Niepokojąca sytuacja w centrach przetrzymywania imigrantów, w szczególności na wyspach Mayotte i Lampeduza (debata) 
Przewodniczący
Kolejnym punktem posiedzenia są oświadczenia Rady i Komisji w sprawie niepokojącej sytuacji w centrach przetrzymywania imigrantów, w szczególności na wyspach Mayotte i Lampeduza.
Alexandr Vondra
urzędujący przewodniczący Rady. - Panie przewodniczący! Jestem wdzięczny za to, że mogę przemawiać do państwa na temat sytuacji w ośrodkach dla imigrantów i centrach przetrzymywania znajdujących się w Unii Europejskiej, z których zwrócili państwo uwagę w szczególności na dwa, znajdujące się na wyspach Mayotte i Lampeduza. Wiem doskonale o szczególnym zainteresowaniu państwa tymi ośrodkami, wizytach, które niektórzy z państwa tam złożyli oraz obawach, jakie państwo wyrazili co do warunków panujących w niektórych z nich.
Chciałbym zacząć od podkreślenia dwóch podstawowych zasad, które leżą w centrum dzisiejszej debaty. Pierwsza, dotycząca obywateli krajów trzecich wymagających ochrony międzynarodowej, to konieczność pełnego przestrzegania zobowiązań, jakie podjęliśmy zgodnie z zapisami w różnych instrumentach międzynarodowych. Druga polega na tym, by w pełni szanować prawa człowieka oraz godność migrantów i członków ich rodzin.
Jesteśmy w pełni świadomi nacisków będących wynikiem przybywania migrantów do Unii Europejskiej, jak również osób ubiegających się tu o azyl. Te naciski są szczególnie duże wzdłuż południowej i wschodniej granicy Unii.
Naszą reakcją było opracowanie w ciągu ostatnich 10 lat skutecznej polityki UE w obszarze migracji i azylu. Jednakże w wyniku znacznego wzrostu liczby imigrantów rośnie potrzeba pogłębienia i dalszego rozwoju tej polityki.
Musimy podjąć wewnętrzne działania zmierzające do ustanowienia naszych wspólnych standardów oraz zasad w obszarze azylu i migracji, ale musimy również podejmować działania na zewnątrz, w partnerstwie z krajami pochodzenia i tranzytu imigrantów, aby bardziej efektywnie zarządzać falami migracji.
Takie podejście przyniesie korzyści wszystkim stronom. Rozwój i kształtowanie polityki UE w zakresie azylu i migracji zależy również od państwa udziału. Jestem wdzięczny Parlamentowi za jego konkretny wkład i jestem pewien, że możemy w konstruktywny sposób pracować nad dalszym rozwojem tego ważnego obszaru polityki.
Zwrócili państwo szczególną uwagę na sytuację na wyspach Mayotte i Lampeduza. Powinniśmy pamiętać o rozróżnieniu pomiędzy dwoma rodzajami fali migracji w tych dwóch przypadkach. Fale migracji dotyczące Lampeduzy i Mayotte można scharakteryzować jako mieszane: niektórzy obywatele z krajów trzecich zwrócili się o ochronę międzynarodową, a inni oczywiście należą do kategorii imigrantów ekonomicznych.
Co do pierwszej kategorii - tych, którzy domagają się międzynarodowej ochrony - chciałbym zwrócić państwa uwagę na istnienie minimalnych norm w zakresie ochrony osób ubiegających się o azyl, ustanowionych dyrektywą 2003/9/WE, która została przyjęta w 2003 roku. Dokonano już transpozycji tej dyrektywy do prawa krajowego państw członkowskich i to do obowiązków Komisji należy zapewnienie, by zapisy tej dyrektywy były właściwie i w pełni stosowane.
W grudniu 2008 roku Komisja przedstawiła Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie propozycję poprawek i uaktualnienia tej dyrektywy. Ponieważ ma tutaj zastosowanie procedura współdecydowania, Parlament Europejski będzie w pełni zaangażowany w negocjacje dotyczące tej nowej propozycji. Rada wkrótce weźmie pod rozwagę tę nową propozycję i spodziewa się bliskiej współpracy z państwa strony.
Szanowni posłowie na pewno są świadomi, że w danym przypadku zamorskiego terytorium Francji - wyspy Mayotte - nie ma zastosowania prawo Wspólnoty.
Jeśli chodzi o drugą kategorię - innych obywateli krajów trzecich, którzy nielegalnie dostali się na terytorium państwa członkowskiego - właściwe organy państwa członkowskiego mają prawo do zatrzymania osób należących do tej kategorii, zanim podejmą decyzję o ich odesłaniu, i/lub z uwzględnieniem jej szybszego wprowadzenia w życie. Zatrzymanie może okazać się jedyną możliwością w przypadkach, w których konieczne jest zidentyfikowanie obywateli krajów trzecich nieposiadających dokumentów podróżnych.
Do chwili obecnej istnieją znaczne różnice pomiędzy państwami członkowskimi w zakresie ustawodawstwa i praktyki stosowanej w przypadku zatrzymywania osób. Przyjęta ostatnio dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wspólnych norm i procedur dla państw członkowskich dotyczących odsyłania nielegalnych imigrantów z państw trzecich wprowadziła określone zasady i reguły w zakresie przetrzymywania i jest ona krokiem w kierunku ustanowienia wspólnych ram prawnych w tym obszarze.
W dyrektywie tej jasno stwierdzono, że przetrzymywanie w celu wydalenia może być stosowane tylko tam, gdzie w danym przypadku nie można stosować mniej represyjnych środków, i tylko na określonych, bardzo ograniczonych podstawach. Co więcej, dyrektywa stanowi, że zatrzymanie będzie obejmowało najkrótszy możliwy okres, będzie wymagało decyzji na piśmie uzasadnionej prawnie i rzeczowo oraz będzie podlegało regularnej ocenie sądu. Należy również podkreślić, że dyrektywa podaje jasno górne granice okresu przetrzymywania i podstawy do jego przedłużenia - w ograniczonej liczbie określonych przypadków - ale nie dłużej niż na okres maksymalny.
Co się tyczy warunków przetrzymywania, dyrektywa jasno stwierdza, że przetrzymywanie odbywa się zasadniczo w specjalnych ośrodkach lub, w każdym razie, w izolacji od zwykłych więźniów oraz że prawa przetrzymywanych, zwłaszcza tych o statusie bezbronnych, obejmującym nieletnich i rodziny, mają być przestrzegane.
Jeśli chodzi o powrót nielegalnych imigrantów, przyjęta ostatnio dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wspólnych norm i procedur dla państw członkowskich dotyczących odsyłania nielegalnych imigrantów z państw trzecich weszła już w życie. Państwa członkowskie muszą teraz w ciągu dwóch lat dokonać transpozycji jej zapisów do swojego prawa krajowego.
Te ogólne ramy prawne służą podkreśleniu naszego poważnego zaangażowania w zapewnienie obywatelom krajów trzecich, którzy są przetrzymywani w celu wydalenia, humanitarne i pełne godności traktowanie oraz pełne poszanowanie należnych im praw podstawowych. Ustanawiają one również, poprzez najnowsze prawodawstwo, wspólnie uzgodnione normy w zakresie polityki odsyłania.
Te ramy prawne nie tylko są zgodne z zasadami przedstawionymi na początku mojego wystąpienia, ale także nadają im moc prawną. Tym samym nasza polityka w obszarze azylu i migracji ma solidne podstawy prawne. Zapewnia ona poszanowanie praw człowieka i godności jednostki.
Jacques Barrot
Panie przewodniczący! Jak przed chwilą powiedział pan Vondra, rzeczywiście mamy teraz ramy prawne, właśnie zaczynają się one zarysowywać. Ich obecność zaznaczyła się najpierw poprzez dyrektywę w sprawie powrotu nielegalnych imigrantów, która jest pierwszym dokumentem horyzontalnym harmonizującym normy w zakresie odsyłania imigrantów w państwach członkowskich. Wprowadza ona do prawa wspólnotowego obowiązujące zapisy Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, a jej wdrożenie pozwoli na zastosowanie wspólnotowych mechanizmów kontroli do sprawdzania zgodności z dorobkiem prawnym Wspólnoty.
Jestem jednakże w pełni świadomy, że niektórzy z państwa uznają tę dyrektywę za niewystarczającą. Dla mnie stanowi ona wspólnotowy środek kontroli, który może zostać wykorzystany do sprawdzania zgodności z prawnym dorobkiem Wspólnoty. Oczywiście, poprzez monitorowanie jej wdrażania - a chciałbym państwu przypomnieć, że okres przeznaczony na transpozycję kończy się 24 grudnia 2010 roku - Komisja zapewni ścisłe przestrzeganie podstawowych zasad w zakresie poszanowania praw migrantów i oceni w szczególności wpływ zapisów na przetrzymywanie imigrantów.
Sam powiedziałem, że będę uważnie monitorował transpozycję, aby żadne z państw członkowskich nie wykorzystało jej jako pretekstu do przedłużenia okresów przetrzymywania, których obecnie przestrzega. Inne państwa, w których okresy przetrzymywania są nieograniczone, będą musiały zastosować się do limitów czasowych ustanowionych dyrektywą.
Drugi dokument, który będzie służył za podstawę naszych działań, został przyjęty przez komisarzy 3 grudnia 2008 r. i dotyczy warunków zamieszkania osób ubiegających się o azyl. Mam nadzieję - i tu zwracam się do pana Deprez - że Komisja Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych może rozpatrzyć ten dokument w najbliższej przyszłości, tak abyśmy mogli poczynić postępy w zakresie tej nowej polityki w obszarze azylu.
Chciałbym zaznaczyć, że dokument ten przedstawia jasne zasady przetrzymywania, w pełnej zgodności z prawami podstawowymi, i ogranicza przetrzymywanie do wyjątkowych przypadków. Mówimy tutaj, oczywiście, o osobach ubiegających się o azyl. Po drugie, uwzględnia on w większym stopniu potrzeby bezbronnych osób ubiegających się o azyl i ułatwia im uzyskanie dostępu do rynku pracy. Tym sposobem mamy obecnie ramy prawne, które musimy oczywiście zacząć stosować.
Teraz przejdę do kwestii, które Parlament chciał podnieść w tej debacie. Komisja zdaje sobie sprawę z trudnej sytuacji, w jakiej znajdują się władze Włoch w związku z masowym przybywaniem nielegalnych imigrantów oraz osób ubiegających się o azyl na południowe wybrzeże tego kraju, a w szczególności na wyspę Lampeduza. Do tej pory Włochy były w stanie umożliwić dostęp do swojego terytorium, ratując życie wielu migrantom, poprzez wprowadzenie procedury, którą można wykorzystać do rozpatrywania wniosków o azyl we właściwych warunkach. Komisja stwierdza również, że Włochy uznały potrzebę ochrony międzynarodowej w przypadku połowy wszystkich indywidualnych przypadków, pokazując w ten sposób, że wśród tych fal imigrantów, obok nielegalnych imigrantów, są osoby ubiegające się o azyl.
Przez kilkanaście lat Komisja szukała środków finansowych, aby wspierać niektóre państwa członkowskie, w tym Włochy. Tak było w przypadku projektu prezydium oraz środków nadzwyczajnych w ramach Europejskiego Funduszu na rzecz Uchodźców. Co więcej, przed kilkoma tygodniami Komisja zatwierdziła pomoc nadzwyczajną w wysokości 7 milionów euro.
Jeżeli Włochy uważają to za konieczne, Komisja jest gotowa rozpatrzyć nowy wniosek o pomoc nadzwyczajną ze środków budżetowych na rok 2009, tak aby poprawić struktury przyjmowania imigrantów na wyspie Lampeduza, na Sycylii i we Włoszech kontynentalnych, zwiększając w ten sposób zdolność władz włoskich do rozpatrywania indywidualnej sytuacji migrantów na właściwych warunkach. Wkrótce udam się na Lampeduzę, jak również na Maltę, aby zbadać, jak wygląda sytuacja na miejscu.
Wiem także doskonale, że jednym z kluczy do rozwiązania jest ustanowienie trwałych ram współpracy z Libią, głównym krajem tranzytu na trasach migracji z Afryki Wschodniej. Liczę na wysiłki pani Ferrero-Waldner, jeśli chodzi o osiągnięcie szybkich wyników w obecnych negocjacjach. Jest to rzeczywiście jeden z kluczowych aspektów i dopóki negocjacje się nie zakończą, bardzo trudno będzie uporać się ze wszystkimi problemami, przed którymi stoimy.
Przejdę teraz do Mayotte. Chociaż dyrektywa w sprawie powrotu imigrantów zawiera określone zasady co do warunków przetrzymywania, z naciskiem zwłaszcza na nieletnich i rodziny, te zasady Wspólnoty nie mają obecnie zastosowania na terytorium Mayotte. Unia Europejska uznaje terytorium Mayotte za należące do Francji, ale ma ono status kraju lub terytorium zamorskiego, a nie regionu najbardziej oddalonego. Dlatego nie stosuje się tu prawa prywatnego, chociaż prawdą jest, że Francja musi uwzględnić uwagi i prośby Rady Europy i wierzę, że władze francuskie analizują obecnie inne warunki przyjmowania imigrantów na wyspie Mayotte. Jednakże prawdą jest, że prawo europejskie właściwie tam nie obowiązuje, bowiem prawo unijne nie może być bezpośrednio stosowane na terytorium, który nie jest regionem najbardziej oddalonym.
To były uwagi, które chciałem państwu przekazać. Raz jeszcze, chciałem powiedzieć na forum Parlamentu, że warunki przyjmowania nielegalnych imigrantów, a zwłaszcza osób ubiegających się o azyl, mam w pełni na uwadze i naprawdę stanowią one dla mnie priorytet. Dlatego udam się na te wizyty, aby zobaczyć jak się sprawy mają na miejscu.
Niezależnie od wszystkiego, chciałbym podziękować Parlamentowi za otwarcie tej debaty.
Margie Sudre
Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie Vondra, panie i panowie! Nasz parlament czerpie dumę z występowania w nieustającej obronnie poszanowania godności ludzkiej we wszystkich okolicznościach, łącznie oczywiście z warunkami, w jakich przetrzymuje się nielegalnych imigrantów.
Skoncentruję się na przypadku administracyjnego centrum przetrzymywania imigrantów na Mayotte, którego problemy są mi doskonale znane. Różnice w standardzie życia oraz rozwoju ekonomiczno-społecznym pomiędzy wyspami archipelagu na Oceanie Indyjskim powodują, że wielu Komoryjczyków przebywa te 70 kilometrów dzielących ich od Mayotte, która, jak powiedział komisarz Barrot, jest departamentem francuskim, a należąc do krajów i terytoriów zamorskich, nie jest uznawana za terytorium europejskie.
Osoby przebywające na wyspie Mayotte nielegalnie stanowią 30% jej mieszkańców. Tak, nie przesłyszeli się państwo, powiedziałem 30% mieszkańców. Jest to odsetek nieznany w naszych europejskich krajach, dzięki Bogu. Ma to oczywiście zasadniczy wpływ na rdzennych mieszkańców Mayotte i stanowi źródło poważnych trudności w zakresie infrastruktury publicznej i usług, przestępstw i nielegalnej pracy.
Władze francuskie doskonale wiedzą o tych trudnościach. Właśnie zakończono prace mające na celu odnowienie obecnego ośrodka przetrzymywania imigrantów, co znacznie poprawiło warunki życia osób tam przebywających. Oprócz tych środków przejściowych rząd Francji postanowił również zbudować nowy ośrodek przetrzymywania, o bardziej dostosowanej przepustowości oraz zgodny z krajowymi normami. Zostanie on otwarty w czerwcu 2011 roku.
Europa właśnie przyjęła wspólne zasady, aby mieć swój udział w przyjmowaniu legalnych imigrantów na świecie, ale nie powinniśmy ukrywać faktu, że w pewnych regionach dochodzi do sytuacji ekstremalnych. Napiętnowanie ośrodka przetrzymywania na Mayotte nie przyniesie szybszego ani bardziej skutecznego rozwiązania, bowiem to presja migracji naraża wyspę na takie napięcia.
Ponieważ Mayotte stoi na progu decyzji o historycznym znaczeniu dla swojej przyszłości, pragnąc zostać zamorskim departamentem Francji, a następnie dołączyć do terytorium Wspólnoty poprzez uzyskanie statusu regionu najbardziej oddalonego w Unii, uważam, że jej mieszkańcy bardziej potrzebują pomocy z naszej strony niż krytyki.
Claudio Fava
Panie przewodniczący, panie i panowie! "Aby zablokować nielegalną imigrację trzeba być nieprzyjaznym. Imigranci przyjeżdżają, ponieważ łatwo jest się im tu dostać i nikt ich nie odsyła, ale właśnie z tego powodu zdecydowaliśmy się na zmianę tonu”: to są słowa ministra spraw wewnętrznych Włoch Roberto Maroniego. Wygląda to na parodię polityki, niemniej jednak taka jest polityka włoskiego rządu. Wydaje mi się jasne, że istotę tej polityki stanowi głęboka pogarda dla tego, o czym tutaj dyskutujemy oraz dla zasad, jakie daje nam Unia Europejska.
Dyskutowaliśmy dzisiaj o zamknięciu Guantanamo. Uważam, że musimy w trybie pilnym omówić zamknięcie ośrodka na wyspie Lampeduza: Centrum Tymczasowego Pobytu i Pomocy na wyspie Lampeduza, które w ostatnich miesiącach przedstawiano w zasadzie jako więzienie na otwartym powietrzu. Prezydencja słusznie przywołała ramy prawne, o których mówił również komisarz Barrot - zastosowanie przymusu tylko w wyjątkowych przypadkach, przetrzymywanie tylko na absolutnie jasnych podstawach i na możliwie przez najkrótszy okres - ramy prawne, które na Lampeduzie są łamane pod względem formalnym i rzeczowym każdego dnia.
Większość osób przetrzymywanych na Lampeduzie to osoby ubiegające się o azyl. Rada przypomniała minimalne normy przewidziane dyrektywą w sprawie osób ubiegających się o azyl przyjętą w 2003 roku; zasady te są łamane pod względem tak formalnym, jak i rzeczowym. Często zdarza się, że przetrzymywanie trwa 180 dni, również w przypadku tych, którzy uciekają przed prześladowaniami politycznymi lub wojną. Wszystko to stanowi oczywiście akty legalnego barbarzyństwa, które jednakże mierzy się w liczbach cytowanych przez gazety. W 2008 roku zginęło 1 200 osób, które próbowały przedostać się przez Morze Śródziemne. Z tych, którym udało się przeżyć, wielu przeszło przez koszmar na Lampeduzie.
Dlatego, panie wiceprzewodniczący, zapraszam pana do złożenia wizyty na Lampeduzie, co pan sam obiecał; proszę jechać tam wkrótce i (jeśli mogę coś doradzić) ogłosić to, że wybiera się pan na Lampeduzę, w ostatniej chwili. W przeciwnym razie zastanie pan tam ośrodek odszykowany jak na bal i pomyśli pan, że jest to to samo centrum przetrzymywania imigrantów, o którym dzisiaj rozmawiamy.
Jeanine Hennis-Plasschaert
Doniesienia o tragediach rozgrywających się tuż przy naszych zewnętrznych granicach są jasne jak słońce. Sytuacja jest krytyczna już od jakiegoś czasu. Zwróciła na to również uwagę Rada, wiele razy, ale tylko na papierze. Z całym należnym szacunkiem, panie przewodniczący Rady, jesteśmy oczywiście wdzięczni za pana udział w debacie, ale my już to skądś znamy. To wszystko puste słowa, żadnych działań. Można by to nawet uznać za ironię, że w tym tygodniu głosujemy również nad sprawozdaniem sporządzonym przez panią poseł Roure. Sprawozdanie to zawiera nasze wnioski z wizyt we wszystkich punktach zapalnych, łącznie z Lampeduzą. Unia Europejska ma braki, i nie są one nieznaczne.
Chciałabym się dowiedzieć, panie przewodniczący Rady, czy zadał pan sobie w ogóle trud przeczytania sprawozdań okresowych? Tampere, program haski, francuski pakt w sprawie imigracji i azylu, a wkrótce program sztokholmski: wszystkie te piękne słowa jaskrawo kontrastują z rzeczywistością. To w końcu ta rzeczywistość pokazuje nam, że przed Unią Europejską jest nadal długa droga, jeśli chodzi o sprostanie jej obowiązkom. Brak solidarności jest szokujący. Nikt, nawet jedna osoba w tym Parlamencie, nie twierdzi, że jest to proste zadanie. Oczywiście, trudno jest uporać się we właściwy sposób z dużymi falami imigrantów oraz osób ubiegających się o azyl, ale to nic nowego.
Właśnie rozpoczął się przegląd istniejących instrumentów, ale ja już mam wątpliwości co do tego, czy przyniesie on spodziewane wyniki. Doświadczenie nauczyło nas, że Rada ma skłonności do wycofywania się w kluczowych momentach. Sytuacja wygląda tak, że podczas gdy w teorii państwa członkowskie starają się osiągnąć szeroko zakrojoną harmonizację, w praktyce podejmują one decyzje przynoszące dokładnie przeciwny skutek. Wówczas największy wspólny mianownik nagle okazuje się najmniejszym, a przynajmniej takie są moje doświadczenia z poprzednich pięciu lat. Takie postępowanie nie ma zaś wiele wspólnego z wprowadzaniem w życie.
Jak już dziś wcześniej powiedziałem w trakcie innej debaty, powinno być jasne, że ani Komisja Europejska, ani Parlament Europejski nie mają do swojej dyspozycji magicznej różdżki, ponieważ ostatecznie to Rada i państwa członkowskie będą musiały podjąć działania w tym obszarze.
Cristiana Muscardini
Panie przewodniczący, panie i panowie! Żałuję, że z powodu wyborów pan Fava został zmuszony do powiedzenia szeregu rzeczy, które nie są prawdziwe. Po kampanii wyborczej zwrócę mu na nie uwagę. Jednakże tak bardzo interesuje się on sprawą Lampeduzy, że już opuścił tę Izbę - Izbę, która powinna wyrazić swoją wdzięczność za ciepłe przyjęcie, jakie otrzymała od mieszkańców Lampeduzy w ostatnich latach.
Zamiast tego, musimy podkreślać opóźnienia Unii Europejskiej w rozwiązywaniu wielu problemów związanych z nielegalną imigracją oraz przyznawaniem wsparcia i pomocy krajom ryzyka posiadającym granice zewnętrzne. Nie wszystkie kraje wykazały taki entuzjazm jak ten okazany we Włoszech wobec tysięcy zdesperowanych osób, które ryzykowały utonięcie w morzu przez handlarzy ludźmi oraz bezwładność wielu rządów spoza Europy, które nie przestrzegają i nie podpisały umów w sprawie kontroli nielegalnej imigracji. Wzywamy do tego, aby określona pomoc finansowa wędrowała bezpośrednio do osób, które zamieszkują strefy przygraniczne i które z powodów geograficznych są bardziej narażone na przybycie nielegalnych imigrantów. Pomoc może również obejmować tworzenie wolnych stref, które prowadziłyby do inwestycji środków i ulg podatkowych, nieobjętych umowami w sprawie paktu stabilizacji.
Monica Frassoni
Panie przewodniczący, panie i panowie, panie komisarzu! Z państwa wystąpień jasno wynika, że codziennie dochodzi do łamania prawa międzynarodowego i wspólnotowego na Lampeduzie. Jednakże wszystkie wypowiedzi państwa są formalne i odzwierciedlają myślenie życzeniowe, któremu nie towarzyszą działania. Obawiam się, że dotyczy to zwłaszcza pańskiej wypowiedzi, panie Vondra.
Zastanawiam się, czy Unia Europejska posiada jakieś środki, aby położyć kres tej sytuacji: dochodzi do bezprawnego zatrzymania, oczywiste jest że warunki zatrzymania są dziwaczne i istnieje ryzyko, że prawo do azylu zostanie praktycznie wyeliminowane. Unia Europejska jest jedyną organizacją, i komisarz Barrot dobrze o tym wie, która może pomóc Włochom i innym krajom uporać się z tą sytuacją.
To dlatego, panie komisarzu, niepokoi mnie zapowiedź nowych środków finansowych dla Włoch bez postawienia warunków. Jak zostaną wydane te środki? Czy pan komisarz jest świadomy tego, że tak krytykowany monitoring - innymi słowy katalogowanie - Romów w zeszłym roku otrzymał wsparcie finansowe Europy? Czy te informacje znajdują się w pańskich komunikatach dla prasy? A więc jakim stopniem zaufania możemy obdarzyć tego typu działania?
Giusto Catania
Panie przewodniczący, panie i panowie! Wczoraj pan Maroni ogłosił, że należy być nieprzyjaznym wobec nielegalnych imigrantów, ale przez wiele dni i miesięcy pan Maroni ćwiczył tę nieprzychylność wobec migrantów, których położenie jest niejasne.
Mówię o tym, ponieważ sytuacja kryzysowa na Lampeduzie, tak zwana sytuacja kryzysowa na Lampeduzie, który trwa już 10 lat - dlatego określanie jej jako kryzys wydaje mi się pewnym pleonazmem - była pożądana i została stworzona przez rząd Włoch. W rzeczywistości poprzez wybranie pana Maroniego rząd podjął decyzję, aby nie pozwolić już żadnym migrantom na opuszczenie Lampeduzy. W Centrum Tymczasowego Pobytu zamkniętych jest przynajmniej 1800 osób bez wytycznych rządu wobec żadnej z nich o ich przeniesieniu. Są oni trzymani w tak nieludzkich i poniżających warunkach, że w ośrodku naprawdę doszło do prawdziwego wybuchu kryzysu demokracji.
Teraz wierzę, że to jest prawdziwa sytuacja kryzysowa na Lampeduzie, co oznacza, że zachodzi potrzeba ustanowienia pewnego rodzaju wolnej strefy według prawa, miejsca, gdzie migranci mogliby przybywać i skąd byliby deportowani bez potrzeby rozpatrywania każdego przypadku indywidualnie. Biuro Wysokiego Komisarza ONZ ds. Uchodźców podaje, że przynajmniej 75% tych, którzy przybywają do Włoch drogą morską i uzyskują prawo do azylu, prosi o nie. A zatem, gdyby praktyki pana Maroniego zostały wprowadzone w życie, migranci zapewne nie otrzymaliby prawa do azylu, ponieważ byliby natychmiast deportowani bezpośrednio z Lampeduzy, zgodnie z życzeniem włoskiego rządu.
Stąd mamy tu faktycznie kryzys, do którego doprowadziła polityka włoskiego rządu. Obywatele Lampeduzy są tego świadomi, pani Muscardini. Faktycznie, zorganizowali oni strajk generalny przeciwko rządowi, przeciwko jego polityce imigracyjnej, aby nie doszło do otwarcia ośrodka natychmiastowego wydalania z tego miejsca - centrum identyfikacji i wydalania. Zwrócili się również do rządu włoskiego, aby zmienił swoje stanowisko w sprawie Centrum Tymczasowego Pobytu.
To dobrze, że komisarz Barrot pojedzie na Lampeduzę w ciągu najbliższych kilku dni, doceniam ten fakt. Przygotowałem dossier i wysłałem je komisarzowi Barrot. W ciągu następnych kilku dni moja grupa również zorganizuje delegację, która uda się z wizytą na Lampeduzę.
Johannes Blokland

Już dobre dwa lub trzy lata temu, w 2005 i 2006 roku, delegacja Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych odwiedziła różne ośrodki dla uchodźców. Oprócz Lampeduzy, złożono wizyty w takich miejscach jak Wyspy Kanaryjskie, Holandia i Polska. W związku ze sprawozdaniami z tych wizyt odbyły się gorące debaty, a Parlament ten ponaglał Radę i Komisję, aby podjęły działania.
Dziś rano rozmawialiśmy o propozycji opanowania nielegalnego zatrudnienia przy nieobecności Rady. Okres, w którym państwa członkowskie muszą dokonać transpozycji tych dyrektyw do własnego ustawodawstwa wynosi dwa lata. Ale kwestia imigracji jest pilna i dwuletni okres to za dużo. Już od trzech lat dyskutujemy o Lampeduzie i za każdym razem rozmawiamy o środkach odstraszania nielegalnych imigrantów. Po zastosowaniu każdego z tych środków okazuje się, że po krótkim spadku liczba imigrantów wzrasta. Jest czymś szokującym, że znowu musimy dyskutować w ten sposób na temat przyjmowania imigrantów na Lampeduzie. Sprawozdania parlamentu w sprawie przyjmowania imigrantów wydają się zupełnie nieskuteczne. Dlatego wzywam prezydencję Rady, aby uczyniła priorytet z tej kwestii.
Rozumiem, że w 2007 roku ponad 12 tysięcy imigrantów przypłynęło na Lampeduzę, a w roku 2008 liczba ta wzrosła do ponad 30 tysięcy. Centrum przetrzymywania nie zostało zbudowane, aby pomieścić taką liczbę. Wiemy to od trzech lat. Stara baza NATO jest obecnie przebudowywana, aby pomieścić więcej imigrantów, ale nie jest to właściwe rozwiązanie. Chciałbym usłyszeć od Rady, co zrobi, aby wesprzeć włoskie inicjatywy nakierowane na poprawę stanu obiektów przyjmujących imigrantów. Czy jest to może coś, czym mógłby zająć się Frontex i czy inne państwa członkowskie są gotowe do udzielenia Włochom finansowego i sprzętowego wsparcia?
Wczoraj wieczorem w wiadomościach o 20:00 cała Holandia mogła zobaczyć, jak wygląda sytuacja na Lampeduzie, ale teraz drzwi znowu zostały zamknięte zarówno przed dziennikarzami, jak i przed organizacjami pozarządowymi. Wzywam Włochy do otwarcia i przejrzystości w traktowaniu imigrantów na Lampeduzie.
Koenraad Dillen
(NL) Problemy dotyczące Lampeduzy są wszystkim znane od lat. Wywrócone do góry dnem statki tuż przy wybrzeżach Europy z nieszczęśnikami ubiegającymi się o azyl stanowią w ostatnich latach regularnie pojawiający się widok. Dziesiątki tysięcy osób próbują dotrzeć do Europy, zwabione przez pozbawionych skrupułów handlarzy ludźmi, gotowych za ogromne sumy pieniędzy przemycać do Europy poszukiwaczy lepszego życia.
Nie mam zamiaru owijać niczego w bawełnę, lecz powiem, że sytuacja na Lampeduzie jest przede wszystkim wynikiem porażki europejskiej polityki imigracyjnej i nie należy obwiniać za nią lokalnych władz we Włoszech ani mieszkańców Lampeduzy. Europa powinna zdobyć się na odwagę i wysłać czytelny sygnał, bo w desperacji potrzebne są desperackie środki. Powinniśmy potraktować handlarzy ludźmi z należytą surowością; żadna kara nie jest dla nich zbyt surowa. Takie zachowanie powinno pociągać za sobą surową politykę w zakresie udzielania azylu, taką, która pokaże reszcie świata, że Europa poważnie traktuje ochronę swoich granic.
Europa powinna wzorować się na Szwajcarii, która dwa lata temu postanowiła zaostrzyć wymagania prawne w obszarze imigracji i azylu. Tylko w ten sposób można wysłać handlarzom ludźmi i poszukiwaczom lepszego życia czytelny sygnał, że Europa jest gotowa chronić swoje granice, aby uniknąć katastrofy społecznej. Tylko wtedy taka debata jak ta, która odbywa się teraz, okaże się niepotrzebna w przyszłości.
Stefano Zappalà
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Nic już w tej Izbie mnie nie zdziwi. Jednakże ktoś, kto ogłosił w lipcu zeszłego roku, w tej samej materii, że wstydzi się, iż jest obywatelem Włoch, nie miałby teraz innego wyjścia niż tylko stwierdzić to, co stwierdził teraz pan Fava. Żałuję, że nie ma go tutaj z nami w tej Izbie. Ciekaw jestem, ile głosów zdobędzie on w swoim mieście i jak wielu wyborców reprezentuje.
Niemniej jednak, panie przewodniczący, przy tej okazji z ust różnych osób padło trochę prostackich i głupich stwierdzeń. Mam nadzieje i wierzę, że komisarz Barrot naprawdę pojedzie wkrótce z wizytą na Maltę, Lampeduzę i tak dalej i zda sobie sprawę z tego, jakim złem jest brak polityki Wspólnoty Europejskiej w tym obszarze, ponieważ prawda, komisarzu Barrot, panie Vondra, wygląda dokładnie tak: polityka Wspólnoty nie istnieje. Jakie są tego konsekwencje? Że pozwolono kilku głupim i niedouczonym osobom na atakowanie czegoś, co faktycznie jest tragiczną rzeczywistością, której doświadczają obywatele, jednostki oraz, przede wszystkim, rządy krajowe.
Uważam, że ważne jest, aby podać państwu kilka liczb. W 2007 roku na Lampeduzę przybyło około 11 tysięcy migrantów. W 2008 roku liczba ta była trzy razy wyższa i wynosiła około 31 tysięcy. To nieprawda, że liczba osób ubiegających się o azyl odpowiada ogólnej liczbie imigrantów; stanowią oni około jednej dziesiątej ogółu. Tylko w ciągu trzech dni, od 26 do 28 grudnia, czyli w dzień św. Szczepana i zaraz po świętach Bożego Narodzenia, przybyło dwa tysiące migrantów. W ciągu trzech dni rozpatrzono 76 wniosków. Z tych 76 wniosków o udzielenie azylu, 36 rozpatrzono pozytywnie, 3 zawieszono, a resztę... Już kończę, panie przewodniczący. Po stwierdzeniach, które tu padły, proszę o cierpliwość. Później pani Frassoni odpowie, kiedy sobie pan życzy, kiedy się to panu wydaje właściwe i w każdych okolicznościach; nie ma problemu.
Teraz liczą się tylko prawdziwe fakty: Lampeduza, Malta i inni dźwigają straszny ciężar. Obywatele są źli na rząd włoski. Są źli, ponieważ oni sami nie mogą już dłużej wytrzymać tej sytuacji. Dlatego ten Parlament, zamiast rzucać podejrzenia na prawomocne władze, które robią co w ich mocy, powinien spróbować pomóc Unii Europejskiej wywiązać się ze swoich obowiązków.
Martine Roure
(FR) Panie przewodniczący! Od 2005 roku bardzo nas porusza katastrofalna sytuacja migrantów przetrzymywanych na wyspie Lampeduza, w liczbie znacznie przekraczającej tę, którą ta wyspa jest w stanie pomieścić.
Sytuacja jest trudna dla małej wyspy, która w samym tylko 2008 roku musiała uporać się z przyjazdem prawie 31 700 imigrantów. Tę ogromna falę udało się w ostatnich latach utrzymać pod kontrolą, ponieważ migranci ci byli wysyłani do innych ośrodków w kontynentalnych Włoszech.
Transfery te przerwano w wyniku decyzji ministra spraw wewnętrznych i widzimy, że sytuacja uległa znacznemu pogorszeniu. Jednakże projekt prezydium, który jest zarządzany wspólnie przez ministra spraw wewnętrznych, Wysokiego Komisarza ds. Uchodźców oraz włoski Czerwony Krzyż i częściowo finansowany przez Unię, stał się przykładem dobrego zarządzania przyjmowaniem migrantów. Decyzja o zakończeniu transferów do Włoch stwarza realny problem w dostępie do procedur azylowych.
Co się tyczy Mayotte, od 2007 roku wiemy o tym, że nominalna przepustowość ośrodka Pamandzi została przekroczona. Wiadomo, że mieszkają tam 204 osoby, ogólnie nieletnie, podczas gdy maksymalna przepustowość to 60 osób.
Obecne warunki są katastrofalne: mężczyźni śpią na podłodze, nie rozdaje się żadnej pościeli ani przyborów toaletowych, a mężczyźni, kobiety i dzieci muszą korzystać z tych samych łazienek. Warunki przetrzymywania są poniżające i stanowią policzek dla godności człowieka.
Faktycznie, presja migracji jest bardziej odczuwalna na tych terytoriach, ale godność każdego człowieka musi być zapewniona i każdy przypadek należy rozpatrywać zgodnie z prawem. Już powiedziano, że mamy nieuchronną potrzebę prawdziwej europejskiej polityki w obszarze azylu i imigracji oraz solidarności na szczeblu unijnym.
Zwracamy się w tej sprawie do Parlamentu Europejskiego od kilkunastu lat i dlatego obecnie apelujemy do Rady.
Roberta Angelilli
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie, panie komisarzu! Jest pan bardzo rozsądną osobą i dlatego zapraszam pana, dołączając się do innych posłów, aby udał się pan na Lampeduzę, ale proszę to zrobić bez wcześniejszego uprzedzenia, a wtedy pan zobaczy, jak trudno jest zarządzać tego rodzaju sytuacją kryzysową.
Jest to sytuacja, w której na wyspę, która ma tylko kilka kilometrów kwadratowych, przypływa od lat wiele tysięcy osób ludzi - a tym okresie u władzy były rządy i lewicowe, i prawicowe. Część z tych osób umiera podczas podróży z powodu nieludzkich warunków, na które narażają je pozbawieni skrupułów handlarze ludźmi. Co zatem należy zrobić: zignorować zasady? Aby zastosować ewentualną repatriację lub sprawdzić, czy mają oni status uchodźcy politycznego albo czy potrzebują azylu politycznego, osoby te muszą zostać zidentyfikowane, a to oczywiście trwa. A więc dość już demagogii! Włochy płacą cenę w formie bardzo poważnej odpowiedzialności, która jest nieproporcjonalna do wsparcia, zarówno finansowego, jak i w zakresie prawodawstwa, udzielanego przez Unię Europejską.
Nils Lundgren
(SV) Niestety, żaden kraj na świecie nie może przyjmować imigrantów bez ograniczeń. Różnice pomiędzy krajami są zbyt duże i dlatego pojawiają się problemy, o których teraz mówimy. Ci, którzy przyjeżdżają, zazwyczaj przedstawiają się jako osoby ubiegające się o azyl. Kiedy tak się dzieje, musimy strzec praworządności. Musimy traktować te osoby jak wolnych obywateli oraz otaczać je szacunkiem. Musimy chronić należne im prawa człowieka podczas oczekiwania na rozpatrzenie wniosku czy udzielony im zostanie azyl, czy też nie. To, o czym teraz rozmawiamy wydaje mi się bardzo dziwne.
Dlaczego te wszystkie osoby, które przybywają na wyspę Lampeduza, mają być zmuszane do pozostania tam na zawsze? Jak powiedział mój przedmówca, jeżeli ludzie napływają na przykład do małego miasteczka w południowej Szwecji, nie oczekujemy, że tam zostaną. Zostaną oni oczywiście przeniesieni do innych miejsc w całym kraju w trakcie oczekiwania na rozpatrzenie ich sprawy. To samo należy zrobić we Włoszech.
Maddalena Calia
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Walka z nielegalną imigracją, biorąc pod uwagę jej rozmiar i konsekwencje, jest problemem, który musi zostać rozwiązany na szczeblu Wspólnoty, ponieważ tylko Unia Europejska posiada niezbędną władzę polityczną, aby zidentyfikować skuteczne rozwiązania i kontrolować to zjawisko. Żadne państwo, działając samo, nie może osiągnąć oczekiwanych rezultatów.
W oczekiwaniu na wdrożenie strategii przez Europę rząd włoski nie ustaje w pracy zarówno nad europejskim paktem w sprawie imigracji i azylu, przyjętym przez Radę Europejską w październiku 2008 roku, jak i dyrektywą w sprawie powrotu nielegalnych imigrantów z grudnia 2008 roku. Jest to ważna praca tak na szczeblu krajowym, jak i międzynarodowym.
Na szczeblu krajowym bardzo krytykowano, moim zdaniem niesprawiedliwie, propozycję ministra Maroniego w sprawie wdrożenia na wyspie przez Centrum Identyfikacji i Wydalania polityki bezpośredniej repatriacji w szczególnych przypadkach. Opcja ta nie stanowi zagrożenia dla praw podstawowych nielegalnych imigrantów, uchodźców i osób ubiegających się o azyl, jak twierdziło wiele stron. Aby tego dowieść, zacytuję kilka liczb w odniesieniu do Lampeduzy, które już zostały tu podane: rozpatrzono 76 wniosków w styczniu 2009 roku, z czego 36 zostało załatwionych pozytywnie, trzy odroczone, a 37 odrzuconych. Z kolei wszystkie osoby ubiegające się o azyl zostały przeniesione z wyspy do ośrodków w Trapani, Bari i Crotone. Oznacza to, że ci, którzy się kwalifikują, są przyjmowani.
Na szczeblu międzynarodowym parlament włoski ratyfikuje dzisiaj umowę z Libią, której artykuł 19 jasno stanowi, że należy ustanowić bardziej skuteczny system kontroli na granicach lądowych Libii, aby przeciwdziałać nielegalnej imigracji. Co więcej, ministrowie Maroni i Frattini spotkali się z władzami Tunezji w zeszłym tygodniu, aby zawrzeć z tym krajem umowę o readmisji, stanowiącą konieczny warunek trwałej repatriacji. Koncepcja, którą musimy przyjąć tutaj w Parlamencie, co również powiedział wiceprzewodniczący Barrot, jest taka, że musimy być absolutnie niewzruszeni wobec nielegalnej imigracji, lecz równocześnie przyjmować i wspierać tych, którzy się integrują i mają wkład w społeczno-gospodarczy rozwój naszych krajów.
Wolfgang Kreissl-Dörfler
(DE) Panie przewodniczący, komisarzu Barrot! Z zadowoleniem przyjmuję fakt, że chce pan odwiedzić Lampeduzę, ale zalecam, aby pojechał tam pan wkrótce i bez wcześniejszego ostrzeżenia, w przeciwnym razie okaże się bowiem, że zobaczy pan zupełną fikcję. Kiedy my złożyliśmy tam wizytę, obóz został oczyszczony, a zamiast przetrzymywanych imigrantów były kukły. Powinien pan również pojechać tam zanim panowie Berlusconi i Maroni zamienią Lampeduzę na nowe Alcatraz Europy i będą tam nadal przetrzymywać obywateli w niewoli.
Oczywiście, my w Unii Europejskiej musimy wykazać się solidarnością. Musimy ustanowić kontyngenty dotyczące uchodźców, którye można rozdzielić wśród różnych państw członkowskich i które również obejmą uchodźców przybyłych przez zieloną granicę. Ich liczba jest dość znaczna.
To co się tutaj dzieje - a odwiedziliśmy wiele obozów - jest przerażające i zupełnie niehumanitarne. Pan Berlusconi twierdzi, że wszyscy oni mogą sobie pójść na piwo, jak tylko mają ochotę. Pokazuje to poziom inteligencji tego człowieka, który jest zupełnie zerowy. Chcę, aby było to jasne.
Ludzie tacy jak pan Maroni mówią, że musimy być twardzi i stosować prawo z całą mocą, a następnie w niedzielę idą i klęczą na stopniach schodów do Watykanu, twierdząc, że są dobrymi katolikami. Takie dwulicowe podejście jest już dłużej nie do przyjęcia. Musimy wspierać inne państwa członkowskie, takie jak Malta, Grecja i Włochy, ale nie tych hipokrytów. Im nie powinniśmy pomagać.
Mario Borghezio
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Europa musi się zdecydować: czy chce uregulowania imigracji, czy inwazji i karygodnego wykorzystywania nielegalnych imigrantów? Rząd włoski dokonał właściwego wyboru: zatrzymać nielegalnych imigrantów na Lampeduzie i, równocześnie, renegocjować umowy o repatriacji z krajami, z których oni pochodzą.
Jednakże wymaga to dodatkowych środków i Europa nie może jedynie dyskutować, krytykować, przyglądać się problemowi przez lornetkę. Europa musi zdecydowanie przyjechać na Lampeduzę i pomóc naszemu krajowi oraz tym, którzy do tego problemu podchodzą tak, jak pan Maroni. Dzisiaj 120 nielegalnych imigrantów wraca z Lampeduzy do Tunezji, co nie zdarzało się za poprzednich rządów, ponieważ imigranci musieli zostać przyjęci z powrotem - wyrywając w ten sposób zęby mafii, która organizuje te podróże, aby je potem wykorzystać do przestępczego procederu przemytu ludzi.
Taki działacz antymafijny, jak pan Fava, powinien być w stanie to zrozumieć, nie jest to trudne, on również powinien to zrozumieć. Linię Maroniego popiera Malta, Grecja i Cypr oraz ci, którzy mieszkają blisko południowej granicy naszego kraju. Wszystkie osoby ubiegające się o azyl oraz wszyscy nieletni zostali już przeniesieni do właściwych ośrodków. To, co zostało tu powiedziane, jest nieprawdą. Jeśli pani Roure chce jechać na Lampeduzę jutro rano, nie znajdzie tam żadnego dziecka, a jeśli czyta włoskie gazety, odkryje, że to pan Maroni zdemaskował handel organami: gdy naszym krajem rządziła lewica, dzieci zazwyczaj znikały z Lampeduzy. Maroni to zdemaskował. Cóż, przesłanie jest jasne: ludzie muszą wjeżdżać do Europy tylko w legalny sposób, a nie na łodziach należących mafii i przy pomocy handlarzy ludźmi.
Paul Rübig
(DE) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Priorytetem musi być traktowanie uchodźców z troską. Koncepcja obowiązku szkolnego jest znana nam wszystkim w Europie. Powinniśmy zacząć od pozwolenia ludziom, którzy tu utknęli, na zdobycie właściwego wykształcenia. Nauczanie języka i szkolenie zawodowe są pilnie potrzebne, wraz z możliwością zapoznania się z kulturą europejską, aby czas spędzony w tych obozach przetrzymywania nie był stracony, abyśmy pomogli ludziom pomóc sobie samym. To powinien być nasz główny cel.
Być może w budżecie mogą się znaleźć środki przygotowawcze, co pozwoli nam zaoferować tym ludziom szansę edukacji. Przyjechali oni do Europy w desperacji i powinniśmy być w stanie udostępnić im podstawowe ramy umożliwiające osiągnięcie sukcesu w ich rodzinnych krajach oraz odegranie aktywnej roli w promowaniu demokracji i wolności.
Simon Busuttil  
- (MT). Ucieszyło mnie, że komisarz Barrot mówi, iż ma nawet plany wizyty na Malcie i zapewniam pana komisarza, że nie będzie miał trudności ze znalezieniem imigrantów w ośrodkach na Malcie z tego prostego powodu, że Malta nie może po prostu przyjąć tych imigrantów i przenieść ich w inne miejsce i częściowo to z tego powodu sytuacja w moim kraju jest taka trudna. Panie przewodniczący, w zeszłą niedzielę łódź przewożąca 260 imigrantów przybiła do naszych brzegów. Aby łatwiej to było panu zrozumieć, liczba ta jest odpowiednikiem 39 tysięcy imigrantów przybywających do Francji lub Włoch w jednym dniu. Aby kontekst był jasny dla pana Vondry, to tak jak 7 tysięcy imigrantów przybywających do Czech w jednym dniu. Liczba 2 tysięcy imigrantów przypływających na Lampeduzę w trakcie świąt Bożego Narodzenia to nic w porównaniu z tym! Dlatego też to, czego nam potrzeba w takim delikatnym przypadku jak ten, to nie krytyki skierowanej przeciwko władzom kraju, ale solidarności, aby położyć kres tej fali i zmniejszyć obciążenie. Dziękuję.
Roberto Fiore
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Chciałbym państwu przypomnieć czego chcą mieszkańcy Lampeduzy. W chwili obecnej protestują i prawie wszyscy uczestniczyli w niedawnym marszu na ulicach wyspy, ponieważ nie chcą ani Centrum Tymczasowego Pobytu, ani Centrum Identyfikacji i Wydalania, który był najnowszym pomysłem. Ten ostatni miał zostać utworzony na wyspie, która, proszę pamiętać, ma jedenaście kilometrów długości i trzy kilometry szerokości: niedorzecznie mało przestrzeni w zderzeniu z tysiącami imigrantów, którzy tam dotrą w ciągu najbliższych kilku miesięcy.
Pewnego dnia, właśnie gdy doszło do nagłej i niespodziewanej ucieczki 1 000 imigrantów z Centrum Tymczasowego Pobytu, byłem obecny na wyspie i obserwowałem konsternację i strach ludzi, którzy tam mieszkają i nie chcą już być świadkami takich wydarzeń. Jest to wyspa, która utrzymywała się z turystyki i rybołówstwa, a obecnie jest świadkiem, jak ślepa polityka imigracyjna niszczy jej własną gospodarkę.
Reinhard Rack
(DE) Panie przewodniczący! Przysłuchiwałem się bardzo uważnie tej debacie i jestem tutaj obecny od początku do końca, w odróżnieniu od wielu mówców z różnych grup.
Zauważyłem jedną rzecz, a mianowicie ponad połowa debaty była poświęcona wewnętrznej polityce Włoch. Jest to zasadne, ale sugeruję, że ta debata powinna głównie odbywać się w Rzymie, a nie tutaj w Parlamencie Europejskim. Rozmawiamy tutaj o sprawach europejskich i dyskusja powinna obejmować jedną dodatkową kwestię. Prawie żadne z wystąpień nie odnosiło się do faktu, że ta kwestia dotyczy nie tylko uchodźców, osób ubiegających się o azyl i imigrantów ekonomicznych przybywających do Europy, ale również, w znacznym stopniu, likwidacji raz na zawsze zorganizowanej przestępczości.
Żadna z osób, które przypływają na Lampeduzę lub Maltę, nie znalazła łodzi sama. Przypływają, ponieważ zostali zwabieni przez zorganizowane grupy przestępcze i zapłacili za to dużo pieniędzy.
Alexandr Vondra
urzędujący przewodniczący Rady. - Panie przewodniczący! Chciałbym podziękować państwu za bardzo konstruktywną i pomocną debatę. Są rzeczy, które może zrobić Rada; są inne rzeczy, których Rada nie ma obowiązku robić, lub które nie nalezą do jej kompetencji.
Rozpocznę od aspektów negatywnych - ograniczeń. Jak już wspomniano, do kompetencji Rady nie należy monitorowanie wdrażania prawa Wspólnoty przez państwa członkowskie; to należy do Komisji, a mój kolega komisarz Barrot o tym mówił i na pewno pozostajemy w bliskiej współpracy z Komisją nad wieloma sprawami.
Również do kompetencji Komisji nie należy wdrażanie krajowych przepisów państw członkowskich. Wiele zostało powiedziane podczas tej szczególnej debaty na temat krajów najbardziej zaangażowanych: Włoch i Francji. Z drugiej strony, na pewno mamy wolę oraz instrumenty do działania, a Rada pragnie podjąć działania w przyszłości. Myślę, że wszyscy się zgadzamy - a słuchałem państwa bardzo uważnie, ponieważ mówili państwo o dalszej potrzebie poprawy działań UE w obszarze polityki migracji i azylu - że wiele zostało zrobione w zeszłym roku i myślę, że wszyscy jesteśmy wdzięczni prezydencji francuskiej za podjęcie inicjatywy promowania europejskiego paktu w sprawie imigracji i azylu, w którym są precyzyjnie wymienione niektóre instrumenty solidarnościowe. Teraz nadszedł czas na stopniowe wdrażanie, krok po kroku. Oczywiście Parlament, wraz z Radą i Komisją, będzie miał możliwość popracować nad tym wspólnie. Mogę państwu obiecać, że w trakcie naszej prezydencji, jak również nadchodzącej prezydencji - ponieważ ta kwestia nie zostanie rozwiązana w ciągu następnych kilku tygodni - będziemy nad tym ciężko pracować.
To są sprawy strategiczne. Są również sprawy, które wymagają bardziej natychmiastowych reakcji, takich jak obniżenie ryzyka kryzysu humanitarnego oraz negatywnego oddziaływania. Pochodzę z Czech, które nie są w centrum uwagi mediów, ale również mamy swoje własne doświadczenia: po podziale Czechosłowacji w 1992 roku nastąpił ogromny napływ - liczony w setkach tysięcy - Romów ze Słowacji na terytorium Czech. Być może nie była to sytuacja podobna do tego, co się dzieje na Malcie, gdzie, jak rozumiem sytuacja jest szczególnie trudna, ale myślę, że każdy w UE ma pewne doświadczenia w tym względzie i bez wątpienia jest potrzeba, abyśmy pracowali razem.
Jacques Barrot
Panie przewodniczący! Jak powiedział wicepremier Vondra, Komisja musi zadbać o stosowanie zasad. Jednakże, panie wicepremierze, państwa członkowskie muszą również współpracować i myślę, że dzięki paktowi w sprawie imigracji i azylu oraz dynamice prezydencji pańskiego kraju, będziemy w stanie razem wykonać świetną robotę.
Zauważyłem niecierpliwość posłów podczas tej debaty, ale należy powiedzieć, że to dopiero początek wdrażania paktu i, jak już powiedziałem, ramy prawne zaczynają dopiero nabierać kształtów i mogą być wykorzystywane jako wsparcie. Oczywiście teraz musimy je wykorzystać, aby stworzyć politykę Wspólnoty w obszarze azylu oraz politykę Wspólnoty w obszarze imigracji.
Europa potrzebuje większej solidarności. Właśnie wysłuchałem pana Bustilla i prawdą jest, że w obliczu napływu imigrantów i osób ubiegających się o azyl takie państwa członkowskie jak Malta znajdują się w wyjątkowo trudnej sytuacji. Europa musi się zdecydować, jakiej solidarności potrzebuje. Jest to absolutnie konieczne.
Również chciałbym powiedzieć, że próbujemy udzielać jak najwięcej pomocy poprzez Europejski Fundusz na rzecz Uchodźców. Ale, i tu zwracam się do pani Frassoni, prawdopodobnie istnieje tu błąd, bowiem Europejski Fundusz na rzecz Uchodźców nie może być wykorzystywany w żadnym przypadku do rejestracji Romów. Nie jest to możliwe. Nie takie jest przeznaczenie tego funduszu. W każdym razie, gdy pojadę na Lampeduzę i na Maltę, zobaczę, jak jest tam wykorzystywana pomoc finansowa, której udzielamy państwom członkowskim.
Dlatego chcę powiedzieć, że będziemy teraz zwracać dużą uwagę na tę kwestie. Wreszcie mamy trwałe ramy prawne, które pozwolą nam na podejmowanie dużo więcej działań niż poprzednio w zakresie warunków przyjęcia imigrantów. Również mam nadzieję, że dzięki bardziej zjednoczonej Europa możliwa będzie poprawa sytuacji tych imigrantów, zwłaszcza tych osób ubiegających się o azyl, które zasługują na naszą pełną uwagę.
Chciałbym odpowiedzieć pani Sudre, ponieważ przedstawiła ona bardzo dobre wyjaśnienie wyjątkowo niepokojącej sytuacji na Mayotte. To, co powiedziała jest prawdą: francuskie władze poinformowały nas, że nowy ośrodek posiadający 140 miejsc zostanie otwarty w 2010 roku. A co najważniejsze, te same władze prowadzą obecnie negocjacje z władzami Komorów w celu zawarcia porozumienia o przemieszczaniu się i migracji, bowiem naciski w zakresie migracji na tę wyspę muszą ulec trwałemu zmniejszeniu.
Ogólnie rzecz biorąc, muszę powiedzieć, że potrzebna jest nam polityka partnerstwa z krajami pochodzenia imigrantów. Panie wiceministrze, to jest warunek, który musimy spełnić, aby w jakiś sposób ograniczyć bardzo silne naciski na pewne państwa członkowskie, które stwarzają niektórym z nich problemy. Jednakże uważam, że gdyby Unia Europejska mogła się naprawdę zjednoczyć, bylibyśmy w stanie zareagować na potrzebę podjęcia bardziej skoordynowanych wysiłków w zakresie zarządzania falami migracji. Na tym oczywiście skorzystają te kobiety i ci mężczyźni, o których nie powinniśmy nigdy zapominać i którzy znajdują się w bardzo przykrej sytuacji.
Przewodniczący
Debata została zamknięta.
