Bescherming van kwetsbare mariene ecosystemen (debat) 
De Voorzitter
Het volgende agendapunt is het verslag van Duarte Freitas, namens de Commissie visserij, over het voorstel voor een verordening van de Raad betreffende de bescherming van kwetsbare mariene ecosystemen op volle zee tegen de nadelige effecten van bodemvistuig - C6-0453/2007 -.
Joe Borg
lid van de Commissie. - (EN) Mevrouw de Voorzitter, het verslag van de heer Freitas gaat over een voorstel dat de weg vrijmaakt voor de invoering van het beginsel van milieueffectbeoordelingen in de visserij. Ik kan niet genoeg benadrukken hoe belangrijk deze beleidsverandering is, die de visserijwetgeving op één lijn brengt met de wetgeving inzake veel andere maritieme activiteiten.
Bovendien is dit beginsel in overeenstemming met een heel specifieke doelstelling - het voorkomen van schade aan kwetsbare mariene ecosystemen. Het voorstel past volledig in de ecosysteembenadering waaraan de Commissie in het kader van het gemeenschappelijk visserijbeleid zich heeft gecommitteerd.
Met dit voorstel reageren we op de oproep die de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties in 2006 heeft gedaan om doeltreffende actie te ondernemen om te voorkomen dat kwetsbare mariene ecosystemen op volle zee worden vernietigd of ernstig beschadigd door bodemvisserij. In het geval van vaartuigen die in zones opereren waar geen internationale beschermings- of beheersmaatregelen van kracht zijn, is het aan de vlaggenstaat om de activiteiten van deze vaartuigen te reguleren teneinde deze bescherming te waarborgen. Aangezien de Europese Unie in het internationale recht de regelgevende bevoegdheid van de vlaggenstaat uitoefent, moeten we passende maatregelen nemen om voor het eind van dit jaar te reageren op de oproep van de VN.
De voorgestelde verordening zal daarom van toepassing zijn op alle vaartuigen die onder de vlag van een EU-lidstaat varen en in zones op volle zee opereren die niet onder de bevoegdheid van regionale organisaties voor visserijbeheer vallen. Er is momenteel een forse EU-vloot actief in een van die gebieden, de zuidwestelijke Atlantische Oceaan. In de tekst zijn resultaatverplichtingen voor vlaggenlidstaten opgenomen, die inhouden dat deze ervoor moeten zorgen dat er geen visvergunningen worden afgegeven om met bodemtuig te vissen, tenzij uit een beoordeling van de mogelijke gevolgen duidelijk blijkt dat het risico voor kwetsbare mariene ecosystemen gering is. Dat betekent dat de Commissie zich niet bemoeit met de details van de wijze waarop de lidstaten die beoordelingen uitvoeren, maar zich vooral richt op de minimumnormen voor de wetenschappelijke informatie en het aan de lidstaten overlaat om te bepalen hoe ze de vereiste resultaten willen bereiken.
In ons voorstel wordt bepaald dat het gebruik van bodemvistuig op een diepte van meer dan duizend meter verboden is. Het argument dat dit voorstel geen wetenschappelijke onderbouwing heeft, is niet houdbaar. Enerzijds is onze kennis van de diepzee nog in volle ontwikkeling en zijn er nog zo veel onzekerheden dat een volledige toepassing van het voorzorgsbeginsel gerechtvaardigd is. De voorgestelde dieptelimiet is redelijk omdat deze geen inbreuk maakt op de huidige activiteiten van de EU-vloot, die zich dichter aan de oppervlakte afspelen. Anderzijds wordt met deze bepaling beoogd onszelf de tijd te geven om te testen hoe deze nieuwe regelgeving werkt voordat we onze vissers toestemming geven in diepere wateren te vissen.
Het gaat erom dat we de huidige status quo handhaven totdat we voldoende kennis hebben om met vertrouwen tot een veilige uitbreiding van de activiteiten te kunnen besluiten. De Commissie is bereid om over twee jaar op dit specifieke punt terug te komen, wanneer we de Raad en het Parlement een verslag zullen voorleggen over de uitvoering en de doelmatigheid van de verordening. Daarom kan de Commissie het schrappen van deze regel, zoals in het verslag wordt bepleit, niet aanvaarden.
In de tweede plaats wordt in het verslag van de heer Freitas voorgesteld om de volledige dekking van de vloot door wetenschappelijke waarnemers te vervangen door een steekproefsgewijze dekking. Ook hier heeft de Commissie moeite mee, omdat bij afwezigheid van waarnemers alleen het satellietvolgsysteem (VMS) overblijft als instrument om de naleving van het goedgekeurde visserijplan van elk vaartuig te controleren. Dat is niet genoeg, en het is waarschijnlijk onrealistisch om van de nationale controle-instanties te verwachten dat ze elke afzonderlijke eenheid van een vloot op elk moment kunnen volgen. Bovendien zal de zeer belangrijke regel dat de activiteiten moeten worden stopgezet wanneer een vaartuig een nog niet in kaart gebracht kwetsbaar ecosysteem aantreft, zonder waarnemer aan boord eenvoudigweg niet werken omdat de naleving van deze regel niet door het VMS kan worden gevolgd. Net als bij het vorige punt kan deze vereiste over twee jaar tegen het licht worden gehouden om de doeltreffendheid ervan te beoordelen.
De meeste andere amendementen zijn aanvaardbaar voor de Commissie, en een groot aantal van deze voorstellen is ook al naar voren gebracht tijdens de discussies in de Raad.
Ik wil het Parlement bedanken voor het steunen van de Commissie bij onze inspanningen om een doelmatige oplossing te vinden voor dit probleem.
Duarte Freitas
rapporteur. - (PT) Mevrouw de voorzitter, commissaris, dames en heren, ik wil om te beginnen de Commissie feliciteren met dit voorstel, en wel om twee redenen. In de eerste plaats omdat het in lijn is met, en ook een follow-up is van de proactieve opstelling van de Europese Unie in de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties, en in de tweede plaats omdat dit voorstel is gebaseerd op een zeer belangrijk beginsel, dat inhoudt dat de gevolgen van visserijactiviteiten moeten worden gecontroleerd voordat er toestemming wordt verleend om deze uit te voeren.
We hebben het hier namelijk over gebieden die op dit moment niet worden beheerd door regionale organisaties voor visserijbeheer. De waarheid is dat in kustgebieden de landen zelf verantwoordelijk zijn voor het nemen van maatregelen om kwetsbare ecosystemen te beschermen tegen bodemvisserij. In internationale wateren is de bescherming van het mariene milieu over het algemeen geregeld door middel van regionale maritieme overeenkomsten, voor zover deze bestaan, terwijl het nemen van maatregelen voor de bescherming en het beheer van levende mariene hulpbronnen en de reglementering van de impact van de visserij op de kwetsbare ecosystemen binnen de bevoegdheid van de regionale organisaties voor visserijbeheer vallen. Er bestaan echter diepzeezones die buiten de verantwoordelijkheid van een regionale organisatie of regeling voor visserijbeheer vallen, wat in de praktijk de deur openzet vormt voor destructieve visserijpraktijken.
Tegen deze achtergrond heeft de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties stappen gezet, waarbij, zoals kon worden verwacht, de EU een leidende rol heft gespeeld, om iets te doen aan de bescherming van de zeebodem, waar momenteel geen enkele vorm van toezicht bestaat.
Dit is werkelijk positieve actie, die we moeten verwelkomen en onderstrepen. Dat moeten we ook doen met het eigen voorstel van de Commissie, maar dat is ook een voorstel dat we "grootmoedig” kunnen noemen, omdat we vaartuigen die onder de vlag van onze lidstaten varen zullen dwingen om een samenstel van regels te respecteren waarvan we langs diplomatieke weg moeten bereiken dat derde landen die ook in deze gebieden - de diepe zeebodem - vissen, ze zullen overnemen. Het heeft tenslotte weinig zin als de Europese Unie het voortouw neemt en haar schepen verplicht om deze studies uit te voeren en aan een aantal eisen te voldoen als schepen die onder andere vlaggen varen er destructieve visserijpraktijken op blijven nahouden in de gebieden die wij juist willen beschermen.
Er is daarom één punt in dit grootmoedige voorstel waarmee we de Commissie willen feliciteren en waar follow-up nodig is in de vorm van diplomatieke inspanningen, mede gebaseerd op de overeenkomst met de Algemene Vergadering, om een stap voorwaarts op dit gebied te zetten.
Met betrekking tot enkele van de hier genoemde punten - de grens van duizend meter -, commissaris, hebben we in de Commissie visserij een hoorzitting met specialisten gehouden, en die specialisten waren het er over eens dat de keuze voor duizend, achthonderd, vijfhonderd of twaalfhonderd meter geen technische, maar een politieke keuze is. Bovendien denk ik dat als we vissers die in een bepaald gebied willen vissen met dit voorstel toch al verplichten om van te voren de zeebodem te bestuderen en de risico's voor de zeebodem te beoordelen, die studie en beoordeling op alle diepten, van achthonderd tot elfhonderd of vijftienhonderd meter, zullen worden uitgevoerd, waardoor er geen scherpe grens van duizend meter hoeft te worden getrokken, omdat hier al op een andere manier bescherming plaatsvindt.
We wachten nog steeds op nadere rechtvaardigingsgronden, die de specialisten die we hebben gehoord niet nauwkeurig konden aangeven. Ik denk dat wat de commissaris tot nu toe heeft gezegd onvoldoende redenen voor ons biedt om te veronderstellen dat het voorstel voor duizend meter valide is. Daar zullen we echter op wachten, maar we hopen natuurlijk dat het voorstel van het Europees Parlement na de stemming van morgen in overweging zal worden genomen.
Marios Matsakis
rapporteur voor advies van de Commissie milieu, volksgezondheid en voedselveiligheid. - (EN) Mevrouw de Voorzitter, ik wil de rapporteur feliciteren met een voortreffelijk verslag.
Veel mariene ecosystemen op volle zee zijn uniek en kwetsbaar en moeten - en dat is volkomen terecht - worden beschermd tegen de soms vernietigende en catastrofale gevolgen van de bodemvisserij.
De voorgestelde verordening is zonder enige twijfel een stap in de goede richting, maar naarmate er meer kennis over en ervaring met de mariene biologie van de diepzee wordt opgedaan, zal er wellicht nog veel meer moeten worden gedaan. De toepassing van het voorzorgsbeginsel als basis voor de formulering van enkele parameters van deze verordening is noodzakelijk en wijs. Zoals altijd hangt het succes van een verordening in hoge mate af van de uitvoering, en waarnemers aan boord zullen in dit verband nuttig zijn.
Het is zeer te hopen dat deze verordening, ondanks enkele inherente zwakke punten, zowel in theorie als in de praktijk een succes wordt.
Carmen Fraga Estévez
Mevrouw de Voorzitter, we zijn uiteraard allemaal voor het beschermen van kwetsbare mariene ecosystemen tegen destructieve visserijpraktijken.
Ik ben daar zelfs zo'n groot voorstander van dat ik er voor wil pleiten om ze tegen elke destructieve praktijk te beschermen, ook tegen andere dan visserijpraktijken. We weten echter al dat het in deze gevallen uiteindelijk de visserijsector zelf is die de weg moet wijzen en het goede voorbeeld moet geven.
Zoals ik al heb gezegd met betrekking tot het verslag van mevrouw Miguélez over het beheer van diepzeebestanden, denk ik dat het onze grootste zorg moet zijn om alle kwetsbare ecosystemen te beschermen die als zodanig zijn geïdentificeerd, waar ze ook liggen, en niet alleen de ecosystemen die het geluk hebben dat ze op een diepte van meer dan duizend meter liggen.
Zoals de heer Freitas al heeft gezegd, heeft de FAO, de organisatie voor voedsel en landbouw van de VN, het dieptecriterium afgewezen als arbitrair en niet-wetenschappelijk en hebben de regionale organisaties voor visserijbeheer, waaronder de Noord-Atlantische Visserijorganisatie, zelfs de tweeduizendmeterregel afgewezen, zonder een limiet van duizend meter ook maar in overweging te nemen. De limiet dient in hun ogen geen enkel doel en daarom hebben ze die afgewezen.
Mijn vraag, commissaris, is echter de volgende: u hebt gezegd dat dit zal worden toegepast op vloten die op de Patagonische plaat vissen. Vertegenwoordigers van het Ocean Institute hebben hier onlangs studies gepresenteerd waarin zij geen enkel kwetsbaar ecosysteem in dat gebied hebben ontdekt. Ik wil u daarom vragen of u nog steeds vindt dat dit voorstel moet worden toegepast op de communautaire vloot die in dat gebied vist.
Tot slot wil ik het punt van de waarnemers noemen. Ik denk dat het verslag van de heer Freitas met betrekking tot deze kwestie een flinke dosis redelijkheid bevat. Ik denk, en ik ben het op dat punt eens met het verslag, dat het belangrijk is dat de waarnemers wetenschappers zijn. Zij zijn het tenslotte die de kwetsbare mariene ecosystemen moeten beoordelen, want gewone waarnemers kunnen dat niet.
Zoals de wetenschappers zelf hebben gezegd, lijkt het echter absurd om op elk schip een waarnemer mee te sturen. Niet alleen zouden onze oceanografische instituten dan onbemand achter blijven, maar ook heeft het niet veel zin. Het is veel belangrijker om gedurende langere tijd steekproeven te nemen, waardoor we een goed overzicht van deze visserijgebieden zullen krijgen.
Ik zou het op prijs stellen als u mijn vragen zou beantwoorden, commissaris, en ik roep op om het verslag van de heer Freitas te steunen.
Paulo Casaca
namens de PSE-Fractie. - (PT) Mevrouw de Voorzitter, in de eerste plaats wil ik onze rapporteur feliciteren met zijn uitstekende verslag en wil ik herhalen dat het hier gaat om de bescherming van de zeebodem, ofwel van - onder meer - diepzeekoralen, onderzeese bergen, warmwaterkraters en koudwatersponsriffen, onbetaalbare schatten van onze ecosystemen.
Ook wil ik eraan herinneren dat de bescherming van deze ecosystemen in de autonome regio de Azoren al lang was geregeld en pas in 2003 werd doorkruist door de Europese instellingen toen deze besloten deze regio open te stellen voor alle visserij, zonder enige aandacht te besteden aan de noodzaak om deze ecosystemen te beschermen.
Het belangrijkste punt lijkt me dat we een volledig consistente wetgeving moeten hebben en dat het probleem met de duizend meter is dat het totaal niet logisch is om te zeggen dat er buiten de Europese wateren niet op een diepte van meer dan duizend meter mag worden gevist, terwijl dat wel mag in de Europese wateren - vanuit het oogpunt van een deugdelijke milieuwetgeving slaat dat nergens op. Het meest maak ik me zorgen over het feit dat in deze VN-resolutie - de cruciale Resolutie 61/105 van 8 december 2006 - diverse andere maatregelen worden genoemd, namelijk maatregelen met betrekking tot de bescherming van schildpadden die aan de oppervlakte leven, maar dat de Europese Commissie helaas heeft besloten, in plaats van dit besluit in zijn geheel om te zetten, om dat punt per punt en sector voor sector te doen, en pas jaren later. Dat lijkt me niet de beste werkwijze als we het hebben over wetgeving. Het zou beter zijn als het hele VN-besluit wordt omgezet in communautaire wetgeving, en dit zou de zaken ook in hoge mate vereenvoudigen en de wetgeving veel hanteerbaarder maken, zowel binnen als buiten de communautaire wateren.
Josu Ortuondo Larrea
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, we zijn het er allemaal over eens dat er maatregelen moeten worden genomen om een eind te maken aan destructieve visserijpraktijken die een bedreiging vormen van kwetsbare mariene ecosystemen.
Met dit in gedachten zijn wij het eens met het idee dat communautaire vaartuigen die in gebieden op volle zee vissen die niet onder een regionale organisatie voor visserijbeheer of een overeenkomst vallen, worden onderworpen aan communautaire regels waarin de voorwaarden zijn vastgelegd waaraan deze vaartuigen moeten voldoen om de speciaal voor het vissen op deze diepten benodigde vergunning te kunnen verkrijgen, evenals het gedrag waar ze zich vervolgens aan moeten houden, de informatie die ze moeten verstrekken, enzovoort.
We zijn het echter niet eens met de beperkingen die de Commissie in artikel 6 wil opleggen, waarbij als redelijke optie voor het gebruik van bodemvistuig een maximale diepte van duizend meter wordt voorgesteld omdat de Commissie vindt dat deze limiet een passend niveau van bescherming biedt, en we zijn het daar niet mee eens omdat er geen vaststaand bewijs bestaat dat deze stelling afdoende onderbouwt. Er zijn geen wetenschappelijke studies waaruit blijkt dat kwetsbare ecosystemen onder of boven die diepte van duizend meter liggen.
Wij denken dat de zeebodem in elk gebied eerst beter gedocumenteerd moet worden, waarbij moet worden vastgesteld waar de kwetsbare ecosystemen zich bevinden, voordat we een maximumdiepte voor het gebruik van bodemvistuig bepalen. Ook denken we dat het een goed idee is dat als een vaartuig op een mogelijk kwetsbaar marien ecosysteem stuit, het verplicht moet stoppen met vissen en de bevoegde autoriteiten moet inlichten. Daarom zijn we het eens met het voorstel dat een aantal vaartuigen waaraan door de lidstaten een speciaal visdocument is afgegeven, die door middel van een representatieve steekproef worden geselecteerd, een wetenschappelijk waarnemer aan boord moet nemen, waarbij voor een passende roulatie tussen de verschillende vaartuigen na elk visseizoen wordt gezorgd.
Tot slot zijn we het er ook mee eens dat in het geval van een technisch probleem met het GPS-systeem dat elk vaartuig geïnstalleerd moet hebben, de kapitein de geografische positie van het vaartuig om de twee uur moet doorgeven en dat het vaartuig na terugkeer in de haven niet weer mag uitvaren totdat kan worden vastgesteld dat het GPS-systeem naar behoren functioneert.
Al deze maatregelen worden niet alleen voorgesteld om de duurzaamheid van het mariene milieu te vergroten, maar ook om de visserijactiviteiten te beschermen die nodig zijn om ons van voedsel te voorzien.
Seán Ó Neachtain
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de heer Freitas feliciteren met zijn uitstekende verslag. Een centraal onderdeel van het beheer van de zeeën is de bescherming van kwetsbare ecosystemen. Er is de afgelopen jaren veel gedaan om dit te bereiken. Ik ben ingenomen met dit pionierswerk van de Europese Unie op het gebied van milieubescherming - daar zullen we allemaal van profiteren.
Het ecosysteembeleid is internationaal geaccepteerd en het is nu aan ons om dat beleid zo breed mogelijk toe te passen. Een aanpak van kleine stappen is hierbij passend. We kunnen dan van elke stap leren voordat we de volgende stap zetten - evolutie, niet revolutie moet het motto zijn.
De bescherming van kwetsbare ecosystemen is ingewikkeld. In Ierland is daar een prachtig voorbeeld van te zien. Aan de westkust van het land bevinden zich koudwaterkoralen. In het Natura 2000-programma werd aangekondigd dat deze kustregio vier gebieden telde en er zijn beperkingen opgelegd aan de visserij om het koraal te beschermen.
Pedro Guerreiro
namens de GUE/NGL-Fractie. - (PT) Hoewel we de voorstellen in het verslag, dat kwetsbare mariene ecosystemen op volle zee beoogt te beschermen, in grote lijnen steunen, willen we erop wijzen dat de maatregelen op dit gebied moeten zijn gebaseerd op wetenschappelijk visserijonderzoek en op een correcte wijze moeten worden aangenomen, waarmee ik bedoel dat er rekening dient te worden gehouden met alle verschillende situaties die er bestaan.
Dit wordt onmiddellijk duidelijk als we kijken naar de definitie van een kwetsbaar marien ecosysteem, die, zoals in het verslag wordt opgemerkt, moet worden gebaseerd op de beste beschikbare wetenschappelijke informatie. Ook moeten we onderscheid maken tussen de uiteenlopende gevolgen van het gebruik van verschillende soorten vistuig, waarbij de mogelijke gevolgen voor de mariene hulpbronnen en de zeebodem moeten worden beoordeeld op basis van wetenschappelijk visserijonderzoek. Tot slot willen we nogmaals opmerken dat de kwestie van de inspecties of het ontbreken van waarnemers onder de bevoegdheid van elke lidstaat valt.
Avril Doyle
(EN) Mevrouw de Voorzitter, wetenschappers in de visserijsector weten dat de diepzee en de volle zee wemelen van het leven, waarvan het merendeel nog niet is ontdekt. Ongeveer de helft van alle flora en fauna die op een diepte van meer dan drieduizend meter wordt verzameld, behoort tot een nieuwe soort. Wetenschappers hebben gespeculeerd dat de diepe zee wordt bewoond door misschien wel tien miljoen soorten, een biodiversiteit die te vergelijken is met de rijkste tropische regenwouden van de wereld. Ze ontdekken langzaam ecosystemen die uitzonderlijk zijn in de natuur en waar vaak soorten leven die nergens anders op de planeet te vinden zijn.
Daarom verwelkom ik de voorstellen van de Commissie dat voor visserijactiviteiten op volle zee waarbij bodemvistuig wordt gebruikt een vergunning nodig is en dat de verantwoordelijke autoriteiten zullen bepalen of er geen sprake is van belangrijke negatieve effecten op ecosystemen op volle zee voordat ze de vergunningen afgeven. Er had allang actie moeten worden ondernomen op dit gebied en ik wil Duarte Freitas bedanken voor zijn verslag.
Visserij met sleepnetten veroorzaakt ongekende schade aan diepzeekoraal en sponsgemeenschappen. Ongereguleerd bodemvistuig kan ook onderzeese bergen bereiken, waarbij het zich een weg baant over de oceaanbodem en al het leven op zijn pad vernietigt. De mogelijkheid bestaat dat soorten zullen uitsterven voordat wetenschappers ook maar de kans krijgen om ze te identificeren.
Helaas is de Europese Unie het epicentrum van de diepzeevisserij met sleepnetten. In 2001 namen de lidstaten, waaronder onze nieuwe leden, de Baltische staten, ongeveer zestig procent van de diepzeevisserij met sleepnetten voor hun rekening, en in hetzelfde jaar was Spanje alleen al goed voor ongeveer tweederde van de gemelde EU-vangsten en voor veertig procent van de gemelde diepzeevisserij met sleepnetten.
Ik ben het eens met de rapporteur dat de Commissie in het kader van andere bevoegdheden dan die op visserijgebied een gecoördineerde actie in de hand moet werken om kwetsbare ecosystemen te beschermen en dat onze aanpak moet zijn gebaseerd op twee kernbeginselen: het voorzorgsbeginsel, dat van ons verlangt dat we in actie komen wanneer er onvoldoende wetenschappelijke informatie beschikbaar is of wanneer er onzekerheid is, en vooral het beginsel van beheer op basis van ecosystemen.
Commissaris, is de limiet van duizend meter arbitrair? Ik denk dat dit afhangt van de vraag of er ook boven die grens kwetsbare ecosystemen bestaan, en niet alleen eronder, zoals enkele collega's zich hebben afgevraagd.
Marios Matsakis
(EN) Mevrouw de Voorzitter, verschillende sprekers hebben beweerd dat er geen wetenschappelijk bewijs bestaat - of zelfs helemaal geen bewijs - dat de keuze voor een limiet van duizend meter diepte ondersteunt. Dat is niet zo. Om u een voorbeeld te geven: er is wetenschappelijk bewijs met betrekking tot visserijactiviteiten op een diepte van 840 tot 1300 meter ten westen van Ierland. Koolstof-14-dateringen hebben uitgewezen dat de koudwater-koraal"matrix” die als bijvangst naar boven werd gehaald ten minste 4550 jaar oud was.
Dus er is wetenschappelijk aangetoond dat er kwetsbare ecosystemen op die diepte zijn. Ik denk dat het verstandig is om het voorzorgsbeginsel te hanteren en voor deze limiet te kiezen.
Zdzisław Kazimierz Chmielewski
(PL) Mevrouw de Voorzitter, de Europese Unie neemt actief deel aan de zoektocht naar mondiale oplossingen voor het probleem van het gebruik van bodemvistuig. In plaats van voor een totaal verbod is de EU voorstander van het opleggen van strenge beperkingen op het gebruik ervan.
De verordening waarover we debatteren is een soort "modus vivendi”. Wetgevende effecten zijn echter niet altijd gebaseerd op duidelijke en overtuigende bepalingen. Kleinere vissers die geen regelmatige en gedetailleerde studies kunnen uitvoeren zijn bang dat ze niet kunnen voldoen aan de eis dat er vangstplannen moeten worden opgesteld, inclusief een specificatie van de diepte waarop het bodemvistuig zal worden gebruikt en - en dit is vooral van belang voor armere gebieden - van de configuratie van de zeebodem.
Joe Borg
lid van de Commissie. - (EN) Mevrouw de Voorzitter, ik verwelkom het grote aantal punten en opmerkingen dat u hebt gemaakt. Dit onderstreept hoeveel belang u hecht aan het aanpakken van destructieve visserijpraktijken.
Zoals ik al eerder heb gezegd, is ons voorstel een reactie op een oproep door de internationale gemeenschap, en we moeten laten zien dat we vastbesloten zijn om die oproep te beantwoorden.
Wat betreft de dieptelimiet van duizend meter wil ik zeggen dat het van cruciaal belang is dat we het voorzorgsbeginsel toepassen, en de limiet die is gekozen is zodanig vastgesteld dat we er zeker van kunnen zijn dat er zich in bepaalde gebieden niet plotseling allerlei visserijactiviteiten zullen ontwikkelen. Tegelijkertijd is deze limiet onder de huidige omstandigheden niet nadelig voor de vissers, en daarom begrijp ik niet waarom er zo veel verzet is tegen de limiet van duizend meter. Maar ik zal er nog eens naar kijken en ik hoop dat er in juni in de Raad een bevredigende oplossing zal worden gevonden voor deze kwestie.
Ik wil daar echter bij zeggen dat ik het er niet mee eens ben dat we de bodemvisserij onbeperkt moeten toestaan totdat we alle kwetsbare ecosystemen hebben geïdentificeerd, want als de schade eenmaal is toegebracht, is die niet meer te repareren en dan is het te laat. Daarom dringen we zo aan op de toepassing van het voorzorgsbeginsel.
Wat betreft de waarnemers wil ik zeggen dat dit een cruciaal punt is als we willen laten zien dat het ons ernst is met het beschermen van kwetsbare mariene ecosystemen op volle zee. Volledige dekking is een essentieel punt voor de Commissie. Ik heb er vertrouwen in dat we ook hiervoor tijdens de Raad van juni een oplossing zullen vinden zonder het beginsel van volledige dekking door waarnemers te laten varen.
Duarte Freitas
In de eerste plaats wil ik zeggen dat de commissaris helaas geen acht heeft geslagen op wat vrijwel alle afgevaardigden hebben gezegd en wat in het verslag wordt gezegd met betrekking tot de limiet van duizend meter.
Er bestaat geen, ik herhaal: geen wetenschappelijk bewijs voor het argument dat de grens van duizend meter correct is. Waarom duizend meter? Waarom geen achthonderd of twaalfhonderd meter? Er is geen wetenschappelijk bewijs en we hebben een hoorzitting met specialisten gehouden, waarbij onder andere het hoofd van het departement Oceanografie en Visserij van de Azoren aanwezig was, die veel goede, internationaal erkende studies naar de zeebodem heeft uitgevoerd, evenals andere mensen met wie ik heb gesproken, technische deskundigen, en de conclusie is: er is geen wetenschappelijk bewijs voor het argument dat het cijfer van duizend meter redelijk is.
De duizend meter is waarschijnlijk zo overgenomen uit de discussies over de Middellandse Zee, maar het gaat hier over totaal andere gebieden! Dus laten we afwachten, vrienden: als we de Europese Unie - terecht - willen aansporen om de leiding te nemen in de bescherming van de zeebodem, wat op zichzelf een goede zaak is, en hopelijk anderen mee zullen krijgen, hebben we een verantwoordelijkheid voor het milieu, maar moeten we ook een beetje objectief en redelijk zijn. Als we van vloten eisen dat ze wetenschappelijke studies moeten overleggen als ze willen vissen in de gebieden waarover we het hier hebben, terwijl de Commissie geen cijfers over de kosten van deze studies heeft kunnen overleggen en ons ook niet heeft kunnen vertellen of de lidstaten de kwaliteit van die studies zullen kunnen beoordelen en zullen kunnen reageren op die wetenschappelijke studies, terwijl vloten wel verplicht worden om die studies te overleggen, om zeker te weten of de zeebodem kwetsbaar is of niet, laten we dan zelf redelijk zijn! Laten we het dan niet hebben over een limiet van duizend meter.
Als er kwetsbare diepzee-ecosystemen zijn, kunnen deze op achthonderd of op twaalfhonderd meter diepte liggen, en de studies die de vloten van ons moeten overleggen om een visvergunning te krijgen zullen dat aantonen: zo simpel is het, en daarom denk ik dat we op dit punt redelijk moeten zijn.
Ter afsluiting wil ik nog één belangrijk punt noemen: er wordt wel gezegd dat we meer over de oppervlakte van de maan weten dan over de zeebodem, en daarom zullen we ons er hier in dit Huis persoonlijk voor inzetten dat er meer bekend wordt over de zeebodem.
De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag 5 juni 2008 plaats.
Schriftelijke verklaringen (artikel 142)
Daciana Octavia Sârbu  
Sterke punten van het voorstel voor een verordening zijn de invoering van het voorzorgsbeginsel en de uitgifte van een visdocument, waarbij een effectbeoordeling wordt uitgevoerd om vast te stellen dat deze activiteiten geen negatieve gevolgen op mariene ecosystemen hebben. Als fictief rapporteur achtte ik het noodzakelijk dat deze beoordelingen worden gebaseerd op geharmoniseerde criteria op communautair niveau, die door de Commissie worden herzien om een uniforme evaluatie door alle lidstaten mogelijk te maken.
Verder heb ik voorgesteld een elektronisch kaartsysteem op te zetten zodat een databank van kwetsbare mariene ecosystemen kan worden aangelegd om de kosten en inspanningen in verband met de beoordeling en de uitgifte van visdocumenten te kunnen terugdringen. Met andere woorden, de voorgestelde onderdelen zijn opgenomen om de doelmatigheid van het systeem te vergroten en de optimale bescherming van de mariene biodiversiteit te garanderen.
Het is ook van belang dat de Commissie, vóór eind 2008, een lijst heeft opgesteld van de gebieden die moeten worden gesloten, waarop wordt aangegeven wat de vastgestelde gebieden zijn en in welke gebieden de aanwezigheid van kwetsbare mariene ecosystemen waarschijnlijk is. Maar we moeten niet vergeten dat de lidstaten via de tenuitvoerlegging van de verplichtingen op grond van de habitatrichtlijn en de nominalisatie van mariene ecosystemen in de nationale wetgeving van het Natura 2000-netwerk ook een rol spelen bij de bescherming van de mariene fauna.
