Lastenverdeling bij de terugdringing van de broeikasgasemissies (debat) 
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag van Satu Hassi, namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid, over het voorstel voor een beschikking van het Europees Parlement en de Raad inzake de inspanningen van de lidstaten om hun broeikasgasemissies terug te dringen om aan de verbintenissen van de Gemeenschap op het gebied van het terugdringen van broeikasgassen tot 2020 te voldoen - C6-0041/2008 -.
Satu Hassi
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, mijn hartelijke dank gaat uit naar de schaduwrapporteurs voor hun uitstekende samenwerking. Ik wil ook de Commissie en het Franse voorzitterschap van de Raad bedanken voor hun geweldige werk.
Ik moet toch zeggen dat ik niet helemaal tevreden ben. De Europese Unie had met dit klimaatpakket krachtig mondiaal leiderschap moeten tonen. Dat leiderschap verwaterde helaas enorm toen het Franse voorzitterschap de beschikking liet afhangen van consensus onder de lidstaten. Bijna elke premier ging naar de Top met het op nationale belangen gebaseerde doel het klimaatpakket af te zwakken en slaagde daar ook in. Het resultaat is weliswaar een stap vooruit, maar een veel, veel kleinere stap dan de wetenschap ons adviseert te nemen.
Het grootste probleem met de effort sharing-beschikking is dat de lidstaten veel te veel mogelijkheden krijgen om hun emissiereducties in eigen land in de wind te slaan en dat te compenseren door projecten in ontwikkelingslanden te financieren. In het slechtste geval kan dit leiden tot stabilisatie van de emissies in eigen land en dan blijft alles bij het oude.
In het onderhandelingsresultaat is echter de goede basisopzet van het Commissievoorstel behouden: een lineaire ontwikkeling in emissiereducties en bindende jaarlijkse emissieplafonds, wat voor het eerst is in de Europese wetgeving.
Het Parlement kreeg bovendien een aantal belangrijke verbeteringen aanvaard, die waren gebaseerd op het nagenoeg eensgezinde verslag van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid. Ik zal enkele van deze verbeteringen noemen. Het streefcijfer van een emissiereductie van 30 procent zal nu in de wetstekst worden opgenomen als er een internationale overeenkomst wordt gesloten. Lidstaten moeten direct beginnen met het plannen van drastischer maatregelen om emissies te reduceren en moeten daarover ook verslag uitbrengen. Lidstaten zullen een duidelijke prikkel krijgen om binnen hun wettelijke emissiegrenzen te blijven, omdat overschrijding van de grenzen zal leiden tot een extra beperking van de quota van het volgende jaar. De kwaliteitscriteria voor emissiecredits in het kader van het mechanisme voor schone ontwikkeling (CDM) worden aangescherpt. Na de internationale overeenkomst is de Europese Unie gebonden ontwikkelingslanden te helpen hun emissies zodanig te reduceren dat de klimaatverandering beperkt blijft tot minder dan twee graden. Er zal een tijdslimiet komen voor de beperking van emissies in de zeevaart. Als de Internationale Maritieme Organisatie (IMO) niet uiterlijk in 2011 een internationale overeenkomst sluit, dan zal de Europese Unie haar eigen wetgevende maatregelen nemen.
Dit zijn allemaal belangrijke verbeteringen en ze zijn gebaseerd op de eisen van het Parlement. Daarom beveel ik aan dit pakket in de eindstemming te steunen, hoewel ik anderzijds ook de amendementen van mijn eigen fractie en de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links steun om de quota van de CDM-credits zodanig te reduceren dat kan worden gewaarborgd dat de meeste emissiereducties in Europa plaatsvinden.
Deze beschikking, met al zijn goede en slechte kanten, betekent ten eerste dat de feitelijke strijd of de Europese Unie emissiereducties moet doorvoeren op een manier die tegemoet komt aan de boodschap van klimaatonderzoek, pas na internationale verdragsonderhandelingen wordt gevoerd. Ten tweede betekent deze beschikking dat de hoeveelheid emissies die in Europa wordt gereduceerd de politieke verantwoordelijkheid van de lidstaten is.
Ik doe een beroep op de lidstaten om niet de meeste emissiereducties naar ontwikkelingslanden te externaliseren, maar om in eigen land groen te investeren in het openbaar vervoer, de spoorwegen en energie-efficiëntere gebouwen en tegelijkertijd "groeneboordenbanen” in Europa te creëren.
Wij moeten beseffen dat de aarde geen compromissen sluit. De ultimatums van de planeet zijn absoluut en het is economisch gezien verreweg het duurst om emissiereducties af te zwakken en op te schorten.
Jean-Louis Borloo
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, ik wil eerst mevrouw Hassi oprecht bedanken voor de moeilijke taak waarvan zij zich heeft gekweten en - waarom ook niet - voor haar compromisbereidheid. Daardoor konden wij ons namelijk toespitsen op wat werkelijk belangrijk was.
Zoals iedereen weet, had zij op een aantal punten graag een wat veeleisender systeem gehad, maar ik geloof dat wij uiteindelijk via de trialogen en de medebeslissing erin zijn geslaagd alles eruit te halen wat erin zat.
Ik heb twee opmerkingen. De eerste betreft het pad naar reductie, flexibiliteit en sancties, waar met name tijdens de trialoog van dit weekend over is gesproken. Deze flexibiliteit is vooral noodzakelijk voor een aantal lidstaten. Het Parlement wilde echter dat deze flexibiliteit vergezeld ging van een versterking van de correctiemechanismen. Wel, ik geloof dat wij dat voor elkaar hebben gekregen.
Dan de gebruikmaking van het mechanisme voor schone ontwikkeling. Daarbij zijn slechts marginale vorderingen gemaakt, vorderingen die slechts een aantal lidstaten en een aantal gevallen betroffen, en daarbij ging het meestal om bepaalde, echte ontwikkelingsgebieden, om minst ontwikkelde gebieden of kleine eilanden. Mijns inziens blijft dit debat in alle landen open, en ik heb de indruk dat dit vooral een algemeen debat zal zijn over de mechanismen voor schone ontwikkeling en het vermogen om deze over te nemen en in goede banen te leiden, een debat dat los staat van deze tekst.
Tot slot wil ik er nog aan herinneren dat na Kopenhagen de stap gezet moet worden naar een hoger verbintenissenniveau, en die stap zal onderwerp zijn van medebeslissing. Ik geloof dus niet, mevrouw Hassi, dat zich een situatie zal voordoen waarin wij bergafwaarts gaan.
Stavros Dimas
Mevrouw de Voorzitter, ik wil mevrouw Hassi van harte bedanken en gelukwensen met haar uitstekende werk en de moeite die zij heeft gedaan om de fundamentele beginselen en de architectuur van het oorspronkelijk Commissievoorstel te behouden. Mijns inziens zijn deze inderdaad behouden gebleven in het compromisakkoord over de beschikking inzake de verdeling van inspanningen. Ik moet er tevens opnieuw op wijzen dat de milieudoelstelling van de Europese Unie, namelijk een vermindering met 20 procent van de CO2-emissies tot 2020, met dit pakket wordt bereikt, en deze beschikking draagt natuurlijk bij aan het bereiken van dat streefcijfer, ten aanzien waarvan wij compromisloos zijn gebleven.
Ook zojuist nog werd gezegd dat het pakket bestaat uit twee delen. Wij kunnen dit inderdaad opsplitsen in enerzijds milieustreefcijfers - en wat dat betreft is er niets veranderd; wij zullen deze zoals gepland nastreven - en anderzijds alle andere vraagstukken, zoals veiling, of de vraag of investeringen kunnen worden gedaan in landen buiten de Europese Unie. Bij dit laatste punt is wel een en ander veranderd, maar deze veranderingen tornen niet aan de fundamentele architectuur van het pakket noch aan de milieustreefcijfers.
Wat meer specifiek de beschikking betreft, worden de nationale streefcijfers zoals deze in het voorstel voor de lidstaten zijn opgenomen, gehandhaafd. De lidstaten zullen in de periode 2013-2020 hun broeikasgasuitstoot lineair moeten verminderen uitgaande van bindende streefdoelen per jaar. Op die manier kunnen wij er zeker van zijn dat elke lidstaat in alle bedrijfssectoren zijn portie zal bijdragen aan de verwezenlijking van het Europese streefdoel van 20 procent reductie tot 2020.
In de discussies over de verdeling van de inspanningen tussen de lidstaten was een van de belangrijkste problemen het evenwicht dat gevonden moest worden tussen de lidstaten bij het halen van hun streefcijfers. Daartoe moeten efficiënte bewakings- en nalevingsmaatregelen worden getroffen. Het compromisakkoord over de verdeling van de inspanningen is evenwichtig. Daarmee krijgen de lidstaten voldoende flexibiliteit om de streefcijfers op een economisch rendabele manier te halen en tegelijkertijd de mogelijkheid om een krachtig bewakings- en nalevingssysteem toe te passen. De bepalingen die de Commissie had voorgesteld voor de bewaking van de activiteiten van de lidstaten en voor de hun te verlenen steun bij het nemen van de noodzakelijke correctiemaatregelen, zijn gehandhaafd en zelfs versterkt.
Het compromisakkoord over de beschikking inzake de verdeling van de inspanningen is een belangrijke prestatie die nooit tot stand was gekomen zonder de krachtige inspanningen van het Europees Parlement en met name de rapporteur, mevrouw Hassi. Ik vraag u allen om vóór dit akkoord te stemmen.
Cornelis Visser
rapporteur voor advies van de Commissie economische en monetaire zaken. - Voorzitter, we zijn blij met het resultaat van het klimaatpakket. We zien hier duidelijk het CDA/EVP-standpunt in terug. Het is belangrijk dat Europa zich ook een doel stelt van -20 procent in 2020, dat kan oplopen tot -30 procent in het geval van een internationaal akkoord.
Waar we wel op moeten letten, is dat het evenredig wordt ingevoerd in de lidstaten. Dat alle lidstaten het op dezelfde manier nakomen. De reductieverplichtingen zijn neergelegd voor alle lidstaten apart. Dit geeft in principe een eerlijke verdeling en het blijft belangrijk om die te handhaven. Anders is er sprake van te veel vrijheden voor de lidstaten. Wanneer de ene lidstaat het akkoord wel naleeft en de andere niet, ontstaan er risico's voor concurrentieverstoring.
Dus niet alleen het klimaat lijdt eronder, ook de concurrentieomstandigheden voor bedrijven en industrieën tussen de verschillende lidstaten hebben eronder te lijden. Hier heb ik in het verslag van de Commissie ECON volop aandacht voor gevraagd; de Commissie moet de naleving streng controleren en hier, wanneer nodig, aanvullende eisen stellen. We zullen dat vanuit het Parlement nauwkeurig volgen.
Sepp Kusstatscher
rapporteur voor advies van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken. - (DE) Mevrouw de Voorzitter, de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken is verheugd over de streefcijfers en maatregelen die ertoe bijdragen de klimaatsveranderingen af te remmen en de gevolgen ervan te verzachten.
Ik beperk me hier tot een sociaal beleidsaspect: de welvaart van de zogenaamde eerste wereld, de overproductie en de ongebreidelde consumptie - vooral het verkeer met een enorm verbruik van fossiele brandstoffen - zijn de belangrijkste oorzaken voor de toename van broeikasgassen die het klimaat doen veranderen. Bovendien worden vooral de sociaal zwaksten en armsten door de gevolgen van de aankomende milieuramp getroffen. Zij beschikken niet over de middelen om zich aan te passen. Prijzen van energie en levensmiddelen treffen hen veel, veel meer dan de rijken. Al bestaande hongersnoden zullen nog drastisch toenemen.
Daarom hebben we behoefte aan een globaal offensief tegen honger in de wereld. Wij eisen dat bij de vermindering van de uitstoot van broeikasgassen de lasten op een sociaal aanvaardbare manier worden verdeeld.
Robert Goebbels
Mijnheer de Voorzitter, de procedure die was gekozen voor de behandeling van het energie- en klimaatpakket heeft het Parlement belet om zijn werk op een echt democratische manier te doen.
Tijdens een informele trialoog werd een compromis geboren dat wij wel moesten accepteren. Ik ben er echter nog steeds van overtuigd dat het Parlement met een eerste lezing de Raad betere oplossingen had kunnen afdwingen, met name wat betreft de technologieoverdracht naar onderontwikkelde landen.
De emissiereductie moet alomvattend zijn, hetgeen betekent dat de bijdrage van de in het Protocol van Kyoto erkende mechanismen voor schone ontwikkeling moet worden geaccepteerd.
Het verslag van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid was in velerlei opzicht onredelijk en de vrucht van het soort fundamentalisme dat door president Sarkozy aan de kaak was gesteld. De rapporteur heeft echter terug moeten krabbelen en genoegen moeten nemen met twintig overwegingen. Het verslag van de Commissie industrie, onderzoek en energie stond veel dichter in de buurt van het uiteindelijk behaalde resultaat. Dit resultaat had echter beter kunnen zijn indien het Parlement de mogelijkheid had gekregen om in democratische transparantie te werken.
Het energie- en klimaatpakket laat een bittere smaak na omdat hierover in de wandelgangen is onderhandeld en geen echt openbaar debat heeft plaatsgevonden.
Antonio De Blasio
rapporteur voor advies van de Commissie regionale ontwikkeling. - (HU) Ook de Commissie regionale ontwikkeling van het Parlement heeft lange discussies gevoerd over het ingediende voorstel. De meerderheid van onze voorstellen was erop gericht te erkennen dat deze doelstelling betrekking heeft op de kern van de economische en maatschappelijke cohesie van bepaalde regio's, en om die reden kan de vermindering van de CO2-uitstoot alleen als geïntegreerd onderdeel van het cohesiebeleid met succes worden gerealiseerd. In de reeks criteria voor de subsidies die zijn bedoeld voor structurele ontwikkeling zouden ook aspecten van de verlaging van broeikasgasemissies moeten worden ingebouwd. Afgezien van het feit dat deze verplichtingen van de Europese Unie bindend zijn voor de regeringen van de lidstaten, leggen ze ook een zware last op de schouders van lokale en regionale besturen en andere lokale en regionale representatieve fora en organen in de lidstaten. De ambitieuze doelstellingen kunnen alleen worden gehaald als er bij de afstemming en uitvoering van de taken constante verticale samenwerking bestaat tussen de centrale overheid en de lokale regionale instanties, en horizontale samenwerking tussen bepaalde lokale regionale organen onderling. Het geeft aanleiding tot blijdschap dat we een stap in de goede richting hebben gezet, maar afgezien van een gezamenlijk denkproces moeten de inspanningen in alle EU-lidstaten verder worden aangemoedigd.
Péter Olajos
namens de PPE-DE-Fractie. - (HU) Ik vind het zeer spijtig dat de minister niet aanwezig is in deze zaal, maar mijn fractie verwelkomt en steunt het nieuwe klimaat- en energiepakket van de Europese Unie, en als onderdeel daarvan de wetgeving over de lastenverdeling tussen de lidstaten. Volgens de Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese Democraten is dit een wezenlijke vooruitgang, want terreinen waarop tot nu toe nog geen regelgeving bestond, worden nu in wetten gevat en zodoende zal vanaf 2013 elke bron van CO2-uitstoot zijn beoordeeld en gereguleerd. De grootste verdienste van het pakket is dat er op basis van mijn voorstel ook op het gebied van effort sharing een veilingsysteem komt dat het mogelijk maakt dat we, op vergelijkbare wijze als bij ETS (de regeling voor de handel in emissierechten), met behulp van marktmechanismen ook hier de CO2-afname kunnen bevorderen.
Het primaire doel dat de PPE-DE voor ogen heeft, is om het aandeel van eco-innovatie binnen de Europese Unie te verhogen zodat de economie van de EU het meest concurrerend kan zijn bij technologieën met een lage CO2-uitstoot. Helaas is dit slechts ten dele gelukt, aangezien de Raad en de Sociaal-democratische Fractie in het Europees Parlement vasthielden aan het gebruik van buitensporig veel CDM's (mechanismen voor schone ontwikkeling), namelijk bijna 80 procent. Deze hoeveelheid CDM's is samen met de ETS 63 miljard euro waard, wat in mijn optiek overdreven veel is. Het is evenzeer betreurenswaardig dat het wetgevingspakket conform de beslissing van de premiers een tweeënhalf keer zo grote emissiereductie verwacht van Europese bedrijven als van de lidstaten, wat gezien de huidige economische problemen een bijzonder ongelijke lastenverdeling oplevert ten nadele van de Europese industrie. De lidstaten waren ook vooringenomen ten opzichte van elkaar, door degenen die de verplichtingen waren nagekomen niet te belonen en degenen die de geloofwaardigheid van de Europese Unie op klimaatgebied hadden ondermijnd niet te straffen. Tegelijkertijd zorgt de handel in emissiequota voor een beduidende inkomstenbron voor de ook nu al goed presterende Midden- en Oost-Europese landen, waarmee ze een verdere CO2-verlaging kunnen bereiken in de huishoudelijke-, verkeer- en landbouwsectoren met hun grote besparingspotentieel. Al met al voorziet de richtlijn in een leemte, is deze ondanks alle tekortkomingen van baanbrekende betekenis en staat de Europese Unie hiermee aan het begin van een lange weg richting een ook vanuit klimaatperspectief duurzame Europese samenleving met een lage CO2-uitstoot.
Edite Estrela
namens de PSE-Fractie. - (PT) Ik wil beginnen met de rapporteur, mevrouw Hassi, te bedanken voor het lastige karwei dat ze heeft geklaard en met de vasthoudendheid waarmee ze het compromis heeft bereikt. Ik wil ook de Commissie en de Raad bedanken voor de verrichte inspanningen. Een noot bij wat de schaduwrapporteur van de Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese Democraten zei: ik begrijp dat hij zich onprettig voelt binnen zijn fractie, maar de socialisten hoeven hiervoor natuurlijk niet als zondebok te dienen.
Dit was inderdaad geen eenvoudig proces, maar het is zeker de moeite waard geweest als er een internationaal akkoord komt dat de lidstaten wettelijk verplicht om de CO2-uitstoot met 30 procent te verminderen. De voorstellen van het Parlement verbeteren tevens de oorspronkelijke tekst. Er zijn doelstellingen voor de lange termijn opgenomen: 50 procent emissiereducties tot 2035 en 60 tot 80 procent tot 2050. Ook zijn er verwijzingen gekomen naar energie-efficiëntie en de kwaliteit van de projecten in het kader van het mechanisme voor schone ontwikkeling, en naar de intentie om derde landen te helpen bij de vermindering van de uitstoot van broeikasgassen en de aanpassing aan de klimaatverandering. Tevens is een mechanisme voor corrigerende actie van 1,08 toegevoegd om overtreders harder te straffen. Het akkoord had zonder twijfel beter kunnen zijn, maar het ergste van alles zou zijn als er überhaupt geen akkoord was bereikt.
Het klimaat- en energiepakket is van het grootste belang voor de burger, voor het milieu en voor de economie. Daarom moeten we het in de Raad bereikte akkoord verwelkomen. De Europese Unie geeft hiermee een prachtig voorbeeld, zoals senator John Kerry reeds erkende in Poznań. Met dit akkoord geeft de Europese Unie een positief signaal af aan onze internationale partners. We laten hiermee zien dat we leider blijven in de strijd tegen klimaatverandering, en dat we een gelijke inspanning verwachten van onze bondgenoten. Ik hoop dat het Europees Parlement dit pakket morgen zal goedkeuren, zoals de socialisten zullen doen.
Johannes Lebech
namens de ALDE-Fractie. - (DA) Mijnheer de Voorzitter, de onderhandelingen over het klimaatpakket gedurende de vele maanden die achter ons liggen, zijn dramatisch en interessant geweest en ik wil mevrouw Hassi en de andere schaduwrapporteurs danken voor de goede en open samenwerking. Positief is dat we een resultaat hebben bereikt, hoewel we ons dit vanuit het standpunt van het Parlement iets ambitieuzer hadden voorgesteld. We hebben van meet af aan aangedrongen op een ambitieus klimaatpakket om in Kopenhagen geloofwaardig te zijn. We hebben ons met name verzet tegen de mogelijkheid voor lidstaten om te veel CO2-reducties buiten Europa te kopen. Deze flexibiliteit hebben ze gekregen, maar hoeven ze natuurlijk niet te gebruiken. De flexibiliteitsmechanismen moeten als noodoplossingen worden gezien en niet als middelen om bepaalde doelen te bereiken. We hadden ook graag strengere sancties tegen lidstaten gezien om ervoor te zorgen dat er tegen 2019 geen landen meer zijn die nog heel ver van hun streefcijfers af zijn. De lidstaten moeten hun verantwoordelijkheid nemen en plannen opstellen over hoe zij, naast het quotahandelssysteem, tegelijkertijd hun broeikasgasemissies gaan verminderen. De lidstaten moeten door verbetering van de energie-efficiëntie en duurzame energie de nodige kaders creëren voor een koolstofarme groei. De stemming morgen markeert het einde van de voorbereiding van een Europees klimaatpakket, maar dit is slechts één stap in de richting van een beter klimaatbeleid voor onze aarde. De taken zijn verdeeld, de middelen om de streefcijfers te halen zijn beschikbaar en nu is het aan de lidstaten om het waar te maken. Dit vereist politieke wil en leiderschap. Vergeet ook niet dat het klimaatpakket het uitgangspunt is voor de aanstaande onderhandelingen in Kopenhagen, waar we absoluut een internationale overeenkomst moeten bereiken. Tot slot wil ik u er nog aan herinneren dat het streefcijfer voor een internationale overeenkomst niet de beroemde 20 procent is, maar 30 procent, en dit ambitieuze cijfer is ook opgenomen in de overeenkomst die we morgen zullen aannemen.
Liam Aylward
Mijnheer de Voorzitter, de regeringen van alle lidstaten waren nerveus toen ze aan het Europese financiële systeem werkten. Het was een enorm voorstel en men was bezorgd over de werkwijze en over de resultaten ervan. Nu gebruiken 320 miljoen mensen dagelijks het eurostelsel. Sinds de introductie zijn er al bijna tien jaar verstreken.
Nu spannen alle lidstaten zich in voor de tenuitvoerlegging van nog zo'n enorm voorstel om de toekomst van het milieu te beschermen. Iedereen moet actief zijn binnen dit voorstel. We moeten allemaal garanderen dat het evenwicht tussen milieu en economie behouden blijft. Ook bedrijven moeten worden beschermd, omdat anders het gevaar bestaat dat zij van land naar land verhuizen.
Deze uitdaging geeft ons de mogelijkheid om een groen industrialisme te ontwikkelen en de werkgelegenheid te vergroten. Vanaf nu moeten alle lidstaten meer nadruk leggen op onderzoek en ontwikkeling. Ik ben zeer gelukkig met het feit dat er aandacht is besteed aan de behoeften van Ierland met betrekking tot de landbouw. Deze speciale regeling zal standhouden, zelfs wanneer er een andere internationale regeling wordt getroffen. Door deze regeling kan Ierland zijn gasemissies teniet doen door een bosbouwplan te ontwikkelen.
Dit nationale bosbouwplan is zeer belangrijk en staat centraal in het Protocol van Kyoto. Maar de boeren worden eveneens beschermd en dat is zeer belangrijk.
Roberto Musacchio
namens de GUE/NGL-Fractie. - (IT) Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, vandaag heeft president Sarkozy hier op eerlijke wijze de aard van het compromis over het klimaatpakket uitgelegd.
Verdeling van inspanningen maakt deel uit van dit compromis. Het punt van elk compromis is te kijken wat zich ontwikkelt, in welke richting zich die ontwikkeling beweegt en of zij de problemen kan oplossen. Als we kijken naar de omvang van de economische en milieucrisis, kunnen we niet anders dan bezorgd zijn over het feit dat zoveel onderdelen van het pakket zijn afgezwakt. Op deze manier, als we bijvoorbeeld luisteren naar de woorden van de Italiaanse premier Berlusconi, lijkt het of we de zaken willen laten zoals ze zijn, waarmee we de mensen in feite voor de gek houden: dat is wat er achter de zogenoemde unanimiteit van de lidstaten schuilgaat waar Sarkozy het over had. Wij weten dat Berlusconi's woorden propaganda waren, want dit is niet de manier waarop de zaken met dit pakket in gang worden gezet. Integendeel, het Parlement verdient veel lof, want het heeft zich niet alleen meer Europees getoond, maar ook vooruitstrevender dan de Raad en de lidstaten.
Het gaat hier niet alleen om een evenwicht tussen de instellingen, maar ook over de dynamiek ertussen. Het Parlement dient een grotere rol te spelen, juist omdat we meer democratie nodig hebben. Daarom zullen we onze stemmen gebruiken om onze trouw aan de parlementaire teksten te tonen. Verder wil ik zeggen dat de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid keihard heeft gewerkt om vooruitgang te boeken en dat mevrouw Hassi zich in dit verband, in tegenstelling tot wat de heer Goebbels zegt, zeer vaardig en daadkrachtig heeft getoond.
Riitta Myller
(FI) Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil de rapporteur, mevrouw Hassi, en allen die betrokken zijn geweest bij de onderhandelingen over deze lastige richtlijn bedanken.
Het is duidelijk dat wij ook strikte, houdbare streefcijfers nodig hebben voor sectoren die buiten de emissiehandel vallen, omdat wij via deze sectoren zeer veel kunnen doen om een energie-efficiënte samenleving tot stand te brengen.
De sectoren waar deze richtlijn betrekking op heeft, zoals de bouw, het vervoer, de landbouw en afvalbeheer, zijn sectoren waarmee wij de mogelijkheid hebben nieuwe kennis en vaardigheden te ontwikkelen en in feite beschikken wij daar nu al in grote mate over. Met een adequate regelgeving kan deze knowhow ook worden toegepast. In dat opzicht is het uitstekend dat het Parlement energie-efficiëntie in duidelijke bewoordingen aan deze richtlijn kon toevoegen.
Adina-Ioana Vălean
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik ben blij met de overeenkomst van de afgelopen week over het klimaatveranderingspakket en wil onze rapporteurs en het Franse voorzitterschap feliciteren met hun efficiëntie.
Het was belangrijk onze ambitieuze streefcijfers te handhaven, maar in de huidige roerige economische tijden konden we het ons niet permitteren de industrie een onmogelijke last op te leggen en het Europese concurrentievermogen aan te tasten. Daarom ben ik met name wat betreft de beschikking inzake de verdeling van de inspanningen zeer verheugd over de flexibiliteit die lidstaten mogen betrachten om hun streefcijfers te halen, en de toepassing van corrigerende maatregelen in plaats van sancties.
Dit is altijd al mijn standpunt geweest in de Commissie industrie, onderzoek en energie, maar ik wil dit nogmaals benadrukken. Flexibiliteit is nodig, en al helemaal als we regelgeving opstellen voor nieuwe sectoren; we hebben eerder effectbeoordelingen dan strengere bepalingen nodig.
Ook verheugt het mij zeer dat in het geval van een hoger reductiestreefcijfer medebeslissing wordt toegepast. Dit is een principiële kwestie. Onze burgers hebben ons niet afgevaardigd om onze mond te houden bij dermate belangrijke besluiten.
Anni Podimata
(EL) Mijnheer de Voorzitter, geachte commissarissen, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, het pakket met energie- en klimaatvoorstellen dat wij vandaag behandelen, geeft de ambitieuze streefdoelen die de Europese Commissie een jaar geleden op verzoek van de Europese Raad had gepresenteerd, niet nauwkeurig weer. Het blijft ook op vele punten achter bij de voorstellen van de vakcommissies van het Parlement. De voorstellen van het Parlement - en bij deze gelegenheid wil ik de rapporteur, mevrouw Hassi, en al degenen die aan dit verslag hebben bijgedragen van harte gelukwensen - waren realistisch; het waren compromissen maar toch waren ze ambitieus en weerspiegelden ze het engagement van de Europese Unie, die haar voortrekkersrol in de wereldwijde strijd tegen klimaatverandering wil behouden en versterken. De voorstellen die wij vandaag bespreken hebben niet hetzelfde evenwicht, daar het compromis paal en perk stelt aan de ambitie waar de burgers van de Europese Unie juist zo'n behoefte aan hebben. Wat de mechanismen voor schone ontwikkeling betreft zou de mogelijkheid die de lidstaten wordt gegeven om het grootste deel van de door hen te verwezenlijken reducties te compenseren via credits die voortvloeien uit projecten in derde landen, wel eens helemaal verkeerd kunnen overkomen in de aanloop naar Kopenhagen.
Justas Vincas Paleckis
(LT) Hoewel de rapporteur haar verslag met enig pessimisme presenteerde, ben ik van mening dat ze uitstekend werk heeft verricht. Tenslotte laat het compromis ons nu weten hoeveel de individuele EU-landen moeten bijdragen aan de EU-verplichting om de broeikasgasemissies die de klimaatverandering in specifieke gebieden veroorzaken, met een vijfde te verlagen.
Net zoals andere EU-lidstaten uit de 21ste eeuw waarvan het bbp per inwoner niet hoog is, zal Litouwen het recht hebben om deze emissies met 15 procent te verhogen. Het naleven van de quota legt echter een grote druk op zowel nieuwe als oude EU-landen. Laten we daarom niet vergeten dat de goedkoopste en schoonste energie bespaarde energie is. Richtlijnen inzake stabiele energiebronnen, brandstofkwaliteit en de milieuvriendelijkheid van voertuigen moeten strenger worden uitgevoerd en met meer aandacht voor kwaliteit. Het is ook zeer belangrijk, met name voor EU-lidstaten uit de 21ste eeuw, om de middelen te verhogen die door de Europese Unie worden toegewezen, teneinde de energie-efficiëntie in appartementencomplexen te vergroten.
Paul Rübig
(DE) Mijnheer de Voorzitter, ik wil er enkel op wijzen dat de verschillende situaties in de lidstaten in aanmerking moeten worden genomen, en dan niet aan de hand van het bruto binnenlands product. In Duitsland wordt bijvoorbeeld nog veel steenkool gebruikt voor de elektriciteitsproductie, Frankrijk daarentegen maakt veel gebruik van nucleaire energie. We hebben in Europa veiligheidsnormen voor kerncentrales nodig en een onafhankelijke regelgevende instantie die zorg draagt voor de vereiste voorschriften.
De doelstelling om kleine en middelgrote ondernemingen vrij te stellen tot 50 000 ton CO2, is nog altijd niet gerealiseerd. Dat is echter een belangrijke wens, aangezien kleine bedrijven de bureaucratische kosten niet aankunnen.
Carl Schlyter
(SV) Ik wil mevrouw Hassi bedanken want zij heeft echt haar best gedaan, maar de Raad was helaas niet bereid om samen te werken. Helaas hebben we een Raad die er zijn ogen voor sluit dat wij in Europa ons deel van de verantwoordelijkheid moeten nemen om de klimaatproblemen op te lossen. We kunnen niet 80 procent van onze verantwoordelijkheid voor het milieu buiten onze grenzen dumpen en de armste landen ter wereld een hoge prijs laten betalen voor hun klimaatactiviteiten wanneer zij hun klimaatmarkt implementeren, terwijl wij de eenvoudige en goedkope maatregelen nemen. Dat is kolonialisme in zijn ergste vorm.
We moeten onze eigen emissies met 70 à 80 procent reduceren als we de klimaatstreefcijfers willen halen. Met dit beleid zullen we het in plaats daarvan met 7 à 8 procent moeten stellen. Het is absoluut onvoldoende en geeft blijk van een totaal gebrek aan solidariteit. De vraag is of toekomstige generaties de Raad niet voor zijn zo onverantwoord beleid, dat niet alleen negatieve gevolgen heeft voor mensen maar ook voor de aarde, verantwoordelijk zullen stellen voor het Internationaal Strafhof in Den Haag. Dank u.
Kathy Sinnott
(EN) Mijnheer de Voorzitter, het klimaat- en energiepakket, vooral de uitstootreductie van broeikasgassen, wordt begroet als een reusachtige stap voorwaarts en ik moet zeggen dat dit resultaat getuigt van een sterke wil om het probleem van de klimaatverandering aan te pakken. Er bestaat echter de neiging mijn land en Nieuw-Zeeland te bekritiseren voor het hoge uitstootniveau in de landbouw.
Beide landen hebben een gering inwonertal en een grote veestapel, wat de uitstootcijfers vertekent. Realiseert men zich niet dat de Ierse en Nieuw-Zeelandse landbouw de wereldbevolking tot ver buiten de eigen landsgrenzen van voedsel voorziet? De suggestie om deze landen te dwingen hun veestapel te verkleinen is vanuit het oogpunt van voedselzekerheid én klimaatbescherming onzinnig. Het gaat hier om de landen die hun vee de meest duurzame, op gras gebaseerde voeding geven. In plaats daarvan moeten we onderzoek en ontwikkeling koesteren, naar wegen zoeken - verschillende veevoeders, verschillende middelen tot groeibevordering - om de dierlijke uitstoot terug te brengen en niet de dieren te vernietigen.
Charles Tannock
(EN) Mijnheer de Voorzitter, de Europese burger maakt zich ernstig zorgen over de gevolgen van de klimaatverandering en verwacht voor de toekomst heil van een koolstofarme, schone energievoorziening. Het is daarom terecht dat we de Raad via een krachtig signaal op onze gemeenschappelijke verplichtingen wijzen.
Maar de mensen die we vertegenwoordigen maken zich ook ernstig zorgen over de wereldwijde financiële crisis. Voor hen is arbeidszekerheid een duidelijk belangrijkere aangelegenheid geworden dan het broeikaseffect en hernieuwbare energie, in elk geval op dit moment. Toch kunnen we niet toestaan dat door de economische situatie in de verschillende Europese landen de klimaatverandering van de agenda verdwijnt. Maar we mogen net zomin onze sleutelindustrieën en arbeidsmarkten verder ondergraven door overhaaste maatregelen te nemen.
Op de keper beschouwd lijkt mij dit pakket - het 'driemaal 20'-klimaatveranderingspakket - een weerslag van dit dilemma. Het vermindert het risico dat Europese industrieën zich gedwongen zien zich te vestigen in derde landen met een minder strenge wetgeving. Daarnaast is de stad Londen, die ik vertegenwoordig, sterk geïnteresseerd in het verhandelen van koolstofemissierechten in het kader van ETS.
Het innemen van een gezamenlijk standpunt over de aanpak van de klimaatverandering vormt ook de kern van de opstelling die mijn partij tegenover de Europese Unie gekozen heeft onder David Cameron, onze partijvoorzitter en hopelijk ook de volgende Britse premier.
Anders Wijkman
(EN) Mijnheer de Voorzitter, er zit een erg zwakke plek in de richtlijn die nu besproken wordt. Als we zo'n hoge mate van flexibiliteit via reducties in derde landen toestaan, vraag ik mij af wat de effecten zullen zijn. Kosteneffectiviteit is een belangrijk uitgangspunt en het onderhavige compromis zou in orde zijn als het ten doel om had de uitstoot wereldwijd met 20 procent te verminderen. In dat geval zou het voorstel zoals het er nu ligt hout snijden.
Wetenschappelijk onderzoek leert ons echter dat op lange termijn een vermindering van 80 tot 95 procent noodzakelijk is. Ik begrijp niet hoe dat haalbaar is als we onze inspanningen voor het grootste deel uitstellen tot 2020 en de jaren daarna. Er moet een grondige aanpassing van het energiegebruik in de industriële productie, in de bouw en elders komen. Als we 60 tot 80 procent van de reductie voor rekening van de non-ETS-sector in andere delen van de wereld laten komen, kunnen we dat wel vergeten.
Satu Hassi
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, mijn dank voor dit debat.
Zoals ik zei, is deze beschikking een stap in de goede richting, ook al is het een veel kleinere stap dan ik had gewenst. Ik steun de beschikking, maar ik wil toch iets zeggen over het grootste probleem dat er nog mee gemoeid is: flexibiliteit.
Waarom is het mooie woord 'flexibiliteit' een probleem? Het lijkt erop dat veel regeringen niet goed hebben begrepen wat de richtsnoeren van de Intergouvernementele Werkgroep inzake klimaatverandering (IPCC) betekenen. Volgens de IPCC moeten de industrielanden hun absolute emissies uiterlijk in 2020 25 tot 40 procent hebben gereduceerd. Bovendien moeten de ontwikkelingslanden hun emissies 15 tot 30 procent reduceren in vergelijking met het normale niveau. Deze cijfers hebben betrekking op emissiereducties in de betrokken landen zelf.
Als wij meer dan de helft van onze emissiereducties overdragen aan de ontwikkelingslanden, dan verhogen wij de noodzakelijke hoeveelheid emissiereducties in de ontwikkelingslanden tot een niveau dat fysiek onmogelijk is.
Er is sprake van een groot gebrek aan begrip ten aanzien van het feit dat het autoverkeer niet eeuwig kan toenemen, omdat een zeer aanzienlijk deel van de emissies die onder de effort sharing-beschikking vallen van het autoverkeer afkomstig is.
Zoals ik al in mijn openingstoespraak zei, hoop ik dat de regeringen hun verantwoordelijkheid breder zullen dragen dan deze beschikking mogelijk maakt, en in hun eigen landen investeren om emissies te reduceren. Op die manier bereiken wij emissiereducties die blijvend zijn en die niet elk jaar opnieuw uit het buitenland hoeven te worden gekocht. Op die manier creëren wij ook banen in onze eigen landen.
De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt woensdag 17 december 2008 plaats.
Schriftelijke verklaringen (artikel 142)
András Gyürk  
schriftelijk. - (HU) De Europese Unie heeft zich met het aannemen van het klimaat- en energiepakket nu ook actief toegelegd op de strijd tegen de klimaatverandering. De overeenkomst die na vele maanden is bereikt, kan zonder enige twijfel als historisch worden beschouwd. Aan de andere kant kunnen we er niet stilzwijgend aan voorbijgaan dat het compromis in verscheidene gevallen de tekenen van inconsequentheid met zich meedraagt.
Hoewel het klimaatpakket een aanzienlijke wijziging heeft ondergaan vergeleken bij het door de Commissie ingediende voorstel, is het niet gelukt de meest in het oog springende tegenstrijdigheid op te heffen. De door de Raad aangenomen richtlijn verdoezelt door de onjuiste aanduiding van het basisjaar namelijk de inspanningen van de lidstaten tot nu toe op het vlak van de uitstoot van schadelijke stoffen. Hiermee wordt de boodschap uitgedragen dat de tot nu toe behaalde resultaten niet meetellen en dat met de nieuwe wetgeving iedereen met een schone lei kan beginnen. Dit zet de besluitvormers niet aan tot de benodigde acties, maar eerder tot de voortdurende wijziging van de regels.
Wij vinden het onacceptabel dat in het huidige voorstel degenen die hun emissies in aanzienlijke mate hebben teruggebracht op dezelfde manier worden behandeld als degenen die hun emissies zelfs hebben verhoogd. Wij zijn van mening dat de Europese Unie haar eigen geloofwaardigheid aantast als ze regelgeving aanneemt waarin de uitvoering van het Kyoto-protocol niet in aanmerking wordt genomen.
Wij zien het als een stap voorwaarts dat de ambitieuze klimaatdoelen van de Europese Unie in wetgeving zijn vastgelegd. Onze vreugde zou echter compleet zijn als het akkoord niet opnieuw de dubbele standaarden en inconsequentheid in herinnering zou roepen.
Zbigniew Krzysztof Kuźmiuk  
Mijnheer de Voorzitter, commissaris, in de context van het debat over acties voor het terugdringen van de broeikasgasemissies wil ik de aandacht vestigen op de volgende kwesties:
1. Door het jaar 2005 als referentiepunt te accepteren voor het vaststellen van de schaal van de koolstofdioxidevermindering, zijn de nieuwe lidstaten overeengekomen dat er geen rekening wordt gehouden met de vermindering van koolstofdioxide die sinds 1990 is bereikt door voortdurende industriële herstructurering. In het geval van Polen werd de kooldioxidevermindering tussen 1990 en 2005 met 30 procent verminderd. Dit ging gepaard met hoge sociale kosten, met name een werkloosheidspercentage van meer dan 20 procent.
2. De verplichting tot een vermindering van nog eens 20 procent tegen 2020, en tegelijkertijd het kopen van 30 procent van de emissiequota tot het jaar 2013, met een gefaseerde stijging naar 100 procent in 2020, zal voor de bevolking helaas leiden tot een aanzienlijke stijging van de prijzen voor warmte en elektriciteit. Het betekent ook een aanzienlijke stijging van de energieprijs voor de industrie. Veel energie-intensieve productiesectoren, zoals de staalindustrie, de cementindustrie, kalk en kunstmest zouden in die landen gestaakt kunnen worden als gevolg van dergelijke prijsstijgingen, met negatieve gevolgen voor de maatschappij.
3. Als de Verenigde Staten en Zuidoost-Azië niet op dezelfde voorwaarden als de EU deelnemen aan het ontwikkelde programma voor het terugbrengen van de koolstofdioxide-emissies, zal de enorme financiële en economische inspanning van de EU geen enkel nut dienen. De EU is goed voor 14 procent van de koolstofdioxide-emissies in de wereld, terwijl de Verenigde Staten en Zuidoost-Azië meer dan 80 procent van deze emissies vertegenwoordigen.
