Hervatting van de zitting
De Voorzitter
Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement, die op vrijdag 23 juli werd onderbroken, te zijn hervat.

Deze zomer heb ik onze deelneming betuigd aan de volkeren van Griekenland en Turkije, die zwaar zijn getroffen door de krachtige aardbevingen met Izmit en Athene als epicentra. Zoals sommige collega's hebben kunnen constateren, heb ik de regeringen van deze landen in naam van dit Parlement onze condoléances overgebracht en ze laten weten hoezeer wij met deze volkeren meeleven. Uit respect voor de slachtoffers en hun gezinnen, die zoveel verdriet te verwerken hebben, vraag ik u een minuut stilte in acht te nemen.
(Het Parlement neemt staande een minuut stilte in acht)

Toen ik hoorde van de dood van Yaguine Koita en Fodé Tounkara, heb ik onmiddellijk mijn afgrijzen geuit over de bijzonder tragische omstandigheden waarin deze twee jonge mensen de dood vonden. Ik was uiteraard ook zeer geschokt toen ik hoorde van de dood van een jonge Senegalees, die in vergelijkbare omstandigheden aan zijn einde kwam. Deze kinderen hadden een brief aan de Europese leiders gericht. Als Voorzitter van het Europees Parlement voelde ik mij in het bijzonder door deze brief aangesproken. In deze in-en-in menselijke brief klinkt de wanhopige hulpkreet van de Afrikaanse jeugd die het verschil in levensstandaard tussen Noord en Zuid elk jaar weer verder ziet toenemen.
Aangezien we momenteel werken aan de herziening van de overeenkomst van Lomé, en de onderhandelingen zoals u weet stuiten op de uitvoering van de beginselen van goed beheer van de publieke middelen, wil ik hier met klem benadrukken dat de Europese Unie onder meer het onderwijs centraal moet stellen in haar beleid.

U herinnert zich nog ongetwijfeld de commotie rondom de nieuwe huisvesting van dit Parlement hier in Straatsburg. Allerlei problemen en gebreken hebben de ontvangst en werkzaamheden bemoeilijkt van de collega's, onze assistenten en de media die onze werkzaamheden op de voet volgen. U herinnert zich ongetwijfeld dat ik hier in deze vergaderzaal heb toegezegd al het mogelijke te doen om deze problemen te verhelpen.
Ik wil onze secretaris-generaal hartelijk danken voor zijn actiebereidheid en bijzonder snelle steun. Hij heeft in een mum van tijd een task force opgericht, die zich onverwijld over dit vraagstuk heeft gebogen. Zelf heb ik contact opgenomen met een aantal juristen en bestuurskundigen. Daarnaast wilde ik het gebouw inspecteren en heb ik daarom hier afgelopen woensdag de hele dag doorgebracht met de evaluatie van wat er reeds verbeterd is en wat er nog moet gebeuren. Ik werd hierbij begeleid door de quaestoren, de heer Colom I Naval, de ondervoorzitter die huisvestingszaken in zijn portefeuille heeft, de secretaris-generaal, mijn kabinetschef en de eerste verantwoordelijken voor dit vraagstuk. Deze dag werd afgesloten met een werkbijeenkomst met de burgemeester en de algemeen directeur van het aannemersbedrijf. Tijdens deze bijeenkomst is er echt hard gewerkt.
Naar aanleiding van deze dag heb ik u een brief gestuurd. Ik hoop dat u hem al ontvangen hebt. U kunt deze brief overigens ook in uw postbak vinden. In de brief heb ik aangegeven welke vorderingen er zijn gemaakt. Als bijlage vindt u een aantal aanbevelingen over wat er nog moet gebeuren en wat er eventueel verder nog gedaan kan worden.
Ik zal nu kort een aantal problemen bespreken waarvan we hadden vastgesteld dat ze als eerste verholpen moesten worden. Het eerste had betrekking op de toegang voor gehandicapten. Op het zeer legitieme verzoek van een van onze collega's hebben we een aantal aanpassingen laten aanbrengen. Ik denk dat hij nu geen problemen meer zal ondervinden. De toegang voor gehandicapte bezoekers is daarentegen nog altijd problematisch, maar ook deze kwestie zullen we oplossen.
Wat de signalering en toegang tot het gebouw betreft, hebt u hopelijk kunnen vaststellen dat er verschillende verbeteringen zijn aangebracht. U was ongetwijfeld gecharmeerd van de jonge gastvrouwen die u welkom heetten. Ze zijn door de burgemeester van Straatsburg ter beschikking gesteld. De ontvangst is hierdoor een stuk aangenamer geworden.
We hebben vele uren doorgebracht met het bestuderen van de problemen omtrent de veiligheid van de liften en van alle ernstige gebreken in het ventilatiesysteem, die tijdens de vergaderperiode van juli jongstleden aan het licht zijn gekomen.
Verder is nauwlettend gekeken naar de problemen omtrent de werkomstandigheden van de pers. Zo hebben we ons met name gebogen over de indeling van de perszaal, de vraag of mobiele telefoons zijn toegestaan, maar ook over vele andere vraagstukken. Tenslotte hebben de quaestoren gekeken naar de inrichting van het gebouw en naar de wijze waarop ze dit gebouw op een aantal punten minder naargeestig kunnen maken. Een van de liften is bijvoorbeeld voorzien van lichtgekleurd hout. Als deze aanpassing uw goedkeuring kan wegdragen, kunnen we dit hout ook als bekleding voor andere plekken gebruiken. Ik zal uiteraard nauwkeurig onderzoeken wat de juridische gevolgen hiervan kunnen zijn wat betreft de artistieke eigendom van het bedrijf dat zich bezig heeft gehouden met de bouw van dit complex.
Zoals u ziet, waarde collega's, heb ik al deze problemen en gebreken serieus genomen, maar ik wil niet dat we nu over dit onderwerp in debat treden. Ik geloof dat er geen reden voor een debat is, aangezien u alle verbeteringen nog niet heeft kunnen aanschouwen. We moeten nog een oplossing vinden voor het vraagstuk van de kantoren van de afgevaardigden. Verder is het nodig dat er sloten op de postvakken komen. We hebben ons tot in detail over alle problemen gebogen en desgewenst kunnen we vrijdag een vragenuur organiseren, dat door mij zal worden voorgezeten. U kunt dan uw hart luchten over alle problemen waar u deze week eventueel nog tegenaan kunt lopen. Vervolgens kunnen we samen zoeken naar een oplossing, zodat de omstandigheden waarin de vergaderperiode van 4 oktober zal plaatsvinden een stuk aangenamer zullen zijn. Als u dus voor dit voorstel geporteerd bent, zal er vrijdag om 09.00 uur een vragenuur over het huisvestingsvraagstuk plaatsvinden.

Howitt
Mevrouw de Voorzitter, ik respecteer uw wens om hierover geen debat op gang te brengen en ik zal dat dan ook niet doen. Kunt u evenwel toezeggen dat u de brief over de toegang van gehandicapten tot het gebouw, die ik samen met een aantal andere leden aan u persoonlijk gericht heb, zult beantwoorden? Het zou een enorme stap vooruit zijn als we dat antwoord voor vrijdag zouden ontvangen.

De Voorzitter
Uiteraard. We willen deze kwestie met de collega's bespreken, maar ook met de instellingen die dergelijke problemen kunnen oplossen. Alleen dan kunnen we immers alle problemen ook daadwerkelijk verhelpen. Maar ik zal u uiteraard, overeenkomstig uw verzoek, voor vrijdag antwoord geven op uw vraag.

Plooij-van Gorsel
Voorzitter, wij hebben op onze kamer een prachtige televisie en die doet het ook. Daar heb ik dus absoluut geen klagen over. Dat is fantastisch. Wij hebben twintig kanalen. Maar in het vorige Parlement was daaronder ook een Nederlandstalig kanaal, zodat wij ook als Nederlandse parlementariërs het nieuws konden volgen. Dat ontbreekt nu tussen al die twintig kanalen. Ik zou u willen vragen om dat Nederlandstalige kanaal weer te herinstalleren. Ik bedoel niet om de plenaire vergadering te volgen, maar een echt televisiekanaal zoals Nederland 1, 2, 3 of RTL 4, dat wij hadden in het vorige Parlement.

De Voorzitter
Waarde collega's, zoals ik net zei, wil ik vrijdag een inventarisatie maken van alle problemen die nog niet zijn opgelost. Wilt u uw opmerkingen over de huisvesting bewaren tot vrijdag? We zullen dan uitvoerig over dit vraagstuk debatteren. In spoedgevallen zullen we proberen eerder een oplossing te vinden, maar ik geloof niet dat uw probleem in deze categorie thuishoort.

Nogueira Román
Mevrouw de Voorzitter, ik meen dat het gepast zou zijn om net als voor de slachtoffers van de aardbevingen in Griekenland en Turkije een minuut stilte in acht te nemen voor de slachtoffers van de Indonesische repressie op Oost-Timor, te meer daar dit vraagstuk los van het aantal doden een diepgaande politieke betekenis heeft.

De Voorzitter
Waarde collega, zoals u weet staat dit tragische voorval op de agenda van deze plenaire zitting. We zullen dus uitvoerig op dit vraagstuk ingaan. Het Finse voorzitterschap zal een betoog houden en er zal over een tekst worden gestemd. Om die reden heb ik bij de opening van deze vergadering deze situatie niet aangeroerd. Ik kan u evenwel zeggen dat ik mij zeer grote zorgen maak over dit vraagstuk. Ik heb mij overigens al namens dit Parlement zeer krachtig uitgesproken over de situatie in Oost-Timor.
U weet misschien ook al dat Voorzitter Báron Crespo deze zomer in allerijl een kleine missie van waarnemers op poten gezet heeft. Hij heeft hiertoe een verzoek bij mij ingediend, waaraan ik met plezier gehoor heb gegeven. Dus, waarde collega, wij tonen ons in dit opzicht zeer solidair.

Lynne
Mevrouw de Voorzitster, ik wil vragen dat de niet-rokerszones geëerbiedigd worden, hetgeen niet het geval was tijdens de jongste vergaderperiode in Straatsburg. Ik lijd aan astma en had tijdens de jongste vergaderperiode twee aanvallen van astma in dit gebouw. Ik wil dat niet nog eens meemaken. Ik ben er zeker van dat er in dit gebouw nog mensen met astma en andere longproblemen zijn en ik vraag dan ook dat alle niet-rokerszones gerespecteerd worden.
(Levendig applaus)

De Voorzitter
Waarde collega, ik neem nota van uw verzoek, dat ook zeer legitiem zou zijn geweest als u niet aan astma zou lijden. Het is een zeer onaangename situatie en we zullen er alles aan doen ervoor te zorgen dat het rookverbod in de desbetreffende delen van dit gebouw strikt wordt nageleefd.

Knörr Borràs
Mevrouw de Voorzitter, ik sluit mij aan bij het voorstel van mijn collega voor de slachtoffers op Oost-Timor en tevens zou ik u eraan willen herinneren dat een jaar geleden in mijn land een vredesproces gestart is. Via u zou ik het Europees Parlement willen vragen ten eerste de inspanningen van alle politieke krachten te steunen om een dialoog te bevorderen tussen vertegenwoordigers van alle politieke groeperingen, ten tweede de ETA met klem te verzoeken definitief het gebruik van geweld op te geven, en als derde en laatste punt ook hulpprogramma's goed te keuren voor de slachtoffers, de reïntegratie van de slachtoffers en vredeseducatie in Baskenland en Noord-Ierland.

De Voorzitter
Waarde collega, ik neem nota van uw opmerking. Dit onderwerp past zeer goed in het kader van het debat dat we over dit vraagstuk georganiseerd hebben.

Goedkeuring van de notulen
De Voorzitter
De notulen van vrijdag 23 juli zijn rondgedeeld.
Geen bezwaren?

Posselt
Mevrouw de Voorzitter, mag ik erop wijzen dat in de notulen van vrijdag van de vorige vergaderperiode een van mijn bijdragen niet juist is weergegeven. Ik heb er namelijk op gewezen dat volgens ons huishoudelijk reglement de gemengde commissies, net zoals de commissies, maar in tegenstelling tot de delegaties, een bureau moeten kiezen. Dat staat niet met zoveel woorden in de notulen. Daarin staat alleen maar dat ik ertegen geprotesteerd heb dat de documenten niet op tijd uitgedeeld waren. Ik zou u willen verzoeken te bevestigen dat we in de gemengde commissies net zoals in de parlementaire commissies zulke verkiezingen moeten houden.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer Posselt. Ik neem nota van uw verzoek.
Als er verder geen bezwaren zijn, verklaar ik dat de notulen hierbij zijn goedgekeurd.

Perry
Mevrouw de Voorzitter, ik heb een voorstel van orde. Ik zie dat een aantal leden van dit Parlement momenteel spandoeken ontrolt voor een zaak. Ik ben ervan overtuigd dat de overgrote meerderheid het hier, net als ikzelf, mee eens is, maar kunt u ons zeggen of ter zake voorschriften en regels gelden, en wat volgens u dient te gebeuren als leden niet het woord voeren overeenkomstig het Reglement, maar op een andere manier hun standpunt vertolken?

De Voorzitter
Waarde collega's, ik kan denk ik bevestigen dat vrijwel alle leden van dit Parlement de op de borden genoemde gevoelens van onze collega's delen. De heer Perry bevestigde dit zojuist al.
Met deze betoging kan evenwel een gevaarlijk precedent worden geschapen. Op dit moment is de consensus die over Oost-Timor bestaat groot, maar u begrijpt dat er ook momenten zullen zijn waarop van consensus tussen de fracties geen sprake zal zijn. Bovendien heb ik al aangegeven dat er een debat over dit vraagstuk zal plaatsvinden, en dit debat moet uitmonden in een antwoord op de vraag welke politieke rol het Europees Parlement in deze situatie denkt te vervullen. Ik twijfel er niet aan dat alle leden dit debat zeer serieus zullen nemen.
Ik verzoek u daarom uw borden weg te halen. De boodschap is heel goed overgekomen, maar hier moet het echt bij blijven. Er mag geen precedent geschapen worden dat, in andere omstandigheden, het goede functioneren van ons Parlement ernstig in gevaar kan brengen.
Ik dank u voor uw begrip en om daarvan blijk te geven ga ik onmiddellijk in op uw verzoek. Wilt u gaan staan om een minuut stilte in acht te nemen voor de slachtoffers van Timor?
(Het Parlement neemt staande een minuut stilte in acht)

Interpretatie van het Reglement
De Voorzitter
U herinnert zich ongetwijfeld dat de Commissie constitutionele zaken op 27 en 28 juli jongstleden vergaderd heeft over een verzoek tot interpretatie van artikel 29, lid 1 van het Reglement. Dit verzoek is op 21 juli jongstleden door de Conferentie van voorzitters ingediend.
De Commissie constitutionele zaken heeft de volgende conclusie getrokken: "De oprichtingsverklaring van de Technische Fractie van Onafhankelijke Leden is niet overeenkomstig artikel 29, lid 1 van het Reglement van het Europees Parlement". De commissie stelt vervolgens dat uit de oprichtingsverklaring, en met name uit bijlage 2 van oprichtingsbrief aan de Voorzitter van het Europees Parlement, blijkt dat van enige politieke verwantschap geen sprake is en dat de verschillende onderdelen waaruit deze fractie bestaat, volledige politieke vrijheid hebben.
De Commissie constitutionele zaken wil dat de volgende interpretatie in artikel 29, lid 1 van ons Reglement wordt opgenomen: "In de zin van dit artikel kan de oprichting van een fractie niet worden toegestaan als deze ieder politiek karakter en iedere politieke verwantschap tussen de delen waaruit zij is samengesteld, openlijk ontkent."
Deze interpretatie zal, zoals gebruikelijk, in de notulen van vandaag worden weergegeven. Ook zal ze in het Reglement worden opgenomen. Indien deze interpretatie vóór de goedkeuring - morgen - van deze notulen door een fractie of tenminste tweeëndertig leden wordt betwist - overeenkomstig artikel 180, lid 4 van het Reglement - zal ze onmiddellijk ter goedkeuring aan het Parlement worden voorgelegd. Dit Parlement zal zich in het voorkomende geval op basis van een gewone meerderheid en in aanwezigheid van tenminste een derde van zijn leden uitspreken. Zo staat het in het Reglement. Wordt deze interpretatie verworpen, dan zal deze kwestie opnieuw naar de bevoegde commissie worden teruggestuurd.

Dell'Alba
Mevrouw de Voorzitter, u zult zich wel kunnen indenken dat wij morgen zullen vragen om een stemming. Tot morgen is de Technische Fractie van Onafhankelijke Leden immers nog in leven. Wij verzoeken u zelfs om nu meteen al aan te kondigen dat het Parlement zich morgen over deze zaak zal uitspreken. De met de lijst-Bonino gekozen leden hebben in een open brief aan alle collega's proberen duidelijk te maken waarom zij deze fractie willen oprichten, waarom de niet-ingeschrevenen in dit Parlement het slachtoffer zijn van discriminatie en waarom wij dus het initiatief hebben genomen tot oprichting van deze fractie en tot een voorstel tot wijziging van het Reglement, dat naar ik hoop spoedig aangekondigd zal worden. Wij doen derhalve een beroep op u om morgen voor ons en tegen de gegeven interpretatie te stemmen.

De Voorzitter
Dit is niet het moment om hierover in debat te treden. Ik dank u hartelijk dat u nu reeds te kennen geeft dat deze interpretatie betwist zal worden en dat ons Parlement zich dus morgenochtend om 09.00 uur over deze kwestie zal moeten uitspreken op de wijze die ik zojuist in herinnering heb gebracht.

Regeling van de werkzaamheden
De Voorzitter
Aan de orde is de regeling van de werkzaamheden. De definitieve ontwerpagenda van de huidige vergaderperiode is rondgedeeld. Deze agenda is opgesteld op donderdag 9 september jongstleden, tijdens de vergadering van de Conferentie van voorzitters.

Chichester
Mevrouw de Voorzitter, ik wil het woord voeren in verband met een punt op de agenda van woensdag 15 september. Ik ben verbaasd over het feit dat een procedure zonder debat gepland is inzake een verslag van de heer Westendorp. Ik heb het verslag hier voor mij liggen en daarin wordt gezegd dat het door de commissie werd goedgekeurd. Ik was zelf aanwezig tijdens deze vergadering van de commissie en ik was mij er niet van bewust dat dit verslag was goedgekeurd. Mijns inziens is hier dan ook sprake van een misverstand of heeft het secretariaat van onze commissie een fout gemaakt. Ik zeg al bij voorbaat dat dit verder bestudeerd moet worden en dat wij misschien bezwaar zullen aantekenen tegen het feit dat deze kwestie op de agenda is geplaatst.

De Voorzitter
Mijnheer Chichester, uiteraard kunnen we hier in de plenaire vergadering niet over dit verslag stemmen als de betrokken commissie dat zelf nog niet heeft gedaan. We zullen dit dus nagaan. Ik dank u dat u mij op deze kwestie gewezen hebt.
(De Voorzitter leest de wijzigingen in de notulen van woensdag, donderdag en vrijdag voor)
(Het Parlement neemt de aldus gewijzigde regeling van de werkzaamheden aan)

Tweede rapport van het Comité van onafhankelijke deskundigen
De Voorzitter
Aan de orde is de verklaring van de Commissie over het gevolg dat moet worden gegeven aan het tweede verslag van het Comité van onafhankelijke deskundigen. Overeenkomstig uw verzoek hebben we ervoor gezorgd dat u dit verslag zo snel mogelijk in handen kreeg. We hebben echt alles gedaan wat in onze macht lag om de fracties ruim op tijd in kennis te stellen van de inhoud.
Ik breng u in herinnering dat tijdens de bijeenkomst van de Conferentie van voorzitters van donderdag 9 september besloten is de Commissie begrotingscontrole te vragen een verslag over dit vraagstuk op te stellen.

Marín
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, afgelopen vrijdag heeft de Commissie het tweede verslag van het Comité van onafhankelijke deskundigen ontvangen. Daarin wordt het administratief beheer van de Commissie geanalyseerd en worden voorstellen gedaan om dat te hervormen.
Het is onnodig u te wijzen op de politieke betekenis van vandaag.
Deze Commissie, die demissionair is, heeft vorige week woensdag waarschijnlijk voor het laatst vergaderd en derhalve heeft zij niet de gelegenheid gehad om in de korte tijd die verstreken is sinds het indienen van het document, diepgaand de inhoud te analyseren en definitieve standpunten dienaangaande in te nemen.
Het is aan de nieuwe Commissie een diepgaander oordeel te vellen over dit tweede verslag. In dit verband zal de voor de hervorming van de Commissie verantwoordelijke vice-voorzitter, de heer Kinnock, tijdens het debat antwoord geven op de meer concrete punten met betrekking tot de toekomst.
Staat u het mij toe, dames en heren, om na deze preciseringen kort enkele opmerkingen te maken vanuit het perspectief van de demissionaire Commissie over het werk in dit tweede verslag van het Comité van onafhankelijke deskundigen.
Ten eerste wil ik benadrukken dat de Commissie op loyale en constructieve wijze heeft meegewerkt met het Comité, waartoe de Commissie zich trouwens tegenover het Parlement vanaf het begin verplicht had. Toen het Parlement het instellen van het Comité voorstelde en het mandaat ervoor opstelde, liet de Commissie weten met dat mandaat en akkoord te gaan met de consequenties en de verantwoordelijkheden die eruit zouden kunnen voortvloeien. Dat was het geval met het eerste verslag van het Comité van onafhankelijke deskundigen en met de gebeurtenissen die volgden op de indiening ervan en die hebben geleid tot het aftreden van de Commissie. Ik zal niet bij die gebeurtenissen blijven stilstaan, want die zijn dit Parlement maar al te bekend en ik meen dat zij al deel uitmaken van de geschiedenis.
Als ik de blik naar de toekomst richt, hecht ik er echter wel belang aan erop te wijzen dat dit tweede verslag volgens ons een positieve bijdrage is tot de hervorming die de komende Commissie onder voorzitterschap van professor Prodi aan zal moeten vatten. Het interesseert mij bij dit aspect stil te blijven staan.
Dit is een debat om vooruit te kijken naar de toekomst van de Europese Unie en om de instellingen te versterken. Dat laatste geldt met name voor de Commissie, wier centrale rol bij de Europese constructie niemand in twijfel kan trekken.
Bij lezing van dit verslag blijkt dat er ongetwijfeld lessen uit getrokken kunnen worden. Het accent wordt gelegd op de zwakke kanten van het beheer, maar er wordt voor de eerste keer - volgens ons op bescheiden wijze - gewag gemaakt van de oorzaken. In een aantal gevallen zijn dat de grenzen van de regelgeving of verplichtingen die de Commissie institutioneel gezien heeft moeten aangaan in niet voorziene of onvoldoende geprogrammeerde omstandigheden. Maar bovendien iets dat al in het eerste verslag stond en dat nu verschillende malen herhaald wordt: de beperkte personeelscapaciteit in verhouding tot de taken die de Commissie op verzoek van de publieke opinie, de Raad en soms ook van dit Parlement op zich heeft genomen.
Daarom denk ik dat dit verslag in wezen analytisch van aard is. Het heeft echter ongetwijfeld een kritische inhoud die eens te meer aantoont wat ik als commissaris altijd gesteld heb en wat ik ten overstaan van dit halfrond nog eens wil zeggen: de menselijke en professionele kwaliteit en de integriteit van de mannen en vrouwen die deel uitmaken van het Europees openbaar ambt en die daar niet alleen voor werken, maar daar ook hun persoonlijke toewijding aan geven.
Ook het tegenovergestelde heeft zich voorgedaan. Er zijn gevallen van misbruik geweest, maar die waren zeer beperkt, uiterst beperkt. Ik heb het altijd onrechtvaardig gevonden dat men vanwege een aantal zeer beperkte gevallen in het verleden bezweken is voor de verleiding om zich te uiten in generalisaties over het Europees openbaar ambt. Bij de Europese Commissie zijn er eerlijke en fatsoenlijke ambtenaren die met u willen samenwerken en de crisis van het afgelopen jaar te boven willen komen.
Vergeet u niet dat de Europese Commissie vanwege haar aard de optelsom, het bezinksel en de samenvatting is van zowel het goede als het kwade dat zich in de geschiedenis van de Europese integratie heeft voorgedaan.
Weliswaar vertegenwoordigt de Commissie als instelling een erfgoed van meer dan veertig jaar Europese integratie, maar dat erfgoed van veertig jaar is ongetwijfeld ook een last en soms een negatieve last.
De Europese Commissie heeft elke dag het hoofd moeten bieden aan nieuwe en omvangrijkere taken en het klopt - en dat wil ik hier zonder complexen erkennen - dat wij problemen hebben gehad om ons aan te passen aan de nieuwe uitdagingen. Dat is zonder twijfel onze grote verantwoordelijkheid geweest.
Modernisering en hervorming zijn derhalve nodig. Zij dienen gerealiseerd te worden, als wij wensen dat de Commissie niet alleen haar rol als hoedster van de Verdragen kan vervullen, maar ook de drijvende kracht achter het besluitvormingsproces en een correcte beheerster van de onder haar verantwoordelijkheid vallende programma's en projecten kan zijn.
Eenieder - Parlement, lidstaten, media - verkondigt de laatste maanden dat men voor de toekomst een sterke en onafhankelijke Commissie wil. Ik hoop dat dit oprecht bedoeld is, hoewel ik moet zeggen dat ik soms denk dat dat niet helemaal zo is.
Het verslag verdedigt een belangrijk aantal veranderingen, die in 90 aanbevelingen zijn samengevat. Dit is niet het moment om ze gedetailleerd te analyseren, maar ik wil benadrukken dat de problemen in verband met de toewijzing van begrotingsmiddelen, de bescherming van de financiële belangen van de Unie, de fraudebestrijding, het beheer van de contracten en ook de decentralisatie thema's zijn die oplossingen en antwoorden inhouden waarvoor de actieve medewerking van het Europees Parlement nodig is, en vooral ook van de lidstaten, verenigd in de Raad van ministers.
Waarom? De aanbevelingen, zoals wij die gelezen hebben in het verslag, zijn van zeer uiteenlopende aard, mevrouw de Voorzitter. Sommige aanbevelingen houden een aantal praktische veranderingen in en die kunnen snel uitgevoerd worden. Andere aanbevelingen brengen veranderingen in de beheersmechanismen met zich mee. Ook die kunnen worden uitgevoerd, maar zoals mijn collega de heer Kinnock zal uitleggen is daar een bepaalde tijd voor nodig.
In weer andere gevallen gaat het om diepgaande veranderingen - waaronder een aantal radicale - van het juridisch en regelgevend kade. Dat kan de Commissie niet alleen doen. En tot slot zijn er de aanbevelingen met de meeste inhoud en diepgang, die zelfs een hervorming van de Verdragen vereisen; in sommige gevallen zelfs een wijziging van de grondwet in bepaalde lidstaten.
Ik verheel u niet, mevrouw de Voorzitter, dat ik al vanaf de volgende week als gewoon Europees burger met enorme nieuwsgierigheid de houding van de lidstaten, maar ook van het Europees Parlement zal volgen bij de start van de nieuwe Intergouvernementele Conferentie in Helsinki. Want het is duidelijk dat de conclusies van het Comité van onafhankelijke deskundigen kunnen worden toegejuicht. Een aantal conclusies is naar mijn mening noodzakelijk, uiterst noodzakelijk zelfs, en kunnen worden uitgevoerd, terwijl er voor andere tijd nodig is. Er zijn er ook waarbij het Europees Parlement, op straffe van een enorme teleurstelling, op de juiste plek het nodige duwwerk zal moeten verrichten. En het te verplaatsen gewicht zal deze keer niet de Commissie zijn, maar in feite de lidstaten.
Want nogmaals, de radicaalste hervormingen vereisen een hervorming van de Verdragen. Op mijn bescheiden wijze, als Commissaris met langdurige ervaring, ben ik nieuwsgierig naar het gedrag van ons allemaal op dat precieze moment van de waarheidmet betrekking tot een nieuw organisatiemodel voor de Europese integratie.
Andere thema's zijn oud en vervallen in herhaling. Zij zijn niets nieuws, maar het product van de werkelijkheid, van tegenstellingen en ook van de sedimentatie van opeenvolgende politieke verplichtingen. Uiteindelijk vormen zij de foto van de Europese Commissie.
Wij zitten in een beslissende fase. Misschien hebben wij het niet kunnen uitleggen, misschien zijn wij niet in staat geweest het te doen, misschien heeft ons de moed ontbroken, maar toch is er een en ander door de demissionaire Commissie op gang gebracht. En ik wens af te ronden door te zeggen dat dit een goed en positief debat is.
De vorige week hebben wij kort het werk van het Comité van onafhankelijke deskundigen geanalyseerd. Wij geloven dat er veel dingen gedaan kunnen worden. Wij betalen misschien de prijs voor het feit dat wij niet in staat zijn geweest dat te doen, maar ik zou aan dit Parlement willen vragen dit tweede verslag van het Comité kalm te analyseren. En ook zou ik u willen vragen er straks na de uitleg van de heer Kinnock begrip voor te hebben dat de Commissie wat tijd nodig heeft en tevens deze keer wat guller te zijn. Geeft u het team van Prodi, dat waarschijnlijk een moeilijker opgave te verrichten heeft, de tijd om de opdracht anders dan wij tot een goed einde te brengen.
Ik meen dat dit een opbouwende manier is om gericht naar de toekomst en met name naar de burgers het resultaat van de crisis te begrijpen. Misschien komt deze keer samen met u ook de Commissie als winnaar uit de bus. Zo zal de burger, die de afgelopen keer waarschijnlijk niet zijn stem heeft willen uitbrengen omdat hij er niet in geslaagd was het Brussels gebeuren te begrijpen, zich bij nieuwe Europese verkiezingen misschien anders gedragen.
Staat u het mij toe openhartig te zijn: ik heb geprobeerd u de positieve houding over te brengen die wij als demissionaire Commissie hebben en u gevraagd de Commissie, alstublieft, kalmte, sereniteit en wat mildheid te gunnen om het het nieuwe team mogelijk te maken de hervormingen, die volgens ons absoluut nodig zijn, op gang te brengen.

Poettering
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de demissionair vice-voorzitter, collega's, het onderwerp van dit debat is van het grootste belang. Het gaat namelijk niet alleen om het goed functioneren van de Europese Commissie, het gaat ook om de geloofwaardigheid van de instellingen van de Europese Unie. Daarom heb ik er geen begrip voor dat de demissionaire vice-voorzitter het Parlement verwijt dat wij niet voldoende geduld met de Europese Commissie aan den dag hebben gelegd en dat we met de Commissie Prodi geduldiger moeten omspringen. We hebben heel veel geduld getoond. Wij willen een goede samenwerking, maar wij willen niet elkaar verwijten maken en elkaar beschuldigen. Volgens ons is het onze taak ervoor te zorgen dat de Europese instellingen, de Commissie, het Parlement en ook de Raad zo samenwerken dat de burgers van Europa de Europese Unie serieus nemen en erachter staan. Daarom heeft het Parlement geen behoefte aan de les die u ons in uw toespraak wilde leren, mijnheer Marín, en ik heb daar niet veel begrip voor.
In de afgelopen weken is de indruk ontstaan dat er in de Europese Unie alleen maar wanbeleid, vriendjespolitiek en schandalen bestaan. In zijn algemeenheid is deze indruk fout, en wij wijzen dat ook van de hand. We zeggen echter ook: als in de Europese Unie wanbeleid, wangedrag of criminele activiteiten worden vastgesteld dan moeten wij die vastberaden bestrijden en rechtzetten. Aan de andere kant, en dat zijn wij met u eens, mijnheer de commissaris, zijn wij ervan overtuigd dat de overgrote meerderheid van de ambtenaren van de Commissie uitstekend werk leveren. Zij werken hard aan de opbouw van een verenigd Europa. Wij zullen daarom ook niet dulden dat die grote meerderheid van de ambtenaren van de Commissie in een kwaad daglicht wordt gesteld. De Europese Volkspartij/de Europese Democraten staan achter deze ambtenaren.
We moeten er wel voor zorgen dat wij de juiste conclusies trekken uit de foute ontwikkelingen. Mijn fractie heeft er met de steun van andere fracties vorige week donderdag in de Conferentie van fractievoorzitters voor gezorgd dat de Commissie begrotingscontrole voor de behandeling van deze kwesties en ook van het verslag van het Comité van Wijzen verantwoordelijk zal zijn. Daardoor ontstaat de mogelijkheid deze zaak uitvoerig te behandelen in de Commissie begrotingscontrole. Ik zou tegen de heer Kinnock willen zeggen dat er natuurlijk een instantie moet komen waar op basis van vertrouwelijkheid kan worden nagedacht over concrete stappen. Als uw benoeming op woensdag wordt bevestigd, zijn wij bereid deze weg samen met u te bewandelen.
Er moeten echter wel ingrijpende hervormingen worden doorgevoerd. Denkt u maar aan het geval Van Buitenen. De bevoegde commissaris heeft tijdens zijn hoorzitting gezegd dat hij met de overplaatsing van de heer Van Buitenen nooit iets te maken heeft gehad. Wat is dat dan voor een overheidsdienst, waar zo'n belangrijke zaak niet op het bureau van de commissaris terechtkomt? Dat is toch een politieke aangelegenheid van de eerste orde! Dat moet de commissaris toch zelf afhandelen?

Dan is er nog een ander aspect. Wat had die arme Paul van Buitenen dan moeten doen, hij zat echt in een noodsituatie, en nood breekt wet! De heer Kinnock heeft voorgesteld om dergelijke verwijten aan OLAF door te spelen. Daar ben ik het mee eens, maar er moet ook een klein comité van drie à vijf leden van het Parlement komen, die discreet de gevallen behandelen van ambtenaren van de Commissie of andere instellingen die ernstig wangedrag en illegale praktijken aan het licht willen brengen. Een dergelijk comité zou volgens mij een stap in de juiste richting zijn.
Hier staat de verantwoording van de Commissie tegenover het Europees Parlement op het spel. Wij zullen dat nog uitvoerig moeten bespreken met de kandidaat-voorzitter van de Commissie, de heer Prodi, en we moeten daar ook resultaten bereiken. De heer Prodi heeft ook al verreikende concessies gedaan, en ik doe een beroep op hem. Zorgt u ervoor dat van nu af aan niemand van de Commissie het Parlement ooit arrogant behandelt, dat het Europees Parlement alle informatie krijgt waarop het recht heeft. Het is vanzelfsprekend dat bepaalde documenten vertrouwelijk zijn. Het moet duidelijk zijn wie binnen de Commissie waarvoor verantwoordelijk is. Alleen als aan die voorwaarde is voldaan, kunnen we druk uitoefenen en correcte antwoorden verwachten.
Niet alleen het Parlement, ook onze burgers hebben er recht op dat ze binnen een redelijke termijn een antwoord krijgen als ze iets aan de Commissie voorleggen. Door mijn parlementaire activiteiten weet ik dat de burgers maanden, soms zelfs jaren op antwoord moeten wachten, en als ze dan uitsluitsel krijgen wordt dat vaak niet eens toegelicht! Daar moet een einde aan komen! Maar goed, daarover zullen we met elkaar spreken.
De Europese Unie zit in een moeilijke fase, en ik ben ervan overtuigd dat we een daadkrachtige Commissie nodig hebben. Daarom zeg ik tegen de demissionaire Commissie, maar ook tegen de Commissie aan wie wij misschien op woensdag ons vertrouwen zullen schenken, dat wij tot een alomvattende samenwerking bereid zijn, en dat ook wij belang hebben bij werkelijk overtuigende oplossingen. Als de Commissie successen boekt, zijn dat successen voor iedereen. Daarom wens ik de Commissie veel succes, maar verwijt ons alstublieft niet dat wij niet genoeg geduld aan den dag leggen, dat wij iets doen of juist laten. Laten wij - de Commissie en het Parlement - in het belang van een verenigd continent met elkaar samenwerken. Wij, de Europese Volkspartij/de Europese Democraten willen die weg op. Als ook u daartoe bereid bent, zijn wij vastberaden deze weg samen te bewandelen, in het belang van Europa.
(Applaus)

Swoboda
Mevrouw de Voorzitter, heren commissarissen, dames en heren, ik ben blij dat de heer Poettering vandaag anders heeft gesproken dan de vorige keer, toen we de inhoud van dit verslag nog niet precies kenden. Er zijn namelijk heel wat sprookjes over verteld. Dit verslag zou bewijzen dat bepaalde leden van de vorige Commissie niet meer in de nieuwe Commissie zouden mogen zitten. Zo zou men nog eens afrekenen met de oude Commissie en haar praktijken. In werkelijkheid is er volgens mij iets heel belangrijks gebeurd, en ik meen de vorige spreker ook zo te hebben begrepen: we moeten de consequenties trekken uit de fouten en de foute opstelling van bepaalde personen, we moeten een streep onder de oude Commissie zetten. Dat betekent echter niet dat we de gemaakte fouten met de mantel der liefde bedekken, dat betekent dat we naar voren kijken, zodat we in de komende jaren beter werk leveren. Dat is onze taak, en voor zover ik het verslag heb kunnen lezen, staan er talloze aanknopingspunten in, die ons in staat stellen het met een zekere overtuiging goed te keuren.
Ik zou ook nog graag een opmerking over de factor tijd willen maken. Ik heb vice-voorzitter Marín niet zo begrepen dat hij ons berispen wilde. Vanuit zijn situatie ziet hij de zaken misschien een beetje anders dan wij als leden van het Parlement. Waarom pleit ik ervoor de Commissie een beetje tijd te geven, al mag het niet te veel zijn? Ik vind dat we de belangrijke onderwerpen eindelijk moeten aanpakken: de cohesie binnen de Unie en de uitbreiding van de Unie. Bovendien moeten we een einde maken aan wat veel burgers met de Europese Unie associëren: schandalen, fraude, wanbeleid. Zo ligt het ook niet! Maar dat moeten we ook bewijzen, we moeten rechtzetten wat scheef is. Daarom gaat mijn vraag aan commissaris Kinnock ook over de tijd die hij nodig denkt te hebben. Van ons krijgt u genoeg tijd om de hervormingen door te voeren, maar dan moet u ook wel snel de belangrijkste stappen zetten zodat de Commissie en de hele Unie van hun slechte image af komen. Daarvoor moeten duidelijke beslissingen worden genomen.
De belangrijkste kwestie, en dat is tijdens de hoorzittingen meerdere malen gezegd, ook tegen u, commissaris Kinnock, is de verantwoording. Voor het Parlement, en zeker voor de burgers, was niet duidelijke zichtbaar wie uiteindelijk waarvoor de verantwoording droeg. Dat blijkt uit het eerste verslag en ook uit het tweede, en daar moet snel iets aan gedaan worden. Persoonlijk ben ik het bijvoorbeeld absoluut eens met het voorstel in het verslag om de directoraten-generaal binnen de Commissie niet alleen de politieke en administratieve verantwoording te laten dragen, maar ook de financiële verantwoording. Laat één ding duidelijk zijn: wie een bepaalde taak op zich neemt draagt daarvoor ook de uiteindelijke verantwoording.
In dit verband wil ik nog een opmerking maken die voor onze fractie heel belangrijk is. Wij zijn voor de collegiale verantwoording van de Commissie, en we willen die graag handhaven. We willen echter ook een manier vinden om bovendien ook nog een aanvullende individuele verantwoording voor de individuele commissarissen te voorzien. Daarover hebben we tijdens de hoorzittingen positieve geluiden gehoord, al kwamen ze soms wat aarzelend. Dat zal ook niet makkelijk worden. Mijn vraag aan commissaris Kinnock is dus of hij wil proberen duidelijk te maken dat de individuele verantwoording van de individuele commissarissen en de collegiale verantwoording elkaar niet uitsluiten. We willen ook niet tornen aan het principe van de collegiale verantwoording, dat willen we graag handhaven, maar we willen dit aspect er nog aan toevoegen.
Het verslag van het Comité van Wijzen maakt toch duidelijk dat de Commissie ook meer durf moet tonen in de relatie met de regeringen, vooral als het om bepaalde benoemingen gaat. Ik heb in de sector buitenlands beleid zelf meegemaakt dat de regeringen zich daarin mengen, en maar al te vaak werden de besluiten die de Commissie wilde nemen lang vertraagd. Ik doe een beroep op de Commissie: toon wat meer moed tegenover de regeringen, en vertel het ons wanneer regeringen het door hun aarzelende houding, door geen besluit te nemen, door een ongepaste of ontoelaatbare inmenging de Commissie onmogelijk maken een duidelijk standpunt te bepalen en een besluit te nemen. Als u kunt aantonen waar de oorzaak ligt, staan wij aan uw kant.
Een belangrijke vraag, waarmee we ons in de komende weken bezig moeten houden, is de hele kwestie van de aanbestedingsprocedures en de subsidies. Ook in dit verband heb ik een vraag aan commissaris Kinnock: is de Commissie bereid voor de aanbestedingen en subsidies heldere regels op te stellen, begrijpelijke regels, die een vergelijking mogelijk maken? Dat lijkt me belangrijk, maar het zal zeker moeilijk zijn dat zo te doen dat het niet ten koste van de flexibiliteit gaat. Toch moeten zulke heldere en begrijpelijke regels er komen, en ik hoop dat de Commissie daartoe bereid is.
Zulke regels zijn vooral dan nodig als taken naar externe organisaties worden gedelegeerd. Ook daarover ben ik het eens met het Comité van Wijzen. Het is ondenkbaar dat de Commissie alle taken zelf uitvoert en niets delegeert. Daarvoor zouden buitensporig veel nieuwe ambtenaren moeten worden aangeworven. Maar juist als taken aan externe organisaties worden overgedragen, moeten de regels helder zijn, moet iedereen weten volgens welke criteria zulke beslissingen worden genomen. Het verslag van de wijzen gaat ook duidelijk in op de controle in de lidstaten. Ik weet dat dat gevoelig ligt. En zo komen we weer terecht bij een punt dat ik in het begin al heb genoemd. De lidstaten schuiven de schuld maar al te graag af op de Europese instellingen, op Brussel. In werkelijkheid vinden het misbruik en het wanbeleid vaak binnen de lidstaten plaats, zelfs binnen hun eigen instellingen. Ook in dergelijke gevallen staan wij aan uw kant als u controleert waar dat nodig is, ook in de lidstaten.
OLAF en het verslag-Bösch zijn een belangrijke stap op de weg naar fraudebestrijding. Volgens mij moeten we de idee uitroeien dat fraude typisch voor Brussel is. Fraude is niet typisch voor Brussel! Net als in andere grote instellingen zijn er ook hier gevallen van fraude. Wat in Brussel te weinig is gedaan, is het glashard aan de kaak stellen en vervolgen van fraude. Commissaris Kinnock had het al gezegd, mijnheer Poettering, er zullen nieuwe procedures komen om klokkenluiders te begeleiden, en dat zal dit Parlement zeker van harte ondersteunen. Daarom hoop ik, mijnheer Kinnock, dat deze regeling er binnenkort komt!
Het laatste punt waarop dit verslag ook heel duidelijk ingaat, is de behoefte aan openheid en transparantie. Niet alleen het Parlement verwacht van de Commissie meer openheid dan in het verleden gebruikelijk was. Als openheid en transparantie het motto zijn, zullen er in de media minder geruchten de ronde doen. In aanbeveling 85 - en daar zou ik de commissaris graag op willen wijzen - staat heel duidelijk dat er maar weinig uitzonderingen op dit principe van openheid en helderheid mogen worden gemaakt, en dat daarover nog afspraken met de Instellingen moeten komen. Voor 95 procent van de gevallen, dus voor de overgrote meerderheid, moeten openheid en helderheid echter het motto zijn. Als de Commissie daar in de komende jaren in slaagt, krijgt u onze steun. Dan zal niet gebeuren wat in het verleden gebeurd is, want wij hebben er geen belang bij de Commissie weer naar huis te sturen. Wij willen samenwerken met een sterke Commissie.

Mulder
Mevrouw de Voorzitter, in de tijd die ons toegemeten was om het verslag te lezen, is het uiteraard slechts mogelijk om voorlopige conclusies te trekken. Eerste conclusie is dat dit verslag een constructief verslag is. Er wordt niet zozeer gesproken over personen, maar vooral over zaken. Dat lijkt mij juist. De enige persoon die genoemd wordt, en dat is terecht, is de heer Bösch in verband met OLAF.
Er zijn twee algemene opmerkingen te maken. De meest explosieve zin uit het eerste rapport van de Wijzen is - ik weet niet of ik het helemaal juist citeer - dat er nauwelijks iemand in de Commissie te vinden is die zich verantwoordelijk voelt voor wat dan ook. Dat was, denk ik, de steen des aanstoots van het hele rapport van de vorige keer. In dit rapport wordt duidelijk gemaakt dat het hier vooral gaat om structuren, de manier van besluitvorming, de manier van controle, de verschillende visa die nodig zijn. Dat maakt het onmogelijk dat ook maar iemand zich verantwoordelijk voelt, want er zijn zoveel controles dat iedereen denkt: een ander controleert het wel. De aanbevelingen verdienen dan ook serieuze aandacht. Ik heb zelf met bijzondere aandacht het hoofdstuk 3.13.2 gelezen over exportrestituties. Er wordt geen product in genoemd, er wordt geen naam van de firma in genoemd, maar het hele verhaal komt mij heel bekend voor. Het gaat over boterexport begin jaren '90 naar de ex-Sovjet-Unie.
Het rapport komt tot de conclusie dat er duidelijk sprake was van fraude en veroordeelt in dit verband de houding van de Commissie. Kandidaat-commissaris Lamy vond in de hoorzittingen dat het een volstrekt normale zaak was geweest. Als ik commissaris Kinnock in de hoorzitting goed begrepen heb, dan is wat de Commissie betreft de zaak gesloten. Ik kan commissaris Kinnock verzekeren dat de zaak niet gesloten is. De zaak is pas gesloten als het Parlement dat vindt. Wij zullen zeker op die zaak terugkomen.
Een aantal algemene opmerkingen over de contracten. Er zijn teveel verschillende contracten die worden gesloten met verschillende hulpgelden van de Commissie. Dat lijkt mij volkomen terecht. Als ik de gemiddelde consultant in Europa aanhoor, dan is de betalingsperiode waarin wij die consultants betalen heel lang vergeleken bij wat voor andere donorinstellingen ook. Alleen om die redenen al zou het nodig zijn om het systeem te veranderen.
Dat wat gezegd wordt over de Europese landbouwpolitiek lijkt mij ook uiterst nuttig toe. Het is een politiek die niet bij iedereen even geliefd is. Wij kunnen dat beter maken door in ieder geval de onregelmatigheden, enzovoort te beperken. Ik denk dat wat er gezegd is over die verzoeningscommissie speciale aandacht verdient. Ik denk dat dat veel te vaak een uitweg is voor de lidstaten om maar niet te hoeven betalen als er een geschil is.
De voorstellen over de interne audit service klinken ook aantrekkelijk, vooral omdat zij zich baseren op een aanbeveling van een instituut voor internal auditors. Of het zo moet zijn dat DG XX wordt opgeheven, dat vind ik toch een te voorlopige conclusie. Maar wie weet komt dat eruit.
Het lijkt mij ook nuttig toe dat het Comité iets gezegd heeft over de werking van de Rekenkamer. Jaar in jaar uit beveelt de Rekenkamer aan om geen positieve DAS te geven. Ik zou best ook eens willen weten, net zoals de wijzen, waarom dat zo is. En misschien kan de Rekenkamer ook in de toekomst iets meer specifiek zijn over sectoren, systemen, procedures en misschien zelfs over het heilige van heiligen, over de lidstaten zelf. Welke lidstaten hebben goede procedures en welke niet?
De Europese openbare aanklager is een pleidooi dat bij ons open deuren vindt. Het kwam reeds tot uitdrukking in het verslag-Wiebenga in april van dit jaar. De aanbevelingen 85, 86 en 87 zijn bijzonder interessant. De Commissie is altijd uiteindelijk verantwoordelijk aan het Parlement. Individuele verantwoordelijkheid aan de commissarissen moet voorop staan. En ook bijzonder belangrijk is, iedere commissaris die bewust het Parlement misleidt, moet aftreden. Dat lijkt mij uitstekend. Ik denk dat ons in het licht van de lage opkomst bij de verkiezingen een mooie taak wacht. Wij zullen samen met de toekomstige Commissie betere structuren moeten uitwerken opdat Europa geloofwaardiger wordt.

Staes
Mevrouw de Voorzitter, collega's, geachte commissarissen, de studie die hier voorligt is, denk ik, een indrukwekkend boekwerk. In opvolging van het eerste rapport van maart jongstleden is het ongetwijfeld een bijzonder nuttige denkoefening. Het toont in elk geval aan dat er nood is aan meer openheid. Bijna driehonderd bladzijden lang hakken de deskundigen genadeloos in op de problemen inzake management, controlemechanismen, fraudebestrijding, personeelsbeheer en bedrijfscultuur. Ze aarzelen daarbij niet om de Commissie hard aan te pakken maar verwijzen ook naar het soms zwakke optreden van het Europees Parlement en de Raad. Ik denk dat dat alleen maar de objectiviteit van deze studie vergroot.
Ik sluit mij volledig aan bij de opmerkingen van collega Mulder over de zaak-Flechard. Hoe dan ook, onze fractie is van oordeel dat dit rapport toch wel iets te laat komt. Het had er moeten zijn toen de hoorzittingen begin deze maand startten. Het reikt ons hoe dan ook een arsenaal gegevens aan, waarmee we onze hoorzittingen hadden kunnen stofferen. Zeker naar kandidaat-commissaris Kinnock, die wellicht verantwoordelijk wordt voor de hervorming van de Commissie, reikt het ons elementen aan die de discussie echt hadden kunnen verrijken. Ik noem maar twee voorbeelden. In punt 2.323 suggereert het Comité van Wijzen dat bij het uitbesteden van Commissietaken VZW's werden gebruikt die opgericht zijn door ambtenaren of kennissen van ambtenaren. Wat is daar van aan? Het had een mooi debat kunnen zijn.
Het Comité van Wijzen verwijst ook naar het vademecum dat de ontslagnemende Commissie Santer heeft opgesteld inzake de bureaus voor technische bijstand. Het Comité van Wijzen beschouwt dat als een analysefout. Het had een mooi debat kunnen zijn met commissaris Kinnock. We komen dus te laat.
Hoe dan ook, het kernpunt is nu: wat zal de Commissie-Prodi doen met dit document? Men heeft mij verteld dat in de Conferentie van Voorzitters de heer Prodi gezegd heeft dat dit document geen wettelijke basis heeft. Is dat zo? In elk geval, onze fractie vond het onaanvaardbaar dat dit document zomaar van tafel wordt geveegd. Onze fractie van groenen, regionalisten en nationalisten wil dat Prodi dit rapport ernstig neemt. De vijf wijzen werden gefinancierd door het Europees Parlement en de Commissie. Ze praatten de voorbije zes maanden met vele personen die werkzaam zijn in de Commissie, hun analyse is vernietigend, soms vlijmscherp. Mijnheer Prodi en mijnheer Kinnock, wat gaan jullie met dit verslag doen? Ik vind trouwens dat het een goede zaak zou zijn mocht de Commissie, die straks zal aantreden, punt per punt antwoorden op de voorstellen en opmerkingen van het Comité van Wijzen. Dit document moet hoe dan ook een opvolging krijgen in het Europees Parlement.
Ik ben heel blij met het voorstel van de Conferentie van voorzitters dat dit document wordt verwezen naar de Commissie begrotingscontrole. Die moet inderdaad nu een initiatiefverslag opstellen. Maar ik zou ook een oproep willen doen aan alle andere commissies die vanuit hun expertise elk een bijzonder grote inbreng kunnen hebben. Ik denk maar aan de Commissie landbouw, aan de Commissie regionaal beleid en ook heel zeker aan de Commissie institutionele zaken, die naar de IGC toe een aantal concrete voorstellen zou kunnen doen.
Tenslotte nog dit. Laten we het eerlijk bekennen, de Commissie begrotingscontrole heeft de voorbije vijf jaar op dit terrein heel veel werk verzet. Maar het is uiteindelijk te danken aan een eenvoudige ambtenaar van B3-niveau die in december 1998 een 700 bladzijden tellende nota aan het Europees Parlement overhandigde, dat dit document er uiteindelijk gekomen is. Zijn daad had een katalyserend effect. Dat leidde uiteindelijk tot de aanstelling van het Comité van Wijzen. Ik ondersteun de voorstellen van de heer Poettering ter zake helemaal. Maar ik zou de heer Kinnock erop willen wijzen dat de heer Van Buitenen nog steeds niet weet waaraan hij toe is. Die tuchtprocedure loopt nog altijd. Zou de heer Kinnock zich kunnen engageren om die tuchtprocedure, binnen de kortste termijn na zijn aanstelling, met de hele Commissie als college tot een goed einde te brengen, zodanig dat heer Van Buitenen eindelijk opnieuw op een ordentelijke manier aan de slag kan en eindelijk eerherstel krijgt?

Wurtz
Mevrouw de Voorzitter, in het kader van dit debat zal mijn collega Herman Schmid straks namens mijn fractie een betoog houden. Ik wil echter een inleidende opmerking maken en de heer Kinnock een zeer concrete vraag stellen.
Uit het tweede verslag van het Comité van Wijzen is gebleken dat we de vijf wijzen terecht hebben verzocht hun onderzoek voort te zetten en het speurwerk niet te beperken tot het gedrag van afzonderlijke commissarissen, door een meer algemene, opbouwende diagnose te stellen met betrekking tot de instelling als geheel. Uit de titel van het verslag blijkt al dat de vertrekkende Commissie streng veroordeeld wordt: aan het slechte beheer, de onregelmatigheden en de fraude moet een einde komen. Het vertrekkende college moest 42 jaar na de oprichting van deze instelling herinnerd worden aan de noodzaak commissarissen verantwoordelijk te maken voor het gehele proces, vanaf de uitwerking van een voorstel tot de uitvoering ervan. In de conclusies van het verslag van de wijzen kunnen we lezen dat niet alleen het slechte functioneren van sommige personen in het geding was, maar dat het met name om een mentaliteitskwestie ging. De afzonderlijke functionarissen kunnen hier uiteraard niet voor verantwoordelijk gehouden worden. Het gaat hier om structurele tekortkomingen van deze instelling, die niet van technische, maar van politieke aard zijn.
In een ander document werd dit vraagstuk naar mijn mening op heldere en adequate wijze uiteengezet. De Commissie had haar eigen prospectiecommissie verzocht dit document op te stellen zodat ze zich goed kon voorbereiden op de Europese Raad van Pörtschach. Vervolgens heeft ze dit document onder op de stapel gelegd. In dit document werd bijvoorbeeld scherpe kritiek geuit op de neiging van de Commissie om kwesties vanuit de eigen logica en het eigen vakterrein te benaderen, door naar specifieke lobbies te luisteren, zonder voldoende rekening te houden met de gevolgen buiten de eigen expertisesfeer. Die neiging komen we overigens ook bij andere bestuurslichamen tegen. Dankzij deze heldere uiteenzetting van de crisis waarin de Commissie verkeert en waaronder alle Europese instellingen gebukt gaan, kunnen we de analyses van de onafhankelijke deskundigen in hun algemene politieke context plaatsen. Kenmerkend voor deze politieke context is, zoals in het document van de prospectiecommissie vermeld staat, dat strafvordering in zekere zin onmogelijk wordt en de Europese Unie geconfronteerd wordt met een bestuurlijke crisis.
Mijn vraag aan commissaris Kinnock is dus eenvoudig: accepteert u dat dit document van de vertrekkende Commissie openbaar wordt gemaakt, nu uit dit debat blijkt hoe actueel het is?

Berthu
Mevrouw de Voorzitter, onlangs is ons het tweede verslag van de onafhankelijke deskundigen overhandigd. Gezien de omvang en de kwaliteit van dit verslag, dat in enkele maanden is geschreven, mogen we stellen dat het om een uitstekend document gaat. Bovendien worden in dit verslag in alle openheid de interne tekortkomingen van de Commissie beschreven. Dit is de eerste keer dat ik zo'n treffende analyse zie die afkomstig is uit officiële en bevoegde kringen. Wollig taalgebruik en uitvluchten komen we in deze tekst niet tegen. Dit verslag vormt de noodzakelijke basis voor het doorvoeren van ingrijpende hervormingen.
In het verslag kunnen we bijvoorbeeld lezen dat er vrijwel geen regels bestaan voor het toekennen van subsidies. De Raadgevende Commissie voor aankopen en overeenkomsten zou als controlerend orgaan slechts een formele en ondergeschikte rol spelen. Verder kunnen we in het verslag lezen dat de Commissie een beroep deed op het Bureau voor technische bijstand om aan haar begrotingsverplichtingen te kunnen ontsnappen. De Commissie en de lidstaten ontnamen elkaar hun verantwoordelijkheden inzake de uitgaven voor gezamenlijk beheer. Financiële controle werd volgens het verslag niet echt nodig gevonden en er zou onvoldoende interne controle op de rekeningen plaatsvinden. Volgens het verslag is het Financieel Reglement ontoereikend om te voldoen aan de eisen van modern beheer en doelmatige controle. De onderzoeken van de fraudebestrijdingseenheid duren te lang en de resultaten zijn te mager. Deze constateringen komen overeen met hetgeen mijn fractie al lange tijd aan de kaak heeft gesteld. Ook heeft mijn fractie regelmatig gewezen op de technische oplossingen die in dit verslag worden voorgesteld, zoals de verbetering van de interne controle van de rekeningen, de strijd tegen fraude, een verhoogde transparantie en de verplichting voor de Commissie om rekenschap af te leggen.
Wij zijn evenwel van mening dat het Comité van onafhankelijke deskundigen in zijn verslag de politieke oorzaken van de crisis onvoldoende belicht. Wellicht was dat op dit moment ook niet de taak van dit comité. Op pagina 64 van het verslag wordt bijvoorbeeld gezegd dat de Commissie de controle over de technische bijstand heeft verloren omdat in het Financieel Reglement het contractrecht onvoldoende is uitgewerkt. Men krijgt hierbij het gevoel dat de redenering halverwege is onderbroken. Waarom was het Financieel Reglement ontoereikend? Waarom is het niet verbeterd? Komt dat misschien omdat deze gebreken veel functionarissen goed van pas kwamen? Heeft tenslotte de federalistische theorie dat de Commissie onafhankelijk behoort te zijn, niet bijgedragen aan de verslapping van de controles en een voedingsbodem gecreëerd voor de onregelmatigheden en fraude, die onbestraft zijn gebleven?
Deze onafhankelijkheid diende als dekmantel voor georganiseerde netwerken, die zich bezighielden met het verduisteren en witwassen van het geld van de Gemeenschap. De fraude is niet in eerste instantie te wijten aan het onheus handelen van individuen, waarvan in het eerste verslag van de deskundigen gewag wordt gemaakt. Het zijn duistere en permanente mechanismen die deze fraude in de hand werken.
De Fractie Unie voor een Europa van Nationale Staten is daarom van mening dat het echte politieke probleem momenteel samenhangt met de rechtspositie van de Commissie. Deze supranationale instelling wordt slecht gecontroleerd en beschikt over een groot aantal privileges en immuniteiten. Wat dit punt betreft, heeft er zich een verontrustende ontwikkeling voorgedaan. De afgelopen tijd heeft het Europees Parlement geprobeerd zijn controle over de Commissie te versterken, wat in theorie zou betekenen dat de Commissie haar onafhankelijkheid deels zou moeten opgeven. We zien echter dat de Commissie opnieuw haar macht versterkt heeft. Ik heb het hier niet over de commissarissen, maar over de diensten. Zo toonde de voorgedragen commissaris Kinnock zich in zowel zijn schriftelijke als mondelinge antwoorden een duidelijk voorstander van twee eigenaardige beginselen. Het eerste beginsel is dat van de bestuurlijke onafhankelijkheid van de algemene directies ten aanzien van de commissarissen. Het tweede, dat van niet-inmenging, hangt met het eerste samen. Volgens dit beginsel zouden de commissarissen zich niet naar hun diensten hoeven schikken. De heer Kinnock heeft zelfs aangegeven dat hij de laatste jaren heeft ervaren dat deze beginselen in praktijk prima functioneren.
Natuurlijk deelt mijn fractie deze mening niet. Dit geldt ook voor het Comité van deskundigen, dat in hoofdstuk 7 van zijn verslag juist verklaart dat het onderscheid binnen de Commissie tussen politiek en beheer niet verdedigbaar is, noch van rechtswege, noch in de praktijk. Een dergelijk onderscheid zou er namelijk toe kunnen leiden dat men zich zou kunnen onttrekken aan zijn politieke verantwoordelijkheden. Wij vinden zo'n onderscheid geheel in strijd met de aanbevelingen die in het verslag van de deskundigen worden gedaan en die indruisen tegen de voornemens van de nieuwe Commissie. We moeten hieruit onze conclusies trekken als we aanstaande woensdag over de presentatie van het College gaan stemmen. Wat dit vraagstuk betreft, moeten we allen onze verantwoordelijkheden aanvaarden.
In het verslag hebben we kunnen lezen dat de privileges en immuniteiten van de Commissie en haar functionarissen de fraudebestrijding ernstig belemmeren. Dit is het eerste probleem waar de fraudebestrijdingsorganisatie OLAF tegenaan loopt in haar poging de vervolging van Europese functionarissen door nationale rechtbanken te versnellen. Ik citeer uit het verslag: "Als een nationale rechtbank een functionaris van de Commissie strafrechtelijk wil vervolgen, moet deze rechtbank een verzoek tot opheffing van de officiële immuniteit van de verdachte indienen. Hetzelfde geldt voor het beroepsgeheim van de getuigen en de onschendbaarheid van de gebouwen van de Commissie, wat inhoudt dat huiszoekingen en toegang tot documenten niet zonder meer mogelijk zijn".
Door dergelijke hindernissen wordt vaak afgezien van vervolging. Mijn fractie wil daarom dat deze obstakels worden verwijderd en de Commissie aan het algemeen recht wordt onderworpen alvorens er naar andere oplossingen wordt gezocht, zoals de benoeming van een Europese procureur. De federalisten pleiten hiervoor, maar deze oplossing voegt weinig toe aan de bevoegdheden waarover OLAF reeds beschikt in de strijd tegen fraude.
Algemeen gezegd denk ik dat er meer controle moet komen op de Commissie. Uiteraard is het Europees Parlement de instelling die daar de verantwoordelijkheid voor zou moeten dragen. Zo moeten we bijvoorbeeld, in navolging van dit verslag van deskundigen, nieuwe hoorzittingen houden over vastomlijnde kwesties of zelfs een of meerdere enquêtecommissies oprichten, die zich met een aantal nog onduidelijke vraagstukken gaan bezighouden, zoals de evaluatie van de daadwerkelijke invloed van communautaire subsidies. Alleen controle door het Europees Parlement is echter niet toereikend, en wel om twee redenen: ten eerste laten het Parlement en de Commissie zich door dezelfde doelstellingen leiden, en ten tweede wordt het Parlement niet gehinderd door de druk van de publieke opinie. Daarom moet niet alleen het Parlement, maar ook de Raad controle uitoefenen op de Commissie.
De Raad moet zich niet langer laten misleiden door de drogredenen van de federalisten. Deze instelling moet haar autoriteit herstellen en de Commissie haar privileges en immuniteiten ontnemen, aangezien die niet meer van deze tijd zijn. De Raad moet op de volgende IGC niet nog meer van zijn bevoegdheden afstaan, maar van de gelegenheid gebruik maken om het initiatief weer in eigen hand te nemen en de fraudebestrijding te intensiveren. Verder moet de Raad ervoor zorgen dat de Commissie meer verantwoordelijkheid aflegt bij de nationale regeringen.

Farage
Mijnheer de Voorzitter, ons wordt verzocht commentaar te leveren op een rapport van 283 bladzijden dat pas laat op de vrijdagochtend gepresenteerd werd en in twee talen is opgesteld. Daarna volgde een weekend, en vandaag hadden de meeste leden de ganse dag nodig om naar Straatsburg te komen.
Wij kunnen dan ook onmogelijk in zo'n korte tijdsspanne commentaar leveren op dit rapport. Wij kunnen ons hier onmogelijk een echte mening over vormen. Ondernemingen zouden ongetwijfeld nooit op deze manier te werk gaan. Misschien hoeft dit mij evenwel niet te verbazen, aangezien het mij lijkt dat in de Europese Unie iedereen zodanig met papier overstelpt wordt, dat het Europees Parlement - en ongetwijfeld ook de Raad - niet eens de teksten kunnen doornemen die zij dienen goed te keuren. In deze wereld ligt alle macht zonder twijfel bij de bureaucraten.
Ik heb desalniettemin twee zaken opgemerkt. Om te beginnen heb ik vastgesteld dat de ontslagnemende commissarissen zich erover beklaagden dat zij in de praktijk onmogelijk de acties van hun hoogste ambtenaren, hun directeurs-generaal, konden controleren. Het lijkt mij onaanvaardbaar dat de commissarissen de uitvoerende macht van de Europese Unie vormen, maar de hiermee gepaard gaande verantwoordelijkheden niet op zich nemen. Het belangrijkste onderdeel van het rapport is evenwel aanbeveling nr. 59, waarin met aandrang voor de benoeming van een Europees openbaar aanklager gepleit wordt en waarin wordt aangedrongen op de oprichting van een Europees openbaar ministerie dat openbare aanklagers naar de lidstaten afvaardigt om een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid te creëren, zoals die in het Verdrag is bepaald.
De Britse regering heeft ons herhaaldelijk gezegd dat het corpus juris slechts een werkdocument was. Het ziet er evenwel naar uit dat dit het begin is van een volledig nieuw rechtsstelsel, dat slechts wordt ingevoerd omdat enkele ambtenaren zich schuldig gemaakt hebben aan fraude. Dat is totaal onaanvaardbaar.

Dell'Alba
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, natuurlijk is het verslag van de wijzen een prima verslag en natuurlijk moeten hun aanbevelingen aandachtig worden onderzocht. Evenals het eerste verslag brengt ook dit tweede verslag belangrijke consequenties met zich mee voor het college van commissarissen. Ook dit tweede verslag moet, daar waar nodig, uitmonden in strikte maatregelen voor de hervorming van de Commissiestructuur.
Iedereen spreekt echter over de Commissie en daarom wil ik ook iets zeggen over het Europees Parlement. Het kan ook voor de andere instellingen geen kwaad zo nu en dan de hand in eigen boezem te steken. Ik wil echter allereerst al die collega's die in januari en februari luidkeels protesteerden tegen de motie voor de instelling van het Comité van Wijzen - omdat zij dachten dat met een comité alles in de doofpot zou worden gestopt - zeggen dat zij, zoals zij zelf wel zullen hebben begrepen, zich schromelijk hebben vergist, zowel in hun argumentatie als in hun invalshoek. Daarom moeten zij op zijn minst al die kritiek intrekken die zij toentertijd hadden op de dynamiek die mijns inziens op juiste wijze door het Europees Parlement, door degenen die voor de instelling van het Comité van Wijzen hebben gestemd, op gang werd gebracht. Verder zou ik graag zien dat ook het Parlement dit verslag van de wijzen ter harte nam. Wat staat er namelijk in dit verslag van de wijzen? Daarin staat dat de instellingen en de begrotingsautoriteit wel wat laat achter de bestuursproblemen zijn gekomen en niet bepaald goed en wijs hebben gehandeld om ontsporingen te voorkomen. Ik denk bijvoorbeeld aan dat prachtige beleid waarmee de beroemde minibudgets werden afgeschaft. Ons Parlement heeft met het geweer in aanslag een beleid ingeluid waarmee een einde werd gemaakt aan de minibegrotingen en wij waren er nog trots op ook. Dat leek de universele oplossing te zijn: afschaffing van de minibegrotingen en bevriezing van de menselijke hulpbronnen. Dat was het recept waarmee de Commissie oneindig veel aanvullende beleidsvormen moest uitvoeren. Het resultaat hiervan is natuurlijk dat nu, vier jaar later, degenen die hun stem verhieven tegen de minibegrotingen, nu zeggen: "Oh, jullie hebben de plaatsen dus aan de BTB's, de bureaus voor technische bijstand gegeven!". Wel, een beetje zelfkritiek kan geen kwaad! Uit deze zelfde banken komt nu bijvoorbeeld ook het verhaal van de helikopters te voorschijn. Er wordt veel over Augusta gezegd, maar bijvoorbeeld niets over Westland. Ik wil nu dat vanaf deze plaatsen niet alleen wordt gesproken over Augusta, maar ook over Westland, daar ook de Commissie betrokken was bij deze helikopterzaak.
Enfin, ik wilde wat afwijken van het onderwerp van gesprek, maar zal hier nu op terugkomen. Mijns inziens zou ons Parlement.....
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)

Kinnock, Neil
Mijnheer de Voorzitter, ik dank u van harte omdat dit Parlement de Commissie de gelegenheid biedt het woord te voeren tijdens dit debat. Het Comité van onafhankelijke deskundigen heeft natuurlijk een uitgebreid en belangrijk rapport met een ruime opzet opgesteld, en ik weet dat het Parlement op dit moment niet in detail op de talrijke opmerkingen en waardevolle conclusies zal ingaan. De Vergadering verwacht evenwel terecht afdoende antwoorden van de Commissie op de aanbevelingen van het Comité wanneer wij hervormingen uitvoeren. Zoals op zoveel andere gebieden zeggen ook hier daden meer dan woorden. Ikzelf, de nieuwe Commissievoorzitter en de aangewezen Commissie beschouwen dit als een stelregel en een realiteit die de taak van de Commissie om hervormingen uit te voeren vanaf het begin zal bepalen, als dat de uitslag is van de stemming die woensdag in dit Parlement plaatsvindt.
Mijnheer de Voorzitter, het Comité van onafhankelijke deskundigen heeft een uitvoerig en constructief rapport gepresenteerd, waarin het blijk geeft van indrukwekkende inzichten en een aantal concrete voorstellen doet voor de verregaande en ruime vooruitgang die inderdaad noodzakelijk is. De diagnose van het rapport is dat de Commissie ingehaald en enigszins overrompeld werd door een toename en verschuiving van haar taken. In de loop der jaren had men nieuwe normen en methodes voor het beheer, voor de procedures en voor meer openheid moeten ontwikkelen, maar dat is niet gebeurd. In het verslag wordt gezegd dat de wereld rondom volledig veranderde, terwijl de Commissie zelf grotendeels ongewijzigd bleef. Alles bleef bij het oude en verliep volgens een aantal vaste gewoontes.
Een diagnose is natuurlijk geen excuus, het is hoogstens een verklaring die de grondslag voor de oplossing van de problemen vormt. Dat is de manier waarop het rapport in de Commissie wordt ontvangen, niet alleen in de huidige Commissie, die nog enkele dagen aanblijft, maar ook in de aangestelde Commissie. De Commissie en - zoals het Comité beklemtoont - ook de lidstaten en dit Parlement moeten het rapport dan ook als een handvest voor verandering, een recept voor de oplossing van de problemen beschouwen. Dat is de belangrijkste betekenis van dit rapport van het Comité van onafhankelijke deskundigen.
Zoals het Comité meermaals erkent, zijn al een aantal noodzakelijke hervormingen uitgevoerd en worden een aantal andere gepland. Het is heel bemoedigend dat dit erkend wordt. Deze erkenning bewijst dat er een duidelijk verband bestaat tussen de aanbevelingen van het Comité en de hervormingen die al zijn uitgevoerd en die nog op stapel staan. Dat volstaat evenwel niet en we mogen niet op onze lauweren rusten. Tot grote frustratie van degenen die in de Commissie en in dit Parlement voor hervormingen gepleit hebben, bestaat - zoals de heer Dell'Alba zopas nog zei - de tot nu geboekte vooruitgang uit geïsoleerde gevallen en worden de vorderingen niet als een goed beheerd programma voor verandering opgevat en ten uitvoer gelegd.
De hervormingen gaan dan ook niet ver, niet snel of niet diep genoeg. Bovendien worden ze niet voorgesteld of nagestreefd met de uitleg en heroriëntering die nodig zijn om begrip voor de doelstellingen en de resultaten te wekken. Bijgevolg zijn de vele uitstekende personeelsleden die, zoals meermaals in het rapport gezegd wordt, de Commissie wel degelijk telt, niet gemotiveerd. Zelfs degenen die belangstelling hebben voor veranderingen en overtuigd zijn van het nut van hervormingen, zijn niet overtuigd van het dringende karakter of voelen zich niet betrokken bij de hervormingen, hetgeen echter heel belangrijk is, mijnheer de Voorzitter. Alle inspanningen die geleverd worden om de diensten te moderniseren, volstaan dan ook niet om een voorbijgestreefde en ontoereikende cultuur te vervangen door de praktijken en instincten van wat in het algemeen omschreven wordt als nieuw overheidsbeheer, zoals het zich de afgelopen twintig jaar in tal van andere moderne administraties ontwikkeld heeft. Dat moet en zal veranderen.
Mijnheer de Voorzitter, ik neem nota van het standpunt dat het Comité in zijn slotopmerkingen inneemt wanneer het stelt dat geen enkele maatregel iets aan het mentaliteitsprobleem kan doen, en ik heb daar alle begrip voor. Ik ben evenwel van oordeel dat er voor een andere mentaliteit kan worden gezorgd door een duidelijke en alomvattende hervormingsstrategie, door doeltreffende mechanismen om nauwgezet te controleren of de doelstellingen verwezenlijkt worden en om met aandrang een uitstekende openbare dienstverlening en waar voor ons geld te eisen, door een beroepsopleiding in beheerstechnieken en -ethiek, door promoties die uitsluitend op grond van verdiensten plaatsvinden, door eerlijke, krachtdadige en betrouwbare disciplinaire procedures, en door voortdurende nadruk op een professionele aanpak en eerlijkheid in het college en de diensten. Dit is geen verlanglijstje. Het is een schets van de hervormingen die gepland zullen worden, van de veranderingen die zullen worden aangebracht.
Bij de aanpak van deze taken kunnen wij gelukkig rekenen op het engagement van de vele ambtenaren in de Commissie die, zoals het Comité zegt, echt willen bijdragen aan verregaande verbeteringen. De hervormingsinspanningen kunnen bijgevolg rekenen op de steun van vele ambtenaren en wel op alle niveaus in de Commissie, van de hoogste in rang tot de nieuwkomers. Sommigen delen het algemene streven naar verbeteringen misschien nog niet. Zij doen er goed aan de kracht te erkennen van de politieke en publieke opinie die de veranderingen voortstuwt en geleid heeft tot de omstandigheden waarmee niet alleen de instelling die ik vertegenwoordig, maar ook alle andere instellingen geconfronteerd worden. Ik reken er tevens op dat degenen die misschien bang zijn voor hervormingen en vrezen dat deze tot onzekerheid en verwarring zullen leiden, bij nader inzien zullen begrijpen dat verandering tot zekerheid leidt. Het zijn juist de instellingen, administraties en ondernemingen die niet anticiperen en niet productief reageren op nieuwe eisen, die zichzelf ten gronde richten en hun personeel tot onzekerheid en de hiermee gepaard verwarring veroordelen.
In het licht van al deze overwegingen en de verklaringen die een aantal politieke leiders vandaag in dit Parlement afgelegd hebben, verbind ik mij er namens de Commissie toe dat het rapport als een essentieel onderdeel van de hervormingsvoorstellen van de Commissie zal worden behandeld. Alle aan de orde gestelde kwesties zullen dan ook in de voor februari geplande hervormingsstrategie behandeld worden, en wij zullen de nodige maatregelen voorstellen en uiteenzetten welke middelen nodig zijn om deze doelstellingen te verwezenlijken.
Ik doe tevens de toezegging dat de volledige en grondige controle van het financieel beheer en de controlesystemen van de Commissie zal worden opgevoerd, en dat hierbij terdege rekening zal worden gehouden met de specifieke aanbevelingen van het Comité inzake alle kwesties, ook de kwesties waarover degenen die tot nu toe het woord gevoerd hebben in het debat over subsidies, het gehad hebben, en nog vele andere. De Commissie belooft in het bijzonder dat zij systematisch zal afstappen van de traditionele afhankelijkheid van ex-ante financiële controle en zal overstappen naar een samenhangend systeem van financieel beheer en controle, waarbij de verantwoordelijkheden van individuele ambtenaren duidelijk gedefinieerd, gecontroleerd en versterkt zullen worden.
Eveneens in antwoord op het rapport zal de Commissie een interne controledienst oprichten, zoals door het Comité wordt aanbevolen, en wij herhalen dat wij de financiële cellen in alle directoraten-generaal zullen versterken. De controle op de organisaties voor technische bijstand wordt nu al verscherpt en opgevoerd, en verregaande hervormingen zullen ervoor zorgen dat de essentiële taken van openbare dienstverlening door de ambtenaren van de Commissie duidelijk gedefinieerd worden en dat daadwerkelijk gecontroleerd wordt of de uitvoerende agentschappen zich op een verantwoordelijke manier van hun taak kwijten. Het personeelsbeleid zal volledig doorgelicht worden, en er zal vooral aandacht besteed worden aan de probleemgebieden waarop niet alleen in het rapport, maar ook elders - zoals in het eigen strenge verslag van de Commissie - gewezen wordt, namelijk aanwervingen, discipline, carrièremogelijkheden en opleiding.
Het Comité van onafhankelijke deskundigen verstrekt ons de argumenten om een commissie voor normen voor het openbare leven op Europees niveau op te richten. De Vergadering weet wel dat de Raad, dit Parlement en de Commissie dit natuurlijk zullen moeten bespreken. Persoonlijk wil ik zeggen dat de door het Comité voorgestelde functies mijns inziens door een bestaand geschikt orgaan of door een nieuwe instantie moeten worden vervuld. Ik hoop dan ook dat alle Europese instellingen dit als uitgangspunt zullen nemen. Ik ben ervan overtuigd dat het Comité van Wijzen niet wakker ligt van de naam van zo'n instantie; het belangrijkste is dat de taken in verband met overheidsnormen vervuld worden.
De Commissie van de toekomst moet een onafhankelijke, permanente en bekwame openbare dienst zijn, die de beginselen van verantwoording, efficiëntie en transparantie te allen tijde toepast. De waarden waarop de Commissie gebaseerd is, moeten tevens gericht zijn op grondbeginselen van goed beheer, van waar voor ons geld, van duidelijke communicatie en van morele verplichtingen tegenover de burgers en belastingbetalers van de Europese Unie. Mijn collega's en ikzelf zijn ten zeerste gehecht aan deze doelstellingen en aan de concrete veranderingen die nodig zijn om ze te verwezenlijken. Wij beloven geen onmiddellijke resultaten. Wij beloven echter wel dat wij ons hier onophoudelijk voor zullen inzetten. Wij zullen de vooruitgang boeken waarop de volkeren van de Europese Unie recht hebben en waarop zij terecht mogen rekenen. Als wij hiertoe de kans krijgen dankzij de stemming in dit Parlement zullen we dat bewijzen, niet met woorden, maar met daden.

Theato
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, we hebben vol ongeduld op het tweede verslag van de wijzen gewacht. Ik steek niet onder stoelen of banken dat we het liever vóór de hoorzittingen van de kandidaat-commissarissen hadden gekregen dan achteraf. Maar goed, nu hebben we het, en er was al aangekondigd dat het geen voortzetting van het eerste verslag zou worden, dat er geen nieuwe onthullingen in zouden staan. Het is echter wel een maatstaf geworden waaraan we de hervorming van de Europese Commissie kunnen afmeten, die de toekomstige voorzitter, Romano Prodi, al had aangekondigd en die de heer Kinnock net nog eens in alle duidelijkheid heeft bevestigd.
Het verslag maakt ook duidelijk hoe nodig het is dat de Commissie van boven tot onder ingrijpend hervormd en vernieuwd wordt, en dat het met een aanpassing hier en een verbetering daar niet gedaan is.
Het tweede verslag van de wijzen heeft weliswaar de ietwat theoretische titel "Analyse van huidige praktijken en voorstellen voor het aanpakken van wanbeheer, onregelmatigheden en fraude", maar de grondige analyse van de verschillende onderwerpen heeft toch een rode draad, namelijk de vraag naar een beter gebruik, een betere controle en dus een betere bescherming van het geld van de Gemeenschap. Er worden aanbevelingen gedaan, die grotendeels overeenstemmen met de eisen die het Parlement al aan de vorige Commissie had gesteld. Zal er dan nu naar geluisterd worden? Mijnheer Kinnock, we zullen u aan uw woord moeten houden.
Ik denk daarbij aan het financieel reglement en aan de aanpassing daarvan, aan efficiënte controle, aan een onafhankelijke financiële controle, aan het belang van de kwijting en vooral aan een heldere definitie van de taken en de verantwoording van de individuele diensten, ambtenaren en commissarissen. In het verslag wordt duidelijk gewezen op de ethische verantwoording, en daarvoor is een nieuwe bedrijfscultuur nodig. Die moet ook voor de secretaris-generaal, voor de kabinetten en voor de commissarissen zelf gelden.
De gedragscodex van de Commissie wordt als onvoldoende beschouwd; de wijzen verwachten een strenge codex voor alle ambtenaren, de disciplinaire procedures moeten worden hervormd, de sancties moeten ook werkelijk worden uitgevoerd. Ook dat hadden wij allemaal al geëist, en wij moeten erop toezien dat het allemaal nageleefd wordt.
Dan is er nog het hele onderwerp van de fraudebestrijding. Het pleidooi van de vijf wijzen voor een Europese openbare aanklager doet terecht veel stof opwaaien. Dat dit pleidooi door anderen al eerder is gehouden, doet niets af aan het belang ervan. Ik herinner aan de verslagen van de heren Fabra Vallès en Bösch en aan mijn eigen verslag over de strafrechtelijke vervolging ter bescherming van de financiële belangen van de Unie. Dit is een kernpunt, en we moeten hier een oplossing voor vinden als we ons met succes willen verdedigen tegen fraude en corruptie ten koste van de Europese belastingbetaler.
De vijf wijzen hebben een ambitieus streefdoel gesteld, het oprichten van een Europees openbaar ministerie binnen een jaar, maar met goede wil is het best haalbaar. Door nauwe samenwerking tussen Parlement, Raad en Commissie is het gelukt binnen drie maanden het nieuwe, onafhankelijke Bureau voor fraudebestrijding, OLAF, op te richten. Nu moet de volgende stap volgen. Ook daarop zal de nieuwe Commissie zich moeten laten beoordelen, is ze bereid tot de hervormingen die de burgers en het Parlement eisen?
De verslagen van de wijzen waren natuurlijk heel nuttig, maar van nu af aan moet het Parlement zijn controlefunctie weer zelf uitoefenen en niet overdragen aan een ander. We willen een sterke Commissie, maar we moeten ook een sterk Parlement zijn.
Het tweede verslag van de wijzen moet natuurlijk ook nog eens door de bevoegde commissie worden behandeld en aan de plenaire vergadering worden voorgelegd. Daarvoor hebben we alle documenten en alle informatie nodig waarover ook de wijzen beschikten. Ik herhaal de vraag aan commissaris Kinnock, een vraag die tijdens de hoorzittingen niet beantwoord is: zal ook de Commissie begrotingscontrole toegang krijgen tot alle documenten en informatie waarover de wijzen konden beschikken? Als dat gebeurt, ben ik ervan overtuigd dat we samen kunnen werken aan een betere toekomst voor de Europese Unie.

Van den Berg
Voorzitter, allereerst vast dank aan de heer commissaris Kinnock voor de aangekondigde daden en het debat in februari. De Europese Unie bevindt zich in een paradox. Aan de ene kant is er grote steun voor het project "Europa van de burgers", voedsel, lucht. Allerlei zaken moeten Europees worden aangepakt. Burgers steunen het en vinden het belangrijk, maar aan de andere kant snappen ze niet hoe de werking van de Europese instellingen feitelijk functioneert. Hun onbegrip komt tot uitdrukking in de lage opkomst bij de verkiezingen. Ten dele kan ongetwijfeld wat worden aangepakt door het rapport van het Comité van Wijzen. Ten dele is het ook, anderen hebben het hier gezegd, onze eigen zaak als Parlement. Minder hoog in de hemicyclus gezeten, meer tussen de burgers, meer tijd tussen de burgers, minder een debat van experts en institutionele deskundigen, institutionele debatten meer als afgeleide van de aanpak van concrete problemen, zou Europa veel dichter bij die burger trekken. Niet alleen de Commissie en de instellingen verdienen kritiek, ook wijzelf hier staan voor een zware opgave. Als er in februari een debat is met de Commissie, hebben we ook een debat met onszelf.
Voorzitter, op het punt van het tweede rapport dat nu voorligt, zijn thema's als subsidiariteit, delegeren van bevoegdheden, belang van onafhankelijke fraudebestrijding de sleutelwoorden. Daar zit een visie achter. Minder centraal in het hiërarchisch etatistische, meer gedelegeerd naar staten, meer gedelegeerd naar maatschappelijke organisaties om daarmee ruimte te scheppen en daarop heldere taakafbakening. Dat vergt ook een bepaalde visie. Een visie die bepaald niet altijd centraal stond hier in dit Huis. Ik ben erg benieuwd of in februari die richting ook gekozen zal worden. Als men die richting wil kiezen, betekent dat een andere cultuur. Kinnock heeft gezegd: een andere cultuur van ambtenaren, van bureaucratie, minder huidige eilandstructuur, een werkcultuur die attractiever wordt en daarin past ook een andere beloningsstructuur. Wat mij betreft, ik zeg het er ook gelijk bij, ook afschaffing van de ontheemdingstoelage, want zo ontheemd hoeft men in Brussel niet te zijn.
Wat betreft die Europese aanklager, de onafhankelijkheid daarvan, die steunen we. Je zou het kunnen zien als een proeftuin voor de oprichting van een Europees openbaar ministerie op langere termijn. Dat betekent een heldere relatie met het Parlement, een goede controle - niet onder controle van de voorzitter van de Commissie - maar in een heldere relatie tot dit Parlement.
Voorzitter, mag ik ook een suggestie doen voor de februari-gebeurtenissen waar Kinnock op wees? Waarom als er zoveel speelt in onze lidstaten, ook die lidstaten niet vragen in het Parlement, in staten en lokale raden, een debat te hebben over resultaten en bestedingen van de fondsen, zodat ook in die landen het publieke debat plaatsvindt en dat daarmee gevoed wordt in relatie tot ons werk en die twee zaken niet los van elkaar staan. Ik pleit voor een nationale resultatencontroledag in heel Europa.
Tot slot, Voorzitter, wat betreft de klokkenluiders. Ik hoop dat er een datum komt voor wanneer de regeling komt en ik ondersteun al datgene wat over de heer Van Buitenen in deze zaal gezegd is.

Van der Laan
Voorzitter, als vice-voorzitter van de Commissie begrotingscontrole zal ik de komende weken nog uitgebreid de tijd hebben om met de heer Kinnock en andere leden van de commissie over dit rapport van gedachten te wisselen. Ik wil het nu even houden bij een paar hoofdopmerkingen.
Ten eerste moeten wij niet vergeten waarom dit allemaal begonnen is. Om te zorgen dat wij de steun van de Europeanen niet verliezen, terwijl wij ons wijden aan de grote uitdagingen van de toekomst. Bij dit soort grote uitdagingen horen ook grote ambities. Daarom zie ik dit rapport dan ook niet als een panacee, maar slechts als een bescheiden beginpunt van de hervormingen. Ik daag de Commissie dan ook uit om dit rapport niet te gebruiken als de finale meetlat, maar slechts als een minimumniveau van ambitie. Als ik de heer Kinnock hoor dan hoop ik ook dat wij hem het vertrouwen kunnen geven dat zijn voorstellen voor de hervormingen zo ver zullen gaan en dat hij alles zal doen wat nodig is en niet slechts een verlanglijstje zal afwerken zoals wij dat nu hier hebben.
Ten tweede zou dit rapport door sommigen in dit Huis, maar ook daar buiten, gebruikt kunnen worden om de Commissie de zwarte piet toe te spelen. Dat zij de volledige schuld krijgt voor de crisis in Europa. Dit is in het verleden al eerder gebeurd en ik wil iedereen waarschuwen ervoor te waken dat dit niet weer gebeurt. De Commissie wordt nu kritisch onderzocht en dat juichen wij toe, want dat is een eerste stap voor verbetering. Maar de crisis in het Europese vertrouwen is niet alleen aan de Commissie te wijten. Ook het Europees Parlement heeft een eigen rol hierin en het is nu ook de tijd dat wij de hand in eigen boezem steken en ook intern schoonmaak houden, alsof er ook een rapport over onze werkwijze voor zou liggen. Laten wij ook niet vergeten wat de rol is van de nationale parlementen en de nationale regeringen. Meer dan 80% van de fraude gebeurt daar. Daarom is het ook een goed idee om te komen tot een juridische structuur om de controle op de besteding van Europese gelden in deze lidstaten goed aan te pakken.
Een laatste punt over Paul van Buitenen. Hij is wellicht tegen wil en dank het symbool geworden van het gevecht tegen Europese fraude. Hoe zorgvuldig wij in Europa met zo'n symbool om gaan, zou voor een heel groot gedeelte kunnen bepalen of wij het vertrouwen van de burgers weer terugwinnen. Wij zullen er dan ook over waken dat de Commissie, met name ook de heer Kinnock, haar toezeggingen die zij in de hoorzittingen gedaan heeft ten aanzien van de heer Van Buitenen, waarmaakt. Maar wellicht had de Commissie al begrepen dat wij hier heel erg op zullen blijven letten.

Lagendijk
Voorzitter, als afronding van dit Hollands trio, wil ik u niet mijn gevoelens van dit weekend onthouden. Ik moet zeggen dat ik een zekere neerslachtigheid moeilijk kon onderdrukken. Buiten was het dertig graden, binnen ploegde ik mij door een enorm goedgedocumenteerde maar toch ook treurig stemmende analyse heen van het functioneren van de Europese Commissie. Gelukkig werden die analyses gevolgd door veel goedgedocumenteerde en goed doordachte aanbevelingen en oplossingen. Het heeft geen zin om hier op dit moment in detail in te gaan. Toch wil ik er twee noemen. Een ervan is het voorstel om een onafhankelijke interne auditing-service in te stellen, direct verantwoording verschuldigd aan de voorzitter van de Commissie. Ik ben dan ook blij dat de heer Kinnock in zijn beantwoording van de eerste ronde heeft toegezegd dat dat idee in ieder geval al door de nieuwe Commissie zal worden overgenomen. Die instemming geldt ook voor het voorstel om een openbare aanklager in te stellen. Een openbare aanklager in Brussel en ook in de lidstaten, speciaal verantwoordelijk voor fraude met Europese gelden. Over de derde stap in het voorstel van het Comité van wijzen ben ik eerlijk gezegd wat voorzichtiger. Het derde voorstel behelst een Europees bureau, een European prosecution office, een EPO. Dat heeft niet alleen te maken met de afkorting EPO, die mij toch iets te veel naar dopingschandalen ruikt; wat ons betreft, is die derde instelling, die derde stap in het proces op dit moment net een tikkeltje te hard en wordt er iets te snel geconcludeerd dat het allemaal op Europees niveau zou moeten.
Terug naar de grote lijnen van het voorstel van de Commissie. Uit het rapport blijkt duidelijk dat het in het eerste rapport zo pijnlijk blootgelegde persoonlijke falen van een aantal commissarissen plaatsvond binnen een organisatie die op cruciale punten tekortschoot. Ik denk dat het iedereen die 300 pagina's, of zelfs 100 pagina's voort heeft gelezen, volstrekt duidelijk is dat hervorming van de Europese Commissie noodzakelijk is, wil niet alleen de Commissie, maar ook de Europese Unie haar geloofwaardigheid behouden. Maar dan moet er wel het een en ander gebeuren. Aan de heer Kinnock wil ik het volgende vragen: in aanbeveling 36, gebaseerd op een in mijn ogen zeer correcte analyse in hoofdstuk IV, wordt nogmaals benadrukt dat het uiteindelijk de individuele commissarissen zijn die verantwoordelijk zijn, niet alleen voor het politiek functioneren van hun directoraat-generaal, maar ook voor het financieel management en de financiële controle. Ik zou het zeer op prijs stellen als de heer Kinnock die analyse en die conclusies zou willen onderschrijven. Ik denk dat het een van de belangrijkste voorwaarden is voor een goed functioneren van een nieuwe Commissie.
Een tweede punt dat volgens mij niet onaangetast kan blijven, is de rol en de invloed op de IGC, de volgende Intergouvernementele Conferentie. Ik denk dat het onmogelijk is na dit rapport de agenda van de IGC los te zien van alles wat er in het rapport is gebeurd, omdat wel degelijk de rol van de lidstaten, van het Parlement en de Commissie, bijvoorbeeld als het gaat om begroting, bijvoorbeeld als het gaat om controle en kwijting, aan de orde is. Het is ook al door de heer Marín gezegd - een aantal veranderingen die worden voorgesteld in het rapport kunnen niet zonder verdragswijzigingen, en ik zou het zeer slecht vinden als straks Parlement, Commissie en Raad aan de slag gaan met een IGC, zonder deze problemen erin te betrekken.
Een derde punt van aandacht is het volgende: terecht is de Commissie begrotingscontrole aangewezen als commissie die in het Parlement dit rapport moet aanpakken. Ik ben het geheel met mevrouw Theato eens dat dat alleen maar kan als alle papieren die de Commissie had ook aan de Commissie begrotingscontrole worden doorgespeeld. Cruciaal zal zijn de fundamentele en gigantische hervorming van de Commissie, waarbij de eerste ronde natuurlijk ligt bij de commissie zelf. Als die plaatsvindt zonder dat het Parlement daar op een doorzichtige en goede manier bij wordt betrokken, ben ik bang dat het niet zal lukken. Als u dat wel wilt, als u het Parlement wil betrekken bij die gigantische taak die u te wachten staat, kunt u rekenen op de steun van mijn fractie.

Schmidt, Herman
Mijnheer de Voorzitter, wie dit rapport van het Comité van Wijzen leest, raakt verbluft over het grote aantal misstanden dat daarin wordt vermeld - zo verbluft, dat men zich afvraagt hoe dit alles heeft kunnen gebeuren. Wat dat betreft, vind ik dat het Comité van Wijzen ons eigenlijk een beetje in de steek laat. Ik vind deze analyse niet grondig en diepgaand genoeg en te oppervlakkig. Ik zal proberen duidelijk te maken wat ik hiermee bedoel.
Het Comité van Wijzen vraagt om meer rationaliteit, meer administratieve professionaliteit en dergelijke, maar er wordt geen aandacht geschonken aan het eigenlijke hoofdprobleem rond de Commissie, namelijk het feit dat de Commissie een politieke bureaucratie is. In de klassieke bureaucratietheorie maakte men een scherp onderscheid tussen politiek en bureaucratie. De bureaucratie moest een neutrale instantie zijn, die haar impulsen kreeg van het politieke systeem. Maar de Commissie is een politieke bureaucratie. Het hoofdprobleem met fraude, bedrog en andere problemen die we al jarenlang tegenkomen, is nu juist het politieke karakter ervan, dat inhoudt dat de Commissie politiek handelt en daarbij ook politiek wordt bejegend door andere politieke krachten.
Verder ben ik van mening dat de aanbevelingen van het Comité van Wijzen in de richting gaan van een versterkte politieke democratie. Men zegt dat er meer interne controle en een grotere verantwoordelijkheid van leidinggevenden moet komen en dat de bureaucratie doelmatiger moet worden, een meer gesloten karakter krijgt en meer kracht moet tonen. Zo vat ik de negentig stellingen samen. Ik had iets heel anders willen zien: meer aandacht voor het openbaarheidsbeginsel en voor de vrijheid van de informant. Hoe kunnen mensen als Van Buitenen zich in de toekomst redden: raken ze vast, worden ze gestopt, wordt ze het zwijgen opgelegd, of mogen ze vrijuit spreken? Ik zou meer aandacht voor openheid en transparantie willen zien. Dat is het eerste vraagstuk dat volgens mij diepgaander moet worden geanalyseerd, dat wil zeggen het vraagstuk hoe men omgaat met de interne tegenstellingen en hoe men problemen van een politieke democratie moet aanpakken.
Het tweede probleem, dat ook een hoofdprobleem is, wordt weliswaar aangestipt, maar te oppervlakkig. Dat is het probleem van de tegenstelling tussen de lidstaten en de centrale EU-gemeenschap. Wij weten allemaal dat dit een eeuwige tegenstelling is, die kenmerkend is voor alle aspecten van het dagelijks leven in de EU. Er worden op hoog niveau gemeenschappelijke besluiten genomen, die dan worden uitgevoerd in een beheersapparaat dat zich door heel Europa vertakt. Meestal domineren daarbij internationale belangen. Daardoor ontstaat er geknoei en is er een slechte controle, en daardoor kunnen zelfs de controleurs en de controlepogingen van de EU worden opgevat als grove inmengingen of onaangename en vijandelijke handelingen. Dat lost men niet op door het sturen van nog meer EU-controleurs of door nog scherpere controles van de hiërarchische controle-instanties. Men moet heel andere wegen inslaan. Men moet praten over democratie. Men moet gaan bespreken hoe de Commissie kan worden gedepolitiseerd, hoe de politieke macht kan worden verplaatst naar de politieke instanties. Wat doet men in zo'n geval, creëert men net zo'n relatie tussen democratie en administratieve organen als in onze democratische nationale staten?
Er zal ook moeten worden gewerkt aan renationalisatie. Grote delen van de activiteiten binnen de EU zouden baat hebben bij renationalisatie. Dat zou ook het legitimiteitsprobleem verminderen. Er zijn dus politieke hervormingen nodig, niet alleen hervormingen op het gebied van beheer en administratie.
Ik wil eindigen met mij te wenden tot de heer Kinnock en Commissievoorzitter Prodi en enige concrete vragen te stellen. Wat gebeurt er met de vrijheid van de informant? Kunnen wij veranderingen of garanties op dat gebied tegemoet zien? Wat gebeurt er met het openbaarheidsbeginsel? Wat gebeurt er met het politieke karakter van de Commissie? Is dat iets waar men aan vast wil houden en dat men verder wil ontwikkelen, of is het iets dat men geleidelijk wil afschaffen? Als leden van dit Parlement merken wij dagelijks hoe sterk de Commissie als politieke factor is. Is dat de weg die wij zullen gaan, of gaan we in de richting van een klassieke verhouding tussen politieke en bureaucratische instanties?

Van Dam
Voorzitter, in financieel beheer geldt: vertrouwen is goed, controle is beter. Het tweede rapport van Wijzen en de aanbevelingen daarin wil ik in dat licht bezien. De kritiek van de Wijzen laat aan duidelijkheid niets te wensen over. De controle op de Europese programma's moet veel beter. Het rapport bewijst opnieuw het belang van de controle ex ante. Controle ex post is het sluitstuk.
Verbetering van financieel beheer en bestrijding van fraude dienen hoogste prioriteit te zijn voor de nieuwe Commissie, maar dan moet er wel veel veranderen. Tot nu toe hadden de meeste commissarissen vooral oog voor nieuw beleid. De wijzen noemen het expansionisme in het tijdperk-Delors. Beheer van de programma's kreeg nauwelijks aandacht. Aan expansionistische neigingen à la Delors hebben wij om velerlei redenen geen behoefte. De Unie dient zich te beperken tot haar kerntaken en die dan ook goed uit te voeren.
Het wettelijk raamwerk voor de fraudebestrijding noemen de wijzen onsamenhangend en onvolledig. Daar moet met spoed verbetering in komen, evenals in de samenwerking met de nationale controle-instanties. Ruim twee derde deel van de Europese begroting loopt immers via de lidstaten. Is de Commissie bereid de controles in de lidstaten aanzienlijk op te voeren? De huidige frequentie van 150 controlebezoeken per jaar op een landbouwbegroting van 40 miljard euro is ver onder de maat.
Tenslotte, dit Parlement stelt hoge eisen aan het financieel beheer door de Europese Commissie. Vrijwel alle instrumenten tegen fraude zijn ontstaan in de Commissie begrotingscontrole. Maar dat betekent ook dat wij aan onszelf strenge eisen moeten stellen. Wat dat betreft spreekt mij het idee van het Comité een soort interinstitutionele gedragscode op te stellen, aan. Het Parlement dient deze handschoen op te nemen.

Hager
Mijnheer de Voorzitter, het tweede verslag van het Comité van Wijzen is een belangrijk document. Er staan echter geen grote verrassingen in. De wijzen komen eigenlijk bijna automatisch tot dezelfde voorstellen voor de hervorming van de Commissie die wij al hadden gedaan. Ik kan natuurlijk niet in detail ingaan op alle aanbevelingen in het verslag. Daarom wil ik me op één probleem concentreren, en wel dat van de individuele verantwoording. In hun verslag maken de wijzen nadrukkelijk geen onderscheid tussen administratieve en politieke verantwoording en stellen ze onder andere de eis dat de voorzitter van de Commissie de bevoegdheid moet krijgen om individuele leden van de Commissie af te zetten. Deze eis strookt volgens mij echter niet met het gentleman's agreement tussen voorzitter Prodi en de kandidaat-commissarissen. Net als de wijzen ben ik de mening toegedaan dat hiervoor een bindende regeling moet komen. Als het werkelijk nodig is moet het mogelijk zijn om een individuele commissaris op basis van een bindende bepaling te dwingen zijn individuele verantwoording op zich te nemen. Het agreement kan niet meer zijn dan een overgangsregeling.
Niemand, ook niet de wijzen in hun verslag, heeft mij tot nu toe kunnen uitleggen wat de bijdrage tot de collectieve verantwoording was van de commissarissen die weer kandidaat zijn. Wij hebben kritiek op die uitsluitend collectieve verantwoording, maar in de Verdragen staat niets anders. Aangezien de verantwoording de facto wordt afgewezen heb ik er moeite mee de verklaringen van de commissarissen serieus te nemen, die beloven dat ze in de toekomst zullen ingaan op een verzoek van de voorzitter van de Commissie om hun portefeuille ter beschikking te stellen. Er zijn gegronde redenen om in het verslag ook de directe verantwoording van de commissarissen tegenover het Parlement te eisen. Het gentleman' s agreement brengt ook het gevaar met zich mee dat men erop vertrouwt en dus afziet van de harde maatregelen die misschien werkelijk nodig zouden zijn. Dat mag natuurlijk niet gebeuren. Los van de verklaringen van de kandidaat-commissarissen over dit onderwerp lijkt het mij van het grootste belang dat de aanbevelingen hierover van het Comité van Wijzen worden opgenomen op de agenda van de volgende intergouvernementele conferentie, waar ze in de Verdragen zouden moeten worden opgenomen. Dat zou een degelijk fundament leggen voor een goed functionerende samenwerking tussen de Instellingen. Dat is ook in het belang van de burger.

Elles
Mijnheer de Voorzitter, wij moeten de wijzen danken voor deze tweede bijdrage aan de manier waarop onze procedures en in het bijzonder die van de Commissie in de toekomst moeten verlopen. Zoals de voorzitter van de Commissie begrotingscontrole, mevrouw Theato, duidelijk stelde, dient evenwel onmiddellijk gezegd te worden dat wij in dit Parlement al jarenlang aandacht aan veel van deze kwesties besteden. Deze groep mannen en één vrouw hebben eerder al een belangrijk eerste verslag gepresenteerd waarin het alom bekende gebrek aan verantwoordelijkheid aan de top van de Commissie werd aangetoond.
Wij hadden dit verslag liever veel eerder gehad, zodat wij hiermee rekening hadden kunnen houden tijdens onze hoorzittingen. Er zijn immers veel gebieden waar wij - zoals de heer Kinnock vanavond ook al zei - liever daden dan woorden hadden gezien. Momenteel krijgen we enkel woorden te horen, ook al moeten wij voor het einde van deze week een ratificatieproces trachten af te ronden.
Wat de essentiële kwesties betreft wil ik het in het bijzonder over vier aspecten hebben. Om te beginnen is er de controleomgeving. Er wordt terecht op het probleem van de verantwoordelijkheid gewezen en gesteld dat meer verantwoordelijkheid aan het lagere echelon in de Commissie moet worden gegeven en dat een professionele en onafhankelijke interne controledienst moet worden opgericht. Wij hebben vanavond vernomen dat de Commissie deze aanbeveling aanvaardt. De vraag die ik de heer Kinnock vanavond wil stellen is waarom dit niet eerder gebeurd is. Waarom dienden wij dit volledige proces te doorlopen om tot het inzicht te komen dat DG XX zich niet naar behoren van zijn taak kweet?
Ten tweede worden in het kader van de bestrijding van fraude en corruptie in het rapport van de wijzen veelzeggende opmerkingen over het huidige wettelijk kader gemaakt. De wijzen hebben gelijk inzake OLAF en zij stellen terecht dat dit orgaan onafhankelijk moet zijn en met de lidstaten en Europol moet samenwerken. Is de commissaris evenwel van oordeel dat de benoeming van een Europees openbare aanklager een zinvol voorstel is? Moeten wij zulke verregaande voorstellen doen? Zal dit volgens hem het systeem verbeteren?
Wat ten derde het personeelsbeleid betreft, moeten wij inderdaad het Europees karakter van de openbare dienstverlening versterken, zodat personeelsleden bevorderd worden op grond van hun verdiensten en niet op grond van hun kennissenkring. Daarover hebben we het al gehad. Is de commissaris van oordeel dat wij ambtenaren op alle niveaus op hun verdiensten moeten beoordelen? Hoe zullen wij erin slagen voor meer mobiliteit te zorgen wanneer slechts enkele deskundigen op de hoogte zijn van bepaalde onderdelen van het beleid? Wat moeten wij, zoals een aantal andere collega's ook al zei, ook en vooral met informanten doen? Stemt hij in met de aanbevelingen van de wijzen dat wij een mechanisme moeten hebben dat informanten de mogelijkheid biedt zich tot het Parlement of externe instanties te wenden als zij, zoals de heer Van Buitenen, tot de slotsom komen dat zij er niet in slagen hun leidinggevenden te overtuigen.
Wat tenslotte integriteit, verantwoordelijkheid en aansprakelijkheid betreft, vind ik de opmerkingen van het rapport inzake collectieve verantwoordelijkheid uiterst veelzeggend. De commissarissen waren actief op hun eigen gebieden, maar werkten niet samen. Ze waren collectief verantwoordelijk, maar waren eigenlijk niet in staat deze verantwoordelijkheid met anderen te delen. Is de heer Kinnock bereid te erkennen dat het Parlement geraadpleegd moet worden over de gedragscodes voor commissarissen en ambtenaren vóór deze in werking treden?
Hoe moet het nu verder? Ik verheug mij erover dat het Parlement beslist heeft een grondig onderzoek in te stellen. Wij mogen ons evenwel niet beperken tot dit rapport van wijzen en moeten ook het eerste rapport van de wijzen - dat wij nooit in detail konden bestuderen - bespreken, alsook het screeningverslag dat sommigen - maar niet iedereen - kon inkijken en waarin uiteengezet wordt hoe de Commissie van morgen er moet uitzien. Dit moet allemaal opnieuw behandeld worden in ons Parlement tijdens de vergadering van december, zodat we een kamerbreed debat kunnen houden en aanbevelingen voor het hervormingsproces kunnen formuleren. Wij moeten al het mogelijke doen om de hervorming van de mentaliteit in de Commissie en ook in onze instelling voort te zetten.

Colom i Naval
Mijnheer de Voorzitter, net als vele anderen ben ik blij te beschikken over dit ongetwijfeld zeer nuttige document voor het proces van administratieve hervorming dat de Commissie onvermijdelijk op korte termijn moet aanvatten. Hoogstwaarschijnlijk zal ook commissaris Kinnock in zijn nopjes zijn dat hij nu deze gids - en daarmee wellicht ook een alibi - heeft.
Naast dit gedeelde gevoelen ben ik echter ook vanwege andere redenen blij. Met name omdat ik hoop dat hiermee een punt wordt gezet achter het ongezonde klimaat dat de discussie over communautaire onderwerpen blokkeert. Te vaak is de onvermijdelijke en lovenswaardige zorg om het goed beheer en de fraudebestrijding gemanipuleerd en op demagogische wijze gebruikt voor farizeïsche doeleinden, bewust gericht op het verlagen van het prestige van de Europese instellingen en zelfs van het Europees ideaal zelf. Collega's die het goed bedoelen zijn naïef in deze anti-Europese val gelopen.
Ik moet bekennen dat bij het bekijken van het product dat het Comité van onafhankelijke deskundigen ons levert, mijn oorspronkelijke twijfel over de benoeming van het Comité niet uit de weg geruimd wordt. Ik vroeg mij toen af of dat niet een zekere erkenning inhield van ons onvermogen onze functies als controleur en als orgaan dat de politieke richting aangeeft uit te oefenen. Ik hoop maar dat de kiezers geen rekenschap aan ons vragen van de kosten van het verslag, daar ik moet vaststellen dat er naast een aantal zeer scherpzinnige opmerkingen open deuren worden ingetrapt, het buskruit verschillende keren opnieuw wordt uitgevonden en ook onze eigen documenten goed worden gebruikt.
De regels voor mijn geestelijke gezondheid in het weekeinde hebben mij ervan weerhouden urenlang in dit verslag te lezen, hoewel het dat ongetwijfeld verdient. Toch geloof ik dat dit verslag nog een deugd heeft die door de voorgaande sprekers weinig gewaardeerd is: het neemt bij vele punten standpunten en voorstellen van het Parlement over die toentertijd geen positief onthaal kregen. Het is te hopen dat, nu deze standpunten en voorstellen door een aantal onafhankelijke en goedbetaalde deskundigen worden gesteund, hun een beter lot beschoren is.
Een aantal collega's heeft het verslag overdreven lof toegezwaaid. Zij hadden zich deze lof kunnen besparen, als zij de werkzaamheden van de Commissie begrotingscontrole meer van nabij hadden gevolgd of niet tegen een aantal van onze voorstellen hadden gestemd. Verplicht u mij er niet toe al de namen van deze collega's in herinnering te roepen. Ik hoef echter niet ver te gaan met mijn blik om hier in deze zetels degene te zien zitten die nu het voorstel voor een Europees openbaar ministerie toejuicht, maar die er geen been in zag tegen het voorstel te stemmen toen dat een aantal jaren geleden door mevrouw Theato en mij werd gedaan. Uitgangspunt van ons voorstel was duidelijk dat we verder zouden gaan met het creëren van een Europese juridische ruimte en een wijziging van de Verdragen.
Een nieuw financieel reglement. Geen lapmiddelen en ook geen eindeloze actualiseringen meer? Uitstekend. Ik maak al veertien jaar deel uit van de Commissie begrotingscontrole en zonder in mijn archief te duiken herinner ik mij vier resoluties van de plenaire vergadering waarin hetzelfde werd gevraagd. Namens de socialistische fractie heb ik het zelf vorig jaar vanaf deze plaats aan commissaris Liikanen gevraagd.
De tijd dringt en ik zou een paar belangrijke, om niet te zeggen fundamentele, opmerkingen willen maken.
Ten eerste erkent het Comité van onafhankelijke deskundigen dat de verantwoordelijkheid voor het beheer in laatste instantie berust bij de Commissie. Desalniettemin kan niet voorbij worden gegaan aan het feit dat de administraties van de lidstaten minstens 80% van de communautaire begroting uitvoeren en dat hun houding tegenover fraude niet altijd van ijver getuigt. Het zijn wel diezelfde ministers die tekeergaan tegen het communautaire beheer. Zij hebben duidelijk het werkdocument van de heer Brinkhorst van vorig jaar mei gelezen.
Ten tweede benadrukt het Comité in zijn slotopmerking 8.1 dat de Commissie de middelen afgestemd op haar verantwoordelijkheden moet hebben; daarbij wordtniet alleen gedoeld op regelgeving. In feite wordt er gezinspeeld op de hypocrisie en op het gebrek aan coherentie van de begrotingsautoriteit.
En tot slot wordt er in hoofdstuk 5 gesproken over verklikkers. Voordat iemand voorstelt het martelen bij het vooronderzoek opnieuw in te voeren, vraag ik u alstublieft ook te denken aan de verdediging van de beklaagden.

Laguiller
Mijnheer de Voorzitter, een van de aspecten van het debat over het verslag van de deskundigen heeft betrekking op het communautair personeel. Ik geloof dat het personeel van het Europees Parlement hier ook deel van uitmaakt. Daarom richt ik me in mijn betoog zowel tot de heer Kinnock als tot het Voorzitterschap van het Parlement. In hun verslag benadrukken de wijzen dat de werving van personeel op weinig doorzichtige wijze verloopt. Ze vinden daarom dat de regels en beginselen op het communautaire personeel moeten worden toegepast. Heel goed, maar ze zouden ook moeten worden toegepast op het personeel van het Europees Parlement.
We weten immers dat er veel onregelmatigheden op personeelsgebied hebben plaatsgevonden en dat het handvest van de sociale grondrechten binnen het Europees Parlement vaak met voeten wordt getreden. Vooral bij toeleveringsbedrijven komen veel onregelmatigheden voor. Neem bijvoorbeeld de nachtbewakers die men voor dagtarieven laat werken. Het vraagstuk van het communautaire personeel heeft zowel betrekking op de sociale bescherming als het sociaal recht. Er zijn problemen met de salarissen. Dit alles is nog maar het topje van de ijsberg.
Mijn vraag luidt dus als volgt: welke maatregelen gaat u treffen, allereerst om al deze onregelmatigheden te inventariseren en vervolgens om ze in de kiem te smoren?

Bigliardo
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, wij stellen vast dat wij met deze eerste bespreking van het onderhavige verslag en met hetgeen hier in deze zaal door de collega's werd gezegd, niet in staat zijn een diepgaande analyse te maken van de bevindingen van de wijzen. Onze indruk, of tenminste mijn indruk is dat hier een mooie uiteenzetting wordt gegeven, met analyses, voorstellen, regels en juridische referenties, die zich werkelijk mogen laten zien, maar dat deze uiteenzetting weinig zal uithalen.
Er zijn 90 aanbevelingen, zei men. Inderdaad, God heeft tien geboden uitgevaardigd, maar ondanks het zevende gebod is Hij er niet in geslaagd de stroom dieven en misdadigers die onze planeet bevolken tegen te houden. Ik hoop van ganser harte dat deze voorstellen zoden aan de dijk zullen zetten, maar mijns inziens moeten wij als Parlement wel bij onszelf beginnen. Wij zouden misschien met een krachtig voorstel moeten vragen om versterking van de controlerechten van het Parlement op de Commissie en hiervoor een procedurele methode in het leven moeten roepen.
Vandaag heeft de Voorzitter van het Parlement ons medegedeeld dat de technische fractie van onafhankelijke leden wordt opgeheven. Ook hier zijn wij mijns inziens geconfronteerd met regelrechte fraude. Als men namelijk van bovenaf de vrije wilsuiting beknot van personen die besloten hebben zich te verenigen, uitgaande van een artikel van het Reglement, geeft men niet bepaald blijk van een vrijheidlievende en democratische gezindheid. Als men als afgevaardigde weet dat dit besluit enkel en alleen een kwestie is van begroting, van voor de fracties en de medewerkers beschikbaar geld, kan men niet anders concluderen dan dat dit regelrechte fraude is.

Pomés Ruiz
Mijnheer de Voorzitter, net als vele Europeanen zaten wij te wachten op dit verslag om te zien wanneer de harde kern, de locomotief die de Commissie hoort te zijn, eindelijk met een zekere snelheid op gang komt.
Dit is niet het moment om in details te treden, daar wij dankzij ons voorstel in de Commissie begrotingscontrole de gelegenheid zullen hebben het werk van commissaris Kinnock op de voet te volgen.
Deze laatste zegt ons dat hij daadwerkelijke antwoorden gaat geven. Misschien hebben wij een eerste gelegenheid om te zien of dat zo is, wanneer over een maand de top van ministers van Justitie en Binnenlandse Zaken wordt gehouden.
Ik weet niet of u nog de tijd heeft om een of meer vraagstukken op de agenda te zetten die in het verslag van het Comité van onafhankelijke deskundigen aan de orde gesteld worden, en waarvoor denk ik een brede consensus bestaat.
Er bestaat geen twijfel over dat fraudebestrijding een van de doelen is die wij onmiddellijk moeten bereiken. Ik meen dat wij zo snel mogelijk OLAF de nodige middelen moeten toewijzen, opdat zijn werk op een doelmatige manier verricht kan worden. Wel moet de begrotingscontrole absoluut verdergaan dan het zesde deel dat rechtstreeks door de Commissie gecontroleerd wordt. De 1327 gevallen die in 1997 door de voormalige UCLAF behandeld zijn, moeten gevolgd blijven worden.
Het huidige rechtskader is onsamenhangend en onvolledig. Wij zullen langzaam maar zeker eraan moeten werken om de permanente verdenking van fraude, die helaas het optreden van de communautaire instellingen omhult, te verdrijven.
Ik wil echter niet blijven stilstaan bij deze onderwerpen, want ook ik ben van mening dat de overgrote meerderheid van de personen die voor Europa werken bekwaam en eerlijk is. Misschien zouden wij ons niet het meest zorgen moeten maken over de door fraude of corruptie verloren gegane middelen, maar over de middelen die verloren gaan door het ontbreken van een personeelsbeleid, zoals door het Comité van onafhankelijke deskundigen aan de kaak wordt gesteld.
Dat gebrek aan doelmatigheid en motivatie en ook die misverstanden beïnvloeden het werk van degenen die voor de Commissie werken. Een van de belangrijkste activiteiten bij de hervorming van de Commissie moet hierop gericht zijn.
Hoofdstuk 6 van het verslag van het Comité van onafhankelijke deskundigen, dat wij vanwege tijdgebrek niet gedetailleerd hebben kunnen bestuderen, eist een absolute transparantie. Als dat geëist wordt, is dat misschien omdat deze transparantie tot nu niet bestond. Bij het aanwervings-, promotie- en mobiliteitsbeleid was hier in ieder geval geen sprake van.
Wij willen een sterke en onafhankelijke Commissie. Daarom willen wij dat u nee kunt zeggen, wanneer u taken op zich moet nemen waarvoor u niet over de nodige middelen beschikt. U moet zeggen dat u geen opdrachten aanneemt die u niet op doelmatige wijze kunt uitvoeren.
Tijdens uw hoorzitting, mijnheer Kinnock, hebben wij gezien dat er nog steeds 500 posten vacant zijn die door het Parlement al zijn goedgekeurd. Heeft dat soms te maken met pressie of met machtsverdeling? Of is het gebrek aan transparantie bij de aanwervingsprocedures?
De verdiensten van het personeel dat voor de Commissie werkt moeten op hun waarde geschat worden en ook is een echt loopbaanbeleid noodzakelijk.
Een aantal van de 90 voorstellen van de onafhankelijke deskundigen beschrijft een bepaalde vorm van Angelsaksische administratie, waarbij de verantwoordelijkheid grotendeels berust bij de beheerders.
De bevoegdheden moeten gedecentraliseerd en verduidelijkt worden. Noch bij het beheer in de lidstaten, noch in de regio's, noch bij de Commissie is een ieder voor alles verantwoordelijk.
Onze tijd raakt derhalve op, mijnheer Kinnock. De Europese burgers kunnen er niet mee instemmen dat wij bij deze poging geen succes boeken. Laten wij zonder ons te overhaasten aan de slag gaan, want wij zijn, denk ik, voor vele Europese burgers een steen des aanstoots. Dat mag niet langer zo zijn, want het is niet goed voor Europa en ook niet voor onszelf.

Schori
Mijnheer de Voorzitter, ik had er niet op gerekend dat ik als nieuw parlementslid zou beginnen met een woord van dank. Ik wil het Comité van Wijzen echter dankzeggen voor het werk dat het heeft verricht. Het Comité heeft ons namelijk direct geconfronteerd met alles wat te maken heeft met de legitimiteit en geloofwaardigheid van de Unie, met de kernvragen die de EU-burger raken: verantwoordelijkheden, openheid, controle en doelmatigheid wat de middelen van de Unie betreft. Ik wil verder nog zeggen dat dit misschien al eerder in het Parlement besproken is - daar ben ik wel zeker van - maar dat er misschien een externe drastische maatregel nodig was om vaart in het proces te krijgen. Ik wil ook van de gelegenheid gebruik maken om Paul van Buitenen te bedanken.
Mijn tweede woord van dank gaat naar Neil Kinnock, die vandaag een zwaarwegend politiek antwoord heeft gegeven. Het verheugt mij te kunnen zeggen dat ik hem daarom geen belangrijke vragen hoef te stellen. In plaats daarvan wil ik hier alleen het volgende zeggen: met hetgeen hij in het vooruitzicht stelt, met de beloften, de pledges, die hij hier gedaan heeft, kunnen wij terugkeren naar onze burgers, onze kiezers, en zeggen dat het proces gaande is. Wij zijn bezig een pact te sluiten voor radicalere EU-vormen, precies zoals onze kiezers en alle burgers van de Unie verwachten - dus: dank u wel!

Böge
Mijnheer de Voorzitter, de kandidaat-voorzitter van de Commissie, Romano Prodi, heeft het in juli gehad over een revolutie in de werkwijze van de Commissie, die nu plaats moet vinden. Het is waar, de standpunten van de wijzen maken duidelijk dat we in Europa een nieuwe bedrijfscultuur nodig hebben waarin iedereen zijn verantwoording draagt. Ik wil daaraan toevoegen, mijnheer Kinnock, dat het aanlokkelijk zou zijn om de hoorzittingen van vorige week over dit concrete punt voort te zetten, want tijdens de hoorzittingen zijn toch een aantal vragen niet werkelijk helder en definitief beantwoord. We willen toch wel graag weten hoe die zaken in de toekomst concreet zullen worden geregeld.
Het tweede verslag van de wijzen omvat ongeveer 90 aanbevelingen die we zorgvuldig moeten analyseren en bespreken. Ik zou op vier ervan nader willen ingaan. Er zijn aanbevelingen gedaan over de gedragscodex van de Commissie. De wijzen zeggen dat hun ideeën nog niet allemaal in de voorstellen van de Commissie terug te vinden zijn. Als ik de woorden van het Comité zo lees is eigenlijk alles vanzelfsprekend, en het is toch wel verbazend dat de Commissie zich in het verleden zelfs daaraan niet heeft kunnen houden. Voor OLAF lijkt het mij belangrijk dat we duidelijk maken dat de totale onafhankelijkheid, die we voor OLAF allemaal willen, ook in de praktijk moet gelden voor de concrete activiteiten. Daarvoor is voldoende personeel nodig, en uiteindelijk zal dat leiden tot het oprichten van een Europees openbaar ministerie. Het is heel interessant dat het Comité van Wijzen in zijn slotopmerkingen zegt dat de ambtenaren van de Gemeenschap ertoe neigen de nadruk te leggen op conceptuele taken en onderhandelingen, terwijl dat ten koste gaat van de managementtaken en de controle. Dat is nou net de kern van de zaak. We moeten leren ook op het Europese niveau beproefde managementmethodes te gebruiken. Ik wil de Commissie in alle duidelijkheid erop wijzen dat zoiets alleen maar kan lukken als het Parlement, de Commissie en de Raad gezamenlijke oplossingen vinden.
Ik zou in dit verband nog op een ander punt willen ingaan. Voor allerlei beleidsvormen hebben we comités, waar vertegenwoordigers van de lidstaten beheersfuncties en controlebevoegdheden hebben, die ze uiteindelijk echter gebruiken om hun eigen belangen te behartigen. Ik wil niet vooruitlopen op het debat van donderdag, maar ik wil wel heel duidelijk zeggen dat bijvoorbeeld de discussie over het oprichten van een Agentschap voor de wederopbouw in Kosovo wat zowel de rechtsgrondslag als de geplande administratieve structuren betreft daarvoor een fraai voorbeeld is. Dat mag zo niet gebeuren, en daarom wijs ik nu al op die discussie op donderdag. Ik verwacht van de Commissie dat ze het Parlement op deze punten tegemoet komt, dat wil zeggen de rechtsgrondslag maar ook de administratieve structuren en de verantwoording binnen dit Agentschap voor Kosovo. Anders creëren wij nieuwe structuren waaraan eigenlijk de fouten van het verleden kleven.
Staat u mij nog een laatste opmerking toe. Het Comité van Wijzen klaagt dat het eigenlijk een schandaal is hoe onverschillig de Raad in het verleden met de kwijtingsprocedure is omgesprongen. Ook in dit verband is het essentieel dat de Raad ook zelf, in het belang van Europa, zorgt voor een nieuwe bedrijfscultuur van verantwoording. De Commissie heeft in allerlei gevallen eindelijk gereageerd. Bij de BSE heeft ze dat echter slechts onder druk gedaan, ook daar heeft ze pas iets gedaan toen de publieke opinie druk begon uit te oefenen. Mijn advies luidt: luistert u in het vervolg meer naar het Parlement dan naar bepaalde raadslieden, ook uit eigen kring. Daar heeft Europa meer aan, het Europa waar we allen in geloven en dat we allen het grootst mogelijke succes toewensen!

Sauquillo Pérez del Arco
Mijnheer de Voorzitter, wij debatteren over een verslag van ongeveer 200 pagina's dat een uitputtende analyse bevat van het structureel functioneren van de diensten van de Commissie. Wij hebben maar 48 uur de tijd gehad om het te lezen en erover na te denken. Gezien de ernst van het onderwerp meen ik dat een verklaring van de voorzitter van de Commissie de voorkeur zou hebben verdiend. En wat betreft het document dat wij verwachten van de heer Kinnock over de institutionele hervorming, zouden wij op een verslag van het daartoe bevoegde orgaan van deze Vergadering hebben moeten wachten en bij die gelegenheid het standpunt van het Parlement over het toekomstig functioneren van de Commissie naar voren hebben moeten brengen. Dan zouden wij niet te maken hebben gehad met deze beperkingen die ertoe hebben geleid dat dit verslag overhaast op de agenda van de plenaire vergadering is gezet, nog voordat wij zelfs maar de Commissie hebben verkozen die de hervorming moet voorstellen en toepassen.
In ieder geval, mijnheer de Voorzitter, heeft de haast die ons in zijn greep schijnt te hebben tot het aanwijzen van de commissie ten principale geleid terwijl de inhoud van het verslag nog niet eens bekend is.
Het stemt mij vandaag tot tevredenheid - en hier wil ik kond van doen - in deze Vergadering de nog in functie zijnde commissaris Manuel Marín te hebben horen praten over de toekomst van de Commissie. Hij heeft gesproken met dezelfde eerlijkheid waarvan hij gedurende zijn mandaten blijk heeft gegeven en met dezelfde waardigheid waarmee hij de problemen van het demissionaire college van commissarissen op zijn schouders heeft genomen.
Ook moet ik de aandacht erop vestigen dat de demissionaire Commissie dit document indient en aan het debat een lid van beide colleges laat deelnemen, terwijl wij helemaal niet weten in welke van de twee functies hij zich tot ons richt.
Dat wij in deze situatie verzeild zijn geraakt - en de voorzitter van mijn fractie waarschuwt hier al sinds juni voor - komt doordat men de grens van de institutionele verantwoordelijkheid niet heeft weten af te bakenen in de richting van die fracties die van mening waren dat de inhoud van het verslag de verkiezing van de nieuwe Commissie zou kunnen beïnvloeden. Die fracties hebben er daarom op aangedrongen het verslag nu te bespreken. Zij hebben het vermogen van dit Parlement om op autonome wijze de bevoegdheden die het volgens de Verdragen heeft uit te oefenen, geminacht. Dat heeft tot de huidige situatie geleid: bij de publieke opinie bestaat de indruk dat wij ons niet kunnen uitspreken over de toekomstige Commissie zonder een verslag dat, hoe belangrijk het ook is en hoe deskundig de auteurs ook zijn, niet doorslaggevend is voor onze politieke besluitvorming.
Als woordvoerder van de socialistische fractie in de Commissie ontwikkelingssamenwerking zou ik een aantal opmerkingen willen maken in het licht van de gedachten die dit verslag bevat over het toekomstig functioneren van de Commissie. Een van de verzachtende omstandigheden voor de tekortkomingen van de Commissie, die in het hele verslag doorklinkt, is het gebrek aan middelen bij de Commissiediensten om het beleid te voeren dat wij als afgevaardigden op het vlak van ontwikkelingssamenwerking en humanitaire hulp - twee belangrijke elementen van het communautair buitenlands beleid - goedkeuren.
Wij kunnen van de Commissie geen grotere, gespecialiseerde, zichtbare en doelmatige aanwezigheid eisen in de ontwikkelingslanden, indien wij daar geen toereikende middelen voor toewijzen. Een aantal problemen die de vorige Commissie hebben gekweld in de sector ontwikkelingssamenwerking, hebben soms meer van doen gehad met het gebrek aan evenwicht tussen doelen en middelen dan met wanbeheer. Daarom pleit ik ervoor dat - en ik denk met instemming van de meerderheid van dit Parlement - in de toekomst onze parlementaire eisen voor doelmatigheid gepaard gaan met een realistische ruimhartigheid van onze kant. Als begrotingsautoriteit kunnen wij hier met de begroting van het jaar 2000, die wij deze dagen in de Commissie ontwikkelingssamenwerking bespreken, een begin mee maken.
Mijnheer de Voorzitter, ik hoop dat dit verslag ertoe dient een bijdrage van niveau te leveren aan de hervorming van het functioneren van de Commissie. Daarom is de Fractie van de Europese Sociaal-Democraten, uit hoofde van de institutionele verantwoordelijkheid die het Parlement moet hebben, bereid een bijdrage te leveren aan een beter functioneren van de communautaire instellingen, zowel van het Parlement als van de Commissie, en dit ook te eisen van de Raad.

Medina Ortega
Mijnheer de Voorzitter, ik zal uitsluitend praten over hoofdstuk 5 in het verslag van het Comité van onafhankelijke deskundigen, dat over fraude in de Europese Unie gaat.
Het Comité van deskundigen legt de vinger op de zere plek, namelijk op het feit dat fraude op dit moment een nationale verantwoordelijkheid is. Dat wil zeggen dat het theoretisch gezien voor kan komen dat er iemand met al het geld van de Europese Gemeenschap vandoor gaat en dat wanneer hij voor het gerecht wordt gedaagd in een jurisdictie waarin fraude tegen de instellingen van de Europese Gemeenschap niet voorkomt, deze persoon vanwege het ontbreken van een rechtsgrond niet eens berecht kan worden.
Ik denk dat dit een behoorlijk ernstige zaak is. Bedenk bijvoorbeeld maar eens dat slechts vier lidstaten de Overeenkomst van de Europese Unie inzake samenwerking bij fraudebestrijding in de Europese Unie hebben geratificeerd en dat er derhalve op dit moment geen rechtsgrond voor fraudebestrijding bestaat.
Het verslag van het Comité van deskundigen bevat in dit opzicht enkele praktische conclusies. De belangrijkste is het fasegewijs creëren van een Europees openbaar ministerie. Zowel Joan Colom als mevrouw Theato verwijzen daarna, maar ik meen dat het probleem verder reikt dan dit. In concreto, in het verslag van het Comité van deskundigen wordt voorgesteld de Verdragen van de Unie te wijzigen om het Europees openbaar ministerie ruime bevoegdheden te geven. Dan zou echter wel de vraag gesteld moeten worden of het moment niet gekomen is, indien de Europese Gemeenschap haar financiële belangen daadwerkelijk beschermd wenst te zien, dat er een communautair strafrecht komt waarin, samen met een bevoegde strafrechtelijke jurisdictie, fraude tegen de financiële belangen van de Gemeenschap als communautair delict wordt opgenomen.
Kortom, ik heb de indruk dat de voorstellen positief zijn en dat wij ze moeten steunen, maar dat in het kader van de intergouvernementele conferentie men waarschijnlijk verder moet gaan dan dat.
Ik wil mijn bijdrage afsluiten door de heer Marín dank te zeggen voor het vele werk dat hij al deze jaren verzet heeft in zijn verschillende functies in de Commissie, met name in zijn laatste functie als waarnemend voorzitter van de Commissie, en de heer Kinnock veel succes, tact en beleid toe te wensen bij de verschillende taken die hem de komende maanden en jaren te wachten staan.

Morgan
Mijnheer de Voorzitter, tezamen met mijn socialistische collega's juich ik dit verslag ten zeerste toe. Het beklemtoont immers het werk dat wij in de Commissie begrotingscontrole geleverd hebben, en is hier echt op gebouwd. Het verslag bevat heel wat verregaande aanbevelingen, niet in het minst de aanbeveling om een Europees openbaar ministerie op te richten. Vele eurosceptici gebruiken fraude in de Europese instellingen steeds weer als stok om ons mee te slaan. Uiteraard moeten alle vormen van wanbeheer en fraude worden uitgeroeid. In dit verslag wordt evenwel aangetoond dat 80% van de problemen in de lidstaten zelf ligt.
Wanneer, zoals wordt voorgesteld, rekening gehouden wordt met de aanbeveling om een Europees openbaar ministerie op te richten, zouden wij over een mechanisme beschikken om misdrijven van communautaire fraude overal in de Unie aan de kaak te stellen, dat evenwel geen afbreuk zou doen aan de jurisdictie van de nationale rechtbanken. Zo wordt het in de aanbeveling geformuleerd. Ze heeft oog voor de bekommernissen van de lidstaten. In dit verslag wordt op een aantal tekortkomingen in de instellingen gewezen en worden aanbevelingen gedaan om de problemen op te lossen. Wij kijken ernaar uit om tezamen met de bevoegde commissaris het actieprogramma voor de hervormingen verder uit te werken, en hoewel wij nog niet de tijd gehad hebben om het in detail te bestuderen, mogen wij de commissaris mijns inziens terecht om een open debat verzoeken en hem vragen waarom bepaalde stappen niet genomen worden als geen rekening gehouden wordt met bepaalde aanbevelingen. Ik ben er zeker van dat wij het niet met alle details van dit verslag eens zullen zijn, maar dat zou desalniettemin nuttig zijn.
Er moet ongetwijfeld aandacht besteed worden aan de externe organen die voor de Commissie werken. Wie is verantwoordelijk voor de bureaus voor technische bijstand? Kunnen wij de contracten die met deze bureaus gesloten werden, aanscherpen? Hoe kunnen wij de procedures vereenvoudigen en de ambtenaren in de Commissie beter over aanbestedingsprocedures informeren? De door commissaris Kinnock tijdens zijn hoorzitting geschetste voorstellen, in het bijzonder op het gebied van opleiding, moeten verder verduidelijkt worden. Wij hopen dat hij ons zijn ideeën de komende maanden verder zal uiteenzetten.
Ik hoop dat iedereen de tijd zal nemen om het verslag te lezen, waarin een duidelijk onderscheid gemaakt wordt tussen fraude en onregelmatigheden. In het verslag wordt gezegd dat op de duizenden transacties die in de instellingen van de Europese Unie plaatsvinden, er slechts 30 onderzoeken lopen naar betrokkenheid van Commissieambtenaren bij fraude. Dat zijn er natuurlijk 30 teveel, maar de grootste reden tot bezorgdheid zijn de talrijke voorbeelden van onregelmatigheden. Dit is een administratief probleem en dit zijn geen misdrijven. Er zijn evenwel maatregelen nodig om de lakse administratieve procedures te verscherpen, om ontoereikende voorschriften te herschrijven, om ingewikkelde betalingsmechanismen te beperken en korte metten te maken met te veel uitzonderingen en afwijkingen, die tot deze al te vaak voorkomende onregelmatigheden en fouten leiden. Het zijn deze onregelmatigheden die tot paniekzaaierij en vette krantenkoppen leiden wanneer de Rekenkamer ons jaarlijks haar verslag presenteert.
In het verslag wordt ook terecht naar de verordening betreffende de bescherming van de financiële belangen van de Europese Gemeenschap verwezen, en wordt erop gewezen dat slechts drie lidstaten de verordening geratificeerd hebben. Ik ben er zeker van dat dit verslag de lidstaten die de verordening nog niet ondertekend hebben, tot nadenken zal aanzetten. Het zal interessant zijn te zien hoe zij met name zullen reageren op de aanbeveling om in elke lidstaat een nationaal openbaar ministerie voor Europese misdrijven op te richten.
Het is inderdaad passend dat dit verslag deze week gepubliceerd wordt, nu wij op het punt staan over het lot van de nieuwe Commissie te beslissen. In het licht van de recente gebeurtenissen is het in het bijzonder interessant dat het Comité van onafhankelijke deskundigen aanbeveelt dat de Commissievoorzitter juridische bevoegdheden krijgt om individuele commissarissen te ontslaan. De Commissie heeft ons deze week in de gewijzigde en aanvullende begroting ook om meer middelen verzocht om personeel aan te werven voor het nieuwe fraudeorgaan, OLAF. Wij zijn het tevens met het verslag eens dat specialisten en deskundigen nodig zijn voor deze banen, en dat bij het verzamelen van inlichtingen nog meer gebruik gemaakt moet worden van informatietechnologie.
Het verslag zelf moet trouwens een les voor ons allen in de Europese instellingen zijn. Het is een duidelijk en vlot leesbaar verslag, waarin vaktaal zoveel mogelijk vermeden wordt. Het is echt een voorbeeld voor de wijze waarop de Europese wetgeving moet worden opgesteld. Dit gezegd zijnde juichen wij de overgang van ex-ante naar voortdurende ex-post controle in de begrotingscontrolemechanismen van de Commissie toe. Wij zouden graag zien dat dit ten uitvoer gelegd wordt. Ook dit zullen wij in de commissie verder bespreken.
Wij staan aan het begin van een nieuw tijdperk in de communautaire instellingen. Wij kijken uit naar het moment waarop ambtenaren op grond van verdiensten bevorderd worden. Wij kijken er naar uit dat mensen worden aangeworven die over de nodige bekwaamheden op specifieke gebieden beschikken. Wij kijken er naar uit dat de al gedane toezeggingen inzake informanten worden nagekomen. Wij kijken er evenwel vooral naar uit dat alle ambtenaren en alle regeringen van de lidstaten een nieuwe mentaliteit en meer verantwoordelijkheidsgevoel ontwikkelen. De komenden maanden en jaren zullen bepalend zijn. Laten wij evenwel niet vergeten dat wij over een basis beschikken waarop we verder kunnen bouwen. In het verslag worden de inzet en de deskundigheid van de meeste ambtenaren duidelijk geprezen. Vanaf deze week wordt een nieuw hoofdstuk geschreven. De plot wordt in dit verslag geschetst. Het zal worden geschreven door de Commissie, maar het Parlement zal een strenge eindredactie willen voeren. Als partners kunnen wij het vertrouwen in de instellingen herstellen, niet alleen voor de mensen die er werken, maar ook en vooral voor de mensen die zij dienen.

Kinnock, Neil
Ik kan op dit moment enkel het woord voeren namens de huidige Commissie en dat is dan ook wat ik zal doen. Zoals ik al zei, ligt mijn lot in handen van dit Parlement. Al naar gelang de stemming van woensdag heb ik ofwel teveel tijd van het Parlement in beslag genomen om dit standpunt uiteen te zetten ofwel dit is het begin van iets groots. Het is bijgevolg aan het Parlement om te beslissen in welke hoedanigheid ik hier vanavond het woord voer.

De Voorzitter
Dit moet echt een belangrijke kwestie zijn want er wacht u een massa vragen. Ik hoop dat u toch een aantal van deze vragen kunt beantwoorden.

Kinnock
Ik ben er zeker van dat u net als ik betreurt dat er veel meer vragen gesteld zijn dan er leden aanwezig zijn. Zelfs na viereneenhalf jaar geeft dit beeld mij nog altijd een cultuurschok. Anders dan in dit Parlement, dienen leden die in Westminster het woord voeren tijdens een debat automatisch het volledige debat bij te wonen en mogen zij de zaal slechts verlaten als zij hiervoor toestemming van de voorzitter krijgen, op begrip van hun collega's kunnen rekenen of als het zo dringend is dat zij toch al niet meer aan het debat kunnen deelnemen. In dit democratisch verbond van lidstaten bestaan evenwel verschillende tradities, die ik allemaal respecteer.
Om te beginnen wil ik reageren op een korte opmerking van mijn zeer goede vriend Colom i Naval, die de hoop uitsprak dat hiermee een einde kwam aan een ongelukkige periode in de geschiedenis van de Unie. Ik deel zonder meer dit gevoel, maar ik beschouw de publicatie van het tweede verslag van het Comité van Wijzen eerder als een fase in een noodzakelijke vooruitgang dan als een soort eindstreep. Ik ben er zeker van dat vele leden er bij nader inzien ook zo over denken.
Vervolgens wil ik de heer Schori met zijn maidenspeech feliciteren. Zoals hij bij eerdere gelegenheden al ontdekt heeft, is het beroep van politicus zowat het enige waar men meer dan eens een maidenspeech kan houden! Gezien zijn lange en schitterende carrière in de democratische politiek kan ik de heer Schori echter moeilijk als een nieuweling beschouwen. Ik ben het volledig met hem eens wanneer hij de hoop uitspreekt dat dit het begin is van het soort hervormingen dat de burgers wensen. Ik ben er zeker van dat hij net als bij eerdere gelegenheden ook tijdens zijn carrière in dit Parlement erover zal waken dat wij deze doelstellingen proberen te verwezenlijken.
Mevrouw Theato, die momenteel niet aanwezig is, maar zoals altijd een aantal belangrijke opmerkingen gemaakt heeft, had het over de toegang van dit Parlement tot documenten die als bewijsmateriaal aan het Comité van Wijzen verstrekt werden. Ik kan enkel herhalen hetgeen ik in mijn schriftelijke antwoorden op de vragenlijst gezegd heb en hetgeen ik vorige week herhaald heb, namelijk dat alles zo doorzichtig mogelijk moet zijn. Wij dienen evenwel oog te hebben voor het recht van individuen die in vertrouwen getuigen, en dat vertrouwelijk karakter moet bijgevolg waar nodig gerespecteerd worden. Ik ben van oordeel dat de Commissie en het Parlement moeten samenwerken en ervoor moeten zorgen dat beide doelstellingen - transparantie en beloftes nakomen welke gedaan zijn aan mensen die in vertrouwen getuigd hebben - verwezenlijkt worden wanneer beslist wordt over de uiteindelijke bestemming van de volledige archieven en over de voorschriften inzake toegang tot deze archieven in een veilige omgeving.
Samengevat kan ik zeggen dat ik in al wat ik gezegd heb, zowel in het schriftelijk antwoord als vorige week tijdens de hoorzittingen, niet de bedoeling had ook maar iets te verbergen of de noodzakelijke transparantie te ontlopen. Mijns inziens kan ik het niet duidelijker en sterker formuleren, en als er nog misverstanden blijven bestaan, zal ik al het mogelijke doen om die weg te werken. Ik ben er zeker van dat niemand in dit Parlement wenst dat wij ons niet houden aan de beloftes die wij gedaan hebben aan mensen die getuigd hebben in de veronderstelling dat die informatie vertrouwelijk zou blijven. Overigens ben ik ervan overtuigd dat wij, als wij het eens kunnen worden over een haalbare manier om deze getuigenissen met instemming van het Comité van Wijzen op een correcte manier te bewaren, dit moeten doen. Ik hoop dat dit zonneklaar is.
Dan wil ik het nu hebben over de kwestie van een Europees openbaar ministerie, dat - niet voor het eerst - wordt voorgesteld. Dat werd inderdaad het eerst door dit Parlement voorgesteld. Ik kan enkel zeggen dat wij alleen maar kunnen gissen naar de reactie van de lidstaten op dit voorstel. Zonder in te gaan op de enorme verwikkelingen die alle door het Comité van Wijzen voorgestelde ontwikkelingen zullen meebrengen, wil ik zeggen dat de misdaad steeds internationaler wordt. Bijgevolg moeten ook alle inspanningen om de misdaad te bestrijden internationaal zijn, en moeten de coördinatie en samenwerking tussen de gerechtelijke en andere betrokken instanties in de Europese Unie hoe dan ook verbeterd worden. Ik ben er zeker van dat niemand met gevoel voor verantwoordelijkheid, zeker geen verkozen volksvertegenwoordiger of een lid van de Commissie, het anders zou willen. Ik kijk uit naar de voortzetting van het debat hierover, dat in vele opzichten op gang gebracht werd door verslagen van dit Parlement. Ik ben er ten stelligste van overtuigd dat wij, als wij inzien dat wij allen hetzelfde doel nastreven om fraude te bestrijden en te voorkomen, bereid zullen zijn de middelen uit te trekken om dit doel te verwezenlijken en hiervoor alle rationele middelen waarover onze democratieën beschikken, aan te wenden.
Tegen verschillende leden - in het bijzonder mevrouw Morgan, die zonet het woord voerde, en mevrouw Van der Laan, die uitlegde waarom zij dit deel van het debat niet kon bijwonen - wil ik zeggen dat het Comité van Wijzen uitdrukkelijk stelt dat de lidstaten, dit Parlement en de Commissie de krachten moeten bundelen. Zij moeten samenwerken om ervoor te zorgen dat de verregaande en belangrijke hervormingen die deze Europese Unie in haar vierde decennium moet uitvoeren, daadwerkelijk uitgevoerd worden. Tijdens het debat is gezegd dat wij tot een soortgelijke samenwerking moeten komen en dat die een eerste vereiste voor succesvolle veranderingen is. Ik heb hier alle begrip voor en ik aanvaard dit volledig als een hoofddoelstelling, maar ik moet zeggen dat wij in de Commissie, de uitvoerende macht van de Unie, een aantal veranderingen moeten uitvoeren die gewoonweg niet kunnen wachten op wat ongetwijfeld een lang en heel grondig proces zal zijn.
Ik ben er zeker van dat het Parlement het ons zal vergeven als wij op eigen houtje een aantal vernieuwende stappen zetten.
Aangezien ik de Vergadering niet te lang wil ophouden en ik mij ervan bewust ben dat ik al voor de tweede maal het woord mag voeren van het Parlement, wil ik het nu heel snel over de kwestie van aanbeveling nr. 36 en de verantwoordelijkheid van de commissarissen hebben. Ik dank de heer Lagendijk voor de wijze waarop hij de kwestie aan de orde gesteld heeft, niet alleen omdat hij terecht onze aandacht op de bepalingen van aanbeveling nr. 36 - waarmee ik het overigens eens ben - vestigde, maar omdat hij mij zodoende ook de kans biedt om te reageren op hetgeen een ander lid gezegd heeft. Mijn antwoorden op de vragenlijst en de woorden van een aantal van mijn collega's in de nieuwe Commissie inzake doeltreffend beheer door de diensten worden door zijn collega zo verdraaid dat het lijkt alsof wij commissarissen onze verantwoordelijkheid willen ontlopen. Dat is pertinent niet het geval. Ik ben van oordeel dat de commissarissen over algehele politieke en leidinggevende verantwoordelijkheid moeten beschikken en die verantwoordelijkheden ook op zich moeten nemen. Het zou evenwel absurd en onlogisch zijn dat wij voor een decentralisering van de verantwoordelijkheden en de hieruit voortvloeiende toename van de aansprakelijkheid pleiten en tegelijk voortdurend over de schouders van alle managers in de Commissie willen meekijken. Dat is niet de goede manier om de efficiëntie en de aansprakelijkheid te verbeteren; het zou gewoonweg een strengere vorm van centralisering zijn waar niemand bij gebaat is.
De heer Elles maakte tal van interessante opmerkingen. Gezien mijn beperkte spreektijd kan ik ze evenwel niet allemaal beantwoorden. Ik wil het slechts over twee opmerkingen hebben. Ik heb het al gehad over de kwestie van een Europees openbaar ministerie, een kwestie die hij eveneens aan de orde stelde. Hij weet wel dat er inspanningen geleverd zijn om echte en duurzame verbeteringen aan te brengen in wat hij als de financiële controleomgeving omschreef, en wel via een doeltreffende verdeling van de bevoegdheden en een effectieve centrale coördinatie om ervoor te zorgen dat geen onnodige controles verricht worden. Het voorstel in het verslag van het Comité van Wijzen om een interne controledienst op te richten zoals zij die beschrijven, is volgens mij en mijn collega's een belangrijke stap vooruit. Men kan het ons waarschijnlijk kwalijk nemen dat wij deze stap niet uit eigen beweging gezet hebben, maar dit is een van de vele aanbevelingen in het verslag van het Comité van Wijzen die wij moeten overnemen, die wij snel in overweging moeten nemen en volledig moeten benutten. Ik hoop dat wij hiervoor op de steun van het Parlement kunnen rekenen.
Dan tenslotte de kwestie van de informanten, die door heel wat leden en ook de heer Elles aan de orde gesteld werd. Ik hoop dat ik vorige week duidelijk gemaakt heb hoe ik het huidige systeem wens te wijzigen. Kort samengevat moeten die wijzigingen volledige eerlijkheid en zekerheid bieden aan degenen die zich van hun plicht om verslag uit te brengen kwijten, degenen die beschuldigd worden en aan de instelling in haar geheel en aldus ook aan de Europese belastingbetaler. Wij weten dat in vele lidstaten al heel wat innoverende systemen bestaan. Wij willen snel de nodige lessen trekken uit de beste van deze systemen en terzake een aantal verregaande hervormingen uitvoeren. Dat is een eerste vereiste voor een doeltreffende en verantwoordelijke overheidsadministratie. Ik kan u geen vaste datum geven waarop deze veranderingen van kracht zullen worden. De volledige invoering zal immers in zekere zin afhangen van een akkoord tussen de instellingen, maar ik kan u ten stelligste beloven dat ik en mijn collega's u onze doelstellingen in detail zullen uiteenzetten en die ook vastberaden zullen nastreven. Mijns inziens kunnen de hervormingen niet snel genoeg uitgevoerd worden. Ze zullen de gehele Unie ten goede komen.
Ik hoop dat de Vergadering het mij vergeeft dat ik het hierbij laat. Ik zou nog veel meer willen zeggen. Ik wil u geruststellen met betrekking tot een kwestie die vele leden aan de orde gesteld hebben. Zoals ik al zei - ik denk in mijn eerste of tweede zin van vanmiddag - zal deze nieuw aangestelde Commissie, als ze woensdag door het Parlement wordt goedgekeurd, jarenlang de gelegenheid hebben om te bewijzen dat zij de aanbevelingen en aanmaningen van het Comité van Wijzen au sérieux neemt. Wij zullen dat zo goed mogelijk en te goeder trouw trachten te doen. Wij zullen ruimschoots de gelegenheid hebben om het vorige week vrijdag gepubliceerde verslag van het Comité van Wijzen in detail te bespreken. Zoals ik al zei, is niet alleen het debat belangrijk, maar ook en vooral de besluiten en de acties die hieruit voortvloeien. Zoals zo vaak zijn ook hier daden belangrijker dan woorden.

De Voorzitter
Zoals u al zei, mijnheer de commissaris, zullen wij deze kwestie nog weken, maanden en jaren bespreken en zullen zelfs de komende generaties het hier misschien nog over hebben. In ieder geval bedankt voor uw antwoord.

Verontreiniging van de zee door ongevallen
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0003/99) van mevrouw McKenna, namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming, over het voorstel voor een beschikking van de Raad houdende instelling van een communautair kader voor samenwerking op het gebied van de verontreiniging van de zee door ongevallen.

McKenna
Mijnheer de Voorzitter, ik ben behoorlijk teleurgesteld dat de bevoegde commissaris, mevrouw Bjerregaard, niet aanwezig is. Het is behoorlijk teleurstellend dat het voor deze kwestie verantwoordelijke lid van de Commissie afwezig is, en dat een andere commissaris aanwezig is die niet voor deze portefeuille bevoegd is. Dit is een aanfluiting voor de debatten in dit Parlement.
Verontreiniging van de zee door ongevallen en opzettelijke verontreiniging zijn een van de grootste bedreigingen voor het zeemilieu van West-Europa. Dit is een van de meest geïndustrialiseerde gebieden ter wereld, waar voortdurend chemisch en radioactief materiaal en koolwaterstoffen met vrachtschepen vervoerd worden en in het zeemilieu gestort worden. Dit is tevens een van de gebieden met de meeste scheepvaart en met veel van de drukste vaarroutes ter wereld. We kunnen heel wat voorbeelden geven van verontreiniging door ongevallen met tank- en andere schepen die allerlei gevaarlijke goederen vervoeren. We hebben het eerder aan geluk dan aan goede planning te danken dat er nog geen zware ongevallen gebeurd zijn met schepen die radioactief materiaal vervoeren en dat er nog geen radioactief materiaal in zee terechtgekomen is. Enkele jaren geleden is wel een schip gezonken dat uraniumwaterstoffluoride van Frankrijk naar Riga vervoerde, maar naar verluidt is de lading geborgen en is er geen radioactief materiaal vrijgekomen.
In het verleden werd de zee als ultieme stortplaats voor veel van ons industrieel afval gebruikt. Hoewel er nog altijd industrieel en radioactief afval vanuit diverse bronnen in zee terechtkomt, wordt het tegenwoordig algemeen onaanvaardbaar geacht om het afval rechtstreeks in zee te storten, zonder aan de toekomst te denken. We zitten evenwel opgescheept met de erfenis van het verleden, toen afval gewoonweg in zee gestort werd, en we worden hier soms opnieuw mee geconfronteerd, vaak met ernstige gevolgen. Deze les leert ons dat wij zaken wel "weg" kunnen gooien, maar dat "weg" eigenlijk niet bestaat.
In dit verslag wordt erkend dat wij moeten samenwerken op het gebied van de verontreiniging van de zee door ongevallen. Bovendien moet de definitie van verontreiniging van de zee door ongevallen verruimd worden en moet ze ook operationele verontreiniging uit het verleden met radioactieve en andere schadelijke stoffen, verontreiniging van de zee door ongevallen en operationele verontreiniging omvatten. Hoewel terecht veel aandacht besteed wordt aan de gevolgen van ongevallen op zee, zijn op het gebied van chronische verontreiniging vooral koolwaterstoffen, radioactief materiaal en andere schadelijke stoffen die dag in dag uit in zee terechtkomen of gestort worden, een reden tot ernstige bezorgdheid. Die onttrekken zich namelijk grotendeels aan de aandacht. Of een stof nu per ongeluk in zee terechtkomt of doelbewust gestort wordt, doet er niet toe, de gevolgen voor het milieu zijn dezelfde.
Hoewel de lidstaten inmiddels vrijwel geen industrieel afval en gebruikt legermateriaal meer rechtstreeks storten, blijven deze stortplaatsen een reëel gevaar voor de visserij en soms ook voor de veiligheid van de mens vormen, bijvoorbeeld niet ver van mijn eigen kust, Beaufort Dyke. Vissers lopen vaak gevaar en ook de gezondheid en het welzijn van de toeristen die de kust bezoeken of van de mensen die aan zee wonen, wordt bedreigd. Aangezien heel wat industrieel afval van onze kusten en onze rivieren uiteindelijk in zee terechtkomt, moeten ook deze bronnen in de definitie worden opgenomen.
In het licht van het grensoverschrijdende karakter van het zeemilieu, waardoor verontreiniging in één gebied gevolgen kan hebben voor een groter gebied, dienen wij een communautair kader voor samenwerking op het gebied van de verontreiniging van de zee door ongevallen te creëren. Er moeten maatregelen worden voorbereid en gecoördineerd om de gevolgen van ongevallen voor het milieu en de gezondheid van de mens te beperken. Om die maatregelen te kunnen verwezenlijken moeten wij informatie uitwisselen over koolwaterstoffen, radioactief materiaal en andere schadelijke stoffen die over zee vervoerd worden, en informatie over afval dat in het verleden in zee gestort werd.
Snel optreden is geboden om schadelijke gevolgen doeltreffend te beperken. Zoals we al gezien hebben, zijn de gevolgen ernstiger naarmate een ongeval langer ongemoeid gelaten wordt. We moeten dan ook niet wachten met het inwinnen van de nodige informatie als zich al een geval van ernstige verontreiniging heeft voorgedaan, maar we moeten van tevoren maatregelen treffen. Om technieken en mensen goed voor te bereiden en waar nodig geschikt materiaal te leveren is kennis over de aard en de omvang van mogelijke gevallen van verontreiniging eveneens een onontbeerlijke voorwaarde. Wij moeten tevens duidelijk maken welke gevaren dergelijke ongevallen voor de publieke opinie en het milieu meebrengen en moeten iets doen aan de terechte bezorgdheid van de publieke opinie door de gevaren correct in te schatten. Het is belangrijk dat de publieke opinie vertrouwen heeft in de overheid om afdoende te kunnen reageren. Bovendien heeft de publieke opinie het recht te weten welke voorbereidingen getroffen worden, welke materialen een bedreiging vormen en welke gevolgen verwacht kunnen worden. Met het oog hierop is publicatie van informatie van essentieel belang. De mensen moeten immers weten waar zij informatie kunnen krijgen, bijvoorbeeld op speciale telefoonnummers voor noodgevallen. Deze informatie kan gemakkelijk verspreid en steeds bijgewerkt worden op het Internet, maar ook via een aantal gevestigde kanalen.
Tenslotte is het een waarheid als een koe dat als het zeemilieu eenmaal vervuild of verontreinigd is, het onmogelijk is dit volledig op te ruimen en de schade volledig te herstellen. Wij dienen snel, doeltreffend, afdoend, effectief en grensoverschrijdend te reageren om de gevolgen van ongevallen voor het milieu en de gezondheid van de mens zoveel mogelijk te beperken. Daarom moeten alle betrokkenen informatie uitwisselen. De database- en informatietechnologie is aanwezig om de noodzakelijke contacten tussen nationale en regionale instanties, deskundigen op het gebied van ongevallen en de publieke opinie te verzorgen. De verspreiding van informatie over de vele gevaren die de zeeën bedreigen - koolwaterstoffen, radioactief materiaal en andere schadelijke stoffen - zal ertoe bijdragen dat de best mogelijke maatregelen getroffen worden en dat deze het volledige vertrouwen van de publieke opinie genieten. In verband met radioactieve stoffen zei de vertegenwoordiger van de Commissie tijdens het debat in de commissie dat die impliciet opgenomen waren, maar wij wensen dat dit expliciet gedaan wordt. Het is zonneklaar dat die uitdrukkelijk vermeld moeten worden, en als deze stoffen al impliciet opgenomen zijn, zie ik niet in waarom het een probleem zou zijn dit ook uitdrukkelijk te stellen. Radioactieve stoffen zullen immers een almaar grotere bedreiging vormen en - zoals ik al zei - mogen we ons gelukkig prijzen dat er zich nog geen ernstige ongevallen hebben voorgedaan.

Lund
Mijnheer de Voorzitter, onopzettelijke verontreiniging van de zee of verontreiniging door ongevallen is op zich eigenlijk een vreemde uitdrukking, die de ernst van dit probleem mijns inziens niet tot uiting laat komen en de lading zeker niet dekt. Het gaat om de olielozingen, waarvan we allemaal voorbeelden kennen, omdat wij allemaal duizenden beelden hebben gezien van vogels die onder de olie zitten. Het gaat echter ook om alle andere vormen van zeeverontreiniging die schadelijk zijn voor de gezondheid en het milieu en vaak een regelrechte ramp betekenen voor het milieu en de fauna.
De verantwoordelijkheid ligt uiteraard bij de lidstaten, maar ik denk dat er twee redenen zijn om op Europees niveau samen te werken. Ten eerste is het milieu- en verontreinigingsprobleem uiteraard grensoverschrijdend. Ten tweede is de uitwisseling van ervaringen en expertise zeer nuttig, omdat we van elkaar kunnen leren en elkaar kunnen helpen om verontreiniging te voorkomen en te bestrijden. Dit zag de EU twintig jaar geleden al in toen ze de eerste samenwerkingsinitiatieven op dit gebied nam. Het voorstel waarover we het vandaag hebben, is in feite een voorstel dat de reeds bestaande samenwerking uitbouwt en efficiënter maakt.
Ik wil de aandacht vestigen op vier gebieden die volgens mij zeer nuttige nieuwe voorstellen bevatten, vooral wanneer men de amendementen van de milieucommissie in de voorstellen opneemt. Het eerste betreft iets waarover mevrouw McKenna het reeds had, namelijk een ruimere definitie van de begrippen verontreiniging door ongevallen en schadelijke stoffen. Het gaat immers niet alleen om olielozingen. Het is even belangrijk dat we ook het dumpen van gebruikt oorlogsmateriaal, van radioactieve of hormoonachtige stoffen in de definitie opnemen. Ik denk dat er geen beperkingen mogen zijn en dat wij een zo ruim mogelijke definitie moeten geven. Elke maatregel moet op al deze stoffen gericht zijn.
Het tweede punt dat ik wil aanstippen en dat ik zeer belangrijk vind, is het informatiesysteem zelf. Het is een onontbeerlijk instrument voor een efficiënte samenwerking op dit gebied om snel informatie te kunnen uitwisselen en zodoende tijdig te kunnen ingrijpen. Het biedt tevens de mogelijkheid verontreinigingen op te sporen, de verantwoordelijken aan te wijzen en een boete overeenkomstig de omvang van de verontreiniging vast te stellen.
Het derde punt waarop ik de aandacht wil vestigen betreft de overwegingen in de richtlijn over de faciliteiten in havens voor het in ontvangst nemen van bedrijfsafval van schepen. Ik vind het uitermate belangrijk dat dit aspect deel uitmaakt van een preventieplan voor verontreiniging van de zee. Het is belangrijk dat schepen hun afval op een eenvoudige manier kwijt kunnen.
Tenslotte wijs ik erop dat onze buurlanden in Oost- en Centraal-Europa, in het Middellandse-Zeegebied en in het Oostzeegebied bij deze samenwerking betrokken moeten worden. Dit is zeer belangrijk voor de efficiëntie. Het amendement waarin gepleit wordt voor economische steun aan deze landen is mijns inziens dan ook van groot belang, zodat deze landen de mogelijkheid krijgen om effectief aan de samenwerking deel te nemen.
Nu ik deze vier punten naar voren heb gebracht, kan ik u meedelen dat wij dit voorstel met de amendementen van de milieucommissie graag steunen.

De Roo
Voorzitter, geachte collega's, uit naam van mijn politieke fractie wil ik mevrouw McKenna van harte feliciteren met een uitstekend verslag. Het gaat over het monitoren van de milieuvervuiling op zee. Het voorstel van de Europese Commissie concentreert zich vooral op de olievlekken op zee. Het is een belangrijk probleem, maar er is meer.
Terecht heeft de milieucommissie er de gevaarlijke chemische stoffen en radio-activiteit aan toegevoegd. Ambtenaren van de Europese Commissie zeggen dat dit impliciet al in de tekst staat. Kan de Europese commissaris, mevrouw Bjerregaard, dit ook expliciet steunen? Waarom is ze er eigenlijk niet? Terecht heeft Kinnock ons aangevallen als Parlement dat wij er niet zijn, ook degenen die de vragen stellen. Maar wij willen informatie hebben van de Europese Commissie. Ik geloof niet dat de heer Marín, met alle achting, verantwoordelijk is voor dit gebied.
Voor het slagen van het grote werk, de kaderrichtlijn water, is het van groot belang om de vervuiling van het zeemilieu goed te monitoren. Dit verslag levert daartoe een enorme bijdrage.
Zelfs de voorstanders van atoomenergie en de chloorchemie zouden voor dit verslag kunnen stemmen. Want dit gaat alleen om informatie met betrekking tot radioactiviteit en chemische stoffen. Het gaat niet over het stilleggen of uitbouwen van chemische fabrieken of kerncentrales. Daarom roep ik alle collega's op om voor dit verslag te stemmen.

Fitzsimons
Mijnheer de Voorzitter, ik ben het eens met de strekking en de grote lijnen van het verslag-McKenna. Als vertegenwoordiger van de Ierse oostkust in het Europees Parlement ligt deze kwestie mij na aan het hart.
Ik heb vernomen dat British Nuclear Fuels Ltd. (BNFL) een aanvraag heeft ingediend bij het Britse Ministerie van Milieu om in de nabije toekomst hoge niveaus van technetium 99 in de Ierse Zee te storten. Als deze aanvraag van BNFL wordt goedgekeurd, zal de hoeveelheid technetium 99 die in de Ierse Zee gestort wordt weliswaar gehalveerd worden, maar nog altijd vijftien maal zo hoog zijn als het niveau van 1992. Als BNFL problemen heeft met het storten van radioactieve producten zoals technetium 99, moet de onderneming dergelijk afval op het Britse vasteland opslaan in plaats van het in de Ierse Zee te dumpen.
British Nuclear Fuels Ltd. legt de vraag hoeveel radioactief materiaal het in de Ierse Zee mag storten precies op het juiste moment aan de Britse regering voor. Op 15 september - dat is aanstaande woensdag, een dag waarop heel wat te gebeuren staat - verstrijkt immers de termijn die de Britse regering van de Commissie voor radioactief afval van de Overeenkomst van Ottawa gekregen heeft om voorstellen te doen over de manier waarop zij het dumpen van radioactieve stoffen in het zeemilieu flink denkt te kunnen beperken.
We moeten niet vergeten dat een flinke beperking van het gebruik van radioactieve stoffen het centrale principe is van de Overeenkomst van Ottawa inzake verontreiniging van de zee. In het jaar 2000 moet hiervoor een duidelijk plan ten uitvoer gelegd worden. Wij weten dat de Britse regering tot nu toe niets ondernomen heeft om haar verplichtingen uit hoofde van de Overeenkomst van Ottawa na te komen. Ik ben benieuwd hoe het Britse Ministerie van Milieu denkt zijn wettelijke verplichtingen in het kader van deze Overeenkomst te kunnen vervullen. Nu de Britse regering de laatste hand aan deze kwestie legt, zij in herinnering gebracht dat er geen veilig stralingsniveau bestaat. BNFL mag de Ierse Zee niet gebruiken als een gemakkelijke oplossing om radioactief kernafval te storten. Sinds het verzet tegen de THORP-kerncentrale in 1993 is de hoeveelheid radioactief afval van kerncentrales in Cumbrië immers aanzienlijk toegenomen.
Tot besluit: ik steun de voorstellen van het verslag. Wij zullen in Ierland meer vertrouwen in de Britse regelgevende instanties hebben als zij deze aanvraag volledig verwerpen. De Britse regering moet BNFL dwingen andere technische methoden voor te stellen om soortgelijk afval te storten. Ik feliciteer mevrouw McKenna met haar verslag.

De Voorzitter
Mijnheer Fitzsimons, als Voorzitter geef ik iedereen toch al een beetje meer spreektijd. Als ik dan echter met mijn hamertje duidelijk maak dat uw spreektijd afgelopen is, moet u dat in het vervolg ook respecteren. We kunnen onze agenda niet afwerken als iemand gewoon andermans spreektijd steelt, want dat is het in feite wat u net heeft gedaan.

Marín
 - (ES) Mijnheer de Voorzitter, ik dank de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid, en met name de rapporteur mevrouw McKenna, en ook de leden van de Begrotingscommissie voor het verrichte werk en het belang dat zij aan dit voorstel hebben gehecht. Dit communautair samenwerkingskader is bedoeld om het werk van de lidstaten op het vlak van de verontreiniging van de zee door ongevallen te steunen en aan te vullen, en u zult het met mij eens zijn dat dit een belangrijk kader is. Meer efficiëntie is hierbij het doel. Het grote belang van dit kader is al aangetoond toen het bij ernstige gevallen van lozing nodig bleek het werk van verschillende lidstaten te bundelen.
De Commissie kan geheel of gedeeltelijk 20 van de 29 ingediende amendementen aanvaarden, daar zij onmiskenbaar het voorstel verbeteren. De amendementen 3, 6, 8, 9 en 13 en een gedeelte van amendement 15 zouden in principe aanvaardbaar zijn, hoewel wij graag een andere redactie hadden gezien.
De 9 overige amendementen leveren moeilijkheden op om de volgende redenen:
amendement 1 en ten dele de amendementen 5, 15 en 24 zorgen voor een specifieke verwijzing naar vervuiling door radioactieve stoffen, die al op impliciete wijze in het voorstel geregeld zijn. Bovendien kennen de geldende internationale overeenkomsten inzake de bescherming van de Middellandse Zee, de Oostzee en de Noordzee waarbij de Gemeenschap verdragpartij is, alle dezelfde benadering door geen enkele stof concreet te noemen;
de amendementen 10, 11, 12, 17, 18 en het eerste deel van 20 hebben ten doel de samenwerking tussen de landen die deelnemen aan de PHARE-, TACIS- en MEDA-programma's te versterken. Deze wijziging kan het beheer ten zeerste bemoeilijken, gezien de bestaande verschillen tussen de besluitvormingsprocessen en het voorgestelde communautair kader;
amendement 22 is volgens de Commissie niet in overeenstemming met het recente besluit over comitologie;
amendement 23 maakt volgens ons inbreuk op het initiatiefrecht van de Commissie.
Niettegenstaande deze preciseringen ben ik ervan overtuigd dat de bijdrage en de steun van het Parlement de snelle goedkeuring van dit voorstel mogelijk zullen maken. Zo zal de continuïteit tussen het huidige beleid van de Gemeenschap en het programma dat op 1 januari 2000 van kracht moet worden gegarandeerd zijn.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt woensdag om 12.00 uur plaats.

Milieu-inspecties
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0002/99) van mevrouw Jackson namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid over het voorstel voor een aanbeveling van het Europees Parlement en de Raad betreffende minimumcriteria voor milieu-inspecties in de lidstaten (COM(1998)0772 - C4-0073/1999 - 1998/0358(COD)(oud 1998/0358(SYN)).

Jackson
Mijnheer de Voorzitter, ik voer het woord als rapporteur inzake het voorstel van de Commissie voor een aanbeveling met minimumcriteria voor milieu-inspecties. Het belangrijkste aspect van mijn verslag is dat ik de idee verwerp dat dit een aanbeveling moet zijn, en dat de commissie mij hierin steunt. Ik wil ervoor zorgen dat dit via een richtlijn geregeld wordt. Ik ben er overigens heilig van overtuigd dat commissaris Marín, die nu zo bezorgd zijn speech doorneemt, het niet met mij eens zal zijn.
Dit is erg belangrijk en het is een van de redenen waarom de burgers in vele van onze landen teleurgesteld zijn in de Europese Unie. Zij zien immers dat de wetgeving die wij in de Europese Unie aannemen, vervolgens niet in alle lidstaten van de Unie wordt toegepast. Ik weet niet of mijn collega's hetzelfde meegemaakt hebben, maar dit was een van de kritische opmerkingen over de Europese Unie die ik tijdens de Britse campagne voor de Europese verkiezingen vaak te horen kreeg.
Momenteel lopen er bij het Hof van Justitie meer dan 80 zaken tegen elf lidstaten wegens inbreuken op de communautaire milieuwetgeving. Als rapporteur inzake de recente richtlijn betreffende het storten van afval weet ik dat de Commissie wetgeving voorstelt in de veronderstelling dat die wetten worden aangenomen en naar behoren in alle lidstaten worden toegepast, terwijl hetzelfde directoraat-generaal van de Europese Unie zich er maar al te goed van bewust is dat er op bepaalde gebieden van het beleid helemaal geen inspectiediensten bestaan die erop kunnen toezien dat die wetgeving in een aantal lidstaten van de Europese Unie wordt toegepast.
De Commissie wil dit oplossen door inspecteurs van de verschillende lidstaten af en toe rond de tafel te brengen zodat zij hun methodes kunnen verbeteren, en door dit alles in een aanbeveling te gieten. Dat is zeker niet echt verregaand. Ikzelf en de leden van de milieucommissie zijn van mening dat dit volkomen ontoereikend is en dat, als dit niet met een richtlijn geregeld wordt, de lidstaten die momenteel achterop hinken geen aandrang zullen voelen om ook maar iets te doen.
De omzetting van de aanbeveling in een richtlijn heeft twee voordelen: om te beginnen zorgen mogelijke boetes voor een stimulans om veranderingen aan te brengen. Door de voorliggende tekst van de aanbeveling als uitgangspunt te nemen wordt ten tweede vermeden dat dit een richtlijn wordt die teveel in detail voorschrijft. De burgers willen dat de wetgeving wordt toegepast. Ze willen niet nog meer zogenaamde "administratieve rompslomp". Als deze aanbeveling in een richtlijn wordt omgezet, zouden de Commissie en de leden van dit Parlement kunnen nagaan of lidstaten daadwerkelijk maatregelen nemen. Als het bij een aanbeveling blijft, is de kans groot dat iemand er over een jaar of vijf jaar misschien eens aan denkt het Europees Parlement te komen vertellen dat er een aanbeveling was aangenomen, maar dat er bitter weinig mee gedaan is. Een richtlijn heeft kracht van wet en dat is wat we nodig hebben.
De groenen hebben een amendement ingediend waarin zij het Europees Parlement erop wijzen dat er een soort van communautaire milieu-inspectie moet komen. Wij moeten hier zeer voorzichtig te werk gaan als wij de lidstaten niet met nog meer administratieve rompslomp willen opzadelen. In plaats van te ijveren voor een supranationale milieu-inspectie en alle problemen van dien met recht van toegang, kunnen wij, als wij over de nodige wetgeving beschikken, er beter voor zorgen dat er om te beginnen milieu-inspecties in alle lidstaten verricht worden, en dat de inspecteurs tevens min of meer dezelfde normen hanteren bij de uitoefening van hun taak. Dat kan alleen met behulp van een richtlijn. Een aanbeveling is bij lange na niet genoeg.

Lienemann
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, namens de socialistische fractie schaar ik mij geheel achter het verslag van mevrouw Jackson. Ik ben van mening dat het hier om een belangrijk vraagstuk gaat. Neem bijvoorbeeld de dioxinekwestie. Ik weet dat dit verslag niet direct over deze kwestie gaat, maar de Europese richtlijnen, de aanbevelingen en wetten hebben alleen zin als de inspectie zorgt dat er daar ook daadwerkelijk gevolg aan wordt gegeven. Ik vrees anders ten zeerste dat de toch al zo grote twijfel onder onze medeburgers over de doelmatigheid van het Europese beleid en het belang van deze normen, alleen maar zal toenemen.
We moeten de controle en inspectie daarom op communautair niveau regelen. Uiteraard moet er een juist evenwicht gevonden worden tussen de verantwoordelijkheden van de lidstaten en die van de Unie. Wat dit punt betreft, steunen we het voorstel van mevrouw Jackson om niet alleen aanbevelingen aan te nemen, maar te werken aan een echte richtlijn waarin vastomlijnde criteria over het uitvoeren van inspecties staan beschreven. Alle lidstaten dienen aan die criteria te voldoen.
Wij steunen dus alle amendementen en hopen dat de Commissie zich bewust is van de noodzaak van strenge criteria. We hebben geluisterd naar de nieuwe commissaris Walstroem, die we hebben ondervraagd over de kwestie van de doelmatigheid van de wetgeving. Ze heeft ons laten weten dat de Commissie op dit gebied strenger wil optreden om de inspectie doelmatiger te laten verlopen en regels beter te laten toepassen. We hopen daarom dat de amendementen van het Parlement worden overgenomen.
Na de dioxineschandalen weten we goed welke risico's we lopen. We moeten dus werken aan een redelijk doch rigoureus en doelmatig Europees inspectiesysteem. De tweede fase is de benoeming van Europese inspecteurs die erop moeten toezien dat de lidstaten hun inspectieverplichtingen nakomen.
Als we dit niet doen zullen we bij de eerstvolgende crisis als gevolg van een falende nationale inspectie, een beroep moeten doen op een onafhankelijk bureau. Zo'n bureau zal dan moeten worden opgericht om bijvoorbeeld het voedselvraagstuk in goede banen te leiden. Dit punt is tijdens het debat over dit vraagstuk aan de orde gesteld.
Ik geloof niet dat dit de juiste oplossing is. Die moeten we zoeken in inspectie, controle en regels op communautair niveau. De vertegenwoordigende instellingen van onze Unie moeten hierin een politieke gidsfunctie vervullen en het Europees Parlement moet voor dit alles de verantwoordelijkheid dragen. We hopen dus dat de Commissie aandacht heeft voor het verslag-Jackson. Het is noodzakelijk dat er een richtlijn komt en dat er voor de communautaire inspectie een nieuw tijdperk wordt ingeluid.

Davies
Mijnheer de Voorzitter, er is veel kritiek op de Europese Unie, maar er is weinig protest te horen wanneer zij maatregelen neemt om onze lucht, onze rivieren, onze zeeën en ons land te beschermen. Overal wordt immers erkend dat verontreiniging geen nationale grenzen kent en slechts doeltreffend kan worden bestreden als landen samenwerken. Europa heeft de grote verdienste dat het het voortouw genomen heeft in het invoeren van wetgeving ter bescherming van het milieu. Wetten die niet in gelijke mate door alle lidstaten ten uitvoer gelegd worden, zullen evenwel keihard genegeerd worden door mensen die enkel op financieel gewin uit zijn, en dat zal bij al degenen die zich wel aan de regels houden tot een gevoel van onrechtvaardigheid en uiteindelijk tot vijandschap leiden.
Uiteraard heeft niemand van ons reden om zich beter te voelen dan de anderen. Geen enkel land heeft een perfecte reputatie inzake de naleving van milieuwetgeving. Dit verslag is een stap vooruit en het bewijst dat het Parlement op zijn best is als verdediger van het algemeen belang. In het verslag wordt benadrukt dat wij al het mogelijke zullen doen om ons milieu te beschermen en gelijke procedures in alle lidstaten toe te passen. De goedbedoelde, maar eerlijk gezegd ontoereikende aanbevelingen van de Commissie voor inspectieprocedures die niet kunnen verzekeren dat er daadwerkelijk iets verandert, worden aanzienlijk versterkt. Het verslag bevat tevens een gedetailleerd actieprogramma dat ervoor moet zorgen dat de bestaande wetten naar behoren worden toegepast binnen een realistische, maar strikte tijdsspanne.
Mijns inziens dienen een of twee aspecten van dit ontwerpverslag aangescherpt te worden met enkele kleine amendementen. Ik heb enkele amendementen ingediend, en een van de genoegens van een maidenspeech in dit Parlement is dat je de indruk krijgt dat jouw woorden beoordeeld zullen worden op grond van hun verdiensten en niet louter op hun partijpolitieke achtergrond. Zoals mevrouw Jackson ook al zei, is de echte kern van dit verslag dat de Commissie deze voorstellen misschien niet zal steunen, en dat is ook mijn grootste bezorgdheid. Ik feliciteer mevrouw Jackson met het geleverde werk. Ik ben echt van oordeel dat dit verslag op de onverdeelde steun van het Parlement moet kunnen rekenen, en dat wij zowel de Commissie als de Raad de boodschap moeten zenden dat wij in geen geval zullen dulden dat deze maatregelen worden afgezwakt of aangetast.

De Roo
Voorzitter, geachte collega's, mevrouw Jackson heeft een goed verslag geschreven over de problemen van de naleving van milieuwetten. Mijn fractie steunt dit verslag van harte. Maar uiteindelijk moeten wij als Europese Unie toe naar een onafhankelijke milieu-inspectie. Nu moeten landen die milieuwetten niet naleven zichzelf controleren. Dat werkt dus niet.
Dit verslag probeert op een reaal politieke manier het vastgelopen dossier weer los te wrikken. Waarvoor lof. Maar op de lange termijn is meer nodig. Als het gaat om kartelvorming en mededingingsrecht dan vallen Europese ambtenaren samen met nationale opsporingsambtenaren onaangekondigd bedrijven binnen en kunnen de bedrijfsadministratie in beslag nemen. Zo ver zijn wij met de milieu-inspectie nog lang niet. Maar als de economie en het milieu even belangrijk waren dan zouden onaangekondigde Europese milieu-inspecties ook mogelijk worden.

Papayannakis
Mijnheer de Voorzitter, ik geef steun aan het verslag van mevrouw Jackson. Daarin zegt zij heel logische dingen, vooral wanneer zij duidelijk maakt waarom wij geen aanbeveling, maar een richtlijn willen. Als wij nu in Griekenland en vooral in Athene een inspectie hadden gehad zoals mevrouw Jackson voorstelt, zelfs in de door haar voorgestelde vorm, hadden wij - zij het dan indirect, door bescherming van de grond en het milieu - veel van de doden, de gewonden en de duizenden daklozen in onze hoofdstad kunnen voorkomen.
Daarom geven wij steun aan het voorstel voor milieu-inspectie. Ik wil hier enkel twee opmerkingen aan vast knopen. Mijn eerste opmerking behelst een klein meningsverschil met mevrouw Jackson. Ik ben het met haar eens dat de milieu-inspectie op een gegeven ogenblik een zeker communautair, pan-Europees karakter moet krijgen. Dit hoeft echter niet per se te leiden tot meer bureaucratie, zoals mevrouw Jackson zegt. Wij zouden dit zo kunnen opzetten dat men steekproefsgewijs controleert en eventueel op een hoger niveau van beroep werkt. Dit hoeft in ieder geval niet onvermijdelijk te leiden tot meer bureaucratie. Met deze inspectie worden de voorschriften wel onder een noemer gebracht, waarover mijns inziens alle burgers van de Europese Unie voldaan zullen zijn. Zij willen immers dat de wetgeving niet alleen wordt toegepast, maar ook overal in alle landen op dezelfde manier in de zelfde mate wordt toegepast.
Mijn tweede opmerking, die natuurlijk wordt ingegeven door mijn zorgen en mijn betreuren over hetgeen in Athene is gebeurd met de aardbeving, betreft de milieuwetgeving van mijn land, die wij moeten toepassen en inspecteren. Daarin zijn de vraagstukken van bodemgebruik, stedelijk milieu, milieuaantasting in het stadsgebied nog niet voldoende gereglementeerd.
Na deze twee opmerkingen - die naar ik hoop onderwerp van gesprek kunnen worden zodra met het verslag van mevrouw Jackson de weg vrij zal zijn voor het algemene vraagstuk - wil ik nogmaals mijn steun betuigen aan het verslag.

Blokland
Voorzitter, wij zetten ons in het Europees Parlement in voor de bescherming van het milieu. Als het goed is voeren de lidstaten de richtlijnen, verordeningen en aanbevelingen naar behoren uit. Voor de bescherming van het milieu is een goede implementatie en handhaving van het milieurecht vanzelfsprekend van groot belang.
Het kan niet zo zijn dat een industriële sector in de ene lidstaat veel meer vervuilende stoffen mag uitstoten dan dezelfde industriële sector in een andere lidstaat. Het gevolg zou zijn dat de productie verschuift naar het land waar de slechtste milieuvoorschriften gelden; het milieu zou dan de grote verliezer zijn en de lidstaten die de milieuwetgeving wel serieus nemen zouden ervoor worden bestraft.
Daarom moeten we de komende periode veel tijd en energie steken in het doen verbeteren van die implementatie en handhaving om zodoende een voldoende waarborg te hebben dat ons beleid een daadwerkelijke verbetering van het milieu oplevert. Ik wil het belang van gelijke kwalitatieve handhaving van EU-milieuregelgeving onderstrepen. Het bestaan van de interne markt is de rechtvaardiging van een streven naar gelijke concurrentievoorwaarden.
Op welke manier kan dat het beste gedaan worden? Het is namelijk zo dat in het kader van het subsidiariteitsbeginsel de lidstaten bevoegd zijn voor de implementatie van Europese richtlijnen. Tevens zijn de lidstaten zelf geheel verantwoordelijk voor de uitvoering van de Europese milieuwetgeving. Na enige aarzelingen heb ik me laten overtuigen door de argumenten van mevrouw Jackson om de minimumcriteria voor milieu-inspecties in de lidstaten in een richtlijn vast te leggen en niet te volstaan met het voorstel van de Europese Commissie voor een niet-bindende aanbeveling. In de toekomst echter moet deze richtlijn voor milieu-inspecties niet verder worden opgetuigd.

Marín
Mijnheer de Voorzitter, eigenlijk bevat het door mevrouw Jackson ingeleide verslag een punt dat niet zo zeer verwijst naar de inhoud als wel naar de juridische vorm die gekozen kan worden om het probleem van de minimumcriteria op milieuvlak in de lidstaten op te lossen. De Commissie heeft inderdaad een aanbeveling voorgesteld. Het Parlement zou willen - en ik benadruk, niet zozeer vanwege een inhoudelijk probleem, want er is geen enkel fundamenteel amendement op de ontwerpaanbeveling ingediend - dat het een richtlijn zou zijn.
Waarom heeft de Commissie geoordeeld dat het in dit concrete geval de voorkeur verdiende een aanbeveling voor te stellen in plaats van een richtlijn? Ten eerste, mijnheer de Voorzitter, omdat de Commissie voordat zij een wetsvoorstel doet logischerwijs de lidstaten raadpleegt. Slechts een van de vijftien lidstaten is voor een richtlijn.
Eens te meer zien wij ons geplaatst voor een echte keuze tussen twee kwaden: wanneer de Europese Commissie een aanbeveling voorstelt, wilt u een richtlijn en wanneer de Commissie een richtlijn voorstelt moeten er aanbevelingen gedaan worden, want het subsidiariteitsbeginsel moet worden gerespecteerd.
Het is derhalve een zeer moeilijke zaak, want van de vijftien lidstaten vinden er immers veertien een aanbeveling beter. Ten eerste, omdat het soms gepast is het subsidiariteitsbeginsel na te leven. Ten tweede, omdat wij de voorkeur geven aan het concept gedeelde verantwoordelijkheid. Ten derde, daar het in dit geval om een maatregel gaat in het kader van een programma dat het niet uitsluit, mocht de aanbeveling niet volstaan, in de toekomst over te gaan tot het indienen van een richtlijn.
Ten eerste wil dat zeggen dat het gewoon om een pragmatische aanpak gaat in het besef dat de meerderheid van de lidstaten geen richtlijn wenst. Ten tweede wordt er een beroep gedaan op het subsidiariteitsbeginsel. En ten derde geeft de Commissie er de voorkeur aan dit programma door aanbevelingen na te leven, het resultaat van deze fase van nauwere samenwerking in de toekomst op het vlak van inspecties af te wachten en als men dat raadzaam acht in de toekomst te proberen een richtlijn in te dienen. Dat is de uitleg die ik u namens de Europese Commissie kan geven.

Jackson
Mijnheer de Voorzitter, ik wil hier heel kort op terugkomen. Ik begrijp het standpunt van de commissaris inzake subsidiariteit, maar waar wij in dit Parlement voor pleiten, is een minimale kaderrichtlijn die geen inbreuk op het subsidiariteitsbeginsel vormt en het probleem oplost door de lidstaten de verplichting op te leggen om binnen een aantal ruime richtsnoeren een inspectiedienst op te richten.
Aangezien wij met zijn allen bij de lidstaten zullen lobbyen om hen van mening te doen veranderen, wil ik de commissaris ten tweede ook vragen of hij ons in het belang van transparantie een geheim kan verklappen: bij welke lidstaat hoeven we niet te lobbyen?

Marín
Mijnheer de Voorzitter, met het oog op transparantie heb ik er geen enkel bezwaar tegen. Het enige land dat zich voor het verwezenlijken van een richtlijn heeft uitgesproken is Denemarken. De overige lidstaten waren tegen.
Ik zal u nogmaals zeggen waarom mijn andere collega's hier niet zijn. Omdat ik waarnemend voorzitter ben en omdat het nu eenmaal in mijn bloed zit altijd de laatste der Mohikanen te zijn, heb ik het besluit genomen gedurende de hele week de Commissie te vertegenwoordigen met als doel het de nieuwe collega's gemakkelijker te maken aanstaande woensdag te vergaderen. Het Comité van Permanente Vertegenwoordigers moet namelijk in Brussel bijeenkomen en een besluit nemen. Het nieuwe besluit moet de 16de om middernacht geformaliseerd zijn in het Publicatieblad en daarom moet het administratieve apparaat in gang gezet worden.
Maar gaat u nou eens na. Het indienen van een richtlijn terwijl u bij voorbaat weet dat veertien lidstaten tegen zijn, blijft titanenarbeid. Probeert u het eens. Een van de zaken waarover u als Europees Parlement met de Commissie-Prodi gaat onderhandelen, is het delen met de Europese Commissie van de verantwoordelijkheid voor het initiatiefrecht op het vlak van wetgeving. Ik denk dat het zeer nuttig voor het Europees Parlement zal zijn, want u zult misschien tot de ontdekking komen dat het veel moeilijker is met de Raad van ministers te werken dan alleen maar een verslag te maken.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt woensdag om 12.00 uur plaats.
(De vergadering wordt om 20.52 uur gesloten)

