Wspólne zasady dotyczące modelu elastycznego rynku pracy i bezpieczeństwa socjalnego (flexicurity) (debata)
Przewodniczący
Kolejnym punktem jest sprawozdanie autorstwa pana posła Christensena, w imieniu Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych, w sprawie wspólnych zasad wdrażania modelu flexicurity.
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) Panie przewodniczący! Myślałem, że prosi mnie pan o wygłoszenie mowy końcowej w debacie dotyczącej Karty, mowy, której nie przygotowałem, stąd moje zmieszanie.
Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Model flexicurity jest dla Unii Europejskiej kluczowym zagadnieniem; jest także nieodzowna dla przyszłości modelu gospodarczego i społecznego Europy. Jest to skomplikowane zagadnienie obejmujące zdolność do zarządzania zmianami oraz promowanie zatrudnienia i reform systemy ubezpieczeń społecznych w ulegającym szybkim zmianom kontekście globalnym, wymagającym odpowiedzi na wyzwania, takie jak globalne współzawodnictwo, innowacje technologiczne i starzenie się populacji. Potrzebujemy bardziej elastycznych rynków, co oznacza również, że musimy zapewnić lepsze warunki, lepsze instrumenty i większe bezpieczeństwa naszych obywateli, tak aby mogli oni w pozytywny sposób poradzić sobie z tymi zmianami. Jest to wyzwanie, któremu musimy stawić czoła.
Z naszej strony, prezydencja portugalska starała się aktywnie brać udział w poszukiwaniu zintegrowanych i zrównoważonych rozwiązań w tej dziedzinie. Po komunikacie Komisji przedstawionym w czerwcu staliśmy się odpowiedzialni za przeprowadzenie procesu mającego na celu zrealizowanie mandatu i osiągnięcie konsensusu w sprawie wspólnych zasad wdrażania modelu flexicurity. Oczywiście komunikat Komisji stanowił doskonały punkt wyjścia dla tego zadania i pomógł nam rozwinąć tę ideę, a także poszerzyć dyskusję na temat rozwiązań, które mogłyby służyć jako wspólna platforma dla różnych kierunków obieranych przez państwa członkowskie.
Biorąc pod uwagę, że poszczególne punkty wyjścia i sytuacje znacznie się różnią, różnić się będą także rozwiązania. Aby stworzyć warunki dla rozwoju w tej dziedzinie, wraz z najważniejszymi na szczeblu UE partnerami opracowaliśmy różnorodne inicjatywy, w tym także konferencję na temat wyzwań flexicurity. W konferencji wzięła udział duża liczba polityków, którzy przedyskutowali osiągnięty w tej dziedzinie postęp i perspektywy na przyszłość. Usiłowaliśmy także zanalizować doświadczenie uzyskane w krajach, gdzie z dobrym wynikiem wdrożono te modele, i określić, które elementy tych modeli mogą zostać użyte w innych kontekstach. Uzyskaliśmy opinie komitetów ekspertów ds. zatrudnienia i opieki społecznej, a także Komitetu Regionów. Ponadto próbowaliśmy zachęcić partnerów społecznych w tej dziedzinie do zaangażowania się w działania, ponieważ jesteśmy świadomi, że ten nowy model wymaga pełnego oddania od wszystkich osób zainteresowanych, a także wymaga wzięcia pod uwagę interesów wszystkich z nich.
W tym kontekście porozumienie, które osiągnęliśmy podczas Trójstronnego Szczytu Społecznego w dniu 18 października w Lizbonie, nadało tej debacie istotnego impetu. Dialog społeczny na różnych szczeblach i zaangażowanie partnerów społecznych odgrywają decydującą rolę w zapewnieniu sukcesu jakiejkolwiek strategii mającej na celu reformę rynku pracy. Kluczem do znalezienia udanych rozwiązań jest zaangażowanie wszystkich partnerów, a także klimat zaufania pomiędzy partnerami społecznymi i z instytucjami. Wszyscy musimy być przygotowani na zaakceptowanie i wzięcie odpowiedzialności za zmiany. Chciałbym pokreślić wysoką jakość debat i interwencji na wszystkich ich etapach, zarówno w kwestiach technicznych, jak i akademickich, a także w kwestii dyskusji na temat treści politycznej i samego procesu.
W rezultacie tych wszystkich działań, o których wspomniałem i podczas których mogliśmy zawsze liczyć na wsparcie Komisji, Rada jest teraz w stanie zatwierdzić wspólne zasady wdrażania modelu flexicurity, które mamy nadzieję oficjalnie przyjąć podczas spotkania w dnie 5 i 6 grudnia. Te wspólne zasady, co do których wszyscy się zgadzamy, uwzględniają w szczególności różnorodność sytuacji poszczególnych państw, które będą wymagać różnych podejść i rozwiązań, konieczność przezwyciężenia segmentacji rynku pracy, różne wymiary flexicurity - prawodawstwo dotyczące rynku pracy, edukację, szkolenia, opiekę społeczną - uznanie wagi dialogu społecznego w tym kontekście, promowanie integracji społecznej, antydyskryminacji, równości i pogodzenia pracy i życia rodzinnego, a także obronę konieczności zapewnienia zgodności polityki z stałością finansów publicznych. Chciałbym zwrócić uwagę na fakt, że zasadniczo w Izbie tej istnieje porozumienie co do najważniejszych aspektów. Muszę też pokreślić doskonałą jakość wykonanej przez nas i przez tę Izbę pracy.
Po przyjęciu zasady te stworzą instrument konieczny do wdrożenia kolejnego cyklu strategii lizbońskiej. Będziemy też zachęcać państwa członkowskie do uwzględnienia tych zasad podczas definiowania i wdrażania strategii krajowych, poprzez opracowywanie swoich własnych mechanizmów i metod uzależnionych od ich konkretnej sytuacji, które będą monitorowane w ramach programów reform krajowych. Będziemy też zachęcać partnerów społecznych na wszystkich szczeblach do pomocy w definiowaniu i wdrażaniu działań w ramach modelu flexicurity i do stosowania wspólnych zasad jako źródła tych działań. Uważamy, że w ramach tej strategii konieczne jest inwestowanie w mobilizację społeczną naszych obywateli, i w tym kontekście muszę wspomnieć niezwykłą wagę zaangażowania tej Izby. Biorąc pod uwagę wszystkich, których reprezentuje, a także jej bliskie stosunki z ludźmi, Izba ta może w znaczny sposób przyczynić się do zapewnienia lepszego zrozumienia koncepcji flexicurity. Kluczową zasadą jest to, że elastyczność (flexibility) i bezpieczeństwo (security) muszą być postrzegane jako elementy wzajemnie się uzupełniające i wspierające, a nie przeciwstawne, i musi to być w pełni zrozumiałe dla naszych obywateli.
Vladimír Špidla
komisarz. - (CS) Panie przewodniczący! Komunikat Komisji w sprawie flexicurity wywołał ważną i użyteczną dyskusję w całej Unii. Dziękuję sprawozdawcy, panu posłowi Christensenowi, i innym posłom, którzy w aktywny sposób brali udział w dyskusji na temat flexicurity.
Dzięki państwa wysiłkom i współpracy z innymi komisjami parlamentarnymi Parlament Europejski będzie mógł przyjąć rezolucję, która będzie stanowiła wsparcie zaproponowanej przez Komisję metody. W naszym społeczeństwie bezpieczeństwo zależy od zmian. Teraz musimy koordynować sposoby poszukiwania nowych form bezpieczeństwa: lepiej rozwinięte umiejętności, zdolności do znajdowania nowych stanowisk pracy, nowoczesne środki ochronne przystosowane do nowego rynku pracy.
W ostatnich latach na każde zlikwidowane stanowisko pracy w sektorze przemysłowym przypadały cztery nowe stanowiska w innych sektorach. Najważniejszym zagadnieniem jest to, jak zyskać kontrolę na tymi przesunięciami i jak z powodzeniem zarządzać zmianami. Musimy także postawić pytanie odnośnie do segregacji rynku pracy w wielu państwach członkowskich.
Z zadowoleniem przyjąłem omawiane dziś sprawozdanie. W sprawozdaniu uznano, że model flexicurity może być strategią dla reform rynku pracy. Treść sprawozdania stanowi poparcie dla czterodzielnej struktury opracowanej dla modelu flexicurity przez Komisję. W pełni popieram też propozycję odnoszącą się do wspólnych zasad wspomnianych w ustępie 15 niniejszego sprawozdania. Propozycje te zmierzają mniej więcej w tym samym kierunku co wnioski zaproponowane przez Komisję w jej komunikacie. Rozumiem państwa chęć dokładniejszego wyjaśnienia pewnych działań, mających na przykład na celu zwalczanie zagrożenia bezrobociem. Jednakże uważam, że zasady muszą być zwięzłe i należy na nie patrzeć z całościowej perspektywy.
Z radością przyjmuję porozumienie europejskich partnerów społecznych wraz z analizą problemów rynku pracy; ich analiza została zaprezentowana podczas Trójstronnego Szczytu Społecznego w dniu 18 października 2007 r. w Lizbonie i dotyczyła między innymi metody flexicurity. Porozumienie to pokazuje, że dialog społeczny może przynieść konkretne rezultaty. Odnieśli się państwo do tej wspólnej analizy we wniosku rezolucji.
Teraz chciałbym odpowiedzieć na niektóre krytyczne uwagi wyrażone w sprawozdaniu. Wiem, że mają państwo zamiar powiedzieć, że dyskusja na temat flexicurity powinna być bardziej zrównoważona. Po pierwsze, chciałbym przypomnieć, że komunikat Komisji jest wynikiem intensywnego dialogu pomiędzy wszystkimi bezpośrednio zainteresowanymi osobami i uważnych konsultacji z wiodącymi specjalistami z tej dziedziny. Jestem przekonany, że podejście Komisji jest zrównoważone, ponieważ celem jest równoczesne wsparcie elastyczności i bezpieczeństwa ponieważ, jak już zostało powiedziane, te dwa elementy są synergiczne i w żadnym wypadku nie są niemożliwe do pogodzenia.
Oczywiste jest, że dyskusja na ten temat nie może być niewłaściwie wykorzystana do deregulacji rynku pracy. Wręcz przeciwnie, elastyczność i mobilność muszą celować wyżej: oznacza to, że ich celem mają być lepsze miejsca pracy, lepsza równowaga między pracą a życiem prywatnym i bardziej wydajna gospodarka. Jako państwo wiedzą, w przeciągu kilku tygodni Rada podejmie decyzję w sprawie wspólnych zasad modelu flexicurity. Później nastąpią dyskusje krajowe zaplanowane przez wszystkich zainteresowanych, co pozwoli na realizowanie strategii flexicurity na szczeblu krajowym w zakresie konkretnych cech poszczególnych państw. Jestem pewien, że wszyscy zainteresowani dopilnują, aby w dziedzinie flexicurity osiągnięto zrównoważone podejście.
W kwestii kosztów należy docenić fakt, że koszty związane z metodą flexicurity są znacznie niższe niż konkretne zyski w postaci bardziej dynamicznego rynku pracy i zmniejszenia bezrobocia. Ponadto w niektórych przypadkach oznaczać to będzie brak wzrostu kosztów połączony z bardziej efektywnym wykorzystaniem dostępnych zasobów.
Chciałbym także odnieść się do akapitu w sprawozdaniu, w którym stwierdzono, że podstawą systemu ubezpieczeń społecznych powinny być umowy na czas nieokreślony. Zmniejszenie znaczenia umów na czas nieokreślony w żadnym wypadku nie jest intencją Komisji. Jednakże uważam, że powinniśmy przyjąć bardziej ogólny system ubezpieczeń społecznych, który powinien mieć zastosowanie zarówno do umów zawartych na czas nieokreślony, jak i do zatrudnienia w niepełnym wymiarze godzin; krótko mówiąc, naszym zamiarem jest zapewnienie innym formom zatrudnienia odpowiedniego ubezpieczenia społecznego, a nie osłabienie umów na czas nieokreślony.
Panie przewodniczący! Uważam, że za wyjątkiem kilku zastrzeżeń, sprawozdanie to stanowi istotny i użyteczny wkład w dyskusję na temat modelu flexicurity i chciałbym ponownie złożyć Parlamentowi Europejskiemu podziękowanie.
Ole Christensen
sprawozdawca. - (DA)Panie przewodniczący, panie i panowie! Z ogromną radością staję tu dziś przed państwem jako sprawozdawca. Negocjacje w Parlamencie zostały zakończone i możemy przedstawić zrównoważone sprawozdanie, które jest odzwierciedleniem poglądów całego spektrum politycznego. Idea, która przyświeca wskazówkom na temat modelu flexicurity, dotyczy wyzwań stojących przed rynkami pracy w Europie. Proszę zauważyć, że używam liczby mnogiej, "rynki pracy”, ponieważ według sprawozdania w kwestii modelu flexicurity nie ma "jednego rozmiaru pasującego na wszystkich”. Pomimo iż nie ma wspólnego modelu flexicurity, musimy przyznać, że Europa staje w obliczu wielu wspólnych wyzwań na rynkach pracy, które wymagają od nas wspólnej odpowiedzi. Wyzwanie demograficzne oznacza, że w 2050 r. na każdego emeryta przypadać będzie 1,5 osoby pracującej. Obecnie liczba ta wynosi 3 osoby pracujące na 1 emeryta. Około 100 milionów europejczyków żyje na granicy ubóstwa. Efekty nierównouprawnienia są łatwo zauważalne przy porównywaniu krajów znacznie się różniących, takich jak te leżące we Europie Wschodniej i Zachodniej. Widać to jednak także w sytuacji wewnętrznej krajów, w których wzrasta nierównouprawnienie. Sześć procent pracowników w Europie można określić mianem "pracujących biednych”, a coraz większa liczba jest dotknięta coraz trudniejszymi warunkami pracy i niepewną przyszłością zawodową. Wzrasta liczba umów krótkoterminowych i prac okresowych, a umowy na czas nieokreślony są zagrożone. Tak niestabilne warunki zatrudnienia dotyczą ok. 12% osób w Europie. Ponadto wzrasta zatrudnienie nieoficjalne i nielegalne. W niektórych krajach nieoficjalne zatrudnienie sięga 15% całego rynku pracy. Ten kierunek rozwoju musi ulec zmianie, częściowo dlatego, że jest on kosztowny dla Europy, a częściowo dlatego, że te niepewne i niestabilne warunki zatrudnienia dotyczą słabszych grup społecznych.
W świecie opartym na rywalizacji edukacja jest najważniejszym surowcem Europy, jednak nie poświęca się jej wystarczająco uwagi. W rzeczywistości 15% młodych ludzi zbyt wcześnie kończy naukę, i to w czasie, kiedy rynek pracy kładzie coraz większy nacisk na wiedzę. Ci, którzy nie podążą za modą na naukę, będą doświadczać długofalowych trudności, tak więc naszym obowiązkiem jest pomóc takim ludziom.
Tym samym wyzwania stojące przed Europą stają się jasne. Naszym obowiązkiem jest przekazanie wiadomości i wizji odnośnie do tego, jak uporamy się z tymi wyzwaniami. W związku z tym chciałbym podziękować Komisji za jej pomoc. Przy pracy nad tym sprawozdaniem cieszyliśmy się z dobrej współpracy, a moją rolą było oczywiście pozbieranie luźnych wątków, które pojawiły się w tej Izbie. Jako sprawozdawca uważam, że należy się skupić na bardziej socjalnej Europie, aby w całej UE zapewnić przestrzeganie praw pracowników i powstawanie coraz lepszych miejsc pracy. Większa elastyczność w organizacjach nie może nastąpić kosztem warunków pracy. Jak możemy to zapewnić? Sprawozdanie wyraźnie podkreśla konieczność, aby umowy na czas nieokreślony stały się standardową umową w Europie. Po drugie, musimy dopilnować, aby partnerzy społeczni zaangażowali się w większym zakresie. U podstaw elastycznego i bezpiecznego rynku pracy leży przekonanie, że decyzje nie mogą być podejmowane bez wiadomości pracowników. Włączenie pracowników jest absolutnie konieczne i nie można pominąć tego aspektu we wdrażaniu strategii flexicurity.
Na koniec chciałbym powiedzieć, że sprawozdanie przedstawia coś, co moglibyśmy nazwać programem ramowym modelu flexicurity. Innymi słowy, krajowe warunki wdrażania elastyczności i bezpieczeństwa. Elastyczność i bezpieczeństwo wymagają nakładów finansowych. Jednakże nie są to nakłady zmarnowane; wręcz przeciwnie, są to pieniądze zainwestowane i przynoszące premię. Na przykład, jeśli zainwestuje się pieniądze w pracowników, w krótkim terminie jest to wydatek, ale z doświadczenia wiemy, że w długim terminie przyniesie on nam korzyści. Tak więc model flexicurity, tak jak rozumiemy go w Europie Północnej, wymaga państwa opiekuńczego odpowiedniego kalibru i odpowiedniej wielkości. W związku z tym musimy uczciwie powiedzieć, że obserwowany przez nas rozwój pewnych krajów, gdzie istnieje tendencja do obniżania podatków, znacznie utrudni sfinansowanie aspektu bezpieczeństwa modelu flexicurity. Dlatego też mam zamiar raz na zawsze uciszyć głosy twierdzące, że flexicurity jest koncepcją neoliberalną mającą na celu osłabienie praw pracowniczych. W żadnym wypadku nie jest to prawdą, a wręcz przeciwnie.
Na zakończenie chciałbym powiedzieć, że mam nadzieję, że poprzez tę debatę w tej Izbie i w całej Europie, będziemy mogli rozwiać pewne mity, które mnożą się w związku z modelem flexicurity. Jako sprawozdawca byłem w stanie, z pomocą współpracowników, naszkicować pewne zrównoważone zasady modelu flexicurity, zasady, które wskazują, jak Europa powinna rozwijać swoje rynki pracy, by stały się one socjalne i konkurencyjne. Wraz z taką strategią odkryjemy także, jak uporać się z niepewnością istniejącą wśród pracowników Europy. Wielu z nich obecnie obawia się, że ich miejsca pracy zostaną przeniesione i że staną się zbyteczni na rynku pracy.
Na koniec chciałabym podziękować sprawozdawcy pomocniczemu, sprawozdawcom z innych komisji i wszystkim, którzy w taki czy inny sposób przyczynili się do powstania tego sprawozdania. Zakończę, wyrażając nadzieję, że głowy państw i rządy wezmą pod uwagę zalecenia Parlamentu w swojej przyszłej pracy mającej na celu ustalenie wspólnych zasad modelu flexicurity podczas spotkania w Portugalii w grudniu.
Olle Schmidt
sprawozdawca komisji opiniodawczej Komisji ds. Ekonomiczno-Walutowych. - (SV) Panie przewodniczący! Dziękuję sprawozdawcy za doskonale wykonaną pracę. Zmiany, które rodzi globalizacja, przedstawiają nowe i lepsze szanse dla wszystkich krajów świata, ale stawiają także przed nami wyzwania. Europa stoi na rozdrożu. Możemy wybrać spotkanie z nową i elastyczną gospodarką i jej możliwościami lub też uciec się do protekcjonizmu pod różnymi postaciami.
Flexicurity jest jednym z najważniejszych narzędzi służących do tworzenia rynku pracy, który, jak powiedział sprawozdawca, w pełni wykorzystuje potencjał siły roboczej. Słowa kluczowe to szkolenia, mobilności i możliwość zatrudnienia. Oczywiście żaden model nie jest uniwersalny, ale możemy i powinniśmy uczyć się od siebie nawzajem. Według Komisji ds. Ekonomiczno-Walutowych zbyt surowe systemy ochronne mogą ochraniać tych, którzy są na wewnątrz, a innym utrudnić wejście na rynek pracy.
Wskazany przez sprawozdawcę wzrost populacji w Europie jest także problemem. Więcej osób potrzebować będzie pracy. Poprawnie stosowany model flexicurity jest dobrym wzorem dla Europy, zapewniającym dalszy pozytywny rozwój w globalnej gospodarce. Udowadnia to, jak sądzę, przykład Danii, o którym sprawozdawca nie wspomniał.
Panie przewodniczący! Powinniśmy dziś w tej Izbie osiągnąć porozumienie przynajmniej w jednej kwestii: obecnie zbyt wiele osób jest bez pracy. Europa musi kontynuować wzrost, tak aby stworzyć nowe stanowiska pracy.
Giovanni Berlinguer
sprawozdawca komisji opiniodawczej Komisji Kultury i Edukacji. - (IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Sprawozdanie pana posła Christensena jest kluczowym elementem w dalszej pracy nad początkowym dokumentem.
Te zasady mogą być bardzo cenne, ale jedynie wtedy, jeśli jednocześnie będą one zabezpieczaniem dla wszystkich zagrożonych grup - imigrantów, kobiet, osób starszych i niepełnosprawnych - a także dla osób dorosłych o niższym wykształceniu i dla tych, którzy są bardziej narażeni i jednocześnie słabiej chronieni.
Co więcej, nierównouprawnienie w naszym społeczeństwie staje się coraz bardziej powszechne i przejawia się choćby w braku płacy minimalnej (która musi zostać przyjęta we wszystkich krajach), a także w konieczność uznania praw pracowników. Należy także podnieść świadomości i stopień wiedzy pracowników. Przydzielenie funduszy ekonomicznych przeznaczonych na wdrożenie tych zasad i identyfikacja prawdziwych źródeł to najpilniejsze zadania.
Na koniec powiem, że wydaje mi się, że w ostatnich latach ujawniło się wiele źródeł braku równowagi w relacjach pomiędzy kapitałem a pracą: przewagę mają zyski i spekulacje finansowe, a obniża się wysokość płac. Poświęcenie uwagi temu brakowi równowagi jest jednym z zadań, których musimy razem się podjąć, by sprawy mogły ruszyć naprzód.
Tadeusz Zwiefka
autor projektu opinii Komisji Prawnej. - Panie Przewodniczący! Skuteczność modelu "flexicurity” w zakresie europejskiego rynku pracy może być wątpliwa, jeśli nie będą towarzyszyć mu inne działania i propozycje na rzecz promowania przedsiębiorczości i ułatwiania zakładania firm, takich jak np. ustanawianie statutu europejskich przedsiębiorstw prywatnych.
Co do wspólnych zasad wdrażania "flexicurity”, chciałbym podkreślić, że wprowadzenie kompleksowych rozwiązań legislacyjnych w tym zakresie na poziomie Unii Europejskiej jest niezgodne z zasadą pomocniczości i proporcjonalności. Polityka zatrudnienia i socjalna wchodzi w zakres uprawnień państw członkowskich i wszelkie działania Unii Europejskiej w obszarze "flexicurity” muszą być zgodne z zasadą pomocniczości zapisaną w artykule 5 Traktatu.
Wewnętrzna złożoność modelu również nie zachęca do wprowadzania wspólnotowych norm legislacyjnych i do jednowymiarowego podejścia w tej sprawie. Wnioski płynące z oceny wpływu sugerują jako najwłaściwszą metodę otwartej koordynacji. To szczególnie ważne dla nowych krajów członkowskich, które z uwagi na swą przeszłość, mogą borykać się z odmiennymi problemami strukturalnymi w dziedzinie zatrudnienia. Nie należy zapominać o wysokich krótkoterminowych kosztach związanych z wprowadzaniem ścieżek realizacji modelu "flexicurity” i w związku z tym poważnych obciążeniach budżetowych.
José Albino Silva Peneda
w imieniu grupy PPE-DE. - (PT)Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie urzędujący przewodniczący Rady, panie i panowie! Reformy, które Unia Europejska musi przeprowadzić, by zapewnić sobie konkurencyjną pozycję w gospodarce światowej, nie mogą być postrzegane jedynie jako inicjatywy ograniczone w sektorze publicznym, ale jako wymagające zmian w zachowaniu i podejściu ze strony zarówno pracowników, jak i firm.
Zmiany te mogą zakończyć się sukcesem jedynie wtedy, kiedy pomiędzy partnerami społecznymi zapanuje klimat zaufania, a to może nastąpić jedynie jako konsekwencja dialogu społecznego. Jeśli chodzi o zarządzanie rynkiem pracy, musimy przełączyć się ze sposobu myślenia zdominowanego przez kulturę konfliktu na nowe podejście oparte na kulturze współpracy. Osobiście nie lubię terminu "flexicurity”. Wolałbym mówić o "zmianie z bezpieczeństwem”, ponieważ w każdą zmianę wpisane jest ryzyko. Ważne jest, aby je zminimalizować. Nie można oczekiwać od ludzi, że będą elastyczni, kiedy nie są oni pewni ani siebie, ani świata wokół nich. Tak więc w sprawozdaniu nieustannie podkreślamy potrzebę aktywnej polityki zatrudnienia i systemu szkolenia przez całe życie.
Grupa PPE-DE przedstawiła 120 poprawek do początkowego sprawozdania i po negocjacjach ustaliliśmy ostateczną wersję, która, jak uważam, jest zrównoważona i wyczerpująca. Udało się osiągnąć równowagę pomiędzy pojęciami elastyczności i bezpieczeństwa, a także pomiędzy interesami wszystkich zainteresowanych, szczególnie partnerów społecznych i władz publicznych. Sprawozdanie w jasny sposób określa konieczność zastosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności podczas wdrażania i zarządzania modelem "flexicurity”. Tak więc rekomenduję tej Izbie przyjęcie tego sprawozdania.
Stephen Hughes
w imieniu grupy PSE. -Panie przewodniczący! Składam sprawozdawcy moje szczere gratulacje.
Mam cztery uwagi, z których pierwsza odnosi się do Komisji. Komisja, najpierw w Zielonej Księdze na temat prawa pracy, a teraz w komunikacie dotyczącym modelu flexicurity, kładzie nacisk na bezpieczeństwo zatrudnienia, a nie na gwarancję stałego zatrudnienia. My natomiast kładziemy nacisk na obie te sprawy i widzimy potrzebę elastyczności firm. Elastyczna firma to taka firma, która potrzebuje zmian w linii produkcyjnej co sześć miesięcy lub konfiguracji techniki informacyjnej co cztery miesiące, a to wymaga zdolnej do przystosowania się, odpowiednio wykwalifikowanej, lojalnej siły roboczej - a nie można jej uzyskać z podzielonego, rozczłonkowanego, przypadkowego rynku pracy.
Po drugie, aby móc funkcjonować, model flexicurity wymaga całego szeregu czynników: dobrego, stabilnego klimatu makroekonomicznego, inwestycji w dobrą, aktywną politykę rynku pracy, dobrze rozwiniętego dialogu społecznego i dobrej jakości polityki ochrony socjalnej. Wszystkie te elementy są równie ważne i oczywiste jest, ze nie da się ich osiągnąć tanim kosztem. Dlatego też Komisja musi przyznać, że model flexicurity może być wprowadzony w niektórych państwach członkowskich na odpowiedniej przestrzeni czasu.
Po trzecie, zrównoważona forma modelu flexicurity musi być budowana na zasadach przedstawionych w ustępie 15 sprawozdania, a zasady te muszą być uwzględnione w poprawionym zestawie wytycznych. Muszą one być odpowiednio widoczne i muszą one być stosowane. W przeciwnym razie cały wysiłek włożony w to doskonałe sprawozdanie pójdzie na marne.
Na koniec chciałbym powiedzieć, że zarówno rada, jak i Komisja bez końca mówią o tym, jak ważny jest model "flexicurity”; jak jednak można potraktować Radę poważnie, jeśli dyrektywa dotycząca agencji pracy tymczasowej jest nadal zablokowana? Jak można poważnie traktować inne instytucje, jeśli we wszystkich państwach członkowskich nadal mnożą się nietypowe formy wyzysku? Dla zbyt wielu milionów naszych pracowników model flexicurity odnosi się tylko do elastyczności (flexibility), a nie ma nic wspólnego z bezpieczeństwem (security). Sprawozdanie to wskazuje sposoby, dzięki którym może ulec to zmianie.
Bernard Lehideux
w imieniu grupy ALDE. - (FR) Panie przewodniczący, panie i panowie! Chcielibyśmy wesprzeć Komisję w jej staraniach mających na celu zachęcenie zbiorowej refleksji na temat modelu flexicurity. UE musi popierać dialog między wszystkimi partnerami w tej dziedzinie. Nasze ugrupowanie jest bardzo zadowolone z faktu, ż po raz pierwszy w Europie partnerzy społeczni osiągnęli porozumienie we wspólnym dokumencie prosząc państwa członkowskie o wdrożenie polityki flexicurity. Jest to najważniejsza sprawa, ponieważ flexicurity ma sens tylko wtedy, kiedy wprowadza między pracodawcami i pracownikami atmosferę zaufania.
Jesteśmy wybranymi przedstawicielami obywateli UE, tak więc ciąży na nas szczególna odpowiedzialność za stworzenie warunków do powstania tego rodzaju zaufania. Leży to w interesie nas wszystkich, a przede wszystkim nie możemy pozwolić sobie na to, by ulec pokusie i sprzeciwić się elastyczności, co przyniesie korzyści pracodawcom, ani bezpieczeństwu, które będzie stanowić kompensatę dla pracowników.
Wdrażanie modelu flexicurity oznacza równoczesne zapewnienie elastyczności dla pracowników i bezpieczeństwa dla pracodawców. Pracownicy potrzebują elastyczności by pogodzić życie zawodowe i osobiste lub też by realizować swoje życie zawodowe innymi ścieżkami. Pracodawcy potrzebują bezpieczeństwa tak samo jak pracownicy, szczególnie bezpieczeństwa prawnego w relacjach kontraktowych z personelem.
To sprawozdanie to krok w dobrym kierunku. Jest ono zrównoważone i proponuje plan działania dla państw członkowskich w celu przyjęcia wspólnych zasad. Chciałbym podziękować i pogratulować sprawozdawcy jego pracy. Państwom członkowskim nie można narzucić jednej konkretnej wizji modelu flexicurity. Rynek pracy w każdym państwie członkowskim ma zupełnie różne cechy charakterystyczne. Mamy tu do czynienia z koordynacją polityki zatrudnienia, a nie z przedwczesnym jej ujednoliceniem.
Nasi współrodacy jednakże chcieliby zobaczyć Europę, która przedstawia rozwiązania dla wyzwań globalizacji. Poprzez ochranianie opcji zawodowych, ułatwianie adaptacji pracowników, akceptowanie i rozumienie nagłych zwrotów w życiu model flexicurity może stać się unikalnym sposobem na zmodernizowanie naszego modelu społecznego. Nie przegapmy szansy na to, byśmy wszyscy zaczęli pracować nad osiągnięciem wspólnego celu.
Ewa Tomaszewska
w imieniu grupy UEN. - Panie Przewodniczący! Presja na bardziej elastyczne formy zatrudnienia pojawiła się przy bardzo wysokim bezrobociu, gdy stosunkowo łatwo było zmusić pracownika do zgody na obniżenie standardów zatrudnienia za szansę na zatrudnienie w ogóle. Brak środków na zapewnienie podstawowych potrzeb pracownika i jego rodziny powodował zgodę nawet na poniżanie w miejscu pracy i brak zabezpieczeń przed wypadkami, nawet na pracę na czarno za głodowe wynagrodzenie.
Dziś sytuacja na rynku pracy, na szczęście, się zmienia. Polscy pracodawcy, w większości lekceważący potrzebę trwałości zatrudnienia, za swą postawę zapłacili brakiem pracowników, a Polska - niemal dwu milionową emigracją ludzi młodych, często dobrze wykształconych. Elastyczność zatrudnienia, nieuwzględniająca bezpieczeństwa zatrudnienia przynosi krótkotrwałe pożytki pracodawcom kosztem pracowników. Dobrze, że projekt rezolucji Parlamentu Europejskiego zwraca większą, niż Komisja Europejska, uwagę na potrzebę bezpieczeństwa zatrudnienia. Pozwolę sobie przypomnieć, że badania przeprowadzone przez Międzynarodową Organizację Pracy potwierdzają, że pracownicy zatrudnienia na czas nieokreślony są bardziej efektywni.
Gratuluję sprawozdawcy.
Elisabeth Schroedter
w imieniu grupy Verts/ALE. - (DE) Panie przewodniczący, Komisarzu, panie urzędujący przewodniczący Rady, panie i panowie! Debata na temat modelu flexicurity udowadnia, że wierne przekalkowanie danego modelu społecznego z jednego państwa członkowskiego do UE jako całości nie jest możliwe. Nie jest to także to, czego chce Komisja. Jej dokument nie dotyczy poprawy bezpieczeństwa społecznego w świetle ulegających radykalnym zmianom warunków rynku pracy; nie, Komisja chce promować elastyczność relacji pracowniczych nie będąc jednocześnie uprawioną do poprawienia systemu ubezpieczeń społecznych pracowników: leży to w kompetencji państw członkowskich, które mają bardzo różne wyobrażenie o tym, jak istotne jest to zagadnienie.
Co więcej, kluczowa rola i funkcja kontrolna związków zawodowych - które w Danii są niezbędnym elementem modelu flexicurity - nie może być ani obecnie, ani w najbliższej przyszłości, uznana za rzecz oczywistą w innych państwach członkowskich. W niektórych rządach, gdzie model flexicurity jest interpretowany i przedstawiany jedynie jako elastyczność, związki zawodowe są jeszcze bardziej ograniczone. My, Zieloni, krytycznie przyjmujemy wysiłki mające na celu użycie flexicurity jako narzędzia, za pomocą którego można wprowadzić liberalizację prawa pracy w całej UE, w ten sposób osiągając globalną konkurencyjność dla Unii Europejskiej kosztem praw pracowników. Niestety, koalicja w tej Izbie podąża za przewodnictwem Komisji i traci szansę wprowadzenia kluczowego elementu - mianowicie bezpieczeństwa społecznego - jako równie ważnego komponentu modelu flexicurity.
Zastanawiam się, jak socjaliści mają zamiar wyjaśnić to pracownikom. Obawiam się, że stracimy okazję do przyszłej debaty dotyczącej zysków, które są nieodłączną częścią modelu flexicurity. Tak więc należy wprowadzić do sprawozdania poprawki; w przeciwnym razie nie będziemy mogli go poprzeć.
Roberto Musacchio
w imieniu grupy GUE/NGL. -(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Model flexicurity nie jest niczym nowym. Jest to stary duński model, którego powstanie datuje się na koniec XIX w., zgodnie z którym bezpieczeństwo, które nie zostało zagwarantowane w umowie zatrudnienia, jest znacznym kosztem zapewniane przez rząd.
W naszej Europie rzeczą zupełnie nową jest brak bezpieczeństwa, który dotyka głównie młodych pracujących ludzi, ale niszczy całe społeczeństwo. Aby zwalczać ten brak bezpieczeństwa, musimy zmienić taktykę i pozbyć się leseferyzmu, jego metod i ideologii, które są tego przyczyną. Nie jest prawdą, że brak bezpieczeństwa tworzy miejsca pracy i wzrost gospodarczy; wręcz przeciwnie. Obecnie, wraz z modelem flexicurity, eksperymentujemy z nową ideologią, ale z taką, która zachowuje nietknięty stary model braku bezpieczeństwa.
Z tego powodu moje ugrupowanie walczyło o kilka bardzo praktycznych pomysłów: przeciwko wskaźnikowi sztywności rynku pracy i o dobry wskaźnik zatrudnienia, tak aby kłaść nacisk na to, że normą jest stałe, bezpieczne zatrudnienie; przeciwko nieuzasadnionym zwolnieniom równoznacznym z dyskryminacją; przeciwko powtarzającym się wzrostem nietypowych umów czy też trwającym całe życie brakiem poczucia bezpieczeństwa, co jest współczesną formą niewolnictwa; o prawa osób niezatrudnionych do dochodu, jako że nie mogą żyć powietrzem; o zjednoczenie równych form pomocy społecznej; a także przeciwko dyskryminacji kobiet na rynku pracy.
Fakt, że na model flexicurity nie przeznaczono żadnych środków - a wręcz nastąpiło dwuprocentowe cięcie - i to, że w rezultacie żadna pewna inwestycja nie jest możliwa, świadczy o niebezpieczeństwie, że operacja ta zmieni się w czczą gadaninę.
Pracownicy i młodzi ludzie nawołują do czegoś konkretnego, a nie do przestarzałych ideologii. Przedstawiłem zastrzeżenia, o które walczyliśmy w tej Izbie i które chcielibyśmy przegłosować.
Kartika Tamara Liotard
sprawozdawczyni komisji opiniodawczej Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia. - (NL) Panie przewodniczący! Komisja Praw Kobiet i Równouprawnienia została w tej debacie niemalże pominięta, jednak na szczęście w ostatniej chwili może zabrać głos.
Ponad połowa ludności Europy to kobiety, a obecnie są one nadreprezentowane w grupie pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze godzin i podejmujących prace tymczasowe. Tak więc już teraz kobiety muszą sobie radzić z niepewnością, niewielkim wzrostem rent i emerytur i nieodpowiednim wsparciem finansowym służby zdrowia. Jeśli Komisja i rząd duński chcą jeszcze bardziej uelastycznić przepisy dotyczące zwolnień z pracy, grupa ta będzie jeszcze bardziej uciskana i będzie miała jeszcze mniej praw. Tak więc nie posiadałam się z radości, kiedy Komisja Praw Kobiet i Równouprawnienia przedstawiła cały szereg poprawek mających na celu poprawienie wniosku Komisji. Niestety, sprawozdawca zdecydował się na uwzględnienie jedynie kilku z nich. Postępując tak, znieważył on Komisję Praw Kobiet i zignorował bardzo wyraźne nierównouprawnienia. Tak więc wzywam wszystkich posłów do PE do poparcia podczas jutrzejszej debaty poprawek, które zostały przedłożone w celu zapobieżenia temu nierównouprawnieniu.
Thomas Mann
(DE) Panie przewodniczący! Coraz mniej osób spędza swoje życie zawodowe z jednym pracodawcą, tak więc są oni zmuszeni dostosowywać się do zmiennych warunków życia i pracy. Jednocześnie muszą oni mieć odpowiednie bezpieczeństwo zatrudnienia. Panie komisarzu Spidla! Nowa koncepcja flexicurity zostanie powszechnie zaakceptowana jedynie wtedy, kiedy uwzględnimy w niej w równym stopniu elastyczność i bezpieczeństwo. Z jednej strony firmy potrzebują więcej elastyczności, aby identyfikować nisze rynkowe, stawać się coraz bardziej innowacyjnym i aktywnie planować swój rozwój, a nie jedynie reagować na wydarzenia. Z drugiej strony, pracownicy w państwach członkowskich potrzebują bezpieczeństwa zapewnianego przez nowoczesne systemy ochrony społecznej i niezawodnych umów pomiędzy odpowiedzialnymi partnerami społecznymi. Należy także stworzyć odpowiedni program ramowy dotyczący stałych stanowisk pracy i łatwiejszych zmian pracy. Należy także zapobiegać nadużywaniu nowych form zatrudnienia, również fikcyjnego samozatrudnienia i pracy niezarejestrowanej.
Kolejnym priorytetem jest szkolenie przez całe życie, co jest konieczne, aby nasi pracownicy byli zdolni do pracy na rynkach globalnych. Standard o wysokości 2% PKB jest według mnie nie do przyjęcia, ponieważ musimy pozostawić państwom członkowskim pewną swobodę finansową. Jednakże rządy i firmy muszą zapewnić, aby znacznie więcej zostało zainwestowane w nasze najważniejsze źródła, mianowicie w dobrze wykształconych, wysoko wykwalifikowanych, zmotywowanych i elastycznych pracowników.
Grupa PPE-DE z mojej inicjatywy ponownie przedstawiła różne poprawki. W jednej z nich stwierdzamy, że firmy muszą być w stanie same zdecydować o tym, jakie podejście przyjmą w sprawie odpowiedzialności społecznej biznesu. CSR musi nadal być oparte na systemie dobrowolnym, a nie obligatoryjnym.
Na koniec chciałbym powiedzieć, że przybliżenie daty zniesienia przepisów dotyczących środków tymczasowych utrudniających swobodny przepływ pracowników z roku 2013 na rok 2009 sprawia mylne wrażenie. Na obszarach, gdzie wypłacane są znacznie wyższe stawki godzinowe i gdzie poziom bezpieczeństwa społecznego jest także znacznie wyższy, presja związana z migracją jest bardzo intensywna i trudna do opanowania. Także tutaj nie wolno zaniedbywać zagadnień bezpieczeństwa, chociaż elastyczność jest bez wątpienia konieczna.
Jan Andersson
(SV)Panie przewodniczący, panie urzędujący przewodniczący, panie komisarzu! Pozwolę sobie zacząć od podziękowania sprawozdawcy za znakomicie wykonana pracę i za doskonałe sprawozdanie. Podobnie jak pan poseł José Albino Silva Peneda, wolę mówić o "zmianach w zakresie bezpieczeństwa”, o zmianach, które napotykamy w formie globalizacji i w formie wzrostu demograficznego. Uważam, że jest to znacznie lepszy sposób ujęcia tego zjawiska.
Pomiędzy wnioskiem Komisji a wnioskiem Parlamentu istnieje pewna różnica, mianowicie w kwestii, na który aspekt zmian położony jest nacisk. We wniosku Parlamentu nacisk położony jest na inny aspekt. Komisja skupia się na bezpieczeństwie zatrudnienia raczej niż na gwarancji stałego zatrudnienia. Takie rozróżnienie nie powinno mieć miejsca. Konieczne jest połączenie bezpieczeństwa w zakresie znalezienia nowego miejsca pracy z wysokim poziomem bezpieczeństwa zatrudnienia. W Parlamencie próbujemy skupić się na silnych związkach zawodowych, braniu udziału w tym procesie i intensywnym dialogu społecznym. Skupiamy się na aktywnej polityce zatrudnienia, na inwestycjach w szkolenia i silnym systemie ubezpieczeń społecznych.
Wiele osób twierdzi, że nie ma jednego modelu, ale że wszyscy powinni kierować się własnymi koncepcjami. Tutaj należy zastosować strategię lizbońską. Teraz, kiedy ustanawiane są zasady, popieram to, co powiedział pan poseł Stephen Hughes: proszę spojrzeć na ustęp 15 i zobaczyć, które wskazówki powinny stać się zasadami.
Na koniec chciałbym zwrócić się do pani posłanki Elisabeth Schroedter i powiedzieć, że sprawozdawca miał kontakt z europejskimi związkami zawodowymi. Przez cały ten czas występowały bliskie kontakty, a członkowie tych związków w pełni popierają poszukiwania sposobów zmiany aspektów, na które kładziony jest nacisk. Powstrzymywanie się od formułowania opinii, zanim nie zrobią tego ministrowie zatrudnienia, oznacza przerzucanie na nich odpowiedzialności za decyzję. Parlament musi...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon.)
Siiri Oviir
(ET) Panie przewodniczący, szanowni państwo!
Unia Europejska nie tylko musi szybko przeprowadzić reformy swoich instytucji, ale także zapewnić obywatelom i firmom politykę, która złagodzi efekty uboczne intensywnego współzawodnictwa i otwarcia rynku.
Uważam za niezwykle istotne wspieranie stabilnych relacji pracowniczych charakteryzujących się wysokim poziomem pewności. Każdy sukces w zmianie prawa pracy będzie większy, jeśli pracownicy będą czuli się bardziej bezpieczni. Musimy także pamiętać, że poczucie bezpieczeństwa często zależy od tego, jak łatwo znaleźć nową pracę.
Jestem zdania, że największym problemem w Unii Europejskiej jest zapewnienie elastycznej, wykwalifikowanej siły roboczej, a więc że ta kwestia powinna być w centrum strategii flexicurity.
Najważniejszą rzeczą musi być stworzenie elastycznego rynku pracy poprzez podniesienie poziomu edukacji za pomocą szkoleń i programów przekwalifikowujących.
Roberta Angelilli
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Flexicurity nie jest ani panaceum, ani też tematem tabu. Musimy po prostu uzgodnić zasady gry. To, że Europa musi sprostać wyzwaniom globalizacji i współzawodnictwa - nie zawsze uczciwego - wymuszonego przez gospodarkę światową, rozumie się samo przez się.
Wszystko to wymaga elastyczności, jednak nie oznacza to odwrócenia się plecami do europejskiego modelu socjalnego, jego wartości, jego standardów bezpieczeństwa i przed wszystkim jego solidarności. Elastyczności jest więc dopuszczalna pod warunkiem, że istnieć będą pewne zasady, gwarancje i mechanizmy kompensacyjne.
Co najważniejsze, Europa musi przewodzić państwom członkowskim w strategii składającej się z pewnych kluczowych komponentów: dobry poziom ciągłych szkoleń, odpowiednie środki opieki społecznej, usługi dobrej jakości, poczynając od opieki nad dziećmi, a także system ubezpieczeń społecznych wspierający pracowników podczas okresów bezczynności zawodowej. Takie wsparcie, nawiasem mówiąc, wcale nie musi przyjmować formy jałmużny; może ono mieć formę zapewnienia szans na zdobycie umiejętności wymaganych przy ubieganiu się o lepsza pracę.
Na koniec chciałabym powiedzieć, że muszą istnieć środki mające na celu pogodzenie pracy i życia rodzinnego, tak aby umożliwić, szczególnie kobietom, korzystanie z równouprawnienia w świecie pracy.
Oczywiście cele te wymagają znacznych funduszy, ale jedynie w ten sposób model flexicurity może stać się szansą, a nie skrótem do liberalizacji świata pracy.
Donata Gottardi
(IT) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Ja także jestem wdzięczna sprawozdawcy za jego pracę, szczególnie dlatego, że została ona ukończona w tak krótkim okresie czasu.
Ja także uważam, ze słowa są jednak tylko słowami. Model flexicurity sam w sobie nie jest ani zły, ani dobry. Nie jest to także jeden rodzaj polityki: jest to zbiór połączonych i zrównoważonych działań. Wszystko zależy od tego, jak zaplanowane i wdrażane są te działania.
Zwyczajowo model flexicurity uważa się za strategię mającą na celu uelastycznienie rynku pracy i nagradzanie przejścia z jednego miejsca zatrudnienia do innego za pomocą wsparcia ekonomicznego i szkolenia. Jest to równoznaczne z podejściem defensywnym, z niszczeniem ograniczeń, podczas gdy naprawdę potrzebujemy świeżego podejścia, innowacji i jakości.
Jeśli spróbujemy spojrzeć na model flexicurity z kobiecego punktu widzenia, uzyskamy w tej kwestii użyteczną perspektywę. Pozwala nam to dostrzec, że większość najbardziej niepewnych i niestabilnych stanowisk pracy jest przeznaczona dla kobiet. Ponadto, kiedy zrozumiemy elastyczność nie jako brak pewności, ale jako elastyczną organizację zatrudnienia i planu pracy mającą na celu zaspokojenie potrzeb pracowników, dostrzeżemy pełny pozytywny potencjał takiej strategii.
Jeśli zrozumiemy bezpieczeństwo nie tylko jako dodatek szkoleniowy, ale także jako wsparcie w różnych działaniach i decyzjach podejmowanych w całym czasie życia jednostki, wtedy dokonamy przełomu, przedstawimy dalekowzroczne wnioski i nie będziemy powracać do przeszłości.
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT)Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Będę się streszczać. Praca w tej Izbie będzie kontynuowana po debacie, więc muszę powiedzieć, że to ta prezydencja lub raczej przekonanie naszej prezydencji o tym, że jest to istotna i konieczna debata, stanowi jej siłę napędową. Jest to widoczne, jeśli weźmiemy pod uwagę znaczny udział i wysoką liczbę posłów do PE, którzy chcieli uczestniczyć i współpracować przy tej debacie.
Elastyczność naturalnie oznacza mobilność, a w zglobalizowanym świecie słowo "mobilność” jest niezbędne i oznacza przystosowanie do zmian. Jednakże nie mówimy jedynie o mobilności; mówimy także o bezpieczeństwie. Oznacza to zaangażowanie wobec ludzi, wobec pracowników, ich kwalifikacji i szkolenia, a także zaangażowanie w ochronę rodziny i jakości pracy.
Oczywiście jesteśmy pewni, że główne wytyczne, które ustaliliśmy wraz z naszymi partnerami społecznymi, w praktyce pozwolą na rozwinięcie i podjęcie koniecznych działań, tak aby zapewnić zmiany i bezpieczeństwo i aby Europa mogła z większym powodzeniem stawić czoła wyzwaniom stojących przed nami w wyniku globalizacji.
Miejmy nadzieję, że podczas spotkania w dniach 5 i 6 grudnia Rada przyjmie te zasady. Jestem pewien, że w przyszłości okażą się one odpowiednimi wytycznymi i stanowić będą odpowiednią podstawę polityki, dzięki której Europa stanie się silniejsza i bardziej konkurencyjna.
Vladimír Špidla
komisarz. - (CS)Panie przewodniczący, panie i panowie! Kiedy patrzę na ekran, widzę, jak szybko upływa czas, tak więc pozwolę sobie wspomnieć o dwóch rzeczach: po pierwsze, z debaty jasno wynika, ale jednak chciałbym to podkreślić, że celem flexicurity nie jest w żadnym wypadku narzucanie całej Unii Europejskiej jednego modelu krajowego. Uznajemy istnienie różnych, niejednorodnych modeli. Jednakże chciałbym zasugerować, że państwa, które wdrażają wspomniane zasady, mają lepszą sytuację na rynku pracy, i nie mówimy tutaj tylko o krajach skandynawskich.
Kolejną kwestią, o której chciałbym wspomnieć, są koszta. Tutaj znów powołam się na wspomniany już przykład Danii, w której wydatki na ochronę socjalną i opiekę zdrowotną nie przekraczają średniej europejskiej. Należy zawsze to podkreślać.
Panie i panowie! Dziękuję za bardzo intensywną debatę, która, choć krótka, przyczyniła się do wzbogacenia koncepcji flexicurity. Pozwolą państwo, że szczególnie podziękuję sprawozdawcy.
Przewodniczący
Debata została zamknięta.
Głosowanie odbędzie się we wtorek 15 stycznia 2008 r.
Oświadczenia pisemne (art. 142 Regulaminu)
Christian Ehler  
na piśmie. - (DE) Jedna z przedstawionych poprawek do tego sprawozdania podejmuje próbę uzyskania poparcia Parlamentu Europejskiego dla płac minimalnych. Według mnie takie podejście jest z gruntu niewłaściwe. Warunki i parametry na poszczególnych regionalnych rynkach pracy są całkowicie nieporównywalne, tak więc europejskie podejście nie umożliwi nam wzrostu dobrej koniunktury dla obywateli; zamiast tego umocnimy biedę, bezrobocie i pracę na czarnym rynku.
Płace minimalne mają być ustalone na poziomie nie mniej niż 50-60% średniej płacy krajowej. Który kraj w Europie ma tak wysoką płacę minimalną? Przed przedstawieniem tego rodzaju poprawki jej inicjatorzy powinni zadać sobie przynajmniej trochę trudu i przyjrzeć się europejskiej rzeczywistości. Obecne starania mają na celu walkę o politykę płacową, w następstwie której istniejące krajowe płace minimalne zostałby podniesione o przynajmniej 20%. Jest to rażący populizm!
Mam nadzieję, że w Parlamencie wyłoni się wyraźna większość, która stłumi te niebezpieczne, utopijne pomysły; pomysły, które podniosłyby poziom bezrobocia i biedy, a także zagroziłyby konkurencyjności Europy.
Ilda Figueiredo  
na piśmie. - (PT) Wyrażamy ubolewanie nad tym, że sprawozdanie nie stanowi wystarczająco jasnego sprzeciwu wobec strategii flexicurity bronionej przez Komisję Europejską. Ogranicza się ono do zaproponowania kilku wniosków odnośnie do opieki paliatywnej nad zasadami przedstawionymi w komunikacie Komisji.
W rezultacie w Komisji Zatrudnienia i Praw Społecznych nie tylko głosowaliśmy przeciwko temu sprawozdaniu, ale nalegaliśmy także na to, by przedłożyć wnioski, które odrzucały metodę flexicurity przyjętą w komunikacie. Uczyniliśmy tak, ponieważ metoda ta ma na celu liberalizację rynku pracy i prawodawstwa pracy, czego wynikiem będzie w praktyce zniszczenie obecnych rodzajów umów, liberalizacja nieuzasadnionych zwolnień i wzmożony brak poczucia bezpieczeństwa wszystkich pracowników.
Żadna opieka paliatywna nie da rady odeprzeć ciągłego osłabiania negocjacji w kwestii zawarcia umowy zbiorowej o pracę, dewaluacji związków zawodowych i transformacji umów stałych w czasowe pod pretekstem kapitalistycznej globalizacji.
Podczas ogromnej, zorganizowanej przez Powszechną Konfederację Pracowników Portugalskich (CGTP) demonstracji, która odbyła się 18 października w Lizbonie, portugalscy pracownicy sprzeciwili się tym propozycjom. To, czego chcą, to większe zatrudnienie, którego uprawnienia przyjmują zaangażowanie w produkcję, więcej inwestycji w wysokojakościowe usługi publiczne i poszanowanie godności pracowników.
Dlatego też nalegamy na rozpatrzenie przedłożonych przez nas wniosków. Jeśli nadal będą one odrzucane, będziemy głosować przeciwko sprawozdaniu, ponieważ odrzucamy model flexicurity.
Monica Maria Iacob-Ridzi  
na piśmie. - (RO) Sprawozdanie to prowokuje dyskusję na temat jednej z kluczowych europejskich kwestii: działania Unii Europejskiej na rzecz integracji rynku pracy nie mogą ignorować nieuzasadnionych restrykcji swobodnego przepływu pracowników. Osiem z krajów, które przystąpiły do UE w 2004 r. - wraz z Rumunią i Bułgarią - są w okresie przejściowym, który trwa przynajmniej dwa lata, a może sięgnąć siedmiu lat.
W drugim roku tego okresu instytucje europejskie będą aktywnie zaangażowane w proces autoryzacji okresu przejściowego narzuconego przez państwa członkowskie. Z tego powodu proszę, aby w grudniu Rada Europejska bardzo dokładnie zbadała kwestię restrykcji swobodnego przepływu stosowanego wobec nowych państw członkowskich w Unii Europejskiej i aby przyjęła ustawowe wspólne stanowisko w celu zredukowania do minimum barier w swobodnym przepływie pracowników.
Kwestia restrykcji w dostępie do rynku pracy jest bezpośrednio związana z pierwszą zasadą zaproponowaną przez sprawozdawcę, a mianowicie "działania na rzecz elastycznych i pewnych umów oraz przeciwko praktykom wykorzystywania pracowników zwłaszcza poprzez niektóre umowy niestandardowe.” Jako poseł do Parlamentu Europejskiego otrzymałem niezliczone skargi od obywateli Rumunii, którym notorycznie nie wypłaca się należnych im kwot i którzy pozbawieni są podstawowego ubezpieczenia społecznego i zdrowotnego w krajach, w których prowadzą działalność. Przepisy, które przyjmiemy na podstawie koncepcji flexicurity, powinny przede wszystkim eliminować takie sytuacje.
(Posiedzenie zostało zawieszone o godz. 5.05 i wznowione o godz. 5.10)
