Hervatting van de zitting
De Voorzitter
Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement, die op dinsdag 23 maart 1999 werd onderbroken, te zijn hervat.

Verklaring van de Voorzitter
De Voorzitter
Dames en heren, op 24 maart heeft zich een verschrikkelijke brand voorgedaan in de Mont-Blanctunnel, waarbij op zijn minst 40 personen zijn omgekomen. Een aantal slachtoffers heeft men nog steeds niet kunnen identificeren. De omvang van deze ramp heeft niet alleen in Frankrijk en Italië maar in de hele Europese Unie voor ontsteltenis gezorgd. Hoewel er sindsdien al wat tijd verstreken is, geloof ik toch uw gevoelens te vertolken door onze bedroefdheid hierover uit te spreken en ons medeleven met de nabestaanden van de slachtoffers te betuigen. Wij vertrouwen erop dat het lopend onderzoek ertoe zal bijdragen een herhaling van een dergelijke ramp te voorkomen.

Regeling van de werkzaamheden
De Voorzitter
Aan de orde is de regeling van de werkzaamheden.
De definitieve ontwerpagenda die door de Conferentie van voorzitters is opgesteld, overeenkomstig artikel 95 van het Reglement, is rondgedeeld. De volgende wijzigingen zijn voorgesteld of aangebracht:
Maandag en dinsdag: geen wijzigingen
Woensdag:

De Voorzitter
Als gevolg van het verzoek van mevrouw Bonino, die naar Brussel terug moet om humanitaire acties in verband met Kosovo voor te bereiden, stel ik u voor het verslag van de heer Böge en mevrouw Roth-Behrendt over de BSE-follow-up te behandelen voor het verslag van de heer Herman over het functioneren van de instellingen.
Mocht het debat niet afgesloten kunnen worden voor het vragenuur, dan zal het onmiddellijk daarna worden voortgezet en derhalve voordat de vergadering wordt onderbroken.
Als er geen bezwaren zijn, wordt dit zo goedgekeurd. Zijn er bezwaren?
Het Parlement stemt in met dit voorstel
De Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-Democraten verzoekt het verslag van mevrouw Myller, namens de Commissie milieubeheer, over de toetredingsstrategieën op milieugebied, dat nu voor vrijdag is voorzien, naar woensdag te verplaatsen en te betrekken bij de gecombineerde behandeling van de zeven verslagen over toetredingsaanvragen.
Het woord is aan mevrouw Green om het verzoek toe te lichten.

Green
Mijnheer de Voorzitter, het lijkt volkomen logisch dat dit verslag tegelijkertijd met het pretoetredingsverslag op woensdag behandeld wordt. Het gaat immers over de uitbreiding van de Europese Unie. We zouden graag zien dat het naar voren wordt geschoven en op dezelfde tijd behandeld wordt.

De Voorzitter
Dank u wel, mevrouw Green.
Wenst iemand voor of tegen dit verzoek te spreken? Dat is blijkbaar niet het geval.
Ik leg het verzoek van de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-Democraten ter stemming voor.
Het Parlement willigt het verzoek in
Donderdag:

De Voorzitter
De Fractie van de Europese Volkspartij verzoekt de gecombineerde behandeling van de twee verslagen over financiële diensten - het verslag van de heer Crowley over instellingen voor collectieve belegging in effecten en het verslag van de heer Fayot over een actiekader voor financiële diensten - van vrijdag naar donderdagmorgen te verplaatsen. Ik herinner u eraan dat het eerste agendapunt voor donderdagmorgen het gecombineerd debat over de jaarverslagen van de Commissie verzoekschriften is, waaraan ook de Europese Ombudsman, de heer Söderman, zal deelnemen. De verslagen van de heren Crowley en Fayot zouden dan na dat gecombineerd debat kunnen worden behandeld.
Het woord is aan mevrouw Oomen-Ruijten om dit verzoek namens de Fractie van de Europese Volkspartij toe te lichten.

Oomen-Ruijten
Voorzitter, ik heb net even met de rapporteur mogen spreken en ik heb begrepen dat wanneer de stemming over het verslag-Crowley en het verslag-Fayot in de maand mei zou kunnen plaatsvinden, we dan ook heel tevreden zijn. Dus we hoeven aan de agenda niets te veranderen. Als we dat dan met elkaar kunnen afspreken.

De Voorzitter
De griffie laat mij weten dat daar geen enkel bezwaar tegen bestaat. Daar de Fractie van de Europese Volkspartij haar verzoek intrekt, blijft de agenda voor donderdag dus ongewijzigd.
Vrijdag: geen wijzigingen
Het Parlement neemt de aldus gewijzigde agenda aan

De Voorzitter
Het woord is aan de heer Ephremidis.

Ephremidis
Nu u klaar bent met de agendawijzigingen, mijnheer de Voorzitter, moet ik zeggen dat ik stomverbaasd ben - en ik denk met mij de publieke opinie die de debatten in dit Parlement volgt - over het feit dat wij op deze agenda weliswaar heel interessante thema's hebben staan, maar blijkbaar zijn vergeten dat er momenteel een oorlog woedt! Er woedt een oorlog die wel eens kan overslaan naar heel het Balkangebied en misschien nog wel verder. Daarom vraag ik mij af of u misschien niet het initiatief zou kunnen nemen, of het Parlement het initiatief zou kunnen nemen tot een debat hierover in aanwezigheid van de Raad en de Commissie. Het gaat hier om de toekomst van de volkeren in de Balkan, van heel Europa. Oorlog! Maar hebben wij dan helemaal niet in de gaten dat hier mensen worden afgeslacht, dat alles wordt verwoest? Het kan mij niet schelen wie daar verantwoordelijk voor is. De schuldigen vinden wij wel, als wij hier in alle eerlijkheid over spreken. Maar wat doen wij om deze ramp voor de mensen in de Balkan, voor de volkeren in Europa te stoppen?
Mijnheer de Voorzitter, ik ben hier uiterst gevoelig voor. De mensen van mijn leeftijd hebben dergelijke dingen al eens eerder meegemaakt. Bovendien ben ik hier extra gevoelig voor vanwege de positie van het land dat ik hier vertegenwoordig.

De Voorzitter
Mijnheer Ephremidis, wij mogen u graag horen spreken, maar wat u vraagt staat al op de agenda. Woensdagmiddag is er een debat over de toestand in Kosovo, nadat de Raad en Commissie hier verklaringen over hebben afgelegd. Het Parlement heeft dus al rekening gehouden met wat u vraagt en er kunnen natuurlijk ook tot vanavond resoluties over Kosovo worden ingediend.

Openbare vrijheden
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over:
het verslag (A4-0133/99) van de heer Bontempi, namens de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken, over het ontwerpactieplan van de Raad en de Commissie over de wijze waarop de bepalingen van het Verdrag van Amsterdam inzake de totstandbrenging van een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid het best kunnen worden uitgevoerd (13844/98 - C4-0692/98-98/0923(CNS)); -de ontwerpaanbeveling (A4-0064/99) van de heer Nassauer, namens de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken, betreffende Europol: versterking van de parlementaire controle en uitbreiding van de bevoegdheden; -het verslag (A4-0091/99) van de heer Wiebenga, namens de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken, over de strafprocedures in de Europese Unie (Corpus Juris); -het verslag (A4-0141/99) van de heer Schmid, namens de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken, over het ontwerp van gemeenschappelijk optreden, door de Raad aangenomen op grond van artikel K.3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, ter bestrijding van kinderpornografie op Internet (10850/5/98 - C4-0674/98-98/0917(CNS)); -het verslag (A4-0185/99) van mevrouw d'Ancona, namens de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken, over het verslag van de Raad, met inbegrip van de voornaamste pijlers van de EU-drugsstrategie na 1999, aan de Europese Raad over de onder het Brits voorzitterschap uitgevoerde activiteiten inzake drugs en daarmee verband houden problemen (7930/2/98 - C4-0409/98).Ik geef het woord aan de rapporteurs in de hiervoor genoemde volgorde. De heer Bontempi krijgt derhalve als eerste het woord.

Bontempi
Mijnheer de Voorzitter, de vergadering van vandaag is niet alleen belangrijk voor onze commissie, die maanden met deze onderwerpen bezig is geweest, maar naar ik hoop met name voor de Europese burgers. Met het verslag dat dit Huis hopelijk zal aannemen, hebben wij mijns inziens een bijdrage van cruciaal belang geleverd aan de daadwerkelijke voorbereiding van de Europese top van Tampere die in buitengewone vergadering bijeenkomt om de richtsnoeren voor het toekomstige beleid van de Unie inzake veiligheid en rechtvaardigheid vast te stellen.
Iedereen is het erover eens dat de meest wezenlijke vernieuwing van het Verdrag van Amsterdam, dat binnenkort - op 1 mei - in werking treedt, met name bestaat in de verwezenlijking van "de Europese ruimte voor vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid" . Deze nieuwe en innovatieve filosofie betekent een grote stap voorwaarts in de ontwikkeling van de Unie, na de totstandkoming van de eenheidsmunt en de inspanningen voor de verwezenlijking van een werkgelegenheidsbeleid. Door de Unie te associëren met de fundamentele behoeften van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid, hebben de lidstaten in feite erkend dat deze waarden onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Het is immers onmogelijk een van deze drie te verwezenlijken zonder de beide andere. Vrijheid heeft alleen maar zin wanneer men kan leven in een omgeving waar een rechtsstelsel heerst waarop men kan vertrouwen. Tegelijkertijd wordt de Unie zodoende beschouwd als het meest geschikte kader voor de verdediging en de ontwikkeling van deze waarden, ongeacht de juridische traditie of cultuur van elke afzonderlijke lidstaat.
Een ander sterk punt van dit nieuwe en innovatieve deel van het Verdrag is het feit dat het expliciet geënt is op de waarborging en de bevordering van de eerbiediging van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden. Door deze beginselen uitdrukkelijk te noemen en te bepalen dat de landen die zich hier niet aan houden, tot de orde dienen te worden geroepen, hebben de 15 lidstaten eindelijk de hoeksteen gelegd voor een daadwerkelijke Europese openbare orde, waarvan het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens het referentiekader wordt en de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid de meest concrete uitdrukking.
Wij staan hier inderdaad voor een grote ommekeer in het leven van de Unie, maar zijn bezorgd dat de gevaren die overal in het Verdrag, in de vele clausules en de doorgaans uiterst gecompliceerde structuur op de loer liggen, de diverse instellingen dwingen in het strijdperk te treden om de hier voorgestelde resultaten te bereiken. Ik ben namelijk van mening dat het handhaven van het onderscheid tussen de eerste en derde pijler, het in bijna alle gevallen vasthouden aan de eenparigheid bij de besluitvorming in de Raad en de geringe omvang van de middelen voor parlementaire controle op nationaal en Europees niveau, het parcours zeer zwaar zullen maken.
Over het verslag is reeds mondeling gediscussieerd in een conferentie met de nationale parlementen, de regeringsvertegenwoordigers en de vertegenwoordigers van de Europese burgermaatschappij en ik meen dat men ten aanzien ervan een aanzienlijke consensus heeft weten te bereiken. Dit verslag is tot stand gekomen doordat de verschillende fracties heel goed hebben samengewerkt. Ik wil u met name attenderen op de amendementen die door collega Palacio namens de PPE-fractie zijn ingediend en waarover wij ons morgen zullen uitspreken; zij zijn van groot belang en houden een aanzienlijke verbetering in. Mijns inziens hebben wij er goed aangedaan dit gezamenlijk te doen, omdat ons een belangrijke taak wacht. Wij moeten op een aantal beginselen hameren: het solidariteitsbeginsel - de lidstaten moeten op dit terrein samenwerken want alleen indien wij samenwerken en inertie en nationaal egoïsme weten te overwinnen, kunnen wij ons doel bereiken -; het streven naar transparantie, dat voor alle instellingen, ook de Raad, moet gelden, en het streven naar een effectieve deelname aan het besluitvormingsproces. Dat zou een breuk betekenen met de heersende traditie; onlangs nog hebben we immers gezien hoe de rol van het Parlement werd genegeerd. Het Parlement heeft een democratische rol, die de democratische procedure vervangt, maar ook de voorwaarden voor doeltreffendheid schept.
Ter afsluiting wil ik nog opmerken dat dit verslag wat waarborgen en doelmatigheid betreft een heel duidelijk signaal geeft. Ten aanzien van deze gevoelige onderwerpen die betrekking hebben op de burgers en de rechtsorde, dient de Raad te begrijpen dat het zonder een intensieve samenwerking zowel met het Europees Parlement als met de nationale parlementen en de burgermaatschappij moeilijk zal zijn de enorme hoeveelheid virtuele rechten die wij reeds hebben verworven, zodanig om te zetten dat ze voor de burgers begrijpelijk en concreet bruikbaar zijn, .

Nassauer
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, op 1 juli zal Europol zijn werkzaamheden eindelijk opnemen. Op die dag is het ongeveer vier jaar geleden dat we in het Verdrag van Maastricht de rechtsgrondslag hebben gelegd voor een Europese politiedienst. Die vier jaar waren voor Europol een lijdensweg. In al die tijd is de oprichting van Europol afgeremd en bemoeilijkt, zeker ook uit naam van de zogenaamde nationale soevereiniteit. Helaas vrees ik dat die vier jaar van nationale soevereiniteit helemaal niets hebben opgeleverd. Het feit dat Europol zijn werk niet kon doen heeft de georganiseerde misdaad echter ongetwijfeld een nog grotere voorsprong opgeleverd. Daarom hopen wij dat Europol zijn werkzaamheden op 1 juli niet alleen maar opneemt maar ook meteen al efficiënt werk kan leveren. Het Europees Parlement staat daar volledig achter.
Al in zijn eerste verslag heeft het Europees Parlement voorzichtig gepleit voor de uitbreiding van de bevoegdheden van Europol. Wij hebben voorgesteld te overwegen of Europol ook de bevoegdheid zou moeten krijgen concrete acties uit te voeren. Daarmee willen we geen Europese FBI bereiken, die ook de bevoegdheid voor het strafrechtelijk onderzoek naar zich toe zou kunnen trekken. Daarmee bedoelen we ook niet dat euro-agenten in uniform met het pistool in de aanslag misdadigers mogen arresteren. Dat is allemaal niet de taak van Europol. Daarmee bedoelen we echter wel dat Europol de mogelijkheid zou moeten hebben bij grensoverschrijdend onderzoek een coördinatiefunctie te vervullen en de verantwoordelijkheid te dragen. In zoverre zou Europol de nationale politiediensten dan ook instructies kunnen geven. Dat is de weg die het Europees Parlement heel voorzichtig wil bewandelen.
Wij vragen dat niet omdat we met de kop door de muur willen en zonder naar links of naar rechts te kijken politiebevoegdheden voor Europa eisen, maar omdat de politietaken dat nu eenmaal nodig maken. Als de georganiseerde misdaad centraal plant, organiseert en handelt is het zinvol daar een centrale strafrechtelijke opsporingsinstantie tegenover te plaatsen die centraal kan plannen en optreden. Daarom hebben we Europol nodig. Als een politie-instantie het recht heeft om in te grijpen in de rechten van de burger moet daarop echter wel parlementaire controle bestaan.
Op dit moment is Europol zuiver een vorm van samenwerking tussen de lidstaten. Dat betekent dat het Europees Parlement geen eigen controlerechten heeft. We krijgen slechts af en toe en in heel beperkte mate op basis van het Verdrag wat informatie. Controleren kunnen we echter niets. Daarom is de controle op Europol ongetwijfeld een taak voor de nationale parlementen, en ik zou op de collega's daarom werkelijk een beroep willen doen, neemt u deze taak alstublieft waar. Zo liggen de kaarten nu ook. Europol heeft op het gebied van de gegevensverwerking slechts heel beperkte rechten. Nu eist echter bijna iedereen dat die rechten worden uitgebreid. Het Verdrag van Amsterdam, dat over een paar dagen in werking treedt, gaat ook die kant op. De huidige voorzitter van de Raad heeft ons een paar weken geleden verrast met het voorstel ook Europol concrete bevoegdheden bij de uitvoering van de acties te geven. Als dat gebeurt moeten we echter opnieuw nadenken over de parlementaire controle.
Het idee dat 15 nationale parlementen in Den Haag de activiteiten van Europol gaan controleren is volkomen wereldvreemd. We eisen ook niet dat een willekeurig parlement Europol voortdurend over de schouders kijkt bij zijn werkzaamheden, dat zou onzinnig zijn. Parlementaire controle betekent echter wel dat iemand de politieke verantwoordelijkheid draagt voor deze politiedienst, iemand die rekenschap moet afleggen aan een parlement. Dat is parlementaire controle. Als Europol nieuwe bevoegdheden krijgt, en dat is wat ook wij wensen, moet er een commissaris voor Europol worden benoemd, en de controle moet in dat geval door het Europees Parlement worden uitgeoefend. Op die voorwaarde, en niet tot iedere prijs, eisen wij nieuwe rechten voor Europol. In dit verslag maken we nog eens duidelijk dat die parlementaire controle een conditio sine qua non is.
Applaus

Wiebenga
Voorzitter, de top van Tampere over het Europees justitiebeleid in oktober 1999 mag niet mislukken. De Europese burgers willen zich veilig voelen, ook in een Europese Unie met open grenzen. De Unie moet een signaal geven dat de grote misdaad nu wordt aangepakt. Het moet anders dan tot nu toe. Voorzitter, sinds het Verdrag van Maastricht in werking trad - dat is november 1993, dat is vijf jaar geleden - zijn die vijf jaren bijna allemaal verloren. Europol, het werd gezegd, is nog niet krachtig genoeg. Er is een zwakke gerechtelijke samenwerking. De fraudebestrijding loopt niet, enzovoort. Kortom, de Europese oorlog tegen de grote misdaad moet dus in Tampere worden aangepakt. Het speelkwartier is over.
Voorzitter, er moet één Europese rechtsruimte komen en dat krijgt vorm door bijvoorbeeld een netwerk voor de openbare aanklagers. Een netwerk ook voor de rechtbanken door versterking van Europol. Ook mijn verslag geeft een onderdeel van die Europese rechtsruimte weer. Dat gaat over twee zaken die vooral voor de toekomst van belang zijn.
Ten eerste wordt daarin vermeld de noodzaak van harmonisatie van een paar strafbepalingen. Dat zijn de strafbepalingen die te maken hebben met de georganiseerde misdaad zoals drugshandel, mensensmokkel, terrorisme, fraude, corruptie en dergelijke. Het is noodzakelijk om die strafbepalingen, dat beperkt aantal misdrijven te harmoniseren. Vergelijkt u ook de taken van Europol die op die terreinen juist belast is met de opsporing. Wil je dat tot een behoorlijke berechting laten leiden, dan zullen de strafbepalingen van de lidstaten op dat punt Europees gelijk moeten lopen. Daarmee zeg ik tegelijk dat er natuurlijk niet een Europees wetboek van strafrecht moet komen. Het strafrecht moet primair onderdeel van het beleid van de lidstaten blijven maar een beperkt aantal internationale grensoverschrijdende misdrijven, zoals net gezegd, moeten geharmoniseerd worden.
Het tweede onderdeel, Voorzitter, van mijn verslag betreft de instelling van een Europees openbaar ministerie. Dan gaat het om de coördinatie van de strafvervolging van de misdrijven die ik zojuist genoemd heb. Je kunt niet zeggen dat de politie moet samenwerken, bijvoorbeeld door middel van Europol en vervolgens dat die justitie niet moet samenwerken. De vervolging van deze internationale misdrijven moet dan ook gecoördineerd worden. Een tweede taak voor zo'n Europees openbaar ministerie in de verre toekomst moet zijn: het houden van justitieel toezicht op Europol. Daar is geen justitieel toezicht op, trouwens ook geen democratisch toezicht zoals net duidelijk werd. Hetzelfde geldt wanneer de OLAF in plaats van de UCLAF een onafhankelijke fraudebestrijdingsorganisatie wordt: dan is ook daarop justitieel toezicht nodig en dat kan door het Europees openbaar ministerie geschieden.
In verband met deze zware misdrijven wil ik ook een enkel woord zeggen over het hiermee verwant zijnde verslag van mevrouw d'Ancona over het drugsbeleid. Daarin staat een interessante paragraaf 10 waarin wordt gepleit voor de ontideologisering van het drugsdebat in Europa. Onmiskenbaar groeien de landen langzaam naar elkaar toe in dit opzicht langs de lijnen van een drugsbeleid, van voorkoming van drugsgebruik, bestrijding van drugshandel, behandeling van drugsverslaafden. Ontideologisering van het drugsdebat betekent dat wij moeten ophouden te praten over legalisering van drugs. Wij moeten juist geleidelijk aan gaan streven naar steeds meer harmonisatie van het drugsbeleid. Als mevrouw d'Ancona die kant nu ook op wil, dan hebben wij in deze vergaderperiode veel bereikt.
Er moet een ingrijpende verandering komen in de werkwijze en de mentaliteit van de Europese Raad. Vanaf Tampere moet er voluit gedemocratiseerd worden. Alle voorgenomen maatregelen op het justitieterrein moeten worden voorgelegd aan het Europees Parlement. Er moet meer openheid en openbaarheid komen. De nationale parlementen moeten betrokken worden bij het Europees justitiebeleid en tenslotte, ik zeg het ook vanuit de liberale hoek, er moet één Europese commissaris komen op dit terrein en wel graag een krachtige. Als dit alles lukt, Voorzitter, dan is Tampere geslaagd.

Schmid
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, het Internet heeft intussen voor velen de toegang tot enorme hoeveelheden informatie mogelijk gemaakt. Voor de samenleving is dat bijna een revolutie, het betekent het democratiseren van de participatie in kennis. Daarom is het Internet een goede zaak. We kunnen het net niet verwijten dat het, zoals andere communicatiemiddelen, ook wordt misbruikt voor strafbare feiten. Niemand zou tenslotte op het idee komen te beweren dat de telefoon een kwalijke zaak is, alleen omdat misdadigers er ook gebruik van maken.
Een van de criminele activiteiten die op het Internet plaatsvinden is de handel in en het ruilen van kinderpornografie. Het kwalijke aan kinderpornografie is niet het feit dat het pornografie is, dus afbeeldingen van naakte mensen tijdens seksuele activiteiten. Als dat volwassenen zijn is dat niet strafbaar. Ik vind het onappetijtelijk, maar er zijn mensen die dat appreciëren. In het geval van kinderpornografie is het strafbaar gesteld omdat het afbeeldingen zijn van seksueel misbruik van kinderen van vlees en bloed. Dat is het kwalijke daaraan. Daarom moet het in het belang van die kinderen mogelijk blijven om de daders strafrechtelijk te vervolgen.
Ruil en verkoop van kinderpornografie bestonden vroeger al, ook toen we het Internet nog niet hadden, het is niets nieuws. Voor de individuele klant was de leverancier echter moeilijk te vinden. Het gaat tenslotte om strafbare feiten en daarom mocht er niet openbaar reclame voor worden gemaakt. De nieuwe dimensie is de mogelijkheid dit overal ter wereld te verkopen en te ruilen, en wel onder omstandigheden die het strafrechtelijk onderzoek heel wat moeilijker maken.
Daarom is het juist dat de lidstaten in artikel K.3 van het Verdrag van Maastricht een voorstel hebben gedaan voor een gemeenschappelijk optreden om kinderpornografie op het Internet beter te kunnen bestrijden. Het voorstel bevat echter veel uitdrukkingen zoals "de Raad kan" of "wederzijdse informatie en onderling overleg" . Er wordt vrijwel niets werkelijk concreet besloten. Dat doet me denken aan een citaat dat aan de Oostenrijkse keizer Franz Josef wordt toegeschreven, hij zou ooit hebben gezegd: "Heren, er moet iets gebeuren, maar er mag niets veranderen!" Ik hoop dat er een tolk in de zaal is die Beiers begrijpt. Dat is een goede beschrijving van het voorstel van de Raad. De Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken heeft daarom met amendementen geprobeerd de vage passages in de tekst inhoud te geven, anders heeft deze zaak geen enkel nut.
Ten tweede: in twee passages proberen wij het strafrechtelijk onderzoek naar dit soort activiteiten op het Internet voor het eerst mogelijk te maken. Wie zich bezig houdt met het strafrechtelijk onderzoek naar deze kinderpornografie stuit al gauw op twee problemen. Ten eerste zijn de leeftijdsgrenzen voor kinderen van land tot land verschillend. Dat maakt grensoverschrijdend onderzoek waanzinnig moeizaam.
Ten tweede: dit soort materiaal wordt vaak door anonieme e-mails op het net gezet. Dat betekent dat een foto in een news group beschikbaar is, maar dat niet te achterhalen is wie die daar geplaatst heeft. Daarom eisen wij dat het gebruik van anonieme e-mails wordt afgeschaft of tenminste sterk beperkt.

d'Ancona
Voorzitter, een paar opmerkingen bij mijn verslag over het verslag van de Raad over de drugsstrategie van de Europese Unie na 1999. Laat ik, Voorzitter, met iets positiefs beginnen. Voor het eerst kon er in de Commissie openbare vrijheden bijna unaniem, het was eigenlijk unaniem maar er was één onthouding, een verslag over drugs worden geaccepteerd. Dat zegt iets over het feit dat wij door goed naar elkaar te luisteren door de jaren heen in ieder geval een soort van begin hebben gemaakt met de ontideologisering van dat drugsdebat. Dat vind ik positief. Nu was dat in het onderhavige geval ook iets eenvoudiger omdat ik mij als rapporteur niet hoefde uit te laten over het ontwerp van een compleet nieuw drugsbeleid, maar mij kon beperken tot een oordeel over de strategie die het Brits voorzitterschap het licht deed zien. Met dat oordeel bleek mijn commissie het nogal eens te zijn.
Wij vonden om te beginnen dat wij op grond van artikel K.6 van het EU-Verdrag en in het licht van de medebeslissingsprocedure vooraf geconsulteerd hadden moeten worden. Wij vonden eveneens dat men daarbij gebruik had moeten maken van de uitspraken van het Parlement. Wij hebben in de loop der jaren al zo vaak een verslag over drugs aangenomen dat de Raad daarnaar had moeten kijken. Daar merkten wij eigenlijk niks van. Wij vonden ook dat men gebruik had moeten maken van de resultaten van een evaluerend onderzoek, want wij hebben nu dat prachtige drugsobservatorium. Hoe kan je nu een nieuwe strategie ontwerpen als je niets weet over de effecten van de oude strategie die fungeerde tussen 1995 en 1999? Dus daar waren wij heel kritisch over.
Nog vreemder is het dat de Commissie een dezer dagen met haar drugsactieplan 2000-2005 komt, terwijl wij als Parlement niet precies weten wat nu de relatie is tussen het plan van de Raad en de Commissie. Wat ik van het Commissieplan gehoord heb, laat ik dat wel zeggen, is dat het in ieder geval ambitieuzer is dan het plan van de Raad. Ik hoop dat dus te kunnen bevestigen als het er is, maar uit een blik hier en daar heb ik dat gemerkt.
Op grond van die kritiek hebben wij natuurlijk een aantal aanbevelingen opgesteld. Wij vinden dat er een betere coördinatie moet komen met betrekking tot het drugsbeleid en wij hebben een amendement geaccepteerd als commissie met de strekking dat wij eigenlijk willen dat er in de nabije toekomst één commissaris belast wordt met de coördinatie van het drugsbeleid in de Commissie. Ik bedoel, ook de huidige commissaris zal het best eens moeilijk hebben gehad met het feit dat het over zoveel hoofden verdeeld was. Het was zowel voor ons als de Commissie beter geweest als één commissaris, zoals mevrouw Gradin, de coördinerend commissaris voor het drugsbeleid was geweest.
Een tweede aanbeveling die ik hier wil noemen, is dat we inderdaad vinden dat dat Europees waarnemingscentrum beter benut moet worden. Ik vind het bespottelijk dat de Raad niet komt met uitkomsten van onderzoek. Het zou ook goed zijn, nu een nieuwe en gecoördineerde strategie wordt opgesteld door Raad en Commissie - wellicht door beide - als we daar alvast ijkpunten zouden inbouwen. IJkpunten, zodat je na afloop kunt zien of die strategie goed heeft gefunctioneerd en waar zij niet heeft gefunctioneerd of slecht.
Wij hebben ook gepleit voor een betere en verstandiger inschakeling van UNDCP als het gaat om de vervanging van gewassen, niet door het vernietigen van drugsoogsten in derdewereldlanden maar door een integrale ontwikkelingsaanpak die de armen daar een werkelijk alternatief kan bieden. Daar zijn goede voorbeelden van.
Tenslotte, mijnheer de Voorzitter, hebben we ons best gedaan, ik als rapporteur, maar bovenal de commissie als geheel, om een evenwicht te bereiken tussen preventie en informatie, het reduceren van gezondheidsrisico's en de mogelijkheden van een gecoördineerde justitiële aanpak. Bij het accepteren van amendementen wil ik graag dat evenwicht bewaren. Dus ik zeg niet of ik sommige amendementen apprecieer. Ik vind dat het evenwicht dat we hebben gevonden ook hier in de plenaire vergadering moet worden behouden. Een evenwicht dat in de praktijk ook bereikt zal worden als het tussen de lidstaten tot een zo goed mogelijke uitwisseling komt van ervaringen in de praktijk.

Voggenhuber
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de rapporteur, de heer Bontempi, heeft vandaag een aantal zwakke plekken genoemd bij de omzetting van het Verdrag van Amsterdam. Het gaat daarbij met name om de uitvoering van het Verdrag van Schengen. De Commissie institutionele zaken, die ik hier vertegenwoordig, ziet daarin meer dan alleen maar zwakke plekken, deze ontwikkelingen kunnen namelijk kritieke gevolgen hebben voor de burgerrechten, voor de rechtsstaat en voor de rol van het Parlement op het gebied van interne veiligheid. Het lijkt me belangrijk de plenaire vergadering daar vandaag op te wijzen.
Deze kritiek begint al bij de raadpleging van het Parlement. Dat is helaas niets nieuws. De Commissie lijkt nauwelijks bereid het Parlement werkelijk te betrekken bij een zo essentieel onderwerp. In een brief van 9 december 1998 vroeg zij om ons advies, maar de Raad van Ministers van Justitie had het actieplan al op 3 december aangenomen. Dan is raadpleging een farce, dan wordt het Parlement slechts voor de schone schijn om zijn mening gevraagd.
Het tweede punt van kritiek houdt verband met het Verdrag van Amsterdam zelf, dat niets of weinig zegt over het institutionele kader voor de totstandkoming van het vrije verkeer van personen. Over de uitvoering van het Verdrag van Schengen bestaat slechts een protocol. Er is nog niets beslist over de cruciale vraag of het acquis van Schengen volgens artikel 4 of artikel 6 wordt overgeheveld naar de eerste dan wel de derde pijler. Dat heeft ingrijpende gevolgen voor de bevoegdheid van het Europese Hof van Justitie en voor het medebeslissingsrecht van het Parlement na een periode van vijf jaar. Het heeft ook ernstige gevolgen voor de begroting. Op dit moment hebben we zelfs nog geen volledig overzicht van de binnen Schengen geldende bepalingen. Als ik de stand van de voorbereidingen zo bekijk heeft de Raad helemaal niet de intentie de weg van de democratie en de rechtsstaat te bewandelen door het Hof en het Europees Parlement volledig bij de werkzaamheden te betrekken. Dat zijn volgens mij geen zwakke plekken, dat zijn werkelijk gevaarlijke ontwikkelingen voor de rechtsstaat en de democratie.

Palacio Vallelersundi
Mijnheer de Voorzitter, mijn collega Luigi Florio was eigenlijk de rapporteur van de juridische commissie, maar daar hij afwezig is, voer ik het woord.
Ik zal wat positiever zijn dan de heer Voggenhuber en ik zal tevens op iets inhaken wat de heer Bontempi heeft gezegd. Namens de juridische commissie wil ik de heer Bontempi trouwens danken voor zijn bereidheid tot samenwerking; straks zal ik de gelegenheid hebben dit namens de Fractie van de Europese Volkspartij te doen.
De heer Bontempi heeft erop gewezen dat het om een zeer complex bouwwerk gaat. Wij hebben inderdaad te maken met een structuur waardoor er een nieuwe Titel IV over visa, asiel en het vrije verkeer van personen in het Verdrag is opgenomen en er daarnaast een belangrijk gedeelte in de derde pijler blijft, via het protocol het Verdrag van Schengen wordt opgenomen en er ook nog speciale protocollen bestaan. Een nog ingewikkelder structuur is eigenlijk onmogelijk.
Dat is de grote uitdaging die wij zullen moeten aanpakken, als wij de Europese Unie een kwalitatieve sprong vooruit willen laten maken teneinde er - om het met de woorden van de heer Bontempi te zeggen - een Unie van waarborgen en van doelmatigheid, van de burgers en van de wet van te maken. Wij aanvaarden deze uitdaging.
Als juridische commissie hebben wij op deze punten aangedrongen en in het verslag van de heer Bontempi zijn zij overgenomen. Deze punten betreffen het recht op een onpartijdig proces met alle daarbij behorende garanties, het recht op toegang tot de rechtspraak - met financiële ondersteuning ingeval men geen middelen heeft om een proces te beginnen - en het vermoeden van onschuld als basisprincipe van het Europees recht.
Vanuit de juridische commissie is tevens op controle door de rechter aangedrongen, iets wat ook in andere verslagen is gezegd. In deze ingewikkelde configuratie loopt de controle door de rechter op dit moment het risico te verwateren. Wij moeten die controle en tevens de democratische controle door dit Parlement opeisen.
Zonder democratische controle en zonder controle door de rechter zullen wij van Europa niet meer dan een markt kunnen maken. En in dat geval is Europa niet opgewassen tegen de uitdaging waar wij nu mee geconfronteerd worden.

Elliott
Mijnheer de Voorzitter, wij hebben een bundel van vijf verslagen en ik wil alle rapporteurs met hun werk feliciteren. Zij hebben allemaal uitstekend werk geleverd met het opstellen van verslagen die in belangrijke mate bijdragen tot een oplossing van deze kwestie.
Allereerst wil ik me concentreren op het gebied dat door de verslagen van de heer Bontempi en de heer Wiebenga bestreken wordt, namelijk dat van justitie en binnenlandse zaken. De bijdrage die door de verslagen geleverd wordt is waardevol, met name omdat de behoefte die de Europese Unie heeft aan meer harmonisatie en samenwerking op dit gebied erin benadrukt wordt. Vergeleken met de enorme vorderingen die de Unie heeft gemaakt met harmonisatie op het gebied van het economisch en financieel beleid, landbouw, vervoer, milieu, enzovoorts, mag het besproken gebied helaas verwaarloosd genoemd worden. Justitie en binnenlandse zaken zijn ver achtergebleven. Laat mij duidelijk stellen dat wij niet eisen dat ieder land zich aan hetzelfde wettelijke en juridische stelsel houdt. Dat zou absurd zijn. Zelfs tussen bepaalde regio's binnen de huidige lidstaten bestaan er sinds lang verschillen in de manier waarop wetten worden toegepast en uitgevoerd.
Er moet veel meer samenwerking komen. Wij worden geconfronteerd met een grote toename van de georganiseerde misdaad op internationale basis. Criminelen maken zich niet druk over zaken zoals subsidiariteit en grenscontroles. Ook niet over de vraag of er wel de hand gehouden wordt aan nuanceverschillen tussen internationaal en Europees recht. Deze lieden schuwen geen enkel middel om hun winst te maximaliseren en hun doelen te bereiken. Daarom moeten wij ernaar streven een effectief systeem van internationale samenwerking op dit gebied te ontwikkelen. Anders zullen we nooit in staat zijn dit soort zaken met succes aan te pakken.
Dit alles is ook belangrijk om de rechten van het individu te waarborgen. Er bestaan enorme ongelijkheden tussen lidstaten in het strafrecht, en zelfs ook in het burgerrecht. Er zijn veel handelingen die in sommige landen strafrechtelijk van aard zijn, maar in andere landen niet. Ook wat vonnissen betreft bestaan er grote verschillen tussen het ene beleid en het andere. En dit soort vraagstukken wordt steeds belangrijker. Meer en meer burgers en ingezetenen van de Europese Unie werken, wonen en bedrijven activiteiten in andere lidstaten.
Het is onaanvaardbaar dat iemand in het ene land meer rechten heeft wanneer hij of zij strafrechtelijk vervolgd wordt dan in eigen land. Bovendien doet het probleem zich voor dat mensen gedurende lange tijd in hechtenis op gerechtelijk onderzoek moeten wachten. Dit alles vanwege bureaucratische vertraging door vertaalproblemen, of omdat er geen behoorlijke openbare rechtsbijstand beschikbaar is. Dit soort zaken moet aangepakt en opgelost worden. De verslagen stellen in dit verband een aantal belangrijke en nuttige manieren voor waarop dit gedaan kan worden.
Het verslag van de heer Nassauer over Europol heeft het juiste evenwicht. Er moet goede samenwerking tussen landelijke politieapparaten bestaan. De Europol-Overeenkomst voorziet in een passende en effectieve informatie-uitwisseling voor de politieapparaten van de lidstaten. Deze worden hierdoor in staat gesteld samen te werken en beter op te treden. Dit gebeurt door middel van passende procedures voor uitwisseling van informatie en praktijken. Zonder deze middelen werken politieapparaten, vergeleken met de georganiseerde misdaad, op juridisch gebied met één hand op de rug gebonden.
Het Parlement heeft al sinds het prille begin van Europol het volgende benadrukt. Elke internationale politieorganisatie - misschien in de loop der tijd toegerust met operationele bevoegdheden van wat voor beperkte aard dan ook - heeft alleen recht van bestaan als er een passend systeem van democratische controle en verantwoording bestaat. Dit verwachten wij zelf ook van onze nationale organen. Wij moeten het principe eerbiedigen dat politiehandelingen alleen uitgevoerd kunnen worden met de goedkeuring van de gemeenschap die daarmee gediend wordt. Er zijn politieapparaten die zichzelf zien als een soort organisatie van buitenaf, die ingeschakeld kan worden om regels en handelingen op te leggen die niet aanvaardbaar zijn voor de gemeenschap in zijn geheel. Dat soort politiemacht is gedoemd te falen. Ons politiebeleid moet effectief kunnen zijn met goedkeuring van de gemeenschap zelf.
Tenslotte het verslag van mevrouw d'Ancona. Dit probeert evenwicht te creëren in de complexe en nimmer aflatende problemen die met drugs te maken hebben. Een van die problemen ligt in het feit dat het gebruik van gevaarlijke drugs niet getolereerd kan worden. Maar tegelijkertijd wordt onderkend dat een zuiver strafrechtelijke benadering van deze zaak nooit afdoende kan zijn. Er moet dus de juiste nadruk gelegd worden op onder andere zaken zoals onderwijs en volksgezondheid. Het verslag stelt een goede, evenwichtige aanpak van dit vraagstuk voor.

Cederschiöld
Om te beginnen wil ik het hebben over het verslag-Wiebenga betreffende strafprocedures, het Corpus Juris. Het is een zeer goed verslag over dit bijzonder gevoelig en verwaarloosd gebied. Het verslag is een poging om de strafrechtelijke procedures binnen de EU beter te coördineren, wat wenselijk is. De bestaande verschillen in de nationale wetgevingen moeten daarbij echter gerespecteerd worden. Dit wordt in het verslag benadrukt, waardoor het Corpus Juris-project van een realistische basis kan vertrekken.
Dit debat gaat ook over het verslag-Bontempi, met andere woorden over een actieplan voor een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid, waarin al onze belangrijkste uitgangspunten op juridisch gebied opgenomen zijn en dat niets dan lof verdient.
Ik wil het daarom liever hebben over het meer controversiële verslag betreffende de EU-strategie voor drugsbestrijding. Ik vind het goed dat wij erin geslaagd zijn de sociaal-democraten te doen inzien dat het drugsprobleem een debat in de plenaire vergadering verdient, zodat de burgers geïnformeerd worden. Het verslag beklemtoont dat het een strijd is tegen drugs - alle soorten drugs. Deze zienswijze moet het uitgangspunt zijn voor de strategie die de Commissie momenteel uitwerkt. Het lange, uitgesponnen en intensieve debat over drugs van de laatste tijd heeft duidelijk gemaakt waar de grens voor samenwerking op dit gebied ligt. Het betekent een vooruitgang dat de commissie het in haar verslag niet langer heeft over het voorschrijven van heroïne als remedie voor drugsverslaafden. Het gebruik van methadon is echter evenmin een goede manier om drugsverslaafden te helpen afkicken. In de geneesmiddelenindustrie is een hoopvolle ontwikkeling aan de gang met steeds minder kalmerende middelen, wat de laatste politieke meningsverschillen binnen de meerderheid op het gebied van drugsbestrijding uit de weg zou moeten kunnen ruimen. De uiteindelijke doelstelling is immers dat elke verslaving aan drugs of geneesmiddelen uitgebannen wordt.
De zienswijze van de EVP heeft terrein gewonnen. Rapporteur d'Ancona toonde zich zeer bereidwillig om samen te werken en zij was bereid naar de standpunten van de EVP-fractie te luisteren. Daarom heb ik bijzondere lof voor mevrouw d'Ancona, omdat zij heeft begrepen welke politieke wegen wij voor de drugsbestrijding kunnen gaan. Het verslag dat wij vandaag behandelen, is duidelijk veel evenwichtiger dan eerdere verslagen. Het Parlement heeft een zeer belangrijk debat over dit verslag gevoerd. In het begin stonden wij ver van elkaar, maar nu hebben wij een gemeenschappelijke zienswijze gevonden. Wij, noorderlingen, hebben gehoor gevonden voor bepaalde fundamentele principes die wij in onze landen op het gebied van drugsbestrijding hanteren. Het verslag bevat een duidelijke boodschap betreffende de noodzaak om de vraag en het aanbod te beperken. Mijn doel op lange termijn is een maatschappij zonder drugs en ik denk dat de drugsbestrijding in Europa in de toekomst gebaseerd zal zijn op de drie pijlers waarop het Zweeds drugsbeleid reeds lang stoelt, namelijk preventie, repressie en rehabilitatie.

Frischenschlager
Mijnheer de Voorzitter, allereerst moeten we alle rapporteurs bedanken voor hun werk, want deze verslagen gaan over een van de elementaire waarden van Europa, het principe van de rechtsstaat. Het lijkt me van het grootste belang dat we er nog eens aan herinneren dat de sociale mobiliteit en de integratie van de Europese bevolking alleen maar mogelijk is als we het recht harmoniseren. Daarom is het voor mij helemaal geen nadeel, integendeel, het is juist heel belangrijk dat wij ons civiel recht, maar vooral ook ons strafrecht, aanpassen aan dat van de andere lidstaten. Dat is een reactie op de situatie dat we in Europa al dichter op elkaar komen te leven.
Het lijkt me ook bijzonder belangrijk dat we er met alle middelen voor zorgen dat de rechtscultuur niet in de praktijk verloren gaat. Dat geldt vooral met het oog op de toekomstige leden van de Europese Unie in Midden- en Oost-Europa. We zien nu bij de gesprekken ter voorbereiding van de toetreding dat het heel moeilijk is daar een rechtscultuur te vinden of te ondersteunen die het mogelijk zou maken in een economisch en juridisch kader van vrijheid en democratie met elkaar samen te leven.
Ik zou het volgende willen zeggen over de grondrechten: de heer Nassauer heeft Europol genoemd. We moeten beslist over een efficiënte politiedienst kunnen beschikken. We moeten er tegelijkertijd echter voor zorgen dat we kunnen garanderen dat justitie en de parlementen een goede controle uitoefenen op het respecteren van de fundamentele rechten. Voor mij is het niet genoeg dat alleen de nationale parlementen dat doen. Het Europese Hof van Justitie en later ook het Europees Parlement moeten een groot deel van de controle kunnen uitoefenen.
Mijn laatste punt gaat over het asielrecht. Het open Europa is heel belangrijk, we moeten ervoor zorgen dat het asielrecht niet onder de wielen komt. We moeten ervoor zorgen dat de lasten eerlijk over de hele Europese Gemeenschap worden verdeeld. Het asielrecht moet als Europese waarde heilig zijn. Daaraan mag niet worden getornd.

Andrews
Mijnheer de Voorzitter, de discussie van vandaag komt op een geschikt ogenblik. Het 50ste Eurobarometer-verslag is namelijk zojuist gepubliceerd. Hierin wordt duidelijk aangetoond dat de zorg over werkloosheid nog maar net iets groter is dan de roep van de burger om meer actie tegen drugs en criminaliteit. Ik moet hierbij onmiddellijk opmerken dat ik tegen de resolutie ben waarin om een onafhankelijke Europese openbare aanklager gevraagd wordt.
Maar Europese burgers moeten veilig door hun buurt kunnen lopen. En er moeten zaken gedaan kunnen worden in Europa zonder angst voor financiële fraude. Kinderen moeten veilig naar school kunnen gaan zonder de angst dat zij tot drugsgebruik verleid worden. Kinderen moeten veilig de informatie-snelweg kunnen gebruiken zonder misbruikt te worden door ontaarde elementen die het Internet voor pornografische doeleinden gebruiken. Er moeten strafsancties voor pedofilie op het Internet komen.
De Europese Unie moet een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid worden, waar burgers een hoge mate van veiligheid genieten. Dit is in overeenstemming met de verbintenis die in het Verdrag van Amsterdam is aangegaan. Aanstaande oktober wordt er een speciale vergadering van de regeringen gehouden. Daar zal overwogen worden of en hoe van Europa een gebied van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid gemaakt kan worden. Hierbij moet een gemeenschappelijke strategie tot stand komen, die de ondubbelzinnige roep van onze Europese burgers om actie tegen drugs en criminaliteit onderkent en honoreert. De georganiseerde misdaad opereert op een professioneel niveau. Zij beschikt over enorme middelen en heeft toegang tot de meest geavanceerde technologieën. Die kunnen gebruikt worden om de democratie te ondermijnen, om geld wit te wassen en om allerhande frauduleuze praktijken uit te voeren. Het is van essentieel belang dat politiesamenwerking met betrekking tot Europol naar nieuwe gebieden wordt uitgebreid. Het vervalsen van eurobankbiljetten en munten behoort daar onder andere toe.
Ik ben van mening dat veroordeelde drugsbaronnen gevangenisstraffen van minstens veertig jaar moeten krijgen. De Europese Unie kent immers de doodstraf niet. De Unie moet derhalve van haar kant net zo professioneel zijn. Met vereende krachten moeten deze hoge heren van de misdaad in de hele Europese Unie aangepakt worden. De strafsancties tegen ernstige misdrijven moeten bestaan uit langdurige gevangenisstraffen. In mijn eigen kiesdistrict in Dublin heb ik dit weekeinde nog een gezin gezien dat het laatste jaar twee jonge vrouwen heeft verloren ten gevolge van drugsmisbruik. De bestrijding hiervan moet een van de prioriteiten van de Europese Unie zijn. Het heeft heel weinig zin dat wij als leden naar deze Vergadering komen en over ruimdenkende voorstellen praten als we om ons heen kijken en jonge mensen aan de drugs ten onder zien gaan, terwijl de lieden die de drugs importeren en verkopen buiten schot blijven. Wij moeten Europol alle medewerking verlenen, en alles in het werk stellen om het drugsmisbruik tegen te gaan.

Ceyhun
Mijnheer de Voorzitter, zoals de rapporteur, de heer Nassauer, al heeft uiteengezet is de parlementaire controle op de politieactiviteiten van Europol een van de belangrijkste taken van ons Huis, vooral voor degenen die zich met binnenlandse zaken bezighouden. Daarom is het voor de Fractie De Groenen in het Europees Parlement buitengewoon belangrijk dat Europol binnen het kader van de samenwerking tussen de lidstaten geen nieuwe bevoegdheden krijgt die een schending van de rechten van de burgers zouden impliceren. Dat zou ook voor onze nationale politiediensten ondenkbaar zijn.
Als voorbeeld zou ik het protocol over de voorrechten en de onschendbaarheid van de ambtenaren van Europol willen noemen. Natuurlijk zijn we voor Europol als Europese instelling, die is nodig voor de binnenlandse veiligheid van de Europese Unie en kan een beslissende rol spelen voor de samenwerking tussen de politiediensten van de lidstaten. We zijn echter ook voor een Europese instelling waarop democratische controle mogelijk is. Controle op politieactiviteiten is vooral belangrijk als ze de rechten van de burgers, en wel vooral de fundamentele rechten, aantasten. Daarom zijn wij niet tevreden met de zogenaamde controle van Europol door de nationale parlementen. De rapporteur, de heer Nassauer, heeft al een aantal goede voorstellen gedaan, die wij steunen. Ze gaan echter niet ver genoeg. Het is voor ons van het grootste belang dat de parlementaire controle op de politieactiviteiten van Europol door het Europees Parlement wordt uitgevoerd. Helaas wachten we echter nog steeds op voorstellen om een echte controle mogelijk te maken.

Pradier
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, alle verslagen die zijn ingediend krijgen natuurlijk onze steun op de meeste punten, of het nu gaat om het verslag van de heer Wiebenga, dat van de heer Nassauer of dat van de heer Schmid. Ik zou wat langer willen stilstaan bij het verslag van de heer Bontempi, omdat ik denk dat dat heel belangrijk is en omdat het vrijwel alle gebieden afdekt waarop wij nog moeten werken aan de opbouw van Europa.
Allereerst, wanneer het gaat om de communautarisering van de justitiële en politionele samenwerking, zijn alle punten die benadrukt zijn van fundamenteel belang, dat wil zeggen de verkorting van de duur van de asielprocedures, het vaststellen van voorwaarden en procedures voor de afgifte van visa, het werken aan een uniform visum, het verkrijgen van een status voor legale immigranten, de efficiënte bestrijding van illegale immigratie. Het vrije verkeer tussen de lidstaten voor legale immigranten is eveneens een punt dat ons bijzonder na aan het hart ligt. We zullen dan eindelijk kunnen garanderen dat de beslissingen rustig worden genomen en vooral ook de rust kunnen garanderen van diegenen die hierbij het meest rechtstreeks betrokken zijn.
Voor wat betreft de politionele samenwerking vinden wij de ontwikkeling van Europol en het gebruik van gegevensbestanden heel belangrijk, en het is absoluut noodzakelijk dat het informatiesysteem van Schengen op tijd geïntegreerd wordt in de activiteiten van Europol.
Het punt waarop veel staten nog terughoudend zijn is wanneer het erom gaat een interventie van de justitiële autoriteiten van een lidstaat op het grondgebied van een andere lidstaat toe te staan. Toch zal men daar wel toe moeten besluiten, en toch ook moeten doorgaan met verdere toenadering tussen de stelsels van wetgeving over de meeste overtredingen en misdrijven.
Voor wat betreft de totstandbrenging van de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid lijkt ons de vrijheid in ieder geval het belangrijkst, en we zullen het acquis van Schengen moeten integreren in onze eigen manier van functioneren. We moeten aan twee heel belangrijke doelstellingen vasthouden. De eerste is dat we gepast reageren op het drama dat we momenteel meemaken in Europa, te weten de massale immigratie, door gezamenlijk, op grote schaal, tijdelijke bescherming te bieden aan vervolgde bevolkingsgroepen. Het asielrecht zal zich hoe dan ook moeten baseren en gebaseerd moeten blijven op de fundamentele teksten, de Conventie van Genève en de aanvullende protocollen. Tenslotte, voor wat de veiligheid betreft zullen we de georganiseerde misdaad moeten bestrijden en de levensomstandigheden moeten uitbannen die geleid hebben tot het geweld in de steden en het voetbalvandalisme.
Nog een kleine opmerking over het verslag van mevrouw d'Ancona over de consumptie van verboden stoffen. Je kunt je toch vragen stellen over het feit dat daarin niet de minste kritiek staat over het tot op heden gevoerde beleid voor wat betreft de consumptie van die stoffen. Het is een beleid dat tot op de dag van vandaag geen overtuigende resultaten heeft opgeleverd, dat is wel het minste wat we kunnen zeggen. Er is geen rekening gehouden met de gemeenschappelijk geboekte vooruitgang en men heeft ervan afgezien de evaluatie van lopende experimenten te onderzoeken. Een zekere huiver, een zeker conservatisme heeft ervoor gezorgd dat iedereen het eens werd en heeft het dan ook mogelijk gemaakt een compromis te bereiken over de kleinst gemene deler. Het realisme heeft het echter gewonnen ten gunste van een multisectoriale benadering.

Seillier
Mijnheer de Voorzitter, het verslag van onze collega, de heer Schmid, bevat hele goede opmerkingen en hele goede suggesties, en dan met name de poging om het bestaan van anonieme e-mail tegen te gaan.
Maar volgens mij schiet het verslag tekort door een fundamenteel gebrek. En wel doordat het een verschil maakt, dat ik van de hand wijs, tussen pornografie die aanvaardbaar zou zijn, en kinderporno die als enige laakbaar zou zijn.
Allereerst heeft hij toegegeven dat het vastleggen van de leeftijd van een kind een erg netelig probleem is waarvoor hij geen oplossing had, en vervolgens, beste collega's, moet pornografie als zodanig toch worden beschouwd als een schending van de waardigheid, van het respect voor de menselijke persoon, wat een van de grondslagen is van onze democratieën, en hetzelfde geldt voor racisme en andere kwaden die wij terecht veroordelen.
Er zijn gestoorde mensen die de hele dag niets anders doen dan kijken naar pornovideo's van volwassenen. Die mensen zijn zo onevenwichtig dat ze op een gegeven moment zelf ook in actie komen. Denkt u nu heus dat zij zich laten weerhouden door dingen die ze met jongeren zien gebeuren? Dat getuigt toch van een gebrek aan realiteitszin dat ik vanuit een oogpunt van logica nauwelijks kan begrijpen.
Voor wat het verslag van onze collega mevrouw d'Ancona betreft wil ik dat aspect ook niet in al zijn economische problemen behandelen, het verschil tussen repressie die tegenover handelaars meedogenloos moet zijn en dan de houding ten opzichte van voornamelijk jongeren voor wie de kwestie uiteraard heel gevoelig ligt.
Ik zal me dus beperken tot een benadering die mij onmisbaar schijnt en die niet voldoende wordt toegepast. Men zegt dat je de zaak moet bekijken aan de kant van het aanbod. Natuurlijk. Maar waarom gebruiken jongeren drugs? Moeten de volwassenen in onze verschillende landen, of het nu de ouders zijn of de leraren of de sociaal verantwoordelijken, kortom, alle volwassenen die met jongeren te maken hebben, wij allemaal dus, moeten wij niet de hand in eigen boezem steken en ons afvragen hoe het toch komt dat wij de jongeren kennelijk niet kunnen meegeven dat het leven een doel heeft, dat het leven zin heeft? Hoe komt het dat wij hun niet de morele kracht kunnen meegeven om de moeilijkheden die iedereen in zijn leven ondervindt aan te kunnen?
Het leven is altijd al een tranendal geweest. Daar ligt een fundamenteel tekort dat ons ertoe zou moeten aanzetten op dat niveau samen te werken. Afsluitend wil ik u attenderen op een specifiek punt, en wel dat wij altijd praten over talenonderwijs. Onze visie op talenonderwijs is steeds meer zuiver op het nut gericht. Maar als we de literatuur, de beroemde literatuur van onze verschillende Europese landen nu eens opnieuw bij de jongeren onder de aandacht brengen, misschien dat ze dan op ideeën komen die hen van het drugsgebruik kunnen afhouden.

Hager
Mijnheer de Voorzitter, al voor ik lid van dit Parlement was werd Europol aangeprezen als het efficiënte instrument dat de georganiseerde criminaliteit zou bestrijden, maar het is nog steeds niet waargemaakt. De voorbereidingen zijn nog steeds niet zo ver gevorderd dat Europol in Den Haag op kruissnelheid zou kunnen komen. Natuurlijk hebben we allemaal belang bij een goed functionerend Europol als krachtig wapen tegen de georganiseerde criminaliteit.
Een krachtig wapen tegen de criminaliteit, die vooral kwalitatief terrein wint, wordt door iedereen geëist. We zouden dus met nadruk moeten eisen dat de voorbereidende werkzaamheden worden afgesloten. In plaats daarvan discussiëren we vandaag echter over een ontwikkeling die volgens ons te ver gaat en ook in de verkeerde richting. Het is vooral voor de veiligheid niet nodig een centrale Europese instantie te creëren en de ambtenaren van Europol het recht toe te kennen de ambtenaren van de lidstaten instructies te geven. Om die redenen wijzen wij dit verslag af.

Palacio Vallelersundi
Mijnheer de Voorzitter, ik spreek namens de Fractie van de Europese Volkspartij. Ik geloof dat dit het juiste moment is een aantal zaken duidelijk op een rijtje te zetten.
Het is klip en klaar dat het Europese geweten een uiterst belangrijke en tevens zeer ernstige crisis doormaakt. De publieke opinie in de lidstaten is geleidelijk aan tot rijping gekomen waardoor nu dit tot een markt beperkte Europees bouwwerk uit zijn voegen is gebarsten. Vandaag de dag denk ik dat niemand er nog aan kan twijfelen dat de burgers een Europa wensen - en zij zeggen dat trouwens ook - dat een beschavingsproject is en niet alleen een markt.
Ik wou dat het niet nodig was, maar vandaag kan ik er niet omheen te wijzen op de recentelijk in Kosovo ontstane situatie en de noodzaak van een naar buiten gericht gezicht van Europa. Maar daarvoor moeten wij dan wel heel duidelijk voor ogen hebben, en dat ook onderbouwen, welk Europa wij binnen onze grenzen willen. Dat kan niet alleen het Europa van de interne markt zijn.
In dat opzicht is de democratie van onze lidstaten zeer veeleisend en wij als vertegenwoordigers van de burgers moeten bij dit verslag van de heer Bontempi en de vier andere verslagen in deze gecombineerde behandeling de grenzen van het Verdrag van Amsterdam juridisch gezien tot het uiterste oprekken. Het Verdrag van Amsterdam is natuurlijk ons wettelijk kader, maar de mogelijkheden die het op juridisch vlak biedt moeten zo goed mogelijk worden benut. Indien het Verdrag niet toereikend is, moeten wij ons er openlijk toe verplichten het te wijzigen. Zo kunnen wij voldoen aan wat nu een duidelijke wens van de burgers is.
Daarom is, mijnheer de Voorzitter, de top van Tampere uiterst belangrijk, daar dan op het hoogste niveau al deze zaken in het debat tussen de lidstaten zullen worden vastgelegd. Het verslag van de heer Bontempi is belangrijk, omdat het definieert hoe wij die ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid - die het Verdrag vooralsnog alleen proclameert - in werkelijkheid wensen. De top van Tampere zal dit alles in de praktijk moeten vertalen en met het oog daarop bevat het verslag van de heer Bontempi essentiële ideeën.
Ik wil kort ingaan op de tot mij gerichte woorden van de heer Bontempi, waar ik hem natuurlijk voor dank. Ik moet zeggen dat ik in een klimaat van absolute samenwerkingsgezindheid heb gewerkt en dat ik mij evenzeer als hij verantwoordelijk voel voor het resultaat dat wij, naar ik hoop morgen, met grote steun van heel de Vergadering zullen behalen.
Wij hebben het erover gehad dat het nodig is duidelijk aan te geven welke grondrechten wij wensen en op welk juridisch niveau wij die willen vastleggen. Zo mag er geen sprake zijn van discriminatie, moet het Europees burgerschap zich verder ontwikkelen, behoeven het vrije verkeer van personen, visa en immigratie - ik kom niet terug op deze vandaag zo actuele onderwerpen - een onmiddellijke regeling en oplossing, als wij wat het Verdrag van Amsterdam als doel proclameert door willen zetten.
Voorts moeten wij de toegang van de burgers tot de rechtspraak verbeteren. Zij moeten het gevoel hebben dat zij overal in Europa rechtsbijstand genieten en niet dat het wat de rechtspraak betreft niets uitmaakt, zoals ooit iemand in Spanje tegen mij zei, of je een proces voert tegen een Fransman of tegen een burger uit een willekeurig ander land van de wereld.
Als laatste punt moeten wij de werkmethodes en de samenwerking tussen de instellingen verbeteren.
Dat zijn de belangrijke accenten in het verslag van de heer Bontempi.
Tot slot, mijnheer de Voorzitter, wil ik het belang benadrukken van de andere verslagen, waarin ook de drie zwaartepunten vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid centraal staan en wens ik mijn erkentelijkheid uit te spreken in de richting van de rapporteurs.

Nordmann
Mijnheer de Voorzitter, deze gecombineerde behandeling van meerdere verslagen heeft iets vreemds.
Door de manier waarop de verslagen zijn uitgesplitst wekt het debat de indruk dat datgene waar het om gaat wordt versnipperd, terwijl we hier ongetwijfeld in het hart, in het wezenlijke van de Europese opbouw zitten, van het Europese project om een gemeenschap van burgers op te bouwen.
Aan het verslag van de heer Bontempi houd ik de indruk over van een Europees burgerschap dat zich langzamerhand ontwikkelt, op een indirecte manier in zekere zin, niet alleen positief door de bevestiging van een aantal vrijheden, maar ook - en dat hadden we al gezien bij de vooruitgang van het vrije verkeer van personen - door het ontstaan van een nieuwe categorie: die communautaire burger die in elk van onze landen niet helemaal een vreemdeling meer is.
Die indruk van versplintering neemt toe wanneer we zien dat een aantal begrippen niet zijn meegenomen. Dat geldt vooral voor het laïcisme; dat is toch een begrip dat centraal staat in het Europees burgerschap zoals dat in het Verdrag van Amsterdam wordt gedefinieerd door grondrechten die de opsplitsing in categorieën, overtuigingen, dogma's, volkeren en godsdiensten te boven gaan. Wij bouwen in Europa een ruimte van vrijheid en burgerschap op die verder gaat, die fundamenteler is. Dat is nu precies wat de grondleggers van het republikeinse laïcisme beoogden: de burger losrukken uit het particularisme met behulp van de universaliteit van de rechten. Het valt te betreuren, en daar eindig ik mee, mijnheer de Voorzitter, dat die fundamentele dimensie van het laïcisme niet expliciet genoemd wordt in zo'n belangrijk debat.

Lindholm
Mijnheer de Voorzitter, beste collega's, ik ben bang. Volgens het onderhavige verslag moet de EU meer bevoegdheden krijgen op juridisch gebied, onder andere met een Handvest van de grondrechten en de rechten van de Europese burger. Men wil de macht van het Europees Hof van Justitie uitbreiden, het civiel en strafrecht alsook de definitie van misdaad harmoniseren. Europol is een Europese politiële eenheid die operationele bevoegdheden dient te krijgen en bevelen kan geven aan nationale politiediensten. Het verslag wenst een Europees openbaar ministerie en nog zoveel meer.
Ik vestig er de aandacht op dat deze delicate kwesties die de soevereiniteit van de lidstaten betreffen en in de respectievelijke grondwetten van de verschillende landen geregeld moeten worden, niet het voorwerp zijn geweest van een debat of discussie in de publieke opinie. Het kan negatieve gevolgen hebben wanneer men overhaast te werk gaat en zowel de burgers als de nationale parlementen negeert. Waarom durven wij hier in het Europees Parlement geen duidelijke taal te spreken, een debat op gang te brengen, een signaal te geven dat een meerderheid van ons voorstander is van "de Verenigde Staten van Europa" . Waarom durven wij de discussie met de burgers en de nationale parlementen niet aan te gaan - ook al ben ik zelf geen voorstander van dit idee?
Het verslag-d'Ancona over drugs is vanuit Zweeds oogpunt beter te aanvaarden dan vele van de andere verslagen waarover we het hadden. Ik heb vier amendementen ingediend en ik hoop dat het Parlement en de Commissie ze zullen steunen, vooral amendement 2.

Van Dam
Mijnheer de Voorzitter, deze verslagen beogen een invulling te geven aan de manier waarop politie en justitie in de Europese Unie samenwerken. Collega Nassauer wijst terecht op het gebrek aan controle op Europol. Wat mij betreft, ligt de oplossing hiervoor met name bij de nationale parlementen en de Raad. Uitbreiding van Europol met onder andere politionele bevoegdheden lijkt mij helemaal geen goed idee gezien de huidige controleproblematiek.
Wat betreft het duidelijke verslag van collega Wiebenga, door het creëren van een open ruimte zonder binnengrenzen is inderdaad de noodzaak ontstaan tot gedeeltelijke harmonisatie van het strafrecht. Terecht geeft het verslag zelf al aan dat er geen Europees wetboek van strafrecht moet komen. Minder logisch, dat de rapporteur wel aandringt op een Europees openbaar ministerie. Zo een vergaande oplossing is echt niet nodig.
Over het verslag-Schmidt kan ik kort zijn. Ik ondersteun dat van harte. Met het verslag van collega Bontempi heb ik echter veel moeite. In een brei van woorden behandelt hij allerlei wijduiteenlopende onderwerpen. Op demagogische wijze stelt hij dat bij de burger weerzin zou bestaan tegen het ontbreken van Europese wetgeving op allerlei terreinen en het zogenaamd afschotten van nationale rechtsstelsels. Dat hij dit als oorzaak aanmerkt van georganiseerde misdaad en maatschappelijke problemen, is werkelijk stuitend. Er is geen dringende eis van de publieke opinie tot zoiets als een Europees burgerschap. Wel tot vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid. Op welke wijze dat tot stand komt, maakt de meeste burgers weinig uit. Dat dit alleen maar via Europees beleid zou kunnen, is dwaasheid.
Een ander voorbeeld is een Uniehandvest van mensenrechten. De zin daarvan ontgaat mij geheel, tenzij je een Europese grondwet wilt als begin van een Europese staat. Er is nog veel meer te noemen maar ik volsta ermee dat ik dit ongenuanceerde en bij vlagen demagogische, in elk geval warrige verhaal, niet zal steunen.

Lukas
Mijnheer de Voorzitter, de woorden van de Oostenrijkse keizer die de heer Schmid citeert zijn een rake schets van het voorstel van de Raad ter bestrijding van de kinderpornografie. De amendementen die we hebben ingediend zijn daarom een grote verbetering. Het getuigt van gebrek aan respect voor de menselijke waardigheid dat via het Internet pedofiele foto's en activiteiten ongebreideld worden verspreid. De moderne informatietechnologie wordt daardoor voor de mensheid een vloek in plaats van een zegen. Seksuele uitbuiting van kinderen en misbruik van het Internet door beroepsmisdadigers kunnen we alleen maar met succes bestrijden als de Europese Unie een gesloten front vormt. We moeten vooral de samenwerking tussen de lidstaten en met derde landen intensiveren.
Dat kan echter alleen maar als we bepaalde concepten in het strafrecht, zoals bijvoorbeeld de leeftijdsgrens, harmoniseren. Anders kunnen er werkelijk absurde situaties ontstaan. Op dit moment loopt bijvoorbeeld een Duitser die in België is veroordeeld omdat hij een kind had gemolesteerd vrij rond en wordt niet uitgeleverd omdat wat hij in België had gedaan in Duitsland niet strafbaar is. In deze twee landen geldt namelijk niet dezelfde leeftijdsgrens.

Andersson
Mijnheer de Voorzitter, ik zal mij concentreren op het verslag-d'Ancona. Om te beginnen wil ik de rapporteur danken. Wij hebben in dit Parlement al een aantal debatten aan de drugsbestrijding gewijd. Deze debatten waren soms zeer intensief en emotioneel. Ik moet zeggen dat dit verslag van mevrouw d'Ancona veel beter is dan de vorige verslagen over dit onderwerp. Ik vind dat het een goede basis vormt voor een objectief debat over het drugsbeleid. Dit betekent niet dat wij het in de toekomst over alle details eens zullen zijn. Wij komen immers uit verschillende landen met verschillende tradities. Ik vind bijvoorbeeld dat wij teveel belang hechten aan de zogenaamde harm reduction , terwijl ik persoonlijk meer aandacht zou besteden aan vroegtijdige maatregelen en preventieve acties. Ik ben het echter met de meeste standpunten van de rapporteur eens, bijvoorbeeld dat een commissaris belast moet worden met de opdracht een alternatief voor de gevangenisstraf te zoeken, omdat gevangenisstraf het drugsprobleem niet oplost, en een evaluatie van de bestaande behandelingsmethodes te maken. Wij weten immers dat er goede en slechte behandelingsmethodes zijn, maar er is een gebrek aan goede beoordelingen van de methodes.
Tenslotte vind ik dat we best trots mogen zijn op het resultaat dat wij, het Parlement en de Commissie, in deze zittingsperiode samen hebben bereikt op het gebied van synthetische drugs. Als er iets is dat wij in deze zittingsperiode samen hebben verwezenlijkt, dan is het wel de aanzet van de zeer belangrijke strijd tegen synthetische drugs. Ik dank hiervoor mijn collega's in het Parlement en in de Commissie.

Pirker
Mijnheer de Voorzitter, we voeren vandaag eigenlijk een debat in twee blokken over de veiligheid. Ik zou het over het eerste blok willen hebben, de drugs. Daar is een eenvoudige reden voor: meer dan vijf miljoen jongeren in de Europese Unie gebruiken op dit moment synthetische drugs. We stellen helaas in alle verslagen vast dat het gebruik van en de handel in drugs razendsnel toenemen. We moeten een efficiënte strategie ontwikkelen om het drugsmisbruik in de Europese Unie te bestrijden. We proberen dat ook wel, maar ons probleem is dat we zoveel tegelijk doen dat de burger door de bomen soms het bos niet meer ziet. Dit beleid valt onder drie pijlers, we hebben meerdere actieplannen en allerlei verslagen over dit probleem. Het is de hoogste tijd dat we met een stem spreken en een herkenbare strategie ontwikkelen.
Ik zou willen ingaan op een aantal punten die volgens mij de voornaamste zijn. Ten eerste moeten we proberen een duidelijk signaal te laten horen en niet spreken over ons drugsbeleid maar over ons antidrugsbeleid. Dat zouden we ook in onze verslagen over dit onderwerp moeten doen. Ten tweede moeten we nu en altijd verdedigen wat we ons hebben voorgenomen, namelijk dat we de productie, de verkoop en het gebruik van drugs ook in de toekomst niet willen liberaliseren of legaliseren. Het mag in de Europese Unie ook in de toekomst niet mogelijk zijn dat hasjiesj bij de sigarenwinkel en heroïne op recept te krijgen is. Nu niet en nooit niet.
Ten derde moeten we ons debat over drugs losmaken van iedere vorm van ideologie. We moeten zoeken naar pragmatische en efficiënte oplossingen, dat kan preventie betekenen of repressie of zelfs hulp voor verslaafden. De preventie moet vooral op school plaatsvinden, want daar bereiken we alle jongeren in de Europese Unie. Ik stel nogmaals voor vrijwillige acties te subsidiëren. Ik ben mevrouw de commissaris dankbaar voor haar toezegging dat ze dit zal ondersteunen. De scholen zouden zich bijvoorbeeld vrijwillig als drugsvrije zone kunnen bestempelen. We zouden ook de samenwerking met de chemische industrie kunnen verbeteren en uitbreiden om de handel in precursoren aan banden te leggen. Voor de repressie moeten we Europol meer mogelijkheden geven, de politie steunen, de justitiële samenwerking bevorderen en in het algemeen hulp bieden aan verslaafden.
Tenslotte moet in iedere strategie duidelijk zichtbaar worden dat Europa ook een veiligheidsgemeenschap is. Daarover maak ik me echter absoluut geen zorgen als ik verslagen lees zoals bijvoorbeeld dat van de heer Nassauer of de heer Wiebenga. Daar worden krachtige acties geëist en ik hoop ook dat er tijdens de buitengewone top van Tampere besluiten over nog meer krachtige acties zullen worden genomen.

Blak
Mijnheer de Voorzitter, wat ik te zeggen heb, is zeer eenvoudig. Het idee van een Europees openbaar ministerie moet geschrapt worden. Wij hebben geen gemeenschappelijk Europees strafrecht noch openbaar ministerie nodig. Men kan de criminaliteit even effectief bestrijden met de bestaande instrumenten zoals Europol en de overeenkomst inzake uitwijzing en onderlinge juridische bijstand. Wij kunnen de samenwerking tussen de lidstaten op het gebied van onderzoek en gerechtelijke vervolging uiteraard versterken, zonder dat wij per se uniforme regels en een Europees openbaar ministerie nodig hebben. Harmonisatie omwille van de harmonisatie is uit den boze. In werkelijkheid is het strafrecht in de lidstaten niet zo verschillend en is het mogelijk de verschillen met de bestaande intergouvernementele instrumenten te overwinnen. Efficiënt onderzoek is perfect mogelijk zonder supranationale organen. Europol is hiervan een goed voorbeeld en moet intergouvernementeel blijven. Het mag niet evolueren naar een Europese politieautoriteit met operationele bevoegdheden. In het verslag-Nassauer wordt voorgesteld dat Europol onder het gezag van de Commissie komt met uitgebreide controlebevoegdheid voor het Parlement. Dat is echt een slecht idee. In principe moeten de nationale parlementen controle op Europol uitoefenen, hoewel het de vraag is of zij zich daarvan bewust zijn. Daarom is het misschien een goed idee dat Europol ook verslag uitbrengt aan het Europees Parlement, dat zijn controlebevoegdheid au sérieux neemt. Het toezicht op de registers met persoonsgegevens moet door de bevoegde nationale autoriteiten worden uitgeoefend. Europol valt onder intergouvernementele samenwerking en het Verdrag van Amsterdam sluit gelukkig elke poging om de politiële samenwerking supranationaal te maken uit.

Thors
Mijnheer de Voorzitter, het is belangrijk dat het Parlement een wakend oog houdt op de activiteiten die onder de derde pijler vallen. Daarover zijn wij het roerend eens. Ik denk echter dat in het verleden reeds voldoende gebleken is hoe moeilijk dit is, vooral met onze beperkte bevoegdheden. Het stuit mij vaak tegen de borst wanneer ik zie dat een werkgroep van de Raad aanbevelingen behandelt, terwijl wij pas bij de tenuitvoerlegging zien wat zij in werkelijkheid betekenen. Ik denk dat we dit ook zullen meemaken met het voorstel betreffende telefoonbewaking. In dit opzicht is de houding van de Raad doorslaggevend. Onze rechten moeten gerespecteerd worden en wij moeten de tijd krijgen om invloed uit te oefenen.
Een aanbeveling die momenteel behandeld wordt, gaat over de omgekeerde bewijslast inzake de inbeslagneming van eigendom die op criminele wijze verworven is. Ik ben bang dat op dit vlak zeer "soepele" regels worden aangenomen, waardoor de rechten van de burger niet meer gewaarborgd zijn. Zelfs mijn land, Finland, schijnt deze aanbeveling nu te steunen.
Rapporteur Bontempi wil ook dat wij het voorstel inzake een Europees Handvest van mensenrechten onderzoeken en dat de EU een dergelijk handvest opstelt. Het Duits voorzitterschap heeft dit ook reeds voorgesteld. Mijn standpunt hierover is: laat ons dit overwegen, maar daarbij niet te hard van stapel lopen. Naar mijn mening is er geen behoefte aan nieuwe instrumenten, maar wel aan een efficiënter gebruik van de bestaande. Ik zou graag zien dat het Europees Sociaal Handvest een deel van onze regelgeving wordt en dat wij voor de opvolging ervan efficiëntere mechanismen tot stand brengen.
Tenslotte hoop ik, zoals al mijn collega's, dat de buitengewone top in het Finse Tampere een succes wordt en dat er concrete beslissingen genomen worden. Wij hebben geen lange actieprogramma's nodig, maar concrete en evenwichtige maatregelen, die de gewone, goede burgers tot voordeel strekken.

Matikainen-Kallström
Mijnheer de Voorzitter, de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam volgende maand geeft de Unie veel meer speelruimte om actief de slagvaardigheid van de interne markt te vergroten. Dat is een goede zaak. Het probleem is echter dat de lidstaten van de Unie nog geen duidelijke visie hebben over hoe de samenwerking in het kader van de derde pijler het meest effectief kan worden ontwikkeld. De verschillen tussen de criteria die de lidstaten hanteren bij de controle aan de buitengrenzen van de Unie zijn ongeoorloofd groot.
De problemen die in de interne markt welig tieren, zoals de groei van de drugshandel en de toenemende verscheidenheid van het drugsaanbod, de mensensmokkel en de gebrekkige controle aan de buitengrenzen van de Unie - wat een gemeenschappelijke oorzaak van alle problemen is -, vereisen een grotere rol van Europol dan in het Verdrag van Amsterdam is vastgelegd. Europol mag niet slechts een bureaucratisch bestuursorgaan blijven.
Als we niet in staat zijn de Europese samenwerking op het gebied van politie en douane te intensiveren, gaat de interne markt geen zonnige toekomst tegemoet, vooral omdat bijvoorbeeld de toekomstige uitbreiding naar het oosten hoe dan ook extra druk en ongehoorde problemen met zich meebrengt, zowel voor de controle aan de buitengrenzen van de Unie als voor de strijd tegen de georganiseerde misdaad. Europol moet uitgebreide bevoegdheden krijgen bij de coördinatie van onderzoek, zodat ze de mogelijkheid heeft alle Europese staten, met inbegrip van de kandidaat-landen uit Oost-Europa, meteen na de inwerkingtreding van het Verdrag bij de samenwerking te betrekken.

Gradin
Mijnheer de Voorzitter, uit het debat van vanavond blijkt dat we nog veel werk voor de boeg hebben op het gebied van binnenlandse zaken en justitie. Het nieuwe Verdrag treedt binnenkort in werking. Het geeft ons een ambitieus streefdoel, namelijk de instandhouding en ontwikkeling van Europa als ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid.
De combinatie van de begrippen vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid geeft een duidelijke en eenvoudige aanwijzing voor de organisatie van onze toekomstige werkzaamheden. De samenwerking moet zich concentreren op de dagdagelijkse levensomstandigheden van de mensen. De moeilijkheid hierbij is dat deze dingen zeer verschillende actiegebieden omvatten. Daarom moeten onze doelstellingen afgestemd worden op elke vorm van samenwerking afzonderlijk. Dit is een delicate taak en ik hoop dat het in het najaar een van de hoofdpunten op de agenda van de top in Tampere zal zijn.
Het verslag-Bontempi vormt een belangrijke bijdrage. Het bevestigt dat wij moeten wennen aan de idee van een gemeenschappelijk strafrechtelijk gebied in Europa. Ik begroet dat rapporteur Bontempi in zijn verslag de rechten van het individu heeft beklemtoond.
Het nieuwe Verdrag betekent vooruitgang op een aantal gebieden. Schengen wordt bijvoorbeeld opgenomen in de EU-samenwerking, het vrije verkeer van EU-burgers wordt hopelijk eindelijk een realiteit. In Europa mag vrijheid niet alleen aan EU-burgers voorbehouden zijn. Vrijheid moet gelden voor ieder, die legaal bij ons verblijft en woont. Dit is een belangrijke politieke boodschap met potentiële gevolgen op lange termijn voor alle aspecten van de toekomstige samenwerking. Ik hoop dat het Parlement het met mij eens is.
Bovendien betekent vrijheid meer dan vrij verkeer alleen. Vrijheid betekent ook het recht om te leven in een maatschappij die effectief ingrijpt wanneer iemand zich boven de wet stelt. De Europese gedachte veronderstelt daarom dat alle lidstaten vertrouwen hebben in elkaars vermogen de georganiseerde misdaad op een efficiënte manier aan te pakken. Dat is ook de bedoeling van Europol. Het mandaat van Europol is ruim opgevat. Het biedt ons de lang verwachte instrumenten in de strijd tegen de georganiseerde misdaad. Rapporteur Nassauer wijst in zijn verslag op de noodzaak om Europol snel meer operationele bevoegdheden te geven. Ik ben het met hem eens dat Europol op termijn meer bevoegdheid moet krijgen om zo efficiënt mogelijk met de nationale politie- en douaneautoriteiten te kunnen samenwerken. Het Verdrag van Amsterdam biedt deze mogelijkheid.
Eerst is het belangrijk dat Europol zijn mandaat volop begint uit te oefenen. Zijn geloofwaardigheid hangt in sterke mate af van de meerwaarde die deze organisatie de recherche en de douane in de lidstaten kan bieden. Hoe meer misdaadonderzoeken met de hulp van Europol opgehelderd kunnen worden, des te nuttiger zal Europol blijken. Een ander probleem is de vraag hoe men in de toekomst controle zal uitoefenen op de organisatie. De ervaringen van de lidstaten zijn op dit gebied zeer verschillend. Bij de uitwerking van een volgend verdrag moet dit probleem beslist opgelost worden.
Wanneer we het over georganiseerde misdaad hebben, gaat het ook over strafrechtelijke samenwerking. Wanneer de taak van de politie en de douane volbracht is, moeten de openbare aanklagers, advocaten en rechters het overnemen. De nationale regels op strafrechtelijk gebied lopen sterk uiteen. Een crimineel feit in een bepaalde lidstaat is niet noodzakelijk een misdaad in een andere lidstaat. De definitie van bijvoorbeeld georganiseerde misdaad of de leeftijd waarop men bij kinderen van seksueel misbruik spreekt, zijn verschillend. Daarbij komt dat er tussen de rechtbanken nauwelijks samenwerking bestaat. Wij kennen een aantal voorbeelden, vooral op het gebied van fraude, waar dit gebrek aan samenwerking door internationale misdaadorganisaties uitgebuit is. Ik ben het daarom met afgevaardigde Wiebenga eens dat wij hiervoor een oplossing moeten zoeken. Wij moeten de bestaande achterpoortjes gewoon blokkeren. Ik ben van oordeel dat wij het in de eerste plaats eens moeten worden over de soorten misdaad die in alle lidstaten als ernstige criminaliteit beschouwd moeten worden. Corruptie, mensenhandel, drugshandel, verkrachting, seksuele uitbuiting van kinderen en terrorisme zijn enkele voorbeelden van criminele feiten die met gelijkwaardige, vaststaande straffen gesanctioneerd moeten worden. Het Verdrag van Amsterdam biedt ons de mogelijkheid om tenminste minimumregels vast te stellen.
Even belangrijk is dat de procedureregels in een geïnternationaliseerd juridisch milieu functioneren. Het is zaak dat onze gerechtelijke autoriteiten effectiever samenwerken, ondanks de bestaande verschillen. Op die manier wordt de toegang tot het rechtssysteem voor de EU-burger gemakkelijker, ongeacht in welk land hij zich bevindt.
Het verslag-Wiebenga over de strafprocedures, het Corpus Juris, schetst een model voor een effectievere samenwerking tussen de rechtssystemen in de EU. De bescherming van de financiële belangen van de Gemeenschap staat hierin centraal. In het verslag wordt een verregaande harmonisatie op strafrechtelijk gebied voorgesteld alsook de oprichting van een Europees openbaar ministerie voor de bestrijding van schendingen van de financiële belangen van de Unie. Het Corpus Juris-model is ambitieus en velen zullen het allicht irrealistisch vinden. Ik persoonlijk vind het te vroeg om het Corpus Juris nu reeds over te nemen. Ik vind dat we eerst moeten afwachten wat de resultaten van de lopende follow-up-studie zijn. Ik ben het met de rapporteur eens dat de samenwerking tussen de openbare ministeries en de onderzoeksrechters binnen de Unie verbeterd moet worden.
Tijdens de voorbije maanden zijn wij een aantal keren opgeschrikt door onthullingen in verband met kinderpornografie op het Internet. Jongens en meisjes worden op de meest afschuwwekkende manier misbruikt. Om deze kinderen te beschermen moeten wij dergelijke criminele activiteiten met alle macht tegengaan. Het is daarbij ook belangrijk dat het Internet gezuiverd wordt. Dit unieke communicatie- en informatiemiddel moet zoveel mogelijk vrij zijn van kinderpornografie. Het verslag-Schmid beschrijft de moeilijkheden waarmee we hierbij geconfronteerd worden. Meer middelen en een betere samenwerking tussen de politiediensten zijn onvoldoende. De samenwerking tussen de autoriteiten en de Internetindustrie moet verdiept worden. Er moeten zo snel mogelijk ervaringen en technische kennis worden uitgewisseld om homepages met kinderpornografie van het Internet te halen.
De in het najaar van 1998 aangenomen gemeenschappelijke maatregel is bedoeld om deze samenwerking te verbeteren en beklemtoont het belang van de samenwerking tussen industrie en openbare autoriteiten. De lidstaten nemen voorts de taak op zich om te onderzoeken welke bijzondere eisen aan de aanbieders van Internetdiensten gesteld kunnen worden. Wij moeten er ook voor ijveren dat gemeenschappelijke programma's zoals STOP en het actieplan tegen misbruik van Internet ten volle benut worden om de samenwerking in het kader van gemeenschappelijke acties te verbeteren.
Ik ben het met rapporteur Schmid eens dat we verder kunnen gaan. Ik denk in de eerste plaats aan de mogelijkheid om het gebruik van kinderpornografie in alle lidstaten als een criminele activiteit te beschouwen en om een gemeenschappelijke leeftijdsgrens voor de definitie van het begrip kind in te voeren. Ik ben mij ervan bewust dat dit gemakkelijker gezegd is dan gedaan. Anderzijds weet ik dat het juridisch geweten van Europa krachtige maatregelen vereist tegen alles wat kinderen uitbuit. De voorwaarden om de grenzen te verleggen moeten dan ook zeer gunstig zijn.
Om af te ronden wil ik nog iets zeggen over het verslag-d'Ancona en de strijd tegen drugs. Het huidige actieplan van de Unie loopt dit jaar ten einde. De Europese Raad heeft de Commissie gevraagd een nieuw actieplan op te stellen. Wij hebben er afgelopen winter aan gewerkt en zijn er ongeveer mee klaar. Ik hoop dat we ons voorstel binnenkort kunnen voorleggen, ondanks de huidige omstandigheden.
Mevrouw d'Ancona legt in haar verslag vooral de nadruk op preventieve maatregelen. Dit is ook in het voorstel van de Commissie een belangrijk thema en sluit aan bij de richtsnoeren die vorige zomer op de speciale bijeenkomst van de Verenigde Naties in verband met drugs zijn vastgesteld. Wij zullen ook veel aandacht besteden aan wat wij een geïntegreerde en globale strategie noemen. Geïsoleerde maatregelen zijn niet voldoende, hoe goed ze ook ten uitvoer worden gelegd. Alles wat we op dit gebied doen, moet met elkaar verband houden en een eenheid vormen. De preventieve acties moeten bijvoorbeeld de weg effenen voor de maatregelen ter bestrijding van misdaad in het drugmilieu en drugsverslaving. Een restrictief uitgangspunt moet altijd gepaard gaan met een sterk sociaal engagement. Uiteraard moeten de lidstaten, wanneer zij maatregelen nemen, rekening houden met de gevolgen voor de internationale samenleving.
Het drugsprobleem moet een prioriteit blijven. De mensen verwachten ook van de Unie duidelijke signalen over de manier waarop wij de uitdagingen van onze tijd aannemen. Het is daarom belangrijk dat alle instellingen van de Unie zich met hart en ziel engageren. Ik weet dat mevrouw d'Ancona ook tevreden is over de samenwerking tussen de instellingen die het Parlement, de Commissie en de Raad de laatste jaren op het gebied van drugsbestrijding tot stand hebben gebracht. In haar verslag wijst ze op de noodzaak van een goede samenwerking en de coördinatie van alle acties. Ik ben het hier volkomen mee eens en hoop ten zeerste dat de opgebouwde samenwerking tijdens de komende jaren verder ontwikkeld zal worden.

De Voorzitter
Dank u, mevrouw de commissaris.
Het gecombineerd debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

Immigratie, asielrecht en integratie van vluchtelingen
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende verslagen:
A4-0143/99 van mevrouw Reding, namens de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken, over de strategienota inzake migratie en asiel (9809/2/98 - C4-0051/99-99/0905CNS)); -A4-0138/99 van de heer Pirker, namens de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken overI.het ontwerp van Akte van de Raad tot vaststelling van het protocol bij de overeenkomst betreffende de oprichting van "Eurodac" voor het vergelijken van vingerafdrukken van asielzoekers enII.het ontwerpprotocol, opgesteld op grond van artikel K.3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, bij de overeenkomst betreffende de oprichting van "Eurodac" voor het vergelijken van vingerafdrukken van asielzoekers (12298/98 - C4-0673/98-98/0916(CNS)); -A4-0115/99 van mevrouw Zimmermann namens de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken overI.het voorstel voor een besluit van de Raad tot vaststelling van een communautair actieprogramma ter bevordering van de integratie van vluchtelingen (COM(98)0731- C4-0049/99-98/0356(CNS)); II.het voorstel voor een besluit van de Raad inzake een gemeenschappelijk optreden, door de Raad vastgesteld op grond van artikel K.3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, tot vaststelling van maatregelen voor de verstrekking van praktische steun bij de opvang en de vrijwillige terugkeer van vluchtelingen, ontheemden en asielzoekers (COM(98)0733 - C4-0050/99-98/0357(CNS)); -A4-0118/99 van mevrouw Terrón i Cusí namens de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken over het ontwerp van een gemeenschappelijk optreden, door de Raad vastgesteld overeenkomstig artikel K.3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, inzake de instelling van een alarmsysteem met het oog op uitwisseling van informatie over illegale immigratie en mensensmokkel (5001/99 - C4-0046/99-99/0909(CNS)).
Reding
 Mijnheer de Voorzitter, bij iedereen die het tot nu toe nog niet had begrepen zijn in de afgelopen weken de ogen ongetwijfeld opengegaan.
Het drama van die honderdduizenden mensen die gedwongen zijn Kosovo te ontvluchten heeft duidelijk laten zien dat het immigratiebeleid in het algemeen - en het asielbeleid in het bijzonder - niet langer kan worden opgelost door individuele naties. De Europeanen zullen deze ernstige problematiek slechts gemeenschappelijk, allemaal samen, het hoofd kunnen bieden. Maar het is niet voldoende om geleerde en plechtige verklaringen af te leggen. Die moeten dan ook nog gevolgd worden door feiten, door concrete politieke acties. En dat is nu precies waar de schoen wringt.
In de optiek van het Verdrag van Maastricht, dat slechts lichtjes gecorrigeerd wordt door het Verdrag van Amsterdam, zijn het de regeringen die tot taak hebben het politieke initiatief te nemen op het gebied van immigratie- en asielbeleid. Welnu, het intergouvernementele beleid werkt niet. Ruim twintig overeenkomsten of gemeenschappelijke actieplannen zijn ondertekend. Die wachten erop geratificeerd te worden, tot dusverre tevergeefs. Ze zijn dus ondoeltreffend, nutteloos.
Wat nog erger is, de tekst die ons in de crisis in Kosovo veel geholpen zou hebben, in dit geval "het gemeenschappelijk optreden inzake tijdelijke bescherming voor ontheemden die door een conflict werden verjaagd" , is nog altijd niet goedgekeurd door de Raad. Op die manier zal het beleid zeker niet efficiënt kunnen functioneren in Europa.
Op het gebied van immigratie- en asielbeleid is het het gebrek aan Europa, de onmogelijkheid om communautaire beslissingen te nemen met gekwalificeerde meerderheid van stemmen, die een hinderpaal vormt.
Het is dus positief dat het Oostenrijks voorzitterschap van de Raad het debat heropend heeft door een strategienota over het beleid van de Unie op het gebied van immigratie en asiel te presenteren. In de optiek van dat toekomstige beleid, dat - naar wij hopen - tijdens de buitengewone Raad van Tampere zijn adelbrieven zal krijgen, in de optiek van dat beleid dus stelt het Parlement zijn standpunten op dit gebied voor.
Allereerst willen wij niet dat men immigratie en asiel door elkaar haalt. Het recht om politiek asiel aan te vragen is een fundamenteel recht dat gebaseerd is op de Conventie van Genève. Daar zal men niet van kunnen afwijken. Daarentegen zouden we moeten komen tot een zekere harmonisering van de omstandigheden van opvang, tot een rationalisering en bespoediging van de procedures voor de behandeling van aanvragen, tot solidariteit tussen de lidstaten voor wat betreft de verdeling van vluchtelingen en van de lasten die voortvloeien uit een massale instroom van ontheemden. Maar wat men ook doet, het recht om politiek asiel aan te vragen is een fundamenteel mensenrecht waarvan in geen geval mag worden afgeweken. Voor wat betreft migratiestromen voor arbeidsdoeleinden moeten we alle pogingen steunen die erop gericht zijn legale immigranten volledig te integreren in die maatschappij waaraan zij een positieve bijdrage leveren.
Illegale immigratie is een heel ander geval, dat efficiënt moet worden bestreden, vooral voor wat betreft de criminele uitvloeisels ervan. De netwerken voor illegale immigratie evenals de mensenhandel zijn nieuwe actiegebieden van de grote georganiseerde misdaad. De Europese landen zullen slechts in staat zijn die zeer mensonterende criminaliteit een halt toe te roepen wanneer zij hun middelen voor een efficiënte bestrijding daarvan met elkaar delen.
Dames en heren, beste collega's, het immigratie- en asielbeleid is een kwestie van toekomst. Ofwel zullen wij er samen in slagen de problematiek aan te pakken en efficiënte oplossingen voor te stellen, ofwel lopen wij het risico van een mislukking. Het Europees Parlement wil zo'n mislukking niet. Het stelt dus een efficiënt en haalbaar actieplan voor en verwacht van de regeringen dat zij optreden en het in de praktijk brengen.

Pirker
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, in mijn verslag behandel ik het "Eurodac" -systeem. "Eurodac" zou ons in staat moeten stellen de vingerafdrukken van asielzoekers te nemen en te vergelijken. Daarmee willen we drie dingen bereiken. Ten eerste willen we in staat zijn misbruik doeltreffend te bestrijden. We stellen namelijk vast dat steeds meer vluchtelingen meerdere asielaanvragen indienen. Wat daar gebeurt is misbruik van sociale regelingen. Bovendien stellen we vast dat steeds meer criminelen asiel aanvragen om aan het vreemdelingenrecht te ontsnappen. We zien ook dat steeds vaker personen illegaal de grens oversteken en dan een asielaanvraag indienen als ze opgepakt worden.
Naast de bestrijding van misbruik willen we er ten tweede indirect voor zorgen dat de lasten eerlijk verdeeld worden. Dat stemt ook overeen met de toepassing van het Verdrag van Dublin. Daarin wordt bepaald dat vluchtelingen asiel kunnen aanvragen in het eerste land waar ze veilige grond onder de voeten hebben. Dat land is dan verplicht de hele asielprocedure af te werken.
Ten derde, en dat is essentieel, willen we het aantal asielaanvragen reduceren, de procedures sneller afwerken en het geld dat beschikbaar is gericht gebruiken voor de echte asielzoekers. Zo kunnen we ervoor zorgen dat de echte vluchtelingen, de mensen die onze steun nodig hebben, snel alle hulp krijgen.
Wat was de aanleiding voor dit verslag? De Eurodac-overeenkomst zelf lag al lang op tafel. De Raad stemde er ook mee in. Het document is echter niet ondertekend en kon dus ook niet worden geratificeerd. Desondanks hebben de deskundigen zich afgevraagd of het mogelijk was het systeem uit te breiden en ook de vingerafdrukken van illegalen te nemen die aan de grens of in het land worden opgepakt. Zo zou kunnen worden vastgesteld of de betrokken persoon elders al een asielaanvraag had ingediend. Ook dat zou nuttig zijn voor de toepassing van het Verdrag van Dublin.
Het protocol en de overeenkomst hebben ertoe geleid dat het Parlement om een advies is gevraagd. Dat advies moest vrij snel worden afgegeven, hoewel de overeenkomst niet geratificeerd was en de Raad had vastgesteld dat er na de inwerkingtreding en toepassing van het Verdrag van Amsterdam waarschijnlijk toch een nieuwe verordening van de Commissie en de Raad zou moeten komen. Het Parlement heeft dit in de commissie besproken en was unaniem van mening dat wij desondanks een advies moesten afgeven, en wel om de eenvoudige reden dat de Commissie de ideeën van het Parlement dan meteen zou kunnen verwerken in haar voorstel op basis van het verdrag van Amsterdam.
Daarom heb ik een verslag geschreven dat twee keer behandeld is. Op 16 maart is erover gestemd, en toen lag de situatie plotseling anders, de socialistische fractie, de Groenen en andere afgevaardigden hadden plotseling redenen om het tegendeel te willen. Plotseling wilde men namelijk geen verslag meer en stemde daarom tegen mijn tekst. Als rapporteur neem ik nota van het resultaat van de stemming in de commissie, hoewel ik die mening niet deel. Net als de hele commissie in de eerste fase ben ik ook nu nog van mening dat "Eurodac" een zinvolle maatregel is ter bestrijding van misbruik.
Staat u mij toe nu als afgevaardigde van het Parlement en lid van de Fractie van de Europese Volkspartij - en niet als rapporteur - nog even een aantal opmerkingen hierover te maken. Wat aan het einde van het debat gebeurd is beschouw ik als een treurig spektakel. De sociaal-democratische fractie en anderen hebben een knieval gemaakt voor hun linkse achterban, zij waren niet bereid een duidelijk geluid te laten horen, te verklaren dat iedere vorm van misbruik van het asielrecht absoluut moet worden bestreden. Het zou toch duidelijk moeten zijn dat we gebruik moeten maken van de bevoegdheid van het Parlement de Commissie van tevoren voorstellen voor te leggen om onze positie op het gebied van het aanvragen van asiel, het volgen van de procedure en het bestrijden van misbruik kracht bij te zetten.
Tenslotte wil ik nog een beroep doen op het gezond verstand van de leden van dit Parlement: steunt u morgen tijdens de stemming het voorstel van de Raad, laat een duidelijk geluid horen over het verdelen van de indirecte lasten en de bestrijding van misbruik.

Zimmermann
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, de twee voorstellen van de Commissie komen op een moment waar op zorgwekkende wijze duidelijk wordt hoe belangrijk het asielbeleid voor de Europese Unie is. Ze gaan over alle fasen die een vluchteling in de Unie doorloopt: de opname, het verblijf en de terugkeer naar zijn land van herkomst. Helaas zal het gemeenschappelijk optreden niet nog voor de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam door de Raad worden goedgekeurd. Dat betekent dat de Commissie op basis van het nieuwe Verdrag een voorstel voor een verordening of een richtlijn moet voorleggen, want het instrument van het gemeenschappelijk optreden zal dan niet meer bestaan. Daar was de Commissie tot nu toe ook heel goed op voorbereid.
Ik heb echter ingrijpende amendementen ingediend op het actieprogramma voor de integratie van vluchtelingen. Ze hebben betrekking op twee categorieën, de doelstellingen en de acties van de Gemeenschap, en worden ook door deskundigen met nadruk begroet. We moeten precies weten wat we met integratie bedoelen. Hebben alleen erkende vluchtelingen recht op integratiemaatregelen, of ook diegenen die maar kort blijven? Tenslotte kunnen deze integratiemaatregelen ook heel zinvol zijn voor het goede verloop van de vrijwillige terugkeer naar het land van herkomst. Daar ligt ook het verband tussen het actieprogramma en het gemeenschappelijk optreden.
Daarom is het ons eerste doel bij de integratie dat de vluchtelingen in het land van opname een zelfstandig leven kunnen leiden en actief deel kunnen nemen aan het sociale leven. Daarom geven wij de voorkeur aan maatregelen die een eigen inkomen opleveren en aan acties waarbij zowel de vluchtelingen als onze burgers betrokken zijn. Daarom hoop ik dat mijn amendementen morgen worden aangenomen en het voorstel wordt goedgekeurd.
Ik zou graag nog een aantal principiële opmerkingen willen maken. De Kosovo-crisis toont wel aan dat het gemeenschappelijk asiel- en migratiebeleid dringend nodig is. Er zijn te veel vragen onbeantwoord, dat maakt het moeilijk snel te reageren op de ellende van de vluchtelingen. We hebben ten eerste geen definitie van het begrip vluchteling. Over de vluchtelingen uit Kosovo hoeven we het echter niet te hebben, zij worden vervolgd vanwege hun etnische afkomst en zijn dus zeker vluchtelingen volgens het Verdrag.
Ten tweede wil ik iets zeggen over de tijdelijke bescherming. Als de Raad het voorstel van de Commissie niet te lang in een la had laten liggen zouden we de vluchtelingen uit Kosovo nu anders kunnen behandelen. De tragedie in Kosovo toont ook aan dat een asielbeleid onder het vaandel van "bestrijding van illegaal verblijf" niets met de werkelijkheid te maken heeft. We moeten weer veel sterker de nadruk leggen op de internationale solidariteit en op wat de vluchtelingen zelf nodig hebben. We moeten vooral verhinderen dat de Balkan, waar in deze eeuw al een oorlog is begonnen, door deze tragedie een kruitvat wordt. Als de vluchtelingen in de regio worden opgevangen zal dat niet alleen veel geld kosten, er zal ook veel coördinatiewerk moeten worden verricht. Dat kost veel energie, maar het is belangrijk als we deze mensen werkelijk willen helpen. Volgens mij kan dat ons alleen maar lukken als we het samen op het Europese niveau aanpakken.
Een dergelijke actie kan ook alleen maar slagen in nauwe samenwerking met de betrokken personen. Uit de Kosovo-crisis blijkt dat de Conventie van Genève over vluchtelingen geenszins verouderd is. Daarin worden nu net die kwesties geregeld waarover de lidstaten het ook nu nog niet eens kunnen worden. Dat gemarchandeer van de rijke Europese landen over het opnemen van niet eens tien procent van de mensen die op de Balkan rondzwerven, één op de tien, wat is het nu helemaal, het is beschamend!

Terrón i Cusí
Mijnheer de Voorzitter, ik voer het woord als rapporteur en als rapporteur voor advies over twee verschillende verslagen.
Ten eerste wil ik mij bezighouden met het ontwerp van een gemeenschappelijk optreden van de Raad inzake de instelling van een systeem voor vroegtijdige waarschuwing met het oog op de uitwisseling van informatie over illegale immigratie en mensensmokkel.
Vanuit ons standpunt gezien komt dat er eigenlijk op neer het besluit van 1992 over de oprichting van het Centrum voor informatie, beraad en gegevensuitwisseling als clearing-house in zaken van grensoverschrijding en immigratie ook van toepassing te verklaren op de zogenaamde uitbreidingslanden, en de werkzaamheden van het centrum te richten op het snel opsporen van mogelijke gevallen van, naar wij vermoeden, massale immigratie.
In 1992 heeft het Parlement zich al kritisch getoond over de oprichting van dit informatiecentrum. CIREFI zou toen volgens het Parlement al een rol moeten spelen met betrekking tot illegale immigratie en mensensmokkel.
Indien zij ertoe in staat zijn, moeten de uitbreidingslanden met dit voorstel samenwerken. Evenals toentertijd bij de oprichting van het centrum het geval was, wekt dit bij mij nogal wat twijfels. Ten eerste valt het moeilijk te begrijpen waarom de Commissie niet bij deze werkzaamheden betrokken is en naarmate de ratificatie van het Verdrag van Amsterdam haar voltooiing nadert, is dat nog moeilijker te begrijpen. In dit verband roept ook de nieuwe mededeling twijfels op. Maar niet alleen hierdoor twijfel ik aan de doelmatigheid en de noodzaak van het voorstel.
Op de eerste plaats, mijnheer de Voorzitter, vraag ik mij af welke informatie wij willen vergaren, hoe wij dat willen doen en of wij dan niet weten wat er rondom ons gebeurt. Dat verbaast mij. Ik geloof dat er echt niets voorspelbaarder was dan de humanitaire crisis die wij op ons tv-scherm kunnen zien. Niets was voorspelbaarder dan de crisis die wij in Europa en in Kosovo meemaken. Niets is voorspelbaarder dan het feit dat de komende maanden bij goed weer de Straat van Gibraltar en de Middellandse Zee opnieuw heel wat mensen zullen opslokken die met wrakken van bootjes de oversteek wagen. Als ik u dat al zeg, hoeven daarvoor niet allerlei alarmsystemen in werking gesteld te worden.
Hoe dan ook, wij weten dat het onderwerp illegale immigratie zorgen baart en dit Parlement wil zijn verantwoordelijkheid nemen. Ik heb al eerder gezegd dat het gebrek aan samenwerking met de Commissie ons bevreemdt. De Commissie heeft toch Eurostat tot haar beschikking en binnenkort ook het Schengen-informatiesysteem of het Europees informatiesysteem. Ik denk dat deze activiteiten daar perfect in zouden passen en bovendien zouden wij dan geen overlapping van taken, functies en structuren hebben.
Vanwege al deze twijfels over wat er gebeurt met dit ontwerp van gemeenschappelijk optreden en over het centrum zelf, heb ik er serieus over gedacht dit voorstel gewoonweg te verwerpen. Maar, zoals ik u al heb gezegd, wij zijn ons bewust van het dramatische probleem waartoe illegale immigratie en mensensmokkel in Europa leiden. Daarom vragen wij de Raad, gelet op het Verdrag van Amsterdam, binnen een jaar een nieuwe ontwerpverordening in te dienen. Voorts vragen wij de Raad, samen met de Midden- en Oost-Europese landen, het Middellandse-Zeegebied onder de geografische werkingssfeer van deze nieuwe ontwerpverordening te laten vallen.
En nu, mijnheer de Voorzitter, zou ik willen spreken over het verslag van mevrouw Reding dat gaat over de strategie inzake migratie en asiel en over mijn advies daarbij.
Op de eerste plaats wil ik de rapporteur oprecht dankzeggen voor haar werk en haar vermogen om in zo'n kort tijdsbestek een dergelijk omstreden verslag er met succes door te krijgen. Ik denk dat de leden van deze Vergadering haar uit de grond van hun hart danken voor het feit dat wij ons zo snel, en voordat onze werkzaamheden ten einde lopen, over dit thema kunnen uitspreken.
Ik verwelkom het document van de Raad, vooral omdat het een impuls betekent voor een debat dat in de Europese instellingen en tussen de Europese instellingen en de burgers van de Unie gevoerd moet worden.
Ik wil er namens de commissie buitenlandse zaken op wijzen dat het immigratiebeleid en de behandeling die de legale immigranten in onze Europese Unie beschoren is feitelijk steeds belangrijker worden in onze betrekkingen met derde landen. Ik zou u de gesprekken die wij met de landen rond de Middellandse Zee voeren voor het ondertekenen van de associatieovereenkomsten als voorbeeld kunnen noemen. Daarom lijkt het mij een goede zaak dat migratiestromen niet alleen door overwegingen van binnenlands beleid bepaald worden, maar dat er ook met ander beleid van de Unie rekening gehouden wordt, zoals het gemeenschappelijk buitenlands beleid of het ontwikkelingsbeleid.
De dialoog met derde landen is belangrijker dan dwang en repressieve maatregelen of maatregelen waarmee wij onze standpunten aan andere landen opleggen. Deze dialoog moet gepaard gaan met ontwikkelingsmaatregelen waarbij ook de immigranten betrokken zijn. Zij sturen immers een groot gedeelte van hun inkomen naar hun familie en voor die families en voor de ontwikkelingslanden zelf is dat al een belangrijke vorm van hulp. Het belang van deze dialoog wordt ook door dit document bevestigd.
Er staan een aantal zaken in die mij minder bevallen, en hierbij spreek ik eerder namens mijn fractie dan namens de commissie buitenlandse zaken. Hoewel wij blij zijn met dit document, zouden wij het net als bij het voorgaande thema veel prettiger hebben gevonden als de Raad een stevige impuls had gegeven door goedkeuring te verlenen aan de documenten die de Commissie de afgelopen maanden, zo niet jaren, op tafel heeft gelegd.
Ik doel hierbij op het ook al door anderen genoemde Verdrag inzake de bescherming van ontheemden, dat wij hard nodig hebben. Ook doel ik op het Verdrag inzake de toelating van onderdanen van derde landen. Wij zouden toch liever een consequent gebaar hebben gezien waarmee deze maatregelen werden gesteund en goedgekeurd, in plaats van een beschouwing, ofschoon wij die verwelkomen.
Wij hebben kunnen zien dat wij een asielbeleid en ook een immigratiebeleid nodig hebben. De geringe tijd die mij nog rest, wil ik gebruiken om de Fractie van de Europese Volkspartij te verzoeken in het kader van het debat dat de Raad hier start alstublieft voor het amendement te stemmen dat vraagt om het regelen van de rechten van de burgers uit derde landen die wettig in de Europese Unie verblijven. Dat lijkt mij een belangrijke zaak en het is ook consequent ten opzichte van het amendement dat deze Vergadering aangenomen heeft bij het Verdrag inzake de toelating van onderdanen van derde landen.

Zimmermann
Mijnheer de Voorzitter, als rapporteur van de Commissie juridische zaken en rechten van de burger was het mijn taak de juridische aspecten van het aanvullend protocol op de Eurodac-overeenkomst te behandelen. Het eerste probleem in dat verband was dat we niet weten wat de Raad vindt van het advies van het Europees Parlement over deze overeenkomst. Het Parlement heeft daarin tenslotte fundamentele maatregelen geëist ter verbetering van de gegevensbescherming, die voor het aanvullend protocol minstens even belangrijk zijn.
Het tweede probleem is vervolgens de vraag of het feit dat iemand illegaal het land is binnengekomen of er illegaal verblijft op zich al voldoende reden is voor een zo drastische inbreuk op zijn persoonlijke integriteit. Wat dat betreft ben ik het volkomen oneens met de heer Pirker, die net het woord heeft gevoerd. Tenslotte worden de vingerafdrukken van deze mensen niet alleen maar genomen en vergeleken, ze worden ook nog jaren bewaard. Is dat nog wel binnen de proporties? Die vraag kan de juridische commissie echter niet beantwoorden, dat is volgens mij een morele kwestie. In het algemeen moet ik wel zeggen dat de Raad zijn uiterste best gedaan heeft om in zijn tekst ervoor te zorgen dat de opgeslagen vingerafdrukken ook kunnen worden gebruikt om het Verdrag van Dublin toe te passen, alhoewel de Raad volgens mij nog steeds niet ver genoeg gaat.
Ik ben er absoluut tegen de Eurodac-databank uit te breiden, zoals de rapporteur dat wil. Daarom hebben we in de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken tegen dit verslag gestemd. We zijn niet "overstag gegaan" , zoals de rapporteur het uitdrukt, maar we hebben wel onze mening verkondigd dat we er niet van overtuigd zijn dat we zomaar op deze manier met mensen kunnen omspringen. Een Europa waar alle gegevens van iedere individuele burger altijd opgevraagd kunnen worden en beschikbaar zijn is niet ons Europa. Ik heb een andere visie op Europa.

d'Ancona
Voorzitter, ik zou naar aanleiding van de verslagen over het asielbeleid die vanavond op de agenda van deze plenaire vergadering staan een drietal opmerkingen willen maken. In de eerste plaats heeft de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken in de afgelopen jaren keer op keer haar licht laten schijnen over de noodzaak van een geharmoniseerde aanpak op het gebied van asiel en migratie. Resoluties van Wiebenga, van mijzelf, van Lindeperg gingen vooraf aan de verslagen die nu op de agenda staan, van Anna Terrón, van mevrouw Zimmermann, de heer Pirker en mevrouw Reding. Mevrouw Reding heeft een echt goed verslag, als ik dat mag zeggen.
Ook heeft het Europees Parlement het afgelopen jaar gekozen voor het creëren van een fonds voor de vluchtelingen. Hiermee staat het onvermogen van de Raad, en dat is mijn tweede opmerking, in schril contrast. Onvermogen om het eens te worden over tijdelijke opvang en het delen van de lasten. Onvermogen om te komen tot een definitie van wat een vluchteling nu eigenlijk is. Onvermogen om een gezamenlijk fonds voor de opvang, integratie of terugkeer van uitgeprocedeerden te creëren. Het is onbegrijpelijk dat zelfs onder de huidige verschrikkelijke omstandigheden de wil tot samenwerking ontbreekt.
Dan mijn derde opmerking of eigenlijk vraag. Hoe is het mogelijk dat de Raad zich wel bezighoudt met een soort van flankerend negatief beleid dat pretendeert dat er wel harmonisering zou bestaan? Asielzoekers mogen dus niet in meer dan één lidstaat asiel aanvragen, aldus besliste men in Dublin. Daarom dus een systeem, Eurodac, waarbij dat via vingerafdrukken van asielzoekers kan worden gecontroleerd. Wij hebben daarover als Parlement met heel veel moeite een consult uitgebracht. Want het ging ons eigenlijk al te ver. Maar dat de Raad dit systeem nu wil uitbreiden tot illegalen dat gaat ons echt te ver. Wij willen geen razzia's en evenmin een dergelijke aantasting van de integriteit van het menselijk lichaam.
Ik sluit mij verder aan bij datgene wat mevrouw Zimmermann daarover al heeft gezegd. Wij willen maar één ding: een steeds snelle en efficiënte en menselijke aanpak van een Europees asielbeleid. Het is betreurenswaardig dat wij daarbij de voorzetten van de Commissie op dit terrein moeten missen. Want ik vind, en ik wil dat ook wel eens zeggen, dat mevrouw de commissaris op dat terrein heel goed werk heeft gedaan. Wij moeten die voorzetten missen omdat de Raad zich de tijd gunt voor het samenstellen van een nieuwe Commissie en ik moet u zeggen dat wij nu op dit punt eigenlijk maar één ding nodig hebben, namelijk dat er eindelijk eens een beslissing valt in de Raad om de zaak goed aan te pakken.

De Esteban Martin
Mijnheer de Voorzitter, in het kader van deze gecombineerde behandeling verkrijgt op dit moment het verslag van mevrouw Zimmermann over een communautair actieprogramma voor de integratie van vluchtelingen een speciale betekenis.
Het Europees Parlement heeft al in 1997 de roos getroffen door een aantal nieuwe begrotingslijnen te creëren die de Europese Unie de mogelijkheid geven op dit vlak concrete maatregelen te treffen.
Het is belangrijk te onderstrepen dat het actieplan zal bijdragen tot het coördineren van de door de Gemeenschap en de lidstaten genomen initiatieven. Ik geloof dat deze coördinatie wezenlijk is voor de goede uitvoering van het actieplan. Daarom moet erop aangedrongen worden dat deze samenwerking tussen de verantwoordelijke administraties transparant en effectief dient te zijn. Het optreden van de Commissie bij de in de afgelopen jaren uitgevoerde proefprojecten schijnt niet erg bevredigend geweest te zijn, daar de lidstaten niet naar behoren zijn geïnformeerd over het verloop van de projecten en het de lidstaten ook niet gemakkelijk is gemaakt echt te participeren in deze projecten. Wij moeten, mevrouw de commissaris, deze fouten dan ook rechtzetten en proberen de resultaten van eerdere acties te gelde te maken. In dit verband kan, met als doel de herhaling van eventueel gemaakte fouten te voorkomen, een evaluatie van de resultaten van de eerdere projecten nuttig zijn.
Voor het optimaliseren van de toekomstige acties is het belangrijk bij de doelstellingen van programma's die het stimuleren van grensoverschrijdende samenwerking, het bewust maken van de publieke opinie enz. betreffen, rekening te houden met andere initiatieven van de Europese Unie, zoals die in het kader van het Europees Sociaal Fonds, het actieplan tegen racisme en andere programma's als Jeugd voor Europa, die ook effecten zouden kunnen hebben voor vluchtelingen. Zo kunnen wij overlapping en verspilling van energie voorkomen.
Wat betreft het gemeenschappelijk optreden betreffende de vrijwillige terugkeer denk ik dat het belangrijk zou zijn er rekening mee te houden dat de hiervoor verleende steun ook ten goede moet komen aan het verbeteren van de opvangcentra van de lidstaten. Niet alleen steun voor materieel, maar ook voor de opleiding van degenen die in die centra werken, opdat zij op adequate wijze de vluchtelingen kunnen opvangen en hun de nodige hulp kunnen verlenen voor de toekomstige integratie.
Zonder een inhoudelijk oordeel te vellen over de voor de goedkeuring van het actieplan gebruikte rechtsgrond, artikel 235, wil ik er wel op wijzen dat het misschien beter zou zijn geweest te wachten op de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam. Deze maatregelen hadden dan in het kader van het gemeenschappelijk optreden ter bevordering van de sociale integratie, gebaseerd op het nieuwe artikel 137 van het Verdrag van Amsterdam, genomen kunnen worden.
Desalniettemin staan wij, mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, zeer positief tegenover de goedkeuring van deze maatregelen en wij hopen dat deze zo snel mogelijk zal plaatsvinden.

Wiebenga
Voorzitter, de Kosovo-oorlog overschaduwt dit debat. Al twee jaar hebben het Europees Parlement en de Europese Commissie de Raad van ministers geprest om een regeling aan te nemen over de opvang van ontheemden en de verdeling van de financiële lasten bij grootschalige menselijke rampen zoals nu in Kosovo. De ervaring met de half miljoen Bosnische ontheemden had een les moeten zijn voor de Europese Unie. Het betreffende wetsvoorstel, een vorm van een gemeenschappelijk optreden, is vorig jaar al door het Europees Parlement aanvaard maar de Raad van ministers heeft er niets aan gedaan. Er is geen opvangregeling, er is wel een minimaal klein vluchtelingenfonds van ongeveer 15 miljoen euro. Maar aan de andere kant, voor de spoedhulp is weer geen financiële voorziening aanwezig. Dit alles is een betreurenswaardige gang van zaken.
Voorzitter, het besluit van de Raad van ministers van Justitie van de afgelopen week over de opvang van ontheemden uit Kosovo komt neer op adoptie van ontheemden, dus opvang in de Balkan-regio. Dat is op zichzelf een goed besluit. Ik verwijs naar bijvoorbeeld paragraaf 26 van het goede verslag van mevrouw Reding. Wij moeten ernaar streven deze mensen zo snel mogelijk terug te laten keren naar Kosovo, naar hun eigen huizen, want etnische zuivering mag niet worden aanvaard als voldongen feit.
Voorzitter, de strategienota van het Oostenrijks voorzitterschap is een goed uitgangspunt voor een nieuw Europees migratie-en asielbeleid. Alleen, het moet wel de laatste nota zijn. Er moeten nu eindelijk wettelijke maatregelen komen. Mevrouw d'Ancona zei het ook al. De vorige nota, en die was niet van de Raad maar van de Europese Commissie - dat was die uit 1994 van commissaris Flynn - is nauwelijks uitgevoerd. In de debatten daarover, ik noem één voorbeeld, was bijvoorbeeld sprake van het migratie-observatorium. Dat was een observatorium, een eenheid van de Europese Unie, dat als taak zou krijgen de toestand in de landen van herkomst in kaart te brengen. Daar is niets van terechtgekomen. En nu spreken wij, ik heb het dan over het verslag van mevrouw Terrón i Cusí, over een waarschuwingsstelsel voor illegale immigratie dat onder de Raad van ministers valt. Dat is niet wenselijk want een migratie-observatorium, waar eerder over gesproken werd, zou onder de Europese Commissie moeten vallen en bovendien een breder takenpakket moeten hebben.
Voorzitter, voor de toekomst moet er snel een Europees asielbeleid komen. De top van Tampere is voor de Kosovaren al te laat. Maar laten de regeringsleiders de kans grijpen om de jarenlange impasse bij het ontwikkelen van zo een beleid van zo een eenvormig Europees asielbeleid te doorbreken. Net zoals zij vorig jaar deden bij het monetaire beleid en zoals zij recent in Berlijn deden met het financiële beleid.

Pailler
Mijnheer de Voorzitter, we kunnen niet anders dan geschokt en ontroerd zijn door de toevloed van Kosovaarse vluchtelingen die het machtsmisbruik van de Servische milities ontvluchten. We kunnen niet anders dan vragen stellen over de aarzelingen, over de halfslachtigheid van de lidstaten voor wat betreft de opvang van die vluchtelingen en over hun misdadige onvermogen om die aangekondigde deportaties te voorzien. Aarzelingen over het bedrag en de verdeling van de voor die opvang vastgelegde kredieten, terwijl de hoge kosten van de wapens nooit op enig verzet zijn gestuit. Halfslachtigheid over de opvang van de vluchtelingen, omdat sommige lidstaten hun slechts een territoriaal asiel bieden, met beperkte rechten, in plaats van de Conventie van Genève strikt toe te passen.
Die halfslachtigheid komt terug in de strategienota van het voorzitterschap over immigratie en asiel. De oorspronkelijk nota van het Oostenrijks voorzitterschap had zo'n felle reactie opgeroepen dat het Duits voorzitterschap haar herschreven heeft. Het Duits voorzitterschap heeft inderdaad de meest provocerende aspecten ervan geschrapt of afgezwakt, maar heeft de fundamentele benaderingswijze bewaard die het accent legt op repressieve actie en op de middelen om migratiestromen naar de Europese Unie te vermijden. Helaas geeft deze nota treffend het beleid weer dat momenteel in veel lidstaten gevolgd wordt, een beleid dat hoe langer hoe restrictiever en repressiever is tegenover immigranten.
Immigratiebeleid wordt in de eerste plaats bekeken vanuit de veiligheidsoptiek. Er wordt een ware juridische en politionele barricade opgeworpen om de toegang tot de Europese ruimte te ontzeggen. Immigratie wordt maar al te vaak ten onrechte verbonden met de toenemende werkloosheid. Die benadering heeft helaas ook weerklank gevonden in onze Vergadering, die tijdens het recente debat over een ontwerpovereenkomst van de Commissie de - verschrikkelijke - communautaire en nationale voorkeur op het gebied van werkgelegenheid gerechtvaardigd heeft. Mijn fractie veroordeelt een dergelijke benadering met klem, zoals zij ook tegen quota voor immigratie is. Die op neokoloniale leest geschoeide quota zijn er enkel op gericht de immigranten te selecteren volgens de behoefte van de Europese economie aan knappe koppen en werklui. Ik zal niet aflaten te herhalen, zowel hier als elders, dat er geen verband ligt tussen immigratie en de ontwikkeling van de werkloosheid, zoals onderzoeken van de OESO hebben aangetoond. Er moet een einde komen aan die zondebokstrategie, die obsessie met veiligheid.
Het proces van legalisering van mensen zonder papieren dat in sommige lidstaten in werking wordt gesteld druist in tegen deze strategie, maar mag niet halverwege gestopt worden. Daarom stelt mijn fractie in een amendement voor dat de lidstaten in het kader van de eerbiediging van de mensenrechten en de internationale overeenkomsten overgaan tot legalisering van mensen zonder papieren. Ik doe een beroep op onze regeringen om alle internationale overeenkomsten te ratificeren en toe te passen, met name de internationale overeenkomst van de Verenigde Naties over de bescherming van de rechten van migrerende werknemers en de overeenkomst van de Raad van Europa uit 1992 over stemrecht. De bepalingen van die overeenkomsten zouden terug moeten keren in het toekomstige communautaire immigratie- en asielbeleid zoals voorzien door het Verdrag van Amsterdam, in plaats van deze overdaad aan administratieve controle die zorgt voor een wildgroei van gegevensbestanden.
In de afgelopen periode is het asielrecht hoe langer hoe restrictiever gemaakt. Zo bereikte in Frankrijk het percentage afwijzingen van asielaanvragen in 1997 83 %, en dat betrof zowel Algerijnen die het slachtoffer waren van terrorisme als Koerden die het slachtoffer waren van een repressie die minstens even hard is als die van de Kosovaren. De strategienota van het voorzitterschap zwakt die tendens niet af.
Samen met andere leden van het Europees Parlement heb ik dus de oproep onder auspiciën van het Hoge Commissariaat voor de vluchtelingen ondertekend. Daarin staat dat het niet te rechtvaardigen is dat Europa zich de winsten van de economische en financiële kringen laat aanleunen, maar de ellende aan de andere kant van haar grenzen buiten de deur wil houden.
Ter afronding, mijnheer de Voorzitter, zal ik de analyse overnemen van de voorzitter van het Migrantenforum van de Europese Unie, die tegelijkertijd een oproep vormt aan alle volksvertegenwoordigers en aan alle regeringen. Ik citeer hem: "De asielzoekers, de ontheemden, de migranten maken deel uit van de Europese maatschappij van vandaag en ook van die van morgen. Wanneer je hen behandelt als mogelijke agressors die je moet ontmoedigen het welvarende Europa te naderen, dan betekent dit dat alleen de welgestelden toegelaten zullen worden tot dit zeer selecte gezelschap. Wat de armen betreft die er al zijn, autochtoon of allochtoon, die moeten maar goed op hun tellen passen, hun beurt zal nog wel komen. Weldra zullen ze beschouwd worden als indringers die niet mogen profiteren van rechten, maar enkel nog van aalmoezen." Onze strijd is dus de strijd van elke democratische maatschappij. Wij vechten niet alleen voor onszelf en voor al diegenen die het ongeluk hebben met de verkeerde papieren geboren te zijn, maar ook om de democratische grondvesten van onze maatschappijen te versterken.

Andrews
Mijnheer de Voorzitter, dit verslag is nog belangrijker geworden door de tragische gebeurtenissen in Joegoslavië en Kosovo; landen die in het hart van Europa liggen.
Ik wil hier met name verwijzen naar de voorstellen om illegalen vingerafdrukken af te nemen. Hiermee wordt een gevaarlijk precedent geschapen. Dit doet niet onder voor het soort theorieën waar George Orwell over schreef. Maar als dit ooit werkelijkheid wordt dan zou zelfs George Orwell hier waarschijnlijk niet aan gedacht hebben. In plaats van ze te tatoeëren gaan wij in het Europa van vandaag mensen die ons een gevoel van ongemak bezorgen vingerdrukken afnemen. En dan pakken we na de immigranten de zigeuners, en daarna de burger die er volgens ons vreemd uitziet. Mogen immigranten en mensen die ons niet aanstaan door de moderne maatschappij gebrandmerkt worden, net als dat met misdadigers gebeurt? Ik ben mordicus tegen dit voorstel.
Ik geef toe dat er geen gemakkelijke oplossing bestaat. Als dat wel het geval zou zijn dan hadden wij die intussen wel gevonden. Zaken van hoog-politieke aard raken verstrikt in argumenten over de mensenrechten. Er bestaat een overweldigende, en onmiddellijke noodzaak om de oorlogsslachtoffers te beschermen en te verzorgen. Ook moet de genocide een halt toegeroepen worden en moet er een oplossing gevonden worden die voor alle partijen aanvaardbaar is. Daarbij hoort eerbiediging van, en begrip voor, de behoeften van buurlanden. De allerhoogste prioriteit blijft uiteraard de onmiddellijke verzorging en bescherming van de vluchtelingen. Hele gezinnen zijn uit elkaar gereten en de leden elk naar een ander land gestuurd. In het moderne Europa komen vluchtelingen om in verzamelplaatsen zonder sanitair of hulpdiensten.
Het VN-Hoog Commissariaat voor de Vluchtelingen heeft zeer langzaam gereageerd, om het maar zachtjes uit te drukken. Wij moeten daden stellen. Dat hebben de ministers van Binnenlandse Zaken verleden week ook gedaan. Zij wezen erop dat het voor langere tijd toelaten van Kosovaren tot landen buiten de regio hun gedwongen verplaatsing alleen maar zou bestendigen. Wij moeten er zeker van zijn dat er geen verkeerde signalen naar het Servische regiem worden gestuurd. En de Kosovaren moeten uiteindelijk in de gelegenheid gesteld worden om veilig naar huis terug te keren.
Het doet ons genoegen dat er vorig jaar een algemeen debat over een consequente aanpak van migratie- en asielkwesties op gang is gebracht. De strategienota wordt inmiddels door de Raad behandeld. Hierdoor wordt een serieuze analyse mogelijk gemaakt van de vele facetten van migratie- en asielkwesties, met als doel constructieve oplossingen te vinden.
In de strategienota die verleden jaar is opgesteld, wordt onderzocht of het mogelijk is één enkel lid van de Commissie de verantwoordelijkheid te geven voor alle zaken betreffende het migratiebeleid. In het licht van de huidige crisis is dat een goede zaak. Het kan een grote vooruitgang betekenen. Op dit ogenblik zijn verschillende leden van de aftredende Commissie voor verschillende gebieden verantwoordelijk. Gezamenlijk hebben die gebieden een enorm bereik. Aan de ene kant zijn er de juridische aspecten van de migratie, de humanitaire hulpacties en het vrije verkeer van mensen. Aan de andere kant zijn er de beleidsaspecten van de migratie die met buitenlandse zaken te maken hebben.
Er zijn een aantal punten in de voorliggende verslagen die elkaar overlappen. Dit betreft, bijvoorbeeld, het instellen van diensten en de opvangvoorzieningen die voor vluchtelingen en asielzoekers getroffen moeten worden.
Tot slot wil ik de commissaris hulde brengen. Dit zou wel eens de laatste gelegenheid kunnen zijn om dit publiekelijk te doen. Zij is een grote aanwinst voor de Gemeenschap geweest en een geweldige steun in zaken waarover in de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken zeer vaak gesproken is. Ik wil hier een huldeblijk aan mevrouw Gradin geven en haar alle succes toewensen, of zij nu terugkomt of niet.

Ceyhun
Mijnheer de Voorzitter, de verslagen van mevrouw Zimmermann en mevrouw Reding worden door mijn fractie gesteund. Juist in de afgelopen dagen is eens te meer duidelijk geworden dat het dringend nodig is een Europees beleid voor vluchtelingen en migratie te voeren.
De gruweldaden, het verdrijven van de bevolking en de genocide in Kosovo en de soms gênante manier waarop de ontheemden, die onze steun nodig hebben, door bepaalde lidstaten worden behandeld, maken eens te meer duidelijk dat we ons vluchtelingenbeleid en ons asielbeleid moeten harmoniseren, maar op een humane wijze en binnen het kader van de Conventie van Genève. De geharmoniseerde minimumnorm voor de rechten van de vluchtelingen en voor de voorwaarden voor de toelating moeten in alle lidstaten gelijk zijn. Het is onaanvaardbaar dat bepaalde landen, waaronder mijn land, Duitsland, een veel zwaardere last dragen dan andere! Dat geldt ook voor de migratie van werknemers.
Het verslag van mevrouw Reding bevat een aantal uitstekende eisen voor een gedifferentieerde omgang met drie groepen: de vluchtelingen, de buitenlanders die werk zoeken en de slachtoffers van de criminele mensensmokkelaars. Daarom zou ik u, mevrouw Reding, namens mijn fractie willen danken voor het genuanceerde verslag dat u heeft voorgelegd.
Ik wil nog een paar kanttekeningen maken bij het betoog van de heer Pirker. Het is absoluut niet juist wat de heer Pirker zegt, wij waren helemaal niet tegen een verslag over "Eurodac" en zijn dat ook nu niet. We wilden wel degelijk een verslag, maar niet dat van de heer Pirker. We hadden graag samen een kritisch verslag willen behandelen en goedkeuren. Dat is ook onze plicht tegenover onze kiezers, die niet minder van ons verwachten. Als we de burgerrechten willen verdedigen, als we de kroegpraat willen ontkrachten dragen wij een enorme verantwoording, ook in dit Parlement. Daarom hebben wij zijn verslag afgewezen, het past namelijk niet in dit Parlement.

Pradier
Mijnheer de Voorzitter, het verslag van mevrouw Reding is een verslag dat zowel moedig als intelligent is. Ik maak de auteur ervan vandaag graag een compliment. Het moet gezegd worden dat dit verslag volgt op de publicatie van de strategienota die het Oostenrijks voorzitterschap ons had voorgelegd. Die had aanvankelijk enige opschudding veroorzaakt, maar riep ook een debat op dat vrij vruchtbaar is gebleken.
Het verslag dat voor ons ligt behandelt en bespreekt vier hoofdproblemen. In de eerste plaats het asielrecht, de specificiteit daarvan en alle rechten die ermee samenhangen. In de tweede plaats de immigratie van werknemers en de mobiliteit van arbeidskrachten. Ten derde wordt er gewezen op de schandelijke handel in clandestiene immigratie en in de vierde plaats, tenslotte, gaat het om de status van legale immigranten.
Tot dusverre heerste er een zekere vaagheid tussen al die begrippen, een verwarring die als gevolg van ideologie, ja zelfs hartstocht en demagogie, zeer ernstige moeilijkheden veroorzaakte. Ik zal als enige voorbeeld het betoog van onze collega Pirker van zojuist aanhalen, die links ervan beschuldigt een knieval te doen voor haar achterban. Ik voel mij genoodzaakt hem te zeggen dat een electorale achterban in de vorm van immigranten niet per se de beste is die we kunnen vinden.
Ten tweede, voor wat het asielrecht betreft, moeten we benadrukken dat iedereen het recht heeft om asiel aan te vragen en dat op dit gebied de Conventies van Genève - de conventies zelf en de aanvullende protocollen daarop, die de uitgangstekst blijven - een referentie vormen waar niemand aan mag tornen. We moeten ons hoeden voor de voorstellen voor vervangingsstrategie, en ik denk dat het verslag volkomen duidelijk is voor wat betreft het weigeren van dergelijke voorstellen.
De minimumnormen voor opvang en dienstverlening waarop de asielzoekers recht hebben vormen een ander aspect dat het verslag benadrukt, evenals de naleving van de conventies, de bespoediging van de procedures en, vooral, de handhaving van de rechten van de asielzoekers totdat een rechterlijke beslissing in hoger beroep genomen is aangaande uitwijzing. Tenslotte is het waar dat er tussen de juridische en wettelijke dimensie en de menselijke kant nog een hele taak voor verzoening ligt die we ook eer aan moeten doen.
Na de ratificatie van het Verdrag van Amsterdam zal de Commissie in staat zijn wetgevende initiatieven te nemen. Wanneer de Commissie voortgaat op de weg die zij tot nu toe heeft gevolgd - en dit is misschien de gelegenheid om de Commissie een compliment te maken, dat gebeurt momenteel niet zo vaak, dus laten we dat vandaag eens doen - laat zij dan goed weten dat zij in het Parlement, in dit of in het volgende, een trouwe en betrouwbare bondgenoot heeft.

Lindeperg
Mijnheer de Voorzitter, het Parlement had indertijd een positief advies uitgebracht voor wat betreft de Eurodac-overeenkomst die bedoeld was, zo werd ons indertijd gezegd, om de toepassing van het Verdrag van Dublin te vergemakkelijken. Dit zou moeten gebeuren door veiligheid te bieden enerzijds aan de asielzoekers, die er zeker van zouden zijn dat ze een aanvraag konden indienen in een lidstaat, en anderzijds aan de lidstaten zelf, omdat het systeem het mogelijk zou maken meervoudige aanvragen te voorkomen.
De Raad heeft vandaag een aantal redenen aangevoerd - de rapporteur heeft die zojuist genoemd en hij steunt ze ook - om Eurodac via een protocol uit te breiden tot sommige categorieën illegale immigranten. Die redenen kunnen ons absoluut niet overtuigen. Wij zijn van mening dat de risico's van misbruik niet onaanzienlijk zijn, vandaar het standpunt van onze fractie die de afwijzing van dat protocol wenst, een standpunt dat overigens door de voltallige commissie gedeeld wordt.
Wat de andere drie verslagen betreft, ik heb geen tijd om in te gaan op de uitstekende verslagen van mevrouw Terrón i Cusí en mevrouw Zimmermann, maar ik zal even stilstaan bij het verslag van mevrouw Reding. Ik wil haar graag gelukwensen omdat zij erin geslaagd is om, voor een zo gevoelig en controversieel onderwerp, voor het wezenlijke compromissen te vinden die het mogelijk maken een ruime meerderheid te vinden, terwijl toch de fundamentele punten en principes overeind zijn gebleven waar ikzelf en mijn fractie veel belang aan hechtten, en waaraan mevrouw Reding zojuist heel duidelijk herinnerd heeft.
De strategienota van het Oostenrijks voorzitterschap had ons inderdaad op meerdere punten onrust gebaard en we vonden het absoluut noodzakelijk dat het verslag die onrust duidelijk tot uiting zou brengen. Dat geldt in de eerste plaats voor het onderscheid dat moet worden aangebracht tussen de problematiek van het asiel en die van de immigratie. De gevolgen daarvan zijn belangrijk, met name voor wat betreft de toegang tot het Europees grondgebied en dus de toegang tot de procedure voor talrijke asielzoekers die om heel begrijpelijke redenen niet in bezit zijn van de juiste papieren. Het is van essentieel belang dat die personen niet gelijkgeschakeld worden met illegale immigranten, wat erop neer zou komen dat het beginsel van niet-uitwijzing met voeten getreden zou worden.
Het verslag is ook heel duidelijk - en daar ben ik blij om - over de volledige toepassing van de Conventie van Genève en het weigeren van elke poging tot nieuwe onderhandeling. De lacunes in de Conventie moeten ertoe leiden dat zij wordt aangevuld, met name door een status van aanvullende bescherming te scheppen. Die lacunes mogen er in ieder geval niet toe leiden dat de conventie vervangen wordt. Wij verzetten ons zeer krachtig tegen een beleid dat berust op een institutioneel aanbod, naar keuze van de lidstaten.
Ook heel belangrijk is de verwijzing naar ons verzoek om een niet-restrictieve interpretatie van de Conventie van Genève, met name door rekening te houden met de vervolgingen door derde groepen. Ons Parlement heeft heel vaak zijn standpunt in dezen herhaald, zonder dat we evenwel ook maar de minste verandering hebben mogen constateren van de kant van de Raad of in de praktijk van de lidstaten.
Tenslotte was het absoluut noodzakelijk, en de tragische gebeurtenissen die we momenteel meemaken bevestigen dat, dat we onze afkeuring uitspraken over het feit dat de Raad de gemeenschappelijke optredens blokkeert die door de Commissie zijn voorgesteld over de tijdelijke bescherming voor ontheemden. Veel collega's hebben daarnaar verwezen. Commissaris Gradin had, terecht, lering willen trekken uit de Bosnische tragedie. Helaas heeft het getreuzel van de Raad ervoor gezorgd dat het systeem dat zij bepleit niet operationeel is om het drama in Kosovo het hoofd te kunnen bieden, en dat siert Europa niet. Ook al vallen de ontheemden uit Kosovo immers duidelijk onder de Conventie van Genève, het is daarom niet minder duidelijk dat een dergelijke massale toestroom een individueel onderzoek van de dossiers op korte termijn en volgens de gebruikelijke manier onmogelijk maakt, terwijl de tijdelijke bescherming het juiste instrument zou zijn. Daarbij is niet uitgesloten dat op termijn de Conventie van Genève zou worden ingeroepen.
Ik ben dus blij met het verslag van mevrouw Reding, maar ik zou toch willen benadrukken dat, hoe verdienstelijk het ook is, we helaas wel mogen twijfelen aan de efficiëntie ervan, want de Raad heeft tot dusverre niet veel aandacht geschonken aan de talrijke eensluidende aanbevelingen van onze instelling.

Nassauer
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, telkens weer blijkt dat de Oostenrijkse strategienota over asiel en immigratie in Europa de basis is geworden voor een buitengewoon vruchtbare en vooral ook dringend nodige discussie. Nodig omdat de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam van asielrecht en immigratie communautaire aangelegenheden heeft gemaakt. Ook al moeten alle beslissingen in de Raad in de komende vijf jaar met eenparigheid van stemmen worden genomen, ze vallen niet meer onder de bevoegdheid van de lidstaten en zijn overgedragen op de Gemeenschap. Dat betekent dat we moeten proberen het eens te worden over alles wat met asiel en immigratie te maken heeft, en dat is de taak van dit Parlement.
Ik wil me op een punt concentreren. Volgens mij moeten wij in het Europees Parlement een vraag in alle helderheid beantwoorden, die de basis vormt voor alle andere overwegingen: willen we immigranten in Europa in principe wel of niet opnemen? Ik heb het daarbij niet over politieke vluchtelingen. Dat zij worden opgenomen is vanzelfsprekend, en wordt door geen weldenkend mens ontkend. Ik heb het ook niet over de slachtoffers van een burgeroorlog, erkende vluchtelingen of personen die in aanmerking komen voor gezinshereniging. Ik stel principieel de vraag of we in Europa immigranten willen opnemen, wat wel eens geëist wordt. Mijn antwoord luidt, dames en heren: Europa is geen immigratieregio zoals de Verenigde Staten van Amerika in de vorige eeuw of misschien zelfs nu nog, of als landen als Australië, Nieuw-Zeeland of Canada. Sommige landen hadden de mensen hard nodig als bevolking voor hun land. Dat is bij ons niet zo, integendeel, wij hebben 20 miljoen werklozen. Daaruit kan ik alleen maar concluderen dat we de immigratie moeten beperken. Ik herhaal dat ik het niet over asielrecht en dergelijke heb, ik heb het over immigratie. Dat geldt vooral ook voor de illegale immigratie. Ik vind het onverantwoord dat u de Eurodac-overeenkomst afwijst, vooral als we bedenken dat 80 % van de illegale immigranten het slachtoffer zijn van organisaties van mensensmokkelaars, die de nood en het verdriet van deze mensen op barbaarse wijze misbruiken. Daar willen wij een eind aan maken, en daarom is het onder andere noodzakelijk dat de Eurodac-overeenkomst ondertekend wordt. Wie dat onmogelijk maakt speelt de mensensmokkelaars direct in de kaart! Denkt u daar alstublieft aan!
Bij het asielrecht zitten we eigenlijk op de zelfde golflengte. Iedereen in dit Parlement is er voor dat politieke vluchtelingen asiel moeten krijgen. Wat we moeten bespreken is de kwestie van de procedure. Moet iedere vluchteling die in Europa asiel aanvraagt een individuele procedure krijgen, of moeten we misschien leren leven met institutionele garanties? Ik geloof dat een snel verloop van de procedure vooral ook in het belang van de asielzoekers is. Daarom moeten we deze tweede mogelijkheid aanbieden.

Thors
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, ik heb met genoegen geluisterd naar de voorstelling die mevrouw Reding van haar verslag heeft gegeven. Ik was niet van plan dit te zeggen, vooral nu ik de twee pagina's met conclusies van de buitengewone vergadering van de ministers van Justitie en Binnenlandse Zaken vorige week in Luxemburg in handen heb. Men kan zich afvragen of dit het resultaat is van de samenkomst van vijftien ministers, die zeggen dat ze Albanië danken en dat ze bereid zijn de vluchtelingen in het gebied van Kosovo te beschermen. Is dat de solidariteit die Europa kan tonen?
Wij zijn in staat te reageren wanneer tweeduizend Koerden aan onze kusten landen, maar niet wanneer honderdduizend mensen lijden. Wij dragen een collectieve verantwoordelijkheid voor de tientallen duizenden mensen die verdwijnen of voor de mensen die van honger en dorst zullen omkomen.
Beste vrienden, alle landen die het steeds over het belang van een Europese identiteit en het belang van solidariteit hebben, moeten de situatie nu maar eens in handen nemen. Vandaag ben ik beschaamd dat ik Fin ben, dat moet ik toegeven. Onze premier heeft met Pasen waarschijnlijk niet eens naar de televisie gekeken en heeft zich geen zorgen gemaakt over het leed in Kosovo. Ik vraag excuus dat ik Fin ben, maar toch ben ik blij dat onze regering nu eindelijk iets ondernomen heeft. Iedereen heeft er belang bij dat er iets gebeurt. De solidariteit wordt op de proef gesteld.
Wij in het Europees Parlement moeten voet bij stuk houden. We moeten ervoor ijveren dat er een Europees vluchtelingenfonds komt en dat er meer gemeenschapsmiddelen komen voor de opvang van noodlijdende bevolkingen.

Sjöstedt
Mijnheer de Voorzitter, het EU-vluchtelingenbeleid hield tot de dag van vandaag bijna uitsluitend restrictieve maatregelen in. Dit geldt ook voor het Verdrag van Dublin en Eurodac. Bovendien heeft het Verdrag van Schengen de toegang voor asielzoekers tot de Europese Unie aanzienlijk bemoeilijkt. Het EU-beleid wordt gekenmerkt door repressieve en politiële maatregelen. Dit verklaart op zijn beurt waarom de stroom illegale immigranten en vluchtelingen steeds groter wordt - of het is tenminste een groot deel van de verklaring.
Wat we nodig hebben is een gemeenschappelijke verantwoordelijkheid die door heel Europa wordt gedragen, niet alleen door de EU, voor de mensen die bescherming nodig hebben. Er moeten ook regels worden vastgesteld op basis van de VN-overeenkomsten om de rechtszekerheid van de vluchtelingen te beschermen en hun een waardige opvang te garanderen. Daarnaast zijn er regels nodig om personen die legaal in de Unie verblijven bijvoorbeeld het recht te geven zich vrij binnen de Unie te bewegen.
Eurodac is een belangrijk onderdeel van het systeem dat in het Verdrag van Dublin beschreven wordt en waarbij het principe van eerste EU-land wordt toegepast. Dit principe heeft echter meerdere tekortkomingen, net zoals Eurodac trouwens. Vandaag wordt het principe van het eerste EU-land toegepast, hoewel de lidstaten de asielaanvragen verschillend beoordelen. Dit is niet goed en leidt tot willekeur. Ten tweede bestaat het risico dat het Eurodac-register verspreid en misbruikt wordt. Ten derde is het nemen van vingerafdrukken een inbreuk op de privacy en mag het alleen gebeuren wanneer het strikt noodzakelijk is. Daarom moeten we het voorstel betreffende Eurodac in zijn huidige vorm verwerpen.
Ik wil ook nog enkele kanttekeningen maken bij het verslag-Reding inzake de strategienota over het beleid op het gebied van migratie en asiel. Vorig jaar deed het Oostenrijkse voorzitterschap een bijzonder cynisch voorstel voor het toekomstige asielbeleid van de Unie. Het veegde de fundamentele principes van humanitair vluchtelingenbeleid bijna volledig van tafel. Daarom is het positief dat het verslag-Reding dit voorstel op verschillende punten terugverwijst en meer in het bijzonder de Conventie van Genève en de rol van de UNHCR verdedigt.

Voggenhuber
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, we spreken al jaren over steeds restrictievere maatregelen, en helaas keuren we ze ook goed. Daarbij wordt door de collega's rechts in deze zaal telkens weer beweerd dat het niet de bedoeling is de rechten van vluchtelingen te beknotten, maar dat men alleen het misbruik wil bestrijden. In die geest is er een regeling voor derde landen gevonden, die weliswaar een duidelijke inbreuk op de Conventie van Genève is, maar die misbruik helemaal niet verhindert. In die geest heeft men besloten dat vervolging door anderen dan de staat geen reden meer kan zijn voor de toekenning van het statuut van vluchteling. In die geest is ook de nota over het vluchtelingenbeleid van het Oostenrijkse voorzitterschap ontstaan, die een aanslag betekent op de Conventie van Genève.
En zelfs als het waar was dat deze collega's alleen maar het misbruik willen aanpakken en niet, zoals de heer Nassauer zei, de echte vluchtelingen, dan is dit het uur van de waarheid, meneer Pirker en meneer Nassauer. Nu vluchten 200.000 mensen uit Kosovo, en ondanks hun rechten onder de Conventie van Genève krijgen ze niet het statuut van vluchteling. Waarom staat u dan niet op, waarom eist u niet dat de Conventie van Genève wordt gerespecteerd, waarin uitdrukkelijk bescherming wordt gegarandeerd voor mensen die vanwege hun etnische oorsprong vervolgd worden? Ik vraag u nu op te staan en te eisen dat de Conventie van Genève wordt nageleefd en deze mensen het statuut van vluchteling krijgen!

Hernandez Mollar
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Viviane Reding heeft een voortreffelijk verslag gemaakt. Wij moeten erkennen dat zij buitengewoon gevoelig is geweest voor degenen die aan het debat hebben deelgenomen en dat zij zich zeer ontvankelijk heeft getoond voor al onze bijdragen.
Bij het onderwerp emigratie zijn voor mij twee zwaartepunten essentieel: solidariteit en de humane dimensie van het probleem. Solidariteit, omdat de mens - los van nationaliteit, geslacht of godsdienst - recht heeft op een waardig bestaan en voldoende middelen om te overleven. Wij kunnen emigratie niet begrijpen, als wij ons uitsluitend aan onze grenzen, aan ons welzijn of aan onze geostrategische belangen vastklampen.
De menselijke dimensie vereist van de lidstaten ook een inspanning om dit aspect met de wetgeving te verzoenen die nodig is om het in- en uitreizen van buitenlanders te regelen, of het verblijf van diegenen die bij ons werk, toevlucht of asiel zoeken voor eventuele vervolging in het land van herkomst. Er moet voor eens en altijd een gemeenschappelijk beleid ontworpen worden voor administratieve en gerechtelijke procedures. Zo moeten degenen die mensen uitbuiten vervolgd en veroordeeld kunnen worden en het legale of illegale verblijf van emigranten geregeld worden met inachtneming van de meest essentiële grondrechten. Dat laatste moet ook gelden als uitwijzing of het terugsturen naar het land van oorsprong nodig zijn.
Mijnheer de Voorzitter, ik wil ook de aandacht vestigen op het feit dat dit niet alleen een verantwoordelijkheid is van de Europese Unie. Het is ook de verantwoordelijkheid van de landen waar de emigratie ontstaat. Zij moeten zich ervoor inspannen hun menselijk kapitaal en andere middelen - eigen middelen en middelen verschaft door de Europese Unie - optimaal te gebruiken. Die landen moeten daarbij ook werken aan meer democratie en meer respect voor de mensenrechten van hun onderdanen.

Theonas
Mijnheer de Voorzitter, de dramatische gebeurtenissen van dit moment werpen een aantal cruciale vragen op.
Kan de Europese Unie worden beschouwd als een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid? Is de Europese Unie in staat een progressief asiel- en vluchtelingenbeleid te voeren?
De traumatische gebeurtenissen van de laatste tijd dwingen ons helaas hier met nee op te antwoorden. Ik noem ten eerste de barbaarse bombardementen op Joegoslavië. Daardoor worden honderdduizenden mensen op de vlucht gedreven en enorme gevaren veroorzaakt voor de stabiliteit in heel het Balkangebied. Ten tweede noem ik Öcalan. Hij zwierf drie maanden door Europa, maar slaagde er niet in ergens asiel te krijgen. Uiteindelijk werd hij in feite aan de vijand overhandigd en wel op illegale en zeer bedenkelijke wijze.
Wij kunnen hier in het Europees Parlement niet doen alsof onze neus bloedt. Het beleid waarmee de Europese Unie het hoofd wil bieden aan de crisis, is erop gericht met oorlogsmethoden de stromen immigranten tegen te houden. In het strategiedocument over het asiel- en migratiebeleid van het voorzitterschap wordt gevraagd om actie. Men zegt dat deze zeer succesvol kan zijn, mits deze zich niet beperkt tot politieke maatregelen, maar ook andersoortige maatregelen behelst, dat wil zeggen eventueel ook oorlog. Daar hebben wij nu een staaltje van. Met dit beleid wordt zelfs de Conventie van Genève voor de vluchtelingen in twijfel getrokken. Men vindt dat deze conventie achterhaald is en dat een aanvullend beschermingssysteem nodig is, dat natuurlijk moet zijn gebaseerd op soortgelijke mechanismen als voor Schengen en Europol. Met andere woorden, de militaristische en politiële mentaliteit viert hoogtij.
Wij veroordelen dit beleid. Dit is een onmenselijk en hypocriet beleid dat niet in staat is Europa en zijn paradijs te beschermen. Integendeel, vroeg of laat zal dit beleid Europa op een avontuurlijk pad brengen en zich tegen de Europese volkeren keren. Dan zullen de democratie en met name de vrede in Europa en heel de wereld op de helling komen te staan.

Ford
Mijnheer de Voorzitter, ik wil allereerst de vier rapporteurs feliciteren die bij deze gecombineerde behandeling over migratie, asielzoekers en vluchtelingen betrokken zijn. In het bijzonder mevrouw Zimmermann, mevrouw Terrón i Cusí, mevrouw Reding en de heer Pirker. Ik kan in drie minuten onmogelijk in bijzonderheden treden over deze vier ingewikkelde verslagen. Die bestrijken een gebied dat loopt van systemen voor vroegtijdige waarschuwing voor illegalen tot integratie van vluchtelingen, en van migratiebeleid tot het nemen van vingerafdrukken van asielzoekers. Ik wil in plaats daarvan een aantal principes aanstippen die naar mijn mening de basis vormen voor het beleid dat wij op al deze gebieden volgen.
Allereerst wil ik opmerken dat de Europese Unie de mogelijkheid moet hebben om een keuze te maken wat betreft het immigratiebeleid dat zij wenst te volgen. In een Europa zonder grenzen kan zo'n keuze alleen maar collectief gemaakt worden. Ons huidige beleid beperkt de immigratie tot een paar gevallen van gezinshereniging, en tot enige Duitsers en Grieken die vanuit de voormalige Sovjet-Unie naar hun landen van oorsprong terugkeren. Ik ben hier vóór zolang zulke vormen van beleid in de toekomst op niet-racistische wijze, via een open en democratisch debat tot stand komen.
Ten tweede moeten wij duidelijk maken dat asielzoekers en vluchtelingen geen immigranten zijn. Soms worden deze twee zaken door elkaar gehaald. Onze verantwoordelijkheden met betrekking tot aanvragen voor asiel of de vluchtelingenstatus gaan verder dan wanneer het alleen om immigratie gaat. Het zou onmenselijk zijn als wij mensen terugstuurden om met martelingen, lichamelijke mishandeling en de dood geconfronteerd te worden. Natuurlijk zullen er altijd mensen zijn die misbruik van het systeem proberen te maken - net als leden van het Europees Parlement! Ik zie niet in waarom vluchtelingen en asielzoekers in dit opzicht anders zouden zijn. Ik heb derhalve geen moeite om mijn steun uit te spreken voor maatregelen om veelvoudige aanvragen te voorkomen. Ik heb een heel ander probleem: Ik zal de opmerkingen van mijn collega's niet herhalen, met name niet die vanuit de socialistische fractie over wat er in Kosovo gebeurt, maar ik wil wel een punt aanhalen dat al eerder is behandeld. Enkele jaren geleden weigerden lidstaten van de Europese Unie de asielaanvragen van mensen die de moed hadden om te weigeren in militaire dienst te gaan en aan etnische zuiveringen deel te nemen. Het is heel wel mogelijk dat die misdaad bijgedragen heeft tot de grotere misdaden die, terwijl wij hier aan het vergaderen zijn, tegen de Albanese bevolking worden gepleegd. Het aantal weigeringen is geen weerspiegeling van de onmogelijke taak waarvoor de lidstaten zich geplaatst zien, maar van een gebrek aan moed en vaste wil. Dit gaat gepaard met de weigering om in te zien dat het aantal vluchtelingen met geldige aanvragen wel eens ver zou kunnen liggen boven het huidige aantal dat voor permanent of tijdelijk verblijf toegelaten wordt.
Tot slot mijn derde punt. Binnen de Unie hebben wij vier miljoen zwarte Europeanen en twaalf tot veertien miljoen burgers uit de derde wereld. Wij hebben de verantwoordelijkheid om te zorgen dat niet alleen alle burgers, maar ook alle ingezeten dezelfde rechten en plichten hebben binnen de Europese Unie. Als wij dat eenmaal beseffen kunnen wij aan het soort Europa gaan bouwen dat ik graag zou zien.

Palacio Vallelersundi
Mijnheer de Voorzitter, het is niet gemakkelijk dit debat af te sluiten, daar eigenlijk de belangrijkste zaken al herhaalde malen gezegd zijn. Ik heb in het vorige debat gezegd, mijnheer de Voorzitter, dat wij ons in een tijd bevinden waarin de Europese publieke opinie volledig bewust zegt niet alleen een Europa van de markt te willen maar ook een Europa dat een beschavingsproject is. Juist aan de manier waarop wij onszelf presenteren kun je zien welk Europa wij willen, hoe ons binnenlands klimaat is tegenover degenen die bij ons op de deur kloppen, of het nu gaat om emigranten, ontheemden of mensen die toevlucht of asiel zoeken. Daarom zijn de verslagen die wij vandaag behandelen belangrijk.
Mijnheer de Voorzitter, ik zal stilstaan bij een aspect dat al genoemd is, maar dat volgens mij niet de aandacht heeft gehad die het verdient: het juridisch kader. Dit Parlement heeft soms de neiging voluntaristisch te zijn. Ik geloof echter dat het juridisch kader onze bescherming en onze verantwoordelijkheid is, terwijl het ook de bescherming van de zwaksten is. Dat zijn in dit geval degenen die bij ons asiel kunnen komen zoeken. Het is de verantwoordelijkheid van dit Parlement het juridisch kader zo optimaal mogelijk te verdedigen.
Ik herhaal wat ik al eerder heb gezegd: laten wij de interpretatie van het Verdrag van Amsterdam zo maximaal en zo gedurfd mogelijk oprekken, maar dan wel binnen het kader van dat Verdrag. Indien dat niet toereikend is, laten wij dan een intergouvernementele conferentie voor de herziening van het Verdrag voorstellen. Het lijkt mij niet goed voor het door ons allen gewenste Europees gebouw van de Unie dat wij via de achterdeur, via concrete maatregelen, het Verdrag schenden.
Ik wil twee concrete opmerkingen maken over de verslagen. Wat betreft het verslag over Eurodac meen ik dat wij op dit moment in afwachting zijn van een ontwerpverordening van de Commissie gebaseerd op de nieuwe rechtsgronden. Wij moeten erkennen dat dit document nu geen volledige politieke richtsnoer kan zijn. Er staat niet alles in wat het Parlement zegt en wil. De Commissie wil dat waarschijnlijk ook niet, maar het moet wel duidelijk zijn dat dit niet ons standpunt is inzake Eurodac.
En dan, mijnheer de Voorzitter, het belangrijke, uiterst interessante en doorwrochte verslag van mevrouw Reding. In de halve minuut die mij nog resteert wil ik slechts het respecteren van het juridisch kader benadrukken, waar ik al naar verwezen heb. Mevrouw Reding is tot een interessant compromis gekomen, door uitgaande van de voluntaristische roeping het elastiek van het Verdrag maximaal op te rekken en het toch niet te laten knappen.

Papayannakis
Mijnheer de Voorzitter, dit is, zou ik zeggen, een irreële, vrij schijnheilige discussie. Reëel is alleen het lot van de honderdduizenden vluchtelingen uit Kosovo. Reëel is, mevrouw de commissaris, de schandalige bijeenkomst van de Raad, die kortgeleden heeft besloten geen bijdrage te leveren aan de kosten van de vluchtelingenhulp en aldus in feite alle lasten op de schouders te laden van de buurlanden van Kosovo, voor wie deze lasten echter in zowel economisch, politiek, als sociaal opzicht ondraaglijk zijn. In deze landen is de destabilisatie in volle gang en zodra deze een feit is, heeft noch Raad, noch de Commissie, neem ik aan, de rechtsgrondslag om daar hulp te bieden.
Men heeft ons gezegd dat men de vluchtelingen in de buurt van Kosovo wil houden, opdat vooral Milosevic geen verkeerde boodschap wordt gestuurd. Dat is het toppunt van schijnheiligheid! Zijn de raketten en de bommen als boodschap soms niet krachtig genoeg? Moeten ook de vluchtelingen soms nog een boodschap worden? Wat een schande! Of denken onze leiders soms dat deze crisis binnen de kortste keren de wereld uit zal zijn? Nu, als ik kijk naar de geloofwaardigheid van hun prognoses tot nu toe.........! De vooruitzichten voor de vluchtelingen en de buurlanden zijn uiterst somber.
Dit debat was, mevrouw de commissaris, wat minder irreëel geweest, als wij samen een middel hadden gevonden om, uitgaande van welke rechtsgrondslag dan ook, aan te dringen op een onmiddellijke herziening van de onaanvaardbare houding van de Raad. De Raad gedraagt zich, in deze Paastijd, als Pontius Pilatus. Al hetgeen hier werd gezegd over een intergouvernementele, intracommunautaire aanpak en nog veel andere goede zaken, kan wachten tot een later tijdstip. Wij zitten nu met het heden opgescheept en dit heden is uiterst gevaarlijk.

Gradin
Mijnheer de Voorzitter, een van de belangrijkste initiatieven die het Oostenrijks voorzitterschap vorig jaar heeft genomen was het voorstel betreffende een immigratie- en asielbeleid. Wij brachten een broodnodig debat op gang over de algemene problemen in verband met migratie, zowel in de Raad als in dit Parlement. Mevrouw Reding noemt het initiatief in haar verslag ook zeer belangrijk. Ik onderschrijf de opvatting van de rapporteur dat we de problemen in verband met immigratie en asiel los van elkaar moeten beschouwen. Dit was een van de standpunten die ik heb verdedigd toen het Oostenrijks voorzitterschap zijn eerste ontwerp voorstelde. Ik ben het ook met de rapporteur eens dat immigratie niet als probleem beschouwd mag worden. Het is ook een hulpbron en een natuurlijk element in de internationale samenleving. Wij moeten het leren inzien, aanvaarden en ermee leven.
Vandaag gelden in elke lidstaat andere immigratieregels. De Commissie heeft daarom meer uniforme regels voorgesteld. Onder andere met betrekking tot de fundamentele rechten van de immigranten, vooral wat hun toegang tot de arbeidsmarkt in de Unie betreft. Ik reken natuurlijk op een stevige steun van de Raad en van dit Parlement. Voor mij is de positie van de immigranten in de maatschappij van fundamenteel belang. Zoals afgevaardigde Ford zei, gaat het om de levensomstandigheden van ongeveer tien miljoen mensen die reeds vele jaren legaal in onze landen verblijven. Duidelijke politieke signalen zijn dan ook noodzakelijk.
De strijd tegen de illegale immigratie moet daarentegen opgedreven worden. Zolang de immigratie aan banden wordt gelegd, zullen mensen proberen via achterpoortjes binnen te komen. Zo is op grote schaal mensenhandel ontstaan. Dat is ook de reden waarom wij een systeem voor snelle informatie-uitwisseling over illegale immigratie voorstellen. Mevrouw Terrón i Cusí behandelt dit thema in haar verslag. Ik zie het voorstel als een belangrijk deel van onze inspanningen om de cynische sekshandel met vrouwen overal in Europa effectief aan te pakken. Het is belangrijk dat een dergelijk systeem ook alle landen in Centraal- en Oost-Europa omvat. De laatste jaren treffen we immers steeds meer vrouwen uit deze landen op straat en in de prostitutiehuizen in onze hoofdsteden aan. Vanaf het begin, sinds ik in Brussel aangekomen ben, heb ik ervoor geijverd deze dingen op de agenda van de EU te krijgen. Eén hinderpaal is het feit dat we zo weinig weten over mensensmokkel, vooral over de situatie in de landen van oorsprong. Een systematische uitwisseling van informatie, zoals in de resolutie wordt voorgesteld, zou al een flinke stap vooruit betekenen. Wij zouden bijvoorbeeld sneller ingelicht moeten worden wanneer men in de landen van oorsprong nieuwe criminele smokkelorganisaties op het spoor is gekomen. Wij moeten meer te weten komen over de manier waarop de smokkel gebeurt, welke methodes en handelwijzen er gebruikt worden.
Mevrouw Terrón i Cusí stelt in haar verslag voor dat de Commissie de verantwoordelijkheid draagt voor het beheer van een dergelijk informatiesysteem. Ik waardeer het vertrouwen dat zij in de Commissie stelt. Met de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam zal de Commissie de komende jaren op het gebied van immigratiebeleid een grotere rol gaan spelen. Op korte termijn is het echter belangrijk de werkzaamheden zo snel mogelijk te starten.
Met de Conventie van Genève van 1951 heeft het vluchtelingenbeleid in de Unie een goed gemeenschappelijk uitgangspunt. De conventie is echter bijna een halve eeuw oud. De wereld is sindsdien veranderd en de vluchtelingensituatie eveneens. Vele mensen die vandaag bescherming nodig hebben, voldoen niet meer aan de criteria die tijdens de koude oorlog zijn opgesteld. Wij worden veel vaker geconfronteerd met plots opflakkerende vluchtelingencrises op grote schaal. Daarom hebben wij nu ook andere, aanvullende instrumenten nodig. Het bieden van bescherming moet altijd voorrang krijgen op formele regels. De vluchtelingenramp die we nu in Kosovo meemaken, is maar weer eens een tragisch voorbeeld.
Tijdens de laatste viereneenhalf jaar heb ik bij ontelbare gelegenheden gepleit voor nieuwe asielinstrumenten die de Conventie van Genève in een situatie zoals deze kunnen aanvullen. Ik heb bovendien verschillende initiatieven genomen om dergelijke instrumenten in te voeren. Eén daarvan betreft tijdelijke bescherming, een ander initiatief heeft betrekking op een solidaire lastenverdeling en een derde op een efficiënter asielproces. Ik waardeer de steun die ik voor deze initiatieven van het Parlement heb gekregen. In de Raad kregen ze echter tegenwind zodra ze in werkelijkheid dienden te worden omgezet. Wij zijn nog niet ver gevorderd, zowel wat de tijdelijke bescherming als de lastenverdeling betreft.
Ik ben ervan overtuigd dat Europa toch zijn verantwoordelijkheid in de crisis in Kosovo zal opnemen. De bijzondere bijeenkomst van de Raad van vorige week liet hierover geen twijfel bestaan. Nu reeds wordt massaal hulp geboden aan de hele regio om de honderdduizenden vluchtelingen die zich in Albanië, FYROM en Montenegro bevinden te beschermen. Bovendien is extra hulp onderweg, zowel vanuit de Commissie als vanuit de lidstaten. De lidstaten hebben ook op verschillende manieren laten weten dat ze bereid zijn vluchtelingen op eigen territorium op te vangen indien er geen andere alternatieven zijn. Toch is het zorgwekkend dat wij er niet in geslaagd zijn lessen te trekken uit onze duurbetaalde ervaringen in de oorlog in Bosnië. De oorlog in Kosovo bewijst nog maar eens dat Europa dringend een gecoördineerd vluchtelingenbeleid nodig heeft.
Een ander belangrijk aspect betreft de manier waarop de vluchtelingen in onze maatschappij geïntegreerd kunnen worden. In het verslag-Zimmerman ligt de nadruk op een globale aanpak. Ik ben het daar volkomen mee eens. De Commissie heeft twee verschillende voorstellen ingediend: een voorstel met maatregelen voor praktische steun bij de opvang en vrijwillige terugkeer van vluchtelingen en een voorstel over integratie. De rapporteur vindt dit niet wenselijk. Ik begrijp haar argument, maar zolang het Verdrag van Amsterdam niet in werking is getreden, hebben we geen andere mogelijkheid.
Ik kan ook meedelen dat het Duits voorzitterschap in zijn conclusies van de bijeenkomst van de Raad van vorige week de Commissie verzocht heeft het gedeelte over de opvang en vrijwillige terugkeer van asielzoekers te herzien. De idee is dat deze vijftien miljoen euro aangewend zouden kunnen worden voor de vluchtelingen in Kosovo. Ik heb het oorspronkelijke voorstel reeds aangepast en mijn collega's hebben voor de vergadering van morgen reeds hun steun toegezegd. Ik ga ervan uit dat zowel de Raad als dit Parlement mij eveneens zullen steunen. Samen moeten wij ook bespreken in hoeverre dit financiële bedrag werkelijk overeenstemt met de behoeften die er zijn.
Ik noteer overigens dat mevrouw Zimmerman een zo eenvoudig mogelijke comitologieprocedure aanbeveelt. Ik ben het met haar eens.
Om af te sluiten wil ik nog een paar kanttekeningen maken bij het verslag-Pirker en het Europees systeem voor vingerafdrukken, Eurodac. Het is belangrijk dat dit systeem operationeel wordt. Anders kunnen het principe van eerste asielland en de regels van het Verdrag van Dublin niet toegepast worden. Zoals u weet, heeft de Raad de tekst over Eurodac bevroren en de Commissie verzocht deze te herzien en in overeenstemming te brengen met de bepalingen van het nieuwe Verdrag. Het is dus de bedoeling de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam af te wachten om de democratische en juridische controle te kunnen versterken.
Alle kwesties die te maken hebben met justitie en binnenlandse zaken, gaan de burgers in hun dagelijkse leven aan. Het is eigenlijk tegenstrijdig dat de thema's van samenwerking binnen de Unie die de mensen het meest bezighouden juist die zijn waarover ze het minst weten. Door meer openheid te scheppen en meer informatie over onze werkzaamheden te verschaffen, kunnen wij dit veranderen. Een andere manier is het nemen van concrete beslissingen in belangrijke kwesties zoals op het gebied van migratie. De burgers moeten merken en voelen wat we op deze beleidsterreinen beslissen. Er zal ook de komende jaren veel meer politieke wil nodig zijn om de vereiste besluiten erdoor te krijgen. Daarom betreur ik dat de unanimiteitseis de komende vijf jaar gehandhaafd wordt. Natuurlijk is het zo dat de samenwerking op dit gebied nog steeds gevoelig ligt, vooral wanneer we het over de immigrantenproblematiek hebben. Een belangrijke taak voor de komende jaren moet daarom zijn dat het EU-beleid op dit gebied zoveel vertrouwen wekt dat we het principe van de gekwalificeerde meerderheid kunnen invoeren.
Daarnaast moeten we de begrippen vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid zoals ze in het Verdrag van Amsterdam beschreven zijn, een duidelijke en welomschreven inhoud geven. De top in Tampere deze herfst zal daarom een mijlpaal zijn. Ook dit Parlement heeft een belangrijke taak te vervullen. Er zijn duidelijke politieke signalen nodig om aan te geven welke richting het Europese immigratie- en asielbeleid dient uit te gaan. Ik vind ook dat de twee debatten van vanavond hebben aangetoond hoe belangrijk dit is.

Voorzitter
Het gecombineerd debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

Elektronische gegevensuitwisseling tussenoverheidsdiensten (IDA)
Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende twee aanbevelingen voor de tweede lezing, namens de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid:
A4-0131/99, betreffende het gemeenschappelijk standpunt (EG) nr. 8/1999, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van een beschikking van het Europees Parlement en de Raad betreffende een reeks richtsnoeren, met inbegrip van de vaststelling van projecten van gemeenschappelijk belang, voor trans-Europese netten voor elektronische gegevensuitwisseling tussen overheidsdiensten (IDA) (13490/2/98 - C4-0017/99-97/0340(COD)) (Rapporteur: mevrouw Read), en-A4-0130/99, betreffende het gemeenschappelijk standpunt (EG) nr. 9/1999, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van een besluit van de Raad tot vaststelling van een reeks acties en maatregelen ter verzekering van de interoperabiliteit van en de toegang tot trans-Europese netten voor elektronische gegevensuitwisseling tussen overheidsdiensten (IDA) (13491/2/98 - C4-0012/99-97/0341(SYN)) (Rapporteur: mevrouw Read).
Read
 Mijnheer de Voorzitter, de titel van deze verslagen is misschien wat lang gezien het feit dat het een project betreft dat over de voordelen gaat die verbonden zijn aan elektronische gegevensuitwisseling tussen overheden binnen de Europese Unie. Dit is waarlijk een succesverhaal, dat de Europese burgers toont hoe namens hen beslissingen genomen worden en hoe de uitvoering van die beslissingen veel transparanter en sneller herkenbaar gemaakt kan worden. Twee of drie van die projecten worden altijd aangehaald en zijn het waard om weer genoemd te worden. Het eerste project betreft het werk van het Bureau voor geneesmiddelenbeoordeling in Londen, het tweede project helpt de EU-burgers informatie te vinden over vacatures in de Europese Unie. Het derde project betreft een programma van vroegtijdige contra-indicaties over toxische stoffen en drugs die vooral voor jongeren gevaarlijk kunnen zijn.
Deze projecten hebben allemaal in het begin hun kinderziekten gehad. Ik wil in dit stadium hulde brengen aan het werk van de ambtenaren van de Commissie, met wie ik veel gesprekken heb gehad. Samen hebben wij veel werk verzet om een groot aantal van deze problemen aan te pakken. Maar de verslagen die ik hier vanavond aan u voorleg hebben het doel te zorgen dat de moeilijkheden uit het beginstadium, de onnodige verdubbeling van werk en de compatibiliteitsproblemen, snel verholpen kunnen worden.
Er zijn ook kwesties die met de tenuitvoerlegging te maken hebben. Ik wil hier benadrukken dat het niet alleen van groot belang is dat ieder programma moet kunnen profiteren van de voordelen van elektronische gegevensuitwisseling maar ook dat de methodologie van elk project door andere projecten overgenomen moet kunnen worden, in plaats van uniek te zijn.
Ik hoop dat het betrekkelijk kleine aantal amendementen vanuit de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid uw goedkeuring kan wegdragen. Ik aarzel niet om beide verslagen voor uw goedkeuring aan te bevelen. Ik wil ook de aandacht vestigen op de actualisering die door het IDA-team in de verslagen is aangebracht. Hierdoor is een zeer waardevol bestand opgezet met voorbeelden over hoe het werk van de instellingen van de Europese Unie van nut kan zijn voor de burgers.

De Voorzitter
Wij hebben vanavond een ongebruikelijk probleem, wij liggen namelijk ver vóór op het schema. Mevrouw Peijs is nog niet gearriveerd. Ik heb vernomen dat de commissaris die zou antwoorden, de heer Monti, nog ergens in het luchtruim vertoeft. Mevrouw Gradin zal hem echter manhaftig vervangen.

Gradin
Mijnheer de Voorzitter, ik zal proberen voor een paar minuten commissaris Monti te zijn.
In december 1997 heeft de Commissie haar voorstellen voor de tweede fase van het IDA-programma gepresenteerd. Die twee voorstellen hebben het doel om interoperabele telematicanetwerken tot stand te brengen. Deze moeten de interinstitutionele communicatie en de tenuitvoerlegging van het communautair beleid en de communautaire activiteiten steunen.
In deze tweede fase van het IDA-programma stelt de Commissie voor om de aandacht van het bouwen van infrastructuur naar coördinatie en ondersteuning te verplaatsen. Hierbij moet verbetering van het rendement voorop staan. Zo zullen de IDA-projecten nu kunnen profiteren van de generieke telematicadiensten die commercieel verkrijgbaar zijn. Deze ideeën zijn in de eerste lezing volledig gesteund door zowel het Europees Parlement als de Raad.
De Commissie heeft haar voldoening al uitgesproken over het feit dat de Raad de amendementen van het Parlement in eerste lezing heeft aangenomen. Bovendien heeft de Commissie beide gemeenschappelijke standpunten aanvaard en aanbevolen dat deze snel goedgekeurd worden.
In deze tweede lezing stelt de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid twee amendementen voor. Het ene betreft het richtsnoerenvoorstel, het andere het interoperabiliteitsvoorstel. Beide amendementen zijn gebaseerd op amendementen die de Raad in eerste lezing verworpen heeft. De Commissie gelooft echter dat de bewoording die nu door het Europees Parlement wordt voorgesteld aanvaardbaar is. Niet alleen worden de politieke prioriteiten van het IDA-programma hierdoor meer genuanceerd en wordt de transparantie vergroot, maar ook zullen hiermee naar verwachting de bezwaren van de Raad in de eerste lezing weggenomen kunnen worden. Het doet mij daarom genoegen te kunnen aankondigen dat de Commissie alle drie amendementen die door het Europees Parlement zijn voorgesteld in tweede lezing goedkeurt.
Ik wil u, en met name de rapporteur mevrouw Read, nogmaals bedanken voor de constructieve houding waarmee het Parlement deze voorstellen van de Commissie heeft ontvangen. Ik heb het volste vertrouwen dat, met uw steun, politieke overeenstemming met de Raad bereikt zal worden. Daarna kunnen wij deze belangrijke taak terstond weer opnemen.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.
De vergadering wordt om 20.30 uur onderbroken en om 21.15 uur hervat

Bepaling van degene die tot voldoening van de BTW gehouden is
De Voorzitter
Allereerst zou ik u willen meedelen dat de heer Monti waarschijnlijk al geland is en ieder moment kan aankomen. We zijn bewust een kwartiertje later begonnen, zodat hij nog aan de beraadslaging deel kan nemen.
Aan de orde is het verslag (A4-0174/99) van de heer Harrison namens de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid over het voorstel voor een richtlijn van de Raad tot wijziging van richtlijn 77/388/EEG met betrekking tot de bepaling van degene die tot voldoening van de BTW gehouden is (COM(98)0660 - C4-0705/98-98/0312(CNS)).

Harrison
Mevrouw de Voorzitter, het doel van het Commissievoorstel tot wijziging van de richtlijn met betrekking tot de bepaling van degene die tot voldoening van de belasting over de toegevoegde waarde gehouden is, dient om het huidige, zeer gecompliceerde systeem te vereenvoudigen. De kwestie valt onder de SLIM-voorstellen. Deze hebben tot doel de toegang tot de interne markt gemakkelijker te maken, speciaal voor kleine en middelgrote bedrijven. Het principe dat aan het Commissievoorstel ten grondslag ligt, is dat moet worden vastgesteld wie tot voldoening van BTW gehouden is. Als dat bedrijven betreft die in meer dan één lidstaat actief zijn dan is dit de persoon die de belastbare levering verricht, ongeacht of deze persoon in het land gevestigd is waar de levering plaats vindt.
Verder moet vermeld worden dat het voorstel tijdelijk van aard is. De Commissie heeft nog steeds het plan om uiteindelijk tot een blijvend systeem van inning van BTW en belastingaansprakelijkheid te komen, dat gebaseerd is op het principe dat belastingheffing tot één plaats beperkt moet worden. Bij dit voorstel ingesloten is ook een afzonderlijk maar zeer welkom idee. Dit houdt in dat het probleem van de BTW-ontwijking aangepakt moet worden waar het gaat om doorlopende verrichtingen zoals de levering van gas en elektriciteit. Het voorstel houdt in dat de belasting op jaarbasis geheven moet worden als er geen tevoren opgestelde, opeenvolgende afrekeningen en betalingen beschikbaar zijn. Tot zover dus geen moeilijkheden, maar nu beginnen de echte problemen pas.
Deze vertraging in het tot stand brengen van een definitief BTW-stelsel is op zichzelf betreurenswaardig, maar de invoering van een tussentijds stelsel dat net zo verwarrend is als zijn voorganger is nog teleurstellender voor kleine en middelgrote bedrijven, die wij als actieve deelnemers aan de interne markt willen zien. Daarom heb ik de Commissie, overigens zonder succes, gevraagd om het probleem te kwantificeren en daarbij een strategie en een tijdschema voor dit tussentijdse stelsel uit te stippelen, voordat het definitieve systeem ingevoerd is. Waarom is de Commissie toch zo huiverig om dit te doen?
Ten tweede ben ik geschrokken van de door de Commissie bekendgemaakte bijzonderheden inzake haar overleg met het kleinbedrijf over dit voorstel. Waarom, bijvoorbeeld, heeft de Commissie maar met zeven lidstaten overleg gepleegd? Was de Commissie ook niet bezorgd te horen dat één op de drie kleine en middelgrote bedrijven van mening was dat het huidige voorstel de BTW-bureaucratie niet drastisch zou verminderen, maar alleen maar zou vergroten? Misschien kunnen de Commissieleden deze punten vanavond beantwoorden, dat wil zeggen, als zij nog op tijd aankomen.
Ten derde, het stelsel van verlegging van de heffing. Dit laat het principe van gespreide afdrachten intact, maar moet op zichzelf niet teveel gebruikt of misbruikt worden. Niettemin, de overvloed van toegestane uitzonderingen lijkt in te druisen tegen het principe dat het tussentijdse stelsel eenvoudiger, niet gecompliceerder, moet worden. Overigens heb ik nog steeds geen verklaring van de Commissie ontvangen waarom advocaten, adviesbureaus en expediteurs als uitzonderingen geschikt worden geacht om een beroep op het stelsel van verlegging van de heffing te kunnen doen. Waarom zij, en niemand anders? Volgens mij hebben wij recht op een antwoord.
Ten vierde, de regelingen voor wederzijdse bijstand voor kleine en middelgrote bedrijven. Deze wordt geacht als polsstok voor de KMO's te dienen, om daarmee in één sprong over enige traditionele hindernissen op de markt zelf te kunnen belanden. Maar volgens de gegevens wordt deze voorziening helemaal niet gebruikt, en is zij derhalve ineffectief. Wat heeft de Commissie hierover te zeggen? Ten vijfde zou ik willen dat de Commissie ons een verklaring kon geven over haar standpunt wat betreft niet-gouvernementele organisaties. Voortdurend moeten deze instellingen het zonder noodzakelijke inkomsten stellen omdat zij benadeeld worden door een stelsel dat hen vaak met oninbare BTW-heffingen op het droge zet.
Tot slot een vraag. Is de Commissie bereid om het schandelijk gebruik aan te pakken waardoor kleine en middelgrote bedrijven in België en andere lidstaten momenteel verplicht worden om voor het vaststellen van hun BTW-verplichtingen financiële garanties bij een plaatselijke bank te deponeren? Hierdoor worden broodnodige financiële middelen geabsorbeerd, wat fatale cashflow-problemen met zich meebrengt, en veel kleine en middelgrote bedrijven verhindert om aan de markt deel te nemen.
Ik wil hier even pauzeren om mijn collega, de heer Rübig, te bedanken voor zijn twee amendementen, die ik beide aanvaard. Zij dienen om de MKB-sector te helpen, hoewel ik besef dat er daardoor nog meer uitzonderingen ontstaan dan die waarover ik al gesproken heb.
Dit Commissievoorstel wil bedrijven een kans van slagen geven op de interne markt. Dat is een mooie doelstelling, maar de praktische uitvoerbaarheid lijkt twijfelachtig. Ik hoop dat de Commissie het Parlement gerust kan stellen op alle punten van zorg die vanavond door mij naar voren zijn gebracht. Ook hoop ik dat de commissaris de argumenten kan beantwoorden die ik hier op een rijtje heb gezet, hoewel dat laatste, gezien zijn afwezigheid, nogal doelloos lijkt.

Secchi
(IT ) Mevrouw de Voorzitter, allereerst wil ik opmerken dat onze fractie het grotendeels eens is met het betoog van de rapporteur, naar wie onze dank uitgaat voor het werk dat hij met betrekking tot deze belangrijke materie heeft verzet. In het bijzonder dragen alle maatregelen die de activiteiten van het midden- en kleinbedrijf bevorderen, onze goedkeuring weg. Zij stroken volledig met het SLIM-initiatief en een aantal punten van het onderhavige voorstel is daar ook uit voortgekomen. Wij staan eveneens positief tegenover de druk die wordt uitgeoefend om de kwestie van de NGO's weer ter tafel te brengen en naar modaliteiten te zoeken die beter passen bij de activiteiten die deze organisaties ontplooien. Zij mogen immers niet het slachtoffer worden van een belastingstelsel dat naar het schijnt geen enkele rechtvaardiging vindt voor het feit dat genoemde organisaties gehouden zijn tot het betalen van BTW, zonder die op de een of andere wijze te kunnen terugvorderen.
Onze fractie had zich tegen amendement 7 uitgesproken en ik zal u uitleggen waarom. Ons inziens is dit amendement vrij ingewikkeld geformuleerd: er worden hier immers verschillende instanties bij elkaar genomen, terwijl wij voor de NGO's graag een aparte behandeling hadden gezien. Wij hebben eveneens twijfels over het verzoek een algemene strategie te ontwikkelen met betrekking tot de perfectionering van het huidige, voorlopige BTW-mechanisme, in afwachting van een definitief stelsel.
Met andere woorden, hoewel er steeds wordt gerefereerd aan het definitieve stelsel dat volgens ons zo snel mogelijk moet worden ingevoerd, vrezen wij dat zulks in feite, aangezien er modaliteiten worden vastgesteld die de overgang vergemakkelijken zonder dat er echter een precies tijdschema wordt aangegeven, als een soort alibi dient voor het steeds weer uitstellen van de beslissing, terwijl wij van mening zijn dat die ten spoedigste moet worden genomen. De collega's, en met name collega Harrison, zullen zich ongetwijfeld nog herinneren dat ik in mijn voorgaande verslag over dit onderwerp om een precies tijdschema heb gevraagd, dat was wellicht een illusie, maar toch! Helaas heeft dit verzoek in ons Parlement net niet voldoende stemmen gekregen, met name omdat collega Harrison en diens fractie hadden tegengestemd.
Ter afsluiting deel ik mee dat onze fractie voor alle andere amendementen stemt, weliswaar met twee aanbevelingen: op de eerste plaats dat de Commissie onze argumentatie overneemt in die zin dat ze vooral amendement 7 eenvoudiger en duidelijker formuleert, en op de tweede plaats dat ons verzoek, zo snel mogelijk over te stappen op het definitieve BTW-stelsel, op de een of andere manier in overweging wordt genomen, dat er een tijdschema wordt vastgesteld of dat er tenminste wordt uitgelegd welke gewichtige redenen steeds weer leiden tot uitstel. De amendementen 8 en 9 bijvoorbeeld, waarover wij het eens zijn, daar er zeker eenvoudigere waarborgmechanismen denkbaar zijn dan de voorgestelde, zouden geen enkele reden van bestaan hebben, indien het nieuwe stelsel reeds effectief zou zijn.
Alle door collega Harrison naar voren gebrachte argumenten kunnen wij dan ook ondersteunen in de huidige overgangsfase, maar daaraan moet zo spoedig mogelijk een einde komen. Dat lost meteen veel problemen op.

Gallagher
Mevrouw de Voorzitter, ik wil de heer Harrison feliciteren met de presentatie van zijn verslag. Het huidige BTW-stelsel is zó ontworpen dat belastinginning de directe verantwoordelijkheid is van de lidstaten op wier gebied het verbruik van de verkochte goederen of diensten geacht wordt plaats te vinden. Teneinde deze directe belastingtoewijzing te waarborgen is een complexe regelgeving ontworpen. Handelaars die gebruik wensen te maken van de voordelen die de komst van de interne markt op 1 januari 1993 met zich mee heeft gebracht, zien de noodzaak om belastingverplichtingen in verschillende lidstaten na te komen veelal als een hinderpaal voor het vrije verkeer van goederen en diensten.
De interne markt kan niet productief functioneren tenzij op nationaal en Europees niveau een meer gebruiksvriendelijke regelgeving op het gebied van belastingheffing ten uitvoer wordt gelegd. In mei 1997 heeft de Commissie voorgesteld om inning van BTW in de tweede fase van het SLIM-programma op te nemen. In antwoord op deze aanbeveling heeft de Commissie de taak op zich genomen regelgeving in te voeren om de fiscale vertegenwoordiging te vereenvoudigen. Er is ook een groep deskundigen ingezet die de Europese Unie moet adviseren over de verschillende belastingzaken.
Ik juich de pogingen toe die de Unie doet om het stelsel van fiscale vertegenwoordiging op het gebied van de BTW te vereenvoudigen. De zesde BTW-richtlijn staat handelslieden die belastbare leveringen in een bepaald land verrichten toe om als persoon te fungeren die de belastingen aan de juiste instanties voldoet. Wat betreft de bepaling van degene die tot voldoening van de belasting over de toegevoegde waarde is gehouden, is de regelgeving buitengewoon ingewikkeld. beschikken met betrekking tot dit belastingvraagstuk.
Tot slot wil ik mijn steun uitspreken voor de algemene basis waarop deze maatregelen steunen. Maar kennelijk moet er nog meer werk verzet worden om alles wat in de Gemeenschap met belasting te maken heeft te vereenvoudigen.

Rübig
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, het verslag van de heer Harrison is volgens mij een belangrijke stap, waardoor we dichter komen bij een verdere vereenvoudiging van de voorschriften over de fiscale vertegenwoordiging en over de wederzijdse bijstand op het gebied van de invordering. Dat zijn punten die met name heel belangrijk zijn voor het midden- en kleinbedrijf. We weten allemaal dat de rechtsgrondslagen voor de belasting op de toegevoegde waarde in de lidstaten van de Europese Unie heel sterk variëren. Met name amendement 6 lijkt me een typisch voorbeeld van hoe we bijvoorbeeld bij montageleveranties het systeem kunnen vereenvoudigen.

De Voorzitter
Commissaris Monti is helaas nog niet aangekomen.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

Heffingen op energieproducten
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0171/99) van de heer Cox namens de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid over het voorstel voor een richtlijn van de Raad tot herstructurering van de communautaire regeling voor de belasting van energieproducten (COM(97)0030 - C4-0155/97-97/0111(CNS)).

Cox
Mevrouw de Voorzitter, ik vind het jammer dat commissaris Monti hier niet is. Dat zeg ik niet omdat ik op een vitterige manier de aandacht op zijn afwezigheid wil vestigen. Ik doet dat omdat ik mijn woorden graag tot hem persoonlijk gericht zou hebben, zodat ze in deze Vergadering vastgelegd kunnen worden. Maar zelfs al is de commissaris afwezig, ben ik toch blij dat ik iets over hem kan zeggen. Hij is een van de commissarissen in het huidige demissionaire bestuurscollege die is afgetreden onder omstandigheden waarbij hij zelf niet betrokken is geweest. En daarover wil ik mijn diepe spijt betuigen. Hij heeft zich op lofwaardige wijze van zijn openbare functies gekweten en ik zou graag zien dat dit officieel werd vastgelegd. Ik weet niet of het waarschijnlijk is dat hij in de toekomst herbenoemd of hergenomineerd zal worden, maar hoe dan ook, hij is een van de vele onschuldige slachtoffers van de gevolgen van de jongste gebeurtenissen. Dat wil ik hier graag op persoonlijke titel in de notulen vermeld zien.
Voor de aanwezige collega's heb ik weinig toe te voegen aan wat ik enige weken geleden heb gezegd. Inhoudelijk is het voorliggende verslag gebaseerd op het voorstel van de Commissie, dat op zich een nuttig voorstel is. Wat betreft de reactie van het Parlement op het voorstel hoop ik dat wij "ja" zeggen tegen nieuwe belastingen, maar "nee" tegen meer belasting. Met andere woorden, de belastinggrondslag zou volgens ons met een belasting op energieproducten uitgebreid moeten worden. Maar daar staat tegenover dat wij vanuit de politiek heel duidelijk tegen de Commissie en de Raad moeten stellen dat de lastenverzwaring die de nieuwe uitgebreide belasting op energieproducten met zich meebrengt, gecompenseerd moet worden met een verlaging van de belastingkloof, de algemene belastingkosten en de algemene arbeidskosten. Dat is de reden waarom wij hier achter staan; het is niet de enige reden, maar wel een belangrijke reden.
Ik wil het volgende zeggen tegen diegenen die de blik op de structurele werkloosheidsproblemen in de Europese Unie vestigen en het hoge werkloosheidsniveau veroordelen, maar die door hun stemgedrag in deze Vergadering weigeren zelfs maar te denken over een verbreding van de belastinggrondslag met, bijvoorbeeld, heffingen op energieproducten. Kunnen deze mensen ons misschien in het openbaar vertellen waar wij andere middelen kunnen vinden om de belastingcrisis aan te pakken waarmee een aantal lidstaten als gevolg van structurele problemen en werkloosheid te kampen hebben?
Mijn tweede punt is het volgende. Wij moeten de waarde van dit voorstel niet overdrijven. Het is weliswaar nuttig, maar bescheiden in opzet. Het zwakke punt naar mijn mening en naar de mening van de meeste leden van de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid, is dat het bezaaid is met uitzonderingen. Wij steunen het Monti-voorstel maar wij willen een groener Monti-voorstel. Wij steunen sommige uitzonderingen, maar wij willen dat de nadruk op groene uitzonderingen komt te liggen.
Zoals wij al eerder gedaan hebben stellen wij, wat betreft de belastingtarieven, geen complex stelsel voor waarbij om de zoveel jaren op de kwestie teruggekomen moet worden. Wij stellen een versnellingsprincipe voor dat potentieel iedere vijf jaar voor herziening in aanmerking komt. Wij begrijpen heel goed dat de energiekosten voor sommige bedrijven en bedrijfssectoren zeer hoog kunnen zijn in verhouding tot hun totale kosten. Voor zulke bedrijven en sectoren hebben wij een constructie nodig waarmee wij het concurrentienadeel kunnen herkennen en aanpakken. Naar onze mening kan het concurrentienadeel aangepakt worden door de lidstaten een zekere vrijheid van handelen te verlenen, maar ik persoonlijk ben van mening dat deze vrijheid periodiek door de Commissie moet worden herzien. Morgen wordt er een amendement van die strekking ingediend. Hierin wordt gespecificeerd hoe verzoeken vanuit de sectoren en lidstaten die zichzelf als speciaal geval beschouwen door de Commissie zouden kunnen worden herzien. Dit amendement moet aangenomen worden omdat het voorstel niet als carte blanche moet worden beschouwd waarmee die belasting eenvoudigweg genegeerd kan worden.
Samenvattend, wij zijn voor een nieuwe energieheffing en een ecotax, maar zijn wij tegen meer belastingen als zodanig. Met andere woorden, wij eisen belastingneutraliteit. Wij houden vast aan het idee dat de prijs voor de invoering hiervan verlaging van de arbeidskosten moet zijn. Wij willen een eenvoudigere en meer eenduidige, op de belastinggrondslag gebaseerde, omschrijving. Ook willen wij een meer voorspelbare formule die een verdieping van de grondslag teweegbrengt door een versnellingsprincipe dat dient om de evolutie van de belastingtarieven op basis van de nieuwe belastinggrondslag te bepalen. Wij willen dat het concurrentienadeel onderkend en aangepakt wordt, maar dan moet dat op feiten gebaseerd zijn en niet eenvoudig als carte blanche dienen waarmee de belasting volkomen genegeerd kan worden. Als aan die wensen wordt voldaan - en ik hoop dat dit in de stemming gebeurt - zal ik mijn collega's aanbevelen dit verslag te steunen. De laatste keer, mevrouw de Voorzitter, hebben wij net een meerderheid gemist. Dat gebeurde gedeeltelijk omdat er wat misverstanden over details waren. Ik hoop dat er morgen geen enkel misverstand zal zijn, ja zelfs, dat sommige sceptici de inhoud van het verslag nog eens zullen doornemen, en tot het besef komen dat dit de weg naar de toekomst is. Ik beveel het verslag daarom voor aanneming aan.

De Voorzitter
Commissaris Monti is net aangekomen.
Meneer Monti, ik kan u vertellen dat de heer Cox net iets heel aardigs over u heeft gezegd, maar misschien kunt u dat later nalezen in het volledig verslag van de handelingen!

Estevan Bolea
Mevrouw de Voorzitter, namens de Commissie onderzoek, technologische ontwikkeling en energie wil ik zeggen dat de drie doelstellingen die de Commissie met deze richtlijn voorheeft ons over het algemeen logisch lijken. Deze doelstellingen zijn het harmoniseren van belastingen, minder uitstoot door de prijzen te verhogen en het aanwenden van deze inkomsten voor het verlagen van de sociale lasten.
Maar, mijnheer Cox, u heeft dit alles niet erg goed aangepakt. Want weet u wat de door u voorgestelde prijsverhoging oplevert aan minder vervuiling, meer in het bijzonder door CO2 ? Nog geen 1 % en dat is dan toch wel veel geschreeuw voor zo weinig wol als resultaat.
Aan de andere kant proberen wij via het liberaliseren van de markten de gas- en de elektriciteitsprijs te verlagen. Wij slagen daarin, omdat energie in Europa duur is en de concurrentie met de Verenigde Staten en Japan ons veel moeilijkheden bezorgt.
Wij kunnen op dit moment niet alles tegelijk willen; laten wij de zaken een voor een aanpakken.
Hoe het ook zij, u heeft een aantal amendementen ingediend die de lasten verhogen. Volgens economisch onderzoek door consulenten van de Commissie levert dat zo'n 150.000 extra arbeidsplaatsen op en vermindert de CO2 -uitstoot met ongeveer 1 %. Het klopt dat de macro-economische effecten niet erg sterk zouden zijn - de inflatie en het tekort zouden niet veel stijgen -, maar alle landen zijn op dit moment gehouden aan hun stabiliteitsprogramma. Ik zeg niet dat uw verslag niet goed is, maar ik denk dat noch uw verslag noch het voorstel van de Commissie op dit moment opportuun is.
Het spijt mij u te moeten zeggen, mijnheer Cox, dat mijn fractie uw amendementen niet zal steunen. Tevens moet ik zeggen dat, als het verslag wordt aangenomen, het gezien de zeer geringe resultaten niet erg realistisch zal zijn. Hoe het ook zij, wij hebben beiden de zekerheid dat men ooit in de toekomst verder zal gaan op deze weg. Maar misschien is dit niet het geschikte moment, in ieder geval niet om nieuwe belastingen in te voeren. U zegt: "Niet meer belastingen" . U heeft gelijk, maar dan ook niet meer belastingen op energie waar in Europa al een aantal zeer hoge belastingen op rusten.

Spencer
 Mevrouw de Voorzitter, het verslag van de heer Cox was goed, maar nu is het nog beter. Het verdient onze steun, net als commissaris Monti.

Areitio Toledo
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, mijnheer Cox, zoals wij al bij de vorige gelegenheid zeiden toen wij over dit verslag debatteerden, is ons standpunt niet veranderd daar ook het standpunt van de heer Cox in zijn verslag niet gewijzigd is.
Toen hebben wij onze analyse met betrekking tot het voorstel van de Commissie uiteengezet. En die analyse geeft aan dat het Commissievoorstel misschien wel overdreven ambitieus is.
Het voorstel beoogt met een en dezelfde norm drie doelstellingen te bereiken. Een ieder weet echter dat de doelmatigheid van normen gewoonlijk omgekeerd evenredig is met het aantal doelstellingen.
Ik meen net als mevrouw Estevan Bolea dat het drie ambitieuze doelstellingen zijn. Het verslag van de heer Cox beoogt het begrip en de toepassing in de praktijk van de uitzonderingen te vergemakkelijken. Dat is moeilijk te bereiken via een fiscale norm die juist de belastinggrondslag wil verbreden.
Alle fiscale regelgeving waarvoor de belastinggrondslag opnieuw wordt gedefinieerd, zoals bijvoorbeeld bij BTW, bevat een lange lijst met zeer gedetailleerde uitzonderingen. Wij hebben het over een norm die de Commissie voorstelt, waarmee de speciale belastingen op minerale oliën verhoogd worden en de belastinggrondslag voor energieproducten verbreed wordt. Het is een gecompliceerde norm, waarbij, zoals mevrouw Estevan Bolea heeft uitgelegd, bovendien een aantal moeilijk - of alleen tegen zeer hoge marginale kosten - te realiseren milieudoelstellingen worden nagestreefd. Bovendien is er geen enkele zekerheid dat de maatregel fiscaal neutraal is, wat de norm wel beoogt. Wij hebben althans nergens deze zekerheid inzake de belastingneutraliteit kunnen ontdekken.
Wij geloven dat de heer Cox een inspanning heeft verricht om het hoofdstuk van de uitzonderingen te vereenvoudigen. Wij zijn het met dat resultaat niet eens, want zoals het hoofdstuk nu geformuleerd is zou het onhanteerbaar zijn voor de Commissie. Wij keren daarmee namelijk weer terug naar de befaamde methode die erin bestaat de Commissie, al naar gelang de intensiteit van het energieverbruik en dergelijke, via de lidstaten een oneindig aantal dossiers en individuele vergunningen toe te sturen.
Wij geloven echter ook dat er een norm moet zijn. En zoals mevrouw Teresa Estevan heeft gezegd, zullen wij uiteindelijk toch iets moeten doen. De doelstellingen moeten dan misschien verdeeld worden over verschillende normen of de toepassing van deze norm moet vereenvoudigd worden. Deze norm heeft wel een aantal lovenswaardige doelstellingen, maar wij denken dat het heel moeilijk is die op dit moment te realiseren.
Mijnheer Cox, wij zullen derhalve morgen ons standpunt van een paar weken geleden handhaven, daar volgens ons wat de kern betreft ook uw verslag ongewijzigd is gebleven en hetzelfde geldt logischerwijs ook voor het voorstel van de Commissie.

Virrankoski
Mevrouw de Voorzitter, het door de heer Cox opgestelde verslag schept een goede basis voor de herziening van de energieheffing, waarvoor mijn hartelijke dank. Het is duidelijk dat onze fractie het verslag van haar voorzitter steunt. Energieheffing is een van de allerbeste en meest effectieve instrumenten waarmee de maatschappij emissies kan verminderen en het milieu kan beschermen en verbeteren.
Het uitgangspunt van het verslag is dat de lidstaten speelruimte behouden bij fiscale maatregelen voor zover deze de interne markt niet in gevaar brengen. Dit moet als juist worden beschouwd, evenals het beginsel dat hernieuwbare energiebronnen buiten de werkingssfeer van de richtlijn blijven. Het propageren van warmtekrachtkoppeling is nog steeds een zeer belangrijk en welkom standpunt.
Rapporteur Patrick Cox heeft het voorstel van de Commissie al vereenvoudigd en verduidelijkt. Naar mijn mening had het nog meer vereenvoudigd kunnen worden. In dit opzicht kunnen de minimum-belastingniveaus van artikel 7 en 8 zelfs worden geharmoniseerd. De heffingen op brandstoffen die voor productiedoeleinden en voor verwarming worden gebruikt, liggen nu al zo dicht bij elkaar dat ze geharmoniseerd kunnen worden.
Ik wil in dit verband enkele kleine punten onderstrepen: allereerst moet turf voortaan onbetwist als hernieuwbare biomassa worden beschouwd. Per oppervlakte-eenheid groeit in moerassen jaarlijks ongeveer evenveel turf als er in bossen houtmassa groeit. Turf is daarom een echte hernieuwbare energiebron. Deze constatering is belangrijk, omdat vooral in de Noordse landen en onder andere ook in Ierland turf nu en in de toekomst van groot belang is. Een ander punt: de heffing op kerosine moet op nationaal niveau worden geregeld. Wat het luchtverkeer betreft, bestaan er grote verschillen tussen de lidstaten. In qua oppervlakte kleine lidstaten heeft het binnenlandse luchtverkeer geen betekenis. In lidstaten met een groot oppervlak, zoals Finland, is het enorm belangrijk. Een geharmoniseerde heffing zou de verschillende lidstaten niet rechtvaardig behandelen. Met deze opmerkingen vind ik het verslag zeer goed en steun ik het van harte.

Breyer
Mevrouw de Voorzitter, geachte collega's, wij steunen dit verslag, want het is een peuterpasje in de juiste richting. Het is voor iedereen glashelder dat we nog veel verder moeten gaan om eindelijk een doorbraak te bereiken bij de heffing op energieproducten. Voor ons is het echter onontbeerlijk dat de tweede fase van de ecologische belastinghervorming in Duitsland niet wordt afgeremd door Brussel. Op de middellange termijn kunnen we hopelijk eindelijk zover komen dat bepaalde landen in de Europese Unie een voortrekkersrol spelen. We zijn vooral blij dat er uitzonderingen worden gemaakt, "groene" uitzonderingen, waardoor niet alleen de energie-intensieve ondernemingen van deze regeling kunnen profiteren maar ook hun tegenhangers, en ik hoop dat iedereen dat zo ziet, ook degenen die milieuvriendelijke en hernieuwbare energie produceren. Zij moeten kunnen worden vrijgesteld van de energieheffing. Wat ons ook heel goed bevalt is het feit dat atoomstroom onder de heffing zal vallen. Als dat niet zo was zou het voorstel voor een heffing op energieproducten onevenwichtig zijn.
Het is ook goed nieuws dat ons amendement in de economische commissie is aangenomen, omdat het voor ons fundamenteel is dat het openbaar vervoer over korte afstanden kan worden vrijgesteld. Een ding mogen we namelijk niet vergeten: deze heffing op energieproducten is ook bedoeld om het milieu te beschermen en ertoe bij te dragen dat we onze verplichting om de emissie van broeikasgassen te verlagen inderdaad waar kunnen maken. Daarvoor zijn deze voorstellen bedoeld. Nu moeten we ervoor zorgen dat de ministers in de Raad het zo snel mogelijk met elkaar eens worden. In dat verband heb ik heuglijk nieuws, de Duitse minister van Milieubescherming, de heer Trittin, probeert tijdens zijn bezoeken aan de lidstaten te bereiken dat de ministers het over deze kwestie zo snel mogelijk eens worden.

Blokland
Mevrouw de Voorzitter, het is zeer te betreuren dat het verslag-Cox pas nu weer na twee maanden uitstel opnieuw in de plenaire vergadering aan de orde komt. Anderzijds ben ik verheugd dat in de achterliggende periode het verslag van collega Cox niet al te zeer is verzwakt. Het biedt nog steeds een helder alternatief voor het hybride Commissievoorstel. Een fors aantal storende vrijstellingsmogelijkheden wordt geschrapt. Ik zal het verslag-Cox van harte steunen.
De Raad moet nu positie kiezen. Of hij houdt zich aan de in internationaal verband gemaakte afspraken over de beperking van de CO2 -uitstoot en vermindering van de milieubelasting, of hij kiest voor de onduidelijkheid van de status quo met verdergaande beschadiging van ons klimaatsysteem als gevolg. Ik ben voor de afschaffing van de vrijstelling van brandstofbelasting voor de burgerluchtvaart. Invoering van een unilaterale heffing door de Europese Unie zou echter kunnen leiden tot veel oneigenlijke vliegtuigbewegingen. Een prima alternatief lijkt mij een al eerder bepleite overvliegheffing, gekoppeld aan de dienstverlening door de luchtverkeersbegeleiding.

Rübig
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, om de concurrentie op de internationale markten aan te kunnen moeten we zorgen voor een zinvolle heffing op energieproducten. De energieheffing is volgens mij om meerdere redenen een van de hoofdpunten van discussie met gevolgen voor de Europese Unie maar ook voor de rest van de wereld. Als ik het positief formuleer gaat het erom dat we stimulansen moeten geven voor een zuinige en efficiënte omgang met onze hulpbronnen. We moeten daarbij echter met gezond verstand en doelbewust te werk gaan, want we mogen het kind, in dit geval het bedrijfsleven, niet met het badwater weggooien. Al met al zijn we niet principieel tegen een geharmoniseerde heffing op energieproducten, maar we moeten wel garanderen dat daardoor de concurrentie niet wordt scheefgetrokken. Mijn land heeft in dit opzicht bijvoorbeeld een toppositie.
Daarom is het heel zinvol overal maxima in te voeren voor de belasting voor energie-intensieve ondernemingen, zoals artikel 15 van het voorstel van de Commissie dat al voorziet. We mogen namelijk niet vergeten dat dergelijke ondernemingen hun technische installaties in het verleden al hebben aangepast aan de nieuwste stand van de techniek, ze hebben hun energieverbruik al bijna tot het minimum verlaagd. In dergelijke gevallen kan een hogere energiebelasting geen enkel bezuinigingseffect meer sorteren. De kosten stijgen echter wel, en dat zouden we kunnen verhinderen. Zo zouden we de concurrentiepositie van onze bedrijven versterken en duidelijk maken dat het aantrekkelijk is om in Europa te produceren. Daarom moeten we nog eens goed nadenken of we de facultatieve vrijstelling willen afschaffen voor energieproducten die niet als motorbrandstof worden gebruikt en voor energieproducten die worden gebruikt als verwarmingsbrandstof of voor de opwekking van elektriciteit. Dat lezen we in artikel 10.
In ieder geval moeten de lidstaten die op energieproducten een belasting heffen die hoger ligt dan het minimumniveau tenminste de mogelijkheid krijgen hun belastingniveau aan te passen. Als we flexibele regels vinden voor de bepaling van de bovengrens kan dat ons helpen bij het vinden van redelijke oplossingen.

Monti
 Mevrouw de Voorzitter, ik wil allereerst mijn verontschuldigingen aan u aanbieden, en aan alle Parlementsleden die hier in vergadering bijeen zijn, in het bijzonder aan de beide rapporteurs, de heer Harrison en de heer Cox. Hoewel ik mijn vlucht ruimschoots op tijd had gepland, bleek dat toch onvoldoende te zijn. Nogmaals mijn excuses.
Ik wil de heer Cox bedanken voor zijn, naar ik heb vernomen, bijzonder vriendelijke woorden. Ik wil ook de heer Spencer bedanken.
Mijnheer Cox, het verslag dat u heeft opgesteld en de conclusies die u heeft getrokken zijn bijzonder interessant en belangrijk. Ik ben zeer verheugd dat u de redenering die in het voorstel gevolgd is steunt, maar ook hoe die redenering in de praktijk wordt omgezet. De Commissie heeft een voorstel aan de Raad voorgelegd, dat zich hoofdzakelijk concentreert op de noodzaak het communautaire stelsel voor belastingheffing op minerale oliën te moderniseren, en dit stelsel zodanig uit te breiden dat het op alle energieproducten van toepassing is. Dit is noodzakelijk om het functioneren van de interne markt te verbeteren; dat kan alleen gebeuren als wij de bestaande scheeftrekkingen die door heffingen veroorzaakt worden beperken.
De Commissie heeft het voorstel ook gebruikt om haar verplichtingen inzake het herzien van de minimumheffingen op minerale oliën na te komen. Tegelijkertijd beantwoordt de Commissie aan het verzoek van de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën door met nieuwe voorstellen te komen na de impasse in de onderhandelingen over de CO2 -energieheffing. Ik hoef hier nauwelijks aan toe te voegen dat er in deze context toenemende zorg bestaat over de consequenties voor het milieu van de verbranding van fossiele brandstoffen. Dit is nog eens extra benadrukt door het feit dat de Raad onlangs de voor de Gemeenschap vastgestelde emissiedoelstellingen in antwoord op het Protocol van Kyoto heeft aangenomen. Het bereiken van deze doelstellingen zal niet makkelijk zijn. Fiscale maatregelen vormen een van de instrumenten die als hulpmiddel bij deze taak gebruikt kunnen worden.
De Commissie keurt de amendementen 2, 3, 11, 12, 13, 23, 32, 33 en bepaalde gedeelten van amendement 25 goed. Maar één ding kan de Commissie niet aanvaarden. Dit betreft de suggestie dat wij vanaf januari 2000 zonder een tussensprong direct naar de tweede fase van de minimumtarieven overgaan, en deze jaarlijks over een periode van vijf jaar verhogen met het inflatiepercentage plus 2 %.
Wat betreft de afschaffing van de beginfase van de minimumtarieven is het juist dat de streefdatum van 1 januari 1998 tot het verleden behoort. Besprekingen met de Raad hebben echter aangetoond dat zelfs de voorgestelde niveaus voor de minimumtarieven voor een aantal lidstaten moeilijkheden veroorzaken. Elke verhoging van deze niveaus is derhalve onaanvaardbaar.
Hetzelfde geldt voor de suggestie dat minimum-belastingniveaus gedurende een periode van vijf jaar jaarlijks verhoogd moeten worden met het inflatiepercentage plus 2 %. Het voorstel van de Commissie beperkt de verhoging tot het inflatiepercentage. Dit dient om lidstaten te helpen die anders aanzienlijke belastingverhogingen zouden moeten invoeren, alleen om de voorgestelde minimumniveaus te kunnen halen. Om deze landen ook nog verdere verhogingen boven het inflatiepercentage op te leggen is onaanvaardbaar.
Ook is het onaanvaardbaar voor de Commissie dat de meeste voorgestelde verplichte en optionele vrijstellingen, en verlagingen met betrekking tot producten die op dit ogenblik niet belastbaar zijn, verwijderd worden. Deze vrijstellingen en verlagingen zijn om een aantal redenen ingevoerd. Sommige daarvan kunnen in de huidige regelgeving teruggevonden worden; andere zijn noodzakelijk om de verplichtingen van de Gemeenschap in het kader van internationale overeenkomsten na te komen. Er is ook een aantal dat noodzakelijk wordt geacht om de concurrentiepositie van communautaire bedrijven te beschermen.
Tot slot wil ik enige woorden aan het verslag van de heer Harrison wijden.
Deze vereenvoudiging, die de Commissie er onlangs toe heeft gebracht een voorstel voor een richtlijn met betrekking tot het recht op aftrek in te dienen, is voor ons absoluut prioritair. Dit voorstel voor een richtlijn betekent weer een stap in diezelfde richting; het beoogt met name te verhinderen dat de betreffende nationale organen in de toekomst niet-gevestigde ondernemers kunnen verplichten een fiscaal vertegenwoordiger aan te wijzen. Ik stel met voldoening vast dat het verslag van de heer Harrison deze benadering deelt en het voorstel van de Commissie overneemt. De voorgestelde amendementen lijken mij echter niet acceptabel. Wèl kan ik u verzekeren dat de Commissie het standpunt van de rapporteur deelt, waarin wordt gesteld dat de aanneming van het definitieve stelsel de ultieme en belangrijkste vereenvoudiging voor de ondernemers betekent.

De Voorzitter
Dank u wel, commissaris Monti.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

Verwarming van het interieur van motorvoertuigen
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0170/99) van mevrouw Billingham namens de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van richtlijn 78/548/EEG van de Raad betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten inzake de verwarming van het interieur van motorvoertuigen (COM(98)0526 - C4-0552/98-98/0277(COD)).
Aangezien de rapporteur niet aanwezig is voert de heer Rübig als eerste spreker het woord.

Rübig
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, u zult zich nog wel de discussie herinneren die we afgelopen jaar in deze zaal meerdere malen hebben gevoerd. Bij de behandeling van de Europese richtlijn voor het bouwen van bussen, dat was het verslag-Murphy, heeft het Parlement een volkomen nieuw uitgangspunt bedacht voor de wetgevingsprocedure bij technische kwesties. De Europese wetgever mag het politieke kader schetsen, de gebruikers en de deskundigen, vooral diegenen die zich met de normen bezighouden, moeten dan in werkgroepen de details vastleggen. Daardoor wordt het veel makkelijker de betrokken partijen allemaal achter een bepaald voorstel te krijgen. Wij nemen het motto van de vereenvoudiging van de wetgeving werkelijk serieus.
Ook dit voorstel zou volgens dat patroon kunnen worden omgezet, geachte collega's! De tekst zou dan ongeveer als volgt luiden: " De verwarming van het interieur van motorvoertuigen moet zodanig worden geconstrueerd zijn dat deze veilig in het gebruik is, ze moet voldoende afgedicht zijn, zodat niemand zich kan verbranden en ze moet vooral weinig schadelijke emissies veroorzaken" . De precieze invulling van deze principes zou dan worden overgelaten aan een werkgroep van deskundigen. Wat dat aangaat wacht ik vol vreugde op het gemeenschappelijk standpunt van de Raad over de bussen-richtlijn, want ik weet zeker dat we in de medebeslissingsprocedure niet alleen bij dit dossier een oplossing zullen vinden, maar dat we ook een fundamentele keuze zullen maken.
Over het verslag van het Parlement moet ik nog zeggen dat we de amendementen van mevrouw Billingham volledig steunen. Bovendien lijkt het ons nodig en zinvol te meten hoe hoog het rendement is van de verwarmingstoestellen. We willen namelijk een objectief oordeel kunnen geven over de kwaliteit van een ingebouwd brandstofverwarmingstoestel, we willen bijvoorbeeld weten of de koelvloeistof van de motor voor de start op de bedrijfstemperatuur kan worden gebracht. Ook amendement 10 gaat over de veiligheid van de passagiers. Als in de passagiersruimte al een verwarmingsapparaat wordt ingebouwd moet dat voldoende afgedicht zijn. Daarbij willen we onszelf helemaal niet vastleggen op een bepaalde constructie. Daarom vragen we in amendement 12 heel algemeen om hittebestendig materiaal. Gezien deze overwegingen ben ik dankbaar voor de goede samenwerking met de deskundigen en met de rapporteur. Ik ben nieuwsgierig wat er morgen tijdens de stemming gebeurt!

Monti
(IT ) Mevrouw de Voorzitter, ik wil de rapporteur, mevrouw Billingham, danken voor haar grondige analyse van ons voorstel en het uitstekende verslag dat daaruit is voortgevloeid. Het voorstel waarmee de richtlijn 78/548/EEG van de Raad inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten betreffende de verwarming van het interieur van motorvoertuigen wordt gewijzigd, beoogt het toepassingsbereik van de richtlijn uit te breiden van personenwagens naar alle categorieën voertuigen. Het bevat bovendien nieuwe voorschriften aangaande brandstofverwarmingstoestellen teneinde te garanderen dat zij voldoen aan strenge veiligheids- en milieunormen, in overeenstemming met de stand van de techniek.
De Commissie kan de amendementen 1 tot en met 6 alsmede 8, 9 en 11 van het verslag overnemen. De amendementen 1 tot en met 3 en 5, 6 en 8 zijn in feite toelichtingen op het originele voorstel terwijl de amendementen 4, 9 en 11 specifieke aspecten van de veiligheid van brandstofverwarmingstoestellen betreffen. Ook de Commissie streeft ernaar passende veiligheidsvoorschriften vast te stellen en in dit licht bezien staan wij positief tegenover de betreffende amendementen.
De Commissie moet echter de amendementen 7, 10 en 12 verwerpen. Amendement 7 verplicht de Commissie voor 1 oktober 2001 voorstellen ter controle van de doeltreffendheid van de brandstofverwarmingstoestellen uit te werken. Wij zijn de mening toegedaan dat de ondernemers zelf een hoge doeltreffendheid moeten garanderen en dat er dientengevolge geen wetgeving aan te pas hoeft te komen. De overeenstemming van de brandstofverwarmingstoestellen met de voorschriften van de richtlijn maakt het bovendien mogelijk hoge veiligheids- en beschermingsniveaus van het milieu aan te houden, in overeenstemming met de stand van de techniek. Indien deze situatie, op grond van specifieke problemen of technologische vernieuwingen, in de toekomst zou veranderen, zal de Commissie daarover in het kader van de betreffende werkgroepen door de met de goedkeuring belaste nationale autoriteiten worden ingelicht, en de nodige maatregelen nemen. Bovendien lijkt ons de datum van 1 oktober 2001 voor de toepassing niet erg realistisch; de tijd is te kort om tot nieuwe wetgevingsinitiatieven te kunnen komen.
De amendementen 10 en 12 betreffen een mogelijk alternatief voor de installatie van brandstofverwarmingstoestellen in het interieur van autobussen en minibussen. Het voorstel van de Commissie maakt de installatie van de verwarmingsinrichting in het interieur mogelijk, op voorwaarde dat er een doeltreffend afgedichte behuizing wordt gebruikt, waarbij geen gevaar bestaat dat hij in brand vliegt, ook niet in geval van oververhitting. Zoals de amendementen momenteel zijn geformuleerd, garanderen zij een veiligheidsniveau dat analoog is aan of zelfs lager dan het niveau dat in de voorschriften van de richtlijn is vastgesteld en zij waarborgen met name niet uitdrukkelijk hetzelfde veiligheidsniveau met betrekking tot brandgevaar.
Samenvattend kan de Commissie de amendementen 1 tot en met 6 en 8, 9 en 11 overnemen, maar moet zij de amendementen 7, 10 en 12 verwerpen. De Commissie wil de vruchtbare dialoog met het Europees Parlement voortzetten in de overtuiging dat het mogelijk is een goede oplossing te vinden.

De Voorzitter
Dank u wel, commissaris Monti.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.
De vergadering wordt om 22.04 uur gesloten

