Wymogi dotyczące ekoprojektu dla produktów związanych z energią (debata) 
Przewodniczący
Następnym punktem posiedzenia jest sprawozdanie sporządzone przez pana posła Magora Imre Csibiego w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej ogólne zasady ustalania wymogów dotyczących ekoprojektu dla produktów związanych z energią (przekształcenie) - C6-0277/2008 -, przedstawione w imieniu Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności
Magor Imre Csibi
sprawozdawca. - Panie przewodniczący! Chciałbym podziękować sprawozdawcom umownym za ich współdziałanie w wypracowaniu kompromisowej umowy z Radą w kwestii przekształcenia dyrektywy w sprawie ekoprojektu.
Proces ten stanowił duże wyzwanie, głównie z powodu restrykcyjnego charakteru procedury przekształcenia. Wniosek ustawodawczy, w którym Parlament nie może dokonać praktycznie żadnych zmian, nie stanowi właściwych ram do współdecydowania. Nie jesteśmy już instytucją, która ma prawo jedynie wyrażać swoją zgodę, i Parlament nie chce pracować w przyszłości nad przekształcaniem przepisów w taki sposób.
Niemniej jednak cieszę się, że pomimo tych trudności udało nam się osiągnąć kompromis, który potwierdza podstawowe zasady zawarte we wniosku Komisji, takie jak rozszerzenie zakresu produktów związanych z energią, a jednocześnie dostarcza więcej informacji i kładzie większy nacisk na wszystkie istotne parametry środowiskowe.
Kompromis poprawia więc definicję "produktów związanych z energią” poprzez wyjaśnienie, które produkty mogą zostać objęte przepisami wykonawczymi - na przykład materiały izolacyjne stosowane w oknach lub niektóre elementy instalacji wodnej, jak choćby głowice prysznicowe czy krany. Podkreślam przy tym, że podanie tych przykładów nie oznacza, że produkty te będą automatycznie objęte zakresem przepisów wykonawczych.
Po pierwsze, takie produkty będą podlegać odrębnej ocenie oddziaływania, a środki wykonawcze zostaną opracowane jedynie dla tych produktów, które mają istotny wpływ na środowisko naturalne oraz nie są objęte innymi przepisami ustawodawczymi, które pozwoliłyby osiągnąć te same cele szybciej i mniejszym kosztem.
Idąc dalej, kompromis przewiduje ocenę metod wykorzystywanych w przygotowywaniu środków wykonawczych pod kątem pełniejszego uwzględnienia efektywności wykorzystania zasobów i podejścia nastawionego na cały cykl życia. W czasach kurczenia się zasobów surowców naturalnych powinniśmy dążyć nie tylko do wydajności energetycznej, ale także do optymalizacji całościowego korzystania z zasobów. Co więcej, powinniśmy starać się ograniczyć wpływ naszych produktów na środowisko nie tylko w fazie używania produktu, ale w trakcie całego cyklu życia, począwszy od doboru surowców, po wytwarzanie, pakowanie, użytkowanie i koniec przydatności do użycia.
Nawet jeśli dyrektywa zostanie na razie rozszerzona wyłącznie o produkty związane z energią, powinniśmy być gotowi na jej dalsze rozszerzenie na wszystkie produkty w przyszłości. Zarówno Komisja Ochrony Środowiska, jak i Komisja Przemysłu zażądały przyjęcia jasnego zobowiązania do rozszerzenia zakresu dyrektywy poza produkty związane z energią po przeprowadzeniu jej przeglądu w 2012 roku.
W odpowiedzi Komisja Europejska zobowiązała się do przyjęcia w razie potrzeby obecnej metodyki w celu dalszego rozszerzenia zakresu dyrektywy na wszystkie produkty. Nie uzyskaliśmy jednak wyraźnego zobowiązania do rozszerzenia zakresu dyrektywy na wszystkie produkty po jej przeglądzie w 2012 roku. Życzyłbym sobie, by Komisja zaprezentowała bardziej zdecydowane i wizjonerskie podejście, zwłaszcza że dysponujemy dzisiaj wszystkimi niezbędnymi instrumentami, a opcja ta została uznana za najlepszą w świetle oceny wpływu na środowisko. Uważam, że w tym sensie straciliśmy okazję, by zrobić więcej dla środowiska naturalnego w mniej biurokratyczny sposób.
Będziemy jednak mieli przegląd w 2012 roku. Nie mamy z pewnością zamiaru kwestionować tego, że powinniśmy zmienić strukturę naszej konsumpcji i produkcji, przestawiając się na wyroby bardziej ekologiczne. Taka zmiana jest nie tylko potrzebna, ale i możliwa do dokonania bez nadmiernego obciążania przedsiębiorstw i gospodarstw domowych.
Budowa gospodarki opartej na technologiach niskoemisyjnych i oszczędnym gospodarowaniu zasobami może dać nowy impuls do wzmocnienia konkurencyjności. Dyrektywa w sprawie ekoprojektu stwarza dla przemysłu dużą szansę, by tworzyć bardziej konkurencyjne przedsiębiorstwa w oparciu o ekologiczne technologie. Gwarantuje jednakowe warunki dla wszystkich podmiotów na rynku, ogranicza biurokrację i zmniejsza koszty produkcji. Przewiduje także w stosunku do przemysłu pewną elastyczność, dopuszczając możliwość uznania środków samoregulacyjnych za rozwiązanie alternatywne wobec środków prawnych.
Wreszcie zainteresowane podmioty będą konsultowane i będą uczestniczyć w określaniu i weryfikacji środków wykonawczych, a także w ocenie środków samoregulujących. Konsultacje z zainteresowanymi stronami uświadomiły mi, że firmy nastawione na myślenie przyszłościowe nie czekają na wprowadzenie przepisów, by się do nich dostosować, lecz same podejmują dynamiczne działania w tym zakresie. Niektóre czynią to z motywów altruistycznych, lecz większość robi to dlatego, że świadomość ekologiczna jest po prostu czymś pożytecznym dla biznesu.
Niemniej jednak musimy dawać przemysłowi właściwe sygnały. Choć więc nie wszyscy z moich koleżanek i kolegów podzielają moją wizję rozszerzenia wymogów dotyczących ekoprojektu, jestem głęboko przekonany, że jedynie przestawienie się na czystsze produkty pozwoli nam powstrzymać degradację środowiska naturalnego.
Wpływ danego produktu na środowisko jest już w ponad 80% ustalony na etapie jego projektowania. Lepsze projektowanie produktów pozwoliłoby uniknąć marnotrawstwa i dostarczać konsumentom produkty bardziej wydajne, niezawodne i trwałe.
Rozszerzenie wymogów dotyczących ekoprojektu na produkty związane z energią, takie jak okna lub krany, stanowi pierwszy krok w stronę bardziej ambitnego podejścia i trwałej polityki produktu na szczeblu unijnym.
Nawet niewielkie kroki prowadzą niekiedy do wielkich osiągnięć. Mam nadzieję, że poprzecie Państwo tę kompromisową umowę jako krok naprzód i będziecie kontynuować naciski na rzecz optymalnego wykorzystania pełnego potencjału poprawy stanu środowiska i stymulowanie projektowania produktów, które będą bardziej przyjazne środowisku.
Günter Verheugen
wiceprzewodniczący Komisji. - (DE) Panie przewodniczący! Szanowne posłanki i posłowie! Chciałbym zacząć od podziękowania sprawozdawcy, panu posłowi Csibiemu, za jego nadzwyczajną pracę nad przedmiotowym wnioskiem, jak też od wyrażenia mojej wielkiej satysfakcji z tego, że dzięki tej pracy porozumienie stało się możliwe przy pierwszym czytaniu.
Z formalnoprawnego punktu widzenia zawartość tego wniosku jest ograniczona. Chodzi w nim zasadniczo o rozszerzenie zakresu istniejącej dyrektywy w sprawie ekoprojektu poza produkty wykorzystujące energię, objęte dotychczasową dyrektywą, w celu uwzględnienia wszystkich produktów związanych z energią. Jednakże z politycznego punktu widzenia zmiana ta jest sprawą najwyższej wagi. Stanowi ona bowiem ważny krok na drodze ku trzeciej rewolucji przemysłowej w Europie, ku przekształceniu naszych europejskich gospodarek w gospodarki krajowe charakteryzujące się niską produkcją CO2.
Wyobrażam sobie, jak będzie wyglądał europejski produkt przyszłości. Europejski produkt przyszłości, oznaczony "Made in Europe”, będzie najbardziej innowacyjnym, bezpiecznym, a także wydajnym energetycznie i oszczędnym pod względem zużycia materiałów produktem, jaki istnieje. Jestem przekonany, że wiodąca rola Europy w dziedzinie wydajności energetycznej i oszczędnego zużycia zasobów nie tylko przyniesie korzyści środowisku, ale też poprawi nasze statystyki zatrudnienia. Przyjazne środowisku produkty i procesy produkcyjne przeżywają obecnie rozkwit, nawet w czasie obecnego kryzysu, i tendencja ta ma być kontynuowana w przyszłości.
Moim zdaniem niniejsza dyrektywa stanowi dobry przykład zintegrowanej polityki produktowej. Polityka ta sprawdziła się i widzimy jej pozytywne rezultaty, jeśli chodzi o produkty wykorzystujące energię. Dyrektywa tworzy ramy dla ustalenia wymogów dotyczących ekoprojektu, które uwzględniają rzeczywisty wpływ danego produktu na środowisko przez cały okres jego funkcjonowania. Jak wskazał już pan poseł Csibi, dyrektywa toruje drogę dobrowolnym inicjatywom przemysłu. Ogranicza stosowanie formalnie określonych wymagań do tych produktów, w przypadku których istnieje potencjalna możliwość uzyskania znacznych oszczędności w ekonomicznie opłacalny sposób.
Obecnie obowiązująca dyrektywa przyczynia się już w istotnym stopniu do osiągnięcia europejskich celów redukcji dzięki likwidacji żarówek, kotłów i wielu innych energochłonnych produktów konsumenckich. Rozszerzenie zakresu dyrektywy w celu objęcia wszystkich produktów związanych z energią daje ogromne możliwości dalszego ograniczenia zużycia energii, a tym samym emisji CO2.
Reasumując, dyrektywa obejmie teraz swoim zakresem każdy produkt, który jest istotny dla zużycia energii. Stąd podlegać jej będą także te produkty, które nie wykorzystując energii w bezpośredni sposób, mają jednak pośredni wpływ na jej zużycie. Tak więc, przykładowo, można będzie ustalić wymagania dla produktów wykorzystujących wodę oraz dla okien. Aby ograniczyć się tylko do jednego przykładu: proste zwiększenie udziału procentowego okien o podwójnych szybach mogłoby przynieść dodatkowe 30% oszczędności energii do roku 2020. Odpowiada to zaoszczędzeniu 55 tysięcy gigawatogodzin, co stanowi oszczędność 27 megaton CO2, czyli produkcji dwóch lub trzech elektrowni nuklearnych. Pokazuje to ogromne znaczenie, jakie może kryć się pod pozorną błahością tych zmian.
Komisja zamierza kontynuować swoje bieżące prace nad około 25 środkami wykonawczymi dla dyrektywy w sprawie ekoprojektu, które określono w jej planie pracy na lata 2009-2011. Ponadto, po konsultacjach z forum konsultacyjnym w sprawie ekoprojektu zgodnie z art. 16 dyrektywy, Komisja określi, które produkty mają być włączone do drugiego planu pracy do 21 października 2011 r.
Do 2012 roku Komisja dokona również przeglądu, na podstawie art. 21, stosowności rozszerzenia zakresu dyrektywy na produkty, które nie będąc istotne dla zużycia energii, mają jednak wpływ na zachowanie zasobów.
Jak uzgodniono w trakcie negocjacji, które doprowadziły do porozumienia przy pierwszym czytaniu, Komisja wydała oświadczenie. Parlament jest świadomy tego oświadczenia. Przekaże je do Biura po tym posiedzeniu.
Dzięki temu, że wniosek został przyjęty szybko przy pierwszym czytaniu, Komisja może teraz wdrożyć swoją zrównoważoną politykę przemysłową i przejść natychmiast do pracy nad obmyślaniem innych konkretnych kroków na rzecz oszczędzania energii i zmniejszenia emisji CO2.
Na zakończenie niech mi będzie wolno zauważyć, że dzięki bliskiej współpracy pomiędzy Parlamentem, Radą i Komisją udało się przyspieszyć negocjacje. Z ogromną przyjemnością mogę stwierdzić, że Komisja uważa, iż jest w stanie poprzeć wszystkie poprawki przedłożone przez sprawozdawcę, pana posła Csibiego. Dziękuję Państwu za uwagę.
Anders Wijkman
w imieniu grupy PPE-DE. - Panie przewodniczący! Chciałbym podziękować sprawozdawcy, panu Csibiemu.
Moim zdaniem nasze wspólne wysiłki związane z przeglądem dyrektywy w sprawie ekoprojektu są w znacznej mierze zaprzepaszczoną szansą. Rozszerzenie zakresu z produktów zużywających energię na produkty związane z energią jest oczywiście czymś pozytywnym. Dlaczego jednak na tym się zatrzymaliśmy? Problemy, w obliczu których stoimy, jeśli chodzi o wykorzystanie zasobów, wykraczają poza kwestię zużycia energii. Pan komisarz z pewnością to wie.
Problemem jest ogólna presja na ekosystemy i bazę surowców naturalnych. Zaświadczają o tym liczne raporty naukowe, a w szczególności nasza własna strategia tematyczna na rzecz zasobów naturalnych. Szacuje się, że dwie trzecie najważniejszych ekosystemów na świecie jest nadmiernie eksploatowanych, my zaś wyczerpujemy nasz kapitał naturalny. Ten problem zaostrza się na skutek wzrostu gospodarczego i przyrostu liczby ludności. W istocie obecny model i koncepcja wzrostu są sprzeczne z zasadą zrównoważonego rozwoju. Kto, jeśli nie Unia Europejska, może przyczynić się do nadania tej koncepcji bardziej racjonalnego charakteru?
W mojej opinii dyrektywa w sprawie ekoprojektu oferuje pewne rzeczywiste możliwości pójścia naprzód w tej kwestii. Podobnie jak w przypadku efektywności energetycznej, moglibyśmy ustalić pewne standardy i normy w zakresie pozyskiwania materiałów, projektowania produktów pod kątem ułatwienia ich recyklingu i ponownego wykorzystania, jak i podniesienia efektywności wykorzystania zasobów. Problem efektywności energetycznej trzeba będzie podjąć raczej wcześniej niż później. Ponieważ miałem okazję zapoznać się z wcześniejszymi projektami wniosku Komisji, które uwzględniały kwestię efektywności wykorzystania zasobów, pozostaje dla mnie tajemnicą, dlaczego propozycje te zostały porzucone.
Proszę mi powiedzieć, gdzie w ustawodawstwie UE znaleźć można środki zachęcające do wydajnego korzystania z zasobów? Potrzebne są nam ramy polityki sprzyjające wydajnemu korzystaniu z zasobów we wszystkich dziedzinach, które zachęcać będą firmy do wypróbowania nowych modeli biznesowych, takich jak myślenie funkcjonalne, oferujących raczej usługi niż produkty, gdzie przychody uzyskuje się dzięki jakości usług, a nie wyłącznie w drodze zwiększania sprzedaży.
Jak już powiedziałem, dyrektywa mogła objąć wszystkie te problemy. Spodziewam się, że za kilka lat będziemy wszyscy żałować, że dzisiaj wykazaliśmy więcej dynamizmu. Jak już powiedziałem, jest to zaprzepaszczona szansa.
Dorette Corbey
w imieniu grupy PSE. - (NL) Panie przewodniczący! Chciałabym zacząć od podziękowania posłowi sprawozdawcy. Podziwiam i cenię jego oddanie i zaangażowanie, jak również doceniam sprawność, z jaką działa. Osobiście uważam, że wszystko to mogłoby przebiec troszkę szybciej, ale poseł sprawozdawca napotkał niestety bardzo poważne przeszkody.
Europa zmaga się obecnie z kryzysem gospodarczym, ale w gruncie rzeczy my wszyscy zmagamy się od wielu lat z brakiem innowacji. Inne kontynenty cechują się znacznie większą innowacyjnością niż Unia Europejska. Stany Zjednoczone - dzięki temu, że inwestują znacznie większe środki - zarówno sektora publicznego, jak i prywatnego - w badania i rozwój. Japonia jest wysoce innowacyjna częściowo dzięki podejściu "równania w górę”. Celem naszej dyrektywy w sprawie ekoprojektu jest poprawa innowacyjności. Przyniesie to korzyści zarówno z punktu widzenia środowiska, jak i gospodarki. Etykietka "Made in Europe” powinna stać się synonimem produktów najbardziej przyjaznych środowisku.
Innowacje powinny iść w kilku kierunkach: niższego zużycia energii, zmniejszenia zanieczyszczenia środowiska w związku z produkcją i konsumpcją, dużej poprawy w obchodzeniu się z surowcami naturalnymi oraz zwrócenia większej uwagi na ponowne wykorzystanie lub recykling produktów przy końcu ich użytecznego życia. Nie chodzi tu tylko o produkty wykorzystujące energię, ale również o produkty związane z energią, i zgadzam się tu w pełni ze sprawozdawcą, że dyrektywa powinna dotyczyć wszystkich produktów.
Innymi słowy, zasoby są ważne. Jeżeli ziemia ma mieć za dwadzieścia lat dziewięć miliardów mieszkańców i wszyscy oni będą chcieli żyć we względnym dobrobycie, to konieczne jest, byśmy traktowali zasoby naturalne we właściwy i wstrzemięźliwy sposób. Istnieją inspirujące koncepcje, jak np. zaproponowana przez Michaela Braungarta koncepcja "od kołyski do kołyski”, radykalne pomysły, jak umożliwić ponowne wykorzystanie materiałów w pełnym stopniu.
Dzisiaj najważniejsze pytanie brzmi: czy dyrektywa w sprawie ekoprojektu faktycznie zadziała? Najlepiej znanym przykładem przepisu dyrektywy w sprawie ekoprojektu jest zakaz sprzedaży żarówek tradycyjnych - decyzja niepopularna, ale bardzo pozytywna. Niestety w dalszym ciągu utrzymuje się pewna dezorientacja co do efektywności energetycznej żarówek LED, okazuje się bowiem, że są one mniej korzystne, niż przedstawiali to ich producenci.
Innym godnym pożałowania przykładem z dyrektywy w sprawie ekoprojektu jest znakowanie energetyczne. Mamy teraz AA, A+, A20, A40, a wkrótce jakiś rodzaj klasy energetycznej A przypisany zostanie wszystkim produktom. Tymczasem pozostaje całkowicie niejasne, co to oznacza, co w żadnym razie nie jest dobrym przykładem ekoprojektu.
Szanowne koleżanki i koledzy posłowie! Obecny przegląd nie może niestety rozwiązać wszystkich problemów. Jesteśmy skazani na nasze własne procedury i porozumienia, a to oznacza, że przegląd ten stanowi w istocie zaprzepaszczoną szansę. Miejmy nadzieję, że przy okazji oceny dyrektywy będziemy mieli możliwość ją poprawić. Istotne jest, by dyrektywa w sprawie ekoprojektu poddana została gruntownej ocenie już wkrótce. Czy naprawdę przynosi innowacje, o które nam chodzi? Czy zapewnia Unii Europejskiej i europejskim producentom czołowe miejsce na rynku? Czy przynosi oszczędności energii? Czy ogranicza marnotrawstwo i zużycie zasobów naturalnych? I najważniejsza sprawa: czy takie efekty mogą być rozszerzone na produkty niezwiązane z energią i na wszystkie produkty?
Holger Krahmer
w imieniu grupy ALDE. - (DE) Panie przewodniczący, panie komisarzu Verheugen, panie i panowie! Parę słów ostrzeżenia przed tym kompromisem, który osiągnięto bardzo szybko, w istocie zadziwiająco szybko.
Poszliśmy do przodu tak szybko, że moglibyśmy przyjąć tę dyrektywę dziś wieczorem praktycznie bez debaty. Chyba między innymi dlatego tak niewielu posłów zamierza zabrać głos. Chciałbym ostrzec, że rozszerzamy zakres tej dyrektywy w momencie, kiedy nie mamy praktycznie żadnego doświadczenia, jakie efekty dała transpozycja obecnej dyrektywy. Pragnę również przypomnieć wszystkim, że dyskutowaliśmy jej zakres w Parlamencie i ta Izba chciała rozszerzyć tę dyrektywę tak, by objęła wszystkie produkty. Uważam, że to nie byłaby właściwa droga. Poddanie każdego produktu wyprodukowanego w Unii ocenie zgodności z wymogami ekologicznymi nie jest ani dopuszczalne, ani rozsądne. I jest godne pożałowania - przynajmniej w moim rozumieniu - że zapis taki zostaje włączony do dokumentu jako opcja na rok 2012.
Chciałbym ostrzec, że powinniśmy wystrzegać się sytuacji, w której Komisja Europejska stanie się urzędem planowania wyrobów. Politycy i administratorzy wcale nie wiedzą lepiej, również po doświadczeniach kryzysu finansowego i gospodarczego, jak należy wytwarzać produkty, i chyba lepiej pozostawić to inżynierom. Kończąc, chciałbym przypomnieć wszystkim, że rosnąca złożoność przepisów dotyczących produktów paraliżuje małe i średnie przedsiębiorstwa. Te przedsiębiorstwa nie są w żaden sposób w stanie spełnić wielu z już obecnie istniejących wymogów, a efektem naszych dzisiejszych działań będzie obarczenie ich dalszymi obciążeniami, których praktycznych konsekwencji, mam wrażenie, nie przemyśleliśmy dostatecznie.
Satu Hassi
w imieniu grupy Verts/ALE. - (FI) Panie przewodniczący, panie i panowie! Moje szczere wyrazy uznania dla posła sprawozdawcy, pana Csibiego, za jego doskonałą pracę.
Dyrektywa w sprawie ekoprojektu nie należy do spraw, które wzbudzają ekscytację mediów czy ogółu społeczeństwa. Niemniej jednak chodzi w niej o coś bardzo istotnego, choć zgadzam się także z opinią pana Wijkmana, że jej perspektywa powinna być generalnie rozszerzona na racjonalne gospodarowanie zasobami.
Wszystkie badania, które analizowały koszt ochrony klimatu, wskazują, że najszybszym i najtańszym sposobem obniżenia emisji jest oszczędzanie energii. Jeśli na urządzenia i produkty nałożymy wymogi dotyczące efektywności energetycznej, uzyskamy znaczne oszczędności energii bez stwarzania społeczeństwu znacznych trudności.
Szacuje się, że budynki powodują 36% emisji gazów cieplarnianych w UE. Według raportów, z którymi wszyscy mieliśmy okazję się zapoznać, poprawa efektywności energetycznej budynków jest jednym z najbardziej oszczędnych sposobów ochrony klimatu. Obecnie mamy rozszerzyć zakres dyrektywy w sprawie ekoprojektu przez ustanowienie wymogów energetycznych dla, na przykład, okien, ścian i elementów izolacyjnych w budynkach. Jest to zupełnie słuszne i uważam, że to znakomicie, iż nie pozwoliliśmy lobbystom przemysłu chemicznego zablokować tej bardzo potrzebnej decyzji. Przedmiotowa dyrektywa przyczyni się w wielkim stopniu do osiągnięcia naszego celu 20% oszczędności energii.
Innym ważnym środkiem, jakim dysponujemy, jest znakowanie energetyczne urządzeń. Jest chorobliwą głupotą, że Komisja próbowała zlikwidować skalę A do G, która sprawdziła się tak dobrze, którą poznali konsumenci i która stała wzorcem naśladowanym w innych miejscach na świecie. Jestem zadowolony, że Komisja Przemysłu, Badań Naukowych i Energii opowiedziała się zdecydowanie za utrzymaniem skali A do G i za uaktualnianiem jej kryteriów w miarę rozwoju technologii. Mam nadzieję, że Komisja zważy wreszcie na bardzo mocne i jasne stanowisko tej Izby.
Günter Verheugen
wiceprzewodniczący Komisji. - (DE) Szanowne koleżanki i koledzy posłowie! Spór w tej debacie nie dotyczy efektywności energetycznej. Sądzę, że wszyscy zgodzili się, iż wniosek Komisji przyniesie duży krok naprzód w kwestii podniesienia efektywności energetycznej, oszczędności energii i ograniczenia emisji gazów cieplarnianych. O to chodzi w tym wniosku. Jest to wniosek związany z naszą polityką w zakresie klimatu i energii. Jestem nieco zdziwiony słowami tak daleko idącej krytyki, których właśnie wysłuchaliśmy. Sądzę, że w mojej dzisiejszej wypowiedzi wyjaśniłem bardzo jasno, że prowadzona przez Komisję zintegrowana polityka produktowa jest nieodłącznie związana z efektywnością energetyczną i z zachowaniem zasobów. W tym sensie zachowanie zasobów ma w przedłożonym wniosku, rzecz jasna, zupełnie podstawowe znaczenie. Wydaje się, że ten fakt został przeoczony.
Muszę również wskazać, że jeśli idzie o środki wykonawcze, Aneks 1 do dyrektywy obejmuje już wszystkie istotne z ekologicznego punktu widzenia własności w stosunku do całego cyklu życia produktu - a więc także wydajne korzystanie z zasobów, a nie jedynie efektywność energetyczną - oraz że Komisja bierze te czynniki pod uwagę przy ustalaniu, przy pomocy specjalnie opracowanej metodologii, które parametry ekoprojektu mają podlegać regulacji w ramach środków wykonawczych dla ekoprojektów produktów wykorzystujących energię. W przypadku konkretnych środków wykonawczych, kwestia wydajnego korzystania z zasobów jest absolutnie kluczowa.
Chciałbym teraz powiedzieć coś ogólnie o polityce w tej dziedzinie. Sądzę, że nowej polityki produktowej, która ma wywrzeć ogromny wpływ na zachowania konsumentów, na produkcję przemysłową w jej pełnym zakresie, a także na całą naszą kulturę gospodarczą, nie da się zbudować za jednym zamachem, lecz trzeba ją budować stopniowo. Ponadto rozsądek wymaga zawsze, by przepisy ustawowe były ustanawiane dopiero wtedy, gdy zgromadzi się pewne minimum doświadczeń - a w chwili obecnej, jeśli chodzi o racjonalne gospodarowanie zasobami w przypadku standardowych produktów konsumenckich, takich doświadczeń na pewno brakuje. Niemniej jednak określiliśmy bardzo jasno kierunek, w którym mamy podążać i jestem raczej pewny, że kiedy przyjdzie nam zajmować się tą dyrektywą ponownie, nie będziemy koncentrować się już na efektywności energetycznej, lecz na zachowaniu zasobów.
Byłbym wszystkim państwu niezmiernie wdzięczny, gdybyśmy w obecnej sytuacji zrobili to, co jest w tym momencie rozsądnie osiągalne i wnieśli wspólnie ten naprawdę ważny i trwały wkład w maksymalne zmniejszenie zużycia energii, przyczyniając się w ten sposób do osiągnięcia naszego celu, którym jest uczynienie z Europy światowego lidera w dziedzinie efektywności energetycznej i redukcji wytwarzania CO2.
Sprawozdanie Csibiego
Komisja oświadcza, że przyjęcie proponowanego rozszerzenia zakresu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej ogólne zasady ustalania wymogów dotyczących ekoprojektu dla produktów wykorzystujących energię nie będzie miało wpływu na wdrażanie obowiązującego obecnie programu prac.
Ponadto Komisja należycie uwzględni doświadczenia zdobyte podczas stosowania dyrektywy przy ustanawianiu programu prac i proponowaniu nowych środków wykonawczych w ramach przekształconej dyrektywy. Zgodnie z art. 15 ust. 2 lit. c) dyrektywy i zasadami lepszego stanowienia prawa Komisja w szczególności dołoży wszystkich starań aby zapewnić utrzymanie ogólnej spójności prawodawstwa UE dotyczącego produktów.
Ponadto przy ocenie odpowiedniości rozszerzenia dyrektywy na produkty niezwiązane z energią zgodnie z art. 21 Komisja rozważy potrzebę dostosowania metod określania istotnych parametrów środowiskowych tego rodzaju produktów i zajmowania się nimi.
Magor Imre Csibi
sprawozdawca. - Panie przewodniczący! Kompromis nigdy nie przychodzi łatwo i dzisiejsza debata pokazała nam, że mamy odmienne opinie. Jednakże nigdy też nie jest łatwo znaleźć dobre rozwiązanie pośrednie pomiędzy postępowością Parlamentu Europejskiego a realizmem dyrekcji generalnych i Rady.
Chciałbym jednak szczerze podziękować naszym kolegom z dyrekcji generalnych za wykazaną elastyczność. Chciałbym także podziękować komisarzowi Verheugenowi za jego wsparcie i miłe słowa. Słowa wdzięczności należą się też kontrsprawozdawcom, którzy wspierali mnie w tym procesie ustawodawczym.
Patrząc z mojego punktu widzenia, myślę, że w tym wniosku udało nam się znaleźć dobre rozwiązanie pośrednie. Sądzę też, że udało nam się też znaleźć takie podejście do tego pakietu, które nie obciąży nadmiernie europejskiego przemysłu, a jednocześnie pomoże nam ukształtować bardziej wydajny pod względem wykorzystania energii i zasobów europejski przemysł.
Chciałbym jednak także przyłączyć się w pewnym stopniu do wypowiedzi mojego kolegi pana Krahmera i wyrazić nadzieję, że wniosek ten zostanie wdrożony równie sprawnie, jak sprawny był przebieg naszych prac ustawodawczych.
Oczekuję zatem szybkiego wdrożenia i jego szybkich efektów. W pierwszym rzędzie oczekuję takich efektów, które służą interesom obywateli Europy, a następnie także interesom europejskiego przemysłu.
Przewodniczący
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się jutro o 12 w południe.
Oświadczenia pisemne (Artykuł 142)
Rovana Plumb  
Obecny kryzys finansowy zwiększa jedynie odpowiedzialność UE za wywiązanie się z przyjętych zobowiązań w dziedzinie energii i środowiska. Niezbędne jest podjęcie licznych środków (na przykład w sprawie ekoprojektu) po to, aby sposób, w jaki konsumujemy i wytwarzamy rzeczy w Europie, stał się bardziej zgodny z zasadą zrównoważonego rozwoju, nie pociągając za sobą dodatkowych kosztów dla przedsiębiorstw i obywateli.
Ekoprojekt dotyczy pierwszej fazy cyklu życia produktu. Ta nowa koncepcja ma na celu wyeliminowanie wpływu produktów i procesów wytwórczych na środowisko. Na etapie projektowania można obliczyć około 80% wpływu danego produktu na środowisko i kosztów związanych z nim przez cały cykl jego życia. Jedną z kluczowych korzyści, jaką przyniesie reforma dyrektywy w sprawie ekoprojektu, będzie zgromadzenie i upowszechnienie kompendium wiedzy, która powstanie w efekcie starań podejmowanych producentów w związku z przygotowywaniem ekoprojektów.
Informowanie konsumentów o efektywności energetycznej i wydajności korzystania z zasobów powinno stać się kluczowym czynnikiem, jaki producenci biorą pod uwagę przy podejmowaniu decyzji. Poprawa efektywności energetycznej stanowi najszybszą i najtańszą metodę zmniejszania emisji gazów cieplarnianych. Aby zapewnić konsumentom, przemysłowi i odnośnym władzom większą przejrzystość oraz umożliwić sprawne gromadzenie danych dla konsumentów i MŚP, należy stworzyć ogólnie dostępną bazę danych.
Popieram skierowany do Komisji wniosek o stworzenie publicznej bazy danych na temat ekoprojektu, którą można będzie wykorzystywać online.
