Rol van de Europese Unie in het Midden-Oosten (debat) 
De Voorzitter
Aan de orde zijn de verklaringen van de Hoge Vertegenwoordiger voor het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid en de Commissie over de rol van de Europese Unie in het Midden-Oosten. Het is mij een genoegen om de Hoge Vertegenwoordiger, de heer Solana, welkom te mogen heten in ons midden en hem het woord te mogen geven.
Javier Solana
Hoge Vertegenwoordiger voor het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, dit is de eerste keer in 2009 dat ik vóór u sta. Het is mij een waar genoegen hier te mogen zijn en ik hoop dat de goede samenwerking zoals we die in het verleden hebben gehad, dit jaar zal worden voortgezet.
De oorlog in Gaza kwam een maand geleden, op 18 januari, ten einde en ik denk dat u het met me eens zult zijn dat het lijkt alsof het nog maar gisteren was. De schaal van het lijden en de verwoesting was immens en heeft ons allemaal een bittere nasmaak bezorgd. De humanitaire situatie is tot op de dag van vandaag hartverscheurend. We moeten snel met oplossingen komen om hulp ter plekke te bieden en het lijden van de bevolking te verminderen.
Tevens moeten we alles in het werk stellen om een einde te maken aan het conflict tussen Israël en de Palestijnen en tussen Israël en de Arabische wereld. De parameters voor de oplossing zijn in feite al enige tijd bekend. Waar het nu om draait is de politieke wil om de oplossing onder de Israëli's en de Palestijnen, onder de Arabieren en de internationale gemeenschap ten uitvoer te leggen.
Het Europese streven naar vrede in het Midden-Oosten is nog even krachtig als voorheen. Wij staan volledig achter de vorming van een levensvatbare en onafhankelijke Palestijnse staat, die naast Israël kan bestaan. Dit raakt aan de kern van ons Midden-Oostenbeleid. We gaan bij ons optreden altijd uit van dit strategische doel. We geven alle steun aan iedereen die een vreedzame oplossing voor de vele uitdagingen in de Midden-Oostenregio nastreeft.
Dit Parlement weet maar al te goed hoe lastig de situatie is. De regio is al veel te vaak geteisterd door geweldspiralen, toenemend extremisme en economische problemen. Tegelijkertijd zijn de omstandigheden voor de Europeanen en Amerikanen om samen op zoek te gaan naar vrede in het Midden-Oosten waarschijnlijk gunstiger dan ooit. Ik ben pas terug uit Washington waar ik goede besprekingen heb gevoerd met iedereen in de regering van Obama. Ik denk dat ik ervan op aan kan dat de krachtige toezeggingen die zijn gedaan, ook reëel zijn. We zijn bereid samen met hen aan een oplossing van dit conflict te werken.
Ik denk dat de benoeming van senator Mitchell als gezant van de VS de mensen in het Midden-Oosten en hun vrienden nieuwe hoop heeft gegeven. We kennen hem. We hebben met hem gewerkt. Ik heb in 2001 het voorrecht gehad met hem aan het befaamde verslag te werken en onlangs was ik nog in de gelegenheid om in de regio samen met hem te werken.
Ik hoop zeer dat deze veranderingen zullen leiden tot een nieuwe benadering, tot een benadering die de partijen meer zeggenschap biedt over de manier waarop ze hun zaken regelen. We weten dat de oplossingen en voorstellen ter plekke gestalte moeten krijgen, maar een groter internationaal engagement blijft ook van cruciaal belang.
Daarom is het Arabische vredesinitiatief zo belangrijk. Door middel van dit initiatief wil de Arabische wereld op een collectieve manier laten zien wat hun bijdrage kan zijn aan de beëindiging van hun conflict met Israël. Het is hun antwoord op de omstandigheid die hun ontwikkeling en hun integratie in onze mondiale wereld heeft tegengehouden. Deze kwestie blijft, terecht, op tafel liggen.
Er zijn in Israël zojuist belangrijke verkiezingen gehouden. Natuurlijk is het aan de bevolking van Israël, aan hun politieke leiders, om een besluit te nemen over de samenstelling van hun nieuwe regering. Wij hopen van onze kant dat de nieuwe minister-president en zijn regering degelijke gesprekspartners zullen zijn bij vredesonderhandelingen.
Het staat buiten kijf dat dit ook voor de Palestijnen geldt. Ook zij moeten hun zaken op orde zien te krijgen, onder andere door middel van verzoening. Zoals iedereen weet, staan wij volledig achter de intra-Palestijnse verzoening die president Abbas voorstaat en achter alle inspanningen van Egypte en de Arabische Liga in die richting. Dit wordt de sleutel tot vrede, stabiliteit en ontwikkeling.
Zoals ik al zei, weet ik dat dit Parlement zich zeer intensief met de crisis in Gaza bezighoudt. Dat geldt voor iedereen. Sta me toe van de gelegenheid gebruik te maken om stil te staan bij een paar van de belangrijkste internationale inspanningen die erop gericht zijn de gewelddadigheden te beëindigen en de erbarmelijke toestand van alle burgerbevolkingsgroepen te verbeteren.
Egypte en vooral ook de Palestijnen zelf blijven een cruciale rol spelen bij het oplossen van de situatie in Gaza. We hopen dat hun inspanningen spoedig zullen leiden tot een duurzaam staakt-het-vuren, tot openstelling van de grensovergangen voor alle goederen en personen en tot een soort intra-Palestijnse overeenkomst. Als dat niet gebeurt, zal de wederopbouw van Gaza moeilijk, zo niet onmogelijk, worden.
We zien uit naar positieve aankondigingen over het staakt-het-vuren. Eergisteren hebben er goede besprekingen plaatsgevonden. Laten we hopen dat deze vandaag en in de toekomst worden voortgezet zodat onverwijld een staakt-het-vuren kan worden afgekondigd. Zoals u weet, wordt op 2 maart in Egypte ook een belangrijke conferentie gehouden over de wederopbouw en we verwachten dat de hele internationale gemeenschap daar toezeggingen doet. De Europese Unie heeft ook een rol gespeeld. We hebben ons onmiddellijk bereid verklaard om op concrete manieren bij te dragen aan een duurzaam staakt-het-vuren. We hebben ons ook bereid verklaard om onze grenswaarnemers, volgens de overeenkomst die we in 2005 hebben ondertekend, opnieuw naar de grensovergang bij Rafah te sturen. We staan paraat om bij Rafah, of andere grensovergangen waar hulp nodig is of wordt verzocht, te opereren.
Verschillende Europese landen hebben ook verklaard bereid te zijn de illegale handel van met name wapens naar Gaza te komen helpen bestrijden. Het Europees Parlement heeft naar aanleiding van de crisis belangrijke activiteiten ondernomen. Deze zijn een onderdeel van de algehele reactie van de Europese Unie op deze crisis.
Wat de Verenigde Naties betreft, hebben wij grote waardering voor het werk en het doorzettingsvermogen van UNRWA en we onderstrepen dat de Europese Unie al haar inspanningen zal blijven steunen.
Het is echter duidelijk dat geen enkel land of organisatie de conflicten in het Midden-Oosten alleen kan aanpakken. De problemen zijn van dien aard dat multilaterale oplossingen nodig zijn. Het Kwartet voor het Midden-Oosten zal de komende maanden een cruciale rol spelen. De nieuwe Amerikaanse regering heeft, samen met ons, haar voornemen bevestigd om het Kwartet ten volle te benutten.
De afschuwelijke gebeurtenissen in Gaza moeten ons ook dwingen om een meer strategische, aan de lange termijn georiënteerde blik te richten op Gaza. De Gazastrook is een wezenlijk onderdeel van de Palestijnse gebieden die in 1967 werden bezet en die zonder enige twijfel ook deel zullen uitmaken van een Palestijnse staat. Gaza moet economisch en politiek levensvatbaar worden. Gaza moet deel gaan uitmaken van een politieke oplossing.
De onmiddellijke prioriteit blijft een duurzaam en volledig nageleefd staakt-het-vuren en ongehinderde humanitaire hulpverlening. De grensovergangen moeten regelmatig en op voorspelbare wijze geopend worden voor humanitaire hulpverlening en personen- en goederenverkeer.
Zoals u weet, zijn de diplomatieke gevolgen van het conflict in Gaza voor de regio aanzienlijk. De indirecte onderhandelingen tussen Syrië en Israël zijn opgeschort, Mauritanië en Qatar hebben hun betrekkingen met Israël verbroken en er is gedreigd met het intrekken van het Arabische vredesinitiatief.
Zoals u weet, is de Arabische verdeeldheid dieper geworden. Zonder Arabische eenheid wordt het echter heel moeilijk om vooruitgang te boeken in Gaza en bij het bredere vredesproces voor het Midden-Oosten. Vrede in het Midden-Oosten is alleen mogelijk als de Arabische wereld eensgezind is. De komende bijeenkomst van de Arabische Liga is van groot belang als het gaat om het herstellen van de Arabische eenheid, met name inzake het Arabische vredesinitiatief.
Ook worden er in Iran en in Libanon de komende maanden verkiezingen gehouden. Op 12 juni kiezen de Iraniërs een nieuwe president. We hebben meermalen uiting gegeven aan ons diepe respect voor Iran en gezegd dat wij een volkomen ander soort relatie met het land tot stand willen brengen. Dat is duidelijk in ieders belang. Dat kunnen we echter alleen voor elkaar krijgen als er vertrouwen is, en dat vertrouwen moet worden hersteld.
Tot slot wil ik nog zeggen dat 2009 een cruciaal jaar wordt voor het Midden-Oosten. We bevinden ons mogelijk op de drempel naar een nieuwe fase. We kunnen ervoor kiezen op dezelfde manier met hetzelfde beleid verder te gaan, in de wetenschap dat dit tot hetzelfde resultaat zal leiden, tot het resultaat waar we reeds bekend mee zijn. We kunnen echter ook op energieke en vastberaden wijze aan de slag gaan en ons beleid en de manier waarop we resultaten willen boeken, omgooien.
We moeten ons zowel op crisisbeheer als op conflictoplossing richten - dat behoeft geen betoog - maar het wordt vooral tijd dat we ons toeleggen op conflictoplossing. Dat is de enige manier om deze eindeloze spiraal van dood en verderf te doorbreken.
(Applaus)
De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer Solana. Dames en heren, ik vestig uw aandacht op het feit dat ik komende zondag in mijn hoedanigheid van voorzitter van de Euromediterrane Parlementaire Vergadering een delegatie zal leiden die gedurende tweeëneenhalve dag een bezoek zal brengen aan Gaza, Ramallah, Sderot en Jeruzalem. Er zal onder andere overleg plaatsvinden met president Peres en premier Olmert in Jeruzalem en met president Mahmoud Abbas van de Palestijnse Autoriteit en premier Fayyad in Ramallah. Daarnaast worden in Gaza voorbereidingen getroffen voor het bezoek aldaar van de Verenigde Naties.
Benita Ferrero-Waldner
lid van de Commissie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, het Midden-Oosten bevindt zich in een overgangsfase. Israël heeft binnenkort waarschijnlijk een nieuwe regering. De VS hebben al een nieuwe regering, die momenteel bezig is de prioriteiten van haar buitenlands beleid te bepalen. En binnenkort vindt er wellicht een overgang plaats in de bezette Palestijnse gebieden. Een veranderende dynamiek biedt mogelijkheden voor nieuw engagement.
Het valt echter niet te ontkennen dat het recente conflict heeft geleid tot heel veel menselijk leed en verwoesting. We moeten toegeven dat het vredeproces voor het Midden-Oosten hierdoor zeer breekbaar is geworden. Dat weet dit Parlement maar al te goed. Ik verwijs daarbij naar de besprekingen en debatten die we hier eerder hebben gehouden.
Dit is duidelijk niet waar wij wilden zijn aan het begin van 2009, maar als we ooit vrede willen tussen Israël en de Palestijnen, zullen we toch echt de onderhandelingen terug op de rails moeten zien te krijgen. Deze menselijke tragedie in Gaza is van enorm grote invloed op de regio. Ik ben vannacht teruggekomen uit Syrië en Libanon - en daar kom ik zeker nog op terug - maar waar ik vooral op wil wijzen is dat we alle Israëlische leiders duidelijk moeten zien te maken dat de EU duurzame inspanningen voor het vredesproces en de tweestatenoplossing verwacht.
We moeten ook opnieuw proberen de Palestijnen ervan te overtuigen dat een sterke Palestijnse Autoriteit die effectief leiderschap uitoefent over alle bezette Palestijnse gebieden, onontbeerlijk is voor de hereniging van de Westelijke Jordaanoever en Gaza en ook nodig is om het vredesproces weer op de rails te krijgen. Daarom steunt de Europese Unie de inspanningen daartoe van Egypte, Turkije en anderen.
We moeten met de nieuwe Amerikaanse regering tot een gezamenlijke aanpak komen. Vorige week heb ik daar met minister Clinton een telefonisch onderhoud over gehad. Zij was het met me eens dat er een duurzaam staakt-het-vuren moet komen en dat het vredesproces moet worden hervat. Dat is absoluut noodzakelijk. We waren het er ook over eens dat het Kwartet vóór het eind van de maand uitvoerig overleg moet plegen over deze zaken. Ik ben blij dat de Amerikaanse regering het Kwartet beschouwt als een orgaan dat een zeer belangrijke rol kan spelen op weg naar vrede.
Tot slot moeten we onze eigen betrekkingen met de landen van de Arabische Liga versterken. De consensus voor vrede neemt af, niet alleen in Israël en binnen de bezette Palestijnse gebieden, maar ook binnen de Arabische Liga, waar verdeeldheid de kop op steekt en dat is zorgwekkend.
Voor dat doel ben ik in Syrië en Libanon geweest. Ik heb daar een ontmoeting gehad met belangrijke partners, zoals president Assad in Syrië en president Sleiman in Libanon. Het recente conflict heeft ernstige schade toegebracht aan de onderhandelingen, niet alleen aan Palestijnse zijde maar ook aan de kant van Syrië. Om die reden hebben we uitvoerig van gedachten gewisseld over het vredesproces. Ik heb nogmaals gewezen op de zeer krachtige steun van de Europese Unie voor het Arabische vredesinitiatief en de partners opgeroepen zich daarvoor te blijven inzetten, omdat het een degelijk kader biedt voor regionale vredesonderhandelingen.
Ik heb ook het belang benadrukt van het besluit van Syrië en Libanon - dat een mijlpaal was - om diplomatieke betrekkingen aan te gaan en aangedrongen op de realisering van alle stappen in dit proces. We hebben in beide landen gesproken over praktische manieren waarop de Europese Unie het hervormingsproces kan steunen. In Libanon heb ik er nogmaals op gewezen dat wij in principe bereid zijn een EU-verkiezingswaarnemingsmissie te sturen en ik heb reeds besloten dat er onmiddellijk een verkennende missie moet worden gestuurd.
De Europese Unie als geheel is de afgelopen weken zowel op het politieke als op het praktische front bijzonder actief geweest. Sinds mijn vorige verslag aan u in januari hebben er op het politieke front intensieve diplomatieke activiteiten plaatsgevonden. We hebben als eersten opgeroepen tot een staakt-het-vuren en hebben met Egypte en anderen aan een duurzaam staakt-het-vuren gewerkt.
Uit de conclusies van de Raad van januari blijkt dat de EU een "werkplan” voor een duurzaam staakt-het-vuren aan het ontwikkelen is. In dit document worden zes actiegebieden genoemd, waaronder humanitaire hulp, preventie van smokkelhandel naar Gaza, heropening van de grensovergangen naar Gaza, wederopbouw, intra-Palestijnse verzoening en hervatting van het vredesproces.
Er wordt aan diverse netelige kwesties gewerkt. Ik zal u een idee geven van het tempo waarin onze activiteiten plaatsvinden: op 15 januari was ik bijvoorbeeld aanwezig bij een werkdiner van de covoorzitters in Parijs, op 18 januari bij de topconferenties in Sharm el- Sheikh en Jeruzalem, op 21 januari bij de EU-ministersvergadering met Israël en op 25 januari op een bijeenkomst met een groep bestaande uit Egypte, de Palestijnse Autoriteit, Jordanië en Turkije. Daarnaast heeft commissaris Louis Michel, die verantwoordelijk is voor humanitaire hulp, op 24 en 25 januari een bezoek gebracht aan Gaza.
We hebben regelmatig contact met onze collega's in het Kwartet. We hebben als trojka belangrijke besprekingen gehad in Moskou. Ik heb telefonisch contact gehad met mevrouw Clinton, Javier Solana was in Washington en we zijn het erover eens dat het vredesproces nieuw leven moet worden ingeblazen. We blijven toezicht houden op de uitvoering van de routekaart en we bieden ook steun aan de staatsopbouw, onder andere op gevoelige terreinen zoals rechtsstaat en grensbeheer.
De EU-actiestrategie voor het Midden-Oosten voorziet ook in EU-steun voor specifieke kwesties, zoals bijvoorbeeld de definitieve status van Jeruzalem, vluchtelingen en veiligheidsregelingen.
Praktisch gesproken heeft de EU prioriteit gegeven aan humanitaire hulpverlening aan de bevolking van Gaza. De Commissie heeft praktisch van het ene moment op het andere tien miljoen euro vrijgemaakt en voor de komende tijd is nog eens 32 miljoen vastgelegd.
Begin maart organiseert de Egyptische regering een internationale conferentie in Sharm el-Sheikh, die gericht zal zijn op steunverlening aan de Palestijnse economie en wederopbouw van Gaza. De Commissie zal als medesponsor van dit gebeuren optreden. Ik ben blij dat ik de gelegenheid heb gehad om de toezegging die de Commissie van plan is te doen reeds in een vroeg stadium, op 2 februari, te bespreken met de voorzitters van de Commissie buitenlandse zaken en de Begrotingscommissie. Ik dank u nogmaals voor uw steun.
Het probleem is op het moment niet alleen de financiering, maar de toegang, vooral tot Gaza. We hebben noch in het openbaar noch achter gesloten deuren onder stoelen of banken gestoken dat we de sluiting van de grensovergangen naar Gaza onaanvaardbaar vinden. Dit Parlement zal zich ongetwijfeld graag aansluiten bij mijn herhaalde oproep de grensovergangen volledig open te stellen.
(Applaus)
Wanneer de toegang wordt verbeterd - en daar twijfel ik niet aan - zullen we onze financiële raming mogelijk moeten herzien. Ik zal hier eventueel op terug moeten komen om dit met u te bespreken. Ik hoop dat ik ook dan weer op uw steun mag rekenen.
Geachte afgevaardigden, u kunt ervan op aan dat de Commissie - en ook ik persoonlijk - alles zullen doen wat binnen onze macht ligt om zo snel mogelijk vrede tot stand te brengen in een van de zwaarst beproefde regio's van de wereld. We zullen zeker zeer nauw met dit Parlement blijven samenwerken.
(Applaus)
Joseph Daul
namens de PPE-DE-Fractie. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Vondra, mijnheer Solana, commissaris Ferrero-Waldner, dames en heren, de situatie in Gaza wordt elke dag slechter en slechter. De bevolking lijdt enorm. Er is gebrek aan alles.
Het embargo dat is ingesteld tegen Gaza, heeft tot gevolg dat voor elke levering van humanitaire hulp obstakels overwonnen moeten worden. Ook al wordt die humanitaire hulp geleverd, dan nog is zij niet toereikend om de behoeften ter plekke te dekken. De ziekenhuizen kunnen niet meer naar behoren functioneren. Er kan niet meer voor de bevolking worden gezorgd. In Gaza voltrekt zich momenteel een grote humanitaire ramp.
De Europese Unie speelt reeds een belangrijke rol in de regio. De financiële steun die zij heeft verleend en die zij nog steeds verleent aan de Palestijnen, is omvangrijk. Zij heeft in het verleden veel gedaan om de humanitaire ramp te voorkomen waarvan wij thans getuige zijn. Ondanks de obstakels blijft zij humanitaire hulp en steun verlenen aan de bevolking in de Gazastrook. Vandaag nog heeft de Europese Unie 41 miljoen euro hulp toegekend aan de VN-Agentschap voor de Palestijnse vluchtelingen. Dit is dus niet het moment om er verder het zwijgen toe te doen.
Ik vind dat de Europese boodschap duidelijk moet zijn. Wij kunnen niet toestaan dat de humanitaire hulp wordt gegijzeld in dit conflict. Het is van cruciaal belang dat deze hulp vrij en zonder beperkingen kan stromen en dat de controleposten worden geopend.
Bovendien waarschuwen wij Hamas. De incidenten van de afgelopen maand, waarbij Hamas de humanitaire hulp die in de regio werd verdeeld door het Agentschap van de Verenigde Naties, in beslag nam en niet teruggaf, zijn schandalig, onacceptabel en mogen zich niet herhalen. Alle betrokkenen moeten anticiperen op de wederopbouw en deze actief voorbereiden door de schade ter plekke vast te stellen en een plan op te stellen voor het financiële, economische en sociale herstel van de Gazastrook. Dit herstel is cruciaal voor de stabiliteit van de regio. Dat is het doel van de donorconferentie die op 2 maart wordt gehouden in Sharm el-Sheikh.
Laten we echter duidelijk zijn. Er kan geen sprake zijn van wederopbouw - van de zoveelste wederopbouw - zolang er geen duurzaam staakt-het-vuren is afgekondigd. Een staakt-het-vuren en het staken van militaire operaties, ook door Israël, zijn een absolute voorwaarde voor herstel van de vrede in de regio. Hiervoor moet Hamas ook - en ik zeg dit zeer nadrukkelijk - een definitief einde maken aan het afvuren van raketten op Israël vanuit Gaza.
Tevens moeten wij alle maatregelen nemen om het smokkelen van wapens en munitie via de tunnels tussen Gaza en Egypte te bestrijden. Herstel van de dialoog tussen alle geledingen van de Palestijnse samenleving en hervatting van het huidige onderhandelingsproces zijn van cruciaal belang. Egypte, dat een bijzondere verantwoordelijkheid heeft omdat het grenst aan Gaza, moet actief deelnemen aan dit onderhandelingsproces. In al onze toekomstige diplomatieke inspanningen moeten wij rekening houden met deze bijzondere rol van Egypte.
Er is alleen hoop op een oplossing voor dit conflict indien de diplomatieke weg open wordt gehouden. Ik doe een beroep op alle betrokken partijen, inclusief het Kwartet, de Arabische Liga en de diplomaten van de lidstaten, om zich vastberaden en standvastig in te blijven zetten voor de onderhandelingen.
Martin Schulz
namens de PSE-Fractie. - (DE) Hartelijk dank, mijnheer de Voorzitter, dames en heren, dit debat kan maar één boodschap hebben: een gewelddadige oplossing is er niet voor het Midden-Oosten! Een militaire oplossing is uitgesloten! Een oplossing wordt niet bereikt door terroristisch geweld!
Het kan best zijn dat kortstondig een militair voordeel wordt behaald; het kan best zijn dat een terroristische daad grote verwarring sticht, maar de ervaring leert dat geweld nieuw geweld uitlokt en de geweldsspiraal blijft doordraaien. De dialoog is daarom een cruciale factor, maar die verloopt nu juist in het Midden-Oosten buitengewoon moeizaam, met name in een tijd van onzekerheid en een zekere mate van incongruentie.
Enerzijds hebben we te maken met een hoopvolle situatie in de Verenigde Staten. Barack Obama, Hillary Clinton en hun team gaan uit van consensus en dialoog en hanteren daarmee een concept dat geheel anders is dan dat van de vorige regering in Washington, die godzijdank door de kiezers is afgeserveerd. Hoop gloort dus in Washington. Maar hoe staan de zaken ervoor in Jeruzalem? Niet alleen de woorden die Benjamin Netanjahu in de verkiezingscampagne heeft gebezigd, maar ook de persoon van Avigor Liebermann vormen een grote bedreiging voor het vredesproces in het Midden-Oosten. Deze incongruentie bergt een risico in zich.
Wat gebeurt er in Libanon? Welke invloed zal Hezbollah in de toekomst hebben? In hoeverre zal zij in Libanon bereid zijn een constructieve dialoog aan te gaan, zowel voor als na de verkiezingen? Hoe staat de westers georiënteerde meerderheid ervoor? Is zij in staat om na een verkiezingsoverwinning samen met Hezbollah het land te regeren? Is Hezbollah bereid zitting te nemen in een dergelijke regering? Dat zal afhangen van wie in Teheran de scepter zwaait. Het resultaat van de verkiezingen in Iran is van cruciaal belang, ook trouwens voor de houding van Hamas.
De vraag of we een radicale president krijgen die het bestaansrecht van Israël betwist - zoals de huidige -, of dat er een regering komt die bereid is om de dialoog aan te gaan, waarna die bereidheid over slaat van Teheran naar Beiroet en naar Rafah, is van eminent belang voor de stabilisatie van de gehele regio. Wij zijn voor een eenheidsregering in de Palestijnse gebieden. Zonder die eenheidsregering is het vredesproces niet vlot te trekken. Hamas is daarom aan zet om te tonen dat ze bereid en in staat is om mee te werken aan een dergelijke regering.
Een kernvoorwaarde is dat er met Hamas wordt gepraat, dat degenen onder de Palestijnse bevolking die met Hamas willen praten, worden gesteund en niet in het defensief worden gedrongen door een regering in Jeruzalem die zich enkel richt op voortzetting van het nederzettingenbeleid. Trouwens, als inderdaad 163 hectare grond is vrijgegeven voor uitbreiding van de nederzettingen, dan noemen we dat een destabiliserend element. En dat mogen wij onze vrienden in Israël best eens duidelijk onder de neus wrijven.
Alles in het Midden-Oosten hangt met elkaar samen. Het is een illusie om te denken dat een enkel probleem eruit kan worden gelicht en met militaire middelen kan worden opgelost. Het gaat daarom bovenal om de bereidheid tot dialoog. Het plan van de Arabische Liga, het vredesplan van Saudi-Arabië, spreekt van geweldloosheid en erkenning van het bestaansrecht van Israël - wat een ambitieus en moedig plan! Daar moet over gesproken worden! Het is toch een vooruitgang dat er mensen zijn in de Arabische Liga, in het Arabische kamp, die bereid zijn om een debat van die strekking te voeren. Daar moeten we onze steun aan geven. Bommenwerpers dragen daar niet toe bij, en leveren overigens ook geen bijdrage aan het werk van de Europese Unie door steeds weer om eender welke militaire overweging te vernietigen wat wij hebben opgebouwd. Daarom kan onze boodschap enkel luiden: eerste vereiste is het voeren van een dialoog.
Mijnheer Solana, u zei dat u dit jaar hier voor het eerst aanwezig bent; misschien bent u hier wel voor het laatst in deze zittingsperiode. Juist omdat het voeren van een dialoog een conditio sine qua non is voor succes, wil ik u namens onze fractie zeggen dat u als het ware de personificatie bent van de dialoog. Uw werk verdient meer dan respect; het verdient grote bewondering, vooral uw niet aflatende inzet voor de dialoog. Dat heeft onze grote waardering.
(Applaus)
De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer Schulz. Uiteraard hopen we - daar kunnen we het allemaal over eens zijn - dat de heer Solana ons nog een paar keer komt bezoeken voordat de zittingsperiode is verstreken.
Graham Watson
namens de ALDE-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, het is met een zwaar gemoed dat we opnieuw debatteren over wat onze Unie kan doen om de pijn in het Midden-Oosten te verzachten.
Als we kijken naar het recente conflict in Gaza, zien we dat alle oude bekende kreten van toepassing zijn: schuld aan beide zijden, provocatie door Hamas, buitenproportionele reactie van Israël. Maar in het steeds weer oplaaiend geweld maken deze versleten kreten geen enkele indruk meer. We kunnen zo niet verder. Natuurlijk is het onze morele plicht om steun te bieden bij de wederopbouw van Gaza. Natuurlijk is het logisch dat we garanties vragen van Israël. Het is al erg genoeg om te moeten toekijken hoe de luchthaven, scholen en rioleringssystemen worden verwoest, maar het is nog erger om deze zaken met Europees geld opnieuw te moeten opbouwen terwijl we weten dat ze waarschijnlijk opnieuw zullen worden verwoest.
Is het mogelijk, is het geloofwaardig ervan uit te gaan dat Israël ons kan garanderen dat het niet weer gebeurt? Wederopbouw en humanitaire hulp van de Europese Unie zullen conflicten in de toekomst in ieder geval niet voorkomen. We hebben een nieuwe en positieve benadering nodig, zo mogelijk samen met de Verenigde Staten maar desnoods zonder hen.
Het geweld van vorige maand en de uitkomst van de verkiezingen van deze maand hebben de uitgangspunten van het debat veranderd. Hamas is politiek sterker, militair gezien intact en blijft weigeren Israël te erkennen, en de verwachte coalitie in Israël zal een hardere lijn dan ooit tevoren volgen en over het geheel genomen tegen een afzonderlijke Palestijnse staat zijn. Intussen wordt de kloof tussen de Westelijke Jordaanoever en Gaza steeds groter en bestaat het gevaar op een definitieve tweedeling.
De Raad en de Commissie hebben niet echt gezegd hoe ze op deze loop der gebeurtenissen gaan reageren en het Tsjechisch voorzitterschap lijkt de kwestie van de agenda te willen schrappen. Maar we kunnen het ons niet veroorloven nog langer te wachten. Aangezien er telkens weer nieuwe ontwikkelingen zijn en Hamas en Israël niet met elkaar praten, moeten we haalbare voorwaarden stellen op basis waarvan we met beide partijen kunnen praten. Isolement leidt alleen maar tot wanhoop.
De tijd is rijp voor tactvolle maar vastberaden diplomatie. In welk forum? In het Kwartet, mijnheer Solana? Misschien wel, maar laten we eerst erkennen dat het mislukte beleid, de ijdele hoop en het sluipende extremisme van de afgelopen zeven jaar hebben plaatsgevonden onder het toeziend oog van het Kwartet. De gezant Tony Blair is zelfs nooit in Gaza geweest. Als hij erheen zou gaan, zou hij een bezoek kunnen brengen aan het industriegebied, een van zijn lievelingsprojecten, dat is ontworpen om werkgelegenheid te genereren maar dat vorige maand met de grond gelijk gemaakt is.
(Applaus)
Het Kwartet moet zich openstellen voor een nieuwe benadering en als onze partners binnen het Kwartet deze stap niet kunnen nemen, dan moeten we manieren zien te vinden om het wel mogelijk te maken.
Tot slot kunnen wij ons alleen maar op de toekomst voorbereiden als we eerlijk erkennen wat er in het verleden is gebeurd. Er moet een vrij en eerlijk internationaal onderzoek komen naar vermeende oorlogsmisdaden in het conflict in Gaza. De UNRWA en onze eigen parlementaire commissie hebben beide melding gemaakt van alarmerende bewijzen dat er sprake is geweest van oorlogsmisdaden, en de beschuldigingen zijn zeer ernstig. Als Israël ten onrechte beschuldigd wordt, moet zijn naam worden gezuiverd, maar als het deze misdaden inderdaad heeft begaan, moet het de verantwoordelijkheid daarvoor nemen. Ons doel moet zijn een akkoord tot stand te brengen voor een vreedzame en voorspoedige toekomst aan beide kanten van de scheidslijn, waar vijanden weer partners worden. Het falen van onze benadering tot nu toe staat echter met bloed op de grond geschreven. Mijnheer Solana, we moeten een nieuwe weg naar vrede inslaan en de Europese Unie moet daarbij zo nodig het voortouw nemen.
(Applaus)
Brian Crowley
namens de UEN-Fractie. - (GA) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de hoge vertegenwoordiger, mevrouw de commissaris, ik ben erg blij met het akkoord van vandaag over humanitaire hulpverlening aan de Gazastrook. Dit is een stap in de goede richting voor het Europees Parlement.
De humanitaire situatie in Gaza is op dit moment ronduit slecht en de Europese Unie heeft een verantwoordelijkheid om te helpen.
(EN) Er is veel gezegd over de noodzaak van vrede, dialoog, begrip, matiging, als men dat woord zou willen gebruiken, met betrekking tot de reacties en tegenreacties op verschillende gebeurtenissen. Maar er zijn drie dingen die er onmiddellijk uitspringen als we het over het Midden-Oosten hebben.
Ten eerste gaat het niet om een onderhandeling tussen gelijken. Er is kracht aan één kant, en zwakte en verdeeldheid aan de andere kant. Ten tweede is de beïnvloeding van buitenaf en de weergave door de externe media ongelijk. De ene kant krijgt een positievere bescherming van internationale media en landen, de andere kant lijdt onder de negatieve termen 'terrorisme' of 'reactionair'.
Ten derde, en dit is het allerbelangrijkste punt, zijn het ondanks alle politieke meningsverschillen, geografische meningsverschillen en historische geschillen, dezelfde mensen die dag na dag na dag blijven lijden: vrouwen, kinderen, onschuldige burgers, mensen die niets te maken hebben met politieke groeperingen, politieke organisaties of met paramilitaire groepen of terroristische organisaties. Dit zijn de arme onschuldige mensen die in de vuurlinie liggen van raketvuur, bombardementen en de zogenaamde - en ik moet er om lachen wanneer ik deze woorden hoor gebruiken - 'gerichte, intelligente bombardementen'. Er bestaat niet zoiets als een 'intelligente' of 'veilige' bom. Wanneer een bom valt, ontploft hij, en doodt hij mensen.
Er is meer dan voldoende bewijs dat niet alleen de Hamas-raketten die op Israël zijn afgevuurd, onschuldige mensen hebben gedood, maar dat ook de bommen en kogels die door de Israëlische strijdkrachten zijn afgevuurd, en dan honderd keer meer, duizenden mensen hebben gedood en duizenden mensen hebben verwond binnen Gaza en binnen de bezette gebieden. Er is zelfs bewijs van een Ier - John King die voor de UNWRA in Gaza werkt - waaruit blijkt dat toen zij de Israëlische autoriteiten waarschuwden dat hun bommen zouden neerkomen vlakbij VN-gebouwen waarin brandstof en voedsel lag opgeslagen en die tevens dienst deden als opvang voor kinderen wier school eerder op de dag was gebombardeerd, de bommen dichterbij kwamen, en dat toen ze een tweede keer belden, de bommen neerkwamen op de brandstofopslag binnen het VN-gebouwencomplex.
Misschien gaat het om onachtzaamheid, verkeerde informatie, of doelbewust richten, maar het is hoe dan ook een aanval, misschien niet helemaal een oorlogsmisdrijf voor sommigen, maar dan toch een aanval op de instellingen van vrede, menselijkheid en vrijheid. Ten tijde van oorlog bestaan er oorlogsregels, en er zijn zeker dingen die niet kunnen.
Natuurlijk moeten we het Palestijnse volk helpen en bijstaan bij de wederopbouw van hun gebieden; natuurlijk moeten we ervoor zorgen en erop aandringen dat er gesprekken plaatsvinden en dat de vrede kan opbloeien, maar daarvoor moeten we ook binnen Europa moedige stappen zetten. Net zoals Martin Schulz, feliciteer ik Javier Solana met het feit dat hij het eenzame lange pad bewandelt om te praten met mensen waar niemand mee wil praten, om de deuren te openen van de dialoog, omdat vrede tussen vijanden uiteindelijk alleen via dialoog bereikt kan worden en omdat alleen via vrede de funderingen kunnen worden gelegd voor een solide tweestatenoplossing die vrede, gelijkheid, veiligheid en rechtvaardigheid in het Midden-Oosten kan garanderen.
Jill Evans
namens de Verts/ALE-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik was lid van de delegatie van het Europees Parlement die de afgelopen week naar Gaza is gegaan om de verwoesting te zien. De resolutie van het Parlement richt zich vandaag op humanitaire actie, die dringend noodzakelijk is.
Dit is een echte humanitaire crisis, en hoe gaan we die dringend aanpakken? Negentig procent van de mensen in Gaza is afhankelijk van VN-hulp. Dit is niet gekoppeld aan onderhandelingen. We moeten er voor zorgen dat die hulp deze mensen bereikt, en de sleutel hiervoor is het opheffen van de bezetting en het openen van de doorgangspunten. Hoe kan een dichtbevolkt gebied van 1,5 miljoen mensen dat 22 dagen is gebombardeerd en waarin meer dan 1 000 mensen zijn gedood, zelfs maar een begin maken met zich te herstellen wanneer er slechts vijftien categorieën humanitaire zaken zijn toegestaan: voedsel, enkele medicijnen en matrassen? Je kunt geen huizen en kantoren bouwen zonder cement en glas, dat verboden is. Je kunt kinderen niet onderwijzen in scholen zonder papier, dat verboden is. Je kunt mensen niet voeden wanneer onvoldoende voedsel wordt binnengelaten. Het is niet dat de hulp er niet is, maar dat deze niet wordt doorgelaten. We moeten de Israëlische regering onder druk zetten om de blokkade op te heffen en de doorgangspunten te openen.
Bij elke beoordeling van de schade die in Gaza is veroorzaakt, moet de aandacht gevestigd worden op het feit dat doelbewust is gestreefd naar vernietiging van de infrastructuur en de economie. We hebben scholen, fabrieken, huizen en een ziekenhuis gezien die doelbewust waren aangevallen. Opnieuw zijn we getuige geweest van de verwoesting door Israël van projecten die door de Europese Unie zijn gefinancierd, en in plaats van dienovereenkomstig te handelen, praten we over uitbreiding van de handelsbetrekkingen op een moment waarop de voorwaarden inzake mensenrechten krachtens de huidige overeenkomsten worden geschonden.
De heer Solana zei dat het streven naar hetzelfde beleid ons kan terugbrengen naar dezelfde plaats. Welnu, daar ben ik het mee eens. In 2006 weigerde de Europese Unie om de regering van de Palestijnse eenheid, die leden van Hamas bevatte, te erkennen. Maar we zijn wel bereid om een nieuwe Israëlische regering te erkennen, die leden kan bevatten die een tweestatenoplossing afwijzen, die een Palestijnse staat niet steunen.
Het is nu van cruciaal belang dat de EU bereid is om een tussentijdse Palestijnse nationale consensusregering, die het resultaat moet zijn van de besprekingen in Cairo in de komende weken, te erkennen en er mee te werken, en we moeten duidelijke signalen over onze bedoelingen geven aan de internationale gemeenschap. We moeten het verzoeningsproces in Palestina steunen als deel van het bereiken van een oplossing voor de lange termijn, en dat betekent dat we moeten waarborgen dat we de fouten uit het verleden niet herhalen.
(Applaus)
Francis Wurtz
namens de GUE/NGL-Fractie. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Solana, commissaris, toen ik bijna een maand geleden de kinderen van Gaza tussen de ruïnes van hun huis hoorde vertellen hoe zij hadden zitten beven toen de bommen vielen of hun ouders de hel van die 22 dagen en nachten hoorde beschrijven, die voor altijd hun leven zal bepalen en gegrift zal blijven in de herinnering van toekomstige generaties, was ik niet trots op Europa.
Ik dacht aan sommige leiders van onze lidstaten, aan al degenen die aan de geschiedenis verantwoording zullen moeten afleggen voor hun gebrek aan politieke moed, voor de gemiste kansen en hun gebrek aan visie. Ik vroeg mezelf af hoe ver de Israëlische leiders nog moesten gaan met hun inhumane houding tegenover de Palestijnen en hun minachting voor het recht en de fundamenteelste waarden, voordat de belangrijkste politieke leiders in Europa hun stem zouden durven te verheffen en uiteindelijk zouden durven zeggen: "Genoeg is genoeg”?
Degenen die zich vriend van Israël noemen en de straffeloosheid en de grenzeloze inschikkelijkheid tegenover zijn huidige leidende klasse rechtvaardigen, zouden moeten nadenken over de volgende woorden van de grote Israëlische schrijver David Grossmann, die ik graag wil citeren: "Gezien de golf van nationalistische overdrijving die momenteel over het land spoelt, zou het geen kwaad kunnen voor ogen te houden dat deze laatste militaire operatie in Gaza uiteindelijk slechts een fase is in een proces dat gekenmerkt wordt door brand, geweld en haat, een proces waarin nu eens sprake is van overwinningen en dan weer van nederlagen, maar dat ons onvermijdelijk tot de ondergang leidt”.
Of zij zouden zich dezelfde vraag moeten stellen als Shlomo Sand, de beroemde Israëlische historicus, die ik eveneens wil citeren: "Wij hebben verwoesting gezaaid. Wij hebben bewezen dat wij geen morele terughoudendheid kennen. Hebben wij het vredeskamp onder de Palestijnen versterkt?” Hij vervolgt: "Israël drijft de Palestijnen tot wanhoop.”
Twintig jaar geleden hebben Yasser Arafat en de Palestijnse Autoriteit de staat Israël erkend zonder hiervoor iets terug te krijgen. Israël heeft het aanbod van de Arabische Liga uit 2002 afgewezen, dames en heren. Iedereen spreekt over de Arabische Liga en over het vredesplan van de Arabische Liga: dat bestaat reeds zeven jaar. Wat heeft Europa gedaan om deze gelegenheid te benutten?
Ik wil derhalve Shlomo Sand nog eens citeren: "Israël heeft het aanbod van de Arabische Liga uit 2002 voor een volledige erkenning van Israël binnen de grenzen van vóór 1967 afgewezen.” De Israëlische historicus trekt de volgende conclusie: "Israël zal pas vrede sluiten indien druk wordt uitgeoefend op zijn politici. ”
Ik wil u een vraag stellen, mijnheer Solana, omdat u niets hebt gezegd over het internationale recht. Welke druk is de Unie bereid uit te oefenen op Israël wat betreft Gaza en de Westoever, met inbegrip van Jeruzalem, om zijn huidige en toekomstige leiders eraan te herinneren dat het lidmaatschap van de internationale gemeenschap in het algemeen en het bevoorrecht partnerschap met de Europese Unie in het bijzonder een prijs hebben, dat deze niet te rijmen zijn met militaire bezetting, noch met oorlogsmisdaden noch met een politiek die elke dag een breuk tussen Europa en de Arabisch-islamitische wereld dichterbij brengt?
Ik wil als Europeaan niet graag mijn hoop op een verandering in de politiek ten aanzien van het Midden-Oosten uitsluitend vestigen op de bewoner van het Witte Huis. Ik wil graag blijven geloven in een koerswijziging van Europa.
(Applaus)
Kathy Sinnott
(IND/DEM). - (EN) Mijnheer de Voorzitter, vandaag bespreken we een resolutie over humanitaire hulp. Voordat ik hier aan bijdraag, wil ik benadrukken dat ik niet namens de IND/DEM-Fractie spreek, omdat zij geen standpunt over dit onderwerp heeft. Ik spreek hier als afgevaardigde, namens mijzelf en namens mijn kiezers.
De grote meerderheid van de mensen in Gaza is voor hun overleven afhankelijk van humanitaire hulp: voedsel, water, onderdak, kleding en met name medicijnen. Dit is een volk dat al heel lang wordt belegerd. Alle doorgangspunten zijn al achttien maanden gesloten en nu, met de recente verschrikkelijke agressie die over hen heen is gekomen, zijn de mensen in Gaza nog wanhopiger. Omdat de bezetting nog steeds niet is opgeheven en de doorgangspunten nog steeds gesloten zijn, is het erg moeilijk om in de eerste levensbehoeften van de mensen te voorzien.
Ik zie in overweging E van deze resolutie dat wij Europeanen onszelf op de borst kloppen voor onze inspanningen op het gebied van de humanitaire hulp. Commissaris, u hebt gesproken over de politieke inspanningen die u doet, maar verdienen we deze lof wel? De handel tussen Israël en de EU is jaarlijks goed voor 27 miljard euro. Als we echt actie voor Gaza hadden gewild, dan zouden we de macht gebruiken die uit deze handel voortvloeit, door economische sancties op te leggen. Onze weigering om dit te doen, zelfs op het hoogtepunt van de bombardementen in januari, geeft aan dat we de voorkeur geven aan de status quo van de normale gang van zaken, waarbij de door ons gegeven humanitaire hulp waarschijnlijk dient om ons geweten te sussen. Niet alleen zijn we niet bereid om het risico te nemen een goede handelsmarkt te verstoren teneinde de onrechtvaardigheid in Gaza te beëindigen, maar we zijn tot nog toe ook niet bereid geweest om de overeenkomst tussen EU en Israël op te zeggen of zelfs maar op te schorten.
Ik heb een grote genegenheid voor het Joodse volk. Op de universiteit heb ik meerdere cursussen gevolgd over hun geschiedenis en literatuur, onder leiding van een rabbi. Echter, vriendschap betekent geen blindheid maar de bereidheid om eerlijk te zijn. En in feite zijn er, getuige de demonstraties die in de belangrijkste steden in Israël plaatsvonden, veel Israëlische burgers die het openlijk oneens zijn met de daden van hun regering.
Om terug te keren naar de urgentie van humanitaire hulp: de wederopbouw van de fysieke infrastructuur is belangrijk, maar het is begrijpelijk dat agentschappen aarzelen om opnieuw te bouwen wanneer het er op lijkt dat er een nog dreigender regime aan de macht komt in Israël. De wederopbouw van de menselijke infrastructuur kan echter niet wachten. We moeten voorraden het gebied in krijgen. Ik zou met name willen benadrukken dat veel mensen door de uitzonderlijk wrede wapens die in januari zijn gebruikt, zijn achtergebleven met ontbrekende ledematen en verschrikkelijke brandwonden. Ik weet uit eigen ervaring hoe het is als een gezond kind gehandicapt wordt.
We moeten al die duizenden mensen, met name kinderen die sinds Nieuwjaar voor de rest van hun leven gehandicapt zijn, helpen op medisch en onderwijsgebied. En terwijl we hen helpen, moeten we hun verhalen vastleggen om een begin te maken met de verzameling van bewijzen dat de aanvallen doelgericht waren en mogelijk oorlogsmisdaden zijn begaan.
Jean-Marie Le Pen
(FR) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het is zeker niet Europa - laat staan zijn Hoge Vertegenwoordiger voor het buitenlands beleid, Javier Solana, voormalig secretaris-generaal van de NAVO -, dat een bemiddelingsrol kan vervullen tussen Israël en Palestina. Zij worden hoogstens gevraagd de wederopbouw van de Gazstrook te financieren, zoals zij thans ook doen voor Kosovo, Libanon en Afghanistan.
De Verenigde Staten en Israël bombarderen, terwijl Europa de wederopbouw financiert. Zo zijn de taken tussen de bondgenoten verdeeld. Degenen die de schade veroorzaken, zouden echter ook moeten betalen. Egypte vormt het decor van de vredesgesprekken, waarbij wordt overlegd over een verlengd staakt-het-vuren met Hamas. Er is echter sprake van een enorme uitdaging omdat de nieuwe Israëlische regering onder druk staat van de derde man, de heer Liebermann, leider van extreem rechts die daar democratisch wordt geaccepteerd, en gevaar loopt geconfronteerd te worden met bijzonder gecompliceerde taken bij deze onderhandelingen. De heer Netanyahu, die als toekomstig minister-president naar voren wordt geschoven, heeft zich steeds verzet tegen een wapenstilstand met Hamas.
Een ander probleem is dat de Palestijnse Autoriteit van Mahmoud Abbas op de Westoever een soort internationaal protectoraat is geworden waarvan de legitimiteit sterk is verminderd onder de bevolking.
De laatste factor waarmee wij rekening moeten houden, is dat de uitbreiding van de Israëlische nederzettingen, die sinds 1967 alsmaar doorgaat, de oprichting van een Palestijnse staat op de Westoever zeer moeilijk maakt. De bal ligt thans op de helft van Israël, maar zullen de haviken in beide kampen deze godsvrede accepteren die beide partijen eisen zonder zichzelf de middelen te verschaffen?
Ik wil graag een opmerking maken over de terugkeer van Frankrijk in de geïntegreerde militaire structuur van de NAVO, waarover wij zullen debatteren in het kader van het verslag-Vatanen. Die terugkeer brengt voor Frankrijk grote verplichtingen met zich mee. Wij treden weer toe tot de NAVO hoewel de Koude Oorlog sinds 1990 voorbij is. De heer Sarkozy schijnt de val van de Berlijnse muur en de terugkeer van Rusland naar het kamp van vrije naties vergeten te zijn. Is het noodzakelijk het blokdenken te versterken in een tijd waarin wij getuige zijn van multipolariteit en van de toenemende macht van opkomende landen, ook op militair gebied?
Bovendien wordt Frankrijk door zijn toetreding tot de geïntegreerde structuur verplicht zijn contingent in Afghanistan uit te breiden, terwijl het land reeds 3 300 man ter plekke heeft. Welke middelen zal het gebruiken om deze operatie te financieren, gezien het feit dat het defensiebudget onder 2 procentvan het BBP daalt en meer dan 30 regimenten worden opgeheven?
Paradoxaal genoeg verhogen wij onze financiële bijdrage om weer toe te treden tot de NAVO en verminderen wij tegelijkertijd onze militaire aanwezigheid in Afrika. De Europese defensie, die president Sarkozy zo dierbaar is, wordt derhalve een pijler van het Trans-Atlantisch bondgenootschap. U hoeft slechts het Verdrag van Lissabon en de aanvullende protocollen te lezen om u hiervan te overtuigen.
Of het nu gaat om het gemeenschappelijk buitenlands beleid of de gemeenschappelijke veiligheid, de Europese weg is een doodlopende weg die slechts kan leiden tot aanpassing aan de Verenigde Staten en hun bondgenoten. Wij verwerpen deze logica van wegcijferen, uit naam van de nationale soevereiniteit en onafhankelijkheid, die met name zijn gebaseerd op onze onafhankelijke nucleaire afschrikkingsmacht.
De Voorzitter
Andere afgevaardigden hebben ook enigszins hun tijd overschreden en we moeten iedereen dezelfde behandeling geven.
Javier Solana
Mijnheer de Voorzitter, in de korte tijd die mij ter beschikking staat zal ik niet in staat zijn om al degenen die tijdens dit debat hebben gesproken een antwoord te geven. Ik wil u van harte danken voor hetgeen u over mij persoonlijk en over mijn werk heeft gezegd. Ik kan u verzekeren dat ik net zo vastberaden - en zo mogelijk nog vastberadener - verder zal werken, omdat de situatie van dag tot dag moeilijker wordt.
Er zijn volgens mij vijf onderwerpen waarover een consensus zou kunnen worden bereikt tussen alle vorige sprekers.
Ten eerste de humanitaire kwesties: het humanitaire vraagstuk is ongetwijfeld het dringendste en belangrijkste. Gezien het geweld van de afgelopen dagen en weken moet er enorm veel worden gedaan om het leed van de bevolking en van met name de inwoners van Gaza, te verzachten. Daarom zullen we er alles aan doen om de ontberingen van het dagelijks leven in Gaza te verzachten. De Commissie zal zich hier zonder enige aarzeling voor inspannen, evenals de lidstaten in de Raad en de gehele internationale gemeenschap.
Ten tweede is de opening van de grensovergangen tussen Gaza en Israël en tussen Gaza en Egypte in dit verband absoluut essentieel. Deze grensovergangen moeten bovendien snel worden geopend, zonder enig uitstel. Ons standpunt is dat overal hulp moet worden verleend waar er behoefte bestaat, en wat met name Rafah betreft, zullen we op zeer korte termijn met de hulpverlening kunnen beginnen. Er zijn al waarnemers van de Europese Unie in Rafah, die beschikbaar zijn, zodat we met de hulpverlening kunnen beginnen zodra de grens bij Rafah opengaat.
Ten derde de Palestijnse eenheid - een zeer belangrijke kwestie. Geachte afgevaardigden, volgens mij is het duidelijk dat er op dit moment geen oplossing in zicht kan komen als geen begin wordt gemaakt met een verzoeningsproces tussen de Palestijnen onderling. Zoals de laatste Raad Algemene Zaken in een resolutie heeft verklaard, word steun gegeven aan de inspanningen van zowel president Abbas als van president Mubarak voor een verzoening tussen de Palestijnen door de Europese Unie.
Vele sprekers hebben het gehad over de toezeggingen die van onze kant kunnen worden gedaan, mits er een nieuwe Palestijnse consensusregering komt. Persoonlijk ben ik van mening, geachte afgevaardigden, dat een Palestijnse consensusregering, een regering die een tweestatenoplossing voorstaat, die deze twee staten met vreedzame middelen wil opbouwen, die een herstelplan heeft voor Gaza en in 2009 een verkiezingsproces op gang wil brengen, een regering is die de steun van de Europese Unie verdient.
Ten vierde de kwestie Israël: er zijn twee belangrijke punten na de verkiezingen. Ten eerste heeft de regering die uit de verkiezingen resulteert of die uit de door de verkiezingen tot stand gekomen meerderheid resulteert, volgens ons de plicht om het vredesproces voort te zetten. Daarom zullen wij, ongeacht de regering die er uit de verkiezingen rolt, door gaan met ons werk en alles op alles zetten om ervoor te zorgen dat deze regering zal ijveren voor de voortzetting van het vredesproces en alles zal doen wat in haar macht ligt om dit proces gedurende 2009 zo ver mogelijk af te sluiten.
Ten vijfde is de kwestie van de nederzettingen ons inziens absoluut cruciaal. De meest recente, door de Israëlische regering gepubliceerde gegevens over de stand van zaken rond de nederzettingen in 2008, zouden ons allen ertoe moeten aanzetten ons verantwoordelijk te voelen.
Ik wil u vertellen dat ik in 2001 met de toenmalige senator Mitchell heb gewerkt aan het beroemde verslag dat zijn naam draagt. Ik was een van de vier mensen die aan dat programma hebben gewerkt. Ik zou u graag willen verzoeken, geachte afgevaardigden, om dit in 2001 gepubliceerde verslag te herlezen. Daarin worden dingen gezegd die nog steeds dienen te worden gezegd, bijvoorbeeld over het thema van de nederzettingen. Indien wij in de Europese Unie niet in staat zijn om iets te veranderen aan de manier waarop de nederzettingen worden gevestigd, dan is er weinig kans dat er een geloofwaardig vredesinitiatief komt. Daarom moet deze kwestie serieus worden genomen. We moeten serieus met onze vrienden in Israël praten om ervoor te zorgen dat de kwestie van de nederzettingen op een totaal andere manier wordt aangepakt.
Tot slot, mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, is er de kwestie van de Arabische Liga. Eendracht onder de Arabische staten is cruciaal. Het is van wezenlijk belang dat we met alle landen van de Arabische Liga samenwerken om ervoor te zorgen dat het door de Arabische Liga ondertekende vredesinitiatief van kracht blijft. Het is cruciaal dat dit vredesproces uitmondt in de verzoening tussen Palestijnen en Israëli's maar ook tussen Arabieren en Israël. Daarom verlenen wij onze volledige steun aan degenen die hun best doen om dit vredesinitiatief te verwezenlijken.
Er is sprake van sterk uiteenlopende meningen binnen de Arabische Liga. We moeten langs diplomatieke weg alles in het werk stellen om te voorkomen dat deze meningsverschillen groter worden. Veeleer moeten wij ervoor zorgen dat in plaats daarvan opnieuw een proces van harmonie en samenwerking ontstaat tussen de leden van de grote Arabische familie.
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, zoals gezegd zal 2009 een enorm belangrijk jaar worden. We moeten het crisisbeheer en de humanitaire hulp voortzetten en er alles aan blijven doen om ervoor te zorgen dat er een wapenstilstand komt en dat er onderhandelingen tussen Israël en Gaza en tussen Egypte en Gaza plaatsvinden. Als we echter niet van de filosofie van crisisbeheer afstappen en overgaan op een op conflictoplossing gebaseerde benadering, geachte afgevaardigden, zal er weinig veranderen aan de situatie waarnaar we helaas begin 2009 zijn teruggekeerd.
Mijnheer de Voorzitter, ik hoop dat 2009 uiteindelijk, als wij ons allen gezamenlijk inspannen, een jaar zal zijn waarin wij een oplossing kunnen vinden voor dit enorme conflict, waar wij helaas al zo lang onder gebukt gaan.
Benita Ferrero-Waldner
lid van de Commissie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik wil alleen maar nogmaals zeggen dat we vorig jaar duidelijk hebben gezegd dat mislukken geen optie is. We waren allemaal hoopvol gestemd over het Annapolis-proces en we waren hoopvol gestemd over een vredesproces. Helaas heeft de militaire inval in Gaza, na de raketten die vanuit Gaza op Israël zijn afgevuurd, de verhoudingen veranderd. Nu weten we allemaal dat er een reeks elementen is die absoluut noodzakelijk is om terug te kunnen keren naar vredesakkoorden. In elk geval is één ding zeker: een militaire oplossing is geen oplossing; hierover ben ik het met u allen eens. Daarom moeten we koste wat kost allemaal werken aan het tot stand brengen van vrede.
Er zijn vele actoren: in de Europese Unie, in de internationale gemeenschap - of dit nu de Verenigde Staten van Amerika, de VN of Rusland zijn - maar er zijn ook veel Arabische vrienden en collega's. Ik kan alleen maar hopen dat deze actoren hun krachten willen bundelen in dienst van de vrede op het moment dat er een nieuwe Israëlische regering is geïnstalleerd. Onze argumenten zijn duidelijk, maar of de emoties ons dan op het juiste pad zullen brengen, moeten we nog afwachten. U kunt er van verzekerd zijn dat we hieraan werken.
(Applaus)
De Voorzitter
Tot besluit van het debat is er een ontwerpresolutie ingediend, overeenkomstig artikel 103, lid 2, van het Reglement.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt vandaag plaats.
Schriftelijke verklaringen (artikel 142)
Bairbre de Brún  
De humanitaire situatie in Gaza is onaanvaardbaar. Achtentachtig procent van de bevolking is op voedselhulp aangewezen, ziekenhuizen komen essentiële medische materialen tekort en duizenden tonnen aan hulp kunnen Gaza niet in omdat er onvoldoende vrachtwagens worden doorgelaten.
Het gebrek aan internationaal respons, toen tijdens de recente Israëlische aanval op Gaza meer dan duizend Palestijnen, waaronder meer dan 300 kinderen, werden gedood, heeft de mensen wereldwijd geschokt.
Europa en de nieuwe Amerikaanse regering moeten met een proactieve langetermijnstrategie komen waarin het recht van de Palestijnen op een levensvatbare staat, op basis van de grenzen van voor 1967, wordt erkend en wordt aangedrongen op stopzetting van de uitbreiding van de nederzettingen in de bezette gebieden en het afbreken van de apartheidsmuur.
Zowel Israël als de onafhankelijke staat Palestina hebben recht op veiligheid, maar er moet een einde komen aan de situatie waarin Israël zich verschuilt achter het veiligheidsargument om onschuldige Palestijnen het leven onmogelijk te maken. Er moet een echt onderhandelingsproces op gang komen.
Zolang Israël het internationaal recht en het humanitair recht blijft schenden, moet de EU de associatieovereenkomst tussen de Europese Unie en Israël opschorten.
Pedro Guerreiro  
Wat moet de 'rol van de Europese Unie in het Midden-Oosten' zijn (of niet zijn)? Op welke uitgangspunten moet deze gebaseerd zijn?
De Unie moet eisen dat er een einde komt aan de agressie en aan de onmenselijke blokkade tegen het Palestijnse volk in de Gazastrook en ervoor zorgen dat er onmiddellijke humanitaire hulp komt.
De Unie moet de wrede aanvallen, de misdaden, de schendingen van de meest fundamentele mensenrechten en het staatsterrorisme van Israël tegen het Palestijnse volk, die door niets gerechtvaardigd kunnen worden, veroordelen.
De Unie moet onomwonden durven zeggen dat er in Palestina een kolonisator is en een volk dat gekoloniseerd wordt, dat er aanvallers en slachtoffers zijn, onderdrukkers en onderdrukten, uitbuiters en mensen die uitgebuit worden.
Ze moet de associatieovereenkomst opschorten en de bilaterale betrekkingen met Israël op geen enkele manier verder versterken, zoals op 8 en 9 december bepleit werd door de Raad externe betrekkingen.
Ze moet van Israël eisen dat het zich houdt aan het internationaal recht en de VN-resoluties en dat er een einde komt aan de bezetting, de nederzettingenactiviteiten, de veiligheidsmuur, de moorden, de gevangenzettingen en de ontelbare vernederingen die het Palestijnse volk moet ondergaan.
Ze moet eisen en bevechten dat het onvervreemdbare recht van het Palestijnse volk op een onafhankelijke en soevereine staat gerespecteerd wordt, op basis van de grenzen uit 1967 en met een hoofdstad in Oost-Jerusalem.
Kortom, ze moet ophouden zich eraan medeplichtig te maken dat Israël zich volkomen straffeloos als koloniale macht kan gedragen.
Alexandru Nazare  
De recente verkiezingen in Israël en de nieuwe Amerikaanse regering bieden de mogelijkheid van een nieuw begin voor het vredesproces in het Midden-Oosten. Ik vind dat de EU een duidelijke boodschap van steun moet richten tot het nieuwe kabinet in Tel Aviv en tegelijkertijd helder moet uitspreken welke maatregelen zij van haar Israëlische partners verwacht om een blijvende vrede mogelijk te maken en de nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever te sluiten. Daarbij moet zij krachtige steun geven aan een tweestatenoplossing en militaire excessen met alle ernstige humanitaire gevolgen van dien helpen voorkomen.
De EU-benadering met betrekking tot het Midden-Oosten moet gebaseerd zijn op een aantal krachtige beginselen. Ten eerste moet nauw worden samengewerkt met de Verenigde Staten, zonder de welke in de regio geen oplossing op lange termijn kan worden bereikt. Ten tweede moet onze aanpak zijn gericht op het zoveel mogelijk vermijden van geweld door beide partijen, op veroordeling van zowel het Palestijnse extremisme als de door Israël genomen excessieve maatregelen maar ook op steunverlening aan gematigde bestuursoplossingen van beide zijden waarmee het vredesproces kan worden vergemakkelijkt.
Ik spreek mijn steun uit voor de resolutie van het Europees Parlement waarover vandaag wordt gestemd. Daarin wordt de inzet van de EU voor het wederopbouwproces in Gaza bevestigd en de basis gelegd voor de besprekingen die in maart in Cairo zullen worden gehouden tijdens de internationale donorconferentie.
Daciana Octavia Sârbu  
Democratie, vrede en eerbiediging van de mensenrechten zijn fundamentele waarden voor de Europese Unie. Deze heeft de taak en de plicht ze te verdedigen en te bevorderen, zowel binnen de EU als in haar betrekkingen met andere staten.
De situatie waarin de bevolking van Gaza zich bevindt, is tragisch en moet dringend worden opgelost. De flagrante schending van de mensenrechten en de vrijheden in deze regio is voor de Europese Unie reden tot zorg, vanuit het perspectief van zowel de betrekkingen met Israël als de veiligheid en stabiliteit in het Midden-Oosten.
De Europese Unie moet dringend maatregelen nemen voor humanitaire hulp aan de bevolking in de Gazastrook en tegelijkertijd nadenken over maatregelen op middellange en lange termijn ter bevordering van de vrede, de veiligheid en de stabiliteit in het gebied.
Dit alles indachtig moet de EU haar diplomatieke inspanningen om de conflicten op te lossen en de dialoog en verzoening in de regio aan te moedigen, opvoeren. Tegelijkertijd moet zij zonder aarzelen strenge sancties opleggen aan elk antidemocratisch standpunt en aan elke schending van de mensenrechten en grondvrijheden.
Czesław Adam Siekierski  
schriftelijk. - (PL) Om een akkoord te bereiken tussen de EU en het Midden-Oosten moeten de pogingen tot herstel van de stabiliteit en de ondersteuning bij de uitvoering van het vredesprogramma in de Gazastrook ook nu een prioriteit blijven.
De Europese Unie moet ook alles doen wat in haar macht ligt om een einde te maken aan dit conflict dat onschuldige burgers het leven kost. Bovendien moeten de inspanningen vooral gericht zijn op hulp aan de bevolking om zeker te stellen dat zij beschikt over de middelen om in haar basislevensonderhoud te voorzien. De bevolking van de Gazastrook kan slechts 60 procent van haar dagelijkse voedselbehoeften dekken, waardoor zij nog meer wordt bedreigd door ziekten en te lijden heeft onder de moeilijke omstandigheden. Het gebrek aan drinkwater vormt een even grote bedreiging als het gebrek aan voedsel. Ik denk dat ik hier niet hoef te herinneren aan het gebrek aan medische zorg of de vernietiging van scholen en overheidsgebouwen, die het herstel van de orde en een normalisering van de situatie aanzienlijk bemoeilijken.
Laten we niet vergeten dat wij ons pas kunnen richten op de economische ontwikkeling van het Midden-Oosten en op een nauwe handelssamenwerking met deze regio als een oplossing is gevonden voor veel van de basisproblemen van het dagelijks leven. De Europese Unie heeft de kans om de Arabische wereld en alle landen van het Midden-Oosten te helpen een welvarende regio te worden, wat op zijn beurt een kader zal vormen voor een nauwere samenwerking tussen het Midden-Oosten en de EU.
