3. Iran, zwłaszcza przypadek Nasrin Sotudeh
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku obrad jest debata nad siedmioma projektami rezolucji w sprawie Iranu, zwłaszcza przypadku Nasrin Sotudeh.
Bastiaan Belder
Panie Przewodniczący! Dokładnie tydzień temu laureatka Nagrody Nobla, Shirin Ebadi, opublikowała w dzienniku "The Wall Street Journal” wnikliwy artykuł na temat swojej koleżanki, irańskiej prawniczki zajmującej się prawami człowieka, Nasrin Sotudeh, która niedawno została skazana na jedenaście lat więzienia. Shirin Ebadi wezwała Zachód do zwrócenia większej uwagi na sprawę Sotudeh oraz innych odważnych obrońców praw człowieka działających na terytorium Islamskiej Republiki Iranu.
Debata, która toczy się na forum tego Parlamentu stanowi częściowo odpowiedź na pilny apel wystosowany przez Shirin Ebadi. Nie możemy zapomnieć i nie zapomnimy o Nasrin Sotudeh oraz innych osobach walczących o prawa podstawowe w Iranie. Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Będzie to również przesłanie sprawozdania, które mam nadzieję przedłożyć w imieniu Komisji Spraw Zagranicznych na posiedzeniu plenarnym w marcu, i liczę na to, że wszyscy Państwo poprą je swoimi głosami. Będzie to silny, zjednoczony głos Unii Europejskiej popierający prawa Irańczyków.
Marietje Schaake
autorka - Panie Przewodniczący! Jesteśmy ponownie zmuszeni do rozmowy na temat praw człowieka w Iranie, po tym, jak Nasrin Sotudeh została skazana na 11 lat pozbawienia wolności. Zakazano jej wykonywania zawodu prawnika, ale my będziemy służyć sprawiedliwości.
Zasady państwa prawa od dawna nie są stosowane lub nie istnieją w Iranie, a sądownictwo w tym kraju jest wysoce upolitycznione. Obronę praw człowieka obecnie traktuje się jako działanie przeciwko bezpieczeństwu narodowemu. Nasrin Sotudeh, prawniczka oraz matka dwójki dzieci, została oskarżona o działanie na szkodę bezpieczeństwa narodowego. Nasrin Sotudeh reprezentowała między innymi Zahrę Bahrami, obywatelkę irańsko-holenderską, która została skazana na śmierć bez możliwości wcześniejszej rozmowy z holenderskimi dyplomatami oraz w atmosferze dużej niepewności w kwestii planowanych działań.
Obserwujemy z jednej strony tak silną kobietę, jak Nasrin Sotudeh, która walczy o sprawiedliwość, a z drugiej strony widzimy słaby reżim, który represjonuje swoich obywateli, zamiast dbać o ich dobro. Wysoka przedstawiciel Catherine Ashton będzie w tym miesiącu w Istambule próbowała nakłonić irański reżim do współpracy z międzynarodową społecznością w kwestii jądrowej. Jest to również cel wprowadzonych wobec Iranu sankcji gospodarczych. Wątpię jednak, czy poprzez sankcje osiągniemy pożądany efekt, zanim wyrządzimy w ten sposób krzywdę obywatelom Iranu, którzy w wyniku sankcji stają się coraz bardziej zależni od bezkompromisowego rządu.
Mimo że sceptycznie oceniam wpływ sankcji gospodarczych, to jestem przekonana, że wprowadzenie sankcji wobec osób odpowiadających za pogwałcenie praw człowieka poprzez np. cenzurę, gwałty, torturowanie czy egzekucje będzie stanowiło skuteczny i konieczny krok w kierunku ukrócenia ich bezkarności oraz oddania hołdu sprawiedliwości, o którą walczyła Nasrin Sotudeh. Kwestia praw człowieka stanowi wyraźnie piętę achillesową irańskiego reżimu.
Panie Przewodniczący! Korzystając z tego, że mam głos, chciałabym poprosić Pana, Panie Przewodniczący, o nakłonienie kolegów i koleżanki z Włoch do zachowania ciszy, ponieważ rozmowy, które zaczynają prowadzić po omówieniu interesujących ich kwestii przeszkadzają innym uczestnikom debaty.
Przewodniczący
Koleżanki i Koledzy! Słyszeli Państwo prośbę pani poseł Schaake. Inni koledzy również prosili o zachowanie ciszy. Jeżeli muszą Państwo omówić prywatne sprawy, mogą to Państwo zrobić na zewnątrz.
Struan Stevenson
autor - Panie Przewodniczący! Chciałem dziś porównać Islamską Republikę Iranu do nazistowskich Niemiec, jednak muszę przyznać, że pod wieloma względami sytuacja w Iranie może być nawet gorsza od sytuacji w Niemczech. Mułłowie powiesili w tym roku 65 osób. Dziesięcioro z nich zostało powieszonych wczoraj: najpierw ukarano ich wysoką grzywną i skonfiskowano ich domy, a następnie bezlitośnie wychłostano i zaciągnięto na szubienice. W ciągu ostatnich czterech lat w Iranie zostało powieszonych osiemdziesiąt siedem osób.
Prezydent Ahmadineżad zaprzecza, że holokaust miał miejsce, i nienawidzi Żydów. Mówi, że pragnie usunąć Izrael z mapy świata, a teraz jest w trakcie budowy broni atomowej, dzięki której będzie to możliwe. Wraz z najwyższym przywódcą, Chameneim, przewodzą bezwzględnym działaniom represyjnym stosowanym wobec obywateli Iranu, gdzie egzekucje przez powieszenie, tortury, ukamienowanie, amputacje oraz chłosta są powszechnie stosowane, zaś egzekucje dzieci, a nawet kobiet w ciąży, nie są niczym nadzwyczajnym. W tym tygodniu dwóm więźniom z Mashhad odcięto dłonie. Kolejni dwaj zostali skazani na amputację, a ich wyroki zostaną wykonane niedługo.
Każdy, kto próbuje ujawnić to zło staje się natychmiast celem ataku. Nasrin Sotudeh, odważna prawniczka, która zajmowała się prawami człowieka i reprezentowała wiele niewinnych osób niesprawiedliwie skazanych i straconych przez faszystowski reżim, jest tego przykładem. Jej kara pozbawienia wolności na 11 lat za wykonywanie zawodu jest oburzająca i stanowi zniewagę dla ludzkości. Prawdziwymi przestępcami są tyrani w Teheranie i zostaną oni pociągnięci do odpowiedzialności za swoje czyny. Uważają oni, że ich zachodni krytycy biorą udział w międzynarodowym spisku, którego celem jest obalenie reżimu. No cóż, ja podpisałbym się dzisiaj pod tym pomysłem. Nie możemy pozwolić, aby zło zwyciężyło i im szybciej przywrócimy wolność, demokrację oraz prawa człowieka i kobiet w Iranie, tym lepiej dla całego świata.
Rosario Crocetta
Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Prosząc o natychmiastowe uwolnienie Nasrin Sotudeh, wzywamy Unię Europejską oraz państwa członkowskie do zwiększenia swoich wysiłków w kwestii uwolnienia obywateli Iranu oraz świata od jednego z najokrutniejszych i najbardziej autorytarnych reżimów w historii.
Islamska Republika Iranu opisywana jest nie tylko jako państwo stanowiące zagrożenie dla pokoju na świecie z powodu projektu jądrowego umożliwiającego wywołanie wojny atomowej, ale również jako państwo, w którym odbywają się nielegalne wybory, mają miejsce masowe aresztowania osób żądających wolnych wyborów, dokonywane są zabójstwa przeciwników reżimu oraz gwałty, osoby, które nie popierają reżimu są brutalnie traktowane, procesy sądowe są niesprawiedliwe, a decyzję sądu można przewidzieć w chwili postawienia oskarżenia, kobiety i homoseksualiści są poważnie dyskryminowani oraz nie istnieje wolność wypowiedzi i zrzeszania się. Warunki panujące w obozie Aszraf, w którym irańscy więźniowie narażeni są na przemoc, a nawet kamienowanie, są niewiarygodne.
Codziennie w Iranie na śmierć skazywane są co najmniej dwie osoby, również dzieci, których jedyną winą jest to, że nie popierają reżimu. Dowody prawne pozyskiwane są często w wyniku sprawnego stosowania okrutnych i brutalnych tortur. Ta krytyka nie jest skierowana przeciwko islamowi, którego podstawą jest pokój, ale przeciwko irańskiemu reżimowi. Aresztowanie oraz skazanie Nasrin Sotudeh ukazało nowy poziom oszustw w sądownictwie, ponieważ w tym przypadku zaatakowano i skazano obrończynię ludności, co oznacza, że obywatele Iranu nie mogą nawet się bronić.
Cristian Dan Preda
Panie Przewodniczący! Mimo że Iran może zaczynać otwierać się na rozmowy w kwestii jądrowej, musimy niestety stwierdzić, że w kwestii praw człowieka drzwi pozostają nadal zamknięte.
Przypadek Nasrin Sotudeh ukazuje to w pełni. Za swoją pracę na rzecz praw człowieka została ukarana niezwykle surowym wyrokiem: pozbawieniem wolności na okres 11 lat, zakazem wykonywania zawodu przez 20 lat oraz zakazem opuszczania kraju. Wyrok ten wydano po procesie, który okazał się farsą.
Przypadek ten nie jest odosobniony. Systematyczne uciszanie działaczy zajmujących się prawami człowieka jest częścią przemyślanej strategii irańskiego reżimu. Szczególnie surowe wyroki otrzymują prawnicy zajmujący się kwestiami praw człowieka. Musimy okazać naszą solidarność z tymi odważnymi osobami, które wspierają prawa człowieka i działają na ich rzecz pomimo gróźb, tortur czy kary więzienia.
Raül Romeva i Rueda
autor - Panie Przewodniczący! Muszę powiedzieć, że głęboko ubolewam nad tym, że po raz kolejny musimy rozmawiać na temat Iranu, jednak musimy poruszyć ten temat. Naprawdę musimy podnieść tę kwestię, ponieważ sytuacja w Iranie jest ogromnie problematyczna i dramatyczna.
To ważne, aby Parlament powtórzył swój apel o uwolnienie wszystkich więźniów sumienia, także wszystkich, którzy w poprzednim roku zostali zatrzymani w związku z ich pokojową - powtarzam, pokojową - działalnością polityczną oraz działaniami na rzecz praw człowieka. Parlament musi ponownie wezwać władze Iranu do poszanowania uznawanych na szczeblu międzynarodowym praw do wolności wypowiedzi i wolności zgromadzeń oraz zdecydowanie potępić wyjątkowo surowy wyrok Nasrin Sotudeh, jak również pochwalić ją za jej odwagę i zaangażowanie.
Parlament musi pamiętać o Nasrin Sotudeh i innych działaczach zajmujących się prawami człowieka oraz więźniach sumienia i zażądać jej natychmiastowego uwolnienia. Musimy wyrazić nasze zaniepokojenie wydawanymi coraz częściej zakazami opuszczania Iranu, na podstawie których można wywnioskować, że pobyt w Iranie jest uważany za karę przez same władze Iranu.
Musimy wezwać władze Iranu do zwalczania bezkarności osób należących do służb bezpieczeństwa, które łamią prawa człowieka, oraz ponowić apel o przeprowadzenie niezależnego dochodzenia w sprawie zarzutów o egzekucje pozasądowe, do których doszło od czasu dyskusyjnych wyborów prezydenckich w czerwcu 2009 roku, i osądzenie domniemanych sprawców. Oczywiście musimy również zdecydowanie potępić zamach bombowy w Chabahar oraz przekazać nasze kondolencje rodzinom ofiar i rannym.
Na koniec chciałbym powiedzieć, że jesteśmy bardzo zaniepokojeni prześladowaniami pewnych religii i grup etnicznych w Iranie. Musimy wyrazić przekonanie, które jest poparte najnowszą historią Europy, że osiągniecie pokojowego i zrównoważonego rozwoju społecznego i politycznego możliwe jest jedynie przy uwzględnieniu aspiracji kulturalnych i społecznych różnych regionów.
Bogusław Sonik
w imieniu grupy PPE - (PL) Panie Przewodniczący! Nasrin Sotudeh już wcześniej dała nam podstawy do debaty na forum europejskim nad brakiem ochrony praw człowieka w Iranie, kiedy 4 września 2010 roku pod zarzutem antypaństwowej propagandy oraz zmowy i gromadzenia się w celu działania przeciwko bezpieczeństwu państwowemu została aresztowana na 4 miesiące. Teraz po procesie skazano tę wybitną obrończynię praw człowieka oraz oddaną współpracowniczkę noblistki Shirin Ebadi na 11 lat więzienia, 20 lat zakazu wykonywania zawodu oraz zakaz opuszczania Iranu. Pamiętajmy, że długie wyroki więzienia otrzymali także inni więźniowie polityczni: 26-letnia aktywistka praw kobiet, Shiva Nazar Ahari została skazana na 4 lata i 74 baty za takie samo przestępstwo.
Trzeba jasno podkreślić sprzeciw wobec jawnego łamania podstawowych praw człowieka, jakimi są: wolność zgromadzeń, wypowiedzi, prawo wolności myśli czy prawo do rzetelnego procesu sądowego. Nasrin Sotudeh, która poświęciła swoje życie walce w imię obrony praw człowieka, broniąc nieletnich skazanych na karę śmierci, osób oskarżonych o wywoływanie pokojowych protestów, ściśle współpracując z opozycją, stała się żywym dowodem łamania praw człowieka w Iranie. Unia Europejska nie może pozostać biernym obserwatorem tej nierównej walki irańskiego społeczeństwa z reżimem.
Corina Creţu
Panie Przewodniczący! My również popieramy żądania natychmiastowego i bezwarunkowego uwolnienia Nasrin Sotudeh oraz wszystkich więźniów sumienia w Iranie. Po tym jak w wyniku oszustwa wyborczego reżim prezydenta Ahmadineżada utrzymał się przy władzy, tysiące Irańczyków zapłaciło wolnością za swoją odwagę okazaną podczas protestów przeciwko coraz bardziej represyjnemu reżimowi. Po spędzeniu miesięcy w odosobnieniu oraz torturowaniu Nasrin Sotudeh została skazana na 11 lat więzienia, ponieważ jako prawnik i obrońca praw człowieka, broniła przeciwników rządu w Teheranie, między innymi laureatkę pokojowej Nagrody Nobla.
W irańskich więzieniach wraz z wieloma dysydentami cierpią z powodu złego traktowania również dziesiątki dziennikarzy i autorów blogów, którzy odważyli się skorzystać ze swojej podstawowej wolności do wyrażania własnych przekonań. Uważam, że Unia Europejska w swoim zobowiązaniu do uwolnienia osób walczących o demokrację nie powinna ograniczać się jedynie do protestu, ale powinna rozpocząć prowadzenie konkretnych działań w ramach Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych, których celem będzie zmobilizowanie międzynarodowej społeczności do zwiększenia wspólnego nacisku na konieczność zaprzestania łamania praw człowieka w Iranie.
Charles Tannock
w imieniu grupy ECR - Panie Przewodniczący! Nie powinniśmy zapominać o tym, że prawo do dyskusji oraz różnicy zdań, z których tak często korzystamy w Europie, praktycznie nie istnieje w innych częściach świata. Najbardziej widoczne jest to w Iranie.
Kolejny raz w tym Parlamencie omawiamy zatrważającą sytuację praw człowieka w tej islamskiej republice. Jako prawniczka Nasrin Sotudeh pomagała wielu zwolennikom opozycji, którzy zostali zatrzymani i byli nękani po sfałszowanych wyborach prezydenckich 18 miesięcy temu. Nasrin Sotudeh reprezentowała również nieletnich oczekujących na wykonanie wyroku śmierci, to naprawdę bohaterskie zachowanie w kraju, w którym bez skrupułów dokonuje się egzekucji dzieci. Została aresztowana we wrześniu poprzedniego roku pod zarzutem szerzenia propagandy oraz spiskowania na szkodę bezpieczeństwa narodowego. Teraz została skazana na 11 lat więzienia i zakazano jej wykonywania zawodu prawnika przez 20 lat.
Nasrin Sotudeh powinna zostać uwolniona natychmiast i bezwarunkowo. Apeluję do wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, aby położyła na to szczególny nacisk.
W Parlamencie i Komisji w sposób zdecydowany ujawniano przypadki naruszania praw człowieka przez brutalny - niemal odrażający - reżim prezydenta Ahmadineżada. Nadszedł czas, aby Rada przedłożyła wspólne wartości Unii Europejskiej ponad indywidualne interesy gospodarcze państw członkowskich w tym kraju.
Marco Scurria
(IT) Panie Przewodniczący, Panie Komisarzu, Panie i Panowie! Rozpoczynamy kolejną debatę w sprawie łamania praw człowieka i demokracji w Iranie. Tym razem poruszana jest sprawa prawniczki, która broniła osób działających na rzecz praw człowieka w Iranie.
W istocie pomysł irańskiego reżimu polega na rozwiązywaniu problemu u źródła poprzez zaprzestanie więzienia jedynie osób walczących o swoje prawa i bezpośrednie zaatakowanie osób, które ich bronią, aby pokazać wszystkim, którzy chcieliby przeciwstawić się reżimowi prezydenta Ahmadineżada, czego mogą się spodziewać.
Mógłbym się dzisiaj założyć, Panie Przewodniczący, że za kilka tygodni znowu będziemy omawiać kolejny przypadek naruszania praw podstawowych w Iranie. Łamanie praw człowieka zostanie zatuszowane przez podanie jakiegoś motywu przestępstwa, na przykład działanie na szkodę bezpieczeństwa narodowego czy wymierzona w reżim propaganda, jak w omawianym dzisiaj przypadku, co byłoby nawet śmieszne, gdyby nie było jednocześnie tak tragiczne.
Naprawdę zastanawiam się, Panie Przewodniczący, czy Parlament powinien nadal mieć delegację do spraw stosunków z reżimem, który stanowi całkowite przeciwieństwo wszystkiego, co stanowi podstawy Unii Europejskiej.
Seán Kelly
Panie Przewodniczący! Po raz kolejny obserwujemy przerażającą sytuację w Iranie. Przed świętami Bożego Narodzenia dyskutowaliśmy na temat sytuacji Sakineh Ashtiani, która została skazana na śmierć przez ukamienowanie za rzekome cudzołóstwo i której wyrok został następnie zmieniony na śmierć przez powieszenie za rzekome zabójstwo. Dziś omawiamy sytuację Nasrin Sotudeh, która została skazana na 11 lat więzienia za wykonywanie swojej pracy. Jej aktywa zostały zamrożone i odmówiono jej kontaktu z adwokatem. Jej mąż został aresztowany w ciągu tygodnia za - cytuję - "szerzenie kłamstw i podburzanie opinii publicznej”. Niech Państwo spróbują to zrozumieć!
Uważam, że jedyne, co możemy zrobić, to użyć naszych wpływów najlepiej jak potrafimy i zakończyć to szaleństwo, w szczególności maltretowanie kobiet i brak szacunku dla nich. Omawiane przypadki dwóch kobiet stanowią przykład takich represji.
George Sabin Cutaş
(RO) Panie Przewodniczący! Skazanie działaczki na rzecz praw człowieka Nasrin Sotudeh ukazuje jak niepewna jest sytuacja praw człowieka w Iranie. Od momentu, gdy w wyniku dyskusyjnych wyborów w czerwcu 2009 roku prezydentem ponownie został Mahmud Ahmadineżad, wszystkie protesty były brutalnie tłumione, tysiące obywateli zostało aresztowanych, a kilkaset osób zostało skazanych.
Nasrin Sotudeh otrzymała surową karę 11 lat więzienia, ponieważ jako adwokat broniła licznych przeciwników reżimu aresztowanych podczas demonstracji po wyborach prezydenckich. Jest to klasycznych przykład naruszenia prawa do wolności wypowiedzi, prawa prawników do wykonywania swojego zawodu bez żadnego nacisku czy przymusu, jak również prawa oskarżonego do bezstronnego procesu.
W związku z tym chciałbym przypomnieć Komisji i Radzie, że jakakolwiek współpraca Unii Europejskiej z Iranem powinna opierać się na założeniu, że poszanowanie praw człowieka jest absolutną koniecznością.
Ryszard Czarnecki
(PL) Panie Przewodniczący! Jest to kolejna sprawa, która bulwersuje europejską opinię publiczną, bulwersuje nas parlamentarzystów. To jest tak, że jeżeli w tym samym państwie co chwilę mamy do czynienia z sytuacjami, które ewidentnie łamią prawa człowieka, należy zastanowić się nad strukturą i odpowiedzialnością tego państwa. Ewidentnie widać, że poszanowanie własnych tradycji, własnej obyczajowości z uznaniem jednak pewnych ogłoszonych standardów, także standardów europejskich - tu chodzi o prawa człowieka - w parze nie idzie. Ta sprawa jest oczywista. Dobrze, że Parlament Europejski tym się zajął. Pytanie tylko o kwestię presji politycznej, bo jest to jakby kolejna sprawa, w której Parlament Europejski zabiera głos, gdy chodzi o Iran, i nie odnosi większego skutku. Być może należy przystąpić do presji znacznie bardziej mocnej niż dotychczas
Jaroslav Paška
(SK) Panie Przewodniczący! Działacze oraz adwokaci walczący o prawa człowieka w Iranie są od dłuższego czasu prześladowani i aresztowani, a wyrok w sprawie prawniczki, Nasrin Sotudeh, stanowi smutny przykład takiego prześladowania.
Irański reżim podobnie potraktował działaczkę Shivę Nazar Ahari, prawnika Mohammada Seifzadeha oraz adwokata Mohammada Oliyafara. Pozostałym działaczom grozi podobny los.
Represje w Iranie stają się coraz dotkliwsze, a nasze próby poprawienia tej sytuacji nie przynoszą żadnych efektów. Działania rządu wobec osób, które mają zastrzeżenia do reżimu osiągnęły taki poziom, że musimy naprawdę poważnie zacząć zastanawiać się nad zmianą naszej polityki wobec tego państwa oraz rozważyć inne, skuteczniejsze metody wywierania nacisku na administrację irańską, aby pomóc obywatelom Iranu oddychać swobodniej. Z pewnością nie będzie to łatwe, ale naszym obowiązkiem jest próbować i zmienić sytuację w Iranie.
Sari Essayah
(FI) Panie Przewodniczący! Nasrin Sotudeh jest jedną z najbardziej znanych prawników zajmujących się prawami człowieka w Iranie i broniła m.in. Shirin Ebadi, laureatkę pokojowej Nagrody Nobla. Jej klientami były również osoby nieletnie skazane na śmierć oraz ofiary przemocy w rodzinie. Jedynym przestępstwem, którego się dopuściła jest wykonywanie swojego zawodu, czyli reprezentowanie osób, które nie mogą bronić się same przed brutalnym irańskim reżimem.
Zamieszki, które miały miejsce po wyborach w 2009 roku oraz ich następstwa spowodowały, że władze Iranu przedsięwzięły surowe środki wobec obrońców praw człowieka i działaczy zajmujących się tą kwestią. Irański rząd chce raz na zawsze zamknąć usta opozycji zarówno wewnątrz kraju, jak i poza jego granicami.
Parlament apelował między innymi w imieniu ludności zamieszkującej Awhaz i wydał zgodne, pisemne oświadczenie w tej sprawie. To dziwne, że społeczność międzynarodowa nie może zrobić nic, aby uwolnić się od tego brutalnego reżimu.
Lidia Joanna Geringer de Oedenberg
(PL) Panie Przewodniczący! W trakcie poprzedniej debaty o łamaniu praw człowieka w Iranie, która miała miejsce w tej izbie zaledwie cztery miesiące temu, w moim wystąpieniu informowałam, że codziennie pięciu obywateli Iranu dowiaduje się, że wkrótce straci życie w wyniku kary śmierci. Do tej tragicznej statystyki należy dodać także wyroki wielu lat więzienia dla irańskich prawników stających w obronie ofiar tamtejszego wymiaru sprawiedliwości. Te dwa ostatnie słowa wypadałoby chyba wziąć w cudzysłów. 47-letnia Nasrin Sotudeh, aresztowana 4 września, torturowana i skazana na jedenaście lat więzienia, jest tego przykładem.
Represje spotkały także innych irańskich prawników. Shiva Nazar Ahari, współzałożycielka Komitetu Praw Człowieka, otrzymała wyrok czterech lat więzienia, Mohammad Seifzadeh, dziewięciu lat więzienia i zakaz wykonywania zawodu przez dziesięć lat, Mohammad Olyaeifard, rok więzienia za sam fakt reprezentowania przed sądem swoich klientów. Myślę, że wykorzystując pozycję negocjacyjną wysokiej przedstawiciel ds. polityki zagranicznej i bezpieczeństwa powinniśmy naciskać, by temat obrońców praw człowieka został pilnie włączony do rozmów z Iranem.
Monica Luisa Macovei
(RO) Panie Przewodniczący! Przypadek prawniczki Nasrin Sotudeh jest bardzo poważny. Została ona skazana na 11 lat więzienia, zakazano jej wykonywania zawodu oraz wyjazdu z kraju przez 20 lat. A co takiego zrobiła? Broniła Shirin Ebadi, laureatkę pokojowej Nagrody Nobla, innych działaczy politycznych i obrońców praw człowieka, dziennikarzy oraz nieletnich skazanych na karę śmierci.
Od 2009 roku na karę więzienia skazano w Iranie co najmniej 15 prawników zajmujących się prawami człowieka. Działając w ten sposób, Iran łamie podstawowe prawa człowieka oraz podstawowe zasady ONZ dotyczące roli adwokata. Wzywam Komisję i Radę, aby interweniowały w sprawie natychmiastowego uwolnienia Nasrin Sotudeh.
Štefan Füle
komisarz - Panie Przewodniczący! Unia Europejska jest nadal zaniepokojona poważną i stale pogarszającą się sytuacją praw człowieka oraz podstawowych wolności w Islamskiej Republice Iranu. W ciągu dwóch lat nastąpiło pogorszenie warunków pracy osób broniących praw człowieka z trudnych do prawie niemożliwych.
Dla Nasrin Sotudeh oraz innych osób, które podobnie jak ona działają w słusznej sprawie, broniąc podstawowych praw człowieka oraz wolności, praca w więzieniu nie jest możliwa. Przesłanie wynikające z jej aresztowania jej jasne: osoby, które są na tyle odważne, żeby stanąć w obronie tych, którzy powinni być chronieni przez państwo, narażają się na ryzyko zastraszania, aresztowania lub gorszych represji.
Unia Europejska mówi o tym głośno. W 2010 roku wysoka przedstawiciel oraz wiceprzewodnicząca Komisji Catherine Ashton wydała ponad dziesięć oświadczeń zarówno w sprawie ogólnej sytuacji, jak i indywidualnych przypadków. W tym samym czasie Unia Europejska podjęła wobec władz Iranu ostrożne kroki dyplomatyczne w celu wyjaśnienia sytuacji oraz przekazania jasnego komunikatu w sprawie konieczności poprawy sytuacji praw człowieka w tym kraju. 14 stycznia 2011 r. wysoka przedstawiciel i wiceprzewodnicząca Komisji, Catherine Ashton, wydała oświadczenie w sprawie Nasrin Sotudeh, w którym wspominała zarówno o Nasrin Sotudeh, jak i o Shivie Nazar Ahari, prawniczce i dziennikarce, które zostały skazane odpowiednio na jedenaście i cztery lata więzienia.
Islamska Republika Iranu została niedawno członkiem Komisji ONZ ds. Statusu Kobiet. Nasrin Sotudeh oraz Shiva Nazar Ahari to dwie kobiety, które zostały pozbawione praw, o których poszanowanie walczyły. Unia Europejska będzie nadal przypominać władzom Iranu, że muszą przede wszystkim przestrzegać międzynarodowych zobowiązań wynikających z podpisanych i ratyfikowanych przez nie wielostronnych umów i konwencji. Będziemy nadal szukać sposobów skuteczniejszego działania w obronie praw człowieka, używając przy tym wszystkich dostępnych nam środków. Obywatele Iranu na to zasługują.
Bernd Posselt
(DE) Panie Przewodniczący! Mamy w Parlamencie całkowicie zbędną grupę roboczą, której zadaniem jest poszukiwanie sposobów, dzięki którym posiedzenia plenarne byłyby ciekawsze. Ta grupa mogłaby się wiele nauczyć, obserwując dzisiejsze posiedzenie. Potrzebujemy jedynie czasu, dlatego powinniśmy móc prowadzić debaty również w czwartki po południu. Potrzebujemy także odpowiedniego przewodniczącego, który mógłby przewodniczyć posiedzeniu i był elastyczny, a jednocześnie dbał o dyscyplinę. To zaowocowałoby żywym i ciekawym posiedzeniem.
(Oklaski)
Przewodniczący
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się wkrótce.
Oświadczenia pisemne (art. 149 Regulaminu)
Eija-Riitta Korhola
Sytuacja aktywnych obrońców praw człowieka w Iranie staje się coraz trudniejsza. Ponadto czytamy o coraz większej liczbie wyroków śmierci. Obywatelka holenderska, Zahra Bahrami, o której wspominaliśmy poprzednio w naszej rezolucji przyjętej w trybie pilnym została skazana na karę śmierci, a jej prawniczka, Nasrin Sotudeh, otrzymała wyrok 11 lat więzienia za "działanie na szkodę bezpieczeństwa narodowego”.
Jak wiemy, cechą charakterystyczną irańskiego systemu prawnego jest poważna niesprawiedliwość i brak przejrzystości. Dlatego ważne jest, żeby wysoka przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa nie zapominała o tym państwie i nadal podnosiła kwestie praw człowieka w kontaktach z Iranem. Pozwolę sobie przedstawić listę podstawowych warunków: natychmiastowe i bezwarunkowe zwolnienie Nasrin Sotudeh, prawniczki zajmującej się prawami człowieka, oraz innych więźniów sumienia, ponowne rozważenie wyroku śmierci dla Zahry Bahrami oraz włączenie władz holenderskich do tej sprawy, zezwolenie przedstawicielom Czerwonego Krzyża na spotkanie z więźniami oraz zezwolenie organizacjom praw człowieka na wjazd na terytorium kraju i ocenę sytuacji.
Róża Gräfin von Thun und Hohenstein
Parlament Europejski musi reagować na przypadki łamania praw człowieka. Musimy pamiętać, że dzięki nagłaśnianiu konkretnych przypadków społeczność międzynarodowa może wywierać większą presję na kraje, które nie przestrzegają ogólnie uznanych standardów demokratycznych. Nasrin Sotoudeh reprezentowała w procesach irańskich aktywistów obywatelskich, działaczy praw człowieka oraz niepełnoletnich skazanych na śmierć. Władze irańskie uznały jej działalność za "szerzenie wrogiej propagandy” oraz skazały na 11 lat więzienia. Dobrze się stało, że jej przypadek pojawił się na obradach sesji plenarnej Parlamentu Europejskiego. Parlament Europejski wzywający do wypuszczenia Nasrin Sotoudeh oraz innych więźniów sumienia, a także ustanowienia niezależnej komisji do zbadania procesów obrońców praw człowieka nie powinien być ignorowany.
