3. Uchodźcy erytrejscy przetrzymywani jako zakładnicy w Synaju
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku dziennego jest debata nad sześcioma projektami rezolucji dotyczącymi kwestii uchodźców erytrejskich przetrzymywanych jako zakładnicy w Synaju.
Marietje Schaake
autorka - Panie Przewodniczący! Uważa się, że na pustyni Synaj około 250 uchodźców erytrejskich jest przetrzymywanych jako zakładnicy, a do nas docierają informacje o nieludzkim traktowaniu i gwałtach popełnianych w trakcie oczekiwania przez tych ludzi na okup, który trzeba wypłacić handlarzom ludźmi za ich uwolnienie.
Niedawne wydarzenia są jednym z ogniw przemytu emigrantów subsaharyjskich przez Egipt do Izraela, który działa na Półwyspie Synaj od 2007 roku. Władze Egiptu podejmują popierane przez nas wysiłki na rzecz zbadania informacji dostarczanych przez Wysokiego Komisarza ONZ ds. Uchodźców (UNHCR). Komisarz powinien w bardziej stanowczy sposób korzystać ze stosowanych wspólnie z władzami egipskimi procedur dyplomatycznych służących likwidacji sieci handlu ludźmi i zapobieganiu ich przemytowi.
Jednocześnie Egipt powinien poprawić sposób traktowania uchodźców w świetle norm międzynarodowych. Oznacza to, że w ramach uzasadnionej ochrony granic nie należy używać nadmiernej czy nawet zbrojnej siły wobec imigrantów czy uchodźców, a tej rady moglibyśmy od czasu do czasu udzielić również UE.
David-Maria Sassoli
Panie Przewodniczący! Sytuacja jest niezwykle poważna. Uważamy, że tę kwestię - którą śledzą również media europejskie - musi rozwiązać Unia Europejska wraz z Parlamentem, i wzywamy Komisję do jej zbadania, ponieważ to rzeczywiście nadzwyczajna sytuacja humanitarna.
W tym przypadku państwa członkowskie muszą uczynić wszystko, aby spróbować pomóc tym uchodźcom opuścić terytorium, na którym się znajdują, i uważamy, że możliwe jest ich przyjęcie w krajach europejskich. Wzywamy Komisję do podjęcia wszelkich możliwych kroków na rzecz takich działań, w tym do wykorzystania środków dostępnych w ramach Europejskiego Funduszu na rzecz Uchodźców.
Charles Tannock
autor - Panie Przewodniczący! Grupa ECR potępia potworne traktowanie, którego ofiarą padają ci niewinni uchodźcy, pochodzący głównie z Erytrei, które jest nowoczesną formą niewolnictwa narzuconego przez handlarzy ludźmi. My również z zadowoleniem przyjmujemy wysiłki podejmowane przez rząd Egiptu, służące zbadaniu zarzutów i zagwarantowaniu uwolnienia uchodźców, ale powinniśmy skupić się również na tym, dlaczego ci nieszczęśni ludzi w ogóle uciekali.
Odpowiedź brzmi: ponieważ reżim prezydenta Erytrei, pana Afewerkiego, należy do najbardziej represyjnych na świecie. Każdy, kto ma szansę wyrwać się spod jego dyktatury, podejmuje taką próbę, a część z tych ludzi jest w stanie lepiej ułożyć sobie życie gdzieś indziej. Ci, którzy nie są w stanie wyjechać z Erytrei, albo są bezterminowo wcielani do armii, albo muszą z trudem utrzymywać się na peryferiach gospodarki, która zbankrutowała wskutek wielu lat daremnej wojny z sąsiednią Etiopią, powszechnej korupcji i fatalnego zarządzania gospodarczego. W Erytrei nigdy nie przeprowadzono wyborów krajowych.
Z niedawno ujawnionych przez portal WikiLeaks informacji wynika, że dyplomaci amerykańscy opisywali prezydenta Afewerkiego jako okrutnego i aroganckiego przywódcę. Mówiąc to publicznie, nie odczuwam wyrzutów sumienia. Powinniśmy uczynić wszystko, co w naszej mocy, aby pozbawić władzy tego przerażającego afrykańskiego tyrana, powinniśmy zakręcić kurek z całą pomocą unijną dla jego reżimu i zawiesić przywileje umowy z Kotonu, z których korzysta jego kraj.
Cristian Dan Preda
Panie Przewodniczący! Każdego roku tysiące ludzi, zmuszonych trudną sytuacją w Rogu Afryki, próbuje przekroczyć granicę między Egiptem a Izraelem. Wielu z tych ludzi niestety trafia w szpony beduińskich handlarzy ludźmi. Mówimy o szajkach przestępców, którzy nie mają najmniejszego szacunku dla godności ludzkiej, ponieważ życie tych ludzi staje się kartą przetargową. Wedle informacji przekazywanych przez aktywistów organizacji pozarządowych, które działają na rzecz ochrony tych emigrantów, żądano niewiarygodnych kwot, sięgających 8 000 dolarów za uwolnienie każdej osoby.
Z pewnością nie możemy pozostać obojętni na cierpienie tych ludzi, będących ofiarami niezwykle okrutnego traktowania. Co więcej, chciałbym zwrócić państwa uwagę na delikatną sytuację kobiet, które często padają ofiarą gwałtów. Jednocześnie uważam, że powinniśmy w tej sytuacji przyjąć postawę konstruktywną. Oznacza to, że powinniśmy docenić wysiłki podejmowane przez władze egipskie na rzecz ich uwolnienia, a zwłaszcza wesprzeć ten kraj w walce z handlem ludźmi. Dlatego potrzebujemy nie tylko twardych słów, ale też współpracy i konkretnych działań w tej niezwykle złożonej sytuacji, z którą jeden kraj nie jest w stanie sobie poradzić.
Rui Tavares
Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Obecna sytuacja erytrejskich uchodźców przebywających na pustyni Synaj jest niezwykle poważna, o czym mówiło już kilka koleżanek i kilku kolegów. Oczywiście musimy surowo potraktować handlarzy ludźmi, którzy aktualnie przetrzymują tych uchodźców jako zakładników i domagają się za nich niezwykle wysokiego okupu. Jednocześnie musimy jednak chronić ofiary, ponieważ nie możemy jedynie domagać się surowego traktowania handlarzy, a następnie zupełnie zapomnieć o ofiarach. Musimy też dostrzec przyczyny, które skłoniły ich do przeprawy przez pustynię Synaj: ich szlak migracji przebiegał dotąd przez Libię, ale porozumienia zawarte między Libią a Włochami i Libią a UE, przedstawiane tu wielokrotnie przez Komisję jako dobra wiadomość, oznaczają, że ludzie przybywający z tego, co dość słusznie nazywa się "ogromnym obozem koncentracyjnym” czy "afrykańską Koreą Północną”, nie mają się gdzie podziać.
Z tego względu potrzebne są działania: nie tylko w Egipcie, który w oczywisty sposób robi mniej, niż powinien, ale również w samej Unii Europejskiej. Na wstępie wzywam Komisję Europejską do szybkiego wysłania delegacji do Egiptu, by dowiedziała się, jak wygląda sytuacja na miejscu. Potrzebne są również działania we wszystkich naszych instytucjach, ponieważ Erytrejczycy oczywiście kwalifikują się do przesiedlenia w ramach polityki, którą dysponujemy oprócz Europejskiego Funduszu na rzecz Uchodźców. Ci uchodźcy nie mogą powrócić do Erytrei i nie mogą pozostać w kraju tranzytowym: jedynym rozwiązaniem jest przesiedlenie. Panie i Panowie! Czy wiedzą Państwo, dlaczego prace nad pakietem aktów prawnych w sprawie przesiedlenia nie posuwają się naprzód? Dzieje się tak, ponieważ Parlament już w maju przeprowadził swoją część procedury współdecyzji w odniesieniu do pakietu środków w sprawie przesiedleń, ale z uwagi na słynny spór dotyczący aktów delegowanych Rada odmawia wykonania swojej części. Gdyby pakiet dotyczący przesiedleń został przyjęty, to obecnie dysponowalibyśmy procedurą nadzwyczajną, którą Parlament dołączył do osobiście napisanego przeze mnie sprawozdania, które zostało tu przyjęte 500 głosami: Komisja Europejska mogłaby wszcząć procedurę nadzwyczajną służącą przesiedleniu tych uchodźców. Ponieważ Rada nie wykonała swojej części pracy w ramach tego, co powinniśmy nazwać procedurą "współniedecydowania”, ci ludzie znajdują się na pustyni Synaj, i kto wie, jak długo jeszcze tam pozostaną? Ta procedura "współniedecydowania” nie przekłada się nijak na codzienne życie prawdziwych ludzi i nadszedł czas, by Rada wykonała swoją część pracy.
Barbara Lochbihler
Panie Przewodniczący! To dzięki rozmowie telefonicznej między erytrejskim księdzem we Włoszech a erytrejskim zakładnikiem europejska opinia publiczna dowiedziała się o pozbawionych skrupułów handlarzach ludźmi, którzy obecnie grożą rozstrzelaniem pozostawionych własnemu losowi uchodźców erytrejskich, jeżeli nie zostanie wypłacony okup. Porywacze nie okazali skrupułów i już pobili czy zastrzelili kilka osób.
Ta brutalna zbrodnia wymusiła bliższe przyjrzenie się temu, co dzieje się na granicy między Egiptem a Izraelem, w regionie, w którym coraz większa liczba uchodźców - próbujących dostać się do Europy lub Izraela, ale nie posiadających potrzebnych dokumentów - jest pozostawiana samym sobie. Po stronie egipskiej istnieje zamknięta strefa wojskowa. Wszyscy wkraczający do tej strefy podlegają sądowi wojskowemu. Według organizacji Human Rights Watch od 2007 r. zastrzelono tam co najmniej 85 nieuzbrojonych uchodźców, którzy próbowali przekroczyć granicę. Rząd Izraela mówi o co najmniej 1000 uchodźcach próbujących każdego miesiąca przedostać się do ich kraju bez dokumentów i zaczął wzmacniać zabezpieczenia i monitoring wzdłuż granicy. Ponadto na pustyni Negew uruchomiono duży obóz internowania.
Wzywamy zainteresowane rządy do współpracy z Agencją ONZ ds. Uchodźców oraz zagwarantowania ochrony i praw uchodźców na ich granicach. Jednak oczywiście uznajemy też, że również w Europie ponosimy odpowiedzialność za los tych migrantów, których wydala się z Europy na naszych zewnętrznych granicach i którzy nie są w stanie wrócić do swoich krajów, padając w związku z tym ofiarą naruszeń praw człowieka, podobnie jak to się dzieje w przypadku tych erytrejskich uchodźców.
Filip Kaczmarek
w imieniu grupy PPE - (PL) Panie Przewodniczący! Sytuacja uchodźców erytrejskich na Synaju jest dramatyczna. Szukają lepszego życia, a często spotyka ich śmierć, tortury i opresja. Są wykorzystywani i oszukiwani. Władze egipskie próbują walczyć ze zjawiskami handlu ludźmi, ale nie zawsze ich reakcja jest skuteczna. Musimy pomóc uchodźcom, zakładnikom i wszystkim tym, którzy tej pomocy potrzebują. Powinniśmy wspierać władze izraelskie i egipskie w walce z handlem ludźmi.
Warto też rozważyć przyczyny tych niebezpiecznych zjawisk. Uważam, że trzeba dążyć do poprawy sytuacji w samej Erytrei i innych krajach rogu Afryki. Polepszenie sytuacji w krajach afrykańskich może zmniejszyć presję migracyjną. Zwalczając same patologie związane z migracjami, nie rozwiążemy problemu. Możemy jedynie ograniczać negatywne zjawiska i żerowanie na determinacji uchodźców. Proszę o poparcie projektu PPE. W tym przypadku jesteśmy przekonani, że nasz projekt jest lepszy niż wspólny projekt.
Ana Gomes
Panie Przewodniczący! Egipt nie tylko świadomie nie dostrzega straszliwego traktowania i wykorzystywania uchodźców afrykańskich, próbujących uciec ze swoich krajów, zwłaszcza Somalii i Erytrei, przez Synaj do Izraela, ale także ich deportuje, nawet jeżeli wyraźnie kwalifikują się jako uchodźcy i osoby starające się o azyl, ponieważ albo pochodzą z pierwszego z tych krajów, w którym toczy się straszna walka z terroryzmem i w którym nie obowiązują prawo ani porządek, albo z drugiego - Erytrei - będącego jedną z najbardziej represyjnych tyranii na świecie. Władze egipskie stosują wobec nich politykę strzelania by zabić, w związku z czym według sprawozdania Human Rights Watch od 2007 roku na Synaju zginęło już 85 uchodźców.
Wzywamy władze egipskie do przestrzegania swoich zobowiązań w zakresie praw człowieka, a w szczególności wobec migrantów i uchodźców, oraz do podjęcia współpracy z Wysokim Komisarzem ONZ ds. Uchodźców. Wzywamy też władze europejskie, by zrobiły to samo, i w pełni popieramy to, co pan poseł Tavares powiedział w związku z tą sprawą w zakresie możliwości przesiedlenia.
Judith Sargentini
Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Bądźmy szczerzy: rezolucje, w ich obecnym brzmieniu, są rozwodnionymi wersjami tego, od czego zaczynaliśmy na początku tygodnia.
Jeszcze raz postawmy sprawę jasno: "sytuacja jest poważna”. Zwracamy też uwagę na fakt, że uchodźcy erytrejscy są przetrzymywani na synaju jako zakładnicy. A mimo to nie jesteśmy gotowi porozmawiać o powiązaniach między Włochami a Libią i o zamknięciu Europy przed migrantami, w efekcie czego uchodźcy polityczni muszą uciekać w innych kierunkach. Teraz są zmuszeni wybierać szlaki jeszcze niebezpieczniejsze niż poprzednio.
Wszyscy uciekający z Erytrei automatycznie stają się uchodźcami politycznymi, ponieważ nie mogą wrócić, a jeżeli któryś z nich to zrobi, to naraża swoją rodzinę na niebezpieczeństwo. Najbardziej boli mnie to, że w tym Parlamencie nie jesteśmy skłonni powiedzieć: jeżeli Europa tak bardzo chce bronić się przed migrantami, to będzie musiała otworzyć swoje ambasady w Erytrei, aby ułatwić ludziom staranie o azyl. Nie pozwolono nam włączyć tego wniosku do przedmiotowej rezolucji.
Kiedy słyszę, jak Grupa Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci) mówi o wszystkim tym, co trzeba zrobić w Egipcie, to myślę sobie: co my musimy zrobić i jak możemy odmawiać uznania, że ci ludzie są zagrożeni tylko dlatego, że nie jesteśmy skłonni podjąć odpowiedzialności? Zamykamy drzwi przed tymi ludźmi i w ten sposób narażamy ich życie na niebezpieczeństwo.
Jaroslav Paška
Panie Przewodniczący! Granica Synaju stała się szlakiem, którym tysiące Erytrejczyków ucieka ze swojego kraju, próbując lepiej ułożyć sobie życie.
W swojej nielegalnej pielgrzymce za wolnością są jednak uzależnieni od pomocy przemytników, którzy za pewną opłatą są skłonni pomóc uchodźcom przedostać się przez granicę Synaju, nawet bez potrzebnych dokumentów. W tym pozbawionym zasad handlu uchodźcy znajdujący się w rękach gangów przemytniczych praktycznie nie mają żadnych praw i są uzależnieni od zmiennych kolei losu oraz kaprysów tych, którym - za opłatą - powierzyli swój los.
Śmierć siedmiu erytrejskich uchodźców, zabitych na granicy egipsko-izraelskiej, mówi nam nieco o ponurej doli uchodźców nielegalnie przemieszczających się w poszukiwaniu wolności. Panie i Panowie! Z tego względu to całkiem słuszne, że angażujemy się w rozwiązanie tego problemu i - wraz z rządami zainteresowanych krajów - pomagamy znaleźć cywilizowane rozwiązanie problemu uchodźców erytrejskich.
Monica Luisa Macovei
Panie Przewodniczący! 7 grudnia Wysoki Komisarz ONZ ds. Uchodźców (UNHCR) wyraził zaniepokojenie faktem, że około 250 uchodźców erytrejskich jest przetrzymywanych przez beduińskich przemytników na Synaju.
Zdajemy sobie sprawę, że ci uchodźcy byli zmuszeni zapłacić konkretną kwotę, za swoje pragnienie życia w lepszych warunkach. Podobno uchodźcy są przetrzymywani w kontenerach na pustyni i często bici. Niepokojąca jest postawa samego rządu Erytrei: zamiast chronić swoich obywateli uznaje ich za niepożądanych dysydentów.
Wzywamy, zwłaszcza Egipt i Izrael, do podjęcia szybkich i wspólnych działań, aby powstrzymać handlarzy ludźmi, zlikwidować tę sieć zorganizowanej przestępczości i z pewnością wzmocnić wysiłki na rzecz ochrony obecnych i przyszłych uchodźców poprzez wdrożenie przepisów i norm UNHCR.
Elena Băsescu
(RO) Panie Przewodniczący! Od razu na samym wstępie chciałabym podkreślić, że bez zastrzeżeń popieram rezolucję przedłożoną przez Grupę Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów). Pomimo jednoznaczności tekstu nie udało się dojść z innymi grupami do porozumienia w zakresie przyjęcia wspólnej rezolucji, nad czym ubolewam. W Rogu Afryki panuje niepokojąca sytuacja. Ten region stał się jednym z ważnych ośrodków działania zorganizowanych grup przestępczych w związku z dużą liczbą afrykańskich emigrantów przemieszczających się na tym obszarze.
250 zakładników padło ofiarą nieludzkiego i poniżającego traktowania, a ich sytuacja pogarsza się. Co więcej nie ma warunków do ich natychmiastowego uwolnienia, ponieważ rodziny zakładników nie są w stanie zapłacić żądanego okupu. Dlatego Parlament Europejski powinien wysłać jasny sygnał dotyczący ich uwolnienia. Trzeba podjąć pilne działania przeciwko organizacjom przestępczym, postawić ich członków przed obliczem wymiaru sprawiedliwości oraz na zawsze zamknąć obozy tortur.
Csanád Szegedi
(HU) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Oczywiście stanowczo potępiam sposób traktowania uchodźców erytrejskich i podobnie popieram konieczność podjęcia przez Unię Europejską działań na rzecz możliwie jak najszybszego rozwiązania sytuacji tych uchodźców. Mówiąc jednak wprost, kierunek obrany w przedmiotowym sprawozdaniu to ślepa uliczka. Dwie kwestie uważam za szczególnie zdumiewające. Że bez zastrzeżeń akceptujemy utworzenie funduszu służącego udzieleniu pomocy tym uchodźcom, podczas gdy obecnie miliony obywateli UE żyją w niepewności o swój los i w skrajnym ubóstwie. Na Węgrzech ponad 3 miliony osób żyje poniżej granicy ubóstwa, większość emerytów nie może sobie pozwolić na wykup leków, a na dodatek trend ten staje się coraz powszechniejszy w całej Europie. Dlatego powinniśmy w pierwszym rzędzie starać się pomóc ludziom w Europie, a jednocześnie wyrażać oczywiście nasze współczucie dla uchodźców. Druga sprawa dotyczy tego, że państwa członkowskie powinny przyjmować uchodźców dobrowolnie. Kiedy wreszcie zrozumieją państwo, że Unia Europejska jest nasycona imigrantami? UE powinna być mediatorem między Erytreą a uchodźcami erytrejskimi, aby zapewnić im bezpieczny powrót do domu.
Corina Creţu
(RO) Panie Przewodniczący! Zdecydowana większość obywateli Erytrei, którzy obecnie przebywają na pustyni Synaj, uciekła przed tym represyjnym reżimem, dlatego według standardów ONZ należy ich uznać za uchodźców. W związku z tym uważam, że powinniśmy nalegać, aby Egipt zrealizował swoje międzynarodowe zobowiązania do zapewnienia im pomocy. Za najbardziej niepokojącą sprawę uważam jednak nieludzkie traktowanie, jakiemu poddawani są ci migranci, którzy są przetrzymywani na pustyni jako zakładnicy w oczekiwaniu na okup. Szczególnie oburzające są informacje dotyczące gwałtów na dziesiątkach kobiet, co powinno zmobilizować społeczność międzynarodową.
Również handel ludźmi w Afryce przybrał zastraszające rozmiary. W ostatnich latach egipskie służby bezpieczeństwa zabiły dziesiątki migrantów próbujących nielegalnie przedostać się do Izraela. Uważam, że handel ludźmi w tym regionie należy zwalczać za pomocą innych metod, i moim zdaniem dla zapewnienia tym ludziom koniecznej pomocy należy zagwarantować dostęp Wysokiemu Komisarzowi ONZ ds. Uchodźców.
Zbigniew Ziobro   -
(PL) Uchodźcy z Erytrei są w tragicznej sytuacji. Kiedy myślimy o ich dramacie powinniśmy jednak też pamiętać o przyczynie tego stanu rzeczy. Otóż w Erytrei dochodzi do powszechnego łamania podstawowych praw człowieka. Dochodzi do masowych prześladowań na ogromną skalę - przeciwników politycznych, chrześcijan, ale też tysięcy przypadkowych ludzi. To jest właśnie przyczyna tego tragicznego problemu, o którym dzisiaj rozmawiamy. Dlatego trzeba zrobić wszystko, aby zmienić politykę w stosunku do władz Erytrei, tym bardziej kiedy pamiętamy, że w 2007 roku w Brukseli ciepło był witany przez Komisję Europejską aktualny przywódca tegoż kraju, odpowiedzialny za te straszne i masowe cierpienia ludzi, które skłaniają ich do ucieczki i do tych kolejnych dramatów. Dlatego czas na pragmatyczną i zdecydowaną politykę wobec tyrana.
Andris Piebalgs
komisarz - Panie Przewodniczący! Komisja zgadza się z obawami wyrażanymi przez Parlament Europejski. Docierające do nas relacje mówią o kilkuset uchodźcach z Erytrei, Etiopii, Sudanu i Somalii przetrzymywanych najprawdopodobniej na Półwyspie Synaj w charakterze zakładników przez przemytników domagających się wypłaty dużych sum za ich uwolnienie.
Już od pierwszych doniesień śledzimy tę sprawę, ustalamy fakty, oceniamy sytuację i podejmujemy stosowne działania. Przedstawicielstwo Unii Europejskiej w Kairze utrzymuje ścisły kontakt z miejscowymi organizacjami społeczeństwa obywatelskiego oraz współpracuje z regionalnym przedstawicielstwem Wysokiego Komisarza ONZ ds. Uchodźców (UNHCR) w Kairze.
Oni również pilnie śledzą tę sprawę. We współpracy z ambasadami państw członkowskich UE skontaktowano się z egipskim Ministerstwem Spraw Zagranicznych. UE wyraziła nasze obawy, a także mocne przekonanie, że władze egipskie powinny przyjąć właściwe środki służące uwolnieniu tych ludzi i zapewnieniu im odpowiedniej ochrony. Otrzymaliśmy informacje, że toczą się śledztwa, których celem jest znalezienie tej grupy uchodźców, i miejmy nadzieję, że za kilka dni sytuacja się wyjaśni.
Ta sprawa to nie jedyne źródło obaw. Migranci i uchodźcy w Egipcie nadal cierpią z powodu wielu luk bezpieczeństwa. Podobno do najpoważniejszych przypadków dochodzi na Synaju. Wielu uchodźców chcących dostać się do Izraela przez granicę na Synaju pada ofiarą nadużyć i niewłaściwego traktowania. Wielokrotnie zwracaliśmy uwagę na to zagadnienie w rozmowach z naszymi partnerami egipskimi, w ramach odbywających się regularnie spotkań podkomisji omawiającej albo kwestie migracyjne, albo sprawy polityczne, w tym prawa człowieka.
Ostatnią okazją, przy której poruszono to zagadnienie, było spotkanie Komitetu Stowarzyszenia UE-Egipt, które odbyło się 14 grudnia w Kairze. UE regularnie zachęca władze egipskie do poprawy jakości pomocy i ochrony udzielanej osobom występującym o azyl i uchodźcom, a także oferuje wsparcie finansowe i techniczne w tych działaniach. UE zachęca również władze Egiptu do zagwarantowania przestrzegania zasady niewydalania w odniesieniu do wszystkich migrantów wymagających ochrony międzynarodowej, w tym Erytrejczyków.
UE zwracała się o umożliwienie UNHCR pełnego sprawowania swojego mandatu na całym terytorium Egiptu, w tym w regionie Synaju. Należy zwrócić uwagę na korzystny rozwój sytuacji w pewnych aspektach. Wiosną bieżącego roku Egipt przyjął nowe ustawodawstwo, w którym uznaje się handel ludźmi za przestępstwo i zapewnia się ochronę jego ofiarom.
Kolejnym przykładem korzystnego rozwoju sytuacji jest przyjęcie ustawy o przeszczepach, w której handel organami uznaje się za przestępstwo. Miejmy nadzieję, że egipskie władze wykonawcze podejmą teraz skutecznie działania na rzecz zapewnienia efektywnego wdrażania tych ram prawnych, a ze swej strony zaproponowaliśmy współpracę w tej dziedzinie.
Będziemy w dalszym ciągu wspierać działania UNHCR i organizacji społeczeństwa obywatelskiego w celu zapewnienia lepszych warunków życiowych, a także odpowiedniej ochrony prawnej migrantom i uchodźcom przebywającym w tym kraju. Nadal będziemy z uwagą śledzić sprawę uchodźców przetrzymywanych na Synaju i będziemy w stałym kontakcie z władzami egipskimi w tym zakresie.
Naprawdę mam nadzieję na szybkie rozwiązanie tego problemu i ubolewam nad dotychczasowymi ośmioma ofiarami śmiertelnymi, o których informowano.
Rui Tavares
Panie Przewodniczący! Pan komisarz przeczytał swoją dobrze przygotowaną odpowiedź, jak gdyby nikt nie zwrócił się do Komisji z konkretnymi uwagami.
Przewodniczący
Zgłosił pan uwagę regulaminową. Powinien pan mówić o niej, a nie o czymś innym.
Rui Tavares
Panie Przewodniczący! Oczywiście to jest uwaga regulaminowa. Zwróciliśmy się do Komisji w szczególności o informację, czy wyśle swoją delegacje do Egiptu, aby przyjrzeć się sytuacji na miejscu. Komisja powinna przynajmniej poprosić o zakończenie kwestii przesiedlenia. Współdecyzja zapewni państwu uprawnienia ...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Przewodniczący
To niestety nie jest uwaga regulaminowa. Oczywiście może pan zadać to pytanie Komisji i Komisja może zdecydować, czy panu odpowiedzieć. W przeciwnym razie ta sprawa nie podlega Regulaminowi.
Na tym kończymy debatę.
Głosowanie odbędzie się po zakończeniu debaty.
