Begroting 2011 (debat) 
Voorzitter
(PL) Aan de orde is het debat over de begroting 2011.
Ik wil onze discussie graag beginnen. Mijnheer Barroso, mijnheer Wathelet, mijnheer Chastel, het Europees Parlement en de Raad hebben tijdens de bijeenkomsten van het Bemiddelingscomité geen akkoord weten te bereiken. Dat betreuren wij. Het was mogelijk geweest tot een akkoord te komen.
Het Europees Parlement realiseert zich dat er bezuinigd moet worden. We waren bereid de stijging van betalingskredieten op de begroting 2011 te beperken tot 2,91 procent ten opzichte van 2010. In ruil daarvoor wilden we een methode vaststellen om het Verdrag van Lissabon uit te voeren. Heel concreet wilden we vaststellen welke procedures gehanteerd dienden te worden bij toekomstige begrotingsonderhandelingen. Dat is belangrijk omdat het Verdrag van Lissabon van kracht is. Het was absoluut niet onze bedoeling verder te gaan dan het Verdrag. We weten dat een meerderheid van de lidstaten dit akkoord wilde.
We moeten nu zo snel mogelijk besluiten hoe we dit probleem, dat we geen begroting hebben, gaan oplossen. Dat is de verantwoordelijkheid van alle drie de Europese instellingen. We hebben gezegd dat voor het Europees Parlement een versnelde procedure mogelijk is, maar alleen als we waarborgen krijgen voor onze wensen ten aanzien van de procedures voor de volgende begrotingsonderhandelingen.
We hebben de afgelopen dagen aanzienlijke vorderingen gezien in de besprekingen met de Raad. Ik ben ervan overtuigd dat een akkoord binnen handbereik is. Het Europees Parlement is tot veel bereid om dit akkoord zo snel mogelijk tot stand te brengen. We hebben de onderhandelingen op 15 november kort voor middernacht afgerond in de verwachting, van de kant van het Europees Parlement, dat we goede oplossingen zouden vinden op twee essentiële punten: flexibiliteitsmechanismen die kunnen waarborgen dat het uit het Verdrag van Lissabon voortvloeiend beleid gefinancierd kan worden, en oplossingen betreffende de deelname van het Parlement aan het onderhandelingsproces over de volgende meerjarige financiële kaders.
Hetzelfde verwachten we ten aanzien van de voorstellen inzake de eigen middelen van de Europese Unie. We vinden dat de Commissie op dit vraagstuk een doorslaggevende rol zou kunnen spelen. Ik ben ervan overtuigd dat we dankzij de wederzijdse wil om te praten tot een akkoord kunnen komen. Ik wil nogmaals benadrukken dat ik de rol van de Commissie daarbij van cruciaal belang vind. Ik zal dan ook met veel belangstelling naar de toespraak van de heer Barroso luisteren, waarin hij zowel de voorgestelde nieuwe begroting zal voorleggen, waarover op 1 december gestemd gaat worden, als zijn antwoord op de belangrijkste wensen van het Parlement. Uiteraard zijn we ook bijzonder geïnteresseerd in wat het voorzitterschap - in de persoon van de heer Wathelet - en de heer Chastel te zeggen hebben.
Joseph Daul
namens de PPE-Fractie. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, voorzitters, dames en heren, het debat over de begroting wordt gevoerd nu onze medeburgers vervuld zijn van twijfel vanwege de wankele positie van hun munt en Europa terecht in de bres springt voor de Ierse economie.
In tegenstelling tot wat er misschien is gezegd over de doelstellingen van het Europees Parlement in deze onderhandelingen, gaat het niet om een machtsstrijd of een institutionele twist. Evenmin sluiten wij de ogen voor de problemen van onze lidstaten, of voor de crisis omtrent de staatsschuld die ons allen treft. Waar het om gaat, is dat Europa in staat moet worden gesteld om zijn afspraken na te komen, afspraken op sociaal gebied, waarbij ik denk aan onderwijs en levenslang leren; afspraken voor slachtoffers van natuurrampen, waarbij ik denk aan bijstand aan landen waarin voedselrellen zijn uitgebroken, en afspraken over programma's die banen moeten creëren en voor groei moeten zorgen, zoals Galileo en ITER.
De werkelijkheid is dat de paar lidstaten die de onderhandelingen blijven dwarsbomen, de belangen van 500 miljoen Europeanen naast zich neerleggen doordat zij de zaken vanuit een boekhoudkundig in plaats van een politiek perspectief bekijken. Door het Europees Parlement de zwartepiet toe te spelen en te beweren dat het Parlement geld wil uitgeven terwijl de lidstaten de broekriem moeten aanhalen, en dat het de bevoegdheden van het Verdrag van Lissabon wil inzetten ten nadele van het spaargeld van de Europese burgers, leiden zij de aandacht af van de realiteit van de problemen.
Wat is die realiteit? De realiteit is dat de meest recente economische vooruitzichten vóór 2020 geen hoop bieden op de sterke, duurzame en inclusieve groei die de Europese Unie zich ten doel heeft gesteld.
De realiteit is ook dat de huidige ontwerpbegroting niet voorziet in de financiering van de nieuwe bevoegdheden die de Unie met het Verdrag van Lissabon heeft gekregen, en geen gevolg geeft aan onze verzoeken om halverwege de financiële cyclus een tussentijdse herziening te doen plaatsvinden zoals is vastgelegd in het akkoord 2007-2013.
De realiteit is tot slot dat in het begrotingsvoorstel geen enkele financiering, echt geen enkele financiering, is voorzien van de 2020-strategie.
Kortom, de Raad keurt programma's goed maar maakt hiervoor geen middelen vrij. De Raad neemt er aanstoot aan wanneer de Voorzitter van het Europees Parlement hem op zijn verplichtingen wijst, maar lokale, regionale of nationale overheden die projecten goedkeuren zonder deze te financieren, worden daarvoor veroordeeld. Waarom kan iets op lokaal of nationaal niveau niet door de beugel, maar op Europees niveau wel?
Moeten onze burgers zo met Europa worden verzoend? Ik denk van niet. Ik heb een duidelijke boodschap voor de Commissie en vooral voor de Raad: houd er rekening mee dat mijn fractie en dit Parlement geen programma's zullen goedkeuren waarvan de financiering niet is gewaarborgd. Mijn fractie wil dat er weer met gezond verstand wordt onderhandeld en we tot een evenwichtig akkoord komen. Dit moet een algemeen akkoord zijn over de begroting 2011, de gewijzigde begrotingen 2010 en de desbetreffende nota's van wijziging, de flexibiliteitsprocedure alsmede de garanties voor het veiligstellen van de financiering van toekomstig beleid, wat wij het politieke deel noemen.
Ik benadruk dat onze voorstellen over dit politieke deel geen enkele wijziging van de huidige Verdragen met zich meebrengen en geenszins vooruitlopen op de hoogte, de oorsprong en de verdeling van de toekomstige financiering van de Unie. Ik onderstreep ook dat de heropening van de discussie over de eigen middelen geen nieuw voorstel van het Parlement is, maar een besluit dat de Raad in mei 2006 zelf heeft genomen naar aanleiding van het akkoord dat in december 2005 onder Brits voorzitterschap is gesloten.
Mijn fractie staat niet alleen volledig achter de doelstelling van plafonnering, maar ook achter verlaging van de bijdragen van de lidstaten aan de begroting. De crisis is namelijk dermate ernstig dat de Europese openbare financiën volledig op nieuwe leest moeten worden geschoeid. Er moet niet alleen een taakverdeling worden opgesteld voor de nationale en de Europese begrotingen, maar er moet ook worden gezocht naar allerlei vormen van poolen van de middelen om besparingen te verwezenlijken.
Geachte voorzitters, dames en heren, de Fractie van de Europese Volkspartij (Christendemocraten) pleit er, net als de Raad op 15 oktober, voor dat de Europese begroting bijdraagt aan de gemeenschappelijke financiële discipline en dat tegelijkertijd de financiering van Europese doelstellingen wordt gewaarborgd. Ons standpunt in de onderhandeling over de begroting 2011 dient geen enkel ander doel en wij hebben er vertrouwen in dat er een akkoord in het verschiet ligt als het voorzitterschap van de Raad goed met zijn collega's in Brussel weet te onderhandelen.
(Applaus)
Martin Schulz
namens de S&D-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, ik denk dat de gebeurtenissen in Deauville de aanleiding zijn geweest voor deze crisis. Ik denk dat er in Deauville een overeenkomst is gesloten; de president van Frankrijk en de kanselier van de Bondsrepubliek Duitsland hebben een deal gesloten, en wel met David Cameron: jij stemt in met de Verdragswijziging voor het Stabiliteitspact, en wij gaan in op de begrotingseisen van het Verenigd Koninkrijk. Ik kan me vergissen maar het vermoeden ligt voor de hand dat dit een deal ten koste van derden is, ten koste van de rechten van het Europees Parlement. Dan kan het niemand verbazen dat die derde, dat is in dit geval onze instelling, het spel niet meespeelt.
Dat mag trouwens ook niemand verwonderen, want hier wordt het lot van Europa in de handen van Eurosceptische regeringen gelegd. Dan test zo'n regering hoe ver ze kan gaan. En op dit moment test de Britse regering of de rest van Europa bereid is om zich te onderwerpen aan haar prerogatieven. Daarom is deze begroting, dit begrotingsdebat, ook een debat over de vraag in welke richting de ontwikkeling van de Europese Unie moet gaan. Het gaat niet om geld, daarover zijn we het eens geworden. Ik denk dat dit een belangrijke boodschap is, ook voor onze kiezers, voor onze burgers. Over het geld zijn we het met elkaar eens. En wij als Parlement zijn ingegaan op de eisen van het Verenigd Koninkrijk: een toename van de uitgaven van 2,91 procent, niet bij de vastleggingskredieten, maar bij de uitgaven.
Als het niet om geld gaat, waar gaat het dan wel om? Het gaat om de rechten van het Europees Parlement. Het gaat om de rechten die in het Verdrag zijn vastgelegd. Geen van de eisen van dit Parlement gaat verder dan de inhoud van het Verdrag. Wanneer we spreken over eigen middelen, spreken we over artikel 311 van het Verdrag inzake de werking van de Europese Unie. Wanneer we spreken over de financiële planning op de middellange termijn, doen we een beroep op een procedure die in het Verdrag is voorzien, en waarvoor trouwens een verordening moet worden uitgevaardigd. En wanneer we spreken over de flexibiliteit van de begroting, dan spreken we over het belang van de regeringen, van de Commissie en van het Parlement, die allemaal op basis van de begrotingsregels in staat willen worden gesteld om flexibel te reageren op gebeurtenissen op de korte termijn. Het gaat niet om hogere uitgaven, het gaat om het doeltreffend regeren in Europa - dat geldt in verband met de flexibiliteit - en het gaat om de primaire rechten van een parlement.
Ik ben tamelijk verbaasd. De regeringsleiders van de Europese Unie zijn allemaal zelf leden van een parlement. Het zijn allemaal mannen en vrouwen die uit de parlementaire traditie voortkomen. En Joseph Daul heeft het al gezegd: welk nationaal parlement zou het aanvaarden dat zijn centrale recht, het begrotingsrecht, ondergeschikt wordt gemaakt aan een wens van de executieve? En de 27 regeringen van de Europese Unie zijn allemaal de executieve macht. Het is onaanvaardbaar dat de democratie in Europa op haar kop wordt gesteld. Het Parlement legt de begroting vast, en het Parlement controleert de executieve macht. De Britse regering wil graag dat 27 regeringen het Parlement controleren, maar dat is het tegendeel van de parlementaire democratie. Daarom is dit besluit bepalend voor de toekomst. Dit Parlement kan niet toelaten dat dit recht, of deze rechten, ons worden ontnomen.
Hoe moet het nu verder? Zodra het geld van de Europese belastingbetaler door de fiscus van de lidstaten naar Brussel is overgemaakt, is het geen geld van de lidstaten meer, maar geld van de Unie, en dan moet het binnen die Unie door een parlement worden gecontroleerd. Dan moet de begroting door een parlement worden vastgelegd, omdat de Europese begroting nu eenmaal niet door de 27 nationale parlementen wordt vastgelegd, en ook niet door de regeringen van de 27 lidstaten, maar door een daarvoor in vrije verkiezingen gekozen parlement, en wel dit Parlement.
De financiële planning op de middellange termijn, de flexibiliteitsclausule en de eigen middelen zijn de drie elementen waarover we met de Raad moeten onderhandelen; het gaat niet om geld. Daarover hebben we het in de afgelopen uren gehad. De heer Lamassoure - en dat wil ik nogmaals met nadruk zeggen - heeft werkelijk alles geprobeerd, de fractievoorzitters hebben werkelijk alles geprobeerd, volgens mij zitten we vrijwel allemaal nu op de zelfde lijn, en daarvan mogen we nu niet meer afwijken. De Raad moet weten dat die drie elementen niet leiden tot hogere uitgaven; ze gaan om rechten. Een parlement dat toelaat dat zijn rechten door welke regering dan ook worden beknot, kan maar beter opstappen.
Daarom heeft mijn fractie met algemene stemmen het volgende besloten: ofwel we worden het eens over deze eisen, die niet meer en niet minder zijn dan een bevestiging van de rechten van dit Parlement, ofwel er komt geen begroting. Zonder een begroting komt ook ITER er niet, dat is de kernfusiereactor. Dan komt ook het Galileo-project er niet. Dan komt er ook geen Dienst voor extern optreden van de Europese Unie.
De regeringsleiders kunnen kiezen: ofwel ze erkennen de rechten van het Parlement en onze projecten, ofwel ze vernederen het Parlement, en dan komt er geen begroting. Zo ziet mijn fractie dat in ieder geval, unaniem.
(Applaus)
(Spreker verklaart zich bereid een "blauwe kaart"vraag krachtens artikel 149, lid 8 van het Reglement te beantwoorden)
Krisztina Morvai
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik vraag me af of het Parlement ook van mening is dat er vanuit constitutioneel oogpunt een andere interpretatie is van het hele concept van scheiding der machten en wederzijdse controles. In de internationale arena en in de Europese politiek kunnen we het nationale model van scheiding der machten en checks-and-balances niet zomaar overdragen.
Ik ben van mening - en misschien zijn mijn collega's het met mij eens - dat de Raad in een systeem van scheiding der machten en checks-and-balances in feite nationale staten vertegenwoordigt, en wat na het Verdrag van Lissabon overblijft van de soevereiniteit en onafhankelijkheid van staten. De Raad handelt namens de landen, die gekozen regeringen hebben.
In Europese democratieën worden regeringen gekozen middels een democratisch kiesstelsel. Zij oefenen namens hun landen en bevolkingen controle uit en vormen een tegenwicht tegen de macht van het Parlement. Is het Parlement niet ook van mening dat het systeem van checks-and-balances ook anders kan worden opgevat?
Martin Schulz
namens de S&D-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Morvai, er bestaan veel interpretaties. Dat is glashelder. Misschien interpreteert u het Verdrag betreffende de werking van de EU anders dan ik, maar het gaat niet om de interpretatie. Het gaat om de toepassing van dit Verdrag, en dit Verdrag bevat een duidelijke begrotingsprocedure. Voor zover ik weet bent u trouwens lid van de Jobbik-partij in Hongarije, en anders wel van een andere partij. Dan moet u uw kiezers eens vertellen dat dankzij het feit dat wij de EU-begroting vaststellen er op de lange termijn middelen uit het cohesiefonds kunnen worden betaald. Zonder een begroting kan dat geld niet worden betaald!
Guy Verhofstadt
namens de ALDE-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, in december 2005 was er een premier hier in het Parlement. Volgens mij hebben we één ding geleerd, en dat is dat we de begroting voor de toekomst flink moeten hervormen. Laten we met elkaar -Commissie, Raad, lidstaten en Europees Parlement - uitzoeken hoe we de komende jaren een consensus kunnen bewerkstelligen voor een veranderd en hervormd Europa waarin de begroting een weldoordacht deel van de toekomst vormt en niet de betreurenswaardige uitkomst is van koehandel.
De premier in kwestie was Tony Blair, de man die de vorige financiële vooruitzichten rond kreeg. Dat was vijf jaar geleden. Wat Blair zei was precies wat het Parlement wilde bereiken, namelijk dat de EU-instellingen en alle betrokkenen werken aan een totaal nieuwe opzet voor de financiering van de Unie, aan een financiering die stoelt op rationele overwegingen en niet op gesjacher, zoals nu het geval is.
Laten we er geen doekjes om winden: het is geen geheim dat het Parlement eventueel bereid is de cijfers van de Raad te accepteren, uiteraard als onderdeel van een breder akkoord. We moeten het echter ook eens worden over een tweede element, collega's, en dat is flexibiliteit. Voor alle duidelijkheid: flexibiliteit is geen concessie van de kant van de Raad; flexibiliteit is nodig, onontbeerlijk. Zonder flexibiliteit kunnen we een aantal belangrijke zaken niet financieren. Bovendien is flexibiliteit een 'acquis', dat deel uitmaakt van het Interinstitutioneel Akkoord dat we al hebben. De Raad heeft in feite zijn woord gebroken door dit niet in deze begroting op te nemen. Tot slot het allerbelangrijkste: we moeten het eens worden over de toekomstige financiering van de Unie.
Daarom moet het thema eigen middelen weer op de agenda worden gezet; dat lijdt geen twijfel. Het moge duidelijk zijn dat eigen middelen geen kwestie van Verdragswijziging is, en evenmin van nieuwe bevoegdheden. We moeten de bestaande Verdragen toepassen en bestaande bevoegdheden financieren, omdat altijd al was voorzien dat de Unie haar eigen inkomsten zou hebben. Mevrouw Merkel, de heer Sarkozy en de heer Cameron weten dit niet, maar bij de oprichting van de Unie waren eigen inkomsten voorzien. Dat was de grondslag voor de financiering van de Unie waarin de oprichters hadden voorzien.
We weten echter allemaal dat de Unie in de loop der tijd, en mede door toedoen van een zekere ijzeren dame, de link met haar eigen middelen kwijtraakte, waardoor we er nu over steggelen wie meer van de Unie profiteert en wie minder. We kijken voor de begroting van de Europese Unie tegenwoordig niet naar het belang van de EU, maar richten ons uitsluitend op de nettobetalingspositie van de afzonderlijke lidstaten.
Voor de begroting van de Unie hanteren we een kortetermijnvisie. Hiermee brengen we de Unie om zeep - we maken de eenheid en de solidariteit binnen de Unie kapot. Ik herhaal nog maar eens dat we alleen echt eigen middelen nodig hebben; het mogelijke gevolg is dat de nationale bijdragen omlaag kunnen, iets wat sommige landen graag willen. Als we het systeem niet veranderen, blijven regeringen de dienst uitmaken, en niet de burgers. Als we daarentegen de kant van eigen middelen opgaan, komt de macht bij de burger te liggen, en niet bij regeringen. Samenvattend kun je dus stellen dat eigen middelen voor Europa, waarde collega's, staan voor meer Europese democratie; zij vormen de basis voor een moderne Europese democratie.
Ik heb dus één verzoek aan u, mijnheer Barroso. Mijn verzoek is heel simpel. In welke vorm het ook gegoten wordt - een conventie, een conferentie, een IGC met of zonder nationale parlementen -, luister niet naar de stemmen uit het verleden. Ga voor de toekomst, gebruik uw recht van initiatief en leg zo snel mogelijk een formeel voorstel op tafel. De pro-Europese meerderheid in dit Parlement staat vierkant achter u en achter dat initiatief.
Daniel Cohn-Bendit
namens de Verts/ALE-Fractie. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, voorzitters, zo te horen bevinden wij ons op een keerpunt in de geschiedenis van de Europese Unie. Het probleem dat zich thans voordoet omtrent de begroting, heeft te maken met de opvattingen over de manier waarop de Europese idee moet worden uitgewerkt. Ieder heeft dit op zijn eigen manier tot uitdrukking gebracht. Het gaat niet enkel en alleen om een begroting. Er wringt iets in de idee omtrent de Europese Unie en dat komt in de openbare discussies keer op keer tot uitdrukking.
De Europese activiteiten komen opnieuw in handen van de lidstaten en dat is een totaal absurde ontwikkeling. Waarom? Omdat u - en dat zeggen wij allemaal - wilt dat de Europese Unie problemen kan oplossen waar u op nationaal niveau niet meer uitkomt. Maar tegelijkertijd wilt u daarvoor niet de middelen geven, niet aan het Europees Parlement, maar aan de Europese Unie.
Daarom zeggen wij dat wij niet opkomen voor de rechten van het Parlement; wij komen alleen maar op voor de rechten van de Europese Unie en de noodzaak van de Europese Unie. Daarom moeten we, wanneer we hier vandaag drie punten afspreken, samen over één ding overeenstemming zien te bereiken: het is kiezen of delen. En zelfs als het twee maanden gaat duren, of drie maanden, of vier - en dat zal voor iedereen moeilijk worden - dan nog zullen wij de Europese begroting alleen aanvaarden als er een akkoord is bereikt over de punten die wij op tafel leggen.
Laten we dus niet bang zijn dat het lang gaat duren en we in december niet over de begroting kunnen stemmen, of misschien zelfs niet in januari of februari! Als we deze discussie aanzwengelen maar halverwege blijven steken, hebben we voor de vier komende jaren verloren.
Ik vraag dan ook iedereen om zijn of haar verantwoordelijkheid te nemen voor de eigen middelen, zoals Guy Verhofstadt heeft uitgelegd. Het is helemaal niet zo moeilijk en daarom is het idee van Alain Lamassoure over een conventie een interessante aanzet, want er moet in de Europese openbare ruimte worden gedebatteerd met de nationale parlementen, met regeringsvertegenwoordigers en met de commissarissen. Met eigen middelen kunnen de nationale bijdragen worden teruggedrongen, ik zeg het drie kier: teruggedrongen, ik zeg het tegen alle conservatieven: teruggedrongen, en kan tegelijkertijd de Europese begroting worden versterkt. Zo moeilijk is dat toch niet!
Als we er dus in de Europese ruimte in slagen om dat te laten doordringen, zullen de Europese burgers het met ons eens zijn. Ik herhaal: de nationale bijdrage kan ermee worden teruggedrongen en de Europese begroting worden versterkt! Ja, er zullen Europese belastingen worden geheven. Deze zullen inderdaad worden ingevoerd, maar de bezuinigingsmaatregelen die u op nationaal niveau doorvoert, zullen in ieder geval rampzalig uitpakken omdat we al jaren weten dat bezuinigingen funest zijn voor de dynamiek van de economie en uiteindelijk geen zoden aan de dijk zetten. Ik roep u dus op Europa niet lam te leggen omdat regeringen hun economieën al op nationaal niveau aan het lamleggen zijn.
Mijn laatste opmerking gaat over Ierland. Wat daar gebeurt, staat symbool voor het fiasco van het neoliberalisme en deregulering. Jarenlang heeft u samen met de heer Griffith gezeurd dat er moest worden gedereguleerd en dat er lastenverlichting voor bedrijven moest komen. Nu is het eindelijk zover: de economie van het land staat in brand, en wat doet de Ierse regering? Zij roept: "Mama, mama, Europa, kom ons helpen!"
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)
Lajos Bokros
namens de ECR-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik kan de heer Cohn-Bendit geruststellen: we weten hoe het komt dat we geen begroting hebben. In tegenstelling tot wat veel mensen misschien denken, zou de ECR-Fractie graag een akkoord tussen de twee takken van de begrotingsautoriteit zien. Wij vinden het een schande dat we na al deze lastige bemiddelingen nog steeds geen begroting hebben, aangezien de 500 miljoen belastingbetalers in Europa niet begrijpen waarom deze twee gerenommeerde takken van de begrotingsautoriteit niet tot een akkoord kunnen komen in het eerste jaar dat het Verdrag van Lissabon van kracht is.
Mijns inziens zijn beide kanten hiervoor verantwoordelijk. Het Parlement moet regeringen niet dwingen om politieke toezeggingen te doen die ze op dit moment midden in een crisis helaas niet kunnen of - om welke reden dan ook - niet willen doen. Ook moet het Parlement deze toezeggingen niet over een langere periode afdwingen.
Anderzijds moet ik zeggen dat de Raad ook de nodige verantwoordelijkheid draagt, omdat een week geleden tijdens de onderhandelingen in de bemiddeling geen enkele ambassadeur de moeite nam het standpunt van zijn of haar regering toe te lichten. Het was dus een soort dialoog tussen twee partijen die niet eens hun eigen voorstellen op tafel legden.
De Commissie werkt aan een nieuw ontwerp waarin wordt uitgegaan van een groei van 2,91 procent. Hierbij wil ik mijn erkentelijkheid en waardering uitspreken voor het geweldige werk dat commissaris Lewandowski op dit vlak verricht. We kunnen een compromis bereiken als we overeenkomen om de resterende drie jaar flexibiliteit te betrachten - geen goede woordkeuze overigens, we zouden van 'terughoudendheid' moeten spreken - als onderdeel van het Interinstitutioneel Akkoord om ITER en een aantal andere belangrijke projecten te financieren.
Tegelijkertijd zou het Parlement kunnen beslissen om de Raad niet te dwingen een politieke verklaring af te leggen die op dit moment voor de regeringen van een aantal grote lidstaten onacceptabel is. Zo kunnen we een compromis bereiken. Volgens mij werkt de heer Wathelet hier heel hard aan. Ik kan u alleen maar aanmoedigen hiermee door te gaan, mijnheer Wathelet, omdat het een nog grotere schande zou zijn als we voor het eind van het jaar niet tot een akkoord zouden komen.
Mairead McGuinness
(EN) ("blauwe kaart”-vraag aan de heer Cohn-Bendit krachtens artikel 149, lid 8 van het Reglement). Inderdaad, mijnheer de Voorzitter, volgens mij ben ik er niet in geslaagd om uw aandacht te trekken. Ik heb een opmerking en een vraag voor de heer Cohn-Bendit, mocht u denken dat Ierse oren niet naar u luisteren.
Bent u het ermee eens dat uw opmerkingen ten aanzien van de vennootschapsbelasting deze kwestie meer kwaad dan goed doen? Erkent u dat de Europese Unie met de hulp aan Ierland zichzelf helpt, in plaats van uw kleinerende opmerkingen over de Ieren die om hulp vragen? Ik zeg dit als Ierse mammie omdat u dat woord geloof ik hebt gebruikt. Laten we in dit Parlement op een volwassen manier over andere landen praten, met respect.
Daniel Cohn-Bendit
(EN) (antwoord op een "blauwe kaart”-vraag krachtens artikel 149, lid 8 van het Reglement) Mijnheer de Voorzitter, Europa is een politiek orgaan. We hebben staten met hun eigen beleid, en we hebben het over beleid. Ik wil daaraan toevoegen dat een verkeerd economisch beleid een van de oorzaken voor de ramp in Ierland was. Ook de groenen hebben hieraan een bijdrage geleverd. Ik weet het. Ik kom daar gewoon voor uit. Ik ben niet blind, en ik blijf zeggen dat het verkeerd beleid was. Als je een verkeerd beleid voert en dit rampzalige gevolgen heeft, dan moet je gewoon toegeven dat dat beleid fout was. Als het het juiste beleid was geweest, hadden we nu geen puinhoop gehad.
De andere verantwoordelijken zijn de Europese banken. Zij hebben roulette gespeeld, maar als je als gewone burger geld verliest in het casino, ben je je geld kwijt. De banken zeggen nu dat zij ook hun geld terugwillen. We bevinden ons nu in een lastig parket: we willen de Ieren helpen, maar moeten tegelijkertijd erkennen dat het systeem dat we bekritiseren de oorzaak is van de huidige situatie in Ierland.
Lothar Bisky
namens de GUE/NGL-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de voorstanders van het Verdrag van Lissabon hebben er op gewezen dat dit Verdrag een einde zou maken aan het democratisch tekort in de EU. Nu, na het eerste jaar, blijkt wel dat het Europees Parlement zelfs voor parlementaire medezeggenschap en democratische controle hard moet vechten met de Raad en de Commissie.
Medebeslissing van het Parlement over alles wat met de begroting te maken heeft is een democratische minimumeis. Ik herhaal: een minimumeis. Dit Parlement is gekozen om de Europese gedachte met leven te vullen, en een tegengewicht te zijn voor de egoïstische mentaliteit van de lidstaten. Wij mogen geen compromissen sluiten ten aanzien van de rol van het Europees Parlement bij de onderhandelingen over het financieel kader voor de begrotingen 2013 tot 2020.
Het is niet of slechts in zeer beperkte mate mogelijk om nieuwe taken te financieren door verschuivingen binnen de begroting. De lidstaten zitten op zwart zaad, en daarom is het volkomen onbegrijpelijk dat de Raad weigert om samen met het Parlement te spreken over de eigen middelen.
De Europese begroting moet de concrete invulling van de solidariteit van de lidstaten zijn. Wanneer dat niet gebeurt, stappen we af van de grondgedachte van de Europese integratie, en verspelen we het vertrouwen dat de burgers in ons hebben. Ik heb de indruk dat de nettobetalers dat vergeten zijn. De ondernemingen in Duitsland en in andere landen verdienen geld aan de Europese interne markt, en tegelijkertijd houden die landen de hand op de knip wanneer er moet worden betaald voor het aanpakken van de gezamenlijke problemen waarmee Europa wordt geconfronteerd. Er wordt een nieuwe definitie van solidariteit bedacht: we helpen als dat onszelf iets oplevert.
De Duitse banken zijn zo nauw betrokken bij de crisis van de financiële sector in Ierland dat de paraplu even nodig is voor de redders als voor de geredden. Mijn fractie heeft in de afgelopen jaren tegen de begroting van de EU gestemd. Wij zijn van mening dat de prioriteiten verkeerd gekozen zijn, dat er te weinig aandacht wordt besteed aan het overbruggen van de kloof in de ecologische en sociale welvaart. Op die manier drijven we weer een wig tussen de bevolkingsgroepen in de EU en binnen de lidstaten.
Het is volkomen onaanvaardbaar dat we grote projecten als ITER financieren ten koste van projecten die direct effect sorteren voor studenten en werklozen, voor de regio's en de gemeentes op het platteland. Ik vat het samen, het is ietwat vereenvoudigd, maar ik zeg het toch: het is de hoogste tijd dat we wat meer denken aan de mensen in Europa, we hebben een Europese visie nodig, en mogen niet egoïstisch zijn en aan ons eigen land denken.
(Spreker verklaart zich bereid een "blauwe kaart"vraag krachtens artikel 149, lid 8 van het Reglement te beantwoorden)
Paul Rübig
(DE) Mijnheer de Voorzitter, ik heb een vraag aan de heer Bisky. Ondernemingen maken winst door producten en diensten aan te bieden die de burgers kopen. Wat is uw alternatief? Moeten ze verlies lijden en producten maken die niemand nodig heeft?
Lothar Bisky
(DE) Mijnheer de Voorzitter, de afgevaardigde stelt vragen over de economie, bijzonder diepzinnige vragen, en ik heb daar respect voor. Ik geloof echter dat we het nu hebben over de begrotingsrechten van het Europees Parlement. Dat is een ander onderwerp. Het heeft ook iets met producten te maken, maar op een andere manier!
Marta Andreasen
namens de EFD-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, laten we wel wezen. De onderhandelingen over de begroting voor het komende jaar zijn vastgelopen omdat het Parlement meer bevoegdheden wilde hebben voor de financiering van de Europese Unie, ook al zijn deze bevoegdheden niet voorzien in het Verdrag van Lissabon. Een dergelijke eis - die is uitgemond in het voorstel voor een Europese belasting - was voor ons altijd al onacceptabel en blijft dat ook.
Er is gedreigd de lidstaten financiering te ontzeggen als zij weigeren mee te gaan in de eisen van het Parlement. Gelooft u mij, dat zou het beste nieuws zijn dat we de Britse en alle Europese belastingbetalers - die uiteindelijk voor zowel de nationale bijdragen als een Europese belasting zouden opdraaien - zouden kunnen brengen. De auditors hebben geweigerd 92 procent van de uitgaven van de Europese Unie voor 2009 goed te keuren, en zij schatten dat zeker 6 miljard GBP niet had mogen worden uitbetaald - een bijna even groot bedrag als vorig jaar, dat nog steeds niet is teruggehaald. Het blokkeren van financiering voor de lidstaten die EU-middelen niet correct hebben besteed, zou de Europese Unie voldoende middelen geven om de nobele doelen die zij zich blijkbaar gesteld heeft te financieren. Daarnaast zou het de Europese bureaucratie ook enige geloofwaardigheid verlenen. Toch ben ik bang dat het er niet van gaat komen.
Angelika Werthmann
(DE) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, bij de onderhandelingen over de begroting 2011 zitten er drie gesprekspartners met gelijke rechten om de tafel: de Raad, de Commissie en het Parlement. Het Europees Parlement heeft ingestemd met de door de Raad voorgestelde verhoging van de begroting met 2,9 procent, maar op voorwaarde dat er ook een politiek pakket komt. Gezien de inhoud van het Verdrag van Lissabon is deze eis volkomen gerechtvaardigd. Over die stijging wil ik nog graag iets zeggen. Tot nu toe hebben we gewerkt met een EU-begroting die qua omvang gebaseerd is op de 15 lidstaten die we vroeger hadden, en die indertijd adequaat was. In de Unie hebben we intussen echter 27 lidstaten, en we hebben er allerlei taken bij gekregen.
Met het oog op de economische crisis is het op het eerste gezicht onbegrijpelijk dat we de begroting van de EU willen verhogen. We mogen echter niet vergeten dat bijna 95 procent van het geld in de vorm van directe steun weer bij de Europese burgers terecht komt, bijvoorbeeld via het Europees fonds voor de aanpassing aan de globalisering. Het is toch voor iedereen wel duidelijk dat de begrotingscrisis in bepaalde lidstaten van eigen bodem komt? Het is bijvoorbeeld een feit dat er zonder een begroting voor 2011 geen geld zal zijn voor de drie agentschappen voor financieel toezicht, en dat juist die instellingen met het oog op de dramatische situatie die nu in Ierland bestaat, eigenlijk gisteren al aan de slag hadden moeten gaan.
Melchior Wathelet
fungerend voorzitter van de Raad. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik zeggen dat niemand er blij mee kan zijn dat er op 15 november geen bemiddeling heeft plaatsgevonden. We hadden vandaag inderdaad liever een heel ander debat willen voeren, in het laatste stadium van een bemiddelingsprocedure die had kunnen worden afgesloten met een akkoord en de mogelijkheid om ook in het Europees Parlement over deze begroting te stemmen.
Het is voor ons allemaal een teleurstelling dat deze bemiddelingsprocedure is vastgelopen. Tegelijkertijd heb ik gehoord dat er bij de Commissie, die een faciliterende rol heeft gespeeld en op elk moment van de procedure echt als bemiddelaarster is opgetreden, maar ook bij het Parlement een wil is, en een sterke wil, om dit tot een goed einde te brengen en te streven naar succes in plaats van naar een echec. Ik heb dit ook bij de Raad gehoord.
Het is dan ook waar dat het Belgische voorzitterschap, onmiddellijk nadat de bemiddeling op 15 november was gestrand - wat wij uiteraard als een echec moeten beschouwen - direct weer contact met iedereen heeft willen leggen om te trachten verder te gaan en om deze eerste begrotingsprocedure op basis van het Verdrag van Lissabon geen schipbreuk te laten lijden. Ik wijs er echter op dat iedereen altijd elementen kan vinden waarmee de besprekingen weer muurvast komen te zitten. Dat is ook de reden geweest waarom er een punt achter de bemiddelingsprocedure is gezet. Het Parlement zal altijd elementen van de Raad kunnen vinden die hem niet aanstaan, en de Raad kan altijd bepaalde voorstellen van het Parlement ontoereikend achten.
Er kan altijd wel een reden worden gevonden waardoor de onderhandelingen spaak lopen. Maar ik heb bij beide instellingen de wil geproefd om tot een goed einde te komen. Nu moet iedereen zijn verantwoordelijkheid nemen en moeten wij erin zien te slagen een akkoord te bereiken en de patstelling te doorbreken.
Nogmaals, welk signaal zouden wij afgeven als deze bemiddeling niet met een akkoord kan worden afgesloten? Wat voor beeld zou de Europese Unie van zichzelf geven ten opzichte van het buitenland, in deze uiterst instabiele en problematische economische context, als zij er in deze woelige tijden niet in slaagt in zekere zin haar gelederen te sluiten, de nodige compromissen te vinden tussen de instellingen om tot een begroting te komen, om tot een akkoord tussen onze instellingen te komen?
Naast het beeld, naast het eerste echec in verband met deze begrotingsprocedure op basis van het Verdrag van Lissabon, zou dit ook heel concrete gevolgen hebben; daar moeten we ons niet in vergissen. Vooral de burgers in de Europese Unie zullen hiervan de gevolgen ondervinden. Een aantal van deze gevolgen is al aangestipt, want een begroting van voorlopige twaalfden is een begroting met "nulgroei", waarin geen rekening wordt gehouden met inflatie. De Europese Dienst voor extern optreden kan daardoor in de problemen raken. Organen voor financieel toezicht kunnen het moeilijk krijgen. Het cohesiebeleid kan in het gedrang komen: ik wijs erop dat de betalingskredieten in de voorgestelde begroting met 14 procent werden verhoogd, dus middelen voor cohesiebeleid zouden niet kunnen worden vrijgemaakt. Er kunnen zich nog meer problemen voordoen met de 2020-strategie. Voorts zijn er politieke prioriteiten die het Parlement na aan het hart liggen en die waren opgenomen in deze ontwerpbegroting 2011, zoals mobiliteit, jongeren, onderwijs, hoofdzakelijk in rubriek 1a, en al dat beleid zal mogelijk ook niet ten uitvoer worden gelegd.
Naast het negatieve beeld dat zou ontstaan bij het uitblijven van een akkoord, zouden daaruit ook zeer praktische, zeer reële en zeer concrete gevolgen voortvloeien, die de Europese Unie zeker niet zouden helpen haar imago bij de burgers op te poetsen. Als we het tij willen keren en geloofwaardig willen blijven, als we onze verantwoordelijkheid willen nemen, moeten we de afgelopen weken te baat nemen om tot een akkoord te komen en de spiraal van onenigheid te doorbreken.
Drie elementen zijn hierbij van belang, dat moge duidelijk zijn. Allereerst is er de begroting 2011 als zodanig, met haar cijfers. Ik heb een aantal fractievoorzitters hier horen zeggen dat er met betrekking tot deze begroting een akkoord kan worden gesloten over de verhoging van de betalingskredieten met 2,91 procent. We zouden een akkoord kunnen hebben over de cijfers als zodanig, over de begroting 2011, over wat er vandaag eigenlijk op de agenda staat. Ik zou eens te meer willen zeggen dat wij beseffen dat dit een aantal concessies vergt van het Europees Parlement. We weten dat het Parlement voor de begroting 2011 een aantal concessies heeft gedaan ten opzichte van zijn oorspronkelijke eisen.
Het tweede onderwerp dat vrijwel door iedereen van u is genoemd, is dat van het meerjarige financiële kader voor de financiering van ITER, dat verband houdt met de kwestie van flexibiliteit. Opnieuw heeft het Belgische voorzitterschap een akkoord dichterbij willen brengen en de voorstellen inzake flexibiliteit opnieuw op tafel gelegd. Dat is het kader waarop wij ons momenteel toeleggen. Maar ik wijs u erop dat er unanimiteit nodig is om vorderingen te maken bij de flexibiliteitskwestie, en dat dit geldt voor een aantal terreinen, en vooral dat de begrotingsneutraliteit gedurende de periode van het meerjarig financieel kader behouden moet blijven.
Ook moet worden nagegaan of er mogelijkheden zijn voor herschikking en overschrijving voordat een beroep wordt gedaan op deze flexibiliteit. Maar wij kunnen vooruitgang boeken. Als iedereen de nodige inspanningen levert, denk ik dat we verder kunnen komen met deze flexibiliteit, met deze taak en deze doelstelling van de financiering van ITER voor 2012-2013, naast de kwestie van de begroting 2011 in strikte zin.
Er rest een derde onderwerp dat ook door u is aangehaald, en dat zijn de politieke verklaringen. Wat dit punt betreft moet ik zeggen dat de Raad niet meer kan zeggen dan wat er maandag is meegedeeld over de bemiddeling, ook al weet ik dat het Parlement zich daar op dat moment niet achter kon scharen. Ik weet dat de genoemde afspraken door het Parlement te zwak zijn bevonden, maar nogmaals, we zullen het hierover onderling nog kunnen hebben. We zullen deze discussies wel moeten voeren, want in de artikelen 311, 312 en 324 van het Verdrag wordt een aantal vormen van overleg genoemd dat tussen onze instellingen moet plaatsvinden, en we zullen deze besprekingen voeren omdat deze in het Verdrag zijn vastgelegd.
In de verklaring werd verwezen naar de artikelen 312 en 324, op grond waarvan onze instellingen deze besprekingen in de toekomst moeten voeren. Maar ik wijs er nogmaals op dat we een zee aan argumenten kunnen bedenken om geen akkoord te willen sluiten.
Niettemin heb ik bij de leden van de Raad en het Parlement de wil geproefd om het proces tot een goed einde te brengen. Willen we echt paniek zaaien door te zeggen dat we liever geen begroting hebben, het beleid in de begroting 2011 liever niet ten uitvoer leggen en de eerste begroting op basis van het Verdrag van Lissabon liever op een fiasco laten uitlopen? Of willen we juist een positieve weg inslaan en stukje bij beetje aan aantal akkoorden sluiten waarmee de Europese Unie vooruit kan komen en middels de begroting 2011 concreet invulling kan worden gegeven aan een aantal beleidsmaatregelen waaraan we besloten hebben voorrang te verlenen? Hopelijk wordt dit de leidraad voor de komende weken, zodat deze eerste procedure op grond van het Verdrag van Lissabon geen dode letter blijkt, maar een succes wordt.
José Manuel Barroso
voorzitter van de Commissie. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de leden van de Commissie hebben, met volledige inachtneming van hun initiatiefrecht, zojuist tijdens een vergadering hier in Straatsburg besloten dat de Commissie over een paar dagen en uiterlijk op 1 december een nieuwe ontwerpbegroting zal voorleggen. Wij hopen dat het Parlement en de Raad deze in de twee daaropvolgende weken zullen goedkeuren.
In dit ontwerp zullen alle punten worden overgenomen waarover wij het vóór de bemiddeling die vorige week is afgerond, eens waren geworden. We waren heel dicht bij een akkoord en ik wil iedereen bedanken die een bijdrage heeft geleverd in deze geest, in een echte Europese geest van het sluiten van compromissen. Het is spijtig dat een akkoord uiteindelijk onmogelijk is gebleken. Ik wil wel graag de nadruk leggen op de rol van commissaris Lewandowski, die al zijn energie en expertise heeft ingezet, op de rol van velen in het Parlement, maar ook op de zeer constructieve rol van het Belgische voorzitterschap, waarvoor een woord van dank op zijn plaats is, omdat het Belgisch voorzitterschap alles in het werk heeft gesteld en blijft stellen om een akkoord te bereiken. Ik denk dat het door ons voor te leggen ontwerp uw steun en die van de Raad verdient, en dat we daarmee vóór het einde van het jaar een begroting rond kunnen hebben, zodat de Unie op 1 januari 2011 over een begroting beschikt. Bovendien denk ik dat we de Europese burgers moeilijk kunnen uitleggen dat we in een dergelijke crisis in Europa niet in staat zijn om een akkoord over de begroting te sluiten. De begroting staat immers symbool voor de capaciteit van Europa om uitdagingen aan te gaan, uitdagingen zoals die waarvoor Ierland of de Europese economie zich op dit moment gesteld ziet.
In ons voorstel zal het voorstel van het Parlement tot verhoging van de vastleggingskredieten in de rubrieken 'Concurrentievermogen voor groei en werkgelegenheid' en 'Externe betrekkingen' volledig worden meegenomen. Hiervoor zal het flexibiliteitsinstrument worden ingezet. De betalingen zullen met 2,91 procent worden verhoogd. Ik ben ervan overtuigd dat voor het met dit voorstel geboden evenwicht een draagvlak kan worden gevonden.
Uiteraard moet dit akkoord duidelijkheid bieden met betrekking tot de kwesties van de toekomstige financiering. Wij moeten laten zien dat alle betrokken partijen goed beseffen wat de implicaties zijn van het Verdrag en dat nauwe samenwerking tussen de instellingen op het hoogste politieke niveau een natuurlijk gevolg is van onze gezamenlijke afspraak om het beste financiële kader voor de toekomst goed te keuren. De Commissie zal alle vereiste initiatieven ontplooien voor een permanente en vruchtbare dialoog op elk niveau, ook op dat van de voorzitters van de instellingen, zodat er een gemeenschappelijk plan kan worden opgesteld waarmee de nodige beslissingen kunnen worden genomen. Graag wil ik wijzen op de belangrijke toespraak van Voorzitter Buzek op de Europese Raad van 27 oktober, waarin hij de versterkte rol van het Europees Parlement in het Verdrag van Lissabon heeft benadrukt, ook in begrotingsaangelegenheden, en ook ik heb deze rol in herinnering gebracht door de toespraak van uw Voorzitter ten overstaan van de 27 staatshoofden en regeringsleiders te steunen.
Ik zou het Commissiestandpunt op een aantal belangrijke punten willen verduidelijken.
Allereerst zullen wij, inhakend op de recente begrotingsherziening, gebruik maken van ons initiatiefrecht. Wij zullen vóór eind juni voorstellen op tafel leggen met betrekking tot de eigen middelen. Uiteraard moet het Parlement overeenkomstig de Verdragsbepalingen over deze voorstellen worden geraadpleegd, wat aansluit op de verwachtingen die voortvloeien uit het Interinstitutioneel Akkoord van 2006.
Ten tweede pleiten wij ervoor dat de in het Verdrag van Lissabon voorziene veranderingen volledig worden meegenomen in de voorstellen die wij gaan indienen, zowel wat de toekomstige begrotingen als het meerjarige financiële kader als geheel betreft. De nieuwe prioriteiten van de Unie die zijn vastgelegd in het Verdrag, moeten in de begroting tot uitdrukking komen.
Tevens wil ik erop wijzen dat uit de begrotingsherziening is gebleken dat flexibiliteit in onze begrotingen inhoudt dat de middelen waarover wij beschikken, worden toegespitst op de politieke doelstellingen van de Unie. Daarom mag niet worden getornd aan flexibiliteit voor de goedkeuring bij gekwalificeerde meerderheid van herzieningen van minder dan 0,03 procent van het bruto nationaal inkomen.
In verband hiermee hoop ik echt dat wij zeer binnenkort positief nieuws van de Raad krijgen en dat aan de politieke voorwaarden wordt voldaan om de procedure ter goedkeuring van de begroting 2011 met succes af te ronden.
Uit de recente, door de Commissie gepresenteerde herziening van de begroting van de Unie is duidelijk naar voren gekomen dat wij groot belang hechten aan de optimalisering van de toegevoegde waarde van de uitgaven van de Unie. Wij mogen de kans om de begroting van de Unie echt verschil te laten maken, door onze ambities te bevorderen en de doelstellingen van het Verdrag te verwezenlijken, niet voorbij laten gaan. De Commissie zal een methodologie uitstippelen waarmee de toegevoegde waarde van de begroting zal worden aangetoond, en wij zijn tevens bereid om de kosten van een "niet-Europa" in kaart te brengen. Wij moeten heel duidelijk stellen dat de voordelen van lidmaatschap van de Unie niet enkel en alleen in cijfers en getallen kunnen worden uitgedrukt. Wanneer wij onze aandacht toespitsen op de kosten van de begroting, moeten wij ons ook buigen over de vraag wie er echt profijt heeft van het beleid van de Unie, en niet alleen over de jaarlijkse begrotingskosten.
Dames en heren, ik maak hier vandaag namens de Commissie duidelijke afspraken met u. Ik zal deze schriftelijk bevestigen aan de Voorzitter van het Parlement en de voorzitter van de Raad. Wij zijn ook bereid om deze in de vorm van verklaringen te hechten aan een akkoord tussen de Raad en het Parlement, als dit akkoord daarmee dichterbij kan worden gebracht.
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik weet dat velen, aan alle kanten, tijdens dit debat van oordeel waren dat het volgende meerjarige financiële kader een lakmoesproef voor Europa zal worden, en ik deel die mening. Uit deze proef moet naar voren komen of wij voor miljoenen Europeanen daadwerkelijk verandering tot stand kunnen brengen, of wij dit krachtige instrument kunnen inzetten voor de verwezenlijking van onze ambitie van een Europa dat is gericht op groei en duurzame werkgelegenheid voor de toekomst, een Europa dat op het internationale toneel een sterke rol vervult en een Europa dat is gestoeld op de waarden die wij hoog in het vaandel dragen.
Uit deze proef zal ook blijken of wij in staat zijn een intelligente begroting op te stellen die is toegespitst op de gebieden waarop de middelen het beste kunnen worden ingezet en waarmee tastbare resultaten kunnen worden bereikt, en niet op een stuurloze begroting omdat er is gekozen voor een politiek compromis in plaats van kwalitatief hoogwaardige en doeltreffende uitgaven.
Niettemin zal het, zoals de afgelopen weken duidelijk is geworden, eerst en vooral een lakmoesproef blijken te zijn voor ons systeem van governance. Het moet duidelijk worden of wij in staat zijn niet alleen degelijke argumenten naar voren te brengen, maar ook te erkennen dat de kracht van onze Unie en het Verdrag van Lissabon schuilt in het zoeken naar en het vinden van de beste oplossingen ter verwezenlijking van onze gemeenschappelijke doelstellingen. De voorstellen die de Commissie in juni zal voorleggen, zullen aanzienlijke inspanningen vergen om tot de nodige consensus te komen. De Commissie staat open voor alle ideeën over de manier waarop de discussie over onze voorstellen kan worden ingevuld op basis van de stevige fundamenten in het Verdrag van Lissabon.
Dames en heren, onze huidige discussies hebben heel wat voeten in de aarde. Zij verdienen al onze aandacht. Ik ben ervan overtuigd dat alle partijen vastbesloten naar een akkoord willen toewerken. We beschikken over de grote lijnen voor een oplossing die is gebaseerd op de mogelijkheden die de huidige omstandigheden bieden, en er zij op gewezen dat deze omstandigheden echt uiterst gevoelig zijn en wij daarvoor allen - Parlement, Raad en Commissie - extra verantwoordelijkheid moeten nemen.
We mogen niet vergeten dat wij het over de begroting hebben en niet over een of andere bijzaak. Het gaat om een van de voornaamste instrumenten waarover de Unie beschikt. Dit instrument is absoluut geen luxe die we in moeilijke tijden kunnen laten vallen, maar is cruciaal als we de groei in Europa willen herstellen en banen en welvaart willen creëren.
De Europese begroting is anders dan de nationale begrotingen. Ik wil dit graag benadrukken omdat deze soms snel met elkaar worden vergeleken. Ten eerste heeft de Europese begroting geen tekort, want zij is altijd sluitend. Een ander verschil met de begroting van de lidstaten is dat zij vooral een investeringsbegroting vormt, waarmee wordt bijgedragen aan groei, en het is bekend dat deze investering momenteel een absolute noodzaak is.
Dit instrument is dus te belangrijk en mag niet op de helling worden gezet. Europa kan niet zonder een begroting van de Europese Unie. Het is geen begroting voor Brussel, het is een begroting voor de Europese burgers. Het is een begroting voor de werkloze die op zoek is naar een nieuwe baan. Het is een begroting voor de regio's van Europa. Het is een begroting voor innovatie in Europa. We moeten dus duidelijk maken dat het geen begroting voor de bureaucratie en de bureaucraten is. Het is een begroting voor alle Europeanen.
We moeten de onrust die door nieuwe geschillen zou ontstaan tegenhouden en elke onzekerheid in verband met voorlopige twaalfden voorkomen. Het is namelijk niet zomaar onzekerheid; het is een echt verlies voor echte burgers. Als we alleen voorlopige twaalfden zouden toepassen, zouden onze burgers niet begrijpen waarom kwesties, hoe belangrijk die ook mogen zijn, een begroting kunnen ondermijnen die rechtstreekse gevolgen heeft voor de bestaansmiddelen en de perspectieven van burgers in de gehele Unie.
Daarom heb ik er vertrouwen in dat we met een extra compromis - en hiervoor doe ik een beroep op de Europese geest, vooral bij degenen die deze de laatste keer niet hebben getoond - een begroting voor 2011 kunnen opstellen en de basis kunnen leggen voor een echte en serieuze discussie over de financieringsperspectieven van de Europese Unie in de toekomst.
Martin Schulz
(DE) Mijnheer de Voorzitter, om 17.00 uur vergadert de Conferentie van voorzitters. U heeft die bijeengeroepen. Ik zou nu niet nog een keer het woord hebben gevraagd als de heer Wathelet niet zo'n betoog had gehouden. Om 17.00 uur wil de Conferentie van voorzitters bespreken en besluiten wat de volgende stap van het Parlement zal zijn, en daarom zou ik de toespraak van de heer Wathelet graag willen krijgen. Ik moet namelijk één ding zeggen: wat ik gehoord heb, is een stap terug. Het is minder dan de Raad tot nu toe had aangekondigd. Als dat de lijn van de Raad is, mijnheer Wathelet, moet ik zeggen dat we zware tijden en heftige confrontaties kunnen verwachten, al is dat zeker geen verwijt aan het adres van het Belgische voorzitterschap. Ik zou u willen bedanken, mijnheer Barroso. Uit uw betoog is gebleken dat de twee communautaire instellingen, Parlement en Commissie, volledig op dezelfde lijn zitten.
De Voorzitter
Collega's, als we soepel door onze discussie gaan, kunnen we aan het eind ervan en vóór 17.00 uur het woord, samen met onze orde, geven aan fungerend voorzitter Wathelet en dan kan hij alles toelichten. Laten we enig geduld oefenen. Dit is een heel belangrijke discussie.
Salvador Garriga Polledo
(ES) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Wathelet, mijnheer de voorzitter van de Raad, mijnheer Barroso, commissaris Lewandowski, dames en heren, mijn fractie wil een normale begroting voor het jaar 2011. Mijn collega, mevrouw Skrzydlewska, en mevrouw Trüpel hebben ontzettend hard gewerkt om een uitvoerbaar plan te kunnen presenteren waarover overeenstemming bestaat binnen alle fracties en dat voldoet aan het verzoek om soberheid van de lidstaten.
Wij, leden van het Europees Parlement, komen natuurlijk niet van Mars. Wij zijn Duitsers, Engelsen, Zweden, Hongaren en Spanjaarden; we kennen deze ernstige economische en financiële crisis en lijden er in onze eigen landen onder. We moeten echter beseffen dat een krachtige en goed gefinancierde Europese begroting een waardevol en onmisbaar instrument is voor het economisch herstel van de Europese Unie.
Het blokkeren, verlagen of verdunnen van de Europese begroting gaat, paradoxaal genoeg, in tegen de belangen van de 27 lidstaten en de 500 miljoen EU-burgers. Als we in de komende drie jaar geen flexibiliteit tonen dan zullen we het post-Lissabonbeleid niet ten uitvoer kunnen leggen. Zonder politiek akkoord tussen het Europees Parlement en de Raad over de eigen middelen of samenwerking gedurende het volgend meerjarig financieel kader, zal er geen politieke en financiële stabiliteit zijn. Het is niet zomaar een kwestie van rechten; het gaat over het algemeen belang. De Fractie van de Progressieve Alliantie van Socialisten en Democraten in het Europees Parlement Fractie en de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie hebben het recht om oppositie te voeren, maar niemand weet tegen wie ze dit doen. Niemand profiteert er in ieder geval van, ook de 'cohesielanden' niet.
Ook al is momenteel menig politiek leider geïnteresseerd in de begroting 2011, wil ik u erop wijzen dat ik veertien jaar ervaring heb met begrotingsbemiddeling. Het is in al deze jaren nog nooit gelukt om een begroting tot stand te brengen door middel van een conflict. Dit is alleen gelukt door samenwerking. Extreme standpunten, of dit nu in dit Parlement of in het Justus Lipsiusgebouw is, waar ze ook voorkomen, hebben geen enkele zin.
Gianni Pittella
(IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik geloof dat het Parlement zijn benadering moet bevestigen, een benadering van verantwoordelijkheid, visie en eenheid.
Wat betreft de verantwoordelijkheid, willen wij Europa een passende begroting geven. De Europese burgers, de jongeren, de ondernemingen, de agrariërs, de gemeenten en de regio's, de werknemers en de werklozen zijn gebaat bij een begroting die op een bescheiden, duurzame en realistische wijze stijgt.
Dat er nog geen begroting is, is niet de schuld van het verkwistende Parlement, dat vergeet dat we in een tijd van crisis leven, maar van een paar egoïstische, pseudomoralistische nationale regeringen, die maar wat graag op de barricaden klimmen om onbillijke privileges op te eisen, zoals Groot-Brittannië al bijna dertig jaar doet. Als drie regeringen zich egoïstisch en verkeerd opstellen, mogen de andere vierentwintig daar niet het hoofd voor buigen, maar moeten zij reageren, mijnheer de Voorzitter, mijnheer Wathelet, dan moeten zij hun tanden laten zien.
Wat onze visie betreft, hechten wij grote waarde aan de toekomst van onze burgers. Met het Verdrag van Lissabon en de EU 2020-strategie hebben wij nieuwe taken, plichten en ambities gekregen om aan een betere toekomst te werken. Hoe realiseren wij deze taken? Hoe brengen wij deze gedeelde ambities in de praktijk? Met welk geld creëren we een nieuwe schijnoplossing, zoals de Lissabonstrategie, die nooit in praktijk is gebracht, al was dat zeker niet de schuld van het Europees Parlement?
Wat tot slot de eenheid betreft, doelen wij op de eenheid binnen het Europees Parlement en onze eenheid met de Commissie. De heer Barroso heeft vanavond een goede toespraak gehouden. Wij moeten geen kopjes thee drinken, maar moeten op een redelijke, vastberaden manier onze spierballen tonen. Wij zijn eensgezind ten aanzien van dit onderwerp, en dat is een groot goed, een buitengewone kracht die vijfhonderd miljoen burgers vertegenwoordigt.
Anne E. Jensen
(DA) Mijnheer de Voorzitter, ik wil zowel tegen de fungerend voorzitter van de Raad, de heer Wathelet, als tegen de voorzitter van de Commissie, de heer Barroso, zeggen dat ik het er helemaal mee eens ben dat we tot een akkoord moeten komen. Natuurlijk moeten we dat. Ook in het Parlement zijn we die mening toegedaan, en dat was ook de reden waarom we zo bereidwillig waren om in te gaan op het compromis dat de Raad heeft voorgesteld. Ook binnen de Raad is er geen overeenstemming over de omvang van de begroting. We hebben een stijging van de betalingskredieten met 2,91 procent geaccepteerd. In ruil daarvoor moeten we eisen dat we een aantal mogelijkheden krijgen om in de komende jaren een fatsoenlijke begroting te bereiken. Daarbij draait het om flexibiliteit en om de dialoog over de begroting van de komende jaren.
De kwestie van de flexibiliteit is iets heel concreets. Dankzij de flexibiliteit hebben we middelen kunnen vrijmaken voor nieuwe behoeften. Als we destijds niet de nodige middelen hadden gevonden in de landbouwbegroting, waren we niet in staat geweest om binnen het herstelplan het initiatief te nemen tot energieprojecten. Dan hadden wij bijvoorbeeld het elektriciteitsnet van de Baltische staten niet kunnen verbinden met de noordelijke landen of het gasnet in Bulgarije niet kunnen koppelen aan West-Europa en kunnen voorkomen dat Rusland de verwarming opnieuw afsluit. We hebben behoefte aan dergelijke mogelijkheden voor herschikking van de middelen binnen de EU-begroting en daarom hebben we flexibiliteit nodig.
Het is ook belangrijk dat we een goede dialoog bereiken tussen de Raad, de Commissie en het Parlement, alsmede met de nationale parlementen, over de EU-begroting na 2013. Het Europees Parlement mag niet in de positie worden gebracht dat we alleen 'ja' of 'nee' kunnen zeggen tegen de financiële vooruitzichten op middellange termijn. Daarbij bestaat het risico dat we 'nee' zeggen, dat het net zo afloopt als met de SWIFT-overeenkomst.
De eigen middelen van de EU moeten opnieuw aan een hervorming worden onderworpen. Het gaat er niet om een EU-belasting te creëren, maar om een doorzichtig en begrijpelijk systeem te creëren, zonder uitzonderingsregels en zonder kortingen, zodat we een systeem krijgen dat begrijpelijk is voor de burgers. We hebben nu behoefte aan dit debat en daarom verheugt het me dat de Commissie heeft beloofd om het initiatief te nemen en voor de zomer van volgend jaar een voorstel te presenteren.
Helga Trüpel
(DE) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik wil er nogmaals op wijzen dat dit Parlement, dit zelfbewuste Europees Parlement, eist dat de hand wordt gehouden aan het Verdrag van Lissabon. We willen niet verder gaan dan wat er in het Verdrag staat; dat heeft de heer Barroso terecht gezegd. Het gaat er om dat we de geest van het Verdrag van Lissabon respecteren, waardoor het Parlement meer bevoegdheden heeft gekregen. Het gaat er om dat de Raad dit niet weer terugdraait. We moeten ons houden aan de afspraak over onze samenwerking, over de manier waarop het Parlement en de Raad het met elkaar eens worden. In 2006 is dat vastgelegd in het Interinstitutioneel Akkoord. Het enige wat we willen is dat dit nogmaals bevestigd wordt. Ik dank u, mijnheer Barroso, omdat u dit zeer terecht nogmaals benadrukt hebt.
De heer Wathelet heeft nu geprobeerd om ons ervan te overtuigen dat we op weg naar een werkelijk Europese toekomst niet zo ver moeten gaan, dat we ons moeten matigen. Als we dat nu doen, hebben we al verloren. Het gaat namelijk om een politiek conflict, zoals de heer Schulz al heeft gezegd: wat doen we met de grotere bevoegdheden van het Europees Parlement en met de toenemende euroscepsis van de lidstaten? Wanneer we voor onze burgers een gezamenlijke toekomst voor een sterke Europese Unie willen, ook op het mondiale toneel, moeten we een werkelijk Europese consensus tussen het Parlement en de Raad tot stand brengen. Daarom mogen we niet te snel bakzeil halen, maar moeten we strijden voor Europese toegevoegde waarde. Dat is namelijk ook in het belang van de regeringen van de lidstaten en van onze burgers.
Jan Zahradil
(CS) Zoals de heer Schulz al geheel terecht zei, is dit niet alleen een debat over de begroting, maar tevens een debat over de toekomst van de Europese Unie. Hier is goed te zien dat er achter het debat over de begroting meer schuil gaat, en het hierbij bijvoorbeeld ook gaat om de vraag hoe gezorgd kan worden voor meer eigen middelen voor de Europese Unie en dus voor meer autonomie, dus om de vraag hoe de Europese Unie de facto op het spoor kan worden gezet richting een federalistische structuur.
Voor mij is dit volstrekt onaanvaardbaar. Dit kan en mag niet gebeuren! Verder moet ik zeggen dat het onderhand beu ben die aanmatigende toon jegens de Raad te moeten aanhoren en ook al die kinderlijke ultimatums en bedreigingen. Indien dit de weg is die het Europees Parlement verder volgen wil, en indien het dus de door enkele collega's gebezigde confronterende toon blijft aanslaan, dan kan het Parlement er vergif op innemen dat zij in de media en in de publieke opinie het onderspit delven zal.
Miguel Portas
(PT) Mijnheer de Voorzitter, beste collega's, morgen zullen miljoenen Portugese werkers in staking gaan. En ze gaan staken met een heel eenvoudige boodschap: dat het niet zo mag zijn dat degenen die werken, de gepensioneerden, jongeren en werklozen verplicht worden op te draaien voor deze crisis die zij niet hebben veroorzaakt. De huidige impasse in het debat over de Europese begroting is niet goed te begrijpen als je de context waarin deze discussie zich afspeelt niet in de analyse betrekt. We hebben hier immers te maken met een maatschappelijk drama, nu onze volkeren allerlei bezuinigingsmaatregelen opgedrongen krijgen. Die bezuinigingsmaatregelen zijn niet alleen onrechtvaardig maar ook een kolossale economische vergissing. Ze zullen Europa namelijk opnieuw in een recessie dompelen, met nog meer werkloosheid in het verschiet. Belangrijker nog, ze zullen de verschillen tussen de landen met een overschot en die met een tekort nog eens accentueren.
Tegen die achtergrond is het van belang dat we heel duidelijk zijn over dit begrotingsdebat. Wij geloven dat er geen munt kan bestaan zonder een samenhangende begroting. En laten we eerlijk zijn: de begroting 2011 die we nu bespreken is niet alleen bescheiden, maar zelfs middelmatig. Dit is een begroting die geen antwoord biedt op de crisis, maar daar juist een onderdeel van is. Daarom moeten we ervoor zorgen dat we in 2012, 2013 of na 2014 niet nog eens zo'n begroting krijgen.
Dat is namelijk het onderwerp dat we hier bespreken: de toekomst. Willen we een Europa dat zich schikt naar de wensen van de regeringen, of een Europa dat steeds weer een paard van Troje voor de belangen van het financiële systeem is? Europees Links is gaarne bereid om de eigen middelen te bespreken. We willen de Europese burgers niet met nieuwe belastingen bezwaren. Wat we wel willen is praten over de manier waarop we het financieel kapitaal kunnen laten betalen wat het verschuldigd is en tot nu toe niet heeft betaald. Dat is de boodschap, dat is de eis die de Europese werkers en werklozen dit Parlement en de Europese Unie voorleggen. Willen we een Europa op een zacht pitje, zonder enige ambitie? Het moet toch duidelijk zijn dat we ons verzetten tegen het idee dat ons door het Verenigd Koninkrijk en een aantal andere regeringen wordt voorgelegd: "Doe meer met minder geld, want dat is het Europa dat we u te bieden hebben”.
Timo Soini
(FI) Mijnheer de Voorzitter, wij bevinden ons nu in een uitstekende situatie. De Europese Unie is in crisis, al haar instellingen zijn in crisis. Het is waar dat dit precies is wat wij wilden. Nu is er de gelegenheid om te groeien.
Gecentraliseerde staatsmacht en een gecentraliseerd monetair beleid mislukten in de Sovjet-Unie en zullen ook in het Westen mislukken. Er is geen eenheidsmunt, maar slechts geld van belastingbetalers in verschillende delen van Europa. Nu er tegelijkertijd wordt gekort op de nationale begrotingen - in Finland was niet eens 1 miljoen euro te vinden voor een ziekenhuis voor reumatische aandoeningen - willen in ieder geval mijn kiezers - en dat waren er 130 000 - niet dat ik de EU-vertegenwoordiger in Finland ben, maar de vertegenwoordiger van de Finse belastingbetaler in de Europese Unie, en dat ben ik van plan te zijn.
Er zal niets van een gecentraliseerd beleid terechtkomen. Eerst viel Griekenland, nu valt Ierland en hierna volgen Portugal en Spanje. Deze oefening zal snel voorbij zijn.
Lucas Hartong
Voorzitter, wat ben ik blij met de opstelling van met name de Engelse en Nederlandse regering tot nu toe. Ze hebben op uitstekende gronden de verhoging van de EU-begroting 2011 tegengehouden en zijn niet akkoord gegaan met de invoering van eigen middelen, lees Europese belastingen. Hulde daarvoor. Tegelijkertijd moet ik helaas constateren dat het Europees Parlement niets wenst te leren van het lesje dat de lidstaten geven. De Eurokliek dacht wel even nog meer geld voor de eigen hobby's binnen te halen, losgezongen als zij is van de werkelijkheid. Men heeft geen idee meer wat er leeft onder de eigen burgers. Men eist en eist, terwijl het Parlement en de Commissie pas op de plaats zouden moeten maken en zelfs zouden moeten bezuinigen op de uitgaven. Niets van dat alles. Nederland heeft, met andere lidstaten, uitermate goede redenen om de verhoging van de EU-begroting én invoering van Europese belastingen af te wijzen. We doen dit op democratische gronden en vinden het dan ook volstrekt ongepast dat collega's bij bijvoorbeeld de Christen-democratische Fractie menen Nederland daarvoor te moeten straffen. Nederland is als medeoprichter van de EU bijna altijd de grootste betaler geweest. Geld van de Nederlandse belastingbetaler. Gaat collega Daul nu ook strafmaatregelen eisen tegen andere lidstaten? Is dit dan het einde van de EU? Je zou het bijna hopen, als de belangen van de burgers zo verkwanseld worden. Het is intens triest, Voorzitter, en dan krijgen wíj de beschuldiging over ons heen dat we populisten zijn. Als populisme betekent dat wij goed luisteren naar het volk, hen vertegenwoordigen en werkelijk steekhoudende argumenten bieden om uit de economische crisis te komen, die de EU ons mede heeft opgedrongen, dan ben ik trots op die geuzennaam. Uiteraard zullen wij ons blijven verzetten tegen de verhoging van de begroting 2011 en de Europese belastingen. En, meneer Schulz, voor u erover begint, ik ben niet blond.
László Surján
(HU) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, gaat dit debat over geld en macht? Nee! De motor van de Europese ontwikkeling hapert. Al jaren wacht de ontvangstenkant van de begroting op een hervorming. In het Verdrag van Lissabon wordt gesteld dat de ontvangsten uit eigen middelen moeten bestaan. Waarom zorgen we daar dan niet voor? Waarom kunnen we hier niet over onderhandelen? Al jaren zeggen de experts dat de Europese begroting onflexibel is en dat de Europese Unie daardoor vleugellam is. Waarom stellen we dan geen flexibele begroting op?
We kunnen niet met gebonden handen, in de houdgreep van een zevenjarige begroting anticiperen op de uitdagingen van een snel veranderende wereld, maar we mogen ook de Europese basisbeginselen dat meningsverschillen moeten worden opgelost in een publiek debat door middel van een compromis, niet aan onze laars lappen. Het is onaanvaardbaar dat er staten zijn die zelfs niet bereid zijn om te onderhandelen. Dit betekent het einde van de Europese geest. Wij blijven openstaan voor onderhandelingen, maar de verantwoordelijkheid ligt bij degenen die daartoe niet bereid zijn.
Sommige mensen zeggen dat politieke kwesties niet mogen worden gekoppeld aan begrotingskwesties. Wat een onzin! Daar draait de hele geschiedenis van de Europese Unie om. Duikt u eens wat dieper in deze materie. Wij vertegenwoordigen hier de burgers en we kunnen hen niet in de ogen kijken door ze steeds opnieuw op prachtige voorbeelden van bluf te trakteren, zoals het 2020-programma en de strategie van Lissabon, terwijl we voor de verwezenlijking ervan geen instrumenten beschikbaar hebben. Dit kan zo niet langer. Het is niet de Raad die ruzie maakt met het Parlement. Het zijn degenen die niet in staat zijn de tijdsgeest te begrijpen, die ruzie maken met degenen die een werkbaar Europa voorstaan.
Göran Färm
(EN) Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik het Belgische voorzitterschap bedanken omdat het echt zijn best doet, maar het moet zich nog iets harder inspannen. Het Europees Parlement heeft zijn goede wil getoond door de cijfers voor 2011 te accepteren, omdat we weten hoe de economische situatie in de lidstaten is.
Wat vastleggingen betreft: zelfs in reële termen betekent dit een verlaging van de begroting. We hebben ook oplossingen voorgesteld voor een aantal praktische kwesties zoals de ITER-instanties, de financiële toezichthouders en de Europese Dienst voor extern optreden; we zijn constructief geweest. We kunnen echter niet accepteren dat de economische crisis altijd blijft voortduren en dat de crisis de grenzen bepaalt voor de toekomst van Europa. We kunnen niet accepteren dat steeds maar bezuinigen het antwoord op de crisis is. We accepteren niet dat de crisis minder Europa of een anti-Europese agenda zou vereisen. Meer concreet: we bekritiseren al jaren het gebrek aan flexibiliteit in de begroting van de Europese Unie, en de Commissie is het met ons eens. Hoe kan een beperking van de flexibiliteit nu opeens de oplossing zijn voor de begrotingsproblemen?
Hoe kan de toekomst van Europa liggen in het weghalen van middelen bij de prioritaire programma's die we zijn overeengekomen en in een stop op de financiering van nieuwe programma's - ITER is niet de enige prioriteit -of zelfs van de belangrijkste ervan. Zonder redelijke flexibiliteit lopen we het risico voor 2012 en 2013 een hele hoop problemen te creëren. Laten we dat proberen te voorkomen.
Hoe kan het een probleem zijn om het Europees Parlement bij een constructieve dialoog over het toekomstige financiële kader en de volgende langetermijnbegroting te betrekken? Ik snap dat niet. Laten we opnieuw proberen overeenstemming te bereiken, maar we moeten voor flexibiliteit een oplossing vinden die minstens even ambitieus is als wat we al hebben in het Interinstitutioneel Akkoord. We moeten een open en constructieve procedure voor het volgende financiële kader vinden. Dat is onze ondergrens. Raad, probeer het alstublieft nog eens.
Carl Haglund
(SV) Mijnheer de Voorzitter, het is gemakkelijk om het eens te zijn met veel van datgene wat mijn collega's hebben gezegd. Voor mij en vele anderen ging het bij dit onderwerp feitelijk om een oprechte ongerustheid over de toekomst, een ongerustheid over de manieren waarop wij de komende jaren en het komende decennium moeten doorkomen. Het is belangrijk om niet te vergeten dat we er samen in zijn geslaagd om het eens te worden over een vrij of zelfs zeer ambitieuze EU 2020-strategie, een strategie die Europa vooruit moet helpen. Het is echter naïef om te geloven dat een dergelijke strategie zichzelf financiert of zichzelf uitvoert. Het spreekt ook voor zich dat die strategie en haar successen niet alleen een kwestie zijn van geld, maar helaas zal geld tot op zekere hoogte een rol spelen.
Noch de Raad noch de Commissie is er tot dusver in geslaagd om voor de komende jaren plannen voor te stellen waarvan wij voldoende onder de indruk waren, wat een van de redenen was waarom we in het recente conflict verzeild zijn geraakt. Staat u mij toe aan de Raad te zeggen dat u bijzonder graag op de groepsfoto wilde staan toen u het Verdrag van Lissabon goedkeurde en erin slaagde om een akkoord te bereiken over de EU 2020-strategie. Dan zijn alle voorname heren en dames graag present en vertellen ze iedereen hoeveel ze van Europa houden, maar als het er vervolgens op aankomt om de daad bij het woord te voegen en die teksten uit te voeren, dan heeft de Raad plotseling problemen. Dat zijn problemen die we nu tot uiting zien komen in het feit dat we plotseling in een begrotingscrisis zitten. Zoals hier is gezegd zijn dat de problemen die de Raad zou moeten aanpakken en oplossen. Het is namelijk een feit dat het hierbij om de toekomst gaat en niet alleen om de begroting voor volgend jaar. Dat is vandaag onze politieke boodschap aan de Raad.
Vicky Ford
(EN) Mijnheer de Voorzitter, dit weekend is een delegatie van de Commissie en het IMF in Dublin geweest om economisch advies te geven. Weer heeft een Europees land een nieuwe nationale begroting moeten opstellen, en het is voor onze vrienden aan de overzijde van de Ierse Zee een zeer moeilijke tijd.
Het is natuurlijk buitengewoon ironisch dat Europese ambtenaren adviezen geven over een nationale begroting, terwijl er over de eigen begroting van de EU nog geen akkoord is bereikt. Mijn fractie waarschuwt al vele maanden dat het, nu de lidstaten in eigen land worden geconfronteerd met een zo zware druk op de begroting, van cruciaal belang is dat de EU terughoudendheid betracht bij haar eigen uitgaven en ervoor zorgt dat iedere cent belastinggeld goed wordt besteed. Bij de laatste stemming in het Europees Parlement was van een dergelijke terughoudendheid geen sprake, en het is natuurlijk een goed teken dat er nu tussen het Parlement en de Raad overeenstemming is over de cijfers, hoewel ik vind dat de begroting nog wel iets lager had gekund. Het stemt echter triest dat er, ondanks de overeenstemming over de cijfers, nog steeds geen akkoord is over de begroting.
Onze markten zijn nog steeds verre van stabiel; de markten zijn nerveus als er onzekerheid heerst, en ik wil de leden van dit Parlement dan ook dringend verzoeken om politieke ambities opzij te zetten en een begroting goed te keuren.
Bastiaan Belder
Voorzitter, het Europees Parlement vertraagt de goedkeuring van de begroting 2011. Zijn eis van zeggenschap over de financiering van de Europese Unie op de lange termijn omvat een EU-belasting, al wordt dit niet ruiterlijk erkend. Het Europees Parlement laadt zo de verdenking op zich geen constructieve rol te willen vervullen bij de jaarlijkse begrotingsprocedure, passend bij artikel 234 van het Verdrag. Dat belooft weinig goeds voor de financiële vooruitzichten voor 2014-2010, waarbij het zo graag betrokken wil worden. Het Europees Parlement heeft met 2,91% begrotingsverhoging al meer bereikt dan goed is voor Europa, de burgers, de bedrijven en de begrotingen van de lidstaten. Op ons rust de verantwoordelijkheid om ons redelijk op te stellen voor de begroting 2011. Dat kan een einde maken aan deze wellicht toch nog leerzame begrotingsperikelen.
Philip Claeys
Voorzitter, het zou geen kwaad kunnen als het Europees Parlement voor een keer het goede voorbeeld zou geven, en dus het principe zou verdedigen dat de Europese Unie de tering naar de nering moet zetten. Op het moment dat er overal bespaard moet worden en dat de burgers de buikriem moeten aanhalen, is het een totaal verkeerd signaal om een forse verhoging van de begroting van de EU te gaan bepleiten. De EU trekt al maar nieuwe bevoegdheden naar zich toe en wil daar meer geld voor. Welnu, er zijn mogelijkheden genoeg om serieus te besparen. Volgens de Europese Rekenkamer ligt de financiële impact van onregelmatigheden in het landbouwbeleid tussen 2% en 5% van de uitgaven. Voor de regionale fondsen ligt de financiële foutenmarge boven de 5%, en dat gaat dus over de twee belangrijkste uitgavenposten in de begroting. Er moet dus beter gecontroleerd worden hoe gelden worden uitgegeven, met strengere sancties bij foutief, onrechtmatig en frauduleus gebruik. In plaats van altijd maar een verhoging van de inkomsten te gaan bepleiten, zou ook eens over besparing gesproken mogen worden. Een rechtstreekse EU-belasting, zoals de Commissie wil, is om meerdere redenen onaanvaardbaar. Het is de zoveelste stap naar een Europese superstaat, het zal onvermijdelijk leiden tot altijd maar nieuwe uitgaven en het zal even onvermijdelijk leiden - en dat wordt ook toegegeven door commissaris Lewandowski - tot een verhoging van de globale belastingdruk in de netto betalende landen, en dit is op dit moment onverkoopbaar.
Alain Lamassoure
(FR) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Wathelet, mijnheer Barroso, mijn dank gaat uit naar de Commissie, alsmede naar het Belgische voorzitterschap voor zijn open, coöperatieve en Europese benadering.
In deze tijden van crisis moeten wij het behoud van de toekomst niet uit het oog verliezen. Vorig jaar wedijverden regeringen nog met elkaar om de hoogste uitgaven. Iedereen gaf plankgas. Dit jaar is het tegenovergestelde het geval. Iedereen staat vol op de rem. Prima! Het Parlement gaat akkoord met het cijfer dat de Raad wordt opgelegd door de zuinigste of de gierigste lidstaat, maar op voorwaarde dat we het eens zijn over het beschermen van onze de toekomst.
De Unie beschikt niet meer over de nodige middelen voor de financiering van haar begroting. De Europese begroting is niet meer het voornaamste instrument voor solidariteit tussen de Europeanen, maar is de plaats geworden waar tegenstrijdige nationale belangen worden uitgevochten. Het Verdrag van Lissabon is een jaar geleden in werking getreden. De Unie heeft er nieuwe bevoegdheden mee gekregen, waarop zij lang had zitten wachten. Niettemin zijn er geen extra middelen in de begroting 2010 opgenomen, en zal dat in 2011 evenmin het geval zijn. Dit geldt ook voor het actieprogramma EU-2020.
Nu alle lidstaten op grote schaal bezuinigingen doorvoeren, hebben zij er enorm belang bij om vast te stellen welke besparingen zij kunnen realiseren door bepaalde uitgaven over bijvoorbeeld meerdere lidstaten of alle 27 lidstaten te verdelen en om deze besparingen te benutten. Met Europa, met een Europese visie en Europese benchmarking kunnen wij de uitgaven verlagen. Daarom stelt het Europees Parlement een akkoord tussen onze drie instellingen voor over een werkwijze waarop wij ons gezamenlijk op al deze voorstellen voor de toekomst kunnen toeleggen.
Op persoonlijke titel voeg ik daaraan toe dat we tijd zullen winnen door de nationale parlementen hierbij te betrekken, want zij beschikken over soevereiniteit op het gebied van de begroting en belastingen.
Ivars Godmanis
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik wil drie dingen benadrukken. In de eerste plaats moeten wij, als de tijden voor iedereen moeilijk zijn, samenwerken. Volgens mij was het dieptepunt in onze bemiddeling toen de Raad weigerde gesprekken te beginnen, en het op één na diepste punt was toen hij weigerde gesprekken te beginnen op basis van de door de Commissie voorgestelde documenten over het politieke deel van onze gesprekken. Volgens het Verdrag moeten echter gesprekken worden gevoerd, en deze bestaan uit minstens twee delen. In de eerste plaats zegt artikel 312 over het meerjarig financieel kader heel duidelijk dat indien er geen gesprekken plaatsvinden alvorens een akkoord te bereiken over het nieuwe MFK, dit niet zal welslagen.
Wat de eigen middelen betreft, die voor de Raad misschien heel gevoelig liggen, zijn er geen grote problemen te verwachten. Wij beginnen niet met nieuwe belastingen maar wij beginnen met gesprekken, zoals bedoeld in artikel 311. Wat mij betreft staat honderd procent vast dat er een begroting moet komen. Een andere oplossing is er niet. Maar als wij één ding werkelijk willen, namelijk samenwerken en gesprekken beginnen (zonder te weten wat het resultaat van die gesprekken zal zijn), dan vragen wij de Raad om deze gezamenlijke taak samen met ons op te pakken, en ik denk dat wij er dan samen een succes van zullen maken. Zo niet, dan hoop ik oprecht dat u niet alleen verder zult gaan, overeenkomstig artikel 315. U kunt dat wel doen, maar ik ben ervan overtuigd dat een gezamenlijke aanpak veel beter zal zijn dan wanneer ieder afzonderlijk zijn weg gaat.
Hynek Fajmon
(CS) Mijnheer de Voorzitter, ik moet zeggen dat ik buitengewoon teleurgesteld ben over het resultaat van de onderhandelingen tussen de Raad, de Commissie en het Parlement over de begroting van de Europese Unie voor 2011. Europa heeft op dit moment te kampen met een economische en financiële crisis. Europese regeringen hebben te kampen met steeds lagere inkomsten en moeten hoge schulden afbetalen. Het Europees Parlement kan dus niet net doen alsof deze beker aan hem voorbijgaat. In een dergelijke moeilijke situatie is het ronduit verwerpelijk dat het Parlement een verhoging van de begroting wil van zes procent. Ook is het uit den boze dat het probeert zijn instemming met de begroting afhankelijk te maken van de belofte dat de eigen middelen worden ingevoerd. De onderhandelaars van het Europees Parlement mogen de onderhandelingen niet stuk laten lopen, maar moeten zich juist inzetten voor een akkoord.
Burgers, huishoudens, bedrijven, gemeenten alsook de lidstaten van de Europese Unie hebben stabiliteit nodig, en die kan alleen geboden worden met behulp van een naar behoren goedgekeurde begroting en dus niet met een voorlopige. Ik roep het Parlement, de Raad en de Commissie dan ook op om zo snel mogelijk tot een akkoord over de begroting van de Europese Unie voor 2011 te komen.
Diane Dodds
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik ben blij met dit debat van vandaag over de begroting. Dit zijn moeilijke tijden in de lidstaten, en dat is een realiteit waar dit Parlement niet omheen kan. Uit de gesprekken die ik met mijn kiezers voer, blijkt duidelijk dat zij vinden dat degenen die pleiten voor een hogere begroting, heel ver afstaan van hun economische realiteit, en verder dat deze hele kwestie bezig is het vertrouwen in de Europese instellingen uit te hollen.
Het feit dat er geen overeenstemming over de begroting kan worden bereikt, is niet te wijten aan een starre opstelling, maar vooral aan de federalistische agenda en het najagen van de heilige graal van de eigen middelen. Een EU-belasting mag er wat mij betreft absoluut niet komen.
In reactie op de verklaring van voorzitter Barroso van vandaag dat hij vóór juni volgend jaar met voorstellen voor een dergelijke belasting zal komen, wil ik premier Cameron oproepen om duidelijk te verklaren dat iedere stap in deze richting onvermijdelijk zal leiden tot een referendum in het Verenigd Koninkrijk.
Sidonia Elżbieta Jędrzejewska
(PL) Mijnheer de Voorzitter, als rapporteur voor de EU-begroting 2011, wil ik graag de constructieve rol van het Belgische voorzitterschap onderstrepen. Ook wil ik mijn dank uitspreken voor de betrokkenheid van de Commissie. We zijn er echter nog niet. We moeten onze inspanningen nu juist opvoeren. Persoonlijk denk ik dat het fiasco van de onderhandelingen over de begroting 2011 voor ons allemaal een nederlaag is. Ik wil u echter laten weten wat mijn interpretatie is van het waarom van het fiasco van maandag.
We hadden te maken met een betreurenswaardige situatie waarin verschillende lidstaten de onderhandelingen oprekten tot middernacht om ze te laten mislukken. We zijn er niet in geslaagd de onderhandelingen op tijd af te ronden, omdat er bij verschillende lidstaten simpelweg niet de wil was om te praten. Voor mij persoonlijk is het onverteerbaar en ongelofelijk als er diplomaten en staatssecretarissen voor financiën om de onderhandelingstafel zitten die niet over financiën of over de toekomstige en de huidige financiering van de Europese Unie willen praten. Dat vind ik volkomen onbegrijpelijk en onacceptabel, want waar moet het heen als politici en diplomaten niet meer met elkaar willen praten?
Mijn volgende punt is dat er spanning kwam in de discussie over de begroting 2011 omdat het Europees Parlement de aandacht van de lidstaten wil vestigen op een probleem dat we in de toekomst zien ontstaan en dat we vandaag ook al kunnen zien: namelijk dat de Europese Unie steeds nieuwe taken op zich neemt en activiteiten ontplooit op steeds nieuwe terreinen en een steeds grotere ambitie heeft, maar dat de lidstaten, die achter deze ambities staan, deze ambities, plannen, activiteiten en nieuwe terreinen niet willen financieren. We moeten het over dit toenemend inconsequente gedrag hebben. In een tijd van crisis is het des te belangrijker dat er over financiën gepraat wordt en over hoe de Europese Unie gefinancierd moet worden. Bovendien is het Europees Parlement steeds noodzakelijker, en dit is niet het juiste moment om het onderwerp van de begroting taboe te verklaren.
Janusz Wojciechowski
(PL) Mijnheer de Voorzitter, er is in de Europese Unie inderdaad sprake van een ernstige begrotingscrisis en, zoals de vorige spreekster al zei, zijn daar vele partijen verantwoordelijk voor. Misschien heeft het Parlement hier een beetje een fout gemaakt, als het gaat om wat het van de onderhandelingen verwachtte. We wilden teveel zaken tegelijkertijd regelen. Dat is een probleem voor de begunstigden, maar het is ook een ernstige politieke crisis die naar mijn mening ermee te maken heeft dat het enthousiasme voor Europa ergens verloren is gegaan. Dat enthousiasme voor Europa was in het Europees Parlement voelbaar toen we het over het Verdrag van Lissabon hadden, en mensen die het niet zo op Europa hadden, werden aangespoord wat meer enthousiasme op te brengen. Maar toen de onderhandelingen over het Verdrag waren afgerond en de integratie was verbeterd, begonnen de discussies over geld en de begroting, en toen bleek er niet zozeer sprake te zijn van enthousiasme voor Europa, als wel van euro-egoïsme en de wens zo weinig mogelijk te hoeven te betalen voor dat meer geïntegreerde Europa. Ik zou graag wat meer enthousiasme voor Europa willen zien als het om de begroting gaat.
Reimer Böge
(DE) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik ben bezorgd, niet vanwege de begroting, niet vanwege het Interinstitutioneel Akkoord, en ook niet vanwege mogelijkheid van een begroting van twaalfden. Ik maak me in het algemeen zorgen over de politieke toestand van de Europese Unie, die duidelijk zichtbaar wordt bij de begroting. Ik maak me zorgen over de trend in de richting van intergouvernementele samenwerking. Ik maak me zorgen om het feit dat het blijkbaar de bedoeling is om de rechten die het Parlement verworven heeft te beperken, en dat men zich zelfs niet wil houden aan wat er in 2006 was afgesproken. Ik maak me zorgen dat het Verdrag van Lissabon geen leven zal worden ingeblazen. (Applaus) En, mijnheer Barroso, ik ben blij met uw woorden, maar die hadden misschien meer opgeleverd als ze tien dagen eerder waren gekomen. Dan had de Commissie duidelijker kunnen laten zien dat ze aan de kant van het Parlement stond.
Ik wil ingaan op het flexibiliteitsinstrument, op onze drie prioriteiten voor de onderhandelingen. Het is duidelijk dat er beweging in dit dossier zit. Nu hoor ik echter dat er weer stappen terug worden gezet tijdens onderhandelingen die tegelijkertijd in Brussel plaatsvinden. Wat is daar aan de hand? Is het mogelijk om het eens te worden over de status-quo die we voor Lissabon hadden op het vlak van de flexibiliteit, of is dat teveel gevraagd? We hebben daar terecht voor gestreden in onderhandelingen die jaren hebben geduurd, eerst over de Agenda 2000. Is het teveel gevraagd om af te spreken dat geldig blijft wat wij - Raad, Commissie en Parlement - in de verklaring over het Interinstitutioneel Akkoord in 2006 hadden afgesproken in verband met de eigen middelen? En wanneer wij degenen die geen debat willen voeren over de eigen middelen vragen om het Verdrag eens te lezen, is dat dan teveel gevraagd? Daar staat namelijk in dat dit debat moet worden gevoerd.
Ik heb nog een laatste punt, mijnheer de Voorzitter: is het soms teveel gevraagd om een bindend politiek akkoord te sluiten over alle punten waarvoor de instemmingsprocedure geldt? Op die manier zouden we aan crisispreventie doen, zodat we niet nog een keer in een dergelijke situatie terecht komen, ook wanneer het betrekking heeft op overeenkomsten inzake buitenlandse handel, of bij het volgende meerjarig financieel kader. Wanneer u zich dan zo opstelt als vandaag, krijgt u van het Parlement namelijk een duidelijk 'nee' te horen.
Marian-Jean Marinescu
(RO) Het is duidelijk dat de lidstaten een moeilijke periode doormaken vanuit begrotingsoogpunt. Aan de andere kant is duidelijk gebleken dat de Europese begroting fors heeft bijgedragen aan de ontwikkeling van de lidstaten, zelfs van de nettobetalers.
Het is verbazend dat de bemiddeling niet vanwege onenigheid over cijfers is mislukt, maar vanwege de weigering om in praktische zin de gemeenschappelijke toekomst van de lidstaten te bespreken, de toekomst van Europa. Het Parlement wil zijn bevoegdheden niet overschrijden, maar wil dat het Verdrag gerespecteerd wordt en de toekomstige belangen van zijn kiezers beschermen.
Welke discussiepunten wilde de Raad niet bespreken?
De betrokkenheid van het Parlement bij het uitwerken van het MFK is een bepaling in het Verdrag. In 2006 is dit ook gebeurd en ik denk niet dat de begroting 2007-2013 slecht voor de Unie is geweest, integendeel.
Flexibiliteit - een mechanisme dat tot nu toe op efficiënte wijze is ingezet en waar alle lidstaten van hebben geprofiteerd.
Eigen middelen - juist de huidige begrotingsproblematiek van de lidstaten zou ons moeten stimuleren tot het vinden van stabiele methoden om de Europese begroting te voeden, zodat de uitvoering van het Europese beleid niet meer in gevaar wordt gebracht.
De nieuwe verantwoordelijkheden op basis van het Verdrag en de EU 2020-strategie moeten gefinancierd worden. Het is onacceptabel dat dezelfde instelling - de Raad - die de doelstellingen heeft vastgelegd voor 2020 tegelijkertijd weigert financiële middelen goed te keuren om die doelstellingen te bereiken. Ik denk dat we verplicht zijn om tot een akkoord te komen. We hebben een verantwoordelijkheid tegenover de burgers. We mogen het vertrouwen in de Europese instellingen niet kleiner laten worden!
Giovanni La Via
(IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, deze week hadden wij de algemene begroting van de Europese Unie voor 2011 moeten goedkeuren. In plaats daarvan bevinden we ons nu in een situatie waarin Europa serieus het risico loopt om het nieuwe jaar te moeten beginnen met een voorlopige begroting, waarbij het systeem van twaalfden flink de rem op Europa zal zetten.
Zoals inmiddels bekend is, waren het Parlement, de Commissie en de meeste lidstaten bereid om tot een akkoord te komen, maar werd dit akkoord geblokkeerd door een minderheid van lidstaten die geen constructieve discussie met het Parlement wilde aangaan over de tenuitvoerlegging van het Verdrag van Lissabon.
Ik denk dat het Parlement zich verantwoordelijk en bescheiden heeft opgesteld tijdens de onderhandelingen. Het Parlement heeft verzocht om de uitvoering van het Verdrag van Lissabon, en zal daar krachtig om blijven verzoeken.
Op zijn beurt is de Raad niet in staat gebleken om tot overeenstemming te komen en toonde zich diep verdeeld over fundamentele kwesties waartegen een minderheid van de lidstaten een veto heeft uitgesproken. Deze minderheid is daarmee de discussie met het Parlement over de regels en de procedures die aan de tenuitvoerlegging van het Verdrag van Lissabon ten grondslag moeten liggen, uit de weg gegaan.
Toch moeten we vandaag vooruitkijken en samen bouwen aan het Europa van de toekomst - ik herhaal: samen, de Raad, het Parlement en de Commissie - zonder egoïsme en obstructie. Het Parlement heeft de door de Raad opgelegde beperking van de stijging van het uitgavenniveau geaccepteerd - de welbekende 2,91 procent - en heeft daarmee krachtig willen aangeven rekening te houden met het huidige tijdsgewricht.
We zijn het er allemaal over eens dat er meer flexibiliteit nodig is om tegemoet te komen aan de behoeften van Europa, zoals de Commissie vandaag nog heeft bevestigd. Ik waardeer wat voorzitter Barroso vandaag heeft gezegd over de voorstellen die de Commissie zal doen met betrekking tot de eigen middelen en de aanpassing van de EU-begroting aan het Verdrag van Lissabon. Ik hoop dat de Raad sterker zal meewerken aan de opbouw van het Europa van de toekomst.
José Manuel Fernandes
(PT) Mijnheer de Voorzitter, het Europees Parlement heeft in de onderhandelingen met de Raad over de begroting 2011 alles gedaan om tot een akkoord te geraken. Het enige dat we willen is dat de Raad zijn beloften nakomt - zoals, bijvoorbeeld, de belofte inzake de financiering van de EU 2020-strategie - en dat het Verdrag van Lissabon wordt nageleefd.
Het Europees Parlement moet beslist bij de zaken worden betrokken - het moet stemmen, advies geven of geraadpleegd worden - of het nu gaat om het nieuw Interinstitutioneel Akkoord, het komend meerjarig financieel kader of de vaststelling van de nieuwe eigen middelen. Dat zijn eenvoudige en redelijke eisen, eisen waarmee we de belangen van de burgers dienen en eventuele conflicten tussen de instellingen kunnen voorkomen, en dus eisen waar de Raad achter zou moeten staan.
Wat het Interinstitutioneel Akkoord betreft: het is duidelijk dat de beloften die door de instellingen - en dan in de eerste plaats de Raad - zijn gedaan alleen kunnen worden nagekomen als de het huidige meerjarig financieel kader flexibel kan worden geïnterpreteerd.
De EU 2020-Strategie, het ITER-programma, de Europese Dienst voor extern optreden en de instanties voor financieel toezicht zijn allemaal voorbeelden van zaken die financiering behoeven. De Raad moet met het Verdrag van Lissabon leren omgaan, niet alleen als het de nieuwe bevoegdheden van de Europese Unie betreft, die consequenties hebben voor de begroting, maar ook als het gaat om de uitbreiding van de bevoegdheden van het Europees Parlement. Die bevoegdheden hebben vooral betrekking op de begroting, wat de democratische legitimiteit van de instellingen van de Europese Unie overigens alleen maar vergroot.
Door de communautaire, in plaats van de intergouvernementele methode te gebruiken, zorgen we dus voor een democratischer bestuur. Ik hoop dat de nationale zelfzuchtigheid van sommige lidstaten geen spaak in de wielen van dit project voor vrede, solidariteit en Europese vooruitgang zal steken.
Mairead McGuinness
(EN) Mijnheer de Voorzitter, dit is een buitengewoon belangrijk debat geweest - in het bijzonder de politieke aspecten ervan - maar we moeten het mijns inziens vooral ook over enkele praktische aspecten van het debat hebben. Als rapporteur voor landbouw voor de begroting 2011 wil ik erop wijzen dat een eventueel uitblijven van een akkoord over de begroting ernstige gevolgen zal hebben voor de kasstroom van de lidstaten die in de afgelopen weken voorschotten hebben betaald aan hun landbouwers. Deze landbouwers kampen met financiële problemen en inkomenstekorten. Er zijn dus heel reële en praktische gevolgen, en dit is er daar maar een van.
Ik wil het nu echter over de toekomst hebben. Wij debatteren op dit moment over de toekomst van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en wij willen dat dat beleid meer oplevert voor Europa op het vlak van het milieu, de voedselveiligheid en de territoriale dimensie. Toch gaat het hele debat tot nu toe alleen maar over de vraag hoe we de landbouwbegroting kunnen verlagen. Het baart mij grote zorgen dat wij in dit debat over de begroting 2011 een heel negatief beeld oproepen van de landbouwbegroting en de Europese Unie na 2013. Die twee zijn nauw met elkaar verbonden en volgens mij moeten wij ons daar goed bewust van zijn.
Edit Herczog
(HU) Mijnheer de Voorzitter, de afgelopen tien jaar hebben we tegen de Europese burgers gezegd dat er een Europees verdrag nodig was, en dit hebben de landen dan ook geratificeerd. De afgelopen tien jaar hebben we tegen de mensen gezegd dat onderzoek en ontwikkeling beter konden worden bevorderd en gefinancierd op EU-niveau. We hebben gezegd dat het Europese ruimtevaartbeleid beter kon worden uitgevoerd op EU-niveau, we hebben gezegd dat energieonderzoek en de strijd tegen klimaatverandering beter konden worden opgelost binnen de Europese Unie dan op nationaal niveau. Toen we dit geloofden en naar buiten uitdroegen, dachten we dat we de waarheid spraken. Wie a zegt, moet ook b zeggen. Als we ook nu nog staan voor wat we de afgelopen tien jaar hebben gezegd, moeten we de begrotingsmiddelen daarvoor in het leven roepen, waarbij het eerste instrument de flexibiliteit is en het tweede het creëren van eigen middelen voor het Parlement en de Europese Unie. Ceterum censeo, we hebben de Europese Unie nodig.
Niki Tzavela
(EN) Mijnheer de Voorzitter, uw recente verklaring na de topontmoeting EU-VS was de eerste verklaring in lange tijd waarin de Commissie autoriteit, optimisme, kracht en solidariteit, en ook samenhang uitstraalde. Dat lijkt in tegenspraak met ons onvermogen om het hier eens te worden over de begroting. Als wij willen dat Europa een internationale mogendheid is, en dat willen wij, dan kunnen we ons de luxe niet veroorloven om geen begroting te hebben. Dat is wat ik wilde zeggen, en gaat u vooral zo door.
Giovanni Collino
(IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het mislukken van de trialoog biedt ons een belangrijke politieke mogelijkheid om te reflecteren over de recente geschiedenis van Europa.
Het betreft niet alleen een politiek, maar ook een cultureel probleem waar veel lidstaten mee te maken hebben. De huidige economische en financiële crisis is structureel en niet van voorbijgaande aard. De crisis markeert een transformatie van de economie, de werkgelegenheid en de maatschappij waarin wij momenteel leven. Als wij geen politieke en culturele groei doormaken en geen brede visie op Europa ontwikkelen, zal het ons niet lukken om de problemen van het begin van dit millennium op te lossen, op het vlak van bijvoorbeeld de welvaart, het onderzoek, het energiebeleid, het milieubeleid en de veiligheid, problemen die alleen kunnen worden opgelost als de lidstaten samenwerken.
Ik zeg u, collega's, dat het Parlement ook nu de trialoog is mislukt, voortreffelijk werk verricht dat volledig recht doet aan onze taak als volksvertegenwoordigers. Dankzij het Verdrag van Lissabon heeft het Parlement meer gewicht gekregen en kan de Raad niet langer zijn wil opleggen aan het Parlement, dat de volkssoevereiniteit vertegenwoordigt...
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)
Franz Obermayr
(DE) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het is inderdaad wel duidelijk dat de gebruikelijke vertegenwoordigers van het Europees Parlement zo veel mogelijk flexibiliteit voor de begroting willen, maar ik hoor in dit Parlement niets over de belangen van de nettobetalers of over de belangen van de burgers.
Uiteindelijk zijn de nettobetalers degenen die de EU financieren, die de motor na de crisis weer starten, de begrotingszondaars redden, en uiteindelijk ook de euro, en die van hun burgers verwachten dat ze daarvoor een enorm pakket op hun schouders nemen. Daarom vind ik het begrijpelijk en terecht dat die landen en die burgers willen blijven bij de afspraken die over de begroting zijn gemaakt, en dat ze niet willen dat de nettobijdrage achteraf willekeurig wordt verhoogd, of dat het geld voor allerlei doelen wordt gebruikt. Daarbij heb ik het natuurlijk niet over de bijstand die wordt gegeven in geval van rampen, die hier buiten valt.
Een kritische opstelling tegenover een EU-belasting wijst niet op een gebrek aan solidariteit, wat wel eens wordt gezegd. De meeste lidstaten zijn hier doodgewoon volkomen tegen. Daarom is het wel duidelijk dat we met het oog op de subsidiariteit moeten vasthouden aan ratificatie door de nationale Parlementen.
Monika Hohlmeier
(DE) Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik één punt rechtzetten, want het wordt hier keer op keer genoemd: tijdens de onderhandelingen over de begroting hebben we geen cent meer geëist dan wat de Raad ons had aangeboden. Dat betekent dat we voor de volle honderd procent hebben ingestemd met het voorstel van de Raad. Ik wil ook iets zeggen over het flexibiliteitsinstrument: we hebben dat nodig omdat de Raad ons regelmatig in de problemen brengt met besluiten over grote projecten, waarvoor geen financiering voorzien is. We proberen dan om daarvoor samen met de lidstaten een oplossing te bedenken, zodat ze tenminste enigszins gefinancierd worden en er een redelijke planning mogelijk is. We hebben ook niet meer gevraagd dan wat er staat in het Verdrag van Lissabon. We willen alleen maar dat de hand wordt gehouden aan dat Verdrag, niet meer en niet minder. Dat is alles!
Ik wil ook iets zeggen over de eigen middelen. Het is toch niet teveel gevraagd als het Parlement zegt tenminste te willen bespreken hoe dit vraagstuk kan worden ingevuld, welke vorm dit kan krijgen en of er eigen middelen moeten komen? De Raad kan toch niet zomaar weigeren om het daarover te hebben, en vervolgens het Parlement de schuld in de schoenen schuiven?
Janusz Lewandowski
lid van de Commissie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, nu ik de opmerkingen van de geachte afgevaardigden heb beluisterd, wil ik graag een korte aanvulling geven op wat voorzitter Barroso in zijn inleiding heeft gezegd.
De strategie van de Commissie in deze specifieke omstandigheden is heel simpel. Zij is gebaseerd op het simpele uitgangspunt dat Europa, om andere problemen het hoofd te kunnen bieden, behoefte heeft aan eenheid, niet aan verdeeldheid. Volgens mij handelt het Belgische voorzitterschap vanuit datzelfde uitgangspunt.
Onze rol staat duidelijk geformuleerd in de Verdragen, zowel voor het geval er een akkoord is als voor het geval er geen akkoord is. Dat laatste was niet erg waarschijnlijk maar heeft zich nu voor het eerst in 26 jaar voorgedaan. Wij zien de frustratie van miljoenen begunstigden overal in de Europese Unie. Daarom moeten wij reageren. Wij begrijpen dat wij haast moeten maken en wij hebben vandaag de eerste stap gezet naar een akkoord over de richtsnoeren. Vervolgens zullen wij, mogelijk op 1 december, de cijfers publiceren, die niet langer controversieel zijn. Wij zullen de benodigde flexibiliteit waarborgen en met een voorstel komen voor de afspraken over samenwerking op basis van het Verdrag van Lissabon. Tevens zullen wij het - eveneens belangrijke - initiatiefrecht van de Commissie verdedigen om volgend jaar de toekomstvisie te presenteren.
Het is onze gemeenschappelijke verantwoordelijkheid om te doen wat is beloofd, en wat door de begunstigden wordt verwacht, wat er aan de ontvangstenkant van de begroting is opgebouwd. Tegelijkertijd zal de begrotingssoevereiniteit van de lidstaten volledig worden gerespecteerd. Het gaat om een bescheiden begroting, die ondanks de uitbreiding met meer dan twaalf nieuwe landen met slechts de helft van het percentage is gestegen waarmee de nationale begrotingen zijn gestegen. Dit was een duidelijk bewijs van strikte begrotingsdiscipline. Laten wij daarom het werk uitvoeren en tegelijk werken aan een beter scenario. Ik doe een beroep op uw verantwoordelijkheidsgevoel. Net als voorzitter Barroso voel ik mij zeer bemoedigd door het debat van vandaag in het Parlement.
Melchior Wathelet
fungerend voorzitter van de Raad. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, een debat als dit moet de weg vrijmaken voor een akkoord, en de situatie niet nog problematischer maken. Ik hoop te kunnen zeggen dat we vanmiddag in deze geest met elkaar hebben gediscussieerd.
Ja, er zal vooruitgang worden geboekt en we moeten op één lijn trachten te komen over flexibiliteit en de financiering van ITER. Ja, dit perspectief voor de begrotingen 2012 en 2013 moet tot een akkoord leiden en wij proberen echt te laten zien dat wij in staat zijn een akkoord te sluiten over dit perspectief voor 2012 en 2013, met name over de belangrijke kwestie van de flexibiliteit.
Dan wil ik nog een tweede punt aanstippen. Ja, wij zullen debatten voeren in het kader van de artikelen 312 en 324 om te zien hoe we dit in de praktijk ten uitvoer kunnen leggen en verwezenlijken, en hoe we ervoor kunnen zorgen dat deze artikelen en deze nieuwe procedures werkelijkheid worden. Wij moeten op één lijn komen.
Ik heb vandaag gehoord dat de Commissie gebruik gaat maken van haar initiatiefrecht, zowel voor de kwestie van de eigen middelen, als voor het meerjarig financieel kader. Op basis van deze elementen moeten wij rond de tafel gaan zitten, besprekingen voeren en ervoor zorgen dat de artikelen 312 en 324 van het Verdrag in acht worden genomen. Daarin is namelijk vastgelegd dat we alles moeten doen om tot een akkoord te komen, om nader tot elkaar te komen en om de coördinatie te waarborgen waarmee deze nieuwe procedures in het Verdrag concreet kunnen worden ingevuld.
Voor wat betreft de flexibiliteit voor 2012-2013 moeten we de artikelen 312 en 324 van het Verdrag ten uitvoer leggen, ofschoon we, en ik wil dit echt benadrukken, ervoor moeten zorgen dat de begroting 2011 wordt goedgekeurd. De geloofwaardigheid van de Europese Unie staat op het spel. De effectiviteit van het beleid staat op het spel. Het beleid kan pas worden verwezenlijkt als de begroting 2011 is goedgekeurd, en dan hebben we het enkel over het cohesiebeleid. Laten we het alleen daarover hebben! Onze geloofwaardigheid en de tenuitvoerlegging van ons beleid zijn ermee gemoeid.
Ten derde moeten wij voorkomen dat degenen die geen begroting willen en de Europese Unie nog minder middelen willen geven voor haar beleid, gelijk krijgen. Als we hen in het ongelijk willen stellen, dan moeten wij ons verzoenend opstellen en deze resterende weken gebruiken om tot een akkoord te komen ten bate van iedereen, ook al moeten daarvoor concessies worden gedaan. Maar het gaat ten minste om een logica die erin bestaat vooruit in plaats van achteruit te gaan, wat het geval zou zijn als we over een paar weken nog geen begroting 2011 hebben.
De Voorzitter
Mijnheer de fungerend voorzitter, de Conferentie van voorzitters begint zo meteen en dus gaat het nu in dit Parlement om echte vragen en antwoorden, want het wordt een echt belangrijke vergadering. We moeten vooruitgang zien bij de Raad. U hebt waarschijnlijk veel gesproken met de leden van de Raad, met de lidstaten. Welke uitleg kunt u ons daarvan geven? Is het mogelijk in onze richting te bewegen? We hebben bepaalde verwachtingen. U kent deze heel goed, want zij waren in feite het onderwerp van onze laatste vragen: het waren de drie punten die op 15 november helemaal aan het eind, een paar minuten voor middernacht, aan de orde kwamen. Het is heel belangrijk voor ons om nu een dergelijk antwoord van u te krijgen.
Melchior Wathelet
fungerend voorzitter van de Raad. - (FR) Mijnheer Schulz, ik heb ook uw vraag gehoord. Ik geloof dat niemand is gespaard.
Ik denk dat we òf ervoor kunnen kiezen om met de vinger naar elkaar te wijzen - uw schuld, onze schuld - òf kunnen proberen een andere weg in te slaan en aan beide kanten water bij de wijn te doen om dichter bij een akkoord te kunnen komen. We kunnen ook blijven vasthouden aan de benadering die op 15 november helaas heeft geleid tot onenigheid.
Wiens schuld is het? Ik had u van meet af aan kunnen voorspellen dat het Parlement zou zeggen dat het de schuld van de Raad was, en dat de Raad zou zeggen dat het de schuld van het Parlement was, en dat zij beiden de Commissie zouden bedanken voor haar bemiddelingspogingen. We moeten uit deze logica zien te komen en de laatste weken en dagen gebruiken om het over een andere boeg te gooien.
De Voorzitter vroeg of er vooruitgang mogelijk was. Ik denk van wel, want het is bekend dat als we de koers van 15 november blijven varen, de onenigheid die zich op 15 november voordeed enkel zal worden herhaald, met name over de belangrijke kwestie van de flexibiliteit. Waarom is dit thema zo belangrijk? Omdat het mijns inziens inspeelt op een van de belangrijke zorgen van het Parlement, namelijk het bieden van een aantal perspectieven, althans voor 2012-2013, wanneer het huidige meerjarige kader afloopt.
Dat is de reden waarom het Belgische voorzitterschap op dit punt daags na 15 november direct weer contact heeft gelegd om te trachten ook bij deze andere elementen vooruitgang te boeken. Ja, er zijn mogelijkheden voor een akkoord in dit kader, maar dan moeten beide zijden een andere koers varen en moeten zij zich verzoenend opstellen om de zaken tot een goed einde te brengen. Anders zullen we opnieuw getuige zijn van een fiasco, en ik heb zojuist al gewezen op de desastreuze uitwerking die een dergelijk fiasco zou hebben op hoofdzakelijk de tenuitvoerlegging van ons beleid. Ik denk dat de Europese burgers beter verdienen.
De Voorzitter
Fungerend voorzitter, dank u voor uw inspanningen tijdens de onderhandelingen, en ook voor de discussie. We hopen dat het resultaat zo snel mogelijk positief zal zijn.
Ik dank u, voorzitter Barroso en commissaris Lewandowski, tevens voor uw bijdragen aan onze discussie.
Ik heb nu enige belangrijke mededelingen te doen en zal dat in mijn moedertaal doen.
De Voorzitter
Het debat is gesloten.
Ik deel u mede dat de indieningstermijnen in verband met dit punt als volgt zijn: ontwerpresoluties - woensdag 24 november om 10.00 uur, amendementen - woensdag 24 november om 15.00 uur.
De stemming vindt donderdag 25 november 2010 plaats.
Schriftelijke verklaringen (artikel 149)
Cătălin Sorin Ivan
schriftelijk. - (RO) We bevinden ons op dit moment in een impasse die in feite verder gaat dan de begrotingsprocedure 2011 en beslissend kan zijn voor de toekomst van de Unie. Dit kan een precedent worden voor toekomstige begrotingsprocedures en de rol van het Europees Parlement daarin.
De bezwaren van het Parlement zijn niet absurd. In feite willen we niets anders dan dat de rol die het Parlement op grond van het Verdrag heeft, wordt gerespecteerd. Het Parlement heeft zeer veel concessies gedaan in het kader van deze onderhandelingen en men vraagt nog vele andere van ons. Ik hoop echter dat wij deze impasse kunnen doorbreken en in december over de nieuwe begroting kunnen stemmen.
Marie-Thérèse Sanchez-Schmid
Europa had al sinds 1988 niet meer meegemaakt dat er tussen het Parlement en zijn institutionele partners een dusdanig diepe kloof over de Europese begroting ontstond. We beleven een historisch moment: zal de Raad, en vooral het Verenigd Koninkrijk, Nederland en Denemarken, willen inzien dat Europa middelen poolt om het samen beter te kunnen doen? Sommige lidstaten nemen een inconsequent standpunt in: zij snijden in hun nationale begrotingen en voeren bezuinigingen door, en vragen de EU hun problemen op te lossen door haar ambitieuze taken te geven. Wanneer er vervolgens concreet invulling moet worden gegeven aan deze ambities, verzetten zij zich tegen verhoging van de begroting. Galileo, ITER, de EU 2020-strategie, de Europese Dienst voor extern optreden: daar zijn kosten aan verbonden! Moeten we ieder jaar vechten om een bijdrage van recalcitrante lidstaten te verkrijgen die Europa vervolgens beschuldigen van inefficiëntie en overbodigheid? Ik ben dan ook vóór een debat over eigen middelen, vóór eerbiediging van het Verdrag van Lissabon en een ambitieus en realistisch Europa.
Georgios Stavrakakis
schriftelijk. - (EL) De onverbiddelijke houding van een kleine minderheid van lidstaten vormt in feite een duidelijke weigering om de basis te leggen voor tijdige en werkelijke oplossingen voor fundamentele behoeften van de Europese burgers nu of wanneer deze zich ook maar voordoen in de nabije toekomst. Wij moeten op verantwoordelijke wijze de problemen aanpakken die de Europese burgers aangaan. Laten we trouwens niet vergeten dat, afgezien van de nieuwe bevoegdheden van de EU na Lissabon, de lidstaten voortdurend nieuw beleid en nieuwe strategieën voorstellen en aannemen, zoals de EU 2020-strategie die de EU moet implementeren. Aan de andere kant verklaren zij zich niet bereid om de middelen te verschaffen voor die implementatie, met als gevolg dat ze tot mislukken zijn gedoemd voordat ze worden uitgevoerd. Ook ik wil onderstrepen dat het Europees Parlement geen verhoging van de uitgaven vraagt, noch meer bevoegdheden dan die waarin het Verdrag van Lissabon voorziet. Het standpunt van het Parlement is duidelijk: de EU moet over voldoende middelen beschikken om ongehinderd beleid te kunnen implementeren dat een aanvulling is op de inspanningen van de lidstaten om de werkgelegenheid, investeringen en algehele economische groei te bevorderen. Het Parlement is van mening dat de begroting van de EU geen deel van de crisis vormt; zij is - door investeringen in cruciale sectoren - het antwoord op de crisis.
Róża Gräfin von Thun und Hohenstein
schriftelijk. - (PL) De verwarring rondom de EU-begroting 2011 baart mij grote zorgen, enerzijds omdat we onze ambitieuze plannen om een sterke Europese Unie op te bouwen niet mogen laten varen en anderzijds omdat Polen in de tweede helft van 2011 het voorzitterschap van de EU-Raad zal overnemen. Als de Europese Unie tegen die tijd geen begroting heeft en nog steeds elke maand een begroting moet vaststellen, wordt het voor ons voorzitterschap erg moeilijk om zich van zijn taken te kwijten. We moeten onszelf afvragen wat belangrijker is: een makkelijke kortetermijnoplossing, wat inhoudt dat we een aantal landen en het voorzitterschap hun zin geven, of een ambitieuzer plan, dat wellicht moeilijker is maar waardoor de EU op de lange termijn sterker zal worden en waarvan we uiteindelijk allemaal beter worden? Naar mijn mening is het belangrijker dat we samen een sterke Europese Unie opbouwen. Een dergelijke Europese Unie heeft eigen middelen nodig en een stevige begroting, die gebaseerd is op het beginsel van solidariteit, om te kunnen financieren wat nodig is. Er zijn verschillende EU-lidstaten, met name het Verenigd Koninkrijk, die hier niet eens over willen praten. We kunnen het ons niet veroorloven toe te geven aan nationaal egoïsme.
