
Doyle
Mevrouw de Voorzitter, ik verzoek u om, namens ons allen, het Taliban-bewind in Kabul in de scherpste bewoordingen te veroordelen voor de barbaarse publieke terechtstelling van een moeder van zeven kinderen, afgelopen dinsdag. Ik heb er verder geen woorden voor, maar kan u zeggen dat ik ontsteld ben, en dat we zonder twijfel allemaal ontsteld zijn, over deze barbarij.
Mijn verzoek is dus namens ons allen deze gebeurtenis te veroordelen.
(Levendig applaus)

De Voorzitter
Waarde collega, ik heb dit bericht ook gelezen en ik kan u zeggen dat ik zeer verontwaardigd en geschokt ben. Uit het levendige applaus kan ik afleiden dat u er allen mee instemt dat ik de verontwaardiging van dit Parlement kenbaar maak aan de regering van Afghanistan.

Goedkeuring van de notulen van de vorige vergadering
De Voorzitter
De notulen van de vergadering van gisteren zijn rondgedeeld.
Geen bezwaren?

Kauppi
Mijnheer de Voorzitter, ook ik heb een probleem met de notulen van gisteren. Ik word daarin aangemerkt als "de heer", oftewel in de stemverklaring die ik heb gegeven met betrekking tot het verslag van mevrouw Avilés Perea betreffende het DAPHNE-programma staat "Herr" Kauppi. Ik zou graag zien dat daar "Madame" van wordt gemaakt.

De Voorzitter
Ik ben hevig ontstemd over al deze fouten. Het zijn slechts materiële vergissingen, maar ook die mogen zich normaal gesproken niet voordoen. We zullen dan ook actie ondernemen tegen dergelijke fouten.

Dell'Alba
Mevrouw de Voorzitter, op pagina 20 van de notulen staat dat ik mij achter de mening van de heer Dupuis geschaard zou hebben. Wij zijn collega's en zitten vaak op dezelfde lijn, dat staat als een paal boven water, maar daar gaat het hier niet om. De heer Dupuis en ik wilden met ons betoog het verzoek van voorzitter Barón Crespo inzake de toepassing van artikel 112 aan de kaak stellen. Ik heb dus het Voorzitterschap gevraagd na te gaan of het verzoek ontvankelijk was en zo ja, of het vanochtend aan de plenaire vergadering kon worden voorgelegd.

De Voorzitter
Heel goed, mijnheer Dell'Alba; daarvoor ben ik hier.

Corbett
Mevrouw de Voorzitter, volgens de datumaanduiding in de Engelse versie van de notulen van gisteren betreft het de notulen van donderdag 17 december. Ik weet zeker dat het Parlement het niet zou wagen de notulen van vandaag op te stellen voordat het debat en de stemmingen daadwerkelijk hebben plaatsgevonden. Ik hoop dan ook dat deze vergissing wordt hersteld.

De Voorzitter
Laat ik u onmiddellijk geruststellen. Dat is zeker niet het geval. Het gaat hier om een fout.

McCartin
Mevrouw de Voorzitter, ik zou het willen hebben over het medeleven dat u hebt betuigd met de Franse burgers die zo te lijden hebben gehad onder de zware overstromingen. Het is zeer juist dat u dit vraagstuk gisterenmorgen aan de orde hebt gesteld. Maar behalve uw medeleven te betuigen hebt u de Commissie ook verzocht enige verlichting te bieden. In dit Parlement weet de rechterhand soms niet wat de linkerhand doet. Enkele jaren geleden namelijk hebben we deze vorm van noodhulp voor mensen in dergelijke omstandigheden in de Europese Unie afgeschaft. Ook met de Grieken hebben we ons medeleven betuigd, maar toen we om hulp vroegen om hun nood te lenigen bleek er geen geld beschikbaar te zijn. We moeten er daarom in de toekomst voor zorgen dat de middelen beschikbaar gesteld kunnen worden, of anders ophouden met dergelijke verzoeken aan de Commissie. We hebben de Grieken nog geen aalmoes kunnen geven, en zullen de Franse burgers evenmin soelaas kunnen bieden.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer McCartin. Ik heb overigens zelf gisteren bij het openen van het debat dit vraagstuk ter tafel kunnen brengen.

Vander Taelen
Voorzitter, een motie van orde. We zijn zonder dat ik het gemerkt heb overgegaan van moties van orde naar het verslag. Ik heb een kleine motie over iets wat misschien niet erg belangrijk lijkt, maar ik erger mij elke dag een beetje meer aan de krankzinnige papierverspilling in dit gebouw. Er worden hier vele woorden verspild, maar er wordt hier ook een ongelofelijke hoeveelheid papier verspild en er is geen sprake van enige vorm van recyclage. In het concurrerende Parlement dat zich in Brussel bevindt, beschikken wij tenminste nog over kartonnen dozen waarin wij onze massale hoeveelheden papier kunnen deponeren als wij daar geen behoefte meer aan hebben. Hier heb ik nog niet, ondanks de ultramoderne en gesofistikeerde inrichting van dit gebouw, het bestaan kunnen vermoeden van zulke handige, helemaal niet dure kartonnen dozen die nochtans een belangrijke rol kunnen spelen in de recyclage van papier. Ik zou u willen vragen om hier een kleine inspanning te doen. Ik denk dat het budgettair aanvaardbaar kan zijn om de leden een kartonnen doos te geven waarin wij het papier voor recyclagedoeleinden kunnen stockeren.

De Voorzitter
Waarde collega, hartelijk dank voor deze opmerking, die overigens geen betrekking had op de goedkeuring van de notulen. Maar dat geeft niet. Uw argumenten zijn steekhoudend en ik zal dit vraagstuk vandaag nog voorleggen aan het College van quaestoren, dat een goede oplossing moet vinden voor het probleem dat u ter tafel heeft gebracht.
(De notulen worden goedgekeurd)

Urgentverklaring
Lienemann
Mevrouw de Voorzitter, ik wil graag reageren op het betoog van de vorige spreker. Zoals iedereen ongetwijfeld heeft gemerkt staat er op iedere afvalbak aangegeven waarvoor deze bestemd is. Zo is er ook een bak voor papier en karton. Vanaf nu wordt het afval in het Parlement in Straatsburg dus gescheiden.

Verslag (A5-0066/99) van de heer Napolitano, namens de Commissie constitutionele zaken, betreffende de wijzigingen van het Reglement van het Europees Parlement als gevolg van het Interinstitutioneel Akkoord van 25 mei 1999 met betrekking tot de interne onderzoeken die zijn uitgevoerd door het Europees Bureau voor Fraudebestrijding (OLAF)
De Voorzitter. De Fractie van de Europese Sociaal-Democraten en de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij hebben overeenkomstig artikel 112 van het Reglement een verzoek om urgentverklaring ingediend, omdat ze vinden dat de interinstitutionele verplichtingen met betrekking tot het OLAF moeten worden nageleefd. Dit gebeurt immers ook al bij de andere betrokken instellingen.

Barón Crespo
Mevrouw de Voorzitter, gisteren heb ik, namens mijn fractie en namens de liberale fractie en met de expliciete steun van de Fractie van de Europese Volkspartij en Europese democraten in de Vergadering, een verzoek om urgentverklaring van dit debat ingediend, en verzocht om goedkeuring van het Interinstitutioneel Akkoord betreffende het OLAF, het Europees Bureau voor Fraudebestrijding. Mijn fractie en naar ik meen de overige fracties hebben getracht de begrijpelijke twijfels weg te nemen die sommige collega's ten aanzien van dit akkoord hadden, dat in de vorige zittingsperiode geratificeerd werd en dat voor oktober op de agenda stond. Het is hoog tijd dat het Parlement nu het dit akkoord heeft gesloten en bekrachtigd, na het te hebben gesteund en erover te hebben onderhandeld, zijn verantwoording op zich neemt. Ik heb mijn verzoek gebaseerd op artikel 112, lid 2 van het Reglement, met verwijzing naar artikel 60, lid 1, omdat het niet om een geval van wetgeving gaat. Het gaat om een grondwettelijke kwestie, in die zin dat het een interinstitutioneel akkoord betreft.
Mevrouw de Voorzitter, ik verzoek u dringend mij nog even tijd te gunnen, want ik heb niet het woord gevraagd om een persoonlijk feit. Een der afgevaardigden, de heer Dupuis, had het gisteren blijkbaar op mij gemunt, want degenen die dit verzoek mede hebben ondertekend heeft hij aangeduid als de medeplichtigen van de heer Barón Crespo. Vervolgens was hij zo hoffelijk mij te vergelijken met een van zijn favoriete helden. Hij zei dat ik een stalinist was. Mevrouw de Voorzitter, ik ben van mening dat de leden van deze Vergadering elkaar met achting en respect dienen te bejegenen, en de vrijheid van meningsuiting mag niet worden opgavat als een gelegenheid, politieke tegenstanders stelselmatig te beledigingen en te intimideren.

Ik probeer mijn collega's met respect te behandelen, en ik verwacht hetzelfde van hen. Het ontbrak er nog maar aan dat de heer Dupuis ons, naar het beste stalinistische gebruik, voor revisionistische kliek uitmaakte. Dat ontbrak er nog maar aan.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer Barón Crespo. Ik denk dat de heer Dupuis u hierop een antwoord kan geven, want hij zal zich straks tegen dit verzoek uitspreken.
De heer Barón Crespo heeft zojuist zijn verzoek geformuleerd. De heer Poettering wil nu graag het woord om dit verzoek te steunen.

Poettering
Mevrouw de Voorzitter, ik moet hierbij enkele opmerkingen maken. De heer Barón Crespo, die ik niet als een medestander beschouw maar die ik, ondanks al onze politieke meningsverschillen, als collega ten zeerste waardeer, heeft de situatie in zover juist weergegeven dat ik hem mondeling heb laten weten dat ook wij, Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese democraten, willen dat over het verslag van de heer Napolitano wordt gestemd.
Ik heb dat aan de heer Barón Crespo mondeling laten weten, maar heb het verzoek niet ondertekend omdat ik kort voordat hij mij vroeg dat te doen, met een vertegenwoordiger van uw kabinet had gesproken. Als Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese democraten hebben wij gezegd dat wij akkoord kunnen gaan als de problemen in het verslag van de heer Napolitano enigermate zijn weggewerkt. Nu is het zover dat wij, hoewel wij niet echt helemaal tevreden zijn, het verslag kunnen goedkeuren. Wij hebben gezegd dat wij deze vervelende kwestie in november wilden regelen. Wij houden ons woord. Het Bureau van het Europees Parlement moet er natuurlijk wel voor zorgen dat de procedure strikt wordt gevolgd. Wij gaan ervan uit dat de spoedbehandeling op die manier naar behoren kan worden afgewikkeld. Wij stemmen dus in met het verzoek hierover op donderdag, dus vandaag, te stemmen zodat wij deze vervelende kwestie vandaag nog kunnen regelen. Wij verwachten evenwel dat alles naar de vorm correct verloopt.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer Poettering. Inderdaad, ik geloof dat het niet gemakkelijk zou zijn de benodigde 314 stemmen te verwerven als we de stemming morgen lieten plaatsvinden. Maar je kunt nooit weten!

Dupuis
Mevrouw de Voorzitter, ik denk dat de heer Voggenhuber zich tegen dit verzoek wil uitspreken. Volgens mij moet dit verzoek niet ontvankelijk worden verklaard. Artikel 112 verwijst naar artikel 60, dat betrekking heeft op de voorstellen van de Commissie en de wetgevingsteksten. Volgens de heer Barón Crespo is het Reglement voor verandering vatbaar. Hij sprak gisteren met betrekking tot het constitutionele aspect over artikel 60, terwijl hij het vandaag over artikel 61 heeft. Het aanwezige publiek kan constateren hoe vruchtbaar de avonden hier in Straatsburg kunnen zijn. Zelfs het interne Reglement kan immers worden aangepast!

In de overwegingen van het verslag van de heer Napolitano wordt expliciet verwezen naar artikel 199 van het Verdrag van Amsterdam, dat nadrukkelijk ingaat op het Reglement van ons Parlement. Hieruit blijkt nogmaals dat de procedure waar de heer Barón Crespo gisteren om vroeg in het geheel niets te maken heeft met artikel 112. Ik verzoek u daarom dit verzoek van de heer Barón Crespo niet ontvankelijk te verklaren en het dus ook niet in stemming te brengen.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer Dupuis.
De heer Dupuis heeft zojuist over de ontvankelijkheid van dit verzoek gesproken. Mijnheer Dupuis, het zal u niet verbazen dat ik mij tot diep in de nacht over dit vraagstuk gebogen heb. Ik ben tot de conclusie gekomen dat dit verzoek volgens het Reglement wel degelijk ontvankelijk is. Wij hebben naar u geluisterd en het woord is nu aan de heer Voggenhuber die zich tegen dit verzoek zal uitspreken.

Voggenhuber
Mevrouw de Voorzitter, ik vind het jammer dat ik u moet tegenspreken. Ik heb een heel andere mening. In artikel 112 gaat het duidelijk om een beraadslaging over een voorstel waarover het Parlement advies moet geven. Hier gaat het overduidelijk om een wijziging van het Reglement. Het gaat ook niet om het Interinstitutioneel Akkoord. Dat is niet het onderwerp van het wijzigingsvoorstel van de heer Napolitano. Het gaat eerder om een wijziging van het Reglement, die formeel zeer duidelijk niet onder artikel 112 valt.
Uit politiek oogpunt is dat uiterst belangrijk, omdat wij moeten voorkomen dat het Reglement van het Parlement ad hoc en naargelang de omstandigheden wordt gewijzigd. Het Reglement valt niet onder artikel 112 omdat wij het daarvoor willen behoeden. Ook in de nationale parlementen kan het reglement niet zomaar op basis van een toevallige ingeving worden gewijzigd.
De procedure die tot dit debat en dit besluit heeft geleid - ook in de Commissie constitutionele zaken - is een aaneenschakeling van inbreuken op het Reglement. Er werden amendementen onontvankelijk verklaard die volgens het Reglement duidelijk ontvankelijk waren. Er werden voor de indiening van amendementen geen termijnen gesteld. De grote fracties hebben geprobeerd dit ontwerpbesluit te doen aannemen en hebben daarbij het Reglement herhaaldelijk opzettelijk met voeten getreden. Dat verbaast mij des te meer daar de Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese democraten door haar afwijzing van de gekwalificeerde meerderheid tijdens de laatste stemming in het Parlement een debat heeft geopend dat vele afgevaardigden heeft doen inzien dat in dit Interinstitutioneel Akkoord de rechten van het Parlement en het ongebonden mandaat worden aangetast en de constitutionele rol van het Parlement wordt ingeperkt.
De EVP-Fractie had volkomen gelijk dit verslag naar de Commissie terug te verwijzen. Daarom is het onbegrijpelijk dat, ondanks de zware constitutionele problemen die het verslag doet rijzen, een procedure wordt gekozen die niet met het Reglement strookt.

Voor alle duidelijkheid merk ik op dat niemand van de afgevaardigden er zich tegen verzet dat de fraude krachtiger wordt aangepakt of dat OLAF voor het Parlement bevoegd wordt. Dat de Raad echter zijn doel voorbijschiet, de stelling van het Parlement ondergraaft en het ongebonden mandaat op losse schroeven zet, dat een onderzoek kan worden gevoerd tegen vrij gekozen leden van het Parlement op grond van vage rechtsbegrippen - ernstige feiten - en een tuchtrecht dat niet bestaat, heeft het Parlement terecht gealarmeerd.
(Applaus)
Mevrouw de Voorzitter, ik verzoek u ervoor te zorgen dat dit debat nu niet tegen onze wil en in strijd met het Reglement wordt gesloten.
(Applaus)

De Voorzitter
Waarde collega's, de situatie lijkt me gezien de omstandigheden duidelijk genoeg. Artikel 112 van ons Reglement verwijst naar artikel 60, lid 1: "Een verzoek om beraadslaging over een voorstel waarover het Parlement overeenkomstig artikel 60, lid 1 advies moet uitbrengen...". In artikel 60, lid 1 wordt gesproken over "voorstellen van de Commissie en andere documenten van wetgevende aard".
De aard van het verslag-Napolitano staat voor interpretatie open. Ik ben van mening - maar ik zal de heer Napolitano vragen of hij het met me eens is - dat het hier een tekst van wetgevende aard betreft. Het gaat immers om een verordening van het Europees Parlement en de Raad inzake door het OLAF uitgevoerde onderzoeken. Ervan uitgaande dat het verslag-Napolitano een tekst van wetgevende aard betreft, denk ik dat deze tekst onder lid 1 van artikel 60 valt, waarnaar wordt verwezen in artikel 112. Ik hoop dat de situatie nu voldoende duidelijk is.
Mijnheer Napolitano, kunt u mijn voorstelling van zaken onderschrijven?

Napolitano
Mevrouw de Voorzitter, ik ben het helemaal eens met uw definitie van het mandaat aan de Commissie constitutionele zaken, een zeer welomschreven en beperkt mandaat. Het gaat er eenvoudigweg om het Interinstitutioneel Akkoord in ons Reglement op te nemen. Ik ben het dus met u eens wat de aard van het verslag betreft.

Agenda
De Voorzitter
Waarde collega's, we gaan ons niet de hele ochtend met dit vraagstuk bezighouden.
We hebben geluisterd naar de heer Barón Crespo die dit verzoek heeft ingediend, en naar de heer Poettering die zich voor dit verzoek heeft uitgesproken. Wil een van de collega's zich tegen dit verzoek uitspreken?
Aangezien dit niet het geval is, breng ik het verzoek om urgentverklaring direct in stemming.
(Het Parlement willigt het verzoek om urgentverklaring in) Dit onderwerp wordt dus als eerste punt op de agenda van vandaag geplaatst.

Schulz
Mevrouw de Voorzitter, ik moet jammer genoeg even uw aandacht vragen. Wat de agenda betreft, doet het besluit dat wij zopas hebben genomen om het verslag van de heer Napolitano op de agenda te plaatsen, voor de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken een probleem rijzen. Op de agenda staat het verslag van de heer Pirker over Eurodac. Dat is een uiterst controversieel verslag waarover in de Fractie van de Europese Sociaal-Democraten gisteravond heftig is gedebatteerd, met als gevolg dat ik de heer Pirker, rapporteur, gisteravond heb verzocht ermee in te stemmen dat de stemming tot de vergadering in Brussel wordt verdaagd. Daarmee was hij het begrijpelijkerwijs niet eens. Nu de plenaire vergadering heeft besloten het verslag van de heer Napolitano op de agenda te plaatsen, zullen wij het debat over het verslag van de heer Pirker wellicht niet kunnen afronden en daarover vandaag derhalve ook niet kunnen stemmen.
Dat betekent dat wij over dit belangrijke, maar zeer controversiële verslag zouden moeten stemmen op een ogenblik waarop hier zeer weinig leden aanwezig zijn. Gelet op de inhoud van dit verslag is dat niet raadzaam. Mevrouw de Voorzitter, ik zou u dan ook willen vragen mijn verzoek in verband met de stemming in te willigen en ermee in te stemmen dat wij in de huidige omstandigheden het verslag van de agenda afvoeren en tot de vergaderperiode van december in Brussel verdagen.
(Tekenen van onrust)

De Voorzitter
Waarde collega's, als ik me niet vergis gaan we nu luisteren naar de rapporteur, de heer Pirker, die me heeft verzocht het woord te mogen voeren over de instelling van Eurodac.

Pirker
Mevrouw de Voorzitter, het gaat hier om het verslag over Eurodac, een systeem om te controleren of de lidstaten hun verantwoordelijkheid voor de afwikkeling van de asielprocedure en de bestrijding van asielmisbruik op zich nemen. Voor alle duidelijkheid wijs ik erop dat wij dit verslag al gedurende bijna een jaar behandelen en dat de sociaal-democraten, de groenen en nog anderen in het voorjaar op het laatste ogenblik, hoewel ze voordien met de invoering van het systeem akkoord gingen, een bocht hebben gemaakt en zich tegen de invoering van Eurodac - toen in de vorm van een overeenkomst en een protocol - hebben uitgesproken. Dat was volstrekt onaanvaardbaar, omdat wij een oplossing nodig hebben. Nu, in het najaar, debatteren wij over een verordening van de Raad. Wij hebben het voorstel in de commissie uitvoerig behandeld en zijn daar met de sociaal-democraten en de anderen, behalve de groenen, die het systeem in zijn geheel bestrijden, tot de conclusie gekomen dat wij Eurodac nodig hebben. In de commissie werden geen amendementen ingediend, maar waren de sociaal-democraten, de liberalen en alle anderen het er met ons over eens dat Eurodac in werking moest worden gesteld. Wij moeten het debat voeren en tot een besluit komen.

Als de sociaal-democraten, zoals in het voorjaar, om onbegrijpelijke redenen plotseling opnieuw een bocht maken en tegen Eurodac stemmen, zal het hun schuld zijn dat wij nog altijd geen Europese regeling op het gebied van asiel en de bestrijding van misbruiken hebben. Zij zullen daarvoor de volle verantwoordelijkheid dragen.
(Applaus)
Wat nu het debat over het verslag betreft, verzoek ik u ervoor te zorgen dat wij het verslag vandaag kunnen bespreken en er ook vandaag over kunnen stemmen. Dat moet ons doel zijn. Als wij daar, tegen alle verwachtingen in, niet in slagen en pas morgen kunnen stemmen, moet daarover in plenaire vergadering worden gestemd. Ik verzoek u daarom ervoor te zorgen dat wij het verslag vandaag kunnen bespreken en daarover ook vandaag nog kunnen stemmen. Wij mogen immers geen tijd verliezen. Wij hebben een systeem nodig om de asielkwestie allemaal op dezelfde manier aan te pakken en misbruiken te kunnen bestrijden. Ik heb geen enkel begrip voor partijpolitieke spelletjes rond dit thema.
(Applaus)

Watson
Dit voorstel voor een verordening van de Raad is erg belangrijk. Mijn commissie heeft er hard aan gewerkt om de reactie van het Parlement te formuleren voor de deadline die door de Raad is gesteld, om de Raad in de gelegenheid te stellen die reactie op 2 december aanstaande te kunnen bespreken. Als er vanmorgen tijd kan worden vrijgemaakt om over dit verslag te debatteren, dan zullen we rond het middaguur moeten stemmen. Dan heeft de Raad voldoende tijd om de reactie van het Parlement te bespreken.
Als we echter niet aan dat debat toekomen omdat er teveel sprekers op de lijst staan voor het debat over het verslag-Napolitano en het verslag-Giannakou, dan steun ik het voorstel van de heer Pirker dat we morgen niet over dit vraagstuk stemmen. De zaak is te belangrijk om op vrijdag in stemming te worden gebracht, hoewel ik persoonlijk wel aanwezig zal zijn. Ik vraag me af of diegenen die, naar ik begrijp, niet alles in het verslag onderschrijven, zoals de Franse delegatie in de socialistische fractie, hier morgen ook nog zullen zijn - misschien kunnen we het hun vragen.
Als we vandaag echter niet over dit vraagstuk kunnen stemmen, dan zou ik van de diensten van het Parlement willen weten of het mogelijk is het debat vanavond te houden en de stemming uit te stellen tot de woensdag van de vergaderperiode in december. Dit geeft ons de kans de resultaten die donderdag bij de Raad in te dienen. Daarnaast zou ik de commissaris willen vragen of hij ons hierbij zou willen helpen door de Raad van deze gang van zaken op de hoogte te stellen.

De Voorzitter
Mijnheer Watson, ik heb vernomen dat we de stemming over dit verslag wellicht moeten uitstellen omdat het tijdschema het niet toelaat. Morgenochtend zouden overigens niet alleen de Franse, maar ook andere delegaties in de problemen kunnen komen. Ik wil dus benadrukken dat het hier niet om een enkele delegatie gaat.

Vitorino
Mevrouw de Voorzitter, namens de Commissie wil ik benadrukken dat we dit Parlement een zeer belangrijk voorstel hebben voorgelegd. Wij willen een zo breed mogelijk politiek draagvlak voor dit voorstel. De Commissie acht het wenselijk dat het Parlement zich vandaag uitspreekt over het voorstel voor een verordening, zodat het punt op de agenda kan blijven staan van de bijeenkomst van de Raad op 2 en 3 december. Mocht het Parlement zich vandaag niet over dit voorstel uitspreken, dan moeten we opnieuw met de Raad onderhandelen over het hele tijdschema en ik durf u niet te zeggen wat het resultaat daarvan zal zijn. Dit is overigens het meest storende aspect van het werk binnen de Unie: we kunnen nooit voorspellen wat het resultaat van onderhandelingen met de Raad zal zijn.

De Voorzitter
Mijnheer de commissaris, als we op 1 december over dit verslag stemmen, is dat dan nog niet te laat?

Vitorino
Mevrouw de Voorzitter, ik ben echt bang dat als de stemming op 1 december plaatsvindt, dit onderwerp niet op 2 december op de agenda van de Raad kan worden geplaatst. Ik wil echter benadrukken dat ik hier nog niet formeel met de Raad over gesproken heb. Ik verwacht echter niet dat het mogelijk is.

Pirker
Mevrouw de Voorzitter, wij hebben nu ook de commissaris gehoord. Zijn woorden sterken mij en ons in de mening dat wij hierover vandaag moeten stemmen. Wij hebben Eurodac nodig. Ik verwijs naar Tampere en de duidelijke verklaring van de Raad en naar het feit dat de commissaris ons ten volle steunt. Wij kunnen het ons als Parlement tegenover de publieke opinie niet permitteren de zaak bewust te vertragen. Wij hebben dit systeem nodig. Wij moeten de agenda daarom zo wijzigen dat wij hierover vandaag kunnen stemmen. Anders wordt de zaak uitgesteld, wat onaanvaardbaar is. Ik verzoek u daarom het Parlement te laten stemmen over de vraag of wij hierover vandaag dan wel later stemmen. Het moet echter vandaag!

De Voorzitter
Mijnheer Pirker, ik denk dat we dit verslag het best zo snel mogelijk in behandeling kunnen nemen. Dan is de kans immers het grootst dat er niet alleen over het verslag gedebatteerd wordt, maar dat het vanochtend ook nog in stemming wordt gebracht. De boodschap van de commissaris was duidelijk.
Mevrouw Giannakou, ik richt mij tot u: vindt u het goed dat ik het Parlement voorstel de volgorde te wijzigen door eerst het verslag-Pirker te behandelen en daarna het uwe? Het Parlement moet uiteraard ook nog zijn goedkeuring hieraan hechten.

Giannakou-Koutsikou
Mevrouw de Voorzitter, daar heb ik geen bezwaar tegen, maar ik hoop wel dat mijn verslag ook nog vanochtend aan bod komt.

De Voorzitter
Mevrouw Giannakou, heel hartelijk dank. Dat is zeer vriendelijk van u. Ik richt mij nu tot het Parlement: stemt u ermee in dat we het verslag van de heer Pirker voor dat van mevrouw Giannakou behandelen?
(Het Parlement stemt met het voorstel in)

Interne onderzoeken verricht door het OLAF
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0066/99) van de heer Napolitano, namens de Commissie constitutionele zaken, betreffende de wijzigingen van het Reglement van het Europees Parlement als gevolg van het Interinstitutioneel Akkoord van 25 mei 1999 met betrekking tot de interne onderzoeken die zijn uitgevoerd door het Europees Bureau voor Fraudebestrijding (OLAF).

Cappato
Mijnheer de Voorzitter, ik wil er alleen aan herinneren dat artikel 115 van het Reglement, al vermeld in verband met het verslag Napolitano, voorschrijft dat "behoudens in geval van urgentie als bedoeld in de artikelen 50 en 112, (...) de beraadslaging en stemming over een tekst slechts (kunnen) worden geopend indien deze ten minste vierentwintig uur van tevoren is rondgedeeld". De laatste amendementen op het verslag Giannakou-Koutsikou zijn echter gisteravond pas rondgedeeld. Het laatste vertaalde amendement, nummer 20 in de Franse versie, is gisteravond pas om 21.52 uur rondgedeeld. De in het Reglement voorgeschreven termijn van 24 uur voor de beraadslaging en de stemming is dus niet in acht genomen. Ik wil daarom de Voorzitter vragen of wij ook voor deze kwestie een absoluut onreglementaire urgentieprocedure willen toepassen, want in dat geval kunnen we het Reglement wel weggooien en besluiten dat alle urgente zaken behandeld kunnen worden, als ze maar urgent worden verklaard. Voor zover ik weet zijn er niet eens verzoeken ingediend om de behandeling van dit verslag urgent te verklaren. Ik wil dus graag weten of dit debat en de stemming op dezelfde manier zullen worden behandeld als het debat over het verslag-Napolitano, in strijd met ons Reglement: dat is het probleem.

De Voorzitter
Ik dank u, mijnheer Cappato, dat u de aandacht heeft gevestigd op het Reglement, hoewel we het thema al hebben behandeld en we al een besluit hebben genomen. Ik geloof niet dat we het debat over het al dan niet in acht nemen van het Reglement kunnen heropenen.

Napolitano
Mijnheer de Voorzitter, ik hoop dat de weinige collega's die in de vergaderzaal zijn achtergebleven, aandacht kunnen opbrengen voor dit verslag. Om u de waarheid te zeggen, betreur ik het dat er zo weinig belangstelling is voor het debat en voor wat ik ga zeggen namens de Commissie constitutionele zaken, hoewel het probleem voor velen zeer gevoelig ligt.
Wat ik ga zeggen heeft een zeker belang, geachte collega's, want ten opzichte van de tekst die in dit Parlement tijdens de vergaderperiode van oktober niet de noodzakelijke gekwalificeerde meerderheid behaalde, zijn veranderingen aangebracht op initiatief van de grootste fractie, die toentertijd haar voorbehoud uitsprak en om nadere verduidelijking vroeg.
De Commissie constitutionele zaken heeft namelijk drie amendementen van de heer Méndez de Vigo aangenomen, waardoor, ten behoeve van de toepassing van het Interinstitutioneel Akkoord binnen het Parlement, een bijzondere rol wordt toevertrouwd aan de Voorzitter van het Parlement zelf. Aan de Voorzitter zullen namelijk de gegevens over de leden worden toegestuurd. De commissie heeft bovendien een amendement van de leden Nassauer en Brok aangenomen, dat als volgt luidt - en nu lees ik de letterlijke tekst van het amendement, dat het nieuwe artikel 4 van het modelbesluit wordt: "De regels betreffende de parlementaire immuniteit en het recht van de afgevaardigde om niet te getuigen blijven onverlet".
Aldus is opnieuw gegarandeerd dat het Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten volledig in acht genomen zal worden, wat al in meerdere delen van de tekst tot uiting kwam. Ik wil met name wijzen op artikel 10, dat zeer precies en uitputtend is, en op de desbetreffende regels in artikel 6 van het Reglement. Dit artikel vormt de toepassing van de richtsnoeren in het eerdergenoemde artikel van het Protocol en reglementeert nog nauwkeuriger de immuniteiten van de leden.
Staat u me dus toe de collega's die twijfelden en zich zorgen maakten te zeggen dat zij, dankzij deze amendementen op initiatief van de collega's van de Europese Volkspartij, rustig voor deze tekst kunnen stemmen.
Ik moet u er echter meteen daarop nog eens aan herinneren wat het mandaat van de Commissie constitutionele zaken was - ook Voorzitter Fontaine heeft daarop gewezen - en welke beslissing aan het Parlement is voorgelegd. Het mandaat en het onderwerp van de beslissing die het Parlement moet nemen was en is uitsluitend: het Interinstitutioneel Akkoord opnemen in het Reglement, dat wil zeggen in ons huishoudelijk reglement, zodat het binnen het Parlement kan worden toegepast, op grond van een advies van de Commissie begrotingscontrole; het nieuwe artikel 9 bis toevoegen aan het Reglement en niet het Interinstitutioneel Akkoord wijzigen. Ik breng dit vooral in herinnering aan degenen die in de vorige zittingsperiode geen lid waren. Dat geldt ook voor mij: op 6 mei vorig jaar heeft het Parlement zijn Voorzitter een mandaat verleend dit Interinstitutioneel Akkoord te onderschrijven en op 25 mei is het ondertekend.
Ik respecteer de mening van degenen die - nieuwe of oude leden van het Parlement - blijk geven van hun voorbehoud en bezorgdheid met betrekking tot dat Akkoord, maar ik heb in de commissie de amendementen niet ontvankelijk moeten verklaren die neerkwamen op een wijziging van het Interinstitutioneel Akkoord, dat wij eenvoudigweg moeten toepassen. Datgene wat u misschien verontrust, datgene wat u leest, is niet beslist door het Parlement, het is het modelbesluit dat deel uitmaakt van het Interinstitutioneel Akkoord, dat - met dezelfde tekst - al is gepubliceerd in het Publicatieblad van 31 mei jongstleden. Wij hebben ons ertoe beperkt technische correcties aan te brengen, zodat het naar behoren kan worden toegepast binnen ons Parlement.
Tenslotte wil ik u, geachte collega's, eraan herinneren dat het heel goed mogelijk is in de toekomst aspecten van dit Interinstitutioneel Akkoord opnieuw te bespreken met andere instellingen, mocht de toepassing ervan daartoe aanleiding geven. Ik ben echter van mening dat wij vandaag de handtekening moeten respecteren waarmee wij hebben toegezegd dat Interinstitutioneel Akkoord toe te passen.

Bösch
Mijnheer de Voorzitter, in verband met het nieuwe voorstel in het verslag van de heer Napolitano moeten wij twee vragen beantwoorden. De eerste vraag is of het voorstel in overeenstemming is met de bepalingen van de OLAF-verordening van het Europees Parlement en de Raad van 25 mei 1999. De tweede vraag luidt of het voorstel strookt met het Interinstitutioneel Akkoord tussen het Parlement, de Raad en de Commissie.
Het antwoord op de eerste vraag is duidelijk ja. Het voorstel is in overeenstemming met de verordening. De tweede vraag is veel moeilijker te beantwoorden. In het Interinstitutioneel Akkoord wilden wij een oplossing vinden voor het probleem van de whistle blower, met andere woorden een antwoord op de vraag wat een ambtenaar moet doen als hij fraude ontdekt of corruptie vermoedt, maar zich om welke reden dan ook niet tot zijn chef wil wenden. Wij hebben gezegd dat hij zich dan rechtstreeks tot OLAF moet kunnen wenden. Die mogelijkheid wordt in dit verslag echter uitgesloten als het om leden van het Europees Parlement gaat. Dat is gerechtvaardigd omdat het Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten de afgevaardigden in de uitoefening van hun ambt een bijzondere bescherming biedt. Die bescherming gaat verder dan die welke het Protocol de leden van de Europese Commissie biedt.
Ik vrees echter dat wij met het voorstel dat de ambtenaren zich rechtstreeks tot de Voorzitter van het Parlement moeten richten, meer problemen veroorzaken dan wij er oplossen. Wij mogen dan immers verwachten dat de pers regelmatig zal vragen hoeveel en welke gevallen er zijn. Als er geen zijn, zal de pers zeggen dat wij de ambtenaren zo hebben geïntimideerd dat niemand nog iets durft te zeggen. Als er wel gevallen zijn, zal de pers proberen ze allemaal voor het voetlicht te brengen. Ik vind dat het beter was geweest in te gaan op het oorspronkelijke voorstel van de Commissie begrotingscontrole in haar advies aan de Commissie constitutionele zaken om de hele kwestie uit de tekst te lichten en de rechten en plichten van de leden afzonderlijk te regelen. Zo hadden wij over voldoende tijd kunnen beschikken om over de andere problemen nog eens rustig na te denken.
Toch meen ik dat de heer Napolitano ons in deze moeilijke omstandigheden een voortreffelijk verslag heeft voorgelegd. Ik zal het vanmiddag bij de stemming met genoegen goedkeuren.

Méndez de Vigo
Mijnheer de Voorzitter, ik schaar mij achter de laatste woorden van de rapporteur voor advies, de heer Bösch. Volgens mij heeft hij gelijk als hij zegt dat dit punt moeilijk in ons Reglement was in te passen, maar dat er uiteindelijk toch een bevredigende oplossing is gevonden. Uiteraard bestonden er wellicht ook andere mogelijkheden maar het was dit Parlement in de eerste plaats om één ding te doen: het verwezenlijken van de door ons geformuleerde doelstellingen. Dat wil zeggen: de strijd aanbinden met fraude, corruptie en alle illegale activiteiten die de belangen van de Gemeenschappen schaden.
Wij zijn echter een politieke Vergadering, en als politici weten we maar al te goed dat we aan allerlei soorten invloeden zijn blootgesteld. We hebben geprobeerd te voorkomen dat een op zich gezonde, concrete politieke doelstelling slecht zou worden geïnterpreteerd of slecht zou worden gebruikt. De discussie die we in de Commissie constitutionele zaken hebben gevoerd met betrekking tot de manier waarop alle eventueel illegale activiteiten bij het Europees Bureau voor Fraudebestrijding zouden kunnen worden gemeld, heeft ons naar mijn idee op het juiste spoor gezet. Politieke organen dienen van een filter te worden voorzien dat bepaalt of informatie al dan niet klopt en of de parlementaire immuniteit al dan niet door die informatie wordt aangetast.
Derhalve ben ik van mening, mijnheer de Voorzitter, dat we er met de door ons in de Commissie constitutionele zaken ingediende amendementen in zijn geslaagd om het besluit van de drie instellingen op een lijn te krijgen met onze voorstellen.
Staat u mij toe met name twee mensen geluk te wensen. Ten eerste, de voorzittter van de Commissie begrotingscontrole, mevrouw Theato, die zo'n beetje als de moeder van het Europees Bureau voor Fraudebestrijding en die hele regelgeving kan worden beschouwd, en ten tweede degene die in mijn ogen de vader van de onderhavige regelgeving is, namelijk de heer Napolitano, die met een hoge mate van omzichtigheid en intelligentie en bovenal met veel moed met deze moeilijke oplossing is omgegaan.

Duff
Mijnheer de Voorzitter, ik moet zeggen dat ik alle respect heb voor de ernst en de bevlogenheid waarmee de tegenstanders van dit verslag hun zaak bepleiten. Er zijn in de loop van ons debat over deze kwesties diepgaande cultuurverschillen aan het licht gekomen binnen dit Parlement. Mijn fractie heeft de zaak zeer nauwkeurig onderzocht en is tot de conclusie gekomen dat het hier gaat om de technische bekrachtiging van het akkoord inzake de parlementaire immuniteit die het Parlement heeft ondertekend, en dat er geen sprake van is dat ons zonder de vereiste procedures allerlei voorrechten worden ontnomen. Alle zaken die in de verschillende amendementen worden genoemd zijn inmiddels afdoende behandeld. Het Parlement had vijf maanden geleden al moeten instemmen met het akkoord. De burgers zullen het ons niet in dank afnemen als we de invoering van een streng maar eerlijk regime waaraan het Parlement, net als de andere instellingen, onderworpen dient te zijn, blijven verhinderen.

Voggenhuber
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, als wij met deze wijzigingen in het Reglement instemmen, wordt de fraudebestrijding gemakkelijker en wordt ook het Parlement daarin betrokken. Wij hebben daarvoor geijverd en dus is dat goed. Waarvoor wij echter niet hebben geijverd en waartegen wij ons met klem verzetten en waardoor volgens ons de positie van het Parlement en het ongebonden mandaat ernstig in gevaar komen, is dat tegen een vrij gekozen afgevaardigde een onderzoek kan worden geopend niet alleen als hij van fraude wordt verdacht, maar als daartoe een vermoeden bestaat, dat hier een systeem van verplichte verklikking wordt ingevoerd, dat het hier niet om fraude en corruptie gaat, maar om een ongerechtvaardigde machtiging bij - ik citeer - 'ernstige feiten in verband met de uitoefening van de werkzaamheden...'
Stelt u zich eens voor dat tegen een afgevaardigde wegens ernstige feiten in verband met de uitoefening van de werkzaamheden - een volkomen uit de lucht gegrepen en vaag rechtsbegrip dat tegen de constitutionele traditie van alle vijftien lidstaten indruist - een onderzoek kan worden ingesteld. Stelt u zich eens voor dat een onderzoek kan worden ingesteld als een afgevaardigde aan het tuchtrecht van de ambtenaren toetsbare plichten niet nakomt - een ambtenarentuchtrecht dat wij niet hebben en toetsbare plichten die niet bestaan. Dit is een willekeurige machtiging aan een instantie die de afgevaardigden niet alleen aan willekeurige aanklachten blootstelt, maar die ook een systeem van verklikking en politieke agitatie invoert dat met het ongebonden mandaat en het vrij gekozen Parlement de vloer aanveegt. Dit heeft niets met fraudebestrijding te maken. De Raad tast hier de positie van het Parlement aan.

Brok
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, in de aanloop naar vanochtend zijn er een aantal procedurefouten gemaakt waarvan ik hoop dat ze, als het tot processen komt, niet in het nadeel van het Parlement zullen uitvallen. Ter attentie van de heer Corbett merk ik op dat een Europees afgevaardigde nooit boven de wet heeft gestaan, ook als het Reglement niet in die zin wordt gewijzigd. Wij vallen onder de wet en ook onder het strafrecht. Dat moeten wij, wat wij hier onder elkaar ook afspreken, uitdrukkelijk erkennen.
Het gaat hier om de methode die bij controles, opsporingen en onderzoeken wordt toegepast. Wij moeten ervoor zorgen dat de vrijheid van de afgevaardigden, ook die van een minderheid, tegen elke extreme en interne politieke druk wordt beschermd en voorkomen dat een afgevaardigde wordt verwikkeld in procedures waarin hij uiteindelijk zo verstrikt geraakt dat hij zich niet meer kan verweren. Dat is het traditionele principe van het ongebonden mandaat, waarvoor vele eeuwen is gestreden en dat de afgevaardigden vooral tegen de uitvoerende macht moet beschermen. Alleen op die manier kan de afgevaardigde controle uitoefenen. Hij moet onvoorwaardelijk het recht hebben om te weigeren te getuigen. Dat staat wel in de tekst, maar de toepassingsmethodes hollen dat recht gedeeltelijk uit. De afgevaardigde kan immers alleen maar informatie voor zich houden als hij het recht heeft te weigeren te getuigen. Mensen komen hem alleen maar bepaalde dingen vertellen, als ze weten dat hij hen niet behoeft te verklikken. Alleen op die manier kunnen wij in het Parlement de uitvoerende macht controleren. Dat mogen wij niet onmogelijk maken door in een en hetzelfde artikel iedereen - ambtenaren, Commissie en afgevaardigden - op één hoop te gooien.
Als deze tekst hier vandaag wordt aangenomen en de gemoederen opnieuw bedaard zijn, moeten wij wellicht de moed opbrengen om na te gaan of wij het ongebonden mandaat veilig kunnen stellen. Het is goed dat wij de afgevaardigden in het controlemechanisme betrekken, maar misschien kunnen wij dat anders formuleren. In de opwinding van deze uren is dat niet mogelijk, maar ik verzoek de afgevaardigden aan mijn woorden terug te denken als wij deze kwestie later opnieuw aanpakken.

Dupuis
Mijnheer de Voorzitter, ik wil in de notulen laten opnemen dat deze schandelijke interpretatie van het Reglement mijns inziens nadelige gevolgen zal hebben. Verder wil ik opmerken dat ik ook nog eens mijn spreektijd kwijt ben. Ik stond ingeschreven en had veel te vertellen, maar door deze schandelijke manipulaties kan ik hier nu niet meer het woord voeren.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt om 12.00 uur plaats.

Instelling van Eurodac
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0059/99) van de heer Pirker, namens de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, over het voorstel voor een verordening van de Raad betreffende de instelling van "Eurodac" voor de vergelijking van vingerafdrukken van asielzoekers en van bepaalde andere vreemdelingen (COM(99) 0260 - C5-0082/99 ­ CNS(99)0116).

Pirker
Mijnheer de Voorzitter, ik spreek hier niet alleen als rapporteur, maar straks ook als woordvoerder van de Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese democraten.
Dames en heren, ik heb daarstraks iedereen ertoe opgeroepen vandaag over Eurodac te debatteren en te stemmen. Ik heb dat gedaan omdat Eurodac een systeem is waarmee wij de Overeenkomst van Dublin eindelijk kunnen uitvoeren. In de Overeenkomst van Dublin, die in 1990 werd gesloten, gaat het erom te kunnen vaststellen welke lidstaat voor de afwikkeling van een asielprocedure bevoegd is. Bevoegd daarvoor is volgens die overeenkomst de staat waar de vluchteling het eerst aankomt. Alleen kon dat tot nu toe niet worden gecontroleerd, omdat de identiteit van de vluchteling niet met zekerheid kon worden vastgesteld. Met Eurodac beschikken wij nu, bijna tien jaar later, over een instrument waarmee wij asielzoekers en illegalen met zekerheid kunnen identificeren.
Wat is de bedoeling? Met Eurodac kunnen wij de Overeenkomst van Dublin uitvoeren en vaststellen welke lidstaat voor de afwikkeling van de asielprocedure bevoegd is. Met Eurodac willen wij beletten dat iemand verschillende asielverzoeken indient en willen wij aldus ook een einde maken aan de sociale misbruiken. Indirect zorgt Eurodac ook voor een verdeling van de lasten. Ook dat is erg belangrijk.
In het Eurodac-systeem moet elke lidstaat van alle asielzoekers en illegalen die aan de grens worden opgepakt vingerafdrukken nemen om te kunnen nagaan of de betrokkene al elders een asielverzoek heeft ingediend. Voorts kunnen de lidstaten ook van illegalen die ze op hun grondgebied aantreffen, vingerafdrukken nemen om die met de vingerafdrukken in het bestand te vergelijken.
Tijdens de discussie, die zeer lang heeft geduurd maar op zeer pragmatisch wijze werd gevoerd, is er een oplossing uit de bus gekomen. Bij de stemming in de commissie over het Eurodac-systeem was iedereen het eens, behalve de groenen. Die waren tegen het systeem in zijn geheel en dienden amendementen in om het Eurodac-systeem in zijn geheel te torpederen. Die amendementen werden verworpen. Ook de sociaal-democraten in de commissie waren het met het systeem volledig eens, wat ons zeer verheugde. Er werden amendementen ingediend om de leeftijd van 14 op 18 jaar te brengen en om het systeem niet meer toe te passen zodra de betrokkene de status van vluchteling verwerft. Als rapporteur was ik het daarmee niet eens, maar toch werd daarvoor een meerderheid gevonden.
Het verslag werd in zijn geheel positief ontvangen en goedgekeurd voor de plenaire vergadering. Op die manier beschikken wij volgens de commissie, en met de volle instemming van de sociaal-democraten, met Eurodac over een instrument waarmee wij de asielkwestie in Europa naar behoren kunnen aanpakken en misbruiken kunnen bestrijden. Dat wilde ik als rapporteur zeggen.
Als woordvoerder van mijn fractie vind ik het verkeerd dat bepaalde politieke fracties telkens opnieuw beweren dat Eurodac niet dient om de personen te controleren, maar om hen, doordat hun vingerdrukken worden genomen, als criminelen voor te stellen. Wij willen niemand als crimineel voorstellen, maar willen de lidstaten ertoe verplichten de asielprocedure af te wikkelen en, als de vingerafdrukken vanaf 14 jaar zouden worden genomen, de betrokken jongeren te beschermen. Alleen als wij weten dat zij die leeftijd hebben, vallen zij immers onder de Overeenkomst inzake de rechten van het kind van de Verenigde Naties, het Verdrag van Den Haag en de beschermende bepalingen van de lidstaten. Als wij ook van jongeren vingerafdrukken nemen, doen wij dat om hen te beschermen en is dat dus volledig in overeenstemming met alle bestaande overeenkomsten en verdragen.
De groenen verzetten zich tegen het systeem omdat zij volgens mij de werkelijkheid niet onder ogen willen zien. Zij dragen de volle verantwoordelijkheid als dit systeem op de klippen loopt en er in Europa geen behoorlijk asielbeleid kan worden gevoerd.
Ik zou nog iets willen zeggen wat ikzelf erg veelbetekenend vind. Minister Schily, Duits minister van Binnenlandse Zaken en sociaal-democraat, heeft mij met klem verzocht mij voor dit Eurodac-systeem in te spannen. Daarmee keerde hij zich tegen de sociaal-democraten in het Parlement en tegen alle anderen die het systeem hier afwijzen. Ik vind het opmerkelijk dat ik als christen-democraat word verzocht iets tegen de linkerzijde van het Europees Parlement te ondernemen.
Wij hebben het Eurodac-systeem nodig. Ik pleit daar met zoveel enthousiasme voor omdat het ons, nu de lidstaten aan het eind van hun Latijn zijn, in staat stelt in Europa een gemeenschappelijk asielbeleid te voeren.
Met dit systeem kunnen wij ook het asielmisbruik en de illegale immigratie aanpakken. Als de sociaal-democraten en de groenen tegen Eurodac stemmen, zal het uitsluitend hun schuld zijn dat asielmisbruik en illegale immigratie blijven bestaan.

Schulz
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, op sommige dagen vind ik het prettig, op andere minder prettig mijn beroep uit te oefenen. Vandaag is het voor mij een dag waarop wij nogal zware problemen moeten oplossen. Die problemen zijn tweeërlei. Wij moeten een politiek probleem oplossen, namelijk de vraag hoe wij omgaan met het systeem voor het nemen van vingerafdrukken van asielzoekers en illegale immigranten of zich illegaal in een lidstaat ophoudende vreemdelingen, zoals de Raad en de instanties van de Europese Unie die noemen, en hoe wij op het vurige pleidooi van de heer Pirker moeten reageren. Ik begin met die laatste vraag, omdat het aangenamer is in het Parlement politieke problemen te behandelen dan kurkdroge teksten te bespreken.
Als het iemands schuld is dat wij elkaar in deze kwestie zo moeilijk kunnen vinden, is het wel die van de rapporteur. Mijnheer Pirker, met uw amendementen hebt u vanaf het begin geprobeerd de al hoogst omstreden tekst van de Raad nog aan te scherpen. Dat is uw politiek recht en dat kan ik u dus niet verwijten. U moet echter weten dat de linkerzijde in dit Parlement niet bereid is uw poging te ondersteunen om deze tekst, als conservatieve Oostenrijker, nog strenger te maken.
(Applaus van links)
Mijn tweede opmerking is dat u, als u medelijden hebt met de arme sociaal-democraten en op de tegenstelling tussen hen en de Duitse regering wijst, alles wel in chronologische volgorde moet vertellen. De heer Schily heeft u een brief geschreven en heeft dat ook aan de heer Nassauer en mijzelf gedaan. De heer Schily ging in zijn brief nader in op de problemen die wij, sociaal-democraten, tijdens het beraad hebben aangestipt, en nam als Duits minister van Binnenlandse Zaken daartegenover een standpunt in. De brief is een van de afgelopen dagen aangekomen en heeft in de Fractie van de Europese Sociaal-Democraten een levendig debat op gang gebracht. Daarom hebben wij u verzocht ons wat meer tijd te geven om de meningsverschillen in onze fractie uit te praten om vervolgens eensgezind met u te kunnen samenwerken. Ik heb dat gisteravond om 22.00 uur met u besproken, maar ook uit uw betoog blijkt nu dat u op het standpunt blijft dat u hier over een meerderheid beschikt, dat u de zaak wilt doorduwen en dat wie niet met u is, de werkelijkheid, zoals u dat zo mooi hebt gezegd, niet onder ogen wil zien.
Dat is niet de goede manier om in de Europese Unie een degelijk asielbeleid te ontwikkelen. Dat moet immers op een brede consensus en niet, zoals u dat wil, op uitsluiting en confrontatie steunen. Wat is ons probleem? De Raad heeft - wat wij in onze fractie min of meer begrijpen - gezegd dat wij het systeem voor de registratie van asielzoekers tot andere doelgroepen moeten uitbreiden. U hebt daarvoor goede argumenten aangevoerd, die ook bij ons naar waarde worden geschat. Ik denk aan de bescherming van minderjarigen die illegaal naar Europa worden gebracht en hier bijvoorbeeld tot prostitutie worden gedwongen. Met een vingerafdrukkensysteem kunnen wij die jongeren een zekere politionele en officiële bescherming geven.
Ons probleem heeft met de rechtsstaat te maken. Moeten wij geen onderscheid maken tussen, enerzijds, de mensen die politiek worden vervolgd en een afdwingbaar grondrecht, namelijk bescherming tegen die vervolging, voor zich opeisen en, anderzijds, mensen die illegaal Europa binnenkomen, andere mensen binnensmokkelen of tegen hun wil worden binnengesmokkeld? Moeten wij die mensen niet apart behandelen? Wij menen dat dit debat nog niet is afgerond en willen daarover ook nog eens met minister Schily overleggen. Daarom hebben wij u verzocht veertien dagen te wachten. Mijnheer Pirker, als u hier nu komt zeggen dat er al een jaar voorbij is, komen twee weken er ook niet meer op aan.
(Applaus van links)
Daarom moet ik u zeggen dat u met uw handelwijze het debat in het Europees Parlement op de spits drijft. Dat is geen goede aanpak. Ik kan u nu al zeggen dat u, als u op de liberale fractie rekent, met deze strategie op lange termijn schipbreuk zult lijden. Vandaag hebt u geluk gehad, maar op lange termijn zal deze methode van uitsluiting geen vruchten afwerpen. Wij zijn niet principieel tegen Eurodac, maar hadden wat meer tijd gewild om ons daarover te beraden. U hebt ons die tijd niet willen geven. U bent verantwoordelijk voor de impasse.

Watson
De liberale fractie in dit Parlement vreest dat het ontwerpprotocol zoals het in deze ontwerpresolutie is opgenomen, een aantal problemen gaat veroorzaken. Zo bestaat er een risico dat het onderscheid tussen asielzoekers en andere categorieën immigranten door dit ontwerpprotocol vervaagt. Er is ook een risico dat de bescherming van mensen die werkelijk bescherming behoeven in het geding komt omdat ze per abuis in de reguliere immigratieprocedure terechtkomen en niet als asielzoekers worden behandeld. Er zijn bepaalde "juridisch grijze gebieden". Zo valt de uitbreiding van Eurodac tot mensen die geen asiel zoeken, mogelijkerwijs buiten het toepassingsbereik van de Overeenkomst van Dublin. We lopen het risico een verordening aan te nemen die in de praktijk niet uitvoerbaar is. De lidstaten zullen er weinig heil in zien vingerafdrukken te nemen van inwoners van derde landen die illegaal op hun grondgebied verkeren, als ze daarmee het risico lopen met de verantwoordelijkheid voor deze mensen te worden opgezadeld.
Tenslotte zijn niet alle termen even helder gedefinieerd; "illegale overschrijding" of "zich illegaal ophoudend", om er maar een paar te noemen. Desalniettemin zijn we van mening dat er dankzij de debatten in dit Parlement en het overleg binnen onze commissie een goed verslag op tafel ligt, dat door de meeste fracties wordt gesteund. Mijn felicitaties aan het adres van de rapporteur. De Liberal Democrats zullen dit verslag eveneens steunen. We zijn echter tegen amendementen 13 tot en met 20. We delen weliswaar de zorg over het nemen van vingerafdrukken maar denken dat het, gezien de uitdagingen waar we voor staan, niet realistisch is te stoppen met het opstellen van een register.
Dan wil ik nog wat zeggen over het liberale gehalte van mijn fractie, waar de heer Schulz het over had. We hebben onder de huidige omstandigheden vooral behoefte aan kalmte en steekhoudende argumenten. De heer Schulz kan niet ontkennen dat het grote aantal mensen dat illegaal in de Unie verblijft, ons voor een uitdaging stelt. We moeten op de een of andere manier een oplossing vinden waarbij de vrijheden van de burger niet in het geding komen. Naar onze overtuiging biedt dit verslag zo'n oplossing, en we zullen het daarom van harte steunen.

Sörensen
Waarde commissaris Prodi, Voorzitter, collega's, Eurodac en het standpunt van De Groenen en de Europese Vrije Alliantie - ik moet zeggen dat ik blij ben met de nuancering van de vorige sprekers na de inleiding door rapporteur Pirker. Er zijn heel wat bedenkingen en opmerkingen onder meer over het ontbreken van de sociale en de menselijke dimensie in dit verslag. Veel politiemensen en opsporingsdiensten zullen dit verslag natuurlijk toejuichen want het maakt hun werk eenvoudig. Wij moeten realist zijn en wij ontkennen niet dat er misbruik is. Ik wil ook niet dat de groenen verantwoordelijk worden gemaakt voor de georganiseerde misdaad in deze wereld want binnenkort zijn wij verantwoordelijk omdat wij er niets aan willen doen. Dat is een leugen.
Een huis bouw je op goede fundamenten. Dit verslag vind ik geen fundament, ik vind het zelfs een beetje verwerpelijk. De amendementen die zijn ingediend maken het meer acceptabel en een beetje zachter. We mogen echter niet uit het oog verliezen dat een asielzoeker iemand is die veiligheid zoekt, die vraagt om een dak en middelen om aan voedsel te geraken. Het uitgangspunt van het voorstel is dat een asielzoeker eigenlijk een verdachte is. Men gaat ervan uit dat hij asielrecht misbruikt. Dit kan dan niet, zegt men. De asielzoeker wordt hier gecriminaliseerd. Een asielzoeker is geen crimineel. De aanvrager wordt in een criminele rol geduwd maar is eigenlijk een slachtoffer. Een slachtoffer van de situatie in zijn of haar land van herkomst.
De minimumnormen. Een controlebeleid zoals voorgesteld is enkel aanvaardbaar als in alle staten minimumnormen bestaan met betrekking tot de behandeling van asielaanvragen. Een aanvraag dient overal even correct en eenvormig behandeld te worden. Nu zijn die verschillen nog te groot. Uiteraard kiest iemand ervoor zijn aanvraag te doen waar hij hoopt op erkenning en op een luisterend oor en op een menselijke behandeling.
Tenslotte de beschermingsmaatregelen voor gegevens van personen. Die zijn niet van toepassing op vluchtelingen. Die discriminatie draagt ook bij tot de criminalisering. Binnen onze groene fractie is er een discussie geopend over het principe van het nemen van vingerafdrukken in het algemeen. Bij opsporing met betrekking tot de georganiseerde misdaad is het beschikken over volledige duidelijkheid inzake identiteit noodzakelijk voor het opsporen van misdadigers en ten voordele van slachtoffers. Alle middelen dienen daar ingezet te worden om georganiseerde misdaad te stoppen. Vingerafdrukken zijn daartoe een hulpmiddel. Asielzoekers zoeken veiligheid en geborgenheid en willen niet dat hun naam in heel Europa geëtaleerd wordt. Misschien kan er in de toekomst een debat plaatsvinden over de rol van vingerafdrukken.

Frahm
Mijnheer de Voorzitter, voor onze fractie betekent Eurodac een enorme stap in vergelijking met de Overeenkomst van Dublin. Nu wordt voorgesteld deze verordening ook te laten gelden voor immigranten vanaf 14 jaar, terwijl de Overeenkomst van Dublin zich beperkt tot asielzoekers. Naar onze mening kan de Overeenkomst van Dublin ook functioneren zonder Eurodac. Dit laatste biedt de autoriteiten alleen betere controlemogelijkheden. Elke rechtsstaat moet ernstig onderzoeken of er een evenwicht is tussen de controle die hij uitoefent en de rechten van het individu. Dat is zeer belangrijk. Laat het dus duidelijk zijn dat onze fractie tegen de oprichting van Eurodac is. Wij hopen dat het Parlement deze frontale aanval op het Vluchtelingenverdrag en de Overeenkomst inzake de rechten van het kind van de Verenigde Naties alsmede op de rechtszekerheid van burgers uit derde landen die zich binnen de grenzen van de Unie bevinden, zal tegenhouden.
Het nemen van vingerafdrukken van mensen, alleen omdat ze geen staatsburger van een lidstaat zijn, is een algemene criminalisering van buitenlandse staatsburgers. Een gemeenschappelijk vingerafdrukregister voor immigranten en asielzoekers is in strijd met de fundamentele idee van het Vluchtelingenverdrag van de Verenigde Naties. Asielzoekers hebben het recht bescherming te vragen. Het is geen misdaad asiel aan te vragen. De Overeenkomst van Dublin is trouwens alleen van toepassing op eerste asiellanden.
Indien er een vingerafdrukregister komt, moet er volgens ons een strikte scheiding zijn tussen asielzoekers enerzijds en legale en illegale immigranten anderzijds. Wij stellen voor in een dergelijk systeem alleen vingerafdrukken op te nemen van personen die veroordeeld zijn wegens misdrijf. Het voorstel om vingerafdrukken te nemen van 14-jarigen en deze te registreren, is naar onze mening in strijd met de Overeenkomst inzake de rechten van het kind van de Verenigde Naties, die ons verplicht kinderen te beschermen en die als algemene grensleeftijd tussen kind en volwassene18 jaar aanbeveelt. Indien er een register komt, willen wij dat alleen personen van 18 jaar of ouder aan het afnemen van vingerafdrukken onderworpen worden. Alleen van misdadigers neemt men vingerafdrukken en zelfs zij hebben recht op bescherming. In het voorstel van de Raad is helemaal niet duidelijk volgens welke regels men gegevens wil wissen of doorgeven.
Indien er een register komt, stellen wij voor dat een geregistreerd persoon gewist wordt zodra de betrokkene in een lidstaat een verblijfsvergunning heeft gekregen. Ik herhaal dat wij tegen Eurodac gekant zijn. Wij beschouwen dit voorstel als een reuzenbouwsteen in de muur rond Fort Europa. Wij willen deze muur niet.

Krarup
Ik ben het grotendeels eens met de woorden van mevrouw Frahm en wij steunen haar amendementen, die ondanks alles deze rampzalige wettekst afzwakken, hoewel dit weinig juridische gevolgen heeft aangezien het hier om een gewone raadplegingsprocedure gaat. Ik wil twee zaken naar voren brengen. Ten eerste wil ik de commissaris enkele vragen stellen. In protocol nr. 5 bij het Verdrag van Amsterdam over de positie van Denemarken, staat dat hoofdstuk IV van het Verdrag niet van toepassing is op Denemarken, terwijl uit het voorstel voor een verordening het tegengestelde blijkt. Ik kreeg hiervoor graag een verklaring en wil dit punt graag in de verordening opgenomen zien. Daarnaast wil ik de commissaris vragen of dit te maken heeft met artikel 5 in het desbetreffende protocol over de uitbreiding van de Schengen-regels. Indien dit zo is, bestaat er een bepaalde procedure om Denemarken in het systeem op te nemen. Dient deze procedure gevolgd te worden of zijn er andere regels? En ten slotte: ongeacht welke regels gevolgd moeten worden, wat zijn de gevolgen voor Denemarken als het aan dit systeem deelneemt? Betekent dit dat de besluiten van de EU-autoriteiten, waaronder die van het Hof van Justitie, bindend zijn voor Denemarken?
Mijn tweede punt is het belangrijkste. Het is een principekwestie. Zoals mevrouw Frahm terecht opmerkte, is dit voorstel een bouwsteen van het Fort Europa. Het is een effectief verdedigingsmechanisme, waarmee men voor een grote groep mensen, met name de asielzoekers en een groep andere vreemdelingen, een totale en consequente rechteloosheid schept, overigens zonder onderscheid te maken. Er zijn geen elementaire veiligheidsregels voor de registratieprocedure noch voor het doorgeven van de gegevens waarover de lidstaten en de Commissie beschikken. Dit is het meest repressieve systeem dat Europa in deze eeuw heeft gekend, zeker vanuit het standpunt van de noordse rechtstradities en wij hebben toch ook al het een en ander meegemaakt. Het interessante en akelige daarbij is dat dit alles verpakt is in mooie frasen, die wijlen propagandaminister Goebbels zouden doen verbleken van afgunst. Dames en heren, ik wijs erop dat deze totale rechteloosheid tot stand wordt gebracht krachtens een Verdrag, dat de creatie van een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid beoogt en het vrije verkeer garandeert. Fijn om te weten, maar het resultaat is net het omgekeerde. Voor alle zekerheid krijgt dit alles een mooie verpakking en wordt in het verslag-Pirker benadrukt dat het begrip vreemdeling vervangen dient te worden door de uitdrukking derdelander - dat is overigens het enige zinvolle amendement. Is het omdat het woord vreemdeling een negatieve connotatie heeft? De realiteit speelt blijkbaar geen rol, als het omhulsel maar mooi is. Veel geluk ermee, zeg ik.

Vanhecke
Voorzitter, in mijn eigen kleine landje alleen reeds zullen dit jaar zo ongeveer tussen de 35.000 en de 40.000 vermeende asielzoekers geteld worden, bovenop de tienduizenden asielzoekers van de afgelopen jaren die nog op de afhandeling van hun dossier wachten, en daarenboven verblijven er nog steeds in mijn kleine landje naar schatting 150.000 illegalen, wat betekent dat het probleem dat ons vandaag boeit nauwelijks kan worden overschat.
Wij gaan dan ook volledig akkoord met het oprichten van de Eurodac-gegevensbank voor vingerafdrukken. Wij zullen het verslag-Pirker graag goedkeuren en ik verzoek de rapporteur de kritiek die hierna volgt te willen beschouwen als randkritiek op een goed verslag over een goede stap in een goede richting. Want het moet toch duidelijk zijn dat dat Eurodac-bestand niet enkel mag dienen om vast te stellen welke lidstaat eventueel een bepaald dossier van een asielzoeker moet afhandelen, maar toch vooral om asielbedrog in de toekomst moeilijker of onmogelijk te maken. Ik betreur dus dat het Parlement in verschillende amendementen de reeds zwakke en gematigde voorstellen van de Raad nog verder afzwakt.
Het is voor mij vooral totaal onbegrijpelijk waarom zowel de Raad als het Parlement voor illegalen nog veel gemakkelijker zijn dan voor vermeende asielzoekers. De vingerafdrukken van illegalen mogen immers geen tien jaar maar slechts twee jaar worden bijgehouden, mogen onderling niet worden vergeleken - men vraagt zich af waarom - en mogen enkel dienen om binnen die tijdspanne van twee jaar te worden vergeleken met nieuwe asielaanvragen. Ik vrees dat hieruit blijkt dat in de geest van sommigen het Eurodac-systeem misschien niet exclusief maar toch meer moet dienen om binnen de Europese Unie een verantwoordelijke lidstaat aan te duiden die zal moeten betalen voor een zeker illegalen- en asielbedrog dan wel om dat asiel- en illegalenbedrog totaal onmogelijk te maken.
Tenslotte plaats ik toch een zeer groot vraagteken bij het feit dat het blijkbaar een soort dienst van de Europese Commissie is die het systeem zal beheren. Ik denk dat het beter zou kunnen worden toegewezen aan een Europese politie-instantie als Europol.

Terrón i Cusí
Mijnheer de Voorzitter, ik verzoek u kennis te nemen van het feit dat er in dit gebouw vergaderzalen zijn zonder scherm. En zolang er plenaire en andere vergaderingen worden gehouden, zou het een goede zaak zijn als alle zalen met schermen werden uitgerust, als dat niet teveel problemen oplevert.
Mijnheer de Voorzitter, onze fractie heeft ernstige en gerede twijfels ten aanzien van het Eurodac-verslag dat ons is voorgelegd. We hebben al eens een verslag verworpen dat er om onduidelijke redenen, zonder dat duidelijk werd gemaakt waarom, op gericht was de vingerafdrukken af te laten nemen van illegale immigranten die de Europese Unie binnenkomen. Voor ons ligt nu een nieuw voorstel, ditmaal van de Commissie, dat belangrijke verbeteringen behelst.
In dit nieuwe voorstel wordt gezegd dat de vingerafdrukken van illegale immigranten - want het gaat hier om uitbreiding van het bestaande Eurodac-programma met illegale immigranten - enkel en alleen zullen worden afgenomen om de Overeenkomst van Dublin toe te passen, dat wil zeggen alleen maar om te weten of de betrokken illegalen reeds in een andere lidstaat van de Europese Unie asiel hebben aangevraagd.
Wij zijn niet tegen dit idee, integendeel; we zijn er niet tegen dat er wordt nagegaan of een andere lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een dossier indien is aangetoond dat de betrokkene daar asiel heeft aangevraagd. Wat ons echter zorgen baart, is het massaal afnemen van vingerafdrukken - want ik denk dat dat een massaal gebeuren zou kunnen worden - van mensen die op illegale wijze de grens zijn overgestoken of die zich illegaal in een lidstaat bevinden.
Daarom achten wij het noodzakelijk dat er wat meer tijd wordt uitgetrokken voor de voorgestelde uitbreiding van het Eurodac-systeem.
In onze ogen is het echter onaanvaardbaar dat dit stelsel van toepassing zou zijn op minderjarigen. Wat dat betreft zullen wij beslist bij ons standpunt blijven. Wij zullen eisen dat dit systeem uitsluitend voor meerderjarigen geldt, daar er voor minderjarigen andere wetsbepalingen nodig zijn als zij zonder begeleiding reizen. Als zij met hun familie komen, kan die familie wel in het systeem worden ingevoerd.

De Voorzitter
Dank u, mevrouw Terrón i Cusí. We hebben kennis genomen van uw verzoek. Een slim gebouw moet natuurlijk overal blijk geven van zijn intelligentie.

McKenna
Mijnheer de Voorzitter, het hele voorstel om van asielzoekers vingerdrukken te gaan afnemen is voor mij onaanvaardbaar. Het komt erop neer dat we slachtoffers, mensen die hier komen om asiel en bescherming te vinden, als criminelen gaan beschouwen. We zouden in plaats daarvan juist prioriteit moeten geven aan het verbeteren van de situatie van asielzoekers in de lidstaten. In mijn eigen land is die situatie momenteel volstrekt onacceptabel. Deze week nog heeft de Britse minister van Justitie aangekondigd dat hij taxichauffeurs die illegalen vervoeren, gaat vervolgen.
Op deze manier creëren we slechts een nieuwe voedingsbodem voor vreemdelingenhaat en maken we mensen die al slachtoffer zijn, opnieuw tot slachtoffer. De rapporteur probeert de dreiging die van het protocol uitgaat enigszins weg te nemen, maar de kern blijft gehandhaafd. De slachtoffers worden gecriminaliseerd. Het nemen van vingerafdrukken is een methode die normaal gesproken alleen wordt toegepast bij mensen die van een misdrijf worden verdacht, maar die hebben tenminste nog toegang tot juridische bijstand. Die mensen kennen hun rechten. De mensen over wie het hier gaat kennen hun rechten niet, en krijgen ook geen rechtsbijstand. Het protocol geeft niet aan waar de vingerafdrukken genomen zouden worden, of op welke manier. Gebeurt dat aan de grens, nog voordat deze mensen het land binnenkomen? Zo ja, betekent dat dan dat iedereen overal kan worden aangehouden?
Dit alles komt grotendeels overeen met de Overeenkomst van Dublin. Het plan is destijds in het geheim opgesteld, achter gesloten deuren en tot mijn grote spijt nog wel in mijn eigen land. Het is in wezen een grote steunbetuiging aan de voorstanders van het Fort Europa, die de zogenaamde ongewenste elementen buiten willen houden. We zouden ons echter moeten afvragen waarom mensen überhaupt asiel aanvragen, in plaats van ze te criminaliseren. Een van de punten waarop het verslag verbeteringen aanbrengt is de leeftijd. De gedachte is dat het afnemen van vingerafdrukken van 14-jarigen volstrekt onaanvaardbaar is. Maar dat is het ook als die mensen 18 of 21 zijn, want het zijn nu eenmaal geen criminelen. U gaat ervan uit dat ze dat wel zijn. Het beginsel van onschuld totdat schuld bewezen is lijkt hier volkomen aan de kant geschoven te worden. De houding van de Europese Unie ten opzichte van asielzoekers moet echt veranderen. Met wat we nu doen wakkeren we de toch al toenemende vreemdelingenhaat in de landen van de Europese Unie alleen maar verder aan. Dit is een tragische situatie.

Krivine
Mijnheer de Voorzitter, met de instelling van Eurodac toont de Unie haar ware liberale gezicht. Ze kijkt vanuit haar fort vol argwaan neer op de verdrukten van deze planeet en laat haar politie repressieve maatregelen uitvoeren.
Door vingerafdrukken digitaal op te slaan en te bewaren wordt de individuele vrijheid bedreigd. De asielaanvragers worden zo immers stelselmatig als verdachte aangemerkt. De documenten waarover de immigratiediensten beschikken bij de beoordeling van een asielaanvraag zijn hierdoor niet langer vertrouwelijk. Ook kan de rechtsbescherming van vluchtelingen zo niet langer gewaarborgd blijven. Verder wordt de Internationale Overeenkomst inzake de rechten van het kind geschonden omdat ook vingerafdrukken van jongeren van 14 jaar digitaal mogen worden opgeslagen. Deze gang van zaken druist met name in tegen artikel 10 van die overeenkomst.
Wie van de leden zou de vingerafdrukken van een kind van 14 jaar durven af te nemen? Met de instelling van Eurodac worden immigranten zonder papieren of status bij voorbaat als criminelen beschouwd, aangezien de wetgeving hieromtrent van lidstaat tot lidstaat verschilt. In feite worden met de instelling van Eurodac alle internationale verdragen ter bescherming van de mensenrechten geschonden. Het Fort Europa maakt zich met Eurodac schuldig aan het onthouden van bijstand aan vluchtelingen in gevaar. Het is dan ook niet verwonderlijk dat dit liberale Europa het dictatoriaal bewind in Ankara voorziet van gevechtshelikopters en weigert Koerdische vluchtelingen op te nemen. Eurodac moet absoluut worden verworpen.

Hager
Mijnheer de Voorzitter, dit verslag biedt mij de gelegenheid stelling te nemen tegen de ongerechtvaardigde verwijten aan het adres van de FPÖ.
De bewering dat wij in de asielkwestie een buitensporig streng standpunt innemen, wat ook de rapporteur ons vandaag heeft verweten, is uit de lucht gegrepen. Ons standpunt is zeer duidelijk. Eigenlijk loont het de moeite niet dat ik dit zeg, maar toch wil ik, aan het adres van allen die, zonder onze standpunten te kennen, met die kritiek instemmen, opmerken dat onze politieke houding op het Vluchtelingenverdrag van Genève steunt. Uiteraard achten ook wij een tijdelijke bescherming van ontheemden onontbeerlijk. Wie bescherming nodig heeft, moet die ook krijgen. Wij zeggen echter dat het verkeerde migratiebeleid in centra met veel migranten sociale problemen heeft veroorzaakt waarvoor wij als serieuze politici niet blind mogen blijven. Die kritiek moet in een democratisch bestel geoorloofd zijn. Omdat wij een eerlijke lastenverdeling als een belangrijke opdracht van het asielbeleid beschouwen, pleiten wij voor alle maatregelen om daartoe te komen en dus ook voor de toepassing van de Overeenkomst van Dublin en voor Eurodac. Daarom zullen wij het verslag goedkeuren.

Evans, Robert J
Tijdens zijn inleiding zei de rapporteur dat het erom gaat de Overeenkomst van Dublin ten uitvoer te leggen en een systeem in te voeren voor het nemen van vingerafdrukken. In beginsel ondersteunt mijn fractie die doelstellingen, maar we verlangen wel een aantal waarborgen. De heer Pirker gaf ook aan dat het de bedoeling is iedere vorm van sociaal misbruik van het stelsel te voorkomen. Ook daar kan mijn fractie zich in vinden, maar we willen daar wel zeker van kunnen zijn en denken daarom dat er waarborgen noodzakelijk zijn, ook om misbruik door de autoriteiten te voorkomen.
Ik heb de indruk dat bepaalde leden in de rechtervleugel van dit Parlement het beeld willen vertroebelen door geen onderscheid te maken tussen asielzoekers en illegale immigranten, inwoners van derde landen. Ik vermijd het woord "vreemdelingen" , en trouwens ook de term aliens die in de Engelse vertaling is gebruikt. Aliens zijn wezens van een andere planeet, en eerlijk gezegd vormen die momenteel niet echt een probleem. Bepaalde leden van dit Parlement lijken echter aan beide categorieën een hekel te hebben, en als er hier inderdaad buitenaardse wezens waren zouden ook zij op weinig sympathie kunnen rekenen. De waarborgen en amendementen waar we om vragen moeten ervoor zorgen dat de verzamelde gegevens op de juiste manier worden verwerkt, en worden vernietigd zodra de betreffende personen asiel wordt verleend of zij de vluchtelingenstatus krijgen. Wat de leeftijdsgrens betreft is het soms erg moeilijk de leeftijd van jonge mensen te bepalen. Men lijkt het er echter over eens te zijn dat 18 jaar een redelijk compromis is.
Zojuist zei mevrouw McKenna in haar bevlogen toespraak dat we ervoor moeten waken dat asielzoekers en anderen als criminelen worden behandeld. We moeten er juist voor zorgen dat dit nieuwe systeem wordt gebruikt om de meest kwetsbare mensen in onze samenleving te beschermen. Ik ga ervan uit dat mensen niet hun huis en familie verlaten, en duizenden kilometers afleggen door half Europa, omdat ze daar toevallig aardigheid in hebben. Zoiets doe je niet zomaar, er ligt een werkelijke reden aan ten grondslag. We moeten daarom onderkennen dat deze mensen onze hulp nodig hebben. Ik hoop - en ik weet zeker dat de commissaris luistert - dat dit systeem, als het eenmaal operationeel is, op een positieve en menselijke manier wordt gebruikt, met veel mededogen voor de meest kwetsbare mensen in onze samenleving.

Vitorino
Ten eerste zou ik de leden van dit Parlement willen zeggen dat de Eurodac-verordening, naar de mening van de Commissie, zal bijdragen tot de tenuitvoerlegging van de Overeenkomst van Dublin, op basis waarvan wordt bepaald welke lidstaat verantwoordelijk is voor de beoordeling van een asielaanvraag die in een van de lidstaten is ingediend. Tijdens de Top van Tampere heeft de Raad erop aangedrongen haast te maken met de instelling van Eurodac. Ook de Commissie beschouwt Eurodac als een belangrijk instrument.
Onze regeringen en burgers moeten ervan op aan kunnen dat we een doelmatige regeling hebben getroffen om te kunnen bepalen welke lidstaat een asielaanvraag in behandeling moet nemen en om het probleem van de meervoudige asielaanvragen te kunnen bestrijden. Dit zal ons helpen bij onze taak strenge doch eerlijke criteria voor asielzoekers te bevorderen.
Als de verordening voor de instelling van Eurodac eenmaal is aangenomen, is het aan de Raad de ontwikkeling van andere instrumenten van het asielbeleid even voortvarend aan te pakken. Binnenkort zal ik zelf een voorstel bekendmaken voor het scheppen van een juridische grondslag voor het Europees Vluchtelingenfonds. Dit fonds voorziet in financiële steun uit de begroting van de Gemeenschap voor de opvang, integratie en vrijwillige terugkeer van vluchtelingen, ontheemden en asielzoekers, en vormt daarmee een belangrijke waarborg voor het humane karakter van het asielbeleid van de Unie, waar door een van u zojuist nog om werd gevraagd.
Daarnaast zal ik een voorstel indienen betreffende een instrument voor asielprocedures nadat duidelijk is geworden hoe dit Parlement staat tegenover ons werkdocument voor de invoering van gezamenlijke normen voor dergelijke procedures. Ik zal ook een nieuw voorstel voor tijdelijke bescherming bekendmaken, dat we op basis van onze ervaringen tijdens de crisis in Kosovo hebben opgesteld. De vooruitgang die met de Eurodac-verordening wordt geboekt, dient vergezeld te gaan van vorderingen op andere gebieden, zodat we onze doelstelling, een gemeenschappelijk Europees asielstelsel, stap voor stap kunnen verwezenlijken. Het systematisch nemen van vingerafdrukken van asielzoekers en bepaalde andere categorieën inwoners van derde landen, zoals voorgesteld, is een gevoelige materie waar heel wat haken en ogen aan zitten. We zullen er daarom alles aan moeten doen om te kunnen garanderen dat alle mensen op wie deze verordening van toepassing is, op eerlijke en transparante wijze worden behandeld. Het is met name van belang dat we de beveiliging van de gegevens aan de allerstrengste normen onderwerpen.
Toen we de overeenkomst en het protocol inzake Eurodac in een communautaire verordening wilden omzetten, hebben we de nodige wijzigingen aangebracht om een en ander geheel in overeenstemming te brengen met het Gemeenschapsrecht inzake de gegevensbescherming, met inbegrip van het nieuwe artikel 286 van het Verdrag, waarin de gegevensbescherming voor de communautaire instellingen wordt geregeld. Op basis van de bevoegdheden waar artikel 286 in voorziet, kan worden verzekerd dat deze gegevens op juiste en doeltreffende wijze worden gebruikt, en dat de communautaire regelgeving daarbij wordt nageleefd.
Daarnaast hebben we nieuwe bepalingen opgesteld betreffende controle en evaluatie. Krachtens deze bepalingen zal de Commissie regelmatig verslag uitbrengen aan het Parlement en de Raad over de manier waarop Eurodac in de praktijk functioneert.
Ik ben de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken en haar rapporteur, de heer Pirker, dankbaar voor het verslag over de Eurodac-verordening. Het verslag bevat een aantal zinvolle amendementen die naar mijn overtuiging de tekst van de verordening ten goede zullen komen.
De Commissie onderschrijft de aanbeveling in amendement 1 om het woord "vreemdelingen" te vermijden en te vervangen door de term "derdelanders" . Het moet echter duidelijk blijven dat de verordening ook op staatlozen van toepassing is. Ook onderschrijven we amendement 2 betreffende de verwijzing in de titel naar de Overeenkomst van Dublin. In principe zijn we het ook eens met amendement 6, dat duidelijk maakt dat niet gelijksoortige maar uitsluitend identieke vingerafdrukken tot identificatie kunnen leiden. Ook amendement 12 kunnen we in beginsel steunen. Dit amendement is bedoeld om duidelijk te maken dat de gegevens nooit naar het land van herkomst van de asielzoeker gestuurd mogen worden, en evenmin binnen een lidstaat mogen worden gebruikt voor andere doeleinden dan de hier geschetste. Ik zou van deze gelegenheid gebruik willen maken mevrouw Terrón I Cusí ervan te verzekeren dat de vingerafdrukken van illegale immigranten uitsluitend gebruikt zullen worden voor de uitvoering van de Overeenkomst van Dublin - dat wil zeggen, ter analyse - voor het geval de betreffende persoon een asielaanvraag heeft ingediend in een andere lidstaat.
De twee vraagstukken die het Parlement de meeste zorgen baren betreffen de minimumleeftijd voor het afnemen van vingerafdrukken en de regels voor het wissen van de gegevens uit de centrale databank.
Wat de minimumleeftijd betreft wens ik vast te houden aan het compromis van 14 jaar, waar we het tijdens eerdere onderhandelingen over eens zijn geworden. Desalniettemin ben ik bereid uw amendement over te nemen, op basis waarvan het afnemen van vingerafdrukken dient te geschieden in overeenstemming met het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden en de Overeenkomst van de Verenigde Naties inzake de rechten van het kind.
Mensen die rondtrekken op zoek naar bescherming hebben helaas ook vaak minderjarigen bij zich. We moeten ervoor zorgen dat dit gegeven wordt onderkend in de regeling die we treffen inzake het vaststellen van de verantwoordelijkheid voor het in behandeling nemen van asielaanvragen.
We hebben na moeizame besprekingen de minimumleeftijd op 14 jaar gesteld. Dit is een compromis. Ik wil niet tornen aan het resultaat van die discussie en het risico lopen straks een nog minder aanvaardbare oplossing te moeten accepteren.
Wat de regels voor het wissen van gegevens betreft het volgende. De amendementen die door de commissie rechten van de burger zijn goedgekeurd voorzien in het wissen van de gegevens zodra de persoon op wie de verordening van toepassing is, de status van legale asielzoeker verkrijgt. Ik onderschrijf deze regeling als het gaat om mensen die worden aangehouden terwijl ze illegaal de buitengrens van de Europese Unie overschrijden en van wie in overeenstemming met artikel 8 van de verordening vingerafdrukken worden genomen. Ook de huidige tekst is opgesteld met de bedoeling ervoor te zorgen dat die gegevens worden gewist zodra de betreffende persoon een verblijfsvergunning wordt toegekend, van welke aard dan ook. Daaronder vallen dus ook mensen die als vluchteling of krachtens een verwante beschermingsregeling zijn toegelaten.
Wat betreft de asielzoekers kan ik zover niet gaan, maar desondanks ben ik bereid een aantal van de amendementen die zijn ingediend, over te nemen. Als we alle gegevens over asielzoekers inderdaad wissen zodra deze mensen een of andere legale status wordt toegekend, zal Eurodac geen soelaas meer bieden in situaties waarin een asielzoeker een tijdelijk verblijfsrecht krijgt, doch niet als asielzoeker wordt erkend, en na afloop van die periode naar een andere lidstaat reist om vervolgens daar asiel aan te vragen. Ik ben het wel eens met het amendement waarin ervoor wordt gepleit gegevens over asielzoekers te wissen zodra de betreffende persoon de vluchtelingenstatus verkrijgt.
Sommige lidstaten voorzien problemen als mensen die in een lidstaat als vluchteling zijn erkend, naar een andere lidstaat reizen en daar asiel aanvragen. Zij pleiten er daarom voor de gegevens over erkende vluchtelingen in de centrale gegevensbank af te schermen, zodat er statistieken kunnen worden opgesteld om de omvang van het probleem te kunnen bepalen.
Ik ben echter van mening dat we het anders moeten aanpakken. Als mensen die in de ene lidstaat de vluchtelingenstatus hebben verworven asiel aanvragen in een andere lidstaat, doen ze dat waarschijnlijk omdat vluchtelingen niet het recht hebben te verblijven in een andere lidstaat dan die welke hun de vluchtelingenstatus heeft toegekend. Dit probleem kunnen we verhelpen door vluchtelingen onder het toepassingsbereik van een regeling te laten vallen die bepaalt in welke gevallen een inwoner van een derde land die legaal in een lidstaat verblijft, in een andere lidstaat mag verblijven. Ik ben het er daarom mee eens dat gegevens over erkende vluchtelingen uit Eurodac moeten worden verwijderd.
Tenslotte het volgende. De verordening zal niet gelden voor Denemarken. Dit is een rechtstreeks gevolg van het Deense protocol bij het Verdrag. De Commissie beschouwt Eurodac niet als een maatregel die onder het Schengen-acquis valt, zoals krachtens artikel B van het Deense protocol wordt vereist. Denemarken kan desalniettemin besluiten toch aan Eurodac deel te nemen, hoewel het vooralsnog niet duidelijk is hoe dat juridisch vorm zou moeten krijgen.
De amendementen die ik voornemens ben over te nemen zullen de tekst van de verordening versterken. Ik ben het Parlement dan ook dankbaar voor zijn bijdrage.

De Voorzitter
Dank u, commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt om 12.00 uur plaats.

Actieplan inzake drugsbestrijding
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0063/99) van mevrouw Giannakou-Koutsikou, namens de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, over de mededeling van de Commissie aan de Raad, het Europees Parlement, het Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de regio's, betreffende een actieplan van de Europese Unie inzake drugsbestrijding (2000-2004) (COM(99)0239 - C5-0093/99 ­ COS(99)2095).

Giannakou-Koutsikou
Mijnheer de Voorzitter, dit debat vindt plaats naar aanleiding van het advies van het Parlement over het actieplan inzake drugsbestrijding van de Europese Commissie voor de periode 2000-2004. Dit actieplan zal beslist niet bij toverslag alle drugsproblemen oplossen, maar het huidig debat - dat uitgaat van reële gegevens en geen gissingen - kan er wel toe bijdragen dat men zich in dit Parlement sterker bewust wordt van de grote gevaren van drugs en een poging doet de huidige kritieke situatie zowel op korte als op lange termijn te verbeteren.
Ik wil van meet af aan duidelijk maken dat wij instemmen met het actieplan van de Commissie. Wel hebben wij een aantal voorbehouden - voorbehouden die ook de Commissie zelf deelt - in verband met het feit dat er geen evaluaties bestaan van vorige programma's en men meer in het algemeen in het duister tast wat de daadwerkelijke omvang van het drugsprobleem betreft. Tijdens de afgelopen vijftien jaar zijn drugs een reëel gevaar geworden. Wij stellen niet alleen vast dat het gebruik van synthetische drugs is toegenomen, steeds meer cocaïne in Europa wordt ingevoerd en het heroïnegebruik probleem nummer één is geworden, maar tevens dat drugs een heel specifiek gevaar met zich mee brengen: hier zijn wij immers rechtstreeks geconfronteerd met georganiseerde misdaad, drugshandel, wapenhandel, handel in kernmateriaal en oprichting van nieuwe, uit de Midden- en Oost-Europese landen afkomstige misdaadorganisaties.
Helaas maakt de drugshandel ook gretig gebruik van de moderne communicatiemiddelen en de informatiemaatschappij. Men is nu algemeen doordrongen van het feit dat met eenzijdige maatregelen het drugsprobleem niet kan worden opgelost. Natuurlijk moeten wij zien hoe wij de preventie op een langetermijnleest kunnen schoeien, maar daarnaast zijn ook andere maatregelen nodig, maatregelen ter bestrijding van de drugshandel, therapeutische maatregelen, en maatregelen ter rehabilitatie van drugsverslaafden. Aldus helpen wij ook de preventie vooruit of kunnen wij in ieder geval de situatie stabiliseren. Het voorstel van de commissie vrijheden en rechten van de burger is dan ook duidelijk. Wij stellen vast dat er meer politieke wil nodig is. Meer politieke wil betekent dat wij drugs en drugshandelaars onverbiddelijk de oorlog moeten verklaren, een oorlog zonder enig compromis.
Ten tweede stellen wij vast dat er van echte coördinatie nauwelijks sprake is. Daarom moet het Portugees voorzitterschap een initiatief ontplooien voor de instelling van een Interpijler-Raad. Deze Raad moet tenminste één keer per jaar bijeenkomen, zorgen voor de coördinatie van alle acties in de Europese Unie en bijdragen aan de internationale coördinatie. Verder moet men zorgen voor een volledige en correcte toepassing van de besluiten van de Verenigde Naties en de buitengewone zitting van de VN. Bovendien moet, mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, een speciale anti-drugssclausule worden opgenomen in alle overeenkomsten met derde landen. Deze anti-drugsclausule moet dezelfde erkenning genieten als de mensenrechtenclausule en op hetzelfde niveau staan. Als de politieke wil niet wordt verstevigd en als initiatieven zoals bovengenoemde niet worden genomen, als dus met andere woorden geen allesomvattend beleid wordt gevoerd op Europees en mondiaal vlak, hoeven wij geen vruchten te verwachten van onze inspanningen. Men kan de sterke toename van het drugsgebruik niet rechtvaardigen met enkel de huidige economische en sociale omstandigheden, met het slechte voorbeeld van ouders of de kwalijke invloed van de televisie. Het probleem is veel ingewikkelder en veel uitgebreider. Elke eenzijdige oplossing, of elke oplossing van bureaucratisch aard, waarin geen rekening wordt gehouden met het daadwerkelijke volksgezondheidsprobleem en met alle medische aspecten, zou een ernstige vergissing betekenen.
De georganiseerde misdaad holt veel sneller dan zijn achtervolgers. Daarom moeten wij op politiek vlak de drugsbestrijding versterken. Het drugsbeleid moet zijn beslag vinden in alle beleidsvormen. Het drugsprobleem gaat niet alleen de ministers van Volksgezondheid aan. Dit gaat niet alleen de ministers van Justitie aan. Dit is een reusachtig politiek probleem: 80% van de internationale misdaad heeft met drugs te maken en 50% van de arrestaties in heel Europa is uitsluitend te wijten aan drugshandel en -afzet.
Als de Europese Raad - want ons inziens moet de top van de Europese Unie zich hiermee bezighouden - niet inziet dat dit een van de grootste politieke problemen is, dat dit enorme gevolgen zal hebben voor de toekomst en dat wij tot nu toe niet in staat zijn geweest dit op verschillende fronten aan te pakken - hetgeen onder de bevolking grote teleurstelling heeft veroorzaakt - zullen wij er niet in slagen binnen redelijke tijd de situatie te stabiliseren. Wij zullen nog vele jaren moeten leven met drugs. Laten wij daarom de situatie tenminste proberen te verbeteren, laten wij de volksgezondheidsaspecten hiervan beter aanpakken en een steeds groter aantal burgers bewust maken van de ware omvang van dit probleem om hen aldus te helpen bij hun verweer hiertegen.

Corbey
Voorzitter, het actieplan inzake drugsbestrijding is binnen de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie aan de orde geweest. Ik wil hier graag nog eens vaststellen dat het actieplan veel waardering ontmoette in onze commissie. Preventie van drugsgebruik is noodzakelijk en het is van groot belang de vraag naar drugs terug te dringen.
Velen in de industriecommissie zijn tevens van mening dat de strijd tegen verslaving niet zonder respect voor de drugsgebruiker gevoerd kan worden, maar de industriecommissie heeft het niet als haar taak beschouwd hier verder op in te gaan. De opinie concentreert zich daarom op de kernthema's van de industriecommissie. In dit verband zijn dat handel en onderzoek.
Wat de externe handel betreft is de industriecommissie er zich van bewust dat het handelsbeleid slechts een beperkte bijdrage kan leveren in de strijd tegen drugs. Het terugdringen van armoede in de producerende landen is een belangrijke schakel in de bestrijding van drugs. Handelsinstrumenten moeten daarvoor ingezet worden, maar juist ook andere steunprogramma's.
De industriecommissie is zich er natuurlijk ook van bewust dat drugs binnen de Unie en binnen dit Parlement een controversieel onderwerp zijn. Er is eigenlijk nauwelijks een Europese aanpak. Er zijn verschillende aanpakken van lidstaten en er is in VN-verband een multilaterale strategie. Juist vanwege deze controverse is de industriecommissie van mening dat met behulp van onafhankelijk onderzoek een sprong vooruit gemaakt kan worden. Onderzoek kan uitwijzen welke strategie en programma's succesvol waren en welke niet. Op basis van deze feiten kunnen wij misschien onze tegenstellingen overbruggen.
Eén van de geschilpunten betreft de benadering die in VN-verband is afgesproken. Deze aanpak wordt door velen als te repressief ervaren. Anderen vinden juist dat de strijd niet hard genoeg gevoerd kan worden. Drugsbestrijding is oorlog. De industriecommissie concludeert dat de algemene beginselen van de VN-aanpak onomstreden zijn, maar het beleid des te meer. Daarom pleit de industriecommissie voor een grondige evaluatie van het multilaterale beleid en de daaraan ten grondslag liggende verdragen. Het is jammer dat deze conclusie niet terug te vinden is in het verslag van mevrouw Giannakou.
De industriecommissie wenst tot slot haar waardering uit te spreken voor het Europees Waarnemingscentrum in Lissabon. De bevindingen van het centrum kunnen ertoe bijdragen dat we over de grenzen van onze nationale voorkeuren heen kunnen kijken. De industriecommissie hoopt dat het Waarnemingscentrum een basis kan blijven bieden voor de verdere opbouw van een Europese aanpak van het drugsprobleem.

De Voorzitter
Dank u, mevrouw Corbey.
De commissaris heeft verzocht nu het woord te mogen voeren daar hij vanmiddag niet bij de beraadslaging aanwezig zal kunnen zijn. Daarom, mijnheer de commissaris, is het woord nu aan u.

Vitorino
De Commissie zal het debat vanmiddag uiteraard bijwonen, maar ikzelf ben verhinderd.
Ondanks de zware inspanningen die we hebben geleverd in de strijd tegen drugsverslaving en het misbruik van drugs, stelt het probleem ons aan de vooravond van het jaar 2000 nog altijd voor grote uitdagingen. Het gebruik van opiaten vormt nog het grootste gevaar voor de gezondheid. Dat geldt met name voor heroïne, amfetamines en het gelijktijdig gebruik van verschillende soorten verdovende middelen. Van alle illegale verdovende middelen in de Unie wordt cannabis nog altijd het meest gebruikt. Infectieziekten zoals HIV en hepatitis B en C hebben zich wijd verspreid onder gebruikers die zichzelf injecteren met drugs. De georganiseerde misdaad speelt een steeds grotere rol bij de productie en smokkel van drugs. Elk van deze problemen stelt ons voor een uitdaging.
Ik ben het Parlement, en in het bijzonder de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken en haar rapporteur, mevrouw Giannakou-Koutsikou, buitengewoon erkentelijk voor de kwaliteit van hun werk en hun snelle en positieve oordeel over de mededeling van de Commissie inzake het actieplan voor de drugsbestrijding tussen 2000 en 2004. Dankzij uw inspanningen zullen we tijdens de Europese Raad van Helsinki een doelmatige strategie kunnen aannemen waarmee we dit verontrustende verschijnsel kunnen bestrijden.
De belangrijkste algemene doelstellingen waar de Europese Unie haar strategie voor de bestrijding van drugs de komende vijf jaar op zal afstemmen, zijn de volgende: aanzienlijke vermindering van het gebruik van illegale drugs in de categorie van jongeren onder de 18; aanzienlijke vermindering van het aantal met drugsgebruik verband houdende sterfgevallen; aanzienlijke stijging van het succespercentage van de behandeling van verslaafden en aanzienlijke terugdringing van het aantal ernstige met drugs verband houdende misdrijven, waaronder het witwassen van zwart geld en de smokkel van uitgangsstoffen.
Wat betreft het terugdringen van de vraag dienen de preventieve maatregelen en programma's voor kinderen en jonge volwassenen zich niet te beperken tot illegale drugs, maar zich te richten op het probleem van verslaving in het algemeen, en dus ook aandacht te schenken aan bepaalde aspecten van alcohol- en tabaksgebruik. Het succes van onze maatregelen wordt in grote mate bepaald door de kwaliteit van de training van deskundigen uit het maatschappelijk werk, de gezondheidssector, het onderwijs en justitie.
Wat betreft het terugdringen van het aanbod is het gezien de ontwikkeling van nieuwe, synthetische drugs van belang instrumenten te vervaardigen die ons in staat stellen alert te reageren op nieuwe stoffen en consumptiepatronen. Prioriteit daarbij hebben met name de invoering van vrijwillig toe te passen mechanismen voor de controle op nieuwe chemicaliën die in de illegale productie van synthetische drugs worden gebruikt, en verbetering van de samenwerking met de markt. Het onlangs voorgestelde amendement op de richtlijn over het witwassen van zwart geld moet snel worden aangenomen en ten uitvoer worden gelegd om de strijd tegen deze praktijken te kunnen opvoeren. Gevolg gevend aan de besluiten die tijdens de Europese Raad van Tampere zijn genomen, moeten we prioriteit geven aan het voorkomen van criminaliteit onder jongeren, in de steden en onder drugsgebruikers, maar ook aan de voortgaande harmonisatie van de Europese wetgeving op het gebied van de drugssmokkel.
De lidstaten en de Commissie hebben in het verleden niet voldoende stilgestaan bij de evaluatie van drugsbestrijdingsmaatregelen. Dat moet nu veranderen. Het evaluatieproces dient integraal onderdeel te worden van de Europese aanpak. De Commissie is al met die evaluatie begonnen en hoopt in de toekomst nog meer te kunnen doen. Het Waarnemingscentrum in Lissabon kan hieraan bijdragen door richtsnoeren uit te vaardigen inzake de manier waarop de maatregelen ter vermindering van vraag en aanbod het best kunnen worden geëvalueerd.
In dit verband is de tenuitvoerlegging van vijf geharmoniseerde kernindicatoren van groot belang. Die indicatoren zijn de volgende: de behoefte aan behandeling onder drugsgebruikers, het aantal met drugs verband houdende sterfgevallen, het sterftecijfer en de doodsoorzaken onder de groep drugsgebruikers, de verspreiding van met drugs verband houdende infectieziekten, de vergelijkbaarheid van statistieken over drugsgebruik, gedrag en houding ten opzichte van drugs onder de bevolking in het algemeen en, tenslotte, de vergelijkbaarheid van schattingen inzake de verspreiding van drugsmisbruik.
Als het drugsbeleid van de Europese Unie voor de eerste jaren van het nieuwe millennium wordt aangenomen, betekent dat nog niet dat de discussie kan worden gesloten. Ik heb begrepen dat de volgende voorzitter, Portugal, uitvoering wil geven aan het drugsbeleid van de Europese Unie door middel van de presentatie van een meer concrete prioriteitenstelling voor de periode van 2000 tot en met 2004. Daarnaast hebben we de mogelijkheid samen met Europese instellingen een interinstitutionele conferentie te organiseren over de tenuitvoerlegging van het Europese drugsbeleid. Wellicht kan die conferentie al begin volgend jaar worden gehouden. Ik hoop dat we bij die gelegenheid de Raad van de betrokken ministers van de drie pijlers, die door de rapporteur wordt voorgesteld, kunnen evalueren.
De mededeling van de Commissie is naar mijn mening een goed uitgangspunt voor een wereldwijde, multidisciplinaire en geïntegreerde Europese strategie tegen illegale verdovende middelen, die aansluit bij de maatregelen die in 1998 door de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties werden aangenomen.
Het Waarnemingscentrum in Lissabon en Europol in Den Haag zijn twee belangrijke instrumenten die in grote mate kunnen bijdragen aan het succes van onze strategie. Ik ben er daarom van overtuigd dat we, in het licht van het actieplan van de Europese Unie voor de drugsbestrijding, het vermogen hebben en de politieke wil zullen vinden om de nieuwe uitdagingen aan te gaan.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer de commissaris.
We onderbreken het debat op dit punt om over te gaan tot de stemronde. Het debat wordt om 18.00 uur hervat.

Stemming
Della Vedova
Mevrouw de Voorzitter, ik wil u en de collega's er alleen aan herinneren, dat de aanwezige radicale leden - Della Vedova, Cappato, Dupuis, Dell'Alba en Turco - ook vandaag niet aan de stemming zullen deelnemen, hoewel ze aanwezig zijn. Ik geloof dat een Parlement dat niet de moed heeft een regeling te wijzigen die evident discriminerend is ten opzichte van sommige leden en van miljoenen Europese burgers, niet in de positie is democratische principes te onderwijzen, zoals het zou willen en zou kunnen, aan vele landen die wij ook vanmorgen weer hebben veroordeeld.

Verslag (A5-0061/99) van mevrouw Dührkop Dührkop, namens de Begrotingscommissie, over het ontwerp van gewijzigde en aanvullende begroting nr. 5/1999 betreffende de begroting van de Europese Gemeenschappen voor het begrotingsjaar 1999 (C5-0257/99)

Schreyer
 Mevrouw de Voorzitter, mevrouw Dührkop Dührkop, dames en heren, de Commissie is ingenomen met het verslag van de rapporteur en vooral met het amendement van het Parlement dat ertoe strekt door overschrijving van kredieten 25 miljoen euro meer beschikbaar te stellen. De Commissie betreurt het, dat de Raad nog niet heeft laten weten dat hij met het voorstel van het Parlement instemt. Ze roept de Raad er dan ook toe op dat voorstel te aanvaarden, zodat door herschikking en bezuinigingen dit jaar nog 670 miljoen euro extra voor dringend nodige programma's op het gebied van het buitenlands beleid kan worden vrijgemaakt.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mevrouw Schreyer. Ik betreur het dat de Raad niet vertegenwoordigd is.
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Verslag (A5-0066/99) van de heer Napolitano, namens de Commissie constitutionele zaken, betreffende de wijzigingen van het Reglement van het Europees Parlement als gevolg van het Interinstitutioneel Akkoord van 25 mei 1999 met betrekking tot de interne onderzoeken die zijn uitgevoerd door het Europees Bureau voor Fraudebestrijding (OLAF)
(Het Parlement neemt het besluit aan)

Verslag (A5-0062/99) van de heer Schwaiger, namens de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie, over de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement over de benadering van de WTO-millenniumronde door de EU (COM(99)0331 - C5-0155/99 ­ COS(99) 2149)

Chichester
Mevrouw de Voorzitter, voordat we overgaan tot de stemming over het verslag-Schwaiger zou ik graag even iets willen ophelderen. Er is met betrekking tot overweging C van onze zijde verzocht om een stemming in onderdelen, maar als ik de stemmingsdocumenten bekijk is er een woord opgenomen dat we beter kunnen weglaten. De woorden waar we afzonderlijk over willen stemmen zijn "en sociaal evenwichtige". Volgens sommige versies moeten we ook afzonderlijk stemmen over het woord "eerlijke", maar dat hoort thuis in de hoofdtekst. Ik hoop dat het nu duidelijk is.
Betreffende amendement 11

Schwaiger
Mevrouw de Voorzitter, ik denk dat wij eerst over de woorden " dat een vrije en eerlijke wereldhandel..." moeten stemmen. Is dat juist? Hebt u daarmee rekening gehouden?

De Voorzitter
Mijnheer Schwaiger, er is verzocht in onderdelen te stemmen over de termen "eerlijke" en "sociaal evenwichtige". Ik respecteer dus dit verzoek.

Kreissl-Dörfler
Mevrouw de Voorzitter, voor ons, groenen, is dit een uiterst belangrijk amendement. Als de woorden "eerlijke en sociaal evenwichtige" wegvallen, zullen de meesten van ons jammer genoeg tegen het verslag moeten stemmen. Als die woorden worden geschrapt, valt een essentieel onderdeel uit het verslag weg. Dat wilde ik opmerken.

Maes
Mevrouw de Voorzitter, aangezien het tweede deel - voor ons allemaal - beslissend is voor de vraag of we over het eerste deel kunnen stemmen, zou ik u willen vragen om eerst over dat tweede deel te stemmen. Dan weten we of wij wat betreft het eerste deel mee kunnen stemmen met de grote fractie die dit voorstelt.

De Voorzitter
Mevrouw Maes, u moet erkennen dat we niet zomaar kunnen stemmen over het invoegen van woorden in een tekst die nog niet is aangenomen. Ik denk dat we de samenhang niet uit het oog moeten verliezen.

McNally
Mevrouw de Voorzitter, ik wil hier duidelijk stellen dat de socialistische fractie de woorden "vrije, eerlijke en sociaal-evenwichtige" wil handhaven. Begrijp ik het goed dat we nu over amendement 11 stemmen, waarin ze worden weggelaten? We zullen daarom tegen dit amendement stemmen om de overweging in haar oorspronkelijke bewoordingen te kunnen handhaven.

Mann, Erika
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, u hoeft zich niet zo op te winden. Dit is een werkelijk uiterst belangrijk en essentieel punt. Wat de logische volgorde van de stemmingen betreft, heeft mevrouw Maes volkomen gelijk. Ik stel met verbazing vast dat de heer Chichester uitgerekend de woorden "sociaal evenwichtige" wil doen schrappen. In de Commissie hebben wij met een ruime meerderheid voor die woorden gestemd. Het enige wat ik echt wil, is evenwel dat de stemming correct verloopt. Ik verzoek u daarom in te gaan op het verzoek van mevrouw Maes.

Schwaiger
Mevrouw de Voorzitter, het gaat hier om drie adjectieven. Een vrije en eerlijke wereldhandel is de basis voor de WTO-onderhandelingen. Dat stond in mijn oorspronkelijke tekst. In de Commissie industrie, buitenlandse handel, onderzoek en industrie werd een amendement aangenomen waardoor de woorden "sociaal evenwichtige" werden ingevoegd. Nu heerst onenigheid over de vraag welke adjectieven in de tekst moeten staan. Ik vind dat wij in elk geval de woorden "vrije en eerlijke wereldhandel" moeten behouden. Daarover was iedereen het eens. De vraag of wij ook "sociaal evenwichtige" of "sociaal aanvaardbare" moesten toevoegen, was omstreden. Wij zouden dus eerst over de oorspronkelijke tekst moeten stemmen, waarin "vrije en eerlijke wereldhandel" stond, en vervolgens apart over de woorden "sociaal evenwichtige" . Dan weten wij hoe met dat derde punt staat.
Ik moet er in elk geval op wijzen dat de woorden 'vrije en eerlijke wereldhandel' aan de basis van onze werkzaamheden lagen en dat daaraan nog iets is toegevoegd waarover wij nu moeten stemmen.

Wurtz
Ik denk dat er enige verwarring is gerezen. Mevrouw de Voorzitter, het amendement is niet de tekst die u hebt voorgelezen. In het betreffende amendement wordt voorgesteld een aantal woorden weg te laten. Wij moeten ons dus uitspreken over het al dan niet weglaten van die woorden. Dat is dus de inhoud van het amendement. Het tweede gedeelte is de zin die volgt en niet de zin die is voorgelezen. We moeten dus stemmen over woorden die al dan niet moeten worden weggelaten.

De Voorzitter
Inderdaad, maar we stemmen over het schrappen van de twee opeenvolgende termen. Ik stel u voor eerst over het schrappen van het woord "eerlijke" te stemmen.

Het is dus de bedoeling dat we uitsluitend over het weglaten van de term "sociaal evenwichtige" stemmen?

McNally
Mevrouw de Voorzitter, we kunnen uitsluitend stemmen over het amendement dat nu voor ons ligt. In dat amendement wordt voorgesteld vier woorden te verwijderen. We stemmen tegen dat amendement. We kunnen niet over een ander amendement stemmen.

McNally
Ik zal het zo helder mogelijk proberen uit te leggen. In de oorspronkelijke tekst, waarover in de commissie is gestemd, staat het volgende: "Overwegende dat een vrije, eerlijke en sociaal evenwichtige wereldhandel bevorderd en uitgebreid moet worden", enzovoorts. In het eerste deel van amendement 11 staat, ik citeer: "Overwegende (vier woorden schrappen)." Daar kunnen we nu over gaan stemmen. Ik heb al aangekondigd dat we tegen zullen stemmen. Verder is er sprake van een andere wijziging van amendement 11, dat uit twee delen bestaat. Ik denk echter dat we nu kunnen overgaan tot stemming over amendement 11 als geheel, dat ervoor pleit vier woorden te schrappen, namelijk "vrije, eerlijke en sociaal evenwichtige". Niemand heeft ingestemd met een mondeling amendement.

Schwaiger
Mevrouw de Voorzitter, nogmaals, de Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese democraten heeft een amendement ingediend. De heer Chichester heeft mondeling gepreciseerd dat hij ondanks dat amendement in elk geval in de oorspronkelijke tekst de woorden "vrije en eerlijke" wilde behouden en dat wij daarover zouden moeten stemmen. De derde vraag is of wij ook de woorden "sociaal evenwichtige" moeten invoegen. Daarover moeten wij stemmen. Ik herhaal hier wat de heer Chichester mij heeft gezegd.

Chichester
Mevrouw de Voorzitter, ik had verzocht iets te mogen toelichten. Als we over de oorspronkelijke tekst van die overweging gaan stemmen en als de stemming over dat amendement voorbij is zou ik willen voorstellen afzonderlijk te stemmen over de woorden "en sociaal evenwichtige". Dit is geen mondeling amendement. We moeten eerst overgaan tot stemming over het amendement. Wat ik wil zeggen is dat ik, afhankelijk van de uitslag van die stemming, voorstel afzonderlijk te stemmen over de oorspronkelijke tekst. Ik dien hier dus geen mondeling amendement in.

De Voorzitter
Ik geloof dat het me nu duidelijk begint te worden. We hebben hier amendement 11 van de Fractie van de Europese Volkspartij, waarin wordt verzocht om het schrappen van termen. Ik zal dit verzoek dus in stemming brengen. Halverwege de zitting lijkt me niet het juiste moment om aan een mondeling amendement te gaan schaven. Ik zie overigens dat de heer Chichester zo wijs is hiervan af te zien.

Friedrich
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, ik heb het woord gevraagd omdat ik meen dat ik een oplossing kan voorstellen die echt correct is. Het gaat om de drie termen "eerlijke, vrije en sociaal evenwichtige" . Een grote meerderheid wil volgens mij dat de woorden "eerlijke" en "vrije" in de tekst komen. Omstreden zijn alleen de woorden "sociaal evenwichtige" . Mevrouw Maes heeft dat als allereerste opgemerkt. De eenvoudigste oplossing is dan ook dat wij over die drie woorden apart stemmen. Zo weten wij hoe de meerderheid van het Parlement over die drie woorden denkt. Het amendement zelf is misleidend.

De Voorzitter
Waarde collega's, wilt u enig begrip opbrengen voor de situatie? Het moet duidelijk zijn waarover we willen stemmen. Het gaat hier om zeer belangrijke onderhandelingen. Onze boodschap moet dus heel duidelijk zijn. Als u geen bezwaar hebt, denk ik dat we een onderverdeling kunnen maken...

Barón Crespo
Mevrouw de Voorzitter, ons Reglement voorziet niet in sluiproutes voor amendementen. De Fractie van de Europese Sociaal-Democraten is er volkomen op tegen...

... dat er, met als argument dat een of ander onderwerp moet worden toegelicht, op slinkse wijze een mondeling amendement wordt ingediend. Voor een mondeling amendement is de instemming van de fracties vereist, en onze fractie gaat hiermee niet akkoord. Er kan niet zomaar à la carte worden gestemd.

De Voorzitter
Mijnheer Barón Crespo, als ik het goed begrepen heb, is er een verzoek om een mondeling amendement. De collega's kunnen gewoon blijven zitten, want de situatie is duidelijk. Het verzoek om een mondeling amendement is verworpen. We nemen er nota van.
Ik breng amendement 11 van de Fractie van de Europese Volkspartij in stemming. In dit amendement wordt voorgesteld de zojuist genoemde woorden te schrappen.
Betreffende amendement 25

Cunha
Mevrouw de Voorzitter, ik heb een opmerking in verband met amendement 25. De tekst van dit amendement sluit perfect aan bij de tekst van de rapporteur. Ik stel dan ook voor dat erover gestemd wordt als toevoeging. En aangezien het volledig in dezelfde lijn ligt, vind ik dat we voor moeten stemmen.
Betreffende amendement 18

McNally
Mevrouw de Voorzitter, we zitten hier echt met een zeer ernstig vertaalprobleem. In de Engelse tekst staan woorden van de volgende strekking: "Is van mening dat de EU de garantie moet bieden dat de WTO-regelgeving betreffende de landbouwsector geen nadelige gevolgen heeft voor de economieën van ontwikkelingslanden en dat het verschaffen van voedselveiligheid als een multifunctioneel aspect van de landbouw moet worden beschouwd." Als u de Franse versie leest, zult u zien dat daar precies het tegenovergestelde staat! Wellicht komen dergelijke vergissingen vaker voor dan we denken, maar gelukkig is het probleem deze keer in ieder geval opgemerkt. Stemt u dus alstublieft op basis van de oorspronkelijke versie in het Engels.

De Voorzitter
Zeker, mevrouw McNally. Ik heb de indruk dat de collega's zeer oplettend zijn. Dergelijke betreurenswaardige fouten worden vaak opgemerkt.
Na de stemming over paragraaf 29

Coûteaux
Een beroep op het Reglement, mevrouw de Voorzitter. In artikel 117 staat dat een tekst in één taal moet zijn opgesteld. In de Franse versie worden zoveel Engelse woorden gebruikt, dat ze nauwelijks meer leesbaar is. Aangezien het hier om een door de Amerikanen gedomineerde operatie gaat, namelijk de Conferentie van Seattle, verbaast het me niets dat de taal van deze imperialistische grootmacht overal in terugkomt. Maar als we ook een Franse versie van de tekst willen hebben, zullen we Franse woorden moeten gebruiken.

De Voorzitter
Mijnheer Coûteaux, ik ben bang dat ik u moet teleurstellen. Ik breng namelijk het eerste gedeelte van paragraaf 30 in stemming, vanaf "stelt voor dat iedere ontwerpovereenkomst" tot en met "principles of corporate governance". Mijn excuses.
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Verslag (A5-0058/99) van de leden Dimitrakopoulos en Leinen, namens de Commissie constitutionele zaken, over de voorbereiding van de herziening van de Verdragen en de volgende intergouvernementele conferentie (C5-0143/99 ­ COS(99)2135)

Berthu
Mevrouw de Voorzitter, ik wil het debat niet vertragen en daarom maak ik slechts één algemene opmerking over het geheel van mijn amendementen.
Ik heb veel amendementen in het Frans ingediend en ze zelf ondertekend. Ik bemerk nu dat de Franse versie die officieel is rondgedeeld niet identiek is aan de versie die ik aan de diensten heb afgegeven. Dat vind ik niet normaal. Het gaat hier niet om een probleem met de vertaling. Er zit ergens in de diensten een anonieme revisor die de ideeën van afgevaardigden corrigeert.
Ik wens dat de versie die ik heb getekend en aan de diensten heb overhandigd, als uitgangspunt wordt genomen.

De Voorzitter
Mijnheer Berthu, er bestaat geen anonieme en kwaadwillende revisor. Twee van uw amendementen waren niet goed geformuleerd. Ik zal hier te gelegener tijd op terugkomen zodat het Parlement zich er met volledige kennis van zaken over kan uitspreken.
Ik ben geheel op de hoogte van dit probleem, waarvoor onze excuses.
Na de stemming over amendement 70

Corbett
Mevrouw de Voorzitter, nu amendement 70 van de Fractie Unie voor een Europa van Nationale Staten door een overweldigende meerderheid is verworpen, zou ik u willen verzoeken tijd te sparen door de bepalingen van artikel 130, lid 7 van het Reglement toe te passen. Krachtens die bepalingen kan de Voorzitter besluiten om na de verwerping van een bepaald amendement, verschillende andere amendementen met vergelijkbare strekking of doeleinden en bloc in stemming te brengen. Voordat u daartoe overgaat kunt u het Parlement wellicht verzoeken om met die procedure in te stemmen. Een dergelijke reeks verwante amendementen kan betrekking hebben op verschillende gedeelten van de oorspronkelijke tekst.
Deze bepaling is destijds speciaal met het oog op dit soort situaties in ons Reglement opgenomen. We moeten nu dus in staat worden gesteld en bloc te stemmen over de andere amendementen van de heer Berthu.

De Voorzitter
Mijnheer Corbett, ik heb dit vraagstuk goed bestudeerd. Heel eerlijk gezegd voel ik mij niet gerechtigd dit te doen, omdat er dan en bloc over de nog volgende amendementen gestemd moet worden.
De heer Berthu heeft me om het woord gevraagd. Misschien wil hij zijn amendementen intrekken, wat deze zaak aanzienlijk zou vereenvoudigen. Maar het is uiteraard geheel aan hem om dat besluit te nemen.
Na de stemming over amendement 50 Berthu (UEN). (FR) Nee, mevrouw de Voorzitter, we hebben niet om een hoofdelijke stemming gevraagd zodat de stemming vereenvoudigd kan worden. Dit gezegd hebbende, wil ik u laten weten dat ik mijn amendementen wens te handhaven. In geen enkele tekst staat dat een afgevaardigde niet het recht heeft in de plenaire vergadering amendementen te verdedigen die hij politiek gezien belangrijk vindt, ook al zijn ze binnen de commissie verworpen. Ik sta dus in mijn recht en handhaaf mijn amendementen.

Corbett
Mevrouw de Voorzitter, dit is de vierde keer dat de EPP-Fractie een amendement uit haar eigen gelederen verwerpt. Ik zou die fractie willen verzoeken in het vervolg eens na te gaan hoeveel afzonderlijke leden tijdens de plenaire vergadering amendementen kunnen indienen. Vijftien verschillende leden van de EPP-Fractie hebben amendementen op dit verslag ingediend, zogenaamd namens de fractie. We zijn hier niet in plenaire vergadering bijeen om onze tijd te verspillen.
(Tekenen van onrust)
Betreffende amendement 17

Corbett
Mevrouw de Voorzitter, voordat we overgaan tot amendement 5 wil ik u erop wijzen dat we de stemming over paragraaf 17 nog niet hebben afgerond. Mijn fractie heeft verzocht om een stemming in onderdelen over de laatste paar woorden. Ik erken dat de betreffende woorden nu zijn gewijzigd krachtens een van de amendementen die we hebben aangenomen, maar desondanks willen we toch een afzonderlijke stemming over de laatste paar woorden van die paragraaf.

Méndez de Vigo
Mevrouw de Voorzitter, naar mijn idee zou de heer Corbett zich niet moeten bekommeren om de amendementen van de Fractie van de Europese Volkspartij en Europese democraten, en deed hij er beter aan de situatie van de leden van zijn eigen fractie op te helderen. Daar zouden we allemaal ongetwijfeld een stuk mee opschieten.

De Voorzitter
Waarde collega's, een beetje humor is op dit late tijdstip van de ochtend zeker welkom.
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Schulz
Mevrouw de Voorzitter, zoals wij vanochtend al hebben gezegd, moeten wij na deze stemming en hoewel wij vanochtend iets anders hebben voorgesteld, normaal gesproken vanmiddag of morgenochtend over het belangrijke verslag van de heer Pirker stemmen. Hetzelfde geldt voor het verslag van mevrouw Giannakou. Het gaat hier echter om twee buitengewoon belangrijke verslagen, die wij niet aan een toevallige meerderheid mogen overlaten.
Ik stel dan ook voor de stemming over de verslagen van de heer Pirker en mevrouw Giannakou en ook het debat tot de vergaderperiode van december in Brussel te verdagen. Ik verzoek u dat voorstel in stemming te brengen.

De Voorzitter
Mijnheer Schulz, we hebben vanochtend de commissaris horen spreken over het verslag van de heer Pirker. Voor zover ik weet zullen er vanavond en morgen zeer veel Europese afgevaardigden aanwezig zijn. Dit was immers de laatste tijd ook het geval. Ik zal het de heer Pirker vragen: U wilt natuurlijk dat uw verslag vanavond in stemming wordt gebracht?

Giannakou-Koutsikou
Mevrouw de Voorzitter, voor mijn verslag geldt hetzelfde. We moeten er immers mee naar Helsinki. Daarom moet er morgen definitief over mijn verslag gestemd worden. Om die reden heeft de commissie zo hard doorgewerkt.

De Voorzitter
Mevrouw Giannakou-Koutsikou, we stemmen niet morgen, maar vanavond. Aangezien het debat over uw verslag nog niet is afgerond, is de situatie niet vergelijkbaar.

Pirker
Mevrouw de Voorzitter, wij hebben vanochtend over het voorstel van de heer Schulz gedebatteerd en gestemd. Een duidelijke meerderheid heeft om goede redenen beslist dat wij vandaag stemmen. Anders hebben wij begin volgend jaar nog altijd geen Eurodac en wordt het volgende debat ergens in de loop van volgend jaar gevoerd, zodat Eurodac misschien nog een jaar langer op zich laat wachten. Dat zou onverantwoord zijn. Daarom heeft het Parlement duidelijk besloten daarover vandaag te stemmen.

De Voorzitter
Mijnheer Pirker, ik onderbreek u want ik heb een voorstel. Aangezien we onze tijd nu ruimschoots overschreden hebben, stel ik voor het verslag-Pirker onmiddellijk in stemming te brengen. Deze stemming hoeft ons maar heel weinig tijd te kosten. Dat beloof ik u!
Verslag (A5-0059/99) van de heer Pirker, namens de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, over het voorstel voor een verordening van de Raad betreffende de instelling van "Eurodac" voor de vergelijking van vingerafdrukken van asielzoekers en van bepaalde andere vreemdelingen (COM(99)0260 - C5-0082/99 ­ CNS(99)0116)
Betreffende amendement 3
Pirker
Mevrouw de Voorzitter, wij hebben een stemming in onderdelen gevraagd over de wijziging van de leeftijd van 14 in 18 jaar en over de term "derdelander" . Ik verzoek u daarover apart te laten stemmen.

De Voorzitter
Wij brengen amendement 3 van de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken in stemming, met uitzondering van de onderdelen "derdelander" en "18 jaar" . Deze onderdelen zullen eventueel later weer worden ingediend.

Schulz
Mevrouw de Voorzitter, wij moeten nu uiterst zorgvuldig te werk gaan, want anders krijgt het verslag een heel andere betekenis. Als ik de heer Pirker goed begrijp, wil hij de definitie "derdelander" en de leeftijd van 18 jaar verwerpen. Is dat juist? Daarover zou hij hier duidelijkheid moeten brengen.

Pirker
Mevrouw de Voorzitter, mag ik dit even toelichten? Ik zou graag hebben dat de term "derdelander" in de tekst blijft staan. Die komt ook al in een vorig artikel voor. Ik zou echter wel willen dat over de leeftijd wordt gestemd. Wij kiezen voor 14 jaar, maar anderen willen 18 jaar behouden. Daarom vraag ik een stemming in onderdelen.
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)

McKenna
Mijnheer de Voorzitter, al voor de laatste stemming wilde ik het woord voeren. Al die tijd heb ik op een gelegenheid moeten wachten. Blijkbaar krijg ik pas uw aandacht als ik mijn plek verlaat en helemaal naar voren loop. Dit is een krankzinnige gang van zaken. Ik wil dat even formeel te boek stellen want normaal gesproken pleeg ik een vergissing bij het stemmen schriftelijk te herstellen. Ook nu heb ik me vergist. Ik blijk voor de verordening over de intergouvernementele conferentie te hebben gestemd, terwijl ik juist faliekant tegen ben. Ik wil dat nu meteen rechtzetten en niet wachten tot morgen, omdat dit voor mij, als onderdaan van een neutraal land, een uiterst belangrijke kwestie is.
Ik heb voortdurend moeite de aandacht van de Voorzitter op me te vestigen. Het lijkt alsof u vanuit uw positie uitsluitend oog hebt voor de voorste rijen en het midden van de zaal. Dit is bijzonder frustrerend.

De Voorzitter
 Hartelijk dank, mevrouw McKenna. Wij zullen uw wens inwilligen.

Stemverklaringen - Verslag-Napolitano (A5-0006/99)

Rothley
Mijnheer de Voorzitter, dit is het resultaat van een reeks schendingen van het recht. De bepalingen van het Reglement werden door de diensten en door de meerderheid in het Parlement meermaals overtreden. Bovendien is dit een zwarte dag voor het Parlement. Wat de meerderheid in het Parlement nu heeft besloten, maakt van het Parlement een dienst en van de afgevaardigden ambtenaren. Ik laat mijn eigen parlement van mij in geen geval een ambtenaar maken. Als ik bovendien bedenk dat de afgevaardigden op grond van deze tekst verplicht zullen zijn met OLAF mee te werken en bovendien andere mensen zullen moeten verklikken, stel ik vast dat deze regeling het ongebonden mandaat elke betekenis ontneemt.
Ik zou alleen willen zeggen dat zulk een besluit, dat het parlementarisme ten gronde richt, uiteraard onaanvaardbaar is en dat wij - niet alleen ik, maar nog vele anderen - de kwestie aan het Europees Hof van Justitie zullen voorleggen.

Bordes, Cauquil en Laguiller
Wij kunnen het Europees Bureau voor Fraudebestrijding onze zegen niet geven. Hoewel dit bureau werd opgericht onder het voorwendsel dat het de ambtenaren en afgevaardigden van de Europese instellingen zou controleren, zijn wij het niet eens met de wijze waarop de leden van dit bureau benoemd worden. Verder vinden wij het weinig vertrouwenwekkend dat geenszins duidelijk is hoe deze leden zelf gecontroleerd worden.
Wij vinden dat alle Europese instellingen op geheel transparante wijze moeten functioneren. Wij zijn echter ook van mening dat niet alleen de verkiezing van de leden op ieder moment moet kunnen worden teruggedraaid, maar ook de benoeming van iedereen die binnen de instellingen een zekere verantwoordelijkheid draagt, op welk niveau dat ook moge zijn. Dit zou dus ook voor de Commissie in Brussel moeten gelden. Gezien het ondemocratische karakter van de besluitvorming binnen de Europese Unie, vind ik de instelling van het OLAF een bespottelijke maatregel. Men wekt immers de schijn dat er gecontroleerd wordt, maar van een daadwerkelijke controle en democratie is geen sprake.

Eriksson, Frahm, Herman Schmid, Seppänen en Sjöstedt
Indien we zelf de mogelijkheid hadden om het arbeidsreglement en het Interinstitutionele Akkoord op te stellen, dan zouden wij gestreefd hebben naar een open en eenvoudige administratie, want dat is de beste methode om onregelmatigheden en fraude aan het licht te brengen.
Wij wijzen er tevens op dat Zweedse ambtenaren vrijheid van meningsuiting genieten en dat dit ook een goede methode is om te voorkomen dat onwettige praktijken in de doofpot worden gestopt.
In de huidige omstandigheden opteren wij ervoor in de definitieve stemming voor het verslag als geheel te stemmen. Indien we tegen het verslag stemmen, zouden we de indruk kunnen wekken dat wij niet mee willen werken aan de fraudebestrijding.

Gollnisch
De afgevaardigden van het Front national in het Europees Parlement veroordelen krachtig iedere vorm van corruptie van afgevaardigden, ambtenaren of leden van regeringen. Zij veroordelen ook de fraude en de verduistering van publieke middelen, dat wil zeggen de diefstal van het geld van de Europese belastingbetaler. In Frankrijk hebben we ervaring met dit soort praktijken. Dagelijks doen er zich nieuwe fraudegevallen voor. Kijk maar naar wat er gebeurd is met bij de MNEF, het Stadhuis van Parijs, Elf, Gifco en ga zo maar door.
De afgevaardigden van het Front national zullen zich evenwel tegen het verslag-Napolitano uitspreken. Ze hebben immers genoeg van de huidige bui van zelfkastijding van dit Parlement, dat zich op andere momenten moralistisch en verwaand opstelt. Verder zijn ze erop tegen dat er met de oprichting van het OLAF weer een groot aantal ambtenaren benoemd moet worden, waarvan de kosten hoger zijn dan het bedrag waar het in de fraudezaken om gaat.
De afgevaardigden van het Front national zijn van mening dat er al een instelling bestaat die zich met de fraudebestrijding bezig kan houden, namelijk de Rekenkamer. Deze instelling moet rechterlijke bevoegdheden krijgen en beschikken over het benodigde personeel en de benodigde materiële middelen om deze taak te kunnen uitvoeren. Zowel in Frankrijk als in andere lidstaten houdt de nationale rekenkamer zich immers met de fraudebestrijding bezig.
Het klopt dat de Rekenkamer bij dit Parlement slecht ligt. De Voorzitter heeft de Rekenkamer immers het gebruik van een persconferentiezaal geweigerd, hoewel deze zaal wel wordt uitgeleend aan de meest obscure organisaties of persoonlijkheden, en aan iedere waakhond van de eenheidsgedachte, als die hond maar hard genoeg blaft. Net als in veel andere kwesties, heeft het Parlement zich in deze zaak belachelijk gemaakt.

Hager
In het licht van de recente gebeurtenissen lijdt het geen enkele twijfel dat wij de fraudebestrijding ernstig moeten opvatten en dat wij de belangen van de burgers beter tegen fraude moeten beschermen. Om die redenen moet OLAF eindelijk aan de slag kunnen gaan. Wij vinden dat OLAF ook de instellingen moet kunnen controleren, maar kunnen niet instemmen met de in het Interinstitutioneel Akkoord tussen Commissie, Raad en Parlement voorgestelde bepalingen over verklikking omdat die het ongebonden mandaat van de afgevaardigden op de helling zetten. In artikel 2 staat dat " elke ambtenaar of elk personeelslid die kennis krijgt van feiten welke het bestaan doen vermoeden van mogelijke gevallen van... enige onwettige activiteit... die kunnen worden aangemerkt..." moet worden meegedeeld. Dat verplicht ons tot verklikking.
De voorgestelde controles door OLAF kunnen in deze vorm slechts een overgangsregeling zijn. Wij stemmen daarmee alleen in om ervoor te zorgen dat de onontbeerlijke controles eindelijk kunnen worden uitgevoerd. Onze instemming betekent niet dat wij de gehekelde methodes goedkeuren. Zoals bij elk compromis moeten wij ook hier echter concessies doen om de nagestreefde doelstelling niet onbereikbaar te maken.

Martinez
De corruptie tiert welig in zowel linkse als rechtse regeringspartijen. Neem bijvoorbeeld veelzeggende namen als Agusta in België, Urba in Frankrijk, Palermo in Italië. Of denk aan de niet-bestaande banen bij de RPR in Parijs, de MNEF of Dominique Strauss-Kahn.
De afgevaardigden van het Front national delen de gewetensnood van de potentiële verdachten van andere fracties niet. Wij verzetten ons daarom tegen de extra politiële bevoegdheden die de Commissie via het OLAF verwerft.
De eerste reden hiervoor is dat met de oprichting van het OLAF de basisbeginselen van de westerse democratie met voeten wordt getreden. Van een scheiding der machten is immers geen sprake als onrechtmatig aangestelde ambtenaren de volksvertegenwoordigers kunnen controleren.
De tweede reden voor ons verzet is dat het OLAF de dief is die de rijkspolitieagent controleert. De Europese Commissie, die juist vooral zelf van fraude verdacht wordt, gaat immers via het OLAF het Parlement controleren. Dit Parlement zou de controlerende instelling moeten zijn in plaats van de gecontroleerde.
De derde reden is tenslotte dat het OLAF niets aan de oorzaken van de corruptie doet. Deze oorzaken hangen immers samen met het verdwijnen van de grenzen en het vrij laten circuleren van zwart geld uit de drugshandel en criminele financiële transacties.
Er zijn twee manieren om de voor de hand liggende symptomen van de corruptie daadwerkelijk te bestrijden zonder dat hierbij de beginselen van de rechtsstaat worden aangetast:
vanuit technisch oogpunt kan de Europese Rekenkamer worden omgevormd tot een rechtsmacht en een instelling die toezicht gaat houden op de begrotingsdiscipline.
vanuit democratisch oogpunt zou binnen het Europees Parlement het equivalent van het Britse National Accounting Office (NAO) of het Amerikaanse General Accounting Office (GAO) kunnen worden opgericht.
Dit zijn twee machtige controle-organen die autonoom zijn, maar wel onder het parlement ressorteren en over zo' n 5000 medewerkers beschikken.
Zo is er een deskundig orgaan dat hand in hand werkt met de vertegenwoordigers van de burgers, die als enigen het recht hebben om rekening en verantwoording te vragen van de manier waarop hun belastinggeld wordt besteed.
Verslag-Schwaiger (A5-0062/99)

Berthu
Wij zijn om drie redenen ontevreden over de wijze waarop de voorbereidingen op de komende internationale handelsbesprekingen plaatsvinden.
Allereerst zien we dat de Unie haar positie door haar interne woordenwisselingen al voor aanvang van de onderhandelingen heeft verzwakt. In het uiteindelijke mandaat dat de Raad op 22 oktober heeft toegekend staat bijvoorbeeld niets over het veiligstellen van het beginsel van de communautaire preferentie. Er is op de Landbouwraad van 27 september echter wel overeenstemming over dit beginsel bereikt. Het bereikte compromis was overigens niet echt bevredigend, want het beginsel van de Europese onafhankelijkheid op voedselgebied is hierbij buiten beschouwing gelaten. Bij iedere fase doet de Unie weer een stap terug. Voorbeelden zijn er te over. Zo heeft de Commissie nog voor de aanvang van de onderhandelingen in Seattle voorstellen gedaan over ons preferentiestelsel voor de invoer van overzeese bananen, die aan de Amerikaanse eisen tegemoet komen. Je zou zeggen dat de interne concessies die we doen om een gemeenschappelijk Europees standpunt te bewerkstelligen onze eisen al afzwakken voordat we de onderhandelingen met onze concurrenten hebben aangeknoopt. Dit geldt voor alle gebieden. Bovendien wordt er bij voorbaat vanuit gegaan dat een dergelijk gemeenschappelijk Europees standpunt wenselijk is.
In de tweede plaats heeft de Commissie een globaal onderhandelingsmandaat gekregen voor een groot aantal vraagstukken. Sommige van deze vraagstukken vallen onder de communautaire bevoegdheden, maar andere duidelijk onder de nationale bevoegdheden, zoals diensten en investeringen. Zeker, het mandaat heeft alleen betrekking op de inzet van de onderhandelingen en niet op het vervolg ervan. De Raad heeft zojuist echter impliciet toegegeven dat er geen weg terug meer is. Als niemand ingrijpt bestaat het gevaar dat de Commissie een volledig onderhandelingsmandaat krijgt en zo, overeenkomstig het nieuwe artikel 133, lid 5, van het Verdrag van Amsterdam, de nationale parlementen het recht ontneemt besluiten in laatste instantie te ratificeren. Uiteraard wordt hier niet hardop over gesproken. Wij raken de weg kwijt in de mist en weten niet wanneer we de uiterste grens zullen overschrijden en vervolgens moeten constateren dat het te laat is. Deze gang van zaken moet streng veroordeeld worden.
In de derde plaats moeten we constateren dat de onderhandelingen in Seattle van start zullen gaan zonder dat er een duidelijke, nauwkeurige en voor alle partijen representatieve balans is opgemaakt van de gevolgen van de Uruguay-ronde en hierover een debat heeft plaatsgevonden. Mijn fractie had hier wel op aangedrongen. Ook hier gaan we blindelings te werk. Zeker, de Commissie heeft op één punt toegegeven, want ze heeft - ik citeer - "een duurzaamheidseffectrapportage toegezegd", ofwel een onderzoek naar de gevolgen van de liberalisering voor het milieu. Dat is een goede zaak, maar ook op talrijke andere punten is zo'n onderzoek nodig. Er moet bijvoorbeeld onderzocht worden welke gevolgen de huidige liberalisering heeft voor de instandhouding van culturele en sociale patronen.
Om deze drie redenen en onder deze omstandigheden kunnen we niet instemmen met de opening van de onderhandelingen in Seattle.

Auroi
Mijnheer de Voorzitter, de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie heeft zich van stemming over dit verslag onthouden, omdat ze het te zwak vond.
Wij hadden liever gezien dat commissaris Lamy in dit verslag een duidelijk omschreven mandaat voor de komende onderhandelingsronde in Seattle kreeg toebedeeld, wat niet het geval is. Verder hadden we gewild dat het Parlement een aantal zeer politiek getinte voorwaarden aan de Commissie had gesteld in plaats van dit diplomatieke verslag waarin zaken worden betreurd of benadrukt en een mening wordt gegeven, maar geen mandaat wordt verleend. De toon van de tekst is dus te liberaal van aard en daarom kunnen we er ons niet in vinden, temeer daar geen van onze amendementen is overgenomen.
Het geamendeerde verslag vertoont grote tekortkomingen met betrekking tot de TRIP' s. Wij kunnen ons geheel niet vinden in aan de handel verbonden intellectuele eigendomsrechten. Wat de MOI betreft, die door de OESO is verworpen maar nu weer opnieuw in behandeling wordt genomen, denk ik dat er een betere gedragscode voor investeringen moet komen en strenge regels moeten worden opgesteld. Dit geldt ook voor het oplossen van geschillen.
In dit verslag worden echter ook basisbeginselen overgenomen waaraan wij bijzonder veel belang hechten, zoals het voorzorgbeginsel en de regelgeving inzake productieprocessen en -methoden. De etikettering van levensmiddelen krijgt in het verslag bijzondere aandacht. Deze etikettering is immers nodig om de veiligheid van ons voedsel te waarborgen. Verder wordt in het verslag benadrukt dat de belangen van de ontwikkelingslanden beter behartigd moeten worden.
We zullen de wijze waarop de Commissie onderhandelt in ieder geval nauwlettend volgen. Wij zijn van mening dat dit verslag veel te liberaal van toon is, maar zullen deze tekst met verve verdedigen als blijkt dat commissaris Lamy zich probeert te onttrekken aan de aanbevelingen die hier zijn gedaan.

Andersson, Färm, Hedkvist Petersen, Hulthén, Schori en Theorin
Vrije wereldhandel is nodig om de globale groei te bevorderen en de kloof tussen rijk en arm te helpen verkleinen. Een groot gedeelte van de arme bevolking in de ontwikkelingslanden profiteert nog steeds niet van de vrije wereldhandel. Daarom zijn wij het eens met het standpunt in overweging B dat in het wereldhandelssysteem ten volle rekening moet worden gehouden met de belangen en de noden van de ontwikkelingslanden. Het vrijhandelsstelsel is een geschikt instrument om de armoede te verminderen en een rechtvaardigere wereld tot stand te brengen. Daarom vinden wij de in het verslag genoemde algemene strategieën en doelstellingen van de komende WTO-ronde een stap in de goede richting in vergelijking met de mededeling van de Commissie.
Voor de verwezenlijking van deze doelstelling is ons inziens vooral overweging I belangrijk, waarin benadrukt wordt dat tijdens de multilaterale handelsbesprekingen in Seattle een doorbraak op het gebied van landbouw noodzakelijk is. Dit moet verwezenlijkt worden, ook met betrekking tot de paragrafen 5, 6 en 7. Het kan niet dat we de eisen van de andere lidstaten van de WTO, die willen dat ons landbouwbeleid verandert, op voorhand verwerpen. Op die manier kan de overeenkomst van de millenniumronde nooit een overeenkomst voor de ontwikkelingslanden zijn die de kloof tussen rijke en arme landen in de wereld helpt te verkleinen.
Daartoe moeten we ook de grenzen breder openen en de exportsubsidies afschaffen. De algemene doelstelling in paragraaf 37 moet daarom de volledige afschaffing van douanerechten op alle niet-landbouwproducten zijn. Dit zou voor de ontwikkelingslanden veel meer betekenen dan de huidige marginale preferentieregelingen.
De WTO moet een wereldwijd milieubeleid steunen door bijvoorbeeld fundamentele principes van het milieubeleid zoals het voorzorgsbeginsel in haar regelgeving op te nemen. Daarom is het belangrijk dat paragraaf 10 in de onderhandelingen voldoende aandacht krijgt.

Bordes, Cauquil en Laguiller
De Europese delegatie bij de WTO-onderhandelingen stelt zich op als verdediger van de belangen van Europa. Ze vertegenwoordigt echter alleen de belangen van de machtigste ondernemingen en financiële consortia van de Europese Unie, die met Amerikaanse en Japanse trusts strijden om een aandeel in de rijkdom van de planeet. Al deze bedrijven denken uitsluitend aan het optimaliseren van hun winsten, wat ten koste gaat van de werknemers en de minst bedeelden in hun eigen landen.
In het verslag-Schwaiger wordt gewag gemaakt van de "fundamentele rechten van de werknemers" en hun "bescherming" in met name de allerarmste landen. Het cynisme is hier niet van de lucht. Waar blijft de bescherming van de werknemer tegen met name werkloosheid? Die ontbreekt zelfs in de rijkste landen van de Europese Unie, die best over de benodigde middelen beschikken om aan de werkloosheid een einde te maken, als hun regeringen er niet alles aan deden om de winsten van grote bedrijven te helpen maximaliseren en hun eigenaren en aandeelhouders te verrijken.
We zouden geïnteresseerd zijn in de arbeidsomstandigheden en de onmenselijke salarissen die in de ontwikkelingslanden gelden. Deze bewering getuigt echter van pure hypocrisie. Veel multinationale ondernemingen die in Afrika en Azië mensen zonder enige sociale zekerheid tegen een zeer laag salaris laten werken, hebben hun hoofdvestiging in Frankrijk, Duitsland of Engeland. Wij zouden deze multinationale ondernemingen moeten verplichten een minimumaantal sociale wetten na te leven. We nodigen echter alleen een aantal IAO-functionarissen uit om als waarnemer de WTO-onderhandelingen bij te wonen.
Wij onthouden ons van stemming over het gepresenteerde verslag en dienen er ook geen amendementen op in. De kapitalistische wijze waarop de economie is georganiseerd zal immers niet veranderen, met of zonder WTO.

Caullery
De millenniumronde, die binnenkort binnen de Wereldhandelsorganisatie van start gaat, biedt Europa de gelegenheid te tonen hoe verenigd het is. We hebben gezamenlijk immers maar één stem in de onderhandelingen. Europa moet zich daarom gedurende het gehele verloop van de onderhandelingen zeer vastberaden opstellen over de resultaten die het wil bereiken op met name het gebied van de landbouw en de cultuur.
Onlangs hebben de vijftien lidstaten met het oog op de nieuwe onderhandelingsronde een afspraak gemaakt over een gezamenlijk beleid. We moeten echter toegeven dat dit beleid gebaseerd is op de kleinste gemene deler van de lidstaten, die als uitgangspunt zal dienen bij de onderhandelingen.
Niemand twijfelt eraan dat de Amerikanen de druk flink zullen opvoeren om deze zo moeizaam tot stand gekomen compromistekst te wijzigen. Ze weten immers dat de eenheid die de Unie veinst niet meer is dan een façade en dat de Europeanen niet over dezelfde juridische middelen beschikken als zijzelf. Ze weten dat de Europeanen hen met deze middelen niet kunnen afschrikken.
We moeten ons inzetten voor een vrijere en rechtvaardigere wereldhandel. Hiervoor is een multilateraal handelsstelsel nodig. We moeten er echter ook voor zorgen dat niet alleen de rijke maar ook de arme landen profijt hebben bij de voordelen die deze onderhandelingsronde op zou moeten leveren. Ik denk hierbij met name aan de Afrikaanse landen.
We zullen het eind van de onderhandelingen moeten afwachten alvorens we een oordeel kunnen uitspreken over resultaten die zijn geboekt. De Europese landen moeten echter wel streven naar strengere internationale concurrentieregels om te voorkomen dat het eindresultaat geheel negatief uitpakt. We zouden al aanzienlijke vooruitgang boeken als we gezamenlijke, algemeen geaccepteerde minimumnormen zouden bewerkstelligen die concurrentiebelemmerend gedrag verhinderen.
De Europese Unie heeft vlak voor het van start gaan van de onderhandelingen ambitieuze doelstellingen geformuleerd. Toch zal ze niet versterkt tevoorschijn komen uit deze onderhandelingsronde, die wel eens zeer lang zou kunnen gaan duren en uiteindelijk zou kunnen vastlopen. Hierbij speelt met name de voorspelbare houding van de Verenigde Staten een rol, die het mandaat dat de heer Lamy meekrijgt voortdurend onder schot zullen nemen. Ze weten immers dat dit mandaat niet meer dan een façade is waarachter de zeer uiteenlopende belangen van de vijftien lidstaten schuil gaan. Bovendien bevat de vandaag door dit Parlement aangenomen resolutie veel punten die voor Frankrijk onacceptabel zijn.

Désir
Uit de debatten over de WTO die zopas in ons Parlement zijn gevoerd ter gelegenheid van het verslag-Schwaiger is duidelijk gebleken dat wat Europa betreft, de komende onderhandelingen evenzeer betrekking hebben op de toekomst van zijn sociaal model als op die van zijn handel. Wat de derdewereldlanden betreft, is het de vraag of zij nog uit de greep zullen kunnen blijven van de door megafusies ontstane supermultinationals en hun ontwikkeling in eigen hand zullen kunnen houden.
Het is namelijk niet de vraag, of er regels moeten komen voor de wereldhandel. Daar is iedereen het over eens. Wel is het de vraag, of de regels die de WTO sinds haar oprichting heeft opgesteld, een rechtvaardige en duurzame ontwikkeling van alle regio's in de wereld mogelijk maken.
Ik constateer twee dingen:
Ten eerste hebben de tijdens de vorige rondes gestimuleerde liberalisering en het intensievere handelsverkeer er wereldwijd toe geleid dat de ongelijkheid in ontwikkeling is toegenomen. Doordat sommige landen een sprong voorwaarts maakten, hadden andere landen moeten worden meegetrokken, maar het tegenovergestelde gebeurde. Het aandeel van het Afrikaanse continent in de wereldhandel bedraagt minder dan 3%. De liberale mondialisering is niet in staat gebleken een oplossing te vinden voor het ontwikkelingsprobleem, laat staan een rechtvaardige en duurzame ontwikkeling te bevorderen.
Daarom had er eerst een balans moeten worden opgemaakt van de sociale en milieugevolgen van de vorige rondes alvorens men besloot zich halsoverkop op nieuwe liberaliseringen te storten. Dat zo' n balans steeds is vermeden, komt dan ook omdat hij negatief zou zijn uitgevallen. Voor de Europese Unie had een samen met de derdewereldlanden opgemaakte inventaris echter de basis kunnen vormen van het verbond dat wij ter gelegenheid van deze onderhandelingen met deze landen trachten te sluiten.
Ten tweede verlangt het binnen de WTO opgerichte Orgaan voor Geschillenbeslechting van de Europese Unie dat zij haar eigen normen op dermate fundamentele gebieden als hygiëne en voedselveiligheid laat varen, evenals haar beleid voor ontwikkelingssamenwerking in de kwestie van de bananen van de ACS-landen en de ultraperifere regio's. De vraag is nu of het aanvaardbaar is dat het Orgaan voor Geschillenbeslechting - geleidelijk aan, met het ene besluit na het andere en van alles decreterend onder het mom van beslechting van handelsgeschillen - zich uiteindelijk gaat gedragen als een soort mondiaal oppergerechtshof, dat de regeringen en gekozen parlementen op alle gebieden de wet voorschrijft. Dat zou echt het einde van de democratie zijn.
Tijdens de millenniumronde moet Europa dan ook een andere opzet van de organisatie van de wereldhandel en het mondiaal economisch verkeer ingang doen vinden. Met het oog hierop zou het de volgende drie hoofdbeginselen moeten hanteren:
het eerste beginsel is dat deze ronde ten doel moet hebben de ongelijkheid in ontwikkeling tussen Noord en Zuid te verkleinen. Dit betekent dat de regels van het multilaterale handelssysteem rekening moeten houden met de verschillende situaties en de uiteenlopende middelen van de landen. Vrijhandel zonder meer maakt de sterken nog sterker en de zwakken nog zwakker. Daarom kunnen we niet aanvaarden dat er een vraagteken wordt gezet bij de Overeenkomsten van Lomé en bij ons ontwikkelingsbeleid zoals dit vorm heeft gekregen in de met de ACS-landen gesloten Overeenkomsten van Lomé, die onder andere zijn ondertekend door 39 van de armste landen ter wereld. We moeten ons juist sterk maken voor het nakomen van de aan deze landen tijdens de recente Paritaire Vergadering ACS-EU gedane beloften. Europa moet in Seattle een conceptie van de mondialisering uitdragen die haaks staat op die van een unilaterale, door één macht gedomineerde wereld. Het moet een opzet verdedigen waarbij wordt uitgegaan van een multipolaire wereld en het moet de vorming van economisch en politiek geïntegreerde regionale stelsels aanmoedigen, zoals in Europa al 40 jaar gebeurt. Hoe zouden we anderen kunnen ontzeggen wat we onszelf na de oorlog hebben gegeven, teneinde onze industrie, onze landbouw en onze economie opnieuw op te bouwen?
Het tweede beginsel zou erin moeten bestaan dat de WTO een duidelijk afgebakende rol krijgt toebedeeld en geen bevoegdheden krijgt in sectoren die uitsluitend onder het soeverein gezag van de staten en de organisaties vanuit de bevolking mogen vallen, omdat deze sectoren de eigenlijke identiteit van een samenleving raken. De openbare diensten en de maatschappelijke dienstverlening - bijvoorbeeld onderwijs en gezondheidszorg -, alsmede de diensten waarbij de veiligheid van de gebruikers en het algemeen belang centraal staan - zoals het openbaar vervoer of de luchtverkeersleiding, cultuur en artistieke schepping - mogen geen van alle het onderwerp vormen van handelsonderhandelingen. We moeten voorkomen dat alle onderdelen van de samenleving uiteindelijk tot handelswaar worden. In het kader van de overeenkomsten over intellectuele eigendom moet Europa een stokje steken voor de octrooieerbaarheid van levende organismen en moet het ervoor zorgen dat er ook in het vervolg van de algemene handelsregels kan worden afgeweken voor aids-remmers en geneesmiddelen voor de andere door de WGO gesignaleerde ernstige ziekten.
Tot slot het derde beginsel dat we moeten verdedigen: dat van een hiërarchie van de normen. De fundamentele rechten van de mens en de Universele Verklaring van de rechten van de mens uit 1948, de conventies van de Internationale Arbeidsorganisatie (IAO) of de overeenkomsten op het gebied van het milieu zijn van een hogere orde dan de voor de handel geldende normen. Het mag niet mogelijk zijn een land te veroordelen omdat het het voorzorgbeginsel hanteert, zijn milieu beschermt of weigert goederen toe te laten waarvan is bewezen dat zij tot stand zijn gekomen door kinderarbeid. Er moet juist beroep kunnen worden aangetekend tegen een beslissing van de WTO bij de IAO of de bevoegde organen van de Verenigde Naties. We moeten ons opnieuw buigen over de onevenwichtige situatie die is ontstaan doordat alleen de multilaterale handelsovereenkomsten hebben geresulteerd in de oprichting van een rechtsprekend orgaan, terwijl dat niet is gebeurd voor de milieuovereenkomsten en de conventies van de IAO.
Naar aanleiding van de debatten van de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie heeft de rapporteur deze punten van zorg ten dele meegenomen. Maar in de loop van de plenaire vergadering hebben de rapporteur, de Fractie van de Europese Volkspartij en de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij echter helaas een aantal amendementen aangebracht in de tekst, waardoor de sociale en milieueisen worden afgezwakt. Mevrouw de Voorzitter, ook gezien het feit dat de door mijzelf, mijn collega's van de Franse socialistische afvaardiging, de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links en de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie ingediende amendementen zijn afgewezen, heb ik mij onthouden van stemming over het verslag van de heer Schwaiger.
Eén van de belangrijkste aspecten, aan de vooravond van deze nieuwe ronde, die zich hierdoor bovendien onderscheidt van alle eerdere rondes, is volgens mij echter het feit dat de burgermaatschappij, de NGO's en de internationale publieke opinie zich nu in het debat mengen. Ik denk dat we ons daarover mogen verheugen, aangezien hierdoor het best wordt gewaarborgd dat deze aandachtspunten niet terzijde worden geschoven tijdens de onderhandelingen. Ik ben ervan overtuigd dat zij centraal zullen blijven staan in alle toekomstige debatten van het Europees Parlement.

Fruteau
De nieuwe onderhandelingsronde van de Wereldhandelsorganisatie, die op 30 november aanstaande in Seattle van start zal gaan, zou een goede gelegenheid moeten zijn om de liberalisering van de handel beter te gaan beheersen. Ik betwijfel of dit het geval zal zijn. Mijn twijfel heeft betrekking op ons vermogen - en onze daadwerkelijke wil - om van de WTO een regelmechanisme te maken teneinde van een door een klein aantal spelers voorgestane en door allen ondergane mondialisering over te stappen op een daadwerkelijk gereglementeerde wereldhandel die aan de hele planeet ten goede komt.
Uit deze twijfel komt overigens mijn ongerustheid voort: ik vrees dat we, doordat we op dit punt niets zullen bereiken, een aantal reeds lang geleden aangegane verplichtingen ten aanzien van de ontwikkelingslanden - met name de ACS-landen, waarmee de Overeenkomsten van Lomé ons al 20 jaar verbinden - niet zullen kunnen nakomen. Op gevaar af ons goed geweten te bezwaren, zou ik hier het voorbeeld van de bananenkwestie in herinnering willen brengen, een zaak waarin het de multinationals (Del Monte, Dole en Chiquita), die met de hulp van de Verenigde Staten de Europese markt overspoelen met door "slaven" en bovendien vanuit het oogpunt van de voedselveiligheid in meer dan twijfelachtige omstandigheden geproduceerde bananen, is gelukt ons op de knieën te krijgen; een kwestie waarin wij op het punt staan ons onvoorwaardelijk over te geven, hetgeen het faillissement inluidt van honderdduizenden producenten, niet alleen in de ACS-landen, maar ook op de tot het communautair grondgebied behorende eilanden Guadeloupe en Martinique!
Deze ongerustheid wordt bovendien niet weggenomen door de recente verklaringen van de Commissie, waarin zij zegt dat de "bananenoorlog" moet worden beëindigd omdat hij de transatlantische betrekkingen vergiftigt en omdat de Unie de wereld anders een negatief signaal zou geven aan de vooravond van nieuwe handelsonderhandelingen. Een eind aan de oorlog, wie is daartegen? Niemand, maar niet tot elke prijs, niet door een onvoorwaardelijke overgave. Hetzelfde geldt voor rum, aangezien we met de VS een unilaterale overeenkomst hebben gesloten over de invoer van witte alcohol - waaronder rum - die onvermijdelijk en op korte termijn zal leiden tot de economische destabilisatie van het hele Caraïbisch gebied! En wat zal er, als we niet bijzonder waakzaam zijn, in een nabije toekomst met het product suiker gebeuren, een bepalende factor voor het economisch evenwicht van een aantal ACS-landen zoals het eiland Mauritius of van een Europese regio als het mij welbekende departement Réunion?
In weerwil van onze schitterende, vaak paternalistische verklaringen staan we, zo vrees ik, in werkelijkheid op het punt een streep te zetten onder ons beleid ten aanzien van de armste landen en met name de ACS-landen, waarbij we en passant onze eigen producenten in de ultraperifere regio's in de steek laten. De banden die wij met deze landen hebben, zijn echter heel oud. Ik durf te beweren dat zij niet alleen gebaseerd zijn op vrijgevigheid. Voor een groot aantal van onze landen - in feite de voormalige koloniale mogendheden - is er hier sprake van bijzonder grote morele verplichtingen die absoluut moeten worden nagekomen!
Daarom heb ik niet vóór deze tekst gestemd, teneinde de door mij aan de kiezers uit de Franse overzeese gebiedsdelen gedane beloften na te komen, ook al is de vanochtend in stemming gebrachte resolutie - met name als gevolg van het grote aantal door de leden van mijn fractie ingediende amendementen - een aanvaardbare tekst in het licht van de door ons vastgestelde algemene doelstellingen.

Howitt
In de weken die vooraf gingen aan het akkoord over deze resolutie hebben veel EP­leden er hard aan gewerkt het standpunt van Europa zodanig vorm te geven dat dit binnen de WTO tot een daadwerkelijke "ontwikkelingsronde" leidt, dat de ontwikkelingslanden de status van volwaardige partners krijgen in het onderhandelingsproces en dat de middelen die de handel ons biedt om de toenemende armoede in de wereld te bestrijden, daar ook daadwerkelijk voor worden ingezet. De Europese Commissie en de Raad doen er goed aan rekening te houden met onze duidelijke wensen in die richting.
Wat betreft het voorstel ook investeringen onder het toepassingsbereik van de WTO-regels te laten vallen, doet het me deugd dat het Europees Parlement opnieuw krachtig heeft gesteld dat de fouten van de MOI in de toekomst vermeden moeten worden, en dat investeerders, in overeenstemming met de richtlijnen van de IAO en de OESO, naast rechten ook duidelijke verantwoordelijkheden krijgen toebedeeld. Ook heeft het Parlement zich met een duidelijke meerderheid uitgesproken voor de invoering van een Europese Gedragscode voor multinationale ondernemingen (amendement 15).
Ik wil mijn afkeuring uitspreken over de pogingen van de conservatieve fractie in dit Parlement om de ontwikkelingsaspecten uit het voorgestelde Permanente Forum met de IAO te verwijderen. Daarnaast is het bijna niet te geloven dat ze zich wel kunnen vinden in vrije, maar niet in "eerlijke en sociaal evenwichtige" handel en ook die zinsnede uit onze doelstellingen probeerden te schrappen. Ik ben blij dat ze het niet hebben gehaald.
Het feit echter dat ze wel bereid waren te stemmen voor de bescherming van stringente juridische eisen waar de Europese landbouwers aan moeten voldoen, maar zich niet wilden uitspreken tegen het destructieve dumpen van landbouwproducten door ons hier in Europa ten nadele van kleine boeren in ontwikkelingslanden is ronduit schandalig. Ik doe een beroep op de Europese onderhandelaars om onze resolutie wat betreft de bescherming van het beginsel van de voedselveiligheid te respecteren en te voorkomen dat de landbouwonderhandelingen nadelige gevolgen voor de ontwikkelingslanden met zich mee zullen brengen.
Protectionistische maatregelen van de Europese Unie tegen de ontwikkelingslanden zijn niet alleen moreel onaanvaardbaar, maar economisch gezien ook nogal kortzichtig. Het wordt tijd dat we paal en perk stellen aan dergelijke maatregelen.

Martin, David W
De WTO-millenniumronde biedt ons de gelegenheid het proces van de globalisering in goede banen te leiden en de uitdagingen waar de wereldmarkt voor staat te vertalen in wereldwijde vooruitgang.
Er is daarbij behoefte aan speciale maatregelen ten gunste van de ontwikkelingslanden, met name de armste daaronder, op basis van partnerschapovereenkomsten die erop zijn gericht het evenwicht tussen rijke en arme landen te herstellen.
De versterking van de samenhang tussen handel, arbeid, maatregelen op het gebied van milieu, dierenwelzijn en andere internationaal aanvaarde afspraken en "principles of corporate governance" dient op basis van verbeterde samenwerking tussen de WTO, de IAO, de Verenigde Naties, de multilaterale milieu-overeenkomsten en andere internationale instellingen verplicht te worden gesteld.
Daarom onderschrijf ik de opvatting dat de Ronde moet worden afgesloten met één algemeen pakket waarvan de resultaten mondiaal moeten worden bezien. Ik heb liever geen overeenkomst dan een onrechtvaardige overeenkomst.

Miranda
 - (PT) Het belang van de komende onderhandelingen in het kader van de Wereldhandelsorganisatie die op 30 november aanstaande in Seattle van start gaan, heeft natuurlijk alles met de agenda te maken. Deze bestrijkt uitgestrekte sectoren van de menselijke activiteit: van landbouw tot cultuur, van vervoer tot onderwijs en gezondheid, van auteursrechten en aanduidingen van herkomst tot buitenlandse investeringen. En al deze aspecten worden op zodanig wijze in een algemeen perspectief samengesmolten dat het lijkt of het slechts om doodgewone verhandelbare "koopwaar" gaat.
Ook de richtsnoeren die bij de onderhandelingen zullen worden gehanteerd, spreken voor zich. Precies daarom verdienen zij al onze aandacht. Precies daarom staan wij hier voor een bijzonder ernstige zaak. Het gaat met name om de liberalisering en volledige beheersing van de wereldhandel, de systematische privatisering van overheidssectoren en overheidsdiensten, voor zover die nog bestaan, en de deregulering van de overheidsopdrachten zodat deze vrij toegankelijk worden.
Wij staan hier voor een uitgesproken neoliberale visie. Men wil deze koers niet enkel aanhouden maar ook nog versterken en benadrukken. Deze doelstelling wordt onder meer toegepast op bijzonder relevante kwesties zoals de voedselveiligheid, de overheidsdiensten of de "intellectuele eigendom". Dit speelt steeds in het voordeel van de blinde liberalisering van het financieel kapitaal terwijl de arbeidsvoorwaarden van de IAO en de internationaal erkende milieunormen met voeten worden getreden en de gevolgen voor de culturele identiteit van de volkeren en de ontwikkeling van tientallen landen, vooral de armste landen, nefast zijn. Het is dan ook niet te verwonderen dat de bezorgdheid over deze situatie groeit en dat het voorstel om nieuwe wegen in te slaan steeds meer aanhangers wint.
Wij twijfelen niet aan de noodzaak van een internationale economische regulering. Wij stellen enkel vast dat er behalve de huidige en de geplande methoden nog andere manieren zijn om deze doelstelling te verwezenlijken. Daarom is het meer dan wenselijk de onderhandelingen over de internationale handelsbetrekkingen op te schorten.
Bovendien is het onontbeerlijk dat deze regulering op de principes van samenwerking en ontwikkeling is gebaseerd, dat zij de internationaal erkende sociale normen en milieunormen respecteert, dat zij rekening houdt met de wensen, belangen, eigen kenmerken en verschillende ontwikkelingsniveaus van de betrokken landen, dat zij de preferentiële akkoorden, met name de Overeenkomst van Lomé, respecteert en toepast, dat zij ervan afziet bepaalde menselijke activiteiten, zoals onderwijs en cultuur, als handelswaar te beschouwen. Het is al even onontbeerlijk dat de voorgestelde regeling volkomen transparant is, dat er geen nieuwe MOI' s komen, dat bepaalde wetten - die in het licht van het internationaal recht illegaal zijn - zoals de wet-Helms-Burton betreffende het embargo tegen Cuba definitief worden afgeschaft.
Dit zijn duidelijk niet de richtsnoeren die ons hier worden voorgelegd. Logischerwijs hebben wij dan ook tegen het verslag-Schwaiger gestemd.

Mulder
 Op het verslag-Schwaiger werd een aantal amendementen aangenomen die de gesubsidieerde export van landbouwproducten vanuit de EU naar ontwikkelingslanden veroordelen. De VVD erkent dat deze export in sommige gevallen nadelig kan uitwerken voor ontwikkelingslanden.
Echter dit probleem kan niet worden opgelost door eenzijdige beperking van de EU-lidstaten alleen. Ook andere landen subsidiëren hun export en zullen onmiddellijk de plaats van de EU innemen wanneer deze ophoudt met de praktijk van gesubsidieerde exporten.
Een multilaterale aanpak van dit probleem is nodig, terwijl ook niets de ontwikkelingslanden verhindert een goede landbouwpolitiek te voeren, dat wil zeggen de import van deze goedkope producten ten nadele van de eigen landbouw te verhinderen dan wel te beperken door middel van importheffingen.

Souchet
Net als al mijn collega's heb ik tegen het verslag van de heer Schwaiger gestemd.
Zoals Voorzitter Pasqua heeft gepreciseerd tijdens het in de plenaire vergadering begin oktober gevoerde algemeen debat en zoals mijn collega Georges Berthu zojuist terecht heeft opgemerkt, moet er vóór de opening van welke nieuwe onderhandelingsronde dan ook absoluut een duidelijke, nauwkeurige en objectieve en dus onafhankelijke en voor de partijen representatieve balans worden opgemaakt teneinde na te gaan wat de gevolgen van de eerdere overeenkomsten van de Uruguay-ronde zijn op economisch, sociaal, milieu- en voedselveiligheidsgebied. Welnu, wij constateren tot onze spijt dat de Raad de Commissie een onderhandelingsmandaat voor Seattle heeft gegeven waarin geen enkele melding wordt gemaakt van een dergelijke balans. Pressie heeft ertoe geleid dat er een studie zal worden gemaakt, maar die zal maar erg gedeeltelijk zijn en slechts betrekking hebben op de duurzaamheid en volstrekt niet op het behoud van onze economische en sociale identiteit.
Dat zo'n balans achterwege wordt gelaten, kan worden opgevat als een poging om voor de bevolking van de bij de WTO aangesloten landen de realiteit van de door grote tegenstellingen gekenmerkte gevolgen van de deregulering van de wereldhandel te verdoezelen. De beroepsbevolking in de Europese landbouwsector is nog nooit zo sterk afgenomen als in de periode van de Uruguay-ronde, waardoor het rurale leven echt wordt ontwricht. Een aantal ontwikkelingslanden begint de gevolgen te ondervinden van de frontale concurrentie waaraan de landbouwproducten uit Latijns-Amerika en die uit Afrika onderhevig zijn. In de industriële sector leidt de concentratie van bepaalde marktdeelnemers tot machtsposities op een aantal markten en de kleine en middelgrote ondernemingen (in het bijzonder die welke de rurale structuur van ons land vormen) hebben zwaar te lijden onder de oneerlijke concurrentie als gevolg van de delokalisatie van bepaalde multinationale, ja zelfs transnationale ondernemingen.
De noodzaak een zeker Europees landbouwmodel te verdedigen wordt weliswaar benadrukt, maar er wordt voor gewaakt hiervan een nauwkeurige definitie te geven in termen van communautaire preferentie, onafhankelijkheid op het gebied van de voedselvoorziening en bescherming van de volksgezondheid. Er moet snel een Europees "voedingsmodel" worden gedefinieerd waarin wordt uitgegaan van gediversifieerd, traditioneel en gezond voedsel, hoofdzakelijk op basis van Europese landbouwproducten. Het beginsel van de communautaire preferentie moet worden verdedigd en dus ook het systeem van exportrestituties, onder andere voor de producten die "niet onder bijlage 1 vallen" , dat wil zeggen levensmiddelen op basis van Europese landbouwproducten waarvan de marktprijs hoger is dan de wereldprijs.
Gezond voedsel houdt in dat er in het kader van de onderhandelingen duidelijk moet worden vastgesteld dat het voorzorgbeginsel primeert. Ook al wordt er op het niveau van de beginselen melding gemaakt van dit aspect van een eerlijke handel zonder kwalitatieve, milieu-, sociale en fiscale dumping, toch wordt het niet uitdrukkelijk genoemd als een prioritaire doelstelling voor de Europese onderhandelaars, met alle gevolgen van dien. Als we de Commissie mogen geloven, zou de prioritaire doelstelling voor Europa erin bestaan zich voor te bereiden op concessies. Nog voordat de onderhandelingen goed en wel zijn begonnen, is de Commissie hier overigens al mee bezig, waardoor vitale Europese belangen worden geschaad.
Deze houding van de Europese Commissie baart mij grote zorgen. Ingevolge de onderhandelingen in het kader van de Uruguay-ronde hebben we namelijk enkele conflicten gehad met de Amerikaanse autoriteiten. De drie belangrijkste conflicten, over bananen, de productie van genetisch gemodificeerde organismen en de toevoeging ervan aan levensmiddelen en de invoer van Amerikaans rundvlees, zijn onlangs allemaal door de Commissie zelf uit de weg geruimd, waarbij zowel de belangen van de bananenproducenten op Europees grondgebied en in de ACS-landen, als die van de Europese consument en uiteraard van onze veehouders en landbouwers zijn verkwanseld.
De Commissie is bij deze drie dossiers zodanig te werk gegaan - en doet dit ook nu nog - dat het lijkt alsof zij wil dat alle geschillen tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten beslecht zijn, wanneer de onderhandelingen beginnen. Zo speelt zij in de kaart van de Amerikanen. In plaats van urbi et orbi de noodzaak van Europese concessies af te kondigen, zou de Commissie beter krachtig kunnen betogen dat de onvolkomenheden en fouten op het stuk van de fundamentele sociale rechten, het milieu en de volksgezondheid van de Overeenkomst van Marrakesh - overigens in eenieders belang - moeten worden verholpen. Hiermee zou de Commissie echter toegeven dat zij bij de onderhandelingen over de laatste GATT-Overeenkomsten slechte resultaten heeft bereikt, iets wat natuurlijk ondenkbaar is. De Commissie, of haar verantwoordelijke commissaris nu Leon Brittan of Pascal Lamy heet, geeft er dus de voorkeur aan onze opvattingen over het voorzorgbeginsel, voedselveiligheid en milieubescherming en de economische belangen van de plattelandsgebieden van tevoren af te zwakken en zich, in het kader van de bananen, weinig gelegen te laten liggen aan de traditionele en bevoorrechte betrekkingen die onze landen in het kader van internationale verplichtingen met de ACS-landen onderhouden. 'Bevoorrechte': vergeet het maar! Zo' n woord zou de heer Lamy aan het schrikken maken...!
Verslag-Dimitrakopoulos/Leinen (A5-0058/99)

Berthu
Mijnheer de Voorzitter, in de eerste versie van het verslag-Dimitrakopoulos-Leinen over de toekomstige intergouvernementele conferentie stond onder andere dat er rekening moest worden gehouden met het lage opkomstpercentage bij de laatste Europese verkiezingen, waaruit blijkt dat de burgers zich steeds minder betrokken voelen bij de Unie zoals die thans functioneert. De Commissie constitutionele zaken, die waarschijnlijk werd afgeschrikt door een dergelijke erkenning, heeft het bij een overgrote meerderheid van stemmen wijselijker geacht deze zinsnede te schrappen. Het is mijn fractie vervolgens niet gelukt deze passage opnieuw te doen toevoegen.
Ik vind dit een veelzeggende anekdote omdat hieruit goed blijkt in welke geest dit verslag is voorbereid. Er wordt niet erkend dat hoe federaler Europa wordt, hoe verder het van de bevolkingen af komt te staan en hoe minder positieve gevoelens het oproept. Door niet alleen voorbij te gaan aan dit gênante feit, maar ook aan een groot aantal andere feiten, kon de Commissie met een minder bezwaard geweten voorstellen het federalisme te verdiepen, het beginsel van het stemmen bij meerderheid in de Raad uit te breiden en de Verdragen een grondwettig karakter te geven.
Ook in de uitbreidingskwestie overheerste deze houding van het opzettelijk niet willen zien. De uitbreiding van het stelsel van de gekwalificeerde meerderheid, waarmee immers meer dwang kan worden uitgeoefend op de kleinere landen, wordt voorgesteld als de oplossing voor alle problemen. Een grote illusie. De harmonisatie in het Europa van de Vijftien heeft haar grenzen al bijna bereikt. Het embargo op het Britse rundvlees is hiervoor illustratief en het is onrealistisch te denken dat er nog verder kan worden gegaan in een Europa met 30 lidstaten waarin sprake zal zijn van nog meer dwingende beperkingen.
De Raad van Amsterdam stuitte twee jaar geleden al op dit probleem en slaagde er niet in hiervoor een oplossing te vinden. Als de aanstaande intergouvernementele conferentie dezelfde uitgangspunten hanteert, zal ook zij het probleem niet kunnen oplossen.
Europa moet in feite flexibeler worden en meer rekening houden met zijn bevolkingen. In een bij het verslag-Dimitrakopoulos-Leinen gevoegd minderheidsstandpunt heb ik in grote lijnen aangegeven hoe dit zou moeten gebeuren, hetgeen door de Fractie Unie voor een Europa van Nationale Staten is vertaald in 21 amendementen die helaas allemaal zijn verworpen door een meerderheid in dit Parlement. Vroeg of laat moet deze Vergadering echter inzien dat zij zich in een impasse bevindt door steeds voor een monolithisch Europa te ijveren.

Bordes, Cauquil en Laguiller
Wij zijn van mening dat de Europese instellingen eerder de belangen behartigen van het grootkapitaal dan die van de bevolking in het algemeen en die van de beroepsbevolking in het bijzonder. Wij zullen dan ook geen standpunt innemen in de uitbreidingskwestie. Wij zijn ervan overtuigd dat de toekomst behoort aan een Europa waarin geen grenzen bestaan tussen de volkeren - die echt één zullen zijn - en dat verlost zal zijn van de feitelijke macht van de industriële en financiële concerns, hetgeen een noodzakelijke voorwaarde is, willen de volkeren werkelijk controle krijgen over hun instellingen.

Sacrédeus
De formuleringen met betrekking tot het subsidiariteitsbeginsel in het verslag zouden veel duidelijker kunnen zijn. Daarom hebben de Zweedse christen-democraten in de Commissie constitutionele zaken door middel van amendement 5 gepoogd paragraaf 17 aan te vullen met de volgende zin: "De toepassing van het subsidiariteitsbeginsel, zoals het in het Verdrag van Maastricht geformuleerd is, moet aan een toetsing onderworpen worden."
Wij vinden dat het tijd is voor een beoordeling en dat het Europees Parlement dit in zijn ontwerpresolutie had moeten opnemen om aan te geven dat het bereid is het subsidiariteitsbeginsel een duidelijkere betekenis te geven voor de burgers van de EU-lidstaten.
De Zweedse christen-democraten beschouwen de uitbreiding van de Unie naar het oosten toe als de allerbelangrijkste kwestie voor de EU en streven naar een snel en soepel proces met betrekking tot de institutionele problemen, waarbij de kandidaat-landen betrokken worden.
Wij wensen te vermelden dat we het in democratisch opzicht onaanvaardbaar achten dat dit belangrijke verslag met alle erin vervatte politieke standpunten pas op de dag van de stemming behandeld werd en dat de Zweedse vertaling van de amendementen ook toen pas beschikbaar was.

Alyssandrakis
De vraagstukken die, niettegenstaande het uitdrukkelijke mandaat, met het Verdrag van Maastricht en het daaropvolgende Verdrag van Amsterdam niet werden opgelost, worden nu met de uitbreiding - die als een zwaard van Damocles boven ons hoofd hangt - opnieuw op onze schouders gelegd. Wie zal echter profijt trekken van de uitdieping van de Europese integratie? De Europese volkeren soms, waarvan de democratische en sociale rechten dagelijks worden beknot, de democratische verworvenheden worden opgeofferd op het altaar van het concurrentievermogen en die gedwongen worden mee te draaien in een steeds autoritairder wordend systeem? Zeer zeker niet!
Het monopoliekapitaal dreigt met vertraging in het uitbreidingsproces en zelfs met vernietiging van de Europese Unie, als deze niet naar zijn pijpen danst. Het wil nieuwe markten veroveren en de buit verdelen, maar zich van regels niets hoeven aan te trekken. Door uitbuiting van werknemers en optimaal winstbejag tot gemeenschappelijk doel te verklaren, probeert het zijn eigen interne tegenstellingen te verhullen.
Zowel de voorstellen van de zogenaamde wijzen, als ook de voorstellen van de Commissie zullen leiden tot nog meer ongelijkheid tussen de volkeren, de landen van de EU en zelfs de kandidaat-lidstaten. Wat kan anders de bedoeling zijn van al die voorstellen en suggesties in het verslag? Hierin is immers sprake van verandering van de stemverhoudingen in de Raad, verandering van het aantal en de bevoegdheden van de commissarissen, vermindering van het aantal volksvertegenwoordigers in het EP na verhoging van het aantal lidstaten van de EU, versterking van de positie van de rijke landen van de EU, versterking van de positie van de voor het merendeel in de rijke landen gevestigde monopolistische ondernemingen, minimalisering van de pogingen tot verweer van de volkeren en de landen tegen de besluiten van de EU, besluiten waarin totaal geen rekening wordt gehouden met de belangen van de mensen en soms zelfs niet met nationale belangen.
Wat kan anders de bedoeling zijn van de poging om besluitvorming bij meerderheid tot regel uit te roepen en het vetorecht in feite - en misschien ook formeel - af te schaffen? Men uit opzettelijk allerlei beschuldigingen om de aandacht af te leiden en een stokje te steken voor de reacties van het volk, voor het geval het volk zich zou durven te verzetten tegen de besluiten van het kapitaal in de "kleinere" landen.
Hoe is het mogelijk dat de volkeren van Europa vragen om versterking van de internationale rol van de EU - via de oprichting van een nieuwe politieke en juridische instantie en via de bevordering van een gemeenschappelijk veiligheids- en defensiebeleid - als de EU samen met de NAVO verantwoordelijk is voor de eerste oorlogshandeling na de tweede wereldoorlog? De aanval op Joegoslavië was een flagrante schending van het volkenrecht. Iedereen weet dat in het kapitalisme een munt een leger nodig heeft om zijn wet op te leggen en beschermd te worden. Dat is precies ook het doel van de voorstellen voor een gemeenschappelijk buitenlands en defensiebeleid, voor de oprichting van een militaire arm van de Unie. Men wil de belangen van de monopolies zonodig met de wapenen verdedigen, tegen de eigen Europese volkeren en tegen de volkeren in de derde landen. De campagne tegen Joegoslavië is daar een overduidelijk bewijs van. Dit was niet alleen een illegale campagne, maar er was bovendien geen enkele reden voor. De redenen die daarvoor werden opgegeven, waren ongefundeerd. De VN zelf hebben onomstotelijk aangetoond dat hetgeen door regeringen en media werd beweerd van het begin tot het einde gelogen was.
Als men een staaltje wil van het soort nagestreefde veiligheid hoeft men maar te kijken naar het Verdrag van Amsterdam zelf, naar de opneming daarin van het Schengen-acquis, naar het plan tot oprichting van een Europese politiemacht, naar hetgeen met de burgers gebeurt die worden geschaduwd en wier politieke overtuigingen, ideologische standpunten, vakbondsactiviteiten en zelfs liefdesleven worden gecontroleerd.
Wij zijn tegen deze EU. Deze EU is een orgaan van het imperialisme en het grootkapitaal. Wij zijn tegen de achteruitgang die de EU met haar autoritair optreden teweeg brengt in de democratie. De EU zal niet veranderen met intergouvernementele conferenties en zal zeer zeker niet, met de nieuwe institutionele hervormingen, ten gunste van de Europese volkeren kunnen veranderen. Dit is een constructie die de belangen van het volk met voeten treedt, ondemocratisch en autoritair is en alleen het grootkapitaal dient. De volkeren zullen zich hier echter tegen verzetten. Met hun acties en met een verandering in de machtsverhoudingen zullen zij dit bouwwerk omverstoten. De volkeren zullen zorgen voor een Europa van vrede en samenwerking, van vriendschap en gelijkheid van volkeren, van echte democratie en vrijheid, en van economische welvaart voor de werknemers.

Andersson, Färm, Hedkvist Petersen en Schori
Wij vinden dat het Europees Parlement met dit verslag over de voorbereiding van de volgende intergouvernementele conferentie een goed initiatief heeft genomen. De eisen die in het verslag gesteld worden, gaan veel verder dan de agendapunten die de Europese Raad voor de volgende intergouvernementele conferentie heeft gepland. Wij vinden echter dat het verslag op verschillende punten te ver gaat.
Paragraaf 13 (over de constitutionalisering van de Unie en de splitsing van de Verdragen in twee gedeelten): wij wijzen erop dat unanimiteit voor ons de enige aanvaardbare procedure is.
Paragraaf 14 (over de herziening van de Verdragen): wij vinden dat een herziening van de Verdragen volgens paragraaf 13 (sub a) unaniem beslist moet worden.
Paragraaf 17 (laatste zin): wij vinden dat de unanimiteitsregel niet alleen voor constitutionele zaken, maar ook voor het buitenlands en veiligheidsbeleid moet gelden.
Paragraaf 26, laatste deel, kan geïnterpreteerd worden als wederzijdse militaire garanties. Wij vinden dit onaanvaardbaar. De EU telt onder haar lidstaten neutrale landen, die niet tot een militair bondgenootschap behoren. Voor deze landen is het ondenkbaar dat er middelen zouden worden uitgetrokken voor wederzijdse militaire garanties binnen het kader van het communautair veiligheids- en buitenlands beleid. Bovendien zijn wij van mening dat een precies en bindend tijdschema voor het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid op dit ogenblik niet wenselijk is. Wat in de verklaring van de Europese Raad van Keulen staat, is voldoende.
Met betrekking tot paragraaf 27 zijn wij van oordeel dat het een grote stap vooruit is dat de zogenaamde Petersbergtaken met de verklaring van de Europese Raad van Keulen (humanitaire activiteiten, reddingsacties, vredesacties, militaire acties in geval van conflictsituaties samen met maatregelen die de vrede bevorderen) geïntegreerd worden in het beleid van de EU. Het toont dat de EU in eerste instantie een politiek, sociaal en economisch project is, ook wat de aanpak van conflict- en crisissituaties betreft. De Petersbergtaken bieden neutrale en niet-gebonden staten ook de mogelijkheid deel te nemen aan acties in conflict- en crisissituaties en daarom is er geen reden om de WEU volledig in de Europese Unie te integreren.

Blak
De Deense sociaal-democraten stemmen tegen het verslag van de leden Dimitrakopoulos en Leinen.
De uitbreiding van de EU biedt een historische kans om een vreedzaam, stabiel en samenwerkend Europa te scheppen. Dit is de grootste uitdaging die de EU ooit is aangegaan. Een verdragswijziging is een voorwaarde om de EU klaar te stomen voor de toetreding van de landen in Oost- en Centraal-Europa. Het is nu tien jaar geleden dat de Berlijnse muur viel. Wij zijn het eens met het voorgestelde tijdschema, volgens hetwelk de intergouvernementele conferentie eind 2000 kan worden afgerond. Formele procedures zoals een verdragswijziging mogen het proces niet vertragen. Daarom moeten we er ook voor zorgen dat we geen hindernissen opwerpen voor de intergouvernementele conferentie, zodat ze tijdig afgesloten kan worden en het resultaat in de lidstaten volgens hun respectievelijke grondwetten goedgekeurd kan worden.
Het verslag-Dimitrakopoulos-Leinen stelt een zeer grondige herziening voor, maar wij denken dat een dergelijke herziening niet binnen het vooropgestelde tijdschema verwezenlijkt kan worden. Daarom stemmen wij tegen. De vele amendementen en de verschillende standpunten, die we hier vóór de stemming hebben gehoord, illustreren zeer duidelijk dat een te uitgebreide agenda problemen met zich meebrengt.
Als lid van de sociaal-democratische fractie hebben wij samen met onze fractiegenoten voor en tegen een aantal amendementen gestemd. Wij deden dit, omdat wij graag willen dat Europa in een sociaal-democratische richting evolueert. Dit verandert echter niets aan ons algemeen standpunt over dit verslag en er zijn een aantal punten die wij radicaal afwijzen, zoals bepaalde initiatieven die strijdig zijn met het fundamentele principe dat het de lidstaten zijn die in overeenstemming met hun grondwetten de verdragen ondertekenen en wijzigen. Wij willen niet dat de EU een militaire alliantie wordt. Defensie is geen taak voor de EU, maar voor de NAVO.

Camre
Ik stem tegen deze resolutie om de redenen die in het minderheidsstandpunt van de heer Georges Berthu van de Fractie Unie voor een Europa van Nationale Staten genoemd zijn. Dit advies is om technische redenen alleen namens de Franse leden van deze fractie ingediend.
Mijn standpunten komen echter volledig overeen met dit minderheidsstandpunt, wat ik graag in het volledig verslag van de vergadering en in de notulen vermeld zou zien.

Eriksson, Frahm, Schmid, Seppänen en Sjöstedt
De intergouvernementele conferentie is een conferentie tussen de regeringen van de lidstaten. Het zijn dus de nationale parlementen die moeten beslissen of het resultaat van deze conferentie wordt goedgekeurd. Wij kunnen bijgevolg niet aanvaarden dat het Europees Parlement in verdragskwesties enig beslissingsrecht heeft.
Wij zijn ook tegen het voorstel om de EU rechtspersoonlijkheid te geven en wij vinden de idee van een militaire EU angstaanjagend en zinloos.
Nog bij de laatste Europese verkiezingen bleek dat de Europese burgers de federale gedachte van vele EU-parlementsleden helemaal niet volgen. De aandacht van de EU-burgers gaat nog steeds in eerste instantie naar het politieke debat op nationaal niveau. Het EU-debat is voorbehouden aan een kleine politieke elite. Wij verwerpen bijgevolg de fundamentele gedachte van deze resolutie.

Hager
In het verslag Dimitrakopoulos-Leinen wordt in het vooruitzicht van de herziening van de Verdragen voorgesteld dat de Raad op institutioneel gebied vaker meerderheidsbesluiten neemt. Bovendien wordt in het verslag voorgesteld ook het volkenrecht als zodanig te wijzigen, doordat aan het Parlement in verband met het sluiten van verdragen instemmingsbevoegdheid wordt verleend. Dit en vele andere problematische aspecten zetten de rol van de EU-lidstaten als meesters van de Verdragen volkomen op losse schroeven. Daarom keuren wij, afgevaardigden van de FPÖ, dit verslag af.

Marinho
 - (PT) Ik kan het verslag dat door de Commissie constitutionele zaken is goedgekeurd en ter stemming aan deze plenaire vergadering is voorgelegd niet steunen omdat:
1 - het hervormingen vooropstelt die niet in het Verdrag van Amsterdam zijn vervat en deze zo ruim en algemeen definieert dat het niet duidelijk is wat nu precies met de nieuwe "ruimere" agenda wordt bedoeld. Vooral ook omdat het de herziening van een aantal mijns inziens essentiële punten over het hoofd ziet die in de adviezen van andere parlementaire commissies te berde zijn gebracht (herziening van het stelsel van eigen middelen, herziening van de sociale samenhang, hervorming van het GLB, uitbreiding van de bevoegdheden die onder de eerste pijler vallen met betrekking tot de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid, hervorming van het rechtsstelsel, enz.;
2 - het de herziening beperkt tot een agenda die in wezen slechts oog heeft voor problemen die met de beslissingsbevoegdheid en het dienovereenkomstige nieuwe evenwicht tussen de lidstaten te maken hebben. Hierbij wordt het gewicht van de in economisch opzicht minder ontwikkelde landen in naam van de billijkheid teruggeschroefd ten gunste van de landen met een grotere economische slagkracht. Deze krijgen de mechanismen toegewezen die hen in staat stellen hun invloed te versterken;
3 - het stemt derhalve in met een herweging van de stemmen van de lidstaten - het geeft de Commissie althans carte blanche om een voorstel in die richting te doen - in navolging van wat eerder ook op het gebied van de administratieve en functionele organisatie van de Commissie is gebeurd. Dit zet het historische principe dat aan het Europees project ten grondslag ligt op de helling aangezien wij het beginsel van proportionaliteit tussen bevolking en stemmenweging steeds hebben afgezworen, hetgeen ons overigens uitstekende resultaten heeft opgeleverd;
4 - ik in aansluiting op de standpunten die ik in dit Parlement met betrekking tot de herziening van Maastricht en Amsterdam heb ingenomen deze resolutie onmogelijk kan aanvaarden. Ik heb hier immers steeds het historisch evenwicht tussen grote en kleine lidstaten verdedigd dat aan de oorsprong van het eenwordingsproces ligt. De onderhavige resolutie opent echter de "doos van Pandora" voor een Verdrag dat het overwicht van bepaalde landen bepleit en daarmee het gelijkheidsbeginsel tussen alle Europese burgers verwerpt.
Dat zijn de redenen waarom ik heb tegengestemd!

Miranda
De nieuwe intergouvernementele conferentie die in principe begin volgend jaar of halverwege het eerste semester van start zal gaan, zal uiteraard een belangrijke weerslag op de communautaire agenda van de komende jaren hebben. Niet zozeer vanwege het gebrek aan vertrouwdheid met de onderwerpen - die waren immers reeds grotendeels in de vorige IGC opgenomen hoewel zij toen onopgelost zijn gebleven - dan wel omdat de thema's die het onderwerp van de aangekondigde conferentie uitmaken bijzonder complex zijn en erg gevoelig liggen.
Met het oog op de uitbreiding - waartegen wij in principe geen bezwaar hebben, maar die ons inziens niet zonder gevolgen zal blijven - en in naam van de doeltreffendheid en de democratie wordt een wijziging van de Verdragen beoogd, met name op institutioneel gebied. Het gaat onder meer om de afbouw van de unanimiteitsregel en de uitbreiding van de beslissingen bij gekwalificeerde meerderheid naar nieuwe beleidsterreinen, de herweging van de stemmen bij de meerderheidsbeslissingen van de Raad en de wijziging van de samenstelling en de werking van de instellingen (aantal commissarissen, voorzitterschap van de Raad, samenstelling van het EP en zelfs de vaststelling van de werktalen, ...). Uiteindelijk hebben al deze aanpassingen betrekking op de machtsverhoudingen en de invloedssfeer binnen de EU. Zij zijn er in wezen slechts op gericht het politieke leiderschap van de grootste en rijkste lidstaten te bevorderen en te versterken.
De marginale rol die in dit verband voor de kleinere en minder ontwikkelde landen is weggelegd, roept bij ons uiteraard serieuze bedenkingen op. De situatie baart ons ernstige zorgen en wij kunnen dan ook onder geen beding met de voorgestelde oplossingen instemmen. Deze houding wordt nog in de hand gewerkt door bepaalde voorstellen betreffende de veiligheid en de defensie die voor een militarisering van de EU pleiten en deze tot de Europese pijler van de NAVO willen omvormen. Ook dit standpunt verwerpen wij.

Theorin
Ik kan om de volgende redenen niet voor het verslag van de leden Dimitrakopoulos en Leinen stemmen:
Het verslag staat duidelijk in het teken van de supranationaliteit. Ik steun intergouvernementele samenwerking, maar niet de supranationaliteit die de rapporteurs bepleiten en die bij de laatste verkiezingen duidelijk tot uiting kwam.
Ik ben ook tegen de eisen betreffende een gemeenschappelijke militaire defensie, vooral in de paragrafen 26 en 27 waarin sprake is van een "strak tijdpad" voor een gemeenschappelijk defensie- en veiligheidsbeleid dat de buitengrenzen van de EU moet garanderen. De integratie van de WEU in de EU, opdat deze laatste in de toekomst over een geloofwaardig militair potentieel zou kunnen beschikken, kan ik evenmin aanvaarden. Hetzelfde geldt voor artikel 5, waarin wederzijdse hulp beloofd wordt indien een lidstaat wordt aangevallen. Zweden is niet aangesloten bij een militair bondgenootschap en wenst in oorlogstijden neutraal te blijven. Ons lans kan dus in geen geval aan een gemeenschappelijke militaire defensie deelnemen.
Wat mij betreft kan over de herziening van de Verdragen alleen met unanimiteit in de Raad beslist worden.
Tenslotte vind ik dat het Parlement zich beter zou concentreren op de noodzakelijke wijzigingen in de besluitvormingsprocedure met het oog op een uitgebreide Unie.
Verslag-Pirker (A5-0059/99)

Maes
Mijnheer de Voorzitter, ik heb mij onthouden bij de stemming over het verslag in verband met Eurodac. Ik heb niet voor gestemd, omdat de procedure en een aantal regelingen niet aanvaardbaar zijn. Ik vind het namelijk jammer dat men de gelegenheid niet te baat genomen heeft om over dit belangrijke ontwerp een bredere consensus te verwerven. Want het is noodzakelijk dat wij kunnen optreden tegenover degenen die met misdadige bedoelingen de grenzen van de Europese Unie binnenkomen, en vingerafdrukken kunnen daartoe een middel zijn. Vandaar dat ik mij op een aantal cruciale amendementen heb onthouden, alhoewel ik het met de grondhouding van mijn fractie, die ongelukkig is over het feit dat iedereen over dezelfde kam wordt geschoren, wel eens ben.

Andersson, Färm, Hedkvist Petersen, Hulthén, Schori en Theorin
Wij wijzen erop dat de invoering van een systeem voor de vergelijking van vingerafdrukken van asielzoekers op zich niet kan garanderen dat de lidstaten een humaan en genereus asielbeleid voeren, waarbij ze asielzoekers solidair het recht op een verblijfsvergunning toekennen. Om een dergelijk asielbeleid te kunnen voeren zijn andere maatregelen en ernstige inspanningen nodig opdat de lidstaten de noodzaak van een loyaal en humaan asielbeleid gaan inzien. Wij vinden dat de instelling van Eurodac gezien moet worden als een mogelijkheid om een dergelijk asielbeleid in de Unie tot stand te brengen.
De in het verslag voorgestelde wijzigingen op het voorstel van de Commissie, met name de weigering om minderjarigen aan het nemen van vingerafdrukken te onderwerpen en de bescherming van het recht op persoonlijke integriteit, zijn voor ons redenen om het verslag te steunen.

Blak
De Deense delegatie staat volledig achter de instelling van Eurodac voor de vergelijking van vingerafdrukken van asielzoekers en van bepaalde andere vreemdelingen. Eurodac zal een belangrijk instrument zijn om de effectieve tenuitvoerlegging van de Overeenkomst van Dublin te garanderen. Met de gekozen rechtsgrondslag voor de verordening hebben wij ons in overeenstemming met de uitzondering die Denemarken op juridisch gebied heeft bedongen, bij de definitieve stemming onthouden. Wij stellen tevreden vast dat de Deense regering op de bijeenkomst van de Raad Juridische en Binnenlandse Zaken op 29 oktober 1999 heeft meegedeeld dat zij bereid is op intergouvernementele basis en zonder voorbehoud aan de Eurodac-samenwerking deel te nemen.

Figueiredo
Uitgaande van het argument dat de tenuitvoerlegging van de Overeenkomst van Dublin dringend aan vereenvoudiging toe is, neemt de Raad zijn vroegere pogingen om de fundamentele rechten van burgers uit derde landen in te perken weer op. Hij stelt met name voor een door een centrale eenheid gecontroleerd mechanisme voor het verzamelen van vingerafdrukken in te stellen dat niet alleen op vluchtelingen en asielzoekers van toepassing is, maar op alle burgers van derde landen die illegaal in de Unie verblijven.
De poging van de Raad om de fundamentele rechten van deze mensen te kortwieken gaat zelfs zo ver dat hij er kinderen vanaf 14 jaar in opneemt.
Het Europees Parlement heeft in dit opzicht een reeks wijzigingen aangenomen. Zo stelt het onder meer voor de minimumleeftijd tot 18 jaar op te trekken en het aantal vergelijkingen van vingerafdrukken te beperken om het risico op vergissingen te verminderen. Maar zelfs ondanks deze kleine aanpassingen blijft het voorstel onaanvaardbaar. Het wil immers van Europa een onneembaar fort maken dat voor andere burgers ontoegankelijk is.
De Commissie juridische zaken en interne markt heeft er overigens op gewezen dat in normale omstandigheden slechts vingerafdrukken mogen worden genomen van criminelen of van personen die ervan worden verdacht een strafbare handeling te hebben begaan, en niet van asielzoekers, vluchtelingen of burgers uit derde landen met een illegale status die zich op het grondgebied van de Unie of aan de grens van een lidstaat bevinden.
Met het oog op de bescherming van de fundamentele rechten van de betrokken personen is het van het grootste belang dat wij van de oprichting van een centraal controlesysteem voor persoonsgegevens afzien. Uit principe mogen wij geen van deze personen als een misdadiger of een verdacht individu behandelen.
Op de koop toe worden er geen maatregelen ter controle en bescherming van de verzamelde gegevens voorgesteld. Er wordt bijgevolg geen antwoord geboden op de vraag hoe wij kunnen garanderen dat de door de centrale eenheid vastgestelde inbreuken met doeltreffende en afschrikkende sancties worden bestraft.
Vandaar dat ik tegen heb gestemd.

Lang
Wij hebben tegen het verslag-Pirker gestemd. Hiervoor kunnen hoofdzakelijk drie redenen worden aangevoerd.
Ten eerste gaan de amendementen op het voorstel voor een verordening absoluut niet ver genoeg. Ten tweede voorziet de verordening zelf, schandalig genoeg en tot mijn grote schande ook nog eens op aandringen van de socialistische-groene-communistische regering van mijn land, niet in een databank van de vingerafdrukken van de op het grondgebied van de Unie gecontroleerde illegale immigranten. Ten derde wordt het beheer over het Eurodac-systeem uit hoofde van de tekst toevertrouwd aan een handvol ambtenaren van de Commissie.
U heeft de binnengrenzen doen verdwijnen. Met de vorming van het Europa van Brussel, van Maastricht en van Amsterdam heeft u een bijzonder onveilige ruimte gecreëerd waarin illegale immigranten, drugs, een groot aantal verschillende vormen van 'handel' en misdaad vrij spel hebben. De maatregelen die u vandaag voorstelt - niet alleen door middel van het verslag-Pirker, maar ook van de verslagen over drugs of over de vervalsing van reisdocumenten ­ zijn belachelijk gezien de omvang van de gevaren waaraan u de Europese burgers blootstelt.
De enige oplossing is de controles aan de binnengrenzen van de Gemeenschap in ere te herstellen, de politiediensten van de lidstaten de voor de uitvoering van hun taak van bescherming van de eerlijke burger vereiste personele, financiële en materiële middelen te geven en ervan af te zien de onverantwoordelijke ambtenaren in Brussel ook maar enige bevoegdheid te geven op het gebied van politietoezicht, justitie en toelating en verblijf van vreemdelingen.

Swiebel
. Hierbij verklaart de Nederlandse delegatie in de PSE­Fractie niet in te kunnen stemmen met het vandaag goedgekeurde verslag-Pirker over het voorstel voor een verordening van de Raad betreffende de instelling van "Eurodac" voor de vergelijking van vingerafdrukken van asielzoekers en van bepaalde andere vreemdelingen. Door het Eurodac-systeem uit te breiden tot andere groepen vreemdelingen dan asielzoekers wordt een naar onze stellige overtuiging ontoelaatbare richting ingeslagen.
(De vergadering wordt om 14.35 uur onderbroken en om 15.05 uur hervat)

Actualiteitendebat
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over actuele, dringende en bijzonder belangrijke kwesties.

Millenniumbug: burgerlijke en militaire nucleaire sector
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over vier ontwerpresoluties over de millenniumbug: burgerlijke en militaire nucleaire sector:
B5-0268/99 van mevrouw Plooij-van Gorsel, namens de ELDR-Fractie, over het computervraagstuk in het jaar 2000 en de mogelijke gevolgen op Europese schaal;
B5-0276/99 van mevrouw Theorin, namens de PSE-Fractie, over het computervraagstuk in het jaar 2000 en het neutraliseren van alle nucleaire krachten;
B5-0292/99 van de leden Hautala en Lucas e.a., namens de Verts/ALE-Fractie, over het computervraagstuk in het jaar 2000 en de mogelijke gevolgen op Europese schaal;
B5-0303/1999 van de leden Chichester en Morillon e.a., namens de PPE/DE-Fractie, over de "computerbug" in het jaar 2000 en de mogelijke gevolgen ervan.

Plooij-van Gorsel
Voorzitter, collega's, mijnheer de commissaris, nog 43 dagen scheiden ons van 1 januari 2000. Een datum waarnaar door velen reikhalzend wordt uitgekeken. Maar om bij de eeuwwisseling de kurk met een gerust hart te kunnen laten knallen, is gerichte Europese actie vooral in de civiele en militaire nucleaire sector dringend noodzakelijk.
In de Europese Unie en in de Verenigde Staten zijn de problemen tijdig onderkend. Maar dit is in mindere mate het geval in Centraal- en Oost-Europa. De aanpak van het millenniumprobleem in de kernenergiesector is in de eerste plaats een taak voor de International Atomic Energy Association. Deze VN-organisatie is het aangewezen orgaan voor wereldwijde nucleaire problematiek. Echter, de IAEA heeft aangegeven geen geld te hebben voor gerichte steun bij het oplossen van problemen in de landen van Midden- en Oost-Europa. Het is maar de vraag of deze landen zelf voldoende geld steken in het oplossen van de millenniumbug. Vooral Rusland balanceert op de rand van het faillissement.
Het Parlement heeft al eerder dit jaar vragen gesteld aan de toenmalige commissaris Van den Broek over de taak van de Europese Unie bij dit grensoverschrijdende probleem. Zijn antwoord luidde dat de IAEA een inventarisatie maakte van de te verwachten problemen. Ik heb dus nu drie vragen aan de commissaris.
Ten eerste, heeft de Commissie de resultaten van deze inventarisatie? Zo ja, dan zou ik de commissaris willen vragen daarvan een samenvatting te geven. Ten tweede, voert de Commissie overleg met de regeringen in Centraal- en Oost-Europa? Welke concrete acties vloeien daaruit voort? Ten derde, hoe hoog zijn de kosten die hiermee voor de Europese Unie gepaard gaan. Ik dank u wel en ik wacht uw antwoord af.

Theorin
Mijnheer de Voorzitter, kernwapens zijn de wapens van de koude oorlog en hoewel deze afgelopen is, zijn ze er nog steeds. Duizenden kernwapens bevinden zich aan boord van vliegtuigen, schepen en aan land, waar ze steeds klaar staan om te worden afgevuurd, ook al bestaat er geen enkele nucleaire dreiging. Het paraat houden van kernwapens is een gevaarlijke situatie, vooral omdat kernwapens per vergissing in werking gesteld kunnen worden. Dit is reeds meermaals bijna het geval geweest. Nog in 1995 hielden de Russen een Noorse proefraket voor een Amerikaans kernwapen en brachten ze hun volledig militair potentieel in staat van paraatheid. Midden in de nacht moest men Boris Jeltsin wekken, maar gelukkig ontdekte men de vergissing vóór hij het bevel had kunnen geven de kernwapens af te vuren.
Het risico van een kernwapenoorlog die per vergissing wordt uitgelokt, was een van de redenen waarom de Canberra-commissie een onmiddellijke buitenwerkingstelling van de parate afstelling van kernwapens voorstelde. Dit werd vooral gestimuleerd door de Amerikaanse ex-chef van de dienst voor strategische kernwapens, generaal Lee Butler, die zelf jarenlang de duim op de afvuurknop had gehouden. Hij wist dat het maar een haar had gescheeld of er was per ongeluk een kernoorlog ontketend.
De tweede eis die wij stellen om het risico van een nucleaire oorlog te verminderen, is de kernkoppen te scheiden van de draagraketten, zodat er intussen tijd is voor ernstige politieke overwegingen. Aan deze beide eisen dient onmiddellijk te worden voldaan, omdat computerfouten in kernwapensystemen juist bij de overgang naar het volgend millennium kunnen leiden tot het per ongeluk afvuren van kernwapens. De beveiligingssystemen, die een ingewikkeld netwerk zijn van satellieten, infrarooddetectoren en horizontale radars zijn in belangrijke mate afhankelijk van het gewone elektriciteitsnet. Hoewel het Pentagon miljoenen gegevenscomponenten dubbel heeft gecontroleerd, kan het geen volledige veiligheid garanderen. Rusland kan dit evenmin. Wegens ernstige tekortkomingen in het beveiligingssysteem kan Rusland gedurende drie uur per dag geen Amerikaanse intercontinentale raketten opsporen.
Ook kerncentrales gebruiken het gewone elektriciteitsnet om bijvoorbeeld het koelwater op temperatuur te houden en de radioactieve kern en de gebruikte splijtstof af te koelen. Het is voldoende dat slechts een gedeelte van het beveiligigingssysteem door datumfouten uitgeschakeld wordt om 100 ton zware uraniumsplijtstof in de reactor in minder dan twee uur te doen smelten als de twee reservedieselgeneratoren niet werken. Helaas zijn deze reservedieselgeneratoren slechts voor 85% betrouwbaar.
Wat er nu dient te gebeuren is dat de landen die kernwapens bezitten, de parate afstelling van deze wapens onmiddellijk buiten werking stellen en de koppen van de draagraketten scheiden, tenminste tijdelijk bij de overgang naar het volgend millennium. Groot-Brittannië heeft reeds een besluit in die zin genomen. Ook de kerncentrales moeten tijdelijk stilgelegd of met millenniumbugbestendige beveiligingsmechanismen worden uitgerust. Dit is het doel van deze resolutie. Het besluit om de parate afstelling van deze wapens onmiddellijk buiten werking te stellen en de koppen van de draagraketten te scheiden, kan bovendien het begin zijn van een duurzame nucleaire ontwapening.

Schröder, Ilka
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik steun de gezamenlijke ontwerpresolutie over het millenniumprobleem. Jammer genoeg dekt deze ontwerpresolutie niet alle belangrijke aspecten van het probleem. Daarom beperk ik mij tot drie belangrijke opmerkingen.
De Japanse regering heeft de bevolking ertoe opgeroepen voorraden aan te leggen. Dat bewijst dat het risico van de millenniumbug niet kan worden berekend, uiteraard ook niet in Europa. Wij moeten de mensen dringend instructies geven en onderzoeken wat er allemaal kan gebeuren.
Waar blijft in de tweede plaats het antwoord van de EU op het vertwijfelde verzoek om hulp dat 27 Afrikaanse landen op 21 oktober van dit jaar hebben geformuleerd? Ook zij vragen dat de industrielanden hen helpen om hun millenniumprobleem op te lossen.
In de derde plaats is de grote vraag waar dit probleem vandaan komt. Dat geldt niet alleen voor Afrika, maar ook voor alle andere landen van de "tweederdewereld" . In alles wat over dit onderwerp wordt gezegd, spelen de ontwikkelingslanden geen enkele rol. Toch worden de ontwikkelingslanden door het millenniumprobleem het zwaarst getroffen, doordat ze uit de rijke, noordelijke landen oude computers hebben gekregen die de overgang naar de volgende eeuw niet aankunnen. Dat heeft het ernstige gevolg dat de voedselvoorziening er niet gegarandeerd is en dat de binnenlandse stabiliteit van vele landen in gevaar is.
Slechts 43 dagen voor het nieuwe millennium zijn wij nog ver van een oplossing van het probleem verwijderd. Hier zien wij ook de schaduwzijde van het zogenaamde global village van de informatietechnologieën. Wij geven oude computers weg en schuiven daarmee ook de verantwoordelijkheid door. Ik verwacht dat dringend maatregelen worden genomen. Het gaat echter niet alleen om het millenniumprobleem. Het volgende probleem staat al voor de deur. In veel computers komt in 2000 geen 29 februari voor. Iedereen heeft het over het millenniumprobleem, maar niemand denkt aan dat nieuwe probleem. Aangezien niemand daarop voorbereid is, kan dat nog veel ergere gevolgen hebben.

Morillon
Mijnheer de Voorzitter, toen mij gevraagd werd deel te nemen aan dit debat, was mijn eerste reactie negatief, daar ik van mening was dat de paniek het gevolg was van het spookbeeld van het nieuwe millennium, dat sterk is aangewakkerd door lobby's die daarmee meer dan hun voordeel hebben gedaan, in een aantal gevallen doordat zij een slaatje hebben geslagen uit de goedgelovigheid van hun klanten.
Ik heb uiteindelijk besloten de in stemming te brengen resolutie te onderschrijven, omdat ik mij er rekenschap van geef dat een deel van de wereldwijde publieke opinie werkelijk ernstig bezorgd is. Deze gevoelens van bezorgdheid, en daarnaast de woorden van onze collega met betrekking tot de reactie van de Japanse regering, alsmede van andere internationale organen, die de bevolkingen ertoe aansporen voorzorgsmaatregelen te nemen en voorraden aan te leggen in het vooruitzicht van dit aangekondigde einde van de wereld, sterken mij in mijn overtuiging dat de door ons Parlement aanbevolen - en van grote wijsheid getuigende - voorzorgsmaatregelen de angst kunnen verminderen en dus nuttig kunnen zijn.

Doyle
Noch de leeftijd van een installatie noch haar locatie, noch zelfs een geavanceerd ontwerp bieden enige garanties ten aanzien van de mate waarin die installatie met de eeuwwisseling kan omgaan. Persoonlijk zou ik op 31 december aanstaande, dus over slechts 43 dagen, rond middernacht niet graag in dit gebouw aanwezig zijn. Welke installaties zullen nog functioneren? De liften? Het brandalarm? We kunnen er grappen over maken, maar eigenlijk bedoel ik het serieus. Stelt u zich maar eens voor: zelfs in deze hypermoderne omgeving, die miljoenen heeft gekost, valt niets met zekerheid te zeggen.
In Ierland hebben opeenvolgende regeringen hun bezorgdheid kenbaar gemaakt aan de Britse autoriteiten met betrekking tot de vele ongevallen die zich in BNFL-installaties hebben voorgedaan, met name in de centrale van Sellafield. Die ligt weliswaar aan de dunbevolkte westkust, maar de zeer dichtbevolkte oostkust van mijn land is relatief dichtbij. Misschien vindt u mijn verhaal lachwekkend, mijnheer de Voorzitter, maar ik meen het. Ik ga er niet van uit dat er een ernstig ongeluk zal plaatsvinden en wil ook geen onnodige onrust stoken, maar ik wil wel graag te boek gesteld hebben dat de gegevens over de veiligheid van de Britse kernenergiesector me bepaald geen vertrouwen inboezemen. Ierland heeft als soevereine, niet-nucleaire staat het recht zelf te beschikken over de bescherming van de volksgezondheid en het milieu. De kwaliteit van het overleg en de communicatie tussen Ierland en Groot-Brittannië van de afgelopen jaren over het Britse nucleaire programma laat te wensen over. De Britten hebben zich nogal hooghartig opgesteld, en de PR-campagne die sinds een paar jaar door Sellafield wordt gevoerd heeft het onbehagen niet kunnen wegnemen.
Ik vind, afsluitend, dat alle landen met een nucleaire sector volledige openheid van zaken moeten geven met betrekking tot hun programma's voor de bestrijding van het millenniumprobleem, om hun eigen bevolking en die van buurlanden er zo van te overtuigen dat er afdoende maatregelen zijn getroffen. Zelfs in dit late stadium is het nog altijd beter de problemen te onderkennen dan als een struisvogel de kop in het zand te steken.

Lucas
Ik wil allereerst aangeven hoezeer ik deze resolutie van het Parlement verwelkom. Ze stelt ons in staat de hele wereld op ondubbelzinnige wijze te laten weten dat het ons ernst is met het millenniumprobleem, en zal anderen er hopelijk toe aansporen ons voorbeeld te volgen. We hebben echter nog maar weinig tijd, en dat betekent dat we er ondanks alle goede bedoelingen rekening mee moeten houden dat er dingen misgaan. Het is met name door de zeer complexe internationale computerverbindingen, vooral in de westerse wereld, onmogelijk te voorspellen wat er precies zal misgaan en waar zich de knelpunten zullen voordoen. Hoe hoger het integratieniveau, hoe moeilijker de problemen zich laten voorspellen.
Ook de situatie in Oost-Europa baart ons grote zorgen. Afgelopen juni nog constateerde de Commissie dat er sprake is van een verontrustend gebrek aan informatie uit dat deel van Europa. Hoe verder oostwaarts, hoe zorgelijker de situatie. De veiligheid kan het best worden gegarandeerd als al die centrales tijdens de jaarwisseling gewoon worden uitgeschakeld, maar we kunnen bijvoorbeeld van Litouwen nauwelijks verwachten dat ze het dus maar zonder de centrale van Ignalia moeten doen, die 75% van de totale energie-opwekkingscapaciteit van het land levert. Moeten ze de burgers soms in het donker laten zitten, zonder water? Het Westen moet hulp bieden, en juist daarom ben ik zo verheugd over deze resolutie, die de OESO-lidstaten oproept de middelen voor die hulp beschikbaar te stellen.
Ik zou graag willen afsluiten met een kleine anekdote die eigenlijk heel grappig zou zijn, als het probleem niet zo ernstig was. De Verenigde Staten en Rusland hebben onlangs verschillende hotlines ingesteld om de contacten over het millenniumprobleem te vergemakkelijken, maar slechts één van al die hotlines bleek zelf vrij te zijn van de millenniumbug! Duidelijk is dat we een periode van grote onzekerheid tegemoet gaan. We moeten nu maatregelen treffen om de risico's wereldwijd zoveel mogelijk te beperken. Ik ben blij met de bijdrage die deze resolutie daaraan zal leveren.

Lamy
Mijnheer de Voorzitter, ik zal een antwoord geven op uw vragen en een reactie op uw interventies met betrekking tot de onder de bevoegdheid van de Commissie vallende onderwerpen.
De situatie in de lidstaten, in de over kerncentrales beschikkende kandidaat-landen en in de nieuwe onafhankelijke staten is volgens ons de nu volgende. Staat u mij eerst toe u erop te wijzen dat in feite in weinig kerncentrales, zelfs in de meest ontwikkelde landen, de vitale delen van het veiligheidssysteem computergestuurd zijn.
Onze lidstaten met kerncentrales buigen zich al zeker twee jaar over deze kwestie en uit de informatie waarover wij beschikken, blijkt dat zowel de corrigerende maatregelen als alle werkzaamheden op het gebied van noodplannen nu bijna zijn voltooid. De Commissie heeft in deze kwestie de uitwisseling van kennis en goede praktijken aangemoedigd, maar we hebben niet gemeend een nog actievere rol te moeten spelen bij de activiteiten van de lidstaten.
Dit ligt anders bij bepaalde landen van Midden- en Oost-Europa en een aantal nieuwe onafhankelijke staten, waar het probleem minder snel is aangepakt. Een aantal van deze landen is zich namelijk pas eind 1998 over deze zaak gaan buigen. Deze landen werden bij hun werkzaamheden gesteund door de Internationale Organisatie voor Atoomenergie, die hun analyses van de omvang van het probleem voor een groot aantal centrales heeft bijgesteld; over de opmerking van mevrouw Plooij-van Gorsel over de tot op heden verrichte werkzaamheden wil ik het volgende zeggen: de werkzaamheden van deze organisatie en van de landen die deze centrales exploiteren, hebben niet aangetoond dat de essentiële veiligheidssystemen problemen met de "millenniumbug" zouden hebben.
De Commissie heeft extra bijstand verleend aan een aantal exploitanten van kerncentrales. We hebben werkbezoeken van deskundigen uit de Unie aan drie centrales in Rusland en aan drie in de Oekraïne gefinancierd. Bovendien hebben we begin dit jaar onze hulp aangeboden aan de regelgevende instanties op kernenergiegebied en steunen wij momenteel een aantal van dit soort projecten in Bulgarije, Slowakije en Rusland.
Hoewel geen enkel onderdeel van de essentiële veiligheidssystemen is "aangetast" , kan een aantal andere systemen - met name de systemen die de exploitant informatie moeten doorgeven - dit wèl zijn en het uitvallen van die systemen zou een indirect gevaar voor de veiligheid van het kernenergiesysteem kunnen opleveren, doordat de exploitanten dus overbelast zouden raken. Uit de informatie waarover wij beschikken, blijkt dat de landen van Midden- en Oost-Europa in het algemeen goed zijn opgeschoten met het aanpassen van deze systemen. De nieuwe onafhankelijke staten van de voormalige Sovjet-Unie boeken weliswaar in verhouding minder snel vooruitgang bij het oplossen van de problemen, maar zij zeggen allemaal dat de werkzaamheden aan het eind van dit jaar zullen zijn afgerond. Wij steunen deze inspanningen door een bijdrage te leveren aan de activiteiten van twee internationale wetenschappelijke en technische centra, dat van Moskou en dat van Kiev, en wij zijn zo nodig bereid deze programma's extra te steunen daar, zoals tijdens dit debat reeds is opgemerkt, de overgang op het jaar 2000 nu echt voor de deur staat en het dus essentieel is geweest dat we ons tijdig hierop hebben voorbereid.
Dat is mijn antwoord en op deze manier proberen wij er dus toe bij te dragen dat dit belangrijke probleem wordt opgelost.

De Voorzitter
Het gecombineerd debat is gesloten.
De stemming vindt vandaag om 17.30 uur plaats.

Oost-Timor
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over vijf ontwerpresoluties over Oost-Timor:
B5-0271/99 van de heer Maaten, namens de ELDR-Fractie, over de situatie op Oost-Timor;
B5-0273/99 van de leden Figueiredo en Miranda e.a., namens de GUE/NGL-fractie, over de situatie op Oost-Timor;
B5-0280/99 van de heer Seguro, namens de PSE-Fractie, over de situatie op Oost-Timor;
B5-0289/99 van de heer Queiró, namens de UEN-Fractie, over de situatie op Oost-Timor;
B5-0299/99 van de leden Hautala en McKenna e.a., namens de Verts/ALE-Fractie, over de situatie op Oost-Timor.

Seguro
Mijnheer de Voorzitter, eens te meer zijn alle politieke fracties erin geslaagd een akkoord te bereiken en een gezamenlijke ontwerpresolutie over Oost-Timor voor te leggen.
De desbetreffende ontwerpresolutie is een duidelijk teken naar de internationale gemeenschap toe. Hiermee geven wij immers aan dat de internationale gemeenschap en de Europese Unie aandacht aan dit probleem moeten blijven besteden ondanks het feit dat de nieuwsberichten over Timor uit de belangrijkste Europese kranten zijn verdwenen en ook de meest bekeken Europese televisiezenders niet meer met nieuws over Timor uitpakken.
Ten eerste omdat de menselijke waardigheid en de mensenrechten op Timor nog steeds met voeten worden getreden. Dit is met name het geval van de Timorezen die naar andere gebieden van Timor zijn gevlucht, inzonderheid naar West-Timor, en naar Oost-Timor willen terugkeren. In verband hiermee is het noodzakelijk dat de Indonesische autoriteiten en de niet-gouvernementele organisaties in het bijzonder zo spoedig mogelijk de nodige humanitaire hulp verlenen.
Anderzijds moeten de vredestroepen die in de nabijheid van de grens zijn gestationeerd een scherpere controle uitoefenen zodat de Timorezen die het recht hebben om naar West-Timor terug te keren de terugtocht in alle veiligheid kunnen ondernemen. Het is verder ook noodzakelijk dat degenen die verantwoordelijk zijn voor de massamoorden en de aanslagen op de mensheid worden gestraft. Het is in dit opzicht niet alleen belangrijk dat op Timor rechtvaardigheid geschiedt, maar op deze manier stellen wij tevens een voorbeeld voor de rest van de wereld. Er zijn immers helaas nog vele andere gebieden waar aanslagen op de waardigheid en vooral op het leven worden gepleegd, terwijl het hier volgens ons toch om een onvervreemdbaar recht gaat.
En tot slot, mijnheer de Voorzitter, rekenen wij erop dat de Commissie en de Raad de veroordelingen en politieke redevoeringen kracht zullen bijzetten door aan het onafhankelijkheidsproces en de wederopbouw van Oost Timor de nodige financiële en technische steun te verlenen. Daarom onderschrijft de socialistische fractie deze resolutie en heb ik mij er in positieve zin over uitgelaten.

McKenna
Ik ben het volkomen met de vorige spreker eens. We moeten wat Oost-Timor betreft echt zoveel mogelijk druk uitoefenen op de Indonesische autoriteiten, want die lijken allerlei onaanvaardbare praktijken in Oost-Timor oogluikend toe te staan. Indonesië moet er zich voor inspannen de milities tot de orde te roepen. Bovendien vreest het UNHCR dat de situatie alleen maar slechter zal worden, niet alleen op Oost-Timor maar ook op West-Timor, waar nog steeds enorme aantallen vluchtelingen verblijven - momenteel naar schatting 250.000. Wat de internationale instellingen betreft moeten we er in ieder geval voor zorgen dat het repatriëringsprogramma van het UNHCR ongehinderd kan doorgaan. Er hebben zich de laatste tijd verschillende incidenten voorgedaan die erop lijken te wijzen dat bepaalde krachten het repatriëringsprogramma van het UNHCR bewust willen blokkeren. Het is echter van het grootste belang dat de continuïteit van dit programma kan worden gegarandeerd. Indonesië zelf dient de voorwaarden te scheppen waaronder de hulporganisaties en internationale instellingen hun werkzaamheden optimaal kunnen verrichten, zodat de vrede terugkeert en de stabiliteit in deze regio wordt hersteld.
Wij, de Europese Unie, hebben tezamen met de Verenigde Staten de bevolking van Oost-Timor aangemoedigd gebruik te maken van hun stemrecht en aan het referendum deel te nemen. Wat er daarna is gebeurd is volstrekt onaanvaardbaar. We hadden het echter wel kunnen voorzien. Sterker nog, allang voordat het referendum zou plaatsvinden waren dergelijke ongeregeldheden voorspeld. Er hadden daarom al in een veel vroeger stadium maatregelen getroffen moeten worden om de wreedheden en de moord op onschuldige mensen te voorkomen. Nu moeten we helaas constateren dat er veel doden zijn gevallen vanwege de onverantwoorde houding van de internationale gemeenschap. Sommige landen zijn zich inmiddels gaan realiseren dat ze niet langer mogen toezien hoe Indonesië, gesteund door de milities in die regio, de mensen van Oost-Timor vermoordt en ze uit hun land verjaagt. De Oost-Timorezen hebben voor hun onafhankelijkheid gestemd, en het is hoog tijd dat hun zelfbeschikkingsrecht dus wordt erkend. De lidstaten van de Europese Unie dienen hen daarom te steunen - niet alleen met mooie woorden, maar ook financieel.

Figueiredo
Mijnheer de Voorzitter, de instellingen van de Europese Unie moeten de ontwikkelingen op Oost-Timor aandachtig blijven volgen. Na de resolutie die op 16 september jongstleden door dit Parlement is aangenomen, zijn er een aantal positieve maatregelen genomen, waaronder de komst van INTERFET, de internationale VN-troepenmacht die de vrede en de veiligheid in het gebied moet handhaven. Dit neemt echter niet weg dat de veiligheid nog steeds sterk te wensen overlaat, zowel op het grondgebied van Oost-Timor, dat dringend behoefte heeft aan middelen om de wederopbouw te steunen, als met betrekking tot de situatie van de circa 250.000 personen die onder dwang naar Indonesië en inzonderheid naar West-Timor zijn overgebracht.
Het is dan ook van het grootste belang dat de Europese Unie, de lidstaten en heel de internationale gemeenschap de Indonesische autoriteiten sterk onder druk blijven zetten. Wij dienen de Indonesische autoriteiten ertoe aan te zetten de zogeheten "milities" zo spoedig mogelijk te ontwapenen en onder controle te krijgen. Tevens moeten zij ervoor zorgen dat de vluchtelingen veilig naar Oost-Timor kunnen terugkeren, zonder afbreuk te doen aan de territoriale integriteit van dit gebied.
Verder wordt het hoog tijd dat wij de daad bij het woord voegen. De humanitaire en financiële steun aan Oost-Timor moet nu eindelijk op gang worden gebracht. Het is onaanvaardbaar dat de door de Europese Unie beloofde bijstand uitblijft, ondanks de beloften van de Raad en de Commissie. Het verheugt ons bijzonder dat de begrotingslijn voor de komende jaren is aangenomen. Wij moeten er echter wel op toezien dat daarop de nodige middelen komen om de vereiste economische en financiële steun aan de wederopbouw en de overgang naar onafhankelijkheid van Oost-Timor te verlenen.
Tot slot zou ik er nogmaals op willen aandringen dat de beslissingen betreffende het onafhankelijkheidsproces van Oost-Timor de Timorese bevolking toekomen. Uit respect voor het soevereiniteitsbeginsel moeten de beslissingen over het heden en de toekomst van het gebied in nauwe samenwerking met de Nationale Raad van het Timorese Verzet worden genomen. De internationale organisaties mogen de Oost-Timorese bevolking niet vervangen, zij moeten haar echter wel ten volle steunen.
Hiermee roep ik de lidstaten, de instellingen van de Europese Unie en de hele internationale gemeenschap op om de bevolking van Oost-Timor te blijven steunen. Tevens moet een aanvang worden gemaakt met de internationale erkenning van de staat Timor Lorosae en in aansluiting hierop moeten diplomatieke betrekkingen worden opgestart.

Costa Neves
Mijnheer de Voorzitter, deze week treedt het overgangsbestuur van de Verenigde Naties voor Oost-Timor, UNTAET, in functie. Er staat hen geen gemakkelijke taak te wachten. De achterstand van deze regio die door de alles verwoestende wraakacties van de Indonesische strijdkrachten nog is toegenomen, de beperkte oppervlakte van het grondgebied tezamen met het feit dat ook met de andere helft van het eiland rekening moet worden gehouden, de coëxistentie met machtige buren en grote belangen en de afwezigheid van een administratie zijn elementen die deze opdracht alleen maar bemoeilijken. Zij maken tevens duidelijk hoe belangrijk het is dat de Timorezen zich engageren en op de solidariteit van de internationale gemeenschap kunnen rekenen.
De komende jaren dient een aanzienlijke vooruitgang te worden geboekt. Er moet een minimale infrastructuur worden opgebouwd, de basis voor de productieve sector moet worden gelegd, er moet voor een administratie worden gezorgd aangezien die momenteel onbestaand is en het is onontbeerlijk dat men bij al deze activiteiten rekening houdt met de wensen en het engagement van de Timorezen. Zij weten wat zij willen en zij hebben het recht om van meet af aan deel te nemen aan de opbouw van hun land.
Wat de internationale solidariteit betreft, heeft de door de Wereldbank gecoördineerde gezamenlijke evaluatiemissie, waaraan ook vertegenwoordigers van de Commissie hebben deelgenomen, haar werkzaamheden in het gebied afgerond. De kosten van de wederopbouw worden op 250 miljoen euro geraamd, verspreid over drie jaar. En op 17 december zal een conferentie van donors worden gehouden.
Ook dit Parlement heeft baat bij de ter beschikking gestelde gegevens. Wij hebben reeds na het referendum van 30 augustus onze wens geuit dat de Europese Unie actief aan de wederopbouw deelneemt. In aansluiting hierop hebben wij in eerste lezing ons standpunt ten aanzien van de begroting voor het jaar 2000 bepaald. Wij hebben met name een meerjarige specifieke begrotingslijn vastgesteld die voor de wederopbouw van Oost-Timor 30 miljoen euro uittrekt. Uiteraard dient dit cijfer in het licht van de informatie van de gezamenlijke evaluatiemissie te worden aangepast.
Om te eindigen zou ik uw aandacht willen vragen voor de dramatische situatie van de 250.000 vluchtelingen die zich buiten Oost-Timor bevinden. Tientallen duizenden worden vermist en het merendeel van de vluchtelingen waarvan men de verblijfplaats kent, bestaat uit vrouwen en kinderen. De kampen worden geleid door de milities die op Oost-Timor dood en terreur zaaiden en nu op Indonesisch grondgebied verblijven. Indonesië houdt ondertussen zijn landgrenzen gesloten. De toestand is ondraaglijk en een derde van de bevolking van Oost-Timor is er het slachtoffer van. Nochtans hebben deze Timorezen het recht om geïnformeerd te worden en vrij te kiezen of zij in Indonesië willen blijven of naar Oost-Timor willen terugkeren.

Queiró
Mijnheer de Voorzitter, ik wil mij hier namens mijn politieke fractie, de Fractie Unie voor een Europa van Nationale Staten, als auteur van deze resolutie aansluiten bij de woorden van mijn collega's. Het is inderdaad bijzonder belangrijk dat de Timorese kwestie op de internationale agenda blijft staan.
Het lijdt geen twijfel dat er nog heel wat moeilijkheden moeten worden overwonnen, zowel op het gebied van de humanitaire hulp en de steun aan de wederopbouw als wat de schending van de mensenrechten betreft. Deze worden immers nog steeds met voeten getreden, vooral in West-Timor, waar de milities de vluchtelingen uit Oost-Timor beletten zich te hergroeperen en naar hun land, naar huis, terug te keren.
Dat zijn de redenen waarom ik ten volle met deze resolutie akkoord ga. Ik zou trouwens in verband hiermee eens te meer willen aandringen op de noodzaak een specifiek onderzoek naar de massamoorden in te stellen en degenen die hiervoor verantwoordelijk zijn voor de bevoegde rechterlijke autoriteiten te dagen. Tot slot zou ik nog willen onderstrepen dat een voorstel is gedaan om een nieuwe delegatie van het Europees Parlement naar Oost-Timor te sturen. Deze zou in situ kunnen vaststellen hoe het wederopbouwproces verloopt. Op die manier zouden wij over alle elementen beschikken die nodig zijn om de Timorese kwestie te blijven beschouwen als een zaak die de unanieme aandacht van alle leden van het Europees Parlement verdient.

Maij-Weggen
Voorzitter, de situatie in Oost-Timor heeft weliswaar een wending gekregen dankzij de machtswisseling in Indonesië en dankzij de komst van de vredesmacht, maar voor de gewone burgers in Oost-Timor en ook voor de vluchtelingen die nog in West-Timor zitten, is de situatie nog steeds heel zorgelijk. Dat geldt misschien niet voor de politieke situatie. Wat dat betreft wordt de zelfstandigheid van Oost-Timor nu wel gerespecteerd. Maar het geldt veel meer voor de humanitaire en de rechtssituatie, die nog helemaal niet is opgelost.
Het UNHCR doet weliswaar zijn best om de mensen terug te brengen maar er is veel tegenwerking. UNAMET doet zijn best om de mensen te beschermen maar de milities zijn nog steeds actief. Wat echt nodig is, is een snel internationaal onderzoek naar wat er is gebeurd, een internationaal tribunaal om recht te spreken en vooral ook om de moordenaars te straffen.
Wat ook nodig is, is hulp voor de wederopbouw, een snelle hulp vooral omdat de regentijd eraan komt. Hoeveel geld heeft de Commissie nu eigenlijk precies uitgetrokken voor deze situatie? Voorzitter, nu we toch spreken over Indonesië en de drama's daar, mag ik misschien ook nog een reactie ontvangen over datgene wat we begin oktober in de resolutie hebben vastgelegd, namelijk dat ook de situatie op de Molukken onhoudbaar wordt. Ook daar zijn 70.000 vluchtelingen, 500 doden, en ook daar is sprake van een rechtssituatie waarbij milities vaak de dienst uitmaken. We hebben hulp gevraagd en we hebben daar eigenlijk nog steeds geen reactie op gekregen.
Voorzitter, de Indonesische regering lijkt gevoelig voor de internationale kritiek. Ik denk dat het daarom goed is dat zowel de Commissie als dit Parlement actief optreden in de richting van Indonesië. Het zou goed zijn als de Commissie daar eens een bezoek zou brengen om te gaan kijken en met iedereen te spreken. Ik ben het ook eens met wat net werd gezegd, namelijk dat er ook een delegatie van het Europees Parlement nog eens naar Oost-Timor moet en misschien ook additioneel naar de Molukken om te kijken wat er precies aan de hand is in deze gebieden. In elk geval mag dit onderwerp nog lang niet van de agenda, want de burgers in die regio hebben het nog heel erg moeilijk.

Lamy
De wederopbouw van Oost-Timor, in zijn totaliteit en politieke specificiteit, is een belangrijke kwestie die niet alleen op onze agenda, maar ook op die van de hele internationale gemeenschap moet staan.
In het kader van de Verenigde Naties moeten we allemaal helpen een totaaloplossing te vinden voor dit probleem, onder andere voor wat betreft de mensenrechten en de vorming van een nieuwe staat. In deze context verwelkom ik de aankomst, dinsdag jongstleden, in Oost-Timor van de heer Sergio Vieira de Mello, de nieuwe bestuursambtenaar van de Verenigde Naties. We kunnen hem volgens mij, in mijn geval namens de Commissie, maar ook namens het Parlement en de Unie, alleen maar succes toewensen bij de uitvoering van deze moeilijke taak.
Zoals u weet, heeft de Commissie zich er geheel en al toe verbonden haar verantwoordelijkheid te nemen voor wat betreft de humanitaire en wederopbouwacties. In antwoord op de vraag van mevrouw Maij-Weggen over de humanitaire hulp zou ik willen zeggen dat ECHO tot nu toe 5 miljoen euro heeft uitgetrokken en dat er een nieuw besluit over een bedrag van 10 miljoen euro 'in de pijplijn' zit, om ons werk ter plaatse af te maken. We hebben de roep van de internationale gemeenschap beantwoord en verlenen momenteel voedselhulp ter hoogte van circa 8,5 miljoen euro. Dat is niet niks en wij proberen deze hulp af te stemmen op de plaatselijke 'opnamecapaciteit'.
Dat de hulp aan Oost-Timor voor ons de hoogste prioriteit heeft, blijkt duidelijk uit het feit dat mijn collega Nielson eind deze maand een bezoek zal brengen aan Oost- en West-Timor, zoals mevrouw Maij-Weggen zojuist heeft geopperd. Wij zullen eind deze maand ter plaatse zijn, in de persoon van de verantwoordelijke commissaris.
Uit de informatie waarover wij beschikken, blijkt dat de Verenigde Naties de grootschalige activiteiten in Oost-Timor op een doeltreffende manier ten uitvoer leggen. De repatriëring van de ontheemden is in volle gang: eergisteren waren circa 65.000 ontheemden reeds teruggekeerd en de Indonesische regering heeft ons de verzekering gegeven dat het proces van vrijwillige repatriëring binnen 100 dagen zal zijn voltooid.
Wat de verdere ontwikkelingen betreft, zal het natuurlijk van essentieel belang zijn dat de Oost-Timorezen zelf deelnemen aan alle aspecten van het wederopbouw- en ontwikkelingsproces. Naast het leggen van de economische grondslagen zullen de totstandbrenging van een voor zijn taak berekend politiek gezag en de ontwikkeling van de noodzakelijke instellingen inderdaad essentiële elementen zijn. Na de onafhankelijkheid zal het aan de regering zijn om haar koers te bepalen op het gebied van de buitenlandse politiek, met name voor wat betreft een eventuele ondertekening van de Overeenkomst van Lomé.
Dat is wat ik u in antwoord op uw vragen wilde meedelen.
Het gecombineerd debat is gesloten.
De stemming vindt vandaag om 17.30 uur plaats.

Maij-Weggen
Voorzitter, commissaris Lamy heeft nog niet geantwoord op wat er is gebeurd met de resolutie die wij begin oktober hebben ingediend over het gebied dat ten noorden van Timor ligt. Want ook daar zijn een aantal vragen over gesteld. Ik zou graag willen weten wanneer wij er een reactie op krijgen, want de mensen wachten daar wel op. De situatie is er niet zo ernstig als in Timor, maar verslechtert wel in toenemende mate.

De Voorzitter
Mevrouw Maij-Weggen, u bent allang lid van dit Parlement. U kent dus het Reglement. We moeten ons in het actualiteitendebat strikt aan de daarvoor beschikbare tijd houden. Dit is geen vragenuur, maar een debat. Het is aan de commissaris te beoordelen op welke vragen hij eventueel antwoord wil geven. Ik weet zeker dat hij uw vraag in uw eigen tijd met plezier zal beantwoorden.

Mensenrechten
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over 18 ontwerpresoluties over de mensenrechten:
Moratorium op de doodstraf - B5-0272/99 van mevrouw Malmström, namens de ELDR-Fractie, over de invoering van een universeel moratorium op de doodstraf;
B5-0274/99 van de leden Wurtz en González Álvarez e.a., namens de GUE/NGL-Fractie, over de doodstraf in de wereld en met name het geval Mumia Abu Jamal;
B5-0282/99 van mevrouw Karamanou, namens de PSE-Fractie, over de afschaffing van de doodstraf en het annuleren van de executie van Mumia Abu Jamal en Larry Robinson;
B5-0283/99 van de leden Schori en Dìez González e.a., namens de PSE-Fractie, over de invoering van een universeel moratorium op doodstraffen;
B5-0284/99 van de leden Dìez González en Barón Crespo, namens de PSE-Fractie, over de doodstraf in de Verenigde Staten voor de Europese burger Joaquín José Martínez;
B5-0287/99 van de leden Galeote Quecedo en Salafranca Sánchez-Neyra e.a., namens de PPE/DE-Fractie, over de doodstraf voor Joaquín José Martínez;
B5-0297/99 van de leden Wuori en Knörr Borrás e.a., namens de Verts/ALE-Fractie, over de doodstraf;
B5-0306/99 van leden Salafranca Sánchez-Neyra en McCartin e.a., namens de PPE/DE-Fractie, over de invoering van een universeel moratorium op de doodstraf.
Eerbiediging van Servische en andere minderheden in Kosovo- B5-0270/99 van de leden Haarder en Malmström, namens de ELDR-Fractie, over de eerbiediging van de rechten van Servische en andere minderheden in Kosovo;
B5-0275/99 van de leden Korakas en Avalanos e.a., namens de GUE/NGL-Fractie, over de situatie van Servische minderheden en de Roma in Kosovo;
B5-0281/99 van de leden Schori en Sakellariou e.a., namens de PSE-Fractie, over de situatie in Kosovo;
B5-0298/99 van de leden Cohn-Bendit en Gahrton e.a., namens de Verts/ALE-Fractie, over de situatie van de Servische minderheid in Kosovo;
B5-0304/99 van de heer Queiró, namens de UEN-Fractie, over de bescherming van Servische en andere etnische minderheden in Kosovo;
B5-0305/99 van de leden Morillon en Oostlander e.a., namens de PPE/DE-Fractie, over de situatie van Servische en andere nationale minderheden in Kosovo.
Het geval Alexander Nikitin- B5-0290/99 van de leden Vinci en González Álvarez, namens de GUE/NGL-Fractie, over het geval Alexander Nikitin;
B5-0291/99 van de heer Haarder, namens de ELDR-Fractie, over het komende proces van Alexander Nikitin;
B5-0295/99 van de leden Schroedter en Wuori e.a., namens de Verts/ALE-Fractie, over het komende proces van Alexander Nikitin;
B5-0302/99 van de heer Oostlander e.a., namens de PPE/DE-Fractie, over het komende proces van Alexander Nikitin.
Moratorium op de doodstraf
Sylla
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, ik zou u in enkele woorden willen zeggen dat mijn generatie het geluk heeft gehad dat zij het bloedbad van de Algerijnen in Parijs in 1961 niet heeft meegemaakt, en evenmin op 9 november 1938 de Kristallnacht, het begin van de jodenvervolging in de verschillende landen van Europa. Mijn generatie heeft juist het geluk gehad het einde van de apartheid in Zuid-Afrika mee te maken. Als er in al die fasen mensen in opstand zijn gekomen die hebben gezegd: "Dit nooit meer", dan is dat omdat zij ervan overtuigd waren dat er niets ernstigers is dan een aanslag op de fysieke integriteit van de mens.
Datgene wat voor Europa een grondbeginsel is, wordt thans door de toepassing van de doodstraf op tal van plaatsen overal ter wereld op losse schroeven gezet. China, de zogenaamde Democratische Republiek Congo, de Verenigde Staten en Iran zijn de trieste recordhouders onder de landen die de doodstraf toepassen. Volgens Amnesty International zijn er 3500 gevangenen die op hun executie wachten; in de Verenigde Staten zijn er vorig jaar 68 gevangenen geëxecuteerd. Het is des te erger dat er in die landen een recht op leven of dood over gevangenen bestaat, omdat we weten hoe belachelijk weinig begrotingsgeld er naar het preventiebeleid en naar sociale vraagstukken gaat. Het liefst denk ik, met Victor Hugo, dat men maar een extra school hoeft te openen om een gevangenis te sluiten. Het lijdt geen twijfel dat de 17 ellendige jaren die Mumia Abu Jamal in de dodengang heeft doorgebracht na een proces dat niet veel voorstelde, te maken hebben met het feit dat de man nu eenmaal zwart is, dat hij zich tegen het institutionele racisme keerde en zich inzette voor de vrijheid van meningsuiting die hij als journalist in praktijk heeft gebracht door de corruptie in de gelederen van de politie van Philadelphia aan de kaak te durven stellen. Zo zou ook Iran, waar het afgelopen jaar 66 personen zijn geëxecuteerd, ons willen doen geloven dat de tientallen gearresteerde studenten, en de 13 joden, spionnen zijn.
Dankzij een internationale beweging kon, zoals wij gezien hebben, de voor 2 december geplande executie van Mumia Abu Jamal, worden voorkomen. Voorlopig echter is dit slechts uitstel. Wij moeten nu nog gedaan zien te krijgen dat er afstel van komt. We moeten de druk op deze landen verbreden en verzwaren, en ze treffen waar het pijn doet. Het is van belang dat Europese bedrijven weigeren te investeren in de Amerikaanse staten, en overal ter wereld waar men de doodstraf blijft toepassen. De landen van de Europese Unie moeten steeds uitlevering weigeren naar een land waar men weet dat de dood van de betrokkene bij aankomst geprogrammeerd is. Vandaag onmiddellijke, onvoorwaardelijke afschaffing van de doodstraf eisen in de gehele wereld, betekent niet alleen dat men de menselijke waardigheid bevordert, maar tevens dat men de Universele Verklaring van de rechten van de mens inhoud geeft.
Mijnheer de Voorzitter, ik maak deel uit van die generatie die denkt dat men verdragen tegen foltering en discriminatie niet alleen maar ondertekent om zichzelf een plezier te doen.

Frassoni
Mijnheer de Voorzitter, de gebeurtenissen die hebben geleid tot de intrekking van de motie over het moratorium worden in de resolutie waarover wij zullen stemmen op een tamelijk neutrale en beschaafde wijze beschreven en beoordeeld.
Ik ben bang dat de redenen om deze resolutie in te trekken op zijn minst verdacht zijn en meer te maken hebben met een soort boycot dan met de verdediging van principiële thema's. Ik hoop waarachtig dat dit Parlement waakzaam zal zijn wat dit betreft, want het is duidelijk dat de houding van enkele lidstaten op zijn minst tweeslachtig is. Daarom moet dit Parlement, dat op dit punt altijd tamelijk eensgezind is geweest, waakzaam blijven.
Wij als fractie van de groenen nemen nota van deze gebeurtenissen en ook van de nogal lauwe formulering van deze resolutie. Wij achten het niettemin van belang de resolutie aan te nemen, al was het maar om aan te geven dat hier een probleem ligt en dat we actief moeten blijven. Ik wil er nog eens de nadruk op leggen dat de tweeslachtige houding van de Europese Unie op dit punt voor iedereen duidelijk is en ik geloof daarom dat we ons veel duidelijker zouden moeten uitspreken dan in de resolutie gebeurd is.

Salafranca Sánchez-Neyra
Mijnheer de Voorzitter, steeds maar weer betreuren we het - volgens mij terecht - dat de Europese Unie wat internationale aangelegenheden betreft niet een eenduidig standpunt inneemt. In tegenstelling tot wat onze collega zojuist heeft gezegd ben ik van mening dat we in dit geval meer dan voldoende reden hebben om onszelf geluk te wensen met het feit dat de Europese Unie de Verenigde Naties met unanimiteit een resolutie heeft voorgelegd met het verzoek, een moratorium op de doodstraf in te stellen. Jammer genoeg heeft dit initiatief geen bijval geoogst maar wij rekenen erop dat dit in deze Vergadering wel het geval zal zijn.
Ik zou echter wel willen zeggen, mijnheer de Voorzitter, dat dit initiatief gebaseerd is op onze overtuiging dat ieder mens het onvervreemdbare recht heeft op eerbiediging van zijn of haar leven, en dat dit recht niet mag worden ontkend noch mag worden geschonden. We hebben allemaal de aangrijpende beelden gezien naar aanleiding van de meest recente terechtstelling na een uitspraak van de rechtbank van Florida, en niemand van onze collega's zal er dan ook vreemd van opkijken dat de veroordeelde die als eerste in de tekst van de gezamenlijke resolutie genoemd wordt, een Spaanse burger is - en derhalve een burger van de Europese Unie - namelijk Joaquín José Martínez. Wij pleiten voor herziening van zijn vonnis en voor opschorting van de doodstraf waartoe hij veroordeeld is.
Deze zaak werd gekenmerkt door een hele reeks omstandigheden waardoor in ons land een brede solidariteitsactie is ontstaan die uiteraard door de regering, alle politieke partijen en de rest van de samenleving ondersteund wordt. Tijdens het proces hebben zich allerlei onregelmatigheden voorgedaan en naar het schijnt heeft de advocaat de taken die hij als raadsman heeft, niet naar behoren vervuld. Het ergste, mijnheer de Voorzitter, is echter niet dat deze onregelmatigheden zich hebben voorgedaan - hoe erg dat op zich ook is - zoals het evenmin het ergste is dat de Verenigde Staten bovenaan de droeve lijst staan van landen die mensen ter dood hebben gebracht welke naderhand onschuldig bleken te zijn. Nee, het ergste en meest betreurenswaardige is het feit, dat de doodstraf bestaat. Daarom, mijnheer de Voorzitter, vind ik dat wij als Europees Parlement bij deze gelegenheid en in alle overige gevallen waarin zich iets dergelijks voordoet, moeten laten blijken dat we het telkens weer zullen blijven opnemen voor het recht op leven, zoals we hebben gedaan in de onderhavige gezamenlijke resolutie.

Malmström
Mijnheer de Voorzitter, de doodstraf is een walgelijk overblijfsel van vervlogen tijden. Ze is gebaseerd op de bijbelse gedachte "oog om oog, tand om tand" en is de mensheid bij het begin van een nieuw millennium onwaardig. De liberale fractie is steeds een stuwende kracht geweest in de strijd tegen de doodstraf. De kandidaat-landen hebben een voor een de doodstraf afgeschaft of doen dit op dit ogenblik, wat zeer positief is. Toch wordt de doodstraf nog in teveel landen toegepast. Vorig jaar alleen al werden in 37 verschillende landen 625 gevangenen terechtgesteld en zitten duizenden gevangen in een dodencel. Alleen al in de VS wachten duizenden mensen op de uitvoering van hun doodvonnis.
Een aantal van de ter dood veroordeelden in deze wereld hebben afschuwelijke misdaden gepleegd, maar dat rechtvaardigt geenzins hun executie. Al te vaak dient de doodstraf politieke belangen, gerechtelijke dwalingen zijn niet zeldzaam en het gebeurt dat onschuldigen terechtgesteld worden. Om deze reden alleen al zou deze barbaarse straf moeten verdwijnen. Het is overigens nooit bewezen dat de doodstraf een afschrikkend effect heeft.
Het is een merkwaardige resolutie die we hier behandelen. Ze noemt drie burgers die een dezer dagen in de VS geëxecuteerd zullen worden. Vanzelfsprekend verzoeken wij de Amerikaanse regering om deze executies niet ten uitvoer te brengen en richten wij hetzelfde verzoek aan alle andere regeringen. Zoals ook mijn collega's hebben opgemerkt, had deze resolutie echter moeten gaan over het wereldwijd moratorium op de voltrekking van de doodstraf, dat door de VN is voorgesteld en dat de ELDR-fractie ten volle steunt. Wij verzoeken de Commissie en de Raad alle krachten te bundelen en de EU met één stem in alle fora de doodstraf te laten veroordelen, opdat het wereldwijd moratorium ingesteld kan worden. De afschaffing van de doodstraf zou een fantastische stap vooruit zijn in de strijd voor de mensenrechten en zou ook een grote winst betekenen voor de menselijke waardigheid.

Díez González
Mijnheer de Voorzitter, ieder jaar weer worden er in de wereld - vaak in de wereld die wij "de beschaafde wereld" noemen - honderden mensen door andere mensen ter dood gebracht. Volgens de berichten werden er in het jaar 1998 in 37 landen tenminste 1625 mensen terechtgesteld en nog eens zo'n 4000 mensen in 78 andere landen ter dood veroordeeld. Deze getallen hebben uitsluitend betrekking op de gegevens die Amnesty International heeft weten te vergaren. In werkelijkheid liggen die cijfers ongetwijfeld veel hoger. Elk jaar weer wordt een onbepaald aantal mensen onschuldig verklaard nadat zij ter dood zijn gebracht. Volgens een onlangs gepubliceerd rapport zijn er sinds 1973 alleen al in de Verenigde Staten 75 ter dood veroordeelden in vrijheid gesteld toen ontdekt werd dat zij ten onrechte waren beschuldigd. Niemand zal ooit weten hoeveel van de ongeveer 7000 gevangenen die er gedurende deze eeuw in de Verenigde Staten ter dood zijn gebracht, onschuldig waren. Volgens Amnesty International is een op de zes gevangenen die sinds de herinvoering van de doodstraf in de Verenigde Staten ter dood zijn gebracht, onschuldig ter dood veroordeeld en naderhand van schuld vrijgesproken.
Daarom vind ik het voorstel dat de Raad bij de Verenigde Naties heeft ingediend, hoe belangrijk en positief dit initiatief ook is, in feite maar zeer bescheiden omdat hierin letterlijk wordt bepleit dat de Verenigde Staten, die de doodstraf nog steeds niet hebben afgeschaft, - ik citeer - " geleidelijk het aantal misdrijven terugbrengen voor hen die deze krijgen opgelegd".
Vinden wij die tekst toereikend? Willen wij een Vergadering zijn die diplomatieke uitspraken doet of een volksvertegenwoordiging met politieke verantwoording? In paragraaf 9 van de onderhavige resolutie verzoeken wij de Raad dan ook dat hij bij onderhandelingen met derde landen de mogelijkheid bestudeert om afschaffing van de doodstraf op te nemen in de clausule van de mensenrechten. Misschien dat de Raad niet in staat is om meer te ondernemen, maar wij? Zouden wij niet hogere eisen moeten stellen? Zouden wij niet wat ambitieuzer moeten zijn? Het antwoord luidt ja. Daarom doen wij de Raad en alle naties ter wereld deze boodschap toekomen.
Het geval van de Spaanse onderdaan José Joaquín Martínez is een duidelijk voorbeeld van een proces zonder rechtszekerheid. Daarom vraagt hij om een eerlijke rechtszaak, daarom krijgt hij vandaag onze steun. Hij wil dat het proces opnieuw geopend wordt zodat hij zijn onschuld kan bewijzen, en daar heeft hij ook recht op. Tegelijkertijd echter verklaar ik, verklaren wij, dat geen enkel doodvonnis rechtvaardig is. Geen enkel.
Tenslotte wil ik net als mijn collega mijn betoog afsluiten met een bijbels citaat, dat echter een iets positievere strekking heeft. Het is een citaat uit de Genesis. Kaïn doodde Abel en dat hij deze verwerpelijke misdaad gepleegd heeft, wordt door niemand betwijfeld. Hij heeft het bloed van zijn broer doen vloeien, en God vervloekt hem en gooit hem zijn huis uit en veroordeelt hem tot een zwerversbestaan: "En Kaïn sprak tot God: 'Een ieder die mij tegenkomt, kan mij doden'. En God sprak tot hem: 'Aldus zal niet geschieden; als iemand jou doodt, zul je zeven maal gewroken worden'. En Hij gaf hem een teken zodat niemand hem zou doden". Dat niemand de hand opheft tegen Kaïn, dat is wat het teken zegt. Dat niemand de hand opheft tegen Kaïn.
Dat is wat we na moeten streven: dat niemand ooit, waar ter wereld en om welke reden dan ook, een ander mens terecht kan stellen. Niemand. Zelfs de Verenigde Staten van Amerika niet.

González Álvarez
Mijnheer de Voorzitter, het ligt voor de hand dat we hier in het Parlement niet altijd even gelukkig zijn omdat hetgeen er wordt aangenomen niet datgene is wat we zouden willen dat er werd aangenomen. Niettemin zal dit Parlement nogmaals ten overstaan van de rest van de wereld tegen de doodstraf pleiten. Ik ben er dan ook trots op hier vanmiddag aanwezig te zijn om met u allen met unanimiteit te stemmen voor een voorstel voor een pleidooi tegen de doodstraf.
De doodstraf is de barbarij ten top. Zoals mijn gewaardeerde collega's al hebben gezegd, is het verschrikkelijk dat heel wat mensen die terecht zijn gesteld achteraf onschuldig bleken te zijn. Ik snap niet hoe mensen verder kunnen leven met een dergelijke last op hun geweten.
In de resolutie van vandaag komen een drietal zaken aan de orde: ten eerste, het geval van José Joaquín Martínez, een Spanjaard in wiens proces zich bijzonder ernstige onregelmatigheden hebben voorgedaan. Ik heb hier een afschrift van een brief van een van de getuigen. Die zit inderdaad in de gevangenis, maar hij heeft de rechtbank een brief gestuurd waarin hij verklaart dat hij iemand heeft horen bekennen de moord te hebben gepleegd waarvan José Joaquín Martínez beschuldigd wordt. Deze onzekerheid alleen al maakt het onmogelijk een gevangene ter dood te veroordelen. In de resolutie verzoeken wij dan ook dat zijn zaak opnieuw wordt bekeken en dat hij in geen geval ter dood wordt veroordeeld.
Het tweede punt betreft Abu Jamal. Er zijn redenen te over om te menen dat de rechtsvervolging en de terdoodveroordeling van Abu Jamal veeleer op politieke dan op andere gronden gebaseerd waren, in verband met zijn leidinggevende rol. Hij heeft nu enig respijt verkregen. Hij zou op 2 december worden terechtgesteld. Wij pleiten er eveneens voor dat deze doodstraf niet wordt voltrokken.
Verder hebben wij het geval opgenomen van iemand die mogelijkerwijs geestelijk gestoord was en die binnen niet lange tijd zou worden terechtgesteld maar die zich heeft weten te redden. In onze ogen is het gruwelijk, dit soort patiënten ter dood te willen brengen, zoals het ook wreed is om mensen 21 jaar gevangen te houden, zoals het geval van een Canadees die zou worden terechtgesteld en die een half uur voor zijn terechtstelling te horen kreeg dat zijn zaak opnieuw door de rechtbank in behandeling zou worden genomen.
Dat is gruwelijk wreed en de wereld mag zoiets niet toelaten. Dit Parlement moet zich blijven opwerpen als voorvechter voor de instelling van een wereldwijd moratorium, indien ons voorstel nu wordt afgewezen. En daartoe is moreel gezag geboden.

Dupuis
Mijnheer de Voorzitter, ik ben het geheel met mevrouw Dìez González eens: wij moeten proberen de Raad ervan te overtuigen in overeenkomsten met derde landen een clausule betreffende de doodstraf en de afschaffing van de doodstraf in te voegen. Maar natuurlijk moeten ook de collega's van de socialistische fractie worden overgehaald om vastberaden te zijn op dit punt. Tot op heden zijn zij dat niet geweest, en ik wens mevrouw Dìez González dus goede moed.
Dit gezegd zijnde denk ik dat mevrouw Frassoni en de heer Salafranca de kern van het probleem hebben geraakt. Wij spreken hier niet over de kwestie van de doodstraf. Ons Parlement heeft er herhaaldelijk blijk van gegeven overtuigd te zijn van de noodzaak dit universele moratorium in te stellen. Het gaat ook over een kwestie van buitenlands beleid en, nauwkeuriger gezegd, nogmaals over de kwestie van het ontbreken van een buitenlands beleid van de Unie.
Ik ben radicaler dan mevrouw Frassoni. De zaak is zonneklaar. Maandag heeft de Raad besloten de motie die hij had ingediend in te trekken onder het voorwendsel dat hierin een fundamenteel artikel van het Universeel Handvest van de rechten van de mens was overgenomen; dinsdag heeft hij gestemd voor teksten waarin ook dezelfde fundamentele artikelen van dit handvest voorkwamen. Het probleem is dus duidelijk gelegen in het ontbreken van de politieke wil, waarvan men de redenen wel kan bedenken: pressie vanuit grote landen, zoals de Volksrepubliek China, de Verenigde Staten en Japan, met als resultaat dat dit beleid waartoe de Unie had besloten, letterlijk op het laatste moment werd losgelaten. Het centrale thema waar wij als Parlement dus mee te maken hebben, is de noodzaak van een Europees buitenlands en veiligheidsbeleid.
Een van de eerste verzoeken moet zijn, dat dit dossier aan de heer Solana wordt overgedragen; het kan niet in de handen zijn van voorzitterschappen die elke zes maanden wisselen; wij hebben behoefte aan een vaste gesprekspartner, die onder zijn gezag de besprekingen van de verschillende delegaties van de lidstaten in New York kan organiseren, opdat wij volgend jaar een standpunt hebben dat van het begin tot het einde consequent is; dan komen we niet meer in die echt tragische positie waardoor overigens een flink aantal derde landen die vrienden van de Europese Unie zijn, Mexico voorop, een land dat zich zeer sterk had ingezet om een zeer aanvaardbare compromispositie te verdedigen, in moeilijkheden zijn gebracht. Wij moeten dus onze ontwerp-resolutie van vandaag wijzigen om de Raad krachtig te veroordelen en hem even krachtig te vragen dit dossier toe te vertrouwen aan de heer Solana, en aan hem alleen.

Karamanou
Mijnheer de Voorzitter, vandaag spreekt het Parlement voor de zoveelste keer zijn afschuw uit over het feit dat in heel de wereld nog steeds achterhaalde, ondemocratische en qua efficiëntie dubieuze strafmethoden worden toegepast. Dit geldt met name ook voor landen zoals de Verenigde Staten van Amerika die de laatste tijd de mensenrechten zo hoog in hun vaandel schrijven. In de VS worden zelfs minderjarigen terechtgesteld. Uit gegevens blijkt dat het strafrechtelijk systeem daar selectief werkt, ten nadele van de economisch en sociaal zwakke bevolkingsgroepen en ten nadele van met name de mensen met een donkere huid. Wij zijn bovendien verbaasd over het grote aantal gevallen waarin achteraf de onschuld wordt bewezen van ter dood veroordeelde mensen. Desalniettemin heeft de 54ste Algemene Vergadering van de VN de ontwerpresolutie van het Fins voorzitterschap van de Raad van de Europese Unie voor opschorting van de uitvoering van doodstraffen niet aangenomen.
Het lijdt geen twijfel dat de doodstraf in democratische samenlevingen absoluut niet op zijn plaats is. Niemand heeft het recht te beslissen over het leven van een ander. De doodstraf is evenwel het geliefkoosde wapen van totalitaire systemen. Deze is immers een symbool voor de staatsmacht, een middel om de burger te vernederen. Bovendien wordt zoals bekend de doodstraf vaak gebruikt om tegenstanders uit de weg te ruimen.
Daarom doen wij, onder verwijzing naar de Europese waarden en de noodzaak van eerbiediging van de mensenrechten, een beroep op de regeringen van alle landen waar nog doodvonnissen op uitvoering wachten. Wij vragen hen deze te herroepen en de doodstraf onmiddellijk af te schaffen. Ook verzoeken wij de VS herziening toe te staan van het proces tegen de journalist Abu Jamal in Pensylvanië, van Martínez in Florida en van Robinson en deze mensen de gelegenheid te geven zich daadwerkelijk te verdedigen.
Tot slot moeten de Europese Unie en de Raad afschaffing van de doodstraf afdwingen via een speciale clausule in de economische en politieke overeenkomsten met derde landen, zoals ook andere collega's reeds zeiden. Ook moet men zo spoedig mogelijk een wereldomspannende campagne starten voor een moratorium op de doodstraf, in afwachting van de definitieve afschaffing daarvan op heel onze planeet.

Laguiller
Bij gebrek aan beter zal ik voor de resolutie stemmen waarin een moratorium op de doodstraf wordt geëist, maar ik ga ervan uit dat wie geen standpunt durft in te nemen voor onmiddellijke, onvoorwaardelijke afschaffing van de doodstraf, wijkt voor de barbarij.
Van de vele gevallen van terdoodveroordeling waarin het vonnis even onterecht is als de executie gruwelijk zou zijn, wil ik de Iraanse studenten noemen die ter dood zijn veroordeeld vanwege hun rol in de demonstraties van juli jongstleden. Daarnaast waren er al de even laaghartige veroordelingen van 13 Iraanse joden, om nog maar te zwijgen van de duizenden slachtoffers die de onderdrukking in het verleden heeft gemaakt.
Eenieder die met de doodstraf wordt bedreigd om politieke redenen, zou onmiddellijk in vrijheid moeten worden gesteld, zoals de vele studenten die veroordeeld zijn tot gevangenisstraf. Stel dat uit die veroordelingen valt af te lezen hoeveel druk en terreur er van het Iraanse regime uitgaan, dan blijkt er al evenzeer uit wat een groep als Shell waard is. Shell heeft bijvoorbeeld onlangs een contract van 800 miljoen dollar met de Iraanse regering gesloten. Daaruit blijkt ook wat de verklaringen over de mensenrechten van de Europese staatshoofden en regeringsleiders waard zijn, die de president van Iran met veel luister hebben ontvangen zodat andere concerns andere contracten kunnen tekenen die al even vette winsten beloven.
Ik ben wel blij dat Mumia Abu Jamal, slachtoffer van de manipulatie van een racistische, corrupte politie, niet is geëxecuteerd, maar ik ben van mening dat de strijd niet is afgelopen, en dat wij gedaan moeten krijgen dat hij wordt vrijgelaten.

Eerbiediging van Servische en andere minderheden in Kosovo

Malmström
Mijnheer de Voorzitter, wat er de laatste jaren in Kosovo is gebeurd, is een ware tragedie. Meer dan eens hebben wij in dit Huis de aanvallen op de etnische Albanezen in Kosovo veroordeeld. Hun lijden is onbeschrijfelijk en niemand van ons kan bevatten wat zij meemaakten. Wij in de Europese Unie zijn medeverantwoordelijk, omdat we er niet in geslaagd zijn het krankzinnige gewelddadige optreden van Milosevic in een gebied dat zo dicht bij ons ligt, te stoppen. De EU moet nu een belangrijke rol spelen in het wederopbouwproces. Wij moeten alle democratische krachten steunen om de wederopbouw te vergemakkelijken en een functionerende democratische burgermaatschappij tot stand te brengen.
De collectieve verkrachting van de etnische Albanezen in Kosovo is geen rechtvaardiging voor de acties tegen de Servische minderheid en andere minderheden, waarover bericht wordt. Om tot een enigszins normale situatie te komen, moeten alle betrokken partijen zich veilig voelen om terug te keren naar hun streek of te blijven waar ze zijn. Dit geldt zowel voor de meerderheid als voor de minderheid. De pesterijen jegens de Serviërs, die zich in sommige gevallen als moord uiten, zijn verwerpelijk en moeten in de kiem worden gesmoord. Ze helpen het vredespoces niet vooruit. Ook de aanvallen op KFOR-medewerkers zijn onaanvaardbaar en namens de ELDR-fractie wil ik dit scherp veroordelen. Ik verzoek alle partijen dringend de wapens neer te leggen, samen de lange en moeizame weg naar de vrede te gaan en de aanvallen te staken. Ik verzoek alle partijen en organisaties samen te werken en te bouwen aan een betere en mooie toekomst in Kosovo, een toekomst waar hopelijk iedereen kan samenleven.

Marset Campos
Mijnheer de Voorzitter, het is een belediging voor het geweten en voor de Europese politieke ethiek dat we, na de militaire operatie door de NAVO en de Europese Unie tegen Joegoslavië, die zogenaamd om humanitaire redenen werd uitgevoerd - vanwege de verwerpelijke etnische zuiveringen waaraan de Albanezen werden onderworpen door de Joegoslavische regering - nu met begrip en zonder ons erg druk te maken reageren op de gewelddaden tegen Serviërs, zigeuners en andere minderheden waaraan ditmaal, en naar verhouding op grotere schaal, de Albanezen zich schuldig maken.
Als de Europese Unie dit misdadig optreden niet veroordeelt en het geen halt toeroept, liggen de conclusies ons inziens voor de hand. In de eerste plaats zou de Europese Unie zich medeplichtig maken aan het afslachten van Serviërs en zigeuners door georganiseerde, criminele maffiabenden van het UCK; in de tweede plaats zou blijken dat er in het Westen met twee maten gemeten wordt; en ten derde zou men kunnen concluderen dat de interventie tot doel had het Servische volk uit te roeien.

Sakellariou
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, in het begin van dit jaar konden velen de moorden, verdrijvingen, plunderingen en brandschatting door het Servische leger en de Servische milities in Kosovo niet meer aanzien en pleitten daarom voor een zogenaamde humanitaire interventie. Vandaag moeten zij zich afvragen of de oorlog - jammer genoeg niet tegen hen, die de misdaden begingen, maar tegen de Joegoslavische bevolking - die wij gedurende meer dan twee en een halve maand hebben gevoerd en die verschillende miljarden euro heeft gekost, het resultaat heeft opgeleverd dat wij ervan verwachtten.
Is er een einde gekomen aan de moorden, verdrijvingen en plunderingen en brandschatting in Kosovo? Jammer genoeg niet. Jammer genoeg gaan de misdaden voort, evenwel met twee verschillen. In de eerste plaats zijn de slachtoffers niet langer de Albanese Kosovaren maar Serviërs, Roma en zelfs Bosniërs. In de tweede plaats bevindt zich in Kosovo niet langer het Joegoslavische leger, maar werken daar nu onze militairen aan een fantastische opdracht, namelijk de wederopbouw, de bescherming van de mensen en het herstel van de orde. Toch zijn zij radeloos omdat zij niet in staat zijn bescherming te bieden aan de mensen die zij willen beschermen en die ook wilden dat zij naar Kosovo kwamen. Van wie is dat de schuld? Jammer genoeg is dat de schuld van hen voor wie de internationale gemeenschap de eerste oorlog om humanitaire redenen heeft gevoerd. Het voormalige UCK - ik zeg bewust 'voormalig' omdat het UCK zogezegd werd ontwapend en niet meer bestaat - meent dat het de oorlog heeft gewonnen en daardoor het recht heeft dezelfde misdaden te plegen als die welke tot deze oorlog hebben gevoerd. Dat is het schandelijke van de situatie.
De internationale gemeenschap kijkt naar wat er gebeurt. Wij zouden de VN-gezant, de heer Kouchner, en zijn voormalige collega's onvoorwaardelijk steunen als hij er eindelijk mee zou beginnen in Kosovo een bestuursapparaat op te bouwen en als dat niet aan de onbetrouwbare en niet-legitieme UCK-regering zou worden overgelaten, als ook de gemeentebesturen en de gemeenteraden in Kosovo niet door het UCK zouden worden gedomineerd, maar andere Kosovaren of VN-medewerkers die opdracht en de vele andere in Kosovo op zich zouden nemen.

Schroedter
Mijnheer de Voorzitter, ik ben het volkomen eens met wat de heer Sakellariou heeft gezegd. Ik was ik oktober in Kosovo. Ik kan bevestigen dat het militaire bestuur de problemen in Kosovo niet heeft kunnen oplossen. In Kosovo kunnen wij integendeel vaststellen dat geweld, zoals wij altijd zeggen, nieuw geweld uitlokt. De internationale gemeenschap heeft immers geen oplossing voor het conflict in Kosovo. Dat bestaat nog altijd. De internationale gemeenschap zegt dat Kosovo deel uitmaakt van Klein-Joegoslavië en dat ze er een multi-etnische samenleving tot stand wil brengen. De werkelijkheid in Kosovo ziet er echter heel anders uit. Iedereen die daar aanwezig is en daar werkt, weet dat, ook de mensen van de EU.
De heer Sakellariou heeft gelijk als hij zegt dat het voormalige UCK zich overwinnaar voelt. Dat wordt door de internationale, hoofdzakelijk economische hulp ook bevestigd. Alle partijen willen in theorie dat Serviërs, Roma en Albanezen samenleven, maar in de praktijk is de situatie in Pristina heel anders. Nergens vinden wij daar nog opschriften in cyrillisch schrift. Alle cyrillische opschriften zijn verwijderd, want niemand mag er nog Slavisch spreken. Voor de Serviërs in Pristina houdt dat in dat zij in de praktijk niet meer aan het openbaar leven kunnen deelnemen. Dat is de situatie in Pristina, waar allerlei internationale organisaties aanwezig zijn. In Mitrovica is de situatie nog veel erger. De stad is verdeeld en er zijn geen contacten tussen de verschillende bevolkingsgroepen. Alle multi-etnische projecten, ook die van de EU, zijn juist daarop stukgelopen.
Hoe komt dat? Dat komt doordat wij ons uitsluitend op economische hulpverlening concentreren en geen oog hebben voor belangrijke dingen zoals de inoefening van verdraagzaamheid en democratie en hulpverlening op sociaal gebied. Daarvoor is ginds geen geld beschikbaar. De heer Kouchner weet dat de wederopbouw in Kosovo op het probleem van de bescherming van de minderheden zal stuklopen. Op dat punt krijgt hij van de EU geen steun.

Pack
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de situatie in Kosovo wordt gekenmerkt door grote onveiligheid en veel geweld. Af en toe worden er ook mensen vermoord. Dat brengt, zoals wij al hebben gehoord, uiteindelijk ook ons allemaal in diskrediet. Ik probeer al sedert 1989 te helpen, maar vaak voel ik mij persoonlijk gedesavoueerd. Waarom hebben wij als internationale gemeenschap ingegrepen? Wij hebben besloten de Albanezen te helpen omdat hun fundamentele en mensenrechten werden geschonden. Daarom zijn wij naar Kosovo gegaan. Ik meen nog altijd dat wij de juiste beslissing hebben genomen.
In de acht jaar apartheidsregime in Kosovo hebben de Albanezen de Serviërs, Roma, Kroaten noch Bosniërs ooit kwaad gedaan. Wij mogen echter niet vergeten dat zijzelf afschuwelijk hebben geleden. Dat elke dag massagraven worden ontdekt, bewijst dat. Daarom meen ik dat opnieuw samenleven zeer moeilijk zal worden. De wonden helen tergend langzaam. In Centraal- en Noord-Europa weten wij dat ook. Daarom meen ik dat wij iets moeten verlangen wat zij kunnen doen, namelijk ter plaatse naast elkaar bestaan. Daarbij moeten wij hen helpen. Ook de Albanese leiders moeten misdaden voortdurend aan de kaak stellen. Wij moeten alles in het werk stellen om de daders te vinden en te veroordelen.
Wij wilden onrecht verhinderen, maar nu straffen sommigen van hen die wij hebben geholpen, ons door leugens te vertellen en op hun beurt minderheden te verdrijven. De Roma, Serviërs, Kroaten, Bosniërs en allen die de taal niet spreken, behoren daartoe. Ik wil niet dat de onderdrukten nu zelf de anderen onderdrukken. Daarom moeten wij ervoor zorgen dat in de gemeenten waar mensen worden vervolgd, ook de hulp voor de wederopbouw wordt geschorst, opdat iedere burger in Kosovo zijn verantwoordelijkheid op zich neemt en ervoor zorgt dat zulke daden niet meer voorkomen. KFOR kan niet overal zijn en kan niet iedereen controleren. Daarom moeten alle fatsoenlijke Albanezen - die zijn talrijker dan wij denken - hun verantwoordelijkheid op zich nemen.
Het probleem is ook dat de Albanese leiders, of zij die denken dat ze dat zijn, niet in staat zijn samen voor dit land, voor hun land, aan de toekomst te bouwen. Daarom moeten wij ook tot hen een oproep richten. Ik denk dat wij een interimregering nodig hebben en dat die er sneller moet komen dan de heer Kouchner die tot stand kan brengen.
In de tweede plaats hebben wij op lokaal niveau mensen nodig die verantwoordelijkheid op zich kunnen nemen. Als dat geen Albanezen of Serviërs kunnen zijn waar die een meerderheid hebben, moeten dat mensen van de internationale gemeenschap zijn, zodat wij iemand hebben die we kunnen aanspreken. In de gemeenten waar het goed gaat, moeten wij positief reageren en zeggen dat wij die gemeenten meer hulp willen bieden dan aan die welke niets doen.
Dames en heren, dit is een zware opdracht. UNMIK moet die opdracht vervullen. Het probleem is evenwel dat dit gemakkelijker gezegd is dan gedaan. Ik meen evenwel dat wij ons doel alleen kunnen bereiken door in Kosovo de democratie te vestigen. Wij moeten dat doen, maar eerst moeten wij werkgelegenheid creëren, de nodige infrastructuur tot stand brengen en ervoor zorgen dat de jongeren, die nu nog met een kalashnikov rondlopen, eindelijk een werktuig ter hand nemen en iets voor hun land doen. Dan zijn wij op de goede weg. De heer Kouchner zou ook op dat terrein wat meer moeten kunnen bereiken dan nu, wie hem daarbij ook mag hinderen.

Posselt
Mijnheer de Voorzitter, dit debat was tot nu toe jammer genoeg zeer eenzijdig. Wij hebben immers vergeten aan zelfkritiek te doen. Wij hebben hier gedurende vele jaren de ogen gesloten voor het feit dat in Kosovo al tien jaar onderdrukking heerst. Mevrouw Pack en anderen hadden daar wel aandacht voor, maar de grote meerderheid niet. Het is onze eigen schuld - en in elk geval de schuld van hen die de werkelijkheid niet hebben willen zien - dat de heer Rugova mettertijd alle aanzien heeft verloren. Gedurende tien jaar hebben wij hem op zijn geweldloze weg alleen gelaten. Het is volkomen duidelijk dat de heer Rugova in een uitzichtloze situatie, waarin honderdduizenden mensen door stelselmatig geweld van de overheid werden verdreven - dat is het grote verschil met de huidige geïsoleerde, maar uiteraard even afkeurenswaardige wraakacties - de controle over de krachten heeft verloren.
Wij moeten eens duidelijk beseffen dat het goed is dat wij anderen veroordelen, maar dat wij ook aan zelfkritiek moeten doen. Vooral wij zijn in gebreke gebleven. Uiteraard moeten wij tegen elke verdrijving protesteren. Ik kom zelf uit een familie die, hoewel ze collectief onschuldig was, op basis van decreten van de staat 50 jaar geleden werd verdreven. Elke verdrijving is er een te veel. De 20ste eeuw dreigt als de eeuw van de volkenmoord en de verdrijving de geschiedenis in te gaan. Daarom moeten wij elke verdrijving doen ophouden, ook in Kosovo. Daarom moeten wij ons inspannen om het verbod op verdrijving en het recht op een eigen land tot fundamenten van de internationale rechtsorde te maken om zulke afschuwelijke gebeurtenissen in de toekomst te voorkomen.

Swoboda
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, wij lopen, zoals de vorige sprekers terecht hebben gezegd, inderdaad groot gevaar dat wij geen multi-etnisch Kosovo tot stand brengen, wat onze bedoeling was, maar een zuiver Albanees Kosovo. Mijnheer Posselt, uw kritiek was terecht. Hier in het Parlement waarschuwen mevrouw Pack, ikzelf en vele anderen al sedert vele jaren voor wat in Kosovo kan gebeuren als wij blijven toekijken en ertoe bijdragen dat de heer Rugova alle aanzien verliest.
Toen wij onlangs in Kosovo waren - de Voorzitter van ons Parlement en mevrouw Pack -, hebben wij vastgesteld dat het op de plaatsen waar de etnische zuiverheid tot stand is gebracht, min of meer goed gaat. Waar de etnische groepen elkaar raken zijn de conflicten nog veel scherper geworden dan vroeger. Het is onaanvaardbaar dat Serviërs of Albanezen, als zij naar een ziekenhuis willen, het risico lopen dat zij daar nog zwaarder worden verwond dan zij waren voor zij naar het ziekenhuis kwamen. De internationale gemeenschap moet hier een duidelijk standpunt innemen. Het is onaanvaardbaar dat Albanezen die een liberale en open houding aannemen, worden bedreigd, zoals de vroegere woordvoerder van de delegatie in Rambouillet, omdat hij vraagt dat ook de Serviërs, Roma, Sinti en andere bevolkingsgroepen in zijn land worden aanvaard.
Dat heeft ook te maken met wat hier al is gezegd, namelijk dat wij in Kosovo aan beide zijden jammer genoeg te maken hebben met politieke leiders die niet aan de toekomst willen bouwen maar alleen aan zichzelf denken. De woordvoerder van de delegatie in Rambouillet heeft ons gezegd dat wij, als wij een Albanese politicus naar een datum of een historische gebeurtenis zouden vragen, daarover heel wat zouden vernemen. Als wij echter zouden vragen hoe de sociale zekerheid er in de toekomst uit moet zien, zou niemand die vraag kunnen beantwoorden. Daarom is het van het grootste belang dat UNMIK en de heer Kouchner snel een regering installeren. Die moet natuurlijk dicht bij de bevolking staan en ermee samenwerken. Wij moeten echter goed weten dat de Verenigde Naties en natuurlijk ook de Europese Unie hun gezag op het spel zetten.
Wij moeten de Albanese bevolking helpen om een multi-etnische samenleving tot stand te brengen. Dat is onze grote opdracht. De strijd voor de vrijheid in Kosovo is nog niet gewonnen. Er wacht ons nog veel werk.

De Voorzitter
Ik stel vast dat over deze problemen in alle fracties van dit Parlement eensgezindheid heerst. Ook dat is zeker positief.

Coûteaux
Mijnheer de Voorzitter, met droefenis zal de fractie voor het gemeenschappelijk voorstel voor een resolutie stemmen. Ik zeg met droefenis, omdat wij vandaag slechts het resultaat constateren van onze aanhoudende schijnheiligheid in de zaak Kosovo, om niet te zeggen onze verblinding en zelfs onze lafheid. Schijnheiligheid, omdat wij, toen wij het afgelopen voorjaar voor oorlog kozen, dat wil zeggen toen wij ons hebben afgewend van het evenwicht dat de enige voorwaarde is voor vrede tussen partijen die in conflict zijn, wel wisten dat wij de kettingreacties van geweld zonder eind zouden uitlokken waarvan wij vandaag getuige zijn.
Toen wij de hele wereld op de been brachten om een terroristische bende te steunen, het UCK, dat helaas geruime tijd de steun genoot van een lidstaat - immers het UCK had jarenlang zijn hoofdkwartier in Frankfurt ­ hebben wij het rijk van de terreur carte blanche gegeven. We wisten overigens dat deze dadendrang niets te maken had met de rechten van de mens, want hij ontketende een cascade van terreur, zozeer dat wij nu niet alleen meer de min of meer medelijdende getuigen zijn van een nieuwe etnische zuivering, maar, wij Europeanen, en met name de missie Kouchner, behoren tot de medeplichtigen, de schuldigen, zeg eigenlijk maar tot de organisatoren.
Bij die schijnheiligheid komt nog de verblinding. Wij hebben de begrippen natie en volk, nationaal beginsel en etnisch beginsel, niet uit elkaar weten te houden. Een natie, moet het nog gezegd worden, is het tegengestelde van een etnie. Het spijt ons ten zeerste dat wij deze overduidelijke zaken nog eens in herinnering moeten brengen, maar Europa heeft het nationaal beginsel zover uit het oog verloren, dat wij het steeds weer moeten herhalen: In een natie gaan de etnieën op in een pluralistisch geheel, waardoor de primaire banden van ras of bloed althans naar het privévlak worden verschoven en plaatsmaken voor een politieke constructie, hetgeen wij in Frankrijk al twee eeuwen lang, en misschien al wel veel langer dan twee eeuwen, de Republiek hebben genoemd.
Als we de naties vernietigen, datgene waartoe het Joegoslavische geheel in de loop der jaren had kunnen uitgroeien, vooral als Europa zijn armen eerder voor dit geheel had geopend, als we de naties vernietigen, dan houden we overal nog slechts exploderende etnieën over, om niet te zeggen bendes, dat wil zeggen afrekeningen, en tenslotte oorlog in Europa. Zo is Europa thans bezig zichzelf te vernietigen door het vernietigen van de naties, de sokkel, het basisbeginsel, de wezenlijke kracht, waarop het rust.
Bij de verblinding komt tenslotte de lafheid. De Europeanen hebben deze oorlog, we weten het maar al te goed, slechts gevoerd uit zwakheid tegenover de Verenigde Staten, dat wil zeggen tegenover een rijk dat op de aardbodem geen concurrentie duldt, en dat begonnen is Europa op te delen om overal te heersen. Dat is in deze een van de doelstellingen van de Verenigde Staten, en uit zwakte en lafheid zijn wij de Verenigde Staten gevolgd.
Zo rest ons niets anders, mevrouw Pack, dan de aanblik van de ruïnes die helaas de eerste resultaten zijn van een federale opvatting van Europa; te beginnen met het trotse Servië, dat zich in de geschiedenis zo vaak dapper heeft onderscheiden, voert deze opvatting de volkeren van Europa langzaam naar wanorde, tweestrijd en, ik herhaal het nog eens, naar oorlog.

Belder
Mijnheer de Voorzitter, onlangs poneerde de leider van het UCK, het Bevrijdingsleger van Kosovo, Hashim Thaçi: "Ik ben president van Kosovo. Mensen die mijn regering steunen, zijn welkom in Kosovo. Iedereen die problemen maakt, moet Kosovo verlaten."
Dit misplaatste machtsbewustzijn zet, veroordelenswaardig genoeg, de lijn voort van het verfoeilijke onderdrukkingsregime van Slobodan Milosevic. Deze politieke lijn staat evenzeer haaks op een pacificatie, laat nog staan een maatschappelijk vernieuwingsproces, van het legendarische slagveld Kosovo Polje en omstreken. In feite nodigen Thaçi's woorden de resterende leden van de Servische minderheid uit alsnog te vertrekken. Woorden die de afgelopen maanden kracht zijn bijgezet door regelrechte daden van terreur, begaan door de slachtoffers van gisteren, door Albanese Kosovaren.
Veelzeggend genoeg kritiseerde de Albanese journalist Veton Surroi dit verwerpelijke optreden bijzonder scherp als "georganiseerde en systematische terreur die men slechts fascistisch kan noemen". Niet het minst leed ook de minderheidsgroep van de Roma onder een pogromachtige Albanese stemming jegens haar. Juist voor de Kosovaarse Roma wil ik bijzondere aandacht vragen. Let wel, een van de oudste volksgroepen ter plaatse. Vandaag moet zij collectief boeten als zogeheten medeplichtige van het Milosevic-regime. Belgrado gaf Kosovaarse Roma immers de arbeidsplaatsen die het Kosovaarse Albanezen niet langer gunde in de periode 1989-1999.
Mijnheer de Voorzitter, grondig, onbevangen historisch onderzoek moet uitwijzen wat er waar is van de Albanese beschuldigingen van gruweldaden van Kosovaarse Roma tegenover hun Albanese medeburgers. Eén ding staat evenwel vast vanuit christelijk en algemeen moreel perspectief: misdaden rechtvaardigen onder geen enkele omstandigheid nieuwe misdaden!
Welnu, die hebben sinds de aanwezigheid van de VN en KFOR in Kosovo per 12 juni wel degelijk plaatsgevonden. Sterker nog, zij gebeurden reeds in de Macedonische vluchtelingenkampen. Het gevolg lag voor de hand: 20.000 Roma uit Kosovo sloegen naar schatting op de vlucht. De meesten van hen kwamen in opvangkampen in de buurrepublieken Montenegro en Macedonië terecht. Naar mijn informatie zullen deze kampen echter eind dit jaar worden gesloten. Wanneer deze inlichtingen kloppen, wat denkt de EU dan voor deze ontheemde Kosovaarse Roma te doen?
In dit verband nog een andere, prangende vraag. In Montenegro vallen grote aantallen Kosovaarse Roma in de handen van gewetenloze mensensmokkelaars, richting Italië. Wat kan de Europese Unie in nauwe samenwerking met de Montenegrijnse autoriteiten daartegen ondernemen?
Tenslotte, recent schreef het Tsjechische weekblad Tyden in een reportage over "De verheimelijkte Roma-exodus" uit Kosovo dat Roma niet veel nadenken over hun toekomst. Waarom ook? Die hebben zij toch al niet, dat wil zeggen geen menswaardige, "ingeklemd tussen Albanese terreur in Kosovo, afkeer en discriminatie in andere landen en aflopende humanitaire hulp op de centrale Balkan". Alle reden voor de internationale gemeenschap om zich thans in het bijzonder sterk te maken voor de bescherming van de in Kosovo gebleven Roma.
Het geval Alexander Nikitin

Schroedter
Mijnheer de Voorzitter, Alexander Nikitin staat op 23 november nogmaals voor de rechtbank. Nog altijd moet hij zich voor de rechtbank voor een oude zogenaamde spionagezaak verantwoorden. Het staat echter allang vast dat hij de informatie in het Bellona-rapport uit voor iedereen toegankelijk bronnen heeft gehaald. Dankzij zijn deskundigheid zijn wij allemaal opmerkzaam gemaakt op het grote gevaar dat ons vanuit de Noordelijke IJszee bedreigt. Alexander Nikitin heeft op diepmenselijke manier gehandeld. De Europese Unie draagt hier een bijzondere verantwoordelijkheid, omdat ze nog altijd het materiaal gebruikt dat Alexander Nikitin heeft verzameld. De noordse dimensie, waartoe in Helsinki werd besloten, heeft juist betrekking op het probleem van de schoonmaak van de Noordelijke IJszee en de opruiming van het gevaar dat ons van daaruit allemaal bedreigt. Daarom moeten wij een grotere inspanning doen om Alexander Nikitin eindelijk vrij te krijgen en om de beschuldigingen tegen hem te doen intrekken. Wij weten immers allemaal dat het proces een louter politiek karakter heeft. Ook de wetten in Rusland worden in dit proces overtreden, omdat de oude communistische partijbureaucratie hier eens temeer aan het langste eind trekt.
Ik vind dat Alexander Nikitin zeer humaan heeft gehandeld en van een opmerkelijke verantwoordelijkheidszin blijk heeft gegeven toen hij dit materiaal voor ons toegankelijk maakte. Daarom moet de EU-missie in Moskou deze kwestie op zijn minst volgen. Wij moeten echter ook op politiek niveau optreden en ervoor zorgen dat deze aangelegenheid als een politieke kwestie wordt erkend en dat Alexander Nikitin eindelijk wordt vrijgelaten. Alexander Nikitin moet worden vrijgelaten en eerherstel krijgen.

Posselt
Mijnheer de Voorzitter, het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens, dat ook Rusland, als lidstaat van de Raad van Europa, moet naleven, vindt zijn oorsprong hier in Straatsburg. Aan de overkant van de rivier is het Europees Hof voor de rechten van de mens gevestigd, waartoe de heer Nikitin zich heeft gewend. Daarom is wat nu in Rusland gebeurt, geen binnenlandse aangelegenheid van een of ander ver verwijderd land, maar van een Europese instelling waarvan de vijftien lidstaten van de EU het kloppende hart zijn.
Daarom hebben wij de plicht voor de heer Nikitin en zijn vrijlating te pleiten en te vragen dat hij eindelijk in menswaardige en met de rechtsstaat overeenstemmende omstandigheden kan leven. Ook als Europese Unie zijn wij gebonden door de partnerschap- en samenwerkingsovereenkomst. Die bindt niet alleen Rusland, maar ook ons. Ze bevat een mensenrechtenclausule en noopt ons ertoe ons massaal in te zetten voor de heer Nikitin, voor de verbetering van de omstandigheden waarin hij wordt vastgehouden, voor zijn vrijlating en, zoals gezegd, voor een eerlijke en met de rechtsstaat overeenstemmende behandeling. Het zou schandelijk zijn als wij hier zouden inbinden. Zoals mevrouw Schroedter terecht opmerkte, heeft de heer Nikitin immers ook in ons belang gehandeld. Wij hebben dat hier in het Parlement al vaak gezegd. De heer Nikitin is voor het milieu in Europa opgekomen. Hij is opgekomen voor de rechtsstaat in geheel Europa. Eigenlijk zouden wij hem hier in het Europees Parlement een van onze prijzen moeten toekennen. Daarom zal ik deze ontwerpresolutie en de daarin opgenomen oproep met overtuiging goedkeuren.

Chichester
Mijnheer de Voorzitter, ik spreek niet alleen namens mijn fractie maar ook namens mijn collega Lord Bethell, die zeer betrokken is bij deze zaak. Het geval Alexander Nikitin leent zich bij uitstek voor ons actualiteitendebat. Volgende week dinsdag moet hij voor de Russische rechter verschijnen, als ik me niet vergis voor de zesde keer. Hem wordt hoogverraad ten laste gelegd, een ernstige, extreem zware beschuldiging, maar wat heeft hij misdaan? Hij heeft een zaak aan de orde gesteld die van belang is voor de burgers en het milieu in geheel Europa. Zijn mogelijke terdoodveroordeling staat in geen verhouding tot de aanklacht, en dit Parlement en de andere Europese instellingen dienen de Russische autoriteiten dan ook in krachtige bewoordingen duidelijk te maken dat ze dit vraagstuk opnieuw moeten bezien, de aanklacht moet intrekken en gehoor moeten geven aan onze oproep hem onmiddellijk vrij te laten.
Het is ook in het licht van ons eerdere debat over de afschaffing van de doodstraf zeer toepasselijk dat we een beroep doen op de Russische autoriteiten onze opvattingen te respecteren, dat wil zeggen de Europese opvattingen over de vraag of de heer Nikitin in staat van beschuldiging gesteld moet worden en zo ja, welke straf aanvaardbaar zou zijn. Ik schaar mij dus volledig achter de oproep de heer Nikitin onmiddellijk vrij te laten en vrij te pleiten van hetgeen hem ten laste is gelegd.

Lamy
Ik ga snel in op de drie punten die aan de orde zijn gesteld: de doodstraf, de minderheden in Kosovo en de zaak Nikitin.
Wat allereerst de zaak van de doodstraf betreft, zou ik niet echt inhoudelijk op de kwestie willen ingaan, zoals u in uw ontwerpresolutie wel doet; de Commissie gaat hiermee natuurlijk akkoord voor wat betreft het standpunt dat ten aanzien van de doodstraf wordt ingenomen. Volgens mij vraagt dit niet om verder commentaar, daarover zijn wij het wel eens. Ik wil gericht ingaan op een punt, dat tijdens de discussie aan de orde is gesteld, namelijk de kwestie van de ontwerpresolutie over de doodstraf die de Unie had voorgelegd aan de derde commissie van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties.
Het gaat inderdaad om een kwestie van buitenlands beleid. Met deze resolutie stelde de Europese Unie de internationale gemeenschap voor zich in te zetten voor het instellen van een moratorium op executies. Voor ons is namelijk de afschaffing van de doodstraf een intrinsiek element van ons beleid inzake de rechten van de mens, terwijl het voor vele landen - dat is althans hun stelling - uitsluitend om een strafrechtelijke zaak gaat.
Wij hebben deze ontwerpresolutie na rijp beraad inderdaad ingetrokken, en leggen u dit besluit ter beoordeling voor. Wij hebben dit ontwerp ingetrokken, omdat de debatten van die derde commissie van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties naar ons idee de verkeerde kant uitgingen. Wij waren namelijk van mening dat bepaalde van de vele amendementen die werden ingediend door de landen waarvoor ons standpunt problematisch is, voor ons weer onaanvaardbaar zijn, namelijk het amendement dat ertoe strekte in deze resolutie een verwijzing in te voegen naar artikel 2, lid 7, van het Handvest van de Verenigde Naties, dat als volgt luidt: "Geen enkele bepaling van dit Handvest geeft de Verenigde Naties de bevoegdheid tussenbeide te komen in aangelegenheden die wezenlijk onder de nationale rechtsmacht van een staat vallen." Dit amendement was inderdaad gênant, omdat het debat daardoor werd verlegd naar een ander terrein, dat van de nationale bevoegdheid van een staat. Voor ons zou de invoeging in de resolutie van een specifieke verwijzing naar het beginsel van de soevereiniteit van de staten een risico hebben ingehouden dat aan het acquis van het stelsel van de Verenigde Naties, met name van de Wereldconferentie van 1993, zou worden getornd, waarin werd bepaald dat "de bevordering en bescherming van alle rechten van de mens een legitieme zorg is van de internationale gemeenschap."
Bovendien zou het aanvaarden van een dergelijk amendement zeer negatief kunnen uitwerken op de werkzaamheden van de Verenigde Naties op het gebied van de mensenrechten. Het is dus niet, zoals ik heb horen zeggen, om toe te geven aan een zekere druk dat wij er de voorkeur aan hebben gegeven het debat op die manier, voorlopig althans, te sluiten, maar om vast te houden aan een beginselstandpunt. Dit besluit moet u dus niet zien als het ontbreken van een buitenlands beleid, en evenmin als het toegeven aan pressie van de een of de ander. De Unie zag hier het risico dat wij, gezien de voorgestelde amendementen, uit naam van deze legitieme strijd, waarmee wij het eens zijn, op een lager niveau zouden eindigen dan waar wij begonnen waren. Dat was de verklaring die ik u wilde geven.
Nu het tweede onderwerp, mijnheer de Voorzitter, namelijk de rechten van de Serviërs en de andere minderheden in Kosovo. Ik geloof dat de Commissie, en met haar de gehele Europese Unie, vanaf het begin duidelijk heeft gesteld dat wij elk etnisch geweld, ongeacht de dader, en ongeacht het slachtoffer, veroordelen. Dit geweld, vandaag tegen Servische en zigeunerminderheden gericht, is even onaanvaardbaar als het geweld van enkele maanden geleden tegenover de Kosovaren. Dankzij programma's voor bijstand ten gunste van democratisering en mensenrechten, blijft de Commissie maatregelen ondersteunen die het vertrouwen weer moeten opbouwen en de dialoog tussen de verschillende gemeenschappen moeten bevorderen. Al vóór het conflict traden wij zo op, helaas zonder veel succes - en ik ben het vanuit dit oogpunt eens met de opmerkingen die meerderen van u hebben gemaakt over het feit dat ons in deze zaak een gewetensonderzoek past. Wij proberen niettemin in nieuwe omstandigheden pragmatisch, en in het licht van deze doelstellingen te blijven handelen, met name bij de selectie van projecten inzake hulp en bijstand.
De inspanningen van KFOR om de orde en de wet in Kosovo te handhaven en alle burgers te beschermen, hebben onze volledige, onverkorte steun. Hetzelfde geldt voor de inspanningen van UNMIK om een operationele civiele administratie op te zetten, de politiefuncties die thans in handen van KFOR zijn, op zich te nemen, en een multi-etnische, vreedzame samenleving te creëren, waarin wederopbouw en herstel ter hand worden genomen. UNMIK heeft zich tot de Commissie gewend om financiering te verkrijgen voor het beschermingskorps van Kosovo, en de lidstaten zullen in de komende weken een besluit nemen over het programma dat wij in antwoord op dat verzoek hebben voorgesteld. In de vorm van een jumelage steunen wij tevens de inspanningen van UNMIK op het niveau van de plaatselijke besturen. In deze context verzoeken wij aan alle mensen van goede wil in Kosovo en daarbuiten een bijdrage te leveren aan deze doelstellingen om ons te helpen, zodat UNMIK en KFOR zelf deze doelstellingen kunnen realiseren. Voor zover nodig memoreer ik dat wij er ons tegen verzetten dat Kosovo verkokerd raakt. Het moet een multi-etnische samenleving worden, zonder onderscheid of discriminatie op basis van etnische of andere motieven.
En als u mij toestaat gemakshalve in het Engels verder te gaan, waarmee ik het Reglement hopelijk niet schend, kan ik u verder ten antwoord geven dat de Europese Commissie het verontrustende proces tegen Alexander Nikitin op de voet heeft gevolgd. Vertegenwoordigers van verschillende lidstaten van de Unie hebben in oktober 1998 de rechtszitting in Sint-Petersburg bijgewoond, en waren ook aanwezig toen het Hooggerechtshof in zijn meest recente uitspraak, in februari 1999, besloot de zaak voor nader onderzoek terug te verwijzen naar een lagere rechtbank.
Getrouw aan haar eerdere verklaringen over deze zaak heeft de Europese Commissie duidelijk laten weten dat eventuele nieuwe stappen in het proces tegen de heer Nikitin inzake zijn bijdrage aan het verslag-Bellona geheel in overeenstemming dienen te zijn met de internationaal aanvaarde normen en beginselen van rechtvaardigheid en mensenrechten. Ik ben me ervan bewust dat de advocaten van de heer Nikitin een verzoekschrift hebben ingediend bij het Europees Hof voor de rechten van de mens, en weet zeker dat de instellingen van de Raad van Europa dat verzoekschrift naar behoren in behandeling zullen nemen.
Zonder zich te willen mengen in de gerechtelijke procedures van een soevereine staat, blijft de Europese Commissie er waakzaam op toezien dat de heer Nikitin een eerlijk en openbaar proces krijgt waarin zowel de beginselen van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens als die van de Russische grondwet worden gerespecteerd.

De Voorzitter
Mijnheer Lamy, ik dank u.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt vandaag om 17.30 uur plaats.

Rwanda/Burundi
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerpresoluties:
B5-0267/99 van de leden Ries en Van den Bos, namens de ELDR-Fractie, over de vrijlating van Johannes Bosco Barayagwiza en de situatie in Burundi;
B5-0276/99 van de heer Miranda e.a., namens de GUE/NGL-Fractie, over Rwanda en het Internationaal Straftribunaal van Arusha;
B5-0285/99 van de heer Van den Berg, namens de PSE-Fractie, over de situatie in het gebied van de Grote Meren en de akkoorden van Lusaka;
B5-0293/99 van mevrouw Maes e.a., namens de Verts/ALE-Fractie, over Burundi;
B5-0294/99 van mevrouw Maes e.a., namens de Verts/ALE-Fractie, over Rwanda;
B5-0300/99 van de heer Khanbhai e.a., namens de PPE/DE-Fractie, over de situatie in het gebied van de Grote Meren en in het bijzonder Rwanda;
B5-0301/99 van de heer Van Hecke e.a., namens de PPE/DE-Fractie, over de situatie in Burundi/Grote Meren.

Ries
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega's, de recente vrijlating van Jean Bosco Barayagwiza door het Internationaal Straftribunaal voor Rwanda (TPIR) heeft de regering en de bevolking in Rwanda gechoqueerd. Deze woede is geheel rechtmatig: de beschuldigde is wegens een procedurefout vrijgelaten, terwijl er uiterst zware beschuldigingen wegens genocide tegen hem zijn ingebracht. Naast deze episode die door de Rwandezen als een trauma wordt beleefd, is hier sprake van een cultuur van straffeloosheid.
Duidelijk moet worden gesteld dat al diegenen die zulke afschuwelijke misdaden als genocide of misdaden tegen de menselijkheid hebben gepleegd, of daaraan medeplichtig zijn, zonder meer worden vervolgd. Hiervoor dienen de internationale instellingen - waarvan wij deel uitmaken - de internationale tribunalen adequate middelen te verschaffen om hun taak te volbrengen.
Zou de Europese Unie, mijnheer Lamy, bereid zijn hierin een rol te spelen om te voorkomen dat zich in de toekomst nog dergelijke ontsporingen voordoen, die desastreus zijn in de ogen van een bevolking die waarheid en rechtvaardigheid verwacht?
Tenslotte is er de taak van de Europese Unie om bij deze gelegenheid aanwezig te zijn naast het Rwandese volk, natuurlijk met bijzondere aandacht voor het TPIR, opdat dit conflict, dat al zover weg lijkt, te ver al in de ogen van sommigen, niet in de vergetelheid raakt. Het volk is vandaag echt verraden door de vrijlating van Jean Bosco Barayagwiza, die, moeten wij het nog zeggen, de radio van de haat heeft gecreëerd, de radio van de mille collines, de duizend heuvels, die om trieste redenen grote bekendheid heeft gekregen. Men begrijpt de reactie van de autoriteiten van Kigali, maar ik verzoek ze hun samenwerking met het TPIR te hervatten, dat ondanks alles het beste instrument blijft om gerechtigheid en dus vrede te brengen.
De internationale justitie moet weer in het geweer komen als zij geloofwaardig wil blijven, maar wij moeten haar ook de middelen geven die bij haar ambitie horen. Wij hebben tegenover de Rwandezen de plicht de herinnering aan de verschrikking levend te houden.

Van den Berg
Voorzitter, wij waren als leden van het Europees Parlement samen met collega's uit de ACS-landen in Nassau en twee dagen ervoor vond de moord plaats op Saskia von Meyenfeldt en een UNICEF-medewerker, en een aantal burgers in zuidoost-Burundi. Wij hebben toen in een algemene resolutie om een onderzoek gevraagd, oorspronkelijk een onafhankelijk onderzoek. Een Burundese vertegenwoordiger maakte bezwaren, daardoor moest de term "onderzoek" worden.
Nu, in deze resolutie spreken wij over een onafhankelijk onderzoek en dat maakt het ons mogelijk om duidelijk te zeggen dat wij graag willen dat niet alleen de betrokken partijen en dus ook niet alleen de Burundese regering hun mening geven maar dat ook daadwerkelijk de feiten boven komen.
Wij zouden het op prijs stellen als de Commissie zou willen bevorderen dat haar EU-ambassadeurs in de regio terzake ook informatie inwinnen en ons op de juiste wijze op de hoogte stellen.
Tweede punt betreft het feit dat het hier om een veel omvangrijker conflict gaat waar zo langzamerhand meer dan 200.000 doden zijn gevallen vanaf 1993, en 800.000 ontheemden. Soms is het goed die getallen te noemen, want in het zicht van wat vlak voor onze deur in Kosovo gebeurt vergeten wij soms dat in een gebied van Centraal-Afrika nog steeds zo'n omvangrijk conflict plaatsvindt.
Het bevorderen van een stabiliteitspact door alle contacten die wij hebben als Europese Commissie in samenhang met de Verenigde Naties, het bevorderen van de politieke aandacht en energie van degenen die daar ter plaatse werken om tot een stabiliteitspact te komen, blijft een grote urgentie.
Ik hoop dat wij erin slagen vanuit Europa duidelijk te maken dat mensenrechten een en ondeelbaar zijn en niet alleen voor ons tellen als het om Kosovo gaat, maar ook bij deze Centraal-Afrikaanse regio. Ik hoop dat beide resoluties daartoe weer een steentje bijdragen.

Rod
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, wij moeten ons opnieuw bezighouden met de situatie in Rwanda. Gisteren hebben wij de genocide en de inbreuken op de mensenrechten aan de kaak gesteld. Vandaag kunnen wij inderdaad niet anders dan verontwaardigd zijn over de vrijlating, zogenaamd om technische redenen, van Jean Bosco Barayagwiza, die toch een van de belangrijkste aanstokers is van de genocide. Deze vrijlating is in feite tamelijk symptomatisch voor wat men wil en niet wil: men wil niet de balans opmaken van de genocide, en men wil vooral wel de betrokkenheid stilhouden van de Europese landen, met name van Frankrijk. Naar een recent parlementair onderzoek heeft aangetoond, was Frankrijk althans passief medeplichtig.
Laten wij er ook op wijzen dat de Rwandese situatie, zorgwekkend als ze is, met name de instabiliteit van de buurlanden meebrengt; de situatie in Congo is in dit opzicht tamelijk dramatisch.
Het Europees Parlement moet thans duidelijk bevestigen dat om de stabiliteit in de regio te bewerkstelligen, de voorwaarden moeten worden gecreëerd voor een vrede die stoelt op gerechtigheid en op de vervolging van diegenen die verantwoordelijk zijn voor het etnisch geweld.
Daarom vragen wij het Internationaal Straftribunaal zijn standpunt inzake de vrijlating van de heer Barayagwiza, gezien de ernstige aanklachten die tegen hem zijn ingebracht, te herzien, omdat anders de Rwandese bevolking zich gekwetst kan voelen en de etnische confrontaties weer met vernieuwde heftigheid kunnen losbarsten. Wij verzoeken dus de Rwandese regering de betrekkingen met het Internationaal Straftribunaal te hervatten. Daarom moet er een eind worden gemaakt aan de straffeloosheid die in deze landen heerst.

Maes
Mijnheer de Voorzitter, geachte heer commissaris en collega's, ik wil mij aansluiten bij de vorige sprekers en tegelijkertijd mijn verontwaardiging en mijn ontgoocheling uiten over onze eigen houding. Wij wachten tot een blanke vermoord is en dan pas krijgen wij opnieuw aandacht voor een conflict in Burundi dat zoveel duizenden mensen al meegesleept heeft naar het graf. Ik wil hier ook nog spreken over de kampen die men in mijn taal de hergroeperingskampen noemt. In normaal woordgebruik moet je dat concentratiekampen noemen, dat is de correcte vertaling ervan. In deze kampen laat men de mensen bijeendrijven op etnische basis om des te gemakkelijker een sluipende genocide te kunnen uitvoeren. Ik vraag dan ook met aandrang dat de toestand in Rwanda, Burundi en Congo door de Europese Unie veel meer au sérieux wordt genomen. Ik heb deze week de adviseur van de Raad, de Hoge Vertegenwoordiger voor het GBVB gehoord, en ik hoop dat wij ooit in staat zullen zijn om de stabiliteit die we voor onszelf willen voor anderen te helpen vestigen.

Khanbai
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris en collega's, als iemand die Rwanda al sinds 1984 kent en er al die tijd heeft gewerkt, die in Tanzania is geboren en daar vele jaren heeft gewoond en die van huis uit de hoofdtaal van het gebied van de Grote Meren spreekt, kan ik met betrekking tot dit onderwerp uit eigen kennis en ervaring putten.
Volkerenmoord is een kwaad dat onvoorwaardelijk moet worden veroordeeld, over welk land het ook gaat. Degenen die er verantwoordelijk voor zijn, dienen in staat van beschuldiging te worden gesteld. Het recht moet zijn beloop hebben. We kunnen niet toestaan dat zij van strafvervolging worden vrijgepleit. Het Internationaal Straftribunaal voor de vervolging van de misdadigers in Arusha moet doelmatig te werk gaan, en we hopen dat de betreffende functionarissen maatregelen zullen treffen op basis waarvan dit proces snel en op rechtvaardige wijze kan worden voltooid.
Er zijn in vijf jaar slechts vier processen afgerond. De vertraging heeft ertoe geleid dat sommigen die zich aan volkerenmoord schuldig hebben gemaakt, om technische redenen vrijuit zijn gegaan. Dit is onaanvaardbaar. Het is zaak dat we de werkzaamheden van het tribunaal evalueren om de zwakke punten te kunnen identificeren en verbeteringen aan te brengen. Op die manier kunnen we een procedure instellen die het recht zal doen zegevieren zonder dat er tijd en geld wordt verspild. We kunnen van de onschuldige slachtoffers van volkerenmoord en gewapende conflicten niet verlangen dat ze tot in eeuwigheid van dagen wachten voordat ze in hun eigen dorpen en huizen weer een vreedzaam bestaan kunnen opbouwen.
In deze resolutie, die door alle fracties van dit Parlement wordt gesteund, komen onze zorg, onze hoop en onze verwachtingen duidelijk tot uiting. De beurt is nu aan de autoriteiten van Rwanda en buurlanden om ernst te maken met maatregelen die daadwerkelijk vrede in deze regio kunnen vestigen. Ze dienen daartoe volledige medewerking te verlenen aan de speciale afgezant van de EU, de Europese Unie zelf, de Verenigde Naties, de OAE en alle humanitaire hulporganisaties om de vrede en stabiliteit te laten terugkeren, niet alleen in Rwanda maar overal in het gebied van de Grote Meren.

Van Hecke
Voorzitter, Burundi, het is hier al gezegd, staat aan de rand van een nieuwe catastrofe. Aanvallen van rebellen, zuiveringen van het leger, honderdduizenden vluchtelingen ten prooi aan hongersnood en ziekte en een totaal verwoeste economie. Sommigen beweren zelfs dat de situatie er vergelijkbaar is met die in Rwanda net voor de genocide in 1994.
Toch kijkt Europa opnieuw passief toe. Omdat de lidstaten het blijkbaar niet eens zijn over de aanpak van de crisis in het gebied van de Grote Meren, laten we Burundi over aan Afrikaanse landen waarvan sommige zelf betrokken partij zijn. Wij koppelen onze hulp aan het Arusha-vredesproces waar Tanzania als bemiddelaar optreedt maar laten toe dat rebellen vanuit datzelfde land aanvallen uitvoeren op Burundi. Om principiële redenen weigeren wij samen te werken met de regering die nochtans het parlement achter zich heeft gekregen.
Het is zeer de vraag of we op die manier niet in de kaart spelen van de extremisten, zowel onder de rebellen als binnen het leger. Willen wij dan dat Hutu-extremistische bewegingen de macht grijpen in Burundi en een nieuwe genocide uitvoeren op de minderheid? Of willen wij dat er een nieuwe staatsgreep komt en Tutsi-extremisten uit het leger aan een nieuwe zuivering beginnen? Als wij dat niet willen, laat ons dan het vredesproces in Burundi ten volle steunen. Laat ons de gematigde krachten rond de tafel brengen en de extremisten isoleren. Laat ons onvoorwaardelijk hulp bieden aan de bevolking en de economie weer op gang brengen. Laat ons eindelijk het probleem van Burundi ernstig nemen. Later zullen we in elk geval nooit kunnen zeggen: Wir haben es nicht gewusst.

Berend
Mijnheer de Voorzitter, in Rwanda en Burundi zijn er vele problemen, maar ik zou het namens mijn fractie willen hebben over wat enkele dagen geleden op 6 november is gebeurd. De regering van Rwanda heeft toen de samenwerking met het Internationaal Strafribunaal van Arusha opgezegd.
Wij waren er een klein beetje trots op dat het tribunaal ook met onze hulp - of die voldoende was is een groot vraagteken - werd opgericht om de onmenselijke misdaden op te lossen en de daders te bestraffen. Als eerste reactie is de houding van de Rwandese regering wel begrijpelijk, maar de conclusie die ze daaruit heeft getrokken, namelijk de samenwerking met het tribunaal opzeggen, is volkomen verkeerd. Het is voor ons onbegrijpelijk dat de - ik druk mij voorzichtig uit - vermoedelijke architect van de volkenmoord, Barayagwiza, wegens procedureproblemen werd vrijgelaten en helemaal niet voor de rechter hoeft te komen. Hij was politiek directeur in het ministerie van Buitenlandse Zaken van een regime dat verantwoordelijk is voor de dood, of liever de afslachting van 800.000 mensen. Voordien was de nu vrijgelaten Barayagwiza een leidinggevend ambtenaar bij de staatsradio op het ogenblik dat die tot rassenhaat opriep.
Mijn fractie heeft twee eisen: in de eerste plaats vragen wij dat de Rwandese regering op haar besluit terugkomt, in de tweede plaats dat het Internationaal Straftribunaal zijn besluit herziet. Het mag vooral niet zeggen dat een nieuwe aanklacht in dezelfde zaak wegens deze vrijspraak onontvankelijk is. Voor zulke beschuldigingen mag niemand immuniteit genieten.

Lamy
Mijnheer de Voorzitter, ik ga achtereenvolgens de kwesties behandelen waarover ik u een antwoord schuldig ben met betrekking tot Rwanda en Burundi.
Wat Rwanda betreft deelt de Commissie de bezorgdheid die is geuit over de doeltreffendheid van de justitie, en ik gebruik dit diplomatieke woord, om de daders van genocide te veroordelen. Er is geen nationale verzoening mogelijk zonder een echte rechtsgang, en dat geldt zowel voor de nationale Rwandese justitie, als voor het Internationaal Straftribunaal voor Rwanda.
Op de vraag van mevrouw Ries betreffende de nationale Rwandese justitie, heeft de Commissie haar interventies gericht op de institutionele steun voor de ministeries voor de versterking van het recht van de verdediging en van de burgerlijke partijen, de verbetering van de levensomstandigheden in de gevangenissen en voor de ondersteuning van diegenen die aan de genocide zijn ontsnapt, alsmede voor de eerbiediging van de mensenrechten. Er zitten echter nog 130.000 mensen in de gevangenis die beschuldigd worden van aan genocide gerelateerde misdrijven, en die op hun vonnis wachten.
De Rwandese regering zoekt naar alternatieve formules, die geen plaats laten aan straffeloosheid, en die in de door ons gewenste richting gaan. De Rwandese regering werkt aan de omschrijving van een systeem van arbitragerechtbanken die aansluiten bij het traditionele gebruik, waarbij de rechtbanken worden gevormd door burgers die op de verschillende niveaus van het lokaal bestuur worden gekozen. Deze rechtbanken zouden drie categorieën verdachten berechten: enerzijds gewone moordenaars, anderzijds diegenen die niet-dodelijke verwondingen hebben toegebracht, en tenslotte de plunderaars. Zo zouden de aanstokers en ideologen van de genocide en de bloedbaden daadwerkelijk worden berecht door gewone rechtbanken, die in zekere zin zodanig moeten worden georganiseerd dat zij op deze taak zijn berekend.
Met de andere geldschieters beoordeelt de Commissie thans de wenselijkheid en de praktische details voor een bijdrage aan de inpassing van dit systeem binnen onze samenwerking. Voor het Internationale Tribunaal van Rwanda heeft de Commissie vanaf de oprichting financiering toegekend, tot op heden ten belope van 1,5 miljoen euro. De Commissie gaat in de ontwikkelingslanden de programma's ten gunste van de mensenrechten evalueren. Daarbij zal speciale aandacht uitgaan naar de landen en projecten die wij hebben gesteund, zoals het zojuist door mij genoemde project. Deze evaluatie zal steun inhouden voor het Internationale Tribunaal, en de conclusies zouden ons in staat moeten stellen te omschrijven of er eventueel nog nieuwe steun nodig is, een en ander volgens de praktische details waartoe wij in het licht van die enquête zullen besluiten.
Nu de kwestie Burundi. Ook wij maken ons grote zorgen over het groeiende geweld in dit land. Wat is daarop ons antwoord? Ik weet en ik besef maar al te goed dat het altijd lachwekkend is om tegenover zoveel narigheid cijfers te geven over hulp. Ik geloof echter dat die cijfers het enige echte spoor zijn, het enige houvast omtrent onze inspanningen in de door u gewenste richting. De echte kritiek die u tot ons kunt richten, de kritiek die pijn doet, is dat wij in dit soort situatie passief zouden zijn. Ik geloof dat dat in het onderhavige geval niet opgaat. Ik zou u een paar voorbeelden willen geven.
Wij hebben het vredesproces via de financiering van de besprekingen in Arusha gesteund met een bijdrage van 2 miljoen euro, verreweg de grootste bijdrage, die met andere externe financieringsbronnen voldoende zou moeten zijn om de besprekingen tot een goed einde te brengen. Weliswaar is het overlijden van de bemiddelaar, ex-president Nyerere, een moeilijkheid die het proces zelfs nog ingewikkelder maakt. Wij denken dat het van het grootste belang is de besprekingen voort te zetten terwijl er een nieuwe bemiddelaar wordt gezocht.
De steeds fellere confrontaties van de laatste maanden hebben geleid tot het vertrek van honderdduizenden personen die inderdaad, zoals in het debat werd gesteld, door de regering sinds juli jongstleden onder dwang in kampen zijn geplaatst. Uit hoofde van de humanitaire hulp zijn wij onmiddellijk toegesneld met een steun van meer dan 1 miljoen euro in drie operaties, en wij zijn bereid te blijven interveniëren om te voldoen aan de meest urgente behoeften van volgend jaar. De totale bijdrage van ECHO aan Burundi beliep dit jaar zo'n 10 miljoen euro. Tijdens een vergadering in New York begin dit jaar hebben de geldschieters voor Burundi besloten bij te dragen tot de verbetering van de levensomstandigheden van de meest kwetsbare bevolkingsgroepen, en met name de terugkeer van ontheemde bevolkingsgroepen te steunen.
In het kader van deze standpuntbepaling heeft de Commissie een herstelprogramma van bijna 50 miljoen euro goedgekeurd, dat kan worden uitgevoerd zodra de veiligheidsomstandigheden in het land dit toelaten. Wij zijn van mening dat de volledige hervatting van de samenwerking afhankelijk moet zijn van het resultaat in het vredesproces, en van de instelling van een politiek en constitutioneel kader dat tenslotte tot democratisering zal leiden. Dit is het antwoord dat ik u geven wilde.

De Voorzitter
Mijnheer Lamy, ik dank u.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt vandaag om 17.30 uur plaats.

Pakistan
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerpresoluties:
B5-0269/99 van de heer Van den Bos, namens de ELDR-Fractie, over Pakistan;
B5-0277/99 van de leden Vinci en Brie, namens de GUE/NGL-Fractie, over de situatie in Pakistan;
B5-0278/99 van de heer Mann e.a., namens de PPE/DE-Fractie, over de afzetting van de Eerste minister van Pakistan door militairen;
B5-0286/99 van de heer Schori, namens de PSE-Fractie, over de afkondiging van de noodtoestand door Pakistan;
B5-0288/99 van mevrouw Muscardini, namens de UEN-Fractie, over Pakistan;
B5-0296/99 van mevrouw Lambert e.a., namens de Verts/ALE-Fractie, over Pakistan.

Duff
Deze resolutie verwoordt de zorg over de destabilisering van Pakistan en aangrenzende gebieden, een zorg die de hele wereldgemeenschap zou moeten delen. Het is volkomen terecht dat we de militaire machtsovername betreuren, maar we mogen niet uit het oog verliezen dat het nieuwe militaire bewind in Pakistan zelf tot nu toe de overweldigende steun van de bevolking geniet. Men gaat er daar duidelijk van uit dat generaal Musharraf erin zal slagen de traditie van corruptie en de bekrompen partijstrijd in het land te beëindigen. De regimes van Sharif en Bhutto hebben jarenlang een wanbeleid gevoerd. Het is in ieder geval duidelijk dat de militairen op overtuigende wijze de strijd hebben aangespannen tegen de wijdverbreide financiële fraude in Pakistan.
Er wordt in de resolutie gesproken over de noodzaak de democratie te herstellen of opnieuw in te voeren, maar met die bewoordingen ben ik het niet eens. De resolutie dient er bij de Pakistaanse autoriteiten op aan te dringen een proces op gang te brengen in de richting van een democratisch bestel, en dient een pakket praktische maatregelen voor te stellen op basis waarvan de Europese Unie dat proces kan bespoedigen. De strijd tegen corruptie dient daarbij de hoogste prioriteit te hebben.
Ik vertrouw erop dat het Portugese voorzitterschap de grote bekwaamheid en ervaring waar het om bekend staat zal inzetten om binnen de Europese Unie het begrip voor de problemen waar Pakistan voor staat, te vergroten. Ik zou van de heer Lamy graag willen horen hoe hij denkt over de stand van zaken met betrekking tot de samenwerkingsovereenkomst.

Mann, Thomas
Mijnheer de Voorzitter, de Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese democraten veroordeelt met klem de militaire staatsgreep die in oktober in Pakistan onmiddellijk na de pensionering van legerleider Musharraf werd gepleegd. De grondwet werd buiten werking gesteld. Het nationale parlement en de provinciale parlementen werden voorlopig geschorst. Hoewel de machtsovername door het leger zonder veel protest van de bevolking gebeurde, is er geen alternatief voor een goed functionerende democratie na vrije verkiezingen. De poging om te bewijzen dat de heer Sharif, die tot nu toe premier was, deelnam aan een criminele samenzwering en aan vriendjespolitiek deed, mag niet in een schijnproces uitmonden. Een proces moet op eerlijke en voor de publieke opinie transparante wijze verlopen.
Tijdens een ontmoeting met de speciale EU-gezant Walter Sari op 2 november wees Musharraf een tijdschema voor de totstandbrenging van de democratie af. Er is dan ook geen enkele reden waarom de EU bereid zou zijn hetzelfde te doen als andere landen die denken dat het aangekondigde stabiliteitsprogramma een grote kans van slagen heeft. De uitgangspunten daarvan zijn wel hoopgevend: totstandbrenging van een investeringsvriendelijk klimaat, belastingverlagingen, doorlichting van het ambtenarenapparaat en beëindiging van de persoonlijke verrijking door gezagsdragers. De staatsbanken moeten een einde maken aan hun gewoonte ambtsdragers gemakkelijk krediet te verstrekken. De nieuwe, strengere anti-corruptiewet is een stap in de goede richting.
Aan het toenemende wantrouwen en de kapitaalvlucht kan echter pas een einde komen als de democratie wordt hersteld en de mensenrechten worden geëerbiedigd. Internationale investeringen moeten worden opgeschort tot het IMF Pakistan als volwaardige partner aanvaardt. Wij vragen dan ook dat de militaire regering naar de grondwettelijkheid terugkeert. Er moet opnieuw een democratisch gelegitimeerde burgerregering komen. De schorsing van het lidmaatschap van de Commonwealth en van de samenwerkingsovereenkomst met de Europese Unie kan alleen ongedaan worden gemaakt als alle voorwaarden voor de dringend noodzakelijke economische, sociale en menselijke hervormingen in Pakistan zijn geschapen.

Sakellariou
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, mijn collega's zijn reeds ingegaan op de militaire staatsgreep. Ik zou nogmaals willen beamen wat de heer Duff en de heer Mann hebben gezegd. Decennialang hebben weliswaar verkozen maar door en door corrupte regeringen, die van de heer Nawaz Sharif als laatste, toegelaten dat mensenrechtenschendingen, slavenarbeid, een sociale catastrofe en een niet meer te controleren buitenlandse schuld aan de orde van de dag waren in Pakistan en dit land te gronde hebben gericht.
Diezelfde regeringen hebben het fundamentalistische en moorddadige regime van de taliban in Afghanistan ondersteund en vormen een voortdurend en onberekenbaar gevaar voor de vrede in de regio, doordat ze in de grensregio van Kasjmir terroristische activiteiten tegen hun Indiase buren ondersteunen en aanwakkeren. Desondanks mogen de onbekwaamheid en corruptie van een verkozen regering ons er niet toe brengen om een militaire putsch als een mogelijk alternatief te zien. Wij veroordelen ondubbelzinnig en ten scherpste de militaire staatsgreep in Pakistan en verlangen van de machthebbers dat ze onmiddellijk de rechtsstaat en de grondwettige staatsorde herinvoeren en via de aanstelling van een civiele overgangsregering volgens een duidelijk tijdschema de parlementaire legitimiteit herstellen door het houden van verkiezingen.
Dit zijn ook de voorwaarden die vervuld moeten zijn voordat de Raad de beloofde samenwerkingsovereenkomst met Pakistan ondertekent. De EU moet gezamenlijk tegenover Pakistan een ondubbelzinnige houding innemen, die duidelijk te verstaan geeft dat wij niet onderhandelen of compromissen sluiten over democratische beginselen en die iedere machtsbeluste potentaat ervan weerhoudt om in de toekomst nog dergelijke rampzalige acties te ondernemen.

Lambert
Net als veel collega's was ook ik verrast door de manier waarop vele mensen van Pakistaanse afkomst hebben gereageerd op deze staatsgreep; mensen die zelf deel uitmaken van democratische politieke structuren en aanhangers zijn van de democratische beginselen. Ze waren namelijk niet ontsteld. Die reactie toont nog eens aan hoeveel er mis was onder het vorige bewind; bijvoorbeeld het gebrek aan bescherming voor de rechten van religieuze minderheden en het toenemende misbruik van de anti-godslasteringswetgeving, die na de militaire machtsovername in 1958 werd ingevoerd. Daarnaast werden de mensenrechten onder het vorige bewind steeds vaker geschonden, met name die van bevolkingsgroepen zoals de Sindhi. We zullen ons oordeel over het nieuwe regime voor een belangrijk deel baseren op de manier waarop het de politieke gevangen behandelt.
Wat me ook zorgen baart is het feit dat de militairen onder meer tot hun staatsgreep besloten omdat de regering van Sharif in hun ogen tekort schoot bij de bescherming en instandhouding van de Pakistaanse Federatie. Dit is vooral zorgwekkend gezien de groeiende nucleaire capaciteit van dit land. Verder kan de mate waarin de militairen ernst maken met de terugkeer naar, of liever gezegd de instelling van een degelijk democratisch bestel in Pakistan goed worden afgemeten aan de aard van het proces, dat tegen de voormalige premier zal worden gevoerd.

Lamy
Mijnheer de Voorzitter, de situatie met betrekking tot Pakistan is zoals u weet besproken in de Raad Algemene Zaken van 15 november jongstleden. Ik denk dat voor eenieder duidelijk is dat de Unie zeer verontrust is door deze staatsgreep en gaarne een spoedige terugkeer naar de democratie zou zien. De Raad verwacht dat de verzekering die de tussentijdse regering, zoals men zegt, heeft gegeven met betrekking tot de eerbiediging van de mensenrechten en de burgerlijke vrijheden, onvoorwaardelijk zal worden gerespecteerd, en dat elke beschuldiging tegen de afgezette eerste minister, de heer Nawaz Sharif, met inachtneming van de legaliteit, voor een burgerlijke, open rechtbank zal worden ingebracht.
Wat de specifieke punten betreft die u in de resoluties betreffende de ontwikkelingshulpprogramma's en -projecten van de Commissie in Pakistan aan de orde hebt gesteld, zij erop gewezen dat deze vrijwel uitsluitend op de armste en minstbedeelden onder de bevolking betrekking hebben. Een groot aantal van deze projecten worden via NGO's uitgevoerd en zijn gericht op de verbetering van het bereik en de kwaliteit van de diensten in de sociale sector, met name op het gebied van het lager onderwijs en de gezondheidszorg.
Alle vastleggingen voor projecten van de Gemeenschap vertegenwoordigen thans 180 miljoen euro, en de Commissie stelt voor de uitvoering van deze projecten voort te zetten. Wij zijn namelijk van mening dat opschorting van de steun aan de minst bedeelde groepen voor hen een ongewenste sanctie zou betekenen. Wij zijn ons volledig bewust van de treurige situatie waarin vele kinderen, met name meisjes, in Pakistan verkeren, maar zijn van mening dat de meest doeltreffende manier om hierin verbetering te brengen, een bijdrage is aan het garanderen van goed lager onderwijs voor allen, en voor een redelijke prijs. Wij nemen tevens deel aan een project met de Internationale Arbeidsorganisatie betreffende de revalidatie van kinderen die in Pakistan voorheen gevaarlijk werk verrichtten.
De werkzaamheden betreffende nieuwe projecten, die in het kader van de begroting van volgend jaar zullen worden gefinancierd, zijn thans, in afwachting van de ontwikkelingen in de nieuwe situatie daarginds, opgeschort. Wij erkennen de noodzaak de NGO's en de verenigingen van de civiele samenleving te helpen, zodat deze de democratische instellingen van het land kunnen versterken. U weet ongetwijfeld dat de opnamecapaciteit en de omvang van vele NGO's op dit gebied in Pakistan helaas beperkt zijn. Wij hebben dan ook contact opgenomen met verschillende NGO's en verenigingen, maar zijn van mening dat wij moeten oppassen, en deze organisaties niet moeten voorzien van teveel middelen en bijstand, waarmee zij vervolgens niet goed raad zouden weten.
Ik heb nog een gericht antwoord op de vraag van de heer Duff: de Unie heeft na de staatsgreep de ondertekening van de nieuwe samenwerkingsovereenkomst tussen de Gemeenschap en Pakistan geannuleerd, en wij hebben onze politieke dialoog opgeschort, hetgeen voor de nieuwe meesters van Pakistan een krachtig en duidelijk signaal moet zijn van onze verontrusting over de staatsgreep en de gevolgen daarvan.
Ik geloof dat ik aldus een nauwkeurig antwoord heb gegeven op uw vraag, mijnheer Duff.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer Lamy.
Het debat is gesloten
De stemming vindt om 17.30 uur plaats.
(De vergadering wordt om 17.20 uur onderbroken en om 17.30 uur hervat)

De Voorzitter
We gaan nu over tot de stemming over actuele, dringende en bijzonder belangrijke kwesties.

Stemming  (voortzetting)
 over de tiende verjaardag van de Overeenkomst van de VN inzake de rechten van het kind

(Het Parlement neemt de gezamenlijke resolutie aan)
Gezamenlijke ontwerpresolutie over Tsjetsjenië
(Het Parlement neemt de gezamenlijke resolutie aan)
Stemverklaringen- Rechten van het kind
Posselt (PPE-DE). (DE) Ik zou enkel willen zeggen dat ik in principe voor deze resolutie was, maar dat ik van mening ben dat men hier iets heel gevaarlijks in gang heeft gezet, namelijk het systematisch misbruiken van resoluties voor een ideologisch debat over het Handvest van de grondrechten. We zouden dit Handvest van de grondrechten zo au sérieux moeten nemen dat we zouden moeten streven naar een consensus in dit Parlement om het met een grote, bijna grondwetgevende meerderheid voor te bereiden, in plaats van met halfslachtige resoluties. Ik ben van mening dat dit Handvest van de grondrechten zorgvuldig moet worden besproken en dat daarin kinderrechten niet mogen worden losgekoppeld van de rechten van ouders, van de rechten van het gezin en van het recht van ouders om hun kinderen op te voeden. Dat zijn essentiële punten, die grondig moeten worden behandeld en niet in halfslachtige zinnetjes die in zeven haasten worden neergeschreven.

Caudron
Nu wij op het punt staan om over deze resolutie over de rechten van het kind te stemmen, zou ik willen zeggen hoeveel belang ik aan deze resolutie hecht.
Deze stemming heeft niets uit te staan met alle andere stemmingen waaraan ik tijdens deze vergaderperiode heb deelgenomen, maar brengt mij terug naar mijn beweegredenen om in de politiek te gaan. Deze beweegredenen laten zich als volgt samenvatten: het dagelijks leven van de mensen zoveel mogelijk te verbeteren! Gezien de omvang van de taak kan dat verwaand lijken, maar het is wel mijn innige overtuiging.
Zelfs al weet ik dat deze stemming de dramatische situatie waarin duizenden kinderen hier of elders leven, niet radicaal zal veranderen, zal uit deze tekst blijken dat ons Europees Parlement de politieke wil heeft om vooruitgang te boeken!
Zeggen dat het onverdraaglijk is dat kinderen verplicht worden te werken in plaats van naar school te gaan, dat kinderen niet voldoende te eten krijgen, dat kinderen als koopwaar worden verkocht, dat kinderen het slachtoffer worden van het lichamelijk of geestelijk geweld van volwassenen, dat is al een grote stap voorwaarts, die natuurlijk moet blijken uit onze politieke daden en uit ons dagelijks leven! Laten wij, of wij nu politici zijn of niet, blijk geven van onze verantwoordelijkheid!
De overeenkomst die thans tien jaar oud is, heeft grote vooruitgang mogelijk gemaakt, omdat daardoor het kind in het middelpunt van het debat is komen te staan! Kinderen zijn menselijke wezens en rechtssubjecten. Ze zijn er om gerespecteerd, beschermd, opgevoed en bemind te worden!

Foster
De Overeenkomst inzake de rechten van het kind is de meest succesvolle overeenkomst binnen het internationaal recht. Ze is door alle landen van de wereld ondertekend, met uitzondering van Somalië en de Verenigde Staten. Het succes van deze overeenkomst, zoals gezegd zonder weerga in het internationaal recht, is te danken aan de doelstellingen die ze beoogt. Ze streeft ernaar maatregelen ter bescherming van de rechten van de meest onschuldige en de meest kwetsbare burgers, waar dan ook ter wereld, in het volkenrecht te verankeren.
Met de ontwerpresolutie waar we vandaag over gestemd hebben, proberen we ervoor te zorgen dat de onderdelen die in deze overeenkomst zijn opgenomen, ook in andere juridische grondslagen en rechtstelsels worden beschermd. We willen een stem geven aan diegenen die geen stem hebben, en bescherming bieden aan diegenen die zichzelf niet kunnen beschermen. Mensen die hart hebben voor de belangen van kinderen, moeten bereid zijn daadwerkelijke bescherming te bieden.
We moeten daarom de rol benadrukken van het gezin, en dan met name de ouders, bij de bescherming van kinderen. In haar pogingen een juridische basis te ontwerpen voor de bescherming en behandeling van kinderen dient te overheid passen op de plaats te maken en de ouders aan te merken als de eerste gerechtigden waar het gaat om de bescherming en opvoeding van kinderen. We moeten er daarom voor zorgen dat het gezin, zoals in de Overeenkomst inzake de rechten van het kind wordt gesteld, ik citeer: "de nodige bescherming en steun wordt geboden zodat het zijn maatschappelijke verantwoordelijkheid volledig op zich kan nemen."

Sacrédeus
De bevordering van de rechten van het kind is een onderwerp dat ons allen hier in het Parlement na aan het hart ligt. We zien het als een groot voorrecht en tegelijkertijd als een zware verantwoordelijkheid om te werken aan nieuwe wetgeving en juridische instrumenten voor de bescherming van kinderen. Kinderbescherming kan niet los worden gezien van maatregelen ter versterking en bescherming van de positie van het gezin. Om kinderen te kunnen beschermen zijn sterke banden binnen het gezin essentieel. In de preambule tot de Overeenkomst wordt gesteld dat het kind, teneinde "zijn of haar persoonlijkheid volledig en op harmonieuze wijze te kunnen ontplooien, binnen een gezin moet opgroeien." De verantwoordelijkheden en rechten van de ouders ten aanzien van de opvoeding van hun kinderen zijn onder meer vervat in de artikelen 5, 7, 9 en 14. Het is van het allergrootste belang dat de rechten van de ouders in de wetgeving worden vastgelegd en veiliggesteld om volledige bescherming te kunnen bieden aan de rechten van het kind.

Scallon
Het doet me deugd dat het Parlement zich vandaag over de rechten van het kind buigt. Kinderen zijn de meest kwetsbare leden van de samenleving en kunnen zichzelf nauwelijks verdedigen. Ze komen daarom in aanmerking voor extra rechten en extra bescherming. Ik beschouw het als een voorrecht te mogen deelnemen aan een proces dat de aanzet kan vormen tot een stelsel waarin die bescherming ook daadwerkelijk wordt geboden.
De opstellers van de Overeenkomst inzake de rechten van het kind hebben onderkend dat het gezin een cruciale factor is bij de bescherming en bevordering van de rechten van kinderen. Juist in het gezin leren kinderen respect voor waarden als "vreedzaamheid, waardigheid, verdraagzaamheid, vrijheid, gelijkheid en solidariteit" (preambule), evenals de vaardigheden die nodig zijn om gedurende hun hele verdere leven in overeenstemming met die waarden te kunnen leven in de maatschappij.
Verder onderkent de Overeenkomst inzake de rechten van het kind dat de ouders verantwoordelijkheid dragen voor de zorg en aandacht voor hun kinderen, en dat kinderen recht hebben op die zorg, begeleiding en liefde. Ik ben dan ook blij de resolutie die hier vandaag ter tafel ligt te kunnen steunen. Dankzij deze resolutie zullen die rechten worden versterkt: het recht van ouders hun kinderen op te voeden en het recht van kinderen op die bescherming en steun.
Tsjetsjenië

Ortuondo Larrea
Mijnheer de Voorzitter, als afgevaardigden die de Europese statenloze naties vertegenwoordigen, veroordelen wij met kracht deze nieuwe daad van buitensporige agressie die het Russische leger nu aan het eind van deze eeuw tegen het volk van Tsjetsjenië begaat. Het Russische optreden brengt vernietiging teweeg, de dood van burgers - waaronder bejaarden, vrouwen en kinderen - evenals een uittocht van vluchtelingen die nog omvangrijker is dan die in Kosovo. Dat allemaal omdat de een of andere moderne Raspoetin zijn populariteit in Rusland probeert te vergroten en zich als nieuwe president de macht wil toe-eigenen, waarbij het hem om het even is of hij daarmee de democratie, de rechtsstaat en de economische hervormingen in de Russische Federatie in gevaar brengt. Wij kunnen dit niet tolereren en veroordelen dit optreden dan ook zonder enige consideratie.

Schroedter
Mijnheer de Voorzitter, deze resolutie over Tsjetsjenië is de meest verstrekkende die er tot nu toe op internationaal niveau is geweest, en dat siert dit Parlement, want we hebben ook bij de eerste oorlog bijgedragen tot een vredesoplossing. Ik ben echter ontgoocheld over het feit dat het Parlement niet instemt met ons amendement, dat bepaalt dat op grond van de mensenrechtenclausule in de partnerschap- en samenwerkingsovereenkomst deze overeenkomst moet worden opgeschort wegens de oorlog in Tsjetsjenië. Volgens mij zijn er veel hardere maatregelen nodig dan wat er tot nu toe in de resolutie staat, als we echt willen zorgen voor een wapenstilstand en willen bereiken dat men eindelijk ophoudt met bommen te gooien op de burgerbevolking en dit ook nog als een intern probleem te bestempelen.
Ik denk dat het noodzakelijk is om vandaag in de vergadering van de OVSE - op dit moment wordt deze kwestie namelijk ook in Istanbul besproken - werkelijk een mogelijkheid te scheppen om tot vredesonderhandelingen te komen, want zoals de Russen het probleem in de Kaukasus willen oplossen kan het niet worden opgelost. Daarom vind ik het ook heel belangrijk dat we niet blijven stilstaan, en vooral, dat de Commissie deze oproep ter harte neemt en ook met maatregelen dreigt zoals de opschorting van nieuwe TACIS-overeenkomsten, en dat onze eisen ook werkelijk worden gehoord in de kabinetten en niet alleen hier op papier staan. Dat is een heel belangrijk verzoek, en ik zou dit namens de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie nogmaals duidelijk willen onderstrepen. Ons gaat de resolutie niet ver genoeg, al is het hopelijk een eerste stap naar een vredesoplossing in de regio.

Bordes, Cauquil en Laguiller
Zogenaamd om het integristische terrorisme aan te pakken, voeren de leiders van Rusland in Tsjetsjenië een oorlog beneden alle peil. Het Russische leger valt vooral de burgerbevolking aan en steeds meer mensen worden gedwongen te vluchten naar naburige regio's om daar onder onmenselijke omstandigheden samengepakt te worden. Alweer ondergaat de burgerbevolking de gevolgen van de vernieling van steden, dorpen en infrastructuur in een land dat toch al zo arm is.
De oorlog pakt ook misdadig uit voor het Russische volk zelf. Duizenden jongeren worden gedwongen een vuile oorlog te voeren, waaruit noch voor henzelf, noch voor hun ouders en grootouders iets goeds kan voortkomen. Terwijl de overgang naar een kapitalistische economie zich vertaalt in productievermindering en een aanzienlijke verarming van het grootste deel van de bevolking, slokken de oorlogsinspanningen grote sommen geld op, om nog maar te zwijgen van de kosten van de corruptie die hiermee samengaat.
Wij stellen de Russische leiders die voor deze oorlog verantwoordelijk zijn aan de kaak, maar ook de leiders van de westerse wereld die het bij een discrete afkeuring laten, en Jeltsin en zijn clan steunen om hem de hand boven het hoofd te houden. Met hun beschietingen van de steden en dorpen van Tsjetsjenië doet het Russische leger wat de westerse legers enige maanden geleden deden toen zij Servië en Kosovo beschoten. De misdrijven van de een mogen geen excuus zijn voor die van de ander, maar werpen wel een licht op hun verregaande medeplichtigheid die ten koste gaat van de bevolking. Daarom onthouden wij ons.

De Voorzitter
Hiermee is de stemming beëindigd.

Actieplan inzake drugsbestrijding (voortzetting)
De Voorzitter
Aan de orde is de voortzetting van het debat over het verslag (A5-0063/99) van mevrouw Giannakou-Koutsikou, namens de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, over de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement betreffende een actieplan van de Europese Unie inzake drugsbestrijding (2000-2004) (COM(99)0239).

Pirker
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik zou om te beginnen Marietta Giannakou-Koutsikou hartelijk willen bedanken, omdat zij er door te willen ruilen, voor heeft gezorgd dat wij vandaag konden stemmen over Eurodac en daardoor de voorwaarden hebben kunnen scheppen om dit controlesysteem voor vingerafdrukken in te voeren. Hier gaat het echter ook om een heel belangrijk verslag.
Ik zou om te beginnen enkele gegevens naar voren willen brengen, zodat we een beter beeld krijgen van de omvang van de drugshandel. Ten eerste: de drugshandel maakt ondertussen 8% van het handelsvolume uit en genereert miljardenwinsten ten koste van de jeugd en van onze gezinnen. Binnen de Europese Unie nemen we jaarlijks ongeveer 600 ton cannabis in beslag. Wat het drugsgebruik betreft, stellen we vast dat reeds 5 miljoen jongeren synthetische drugs nemen en ongeveer 20% cannabis heeft geprobeerd. De rechtstoestand in Europa is uiterst onbevredigend. In de ogen van de burger is de strijd tegen drugscriminaliteit echter een absolute prioriteit. Daarom vind ik het verslag van Marietta Giannakou bijzonder belangrijk en beschouw ik het actieplan als iets essentieels, dat ons een stap verder kan brengen. Het berust op een uiteenlopend geheel van strategieën, van preventie en repressie tot reïntegratie toe. Het laat geen enkele liberalisering of legalisering toe, stelt prioriteiten en zorgt voor een coördinatie tussen binnenlands en buitenlands beleid, teneinde een succesvolle bestrijding van drugs mogelijk te maken.
Dat zijn heel ambitieuze doelstellingen. Maar in de praktijk zal het allemaal niet zo eenvoudig zijn, want tot dusver was het niet mogelijk om vergelijkbare gegevens over de afzonderlijke lidstaten te verkrijgen en de methoden te vergelijken, en zolang men gegevens en methoden niet kan vergelijken is het ook niet mogelijk om best practices te ontwikkelen die als model kunnen fungeren. Er is weinig ondersteuning voor preventie en de jeugdprogramma's zijn niet voorzien van middelen om de strijd tegen drugs te ondersteunen. De Europese Unie stelt relatief weinig geld beschikbaar.
Wat zijn bijgevolg de mogelijke en absoluut noodzakelijke eisen die we moeten stellen? De eerste eis is volgens mij dat het preventiebeleid absoluut moet worden versterkt. Ik vind dit een heel geschikte gelegenheid om bijvoorbeeld te proberen scholen op vrijwillige basis uit te laten roepen tot drugsvrije zones en leerlingen door informatiecampagnes ervan te overtuigen dat een leven zonder drugs hun grote doelstelling moet zijn. We hebben bijgevolg de ondersteuning nodig van programma's van de Europese Unie zoals SOCRATES en LEONARDO.
Ten tweede, moeten we nadrukkelijk van de lidstaten eisen dat ze eindelijk zorgen voor een harmonisatie op het gebied van gegevensverwerking en uitwisseling van methodes, zodat het mogelijk wordt om de beste modellen te vinden in de strijd tegen drugs. We moeten de samenwerking tussen politie en justitie in de Europese landen bevorderen in de strijd tegen drugscriminaliteit en ter bescherming van de jeugd. We moeten programma's van de Europese Unie zoals FALCONE, GROTIUS of VOISIN nuttiger en doeltreffender maken en meer middelen toewijzen.
Dit actieplan is dus een goed programma. Nu moeten we echter aan de slag gaan en dit programma implementeren, in de strijd tegen drugs, voor de jeugd en voor een drugsvrije samenleving in het algemeen. Dat moet ons doel zijn, hoe moeilijk het ook is om dit te bereiken.

Schulz
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, we hadden graag gehad dat we niet gedwongen waren geweest om het debat en ook de stemming over dit verslag vandaag te laten plaatsvinden, omdat wij - dat wil ik absoluut zeggen voordat ik aan mijn uiteenzetting begin - wegens de omstandigheden die vandaag hebben geleid tot de wijziging van de agenda en wegens het feit dat de stemronde door de grote verslagen Napolitano, Leinen­Dimitrakopoulos en Schwaiger zo lang heeft geduurd, morgenvroeg zullen stemmen over het verslag van mevrouw Giannakou-Koutsikou.
De vrijdagochtend is in Straatsburg immers de allerdrukste periode. Morgen zal de plenaire vergadering tot barstens toe gevuld zijn met collega's die binnen zullen stromen om over het verslag van mevrouw Giannakou-Koutsikou te stemmen. Nou ja, wanneer het er vijftig zijn, is het al veel. Dat zou ik toch even willen opmerken, omdat het in flagrante tegenspraak is met de veel gehoorde bewering dat het verslag van mevrouw Giannakou-Koutsikou zo bijzonder belangrijk is dat men er absoluut deze week nog over moet debatteren en stemmen. Logisch is anders.
Inderdaad is het verslag van mevrouw Giannakou-Koutsikou een belangrijk verslag en moet het zeer grondig worden bediscussieerd, onder andere omdat het debat over dit verslag nogmaals heeft laten zien dat het drugsbeleid in de Europese Unie tot de meest controversiële thema's behoort die we te behandelen hebben.
Om te beginnen zou ik een opmerking willen maken over de rapporteur. Ik vind dat mevrouw Giannakou-Koutsikou zich enorm heeft ingezet om in haar advies over dit actieplan te zorgen voor een consensus en een resultaat waarin de verschillende zienswijzen, die er niet alleen zijn tussen de politieke fracties, maar die ook worden bepaald door nationale tradities, alsook de verschillende aspecten en tegenstrijdige belangen worden geïntegreerd. Daarvoor zou ik haar namens de Fractie van de Europese Sociaal-Democraten hartelijk willen bedanken.
Ik zeg dit ook namens mijn afwezige collega Jan Andersson, die als Zweedse afgevaardigde - ik kom daar zo dadelijk nog op terug - in een bijzonder moeilijke positie was, omdat Zweden een van de lidstaten is die bij het drugsbeleid een heel specifieke, op de nationale traditie en ervaring gebaseerde aanpak hebben, en die er niettemin samen met u, mevrouw Giannakou-Koutsikou, met name bij de compromisamendementen voor heeft gezorgd dat dit verslag zo is opgesteld dat het een ruime instemming zal vinden.
Er werden 128 amendementen ingediend, en u heeft dan uiteindelijk 17 of 18 compromisamendementen geformuleerd om deze stapel amendementen zo te bundelen dat er tenslotte een logisch en overtuigend verslag van het Parlement over dit actieplan is uitgekomen. Een logische en overtuigende visie is altijd gebaseerd op drie onontbeerlijke elementen.
Ten eerste, wij allemaal, of we nu behoren tot de linker- of de rechterzijde van het Parlement, moeten duidelijk inzien, en ik denk dat we dat ook doen, dat het drugsbeleid altijd moet uitgaan van het volgende principe: drugsverslaafden worden niet geholpen door bestraffing en vervolging, maar door hulp en ondersteuning. Dat spreekt eigenlijk voor zich. Waarom moet ik het hier dan nog eens benadrukken? Omdat men bij de ontwikkeling van methodes voor de reïntegratie van drugsverslaafden en de verzachting van hun persoonlijk leed ook altijd moet kunnen uitgaan van specifieke regionale, lokale en nationale ervaringen. Daarom mag het Europees drugsbeleid ook niet bestaan uit een geheel van dwingende voorschriften, maar moet er een Europees kader zijn, waarbinnen ook de specifieke ondervindingen van lokale en regionale autoriteiten kunnen worden gebruikt om de drugsverslaafden, die centraal moeten staan, te helpen.
Ten tweede, we moeten bij het drugsbeleid voor ogen houden dat er in Europa waarschijnlijk geen enkele criminele activiteit is die meer geld opbrengt dan de drugshandel. Dit betekent dat de terugdringing van het aanbod een heel belangrijk aspect is, maar het houdt ook in dat we iedereen die drugs op de markt brengt zonder pardon moeten vervolgen. Dat vereist strafrechtelijke en politionele maatregelen. Het vereist echter ook een ander element, dat volgens mij te weinig aandacht heeft gekregen in dit debat: wie drugs verhandelt in grote hoeveelheden doet dit in de regel uit winstbejag, om zich te verrijken. Iedere keer dat we kunnen verhinderen dat met drugshandel verworven illegale vermogens worden omgezet in legale vermogens hebben we een grote stap voorwaarts gezet, want de bestrijding van drugshandel en het witwassen van geld staan in nauw verband met elkaar. Het beleid inzake drugsbestrijding - dat zeg ik aan het adres van de commissaris waaronder de binnenlandse veiligheid ressorteert ­ moet met het oog op de vermindering van het aanbod ook zorgen voor de consequente vervolging van drugsdealers, met name op het gebied van witwaspraktijken.
Ten derde en ten laatste, en hiermee wil ik ook besluiten: onze ervaringen berusten op verschillende beleidsvisies. In het ene land van de Europese Unie is het beleid nogal tolerant, in het andere veeleer restrictief. Maar uiteindelijk - als we kijken naar de resultaten van het Europees Waarnemingscentrum voor drugs en drugsverslaving in Lissabon ­ hebben we bijna in alle landen een even hoog drugspercentage. Dit wil zeggen, om het even welk beleid we thans voeren, we zijn overal even succesvol of even weinig succesvol. Daarom is het logisch dat we zorgen voor een Europees kader, waarbij de beleidsuitvoeringen gebeuren volgens het subsidiariteitsbeginsel en met inachtneming van de respectieve nationale ervaringen.

Wiebenga
Voorzitter, het Europees Parlement, dat mogen wij nog wel eens vaststellen, is al jaren verdeeld over het drugsbeleid. Er zijn grosso modo drie stromingen in dit Huis vertegenwoordigd. Ten eerste de aanhangers van het Zweedse model, dat naast behandeling van de drugsverslaafden de nadruk legt op de bestrijding van de verdovende middelen. Ten tweede zijn er de aanhangers van het Nederlandse model, dat de nadruk meer legt op de behandeling van drugsverslaafden dan op de bestrijding. Het Nederlandse model dat drugswinkels, die in ons land ten onrechte op zijn Engels "coffeeshops" genoemd worden, toestaat en uitgaat van een scheiding tussen softdrugs, marihuana dus, en harddrugs zoals heroïne en XTC.
Deze twee groepen, de aanhangers van het Zweedse model en die van het Nederlandse model, willen niet al te veel Europese samenwerking op dit terrein omdat zij vrezen voor aantasting van hun nationale beleid. Daarnaast is er een derde stroming in dit Parlement vertegenwoordigd, namelijk de stroming van die leden die juist wel een grotere en intensievere Europese samenwerking bij het drugsbeleid willen, zodat de verschillende benaderingen, die ik net beschreef, naar elkaar kunnen toegroeien. Dat betekent dat landen als Frankrijk en Duitsland meer moeten gaan doen aan de behandeling van drugsverslaafden, maar dat een land als Nederland bijvoorbeeld meer moet gaan doen aan de bestrijding van de drugsoverlast door de "coffeeshops" en aan het drugstoerisme.
Alle drie deze stromingen zijn ook in de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij vertegenwoordigd. Het verheugt mij des te meer dat de meeste van mijn fractiegenoten voor het verslag van mevrouw Giannakou kunnen stemmen. Wij vinden het een belangwekkend verslag, dat de kwestie van het al of niet legaliseren van verdovende middelen overigens gelukkig buiten beschouwing laat en zich toelegt op de door de Europese Unie te nemen maatregelen.
Onlangs op 6 november jongstleden, heeft Commissievoorzitter Prodi zich uitgesproken voor een intensieve Europese samenwerking op het terrein van de drugsbestrijding. Hij deed dat naar aanleiding van berichten over het gebruik van Italiaanse jongeren van XTC-pillen die in grote hoeveelheden uit mijn land, Nederland, afkomstig zijn. Die opmerkingen van Commissievoorzitter Prodi hebben in Nederland grote opschudding veroorzaakt. Persoonlijk vind ik dat de heer Prodi gelijk heeft. Als de Europese Unie de bestrijding van grensoverschrijdende misdaad krachtig wil aanpakken, dan hoort daar ook de bestrijding van de drugshandel bij. Dat is zelfs de eerste taak van Europol. XTC-pillen zijn harddrugs die de dood ten gevolge kunnen hebben, zoals in Italië gebleken is.
Tegen de voorstanders van legalisering van softdrugs zeg ik dat ook zij Europese samenwerking zouden moeten willen. Want een lidstaat kan niet eenzijdig overgaan tot legalisering van drugs, dat zou alleen op Europees niveau samen gedaan kunnen worden.

Buitenweg
Voorzitter, als er één onderwerp is waarover wij nuchter en bij volle verstand moeten praten dan is het wel het drugsbeleid. Het vooronsliggende verslag van collega Giannakou is geen schoolvoorbeeld van deze vereiste helderheid. Het debat wordt niet in alle nuchterheid gevoerd. Er is teveel oorlogsretoriek en teveel ketelmuziek.
Wij kunnen constateren dat in de behandeling van dit moeilijke onderwerp in dit Huis langzaam maar zeker enkele voorzichtige stapjes in de goede richting worden gedaan. Dat blijkt zeker als wij het debat en de tekst van nu vergelijken met die van een aantal jaar geleden. Toen waren hel en verdoemenis nog niet genoeg om leden af te straffen die het woord harm reduction of therapeutische aanpak in de mond waagden te nemen. Het was voor de meesten in dit Huis volstrekt onvoorstelbaar dat er behalve een repressieve aanpak van het drugsbeleid ook andere, effectievere strategieën ontwikkeld kunnen worden.
Het verslag-Giannakou is op een aantal punten een duidelijke verbetering. Het erkent het belang van stedelijke en regionale beleidsexperimenten, praat over harm reduction en wil verschillende pluralistische therapeutische benaderingen evalueren. Niet erg revolutionair en een te kleine stap vooruit. Maar het geeft hoop dat bad practices op basis van goede gegevens vergeleken kunnen worden en dat een humaan en effectief drugsbeleid ook in een geïntegreerde Europese Unie mogelijk worden.
De manier waarop deze positieve elementen zijn geformuleerd, laat echter veel te veel ruimte over voor tegengestelde interpretaties. Positieve ontwikkelingen die in de tekst kunnen worden gezien wegen niet op tegen de repressieve sfeer die nog steeds overheerst. Ik noem de gedwongen afkick van verslaafden in gevangenissen. Dit leidt tot inhumane situaties en is weinig effectief als het niet uit vrije wil wordt aanvaard.
De doelstelling van het hulpverleningsbeleid dient niet beperkt te blijven tot uiteindelijke totale abstinentie. Je kunt leven met drugs, zoals het tot veler vreugde ook gebeurt met alcohol en tabak en zoals het ook gebeurt met Prozac en Valium. Is de wilde oorlogsverklaring van de rapporteur ook hierop van toepassing? Onderzoek heeft immers aangetoond dat een goede joint minder schadelijk en verslavend is dan sommige sociaal geaccepteerde drugs.
Andere perspectieven dan afkicken worden in dit verslag nog steeds niet gegeven, hoewel in steeds meer lidstaten allang gewerkt wordt met gecontroleerde verstrekking van middelen met soms zeer optimistisch stemmende resultaten.
De rapporteur is van mening dat fataliteitsdenken het drugsgebruik stimuleert. Dit is een drogreden om de zinloze oorlog tegen drugsgebruik aan te scherpen. Dit zal de marginalisering en criminaliteit verergeren en leiden tot juist een toename van de criminaliteit. Het is een repressief apparaat dat hier voor zijn voortbestaan baat van heeft en niet de verslaafde.

Camre
Mijnheer de Voorzitter, toen ik 18 jaar oud was, waren er geen drugsproblemen. Wij wisten wel dat drugs bestonden, maar het was iets dat wij niet kenden of waarmee we nooit in aanraking geweest waren. Er werd ook gezegd dat mensen hier en daar bepaalde verdovende middelen, die normaal gesproken niet verkrijgbaar waren, van hun arts voorgeschreven kregen. Er waren toen nog geen open grenzen. Er was geen verkeer vanuit de derdewereld en wij hadden ook niet zoveel geld. Dus ook al waren er drugs geweest, wij hadden ze toch niet kunnen kopen. Het belangrijkste was echter dat er helemaal geen behoefte aan drugs leek te bestaan. Vandaag ziet de wereld er helemaal anders uit. Alle grenzen zijn open, zeker met de Overeenkomst van Schengen, waardoor alle controlemogelijkheden zijn afgeschaft.
We moeten beseffen dat de criminele figuren achter de drugsproductie en -handel over een netwerk en over middelen beschikken, die de middelen van de rechtstaat om het drugsverkeer te bestrijden, ver overstijgen. Daarom is een gemeenschappelijk beleid noodzakelijk, want de huidige situatie van de Europese Unie is van dien aard dat samenwerking de enige mogelijkheid is om de grensoverschrijdende criminaliteit aan te pakken.
Het onderhavige verslag schetst een voortreffelijk beeld van een aantal zaken en zegt in duidelijke taal dat we de strijd tegen de personen die aan de touwtjes trekken en tegen de geldschieters met hun witwaspraktijken moeten versterken, want anders zullen de rechtsstaat, de bevolking en onze kinderen deze strijd verliezen. Het verslag bevat echter ook een aantal formuleringen, die erdoor gedrukt zijn in de commissie en die er voor buitenstaanders zeer onschuldig uitzien. Neem bijvoorbeeld het begrip beperking van de schade. Wie wil nu niet graag de schade beperken en wie wil nu niet graag mensen helpen die aan drugsverslaving lijden? Dat wil iedereen uiteraard en het eerste waaraan men daarbij denkt, is een behandeling en het nemen van verschillende sociale en medische maatregelen. Het begrip houdt echter iets anders in. Beperking van de schade betekent iets helemaal anders voor mensen die geen voorstander zijn van een keihard drugsbeleid. Ik moet toegeven dat ik helemaal niet in staat ben deze filosofie te begrijpen, want drugs zijn vandaag de dag geen geïsoleerd probleem, waarmee slechts enkele mensen in sociaal moeilijke situaties geconfronteerd worden. Ik weet dat mensen die eenzaam zijn of die sociale problemen hebben, vaak naar drugs grijpen, maar slechts een minderheid van die mensen zijn drugsverslaafden. Ons probleem vandaag is dat jonge mensen die een goed gezinsleven hebben, hun bestaan zo inhoudloos vinden dat ze een extra blow of een trip op zaterdag in de discotheek nodig hebben om de sfeer op te peppen met drugs, waarvan hen voorgespiegeld wordt dat ze onschuldig zijn.
In dit verband moet het mij van het hart dat een toespraak zoals die van mevrouw Buitenweg gevaarlijk is. Ik vind het gevaarlijk jonge mensen voor te spiegelen dat men kan leven met drugs, zoals men kan leven met tabak en alcohol. Dat zei zij letterlijk. Het is juist dat tabak verslavend kan werken. Het duurt ook een betrekkelijk groot aantal jaren eer men longkanker krijgt. Het is juist dat alcoholgebruik ook verslavend kan werken en dat sommige mensen sterven door een teveel aan alcohol, maar er is een groot verschil met drugs. Mensen kunnen hun alcohol- en tabaksgebruik in de meeste gevallen veel beter onder controle houden dan jonge drugverslaafden dit kunnen. Ik vind dat voorlichting van jongeren dan ook een van de belangrijkste dingen is die op EU-niveau ondernomen moeten worden. Vandaag is de verleiding voor jongeren om te experimenteren met drugs immers veel te groot, wanneer leeftijdgenoten hen wijsmaken dat drugs onschuldig zijn en niet schadelijker zijn dan een extra glas bier of een extra glaasje whisky. De vergelijking gaat echter niet op en drugs zijn niet zomaar gevaarlijk omdat ze verboden worden. Ze worden verboden omdat ze gevaarlijk zijn. Laten we er dus mee ophouden de valse waarheid te verkondigen dat drugs uit de criminele sfeer moeten en laten we ermee stoppen de hele problematiek te bagatelliseren door de ogen te sluiten voor de misdadigers die onze jongeren misbruiken en hun gezondheid verwoesten.
Mijn fractie heeft actief deelgenomen aan de werkzaamheden van de commissie en ik dank mevrouw Giannakou voor haar bijdrage in dit verband. Wij vinden dat we met het onderhavige verslag in zijn huidige vorm niet het definitieve en beste resultaat bereikt hebben en wij hopen dat de commissaris nog betere en efficiëntere methodes zal kunnen vinden om deze verschrikkelijke vorm van verslaving te bestrijden.

Blokland
Mijnheer de Voorzitter, het verslag van de rapporteur, mevrouw Giannakou-Koutsikou, over het actieplan inzake drugsbestrijding van de Commissie is een sterk document waarin het Europees Parlement zich duidelijk keert tegen de drugs. Dat doet de Europese Commissie ook in haar actieplan. De Commissie kiest voor een tweeledige aanpak. Enerzijds is er veel aandacht voor de beheersing en preventie van de vraag naar drugs. Anderzijds is er een roep om een harde aanpak van het aanbod van drugs.
De afgelopen maanden heeft de drugsproblematiek ruim in de aandacht gestaan. De Top van Tampere onderstreepte nog eens dat het probleem in Europa op een alomvattende manier moet worden aangepakt. Commissievoorzitter Prodi gaf vorige week aan dat er een "interne markt voor handel in drugs" ontstaan is in de Unie. Hij stelde dat dit duidelijk vraagt om coördinatie van beleid, ja zelfs om aanpassing van wetgeving door die landen die door hun afwijkende beleid de handel in de hand werken. Gelet op de vele geprikkelde Nederlandse reacties, was dit een schot in de roos.
De heer Prodi ontkende echter spijtig genoeg dat hij het over Nederland had. Helaas heeft mijn land niet alleen de twijfelachtige eer bekend te staan als doorgangsland voor drugs, maar bouwen we nu ook een reputatie op bij de productie van synthetische drugs. Inmiddels zijn meerdere jongeren overleden aan de gevolgen van deze synthetische drugs. Dat is werkelijk schandalig! Ik wil de heer Prodi oproepen om de dingen juist wel bij name te noemen; Nederland is zo'n land dat door een afwijkend beleid de handel in de hand werkt.
Ik zie zeker de goede kanten van het Nederlands beleid. Zo is de verslaafdenzorg goed. Aan de vraagkant zijn veel goede initiatieven ontwikkeld. Maar dat heeft weinig zin als we met oogkleppen blijven oplopen voor wat betreft de aanbodkant. Het wordt tijd dat Nederland de balans opmaakt; internationaal en Europees vindt het Nederlands beleid geen aansluiting en zorgt het voor problemen. Tijd dus voor een koerswijziging. Samenwerking op Europees niveau is nu juist gericht op een zinvol gevecht. In het actieplan worden hiervoor een aantal goede instrumenten aangeboden. Laten we met prioriteit daarmee aan de slag gaan!

Cederschiöld
Mijnheer de Voorzitter, aan het drugsbeleid waarvoor het Europees Parlement nu kiest, wordt sinds jaren krampachtig gesleuteld. Het is een solide drugsbeleid. Iedereen die bijgedragen heeft tot de ontwikkeling van dit beleid, verdient onze dank. Vandaag uiteraard de rapporteur mevrouw Giannakou-Koutsikou, maar tevens Sir Jack Stewart-Clark die zich in de voorbije jaren ook met deze problematiek heeft beziggehouden.
Het is eigenlijk wel opmerkelijk dat ik als Zweed zo onder de indruk ben van de manier waarop het Parlement dit drugsbeleid, dat ik een sterk beleid vind, heeft uitgewerkt. In Zweden hebben wij immers zeer specifieke standpunten terzake.
Ik denk dat we met dit drugsbeleid goede resultaten mogen verwachten. Ik ben uitermate verheugd over het drugsbeleid van de EVP-fractie, dat de basis vormt van dit compromis. Het bevat elementen die ons toelaten het drugsgebruik terug te dringen en zowel de maatschappij als het individu los te maken van drugs tot we het uiteindelijke doel bereikt hebben: een maatschappij zonder drugs.
Wanneer de voorgestelde maatregelen effect hebben gehad, zal het vertrouwen tussen de lidstaten onderling in elkaars beleidsopties naar mijn mening toenemen. Dan is het belangrijk dat het beste beleid als voorbeeld wordt genomen. Daarom verzoek ik de Commissie ook de kandidaat-landen bij de ontwikkeling van het project te betrekken. In mijn land voelen velen zich namelijk gediscrimineerd op dit gebied. Als projecten niet goed zijn, moeten ze verbeterd worden. Wij willen ook graag betrokken worden bij de beoordeling van bestaande projecten om te zien welke weg de Unie verder zal gaan.
Het is ook belangrijk de wetgeving in de verschillende landen te blijven volgen. Wij kunnen ons in de Unie niet veroorloven in een soort grijze zone terecht te komen en onze wetgevingen niet aan te passen. Als een land zijn wetgeving niet wil toepassen, moet het zijn wetgeving veranderen in plaats van een halfslachtig beleid te voeren.
Ik dank iedereen voor de geleverde inspanningen en richt een oproep tot alle leden om zich in de toekomst nog meer te engageren op dit gebied. Wij hebben ons doel immers nog helemaal niet bereikt en er is nog veel werk voor de boeg. Helaas vormen vele van de ingediende amendementen een obstakel en ik hoop dan ook dat ze verworpen worden.

Van den Berg
Voorzitter, het gegeven dat wij hier nog met zo weinigen zijn en vrezen voor de stemming morgenvroeg, moet ons toch wel eens een keer doen denken over de betekenis van de vrijdag en het handhaven ervan.
Ik ben in tegenstelling tot mijn collega's Wiebenga en Blokland uit Nederland trots op het Nederlandse beleid. Keiharde aanpak van harddrugs, inclusief XTC, tegelijk een effectieve manier om slachtoffers via gezondheidsaanpak uit het criminele circuit te halen en ook nog eens een keer een beleid dat gelukkig elders in Europa meer navolging begint te vinden.
Wat is eigenlijk logica? Wat is rede? Dat kan men zich afvragen na deze discussie. Wat we voor ons hebben liggen, is het product van een lang en emotioneel geladen proces en nog zijn we niet klaar want straks gaan we erover stemmen, dat wil zeggen morgenvroeg om negen uur.
Wat is de kwestie? Het gaat hier om een mededeling van de Commissie betreffende een actieplan van de Europese Unie inzake drugsbestrijding voor de jaren 2000 tot 2004. Vergeleken met een eerder actieplan is dit stuk duidelijk een stap vooruit. Men koerst nu naar een soort mainstreaming van het drugsbeleid met nadruk op preventie, maar echte richtinggevende keuzes worden nauwelijks gemaakt. In plaats van keuzes te maken, hebben we ons voornamelijk bezig gehouden met een fantasiebeeld van wat een eenmaal gewonnen oorlog tegen de drugs zou vermogen. Tot die tijd, totdat we die oorlog gewonnen hebben waarin onze samenleving vrij van drugs is, voeren we een compromisloze strijd tegen niet alleen de drugsmaffia maar ook de arme cocaboeren in Latijns-Amerika en papaverplanters in Azië. Militarisering van die samenlevingen, geen effectieve hulp aan die arme mensen en dus ook geen echt duurzaam perspectief.
Wordt het niet eens tijd een goede kosten- en batenanalyse te maken van wat we met name op aandringen van de war on drugs-VS aan het doen zijn? Zijn drugs werkelijk minstens even belangrijk als mensenrechten zoals de rapporteur suggereert, en waarom leren we niet van een effectieve aanpak zoals bijvoorbeeld in Nederland? Gelukkig ruimen we in navolging van de Commissiemededeling een klein plaatsje in voor de gebruikers en een iets groter plaatsje voor de potentiële gebruikers, de jongeren, door hen te wijzen op de schadelijke effecten.
Met de realiteit heeft het al met al nog steeds niet erg veel te maken. De Commissie benadrukt immers verschillende malen dat het actieplan op dit punt alleen een aanvulling is. Misschien dat de oproep aan het voorzitterschap tot een Interpijler­Raad als lichtbaken mag dienen voor een nieuwe kans, want dit stuk lijkt me nog steeds een gemiste kans.

Watson
Slechts weinig vraagstukken brengen de culturele verschillen tussen de lidstaten en de daaruit voortvloeiende benaderingsverschillen zo duidelijk naar voren als de drugsproblematiek. Ik heb desalniettemin het idee dat dit verslag een overtuigende consensus verwoordt, en heb alle lof voor de wijze waarop mevrouw Giannakou-Koutsikou het heeft samengesteld.
Ik behoor tot een groeiende minderheid in de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij en ook in dit Parlement, die gelooft dat we onze aanpak wellicht radicaal zullen moeten wijzigen. Waarom? Los gezien van het feit dat de argumenten van hen die een verbod bepleiten ethisch gezien tekortschieten - de staat heeft namelijk niet het recht een weldenkende volwassene te verbieden drugs te gebruiken - zitten we namelijk met het probleem dat een algeheel verbod niet werkt. Onze huidige aanpak, die uitgaat van beheersing van de aanvoer van drugs, kost handenvol geld. De politie in Bristol, in mijn eigen kiesdistrict, heeft me verteld dat 85% van alle misdaad verband houdt met drugs. Dit leidt tot een enorm verval van onze binnensteden, waar drugshandelaars profiteren van de grote vraag en soms zelfs het voorbeeld worden waar gedesillusioneerde jongeren zich naar richten. Het heeft ook tot gevolg dat onze gevangenissen vol komen te zitten met mensen die veel meer baat zouden hebben bij adequate zorg dan bij opsluiting, en werkt bovendien de discriminatie van etnische minderheden in de hand, die soms afkomstig zijn uit culturen waar men minder afwijzend staat tegen drugsgebruik dan elders. Belangrijker dan dit alles is echter het feit dat dit beleid criminelen op andere terreinen de middelen biedt hun activiteiten te ontplooien en daarmee de georganiseerde misdaad in de hand werkt.
We moeten op zijn minst overwegen om onze middelen niet in eerste instantie in te zetten voor vermindering van het aanbod, maar eerder voor bestrijding van de vraag.

Schröder, Ilka
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de rapporteur, waarde collega's, bij dit drugsprogramma gaat het vooral om mensen die verslaafd zijn aan drugs en hun directe omgeving. Zij hebben dringend behoefte aan hulp. Daarom hecht ik veel belang aan een eerlijke analyse van de resultaten van het programma en van de noodzakelijke consequenties.
De voornaamste doelen van het drugsbestrijdingprogramma zijn de terugdringing van vraag en aanbod. Geen van beide doelen werd bereikt. Onverschillig welke leeftijd, lidstaat of drug, het drugsgebruik neemt toe of stagneert, ondanks de hardere straffen en intensievere gerechtelijke vervolging op nationaal, maar in toenemende mate ook op Europees niveau. Hetzelfde geldt voor de beperking van de drugshandel. De politie slaagt er al een hele tijd niet in om meer dan 10% van de totale drugshandel te onderscheppen. Deze ontmoedigende resultaten worden doodgezwegen. In plaats daarvan wordt een drugsprogramma gepresenteerd dat behalve enkele cosmetische ingrepen een kopie is van het vorige programma. Het is wel verheugend dat de Commissie het programma wil evalueren. Vooral bij dit gevoelige thema is een externe evaluatie duidelijk beter. Maar dan moeten daar ook de consequenties uit worden getrokken.
Ondanks de slechte resultaten van het drugsprogramma wordt een groot deel van de financiële middelen uit dit programma besteed aan drugsbestrijding. Voor alle maatregelen die gericht zijn op schadebeperking blijft er maar weinig over. De vraag rijst waarom dit programma er eigenlijk is, omdat er klaarblijkelijk niet naar wordt gestreefd om de doelen van het programma te bereiken. De hypothese dringt zich op dat het er bij dit programma alleen om gaat dat het bestaat en dat het een heel andere functie heeft dan wat naar buiten toe wordt verkondigd. Wat bedoel ik daarmee? Men gebruikt het drugsprogramma om de legitimiteit van de EU te verhogen. Drugsprogramma's hebben bijgevolg een instrumenteel karakter. En omdat dit ten koste gaat van de drugsverslaafden, hebben we dringend behoefte aan herbezinning.
Er bestaat geen voor de hand liggende oplossing in het drugsbeleid, daarover zijn we het allemaal eens. Maar daaruit moeten we ook de consequenties trekken. Het voornaamste doel moet de schadebeperking zijn, en dit moet ook worden verankerd in het drugsprogramma. Wat dit concreet moet inhouden, zal ik met vier eisen duidelijk maken, en daarmee zal ik ook besluiten.
Ten eerste, de uitbreiding van het drempelverlagende aanbod. Ten tweede, de uitbreiding van methadonprogramma's en de invoering van een waterdichte controle op de verstrekking van heroïne in de EU. Ten derde, druggebruikers zouden drugs moeten kunnen testen op de stoffen en de inhoud ervan. Alleen zo kan verdere schade worden vermeden; er moet dus worden gezorgd voor drugchecking in de hele Europese Unie. Ten vierde, de samenwerking tussen de steden moet worden bevorderd, waarbij het project "European Cities Drug Policy" als model moet dienen voor een project dat de erkenning inhoudt dat drugs - legale of illegale - deel uitmaken van de maatschappij en een autonome en verantwoordelijke omgang met drugs bevordert. Zo'n drugsprogramma hebben we dringend nodig.

Meijer
Voorzitter, zonder alcohol, tabak en drugs leven wij gezonder en doen wij elkaar minder overlast aan. Maar een wereld zonder ongezonde genotmiddelen is een onbereikbare utopie. Twee groepen mensen grijpen ernaar: enerzijds volwassenen die door de vrije markt worden uitgeleverd aan bestaansonzekerheid en spanningen, en anderzijds jongeren die graag willen verkennen wat avontuurlijk en verboden is. Strenge centrale Europese regels voor het verbieden en het vervolgen van drugsgebruik lossen dit probleem niet op.
Veel belangrijker zijn kleinschalige projecten voor de begeleiding van verslaafden, met scholing, huisvesting, werkgelegenheid en inkomen en ook voorlichting over de gevolgen van drugsgebruik. Ik ben verontrust over de recente aankondiging door voorzitter Prodi dat kleinschalige oplossingen op maat in de toekomst verboden zullen worden. In Nederland is het gebruik van softdrugs al ruim twintig jaar toegestaan. Dit behoedt de gebruikers voor het afglijden naar criminaliteit en voor een verslaving aan harddrugs en biedt de beste kans op terugkeer naar een leven zonder drugs. Deze belangrijke maatregel ten dienste van de volksgezondheid wordt inmiddels overgenomen in veel steden en regio's van andere Europese staten. Het zou een slechte zaak zijn als dit voorbeeldbeleid wordt verboden met een beroep op de Europese eenwording. Juist de uitspraak van de heer Prodi is voor mij een belangrijke reden om dit voorstel af te wijzen, ondanks alle nuanceringen die erin staan.

Coelho
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega's, ik moet bekennen dat ik met betrekking tot dit onderwerp geen fundamentalistisch standpunt inneem. Ik respecteer degenen die een andere mening zijn toegedaan. Zo heb ik onder meer alle respect voor de opinie van de heer Watson die hier zonet het woord heeft gevoerd en voor wie ik bijzonder veel achting koester.
Ik geloof echter niet dat men in naam van de doeltreffendheid zomaar zijn principes overboord mag gooien. Mijn betoog vangt trouwens aan met een principiële kwestie: wij beschouwen drugs als een kwaad dat bestreden moet worden. Het is een nefaste gewoonte die de wil ondermijnt, die het individu tot een afhankelijkheid brengt die verslavend werkt en zijn persoonlijkheid aantast, die alle sociale banden en relaties verbreekt, die delinquentie veroorzaakt en de wereld onveiliger maakt en die voor wet noch overheid beduchte criminele netwerken op wereldniveau in stand houdt.
Wij zijn voor een onvoorwaardelijke bestrijding van het drugsgebruik. Deze boodschap komt ook in het verslag van mevrouw Giannakou-Koutsikou duidelijk tot uiting en verdient dan ook onze volmondige steun. Het is inderdaad een recent en bijzonder verontrustend probleem. Wij weten dat drugs in alle landen en in alle sociale groepen aanwezig zijn. Wij weten ook dat met het oog op de uitbreiding naar Oost-Europa dringend doeltreffende maatregelen moeten worden genomen aangezien de controle die op zich al niet gemakkelijk is hierdoor nog zal worden bemoeilijkt. Wij weten dat dit probleem almaar toeneemt. Uit het verslag van het Europees Waarnemingscentrum blijkt dat cannabis in heel de Europese Unie nog steeds de meest gebruikte drug is. De heroïneverslaving veroorzaakt echter de grootste moeilijkheden, met name inzake de behoefte aan verzorging, sterfte ten gevolge van drugsgebruik, infectie met het HIV-virus en sociale uitsluiting.
Het verslag wijst tevens op een toenemend gebruik van nieuwe synthetische drugs zoals ecstasy in Europa en een stijgend gebruik van meer traditionele drugs zoals LSD en amfetaminen. Dit alles neemt pas echt angstaanjagende proporties aan wanneer wij ons er rekenschap van geven dat de drugscriminaliteit en de omvang van de drugshandel momenteel circa 8% van de wereldhandel vertegenwoordigen.
Wij zijn het ermee eens dat dit probleem een drievoudige aanpak verdient: we moeten de vraag terugdringen, we moeten de drugshandel onder controle krijgen en we moeten de drugsverslaving bestrijden. Wij zijn het ermee eens dat voorlichtingscampagnes moeten worden georganiseerd en dat de preventieve netwerken moeten worden versterkt. Op het gebied van de behandeling moet steun worden verleend aan kwalitatieve programma's voor de hele gemeenschap en voor de scholen, met inbegrip van programma's die specifiek op de gevangenisbevolking zijn gericht. Deze moeten gepaard gaan met risicobeperkende initiatieven. Een van de voorbeelden is het schone-spuitenprogramma.
Met betrekking tot de beperking van het aanbod, moet de steun aan de landen die drugs produceren worden voortgezet en worden verhoogd. Zo worden deze landen ertoe verplicht de beperking van de vraag en de programma's voor de vernietiging van de gewassen, de ontmanteling van de laboratoria en de preventie van drugshandel als prioritaire doelstellingen te beschouwen. Het is daarom van belang dat de politieke wil die uit dit verslag spreekt een concrete vorm aanneemt. Indien het bij loze woorden blijft, kan er van politieke wil immers geen sprake zijn. Deze wordt namelijk gemeten op grond van de doelmatigheid van de acties en de overheidsmiddelen die ten dienste van deze strijd worden gesteld. Het verslag benadrukt in dit opzicht terecht dat de vrijgemaakte middelen ontoereikend zijn. Dit Parlement kan de lidstaten moeilijk tot meer volharding en tot grotere investeringen aanmanen als het zelf zijn plicht niet nakomt. Het belangrijkste instrument dat de Unie in deze strijd tot haar beschikking heeft, is het in Lissabon gelegen Europees Waarnemingscentrum. Wij koesteren hoge verwachtingen omtrent de werkzaamheden van dit centrum. Zo verwachten wij onder meer dat men tot een beter begrip van het verschijnsel komt, dat vergelijkbare gegevens en inlichtingen worden opgesteld en dat de gevaarlijke substanties gecontroleerd en geïdentificeerd worden en uit de handel worden genomen.
Daarom hebben wij een aantal amendementen op het verslag ingediend die grotendeels zijn overgenomen. Onze wijzigingen waren er in de eerste plaats op gericht de rol van het waarnemingscentrum te versterken en het van de nodige financiële middelen te voorzien zodat het zijn werkzaamheden naar behoren kan uitvoeren. De burgers verlangen hier ook van ons dat wij duidelijke taal spreken. Met mooie woorden komen we nergens. We moeten beslissingen nemen en we moeten de middelen vrijmaken die nodig zijn om ons verbaal engagement met deze fundamentele strijd tegen de georganiseerde misdaad en voor de menselijke waardigheid in daden om te zetten.

Karamanou
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik ben ingenomen met de belangrijke mededeling van de Commissie inzake een actieplan van de Europese Unie voor drugsbestrijding. Hierin komen alle aspecten van het probleem aan bod en worden mijns inziens nieuwe perspectieven geopend voor een meer globale en efficiënte aanpak van dit probleem. Hiervoor zijn echter, zoals u begrijpt, meer middelen nodig. Ik wil mevrouw Giannakou gelukwensen met haar uitstekende verslag. Daarin legt zij de klemtoon op de noodzaak van internationale samenwerking en stelt zij voor een Interpijler-Raad in te stellen die systematisch, één keer per jaar, bijeenkomt voor toezicht op en evaluatie van met name de acties voor beperking van het drugsaanbod.
In juni 1998 werd tijdens de buitengewone zitting van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties een internationale overeenkomst gesloten. Daarin besloot men het vraagstuk van de aanbods- en vraagvermindering van drugs op evenwichtige wijze te benaderen. Met het oog op deze overeenkomst wilde ik de aandacht vestigen op artikel 152 van het nieuwe Verdrag. Dit artikel biedt de Unie de mogelijkheid de nationale beleidsvormen aan te vullen met maatregelen ten behoeve van de volksgezondheid, de preventie en de vermindering van door drugs veroorzaakte gezondheidsschade. Daarom moet het actieplan van de Europese Unie voor de periode 2000-2004, afgezien van hetgeen in het verslag staat, ook praktijken en programma's behelzen voor ontwenning en beperking van de gezondheidsschade van druggebruikers.
Ook moeten wij bij voorbaat programma's financieren voor de evaluatie van al hetgeen gedaan wordt op het gebied van preventie, therapie, rehabilitatie en van de maatregelen voor het opvangen van de sociale gevolgen en de gevolgen voor de volksgezondheid. Dan kan men aan de hand van de resultaten daarvan de lidstaten en de kandidaat-lidstaten helpen bij het uitstippelen van hun eigen beleid. Tot slot wil ik nog wijzen op het uitstekende werk van het waarnemingscentrum in Lissabon. Mijns inziens zullen de gegevens van deze instantie in de komende jaren aantonen dat de Europese en internationale samenwerking wel degelijk zoden aan de dijk zet in deze moeilijke strijd.

Ojeda Sanz
Mijnheer de Voorzitter, ik vraag het woord ter vervanging van mijn collega de heer Hernández Mollar, en namens hem wil ik de rapporteur mevrouw Giannakou-Koutsikou gelukwensen met het uitstekende werk dat zij verricht heeft. Het is duidelijk dat het drugprobleem niet alleen op Europees niveau maar ook wereldwijd speciale aandacht behoeft van politici, instellingen en van de samenleving als geheel. Op 26 oktober jongstleden heeft de president van Colombia, een land dat helaas nauw met de drugsproblematiek verweven is, ons hier in deze Vergadering gezegd: "De drugshandel is een belangrijke bron van geweld, en de moorden die in dat verband zijn gepleegd vormen een ware aanslag op het menselijk kapitaal van onze natie". Het gaat hier niet om een kwestie die alleen de lidstaten of alleen de Europese Unie betreft maar om een vraagstuk waarmee mensen in alle landen ter wereld rechtstreeks te maken hebben.
Vandaar dat er in de eerste plaats moet worden gewezen op de gedeelde verantwoording, die noopt tot samenwerking en coördinatie van de inspanningen van de gerechtelijke en strafrechtelijke autoriteiten en van landen van verschillende continenten, namelijk de Europese Unie, Latijns-Amerika, Zuidwest-Azië of bepaalde Afrikaanse landen.
De tweede overweging is dat de Europese Unie een meer leidinggevende positie moet gaan innemen op het gebied van de beperking van de vraag naar drugs. In dit verband heeft het Europees Parlement in de onderhavige resolutie de rol benadrukt en versterkt die het Europees Waarnemingscentrum voor drugs en drugsverslaving dient te vervullen, wat alleen mogelijk is als dit centrum van de mogelijkheden en middelen wordt voorzien die het nodig heeft voor een efficiënte verwezenlijking van zijn doelstelling. Speciale aandacht moet worden geschonken aan de strijd tegen drugshandelaren die illegale immigranten gebruiken en uitbuiten, met name aan de zuidgrens van Europa, in Andalusië en in Ceuta en Melilla, die zij tot kanalen voor de drugshandel hebben omgevormd.
Mijn derde overweging heeft betrekking op de groep die het meest door dit maatschappelijk euvel getroffen wordt, namelijk onze jongeren. Recent onderzoek in mijn land heeft uitgewezen dat jongeren na werkloosheid het drugsprobleem als het tweede belangrijkste probleem ervaren. Zoals in de resolutie gezegd wordt, leidt drugsgebruik tot problemen in het gezin en op het werk alsook tot verkeersongelukken. Als je daarbij in aanmerking neemt dat de consumptie van alcoholische dranken door jongeren een opvallende stijging te zien heeft gegeven en dat dit drankgebruik vaak samengaat met het gebruik van met name synthetische drugs, dan blijkt dat er dringend maatregelen moeten worden genomen om deze tendens te keren. Acties op het gebied van onderwijs en gezin, op het niveau van de economische samenwerking met bepaalde verenigingen en NGO's, in het bijzonder op het gebied van vrije tijd en sport, vormen een aanvulling op een aantal maatregelen die onze jongeren de uitlaatklep moeten ontnemen waardoor zij bepaalde vormen van ontspanning zoeken die hen uiteindelijk fataal worden.
Maar praten alleen volstaat niet om deze problemen op te lossen. Er zijn middelen nodig. Zowel de lidstaten als de Europese Unie dienen in hun begroting prioriteit te geven aan het vrijmaken van de financiële middelen waarmee alle voorgestelde maatregelen - tot preventie, bestrijding of rehabilitatie - in praktijk kunnen worden gebracht. Helaas is dat thans nog niet het geval.

Bowis
Mijnheer de Voorzitter, mijn collega heeft een fantastisch verslag afgeleverd; mijn gelukwensen. In het deel van Europa waar ik vandaan kom zijn drie miljoen mensen verslaafd aan illegale drugs; 28% van de mensen tussen 16 en 29 jaar en 14% van de jongeren van 14 en 15 jaar. Ieder jaar komen er 12.000 nieuwe gevallen van verslaving bij, en dat zijn alleen nog maar de gevallen die gemeld worden. Zeventigduizend mensen worden jaarlijks veroordeeld wegens met drugs verband houdende criminaliteit, en jaarlijks overlijden er 1200 mensen door met drugs verband houdende oorzaken. Het ziet er vooralsnog dus niet naar uit dat we de strijd aan het winnen zijn, maar we mogen hem in ieder geval niet verliezen. We moeten de aanval op verschillende fronten inzetten. Dat betekent dat we niet alleen onze krachten moeten bundelen in de strijd tegen de verbouwers en handelaars en dealers, maar ook beleid moeten ontwikkelen op het gebied van onderwijs en volksgezondheid en daarnaast drugsonderzoek moeten bevorderen. Als we enkel het aanbod proberen te onderscheppen en de vraag ongemoeid laten, zal dat leiden tot een hogere straatwaarde van drugs. Dat werkt vervolgens de criminaliteit weer in de hand, omdat mensen hun gewoonten ergens mee moeten bekostigen.
Veel van de amendementen op het verslag dat aan ons is voorgelegd zijn daarom terecht. We moeten jongeren goed voorlichten. Het is belangrijk idolen uit de muziek-, mode- en filmwereld te vinden die de jongeren als voorbeeld kunnen dienen: niet door gewoon "nee" te zeggen, want dat werkt niet, maar door hen de waarheid te vertellen. De waarheid is dat drugs weliswaar genot kunnen veroorzaken, maar ook de gezondheid kunnen aantasten in de vorm van kanker en hartziekten, geheugenverlies, concentratiestoornissen, vruchtbaarheidsproblemen bij mannen en ga zo maar door. Ook dat zijn aspecten van drugs waar jongeren over geïnformeerd moeten worden.
Mensen die drugs gebruiken zijn fout bezig, maar zolang ze hulp aanvaarden moeten we hen die hulp bieden. Drugsbestrijding is een portefeuille waar ik in de regering van mijn eigen land zelf verantwoordelijk voor ben geweest. Ik zal nooit vergeten dat ik in die hoedanigheid een jongeman ontmoette die alles was kwijtgeraakt: zijn gezondheid, zijn vrienden, zijn relaties, zijn familie, zijn banen, zijn vooruitzichten en zijn zelfrespect. Hulpverleners stelden hem in staat zichzelf uit het diepe zwarte gat van de verslaving omhoog te trekken. Zonder te beseffen wat ik vroeg, stelde ik hem de volgende vraag: "Heb je het idee dat je er al bovenop aan het komen bent?" Hij antwoordde: "Ik zal er de hele rest van mijn leven bovenop moeten komen - zodra ik denk dat ik de strijd heb gewonnen, ben ik verloren." Hij verdient onze steun. Juist voor mensen als hij is het zo belangrijk dat we onderzoek doen naar de meest effectieve behandelmethoden; die hulp moeten we hun bieden om ze weer vertrouwen te geven. Het zou echter onvergelijkbaar veel beter zijn als we dit kwaad konden uitbannen door toekomstige generaties ervan te overtuigen dat ze het moeten mijden, dat het simpelweg het risico niet waard is.

Lisi
Mijnheer de Voorzitter, in mijn uiteenzetting zal ik proberen ook de mening van de Italiaanse collega's Costa en Nisticò weer te geven: zij waren ingeschreven maar door het uitstel van deze beraadslaging kunnen zij niet aanwezig zijn.
Wij willen, ook als Italiaanse afvaardiging, de rapporteur mevrouw Giannakou-Koutsikou gelukwensen met het uitstekende werk dat zij heeft geleverd. Zoals door meerdere collega's naar voren is gebracht, is zij erin geslaagd een moeizaam evenwicht te vinden: moeizaam omdat de ervaringen en het beleid van de lidstaten onderling verschillen. Maar ook vanwege de verschillen in de balans die tot stand moet worden gebracht tussen het optreden van de Unie als geheel en dat van de afzonderlijke staten en tussen het subsidiariteitsbeginsel en de terecht benadrukte noodzaak dat de Unie een gemeenschappelijk beleid ontwikkelt ten opzichte van dit verschijnsel dat ons niet alleen voor het heden maar vooral voor de toekomst veel zorgen baart.
Ik ben door het verslag overtuigd, wat betreft de ethiek, en ik ben het volkomen eens met de woorden van de heer Coelho, die ik daarom niet zal herhalen. Eerlijk gezegd bekruipt me een onplezierig gevoel wanneer ik betogen hoor die aan jongeren de boodschap geven dat zij moeten leren leven met ecstacy, met Valium, kortom, met een gedrogeerd bestaan. Ik weiger te geloven dat de politiek zich moet neerleggen bij deze situatie.
Ik heb gezegd dat dit een uitstekend verslag is, niet alleen omdat het terecht de aandacht vestigt op de twee kanten van deze zaak, namelijk de evenwichtige terugdringing van zowel de vraag als het aanbod, maar ook, als mevrouw Giannakou-Koutsikou mij toestaat, voor de openhartige kritiek op de gebreken van het voorstel van de Commissie, zowel wat de financiële en economische aspecten betreft - we kunnen niet met de mond het belang van een bepaalde zaak belijden zonder financiële middelen ter beschikking te stellen - als wat het gebrek aan politiek initiatief van de lidstaten betreft. Daarom lijkt het me een uitstekend idee een "Interpijler-Raad" bijeen te roepen.
Bij wijze van conclusie wil ik nog de nadruk leggen op twee punten die in Italië een belangrijke en betekenisvolle rol hebben gespeeld: ten eerste is het belangrijk dat ook het fundamenteel wetenschappelijk onderzoek wordt ondersteund, om het verschijnsel drugs en vooral de verwoestende werking van synthetische drugs beter te leren kennen en indien mogelijk, te voorspellen welke de drugs van de toekomst zullen zijn. Ten tweede is het belangrijk de mensen uit de praktijk bij onze besluiten te betrekken, degenen die zich dagelijks met dit probleem bezighouden, in de verslaafdenzorg werkzaam zijn, ik bedoel de therapeutische gemeenschappen. Ik geloof dat deze moeten worden ondersteund en aangemoedigd. Mevrouw Giannakou-Koutsikou heeft in haar voorstel deze Italiaanse ervaringen verwerkt. Ik denk dat het zinvol zal zijn bij een volgende gelegenheid terug te komen op dit punt: de mensen die nu de verslaafden bijstaan.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 9.00 uur plaats.

Strijd tegen de vervalsing van reisdocumenten
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0050/99) van de heer Newton Dunn, namens de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, over het initiatief van de Bondsrepubliek Duitsland met het oog op de aanneming door de Raad van een besluit betreffende de verbetering van de informatie-uitwisseling ter bestrijding van volledig valse reisdocumenten (8457/99 - C5-0011/99 ­ CNS(99)0804).

Newton Dunn
Dit is een zeer onomstreden, oncontroversieel verslag met uitzondering van een aspect, dat ook voor u allen hier in het Parlement relevant is. Het voorstel is om een geautomatiseerd beeldopslagsysteem op te zetten voor de detectie van vervalste reisdocumenten. Ik neem aan dat iedereen het nut daarvan inziet. Wat is dan dat ene controversiële aspect, vraagt u zich af? Welnu, dat is de vraag of deze beslissing achter gesloten deuren in Brussel moet worden genomen, door ministers en ambtenaren, of dat die beslissing moet worden onderworpen aan parlementaire controle. Aangezien dit een Europees voorstel is gaat het dus niet om controle door de vijftien nationale parlementen. Als er controle moet worden uitgeoefend, dan zijn wij daarvoor de aangewezen instelling.
Ik zal u wat vertellen over de geschiedenis van dit verslag. De Commissie heeft ditzelfde voorstel afgelopen januari al eens ingediend om vervalste documenten van illegale immigranten te kunnen opsporen. Dit voorstel verviel echter toen het Verdrag van Amsterdam afgelopen mei werd bekrachtigd. De Duitse regering heeft het voorstel nu opnieuw ter tafel gebracht. Nationale regeringen zijn daartoe immers krachtens het Verdrag van Amsterdam gerechtigd. Het probleem is echter dat de Duitse regering zegt te willen optreden tegen, ik citeer, "criminaliteit'" en het woord "immigratie" helemaal niet noemt. Waarom? Omdat immigratievraagstukken krachtens het Verdrag van Amsterdam worden overgebracht van de derde naar de eerste pijler en daarmee voor het eerst onder de verantwoordelijkheid van dit Parlement vallen. Criminaliteitsvraagstukken blijven echter onder de derde pijler vallen, zodat er dus geen sprake is van controle of verantwoordelijkheid voor het Parlement. Naar mijn bescheiden oordeel probeert de Duitse regering de parlementaire controle op haar voorstel te omzeilen.
Onze commissie was daar niet van gecharmeerd. De commissie rechten van de burger heeft het Finse voorzitterschap en de Duitse regering uitgenodigd een aantal vragen over het voorstel te komen beantwoorden. Het Finse voorzitterschap heeft die uitnodiging schriftelijk afgeslagen en besloten onze vragen niet te beantwoorden. De voorzitter gaf wel te kennen dat we tijdens de plenaire vergadering vragen konden stellen. Welnu, hier zijn we dan in plenaire vergadering bijeen, maar waar is de Raad? Iedereen kan zien dat de zetels leeg zijn; er zit alleen een charmante dame in het grijs, een ambtenaar die hier niet mag spreken. Ik hoop echter dat ze mijn boodschap zal overbrengen. Het feit dat de Duitse regering de parlementaire controle heeft proberen te ontlopen door dit voorstel onder de derde pijler te willen houden, en het feit dat het Finse voorzitterschap niet eens de moeite heeft genomen binnen de commissie of tijdens de plenaire vergadering onze vragen te beantwoorden, kan ik helaas niet anders beschouwen dan als een smet op de reputatie van de Finnen, die voorheen juist bekend stonden om hun openheid en hun voorbeeldige democratische aanpak. Ik betreur het echter evenzeer dat ze hier niet aanwezig zijn om zich tegen mijn beschuldigingen te verweren.
Concluderend kan ik het volgende zeggen. De commissie heeft gestemd voor wijziging van de rechtsgrondslag, zodat deze zaak weer onder de eerste pijler wordt gebracht. De reden is dat dit voorstel hoofdzakelijk is bedoeld voor het opsporen van vervalste documenten van illegale immigranten. Ik zou alle aanwezigen willen verzoeken bij de stemming van morgen de commissie te steunen, zodat we de parlementaire controle op dit nieuwe beleidsterrein, dat ons krachtens het Verdrag van Amsterdam wordt toegekend, daadwerkelijk kunnen uitoefenen.

Pirker
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, om te beginnen zou ik de rapporteur hartelijk willen feliciteren. Hij heeft een belangrijk thema behandeld, namelijk het thema van de instellingen en alles wat daarmee samenhangt.
Ik zou op de mogelijkheden van dit systeem willen wijzen. Het verslag heeft namelijk betrekking op de bestrijding van volledig valse reisdocumenten. Het gaat om een meldsysteem en een vergelijkingssysteem, met andere woorden een instrument dat ons ook helpt om het illegaal binnenreizen van de EU en bijgevolg ook de illegale immigratie te bestrijden alsook misdrijven die worden begaan onder een valse identiteit. Om juist deze fenomenen, die voor een deel te maken hebben met de georganiseerde misdaad, te kunnen bestrijden, hebben we nieuwe, uiterst doeltreffende instrumenten nodig.
Dit instrument ter bestrijding van volledig valse reisdocumenten is daar een van. Het dient uiteindelijk ook om de mensensmokkel te bestrijden. Dit is een groeiend probleem. Als de cijfers kloppen, dan weten we dat met mensensmokkel ondertussen bijna evenveel wordt verdiend als met drugscriminaliteit, en met veel minder risico dan bij drugscriminaliteit. Men heeft mij cijfers toegespeeld waaruit blijkt dat van de 400.000 tot 500.000 illegalen die jaarlijks de Europese Unie binnenkomen, er minstens 200.000 door mensensmokkelaars in de Europese Unie werden gebracht. Bij deze mensensmokkel wordt heel vaak gebruik gemaakt van deze volledig valse documenten.
Maar er wordt ook op andere manieren misbruik gemaakt van volledig valse reisdocumenten, zoals bij het asielrecht, waar documenten van de een op de ander worden doorgegeven. Jammer genoeg is dit een deel geworden van het systeem. In zoverre moet dit systeem, dat de heer Newton Dunn heeft toegelicht, worden toegejuicht en ondersteund.
Ik zou echter willen wijzen op een probleem waardoor dit systeem niet optimaal kan functioneren. Met FADO hebben we namelijk een parallel systeem ontwikkeld dat ons in staat stelt om originele en valse documenten via beeldmateriaal te vergelijken. We hebben dus in feite twee systemen, die in één systeem moeten worden samengevoegd. Want om volledig valse documenten sneller te kunnen opsporen, is het natuurlijk beter dat we van tevoren originele en vervalste documenten kunnen vergelijken via het FADO-systeem. Met andere woorden, het uiteindelijke doel moet niet zijn om twee systemen naast elkaar te hebben, maar om in het belang van de doeltreffendheid alles samen te voegen in een systeem.
Over het geheel genomen is deze actie ter bestrijding van volledig valse documenten, waarbij alles wat niet persoonsgebonden is wordt vergeleken, toe te juichen. Maar het is volgens mij noodzakelijk om te streven naar nog meer efficiëntie, door deze systemen niet parallel te gebruiken, maar met elkaar te verbinden, zodat we het volgende kunnen bereiken: dat het informatiesysteem van Schengen en het informatiesysteem van Eurodac gezamenlijk kunnen bijdragen tot een veiliger Europa.

Gebhardt
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, ik begroet het initiatief van de Bondsrepubliek Duitsland ter verbetering van de informatie-uitwisseling over valse reisdocumenten. Deze informatie-uitwisseling is namelijk enorm belangrijk voor de bescherming en de veiligheid van de mensen in Europa.
Europa heeft een rechtsruimte nodig, waarin de burgers zich beschermd en geborgen voelen. Een essentieel element daarvan zijn grensoverschrijdende voorschriften en veiligheidssystemen die misdadigers het leven moeilijk maken. Met dit Duitse initiatief wordt gestreefd naar zo'n systeem.
Door de uitwisseling van informatie over vervalste documenten worden vervalsingen zelf teruggedrongen. Daarmee wordt een essentiële bijdrage geleverd aan de bestrijding van mensensmokkel en van andere misdrijven, en wel - en daar hecht ik veel belang aan - van alle andere misdrijven. Zo wordt het ook terecht geformuleerd in het ontwerp voor een besluit van de Raad.
De rapporteur wil overweging 3 wijzigen en de maatregelen beperken tot misdrijven in verband met illegale immigratie. Hij doet net alsof de illegale immigratie de grootste misdaad is die we moeten bestrijden. Waarde collega, in welke wereld leeft u? Heeft u nog nooit gehoord van drugshandelaars en koeriers die met koffers vol geld van witwassers de grens oversteken? Moet ik u echt een lijst geven van alle reizigersmisdrijven?
Amendement 6 is hemeltergend! Het is een slag in het gezicht van de burgers, die van de Europese Unie bescherming en geborgenheid verwachten. We moeten met een grote meerderheid tegen dit amendement stemmen. We kunnen ons namelijk niet de stommiteit veroorloven om bang te zijn voor een paar arme sloebers die met valse papieren de grens oversteken en tegelijkertijd zware criminelen vrij te laten rondreizen. Maar ook de Commissie juridische zaken en interne markt, die zich met deze kwestie heeft beziggehouden, heeft na grondig onderzoek met algemene stemmen, ik herhaal, met algemene stemmen en met de instemming van alle fracties dit standpunt ingenomen. En, zoals ik reeds heb gezegd, ik wil dat deze maatregel geldt voor alle misdrijven. Om die reden zal de Fractie van de Europese Sociaal-Democraten morgenvroeg bij de stemming al deze amendementen verwerpen.

Tannock
Mijnheer de Voorzitter, in principe onderschrijf ik het initiatief van de Duitse regering ter verbetering van de uitwisseling van gegevens over vervalste reisdocumenten en voor de verhoging van de veiligheid aan de grenzen, zowel voor lidstaten zoals mijn eigen land, het Verenigd Koninkrijk, die buiten het Schengengebied vallen, als voor lidstaten aan de buitengrenzen van de Europese Unie.
Mijn land, het Verenigd Koninkrijk, wordt sinds enige tijd geconfronteerd met een gigantische toename van de stroom immigranten van allerlei nationaliteiten. In mijn vorige functie als ziekenhuisarts in centraal Londen heb ik vaak te maken gehad met illegale immigranten en mensen die misbruik maakten van ons ruimhartige asielbeleid. Momenteel worden er in het Verenigd Koninkrijk maandelijks zo'n 7000 nieuwe asielaanvragen ingediend; na onderzoek blijkt meer dan 80% daarvan op onheuse gronden gebaseerd te zijn. Op jaarbasis hebben we het in mijn land dus over een instroom van zo'n 100.000 mensen, met inbegrip van de mensen die van de asielzoekers afhankelijk zijn.
Ik heb persoonlijk onder andere te maken gehad met een Nigeriaanse asielzoeker wiens asielaanvraag werd gehonoreerd op basis van een vals Liberiaans paspoort, een Albanees gezin dat uit Kosovo afkomstig beweerde te zijn, weer een andere Nigeriaan die zijn Brits paspoort had uitgeleend aan een neef die het Verenigd Koninkrijk werd binnengelaten en vervolgens een misdaad pleegde, en een Algerijn die zich voordeed als een Frans staatsburger en zijn identiteitspapieren op de zwarte markt in Parijs had gekocht. De lijst van frauduleuze gevallen die ik ben tegenkomen is echter nog veel langer. Ik hoef u niet te vertellen dat gevallen als deze bij de immigratiediensten aan de orde van de dag zijn.
Hoe kunnen we van onze eigen immigratie- en politiediensten verwachten dat ze hard optreden tegen dit stelselmatige misbruik van ons systeem? We mogen niet uit het oog verliezen dat deze constante instroom van illegale immigranten een enorme belasting vormt, vooral voor onze binnensteden, de gezondheidszorg, het maatschappelijk werk en de sociale voorzieningen. Tegelijkertijd wordt het probleem van het toch al beperkte woningaanbod op deze manier alleen maar groter. We beschikken tot mijn spijt over bewijzen dat grote aantallen asielzoekers ongehinderd over het Europese vasteland reizen, met als doel onze havensteden aan het Kanaal te bereiken in de wetenschap dat het ruimhartige Britse toelatingsbeleid hun onmiddellijk recht geeft op huisvesting en een uitkering.
Hoewel de Britse conservatieven er in beginsel tegen zijn dat het visum-, immigratie- en asielbeleid onder het gezag van de Commissie naar de eerste pijler wordt overgebracht, iets waar artikel 63 van het Verdrag van Amsterdam in voorziet, en ik op dit punt dus van mening verschil met de rapporteur, zijn we blij met de intergouvernementele samenwerking onder de derde pijler door middel van een gemeenschappelijk optreden van de Raad inzake de uitwisseling van gegevens op die gebieden. Daaronder vallen ook gegevens over vervalste reisdocumenten. Een dergelijke samenwerking is nodig in de strijd tegen de criminaliteit, met name de internationale georganiseerde misdaad die zich niet aan landsgrenzen stoort.
Inmiddels is ook bewezen dat de georganiseerde misdaad een gemakkelijke en lucratieve handel heeft ontdekt in de vorm van mensensmokkel. Vluchtelingen hebben er vaak al hun spaargeld voor over om toegang te krijgen tot welvarende westerse landen, in de hoop daar vervolgens een nieuw leven op te kunnen bouwen. Ik beschouw het onderhavige initiatief dan ook als een stap in de goede richting. De geavanceerde technologie voor de digitalisering en opslag van beeldmateriaal biedt nieuwe mogelijkheden voor samenwerking tussen de justitiële autoriteiten en ministeries van de verschillende lidstaten van de Unie. Het is daarmee een goed voorbeeld van het type Europese initiatieven dat mijn partij in het Verenigd Koninkrijk kan waarderen, op voorwaarde dat die initiatieven op een flexibele en intergouvernementele basis tot stand komen.

Schulz
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, na de uiteenzetting van de vorige spreker, de heer Tannock, moet de heer Newton Dunn wel begrijpen waarom mevrouw Gebhardt zijn amendementen verwerpt. De Duitse regering heeft een initiatief genomen om de vervalsing van reisdocumenten - en dit houdt immers verband met het vrij verkeer in de Europese Unie - terug te dringen en beter onder controle te krijgen. Nu heeft mijnheer Newton Dunn, onder het voorwendsel dat het Parlement in de derde pijler niet zoveel invloed kan uitoefenen als bij zijn rechtsgrondslag, besloten om de rechtsgrondslag te wijzigen, waardoor hij evenwel de doelgroep van deze maatregel heeft beperkt, namelijk tot degenen die in de eerste pijler vallen onder maatregelen in verband met het veiligheidsbeleid van de Europese Unie. Dat heeft mijnheer Tannock er ook toe aangezet om hier een vlammende rede over illegale immigratie te houden! Dat gaat natuurlijk heel goed samen, wanneer men het wereldbeeld van een Britse Tory heeft, dit wil zeggen een anti-Europees wereldbeeld.
In het initiatief van de Bondsrepubliek Duitsland ter versterking van de veiligheidsstructuren in Europa is dit aspect slechts van ondergeschikt belang. Maar het wordt als voorwendsel aangegrepen door politici die nu in ieder debat over veiligheid in Europa het thema van de illegale immigratie op de voorgrond stellen. Wat dat betreft, zou ik u iets willen vragen, waarde collega uit Londen, want als ik uw toespraak hoor, dan moet ik u een tegenvraag stellen. Is Europa nu eigenlijk een immigratiecontinent of niet? Moet men uit de bevestiging van dit feit, dat u overigens heel levendig heeft beschreven, niet de consequentie trekken dat het de hoogste tijd is om een wettelijk kader te creëren voor immigratie? U bent de eerste die daarop nee zal zeggen, daar ben ik vrij zeker van! Wij zijn geen immigratiecontinent, we hebben geen immigratiewetten nodig!
Welke conclusie trekken we echter uit het totale debat? Uit het oogpunt van het Europees Parlement heeft de heer Newton Dunn misschien wel de juiste strategie gekozen, omdat hij onze invloed wil verhogen. De politieke gevolgen daarvan hebben we reeds besproken. Door in de derde pijler te blijven kunnen we weliswaar meer doelgroepen integreren in dit systeem, zoals mevrouw Gebhardt zojuist heeft uiteengezet, namelijk alle criminelen die reisdocumenten vervalsen. Maar dan heeft het Parlement minder te zeggen dan bij de rechtsgrondslag van de heer Newton Dunn. De slotsom is dus: noch de derde pijler noch de marginale overheveling van bevoegdheden naar een andere pijler volstaat om efficiënte veiligheidsstructuren in Europa tot stand te brengen. Mijnheer de commissaris, dat moet u gezamenlijk met ons duidelijk maken aan de Raad. Dat heeft u in Tampere gedaan, dat heeft u voordien gedaan, en dat zult u ook in de toekomst doen.
Dit debat laat zien dat al onze plannen niet baten, omdat de regeringssamenwerking niet volstaat om noodzakelijke maatregelen die voortvloeien uit de interne markt en de daaraan verbonden integratiesnelheid te implementeren in het kader van een nieuwe wetgeving voor veiligheidsstructuren in Europa. En zoals het nu in het Verdrag van Amsterdam staat, functioneert het niet. Daaruit moeten we de consequenties trekken, anders functioneert het inderdaad niet. Want we discussiëren hier over rechtsgrondslagen, we voeren allerlei idiote debatten over illegale immigratie - dat is misschien goed voor een partijdag van de Tories, maar nutteloos voor Europa - en in elk opzicht verzuimen we te doen wat we noodzakelijkerwijs moeten doen, namelijk een doeltreffende wetgeving tot stand brengen ter bestrijding van valse reisdocumenten, die zowel worden gebruikt door personen die onwettig, illegaal Europa binnenkomen als door degenen die, zoals mevrouw Gebhardt correct heeft beschreven, met een koffer vol heroïne en valse reisdocumenten door Europa reizen.
Mijnheer Newton Dunn, omdat wij van mening zijn dat we bij de afweging van uw toch zeer bedenkelijke voorstel tegen de oorspronkelijke bedoeling van het Duitse Raadsvoorzitterschap moeten kiezen voor het grotere doel, zullen wij uw amendementen verwerpen, en niet alleen het amendement dat betrekking heeft op de rechtsgrondslag, maar logischerwijs ook alle andere, wat overigens niets afdoet aan onze waardering voor het zorgvuldige werk dat u heeft verricht, want dat heeft u. Maar onze politieke opvattingen over dit thema lopen uiteen!

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, ik heb goed nieuws voor het Parlement, dat het zonder twijfel zal verwelkomen.
In de kranten van gisteren en in de Italiaanse persoverzichten van vandaag werd het volgende bericht gegeven: "Gen voor een lang leven ontdekt: mogelijkheid het mensenlijk leven met een derde te verlengen", om precies te zijn met 35%. Als ik dus nu een levensverwachting van 90 jaar heb, kan ik de 130 jaar halen.
U zult zeggen: wat heeft dat te maken met de vervalsing van reisdocumenten? Dat zal ik u zeggen. U weet dat ik de Partij van de pensioengerechtigden vertegenwoordig en in het Europees Parlement ben gekozen via deze lijst. Pensioengerechtigden vragen mij altijd wat men in Brussel in zijn schild voert. Zij zijn zich ervan bewust dat in Brussel, maar vooral in de vijftien lidstaten, zoveel mogelijk pensioengerechtigden worden opgeofferd. Dat gebeurt al sinds lang en ik geloof dat de situatie als gevolg van dit bericht alleen maar nijpender zal worden.
Bij deze aanzienlijke tegenslag die zij moeten verwerken, komt nog dat zij als bejaarden helaas ook vaker het slachtoffer zijn van clandestiene immigranten die, eenmaal binnen de grenzen van de Europese Unie, helaas crimineel gedrag vertonen.
Ik wil dus aan de vrienden en collega's Gebhardt en Schulz in de eerste plaats zeggen dat de amendementen van de heer Newton Dunn volstrekt niet bedoeld zijn om zich te onttrekken aan de bestrijding van de criminaliteit en de mensensmokkel, integendeel, de noodzaak daarvan wordt juist benadrukt. Bovendien, als er minder clandestien binnenkomen, kunnen zij ook geen misdaden begaan, als het misdadigers zijn; als ze echter te goeder trouw zijn en hun reisdocumenten in orde zijn, kunnen zij rustig binnenkomen. Daarom zijn wij blij met deze maatregel - ook al doet hij denken aan Arsène Lupin - maar veel liever zien wij een elektronische identiteitskaart die voor alle staten gelijk is. Het zou met name veel beter zijn de controle aan de grenzen van de Europese Unie te verbeteren, de controle aan de grenzen van Spanje, Griekenland, Italië en in het oosten van Europa... Het is zinloos geld, inspanning en moeite voor andere zaken aan te wenden. Wij moeten voorkomen dat clandestiene immigranten de Europese Unie binnenkomen en vervolgens misdaden begaan.

Vitorino
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, de Commissie feliciteert de heer Newton Dunn en de commissie rechten van de burger met hun werk.
Het Parlement weet wellicht dat de Commissie zich er sinds lange tijd van bewust is dat de strijd tegen de documentenfraude, de vervalsing en de schending van reisdocumenten, voor een scherpere controle aan de buitengrenzen van de Unie heeft gezorgd. In dit opzicht gaat het hier om een belangrijk instrument in de strijd tegen de illegale of onrechtmatige immigratie en de netwerken voor mensenhandel. Parallel hiermee behoort het desbetreffende thema ook tot het domein van de politiële samenwerking en de strijd tegen de misdaad in het algemeen. Daarom is de keuze van de rechtsgrondslag een open keuze.
Ik zou hier echter de aandacht van het Parlement willen vragen voor het feit dat de conclusies van de Europese Raad van Tampere in dit opzicht een welbepaalde visie aanhangen. Zij stellen immers voor de nodige inspanningen te leveren om een actief gemeenschappelijk beleid inzake visa en bestrijding van de vervalsing van documenten ten uitvoer te leggen om zodoende een betere beheersing van de migrantenstromen te garanderen. Deze Vergadering mag in verband hiermee gerust weten dat de Commissie voorstander is van een rechtsgrondslag die op de eerste pijler berust. Ofwel in het kader van artikel 62, lid 2, ofwel in het kader van artikel 66 van het Verdrag tot oprichting van Europese Gemeenschap.
Uiteraard sluit de keuze van een op de eerste pijler gebaseerde rechtsgrondslag niet uit dat dit instrument kan worden ingezet met het oog op de bestrijding van de grensoverschrijdende misdaad, met name ter ondersteuning van de politiële samenwerking tussen de lidstaten.
In ieder geval wil de Commissie hier onderstrepen dat zij, vanuit haar optiek, de analyse van de rapporteur onderschrijft. Het instrument dat wij hier vandaag bespreken moet inderdaad op termijn in een ruimer systeem worden ondergebracht dat de uitwisseling van onverschillig welk soort documenten moet bevorderen. Daarom herinner ik u eraan dat de Commissie naar aanleiding van de goedkeuring van het FADO-systeem (Beeldopslag- en -transmissiesysteem) reeds heeft aangekondigd dat zij de nodige stappen zal ondernemen om aan dit project vorm te geven. In naam van de coherentie en ook wel met de bedoeling om middelen te sparen is de Commissie voornemens binnenkort voorstellen in deze richting te doen. Het doel hiervan is de uitwisseling van valse of vervalste documenten - waarop het onderhavige voorstel betrekking heeft - op te nemen in een algemeen systeem voor technische samenwerking dat informatie-uitwisseling over alle mogelijke vormen van documentenfraude mogelijk maakt.
Dit geavanceerde systeem voor technische samenwerking zal ongetwijfeld een aanzienlijke bijdrage leveren aan de verhoging van de veiligheid van de burgers, de bestrijding van de georganiseerde misdaad en de verbetering van de controle aan de buitengrenzen in het kader van de migrantenstromen en de grensoverschrijdende misdaad. Ook zal hiermee het vertrouwen in de reisdocumenten in heel de Unie worden versterkt.
Op deze manier zullen wij de voorwaarden creëren die nodig zijn om de veiligheid van de burgers van de Unie te garanderen, de illegale migrantenstromen te controleren en de grensoverschrijdende criminaliteit te bestrijden.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 9.00 uur plaats.

Garantie voor verliezen op leningen voor projecten buiten de Gemeenschap
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0051/99) van mevrouw Rühle, namens de Begrotingscommissie, over het voorstel voor een besluit van de Raad tot verlening van een garantie van de Gemeenschap voor verliezen van de Europese Investeringsbank op leningen voor projecten buiten de Gemeenschap (Midden- en Oost-Europa en Westelijke Balkan, Middellandse-Zeegebied, Latijns-Amerika en Azië en de Republiek Zuid-Afrika) (COM(99)0142 ­ C5-0039/99 ­ CNS(99)0080).

Rühle
Ik bedank iedereen die het nog zo lang heeft volgehouden, want vandaag was een vrij drukke dag, en we wisten al die tijd niet wanneer dit verslag aan de beurt zou komen. Toch zou ik vandaag en morgen nog willen komen tot de stemming over de modaliteiten voor de verlening van garantie van de Gemeenschap aan de Europese Investeringsbank, kort genoemd EIB, omdat we graag voor de Raad tot een besluit zouden komen en ook bepaalde wijzigingen willen aanbrengen, die ik één voor één zal behandelen.
Het gaat bij deze garantie om de landen in Midden- en Oost-Europa, in het Middellandse-Zeegebied, in Latijns-Amerika, Azië en Zuid-Afrika. Het gaat om de periode tot 2003, in mijn voorstel precies tot 31 januari 2003. Halverwege de leningsperiode gaan we dan over tot een evaluatie en een nieuwe behandeling, respectievelijk verlenging tot 31 januari 2007. Het gaat om een som van 9475 miljoen euro en om een garantie ter hoogte van maximaal 60%. Op deze punten zijn er relatief weinig bezwaren, maar die zijn er wel op andere punten. Het belangrijkste probleem bij mijn verslag was dat het in de loop van mijn onderzoek steeds duidelijker werd dat de Europese Investeringsbank op het gebied van modern management, transparantie en public relations een vrij grote achterstand heeft.
Sommige van mijn gesprekspartners hebben mij gezegd dat de Europese Investeringsbank op het gebied van modern management twintig jaar achterligt op de Wereldbank. Daarom vind ik het belangrijk dat wij ons intensiever met dit thema bezighouden. De Europese Investeringsbank is de grootste openbare bank van Europa, de hoofdaandeelhouders zijn de lidstaten en zij werkt vooral met leningen tegen gunstige rente. Door de lage rendementseisen van haar aandeelhouders en de daardoor mogelijke lage gearing rate, dit wil zeggen een verhouding tussen het totale volume van de leningen en het eigen vermogen van 2,5 - op de markt is een gearing rate van meer dan 10 gebruikelijk - geniet de bank een groot vertrouwen op de kapitaalmarkten. Dankzij dit grote vertrouwen kan zij tegen voordelige voorwaarden kredieten opnemen en bijgevolg zelf ook tegen voordelige voorwaarden doorlenen. Bovendien is de bank vrijgesteld van belastingen, en niet in het laatste plaats krijgt de bank garantie uit de EU-begroting voor politieke risico's.
Ondanks deze directe en indirecte ondersteuning van de Europese Investeringsbank door de Europese Unie doet de EIB zich in het openbaar graag voor als een heel gewone bank. Daarmee heeft zij in het verleden ook haar - in vergelijking met andere openbare instellingen zoals de Wereldbank relatief grote - ontoegankelijkheid voor medewerking en controle gerechtvaardigd tegenover het publiek. Dit moet volgens ons dringend veranderen. Daarom wordt in mijn verslag vooral ook aandacht besteed aan de noodzaak tot verantwoordingsplicht en transparantie, of, zoals reeds gezegd, moderne bedrijfscultuur.
In de afgelopen jaren heb ik veel kritiek gehoord op de interne administratie en de manier van zakendoen van de EIB. Toch heeft de bank lange tijd zowel de Rekenkamer als OLAF geen inzage van haar boeken toegestaan, zich beroepende op haar bijzondere karakter. De bijzondere halsstarrigheid van de EIB ten aanzien van publieke controle en transparantie heeft zelfs de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën ertoe gebracht om op 8 oktober 1999 het volgende vast te stellen, en ik citeer: "Met het oog op de belangrijke financieringstaak waarmee de Europese Investeringsbank is belast op grond van het Verdrag en verscheidene Gemeenschapsverordeningen, zou deze in het kader van de fraudebestrijding een voorbeeldige houding moeten innemen en OLAF moeten toestaan om indien nodig onderzoeken bij haar uit te voeren. De Raad is er vast van overtuigd dat de leidende instanties van de bank spoedig een ontwerp voor een besluit in overeenstemming met het Interinstitutioneel Akkoord zullen voorleggen aan haar Raad van Gouverneurs".
Er zijn nu eerste tekenen dat de bank inzage wil verlenen in haar boeken. Volgens mij is dit echter nog niet genoeg, en er blijft een zeker wantrouwen. Dit wantrouwen wordt nog versterkt door de manier waarop de bank zich tot nu toe heeft opgesteld tegenover de heer Blak, de rapporteur van de Commissie begrotingscontrole, die reeds lange tijd wacht op antwoorden op zijn vragen. Ik zou in dit verband de Commissie begrotingscontrole, met name de heer Blak en ook mevrouw Theato, nogmaals uitdrukkelijk willen bedanken voor hun voorbereidend werk, waardoor ik in staat was om in deze korte tijd dit verslag op te stellen.
We zullen ook in de toekomst de ontwikkeling van de EIB naar meer transparantie kritisch moeten volgen, en voor alle sceptici: het gaat ook om rentabiliteit. Een afgeschermd bedrijf neemt beslissingen op basis van zeer weinig informatie. De dialoog met de burgermaatschappij, zoals die nu ook door de Wereldbank wordt toegepast, levert ook nuttige informatie op voor investeringsbeslissingen. Ook op dit punt heeft men de bank in het verleden bekritiseerd, bijvoorbeeld in verband met haar investeringen in de gezondheidssector van mijn geboorteland, die vooral verouderde structuren instandhouden, of in de vervoer- en de milieusector in Oost-Europa. In de toekomst kan en mag het niet meer voldoende zijn dat de bank zich beperkt tot een geïsoleerde evaluatie van afzonderlijke projecten - bijvoorbeeld een stuk van een autosnelweg. Zij moet ook de context bestuderen waarbinnen deze projecten totstandkomen - bijvoorbeeld in het kader van een verkeersplan van een land - om dubbele investeringen te vermijden en een aanvaardbaar en financieel gezonder alternatief te ontwikkelen. Daartoe is het noodzakelijk dat de bank een offensief public-relationsbeleid voert in de door haar gesteunde regio's.
Het Europees Parlement zou daarom ook in de komende jaren zijn aandacht moeten vestigen op de ontwikkeling van de EIB. In mijn verslag wordt de basis daarvoor gelegd, en ik hoop dat dit morgen zal worden aangenomen. Dank u voor uw aandacht! Ik ben wat over mijn spreektijd heen gegaan, maar ik wou ook ophelderen waar het bij dit verslag om gaat, want het verslag is Chinees voor de meeste leden!

De Voorzitter
Ik moet zeggen dat u moeilijk te stoppen bent, mevrouw Rühle. U heeft uw spreektijd met 25% overschreden. Dat is een heleboel!

Khanbai
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Rühle heeft ons een uitmuntend verslag voorgelegd. Ik ben zelf onlangs aangesteld als rapporteur voor de Europese Investeringsbank, de Europese Centrale Bank en de Europese Bank voor Wederopbouw en Ontwikkeling.
Ik onderschrijf de amendementen die mevrouw Rühle heeft voorgesteld. Ze geven op heldere wijze uitdrukking aan onze zorgen over de transparantie, doeltreffendheid en aansprakelijkheid van de EIB, en over de mate waarin deze instelling handelt naar de doelstellingen en het beleid van de Gemeenschap. Ik zal deze punten van zorg één voor één kort toelichten.
Ten eerste maken velen zich zorgen om de transparantie van de EIB. Mijn voorganger uit de socialistische fractie, de heer Freddy Blak, mevrouw Rühle, auteur van het verslag, talloze EP-leden en de Rekenkamer hebben allen verwezen naar het gebrek aan transparantie in de activiteiten van de EIB. Zelfs de Wereldbank en Bankwatch, de Oost-Europese NGO, hebben op dit punt publiekelijk hun zorg geuit.
Ten tweede het punt van de doeltreffendheid. Mevrouw Rühle noemde het al noodzakelijk dat de doelmatigheid van de activiteiten van de EIB wordt geëvalueerd. Zelf heb ik, als de nieuwe rapporteur voor deze bank, de president van de EIB, Sir Brian Unwin, verzocht een eerste bijeenkomst te beleggen om de structuur van een dergelijke evaluatie te bespreken. Tot mijn spijt moet ik u echter mededelen dat Sir Brian Unwin niet eens de moeite heeft genomen me te bellen of om anderszins een afspraak te maken, ondanks de vele malen dat ik hem aan mijn verzoek heb herinnerd. Een dergelijke blijk van minachting voor het Parlement zal het respect en vertrouwen van de burgers in de Europese Unie nog verder ondermijnen.
Ten derde het vraagstuk van de openbare verantwoording. In mei 1999 heeft mijn voorganger, de heer Blak, vice-voorzitter van CoCobu, de bank 26 specifieke vragen voorgelegd over beschuldigingen van fraude, corruptie en doofpotaffaires - u hoort het goed: doofpotaffaires - waar de bank mee in verband is gebracht, met inbegrip van transacties in waardepapier, gedurende de periode 1993-1998. Het betreft specifieke, gedetailleerde en relevante vragen, die een schriftelijk antwoord van de bank vereisen. Ik heb Sir Brian om zo'n antwoord verzocht, maar opnieuw heeft hij mijn verzoek genegeerd. Van de vice-predident, de heer Martí, heb ik begrepen dat de EIB het eigendom is van de lidstaten en als zodanig volgens het Verdrag niet als EU-instelling kan worden beschouwd die verantwoording schuldig is aan het Europees Parlement, de Rekenkamer of het OLAF. Alleen vraagstukken betreffende door de Gemeenschap zekergestelde leningen aan niet-lidstaten van de EU kunnen eventueel met EP-leden worden besproken.
Maar ik zou dit Parlement het volgende willen vragen: wat zijn die lidstaten? Zijn dat niet de regeringen van de mensen die wonen, werken en belasting betalen in de landen die we lidstaten noemen? Is het niet onze taak om als de enige gekozen vertegenwoordigers van de burgers van die lidstaten, de belangen van die burgers te beschermen? Wordt het Parlement in het Verdrag specifiek de toegang tot informatie ontzegd? Zeer zeker niet. Als de EIB er daarom van overtuigd is dat ze naar behoren functioneert en niets te verbergen heeft, waarom verschaft het hoofd ervan, Sir Brian Unwin, het Parlement, de Rekenkamer en het OLAF dan geen toegang tot haar gegevens?
Het is duidelijk dat het Verdrag op dit punt moet worden gewijzigd. Ons recht op toegang tot informatie dient er met vetgedrukte letters in te worden opgenomen. Ik adviseer de mensen die bij de IGC betrokken zijn, zich hier rekenschap van te geven. We staan ook niet alleen, want de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën heeft tijdens zijn vergadering van 8 oktober in Tampere zijn kritiek op het bestuur en het functioneren van de EIB aangescherpt door te eisen dat ze haar archieven opent voor het OLAF en de Rekenkamer. Ik heb het besluit van de EIB naar aanleiding van die verordening bestudeerd. In de onderdelen 5 en 6 van haar besluit geeft de bank aan haar deuren gesloten te zullen houden voor het OLAF. Het is hoog tijd dat we hier in het Parlement de EIB duidelijk maken dat ze zowel het OLAF als de Rekenkamer toegang moet verschaffen.

Casaca
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, ten gevolge van de opeenvolgende aardschokken die in het noordwesten van Turkije dood en vernieling hebben gezaaid, achten wij het van fundamenteel belang dat de aan dit land toegekende financiële middelen worden verhoogd. Daarom hebben wij ons in eerste lezing uitgesproken voor een herziening van de financiële vooruitzichten die in spoedhulp voor Turkije voorziet en voorrang verleent aan de wederopbouw van Oost-Timor. Behalve deze extra begrotingsmiddelen moet de hulp aan Turkije ook versterkt worden door voordelige leningen aan te bieden. Te dien einde verlenen wij onze steun aan het garantiepercentage dat op de communautaire begroting in rekening moet worden gebracht.
Anderzijds heeft het ons ook in zekere zin verheugd te vernemen dat de Europese Investeringsbank er eindelijk mee heeft ingestemd het beheer van de bank door de communautaire instellingen te laten doorlichten. Dit neemt uiteraard niet weg dat de volgende herziening van het Verdrag de Europese Investeringsbank als een volwaardige communautaire instelling moet definiëren. Zo moet zij aan de controle van de Rekenkamer en het Europees Parlement worden onderworpen. Momenteel beweert zij immers dat zij enkel rekenschap aan de algemene vergadering van lidstaten verschuldigd is.
Vanaf het moment dat de communautaire begroting alle activiteiten van de bank ondersteunt en de aan de bankverrichtingen verbonden risico's dekt, moeten de rekeningen van de bank uiterst zorgvuldig en uiterst nauwkeurig worden gecontroleerd. Het is de pers die dit Parlement en de publieke opinie heeft verrast met het bericht dat een instelling, waarvan wij allen dachten dat zij zich uitsluitend met structurele investeringen bezighield, aanzienlijke bedragen was kwijtgeraakt in speculatieve beleggingen op korte termijn. Naar aanleiding hiervan werd het duidelijk dat het investeringsbeleid van de EIB aan een grondige controle toe was.
Het vermenigvuldingseffect van de bankgarantie zorgt ervoor dat de investeringen die voortvloeien uit de leningen van de EIB een beslissende rol spelen op het gebied van de door de communautaire begroting gefinancierde beleidsterreinen. Het zou dan ook niet logisch zijn door middel van deze garantie andere beleidslijnen dan die van de Europese Unie te steunen. Het is zeker niet de bedoeling tussenbeide te komen in het leningenbeleid, aangezien dit aspect uitsluitend onder de bevoegdheid van het bestuur van de EIB valt. Wij willen enkel garanderen dat de democratische beslissingen en de normen inzake striktheid en transparantie worden nageleefd. De EIB is depositaris van een waardevol communautair goed, zowel met betrekking tot de acties waartoe zij heeft bijgedragen als wat de in de loop der tijd vergaarde middelen betreft. Wij zijn er zeker van dat de EIB deze functie in de toekomst zal blijven uitoefenen.

Virrankoski
Mijnheer de Voorzitter, het onderhavig verslag van mevrouw Rühle is van uitstekende kwaliteit, aangezien het de principes benadrukt die bij het Europees Parlement voorop stonden toen we bezig waren onze administratie op te zetten. De verslagen van mevrouw Rühle en de heer Seppänen hebben betrekking op dezelfde kwestie, namelijk de garantie van de Gemeenschap voor de leningen van de Europese Investeringsbank. Op zichzelf is de Europese Investeringsbank een uitstekend instrument om concrete projecten te financieren. Aangezien de Europese Investeringsbank zeer kredietwaardig is, kan ze op de markt voordelig kapitaal bijeenkrijgen en dat verder leiden naar projecten die door de EU van belang worden geacht. Op die manier wordt de behoefte aan directe steun minder. Voor leningen die de Europese Investeringsbank verstrekt namens de EU, is een begrotingsgarantie toegekend ter hoogte van 70 %. Het gaat nu om de verlaging van dit percentage. De Commissie stelt voor om er 60 % van te maken, maar de Raad heeft in beginsel besloten tot 65 %. Het Parlement moet dus eerst een standpunt innemen over de vraag wat het percentage moet zijn.
Bij het vaststellen van het percentage is ervan uitgegaan dat de EU in de eerste plaats het politieke risico draagt dat verbonden is aan de financiering van de projecten. Dit betekent dat als de politieke situatie in een land dat in aanmerking komt voor een project zich volgens de verwachtingen ontwikkelt, er alleen een financieel risico verbonden is aan de lening. Dat risico komt in de regel voor rekening van degene die de lening verstrekt. In werkelijkheid heeft de garantie van de EU echter ook een deel van het financieel risico gedekt, omdat deze twee factoren niet duidelijk van elkaar kunnen worden gescheiden. Het percentage is in die zin van belang dat het aangeeft hoeveel leningen kunnen worden gegarandeerd met de som die is opgenomen in de financieringsvooruitzichten en die op dit moment 200 miljoen euro bedraagt. In de praktijk heeft de wijziging van het percentage waarschijnlijk geen andere betekenis dan dat het de totale hoogte van de leningen bepaalt, aangezien de garantie niet vaak behoeft te worden aangesproken.
Mijnheer de Voorzitter, met deze opmerkingen wil ik mijn steun uitspreken voor de verslagen van mevrouw Rühle en de heer Seppänen.

Färm
Mijnheer de Voorzitter, de activiteiten van de Europese Investeringsbank worden steeds belangrijker, zeker nu Oost- en West-Europa naar elkaar toe groeien. De uitbreiding van de Unie met landen in Oost-Europa en in het Middellandse-Zeegebied en de samenwerking met andere buurlanden, is niet alleen een kwestie van goede afspraken. Het is even belangrijk de maatschappij en de economie van de betreffende landen te helpen ontwikkelen, zodat deze landen zich in de nieuwe omgeving waarin ze worden opgenomen, kunnen aanpassen. Het is daarom zeer erg dat het vertrouwen in de bank vandaag ter discussie wordt gesteld.
De inhoud en de resultaten van het EIB-programma moeten verder ontwikkeld worden, opdat de leningen de politieke doelstellingen op een krachtige wijze ondersteunen. De rapporteur en de Begrotingscommissie benadrukken vooral dat de projecten van de bank in het teken moeten staan van belangrijke doelstellingen zoals de resoluties van het Parlement, bijvoorbeeld over de armoedebestrijding, de verdediging van de democratie en de mensenrechten alsook de milieubescherming.
Uiteraard moet de Unie de EIB verder steunen en garantie bieden voor de leningen, vooral tegen politieke risico's. Wij vinden het positief dat men nu heeft beslist de beoordelingen te differentiëren volgens de risico's en financieringsmogelijkheden van het betreffende land. Het is echter niet alleen belangrijk het programma zelf te verbeteren, maar ook de transparantie inzake de werking van de bank. De bank moet bijvoorbeeld duidelijke en controleerbare doelstellingen opstellen, zodat wij zeker kunnen zijn dat de middelen effectief aangewend worden. Dit is ook belangrijk om lering te kunnen trekken uit de voorbije activiteiten en de gemaakte analyse te gebruiken om toekomstige activiteiten te ontwikkelen.
Verschillende collega's hebben gewezen op het belang van openheid. Ik zal hierover kort zijn. Alle EU-instellingen, de EIB inbegrepen, moeten vanaf nu van dichtbij gevolgd en gecontroleerd worden. Er moet meer openheid komen. Vanzelfsprekend moeten OLAF en de Rekenkamer toegang hebben tot alle vereiste documenten om een goede controle te kunnen uitoefenen. Deze eis is geformuleerd in amendement 5 en voor zover ik begrepen heb, zou de bank eindelijk overwegen dit te aanvaarden.

Blak
Mijnheer de Voorzitter, als rapporteur voor de Commissie begrotingscontrole dank ik mevrouw Heidi Rühle voor de goede samenwerking. Het was werkelijk een genoegen voor dit onderwerp met haar te kunnen samenwerken. De Investeringsbank is een belangrijk instrument in de ontwikkelingshulp, maar om te kunnen helpen heeft de bank garanties nodig, die de EU moet stellen. De garanties zijn noodzakelijk om het potentieel van de bank volledig te kunnen benutten. Daarom beveel ik aan voor het verslag te stemmen, maar ik wil ook een paar opmerkingen maken in verband met de Investeringsbank.
De bestrijding van fraude, wanorde en ondeugdelijkheid in de EU-structuren is een ongelooflijk belangrijke zaak. Als we de fraude met belastinggelden niet onder controle krijgen, zal de Europese bevolking nooit een positieve houding ten opzichte van de Unie aannemen. Dit komt onze samenwerking niet ten goede. Fraudebestrijding moet daarom op alle gebieden de hoogste prioriteit krijgen. Dat geldt ook voor de Investeringsbank. De Commissie begrotingscontrole vecht al zes jaar om toegang te krijgen tot de documenten van de bank en pas gisteren werd een overeenkomst bereikt over de controle van de bank door het Bureau voor Fraudebestrijding OLAF. Het is ongelooflijk dat het niet mogelijk was tot een dialoog te komen zonder de bank onder druk te zetten met de garanties van de EU. Dergelijke methodes zouden wij niet behoeven te gebruiken. Ik zal u eens iets zeggen: de toegang tot Fort Knox in de Verenigde Staten was gemakkelijker dan de toegang tot onze bank. Nu de bank eindelijk toegankelijk is, kan OLAF de bank om inlichtingen vragen. Het betekent ook dat de bank eventuele fraude aan OLAF moet melden. Wij kunnen dus al starten met een aantal fraudegevallen.
De Investeringsbank heeft zich er nu fundamenteel toe verplicht zoveel mogelijk met OLAF samen te werken teneinde de fraude met geld van de belastingbetalers te bestrijden. De enige manier om bij de burgers van de Unie een beter imago te krijgen, is open te zijn en te tonen dat we hun geld correct en eerlijk aanwenden. De bank heeft dus besloten dat OLAF een onderzoek mag starten wanneer het over EU-middelen gaat. Dit is een enorme overwinning voor het Parlement. Het was mij een waar genoegen deze strijd te mogen leveren en nu mag mijn collega de fakkel overnemen. Ik kan u verzekeren dat hij bij iedereen in de bank geliefd zal zijn.

Solbes Mira
Mijnheer de Voorzitter, ik zou twee opmerkingen willen maken, een over het belangrijkste onderwerp van het debat van vandaag, namelijk de garantie in de begrotingen van de Unie voor verliezen op leningen voor projecten buiten de Gemeenschap, en de tweede over het onderwerp dat deze Vergadering naar ik zie in het bijzonder bezighoudt, namelijk de transparantie en het goede gebruik van de middelen van de Europese Investeringsbank.
Het eerste punt: in de Ecofin-Raad van 8 november jongstleden is politieke overeenstemming bereikt over het voorstel van de Commissie van 23 april. Daarbij zij opgemerkt dat twee lidstaten nog een aantal bedenkingen hebben. Met het positieve standpunt van het Europees Parlement hopen wij dat dit besluit van de Raad op de volgende bijeenkomst van de Raad op 29 november aanstaande zal worden goedgekeurd. Gezien de dringende aard van deze kwestie is dit onderwerp bijzonder relevant daar we niet veel tijd meer hebben om de nieuwe procedure in werking te stellen, omdat het huidige stelsel eind januari afloopt en er een bilaterale overeenkomst tussen de Bank en de Commissie moet worden bereikt.
Derhalve mijn dank voor het werk dat op budgettair gebied verzet is, waarbij ik met name mevrouw Rühle zou willen bedanken voor haar uitstekende concrete bijdrage ten aanzien van de beleidspunten. Ik kan haar zeggen dat wij op grond daarvan, wat dit verslag betreft, heel wat punten hebben kunnen overnemen, terwijl andere om technische of financiële redenen daarvoor niet in aanmerking kwamen. Onze standpunten zijn bekend en ik vraag mij af of het zin heeft ze hier nog eens te herhalen. Misschien zou ik alleen op het laatste voorstel willen ingaan, zoals vervat in amendement 11. Wat het vaststellen van de beleidsvormen betreft zien wij veel meer heil in een oplossing door middel van een verklaring van de Commissie voor de Raad dan in een wijziging van het besluit.
Het onderwerp dat vandaag echter de toon heeft gezet in het debat is de transparantie en het goede gebruik van de communautaire middelen. Dat is zeker geen nieuw onderwerp, velen van u houden zich hier al jaren mee bezig, maar ik moet zeggen dat ik er een wat milder standpunt op nahoud dan een aantal van de geachte afgevaardigden. Milder in die zin dat het kader van de betrekkingen van de Europese Investeringsbank met het Europees Bureau voor Fraudebestrijding en met de Rekenkamer zich vrij duidelijk begint af te tekenen.
Zoals sommigen onder u hebben gesteld, bestaat er wat de betrekkingen met de Rekenkamer betreft inderdaad een probleem ten aanzien van de fundamentele wetgeving, die natuurlijk moet worden gewijzigd als we de Europese Investeringsbank op dezelfde manier willen behandelen als de communautaire instellingen.
Dan nog een onderwerp dat bekend maar daarom niet minder belangrijk is: de lidstaten zijn de aandeelhouders van de Bank, en het is aan de lidstaten om bepaalde beslissingen te nemen die uiteraard niet door andere communautaire instellingen kunnen worden genomen. Het gaat hierbij niet om de mate van vertegenwoordiging maar gewoon om de verdeling van bevoegdheden die indertijd op een bepaalde wijze is vastgelegd.
Het tweede punt: waar hebben wij, hiervan uitgaande, vooruitgang geboekt? Naar mijn idee hebben wij daadwerkelijk vooruitgang geboekt in die zin dat de Europese Investeringsbank ermee akkoord is gegaan dat het Europees Bureau voor Fraudebestrijding alle vereiste informatie en middelen tot zijn beschikking krijgt om onderzoek te kunnen verrichten naar leningen die worden gewaarborgd met communautaire middelen, hetgeen ongetwijfeld onze eerste zorg dient te zijn.
Het is waar dat de handelingen van de Bank in gevallen waarin eigen middelen worden gebruikt, nog steeds onderwerp van discussie zijn. Het staat eveneens vast dat wanneer we het over eigen middelen hebben, we feitelijk over twee verschillende zaken praten: ofwel over leningen uit eigen middelen en met garantie van de Unie, dan wel over leningen zonder garantie van de Unie.
Het is te hopen dat deze opening die zich in de relatie met de Bank heeft voorgedaan, standhoudt, en dat het uiteindelijke resultaat zowel bevredigend is voor het Parlement als voor de Europese Investeringsbank. Zoals ik al zei, moeten we hierbij wel voor ogen houden dat de Europese Investeringsbank een financiële instelling is die over sommige onderwerpen ongelimiteerd informatie mag verstrekken. Met enige beperkingen mag zij informatie verschaffen aan het Europees Bureau voor Fraudebestrijding, en wat het Hof van Justitie betreft zal het uiteindelijke standpunt natuurlijk in overeenstemming met de wijziging van de Verdragen worden vastgesteld.
Ik vond dit debat hoe dan ook bijzonder belangwekkend, maar naar ik hoop zullen onze inspanningen om te komen tot goedkeuring van de verdeling van middelen, tot de toekenning van leningen vanaf volgend jaar, geen hinder ondervinden van hetgeen ik hier vandaag heb gehoord, en zullen de communautaire procedures hierdoor geen vertraging oplopen.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer Solbes Mira.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 9.00 uur plaats.

Garantie voor verliezen uit leningen voor projecten in Turkije
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over het verslag (A5-0054/99) van de heer Seppänen, namens de Begrotingscommissie, over het voorstel voor een besluit van de Raad tot verlening van een garantie van de Gemeenschap aan de Europese Investeringsbank voor verliezen uit leningen voor projecten voor de wederopbouw van de door de aardbeving getroffen gebieden van Turkije (COM(99)0498 ­ C5-0247/99 ­ CNS(99)0080).

Seppänen
Mijnheer de Voorzitter, Turkije werd in augustus getroffen door een aardbeving die grote schade aanrichtte en veel leed heeft veroorzaakt. Er is in feite sprake van een seismische storm die Turkije nog steeds in zijn greep heeft. Het leven is daar ook na augustus onveilig geweest. Er is in het Europees Parlement veel gesproken over Turkije. Tijdens de top van Helsinki zal Turkije waarschijnlijk kandidaat-lidstaat worden, en dus zal ook dat land geacht worden aan de toetredingscriteria van de EU te voldoen die in Kopenhagen zijn vastgesteld. Turkije is hier vaak bekritiseerd. We zijn allemaal op de hoogte van het probleem dat Turkije heeft met de democratie, het probleem van de Koerden. In het land wonen miljoenen mensen die geen volledige politieke rechten hebben, en een van hun leiders zit gevangen in afwachting van de doodstraf. Er zijn nog meer problemen, onder andere de kwestie-Cyprus.
Bij de behandeling van dit verslag moeten we alle politieke problemen overboord gooien. Het gaat om humanitaire hulp aan Turkije, om de enorme schade die door een natuurramp is veroorzaakt, te kunnen herstellen. In dit verband mogen we het alleen maar hebben over de vraag hoe we Turkije kunnen helpen, en er is haast geboden bij die hulp. Om die reden dient morgen in het Parlement een besluit te worden genomen over deze kwestie. De Commissie stelt op verzoek van de Raad voor om te besluiten Turkije een lening van 600 miljoen euro te verstrekken uit de middelen van de Europese Investeringsbank, volgens de normale criteria. De bank heeft de mogelijkheden van Turkije onderzocht om deze lening aan te gaan en om deze middelen te gebruiken voor het herstel van de schade ten gevolge van de aardbeving. Turkije is daartoe in staat. Men is bereid om de middelen uitdrukkelijk te gebruiken voor het herstel van de schade die de aardbeving heeft veroorzaakt.
Het Europees Parlement wordt verzocht om snel een uitspraak te doen in deze kwestie, omdat de Europese Investeringsbank bereid is om dit jaar nog een bedrag van 180 miljoen euro te lenen. Voor die lening dient uit de algemene reserve 16,4 miljoen euro te worden overgemaakt naar het Garantiefonds voor externe activiteiten. De Begrotingscommissie is er voorstander van dat de som snel wordt overgeheveld van de garantiereserve naar de begrotingslijnen van het Garantiefonds op basis van de normale procedure.
Op dit punt doet er zich een probleem voor dat verband houdt met de bevoegdheden van de verschillende instellingen van de EU en dat niets te maken heeft met de hulp in het kader van de aardbeving in Turkije. We zijn het allemaal met elkaar eens dat er humanitaire hulp moet worden verstrekt, en vinden dat het besluit van de Raad om 600 miljoen euro daarvoor uit de middelen van de Europese Investeringsbank beschikbaar te stellen, juist is. Het probleem dat zich voordoet is het strikte kader dat voor de garantie van het Garantiefonds is vastgelegd in een akkoord tussen de instellingen. Het jaarlijkse plafond van de garantie die door het Garantiefonds gedekt kan worden, is 200 miljoen euro. Op dit moment krijgt de Europese Investeringsbank een algemene garantie van 70%; in de Raad is al afgesproken om dit te verlagen tot 65%, en bij de stemming over het verslag­Rühle zal het Parlement waarschijnlijk een verdere verlaging tot 60% goedkeuren, zoals de Commissie heeft voorgesteld.
Om deze redenen heb ik drie amendementen ingediend op het voorstel van de Commissie, waarvan het eerste betrekking heeft op het algemene plafond van het Garantiefonds en de twee andere op de vaststelling van het garantiepercentage in de zin van het verslag­Rühle.
De komende jaren zullen we geconfronteerd worden met een probleem, als voor deze speciale lening voor Turkije een dermate groot bedrag uit de middelen van het Garantiefonds wordt gebruikt dat het de reserves die over moeten blijven voor de toekenning van latere leningen in verband met andere onverwachte gebeurtenissen dreigt op te slokken. Om die reden moeten we het met de Commissie eens worden over een voorstel om het plafond van het Garantiefonds te verhogen voor het geval er onverwacht hulp nodig is naar aanleiding van soortgelijke humanitaire rampen.
Ik heb deze zaak bij de Commissie aangekaart door middel van dit verslag, en ik hoop dat zij vandaag antwoord zal kunnen geven op de vragen die haar zijn gesteld. De Commissie wordt verzocht om de algemene situatie met betrekking tot het gebruik van het Garantiefonds toe te lichten, en om nadere ramingen te geven over het toekomstige gebruik van de binnen de reserve beschikbare marge. Afhankelijk van de antwoorden van de Commissie zullen de Begotingscommissie en het Parlement bekijken of het nodig is om een amendement in te dienen waarin de Commissie eraan wordt herinnerd dat ze de plafonds zoals die zijn vastgelegd in de financieringsvooruitzichten kan herzien. Dit amendement kan worden aangenomen indien het antwoord van de Commissie niet bevredigend is. De Commissie moet nu haar standpunt bepalen over de punten die in het verslag te berde zijn gebracht.

Alyssandrakis
Mijnheer de Voorzitter, namens de KKE, de Communistische Partij van Griekenland, en ook namens heel het Griekse volk wil ik ons medeleven betuigen met de slachtoffers van de aardbeving van vorige week in Turkije. Deze ramp heeft nieuwe, gapende wonden geslagen en de situatie na de verschrikkelijke verwoestingen van de aardbeving van augustus nog dramatischer gemaakt. Daarom willen wij onze solidariteit betuigen met het zwaar beproefde Turkse volk.
Ons inziens moet men zo snel mogelijk alle noodzakelijke maatregelen treffen en de noodzakelijke financiële middelen ter beschikking stellen voor het opvangen van de gevolgen van de door deze aardbevingen aangerichte verwoestingen in Turkije en de hulpverlening aan de honderden duizenden slachtoffers. De Raad en de Commissie moeten zo snel mogelijk gevolg geven aan de voorstellen voor financiële steun en tegelijkertijd erop toezien dat deze middelen alleen worden gebruikt voor het herstel van de schade en de leniging van de nood van de slachtoffers.
De aardbevingen mogen echter geen alibi zijn voor het vrijmaken van financiële protocollen en het toekennen van andere financiële middelen aan de Turkse regering. De Turkse regering voldoet immers niet aan haar verplichtingen en aan de haar gestelde voorwaarden in verband met de democratisering, de eerbiediging van de mensenrechten en de minderheidsrechten, de naleving van het volkenrecht, de oplossing van de kwestie Cyprus en de beëindiging van de oorlog tegen de Koerden.
Daarom zijn wij tegen de toekenning van financiële middelen voor de verwezenlijking van de douane-unie en tegen de desbetreffende voorstellen in de ontwerpbegroting 2000. Wij willen echter nogmaals wijzen op de noodzaak van snelle hulpverlening aan de getroffen bevolking en schadeherstel, waarvoor voldoende financiële middelen beschikbaar moeten worden gemaakt. Dit geldt eveneens voor de recente overstromingen en aardbevingen in Griekenland en de overstromingen in Frankrijk.

Solbes Mira
Dank u, mijnheer Seppänen, voor uw inleiding en voor het verslag. Over dat laatste zou ik graag een opmerking willen maken.
Om te beginnen moet gezegd worden - en daarmee wil ik ook meteen de heer Korakas geruststellen - dat het hier om humanitaire hulp gaat, om een andere vorm van hulp dan die welke via andere steunprogramma's van de Unie verstrekt wordt, via het financieel protocol of andere alternatieve vormen van hulp. Humanitaire hulp, die aanvankelijk alleen bedoeld was voor de aardbevingen van de maand augustus, maar waarvan het toepassingsgebied, als het aan de Commissie ligt, moet kunnen worden uitgebreid tot de laatste aardbevingen die zich in Turkije hebben voorgedaan. Wat het bedrag betreft zal dit ons inziens niet veel verschil uitmaken, maar in zo' n programma van deze aard lijkt het ons een moeilijke zaak om een verschil te maken tussen de schade die door de ene of door de andere aardbeving is aangericht.
Na deze eerste opmerkingen zou ik willen ingaan op twee problemen die in het verslag aan de orde worden gesteld. Het eerste probleem betreft de vraag of het risico van overschrijding van het totale bedrag van de leningen uit de reserve en van de garanties op de leningen, wel verantwoord is. Volgens onze informatie is dat niet aan de orde. We hebben een diepgaand en gedetailleerd onderzoek verricht en volgens de beschikbare informatie is er, uitgaande van een maximaal gebruik, in het jaar 1999 nog een overschot van 33 miljoen euro, een overschot van 8,7 miljoen euro in het jaar 2000, een overschot van ongeveer 7 miljoen in het jaar 2001, en ofschoon de situatie in het jaar 2002 precies in evenwicht zal zijn, zullen er in het jaar 2003 weer overschotten zijn. Wij achten wijziging van het stelsel van de reserves op dit moment dan ook zinloos, daar er alleen problemen zouden ontstaan bij een maximaal gebruik van alle thans voorziene middelen. U kunt natuurlijk stellen dat we in de problemen komen als zich weer nieuwe, vergelijkbare ontwikkelingen voordoen en we meer hulp moeten verstrekken. Daarom houdt de Commissie altijd een marge aan om die mogelijkheid tot uitbreiding van het Garantiefonds te overwegen, ofschoon we niet de indruk hebben dat dit op het ogenblik noodzakelijk is.
Wat de kwestie van het percentage betreft, zouden wij ons wel kunnen vinden in uw opvatting dat 60% in plaats van 65% aanvaardbaar is; dat lijkt ons wel logisch. Dit zou echter een wijziging van de thans toegepaste normen tot gevolg hebben, hetgeen weer zou leiden tot vertraging in het besluitvormingsproces met betrekking tot de humanitaire hulp, terwijl juist de grootste haast is geboden om zo snel mogelijk oplossingen te vinden voor de huidige problemen in Turkije.
Ik hoop dan ook dat u met mijn verklaringen genoegen neemt, dat het Parlement zijn voorstellen nogmaals in overweging neemt, en dat er zoveel mogelijk spoed wordt gezet achter het aannemen van dit besluit, waarbij u er zeker van kunt zijn dat de Commissie bij eventuele problemen van financiële aard in de toekomst, de noodzaak aan de orde zal stellen om het plafond van het Garantiefonds bij te stellen.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer Solbes Mira.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 9.00 uur plaats.
Ik bedank iedereen die het zo lang heeft volgehouden.
(De vergadering wordt om 19.55 uur gesloten)

