij hebben in onze vragen verwezen naar de toespraak van minister Fischer. Na deze toespraak en na de andere toespraken die daarvoor en daarna hebben plaatsgevonden - een van de meest recente was de dramatische bijdrage van Wolfgang Schäuble - zou toch iedereen doordrongen moeten zijn van de verantwoordelijkheid die onze instellingen, en in het bijzonder de regeringen van de vijftien lidstaten van de Unie, op dit moment dragen voor een tijdige afronding van de Intergouvernementele Conferentie.
Uiteraard kunnen in dat bestek niet alle vragen over de toekomst van de Unie opgelost worden - dat beseffen we zelf ook wel - maar in ieder geval moeten in Nice de institutionele voorwaarden worden geschapen voor een nieuwe fase van de Unie.
In onze mondelinge vraag aan de Commissie hebben wij ophelderingen gevraagd over wat de Commissie denkt te doen in verband met reorganisatie van de Verdragen en de nieuwe visie op de governance-problematiek, waar de Commissie overigens al nader op is ingegaan. In de mondelinge vraag tot de Raad hebben wij opheldering gevraagd over de kwestie van het Handvest van de grondrechten en de opneming daarvan in de Verdragen.
Ik voeg hier tot slot nog aan toe dat het een goede zet was het thema van de versterkte samenwerking op de agenda van de intergouvernementele conferentie te plaatsen. Wij hebben grote waardering voor de inspanningen die het Portugese voorzitterschap zich hiervoor getroost heeft. Maar naar onze mening mag de uitbreiding van de agenda zich niet tot dit ene thema beperken en zouden alle andere punten die dit Parlement in zijn resolutie van 13 april heeft gesuggereerd, in serieuze overweging genomen moeten worden. Dit is een kwestie waarover het Parlement, en vooral de Commissie constitutionele zaken, zich ernstige zorgen maakt. Ook zijn wij bekommerd over het feit dat het Portugese voorzitterschap in deze vier maanden bij het zoeken naar bevredigende oplossingen voor de zogeheten leftovers van Amsterdam op zoveel moeilijkheden is gestuit, met name bij het vraagstuk van de stemming met gekwalificeerde meerderheid. Wij vertrouwen erop dat wij de nodige antwoorden zullen ontvangen.>

Barnier
Mevrouw de Voorzitter, na de uiteenzetting van de fungerend voorzitter van de Raad, de heer Gama en de woorden van voorzitter Napolitano, die in het bijzonder de Commissie om opheldering vroeg, wil ik u, nu de belangrijke Europese Raad van Feira op til is, op de hoogte stellen van het standpunt van de Europese Commissie. Ik wil mij echter eerst namens voorzitter Prodi verontschuldigen voor zijn afwezigheid. Ik zal hier namens hem het woord voeren.
Zoals reeds werd gezegd, vindt de top van Feira plaats op een zeer belangrijk moment in het Europese integratieproces. Ik wil allereerst duidelijk maken dat de Commissie een politieke impuls van deze Europese Raad verwacht voor het aanpassingsproces dat de Unie moet ondergaan. Zonder dit aanpassingsproces zal er immers van een omvangrijke uitbreiding geen sprake kunnen zijn.
Op deze Raad zullen op vele terreinen belangrijke beslissingen genomen moeten worden om een goede follow-up van de buitengewone Europese Raad van Lissabon mogelijk te maken. Graag wil ik hier dieper op ingaan.
De Commissie wil dat op de Europese Raad van Feira aan drie prioriteiten in het bijzonder gevolg wordt gegeven. De eerste prioriteit is reeds door voorzitter Napolitano en minister Gama genoemd: er moet onmiddellijk een begin worden gemaakt met een daadwerkelijke institutionele hervorming. De tweede prioriteit betreft uiteraard de buitenlandse betrekkingen die verder ontwikkeld moeten worden, en de derde prioriteit het bewerkstelligen van een daadwerkelijk Europees veiligheids- en defensiebeleid. De Commissie hecht bijzondere waarde aan een snelle en doelmatige follow-up van de Europese Raad van Lissabon; dit is ook wel het minste dat men van ons kan verwachten.
De eerste prioriteit betreft dus een daadwerkelijke institutionele hervorming, waarmee onmiddellijk een begin moet worden gemaakt. Het Portugese voorzitterschap dient hiertoe de impuls te geven. De onderhandelingen in het kader van de IGC zijn van start gegaan en de groep van vertegenwoordigers heeft onder de bezielende leiding van Francesco Seixas da Costa uitstekend werk verricht. Staat u mij toe, mevrouw de Voorzitter, hier gewag te maken van de zeer actieve bijdrage die uw twee vertegenwoordigers, Elmar Brok en professor Tsatsos, onder uw leiding hieraan hebben geleverd. Ik weet dit uit eerste hand daar ik zelf nauw betrokken ben bij de werkzaamheden van deze groep.
Geachte afgevaardigden, op de Europese Raad van Feira dienen we aan de hand van het inmiddels beschikbare verslag van het voorzitterschap een nauwkeurig beeld te schetsen van de reeds geboekte vorderingen. Ik hoop dat daarin de wil van het voorzitterschap goed tot uitdrukking komt. De uiteenzetting van minister Gama was in dit opzicht bemoedigend. Ik denk hierbij in het bijzonder aan de vorderingen met betrekking tot wat ik als het belangrijkste punt van de onderhandelingen beschouw: de uitbreiding van de besluitvorming met gekwalificeerde meerderheid en dus ook de uitbreiding van de medebeslissing. Van alle onderwerpen die indertijd in Amsterdam wegens gebrek aan moed of politieke wil niet werden behandeld, is dit ongetwijfeld het meest gevoelige punt. De uitbreiding van de besluitvorming met gekwalificeerde meerderheid en de uitbreiding van de medebeslissing vormen echter wel de manier bij uitstek om een eventuele blokkering van het besluitvormingsproces in de Unie na uitbreiding te voorkomen.>
Overeenkomstig de wens van zowel de Commissie als het Parlement dienen op de agenda van de Raad van Feira ook de verschillende vormen van versterkte samenwerking te staan. Het gebruik van de verschillende vormen van versterkte samenwerking dient immers in de toekomst te worden vereenvoudigd. Dit punt is van buitengewoon groot belang voor ons, en let wel, ik spreek over "vormen van versterkte samenwerking" en niet over "versterkte samenwerking" .
In antwoord op de vraag van voorzitter Napolitano wil ik u op het volgende attent maken. Geachte afgevaardigden, de Commissie wil dat op deze conferentie de benodigde ambitie wordt getoond om van de top van Nice een succes te maken. De top van Nice mag niet uitsluitend dienen om de IGC af te ronden: afronding en succes hoeven per definitie immers niet hetzelfde te zijn.
In het debat dat wij hier vandaag voeren over de toekomst en het doel van de Europese Unie, gaat het er in eerste instantie om de Europese Unie voor te bereiden op de uitbreiding. Deze eerste fase is onvermijdelijk om van de uitbreiding een succes te maken. Ik wil hier nogmaals benadrukken dat wij deze hervorming van de instellingen geenszins beschouwen als een voorwendsel om de uitbreiding te vertragen. Hervorming is een voorwaarde voor het welslagen van de uitbreiding, en moet dus plaatsvinden voordat de Europese eenwording wordt voortgezet. Dit is de eerste van een reeks fasen en mag niet worden overgeslagen.
Een ander onderwerp waaraan wij net als u veel waarde hechten is de reorganisatie van de Verdragen, waaraan op dit moment gewerkt wordt. Dit punt staat overigens nog niet op de agenda. De grondslagen van het ontwerpverdrag die op ons verzoek door het Instituut van Florence zijn ontwikkeld, tonen mijns inziens aan dat deze reorganisatie van de Verdragen haalbaar is. Op 5 juli aanstaande zal de Commissie zich over deze studie uitspreken en een mededeling over de reorganisatie van de Verdragen aannemen. Persoonlijk denk ik dat de tijd tot de top van Nice te kort is. We hebben meer tijd nodig om dit vraagstuk serieus en diepgaand te bestuderen. Zoals u zelf al aangaf, mevrouw de Voorzitter, denk ik dat dit vraagstuk op zijn laatst tijdens de top van Nice aan de orde moet worden gesteld. Mijns inziens is het echter een goede zaak dat daar nu al over wordt gedebatteerd. Ongetwijfeld zullen we ook nu al een besluit moeten nemen over de te volgen methode. Op de Europese Raad kunnen dan afspraken worden gemaakt over de wijze waarop dit vraagstuk na de top van Nice moet worden aangepakt, en eventueel een band worden gelegd met een ander vraagstuk dat volgens ons op de top van Nice zou moeten worden behandeld, hoewel dat allerminst zeker is: de opname van het Handvest van de grondrechten in de Verdragen.
Voorzitter Napolitano, u sprak zojuist over het door voorzitter Prodi aangekondigde verslag over goed bestuur. Dit is een tweede punt. Voor het einde van deze maand zal de Commissie aangeven welke vraagstukken ze wil behandelen voor de verwezenlijking van een beter systeem van decentralisering van de verantwoordelijkheden binnen de Unie, voor de versterking van de samenhang tussen haar verschillende beleidsvormen en voor een betere en rechtvaardigere betrokkenheid van de burgers. Ik wil u in alle oprechtheid laten weten dat ik het nu nog voorbarig vind om uitspraken te doen over de precieze inhoud van dit Witboek. Het moge duidelijk zijn dat alle voorstellen en meningen over de langetermijndoelstellingen van de Europese eenwording en de gevolgen daarvan voor het Europese overheidswerk in overweging moeten worden genomen bij de uitwerking van dit Witboek, dat uiterlijk in de zomer van 2001 het daglicht moet aanschouwen.
Ik hoop dat dit Witboek over goed bestuur zal bijdragen aan de zojuist genoemde reorganisatie en vereenvoudiging van de Verdragen. Ik hoop ook dat op niet al te lange termijn een fundamentele en leesbare tekst zal worden opgesteld waarin de rechten, de waarden en de beginselen van ons gemeenschappelijk beleid, evenals de rol die onze instellingen daarbij spelen, zijn opgenomen en waarin de bevoegdheden en doelstellingen van de Unie duidelijk uiteen worden gezet.
De verwezenlijking van het Handvest van de grondrechten waarover de heer Gama zojuist sprak, is voor ons allen een politieke uitdaging. De Commissie hoopt dat de werkzaamheden van de Conventie voor de opstelling van dit Handvest nog voor het einde van dit jaar zullen worden afgerond. Uw vertegenwoordigers en mijn collega Antonio Vitorino, die ik graag alle lof wil toezwaaien, hechten hier veel waarde aan. Door alle grondrechten in de Unie in één tekst op te nemen en deze aan te vullen met enerzijds de economische en sociale grondrechten die onderdeel zijn van het acquis van het Verdrag en anderzijds met enkele nieuwe beperkte rechten, dient dit Handvest een toegevoegde waarde te krijgen. Hierbij dient te worden opgemerkt dat het Handvest het acquis van het Verdrag geenszins geweld mag aandoen.
Er zullen nog de nodige debatten plaatsvinden over enerzijds de vorm en de precieze status van dit Handvest en anderzijds de relatie tussen deze nieuwe tekst en de rechten die in de lidstaten en de Raad van Europa worden gewaarborgd. Ik kan niet vooruitlopen op de conclusies van dit debat dat in ieder geval nog tot aan de top van Biarritz zal voortduren. De voorzitter van de Conventie, de heer Herzog, zal op de Europese Raad van Feira de balans opmaken van de werkzaamheden van de Conventie. Wij hopen dat het daaropvolgende debat nieuw elan zal kunnen geven aan dit voor de Unie fundamentele proces.
Mevrouw de Voorzitter, geachte afgevaardigden, het tweede belangrijke onderwerp dat in de ogen van de Commissie prioriteit verdient, is de ontwikkeling van onze buitenlandse betrekkingen en de bewerkstelliging van een daadwerkelijk Europees veiligheids- en defensiebeleid. Ook dit is een onderdeel van de politieke dimensie van de Europese Unie. Ik wil allereerst ingaan op het vraagstuk van de uitbreiding. Zoals het voorzitterschap van de Raad in herinnering heeft gebracht, wordt er nu, na afloop van de Top van Helsinki, onderhandeld met alle kandidaat-lidstaten. Gedurende het Portugese voorzitterschap is voor de groep van Luxemburg een begin gemaakt met de onderhandelingen over de laatste hoofdstukken. In Feira zal de Europese Raad nota nemen van de vorderingen die op basis van het verslag van het voorzitterschap zijn geboekt. Verder zal de Raad alle kandidaat-lidstaten oproepen hun voorbereiding op de toetreding standvastig voort te zetten. Ook wij moeten ons op de uitbreiding voorbereiden door de instellingen te hervormen. Wij dienen hiertoe nog heel wat werk te verzetten.
Verder dienen we van meet af aan de burgers van de lidstaten beter te informeren over de komende uitbreiding. We moeten met hen in debat treden en hen de voordelen uitleggen van de uitbreiding, maar wij moeten ook met hen spreken over de daarmee gepaard gaande veranderingen. Günther Verheugen heeft hiertoe met u het initiatief genomen. Hij zal aan dit publieke debat deelnemen. Wij hechten hier bijzonder veel waarde aan omdat wij bemerken dat de burgers in elke lidstaat verontrust zijn over de uitbreiding. Ze zijn zich in toenemende mate van het belang van dit vraagstuk bewust en willen er meer grip op krijgen. Door de burger nu voldoende in te lichten en een volledig debat niet uit de weg te gaan, kunnen we in een later stadium veel schade voorkomen.
De Commissie is verheugd over de beslissingen die sinds de Europese Raad van Helsinki voor het Europees veiligheids- en defensiebeleid zijn genomen. Binnen de Raad zijn er tijdelijke comités in het leven geroepen en de algemene capaciteitsdoelstelling krijgt langzaam maar zeker vorm. De ministers van Defensie zijn bij deze werkzaamheden betrokken en in Feira zal de Europese Raad een voortgangsrapport presenteren waarin enerzijds de vorderingen uiteen zijn gezet die onder het Portugees voorzitterschap zijn geboekt en anderzijds de hoofdlijnen worden genoemd van de komende werkzaamheden.
De Commissie levert een actieve bijdrage aan deze ontwikkeling. Dit geldt in het bijzonder voor de civiele-crisisbeheersing. Chris Patten heeft wat dit thema betreft onlangs een voorstel voor een verordening aan de Raad voorgelegd waarin wordt voorzien in een snel interventiemechanisme. De Commissie heeft verder haar eigen organisatie en procedures op het gebied van de buitenlandse betrekkingen ingrijpend herzien om aan dergelijke nieuwe uitdagingen het hoofd te kunnen bieden. Ik wil benadrukken dat de Commissie bij deze herziening rekening heeft gehouden met alle ontwikkelingen die op het gebied van het Europees veiligheids- en defensiebeleid hebben plaatsgevonden. De samenhang dient immers gewaarborgd te worden en de instellingen moeten zich hier gezamenlijk voor inspannen.
Wat de buitenlandse betrekkingen betreft, zal de Europese Raad met name spreken over de situatie op de westelijke Balkan en de tenuitvoerlegging van de gemeenschappelijke strategie jegens Rusland. Verder zou de Raad een gemeenschappelijke strategie voor het Middellandse-Zeegebied moeten aannemen. Wat de westelijke Balkan betreft, zal de Commissie zich samen met de lidstaten en secretaris-generaal Javier Solana blijven inzetten voor een daadwerkelijke toenadering tussen de betrokken landen en de Europese Unie, door stabiliteit en samenwerking in de regio te bevorderen. Wat Rusland betreft zal de Europese Raad in Feira de balans opmaken van de gemeenschappelijke strategie van de Unie jegens dit land, nu enkele maanden geleden de regering-Poetin het roer in handen heeft genomen en de Russische president heeft verklaard het proces van economische en politieke hervormingen te willen voortzetten. Ondanks de enkele positieve economische en politieke signalen, geachte afgevaardigden, dienen we ons in dit stadium voorzichtig en waakzaam op te stellen met betrekking tot de situatie in Tsjetsjenië.
Wat het Midden-Oosten betreft, wil ik graag twee zeer belangrijke gebeurtenissen noemen die deze regio de laatste tijd in hun greep hebben gehouden en de oorzaak zijn van de huidige delicate situatie. Ik kan evenwel niet constateren dat de situatie er uitzichtloos is. Allereerst is de Europese Commissie, net als de gehele internationale gemeenschap, ingenomen met het besluit van de Israëlische regering van 24 mei jongstleden om zich overeenkomstig resolutie 425 en 426 van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties uit Zuid-Libanon terug te trekken. De eerste minister van Israël, Ehoud Barak, verdient alle lof aangezien hij deze moeilijke beslissing na 22 jaren van bezetting heeft genomen. Het is van groot belang dat alle betrokken partijen hun gewelddadigheden in Libanon en aan de andere kant van de grens onmiddellijk staken en samenwerken met de vredesmacht van de Verenigde Naties. De Unie zal bijdragen aan de wederopbouw van Zuid-Libanon zodra de omstandigheden dat toestaan. De Commissie heeft reeds een missie naar het betrokken gebied gestuurd om te beoordelen wat er voor de wederopbouw nodig is.
Verder dient de Unie na het overlijden van president Hafez El Assad actief te streven naar een geweldloze politieke overgang in Syrië, naar voortzetting van de economische hervorming en de modernisering. Dit vereist, geachte afgevaardigden, versterking van de rechtsstaat, verbetering van de mensenrechten en politiek pluralisme. In deze nieuwe politieke context kunnen de onderhandelingen tussen Syrië en Israël een nieuwe impuls krijgen en leiden tot een rechtvaardig en duurzaam vredesakkoord.
Op de agenda van de Europese Raad van Feira staat tenslotte ook de gemeenschappelijke strategie voor het Middellandse-Zeegebied, waaraan velen van u terecht veel belang hechten. Deze strategie kan met het oog op de aankomende Euro-mediterrane top in Marseille bijdragen aan de versterking van het proces van Barcelona. Verder kan deze strategie de bijdrage van de Europese Unie aan het vredesproces consolideren.
Mevrouw de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ik wil tenslotte nog enkele opmerkingen maken over de doelmatige en snelle follow-up van de Europese Raad van Lissabon. Hieraan hechten wij in de Commissie immers bijzonder veel waarde. De Commissie vindt het overigens ook zeer belangrijk dat de komende Raad goed wordt voorbereid. In Lissabon hebben we een zeer ambitieuze doelstelling geformuleerd en aangevuld met een tijdspad voor de benodigde stappen. Deze luidt: bevordering, gedurende de komende 10 jaar, van de herstructurering van de Europese economie en samenleving. Sinds de Top van Lissabon heeft de Europese economie de wind in de zeilen. Kijkt u bijvoorbeeld maar naar de werkloosheid, die overal daalt, hoewel er overigens nog altijd sprake is van armoede in de lidstaten. Gezien de goede economische ontwikkeling zullen de Commissie, de Raad en het Parlement zich samen moeten inspannen om de doelstellingen van Lissabon te verwezenlijken. De mooie woorden en wensen moeten in daden worden omgezet. Er zijn overigens al de nodige vorderingen in deze richting geboekt.
Samen met de Raad hebben we een actieplan gepresenteerd om het initiatief e-Europe al in 2002 te verwezenlijken. Op de top van Feira dient dit plan te worden goedgekeurd. Ik wil hier twee zeer belangrijke elementen van dit programma, dat door Erki Liikanen is gepresenteerd, benadrukken. Het eerste element betreft de hervorming van de regelgeving voor communicatiemechanismen en e-commerce en de toegang voor alle burgers, in het bijzonder jongeren, tot de benodigde middelen en kwalificaties die in dit ICT-tijdperk van belang zijn. Hiertoe dient met name het initiatief e-Learning, dat zojuist door mijn collega Viviane Reding uiteen is gezet, ten uitvoer worden gebracht.
Aldus kan ik u, geachte afgevaardigden, verzekeren dat de Commissie, haar voorzitter en commissarissen - zoals overigens vanzelfsprekend is - hun uiterste best zullen doen om de wensen van de Raad en uw Parlement op zo kort mogelijk termijn in vervulling te doen gaan.>
Wij hebben voorstellen ingediend met betrekking tot overheidsopdrachten, postdiensten en het ondernemingsbeleid. Binnenkort zullen we richtsnoeren voorleggen met betrekking tot de nieuwe Europese sociale Agenda, teneinde het hoofd te kunnen bieden aan de nog altijd bestaande problemen van sociale uitsluiting die ik zojuist heb genoemd. Wij hebben verder bijgedragen aan de uitwerking van een handvest voor kleine bedrijven dat in Feira zal worden aangenomen. De heer Gama heeft hier zojuist over gesproken. De werkgroep op hoog niveau voor de sociale zekerheid stelt momenteel zijn tussentijds verslag op met betrekking tot de modernisering en verbetering van de sociale zekerheid.
Ik wil u nogmaals laten weten dat bij al deze vraagstukken ook uw Parlement een grote rol heeft gespeeld. Wij zijn met name ingenomen met de snelle aanneming van de nieuwe rechtsgrondslag voor e-commerce en hopen - of beter gezegd: zijn ervan overtuigd - dat deze vruchtbare samenwerking tussen het Parlement, de Raad en de Commissie tijdens de gehele wetgevingsprocedure zal voortduren. Zo kunnen we snel vooruitgang boeken bij het verwezenlijken van alle hoofddoelstellingen die in Lissabon zijn geformuleerd.
Wij hopen dat de Europese Raad in Feira nota zal nemen van al deze vorderingen. Maar de Raad moet daarnaast een nieuwe impuls geven om deze inspanningen te intensiveren. Dit geldt in het bijzonder voor de gebieden waar op korte termijn maatregelen getroffen moeten worden om de doelstellingen van Lissabon te verwezenlijken. Ik denk hierbij aan de vermindering van de internetkosten, de uitvoering van het actieplan voor financiële diensten, de bewerkstelliging van een Europese ruimte voor onderzoek en van één gemeenschappelijk luchtruim. Verder moeten er extra inspanningen worden verricht voor de werkgelegenheid, dient de sociale uitsluiting bestreden te worden en moet de nieuwe sociale Agenda worden voorbereid. Alle betrokkenen dienen zich voor de verwezenlijking van deze doelstellingen in te zetten. De benodigde maatregelen vereisen echter politieke wil. Wij, geachte afgevaardigden, dienen op onze beurt deze politieke wil te zijner tijd om te zetten in uitgaven die zowel in de Unie als in de lidstaten voorrang dienen te krijgen. Wellicht kan in Feira een signaal in deze richting worden afgegeven.
Tot slot, geachte afgevaardigden, wil ik in telegramstijl de drie aandachtspunten op economisch en financieel gebied noemen die hier aan de orde zullen komen.
Allereerst zal Pedro Solbes een uiteenzetting geven over de globale richtsnoeren voor het economisch beleid en de hiermee samenhangende coördinatie, die van groot belang is voor een beter evenwicht tussen de twee peilers van de EMU. Wij zijn ervan overtuigd dat deze richtsnoeren, evenals de processen van Luxemburg, Cardiff en Keulen, een belangrijke rol spelen bij de verwezenlijking van de doelstellingen van Lissabon.
Verder heeft Griekenland enorme inspanningen ondernomen om tot convergentie te komen. Nu kunnen wij dit land, overeenkomstig het voorstel van de Commissie, in de eurozone opnemen. De staatshoofden en regeringsleiders zouden derhalve gevolg moeten geven aan de aanbevelingen die we hun voorleggen.
Het laatste punt heeft betrekking op het fiscale pakket. Zoals u weet bestaat er binnen de Raad geen eensgezindheid over dit onderwerp, maar het debat wordt voortgezet. Op 18 juni zal er een buitengewone Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën plaatsvinden. Wij hopen dat op deze Raad de weg naar een akkoord wordt vrijgemaakt. Hiertoe dienen alle partijen uiting te geven van hun wil om tot onderlinge overeenstemming te komen.
Uit de verschillende uiteenzettingen is duidelijk gebleken dat er voldoende belangrijke onderwerpen zijn. In politieke zin dienen wij echter onze aandacht en energie te concentreren op de volgende drie belangrijkste punten: institutionele hervorming, buitenlandse betrekkingen en GBVB, en de follow-up van Lissabon.
Geachte afgevaardigden, een Europese Raad is het resultaat van een voorzitterschap. Ik wil namens de Commissie duidelijk maken dat het Portugees voorzitterschap zeer actief is geweest. Een Europese Raad is echter ook het resultaat van de inspanningen van elk van de lidstaten. Ik ben er dan ook van overtuigd dat de inspanningen van alle partijen het gewenste resultaat zullen opleveren, en op de Europese Raad van Feira vooruitgang zal worden geboekt met betrekking tot al deze zeer belangrijke onderwerpen. Ik ben ervan overtuigd dat de Unie de uitdagingen waar ze voor staat met succes kan aangaan, aan de verwachtingen van de burgers van onze vijftien lidstaten beter zal kunnen beantwoorden en, tenslotte, ook de wensen van de eerder genoemde burgers van de twaalf Midden- en Oost-Europese landen, de Baltische staten en de mediterrane landen die spoedig tot de Unie zullen toetreden, in vervulling zal kunnen doen gaan. >

De Voorzitter
Mijnheer Barnier, ik dank u.
De heer Hänsch vraagt het woord voor een motie van orde.>

Hänsch
Mevrouw de Voorzitter, ik zou de heer Barnier een vraagje willen stellen over de verrassende en vermakelijke formule van de "voluntaristische foto" . Gaat het om een bijzondere bijdrage van de Commissie aan de ontwikkeling van de nieuwe technologieën?>

Barnier
Mevrouw de Voorzitter, zo zou men dat inderdaad kunnen stellen, maar ik wil mijn voorstel niet uit een al te technisch oogpunt bekijken.
U weet heel goed dat die formule in de eerste plaats een dankbetuiging is aan het adres van het Portugese voorzitterschap, dat goed werk heeft verricht en het ons heeft mogelijk gemaakt het terrein te effenen. Dat was ook nodig. In het verslag dat het voorzitterschap pas heeft opgesteld, moest niet alleen een objectieve en heldere foto van de sterke en zwakke punten van de onderhandelingen worden gemaakt, maar moest het voorzitterschap ook voorstellen doen voor verdere vooruitgang, zonder dat hem de deur in het gezicht werd dichtgeslagen. Het voorzitterschap heeft zich met name toegespitst op het punt waarover de heer Gama het had, namelijk dat van de vierde leftover. Ik hoop dat wij dankzij de versterkte samenwerking nog verder kunnen gaan. Wij hopen dat niet alleen het Portugese voorzitterschap, maar ook alle staatshoofden en regeringsleiders op basis van die foto in de resterende zes maanden een voluntaristische impuls zullen geven, zodat wij de institutionele hervormingen in Nice met succes kunnen bekronen.>

Poettering
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, geachte collega's, de Top van Feira van volgende week kan een belangrijke top worden als het werk dat daar gedaan moet worden, verstandig wordt gedaan. Europa valt ons niet als een rijpe vrucht in de schoot, maar kan slechts vorm krijgen als wij daar dag in dag uit - en ik herhaal, dag in dag uit - aan werken. De procedures die in Feira voor de toekomst van de Europese Unie zullen worden aangenomen, vormen een belangrijke stap op deze weg. Daarom hoop ik dat het een belangrijke werkvergadering zal worden.
Als Fractie van de Europese Volkspartij en Europese Democraten streven wij in het jaar 2000 twee doelstellingen na.
Ten eerste dient de intergouvernementele conferentie deze winter in Nice te worden afgesloten. Het gaat hierbij niet om het afsluiten op zich, maar om een goed resultaat. Dat is onze eerste eis.
Ten tweede hebben zich in de jaren 1989-90, en ook daarvoor en daarna, in Europa grote veranderingen voltrokken. De volkeren uit Midden-Europa wachten nu op toetreding tot onze waardengemeenschap. Om dit mogelijk te maken moeten wij ons van een aantal taken kwijten, en moeten ook de betrokken landen een aantal taken vervullen.
Ik wil u verzoeken, mijnheer de fungerend voorzitter, in Feira een oproep te doen en ervoor te zorgen dat de dynamiek van het toetredingsproces gaande wordt gehouden. Wij mogen niet de indruk wekken dat de volkeren uit Midden-Europa niet welkom zijn in onze waardengemeenschap. Ik wil er persoonlijk bij u op aandringen al het mogelijke te doen om een signaal naar deze volkeren te doen uitgaan en hen duidelijk te maken dat zij bij ons welkom zijn.
U maakte gewag van een uitbreiding van de agenda voor de intergouvernementele conferentie. Ik wil u nadrukkelijk ondersteunen in dit streven, maar u ook verzoeken zich flexibel op te stellen. U moet niet alleen een optelsom maken van de nog op de agenda op te voeren punten, maar ook een formule vinden op grond waarvan ook in de komende maanden nog thema's kunnen worden toegevoegd.
Commissaris Barnier heeft gesproken over de besluitvorming bij meerderheid. Dit is een essentieel punt, namelijk de principiële toepassing van stemmingen bij meerderheid in de Raad van de Europese Unie, met een gelijktijdige uitbreiding van de medebeslissing.
Ik wil waarschuwen, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, voor het opnemen in het Verdrag van de versterkte samenwerking. Ik ben op zich een groot voorstander hiervan, maar dit mag geen alibi worden om vooruitgang in de besluitvorming omtrent de stemmingen bij meerderheid tegen te gaan. Wij hebben beide nodig, zowel besluitvorming bij meerderheid als versterkte samenwerking.
Wij scharen ons achter het voornemen van het voorzitterschap van de Raad om het Verdrag te rationaliseren, zoals ook in de gezamenlijke ontwerpresolutie van de fracties staat. Dat wil zeggen dat wij de structuur van het Verdrag moeten veranderen. Commissaris Barnier sprak over een grondverdrag. Hoewel misschien niet alles binnen de komende zes maanden zijn beslag kan vinden, moeten wij wel de weg blijven volgen van een grondverdrag en een verdrag van algemene strekking. Men moet sterker de nadruk leggen op het subsidiariteitsbeginsel. Onze fractie wil ook dat een begin wordt gemaakt met de verduidelijking van de taakverdeling tussen de Europese Unie, de lidstaten en de regio's. Wij krijgen alleen steun voor het Europese integratieproces op de verschillende niveaus, of wij zullen deze steun alleen terugwinnen als de burgers weten welk bestuursniveau voor welk terrein verantwoordelijk is. Daarom is het van groot belang dat wij hier onze prioriteiten vaststellen en een begin maken met de afbakening van de verschillende bevoegdheidniveaus.
Het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid is hier ook ter sprake gekomen. Ik steun het streven - en dit hebben wij altijd gedaan - Europa sterk te maken, maar dan wel binnen het kader van het westers bondgenootschap. Wij mogen ons niet tegen onze Amerikaanse vrienden richten maar moeten veeleer onze betrekkingen met hen, als gelijkwaardige partners, aanvullen.
Staat u mij toe nog een ander punt aan te roeren. Ik had dit eigenlijk eerder moeten noemen maar dit is mij ontschoten. Waarom hebben wij behoefte aan een flexibele formule voor de intergouvernementele conferentie? Gisteren - toen u niet aanwezig kon zijn en dat neem ik u ook niet kwalijk - hebben wij hier over een statuut voor de Europese partijen gesproken. Als wij een aanvulling willen op artikel 191 van het Verdrag - waarvoor de Commissie een voorstel aan de intergouvernementele conferentie zal voorleggen - moeten wij dit op de conferentie kunnen behandelen en het Verdrag desbetreffend kunnen aanvullen. Anders kunnen wij bij het probleem van de Europese partijen geen vooruitgang boeken.
Voorts zou ik, zonder enige polemiek, in alle rust en met zakelijkheid, nog een kwestie te berde willen brengen waarbij ik mij innerlijk sterk betrokken voel. Het gaat om paragraaf 8 van de gezamenlijke ontwerpresolutie. Wij verzoeken het voorzitterschap van de Raad de betrekkingen tussen de 14 lidstaten en Oostenrijk te evalueren. Ook verzoeken wij het voorzitterschap om met alle betrokkenen in de Europese Unie te werken aan een formule die tot een aanvaardbare oplossing kan leiden. Mijnheer de fungerend voorzitter, hoewel over deze kwestie de meningen uiteenlopen, wil ik erop wijzen dat zij als een donkere wolk boven de Europese Unie hangt. Wij weten dat in Denemarken de steun voor de euro, in de aanloop naar het referendum van september aanstaande, sterk is teruggelopen vanwege de Oostenrijkse kwestie. In Denemarken ziet men een en ander namelijk als inmenging in de binnenlandse aangelegenheden juist van kleinere lidstaten.
Ik zeg u ten persoonlijke titel en zonder enige polemiek, omdat dit mijn diepe overtuiging is: als wij deze kwestie niet oplossen krijgen wij grote problemen. Daarom wil ik u vriendelijk verzoeken ook hieraan aandacht te schenken. Daarnaast vraag ik u dringend om bij de intergouvernementele conferentie het standpunt van het Europees Parlement in aanmerking te willen nemen. Wij hebben vertrouwen in de Commissie. Ons vertrouwen in het voorzitterschap van de Raad, in de Raad is echter nog voor verbetering vatbaar. Niettemin wensen wij u veel succes toe. Uw succes is ons succes, het succes voor allen op het Europese continent.>

Barón Crespo
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, het is geen gemeenplaats te zeggen dat er aan de vooravond van de Europese Raad in Feira een beslissend moment is aangebroken voor de Europese Unie. Het bewijs daarvan is het feit dat er de laatste maanden steeds meer uitspraken in die richting zijn gedaan: om te beginnen door staatshoofden als president Ciampi van Italië en president Rau van de Bondsrepubliek Duitsland, maar ook door prominente Europese politici als Helmut Schmidt, Valery Giscard d'Estaing en Jacques Delors; en onlangs ook - met veel succes - door de Duitse minister van Buitenlandse Zaken, Fischer. Zij hebben het debat over de intergouvernementele conferentie in verband gebracht met een debat dat voor iedereen van belang is en dat besloten ligt in de vraag quo vadis Europa? Ik denk dat dit een gezond teken is aan de vooravond van de grootste en meest ambitieuze uitbreiding die de Europese Unie ooit heeft meegemaakt.
Dit debat sluit aan bij de politieke wil van de Fractie van de Europese Sociaal-democraten, en van het Parlement in zijn geheel, om een ambitieuze agenda op te stellen voor de intergouvernementele conferentie. Er werd hier al over fotografie gesproken, en als ik in filmtermen zou moeten beschrijven wat wij willen, zou ik zeggen dat wij het draaiboek willen helpen opstellen, dat wij willen dat de film een happy end krijgt en als Parlementsleden geen figuranten maar hoofdrolspelers willen zijn. In verband met de IGC lijkt het mij ook belangrijk dat voorzitter Herzog de Europese Raad in Feira bijwoont.
Ik wil erop wijzen dat als wij over een gemeenschap van normen en waarden spreken - en dat is de laatste tijd onder andere gebeurd naar aanleiding van het aantreden van de nieuwe Oostenrijkse regering - wij ook moeten eisen dat het Handvest van de grondrechten in het Verdrag wordt opgenomen. Pas dan geven wij volledig gevolg aan de artikelen 6 en 7 van het Verdrag. Bovendien is in het Verdrag betreffende de Europese Unie weliswaar sprake van het Europees burgerschap, maar tot dusverre zijn er nog geen individuele of collectieve rechten geformuleerd, noch rechten van economische of sociale aard. Het idee van een burgerschap zonder rechten is innerlijk tegenstrijdig. Daarom is het absoluut noodzakelijk dat het Handvest van de grondrechten wordt opgenomen in het Verdrag. Daarnaast is het statuut van de politieke partijen een middel om ook op Europees niveau voor hoofdrolspelers in dit proces te zorgen.
Wat de Conventie betreft, wil ik daar nog een element aan toevoegen. Bij het opstellen van het Handvest blijkt de Conventie een formule te zijn die transparanter, democratischer en opener is dan de klassieke werkwijze van intergouvernementele conferenties. Het is de formule van de toekomst, en ik denk dat we er heel serieus naar moeten kijken. Ik noem daar twee belangrijke redenen voor. In de eerste plaats geldt voor het Parlement dat besluiten die bij gekwalificeerde meerderheid worden genomen onder de medebeslissingsprocedure vallen. In de tweede plaats horen wij de voorkeur te geven aan integratie boven versterkte samenwerking, want wij werken tenslotte aan integratie.
Op economisch gebied geldt dat het economisch, sociaal en werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten beter moet worden gecoördineerd. De opbouwende conclusies van de Europese Raad van Lissabon, die ook in het Parlement brede steun hebben gekregen, moeten in praktijk worden gebracht. Om dat te kunnen doen, moeten we de economie echter wel directer kunnen besturen. Als wij werkgelegenheid willen scheppen, als wij onze sociale agenda willen verdedigen en uitvoeren, nu de motor van de Europese economie goed op gang komt en extra brandstof nodig heeft, is het laatste dat we kunnen gebruiken wel een streng monetaristisch beleid dat een rem op onze inspanningen zet zonder dat daar economische voordelen tegenover staan. Dat is de komende maanden zonder meer een centraal punt.
Ik sluit af met een korte opmerking, mevrouw de Voorzitter, waarde collega' s. Het verslag over de voortgang van de uitbreiding is belangrijk omdat daaruit blijkt hoe de problemen kunnen worden overwonnen, en hoe we de wil tot uitbreiding kunnen behouden, samen met de landen waarmee wij onderhandelen. Mijns inziens moet de Commissie er eveneens rekening mee houden dat er een land is dat, na eerst een barrière te zijn geweest, een brug kan worden naar de Balkan: Kroatië. Na de politieke veranderingen die daar zijn opgetreden, zou de Commissie de onderhandelingen over een associatieovereenkomst met Kroatië moeten intensiveren.
Tot besluit wil ik nog enkele dingen zeggen over het Midden-Oosten. Ik ben net teruggekeerd van een bezoek aan Syrië en Libanon, en ik vind het een goede zaak dat de voorzitter van de Commissie daar momenteel ook is. Ik ben het ermee eens dat de Israëlische terugtrekking uit het zuiden van Libanon zeer belangrijk is en dat premier Barak moet worden gesteund, maar wij moeten ook onze banden met Syrië en Libanon aanhalen. Europa moet een actief beleid voeren om bij te dragen aan de oplossing van het dramatische probleem van de Palestijnse vluchtelingen. Tevens kunnen wij met ideeën en middelen actief bijdragen aan beslissende vorderingen in het vredesproces in het Midden-Oosten. Dat zou een grotere openheid en een intensivering van het Euro-mediterrane proces met zich mee kunnen brengen. Al deze punten staan op de agenda, en ik hoop dat de Europese Raad van Feira een stap vooruit zal zijn.>

Cox
Mevrouw de Voorzitter, namens de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij wil ik graag beginnen met onze dank uit te spreken aan het Portugees voorzitterschap. Wij hebben veel waardering voor de constante bereidheid van dit voorzitterschap om een debat te voeren met dit Parlement en met zijn commissies en fracties. Wij stellen dit zeer op prijs. Wij hebben daardoor grote bewondering gekregen voor de enorme hoeveelheid werk die dit voorzitterschap heeft verzet bij de uitvoering van zijn taken.
In Lissabon, in Feira en in daarop volgende bijeenkomsten van de Raad, tijdens Europese Topconferenties en in allerlei vergaderingen van de Raad en ook in dit Parlement zijn wij een zekere weg ingeslagen. Wij gaan ervan uit dat deze weg consequent zal worden gevolgd, en daarom is Lissabon voor ons een bijzonder belangrijke verandering, een mijlpaal op het gebied van de ontwikkeling van de sociaal-economische hervormingen in Europa. Dit zal ongetwijfeld de geschiedenis ingaan als een blijvend getuigenis van het werk van dit voorzitterschap.
Mijnheer de fungerend voorzitter, u hebt gezegd dat de uitbreiding een historische uitdaging betekent. Mijn fractie is daar diep van overtuigd. Ons inziens is een van de maatstaven voor het besef van die historische uitdaging de mate van hervormingsgezindheid die de staten in de IGC aan de dag zullen leggen. Namens mijn fractie wil ik opmerken dat wij het betreuren - en dit is niet de verantwoordelijkheid van het hardwerkende Portugese voorzitterschap maar van een gebrek aan collectieve wil - dat wij voor enkele elementaire vraagstukken tot op heden niet meer vooruitgang hebben kunnen boeken. Ik noem als voorbeeld de besluitvorming met gekwalificeerde meerderheid. Ik wil, net als andere sprekers, nog eens met nadruk wijzen op de mening van dit Parlement dat wij veranderingen in de stemmingsprocedure ook moeten koppelen aan veranderingen in de wetgevingsprocedure. Het vraagstuk van de medebeslissing is niet zomaar een kwestie van meer macht voor dit Parlement. Het is een erkenning van het feit dat wij, nu de doelmatigheid van de instellingen en met name de besluitvorming in de Raad steeds toeneemt, "checks en balances" nodig hebben. Wij moeten niet alleen doelmatigheid nastreven, maar ook een transparante democratie. Het is daarom een oproep in het belang van de kwaliteit van de Europese democratie, en niet alleen een verzoek met het oog op de belangen van de leden van dit Parlement.
Wij zijn bereid een debat te voeren over nauwere samenwerking en wij zijn blij met de manier waarop enkele belangrijke politici buiten dit Parlement deze zaak bij ons hebben aangekaart. Wij hebben echter ook een paar bedenkingen: wij hopen dat de bespiegelingen over de hervormingen op lange termijn geen hinderpaal zullen zijn voor de radicale hervormingen die onmiddellijk noodzakelijk zijn. Ons inziens is de methode van Monnet heel goed geweest voor de Unie. Wij zouden iedere poging om deze radicaal te veranderen dan ook zeker eerst goed willen overwegen. Het is ons inziens belangrijk dat wij de huidige lidstaten of de kandidaat-landen niet het signaal geven dat wij denken aan een Europa met eerste- en tweederangs burgers, afhankelijk van het land waarin zij wonen en het soort lidmaatschap.
Ik wil graag kort ingaan op het vraagstuk van Oostenrijk. Mijn fractie zou graag willen dat de Raad van Feira een evaluatie probeert te maken van de betrekkingen tussen Oostenrijk en de veertien overige lidstaten. Het is belangrijk dat wij als vijftien lidstaten een zodanig politiek klimaat weten te vinden dat in de komende maanden de noodzakelijke vooruitgang kan worden geboekt. Wij willen echter niet voorschrijven hoe dit zou moeten worden bereikt.
Ik voeg hier nog één opmerking aan toe, bij wijze van voetnoot, hetgeen niet wegneemt dat dit een belangrijk principieel punt is. Tijdens het recente bezoek van President Klestil aan dit Parlement had ik de gelegenheid om even kort met hem te spreken. Ik vroeg hem of hij mij een lijst kon sturen van personen en instellingen in Oostenrijk die zijn uitgesloten van allerlei educatieve, sociale en culturele evenementen in Europa. Dit is namelijk onaanvaardbaar. Wij mogen niet tolereren dat gewone staatsburgers geïsoleerd raken, ongeacht de diplomatieke betrekkingen tussen regeringen. Om te voorkomen dat dit uit de hand zal lopen, vraag ik de zaak rustig te beoordelen en te evalueren, en een manier te vinden om verder te gaan. Als dit Parlement of mijn fractie daarbij op de een of andere manier behulpzaam kunnen zijn, zijn wij daar graag toe bereid.>

Hautala
Mevrouw de Voorzitter, in Santa Maria da Feira wacht de staatshoofden en regeringsleiders een paradoxale situatie. Daar zal immers worden vastgesteld dat wij ons in de ontwikkeling van de Europese Unie onherroepelijk verwijderen van de intergouvernementele beleidslogica. Dat is naar onze mening zeer welkom. Wij verwelkomen het Handvest van de grondrechten. Wij willen dat het inhoudelijk een sterk handvest wordt, dat het een juridisch bindend onderdeel van de Verdragen wordt, en dat men op die manier tot een constitutioneel proces komt waarin de burger centraal staat. Ik ben van mening dat ook de manier waarop het Handvest van de grondrechten wordt opgesteld, een radicale vernieuwing is. Men zou voortaan op dezelfde manier ook de Verdragen kunnen wijzigen, zodat de Verdragen een echte grondwet gaan vormen.
Naar onze mening heeft de burger nauwelijks de mogelijkheid om invloed uit te oefenen op de totstandkoming van militaire instellingen in de Europese Unie. Ik wil mij namens mijn fractie beklagen over het feit dat van een maatschappelijke discussie hierover nauwelijks sprake is en dat de hervormingen zo snel gaan, dat het zelfs voor de regeringen bijna onmogelijk is volledige invloed op dit proces uit te oefenen. De betrekkingen tussen de Europese Unie en de NAVO worden zo snel geïntensiveerd dat de neutrale landen in een zeer moeilijke situatie terechtkomen, terwijl zij zich juist volledig willen inzetten voor het bevorderen van de nationale veiligheid.
Ik wil nog zeggen dat de gemeenschappelijke strategie voor het Middellandse-Zeegebied zeer belangrijk is. Ik was onlangs op de VN-Vrouwenconferentie in New York. Ik doe een beroep op de Commissie en de Raad: neemt u zowel de vrouwenrechten als de mensenrechten heel serieus in de strategie voor het Middellandse-Zeegebied. Ik ben ook heel blij met het concrete actieprogramma voor de noordse dimensie. Daarmee kan men eindelijk daadkrachtig het enorme sociaal-economische probleem in bijvoorbeeld Noord-West-Rusland gaan oplossen. Daarbij mag men de nucleaire veiligheid, een probleem dat ons allen aangaat, niet vergeten.

Wurtz
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, bijna op de dag af een jaar geleden bleek uit de geringe opkomst bij de Europese verkiezingen dat bij de burgers een vertrouwenscrisis ten aanzien van de Europese instellingen heerste.
Mijnheer de voorzitter van de Raad, ik neem aan dat u daarom tijdens de voorbereiding van het Portugese voorzitterschap een krachtige boodschap in de richting van de publieke opinie wilde sturen. Daarom hebt u wellicht ook besloten van de Europese Raad van Lissabon een buitengewone top over de werkgelegenheid te maken. U hebt opnieuw de idee van de volledige werkgelegenheid gelanceerd, het belang van het levenslang leren onderstreept en gewezen op het aanzienlijke deficit dat de computerrevolutie veroorzaakt. Er zijn geen concrete doelstellingen inzake het scheppen van nieuwe banen, geen verbintenissen waarvan de naleving aan een tijdschema kan worden getoetst, geen duidelijke keuzen op het gebied van de financiering en geen tastbare vooruitgang op het gebied van de participatie van de sociale actoren, en daarom heeft de publieke opinie van die top alleen onthouden dat de premiers Blair en Aznar er hun wil hebben opgelegd.
Voorts heeft de heer Bolkestein zonder aarzelen verwezen naar wat hij de ambitie van Lissabon noemde, om de openstelling van de postdiensten voor de mededinging te eisen en een frontale botsing met de vakbonden, tal van parlementsleden en verschillende lidstaten te riskeren. Wat blijft er in die omstandigheden over van de sociale boodschap die u tot de Europese burgers wilde richten?
Ik wil daarmee geen beschuldigende vinger uitsteken naar het Portugees voorzitterschap, omdat volgens mij alle lidstaten de uitdaging moeten aangaan. Hoe staat het overigens met de andere grote doelstelling, met het terugwinnen van het vertrouwen van de bevolking door de invloed van de grote ondernemingen en markten in te perken en Europa opnieuw een politieke leiding te geven? Iedereen heeft vorig weekend het ontroerende schouwspel kunnen volgen van de Europese zakentop in Brussel, waar de crème de la crème van het Europese bedrijfsleven en ook de leiders van Microsoft aanwezig waren.
De Commissie heeft er zich, zoals bekend, niet toe beperkt elf commissarissen naar de top te sturen, hetgeen nooit eerder van tevoren was voorgekomen, maar bovendien heeft de Commissievoorzitter er, naar verluidt, ook een aantal originele principes naar voren gebracht zoals: "Wet is wet, maar op ogenblikken van verandering moeten wij te strakke regelgeving vermijden" . Wat denkt de Raad, het politieke gezag, van die filosofie van laisser faire? Als, zoals ik hoop, in Feira sommigen tegen de huidige liberale vloedgolf protesteren en voor echte sociale en democratische hervormingen pleiten, verwacht ik, mijnheer de voorzitter van de Raad, dat u de deuren en ramen van uw top wagenwijd openzet en in alle transparantie en duidelijkheid laat horen dat er onenigheid is en dat de confrontatie tussen de verschillende visies, die nu ontbreekt, in alle openheid kan plaatsvinden. Dat is de beste dienst die wij Europa op dit ogenblik kunnen bewijzen.>

Queiró
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de minister, waarde collega's, ik zou allereerst willen zeggen dat de Europese Raad van Feira ons een nieuwe gelegenheid biedt om in dit Parlement te spreken over de talloze politieke aangelegenheden die op de agenda van de Unie staan. Ik zal mij vooralsnog tot vier punten beperken waarvan sommige door minister Jaime Gama zijn genoemd en andere niet. Het eerste punt betreft Oostenrijk. Iedereen weet dat wij geen sympathie voelen voor uitingen van politiek extremisme. Nochtans zien wij ons genoodzaakt kritiek uit te oefenen op de allerminst opportune reactie van de veertien lidstaten ten aanzien van de vorming van een democratisch gekozen regering die niet eens de kans kreeg haar ambtstermijn in te luiden. Deze beslissing hield geen rekening met de soevereine keuze van het Oostenrijkse volk. Bovendien was het een ondoeltreffende beslissing: racisme en xenofobie moet je bestrijden met verstand en krachtdadigheid, niet met zondagspreken. Die hebben enkel een averechtse uitwerking en creëren niet enkel een anti-Europees gevoel, maar bevorderen bovendien nog datgene wat bestreden moet worden.
Het Portugese voorzitterschap eigende zich in februari jongstleden de rol van woordvoerder van de lidstaten toe. Ons inziens heeft het toen een scheve schaats gereden, temeer daar deze kwestie zich uitsluitend op bilateraal niveau afspeelt, ofschoon de Veertien onderling overleg plegen. Hoewel officieel van dit voorzitterschap niet kan worden geëist dat het een oplossing voor het probleem vindt, mogen wij wel van de verschillende regeringen verwachten dat zij de verantwoordelijkheid op zich nemen. Dan kunnen we nagaan wie dit land wil blijven isoleren en wie erkent dat hier een vergissing in het spel is en opteert voor het herstel van de normale betrekkingen met Oostenrijk. Op deze manier kunnen we vermijden dat tussen de lidstaten van de Unie "muren van onbegrip" blijven bestaan, om het met een uitdrukking van staatssecretaris Seixas da Costa te zeggen.
Ten tweede wil ik het hebben over de intergouvernementele conferentie. Het Portugese voorzitterschap moet zijn stempel op deze conferentie drukken door de erkenning en het behoud van de politieke gelijkheid tussen de lidstaten te garanderen. Hiertoe moet het evenwicht tussen grote en kleine landen en tussen de landen en de Europese Unie worden gehandhaafd. Bovendien moet het de deelname van de nationale parlementen aan de institutionele hervorming en aan de afwikkeling van de Europese aangelegenheden bevorderen, zodat de burgers van elk land op meer democratische en directe wijze bij het integratieproces van hun Europa en de vaststelling van de methoden voor communautaire besluitvorming worden betrokken.
Wat de versterkte samenwerking betreft, is het onontbeerlijk dat het flexibiliteitsbeginsel waarop deze samenwerking berust en dat onze steun geniet, vergezeld gaat van de garantie dat in principe geen enkele lidstaat van deelname aan deze formule kan worden uitgesloten, tenzij dit uit vrije wil gebeurt.
Een ander punt betreft de kwesties die in het Verdrag van Amsterdam onopgelost zijn gebleven. Zo dient de regel van één commissaris per lidstaat te worden ingesteld, temeer daar de Commissie het monopolie van het wetgevend initiatief in handen heeft. Bovendien moet de medebeslissing op een dubbele stemmenweging berusten, eenmaal in de Raad en andermaal in het Europees Parlement. De algemene tendens ten gunste van een algemene toepassing van de besluitvorming bij gekwalificeerde meerderheid moet plaats maken voor de handhaving van de unanimiteitsregel teneinde het politieke evenwicht tussen de lidstaten te garanderen, ongeacht hun bevolkingsaantal of economisch gewicht. De factoren die aan dit evenwicht ten grondslag liggen, zijn immers de sleutel voor het succes van het op overleg, vrede en ontwikkeling gegrondveste Europa zoals wij dat tijdens de afgelopen vijftig jaar hebben gekend.
Ten derde wil ik even nader ingaan op het Handvest van de grondrechten. Het gaat hier niet om de inhoud van het handvest. Het probleem is dat de Europese Unie geen Handvest van de grondrechten behoeft, en wel om een doodeenvoudige reden: de Unie heeft simpelweg geen problemen met de grondrechten. We hebben het al eerder gezegd: aangezien er geen probleem is, biedt het handvest geen oplossing, en als het handvest geen oplossing biedt, schept het logischerwijs een probleem. Wij hopen dan ook dat men op de top van Santa Maria da Feira tot een vanzelfsprekende conclusie komt, namelijk dat de vaststelling en de toepassing van de grondrechten van de Europese Unie geen moeilijkheden mogen veroorzaken die niet door de verschillende lidstaten kunnen worden verholpen in het kader van hun nationale grondwet of het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens. Het spreekt voor zich dat alle landen, uiteraard ook de Europese Unie, voor en zeker na de uitbreiding, deze rechten moeten eerbiedigen.
Tot slot nog een laatste woord over de uitbreiding. Ondanks de hier aangekondigde vorderingen zijn wij van oordeel dat de Europese Unie, meer dan tien jaar na de val van de Berlijnse muur, blijk had kunnen geven van een sterkere politieke wil om de volkeren van Midden- en Oost-Europa een helpende hand te reiken en in haar midden op te nemen. Deze landen hebben immers het volste recht om samen met ons een gemeenschappelijke toekomst tegemoet te gaan. Gevoelens van ontgoocheling of, sterker nog, van frustratie moeten dan ook tegen elke prijs worden vermeden. De politieke wil waarnaar ik hier verwijs, heeft betrekking op drie essentiële aspecten: ten eerste de verdediging van de grote Europese doelstellingen van vrede, vrijheid en economische en sociale ontwikkeling, die aan de onderhandelingen met de kandidaat-landen ten grondslag moeten liggen, ten tweede de beoordeling op eigen merites als enige voorwaarde voor toetreding en ten derde het behoud van de economische en sociale samenhang in de vijftien lidstaten die momenteel tot de Unie behoren. Oostenrijk, intergouvernementele conferentie, Handvest van de grondrechten en uitbreiding: vier thema's, vier verschillende antwoorden. Mijnheer de Voorzitter, dat is wat wij van de bijeenkomst van staatshoofden en regeringsleiders ter afronding van het Portugese voorzitterschap in Santa Maria da Feira verwachten.>

Martinez
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Gama, mijnheer Barnier, in Feira volgt Frankrijk Portugal op. Het moet de IGC, de onmogelijke hervorming van de belasting op spaargelden, het Handvest van de grondrechten, het defensiebeleid en de kwestie van de sancties tegen Oostenrijk tot een goed einde brengen.
Het Portugese voorzitterschap had het door de scherpe daling van de euro en de instorting van de nieuwe economie erg moeilijk. Die nieuwe economie moest in Lissabon immers vele problemen oplossen. Ik denk aan de werkloosheid, het verlies van Macao, de komst van Zuid-Afrikaanse wijnen en valse porto's en, mijnheer de voorzitter van de Raad, de komst van de grote crimineel Rezela naar uw land. U bent echter, met 3-2 tegen Engeland, in schoonheid geëindigd, wat voor de volkeren toch wel zeer belangrijk is.
In Feira moet u misschien een transatlantische voetbalbeker voorstellen. Alleen op die manier kunnen wij de Verenigde Staten trouwens verslaan. Misschien is het voor de heer Bayrou of de heer Cohn-Bendit wel een probleem in welke ploeg ze willen spelen, maar dat kan nog een winstgevende transfer opleveren. De uitzendrechten zouden we aan Kosovo, Irak of de slachtoffers van de Europese eenmaking kunnen afstaan. Op die manier zou Europa voor een keer iets nuttigs doen.

Bonde
In officiële toespraken wordt de uitbreiding van de EU van vijftien naar dertig leden steeds begroet, maar de uitbreiding wordt op de lange baan geschoven en er komen steeds meer hindernissen op de weg naar een vereniging van de naties van Europa. De top in Feira zal het licht op groen zetten voor een zeer nauwe samenwerking tussen de meest ontwikkelde en meest federalistisch ingestelde naties. Dit zal leiden tot een staat binnen de staat, die voor alle anderen zal beslissen. Dit is het model van de holdings, waar een kleine meerderheid een vennootschap controleert, die op haar beurt een andere vennootschap controleert. In de EU bepaalt de Frans-Duitse as het tempo van een kern-EU, die op haar beurt het tempo van de rest van de EU zal bepalen, die de kandidaat-landen oplegt welke wetten zij moeten overnemen en die bovendien voor de neus van alle andere naties in Europa wetten zal aannemen. Mensenrechten, cultuur, transport, of ook het buitenlands en veiligheidsbeleid zouden net zo goed onder de bevoegdheid van andere Europese organen kunnen komen, zoals de Raad van Europa en de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa. De interne markt zou ook voor alle andere Europese landen kunnen worden opengesteld. De landen zouden zich ook regionaal kunnen groeperen, bijvoorbeeld de landen rond de Oostzee, de Baltische Staten en de landen rond de Middellandse Zee. Het zou mogelijk moeten zijn dat een land niet meedoet met die aspecten van de EU-samenwerking waaraan het liever niet deelneemt, als een land daarmee geen economisch voordeel behaalt. Landen die een nauwere samenwerking wensen aan te gaan, moeten daartoe de mogelijkheid hebben, maar zodra dit binnen de EU-instellingen gebeurt, moet de mening van alle landen gevraagd worden. Anders moet de samenwerking in een ander forum plaatsvinden. Mijn fractie verwerpt meerderheidsbesluiten over een versterkte samenwerking. Wij zijn voorstander van grotere flexibiliteit, maar wij willen geen avant-garde die zichzelf benoemt en in onze plaats beslissingen neemt. Overigens ben ik van mening dat de sancties tegen Oostenrijk opgeheven moeten worden. >

Hagen
Mijnheer de Voorzitter, ik ben ontsteld over het feit dat veertien lidstaten nog steeds vasthouden aan hun vooroordelen ten aanzien van Oostenrijk. Daarom wil ik benadrukken dat de Top van Santa Maria da Feira van doorslaggevend belang is voor de verdere ontwikkeling van de Europese Unie. In Feira zal namelijk worden beslist of het Portugese voorzitterschap de geschiedenis zal ingaan als het voorzitterschap dat het onrecht van de Veertien jegens Oostenrijk in stand heeft gehouden, dan wel als het voorzitterschap dat een uitweg heeft weten te vinden uit deze zwarte episode die gekenmerkt wordt door minachting voor de Europese solidariteit en gebrek aan respect voor binnenlandse democratische processen.
Met hun maatregelen hebben de staatshoofden en regeringsleiders van de Veertien een zware verantwoordelijkheid op zich geladen, niet alleen ten opzichte van Oostenrijk maar ook ten opzichte van de Europese Unie. Ruim een jaar geleden zag het er nog naar uit dat de dramatisch lage opkomst bij de Europese verkiezingen tenminste het nuttige effect zou hebben dat er een principieel debat over de structuur van de Europese Unie van start zou gaan.
Inmiddels zijn wij echter weer vervallen in de dagelijkse sleur. Het Europese bewustzijn is verder weg dan ooit, niet in de laatste plaats door het willekeurige optreden van de Veertien ten aanzien van Oostenrijk. Feira zou een gelegenheid kunnen bieden om de Unie dichter tot de burgers te brengen, hetzij door een uitspraak te doen over het bindend karakter van het Europese Handvest van de grondrechten, hetzij - en dat is nog belangrijker - door de opneming aan te kondigen van een duidelijke lijst van bevoegdheden in de Verdragen. Het is echter veel waarschijnlijker dat, omdat het moeilijk is een oplossing voor de kernproblemen te vinden, men bij wijze van alibi al zijn aandacht zal toespitsen op het thema van de "versterkte samenwerking". Al in onze vorige zittingsperiode heerste de opvatting - die ook nu nog in dit Parlement opgeld doet - dat dit zou kunnen uitmonden in een Europa van twee of misschien nog meer snelheden, waarmee deze versterkte samenwerking de doodgraver van de klassieke Europese Unie zou worden. In veel opzichten bevindt de Unie zich op een kruispunt van wegen. De Top van Feira speelt hierin een belangrijke rol, maar het vandaag aan ons voorgelegde programma stemt ons niet hoopvol.>

Pacheco Pereira
Mijnheer de Voorzitter, het Portugees voorzitterschap van de Europese Unie wordt afgesloten met de aanstaande bijeenkomst van de Europese Raad in Santa Maria da Feira. Als Portugees en Europeaan hoop ik meer dan wie ook dat deze Raad goede resultaten zal opleveren. Ik hoop met name dat een nieuwe impuls zal worden gegeven aan het Europese integratieproces en zal worden aangetoond dat de uitoefening van het voorzitterschap bij toerbeurt door alle landen van de Unie, ongeacht hun demografisch en economisch gewicht, de meest aangewezen oplossing is. Dat is de geest van de Unie en die geest is onontbeerlijk om Europa bij elkaar te houden. Er mag geen onderscheid tussen eerste- en tweederangslanden worden gemaakt; in de Unie is iedereen gelijk en hebben alle landen gelijke rechten en gelijke plichten.
Daarom koester ik als Portugees en Europeaan grootse verwachtingen van de aanstaande Europese Raad. Ik vertrouw erop dat deze Raad meer is dan een formaliteit om het tijdschema te eerbiedigen of een aflossing van de wacht. In verband hiermee zou ik twee verlangens willen uitspreken. Deze zijn tegelijkertijd eisen, verbintenissen en verplichtingen die bij de beoordeling van het Portugese voorzitterschap van de Europese Unie in rekening zullen worden gebracht. In de eerste plaats hopen wij dat de Oostenrijkse kwestie op de Europese Raad van Feira definitief zal worden afgehandeld. Anders zal dit probleem een schaduw blijven werpen op het Portugees voorzitterschap van de Unie. Wij begrijpen niet hoe de fungerend voorzitter van de Raad zijn institutionele functie als voorzitter van de Europese Unie heeft kunnen verwarren met die van woordvoerder van de bilaterale beslissingen van veertien lidstaten van de Unie tegen de vijftiende lidstaat. Hiervoor is maar één verantwoordelijke, namelijk de voorzitter van de Europese Unie. Het is dan ook aan hem deze daad of, beter gezegd, deze vergissing recht te zetten. Het moment is aangebroken om datgene wat vermeden had kunnen worden te verhelpen. Het Portugees voorzitterschap heeft in deze kwestie een bijzondere verantwoordelijkheid op zich genomen. Het is derhalve te hopen dat het probleem tijdens de bijeenkomst van de Raad in Santa Maria da Feira kan worden opgelost, zodat deze kwestie in de Europese Unie geen aanleiding meer zal zijn tot onbehagen. Hoe langer men wacht om dit probleem aan te pakken, hoe moeilijker de oplossing wordt.
Ten tweede hopen wij dat de Europese Raad van Feira met het oog op de aanstaande intergouvernementele conferentie een ontwerp, een idee, een project voor Europa zal nalaten waarop het Portugees voorzitterschap een duidelijk stempel zal hebben gedrukt. Een verslag of notulen volstaan niet. Voor het opstellen van verslagen en notulen die de verschillende standpunten weergeven, is het niet nodig de ministers bijeen te roepen. Daarvoor is het voldoende ambtenaren naar de vergaderingen te sturen. Zoals wij weten, is het de bedoeling dat de werkzaamheden van de IGC door het Franse voorzitterschap eind dit jaar worden afgerond. Het zou echter niet meer dan logisch zijn dat nu reeds ideeën en ontwerpen werden bekendgemaakt die bovendien de stempel van het huidige voorzitterschap dragen. De opvatting dat alles op het laatste nippertje dient te worden beslist, zweemt naar een beleid van voldongen feiten en dient dan ook van meet af aan te worden verworpen. De situatie is des te zorgwekkender daar alles en iedereen reeds publiekelijk discussieert, zonder dat het duidelijk is of deze discussies pressiemiddelen of academische debatten zijn. Wij hopen dan ook dat de Raad in Santa Maria da Feira niet enkel standpunten zal bepalen, maar ook met een ontwerp, een project, een idee over de op de intergouvernementele conferentie te behandelen wijzigingen naar buiten zal komen.>

Seguro
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, commissaris Barnier, waarde collega's, wij hebben met belangstelling geluisterd naar de uiteenzetting van voorzitter Gama aan het begin van dit debat. In zekere zin weerspiegelde zijn betoog de hoekpunten van de driehoek die de basis voor de werkzaamheden van het Portugese voorzitterschap waren en nog steeds zijn: verdieping en uitbreiding, samenhang en benutting van de mogelijkheden van de mondialisering om het maatschappelijk vangnet te versterken en de economische infrastructuur binnen de Unie te moderniseren, en een derde punt dat betrekking heeft op het buitenlands beleid en het gemeenschappelijk veiligheids- en defensiebeleid. Wat dit derde aspect betreft, hebben wij hier gisteren reeds de gelegenheid gehad om samen met het voorzitterschap van gedachten te wisselen over de voorstellen en met name over de agendapunten van de Raad van Feira. Dit neemt echter niet weg, mijnheer de Voorzitter, dat ik hier onze genoegdoening wil uitspreken over de concrete stappen die voor de defensie en de veiligheid zijn ondernomen. Ook de politieke zichtbaarheid waarvan dit voorzitterschap in samenwerking met de secretaris-generaal van de Raad en de Commissie blijk heeft gegeven, is bijzonder lovenswaardig. Ik denk daarbij niet enkel aan de bijdrage die zij hebben geleverd aan de oplossing van regionale conflicten, maar vooral ook aan het feit dat zij hebben aangetoond dat de Verenigde Staten van Amerika op het wereldtoneel niet de enige instantie is die bij regionale conflicten als bemiddelaar optreedt. Zij hebben ervoor gezorgd dat Europa zich kon kwijten van een van zijn belangrijkste historische taken en een van de voornaamste factoren van Europese integratie kon worden.
De tweede hoeksteen wordt gevormd door de sociale en economische samenhang. Vaak gaan wij ervan uit dat bepaalde fundamentele kwesties reeds lang verworven zijn. Ik noem hier het probleem van de volledige werkgelegenheid, de modernisering van onze economische infrastructuur, en ook de noodzaak van een Europese onderzoeksruimte die creativiteit bevordert en garandeert dat deze creativiteit in dienst wordt gesteld van de ondernemingen, en van met name de nieuwe ondernemingen in de nieuwe economie. Deze punten zijn te belangrijk om er zomaar aan voorbij te gaan of ze even vluchtig te citeren. De vooruitgang die de Europese Raad van Lissabon in dit opzicht heeft geboekt dankzij de vaststelling van een nieuwe coördinatiemethode en een nieuwe strategie mag niet tot één voorzitterschap beperkt blijven. Het gaat hier immers om een prioriteit die ook in de toekomst gehandhaafd moet worden. Het sterkt ons dan ook te vernemen dat de hoofdverantwoordelijken van het toekomstige Franse voorzitterschap de sociale agenda als een van de basisprioriteiten van hun politieke activiteiten beschouwen. Daarom dringen wij erop aan dat verhoging van het aantal arbeidsplaatsen tot een prioritair aandachtspunt en streefdoel van de Unie wordt uitgeroepen. De door racisme en xenofobie veroorzaakte problemen moeten immers bij de wortel worden aangepakt. Wij moeten vermijden dat zij nog dieper wortel kunnen schieten en koren op de molen worden van extreem rechts. Iedereen verwerpt de extreem rechtse ideologie, maar soms heb ik de indruk dat niet iedereen in dit opzicht de daad bij het woord voegt.
Het laatste aspect dat ik wil aansnijden, heeft betrekking op de hier geuite lofbetuigingen aan het adres van het Portugees voorzitterschap. Het is een feit dat het voorzitterschap heel zijn gewicht in de schaal heeft gelegd voor de intergouvernementele conferentie. Dit Parlement heeft er van zijn kant op constructieve wijze toe bijgedragen - commissaris Barnier kan dat beamen - dat de werkzaamheden van de IGC in februari van start konden gaan. Wij wisten allemaal dat deze IGC een beperkte en minimalistische conferentie zou zijn en dat men met uitzondering van de versterkte samenwerking wellicht geen elf maanden nodig zou hebben om de knoop door te hakken. Het probleem van de IGC en de leftovers van Amsterdam heeft niet zozeer te maken met overleg dan wel met besluitvorming. Mijnheer de voorzitter, wij vragen u dan ook met klem ervoor te zorgen dat de Raad van Feira opteert voor een uitgebreide agenda die een hernieuwde belangstelling voor de Europese integratie kan opwekken. Het is immers belangrijk dat niet alleen wij, die ons met de institutionele kwesties bezighouden, ons aangesproken voelen. Ook de burgers moeten het gevoel hebben dat zij betrokken zijn bij een Europees integratieproces dat die naam waardig is. Vanuit dit oogpunt, mijnheer de voorzitter, is de opname van het Handvest van de grondrechten in het Verdrag een voorbeeld en vooral een doelstelling die wij onverwijld moeten nastreven.>

Duff
Mijnheer de Voorzitter, de opstelling van het Handvest heeft nu een kritieke fase bereikt. Wij hebben 60 clausules opgesteld en niet minder dan 1000 amendementen ingediend. Mijns inziens staat de Conventie op wankelen en zal wellicht ten val komen indien de Raad van Feira er niet in zal slagen om een nieuwe impuls te geven. Tot nu toe hebben wij geprobeerd een consensus te bereiken waarin iedereen hier zich kon vinden. Nu blijkt dat dit een schier onmogelijke taak is.
Wat wij nu nodig hebben is een veel formelere besluitvormingsprocedure, zoals in parlementen gebruikelijk is. Dit betekent stemming en besluitvorming met gekwalificeerde meerderheid, zoals dat ook in de procedures in iedere moderne Europese staat gebruikelijk is. Sommige leden van de Europese Raad voelen er absoluut niets voor om te moeten stemmen. In feite keuren zij de Conventie zelf af. Om het project te laten welslagen, moet de Raad van Feira dergelijke ideeën de kop indrukken >

Miranda
Mijnheer de Voorzitter, het is voorspelbaar welke thema's tijdens de aanstaande top van Feira zullen worden behandeld. Ze zijn hier overigens reeds genoemd. Wij weten echter ook nu reeds dat daar, althans op bepaalde gebieden, geen diepgaande en transcendente resultaten zullen worden bereikt, temeer daar het dienovereenkomstige debat de grenzen van de instellingen en dit voorzitterschap overstijgt en alle ogen reeds op Nice zijn gevestigd. Er zijn evenwel een aantal redenen tot bezorgdheid: het uitbreidingsproces boekt voortgang, hetgeen een bijzonder belangrijk argument is om institutionele hervormingen door te voeren. Nochtans worden de gevolgen van dit proces over het hoofd gezien en worden de noodzakelijke acties op het niveau van de verschillende beleidsterreinen en de begroting weggemoffeld.
Naarmate het debat in de IGC vordert, begint de conferentie volstrekt onaanvaardbare proporties aan te nemen. In naam van de doeltreffendheid wordt aangedrongen op de invoering van een nieuw model van interne macht en een uitgesproken federalistische aanpak. In naam van het denkbeeldige risico op blokkering door de kleine en middelgrote landen wint het idee terrein om de grote landen een heus, exclusief vetorecht toe te kennen. Daarbij wordt echter de kern van de zaak uit het oog verloren, namelijk de noodzaak dat de burgers bij deze debatten worden betrokken en als volwaardige deelnemers worden beschouwd, vooral degenen die het verst van de besluitvormingscentra verwijderd zijn en de minste kans op inspraak hebben.
Anderzijds wordt heftig geijverd voor de versterkte samenwerking. Men vergeet echter dat met deze formule een Europa van verschillende snelheden op stapel wordt gezet dat onvermijdelijk zal worden aangevoerd door een harde kern en een politiek bestuurslichaam, hetgeen volstrekt onaanvaardbaar is. Wat veiligheid en defensie betreft, worden op grond van het bedrieglijke argument van autonomie en het concept van politiek-militaire blokvorming de onbegaanbare wegen van de militarisering en de versterking van de Europese macht binnen de NAVO bewandeld. De tijd is echter rijp om een definitieve opheffing van de blokken, ontwapening en samenwerking na te streven, teneinde een duurzame vrede tot stand te brengen.
Merkwaardig genoeg heeft dit voorzitterschap, dat zich door de gebeurtenissen heeft laten overrompelen, uiteindelijk al deze ideeën onderschreven; sterker nog, het heeft zelfs de gangmakers van deze opvattingen geprezen. Nochtans beseft het maar al te goed dat de goedkeuring van deze voorstellen en discussiemethoden en de letterlijke toepassing ervan onvermijdelijk tot opdoeking van de IGC zelf zullen leiden. Het voorzitterschap dringt aan op het omstreden Handvest van de grondrechten om de schijn te redden, maar de sociale vraagstukken zijn in de vergeethoek geraakt.
Ik heb nog een laatste overweging ter afronding van mijn betoog. Ik hoop dat deze conferentie tenminste een goed resultaat voor Timor zal opleveren. Er moeten immers dringend maatregelen worden genomen om de wederopbouw en de onafhankelijkheid van deze regio te garanderen.>

Maes
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, mijnheer de Raadsvoorzitter, de Europese Unie zal haar historische rol slechts kunnen spelen als ze meer wil zijn dan een optelsom van lidstaten. Als vertegenwoordigers van de Europese volkeren zonder eigen staat, willen wij dat de Europese Unie een gemeenschap van burgers enerzijds is en anderzijds beantwoordt aan de realiteit van volkeren en regio's en hun politieke entiteiten. Deze realiteit wordt in de voorliggende teksten niet of onvoldoende erkend. Sommige lidstaten hebben het al even moeilijk met het toekennen van autonomie aan deze diverse culturele en politieke entiteiten als met het afstaan van bevoegdheden om een federaal Europa te creëren. Dat zou overigens een democratische ommekeer betekenen waartoe zij niet bereid blijken. Dat blijkt opnieuw uit de wijze waarop de IGC verloopt en de verwachtingen die voor Feira worden uitgedrukt. De institutionele hervormingen die men in Feira wil verwezenlijken, zijn voor ons goed maar onvoldoende.
Bijvoorbeeld, de weigering om een echt federaal gezag uit te bouwen resulteert in een gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid dat niet echt kan functioneren, vrezen wij. De oprichting van een snelle militaire reactiemacht dreigt dan ook een duur alibi te worden, dat slechts tot een snelle militarisering van conflicten zou kunnen leiden. Dit zou dan perfect passen in de nieuwe bewapeningsspiraal die met het Amerikaanse rakettenschild op gang kan worden gebracht met de steun van de NAVO-landen en daarbuiten.>

Krarup
Het is in deze vergadering steeds weer nodig te herinneren aan de verstandige tip in het Noorse handboek voor bergwandelaars: "Wanneer de kaart en het terrein niet met elkaar overeenstemmen, wordt aanbevolen het terrein te volgen." De instellingen van de Europese Unie, en in het bijzonder dit Parlement, hebben dit elementaire principe nog steeds niet begrepen. De unietrein neemt een vliegende vaart zonder rekening te houden met het terrein. Het terrein is de bevolking in de Europese landen, die al lang uit deze unietrein gestapt zijn. Wij hebben geen vertrouwen in het unieproject. Wij distantiëren ons van de ideologische agenda, die in de ontwerpresolutie ambitieus wordt genoemd en die de democratie in de lidstaten op catastrofale wijze ondermijnt. Meer integratie, het Verdrag dat grondwet wordt, de opbouw van een leger, enzovoort. Men kan het terrein echter niet ongestraft negeren. De Deense bevolking, die het privilege geniet op 28 september aan een referendum te kunnen deelnemen, zal een beslissend signaal laten horen door tegen deelname aan de euro te stemmen. Het eerste gevolg daarvan zal zijn dat onze broeders in Zweden en Groot-Brittannië ook "nee" zullen stemmen, en ten tweede zal het een signaal zijn naar de Top in Feira en in Nice dat men het terrein moet volgen. Het terrein is belangrijker dan de ideologische kaart. >

Galeote Quecedo
Mijnheer de Voorzitter, in Lissabon is onze gemeenschappelijke horizon geschetst. Er zijn afspraken gemaakt over structurele hervormingen om onze economie te moderniseren, meer te groeien en meer werkgelegenheid te scheppen.
Onze Unie draait echter niet alleen om de economie. De Unie berust op de in artikel 6 van het Verdrag opgesomde fundamentele beginselen, die volgens velen van ons op het spel staan in een van onze lidstaten.
Als democraten zouden wij ons er allemaal over moeten verheugen dat de Europese Unie onmiddellijk heeft gereageerd op de waargenomen bedreiging van de waarden waarop onze communautaire samenleving is gebaseerd. Binnen de EVP hebben wij de politieke situatie in Oostenrijk op een - in alle bescheidenheid - objectieve en correcte manier geanalyseerd. Naar aanleiding daarvan is onze politieke familie het eens geworden over een aantal voorwaarden en een vorm van toezicht waarmee wij hopelijk een positieve bijdrage kunnen leveren aan de oplossing van de crisis. De laatste maanden is er op het internationale toneel heel wat gebeurd. Ik wil hier alleen iets zeggen over het Midden-Oosten.
Zoals hier vanmorgen al is gezegd, beleeft men in de nationale politiek van Israël, Syrië en Libanon momenteel spannende tijden. Ik denk dat juist in deze omstandigheden nieuwe kansen ontstaan op een definitieve vrede in de regio. Wij moeten er daarom bij onze regeringsleiders en bij de Europese Commissie op aandringen de politieke verantwoordelijkheid te aanvaarden die de Europese Unie in deze omstandigheden dient te dragen. Vanzelfsprekend betekent dit dat wij als Gemeenschap politiek duidelijker aanwezig moeten zijn, maar ook dat wij een economische verantwoordelijkheid hebben. Er moeten resoluut associatieovereenkomsten worden gesloten en de akkoorden van Barcelona moeten sneller worden uitgewerkt.
Ik hoop dat de gebeurtenissen van het moment ons herinneren aan onze morele, historische, politieke en economische verplichtingen jegens onze mediterrane buren die niet mogen worden achtergesteld bij onze buren in andere streken.>

De Voorzitter
Ik heb overeenkomstig artikel 37, lid 2, van het Reglement, 7 ontwerpresoluties ontvangen.>

Berès
Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats moeten wij het Portugees voorzitterschap danken voor de manier waarop het zich op de debatten tijdens de Europese Raad van Feira over de agenda van de intergouvernementele conferentie voorbereidt. Als wij de ontwikkelingen onder de opeenvolgende voorzitterschappen bekijken, is dat duidelijk een belangrijk punt. Dat de versterkte samenwerking op de agenda van de conferentie staat, is voor ons van het allergrootste belang.
Belangrijk is voor ons ook dat de zware agenda van de intergouvernementele conferentie goede resultaten oplevert, met andere woorden dat de Europese Unie kan functioneren zoals ze nu is. Sedert de start van de conferentie zijn belangrijke nieuwe debatten geopend. Die mogen de agenda van de conferentie echter niet in de war sturen. Die debatten zullen, wat de resultaten van de conferentie ook mogen zijn, in ieder geval plaatsvinden. Het gaat echter om twee verschillende dingen. Niets mag ons van onze opdracht in de intergouvernementele conferentie afleiden, want anders zal de Unie geen beslissingen meer kunnen nemen.
Opdat de Unie besluitvaardig blijft, moeten wij vooruitgang boeken met betrekking tot de gekwalificeerde meerderheid en mag de versterkte samenwerking daarvoor geen alternatief worden. Wij mogen niet voor één van beide kiezen, maar moeten beide tot stand brengen. Dat de versterkte samenwerking op de agenda van de intergouvernementele conferentie wordt geplaatst, houdt in dat wij voor ons beraad meer tijd moeten uittrekken. Hoe zullen wij voor democratische controle op die versterkte samenwerking zorgen? Ik hoop ook dat de agenda van de intergouvernementele conferentie voldoende soepelheid zal bieden om eventueel, naargelang de werkzaamheden vorderen, het een of andere punt toe te voegen. Ik denk daarbij aan het statuut van de politieke partijen en aan de herziening van artikel 7.
Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, nu u in Feira dit belangrijke punt zult aansnijden, wil ik ook uiting geven aan onze ongerustheid over de opstelling van het handvest. Onze medeburgers verwachten enorm veel van die werkzaamheden. Op dit ogenblik heerst echter grote onenigheid over de inhoud van het mandaat dat de Europese Raad van Keulen aan de leden van de werkgroep heeft gegeven.
Uit het debat dat na de interventie van de heer Herzog op gang zal komen, moet duidelijk blijken dat de Europese Raad vasthoudt aan de ondeelbaarheid van de rechten en aan de opdracht van de werkgroep om, overeenkomstig het mandaat van Keulen, een handvest met een rijke inhoud op te stellen. In dat handvest moeten niet alleen de burgerrechten en de politieke rechten, maar ook de economische en sociale rechten worden opgenomen. Vele collega's zeggen dat het handvest in het Verdrag moet worden opgenomen. Welke zin zou het echter hebben in het Verdrag een handvest op te nemen waarvan de inhoud ons teleurstelt? Wij moeten ons in de eerste plaats inspannen om het handvest een goede inhoud te geven. Dat is onze eerste taak. Daarom moet het debat na de Europese Raad van Feira volgens mij ook een politiek signaal zijn.>

Frassoni
Mijnheer de Voorzitter, ik wens allereerst het Portugees voorzitterschap te danken voor de gedane arbeid, ook omdat ik net naar minister Vedrine heb geluisterd, de toekomstige fungerend voorzitter, die zei dat volgens hem het Handvest van de grondrechten niet bindend hoeft te zijn en niet in de Verdragen hoeft worden opgenomen. Het komt me voor dat dit een hachelijk vraagstuk is, en wij zullen vast en zeker nog met spijt terugdenken aan het Portugees voorzitterschap dat op dit punt tenminste een houding heeft die misschien niet helemaal duidelijk, maar in ieder geval minder negatief is.
Ik geloof dat de Raad van Feira een belangrijke top wordt als deze ambitieus genoeg blijkt te zijn. Het voorzitterschap heeft zojuist aangekondigd dat er in het kader van de intergouvernementele conferentie sprake zal zijn van versterkte samenwerking. Er zijn echter veel manieren om te spreken van versterkte samenwerking, en volgens ons moeten een paar criteria toch wel gerespecteerd worden. Ten eerste moet het acquis communautaire volledig in acht genomen worden. Ten tweede moet het vetorecht dat iedere lidstaat bezit worden afgeschaft. Ten derde moet volledige eerbiediging worden gegarandeerd van de rol van het Parlement, van de Commissie en het Hof van Justitie in de besluitvormingsprocedures, wanneer het erom gaat de versterkte samenwerking in gang te zetten en uit te voeren.
Het Handvest van de grondrechten is ook zo'n thema dat op uw tafel had moeten liggen, mijnheer de minister. Laten wij hopen - en ik doe dat van ganser harte - dat de druk van buitenaf zozeer zal toenemen dat dit thema alsnog binnen uw gezichtsveld komt. Het handvest zal pas succes boeken als het juridisch bindend wordt. Uiteraard moet het ook inhoudelijk goed in elkaar zitten, maar het moet vooral een juridische waarde hebben, anders zet het absoluut geen zoden aan de dijk. Tevens moet dit handvest een paar nieuwe rechten behelzen, zoals het recht op milieuzorg en sociale grondrechten als het vakbonds- en stakingsrecht.
Dus nogmaals mijn dank aan het Portugees voorzitterschap. Ik hoop dat u actief en alert blijft ten opzichte van de vraagstukken die u na aan het hart liggen. Een paar daarvan liggen ook ons na aan het hart.>

Brok
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega´s, ik wil geen oproep richten tot het Portugees voorzitterschap omdat dit niet nodig is, gezien het feit dat het goed met ons heeft samengewerkt. Wel zou ik het voorzitterschap willen aanzetten tot het nemen van enkele initiatieven in Feira.
Zo zou bij de voorbereiding van de in december te nemen besluiten nogmaals duidelijk moeten worden gemaakt dat het uitbreidingsproces op gedifferentieerde wijze moet worden aangepakt, land voor land. Op die manier kunnen de landen die het beste zijn voorbereid vroeger toetreden tot de Europese Unie.
Op het vlak van de institutionele kwesties dient tijdens de top duidelijk te worden gesteld dat de versterkte samenwerking geen alibi mag zijn voor onvoldoende uitbreiding van de besluitvorming bij meerderheid. Voor ons is de uitbreiding van de besluitvorming bij meerderheid een maatstaf voor het welslagen van Nice, omdat deze verbonden is met het medebeslissingsrecht van het Parlement. Doelmatigheid en legitimiteit zijn doelstellingen die gerealiseerd moeten worden en die van groot belang zijn. Daarnaast verzoeken wij u het mandaat van de intergouvernementele conferentie zodanig te verruimen dat deze conferentie in Nice kan worden afgesloten maar niettemin voldoende ruimte overblijft om nog enkele belangrijke onderwerpen op te nemen.
Men moet proberen het Europees Handvest van de grondrechten juridisch bindend te maken. Ook moet duidelijk worden gemaakt dat wij betrokken moeten worden bij het economische en monetaire beleid en bij de democratische controle op het economische en monetaire beleid. Men moet op zijn minst een begin maken met de stroomlijning van de Verdragen en de afbakening van de bevoegdheden. Ik zou hierbij in het bijzonder melding willen maken van het buitenland- en veiligheidsbeleid in het licht van de toepassing van de besluiten van Helsinki en Keulen, die onder het Portugese voorzitterschap goed is verlopen.
Wij willen u aanmoedigen de deuren open te zetten, zodat wij in het komende halfjaar de juiste besluiten kunnen nemen.>

Van Velzen
Mijnheer de Voorzitter, ik zou ook graag tegenover het Portugees voorzitterschap willen opmerken dat artikel 8 van onze resolutie tot doel heeft om vanuit het Europees Parlement een positieve bijdrage te leveren aan de oplossing van het lopende conflict met Oostenrijk. Uiteraard vragen wij dat aan u persoonlijk in uw rol als Portugees voorzitterschap. Wij willen absoluut niet dat het een vraagstuk wordt van de Europese Unie, noch willen wij dat het een formeel agendapunt is. Maar we hopen dat u op creatieve en informele wijze wegen weet te vinden om daarover te spreken in Feira. Mijn fractievoorzitter heeft gewezen op de situatie in Denemarken, het referendum over de euro.
Laten wij ook kijken naar andere mogelijke gevolgen als er door uw inspanningen geen oplossingen kunnen worden gevonden. Ik denk dat we dan in de komende tijd in de Europese Unie zullen moeten vaststellen dat Feira een historische kans is geweest om dit vraagstuk op te lossen. Ik doe daarom een dringend beroep op u om ook naar de daden te kijken van de Oostenrijkse regering en te zoeken naar creatieve mogelijkheden om de impasse te doorbreken.
Mijnheer de voorzitter, velen hebben al gewezen op de noodzaak van de uitbreiding en de angst die er heerst bij landen in Midden- en Oost-Europa dat, met betrekking tot de IGC, te weinig vorderingen worden geboekt en dat daarmee ook de kans voor snelle uitbreiding voorbij gaat. Laat dan toch ook in Feira de politieke wil overheersen om de uitbreiding te laten plaatsvinden.
Ten slotte, mijnheer de voorzitter, good governance is uitstekend, maar laten we ook kijken naar de praktijk. Als het Kosovo agency in Thessaloniki nog met zoveel bureaucratie werkt dat gelden niet ter beschikking kunnen worden gesteld, dan is dat buitengewoon ernstig. Ik doe ook een beroep op het Portugees voorzitterschap om daarvoor een oplossing te vinden.>

Suominen
Mijnheer de Voorzitter, de naderende top in Santa Maria da Feira wordt voorafgegaan door een vrijwel nooit eerder vertoonde hoeveelheid verklaringen van belangrijke staatslieden. De Duitse minister van Buitenlandse Zaken Joschka Fischer heeft een omschrijving gegeven van het federatiemodel dat, als men dat wil, in ongeveer 35 jaar gerealiseerd kan worden, maar zei niets over de eerste stap in de richting van de door hem bedachte constructie. Tony Blair, wiens regering herhaaldelijk het belastingpakket tegenhoudt, en José Maria Aznar, wiens regering het ontstaan van een Europese BV tegenhoudt, verklaren samen de economische structuren van de Europese Unie te willen versterken. Jacques Chirac en Gerhard Schröder verklaren dat hun landen bereid zijn een kerngroep te vormen die vergaand geïntegreerd is, maar zij geven geen voorbeelden van wat de kwaliteit en de omvang van deze groep moet zijn. Ik vat mijn boodschap met opzet samen. Mijn boodschap is: laten wij eerst - en ook - de belangrijke zaken behandelen.
Ook met het oog op de top van Feira is het voor de burgers van de Unie het allerbelangrijkste dat er voor economische groei en werkgelegenheid in de regio wordt gezorgd. Dat bereiken wij het best door de nog steeds bestaande belemmeringen voor de daadwerkelijke interne markt uit de weg te ruimen en ervoor te zorgen dat de besluiten van Lissabon ook worden gerealiseerd met overheidsbesluiten en investeringen in de infrastructuur. Men moet daarbij het Zweedse model volgen en niet alles overlaten aan het marktmechanisme om zelf onderuit te kunnen zakken. Men moet zich goed afvragen of de veilingen van nieuwe frequenties ter waarde van honderden miljarden euro's, die in de verschillende landen plaatsvinden, een consumentvriendelijk netwerk voor de toekomst bevorderen. In de periferie van de Europese Unie vraagt men zich na het geval Volvo-Scania nog steeds verwonderd af of de interne markt wel bestaat, of volgens het mededingingsrecht alleen ondernemingen in het centrum van de markt mogen profiteren van de economische voordelen van schaalvergroting en de dunbevolkte periferie slechts een afzetmarkt mag zijn voor deze bevoorrechte ondernemingen. De kandidaat-lidstaten willen op hun beurt natuurlijk weten hoe de Unie waartoe ze gaan toetreden er over tien of twintig jaar uitziet. Grote visies aan de ene kant en de boycot van Oostenrijk aan de andere kant scheppen in deze landen beslist geen groot vertrouwen.>

Méndez de Vigo
Mijnheer de Voorzitter, ik denk dat de kwantiteit en de kwaliteit van de bijdragen over het Handvest van de grondrechten aantonen hoe belangrijk het Handvest is voor het Parlement. Ik wil u dan ook vragen, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, ervoor te zorgen dat uw bijeenkomst op de 19e met de voorzitter van de Conventie, de heer Herzog, geen formaliteit wordt. Die overeenkomst mag niet beperkt blijven tot het aanhoren van de voorzitter van de Conventie. Er moet ook aandacht worden besteed aan de problemen waar de Conventie op dit moment mee zit, en er moet worden bedacht wat de uiteindelijke doelstelling van het Handsvest is, en wat er verder met het Handvest gaat gebeuren.
Ik denk dat de Conventie er enorm mee geholpen zou zijn als de Europese Raad zich in zijn conclusies over de bestemming van het Handvest uitspreekt. Ik denk namelijk dat momenteel, bij het opstellen van het Handvest, blijkt dat de mensen er belangstelling voor hebben. De participatie van NGO' s en gewone mensen laat duidelijk zien dat de Europese bevolking in het Handvest van de grondrechten geïnteresseerd is. De institutionele kwesties die op de IGC aan de orde komen zijn vreselijk belangrijk, maar spreken de mensen niet aan. Ik denk dat het Handvest van de grondrechten dat wel doet. Het Handvest moet de ziel van de Europese Unie worden, en ik denk dat de Europese Raad - die de drijvende kracht achter het Handvest is geweest - een politieke boodschap moet laten horen, nu we over de uitbreiding spreken. Die boodschap moet inhouden dat het Handvest een zeer belangrijke plaats zal innemen binnen de Europese Unie, dat het de ziel van de toekomstige Europese Unie wordt.
Ik hoop daarom vurig, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, dat het Handvest in de conclusies van Feira - die wij allemaal gretig zullen lezen - de steun zal ontvangen die het verdient, zodat de Conventie haar werkzaamheden succesvol kan afsluiten. Daarmee zouden wij voldoen aan de definitie van Salvador de Madariaga, die zei dat Europa pas werkelijk bestaat als het in het bewustzijn van de burgers leeft.>

Gama
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden en deelnemers aan dit debat, er is hier een belangrijk debat gevoerd dat ongetwijfeld een nieuwe impuls aan de Europese Raad van Feira zal geven. Ik dank u voor de kwaliteit van uw bijdragen en garandeer u dat het voorzitterschap deze in aanmerking zal nemen zoals het betaamt. Zoals ik u reeds heb gezegd, staat de Europese Raad in Santa Maria da Feira vanwege de intergouvernementele conferentie een drukke agenda te wachten, temeer daar zal worden beslist of de conferentie het thema van de versterkte samenwerking en andere punten zal aansnijden. Wij moeten beseffen dat de conferentie wordt afgebakend door de in Amsterdam genomen beslissingen. Het gaat hier niet om de definitieve intergouvernementele conferentie over de grote hervorming van Europa; het gaat daarentegen om een conferentie met een duidelijk omlijnd mandaat die de nodige technische verbeteringen moet aanbrengen, met name wat de besluitvormingssystemen betreft, om de uitbreiding mogelijk te maken. Bovendien mogen wij bij derden niet de indruk wekken dat wij de conferentie opzettelijk laten aanslepen om de uitbreiding te verdagen.
De uitbreiding zal versterkt uit de Europese Raad komen. Dit blijkt onder meer uit het relatief gunstige voortgangsrapport. Op het gebied van het gemeenschappelijk Europees veiligheids- en defensiebeleid zijn er aanzienlijke vorderingen gemaakt. De toepassing van het programma "informatietechnologie voor Europa" , de aanneming van het actieplan voor de noordelijke dimensie en de goedkeuring van de strategie voor het Middellandse-Zeegebied, na de eerste twee bijeenkomsten van de Associatieraad van de Europese Unie met Palestina en met Israël, zijn belangrijke elementen. Verder hebben we nog de uitwerking van het externe actieprogramma voor justitiële en binnenlandse zaken, het Witboek over de voedselveiligheid, het Europees Handvest voor het MKB en een reeks belangrijke resoluties op economische en financieel gebied, de toetreding van Griekenland tot de euro en naar wij hopen ook een gelukkige afloop voor het probleem van de personenbelasting.
Het is weliswaar een drukke agenda, maar tegelijkertijd wordt duidelijk dat op alle fronten, op alle beleidsterreinen van de Europese Unie vooruitgang wordt geboekt. De Europese Unie ligt niet stil, integendeel, zij maakt zowel intern als extern belangrijke vorderingen, hetgeen van fundamenteel belang is.
Ook de kwestie van het Handvest van de grondrechten is hier te berde gebracht. In verband hiermee zou ik willen onderstrepen dat de Europese Unie zelf de procedure voor de opstelling van dit handvest heeft aangenomen. Er is een Conventie ingesteld en het is deze Conventie die de desbetreffende werkzaamheden verricht. Tot dusver heeft het zijn taak nog niet volbracht. Zij moet eerst zijn werk afmaken en daarna zal zij moeten beslissen. Zij heeft nog geen beslissingen genomen omdat zij nog druk bezig is. Er moet worden bepaald of het handvest slechts een intentieverklaring is, of in de Verdragen moet worden opgenomen, of het handvest al dan niet een van de eerste voorbeelden van versterkte samenwerking zal zijn, op welke wijze het voor de burgers zal gelden, of het enkel op de Europese leden van de Europese Unie van toepassing zal zijn of ook op andere Europeanen die in de landen van de Europese Unie verblijven, of ook buitenlanders en illegalen er aanspraak op kunnen maken - een probleem waarover het laatste woord nog niet is gevallen - hoe het zich verhoudt tot het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens, de nationale rechtbanken en de bestaande en te hervormen Europese rechtbanken. Al deze punten zijn van fundamenteel belang. Ik heb begrip voor de oproep die u hier aan mij hebt gericht, maar ik moet u erop wijzen dat deze kwestie niet onder de rechtstreekse bevoegdheid van deze Europese Raad valt. Om de zaak enigszins te bespoedigen hebben wij besloten de voorzitter van de Conventie, de heer Herzog, uit te nodigen om op hoog niveau van gedachten te wisselen. Ik ben ervan overtuigd dat dit initiatief de werkzaamheden van de Conventie met het oog op de opstelling van het handvest aanzienlijk zal bevorderen.
Verder wil ik nog het volgende kwijt over de Oostenrijkse kwestie. Zoals u weet, betreft het hier een bilaterale aangelegenheid tussen veertien landen die lid zijn van de Unie en een land dat ook lid van de Unie is. Het probleem situeert zich echter niet op het niveau van de Europese Unie of, beter gezegd, van de organen van de Europese Unie. Ofschoon al deze landen tot de Europese Unie behoren, heeft geen enkel orgaan van de Europese Unie zich over deze kwestie uitgesproken. Het Portugees voorzitterschap heeft er steeds zorg voor gedragen dit onderscheid te maken en geen twijfel te laten bestaan over het feit dat deze aangelegenheid niets met de Europese Unie te maken heeft. Waarom? Enerzijds om de normale werking en de agenda van de Europese Unie niet te verstoren, anderzijds om Oostenrijk niet te beletten als volwaardig lid aan het leven van de Europese Unie en haar organen deel te nemen. Telkens wanneer wij vernamen dat van deze basisnorm werd afgeweken, heeft het voorzitterschap de organen en instellingen verzocht de regels in acht te nemen. Dit principe hebben wij steeds voor ogen gehouden. Ik heb samen met de Portugese premier contact opgenomen met de dertien andere lidstaten en met Oostenrijk en de gesprekken zijn nog aan de gang. Ik heb de geachte afgevaardigden die deze kwestie hebben aangesneden gevraagd goed te beseffen dat het bijzonder moeilijk is tot een oplossing te komen indien men wenst dat het probleem onmiddellijk wordt verholpen. Mijns inziens moet worden uitgegaan van een aanpak in verschillende fasen. Ik acht het haast onmogelijk dat de oplossing voor dit probleem op een dictaat berust en dat op dit gebied vooruitgang kan worden geboekt door permanent politieke aanvallen op personen, vooraanstaande politici en regeringen uit te oefenen of te dreigen met een boycot van de werking en het besluitvormingsproces van de Europese Unie. Om de deur naar een oplossing op een kier te zetten is enige goede wil nodig, een zekere ontspanning, een kleine adempauze in de politieke woordenpraal waarin dit probleem is gehuld. Uiteraard kunnen maatregelen die unaniem in een diplomatieke context van veertien landen zijn aangenomen slechts unaniem door deze veertien landen worden aangepast. Daartoe moeten de nodige voorwaarden worden geschapen. Bovendien mogen wij niet vergeten dat ook Oostenrijk in dit opzicht voorwaarden schept, met name door de wijze waarop het ons met het oog op de afhandeling van dit probleem benadert. Het is tevens van fundamenteel belang dat de nodige voorwaarden worden gecreëerd om de Veertien in de gelegenheid te stellen een nieuwe consensus te bereiken. Dat moeten wij goed beseffen. Ik heb u tot redelijkheid gemaand. Ik respecteer het ten zeerste dat de afgevaardigden die in dit verband het woord hebben gevoerd het probleem in deze vergadering op bijzonder correcte wijze hebben uiteengezet en ik zal daar uiteraard nota van nemen. Ik dring er evenwel nogmaals op aan dat tevens de nodige voorwaarden moeten worden geschapen om een mogelijke toenadering te bewerkstelligen. Wij moeten ons er echter wel rekenschap van geven dat de Europese Raad van Feira een orgaan van de Unie is en dat in deze context geen toenaderingspogingen kunnen worden ondernomen. Het is immers onze plicht ons aan de agenda te houden en de beleidslijnen van de Unie te behandelen. We kunnen deze kwestie uiteraard wel bespreken in een bilateraal kader voordat de Raad van Feira van start gaat - dat is eigenlijk een beetje wat wij nu aan het doen zijn, mag ik wel zeggen - of erna. Ik zou u echter met klem willen verzoeken u niet vast te pinnen op een probleem dat niet op de agenda van de Raad van Feira staat. Door deze kwestie enkel en alleen toe te spitsen op deze Raad zult u immers de argumenten ontkrachten van hen die hier volkomen terecht aandacht voor dit probleem hebben gevraagd.
Om te eindigen, mijnheer de Voorzitter, zou ik nog willen zeggen dat de Portugese premier hier volgende week de balans van ons voorzitterschap zal opmaken. Ikzelf zou deze gelegenheid te baat willen nemen om nu reeds mijn dank uit te spreken aan Frankrijk voor de vruchtbare samenwerking bij de overdracht van het voorzitterschap. Mijn oprechte dank ook aan het Europees Parlement dat wij tijdens ons voorzitterschap steeds hebben trachten te stimuleren in zijn rol van volwaardige parlementaire instelling. Ik dank u met name voor de dynamische, levendige, creatieve en constructieve bijdrage aan de Europese agenda waarmee u gedurende de afgelopen zes maanden uw functie van parlementaire instelling van de Unie hebt waargenomen.>

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer de minister. Ik wens u en uw regering een succesvolle afsluiting toe van het Portugees voorzitterschap.>

Cox
Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag de fungerend voorzitter bedanken voor de zorg en de aandacht die hij als politicus heeft getoond door te luisteren naar het debat en naar de zorgen die naar voren zijn gebracht. >

De Voorzitter
Ik denk, mijnheer Cox, dat u daarmee inderdaad de gevoelens van velen weergeeft.
Ik geef dan nu het woord aan de heer Barnier, namens de Europese Commissie, voor nog een korte interventie.>

Barnier
Mijnheer de Voorzitter, ondanks uw zware agenda zou ik, nu ik zeer aandachtig naar de woorden van alle sprekers heb geluisterd, hen voor hun degelijke en eerlijke opmerkingen willen danken en kort nog iets willen zeggen.
Ter attentie van de heren Poettering en Barón Crespo bevestig ik de verbintenis die ik gisteren, namens de Commissie, in verband met het statuut van de Europese politieke partijen ben aangegaan. De Commissie zal haar verantwoordelijkheid op zich nemen. Ze zal een initiatief nemen. Met de steun van uw Voorzitter is de Commissie voornemens gebruik te maken van de volgende trialoog om, in overleg tussen de drie instellingen, de best mogelijke oplossing te vinden. Wij zullen dat initiatief echter meteen voorbereiden.
Ter attentie van de heer Barón Crespo wil ik iets over Kroatië zeggen. Hij wijst terecht op het strategische karakter van dit land dat vroeger tot Joegoslavië behoorde. De Commissie bereidt op dit ogenblik onderhandelingen over een associatie- en stabilisatieovereenkomst met Kroatië voor die voor het einde van dit jaar moeten worden geopend. In juli zullen de richtsnoeren voor die onderhandelingen klaar zijn. De onderhandelingen over een soortgelijke overeenkomst met Macedonië zijn al aan de gang en wij denken eraan ook met Albanië over zulk een overeenkomst onderhandelingen te openen.
In de derde plaats zei de heer Wurtz dat de Commissie door een liberale vloedgolf wordt weggespoeld. Dat is voor mij onaanvaardbaar. De Commissie doet haar plicht en neemt haar verantwoordelijkheid op zich. Ze doet dat onder meer door trouw te blijven aan de richtsnoeren en besluiten van de Europese Raden. Wij zullen dat ook na Lissabon doen. Wij blijven echter ook trouw aan de geest en de letter van de Verdragen, meer bepaald van een artikel van het Verdrag dat ik om zeer goede redenen niet uit het oog verlies, namelijk het artikel waarmee de specifieke eigenschappen van de met overheidsdienstverlening verband houdende taken worden gewaarborgd.
Tijdens onze werkzaamheden proberen wij het evenwicht tussen die twee eisen te bewaren. In die geest hebben wij gewerkt aan de opstelling van de richtlijn over de postdiensten waarnaar u verwijst en waarin wij volgens mij een goed evenwicht hebben gevonden.
Wat mij nog meer verbaasde, was dat u een aantal leden van de Commissie verwijt met bedrijfsleiders te hebben gesproken. Ik vind dat wij zulk een dialoog met bedrijfsleiders nodig hebben, net zoals wij ook met vakbonden en niet-gouvernementele organisaties moeten spreken om ons werk goed te kunnen uitvoeren. Mijnheer Wurtz, u weet heel goed - ik zeg dat met een glimlach - dat politici van links en rechts niet alleen in Brussel werkgevers ontmoeten.
De heer Cox en mevrouw Berès wil ik zeggen dat ik het met hen eens ben over de termijnen die wij in het grote Europese debat in acht moeten nemen. Ik ben een aantal grote persoonlijkheden van de Europese eenmaking, in het recente verleden de heer Fischer en voor hem onder meer de heer Delors, zeer erkentelijk dat ze het debat hebben geopend. Dames en heren, het ergste wat de Europese eenmaking, die wij allemaal willen, kan overkomen, is dat daarover niet meer, of alleen nog stiekem wordt gesproken. Ikzelf, die met anderen over deze hervormingen onderhandel, was daar bang voor. De heer Fischer en anderen hebben ons zuurstof en een nieuw perspectief gegeven. Wij hebben die zuurstof en dat nieuwe perspectief voor het grote Europese debat erg nodig. Laten wij echter stapsgewijs te werk gaan. Zoals de heer Cox opmerkte, moeten wij eerst de hervorming tot een goed einde brengen om de uitbreiding in goede omstandigheden te laten plaatsvinden en om later andere hervormingen te kunnen uitvoeren.
Laten wij de termijnen dus in acht nemen en laten wij in de komende maanden proberen de onderhandelingen met succes te bekronen; ik bedoel daarmee dus niet alleen afronden, maar tot een succes maken. In Nice moeten wij slagen. Nogmaals, ik vind de kwaliteit van de hervormingen belangrijker dan het tijdschema. Met succes bekronen is meer dan afronden. Met het Portugees voorzitterschap dat ten einde loopt, en met het Franse voorzitterschap dat weldra aan zijn taak begint, moeten wij nu alles in het werk stellen om in Nice een echte hervorming tot stand te brengen en de uitbreiding mogelijk te maken om later eventueel nieuwe hervormingen te kunnen uitvoeren.>

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt vandaag plaats.
>

Kinnock
Mijnheer de Voorzitter, het lukte mij vanmorgen niet om de aandacht van de Voorzitter te trekken. Wij mogen deze plenaire zitting niet voorbij laten gaan zonder aandacht te schenken aan het feit dat de Nobelprijswinnares en winnares van de Sacharovprijs, Aung San Suu Kyi, nog steeds niet vrij is. Het is nu precies tien jaar geleden dat zij en de Nationale Liga voor de Democratie de verkiezingen wonnen die door de dictators vervolgens volledig werden genegeerd. Er is in dat land nu al tien jaar een dictatoriaal bewind aan de macht.
Volgende week maandag wordt Aung San Suu Kyi 55 jaar. Dit is voor haar een bijzonder schrijnende verjaardag. In maart overleed haar man aan kanker. Hij vroeg toestemming om zijn geliefde vrouw te bezoeken om afscheid van haar te nemen. De militaire junta in Birma weigerde daarvoor toestemming te verlenen.
Deze militaire dictators zijn nog steeds doodsbang voor een kleine, vriendelijke vrouw die geen kwaad in de zin heeft, en die geen uniformen of tanks heeft om haar te beschermen. Zij en het Birmese volk zullen niet opgeven.
Wat ik vandaag wil vragen is dat het Europees Parlement doet wat zij vraagt. Zij zegt: "Gebruikt u alstublieft uw vrijheid om de onze te steunen." Ik vraag de Voorzitter van dit Parlement om aan de militaire junta in Birma een brief te schrijven met de boodschap: stop de schendingen van de mensenrechten, keer terug naar de democratie en laat Aung San Suu Kyi vrij.

De Voorzitter
Mevrouw Kinnock, ik dank u voor uw woorden. Ik denk dat u uit naam van velen hebt gesproken. Wij voelen ons solidair met deze winnares van de Sacharov-prijs en ik zal uw verzoek doorgeleiden naar de voorzitter van dit Parlement.>

De Voorzitter
Het woord is aan de heer Lechner over de orde.

Lechner
Mijnheer de Voorzitter, in verband met de stemming van gisteren wil ik enkel de aandacht van het Parlement vestigen op een persbericht dat ik net gekregen heb. Hierin wordt gemeld dat de Ierse advocaat-generaal, Nial Fennelly, het Europese Hof van Justitie heeft voorgesteld de ook door dit Parlement met meerderheid van stemmen goedgekeurde richtlijn voor een reclameverbod nietig te verklaren, wegens het ontbreken van een rechtsgrondslag.
Ik zeg dit tevens omdat aan mijn verzoek en mijn voorstel om het debat en de stemming nogmaals met vier weken uit te stellen gisteren geen gevolg is gegeven. Naar mijn oordeel zou het de zaak zelf ten goede zijn gekomen indien de meerderheid in het Parlement meer aandacht had besteed aan de rechtsgrondslag, deze zorgvuldiger had bestudeerd en ook het destijds uitgebrachte advies van de Commissie juridische zaken en interne markt zorgvuldiger had bekeken. Ofschoon het hier niet om precies hetzelfde onderwerp gaat, wil ik de Commissie aanbevelen haar voorstel in te trekken.
(Applaus)
De Voorzitter
Collega's, daar gaan wij niet meer over discussiëren. Dit is een zaak die gisteren heeft gespeeld.>

Maaten
Voorzitter, ik kan mij goed voorstellen dat een aantal collega's die indertijd al tegen deze richtlijn waren daar nu ook tevreden mee zijn. Ik wil de heer Lechner daar best mee feliciteren. Gelukkig is de richtlijn waar wij gisteren over hebben besloten dermate anders van aard dat wij echt niet hoeven te verwachten dat er een gelijke soort uitspraak van de advocaat-generaal of van het Hof zal zijn. De richtlijn van gisteren is gebaseerd op drie al bestaande richtlijnen waarvan er twee al voor het Hof hebben gelegen. Dus ik ben volkomen tevreden met de stemming zoals wij die gisteren hebben gehad.

De Voorzitter
Goed wij nemen hiervan nota.>

STEMMING
Lund
Mijnheer de Voorzitter, ik heb het woord gevraagd, omdat er in de Deense vertaling van paragraaf 8 over Oostenrijk twee ernstige vertaalfouten geslopen zijn. In de Engelse tekst, die voor zover ik weet, de oorspronkelijke tekst is, staat "werd het voorzitterschap van de Raad gevraagd" . In de Deense versie staat er alleen "de Raad" en is van voorzitterschap geen sprake. Dit is een ernstige politieke en taalkundige fout. Daarnaast is er nog een andere fout: in de Engelse versie is namelijk de zin "met alle betrokken partijen in de EU" toegevoegd. Deze zin is in de Deense tekst niet terug te vinden. Ik verzoek u voor een correcte Deense vertaling van de tekst te zorgen, want ik vind het ernstig dat paragraaf 8 over Oostenrijk twee fouten bevat die in politiek opzicht verwarrend zijn. >

De Voorzitter
Ik heb met de betrokken diensten overlegd. Zij nemen hier nota van en zullen de benodigde correcties aanbrengen.
(Het Parlement neemt de resolutie aan) Ontwerpresolutie (B5-0505/2000) van mevrouw Lalumière, namens de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid, over de bepaling van een gemeenschappelijk Europees veiligheids- en defensiebeleid, met het oog op de Europese Raad van Feira
Betreffende paragraaf 38:
Lalumière
Mijnheer de Voorzitter, in paragraaf 38 is er een vertaalprobleempje. In die paragraaf is sprake van een interparlementair Europees orgaan voor veiligheid en defensie. Het woord 'orgaan' werd, overigens terecht, eerst in de Franse versie opgenomen. Oorspronkelijk had ik het woord 'forum' voorgesteld, maar na discussie in de Commissie buitenlandse zaken werd een compromis gevonden om niet het woord 'forum', maar een equivalent in de verschillende talen te gebruiken. In het Frans was dat 'organe', in het Engels 'body' en in het Duits wellicht 'Gremium'. Mijn kennis van de andere talen is ontoereikend. Ik wilde hierop echter wijzen opdat de verschillende taalversies kunnen worden aangepast. >

De Voorzitter
Hartelijk dank mevrouw Lalumière, wij zullen daarvoor zorg dragen. Wij zullen daar ons best voor doen.
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Gezamenlijke ontwerpresolutie
over de resultaten van de speciale bijeenkomst van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties "Vrouwen 2000: gelijkheid van man en vrouw, ontwikkeling en vrede voor de eenentwintigste eeuw", van 5 t/m 9 juni 2000
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

De Voorzitter. Het woord is aan mevrouw McCarthy voor een motie van orde. >

McCarthy
Mijnheer de Voorzitter, als lid van de Commissie juridische zaken en interne markt protesteer ik tegen de poging van de heer Lechner om dit Parlement te misleiden. Het Europees Hof van Justitie heeft een tussentijds besluit genomen over een verbod op tabaksreclame. Dat ging niet over de waarschuwingen voor de gezondheid waarover wij gisteren hebben gestemd. De heer Lechner moet zich realiseren dat dit een voorlopige uitspraak is en pas in het najaar een definitieve uitspraak kan worden verwacht.
Ook heeft de Commissie juridische zaken het advies van de juridische dienst van dit Parlement, volgens welke de rechtsgrondslag voor deze richtlijn juist is, naast zich neer gelegd. Ik begrijp de frustratie van de heer Lechner, aangezien hij en sommige leden van zijn fractie nauw samenwerken met het bedrijfsleven om te proberen een stokje te steken voor deze verordening. Wij kunnen echter niet toestaan dat de besluiten van dit Parlement onderuit worden gehaald door de politiek van de persberichten.>

De Voorzitter
Dank u wel, mevrouw McCarthy. Ik heb hier goede nota van genomen.

STEMVERKLARINGEN - Verslag-Murphy (A5-0154/2000)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, een hoera voor ons Parlement, dat deze richtlijn heeft aangenomen waarmee bedrijven die te laat hun schulden vereffenen, ertoe gedwongen worden een rente van 7 procent te betalen. Ik heb voor de richtlijn gestemd. Ik vind het een mooi resultaat, maar hoe lang moeten wij nog wachten voordat dit Parlement ook stemt voor rente en vergoeding wanneer de overheid te laat betaalt en de pensioenfondsen hun pensioenen te laat uitkeren? In al onze vijftien staten worden de pensioenen te laat uitbetaald. Waarom zouden wij geen vergoeding van 7 procent betalen aan burgers die hun geld te laat van een overheidsinstantie krijgen? Daarom heb ik voorgestemd, in de hoop dat men ook deze tweede stap zet.>

Raschhofer
Mijnheer de Voorzitter, in de tweede lezing heb ik zowel tegen de verlaging van de betalingstermijn van 30 naar 21 dagen gestemd als tegen het voorgestelde rentepeil van 8 %. Ik ben nog steeds de mening toegedaan dat een rente van 6% - zoals oorspronkelijk door de Raad is voorgesteld - veel geschikter zou zijn voor handelstransacties. Ik kan het niet geheel en al eens zijn met het in het bemiddelingscomité bereikte compromis. Wegens het belang van de inhoud van deze richtlijn voor de grensoverschrijdende handel en de werking van de interne markt ben ik echter uiteindelijk akkoord gegaan met de huidige versie.>

Caudron
In de eerste plaats feliciteer ik de rapporteur en de afgevaardigden die aan de bemiddeling hebben deelgenomen en die tegen de Raad een harde strijd hebben moeten voeren. De Raad was immers volstrekt niet bereid werk te maken van wetgeving op het gebied van de betalingsachterstanden wat, als wij zien met welke economische problemen het MKB daardoor wordt geconfronteerd, ronduit schandelijk was. Wij moeten goed beseffen dat betalingsachterstanden de grootste oorzaak zijn van insolventie, dat ze het voortbestaan van ondernemingen bedreigen en de oorzaak zijn van vele faillissementen en dus ook van verlies van banen.
De nationale bepalingen om dat probleem aan te pakken verschillen sterk van de ene lidstaat tot de andere. Daarom moeten wij zo spoedig mogelijk wetgeving aannemen om de bepalingen over betalingstermijnen, vervaldagen en wettelijke rentevoeten op Europees niveau te harmoniseren. Wij moeten een rechtskader creëren om betalingsachterstanden minder aantrekkelijk te maken en moeten de schuldeiser recht op een billijke vergoeding voor late betalingen geven. Dat is het oogmerk van de richtlijn die wij vandaag bespreken.
De onderhandelingen over de tekst verliepen zeer moeizaam. Op 29 mei kon eindelijk een gemeenschappelijk standpunt worden vastgesteld. Tijdens de lange onderhandelingen heeft het Europees Parlement op een aantal uiterst belangrijke punten zijn slag thuisgehaald.
Het Parlement en de Raad waren het vooral oneens over het verschil in behandeling van de particuliere en openbare sector, die uiteindelijk op gelijke voet werden geplaatst. Wat het eigendomsvoorbehoud betreft, is het Parlement erin geslaagd de desbetreffende bepaling in de tekst van de richtlijn te doen opnemen. Zo zullen de lidstaten ervoor moeten zorgen dat de verkoper het eigendomsrecht op de goederen behoudt tot ze volledig zijn betaald, met inachtneming weliswaar van de nationale bepalingen.
Wat de antimisbruikclausule betreft, heeft het Europees Parlement geweigerd ermee in te stemmen dat contractvrijheid ten koste van de schuldeiser gaat. In de richtlijn wordt dus bepaald dat, als een overeenkomst hoofdzakelijk ten doel heeft de schuldenaar extra liquide middelen te verschaffen ten koste van de schuldeiser, of als de hoofdaannemer zijn leveranciers en onderaannemers betalingsvoorwaarden oplegt die niet gerechtvaardigd zijn op grond van de voorwaarden die hij voor zichzelf heeft gekregen, die clausule als een factor van misbruik kan worden beschouwd.
Wat de schadevergoeding betreft, heeft de schuldeiser, tenzij de schuldenaar niet aansprakelijk is voor de betalingsachterstand, het recht, op basis van de overeenkomst, van de schuldenaar een redelijke schadevergoeding te eisen voor de invorderingskosten die hij heeft moeten dragen. Die schadevergoeding kan ook de kosten omvatten van een lening of van de debetrente die de schuldeiser moet betalen, de administratiekosten van de invordering, de invorderingskosten van incassobureaus en de kosten van een gerechtelijke procedure.
Wat de rente betreft, zijn de Raad en het Parlement het eens geworden over een percentage van 7%, te verhogen met de rentevoet die de Europese Centrale Bank hanteert, wat betekent dat het totaal momenteel 10,5% bedraagt.
Wat de betalingstermijn betreft, wilde het Europees Parlement de termijn waarna rente verschuldigd is, terugbrengen van 30 tot 21 dagen vanaf de datum van ontvangst van de factuur. Uiteindelijk werd de termijn van 30 dagen gehandhaafd, maar werd bepaald dat schadevergoeding kan worden geëist als die termijn een duidelijk misbruik ten aanzien van de schuldeiser inhoudt.
Het resultaat van de bemiddeling is bevredigend. De wensen van het Europees Parlement zijn op vele punten vervuld. Daarom heb ik voor de tekst gestemd.>

Farage
Hoewel ik mij ervan bewust ben dat wat ik hier doe niet van belang is voor andere leden van dit Parlement, richt ik mij nu rechtstreeks tot mijn eigen kiezers. Voor hen wil ik mijn daden toelichten.
Daarom wil ik hier publiekelijk verklaren - om redenen die ik hier in verband met de tijd niet kan toelichten - dat ik van mening ben dat deze richtlijn de echte problemen van bedrijven niet kan of zal aanpakken.
Ik ben echter vooral tegen deze richtlijn omdat hij zo scherp laat zien in wat voor raar systeem het Verenigd Koninkrijk verwikkeld is geraakt. Het centrale punt hierbij is het feit dat de richtlijn voor het eerst in deze vergadering is besproken op 17 september 1998.
Dat was vóór de laatste Europese verkiezingen. Met andere woorden, wij hebben een nieuw Parlement, ingesteld door nieuwe kiezers. Desondanks gaat de richtlijn gewoon door.
Dit toont aan dat de Parlementsverandering cosmetisch was, een schijnvertoning. Alles wat de kiezers mochten doen, was de stoelen op het dek van de Titanic wat anders neerzetten. Intussen blijft het project zinken in het bureaucratische moeras.
Ik hoop dat ik het hier nog mee zal maken dat het uiteindelijk daarin verdwijnt, maar ondertussen heb ik tegen deze maatregel gestemd. >

Titley
Ik wil mijn Labour-collega Simon Murphy gelukwensen met zijn aanbeveling om de overeenkomst die met de Raad is bereikt over het aanpakken van betalingsachterstand bij handelstransacties goed te keuren. Dit toont maar weer eens de sterke betrokkenheid aan van Labour waar het gaat om het scheppen van een klimaat waarin ondernemers en bedrijven overal in Europa kunnen floreren.
Betalingsachterstanden kunnen bonafide bedrijven, met name kleine en middelgrote ondernemingen, vaak de das om doen. Vele moeten daardoor tragisch genoeg volledig buiten hun eigen schuld onder curatele worden gesteld.
Deze maatregel zal er echter toe bijdragen dat kleine bedrijven kunnen terugvechten. Crediteuren krijgen het recht om een wettelijk voorgeschreven rentetarief van 7% te bedingen. Dit zal debiteuren stimuleren om op tijd te betalen. Bovendien zullen crediteuren, als schulden niet worden betaald, van debiteuren ook schadeloosstelling kunnen eisen voor de kosten van het alsnog innen van deze schulden.
Door grotere zekerheid in te voeren bij zakelijke transacties overal in Europa, zullen wij ongetwijfeld het vertrouwen van kleine bedrijven vergroten om handel te drijven, niet alleen in heel Groot-Brittannië maar op de hele Europese markt.
Het lidmaatschap van de gemeenschappelijke markt, het grootste handelsblok ter wereld, is van cruciaal belang voor de werkgelegenheid in het Noordwesten. Bijna 40% van de kleine en middelgrote ondernemingen in de regio hebben handelscontacten met andere EU-lidstaten. Als deelnemers aan de Europese markt hebben zij toegang tot meer dan 370 miljoen potentiële klanten, ruim zes keer zoveel als in Groot-Brittannië alleen. Over enkele jaren zullen zij als gevolg van de uitbreiding van de Europese Unie toegang hebben tot 500 miljoen potentiële klanten, evenveel als de Amerikaanse en Japanse markten samen.
De Labourregering is vastbesloten ervoor te zorgen dat het Britse bedrijfsleven kan profiteren van de gemeenschappelijke markt. Doordat deze maatregel bedrijven in het Verenigd Koninkrijk het vertrouwen geeft om zich op deze markten te begeven, zal hij bijdragen tot dit doel en zal hij de handel, de groei en de werkgelegenheid zowel in het Noordwesten als in heel Groot-Brittannië stimuleren. >
Verslag-Maaten (A5-0160/2000)>

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, wat goed van dit Parlement dat het ook heeft gestemd voor behoud van deze uitzonderingen bij de invoer van alcoholproducten en voor behoud van de accijnzen! Ik heb tegen deze maatregel gestemd. Ik heb namelijk vaak de indruk dat zodra de ministers van Financiën onze burgers zien - waaronder ook veel gepensioneerden - terwijl die wijn drinken, whiskey, wodka, of alcohol in het algemeen, zij dan zeggen: "Mooi zo! Onze belastingen gaan fijn omhoog. Zo kunnen wij onze begroting saneren". Maar is het nu zo nodig dat de fiscus van onze landen telkens weer profijt moet trekken van het feit dat wij een glaasje wijn drinken? Daar ben ik het helemaal niet mee eens. Daarom heb ik tegen gestemd.>

Eriksson, Herman Schmid et Sjöstedt
Wij hebben tegen de goedkeuring van de regeling van de Commissie en de Zweedse regering gestemd voor het stapsgewijs afschaffen van de uitzondering voor de invoerbepalingen van alcohol en tabak in Zweden.
De Zweedse regering is door de knieën gegaan voor de macht van de EU-bureaucratie en afgeweken van haar eerdere standpunt dat over kwesties aangaande accijnzen met eenparigheid van stemmen door de Raad besloten dient te worden. Hiermee wordt de belofte verbroken die de voorstanders hebben gedaan voor het Zweedse referendum. Vanwege deze belofte heeft de sterke geheelonthoudersbeweging zich niet verzet tegen het Zweedse lidmaatschap, wat vermoedelijk de doorslag heeft gegeven voor het lidmaatschap.
We staan echter achter een groot deel van de inhoud van het verslag-Maaten, dat onomwonden erkent dat het alcoholbeleid een volksgezondheidskwestie is en niet, zoals de Commissie vindt, uitsluitend een kwestie voor de interne markt en het landbouwbeleid. De conclusies in het verslag-Maaten zijn naar onze mening echter in strijd met de eigenlijke teneur in de argumentatie in het hele verslag.>

Olsson
Zweden heeft sinds de toetreding tot de EU andere invoerquota mogen hanteren voor alcoholische dranken en tabaksproducten die door particulieren voor eigen gebruik in Zweden worden ingevoerd. Als minister van Landbouw heb ik meegewerkt aan het bedingen van deze uitzondering op artikel 26 van richtlijn 92/12/EEG voor de toetreding van Zweden in 1994, en deze uitzondering is al een keer verlengd.
Ik kan dit niet anders zien dan een tijdelijke uitzondering voor Zweden, die op een goede dag plaats moet maken voor bestaande EU-richtlijnen. De Zweedse regering heeft door haar houding tijdens het debat van de afgelopen jaren bijgedragen aan het verdoezelen van dit feit. Dit betekent ook dat zij, ondanks dat ze inhoud van de uitzonderingsbepaling kende, heeft verzuimd maatregelen te nemen die nodig zijn om zowel de binnenlandse markt als de instrumenten van het Zweedse alcoholbeleid aan te passen. De Zweedse regering moet nu, vanwege haar informele belofte aan de Commissie om het voorstel goed te keuren, inzien dat haar alcoholbeleid aangepast moet worden en dat zij andere controlemiddelen moet vinden voor de alcoholconsumptie in het land en het beperken van schade als gevolg van alcoholgebruik. Het wordt tijd dat de regering dit gaat inzien.
Met het oog op het resultaat van de toetredingsonderhandelingen en de behandeling van de kwestie door de sociaal-democratische regering, zie ik geen aanleiding om niet voor het verslag te stemmen.>

Sacrédeus en Wijkman
De Zweedse christen-democraten hebben zich sinds de toetreding tot de EU ingezet voor een permanent geldigheidsduur van de Zweedse uitzondering voor alcoholinvoer, zoals vermeld in richtlijn 92/12/EEG. Dat is ons inziens een voorwaarde om het succesvolle alcoholbeleid voort te zetten dat in Zweden heeft gezorgd voor minder schadelijke effecten door alcoholgebruik dan in de rest van de EU en daardoor voor een goede volksgezondheid.
Als de Commissie de argumenten van Zweden afwijst en het accent legt op het functioneren van de interne markt, vrezen we dat het Zweedse alcoholbeleid daar sterk onder zal lijden. Het zou ook inconsequent zijn als men enerzijds om gezondheidsredenen de export van Zweedse tabaksproducten voor oraal gebruik naar andere EU-landen verbiedt en anderzijds onder verwijzing naar de vrije markt de gezondheidsaspecten opzij zet als het gaat om invoer van alcohol.
We betreuren ten zeerste dat de Zweedse sociaal-democratische regering besloten heeft niet verder aan te dringen op deze kwestie. Een proefproces over de uitzondering met als argument de volksgezondheid in Zweden, was een mogelijkheid geweest en daar wordt nu geen gebruik van gemaakt.
Omdat we vinden dat zowel de Zweedse regering als de Europese Commissie in deze kwestie een verkeerde houding hebben ingenomen, hebben wij besloten uiting te geven aan ons ongenoegen door ons te onthouden bij stemming over de verlenging van de Zweedse uitzondering in richtlijn 92/12/EEG.>
Bijeenkomst van de Europese Raad in Feira (RC B5-0522/2000)

Barón Crespo
Mijnheer de Voorzitter, namens de Fractie van de Europese Sociaal-democraten wil ik mededelen dat wij ons van stemming over de uiteindelijke resolutie hebben onthouden, hoewel wij de resolutie duidelijk steunen op de punten die Europese Raad van Feira aangaan. Dat wil zeggen: de intergouvernementele conferentie en de economische en sociale agenda.
Wat Oostenrijk betreft, vinden wij dat de eerder aangenomen resolutie van het Europees Parlement nog steeds geldig is, omdat zich geen nieuwe feiten hebben voorgedaan en omdat het op zich geen communautaire kwestie betreft, maar een aangelegenheid tussen veertien lidstaten. Bovendien steunde mijn fractie het bezoek van president Klestil, en hebben wij goed geluisterd naar zijn opbouwende voorstellen. Die hadden juist betrekking op zaken die onder de bevoegdheid van de Commissie vallen - die hier niet aanwezig is - zoals de toepassing van artikel 7 en de versterking van onze waardengemeenschap.
Wij zijn van mening dat het niet bevorderlijk is voor het proces dat dit onderwerp in de resolutie is opgenomen. Het is daarvoor niet het juiste moment. Bovendien denken wij dat er betere manieren zijn om de omstandigheden te veranderen dan als partij voorwaarden te stellen, zoals de heer Galeote vandaag nog heeft gezegd, en bovendien garanties te eisen van een andere partij die deel uitmaakt van dezelfde fractie en van de Oostenrijkse regering, zonder daar verder over na te denken. Bovendien is het onaanvaardbaar dat wij niet alleen een campagne van provocaties, opschepperige bedreigingen en arrogante reacties van leden van de Oostenrijkse regering moeten verdragen, maar ook van de politieke krachten die deze regering ondersteunen. Dat is niet de beste manier om onze verstandhouding te verbeteren.
Omdat wij vinden dat wij ons moeten blijven inzetten voor de Europese Unie en omdat wij denken dat het niet goed is een serieuze kwestie als deze met een kant en klaar recept te willen oplossen, hebben wij ons van stemming onthouden.>

Berthu
Mijnheer de Voorzitter, tijdens de voorbereiding van de Europese Raad van Feira van volgende week lijkt achter de schermen een krachtmeting aan de gang te zijn tussen degenen die de agenda van de intergouvernementele conferentie willen uitbreiden en degenen die de agenda willen beperken.
Achter die tegenstelling gaat nog een andere schuil, namelijk die tussen de voorstanders van een grote federalistische doorbraak en de realisten die zich beginnen af te vragen of een volledig economisch en politiek geïntegreerd Europa, met het oog op de uitbreiding en ten gezien het democratisch tekort, wel de goede oplossing is. Met enige voldoening stel ik vast dat deze laatsten het blijkbaar zullen halen. Wij vinden dat goed. Het enige punt dat voor ons aan de agenda moet worden toegevoegd is de uitbreiding van de mogelijkheden tot versterkte samenwerking. Wij verkiezen overigens de benaming 'gedifferentieerde samenwerking' om duidelijk te laten zien dat wij Europa niet de eenrichtingsweg naar het federalisme willen doen opgaan, maar de lidstaten integendeel de mogelijkheid willen bieden in alle vrijheid te onderzoeken in welke asymmetrische formules ze kunnen samenwerken op een wijze die het best met hun toekomstvisie en belangen overeenkomt.
Welke benaming wij ook kiezen - versterkte of gedifferentieerde samenwerking - het allerbelangrijkst is voor ons dat wij een eerste stap doen, het debat op gang brengen en het volledig vastgelopen Europese systeem vlot trekken. De nieuwe vormen van gedifferentieerde samenwerking moeten voor ons betrekking hebben op het veiligheidsbeleid, zodat dit zich op basis van vrijwilligheid en met eerbiediging van de nationale soevereiniteit kan ontwikkelen.
Als de Europese Raad van Feira zich over de kwestie van het Handvest van de grondrechten buigt, verzoeken wij hem dat punt niet op de agenda van de IGC te plaatsen en te opteren voor een verklaring die niet in het Verdrag wordt opgenomen. Zoals ik zowel hier als in de met de voorbereiding van het handvest belaste werkgroep al heb gezegd, is het zeker goed dat wij onze gemeenschappelijke waarden verkondigen - als dat op de juiste manier gebeurt - maar mogen wij onze volkeren niet het recht ontnemen om zelf de rechten van de burgers vast te stellen.>

Dell'Alba
Mijnheer de Voorzitter, ik vind het jammer dat u nog enige tijd hier moet blijven - ik weet dat u honger hebt - maar hieruit blijkt, en ik richt mij nu tot u als ondervoorzitter, hoeveel belangstelling de afgevaardigden voor de stemverklaringen hebben. In de hervorming die u op dit ogenblik bestudeert, moet worden nagegaan of het niet beter is de stemverklaringen over belangrijke thema's, zoals vroeger, voor de stemming te laten plaatsvinden in plaats van op een ogenblik waarop wij ons allemaal vervelen. Wij kunnen dan immers alleen nog maar naar de woorden van anderen luisteren.
Namens de Italiaanse radicalen leg ik deze stemverklaring af om onze ja-stem te verantwoorden, om te onderstrepen dat deze resolutie ondanks alles belangrijke elementen bevat. Hierin wordt onder meer aangedrongen op de noodzaak van dialoog, op de noodzaak van beëindiging van de nutteloze pseudo-sancties tegen Oostenrijk en op de noodzaak van vermelding in de notulen van deze vergadering dat de stemming ook betrekking had op de belangrijke zetelkwestie die wij in april jongstleden hebben geformuleerd en die wij nu hebben herhaald.
Het Parlement heeft duidelijk gezegd, en gisteren hebben wij dat met de afschaffing van de vrijdagvergadering ook duidelijk laten zien, dat het hoog tijd is dat bij de herziening van het Verdrag rekening wordt gehouden met onze eis. Wij willen een statuut dat ons in staat stelt onze werkzaamheden zelf te regelen en zelf over de zetel en de vergaderplaats van onze instelling te beslissen. Dat hebben wij gezegd en daarom hebben wij ja gestemd.>

De Voorzitter
Collega, wat betreft het eerste stuk van uw bewoordingen, wij zijn inderdaad bezig met de interne hervorming van dit Huis. Het debat is begonnen en ook uw mening over stemverklaringen op een ander ogenblik zal daar zeker een rol spelen. Dank voor uw reactie.>

MacCormick
Mijnheer de Voorzitter, ik zie dat amendement 11 het voorstel bevat dat actie die de Gemeenschap volgens het subsidiariteitsbeginsel onderneemt uitdrukkelijk beperkt moet blijven tot die gevallen waarin de doelstellingen van de voorgestelde acties niet voldoende kunnen worden bereikt door de lidstaten of - en ik onderstreep dit - door hun deelregeringen op grond van de hen met de nationale grondwet verleende wetgevende bevoegdheden. Ik vind dit gedeelte van het amendement bijzonder waardevol, hoewel ik andere aspecten ervan niet kan onderschrijven.
Ik betreur de opvallende afwezigheid van het onderwerp subsidiariteit in de resolutie over Feira. Daarom heb ik er niet voor gestemd.

Cederschiöld
Mijnheer de Voorzitter, wij, leden van de Zweedse Moderat Partiet binnen de PPE-DE, zetten ons in voor een snelle uitbreiding van de Unie en willen de intergouvernementele conferentie niet ophouden. In de resolutie staat dat tijdens de huidige intergouvernementele conferentie het Handvest van de grondrechten wordt opgenomen in het Verdrag. Het Handvest is noodzakelijk om de rechtspositie te kunnen waarborgen van de huidige en toekomstige burgers. Deze hoort bij een rechtsstaat. Er bestaan linkse krachten die sociale doelstellingen in het handvest willen opnemen. Naar onze mening kan het schadelijk zijn voor de Unie om economische en sociale rechten te introduceren die nauwelijks gegarandeerd kunnen worden door een rechter en die de nationale belastingdruk beïnvloeden.

Ducarme
Mijnheer de Voorzitter, ik wil kort verklaren waarom ik mij heb onthouden. Uiteraard ben ik het eens met de grote lijnen van de aangenomen tekst in verband met de institutionele problemen, de gevolgen van de Europese Raad van Lissabon, het fiscaal beleid en het probleem van de voedselveiligheid.
Ik heb de tekst echter niet kunnen goedkeuren wegens paragraaf 8 over Oostenrijk. De fungerend voorzitter van de Raad heeft een belangrijke toelichting gegeven bij de door de veertien lidstaten gevolgde methode en heeft het Parlement uitdrukkelijk verzocht niet te stemmen om de huidige contacten tussen de ministers van buitenlandse zaken niet te doorkruisen.
Ik sluit mij aan bij wat de heer Dell'Alba zonet heeft gezegd en verbaas mij erover dat het Parlement zo weinig waarde hecht aan het parlementaire debat. Indien wij - in die zin was de hervorming belangrijk - een debat hadden kunnen houden en indien de fracties na de uiteenzetting van de voorzitter van de Raad een standpunt hadden kunnen innemen, had de stemming een ander resultaat opgeleverd. Daar ben ik zeker van en daarom heb ik mij onthouden.

Caudron
Nu gestemd is over de gezamenlijke resolutie betreffende de Europese Raad van Feira, moet ik hulde brengen aan het Portugees voorzitterschap voor het belangrijke werk dat het heeft verricht, voor zijn luisterbereidheid, zijn dynamisme en beschikbaarheid.
Jammer genoeg staat in de gezamenlijke resolutie niet alles wat ik wilde. Ik denk in het bijzonder aan de noodzaak van een kaderrichtlijn over openbare dienstverlening. Toch bevallen vele van de hierin voorkomende voorstellen mij ten zeerste. Dit is beslist een van de beste resoluties die wij in het Europees Parlement in zijn huidige politieke samenstelling tot nu toe hebben besproken.
Jammer genoeg werd door de rechterzijde in de resolutie een paragraaf over Oostenrijk ingevoegd.
Nu verschillende indicatoren in het rood staan en uit vele feiten blijkt dat de alliantie met extreem rechts in Oostenrijk rampspoedige gevolgen heeft, is dat voor mij volkomen onaanvaardbaar.
Meer dan ooit moeten wij de fascisten, neofascisten en hun medestanders bestrijden.
De toekomst van Europa zelf staat op het spel. Hoe goed de tekst over Feira en over de werkzaamheden en conclusies van het Portugese voorzitterschap ook moge zijn, toch mogen wij in geen geval - zelfs niet in de marge of tussen de regels - instemmen met een schandelijke alliantie die voor Europa tragische gevolgen kan hebben.
Daarom heb ik mij tijdens de stemming over deze tekst met enthousiasme onthouden.
Schande over de tovenaarsleerlingen!
Hoe kunnen sommigen, 60 jaar na de nazi-invasie van 1940 en 55 jaar na het einde van het afschuwelijke, Europese en mondiale conflict, om lage electorale redenen zo'n kort geheugen hebben?>

Desama, Thielemans, Van Brempt en Van Lancker
De SP en PS-europarlementsleden hebben zich bij de stemming over de resolutie ter voorbereiding van de Top van Feira onthouden.
Met de aanneming van een oproep aan de regeringsleiders om hun houding tegenover de Oostenrijkse regering te herzien, wordt de poort opengezet voor de banalisering van extreem-rechts in deze regering. Dit is voor ons onaanvaardbaar.
De Belgische europarlementsleden van de PES-fractie betreuren dat zij de overigens sterke resolutie om deze reden niet konden goedkeuren.

Duff
De liberale partij steunt de resolutie in zijn algemeenheid, maar wij hadden liever een kortere en scherpere tekst gehad, een tekst die uitsluitend gericht was op het beleid van de Europese Raad, een tekst met duidelijker boodschappen aan het adres van de regeringsleiders.
De ELDR-Fractie heeft verzocht om een stemming in onderdelen over verschillende punten in de gezamenlijke ontwerpresolutie, en wel als volgt: in paragraaf 7 wilden wij de tweede helft van de zin weglaten om de urgentie van de uitbreiding te benadrukken; in paragraaf 9 stelden wij voor om de laatste zinsnede weg te laten, omdat wij weten dat de Libanese regering inderdaad op dit moment probeert haar hele grondgebied weer onder controle te krijgen, maar dat dit haar onmogelijk wordt gemaakt door krachten waarop zij geen invloed heeft; in paragraaf 14 wilden wij de verwijzing naar de NAVO schrappen omdat alle EU landen direct bij dit vraagstuk betrokken zijn; in paragraaf 19 wilden wij de verwijzing naar het Europees waarnemingscentrum voor arbeidsverhoudingen schrappen en in paragraaf 24 wilden wij de tekst speciaal concentreren op de politieke boodschap die nodig is voor Feira.>

Ford
Deze resolutie bevat vele punten die ik van harte onderschrijf over de IGC, over het Handvest van de grondrechten en andere aspecten van het Gemeenschapsbeleid. Ik kan de resolutie echter niet steunen vanwege de aanwezigheid daarin van paragraaf 8 over Oostenrijk.
Ik was trots op de EU toen zij na de vorming van de nieuwe coalitie in Oostenrijk aan dat land sancties oplegde vanwege de standpunten en daden van de Vrijheidspartij. Het beleid van deze partij is doortrokken van vreemdelingenhaat. De partij heeft een leider die Hitler en de Waffen-SS heeft geprezen, die heeft geweigerd terroristische bomaanslagen tegen de Roma te veroordelen en die Nazi-oorlogsveteranen gelukwenst met het feit dat zij vasthouden aan hun principes.
Sinds die tijd is er weinig veranderd. Ministers van de Vrijheidspartij herhalen nog steeds de slogans van de Nazipartij en de retoriek uit de jaren dertig en veertig.
Het is nog te vroeg om Oostenrijk volledig terug te laten keren in de schoot van Europa. Dit zou een verkeerd signaal afgeven naar de Vrijheidspartij en naar hun medestanders elders in Europa.
Ter nagedachtenis aan de slachtoffers van gisteren zal ik "nee" stemmen tegen hun samenwerking met de misdadigers van morgen.>

Korakas
Geen enkele werknemer kan en mag illusies koesteren: hoezeer de Griekse regering ook probeert de toetreding van Griekenland tot de derde fase van de EMU, waarover tijdens de top van Feira een besluit zal worden genomen, als een triomf voor ons land te presenteren, zal het gevolgde beleid alleen maar aangescherpt worden, met alle gevolgen van dien voor de belangen van de werknemers en de bevolking in het algemeen.
Iedereen weet dat de Griekse werknemers en heel het Griekse volk reeds een reusachtige prijs hebben moeten betalen voor de volledige toetreding van ons land tot de EMU. Zij zullen echter ook na het besluit van Feira blijven betalen, wanneer de "duurzaamheid" , dat wil zeggen de handhaving van Griekenland in de EMU, moet worden bekostigd. Tegelijkertijd zullen de grote ondernemingen en de monopolies doorgaan met de uitbuiting van de werknemers. Zij zullen hen nu zelfs gemakkelijker kunnen uitbuiten en hun winsten kunnen verhogen.
De bijeenkomst van Feira zal met nog meer verve de belangen van het groot kapitaal verdedigen. Men zal vaart zetten achter de militarisering van de Europese Unie en een leger oprichten dat tot voornaamste taak heeft militair op te treden in derde landen en het kapitaal te ondersteunen in zelfs de EU-landen, tegen de wil van de volksbeweging in. Tijdens deze bijeenkomst zullen krachtige maatregelen worden getroffen ten behoeve van de "interne veiligheid" van het groot kapitaal. De volksbeweging zal met de opneming van het Schengenakkoord in het EU-Verdrag aan de leiband worden gelegd.
De nieuwe Verdragwijziging in het kader van de intergouvernementele conferentie zal het belangrijkste thema van gesprek zijn in Feira. Het doel is een aantal fundamentele besluiten van de monopolies van een institutioneel kader te voorzien. Daardoor zal de situatie voor de werknemers, voor de zwakste groepen van de samenleving en de minder "sterke" landen nog moeilijker worden. In naam van de "efficiëntie" zal men het vetorecht afschaffen, algemene toepassing geven aan de besluitvorming met gekwalificeerde meerderheid en met name een institutioneel kader geven aan de "versterkte samenwerking" en de "flexibiliteit" , om gemakkelijker tegemoet te kunnen komen aan de eisen van de monopolies. Daardoor krijgen de sterke landen immers de mogelijkheid de uitbuiting van landen en volkeren in een nog hoger tempo voort te zetten.
Tijdens de top van Feira zal ook worden gesproken over de afbraak van de sociale rechten van de werknemers en in eerste instantie van de sociale zekerheid. Het verslag van het "Comité van Wijzen" en de op stapel staande besluiten hebben zogenaamd tot doel de werkloosheid te bestrijden; in feite beogen zij echter de afschaffing van de rechten die de werknemers met offers, strijd en bloed hebben veroverd. Deze rechten zullen worden opgeofferd op het altaar van de winst van de monopolies en de "mededinging" , van de begrotingsdiscipline en de ondersteuning van de euro.
De werknemers zullen niet werkeloos toezien bij deze ontwikkeling. Zij zullen zich verzetten tegen de besluiten van de monopolies en vechten voor hun belangen. In deze strijd zal de Communistische Partij van Griekenland zoals altijd aan hun zijde staan.>

Lund en Thorning-Schmidt
De Deense sociaal-democraten in het Europees Parlement stemmen vandaag noch voor, noch tegen de gezamenlijke ontwerpresolutie over de voorbereiding van de Europese Raad in Feira op 19 en 20 juni 2000. Daarin worden namelijk belangrijke politieke signalen gegeven voor de follow up van de Top in Lissabon van maart: werkgelegenheid, economie, bestrijding van sociale uitsluiting met behulp van de open coördinatiemethode, maatregelen om oneerlijke fiscale concurrentie tegen te gaan en maatregelen om gezonde levensmiddelen te garanderen.
De resolutie bevat echter ook een omvangrijk hoofdstuk over de huidige intergouvernementele conferentie en in dit verband herhalen wij dat onze instemming met de resolutie als geheel geen afbreuk doet aan onze opvatting dat de uitbreiding van de agenda, de constitutionalisering van het Verdrag, met inbegrip van de opneming in het Verdrag van het Handvest van de grondrechten met bindend juridische kracht, de kansen op een goed resultaat in Nice in december niet vergroten. Een goed resultaat is nochtans noodzakelijk om de uitbreiding te kunnen starten zodra de landen daar klaar voor zijn. Wij hebben dus niet voor deze paragrafen afzonderlijk kunnen stemmen. >

Marinho
. (PT) In de hier aangenomen resolutie over de Europese Raad van Feira neemt het Parlement in paragraaf 8 inzake de Oostenrijkse kwestie een bijzonder hypocriet standpunt in dat volkomen in strijd is met de houding die het tot dusver ten aanzien van dit probleem heeft aangenomen.
Mijns inziens gaat het hier niet om het feit dat men zich verzet tegen het principe van de normalisering van de betrekkingen met Oostenrijk. Het gaat daarentegen om de omstandigheden en het tijdstip waarop deze politieke wijziging zich moet doorzetten. Wanneer wij een resolutie aan de Europese Raad richten, is het aan de Europese Raad het initiatief voor deze politieke wijziging te nemen en daartoe de bijeenkomst van Santa Maria da Feira te benutten. De tekst beweert echter iets totaal anders door deze taak aan het Portugese voorzitterschap op te dragen. Nu wij op dit punt zijn aangekomen en de Europese Raad binnen vier dagen van start gaat, is het uiteraard de plicht van de Raad in zijn geheel, als hoogste orgaan van de Unie, deze historische gelegenheid te baat te nemen om het beleid van de Unie ten aanzien van Oostenrijk bij te stellen.
Door deze opdracht aan het Portugese voorzitterschap over te laten wilde men de verantwoordelijkheid voor de ontwikkelingen op één enkel land afschuiven. Nog afgezien van het tijdgebrek kan Portugal dit probleem echter onmogelijk in zijn eentje oplossen. Het is een probleem dat alle landen aanbelangt.
Ik heb het dan nog niet eens over de redenen die mogelijkerwijs aan deze goedkeuring ten grondslag liggen en vanuit inhoudelijk politiek oogpunt moeilijk te begrijpen zijn. Wat is er in Oostenrijk veranderd? Is de regering misschien gevallen? Gelukkig doet dit kleine onderdeel van de tekst geen afbreuk aan de algemene strekking van de mijns inziens goede resolutie. Helaas blijkt dat de Portugese vleugel van de EVP deze houding niet heeft aangenomen uit overtuiging of nuttigheidsredenen maar veeleer om de kortzichtige belangen van deze fractie te dienen.>

Myller
Ik heb voor deze resolutie gestemd, maar wil de Europese Raad erop wijzen hoe noodzakelijk het is op de top van Feira het programma van de Noordse dimensie en de volledige uitvoering ervan goed te keuren. Ik ben van mening dat met het actieprogramma van de Noordse dimensie de regionale stabiliteit en veiligheid in heel Europa kan worden vergroot en de economische en politieke ontwikkeling in de noordelijke regio's van Europa kan worden bevorderd.>

Schörling
Ik heb om de volgende redenen tegen de resolutie gestemd:
1. In de resolutie staat nergens dat prioriteit gegeven moet worden aan duurzame ontwikkeling en integratie van de milieukwesties in alle beleidsvormen van de Unie.
2. In de resolutie wordt geen afstand genomen van de militarisering van de EU en wordt niet bevestigd dat iedere militaire operatie een VN-mandaat nodig heeft.
3. In de resolutie wordt evenmin duidelijk gemaakt dat het Handvest van de grondrechten niet in strijd mag zijn met andere internationale verdragen of het Europees Hof voor de rechten van de mens in Straatsburg.
4. In de resolutie wordt niet benadrukt dat uitbreiding de absolute prioriteit moet krijgen.>
Veiligheids- en defensiebeleid (B5-0505/2000)

Laguiller
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Cauquil en mevrouw Bordes, die hier aanwezig zijn, sluiten zich bij mijn stemverklaring aan.
Wij hebben tegen de ontwerpresolutie gestemd om te laten zien dat wij zowel tegen een gemeenschappelijk Europees leger als tegen nationale legers gekant zijn. In de tweede helft van de vorige eeuw is gebleken dat de legers van de imperialistische Europese grootmachten, in bondgenootschappen verenigd of elk op hun eigen jachtterrein, niet dienden om de bevolking te beschermen maar om misdadige oorlogen te voeren. Zo werd het Franse leger ingezet om in Madagaskar, Indochina en Algerije koloniale oorlogen uit te vechten. Toen die kolonies onafhankelijk waren geworden, steunde het Franse leger verwerpelijke dictaturen, vooral in de oude Franse kolonies in Afrika. Hetzelfde geldt voor de andere Europese gewezen koloniale grootmachten.
De Europese legers die in het recente verleden tegen Servië en Kosovo zijn opgetreden, mogen daarop zeker niet trots zijn. De rapporteur vermeldt opzettelijk niet tegen welke vijand het toekomstige Europese leger gericht zal zijn. Wij vragen ons dan ook af waartoe dat leger kan dienen en tegen wie het gericht kan zijn. Dat leger kan alleen maar dienen om, namens de gehele Europese Unie, het politieke communautaire spel van de Europese grootmachten in Afrika, de Antillen en elders voort te zetten.
Wij weigeren daarom om middelen goed te keuren voor dat leger, of het nu menselijke of financiële middelen zijn. Veeleer protesteren wij tegen het bestaan van dat leger zelf.>

Raschhofer
Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag namens mijn delegatie stemverklaringen afleggen, waarbij ik bij voorbaat aanteken dat wij onze steun willen geven aan de amendementen 26 en 27. Uiteraard zijn wij voorstander van vreedzame oplossing van conflicten en instandhouding van de vrede. Na de verschrikkelijke gebeurtenissen van deze eeuw wil niemand van ons nog oorlogsconflicten meemaken. Niettemin heeft de crisis in de Balkan de tekortkomingen van de Unie aan het daglicht gebracht. Wij pleiten dan ook voor een efficiënt veiligheids- en defensiebeleid van de Unie, dat ook als zodanig herkenbaar moet zijn. Uit de gebeurtenissen in de Balkanoorlog moeten wij lering trekken, zodat een dergelijke ramp zich in de toekomst niet opnieuw kan voordoen.
Door het Verdrag van Amsterdam vallen de Petersberg-taken voortaan onder de bevoegdheid van de Unie. Artikel 5 is nu dus overbodig. Wij pleiten ervoor dit artikel in de vorm van een protocol aan het EU-Verdrag toe te voegen, waarbij wij echter beklemtonen dat de beslissing over deelname aan militaire operaties tot de soevereiniteit van de lidstaten moet blijven behoren.

Berthu
Sedert enkele maanden volgt de Europese Unie, via de Raden van Keulen, Helsinki, Lissabon en morgen die van Feira, een uiterst ingewikkelde weg naar wat ze een gemeenschappelijk Europees veiligheids- en defensiebeleid noemt. Dat is een moeilijke onderneming, niet alleen omdat wij onze betrekkingen met de NAVO moeten verduidelijken, maar ook omdat de Verenigde Staten en andere NAVO-landen, die geen lid van de Europese Unie zijn, zoals Turkije, het ons niet gemakkelijk maken. De zaak wordt nog bemoeilijkt doordat de instellingen van de Unie de draagwijdte van het nieuwe beleid willen verruimen door het, zoals in de pas aangenomen resolutie staat, als een nieuwe stap naar de politieke integratie van Europa en dus naar de supranationaliteit voor te stellen.
Wat het toepassingsgebied van het veiligheidsbeleid betreft, wordt alles opzettelijk in het vage gelaten. Het zou uitsluitend om de zogenaamde Petersberg-taken gaan (crisispreventie en vredeshandhaving in derde landen en dus niet de verdediging van nationaal grondgebied of externe vitale belangen). Het Europees Parlement heeft het echter voortdurend over een veel ruimere doelstelling, namelijk een gemeenschappelijk veiligheids- en defensiebeleid in ruime zin, zoals dat trouwens in het opschrift van de vandaag aangenomen resolutie staat. De onduidelijkheid wordt nog groter gemaakt door het besluit om gemeenschappelijke militaire instrumenten tot stand te brengen ter voorkoming van crisissen (bijvoorbeeld de Europese snelle interventiemacht van 50.000 à 60.000 man waartoe in Helsinki werd besloten). Zo kunnen de voorstanders van de integratie voortdurend met woorden spelen en de mensen voorhouden dat Europa een volwaardig defensiebeleid wil uitstippelen.
Zowel wat de methode als het doel - politieke integratie of samenwerking - betreft, menen wij dat het voortdurend beklemtoonde perspectief van een supranationale, unitaire en geïntegreerde macht contraproductief is. Om doeltreffend te zijn moeten wij de nodige instrumenten tot stand brengen voor een vrijwillige en asymmetrische samenwerking tussen de lidstaten van de Unie - en eventueel ook andere landen - die aan een of andere actie wensen deel te nemen.
Kortom, de Fractie Unie voor een Europa van Nationale Staten meent dat wij op het gebied van de veiligheid het best voor gemeenschappelijke optredens opteren en dat wij ons niet in een star institutionele regeling mogen opsluiten, maar integendeel flexibele procedures op basis van vrijwilligheid en eerbied voor de nationale soevereiniteit moeten ontwikkelen.
Wij staan open voor gemeenschappelijke optredens op het gebied van veiligheid, waaraan Europa heel hard behoefte heeft. Tegelijkertijd moeten wij echter duidelijk zeggen dat daaraan voorwaarden zijn verbonden. Wij willen niet dat militaire beslissingsbevoegdheid (ook al zegt men ons dat het uitsluitend om de Petersberg-taken gaat) wordt toevertrouwd aan Europese instellingen die weinig democratisch zijn en die voor de mensen ook weinig democratisch zullen blijven. Er bestaat immers geen Europees volk.
Wij trekken daaruit drie conclusies: het laatste woord komt toe aan de nationale democratieën die op dit gebied in een intergouvernementeel kader moeten blijven werken; de beslissingen over principiële kwesties mogen in geen geval bij meerderheid worden genomen; het systeem moet de mogelijkheid bieden gedifferentieerde acties op te zetten, zodat elk volk zijn keuzevrijheid onverkort kan uitoefenen.
Ik hoop dat de Europese Raad van Feira dat punt aan de agenda van de intergouvernementele conferentie zal toevoegen.>

Eriksson, Herman Schmid, Seppänen, Sjöstedt
Wij stemmen tegen de gezamenlijke ontwerpresolutie, waarin voor de ontwikkeling van een militaire dimensie van de EU-samenwerking gepleit wordt. Wij kunnen de algemene tendens in de tekst die de behoefte van een militarisering van het EU-defensiebeleid onderstreept niet steunen, omdat ze de neutrale landen in de Unie niet respecteert. Wij kunnen evenmin instemmen met de meer concrete voorstellen in de resolutie inzake een verhoging van de bijdrage van de lidstaten aan de defensiebegroting, de coördinatie van de aankoop van militaire uitrustingen en de opbouw van een echt leger in de Unie. Wij steunen de opstelling van een gezamenlijke gedragscode voor wapenhandel tussen de landen van de Unie en met derde landen, maar de in de resolutie voorgestelde oprichting van een interne markt voor de wapenindustrie kunnen wij niet steunen. >

Krivine en Vachetta
Wij zijn tegen het voorstel voor een Europees leger dat zogezegd stabiliteit, democratie en humanitarisme moet garanderen, maar in werkelijkheid de invloedssfeer van de Europese Unie en de wereldwijde belangen van de multinationale ondernemingen zal verdedigen.
De hervatting van de wapenwedloop op lokaal en regionaal niveau en de verhoging van de militaire begrotingen zullen de militarisering van de wereld opnieuw op gang brengen.
Wij zijn ook tegenstander van een geavanceerd leger voor de Europese Unie, zoals wij ook tegen de NAVO zijn. Europa en de Verenigde Staten willen ons dat leger opdringen als gewapende arm van het driespan IMF, Wereldbank en WTO.
De volkeren hebben geen leger nodig, maar een sociaal beleid dat hun welzijn garandeert. Dat beleid zal er nooit komen, als wij niet radicaal met het neoliberalisme breken.
De militaire interventie in Kosovo heeft de bevolking in nog grotere ellende gestort en de xenofobie nog meer aangewakkerd. Dat bewijst dat stabiliteit en democratie zeker niet de doelstelling van die oorlog waren.>

Lund en Thorning-Schmidt
De Deense sociaal-democraten steunen het voorstel betreffende een Europees defensie- en veiligheidsbeleid, dat op de top in het Portugese Feira in juni ter discussie zal staan. Het voorstel bevat zowel visionaire als zinvolle voorstellen voor een gemeenschappelijk defensie- en veiligheidsbeleid. De Deense sociaal-democraten vinden dat er echter een paar gebieden zijn waaraan we aandacht moeten besteden. Er moet zorgvuldig overwogen worden op welke manier het Europees Parlement bij het defensie- en veiligheidsbeleid betrokken wordt. Wij hebben bedenkingen bij de invloed van het Parlement op dit gebied, omdat wij van oordeel zijn dat het defensie- en veiligheidsbeleid nog steeds een intergouvernementele aangelegenheid is. Het voorstel stuurt aan op een toenemend gebruik van besluitvorming bij meerderheid, in meer gevallen dan het Verdrag van Amsterdam voorziet. Wij zijn van oordeel dat daar geen reden toe is. Met het oog op toekomstige, noodzakelijke investeringen in nieuwe technologie en nieuw militair materiaal zijn wij van oordeel dat de middelen daarvoor uit de nationale begrotingen dienen te komen. Het is niet nodig de totale Europese defensiebegroting te verhogen. Wij wijzen bovendien op het Deens voorbehoud inzake gemeenschappelijke acties op defensiegebied. >

Sacrédeus
De vandaag in het Europees Parlement behandelde tekst is in hoofdlijnen terug te vinden in een voorstel dat mevrouw Lalumière in mei heeft gepresenteerd aan de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid en waarover in juni is gestemd. Als de standaardprocedure wordt gevolgd, wordt de kwestie opnieuw behandeld tijdens een vergaderperiode van het Europees Parlement in het najaar.
Ik vind dit dubbele werk merkwaardig en onbegrijpelijk. Daarom heb ik besloten om me pertinent te onthouden van stemming bij alle stemmingen over deze kwestie, die van groot belang en fundamenteel is voor een ongebonden land als Zweden dat al sinds 1814 gezegend is met vrede.>

Theorin
Het is uitstekend dat de Europese Unie een veiligheidsbeleid wil voeren voor conflictpreventie en het oplossen van conflicten. De Europese Unie heeft hiervoor zowel politieke, economische als diplomatieke middelen tot haar beschikking. In de resolutie staat weliswaar dat het wenselijk is om voorrang te geven aan niet-militaire maatregelen, maar dat sluit niet uit dat er militaire troepen ingezet kunnen worden.
Ik ben het er niet mee eens dat er militaire middelen worden gebruikt om de belangen van de Europese Unie te verdedigen. Militair ingrijpen kan naar mijn mening alleen plaatsvinden nadat de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties daartoe besloten heeft. Het is niet genoeg om alleen te handelen volgens de beginselen van het Handvest van de Verenigde Naties. Daarom kan ik de resolutie niet steunen.>
"Vrouwen 2000" (RC B5-0562/2000)

Belder
Mijnheer de Voorzitter, ik wil vooropstellen dat ik spreek namens de Nederlandse leden van de EDD-Fractie. Om uitdrukking te geven aan ons misnoegen over het gedrag van de delegatie van het Europees Parlement tijdens de Algemene Vergadering van de VN hebben wij tegen de onderliggende resolutie gestemd.
Ons bereikte het bericht dat mevrouw Theorin, voorzitster van onze delegatie bij die vergadering, namens het EP formeel en informeel actie voerde om het recht van vrouwen op vrije abortus in alle VN-landen van kracht te laten worden. Zij oefent, nota bene uit naam van het EP, druk uit op andere landen, o.a. Polen, om zich te scharen achter het EU-standpunt. Als leden van het Europees Parlement distantiëren wij ons van deze stellingname en wensen daarvoor derhalve geen enkele verantwoordelijkheid te dragen. Onze stellige overtuiging is dat ook het ongeboren leven, als gave van onze Schepper, het beschermen waard is.
Bovendien heeft de Europese Unie verdragsmatig geenszins de bevoegdheid kandidaat-leden te dwingen tot bepaalde wetgeving op dit beleidsterrein. Wij willen dan ook duidelijk te kennen geven dat het recht op vrije abortus niet als toetredingsvoorwaarde aan de kandidaat-lidstaten mag worden gepresenteerd. >

Lulling
Het Europees Parlement heeft in Straatsburg in plenaire vergadering een resolutie aangenomen over de resultaten van de speciale zitting van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties, die van 5 tot 9 juni 2000 in New York is gehouden over het thema 'Vrouwen 2000: gelijkheid van man en vrouw, ontwikkeling en vrede voor de 21ste eeuw', waaraan ook Europees afgevaardigde Astrid Lulling heeft deelgenomen. Naar aanleiding van die resolutie, die mevrouw Lulling mee heeft ondertekend, wil zij in Straatsburg het volgende verklaren:
'Ik heb van 5 tot 8 juni 2000 in New York kunnen deelnemen aan de speciale zitting van de Algemene Vergadering van de Verenigde naties over de ontwikkelingen sedert de laatste VN-Wereldvrouwenconferentie in 1995 in Peking en over de uitvoering van het platform van Peking. Die zitting, waarvoor ongeveer 10.000 vrouwen waren bijeengekomen, was de ideale ontmoetingsplaats om te onderzoeken wat sedert vijf jaar is gebeurd en om de zeer uiteenlopende standpunten over de snellere uitvoering van het platform van Peking met elkaar te confronteren. Wij zijn zeker niet euforisch gestemd maar vinden de resultaten van de zitting wel aanvaardbaar.
Na de reacties die wij zowel vandaag als gisteren tijdens het debat in plenaire vergadering kregen van collega's die niet in New York aanwezig waren - reacties op basis van verkeerde informatie en misverstanden - wijs ik erop dat de vrouwelijke Europese afgevaardigden in New York niet zonder mandaat namens het Europees Parlement hebben gesproken. Zij hadden immers geen spreekrecht. Zo zijn nu eenmaal de regels tijdens buitengewone zittingen van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties. In werkelijkheid voert het voorzitterschap van de Europese Unie op zulke internationale conferenties namens de Unie het woord. Het gaat dus niet aan de vrouwelijke Europese afgevaardigden in New York bepaalde bedoelingen toe te dichten.
Uiteraard hebben wij in de wandelgangen een en ander proberen te bereiken en hebben wij informele maar nuttige vergaderingen gehouden met parlementsleden van de lidstaten en kandidaat-landen die van nationale delegaties deel uitmaakten.
Persoonlijk heb ik mij met mijn collega's van de Fractie van de Europese Volkspartij ingespannen om bij sommige delegaties van derde landen de indruk weg te nemen dat, wat de gelijkheid tussen mannen en vrouwen betreft, seksuele geaardheid en abortus voor de vrouwen van de Europese Unie in de 21ste eeuw absolute prioriteiten zouden zijn.
Omdat men Polen bepaalde bedoelingen heeft willen toedichten, wijs ik erop dat, wat de gelijkheid tussen mannen en vrouwen betreft, Polen het communautair acquis aanvaardt en niet wenst te tornen aan de inhoud van artikel 13 van het Verdrag van Amsterdam over discriminaties op basis van geslacht. Het Verdrag van Amsterdam verplicht Polen echter niet om op het gebied van abortus wetgevend op te treden. Wij kunnen dat Polen aanbevelen, maar aan de subsidiariteit kunnen wij niet raken. Ik wilde de zaken verduidelijken om elk misverstand weg te nemen over wat in New York is gebeurd. Het is juist dat vrouwen die voor een bepaalde seksuele geaardheid opkomen - gelukkig is dat slechts een probleem voor een kleine minderheid van de vrouwen in Europa en de wereld en niet voor mij - veel meer opvallen, zelfs in New York, dan de miljoenen vrouwen die wegens hun economische en sociale situatie met betrekking tot de gelijkheid tussen mannen en vrouwen andere zorgen en prioriteiten hebben.'>

Montfort
Het slotdocument van de conferentie Peking+5 die net in New York heeft plaatsgevonden, is een overwinning voor de vrouwen. Na zeer bitsige onderhandelingen hebben de realiteitszin in de beoordeling van de behoeften van de vrouwen en de eerbied voor hun waardigheid de overhand gekregen. Wij weten echter hoeveel druk werd uitgeoefend. Het ging zowel om politieke druk van de Verenigde Staten, Japan en de Europese Unie als om ideologische druk van door de Westerse landen gul gefinancierde feministische NGO's.
Hoe kunnen wij bijvoorbeeld rechtvaardigen dat de Europese Unie druk heeft uitgeoefend op Nicaragua en Polen? Hoe kunnen wij de zogenaamde seksuele en reproductieve rechten tegenover ontwikkelingshulp of termijnen voor toetreding tot de Europese Unie stellen? De op de armste landen uitgeoefende pressie was zo groot dat tientallen leden van het Amerikaans Congres en tientallen nationale en Europese afgevaardigden zich officieel van hun delegatie hebben gedistantieerd en het standpunt daarvan openlijk hebben veroordeeld.
Op die manier was het ook zeer leerrijk dat, hoewel ze allemaal officieel speciaal met de situatie van de vrouw bezig zijn, de NGO's die over het meeste geld voor politieke propaganda beschikken, systematisch ijverden voor reproductieve gezondheid ten nadele van veel dringender behoeften en aldus de Europese en Amerikaanse delegatie ondersteunden.
Uiteindelijk is hoe dan ook de conferentie voor alle vrouwen in heel de wereld een succes geworden, vooral dankzij het realisme en het verzet van de armste landen die zich boven de ideologische onenigheid tussen de westerse landen over seksualiteit hebben weten te plaatsen en hebben gepleit voor concrete maatregelen tegen de armoede - zoals het microkrediet - tegen de internationale vrouwenhandel en tegen het gebrek aan onderwijs en medische hulp.
Dat vorige zaterdag omstreeks vier uur 's ochtends ondanks allerlei pressie uiteindelijk toch naar de stem van de arme landen is geluisterd, hebben wij te danken aan de eerbiediging van de fundamentele principes, die garant staan voor een realistisch en gematigd internationaal beleid, namelijk de principes van de nationale soevereiniteit en de gelijkheid tussen de landen.
De Verenigde Naties hebben de regels van de consensus lange tijd genegeerd, maar hebben die nu opnieuw geëerbiedigd, waardoor de onderhandelingen op de reële behoeften van de vrouwen konden worden toegespitst. Wij stellen met voldoening vast dat de Europese Unie het slotdocument heeft goedgekeurd en zich op die manier over deze overwinning voor de vrouwen, met eerbiediging van de nationale soevereiniteit, heeft verheugd.>

Scallon
Er zullen altijd verschillen van mening blijven, dit is de essentie en de kracht van de democratie. Hoe gevoeliger een onderwerp is, des te omzichtiger het moet worden behandeld. Dit is duidelijk niet gebeurd in New York, tijdens de Peking+5 conferentie, en ook gisteren niet tijdens ons debat in dit Parlement. Bij de behandeling van Polen en andere kandidaat-lidstaten werden fundamentele beginselen van democratie en subsidiariteit en de politieke waarden van dit Parlement, en dus ook die van het nieuwe Europa dat wij bezig zijn te creëren, niet in acht genomen.
De door de delegatie van de EU in New York ingediende amendementen vertegenwoordigen niet een unaniem standpunt van de lidstaten van de Unie, en zij kunnen dat ook niet. Integendeel, bepaalde amendementen zijn in flagrante strijd met de grondwet van mijn land Ierland, en zonder twijfel ook met de wetten van andere landen die proberen het aantal abortussen te verminderen in plaats van ze te bevorderen.
Met betrekking tot paragraaf H van deze resolutie wil ik opmerken dat de term "seksuele rechten" niet voorkomt in Artikel 13 van het Verdrag van Amsterdam, en ook niet in het Actieplatform van Peking+5. Deze nieuwe, ongedefinieerde term veroorzaakt grote problemen voor veel landen waaronder het mijne, bijvoorbeeld omdat hij zou kunnen impliceren dat wij de seksuele rechten van pedofielen steunen. Ik zal mij daarom van stemming over deze resolutie onthouden.
Pas geleden hebben wij de 50ste verjaardag gevierd van de Verklaring van Robert Schuman, de vader van Europa. Wij willen toch zeker de geest, de idealen en de waarden hooghouden die de basis hebben gevormd voor onze Europese eenheid. De erfenis van Schuman houdt onder andere in dat wij de diversiteit van Europa en de opkomende culturen in de ontwikkelingslanden eerbiedigen. Onze leidraad moet zijn consensus, en niet dwang of intimidatie.>
(De vergadering wordt om 14.05 uur onderbroken en om 15.00 uur hervat)

Napoletano
Mijnheer de Voorzitter, het was niet mijn bedoeling om de werkzaamheden te onderbreken, maar er is iets heel ernstigs gaande in dit Parlement, en dat moet ik signaleren. Hier buiten het gebouw is - misschien zelfs nu nog - een schandalige betoging aan de gang van een grote groep Italiaanse jongeren die vlaggen van de partij Lega Nord bij zich hebben en leuzen uitroepen waarmee aangespoord wordt de Italiaanse vlag te verbranden. Verder worden er onfatsoenlijke dingen te berde gebracht tegen de voorzitter van onze Europese Commissie.
Ik dacht dat de groepen bezoekers die naar het Parlement komen en ontmoetingen hebben met de leden, hier komen met de bedoeling de Europese instellingen te leren kennen en niet om ze af te kraken. Ik hoop toch wel dat het Parlementslid dat deze groep heeft uitgenodigd dit heeft gedaan om een bepaalde bewustwording te kweken, omdat wij immers geld uitgeven om de Europese burgers bewust te maken van de Europese integratie.
Ik denk dus dat dit probleem gemeld moet worden bij de Voorzitter van het Parlement en uzelf, om ervoor te zorgen dat het lid dat verantwoordelijk is voor deze groep rekening en verantwoording aflegt voor wat hier gebeurt. Ik zie hier in de zaal geen collega's van Forza Italia, de belangrijkste politieke partij van de coalitie Polo della Libertà, waarvan de partij Lega Nord inmiddels ook deel uitmaakt. Ik geloof dat dit probleem gesignaleerd moet worden, omdat het niet mogelijk is dat wij uit naam van de democratie, van de vrijheid, van een opendeurbeleid, dit soort betogingen binnen ons Parlement moeten gedogen.
Ik vraag u om excuses, mijnheer de Voorzitter, maar ik denk dat dit soort kwesties bijtijds gemeld moet worden, anders worden zulke betogingen op den duur ook nog beschouwd als normale voorvallen. Overigens, de Italiaanse driekleur hangt daar, temidden van de vlaggen die deel uitmaken van de symbolen van de Europese Unie.>

Frassoni
Mijnheer de Voorzitter, ik heb alleen maar het woord gevraagd om uiting te geven aan mijn verontwaardiging en onder andere die van mijn fractie, en om daarnaast nog iets toe te voegen aan hetgeen zojuist gezegd is. Net toen ik ontdekte wat daarginds gebeurde, heb ik contact gezocht met de veiligheidsdiensten, maar die gaven geen antwoord. Dit vind ik heel erg, want er moet toch volgens mij een permanente veiligheidsdienst in dit Parlement zijn die in actie komt zodra zich betogingen van dit soort voordoen, om deze bijtijds af te kappen.
Ik vind dit een heel ernstige zaak, Voorzitter. Volgens mij moet hier een expliciet veroordeling over komen, zoals mevrouw Napoletano zojuist zei, maar ik zal daar verder niet over uitweiden. Thans moet uitgemaakt worden wie dit tuig in dit Parlement heeft uitgenodigd. >

De Voorzitter
Ik dank beide leden voor hun belangrijke mededeling. Hoewel ik slechts voorzitter van deze vergadering ben, heb ik al opdracht gegeven om zowel de veiligheidsdienst als de Voorzitter van het Parlement, mevrouw Fontaine, hiervan op de hoogte te stellen.
Het is werkelijk onaanvaardbaar dat men hiernaartoe komt om de democratische legitimiteit van een land en zijn instellingen of van de Europese instellingen te denigreren of te beledigen. Ik bied u, met andere woorden, namens het voorzitterschap excuses aan voor deze manifestatie tegen de Italiaanse Republiek. Ik hoop dat de situatie spoedig zal zijn genormaliseerd en dat dit niet meer zal voorkomen. Degenen die het aangaat zullen natuurlijk ter verantwoording worden geroepen.

Structuurfondsen (1998)
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0138/2000) van de heer Turco, namens de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme, over het tiende jaarlijks verslag van de Commissie over de structuurfondsen 1998 (COM(1999) 467 - C5-0325/1999 - 1999/2211(COS)).

Turco
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, mijnheer de commissaris, de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme heeft het tiende jaarverslag van de Europese Commissie over de activiteiten van de structuurfondsen in 1998 bestudeerd.
Zoals u weet, is een gezonde en efficiënte uitvoering van de structuurfondsen van het hoogste belang voor de geloofwaardigheid en de doelmatigheid van de communautaire instellingen en met name van het Europees Parlement, gezien diens controlefuncties.
In ons verslag, dat overigens unaniem is goedgekeurd, hebben wij nota genomen van de volledige besteding van de middelen voor 1998, maar hierbij vielen twee dingen te constateren. Ten eerste bestaan er nog aanzienlijke verschillen tussen niet alleen de ene doelstelling en de andere, maar ook de diverse lidstaten en regio's. Ten tweede is de volledige besteding van de middelen uitsluitend te danken aan de compensatiemechanismen. De uitvoering van de begroting is daardoor echter wel weinig transparant geworden. Wij hopen dus dat er meer transparantie zal komen in het beheer van de begroting nu nieuwe regels voor de programmering van kracht zijn. Hopelijk worden dan ook de gebruikelijke, jaarlijkse liquiditeitsmoeilijkheden voorkomen.
Wat de coördinatie betreft, sporen wij de Commissie en de lidstaten aan om het beleid van de structuurfondsen beter af te stemmen op het beleid van het Cohesiefonds, op de andere middelen van regionale ontwikkeling en de verschillende financiële instrumenten van de Europese Unie, zoals de trans-Europese netwerken en het ontwikkelingsplan voor de communautaire ruimte. Wij zijn er namelijk van overtuigd dat men alleen op die manier de structurele verschillen tussen Europese regio's en gebieden kan verminderen.
Additionaliteit is een van de basisbeginselen van de structuurfondsen. Wij willen dat de Commissie zo gauw mogelijk middelen vindt om de additionaliteit beter te toetsen. Er moeten tevens meer transparante procedures komen voor de evaluatie daarvan. Wij sporen de lidstaten van harte aan om dit beginsel rigoureus toe te passen.
Wij vinden bovendien dat, met inachtneming van het partnerschapsbeginsel, decentralisatie van het beheer hand in hand moet gaan met opheldering over de rol en de verantwoordelijkheid van de verschillende partners. Er moet tevens een duidelijk onderscheid komen tussen de verschillende functies en verantwoordelijkheden. Wij hebben tevens geconstateerd dat de resultaten van de tussentijdse evaluaties dikwijls niet met elkaar te vergelijken zijn of moeilijk kwantificeerbaar zijn omdat zij berusten op inadequate en gebrekkige indicatoren. Daarom zijn absoluut objectieve criteria en evaluatiemethodes nodig die ons in staat stellen de resultaten van de programma' s beter te beoordelen.
Wij hebben bovendien vastgesteld dat de controleopdrachten die in 1998 op grond van de verordening zijn uitgevoerd, weliswaar gevaarlijk, en overigens onverklaarbaar in aantal zijn gedaald, vergeleken met het vorige jaar, maar in ieder geval wel een hele reeks misstanden aan het licht hebben gebracht. Deze misstanden gingen van ontbrekende controlesystemen in bepaalde cofinancieringsprogramma's tot ontoelaatbare uitgaven. Op grond van deze constatering zijn wij van mening dat de controlewerkzaamheden van de Commissie in 1998 helaas nog ontoereikend waren en deze activiteiten op de juiste manier moeten worden versterkt om een correcte toepassing van de verordeningen van de structuurfondsen te kunnen garanderen.
Bijgevolg roepen wij in ons verslag de Europese Commissie en de lidstaten op om zo gauw mogelijk activiteiten te ontplooien voor zowel betere controle als ook betere informatie van het Parlement omtrent de maatregelen die worden genomen voor een transparante en deugdelijke uitvoering van de structuurfondsen. Aangezien dit tiende jaarverslag vooral was gewijd aan de maatregelen ter bevordering van de lokale ontwikkeling, hebben wij het strategische belang van deze maatregelen onderkend. Wij wijzen dan ook met klem op de belangrijke bijdrage die zij leveren aan de regionale ontwikkeling.
Tot slot, mijnheer de commissaris, wilde ik erop wijzen dat ons verslag heel goed aansluit bij de mening die u op 5 juni jongstleden in Brussel hebt geuit, toen u beweerde dat in een optiek van transparantie zelfs de laatste van de Europese belastingbetalers er recht op heeft te weten waar en hoe het geld van de communautaire middelen in het kader van de structuurfondsen wordt gespendeerd. Ik laat aan u de taak te beoordelen of een verslag van de Commissie, zoals dit verslag voor 1998, bij machte is tegemoet te komen aan de eisen van, ik zeg niet de laatste, maar in ieder geval wel de gewone Europese belastingbetaler.
Mijnheer de Voorzitter, ik sluit mijn betoog af met mijn mening over de zeven amendementen waar wij vrijdag over zullen stemmen. Ikzelf heb een technisch amendement ingediend, amendement 3, om iets te corrigeren dat verkeerd is overgeschreven en tot verwarring zou kunnen leiden omdat paragraaf 28 niet meer zou stroken met de rest van het verslag. Ik steun bovendien de amendementen 1 en 2, omdat die op één lijn met het verslag staan. De amendementen 4, 5, 6 en 7 kan ik echter niet aanvaarden. Die zijn volgens mij geforceerd ten opzichte van de rest van ons verslag.
In ieder geval wilde ik de collega's die deze laatste amendementen hebben ingediend, de leden Nogueira en Larrea, danken voor hun medewerking. Ik moet openlijk zeggen dat zij consequent waren in hun opzet, al ben ik het niet met hen eens.>

Flesch
Mijnheer de Voorzitter, namens de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie feliciteer ik de heer Turco met zijn voortreffelijk verslag. Hij behandelt daarin de belangrijkste problemen die rijzen bij de uitvoering van de kredieten van de structuurfondsen. Voorts heeft hij in zijn verslag ook onze wensen in dat verband duidelijk gemaakt. Ik dank hem vooral voor het feit dat hij in de definitieve versie van zijn verslag rekening heeft gehouden met het advies van de commissie industrie, meer bepaald wat het probleem van het scheppen van werkgelegenheid betreft.
Mijnheer de Voorzitter, ik wil mij beperken tot de kwestie van de onontbeerlijke coördinatie tussen de activiteiten van de structuurfondsen en de andere communautaire beleidsvormen; ook de rapporteur heeft daaraan aandacht besteed. Voor de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie is het uiterst belangrijk dat wij het mededingingsbeleid en het regionaal beleid niet tegenover elkaar plaatsen. Dat is geen eenvoudig, maar ook geen nieuw probleem.
Ik zou van de heer Barnier graag vernemen of de Commissie dat aspect van de zaak in het kader van de herziening van het mededingingsbeleid heeft onderzocht en wat de Commissie daarover denkt. >

Bradbourn
Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag beginnen met te zeggen dat mijn fractie een groot deel van het verslag van de heer Turco steunt. Wij scharen ons van harte achter de algemene lijn van het verslag. Ik wilde echter in het debat van vandaag het woord voeren, omdat enkele van de in dit verslag besproken vraagstukken de kern raken van wat er moet gebeuren indien de Europese instellingen zelf zich willen ontdoen van het slechte imago van wanbeheer en verspilling waarmee zij sedert het verleden zitten opgescheept.
Wij hebben maar één manier om het beeld te veranderen dat het publiek heeft van onze werkzaamheden hier, en dat is te zorgen voor niet alleen een betere besteding van het geld, maar ook een voor iedereen zichtbare besteding. Alleen als wij duidelijk kunnen laten zien dat de Commissie het beschikbare geld op een verstandige en verantwoorde manier beheert, bestaat er hoop dat wij het vertrouwen dat wij in de afgelopen jaren hebben verloren, terug kunnen winnen.
Het verslag dat wij nu bespreken gaat natuurlijk over de periode tot 1998. Sinds die tijd zijn er veel dingen ten goede veranderd, niet in de laatste plaats sinds het aantreden van de nieuwe Commissie. Het is daarom van essentieel belang dat wij de gebreken in het systeem aanpakken en er krachtig naar blijven streven om ons doel te bereiken, te weten een beter gebruik van het geld van de Europese belastingbetalers. Dit geldt met name voor de structuurfondsen, die het leven van zo velen van onze eigen burgers direct raken.
Wij hebben nu een kans om de aandacht van zowel de Commissie als de ontvangers - lidstaten en anderen - van deze waardevolle EU-steun, te richten op de talrijke punten van kritiek die in het verslag worden genoemd. Deze kritiek betreft met name de toewijzing van kredieten en het gebrek aan controle op de besteding ervan. Een heel belangrijk middel om dit inderdaad zeer reële probleem aan te pakken is de toekenning van financiële middelen afhankelijk te maken van een doeltreffende toepassing van strategieën ter beëindiging van overeenkomsten. Niemand van ons hier zou in zijn of haar persoonlijk leven zakelijke verplichtingen of financiële overeenkomsten aangaan zonder eerst goed na te gaan hoe en wanneer zo'n verplichting zal eindigen Helaas is dit echter maar al te vaak is het geval geweest. Wij moeten een helder omschreven, goed uitgedacht en dus doeltreffend controlesysteem invoeren, waarmee het succes of het mislukken van een gesubsidieerd project nauwkeurig wordt gevolgd. Pas dan kunnen we voorkomen dat door slecht doordachte en slecht beheerde projecten kostbare middelen worden verspild en dat goed geld naar kwaad geld wordt gegooid.
Als wij niets doen, zal dit resulteren in de problemen waarop dit verslag de nadruk wordt gelegd. Het zal ook leiden tot de problemen die wij hebben gezien naar aanleiding van de toewijzing van de steeds schaarser wordende middelen in de lidstaten. Nergens blijkt dit duidelijker dan uit de huidige vertragingen, uit de onzekerheid en verwarring in het Verenigd Koninkrijk over de vraag waaraan dit kostbare geld moet worden besteed. Dit geldt met name voor de regio waar ik vandaan kom, het westen van Midden-Engeland, waar deze vertraging veel onzekerheid veroorzaakt bij lokale gemeenschappen en de lokale belastingbetalers, die in afwachting van een oplossing voor de door mij geschetste problemen zich voor de projecten garant moeten stellen met gigantische, soms tot vele miljoenen ponden oplopende bedragen.
Wat we nodig hebben, zijn eenvoudige beoordelingscriteria waarmee wij projecten met elkaar kunnen vergelijken op hun doeltreffendheid. Zo'n vergelijkend onderzoek moet wellicht worden uitgevoerd door een onafhankelijke deskundige. De resultaten moeten, samen met een helder en goed doordacht beëindigingsprogramma, worden gebruikt om slecht lopende projecten stop te zetten en om een eind te maken aan steeds maar doorgaande verspilling. Met andere woorden, wij moeten in dit systeem methoden uit het bedrijfsleven gaan invoeren.
Alleen als de Europese instellingen en de lidstaten ideeën als deze overnemen, zullen wij de reputatie voor financiële betrouwbaarheid terug kunnen winnen die wij wensen en die het publiek eist.>

Stockmann
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega's, als de economische en sociale cohesie wordt gezien als het hart van de Europese politiek - terecht zou ik zeggen - mogen wij de structuurfondsen gerust als de pacemaker van deze politiek beschouwen. Wij bespreken vandaag het functioneren van een politiek instrument dat wij via Agenda 2000 inmiddels hebben vervangen door een nieuw - en naar onze mening beter - instrument. Niettemin blijft het de plicht en het recht van het Parlement de structuurfondsen via jaarlijkse verslagen of verantwoordingsverslagen te toetsen en aan de hand daarvan politieke eisen te formuleren, zelfs wanneer zij door de loop der gebeurtenissen achterhaald lijken te zijn.
In beide opzichten heeft rapporteur Turco met zijn verslag over het tiende jaarverslag betreffende de structuurfondsen 1998, naar onze mening tenminste, uitstekend werk verricht. De vele amendementen van onze collega's hebben het verslag aanzienlijk verrijkt. Ik zal hier geen oude koeien uit de sloot halen. U kent de kritiek, die kunt zelf nalezen en die is ook al door de heer Turco en andere collega' s genoemd. Ik zou echter één eis kracht willen bijzetten, namelijk de eis dat de Commissie in haar volgende verantwoordingsverslag een aparte passage wijdt aan de maatregelen waarmee zij op de in de afgelopen jaren door het Parlement geuite kritiek heeft gereageerd. Het elfde jaarverslag zou dus tevens een voortgangsverslag dienen te bevatten.
Met het oog op de beperkte tijd die mij ter beschikking staat, wil ik slechts ingaan op vier problemen en uitgangspunten die naar ons oordeel ook voor de toekomst van belang zijn: Ten eerste: kenschetsend voor de door het verslag bestreken periode 1998 was dat alleen via speciale maatregelen op de valreep ervoor kon worden gezorgd dat de voor de gehele programmaperiode beschikbare middelen volledig konden worden benut. De ervaring toont aan dat er behoefte bestaat aan bijzondere strategieën voor het aanloop- en het eindstadium van de programmaperiodes, en voorts aan een flexibel mechanisme om te kunnen reageren op crisissituaties, zoals die zich in 1997/98 hebben voorgedaan.
Ten tweede: het beginsel van de additionaliteit is een van de pijlers van ons structuurbeleid, en het is niet mijn bedoeling hieraan te tornen. Maar er is een spagaat tussen eis en realiteit. Zo geldt voor doelstelling 1-gebieden dikwijls dat van een zelfstandig structuurbeleid, waaraan de Europese component als iets extra´s wordt toegevoegd, slechts in beperkte mate sprake is. Dit is vaak te wijten aan het feit dat alle politiek beschikbare financiële middelen al zijn opgebruikt voor voldoende cofinanciering, en dat is ook terecht. Voor het additionaliteitsbeginsel betekent dit echter dat men - figuurlijk gesproken - een Europees kostuum cadeau krijgt bij een stropdas die men uit het regionale potje zelf heeft kunnen bekostigen. Dit probleem zal bij de komende uitbreiding alleen maar in omvang toenemen. Mijns inziens moet er dan ook naar een nieuwe definitie van het begrip "additionaliteit" worden gezocht. Hierbij zou kunnen worden gedacht aan een Europese meerwaarde, zoals deze bij het kaderprogramma voor onderzoek en bij het communautaire initiatief INTERREG als voorwaarde wordt gesteld.
Ten derde: het principe van partnerschap met plaatselijke en regionale bestuursorganen en met sociale partners gaat naar onze mening in de goede richting en zou nog versterkt moeten worden. Er bestaat behoefte aan meer lokale initiatieven en akkoorden, en aan een op regionaal niveau te voeren discussie over de prioriteiten van een regio. Op die wijze zou ons structuurbeleid zelf de regionalisering in de hand kunnen werken. Structuurpolitiek is reactief en schept tezelfdertijd regionale structuren.
Ten vierde: controles en evaluaties zijn essentieel voor een structuurbeleid, dat nu eenmaal het verheven doel nastreeft zichzelf zo snel mogelijk overbodig te maken. Ook al vertonen de regio´s onderling sterke structurele verschillen, moeten wij naar gemeenschappelijke evaluatiemethodes en beoordelingsindexen blijven zoeken. Alleen op die manier zijn wij in staat om horizontale vergelijkingen van strategieën en projecten op afzonderlijke activiteitsterreinen tussen de diverse lidstaten op te stellen. De voorgaande spreker heeft dit probleem reeds aangesneden. Ook op dit beleidsterrein zou binnenkort benchmarking moeten kunnen worden toegepast.>

Sánchez García
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, mijnheer de commissaris, deze donderdag is een goede dag voor de Europese regio' s in het algemeen en de ultraperifere regio' s in het bijzonder. Wij behandelen vandaag namelijk de tot de verbeelding sprekende en belangrijke verslagen van de heer Turco en de heer Ripoll. Deze verslagen betreffen respectievelijk de structuurfondsen en het Cohesiefonds, en onderstrepen de waarde van transparantie in de uitvoeringssfeer.
Ik wil eraan herinneren dat het regionaal en structureel beleid van de Europese Unie in zijn geheel een antwoord is op de specifieke nadelen waarmee een aantal Europese regio' s te kampen heeft, en met name ultraperifere regio' s als Madera, de Azoren, de Canarische Eilanden en de Franse overzeese gebiedsdelen.
De economische en sociale cohesie is als doelstelling vastgelegd in de artikelen 158 en 159 van het Verdrag, waarin tevens staat dat het regionaal beleid op de verkleining van de verschillen tussen de meer en minder ontwikkelde regio' s moet zijn gericht. Om dezelfde reden wordt in artikel 299, lid 2 van het EG-Verdrag verwezen naar het ultraperifere karakter van bepaalde regio' s. Op basis van dit artikel mag de Unie verdergaan met het ontwikkelen en consolideren van specifieke regelingen die rekening houden met alle beperkingen waar deze regio' s mee moeten leven vanwege hun unieke situatie. De coherentie van het communautaire recht en de interne markt worden hierdoor niet aangetast.
Hierin schuilt ook het belang van het verslag van de heer Turco over het jaarverslag 1998 over de structuurfondsen, die tot de belangrijkste financiële instrumenten behoren. Het verslag wijst namelijk op de mogelijkheid deze fondsen gedecentraliseerd en doelmatiger te gebruiken. Bovendien biedt het stof tot bezinning op de specifieke situatie van deze ultraperifere regio' s, op het vaststellen van de criteria aan de hand waarvan regio' s in aanmerking komen voor de structuurfondsen en onder doelstelling 1 worden gerangschikt.>

Schroedter
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, beste collega' s, zoals al eerder werd gezegd is dit verslag met het probleem behept dat wij vandaag een soort van nazorg moeten verlenen bij een allang afgesloten hoofdstuk van de structuurfondsen uit de vorige legislatuur. Dat lijkt saai en de pers is al naar huis. Wij mogen de ernst van de problematiek echter niet onderschatten, want het hoofddoel van deze discussie is lessen te leren uit de fouten van het verleden. Wij kunnen het ons met het oog op de uitdaging van een uitgebreide Unie met in de toekomst 28 of meer landen niet meer permitteren dat Europese gelden voor Europese doelstellingen als werkgelegenheid, duurzaamheid, milieubescherming of gelijke kansen niet efficiënt worden besteed.
Dat is precies wat in de voorgaande periode het geval was. Ik zeg dit met zoveel nadruk omdat ik het gevoel heb dat ook de nieuwe programma' s weer onder druk van de lidstaten worden goedgekeurd, hoewel ze eigenlijk niet optimaal aan de Europese doelstellingen voldoen, wat toch sedert jaren een eis van dit Parlement is. Wij kunnen het ons niet permitteren om, zoals in 1998 gebeurd is, 30,4 miljard euro uit te trekken om achteraf te moeten vaststellen dat de werkloosheid in de armste regio' s weer stijgt.
Ik wil mijn twijfels graag illustreren aan de hand van een voorbeeld. De Commissie doet gewoon niet genoeg haar best om Europese doelstellingen ook daadwerkelijk hun beslag te doen vinden in de richtsnoeren voor het beleid van de structuurfondsen. Dit Parlement heeft geëist dat deze verslagen een afzonderlijk hoofdstuk zouden bevatten over gelijke kansen. Drie regeltjes in de inleiding zijn onvoldoende; onze eis was een afzonderlijk hoofdstuk, opdat dit beleidsterrein van de EU apart gecontroleerd zou kunnen worden. Gelijke kansen is geen exclusieve taak van het ESF, het is een taak van alle structuurfondsen.
Nog een voorbeeld: hoewel de werkloosheid in de vijf nieuwe Duitse deelstaten toeneemt, wordt in het nieuwe CB opnieuw geïnvesteerd in wegen in plaats van in werkgelegenheid. Ik verwacht van de Commissie dat zij niet langer op de oude voet verder blijft gaan, maar dat zij weer de motor wordt achter een duurzame ontwikkeling in Europa.>

Markov
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega' s, het is weer tijd om een jaarverslag van de Commissie over het gebruik van de kredieten van de structuurfondsen, dit keer voor 1998, te analyseren en de mening van de fractie naar voren te brengen.
De rapporteur, die ik graag hartelijk zou willen bedanken, schetst een heel gedifferentieerd beeld van de ontwikkeling van de uitgaven in het kader van de structuurfondsen, dat zowel positieve aspecten vertoont ten opzichte van voorgaande jaren als nog altijd bestaande problemen laat zien.
Ik wil mij op twee kwesties concentreren. Ten eerste: de financiële middelen van de Europese Unie hebben er zonder meer toe geleid dat de armste regio' s en lidstaten een inhaalproces hebben doorgemaakt. Toch is de afstand tussen de hoogst en de laagst ontwikkelde regio' s van de Gemeenschap amper kleiner geworden. Dat betekent dus dat de wanverhoudingen in de regionale ontwikkeling voortbestaan, zij het op een hoger niveau. Dit stemt mij en mijn fractie uiteraard geenszins tevreden. Deze ontevredenheid wordt zelfs nog groter als wij bedenken dat de nog altijd bestaande regionale verschillen, gemeten aan het inkomen per hoofd van de bevolking, met name ook worden weerspiegeld in de werkloosheidscijfers. Ondanks de daling van de absolute cijfers die de afgelopen maanden te zien is geweest in de EU, blijft het totaal aantal mensen zonder werk veel te hoog. Alleen al in de Bondsrepubliek Duitsland zijn er nog altijd ruim 3,8 miljoen werklozen, het aantal mensen zonder werk ligt nog aanzienlijk hoger.
Als wij uitsluitend deze kwestie tot graadmeter van het succes van het beleid van de structuurfondsen zouden maken, zou ons oordeel wel heel vernietigend uitvallen.
Ten tweede: de werkloosheidsproblematiek, die niet alleen binnen het kader van de structuurfondsen valt, wijst eens te meer op de noodzaak van een efficiënte coördinatie van het gebruik van de kredieten uit de verschillende EU- en nationale steunprogramma' s, van herstructurering en verhoging van alle fondsen die met het creëren van arbeidsplaatsen te maken hebben. De rapporteur benadrukt terecht dat er in 1998 op dit terrein vooruitgang is geboekt, maar deze is nog volstrekt onvoldoende. Ik zie hier, ondanks de objectieve problemen die er bestaan, een belangrijk aanknopingspunt voor een effectiever en dus beter gebruik van de kredieten, waarover mijns inziens met name landen die te lijden hebben onder werkloosheid zeer verheugd zouden zijn.

Esclopé
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, wij moeten een degelijke balans opmaken van de toepassing van de structuurfondsenverordeningen die een fundamenteel instrument van het Europees beleid zijn om de verschillen weg te werken. Op basis van die balans moeten wij eventuele ontsporingen kunnen corrigeren en de toegewezen kredieten nu en in de toekomst beter kunnen aanwenden.
Wij vernemen dat de bestedingsgraad van de programma's in 1998 onbevredigend was, hoewel men bij de vastleggingen iets minder dan 90% en bij de betalingen 61% heeft bereikt. Daarom ondersteunen wij het verslag van de heer Turco. Wij feliciteren hem voor zijn pragmatische en objectieve benadering van het dossier. In zijn verslag wijst hij overigens ook op een aantal misstanden met betrekking tot de krediettoewijzing van de structuurfondsen.
Wij maken niet alleen een algemene balans op, maar stellen tevens vast dat er, wat de uitvoering betreft, nog altijd grote verschillen zijn tussen de doelstellingen en tussen de lidstaten en regio's. Het verschil tussen de toewijzing van begrotingskredieten en de uitvoering daarvan is nog altijd een probleem, in het bijzonder in doelstelling 2. De structuurfondsen konden in 1998, althans volgens de hierboven vermelde percentages, slechts volledig worden aangewend dankzij een mechanisme om de ontoereikende uitvoering te compenseren, zoals de overschrijving van kredieten van doelstelling 2 naar doelstelling 1.
Wij hekelen zulke praktijken omdat ze niet transparant zijn. Bovendien dringen wij aan op een billijker verdeling van de uitgaven, meer transparantie in de toewijzing van en controle op de kredieten, betere criteria voor het in aanmerking komen voor steun en minder prioritaire doelstellingen en communautaire initiatieven.
Een vermindering van het aantal programma's lijkt ons eveneens nuttig om de uitvoering ervan doeltreffender te maken en die beter te kunnen controleren. Daarom vragen wij, evenals de rapporteur, dat de Commissie haar controle versterkt en het Parlement op de hoogte brengt van de resultaten van haar verificatie en beoordeling.>

Ripoll y Martínez de Bedoya
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, allereerst wil ik de rapporteur gelukwensen met dit verslag waarin niet alleen het belang van de structuurfondsen, maar ook een aantal problemen wordt benadrukt.
Ik wil er in de eerste plaats aan herinneren dat de structuurfondsen zijn bedoeld om de sociale en economische cohesie van de Europese Unie te versterken, ook al is tussen 1986 en 1996 het bruto binnenlands product per capita in de minst productieve regio' s met 9% gestegen, en het inkomen per capita in de vier armste landen met 8% toegenomen. Desondanks is er nog altijd een factor tweeënhalf verschil met de 25 rijkste regio' s; dat verschil niet is kleiner geworden.
Deze feiten betekenen dat de levenstandaard en de levenskwaliteit in de armste regio' s weliswaar zijn verbeterd, maar dat het niet lukt de ongelijkheid tussen de rijke en de arme regio' s van de Europese Unie te verminderen.
Een tweede gegeven is dat slechts 10% van de door de fondsen gefinancierde maatregelen op lokale ontwikkeling is gericht, hoewel niet alleen het merendeel van de bevolking, maar ook de armoede zich in stedelijke gebieden concentreert. Daar komt nog bij dat de toetreding van nieuwe landen een factor is die de komende jaren de statistieken zal vertekenen en het aanzicht van de Europese Unie zal veranderen.
Al de aspecten die ik heb genoemd, nopen ons ertoe voortaan een aantal criteria te hanteren. In de eerste plaats moet meer ruimte en gewicht worden toegekend aan stadsontwikkeling. In de tweede plaats moet er een beleid worden uitgewerkt om de verschillen tussen de armste en de rijkste regio' s te verkleinen. In de derde plaats moet meer begrip worden getoond voor verschijnselen die binnen de Europese Unie tot nu toe over het hoofd zijn gezien, zoals de situatie van eilanden en afgelegen gebieden. Tenslotte moet rekening worden gehouden met alle sectoren van de bevolking, met de werkelijke bedoeling steeds meer banen te scheppen, vooral in achtergebleven gebieden.>

Mastorakis
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega' s, mijnheer de commissaris, ik kom uit het lokaal bestuur en wil erop wijzen dat het noodzakelijk is alle bestuursinstanties, op welk niveau dan ook, te betrekken bij de uitwerking en de uitvoering van de programma' s. Dat is de enige manier om een echt partnerschap te verwezenlijken. Voorwaarde daarvoor is evenwel dat wij de Commissie en de overheid actief steunen. Ik wil er verder ook nog op wijzen dat coördinatie noodzakelijk is van enerzijds het Europees regionaal beleid met de overige communautaire beleidsvormen en anderzijds de structuurfondsen met de andere financiële instrumenten.
In de geringe spreektijd die mij ter beschikking staat wil ik duidelijk maken dat het additionaliteitsprincipe absoluut gerespecteerd dient te worden. Ondanks de in de loop der tijd geboekte vooruitgang in de toetsingsmethoden kunnen geen echte vergelijkingen worden gemaakt tussen de lidstaten. Communautaire methoden ontbreken immers. Derhalve zal geen enkel voorstel voor sancties in geval van niet-eerbiediging van dit principe aanvaardbaar zijn zolang geen rechtsgrondslag is vastgesteld en een gemeenschappelijke toetsingmethode is afgesproken.
Het additionaliteitsprincipe dient serieus in ogenschouw genomen te worden en mijns inziens moeten de lidstaten en de Commissie met het oog op de komende uitbreiding samenwerken voor de opstelling en aanneming van gemeenschappelijk richtsnoeren voor een geïntegreerde aanpak bij de toetsing van de toepassing van dit principe. Daarbij moet natuurlijk rekening worden met de specifieke economische omstandigheden in elke lidstaat.
Tot slot wil ik de rapporteur gelukwensen met zijn volledig verslag en erop wijzen dat de uitvoering van de met de verschillende fondsen gefinancierde programma' s in 1998 langs goede banen verliep. Zoals uit het verslag blijkt was dit over het geheel genomen een goed jaar waarin zelfs enkele tekortkomingen uit voorafgaande jaren konden worden goedgemaakt. Alleen de controle op de maatregelen liet in 1998 nog het een en ander te wensen over. Mijns inziens bestaat er een algemeen controleprobleem. Misschien is dit te wijten aan het gebrek aan personeel. In ieder geval moet de Commissie de noodzakelijke maatregelen nemen en ervoor zorgen dat toezicht blijft bestaan op de toepassing van de Europese beleidsvormen. >

Attwooll
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik ben vooral erg blij met paragraaf 20 over de additionaliteit. Ik hoop van harte dat de Commissie terdege rekening zal houden met het belang van transparantie. Ik wil daaraan toevoegen dat dit ook moet gelden voor de vraag of aan dit beginsel wordt voldaan, niet alleen door de lidstaten, maar ook daarbinnen, door de regionale instanties.
Ik zou de Commissie willen vragen te overwegen om zich iets flexibeler op te stellen in de fase waarin projecten worden opgezet. Ik denk nu aan een zeer lovenswaardig project in mijn eigen kiesdistrict. Door het zeer krappe tijdsbestek en een misverstand was het niet mogelijk om voor eind december vorig jaar de benodigde contracten te sluiten. Het subsidieaanbod werd daarop ingetrokken. Ik wil de juistheid van dit besluit niet aanvechten en ik begrijp de wens van de Commissie om te zorgen dat projecten op tijd worden afgerond. Het trieste van dit speciale besluit was juist dat dit project wel degelijk op tijd zou zijn afgerond.

Tot slot vind ik dat er aan amendement 5 veel verdienstelijke kanten zitten. Als ik goed begrijp wat hierin wordt gevraagd, gebeurt dit al in Schotland. Het beheer op dit niveau voorziet in een grote mate van coördinatie en uitwisseling tussen betrokkenen van beste praktijken. Ook moedigt het aan tot baanbrekende activiteiten. Als voorbeeld noem ik de ontwikkeling, in het kader van ons partnerschapsprogramma volgens doelstelling 3, van een instrumentarium voor bevordering van gelijke kansen door middel van de structuursteun. Ik heb begrepen dat al ernstig wordt overwogen om dit ook in andere delen van de Europese Unie te gaan gebruiken. Ik verzoek de Commissie de overname van amendement 5 heel serieus te overwegen. Het verdient het.>

MacCormick
Mijnheer de Voorzitter, ik dank mijn collega en vriendin mevrouw Attwooll heel hartelijk voor haar opmerkingen over amendement 5. Dit is ingediend door mijn collega's Nogueira Román en Ortuondo Larrea. De amendementen 4, 6 en 7 zijn afkomstig van dezelfde collega' s en ook daarvan wil het Parlement van harte aanneming aanbevelen. Deze amendementen versterken en onderstrepen belangrijke punten in het verslag.
Ik verontschuldig mij echter niet voor het feit dat ik nog even terugkom op amendement 5, in de zin waarin mevrouw Attwooll hierover sprak. Het is van essentieel belang dat het begrip subsidiariteit een wezenlijk onderdeel gaat vormen van ons idee over structuurbeleid. Ook is cruciaal dat de regionale, lokale en nationale overheden in de lidstaten nauw betrokken worden bij het uitvoeringsproces van de structuurfondsen en bij de toepassing ervan.
In de paragrafen 20 en 21 wordt gesteld dat het additionaliteitsbeginsel tot nu toe niet op een doeltreffende, transparante manier heeft gewerkt. Verschillende sprekers in dit debat hebben daarop de aandacht gevestigd. Misschien zal het commissaris Barnier niet verbazen dat ik nog eens op het punt hamer dat hem, wat de fouten in het verleden ook geweest mogen zijn, de kans biedt om successen in de toekomst te boeken. Hij kan ervoor zorgen dat het additionaliteitsbeginsel niet zomaar een formeel beginsel is dat lidstaten verplicht om globaal aan bepaalde begrotingsvoorwaarden te voldoen. Dit is wel degelijk een belangrijk beginsel dat ingebed moet zijn in het idee van subsidiariteit dat door hemzelf en door voorzitter Prodi wordt onderzocht. Alleen zo kunnen wij op regionaal en nationaal niveau in de lidstaten ervoor zorgen dat de kredieten daadwerkelijk worden gebruikt om ontwikkelingen te stimuleren en te verbeteren.>

Theonas
Mijnheer de Voorzitter, algemeen moet men vaststellen dat er geen noemenswaardige verbetering is opgetreden in de verhouding van het inkomen per hoofd van de bevolking tussen de rijke en de arme landen van de Europese Unie. De diepe kloof is in de tien jaar dat de structuurfondsen worden toegepast nauwelijks kleiner geworden.
De structuurfondsen zijn in het leven geroepen omdat men de regionale ongelijkheden wilde wegwerken en economische en sociale samenhang wilde bewerkstelligen. Niet alleen is dit doel nog lang niet bereikt maar in bepaalde gevallen is de situatie zelfs verslechterd en de kloof tussen de rijke en de achtergebleven gebieden groter geworden, met name de kloof tussen de rijke gebieden en de plattelandsgebieden, de eiland- en berggebieden en de stadswijken met massale en langdurige werkloosheid, armoede en gebrekkige of zelfs geheel ontbrekende infrastructuur. In het onderhavig verslag komen heel wat kritische opmerkingen en meningen voor die de goede kant uitgaan en ik wil de rapporteur dan ook hiermee gelukwensen.
De werkelijkheid is echter nog erger dan in het verslag wordt beschreven. De programmering laat veel te wensen over, er is geen transparantie en bij de uitvoering van de programma' s doen zich talrijke onregelmatigheden en zelfs fraude voor. Het parasitisch kapitaal kon daarbij welvaren en de kloof is in plaats van kleiner groter geworden. In werkelijkheid zijn de structuurfondsen zelfs vaak het middel geweest om de samenhang te ondermijnen en ongelijke ontwikkeling te bevorderen. Een tekenend voorbeeld is Griekenland: in 1996 kwamen slechts twee Griekse regio' s voor in de categorie van de tien armste gebieden van de Europese Unie. Het jaar daarop vielen zeven Griekse gebieden onder de groep van de elf armste gebieden. Epiros heeft het trieste voorrecht het armste gebied van de Europese Unie te mogen zijn. Met Agenda 2000 als een zwaard van Damocles boven ons hoofd wordt met de gebrekkige middelen en de constante beknibbeling daarop, om aan de behoeften van de uitbreiding te voldoen, de samenhang niet versterkt en hun ontwikkeling niet gestabiliseerd, maar veeleer het sociaal en economisch verval van de gebieden versneld en aangescherpt. >

Sudre
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, uit dit zesde periodiek verslag over de economische en sociale situatie van de regio's van de Unie, dat de Commissie vorig jaar heeft goedgekeurd, blijkt dat de 25 rijkste regio's van de Europese Unie nog steeds een gemiddeld BIP per inwoner hadden dat 2,5 keer hoger lag dan dat van de 25 armste regio's. Mijn collega's hebben daar eveneens aan herinnerd. De verschillen in ontwikkeling tussen de lidstaten zijn zeker kleiner geworden, maar de verschillen tussen de regio's blijven bestaan, niet alleen wat het BIP per inwoner, maar vooral ook wat de werkloosheid betreft.
Ondanks het economisch herstel bedroeg de werkloosheid in de gehele Europese Unie eind 1998 ongeveer 10%. Bovendien is de werkloosheid zeer ongelijk verdeeld. In de 25 minst getroffen regio's heeft de werkloosheid zich op 3 à 4% gestabiliseerd, terwijl ze in de 25 zwaarst getroffen regio's nog altijd meer dan 20% bedraagt.
In haar jaarverslag over de structuurfondsen voor 1998 merkt de Commissie terecht op dat hoge regionale werkloosheid tot sociale uitsluiting leidt, waardoor de verbetering van de economische situatie daarop nog minder vat heeft. Om dat probleem op te lossen hebben wij een geïntegreerde strategie nodig, een combinatie van maatregelen ter versterking van de economische basis van de regio's en maatregelen ter bevordering van de toegang tot de arbeidsmarkt, in het bijzonder door opleiding. Ik vind het dus onontbeerlijk dat de structurele maatregelen ter ondersteuning van de huidige economische groei doeltreffender worden toegespitst op het creëren van werkgelegenheid, vooral in de regio's waar de werkloosheid het grootst is.
Voorts gaat men, in het kader van de ontwikkeling van de communautaire ruimte, bij de ruimtelijke ordening van het Europese grondgebied over van een vrij gecentraliseerd traditioneel model naar een policentrisch model. Dat is de enige manier om de activiteiten in Europa op een billijke manier geografisch te spreiden. De Commissie heeft beloofd dat ze tijdens de nieuwe programmaperiode van de structuurfondsen de klemtoon zal leggen op de verbetering van de vervoersnetwerken, in het bijzonder in de perifere en ingesloten regio's, en op de totstandbrenging van duurzame en efficiënte vervoerssystemen waarin de verschillende vervoersmodi op evenwichtige wijze worden gebruikt.
Ik dring er in het bijzonder op aan dat die versterkte samenwerking bij voorrang wordt gericht op de vermindering van de structurele verschillen tussen het centrum van de Unie en de perifere en ultraperifere regio's, zoals ook in een van de door mijn commissie goedgekeurde amendementen staat.>

Hedkvist Petersen
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, collega's, volledige werkgelegenheid: dat is het doel dat de Top in Lissabon heeft vastgesteld voor de EU. Dat is een forse stap vooruit. Werkende mensen zijn een garantie voor vrede en vrijheid in Europa. Dat moet echter voor heel Europa gelden, ook voor de gebieden die ver van het geografische centrum van Europa liggen. Om het werkgelegenheidsdoel te bereiken, moet echter de hele Europese politiek in de EU samenwerken, zoals ook de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme in het verslag zegt.
We moeten op zowel grote als kleine schaal gebruik maken van de regionale politiek. Grootschalig beschouwen we in Zweden de algemene sociale zekerheid met sociale voorzieningen, onderwijs, infrastructuur en cultuur in de hele EU. Het belang hiervan kan niet genoeg onderstreept worden. Tot maatregelen op kleine schaal horen steun aan bedrijven en structuurfondsen, dat wil zeggen meer gerichte steun aan gebieden met zeer speciale omstandigheden. Het kan bijvoorbeeld gaan om gebieden met industriële omschakeling, een lage levensstandaard, maar ook gebieden zoals in Noord-Zweden en Noord-Finland met een lage bevolkingsdichtheid, lange afstanden en een ongunstig klimaat. In deze gebieden van Zweden hebben we lang gebruik gemaakt van lagere sociale premies voor bedrijven als vorm van steun.
Hier plaatst de Commissie nu kanttekeningen bij, wat ik moeilijk kan begrijpen. Om de hoge investeringen van de EU via de structuurfondsen in deze gebieden vruchten te laten afwerpen, moeten ook de andere onderdelen van het regionaal beleid goed functioneren. De structuurfondsen kunnen niet op zichzelf staan. In het verslag wijzen we ook op dat beginsel. Ik zou graag willen weten wat de vertegenwoordiger van de Commissie te zeggen heeft over het beginsel dat alle beleidsterreinen gezamenlijk moeten functioneren.
De structuurfondsen zijn dus zeer belangrijk en moeten goed functioneren. De kritiek die ik in mijn regio op de fondsen te horen krijg, is dat deze moeilijk toegankelijk zijn. Daar moeten we op alle niveaus iets aan doen. Ik steun de ideeën over beheersdecentralisatie, partnerschap en behoeftegerichte besteding van de kredieten in de regio' s. Er moeten tevens geïntegreerde evaluatie-instrumenten bestaan.
Tot slot, mijnheer de voorzitter, wil ik onderstrepen dat de hele EU moet profiteren van de economische groei in Europa. Ik ben het eens met degene die het volgende zei: overal waar mensen leven, is het centrum van de wereld.>

Musotto
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, mijnheer de commissaris, uit het verslag van collega Maurizio Turco, die ik hierbij feliciteer met zijn uitstekende werk, blijkt duidelijk dat de resultaten van de programmaperiode van de structuurfondsen 1994-1999, mede op grond van de evaluaties die eind 1998 beschikbaar kwamen, in veel opzichten niet aan de verwachtingen beantwoordden.
Dit geldt met name voor Italië. Hiervan getuigt alleen al het feit dat veel kredieten met grote vertraging zijn besteed, ook al is er sprake van een verbetering aan het eind van de programmaperiode. Deze verbetering is echter langs zuiver rekenkundige weg verkregen omdat betalingskredieten van doelstelling 2 naar doelstelling 1 zijn overgeschreven. Laten wij trouwens ook eens kijken naar doelstelling 4: Italië heeft daar in 1998 niets voor vastgelegd en heeft amper 3 procent van de financieringen betaald. Wat moeten wij verder denken van de controle- en evaluatiemechanismen die duidelijk ontoereikend waren?
Er zijn hoofdzakelijk drie redenen aan te wijzen voor dit wanbeheer, zoals de Rekenkamer van de Europese Unie al heeft opgemerkt. Ten eerste, te weinig planning en een gebrekkige interactie tussen de gefinancierde maatregelen en tussen de verschillende financiële instrumenten, waardoor niet de beoogde toegevoegde waarde werd verkregen. Ten tweede, gebrek aan een globale visie, waardoor projecten zijn uitgedacht die niet ambitieus genoeg waren. Ten derde, vertragingen in de afsluiting van oude projecten en programma's, hetgeen grotendeels te wijten was aan het feit dat men onvoldoende documentatie had overgelegd om de gedane uitgaven te rechtvaardigen.
Als ik nu kijk naar de nieuwe programmaperiode 2000-2006, voel ik me, ondanks de vereenvoudiging van het beheer en de vermindering van het aantal communautaire doelstellingen en initiatieven, uiterst bezorgd. Ik begrijp ook de beweegredenen van veel presidenten van Italiaanse regio's als zij spreken over een gebrekkige besteding van de communautaire kredieten en de verantwoordelijkheid van de Italiaanse regering. Die regering, beste collega's, heeft in het afgelopen najaar van de Europese Commissie te horen gekregen dat de kaart die zij had ingediend voor de gebieden van doelstelling 2 niet deugde, omdat de criteria voor de zone-indeling niet juist waren. Maanden later is de regering er nog steeds niet in geslaagd om een deugdelijk voorstel, conform de voorschriften, in te dienen. Men hoeft dus niet met het verhaal aan te komen dat de Europese Commissie niet van goede wil was! Het resultaat is niet echt om over naar huis te schrijven.
Wij mogen geen tijd meer verliezen en wij kunnen het ons al helemaal niet permitteren om al die miljarden lires door onze handen te laten glippen. De Italiaanse economische situatie staat dat niet toe, en ook de Italiaanse belastingbetaler kan daar niet voor te vinden zijn.>

Barnier
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ook ik heb met grote belangstelling kennis genomen van het verslag van de heer Turco. Ik feliciteer hem met zijn zorgvuldig en degelijk werk. Ik wil tegen de heer Turco ook zeggen dat zijn verslag, afgezien van de opmerkingen, kritiek en voorstellen aan het adres van de nu al enkele maanden aan het bewind zijnde nieuwe commissaris voor regionaal beleid, ook zeer belangrijk is voor de toekomst.
Ik wil zo nauwkeurig mogelijk antwoorden op de belangrijkste opmerkingen die de sprekers hebben geformuleerd, in de eerste plaats over de uitvoering van de fondsen in 1998. De heer Turco heeft zich vrij tevreden getoond over de algemene uitvoering van de fondsen in 1998, toen 100% van de beschikbare kredieten werd vastgelegd en 100% ook werd betaald.
Naast die vaststelling - dit is het resultaat van het werk van mijn voorganger, mevrouw Wulf-Matthies en mijn medewerkers, die ook de hare waren - kan ik u bevestigen dat eind 1999, het laatste jaar van de programmaperiode 1994-1999, 99% van de kredieten was vastgelegd en 75% was betaald. Die resultaten schenken weliswaar nog altijd geen voldoening, maar zijn toch een stap vooruit in de door u gewenste richting.
Ik geef evenwel toe dat de situatie op het gebied van de communautaire initiatieven enigszins anders is. Dat is het gevolg van de bijzondere kenmerken van de uitvoering. Ik denk daarbij aan het innoverende aspect van de meeste programma's, de nieuwe benadering op basis van partnerschap en de moeilijkheid om transnationale programma's ten uitvoer te leggen, zowel voor de nationale als voor de regionale autoriteiten. Ondanks alles is de situatie in 1998 en 1999 duidelijk verbeterd, onder meer door de herschikking van de beschikbare middelen over de verschillende initiatieven, zoals het Europees Parlement had gevraagd. Eind 1999 was 95% van de kredieten voor communautaire initiatieven vastgelegd en 57% uitbetaald.
De heer Esclopé had het over de verschillen in uitvoering tussen de lidstaten. Ik meen te mogen zeggen dat een deel van de verklaring in de noodzakelijkerwijs verschillende aard van de programma's en projecten in de verschillende landen en regio's ligt. Wij weten dat de landen en regio's die projecten voorstellen, onderling erg verschillen. De door u vastgestelde verschillen zijn dus ten dele door de verschillen tussen de programma's en projecten te verklaren.
Als wij de uitvoering van de vastleggingen vergelijken met de financiële vooruitzichten van Edinburgh, stel ik evenals u vast dat die vrijwel gelijklopen. Toch heb ik velen horen zeggen dat wij beter kunnen doen. Mevrouw Schröder en de heer Markov hebben nog onduldbare verschillen vastgesteld. Ik moet evenwel opmerken dat de structuurfondsen hun doeltreffendheid hebben bewezen. De verschillen tussen de lidstaten zijn immers kleiner geworden. U hebt echter gelijk en ook ik maak mij zorgen over de verschillen tussen de regio's. Mevrouw Sudre heeft zeer duidelijke cijfers genoemd. De verschillen tussen de regio's bewijzen dat de structuurfondsen nog onvoldoende efficiënt of geconcentreerd worden aangewend. Er zijn nog altijd ongerechtvaardigde en onaanvaardbare verschillen tussen de regio's, meer bepaald tussen de armste en de rijkste regio's.
Ik vind het overigens uiterst belangrijk dat die sociale kloof, zoals die hier werd genoemd, of die economische kloof tussen de rijkste en armste regio's niet nog breder wordt ten gevolge van nieuwe, door de nieuwe economie veroorzaakte verschillen waarover ik zeer onrustbarende cijfers heb. Ik zou die de digitale kloof willen noemen, de democratische toegang van de burgers in de verst afgelegen, armste en minst begunstigde regio's tot de nieuwe technologieën en tot de mogelijkheden daarvan.
Een tweede punt is de follow-up, de evaluatie en de controle. Mijnheer Turco, in uw resolutie erkent u het belang van de follow-up, de evaluatie en de controle op de interventies van de fondsen. Bij de follow-up en de evaluatie is eerlijk gezegd al grote vooruitgang geboekt. Ik geef drie voorbeelden. In de eerste plaats werd een geharmoniseerde methodologie ingevoerd. In de tweede plaats worden tussentijdse evaluaties gemaakt. De laatste daarvan is afgerond in de loop van 1998 en heeft aanleiding gegeven tot financieel soms zeer belangrijke herschikkingen binnen de programma's. In de derde plaats worden thematische en horizontale evaluaties gemaakt, onder meer met betrekking tot het midden- en kleinbedrijf, gelijke kansen en partnerschap. Die evaluaties werpen langzamerhand vruchten af, onder meer voor de nieuwe programma's van de periode 2000-2006.
Wij moeten op dat terrein nog vooruitgang boeken, maar moeten ook vaststellen dat de diensten van de Commissie en ook de programmabeheerders het belang van evaluaties nu beter beseffen dan vroeger. Ik heb dat trouwens begin juni kunnen vaststellen, toen ik voor het eerst een seminar organiseerde met de lidstaten en de programmabeheerders, met de beheersautoriteiten van alle regio's en landen. Ik had de voorzitter van uw commissie, de heer Hatzidakis, en de voorzitter van de Commissie begrotingscontrole, mevrouw Theato, trouwens uitgenodigd om aan dat seminar deel te nemen. Daar is gebleken dat de evaluatiecultuur een moderne en onontbeerlijke cultuur is die zich steeds meer verspreid.
Wat de controle betreft, is de Commissie het grotendeels met u eens dat de huidige regeling van de structuurfondsen erg complex is. Ook op dat gebied is de situatie sedert 1997 verbeterd, onder meer dankzij het SEM 2000-initiatief. Ik dank de heer Bradbourn dat hij daarop heeft gewezen. De vaststelling van de regels om uit te maken of uitgaven voor cofinanciering in aanmerking komen, gebeurt voortaan voor de nieuwe periode op basis van een uitvoeringsverordening. Ook over de normen die de lidstaten inzake financiële controle in acht moeten nemen, wordt een verordening uitgevaardigd. De richtsnoeren voor de toepassing van de netto financiële correcties worden eveneens in een uitvoeringsverordening voor de nieuwe periode opgenomen. Voorts herinner ik u eraan dat de regeling van de fondsen voor de nieuwe periode, die de heer Musotto daarstraks ontoereikend noemde - waarvan nota heb genomen - in een vereenvoudiging van de follow-up van de interventies voorziet.
Wat de controle betreft, wordt in de nieuwe regeling ook bepaald dat de lidstaat rechtstreeks verantwoordelijk is voor de controles van de op zijn grondgebied uitgevoerde programma's. Zoals u weet, moet de Commissie erop toezien dat die controlesystemen voldoende streng en betrouwbaar zijn.
Dit alles is uiteraard ingewikkeld. Ik heb onlangs horen oproepen tot minder Brusselse bureaucratie en tot een grotere eenvoud. Ik zal in alle openheid en objectiviteit nadenken over de vraag hoe wij de zaken minder ingewikkeld kunnen maken. Ik zal dat onder meer doen in het kader van onze gezamenlijke bezinning op het nieuwe regionale beleid 2006-2013. Inmiddels ben ik gebonden door een algemene verordening, die u sedert Berlijn kent en die ik moet toepassen. Samen met mijn diensten moet ik dus de best mogelijke synthese en het optimale evenwicht vinden tussen enerzijds de door sommigen van u gewenste grotere decentralisering, een groter vertrouwen in de lidstaten en regio's, en anderzijds de door u geëiste strengheid, die ook de Rekenkamer mij oplegt, om tegenover de belastingbetalers rekenschap te kunnen afleggen.
Onder meer ter attentie van mevrouw Hedkvist Petersen, die mij daarover in haar eigen regio eens heeft aangesproken, kan ik zeggen dat ik die optimale synthese nastreef. U moet echter weten dat ik gekneld zit tussen uw verlangen naar meer decentralisering en mijn plicht het Europees Parlement, de publieke opinie en de Rekenkamer correcte rekeningen voor te leggen.
Uw rapporteur merkt terecht op dat de Commissie in 1998 onvoldoende controles ter plaatse heeft uitgevoerd. Mijnheer Turco, de Commissie hecht veel belang aan goed financieel beheer van de programma's en aan betrouwbare controle, maar ik beschik over onvoldoende middelen om zoveel controles uit te voeren als wij zouden willen.
Voorts wijs ik erop dat op dit ogenblik wordt onderhandeld over een kaderakkoord tussen onze twee instellingen. Dat is een gedeeltelijk antwoord op de vraag van de heer Bradbourn. Wat de toezending van documenten aan het Parlement betreft, is het kaderakkoord duidelijk. Op basis daarvan zal de Commissie het Parlement alle gewenste documenten toezenden.
Onder meer mevrouw Attwool en de heer MacCormick hadden het over de additionaliteit. De nieuwe regeling biedt volgens mij veel meer mogelijkheden om de additionaliteit te verifiëren. De additionaliteit zal immers voor twee soorten programma's worden geverifieerd. Voor de programma's van doelstelling 1 was dat vroeger al het geval, maar nu zal dat ook gebeuren voor de programma's van de doelstellingen 2 en 3 samen. De verificatie zal gebeuren op basis van steekproeven en zal alleen betrekking hebben op de actieve arbeidsmarktmaatregelen. Dankzij die nieuwe regeling zullen wij een algemeen zicht hebben op de toepassing van het additionaliteitsprincipe, ook voor doelstelling 2, die, zoals u weet, in de vorige periode grote statistische problemen deed rijzen. De Commissie had ook een verband voorgesteld tussen de verificatie van de additionaliteit en de toewijzing van de doeltreffendheidsreserve. Zoals u weet heeft de wetgever dat verband niet gehandhaafd. Ik wil echter die additionaliteit verifiëren. Zoals ik aan verschillende lidstaten al heb gezegd, zal de verificatie van de additionaliteit ook een criterium zijn voor de ontvankelijkheid en de goedkeuring van de nieuwe programma's.
U hebt mij vragen gesteld over uw ontwerp van artikel 5. Dames en heren, u moet weten dat ik dat artikel 5, hoe goed de onderliggende bedoelingen ook zijn, niet kan aanvaarden. Ik ben gebonden aan artikel 11 van de algemene structuurfondsenverordening. Dat artikel staat, in elk geval tot 2006, niet toe dat de uitvoerende bevoegdheden van de Commissie worden gedecentraliseerd of aan subnationale organen - autonome gemeenschappen, regio's en Länder - worden gedelegeerd. Ik moet de algemene structuurfondsenverordening naleven, in elk geval tot 2006.
Het partnerschap is een principe dat de Commissie zo volledig mogelijk wil toepassen. Al in 1998 werd vooruitgang vastgesteld, in het bijzonder na de invoering, in 1997, van de territoriale werkgelegenheidspacten waaraan regionale en lokale partners en ook de sociale partners deelnemen. In de nieuwe regeling voor 2000-2006 gaat de Commissie echter veel verder. Het partnerschap wordt uitgebreid tot andere actoren die daarbij niet of slechts zelden betrokken waren. Ik wil dat ook zij nu meedoen. Het gaat om de economische en sociale partners, verenigingen en sommige niet-gouvernementele organisaties op het gebied van milieu en gelijke kansen. In de nieuwe regeling wordt het partnerschap ook uitgebreid tot alle stadia van de programmering, vanaf de uitwerking van de plannen door de lidstaten tot de beoordeling van de programma's.
Een vierde punt is de complementariteit met de andere communautaire beleidsvormen. Mevrouw Flesch, de heer Turco, mevrouw Schroedter en de heer Mastorakis hebben het belang daarvan onderstreept. Het Parlement vraagt zich af welke inspanningen de Commissie doet om de synergie tussen het structuurbeleid en de andere communautaire beleidsvormen te versterken. U moet wel weten dat ook ikzelf en mijn diensten daarnaar streven. Daarom is in het jaarverslag in 1998 een horizontaal thema opgenomen, bijvoorbeeld betreffende maatregelen voor lokale ontwikkeling. Ik kan u zeggen dat in het verslag voor 1999 ook maatregelen ten gunste van gelijke kansen en de gelijke behandeling van mannen en vrouwen worden opgenomen.
In het recente verleden zijn vele inspanningen gedaan om de samenhang tussen de structuurfondsen en de andere communautaire beleidsvormen te verbeteren. Dit betrof, mevrouw Flesch, in het bijzonder ook overheidssteun. Op dat terrein heeft de Commissie in 1998 een mededeling goedgekeurd waarin de kaart van de regionale staatssteun beter in overeenstemming wordt gebracht met de kaarten van de regio's die voor steun uit de structuurfondsen in aanmerking komen. Ik voer daarover met de heer Monti, die daarmee belast is, een uiterst constructieve en zeer regelmatige dialoog.
Hetzelfde geldt voor het milieu in het kader van de nieuwe programma's 2000-2006. Ook hier moet ik duidelijk zeggen dat wij van de structuurfondsen geen instrumenten van andere beleidsvormen mogen maken. De structuurfondsen dienen om de cohesie te versterken en de verschillen tussen de regio's en landen te verkleinen.
De fondsen moeten de ontwikkeling van de zwakste regio's ondersteunen om de economische en sociale cohesie in de Unie te versterken. U hebt gezegd dat op dat terrein onvoldoende vooruitgang wordt geboekt. Wij moeten er dus voor zorgen - dat is niet onbelangrijk - dat de structurele steun voldoende rekening houdt met de sectorale communautaire beleidsvormen, maar ook dat de andere sectorale beleidsvormen van de Unie de cohesie bevorderen.
Ter attentie van de heren Sanchez García en Theonas merk ik op dat ik daarbij in het bijzonder aan de ultraperifere regio's denk. U weet dat ik in de Commissie bijzondere aandacht zal blijven hebben voor de toekomst en de ontwikkeling van de ultraperifere regio's. Het bewijs daarvan vindt u in het verslag van de Commissie over die regio's, waaraan ik bijzonder veel zorg heb besteed. Ik zeg dat ook in antwoord op de opmerkingen die mevrouw Sudre daarover heeft gemaakt.
Mijn opmerkingen over de ultraperifere regio's en de noodzaak van een goede cohesie en samenhang tussen de verschillende beleidsvormen geldt ook voor de minst begunstigde regio's. Ik bedoel daarmee niet alleen de steeds talrijker stedelijke gebieden, maar, in antwoord op de vraag van de heer Ripoll, ook de eiland- en kustregio's.
Ik dank u voor uw aandacht, maar zou tenslotte ook nog iets willen zeggen over het jaarverslag en de rol die dat volgens mij speelt. Het is normaal dat het Parlement aan de Commissie strenge eisen stelt in verband met de uitvoering van de structuurfondsen en de gevolgen daarvan. U hebt nu nieuwe eisen geformuleerd. Ik ben het eens met de heer Stockmann, die heeft gevraagd in de volgende verslagen een paragraaf of hoofdstuk op te nemen waarin de Commissie concreet antwoordt op de opmerkingen of kritiek van het Parlement ten aanzien van de Commissie.
In de ontwerpresolutie vinden wij die nieuwe eis terug in het verzoek aan de Commissie om in het jaarverslag almaar meer informatie te verstrekken. Sedert enkele jaren hebben wij echter besloten het jaarverslag beknopter te houden. Het Europees Parlement heeft dat destijds trouwens uitdrukkelijk gevraagd. Het verslag moet immers leesbaar blijven. Als ik de heer Turco goed begrepen heb, is dat nog niet helemaal het geval. Het verslag moet niet alleen voor de afgevaardigden en specialisten, maar ook voor de burgers begrijpelijk zijn. Ik hecht veel belang aan de inspanning van de Commissie om, op het terrein waarop ik bevoegd ben, de leesbaarheid en verstaanbaarheid van haar beleid voor de burgers te vergroten.
Wij zullen onze inspanningen voor een grotere leesbaarheid en duidelijkheid dus voortzetten en uw vragen zo concreet mogelijk beantwoorden. Op die leesbaarheid en nauwkeurigheid wil ik mijn inspanningen toespitsen om u een degelijk jaarverslag te kunnen voorleggen.>

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer Barnier.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt vandaag om 17.30 uur plaats.>

ACTUALITEITENDEBAT
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over actuele, dringende en belangrijke kwesties.>

Fundamentele vrijheden in Servië en in Kosovo
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerpresoluties:
B5-0568/2000 van de heer Dupuis e.a., namens de TDI-Fractie;
B5-0569/2000 van mevrouw Pack e.a., namens de PPE-DE-Fractie;
B5-0572/2000 van de heer Lagendijk e.a., namens de Verts/ALE-Fractie;
B5-0574/2000 van de heer Haarder e.a., namens de ELDR-Fractie;
B5-0577/2000 van de heer Brie e.a., namens de GUE/NGL- Fractie en
B5-0579/2000 van de heer Wiersma e.a., namens de PSE-Fractie,
over de fundamentele vrijheden in Servië en Kosovo.>

Swoboda
Mijnheer de Voorzitter, in een aantal taalversies staat bij de PSE-Fractie als ondertekenaar naast Wiersma een zekere Sumberg, die echter niet tot onze fractie behoort. Ik heb mij in elk geval niet laten omdopen. Ik heet nog altijd Swoboda en ben ook trots op deze typisch Duitse naam. Ik verzoek u om dit te corrigeren daar waar het verkeerd staat. Dank u.>

Pack
Mijnheer de Voorzitter, beste collega' s. Wij waren pas geleden in de gelegenheid om met jonge juristen uit Servië te spreken, die ons op indrukwekkende wijze een beeld hebben geschetst van de hopeloze situatie in hun land. Daarom kom ik graag terug op hetgeen vandaag aan de orde is: het totale gebrek aan persvrijheid en informatiemogelijkheid. De bevolking krijgt alle informatie uitsluitend door de bril van de heer Milosevic en zijn echtgenote, mevrouw Markovic, te zien. Wie de feiten ziet voor wat ze waard zijn, is een verrader van het Servische volk en een handlanger van de NAVO. Een jonge Servische vrouw vertelde mij hoe moeilijk het voor haar is om haar oma duidelijk te maken waarom zij tegen Milosevic is. Haar grootmoeder is namelijk uitsluitend aangewezen op de informatie en ervaringen die zij heeft en kan daarom niet begrijpen waarom deze jonge vrouw actief is in de organisatie OTPOR.
Wij moeten de onafhankelijke democratische media in Servië helpen bij het leveren van zoveel mogelijk correcte informatie, zodat de democratie in Servië misschien toch nog tot bloei kan komen. Ik wil er graag op wijzen dat wij van de zogenaamde oppositionele pers, in zoverre die nog bestaat, uiteraard verwachten dat zij de bestaande onregelmatigheden in de politieke leiding in bijvoorbeeld Belgrado, de stad die door de SPO wordt bestuurd, en tevens de terechte kritiek op het regime van Milosevic aan de kaak stelt. Zolang dit niet gebeurt en men aan één oog blind is, is er geen sprake van een onafhankelijk medium. Ik wil mijn collega' s graag op het volgende attent maken: als wij, zoals nu, aanwijzingen krijgen dat de heer Draskovic inmiddels opnieuw werkt aan een verbond met de heer Milosevic, moeten wij heel goed uitkijken aan wie wij hulp geven.
De eigenlijke verzetsgroep in Servië, de uit de studentenbeweging voortgekomen verzetsgroep OTPOR, mag zich momenteel van Milosevic niet als organisatie laten registreren. Dat zal voor hen echter geen belemmering vormen om demonstraties en manifestaties van goede wil te organiseren in Belgrado en elders in Servië. Onze delegatie zal komend weekeinde naar Montenegro afreizen en zondag zullen wij met vertegenwoordigers van OTPOR en van de oppositie spreken. Wij zullen bij deze gelegenheid uiteraard uitvoerig bekijken hoe wij hen kunnen steunen.
De onvrijheid in het land is ook toe te schrijven aan de gevolgen van de Servische universiteitswet die in oktober 1998 werd uitgevaardigd en die heeft geleid tot het ontslag van vele professoren. Zij hebben een collegeverbod; zij werden zogenaamd vanwege onvoldoende kwalificaties uit hun functie ontheven. In hoeverre men hieraan geloof kan hechten zal ik u zeggen: een van deze zogenaamd onvoldoende gekwalificeerde professoren is momenteel als professor verbonden aan de universiteiten van Saarbrücken en Berlijn. Ik kan mij niet voorstellen dat deze universiteiten ongekwalificeerde Servische professoren zouden aanstellen. In werkelijkheid pasten zij natuurlijk niet in Milosevic' doctrine.
Tegelijkertijd is het echter zo - een van de dingen die wij hier nooit vernemen omdat je ze alleen kunt vernemen van de mensen ter plekke - dat de extremistische nationalistische politicus Selesj momenteel als professor verbonden is aan de rechtenfaculteit! U kunt zich voorstellen wat men daar onder kwaliteit verstaat!
De discussie vandaag gaat natuurlijk vooral over de omstandigheden in de Servische gevangenissen. In de Servische gevangenissen zitten meer dan 2000 Kosovo-Albanezen. De meeste van hen zitten daar al sinds het voorjaar van 1999, dus nog uit de tijd voor de aanval van de NAVO. De situatie in deze gevangenissen tart iedere beschrijving. De mensen hebben geen rechtsbijstand. Als ze uiteindelijk worden veroordeeld, gebeurt dit zonder enig respect voor het recht. Ik wil u herinneren aan Flora Brovina, een arts, wier enige misdaad eruit bestond dat zij haar beroepsethos heeft gevolgd en mensen heeft geholpen, onafhankelijk van hun nationaliteit. Zij is veroordeeld tot 14 jaar gevangenis in Servië, in Nis. De omstandigheden waaronder mensen worden vastgehouden voldoen werkelijk aan geen enkele conventie. Ze zijn in strijd met de Conventie van Genève. Er is sprake van gruwelijke martelingen en pesterijen en de wereld ziet toe.
Veertien dagen geleden waren wij met 12 collega' s in Kosovo. Daar hebben Kosovo-Albanezen ons deze 75.000 handtekeningen meegegeven. Wij hebben ze hiernaartoe meegenomen omdat wij wilden laten zien welk een vreselijk lot degenen treft die nu al ruim een half jaar willen weten waar hun familieleden zijn, waar hun vaders, hun broers of zelfs hun kinderen zijn. Het lijkt mij onmogelijk dat wij deze 75.000 handtekeningen eenvoudigweg bij de stukken voegen. Wij moeten proberen om deze mensen ten minste zekerheid te verschaffen over waar hun verdwenen geliefden zijn, in welke gevangenissen zij zitten of waar zij gestorven zijn.
Tot zover de situatie in Servië. In Kosovo, dat wij ook hebben bezocht, is de situatie weliswaar anders, maar de problemen zijn vergelijkbaar. Wij zijn vorig jaar in Kosovo opgetreden omdat wij de Kosovo-Albanezen, die tien jaar lang onder een apartheidsregime hebben geleden, wilden helpen bij het verkrijgen van hun rechten. Wij willen nu in Kosovo zien te bereiken dat er een vreedzame coëxistentie komt tussen de meerderheid der Albanezen en de minderheden, die ook het recht hebben daar te wonen. Dat zijn Serviërs, Aschkali, Roma. Ik denk dat wij ons erop moeten richten deze coëxistentie daar mogelijk te maken.
Juist tijdens de laatste dagen van ons verblijf daar en ook nu weer hebben zich veel incidenten voorgedaan. Er zijn in de afgelopen dagen Serviërs vermoord. Niemand weet door wie. Maar iemand is ervoor verantwoordelijk dat iedere dag een of meerdere Serviërs om het leven worden gebracht. Wij verafschuwen deze daden. Wij hebben onze afschuw ook ter plekke uitgesproken en ook hier hebben wij deze daden herhaaldelijk veroordeeld. Wij doen een beroep op iedereen die verantwoordelijkheid draagt. Wij doen met name een beroep op de Albanezen in Kosovo. Wij vragen hen dringend ervoor te zorgen dat hun landgenoten zich beheerst gedragen. Wij vragen hen dringend te voorkomen dat anderen zich zo gedragen tegenover minderheden.
Wij zijn de Albanezen in Kosovo niet te hulp geschoten opdat ze het leven van de minderheden tot een hel zouden maken. Wel moet erop worden gewezen dat, aangezien wij de daders niet kennen, het natuurlijk niet uitgesloten kan worden dat er onder deze daders wellicht ook provocateurs zitten die door Servië binnen zijn gesluisd, gewoon omdat men niet wil dat er een vreedzaam Kosovo is.
Wij allen, als Europese Unie maar ook als UNMIK, moeten nu snel handelen. De UNMIK moet ervoor zorgen dat er een rechtskader komt waarmee men de daders kan oppakken, achter tralies kan zetten en bestraffen. Voorts doet zich ook in Kosovo het probleem voor van de vermiste Serviërs, zoals wij allen weten. Wij doen een beroep op de Kosovo-Albanezen om nu te spreken en het Rode Kruis te informeren als zij iets weten over waar deze Serviërs en mensen van andere nationaliteiten zich bevinden, zodat er een einde komt aan de onzekerheid.
Het handjevol Serviërs in Kosovo dat daar ook in het bestuur wil meewerken, heeft natuurlijk ook een probleem. Door hun eigen landgenoten worden zij als verraders gezien. Daarom moeten wij deze welwillende Serviërs helpen om met enkele goede resultaten naar buiten te kunnen komen, zodat hun samenwerking dan ook voor de Serviërs zichtbaar de moeite waard is gebleken. Wij moeten proberen een sterkere politiebescherming te verwezenlijken. Daarom roep ik alle lidstaten op zoveel mogelijk politieagenten naar Kosovo te sturen, zodat de veiligheid ook van de minderheden gegarandeerd is.

Schroedter
Mijnheer de Voorzitter, vrije media vormen het hart van de democratie. Als de oppositie niet meer de mogelijkheid heeft haar mening te uiten, als het maatschappelijk debat niet meer in het openbaar kan plaatsvinden, dan is de dictatuur compleet. Ik weet uit eigen ervaring hoe bitter dat is. Ik weet ook hoe moeilijk het is om als oppositie uit deze situatie te geraken en niet te wanhopen, niet te berusten. De hervorming van de maatschappij - en dat is wat wij verwachten van de oppositie daar - is onder de huidige omstandigheden praktisch onmogelijk. Dat moet ons helder voor ogen staan. Deze hervorming is praktisch onmogelijk geworden omdat mensen, zodra ze iets voor de democratie doen, meteen al met een been in de gevangenis staan.
Het zal heel, heel erg moeilijk worden om van buitenaf enig effect te sorteren, omdat het mensenrecht van de vrije meningsuiting simpelweg onwettig wordt verklaard. En daarom - en ik richt mij nu met name tot de Commissie - moeten wij al onze fantasie, flexibiliteit en creativiteit inzetten om instrumenten te ontwikkelen waarmee wij desondanks de oppositie in deze situatie kunnen steunen. Het is zelfs in de huidige situatie niet onmogelijk om de maatschappij te hervormen, zoals de periode elf jaar geleden heeft aangetoond.
Daarop moeten wij ons concentreren. We mogen niet altijd alles op bureaucratische obstakels afschuiven. Er moet daadwerkelijk worden nagegaan, wat het Europese instrumentarium toelaat, en dat is meer dan tot op heden duidelijk is geworden. Het is ook belangrijk om de richting aan te geven, omdat de oppositie zich anders in de steek gelaten voelt en alle kracht verliest. Dan zou het nog veel moeilijker worden en nog veel langer gaan duren.
Mevrouw Pack heeft duidelijk gemaakt dat de situatie in de gevangenissen gruwelijk is en dat voor de gevangenen iedere dag er één teveel is. Daarom wil ik de Commissie graag verzoeken om in alle gesprekken met vertegenwoordigers van de Servische regering of van ambassades altijd weer de lijst met namen van de gevangenen mee te nemen en deze een voor een te bespreken. Het gaat hier om mensen en de menselijkheid vereist dat wij erop aandringen dat voor deze mensen ooit weer de dag aanbreekt dat zij in vrijheid en met hun familie kunnen leven.
Ik wil graag een beroep doen op de Commissie om indirect financiële steun te geven aan organisaties die proberen lijsten op te stellen, gevangenisbezoeken te organiseren en de families bij te staan. Dit soort menselijke bijstand is van enorm belang. Ook dit sterkt de democratische krachten in Servië.
Dan nu Kosovo. Kosovo is na ruim een jaar niet daar aanbeland waar wij het graag hadden gezien. Ik ben enorm teleurgesteld door het feit dat de haat zo groot is en het voor Serviërs, Roma en andere minderheden onmogelijk is geworden rustig in dit Kosovo te wonen, hoewel het een internationaal protectoraat is. Het is beschamend dat wij er niet in slagen de tolerantie of ten minste het naast elkaar leven hier mogelijk te maken. Daarom is het voor de geloofwaardigheid van de internationale gemeenschap van het grootste belang dat wij de minderheden beschermen en daar reële woon- en werkmogelijkheden voor hen creëren. Ik vind dit ook belangrijk omdat alles wat een jaar geleden is gebeurd, anders ongeloofwaardig wordt. Daarom is het van het grootste belang dat wij hier meer doen en ook openlijk proberen duidelijk te maken dat verdrijving uit Kosovo van mensen die tot een ander ras behoren onaanvaardbaar is. De Serviërs, Roma en andere minderheden hebben het recht om daar te leven!>

Dupuis
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, in deze ontwerpresolutie worden een aantal concrete problemen aangepakt. Ik zal die niet opnieuw toelichten. Onze voorzitter, mevrouw Pack, heeft dat beter gedaan dan wij dat kunnen. Ik wijs alleen op het probleem van de Kosovaarse gevangenen. Mevrouw Schroedter heeft dat ook al gedaan. Dat is een fundamenteel probleem. Wij moeten onze inspanningen voortzetten, hoewel wij weten dat wij op het regime in Belgrado weinig druk kunnen uitoefenen.
Dan is er ook de repressie in Servië zelf. Voor het eerst voel ik enig optimisme over het regime in Belgrado en geloof ik dat het weldra zal instorten. Ik denk aan de studentenbeweging, de min of meer clandestiene OTPOR-beweging, en meen dat de hardnekkigheid waarmee die door de handlangers van Milosevic wordt bestreden en vervolgd, een bewijs is van haar kracht.
Voorts meen ik dat het tijd wordt dat het Europees Parlement, de Commissie en de Raad een debat - ik weet dat de voorzitter van onze delegatie het daarmee niet helemaal eens is - gaan voeren over de toekomstige status van Kosovo en Bosnië en derhalve ook van Servië. De onzekerheid over de definitieve status van Kosovo is op dit ogenblik een bron van instabiliteit en speelt allerlei extremisten in de kaart. Die onzekerheid houdt ook de ontwikkeling tegen, omdat ze buitenlandse investeerders beslist niet aanmoedigt.
Daarnaast moeten wij ook aandacht hebben voor het feit dat in een land met minder dan twee miljoen inwoners meer dan 50.000 westerlingen verblijven met een levensstandaard die 10, 15 of zelfs 20 keer hoger ligt dan die van de Kosovaren. Dat doet grote problemen van discriminatie en ongelijkheid rijzen en heeft ook andere, soms ronduit rampspoedige gevolgen. Ik betwist hier niet de rol van de KFOR of van de Verenigde Naties in Kosovo, maar wij mogen niet denken dat wij Kosovo gedurende vele jaren kunnen bezetten zonder grote risico's te lopen.
Wij moeten de kwestie van de definitieve status van ex-Joegoslavië dan ook in alle openheid aanpakken. Zes jaar na de ondertekening van de akkoorden van Dayton in 1995 is Bosnië nog altijd geen land waar alles goed functioneert. Dit is een land dat uit twee of drie entiteiten bestaat. Wij moeten al die problemen dringend aanpakken. De Commissie en de Raad moeten voorstellen doen om een oplossing te vinden voor die oorspronkelijk als voorlopig bedoelde situaties. Ze moeten ons een uitweg voorstellen om tot een situatie te komen waarin de integratie van die landen in de Europese Unie kan worden overwogen.
Ik meen in het bijzonder dat wij de idee niet mogen uitsluiten van een federatie tussen Kosovo en Albanië. Ik meen ook dat wij niet zullen kunnen voorkomen dat een aantal gebieden in Bosnië opnieuw bij Servië worden gevoegd. Dat is het resultaat van een politiek die wij, radicalen, zeker niet hebben gewild maar die de internationale gemeenschap absoluut heeft willen voeren. Wij mogen niet langer de ogen sluiten.>

Haarder
Mijnheer de Voorzitter, een jaar geleden beschreef de huidige secretaris-generaal van de NAVO, George Robertson, de taak in Kosovo kort en bondig met de woorden: "Het doel is de Serviërs buiten, de NAVO binnen en de Albanezen thuis te krijgen." Dat is gelukt. Dat was een zege voor de mensenrechten en voor de rechtvaardigheid. Ik was in dit land vóór de oorlog begon, toen de Serviërs al 200.000 à 300.000 mensen op de vlucht gedreven hadden, gebieden in brand gestoken en plat geplunderd hadden. Enkele weken geleden was ik opnieuw in het land en nu kan ik getuigen van de enorme verandering die het land dankzij de tussenkomst van de NAVO ondergaan heeft. Ik heb ook vastgesteld dat de KFOR, de VN-missie UNMIK en de politie van UNMIK zeer goed werk verrichten. Ik kan echter ook getuigen dat het nu de Serviërs zijn die met stenen bekogeld en gepest worden, wier huizen in brand worden gestoken en die op de vlucht gedreven worden. Het debat hier zou vooral over dit probleem moeten gaan. Nu hebben de Serviërs onze aandacht nodig. De politie doet alles wat ze kan, maar de beloofde versterking van de manschappen is uitgebleven. Vooral de EU-landen zijn in gebreke gebleven. Slechts een vijfde van de politiemannen is uit de EU afkomstig. Onder andere om die reden heeft de voormalige bevrijdingsorganisatie UCK vrij spel voor haar antiservische en criminele activiteiten, die blijkbaar ook moord, brand en verdrijving omvatten. Wat we nu moeten doen, kan even kort als vorig jaar worden samengevat. Het doel is de UCK buiten, de politie binnen en de Serviërs thuis te krijgen naar de plaatsen in Kosovo waar ze altijd gewoond hebben. De UCK moet ontwapend worden en elk monopolie in de komende verkiezingen ontnomen worden. Ook de privileges die de UCK blijkbaar geniet bij de rekrutering van de nieuwe politie, moeten verdwijnen. De criminaliteit van de UCK moet gestopt worden. De EU-landen moeten meer politie en meer rechters sturen. De Serviërs moeten hulp krijgen om naar huis terug te keren. Ook de groepen Serviërs in Servië zelf moeten hulp krijgen, maar het moet duidelijk zijn dat de verkiezingen die voor oktober in Kosovo gepland zijn, moeten plaatsvinden, ook al worden ze door de Kosovo-Serviërs geboycot. Wat er dringend nodig is, zijn Albanezen met verantwoordelijkheid. Op dit ogenblik zijn alle Albanezen ondergeschikt en kunnen ze alle anderen de schuld geven voor het geweld, de straatgevechten enzovoort. De Albanese meerderheid dient absoluut verantwoordelijkheid op zich te nemen. >

Morgantini
Mijnheer de Voorzitter, sedert de bombardementen van de NAVO op Joegoslavië is een jaar verstreken. De situatie is echter allesbehalve stabiel en de oppositie in Servië verkeert in een steeds zorgwekkendere positie. Dagelijks komen berichten binnen waaruit blijkt dat de Joegoslavische regering voor repressie heeft gekozen. De wijze waarop de oppositie wordt onderdrukt, doet ons denken aan de traditionele methodes van in het nauw gedreven regimes: sluiting van kranten en radiostations, inbeslagneming van apparatuur, gerechtelijk onderzoek als intimidatie tegen verschillende groepen en niet-gouvernementele organisaties, willekeurige arrestaties en veroordelingen zonder bewijzen, zoals in het geval van Flora Brovina. Veel mannen, vrouwen en studenten die nu het slachtoffer van onderdrukking zijn, hebben in de afgelopen jaren op zulk een moedige wijze hun stem laten horen en geroepen om vrede, vrijheid en eerbiediging van de mensenrechten: nu zijn zij in feite ook door Europa in de steek gelaten.
Even zorgwekkend is echter de situatie in Kosovo, waar de vroegere onderdrukten de huidige onderdrukkers zijn: dat zeggen Kofi Annan, Solana, Kouchner. In een jaar tijd zijn 240.000 Serviërs, Roma, Goranc en Joden uit Kosovo weggevlucht. Degenen die zijn gebleven worden voortdurend aangevallen en vaak zelfs gedood. In het laatste verslag van de UNHCR/OVSE staat duidelijk dat de minderheden in Kosovo geen toegang hebben tot onderwijs, volksgezondheid en openbare diensten en zich niet vrij kunnen bewegen. Het gaat hier echter niet alleen om de minderheden. Ook de Kosovaarse Albanezen die in Kosovo manifesteren tegen wraak en voor democratie, worden bedreigd en moeten voor hun leven vrezen.
Leiders zoals Rugova kunnen daar een boekje over open doen, evenals trouwens de vrouwen die in deze jaren samen met de Servische, Bosnische en Europese vrouwen - de "vrouwen in het zwart" tegen de oorlog - erin zijn geslaagd relaties te blijven onderhouden en vredesbruggen te bouwen. Enkelen onder hen werden gedwongen Kosovo te verlaten; anderen werd de mond gesnoerd. In Servië lopen de "vrouwen in het zwart" nu het risico dat hun bijeenkomstcentrum wordt gesloten.
Mijns inziens moet Europa en moeten vooral de negentien landen die deel uitmaken van de NAVO de hand in eigen boezem steken, zelfkritiek oefenen en hun beleid herzien. Iedereen geeft inmiddels toe dat de NAVO misdaden heeft begaan en illegaal is opgetreden tegen de burgerbevolking. Men mag niet in naam van de eerbiediging van de mensenrechten internationale voorschriften, zoals die van Genève, met voeten treden.
Hier gaat het om de grondvrijheden: daarom moet het embargo worden ingetrokken. Wij mogen de burgerbevolking niet op deze manier treffen. Dat vraagt ons de democratische oppositie in Servië die ook nu nog een prooi is van Milosevic. Misschien moeten wij de oppositie in Servië en Kosovo te hulp schieten. Dat zijn wij onszelf verschuldigd, maar vooral ook dat heerlijke kind, de Kosovaarse jongen Felt, die ik op een goede dag na de oorlog in Pristina onmoette terwijl hij een ijsje at. Hij zei mij: "Met deze oorlog zijn wij allen slechtere mensen geworden" .>

Wiersma
Voorzitter, in zowel Servië als in Kosovo is de situatie ernstig. Maar ik wil het vandaag hebben over de toestand in Servië en ik wil me graag aansluiten bij wat er al gezegd is door mevrouw Pack, de voorzitster van onze delegatie voor de regio. Met groeiende frustratie moeten wij vaststellen dat de situatie in Servië met de dag verslechtert. Milosevic is bezig dictatoriale omstandigheden te scheppen, een door veiligheidstroepen, staatsmedia en staatsterreur geregeerd land. Een democratische confrontatie met de oppositie durft hij niet aan. Elke dag worden we weer geconfronteerd met voorbeelden van repressie. De onafhankelijke media worden gedwarsboomd. Er wordt een zeer negatieve trend ingezet. Politici worden bedreigd. Er heerst een moorddadige sfeer. Aanslagen volgen elkaar op.
De studentenbeweging OPOR, de hoop van de oppositie, wordt hard aangepakt. CCL bestempelde hen onlangs als terroristen. Ook tegen de universiteiten worden maatregelen voorbereid om de studenten te dwingen zich rustig te gedragen. Er is dus een situatie aan het ontstaan waarin de democratie een farce wordt en het regime zich met totalitaire manipulatie probeert staande te houden.
We staan aan de kant en kunnen te weinig doen om de democratische krachten te steunen. We hebben te weinig directe invloed op de situatie in Servië zelf. Toch is het van belang dat wij vandaag nogmaals onze verontwaardiging uiten. Wij moeten betrokken blijven en het is ook goed dat we hier vandaag als Parlement onze brede overeenstemming over de situatie en de aanpak van de situatie in Servië kenbaar maken.
De oppositie in Servië heeft ons nodig. Er is veel geld opzij gezet voor Servië in het kader van het stabiliteitspact. De besteding ervan moet wachten op een omwenteling in Belgrado, maar die komt er alleen als de oppositie zich kan uiten. Wij vragen van de Commissie een uiterste inspanning en veel creativiteit, zoals mevrouw Schroedter het al zei, om de oppositiesteden in Servië te helpen. Maar daarnaast moet het ook mogelijk zijn om de onafhankelijke media een steun in de rug te geven. Is de Commissie bereid mee te werken aan het opzetten van radio en tv-faciliteiten die van buiten Servië de bevolking van dat land kunnen bereiken? Dit voorstel is volgens mij een zeer serieuze poging waard. >

Posselt
Mijnheer de Voorzitter, er is hier naar voren gebracht dat de mediavrijheid in Servië meedogenloos en op grote schaal wordt onderdrukt en inderdaad werd tijdens de vergadering hier in Straatsburg in mei de Belgradose zender B92 gesloten en sindsdien is de ene repressieve maatregel na de andere genomen tegen de onafhankelijke media en de studentenbeweging OTPOR. De leiders hiervan zijn onrechtmatig vervolgd, van de universiteit uitgesloten en gearresteerd. Wij eisen hun vrijlating en wij eisen mediavrijheid, maar wij moeten natuurlijk ook iets praktisch doen. Het verheugt mij derhalve zeer dat collega Wiersma iets heeft aangekaart dat ook ik in deze resolutie noem, namelijk dat wij niet alleen het handjevol onafhankelijke media dat er in Servië zelf nog is moeten ondersteunen, maar ook onafhankelijke zenders rondom Servië moeten helpen.
Ik kom uit München waar jarenlang de zenders "Freies Europa" en "Radio Liberty" zaten die voor de landen in Midden- en Oost-Europa een stem van de vrijheid betekenden. President Havel heeft na de omwenteling gezegd dat deze zenders, die tegenwoordig in Praag gestationeerd zijn, cruciaal zijn geweest voor het doorzetten van de vrijheid en de principes van de rechtsstaat aldaar. Alleen moesten de Amerikanen dat doen: een zender als "Freies Europa" werd destijds door de Amerikanen in het leven geroepen. Wij als Europese Unie hebben nu de kans om ten minste voor een klein gedeelte van Europa hetzelfde te doen wat de Amerikanen voor Midden- en Oost-Europa hebben gedaan, wij kunnen in Hongarije, Roemenië, Montenegro en Albanië vrijheidszenders oprichten die een onafhankelijk geluid laten horen waaraan het Servische volk zich kan oriënteren. Wij moeten eindelijk eens heel duidelijk zeggen: onze kritiek richt zich nimmer tegen het Servische volk, maar uitsluitend tegen de machthebbers die de naam van het Servische volk misbruiken. Wij moeten een onderscheid maken tussen volk en regime en wij moeten het volk steunen en hen informatie en een onafhankelijk stemgeluid geven.
Hier liggen kansen voor ons. Wij moeten tegelijkertijd heel duidelijk beseffen dat de kwestie van de bescherming van minderheden ook Servië betreft. Niet alleen worden de minderheden in Vojvodina vaak vergeten, maar er is zelfs al een stroom vluchtelingen en verdrevenen naar Kosovo op gang gekomen vanuit deze door Albanezen in beslag genomen perifere regio van Servië. De verdreven Albanezen uit Kern-Servië worden in onze media amper genoemd, terwijl zij een wezenlijke belasting vormen voor de situatie in deze regio.
Uiteraard zetten wij ons ook in voor alle media en minderheden in Kosovo, waarbij mevrouw Pack er al op heeft gewezen dat zich zelfs de situatie voordoet dat er niet alleen spanningen zijn tussen Albanezen en Serviërs in Kosovo, maar dat ook Serviërs Serviërs vervolgen omdat zij als zogenaamde collaborateurs bereid zijn om mee te werken aan de wederopbouw van Kosovo en aan de verzoening tussen de beide volkeren in Kosovo.
Van groot belang is de kwestie van de gevangenen en hier wil ik graag aanknopen bij wat Olivier Dupuis heeft gezegd: er bestaat een hele massa verdrevenen, gevangenen in Servië, van wier lot ons niets bekend is. Ik noem Ukshin Hoti voor wiens vrijlating wij ons hier in dit Parlement meermaals hebben ingezet en van wie we niet weten of hij nog leeft of dat hij ergens gevangen zit en wiens vrijlating wij uitdrukkelijk eisen. Zijn familie kan alleen maar hopen dat hij nog in leven is. Wij moeten blijven wijzen op het lot van deze beroemde mensenrechtenactivist die een tijdlang minister van Buitenlandse Zaken was van de democratische regering van Kosovo.
In verband hiermee wil ik onomwonden zeggen: het is van het grootste belang dat wij niet alleen met onze vinger naar anderen wijzen, maar ook onze eigen verplichtingen nakomen. Natuurlijk is er sprake van criminaliteit, haat en conflicten in deze regio, maar als wij niet eens tweederde van de door ons beloofde politieagenten naar deze regio sturen, als in deze crisisregio een hele ploeg, en dan ook nog de nachtploeg, uitvalt omdat wij onze verplichtingen niet nakomen, dan hebben wij het recht niet met onze vinger naar anderen te wijzen. Dan moeten wij eindelijk zorgen voor bestuur en politie in deze regio. Zonder een goed functionerende politie en ten minste fragmenten van een rechtsstaat kan daar geen sprake zijn van vrede tussen de mensen en de verschillende bevolkingsgroepen.
Hier komt nog bij wat Olivier Dupuis heel duidelijk heeft uitgesproken. Men kan wellicht van mening verschillen over weg en doel, maar over de substantie moeten wij toch eensgezind zijn: wij kunnen niet langer om de kwestie van de toekomst van Kosovo heen draaien!>

Swoboda
Mijnheer de Voorzitter, wij zijn met stomheid geslagen door de daden van het regime van Milosevic. Dit regime vindt telkens weer iets nieuws uit en richt zich tegen zijn eigen bevolking. Niemand is meer gevrijwaard tegen aanvallen, ongeacht of hij tot de meerderheid of de minderheid in Joegoslavië behoort. Daarom is het mijns inziens belangrijk dat men in gesprek blijft met de oppositie en probeert de politieke omstandigheden te veranderen. Ik vind het volkomen juist dat de Commissie betrekkelijk veel geld beschikbaar wil houden voor geval er verandering komt. Voor velen is dit geld ook absoluut noodzakelijk om aan de behoeften te voldoen.
Ik hoop dat de Commissie en het Parlement voet bij stuk zullen houden jegens de Raad die een wat zachtere houding inneemt. Mijns inziens moet nu al geld beschikbaar worden gesteld voor meer informatie, voor meer objectieve informatie over de daadwerkelijke omstandigheden op de Balkan.
In Kosovo is de situatie nu anders. Vroeger bevond zich de meerderheid in een enorm gevaarlijke situatie; nu zijn het de minderheden die in moeilijkheden verkeren. Beide dingen waren, en zijn, onaanvaardbaar. Wij zijn zonder enige reserve voor de eerbiediging van de rechten van alle mensen, in welk gebied zij ook mogen leven. Wij willen dat zij in vrijheid kunnen leven en zich vrij kunnen bewegen.
Daarom ben ik ook behoorlijk sceptisch wat de verkiezingen of de verkiezingsuitslag betreft. In ieder geval moet men deze niet voor meer houden dan zij zijn: een verkiezingsuitspraak van de Albanezen, van de grote meerderheid van de bevolking die zich ook vrij kan bewegen in dat land. Dat kan echter niet gezegd worden van de Serviërs die in Kosovo leven, evenmin als van de Serviërs die uit Kosovo weggevlucht zijn en in Joegoslavië leven.
Van doorslaggevend belang is echter dat er meer politie komt en meer rechtspraak. Wij vragen dan ook de Raad en de Commissie hier door te tasten. Wij moeten ervoor zorgen dat rechtvaardigheid heerst in Kosovo, voor allen. Dat is onze verantwoordelijkheid.>

Theonas
Mijnheer de Voorzitter, een jaar na de stopzetting van de NAVO-luchtaanvallen op Joegoslavië wordt, met name de laatste tijd, de internationale gemeenschap steeds meer in het openbaar aangeklaagd wegens haar verantwoordelijkheid voor de interventie in Kosovo en wordt steeds meer gewezen op de dramatische situatie die in dit gebied is ontstaan.
De secretaris-generaal van de VN zegt in zijn jaarverslag dat wij een jaar na de vestiging van de KFOR in dit gebied geconfronteerd zijn met een goed opgezette campagne tegen de Serviërs en de andere etnische groeperingen in Kosovo. Daardoor wordt het vertrouwen in de toekomst ondermijnd en Kosovo veranderd in een paradijs voor misdaad en wraakoefening. Het Hoge Commissariaat van de VN en de OVSE stellen dat de in Kosovo levende minderheden en met name de Serviërs en de zigeuners, een jaar na de komst van de KFOR in dit gebied, van elke bescherming verstoken zijn. Zelfs Amnesty International, die tijdens de criminele NAVO-bombardementen alleen oog had voor de misdaden - met of zonder aanhalingstekens - van Milosevic, stelt nu vast dat de NAVO oorlogsmisdaden heeft begaan en ongewapende burgers massaal heeft vermoord.
Uit de onderhavige resolutie blijkt duidelijk dat het Europees Parlement niet in staat is de noodzakelijke conclusies te trekken uit de in het gebied ontstane realiteit. De NAVO-troepen hebben daar met hun militaire aanval op een onafhankelijke lidstaat van de VN de fundamentele beginselen van het internationaal recht geschonden. Naar het schijnt is de heksenjacht die de belangrijkste politieke krachten van de Europese Unie hebben ontketend, nog lang niet ten einde en zelfs een bron van inspiratie geworden voor het Europees Parlement dat niet in staat is zijn historische verantwoordelijkheid jegens zijn volkeren, zijn kiezers, op zich te nemen en bij te dragen aan vrede en eerbiediging van de rechten van de volkeren in de Balkan. Deze volkeren hebben het recht vreedzaam en waardig te leven, in hun eigen huis en hun eigen toekomst te bepalen, zonder het slachtoffer te worden van de geopolitieke belangen van de imperialistische nieuwe orde in de wereld.
Zullen wij ooit als Europees Parlement in staat zijn onze verantwoordelijkheid op ons nemen en in te zien dat wij totaal ongeloofwaardig zijn als wij enerzijds spreken over rechten en democratie in dit gebied en anderzijds geld uitgeven voor inmenging in de plaatselijke verkiezingen in Montenegro, als wij steun geven - zoals wij nu al jaren lang doen - aan het embargo tegen Irak en honderdduizenden kinderen ten dood veroordelen? Zullen wij ooit in staat zijn te zeggen dat het afgelopen moet zijn met het embargo? Op die vraag moet vroeg of laat een antwoord worden gegeven.>

Belder
Mijnheer de Voorzitter, voor ons liggen twee resoluties over fundamentele vrijheden in Servië en Kosovo. Daarbij prefereer ik duidelijk de gezamenlijke ontwerpresolutie boven het voorstel van de GUE/NGL-Fractie. De eerste spreekt zich immers klip en klaar uit over de ondemocratische aard en de ingezette machtsmiddelen van het Milosevic-regime in Belgrado. De GUE/NGL-Fractie daarentegen blijkt geen rechtstreeks verband te zien tussen de voortdurende aanwezigheid van de persoon van Slobodan Milosevic op het politieke toneel van de Balkan en de aanhoudende instabiliteit in de regio, een jaar na beëindiging van de NAVO-interventie tegen de massale etnische zuiveringsacties van Servische zijde in Kosovo.
Laat ik als voorbeeld van dit verband naar de positie van mevrouw Rada Trajkovic uit Grazanica verwijzen. Deze arts maakt deel uit van de politieke leiding van de gematigde Serviërs in Kosovo. Haar inmiddels opgeschorte samenwerking met UNMIK leidde tot anonieme bedreigingen van Servische zijde, want de arm van Milosevic reikt vooralsnog ver.
Tegelijkertijd staat heel de Servische minderheid in Kosovo tot op vandaag evenzeer bloot aan terreurdaden van Albanese extremisten. Terecht beklemtonen beide ontwerpresoluties derhalve het internationaal waarborgen van haar fysieke veiligheid.
In dit verband wil ik een kritische kanttekening plaatsen bij paragraaf 14 van de gezamenlijke ontwerpresolutie. Daarin wordt aangedrongen op een bevordering van wederopbouwprojecten met EU-steun, juist in die streken van Kosovo waar de mensenrechten en de rechten van minderheden onverkort worden nageleefd en waar de democratische beginselen gewaarborgd zijn. Mijns inziens een onmogelijk bijstandscriterium gegeven de huidige toestand. Let wel, slechts één terroristische actie van een Albanees of Serviër zou reeds een hele regio kunnen achterstellen. Of beschikken de opstellers van de gezamenlijke resolutie wel degelijk over concrete argumenten voor dit voorstel in paragraaf 14?
Lovenswaardig genoeg dringt de gezamenlijke resolutie aan op daadwerkelijke pogingen van internationale zijde tot etnische verzoening en samenwerking in Kosovo. Hoe moeilijk dat ligt, kwam nog eens naar voren uit het striemende fluitconcert dat de zogenoemde "Mandela van Kosovo", Adem Demaci, oogstte bij de massale herdenking van de komst van NAVO-troepen naar het Merelveld (Kosovo polje), nu een jaar geleden. Demaci sprak in het stadion van Pristina: "Vandaag roep ik u allen op tot een andere strijd, de strijd voor vrede, voor de toekomst, voor samenleven. Vergeet het Servische volk niet dat tot op heden in Kosovo is gebleven. Zij verkeren in een moeilijke positie. Zelfs het Servische regime ziet hun aanwezigheid hier liever niet. Help hen. Zij zijn terneergeslagen, beangstigd. Het is aan u hun veiligheid en vrijheid te bieden. Alleen dan zult u in staat zijn van uw eigen vrijheid te genieten."
Precies deze gezindheid onder Albanezen én Serviërs rechtvaardigt en inspireert de Europese inspanningen op de westelijke Balkan. >

Verheugen
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, om te beginnen moet ik zeggen dat de politieke situatie in het gebied waar wij vanmiddag over spreken allerminst aanleiding geeft tot gerustheid, of zelfs ook maar tot voorzichtig optimisme. Een realistische kijk op de zaak toont veeleer aan dat er heel weinig lichtpuntjes zijn aan de donkere hemel.
In Servië wordt de dictatuur steeds harder; in Bosnië zijn de structuren van de burgermaatschappij nog steeds zo zwak dat alleen met de aanwezigheid van internationale troepen uitbraak van geweld kan worden voorkomen; in Kosovo is geweld aan de orde van de dag en in Montenegro zijn de democratische krachten geconfronteerd met gevaren van buitenaf en polarisering van binnenuit: dat is de situatie waarmee wij zijn geconfronteerd.
Ik zal er geen doekjes om winden: deze situatie is geheel en al toe te schrijven aan het optreden van één man, aan dat van zijn kliek en zijn regime: Milosevic. Zijn optreden is fataal. Hij is de oorzaak van de instabiliteit in dit gebied. Zolang dit regime in het zadel blijft, zal dit gebied instabiel blijven. Daarom moet de Europese Unie aandringen op het vertrek van Milosevic. Wij moeten ons met al onze krachten inzetten voor deze eis.
Hier spelen de media natuurlijk een belangrijke rol. Het is helemaal geen verrassing dat het regime van Milosevic nu meer dan ooit van leer trekt tegen de vrije media. Mijns inziens is dit trouwens een bewijs van zwakte. Als een regime op een gegeven ogenblik gedwongen is elke vorm van vrije meningsuiting te onderdrukken, voelt het zich kennelijk zwak en belaagd. Normaliter is dat het begin van het einde. Helaas kan het einde in dit geval nog heel lang duren. Daarom wordt hier terecht geëist dat de Europese Unie financiële steun geeft aan de vrije media in Servië. Dat doen wij al jaren. Het klopt trouwens niet dat van buitenaf geen objectieve informatie naar dit gebied gaat. Wij hoeven niet altijd ons licht onder de korenmaat te steken en wij hoeven ook niet altijd alleen aan Amerikaanse radiozenders te herinneren. Er zijn in Europa talrijke uitstekende en goed gekwalificeerde buitenlandse zenders die al jarenlang goede, objectieve en waardevolle programma' s naar deze gebieden uitzenden. Daarvoor worden ook Europese financiële middelen gegeven. Als de Commissie meer kan doen, zal zij dit natuurlijk graag onderzoeken.
Reeds in het verleden zijn er gevallen geweest waarin wij prompt hebben gereageerd op onderdrukking van media. De Commissie heeft eveneens een reeks maatregelen genomen en gefinancierd met het oog op de huidige situatie, waar ik nu echter niet in detail op wil ingaan. Daarbij ging het erom onafhankelijke media de mogelijkheid te bieden om, in het geval van de pers, te blijven verschijnen of, in het geval van audiovisuele media, te blijven uitzenden. Soms ging het ook om de terbeschikkingstelling aan de media van alternatieve kanalen.
Dit is een onderdeel van de activiteiten die de Europese Unie heeft ontplooid om de situatie in Servië gunstig te beïnvloeden en aan te tonen dat de mensen baat hebben bij democratie, dat democratie goed voor hen is. Ik zal ook de andere onderdelen van deze activiteiten nog vermelden. Ten eerste moet ik hier natuurlijk het programma "energie voor democratie" noemen in het kader waarvan in de winter stookolie wordt gegeven aan steden die door een democratische oppositie worden geregeerd. Dan is er een opvolgingsproject op onderwijsgebied met de titel: "scholen voor een democratisch Servië" . Aan dit project wordt momenteel de laatste hand gelegd. Momenteel wordt bovendien in samenwerking met de organisaties in Servië en de lidstaten gesproken over eigen programma' s van de lidstaten, zoals het programma "asfalt - straten voor democratie" .
Mijns inziens is het belangrijk aan te tonen dat democratische ontwikkelingen in Servië gehonoreerd worden en bij ons in goede aarde vallen. Voor ons is het tevens heel belangrijk dat de op gang gebrachte democratische ontwikkeling in Kroatië wordt versterkt en gestabiliseerd, juist omdat van Kroatië een krachtige uitwerking op Servië kan uitgaan.
Wat Montenegro betreft kan ik zeggen dat het democratisch verloop van de recente gemeenteraadsverkiezingen in Podgorica en Herceg Novi een goede zaak is. Wij zijn daar blij mee want mijns inziens is het al heel wat als men kan vaststellen dat deze verkiezingen vreedzaam zijn verlopen. Dit is echt niet de regel in dit gebied en men wordt dan ook langzamerhand bescheiden. De Unie geeft algemeen gesproken actieve en omvangrijke steun aan het democratisch hervormingsproces in Montenegro. Montenegro heeft veel hulp gekregen: sedert 1998 werd niet minder dan 115 miljoen euro uitgegeven of toegezegd.
Het verheugt mij dat de Raad nu na een moeizame voorgeschiedenis eindelijk overeenstemming heeft kunnen bereiken over urgente begrotingssteun aan Montenegro voor een bedrag van 20 miljoen euro. Ik hoop van ganser harte dat dit spoedprogramma - dat, en dit meen ik serieus, voor de stabilisatie en de democratische toekomst van Montenegro veel belangrijker is dan het bedrag in geld doet vermoeden - spoedig de instemming krijgt van de Begrotingscommissie van het Europees Parlement.
Dan ga ik nu over naar Kosovo. Wij moeten vaststellen dat etnisch gemotiveerd geweld in Kosovo nog steeds schering en inslag is. Wij moeten elk etnisch gemotiveerd geweld veroordelen, ongeacht wie daartoe de aanzet geeft of daarvan het slachtoffer is, ongeacht de groep waartegen dit etnisch geweld gericht is of waarvan dit uitgaat. De Europese Unie veroordeelt dergelijk geweld altijd ten zeerste.
Het geweld dat nu is gericht tegen de Servische minderheid en ook tegen de Roma-minderheden is voor ons onaanvaardbaar, evenals het geweld dat enkele maanden geleden nog gericht was tegen de Kosovaren. Wij veroordelen eveneens de in Servië op gang gebrachte processen tegen gevangen gehouden Kosovaren, ofschoon wij ingenomen zijn met de heropening van het proces tegen Flora Brovina, over wie het Parlement voorheen resoluties heeft aangenomen.
Wij nodigen alle partijen in Kosovo dringend uit het netelige en belangrijke vraagstuk van de vermisten en gevangen op te lossen. Wij geven onze volledige steun aan de door de KFOR ondernomen inspanningen tot handhaving van recht en orde in Kosovo en tot bescherming van alle burgers. De Commissie is het met het Parlement eens dat de terbeschikkingstelling van internationale politiemachten zeer belangrijk is. Daarbij gaat het niet alleen om de geloofwaardigheid van het beleid van de Europese Unie en de lidstaten, maar wel degelijk ook om onze doelstellingen in Kosovo. Als wij die willen bereiken moeten wij ervoor zorgen dat tenminste die krachten beschikbaar worden gesteld die noodzakelijk zijn voor de totstandkoming van een stabiele situatie.
Zonder een sfeer van stabiliteit en veiligheid zullen de Kosovo-Serviërs nooit kunnen terugkeren en zal er nooit vrede in Kosovo zijn. Het is echter in ieders belang dat alle mensen in Kosovo samenwerken met gemeenschappelijke instellingen. Wij beseffen heel goed dat ook in de toekomst grote steun nodig zal zijn van de EU. Deze steun moet lopen via het agentschap voor de wederopbouw en de vierde pijler.
De Commissie is dan ook verheugd over de conclusies van het Europees Parlement na het recente bezoek aan Kosovo. De Commissie steunt de inspanningen die de UNMIK onderneemt voor de verbetering van het lokaal bestuur via zogenaamde twinningsprojecten en een zo groot mogelijke verspreiding van de inschrijvingen voor posten in de civiele UNMIK-administratie en de pijlers van het wederopbouwprogramma in alle lidstaten.
Mijns inziens is het uitzonderlijk belangrijk dat het Europees Parlement vandaag opnieuw, aan de hand van de onderhavige resolutie, een uitvoerig debat wijdt aan de situatie in de westelijke Balkan. Wij moeten uiting geven aan niet alleen onze bezorgdheid maar vooral ook onze vastberadenheid om het werk in dit gebied niet half afgemaakt te laten liggen. Wij zijn ermee begonnen en wij zijn vast van plan dit ook succesvol te beëindigen.

Posselt
Mijnheer de Voorzitter, wij hebben zojuist het uitstekende betoog gehoord van een hoog gekwalificeerde vertegenwoordiger van de Commissie. Wij zijn nu al meer dan een uur lang op heel hoog niveau aan het debatteren over dit belangrijke Europese vraagstuk. Ik wil u vragen ervoor te zorgen dat dit debat naar behoren wordt weergegeven in de persmededelingen van het Parlement en niet beperkt blijft tot enkele regels, zoals normaliter op donderdagmiddag het geval is. Andere debatten worden immers in de persmededelingen als epossen uitgemeten en verspreid.>

De Voorzitter
Mijnheer Posselt, ik zal dit verzoek doorgeven. Dat zal waarschijnlijk nog tijdens deze vergadering geschieden. Dan zal er de nodige aandacht aan worden geschonken.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt om 17.30 plaats.>

Staatsgreep in Paraguay
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerpresoluties:
B5-0571/2000 van de heer Salafranca e.a., namens de PPE-DE-Fractie, over de democratie in Paraguay;
B5-0578/2000 van de heer Nogueira Román e.a., namens de Verts/ALE-Fractie, over de situatie in Paraguay en het geval Lino Oviedo;
B5- 0580/2000 van de heer Sakellariou, namens de PSE-Fractie, over de poging tot staatsgreep in Uruguay en de arrestatie van generaal Oviedo en
B5-0582/2000 van de heer Marset Campos e.a., namens de GUE/NGL-Fractie, over de poging tot staatsgreep in Paraguay. >

Salafranca Sánchez-Neyra
Mijnheer de Voorzitter, de Europese Unie en het Europees Parlement hebben de gebeurtenissen in Paraguay met grote bezorgdheid gevolgd. In de eerste plaats werd er op 18 mei jongstleden een poging tot staatsgreep gedaan. Het voorzitterschap van de Unie reageerde daarop met een resolutie waarin het iedere gewelddadige inbreuk op de constitutionele rechtsorde van Paraguay krachtig veroordeelde en zijn steun uitsprak aan de Paraguayaanse president Luis González Macchi, die in zijn hoedanigheid van opperbevelhebber van de strijdkrachten de orde heeft hersteld.
De tweede gebeurtenis die dit Parlement met veel belangstelling heeft gevolgd, was de aanhouding van generaal Oviedo op 11 juni. Zijn arrestatie kan worden beschouwd als een reactie van de Braziliaanse regering op de oproep van Paraguay aan zijn buurlanden om samen te werken tegen pogingen de democratie vanuit het buitenland te destabiliseren. Dat is een duidelijk teken van samenwerking tussen de Mercosur-landen, mijnheer de Voorzitter. De Europese Unie onderhandelt met deze landen over een nieuwe en zeer vooruitstrevende associatieovereenkomst, die mede berust op fundamentele beginselen zoals de eerbiediging van het politiek pluralisme en de bescherming van de democratie, de rechtsstaat en de mensenrechten.
In dit licht moeten wij naar mijn mening de consolidatie van een volledige democratie in de Republiek Paraguay vanuit dit Parlement ondersteunen, en erop aandringen dat de rechtsstaat en het recht er naar behoren worden gehandhaafd.
Mijnheer de Voorzitter, dit lijkt mij een goed moment om eraan te herinneren dat de verdediging van de democratie en de rechtsstaat de hoeksteen van onze samenwerking met Latijns Amerika vormen. De eerbiediging van democratische waarden is en blijft de spil waar de politieke dialoog tussen de Europese Unie en de Mercosur-landen zowel op regionaal als op bilateraal niveau om draait.. Een goed bewijs hiervan zijn de ambitieuze projecten die de Europese Unie sinds 1995 in Paraguay uitvoert om het land institutioneel te ondersteunen. Zulke projecten zijn van essentieel belang in een land waarvan de grondwet pas uit 1992 dateert, waar in 1993 voor het eerst verkiezingen werden gehouden en waar vijftig jaar lang een dictatuur heeft bestaan. In zo' n land bestaat een grote behoefte aan democratische stabiliteit en institutionele bestendigheid, mijnheer de Voorzitter.
In dat opzicht maken wij ons zorgen over het broze en wankele karakter van de regering van nationale eenheid onder leiding van president González Macchi. De huidige situatie is ontstaan doordat de liberale partij zich uit de regeringscoalitie heeft teruggetrokken, en ten gevolge van de toenemende problemen waaraan deze regeringscoalitie het hoofd moest bieden. Bovendien - alsof dit scenario nog niet somber genoeg is - kreeg de regering dus een staatsgreep te verwerken.
Ook de Verenigde Staten hebben hun steun aan de Paraguayaanse regering betuigd en erkend dat deze zich inspant om een zekere democratische stabiliteit te garanderen. Ik denk, mijnheer de Voorzitter, dat zowel de Europese Unie als de VS de Paraguayaanse autoriteiten eraan moet herinneren dat zij dringend maatregelen moeten nemen om de staatsinstellingen in hun land te versterken en een begin te maken met het oplossen van de grote economische en sociale problemen van Paraguay.
Voordat ik afsluit, wil ik wijzen op het belang dat onze institutionele steun en onze samenwerking voor Paraguay hebben, en wil ik eraan herinneren dat de Europese Unie nog geen kantoor heeft in Paraguay.
Ik denk dat een delegatie van de Europese Commissie in Asunción onze betrekkingen niet alleen zou vergemakkelijken en verbeteren, maar ook in belangrijke mate zou kunnen bijdragen aan het bereiken van de doelstellingen die wij als voorstanders van de clausule inzake democratie belangrijk vinden. Deze clausule is tenslotte een essentiële inspiratiebron voor onze akkoorden en betrekkingen met Paraguay.>

Marset Campos
Mijnheer de Voorzitter, zoals al eerder is opgemerkt, heeft de Europese Unie veel invloed in Latijns Amerika, zowel op economisch en commercieel als ook op politiek gebied. Wat kenmerkend is voor deze invloed, is dat hij een relatie stimuleert die in het teken staat van gelijkwaardigheid, samenwerking en het bevorderen van de democratie. Dat is een heel ander soort relatie dan sinds mensenheugenis met de Grote Broer uit het noorden van het continent bestaat.
Wij vinden het daarom passend en noodzakelijk onze solidariteit en steun te betuigen aan het democratische bewind van Paraguay. Wij verwerpen het plegen van staatsgrepen en steunen de democratie. De berechting van couppleger Oviedo moet worden benut om de democratie te versterken. Het moet echter ook worden gezegd dat de democratie in Paraguay niet kan worden versterkt zonder meer sociale rechtvaardigheid. Dat houdt in dat er een eind moet worden gemaakt aan de eeuwige problemen ten gevolge van sociale verschillen, aan de werkloosheid en aan de discriminatie.
Wij kunnen hieraan met onze tussenkomst een aanzienlijke bijdrage leveren, mits wij op de juiste manier gevolg geven aan de inhoud van de akkoorden tussen de Europese Unie en de Mercosur-landen. Met name in het geval van Paraguay is dat hard nodig.
Wij denken daarom dat ons optreden van doorslaggevende betekenis is in de regio, en geven bijgevolg onze volledige steun aan de gezamenlijke resolutie die wij hebben ondertekend.>

Lipietz
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, evenals verschillende andere fracties hadden ook de groenen een ontwerpresolutie over Paraguay ingediend. Zoals in dit Parlement gebruikelijk is, hebben wij geprobeerd een akkoord te bereiken over een gezamenlijke ontwerpresolutie. Jammer genoeg kunnen wij die in haar huidige vorm niet onderschrijven.
Zoals u weet, wordt de situatie in Paraguay niet alleen gekenmerkt door het feit dat sommige legerafdelingen het plegen van staatsgrepen als het ware in hun bloed hebben zitten, maar meer in het algemeen ook door zware schendingen van de mensenrechten en een harde repressie van volksbewegingen. In onze ontwerpresolutie hebben wij geprobeerd die twee aspecten tegelijkertijd te beklemtonen. U weet zeer goed - Europa heeft zelf al een lange geschiedenis - dat in landen waar een republikeinse of democratische regering de mensenrechten niet eerbiedigt, die regering zelf door militaire staatgrepen wordt bedreigd. In zekere zin kunnen wij zeggen dat een land de staatsgrepen krijgt die het verdient. Een zwakke democratie staat immers ook zwak tegenover militaire coups.
In de voorliggende ontwerpresolutie wordt alleen maar het initiatief toegejuicht van een ander Zuid-Amerikaans land om de dader van de militaire coup te arresteren en aan zijn eigen land uit te leveren. Wij zijn ingenomen met dit initiatief van Brazilië, maar als wij ons ertoe beperken dat te zeggen, betreft onze resolutie niet Paraguay maar Brazilië. Wij zijn ingenomen met de inspanningen van Brazilië voor een democratische samenwerking in Zuid-Amerika, maar het gaat hier niet om een ontwerpresolutie over Paraguay zelf.
Wij hadden in de ontwerpresolutie expliciet melding willen maken van de kwestie van de mensenrechten zoals de wettige regering van Paraguay die aanpakt. Wij hadden gewild dat de Europese Unie gebruik had gemaakt van haar democratische overtuigingskracht, namelijk de hulp die ze aan Zuid-Amerika verleent, om de wettige regering van Paraguay ertoe aan te sporen de mensenrechten beter te eerbiedigen.
In de resolutie in haar huidige vorm gebeurt dat jammer genoeg niet. Daarom zullen wij tegen de gezamenlijke ontwerpresolutie stemmen en, als dat nodig is, onze ontwerpresolutie handhaven.>

Linkohr
Mijnheer de Voorzitter, ik kan mij de jaren tachtig nog goed herinneren toen Latijns Amerika - en daartoe behoort Paraguay - grote aandacht kreeg in Europa. Veel mensen en vooral ook jonge mensen hadden er belang bij dat de democratie weer naar Latijns Amerika kon terugkeren. Gelukkig zijn praktisch alle landen in Latijns Amerika aan het eind van de jaren tachtig of aan het begin van de jaren negentig tot de democratie teruggekeerd. In een aantal landen doen zich echter ontwikkelingen voor die aantonen dat men de neiging heeft terug te vallen in oude gewoontes.
Paraguay is daarvan wel een van de slechtste voorbeelden. Daarom is het goed dat het Europees Parlement, dat zich altijd heeft opgeworpen als beschermheer van de democratie in Latijns Amerika en elders, nu hier een uitspraak over doet.
Mijn tweede opmerking gaat over Paraguay en Brazilië. De heer Lipietz heeft hier al iets over gezegd, maar ik zou dit anders willen uitdrukken. Het verheugt mij ten zeerste dat nu in de Mercosur, waar beide landen deel van uitmaken, een waardecodex is aangenomen die dictatoren of pogingen tot instelling van een dictatuur geen kans meer geeft. Oviedo werd in Brazilië gearresteerd en ik hoop dat hij aan Paraguay wordt uitgeleverd. Daaruit blijkt dus dat Mercosur veel meer is dan een vrijhandelszone en ook een politieke ruimte is waarin de democratie bescherming vindt.
Ik ben het overigens roerend met de heer Lipietz eens dat het in Paraguay niet alleen om Oviedo gaat, maar vooral ook om de mensenrechten. Daarover zullen wij niet met elkaar van mening kunnen verschillen. Alleen kan men in een korte resolutie natuurlijk geen heel boek verwerken en ik hoop dan ook dat wij ons elders nog eens over dit vraagstuk kunnen buigen. Dan zullen wij mijns inziens ook tot overeenstemming kunnen komen.>

Esteve
Mijnheer de Voorzitter, uit de resolutie die wij namens vier fracties hebben opgesteld, blijkt dat er goed en slecht nieuws is uit Paraguay. Het slechte nieuws is natuurlijk dat de democratie er wederom is bedreigd. Het goede nieuws is echter dat de democratische krachten in Paraguay het gevaar hebben kunnen afwenden en dat generaal Oviedo in Brazilië is gearresteerd.
Paraguay is misschien een wat vergeten land, maar de toetreding tot de Mercosur heeft het land goed gedaan. In dat opzicht vinden wij het belangrijk dat Paraguay er door zijn relatie met ons op vooruit gaat. Dat betekent dat Brussel de juiste manier moet vinden om het land te helpen, maar het tegelijk moet herinneren aan de clausule over democratie waardoor ons optreden altijd wordt gemotiveerd, en waar wij later ook Peru ongetwijfeld aan zullen herinneren. Verder zou het goed zijn als de Commissie ook met de burgermaatschappij in Paraguay rekening hield.
Andere positieve signalen zijn de vermindering van de corruptie en het vooruitzicht dat generaal Oviedo, net als Pinochet, misschien zal worden berecht.>

Martínez Martínez
Mijnheer de Voorzitter, het is een goede zaak dat het Europees Parlement vandaag aandacht besteedt aan Paraguay en zijn solidariteit betuigt met het Paraguayaanse volk. De Paraguayanen hebben nog altijd buitengewoon veel moeilijkheden en onzekerheid te verduren bij hun inspanningen tot versterking van de democratie.
De geschiedenis van Paraguay behoort tot de treurigste en onrechtvaardigste van Latijns Amerika. Degenen onder ons die het verzet van de Paraguayaanse bevolking al vele jaren steunen, herinneren zich nog met pijn in het hart dat er alleen al in de jaren ' 60 en ' 70 tenminste drie crises te betreuren waren. Paraguay was waarschijnlijk het enige land ter wereld waarvan de bevolking bijna was uitgeroeid, door oorlogen tegen de buurlanden Argentinië en Brazilië die alleen door vrouwen en kinderen en wat bejaarden werden overleefd. Toentertijd was Paraguay het enige land met meer burgers buiten dan binnen de landsgrenzen, doordat zoveel mensen waren verbannen of zelf de wijk hadden genomen. Tenslotte hield Paraguay onder het bewind van generaal Stroessner het trieste record van de langstdurende dictatuur in Latijns Amerika. Die dictatuur werd gekenmerkt door de buitengewoon wrede onderdrukking van ieder verzet, maar ook door de grenzeloze corruptie van de dictator en diens naaste omgeving, die het monopolie hadden op de meest lucratieve zaken, zoals met name smokkel.
Het Paraguayaanse volk heeft zich echter nooit gewonnen gegeven. Het heeft tientallen jaren gestreden. Ik herinner aan de februari-revolutie en de tijd van het febrerismo, een van Paraguays korte intermezzo' s van democratie en hoop. De revolutie werd spoedig in geweld gesmoord, maar het febrerismo is blijven bestaan, ten koste van vele levens, gevangenschap, verbanning en leed.
Ondanks de hardvochtige onderdrukking leidden de corruptie van het regime en de toenemende mobilisatie van de burgerbevolking uiteindelijk onvermijdelijk tot een overgang naar vooruitgang en een representatieve democratie. Dat proces is de laatste jaren aan de gang, maar de dreiging van een terugval en pogingen het land te destabiliseren zijn nooit verdwenen. Sterker nog, er is voortdurend onrust gestookt door plaatselijke bonzen en militairen met heimwee naar het verleden, naar niet zozeer de macht, als wel de mogelijkheden die ze daardoor hadden om zichzelf te verrijken. Hierdoor speelde zich een permanente krachtmeting af tussen democratische burgers en sinistere figuren. De belangrijkste van deze figuren is generaal Lino Oviedo, die een doorgewinterde en recidiverende couppleger is, een professionele subversief en handelaar in duistere zaken. Hij wordt er zelfs van verdacht achter de moord op hooggeplaatste personen te zitten, zoals de vice-president van Paraguay, Luis María Argaña.
Daarom komt de resolutie van ons Parlement, nu Oviedo in Brazilië is gearresteerd, precies op het juiste moment. De resolutie veroordeelt degenen die eropuit zijn de vrijheid te vertrappen en de maatschappij te ontwrichten. De buurlanden van Paraguay worden opgeroepen tot respect en samenwerking, zodat de consolidatie van de democratie in Paraguay kan worden voltooid. Onze resolutie benadrukt echter vooral de betrokkenheid van de Europese Unie met de mensen en de democratische instellingen van Paraguay.>

Verheugen
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de Commissie is blij met dit debat van vandaag. Dit geeft ons de mogelijkheid een duidelijke waarschuwing te laten horen en te herinneren aan ons politiek concept in Latijns Amerika.
Wij hebben de afgelopen 15 à 20 jaar een indrukwekkend succesverhaal van de democratisering in Latijns Amerika mogen beleven. Daarom moeten wij, telkens wanneer dit succes op de helling komt te staan, onomwonden duidelijk maken waar voor ons de grens ligt. Paraguay was toch al hekkensluiter in het Latijns Amerikaanse democratiseringsproces en is nu het land dat in gevaar schijnt te zijn. Daarom is het inderdaad nodig dat wij onze solidariteit betuigen met de democratische krachten in Paraguay, niet alleen met woorden maar vooral ook met daden.
De Europese Unie is immers al ettelijke jaren actief in Paraguay. Wij proberen de situatie concreet te beïnvloeden en spitsen onze inspanningen daarbij toe op twee gebieden. Het eerste gebied betreft de ontwikkeling van democratische instellingen en de versterking daarvan.
Ik wil de huidige regering in Paraguay zonder meer duidelijk maken dat zij dit niet mag zien als een taak voor de Europeanen, voor de Noord-Amerikanen of voor wie dan ook. Wij kunnen helpen bij de ontwikkeling van deze instellingen maar het zal van de wil van de huidige machthebbers in Paraguay afhangen of deze instellingen ook daadwerkelijk kunnen worden ingevuld en gebruikt.
Het programma ter ondersteuning van het parlement van Paraguay heeft inmiddels al drie fasen achter de rug. Er is nog een project, met de naam: "modernisering van de instellingen" . Aangezien men namelijk de verdenking zou kunnen koesteren dat de financiële middelen niet in de vastgestelde omvang terechtkomen bij degenen voor wie zij bestemd zijn, wil ik uitdrukkelijk verklaren dat het volgens ons volkomen terecht is ook in Paraguay, evenals elders, strenge controlemechanismen in te voeren. De ter beschikking gestelde middelen lopen dan niet via donkere kanalen, maar worden gecontroleerd door een onafhankelijke, onder controle van de Commissie staande instantie.
Er is echter nog een ander programma, een programma dat cijfermatig en ook qua uitwerking, qua eindresultaat misschien nog belangrijker is dan het voorgaande en zich bezighoudt met de sociale en regionale oorzaken van de democratische instabiliteit in Paraguay, dat wil zeggen met de levensomstandigheden van de mensen op met name het platteland. Hier heeft men een hele reeks, ook in financieel opzicht, opmerkelijke programma' s op stapel gezet die alle tot doel hebben de dagelijkse levensomstandigheden van de mensen in de plattelandsgebieden - en in Paraguay is dat niet minder dan 46% van de totale oppervlakte - te verbeteren en sterker te integreren in de politieke en sociale structuren van het land. Daar valt trouwens ook een bijzonder programma onder ter ondersteuning van de inheemse bevolking in de regio Chaco.
Al met al is gemeten aan de grootte van het land de omvang van de activiteiten van de Europese Unie in Paraguay onevenredig groot. Het klopt echter dat wij geen permanente vertegenwoordiging hebben ter plekke. Ik kan u mededelen dat in de Commissie momenteel wordt nagedacht over een herstructurering van de buitenlandse vertegenwoordigingen. Wij willen nieuwe prioriteiten vaststellen en in het kader daarvan zal ook het vraagstuk van Paraguay worden bekeken. Er is echter nog geen besluit genomen over een verandering van de huidige situatie in Paraguay.
Ik wil tot slot nog duidelijk maken dat de verdediging van de democratie en de rechtsstaat overal ter wereld, dus ook in Latijns Amerika en Paraguay, het hoofddoel is van onze internationale activiteiten. Ik hoop van ganser harte dat het debat van vandaag over Paraguay, hier in het Parlement in Straatsburg, niet alleen een uiting is van Europese solidariteit, maar vooral ook van Europese verantwoordelijkheid.>

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer de commissaris!
Het debat is gesloten.
De stemming vindt om 17.30 uur plaats.>


De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerpresoluties:
B5-0570/2000 van de heer Salafranca Sánchez-Neyra, namens de PPE-DE-Fractie, over de presidentsverkiezingen in Peru;
B5-0573/2000 van de heer Lipietz e.a., namens de Verts/ALE-Fractie, over de presidentsverkiezingen in Peru;
B5-0575/2000 van de heer Di Pietro, namens de ELDR-Fractie, over Peru;
B5-0576/2000 van de heer Marset Campos e.a., namens de GUE/NGL-Fractie, over de verkiezingsuitslag in Peru, en
B5-0581/2000 van de heer Medina Ortegna e.a., namens de PSE-Fractie over de presidentsverkiezingen in Peru.>

Salafranca Sánchez-Neyra
Mijnheer de Voorzitter, op 16 maart jongstleden nam het Parlement een resolutie aan over de presidentsverkiezingen en de parlementsverkiezingen in Peru. Gelet op onze samenwerking met Peru, sprak het Parlement in die resolutie zijn vertrouwen uit in een correct en transparant verloop van de verkiezingen, overeenkomstig de algemeen erkende beginselen waarop democratische landen zich baseren.
Na de onregelmatigheden die zich tijdens de eerste verkiezingsronde in april voordeden, besloot het Parlement een aantal waarnemers naar de verkiezingen van 28 mei te sturen. De delegatie van het Europees Parlement besloot echter van haar waarnemingsmissie af te zien toen bleek dat de tekortkomingen en onregelmatigheden die door verscheidene onafhankelijke organisaties - Peruaanse en internationale organisaties - waren vastgesteld niet werden verholpen, en dat een van de presidentskandidaten, de heer Toledo, zich terugtrok.
Het voorzitterschap van de Europese Unie heeft zich in zijn verklaring van 9 juni van dit jaar uitermate bezorgd betoond over de vastgestelde onregelmatigheden en afwijkingen van de gebruikelijke gang van zaken. De Europese Unie onderhoudt goede betrekkingen met Peru. Het tastbare bewijs daarvan is de samenwerkingsovereenkomst tussen de EU en de landen van het Andespact, die sinds mei 1978 van kracht is. Desondanks moet er nog eens op worden gewezen dat deze betrekkingen op universeel erkende beginselen als de eerbiediging van een pluralistische democratie, de rechtsstaat en de mensenrechten berusten.
De Europese Unie moet aan de hand van deze beginselen zorgvuldig nagaan hoe zij dient te reageren op de netelige situatie die door de verkiezingen van 28 mei is ontstaan. De Raad van de Europese Unie heeft blijkens zijn verklaring van 9 juni besloten om op dit moment geen economische sancties tegen Peru te treffen. De ministers van Buitenlandse Zaken van de Organisatie van Amerikaanse Staten hebben op hun vergadering in Ottawa kennis genomen van het verslag van de verkiezingswaarnemingsmissie onder leiding van Eduardo Stein, en naar aanleiding daarvan besloten een nieuwe missie te sturen. Die missie, waarvan zowel de Canadese minister van Buitenlandse Zaken als de secretaris-generaal van de OAS deel uitmaken, heeft de taak zich ervan te vergewissen dat de Peruaanse regering alle nodige maatregelen neemt om de democratische rechtsorde te herstellen. De OAS heeft op dit ogenblik ook geen economische sancties tegen Peru getroffen.
Presidentskandidaat Toledo, tenslotte, heeft verscheidene EU-landen bezocht en een ontmoeting gehad met de hoge vertegenwoordiger voor het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid van de Unie. Het is overigens jammer dat hij tijdens zijn bezoek aan Brussel geen leden van het Europees Parlement heeft kunnen spreken. Tijdens zijn bezoek heeft de heer Toledo herhaaldelijk te kennen gegeven hoe belangrijk het is dat de economische samenwerking en de steun van de Europese Unie aan het Peruaanse volk behouden blijven en worden voortgezet.
In verband met dit punt en voordat er enige beslissing wordt genomen - en dit is een van de hoofdpunten van onze resolutie - zou er namens de Europese Unie een missie van hoog niveau moeten worden gestuurd, mijnheer de commissaris. Deze missie zou gesprekken moeten voeren met alle politieke partijen en met vertegenwoordigers van de burgermaatschappij, en de toestand van het land ter plaatse moeten beoordelen in het licht van de clausule inzake democratie, die een fundamentele inspiratiebron is van de overeenkomst tussen de Europese Unie en Peru.
De missie lijkt mij des te passender omdat de Europese Unie zowel wat ontwikkelingshulp als wat economische samenwerking betreft de belangrijkste partner van Peru is, en bovendien de grootste buitenlandse investeerder.
Ik zal mij houden aan uw verzoek om onze spreektijd niet te overschrijden, mijnheer de Voorzitter. Ik wil tot besluit mijn woorden samenvatten en zeggen dat de Europese Unie volgens mij redenen genoeg heeft om deze aangelegenheid niet uitsluitend aan de Organisatie van Amerikaanse Staten over te laten. Een van de belangrijkste bijdragen die de Europese Unie in deze moeilijke situatie kan leveren, is mijns inziens dat zij een consensus tussen alle betrokken partijen kan bespoedigen die berust op de garantie dat iedereen zijn burgerlijke en politieke rechten kan uitoefenen. Met een dergelijke consensus kan de democratie in Peru worden herwonnen, versterkt en verdiept.>

Lipietz
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de groenen hadden gewild dat in de gezamenlijke ontwerpresolutie uitdrukkelijk werd vermeld dat de verkiezing van de heer Fujimori tot president van Peru ongeldig is en daarin op nieuwe verkiezingen werd aangedrongen.
In de gezamenlijke ontwerpresolutie, waarbij de groenen zich niet hebben aangesloten, wordt alleen maar op de onregelmatigheden gewezen en gezegd dat die de geldigheid van de verkiezing op de helling zetten. Dat gaat veel minder ver dan wij hadden gewild.
In de eerste plaats betreuren wij dat zulke voorzichtige woorden werden gekozen. Ik wijs erop dat de verkiezingen, en in elk geval de tweede ronde, in zulke slechte omstandigheden zijn verlopen dat de belangrijkste oppositiekandidaat, maar ook alle internationale waarnemers, zich hebben teruggetrokken. In die omstandigheden kon men al voor de verkiezingen voorspellen dat die niet geldig zouden zijn. Na de verkiezingen konden de heer Fujimori en zijn medestanders uiteraard aanvoeren dat, aangezien de heer Fujimori meer dan 51% van de stemmen had gekregen, de verkiezingen ook zonder oppositie geldig waren.
Uit de telling van de stemmen is gebleken dat er in vele regio's te veel stemmen waren in vergelijking met de eerste ronde wat, aangezien er geen oppositiekandidaat meer was, volstrekt onmogelijk is. Op sommige plaatsen waren er 20% stemmen te veel. Er was dus niet alleen geen oppositie, maar om tot 51% te komen moest zelfs worden gefraudeerd. Die vaststellingen zouden het Europees Parlement ertoe moeten brengen de verkiezing van de heer Fujimori ongeldig te verklaren en nieuwe verkiezingen te eisen in plaats van de geldigheid ervan alleen maar te betwijfelen.
Wij zullen, in tegenstelling tot de resolutie over Paraguay, deze ontwerpresolutie daarom niet verwerpen. Wij zijn bereid ons bij de gezamenlijke ontwerpresolutie van de andere fracties aan te sluiten op voorwaarde dat daarin twee punten worden opgenomen. Wij zijn het eens met de heer Salafranca en vinden dat de Europese Unie haar hulp afhankelijk moet maken van het sturen van een missie van het Europees Parlement naar Peru, om te onderzoeken hoe het daar met de mensenrechten staat.
Dat is voor ons echter niet voldoende. Sedert de verkiezingen staat de bevolking bloot aan militair machtsvertoon en intimidatie omdat ze tegen de volgens haar ongeldige verkiezing van de president protesteert. Wij vragen dan ook dat een amendement wordt aangenomen om de intimidatie van de Peruaanse bevolking te veroordelen. Die veroordeling gaat niet met enige dreiging gepaard. Wat de conditionaliteit van de hulp van de Europese Unie betreft, sluiten wij ons graag aan bij de formulering die de heer Salafranca heeft voorgesteld.
In ons tweede amendement stellen wij met betrekking tot de geldigheid van de verkiezingen een soort inhaalbeweging voor. U weet dat de Organisatie van Amerikaanse Staten verder gaat dan het Europees Parlement. De Organisatie van Amerikaanse Staten biedt aan zelf een procedure voor te stellen om een democratische uitweg te vinden uit de politieke crisis waarin Peru door deze zaak terecht is gekomen. Wij stellen voor dat het Europees Parlement instemt met de inspanningen van de Organisatie van Amerikaanse Staten om een wettige en vreedzame uitweg uit de crisis te vinden.
Als die twee amendementen worden aangenomen, kunnen wij ons zonder meer bij de gezamenlijke ontwerpresolutie aansluiten.>

Esteve
Mijnheer de Voorzitter, het is duidelijk dat president Fujimori de internationale gemeenschap, en in het bijzonder de Organisatie van Amerikaanse Staten en zelfs de Europese Unie heeft uitgedaagd. Wij vinden daarom dat wij het niet moeten laten bij het betreuren van de feiten en het steunen van de democratische partijen. Het lijkt ons ook absoluut noodzakelijk dat wij Peru eraan herinneren - zoals wij dat voorheen met Paraguay hebben gedaan - dat de clausule over democratie in elke relatie met de Europese Unie meespeelt en moeten worden gerespecteerd.
In de tweede plaats kan alleen een waarnemersmissie beoordelen hoe de situatie werkelijk is, en uitvinden hoe wij het beste kunnen handelen.
Daarom en omdat wij de gebeurtenissen van 9 april en 28 mei met grote bezorgdheid hebben gevolgd, is het voor ons duidelijk dat de enig juiste handelwijze nu het sturen van een missie is. Wij hopen dat dit mogelijk is en dat deze missie doeltreffend zal kunnen werken.>

Marset Campos
Mijnheer de Voorzitter, de ernstige onregelmatigheden die ertoe hebben geleid dat presidentskandidaat Toledo zich uit de tweede verkiezingsronde terugtrok, maken duidelijk dat het regime van Fujimori geen democratische garanties biedt. Daarnaast is duidelijk geworden dat de levensomstandigheden in Peru dramatisch zijn verslechterd, en ook daar zou langs democratische weg iets aan moeten worden gedaan.
Fujimori trekt zich niets aan van de beschuldigingen van de OAS, noch van de waarschuwingen van de Europese Unie en de internationale instanties die op deze verkiezingen toezicht hielden. Hij veroordeelt daarmee zijn land tot een isolement waarvan de Peruaanse bevolking de gevolgen zal moeten dragen en waardoor de sociale en politieke spanning zal toenemen. De Europese Unie moet dit gedrag daarom luid en duidelijk veroordelen. Daarnaast moet zij de ernst van de schade aan de democratie opnemen en vervolgens een aantal maatregelen nemen die helpen om de huidige situatie te boven te komen en nieuwe verkiezingen uit te schrijven, maar dan met volwaardige garanties.
Dat is de beste manier om Peru te helpen. De Europese Unie moet daarom haar invloed doen gelden. Zij moet in Latijns Amerika tegenwicht bieden voor zoveel jaren van misstanden en leed, en een harmonieuze economische ontwikkeling, democratie en eerbiediging van de mensenrechten bevorderen.>

Linkohr
Mijnheer de Voorzitter, ik zal het kort houden want het meeste is al gezegd, zij het dan niet door mij. Evenals in Paraguay is de situatie in Peru zorgwekkend. Ik moet daar wel aan toevoegen dat hetgeen in Peru gebeurt in feite niets nieuws is. Al jarenlang houdt de president van Peru zich niet aan de spelregels die wij van een democratie verwachten. Ik zou mij derhalve niet willen beperken tot het sturen van een delegatie van waarnemers naar Peru, maar de Europese Unie, de Raad en het Europees Parlement willen aanbevelen de situatie in heel dit gebied goed in de gaten te houden. Zo nu en dan een resolutie uitvaardigen is niet genoeg. Wij moeten hier permanent aandacht aan schenken en kritiek blijven uiten, zodat degenen die zich voor de democratie inzetten, weten dat wij hen steunen.
Ik wil er overigens nog op wijzen dat niet alleen de OAS - hoe belangrijk deze ook voor Latijns Amerika moge zijn - de democratie in Latijns Amerika heeft gesteund. Dat hebben vooral ook de Europese Unie en dit Parlement gedaan. Wij hebben veel geld in deze regio gestopt en het zou geen kwaad kunnen indien wij ook eens spraken over hetgeen de Europese Unie in Latijns Amerika doet. Wij mogen niet alleen spreken over de daden van Noord-Amerika. Ik wil absoluut niet chauvinistisch zijn maar ik vind wel dat wij onszelf niet te kort hoeven te doen. Ik hoop dat hetgeen het Europees Parlement over Peru zegt, daar niet in dovemansoren zal vallen. Ik weet dat velen hun oor te luisteren leggen en horen wat dit Parlement zegt.
Ik moet er overigens nog eens op wijzen dat de oudste betrekkingen van het Europees Parlement met een ander parlement de betrekkingen met het Latijns Amerikaans parlement zijn, en daartoe behoort ook Peru. Dergelijke betrekkingen scheppen ook verplichtingen. Daarom hoop ik dat wij met grote meerderheid deze ontwerpresolutie zullen aannemen.>

Martínez Martínez
Mijnheer de Voorzitter, wij vinden de toestand in Peru verontrustend. President Fujimori is aan de macht gekomen met gevaarlijke denkbeelden: hij streeft uitsluitend een zogenaamd zuiver economische doelmatigheid na, en hij beweert veel macht nodig te hebben om die doelmatigheid te bewerkstelligen. Hij vindt ook dat de politieke partijen een oneigenlijke invloed hebben, en wil een einde maken aan deze "partitocratie" , zoals hij het noemt. In feite geeft hij daarmee democratische instellingen indirect de schuld voor alles wat er in het verleden fout is gegaan.
Onze vrees is gedurende beide ambtstermijnen van Fujimori gaandeweg bevestigd. Zijn regering begon onmiskenbaar autoritaire trekken te vertonen, en bediende zich van buitensporige propaganda en systematische manipulatie van de media. Bovendien werd duidelijk dat de president de regels van de rechtsstaat aan zijn laars lapte.
In die omstandigheden vonden in april en mei de verkiezingen plaats. Zoals wij al vreesden, zijn die een schijnvertoning gebleken: iedereen die het gebeuren heeft gevolgd, heeft dat bevestigd en gelaakt.
Dat is kortweg ook de boodschap van onze resolutie. Het is goed en terecht dat het Europees Parlement zich hierover uitspreekt; niet alleen omwille van onze waardigheid en om onze belangstelling voor het democratische proces in Latijns Amerika te tonen, maar ook om onze noodzakelijke en verdiende steun aan Peruaanse democraten te betuigen.
Wij zullen dus voor deze resolutie stemmen. Ik wil echter nog twee kanttekeningen plaatsen bij de tekst.
In de eerste plaats is het niet zomaar een kandidaat die besloot niet aan de tweede ronde van de verkiezingen deel te nemen. Het gaat om Alejandro Toledo, die door de hele oppositie werd gesteund en die in eerlijke verkiezingen een bijzonder grote kans had gehad Fujimori te verslaan.
In de tweede plaats vind ik het jammer dat de resolutie niet verwijst naar de teleurstellende rol die de Organisatie van Amerikaanse Staten in het hele proces heeft gespeeld. De OAS heeft de onregelmatigheden tijdens de campagne aan de kaak gesteld, geëist dat de tweede ronde werd uitgesteld, en zijn waarnemers teruggetrokken. Het doet weinig consequent aan dat de organisatie er vervolgens het zwijgen toe doet, zonder verdere reactie of sancties. Daarmee keurt zij eigenlijk stilzwijgend goed wat ze eerder juist heeft veroordeeld. Ik vind dat de OAS behoorlijk aan geloofwaardigheid heeft ingeboet door een dergelijke houding aan te nemen.
Tot besluit wil ik bevestigen dat wij solidair zijn met Alejandro Toledo, met de democratisch gezinden in Peru en met het Peruaanse volk. Wij verwerpen Fujimori als een sinistere en autocratische figuur, en nemen afstand van degenen die hun stem niet hebben verheven of soms zelfs met een zekere tevredenheid hebben gereageerd; reacties die door de president zijn aangegrepen om zijn vliesdunne legitimiteit te versterken. Wij beloven nogmaals dat wij dit schijnvertoon niet zullen accepteren en dat wij alle initiatieven ten gunste van de democratie in Peru op de voet zullen volgen.>

Verheugen
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de Commissie heeft vanzelfsprekend heel het verkiezingsproces in Peru op de voet gevolgd, en wel met toenemende bezorgdheid. Aangezien talrijke onregelmatigheden zijn begaan, technische mankementen zijn vastgesteld, en de datum voor de tweede verkiezingsronde werd gehandhaafd, heeft de Europese Unie besloten haar waarnemers uit dit land terug te trekken. Zoals reeds werd gezegd heeft de Organisatie van Amerikaanse Staten een soortgelijke beslissing genomen. De Unie wilde met dit initiatief duidelijk maken dat volgens haar de verkiezingen in Peru niet in aanmerking kunnen komen voor de democratische legitimiteit die zij onder normale omstandigheden had verworven, een legitimiteit waaraan dit land bovendien dringend behoefte had. Wij moeten derhalve deze gang van zaken niet alleen betreuren maar ook nadenken over de mogelijkheden voor versterking van de democratische instellingen in Peru.
Volgens de Commissie moeten wij Peru zonder meer duidelijk maken dat wij niet afstappen van de aan de democratie ten grondslag liggende principes, vooral in deze tijd en met het oog op de situatie in de omringende landen. De democratische stelsels zijn immers ook in andere landen afgezwakt. Enkele minuten geleden spraken wij nog over Paraguay.
In de verklaring van 9 juni heeft de Europese Unie onderstreept dat zij de delegatie van de OAS die naar Peru gaat, steunt. Wij moeten verlangen dat deze delegatie heldere, duidelijke taal zal weten te spreken en met heldere, duidelijke resultaten naar huis zal weten te komen.
Wij zullen de ontwikkelingen in het land met grote aandacht blijven volgen en zijn bereid eventueel onze betrekkingen met Peru in het licht van deze overwegingen opnieuw onder de loep te nemen. De Commissie hecht eveneens groot belang aan de uitvoering van concrete acties ter versterking van de democratische instellingen en de bevordering van het politiek pluralisme in Peru. Daarvoor zullen wij ook voorstellen doen.>

De Voorzitter
Het debat over actuele, dringende en bijzonder belangrijke kwesties is gesloten.

Ik wijs u er op dat het vanmiddag behandelde verslag van de heer Turco zo meteen in stemming zal worden gebracht, zoals ook op de agenda staat vermeld.>

Katiforis
Mijnheer de Voorzitter, als ik hier zo rondkijk in de vergaderzaal, is het voor mij duidelijk dat wij na de stemming van gisteren, tijdens welke wij de vergaderingen op vrijdag hebben afgeschaft, ook al begonnen zijn met de afschaffing van de vergaderingen op donderdag.

Ik hoop dat de collega's hier nota van zullen nemen en zullen proberen om dit onverstandige besluit zo snel mogelijk ongedaan te maken.
(Applaus)

Goepel
Mijnheer de Voorzitter, ik schaar mij achter de opmerkingen van de vorige spreker en wil daaraan een verzoek toevoegen. Wilt u ervoor zorgen dat de stemmingen van de donderdagmiddag mee worden geteld in de berekening van de dagvergoeding?
>

Dupuis
Mijnheer de Voorzitter, ik wil onze collega slechts zeggen dat hij ook al voor de afschaffing van de donderdag had kunnen stemmen.

Flesch
Ik wil slechts alle collega' s bedanken die zo duidelijk hebben aangegeven wat er achter de stemming over de vrijdag schuil gaat: "geknabbel" .>

Blokland
Voorzitter, het is wat merkwaardig om hier in zo'n klein gezelschap te willen terugkomen op op democratische wijze tot stand gekomen besluiten gisteren. Ik denk dat het het beste zou zijn dat degenen die nu zo protesteren tegen de afwezigheid van collega's er het nodige aan doen om hun collega's hier te krijgen. Ik zie het ervan komen dat als wij inderdaad geen quorum hebben op donderdag, wij dan ook moeten stoppen met vergaderen op donderdag. Als wij een serieuze agenda willen behandelen, dan moeten wij er zijn. Vertel dat aan uw collega's, zorg dat zij hier zijn en kat niet op ze. >

De Voorzitter
Geachte collega' s, als u het goed vindt zou ik dit boeiende debat willen onderbreken om over te gaan naar een even boeiend onderwerp, namelijk de stemming over de urgenties.>

STEMMING (voortzetting
Verslag (A5-0133/2000) van de heer Marset Campos, namens de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijk veiligheid en defensiebeleid, over de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement betreffende een communautair actieplan voor de wederopbouw van Midden-Amerika (COM(1999) 201 - C5-0111/1999 - 1999/2114(COS))

(Het Parlement neemt de resolutie aan)
>
Verslag (A5-0123/2000) van de heer Schmitt, namens de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, over het werkdocument van de Commissie "Naar gemeenschappelijke normen inzake asielprocedures" (COM(1999) 271 - C5-0157/1999 - 1999/2148(COS))
(Het Parlement neemt de resolutie aan) 
Verslag (A5-0126/2000) van mevrouw Sörensen, namens de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, over de mededeling van de Commissie aan de Raad, het Europees Parlement en het Economisch en Sociaal Comité over slachtoffers van misdrijven in de Europese Unie - Reflecties over normen en waarden (COM(1999) 349 - C5-0119/1999 - 1999/2122(COS))
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Verslag (A5-0138/2000) van de heer Turco, namens de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme, over het tiende jaarlijks verslag van de Commissie over de Structuurfondsen voor 1998 (COM(1999) 467 - C5-0325/1999 - 1999/2211(COS))
Vóór de eindstemming
Simpson (PSE). (EN) Mijnheer de Voorzitter, voordat u tot definitieve stemming overgaat, moet ik u zeggen dat volgens de stemlijst amendement 3 op paragraaf 28 is ingediend door de TDI-Fractie. Dit klopt echter absoluut niet en ik geloof niet dat onze fractie graag te boek wil staan als ondersteunster van een amendement van de TDI-Fractie.>

De Voorzitter
Zo staat dat inderdaad ook voor mij opgeschreven. Er is over het amendement gestemd zoals ik had aangekondigd. Wij gaan over tot de eindstemming.>

Swoboda
Mijnheer de Voorzitter, ik wil alleen graag dat opgehelderd wordt - en dat hoeft niet op stel en sprong te gebeuren, dat kan ook straks nog - van wie dit amendement is, van de TDI-Fractie of van de rapporteur. Dat maakt namelijk wel wat uit en is ook van doorslaggevend belang voor ons stemgedrag. Ik verzoek u dat straks op te helderen. Wij zijn immers bij de stemming ervan uitgegaan dat het amendement niet van de TDI, maar van de rapporteur was. >

De Voorzitter
Dit is inderdaad een door de TDI-Fractie ingediend amendement dat in de voltallige vergadering is aangenomen.>

Speroni
Mijnheer de Voorzitter, ik wil alleen zeggen dat men de amendementen moet aannemen omwille van de inhoud en niet omwille de handtekening die eronder staat.>

De Voorzitter
Er is over deze amendementen gestemd.
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

McKenna
Mijnheer de Voorzitter, een motie van orde. Het is gewoonweg belachelijk dat leden na de stemming doodleuk komen vertellen dat ze niet voor een amendement stemmen als dat van een bepaalde fractie afkomstig is. Je stembesluit moet je nemen omdat je het wel of niet met een amendement eens bent.

STEMVERKLARINGEN - Tunesië (B5-0508/2000)

Speroni
Mijnheer de Voorzitter, ik heb mij van de stemming over de resolutie inzake Tunesië onthouden omdat mijns inziens dergelijke documenten niet veel uithalen.
Aangezien hierin sprake is van bescherming van de rechten en de vrijheden van de mens, wil ik bij deze gelegenheid nogmaals duidelijk maken dat vandaag op het binnenhof van het Parlement het recht op vrije meningsuiting ernstig is geschonden, of althans een poging is gedaan tot schending daarvan. Terwijl een met vlaggen en spandoeken uitgeruste groep jongeren manifesteerde tegen de mondialisering en de genetisch gemodificeerde organismen werd vanuit een raam van het Parlement water op hen gegooid - ik weet niet hoe, met een emmer, een glas of met iets anders - en naar het schijnt is dat water door een Parlementslid gegooid dat daarna naar deze zaal is gekomen om tegen deze manifestatie te protesteren. Ik herhaal dat dit een kwestie is van vrije meningsuiting, ofschoon ik niet akkoord ga met de aangeslagen toon en de gebruikte woorden.
Wij hebben een filmpje van dit voorval en ik wil graag dat het Bureau dit ziet opdat eventueel maatregelen worden genomen.>

Bordes, Cauquil en Laguiller
Wij hebben voor de gezamenlijke resolutie gestemd, hoewel we het op vele punten niet eens waren met de formuleringen. Wij zijn het er evenmin over eens dat over de verantwoordelijkheid van de Franse regering ten aanzien van de situatie in Tunesië in alle talen wordt gezwegen. Dit is namelijk het enige middel dat de parlementaire procedure ons geeft om ons protest te laten horen tegen de dictatuur in dat land.
Wij veroordelen tevens de steun die de Franse regering deze dictatuur, waartegen wij ons verzetten, geeft. Diverse andere dictaturen in het oude, door het Franse imperialisme in Afrika gevormde, koloniale rijk kregen en krijgen steun.
Wij constateren dat er sprake is van hypocrisie bij de partijen die achtereenvolgens aan de regering zijn geweest in Frankrijk en die hier nu stemmen voor een resolutie waarmee gevraagd wordt om rechten en vrijheden in Tunesië. Zij vormen de regering en dus beschikken zij over aanzienlijke middelen om het Tunesische regime onder druk te zetten. Desalniettemin onthouden zij zich van actie. In werkelijkheid bekommeren zij zich helemaal niet om de rechten en de vrijheden in dat land, zolang de Tunesische leiders maar voor orde zorgen en voor vooral het goede verloop van de voor Frankrijk winstgevende economische relatie.>
Verslag-Marset Campos (A5-0133/2000)
Bordes (GUE/NGL). (FR) Mijnheer de Voorzitter, wij zijn geen tegenstanders van de hulp aan de arme landen van Midden-Amerika en daarom hebben wij voor het verslag gestemd, ondanks de tekortkomingen in de voorstellen.
Wij zijn er echter van overtuigd dat de hulp slechts in zeer beperkte mate ten goede zal komen van de bevolking, omdat op geen enkele wijze voorzien is in controle op de besteding van de gelden. Dientengevolge is er geen enkele garantie dat de gelden ten gunste van het heersende regime niet geheel of gedeeltelijk worden verduisterd, of zelfs direct in de kas verdwijnen van de rijke klasse.
Bovendien is iedere hulp, hoe goed die ook gecontroleerd wordt, slechts een druppel op een gloeiende plaat zolang die landen worden uitgezogen en de bevolking wordt uitgebuit door de grote westerse multinationals.>

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, ik heb voor het verslag-Marset Campos gestemd en ik zal u onmiddellijk uitleggen waarom. Ik moet echter eerst steun betuigen aan hetgeen de heer Speroni zei. Als inderdaad dat is voorgevallen wat hij zegt - en hij pleegt de waarheid te zeggen - is dat een zeer ernstige zaak.
Dan nu mijn stemverklaring. Ik ben natuurlijk voor steun aan al degenen die schade hebben opgelopen, zoals de volkeren in Midden-Amerika en ik stel mijzelf en ook u, mijnheer de Voorzitter, de vraag waarom de armste landen van de wereld in hemelsnaam altijd orkanen moeten afwachten voordat zij hulp krijgen voor hun economie en hun dagelijks leven. Mijns inziens moet het Europees Parlement ervoor zorgen dat er altijd hulp wordt verleend aan hulpbehoeftige volkeren, waar dan ook in de wereld.>
Verslag-Schmitt (A5-0123/2000)
Berthu (UEN). (FR) Mijnheer de Voorzitter, het werkdocument van de Commissie "Naar gemeenschappelijke normen inzake asielprocedures" is een korte, algemene tekst die volgens de inleiding bedoeld is om - ik citeer - "een discussie op gang te brengen na de aanneming van het Verdrag van Amsterdam, waarin onder het nieuwe artikel 63 wordt voorzien in de uitvaardiging van een reeks gemeenschappelijke Europese normen voor vluchtelingen en ontheemden" .
Men kan met recht verbaasd zijn over deze inleiding. Waarom een discussie op gang brengen? Wij dachten dat, zoals logisch geweest zou zijn, een dergelijke discussie al had plaatsgevonden voor de ondertekening van het Verdrag van Amsterdam en dat de federalisten wisten in welke richting ze gingen.
Als men het document van de Commissie en het verslag van het Europees Parlement leest, blijkt echter dat daar geen sprake van is. De noodzaak van harmonisatie van de asielnormen wordt weliswaar sterk benadrukt in deze teksten, maar het eerste wat opvalt is dat de argumentatie zwak is. De behandeling van vluchtelingen verschilt van het ene land tot het andere en deze verschillen worden veroordeeld, maar er wordt niet aangegeven wat die verschillen inhouden. In feite kunnen er zeer legitieme redenen zijn voor dergelijke verschillen, die voortkomen uit het specifieke karakter en de cultuur van een land of uit de banden met vroegere kolonies.
Na goed zoeken is er feitelijk maar een enkele, op het oog serieuze reden te vinden voor harmonisatie van de asielnormen: door de afschaffing van de interne grenscontroles - ook voor burgers uit derdewereldlanden - wordt op grond van hetzelfde Verdrag van Amsterdam, een wankel juridisch evenwicht volledig te niet gedaan, waardoor volkomen oncontroleerbare, secundaire bewegingen van vluchtelingen op gang dreigen te komen.
Wij zijn dus in feite een oplossing aan het zoeken voor een probleem dat grotendeels door het Verdrag van Amsterdam zelf in het leven is geroepen. De oplossing kan bovendien zeer nadelig voor ons uitvallen, want het is duidelijk dat de harmonisatie van asielnormen niet naar beneden zal plaatsvinden - wie zou dat durven? - maar naar boven hetgeen, zoals doorgaans het geval is met dergelijke beleidsvormen, een zuigwerking tot gevolg zal hebben. Wij lopen het gevaar door het raderwerk vermorzeld te worden. Daarom kunnen wij de regeringen slechts tot uiterste voorzichtigheid manen, ze oproepen om het maximum van hun competenties te bewaren en artikel 63 van het Verdrag van Amsterdam strikt te interpreteren.>

Cauquil
Mijnheer de Voorzitter, deze stemverklaring wordt eveneens onderschreven door Arlette Laguiller en Armonie Bordes.
In de korte toelichting op zijn verslag formuleert de rapporteur zijn voorbehouden ten aanzien van een harmonisatie waarin men genoegen schijnt te nemen met niet bepaald strenge normen voor de wetgeving en de praktijk van bepaalde landen. Hiermee geeft hij zeker blijk van zijn wil om het asielrecht in de verschillende landen van de Unie te harmoniseren, maar niet naar boven. In diverse passages is misbruik van het asielrecht de zondebok, terwijl in bijna alle Europese landen de regeringen het asielrecht soms op zeer rigoureuze wijze beperken. Dat betekent dat de toepassing van deze tekst in sommige Europese landen voor verbetering van de situatie van asielzoekers kan zorgen, maar de situatie in andere landen zal verergeren.
Wij hebben ons daarom onthouden van stemming over dit verslag, hoewel we hebben ingestemd met sommige artikelen en vooral met de amendementen waarin tenminste een lans wordt gebroken voor verruiming van het asielrecht. Wij veroordelen het schandalige beleid van de meeste Europese landen, en van met name Frankrijk dat weigert dit recht toe te kennen aan met name degenen die Algerije en het gezamenlijke machtsmisbruik van zowel integristen als het leger ontvluchten.>

Fatuzzo
Eindelijk eens een document, mijnheer de Voorzitter - en gelukkig niet het enige - dat de Europese Unie tot eer strekt. Ik ben hier vierkant voor. Hierin staat dat volgens de Commissie de lasten in verband met de verlening van asiel aan degenen die huis, haard, en dierbaren moesten verlaten, op billijke wijze verdeeld moeten worden over de vijftien lidstaten van de Europese Unie.
Dit is een geheel nieuw principe, een innovatie en wij hopen dat dit zijn beslag kan vinden in een richtlijn. Daardoor krijgt de Europese Unie een concrete en reële gedaante. Dit is mijns inziens ook een van belangrijkste punten en daarom heb ik in volle overtuiging voor gestemd. Het is volgens mij eveneens goed dat de Commissie dit besluit met terugwerkende kracht van toepassing laat worden en degenen die vluchtelingen uit Kosovo hebben opgenomen, in staat stelt de lasten daarvan eerlijk met de andere lidstaten van de Unie te verdelen.>

Speroni
Mijnheer de Voorzitter, ik heb mij onthouden aangezien volgens mij dergelijke teksten weinig zoden aan de dijk zetten. Ik wil echter van deze gelegenheid gebruik maken om te zeggen dat waarschijnlijk ook dit jaar weer iemand - een intolerant iemand, die graag ziet dat bepaalde ideologieën opnieuw worden opgegraven - zal proberen een ander iemand in vluchteling te veranderen. Wij zijn tegen een communistisch en dictatoriaal Europa, tegen een Europa dat korte metten maakt met de volkeren door hun onderlinge verschillen te vernietigen. Het communisme is niet de strijd van de armen tegen de rijke kapitalisten, of de strijd voor gelijkheid, maar de strijd voor nivellering, dat wil zeggen voor dictatuur. Echte gelijkheid is immers gebaseerd op verscheidenheid, op verscheidenheid van personen en van volkeren.
Het communisme en het huidig Europa presenteren gelijkheid als mobiliteit van de macht van de samenleving, hetgeen betekent dat de situatie waarin de samenleving zich bevindt niet hoeft te veranderen. Wij zijn daarentegen van mening dat er wel degelijk iets moet veranderen en wel heel veel, en dat in het Europa van de volkeren opnieuw vrijheid moet bestaan voor alle volkeren, met inbegrip van het Padaanse volk. Ook jonge Padaanse burgers moeten de mogelijkheid krijgen om te demonstreren zonder beledigd of geïntimideerd te worden. Wij zouden ook graag onze vlaggen zien wapperen, en niet alleen de rode vlaggen. >

Korakas
Toekenning van asiel is een politiek vraagstuk van de bovenste plank. Hierbij gaat het om grondrechten, democratie, eerbiediging van de fundamentele individuele rechten en vrijheden en de menselijke waardigheid.
Dit is de enige optiek van waaruit men het probleem van de asielzoekers moet bekijken. Men moet elke poging tot verplichte harmonisatie van het asielbeleid zien te voorkomen en ervoor zorgen dat dit beleid niet wordt aangegrepen om fundamentele mensenrechten terug te schroeven, nog meer repressieve maatregelen en politiemaatregelen te nemen en van Europa een onneembare vesting te maken. Dit beleid mag geen voorwendsel zijn om met nog meer vastberadenheid af te stevenen op de verwezenlijking van elektronische persoonsdossiers, in het kader van Europol en Schengen. Dergelijke systemen druisen in tegen niet alleen de belangen van de immigranten, maar ook de fundamentele individuele vrijheden van de burgers van de EU.
Men moet alle noodzakelijke, wetgevende en niet-wetgevende maatregelen treffen om eerbiediging van de rechten van asielaanvragers te garanderen. Men dient zich strikt te houden aan de bepalingen van de Conventie van Genève. Men moet zorgen voor eerbiediging van alle bepalingen inzake bescherming en toekenning van asiel aan degenen die als individu of als groep worden vervolgd door statelijke en niet- statelijke organisaties of door andere groepen, om wat voor reden dan ook, om ideologische, filosofische, politieke, religieuze, culturele redenen of omwille van rassenafstamming. Men moet hen de nodige garanties geven en een menswaardige opvang garanderen.
Asielaanvragers moeten in de lidstaten van de EU op menselijke en menswaardige manier worden behandeld. Men moet eveneens serieus rekening houden met alle parameters, met de specifieke situatie waarin asielaanvragers zich bevinden, met de gevaren waaraan zij bloot worden gesteld als zij worden teruggestuurd naar hun land. Men moet de noodzakelijke beschermingsmaatregelen treffen, ook indien niet aan de formele voorwaarden voor asieltoekenning wordt voldaan. Deze voorwaarden moeten in ieder geval duidelijk worden vastgesteld en beantwoorden aan de principes van het volkenrecht en de fundamentele mensenrechten.
Men ziet vaak dat asielzoekers op willekeurige en zelfs gewelddadige wijze het land worden uitgezet, omdat zij niet weten hoe zij de rechter om bescherming moeten vragen. Onaanvaardbaar zijn tevens de verschijnselen van collectieve uitzetting van vluchtelingen. Deze zijn een schending van de overeenkomsten en principes inzake mensenrechten.
Wij willen de aandacht vestigen op de kwalijke en zelfs repressieve gevolgen die kunnen voortvloeien uit de opstelling van gemeenschappelijke criteria voor asieltoekenning, als daarbij geleidelijk aan wordt afgeweken van de Conventie van Genève en de daarin voorkomende bepalingen worden vervangen door regelingen zoals het onderhavig verslag. Wij keuren eveneens het zogenaamde beleid voor de lastenverdeling af. Uit dit beleid blijkt duidelijk dat bepaalde sterke landen van de EU bevrijd willen te worden van de "last" van de opvang van een groot aantal vluchtelingen en deze in de schoenen willen schuiven van andere landen.
Wij zijn er tot slot diep van overtuigd dat het vluchtelingenvraagstuk maar op één echte manier kan worden aangepakt: met de verwezenlijking van vrede en democratie en de bevordering van sociale en economische ontwikkeling in alle landen van de wereld. Zolang daar geen sprake van is en zolang dit zelfs ondermijnd wordt door de grote economische en militaire belangen die alles afbreken wat hen hinder bezorgt, structuren, samenlevingen, rechten en waardigheden van volkeren, zullen de golven van ontwortelde en vervolgde mensen alleen maar toenemen.>

Krivine en Vachetta
Dat het aantal asielaanvragen is gedaald van 660 000 in 1993 tot 227 000 in 1997 komt niet doordat de vervolgingen zijn verminderd, maar doordat het moeilijker is geworden om een visumaanvraag in te dienen. Het Verdrag van Dublin staat slechts toe asiel aan te vragen in het eerste land waar de vluchteling binnenkomt. Het doel van het verslag-Schmitt is duidelijk: "om het echte asielrecht in ere te herstellen, is het noodzakelijk de toelatingsprocedure te verscherpen en misbruik krachtig tegen te gaan" .
De landen buiten het Schengengebied worden bovendien als "zeker" beschouwd. Daarmee moeten die landen voor grenswacht van het fort Europa spelen. Op grond waarvan worden echter landen die bijvoorbeeld zigeuners zwaar discrimineren (Roemenie, Slowakije) als zeker genoeg beschouwd om, zoals België doet, in grote getale de als ongewenst beschouwde groepen uit te wijzen?
Ten slotte is het begrip vluchteling dat wordt toegepast veel te beperkt in vergelijking tot hetgeen het Verdrag van Genève uit 1951 voorschrijft: "Vluchteling is iedere persoon die bevreesd voor vervolging..., voor bescherming niet kan rekenen op zijn eigen land" . In feite moet men tegenwoordig met steeds meer bewijzen komen om aan te tonen dat zijn leven bedreigd wordt, wat natuurlijk moeilijk of zelfs onmogelijk is. Om als Europese Unie eindelijk het asielrecht toe te passen moet gebroken worden met de obsessie van controle op de immigratie in de huidige situatie. Hoe meer het vrije verkeer van personen zal worden gerespecteerd, hoe meer Europa zich waardig toont voor degenen die hier een toevlucht zoeken.>

Lang
Uit de statistieken, waarin sprake is van een exponentiële toename van het aantal asielaanvragen per jaar in de Europese Gemeenschap, en uit de gebeurtenissen van de laatste tijd blijkt op dramatische wijze hoe belangrijk het asielbeleid is geworden voor iedere lidstaat van de Europese Gemeenschap.
Door de procedures voor opvang van vluchtelingen - een beleidsterrein dat bij uitstek tot de nationale soevereiniteit behoort - te communautariseren en te uniformeren betrekt Europa ons bij een politiek die stapje voor stapje voert naar een ruimte van sociale ongelijkheden, naar een ruimte met positieve discriminatie van buitenlanders en een hoge mate van onveiligheid. Drugs, illegalen en onechte asielzoekers die zich om puur economische redenen op het grondgebied van een lidstaat bevinden, kunnen daar vrijelijk circuleren, Ook terroristen en misdadigers kunnen daar ongehinderd hun gang gaan.
De bijdrage van de Gemeenschap aan alle belangrijke vraagstukken betreffende justitie, het beheer van de migratiestromen op haar grondgebied, de grondrechten en de openbare orde, mag en kan slechts subsidiair zijn en slechts betrekking hebben op criminaliteit en problemen met de openbare orde die daadwerkelijk van supranationale aard zijn.
Ten slotte is het verslag, net als vele andere verslagen over het asielbeleid, niet realistisch en zeer demagogisch. Door systematisch, ten koste van al het andere, buitenlandse burgers te bevoordelen ten opzichte van de eigen burgers - via de meest uiteenlopende hulpverlening bij onder andere bewijslast, huisvesting, gezinshereniging of financiële, medische en onderwijskundige hulp - bereikt men in feite dat de eigen bevolking zich afwijzend gaat opstellen.
Om die reden stemmen de afgevaardigden van het Front National en ikzelf tegen dit verslag dat de rechten, de veiligheid en de democratie van de mensen in de waagschaal stelt. Men kan niet hals over kop een rechtsorde op strafrechtelijk gebied tot stand brengen. Er kan pas sprake zijn van communautarisering van asielprocedures, van rechtspraak en interne openbare orde van de lidstaten als men de betrokken volkeren daarover heeft geraadpleegd. Wedden dat onze eurocraten, de voorstanders van een gecentraliseerd en federaal super Europa, hun koers dan moeten bijsturen en meer respect moeten opbrengen voor de democratie bij de opbouw van Europa?>

La Perriere
Het verlenen van asiel vormt in iedere beschaving een concreet voorbeeld van naastenliefde jegens degenen die zich om allerlei redenen in een noodtoestand bevinden. Er is dan ook niemand die de juistheid van hulp aan deze slachtoffers betwist.
Na lezing van het verslag van de heer Schmitt geloof ik dat we niet over hetzelfde praten. De commissie openbare vrijheden lijkt te geloven dat zich achter de wetgevingsverschillen tussen de lidstaten in werkelijkheid niet bestaande, of te weinig toegepaste asielrechten verbergen, alsof wij onder totalitaire regimes zouden leven en onze staten niet al eeuwenlang voorbeelden van gastvrijheid zijn.
Dezelfde commissie ontdekt de regels van de democratie wanneer zij suggereert dat de verschillen tussen het ene en het andere land meer te maken hebben met de politieke context dan met de inhoud van de vraag. Het is overduidelijk dat de politieke wensen, zoals de kiezers deze tijdens de verkiezingen tot uitdrukking hebben gebracht, van weinig belang worden geacht voor een Europese Gemeenschap die weet dat zij van nature ver verwijderd is van de dagelijkse realiteit, tenzij die wensen overeenkomen met de communautaire doctrine.

Dit Parlement wil de situatie van asielzoekers niet verbeteren. Het is de politieke wil van dit Parlement om de communautaire bevoegdheden, zowel hier als elders, uit te breiden ten koste van de staten die deze bevoegdheden niet zouden verdienen.
Het Duitse volk en de Duitse regering willen het meest gastvrij zijn van heel Europa en daar mogen we ze van harte mee feliciteren. De Commissie en het Parlement hoeven zich echter niet te bemoeien met het feit dat andere landen dat niveau niet bereiken, gewoon omdat ze dat dikwijls niet willen. Zelfs de socialistische Franse regering "geeft de voorkeur aan" , ik citeer, "een soepele benadering, waardoor het mogelijk is om de nationale eigenaardigheden inzake asielprocedures te respecteren" .
Wat kan men zeggen over het terugkerende voorstel tot lastenverdeling? Ofwel voeren de lidstaten hun eigen beleid, en dan financieren ze dit zelf, ofwel communautariseert de Gemeenschap dit terrein en neemt zij de kosten op in haar begroting. Indien een bepaald land van mening is dat zijn politiek teveel geld kost, moet het deze politiek maar veranderen.
Wij willen niet dat de Commissie een communautair beleid voert en wij willen evenmin het beleid van een andere regering. Wij willen dat ons volk en zijn gekozen vertegenwoordigers meester blijven over hun eigen beslissingen en hun eigen toekomst.>

Paulsen en Olle Schmidt
De mensenrechten moeten wereldwijd nageleefd worden. Als de mensenrechten geschonden worden, hebben andere landen de plicht om mensen die asiel zoeken op grond van vervolging een veilige plek te bieden. Alle landen hebben een gemeenschappelijke verantwoordelijkheid voor een menswaardige opvang voor alle vluchtelingen. Geen enkel land kan zich onttrekken aan zijn verantwoordelijkheid als vluchtelingen er veiligheid zoeken. De uitvoering van het asielbeleid verschilt van lidstaat tot lidstaat, maar over het algemeen is het vluchtelingenbeleid in heel Europa de afgelopen jaren aangescherpt. Als de landen een ruimhartig vluchtelingenbeleid willen voeren, moet de verantwoordelijkheid van de lidstaten gecoördineerd worden.
Daarom juichen wij in beginsel het werkdocument van de Commissie en het verslag-Schmitt toe over de uitvoering van een gemeenschappelijk asiel- en vluchtelingenbeleid, maar we benadrukken dat de minst ruimhartige landen niet de norm mogen stellen. We willen een Europees vluchtelingenbeleid dat de lasten tussen de Europese landen beter verdeeld, onder voorwaarde dat het Europese, en tevens het Zweedse, vluchtelingenbeleid in toekomst humaner wordt dan het nu is. We mogen evenmin vergeten dat vluchtelingen en immigranten een positieve invloed op de lidstaten hebben. Ze voegen hun ervaringen en kennis toe aan de samenleving. Immigratie is op dit moment bovendien belangrijk met het oog op het tekort aan arbeidskrachten dat zich nu steeds duidelijker in de lidstaten begint af te tekenen.
Wat betreft het verslag-Schmitt willen we benadrukken dat asielaanvragen altijd individueel moeten worden behandeld en dat mensen op hun eigen merites moeten worden beoordeeld. Dit moet tevens de norm zijn als mensen massaal op de vlucht slaan.
Bovendien is het belangrijk dat de vluchtelingen in beginsel recht hebben op dezelfde sociale voorzieningen als de plaatselijke bevolking van het land dat de asielaanvraag behandelt. Dit grondbeginsel is vastgelegd in het Verdrag van Genève en moet uitgevoerd en nageleefd worden. Verder vinden wij het belangrijk dat de tot nu toe geldende definities van de begrippen vluchteling en asiel in het Verdrag van Genève worden bestudeerd en uitgebreid, zodat ze ook mensen behelzen die asiel zoeken op grond van geslacht en seksuele geaardheid. >

Schröder, Ilka
De Bondsrepubliek Duitsland heeft in 1993 het grondwettelijk vastgestelde recht op politiek asiel gedemonteerd. Zij zette een voor asielzoekers ondoordringbare muur om haar grenzen. Asielverlening komt in de Bondsrepubliek nauwelijks nog voor. Vluchtelingen worden sociaal of juridisch "buiten de grens" gezet of de illegaliteit in gedreven.
Het verslag-Schmitt heeft tot doel dit mensonwaardig systeem uit te breiden tot heel de Europese Unie. Uitgerekend dit systeem moet de grondslag worden voor de "gemeenschappelijke normen voor asielprocedures" . De problemen die met deze asielwetgeving verband houden komen in het verslag-Schmitt in het geheel niet aan de orde. Met geen woord wordt gerept over het onmenselijk systeem van vreemdelingenbewaring. Evenmin wordt kritiek geuit op de sociale discriminatie van vluchtelingen, waarvoor in Duitsland het "Asylbewerberleistungsgesetz" gebruikt wordt.
In het verslag-Schmitt wordt gesuggereerd dat vluchtelingen op de arbeidsmarkt worden gediscrimineerd. Veeleer is het hen uitdrukkelijk verboden om te gaan werken. De rapporteur spreekt zelfs niet over de dagelijks voorkomende overtredingen van de persoonlijkheidsrechten van asielzoekers en de overtredingen van de voorschriften inzake gegevensbescherming. Dankzij Eurodac en het Schengeninformatiesysteem vormen vluchtelingen de groep mensen waarover de meeste gegevens beschikbaar zijn. Zij zijn de eerste "glazen" mensen.
Voor al deze problemen doet het verslag van de heer Schmitt geen enkele oplossing aan de hand. De rapporteur doet veeleer zijn beklag over het "onrechtmatig gebruik" van het asielrecht. Veel vluchtelingen kunnen, na de wijziging van het asielrecht, juridisch geen aanspraak meer maken op asiel, ofschoon het volstrekt legitiem is, en blijft, ergens anders dan op de plaats van geboorte te willen leven en wonen. Daaraan moet het Parlement vorm zien te geven; daarvoor moet het optimale voorwaarden scheppen. Dat is onze belangrijkste taak! Met het verslag-Schmitt zorgt het Parlement er alleen voor dat asielzoekers nog gemakkelijker in diskrediet worden gebracht en als misdadigers worden gedoodverfd.
Wat de opvang van asielzoekers betreft wordt in het verslag-Schmitt voorgesteld de "lasten" onder de lidstaten van de EU te "verdelen" . Vluchtelingen zijn dus lasten. Op een dergelijke grondslag kan men natuurlijk geen menswaardig asiel- en vluchtelingenbeleid, een beleid dat rekening houdt met de belangen van de vluchtelingen opbouwen.
Verder wordt in het verslag-Schmitt instemming betuigd met de "terugnameovereenkomsten" . Deze zijn een middel om een ondoordringbare muur te zetten om de eigen grenzen. Een humaan vluchtelingenbeleid heeft daar niets mee uit te staan. Terugnameovereenkomsten leiden ertoe dat beschermingbehoevende mensen teruggestuurd worden naar het land van herkomst. Aldus wordt het de lidstaten van de EU gemakkelijker gemaakt asiel te weigeren.
Ook de bepalingen over "derde landen" en "zekere landen van herkomst" vallen in het verslag-Schmitt in goede aarde. Deze bepalingen zorgen ervoor dat politiek vervolgde personen in Duitsland geen asiel krijgen. Hen wordt asiel geweigerd als zij uit "zekere derde landen" of uit een zogenaamd "zeker land van herkomst" komen. Deze instrumenten maken een eerlijke en rechtvaardigde asielprocedure onmogelijk en daarom moet men deze van de hand wijzen en zo snel mogelijk afschaffen.
Het Europees Parlement moet voorstellen doen voor de manier waarop men in de Unie daadwerkelijk rekening kan houden met de belangen van vluchtelingen en asielzoekers. Het moet erop aandringen dat een eind wordt gemaakt aan het beleid van ondoordringbare grenzen, aan de afbraak van het asielrecht en de betwisting van het vluchtelingenverdrag van Genève. Alle mensen die hun toevlucht tot de EU nemen, moeten in aanmerking kunnen komen voor een eerlijke en billijke opnameprocedure.
Het verslag van de heer Schmitt gaat helaas de tegenovergestelde richting uit. Daarin forceert men de totstandkoming van ondoordringbare grenzen en wordt een lans gebroken voor een nog verdere beperking van de duurzame bescherming van vluchtelingen en asielzoekers.
Ik wil niet dat de vesting Europa nog onneembaarder wordt en daarom stem ik tegen de resolutie inzake "gemeenschappelijke normen voor asielprocedures" .>

Sylla
Het is goed eraan te herinneren dat sommigen in dit Parlement misschien in hun eigen familie asielzoekers hebben gekend. Slechts zestig jaar geleden hebben Italianen, Spanjaarden, Duitsers, Oostenrijkers en anderen, die vervolgd werden door hun fascistische of nazistische regeringen, gebruik kunnen maken van het asielrecht. Dat was onze eer, onze trots en onze plicht. Onze beroemdste asielzoeker in Frankrijk was generaal De Gaulle, die gebruik maakte van het asielrecht in Engeland en van daaruit het verzet organiseerde.
Het grootste belang van dit verslag is dat het de wetgeving van de lidstaten inzake de asielprocedures wil uniformeren. De harmonisatie van wetgeving en procedures zou vooraf moeten gaan aan de uitvoering van het Verdrag van Dublin en de invoering van het Eurodac-systeem.
Het is onrechtvaardig slechts een enkele asielaanvraag toe te staan voor de landen van de Europese Gemeenschap, aangezien de aanvraag niet in ieder land van indiening dezelfde kans van slagen heeft.

Het rapport legt naar mijn mening te minimale normen vast. Het heeft een aantal tekortkomingen en sommige punten blijven vaag. Vervolgingen zijn namelijk niet uitsluitend gebaseerd op politieke motieven en worden niet altijd door regeringen op gang gebracht.
Zo zouden Afghaanse vrouwen die vervolgd en gestenigd worden omdat ze de tsjador niet dragen, zonder uitzondering gebruik moeten kunnen maken van het asielrecht. Zo zou ook een Algerijnse journalist die door integristen met de dood bedreigd wordt, gebruik moeten kunnen maken van het asielrecht. Bepaalde staten die oppositieleden vervolgen, worden beschouwd als grote democratieën. Daarom zal een asielaanvraag afkomstig uit Tsjetsjenië niet in behandeling worden genomen. Om het recht op asiel te verlenen eisen de staten bewijzen van vervolging. Die zijn echter dikwijls niet te leveren, juist vanwege die vervolgingen. Het verslag blijft vaag over die kwestie.
De procedure zou ten slotte rekening moeten houden met familiebanden, taal en culturele affiniteit en met het koloniale verleden van het land van herkomst van de aanvrager. Dat zou hem in staat stellen de ballingschap beter te verdragen.
Als er sprake is van verduistering en misbruik is dat omdat er een gebrek is aan coherente regelgeving. Het zou onacceptabel zijn om argwaan te hebben en deze mooie verworvenheid uit de geschiedenis van de mensheid, die de enige reddingsboei blijft voor de strijders voor de vrijheid in de hele wereld, te beperken.
Ik heb mij onthouden van stemming over amendement 14. In dit amendement wordt erop aangedrongen "dat bij iedere toepassing van het Eurodac-systeem het accent duidelijk wordt gelegd op de beveiliging van gegevens, ten einde asielaanvragers te beschermen tegen eventueel verkeerd gebruik van de verzamelde informatie" . Dat amendement beoogt zeer zeker de bescherming van gegevens, maar ik ben tegen de idee van systematische informatieverzameling zoals voorgeschreven door Eurodac, zoals ik ook tegen de idee ben van versnelde procedures, die aanleiding kunnen geven tot vele vormen van misbruik.>
Verslag-Sörensen (A5-0126/2000)
Fatuzzo (PPE-DE). (IT) Mijnheer de Voorzitter, ik stem in met het besluit van de Commissie om maatregelen te treffen voor schadeloosstelling van de slachtoffers van misdaden in de Europese Unie. Als vertegenwoordiger en afgevaardigde van de Partij van de Gepensioneerden moet ik opmerken dat de meeste misdaadslachtoffers ouderen zijn.
De ouderen in Europa durven in bepaalde stadswijken niet alleen ' s avonds maar zelfs overdag de deur niet meer uit. Daarom ben ik voldaan over dit initiatief van de Europese Unie. Ik moet eveneens erop wijzen dat wanneer het om de schadeloosstelling van de slachtoffers gaat de overheid de plaats moet innemen van de daders en daarna deze schadeloosstelling direct moet terugvorderen van de daders van de misdaden.>

Kirkhope
De Conservatieve Partij in het Verenigd Koninkrijk heeft altijd op het standpunt gestaan dat in het strafrecht meer aandacht moet worden geschonken aan de behoeften van misdaadslachtoffers.
Wij juichen de ideeën in het verslag-Sörensen die onze visie ondersteunen dan ook zeer toe.
Omdat het verslag echter ook structurele veranderingen voorstelt in de stemmingsprocedure in de Europese instellingen, en dus ernstige financiële gevolgen heeft, kunnen wij het verslag als geheel niet steunen. >

Lang
Bravo! Voor de zoveelste keer geeft Europa blijk van een groot verantwoordelijkheidsgevoel door aandacht te schenken aan de slachtoffers van misdrijven.
Zoals het verslag al aangeeft, worden dat er voortdurend meer. De oplossing? Voor het Europees Parlement bestaat die uit materiële, juridische, medische, psychologische en sociale hulpverlening aan de slachtoffers van misdrijven. Voor ons als leden van Front National ligt het anders. Wij doen niet aan symptoombestrijding, maar richten ons op de oorzaken.
Reageren achteraf is dweilen met de kraan open en dient alleen om het geweten van de Europese bestuurders te sussen. We moeten in een eerder stadium optreden, we moeten de oorzaken van de criminaliteit in Europa aanpakken. Want alleen dan zal het aantal slachtoffers afnemen en kunnen wij onze plicht hen te helpen volledig nakomen.
Het is echter heel eenvoudig vast te stellen dat de criminaliteit overal in Europa toeneemt. De steden en het platteland worden steeds onveiliger; internationaal terrorisme, pedofilie, sekstoerisme, gedwongen prostitutie, vrouwenhandel, witwassen van geld, drughandel, illegale immigratie en grensoverschrijdende georganiseerde misdaad: het neemt alleen maar toe.
Wij koesteren het heilig principe van het vrij verkeer van personen, maar de mensen raken aan de drugs, raken gewond of worden vermoord. Uw vrij verkeer van personen voor iedereen, binnen uw niet te verwezenlijken ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid is geen noodzaak of fataliteit. Integendeel, als we niet opnieuw grenzen instellen en weigeren ook maar enige bevoegdheid op het terrein van politie, justitie, toelating en verblijf van buitenlanders over te dragen aan de mensen in de ivoren torens in Straatsburg en Brussel, zullen wij de veiligheid van de Europese burgers niet kunnen redden en garanderen.
Wordt eens wakker en zorgt ervoor dat u verantwoordelijk bent! Weeklagen over het verlies van mensen of het tellen van het aantal slachtoffers brengt geen redding of nieuw leven voor de misdaadslachtoffers in Europa. Wij moeten veeleer ervoor zorgen dat de mensen geen slachtoffer worden en daarom moeten we onszelf de middelen verschaffen om hun veiligheid te garanderen. Daartoe bent u echter niet in staat.
Leert u allereerst eens uw verantwoordelijkheden te dragen, leert u eerst eens hoe u moet regeren.>
Verslag-Turco (A5-0138/2000)
Fatuzzo (PPE-DE). (IT) Mijnheer de Voorzitter, ik heb voor het verslag-Turco gestemd ofschoon ik liever tegen had gestemd. Dit is namelijk slechts een overzicht, een moeilijk verteerbaar verslag over de verdeling en het gebruik van de structuurfondsen in het jaar 1998. Ik ben ervan overtuigd dat de Europese Unie haar steun aan de hulpbehoevenden heel anders moet verdelen.
Het systeem van programma' s, van raamwerken, het systeem dat nu al twintig jaar wordt toegepast om de begroting van de Europese Unie van uitgavenposten te voorzien moet volgens mij totaal worden veranderd. Er wordt teveel verspild en de beoogde doelstellingen worden niet bereikt. Het is mijns inziens hoog tijd dat men het over een andere boeg gooit bij de uitgaven van de Europese Unie. >

Nobilia
De UEN-Fractie stemt in met het verslag van de heer Turco, maar wenst wel in te gaan op enkele aspecten daaruit. Deze aspecten houden niet zozeer verband met de analyse achteraf, als wel met de afgelopen programmaperiode, hetgeen echter niets afdoet aan het belang daarvan voor de huidige periode.
De acties van de structuurfondsen moeten beter worden gecoördineerd. Dit geldt met name voor het ESF. Men moet er bijvoorbeeld voor zorgen dat deze acties beter aansluiten bij de jaarlijks vastgestelde horizontale vraagstukken. Ook moet men sterker de klemtoon leggen op innoverende acties.
Werkgelegenheid is een van de richtsnoeren voor de nieuwe programmaperiode. Werkgelegenheid zou dan ook op gezette tijden onderwerp moeten zijn van zowel kwantitatieve als ook kwalitatieve rapportage aan het Europees Parlement. Deze informatie kan geschieden in het kader van de verslagen van de Commissie over het gebruik van de betrokken fondsen en dient niet alleen een overzicht over het verleden maar ook prognoses te behelzen.
Er is nog een andere belangrijke richtsnoer voor de huidige programmaperiode: regionale en lokale ontwikkeling en de daarmee verband houdende problematiek. Wij hebben kunnen vaststellen dat in het verleden heel wat innovaties zijn opgetreden in de bevordering van regionale ontwikkeling uitgaande van lokale partnerschapsinitiatieven.
Daarom moeten wij geïnformeerd worden niet alleen over de efficiëntie van de genomen maatregelen, maar ook over de oorzaken van eventuele belemmeringen. Daarbij moet men altijd het grote communautaire doel voor ogen houden, te weten de bevordering van de werkgelegenheid. Daarom moet men nagaan of de desbetreffende doelstellingen stroken met hetgeen de lidstaten ondernemen en in eerste instantie met de nationale jaarplannen voor werkgelegenheid.
Het laatste belangrijke vraagstuk betreft de opsporing van fraude. De Commissie behandelt dit onderwerp weliswaar in haar verslag, maar spreekt hierover slechts in algemene termen. Zij geeft alleen de omvang daarvan aan, en zegt niets over de kwalitatieve details van de begane fraude, over de gebruikte instrumenten of over de instrumenten die noodzakelijk zijn voor fraudebestrijding. Ook dit laatste aspect is namelijk een uitstekende graadmeter voor de politieke vastberadenheid van het gevolgde beleid.
>

Napoletano
Mijnheer de Voorzitter, ik heb het woord gevraagd voor een persoonlijk feit. Ik ben een van de leden die aan het begin van de vergadering van vanmiddag die jongerenmanifestatie op ons binnenhof aan de orde hebben gesteld.
Door de opmerkingen van de heer Speroni worden de leden die dit vraagstuk opwierpen in diskrediet gebracht. Ik ken maar één methode en dat is dat ik hier naar de voltallige vergadering kom als ik iets op mijn hart heb. Daarom wil ik absoluut voorkomen dat afbreuk wordt gedaan aan de ernst van de door mij aan de kaak gestelde zaak, of wat nog erger zou zijn, dat de jongeren die hier op een dergelijke manier hebben gemanifesteerd, plotseling de slachtoffers worden.
Ik durf hier, mijnheer de Ondervoorzitter, niet te herhalen wat die jongeren geroepen hebben. Daarmee zou ik de waardigheid van dit Parlement aantasten. Ik ben echter wel degelijk bereid om op welk moment dan ook getuigenis af te leggen van hetgeen werd gezegd - en dat is heel, heel erg - tegen de voorzitter van de Commissie, tegen de president van de Italiaanse Republiek. 25 april is de datum waarop ons land werd bevrijd van het nazisme. Mijns inziens moet de Voorzitter van het Parlement een onderzoek instellen. Ik ben een beschaafd iemand en ik heb zelfs niet uit het raam gekeken. Ik ben echter hier naar de plenaire zaal gekomen om het gebeuren aan de kaak te stellen.
Mijns inziens moet dit grondig worden uitgezocht. Uit hetgeen de heer Speroni zei heb ik kunnen opmaken dat hij die groep heeft gestuurd. Daaruit kan ik dus concluderen dat de waarden deelt die deze groep tot uitdrukking heeft gebracht. Dat is precies datgene wat wij hier aan de kaak moeten stellen. Ik wil hoe dan ook niet dat mijn klacht hier wordt gebagatelliseerd. Dit is mijns inziens een heel ernstige zaak voor dit Parlement. >

Speroni
Mijnheer de Voorzitter, ook ik vraag het woord voor een persoonlijk feit, maar ik wil tevens een aantal zaken op een rijtje zetten.
Ten eerste heb ik die groep niet gestuurd. Ik heb ook reeds tegen de pers gezegd dat ik niet achter alles sta wat die groep heeft gezegd. Ik vind echter wel dat, zoals ook Voltaire zei, iedereen het recht moet hebben zijn mening te uiten, zeer zeker op een plek als deze waar de vertegenwoordigers van de volkssoevereiniteit bijeenkomen.
Ik begrijp heel goed dat men aanstoot neemt aan bepaalde uitingen. Als men echter water over zich heen krijgt gegooid, reageert men soms wat minder diplomatiek. Ik herhaal nogmaals dat er een film is van het gebeuren en daarop ziet men duidelijk dat de scheldwoorden aan het adres van degene die het water gooide, zijn uitgesproken nadat het water was gegooid.
Wij hebben trouwens allen wel eens deelgenomen aan manifestaties, ook aan manifestaties van de partij van de collega die zojuist sprak. Toen bijvoorbeeld haar partijgenoten voor de Fiatfabrieken manifesteerden tegen de baas van de Fiat, zijn bepaald geen vriendelijke woorden gevallen. Niemand heeft echter ooit durven beweren dat men tijdens een manifestatie alleen taal mag bezigen die gepast is voor het eerste bal van achttienjarigen. Ik eis het recht op van vrije meningsuiting, ook indien men daarmee iemand anders beledigt. Als iemand zich aangesproken voelt kan hij beroep doen op de geijkte instanties. Vrije meningsuiting moet echter worden gegarandeerd. >

De Voorzitter
Ik wijs u erop dat het kabinet van de Voorzitter op de hoogte is gebracht van deze gebeurtenissen en verzeker u dat alle noodzakelijke maatregelen zullen worden getroffen.>

Tajani
Mijnheer de Voorzitter, ik weet niet waarom aan het begin van de vergadering mevrouw Napoletano mijn partij, Forza Italia, heeft genoemd in verband met die zaak hier in het Parlement. Ik wil daar graag verduidelijking over, want niet alleen hebben wij voor voorzitter Prodi gestemd, maar wij gaan ook absoluut niet akkoord met de leuzen die hier op het plein tegenover het gebouw van het Parlement zijn geroepen. Ik begrijp niet waarom mevrouw Napoletano mijn partij hierin heeft meegesleurd. Ik moet u eerlijk bekennen dat ik daar ontsteld over ben en ik wil hier dan ook graag opheldering over. Het is immers niet onze taak ons te distantiëren of te veroordelen.
Wij zijn het absoluut niet eens met de houding van deze jongeren, met hetgeen zij hebben geroepen, maar ik wil wel weten of dat klopt wat de heer Speroni heeft gezegd en inderdaad een Parlementslid water heeft gegooid op die jongeren. Dan is namelijk ook de houding van dat Parlementslid laakbaar. Ik geloof echter dat de Voorzitter een duidelijk antwoord zal weten te geven en ons zal vertellen wat er gebeurd is. Nogmaals, wij veroordelen ten zeerste hetgeen werd gezegd, maar wij willen wel alle feiten kennen.>

De Voorzitter
Geachte collega' s, dit is noch het moment noch de plaats om hierover te discussiëren. Zoals ik u heb gezegd, is de zaak voorgelegd aan de Voorzitter die al het noodzakelijk zal doen. Ik kan u nu geen enkele uitleg verschaffen. >

Cohesiefonds
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0140/2000) van de heer Ripoll y Martínez de Bedoya, namens de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme, over het jaarverslag 1998 van de Commissie over het Cohesiefonds COM(1999) 483 - C5-0326/1999 - 1999/2212(COS)).>

Ripoll y Martínez de Bedoya
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, mijnheer de commissaris, zoals u allen weet, is het Cohesiefonds in het leven geroepen om, uitgaande van de solidariteit tussen de lidstaten, de economische en sociale cohesie te bevorderen en tegelijkertijd regionale en sociale onevenwichtigheden te verminderen.
Dankzij dit fonds hebben talrijke landen van de Europese Unie de kans gekregen om de afstand tot de rijkere landen te verkleinen. Daarbij zijn successen behaald die spectaculair mogen heten, maar niettemin ontoereikend zijn. Het inkomen per hoofd van de bevolking in de vier cohesielanden is gestegen van twee derden naar driekwart van het communautaire gemiddelde, en het aandeel van de Europese fondsen in de groei van deze landen bedroeg gemiddeld 0,5% per jaar. Nu moeten we ons echter richten op twee problemen die zich in de toekomst kunnen voordoen.
In de eerste plaats kan de toetreding van nieuwe lidstaten ertoe leiden dat de landen die nu geld ontvangen uit het Cohesiefonds straks minder zullen krijgen, zonder dat de doelstellingen betreffende reële convergentie zijn bereikt.
In de toekomst moet daarom een aantal programma' s worden opgezet om de convergentie tussen de nieuwe lidstaten en de Europese Unie te bevorderen. Tezelfdertijd moeten de vier landen die nu steun genieten, dezelfde middelen blijven ontvangen om de doelstellingen betreffende reële convergentie, groei en volledige werkgelegenheid te verwezenlijken.
In de tweede plaats is het een probleem dat sommige rijke landen in de verleiding worden gebracht de landen te bestraffen die geld ontvangen uit het Cohesiefonds en die nominaal een zekere convergentie hebben bereikt door een serieus economisch en structuurbeleid te voeren, dat zowel solidair als streng was. Hoewel deze landen - dat moge duidelijk zijn - nog geen reële convergentie hebben bereikt, wil men ze toch uit het Cohesiefonds halen. Dat kan twee gevolgen hebben. Ten eerste kan het ze aanzetten tot een minder streng en inflatoir beleid, om de middelen uit het Cohesiefonds niet te verliezen. Ten tweede kan de groei en de convergentie met de rest van de Europese Unie hierdoor in enkele van de cohesielanden tot stilstand worden gebracht. Het zou daarom een goed idee zijn, mijnheer de commissaris, onderscheid te maken tussen reële en nominale convergentie.
Tenslotte wil ik met betrekking tot het Cohesiefonds een aantal aanbevelingen doen. In de eerste plaats zou het goed zijn meer in de spoorwegen, havens en het zeevervoer te investeren. In de tweede plaats moet er voorrang worden gegeven aan het vervoer waarmee men de integratie van perifere gebieden, eilanden en afgelegen streken wil bevorderen. In de derde plaats moet er meer aandacht worden besteed aan duurzame vervoermiddelen. In de vierde plaats moet er meer werk worden gemaakt van herbebossing en het herwinnen van land. In de vijfde plaats moet er wat aan het probleem inzake de verwerking van vast afval en residuen worden gedaan. Tenslotte zou er - zoals ik al eerder heb aangegeven - meer in stedelijke gebieden moeten worden geïnvesteerd.
Ik wil er verder nog op wijzen dat er morgen vier amendementen zullen worden ingediend. Twee daarvan zijn door de commissie goedgekeurd, en de andere twee worden direct aan de plenaire vergadering voorgelegd. Ik ben van mening - en in de commissie heb ik al uitgelegd waarom - dat deze amendementen niet moeten worden aangenomen. Het komt er namelijk op neer dat er gewoon nieuwe criteria in worden voorgesteld. Wij hebben het hier echter over het Cohesiefonds en de balans over 1998: daarover bestaat al een verordening, en criteria die al zijn goedgekeurd voor de periode 2000-2006. Wij denken dat dit niet het moment is om de selectiecriteria en de criteria betreffende de verdeling van de middelen uit het Cohesiefonds te veranderen.>

Mastorakis
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega' s, mijnheer de commissaris, sedert het Verdrag van Maastricht zijn acht jaar verstreken en zoals uit de resultaten van de strijd tegen de sociale en regionale ongelijkheden blijkt, heeft het Cohesiefonds een belangrijke bijdrage geleverd aan de bevordering van de economische en sociale samenhang in de regio' s van de Unie. Ik kom uit een gebied dat hulp ontvangt van dit fonds en ik kan u verzekeren dat al mijn streekgenoten, zonder enige uitzondering, op de hoogte zijn van deze resultaten. Dit is niet zozeer te danken aan de voorlichting en de reclame als wel aan de projecten zelf die werden gefinancierd. Dit zijn allemaal projecten in sectoren die van fundamenteel belang zijn voor de levenskwaliteit en waarmee de levenskwaliteit zichtbaar wordt verbeterd. Daarom willen wij de Commissie gelukwensen met hetgeen zij tot nu toe heeft ondernomen voor de verwezenlijking van de doelstellingen van het fonds. Wij willen haar aanmoedigen haar inspanningen voor te zetten en te zorgen voor een goede werking en nog meer efficiëntie in de nieuwe programmaperiode.
Ik moet hierbij evenwel vermelden dat de steun op milieugebied nog steeds is toegespitst op de watersector. Er bestaan echter ook in andere sectoren behoeften. Er zijn ook andere doelstellingen die van doorslaggevend belang zijn voor de bescherming, de handhaving en de verbetering van de milieukwaliteit en het behoedzaam gebruik van de natuurbronnen overeenkomstig artikel 174 van het Verdrag, waarin sprake is van herbebossing, bodemherstel, enzovoort. Men moet tevens grote investeringen bezigen in de verwerking van vast afval en vuilnis en stimulansen bieden voor de toepassing van de meest moderne, efficiënte en milieuvriendelijke technologie. Het zou eveneens de moeite waard zijn steun te verlenen aan de verwezenlijking van meer investeringen in milieuvriendelijke vervoersinfrastructuren en aan te dringen op de ontwikkeling van het gecombineerd vervoer.
Mijns inziens is het vooral met het oog op de enorme uitdaging van de uitbreiding noodzakelijk tijdig de voortzetting van de financieringen via het Cohesiefonds te verzekeren. Dit fonds betreft immers twee sectoren die van doorslaggevend belang zijn voor de economische en sociale samenhang van de Europese Unie. Dit doel is de kwintessens van het bestaan van de Unie. Het Cohesiefonds heeft tot nu echt zoden aan de dijk gezet en daarom moeten wij wel beseffen dat de financieringen aan de ontvangende landen die steun nodig hebben, voortgezet moeten worden. Daarbij mag men niet alleen kijken naar de nominale convergentie van de staatshuishoudingen van de lidstaten, maar moet men ook rekening houden met de reële convergentie wat inkomens en meer in het algemeen de levenskwaliteit betreft van de Europese burgers in deze gebieden.
Ik dank de rapporteur voor zijn uitstekende werk en zijn bereidheid tot samenwerking bij de behandeling en aanvulling van zijn verslag in onze commissie. Tot slot zou ik kort de dramatische oproep willen doorgeven van een eenvoudige boer uit mijn streek. Toen hij over de prestaties van de Unie hoorde, riep hij luid: "Europa prima, maar dan wel een Europa voor alle Europeanen van de Unie" .>

Schörling
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik namens mijn eigen fractie en de Fractie De Groenen de rapporteur feliciteren. Dit verslag geeft namelijk een zeer goed overzicht van het functioneren van het Cohesiefonds en de werkzaamheden in 1998.
Ik ben met name verheugd over de steeds hogere investeringen in de spoorwegen, havens en zeevervoer. Helaas staat dit nog steeds niet in verhouding tot de wegsector. Daarom hebben we een amendement ingediend waarin verzocht wordt om de investeringen in de wegsector niet meer dan één vierde deel te laten bedragen van alle investeringen in de infrastructuur van de vervoerssector, zodat aan de richtsnoeren voor begrotingslijn B5-7, over Trans-Europese netwerken, voldaan kan worden. Dit vinden wij uiterst belangrijk.
We zouden überhaupt een evenwichtiger investeringsbeleid willen zien, dat een grotere spreiding en hogere investeringen in het milieu beoogt en tegelijkertijd de investeringen in de wegsector terugschroeft.
We juichen het ook toe dat de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme ons amendement, dat inmiddels paragraaf 9 is geworden, heeft goedgekeurd. Daarin wordt verzocht om met de voor milieuprojecten beschikbare middelen tevens projecten voor het behoud en exploitatie van de biodiversiteit te financieren.
Investeringen in zo milieuvriendelijk mogelijke afvalverwerking worden in paragraaf 8 op een redelijk goede manier besproken. We willen echter graag amendement 3 toevoegen, dat duidelijk maakt dat investeringen voor het stimuleren van terugwinning en hergebruik de prioriteit moeten krijgen. De hoeveelheid afval moet natuurlijk ook verkleind worden.
Naast deze amendementen die op het milieu betrekking hebben, hebben we ook een amendement dat gaat over het naleven van het additionaliteitsbeginsel. We vragen de Commissie verslag te doen over de mate waarin het additionaliteitsbeginsel nageleefd wordt als er middelen aan het Cohesiefonds worden onttrokken.>

Damião
Mijnheer de Voorzitter, ik feliciteer de rapporteur en de Commissie met de evaluatie van de activiteiten van het Cohesiefonds in 1998 die wij hier vandaag analyseren. Daaruit blijkt dat bijzonder gunstige resultaten zijn geboekt. Er heeft zich namelijk een duidelijke tendens naar reële convergentie afgetekend met inachtneming van het vooropgestelde begrotingsbeleid. Het Cohesiefonds heeft een enorme sociaal-economische weerslag gehad op infrastructuren met een ontwikkelingspotentieel, ofschoon de exacte reikwijdte hiervan nog moet worden gemeten. Wij verwachten van de Commissie dan ook een meer gedetailleerde evaluatie van de toepassing van de fondsen.
Wij verheugen ons over de groei van de werkgelegenheid, de afwezigheid van frauduleuze praktijken, de aanscherping van de controle en de goede uitvoering van de programma's. Er zijn echter een enkele punten die bijzondere aandacht verdienen. Zo zou ik de commissaris willen attenderen op de noodzaak de coördinatie van de Europese fondsen te bevorderen teneinde de duurzame ontwikkeling van de Unie en het reële evenwicht tussen de regio's veilig te stellen. Zoals gezegd moet hiertoe het gebruik van alternatieve vervoermiddelen zoals de trein, het zeevervoer en de kustvaart worden gestimuleerd om het wegverkeer te ontlasten en de havens nieuw leven in te blazen. Het is tevens van fundamenteel belang dat het Cohesiefonds wordt geïntegreerd in een strategie van regionale ontwikkeling die de industriële aanwezigheid in kleine en middelgrote steden en in rurale gebieden verhoogt, aangezien deze vier vijfden van het grondgebied van de Unie beslaan. Ook de geïntegreerde steun van de structuurfondsen en het Cohesiefonds aan structuren die een democratische verspreiding van de technologische ontwikkelingen in de hand werken, speelt bij dit alles een onontbeerlijke rol. Er dient met name gevolg te worden gegeven aan het in Lissabon vastgestelde proces en de investeringen in nieuwe ondernemingen en werkgelegenheid moeten worden versterkt. Tot slot dient in het kader van de genoemde strategie het belang van de civiele en maatschappelijke dialoog en de deelname van onderzoeksinstanties te worden onderstreept.
Het in het Verdrag bedoelde cohesiebeginsel mag niet in twijfel worden getrokken ten gevolge van de uitbreiding. Integendeel, het Cohesiefonds moet in het licht van de gunstige resultaten worden aangepast op grond van de nieuwe verwachte sociaal-economische indicatoren. Wij mogen immers niet dulden dat de hulp aan de cohesielanden verloren gaat. Dit geldt niet alleen voor de huidige maar ook voor de toekomstige begunstigden. Ik had hierover graag het standpunt van de commissaris gehoord.>

Barnier
Dank u wel mijnheer de Voorzitter dat ik hier het woord mag voeren, want ik wil graag iets zeggen over dit uitermate belangrijke verslag. Het gaat over een onderwerp waar ik persoonlijk veel belang aan hecht. De Europese Unie wil de landen met de grootste achterstand immers helpen bij het inhalen van die achterstand en deze landen halen die achterstand ook in dankzij de Europese solidariteit.
Vier landen zijn momenteel betrokken bij de cohesiedoelstelling. Hiermee is een begroting gemoeid van bijna 17 miljard euro voor de periode 2000 - 2006. Als wij echter naar de afgelopen tien jaar kijken - en daar valt ook het jaar onder waarop dit verslag betrekking heeft, 1998 - stellen wij vast, en daarop wil ik de aandacht vestigen van de hier aanwezige leden en van al degenen die naar ons luisteren, dat de vier landen met de grootste achterstand, Ierland, Griekenland, Spanje en Portugal in tien jaar tijd tien punten zijn gestegen in vergelijking met het gemiddeld bruto nationaal product van de Gemeenschap. Als er één beleid is waarvan we de doelmatigheid kunnen aantonen - en gelukkig is dit niet het enige - dan is dat wel het cohesiebeleid. Ik vind het belangrijk dit te zeggen nu de burgers en de belastingbetalers soms vraagtekens zetten bij het belang en het nut of de doelmatigheid van de Europese fondsen.
De heer Ripoll y Martínez de Bedoya behandelt dus een uitermate belangrijk onderwerp in dit verslag. Ik wil hem bedanken voor zijn scherpzinnigheid, nauwkeurigheid en deskundigheid. Verschillende sprekers hebben trouwens hun dank niet onder stoelen of banken gestoken. Het verslag is zowel wat de vorm als wat de inhoud betreft van belang.
Over de inhoud, dames en heren, het volgende. Met betrekking tot de investeringen voor het vervoer pleit uw rapporteur voor een beter evenwicht in het belang van duurzame vormen van vervoer en vooral het treinvervoer. U kunt er zeker van zijn dat de commissaris voor regionaal beleid, die in zijn land minister van Milieu is geweest, hier volledig achter staat en dat hij hier persoonlijk op zal toezien, met name bij de programmering van het Cohesiefonds voor de komende zes jaar. Ik onderschrijf dit. Ook de dames Schörling en Damião hebben hierop gewezen. U kunt erop vertrouwen dat ik mij in zal zetten voor een beleidslijn die meer gericht is op duurzaam vervoer, met name op de spoorwegen, wat we nu ook al een aantal jaren zien. Hiermee zijn we er echter nog niet: ik wil deze beleidslijn de komende zes jaren nog verder doorzetten.
Wat de andere investeringen betreft die bij kunnen dragen aan de doelstelling van duurzaam vervoer - ik heb het nu over havens en luchthavens - wil ik u in alle openheid duidelijk maken dat de Commissie een zekere voorzichtigheid in acht wil nemen ten opzichte van het luchtvervoer en bepaalde vormen van zeevervoer. We willen de zaken in ieder geval nauwkeurig bestuderen en het financieringsaandeel aanpassen, zodat we rekening kunnen houden met het commerciële karakter van de activiteiten en de inkomsten die daaruit worden gegenereerd. Dat is wel het minste wat we kunnen doen. Dat neemt niet weg dat de Commissie deze op duurzaam vervoer gerichte beleidslijn daadkrachtig zal steunen.
Ten aanzien van het milieu benadrukt uw rapporteur de noodzaak om meer rekening te houden met het ernstige probleem van de verwerking van vaste afvalstoffen en huishoudelijk afval, zoals de heer Mastorakis dat eveneens zeer krachtig heeft verwoord. Tot nu toe heeft het Fonds zich gericht op drie sectoren uit de EU-richtlijnen: drinkwaterzuivering, de behandeling van afvalwater en de verwerking van vaste afvalstoffen. Prioriteit was hierbij de lidstaten in staat te stellen zich te houden aan de termijnen die werden vastgesteld overeenkomstig de afvalwaterrichtlijn. Wij weten heel goed dat de zojuist door mij genoemde kwesties, en met name de kwestie van de afvalstoffen en de waterzuivering, grote problemen opwerpen in de betrokken landen. Ik heb dat persoonlijk kunnen constateren op de Azoren en ik weet dat het op de Griekse eilanden net zo is, om slechts twee voorbeelden te noemen. Deze problemen zijn bijzonder lastig wanneer er sprake is van een perifeer of ultraperifeer gebied of wanneer het om eilanden gaat en van geografische isolatie sprake is.
Wat overigens de bijzondere milieuproblemen betreft, en ik denk daarbij met name aan de eilanden, wil ik graag kenbaar maken dat het mijn bedoeling is om investeringen in duurzame energiebronnen te steunen. Dat heb ik ook de lidstaten laten weten.
Wat de meer specifiek kwestie van de vaste afvalstoffen betreft, moet ik u mededelen dat 14% van het kredietvolume bestemd is voor de verwerking hiervan. Dit betekent een aanmerkelijke stijging ten opzichte van de periode 1993-1997. Ik ben het niettemin met uw rapporteur eens dat wij hiertoe de meest moderne, milieuvriendelijke technologieën moeten gebruiken.
Zojuist heeft mevrouw Schörling zich namens de fractie De Groenen verheugd getoond over het feit dat een door haar fractie ingediend amendement op paragraaf 9 is aangenomen. Dat is geen toeval, mevrouw de afgevaardigde. Ik wilde duidelijk maken dat de Commissie uitdrukkelijk instemt met het gebruik van het Cohesiefonds, voor niet zomaar iets, maar wel degelijk voor biodiversiteit en natuurbescherming. Met de goedkeuring van dit amendement krijgt dit beleid concrete vorm. U ziet dus dat ik mij in het kader van zowel doelstelling 1 als doelstelling 2 en in het kader van het Cohesiefonds blijf inzetten voor het gebruik van een deel van de kredieten voor biodiversiteit.
Nu ik het over de inhoud heb gehad, wil ik iets over de vorm zeggen en allereerst antwoord geven op de opmerkingen van uw rapporteur over de studie van de sociaal-economische gevolgen van de Cohesiefondshulp waartoe de Commissie opdracht heeft gegeven. Mijns inziens berusten deze opmerkingen op een misverstand en dat wil ik graag uit de weg ruimen. De vijf jaar die uw rapporteur noemt hebben namelijk betrekking op de tijd tussen de start van de geëvalueerde projecten en de eindevaluatie. De door de Commissie gekozen consulenten hebben eerst een evaluatiemethodologie ontwikkeld en vervolgens de betreffende projecten geëvalueerd. Een termijn van vijf jaar is niet ongebruikelijk voor de uitvoering van een groot project en de ex post-evaluatie van de resultaten ervan. De Commissie, die deze studie net heeft ontvangen, is bezig met de analyse ervan en zal u de studie in ieder geval zo snel mogelijk doen toekomen.
Vervolgens wil ik graag iets zeggen over de coherentie tussen het Cohesiefonds en de structuurfondsen, zoals uw rapporteur dit heeft vermeld. Ik zie uiterst nauwlettend toe op deze kwestie. Daarom bevatten de programma' s van de structuurfondsen, waarover de Commissie momenteel onderhandelt met de Cohesielanden, indicatiebedragen voor zowel de steun van het Cohesiefonds als van de Europese Investeringsbank. De door uw Parlement gevraagde informatie is dus beschikbaar in de afzonderlijke programma' s.
Ik wil bovendien benadrukken dat met de recente herstructurering van het directoraat-generaal regionale zaken de geografische teams en bevoegdheden voor de structuurfondsen en het Cohesiefonds in dezelfde eenheden zijn ondergebracht, zodat de cohesielanden, die in meestal ook in aanmerking komen voor de structuurfondsen, binnen dit directoraat-generaal met dezelfde mensen te maken krijgen. Dit lijkt me voor deze landen een meer coherente aanpak.
Coherentie tussen de structuurfondsen en het Cohesiefonds houdt echter ook in dat er rekening wordt gehouden met het specifieke karakter van deze twee instrumenten, hetgeen trouwens in overeenstemming is met de algemene verordening van de structuurfondsen. Het zou inderdaad niet erg verstandig zijn om met het Cohesiefonds steun te verlenen aan dezelfde doelstellingen en op dezelfde manier als met de structuurfondsen. Uit het oogpunt van goed financieel beheer is het niet verstandig het specifieke karakter van elk instrument afzonderlijk op te geven. Ik ben trouwens hoe dan ook niet in staat wijzigingen aan te brengen in de bevoegdheden van het Cohesiefonds. Deze vloeien rechtstreeks voort uit het Verdrag.
Mevrouw Schörling, u heeft de kwestie van de additionaliteit genoemd. Omwille van de tijd ben ik zo vrij te verwijzen naar wat ik zojuist heb gezegd over het verslag van de heer Turco. Ik heb duidelijk gemaakt dat ik de additionaliteit wil controleren en wat voor het verslag van de heer Turco geldt, geldt ook voor het Cohesiefonds. Ik heb zelfs gezegd dat de verwezenlijking van de additionaliteit een van de punten zal zijn waarop programma' s en projecten zullen worden goedgekeurd.
Tot slot wil ik graag onderstrepen dat het jaarverslag een bijzonder nuttig instrument is om de uitvoering van het regionale beleid regelmatig te analyseren en te evalueren, temeer daar het verslag volledig is. Omdat we ervan overtuigd zijn dat het jaarverslag zo snel mogelijk ter beschikking moet zijn, kan ik verzekeren dat mijn diensten zich zullen inspannen om in de toekomst de publicatie ervan zo snel mogelijk te laten plaatsvinden.
Het spreekt vanzelf, dames en heren, dat onze denkproces niet alleen op deze jaarverslagen is gebaseerd. Ik kan u verzekeren dat afgezien van onze regelmatige contacten, het verslag over de cohesie dat ik u eind dit jaar zal voorleggen een antwoord zal behelzen op de meeste vragen, op de kritiek en de voorstellen van uw rapporteur met betrekking tot de handhaving van de solidariteit met de cohesielanden, en daarbij denk ik met name aan de grote uitdaging die voor ons staat: de uitbreiding. >

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgenochtend om 9 uur plaats. >

Geïntegreerd beheers- en controlesysteem voor bepaalde communautaire steunregelingen
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0137/2000) van de heer Casaca, namens de Commissie begrotingscontrole, over het voorstel voor een verordening van de Raad houdende wijziging van verordening (EEG) nr. 3508/92 tot instelling van een geïntegreerd beheers- en controlesysteem voor bepaalde communautaire steunregelingen (COM(1999) 517 - C5­0317/1999 - 1999/0207(CNS)).>

Casaca
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega's, het voorstel dat wij hier voor ons hebben liggen, brengt ingrijpende veranderingen in de controlesystemen aan. Bovendien verschaft het de technische vereisten die een ommekeer in het beheer van het gemeenschappelijk landbouwbeleid moeten teweegbrengen. De gesuggereerde methode is gebaseerd op een modern systeem van geografische informatie waarin de cartografische informatie over de landbouwbedrijven gedigitaliseerd en gecombineerd wordt met de alfanumerieke informatie die nodig is om het bedrijf in kwestie en de ontvangen subsidies te identificeren.
Wat de controle betreft biedt de methode enorme voordelen. Zij beperkt onder meer in aanzienlijke mate de mogelijkheid tot fraude en andere onregelmatigheden. Wat het beheer van het GLB betreft, wordt eindelijk een beheersinfrastructuur gecreëerd die de technische basis levert voor de omvorming van een beleid dat tot dusver op ongecontroleerde wijze subsidies uitkeerde aan de rijkere landen, regio's en landbouwers, hetgeen aanleiding gaf tot overschotten en milieuaantasting. De bedoeling is een geografisch georiënteerd systeem tot stand te brengen dat een duurzame landbouw garandeert en de minvermogende regio's en rurale gemeenschappen begunstigt. Hiervoor moeten de Europese instellingen echter eerst tot inzicht komen en de nodige politieke wil aan de dag leggen om een nieuw beleid ten uitvoer te leggen.
Ik ben van oordeel dat in principe alle door het GLB gefinancierde sectoren in het systeem moeten worden geïntegreerd. Het recente verslag van de Rekenkamer over de klassieke varkenspest toont aan dat geografische informatie ook een doorslaggevende rol speelt op terreinen waar zij a priori weinig relevant lijkt te zijn. Het is derhalve een wezenlijk instrument om het gemeenschappelijk landbouwbeleid te rationaliseren.
Ik ben ervan overtuigd dat het alleen maar voordelen kan hebben als wij van meet af aan drie sectoren in het systeem opnemen die niet in het Commissievoorstel worden genoemd: olie, vlas en hennep en tabak. In het eerste geval moet het reeds bestaande geografische informatiesysteem worden ondergebracht in het algemene systeem. Verder weten wij dat de Commissie reeds heeft voorgesteld de tweede sector bij de akkerbouwgewassen in te lijven. Het is evenwel niet duidelijk of en wanneer dit Commissievoorstel zal worden goedgekeurd. We mogen echter vooral geen gras laten groeien over de integratie van de derde sector. Het feit dat de tabak niet per hectare maar per geproduceerde hoeveelheid wordt gesubsidieerd doet niets af aan de mogelijkheid om deze sector nu reeds in het systeem op te nemen en doet zeker niets af aan de voordelen die deze oplossing biedt. De toepassing van een geografisch controlesysteem zal ervoor zorgen dat de gesubsidieerde tabak met zekerheid geproduceerd wordt in de landbouwbedrijven die voor subsidie in aanmerking komen.
Anderzijds zou het volkomen absurd zijn dat de uitvoerige informatie die de Commissie van elk landbouwbedrijf eist in het kader van de goedkeuring van de rekeningen, niet in het nieuwe systeem zou worden geïntegreerd. In dit opzicht is het overigens wenselijk dat de Commissie redelijke eisen stelt en deze beperkt tot de gegevens die werkelijk onontbeerlijk zijn. Enerzijds moeten wij begrijpen dat het GLB het hoofd moet bieden aan almaar groeiende occulte administratieve uitgaven die op de rug van de nationale en regionale overheden terechtkomen, en anderzijds kunnen wij niet verlangen dat de landbouwers meer tijd besteden aan het invullen van papieren dan aan het melken van hun koeien of aan de akkerbouw. Wij willen van de landbouwers geen bureaucraten maken. Het lijdt geen twijfel dat fraude op afdoende wijze moet worden bestreden, maar tegelijkertijd moeten wij voorkomen dat de complexiteit van het systeem tot een vermenigvuldiging van het aantal kleine formele onregelmatigheden leidt en dat de landbouwers ten onrechte worden gestraft. De vereenvoudiging van de wetgeving betreffende de tenuitvoerlegging van het GLB moet een absolute prioriteit zijn.
Nog een laatste woord over onze verwachtingen naar de Commissie toe. Het is onbegrijpelijk dat zulk een grootschalig en omvangrijk project niet uitmondt in een verwerking van alle ingewonnen informatie op Europees niveau. Het is onbegrijpelijk dat een gemeenschappelijk beleid zoals het landbouwbeleid wordt behandeld als een verzameling van 15 nationale beleidsvoeringen of, sterker nog, als een onsamenhangende opeenstapeling van factureringen van 80 of 90 nationale betalingsinstanties. Het is aan de Commissie om de verwerking van alle geografische informatie die momenteel van de vijftien lidstaten wordt geëist te coördineren. Het is daarbij uiteraard van fundamenteel belang dat deze waardevolle informatiebron wordt gebruikt om de beleidslijnen inzake economische en sociale samenhang, milieubescherming en ook ruimtelijke ordening aan te scherpen.>

Jové Peres
 rapporteur voor advies van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling. (ES) Mijnheer de Voorzitter, ik wil de heer Casaca niet alleen complimenteren met zijn uitstekende werk, maar hem ook bedanken voor zijn steun aan het advies van de landbouwcommissie.
Met dit advies proberen wij de opzet van de Commissie te corrigeren, waarin geen rekening wordt gehouden met een grote hoeveelheid gegevens die niet alleen voor de controle, maar ook voor het beheer onmisbaar zijn. De informatiebron waar ik op doel, bestaat uit de administratieve informatie die voorhanden is dankzij de EOGFL-betalingen. Verordening (EEG) nr. 2390/1999 verplicht de lidstaten ertoe gegevens over betalingen uit hoofde van het EOGFL, afdeling Garantie, ter beschikking van de Commissie te houden. Volgens de verordening dient deze informatie echter alleen op verzoek aan de Commissie te worden verschaft, en uitsluitend met het oog op de voorbereiding van de controles ter plaatse in het kader van de procedure voor de goedkeuring van de rekeningen.
Deze situatie leidt tot verschillende beperkingen van de controle. Een doelmatig beheer vereist dat de verantwoordelijke instellingen over informatie beschikken om te kunnen analyseren en daarop hun beslissingen te baseren. Een belangrijk gegeven is de verhouding tussen kosten en baten, die systematisch moet worden bepaald aan de hand van de betalingen die uit hoofde van de diverse regelingen worden gedaan. Deze betalingsgegevens mogen dus echter alleen ter voorbereiding van de controles ter plaatse in het kader van de goedkeuring van de rekeningen worden opgevraagd. Hierdoor zijn gegevens die van wezenlijk belang zijn voor het beheer en de controle slechts tijdelijk beschikbaar. Wanneer de procedure voor de goedkeuring van de rekeningen is voltooid, kan er verder geen enkele, voor het beheer relevante analyse of controle meer worden uitgevoerd. Voor een doeltreffende controle is echter meer nodig dan accountantscontroles in het kader van de procedure voor de goedkeuring van de rekeningen: het onderling vergelijken van informatie uit verschillende bronnen, bijvoorbeeld.
Om deze tekortkomingen te compenseren, is voorgesteld de gegevens die in het kader van de eerder genoemde verordening (EG) 2390/1999 beschikbaar zijn, in het geïntegreerde beheerssysteem op te nemen dat de heer Casaca in zijn uitstekende verslag behandelt. In de eerste fase van de invoering van dit geïntegreerde beheers- en controlesysteem zou het voldoende zijn de voorwaarden te bepalen waaronder de genoemde informatie moet worden verstrekt en de Commissie deze dient te bewaren.>

McCartin
Mijnheer de Voorzitter, wij zijn blij met dit voorstel van de Commissie om het controlesysteem te verbeteren. Ik wil de heer Casaca graag bedanken voor zijn verslag. Dit is een heel technisch onderwerp. Om het goed te kunnen begrijpen moet men eigenlijk bijna alle details van het hele gemeenschappelijk landbouwbeleid onder de knie hebben. De heer Casaca heeft een zeer verdienstelijke poging gedaan om dit onderwerp aan het Parlement uit te leggen.
Ik wil ook graag de Commissie bedanken voor haar voortdurende poging om de kwestie van de boekhouding op het gebied van de landbouw te stroomlijnen. Dit is uiterst belangrijk. Wij hebben pas geleden gesproken over de regionale fondsen en het Cohesiefonds, maar het gemeenschappelijk landbouwbeleid is ook bijzonder belangrijk Het GLB is het belangrijkste cohesie-instrument dat wij hebben en is het enige plattelandsbeleid van de Gemeenschap. Het levert in perifere gebieden enorme voordelen op voor mensen die in bedrijven werken die anders niet levensvatbaar zouden zijn.

Dit beleid heeft in het verleden een slechte naam gekregen, toen de meeste financiële middelen naar de landbouwsector werden gesluisd via de verwerkende industrieën en de exporteurs. Doordat grote bedragen aan monetaire compensaties werden betaald, ontstond de mogelijkheid van enorme fraude en oplichterij. Met de hervorming van dit beleid is een nieuwe situatie ontstaan. Wij kunnen rustig stellen dat in het meeste recente verslag van de Rekenkamer voor het jaar 1998 geen enkele belangrijke fout van de Commissie wordt genoemd op dit hele gebied. Er zijn wel problemen geweest, maar dit betrof op zichzelf staande, kleine overtredingen die te maken hadden met steun, premies en ook met het feit dat nationale regeringen de details van de Europese wetgeving niet goed hadden begrepen. Wij moeten echter toegeven dat in het algemeen gesproken het beheer van de Commissie van het jaar 1998 - en dit is het meeste recente verslag dat wij hebben - financieel gezond is verklaard. Hiervoor verdient zij onze gelukwensen. Gezien het feit dat het hier gaat om zo'n 48% van de totale begroting - 38 of 39 miljoen euro - is het een geweldige prestatie dat de feitelijke begroting, die wordt uitgevoerd in vijftien landen, binnen 2½ procent van de raming is gebleven en dat verkwisting en de mogelijkheid voor verliezen beneden het begrotingsgemiddelde lagen.
Door de veranderingen in het systeem is het beter controleerbaar geworden. Het feit dat meer geld nu direct naar de boeren gaat, maakt het gemakkelijker om te begrijpen wat er precies gebeurt.
Met de voorgestelde wijzigingen zal ons boekhoudsysteem worden aangepast aan het nieuw ontwikkelde beleid. Van de lidstaten mag redelijkerwijs worden verwacht dat zij de gegevens leveren die de Europese Commissie nodig heeft, zowel met het oog op het beheer als met het oog op de boekhouding, zodat zij exacte gegevens heeft over waar het geld naar toe gaat en naar wie, tot en met de allerlaatste ontvanger. Dit juichen wij toe.
De heer Casaca heeft een aantal amendementen ingediend. Die steunen wij allemaal. Enkele personen hebben zich bij ons beklaagd over het voorstel tot opneming van tabak. Zoals de zaken er nu voor staan is er, omdat het geld naar de verwerkende industrie gaat, misschien reden om dit niet uit te breiden. Wij geven echter 1000 miljoen euro uit aan het tabaksbeleid. Er zijn ongeveer 135 000 boeren, met ongeveer 135 000 hectare grond. Dit betekent ongeveer 7600 euro per hectare, ongeveer 7600 euro per boer. Dat is veel geld. Het is daarom niet meer dan redelijk dat wij proberen ervoor te zorgen dat dit geld naar de boeren gaat en wel op grond van het areaal, zoals de heer Casaca heeft voorgesteld.
Mijn fractie vraagt om een stemming in onderdelen, zodat zij die het niet eens zijn met het tabaksbeleid daartegen kunnen stemmen. Anderzijds is ons amendement echter ook een boodschap aan de Commissie waarin wij duidelijk maken dat wij echt opheldering hierover willen. Wij willen er zeker van kunnen zijn dat het geld precies daarheen gaat waarheen het moet gaan: naar de plattelandsgebieden en de boeren.>

Bösch
Mijnheer de Voorzitter, ik wil mijn collega, de heer Casaca, gelukwensen met zijn uitstekende verslag. Onze fractie zal hem natuurlijk steunen. Het geïntegreerd beheers- en controlesysteem is inderdaad een onmisbaar onderdeel van ons huidig landbouwbeleid. Wij hebben betrouwbare gegevens nodig over de eindontvangers, het aantal gehouden dieren en het bebouwde areaal. Dat is echter geen gemakkelijke taak en die kan men alleen het hoofd bieden dankzij de vooruitgang op technologisch gebied. Daaraan heeft de heer Casaca in zijn verslag een bijdrage geleverd.
Wij mogen echter niet uit het oog verliezen dat, hoe wenselijk dit systeem ook moge zijn, het bij de omzetting problemen op zal leveren. Dat hebben wij reeds gezien bij het huidig systeem dat met de verordening uit 1992 is ingevoerd. Sedertdien zijn acht jaar verstreken en nog steeds hebben twee lidstaten dit systeem niet volledig ingevoerd. Dergelijke vertragingen mogen niet opnieuw optreden. Wij hebben de problemen in het kader van de kwijting 1998 onderzocht. De Commissie heeft ons medegedeeld dat de voorschotten aan de twee landen, Griekenland en Portugal, nu zijn ingekort. Dat volstaat echter niet; er moeten in de procedure voor de goedkeuring van de rekeningen ook sancties, pijnlijke sancties worden opgelegd.
De Commissie heeft ons in het kader van de kwijting 1998 ook de controlestatistieken voorgelegd. Ik zal u niet te zeer lastigvallen met cijfers, maar het kan geen kwaad er enkele te noemen. In 1998 zijn in de vijftien lidstaten van de Gemeenschap meer dan 3 miljoen aanvragen op hectaresteun ingediend. Goed 12% daarvan werd gecontroleerd, gedeeltelijk ter plekke, of gedeeltelijk ook per satelliet. Van de gecontroleerde aanvragen was meer dan 40% niet in orde. Nu moet men natuurlijk oppassen; men kan niet direct al die aanvragen als bedrog betitelen. Soms zijn er technische fouten gemaakt, soms zijn misverstanden in het spel bij de interpretatie van de voorschriften, of soms zijn er ook andere redenen.
Als men dat echter bij elkaar optelt, loopt dat in de miljoenen. De cijfers laten dus zien hoe dringend noodzakelijk een goed werkend controlesysteem is. Ik ben de rapporteur van dit Parlement voor fraude en ik wil uw aandacht vestigen op een ernstig probleem. Alle lidstaten geven aan de Commissie de opgetreden onregelmatigheden door, maar slechts enkele lidstaten vermelden daarbij wat als fraude is ingedeeld.
Zo hadden wij bijvoorbeeld op grond van de statistieken in het Verenigd Koninkrijk 4.995 gevallen van te hoge aanvragen, 971 gevallen van dubbel ingediende aanvragen en 52 gevallen van zogenaamde verkeerde aanvragen. Geen enkel geval werd echter in de statistieken als fraude geklasseerd, of zelfs niet als verdenking op een zogenaamde ernstige nalatigheid. Finland, Oostenrijk, Portugal en Zweden vermelden evenmin dergelijke gevallen. Zijn er in de Unie dus zogenaamd fraudevrije gebieden? Waarachtig niet.
Wij hebben hier een probleem dat ook elders in de begroting opduikt. De administratieve controle functioneert weliswaar min of meer, maar wij hebben geen betrouwbaar overzicht over de strafrechtelijke kant van de zaak. Als wij afschrikwekkend willen optreden tegen fraude moeten wij dringend een oplossing vinden voor dit probleem. De beste weg daartoe is de instelling van een Europees Openbaar Ministerie voor financiële zaken en daar heeft dit Parlement dan ook herhaaldelijk om gevraagd.>

Van Dam
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, collega's, uitgaven in het kader van het EOGFL, afdeling Garantie, behoren tot de grootste post in het geheel van uitgaven van de EU, dit jaar ruim 41 miljard euro. De vergaande beheers- en controlemaatregelen die de Commissie voorstelt, zijn dan ook zeker op hun plaats. Een juiste en efficiënte aanwending van zo' n groot deel van de uitgaven van de EU is dringend nodig.
Ik vraag mij echter af of de voorgestelde maatregelen wel de meest doeltreffende zijn. Daarbij refereer ik aan het waardevolle advies van de Landbouwcommissie bij dit verslag. Bij de verzameling van gegevens worden de bestaande databanken namelijk nota bene genegeerd! Zo gaat waardevolle informatie voor het beheer van communautaire steun verloren. De Landbouwcommissie stelt terecht vast dat de Commissie op deze wijze absurd bezig is.
Gegevens over de betalingen of inkomsten uit hoofde van het EOGFL, afdeling Garantie, mogen slechts aangewend worden op verzoek van de Commissie voor de procedure van afsluiting van rekeningen. Maar dat is toch geen reden om aan deze gegevens voorbij te gaan. Het bestaan van deze schat aan informatie had voor de Europese Commissie reden moeten zijn voor een aanpassing in de verordening 2390/99. We kunnen als Europees Parlement deze misser van de Commissie nog corrigeren met een amendement in het advies van de Landbouwcommissie, dat deze bron aan informatie voor het beheer van de communautaire steun ontsluit. Als de verordening op deze wijze is geamendeerd, zullen wij haar van harte steunen.

Ghilardotti
Mijnheer de Voorzitter, ook ik geef steun aan het verslag van de heer Casaca over het voorstel van de Commissie betreffende het geïntegreerd beheers- en controlesysteem voor bepaalde communautaire steunregelingen. Dit verslag is met eenparigheid van stemmen goedgekeurd in de Begrotingscontrolecommissie. Mijns inziens zijn de voorbehouden van de Europese Commissie en met name haar standpunt ten aanzien van artikel 1 van het voorstel niet gefundeerd.
De producten die de rapporteur wil toevoegen aan de lijst, horen alle thuis in sectoren waar veel financiële middelen mee zijn gemoeid en waarin de controlemechanismen te wensen overlaten. Met al deze producten is immers in het verleden fraude gepleegd of zijn onregelmatigheden begaan. Bovendien zou de invoering van dit stelsel voor een groter aantal producten een gezond en efficiënt beheer in de hand werken. Dan kunnen de procedures worden vereenvoudigd, zowel voor de Commissie als ook voor de landbouwers. Wij moeten namelijk de verschillende, van kracht zijnde verordeningen zoveel mogelijk harmoniseren om de kosten daarvan te beperken.
Uitgaande van deze overwegingen vraag ik de Commissie en de Raad gevolg te geven aan het door de Begrotingscontrolecommissie ingenomen standpunt en aan met name de amendementen 1 en 2.>

Fischler
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, dames en heren, allereerst wil ook ik de rapporteur, de heer Casaca, en de twee commissies, de Commissie begrotingscontrole en de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling hartelijk danken voor hun amendementen. Ik ben u echter vooral ook erkentelijk voor het opbouwend debat over dit voorstel en voor uw instemming met de principes van het Commissievoorstel. Wij zijn het dus wat dit betreft met elkaar eens.
Ofschoon ik niet alle door de commissies ingediende amendementen kan overnemen, wil ik wel duidelijk maken dat de Commissie instemt met de fundamentele opvatting van de twee commissies dat het geïntegreerd beheers- en controlesysteem, het GEBECO-systeem, verder moet worden versterkt.
Amendement 1: de Commissie heeft haar voorstel ingediend om ten eerste het geïntegreerd controlesysteem aan te passen aan de nieuwe regelingen in het kader van Agenda 2000, ten tweede de zogenaamde GIS, de geografische informatiesystemen ter verbetering van de identificatie van landbouwarealen in te voeren en ten derde de compatibiliteit te regelen van de beheers- en controlesystemen van andere communautaire steunstelsels met het GEBECO-systeem.
Ik wilde nog het volgende zeggen over de amendementen. Wat het eerste amendement betreft ga ik akkoord met de zojuist tijdens het debat geuite kritiek. Inderdaad hebben nog niet alle lidstaten de noodzakelijke vooruitgang geboekt bij de instelling van het GEBECO-systeem. De Commissie heeft haar nieuwe voorstellen echter niet ingediend vanwege de omzettingsproblemen, maar omdat zij de beschikbare nieuwe geografische informatiesystemen wil invoeren.
Zoals reeds werd gezegd hebben wij tijdens de procedure voor de financieringsbijdrage daar gebruik van gemaakt. Bij nalatige lidstaten hebben wij een financieringsbijdrage vastgesteld. In het tweede amendement wordt voorgesteld verschillende steunstelsels in het GEBECO-systeem op te nemen, zoals de steunstelsels voor olijfolie, tabak, vlas en hennep.
Hier moet men vooral één ding in de gaten houden: bij deze steunstelsels gaat het niet uitsluitend om hectaresteun. Daarom kan men deze niet geheel opnemen in het GEBECO-systeem. Het spreekt echter vanzelf dat wij hier het GEBECO-systeem zoveel mogelijk zullen gebruiken. Als wij vlas en hennep nu volledig gaan opnemen onder de akkerbouwgewassen zal men op deze producten het GEBECO-systeem volledig kunnen toepassen. Ook bij de areaalvaststelling en de opstelling van het olijvenkadaster zal natuurlijk het GEBECO-systeem, respectievelijk het geografisch informatiesysteem worden ingezet.
Amendement 3: de Commissie is tegen een automatische vrijstelling van de plicht tot indiening van een hectareaanvraag in de gevallen waarin steun wordt aangevraagd die niet rechtstreeks areaalgebonden is. De Commissie heeft trouwens al een vrijstelling gegeven voor de belangrijkste gevallen en zij moet de mogelijkheid behouden om na te gaan of een dergelijke vrijstelling wel zinvol is.
De Commissie gaat volledig akkoord gaan met amendement 4, voor zover hierin wordt gerefereerd aan het weggevallen artikel 10. Men kan de onderhavige bepaling echter niet, zoals werd voorgesteld, geheel schrappen. De Commissie moet het recht hebben om ook controle in verband met het GEBECO-systeem te verrichten.
Dan wil ik nog kort ingaan op de andere opmerkingen die tijdens het debat zijn gemaakt. Hier werd onder meer gevraagd om centralisatie van de uitbetaling en zelfs centralisatie van alle gegevens. Wij zijn er rotsvast van overtuigd dat daardoor juist het tegendeel wordt bereikt van hetgeen wij willen. Wij moeten hier namelijk subsidiair werken. Wij kunnen niet vanuit Brussel alle controles verrichten. Het gaat hierbij immers om miljoenen aanvragen. Daarom kunnen wij, als wij ons werk goed willen doen, alleen gedecentraliseerd controleren. Indien extra informatie nodig is kunnen wij op elk moment ook via de nationale instanties van het GEBECO-systeem en de nationale betalingsinstanties informatie verkrijgen over elk mogelijk geval. Daar wringt dus niet de schoen. Als wij echter om die reden alle gegevens automatisch en centraal in Brussel willen opslaan, werken wij niet alleen, volgens de maatstaven tenminste van modern management, weinig efficiënt, maar ook nog heel duur.
De heer Bösch heeft erop geattendeerd dat bij de controle op de areaalaanvragen 40% van de aanvragen niet in orde was. Wij moeten echter wel afspreken wanneer iets niet in orde is en vooral om welke mankementen het daarbij gaat.
Als men bijvoorbeeld de betrouwbaarheidsverklaring van de Rekenkamer bekijkt en nagaat hoe de representatieve steekproef die de Rekenkamer in 1998 heeft genomen er concreet uitziet, stelt men bij de voorschriften inzake cultuurgewassen het volgende vast: in heel de steekproef heeft men in totaal 16 substantiële fouten in verband met de arealen gevonden; in deze 16 foutieve aanvragen bedroeg de afwijking in 10 gevallen 0 tot 3%, in 4 gevallen 3 tot 5% en in slechts 2 gevallen van heel de steekproef voor heel de Gemeenschap meer dan 5%.
De heer Bösch heeft nog een ander, mijns inziens belangrijk vraagstuk aangestipt: de mogelijke strafrechtelijke aspecten. Het gaat hier met name om de vraag in hoeverre feitelijke gevallen van fraude onvoldoende zijn vervolgd.
U weet allen dat volgens de geldende voorschriften en ook overeenkomstig de geldende Verdragsbepalingen alles wat met strafrecht te maken heeft onder de bevoegdheid van de lidstaten valt. Als wij hier inderdaad geconfronteerd zijn met fraude of met verdenking op fraude, zouden hier eigenlijk automatisch de nationale rechters moeten optreden. Of het zin heeft een Europees Openbaar Ministerie voor strafrechtelijke zaken op financieel gebied in te stellen, is een debat die men in het kader van de intergouvernementele conferentie moet voeren. Daarvoor zou immers een Verdragwijziging nodig zijn.>

Fischler
Ik heb niet gesproken over de behoefte aan verduidelijking. Ik heb alleen gezegd dat daarover in het kader van de intergouvernementele conferentie een besluit moet worden genomen.>

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 9.00 uur plaats.>


De Voorzitter
Aan de orde is de mondelinge vraag (B5-0491/2000) van de heer Graefe zu Baringdorf, namens de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, over steunmaatregelen voor dopvruchten en Sint-Jansbrood.>

Jové Peres
Mijnheer de Voorzitter, de heer Graefe zu Baringdorf kon niet aanwezig zijn en heeft mij daarom verzocht namens de landbouwcommissie het woord te voeren.
De productie van gedroogd fruit vindt in de Europese Unie voornamelijk plaats in droogtegebieden, op steile hellingen die niet worden bevloeid. De teelt van dit fruit biedt een belangrijke bescherming tegen erosie en woestijnvorming, en de boomgaarden dienen tevens als brandgang. De productie is onmisbaar als aanvullende bron van inkomsten en om een redelijk aantal landbouwbedrijven te handhaven in achterstandsgebieden. Bovendien ligt deze productie aan de basis van een uitgebreide primaire en secundaire verwerkingsindustrie, die essentieel is voor de economische diversificatie van plattelandsgebieden waar de omstandigheden zeer moeilijk zijn.
De Gemeenschap voorziet zelf in 50 à 60% van de behoefte aan deze producten. De communautaire producenten moeten echter opboksen tegen de concurrentie uit derde landen, waar de kosten veel lager liggen, en genieten weinig bescherming in de vorm van douaneheffingen. Zo liggen de productiekosten van hazelnoten in de Europese Unie driemaal zo hoog als in Turkije door het verschil in arbeidsloon.
Communautaire amandelen zijn duurder doordat zij worden verbouwd in gebieden waar het klimaat of de bodemgesteldheid uitermate ongunstig is. Bovendien worden zij slechts in zeer geringe mate beschermd door invoerheffingen, die na de onderhandelingen binnen de Wereldhandelsorganisatie en in het kader van andere preferentiële akkoorden steeds verder worden afgebouwd Het is duidelijk dat de Commissie niet kan ontkennen dat haar onderhandelingen over handelskwesties en de concessies die zij daarbij doet soms negatieve gevolgen kunnen hebben. Het moet daarom een gewoonte worden die gevolgen te evalueren, en daaraan automatisch maatregelen te verbinden om die negatieve gevolgen te verzachten.
De maatregelen uit hoofde van verordening (EG) nr. 789/1989 hebben goede resultaten opgeleverd. Het is echter niet gelukt de productiekosten in evenwicht te brengen met de marktprijzen, die enorm onder druk staan door de invoer van goedkope producten. Het probleem is dat de bescherming van de communautaire producten ten einde loopt, terwijl de barre omstandigheden waaronder de productie plaatsvindt niet zijn veranderd en de concurrentie met derde landen zich heeft verhard. Het douanetarief dat op de invoer van amandelen wordt geheven, wordt volgende maand bijvoorbeeld verder verlaagd van 4,1 naar 3,5%, en er bestaat een quotum van 90.000 ton dat tegen 2% mag worden ingevoerd. Daar staat tegenover dat de Amerikaanse export naar bepaalde derde landen begunstigd wordt door preferentiële akkoorden die de Europese Unie niet heeft. De prijzen zijn de laatste tien jaar dan ook niet veranderd. Het douanetarief voor hazelnoten is 3,3%. Voor hazelnoten uit Turkije geldt echter een gereduceerd tarief van 3%.
De invoer zet de markt zo onder druk dat het prijsverschil tussen gewoon en uitgelezen fruit steeds kleiner wordt, wat een verwoestende uitwerking heeft. De moeilijke omstandigheden waarin de teelt in de Europese Unie plaatsvindt, maken het onmogelijk met derde landen te concurreren. Het concurrentievermogen kan slechts worden vergroot door de huidige productiegebieden te verlaten en de productie te verplaatsen. Dat zou een groot milieurisico, een grote kans op ontvolking en ernstige ruimtelijke ordeningsproblemen met zich meebrengen. Daarom heeft de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling de mondelinge vraag gesteld die aan dit debat ten grondslag ligt, mijnheer de commissaris.
Het is wel duidelijk wat de aard van de problemen is waarmee de communautaire productie van gedroogd fruit te kampen heeft. Dat alle fracties in dit Parlement het daarover eens zijn, blijkt uit de resolutie die zij daarover hebben ingediend. De druk die van de invoer uitgaat en de ongunstige klimatologische omstandigheden en bodemgesteldheid maken steun aan de communautaire productie van dopvruchten noodzakelijk.
De landbouwcommissie heeft onlangs een ontmoeting met de producenten van dopvruchten gehad. De conclusie die wij daaruit hebben getrokken, zijn opgenomen in de desbetreffende resoluties die de fracties eenstemmig hebben ingediend. Zoals de commissaris weet, is de betrokken sector momenteel buitengewoon bezorgd en bevreesd, en wendt zij zich tot ons met verzoeken waaraan de landbouwcommissie en de fracties van het Europees Parlement gehoor en gevolg willen geven. Men vraagt ons een oplossing te vinden in de vorm van directe inkomenssteun aan de producenten, zodat de teelt kan worden voortgezet. Daardoor worden milieuschade en ontvolking voorkomen, en wordt de primaire en secundaire verwerkende industrie in achterstandsgebieden behouden. De voornaamste reden voor de huidige vrees en bezorgdheid in de sector is echter dat de bestaande steunmaatregelen in deze dagen aflopen. Het is absoluut noodzakelijk deze maatregelen te verlengen totdat er een nieuw systeem of een nieuwe steunregeling in werking treedt.>

Fischler
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, mijnheer Jové Peres, ik wil u eraan herinneren dat de Commissie zelf al ettelijke jaren geleden heeft vastgesteld dat de dopvruchtenteelt in de Europese Unie met moeilijkheden te kampen heeft. Dat is ongetwijfeld - en daarin hebt u gelijk - te wijten aan enerzijds de verscherpte internationale mededinging, maar anderzijds ook de structurele tekortkomingen in de voor de dopvruchtenteelt belangrijke gebieden.
Helaas moeten wij vaststellen dat deze structurele tekortkomingen vooral geringe productiviteit en hoge productiekosten tot gevolg hebben. Daarom hebben wij reeds in 1989 besloten een steunregeling in te voeren. Wij hebben deze toen al beperkt tot tien jaar omdat ons doel was de kwaliteit en de afzet van dopvruchten te verbeteren. Wij hebben met deze regeling dan ook aanzienlijke financiële inspanningen gedaan.
In de periode 1990 - 1999 zijn uit hoofde van deze regeling niet minder dan 725 miljoen euro uitgegeven. Aangezien de contractuele verplichtingen tot het jaar 2006 doorlopen, zal dit jaar en de komende jaren nog eens 250 miljoen euro worden uitbetaald. Afgezien daarvan werd in het jaar 1997 een extra forfaitaire steun voor hazelnoten ingevoerd. Zoals ik echter al zei was van meet af aan duidelijk - en alle betrokkenen weten dat - dat de afzetbevorderingsmaatregelen aan bepaalde termijnen waren gebonden. Het hoofddoel was immers de noodzakelijke aanpassingen te bevorderen waarmee men opgewassen zou zijn tegen de verscherpte concurrentie.
Aangezien de programma' s gedeeltelijk nog doorlopen tot 2006, is momenteel van nieuwe maatregelen geen sprake. Ik wil u er echter wel op attenderen dat men intussen andere mogelijkheden heeft gekregen om de dopvruchtenteelt te bevorderen, mogelijkheden die voorheen niet bestonden. Men kan nu vooral ook de algemene steunregeling voor de groente- en fruitproductie, in het kader van de zogenaamde bedrijfsfondsen, voor dergelijke maatregelen gebruiken. Tot slot kan men in het kader van de programma' s voor plattelandsontwikkeling, die juist dit jaar moeten worden ingediend, extra, van de markt losstaande maatregelen treffen. Wij hebben echter wel moeten vaststellen dat in de programma' s die wij van de lidstaten, en ook van de lidstaten met een omvangrijke dopvruchtenteelt, voorgelegd hebben gekregen geen voorstellen zijn opgenomen voor dergelijke maatregelen. Blijkbaar bestond daaraan bij de uitwerking van deze programma' s geen behoefte.
Zo zit de vork momenteel in de steel. Ik heb u nu ook gezegd wat de Commissie op dit gebied kan doen om ongunstige ontwikkelingen tegen te gaan. U moet nu echter niet de Commissie aanvallen! Wij hebben in het verleden afgesproken dat plattelandsontwikkeling een zaak is van de lidstaten, en binnen de lidstaten zo mogelijk zelfs van de regio' s. Daar moet men dus de prioriteiten vaststellen die men bij de plattelandsontwikkeling wil aanhouden.>

Redondo Jiménez
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de commissaris bedanken voor zijn aanwezigheid in deze bijna verlaten zaal op een donderdagavond. De zaal zal spoedig net zo' n kale aanblik bieden als hetgeen u ons voor dopvruchten aanbiedt: een lege dop, mijnheer de commissaris. Ik dank ook mijn collega' s die hier aanwezig zijn om de toekomst van de dopvruchten in de Europese Unie te bespreken.
Ik had een toespraak voorbereid, maar gelet op het antwoord van de commissaris van zojuist en op de bijdrage van de heer Jové, denk ik dat ik mijn papieren ter zijde zal schuiven en een geïmproviseerde reactie op het antwoord van de commissaris zal proberen te geven.
De commissaris is op de hoogte van de problemen met de productie van dopvruchten in de Europese Unie, en weet dat wij voor veel van deze producten afhankelijk zijn van een enkele leverancier: van de Verenigde Staten als het om amandelen gaat, en van Turkije voor hazelnoten. De commissaris weet ook welke voordelen deze productie oplevert - de heer Jové heeft ze benadrukt - voor de droogtegebieden waar deze producten verbouwd worden. Het zijn overigens producten die niet van het ene jaar op het andere uit de hoge hoed kunnen worden getoverd, want een amandelboom of een notenboom groeit maar langzaam.
Ik denk daarom dat wij hier met een grootschalig probleem te maken hebben, mijnheer de commissaris. Wanneer u ons vertelt dat er structurele problemen bestaan zoals lage productiviteit en hoge productiekosten in de Europese Unie, moeten wij ons afvragen of wij onze dopvruchten willen behouden of dat wij volledig afhankelijk willen worden van landen buiten de Unie. Het is nu al zo dat wij maar voor 50% zelfvoorzienend zijn; voor de rest hangen wij van het buitenland af. Als wij deze stap zetten, houden we niets meer over.
U heeft gezegd dat hierover is onderhandeld en dat er al steun wordt verleend op basis van de GMO voor fruit en door middel van projecten voor plattelandsontwikkeling. Ik wil daar het volgende over zeggen. De operationele fondsen binnen de GMO voor fruit zijn bedoeld voor fruit dat op grote schaal wordt geteeld. Die operationele fondsen dekken maar een zeer beperkt percentage van de totale productie per hectare - zo' n 1,5 à 2% - maar gelet op de omvang van de productie is dat nog altijd een redelijk percentage.
Als we het echter hebben over een opbrengst van weinig meer dan 100.000 peseta' s per hectare, dan denk ik dat de operationele fondsen van de GMO voor fruit maar van zeer geringe betekenis zijn en nauwelijks een oplossing bieden voor het probleem van de dopvruchten.
Plattelandsontwikkeling vormt inmiddels de tweede pijler van het gemeenschappelijk landbouwbeleid. Wij verwachten daar allemaal veel van en wij feliciteren de commissaris met het feit dat hij de plattelandsontwikkeling heeft samengevoegd en onder één begrotingslijn heeft ondergebracht. De commissaris weet echter net zo goed als ik dat de projecten die worden uitgevoerd in de gebieden waar dopvruchten worden geproduceerd - voornamelijk doelstelling 1-gebieden en enkele doelstelling 2-gebieden - onder het LEADER-programma vallen. Dat programma, en in het geval van Spanje ook het PRODER-programma, zijn nationale programma' s die vanuit de centrale overheid worden georganiseerd, en die gewoonlijk op problemen van algemeen belang zijn gericht. Binnen zulke programma' s zal men specifieke producten niet als een zaak of een sector van strategisch belang beschouwen.
Wat hier echter wordt voorgesteld, mijnheer de commissaris, en ik denk dat alle fracties het daarmee eens zijn, is de tijdelijke voortzetting - niet ten eeuwigen dage, maar tot een bepaald moment - van de middelen en plannen voor bedrijfsverbetering. Sommige daarvan zijn namelijk nog niet afgelopen, en in andere gevallen zijn de doelstellingen nog niet bereikt. Deze middelen zijn onontbeerlijk om de teelt te handhaven totdat de dopvruchten een bijzondere behandeling kan krijgen bij de volgende hervorming van de GMO voor groente en fruit.
Mijnheer de commissaris, ik denk dat wij het hier over een niet al te groot bedrag hebben waar vast nog wel ruimte voor is op de begroting, ook al zeggen uw diensten dat de nog toe te wijzen middelen danig zijn geslonken. De plannen voor bedrijfsverbetering kunnen zolang worden herschikt, gebruikt en met een bijzondere regeling worden ingepast in de volgende hervorming van de fruitsector, die niet lang op zich zal laten wachten. Ik denk dat de voorzetting van deze plannen de vrees kan wegnemen die door de Jové is gesignaleerd en die door alle producenten van dopvruchten in de Europese Unie wordt gedeeld. Zij hebben hun vrees aan ons overgebracht in de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, en hebben daarmee onze politieke steun verworven.
Aangezien deze producenten de politieke steun van het Parlement genieten, denk ik dat het moeilijk te rechtvaardigen zou zijn hun niet een gering bedrag aan economische steun te verlenen.>

Berenguer Fuster
Mijnheer de Voorzitter, namens de Fractie van de Europese Sociaal-democraten wijs ik de reactie en de voorstellen van de heer Fischler af. Wij steunen daarentegen de ontwerpresolutie die door diverse fracties met vrijwel unanieme steun van het Parlement zijn ingediend.
Mijnheer Fischler, de Europese Commissie kan niet Oost-Indisch doof blijven voor de verzoeken die haar uit de betrokken sectoren bereiken. U kunt onmogelijk blijven volhouden dat u gelijk heeft terwijl wij het met zijn allen bij het verkeerde eind hebben. U kunt niet ontkennen dat als er geen steunmaatregelen voor dopvruchten en Sint-Jansbrood worden genomen, de teelt van veel soorten zal worden gestaakt. Talrijke gebieden in de Unie zullen hierdoor onherstelbare sociaal-economische en milieuschade oplopen.
Het is onloochenbaar dat zowel de specifieke maatregelen voor dopvruchten en Sint-Jansbrood als de forfaitaire steun voor hazelnoten overgangsmaatregelen waren, bedoeld om de producenten naar een andere teelt te helpen overstappen. Dat wil echter niet zeggen dat deze maatregelen niet kunnen worden verlengd.
Mijnheer de commissaris, de omschakeling van een landbouwsector kan niet worden aangepakt alsof het de omschakeling van een industriële sector betrof. In de industrie kunnen installaties worden gemoderniseerd en de productiviteit worden verhoogd, maar bij bepaalde vormen van landbouw ligt dat anders. Hoeveel je ook investeert of de verkoopstrategie aanpast, het verandert niets aan het feit dat sommige gebieden nu eenmaal droog of halfdroog zijn.
Het is niet realistisch te denken dat het probleem in kwestie kan worden opgelost met de schaarse middelen waarover de programma' s voor plattelandsontwikkeling beschikken. Daarin moet de oplossing voor deze gebieden niet worden gezocht, hoewel de commissaris en de gehele Commissie dat wel lijken te doen.
Anderzijds lijkt het er niet op dat de voortzetting van deze steun totdat de in de resolutie voorgestelde maatregelen worden aangenomen, tot problemen met de Wereldhandelsorganisatie kan leiden, zelfs niet wanneer de definitieve maatregelen uit de resolutie worden aangenomen.
Er bestaat een overschot aan de betrokken producten, en de communautaire bescherming is minimaal. Als nu de gevraagde steunbedragen niet hoog zijn, als er geen problemen met derde landen ontstaan en als dit de enige manier is om het levenspeil in bepaalde streken te handhaven, mijnheer de commissaris, dan moet deze steun worden voortgezet.>

Esteve
Mijnheer de Voorzitter, gelet op de interventies van de heer Jové en de heer Fischler denk ik dat ik de opzet van mijn bijdrage beter kan veranderen. Ik zal maar direct op de kern van de zaak ingaan.
De voornaamste reden die de Commissie aanvoert, is dat dit tien jaar geleden is afgesproken. Dat wil zeggen, tien jaar geleden was er sprake van bepaalde omstandigheden, naar aanleiding waarvan wij een programma hebben vastgesteld dat nu is afgelopen. Ik denk dat het verschil in omstandigheden met tien jaar geleden het standpunt van de Commissie juist verzwakt. Ik denk dan ook dat het goed zou zijn als de Commissie openstond voor een akkoord dat op een initiatief van een aantal leden van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling berust, en dat nu ook door de plenaire vergadering wordt overgenomen.
Naar mijn mening zijn er drie dingen veranderd. In de eerste plaats zijn de concurrentieverhoudingen de laatste tien jaar veranderd. In de tweede plaats, en dat geeft de agrarische sector zelf aan, is het gevoel voor verantwoordelijkheid jegens het milieu veel sterker dan tien jaar geleden. Toegegeven, boeren zijn ondernemers, maar met een veel sterker milieubewustzijn dan tien jaar geleden. In de derde plaats zouden we het terrein dat we in de afgelopen tien jaar hebben herwonnen, onherroepelijk weer verliezen als de steun nu wordt afgeschaft.
Ik denk oprecht dat deze sector niet in het kader van de plattelandsontwikkeling of elders kan worden ingepast. Het gaat hier immers niet om groenten of andere producten, maar om een zeer specifiek product dat in zeer bepaalde omstandigheden tot stand komt. Die omstandigheden zijn tien jaar geleden geanalyseerd en moeten nu opnieuw worden geanalyseerd.
Het lijkt mij daarom uitermate zinvol dat u de mogelijkheid van een nieuwe steunregeling onderzoekt, en dat u in ieder geval direct voor de verlenging van de bestaande regeling zorgt.>

Martinez
Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris Fischler, geachte collega' s, we zijn niet zo talrijk; alleen het groepje uit het Middellandse-Zeegebied probeert de producten te verdedigen waar Brussel niet van houdt. We hebben het probleem met de honing gehad - u weigerde, mijnheer Fischler, een handjevol euro' s als bijenkastpremie te geven - daarna het probleem met de olijfolie en nu betreft het dan de noten, amandelen en hazelnoten.
Brussel wil zich terugtrekken. Men zegt tegen ons: de verordening van 1989 was tijdelijk. De forfaitaire steun van 1996 voor de hazelnoten was slechts voor enige tijd. Deze maatregelen lopen teneinde. Men moet stoppen. Maar stoppen met de communautaire bijdrage betekent een verspilling van alles wat er gedaan is. Als wij waarde hechten aan het beginsel van continuïteit, coherentie en bescherming van de financiële belangen van de Europese Unie, mogen wij deze hulpmaatregelen niet beëindigen, temeer daar deze absurditeit gepaard gaat met een andere absurditeit: we hebben een tekort; wij importeren. Dat gaat allemaal ten gunste van Turkije, en dat is nog tot daar aan toe, maar ook ten gunste van Californië! U zegt ons - en daar doet u de waarheid een beetje geweld aan - dat het 250 miljoen euro kost, maar dat is voor de komende jaren. U waagt zich niet aan een bedrag per jaar, dat zou uitkomen op nul komma nul en nog wat procent, een miniem deel van de Europese begroting.
Anders gezegd, mijnheer de commissaris, we moeten iets doen. Allereerst omwille van de kwaliteit, de seizoensarbeid, maar ook omwille van de wijsheid, het landelijke karakter, het leefmilieu, de schoonheid. Ik weet niet of u ooit wel eens een amandelboom in februari heeft zien bloeien: dat is ontzettend mooi! En zoals gezegd, we hebben met een schrale bodem te maken in de regio' s in Spanje, in mijn Languedoc-Roussillon en in Griekenland. We moeten de ontvolking van het platteland zien te voorkomen. Wanneer verlenging van de GMO in de sector groenten en fruit geen oplossing biedt, is het minste wat we kunnen doen een klein bedrag aan euro' s van de Europese begroting reserveren om deze activiteit te financieren.
Daarnaast hebben wij echter, mijnheer de commissaris - u was in Seattle en ik was daar ook -de kwestie van de communautaire preferentie: eerst onze honing en dan die uit China, Canada of Mexico: eerst onze olijven en dan die uit Noord-Afrika en eerst ons Middellandse Zee-gebied rond Spanje, Italië, Portugal, Griekenland, de Languedoc-Roussillon en Frankrijk, en dan Anatolië en dan Californië, mijnheer de commissaris. Het is gewoon niet voor een handvol dollars, maar voor een handvol euro' s. >

Ferrer, Concepció
Mijnheer de commissaris, u heeft ons uitgelegd hoe u de situatie ziet, maar ik verzeker u dat de betrokken sector er zelf anders tegenaan kijkt. Het is waar dat de steunmaatregelen in het verleden zijn genomen om het hoofd te bieden aan de grote moeilijkheden waarmee de sector te kampen had. Nu zijn we tien jaar verder, en het is niet de schuld van de producenten dat de omstandigheden die tot de invoering van de steun hebben geleid intussen niet zijn gewijzigd.
Er is al opgemerkt dat onze douanetarieven nog altijd laag zijn, en dat de Europese producten nog altijd niet kunnen concurreren tegen de Turkse en Amerikaanse producten omdat deze landen lagere sociale lasten en een lager arbeidsloon hebben. In de Verenigde Staten worden deze producten bovendien verbouwd in geïrrigeerde gebieden waar de teelt kan worden gemechaniseerd, terwijl de productie in de Europese Unie plaatsvindt in moeilijk toegankelijke droogtegebieden waar weinig machines kunnen worden ingezet. In die zin zijn de Europese producten minder concurrerend, maar de productie in de Europese Unie is daarom nog niet minder belangrijk.
Bovendien is onze eigen productie, ondanks de flinke omvang daarvan, nog altijd niet toereikend. Als de teelt van deze producten zou worden gestaakt - en dat kan gebeuren als de sector geen steun meer ontvangt - zouden de consumenten in de Gemeenschap in handen vallen van de Verenigde Staten en Turkije. Die zouden dan vanuit een waarachtige monopoliepositie onze prijzen kunnen bepalen. Het valt ook niet te ontkennen, mijnheer de commissaris, dat er nauwelijks alternatieven bestaan voor de productie van gedroogde vruchten vanwege de aard van de gebieden waar zij vandaan komen.
Het valt om al deze redenen niet te verbazen dat de betrokken sector uiterst bezorgd is over de mogelijke intrekking van de steun. Wij moeten immers erkennen dat zonder die steun de toekomst van hun bedrijven op het spel staat door de concurrentie uit derde landen. Daarmee zouden ook de investeringen die zij - met succes - in de modernisering van hun bedrijven hebben gedaan, voor niets zijn geweest. Daarom wil ik u, mijnheer de commissaris, ook namens alle producenten in deze sector, en de Catalaanse producenten in het bijzonder, vragen de bijzondere steun aan deze sector voort te zetten, op de wijze die hier is aangeduid en overeenkomstig de ontwerpresolutie die het Parlement hopelijk zal aannemen. Deze steun komt overeen met slechts 0,18% van de totale begroting van het EOGFL, afdeling Garantie, en met 0,16% van de totale landbouwbegroting. Bovendien is al opgemerkt dat er voldoende financiële speelruimte bestaat voor deze steun.
Andere vormen van steun zoals u die heeft genoemd, en vooral de steun voor plattelandsontwikkeling, kunnen in andere sectoren zeker veel goeds bewerkstelligen. In dit geval zijn ze vanwege het specifieke karakter van de sector echter volslagen ontoereikend om het concurrentievermogen van de sector te garanderen, en daarmee het overleven van een bedrijfstak waarvan de Commissie - dat bent u, mijnheer de commissaris - het belang allerminst kan ontkennen.>

Garaud
Mijnheer de Voorzitter, ik wil gewoon even uw aandacht vestigen op het feit dat bij deze productie, die ik goed ken, het lang duurt voordat investeringen rendement opleveren. Bovendien hebben de producenten hun best gedaan certificaten te verkrijgen die betrekking hebben op vraagstukken zoals bevloeiing, plantenselectie en zeer specifieke productplanning. Al deze inspanningen zouden helemaal voor niets zijn geweest, als de tot op heden gegeven steun niet zou worden gehandhaafd.
Bij een notenboom duurt het bijvoorbeeld ongeveer 18 jaar voordat men zijn investeringen heeft terugverdiend. Daarom vind ik dat de Commissie, als zij logisch, economisch en financieel consequent en ook politiek consequent is, moet kiezen voor continuïteit, logica en gezond verstand. >

Fischler
Mijnheer de Voorzitter, ik wil enkel kort ingaan op de belangrijkste argumenten die hier naar voren zijn gebracht. Ten eerste wil ik in alle duidelijkheid zeggen dat de Commissie vierkant tegen productiesteun is. Ook de steun die wij in het verleden hebben gegeven was bedoeld voor structuur- en kwaliteitsverbetering. Het is nooit onze bedoeling geweest permanente productiesteun te geven. Daar komt nog bij dat een dergelijke, op een bepaald product afgestemde steun zou indruisen tegen alle WTO-regels.
Men argumenteert dat het hier om investeringen op lange termijn gaat. Dat klopt. Elke landbouwer die hier investeringen heeft gedaan, heeft aan het begin een contract moeten ondertekenen waarin precies stond voor hoeveel jaar hij investeringssteun zou krijgen. Men mag dus de Commissie geen cynisme in de schoenen schuiven omdat zij nu plots een einde wil maken aan deze steun. Elke landbouwer wist wel degelijk van tevoren voor hoeveel jaar hij op hulp kon rekenen. Laten wij er dus niet om heen draaien.
Ik heb u al gezegd dat er nieuwe mogelijkheden zijn. Als men met het argument komt dat deze productie noodzakelijk is voor het behoud van het landschap en het milieu in met name de droge gebieden, is dit een ideaal geval om daarop milieumaatregelen van toepassing te laten zijn. Juist daarom hebben wij ook onder andere de kredieten verhoogd. Wij hebben de kredieten verhoogd om met de programma' s voor plattelandsontwikkeling milieumaatregelen te kunnen financieren. Men kan echter hier niet volhouden dat dit enerzijds een belangrijke productie is, als anderzijds de regionale autoriteiten van mening zijn dat deze teelt niet belangrijk genoeg is om te ondersteunen. Het is of het een of het ander!
Men heeft gezegd dat het veel te weinig is, dat meer geld op tafel moet komen en dat het hierbij slechts om nul komma nog wat van de totale landbouwbegroting gaat. Het spijt mij maar de commissaris kan zelfs niet over nul komma nul van de begroting naar eigen inzicht beschikken. Als u hier dus steun wilt geven moet u ons eerlijkheidshalve ook vertellen bij wie u dat geld wilt wegnemen. Wij hebben een marge van nul. Wij hebben geen begrotingsmarge zoals hier werd gesuggereerd!>

De Voorzitter
Ik heb twee ontwerpresoluties overeenkomstig artikel 42, lid 5, van het Reglement ontvangen om dit debat te besluiten.
De stemming vindt morgen om 9.00 uur plaats.
(De vergadering wordt om 20.15 uur gesloten)

