In memoriam
De Voorzitter
Waarde collega's, ik heb de droeve plicht u de dood van de Griekse onderminister van Buitenlandse Zaken Yannos Kranidiotis aan te kondigen. Hij is door een ongeluk om het leven gekomen. Daarbij zijn ook vijf andere mensen om het leven gekomen, waaronder zijn 23-jarige zoon.
De heer Kranidiotis was op dienstreis. Hij was met 12 mensen op weg naar Boekarest toen zijn vliegtuig hoogte verloor en van 25.000 voet naar 3.000 voet terug viel. Het vliegtuig viel niet te pletter maar wist uiteindelijk te landen op het vliegveld van Boekarest.
Sommigen van u herinneren zich ongetwijfeld dat Yannos Kranidiotis van januari 1995 tot februari 1997 lid was van het Europees Parlement. In februari 1997 werd hij benoemd tot minister in de Griekse regering. Binnen dit Parlement was hij lid van de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid, en de Begrotingscommissie. Verder was hij ondervoorzitter van de gemengde delegatie Europese Unie/Cyprus.
Velen onder u herinneren zich ongetwijfeld deze collega, die ons nu ontvallen is. Hij werd enorm gewaardeerd om zijn menselijke eigenschappen en om zijn kwaliteiten op het gebied van Europese zaken.
Ter nagedachtenis van onze collega verzoek ik u een minuut stilte in acht te nemen.
(Het Parlement neemt staande een minuut stilte in acht)

Goedkeuring van de notulen
De Voorzitter
B De notulen van de vergadering van gisteren zijn rondgedeeld.
Geen bezwaren?

Barón Crespo
B (ES) Mevrouw de Voorzitter, in de eerste plaats wil ik u namens mijn fractie bedanken voor het in memoriam dat u hebt uitgesproken voor de heer Kranidiotis. Ik heb echter, overeenkomstig artikel 122 van het Reglement, het woord gevraagd om te reageren op de persoonlijke opmerkingen die gisteren, tijdens het debat over de benoeming van heer Prodi, over mij zijn gemaakt door de heer Galeote. Volgens het Reglement is dit daarvoor procedureel het juiste moment. Omdat ik de heer Galeote echter niet in de zaal kan ontdekken, laat ik het aan uw oordeel over of u mij nu het woord wilt geven of wanneer hij aanwezig is.

De Voorzitter
Mijnheer Barón Crespo, overeenkomstig het Reglement mag u nu uw verklaring over een persoonlijk feit afleggen, ook al is de heer Galeote niet aanwezig. Hij kan deze verklaring in de notulen lezen.

Barón Crespo
B (ES) Mevrouw de Voorzitter, de interventie van de heer Galeote was niet op zijn plaats omdat er geen motie van afkeuring jegens mijn persoon aan de orde was, maar een debat in verband met de benoeming van de heer Prodi. Tijdens dat debat bekritiseerde de heer Galeote wat ik over mevrouw de Palacio had gezegd. Ik heb de tekst van mijn interventie bij de hand, en ik blijf bij wat ik gisteren gezegd heb. Ik zei dat wij hebben besloten de installatie van de nieuwe Commissie te steunen, ondanks onze reserves jegens mevrouw de Palacio. Wij gaan ervan uit dat zij onschuldig is, maar wij zijn het niet eens met haar opvattingen over politieke verantwoordelijkheid in een kwestie die de communautaire begroting betreft. Het is te hopen dat de mededelingen die zij als ondervoorzitter zal doen, betrouwbaarder zullen zijn dan wat zij heeft gezegd over het Spaanse parlement, dat haar volgens haar zeggen van alle blaam zou hebben gezuiverd. Het debat daarover vindt echter pas aanstaande donderdag in de plenaire vergadering in Madrid plaats. Dat is wat ik gisteren heb gezegd, en daar blijf ik bij.
Er is mij ook gebrek aan loyaliteit verweten. Op dit moment wil ik daar alleen maar over zeggen dat als vandaag, op basis van dezelfde criteria en de uitspraken van de heer Prodi over de verantwoordelijkheid van commissarissen, de politieke resolutie over de Commissie wordt aangenomen waar alle fracties in dit Parlement achter staan, de heer Galeote zal merken dat hij in deze Vergadering omringd wordt door trouwelozen.

De Voorzitter
Ik wil nu graag weer terug naar de notulen.
Geen bezwaren?

Bourlanges
Mevrouw de Voorzitter, ik wil even aangeven dat met betrekking tot de stemming over de interpretatie van het Reglement staat vermeld dat ik tegen heb gestemd. Ik heb echter voor de interpretatie gestemd. Ik was eigenlijk te laat en heb toen vanaf de plaats van de heer Pasqua gestemd. Ik denk dat de machine daarom pruttelde tegen mijn stemkeuze.
Ik heb dit echter wel direct aangegeven.

De Voorzitter
Mijnheer Bourlanges, de correctie is reeds in de notulen aangebracht: "De heer Bourlanges heeft medegedeeld dat hij voor had willen stemmen". U heeft echter zojuist nog meer publiciteit gegeven aan uw intentie.

Palacio Vallelersundi
B (ES) Mevrouw de Voorzitter, ik heb ook problemen gehad met de machine. Bovendien staat in de notulen van gisteren niet vermeld dat ik over de kwestie inzake de interpretatie van het Reglement heb gestemd. Ik was wel degelijk hier, maar ik weet niet of de machine het deed. Ik wil graag dat dit in de notulen wordt vermeld.

De Voorzitter
Heel goed, mevrouw Palacio, we nemen er goed nota van.

Posselt
Mevrouw de Voorzitter, nu ik al verschillende malen met kritiek ben gekomen, wil ik dit keer de gelegenheid te baat nemen om de zittingsdiensten van het Parlement uitdrukkelijk te bedanken en te loven. In de notulen van vandaag zijn mijn opmerkingen uitgesproken correct, bijna nog correcter dan ik ze zelf had gemaakt, weergegeven.

De Voorzitter
Wij stellen deze complimenten op prijs, mijnheer Posselt.

Rack
Mevrouw de Voorzitter, in de notulen wordt als lid van de ACS-delegatie van Oostenrijkse zijde mevrouw Stenzel genoemd. Mevrouw Stenzel heeft echter mij benoemd en ik wil u dan ook verzoeken dit te corrigeren.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer Rack. Ik zie dat mevrouw Stenzel hiermee instemt. We zullen dit rechtzetten.
(De notulen worden goedgekeurd)

Sichrovsky
Mevrouw de Voorzitter, mag ik u en de aanwezigen eraan herinneren dat het deze week 55 jaar geleden is dat een nu vergeten concentratiekamp hier in de buurt werd bevrijd. Het kamp van Natzwiller-Struthof was een van de gruwelijkste concentratiekampen van de nationaal-socialisten, waar duizenden mensen de dood hebben gevonden door medische experimenten. Daar bevond zich ook een van de weinige gaskamers buiten de grote vernietigingskampen in Oost-Europa. Ik wilde derhalve vragen of wij niet als Parlement een gedenkplaat kunnen laten vervaardigen. Ten tweede wilde ik voorstellen dat wij bij de volgende herdenkingsplechtigheden een delegatie sturen.

De Voorzitter
Mijnheer Sichrovsky, ik denk dat u dit verzoek overeenkomstig het Reglement schriftelijk kan indienen, waarna we kunnen kijken welk gevolg eraan gegeven kan worden.

Werkzaamheden ter voorbereiding van de Europese Raad te Tampere
De Voorzitter
Aan de orde zijn de verklaringen van het voorzitterschap van de Raad B ik wil van de gelegenheid gebruik maken mevrouw Halonen, fungerend voorzitter van de Raad, hartelijk welkom te heten - en van de Commissie over de werkzaamheden ter voorbereiding van de Europese Raad die op 15 en 16 oktober aanstaande te Tampere zal plaatsvinden.

Halonen
Mevrouw de Voorzitter, u heeft al blijk gegeven van ons gemeenschappelijk verdriet over het vliegtuigongeluk dat de Griekse delegatie heeft getroffen, maar ik wil nog eens zeggen hoe diep bedroefd ik vandaag was, toen ik hoorde van de dood van mijn goede collega en van de andere Grieken. Ik verzoek u mijn condoleances over te brengen.
Ik wil mijn hartelijke dank uitspreken voor het feit dat ik u hier vandaag mag komen informeren over de agenda en de werkzaamheden ter voorbereiding van de komende buitengewone Europese Raad. In de Europese Raad van Tampere willen wij de volgende grote stap nemen in de richting van een Unie die haar bewoners een ruimte van werkelijke vrijheid, rechtvaardigheid en veiligheid biedt. Dit is een logische en noodzakelijke stap in de ontwikkeling van de Europese Unie. Wij hebben een interne markt opgebouwd, waarin personen, goederen, diensten en kapitaal vrij mogen bewegen. Wij zullen weldra een gemeenschappelijke munt gaan gebruiken die de welvaart van ons allen zal vergroten. Vervolgens moet elke inwoner van de Unie het recht worden gegarandeerd zich vrij te bewegen en tegelijkertijd overal in de Unie bescherming te krijgen. Ook in dit verband moet de Unie overeenkomstig het Verdrag van Amsterdam uiteindelijk één enkel geïntegreerd gebied zijn waarbinnen de burgers en economische actoren volledig van hun rechten gebruik kunnen maken. In Tampere moeten wij afspraken maken over de toekomstige politieke richtsnoeren voor onze samenwerking, ons binden aan bepaalde concrete gemeenschappelijke maatregelen en garanderen dat de pijlers geen beletsel vormen voor het gewenste doeltreffende beleid.
De grootste successen van de Europese Unie tot nu toe zijn gebaseerd op het in gebruik nemen van de communautaire methode. Deze heeft de laatst keer haar nut bewezen bij de totstandbrenging van de interne markt en zou nog steeds nuttig kunnen zijn. Onbevooroordeelde aanpassing en harmonisatie van de wetgevingen van de lidstaten is vereist, wij moeten minimumregels opstellen en het principe van wederzijdse erkenning toepassen. Bovenal ben ik van mening dat wij goed kunnen samenwerken bij het uit de weg ruimen van technische, administratieve en juridische belemmeringen. Deze laatste opmerking kan nogal mager lijken, maar in de praktijk vormt dit juist het grootste obstakel waar men overheen moet. Persoonlijk geloof ik sterk dat als wij de burgers van de lidstaten zouden vragen wat zij wensen, zij dan verwachten dat de Unie doeltreffender en doelbewuster gaat functioneren om hun rechten en veiligheid te versterken.
Het vergroten van de interne veiligheid vereist een homogener en consequenter beleid, ook in de externe betrekkingen van de Europese Unie. De maatregelen op het gebied van justitieel, intern, extern en veiligheidsbeleid, handelsbeleid en het beleid op het gebied van ontwikkelingssamenwerking moeten eenvormiger worden, zodat de burgers ook in dit verband een veilig milieu gegarandeerd kan worden.
Ik wil er ook aan herinneren dat de Unie in de nabije toekomst zal groeien. Wij moeten goed voor ogen houden dat de geografische regio die wij Europese Unie noemen, de komende jaren groter zal worden. De samenwerking met de kandidaat-landen op intern en justitieel gebied moet zodanig ontwikkeld worden, dat we samen de doelen kunnen bereiken die we aan het beleid van de Unie hebben gesteld. De externe betrekkingen moeten als geheel worden benaderd, waarbij de buurregio=s van de Unie in het noorden, het oosten en het zuiden op gelijkwaardige wijze deel van het beleid uitmaken.
Voordat ik de details van de agenda van Tampere ga bespreken, wil ik u, hoewel ik in de vergadering van het Europees Parlement ben, erop wijzen dat we in Europa gelukkig niet alleen zijn. Wij hebben voor samenwerking ook de Raad van Europa en de OVSE die in deze kwestie eerbiedwaardige tradities en veel kennis hebben. Ik hoop dat wij bij het ontwikkelen van de samenwerking ook hen in gedachte houden.
Het is mijn bedoeling u vandaag te informeren over de agenda en werkzaamheden ter voorbereiding van de Europese Raad van Tampere. Bovenal wil ik enkele belangrijke doelstellingen uiteenzetten die het Finse voorzitterschap voor de bijeenkomst heeft. Ik hoop tegelijkertijd, dat ik van u impulsen krijg voor de verdere voorbereiding van de top, omdat hiervoor nu nog gelegenheid is.
Allereerst dus de agenda van Tampere: de Europese Raad van Tampere zal zich op drie hoofdpunten concentreren, te weten het immigratie- en asielbeleid, de bestrijding van de grensoverschrijdende misdaad en de Europese justitiële ruimte.
Met het Verdrag van Amsterdam werden aan het juridisch en intern beleid duidelijker doelen gesteld. De tot onze beschikking staande besluitvormingsprocedures en wetgevingsinstrumenten zijn nu doeltreffender en de positie van de communautaire instellingen is sterker. Het standpunt van het Finse voorzitterschap is, dat de nieuwe instrumenten nu ook volledig benut moeten worden. De Europese Raad van Wenen van afgelopen december voorzag ons van een uitstekend beleidsplan dat het tijdsschema van ons werk in de nabije toekomst bepaalt. In Tampere hoeft dus geen nieuw beleidsplan te worden opgesteld. Wij verwachten van de top in Tampere politieke richtsnoeren en verplichtingen waar ook de burgers in de verschillende landen de noodzaak van kunnen inzien.
Wij zullen in het hele beleid specifieke aandacht moeten schenken aan mensenrechten en transparantie die een belangrijk deel uitmaken van de basis voor de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid. Ik wil opmerken dat de mensenrechten betrekking moeten hebben op elke inwoner van de Unie, dus zonder uitzondering. Daarnaast merk ik op dat als we de mensenrechten van minderheden respecteren, we niet alleen hun menselijke waardigheid respecteren, maar dat we tegelijkertijd ook de stabiliteit in de samenleving vergroten en zodoende de veiligheid van alle burgers. Vervolgens wil ik iets gedetailleerder spreken over het immigratie- en asielbeleid dat de ministers van Binnenlandse Zaken en Justitie hier al uiteengezet hebben.
Naar mijn mening hebben alle mensen die in de Unie verblijven of die dit willen het recht op veiligheid. Een belangrijke doelstelling van de Europese Raad van Tampere moet het overeenkomen van een gemeenschappelijk immigratie- en asielbeleid voor de Unie zijn. In Tampere moet overeenstemming worden bereikt over het creëren van een Europees asielbeleid dat op gemeenschappelijke beginselen is gebaseerd. Waar moet dit dan concreet op gebaseerd zijn? Het moet vooral gebaseerd zijn op de Conventie van Genève en artikel 63 van het Verdrag betreffende de Europese Unie. Het doel ervan is het bieden van een hoog en zo homogeen mogelijk beschermingsniveau voor eenieder die daar behoefte aan heeft. Ons doel moet een gemeenschappelijk Europees asielgebied zijn, waarin men zich houdt aan gemeenschappelijke minimumregels en methodes. Zo wordt het stelsel eenvoudiger, duidelijker en sneller, wat voor de mensen een goede zaak is. Tegelijkertijd moeten wij er natuurlijk voor zorgen dat dit de mensenrechten niet in gevaar brengt. Wij moeten beseffen dat asielrecht het recht van het individu is.
De Kosovo-crisis heeft aangetoond dat het de hoogste tijd is dat de Unie overeenstemming bereikt over onder andere de verdeling van de verantwoordelijkheid en de beginselen die in acht genomen moeten worden bij tijdelijke bescherming. De Unie moet bereid zijn snel bescherming te verlenen wanneer er als gevolg van een massale vluchtelingenstroom een noodsituatie dreigt. Het verlenen van tijdelijke bescherming is gebaseerd op zowel de wil van de partij die bescherming behoeft als de wil en het vermogen van het ontvangende land om verantwoordelijkheid te dragen. Ik geloof dat we op dit gebied in Tampere resultaten zullen bereiken. Naar mijn mening is het logisch dat in noodsituaties als gevolg van massale vluchtelingenstromen een beroep gedaan kan worden op middelen uit de communautaire begroting of op een andere gemeenschappelijke financiering om financiële compensatie te geven. Op deze manier kan de solidariteit tussen de lidstaten op natuurlijke wijze gestand worden gedaan.
Ten tweede moeten ook de principes van immigratie worden geharmoniseerd en de bestrijding van illegale immigratie worden gestandaardiseerd. De rechten en plichten van buitenlanders die legaal in de lidstaten wonen, moeten overal op gelijke wijze gegarandeerd worden. Naar mijn mening zou het goed denkbaar zijn, dat als een migrant een bepaalde tijd legaal in de Unie heeft verbleven, zijn rechten dichtbij die van de burgers in het land van verblijf komen. Voor de immigrant is het waarschijnlijk het belangrijkste, dat hij of zij bijvoorbeeld wordt geïnformeerd over de rechten die betrekking hebben op sociale voorzieningen en politieke activiteiten. In enkele landen hebben wij hier ervaring mee.
Dan verder de controle van de buitengrenzen van de Unie. Aangezien deze kwestie ook direct het Finse voorzitterschap aangaat, hebben wij hier natuurlijk al langer over nagedacht. De controle op de buitengrenzen van de Unie moet op basis van het Verdrag van Schengen evenwichtiger en homogener worden. Met de volgende uitbreiding verschuiven de buitengrenzen van de Unie weer en groeit het belang van een goed functionerende controle, zowel uit het oogpunt van veiligheid voor de burgers als het vrij verkeer. Het belangrijkste is ons te concentreren op activiteiten waarmee wordt gestreefd illegale immigratie te voorkomen zonder bijvoorbeeld het recht op asiel verder in gevaar te brengen.
Het Verdrag van Amsterdam biedt totaal nieuwe mogelijkheden voor het vormgeven van het terugkeerbeleid en naar mijn mening moeten deze mogelijkheden nu ten volste benut worden. In Tampere zouden we kunnen afspreken dat de criteria voor terugkeer consequent worden opgenomen in de communautaire en multilaterale overeenkomsten. In bepaalde gevallen moet de Unie ernaar streven onderhandelingen op te starten over het sluiten van multilaterale overeenkomsten inzake terugkeer. Het Verdrag van Amsterdam vereist ook het opstellen van criteria voor wedertoelating tussen de lidstaten van de Unie. De Unie moet ook actief de mensen steunen die naar hun land terug willen keren. In dit verband moeten we onderzoeken welke middelen gebruikt kunnen worden. Ik geef slechts een voorbeeld: het gebruik van ontwikkelingshulp kan zo=n middel zijn dat de mogelijkheden om terug te keren gemakkelijker maakt.
Het immigratie- en asielbeleid van de Unie moet een logisch onderdeel zijn van een homogener extern beleid. Wij moeten onze aandacht richten op de omstandigheden in de landen waar de meeste asielzoekers en immigranten vandaan komen en die de mensen doen besluiten of zelfs dwingen hun land te verlaten. De Unie kan proberen de situatie te beïnvloeden door verschillende vormen van samenwerking op het gebied van extern en veiligheidsbeleid, ontwikkelingssamenwerking alsmede economische samenwerking en migratiebeleid te ontwikkelen. De Unie moet ook beter in staat zijn een antwoord te geven op verschillende crisissituaties. Het rapport, inclusief de bijlagen per land, van de werkgroep op hoog niveau van de Raad die deze hele kwestie heeft onderzocht, wordt zeer binnenkort aan het Parlement overhandigd.
Dan nu de strijd tegen de grensoverschrijdende misdaad. Men kan slechts een gebied van rechtvaardigheid en veiligheid creëren, als de misbruikers van de hiermee gerelateerde vrijheid worden beteugeld. Wij moeten af van de technische, administratieve en juridische belemmeringen die de samenwerking tussen de autoriteiten bemoeilijken. Wat we naar mijn mening in Tampere concreet kunnen doen, is afspraken maken over de mogelijkheid internationale onderzoeksteams in te zetten. De politie zou dan dus in samenwerking met nationale instanties over de grenzen van de lidstaten heen kunnen opereren om een bepaalde zaak op te helderen.
Europol is een belangrijk instrument bij deze samenwerking. Zij moet de beschikking krijgen over de nodige middelen en politieke steun om met het werk te beginnen. Daarna is het nodig de uitbreiding van haar werkzaamheden uitvoerig te overwegen. In Tampere moet allereerst ook de criminaliteit rond het witwassen van geld in het werkterrein van Europol worden opgenomen. Ten tweede zou de Europese Raad de Raad de taak kunnen geven een wetgeving voor te bereiden, waarmee de lidstaten worden verplicht in te gaan op de onderzoek- en steunverzoeken van Europol. De door mij gewenste uitbreiding van de uitvoeringsbevoegdheden van Europol moet worden aangevuld met een juridische en politieke controle op de werkzaamheden. Deze moeten evenwichtig zijn.
Ik hoop ook dat de tijd al rijp is om het bestaan te erkennen van misdaden waar alleen maar echt iets aan gedaan kan worden door de nationale strafwetgeving van de lidstaten te harmoniseren. Ik wil niet te uitgebreid op deze zaken ingaan. Ik weet dat hier nog heel veel meer werk bij komt kijken, maar ik noem enkele van de allerbelangrijkste punten. In de Europese Raad van Tampere komen voor deze belangrijke categorie bijvoorbeeld in aanmerking: vrouwen- en kinderhandel, kinderporno, het witwassen van geld, het vervalsen van de euro en het beschermen van de nieuwe, grensoverschrijdende technologie. Dit zijn de voorstellen van het Finse voorzitterschap.
Bij de misdaadbestrijding moet gestreefd worden naar het voorkomen van misdaden. De mogelijkheden voor criminaliteit moeten worden bestreden en het plegen van misdaden moet moeilijker en minder aantrekkelijk worden. Het doel is natuurlijk het verkleinen van het risico dat met name jongeren zich schuldig maken aan crimineel gedrag. Op deze manier stellen wij onze toekomst veilig.
Er moet specifieke aandacht worden besteed aan de positie van zowel de slachtoffers van een misdaad als de verdachten of plegers van een misdaad. Beide aspecten zijn noodzakelijk. In Tampere kunnen wij een besluit nemen over het opstellen van een communautair samenwerkingsprogramma voor het verlenen van hulp aan de slachtoffers van misdrijven. De rechten van slachtoffers moeten zodanig worden veiliggesteld, dat hun een gelijke positie, onafhankelijk van lidstaat, nationaliteit en taal, wordt gegarandeerd. In Tampere kunnen de staatshoofden en regeringsleiders de Commissie verzoeken om een voorstel te doen voor een systeem waarmee de verdachten en veroordeelden in de verschillende lidstaten kunnen rekenen op een tolk en op juridische bijstand. Ik hoop dat ik naar uw mening niet te veel tijd aan deze kwesties besteed, ik geef toe dat ik een voormalig minister van Justitie ben, hoewel ik hier nu als minister van Buitenlandse Zaken optreed.
Dan kom ik nu te spreken over de Europese justitiële ruimte. Wanneer wij debatteren over het ontwikkelen van de samenwerking op het gebied van juridische en interne zaken, ligt de nadruk misschien wel te snel op veiligheidsmaatregelen. Het is echter minstens zo belangrijk erover na te denken hoe wij de rechten van de mensen in de Europese Unie kunnen verbeteren.
Het creëren van de interne markt en het invoeren van de euro hebben op veel manieren de contacten tussen de mensen vergroot. De gevolgen van deze internationalisering zijn duidelijk merkbaar: er worden steeds meer grensoverschrijdende huwelijken gesloten en de mensen werken, studeren, kopen en verkopen goederen en diensten en investeren of lenen geld over de grenzen van hun eigen land. Dit is onderdeel van het gewone dagelijkse leven geworden.
Vanwege verschillende juridische, administratieve en technische belemmeringen is het voor de mensen echter nog steeds enorm moeilijk hun rechten volledig te benutten. Wij weten dat de belemmeringen vaak te wijten zijn aan de verschillen tussen de nationale rechtsstelsels. Wij weten ook dat er in deze Unie zowel een noordelijk, een zuidelijk als een common law-stelsel bestaat en zodoende onderschat ik deze moeilijkheden bepaald niet. Wij zijn nog ver verwijderd van een geïntegreerd Europa, hoewel wij over kwesties praten die direct betrekking hebben op het dagelijkse leven van de mensen. Het creëren van een Europese justitiële ruimte is echter een van de belangrijkste uitdagingen van de Unie in de komende jaren. Waar de burgers in de Unie zich ook bewegen of verblijven, ze moeten kunnen vertrouwen op de efficiëntie van de juridische en administratieve stelsels en op voldoende rechtsbescherming. De doelstelling moet het garanderen van een rechtvaardige behandeling van de burgers en het verzekeren van justitiële bescherming zijn.
Allereerst moeten mensen zonder ernstige problemen duidelijkheid kunnen krijgen over de belangrijkste factoren die hun rechtspositie beïnvloeden. Zij moeten ook voldoende mogelijkheden krijgen hun rechten in de praktijk uit te oefenen. Dit heeft betrekking op zowel de justitiële als de administratieve autoriteiten. De procedures mogen niet te langzaam, te ingewikkeld of te duur zijn. De bestaande informatietechnologie moet volledig benut kunnen worden. De staatshoofden en regeringsleiders kunnen het idee steunen om op communautair niveau te onderzoeken hoe rechtsbijstand in de verschillende lidstaten gemakkelijker kan worden verkregen en hoe op nationaal niveau het oprichten van vereenvoudigde arbitragecommissies bevorderd kan worden.
Naar mijn mening moeten de lidstaten een constructieve houding aannemen ten opzichte van het erkennen van vonnissen en besluiten van autoriteiten van andere lidstaten. Wij allen die in de politiek zitten weten maar al te goed hoe moeilijk dit soms is en wat voor openbaarheid hier aan wordt gegeven. Vonnissen en besluiten van autoriteiten moet men in de hele Unie erkennen. Dit bespaart mensen onnodige bureaucratie en extra kosten en het bewijst eveneens dat wij elkaars rechtssystemen vertrouwen. Ik wil u er nog eens op wijzen dat wij op bepaalde gebieden al belangrijke vooruitgang hebben geboekt (bijvoorbeeld de herziening van de Conventies van Brussel en Lugano). In Tampere kunnen de regeringsleiders zich ertoe verbinden om nu consequent op deze weg voort te gaan.
Wij hoeven ook niet bang te zijn voor de harmonisatie van het civiel- of strafrecht of in ieder geval het onderzoek daarnaar. Het Verdrag van Amsterdam biedt op dit gebied nieuwe mogelijkheden, zowel wat betreft het procesrecht als het zakelijk recht. Wij zouden gemeenschappelijke minimumcriteria kunnen hebben voor bepaalde kwesties die bijvoorbeeld betrekking hebben op het aannemen van bewijzen, rechtsbijstand en andere aspecten inzake de rechtsgang in grensoverschrijdende gevallen. Dan durf ik ook te zeggen dat we ook zouden kunnen onderzoeken hoe we op het gebied van eigendomsrecht, contractrecht en zelfs familierecht vooruitgang kunnen boeken. Dit zou de rechtszekerheid vergroten. Ik weet dat recht slechts een verlengstuk van cultuur is. Op dit gebied bestaan natuurlijk grote culturele verschillen, maar niets weerhoudt ons ervan de mogelijkheden te onderzoeken die het dagelijkse leven van de mensen kunnen vergemakkelijken.
Ik heb zeer duidelijk gepleit voor het intensiveren van de samenwerking en het harmoniseren van de wetgeving. Ik wil er minstens zo nadrukkelijk op wijzen dat dit er niet toe mag leiden dat wij afbreuk doen aan de specifieke kenmerken van de verschillende culturen. Integendeel, zoals ik al zei, maakt het rechtssysteem deel uit van de cultuur, het weerspiegelt de eigen cultuur van elk land. Wij moeten dit in zekere zin waarderen en eerbiedigen. Ik wil er echter ook op wijzen dat wij overeenstemming hebben bereikt over bepaalde gemeenschappelijke principes die wij in alle lidstaten kunnen toepassen.
In Tampere zullen wij ook een beslissing nemen over het verwezenlijken van de besluiten inzake het Europees Handvest van de grondrechten van de burger. De inhoudelijke behandeling van de grondrechten vindt echter elders plaats, namelijk in de voor het handvest opgerichte speciale voorbereidingscommissie, waarin ook het Europees Parlement sterk vertegenwoordigd is.
Een directe manier om de mensenrechten te verbeteren is ook de toepassing van artikel 13 van het Verdrag betreffende de Europese Unie. Dit artikel verplicht de Gemeenschap maatregelen tegen discriminatie te nemen. Ik verwacht dat de nieuwe Commissie zo snel mogelijk initiatieven neemt voor de uitvoering van die maatregelen.
Bondskanselier Schröder en minister-president Lipponen hebben hun ambtsgenoten in maart een gezamenlijke brief gestuurd, waarna wij de hoofdsteden van de lidstaten zijn langsgegaan om de meningen van de lidstaten inzake de agenda, de zwaartepunten en de doelstellingen in kaart te brengen. De ministers van Justitie en Binnenlandse Zaken, die u hier heeft gehoord, beginnen morgen in Turku besprekingen over hetzelfde onderwerp.
Wij nemen pas een besluit over de agenda van Tampere, nadat wij ook de standpunten van de andere betrokkenen hebben gehoord. Hierover wordt de premier deze maand geïnformeerd tijdens de rondreis langs de hoofdsteden. Bij de voorbereiding van de top maken we onder andere ook gebruik van de resultaten van de werkzaamheden van de werkgroep op hoog niveau voor asiel- en immigratiezaken, en van de standpunten van het Europees Parlement. Wij werken ook samen met de VN. De inzet van de UNHCR en vele NGO=s is ook van groot belang.
Ik denk dat u wilt weten wat ik vind van de deelname van het Europees Parlement. Het Europees Parlement heeft nu al een grote invloed gehad op het bepalen van de agenda voor Tampere. De Finse ministers van Justitie en Binnenlandse Zaken hebben deelgenomen aan de door het Europees Parlement op 24 en 25 maart dit jaar georganiseerde interparlementaire conferentie over het creëren van een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid. Begin september spraken ze over deze kwestie ook met de hiervoor verantwoordelijke commissie. Ik kan u van tevoren al verzekeren dat ons debat van vandaag belangrijk zal zijn. Ik zal uw standpunt ook doorgeven aan de ministers van Justitie en Binnenlandse Zaken, die hiermee rekening kunnen houden in hun eigen debatten. De top in Tampere wordt georganiseerd met inachtneming van de vaste tradities van de Europese Raden. De top begint met een toespraak van de Voorzitter van het Europees Parlement.
In veel NGO=s en in de media leeft sinds lang het idee dat telkens als wij het over justitiële en binnenlandse zaken hebben, wij in de Europese Unie met iets geheimzinnigs bezig zijn. Van dit idee moeten wij nu af. Wij nemen nu besluiten die het leven van de burgers direct beïnvloeden. Dan is het democratisch dat de besluiten in alle openheid worden genomen en dat er hevig over de inhoud ervan wordt gedebatteerd en wel zo, dat iedereen het weet. In overeenstemming hiermee ben ik volledig bereid hier over deze zaak te debatteren. Ik beloof u nauwgezet naar u te zullen luisteren en naar vermogen te zullen antwoorden. Ik denk dat we over de meeste zaken overeenstemming zullen bereiken.

Marín
Mevrouw de Voorzitter, geachte afgevaardigden, onze staatshoofden en regeringsleiders hebben bijna een jaar geleden het initiatief genomen om een buitengewone vergadering van de Europese Raad te beleggen die vooral zou worden gewijd aan de totstandbrenging van een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid. Dat is een uiterst belangrijke stap, die de komende jaren richtinggevend zal zijn voor het optreden van de Unie.
Het is belangrijk dat het Europees Parlement, dat het afgelopen jaar bijzonder actief is geweest, in dit verband zijn stem laat horen. In de plenaire vergadering van april heeft het Parlement immers al een resolutie aangenomen waarin het politieke kader werd geschetst dat nu wordt ingevuld.
Het voordeel van de resolutie die wij vandaag behandelen is bovendien dat deze op tijd kan worden aangenomen om te worden verspreid op de informele bijeenkomst die morgen in Turku begint. En het feit dat u zich tegelijkertijd uitspreekt over de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid en over het handvest van de grondrechten, laat zien dat er tussen beide doelstellingen een onlosmakelijk politiek verband bestaat.
De ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid moet steunen op de gegarandeerde eerbiediging van de rechten die overeenkomen met de maatschappelijke werkelijkheid van vandaag de dag. Dat sluit aan bij de vernieuwende en open aanpak die het Europees Parlement voorstaat.
De Commissie is het helemaal eens met die aanpak, en zal daarom een actieve bijdrage leveren aan het opstellen van het handvest. Mevrouw Halonen, uw uitnodiging aan de Commissie om in dit verband specifieke voorstellen te doen, zullen wij natuurlijk doorgeven aan de nieuwe Commissie.
Het Europees Parlement heeft enkele indicaties gegeven met betrekking tot de ingrijpendste institutionele hervormingen, en daar moet bij de voorbereiding van de volgende intergouvernementele conferentie rekening mee worden gehouden.
In dit verband mag ook niet worden vergeten dat er weliswaar veel moet worden veranderd, maar dat het nieuwe instrumentarium van het Verdrag van Amsterdam ook al veel mogelijkheden biedt, vooral met betrekking tot democratische controle en transparantie. De Commissie is het echter helemaal eens met de inhoud die u aan de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid wilt geven.
Er tekenen zich al punten van overeenkomst af. Voorbeelden daarvan zijn het belang dat wordt toegekend aan de toegankelijkheid van het rechtssysteem, aan de uitwerking van een samenhangende strategie op het gebied van immigratie en asielverlening, aan de bescherming van de zwakste en het meest aan discriminatie blootstaande groepen in de samenleving, of aan de versterking van de mechanismen die worden gebruikt in de strijd tegen de georganiseerde misdaad. Dat zijn allemaal heel gevoelige punten, en in de eerste plaats is er een brede politieke consensus en een sterke politieke wil nodig om daar gemeenschappelijke oplossingen voor te kunnen vinden.
Zoals ik daarstraks al zei, is de verwezenlijking van een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid een doelstelling die essentieel is om de Unie dichter bij de mensen te brengen. Dat is een kwestie die tot de dagelijkse zorgen van de burgers van de Unie behoort. Daarom is het van fundamenteel belang om de Europese eenwording een nog grotere legitimiteit te verschaffen. Dat kan alleen maar een gunstig effect hebben.
Daarom hoopt en verwacht de Commissie, net als het Parlement, dat de bijeenkomst in Tampere daartoe de aanzet zal geven. Het gaat hier om ingewikkelde en heel gevoelige materie, en hetzelfde onderwerp wordt, zoals mevrouw Halonen zei, vanuit verschillende politieke culturen benaderd. Het is echter goed dat dit begin wordt gemaakt.

Pirker
Mevrouw de Voorzitter, mevrouw de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, u hebt terecht erop gewezen dat deze top van Tampere een speciale top is. Daar moet men de voorbereidingen treffen voor een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid. U hebt aan het einde tevens gezegd dat voordien nog - morgen en overmorgen - een heel bijzondere bijeenkomst van de Raad plaatsvindt, namelijk een bijeenkomst van de ministers van Justitie en Binnenlandse Zaken in Turku. Daarom is het zo belangrijk dat ook wij in dit Parlement ons bezighouden met deze thematiek.
Aangezien morgen en overmorgen deze voorbereidende bijeenkomst in Turku plaatsvindt en wij in Europa helaas zijn geconfronteerd met een toename van georganiseerde misdaad, drugscriminaliteit, mensensmokkel en dergelijke, was het voor mij onbegrijpelijk waarom er in dit Parlement een discussie werd gevoerd over de vraag of dit debat vandaag al dan niet afgerond kan worden. Ik ben echter blij dat wij nu als Europese Volkspartij met de pleitbezorgers van de veiligheid in dit Parlement dit initiatief konden doorzetten, ondanks de weerstand van de socialistische fractie die van een dergelijke discussie niets wilde weten.
Wij kunnen en moeten nu een signaal geven en duidelijk maken dat veiligheid en rechtvaardigheid voor ons zeer serieuze zaken zijn en dat er tijdens de Top in Tampere voorbereidingen moeten worden getroffen in het belang van de veiligheid en de vrijheid van de Europese burgers. Dat zijn hoogst noodzakelijke dingen. De Raad verschijnt hier weliswaar almaar met geweldige voorstellen - en dat is voor mij ook belangrijk - maar de concrete omzetting daarvan ontbreekt. Wat is er bijvoorbeeld terechtgekomen van het document over asielrecht dat ongeveer een jaar geleden werd besproken? Wat is terechtgekomen van de door het Oostenrijks voorzitterschap ingediende strategienota over asiel en migratie? Wij wachten ook altijd nog op de omzetting van Eurodac. Wij wachten op de harmonisatie van gegevens waardoor het bijvoorbeeld mogelijk wordt na te gaan welke drugsbestrijdingssystemen succesvol zijn en welke niet. Op de aankondigingen moeten daden volgen. Daar wachten wij op. Concreet gesproken gaat het hierbij om drie sectoren.
Ten eerste willen wij gedetailleerde strategieën voor het in goede banen leiden van de migratie, die enerzijds niet teveel vergen van de integratiecapaciteit van de lidstaten en de burgers en anderzijds bijdragen aan het voorkomen van sociale conflicten. Wij willen duurzame instrumenten voor solidaire oplossingen bij vluchtelingenstromen en uniforme voorschriften voor asielprocedures. Voor ons is de lastenverdeling bij de opvang van vluchtelingen absoluut noodzakelijk, evenals de voorbereiding van hulp ter plekke. Hier hebben wij duurzame oplossingen nodig. Ook hebben wij - en ik ben blij dat u dit noemde - behoefte aan instrumenten voor de bestrijding van illegale immigratie, mensensmokkel en asielmisbruik. Daarom willen wij dat Eurodac snel wordt omgezet en het veiligheidssysteem van Schengen aan alle grenzen van Europa wordt toegepast. Ook willen wij efficiënte maatregelen voor de bestrijding van de georganiseerde misdaad. Europol moet worden uitgebouwd en operationele bevoegdheden krijgen. De grensoverschrijdende politiële samenwerking moet worden uitgebreid en ook opleiding en samenwerking met de kandidaat-landen voor toetreding omvatten. Bij de justitiële samenwerking verwachten wij natuurlijk dat rechtszekerheid voor de burgers wordt gegarandeerd en tegelijkertijd ook efficiënte en snelle, grensoverschrijdende strafvervolging mogelijk wordt. Dat betekent snellere procedures, rechtstreekse uitwisseling van stukken, harmonisatie van het strafrecht en tevens hulp aan de slachtoffers van misdaad.
Dit is de uitdaging aan de Raad. Wij willen nu geen mooie woorden en foto=s van topconferenties meer, maar daden.

Myller
B (FI) Mevrouw de Voorzitter, mijn dank aan u, mevrouw de minister, voor uw zeer grondige uiteenzetting. De sociaal-democraten hier in het Parlement willen al in deze fase zeer actief aan het debat over deze belangrijke kwesties deelnemen. De kern van de samenwerking in Europa is het opruimen van de obstakels op de weg van de economische en culturele wisselwerking. Door middel van de interne markt willen wij het vermogen van Europa verbeteren om de wereldwijde concurrentie het hoofd te bieden en zodoende voorwaarden scheppen voor het welzijn van de burgers. Vrij verkeer betekent ook het gevaar dat de internationale misdaad groeit, wat de burgers overal in Europa vandaag de dag als een van de grootste zorgen beschouwen. Aan de andere kant dwingt een toenemende samenwerking tussen de lidstaten ons de burgerrechten vanuit Europees oogpunt, dus in ruimere zin dan van een enkele staat, opnieuw te bekijken. In dit verband moet de nadruk liggen op non-discriminatie en het verwezenlijken van de rechten van minderheden. Ik wil dan ook uiting geven aan mijn tevredenheid over het feit dat minister Halonen in haar eigen toespraak de urgentie van het toepassen van artikel 13 van het Verdrag betreffende de Europese Unie onderstreepte, en ook ik hoop op initiatieven van de Commissie op dit gebied.
De Europese Raad van Tampere op 15 en 16 oktober is een historische poging vorm te geven aan het gemeenschappelijk Europees beleid op het gebied van de bestrijding van de grensoverschrijdende misdaad, het ontstaan van een Europese justitiële ruimte en het scheppen van een gemeenschappelijk immigratie- en asielbeleid. Een van de uitgangspunten van de top zijn de in het Verdrag van Amsterdam vastgelegde grondrechten, waaronder ook het recht van de burgers op veiligheid. Een doeltreffende misdaadbestrijding vereist nauwere samenwerking tussen de lidstaten, wat in de praktijk harmonisatie van de wetgeving betekent en het verbeteren van de coördinatie van zowel de politiële samenwerking als misdaadonderzoek. Het is belangrijk ook te investeren in het voorkomen van misdrijven, wat natuurlijk aanzienlijk meer is dan alleen een kwestie van justitieel beleid. Het garanderen van een vrij verkeer van personen en het snel realiseren van de bijbehorende voorschriften vereisen op hun beurt een besluitvorming bij meerderheid in het acquis communautaire. Concreet gezien gaat het onder andere om de tenuitvoerlegging van het Verdrag van Schengen.
Door de rol van de Unie te versterken bij het scheppen van een Europese justitiële ruimte en bij de bestrijding van de internationale misdaad, kunnen we tegelijkertijd de bedenkingen die bestaan ten opzichte van nauwere Europese samenwerking wegnemen. Het is onze taak aan te tonen dat deze sector tot de Europese samenwerking hoort, en op deze manier geven wij ook een antwoord op de zorgen van de burgers. Deze kwesties hebben ook betrekking op de periode na de uitbreiding, ofwel de criteria die aan de kandidaat-landen worden gesteld. Nauwere samenwerking schept tevens een basis voor een ongestoorde wisselwerking met de buurregio=s van de Unie.
Duidelijkheid, transparantie en ethische duurzaamheid: dat moeten de gedragslijnen binnen de Europese besluitvorming zijn, of er nu sprake is van de interne bestuurscultuur van de Unie of het garanderen van rechten en veiligheid voor de burgers. Samenwerking tussen de verschillende actoren is nodig, zodat ook de burgers van de Unie kennis kunnen nemen van deze principes. NGO=s hebben hierin een belangrijke taak. Het feit dat het Parlement nu al over dit belangrijke punt debatteert, ruim voor de buitengewone top in Tampere, toont aan dat de geest van het Verdrag van Amsterdam geheel volgens de bedoeling wordt verwezenlijkt. In overeenstemming met hetzelfde principe is het belangrijk dat het Parlement met de Raad een gelijkwaardige vertegenwoordiging krijgt als de Unie voorbereidingen treft voor de opstelling van het Handvest van grondrechten van de burgers.

Watson
Mevrouw de Voorzitter, na de ronde te hebben gedaan langs de verschillende Europese hoofdsteden heeft het Raadsvoorzitterschap drie beleidsterreinen gedistilleerd die de fungerend voorzitter van de Raad vanmorgen heeft toegelicht: asiel en immigratie, strijd tegen grensoverschrijdende criminaliteit en de totstandbrenging van een Europese justitiële ruimte. Ik zou ze een voor een kort willen behandelen.
In het asiel- en immigratiebeleid staan we voor de politieke uitdaging om het juiste evenwicht te vinden tussen enerzijds de noodzaak om het individuele recht op asiel te waarborgen en de nodige bescherming te bieden aan vluchtelingen, en anderzijds het verlangen om economische immigratie tegen te gaan. Europa heeft behoefte aan een gemeenschappelijk immigratiebeleid. Op zijn minst zijn er gemeenschappelijke minimumnormen nodig. Deze moeten worden gebaseerd op de Conventie van Genève van 1951 en de UNHCR-richtsnoeren. Een minimalistische benadering moet worden vermeden, want deze zou leiden tot een neerwaartse spiraal van het beschermingsniveau. De Europese Unie moet laten zien dat het geen vesting wil worden en zich niet angstvallig afsluit voor invloeden van buitenaf, maar dat het een toevluchtsoord blijft voor ontheemden.
De gebeurtenissen van de laatste jaren hebben laten zien hoe gemakkelijk massale vluchtelingenstromen kunnen ontstaan. We hebben behoefte aan een duidelijk signaal vanuit Tampere dat het asielbeleid wordt losgekoppeld van het immigratiedebat. Tijdelijke bescherming is prima, maar enkel in uitzonderlijke omstandigheden en niet als hierdoor het recht op een individueel onderzoek van asielaanvragen wordt ontnomen. Laten we ervoor zorgen dat het asielrecht niet opnieuw wordt overgeleverd aan politieke willekeur, maar dat we het blijven beschouwen als een mensenrecht.
Het is duidelijk dat Europol een rol moet spelen in de strijd tegen grensoverschrijdende criminaliteit. Laten we ervoor zorgen dat Europol aan de slag kan. Maar dit is slechts een deel van de oplossing. Er zijn nog andere manieren om de politiële samenwerking te versterken, zoals de idee van een Europese Hogeschool voor politieofficieren. Er zijn ook manieren om de justitiële samenwerking te versterken. Bijvoorbeeld, sommige ideeën die naar voren werden gebracht in het kader van "Eurojust@, zoals de samenwerking van openbare aanklagers en magistraten bij de vervolging van grensoverschrijdende criminaliteit. We moeten bepalen wat de precieze rol, bevoegdheden en financiële aspecten zijn van Eurojust en nader ingaan op de kwestie van de verantwoordelijkheid. We moeten ervoor zorgen dat het juiste evenwicht behouden blijft tussen de vervolging van misdrijven en de bescherming van de rechten van verdachten.
Er wordt vaak gepleit voor een hardere aanpak van criminelen, maar de harmonisering van misdrijven en straffen is een heel ambitieus plan. Sommigen vergelijken het met het programma voor de interne markt van 1992. Het is het onderzoeken waard, maar we moeten ook oppassen dat we ons doel niet voorbijschieten. Laten we ook werken aan verbeteringen op het vlak van de wederzijdse erkenning van gerechtelijke beslissingen in strafzaken.
Ik daag u uit, mevrouw de Raadsvoorzitter, om de Europese justitiële ruimte te definiëren. In civiele zaken lijkt het te gaan om een toegankelijkere rechtspleging. Concrete verbeteringen op het stuk van grensoverschrijdende rechtszaken liggen binnen bereik. We hebben reeds een zekere graad van harmonisering bereikt: er wordt momenteel gewerkt aan bepaalde verdragen, bijvoorbeeld inzake rijverbod. Er kan ook nog veel worden gedaan op het gebied van wederzijdse erkenning. Maar als we het hebben over de justitiële ruimte inzake strafzaken, lijken we ervan uit te gaan dat er in Europa geen juridische grenzen zijn. Waar het bij de harmonisering van het strafrecht nochtans in de eerste plaats op aankomt, is het volledige vertrouwen in elkaars rechtsstelsels. Op dit punt zijn er gemeenschappelijke minimumnormen en waarborgen nodig, bijvoorbeeld inzake de behandeling van verdachten in voorarrest. We hebben een diepgaande en doorzichtige evaluatie nodig van de strafrechtsystemen in de lidstaten. Om het nodige vertrouwen te wekken hebben we ook behoefte aan een vorm van inspectie en evaluatie, misschien naar het voorbeeld van de evaluatie van grenscontroles in het kader van Schengen. We moeten investeren in het gerechtelijke apparaat, bijvoorbeeld op het vlak van de opleiding van rechters en magistraten. Ik zou bij het voorzitterschap willen pleiten voor het voorstel om een Europees systeem voor borgtocht in te voeren, waarbij personen in afwachting van hun proces tegen borgtocht kunnen worden vrijgelaten en de termijn van hun borgtocht kunnen uitzitten in het land van hun woonplaats.
Tenslotte, mevrouw de Raadsvoorzitter, u heeft een uitgebreide agenda voor Tampere en de bijdragen van de lidstaten zijn aanzienlijk en gevarieerd. Uw ideeën lijken nog niet helemaal uitgekristalliseerd, en u zult het ons dan ook niet kwalijk nemen dat wij enige twijfels hebben over uw kans van slagen. Zonder de aanwezigheid van de ministers van Justitie en Binnenlandse Zaken kunnen we geen echte vooruitgang boeken. Het Europees Parlement moet bij de top worden betrokken. Dit houdt in dat we tijdens de besprekingen volledige toegang tot de documenten moeten hebben. Tot slot, we verwachten van Tampere een top waar de publieke opinie achter staat, waar doelstellingen worden geformuleerd die in overeenstemming zijn met de beschikbare menselijke en financiële hulpbronnen, maar ook een top die richtsnoeren oplevert die de man in de straat laten zien dat vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid geen lege begrippen zijn.
(Applaus)
Wuori
B (FI) Mevrouw de Voorzitter, na de voortreffelijke uiteenzetting van de fungerend voorzitter van de Raad, minister Halonen, moet ik de aandacht vestigen op de geheimzinnige wijze waarop de top in Tampere wordt voorbereid. Dit heeft vorige week geleid tot een grotesk incident. De Deense krant Berlingske Tidende kwam toen namelijk met het bericht als zou immigratie uit derde landen moeten worden afgeremd door middel van afschrikwekkende en dreigende campagnes. Een Finse televisieverslaggever had gebruik gemaakt van een zeer onschuldig memorandum over de top in Tampere, dat hij van een parlementariër had gekregen, en kreeg van de secretaris-generaal en de voorzitter van het Finse parlement een verbod voor onbepaalde tijd om het Finse parlement te betreden. Door de vrije informatieverstrekking op een dergelijke manier te beknotten en de burgermaatschappij bij de werkzaamheden ter voorbereiding op de ruimte van veiligheid en rechtvaardigheid in feite opzij te schuiven, ontstaan er twijfels of die ruimte wel zo vrij en transparant is als onze tradities vereisen. Het geeft reden te veronderstellen dat minimale veiligheid, die uiteindelijk op repressie is gegrondvest, voorbijgaat aan de burgerlijke vrijheden en de fundamentele rechten, terwijl die nu juist versterkt zouden moeten worden.
De Finse schrijver Samuli Paronen zei ooit eens: "Hoe beter de veiligheidssystemen, hoe onveiliger de mensen@. Onwetendheid is geen deugd, soms kan het een dubieuze zegen zijn, maar voor onwetendheid gebaseerd op geheimhouding is geen plaats in een volwassen politiek systeem dat wij moeten scheppen in het Europa van de burgers en mensen. Zodoende kunnen wij ook een positief, humaan en open immigratiebeleid bewerkstelligen evenals een asielprocedure die de Conventie van Genève werkelijk respecteert en alle vormen van discriminatie tegengaat.

Seppänen
B (FI) Mevrouw de Voorzitter, het hoort bij de democratie dat er meerderheidsbesluiten worden genomen. Het is ook democratisch dat de burgers grondrechten hebben die niet met meerderheidsbesluiten geschonden kunnen worden. In een rechtsstaat moeten deze schendingen bestreden worden. Privacy is een mensenrecht dat niet met EU-richtlijnen, algemene overeenkomsten of nationale wetgeving afgenomen kan worden. De bescherming van de privacy is vastgelegd in de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, het internationaal Verdrag voor de burger- en politieke rechten en het Europees Verdrag voor de rechten van de mens.
Als vertegenwoordiger van de Raad zei minister Halonen dat men het ontstaan en bestaan van bepaalde nieuwe type misdrijven moet onderkennen. Dan moet ook het bestaan worden onderkend van misdrijven die betrekking hebben op de inbreuken op de privacy van de burgers, waaraan Amerikaanse en Europese inlichtingendiensten zich 24 uur per dag schuldig maken. Het gaat hierbij om elektronische spionage. In de Europese justitiële ruimte lijkt het erop dat de bestrijding van dit type misdrijf het moet stellen zonder politieke en parlementaire maatregelen en controle en dat er slechts sprake is van politiële samenwerking. Buiten het bereik van de democratie blijven misdrijven waarop het opstellen van het document Enfopol 19 betrekking heeft. Buiten het bereik van de democratie blijven de zaken waarop de zogeheten politiesamenwerking ILETS betrekking heeft. Buiten het bereik van de democratie blijven de samenwerking in het kader van het ECHELON-afluistersysteem en de bilaterale akkoorden tussen de veiligheidsdiensten van de Verenigde Staten en de Europese Unie. Het is ook een misdrijf dat Amerikaanse producenten van computers alsmede softwarebedrijven in hun producten specifieke identificatiecodes plaatsen. Dat is een misdaad tegen de privacy van mensen, wat bovendien de veiligheid van de staten in Europa in gevaar brengt.
Tegen deze zaken en tegen dergelijke misdrijven moet in alle openheid en openbaarheid gestreden worden. Ik hoop dat Finland in deze kwestie woorden in daden omzet. Het ziet er nu echter niet naar uit dat er tijdens het Finse voorzitterschap meer transparantie en openbaarheid komt, er wordt alleen over gepraat.

Camre
B (DA) Mevrouw de Voorzitter, de leden van de Unie voor een Europa van Nationale Staten zijn van plan tegen deze ontwerpresolutie te stemmen. De reden hiervoor is dat de voorgestelde juridische ruimte in de huidige Verdragen niet is voorzien. Er zijn bovendien een aantal tegenstrijdige voorstellen. Zo is het niet mogelijk de georganiseerde criminaliteit, de mensenhandel, het witwassen van geld en het terrorisme alleen via politiële samenwerking uit te roeien als men terzelfder tijd de grenzen tussen de lidstaten opent, zowel voor de eigen burgers als voor burgers uit derde landen, en helemaal niet als de controle aan de buitengrenzen van de EU versoepeld wordt, wat met de uitbreiding van de EU onvermijdelijk is. Vrede en veiligheid in Europa zijn alleen mogelijk als de lidstaten zich actief inzetten om in de arme buurlanden van de EU vrede, veiligheid, economische groei en democratie tot stand te brengen. Het heeft geen zin dat we met de beschikbare middelen de bevolking uit deze arme landen naar Europa halen. We moeten integendeel de ontwikkeling van Europa naar de arme landen overbrengen. De immigratie naar Europa baat slechts een minderheid en vaak een zeer toevallige minderheid, terwijl de achterblijvende meerderheid van de bevolking in de bestaande situatie dient verder te lijden. In het voorstel is over deze belangrijke punten niets terug te vinden. Het wil alleen de federalistische ontwikkeling van de Europese Unie bevorderen. De meerderheid van de bevolking in mijn land, Denemarken, heeft deze ontwikkeling in het referendum over het Verdrag van Amsterdam in 1993 afgewezen.

Blokland
B Mevrouw de Voorzitter, de ruimte voor vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid, een utopia dat we op deze wereld nooit zullen bereiken.
De instellingen hebben een hoog verwachtingspatroon van wat de verdere ontwikkeling van de Europese Unie de burgers zal brengen. Ik denk dat een zekere mate van bescheidenheid over onze mogelijkheden en voorzichtigheid bij het verder uitbreiden van de Europese bevoegdheden op het gebied van justitie en binnenlandse zaken op z=n plaats is.
De noodzaak daartoe is zeker aanwezig. Een Europees asielbeleid had bijvoorbeeld al lang moeten bestaan. Door het openstellen van de grenzen is coördinatie noodzakelijk. Een aantal landen, waaronder Nederland, kende de afgelopen jaren een onevenredig grote toestroom van asielzoekers. De realiteit dwingt ons tot een materiële harmonisatie van wetgeving, teneinde een race to the bottom te voorkomen. Voorop staat, dat de echte asielzoekers niet in het gedrang mogen komen door verscherpte Unie-regelgeving. Zo minimaal mogen de minimumnormen niet worden.
Het lijkt ons echter geen goed idee om een Europees Handvest, een nieuwe catalogus van grondrechten te gaan opstellen. De grondwet van de lidstaten, het EVRM en andere verdragen, bieden al voldoende bescherming aan de burger. Dus geen stapeling van allerlei rechtsregimes, zoals de Nederlandse minister van Binnenlandse Zaken vorige week stelde.
Kortom: de agenda van Tampere biedt veel concrete werkmogelijkheden. Het Europees Parlement loopt echter het gevaar zich buiten de discussie te plaatsen door krampachtig te streven naar een eigen utopia, waarin de burger via de opgedrongen voordelen van het Europees burgerschap eindelijk het licht ziet.

de Gaulle
Mevrouw de Voorzitter, net als de vorige sprekers denk ik dat we met het creëren van een Europese juridische ruimte enerzijds en het opstellen van algemene regels voor de controle van de immigratie anderzijds de problemen van de grensoverschrijdende criminaliteit en van de immigratie geenszins oplossen. Dit is alleen een manier om de Europese publieke opinie om de tuin te leiden en de burger te laten geloven dat Europa hun problemen kan oplossen.
Ik wil het graag alvast hebben over de volgende intergouvernementele conferentie. Deze conferentie is al grotendeels voorbereid, maar de precieze voorwaarden zijn nog niet bekend. Tijdens de Europese verkiezingen is gebleken dat de verschillende volkeren van Europa sterk van de Europese Unie vervreemd zijn.
De vragen die de burger zich stelt zijn de volgende: wat is de meerwaarde van Europa en hoe vult Europa de nationale besluitvormingsprocessen aan? Heeft Europa gezorgd voor een grotere economische groei, meer welzijn in het dagelijkse leven of de hoop aan iets groots deel te nemen? In veel landen, te beginnen bij Nederland, was het antwoord op deze vragen negatief, hetgeen mij overigens enigszins verbaasde omdat in dit land de Verdragen van Maastricht en van Amsterdam zijn getekend. Steeds meer mensen zetten vraagtekens bij het belang van een geforceerde integratie en bij de waarde van de Verdragen die de heer Barnier, die zonder concessies te doen overstapte van het gaullisme naar het politieke midden, graag in een grondwet wil vastleggen.
Mijnheer Bourlanges, dertig jaar geleden was u gaullist en nu bent u daarentegen naar het politieke midden opgeschoven.
Wat ik wil zeggen is dat de volgende IGC dit institutioneel proces niet moet versterken, maar juist zou moeten afremmen. De bevoegdheden van de Unie moeten worden ingeperkt en we moeten terug naar een gemeenschappelijke markt waarin het milieu en de volksgezondheid in acht worden genomen.
Afgevaardigd commissaris Lamy heeft de Europese eenwording overigens bestempeld als een "verschijnsel zonder historisch determinisme" en een "menselijke en kwetsbare uitvinding". Hij twijfelde eraan of er wel werkelijk een toekomst wasYYY.
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)

Dimitrakopoulos
Mevrouw de Voorzitter, staat u mij toe allereerst als Grieks afgevaardigde uiting te geven aan onze diepe bedroefdheid over de dood van onze ex-collega en vriend Yannos Kranidiotis, plaatsvervangend minister van Buitenlandse Zaken van Griekenland en van zijn medewerkers.
De buitengewone topconferentie van Tampere is ongetwijfeld bijzonder belangrijk. Daar moet een besluit worden genomen over veelomvattende beleidsvormen voor vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid in de Europese Unie: in de Europese Unie in haar huidige vorm, in de zichzelf uitbreidende Europese Unie, in de Europese Unie die dagelijks werkt aan haar betrekkingen met de derde landen. Het zal iedereen duidelijk zijn dat dit beleid vooral betrekking moet hebben op bepaalde aspecten van het hoofdstuk "rechtvaardigheid, veiligheid en vrijheid in Europa@, zoals immigratie en asiel. Ook moet de top van Tampere de vraagstukken betreffende vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid voor de burgers toetsen aan de nieuwe realiteit die aan het ontstaan is door de met de overgang van de 20ste naar de 21ste eeuw gepaard gaande uitdagingen.
Mevrouw de fungerend voorzitter van de Raad, over enkele uren zult u de resolutie van het Parlement over al deze vraagstukken voor u hebben liggen. Ik verzoek u deze resolutie zeer serieus te nemen. Met zijn voorstellen wil het Europees Parlement niet enkel een oplossing bieden voor afzonderlijke problemen, maar veeleer een nieuw institutioneel kader scheppen waarmee vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid in de Europese Unie kunnen worden gegarandeerd en tegelijkertijd concrete beleidsvormen ten uitvoer kunnen worden gelegd voor een reeks gevoelige vraagstukken, zoals het reeds eerder door mij genoemde, reusachtige immigratievraagstuk, het reusachtige asielvraagstuk - waarbij zich helaas ontwikkelingen voordoen die duidelijk aantonen dat een nieuwe aanpak hoognodig is - het reusachtige vraagstuk van de criminaliteit en iedereen weet wel hoe lang deze lijst is.
Een van de onderwerpen van gesprek tijdens de topconferentie van Tampere zal natuurlijk ook de opstelling van het handvest van de grondrechten van de burgers moeten zijn. In deze fase spreken wij nog over de instelling van de instantie die zich zal moeten bezig houden met dit belangrijke vraagstuk. Ik verzoek de Raad zijn voorstel hiervoor te herzien en ervoor te zorgen dat de vertegenwoordiging van het Europees Parlement in deze instantie beantwoordt aan hetgeen het Europees Parlement daadwerkelijk is, dat wil zeggen dat alle politieke krachten, alle stromingen en alle meningen die zich momenteel in Europa voordoen, hierin worden weerspiegeld.

Schulz
Mevrouw de Voorzitter, waarde collega=s, ik wilde graag kort iets zeggen aan het adres van de heer De Gaulle. Hij heeft na zijn toespraak de zaal helaas verlaten, maar goed, daarmee trekt hij de kwaliteit van het debat aanzienlijk meer op dan wanneer hij hier was gebleven.
Het Fins voorzitterschap heeft ons zijn ideeën geschetst en ik wilde u, mevrouw de fungerend voorzitter van de Raad, attenderen op een punt dat mijns inziens van essentieel belang is in het debat over de totstandkoming van een ruimte van veiligheid, vrijheid en rechtvaardigheid. Wat u hebt verklaard en ook wat de collega=s hier in dit debat naar voren hebben gebracht, beweegt zich, wat de samenwerking tussen het Europees Parlement, de nationale parlementen, de Raad en de Commissie betreft, op een rechtsgebied dat een groot gevaar met zich mee brengt, namelijk het gevaar dat de wetgeving vervreemd raakt van de burgers in Europa.
Waar gaat het bij de verwezenlijking van een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid om? Het gaat om veiligheid en om grondrechten, dat wil zeggen om enerzijds rechtstreekse, individuele rechten en anderzijds de bescherming van de veiligheid en de bescherming van deze individuele rechten door overheidsinstanties, respectievelijk de op Europees vlak op te zetten overheidsinstanties. Dat zijn twee verschijnselen die elke burger van Europa rechtstreeks en individueel aangaan. Er is dus een directe betrokkenheid bij bijna al deze vraagstukken, of het nu om asiel, immigratie, migratie, Europol of het handvest van de grondrechten gaat: de directe, individuele betrokkenheid van elke burger.
Hoe wordt echter de wetgeving toegepast? Alle mooie woorden van de Raad veranderen niets aan het feit dat bij 90% van alle rechtsakten die worden uitgevaardigd de Raad zelf actief optreedt. Hoe treedt de Raad op? Er komen 15 regeringsmensen naar Brussel, doen wetgevend werk in Brussel en reizen dan weer naar huis, naar hun hoofdsteden om de door de Raad zelf uitgevaardigde wetten uit te voeren. Met andere woorden, de regeringen sluiten met die manier van werken de nationale parlementen steeds sterker uit - zoals men ook zo prachtig kan zien bij Europol en de totstandkoming van de Europol-Overeenkomst - maar dragen de wetgevende functie evenmin over aan het Europees Parlement. Met een dergelijk buitenspel zetten van de parlementen kan men de opbouw van een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid - en deze ruimte is een structuur van individuele aanspraken op bescherming en interventiemogelijkheden in het privé-leven - niet werkelijk democratisch legitimeren. Daarom moet het Europees Parlement een beroep doen op de Raad en de Commissie. Vooral op de gebieden waarvoor u - mijns inziens veel te angstvallig - reeds hebt besloten om het Europees Parlement binnen afzienbare tijd tot gelijkgerechtigde wetgever te maken, moet u, als u een democratische ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid wilt opbouwen, in Tampere ervoor zorgen dat wij ook bij de volgende intergouvernementele conferentie gelijkgerechtigde wetgever worden. Anders loopt u het gevaar de Europese Unie nog meer van de burgers te vervreemden.

Verwelkoming
De Voorzitter
Namens het Europees Parlement wil ik de commissie juridische zaken van het Finse parlement onder leiding van voorzitter Henrik Lax begroeten. De commissie zit op de officiële tribune.
Het doet ons enorm genoegen dat deze delegatie in ons midden is. We hopen dat onze ontmoeting nuttig en profijtelijk zal zijn. Het bezoek van de delegatie sluit overigens goed aan bij onze wens nauwere banden te onderhouden met de nationale parlementen. Ik heet u heel hartelijk welkom.
(Applaus)
Werkzaamheden ter voorbereiding van de Europese Raad te Tampere (voortzetting)
Wiebenga
B Mevrouw de Voorzitter, wat is er nodig om van de top van Tampere een succes te maken? De toestand van het Europees justitiebeleid, zeg ik ook tegen de Finse collega=s, zojuist gearriveerd, is slecht tot waardeloos. Twee voorbeelden: in Kosovo en eerder in Bosnië was er sprake van een massale verdrijving van mensen. De Europese Unie had en heeft geen regeling voor de tijdelijke bescherming en de opvang van deze groepen mensen. Het betreffende wetsvoorstel is twee jaar geleden ingediend door de Europese Commissie en vorig jaar aangenomen door het Europees Parlement. De regeringen weigeren tot nu toe het wetsvoorstel tot wet te verheffen.
Tweede voorbeeld: Europese fraude; het duurt zo lang om betere justitiële samenwerking van de grond te krijgen. Er wordt gesproken over een Europees openbaar ministerie. Dit Parlement heeft daarover in april gestemd en was ervoor. Het Comité van Wijzen ook; de Raad is nu aan zet. Eén ding is wezenlijk voor de top van Tampere en dat is de politieke wil van de lidstaten.
Wij hebben geen behoefte aan nieuwe actieplannen. Wij hebben ook geen behoefte aan namaakwetgeving, soft law noemen de Engelsen dat. Wij willen dat de eenparigheidvereiste bij de besluitvorming die daardoor wordt geparalyseerd, door de regeringen wordt afgeschaft en dat daar in Tampere stappen voor worden gezet.
Mag ik u nog iets vragen, mevrouw de Raadsvoorzitter? Geef het Europees Parlement hier de volledige controle en eindbeslissing over de wetgeving.
Voorzitter, tot slot, meer actieplannen, meer mooie persverklaringen, daar hebben we niets aan. Besluitvorming bij meerderheid, volledige parlementaire controle, het is allemaal niet zo moeilijk. Het gaat om de politieke wil.

Ceyhun
Mevrouw de Voorzitter, de top van Tampere over het intern beleid is een historische mijlpaal in de ontwikkeling van de Europese Unie. Een paar jaar geleden nog waren de regeringen van de lidstaten niet bereid met de Europese Unie samen te werken ten aanzien van belangrijke vraagstukken zoals politiële samenwerking, migratie en gemeenschappelijk asielbeleid. Dit zal het uur zijn dat de Europese Unie, na Amsterdam, hoekstenen gaat leggen. De resultaten van Tampere zullen bepalen hoe democratisch en hoe rechtvaardig de Unie zal worden en of het om een daadwerkelijke ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid voor de burgers zal gaan. Ik heb nog geen documenten van het Fins voorzitterschap onder ogen gekregen. Ook in de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken hebben de ministers van binnenlandse zaken en justitie zich te veel op de vlakte gehouden. Van de grote noordelijke transparantie hebben wij niet veel gemerkt.
Daarom ga ik uit van de documenten uit Duitsland over Tampere. Ik vind het jammer dat wij in dit Parlement weer een debat over het binnenlands beleid moeten voeren zonder de stukken van het voorzitterschap van de Raad op tafel te hebben. In dit verband wil ik duidelijk maken dat als in Tampere sprake zal zijn van politiële samenwerking, drugsbestrijding, gegevensbescherming, democratische controle van Europol en het Schengen-informatiesysteem, mijn fractie het ergste vreest. Wij vrezen dat juist deze belangrijke punten, die eigenlijk voor de democratie in Europa van doorslaggevend belang zijn, niet voldoende aan hun trekken zullen komen en de burgers uiteindelijk weer, wat hun rechten betreft, aan het kortste eind zullen trekken. Ik heb weliswaar nog enige hoop, maar de ervaring geeft mij alleen reden tot pessimisme. Ik hoop dat het Fins voorzitterschap onze bezwaren serieus in overweging neemt.

Di Lello Finuoli
Mevrouw de Voorzitter, geachte collega's, wij hopen dat de deelnemers aan de top van Tampere zich zullen herinneren dat migratiestromen, die hoe dan ook niet tegen te houden zijn, aan de bakermat van de mensheid staan en dat zij op den duur de voorwaarde zijn voor een collectieve redding van het mensdom. Wij hopen ook dat bij deze poging om een gemeenschappelijke ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid tot stand te brengen, de deelnemers in Tampere inspiratie zullen zoeken bij de beginselen van solidariteit en integratie. Hopelijk denken zij niet een communautair Europa te kunnen realiseren dat binnen haar eigen grenzen vreedzaam en rijk is maar ondoordringbaar voor degenen die aan haar poorten staan te trappelen, gedreven door honger, oorlog of sociale misstanden. Binnenlandse vrede en welvaart kunnen immers niet van eeuwige duur zijn, gewoon omdat de berusting van de buitenwereld die in onveiligheid, nooddruft en chaos moet leven, niet van eeuwige duur is. Het zou wel heel hypocriet zijn indien men de strijd tegen discriminatie, racisme en xenofobie gaat uitroepen als basisbeginsel voor het communautaire Europa, om vervolgens in de praktijk aan te komen zetten met een beleid van uitsluiting dat de burgers van de Europese Unie alleen maar sterkt in hun angst besmet te raken met wie anders is dan wij. Wat dat anderszijn dan precies inhoudt, dat laten wij graag als punt van bezinning aan de racisten over.
Wij wensen tevens dat de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid een hoger niveau van garanties voor iedereen te bieden heeft, zowel voor de burgers van de Unie als voor de ingezetenen van landen buiten de Unie. Hopelijk gaat men zich daarbij niet alleen concentreren op de formulering van formele garanties, maar wordt er ook aan gedacht om essentiële garanties in de praktijk te brengen, zoals het recht op werk, op sociale zekerheid, persoonlijke vrijheid, gelijkheid van man en vrouw, en zoveel andere rechten die tegenwoordig worden opgeofferd op het altaar van de mededinging: de globale mededinging waar de Commissie en haar voorzitter zo mee weglopen. Het is vanwege deze neoliberale strategie, welke een typische strategie van uitsluiting is, dat wij sceptisch aankijken tegen de top van Tampere, maar wij zijn zo naïef te hopen dat onze scepsis gelogenstraft wordt.

Angelilli
Mevrouw de Voorzitter, na het probleem van de arbeid is het dringendste verzoek dat de Europese burgers tot de communautaire instellingen richten de aanpak van de veiligheidsproblematiek, omdat deze met het oog op specifieke eigenschappen niet altijd door de lidstaten op eigen houtje kan worden afgehandeld. Daarom moeten wij als Parlement ons heel erg inspannen in die richting, ook om het vertrouwen dat de Europese burgers in ons stellen, niet te beschamen.
Toch geloof ik dat het idee om een handvest van grondrechten van de burgers op te stellen, niet voldoende hout snijdt. Wij hebben al menige schriftelijke verklaring, die dikwijls niet eens toegepast wordt. Veeleer is er behoefte aan een praktische bereidheid om alle maatregelen te nemen die noodzakelijk zijn om een echte samenwerking tussen gerechtelijke instanties en politiemachten van de grond te krijgen. Ik geloof dat het uitblijven van een Europese strategie op immigratiegebied onderhand niet meer door de beugel kan, zowel voor wat betreft het beheersen van de legale migratiestromen als vanwege alle problemen die verband houden met de illegaliteit.
Afsluitend: het idee van een Europa dat niet alleen een eenheidsmunt en een grote markt is, klinkt mooi, vooral het idee van een Europa dat ook neerkomt op een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid. Belangrijk is echter dat deze uitdaging ook daadwerkelijk gewonnen wordt, en wel via een geleidelijke versterking van de communautaire instellingen en uitbreiding van de samenwerking tussen de diverse lidstaten, in plaats van dat men zijn heil zoekt bij besluiten met gekwalificeerde meerderheid, wat op zich geen oplossing voor de problemen is.

Krarup
B (DA) Er is één paragraaf in de ontwerpresolutie waarvoor ik veel sympathie kan opbrengen en dat is paragraaf 7b, waarin kritiek wordt geleverd op het feit dat de teksten met betrekking tot de Schengen-samenwerking nog steeds niet gepubliceerd zijn, hoewel ze reeds sinds mei deel uitmaken van de communautaire wetgeving. Men kan zich terecht afvragen hoe en op welke manier de burgers van Unie zich kunnen beroepen op juridische bepalingen die concreet niet beschikbaar zijn. Dit is de enige paragraaf die ik kan steunen. Afgezien daarvan gaan zowel de verklaringen van de Raad en de Commissie als de ontwerpresolutie van de heer Watson in een bepaalde politieke richting. Onder de dekmantel van een ruimte van veiligheid, vrijheid en rechtvaardigheid wil de Unie in feite een reuzensprong in haar ontwikkeling maken. Het betekent meer Unie dan de Europese bevolking algemeen aanvaardt, maar in dit Parlement blijft de dwanggedachte leven dat meer macht aan het Parlement hetzelfde is als meer democratie. Ik vind dit een zeer beperkte opvatting van democratie.
Beslissend is dat het voorstel en de verklaringen van de Raad en de Commissie alsook de onderhavige ontwerpresolutie de overdracht van een groot aantal bevoegdheden aan de Unie willen doordrukken, met name op gebied van justitie, strafrecht en politiebevoegdheden. Er is sprake van de opbouw van een Fort Europa, wat onder andere door het beleid van de Unie zelf noodzakelijk wordt gemaakt, en meer bepaald wordt gesteld dat deze aspecten van de rechtscultuur het centraal zenuwstelsel van de democratie vormen. In het voorstel worden die nu aan een supranationaal systeem onderworpen, waar we de derde pijler in diskrediet brengen. De intergouvernementele samenwerking functioneert niet. Daarom is een supranationale autoriteit noodzakelijk. Er worden een aantal democratische mechanismen prijsgegeven ten voordele van supranationale systemen, die ernstige democratische problemen teweeg zullen brengen.

Dupuis
B (FR) Mevrouw de Voorzitter, ons Parlement heeft meer humor dan we denken. In de resolutie-Watson maakt deze instelling melding van haar overtuiging dat de Europese burgers moe zijn van de proclamaties en grote verklaringen. In de resolutie-Napolitano wordt niets minder voorgesteld dan een grootscheeps Handvest van de grondrechten op te stellen. Het Parlement grijpt zo het bot dat de Raad ons heeft toegeworpen.
Wij hebben al een handvest, namelijk het Europees Verdrag voor de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden. Ook beschikken we over grondwetten. Zoals enkele collega=s reeds benadrukten, hebben we de derde pijler niet gecommunautariseerd en beschikken we niet over een democratisch buitenlands beleid. Laten we hier dan aan werken. Ik denk dat deze vergaande mentale masturbatie weer zal leiden tot andere manoeuvres van het Parlement. Dat is nu eenmaal de gewoonte van deze instelling.
Ons Parlement zal de komende twee of drie jaar, of misschien iets korter, over dit grootse handvest debatteren en zijn Europese opvatting over de mensenrechten formuleren, terwijl het weet dat de Chinezen een heel andere mening over dit vraagstuk zijn toegedaan. En zo brengen we het hele circus weer op gang. We praten veel en zwelgen in onze mooie woorden. Een aantal collega=s is hier bijzonder goed in. Wat dat betreft is het jammer dat onze collega Schulz het niveau van het debat verlaagde door de zaal uit te lopen. Wat ik wil zeggen is dat ons Parlement misschien zijn vraagtekens moet zetten bij de democratische waarden die het nastreeft.
Gisteren werden de rechten van de minderheden in dit Parlement nog geweld aangedaan. Wat dit punt betreft wil ik de 90 collega=s bedanken die zich hiertegen verzet hebben. Intussen zwelgen we in mooie woorden over de rechten van de minderheden in de hele wereld. Laten we vooral zo doorgaan. Misschien wordt het tijd dat we gaan beseffen dat de Europese eenwording een zeer ondemocratische basis heeft en dat veel van de door ons zo vaak bekritiseerde landen in de wereld ons zogenaamd democratisch stelsel van dit moment niet hoeven te benijden.
Misschien zouden we moeten terugkeren naar de kern van de zaak en het bot dat de Raad ons voorhoudt moeten weigeren. We zouden fundamentele hervormingen moeten eisen en zelf aangeven wat deze hervormingen zouden moeten zijn. Zo kan dit Parlement een echt Parlement worden. Momenteel is het echter nog een instrument van de bureaucratieën, die deze instelling steeds meer naar hun hand zetten.

Brok
Mevrouw de Voorzitter, mevrouw de fungerend voorzitter van de Raad, men is inderdaad met deze vraagstukken betreffende het Europees beleid op rechtsgebied - en daarbij denk ik ook aan de overwegingen in verband met een handvest van de grondrechten - in een beslissende fase terechtgekomen van de ontwikkeling van de Europese Unie. Wij beseffen allen dat het bij deze vraagstukken gaat om de kern van de nationale soevereiniteit. Daarom moeten wij volledig begrip hebben voor de talrijke moeilijkheden die men in veel lidstaten heeft met dit thema.
Anderzijds moet men ook beseffen dat zich intussen een zekere ontwikkeling in de Europese Unie heeft voltrokken, met een Europese rechtsorde en met bevoegdheden voor de Europese instellingen. Er mag echter geen conflict ontstaan uit de touwtrekkerij om de bevoegdheden tussen de instellingen op de verschillende niveaus.
Dit betekent niets anders dan dat men, als men bevoegdheden naar een bepaald niveau overhevelt en verstandig handelt, hieraan juridische consequenties, bevoegdheden voor parlementaire inspraak en besluitvormingsrechten voor dat specifieke niveau koppelt. Anders zou er een van recht en parlementaire controle verstoken ruimte ontstaan. Op dit belangrijke rechtsgebied - dat niet alleen de bescherming van de burgers naar buiten toe betreft, maar ook de bescherming van de burgers tegen de overheidsinstellingen - mogen de bescherming tegen foutieve uitvoerende maatregelen en de controle daarop niet ontbreken. Dat vereist het belang van de burger.
Daarom is het uiterst belangrijk dat dit gat wordt gedicht. Daarbij gaat het niet alleen om algemene dingen die in de toekomst moeten gebeuren. Ik wil namelijk, gezien de huidige ontwikkelingen met vluchtelingen en asiel, uitdrukkelijk bij de Raad aandringen op invoering van meerderheidsbesluiten voor de vraagstukken waar de termijn van vijf jaar voor geldt, en wel met een eenvoudig Raadsbesluit en met de automatische, daaruit voortvloeiende consequentie betreffende de medebeslissingsrechten van het Europees Parlement.
Ik wil ook iets zeggen over het vraagstuk van de grondrechten. Mijns inziens is het besluit van Keulen tot opstelling van een handvest van de grondrechten uiterst belangrijk. Dit handvest heeft echter juridisch gezien een beperkte uitwerking. Daarom moeten wij ervoor zorgen dat de Europese burger op den duur ook grondrechten krijgt op Europees vlak, voor het geval zijn belangen daar door administratieve en legislatieve procedures op het spel komen te staan. Het allerbelangrijkste van hetgeen in Keulen werd voorgesteld, is echter de methode. Men heeft namelijk besloten dergelijke zaken niet meer enkel en alleen door de nationale regeringen te laten voorbereiden, maar een overleginstantie in het leven te roepen waarin de nationale parlementen, het Europees Parlement en de regeringen zijn vertegenwoordigd.
Hier ligt, mevrouw de fungerend voorzitter, een enorme kans, mits men erin slaagt de juiste samenstelling te vinden voor deze instantie. Het Europees Parlement moet hier op juiste wijze zijn vertegenwoordigd en paritair zijn ten opzichte van de twee andere sectoren. Dankzij de ervaringen met dit werk kunnen wij dan misschien aan de hand van deze methode, in het belang van de burgers, de grote, laatste stenen leggen in het Europese eenmakingsproces.
Het gaat hierbij niet alleen om het handvest van de grondrechten, maar om een soort training voor nieuwe, gemeenschappelijke overlegprocedures tussen de nationale parlementen, de nationale regeringen en het Europees Parlement. Deze procedures kunnen de Europese Unie de grote legitimatie geven voor deze grote, laatste stenen.
Ik verzoek u zich niet kleingeestig vast te klampen aan het een of andere bezit, maar in te zien dat hier een grote kans ligt. Het gaat nu in eerste instantie alleen om het handvest. Daarom moet u in Tampere grootmoedig zijn en het Europees Parlement het aantal zetels toekennen dat het geven van legitimatie aan dit overlegorgaan mogelijk maakt.

Paciotti
Mevrouw de Voorzitter, in de voorgestelde resolutie staan volgens mij alle beoordelingen en voorstellen die het Parlement zou moeten goedkeuren, als het bijtijds een duit in het zakje wil doen opdat de Europese Raad van Tampere kan beginnen concrete uitvoering te geven aan de plechtige beloften die de Europese burgers bij monde van het Verdrag van Amsterdam zijn gedaan.
Het doel is duidelijk: het gaat erom datgene samen te doen wat de afzonderlijke lidstaten in hun eentje minder goed afkunnen. Niemand koestert meer de illusie dat de strijd tegen de georganiseerde misdaad, die alle grenzen aan zijn laars lapt met zijn frauduleuze praktijken en zijn wrede handel in kinderen, vrouwen en vluchtelingen, op doelmatige wijze door de afzonderlijke landen kan worden bevochten. Wij moeten de handen ineenslaan, maar als de bevoegdheden van de Unie op het stuk van preventie en repressie van misdaden worden uitgebreid, dan moet dit wel gebeuren in een kader waarbinnen iedere persoon erop mag vertrouwen dat zijn eigen rechten hoe dan ook gerespecteerd worden. Er is geen vrijheid zonder veiligheid, maar een veiligheid zonder gerechtigheid bestaat ook niet. Gerechtigheid betekent in de eerste plaats eerbiediging van het beginsel van gelijkheid, van het beginsel van non-discriminatie, respect voor de gelijke waardigheid van iedere persoon en respect voor het anderszijn.
Op dit principe moet het beleid van de Unie geïnspireerd zijn en hierop inspireert zich dan ook het onderhavige document. Wij weten hoeveel weerstand er bij de lidstaten heerst, ook bij landen die dat niet openlijk toegeven, omdat deze materie van oudsher een nationale aangelegenheid is. Maar tegenstribbelen, verstek laten gaan en te laat in actie komen, daarmee worden alleen maar brokken gemaakt. Er is geen tijd voor uitstel meer. Gezien de uitbreiding van de Unie met nieuwe kandidaat-landen is het zelfs noodzakelijk dat terstond besprekingen worden opgestart voor een geleidelijke goedkeuring van gemeenschappelijke maatregelen en van geschikte standaardvoorschriften voor garanties.
Ik hoop dat het Finse voorzitterschap, wier verklaringen ik vanochtend heb geapprecieerd, op het vinkentouw zit en graag het compliment wil krijgen dat het een begin heeft gemaakt met de verwezenlijking van de beloften die in het Verdrag van Amsterdam staan.

Ludford
Mevrouw de Voorzitter, in mijn eerste toespraak tot het Parlement zou ik willen benadrukken dat deze top meer hoort te zijn dan een commissievergadering over openbare veiligheid. We moeten zorgen voor een evenwichtige agenda.
In het Verdrag wordt de totstandbrenging van een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid vastgelegd, maar de top van Tampere dreigt uit te draaien op een pure veiligheidsconferentie. Natuurlijk willen we dat onze regeringsleiders ons beschermen tegen gevaren als georganiseerde criminaliteit, drughandel, terrorisme en seksuele misdrijven, maar ze moeten ook aandacht hebben voor de gevaren van discriminatie en racisme. Ze moeten ook de problemen aanpakken in verband met het bankgeheim en de belastingparadijzen, want deze maken witwaspraktijken mogelijk. In plaats van een harmonisering van de Europese rechtsstelsels na te streven, moeten ze Europese burgers beschermen door ervoor te zorgen dat personen die in een vreemd land worden gearresteerd kunnen rekenen op juridische bijstand en een tolk en op borgtocht kunnen vrijkomen. Laten we om te beginnen zorgen voor een rechtvaardige behandeling van personen die in een ander land verstrikt raken in een dure bureaucratische procedure. En ook al is het belangrijk om illegale immigratie en misbruik van asielwetten tegen te gaan, regeringen moeten hun verplichtingen nakomen overeenkomstig de Conventie van Genève en asiel verlenen aan echte vluchtelingen en ze op een humane en waardige wijze behandelen, in plaats van ze te verketteren.
In het Verdrag zijn vrijheid en eerbied voor de mensenrechten nadrukkelijk vastgelegd als fundamentele beginselen. We moeten er niet alleen op aandringen dat het Parlement als evenwaardige partner wordt betrokken bij de opstelling van het Handvest van grondrechten, maar ook dat dit Handvest rechtskracht heeft en niet enkel een vrome wens blijft. Sommige rechten dienen de burgers te beschermen tegen hun eigen regering, zoals toezicht op politie, douane en veiligheidsdiensten. Vrijheid van informatie moet in Tampere bovenaan de agenda staan en hetzelfde geldt voor de ratificatie van het Internationaal Straftribunaal en de vervolging van personen die misdaden plegen tegen de menselijkheid.
Het signaal dat wij vandaag moeten afgeven is dat Tampere een top moet worden voor de burgers, niet enkel voor bureaucraten, en dat er behoefte is aan een grotere democratische verantwoordelijkheid.
Tenslotte, als onze regeringsleiders het voorbeeld willen geven op het gebied van rechtvaardigheid en goed bestuur, laat ze dan hun ministers van Buitenlandse Zaken ontslaan die het schandelijke voornemen hebben om het Agentschap voor de wederopbouw van Kosovo te vestigen in Thessaloniki. Deze louche deal is precies het tegenovergestelde van wat de Europese Unie zou moeten belichamen.

Boumediene-Thiery
B (FR) Mevrouw de Voorzitter, waarde collega=s, wij zijn blij met de houding van de Raad. Hij erkent het belang van de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid. Hieruit blijkt dat de Europese instellingen en de lidstaten zich bewust zijn van het belang van vraagstukken die betrekking hebben op de toekomst van Europa.
Deze vraagstukken zijn belangrijk voor alle burgers die in deze ruimte leven. Het gaat hier immers om hun individuele en collectieve vrijheid. In Tampere worden politieke richtsnoeren geformuleerd voor gevoelige vraagstukken. Voor het immigratiebeleid is bijvoorbeeld een nieuwe visie op de Noord-Zuidbetrekkingen nodig. Het vrij verkeer van personen veronderstelt een geharmoniseerd Europees visumbeleid. Alle vluchtelingen moeten recht op asiel en toegang tot de gezondheidszorg krijgen. Een ander belangrijke vraagstuk is het integratiebeleid, dat nauw verbonden is met het vraagstuk van de culturele rechten van minderheden. Verder moeten vluchtelingen recht krijgen op gezinshereniging en over de politieke rechten beschikken die voor alle inwoners van Europa gelden.
Al deze rechten moeten uiteraard in het Handvest van de grondrechten worden opgenomen. Dit Handvest moet betrekking hebben op alle mannen en vrouwen die in Europa wonen en dit continent verrijken. Er is daarom meer democratische controle nodig op de keuzes die we moeten maken. Er zijn momenteel immers nog teveel organisaties en gebieden waar onduidelijkheid over bestaat, zoals bijvoorbeeld Europol.
Het Europees Parlement, de directe stem van het volk, moet daarom nauw betrokken worden bij ontmoetingen zoals die in Tampere. De Raad moet bij zijn keuzes, die transparant behoren te zijn, rekening houden met de mensenrechten en de wensen van het Europees Parlement.

Sjöstedt
Mevrouw de Voorzitter, de Europese Unie is nu snel op weg om een gemeenschappelijk beleid te ontwikkelen op juridisch gebied, via een aantal verschillende maatregelen en programma's. Er worden grote gemeenschappelijke persoonsregisters opgericht voor vluchtelingen en voor de misdaadbestrijding. Dit roept belangrijke vragen op over rechtszekerheid en persoonlijke integriteit, vooral voor de meest bedreigde vluchtelingen. De ervaringen tot nu toe zijn niet zo goed. De controle op het SIS-register van Schengen was slecht, en de controle op de Sirenestructuur was nog slechter. In het SIS-register zijn afgewezen asielzoekers op één lijn gesteld met criminele personen en in verband gebracht met gestolen voorwerpen. De toezichthoudende autoriteit JSA heeft scherpe kritiek geuit op verkeerd gebruik van inlichtingen, op het feit dat vluchtelingen niet op de hoogte worden gesteld van hun rechten en op het feit dat de autoriteit zelf niet op de juiste wijze toegang heeft gekregen tot het register.
Ook het voorstel inzake het Eurodac-register is verontrustend, vooral op het punt van de eis om meer groepen te registreren dan alleen asielzoekers en op het punt van de regels betreffende het tijdstip waarop gegevens moeten worden verwijderd. In het opsporingsregister van Europol zullen zeer gevoelige persoonlijke inlichtingen kunnen worden opgenomen, bijvoorbeeld over politieke opvattingen. Ook personen die niet veroordeeld zijn of niet direct worden verdacht van misdrijven, kunnen dan worden geregistreerd.
Het voorstel inzake de Enfopol-conventie is verontrustend, omdat bepaalde lidstaten telefoongesprekken willen kunnen afluisteren in andere landen zonder dat deze daar toestemming toe geven. Gezien dit alles is het dan ook teleurstellend dat het voorzitterschap en Tarja Halonen zo weinig te zeggen hadden over vragen rond rechtszekerheid en persoonlijke integriteit, wat toch de belangrijkste kwesties zouden moeten zijn.

Berthu
B (FR) Mevrouw de Voorzitter, tijdens de Europese Raad in Keulen zijn de staatshoofden en regeringsleiders op het onzalige idee gekomen een Handvest van de grondrechten van de Europese Unie te lanceren. Voor zover ik weet heeft geen enkel nationaal parlement de Raad hier ooit om verzocht. Wij zijn van mening dat dit plan, waarvoor blijkbaar deze vorm is gekozen, overbodig en bovendien gevaarlijk is.
Het plan is overbodig omdat het, volgens de conclusies van de Raad, alleen maar om een stilistische manoeuvre zou gaan: alle reeds van kracht zijnde rechten zouden in één document verenigd worden. Het gaat dus om reeds bestaande rechten die in verschillende documenten terug te vinden zijn, zoals in de Verdragen, het Europees Sociaal Handvest, het Europees Verdrag voor de rechten van de mens en natuurlijk vooral de nationale grondwetten. Bovendien zorgen de bestaande rechtstelsels ervoor dat deze rechten van de burgers reeds goed worden beschermd. De manoeuvre die nu wordt voorgesteld is dus overbodig.
Het plan is niettemin gevaarlijk. Federalistische lobby=s zullen de conclusies van de Top van Keulen immers aangrijpen om de bescherming van de rechten van de mens in een zogenaamde Europese grondwet op te nemen, die de nationale grondwetten op dit gebied overbodig maakt. De heer Barnier heeft overigens tijdens zijn hoorzitting van vorige week fijntjes erop gewezen dat tegelijk met de voorbereiding van het Handvest, aan de Verdragen een grondwettelijke status moet worden verleend. Zo te zien heeft de Raad van Keulen een proces in werking gezet waarover hij de controle gaat verliezen.
De rechten van de burger kunnen beter in de nationale grondwetten vastgelegd blijven en de bescherming van deze rechten kan beter de taak van de nationale parlementen blijven, die deze rechten overigens al door de eeuwen heen hebben geperfectioneerd. De Unie kan zich beter wijden aan het uitwerken van een handvest van de rechten van de naties. Dit heeft momenteel immers prioriteit.

Paisley
Mevrouw de Voorzitter, de mensen die ik vertegenwoordig hebben geen enkel vertrouwen in commissaris Patten als het gaat om rechtshandhaving en openbare orde. De heer Patten heeft onlangs een maatregel aanbevolen die men zou kunnen omschrijven als een vrijbrief voor terrorisme in Noord-Ierland. 302 leden van ons politiekorps, de Royal Ulster Constabulary, werden op beestachtige wijze vermoord en 8.700 politiemensen op een gruwelijke manier verminkt. Toch houdt mijnheer Patten vol dat de Noord-Ierse politie verantwoording moet afleggen aan een nieuw bestuursorgaan waarin de IRA zal vertegenwoordigd zijn. Als de Commissie dit soort principes gaat toepassen op het gebied van misdaad, drugs en wat dies meer zij, wat is dan de toekomst van deze Europese Unie? Zij draagt de kiem van haar eigen vernietiging in zich.

Palacio Vallelersundi
B (ES) Mevrouw de Voorzitter, mevrouw de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, ik begrijp dat het allemaal niet eenvoudig is. Wat u aangaat, mevrouw de fungerend voorzitter van de Raad, is het duidelijk dat we het hebben over een onderwerp dat hardnekkige soevereiniteitsgevoelens doet opborrelen, die naar mijn mening al lang en breed tot het verleden zouden moeten behoren. Niet voor niets is een nationaliteit verbonden met een vlag, een politieagent en een rechter. Want daar hebben we het over: politieagenten, rechters, en wat er achter de vlag schuilgaat, althans achter de vlaggen van de lidstaten van de Europese Unie B en dat is de bescherming van de rechten van de mens.
Het is waar dat u het niet makkelijk heeft, omdat het voorzitterschap van de Raad een ingewikkelde opgave is. Bovendien worstelt u met het feit dat de besluitvorming in het hoogste orgaan, de Europese Raad, zo werkt dat men uitgaat van algemene principes, van de wil om iets te doen. Op andere gebieden, zoals de aanleg van wegen of trans-Europese netwerken, zijn zulke algemene principes zinvol. Van deze top verwachten wij echter iets concreters, dames en heren, met name op justitieel gebied. Het mag geen top worden die alleen over immigratie gaat, en natuurlijk ook niet uitsluitend over veiligheid. Van het drietal vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid is rechtvaardigheid wel het gebied dat het meest achtergebleven is en een duwtje in de rug nodig heeft.
Mevrouw de fungerend voorzitter van de Raad, ik mis concrete voorstellen. Het gaat niet om de toegankelijkheid van het rechtssysteem of rechtshulp aan slachtoffers. Het gaat om het opstellen van uniforme procedureregels voor kleinere rechtszaken. Ik hoop dat u het daar over zult hebben, en niet over algemene principes of dat we allemaal moeten samenwerken, want als we op die weg verdergaan, wordt de top van Tampere geen succes.

Napolitano
Mevrouw de Voorzitter, het besluit van de Raad van Keulen om een handvest van grondrechten op te stellen, zal van ons Parlement een lange en complexe arbeid vergen.
Men zal in moeten gaan op de aard van het handvest, op de inhoud ervan, op de verhouding tussen het handvest van de rechten en het proces van constitutionalisering van de Unie. Over deze thema's zal een verslag worden opgesteld dat de Commissie constitutionele zaken in samenwerking met andere commissies in de komende maanden zal voorbereiden en dat vervolgens aan u allen in plenaire zitting voorgelegd wordt.
Op dit moment is het echter dringend gewenst dat wij een standpunt bepalen over de procedure die gevolgd moet worden om dat handvest te schrijven. Zo luidt dan ook het beperkte maar belangrijke doel van de resolutie die door mij en de heer Watson is gepresenteerd.
Noodzakelijk is dat het Parlement vandaag nog te kennen geeft, nog voordat de Raad besluit over de vorming van het orgaan dat belast wordt met het ontwerp van het handvest, dat wij er niet mee akkoord gaan indien het aantal vertegenwoordigers van het Europees Parlement geringer blijkt te zijn dan het aantal vertegenwoordigers van de regeringsleiders van de lidstaten. Ook moeten wij duidelijk aandringen op een nauwkeurige raadpleging alvorens wordt besloten of de essentiële bijdrage van de nationale parlementen moet geschieden door middel van deelname van een bepaald aantal vertegenwoordigers aan het geplande orgaan of via andere en meer doelmatige kanalen.
Ik besluit met een persoonlijke mening over de strijd tegen de misdaad en het immigratievraagstuk. Mij baserend op mijn ervaring als Italiaanse minister van Binnenlandse Zaken zeg ik: het is van absoluut belang dat er vaart wordt gezet achter het proces naar gemeenschappelijke regels en beleidsvormen. Dit is dus precies het tegenovergestelde van wat anderen beweren die voor een strikt nationaal beleid pleiten. Op het vlak van immigratie- en asielbeleid vind ik het document van het Oostenrijkse voorzitterschap van het najaar van 1998 de beste basis.

Sylla
B (FR) Mevrouw de Voorzitter, waarde collega=s, zoals hier in de buitengewone raad in herinnering is gebracht, heeft de Europese Raad van Tampere als doel de politieke richtsnoeren en de prioriteiten vast te stellen die een rol spelen bij het instellen van een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid.
In dit opzicht vormt het vrij verkeer van personen een zeer belangrijke doelstelling van de Europese Unie. Dit vrij verkeer moet voor alle burgers gelijk zijn. Hierbij denk ik met name aan de moeilijkheden die veel buitenlandse ingezetenen ondervinden. Gezinshereniging wordt hun maar al te vaak geweigerd. De Europese Unie moet de integratie van immigranten tot haar belangrijkste doelstelling verheffen.
Mevrouw de Voorzitter, ik heb afgezien van het betoog dat ik aan het begin van de vergaderperiode wilde houden, omdat mevrouw Fontaine een emotionele hulde had gebracht aan de twee omgekomen jonge Guineeërs, Yanguine en Fodé. De brief die deze twee jonge mensen tot ons hadden gericht, was buitengewoon scherpzinnig. Ze vertelden daarin hoe moeilijk het vandaag de dag is kind te zijn in de derde wereld. Ik heet zelf Fodé en kom uit deze stiefmoederlijk bedeelde regio van onze planeet. Ik heb echter enorm geluk gehad en ben door een Frans gezin geadopteerd. Ik kon naar school gaan en zit nu hier bij u in deze vergaderzaal.
We moeten blijven streven naar een waardige opvang van immigranten. Gelooft u mij, er is geen vrouw of man op deze aardbol die zijn gezin, dorp en land zal verlaten als hij in zijn eigen streek zijn gezin kan onderhouden. We moeten daarom moeders niet langer van hun kinderen scheiden en geen verblijfsvergunningen intrekken van werknemers die hun baan zijn kwijtgeraakt. Het asielrecht mag niet langer worden uitgehold. Kortom, laten we de immigranten niet langer in deze administratieve onzekerheid houden en hun een definitieve verblijfsvergunning geven zodat ze, zolang ze willen, in het land kunnen blijven dat hen indertijd gekolonialiseerd heeft.
Europa moet tenslotte iedere vorm van discriminatie uitbannen bij het aannemen van personeel, het aanbieden van huisvesting en de toegang tot verschillende vormen van vrijetijdsbesteding. We moeten alle mensen die het bestaan van de gaskamers ontkennen en niet geloven in de rassengelijkheid in herinnering brengen dat racisme niet een mening is, maar een misdrijf.

Verwelkoming
De Voorzitter
B Het is ons een groot genoegen het bureau van de delegatie van het Turkse parlement in de Gemengde Parlementaire Commissie EU-Turkije onder voorzitterschap van professor Kursat Eser te mogen verwelkomen.
Wij zijn diep ontsteld over het feit dat er zich afgelopen maandag opnieuw een ernstige aardbeving in het noordwesten van Turkije heeft voorgedaan, slechts enkele weken na de tragische gebeurtenissen in die regio. Wilt u dit bureau daarom des te hartelijker verwelkomen door hen met een warm applaus te begroeten?
Namens het Europees Parlement wil ik mijn sympathie betuigen met het Turkse parlement en met het Turkse volk, dat nu gebukt gaat onder de ernstige gevolgen van deze natuurramp. Het verheugt me dat de Raad en de Commissie de benodigde maatregelen hebben genomen om de Turkse autoriteiten namens de Europese Unie steun en samenwerking te bieden, zodat het lijden van het Turkse volk enigszins kan worden verlicht.
Tenslotte hoop ik dat het debat dat u vandaag en morgen met het bureau van de delegatie van het Europees Parlement zult voeren zijn vruchten af zal werpen en dat de dialoog tussen onze beide parlementen binnenkort in het kader van de Gemengde Parlementaire Commissie EU-Turkije zal worden voortgezet.

Werkzaamheden ter voorbereiding van de Europese Raad te Tampere (voortzetting)
Voggenhuber
Mevrouw de Voorzitter, ik dank u hartelijk voor uw tolerantie en uw geduld! Een collega van de Europese Volkspartij heeft zijn fractie "vrienden van de veiligheid@ genoemd, alsof er in dit Parlement ook vijanden van de veiligheid zouden zijn. Mijns inziens is het probleem veeleer dat niet iedereen hier ook in dezelfde mate vriend van de vrijheid en het recht is.
Daarom moeten wij geloof ik eerst de voorwaarden scheppen voor een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid. Dat is het allerbelangrijkste. Wij moeten dus in Europa een handvest van de grondrechten opstellen. Het gaat immers niet alleen om het centraliseren van een gevoelig overheids- en politiegezag, maar ook om het op Europese leest schoeien van de rechten van de burger.
Nu heeft men op de Top van Keulen besloten een dergelijk Europees handvest van de grondrechten uit te vaardigen en dat is een lovenswaardig project. Als men echter ziet hoe dit project wordt gepland, kan men als parlementslid alleen maar geschokt zijn. De Raad heeft - en ik begrijp totaal niet waarom - heel de bevoegdheid over deze lijst van grondrechten naar zich toe getrokken. Er is geen dialoog geweest met het Europees Parlement. Het Europees Parlement is de vertegenwoordiger van de Europese volkeren en dus de instantie bij uitstek om een dergelijke lijst op te stellen. De rol die men ons geeft, kan echter niet door de beugel. Er is geen sprake van gelijkheid tussen de wetgevende instanties in dit proces. De nationale parlementen zijn hierbij slechts betrokken via enkele vertegenwoordigers en dus kan ook van pluraliteit van politieke stromingen in dit proces geen sprake zijn.
Wij zijn echter het meest bezorgd en beduusd over de omvang van deze taak. Wij moeten, mevrouw de fungerend voorzitter van de Raad, één ding hier vermijden: doen alsof wij ingaan op de belangrijkste eisen van de burgers! Een proclamatie van bestaande rechten is geen handvest van grondrechten, maar politieke dichtkunst!

Andrews
Mevrouw de Voorzitter, ik zou het Finse voorzitterschap willen feliciteren met dit initiatief, dat ik volledig ondersteun.
Ik hoop dat aan het einde van de top van Tampere alle lidstaten de oprichting van een Internationaal Straftribunaal zullen ratificeren, zodat oorlogsmisdadigers, die in de wereld van vandaag alomtegenwoordig zijn, eindelijk kunnen worden vervolgd. In juli 1998 zijn 83 landen het op een door de Verenigde Naties georganiseerde conferentie te Rome eens geworden over de oprichting van een Internationaal Straftribunaal. Slechts vier landen hebben tot nu toe de overeenkomst van Rome ondertekend: Trinidad, Tobago, Senegal en Italië.
In de eerste plaats zal het Internationaal Straftribunaal landen aansporen om genocide, oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid te onderzoeken en te vervolgen, en in bepaalde omstandigheden zal het deze misdaden zelf onderzoeken en vervolgen. Door het probleem van de straffeloosheid aan te pakken en te zorgen voor een eerlijke rechtspleging zal het tribunaal bijdragen tot de vermindering van internationale spanningen en tot de bevordering van vrede en veiligheid, zowel binnen als buiten de Europese Unie.

Cederschiöld
Mevrouw de Voorzitter, kandidaat-commissaris Vitorino heeft er bij de ondervraging op gewezen dat het doel van het opstellen van een statuut voor de mensenrechten niet alleen is een gemeenschappelijke noemer voor de lidstaten te vinden, maar dat het statuut een zelfstandige verklaring van rechten moest zijn. Wanneer het statuut wordt opgesteld, is het belangrijk te bedenken dat het immigratiebeleid in de Unie rekening moet houden met de sociale stelsels en opleidingsmogelijkheden in de lidstaten. Dat geldt speciaal wanneer het statuut ook burgers van derde landen omvat, die in de Unie wonen. Het sociale beschermingsniveau wordt dan duidelijker aan het immigratie- en asielbeleid gekoppeld. Als men een te groot deel van de met overheidsmiddelen gefinancierde sociale en economische rechten invoert, zal men tegelijk met de verhoging van het sociale niveau in de Unie ook de muren aan de buitengrenzen hoger optrekken. Daardoor heeft de zorg voor de burgers van de Unie nadelige gevolgen voor degenen die werkelijk bescherming binnen de grenzen van de Unie nodig hebben, namelijk de vluchtelingen.
In het Verdrag van Amsterdam wordt de gedachte van een Europees rechtsgebied geïntroduceerd. Wil men van een rechtsgebied kunnen spreken, dan moet daar rechtszekerheid heersen. Wil men kunnen meten hoever de lidstaten zijn gekomen, dan moet men criteria vaststellen en over effectieve meetmethoden beschikken. Het gaat erom, convergentieregels vast te stellen voor rechtszekerheid. Als deze zijn vastgesteld, moet er een scorebord komen om de voortgang van de lidstaten openbaar te maken. Daardoor worden de verschillen tussen de lidstaten duidelijk. Groepsdwang is een sterke sociale kracht, die tot vrijwillige harmonisering kan bijdragen. Als zo'n evaluatie in alle openheid plaatsvindt, kunnen inspanningen in de Unie meer effect krijgen door vrijwillige harmoniseringen in dezelfde richting. Als een dergelijk proces om tot minimumregels te komen is gestart, zou men dat met tijdsgrenzen kunnen combineren, en op die manier zorgen voor een stuwende kracht in de richting van een betrouwbaar rechtsgebied. Dat is noodzakelijk, opdat de burgers zich vrij en veilig in de Unie kunnen bewegen, maar ook opdat er veiligheidsgaranties bij de uitbreiding komen. Daarvoor is een doelmatiger veiligheid nodig, die in evenwicht wordt gebracht met eerdere definities van persoonlijke integriteit en mensenrechten.

Evans, Robert J
Mevrouw de Voorzitter, de fungerend voorzitter van de Raad heeft gezegd dat als we de mensen in de lidstaten zouden vragen wat ze willen, we een duidelijk antwoord zouden krijgen. Deze resolutie over Tampere is denk ik een deel van dat antwoord. Het is een voorbeeld van wat de mensen willen. Indien deze resolutie in Tampere wordt aangenomen en vervolgens ook wordt toegepast door de regeringen van onze lidstaten, zal dit ook de eurosceptici onder onze burgers ervan overtuigen dat er reële vooruitgang wordt geboekt. De meeste burgers zijn niet echt geïnteresseerd in de uitbreiding van de stemming bij gekwalificeerde meerderheid, hoe belangrijk ook, maar verwachten vorderingen op het vlak van burgerrechten en vrij verkeer en vorderingen in de richting van een werkelijk geïntegreerd Europa waarin mensen weten en begrijpen wat hun rechten en plichten zijn.
U heeft gewezen op het belang van dit programma met het oog op een succesvolle uitbreiding van de Europese Unie, want daartoe is het noodzakelijk dat we eerst orde op zaken stellen in eigen huis. Het is van cruciaal belang dat we eerst zorgen voor vrijheid, rechtvaardigheid, veiligheid en transparantie alvorens te beginnen aan de uitbreiding, dat zullen velen zeker met mij eens zijn. We willen een Europa dat voortbouwt op wat we gemeen hebben en geen Europa dat barrières opwerpt om onze verschillen te accentueren.
De heer Camre pleitte zo-even tegen steun aan arme landen. Ik zou tegen hem en anderen die er ook zo over denken willen zeggen dat men onmogelijk kan zorgen voor duurzame welvaart en veiligheid voor de 350 miljoen mensen in onze 15 landen als we onze buurlanden deze hoop ontnemen en ze dezelfde rechten niet gunnen. Muren, wapens en ijzeren gordijnen zijn niet het juiste antwoord op de stroom van asielzoekers en vluchtelingen. Daarom is het zo belangrijk dat Tampere een succes wordt en dat deze resolutie wordt aangenomen.
Sommige Britse leden aan deze kant van het Parlement hebben misschien hun bedenkingen bij enkele paragrafen van de resolutie, maar we staan volledig achter de beginselen van de resolutie en de punten die uitvoerbaar en praktijkgericht zijn. Ik heb er het volste vertrouwen in dat de top van Tampere niet slechts een positieve stap voorwaarts zal zijn, maar zal uitgroeien tot een top van historische betekenis. Ik wens het Finse voorzitterschap veel succes toe.

MacCormick
Mevrouw de Voorzitter, ik zou willen onderstrepen wat de heren Napolitano en Voggenhuber hebben gezegd, namelijk dat het absoluut noodzakelijk is dat dit Parlement volledig en op passende wijze wordt betrokken bij de voorbereiding van het Europees Handvest van de grondrechten.
Ik zou ook tegen de fungerend voorzitter van de Raad willen zeggen dat in Tampere de subsidiariteit even nauwgezet in acht moet worden genomen als bij alle andere werkzaamheden van de Unie. Ik vertegenwoordig een regio die gedurende meer dan 500 jaar een onafhankelijk rechtstelsel heeft gehad met een afzonderlijke traditie op het gebied van justitie en binnenlandse zaken. We zijn weliswaar geen aparte lidstaat, maar in Schotland hebben we nu opnieuw een parlement dat wetten uitvaardigt inzake justitie en binnenlandse zaken. Het is absoluut noodzakelijk dat bij de ontwikkeling van het binnenlands en justitiebeleid voldoende rekening wordt gehouden met de situatie in Schotland en andere autonome regio=s.
Tenslotte, ik sta volledig achter de opmerking van de fungerend voorzitter dat deze rechten een bindend karakter moeten hebben. Handvesten en verdragen hebben geen enkel nut wanneer de rechten die daarin zijn vastgelegd niet worden toegepast in de praktijk. In de korte tijd dat ik lid ben van het Parlement is mij ter ore gekomen dat er in Italië docenten vreemde talen zijn die al elf jaar door deze lidstaat worden belet om bepaalde rechten uit te oefenen die hun op grond van een uitspraak van het Hof van Justitie werden toegekend. Ik hoop dat Raad en Commissie strenge maatregelen zullen nemen om ervoor te zorgen dat in dit soort gevallen onze rechten niet worden uitgehold door tussenkomst van een staat.

Salafranca Sánchez-Neyra
B (ES) Mevrouw de Voorzitter, na de verklaring van de fungerend voorzitter van de Raad hoop ik dat de Unie op de top van Tampere krachtig uiting zal geven aan haar politieke wil, en dat er een aantal duidelijke en nauwkeurige richtsnoeren zullen worden neergelegd die ons in staat stellen vooruitgang te boeken.
Dat is denk ik waar onze medeburgers op wachten, niet op meer verklaringen. Zij willen dat wij werkelijk concrete stappen zetten in die richting.
Met betrekking tot de ruimte van vrijheid zijn er, gelet op dit streven naar concretisering, twee gebieden die volgens mij extra aandacht verdienen: de harmonisatie van asielverleningprocedures en de illegale immigratie. Daaraan moeten twee punten worden toegevoegd: tijdelijke bescherming B na de crisis in Kosovo een bijzonder actueel onderwerp B en de interne solidariteit tussen de lidstaten van de Europese Unie.
Wat de ruimte van veiligheid aangaat, denk ik dat het redelijk is om ons aanvankelijk te concentreren op vormen van misdaad die duidelijk een grensoverschrijdend karakter hebben. Ik denk dan aan terrorisme, verdovende middelen, georganiseerde misdaad en mensenhandel.
Naar mijn mening moet daarbij gebruik worden gemaakt van drie instrumenten, mevrouw de Voorzitter: samenwerking tussen politiediensten B waarbij goed rekening moet worden gehouden met wat door Schengen al is bereikt B, misdaadpreventie, en externe betrekkingen. De veiligheid van de Unie staat immers niet los van de veiligheid in de rest van Europa en de wereld.
De Europese Unie moet daarbij bijzondere aandacht besteden aan haar zuidflank, en aan de buurlanden van Rusland.
Wat tenslotte de ruimte van rechtvaardigheid betreft, moeten we er alles aan doen om burgers het gevoel te geven dat zij in de hele Europese Unie kunnen rekenen op een doeltreffend rechtssysteem dat hun rechten overal op gelijksoortige wijze beschermt; niet alleen tegenover delinquenten, maar zelfs tegenover mogelijke excessen van de overheid.
Het justitiële netwerk in Europa is ongetwijfeld het minst ontwikkelde gebied van de drie waar wij nu over spreken. Ik denk daarom dat het wellicht een goed idee is om een nieuwe en permanente eenheid op te richten die tot taak heeft de continuïteit van de justitiële samenwerking te bevorderen, en op justitieel gebied als gesprekspartner van Europol te fungeren.
Tenslotte, mevrouw de Voorzitter, denk ik dat de doelstellingen van de Europese Raad van Tampere erg ambitieus zijn. Maar alleen wanneer wij ambitieus zijn bij het tot stand brengen van een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid, zullen de burgers van de Europese Unie ons werk als een doeltreffend instrument zien om hun problemen op te lossen.

Martin, Hans-Peter
Mevrouw de Voorzitter, in tegenstelling tot hetgeen veel sprekers voor mij zeiden, staat het voor mij als een paal boven water dat de Europese Unie er goed aan doet te beginnen met een eigen handvest van de grondrechten. Zij kan zichzelf met een algemeen systeem van waarden dat bezorgen waar de mensen als eerste acht op slaan, als zij iemand tegenkomen: namelijk een gezicht. Juist daarom is het echter des te teleurstellender dat dit nieuwe gezicht voor Europa geen bindend karakter zal hebben. Zoals de zaken er namelijk nu voorstaan, zal het handvest geen onderdeel worden in de Verdragen. De bescheidenen zullen dan zeggen: " Nou ja, wij geven er tenminste vorm aan@, maar juist wij hier in het Europees Parlement zouden onbescheiden moeten zijn en erop moeten aandringen dat een handvest wel degelijk onderdeel van de Verdragen, onderdeel van een pan-Europese grondwet kan worden en daarin misschien zelfs vooraan zou kunnen staan.
In ieder geval is het van het allergrootste belang wie dit handvest vorm mag geven. Wij weten dat de instellingen hun eigen speelwijze en hun eigen politieke motivatie hebben. Je moet wel blind zijn om niet het verschil te zien tussen de uitwerking van grondrechten door een uitvoerende macht of een overheidsinstantie, en de uitwerking van grondrechten door een parlement! Daarom eist onze Commissie constitutionele zaken dat het Europees Parlement niet tot een klein radertje wordt gemaakt in een dergelijk belangrijk proces, maar tot een gelijkwaardige ideeënleverancier en besluitvormingsfactor, op voet van gelijkheid met de Raad. Het is een goed teken dat juist de laatste dagen ook talrijke nationale regeringen dit zijn gaan inzien.
Eveneens weten wij welke geloofwaardigheidsgaten wij nog te dichten hebben bij de Europese burgers. Daar wordt ons dus de kans geboden ook niet-gouvernementele organisaties en individuele burgers bij het wordingsproces van het handvest te betrekken en wel in een tot nu toe nooit toegepaste vorm. Wij kunnen uitgaande hiervan gemeenschappelijk onze fantasie laten werken en kijken hoe wij openbare hoorzittingen kunnen organiseren, eventuele ook via onconventionele ontmoetingen met burgers uit de verschillende landen. Zo kan het werk aan het gezicht van de grondrechten heel het Europese lichaam nieuwe kracht verlenen. Vrijheid en gelijkheid, waarde van de mens en sociale rechtvaardigheid kunnen het gemakkelijkste worden bereikt als zij worden opgevat als iets dat de volkeren aangaat. Daarom ben ik van mening dat er ofwel een handvest moet komen met volledige deelneming van het Parlement of helemaal geen handvest!

Posselt
Mevrouw de Voorzitter, wij staan hier in Straatsburg in de traditie van Robert Schuman, wiens Gemeenschap van Kolen en Staal niet enkel een stap in de richting van economische integratie was - waar nu met de euro de kroon op wordt gezet - maar ook een stap in de richting van politieke integratie. De Raad krijgt inderdaad tijdens de top van Tampere de kans een soort gemeenschap van kolen en staal op te richten voor het recht op vrijheid en veiligheid in de Europese Unie. Ik vrees echter dat hier niet veel van terecht zal komen. Mijn scepsis is gebaseerd op verschillende overwegingen. Als eerste noem ik het handvest van de grondrechten. Mevrouw de fungerend voorzitter, mijns inziens is het inderdaad noodzakelijk het Europees Parlement, de Raad en de Commissie op voet van gelijkheid te laten onderhandelen over de manier waarop een dergelijk handvest van de grondrechten moet worden opgesteld. De hoofdrol moet het Europees Parlement worden voorbehouden. Dat wij als franje zouden moeten fungeren voor de nationale parlementen, is voor mij onaanvaardbaar. Wij hebben in de commissie binnenlandse zaken scherpe kritiek geuit op de samenstelling van de geplande instantie en toen heeft het voorzitterschap van de Raad ons gezegd dat men niet van het mandaat kon afwijken. Dat is voor mij een schandaal. De Raad geeft zichzelf een mandaat en verklaart daarna dat hij niet van dit mandaat mag afwijken. Dat riekt naar absolutisme. Daarom moeten wij volgens mij deze dag gebruiken om deze procedure op parlementaire leest te schoeien. De Europese burgers worden vertegenwoordigd door het Europees Parlement. Als de nationale parlementen willen meewerken, des te beter! Ik verzoek u als Raad echter vriendelijk naar een dialoog te streven met het Parlement over dit vraagstuk, zowel wat de inhoud als de procedure betreft.
Ten tweede gaat het in Tampere om de lastenverdeling in geval van vluchtelingen van burgeroorlogen en asielaanvragers. Voor mij is het een schandaal dat men nog steeds niet besloten heeft hier vaste quota vast te stellen. De crisis in Kosovo heeft bewezen dat lastenverdeling op vrijwillige basis helaas niet werkt. Men heeft beweerd dat Kosovo juist bewezen heeft dat het wel werkt. Wij hadden echter toen enkel het geluk dat door de NAVO-interventie en de terugkeer van opbouwwillige Kosovo-Albaniërs de stroom vluchtelingen zeer snel kon worden ingedamd. Wij moeten echter goed beseffen dat wij bij een volgende crisis een ramp krijgen, als wij deze crisis met hetzelfde instrumentarium aanpakken als de crisis in Kosovo. Daarom hebben wij een vaste lastenverdeling nodig met quota. De Europese solidariteit heeft vaste en duidelijke regels nodig die men moet uitvaardigen vóór de crisis uitbarst en niet in aller ijl daarna. Daarom verzoek ik u uitdrukkelijk deze kans te grijpen en in Tampere baanbrekende besluiten te nemen waarmee Europa tot echte politieke integratie kan komen, een integratie die begint met de interne veiligheid en de justitiële samenwerking. Dit zijn immers de kernelementen van een staat en dus van de Gemeenschap.

Marinho
Mevrouw de Voorzitter, het valt natuurlijk nog te bezien of Tampere een succes wordt, maar na wat wij hier vanmorgen hebben gehoord, hopen wij alleszins op een gunstige afloop. Het lijkt er immers op dat wat in het Verdrag van Amsterdam eigenlijk niet meer dan dode letters of loze woorden waren, aan zichtbaarheid wint, tot een bredere consensus leidt en eenvoudigweg niet meer over het hoofd kan worden gezien. Zo begint de weg naar een gemeenschappelijke ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid eindelijk vorm aan te nemen.
De woorden die wij, afgevaardigden, hier zowel vandaag bij het betoog van de voorzitter van de Raad als enkele weken geleden tijdens de hoorzitting van commissaris Vitorino hebben kunnen aanhoren, geven blijk van een filosofische nauwkeurigheid die in schril contrast staat met het stereotiepe taalgebruik dat wij van de Raad en de Commissie gewend zijn. Deze nieuwe benadering van de fundamentele doelstellingen van de interne markt van vrijheid en rechtvaardigheid, of beter gezegd, de waardenmarkt - het gaat dan niet meer om goederen en diensten - stemt ons enigszins optimistisch over de Top van Tampere en de gevolgen daarvan. Waarom?
Ten eerste omdat de opstelling van een handvest voor vrijheid en fundamentele rechten ten grondslag ligt aan de juridische maatregelen die moeten worden getroffen. Ten tweede omdat de traditionele intergouvernementele samenwerking wijkt voor de communautaire methode. Dit moet tot een nieuwe juridische of institutionele Europese identiteit leiden die getuigt van efficiëntie en moderniteit en het mogelijk maakt de tot dusver onuitroeibare problemen aan te pakken die hun oorsprong vinden in de drang naar macht en het juridische en nationalistische fetisjisme.
En ten laatste omdat de zichtbaarheid van deze nieuwe Europese ruimte als toetssteen voor het vertrouwen van de burger wordt gebruikt. In plaats van het probleem te herleiden tot de traditionele tegenstelling "vrijheid versus veiligheid@ wordt aandacht besteed aan de waaier van nieuwe uitdagingen en problemen waarop Europa in de ogen van de Europese burgers een afdoend antwoord moet bieden.

Coelho
Mevrouw de Voorzitter, mevrouw de voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, waarde collega=s, het is algemeen bekend dat de internationale misdaad steeds geraffineerder wordt, met als gevolg dat de middelen die worden aangewend binnen de grenzen van elke lidstaat afzonderlijk onvoldoende resultaat opleveren. Nu de economische dimensie van de Unie een feit is en de politieke dimensie is uitgediept, moeten wij ons op het vrije verkeer van burgers toeleggen. Daar is immers nog heel wat werk aan de winkel. Niet alleen omdat het Verdrag van Amsterdam het recht op veiligheid garandeert, maar vooral omdat het Europees burgerschap geen kans van slagen heeft zolang er geen ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid tot stand komt. Hiertoe dienen inderdaad een aantal onontbeerlijke maatregelen te worden getroffen, namelijk afschaffing van de interne grenzen zonder de veiligheid van de burgers in gevaar te brengen, harmonisering van de regelgeving betreffende de toelating en het verkeer van onderdanen van derde landen in de Europese Unie, waarbij voor een uniform en solidair immigratie- en asielbeleid moet worden gekozen, coördinatie van de acties ter voorkoming en bestrijding van de misdaad, met name van de georganiseerde misdaad (met speciale aandacht voor terrorisme, mensenhandel, misdaad tegen kinderen, drug- en wapenhandel, corruptie en fraude) en tot slot moeten de fundamentele rechten en vrijheden op Europees niveau worden gegarandeerd.
In het licht van de nieuwe verantwoordelijkheden die aan dit Parlement zijn toegekend op grond van het Verdrag van Amsterdam moeten wij ervoor zorgen dat deze ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid werkelijkheid wordt. Het is van belang dat wij daarbij rekening houden met de nationale verschillen en alles in het werk stellen om Europa dichter bij de burger te brengen. Daartoe moeten wij bovenal duidelijkheid nastreven, zowel wat de formulering van de te verwezenlijken doelstellingen als wat de voorstelling hiervan aan de publieke opinie betreft.
Om deze taak tot een goed einde te brengen moeten wij ter wille van Europa, onze burgers en de versterking van de vrijheden, de veiligheid en de rechtvaardigheid de handen ineenslaan en een samenwerking tot stand brengen die berust op efficiëntie en interinstitutionele solidariteit. Het Europees Parlement is bereid deze weg in te slaan. Wat de Commissie betreft, stellen wij hoge verwachtingen in het werk van commissaris António Vitorino en van de Raad verwachten wij reeds duidelijke signalen en beslissingen op de Raad van Tampere.

Leinen
Mevrouw de Voorzitter, het Finse voorzitterschap heeft een enorme verantwoordelijkheid. Veel mensen kijken hoopvol naar Tampere uit en willen echte vooruitgang bij het Europa van de burgers. Mijns inziens is het handvest van de burgerrechten een unieke kans om de mensen van Scandinavië tot de Middellandse Zee te zeggen dat dit Europa niet enkel een markt is. Europa is niet enkel een munt. Europa is vooral een waardegemeenschap die de verworvenheden van onze beschaving, waar wij in de afgelopen eeuwen voor hebben gestreden, verdedigt en bevordert.
Het handvest van de burgerrechten wordt pas interessant als men bij de uitwerking ervan een open en transparante methode volgt. Daarom mag dit geen intergouvernementele conferentie achter gesloten deuren worden. Dit handvest moet in een open dialoog met de burgers worden opgesteld. Mijns inziens zijn burgerrechten als thema in eerste instantie een aangelegenheid van de parlementen, van het Europees Parlement en de nationale parlementen. Daarom moet men mijns inziens op de Top van Tampere werkelijk vooruitkijken en het Europees Parlement een grotere medewerking geven dan in Keulen is afgesproken.
Het gaat hier om Europese burgerrechten en daarom moet men zorgen voor pariteit tussen de vertegenwoordigers van het Europees Parlement en de vertegenwoordigers op nationaal niveau.
Volgens mij zullen de burgers zich voor dit handvest pas gaan interesseren als dit meer wordt dan een plechtige proclamatie. Rechten van de burger moeten toch ook juridisch bindend zijn. Ik hoop dat dit debat de juiste weg zal aangeven voor de manier waarop deze rechten kunnen worden opgenomen in de komende Verdragen. Als wij hier open over spreken en de rechten juridisch vastleggen, hebben wij de kans weer contact te krijgen met de burgers in Europa.

Hernández Mollar
B (ES) Mevrouw de Voorzitter, wij staan in deze zittingsperiode voor een uitdaging die van grote betekenis is voor de Europese eenwording. In de vorige zittingsperiode heeft dit Parlement ja gezegd tegen de monetaire unie, en ja tegen sociale integratie; wij hebben immers van de werkgelegenheid de kern en de stuwende kracht van het Europees sociaal beleid gemaakt. Nu dienen wij ook tegen een Europese ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid ja te zeggen.
De Europese Raad van Tampere, die B ere wie ere toekomt B te danken is aan het initiatief en de inzet van de Spaanse minister-president José María Aznar, moet dit onderwerp met dezelfde politieke wil aanpakken als de Raad op de buitengewone Top van Luxemburg toonde om de ernstige werkloosheid te bestrijden. Het migratiefenomeen is voor ons een uitdaging die wij moedig, realistisch, en met een grote dosis menselijkheid en begrip tegemoet moet treden.
Solidariteit en integratie moeten de hoekstenen van ons immigratiebeleid vormen. Zoals in het Parlement al is gezegd, moeten juridische, economische en sociale oplossingen en de controle op immigratiestromen op een gemeenschappelijke beleidsfilosofie berusten. Het gaat hier niet om een probleem van Spanje, Duitsland of Italië; het gaat om een probleem van de Europese Unie. Daarom moet op de aanstaande Europese Raad in Tampere het begrip immigratie als zodanig worden verduidelijkt. Immigratie om politieke redenen is één ding, maar economische immigratie is iets anders, en je kunt niet voor beide dezelfde oplossingen gebruiken.
Ook het begrip "asiel" moet worden verduidelijkt, want dat wordt maar al te vaak verward met andere thema's zoals illegale immigratie en problemen in verband met de vreemdelingenwetgeving.
Zoals is voorzien in het Verdrag van Amsterdam, zouden de gevolgen van de opvang van vluchtelingen en ontheemden op een redelijke manier over alle lidstaten moeten worden verdeeld. Hetzelfde geldt voor de sterke migratiedruk van uitsluitend economische aard, die bijvoorbeeld uitgaat van derde landen aan de Middellandse Zee of aan de zuidgrens van de Unie.
Om dat te kunnen doen, is het belangrijk de politieke, geografische en economische achtergronden van iedere crisis en van ieder type immigratie te analyseren. Het zou niet redelijk en niet doelmatig zijn om bij de lastenverdeling alle lidstaten over een kam te scheren, vooral niet bij de verdeling van vluchtelingen.
Tenslotte, mevrouw de Voorzitter, denk ik dat sociale integratie het schild is dat bescherming biedt tegen de uitingen van racisme en vreemdelingenhaat die de laatste tijd in enkele Europese landen de kop opsteken.
Mevrouw de Voorzitter, tot besluit wil ik ook een beroep doen op de landen waar de migratiestromen vandaan komen. Het is niet voldoende dat alleen de Europese UnieY
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)

Karamanou
Mevrouw de Voorzitter, geachte collega=s, ik voer hier het woord enkele uren nadat het verschrikkelijk vliegtuigongeluk heeft plaatsgevonden en ik moet u zeggen dat wij als Griekse delegatie zwaar geschokt zijn. Wij hebben onze plaatsvervangend minister van Buitenlandse Zaken, Yannos Kranidiotis, verloren die het leven liet op het moment dat hij zijn plicht vervulde. Hij was een groot, door Europese idealen gedreven politicus. Hij heeft een belangrijke bijdrage geleverd aan de vrede en de samenwerking op de Balkan en aan de verzoening tussen Griekenland en Turkije. Yannos Kranidiotis is lid geweest van het Europees Parlement en toen hij in februari 1997 naar Griekenland werd teruggeroepen om daar de taak van plaatsvervangend minister van Buitenlandse Zaken op zich te nemen, was ik zijn opvolgster. Vergeeft u mij, mevrouw de Voorzitter, waarde collega=s, deze interventie en mijn ontroering.
Mevrouw de fungerend voorzitter Halonen, uw van concrete voorstellen voorziene toespraak heeft mij grote voldoening gegeven. U hebt mij in mijn overtuiging gesterkt dat Tampere inderdaad een zeer belangrijk procedure op gang kan brengen en een mijlpaal kan worden in het Europese integratieproces. Wij verwachten dat de Raad - evenals het Europees Parlement vandaag - de Europese burgers een klinkende boodschap geeft en duidelijk maakt dat de Europese Unie zich daadwerkelijk interesseert voor de vitale belangen van de burger en deze behartigt. Als voorbeeld noem ik de verbetering van de interne veiligheid, het vrije verkeer, de vrije toegang tot justitie, de bestrijding van de internationale georganiseerde misdaad, de grenscontrole en de eerbiediging van de grondvrijheden en grondrechten.
De Raad van Tampere kan en moet gebruik maken van de nieuwe mogelijkheden uit het Verdrag van Amsterdam en zorgen voor daadwerkelijke vooruitgang in enkele cruciale sectoren, zoals ten eerste de harmonisatie van het immigratiebeleid en asielbeleid - waarbij men natuurlijk moet streven naar een zo groot mogelijke bescherming van de rechten van de vluchtelingen; ten tweede een billijke lastenverdeling bij de opvang van vluchtelingen uit met name crisisgebieden, zoals kortgeleden in de Balkan het geval was en ten derde de verbetering van de interne veiligheid van de burger, waarbij men zich niet mag beperken tot politiemaatregelen.
Tot slot is mijns inziens nu de tijd rijp om de voorstellen van Griekenland over te nemen. Daarin is onder meer sprake van de verwezenlijking van een "snelle toegang van de burger tot justitie@ met behulp van alternatieve instrumenten, zoals bemiddeling en schikking voor opening van een proces en tevens de totstandbrenging van een geharmoniseerd stelsel van openbare orde en geschillenbeslechting op grond van de beginselen van vrijheid, democratie, eerbiediging van de grondvrijheden en de rechtstaat.

De Voorzitter
B Waarde collega, wij begrijpen uw emotie naar aanleiding van het bericht van het overlijden van uw onderminister van Buitenlandse Zaken. De Voorzitter heeft namens dit Parlement haar medeleven aan u en uw volk betuigd.

Kauppi
B (FI) Mevrouw de Voorzitter, minister Halonen, veiligheid is een van de belangrijkste zaken die de Europese burgers zorgen baart. De top van Tampere zal een antwoord proberen te vinden op de belangrijke uitdaging die het scheppen van een veiliger Europa is. Een van de belangrijkste zaken tijdens de vergaderingen is een gemeenschappelijk Europees immigratiebeleid. De gedachte van een gemeenschappelijk asielbeleid en supranationale lastenverdeling is mooi, maar in de praktijk zeer moeilijk uitvoerbaar. Een vrijwillige lastenverdeling is daarentegen ook voor de communautaire werkzaamheden een goed uitgangspunt. Als wij met vrijwillige lastenverdeling niet de gewenste resultaten boeken, zouden wij kunnen overwegen de kosten veroorzaakt door vluchtelingen te vergoeden aan de lidstaten waar de migratiestromen naar toe gaan. Dit heeft ook u, mevrouw de minister, voorgesteld. Het gebruik van economische instrumenten zou overigens als onderdeel van het vluchtelingenbeleid van de lidstaten geaccepteerd moeten worden. Bijvoorbeeld in mijn land van herkomst Finland, dat zeer ver van de recente crisishaarden verwijderd ligt, is men het er alom over eens dat mensen in nood het beste geholpen kunnen worden in een gebied dat zo dicht mogelijk bij hun eigen woonplaats ligt.
De laatste tijd zijn er voorstellen gedaan om de samenwerking op het gebied van politie en justitie van de derde pijler naar de bevoegdheden van de Gemeenschap over te brengen. Dit zal de samenwerking waarschijnlijk vergemakkelijken. Het voorstel maakt echter zeer duidelijk inbreuk op de kernbevoegdheden van de natiestaten, het recht om te zorgen voor de instandhouding van het rechtsstelsel en het controleren van de naleving van wetten op hun gebied. De sterke en zwakke kanten van het voorstel moeten daarom grondig worden onderzocht. De samenwerking binnen de derde pijler is voldoende zolang de Europese Unie geen eigen politiemacht heeft. De samenwerking is dus altijd gebaseerd op de werkzaamheden van de politiemacht van de lidstaten, die men met behulp van Europol probeert te vergemakkelijken. Ook voor wat betreft de voorgestelde onderzoeksteams is de situatie dezelfde. De kwestie van het verschuiven van de gemeenschappelijke bevoegdheden wordt pas echt actueel als men in de Unie een supranationale politiemacht wil oprichten.
Ik sta volledig achter het scheppen van een Europese justitiële ruimte en het oprichten van een werkgroep die zich hiermee bezighoudt. Het recht van de burgers rechtvaardig behandeld te worden B access to justice B moet gegarandeerd worden en de burgers moeten zeker kunnen zijn van voldoende hulp als ze in aanraking komen met justitie van een andere lidstaat. Ik steun van harte de oprichting van een werkgroep die deze zaak onderzoekt. Het scheppen van een Europese justitiële ruimte moet deel uitmaken van het nieuwe Europa van de burgers.

Carnero González
B (ES) Mevrouw de Voorzitter, een van de boeken van de Nobelprijswinnaar voor de literatuur García Márquez heet "De generaal in zijn labyrint". Die titel is een verwijzing naar de levensloop van de onafhankelijkheidsstrijder Simón Bolivar.
Lezing van bijlage IV van de Europese Raad van Keulen geeft de indruk dat de Raad zich, wat het handvest voor de grondrechten betreft, ook in een soort labyrint bevindt.
De instellingen zijn vast in staat om uiteindelijk uit dat labyrint te komen, al dan niet tegen hun zin. Het probleem ligt niet bij de instellingen, die er tenslotte wel in zullen slagen het labyrint van de Raad rondom het handvest voor de grondrechten te verlaten. Het probleem ligt bij de burgers, het schuilt in de frustratie die nog bovenop het gevoel kan komen dat in de publieke opinie toch al heerst met betrekking tot bepaalde aspecten van de Europese eenwording.
Ik denk dat het daarom essentieel is dat er in Tampere beslissingen worden genomen die de situatie duidelijker maken. Die beslissingen moeten, voor wat het karakter en de inhoud van het handvest betreft, een stap vooruit betekenen ten opzichte van het positieve besluit dat al in Keulen is genomen. Ook moet er duidelijkheid komen over de verhouding van het handvest voor de grondrechten tot de intergouvernementele conferentie, over de procedures voor het opstellen ervan, en zelfs over de aanneming.
Een handvest dat bindend is en waarop men zich kan beroepen. Een handvest dat de rechten van burgers, en uiteindelijk, die van de burgers van Europa moet versterken. Een handvest dat moet gelden voor allen die binnen de Unie wonen en werken. Een handvest dat daarom in verband staat met de intergouvernementele conferentie, omdat het Verdrag van Amsterdam moet worden herzien. Een handvest waar het Europees Parlement actief aan moet meewerken, en met voldoende leden om te garanderen dat alle politieke stromingen binnen de Unie goed zijn vertegenwoordigd. Maar vooral: een handvest dat moet worden aangenomen.
De term "proclamatie" die in Keulen werd gebezigd, schiet duidelijk tekort. Nogmaals: vanuit het Parlement moeten wij ervoor zorgen dat de Raad uit zijn labyrint komt.

Giannakou Koutsikou
Mevrouw de Voorzitter, ik wil het voorzitterschap bedanken voor zijn uiting van medeleven na het verschrikkelijke vliegtuigongeluk en de dood van de plaatsvervangend minister van Buitenlandse Zaken van Griekenland. Als Nea Dimokratia en als oppositiepartij in Griekenland willen wij ons diep leedwezen betuigen en duidelijk maken hoezeer wij zijn getroffen door het verlies van onze oud-collega met wie wij, als plaatsvervangend minister van Buitenlandse Zaken, altijd een uitstekende samenwerking hebben gehad.
De Raad van Tampere is uiterst belangrijk. Wij gaan akkoord met hetgeen de fungerend voorzitter van de Raad zei, maar uit haar woorden komt niet echt een duidelijk politieke wil tot uiting voor bijvoorbeeld de harmonisatie. Mevrouw de fungerend voorzitter van de Raad, het lijdt geen twijfel dat het immigratiebeleid niet losgekoppeld kan worden van het buitenlands beleid. In het buitenlands beleid overheersen soms echter andere overwegingen en daardoor kan het komen dat dit beleid afbreuk doet aan de humanitaire aspecten van het asielbeleid en het immigratiebeleid. Natuurlijk kan Europa zijn deuren niet dicht doen, maar Europa kan zijn deuren evenmin wagenwijd open zetten en gettovorming aanmoedigen. Dus moet Europa de noodzakelijke voorwaarden scheppen. Hoogstwaarschijnlijk moeten wij deze beleidsvormen in nauw verband brengen met het ontwikkelings- en samenwerkingsbeleid dat, als wij het door de jaren heen bekijken en kijken naar de middelen die daarvoor zijn uitgetrokken, weinig succes heeft geboekt.
Het grootste probleem speelt zich echter achter de schermen af. Er bestaat een nauwe band tussen georganiseerde criminaliteit, terrorisme, drugshandel en andere misdaadsectoren. Wij zijn gedwongen de activiteiten van deze kringen en van met name de georganiseerde misdaad op grote afstand te volgen, en wij zijn niet bij machte er iets tegen te doen. Wij hebben absoluut behoefte aan een ruimte van rechtvaardigheid en veiligheid en aan harmonisatie, maar daarvoor is politieke wil nodig.

De Voorzitter
B Ik heb twee ontwerpresoluties ontvangen overeenkomstig artikel 37, lid 2 van het Reglement.

Halonen
Mevrouw de Voorzitter, het is mij binnen de beschikbare tijd helaas onmogelijk een gedetailleerd antwoord te geven op alle vragen die hier zijn gesteld, maar we hebben ze genoteerd en bij vervolgdebatten en voorbereidingen zal ik op alle mogelijke manieren de gedachten achter de vragen in ogenschouw te nemen en zal ik u op een passende manier meer antwoorden geven.
De door menig spreker naar voren gebrachte kwestie van het opstellen van een handvest van grondrechten speelt natuurlijk indirect mee op de top in Tampere, omdat we een nieuwe stap vooruit willen zetten en de mensen in de Europese Unie een veiliger ruimte willen garanderen, maar het handvest van grondrechten is in Tampere geen echt discussiepunt. Daarvoor wordt immers een eigen orgaan opgericht, waarin een vertegenwoordiging van het Europees Parlement ook welkom zal zijn.
Wat de afvaardiging van het Europees Parlement in Tampere betreft, weet u waarschijnlijk, dat Voorzitter Fontaine bij aanvang van de top aanwezig zal zijn. Bovendien is uw resolutie bij ons bekend en wordt er ook rekening gehouden met de hier gevoerde debatten.
Van de vragen die in deze vergadering naar voren zijn gebracht, heb ik er een paar uitgekozen en die zal ik beantwoorden. Allereerst de vraag van de heer Pirker over de immigratiestrategie. Die vormt een belangrijke basis voor de debatten in Tampere, maar in de Raad heerst hierover nog geen eensgezindheid. Daarom wordt hierover in Tampere wel gedebatteerd, maar beschikken wij nog niet over een gereed document hierover. Wat de Eurodac-verordening betreft, streven wij ernaar deze nu tijdens het Finse voorzitterschap aanvaard te krijgen, maar u weet wellicht dat wij van het Europees Parlement een nieuw advies hierover verwachten.
Wat betreft de vraag van de heer Watson over het opvolgen van het asielbeleid en de samenwerking met de UNHCR, zijn we het volledig met elkaar eens. Juist op deze basis heb ik mijn eigen toespraak gebouwd. Ik ben het met u eens dat Europa zich niet van de buitenwereld moet afsluiten, maar dat het open moet zijn in zijn betrekkingen met het buitenland. Wij zitten in de VN, de Raad van Europa en de OVSE en juist zo kunnen wij ook ongedwongen contacten met de rest van de wereld leggen.
Over de vraag van de heer Wuori wil ik slechts kort zeggen dat het Finse voorzitterschap op zich openheid respecteert, en hoewel hij nooit lid was van het nationale parlement, weet hij vast en zeker dat zowel in Finland als in de andere lidstaten de nationale parlementen een soort autonomie hebben, waar een regeringsvertegenwoordiger in dit verband niet aan mag tornen.
De heer Seppänen bracht in zijn interventie namens zijn fractie de controle van Europol ter sprake. Finland is van mening dat de huidige controle voldoende is zolang we geen vooruitgang hebben geboekt, maar in de toekomst zal het controlesysteem zeker ontwikkeld moeten worden. Ik zal ook zijn opmerkingen over elektronische systemen ter harte nemen en ik beloof deze zaak verder te onderzoeken.
Over de vragen van de heer Schulz en anderen over de justitiële ruimte en de grondrechten wil ik zeggen dat ik heb onderstreept dat de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid gebouwd moet worden op basis van gemeenschappelijke waarden, met respect voor de mensenrechten en nadruk op non-discriminatie.
Dan wil ik nog een zaak ter sprake brengen. Ik ben zeer tevreden dat in menige interventie naar voren is gebracht dat wij van de Europese Unie geen vesting willen maken, maar dat wij er een ruimte van veiligheid van willen maken, die normale betrekkingen met zijn omgeving onderhoudt. Ik wil er persoonlijk nog op wijzen dat de Europese Unie niet hetzelfde is als Europa en dat de wereld buiten de Europese Unie niet een en al armoede, honger en wanhoop is. Daar zijn natuurlijk problemen, maar daar zijn ook landen met een zeer hoog ontwikkelingsniveau die bereid zijn met ons samen te werken. Ik noem als voorbeelden Noorwegen, IJsland en Zwitserland. Ik wil er ook op wijzen dat het onze taak is zowel in de Verenigde Naties, de OVSE als de Raad van Europa actief te zijn. Het principe van de democratie is dat de mensen niet slechts objecten van de macht zijn, ze zijn ook subjecten van de macht en dat moeten we beseffen bij het leggen van samenwerkingsverbanden met derden.
Wij hebben in de Europese Unie echt niet voortdurend nieuwe richtlijnen nodig. Heel vaak gaat het erom dat we ons moeten houden aan al genomen besluiten. Het gaat er ook om dat we de bestaande overeenkomsten binnen de VN of de Raad van Europa respecteren en uitvoeren en dat we alle lidstaten ervan overtuigen dit te doen.
Het kan zijn dat ik door het Griekse vliegtuigongeluk zelf ook met een nog iets gevoeliger oor dan normaal uw kritiek op het ontbreken van samenwerking heb aangehoord, maar ik wil u namens de Raad verzekeren dat wij ook in de Europese Unie erop moeten vertrouwen dat de nationale democratie hier in uw midden de eigen democratie van de Europese Unie steeds meer aanvult. Zij vormen samen B hier ben ik zeker van en menig spreker heeft dit ook gezegd B de juiste combinatie, waarmee wij in de toekomst zowel het handvest van de grondrechten kunnen opstellen als kunnen voortbouwen op de top van Tampere en zijn beginselen, zonder dat dit slechts verklaringen blijven, zodat wij ook met praktische zaken verder kunnen. Ik hoop dat ik ook hierin uw vertrouwen kan winnen.

Situatie op Oost-Timor
De Voorzitter
B Aan de orde is de verklaring van de Raad over de situatie op Oost-Timor.
Het debat zal vanmiddag plaatsvinden, na het debat over het verslag van mevrouw Dührkop Dührkop en de heer Fabra Vallés.

Halonen
Mevrouw de Voorzitter, leden van het Europees Parlement, de Europese Unie heeft vanaf het begin van het proces de pogingen van Portugal en Indonesië gesteund om onder auspiciën van de VN te komen tot een duurzame oplossing voor Oost-Timor die door de internationale gemeenschap wordt aanvaard en die gebaseerd is op het zelfbeschikkingsrecht van de Oost-Timorese bevolking. De Unie zet doelbewust haar inspanningen voort om dit doel te bereiken. Wij hebben, bij besluit van de Raad Algemene Zaken in april 1999, de Commissie gevraagd economische en sociale programma=s voor te bereiden om de voorwaarden voor het oprichten van Oost-Timorese instellingen te verbeteren.
Zoals wij weten, roept het enthousiasme onder de Oost-Timorezen om te gaan stemmen respect op. De Raad Algemene Zaken heeft maandag verklaard dat de Oost-Timorezen ook in de toekomst recht hebben op onze volledige steun. Wij zijn bereid Oost-Timor te erkennen als het door de VN geleide onafhankelijkheidsproces zich heeft voltrokken.
In dit verband wil ik nogmaals de VN-operatie UNAMET bedanken voor het onuitputtelijke werk dat haar personeel heeft verricht om onder zeer moeilijke omstandigheden het referendum door te laten gaan. Tegelijkertijd wil ik mijn dankbaarheid overbrengen aan de Ierse minister van Buitenlandse Zaken Andrews, die als persoonlijk vertegenwoordiger van de fungerend voorzitter optrad bij de waarneming bij het referendum op Oost-Timor, alsook de Britse minister van Buitenlandse Zaken Cook, die de fungerend voorzitter vertegenwoordigde bij de vergadering van de APEC. Wij wilden dat ook de Raad van ministers bij deze gelegenheden vertegenwoordigd werd, hoewel de fungerend voorzitter zelf niet de hele week aanwezig kon zijn vanwege haar verplichtingen in de plenaire vergadering van het Parlement. Ik wil ook de delegatie van waarnemers van het Europees Parlement bedanken en alle anderen die aan de waarneming hebben deelgenomen. De internationale aanwezigheid was zeer belangrijk voor het welslagen van het referendum. Ik geloof dat de waarnemers ook persoonlijk bijdroegen aan de veiligheid die nog tijdens het referendum heerste.
Hoewel wij ons allen bewust waren van dreigende ongeregeldheden, kwam de hevigheid van de terreur na het referendum toch als een verrassing. De Unie heeft gedurende de crisis zware druk op de Indonesische regering uitgeoefend om te zorgen dat zij haar verplichtingen zou nakomen om de veiligheid te garanderen en de situatie op Oost-Timor in de hand te houden.
Ik ben van mening dat wij de goede kant op gaan, maar er is nog een lange weg te gaan. Het lenigen van de humanitaire nood en het samenstellen van een internationale vredesmacht komen nu op de eerste plaats. Hoe sneller de vredesmacht ter plaatse is, hoe beter. De Europese Unie blijft daarom politieke druk uitoefenen om dit te verwezenlijken. Op de tweede plaats is het nu van het allergrootste belang snel humanitaire hulp naar het gebied te brengen. Op dit moment is de situatie het moeilijkst voor degenen die uit hun huizen de bergen in zijn gevlucht en voor de naar West-Timor gedeporteerde Oost-Timorezen, die gedeeltelijk in kampen zijn ondergebracht. Volgens sommige schattingen loopt het aantal vluchtelingen uiteen van 200.000 tot 400.000. Hieruit blijkt wel hoe moeilijk het is een idee van de situatie te krijgen. Wij hebben geen precieze informatie over de gebeurtenissen, omdat de vertegenwoordigers van de internationale gemeenschap niet in het gebied kunnen komen.
Deze mensen hebben directe humanitaire hulp nodig. Zowel intergouvernementele organisaties als NGO=s nemen deel aan de hulp die door de VN wordt gecoördineerd. De Indonesische autoriteiten hebben aangegeven, dat de deuren open staan voor internationale hulp, maar ze zijn niet in staat de veiligheid van de humanitaire hulpverleners te waarborgen. Er kan pas begonnen worden met een adequate hulpoperatie als de humanitaire organisaties een onbelemmerde en veilige toegang tot het gebied hebben. Dit gebeurt uiteindelijk natuurlijk pas met de komst van de internationale vredesmacht, maar wij hebben nu al herhaaldelijk geëist, dat de humanitaire hulp onmiddellijk het gebied binnen moet kunnen komen.
Verschillende landen zijn bereid tot het verlenen van noodhulp. Momenteel worden opslagruimtes in kaart gebracht en leveringen georganiseerd. De Unie heeft de beschikking over in totaal 8 miljoen euro voor humanitaire hulp aan Oost-Timor, zodat de Unie hierdoor al de grootste particuliere hulpverlener is. De vertegenwoordigers van ECHO (European Community=s Humanitarian Organisation) hebben samen met de Indonesische autoriteiten en internationale organisaties de behoefte aan hulp proberen in te schatten. Ik hoop dat de Commissie meer over haar plannen kan vertellen.
Humanitaire hulp moet waarschijnlijk beginnen met luchttransporten, zodat de eerste levensbehoeften zoals levensmiddelen, medicijnen, en andere zaken zoals dekens en kookspullen kunnen worden gedropt in de gebieden waarvan men weet dat zich er vluchtelingen bevinden. Deskundigen zeggen dat droppings uit veiligheidsoverwegingen met Hercules-transportvliegtuigen van een hoogte van 1500 meter moeten worden uitgevoerd, waardoor het moeilijk wordt de hulp op de juiste plaats te krijgen. Er moet echter alles aan gedaan worden om te zorgen dat de hulp op dit moment voldoende is.
De veiligheidssituatie in het gebied zal pas voldoende verbeteren als de internationale vredesmacht ter plekke verschijnt. De Unie heeft continu onderstreept en geëist dat Indonesië verantwoordelijk is voor de orde en veiligheid, maar zoals wij hebben gezien, hebben de Indonesische autoriteiten zich wat dit betreft niet aan hun verplichtingen gehouden. Indonesië heeft nu de komst van een internationale vredesmacht in het gebied toegestaan en ik heb zojuist gehoord dat de VN-Veiligheidsraad het unanieme besluit heeft genomen om een vredesmacht naar Oost-Timor te sturen. Wij eisen dat Indonesië ook in de toekomst goed met de Veiligheidsraad samenwerkt. Wij zullen ervoor zorgen dat de vredesmacht zo snel mogelijk op de plaats van bestemming komt.
Ik wil persoonlijk nog zeggen dat ik ernaar streef ook persoonlijk telefonisch contacten te onderhouden met de lidstaten, Portugal voorop, en via onze afvaardiging ter plaatse met Indonesië en de secretaris-generaal van de VN, Kofi Annan. Ik hoop dat er in de toekomst nog meer mogelijkheden voor nauwe samenwerking zijn.
Ik wil het nog even hebben over een andere ernstige zaak, namelijk de sfeer van terreur en angst die Oost-Timor in zijn greep houdt. Indonesië is niet in staat geweest zich te houden aan de verplichting de orde en veiligheid in het gebied te garanderen en volgens velen ontbrak bij Indonesië zelfs de wil dit te doen. Het gebied wordt beheerst door willekeur. Er zijn bewijzen dat het Indonesische leger en de politie aan de terreur hebben meegewerkt. Volgens humanitaire hulpverleners van de internationale gemeenschap werden vertegenwoordigers van het Internationale Rode Kruis en mensenrechtenorganisaties gedwongen het gebied te verlaten, zodat men zonder de aanwezigheid van buitenlandse waarnemers misdaden kon begaan. De Raad heeft eergisteren zijn grote verontwaardiging hierover uitgesproken evenals over de aanvallen op Oost-Timorezen, humanitaire hulpverleners, geestelijken en mensenrechtenactivisten. Wij hebben in de Raad gepleit voor het bijeenroepen van een speciale vergadering over Oost-Timor van de Mensenrechtencommissie. Wij zullen ook stimuleren dat er zo snel mogelijk een onderzoekscommissie naar het gebied wordt gestuurd om bewijzen te verzamelen om degenen die voor de wreedheden na het referendum verantwoordelijk zijn, op te sporen.
De Raad Algemene Zaken heeft eergisteren de conclusies over de werkzaamheden van de Unie goedgekeurd en een besluit genomen over een gemeenschappelijk standpunt, waarmee een volledig verbod wordt ingesteld op de export naar Indonesië van wapens, munitie en andere benodigdheden voor binnenlandse onderdrukking en terreur. Tegelijkertijd is de bilaterale militaire samenwerking tussen de lidstaten en Indonesië opgeschort. Dit gemeenschappelijk standpunt is vier maanden van kracht en kan zo nodig verlengd worden.
Wij zetten ons in voor de verwezenlijking van het zelfbeschikkingsrecht van Oost-Timor en zijn bevolking, maar moeten tegelijkertijd ook zorg dragen voor de verdere ontwikkeling van Indonesië. De Raad Algemene Zaken heeft dan ook nadrukkelijk gesteld dat de Europese Unie een sterk, democratisch en verenigd Indonesië wil zien. Democratie, eerbiediging van de mensenrechten en de beginselen van de rechtsstaat zijn de fundamenten waar ook de Indonesische maatschappij het beste op kan bouwen. Wij zullen onze onvoorwaardelijke steun geven aan een houding die past bij een democratische samenleving in de internationale gemeenschap.

Stemming
- Ontwerpresolutie (B5-0061/99) van de heer Souchet, namens de UEN-Fractie, ter afsluiting van de verklaring van de heer Romano Prodi, voorgedragen voorzitter van de Commissie

(Het Parlement verwerpt de ontwerpresolutie) - Ontwerpresolutie (B5-0062/99) van de heer Wurtz, namens de GUE/NGL-Fractie, over de investituur van de Commissie Prodi
(Het Parlement verwerpt de ontwerpresolutie)- Ontwerpresolutie (B5-0063/99) van de heer Blokland e.a., namens de EDD-Fractie, over het college van commissarissen en zijn programma
(Het Parlement verwerpt de ontwerpresolutie)- Gezamenlijke ontwerpresolutie over de Commissie-Prodi
Pannella (NI). (IT) Mevrouw de Voorzitter, dit alleen maar om een dringende inlichting te verstrekken die denk ik nuttig is voor u en voor onze Vergadering. Ik deel u mede dat de op twee na grootste parlementaire fractie in Rome, bestaande uit 130 leden, een fractie is waartoe leden behoren die rechtser dan Le Pen en linkser dan Cossutta zijn.
Wij hebben gezien wat er gisteren besloten is: wij zijn geen apen die maar gewoon doen wat een door partijen geregeerd parlement van ons verlangt. Emma Bonino zal straks wel uitleggen waarom wij namens de politieke affiniteit van degenen die geloven in volksvertegenwoordigingen, in democratie en in het recht, namens degenen die een afschuw hebben van de dwang van politieke partijen, bureaucratie en valsheid, nu niet stemmen en ook later niet zullen stemmen. Emma Bonino zal wel tijd hebben om dat uit te leggen.

De Voorzitter
B Hartelijk dank, mijnheer Pannella. Het is heel aardig dat u de heer Prodi de tijd geeft om zich in ons midden te begeven. Ik hoop dat hij niet vastzit in een lift. Mocht dat wel het geval zijn, dan heeft hij tenminste een geldig excuus voor zijn afwezigheid.
(Het Parlement neemt de resolutie aan) (Applaus)

De Voorzitter. B Waarde collega=s, ik ben bang dat we een echt probleem hebben, want ik was en ben nog altijd van plan de heer Prodi het woord te geven.
(De Voorzitter ziet de heer Prodi arriveren)Mijnheer Prodi, vertelt u maar in welke lift u vastzat. Ik kan u vertellen dat het Europees Parlement zojuist met zeer grote meerderheid de resolutie over de Commissie heeft aangenomen. Ik geef u onmiddellijk het woord.

Prodi
Mevrouw de Voorzitter, mijn verontschuldigingen voor deze late komst, maar ik kan een en ander rechtvaardigen. Zoals wel vaker gebeurt in de Europese instellingen, is de Italiaanse tekst van mijn speech ergens blijven hangen tussen Brussel en Straatsburg. Ik zat erop te wachten omdat ik hier alleen maar over de tekst in een vreemde taal beschik die ik bij wijze van aantekening heb gebruikt. Ik ben hier al vanaf 9.00 uur maar ik merk dat ik toch genoopt ben deze speech voor te lezen. Ik zal het in het Italiaans doen door deze tekst te vertalen. Mijn excuses alvast als de vertaling hier en daar niet optimaal is.
Mevrouw de Voorzitter, geachte afgevaardigden, wij verkeren in een beslissend moment van wat naar mijn mening een grootse exercitie in democratie is geweest. Ik ben in deze dagen verscheidene keren voor u verschenen en ik heb u de politieke ideeën van mijn programma en de belangrijke momenten van onze toekomstige betrekkingen uit de doeken gedaan. U heeft de commissarissen aan de tand gevoeld, zowel schriftelijk als mondeling. Wij hebben toezeggingen gedaan voor transparantie, voor efficiency, en wij hebben beloofd dat wij heel nauwkeurig en volledig rekening en verantwoording zullen afleggen voor elke handelwijze van ons.
In de resolutie die zojuist is aangenomen, is een weerklank te vinden van al deze principes van transparantie, verantwoording en efficiency. Het zwaartepunt van uw resolutie ligt bij de toezeggingen die ik vorige week voor de Conferentie van voorzitters heb gedaan. Bij deze plechtige gelegenheid van vanochtend verzeker ik u dat ik mij volledig zal inzetten voor deze vijf punten.
Deze punten vormen de basis voor een nieuwe lente in de betrekkingen tussen onze twee instellingen, een nieuwe cultuur van opening en vooral van onderlinge samenwerking. Een fundamenteel element hierin is de individuele verantwoordelijkheid van de commissarissen. Ik heb al duidelijk en in alle loyaliteit herhaald hoe mijn standpunt op dit punt luidt. Ik geloof dat de bezinning die wij in deze dagen tezamen hebben gehad, daadwerkelijk de kans biedt om ieder probleem dat zich op dit gebied zal voordoen, het hoofd te bieden. Ik wil er geen doekjes om winden: onze ferme inzet voor het principe van collegialiteit, wat voor deze Commissie een spilfunctie vervult, zal op geen enkele wijze gebruikt worden als een soort schild om problemen van individuele verantwoordelijkheid te verstoppen. Dit soort problemen mag geen van ons uit de weg gaan als wij politiek bedrijven, en wij commissarissen nemen die verantwoordelijkheid dan ook op ons, ten overstaan van dit Parlement en ten overstaan van de gehele Europese wereld.
Ik geloof dat deze beginselen van doorslaggevend belang zijn om een sterke Commissie van de grond te krijgen en, ook al zal een sterke Commissie zo nu en dan meningsverschillen met het Parlement hebben - wij zullen heel wat keren nee zeggen - geloof ik dat het van mijn kant en van uw kant veel beter uitkomt om een sterkere partner dan om een zwakkere partner te hebben.
Ik wilde even inhaken op de inhoud van de resolutie. Ik ben het er volledig mee eens dat de manier waarop onze onderlinge betrekkingen geregeld worden, een sleutelelement voor de Europese opbouw is, maar het is niet het enige: ook de burgers moeten hierbij betrokken worden en dat is een fundamenteel vereiste welke voor alle instellingen geldt. Daarom zie ik het als één van mijn belangrijkste taken om in januari de politieke richtsnoeren voor mijn vijfjarig mandaat te presenteren. Tezamen moeten en zullen wij een in politiek opzicht high profile geven aan de betreffende besprekingen in januari.
Ik heb gisteren al gezegd - en ik zeg dat nu weer met zoveel woorden - dat ik sterk zal ijveren om de duurzame ontwikkeling vooruit te helpen en de milieuproblemen het hoofd te bieden. Het lijkt me dat de eerste en belangrijkste zaak is er spoedig voor te zorgen, indien zulks mogelijk is, dat de consumenten weer vertrouwen krijgen in de veiligheid van het voedsel dat ze eten, dat de gezondheid van ons allen beschermd wordt.
Ik zie voorts in dat het van fundamenteel belang is hoe de komende intergouvernementele conferentie ten opzichte van het Europees Parlement wordt voorbereid. Ik beloof u nogmaals - zoals ik al eerder heb gezegd - dat ik me zal inzetten voor een sterke en slagvaardige conferentie. Ik wil ook dat er geen misverstand heerst over de aard van het rapport waartoe ik opdracht heb gegeven aan de heren De Haene, Von Weizsäcker en Lord Simon. Wat u mettertijd ontvangt, is beslist geen rapport van de Commissie. U zult dit rapport dan ook op hetzelfde tijdstip ontvangen als ik. Ik begrijp dat wij tegen de achtergrond van het rapport dat we samen zullen ontvangen een bespreking moeten organiseren die via het Europees Parlement en via de Commissie gaat en een sterke intergouvernementele conferentie voor de top van Helsinki voorbereidt. In dit opzicht is de dialoog die tussen ons is begonnen dus van het hoogste belang.
U heeft van mij ook een interinstitutioneel akkoord gevraagd als basis voor de gedragscode om onze verhouding en onze betrekkingen te regelen. Daar kan ik me volledig in vinden: wij zullen daar dan ook voor moeten gaan zitten en de details in de praktijk bekijken en organiseren. Ik ga ook akkoord met de toezeggingen waar u om gevraagd hebt met betrekking tot de vijf punten die in de preambule van uw resolutie staan: deze moeten natuurlijk in alle details in de toekomstige gedragscode geanalyseerd worden. Ik herinner u er echter aan dat ik als voorzitter van de Commissie mijn verantwoordelijkheid volledig zal uitoefenen. Er staan twee punten in uw resolutie die op de een of andere manier getemperd moeten worden. Allereerst vraagt u dat een lid van de Commissie meteen uit zijn ambt wordt ontheven zodra er een ernstige strafrechtelijke aanklacht tegen hem wordt ingediend. Ik heb geen bevoegdheid daarover te besluiten maar ik heb al verklaard dat als dergelijke beschuldigingen officieel tegen leden van de Commissie worden ingebracht, ik me dan verplicht zal voelen om de consequenties heel nauwkeurig te bestuderen. Ik kan me omstandigheden indenken waarin een lid van de Commissie uit zijn ambt ontheven wil worden in afwachting van een uitspraak. Ik kan me ook gevallen indenken waarin men eventueel ontslag in aanmerking zou moeten nemen maar het betreffende besluit aan de politieke beoordeling van het betrokken Commissielid overlaat en uiteindelijk aan mij in mijn hoedanigheid van voorzitter. In dit opzicht moeten dus de fundamentele rechtsbeginselen gerespecteerd worden en moet uitgegaan worden van onschuld. Basisvrijheden gelden nu eenmaal voor iedereen. Wel kan ik u op het hart drukken dat wij ontzettend streng zullen zijn op dit vlak. Ik wilde nog iets anders in dit verband opmerken. Wat betreft het cruciale element van de verantwoordelijkheid en aansprakelijkheid, zal ik het nooit aanvaarden dat een lid van de Commissie het Parlement zand in de ogen strooit of voorliegt. Onze betrekkingen moeten immers gebaseerd zijn op wederzijds vertrouwen.
In de tweede plaats wilt u uw standpunt kenbaar maken over de gedragscodes voor de commissarissen en voor topbenoemingen alvorens deze codes door de nieuwe Commissie worden toegepast. Als voorzitter moet ik u zeggen dat het voor mij essentieel is dat deze regels al op de eerste dag van aantreden van de nieuwe Commissie van kracht zijn. Ik wil niet dat er een misverstand bestaat over de onmiddellijke inzet bij het proces van hervorming waarvan deze gedragscodes het signaal binnen de Commissie vormen. Dit betekent echter niet dat deze codes in steen gebeiteld zijn. U heeft ze ontvangen, u kunt er opmerkingen over maken en ik zal daar heel nauwlettend naar luisteren. Het is dus niet zo dat er absoluut niet aan gesleuteld mag worden.
Verschillende punten waarvoor gepleit wordt en die in het nieuwe kaderakkoord staan, hebben betrekking op de transparantie. Ik heb u gezegd dat de nieuwe Commissie open zal staan voor uw suggesties. De Commissie heeft zich ertoe verbonden om mee te doen aan de vergaderingen van de Parlementscommissies en aan de plenaire vergaderingen, zodat alle belangrijke politieke vraagstukken besproken worden. De Commissie heeft ook heel resoluut toegezegd om, binnen de grenzen van het mogelijke, te bezien hoe de deelname van het Parlement op alle gebieden verbeterd kan worden.
Ik zie dat u heel veel belang hecht aan de internationale akkoorden. Hopelijk ziet u echter in dat onze bereidheid om u te raadplegen gerijmd moet worden met de noodzaak de besprekingen op efficiënte wijze te voeren. Ik verzeker u dat ik binnen deze grenzen mijn best zal doen om ook deze hoofdstukken open te houden.
Ik heb gezien dat u ook het buitenlands en veiligheidsbeleid en de derde pijler aankaart. De Commissie zal met u samenwerken om te bezien wat de beste manier is om te verzekeren dat u heel snel de nodige informatie binnenkrijgt. Ik ben bereid om de belangrijke besluiten van de Commissie rechtstreeks in een plenaire vergadering aan te kondigen wanneer dat nodig blijkt, wanneer u dat opportuun acht. Wij moeten nog bezien hoe het voor u en ook voor ons in de praktijk ingekleed kan worden om deze informatie op wekelijkse basis te organiseren, buiten de plenaire vergaderweken van het Parlement om.
Tevens is voor u de beschikbaarheid van de documenten belangrijk. Dit is een kwestie van overdracht - hoewel dat niet het belangrijkste is - maar het gaat er ook om, zoals u zelf zegt, dat er vaste regels worden opgesteld ingeval de toegang gereserveerd is. Ik ben het ermee eens dat wij speciale procedures moeten vaststellen voor het doorsturen aan de voorzitter van de Commissie begrotingscontrole van gevoelige documenten over fraudegevallen. Maar ik moet hier wel een caveat inlassen voor wat betreft de interne stukken die over fraude gaan. Men heeft er destijds heel hard voor gepleit dat er een onafhankelijke OLAF in het leven werd geroepen. Over de documenten van dat orgaan kan ik u dus niets beloven. De OLAF moet immers onafhankelijk zijn. Ik geloof dat zij zeker een plicht tot transparantie hebben, maar dat moet dus aan de OLAF zelf gevraagd worden; anders zou ik iets beweren wat indruist tegen wat ik van de OLAF weet.
Ik kan bevestigen dat het, vooral in een overheidsadministratie, van groot belang is dat het personeel de plicht heeft om iedere verdenking van fraude, malversatie of ongeregeldheid te melden. Even belangrijk is dat de ambtenaren zich van deze plicht kunnen kwijten met behulp van een consequent systeem dat genoeg garanties biedt inzake hun eigen rechten en de rechten van degenen waartegen een aanklacht wordt geuit.
Een nieuwe en onafhankelijke OLAF heeft de plicht om ieder geval te definiëren. Ik ben het er ook mee eens dat de betreffende plichten van de ambtenaren en de vrijwaringsregels in officiële reglementeringen worden vastgelegd. De heer Kinnock heeft u reeds een toezegging op dit punt gedaan.
Ik voel me sterk aangemoedigd door de vorming van de nieuwe Commissie en de ervaring die ik tot nu toe heb opgedaan met onze samenwerking. Ik merk dat wij afstevenen op een goede politieke sfeer van wederzijds begrip om de basis te leggen voor een hechte samenwerking. Met een beetje goede wil van beide zijden krijgen wij een goede en constructieve samenwerking van de grond.
Bij de voorbereiding van dit antwoord heb ik echt getracht inhoudelijk in te gaan op wat u gevraagd heeft. Ik weet dat de stemming van vandaag niet alleen gaat over deze aspecten van ons gemeenschappelijk werk, maar ook over wat wij samen voor Europa moeten doen. Wij hebben de nodige toezeggingen gedaan en ik verzeker u dat wij ons volledig zullen inzetten in de drie grote richtingen waar u en wij beiden achter staan. Ten eerste hebben wij ons best gedaan om Europa te voorzien van een nieuwe configuratie van haar instellingen, door ons namelijk gedegen voor te bereiden op deze intergouvernementele conferentie die een essentiële rol voor onze toekomst speelt. Deze conferentie zal van essentieel belang zijn, omdat wij ons samen hebben voorbereid op het tweede doel, een doel dat op de een of andere manier ons hele beleid zal veranderen: ik heb het over de uitbreiding, die ons van 362 miljoen tot bijna een half miljard inwoners brengt als dat proces achter de rug is. Wij moeten uitbreiden met landen die een compleet andere geschiedenis, andere gewoontes en een ander inkomensniveau hebben. Dat is een keuze die gedaan is om de pijlers van ons Europa, vrede en vrijheid, te kunnen garanderen. Die pijlers kunnen wij niet garanderen als de uitbreiding niet op een zo open, constructief en sterk mogelijke wijze verloopt.
Tenslotte hebben wij ons voor een derde doel ingezet: wij willen het economisch herstel dat thans is ingezet in dienst stellen van alle burgers, om het dienstig te maken aan de werkgelegenheid, om ook de sociale gerechtigheid vooruit te helpen, om de steunpilaren van dat systeem van sociale bescherming dat Europa heeft uitgevonden te hervormen maar tevens te behouden. Dat systeem heeft in de laatste jaren van hervorming heel wat problemen doorgemaakt, maar wij mogen het absoluut niet in de steek laten, onze burgers mogen absoluut niet zonder bescherming blijven zitten. Dit zijn dus de drie grote taken die wij samen op ons hebben genomen.
Ik hoop, geachte afgevaardigden, dat de komende stemming u en ons in staat stelt om samen aan dit karwei te werken. Het gaat hier werkelijk, zonder enige overdrijving, om een grote historische taak, een institutionele vernieuwing die de wereld tot nu toe niet heeft meegemaakt. Als dergelijke taken, die een radicale breuk betekenen ten opzichte van het verleden, samen aangevat moeten worden, dan is het zaak dat dit met grote eenheid gebeurt, met een eendrachtigheid die in alle moderne democratieën tussen een parlement en een regering moet bestaan. De toekomst van onze Europa ligt in onze dialectiek maar tevens in onze bereidheid tot samenwerking.

De Voorzitter
B Ik dank de voorzitter van de Commissie, de heer Prodi. Zoals afgesproken geef ik iedere fractievoorzitter nu drie minuten spreektijd.

Poettering
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de voorgedragen voorzitter van de Commissie, waarde collega=s, de Fractie van de Europese Volkspartij en de Europese Democraten heeft gisteren in een hartstochtelijk debat beraadslaagd over het besluit dat wij vandaag zouden nemen. Aan dit debat heeft de voormalige voorzitter van de Europese Commissie, Jacques Santer, op indrukwekkende en opmerkelijke wijze bijgedragen en deelgenomen. Ik wil aan het begin van dit korte debat een woord van respect en waardering uitspreken aan het adres van onze collega en vriend Jacques Santer en hem hartelijk danken voor zijn enorme Europese bijdrage als premier van Luxemburg en als voorzitter van de Europese Commissie.
In het debat in onze fractie zijn ook vragen gesteld en twijfels geuit en deze vragen en twijfels blijven overeind. Men mag deze niet verhullen en daarom hebben wij ook respect voor de houding van degenen die zich niet scharen achter het besluit van de grote meerderheid van onze fractie. De overgrote meerderheid van de fractie zal "ja@ zeggen tegen de Commissie van Romano Prodi. Dit is echter noch een blanco cheque, noch een vrijbrief. Wij zullen u, mijnheer Prodi, aan uw woord houden! Dat betekent dat wij precies zullen nagaan of u, na uw bevestiging, de verbintenissen zult nakomen die u vóór uw bevestiging, hier ten overstaan van het Europees Parlement bent aangegaan.
Wij verwachten van u dat u overleg pleegt met het Parlement over uw programma tot het jaar 2005 en dat het een politiek evenwichtig programma zal zijn. U hebt zich daartoe verplicht en u hebt zich met name nogmaals verplicht tot die vijf punten. Ik wil de collega=s van alle fracties, de heer Hänsch, de heer Costa, mevrouw Hautala, de heren Collins en Bonde, hartelijk danken voor het feit dat wij gisteren na een debat van twee uur - onder leiding van onze fractie - erin zijn geslaagd met grote meerderheid een resolutie aan te nemen. Het is onze plicht als Europees Parlement met één stem te spreken, als het om de fundamentele vraagstukken van Europa=s toekomst gaat. De instemming met de resolutie zou nog groter zijn geweest, als in één fractie ook de vertaling in een bepaalde taal beschikbaar was geweest. Die vertaling was er niet en daarom kon die fractie zich niet achter de resolutie scharen. U ziet dat het Parlement met gelijksoortige problemen als de Commissie te kampen heeft, maar dat geeft de Europese Unie ook een menselijk gezicht.
Staat u mij nog een laatste opmerking toe. Wij hebben de afgelopen weken een grote stap vooruit gezet in onze samenwerking. Nu is het onze taak deze weg van de parlementarisering, de democratisering verder te bewandelen en vooral te beantwoorden aan de hoop van de landen in Midden-Europa die tot onze Gemeenschap van rechtvaardigheid, vrede en vrijheid willen toetreden. Daarom zeggen wij "ja@ tegen de voorgedragen Commissie.
(Applaus)
Barón Crespo
B (ES) Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de voorgedragen voorzitter van de Commissie, dames en heren kandidaten, waarde collega's, mijn fractie, de Fractie van de Europese Sociaal-Democraten, heeft gisteren al aangekondigd dat zij B vrijwel unaniem B heeft besloten om voor de Commissie-Prodi te stemmen. Dat besluit is ingegeven door wat voorzitter Prodi vorige week in de Conferentie van voorzitters heeft aangekondigd en door de toezeggingen die hij heeft gedaan.
Naast vijf andere dingen heeft hij ook beloofd om een nieuwe etappe in het proces van Europese eenwording te beginnen, en dat lijkt ons belangrijk. Ik denk dat het zinvol is om dat vandaag te bekrachtigen. Dat wil zeggen: we moeten een door crisis en stagnatie gekenmerkte etappe afsluiten, om vol vertrouwen en met de blik op de toekomst weer een stap vooruit te zetten.
Voorzitter Prodi heeft vandaag een toezegging herhaald die wij cruciaal vinden, namelijk dat hij zijn politieke agenda voor de gehele zittingsperiode zorgvuldig zal voorbereiden, bekend maken en bespreken. Daarnaast heeft hij het hervormingsprogramma van de Commissie aangekondigd. Wij denken daarom dat, als wij samen aan deze nieuwe etappe beginnen, we met elkaar, als metselaars en architecten, het Europa van de toekomst kunnen bouwen.
Ik begrijp ook waarom u bijzonder geïnteresseerd bent in de ontwikkeling van de informatietechnologie in Europa, mijnheer Prodi, want dat is in dit verband een absolute prioriteit.
Een ander punt dat voorzitter Prodi heeft genoemd en dat ik graag wil toelichten, is ons standpunt met betrekking tot de intergouvernementele conferentie.
Mijn fractie waardeert het dat drie deskundigen de opdracht hebben gekregen om de weg voor te bereiden, maar ik denk dat het goed zou zijn als de Commissie gebruik zou maken van het initiatiefrecht dat haar door de Verdragen wordt toegekend, en dat het Parlement erkent. Op die manier kunnen we bepalen hoe we op alle fronten samen terrein kunnen winnen, met het oog op het nieuwe millennium en vooral, op de eerste plaats, met het oog op onze medeburgers.
Wij moeten een nieuw contract sluiten met de volkeren van de Europese Unie, om afspraken te maken over zaken als werkgelegenheid, welvaart, defensie, de aanpassing van ons sociale systeem, het behoud van ons milieu en consumentenbescherming. Een contract om een buitenlands en veiligheidsbeleid te kunnen voeren dat ons in staat stelt de landen die deel uit willen maken van ons gezamenlijke avontuur in ons midden op te nemen en ons continent te stabiliseren; in het oosten, maar ook in het zuiden, in het Middellandse-Zeegebied.
Maar vooral, een contract dat ons in staat stelt om door te gaan met iets waarover ik het helemaal eens ben met voorzitter Prodi: het zo tot de verbeelding sprekende historische avontuur waaraan wij in Europa begonnen zijn. Het aangezicht van ons continent is aan het veranderen door dit avontuur, en hopelijk zal het van beslissende invloed zijn op de toekomst van de geschiedenis van de mensheid.

Cox
Mevrouw de Voorzitter, onze spreektijd is bijna op en het moment om beslissingen te nemen is aangebroken.
Vanaf het begin van de recente crisisperiode heeft de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij een cruciale rol gespeeld door het initiatief te nemen en erop aan te dringen dat de Commissie als uitvoerend orgaan meer rekenschap moet afleggen aan het Parlement. Alle slechte ervaringen van de afgelopen maanden zullen niet voor niets zijn geweest als we de juiste conclusies trekken en ze ook in praktijk brengen. We geloven dat deze Commissie, waarover we zo meteen zullen stemmen, opener, transparanter, ernstiger en hervormingsgezinder wil zijn en meer verantwoording wil afleggen dan al haar voorgangers. We geloven dat de Commissie duidelijk heeft begrepen dat haar verantwoordingsplicht tegenover het Parlement tegelijk een individueel en collegiaal karakter heeft. We geloven dat het Europees Parlement de afgelopen negen maanden het toneel en de drijfveer is geweest van een historisch democratiseringsproces van de Europese Unie.
Vandaag stemmen we in twee delen: eerst over een politieke resolutie en dan over de Commissie. De politieke resolutie, die ondersteund wordt door meer dan 500 leden, stelt een nieuw akkoord vast tussen Parlement en Commissie voor het nieuwe millennium. We hebben dit idee gesteund en bevorderd. We hebben de nadruk gelegd op meer transparantie, een grotere toegang tot documenten en de individuele verantwoordelijkheid van commissarissen.
We beseffen dat dit een delicaat punt is en dat er allerlei voorrechten op het spel staan, maar onze eindconclusie is duidelijk. Wij eisen deze hervormingen omdat we geloven dat hierdoor onze beide instellingen sterker zullen worden en we onze gemeenschappelijke taak voor Europa beter kunnen vervullen. Het Parlement moet vandaag een duidelijk signaal afgeven aan de hoofdsteden van de Unie dat de spelregels inzake verantwoordelijkheid totaal veranderd zijn. Van nu af aan is het uitgesloten dat het dictaat of de arrogantie van nationale regeringen die afzonderlijke commissarissen willen handhaven kan leiden tot het ontslag van de voltallige Commissie.
Collegialiteit mag geen excuus zijn om ieder soort gedrag, inclusief wangedrag, te verdedigen. Ik geloof dat we versterkt uit deze crisis zijn gekomen en dat we met hernieuwde kracht kunnen samenwerken tussen onze instellingen om de Unie goed te laten functioneren. Mijn Fractie B de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij B zou unaniem voor de Commissie en haar voorzitter moeten stemmen. We zijn vast van plan om een nieuw begin te maken voor Europa. Laten we aan de slag gaan.
(Applaus)
Lannoye
B (FR) Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Commissie, in dit eindstadium van een lang proces wil ik u de uitkomst van het debat dat mijn fractie gisteravond hield, niet onthouden. Uiteraard zullen we dit debat nog voortzetten door uw betoog van vandaag te evalueren.
Wij hebben unaniem voor de zojuist aangenomen gezamenlijke resolutie gestemd. De heer Prodi is aan onze verlangens tegemoet gekomen en ik ben ingenomen met zijn reactie op de resolutie, waarin hij zegt zich aan de inhoud van daarvan te binden. Namens mijn fractie kan ik u zeggen dat wij hierover tevreden zijn.
Het functioneren van de instellingen is natuurlijk belangrijk, maar de politieke toekomst van de Europese Unie en de rol die ze in de wereld moet spelen, zijn ook van groot belang. De Europese Commissie is de motor van de Unie en moet als zodanig richting kunnen geven aan haar algemeen beleid. De Commissie mag geen instelling zijn die alleen maar orders uitvoert die van elders komen. Ze moet ervoor zorgen dat de Europese Unie juist een ambitieuze visie ontwikkelt. Onze fractie vindt dat de Unie een toegevoegde waarde moet hebben voor de kwaliteit van het leven van haar burgers. Daarom ben ik blij met de uitspraken van de heer Prodi over de voedselveiligheid, ook al behoeven deze uitspraken enige aanvulling. Bij de kwaliteit van het leven denk ik namelijk ook aan de veiligheid op het werk, de arbeidsomstandigheden, de openbare vrijheden en de werkgelegenheid.
Helaas kan momenteel het merendeel van de burgers niet zeggen wat die toegevoegde waarde is. Op internationaal niveau moet de Unie ervoor zorgen dat de welvaartsverschillen tussen Noord en Zuid niet groter worden dan ze al zijn en dat mondialisering niet per definitie leidt tot meer milieuvervuiling en afbrokkeling van het sociale stelsel in de Unie en daarbuiten. Dit is momenteel helaas wel het geval.
De Unie is niet goed bezig als ze zich groei, een verdergaande liberalisering en een zeer bescheiden duurzame ontwikkeling ten doel stelt. Deze punten, mijnheer Prodi, vormden echter wel de kern van uw debat van gisteren. Alle leden van mijn fractie betreuren dit. We hadden uiteraard echt niet verwacht dat we al onze standpunten in deze Commissie zouden herkennen, maar hoopten wel dat u in uw voornemens blijk zou geven van een ambitieuze visie op de rol van Europa. Dat was helaas niet het geval. U hebt vandaag een mooi betoog gehouden, maar we zijn wel teleurgesteld in uw plannen voor Europa.
Mijn fractie schaart zich dus achter de institutionele hervorming, maar keurt uw politieke voornemens af. Niet iedereen binnen de fractie was overigens deze mening toegedaan. Iedereen mocht naar eigen inzicht stemmen. Ik zeg u dit omdat wij willen laten zien dat we de transparantie, waarover momenteel zoveel te doen is, hoog in het vaandel hebben staan. Sommigen vinden dat het nieuwe team in staat moet zijn belangrijke politieke veranderingen door te voeren. Ze baseren hun mening op de opstelling van een aantal van de kandidaat-commissarissen en op de veranderde houding van de Commissie jegens het Parlement. Anderen zijn daarentegen van mening dat ze de publieke opinie een verkeerd politiek signaal zouden geven als ze voor zouden stemmen. Ze vinden dat de Commissie te weinig duidelijke plannen heeft en willen dit aan de kaak stellen door tegen te stemmen.
Dit is de boodschap die ik namens mijn fractie moest overbrengen, mijnheer de voorzitter van de Commissie. Ik hoop dat u deze boodschap als constructieve kritiek opvat en vol overtuiging met ons de dialoog wilt aangaan, want dat willen we in de fractie allemaal.
(Applaus)
Wurtz
B (FR) Mevrouw de Voorzitter, gisteren heb ik aangegeven waarom mijn fractie onmogelijk haar vertrouwen in de Commissie-Prodi kon stellen.
Het is een goede zaak dat de relatie tussen deze instelling en het Parlement aan het veranderen is. We willen er graag aan meewerken om van de aangekondigde bestuurlijke hervorming een succes te maken. Om aan de hooggespannen verwachtingen van onze medeburgers tegemoet te komen is er echter meer nodig dan ingrijpende veranderingen in het functioneren van de Commissie. Deze instelling moet ook in politiek opzicht flink van koers veranderen. Helaas heb ik tijdens de hoorzittingen van de voorgedragen commissarissen en in de toespraken van de heer Prodi niets gehoord dat op een dergelijke koerswijziging zou kunnen wijzen.
De Commissie is de ernstigste crisis in haar bestaan nog maar nauwelijks te boven en miljoenen kiezers hebben hun twijfels geuit over de Europese Unie als geheel. Het is dan ook tijd dat er nieuwe perspectieven geopend worden en daden worden gesteld die de burger nieuwe hoop bieden. Uit ervaring weten we dat een Europese Unie niet alleen uit een interne markt en richtlijnen kan bestaan. De Unie komt pas werkelijk tot stand als mensen willen samenwerken om de doelstellingen die ze voor ogen hebben te verwezenlijken.
Ik ben ervan overtuigd dat Europa het vertrouwen van de publieke opinie en de sympathie van veel volkeren op deze wereld zal herwinnen als het zijn eigen waarden en plannen gestalte kan geven als tegenwicht voor het steeds machtiger wordende neoliberalisme.
Wij zijn van mening, mevrouw de Voorzitter, dat het de Commissie momenteel aan deze ambitie ontbreekt. Daarom kunnen we in deze Commissie niet ons vertrouwen stellen.

Collins
Mevrouw de Voorzitter, voorzitter van de Commissie, 1999 was een moeilijk jaar voor de centrale instellingen van de EU, omdat de problemen die aan het licht zijn gekomen in verband met de verantwoordelijkheid voor de administratie van verscheidene EU-initiatieven de betrekkingen tussen het Europees Parlement en de Commissie zwaar op de proef hebben gesteld.
Ik zou de leden van de nieuwe Commissie en alle leden van het Parlement op het hart willen drukken dat we de gebeurtenissen van dit jaar zo vlug mogelijk achter ons moeten laten. We moeten ons met name bezinnen over de problemen van de laatste twaalf maanden en leren van de fouten die we duidelijk hebben gemaakt. We moeten zorgen voor een besluitvormingsstructuur op het niveau van de EU die ons de zekerheid geeft dat alle beslissingen kunnen worden verantwoord.
In de resolutie die vandaag werd ingediend door de Fractie Unie voor een Europa van Nationale Staten onderstrepen we het belang van een goed en betrouwbaar management bij de administratie van alle EU-programma=s en -initiatieven. Aangezien de Commissie verantwoordelijk is voor het toezicht op het dagelijks bestuur van zo vele beleidssectoren van de EU, moet zij de verplichtingen die op dit punt voortvloeien uit het Verdrag nauwlettend in acht nemen. De uitdagingen voor de Europese Unie zijn zo groot dat de institutionele impasse geen beletsel mag vormen voor Commissie en Parlement om hun wetgevende taken uit te voeren. De Europese Unie kan niet efficiënt functioneren zonder een goede samenwerking en verstandhouding tussen Commissie, Parlement en Raad. Het ligt niet in mijn bedoeling om te pleiten voor een besluitvorming in de Europese Unie die gefundeerd is op een institutionele impasse. Volgens mij moet ook de Commissie erkennen dat de ruimere toepassing van de medebeslissingsprocedure inhoudt dat het Parlement gelijke zeggenschap krijgt in de formulering van EU-richtlijnen en Bverordeningen voor 38 verschillende economische en sociale sectoren. De medebeslissingsprocedure heeft betrekking op een waaier van activiteiten, onder andere in de vervoersector, maar ook op het gebied van regionaal beleid, sociaal beleid, werkgelegenheidsinitiatieven, structuurfondsen, consumentenbescherming, volksgezondheid en milieubeleid. Als de medebeslissingsprocedure niet efficiënt wordt toegepast, dan zullen uiteindelijk alle interne besluitvormingsprocedures van de Unie gebukt gaan onder inefficiëntie. Dat is wel het laatste wat we in deze kritieke fase kunnen gebruiken.
De allergrootste uitdaging voor de Europese Unie is de voorbereiding van het uitbreidingsproces waarbij rond het jaar 2004-2005 zes nieuwe landen zullen toetreden tot de Unie. Er liggen thans 37 discussiepunten op tafel waarover moet worden onderhandeld tussen de Unie en de kandidaat-landen. Dit zullen taaie onderhandelingen worden en om het uitbreidingsproces tot een goed einde te brengen is een institutionele hervorming binnen de EU noodzakelijk.
Tenslotte, de Commissie en het Parlement moeten ervoor zorgen dat ze in staat zijn harde beslissingen te nemen in een geest van verstandhouding en eensgezindheid. Ik hoop dat we allemaal lering hebben getrokken uit de gebeurtenissen van het voorbije jaar. De Fractie Unie voor een Europa van Nationale Staten heeft wel degelijk een gezamenlijk standpunt. Iedere nationale delegatie stemt naar eigen goeddunken. De Ierse delegatie zal stemmen voor de heer Prodi en de Commissie.

Bonde
B (DA) Mevrouw de Voorzitter, met de Commissie-Prodi krijgt de EU voor het eerst een echte regering. Deze is voortgebracht door de vijftien eerste ministers, maar is nu onafhankelijk, vrij van elke controle door de lidstaten, ver van de nationale parlementen en mijlenver van de gewone kiezers en belastingbetalers, en nog steeds niet onderworpen aan de controle van het Europees Parlement. De kiezers en de nationale parlementen moeten een deel van hun macht aan Prodi afstaan, maar die macht vinden we hier in het Parlement niet terug. De invloed van de kiezers wordt weer beknot. De uitvoerende macht wint aan belang ten koste van de wetgevende macht. De heer Prodi belooft dat hij zal luisteren en dat hij een commissaris zal sturen telkens wanneer wij erom vragen. Wanneer het Parlement zijn vertrouwen in een commissaris heeft verloren, zal hij ernstig overwegen of hij de betreffende commissaris de laan uitstuurt. Maar de beslissing wordt alleen door hem en door de Commissie genomen. Zij beslissen of ze ons, de kiezers en de nationale parlementen willen vertrouwen en de Commissie is met haar twintig leden nog steeds de enige die nieuwe wetgeving kan goedkeuren of verwerpen. Binnen de Commissie zelf hebben de directeurs-generaal hun machtsposities weer ingenomen. Voor hen is het begrip openheid inhoudsloos, terwijl de heer Prodi openheid belooft. De talrijke antwoorden die we tijdens de hoorzittingen gehoord hebben, waren nog door de ambtenaren van de vorige Commissie opgesteld. In het ontwerp van de antwoorden die de heer Kinnock diende te geven, hadden de ambtenaren bovendien geschreven dat de Nederlandse ambtenaar, Paul Van Buitenen, een probleem vormt omdat hij de fractievoorzitters teveel documenten had overhandigd. Dat de Commissie de fraude verborgen had, vonden ze geen probleem. Er zijn dus nog altijd ambtenaren die niets geleerd hebben.
Het Comité van Wijzen stelt voor een openbaar ministerie op te richten en in de lidstaten meer supranationale controle uit te oefenen. De Commissie en de meerderheid van het Parlement willen dat een toenemend aantal regels en projecten vanuit Brussel geregeld wordt. Het gevolg daarvan is meer centralisme, meer fraude en over vijf jaar zal een nieuw Comité van Wijzen een nieuw rapport kunnen opstellen over de toenemende fraude in de EU, want de fraude ontstaat door het gebrek aan openheid en door centralisme. Controle kan iets onthullen, maar de oplossing is een radicale beperking van taken en projecten in Brussel, waarbij men zich alleen concentreert op de grensoverschrijdende problemen die niet nationaal noch regionaal kunnen worden opgelost. Een slankere, open en democratische EU moet de toekomstige koers zijn.
Mijn fractie voor een Europa van Democratie en Diversiteit, kan de Commissie geen politieke steun aanbieden, maar wel ijverige, kritische en constructieve oppositie. De democratische droom bestaat erin voor alle mensen dezelfde levensomstandigheden te scheppen, wat niet hetzelfde is als een gelijke behandeling van iedereen, want wij zijn allemaal verschillend in onze diversiteit en dat is juist onze kracht.

Bonino
Mevrouw de Voorzitter, ik neem het woord namens de zeven radicale afgevaardigden en bedank hierbij de Niet-Ingeschrevenen die mij deze spreektijd hebben gegund.
Mijnheer de voorzitter van de Commissie, wij zeven radicalen hebben gisteren ons standpunt kenbaar gemaakt, maar wij hebben niet deelgenomen aan de vorige stemming en zullen ook aan de komende stemmingen niet meedoen totdat, beste collega's, dit Parlement het probleem van de waardigheid, van de rechten en plichten van het Parlementslid als zodanig heeft opgelost.
Met dat ongehoorde besluit van gisteren, beste collega's, mevrouw de Voorzitter, hebt u ervoor gezorgd dat er voortaan twee soorten leden bestaan: aan de ene kant, de eersteklasseleden, de goeden, die van u, van de fatsoenlijke fracties, van uw bureaucratieën, de "lottizzazione" -club van degenen die zo verzot zijn op het onderling verkavelen van macht en postjes, en aan de andere kant, de slechten, zoals ik en mijn collega' s hier, gewoon omdat wij niet afhankelijk zijn van uw bureaucratieën en particratieën.
Dit is onwaardig. Dit is onwaardig voor de gekozenen, maar ook, beste Barón Crespo, voor de kiezers. U hebt besloten dat er eersteklaskiezers zijn en kiezers die slechts tweederangs zijn. Dat nemen wij niet. Vandaag begint de strijd. En wat voor hypocrisie, wat voor conformisme wordt hier ten toon gespreid, collega's! Jullie Italianen komen toch uit een land waarvan het parlement een gemengde fractie heeft, de op een na grootste overigens. Daarin zitten afgevaardigden van uiterst rechts en van uiterst links, met nog wat groenen erbij, en er kraait geen haan naar! Maar zodra u hier moet stemmen, dan gaat dat ineens op zo'n manier!
Beste collega' s, in uw nationale parlementen vindt u het een koud kunstje om het overheidsgeld onder elkaar te verdelen. Waarom dan al die huichelarij, om ons wát te verbieden? Om ons te verbieden ons parlementaire werk te doen. Wij mogen, omdat wij "lastige" leden zijn, leden die u niet aanstaan, geen amendement of resolutie indienen. Het enige wat u ons nog wel toestaat is op een knopje te drukken.
Beste collega's, daar doe ik niet aan mee! Wij zeven radicale afgevaardigden doen niet mee aan dit soort poppenkast! Kijk eens naar uw fracties! Die fracties zijn gewoon werkinstrumenten, zij hebben niet eens een politiek standpunt. Drie fracties zijn hier opgestaan om te zeggen dat zij geen gemeenschappelijk politiek standpunt hadden. Dus, beste collega's, dienen die fracties alleen om het geld en de ambtenaren beter te verdelen. Dit Parlement moet daar eens mee ophouden!
Wij hervatten vanaf vandaag de strijd voor de waardigheid, de legaliteit, de rechtsstaat, voor de rechten en plichten van door de burgers gekozen afgevaardigden. De burgers hebben ons gekozen zoals zij u hebben gekozen. Wij hebben dezelfde rechten en plichten als u en dezelfde waardigheid. Ik hoop dat velen van u, collega's, in de bres zullen springen voor de waardigheid van het Parlement en van de leden tegen de bureaucratie en de particratie. Dit is onze nieuwe strijd, totdat dit Parlement, door een gemengde fractie te creëren, de gekozen leden hun rechten en plichten zal teruggeven.

Ontwerpbesluit (B5-0064/99), van de Conferentie van voorzitters, houdende verkiezing van de voorgedragen Commissie
(Het Parlement neemt het ontwerpbesluit aan)De Voorzitter. B Ik geloof dat ik u kan feliciteren, voorzitter Romano Prodi, net als de hele groep van commissarissen, die nu niet langer voorgedragen maar volwaardige commissarissen zijn.
(Levendig applaus)
Hautala
B (FI) Mijnheer de Voorzitter, wij hebben nu een nieuwe Commissie voor vijf jaar gekregen en ik wil de houding van mijn fractie ten opzichte van de nieuwe Commissie enigszins preciseren. Een groot deel van ons is van mening dat wij nieuwe betrekkingen met de Commissie aangaan en dat betekent concreet, dat het Parlement en de Commissie vanaf nu zeer nauw zullen gaan samenwerken. Zo besloot een deel van ons vertrouwen aan de Commissie te geven, omdat wij vinden dat er een zeer belangrijk begin in deze betrekkingen is gemaakt. Wij waarderen ook de uitgebreide samenwerking tussen de fracties bij het aannemen van de verklaring, waarin wordt geëist dat de Commissie de individuele verantwoordelijkheid van afzonderlijke commissarissen serieus neemt. Wij zijn er zeer tevreden over dat het Parlement in zijn geheel het belang van openbaarheid van documenten en het verkrijgen van informatie door de burgers onderstreept. Wij hebben ook benadrukt dat het Parlement en de Europese burgermaatschappij voortaan ook meer betrokken moeten worden bij de herziening van het Europese Verdrag en bij de intergouvernementele conferenties. Enkelen van ons hebben echter gezegd dat zij niet veel groen beleid van de nieuwe Commissie verwachten en onze hele fractie zal er zorg voor dragen dat de Commissie voldoende belang hecht aan het creëren van een sociaal Europa en aan het principe van duurzame ontwikkeling, zodat hier in alle besluitvorming voldoende rekening mee wordt gehouden. Wij zijn er echter zeker van dat Commissievoorzitter Prodi naar het Parlement heeft geluisterd en wij gaan nu met de nieuwe Commissie samenwerken.

Berthu
B (FR) Mijnheer de Voorzitter, net als de Deense delegatie heeft de Franse delegatie van mijn fractie tijdens het hoofddebat aangegeven waarom ze niet haar vertrouwen kan stellen in een Commissie die zich als de regering van Europa beschouwt, zonder dat de burgers zich ooit expliciet voorstander hebben getoond van een dergelijke status voor deze instelling.
Het Europees Parlement neemt met plezier aan dit spel deel. De tekst die net in stemming is gebracht droeg immers als titel "ontwerpbesluit houdende verkiezing van de voorgedragen Commissie@. Van een verkiezing door dit Parlement is echter geen sprake. Vanuit juridisch oogpunt gaat het immers om de goedkeuring van de commissarissen. En van een verkiezing door de Europese burgers is al helemaal geen sprake. De meeste kiezers hier in Frankrijk en ongetwijfeld ook in veel andere landen, hebben zelfs nog nooit van de heer Prodi gehoord.
Ik wil van deze stemverklaring gebruik maken om een andere resolutie in herinnering te brengen met betrekking tot enkele beloften die de Commissie-Prodi heeft gedaan op belangrijke gebieden van veelal technische aard. Deze beloften hebben betrekking op de gedragscode, de ethiek en de transparantie. Uiteraard scharen we ons achter de meeste van deze beloften. We kunnen met name de verplichtingen onderschrijven die de Commissie op zich neemt met betrekking tot een betere informatieverstrekking. Zo hoop ik dat de afgevaardigden beter geïnformeerd worden over de onderhandelingen in het kader van de Millennium-ronde dan tijdens de Uruguay-ronde het geval was. Helaas heeft Europa tot nu toe teveel toegegeven aan de voorstanders van een ultieme vorm van vrijhandel waarbij de onderhandelingen zich in het diepste geheim afspelen.
Helaas zijn er enkele absurde bepalingen in deze resolutie opgenomen. In één bepaling staat bijvoorbeeld dat de Commissie-Prodi belooft een omvangrijk programma van institutionele hervormingen op de agenda van de intergouvernementele conferentie te zetten, naast de drie agendapunten die reeds bekend zijn. Natuurlijk is de Commissie tot nader order geenszins bevoegd eigenhandig punten op de agenda van de volgende IGC te zetten. Deze bepaling laat in ieder geval zien dat het Europees Parlement en de Commissie elkaar zullen steunen zodat ze hun bevoegdheden kunnen uitbreiden en de beschikkingen van de Raad met voeten kunnen treden.
De Raad stelt zich in deze zaak zo onnozel op dat hij zelfs ons medelijden niet waard is. Ook zijn houding inzake het vraagstuk van het Handvest van de grondrechten kan ons niet bekoren. Wij zullen in ieder geval tegen de resolutie stemmen waarin deze bepaling is opgenomen.

Paisley
Mijnheer de Voorzitter, het is een schande dat in deze cruciale fase van de Europese geschiedenis er een smet kleeft aan de Commissie. Mijnheer Prodi mag dan nog zo protesteren, hij en zijn college hebben een ernstige klap gekregen. Wanneer hij ons chanteert door te dreigen met ontslag, dan toont hij een zwakke plek, die tenslotte zal ontaarden in een etterbuil.
Indien deze stemming had plaatsgevonden voor de verkiezingen, was de uitkomst zeker anders geweest. Zoals ik vanmorgen reeds heb verklaard in dit Parlement, hebben de mensen die ik vertegenwoordig vooral geen vertrouwen in commissaris Patten. De manier waarop hij onze vermoorde en verminkte politiemensen heeft beledigd is onaanvaardbaar. De heer Patten zal het misschien vergeten, maar wij zullen het nooit vergeten. De heer Patten kan hun heldendaden dan wel wegcijferen, maar wij zullen ervoor zorgen dat hun heldendaden levend worden gehouden. Ik breng ze vandaag een plechtige groet in dit Parlement.

Meijer
B Voorzitter, verenigd links heeft al aangegeven wat onze bezwaren zijn tegen de neoliberale voornemens van het voorgestelde team Prodi. Dat bezwaar geldt in het bijzonder de Nederlandse kandidaat Bolkestein want hij is de meest uitgesproken voorstander van een beleid van bezuiniging, privatisering, deregulering en belastingverlaging. Enkele maanden terug, tijdens de verkiezingsstrijd voor dit Parlement riepen de lijstaanvoerders van bijna alle Nederlandse partijen dat Bolkestein beslist geen lid van de Europese Commissie zou mogen worden. Door zijn vaak provocerende opvattingen werd hij als euroscepticus bestempeld.
Ik denk eigenlijk niet dat hij dat ooit geweest is. Wel ziet hij Nederland graag als een belastingparadijs voor grote bedrijven en hoge inkomens en wil hij dat de Europese Unie hem daarin niet hindert. Daarom past zeker de portefeuille belastingharmonisatie slecht bij hem. Maar inmiddels heeft de grote meerderheid van de Nederlandse leden van dit Parlement dwars tegen hun belofte aan de kiezers in, ingestemd met een Commissie waarvan Bolkestein deel uitmaakt. Mijn partij, de socialistische partij in Nederland doet daaraan niet mee.

Ortuondo Larrea
B (ES) Mijnheer de Voorzitter, ik betreur het dat bijna geen enkel lid van de gekozen Europese Commissie aanwezig is.
De stemverklaring die ik hier afleg, is gericht aan de heer Prodi. Ik hoop dat iemand hem die na zal sturen om de boodschap over te brengen.
Volgens veel geschiedkundigen en antropologen zijn de Basken het oudste volk van Europa. Ondanks hun geringe aantal, bewaren zij al honderden of zelfs duizenden jaren hun eigen taal en cultuur en een aantal bijzondere tradities.
Dat is al heel wat, maar bestaan er nog veel meer dingen die aantonen dat de Basken een aparte positie innemen. Dat zijn niet alleen zaken van sociale, biologische, juridische of bestuurlijke aard, maar vooral ook van economische en fiscale aard.
De stapsgewijze absorptie en de historische assimilatie van Baskenland door de Spaanse staat B steeds ten gevolge van militaire nederlagen B en de massale intocht van immigranten uit andere delen van het Iberisch schiereiland, hebben geleid tot de vervaging en verwatering van onze persoonlijkheid, van onze oorspronkelijke Baskische identiteit.
Daarom bestaat er een slepend politiek conflict tussen Baskenland en de Spaanse staat, dat heeft geleid tot geweld. Net als de meerderheid van de Basken wijs ik dat geweld af, maar hoe dan ook heeft het een spoor van doden en gewonden getrokken; van pijn, afpersing en angst, en van vele onschuldige slachtoffers.
Er is ons omwille van het staatsbelang veel ontnomen. Toch is er een teken dat wijst op onze identiteit, een duidelijk kenmerk van zelfbestuur en soevereiniteit dat alle historische tegenslagen en veranderingen heeft weerstaan. Ik doel op de volledige fiscale autonomie, de exclusieve bevoegdheid die Baskenland heeft om alle belastingen, heffingen en accijnzen te innen. Die autonomie strekt zich ook uit tot begrotingskwesties en de besteding van de openbare middelen.
Gelukkig leven wij in Euskadi tegenwoordig, net als in Noord-Ierland, in een tijd van hoop. De gewapende beweging ETA heeft een staakt-het-vuren afgekondigd, en de meerderheid van de politieke partijen, vakbonden en maatschappelijke groeperingen in Baskenland hebben in Lizarra-Estella (Navarra) een akkoord ondertekend waarin zij aangeven het Baskische conflict uitsluitend door middel van overleg en onderhandeling te willen oplossen. Dat wil zeggen: uitsluitend langs democratische weg.
Nu is het zo dat door de Europese Commissie kritiek is uitgeoefend en vraagtekens zijn geplaatst bij bepaalde fiscale maatregelen die in Baskenland zijn genomen om de economische activiteit te stimuleren en de hoge werkeloosheid te bestrijden. Die maatregelen zijn genomen door Baskische overheidsorganen, die daarmee uitdrukking geven aan hun soevereiniteit en autonomie op dat gebied. Dat zijn rechten waar in de van oudsher Baskische gebieden Navarra en Álava zelfs de fascistische dictator generaal Franco niet aan durfde te komen.
Dit is een historische tijd, waarin wij Basken hebben gekozen voor de Europese eenwording als een democratische weg die ons naar begrip, verzoening en een vreedzaam samenleven met alle Spanjaarden en met alle andere volken van Europa moet voeren. Wat wij op dit moment het minst kunnen gebruiken, en wat het meest ten koste gaat van de vrede die wij nastreven en waarnaar wij verlangen, is dat men de soevereiniteit die ons rest niet respecteert. En dat is de fiscale soevereiniteit, ons economisch erfdeel.
Wij zouden graag voor de nieuwe Europese Commissie hebben gestemd die u aan ons voor heeft gesteld. Maar de antwoorden die wij hebben gekregen van de nieuwe commissarissen die verantwoordelijk zijn voor mededinging en andere zaken die betrekking hebben op Europese regio's, hebben in Baskenland tot ongerustheid en bezorgdheid geleid. Dat maakt het ons onmogelijk de Commissie ons vertrouwen te schenken.
Maar wij hebben ook geen nee willen zeggen. Wij hebben uw kandidatuur en uw voorstellen niet verworpen, omdat wij de deur liever op een kier laten.
Om al deze redenen, mijnheer Prodi, durf ik u om uw steun voor het vredesproces in Euskadi, in Baskenland, te vragen. Met dezelfde bedoeling hebben wij aan het Directoraat-generaal dat zich met de mensenrechten bezighoudt, een voorstel gezonden voor programma's en acties om het vredesproces te bevorderen.
Er is echter één ding dat u bij uitstek kunt doen ten gunste van de vrede in Baskenland, en dat is het bevorderen van het respect voor de historische rechten van de Basken. Eén daarvan is de soevereiniteit op fiscaal gebied die iedere lidstaat van de Europese Unie heeft. Wij zijn bereid die soevereiniteit af te stemmen op die van anderen, maar alleen op basis van een akkoord dat wordt bereikt door overleg en begrip. Niet als er sprake is van minachting en tactloosheid, en nog minder als ons iets wordt opgelegd.
Wij geloven dat de vrede het meer dan waard is over deze aspecten na te denken.
Hartelijk dank voor uw aandacht, mijnheer Prodi. Wij vertrouwen erop dat uw erkende politieke en democratische kwaliteiten ons zullen helpen bij het vinden van een oplossing die voor iedereen bevredigend is.

MacCormick
Mijnheer de Voorzitter, ik heb me bij de stemming onthouden. Ik heb dit gedaan omdat volgens mij, en volgens de heer Hudghton, niet voldoende is bewezen dat deze Commissie is opgewassen tegen haar taak.
Ik twijfel niet aan de kwaliteiten en bekwaamheden van vele commissarissen en erken dat de meerderheid van dit Parlement al met al besloten heeft de benoeming van de hele Commissie te bekrachtigen. We zullen dan ook met plezier samenwerken met deze Commissie. Desalniettemin ben ik nog altijd van mening dat er teveel twijfels bestaan omtrent bepaalde individuen en de leiderscapaciteiten van de Commissie in haar geheel. Deze twijfels blijven bestaan. Een stem voor de Commissie zou ik echt niet kunnen verantwoorden tegenover mijn kiezers in Schotland. Aan de andere kant is er op dit ogenblik nog niet voldoende reden om de Commissie volledig af te wijzen.
In deze omstandigheden lijkt een positieve onthouding mij het beste.

Raschhofer
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega=s, het feit dat in de nieuwe Commissie vier commissarissen zitten die ook reeds deel uitmaakten van het vorige college van commissarissen dat wegens wanbestuur moest aftreden, is een van de redenen waarom wij niet konden instemmen met de voor de lopende periode voorgedragen Commissie. Wij konden echter evenmin instemming betuigen voor de komende periode, omdat een aantal kandidaten zich niet onomwonden bereid heeft verklaard tot aanvaarding van de volledige, individuele verantwoording voor hun ambt.
Daarmee heeft de heer Prodi de kans gemist om met zijn Commissie de noodzakelijke nieuwe start te maken. Hij had, als hij had gewild, de oude commissarissen kunnen uitwisselen en de Europese burgers zo een signaal van transparantie en schoon schip kunnen geven. Het uiteindelijke doel van deze Commissie is haar macht uit te breiden en een soort Europese superregering te worden. Wij zijn het niet eens met deze ontwikkeling. Deze beantwoordt trouwens ook niet aan de wil van de Europese burgers. Ook indien men de aan de stemming onderworpen resolutie beschouwt als een aan de Commissie-Prodi - die wij van de hand wijzen - op te dragen taak, kunnen wij hier niet mee instemmen, omdat hierin de fundamentele eisen van dit Parlement in verband met een goed functionerend bestuur in de Commissie niet verankerd zijn.

Konrad
Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren, er zijn talrijke redenen om de Commissie van de hand te wijzen. Allereerst wil ik u herinneren aan het gebrek aan politiek evenwicht in de Commissie. Ondanks de grandioze verkiezingsoverwinning van de christen-democraten hebben de nieuwe meerderheidsverhoudingen in dit Parlement geen weerspiegeling gevonden in de Commissie. Dat is voor mij niet aanvaardbaar. Verder hebben wij met de heer Busquin uit België en de heer Lamy uit Frankrijk twee mensen in de Commissie die - zoals is bewezen - in schandalen zijn verwikkeld.
Als wij hier vandaag een nieuw begin zouden willen maken, is dat met deze twee heren niet mogelijk. Wij hebben als parlementariërs jegens de Europese burgers de plicht erop toe te zien dat in de Commissie alleen onberispelijke mensen komen te zitten. Dat is niet het geval. Het gaat hier weer eens om, als ik dat zo mag zeggen, gevallen van afschepen, van wegwerken uit de nationale politiek. Wat wij in januari als Parlement hebben gedaan, hebben wij niet gedaan om in september mensen te kiezen die nog erger zijn dan degenen die wij in januari naar huis hebben gestuurd.

Goebbels
B (FR) Mijnheer de Voorzitter, ik wil u graag laten weten waarom ik mij van stemming over de resolutie onthouden heb. In de resolutie staat namelijk een subparagraaf b) die naar mijn mening in strijd is met een zeer belangrijk aspect van de Europese institutionele structuur, namelijk het initiatiefrecht van de Commissie. Deze instelling behoort als college te handelen en zou als enige instelling mogen beschikken over het recht Europese wetsvoorstellen te doen.
Het Parlement denkt dat het een grote overwinning heeft behaald. De heer Prodi heeft ons namelijk de garantie gegeven dat hij rekening zal houden met de wetgevingsinitiatieven van het Europees Parlement. De lidstaten en de nationale bureaucratieën zullen nu ook een dergelijke aandacht gaan eisen. U zult zien dat de nationale regeringen, nog meer dan het Europees Parlement, de Commissie onder druk zullen zetten. Ik denk dat we er alles aan moeten doen om het initiatiefrecht van de Commissie in bescherming te nemen, anders zal deze instelling op den duur niet meer zijn dan een brievenbus of een orgaan dat uitsluitend uitvoerende taken verricht. Dit Parlement zal veel invloed op de Commissie blijven uitoefenen zolang zij een politiek orgaan blijft. Als het initiatiefrecht van de Commissie echter gaat verwateren, zal de invloed van het Parlement afnemen.

Bourlanges
B (FR) Mijnheer de Voorzitter, alvorens ik met mijn stemverklaring begin, wil ik een vraag stellen. Ik zou willen weten in welke hoedanigheid mevrouw Schreyer hier aanwezig is. Wij hebben onze goedkeuring aan haar gegeven en ik heb voor haar gestemd, maar ze is nog altijd niet benoemd. Dat is werkelijk absurd. Het doet mij overigens deugd dat ze vandaag mijn betoog kan aanhoren.
(Onderbreking van de Voorzitter: "Er is een overgangsperiode van één dag, mijnheer Bourlanges")
Precies, en dat is nu juist de reden van mijn verbazing en mijn stemverklaring. Ik heb vier maal voor de Commissie gestemd, omdat ik vertrouwen heb in de heer Prodi en zijn team. In deze stemverklaring wil ik benadrukken dat het Parlement zich juridisch gezien onjuist heeft opgesteld. Artikel 214 is heel stellig: de opeenvolging van procedures wordt hierin duidelijk beschreven en er wordt een onderscheid gemaakt tussen het moment waarop de voorgedragen voorzitter benoemd wordt en het moment waarop het college wordt goedgekeurd. Doel hiervan is het politieke gezag van de voorzitter te beschermen. Tot nu toe hebben we altijd eerst de Commissie goedgekeurd alvorens we de voorzitter daadwerkelijk benoemden. Nu hebben we als eerste de benoeming van de heer Prodi goedgekeurd, terwijl volgens de handelingen van 19 juli de beoogde commissarissen al waren aangewezen. Vervolgens hebben we ons tijdens de derde en vierde stemming gebaseerd op het besluit van vóór 19 juli. Ik vind dat het Parlement deze zaak niet goed heeft aangepakt. We hadden nauwlettender dan de Raad de zeer strikte bepalingen van artikel 214 moeten naleven.

Breyer
Mijnheer de Voorzitter, ik had vandaag graag volmondig vóór de Commissie gestemd. Ik heb echter helaas met mijn onthouding een "maar@ tot uitdrukking willen brengen, want alhoewel er uitstekende commissarissen zijn - vooral mevrouw Schreyer en mevrouw Wallström hebben mij overtuigd - vond ik de redevoeringen van de heer Prodi meer dan teleurstellend. Mijns inziens volstaat het niet intentieverklaringen af te leggen. Men moet duidelijk zeggen welke kant de hervormingen in de Europese Unie uitgaan. Voor mij was het allemaal te lyrisch en te weinig concreet. Daarom wilde ik met mijn onthouding duidelijk maken dat dit te weinig is en dat wij in de komende jaren ervoor moeten zorgen dat de Commissie haar belofte inlost en niet bij lyriek stil blijft staan. Ik hoop ook dat het de heer Prodi zal lukken ondanks alles tot een sterke figuur in de Europese Unie uit te groeien. Ik heb wel bewust niet "nee@ gestemd, maar ik had wel graag in volle overtuiging "ja@ gezegd, ware het niet dat de verklaringen van de heer Prodi zo teleurstellend waren.

Gorostiaga Atxalandabaso
B (FR) Mijnheer de Voorzitter, ik druk mij in de prachtige Franse taal uit om aan te geven dat ik deze taal vanaf nu niet meer zal spreken zolang Frankrijk de Baskische taal niet erkend heeft.
En ik zal in deze vergaderzaal ook geen Spaans spreken zolang de Baskische taal in ons land niet volledig is erkend.
(FR) Ik wil hieraan toevoegen dat ik het tafereel dat zich hier vanochtend heeft afgespeeld, schandalig vind. Hiervan is vooral mevrouw Halonen het slachtoffer geworden. Het getuigt van een totaal gebrek aan respect jegens een dame die juist over zulke indrukwekkende kwaliteiten beschikt.
(EN) Euskal Herritarrok, de linkse Baskische fractie, heeft gestemd tegen de benoeming van de Commissie, ook al wisten we dat de heer Prodi erin geslaagd is het vertrouwen van de meerderheid van dit Parlement te winnen.
We weten nu dat de nieuwe Commissie zeker niet het vertrouwen geniet van de meeste Europeanen. Na de vertoning van vanmorgen betwijfel ik of het Parlement nog het vertrouwen geniet van de meeste Europeanen, met name de Europeanen die nog altijd geloven dat het mogelijk is een nieuwe Europese Unie tot stand te brengen waarin vrijheid en rechtvaardigheid de leidende beginselen zijn.
Mila esker.

Carlotti
Net als mijn collega=s van de Fractie van de Europese Sociaal-Democraten, die allen bijzonder nauwlettend en toegewijd de hoorzittingen van de kandidaat-commissarissen hebben bijgewoond, ben ik ingenomen met deze procedure die ons zoveel informatie verschaft over het karakter en de intenties van onze toekomstige gesprekspartners bij uitstek.
Het toekomstige uitvoerende college moest een "overgangsexamen@ afleggen tegenover de gekozen vertegenwoordigers van de Europese burgers. Ik beschouw deze ontwikkeling als een belangrijke fase in het democratiseringsproces waarin de Europese instellingen zich bevinden. Deze democratisering is immers het stokpaardje van de socialisten.
Een aantal kandidaat-commissarissen heeft zich terughoudend opgesteld met betrekking tot thema=s als het sociale Europa of de werkgelegenheid. Met name de hoorzitting van mevrouw Palacio was in dit opzicht weinig overtuigend. De algemene indruk die de commissarissen achterlieten, was hierdoor niet echt bevredigend.
De Europese rechtse partijen probeerden met hun felle, soms persoonlijke en beledigende aanvallen op verschillende commissarissen, overduidelijk hun interne verdeeldheid te maskeren. Ik bewandel liever de weg van overleg en samenwerking met de toekomstige Commissie.
Ik denk dat het hier om de volgende zaken gaat. De Commissie moet weer een betrouwbare gesprekspartner worden. De schijnbaar eindeloze overgangsperiode moet worden afgesloten, zodat de Commissie haar zware taak weer kan oppakken om in nauwe samenwerking met de Europese afgevaardigden aan de zeer belangrijke uitdagingen voor Europa en zijn burgers het hoofd te bieden.
Met deze zaken in het achterhoofd breng ik mijn stem uit voor de benoeming van de nieuwe Commissie. Dit betekent evenwel niet dat deze instelling van mij een blanco volmacht kan verwachten. Ik wil per onderdeel de kwaliteit van de werkzaamheden van de Commissie kunnen beoordelen.

Caudron
Ik heb persoonlijk naar alle betogen van voorzitter Prodi geluisterd. Verder heb ik alle zes de hoorzittingen van de kandidaat-commissarissen van begin tot eind bijgewoond.
Mijn eerste conclusie is dat we te maken te hebben met een degelijk team en dat de meeste commissarissen berekend zijn op hun specifieke taken.
De tweede conclusie is dat de standpunten van dit team en veel van zijn voorstellen niet bepaald overeenkomen met mijn ideeën over de eenwording en het beheer van Europa. De liberale ideologie overheerst immers en dit komt het sociale aspect en de belangen van de burgers niet ten goede.
Ik zal om 12.00 uur zonder enige aarzeling voor de benoeming van deze Commissie stemmen, en wens haar veel sterkte en geluk. Dit betekent echter niet dat ik over enkele weken het programma van de Commissie voor het jaar 2000 en de komende zittingsperiode klakkeloos zal accepteren.
Ik zal dan, en ook daarna, iedere keer opnieuw bekijken of de voorstellen van de Commissie overeenkomen met het programma op basis waarvan ik op 13 juni gekozen ben. Ik zal mij tijdens de stemmingen door dit uitgangspunt laten leiden.
Persoonlijk zou ik de komende vijf jaar prioriteit willen geven aan de verwezenlijking van de volgende vier zaken:
1 B een democratisch, transparant en efficiënt politiek Europa;
2 B een solide en rechtvaardig sociaal Europa dat opkomt voor de allerzwaksten;
3 B een Europa van de burger, waarin iedere inwoner zich in zijn of haar dagelijkse leven 100% Europeaan voelt;
4 B een Europa dat resoluut "ja" zegt tegen de uitbreiding om zo de vrede te kunnen garanderen.

Cossutta
De fractie waartoe ik behoor, heeft afgesproken om tegen voorzitter Prodi te stemmen.
Ik ben het eens met veel van de bezorgdheid en reserves die de meerderheid van mijn fractie heeft geuit inzake het programma en de samenstelling van de Commissie.
Ik ben het echter niet eens met het richtsnoer van onze fractie om tegen te stemmen.
Ik ken Romano Prodi goed. Ik heb hoge waardering voor zijn leidinggevende capaciteiten en zijn democratische inslag. Voorzitter Prodi heeft aan het hoofd van de regering in Italië gestaan in een beslissende fase voor de toetreding van dat land tot de euro. Ik heb toen volmondig steun verleend aan het werk dat zijn regering afleverde en ik heb er hard voor gevochten, precies een jaar geleden, om te voorkomen dat zijn centrumlinkse regering in gevaar kwam door toedoen van een initiatief van de politieke fractie voorgezeten door de heer Bertinotti.
Ik heb de heer Prodi toen niet mijn vertrouwen ontzegd, en vandaag wil ik dat ook niet doen.
Romano Prodi is als voorzitter van de Commissie voorgedragen door de huidige regering van de Italiaanse Republiek, waarvan mijn partij actief deel uitmaakt. Ik vertrouw erop dat hij met zijn krachtige persoonlijkheid een goede leiding aan de Commissie zal geven en dat hij de beperkingen en onvolkomenheden van zijn programma en zijn formatie zal weten te overwinnen.
Om deze redenen zullen wij Italiaanse communisten, in tegenstelling tot wat de meerderheid van de fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links, waartoe wij behoren, als richtsnoer heeft gegeven, ons op gemotiveerde en precieze wijze onthouden van stemming.

Désir
Nog nooit was de opkomst zo laag als tijdens de laatste Europese verkiezingen. Met name de burgers uit de volkswijken hebben de stembus gemeden. Dit toont aan dat Europa nog altijd ver van de burgers afstaat. De Unie functioneert op ondoorzichtige wijze en bekommert zich meer om de wensen van de markt en de grote bedrijven dan om die van de burgers. Met name de minst bedeelden, werklozen en armen zijn het kind van de rekening.
Dankzij de hoorzittingen van de voorgedragen commissarissen is er vooruitgang geboekt met het hervormen van de Commissie en het aanhalen van de banden tussen de Commissie en het Parlement. Maar belangrijke veranderingen in het beleid van de Unie blijven uit en ook het vertrouwen van de burgers is nog niet hersteld.
Welke perspectieven zijn er voor het sociaal Europa? Welke bescherming genieten de burgers tegen de toenemende invloed van de financiële wereld op de economie? Hoe komt het nieuwe werkgelegenheidsbeleid eruit te zien? Welke grote projecten staan er op stapel, die het algemeen belang dienen en de groei ten goede komen? Wat wordt er gedaan voor het milieu in Europa en wat moeten we onder >duurzame ontwikkeling= verstaan? Hoe moet Europa zich in de WHO-onderhandelingen opstellen om het unieke karakter van het Europees sociaal model te verdedigen en een nieuwe vorm van samenwerking tussen Noord en Zuid te bewerkstelligen?
De verklaring van de voorzitter van de Commissie biedt op deze vragen niet de gewenste antwoorden. De richtsnoeren die de heer Prodi heeft gepresenteerd staan ver af van de programmapunten die de socialisten in Frankrijk, maar ook in veel andere landen, tijdens hun campagnes naar voren hebben gebracht.
Het karakter, de integriteit en de deskundigheid van de voorgedragen commissarissen zijn hier niet in het geding. Ik vind daarom dat de persoonlijke en ongegronde aanvallen van enkele rechtse en extreem-rechtse afgevaardigden op een socialistische leider onacceptabel zijn. Hun motie van wantrouwen moet worden verworpen. Ik zal voor de investituur van de Commissie stemmen. Ik accepteer de samenstelling van de Commissie, wat overigens niet betekent dat ik mijn vertrouwensvotum geef aan een politiek actieprogramma dat nog gepresenteerd moet worden en waarover op zo kort mogelijke termijn met het Parlement gedebatteerd moet worden. Ik vind dat in dit actieprogramma rekening moet worden gehouden met de wensen en verwachtingen van de Europese burgers.
Eriksson, Frahm, Herman Schmid en Sjöstedt (GUE/NGL), schriftelijk. (SV) Een standpunt voor of tegen de Europese Commissie is niet gebaseerd op het vermogen van afzonderlijke commissarissen om hun ambt uit te oefenen. Zo presteerden de Scandinaviërs Nielson en Wallström uitstekend tijdens de hoorzittingen. Als wij hadden kunnen stemmen op afzonderlijke commissarissen, hadden wij hun onze steun gegeven, maar dat staan de verdragen van de EU niet toe.
Onze stellingname tegenover de Commissie concentreert zich rond drie kwesties:
De democratische handelwijze
In dezen vinden wij de dreigementen van commissievoorzitter Prodi onaanvaardbaar. Hij heeft onder andere gedreigd de hele Commissie terug te trekken als het Parlement het hele college niet goedkeurt. Hij is ook in telefoongesprekken met de voorzitter van de conservatieven/christen-democraten, de heer Poettering, tot een regeling gekomen waarbij er geen al te kritische en controversiële vragen zouden worden gesteld tijdens de hoorzittingen. Daardoor kwam bijvoorbeeld de Franse kandidaat Pascal Lamy er te gemakkelijk van af. Lamy was er als kabinetschef van Delors verantwoordelijk voor dat de Commissie haar eigen veiligheidsafdeling tot een "staat in de staat" maakte, zoals gesteld wordt in het rapport van het Comité van Wijzen. Bovendien was hij er verantwoordelijk voor dat de veiligheidsdienst leidinggevend personeel met extreem-rechtse opvattingen rekruteerde.
De politieke inhoud
Deze inhoud kan vooral worden afgeleid uit de verschillende redevoeringen van de heer Prodi. Het neoliberale concept komt daarin zeer duidelijk naar voren. De arbeidsmarkt moet worden gedereguleerd, de sociale verzekeringen en de belastingen moeten worden geharmoniseerd. Het is opvallend dat de regeringen in de EU, die voor een groot deel worden gedomineerd door sociaal-democraten, het eens zijn geworden over een Commissievoorzitter die zo duidelijk niet de opvattingen van de arbeidersbeweging vertegenwoordigt. Dat de EU zich ook in militair opzicht moet ontwikkelen, is een ander stokpaardje van Prodi. Enig begrip voor de Zweedse neutraliteit en de Deense uitzonderingspositie inzake de militaire samenwerking was tijdens de ondervragingen niet te bespeuren. Bij de ondervraging van de kandidaat-commissarissen heerste er ook een opvallende eenstemmigheid over de noodzaak het vetorecht over vrijwel de hele linie af te schaffen. Het is duidelijk: alles gaat in de richting van een Europese staat, een federatie.
De plannen voor de toekomst
Op 14 september sprak de heer Prodi in het Europees Parlement over de behoefte aan glasnost, maar hij zei niets over de invoering van vrijheid van informatieverstrekking voor de werknemers van de Commissie. Bovendien was hij nogal vaag op het punt van concrete hervormingen. Hij wilde geen commentaar geven op het rapport van het Comité van Wijzen, maar vroeg of hij er bij een latere gelegenheid op mocht terugkomen. De heer Prodi wil een versterkte Commissie, die steeds meer taken aan zich trekt en die beslist haar oude monopolie, het recht van wetgevinginitiatief, wil behouden.
Vanwege al het bovenstaande hebben wij besloten tegen de Commissie te stemmen.

Ferrer
Ik heb in de eerste plaats voor de Commissie-Prodi gestemd omdat de heer Prodi helemaal voldoet aan het profiel van de voorzitter die de Europese Unie nodig heeft om het hoofd te bieden aan de uitdagingen waarvoor zij zich op de drempel van het derde millennium gesteld ziet. Daarnaast hebben de commissarissen in het algemeen aangetoond dat zij in staat zijn om op doeltreffende wijze op die uitdagingen in te gaan. Het is niet uitsluitend belangrijk om, in het kader van de globalisering van de economie, economische groei zeker stellen die duurzame en blijvende werkgelegenheid oplevert. Het gaat er ook niet uitsluitend om een diepgaande institutionele hervorming voor te stellen met het oog op de komende intergouvernementele conferentie, of te werken aan de uitbreiding van de Unie en daarmee bij te dragen aan het welzijn van Europa in zijn geheel. Ontegenzeggelijk zijn dat allemaal belangrijke opgaven, maar het gaat er toch vooral om dat het proces van Europese eenwording in de richting van gevoelens en van het geweten gestuurd wordt. Zoals de heer Prodi gisteren zelf al in zijn toespraak zei, gaat het erom één hart en één ziel te scheppen: het hart en de ziel van Europa. Daarnaast is het ook belangrijk om de volkeren van aangrenzende landen werkelijke vrede en welvaart aan te bieden, en wereldwijde samenwerking tot stand te brengen om een maatschappij op te bouwen waarin iedereen het goed heeft, een wereld van vrede en vrijheid.
De heer Prodi is trouw aan de principes waaruit de Europese Unie is voortgekomen, en hij heeft bewezen over bestuurlijke kwaliteiten te beschikken. Ik ben er daarom van overtuigd dat hij de Europese Commissie de goede kant op zal leiden, en in het tempo dat de huidige omstandigheden vereisen. Afgezien van op zichzelf staande kwesties die alleen sommige commissarissen aangaan en die sowieso tot het verleden behoren, heb ik de nieuwe Commissie mijn vertrouwen geschonken in de overtuiging dat het Parlement over de nodige instrumenten beschikt om dat vertrouwen weer op te zeggen als het mocht worden beschaamd. Het hangt nu af van de Commissie, die vandaag onder leiding van voorzitter Prodi van start gaat, of de Europese burger het geloof en het vertrouwen in het proces van Europese eenwording weer terug zal krijgen. Het Parlement heeft deze Commissie in ieder geval de democratische legitimiteit en de transparantie meegegeven waar de burgers om vragen.

Figueiredo
Met de uiteenzetting van de voorzitter van de Commissie wordt een punt gezet achter de werkzaamheden van de commissies die de gelegenheid hebben gehad kennis te nemen van het politieke standpunt van elk van de commissarissen.
In het algemeen werd geopteerd voor de voortzetting van de fundamentele politieke richtsnoeren van de Europese Unie die verantwoordelijk zijn voor de huidige problemen, en vooral voor de werkloosheid en de sociale uitsluiting.
Het grote aantal stemonthoudingen van de laatste verkiezingen heeft duidelijk aangetoond dat de burger maar weinig vertrouwen heeft in de Europese instellingen. Om dit te verhelpen komt het er niet zozeer op aan "een moderne en efficiëntie administratie in te voeren@, als wel nieuwe beleidslijnen uit te stippelen die een positief antwoord bieden op de socio-economische problemen waaraan de lidstaten van de Europese Unie het hoofd moeten bieden.
In wezen blijft alles bij het oude aangezien men ervoor kiest de neoliberale en federalistische koers aan te houden, ook al werd dit standpunt in de uiteenzettingen zo nu en dan opgesmukt met een sociaal tintje, zonder dat er evenwel sprake was van concrete en objectieve maatregelen terzake. Gisteren nog heeft Romano Prodi in zijn betoog duidelijk te kennen gegeven welke richting hij uit wil door te ijveren voor "de verdere herstructurering van de eenheidsmarkt en de bevordering van de liberalisering@ en uitdrukkelijk te onderstrepen dat het liberaliseringsproces in de goederen- en dienstensector moet worden voortgezet.
Het "Europees werkgelegenheidspact@ verliest elke vorm van geloofwaardigheid doordat de criteria van Maastricht en het stabiliteitspact gehandhaafd blijven. Dit aspect, samen met de nadruk die wordt gelegd op de flexibilisering van de arbeidsverhoudingen, toont aan dat voor een toenemende deregulering van deze verhoudingen wordt gekozen. Bovendien werd ook met geen woord gerept over de noodzaak het kapitaalverkeer aan banden te leggen, over de noodzakelijke aanpassing van de nationale socialezekerheidsstelsels aan de huidige demografische tendensen. Dit alles bewijst dat het niet de bedoeling is de sociale rechtvaardigheid te vergroten, maar wel de sociale ongelijkheden te verscherpen.
Op het gebied van de landbouw wordt enerzijds gepleit voor de handhaving van de grote richtsnoeren van het GLB, het gemeenschappelijk landbouwbeleid, en anderzijds voor een verdere liberalisering van de markten. Dit heeft tot gevolg dat de steunmaatregelen en subsidies ook in de toekomst onrechtvaardig zullen worden verdeeld, ten nadele van de familiebedrijven en landen als Portugal, dat hoofdzakelijk kleine landbouwondernemingen telt.
Met betrekking tot het buitenlands en veiligheidsbeleid is men voornemens de federalistische koers aan te houden en wil men de militaristische positie van het GBVB versterken in plaats van resoluut voor samenwerking te kiezen.
Dit zijn de voornaamste redenen waarom wij tegen stemmen.

Fruteau
Met veel genoegen heb ik deelgenomen aan deze belangrijke democratische gebeurtenis, die in de Europese politiek zijn weerga niet kent.
De Europese instellingen zijn versterkt uit de hoorzittingen van de voorgedragen commissarissen tevoorschijn gekomen. Dit geldt met name voor de Europese Commissie en het Europees Parlement. De Europese burgers die de hoorzittingen via de media hebben gevolgd, zullen zich nu hopelijk meer gaan interesseren voor de Europese eenwording.
Om deze redenen en in het licht van de algemeen erkende capaciteiten waarover de commissarissen beschikken, alsmede het feit dat de meesten van hen nauw met het Parlement willen samenwerken, heb ik voor de investituur van de Europese Commissie gestemd.
Tijdens de hoorzittingen kwam bovendien naar voren dat de Commissie heeft toegezegd voor het einde van dit jaar een reeks voorstellen te doen om concreet inhoud te geven aan artikel 299, lid 2 van het Verdrag van Amsterdam. Hierin komt het bijzondere karakter van de ultraperifere regio=s tot uiting en hun recht op bijzondere afwijkende bepalingen om aan hun structurele problemen het hoofd te kunnen bieden.
Wat de met de Unie geassocieerde LGO=s betreft, heeft commissaris Nielson aangegeven dat met het oog op de volgende associatieovereenkomst op zo kort mogelijke termijn een aantal voorstellen moet worden gedaan voor aanpassing van de status van deze landen aan hun huidige situatie. Dit betekent onder meer dat het financieringsinstrument voor de ontwikkeling van deze landen moet worden herzien.
Ik hecht bijzonder veel waarde aan deze twee zaken. De uitspraken die de bevoegde commissarissen op dit gebied gedaan hebben, stemmen mij positief over de toekomstige samenwerking tussen de Commissie en het Parlement.

Gahrton en Schörling
Hoewel sommige kandidaat-commissarissen goede kwalificaties en ecologisch besef hebben getoond en zeker goede commissarissen zouden worden, bijvoorbeeld Margot Wallström en Michaele Schreyer, kunnen wij de Commissie-Prodi niet steunen, enerzijds vanwege het totale gebrek aan ecologisch en sociaal bewustzijn in de programmaverklaring van Romano Prodi, anderzijds vanwege het feit dat er kandidaat-commissarissen zijn die niet helemaal overtuigend overkwamen op het punt van hun geschiktheid en bereidheid om zich volkomen eerlijk tegenover het Parlement op te stellen.
Bovendien vertoonde het optreden van Romano Prodi kanten die met recht zijn geïnterpreteerd als een streven om zich als een soort regeringsleider te manifesteren, hetgeen geen steun vindt in de geldende Unieverdragen en zou neerkomen op verdere stappen op weg naar de Unie als staat. Daarom stemmen wij tegen de Commissie-Prodi voor de periode 23 januari 2000 - 22 januari 2005. Daarentegen zullen wij ons niet verzetten tegen een soort "waarnemende, voorlopige Commissie", voor de periode tot 22 januari 2000. Dat moet dan natuurlijk een andere Commissie zijn dan de huidige Commissie-Santer, die met onmiddellijke ingang moet verdwijnen. Daarom hebben wij ons van stemming onthouden bij de stemming over het restant van de huidige mandaatperiode.

Hudghton
Bij de beoordeling van de Commissie-Prodi heb ik mij vooral laten leiden door de vraag of zijn ploeg van 20 mij ervan heeft kunnen overtuigen dat deze Commissie in staat is het publieke vertrouwen in de Europese Unie en haar instellingen voldoende te herstellen.
Jammer genoeg ben ik na de hoorzittingen van de verschillende commissarissen en de verscheidene verklaringen van de heer Prodi nog steeds niet overtuigd.
Er is veel druk uitgeoefend op de leden om de nieuwe Commissie goed te keuren zodat we kunnen verdergaan met onze gewone werkzaamheden, maar dat doet niets af aan de vele twijfels en vragen omtrent bepaalde aspecten van de Commissie-Prodi.
De heer Prodi ziet de Commissie als een Europese regering. Dit is niet bepaald een opvatting waar ik achter sta of voor zou stemmen, maar zelfs als ik hier wel achter stond, zou ik nog niet deze Commissie kiezen om een dergelijke rol te vervullen.
Ik wil echte en radicale veranderingen zien in het management en de financiële controle binnen de Commissie. Ik wil een werkelijke verandering in de houding van de Commissie tegenover het Europees Parlement. Ik wil een Commissie die de burgers laat zien dat zij hun belangen behartigt en rekening houdt met hun toekomstverwachtingen.
Aangezien de ploeg van de heer Prodi niet heeft kunnen bewijzen dat zij is opgewassen tegen haar taak heb ik mij bij de stemming onthouden.

Inglewood
In de winter van 1998/99 is het Parlement volwassen geworden, toen het de Commissie tot ontslag dwong en zo een plaats veroverde in de Europese politiek. Ik vrees evenwel dat we als instelling hebben gefaald in de manier waarop we de Commissie-Prodi hebben geëvalueerd, want onze evaluatie was ongestructureerd, onsamenhangend en had onvoldoende diepgang. Hierdoor is het me onmogelijk geworden de benoeming van de door de lidstaten aangewezen kandidaten te bekrachtigen.
Volgens mij moet het Parlement voor de evaluatie van de volgende Commissie de Commissie constitutionele zaken de opdracht geven uitgebreide en gedetailleerde procedures op te stellen, zodat de hoorzittingen in de toekomst veel grondiger en diepgaander zullen zijn.
Als dat niet gebeurt, zullen we het vertrouwen van het publiek verliezen en de Europese burgers in de steek laten. Volgens mij hebben we ze met onze beoordeling van de Commissie-Prodi geen goede dienst bewezen.

Lienemann
Tijdens de stemming over de bekrachtiging van de Commissie spreken we ons niet uit over haar programma. Pas aan het einde van het jaar zal het Europees Parlement daarover immers worden geraadpleegd.
We moeten vandaag dus beoordelen of de voorgedragen commissarissen in staat zijn met kennis van zaken en in alle oprechtheid hun taken uit te voeren. Niets van hetgeen we tijdens de hoorzittingen van de commissarissen gehoord hebben rechtvaardigt op dit moment een veto over deze of gene. Laten we zeggen dat de commissarissen het voordeel van de twijfel genieten. Uit de verklaringen die Romano Prodi in het Europees Parlement heeft afgelegd, blijkt daarentegen geenszins dat hij bereid is snel en kloekmoedig op te treden om Europa in dienst van de burgers te stellen en niet in dienst van de financiële wereld, zodat Europa een alternatief kan bieden voor de wereldwijde liberalisering. We vinden dit een teleurstellend en verontrustend feit.
De heer Prodi zegt niets over het Europees sociaal model dat verbeterd moet worden. Dit model is momenteel buitengewoon sober en het werkgelegenheidsbeleid vertoont een groot aantal gebreken. De heer Prodi vervalt in voorzichtige algemeenheden over de institutionele hervormingen. Wij zijn over dit alles bijzonder teleurgesteld.
Tijdens de stemming over de benoeming van de heer Prodi heb ik daarom een negatief advies uitgebracht. De Commissie moet haar politieke beleid herzien en er moet een debat komen over de benodigde maatregelen. In afwachting hiervan heb ik vandaag voor de investituur van de commissarissen gestemd. Ik vind namelijk dat aan de crises en blokkades in onze instellingen een einde moet komen. Bovendien vind ik dat er niet naar individuele zondebokken gezocht moet worden. Het gaat hier immers om de politieke en culturele richting van Europa.
Dit is in zekere zin een administratieve stemming. Het is niet mijn bedoeling een motie van wantrouwen jegens de commissarissen uit te spreken. Mijn stem kan evenmin worden opgevat als een vertrouwensvotum. De nieuwe Commissie moet dit vertrouwen winnen. Ze moet beseffen dat veel afgevaardigden haar zeker zullen afstraffen als blijkt dat haar politieke optreden al even teleurstellend is als het hier gepresenteerde politieke beleid.

Lucas
Mijn beslissing om tegen de Commissie te stemmen is geen lichtvaardige beslissing geweest. Maar na aandachtig te hebben geluisterd naar het debat van vandaag en naar de antwoorden die de kandidaat-commissarissen ons de afgelopen weken hebben gegeven tijdens de hoorzittingen van het Parlement, heb ik nog steeds een aantal ernstige bezwaren en bedenkingen.
Er zijn twee aspecten bij deze bedenkingen: enerzijds het politieke aspect, want hoewel we natuurlijk niet konden hopen op een groene Commissie, hadden we toch verwacht dat de commissarissen ons een beleidsplan zouden voorleggen waarin belangrijke kwesties in verband met sociale rechtvaardigheid en een duurzame milieuontwikkeling bovenaan de agenda staan.
Anderzijds vragen wij ons af of de commissarissen in staat zijn om te beantwoorden aan de enorme verwachtingen met betrekking tot de invoering van een totaal andere cultuur en gedragscode in de nieuwe Commissie. Op dit punt hadden we verwacht dat ze ons konden overtuigen van hun bekwaamheid om werkelijke, verreikende en radicale hervormingen te realiseren.
En dus, om voor deze Commissie te kunnen stemmen, zou ik moeten kunnen zeggen dat deze commissarissen en bloc achter fundamentele hervormingen staan die ik kan ondersteunen.
Ik zou moeten kunnen zeggen dat er geen twijfel bestaat over de integriteit en het gezond verstand van al deze commissarissen.
Ik zou moeten kunnen zeggen dat dit commissarissen zijn die ik en de Europese burgers volledig kunnen vertrouwen.
Ik betreur ten zeerste dat ik op basis van wat ik de laatste paar weken en maanden heb gehoord en gelezen deze dingen vooralsnog niet kan zeggen over een aantal commissarissen in de voorgedragen Commissie.
En omdat ik deze dingen niet kan zeggen, zou ik mij niet kunnen verantwoorden tegenover mijn kiezers indien ik zou stemmen voor deze Commissie.

Mann, Thomas
Ik heb zojuist tegen de samenstelling van de huidige Commissie gestemd en mij bij Romano Prodi van stemming onthouden. Motivatie: in mei van dit jaar kreeg Commissievoorzitter Prodi van het Europees Parlement een overtuigd votum om met een verse ploeg een veelomvattend hervormingsprogramma uit te voeren voor een Commissie die dringend aan sanering toe was. De Commissie is nu echter al aangeslagen.
Op de resultaten van de hoorzittingen heeft Prodi niet gereageerd. Er waren hevige twijfels aan de geschiktheid van de Belg Philippe Busquin voor de onderzoeksportefeuille en talrijke verwijten aan zijn adres wegens zijn affaires. Op grond daarvan had Prodi zijn kandidatuur moeten verwerpen. Bovendien heeft Prodi zonder enige bedenkingen de voordracht door de Franse regering van Pascal Lamy voor externe handel geaccepteerd, alhoewel Pascal de architect van het "systeem Jacques Delors@ was en dus verantwoordelijk voor het ontstaan van een volledig onoverzichtelijke financiële structuur in de Commissie. Dit systeem is de eigenlijke oorzaak van de ernstige organisatorische tekortkomingen die tot aftreden van de Commissie-Santer hebben geleid.
Van het volmondig beloofde "gepast evenwicht in de politieke pluraliteit@ kan geen sprake zijn. De meerderheid in de Commissie is links georiënteerd. Romano Prodi heeft totaal geen verzet geboden aan de huidige Duitse Bondskanselier, toen deze laatste uit zuiver partijpolitieke overwegingen een groene en een sociaal-democraat voordroeg. Voor weinigen is Schröders conceptloosheid en machtsdrift meer een geheim. De Duitsers presenteren hem nu, de ene deelstaat na de andere, rekeningen die er niet om liegen. In tegenstelling tot zijn voorganger, Helmut Kohl, die vijf jaar geleden het voorstel van de oppositie voor de Commissie accepteerde - voor mij was het niet gemakkelijk in 1994 voor Monika Wulf-Mathies te stemmen - was Schröder niet bereid rekening te houden met de overwinning van de huidige oppositie CDU/CSU tijdens de Europese verkiezingen in Duitsland. Elmar Brok was een prachtige, meerderheidscapabele voordracht geweest.
Michaele Schreyer heeft de begrotingsportefeuille gekregen, een sector waarin zij alleen kan besturen en niet kan vormgeven. Bedenkingen tegen haar capaciteiten kon zij niet uit de wereld helpen. Günther Verheugen wordt op een zijspoor gezet met de uitbreidingsportefeuille, waar het belangrijkste allang in kannen en kruiken is. Hij zal zelfs niet de verantwoordelijkheid krijgen over een eigen directoraat-generaal en is daarmee een commissaris in pocketformaat. De grootste lidstaat van de EU is aldus op de tweede rang gezet, hetgeen ongetwijfeld een gevolg is van Schröders halsstarrigheid en dat kan ik niet accepteren.
Conclusie: ik wijs deze Commissie van de hand. Mijn afkeuring betreft uitdrukkelijk niet de Italiaan Mario Monti (concurrentie), de Luxemburgse Viviane Reding (cultuur en onderwijs) en de Brit Chris Patten (externe zaken). Deze hebben - en daar heb ik mij persoonlijk van kunnen overtuigen - een uitstekende indruk gemaakt en laten zien dat zij competent en communicatief zijn.
Ondanks de genoemde bezwaren heb ik niet "nee@ gestemd tegen Romano Prodi, maar mij van stemming onthouden. Ik geef toe dat hij vijf eisen van de EVP-Fractie heeft ingewilligd, onder andere in verband met het wetgevend voorstelrecht voor het EP, de houding van de commissarissen bij een motie van afkeuring en de noodzakelijke, permanente dialoog over de hervorming van de Commissie. Ik hoop dat Prodi zich zal ontpoppen als een persoonlijkheid die tot hervorming bereid en in staat is, als een persoonlijkheid die kan bijdragen aan het herstel van het vertrouwen van de burgers in overzichtelijke en slagvaardige Europese instellingen.

Maes
Gisteren heb ik in mijn uiteenzetting aangegeven welke positieve tendensen wij zien in de aanpak van de heer Prodi en de nieuwe ploeg. Toch heb ik mij bij deze stemming onthouden. De vertegenwoordigers van de Europese vrije alliantie willen immers een ander Europa dan dat van de staten. Bovendien kan ik persoonlijk geen vertrouwen stellen in bepaalde commissarissen omdat ik twijfel aan de effectiviteit van de fraudebestrijding onder hun leiding. Vandaar mijn onthouding.

Martin, David W
Ik zal voor de nieuwe Commissie stemmen.
De toezegging van de heer Prodi dat er een cultuuromslag zal plaatsvinden in de Commissie met het oog op meer transparantie en een beter financieel beheer juichen we nadrukkelijk toe.
Het voornemen van de heer Prodi om de uitbreiding van de Gemeenschap door te zetten, het werkgelegenheidsbeleid bovenaan de agenda te plaatsen en nauw samen te werken met het Parlement op de intergouvernementele conferentie is ook bemoedigend.
Het feit dat de afzonderlijke commissarissen hun persoonlijke verantwoordelijkheid aanvaarden en zich ertoe hebben verbonden om nauw samen te werken met het Parlement laat zien dat zij zich bewust zijn van het nieuwe kader waarin de Commissie zal moeten functioneren.
De nieuwe Commissie heeft geen vrijbrief gekregen; de commissarissen werden waardig bevonden voor hun ambt. We zullen later oordelen of zij hun job goed doen. Dit oordeel zal afhangen van wat de Commissie doet om Europa dichter bij de burgers te brengen, fraude en inefficiëntie binnen eigen gelederen aan te pakken en vooral, Europa uit te rusten met de nodige middelen om misdaad, werkloosheid en sociale uitsluiting aan te pakken.

Posselt
Evenals de rest van de CSU-delegatie in het Europees Parlement heb ik twee keer tegen de Commissie gestemd. Deze Commissie is namelijk eenzijdig samengesteld en weerspiegelt geenszins de duidelijke wilsuiting van de kiezers van 13 juni jongstleden. Bovendien zijn er bezwaren tegen een aantal commissarissen en wel met name tegen de heer Busquin. Zijn vervanging had ook voor de heer Prodi een prioriteit moeten zijn.
Bij de tweede stemming over de persoon van de heer Prodi heb ik mij onthouden, omdat ik hem weliswaar het volste vertrouwen schenk voor de resterende mandaatsperiode, maar pas in januari voor de komende vijf jaar had willen stemmen. De vandaag gevolgde procedure vind ik zeer bedenkelijk.
Ik wil voorzitter Prodi, de voor het Parlement bevoegde vice-voorzitter Palacio, van wier kwaliteiten ik zeer overtuigd ben, evenals alle andere commissarissen die bevoegd zijn voor mijn werkterreinen - de heer Patten, de heer Verheugen en vooral mijn jarenlange collega=s Reding en Vitorino - veel geluk en succes wensen en hun een goede en constructieve samenwerking beloven.

Souchet
De heer Prodi heeft zijn Commissie als een heuse regering gepresenteerd. De heer Poettering heeft namens de Fractie van de Europese Volkspartij zijn genoegen over deze verkeerde voorstelling van zaken uitgesproken. Wij echter veroordelen deze situatie ten zeerste.
Wat wil de heer Prodi nu eigenlijk? Hij wil dat de bevoegdheden van de Commissie steeds verder worden uitgebreid. Hij wil steeds meer centralisatie en regelgeving. Kortom, hij volhardt in de vergissing die de vorige Commissie heeft begaan en die tot zoveel onregelmatigheden en fraude heeft geleid. Deze vergissing werd door het Comité van Wijzen aan de kaak gesteld en heeft tot het ontslag van de Commissie-Santer geleid.
De heer Prodi heeft niet aangegeven deze institutionele vergissing te willen herstellen en de werkzaamheden van de Commissie te beperken tot de taken die haar in de Verdragen zijn toebedeeld. Bovendien heeft hij niet toegezegd een strikter beheer te zullen voeren. Hij wil daarentegen net als zijn voorgangers dat de Commissie veel meer bevoegdheden krijgt dan in de Verdragen is vastgelegd. Net als Delors destijds, stelt hij zelfs voor de bevoegdheden van de Commissie uit te breiden. Door nieuwe doelstellingen te formuleren lapt de Commissie de Verdragen dus aan haar laars. Dit is de eerste reden waarom we tegen de Commissie zullen stemmen.
De twee reden van onze tegenstem hangt samen met een aantal zorgelijke verklaringen die de voorgedragen commissarissen tijdens de hoorzittingen hebben afgelegd. Hetgeen de heer Prodi zelfvoldaan als een democratische modeloefening heeft gepresenteerd (hij sprak zelfs van een "indrukwekkende democratische oefening@) was in feite één grote theatervoorstelling waarin het federalisme hoogtij vierde. Verschillende kandidaat-commissarissen B de voorgedragen commissaris Barnier spande in dit opzicht ongetwijfeld de kroon B hebben de Verdragen vrolijk aan hun laars gelapt en hun aanbevelingen gedaan: de één voor een algemene medebeslissing (met name de heer Fischler), de ander voor het opstellen van een Europese grondwet die de nationale grondwetten van de lidstaten moet vervangen. Weer een ander stelde voor de nationale soevereiniteit op te laten gaan in een Europese soevereiniteit.
Ik wist niet wat ik hoorde! Deze oproepen om te breken met het door de nationale regeringen vastgestelde institutionele evenwicht en een permanente institutionele instabiliteit te bewerkstelligen, maken mij zeer ongerust. Het is niet goed voor de democratie dat deze hoorzittingen zijn verworden tot politieke chantagepraktijken waarin de Commissie en het Parlement samenspannen om elkaar te steunen in hun onbedwingbare zucht naar macht buiten de kaders die door gekozen nationale regeringen zijn vastgesteld. Achter dergelijke praktijken kunnen we ons niet scharen.
(De vergadering wordt om 13.35 uur onderbroken en om 15.00 uur hervat)

Ontwerpen van gewijzigde en aanvullende begroting 1/99, 3/99 en 4/99
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0009/99) van de leden Dührkop Dührkop en Fabra Vallés, namens de Begrotingscommissie, over de ontwerpen van gewijzigde en aanvullende begroting 1, 3 en 4 op de begroting van de Europese Gemeenschappen voor het begrotingsjaar 1999 (C5-0021/1999, C5-0074/1999 en C5-0130/1999).

Dührkop Dührkop
Mijnheer de Voorzitter, als rapporteur voor de begroting 1999 wil ik graag een paar punten toelichten.
De begroting voor 1999 is in het verleden wel een brug naar de nieuwe financiële vooruitzichten genoemd, dat wil zeggen, naar de financiering van Agenda 2000.
Daarnaast was het ook een brug voor de politieke prioriteiten die het Europees Parlement voor de toekomst had gesteld, op weg naar het nieuwe millennium. Het Parlement heeft zijn best gedaan om de vastleggingskredieten in categorie 4 B externe acties B te verhogen.
Tenslotte heeft het Parlement in de begroting 1999 ook de betalingskredieten verhoogd met het oog op het gapende gat van een miljard in de betalingskredieten, dat voor het grootste deel door de sociale fondsen is veroorzaakt.
Goed, mijnheer de Voorzitter, collega's, vandaag gaat het dus om vier gewijzigde en aanvullende begrotingen (GAB), met 41 overschrijvingen en een vijfde gewijzigde begroting.
Dat is een record. Het is ook een record dat we er minder dan 150 uur over hebben gedaan om de eerste en enige lezing van deze GAB 4 voor te bereiden.
De gewijzigde begroting nr. 1 levert geen enkel probleem op. Het gaat hier om een gebruikelijke formaliteit in verband met het saldo van de begroting 1998, dat normaal gesproken wordt teruggegeven aan de lidstaten. Desondanks is het de moeite waard er rekening mee te houden als we de andere gewijzigde begrotingen behandelen.
Ik laat het aan mijn collega, de heer Fabra Vallés, over om nader in te gaan op GAB 3, en ik ga direct door met GAB 4. Daarin worden 137 miljoen aan vastleggingskredieten voorgesteld voor de oprichting van een Agentschap voor de wederopbouw van Kosovo en voor macro-economische hulp aan de Voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië, en 30 miljoen voor humanitaire hulp aan Turkije naar aanleiding van de aardbeving. Wat de betalingskredieten aangaat, wordt er 180 miljoen extra uitgetrokken voor PHARE, voormalig Joegoslavië en Kosovo. Los daarvan wordt er geld uitgetrokken voor 15 posten bij het fraudebestrijdingsbureau OLAF.
Mijnheer de Voorzitter, de Commissie stelt voor het totaal van GAB 4 binnen categorie 4 te herschikken, nu het Parlement en de Raad hebben besloten om deze kredieten uit titel B-1 (landbouw) te financieren. Dat is voor mij aanleiding om nu even een kleine zijsprong te maken, want ik zit met een probleem dat los staat van de GAB. Mijn probleem houdt ook geen verband met de urgentie of het feit dat er hulp wordt verleend waarvoor geen middelen waren gereserveerd. Ik heb een ander probleem, mijnheer de Voorzitter, en het is dringend. Als ik namelijk bladzijde 12 van de Spaanse versie van het voorontwerp van gewijzigde en aanvullende begroting nr. 4/99 lees, dan wordt het me duidelijk dat we nu nog maar het topje van de ijsberg zien. Want op die bladzijde zegt de Commissie letterlijk dat er, ondanks onze inspanningen om de financiering door herschikking rond te krijgen, nog 570,5 miljoen extra nodig is, en dat de Commissie van plan is om dat bedrag te herschikken door middel van de algemene overschrijving of een aanvullende overschrijving in dit begrotingsjaar.
De Commissie erkent tegelijkertijd dat er geen ruimte meer is voor herschikking van deze som binnen categorie 4, en zegt daarom dat er een extensieve herschikking moet plaatsvinden binnen de totale begroting. Mijnheer de Voorzitter, collega's, de rillingen lopen me over de rug, want straks herken ik als rapporteur mijn eigen begroting niet meer als deze begrotingsprocedure 1999 eenmaal is afgesloten.
Het ergste van al deze herschikkingen is dat de eigen prioriteiten van het Europees Parlement, die in december werden aangenomen, erdoor teniet worden gedaan. Ze zijn volledig veranderd doordat de begrotingsautoriteit van het Parlement door dit voortdurende herschikken is ondermijnd. Ik waarschuw daar vast voor met het oog op de begroting 2000, mijnheer de Voorzitter.
Op bladzijden 8 en 12 duikt een probleem op dat net zo onrustbarend is: we hebben de betalingskredieten al verhoogd, maar de Commissie zegt desondanks te hebben berekend dat er nog een tekort van 650,5 miljoen aan betalingskredieten bestaat. Daar komt nog eens bij dat volgens een SEM 2000-prognose het tekort aan betalingskredieten van de structuurfondsen in 1999 misschien nog groter zal uitvallen dan in 1997 en 1998. Mijnheer de Voorzitter, de burden of the future waar u jaren geleden in de Begrotingscommissie op wees, is al een last voor het heden geworden. Ik denk dat we uw waarschuwing B als ik die zo mag noemen B vrijwel hebben genegeerd, en dat we als Parlement niet sterk genoeg in onze schoenen hebben gestaan. We zijn meegegaan in deze schijnbare bezuiniging van de Raad, die een betalingsoverzicht indient en daarbij stiekem vergeet dat verbintenissen ook moeten worden nagekomen. Dat brengt mij bij de oproep die ik voor de begroting 2000 wil doen: laten we zo niet doorgaan.
Als rapporteur voor de begroting 1999 ben ik van mening dat in de begroting 2000 al een herziening van de financiële vooruitzichten moet worden opgenomen. Die is al aangekondigd, en de cijfers zijn voorhanden. Die herziening moet een forse toename van de betalingkredieten omvatten, niet alleen om te voorkomen dat de last nog zwaarder wordt, maar ook om opschorting van de betalingen van communautaire programma's te voorkomen. Ik hoop dat de begroting 1999 er in ieder geval aan heeft bijgedragen dat zulke fouten in de toekomst zullen worden vermeden.

Fabra Vallés
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik u feliciteren omdat ik geloof dat u voor de eerste keer Voorzitter bent. Toch lijkt het wel alsof u nooit iets anders hebt gedaan. Wel gefeliciteerd dus.
Dan de GAB 3/99, mijnheer de Voorzitter. Die gaat om twee dingen, en niet van de soort die wij in de Begrotingscommissie vaak hebben bekritiseerd omdat er een gewijzigde en aanvullende begroting voor werd gebruikt of misbruikt. Deze twee zaken lijken ons heel gerechtvaardigd.
Het eerste punt betreft het Hof van Justitie, dat zijn hele tekstverwerkingssysteem gaat vervangen. Dat is volledig terecht, niet alleen omdat het huidige systeem niet is voorbereid op het millenniumprobleem, maar ook omdat het hele systeem wordt omgegooid. Dat wil zeggen: er komt nu een ingewikkeld systeem dat alles vanaf het eerste moment, wanneer een tekst tot stand komt, tot en met de publicatie omvat, zonder dat daar een ander systeem aan te pas komt. Ik denk dat het Hof van Justitie daarmee optimaal zal zijn toegerust om zijn werk te doen.
De verhoging waarom in deze gewijzigde en aanvullende begroting wordt gevraagd, bedraagt 1.675.000 euro. Dat bedrag is echter niet helemaal voor apparatuur bestemd: 135.000 zal worden besteed aan training van het personeel. Dit is het enige bedrag dat in deze GAB had gestaan als men wat verder vooruit had gekeken, want we praten hier al sinds 1998 over. Het totaalbedrag kon echter niet in de begroting van 1999 worden opgenomen zonder gebruik te maken van een GAB. Dat is te wijten aan wat vertragingen. In de eerste plaats moest er een adviesbureau in de arm worden genomen dat deskundig was op dit gebied, om het beste systeem uit te zoeken voor deze doeleinden. Daarna moest er een openbare aanbesteding worden gehouden. Dat heeft voor vertraging gezorgd, en dat heeft weer geleid tot deze gewijzigde en aanvullende begroting, die de Begrotingscommissie zonder meer goed kan keuren.
Het tweede punt betreft het Comité van de regio's. We weten allemaal dat het Comité van de regio's en het Economisch en Sociaal Comité vroeger een gemeenschappelijke organisatie hadden, de SOC in het Frans. Naar aanleiding van de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam besloot men echter een einde te maken aan die gemeenschappelijke structuur. Daardoor raakte het Comité van de regio's zijn financieel controleur en zijn rekenplichtige kwijt, en geen enkele organisatie kan nu eenmaal behoorlijk werken zonder een financieel controleur en een boekhouder. Het Comité van de regio's heeft daarom om een A3-post gevraagd voor een financieel controleur, om een A5 voor een rekenplichtige, en een C5 voor het secretariaat. Het Begrotingscomité is het echter helemaal eens met de Raad dat er een A4 zou moeten toegekend voor de financieel controleur en een A5 voor de rekenplichtige, en dat de gevraagde C5 op dit moment niet moet worden toegekend.
Aan degene die de verantwoordelijkheid voor de begroting voor het jaar 2000 krijgt, wil ik vragen om rekening te houden met de behoeften van het Comité van de regio's, en te kijken of er tussen de posten die het Comité in de begroting 2000 worden toegedacht misschien ruimte is voor die C5.
We zijn vaak een beetje gierig geweest met het toekennen van meer personeel, en soms kunnen de instellingen dan door personeelsgebrek niet optimaal hun werk doen. Daarom is dit een punt dat goed moeten worden bekeken.
Mijnheer de Voorzitter, tot slot richt ik me graag nog even tot de heer Liikanen, want ik geloof dat het vandaag de laatste dag is waarop hij verantwoordelijk is voor de begroting. Twee dingen: het is een moeilijke rit geweest, maar het resultaat is goed. Niet heel goed, zou ik zeggen, maar toch goed. U heeft de rit uitgezeten, en niet veel mensen zouden met plezier uw werk hebben gedaan; daarom mijn gelukwensen en mijn dank.

De Voorzitter
B Dank u wel, mijnheer Fabra, ook voor wat u aan het begin zei. Na 14 jaar lid te zijn geweest van de Begrotingscommissie, is dit inderdaad de eerste keer dat ik een debat over begrotingsaangelegenheden vanuit de voorzittersstoel volg. Maar dit is mijn tweede termijn als voorzitter in het Parlement.

Böge
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega=s, ik wil enkele opmerkingen van fundamentele aard maken over dit avontuur van de aanvullende en gewijzigde begrotingen.
Het lijdt geen twijfel dat men moet reageren op urgente financiële behoeften, als zich bijvoorbeeld situaties voordoen zoals in Kosovo of ook in Turkije. Desalniettemin kunnen wij ons niet aan de indruk onttrekken dat men toch een beetje verwarring aan het zaaien is. Het Parlement krijgt natuurlijk, op grond van de ervaringen uit het verleden, al gauw de verdenking dat herschikkingen van niet geheel bestede begrotingslijnen bewust worden uitgevoerd, omdat er op de begroting bepaalde prioriteiten van het Parlement staan, die de andere instellingen nu niet bepaald delen en die zij niet per se ten uitvoer willen leggen.
De aanvullende en gewijzigde begroting nr. 4 is eigenlijk niet het ergste. Het ergste is dat ik niet kan overzien of wij met de aanvullende en gewijzigde begroting nr. 5 het einde van het jaar zullen halen. Misschien zullen wij eind december opgescheept zitten met een nr. 7. De Commissie heeft immers in haar werkdocument, bij de motivering van de kredietbehoeften, sterk uiteenlopende beoordelingen staan. Het is onmogelijk te overzien welke betalingen eventueel nog moeten worden verricht bij PHARE. Mevrouw de rapporteur heeft reeds gesproken over de 650 miljoen. Eigenlijk zouden wij ons wat dat betreft allen een beetje ongemakkelijk moeten voelen. Mijnheer de commissaris, het is hoog tijd dat wij een goed geordende en verstandige procedure krijgen. Daarom is het absoluut noodzakelijk dat de Commissie tot eind december, tot de tweede lezing, eens flink opruimt. Pas dan kunnen wij voorkomen dat wij volgend jaar opnieuw in een dergelijke situatie verzeild raken, temeer daar de Commissie zelf zegt dat men voor het jaar 2000 absoluut niet kan overzien hoe het met de betalingen gesteld zal zijn.
Verder is voor mij, mijnheer de commissaris, belangrijk - en dit is een wens van de Commissie begrotingscontrole - dat de Commissie zich bereid verklaart op eigen initiatief in de vijfde aanvullende en gewijzigde begroting de 15 extra posten op te nemen waar de Commissie begrotingscontrole tijdens haar stemming om heeft gevraagd. Dit is voor ons een van de essentials als wij in oktober deze knoop moeten doorhakken.
Ik wil ook nog een band leggen met het debat van morgen. Wij spreken en stemmen morgen over het voorstel betreffende een Agentschap voor de wederopbouw van Kosovo. Ik wil duidelijk maken dat wij met de vierde aanvullende en gewijzigde begroting spontaan en snel in staat zouden zijn de noodzakelijke kredieten te verhogen en beschikbaar te stellen. Het is echter in het belang van de Commissie zelf dat de voorstellen, zowel wat het financieel rekenschap als de structuur van het Agentschap voor wederopbouw betreft, zo snel mogelijk worden herzien en aangepast aan de wensen van het Europees Parlement. Alleen geld beschikbaar stellen is niet voldoende om een efficiënte en transparante instantie in het leven te roepen die rekenschap kan afleggen. Wij zullen echter morgen nog op deze punten terugkomen.

Wynn
Mijnheer de Voorzitter, toen ik de zaal betrad, kwam ik onmiddellijk voor drie verrassingen te staan. Ten eerste zag ik dat u daar zat en niet hier in de zaal voor het begrotingsdebat. Dit heeft één groot voordeel: omdat u daar zit en niet hier krijgen de socialisten meer speektijd, want u zou normaal hebben gesproken in dit debat. De tweede verrassing is dat de heer Liikanen hier aanwezig is, nadat ik hem gisteren had geprezen. Ik had mij voorgenomen om mevrouw Schreyer te verwelkomen op haar eerste debat, maar plots zie ik hem hier. De derde verrassing is dat er niemand is van de Raad, want dit debat gaat over de ontwerpen van gewijzigde en aanvullende begroting.
Ik betreur dit ten zeerste, want de Raad verdient te worden bekritiseerd over GAB 1 en GAB 3. Ik heb dit gezegd op een van onze trialogen, we hebben het gezegd in de Begrotingscommissie en nu wil ik het naar buiten brengen. De wijze waarop de Raad zich heeft gedragen in het kader van GAB 1 en 3 was ronduit schandelijk. Het was een slag in het gezicht van dit Parlement. Voor degenen die niet weten waar ik het over heb, het gaat over de timing van de Raad bij het indienen van de aanvullende en gewijzigde begrotingen, waardoor we er niet grondig over hebben kunnen debatteren. We zullen er volgende week over stemmen, maar het zal in alle opzichten een formaliteit zijn. Ik hoop dat dit niet opnieuw gebeurt. Als ik volgend jaar vermoed dat ze opnieuw van plan zijn een GAB in te dienen aan het einde van juli, zal ik niet aarzelen om binnen de termijn van 45 dagen een bijzondere vergadering van de Begrotingscommissie bijeen te roepen om het te blokkeren, zodat we er grondig over kunnen debatteren. Dit heeft het vertouwen dat we trachten op te bouwen tussen de twee instellingen geen goed gedaan. Het zorgt alleen maar voor antagonisme en wantrouwen.
Dit gezegd zijnde, de snelheid waarmee de instellingen hebben samengewerkt in het kader van GAB 4 verdient alle lof. De Raad heeft onze voorstellen aangenomen en binnen een week de zaak afgehandeld, en morgen zullen we stemmen over GAB 4. Dit is inderdaad bemoedigend. We juichen de samenwerking bij GAB 4 toe. We verwelkomen het gebruik van fondsen uit categorie 1 voor externe kosten en we verwelkomen de snelle besluitvorming. Toch moeten er nog twee dingen worden gezegd over GAB 4. Ten eerste, de 15 extra posten voor OLAF zijn er gekomen, en daar stemmen we mee in, maar we moeten onderstrepen dat er een GAB 5 moet komen. GAB 5 zou er vlug moeten komen, omdat de Commissie fondsen nodig heeft voor betalingen, maar in de resolutie waarover we zullen stemmen dringen we aan op een GAB 5 en 15 extra posten voor OLAF. Dit is een politieke beslissing die de Begrotingscommissie en de Commissie begrotingscontrole moeten nemen. De boodschap die moet worden overgebracht aan mevrouw Schreyer, zo niet van u, commissaris, dan toch van de diensten van de Commissie, is dat we binnen afzienbare tijd een vergadering willen beleggen met mevrouw Schreyer om te praten over de inhoud van een GAB 5 die zo spoedig mogelijk moet worden voorgelegd aan het Parlement en, nog belangrijker, die extra personeel voor OLAF inhoudt.

De Voorzitter
B Ik denk dat iedereen net zo verbaasd is als de voorzitter van de Begrotingscommissie. Ik hoop dat de aanwezige ambtenaren van de Raad daar nota van nemen en de betrokken minister zullen inlichten.

Virrankoski
B (FI) Mijnheer de Voorzitter, de ontwerpen van de Commissie van gewijzigde en aanvullende begroting 1, 3 en 4 zijn in het Parlement enorm snel en soepel behandeld. Dat toont aan dat het Parlement en zijn Begrotingscommissie concrete verantwoordelijkheid dragen voor de Europese economie en voor de ontwikkeling van verschillende beleidssectoren en een snelle aanpassing aan de heersende omstandigheden.
Wijzigingsvoorstellen 1 en 3 zijn vooral technisch van aard; ze betreffen het overschot en bepaalde aankopen op het gebied van informatietechnologie. De interessantste aanvullende begroting is nummer 4, waarin aanzienlijke bedragen zijn bestemd voor de wederopbouw van en humanitaire hulp voor de Balkan, met name Kosovo en Macedonië, en voor hulp aan Turkije. Het verzamelen van deze middelen was voor de geloofwaardigheid van de Europese Unie een belangrijke uitdaging en het feit dat deze in de Begrotingscommissie werden behandeld zonder dat er wijzigingen werden aangebracht, is wel het bewijs van die grote verantwoordelijkheid.
Ik wil in het bijzonder onderstrepen dat wanneer met de wederopbouw van Kosovo wordt aangevangen, de procedure eenvoudig en duidelijk moet zijn, zowel wat betreft het beheer van de middelen als de verdeling van de verantwoordelijkheden. Het Europees Agentschap voor de wederopbouw in Kosovo moet daarom niet over twee plaatsen worden verdeeld. Het moet in één plaats komen en moet een onafhankelijk bureau met voldoende zeggenschap zijn. Anders zal het beheer over de middelen tijdrovend zijn en dit zal ertoe leiden dat de hulp minder wordt. Het Agentschap voor de wederopbouw moet daarom in Pristina komen en mag in geen geval onderdeel worden van het Agentschap voor de controle op het stabiliteitspact in Thessaloniki.
Wat de andere zaken betreft wil ik zeggen dat de door de heer Fabra Vallés naar voren gebrachte kwesties betreffende de organisatiestructuur zeker bij de volgende behandeling van de begroting kunnen worden opgelost.

Buitenweg
B Voorzitter, wijzigingsvoorstel 4 geeft honderden miljoenen euro=s een andere bestemming. Deze nieuweling moest daarover besluiten op basis van dit papiertje. Dat lijkt mij niet voor herhaling vatbaar.
Het voorstel omvat een verschuiving van vastleggingskredieten ter waarde van 137 miljoen euro. 30 miljoen daarvan gaat naar Turkije, met name voor hulpacties voor tijdelijke huisvesting met het oog op de winter, noodhulp dus. Toch wordt slechts 15 miljoen aan betalingskredieten gereserveerd en dat zelfs onder voorbehoud. Wij kunnen dus snel weer een begrotingswijziging verwachten, omdat anders bedrijven en organisaties wel erg lang op hun geld moeten wachten. Ook voor Kosovo zal opnieuw een wijziging nodig zijn. 30 miljoen wordt nu vrijgemaakt aan betalingskredieten, maar wij hebben 50 miljoen nodig. Het stoppen van gaten en het verplaatsen van geld van broekzak naar vestzak maakt de begroting ondoorzichtig en tast ook de begrotingsautoriteit aan, zoals collega Dührkop Dührkop duidelijk heeft gezegd.
Nu inhoudelijk over het wijzigingsvoorstel 4. Het oorspronkelijke voorstel voorzag in een korting op de samenwerking met Latijns Amerika en Azië. Dit was inderdaad voor ons onacceptabel. Wij willen juist dat dit geld inderdaad besteed gaat worden, dat de Commissie zich inzet, de schouders er onder zet, de vacatures opzet en ervoor zorgt dat het geld ook inderdaad daar besteed wordt waar de begrotingsautoriteit het voor heeft bedoeld.
Onze fractie is verheugd dat de Raad inderdaad zo snel, zoals de heer Wynn zegt, het idee van de Begrotingscommissie ter hand heeft genomen en in de onderbesteding van het landbouwgarantiefonds heeft gekeken.
Maar binnenkort, tijdens de behandeling van de begroting 2000, begint dezelfde discussie opnieuw. Dan moeten de Raad en het Parlement wederom tot overeenstemming komen over de categorie externe uitgaven. Ook dan weer in verband met de wederopbouw van Kosovo. Dan blijkt dat de Raad de gelden voor de samenwerking met Latijns Amerika, Azië en Afrika definitief op de tocht zet. Ook op projecten om het vredesproces in het Midden-Oosten te bevorderen en projecten om gedemoraliseerde soldaten en vluchtelingen weer in de samenleving op te nemen, wordt gekort. De steun voor NGO=s neemt af. De Groene fractie kan hier niet mee instemmen. Dat wil ik nu alvast zeggen.
De 500 miljoen voor de wederopbouw van Kosovo komen dan deels ten laste van de landen waarmee de Europese Unie een ontwikkelingsrelatie onderhoudt. Dat lijkt ons niet juist. De Groene fractie is geen voorstander van het kortzichtige motto: I want my money back. Wij willen garanderen dat burgers waar voor hun geld krijgen en er valt met ons best te praten over het inkrimpen of afschaffen van hulpprogramma=s die niet goed lopen. Maar de lineaire verlaging van 10%, de kaasschaafmethode, bewijst dat van een serieuze afweging van prioriteiten geen sprake is geweest.
Kosovo is een speciaal geval. Al tijdens de behandeling van de financiële perspectieven werd gezegd dat de wederopbouw daarvan wellicht een verhoging van categorie 4 vereist. Ik denk dat wij inderdaad voor een korte beperkte periode het interinstitutioneel akkoord moeten openbreken. In het licht van deze discussie wil ik eraan herinneren dat wij deze week ook de feitelijke teruggave van 1,6 miljard euro betalingskredieten aan de lidstaten behandelen. Een deel van dat overschot besteden aan Kosovo kan toch geen onoverkomelijk probleem zijn.

Alavanos
Mijnheer de Voorzitter, allereerst moet ik opmerken dat het verslag van de Commissie begrotingscontrole helaas niet in alle talen beschikbaar is. De Griekse versie kwam pas een uur geleden en wij moeten dergelijke dingen echt goed in de gaten houden. Ik begrijp heel goed dat bij deze procedure urgentie was geboden, maar wij zijn een nieuw Parlement, wij zijn pas aan de slag gegaan en mijns inziens moeten toch bepaalde principes en werkingsmechanismen worden gehandhaafd.
Ik wil tevens twee opmerkingen maken over de aanvullende en gewijzigde begroting nr. 4/99. Er had overigens een vertegenwoordiger van de Raad hier aanwezig moeten zijn. Wij zien hier verschillende acties staan. Zo wordt ons medegedeeld dat bijeenkomsten en manifestaties van de Joegoslavische oppositie in Brussel op stapel staan. Mijn vraag luidt: waar worden deze activiteiten mee gefinancierd? Voor Joegoslavië zelf heeft men zich strikt beperkt tot de zuiver humanitaire acties en daarom vraag ik mij af aan de hand van welke maatstaven de door het Parlement goedgekeurde kredieten door de Commissie en de Raad zullen worden gebruikt. Ik zie daarentegen dat voor enkele sectoren van fundamenteel belang, zoals de bescherming tegen etnische zuiveringen - waar momenteel de Servische en Turkse gemeenschap en de zigeuners in Kosovo het slachtoffer van zijn - totaal niets wordt gedaan.
Ten tweede zou ik iets willen zeggen over de 30 miljoen humanitaire steun aan Turkije. Dit is een goede zaak, een juiste daad en het is ook goed dat hier de Europese Investeringsbank actief wordt en andere programma=s te hulp schieten. Wij mogen echter niet vergeten dat het Parlement bepaalde principes heeft vastgesteld voor de betrekkingen met Turkije. De Turkse regering zou zich hiervan bewust moeten zijn, alhoewel wij eergisteren tijdens de ontmoeting met de Turkse minister van Buitenlandse Zaken daar niet veel van gemerkt hebben.

De Voorzitter
B Mijnheer Alavanos, mijn excuses voor het feit dat de tekst niet in alle talen beschikbaar is. U weet dat de Begrotingscommissie dit verslag pas gisteravond heeft behandeld, maar ik verzeker u dat het nog voor de stemming in alle talen beschikbaar zal zijn. Ik betreur het dat dat nu nog niet het geval is.

Van Dam
Voorzitter, deze gewijzigde en aanvullende begrotingen hebben betrekking op urgente problemen, dat lijdt geen twijfel. Zowel de wederopbouw van Kosovo als de humanitaire hulp voor Noordwest-Turkije verdragen na de rampen die zich daar hebben voltrokken, geen uitstel. Het is de morele plicht van de Europese Unie om daarvoor de nodige financiële middelen uit te trekken. De resolutie van de collega=s Dührkop Dührkop en Fabra Vallés verdient dan ook ons aller steun. Amendering zal tot ongewenste vertraging leiden.
Dat neemt niet weg dat wij moeite hebben met bepaalde onderdelen van het pakket. Zo vinden we het een slechte zaak dat de extra kredieten voor Kosovo, Turkije en de republiek Macedonië volledig worden gefinancierd ten koste van kredieten uit categorie 1, de landbouwuitgaven. Dat is in strijd met de geest van de financiële perspectieven. Extra kredietbehoeften moeten in eerste instantie worden opgevangen door te bezuinigen op programma´s binnen dezelfde begrotingsrubriek. Dat is dus in dit geval categorie 4. Aanvankelijk zat de Commissie ook op die lijn, maar onder druk van de Begrotingscommissie heeft zij daarvan afgezien en dat terwijl er binnen categorie 4 wel degelijk ruimte is voor bezuinigingen. Ik denk daarbij onder andere aan het MEDA-programma. Het lage bestedingspercentage bij dat programma is onrustbarend. Begin september was er nog maar 24% van de beschikbare betalingskredieten voor 1999 besteed. Een nieuwe bestemming voor deze gelden is dan ook zeker op zijn plaats.
De huidige stand van zaken in verband met deze betalingskredieten in categorie 4 maakt duidelijk, dat er een grondige discussie tussen Commissie, Raad en Parlement op gang moet komen. Hoe komt het toch, dat voor programma=s zoals TACIS en het programma voor ex-Joegoslavië bijna alle betalingskredieten voor 1999 inmiddels zijn opgebruikt, terwijl dat bij MEDA nog lang niet het geval is? Is dat een kwestie van een gebrekkige uitvoering door de Commissie? Of, wat ik waarschijnlijk acht, houdt de begrotingsautoriteit bij de vaststelling van de begroting te weinig rekening met de werkelijke kredietbehoeften en de absorptiecapaciteit van de verschillende programma=s? Met het oog op de begrotingsprocedure voor 2000 moet dat zo snel mogelijk worden opgehelderd. Een van de eerste uitdagingen voor de nieuwe Commissie.

Ilgenfritz
Mijnheer de Voorzitter, het leven wordt ons niet altijd even gemakkelijk gemaakt. Als nieuw lid van dit Parlement en de Begrotingscommissie moest ik al betrekkelijk snel tot conclusie komen dat de organisatorische voorzorgsmaatregelen en hulpdiensten voor de nieuwe leden veel te wensen over laten. Om in de Begrotingscommissie met "ja@, respectievelijk "nee@ te kunnen stemmen, had ik mij in enkele dagen tijd moeten inwerken in de begrotingen van meerdere jaren en wel zonder enige hulp van het Parlement. Dat was natuurlijk onmogelijk. Ik ben principieel een optimist en geloof dat inwerken in deze materie zonder meer mogelijk is, alhoewel ik nog steeds de woorden van verschillende collega=s in de oren heb, die lieten doorschemeren dat men in de commissie te werk gaat als op de veemarkt: kredieten worden heen en weer geschoven en de documenten zijn soms slechter voorbereid dan die van een gemeenteraad.
Ik stel echter voor dat men in de toekomst de nieuwe leden snel van de noodzakelijke informatie en scholing voorziet en hen aldus in staat stelt in de verschillende commissies hun taken te vervullen en mee te stemmen. Dat verwachten de Europese burgers van ons, ook wanneer wij pas beginnen met ons werk als Parlementslid. Zij zullen ons uiteindelijk dankbaar zijn, indien u de door ons voorgestelde initiatieven zult overnemen en uitvoeren.

De Voorzitter
B Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.
Voordat we verder gaan met de behandeling van de agenda, wil ik u erop wijzen dat de heer Liikanen hier vandaag voor de laatste keer als commissaris voor begrotingszaken is. We zullen hem B hoop ik B in zijn nieuwe functie weer terugzien. Wij zijn elkaar de afgelopen vijf jaar wel eens in de haren gevlogen, maar we hebben ook heel goed samengewerkt. Daarom wil ik afscheid nemen van de heer Liikanen en hem succes toewensen in zijn nieuwe werk. Tot de volgende vergadering, mijnheer Liikanen.

Situatie op Oost-Timor (voortzetting)
De Voorzitter
B Aan de orde is de voortzetting van het debat over de verklaring van de Raad over de situatie op Oost-Timor.

Costa Neves
Mijnheer de Voorzitter, ik mocht als lid van de delegatie van het Europees Parlement op 30 augustus de volksraadpleging op Oost-Timor ter plekke bijwonen. Ik heb mij daar goed kunnen informeren en ik ben getuige geweest van de moed, de overtuiging en het weerstandsvermogen van het Timorese volk. De Timorezen hebben zich gedurende 24 jaar verzet tegen de gewelddadige Indonesische bezetting. Ze hebben geleden en ze zijn gestorven om zichzelf te kunnen zijn. Nooit hebben ze de schouders laten hangen, nooit hebben ze het hoofd gebogen. Nu de internationale gemeenschap zich bewust is geworden van de Indonesische onderdrukking is het vertrouwen gerezen dat de bevrijding nu eindelijk nabij is. De Timorezen hebben zich massaal in het kiesregister laten inschrijven en 98,6% van de bevolking heeft ook daadwerkelijk zijn stem uitgebracht. Er hing een sfeer van blijdschap en discipline. Het volk vertrouwde op de door de internationale gemeenschap geboden garanties, het was ervan overtuigd dat het zijn wil in alle vrijheid kon uitdrukken en dat deze dan ook zou worden gerespecteerd.
De meerderheid van het Timorese volk heeft zich duidelijk en onmiskenbaar uitgesproken voor de onafhankelijkheid. De dag na het referendum was de verwachte rust echter ver zoek. Indonesië heeft het in New York gesloten officiële akkoord waarin het zich ertoe verbond de veiligheid in het gebied te handhaven, aan zijn laars gelapt. Vandaar de duizenden doden en de honderdduizenden weerloze en hongerige vluchtelingen, onder wie vele zieken en gewonden. De nu al twaalf dagen durende genocide heeft het vertrouwen van de Timorezen in de internationale gemeenschap en dus ook in ons, afgevaardigden van het Europees Parlement, grondig beschaamd.
De Timorezen hebben het volste recht om te eisen dat de agressie waarvan zij het slachtoffer zijn, enkel en alleen omdat zij op legitieme wijze hun wil hebben geuit, onmiddellijk wordt stopgezet. Zij hebben het recht om de morele en fysieke daders van de gepleegde misdrijven aan te klagen en te beschuldigen voor een internationaal tribunaal. Zelfs de kerken en tempels en zij die daar beschutting zochten, bleven niet gespaard. Dit toont aan dat de milities niet alleen door de Indonesische strijdkrachten in het leven zijn geroepen, maar door hen ook worden opgehitst, georganiseerd, bewapend en geïnformeerd. Ik heb dit alles met eigen ogen kunnen aanschouwen!
Er moet humanitaire hulp worden geboden en de Europese Unie moet daarbij het voortouw nemen. De Europese Unie moet de wederopbouw steunen. Zij moet door middel van een gemeenschappelijk optreden met de Commissie deelnemen aan het ontwikkelingsproces van deze nieuwe onafhankelijk staat, die onmiddellijk erkend dient te worden. Dit alles houdt natuurlijk in dat er onverwijld een internationale vredesmacht naar Timor moet vertrekken en dat de Indonesische soldaten zich moeten terugtrekken zodra deze voet aan wal heeft gezet. De tijd dringt, het gerucht doet de ronde dat er dagelijks boten vol passagiers uit Timor vertrekken, die leeg op hun bestemming aankomen. Waarom zijn er al die massagraven? Wij zijn medeverantwoordelijk voor wat er gebeurd is, voor wat er gebeurt en voor wat er in de toekomst op Oost-Timor gaat gebeuren.

Soares
Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats zou ik mijn collega Costa Neves willen feliciteren met zijn betoog, dat ik ten volle onderschrijf. Onder de Portugese afgevaardigden van dit Parlement heerst werkelijk unanimiteit en overeenstemming voor wat de kwestie-Oost-Timor aanbelangt.
Zoals u weet zijn wij met dit probleem vertrouwd. Wij sluiten ons aan bij het Portugese volk dat massaal de straat op is gegaan om actie te voeren en protest aan te tekenen tegen wat wij het door Indonesië gepleegde verraad zouden kunnen noemen en tegen de gruweldaden waarvan de zwaar getroffen Timorese bevolking het slachtoffer is. In mijn land en gelukkig ook in vele andere landen was de reactie unaniem. In navolging van deze duidelijke uitingen van afkeuring door onze bevolking doen wij hier in de verschillende fracties al het mogelijke om een document op te stellen dat in dit Parlement op een overweldigende meerderheid kan rekenen of, beter nog, unaniem kan worden aangenomen.
Mijnheer de Voorzitter, ik zou hieraan nog willen toevoegen dat in mei van dit jaar onder auspiciën van de Verenigde Naties en haar secretaris-generaal een akkoord is gesloten dat het Timorese volk garanties moest bieden bij de volksraadpleging. De Verenigde Naties hebben een missie gestuurd, later volgden internationale waarnemers en een immens aantal journalisten, het referendum werd gehouden en de uitslag liet geen twijfel bestaan. Zoals mijn collega reeds heeft opgemerkt, heeft niet enkel 98% van de ingeschreven kiezers aan de volksraadpleging deelgenomen, maar heeft maar liefst 78,5% van deze kiezers zich voor de onafhankelijkheid uitgesproken. Wij staan hier dus onmiskenbaar voor een voldongen feit.
Op grond van het akkoord dat onder toezicht van de Verenigde Naties tot stand is gekomen, had Indonesië zich ertoe verbonden na het referendum de orde te handhaven en de overgang naar de onafhankelijkheid te garanderen. Welnu, Indonesië heeft niet enkel zijn plicht verzuimd, maar heeft met hulp van de milities en de Indonesische strijdkrachten die zich van deze milities bedienen van Timor een hel gemaakt. Dit heeft ertoe geleid dat de bevolking in de uiterst precaire situatie verkeert die ons allen bekend is.
Inmiddels beschikken wij over een verklaring van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties die de gebeurtenissen op Timor met klem veroordeelt, de rechten van de Timorese bevolking erkent en een vredesmacht in het vooruitzicht stelt. Los van deze vredesmacht moet zo spoedig mogelijk gebruik worden gemaakt van corridors voor humanitaire hulpverlening aangezien een groot deel van de bevolking de bergen is ingevlucht en honger lijdt. Er staan kinderlevens op het spel, er staan vrouwenlevens op het spel, er zijn vaders die het slachtoffer zijn geworden van deze Indonesische beulen die op Timor de handen vrij hebben en hun prooi uitkiezen, want helaas heeft de repressie ook een religieus karakter.
Hoewel president Habibie zelf heeft toegegeven dat Indonesië niet in staat is gebleken orde op zaken te stellen en heeft ingestemd met de stationering van een vredesmacht van de Verenigde Naties op Timor, heeft de komst van deze vredesmacht om uiteenlopende redenen vertraging opgelopen. Het is in dit opzicht van belang dat de internationale gemeenschap in haar geheel, dus ook het Europees Parlement, sterk op de twee voornoemde punten aandringt. Zij moet eisen dat de vredesmacht zo spoedig mogelijk ter plekke is om de vrede op Oost-Timor te herstellen en dat aan de bevolking humanitaire hulp wordt geboden.
Bovendien moeten de journalisten die het land zijn uitgezet, kunnen terugkeren om aan de wereld verslag uit te brengen over wat er op Timor gebeurt. Hetzelfde geldt voor de internationale waarnemers. Ik hoop dat het Europees Parlement tegen zijn verantwoordelijkheden is opgewassen en in staat is de gebeurtenissen op Oost-Timor te veroordelen en de bevolking snel en efficiënt hulp te bieden.

Maaten
B Voorzitter, in de eerste plaats wil ik graag mijn waardering uitspreken voor de verklaring van de Raadsvoorzitter van vanmorgen. Die verklaring onderstreept de urgentie en het belang van wat zich op Oost-Timor afspeelt, waar tot op dit moment milities trachten het streven naar onafhankelijkheid in bloed te smoren. We hebben ook onlangs nog informatie gekregen, zowel van Human Rights Watch, van Oxfam en het natuurlijk ook met eigen ogen in de media kunnen zien. Terwijl wij hier spreken is het avond in Oost-Timor. Het is juist in het donker, in de duisternis, dat de angst onder de burgerbevolking het grootst is. Het is daarom ook het minste dat wij als Parlement kunnen doen dat wij onze steun voor die burgerbevolking hier uitspreken en voor hun legitieme aspiraties. Daarom ook dat wij een internationaal tribunaal om de schuldigen ter verantwoording te roepen, ondersteunen en ons opwerpen voor de bescherming van vluchtelingen.
Voorzitter, ik mocht deel uitmaken van onze parlementaire waarnemersdelegatie die op initiatief van de Voorzitter van ons Parlement werd gezonden en uitnemend geleid door de vice-voorzitter van ons Parlement José Pacheco Pereira. Ook hier past een compliment aan het Finse voorzitterschap dat het initiatief nam tot het sturen van een delegatie namens de Europese Unie. Waar tot voor kort Portugal deze fakkel vrijwel alleen moest dragen, schaart nu de Europese Unie zich als geheel achter het Oost-Timorese streven naar onafhankelijkheid. Maar deze betrokkenheid heeft een prijs, collega=s.
Wij gingen naar Oost-Timor om de bevolking gerust te stellen dat men in veiligheid kon stemmen. Dat heeft men massaal gedaan. Maar na ons vertrek werd die bevolking alsnog over de kling gejaagd door de pro-Indonesische milities. Collega=s, wij kunnen dit niet over onze kant laten gaan. Zouden we dat wel doen, dan was onze delegatie niets anders dan nietszeggend verkiezingstoerisme.
Ik wil ook uw aandacht vragen voor de ontwikkeling in Oost-Timor op langere termijn. Er is nu een onmiddellijke en ruimhartige humanitaire noodhulp op gang gekomen vanuit de Unie, maar na onafhankelijkheid is steun voor economische ontwikkeling noodzakelijk en minstens zo belangrijk is onze steun voor het opzetten van democratische instituties. Op dat gebied is er in Oost-Timor helemaal niets. Geen politieke partijen, geen systeem van rechtspraak, geen enkele functionerende institutie behalve de kerk. Ik meen dat een programma analoog aan wat wij in Zuid-Afrika hebben ondernomen op zijn plaats zou zijn.
Voorzitter, de campagne voor de volksraadpleging was de meest eenzijdige die ik ooit heb waargenomen. Iedere poging om campagne te voeren voor onafhankelijkheid werd met geweld beantwoord. Toch koos het Oost-Timorese volk massaal voor die onafhankelijkheid. De bescherming die de Indonesische autoriteiten niet konden of niet wilden geven, moet nu onmiddellijk door een internationale vredesmacht zonder voorwaarden vooraf, worden geboden. Dat zijn we verplicht aan de Oost-Timorezen, dat zijn we verplicht aan UNAMET, dat zo=n voortreffelijk werk heeft verricht en we zijn dat verplicht aan onszelf.
Voorzitter, het Indonesische volk is B zo hopen wij althans B zelf op weg naar democratie en heeft ook zonder Oost-Timor meer dan genoeg problemen in het verschiet. Ook voor die problemen moeten wij in de toekomst aandacht houden. Toch is het juist dat de bilaterale hulp aan Indonesië vooralsnog is opgeschort, want het recente verleden heeft ons immers geleerd dat er druk op de ketel moet blijven totdat het gehele proces in goede orde tot een eind is gekomen.

Hautala
B (FI) Mijnheer de Voorzitter, ik wil de Raad bedanken voor zijn vastberaden optreden bij het referendum over de onafhankelijkheid van Oost-Timor. Zo heeft hij onder ander een gerespecteerde delegatie naar het gebied gestuurd, waarvan enkele van onze collega=s als afgevaardigden van het Parlement deel uitmaakten. Ik mocht deelnemen aan de delegatie van het Finse voorzitterschap, wat ik zeer waardeer.
In mei hebben wij hier een discussie gevoerd over de vraag hoe de internationale aanwezigheid in Oost-Timor er uit moest zien. Sommigen van ons vroegen zich af of er ter plaatse misschien meer nodig zou zijn dan burgerpolitie en of er mogelijk een vredesmacht nodig zou zijn. Het lijkt erop dat de grootste fout is geweest dat de hele internationale operatie erop gericht was de mensen slechts te laten stemmen. Dat was een grote uitdaging, want de mensen werd angst ingeboezemd en de terreur was vanaf april zeer schokkend. De mensen gingen stemmen, het was een zonnige dag en ik zal vast nooit vergeten hoeveel mensen ons, de internationale waarnemers, kwamen bedanken dat we gekomen waren. Deze vreugde was echter van korte duur. De volgende dag al begonnen milities in de straten en de dorpen tekeer te gaan en kregen we te horen dat vooral de plaatselijke VN-medewerkers werden vervolgd en vermoord.
Ik wil nu drie eisen toevoegen aan de eerder gestelde eisen. Allereerst moet men eisen dat de legeraanvoerders, van wie bekend is dat ze aan deze terreur hebben deelgenomen, onmiddellijk worden ontslagen. Ten tweede moet er in het kader van het ECHO-programma zo spoedig mogelijk humanitaire hulp worden gestuurd en natuurlijk moet deze gericht zijn op een ontwikkelingsprogramma voor de lange termijn. Ten derde, omdat de milities de bevolking nog steeds terroriseert, moeten er ter plaatse beslist internationale mensenrechtenwaarnemers komen.

Figueiredo
Mijnheer de Voorzitter, ten eerste wil ik erop ingaan dat ik het in het algemeen eens ben met de uiteenzettingen van mijn collega=s. Zoals bekend, wordt Oost-Timor nu al bijna 24 jaar lang illegaal bezet door Indonesië. Met het oog op deze situatie zijn door de VN talloze resoluties aangenomen die de terugtrekking van Indonesië eisen en het recht op zelfbeschikking van de Timorese bevolking onderstrepen.
Ook het Europees Parlement heeft zich herhaaldelijk op dit standpunt gesteld. De Indonesische bezetters hebben in al die jaren honderdduizenden slachtoffers gemaakt en de Timorese bevolking onnoemelijk veel leed berokkend. Ondanks alles hebben de Timorezen hun heldhaftige strijd voor vrijheid en onafhankelijkheid op geen enkel moment gestaakt, hetgeen wij alleen maar kunnen toejuichen.
Met de ondertekening van het akkoord van New York tussen Portugal en Indonesië, onder auspiciën van de Verenigde Naties, leek het einde van de tunnel in zicht. Het referendum van 30 augustus, waaraan de Timorese bevolking massaal heeft deelgenomen - de opkomst bedroeg maar liefst 98,6% - en waarbij 78% van de kiezers zich vüür onafhankelijkheid heeft uitgesproken, heeft aangetoond dat de strijd van de Timorezen de erkenning van de hele wereld verdient.
Maar wat is er gebeurd? Noch de Verenigde Naties, noch de internationale waarnemers, noch de Indonesische autoriteiten zelf, die beweerden dat het referendum in vrijheid en rechtvaardigheid had plaatsgevonden, ondanks de druk en de intimidatiecampagne van de pro-Indonesische milities, hebben kunnen verhinderen dat Oost-Timor, zodra de uitslag van de volksraadpleging bekend raakte, opnieuw in de greep van de terreur terecht is gekomen.
De lijdensweg van de Timorese bevolking gaat voort; nu dreigt zij zelfs ten prooi te vallen aan een regelrechte genocide. Het is dan ook van het grootste belang dat er terstond een einde aan deze situatie wordt gemaakt en dat de Timorese bevolking de nodige humanitaire hulp wordt geboden. De milities, de Indonesische politie en het Indonesische leger moeten hun terreuracties op Oost-Timor onverwijld staken. Tevens dient erop gewezen te worden dat Indonesië zijn verplichtingen uit het akkoord van New York niet is nagekomen. Daarin werd namelijk overeengekomen dat de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties voor bepaalde duur een vredesmacht met een duidelijk omschreven taak zou sturen om de veiligheid en de vrede in het gebied te beschermen en een nieuwe genocide te voorkomen. Deze beslissing heeft lang op zich laten wachten! Uiteindelijk is de kogel dan toch door de kerk en heeft de VN-Veiligheidsraad besloten in te grijpen. Maar de situatie op Oost-Timor is nog steeds nijpend. Er moet dringend een einde komen aan de incidenten en daarom mag de VN-interventie niet langer worden uitgesteld.
De mensen in Oost-Timor - en ook degenen die naar andere streken van Indonesië zijn overgebracht - hebben deze hulp dringend nodig. Wij moeten er ook voor zorgen dat de vluchtelingen en ontheemden veilig naar huis kunnen terugkeren en dat de niet-gouvernementele organisaties, de internationale waarnemers en de journalisten Oost-Timor weer snel worden binnengelaten. Zoals uit ons voorstel blijkt Y
(Spreekster wordt door de Voorzitter onderbroken)

Portas
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega=s, het debat over Timor komt te laat. Het gebied wordt in deze nieuwe fase van zijn geschiedenis alweer sinds veertien dagen door terreur geteisterd. Dat is het eerste punt dat ik wil aanstippen. De onstuitbare genocide is onverenigbaar met het uitblijven van de internationale beslissingen. Wij moeten ons er rekenschap van geven dat Oost-Timor in vijfentwintig jaar tijd twee genociden heeft doorgemaakt: die van de bezetting en die van het referendum, die tot in de kleinste details was gepland. Het gebied werd in vijfentwintig jaar tijd tweemaal aan zijn lot overgelaten: door Portugal in 1974 en ditmaal door de internationale gemeenschap, die haar verplichtingen jegens het Timorese volk niet is nagekomen. Twee uittochten in vijfentwintig jaar: eerst de uittocht van degenen die de bezetter niet aanvaardden en nu de uittocht van hen die voor de terreur op de vlucht slaan. Wij mogen derhalve geen tijd verliezen. De terreur is op Timor alom aanwezig en dit volk, dat wordt uitgemoord en dat bidt en lijdt in het Portugees, verdient van ons, Portugezen, speciale aandacht.
Zodra de Timorezen de gelegenheid kregen zich van hun juk te bevrijden, kwamen ze uit de bergen en uit hun huizen naar de kerken en haastten ze zich naar de stembus om in alle sereniteit hun vrijheid te herwinnen. Dit is een buitengewone les. Het Westen mag gerust zijn, er bestaan nog volkeren die geloven dat verkiezingen bevrijding kunnen brengen.
Wat er na het referendum gebeurd is, moeten wij echter met klem veroordelen. De ware aard van de door Indonesië beraamde genocide spreekt voor zich: demografische genocide, door honderdduizenden Timorezen op de vlucht te jagen, en culturele genocide, aangezien het voornaamste doelwit van de terreuracties op institutioneel gebied vanaf de eerste dag de katholieke kerk was. Tempels, bisschoppelijke paleizen, paters, nonnen, gelovigen, niets of niemand werd ontzien. De instelling waarin de Timorezen sinds jaar en dag hun vertrouwen stellen, heeft het moeten ontgelden. De precieze draagwijdte van deze genocide is nog niet bekend aangezien, zoals u allen weet, de internationale waarnemers en ook de weinige achtergebleven journalisten ertoe werden gedwongen Timor te verlaten.
Wij trekken uit dit alles twee conclusies. De eerste conclusie die dit Parlement goed voor ogen moet houden, is dat de Portugese kolonisatie de Timorezen nooit zoveel leed heeft berokkend als de Indonesische bezetting. Dat is de reden waarom de Timorezen de Portugese vlag een warm hart toegedragen. Het is ook de reden waarom het zeer lang zal duren voordat op Oost-Timor de Indonesische vlag weer wordt gerespecteerd. Ik wil niet ontkennen dat de dekolonisatie onder toezicht van Portugal overhaast is gebeurd, maar dit zelfbeschikkingsproces onder auspiciën van de internationale gemeenschap, waarbij geen rekening is gehouden met de mogelijke gevolgen, heeft ook heel wat bloed en mensenlevens gekost. Het Timorese volk heeft een dubbele lijdensweg achter de rug waaraan het zelf geen enkele schuld heeft. Het wil enkel zijn vrijheid terug.
Hoe heeft de internationale gemeenschap zich gedragen in de dagen die volgden op de terreur? Ik richt mij tot uw geweten met de volgende vraag: zou de internationale gemeenschap ook zo lang de kat uit de boom hebben gekeken indien de Timorezen Engels of Duits hadden gesproken? In het geval van Kosovo was het niet nodig de Veiligheidsraad om toestemming te vragen en hoefde niet op de toezegging van Milosevic te worden gewacht. In het geval van Oost-Timor daarentegen was de toestemming van de Veiligheidsraad wel onontbeerlijk en moest de heer Habibie eerst het licht op groen zetten. Vanwaar dit verschil?
Zouden de regeringen niet sneller te hulp zijn geschoten als de Timorezen een politiek correcte minderheid waren geweest?
Het drama van de Timorezen, het drama dat hen achtervolgt, is dat zij klein in aantal, arm en katholiek zijn Y en dat zij olie hebben. Bepaalde internationale grootmachten zijn immers van oordeel dat men de Timorezen niet zelf over zulk een belangrijke aangelegenheid kan laten beslissen.
Ik heb nog twee vragen waar u in geweten op moet antwoorden. Kijkt u eens even naar de lijst van landen die in de Verenigde Naties hun steun aan Indonesië hebben verleend: Cuba, Iran, Irak en Soedan. De dictaturen hebben onmiddellijk de handen in elkaar geslagen om de vrijheid van de tirannen te beschermen! Hoelang hebben de democratieën erover gedaan om een blok te vormen? En er is nog meer. De Europese Unie heeft net voor de komende vier maanden een embargo op voor Indonesië bestemd militair materiaal uitgevaardigd. Wat zijn vier maanden? Die zinken in het niet vergeleken bij de intensieve wapenverkoop aan Indonesië van de afgelopen vierentwintig jaar. En al die tijd wist men maar al te goed dat daar vierentwintig jaar geleden een ware genocide had plaatsgevonden.
Waarde vrienden en collega=s, onze fractie onderschrijft unaniem de volgende vier eisen: onmiddellijke interventie en krachtdadig optreden van een internationale vredesmacht op Timor, humanitaire hulp, oprichting van een tribunaal voor berechting van oorlogsmisdadigers en economische en financiële sancties.
Leve Oost-Timor!

Belder
B Mijnheer de Voorzitter, voor de ogen van de wereld voltrok en voltrekt zich een ware tragedie over de bevolking van Oost-Timor. Dankzij de moed van diverse verslaggevers kan zij daarvan voldoende weet hebben.
De oorzaak van het huidige grootscheepse lijden van de Oost-Timorezen is helder: pro-Indonesische milities trachten de wens van staatkundige onafhankelijkheid van de overgrote meerderheid in bloed te smoren. Let wel, een regelrechte negatie van de uitslag van het referendum van 30 augustus 1999. Direct medeplichtig aan deze orkaan van geweld zijn de ter plekke aanwezige legereenheden alsmede de officiële lokale politiemacht. Daarmee blijft echter noch de Indonesische legerleiding, noch de Indonesische regering buiten schot. De laatste draagt in feite de volle verantwoordelijkheid voor de, naar verluidt, duizenden doden, honderdduizenden vluchtelingen en honderdduizenden naar West-Timor gedeporteerde Oost-Timorezen.
In een beschaafd land heerst immers de politiek over het geweer, beveelt de eerste de tweede! Strafrechtelijke vervolging van de jongste misdaden op Oost-Timor ligt, ook volgens de toezeggingen van president Habibie, voor de hand. Op Jakarta rust derhalve de dwingende taak om in afwachting van de komst van een VN-vredesmacht naar Oost-Timor onverwijld een halt toe te roepen aan het woeden van de milities. Slechts zo´n ingrijpen zou van het werkelijk behartigen van de nationale belangen getuigen.
Juist nu de Indonesische nationale trots zo openlijk in het geding is en valse emoties losmaakt over >s lands soevereiniteit, past herstel van de rechtsstaat op de Molukken geheel binnen dit kader.
Onder zware internationale druk aanvaardde president Habibie uiteindelijk internationale militaire interventie op Oost-Timor. Welnu, de grote nood van de inheemse burgers duldt geen verder diplomatiek talmen van de Veiligheidsraad van de VN. Bovendien zegt Jakarta officieel geen voorwaarden aan een dergelijke missie te willen stellen. De VN-vredesmissie kan met andere woorden nog dezer dagen op Oost-Timor met haar taak aanvangen.
Gegeven de vigerende wetteloosheid op Oost-Timor kan alleen een krachtig militair mandaat de langdurig geterroriseerde Oost-Timorezen politiek uitzicht bieden. In dat geval loont evenzeer de reeds toegezegde financiële steun van de Europese Unie.

Speroni
De tragische gebeurtenissen op Oost-Timor hebben getoond hoe angstig en opportunistisch de internationale gemeenschap is. Men moet de moed hebben, na de duidelijke uitslag van het referendum, om het beginsel van de zelfbeschikking van de volkeren meteen toe te passen door de onafhankelijkheid van Oost-Timor te erkennen, zonder te wachten tot Indonesië ze erkend, hetgeen nu ook niet meteen voor de hand ligt. Dit is een aansporing die ik vooral tot de regeringen van de vijftien landen van de Europese Unie richt.
Bovendien wordt er zodoende voor gezorgd dat de interventie van een internationale vredesmacht beschouwd kan worden niet als een inmenging in de interne aangelegenheden van Indonesië, maar als een vorm van bijstand van de internationale gemeenschap aan een onafhankelijke en soevereine staat.

Salafranca Sánchez-Neyra
B (ES) Mijnheer de Voorzitter, de martelgang van Timor heeft veel duidelijk gemaakt.
In de eerste plaats, dat de Verenigde Naties gebrekkig functioneren. Maar dat is helaas niets nieuws.
In de tweede plaats, de geremdheid en passiviteit van de internationale gemeenschap, die in het begin haar betrekkingen met zekere regionale machten niet in gevaar wilde brengen, hoewel die toch B om het zachtjes uit te drukken B niet erg eerbiedig omspringen met de mensenrechten.
Het gevolg is dat de hele wereld met de armen over elkaar heeft moeten toekijken hoe er een "plan B" werd uitgevoerd dat niet veel verschilt van de manier waarop Milosevic Kosovo in de tang heeft genomen. En op dit moment is de genocide op Timorese christenen al haast zo goed gedocumenteerd als die op de moslims in Kosovo.
Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, als het om humanitaire interventie gaat, kan en mag de Europese Unie niet met twee maten meten. De mensenrechten en het recht op leven kunnen niet alleen in een bepaalde regio, in een land of op een continent worden verkondigd. Die rechten gelden wereldwijd, ze zijn universeel.
Daarom moeten we het moedige gebaar verwelkomen dat door Portugal en andere landen zoals het Verenigd Koninkrijk en Australië is gemaakt.
Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, het is tijd voor actie. Het is al laat, te laat, maar als Europese Unie moeten we ervoor zorgen dat de humanitaire hulp van 8 miljoen euro waar de minister vanmorgen naar verwees en de hulp die eventueel nog volgt, onmiddellijk op zijn bestemming terechtkomt.
Op de tweede plaats moet de Europese Unie zich inspannen om de internationale troepenmacht zo snel mogelijk te laten arriveren. Die interventiemacht kan het leven en de rechten van de geteisterde bevolking van Timor beschermen, en eindelijk een eind maken aan deze nachtmerrie.

Naïr
B (FR) Mijnheer de Voorzitter, in Oost-Timor is zowel sprake van een misdaad als van een tragedie. Verschillende sprekers hebben dit vandaag in herinnering gebracht. Het is misdadig dat de Indonesische koloniale bezetting nu al 24 jaar voortduurt. De mensenrechten worden onophoudelijk geschonden en het vredelievende, ongewapende en onfortuinlijke volk van Oost-Timor wordt voortdurend geterroriseerd. Ik heb dit met eigen ogen kunnen aanschouwen.
De VN heeft een referendum georganiseerd waar 98% van de bevolking aan heeft deelgenomen. Meer dan 78% van deze kiezers sprak zich uit voor onafhankelijkheid. Deze democratische verkiezingen zijn op geheel transparante wijze verlopen. Vrede kregen de Oost-Timorezen niet. Ze raakten daarentegen in een verschrikkelijk drama verzeild. De soevereiniteit van Oost-Timor wordt door Indonesië met voeten getreden, gezien de staat van beleg waarvan momenteel sprake is. Volgens het internationaal recht is Oost-Timor feitelijk soeverein sinds het aldaar wonende Timorese volk voor de onafhankelijkheid gekozen heeft. Het land wordt van rechtswege soeverein als het over een gekozen parlement beschikt. Niemand anders dan het Timorese volk kan zich momenteel in Oost-Timor soeverein noemen.
De feiten laten echter zien dat dit recht met voeten wordt getreden. U bent allen op de hoogte van deze feiten: meer dan 80.000 mensen zijn naar West-Timor gedeporteerd, waar ze door het Indonesische leger zijn opgesloten, geslagen en gegijzeld. Er is overigens overal sprake van terreur. Het is duidelijk wie achter deze terreur zit: de milities, het leger en de Indonesische regering.
Wij kregen te horen dat de regering van de heer Habibie moet dansen naar de pijpen van het leger in Jakarta, dat de legerleiding geen controle meer heeft over haar troepen in Oost-Timor en dat de milities alom aanwezig zijn. Ik zou van u willen weten wie er verantwoordelijk is voor dit drama. Als de burgerregering niet meer verantwoordelijk kan worden gehouden, dan is er dus sprake van een onzichtbare staatsgreep in Indonesië. En als het leger niet verantwoordelijk is, dan is iedere vorm van volksvertegenwoordiging in dit land blijkbaar verdwenen.
Het is duidelijk welke maatregelen er getroffen moeten worden. De VN moet op basis van hoofdstuk 7 ingrijpen. De VN bepaalt hoe de interventiemacht moet worden samengesteld. Het Indonesische leger moet zich uit Oost-Timor terugtrekken. De milities moeten ontwapend worden. De Indonesische staat moet duidelijk verantwoordelijk worden gesteld voor het getreuzel waaraan dit land zich momenteel schuldig maakt. Er moet een internationale commissie komen die de oorzaak van het geweld in Oost-Timor gaat onderzoeken en de misdadigers overdraagt aan het internationaal tribunaal voor de berechting van oorlogsmisdadigers. Aan de handel met Indonesië moet de voorwaarde verbonden worden dat dit land de vrede in Oost-Timor definitief herstelt. Het volk van Oost-Timor moet de middelen in handen krijgen om een onafhankelijke staat te kunnen vormen die vervolgens door ons wordt erkend. Mijnheer de Voorzitter, in deze tragedie gaat het niet zozeer om het recht op interventie, maar om de naleving van het internationaal recht.

De Voorzitter
B Ik weet dat het een erg aangrijpend debat is, maar ik zou het op prijs stellen als u probeerde zich aan de toegewezen tijd te houden.

Lynne
Mijnheer de Voorzitter, laat ik dit debat even in zijn ware context plaatsen. Na de Indonesische invasie in 1976 heeft de VN de Indonesische soevereiniteit in Oost-Timor niet erkend. Dat dus even voor alle duidelijkheid. Alleen de Australiërs hebben dat gedaan, en zelfs zij zijn hier na enige tijd op teruggekomen, dus juridisch gezien hadden we geen toestemming hoeven vragen om een internationale vredesmacht te sturen. Toch hebben we dit gedaan. En nu zijn ze eindelijk akkoord gegaan. Maar wanneer zal de vredesmacht voet zetten op Oost-Timor? Hopelijk dit weekend. Wie zal het commando voeren? Hopelijk niet de Indonesiërs. Ik heb vanmorgen op de televisie gehoord dat een bepaalde tak van het Indonesische leger verklaard heeft de internationale vredesmacht te willen leiden! Gelukkig dacht de Indonesische minister van Buitenlandse Zaken hier anders over, maar het is duidelijk dat ze op dit ogenblik allemaal met elkaar in conflict zijn. Maar wie ook het commando voert, de vredesmacht moet nu tussenbeide komen, voor er nog meer gruwelijkheden gebeuren.
Die vinden thans iedere dag plaats. Kerken en scholen worden in de as gelegd. Mensen worden doodgehakt. Gisteren heb ik het verhaal gehoord van een non die te horen kreeg dat ze in veiligheid werd gebracht en niet mocht omkijken naar de kerk. Toen ze toch probeerde te kijken zag ze bloed sijpelen door de poort van de kerk, het bloed van vrouwen, kinderen en priesters. Wat hadden ze misdaan? Niets. En dit is geen alleenstaand geval. VN-medewerkers werden aangevallen toen ze voedsel trachtten te transporteren en het leger greep niet in. Als we niet kunnen zorgen voor voedselbevoorrading en bescherming zal er een humanitaire ramp plaatsvinden, niet alleen in Oost-Timor, maar ook in West-Timor.
Het laatste bericht is dat vluchtelingen op schepen werden gezet, zogezegd voor hun eigen veiligheid. De schepen kwamen even later helemaal leeg terug. Dat is de zuiverste vorm van genocide.
En daarom hebben we een straftribunaal tegen oorlogsmisdaden nodig, om de schuldigen te kunnen vervolgen.
Wat kunnen we anders doen? Een militair embargo: ja, maar het had eerder moeten gebeuren. De levering van Britse Hawk jets had eerder moeten worden ingetrokken. Het verheugt me dat dit eindelijk gebeurd is, maar het is een beetje laat. De vredesmacht moet nu tussenbeide komen. Humanitaire hulp en waarnemers voor de mensenrechten moeten nu worden ingezet in West- en Oost-Timor, maar in de eerste plaats moet de Indonesische regering ter verantwoording worden geroepen.

Knörr Borràs
B (ES) Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's en bezoekers, als Parlementslid voor Baskenland denk ik graag dat wanneer wij onze stem laten horen, en om een interventie en om hulp voor Timor vragen, wij dat niet alleen doen om een einde te maken aan de moordpartijen daar door mensen die worden gesteund door het Indonesische leger, maar ook om een einde te maken aan de schijnheiligheid van de internationale politiek.
Het moet maar eens afgelopen zijn met het onderscheid tussen goede en slechte dictaturen, met de theorie dat "het een vuile schoft is, maar wel onze vuile schoft" B neemt u mij niet kwalijk, mijnheer de Voorzitter.
Het moet maar eens afgelopen zijn met de doctrine van "het minste van twee kwaden kiezen", die impliceert dat het soms aanvaardbaar is dat de mensenrechten van een kleine groep worden geschonden als daarmee de rust wordt bewaard in gebieden die voor grootmachten van geostrategisch belang zijn.
Het moet maar eens afgelopen zijn met het verschijnsel dat de snelheid waarmee een interventie plaatsvindt, afhangt van de olievoorraden in het betrokken gebied.
Maar laten we de blik ook naar binnen richten. Laten we eens naar onszelf kijken. Binnen de Europese Unie zijn de twee resterende conflicten in Ierland en Baskenland vastgelopen door de politieke en verkiezingsbelangen van partijen.
Vrede, mensenrechten en welvaart, binnen en buiten de Europese Unie, kunnen geen dagen, weken of jaren wachten totdat wij het eens worden.
Hopelijk zien we dat nu eindelijk eens in.

Manisco
Mijnheer de Voorzitter, het is niet onze bedoeling om alleen maar met een beschuldigende vinger te wijzen, maar vanuit onze bezorgdheid en ontzetting over de huidige ontwikkelingen voelen we ons verplicht om nadrukkelijk te wijzen op de directe en indirecte verantwoordelijkheid van de Verenigde Staten voor de bloedbaden en de etnische zuivering die thans onverminderd doorgaan in Oost- en West-Timor. Zoals vele anderen waren ook wij opgelucht toen de regering-Clinton, in een klaarblijkelijke ommezwaai, de Indonesische regering eindelijk onder vuur nam en de Verenigde Naties toeliet de leiding over de crisis te nemen.
Iedereen in dit Parlement die niet op de hoogte is van de rol die Washington heeft gespeeld in de tragische ontwikkelingen in Indonesië en Timor, vanaf 1966 tot de recente genocide die op 30 augustus werd ontketend door het Indonesische leger, zou de analyses moeten lezen die vandaag werden gepubliceerd door de Washington Post en de Herald Tribune onder de krantenkop "Pentagon verdedigt Indonesische militaire contacten als bruikbaar@. Daarin wordt gewezen op de nauwe vriendschapsbanden tussen de stafchef van het Amerikaanse leger, generaal Henry Shelton, en de slager van Jakarta, generaal Wiranto. Er wordt beschreven hoe de topmilitair van de Verenigde Staten, na het geweld in Oost-Timor eerst te hebben gesteund en bevorderd, afgelopen maandag zijn Indonesische makker heeft aangemaand om een internationale vredesmacht te aanvaarden. Mevrouw Halonen heeft vanmorgen verklaard dat de terreur die op 30 augustus is losgebarsten voor de Raad als een verrassing kwam. Dit had niet zo mogen zijn. Als ik een goede raad mag geven, dan stel ik voor dat om nieuwe verrassingen te voorkomen Raad en Parlement heel nauwlettend toezien op de vredesmissie van de Verenigde Naties en het Europese programma voor humanitaire hulp. Ze moeten ook waken over de zuiverheid van elk lopend of toekomstig programma dat bedoeld is om een einde te maken aan het lijden van de Timorezen en gericht is op hun volledige onafhankelijkheid en soevereiniteit, vrij van iedere bedreiging, inmenging of druk van Indonesische militairen en hun Amerikaanse adviseurs.

Sichrovsky
Mijnheer de Voorzitter, natuurlijk zijn wij verplicht steun te geven aan het streven van de bevolking van Oost-Timor naar zelfstandigheid en democratie. Hoe moet die steun er echter uitzien? Wij kunnen niet als Europeanen in een conflict in Zuid-Oost-Azië optreden met het vingertje omhoog. Daardoor wekken wij geen vertrouwen bij die mannen in Azië die belangrijke partners zouden kunnen zijn bij de democratisering van dit land. Het kan vooral ook niet het doel van de Europeanen zijn Zuid-Oost-Azië te desintegreren en te balkaniseren. Daarom wordt ons, hoe onaangenaam ons dit ook moge zijn, op de voorpagina van de Herald Tribune de vraag gesteld: Who are these Western crusaders to be lecturing the Asians? Onze verantwoordelijkheid als Europeanen is steun te geven aan een democratische ontwikkeling, die gelijktijdig ook leidt tot een verbetering van de levensomstandigheden van de mensen.
Misschien moeten wij als Europeanen eerst leren hoe men een volk in een vreemd land ondersteunt in zijn zelfstandigheid en zijn inspanningen op de weg naar een democratische samenleving.

Pacheco Pereira
Mijnheer de Voorzitter, als lid van de missie van dit Parlement die op Timor de afgelopen verkiezingen heeft gevolgd, zou ik mijn betoog willen beginnen met een representatief voorbeeld van wat er op Timor is gebeurd. Nagenoeg alle installaties waar de delegatie van het Europees Parlement op Timor gebruik van heeft gemaakt, de huizen waarin wij sliepen, de lokalen waar wij aten, de plaatsen waar de vergaderingen werden gehouden, zijn inmiddels met de grond gelijk gemaakt. Dat geeft u ongetwijfeld een beter beeld van de omvang die de gebeurtenissen op Oost-Timor hebben aangenomen.
Voorts zijn er vanuit politiek oogpunt een aantal punten die beslissend zijn voor ons optreden als internationale gemeenschap. De internationale gemeenschap is immers geen abstracte identiteit, wijzelf maken er deel van uit. Ten eerste moeten wij goed beseffen dat er op Timor geen burgeroorlog woedt. Indonesië wilde ons zand in de ogen strooien, maar gelukkig hebben de journalisten en de internationale waarnemers die in het gebied aanwezig waren, daar een stokje voor gestoken. Er woedt geen burgeroorlog op Timor. Het eiland wordt geteisterd door een conflict tussen het Indonesische leger en zijn rechterhand - de milities - enerzijds en de meerderheid van de Timorese bevolking anderzijds.
Het tweede aspect betreft de zogenaamde onmacht van het Indonesische leger om de vrede en de veiligheid op Timor te beschermen. Dat is gewoon een smoes. Het is immers overduidelijk dat het Indonesische leger met een beetje goede wil de situatie onder controle had kunnen houden. Het probleem is echter dat de Indonesische strijdkrachten hier helemaal geen boodschap aan hadden, temeer daar zij zelf bij het conflict betrokken waren.
Tot slot wil ik met het oog op de toekomst nog het volgende kwijt. De beslissing van de Veiligheidsraad om een vredesmacht te sturen lost de Timorese kwestie niet op. Wij moeten beseffen - wij hebben immers met eigen ogen kunnen vaststellen hoe de toestand er ginds uitziet - dat deze troepen op weerstand zullen stuiten en dat zij het hoofd zullen moeten bieden aan een conflictsituatie die heel wat explosiever is dan de situatie die de strijdkrachten in Kosovo hebben aangetroffen.
Het is dan ook van het grootste belang dat wij blijk geven van een onwrikbare politieke wil en de maatregelen van de internationale gemeenschap ten volle steunen. Wij moeten immers vermijden dat Indonesië beperkingen oplegt aan het optreden van de internationale vredesmacht, wij moeten de vrede en veiligheid op Timor beschermen, humanitaire hulp verlenen en dringend de ontwikkeling van Timor bevorderen, hoe hoog de conflicten in het gebied ook oplaaien. Dit blijk van politieke wil is werkelijk onontbeerlijk aangezien Timor helaas veel langer onderwerp van gesprek zal zijn dan ons lief is.

Schori
"Of je nu woont in Afrika, Midden-Europa of waar dan ook, als iemand onschuldige burgers vervolgt en ze massaal probeert uit te roeien omwille van hun ras, etnische oorsprong of religie, en het ligt binnen onze mogelijkheden om dit tegen te houden, dan zullen we dat ook doen@.
Aldus president Clinton, toen hij het over Kosovo had. Maar deze woorden gelden evenzeer voor Oost-Timor, dat een morele test is geworden voor de hele wereldbevolking. Het gaat om mensenrechten en medemenselijkheid, om politiek en internationaal recht, maar ook om economie en geloofwaardigheid. Als wij niet meewerken aan het oplossen van de tragedie in Oost-Timor, luidt de boodschap tegen het volk van Oost-Timor en andere volkeren aldus: democratie staat gelijk aan de dood. Het uitoefenen van democratie met steun van de buitenwereld en de VN staat gelijk aan massale en onstuitbare slachtpartijen; met andere woorden, de geloofwaardigheid van de buitenwereld staat op het spel.
Op economisch gebied hebben wij, de Fractie van de Europese Sociaal-Democraten, tijdig gevraagd om een stop van de steun van de Wereldbank en het Internationaal Monetair Fonds aan het regime in Jakarta. Ik heb het dan niet over de humanitaire steun en over de steun aan democraten. Normaal wordt in financieel verband geen rekening gehouden met politiek. Reeds in de tijd van keizer Vespasianus, toen deze belasting op toiletten invoerde, zei men dat geld niet stinkt. Maar de miljardensteun voor het regime in Jakarta stinkt wel en moet worden gestopt! Dat is nu dan ook gebeurd. De lering die wij kunnen trekken uit de tragedie in Oost-Timor is dat politiek en economie samenhangen en dat medemenselijkheid en geloofwaardigheid humanitaire ingrepen van de buitenwereld vergen.

McKenna
Mijnheer de Voorzitter, wat er nu gebeurt was reeds lang voor de verkiezingen voorspeld. De VN hadden de bevolking van Oost-Timor aangemoedigd gebruik te maken van hun democratisch recht om te stemmen en nu worden ze om die reden vervolgd. De internationale gemeenschap was ruim van tevoren gewaarschuwd. Maar wat heeft zij de voorbije 14 dagen gedaan? Niet veel meer dan duimendraaien en wachten op een uitnodiging van Indonesië, het land dat Oost-Timor de laatste 25 jaar onrechtmatig heeft bezet en waarvan de minister van Buitenlandse Zaken een vinger heeft opgestoken naar de Algemene Vergadering van de VN toen de kwestie ter sprake werd gebracht.
Een derde van de bevolking werd uitgeroeid en wij wachten braaf op een uitnodiging van Indonesië. De hypocrisie van president Clinton werd vandaag reeds bekritiseerd en is onaanvaardbaar. De fantastische regering van Tony Blair, met haar ethisch buitenlands beleid, is gewoon doorgegaan met het leveren van wapens aan Indonesië. Dit zijn de hypocrieten die doorgaan voor de morele politie van de wereld, maar die geld belangrijker vinden dan mensenlevens. Dit is volkomen onaanvaardbaar.
Wat we nu willen is een volledig wapenembargo tegen Indonesië en ook een economisch embargo. We willen een internationale vredesmacht. We willen onafhankelijkheid voor de bevolking van Oost-Timor, want dit is hun democratisch recht. We willen dat er een einde komt aan de onderdrukking van de Oost-Timorese bevolking die al 25 jaar duurt en waar ook EU-landen, Amerika en al die hypocrieten die wapens willen verkopen aan tirannen in Indonesië en andere landen aan meehelpen. Dit moet stoppen. Met de hypocrisie van de wapenindustrie in de Europese Unie moet het nu maar eens afgelopen zijn. Oost-Timor is het beste voorbeeld van wat de gevolgen zijn van deze wapenhandel.

Krivine
B (FR) Mijnheer de Voorzitter, we weten nog altijd niet hoe de door de Veiligheidsraad aangenomen maatregelen zullen worden toegepast. We weten daarentegen wel dat de hulp voor velen te laat zal komen. Het onherstelbare is reeds geschied. De ramp was aangekondigd. Het Timorese verzet had reeds aan de bel getrokken en van de VN verlangd dat ze de veiligheid bij de stemming over de zelfbeschikking zou garanderen. De VN is schuldig aan misdaad omdat ze nagelaten heeft een volk in gevaar bijstand te verlenen. De VN en Indonesië hebben het destijds op een akkoordje gegooid, en de Oost-Timorezen betalen daar nu een hoge prijs voor.
Het Indonesische leger, dat in eerste instantie verantwoordelijk is voor de huidige bloedbaden, is in 1965 door de Westerse grootmachten opgericht, uitgerust en opgeleid om het Indonesische volk zelf af te kunnen slachten. Hiermee wilden ze een einde maken aan de voor hen hinderlijke invloed van de communistische partij.
Achter de algemeen verkondigde verontwaardiging gaat een grote mate van hypocrisie schuil. Wie is zo gek te geloven dat de Verenigde Staten, maar ook Frankrijk, dat op militair gebied samenwerkt met Jakarta, niet over de middelen beschikken om druk op Indonesië uit te oefenen en de moordenaars een halt toe te roepen? Tijdens de bombardementen op Irak en het voormalige Joegoslavië, wierpen de grootmachten zich op als beschermers van de mensenrechten. Dit drama toont aan dat voor sommigen geld belangrijker is dan de bescherming van deze mensenrechten.

Dell'Alba
B (FR) Mijnheer de Voorzitter, wij hebben met reden om dit spoeddebat gevraagd. De VN-Veiligheidsraad heeft gisteren een besluit genomen dat, naar ik mag hopen, ons ingrijpen en de ernst van dit vraagstuk recht aandoet. Drie of vier weken zijn sinds het begin van de moordpartijen verstreken en nu pas wordt dit besluit genomen. Het heeft dus veel te lang op zich laten wachten.
Ik heb hier in deze vergaderzaal veel over hypocrisie horen praten. Ik wil benadrukken dat er in andere gevallen in plaats van één maand, soms jaren zijn voorbijgegaan voordat er werd ingegrepen. Neem bijvoorbeeld de interventie in Kosovo. Veel collega=s die nu pleiten voor, ja zelfs luidkeels roepen om militair ingrijpen, hebben zich in het verleden tegen iedere vorm van ingrijpen in Kosovo verzet.
Als het internationaal recht, waarin het recht op inmenging in buitenlandse aangelegenheden is geregeld, ooit wordt gewijzigd, moeten de rechten van het individu als uitgangspunt genomen worden en zelfs boven het volkenrecht worden geplaatst, zodat dergelijke slachtpartijen zich in de toekomst niet meer kunnen voordoen. Het mag niet zo zijn dat partijpolitieke aspecten bepalen of inmenging al dan niet wenselijk is. De Indonesische regering is bijvoorbeeld rechts, of in ieder geval een bondgenoot van Clinton, terwijl Milosevic zogenaamd links is.

Jarzembowski
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega=s, één ding is terugkijken - en dat zeker nuttig - maar iets anders is snel vooruit kijken. Laten wij onszelf niets wijs maken. Ook indien dit weekend VN-troepen op Oost-Timor aankomen, zal zonder de medewerking van het Indonesisch leger en de overheidsdiensten de vrede nog lang op zich laten wachten. De plunderende benden die nog steeds door Oost-Timor trekken en het leger dat daar nog aanwezig is, zullen immers met 6 à 8000 VN-troepen niet zomaar in toom kunnen worden gehouden.
De mensen uit Oost-Timor die naar West-Timor zijn gevlucht, moeten de mogelijkheid krijgen tot terugkeer. Zij moeten op West-Timor worden beschermd. Daarom moeten wij een duidelijk signaal geven aan degenen die de verantwoordelijkheid hebben in Indonesië. Ik weet namelijk niet of de regering nog wel de verantwoordelijkheid en de controle heeft. Misschien heeft het leger die. Wij moeten alle verantwoordelijken duidelijk maken dat, als er niet snel verandering komt in de politiek van Indonesië, wij - en ik spreek dan over de Raad en de Commissie - serieus het gebruik van alle beschikbare economisch middelen in overweging zullen nemen om de verantwoordelijken op Indonesië tot samenwerking te brengen. Anders zullen wij zien dat weliswaar VN-troepen worden gestationeerd, maar nog steeds mensen worden vermoord en verdreven.
Daarom moeten wij vandaag een duidelijk signaal geven. Indonesië heeft nog de kans om in de komende jaren goede betrekkingen met ons te onderhouden. Als het zijn beleid echter niet verandert, zal het in Europa geen partner vinden, zolang de voor de huidige situatie verantwoordelijken aan de macht zijn - of deze nu in het leger, in het parlement of in de regering zitten. Daarom doen wij een beroep op de Raad om samen met de lidstaten in deze dagen duidelijke signalen te geven aan het adres van de verantwoordelijken in Indonesië. Zij moeten samenwerken, anders is een VN-beschermingsmacht hulpeloos. Wij hebben een sterk optreden nodig van Europa, van de Raad, de Commissie en het Parlement.

Candal
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega=s, alles wijst erop dat deze Vergadering het grotendeels eens is over de kwestie-Timor, misschien op enkele details na. Daarom zal ik het kort houden. Ik was een van de leden van de parlementaire waarnemersdelegatie die naar Timor is afgereisd.
Ik kan u verzekeren dat wij ons goed van onze taak hebben gekweten en de eer van dit Huis hoog hebben gehouden. Onze delegatie heeft wellicht de grootste afstand afgelegd (maar liefst 200 kilometer, tot Ponta Leste) en de meeste stembureaus gecontroleerd. Onze inzet heeft dan ook resultaat opgeleverd. Wij hebben immers goed nieuws meegebracht en bij onze terugkeer zagen wij de toekomst rooskleurig tegemoet. Ook de Timorezen hebben belang gehad bij onze aanwezigheid. Zij voelden zich gesteund en zij zullen ook in de toekomst onze steun hebben.
Het referendum was een indrukwekkend schouwspel, onbeschrijfelijk! De hele bevolking deed mee, op straat zag je niemand, iedereen stond bij de stembureaus, allen wilden zij uiting geven aan hun burgerzin, moed, zin voor democratie en drang naar vrijheid. Ik kan u verzekeren dat zulk een ervaring stimulerend werkt voor al wie er prat op gaat de democratie te verdedigen!
De prille hoop die de Timorezen koesterden werd als een dorre bloem, als een luchtkasteel, met een enkele zucht op gewelddadige wijze onderuit gehaald en vernietigd. Er rest alleen bloed, geweld en dood. Gelukkig zijn het voor een keer de Timorezen zelf en niet de politici die ons met hun protest en hun leed attent maken op een rechtvaardige zaak. Ik ben er dan ook zo goed als zeker van dat Timor ditmaal in ons geheugen gegrift zal blijven. Wij moeten onze hulp aan de Timorese bevolking, die zich ondanks haar lijden steeds heldhaftig heeft gedragen, blijven voortzetten totdat Timor zijn vrijheid heeft herwonnen en het geluk en welzijn van het Timorese volk gegarandeerd is.

Nogueira Román
Mijnheer de Voorzitter, als afgevaardigde van Galicia wens ik mijn solidariteit met de Timorese bevolking uit te spreken. Tevens wil ik de door Indonesië georkestreerde repressie en genocide met klem veroordelen en sluit ik mij aan bij al degenen die het recht op zelfbeschikking van de Timorezen erkennen en verdedigen, temeer daar de Timorese bevolking zich onmiskenbaar voor de onafhankelijkheid heeft uitgesproken.
Ik dring erop aan dat de instellingen van de Europese Unie onmiddellijk een invloedrijke civiele delegatie sturen en VN-veiligheidstroepen in het gebied stationeren die zijn opgewassen tegen de ernst van de situatie. Alleen op die manier kunnen wij garanderen dat Timor een onafhankelijke staat wordt. Deze operatie zal heel wat tijd in beslag nemen en ondertussen is het van het grootste belang dat de VN Timor onvoorwaardelijk steunt en dat de Europese Unie de nodige politieke en economische hulp verleent.
Op grond van hun historische verantwoordelijkheid jegens Timor is het de plicht van de VN en de Europese Unie het gebied bescherming te bieden, niet enkel tegen de huidige agressie maar ook tegen de dreiging die in de toekomst van Indonesië kan uitgaan.

Van Orden
Mijnheer de Voorzitter, ik ben mijn militaire carrière begonnen als officier in het Britse leger in het midden van de jaren >60, toen ik betrokken was bij militaire acties tegen het Indonesische leger ter verdediging van de pas opgerichte staat Maleisië. Het is misschien wel toepasselijk dat ik nu mijn parlementaire taken opvat in het kader van een conflict tussen Indonesië en een andere staat in wording - Oost-Timor.
Het is twee weken geleden dat het referendum plaatsvond in Oost-Timor. Het resultaat van het referendum en de verschrikkelijke gevolgen waren te voorzien. Toch lijkt de internationale gemeenschap, op enkele uitzonderingen na, verrast te zijn door de wijze waarop het drama zich heeft voltrokken. Het is duidelijk dat internationale druk moest worden uitgeoefend op Indonesië en velen onder ons hebben gepleit voor een vroegtijdige bevriezing van financiële steun van de Wereldbank en het IMF en voor de opschorting van wapenleveringen en militaire samenwerking. Daarom verwelkomen we het gemeenschappelijk standpunt van de Raad Algemene Zaken, al komt dit een beetje laat. Als we eerder daadkrachtig hadden opgetreden, zouden de Indonesische autoriteiten misschien anders hebben gereageerd.
Nu is het dringend nodig dat er een vredesmacht wordt ingezet en humanitaire hulp ter plaatse komt. Ik geloof niet dat het absoluut wenselijk is dat Europa militair tussenbeide komt in crises die zich afspelen in verafgelegen gebieden. Maar de crisis in Oost-Timor heeft duidelijk aan het licht gebracht hoe moeilijk het is voor Europeanen om een zoveelste vredestaak op zich te nemen. Het is een feit dat hier geen groot draagvlak voor is, ook al zouden we dat misschien wensen. De middelen zijn beperkt. EU-lidstaten besteden te weinig geld aan hun legers en het geld dat ze besteden wordt vaak niet goed besteed. Met de jaren heeft het Verenigd Koninkrijk een bijzonder efficiënt leger opgebouwd en toch is ons leger op dit moment volledig overbelast. En dan te bedenken dat de meeste lidstaten van de Europese Unie een kleiner deel van hun BNP aan defensie besteden dan het Verenigd Koninkrijk.
Waarschijnlijk is de meest effectieve steun van de Europese Unie aan Oost-Timor veeleer politiek-economisch dan militair. Dat is het domein waarop we ons moeten concentreren in deze situatie. We hebben gehoord van mevrouw Halonen dat de Commissie gevraagd werd om een sociaal-economisch programma te ontwikkelen voor de institutionele opbouw van Oost-Timor. Dat moet zeker worden toegejuicht, maar dit programma zal dan wel meteen moeten worden uitgevoerd zodra de veiligheidssituatie het toelaat. Bovendien zal het afgestemd moeten worden op de acties van andere instellingen en landen en zal het heel goed moeten worden gemanaged om doeltreffend te kunnen zijn.
Tenslotte, er is nog een ander aspect van dit drama dat we niet mogen vergeten. De laatste paar weken werden de meest verschrikkelijke misdaden begaan tegen de Timorese bevolking en andere personen, en de verantwoordelijken hiervoor moeten terechtstaan.

Van den Berg
B Mijnheer de Voorzitter, vanuit de Nederlandse verbinding met Indonesië zou ik op de eerste plaats willen zeggen dat het mij buitengewoon verbaasd heeft dat bij de internationale rechtsorde en bij de handhaving door de Veiligheidsraad, de wereldorde zich opnieuw zo buitengewoon naïef heeft betoond. Iedereen weet dat in Indonesië de feitelijke macht bij een brede, complex samengestelde militaire top ligt, afgedekt door schijnbaar politieke partijen. Iedereen weet ook dat de Indonesische militairen absoluut niet van plan waren om de milities tegen te houden, sterker, ze hebben zelf de acties van de afgelopen dagen actief meegeorkestreerd. Desalniettemin heeft de wereld het zich toegestaan op een formeel juridisch niveau te redeneren in de verwachting dat Indonesië correct zou handelen. Dergelijke naïviteit lijkt bijna op uitlokking en het zou langzamerhand ook een les moeten zijn in andere situaties. Dat is mijn eerste opmerking.
Mijn tweede is: ik zou een dringend beroep willen doen op ons Europees Parlement als het spreekt over de kwestie-Indonesië, een scherp onderscheid te maken tussen het militair regime van Indonesië, de verkiezingen die er geweest zijn en die een weergave zijn van een langdurig en diep transformatieproces dat nog maar net begonnen is in een enorm wereldrijk waarvan Oost-Timor maar een heel klein deel uitmaakt en het enorme lijden van het Indonesische volk.
Zozeer als wij scherp achter Oost-Timor moeten gaan staan B en ik ondersteun de sancties en ik teken en ondersteun de resolutie B zozeer moeten wij aan de kant van het Indonesische volk gaan staan. Wij moeten het volk humanitaire maar ook andere hulp bieden, bijvoorbeeld voor de opbouw van de samenleving. Het zou een historische vergissing zijn in tal van die gebieden in de Indonesische archipel het Indonesische volk alleen te laten. Mijn opvatting is dat je Oost-Timor het best steunt door ook het Indonesische volk te steunen. Beide hebben behoefte aan democratie en een internationale rechtsorde, voor beide moeten wij beschikbaar zijn als Europees Parlement.

Deva
Mijnheer de Voorzitter, dit debat komt op een gelegen tijdstip. Op dit ogenblik neemt de VN-Veiligheidsraad een resolutie aan onder hoofdstuk 7 van het Handvest van de Verenigde Naties waardoor een vredesmacht onder Australisch commando kan worden ingezet in Oost-Timor. Dat is twee weken te laat. Het Verenigd Koninkrijk, de VS, Nieuw-Zeeland, Canada, de Filipijnen en Thailand hebben manschappen en materiaal toegezegd voor de vredesmacht. Ze komen te laat. China, Rusland, Zuid-Korea en Maleisië hebben hulp toegezegd. Ook zij komen te laat. De internationale gemeenschap is eindelijk wakker geschoten. Maar zoals gewoonlijk doet ze te weinig en komt ze te laat. Dit zal wel nooit veranderen.
Sinds het referendum in Oost-Timor zijn er 10.000 mensen afgeslacht omdat zij hadden gestemd voor onafhankelijkheid. 300.000 volwassenen en kinderen, op een bevolking van 800.000, werden verdreven en uit hun huizen gezet. Nu verstoppen ze zich in de jungle, zonder onderdak, voedsel of sanitaire voorzieningen. Wat mij zo verbaast, is dat de internationale gemeenschap nooit leert van de ervaringen in Somalië, Rwanda, Bosnië, Kosovo, en nu Oost-Timor. Wat mankeert ons toch? Desondanks wordt er steeds weer een beroep gedaan op de internationale gemeenschap om de puinhoop op te ruimen die wordt aangericht door meedogenloze tirannen, etnische zuiveraars en dictators die zich schuldig maken aan volkerenmoord. Op grond van het Verdrag van Montevideo en het internationaal recht zijn we verplicht deze barbaarse regimes te erkennen als soevereine en onafhankelijke staten. Misschien moeten we deze bepaling herzien en aandringen op een internationaal debat over de vraag of onze democratische staten gehouden zijn regimes over de hele wereld als evenwaardig te erkennen, te behandelen en te respecteren, als deze regimes de democratie, de rechtsstaat, de mensenrechten en het beginsel van goed bestuur verwerpen. Het is de hoogste tijd dat we onze criteria voor internationale steun verfijnen, herdefiniëren en aanscherpen. Als goed bestuur een fundamentele voorwaarde is voor ontwikkelingshulp, waarom zou het dan geen fundamenteel criterium zijn voor internationale erkenning, bilaterale betrekkingen en handelsontwikkeling? Het IMF heeft dit onlangs ingezien in verband met Indonesië en het wordt tijd dat ook de lidstaten van de Europese Unie dit inzien.

Ford
Mijnheer de Voorzitter, de Raad heeft ons vanmorgen gezegd dat Oost-Timor onze volledige steun verdient. Er werd ons gezegd dat de waarnemers die we hebben gestuurd van cruciaal belang zijn geweest voor het welslagen van het referendum, waarin de Oost-Timorese bevolking overduidelijk en met een ruime meerderheid "ja@ heeft gezegd tegen de onafhankelijkheid. De Raad heeft ons meegedeeld dat de Commissie een programma voor sociale en economische steun aan het voorbereiden is voor een onafhankelijk Oost-Timor. Dit zijn allemaal dingen waar wij natuurlijk achter staan. Maar mevrouw Halunen heeft ons ook gezegd dat ze verbaasd was over de terreur die heeft plaatsgevonden na het referendum. Haar verbazing verbaast me. In augustus was ik in Jakarta als bijzondere vertegenwoordiger van de UNDP om samen met het Indonesische parlement, de DPRK, te werken aan nieuwe regels voor dat parlement. Het was toen al duidelijk, niet alleen voor mij maar voor iedereen in Jakarta, dat het referendum zou uitdraaien op een overweldigend ja en dat het leger, of in ieder geval grote onderdelen van het leger, zou trachten het proces te ondermijnen door over te gaan en aan te sporen tot geweld. Wij hebben dat zien gebeuren, maar waarom we dan verbaasd zijn, weet ik niet.
Ik juich de komst van een vredesmacht toe. Ik sta volledig achter de humanitaire steun die wordt geboden aan de 200.000 tot 400.000 vluchtelingen. Ik ben blij met de verklaring dat deze humanitaire steun 8 miljoen euro zou bedragen. Maar de hulp moet vlug ter plaatse komen. Ik begrijp dat dit voorlopig per vliegtuig moet gebeuren. Men heeft ons gezegd dat de hulppakketten van 1500 meter hoogte door helikopters zullen worden gedropt. Als we denken aan de hulppakketten die werden gedropt vanuit de lucht naar Koerdische vluchtelingen, dan was dat geen groot succes. Als ik me goed herinner, zijn er toen zelfs enkele slachtoffers gevallen onder de vluchtelingen. De hulp moet dus zo vlug mogelijk over de grond worden aangevoerd. We moeten ervoor zorgen dat dit binnen enkele dagen gebeurt, en niet binnen enkele weken.
Ik ben het eens met het wapenembargo. We moeten de wapenverkoop aan Indonesië stopzetten en ik sta dus achter het wapenembargo van vier maanden. Misschien moet het worden verlengd, maar tezelfdertijd moeten we de Indonesiërs helpen bij de consolidatie van de uiterst zwakke democratie die met de laatste algemene verkiezingen is totstandgekomen. Als we dat niet doen, zullen we in november of december een zelfde soort debat moeten houden over Indonesië, waarbij we elkaar opnieuw kunnen vertellen hoe we de dramatische afloop zagen aankomen.

Maij-Weggen
B Voorzitter, het referendum in Oost-Timor, gehouden onder de verantwoording van de Verenigde Naties, is uitgelopen op een drama. Daar waar de bevolking na meer dan twintig jaar geweld en repressie eindelijk kon kiezen voor haar eigen toekomst, is die vrije keus voor een zelfstandige weg afgestraft met een grofheid die zijn weerga nauwelijks kent in de geschiedenis. Moordend, brandend en deporterend hebben de pro-Indonesische milities het land achtergelaten in een geplunderde en platgebrande chaos. Iedereen heeft de beelden kunnen zien.
Het Indonesische leger heeft niet ingegrepen om de bevolking te beschermen. De VN, de NGO=s, de waarnemers stonden machteloos. Ook in hun kring zijn doden en gewonden gevallen. Ik behoor tot degenen die Indonesië goed kennen. Ik schroom wel eens om Indonesië hard toe te spreken als vertegenwoordigster van een land dat er 300 jaar een koloniaal bewind heeft gevoerd. Maar deze gebeurtenissen doen die schroom omslaan in regelrechte kritiek en zware verwijten in de richting van de Indonesische regering en het Indonesische leger.
Wat er in Oost-Timor is gebeurd is ernstig en vereist met spoed sancties en internationaal optreden. Sancties zijn nu besloten, ook van EU-zijde, en ik steun dat van harte. Ik betreur dat Frankrijk en Nederland in de Raad nog gepoogd hebben om het wapenembargo tegen te houden. Ik prijs het Finse voorzitterschap dat dat toch heeft doorgezet.
De tweede stap die nu moet worden genomen is die van het zenden van een internationale vredesmacht, het liefst uit de regio, zodat de mensen beschermd worden en de zelfstandigheid van Oost-Timor kan worden doorgevoerd.
De derde stap is een tribunaal dat zou moeten worden opgericht om diegenen die zo grof zijn opgetreden, te straffen, zodat recht en rechtvaardigheid geschiedt.
Het vierde wat moet gebeuren is hulp aan de regio. Want nadat de zelfstandigheid is doorgevoerd, want dat zal ongetwijfeld nu gebeuren, zal Oost-Timor enorm veel hulp nodig hebben. En die hulp moeten wij ook royaal geven.
Tenslotte, het geweld van de milities in Indonesië is niet beperkt tot Timor. Zij moorden en plunderen ook in de Molukken, in Atjeh en in Irian Jaja. Vooral in de Molukken zijn al honderden mensen omgekomen, met name christenen. Molukse Nederlanders hebben vorige week op waardige wijze gedemonstreerd in Brussel. Wij vinden dat ook aandacht moet worden besteed aan dat wat daar gebeurt. Als het moorden niet stopt, ook in die andere regio=s, en als de Indonesische regering geen bescherming biedt, dan moeten naar ons oordeel de Verenigde Naties ook in die andere regio=s van Indonesië tot actie overgaan.
Voorzitter, mensenrechten en democratie staan op het spel in Indonesië. Laten wij als internationale gemeenschap handelen.

Fava
Mijnheer de Voorzitter, ik lees hier een paar regels: in 1975 heeft Indonesië de controle over Timor overgenomen en is een onderdrukking begonnen die ertoe heeft geleid dat eenderde van de bevolking omkwam door hongersnood, epidemieën, oorlog en de terreur. Dit is niet een of ander journalistieke toelichting, dit is geen korte samenvatting, het komt uit de verklaring waarmee op 11 november 1996 werd aangekondigd dat Ximenes Belo en José Ramos Horta de Nobelprijs kregen.
Wat ik bedoel is dat de holocaust die tot de dood van 250.000 mensen op Oost-Timor heeft geleid - de laatste tienduizend de afgelopen week - nu al de geschiedenis is ingegaan. Ik geloof niet dat onze instelling, evenmin als de Europese burger, zich mag verbazen over deze holocaust: dat recht hebben wij verloren, net als onze onschuld, die wij ook al lang geleden zijn kwijtgeraakt. Al zo lang heeft de internationale gemeenschap door de vingers gezien wat de zogeheten ontwikkelingsdictaturen deden, van Indonesië tot het Chili van de Chicago Boys, van China tot Korea, al die landen waar wij uit naam van de macro-economie hebben toegestaan dat de redenen van de markt zegevierden over de redenen van de mensenrechten. Wij hebben de intolerantie en het geweld gedoogd!
Ik zou niet willen dat bij de verantwoordelijkheid van de internationale gemeenschap nu ook ons nog eens schuld treft. Het verheugt mij dat de Raad een gemeenschappelijk standpunt heeft aangenomen en heeft besloten een symbolisch embargo van vier maanden in te stellen op wapens, munitie en militaire uitrusting. Ik hoop dat dit embargo wordt uitgebreid tot de huidige leveranties, om te voorkomen dat de dag van morgen weer nieuwe wroeging brengt. Tenslotte wil ik nog preciseren dat mijn verontwaardiging losstaat van de taal die de bewoners van Oost-Timor spreken. Mijn probleem is dat de bevolking van Oost-Timor al 25 jaar lang niet mag spreken.

Cushnahan
Mijnheer de Voorzitter, hoe zouden we de dramatische beelden kunnen vergeten van Burundi, Rwanda, Sierra Leone, Bosnië-Herzegovina, en meer recentelijk, Kosovo, waarvan de beelden nog vers in het geheugen liggen. We kunnen nu aan deze lijst de onmenselijke situatie toevoegen waarin duizenden verdreven Oost-Timorezen thans verkeren ten gevolge van de zorgvuldig geplande en systematisch uitgevoerde moordpartijen, materiële vernielingen en intimidaties door milities en leden van de Indonesische veiligheidsdiensten.
Het moet gezegd dat in de meeste van deze situaties een heleboel mensenlevens hadden kunnen worden gered en veel mensenleed had kunnen worden voorkomen indien de internationale gemeenschap tijdig was opgetreden en daarbij was uitgegaan van vroegtijdige waarschuwingen en een correcte inschatting van de feiten. Ik geloof niet dat iemand in dit Parlement zou durven ontkennen dat de recente gebeurtenissen in Oost-Timor volkomen voorspelbaar waren en daarom tot op zekere hoogte konden worden voorkomen. De internationale gemeenschap, met name de Verenigde Naties, moet haar eigen rol eens grondig en diepgaand onderzoeken. Ik vind trouwens dat we op dit punt ook orde op zaken moeten stellen in de Europese Unie.
We hebben zo-even de nieuwe Commissie goedgekeurd en in het licht van de recente gebeurtenissen in Oost-Timor, Kosovo en op andere plaatsen zou ik mij willen richten tot de nieuwe commissaris voor het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid. Ik zou willen vragen of hij dit Parlement kan verzekeren dat de oprichting van een eenheid voor beleidsplanning en vroegtijdige waarschuwing, zoals is vastgesteld in het Verdrag van Amsterdam, bovenaan de agenda staat van deze Commissie. Kan hij bovendien garanderen dat deze eenheid de betrokken commissies van het Parlement alle nodige informatie zal verstrekken, waaronder analyses, aanbevelingen en strategieën met betrekking tot iedere potentiële crisis die dit Parlement moet volgen?
Indien het Parlement zou kunnen beschikken over dit soort informatie, zou het een veel grotere bijdrage kunnen leveren aan de ontwikkeling van een gemeenschappelijk buitenlands beleid dat veel doeltreffender is en meer samenhang vertoont, iets waar we al heel lang op zitten te wachten. We moeten ervoor zorgen dat de EU snel en doeltreffend reageert op potentiële crisissituaties en daardoor het soort drama=s helpt te voorkomen dat we nog maar pas hebben zien gebeuren in Oost-Timor.

Seguro
Mijnheer de Voorzitter, ik sluit mij aan bij de afkeurende woorden van mijn collega=s, maar ik zou desalniettemin een kleine nuance willen aanbrengen. Het is niet zo dat de dood pas na het referendum zijn intrede op Oost-Timor heeft gedaan. Reeds voor het referendum hebben meer dan tweehonderdduizend Timorezen het leven gelaten zonder dat de internationale gemeenschap ook maar een vinger heeft uitgestoken om deze tragedie te vermijden, alsof het niet de moeite loonde het Oost-Timorese volk te redden. Wij zijn echter van oordeel dat alle volkeren de moeite waard zijn en dat is dan ook de reden waarom wij hier onze stem verheffen. Wij laten onze stem horen om levens te redden, wij laten onze stem horen om respect te eisen voor de vrije wil van de Oost-Timorese bevolking. Daarom dringen wij erop aan dat de Europese Unie met een initiatief komt dat respect afdwingt voor het onafhankelijkheidsproces van het Oost-Timorese volk. Daartoe richten wij ons rechtstreeks tot de Raad en de Commissie.
Maar onze voornaamste zorg is het redden van mensenlevens. Wij moeten dringend mensenlevens redden, want op Oost-Timor zijn het niet enkel de wapens die dood en verderf zaaien, de bevolking komt ook om van honger. Daarom moet onverwijld humanitaire hulp worden verleend en dient er een internationale vredesmacht op de been te worden gebracht. En de betrekkingen met Indonesië moeten onmiddellijk worden opgeschort. Het is immers hoog tijd dat de internationale gemeenschap eens en voor altijd beseft dat Indonesië niet past in de oplossing van de Timorese kwestie, integendeel, Indonesië maakt deel uit van het probleem-Oost-Timor. Het is van het grootste belang dat de Raad en de Commissie de opschorting van de economische en militaire samenwerking met Indonesië verlengen. Dit land heeft immers geen oor voor het argument van de mensenrechten, mijnheer de Voorzitter, het wordt pas wakker wanneer over economische sancties en militaire belangen wordt gesproken.

Mauro
Mijnheer de Voorzitter, ik zal verder maar niets toevoegen aan wat velen tot nu toe al heel goed geformuleerd hebben over het vraagstuk van Oost-Timor. Ik heb echter wel een vraag te stellen met betrekking tot dit thema: wat houdt "vrede opbouwen zonder opportunisme" in? Nu deze tragedie al vierentwintig jaar lang voortwoedt en nadat vierentwintig jaar lang de internationale gemeenschap heeft nagelaten om economische sancties te nemen, wat houdt nu eigenlijk het woord "ijveren" op dit ogenblik in?
Ik sluit mij in deze zin aan bij het verzoek dat reeds in deze zaal is gedaan en dat ook door de Senaat van mijn land is gepresenteerd, om er namelijk voor te zorgen dat de Europese regeringen en de VN de soevereine staat van Oost-Timor zo spoedig mogelijk erkennen en dat dit niet meer een probleem is dat uitsluitend in deze Vergadering wordt behandeld. Dit strekt de Portugese collega's en de collega's van een enkele andere natie tot grote eer.
Ik heb hier nog een andere overweging aan toe te voegen. Naast de schuld die wij al vierentwintig jaar ten opzichte van Oost-Timor hebben, komt er nog bij dat er in deze dagen voor Oost-Timor wel een paar betogingen worden gehouden, maar men staat niet stil bij de politieke gedachte - waar wij hoe dan ook aan moeten - om nogmaals bij de Verenigde Staten te bedelen om een militaire interventie. Een en ander dwingt ons ertoe het debat over het gemeenschappelijk buitenlands en defensiebeleid te heropenen.
Een laatste opmerking: wij kunnen nog goed doen voor Oost-Timor, nu meteen en heel gedecideerd. Het zal grotendeels hiervan afhangen, en dus niet alleen van onze stemming over de leden van de nieuwe Commissie, hoe geloofwaardig onze instelling is.

De Rossa
Mijnheer de Voorzitter, de huidige situatie is voor veel mannen en vrouwen in onze lidstaten een bron van woede en frustratie. Ze zijn woedend en gefrustreerd over de logge besluitvormingsprocedures van de Europese Unie en de Verenigde Naties. Het wordt tijd dat we orde op zaken stellen en deze problemen bij de besluitvorming oplossen.
De fungerend voorzitter van de Raad heeft vanmorgen verklaard dat de Raad verrast was door de gebeurtenissen van de laatste twee weken. Ik kan niet begrijpen dat de Raad of wie dan ook verrast kan zijn. Heeft niemand in de Raad de afgelopen 25 jaar een krant opengeslagen? Weten ze dan niet dat wij de daders van deze genocide de afgelopen 25 jaar hebben bewapend? De bevolking van Oost-Timor geloofde ons toen we zeiden dat we ze zouden beschermen als ze zouden gaan stemmen en ze hebben met duizenden en duizenden gestemd voor onafhankelijkheid. We hebben ze niet beschermd.
Hoe vaak nog zullen we "dit nooit meer@ zeggen voordat we eindelijk een beslissing nemen waarbij we zeker weten dat wanneer we een dergelijke belofte doen, we die belofte ook zullen nakomen? Het is niet genoeg om onze handen te wringen en te zeggen dat het ons spijt. We moeten ervoor zorgen dat zoiets nooit meer gebeurt.

Banotti
Mijnheer de Voorzitter, u kunt merken aan het aantal Ierse leden in dit debat hoe na deze kwestie ons aan het hart ligt. Gedurende vele jaren is Tom Hyland, een Ier die hier een levenstaak van heeft gemaakt, de drijvende kracht geweest achter internationale verzoeken om op te treden in Oost-Timor. In Ierland trekken wij ons het lot van Oost-Timor bijzonder aan en we zijn er ook zeer actief mee bezig; zoals de fungerend voorzitter vanmorgen heeft opgemerkt, was onze minister van Buitenlandse Zaken, David Andrews, de hoge waarnemer van de EU bij de recente verkiezingen in Oost-Timor.
Maar in het licht van de huidige catastrofe is Indonesië het symbool geworden van hoever een meedogenloos, zwak en gewetenloos regime zal gaan om zijn macht en controle uit te breiden over degenen die zijn autoriteit ter discussie lijken te stellen. Jammer genoeg heeft dit regime al die tijd een hoop vrienden gehad in dit Parlement en hechten de regeringen van een heleboel lidstaten meer belang aan de winsten van hun wapenindustrie dan aan de fundamentele mensenrechten van de arme bevolking van Oost-Timor. Door de gebeurtenissen van de afgelopen maand is de verschrikkelijke situatie in Oost-Timor die velen al sinds jaar en dag onder de aandacht proberen te brengen nu duidelijk in beeld gebracht. De fungerend voorzitter heeft vanmorgen met veel hartstocht uiting gegeven aan haar bezorgdheid, maar, zoals de heer De Rossa terecht heeft opgemerkt, voor velen van ons kwamen de gebeurtenissen niet als een verrassing. Misschien komt het omdat Oost-Timor een heel klein land is en heel ver weg is dat we ons in de EU, en natuurlijk ook in de Verenigde Staten, weinig hebben aangetrokken van de cruciale kwesties die op het spel staan in deze verschrikkelijke catastrofe, die thans het hele land teistert. We hebben gezien hoe een meedogenloos regime zich op een verschrikkelijke manier heeft gewroken op een klein land dat gewaagd had te zeggen dat het onafhankelijk wilde zijn, en we moeten dat land helpen.

Tannock
Mijnheer de Voorzitter, als klein jongetje dat opgroeide in Portugal verzamelde ik Portugese postzegels en ik herinner me bijzonder goed de mooie en kleurrijke postzegels uit Oost-Timor. De província esquecida of vergeten provincie van Portugal, zoals het toen werd genoemd, riep beelden op van een prachtig, verafgelegen eiland in de Stille Oceaan, een exotische mengeling van Oost en West waaruit een unieke katholieke cultuur was ontstaan. Jammer genoeg ben ik er zelf nooit geweest, maar ik ben zeer begaan met het lot van de Timorese bevolking, die sinds de annexatie door Indonesië in 1975 enorm heeft geleden. Bijna eenderde van de bevolking werd omgebracht - dat zijn in verhouding zelfs meer slachtoffers dan in ex-Joegoslavië.
De Verenigde Naties erkennen het zelfbeschikkingsrecht van de Timorese bevolking en de Portugese soevereiniteit over Oost-Timor. In het Westen hebben we geen VN-resolutie nodig gehad om ex-Joegoslavië te bombarderen naar aanleiding van Kosovo, dat nog altijd deel uitmaakt van Joegoslavië, en toch hebben we, om welke reden dan ook, in het verleden niet de minste behoefte gevoeld om de Timorese bevolking te helpen door een militaire interventie.
Ik ben altijd van mening geweest dat een buitenlandse militaire interventie enkel toelaatbaar is wanneer dit in het nationaal belang is van de betrokken staten, maar de geweldspiraal en de kritieke toestand in de regio vereisen krachtdadig optreden en zijn een ideale toetssteen voor het nieuwe ethisch buitenlands beleid waar Portugal als lidstaat bij betrokken is. Als Brit steun ik volop de pogingen van Portugal om te komen tot een rechtvaardige oplossing, niet alleen omdat Portugal onze oudste bondgenoot is, maar ook omdat Portugal de mogelijkheid moet krijgen om de onafhankelijkheid te schenken aan al zijn kolonies, dus ook aan Oost-Timor, zijn laatste kolonie buiten Macao. Groot-Brittannië heeft dit kunnen doen. Voor zover dit juridisch mogelijk was, hebben we al onze kolonies zelfbeschikkingsrecht gegeven.
Mensenrechten, als we ze opvatten als een casus belli zoals in het geval van Kosovo, moeten universeel en consequent worden toegepast. Daarom sta ik volledig achter de resolutie van de VN-Veiligheidsraad voor het inzetten van een internationale vredesmacht die moet worden gevormd door bereidwillige en hoofdzakelijk tot de regio behorende landen als Australië en Nieuw-Zeeland. Deze vredesmacht zal de 78% van de Oost-Timorezen die op 30 augustus voor onafhankelijkheid hebben gestemd in staat stellen om hun eigen soevereine staat te stichten en uit te kijken naar een vreedzame en welvarende toekomst in eigen land.
Last but not least breng ik hulde aan het Oost-Timorese volk voor zijn moed.

Stevenson
Mijnheer de Voorzitter, zoals sommige andere sprekers in dit debat zou ook ik de aandacht van dit Parlement willen vestigen op de schandelijke hypocrisie van de Britse minister van Buitenlandse Zaken, Robin Cook, tijdens de hele crisis in Oost-Timor. Toen de heer Cook werd benoemd tot minister van Buitenlandse Zaken introduceerde hij een zogenaamd ethisch buitenlands beleid dat onder andere de inachtneming inhield van een strenge gedragscode inzake de controle op wapenuitvoer. Desalniettemin heeft hij toegelaten dat voor grondaanvallen bestemde Hawk jets werden geleverd aan het Indonesische leger, wat in strijd is met zijn eigen ethisch buitenlands beleid en zijn richtsnoeren inzake wapenexport. Omdat het contract werd ondertekend door de vorige conservatieve regering beweerde de heer Cook dat het niet kon worden verbroken. Hij heeft zelfs verscheidene malen de verzekering gegeven dat bepaalde clausules in het contract garandeerden dat de vliegtuigen niet zouden worden ingezet voor aanvallen tegen de Oost-Timorese bevolking. Nu, in het licht van de ontstellende geweldspiraal in Oost-Timor en na duidelijke bewijzen dat de vliegtuigen in kwestie wel degelijk werden gebruikt bij aanvallen op de Oost-Timorese bevolking, heeft de heer Cook een verbazingwekkende ommezwaai gemaakt: afgelopen zaterdag heeft hij eindelijk het contract opgezegd en een voorlopig wapenembargo ingesteld. We zullen nooit weten hoeveel Oost-Timorezen zijn gestorven ten gevolge van zijn weigering om het contract in een vroegere fase op te zeggen.
Dit Parlement heeft recht op een verklaring van de heer Cook. Hij moet ons verklaren hoe iets dat volgens de Britse regering onmogelijk was toch ineens mogelijk bleek te zijn. We zouden de heer Cook ook moeten vragen waarom Brits belastinggeld werd gebruikt om deze schandelijke episode te financieren, en tenslotte, waarom het Britse ministerie van Defensie speciaal tussenbeide is gekomen om ervoor te zorgen dat een uitnodiging werd gestuurd naar het Indonesische leger om volgende week een belangrijke wapenbeurs bij te wonen in Groot-Brittannië.
Ook nu weer was er internationale druk nodig om de heer Cook te dwingen de uitnodiging in te trekken. We moeten erop aandringen dat de heer Cook voor dit Parlement verschijnt om ons een verklaring te geven over zijn opmerkelijke samenwerking met het dictatoriale Indonesische regime.

Doyle
Mijnheer de Voorzitter, de enige kwestie die nu nog aan bod moet komen, gezien de waaier van onderwerpen die vanuit alle hoeken van dit Parlement werden aangekaart, is de vraag waarom we verrast zijn over wat er gebeurd is in Indonesië, waarom we verrast zijn over de machteloze houding van de Europese Unie tegenover de tragische volkerenmoord van de laatste twee weken in Oost-Timor. Als we zelfs niet in staat waren om snel en op de juiste manier in te grijpen in Kosovo, dat toch vlakbij is, zonder maandenlang verstoppertje te spelen en te verzuipen in juridische adviezen om te zien wat we wel en niet konden doen, hoe zouden we dan van de EU kunnen verwachten dat deze zou ingrijpen in Oost-Timor zoals wij en de Europese burgers dat zouden willen?
Wat scheelt er toch aan de Europese instellingen - het Europees Parlement, de Europese Unie in haar geheel - dat wij niet in staat zijn om op de juiste manier te reageren op de crises die zich afspelen in de wereld, zoals onze mensen, onze kiezers, onze burgers dat van ons verlangen? We moeten dringend onderzoeken waarom ons antwoord altijd - zoals ik gisteren zei en anderen vandaag nog hebben gezegd - te laat komt en tekortschiet. In de ogen van de Europese burgers en de wereld zijn we niets anders dan een praatclub die miljarden kost. Als het echt nodig is, zijn we er niet. We reageren altijd enkele maanden te laat. We debatteren urenlang over crisissen in dit Parlement en in andere instellingen, maar we zijn nooit snel genoeg aanwezig als het er echt op aankomt. Waarom? Misschien komt het antwoord van de volgende twee sprekers.
Waarom is het altijd te weinig en te laat? Waarom kwam de genocide na het referendum van twee weken geleden als een verrassing? Waarom was de VN-Veiligheidsraad niet voorbereid op de gebeurtenissen? We hadden deze mensen verzekerd dat als ze hun democratische rechten zouden uitoefenen we ze zouden beschermen tot het doel bereikt was. We hebben ze op een erbarmelijke manier in de steek gelaten. De internationale gemeenschap zou het hoofd moeten buigen van schaamte, en dat geldt ook voor de Europese Unie.
Wat loopt er mis? Wat moet er gebeuren opdat we voortaan op een doeltreffende manier ingrijpen? Dat is de enige vraag die moet worden beantwoord, want in dit geval zijn we te laat gekomen. Anderen hebben onze taak overgenomen. Laten we ervoor zorgen dat we voortaan niet meer in die positie worden gedwongen.

De Voorzitter
B Ik heb overeenkomstig artikel 37 van het Reglement 6 ontwerpresoluties ontvangen ter afsluiting van dit debat.

Seguro
Mijnheer de Voorzitter, ik wil alleen even meedelen dat wij vandaag overleg hebben gepleegd en dat deze ontwerpresoluties vervangen zullen worden door een enkele gezamenlijke ontwerpresolutie.

De Voorzitter
B Dank u wel, mijnheer Seguro.
Zowel de Commissie als de Raad hebben om het woord gevraagd. Ik geef het woord aan commissaris Liikanen, namens de Commissie.

Liikanen
Mijnheer de Voorzitter, de heer Cushnahan heeft een vraag gesteld aan de commissaris verantwoordelijk voor Buitenlandse Zaken. Helaas is de pas benoemde commissaris hier niet; hij treedt morgen in dienst. Ik kan u zeggen dat de nieuwe Commissie komende zaterdag voor de eerste keer bijeenkomt. Op de agenda van deze bijeenkomst staat de situatie in Oost-Timor en in het bijzonder drie kwesties.
Mijnheer de Voorzitter, er werd mij een vraag gesteld die eigenlijk gericht was aan de heer Patten, die verantwoordelijk is voor het buitenlands en veiligheidsbeleid. Vandaag is hij niet aanwezig. Hij zal morgen in functie treden. De Commissie houdt haar eerste vergadering op zaterdag. Op deze eerste vergadering zal de situatie in Oost-Timor op de agenda staan. Er zullen drie hoofdthema=s aan bod komen: hoe de vrede moet worden hersteld; wat de dringende humanitaire behoeften zijn en hoe de noodzakelijke hulp ter plaatse kan komen; hoe een meerjarig programma moet worden voorbereid voor de institutionele opbouw van Oost-Timor.
Voor wat betreft de activiteiten van ECHO die tot dusverre werden verricht en de huidige stand van zaken op dit gebied zou mevrouw Halonen, de Finse minister van Buitenlandse Zaken en fungerend voorzitter van de Raad, erop willen wijzen dat het bureau voor humanitaire hulp ECHO sinds 15 juli actief is in Oost-Timor. Er waren zes partners in Oost-Timor. Ze waren volop actief tot ze op 9 september om veiligheidsredenen moesten worden geëvacueerd naar Australië. Al deze mensen zullen terugkeren naar Oost-Timor zodra de veiligheidssituatie verbetert. We hopen dat door de recente resolutie van de VN-Veiligheidsraad de situatie zodanig verbetert dat alle humanitaire hulpacties in Oost-Timor weer zo vlug mogelijk van start kunnen gaan.

De Voorzitter
B Dank u wel, mijnheer de commissaris.
Ik geef het woord aan de heer Sasi, namens de Raad.

Sasi
Mijnheer de Voorzitter, leden van het Europees Parlement, ik wil allereerst alle deelnemers aan het debat bedanken voor hun meningen en ook voor de gestelde vragen. Ik ben ervan overtuigd dat als wij samenwerken, dus het Parlement, de Raad en de Commissie, wij op de best mogelijke manier kunnen bijdragen aan het oplossen en beheersen van de crisis op Oost-Timor. De maandag in Brussel door de Raad aangenomen resoluties laten zien dat wij een bijzondere verantwoordelijkheid voelen om de kwestie-Oost-Timor in het belang van het Oost-Timorese volk op te lossen.
Een van de belangrijkste principes in het internationale recht is het zelfbeschikkingsrecht der volken. Ook in deze zaak is er sprake van het verwezenlijken hiervan. Een ander principe is het nakomen van verdragen. Dat eisen we onvoorwaardelijk van Indonesië. Indonesië moet de belangrijkste mensenrechtenovereenkomsten respecteren en in acht nemen en bovenal de in VN-verband op 5 mei in New York gesloten overeenkomst over de kwestie Oost-Timor. Zodoende zet de Unie haar actieve optreden voort in zowel de Verenigde Naties, de Veiligheidsraad als in Jakarta. Directe internationale aanwezigheid is beslist de enige manier om de veiligheidssituatie te verbeteren en te garanderen dat er voldoende humanitaire hulp naar het gebied gebracht kan worden.
Door het vanmorgen genomen besluit van de Veiligheidsraad staat het licht op groen voor het onmiddellijk sturen van een internationale vredesmacht en een voorhoede naar Oost-Timor. De vergadering waar het besluit werd genomen, duurde lang: ze begon gisteren om 18 uur plaatselijke tijd en duurde tot 2 uur vandaag. We kunnen tevreden zijn dat het gegeven mandaat een zogeheten stevig mandaat is. We verwachten dan ook dat de eerste troepen al voor het weekend in het gebied aanwezig zullen zijn. De Australiërs hebben verklaard binnen 24 uur paraat te kunnen zijn. Wij vinden het belangrijk en positief dat er in het besluit geen voorwaarden voor deelname zijn gesteld. Het eerste criterium B hoe men de veiligheid zo goed en zo snel mogelijk kan laten terugkeren B is belangrijk. Op langere termijn is het gewenst dat andere Aziatische landen en vooral de ASEAN-landen volop gaan deelnemen. Ook de lidstaten van de Unie zijn gevraagd deel te nemen en we weten dat menig land dit momenteel overweegt. Wij weten ook dat Frankrijk, Groot-Brittannië en Portugal hun bereidheid te kennen hebben gegeven troepen te sturen.
Een nieuw probleem lijkt nu de situatie van de Oost-Timorezen in West-Timor te worden. Het gebied behoort tot Indonesië en wij gaan ervan uit dat Indonesië de veiligheid van alle mensen in het gebied garandeert en dat hoop ik ook. Tegelijkertijd moet de directe toegang van internationale humanitaire organisaties, bovenal de UNHCR, tot het gebied absoluut worden gewaarborgd. Als blijkt dat de internationale gemeenschap deze zaak serieus neemt, bevelen wij aan dat de Hoge Commissaris voor de Vluchtelingen van de VN, mevrouw Ogata, binnenkort een bezoek brengt aan West-Timor.
Humanitaire hulp is hard nodig en de belangrijkste prioriteiten zijn vooral de bescherming van de vluchtelingen in West-Timor en de toegang tot het gebied van de UNHCR en het zo snel mogelijk beginnen met luchttransporten van levensmiddelen en andere benodigdheden. Wat de luchtdroppings betreft, kan ik mededelen dat hiermee op donderdag begonnen kan worden in het kader van het Wereldvoedselprogramma en Unicef. Hiervoor moet voldoende materiaal worden gegarandeerd en materiaalaanbestedingen moeten ook met behulp van communautaire middelen worden gedaan. De humanitaire hulp is, naar ik aanneem, in goede handen bij de UNHCR, de UNDP en het Internationale Rode Kruis. De Europese Unie en haar lidstaten zullen ook later een groot aandeel in de operaties krijgen. ECHO is ook de hele tijd betrokken bij het beoordelen van de hulp en de coördinatie van het transporteren van hulp van de Europese Unie naar de plaatsen waar deze het hardst nodig is.
Verder is hier de kwestie van sancties naar voren gebracht en wat dit betreft wil ik zeggen dat het verbod op de export van wapens waarmee de Raad maandag heeft ingestemd, direct van kracht gaat. Met dit besluit stoppen we de wapenexport van de lidstaten naar Indonesië en overeenkomstig het besluit is het verbod de volgende vier maanden van kracht, waarna het opnieuw zal worden bekeken. De juridische kanten van het besluit moeten door de bevoegde organen gepreciseerd worden en wat dit betreft zal ik niet verder in details treden.
In de hier gevoerde debatten heeft men de mensenrechtenschendingen flink benadrukt. Wij veroordelen deze scherp en betreuren de omvang en de wreedheid van deze schendingen. Hier is gezegd dat niemand van tevoren niet heeft zien aankomen dat dit zou gebeuren. Het is helemaal waar dat we van tevoren al wisten dat er na het referendum in het gebied moeilijkheden zouden ontstaan. Ik ben echter van mening dat de omvang en de wreedheid van de terreur alle waarnemers heeft verrast. De Europese Unie en de hele internationale gemeenschap had van de Indonesische regering de garantie gekregen dat zij in staat zou zijn de orde en veiligheid in het gebied te handhaven. Ze hadden zich hiertoe ook in juridische zin verbonden door de in New York gesloten overeenkomst.
Zoals minister Halonen al zei, is het waarschijnlijk dat men zich in het gebied schuldig heeft gemaakt aan internationale schendingen van de mensenrechten. Daarom steunt de Raad in zijn besluiten het organiseren van een speciale vergadering van de Mensenrechtencommissie en het benoemen en naar het gebied sturen van een onderzoeksdelegatie. Het is van groot belang dat ook de kwesties van strafrechtelijke verantwoordelijkheid in deze crisis worden opgelost.

Portas
B (ES) Ik wil erop wijzen dat de commissaris voor buitenlandse zaken afwezig is, hoewel hij al is geïnstalleerd.
Als de kwestie-Timor zo dringend is, lijkt zijn aanwezigheid me vanzelfsprekend.

De Voorzitter
B Dank u wel, mijnheer Portas.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

Vragenuur (Raad)
De Voorzitter
B Aan de orde is het vragenuur voor vragen aan de Raad (B5-0029/99).
Ik keek net over de balustrade om te zien of de Raad er was, en dat blijkt zo te zijn. Als Voorzitter van het Parlement heet ik de Raad daarom van harte welkom.
Dit is de eerste keer in deze zittingsperiode van het Parlement dat we het vragenuur houden, in dit geval voor vragen aan de Raad. Ik wil u daarom even aan de procedure herinneren. Nadat de Raad een schriftelijke vraag heeft beantwoord, mogen zowel de vraagsteller als de andere leden aanvullende vragen stellen.

Sasi
Mijnheer de Voorzitter, de methodes die lidstaten bij uitzetting gebruiken vallen niet onder de communautaire regelgeving. De Gemeenschap heeft ook nog geen regels opgesteld voor de tijdelijke bescherming van burgers uit derde landen. Uitzettingsprocedures behoren tot de bevoegdheden van de lidstaten. Bij de uitvoering van hun werkzaamheden zijn de autoriteiten van de lidstaten overeenkomstig hun nationale wetgeving ondergeschikt aan de justitiële en politieke controle van de nationale instellingen en moeten ze zich houden aan relevante internationale afspraken inzake het respecteren van de mensenrechten.
De dood van een kind is altijd een schokkende gebeurtenis. Ik ben als vader hier ook door geraakt. De Raad heeft echter helaas geen informatie over het onderhavige voorval, waardoor hij geen standpunt kan innemen over de in de vraag van de geachte afgevaardigde aan de orde gestelde kwesties.

Díez González
B (ES) Ik betreur het antwoord dat ik heb gekregen, om het zo maar te zeggen. Moeten we dan uit de woorden van de heer Sasi concluderen dat de Spaanse autoriteiten correct zijn opgetreden toen zij op 8 juli de woonplaats van die 100 Roemeense families hebben ontruimd? Nee, laten we die conclusie maar niet trekken. De autoriteiten traden immers niet op om de openbare orde te handhaven, noch om de mensenrechten of de nationale veiligheid te beschermen. Ze zijn zonder gevoel voor rechtvaardigheid of billijkheid opgetreden, en juist zonder respect voor de mensenrechten. De reactie van de Spaanse autoriteiten was ondubbelzinnig: ze zijn met geweld opgetreden tegen vluchtelingen, en dat is onaanvaardbaar, democratisch onaanvaardbaar. Dit optreden van de Spaanse autoriteiten druist in tegen de Europese geest die uit het Europese handvest voor de mensenrechten spreekt; een handvest dat voor ons allemaal geldt, dames en heren van de Raad. De autoriteiten zijn opgetreden op een manier die ons als Europeanen en als democraten het schaamrood op de kaken brengt.
Voorvallen zoals deze maken opnieuw duidelijk dat er een dringende behoefte bestaat aan een gemeenschappelijk beleid op dit gebied. Een gemeenschappelijk controle- en opvangbeleid voor immigranten, met een solidair en civielrechtelijk karakter. Daarom kijken we met veel belangstelling uit naar de top van Tampere, omdat er behoefte is aan een initiatief en een verbintenis waar we ons allemaal aan moeten houden, zelfs de meest onwillige regeringen; en op dit gebied is de Spaanse regering daar helaas een van.
Sterker nog: wij hopen dat elke inbreuk, elke schending van de mensenrechten wordt bestraft, zodat we niet, zoals in dit geval, een nietszeggend antwoord krijgen. Dat geldt des te meer als het een democratische regering is die over de schreef gaat. Dames en heren, bij de bescherming van de mensenrechten bestaat er geen middenweg, en kun je niet met uitvluchten aankomen, zelfs niet in de vorm van antwoorden op parlementaire vragen. Het is heel eenvoudig: je bent voor de bescherming van de mensenrechten, of je bent ertegen.

Sasi
Mijnheer de Voorzitter, ik wil benadrukken dat wij het zeer betreuren als er bij bepaalde activiteiten mensen omkomen. Als ik de vraag echter zo lees, zou er eerder sprake kunnen zijn van een verkeersongeluk dan van een probleem als gevolg van het optreden van de Spaanse politie. Deze vraag is zeker zeer geschikt voor het vragenuur in het Spaanse parlement, maar wij moeten beseffen dat elke instelling haar eigen bevoegdheden heeft en deze gebeurtenis valt uitsluitend onder de bevoegdheden van de Spaanse autoriteiten.

Hernández Mollar
B (ES) Ik schaam me voor wat ik uit de mond van de voorzitter van de Spaanse socialisten heb gehoord. Ik moet haar er misschien aan herinneren dat er een socialistische minister is veroordeeld wegens ontvoering, en dat de socialistische regering onder leiding van Felipe González door het Europees Hof voor de Rechten van de Mens is veroordeeld wegens de uitwijzing van 103 immigranten aan de grens met Melilla. Bovendien vind ik dat de Raad een correct antwoord heeft gegeven. Ik denk dat mevrouw Díez González, die nota bene woordvoerster van de socialistische fractie is, beter haar huiswerk zou kunnen doen en de Europese eenwording eens wat beter zou moeten bestuderen in plaats van haar fractie voor schut te zetten met vragen over zaken die niet onder de bevoegdheid van de Gemeenschap vallen en die op nationaal niveau moeten worden opgelost.
Als haar strategie erop gericht is de Spaanse regering door onwaarheden een slechte naam te bezorgen, en daarbij bovendien een soort sektarisme aan de dag te leggen dat leugenachtig, irrationeel en onverantwoordelijk is, dan laat ze wel heel duidelijk merken haar taak in dit Parlement niet te begrijpen. Die taak bestaat er bepaald niet uit de tragische dood van een kind te gebruiken, dus het is echt verontrustend dat ze op deze manier van start gaat.
Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, ik wil u vragen wat voor solidaire vormen van economisch en sociaal beleid de Raad denkt te bevorderen ten aanzien van de talrijke familiegroepen die zich om uitsluitend economische redenen van het ene land naar het andere verplaatsen.

Sasi
Mijnheer de Voorzitter, de gestelde vraag is zeer uitvoerig: wat kan er in dit verband worden gedaan? Het is zeker duidelijk dat als er sprake is van bijvoorbeeld een land dat het lidmaatschap van de Europese Unie heeft aangevraagd, er in de toetredingsonderhandelingen over gesproken kan worden hoe de leefomstandigheden van de bevolking verbeterd kunnen worden. Bovendien zou het zeker goed zijn dat wanneer van het PHARE-programma sprake is, de mogelijkheden worden bekeken om projecten te financieren waarmee de leefomstandigheden van de bevolking kunnen worden verbeterd en zodoende de migratiestromen binnen de Unie kunnen worden ingedamd.

Cerdeira Morterero
Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, ik wil u vragen hier nog wat verder op in te gaan. Wij begrijpen de beperkingen waar de Raad in dezen mee te maken heeft, maar desondanks zijn we beslist ontevreden over het antwoord dat u heeft gegeven.
We mogen niet uit het oog verliezen dat we de komende jaren niet alleen in mijn land, in Spanje dus, maar ook in de rest van de Europese Unie migratiedruk zullen blijven ondervinden van rondtrekkende groepen mensen, zoals deze groep Roemeense zigeuners in Spanje.
We weten allemaal dat die druk zowel aan onze grenzen als binnen onze landen toe zal blijven nemen, en wij denken daarom dat het absoluut noodzakelijk is om voor deze groepen een globaal plan uit te werken. Een globaal plan waarin de bevoegdheden en de verantwoordelijkheid van de Europese Unie, maar ook die van iedere lidstaat worden omschreven. Het optreden ten gunste van deze groepen moet beslist worden gecoördineerd, zodat de mensenrechten en de menselijke waardigheid altijd en in alle omstandigheden worden gerespecteerd. De nodige samenwerking mag er echter nooit toe leiden dat een lidstaat van de Europese Unie zijn eigen verantwoordelijkheid ontloopt: noch op nationaal niveau, noch op het niveau van de lagere overheden, zoals in dit geval in Spanje is gebeurd.
Wij eisen daarom dat de Raad een oplossing vindt voor het probleem van rondtrekkende migranten, waar wij in de hele Europese Unie mee te maken zullen krijgen. Die oplossing moet worden gecoördineerd met de lidstaten, maar tegelijkertijd moet iedere lidstaat zijn eigen verantwoordelijkheid nemen.

Sasi
Mijnheer de Voorzitter, ik wil allereerst zeggen dat de Europese Unie streeft naar een gelijkvormiger immigratie- en asielbeleid. Het is de bedoeling deze kwestie in oktober op de top in Tampere te behandelen. Ik treed nu niet verder in details, omdat minister Halonen vandaag tijdens de vergadering in het Parlement al een verklaring over deze top heeft gegeven. Ik wil echter ook onderstrepen dat het van belang is dat wij in Europa een relatief duidelijke verdeling van bevoegdheden onder de verschillende instellingen hebben, zodat iedereen weet wat hij of zij moet doen en waar hij of zij al met al verantwoordelijk voor is.

De Voorzitter
B Ik geef heel kort het woord aan de heer Carnero voor een motie van orde. Ik hoop dat het bij een motie van orde blijft.

Carnero González
B (ES) Mijnheer de Voorzitter, u kent mij goed genoeg om er niet aan te hoeven twijfelen dat dit een motie van orde betreft. Ik woon dit debat namelijk niet bij als een Parlementslid dat alleen maar vragen stelt, maar als een Parlementslid dat belangstelling heeft voor de achtergronden van de kwesties die aan de Raad worden voorgelegd. En ik heb met verbijstering geluisterd naar wat een van de collega's, de heer Hernández Mollar om precies te zijn, in zijn interventie heeft gezegd.
Ik heb de indruk dat hij, net als de woordvoerder van zijn delegatie, de heer Galeote, het vragenuur voor vragen aan de Raad oneigenlijk gebruikt voor een onaanvaardbare persoonlijke aanval op een collega die volstrekt respectabele politieke opvattingen naar voren heeft gebracht.
Het leek me gepast dat met een motie van orde te signaleren.

De Voorzitter
B De Voorzitter wil uw gedrag nog net niet ongepast noemen, maar vindt uw motie wel ongepast. Ik verzoek de overige leden dan ook om niet op deze manier van het woord gebruik te maken.
Ik geef nu het woord aan de heer Korakas voor een motie van orde. Als het geen motie van orde blijkt te zijn, zal ik hem het woord onmiddellijk weer ontnemen.

Korakas
Mijnheer de Voorzitter, ik heb vandaag een brief gekregen van de diensten voor de activiteiten van de afgevaardigden waarin stond dat een door mij aan de Raad gestelde vraag tezamen met een vraag van een andere collega zou worden beantwoord. Het gaat hier echter om twee totaal verschillende onderwerpen. In mijn vraag heb ik het namelijk niet algemeen over kerncentrales. Daarin spreek ik over een specifieke kerncentrale. De Turkse regering dringt namelijk aan op de bouw van een kerncentrale in een aardbevingsgebied en wij wijzen in dit verband op de verschrikkelijk aardbeving die in Turkije heeft plaatsgevonden. Is het volgens u mogelijk dat twee volkomen verschillende thema=s gelijktijdig worden behandeld? De kerncentrale in Marokko houdt verband met het ontzilten van water en ik weet niet of Marokko dezelfde problemen heeft als die welke ik in mijn vraag over de centrale in Turkije aan de orde stel. In Turkije, waar kort geleden die verschrikkelijke aardbeving plaatsvond, gaat het om een kerncentrale in een aardbevingsgebied.

De Voorzitter
B Mijnheer Korakas, ik zal u dat uitleggen wanneer we aan de vragen toekomen die volgens de planning gezamenlijk worden behandeld, maar we moeten een volgorde aanhouden. We moeten ons aan die volgorde houden om de vergadering tot een goed einde te brengen, en ik ben niet bereid om nog meer vragen vooraf of moties van orde toe te laten die het normale verloop van het vragenuur verstoren.

De Voorzitter


Per Gahrton
Vraag nr. 2 van (H-0407/99/rev. 1):
Betreft: Gemeenschappelijke EU­defensie De Zweedse premier Göran Persson heeft tijdens de afgelopen Europese verkiezingscampagne in Zweden verklaard dat een gemeenschappelijke EU-defensie ondenkbaar is, daar Zweden zodra dit onderwerp ter sprake komt onmiddellijk een veto zal uitspreken. Verder verklaarde de toenmalige minister van Ontwikkelingssamenwerking Pierre Schori dat er een duidelijk verschil bestaat tussen hetgeen de EU met een doeltreffend crisismanagement bedoelt en een gemeenschappelijke defensie. De EU is niet voornemens een gemeenschappelijke defensie te ontwikkelen, aldus Schori, maar wil slechts haar mogelijkheden tot doeltreffend crisismanagement verbeteren. Naar aanleiding van deze uitspraken zou ik de Raad willen vragen of in het Verdrag is neergelegd dat de EU een gemeenschappelijke defensie ontwikkelt? Hoe interpreteert de Raad het besluit van de Top van Keulen dat de WEU in de EU wordt opgenomen? Bestaat er ruimte voor neutrale lidstaten in de structuur van het toekomstig gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid van de Unie?

Sasi
Mijnheer de Voorzitter, zoals de geachte afgevaardigde weet, wordt in artikel 17 van het Verdrag betreffende de Europese Unie bepaald dat "het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid alle aangelegenheden omvat die betrekking hebben op de veiligheid van de Unie, met inbegrip van de geleidelijke bepaling van een gemeenschappelijk defensiebeleid dat tot een gemeenschappelijke defensie kan leiden indien de Europese Raad daartoe besluit@. Zodoende wordt een gemeenschappelijke defensie in het Verdrag betreffende de Europese Unie als toekomstige mogelijkheid beschouwd in overeenstemming met de in het artikel genoemde criteria. In het artikel staat ook dat het beleid van de Unie het specifieke karakter van het veiligheids- en defensiebeleid van bepaalde lidstaten onverlet laat.
De Europese Raad van Keulen heeft onderzocht in hoeverre de Europese Unie in staat is de zogeheten Petersbergtaken overeenkomstig artikel 17 van het Verdrag betreffende de Europese Unie uit te voeren als zij over geloofwaardige militaire middelen beschikt. Deze taken omvatten humanitaire en reddingsopdrachten, vredeshandhavingsopdrachten en opdrachten van strijdkrachten op het gebied van crisisbeheersing, met inbegrip van het tot stand brengen van vrede. De staatshoofden en regeringsleiders hebben zich ertoe verbonden een doeltreffende Europese militaire capaciteit op te bouwen op basis van de bestaande nationale, binationale en multinationale capaciteit, en de eigen Europese capaciteit voor dat doel te versterken. De Raad Algemene Zaken heeft de taak te zorgen voor de voorwaarden en maatregelen die nodig zijn om deze doelstellingen te verwezenlijken. In dit verband moeten er gedetailleerde regels worden opgesteld voor de wijze van integratie van de activiteiten van de WEU die voor de Unie noodzakelijk zullen zijn om zich van haar nieuwe verantwoordelijkheden in het kader van de Petersbergtaken te kwijten. De WEU wordt dus niet als zodanig in de Unie geïntegreerd. Het is de bedoeling voor het eind van het jaar 2000 de nodige besluiten aan te nemen.
Zoals in de op de Top van Keulen aangenomen verklaring specifiek wordt vermeld, zal de ontwikkeling van de crisisbeheersingscapaciteit de defensiestrategie van de lidstaten niet aantasten. De specifieke status van de ongebonden landen blijft bestaan. Overeenkomstig de besluiten van Keulen is het onze gemeenschappelijke taak de crisisbeheersingscapaciteit te verbeteren en niet het systeem van regionale defensie. Zoals de Europese Raad van Keulen heeft bevestigd en zoals in de bepalingen van het Verdrag betreffende de Europese Unie staat, maakt ook crisisbeheersing deel uit van het gemeenschappelijk buitenlands en defensiebeleid. Overeenkomstig het verdrag hebben alle lidstaten dezelfde rechten en plichten. Bovendien wordt in artikel 17, lid 3, alinea 3 bepaald dat alle lidstaten ten volle en op voet van gelijkheid deel kunnen deelnemen aan de planning en besluitvorming in de WEU.
In de besluiten van de Europese Raad van Keulen wordt onderstreept dat het ontwikkelen van een goed Europees veiligheids- en defensiebeleid onder andere vereist dat alle EU-lidstaten, inclusief de niet-leden van de NAVO, volwaardig en op voet van gelijkheid deel kunnen nemen aan operaties van de Europese Unie. Laat nog gezegd zijn dat besluiten betreffende crisisbeheersingstaken, in het bijzonder besluiten met militaire defensiegevolgen, in overeenstemming met artikel 23 van het Verdrag betreffende de Europese Unie worden genomen. De lidstaten behouden in alle omstandigheden het recht te besluiten of en wanneer hun nationale strijdkrachten worden ingezet.

Gahrton
Ik dank u voor uw antwoord. Dat was tamelijk uitvoerig, maar ik geloof dat men wel bijbelexegeet moet zijn om te begrijpen wat de vertegenwoordiger van de Raad eigenlijk zei. Komt er een gemeenschappelijke defensie of niet? Als men het antwoord zo moet uitleggen dat er geen gemeenschappelijke defensie komt, dan is dat sensationeel! Dan zou het ongelooflijk interessant zijn om de reacties te horen uit Parijs, Berlijn en Madrid en vele andere plaatsen, waar men het besluit van de Top van Keulen heeft geïnterpreteerd als een verdere stap in de richting van een gemeenschappelijke defensie.
Of moet ik het antwoord zo uitleggen dat er feitelijk onder alle omstandigheden een gemeenschappelijke defensie komt? Is het werkelijk onmogelijk om hierop een antwoord te geven? Ik weet niet hoe vaak ik deze kwestie aan de orde heb gesteld sinds ik een paar jaar geleden in het Parlement kwam, en hoe vaak ik heb geprobeerd een duidelijk antwoord en een duidelijke uitleg van de Raad te krijgen over de vraag wat er nu eigenlijk gebeurt. Aangezien de opvattingen in de Unie zo verschillend zijn, en aangezien de interpretaties van het besluit van Keulen zo volkomen tegenstrijdig zijn in de verschillende delen van de Unie, wil ik u vragen of het niet mogelijk is eerlijk te zeggen "ja, we zijn onderweg naar een gemeenschappelijke defensie" of "nee, er komt geen gemeenschappelijke defensie". Kunnen wij geen duidelijk antwoord op deze zeer belangrijke vraag krijgen?

Sasi
Ik vind dat de zaak in zoverre duidelijk is dat als er iets over de toekomst wordt gevraagd, men nooit met zekerheid kan zeggen wat er zal gebeuren. Het is duidelijk dat men kan vaststellen dat een gemeenschappelijke defensie een mogelijkheid is die we kunnen tegenkomen op de weg naar een verdere ontwikkeling van de EU, maar dan moet men zoals bekend besluiten nemen voordat er iets gebeurt. Wat de huidige situatie betreft, kan men vrij duidelijk vaststellen dat het bij de Unie meer gaat om zogenaamde vredeshandhavende taken. Die taken moeten eerst ontwikkeld worden. We weten niet zeker wat er gebeurt als dit proces dan nog verder gaat. Op dit moment kan ik echter nog niet zeggen dat we kunnen gaan spreken van een gemeenschappelijke defensie.

Schori
Collega Gahrton verwijst in zijn vraag naar mijn uitspraken in de Zweedse EU-verkiezingscampagne. Die woorden blijken correct en zijn ook bevestigd, niet alleen door de Raad, maar ook door Chris Patten bij de hoorzittingen van de parlementaire commissies. Hij zei toen dat een gemeenschappelijk EU-leger onnodig was, extreem kostbaar en direct schadelijk voor de betrekkingen met de VS. Ik wil daaraan toevoegen dat wij, die geen gemeenschappelijk EU-leger willen en die geen lid van de NAVO zijn, desondanks, net als een overweldigende meerderheid van de Zweedse bevolking, van de regering en van de partij die ik vertegenwoordig, willen zien dat de EU een grotere verantwoordelijkheid op zich neemt waar het gaat om de vrede en de veiligheid in Europa. Wij staan ook positief tegenover het besluit van Keulen, waarin onder andere gezegd wordt dat de EU de militaire en de civiele aanpak van crises beter moet coördineren.
Mijn vraag aan de Raad luidt: Deelt u mijn opvatting dat de weg naar een duurzame veiligheid in de eerste plaats loopt langs civiele, grensoverschrijdende samenwerking en niet via militaire bewapening, met andere woorden dat wij de lijn van Monnet moeten volgen in plaats van de Maginot-linie?

Sasi
Ik vind dat de vraagsteller het bij het juiste eind heeft. Als wij militaire troepen moeten inzetten, zijn we ergens niet in geslaagd. De hele grondgedachte achter de EU is immers dat men de volkeren van Europa onderling tracht te verbinden op een wijze die vrede en veiligheid in heel Europa garandeert. Als wij spreken over het uitbreidingsproces, is de strekking dat wij ook deze landen moeten proberen te verbinden met het vreedzame Europa, op een wijze die garandeert dat er geen problemen in dit gebied ontstaan. Ik ben het volkomen eens met deze opvatting, namelijk dat wij allereerst onze inspanningen moeten richten op maatregelen die maken dat er geen crisissituaties in Europa of de aangrenzende gebieden ontstaan.

Rübig
Mijnheer de Voorzitter, ik heb een vraag over de praktische gang van zaken. Wat zou er vandaag gebeuren als een neutrale EU-lidstaat door een niet-lidstaat militair werd aangevallen? Wat zou u ondernemen en wat zou u aanbevelen te doen? Wij hebben immers pas een militaire crisis gehad aan de grenzen van twee EU-landen, namelijk tussen Griekenland en Oostenrijk. Wat moet volgens u gebeuren wanneer vandaag een aanval zou worden gedaan op een land van de EU, ook wanneer het een neutraal EU-land is? Hoe zou u als voorzitter van de Raad te werk gaan?

Sasi
Men kan in zo'n situatie constateren dat het geweldig moeilijk is om te voorspellen wat er zal gebeuren. Er zijn geen wettelijke grondslagen die vereisen dat de lidstaten maatregelen nemen in zo'n situatie. Het is echter wel duidelijk dat wij in een solidaire Unie leven. Het is duidelijk dat als een van de lidstaten zou worden aangevallen door een extern land, wij op een of andere manier blijk moeten geven van onze solidariteit. Het is alleen zeer moeilijk te voorspellen met welke middelen. Het is duidelijk dat een dergelijke situatie, waarvan wij wensen dat ze nooit ontstaat, daarna kan leiden tot verschillende resultaten in de overwegingen die moeten worden gemaakt. Ik hoop echter dat wij nooit terechtkomen in een situatie zoals in de vraag wordt beschreven.

De Voorzitter
B

Charlotte Cederschiöld
Vraag nr. 3 van (H-0408/99):
Betreft: VN­Verdrag tegen de georganiseerde misdaad Op grond van artikel K 1 van het EU-Verdrag hebben de lidstaten zich ertoe verplicht alle vormen van internationale misdaad te voorkomen dan wel te bestrijden en beschouwen zij de bestrijding van de georganiseerde criminaliteit als een zaak van gemeenschappelijk Europees belang. Het actieplan inzake de georganiseerde misdaad betreft de gemeenschappelijke strategie die de EU-landen hebben gekozen om de georganiseerde misdaad te bestrijden.
In oktober 1998 verzocht de Raad het voorzitterschap, overeenkomstig artikel K 3 van het EU-Verdrag met voorstellen te komen voor gemeenschappelijke standpunten betreffende het ontwerp van het VN-Verdrag en het bijbehorende protocol, omdat hij een bijdrage aan de onderhandelingen wil leveren en wil voorkomen dat het beoogde Verdrag en de instrumenten van de Unie met elkaar in tegen spraak zouden zijn.
Welke maatregelen heeft de Raad genomen om het toekomstige VN-Verdrag door te zetten, er invloed op uit te oefenen, en te zorgen voor overeenstemming tussen het Verdrag en de instrumenten van de EU op dit terrein?

Sasi
Mijnheer de Voorzitter, de Raad is zich ervan bewust dat het wenselijk en noodzakelijk is gemeenschappelijke standpunten te bepalen over het ontwerp van het VN-verdrag en de bijbehorende protocollen. De Raad wil ook actief deelnemen aan de onderhandelingen hierover en garanderen dat het komende verdrag in overeenstemming is met de communautaire instrumenten op dit gebied. Hiervoor heeft de trojka in oktober 1998 na aansporing door de Raad de standpunten van de lidstaten met elkaar in overeenstemming gebracht op bijeenkomsten in Brussel van de gemengde werkgroep voor de bestrijding van georganiseerde misdaad en het K.4-comité, tegenwoordig het comité overeenkomstig artikel 36, en ook tijdens de onderhandelingen in Wenen. De lidstaten van de Unie hebben actief aan de onderhandelingen deelgenomen.
Tijdens het Duitse voorzitterschap heeft de Raad op basis van artikel K.3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie op 29 maart 1999 het gemeenschappelijke standpunt over het ontwerpverdrag bevestigd. In de toekomst kunnen meer gemeenschappelijke standpunten worden vastgesteld, afhankelijk van de vooruitgang in de onderhandelingen in Wenen. De lidstaten zijn het met elkaar eens dat het wenselijk is tegenstrijdigheden tussen het ontwerpverdrag en de communautaire instrumenten te voorkomen. Communautaire instrumenten zijn bijvoorbeeld het op 3 december 1998 aangenomen gemeenschappelijk optreden inzake het witwassen van geld, de identificatie, opsporing, bevriezing, inbeslagneming en confiscatie van hulpmiddelen en van de opbrengsten van misdrijven, alsmede het op 21 december 1998 aangenomen gemeenschappelijk optreden inzake de strafbaarstelling van deelname aan een criminele organisatie. De lidstaten zetten de aanpassing van hun standpunten voort in overeenstemming met de mogelijkheden binnen de onderhandelingen over het ontwerpverdrag en op initiatief van het Finse voorzitterschap. Ze streven er tevens naar overeenstemming te bereiken inzake alle factoren die in belangrijke mate in het voordeel van de Unie zijn. De Commissie neemt hier volledig aan deel. De lidstaten van de Europese Unie zijn het met elkaar eens dat het wenselijk is zo intensief mogelijk deel te nemen aan de onderhandelingen over het ontwerpverdrag, en ze hebben het voornemen hun actieve deelname aan alle betrokken debatten en onderhandelingen voort te zetten.

Cederschiöld
Dank u voor uw degelijke antwoord. Er is echter nog meer denkbaar. Wat de georganiseerde misdaad betreft, is er behoefte aan een meer georganiseerde samenwerking, een grensoverschrijdende samenwerking. Het is namelijk een feit dat onderzoek naar misdaden zich teveel richt op nationaal onderzoek. Willen we doelmatiger kunnen optreden, dan is meer onderzoek met een Europese dimensie nodig.
Mijn vraag luidt: Zit het voorzitterschap hier achterheen, zodat op de informele bijeenkomst van de Raad, die juist op dit moment plaatsvindt, verdere stappen kunnen worden gezet, die zich concreet uiten in meer grensoverschrijdend onderzoek na afloop van de top van Tampere?

Sasi
Zoals de vraagstelster zegt, houden de ministers van Justitie juist op dit moment een bijeenkomst in Finland. Het is duidelijk dat tijdens deze ontmoeting de top van Tampere van midden oktober wordt voorbereid. Een van de punten die tijdens deze bijeenkomst worden behandeld, is de criminaliteit en de georganiseerde misdaad en de problemen die dit soort criminaliteit met zich meebrengt. Zoals de vraagstelster in haar vraag zegt, is het echter ook zeer belangrijk dat dit vraagstuk niet alleen in de Unie wordt behandeld, maar ook op internationaal niveau en in samenhang met het werk van de Verenigde Naties. Het is duidelijk dat er allerlei zaken aan de orde komen in de Unie, maar wij zullen ook alle steun geven aan de Verenigde Naties, zodat er vorderingen kunnen worden gemaakt.
Wat betreft het verstrekken van een mandaat voor onderhandelingen in het kader van het VN-Verdrag, is de gedachte dat men met een mandaat moet komen, maar dat kan vrij moeilijk worden. Dat is iets wat wij als voorzitterschap op dit moment onderzoeken.

Seppänen
B (FI) Mijnheer de Voorzitter, in het door de Raad aangenomen ontwerpverdrag staan ook bepalingen inzake afluisterpraktijken en de hierbij betrokken onderlinge hulp van de autoriteiten. Veel afluisterbepalingen worden echter voorbereid in de Enfopol-werkgroep die niet in de parlementaire of politieke invloedssfeer ligt, maar uitsluitend politiële samenwerking betreft. Dergelijke afluisterpraktijken kunnen echter de privacy van mensen, de privacy van de burgers aantasten en kunnen ook van criminele aard zijn. Mijn vraag is, wat de Raad van plan is te doen opdat de bepalingen van Enfopol ook onderhevig worden aan parlementaire en democratische controle.

Sasi
Mijnheer de Voorzitter, het is natuurlijk zo dat op het moment dat de bepalingen inzake afluisterpraktijken in elk land uiteindelijk moeten worden goedgekeurd, ze vast en zeker onderwerp van uitvoerig debat zijn en beoordeeld worden. Wat betreft de door het parlementslid naar voren gebrachte standpunten over de politieke controle op de werkgroep, kan het Finse voorzitterschap de kwestie uitzoeken, maar in dit verband kan ik geen duidelijk standpunt over het voorstel innemen, aangezien ik onvoldoende over de zaak weet.

De Voorzitter
B

Jonas Sjöstedt
Vraag nr. 4 van (H-0409/99):
Betreft: Inzage in Schengen­documenten Met het van kracht worden van het Verdrag van Amsterdam werd het Akkoord van Schengen met de uitvoeringsbepalingen EU-recht. Daarvoor kon de Raad van ministers onder verwijzing naar de speciale status van het Akkoord van Schengen bepaalde documenten niet openbaar maken.
Nu doet zich de mogelijkheid voor om de inzage en daarmee de democratische controle ten aanzien van kwesties die verband houden met Schengen te verbeteren. Enkele van de belangrijkste Schengen-documenten die geheim zijn gehouden zijn het Sirene-handboek en handboeken voor controle aan de externe grenzen, alsmede voor ambassades en consulaten.
Kan de Raad mededelen of deze documenten nu geheel of gedeeltelijk openbaar zullen worden gemaakt?

Sasi
Mijnheer de Voorzitter, zoals de geachte afgevaardigde zeer juist heeft gezegd, werd het Verdrag van Schengen onderdeel van de communautaire regelgeving bij het van kracht worden van het Verdrag van Amsterdam. Het meer dan 700 bladzijden tellende Verdrag van Schengen wordt in het Publicatieblad gepubliceerd en is direct op de websites van de Raad te lezen, zodra het in alle talen van de Gemeenschap is vertaald. Het secretariaat van de Raad heeft bovendien onlangs een brochure uitgegeven met het Verdrag van Schengen, de toetredingsakkoorden en de besluiten en verklaringen van het Comité ter uitvoering van Schengen. Het is onze bedoeling deze brochure aan de vragensteller beschikbaar te stellen.

Sjöstedt
Hartelijk dank voor uw antwoord op mijn vraag. Ik vraag mij af of ik het zo moet uitleggen dat ook het Sirene-handboek openbaar wordt en dat zowel de instructies voor ambassades en consulaten als de instructies voor de controles aan de buitengrenzen openbaar zullen worden gemaakt. Staan deze dan in het materiaal van 700 bladzijden die zullen worden gepubliceerd? Of blijven ze nog steeds geheim? Ik vind het een volstrekt absurde situatie als wezenlijke delen van de toepassing van een dergelijke overeenkomst niet openbaar zouden zijn.

Sasi
De documenten die in dit handboek staan en die zullen worden gepubliceerd in het PB, zouden het grootste deel van het materiaal moeten dekken waar de vraagsteller naar vraagt. Als er iets ontbreekt in het materiaal, zal men kunnen zien in hoeverre de desbetreffende informatie op aanvraag wordt verstrekt, en daarbij zullen wij handelen conform het besluit dat de Raad heeft goedgekeurd op 20 december 1993.

Newton Dunn
Mijnheer de Voorzitter, ik sta volledig achter de beslissing om de 700 pagina=s te publiceren. Want ze zijn natuurlijk bindend voor de Europese burgers. Maar wat zal er in de toekomst gebeuren wanneer er meer van dit soort wetten wordt aangenomen in de Raad? Het zal in het volste geheim gebeuren. De publieke opinie, de leden van het Parlement en de pers hebben geen controle op de wetgevingsprocedure. Hoe staat het Finse voorzitterschap tegenover deze gewoonte om achter gesloten deuren wetten uit te vaardigen, want op dit moment kunnen alleen Peking en Noord-Korea de Raad hierin evenaren? Zou de wetgevingsprocedure niet openbaar moeten zijn en wat bent u van plan hieraan te doen?

Sasi
Mijnheer de Voorzitter, het Finse voorzitterschap streeft naar zo groot mogelijke openheid in de Europese Unie. Daarom worden onder andere tijdens het Finse voorzitterschap de agenda=s van de raden en ook de comités gepubliceerd, zodat men zo nodig weet welke zaken worden behandeld, men informatie hierover kan krijgen en ook maatschappelijke discussies kan aangaan. Wat betreft mijn persoonlijke ervaring met de werkzaamheden van de Raad, moet ik zeggen dat hoewel het natuurlijk zo is dat zaken niet altijd in openheid worden voorbereid, men vaak de beste informatie over de voorbereidingen van de Raad krijgt door de samenvattingen in de Financial Times te lezen.

De Voorzitter
B

Olivier Dupuis
Vraag nr. 5 van (H-0414/99):
Betreft: Instelling van een wereldwijd moratorium op de uitvoering van doodvonnissen Het EP heeft er herhaalde malen om verzocht dat de EU zich binnen de Verenigde Naties sterk maakt voor een initiatief voor de instelling van een wereldwijd moratorium op de uitoefening van doodvonnissen. Met dat voor ogen heeft de Commissie rechten van de mens van de Verenigde Naties op initiatief van de Raad of lidstaten in de loop van de laatste drie jaar resoluties aangenomen waarin de afschaffing van de doodstraf in de gehele wereld wordt bepleit. Kan het fungerend voorzitterschap van de Raad meedelen of het evenals het EP van mening is, dat momenteel de voorwaarden aanwezig zijn dat een meerderheid van de leden van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties zich dit jaar uitspreekt vóór de instelling van een wereldwijd moratorium op de uitvoering van doodvonnissen? Zo ja, heeft het voorzitterschap al het initiatief genomen om dit punt op de agenda te plaatsen van de Algemene Vergadering van komende herfst of is het voornemens de komende dagen andere procedurele wegen te bewandelen om dit te bereiken?

Sasi
Mijnheer de Voorzitter, het afwijzen van de doodstraf is een belangrijk onderdeel van het gemeenschappelijk mensenrechtenbeleid in de Unie. De Raad heeft in juni 1998 richtsnoeren aangenomen voor het gemeenschapsbeleid met betrekking tot derde landen in kwesties die te maken hebben met de doodstraf. De voornaamste doelstelling van de Unie is een wereldwijde afschaffing van de doodstraf. Om deze doelstelling te bereiken roept de Raad staten die de doodstraf nog toepassen op een moratorium in te stellen voor het ten uitvoer brengen van doodstraffen en eist hij dat men zich aan minimumcriteria houdt. Bovendien spoort hij staten aan zich te verbinden aan internationale juridische maatregelen waarmee de doodstraf wordt verboden.
De Europese Unie nam in overeenstemming met haar richtsnoeren het initiatief door dit jaar op de 55ste vergadering van de VN-Commissie voor de Mensenrechten in Genève voor het eerst een ontwerpresolutie inzake de doodstraf te presenteren. Dit initiatief was zeer geslaagd, de inhoud van de ontwerpresolutie was scherper dan eerdere resoluties en bovendien waren er nu meer medestanders, namelijk 72, dan in 1998, toen het er 65 waren. De Europese Unie organiseerde in samenhang met de vergadering van de Commissie voor de Mensenrechten een paneldiscussie over de doodstraf, waaraan NGO=s en regeringsvertegenwoordigers uit verschillende landen deelnamen. De Raad heeft onlangs besloten zijn beleid voort te zetten om de doodstraf op internationale forums naar voren te brengen en om de eerste keer de ontwerpresolutie inzake de doodstraf te presenteren op de algemene vergadering van de Verenigde Naties tijdens de 54ste zittingsperiode. De Raad is van mening dat met dit initiatief van de Europese Unie de internationale tendens om de doodstraf af te schaffen versterkt wordt.

Dupuis
B (FR) Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik u uitnodigen voortaan wat beter om u heen te kijken, want ik had zojuist als eerste aangegeven een aanvullende vraag te willen stellen en omdat u niet keek, kreeg ik de kans niet.
Ik wil het Finse voorzitterschap danken voor zijn optreden binnen de VN wat betreft het vraagstuk van de afschaffing van de doodstraf. Het doet mij bijzonder genoegen dat mede dankzij het Finse voorzitterschap er dit jaar in New York een resolutie over deze kwestie zal worden opgesteld. Het enige vraagstuk is dat van de tekst van de Algemene Vergadering.
Volgens mijn informatie zou de tekst een kopie zijn van de tekst die in Genève is aangenomen. Er is echter één onvolkomenheid. De termijnen in het proces waarin het moratorium moet worden omgezet in een verdrag of een ander institutioneel initiatief, worden niet genoemd.
Kan het voorzitterschap van de Raad mij hierover nadere informatie geven? Wat voor soort termijnen heeft de Raad in gedachten om dit initiatief gestalte te geven?

Sasi
Mijnheer de Voorzitter, de Raad wil in alle openheid optreden om op de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties het best mogelijke resultaat te bereiken. Ik hoop ook dat we over het project met andere mogelijke medestanders kunnen onderhandelen. Omdat dit proces nog in gang is, is de ontwerptekst nog niet helemaal klaar.
De resoluties van de Commissie voor de Mensenrechten bevatten een verwijzing naar het moratorium. De vraag over het bepalen van een limiet is op zich goed en het zou goed zijn als dit bereikt kon worden, maar dit is helemaal niet probleemloos.
Ik wil ook onderstrepen dat het ons aller plicht is bij officiële contacten te pleiten voor het afschaffen van de doodstraf, ook bij individuele aangelegenheden, door middel van verklaringen en op forums waar multilaterale initiatieven worden gepresenteerd. Het is ook van belang dat als wij politieke onderhandelingen met landen als China, Iran en de Verenigde Staten voeren, wij bij deze ontmoetingen ook de kwestie van de doodstraf naar voren proberen te brengen.

González Álvarez
Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijn vraag heeft betrekking op het laatste gedeelte van uw interventie.
Wij zijn er erg blij mee dat er invloed wordt uitgeoefend op de lidstaten en dat u dit punt op de agenda van de 54ste Algemene Vergadering van de Verenigde Naties wilt laten zetten. Ik ben het met de strekking van de vraag van de heer Dupuis volledig eens.
Kan de fungerend voorzitter van de Raad ons ook vertellen of er tevens invloed kan worden uitgeoefend op landen waarmee wij politieke en handelsbetrekkingen onderhouden, zoals China, om op een duidelijke en concrete manier blijk te geven van ons standpunt dat de doodstraf dient te verdwijnen? Dat is het standpunt dat het Europees Parlement erop nahoudt, en terecht. Kunnen we dus niet op de een of andere manier invloed uitoefenen op die landen waarmee wij handel drijven en politieke betrekkingen onderhouden?

Sasi
Mijnheer de Voorzitter, ik wil nog eens zeggen dat wij in juni 1998 de richtsnoeren hebben goedgekeurd voor het beleid van de Unie met betrekking tot derde landen in kwesties die te maken hebben met de doodstraf. Ons hoofddoel is het afschaffen van de doodstraf, maar aangezien zich onder de landen die de doodstraf toepassen ook belangrijke staten bevinden, is het bevriezen van de betrekkingen als oplossing niet mogelijk.

Theonas
Mijnheer de Voorzitter, ik heb met voldoening de fungerend voorzitter horen zeggen dat het Fins voorzitterschap zelfs met bepaalde landen, en hij noemde China, zal onderhandelen over de afschaffing van doodstraf. Ik wil het Fins voorzitterschap dan ook vragen of het van plan is ook een soort onderhandelingen aan te knopen met Turkije over het niet-voltrekken van de doodstraf op Abdullah Öcalan of over het uiteindelijke afschaffen van de doodstraf in Turkije.

Sasi
Mijnheer de Voorzitter, het is volstrekt duidelijk, en de Europese Unie heeft herhaaldelijk haar hoop hierover uitgesproken, dat Turkije het beleid voortzet waarin men afziet van de tenuitvoerlegging van de doodstraf. Dit geldt natuurlijk ook voor de zaak-Öcalan.

De Voorzitter
B

Gerard Collins
Vraag nr. 6 van (H-0416/99):
Betreft: EU­steun voor maritieme diensten van Ierland Ierland moet controle uitoefenen op één van de uitgestrektste zeegebieden in de Unie, een taak die zowel voor Ierland als voor de Unie als geheel van belang is en operaties omvat als het voorkomen van drugsaanvoer en het onderscheppen van drugs, het beschermen van de visserij en het garanderen van de veiligheid van het vervoer ter zee. Kan de Raad meedelen welke initiatieven op Europees niveau worden genomen om de Ierse inspanningen op dit punt te ondersteunen?

Sasi
Mijnheer de Voorzitter, de Raad is zich ervan bewust dat de lidstaten met een lange kustlijn een grote verantwoordelijkheid hebben voor de uitvoering van de communautaire regelgeving met betrekking tot de veiligheid op zee en de bescherming van het maritieme milieu tegen vervuiling door schepen. Om deze verplichtingen te verlichten wordt in de betreffende verordeningen en richtlijnen nauwe samenwerking en informatie-uitwisseling tussen de lidstaten geregeld, zodat overlapping van werk wordt voorkomen, het verkrijgen van informatie over schepen wordt vergemakkelijkt en het optreden van de lidstaten wordt geharmoniseerd.
Wat de visserij betreft wil de Raad de betrokken rechtsregels naar voren brengen die met het besluit van de Raad 95/527/EG zijn opgesteld. In de betreffende wetgeving die de periode 1996-2000 omvat, wordt de gemeenschapsdeelname van de lidstaten geregeld aan de financiering van bepaalde kosten die voortkomen uit de implementatie van uitvoerings- en controlesystemen die moeten worden aangepast aan het gemeenschappelijk visserijbeleid. Op basis van de betreffende wetgeving heeft Ierland het recht gemeenschapsfinanciering aan te vragen.

Gallagher
Mijnheer de Voorzitter, erkent de Raad dat de kosten die Ierland moet betalen voor maritieme controle in geen verhouding staan tot de grootte van ons land en onze bevolking? Zoals hij terecht heeft opgemerkt, wordt hier op grond van de bepalingen van de visserijwetgeving van 1995 rekening mee gehouden, maar is hij het met mij eens dat de financiële steun voor maritieme diensten evenredig moet zijn met de grootte van het zeegebied dat de Ierse autoriteiten moeten controleren?

Sasi
Mijnheer de Voorzitter, men moet voorzichtig zijn met het doen van beloftes, maar ik moet zeggen dat er momenteel geen actuele plannen zijn om op dit vlak de financiering te vergroten.

De Voorzitter
B Zoiets dacht ik al. Daarom wilde ik u de tijd geven om na te denken.

Liam Hyland
Vraag nr. 7 van (H-0418/99):
Betreft: goedkopere hypotheken Gaat de Commissie, in verband met de voortdurend stijgende kosten van huisvesting in de hele Unie, nieuwe methodes bevorderen die het huizenkopers mogelijk maken goedkope hypotheekleningen voor de lange termijn af te sluiten?

Sasi
Mijnheer de Voorzitter, de ontwikkeling van het niveau van de hypotheekrente is gedeeltelijk gelijk aan de ontwikkeling van de langetermijnrente op de kapitaalmarkt. Het huidige niveau van de langetermijnrente in de eurozone betekent zodoende in principe goedkopere hypotheken. Het monetair beleid kan in zekere mate indirect van invloed zijn op de hypotheekrente. Deze kwestie behoort echter niet tot de bevoegdheden van de Raad, zoals het betrokken parlementslid vast wel weet. De Commissie heeft de Raad geen voorstellen doen toekomen die betrekking hebben op mogelijke belasting- of begrotingsmaatregelen die het sluiten van hypotheken bevorderen.

Hyland
Mijnheer de Voorzitter, de invoering van de monetaire unie, samen met de sterkere concurrentie op de markt, heeft geleid tot een aanzienlijke verlaging van de rente bij hypotheekleningen tegen variabele rentevoet. Ik benadruk dat het gaat om hypotheken tegen variabele rentevoet. Er zijn evenwel, met name in Ierland, een heleboel mensen die een hypotheeklening hebben afgesloten tegen een vaste rentevoet die soms driemaal hoger ligt dan de huidige rentevoeten en die de kredietinstellingen weigeren aan te passen zonder aanzienlijke financiële boetes op te leggen. Ik zou de fungerend voorzitter van de Raad willen vragen of hij bereid is deze zaak te laten onderzoeken, zo niet door de Raad, dan door de Commissie of eventueel de Europese Centrale Bank. Voor een heleboel mensen met hypotheekleningen is dit een bijzonder ernstig probleem, want zij hebben steeds meer moeite om een rentepercentage te betalen dat vijf, zes, zeven jaar geleden heel gewoon was, maar dat nu drie keer zo hoog is als de huidige rentevoet.

De Voorzitter
B Er wordt om het woord gevraagd, maar ik moet de spelregels toepassen. In artikel 4 van bijlage II van het Reglement staat dat ieder lid tijdens het vragenuur voor vragen aan de Raad recht heeft op niet meer dan één aanvullende vraag. Het spijt me zeer, maar ik kan de heer Newton Dunn daarom niet het woord geven.
Het woord is aan de heer Sasi.

Sasi
Mijnheer de Voorzitter, het verbeteren van de regelgeving betreffende het functioneren van de interne markt op het gebied van de financiële diensten is in feite een van de voornaamste doelstellingen van de Raad. Deze is gericht op meer concurrentie op dit gebied, wat waarschijnlijk ook de huizenkopers ten goede komt. Zoals ik in mijn antwoord zojuist naar voren bracht, heeft de Raad van de Commissie wat dit betreft geen enkel voorstel gekregen. Mocht het voorstel van de Commissie er komen, dan schenken wij hier natuurlijk specifieke aandacht aan.

De Voorzitter
B

Pat the Cope Gallagher
Vraag nr. 8 van (H-0420/99):
Betreft: Beëindiging van de toepassing van meerdere keren te gebruiken proef­contactlenzen Volgens berichten in de pers is Britse opticiens aangeraden meerdere keren te gebruiken proef-contactlenzen niet meer te gebruiken omdat het gevaar zou bestaan dat zij een nieuwe vorm van de ziekte van Creutzfeldt-Jakob kunnen overbrengen.
Heeft de Raad op EU-niveau over deze ontwikkeling gesproken en acht hij het nodig dat dergelijke voorzorgsmaatregelen worden genomen in alle lidstaten?

Sasi
Mijnheer de Voorzitter, de ministers van Gezondheidszorg hebben vanaf 1996 in alle halfjaarlijkse vergaderingen het verschijnen van nieuwe vormen van de besmettelijke gekkekoeienziekte en in het bijzonder de ziekte van Creutzfeldt-Jakob onderzocht en gevolgd. De Raad heeft tot nu toe geen informatie of voorstellen gekregen over met name de kwestie waar het geachte parlementslid op wijst.

Gallagher
Is de Raad op de hoogte van de situatie in Groot-Brittannië die ik aan de orde heb gesteld? Als hij niet op de hoogte is, stel ik nadrukkelijk voor dat de Raad deze situatie onderzoekt. Ik wil zeker geen paniek zaaien, maar het feit dat de Britse regering al is opgetreden, is iets waarmee rekening moet worden gehouden. Gezien het feit dat in het Verdrag van Amsterdam de gezondheidsbescherming centraal staat en gezien het feit dat het Europees Parlement nu medebeslissingsrecht heeft op grond van dat Verdrag, kan de Raad het Parlement verzekeren dat ieder voorstel in verband met meerdere keren te gebruiken proef- en contactlenzen zal worden voorgelegd aan het Parlement voor ons advies en onze goedkeuring?

Sasi
Mijnheer de Voorzitter, ik geloof dat oogartsen en opticiens op de hoogte zijn van de risico=s die het gebruik van contactlenzen mogelijk met zich meebrengt, maar zoals wij weten is het overeenkomstig onze taakverdeling de taak van de Commissie de ontwikkeling van de situatie in de praktijk te volgen. Als de Commissie problemen constateert, is het haar taak voorstellen te doen die wij natuurlijk zeer nauwkeurig zullen bekijken.

De Voorzitter
Daar de vraagsteller afwezig is, vervalt de vraag nr. 9.

Brian Crowley
Vraag nr. 10 van (H-0424/99):
Betreft: Jeugdcriminaliteit, drugs en de Europese Raad in Tampere Kan het Finse Raadsvoorzitterschap de erzekering geven dat op de bijzondere bijeenkomst van de Europese Raad op 15 en 16 oktober a.s. in Tampere, die gewijd zal zijn aan justitie en binnenlandse zaken, een gemeenschappelijke strategie zal worden goedgekeurd die gericht is op bestrijding van de jeugdcriminaliteit en waar een duidelijk signaal van uitgaat dat de EU geen liberaal drugsbeleid zal gaan voeren?

Sasi
Mijnheer de Voorzitter, op dit moment kan ik de geachte afgevaardigde geen enkele garantie geven over de kwesties die op de top in Tampere worden behandeld en die vandaag ook zijn gepresenteerd. In feite moeten de ministers van Justitie en Binnenlandse Zaken de zaken die hun aangaan behandelen op de niet-officiële bijeenkomst in Turku op 16 en 17 september. De Raad Algemene Zaken is op de bijeenkomst van afgelopen maandag bezig geweest met de voorbereiding van de Europese Raad en zet deze voorbereiding voort op haar vergadering op 11 en 12 oktober.
Wij kunnen echter zeggen dat het Finse voorzitterschap de specifieke interesse is opgevallen die de delegatie van het Verenigd Koninkrijk, met steun van de delegaties van Frankrijk en Zweden, aan de dag heeft gelegd voor het probleem van de jeugdcriminaliteit. Het Finse voorzitterschap is van plan tijdens het debat over de bestrijding van criminaliteit te onderstrepen hoe belangrijk een actief preventiebeleid is als tegenwicht voor de maatregelen, waarmee de instrumenten van politiële en justitiële samenwerking worden bevorderd.
Over de door de geachte afgevaardigde genoemde drugsproblematiek wordt op de buitengewone Europese Raad van Tampere niet gesproken. De organen van de Raad en het Europees Parlement bereiden momenteel een drugsstrategie voor gebaseerd op de mededeling van de Commissie. Het is de bedoeling dat op de top van Helsinki in december 1999 een uiteenzetting over deze kwestie wordt gegeven.

Crowley
Ik bedank de fungerend voorzitter voor zijn antwoord. Alleen heeft hij niets nieuws gezegd. De bedoeling van dit vragenuur is om leden de kans te geven belangrijke kwesties aan te kaarten en informatie te krijgen van de Raad.
Daarom zou ik op mijn aanvullende vragen een concreet antwoord willen krijgen van de fungerend voorzitter van de Raad. Ten eerste, wat is de houding van het Finse voorzitterschap tegenover de vermindering van jeugdcriminaliteit? Ten tweede, in hoeverre wil het Finse voorzitterschap ervoor zorgen dat lidstaten het recht behouden om niet mee te werken aan een zogenaamd liberaal regime inzake druggebruik en drugbeleid? Ten derde, in hoeverre wil het Finse voorzitterschap ervoor zorgen dat er niet getornd wordt aan het unanimiteitsbeginsel op dit beleidsterrein?

Sasi
Mijnheer de Voorzitter, ik kan de geachte afgevaardigde verzekeren dat het Finse voorzitterschap er op actieve wijze naar zal streven jeugdcriminaliteit te voorkomen en verminderen. Wij beschouwen jeugdcriminaliteit als een zeer groot probleem. De aandacht die aan dit probleem wordt besteed heeft ook invloed op het aantal misdrijven in de toekomst, want op jonge leeftijd aangeleerd verkeerd gedrag is op de lange termijn niet alleen schadelijk voor de persoon zelf, maar door de schade als gevolg van de misdaad natuurlijk ook voor de hele maatschappij.

De Voorzitter
Daar de vraagsteller afwezig is, vervalt de vraag nr. 11.

Alexandros Alavanos
Vraag nr. 12 van (H-0428/99):
Betreft: Wederzijdse afschaffing van de visaplicht tussen de Europese Unie en andere landen In bepaalde lidstaten van de Europese Unie is de visaplicht afgeschaft voor burgers van de Verenigde Staten van Amerika die naar lidstaten van de Europese Unie reizen. De VS daarentegen handhaven hun recht om visa te eisen van de burgers van lidstaten van de Europese Unie die naar de VS reizen.
Kan de Raad meedelen welke lidstaten van de EU voor hun burgers die naar de VS wensen te reizen geen visa behoeven te verstrekken, en tevens welke stappen hij bij de VS denkt te ondernemen opdat de visaplicht voor alle burgers van de Europese Unie wordt afgeschaft?
De heer Alavanos vraagt ook om het woord voor een motie van orde.

Alavanos
Mijnheer de Voorzitter, neemt u mij niet kwalijk dat ik het woord vraag, maar ik heb hier de Griekse tekst voor mij liggen en ik zie dat die niet klopt. Er is onderweg van mijn kantoor naar de diensten waarschijnlijk iets mis gegaan. Om het voorzitterschap op het goede spoor te zetten zal ik zeggen waar mijn vraag over gaat. De burgers van de Verenigde Staten kunnen vrij naar de landen van de Europese Unie reizen. Er zijn echter lidstaten waarvan de burgers voor hun reis naar de Verenigde Staten een visum nodig hebben van de Amerikaanse ambassade. Ik zou graag van de fungerend voorzitter van de Raad inlichtingen willen over dit politieke vraagstuk en van hem willen weten wat hij denkt te doen om een einde te maken aan deze discriminatie. Ik zeg dit omdat mijn vraag foutief is geformuleerd.

De Voorzitter
B Mijnheer Alavanos, ik heb de indruk dat in de Spaanse versie hetzelfde staat als wat u heeft gezegd. Het is dus waarschijnlijk een vertalingskwestie. Niemand is volmaakt, zoals u weet. Waar gehakt wordt, vallen spaanders. Bovendien krijgt u antwoord van de fungerend voorzitter van de Raad, en die is al door u ingelicht.

Sasi
Mijnheer de Voorzitter, aangezien de Verenigde Staten niet op de bij verordening EG/574/99 aangehechte lijst voorkomt, is het niet de taak van de Raad om de Verenigde Staten ertoe te brengen de visumplicht voor burgers van de Europese Unie af te schaffen. Overeenkomstig artikel 2, lid 3 van de zojuist genoemde verordening is dit eerder de taak van de betrokken lidstaten. Ik geloof dat de geachte afgevaardigde hiervan volledig op de hoogte is.
In het actieprogramma van de Raad en de Commissie, dat op 3 december 1998 in de Raad van ministers van Justitie en Binnenlandse Zaken is aangenomen en dat betrekking heeft op de beste manieren om de bepalingen in het Verdrag van Amsterdam over het verwezenlijken van de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid te implementeren, wordt bij de over twee jaar te nemen maatregelen een ontwerpverordening gepresenteerd met betrekking tot de staten waarvan de burgers geen visum voor de Europese Unie nodig hebben en staten waarvan de burgers wel een visum voor de Europese Unie nodig hebben. Wat dit aangaat wordt gewezen op artikel 62, lid 2, alinea b en alinea i van de geconsolideerde versie van het EG-Verdrag. Pas als de Commissie een voorstel doet over deze verordening, kan de Raad in overeenstemming met het principe van wederkerigheid de landen onderzoeken, waarvan de burgers geen enkel visum voor de Europese Unie nodig hebben.
Het Amerikaanse immigratie- en nationaliteitenbureau staat de reizigers uit bepaalde landen natuurlijk toe zonder visum toegang tot de Verenigde Staten te verkrijgen voor een periode van maximaal 90 dagen. Dit geldt voor een zaken- of vakantiereis in het kader van het zogeheten experimentele Visa waiver-programma inzake het afschaffen van visa. Aan dit programma nemen de EU-landen Oostenrijk, België, Denemarken, Finland, Frankrijk, Duitsland, Ierland, Italië, Luxemburg, Nederland, Portugal, Spanje, Zweden en het Verenigd Koninkrijk deel. Alleen Griekenland ontbreekt op deze lijst. Dit land neemt nog niet actief aan dit programma deel. Ik wil toch benadrukken dat het Amerikaanse Ministerie van Buitenlandse Zaken heeft verklaard, dat de Attorney General ook Griekenland als deelnemer aan het programma heeft geaccepteerd, maar de voorbereiding van deze kwestie moet nog even voortduren, voordat de Griekse burgers in het kader van dit programma toegang krijgen tot de Verenigde Staten. Met Griekenland worden op hoog niveau onderhandelingen gevoerd om te bereiken dat de Griekse burgers spoedig aan het Visa waiver-programma kunnen deelnemen en dat dit probleem dan uit de wereld is.

Alavanos
Mijnheer de Voorzitter, dat was een goed gefundeerd antwoord en wij moeten dit bestuderen. Ik ga echter niet akkoord met het standpunt van het voorzitterschap dat dit geen zaak is voor de Raad. Vanaf het moment dat er een Europese Unie bestaat, vanaf het moment dat er vrij verkeer bestaat, vanaf het moment dat wij Schengen hebben en ten aanzien van personenverkeer een zekere eenheid tussen de lidstaten, kan toch een ander land, de Verenigde Staten, niet zomaar deze eenheid verbreken en een land als Griekenland discrimineren.
Daarom hadden wij van het voorzitterschap en met name het Fins voorzitterschap, dat een zekere gevoeligheid heeft ten aanzien van deze vraagstukken, verwacht dat het stappen zou ondernemen bij de Verenigde Staten.

Sasi
Mijnheer de Voorzitter, het is waar dat vrij verkeer van personen een belangrijk principe in het Europees beleid is, dat tevens is gerealiseerd. Anderzijds is het ook waar dat de lidstaten een onafhankelijk visumbeleid voeren en die vormen van beleid zijn momenteel niet volledig met elkaar in overeenstemming.

De Voorzitter
B

Bernd Posselt
Vraag nr. 13 van (H-0436/99):
Betreft: Aankoop van grond in kandidaat-landen Hoe staat de Raad tegenover pogingen van kandidaat-landen in Midden- en Oost-Europa om de vrije aankoop van grond aldaar door EU-burgers ook na toetreding tot de EU althans gedurende een overgangsperiode te beperken of te verbieden?

Sasi
Mijnheer de Voorzitter, zoals de geachte afgevaardigde zegt, hebben enkele kandidaat-landen in samenhang met de te voeren toetredingsonderhandelingen een overgangsperiode aangevraagd, zodat ze de beperkingen kunnen behouden die gelden voor het recht van burgers of bedrijven van de Europese Unie om vrij onroerend goed aan te schaffen. Deze verzoeken, die op politieke, economische en sociale redenen zijn gebaseerd, worden momenteel in de organen van de Raad bekeken, zodat er voor de onderhandelingen een gemeenschappelijk standpunt van de Europese Unie gevormd kan worden. De Unie bepaalt haar uiteindelijke standpunt pas nadat ze van de betrokken landen meer informatie en helderheid heeft gekregen over de omvang en gevolgen van deze verzoeken. Men moet echter beseffen dat de Europa-overeenkomsten verplichtingen inhouden, volgens dewelke bedrijven uit de Europese Unie die zich in kandidaat-landen hebben gevestigd het recht hebben onroerend goed met inbegrip van landbouwgrond aan te schaffen. De Unie onderstreepte in haar algemene onderhandelingsstandpunt bij aanvang van de toetredingsonderhandelingen op 31 maart 1998, dat de verzoeken om overgangsmaatregelen geen wijzigingen in de regelgeving of het beleid van de Unie mogen inhouden of de uitvoering ervan mogen verstoren. In dit verband moet gezegd worden dat de overgangsperiode met betrekking tot de aanschaf van land in het hoofdstuk over vrij verkeer van kapitaal staat beschreven. Dit principe is voor een goed functioneren van de interne markt van groot belang. In het algemeen betekent dit dat het vrij verkeer van kapitaal al bij de toetreding gegarandeerd moet worden.

Posselt
Mijnheer de fungerend voorzitter, ik heb nog een vraag. Ik deel uw mening en dank u voor uw duidelijke antwoord. U zei dat voor toetreding natuurlijk volledige overname van het acquis communautaire noodzakelijk is. Er doen echter steeds weer geruchten de ronde dat er eventueel een deal zal worden gesloten: overgangstermijnen in de EU, voor bijvoorbeeld de arbeidsmarkt, zouden gekoppeld kunnen worden aan overgangstermijnen in de kandidaat-landen. Ik heb daar een zwaar hoofd in, want het gaat immers niet om een fusie van twee bestellen, maar om een toetredingsproces. Ik ben wel degelijk van mening dat er bij een toetreding ook overgangstermijnen kunnen zijn, zoals ook vroeger het geval was, maar dat de kandidaat-landen eigenlijk bij toetreding heel het acquis communautaire moeten overnemen. Als dit niet het geval is, wordt het een toetreding à la carte en dat kan een enorm gevaar betekenen voor de Gemeenschap.

Sasi
Mijnheer de Voorzitter, ik heb zelf de kandidaat-landen bezocht en in enkele van de kandidaat-landen heeft men erop gewezen dat de burgers bezorgd zijn over het feit dat buitenlanders het recht hebben land te kopen. Ik moet echter ook zeggen dat veel landen nu al hun eigen wetgeving zodanig hebben aangepast dat het kopen van land in ieder geval gemakkelijker is geworden. Ik heb in alle gesprekken volledig duidelijk gemaakt dat men geen wijzigingen in de communautaire regelgeving kan aanbrengen, maar dat de kandidaat-landen het acquis communautaire ook op dit punt moeten accepteren.

De Voorzitter
B

Gary Titley, vervangen door de heer Skinner
Vraag nr. 14 van (H-0437/99):
Betreft: Millenniumronde van de WHO Op de Europese Raad die in juni jl. in Keulen heeft plaatsgevonden, waren de staatshoofden van de EU-landen het erover eens dat op het aanstaande handelsoverleg van de WHO, de "millenniumronde@, ook de werknemersrechten aan de orde dienden te komen. "Onderhandelingen die een breed scala van thema=s omvatten, waaronder arbeidsnormen, milieu, ontwikkeling en transparantie, vormen@, aldus de staatshoofden, "het meest geschikte uitgangspunt om wezenlijke en evenwichtige resultaten ten profijte van alle WHO-leden te boeken@.
De opneming van arbeidsnormen werd op grote schaal toegejuicht door de regeringen van ontwikkelingslanden, NGO=s en de mondiale vakbeweging.
Enkele weken later besloten de ministers van Handelszaken van de EU echter de werknemersrechten uit het EU-onderhandelingsmandaat te schrappen.
Is de Raad inmiddels met de ministers van Handelszaken de mening toegedaan dat minimumarbeidsnormen niet van belang zijn om in het kader van de millenniumronde wezenlijke en evenwichtige resultaten ten profijte van alle WHO-leden te boeken?

Sasi
Mijnheer de Voorzitter, de Raad heeft menigmaal een standpunt ingenomen in de WHO-onderhandelingen en de komende millenniumronde, de laatste keer in de resoluties die werden uitgebracht op de bijeenkomst van de Raad Algemene Zaken op 21 en 22 juni 1999. De Raad heeft de Commissie geen officieel onderhandelingsmandaat gegeven om de ronde voor te bereiden. De Raad heeft wel besloten terug te keren naar de voorbereiding van de derde ministerconferentie van de WHO in oktober dit jaar, wanneer de nieuwe ronde volgens planning begint. Het is de bedoeling dat dan een besluit wordt genomen over het algemene standpunt van de Unie in de voorbereidingen. In de resoluties van juni 1999 over de voorbereiding op de derde ministerconferentie van de WHO, heeft de Raad duidelijk verwezen naar de conclusies van het Duitse voorzitterschap die tijdens de Europese Raad van Keulen op 3 en 4 juni 1999 werden uitgesproken. In deze conclusies werd gezegd dat onderhandelingen over verscheidene onderwerpen, inclusief de regelgeving inzake arbeid, de beste manier zijn om belangrijke en evenwichtige resultaten te bereiken die in het voordeel zijn van alle leden van de WHO.

Skinner
Mijnheer de Voorzitter, ik moet zeggen, ook namens de heer Titley, dat dit antwoord nogal zwak is. Zoals we allemaal weten, werd op de Europese Raad in Keulen nadrukkelijk de noodzaak bevestigd om minimumarbeidsnormen op te nemen in de onderhandelingen van de WHO-millenniumronde. Een goede start van deze onderhandelingsronde is van cruciaal belang om de wereld dichter bij elkaar te brengen op het gebied van deze minimumarbeidsnormen - die de afschaffing van slavernij en kinderarbeid omvatten. Daarom hoop ik dat de Raad veel van de kwesties die in verband met deze maatregelen werden aangekaart door het Parlement, zowel in de commissie als in de plenaire vergadering, in aanmerking zal nemen. Ik hoop dat u een krachtiger standpunt zult innemen en dat u terugkomt met een beter antwoord wanneer u heeft nagedacht over de volledige implementatie van de belangrijkste normen bij de onderhandelingen. Het is heel belangrijk dat u over dit specifieke punt nadenkt.

Sasi
Mijnheer de Voorzitter, ik ben het met de vraagsteller eens dat het behandelen van de belangrijkste arbeidsnormen in de WHO-ronde van belang is, en bij de voorbereiding moet men ervan uitgaan dat men over deze zaken moet debatteren. Men moet echter in ogenschouw nemen dat uit de gesprekken is gebleken dat vooral bij ontwikkelingslanden grote angst heerst dat de Unie een arbeidsbeleid eist waarmee men eenvoudigweg probeert de export uit de ontwikkelingslanden tegen te gaan. Wij hebben getracht deze angst doelbewust, consequent en krachtig te verminderen, maar deze blijft nog in relatief grote mate bestaan. Ik weet echter dat het alleen al vanwege de NGO=s van belang is dat men vooruitgang boekt met de kwesties van de normen en minimumnormen voor arbeid, zodat de volgende onderhandelingsronde van de WHO voldoende steun en geloofwaardigheid krijgt. Ik kan ook garanderen dat het Finse voorzitterschap er doelbewust naar streeft dat de arbeidsnormen in Seattle worden behandeld en dat men zodoende concreet vorderingen kan boeken in deze kwestie.

MacCormick
B (EN) Ik zou een kwestie willen aankaarten die betrekking heeft op de verhouding tussen de Europese Unie en de WHO en gevolgen heeft voor de werkgelegenheid, maar in de eerste plaats handelt over de naleving van WHO-regels hier en nu.
Kleine en middelgrote ondernemingen in de hele Europese Unie lijden nog steeds onder sancties die werden opgelegd in het kader van de bananenoorlog doordat we er zo lang over doen om de regels van de WHO na te leven; daarom zijn de sancties nog steeds van toepassing. Dit zal banen kosten in de meest kwetsbare regio=s van de Unie en ik zou een garantie willen krijgen van de Raadsvoorzitter dat hij achter de naleving van internationale rechtsregels staat en wil voorkomen dat bedrijven en burgers in de Unie lijden onder sancties die werden opgelegd naar aanleiding van maatregelen die achteraf illegaal bleken te zijn.

Sasi
Mijnheer de Voorzitter, ik ben het volledig met de vraagsteller eens. Het is zeer belangrijk dat we het bananenconflict oplossen voor het begin van de volgende WHO-ronde in Seattle. In de Raad Algemene Zaken van afgelopen juli werd het besluit genomen waarin de Commissie werd opgedragen in september met een voorstel te komen dat beslist zou garanderen dat de nieuwe bananenstrategie van de Unie in overeenstemming zou zijn met de bepalingen van de WHO. Over de bananenkwestie werd afgelopen maandag in de Raad Algemene Zaken gesproken en we kregen hier een overzicht van de situatie omtrent deze kwestie. De Commissie heeft allereerst getracht een oplossing te vinden die een soort contingeringsregeling inhield, maar het was zeer moeilijk over een contingeringsregeling overeenstemming te bereiken met bananen exporterende landen en de Verenigde Staten, omdat de landen zeer verschillende belangen in contingenten hebben. Als er geen gemeenschappelijke oplossing gevonden kan worden, is het mogelijk dat we in een situatie terechtkomen waarin een oplossing alleen gevonden kan worden in een systeem gebaseerd op tarieven.
Het Finse voorzitterschap zal veel haast maken om tot een oplossing voor deze kwestie te komen op een manier die geen problemen oplevert met betrekking tot de WHO-bepalingen. Het is van belang, dat dit conflict zo snel mogelijk wordt opgelost, en we weten dat dat ook belangrijk is voor veel van de bedrijven die te lijden hebben onder door de WHO goedgekeurde verhoogde douanetarieven.

Skinner
Ik zal het kort houden, mijnheer de Voorzitter. Ik heb het antwoord gehoord, maar het heeft me er niet van kunnen overtuigen dat deze minimumnormen aan bod zullen komen op de millenniumronde in Seattle en eerlijk gezegd heb ik de indruk dat we bij veel van deze kwesties alleen maar achteruitkrabbelen omdat het gaat om de WHO. Maar we moeten ook bepaalde antwoorden krijgen van Europese instellingen. We moeten exact weten wat uw standpunt is in dezen, want het gaat duidelijk om kwesties die van fundamenteel belang zijn voor de vrijheid en het welzijn van mensen over de hele wereld en waarvan we de invloed dagelijks ondervinden door de producten die we kopen. We moeten hier meer aan doen. We hebben natuurlijk ook betrekkingen met de IAO, al werden die hier zwaar op de proef gesteld. Het is duidelijk dat zij hebben aangedrongen op veel van de dingen die we hier hebben aangekaart.
Nog één ding, mijnheer de Voorzitter: als we een oplossing willen voor sommige van deze kwesties, laten we dan gewoon kijken naar de reactie van de WHO toen Canada besloot het door Frankrijk unilateraal afgekondigde asbestverbod voor de WHO te brengen; asbest is een dodelijke stof die jaarlijks het leven kost aan tienduizenden mensen in de Gemeenschap en nu komt dit probleem voor de WHO, en we zijn niet bang om deze zaak te verdedigen. We zouden ook niet bang mogen zijn om andere kwesties inzake fundamentele arbeidsnormen te verdedigen. Ik zou de Raad hieraan willen herinneren en ik hoop dat ze dit ook zullen doen.

Sasi
Mijnheer de Voorzitter, ik kan de vraagsteller verzekeren, dat de kwestie van minimumnormen voor de arbeidsmarkt zeer belangrijk is voor het Finse voorzitterschap en dat wij proberen hierin vooruitgang te boeken. Ik wil echter onderstrepen dat wij moeten streven naar oplossingen die gunstig zijn voor ontwikkelingslanden en die daardoor gunstig ontvangen worden. Gezegd moet worden dat wij zeker moeten overwegen onder andere ons eigen ontwikkelingshulpbeleid meer te richten op het streven juist die landen te steunen die vorderingen maken met hun eigen arbeidsnormen.

De Voorzitter
B

Maurizio Turco, vervangen door de heer Dupuis
Vraag nr. 15 van (H-0438/99):
Betreft: Situatie in Noord­Korea Al jarenlang is in Noord-Korea sprake van een rampzalige situatie. Vrijheid en democratie bestaan niet, terwijl de voedselcrisis tragische, zo niet apocalyptische vormen heeft aangenomen. Volgens schattingen van internationale organisaties zijn sinds 1995 in Noord-Korea één tot drie miljoen mensen gestorven als gevolg van de chronische hongersnood die niet alleen te wijten is aan natuurlijke oorzaken, maar vooral aan de aard van het bestaande nationaal-communistische systeem in Pyongyang. In deze situatie toont het regime niet de geringste bereidheid politieke en economische hervormingen door te voeren, maar versterkt het juist de onderwerping van de Noord-Koreaanse bevolking en oefent volledige controle uit op de bezoeken van deskundigen en de medische en voedselhulp van de internationale gemeenschap ten behoeve van de bevolking van Noord-Korea (600.000 ton graan in 1998 en 530.000 ton in 1999), waardoor de internationale organisaties de besteding en de doeltreffendheid van de hulpverlening niet kunnen controleren. Bovendien heeft het buitengewoon gevaarlijke karakter van dit regime door de dreigende houding van de Noord-Koreaanse autoriteiten jegens democratische buurlanden, met name Japan en Zuid-Korea, effect op de gehele regio.
Welke maatregelen heeft de Raad genomen of denkt hij te nemen om de Noord-Koreaanse bevolking in staat te stellen zo spoedig mogelijk hun vrijheid te herwinnen, de democratie en de rechtsstaat op te bouwen en de markteconomie weer op te pakken? Is de Raad niet van mening dat het dringend noodzakelijk is de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties een plan voor te leggen om Noord-Korea onder internationale curatele te stellen?

Sasi
Mijnheer de Voorzitter, de Raad is net als de geachte afgevaardigde zeer bezorgd over de gebeurtenissen in de Democratische Volksrepubliek Korea, vooral over de schendingen van de mensenrechten met betrekking tot politieke gevangenen, over het feit dat de beginselen van de rechtsstaat niet worden nageleefd en over de onwil van de autoriteiten om samen te werken met internationale mensenrechtenorganisaties. De Unie is ook van mening dat de moeilijkheden in de Democratische Volksrepubliek Korea vooral structureel zijn en door eigen toedoen zijn ontstaan. Met inachtneming van het bestuur van de Democratische Volksrepubliek Korea en zijn in grote mate zelf gekozen koers, wil de Unie Noord-Korea de mogelijkheid geven positief op de verplichting te reageren.
De Europese Unie en de Democratische Volksrepubliek Korea hebben in december 1998 de eerste ronde van een politiek debat gehouden. De Europese Unie is bereid later dit jaar een tweede vergelijkbare bijeenkomst te houden, afhankelijk van de vooruitgang die de Democratische Volksrepubliek Korea heeft geboekt op de gebieden die de EU zorgwekkend vindt. Wat dit betreft heeft de Europese Unie de Democratische Volksrepubliek Korea opgeroepen zich te houden aan de verplichtingen overeenkomstig het non-proliferatieverdrag en het volledige verbod op kernproeven te ondertekenen en te ratificeren. De Democratische Volksrepubliek Korea zou moeten stoppen met raketoefeningen, zoals proefvluchten, die de stabiliteit in de regio verminderen. De Europese Unie maant de Democratische Volksrepubliek nadrukkelijk de export te stoppen van raketten en rakettechnologie naar instabiele en explosieve regio=s in de wereld. De Europese Unie is ook zeer bezorgd over mogelijke nieuwe testen met kernraketten. De Europese Unie roept derde landen op in hun politieke contacten invloed uit te oefenen op de Democratische Republiek Korea, opdat het zich aan al deze verplichtingen houdt.
De Europese Raad heeft op 19 juli belangrijke conclusies goedgekeurd die betrekking hebben op de mededeling van de Commissie over de Republiek Korea. In de besluiten wordt ook de situatie op het Koreaanse schiereiland behandeld en hierin worden de voornoemde zorgen van de Europese Unie vermeld.

Dupuis
B (FR) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de vertegenwoordiger van de Raad, ik ben van mening dat de Europese Unie niet kan volstaan met het uiten van haar bezorgdheid. Ze moet zich daadwerkelijk met Noord-Korea gaan bezighouden. Natuurlijk, het land ligt ver van Europa, maar dat maakt het regime er niet minder crimineel om. De Unie moet ervoor zorgen dat het Noord-Koreaanse bewind omver wordt geworpen, desnoods met behulp van zware middelen, zoals in Kosovo het geval was.
Een beetje fantasie is van harte welkom en ik hoop dat de Raad voor de verandering eens wat verbeeldingskracht toont. Enige vorm van ondermijning van het regime moet mogelijk zijn en de Raad moet de burgers van Noord-Korea van informatie voorzien, zodat ze zich minder geïsoleerd voelen. De VN zou een groot diplomatiek offensief kunnen starten om Noord-Korea volledig te isoleren. We kunnen vliegtuigdroppingen in dit land organiseren, want we beschikken over de benodigde militaire en technische middelen. Ik zou willen weten of de Raad bereid is een aantal van dit soort maatregelen te bestuderen om dit letterlijk criminele regime omver te werpen. Als we nu ingrijpen kunnen we vermijden dat we, zoals in het geval van de Sovjet-Unie, 30 of 40 jaar na de tragedie onze nalatigheid moeten betreuren.

Sasi
Mijnheer de Voorzitter, ik ben het in grote lijnen met de vraagsteller eens. Noord-Korea is ronduit een schandvlek voor de mensheid, ik beschouw zijn bestuur als crimineel en gezegd moet worden dat zijn systeem zeer onmenselijk is. De vraagsteller zei dat wij onze fantasie moeten gebruiken als we overwegen op welke wijze het bestuur van het land gedemocratiseerd en wezenlijk veranderd kan worden. Veel landen in de wereld hebben waarschijnlijk hun fantasie gebruikt, maar tot nu toe heeft nog niemand het wondermiddel gevonden waarmee eenvoudig en gemakkelijk B of waarom niet met aanzienlijke inspanningen B een vreedzame oplossing voor deze kwestie gevonden kan worden.

Alyssandrakis
Mijnheer de Voorzitter, de vraag baarde mij zorgen, maar het antwoord ook. Ik heb het gevoel dat de aanval op Joegoslavië de eetlust heeft opgewekt van de oorlogszuchtigen die de Verenigde Staten naar de kroon willen steken in hun rol als wereldpolitieagent. Ik moet bekennen dat het tweede antwoord van de vertegenwoordiger van de Raad mijn ongerustheid heeft verhoogd. Kan hij ons misschien vertellen of de Europese Unie inderdaad van plan is Noord-Korea aan te vallen?

Sasi
Mijnheer de Voorzitter, het Finse voorzitterschap streeft er doelbewust naar ervoor te zorgen dat de Europese Unie er alles aan zal doen om de mensenrechten in de wereld te waarborgen. De Europese Unie kan echter niet als wereldpolitie optreden en dat beperkt ook onze mogelijkheden voor radicale oplossingen in Noord-Korea. Ik wil echter volledig duidelijk maken dat het Noord-Koreaanse bestuur voortdurend en ernstig de fundamentele mensenrechten schendt. Een democratisering van het bestuur is dan ook wenselijk. Hier is gepleit voor fantasie. Wij hebben ernaar gestreefd positieve middelen te vinden waarmee het Noord-Koreaanse bestuur veranderd kan worden. Maar ook met positieve middelen is het niet gemakkelijk veranderingen teweeg te brengen en het kan natuurlijk een probleem worden als dergelijke positieve middelen het bestaande bestuur slechts versterken.

Dupuis
B (FR) Juist om die redenen, mijnheer de vertegenwoordiger van de Raad, moeten we denk ik naar andere oplossingen zoeken. Sommige collega=s, zoals de Griekse afgevaardigde die zojuist aan het woord was, denken dat we Noord-Korea nog maar kort geleden ontdekt hebben. Ze kunnen gerust zijn. Wij houden ons al heel lang met het Noord-Koreaanse vraagstuk bezig. Er bestaan ook andere dan militaire middelen. Uiteraard moet militair ingrijpen vermeden worden en daarom moet de Unie haar fantasie gebruiken bij het zoeken naar alternatieve oplossingen.
Wij kunnen bijvoorbeeld vijf miljoen euro investeren in de oprichting van een radiozender voor de bevolking van Noord-Korea. Kan de Raad zijn gedachten hier eens over laten gaan? Wij zouden voedsel kunnen droppen of informatie kunnen verspreiden onder de Noord-Koreaanse bevolking, zodat ze zich kan verzetten tegen dit criminele regime. Als we dergelijke middelen niet vinden zouden we, zoals mijn Griekse collega vreest, wel eens gedwongen kunnen worden naar de wapens te grijpen omdat de ernst van het drama in de loop der tijd alleen maar zal toenemen. Ik denk dat we onze verbeelding moeten gebruiken. Helaas krijg ik niet de indruk dat dit gebeurt.

Sasi
Mijnheer de Voorzitter, ik wil slechts kort zeggen dat informatie vaak de belangrijkste vriend van democratie en de mensenrechten is. Maar in het geval van Noord-Korea is het probleem natuurlijk dat het land zo hermetisch van de buitenwereld is afgesloten dat het verschaffen van informatie aan het land uitermate moeilijk is, hoe wenselijk het ook zou zijn.

De Voorzitter
B

Ioannis Theonas
Vraag nr. 16 van (H-0440/99):
Betreft: Toestand in Kosovo Ongeveer twee maanden geleden werd de KFOR in Kosovo geïnstalleerd. De komst van deze vredestroepen heeft echter niet bijgedragen tot een verbetering van de toestand in dit gebied en heeft evenmin kunnen zorgen voor een klimaat van stabiliteit, veiligheid en vreedzaam samenleven van de diverse bevolkingsgroepen. Integendeel, hun aanwezigheid voedt en verscherpt alleen maar de wankele situatie die door de NAVO-bombardementen is ontstaan. Het verzwijgen van een massagraf van 15 Serviërs die midden juli werden vermoord even buiten de stad Gjnilane in de bewakingszone van de Amerikaanse troepen, doet ernstige vragen rijzen over de rol van deze zogenaamde "vredesmacht@. Want met haar medeweten en/of onder haar hoede wordt de Servische bevolking in Kosovo het slachtoffer van een massale etnische zuivering, wat eens te meer aantoont hoe selectief de internationale gemeenschap te werk gaat bij de eerbiediging van de mensenrechten die ze wordt geacht te beschermen.
Intussen blijft het UCK ongehinderd zijn illegale activiteiten voortzetten. De internationale pers vermeldt onder meer de handel in wapens en drugs en het ongestoord uitmoorden van talloze onschuldige Servische burgers. Kan de Raad bijgevolg meedelen wat hij denkt te ondernemen om onmiddellijk de VN-Veiligheidsraad bijeen te roepen opdat er opheldering komt over de omstandigheden van de moordpartij in Gjnilane, de situatie van de mensenrechten integraal wordt onderzocht, de rol van de KFOR in Kosovo wordt geëvalueerd en er onmiddellijk concrete beslissingen worden genomen over het UCK alsook maatregelen om het verblijf van Serviërs, zigeuners en andere etnische groepen in Kosovo te waarborgen?

Sasi
Mijnheer de Voorzitter, de internationale gemeenschap wijst de beschuldigingen van de Federatieve Republiek Joegoslavië van de hand, dat de vondst van een massagraf met 15 Serviërs geheim is gehouden. De Verenigde Staten, verantwoordelijk voor het gebied waar het graf gevonden is, heeft bevestigd dat de informatie over de vindplaats de dag na de vondst is doorgegeven aan het Internationaal Joegoslavië-tribunaal, het ICTY. Het Internationaal Joegoslavië-tribunaal is vanaf half juli verantwoordelijk voor het onderzoek.
Ik kan ook de beschuldigingen niet accepteren dat de vredesmacht in Kosovo partijdig zou zijn. De internationale gemeenschap heeft zich verbonden tot het volledig uitvoeren van resolutie 1244 van de VN-Veiligheidsraad, waarmee gestreefd wordt naar het oprichten van een democratisch en multicultureel Kosovo binnen de internationaal erkende grenzen van de Federatieve Republiek Joegoslavië. Het aanhoudende geweld in Kosovo kunnen we alleen maar veroordelen. Daarom is het ontwapenen van het Kosovo bevrijdingsleger UCK en zijn militaire structuur zeer belangrijk. Het UCK moet zich houden aan de termijn van 19 september.
De Raad heeft ook zijn zorg geuit over het feit dat naast de Serviërs ook anderen dan Albanezen grotendeels uit Kosovo zijn vertrokken en bracht in herinnering dat in resolutie 1244 van de VN-Veiligheidsraad staat dat alle vluchtelingen en mensen die hun woongebied moesten verlaten het recht hebben terug te keren. Op alle mogelijke manieren moet worden getracht hun terugkeer te vergemakkelijken.

Theonas
Mijnheer de Voorzitter, mijns inziens blijkt zowel uit het antwoord van de fungerend voorzitter als uit het debat over de vorige vraag dat de zogenaamde internationale gemeenschap de problemen in de wereld, waaronder ook de situatie op de Balkan, op selectieve wijze aanpakt. Momenteel vindt er, mijnheer de fungerend voorzitter, een etnische zuivering plaats met als slachtoffers Serviërs, zigeuners en eigenlijk iedere andere etnische groep in Kosovo. Houden wij ons met dit vraagstuk bezig? Ja of nee? Gelooft ten tweede de Raad dat op maandag de 19de september de UCK zal zijn ontwapend? Ja of nee? Heeft ten derde de Raad niet het gevoel dat de UCK met zijn acties gevaren veroorzaakt voor destabilisatie van Albanië en de Voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië? Ja of nee? Ik wil hier graag concrete antwoorden op.

Sasi
Mijnheer de Voorzitter, het Finse voorzitterschap heeft met zorg het vertrek uit Kosovo van vele Serviërs en ook vele Roma gevolgd. Dat ook Roma Kosovo hebben verlaten, toont aan dat de interne problemen en de conflicten tussen de etnische groeperingen in Kosovo zeer ernstig en problematisch zijn. Het uitgangspunt is natuurlijk dat de KFOR-troepen alle bevolkingsgroepen in Kosovo op gelijke wijze moet beschermen en helpen. Er moet naar worden gestreefd dat de situatie in het gebied zo snel mogelijk bedaart en dat iedereen zich veilig kan voelen. Ik wil ook zeggen dat het Finse voorzitterschap het van zeer groot belang acht dat het UCK zich houdt aan zijn verplichting de wapens in te leveren. Alleen dan kan het vertrouwen in Kosovo zodanig toenemen dat we ook de multi-etnische samenleving kunnen handhaven.

Korakas
Mijnheer de Voorzitter, wij zijn werkelijk verbaasd over de antwoorden van de fungerend voorzitter van de Raad. Weet de fungerend voorzitter wel dat van de 250.000 Serviërs in Kosovo na de bombardementen er nog maar enkele duizenden over zijn? In Pristina woonden 27.000 Serviërs en nu nog maar 1500 à 2000. Hij heeft zelf gezegd dat iedereen wegtrekt, met uitzondering van de UCK-aanhangers en de Albanees sprekende bevolking. Kan hij ons zeggen waarom die beroemde internationale macht, die ik liever bezettingsmacht noem, daar naar toe is gegaan? Niemand minder dan de heer Solana ondertekent geheime documenten van de NAVO waarin bewijzen staan dat de UCK verwikkeld is in drugshandel, prostitutie en misdaad. De internationale macht blijft hen echter steunen; de internationale gemeenschap blijft hen bewapenen in plaats van ontwapenen, zoals was afgesproken. Laat er eindelijk een eind komen aan deze schijnheiligheid, mijnheer de fungerend voorzitter. Laten wij serieus worden en toegeven dat het juist de bedoeling was dat in Kosovo een etnische zuivering zou plaatsvinden. Dan is het voor u immers gemakkelijk dit gebied naar de hand te zetten. Daarom weigert u trouwens ook geld op tafel te leggen voor de wederopbouw van hetgeen u in de rest van Joegoslavië hebt verwoest.

Sasi
Mijnheer de Voorzitter, ik heb begrepen dat er momenteel in Kosovo geen etnische zuiveringen plaatsvinden en dat de situatie zodanig tot rust gekomen is dat de huidige gebeurtenissen afzonderlijke incidenten zijn. De taak van KFOR is duidelijk het handhaven van de vrede en ook Finland heeft een groep van maar liefst 800 soldaten naar het gebied gestuurd. Deze soldaten doen hun uiterste best om ervoor te zorgen dat de vrede in het gebied ook duurzaam wordt en dat alle Kosovaren ongeacht hun ras of geloof naar hun eigen woongebied kunnen terugkeren.

De Voorzitter
B Vraag nr. 17 is door de vraagsteller ingetrokken.
De Raad zal de vragen nrs. 18 van de heer Medina en 19 van de heer Korakas gezamenlijk behandelen.
De heer Korakas heeft al laten weten dat hij het niet juist vindt dat de vragen op deze manier zijn herschikt, maar dat is nu eenmaal zo besloten. Bovendien vertrouw ik erop dat de fungerend voorzitter van de Raad kundig genoeg is om op beide vragen een passend antwoord te geven.

Manuel Medina Ortega
Vraag nr. 18 van (H-0443/99):
Betreft: Bouw kerncentrale in Zuid-Marokko Is de Raad op de hoogte van het plan om in het zuiden van Marokko een kerncentrale te bouwen om zeewater te ontzilten? Zo ja, overweegt de Raad om met de Marokkaanse regering alternatieven voor dit project te bespreken in verband met eventuele schadelijke gevolgen voor het milieu en de veiligheidsrisico's in dit gebied?

Efstratios Korakas
Vraag nr. 19 van (H-0446/99):
Betreft: Ontraden bouw kerncentrale voor elektriciteit in Akkuyu, een uiterst seismisch gebied in Turkije De zowel in omvang als in hevigheid verschrikkelijke aardbeving waardoor Turkije onlangs werd getroffen, doet ons, naast de niet te overziene schade die ze heeft veroorzaakt, eens ernstig stilstaan bij de geplande bouw van een gigantische kerncentrale voor elektriciteitsproductie te Akkuyu (Zuidwest-Turkije), waar de Turkse regering zo sterk op aandringt. Deze locatie bevindt zich immers in een uiterst seismisch gebied, wat in alle verslagen van experts wordt bevestigd.
Kan de Raad meedelen wat hij denkt te ondernemen om Turkije te doen afzien van dit plan, dat in feite een impact heeft op geheel het gebied waarvan de bevolking, zowel in Turkije als daarbuiten, zich ernstig zorgen maakt en tegen dit voornemen gekant is?

Sasi
Mijnheer de Voorzitter, ik wil een gezamenlijk antwoord geven op de vragen van Manuel Medina Ortega en Efstratios Korakas, want beide vragen betreffen de risico=s van de bouw van de geplande kerncentrales in Marokko en Turkije. De Raad constateert in het algemeen dat zowel Turkije als Marokko de algemene overeenkomst over nucleaire veiligheid hebben ondertekend, waarvan de doelstellingen betrekking hebben op de zorgen die in de vragen van de geachte afgevaardigden naar voren zijn gekomen. De doelstelling van de onderhavige algemene overeenkomst die op 24 oktober 1996 van kracht is geworden, is het op wereldschaal bereiken en behouden van een hoge mate van nucleaire veiligheid door het ontwikkelen van nationale maatregelen en internationale samenwerking, en het organiseren en handhaven van een effectieve bescherming in de kerncentrales tegen mogelijk stralingsgevaar. Dit is bedoeld om individuen, de maatschappij en het milieu te beschermen tegen de schadelijke gevolgen van ioniserende straling die mogelijk uit de centrales kan ontsnappen. Bovendien wordt hiermee getracht ongelukken te voorkomen die straling kunnen veroorzaken en de gevolgen te verkleinen als zich ongelukken voordoen.

Medina Ortega
B (ES) Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, in het geval van Marokko gaat het om de bouw van een kerncentrale om 600 MW elektriciteit op te wekken. De Europese Unie heeft met Marokko een akkoord voor economische hulpverlening, en nu wordt deze centrale gebouwd dankzij Chinese steun. Dat wil zeggen, het schijnt dat de Volksrepubliek China bereid is geld te geven om een kerncentrale te bouwen.
Mijn vraag is nu, concreet: denkt de Raad niet dat wij Marokko een redelijk alternatief kunnen bieden voor de bouw van een kerncentrale voor het opwekken van 600 MW aan stroom? Dat is met een kanon op een mug schieten, en ik denk dat het beter is dat onze buren ervan afzien. Kan de Raad niets doen om ervoor te zorgen dat Marokko geen gebruik hoeft te maken van de onzinnige technologie die het land nu door China wordt aangeboden?

Sasi
Mijnheer de Voorzitter, het is van belang dat de Europese Unie deze projecten en de verwezenlijking ervan volgt en op alle mogelijke manieren tracht te beïnvloeden dat de kerncentrales zo veilig mogelijk zijn en dat het gebruik of hun structuur geen enkel risico voor de Europese Unie vormt en ook niet voor de inwoners van de betreffende landen. Het positieve van deze centrales is in ieder geval dat er geen sprake is van CO2-uitstoot.

Korakas
Mijnheer de Voorzitter, het punt dat wij in onze vraag aan de orde stellen betreft niet algemeen het vraagstuk van de kerncentrales. Het gaat hierbij om een specifieke kerncentrale van 1400 MW die Turkije, zonder enige echte reden - en wij vrezen dan ook dat Turkije deze wil gebruiken voor de productie van kernwapens - wil bouwen in het gebied van Akköy, 120 kilometer ten oosten van Cyprus. Dit gebied is een aardbevingsgebied. Daar komen drie tektonische schollen bij elkaar. In 1917 heeft zich daar een aardbeving voorgedaan van 7,1 op de schaal van Richter en uit recente studies blijkt dat de Esemis-breuk geactiveerd is. Tussen 1871 en 1975 hebben zich daar meer dan 50 grote schokken voorgedaan waarvan de onderlinge afstand niet meer dan 130 kilometer was. Nog niet zo lang geleden hebben wij in Adana een aardbeving gehad van 6,3 op de schaal van Richter met 140 doden. Adana ligt 136 kilometer van Akköy vandaan. Een belangrijk voorbeeld is ook de recente aardbeving met de alom bekende gevolgen. Is derhalve het besluit van Turkije om ondanks alles aan te dringen op de bouw van deze centrale in dit gebied niet misdadig? Dit is een vraagstuk van algemeen belang, niet alleen voor Turkije, waar grote manifestaties plaatsvinden maar ook voor Griekenland. Daarom moeten wij onmiddellijk iets ondernemen om een stokje voor dit plan te steken.

Sasi
Mijnheer de Voorzitter, het is duidelijk dat aardbevingen factoren zijn die niet over het hoofd zijn gezien bij de planning en veiligheid van kerncentrales. Het is volledig duidelijk dat de veiligheidsautoriteiten de mogelijkheid van seismische storingen altijd in acht moeten nemen bij het bepalen van de geschiktheid van de plaats van vestiging en dat men door middel van bouwkundige oplossingen kan garanderen dat zelfs een aardbeving geen problemen voor de centrale veroorzaakt. Het is natuurlijk duidelijk dat wij de situatie zo nauwgezet mogelijk zullen volgen en dat wij zeker zullen stellen dat de constructies goed genoeg zijn. Ik wil bovendien onderstrepen dat Turkije en Marokko betrokken zijn bij de internationale overeenkomsten, wat de mogelijkheden vergroot om veiligheidseisen te stellen.

De Voorzitter
B Mijnheer Sasi, hartelijk bedankt voor het beantwoorden van alle vragen die vandaag zijn gesteld. Dat was een heel karwei.
Aangezien de tijd voor het vragenuur voor vragen aan de Raad is verstreken, worden de vragen 20 tot en met 26 schriftelijk behandeld.
Het vragenuur is gesloten.
(De vergadering wordt om 19.10 uur gesloten)

