Przygotowanie posiedzenia Rady Europejskiej (11-12 grudnia 2008 r.) (debata) 
Przewodniczący
Następnymi punktami posiedzenia są oświadczenia Rady i Komisji w sprawie przygotowań do posiedzenia Rady Europejskiej w dniach 11 i 12 grudnia 2008 r.
Jean-Pierre Jouyet
Panie przewodniczący, panie przewodniczący Komisji, szanowni posłowie! Chciałbym przede wszystkim dołączyć swoje kondolencje i wyrazy współczucia oraz solidarności wobec ofiar barbarzyńskich wydarzeń w Bombaju, wobec ludności Indii, która również padła ofiarą tej tragedii.
Byłem świadkiem powrotu pana posła Guardansa na lotnisku Roissy i chciałbym również powiedzieć, że na szczeblu europejskim musimy wynieść lekcję z naszej współpracy pomiędzy różnymi konsulatami. Powtarzam tu słowa pana przewodniczącego. Musimy zdecydowanie wzmocnić współpracę w tym zakresie na szczeblu europejskim, nawet przed stworzeniem jednolitej służby dyplomatycznej.
Chciałbym również dołączyć swoje kondolencje z powodu ofiary śmiertelnej w Hiszpanii i potwierdzić w imieniu Rady naszą solidarność z naszymi hiszpańskimi przyjaciółmi i hiszpańskimi władzami.
Panie przewodniczący, panie przewodniczący Komisji, szanowni posłowie! Zbliżające się posiedzenie Rady Europejskiej zaplanowane na 11 i 12 grudnia - przepraszam, nie wymieniłem wiceprzewodniczącej Komisji Europejskiej pani Wallström - ma ogromne znaczenie. Porządek obrad jest bardzo bogaty, omówione mają zostać następujące kwestie: przyszłość traktatu z Lizbony, odpowiedź Europy na międzynarodową sytuację gospodarczą i finansową, walka ze zmianami klimatu oraz pakiet energetyczny.
Jeśli chodzi o traktat z Lizbony pozostajemy w kontakcie z Komisją i naszymi irlandzkimi przyjaciółmi. Panie przewodniczący! Reprezentował pan Parlament Europejski podczas przebiegających w Irlandii przez ostatnie dni prac grupy ponad podziałami. Został pan również przepytany o stanowisko w tej sprawie przez posłów do parlamentu irlandzkiego. Moim zdaniem praca tej grupy prowadzi do trzech wniosków.
Pierwszym z nich jest przekonanie posłów do irlandzkiego parlamentu, że Irlandii zagraża niebezpieczeństwo zepchnięcia do pewnego stopnia na margines Unii Europejskiej, co w efekcie doprowadzi do pogorszenia jej perspektywy krótko- i średniookresowej.
Drugi element polega na tym, że ich zdaniem nadal wskazany jest pełen i całkowity udział Irlandii w Unii Europejskiej.
I ostatnim, trzecim wnioskiem, jest to, że propozycja rozwiązania musi wyjść od Irlandii, tak by Irlandia mogła pozostać w centrum projektu europejskiego, jednocześnie reagując na niepokoje wyrażone podczas referendum z 12 czerwca.
Rząd irlandzki, jak państwo wiedzą, nie przyjął jeszcze oficjalnego stanowiska pokazującego, czy popiera, czy też nie omawiane zalecenia oraz czy chce je wdrożyć, a jeśli tak, to w jaki sposób. Jesteśmy w kontakcie z prezydencją Rady, a do końca bieżącego tygodnia odbędę się jeszcze rozmowy, między panem premierem Cohenem, a panem prezydentem Sarkozym.
Zrozumieją państwo, że nie mogę wypowiadać się w imieniu władz irlandzkich. Jeśli jednak chodzi o prezydencję Rady, to bardzo chętnie pomożemy naszym irlandzkim przyjaciołom, spróbujemy zrozumieć ich ewentualne prośby dotyczące różnych obszarów, sprawdzimy jakich gwarancji prawnych potrzebują. Oczywiście uszanujemy i uwzględnimy jednocześnie to, że dwadzieścia pięć parlamentów już ratyfikowało przedmiotowy traktat, że na początku roku 2009 oczekujemy jeszcze jednej ratyfikacji, a także że chcemy przekazać wyraźny i pozytywny sygnał w odniesieniu do rzeczywistego wejścia w życie traktatu z Lizbony. Taki jest całkowity zakres planu działania, który zaproponujemy i omówimy podczas kolejnego posiedzenia Rady Europejskiej.
Przeprowadziliśmy już liczne debaty w Izbie w odniesieniu do sytuacji gospodarczej i finansowej. Chciałbym w związku z tym ponownie powtórzyć główne kwestie, ponieważ Europa odczuwa boleśnie wpływy spowolnienia gospodarczego. W obliczu wyjątkowej sytuacji, musimy pokazać, że potrafimy zareagować. Musimy zademonstrować jedność, taką zdolność podejmowania decyzji, jaką pokazaliśmy w październiku, gdy potrzebna była skoordynowana reakcja na ryzyko upadku całego sektora finansowego. I w takim właśnie duchu prezydencja poprowadzi prace Rady w dniach 11 i 12 grudnia.
Przewodniczący Komisji, pan Barroso, lepiej ode mnie opisze tę kwestię, ale 26 listopada Komisja przyjęła wnioski w sprawie europejskiego planu naprawy gospodarczej; wnioski te zostały sprawdzone na poniedziałkowym posiedzeniu Rady dotyczącym konkurencyjności i spotkaniu Rady Ministrów Gospodarki i Finansów. Wnioski te składają się na skoordynowaną europejską odpowiedź na kryzys gospodarczy, która wykorzystuje dostępne instrumenty wspólnotowe oraz pozwala państwom członkowskim zastosować środki najlepiej pasujące do ich indywidualnej sytuacji, ale przy bliskiej współpracy z innymi państwami członkowskimi i przy poszanowaniu określonych zasad.
Chciałbym powiedzieć, że zdaniem prezydencji Rady wnioski przygotowane przez Komisję stanowią krok w dobrą stronę. Musimy spróbować, tam gdzie to możliwe, uwolnić krańcowe fundusze z budżetu Wspólnoty, w odniesieniu do Europejskiego Funduszu Społecznego, funduszu dostosowania do globalizacji oraz funduszy strukturalnych. Musimy również wykorzystać, zgodnie z propozycją Komisji, większą ilość funduszy z Europejskiego Banku Inwestycyjnego i mamy nadzieję, że Parlament będzie aktywnie uczestniczył w mobilizowaniu instytucji Wspólnoty do zareagowania na kryzys.
To głównie do państw członkowskich należy odpowiedzialność za rozmieszczenie, przy uwzględnieniu prognoz przygotowanych przez Komisję oraz inne instytucje, wszelkich dostępnych środków na rzecz wsparcia działalności gospodarczej w nadchodzącym roku. Komisja proponuje stworzenie wspólnego nakładu poprzez połączenie tego, co można zrobić na szczeblu Wspólnoty i co jest robione w państwach członkowskich, tak by wspólnie uzyskać kwotę 200 miliardów euro, czyli 1,5% PKB Wspólnoty. Wiem, że te liczby budzą pewne obawy. Wydaje się nam, jako prezydencji, że zaproponowany przez Komisję nakład stanowi odpowiedź na istniejące problemy oraz niezbędny bodziec do działania.
Mamy świadomość, że organy wspólnotowe nie mogą zagwarantować wszystkiego, ponieważ posiadają ograniczone instrumenty, szczególnie pod względem budżetu i w odniesieniu do przydziałów. Mamy również świadomość, że nie wszystko da się zrobić na szczeblu Wspólnoty. Organy muszą jednakże zagwarantować spójność i koordynację krajowych działań naprawczych, tak by możliwe było osiągnięcie potencjalnie najlepszego efektu całkowitego w zakresie naprawy gospodarczej z korzyścią dla Unii.
Wierzymy, wraz z Komisją, że potrzebne są nam środki wsparcia ukierunkowane pod względem sektorów oraz o charakterze przejściowym. Środki te muszą być zgodne z długoterminowymi priorytetami Unii oraz z traktatem lizbońskim i muszą zostać szybko wdrożone. Uważamy, że działanie priorytetowe powinno być skierowane na europejską bazę przemysłową, szczególnie na gałęzie przemysłu stanowiące ostoję, jak przemysł motoryzacyjny, które jak wszyscy wiemy, bardzo poważnie odczuwają skutki spowolnienia gospodarczego. Państwa członkowskie muszą mieć możliwość, przy współpracy z Europejskim Bankiem Inwestycyjnym, zapewnienia pomocy swoim producentom w celu wsparcia wysiłków na rzecz rozwoju nowych technologii, szczególnie ekologicznych samochodów.
Zgodnie z zaleceniami szczytu Rady "w sprawie konkurencyjności” musimy również stworzyć większe pole manewru, pamiętając o stanie europejskiego sektora finansowego, w celu wspierania małych i średnich przedsiębiorstw, które szczególnie odczuwają skutki uboczne kryzysu i są zagrożone ograniczeniami kredytowymi. Jesteśmy zdeterminowani stworzyć podczas kolejnego posiedzenia Rady, zaplanowanego na 11 i 12 grudnia, najbardziej ambitny z możliwych plan całościowy.
Panie przewodniczący! Jutro w tej Izbie odbędzie się debata w odniesieniu do pakietu klimatyczno-energetycznego. Chciałbym w imieniu Rady raz jeszcze podziękować Parlamentowi za jego niezwykle konstruktywną postawę w dialogu, jaki wspólnie przeprowadziliśmy w zakresie pakietu klimatyczno-energetycznego. Naszym celem jest i wciąż będzie porozumienie w pierwszym czytaniu, zawarte przed końcem bieżącego miesiąca. Ten projekt nie jest dla prezydencji francuskiej jedynie kwestią próżności, ani też kwestią sprawdzenia, czy dla prezydencji będzie to kolejny powód do dumy. Nie o to nam chodzi. Powtórzę, chodzi o to, że Europa musi być przygotowana na sprostanie międzynarodowym harmonogramom, przy uwzględnieniu terminarza na rok 2009, a także musi być gotowa na podjęcie w Poznaniu, podczas właśnie rozpoczętej konferencji oraz w Kopenhadze w listopadzie przyszłego roku, niezbędnych inicjatyw.
Wasi sprawozdawcy mają tego świadomość. W celu pomyślnego zakończenia negocjacji dokonano znacznej wymiany informacji pomiędzy tą Izbą a panem przewodniczącym Jeanem-Louisem Borloo. Cel prezydencji, nasze życzenie, jest wyraźne: chcemy, by pakiet zaproponowany przez Komisję zawierał określone cele i by był logiczny. Te cele i logika muszą być chronione. Nie możemy zbaczać z drogi wyznaczonej przez początkowe argumenty przedstawione przez Komisję Europejską.
Musimy uwzględnić dwa elementy: pierwszy z nich polega na zachowaniu wystarczającej elastyczności wobec krajów, które uwzględniając swoje położenie geograficzne i rozwój gospodarczy muszą podejmować wysiłki w zakresie zmniejszania emisji gazów cieplarnianych, mam na myśli przede wszystkim naszych przyjaciół z Europy Środkowej i Wschodniej; a drugi z nich polega na znalezieniu, pamiętając o kryzysie gospodarczym, niezbędnej elastyczności na rzecz sektorów przemysłu najbardziej dotkniętych problemami związanymi ze zużyciem energii. Zgodnie z tymi wytycznymi pracujemy wraz z Komisją i innymi państwami członkowskimi. Musimy wszyscy się zjednoczyć, tak by przed końcem roku możliwe było osiągnięcie określonych wyników i przyjęcie przedmiotowego pakietu.
Panie przewodniczący, panie przewodniczący Barroso, szanowni posłowie i posłanki! Tak więc omawiane posiedzenie Rady ma zasadnicze znaczenie. Europa pod wieloma względami, a mianowicie pod względem instytucjonalnym, gospodarczym i energetycznym, znajduje się na rozdrożu. To będzie trudne posiedzenie Rady, trzeba będzie uporać się z sytuacją w Unii Europejskiej. Dlatego właśnie musimy w Radzie, Komisji i Parlamencie zrobić bezwzględnie wszystko, co w naszej mocy, by pomyślnie osiągnąć te różnorodne cele. Mamy jednakże świadomość, jak trudne zadanie nas czeka.
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji. - (FR) Panie przewodniczący, panie przewodniczący Jouyet, szanowni posłowie i posłanki! Przede wszystkim chciałbym powiedzieć, że zgadzam się ze wszystkim, co pan przewodniczący Pöttering powiedział w odniesieniu do tragedii z Bombaju. Chciałbym również powiedzieć, że podzielam wyrażone przez pana odczucia dotyczące konieczności zachowania w Europie ducha solidarności i stworzenie prawdziwego poczucia obywatelstwa europejskiego.
Moim zdaniem wszyscy będziemy potrafili wynieść z tych wydarzeń lekcję i pokazać rzeczywiste idee europejskiego obywatelstwa i solidarności.
Panie przewodniczący, szanowni posłowie i posłanki! Unia Europejska na przestrzeni ostatnich kilku miesięcy rzeczywiście musiała sprostać licznym poważnym wyzwaniom: konflikt w Gruzji, bezprecedensowy kryzys finansowy i nieoczekiwana recesja.
Unia Europejska, jak dotychczas właściwie oceniała te nadzwyczajne wydarzenia i, co do tego jestem bezwzględnie przekonany, podejmowała wiarygodne działania. Dzięki wspólnemu zaangażowaniu i bliskiej współpracy naszych trzech instytucji oraz, muszę to dodać, energii i umiejętności prezydencji francuskiej, udało się nam udowodnić użyteczność i znaczenie wymiaru europejskiego. Pokazaliśmy Europejczykom, ale również całemu światu, że Unia Europejska potrafi sprostać zadaniu: potrafi dać szybką i skoordynowaną odpowiedź oraz jest gotowa występować na arenie światowej obok swoich partnerów.
Bądźmy jednak ze sobą zupełnie szczerzy: w nadchodzących tygodniach czeka nas jeszcze wiele pracy, ponieważ przed nami stoją liczne wyzwania. Poradzimy sobie zwłaszcza z trzema spośród tych wyzwań, jedynie jeśli trzy główne instytucje europejskie - Parlament, Rada i Komisja - będą kontynuować współpracę, a każda z nich będzie wykonywała swoją rolę w dążeniu do osiągnięcia wspólnych celów: przede wszystkim należy podjąć decydujące środki, i również natychmiast je wdrożyć, mające na celu otworzenie przed Europą drogi do naprawy gospodarczej, zapewnienie odpowiedzi na kryzys w gospodarce realnej; po drugie należy pokazać, że Europa zaopatruje się w zasoby, które pozwolą jej stać się wiodącą światową gospodarką niskoemisyjną i udowodnić, że możemy utrzymać pozycję światowego lidera w walce ze zmianami klimatu; i po trzecie należy przygotować plan działania w zakresie wdrożenia traktatu z Lizbony.
Jestem przekonany, że istnieje jeszcze wiele obszarów, które mógłbym wymienić, zwłaszcza w zakresie stosunków zewnętrznych, w przypadku których chciałbym powiedzieć, że Komisja jest dumna, gdyż przyjęliśmy komunikat ustanawiający bardzo ambitne cele dotyczące prawdziwego Partnerstwa Wschodniego. Ponieważ jednak mamy mało czasu, skoncentruję się teraz na trzech wspomnianych wyzwaniach, które uważam za najważniejsze z punktu widzenia grudniowego posiedzenia Rady.
Spójrzmy najpierw na europejski plan naprawy gospodarczej. Podczas debat przed posiedzeniem Rady, w październiku bieżącego roku, problemy już wywoływały efekt domina, a kryzys finansowy rozprzestrzeniał się na gospodarkę realną.
Tydzień później w przyjętym komunikacie Komisja zaproponowała polityczne ramy działania na szczeblu UE. Powiedzieliśmy, że potrzebna jest nam gospodarcza odpowiedź na kryzys finansowy, która musi być przygotowana w sposób skoordynowany. Udało się osiągnąć szeroki konsensus w odniesieniu do politycznych ram działania, który został zaakceptowany na ostatnim nieformalnym posiedzeniu Rady Europejskiej oraz przez Parlament podczas ostatniej sesji miesięcznej w ubiegłym miesiącu. Te ramy polityczne przyczyniły się również do zbudowania globalnej strategii określonej podczas szczytu G20, ponieważ zostały wykorzystane jako punkt wyjściowy w dyskusji. I wreszcie państwa członkowskie w procesie określania krajowych kierunków działania przyjęły podejście zalecane w odnośnych ramach politycznych.
Europejski plan naprawy gospodarczej, w formie przedstawionej przeze mnie w ubiegłym tygodniu, oprócz przedstawienia szczegółowych metod wdrożeniowych, podniósł koordynację na nowy poziom ambicji.
Chciałbym wyrazić uznanie dla wsparcia, jakie Parlament wyraził dla planu naprawy w postaci komisji parlamentarnej oraz debat podczas sesji miesięcznej, a zwłaszcza debaty jaką odbyłem z Konferencją Przewodniczących. Chciałbym również podziękować przewodniczącemu Parlamentu oraz przewodniczącym poszczególnych grup za ich wkład w działanie, który umożliwił przeprowadzenie debaty. Proces wdrożenia planu powinien przebiegać w duchu takiego samego zrównoważonego dialogu, jak proces jego przygotowania.
Nasz plan naprawy, który obejmuje dziesięć szczegółowych priorytetów pokazuje, poprzez propozycję wstrzyknięcia kwoty 200 miliardów euro w celu szybkiego pobudzenia gospodarki, zakres wspólnego działania niespotykanego dotąd na szczeblu europejskim. Wyzwanie było ogromne, podobnie jak ryzyko porażki, ponieważ trzeba było określić ambitny plan skalą dorównujący zapotrzebowaniu. Plan nie opiera się na najmniejszym wspólnym mianowniku, ale również nie ignoruje znacząco odmiennych stanowisk poszczególnych państw członkowskich w odniesieniu do kwestii budżetowych i gospodarczych, chociaż wszystkie państwa członkowskie są częścią wspólnego rynku, a większość z nich ma wspólną walutę. W związku z tym musimy przyznać, że nie jest to zadanie łatwe, że w rzeczywistości raczej trudno jest znaleźć - z intelektualnego, ale również oczywiście z politycznego punktu widzenia - odpowiedź gospodarczą dobrą dla 27 państw o tak odmiennych punktach zaczepienia.
Właśnie dlatego nie stworzyliśmy jednego planu uniwersalnego, ale plan skoordynowany oparty na instrumentach, które mamy w Europie do dyspozycji, czyli na pakcie stabilności i wzrostu oraz strategii lizbońskiej na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia, plan określający wspólne cele z zakresu naprawy gospodarczej, do których należy dążyć w sposób skoordynowany.
Teraz trzeba omawiany plan zrealizować. Idea koordynacji nie może jedynie przyświecać procesowi uzgadniania działań, ale również procesowi ich wdrażania, ponieważ cena za bezczynność jest zbyt wysoka. Możemy osobiście poświadczyć, że obywatele codziennie tracą pracę. Nie możemy czekać, aż recesja się pogłębi i przekształci w poważną depresję gospodarczą.
Wydaje mi się, że dostrzegamy zmianę postawy, nawet jeśli nie została ona jeszcze całkowicie przełożona na konkretne decyzje. Każdy ma świadomość, że nie mamy do czynienia ze zwykłym osłabieniem działalności gospodarczej. Znajdujemy się w zupełnie innej sytuacji, która wybiega poza zwykły spadek działalności gospodarczej; znaleźliśmy się, powtórzę raz jeszcze, w wyjątkowych okolicznościach i nadszedł czas na działanie.
Każda z instytucji musi wywiązać się ze swoich obowiązków. Komisja osiągnęła ten cel dzięki przedstawieniu przedmiotowego planu i będzie nadal wypełniać swoje obowiązki, by zagwarantować wdrożenie planu. Mam nadzieję, że Parlament zachowa czujność i będzie przypominał każdej instytucji o jej zobowiązaniach. Przedmiotowy plan naprawy obejmuje niezbędne polityczne ramy zdecydowanych i ambitnych działań. Uważam, że jest on jednocześnie ambitny i realny; bezcelowe jest przedstawianie ambitnych propozycji, które nie mają szans na zatwierdzenie. Musimy jednak jednocześnie utrzymać pewien poziom ambicji.
Omawiany plan jest dowodem na to, że podstawowe zasady przyjęte w pakcie stabilności i wzrostu oraz w strategii lizbońskiej sprawiły, że potrafimy znaleźć prawdziwe europejskie rozwiązanie.
To niezwykła szansa, którą Europa musi wykorzystać. Uważam, że dla Europy jest to prawdziwy sprawdzian, nie tylko sprawdzian w zakresie jej odpowiedzi gospodarczej, który sam w sobie jest już wystarczająco trudny, ale również sprawdzian dotyczący samego pojęcia Europy. Jakie jest nasze wyobrażenie o Europie? Chcemy, czy też może nie chcemy, znaleźć europejskie odpowiedzi na europejskie oraz globalne problemy gospodarcze?
Europa, zjednoczona w działaniu, może udowodnić, że potrafi: zapewnić niezbędną koordynację, tak by każde państwo mogło rozmieścić swoje siły w walce; zaoferować, na zindywidualizowaną skalę, niezbędne bodźce budżetowe w celu zagwarantowania realnego wpływu, przy jednoczesnym zapewnieniu utrzymania średnio- i długookresowej opłacalności poziomów wydatków publicznych; zapewnić inteligentne wykorzystanie krótkookresowych narzędzi na rzecz rozwinięcia długookresowej konkurencyjności, poprzez upieczenie dwóch pieczeni na jednym ogniu: bodziec musi ograniczać w krótkim okresie wpływ kryzysu na gospodarstwa domowe, pracowników i przedsiębiorstwa, przy jednoczesnym łagodzeniu procesu przejścia do bardziej energooszczędnej gospodarki oraz wspieraniu reform na rzecz zwiększenia konkurencyjności Europy w średnim i długim okresie; zagwarantować, że wszystkie nasze działania są oparte na kluczowych imperatywach, czyli na zasadzie solidarności i sprawiedliwości społecznej, które w czasach kryzysu muszą przede wszystkim koncentrować się na grupach najbardziej narażonych.
W związku z tym przyjęliśmy trzy kluczowe priorytety, trzy kamienie węgielne naszej strategii, u której podstaw leży bez wyjątku priorytet zaspokajania potrzeb najbardziej narażonych grup społecznych.
Teraz nie ma miejsca na ograniczanie działań do szczebla krajowego. Musimy to bezwzględnie zrozumieć. Taką wiadomość chciałbym przekazać Radzie Europejskiej i wiem, że mogę liczyć na poparcie ze strony Parlamentu. Jedynie rozwiązanie na szczeblu europejskim będzie miało niezbędny zasięg umożliwiający wprowadzenie zmian z korzyścią dla wszystkich.
Podstawowe znaczenie ma wsparcie ze strony Parlamentu. W związku z tym chciałbym prosić państwa o sprawdzenie nowych wniosków, o przyspieszenie procedur i o dostosowanie europejskich ram budżetowych. W tej kwestii też musimy mieć jasność. Uważam, że skoro na szczeblu europejskim nie potrafilibyśmy wykorzystać wszystkich dostępnych środków w budżecie Wspólnoty, to zupełnie pozbawione sensu byłoby zwrócenie się do państw członkowskich z prośbą o podjęcie kolejnych wysiłków w zakresie ich budżetów, bodźców budżetowych.
W związku z tym uważam, że Komisja przedstawiła dobry wniosek proponujący, by wszystkie niewykorzystane środki były wykorzystywane w celu wsparcia określonych programów i uruchomienia określonych działań europejskich, czy to na rzecz wzajemnych połączeń, innowacyjności, energii przyjaznej dla klimatu, czy też na rzecz polityki naprawy gospodarczej, która również w średnim okresie ma ogromny potencjał. Moim zdaniem jest to minimum, jakie należy wykonać.
Przede wszystkim jednak zachęcam państwa do wytłumaczenia naszym współobywatelom w jaki sposób Unia Europejska zapewnia im ochronę, że nie podejmuje działań w imieniu państw członkowskich, ale wręcz przeciwnie, że zwiększa efektywność działań podejmowanych przez państwa członkowskie, że łączy nasze wysiłki w celu pobudzenia popytu i przywrócenia zaufania, co przyniesie korzyści wszystkim obywatelom.
Drugim punktem porządku obrad Rady Europejskiej jest kwestia zmian klimatu. Wiem, jak dużo czasu i energii Parlament poświęcił pakietowi klimatyczno-energetycznemu. Udowodnili państwo, że jest to naprawdę jeden z najważniejszych projektów politycznych, gospodarczych i "cywilizacyjnych” naszych czasów. Gdy patrzymy wstecz na tę decyzję, która będzie miała historyczne znaczenie, widzimy, że państwa wsparcie dla założonego celu oraz wkład w proces jego osiągnięcia okażą się nieocenione.
Mija prawie rok od złożenia wniosków przez Komisję. W tym czasie byliśmy świadkami ogromnego spowolnienia gospodarczego. Dobiegały nas uzasadnione żale ze strony przemysłu, który znalazł się pod intensywną presją.
Jednak zaangażowanie w dążenie do najważniejszego celu nie zostało zachwiane: osiągnąć tzw. cele 20/20/20 przed rokiem 2020; wskazać drogę do globalnego porozumienia w przyszłym roku w Kopenhadze; udowodnić, że jesteśmy poważnym partnerem i traktujemy serio rozmowy dotyczące tych kwestii.
Bez wątpienia pozostało jeszcze wiele do zrobienia, zanim Rada i Parlament dojdą do ostatecznego porozumienia. Tak właśnie powinno być. To są rozstrzygające decyzje, mające wpływ na życie każdego Europejczyka i zasługują na poważne traktowanie. Musimy dobrze to zrozumieć.
Przyszłotygodniowe posiedzenie Rady Europejskiej będzie miało kluczowe znaczenie w zbudowaniu porozumienia między 27 szefami państw lub rządów. I choć porozumienie 27 państw członkowskich stanowi warunek konieczny, to samo w sobie nie jest warunkiem wystarczającym. Proszę mi wierzyć, nikt nie wie lepiej niż Komisja, jak istotna jest rola Parlamentu jako współustawodawcy. Wielokrotnie udowadnialiście, że wkład Parlamentu w prace jest niezastąpiony, nie tylko ze względu na demokratyczną legalność ustawodawstwa europejskiego, ale również ze względu na jego efektywność.
Praca, jaką państwo wykonują, ma kluczowe znaczenie w budowaniu szerokiego konsensusu, ponad podziałami partyjnymi i narodowymi, w odniesieniu do zasadniczych elementów ustawodawstwa. Taką samą rolę musicie państwo odegrać w przypadku pakietu klimatyczno-energetycznego. Ostatnio udało się już wiele osiągnąć w ramach rozmów trójstronnych. Jestem przekonany, że możemy również wspólnie przebyć pozostałą część drogi. Naprawdę wierzę, że możemy i powinniśmy osiągnąć porozumienie na szczycie Rady Europejskiej. I z zadowoleniem przyjmuję wysiłki ciężko pracującej prezydencji francuskiej w Radzie, z którą Komisja aktywnie współpracuje. W związku z tym proponuję, by tuż po zakończeniu posiedzenia Rady Europejskiej wykorzystać jego wyniki w rozmowach trójstronnych z Parlamentem Europejskim w celu usunięcia wszelkich pozostałych różnić i przełożenia porozumienia politycznego na teksty prawne.
Jestem przekonany, że będziemy mogli zakończyć prace w odpowiednim czasie i pokazać, że działania z zakresu klimatu, bezpieczeństwa energetycznego oraz wzrostu gospodarczego można, a nawet trzeba, prowadzić w sposób obustronnie pomocny. To jest najlepsza wiadomość, jaką możemy wysłać w przededniu wyborów europejskich, ale również w przededniu objęcia władzy przez nowego prezydenta Stanów Zjednoczonych i z myślą o konferencji kopenhaskiej. Zapewniam państwa, że Komisja Europejska będzie niestrudzenie pracowała wraz z Parlamentem, by było to możliwe.
Ponadto bez wątpienia znajdą się tacy, którzy będą twierdzić, że w obecnej sytuacji dyskusje dotyczące traktatu z Lizbony działają rozpraszająco. Będą jednak w błędzie. Unia Europejska dziś bardziej niż kiedykolwiek wcześniej dowodzi swojego znaczenia pod względem wspierania gospodarczego i społecznego dobrobytu swoich obywateli. Wyposażenie jej w narzędzia do bardziej efektywnego i bardziej demokratycznego wykonywania tego zadania nie działa rozpraszająco. To warunek konieczny. Wszystkie kryzysy z jakimi mieliśmy do czynienia uwypukliły tę konieczność.
Uważam, że Unia Europejska w reakcji na sprzeciw Irlandii w głosowaniu wykazała się ogromną dojrzałością, ponieważ uszanowała wyniki i dała władzom Irlandii czas na zastanowienie się i analizę, czas na wypracowanie wyjścia z tej sytuacji.
Przede wszystkim jednak Europa udowodniła swoją determinację w kontynuowaniu prac dążących do zdobycia nagrody w postaci nowego traktatu. Państwa członkowskie kolejno ratyfikowały traktat. Komisja, podobnie jak Parlament, argumentowała na korzyść traktatu. I pracowaliśmy wraz z Irlandią, a nie przeciw niej, by znaleźć właściwą drogę naprzód.
Musimy koniecznie wprowadzić przedmiotowy traktat w życie. Musimy uszanować decyzje 25 parlamentów krajowych, które go ratyfikowały. A nadrzędnym celem Rady Europejskiej musi być znalezienie wiarygodnej drogi, która doprowadzi do ratyfikowania traktatu także przez Irlandię. Musimy stworzyć przed końcem przyszłego tygodnia plan działania, który pozwoli nam wyjść z impasu.
W podręcznikach do historii rok 2008 zapisze się jako rok, w którym Unia Europejska stanęła w obliczu jednego z najtrudniejszych zadań, ale również jako rok, w którym moim zdaniem, udowodniła, że jest wystarczająco zdeterminowana, decyzyjna i śmiała, by sprostać wyzwaniom. Wykorzystajmy nadchodzące tygodnie na zbudowanie na przyszłość spuścizny po silniejszej, bardziej ambitnej Unii Europejskiej.
(Oklaski)
Joseph Daul
Panie przewodniczący, panie przewodniczący Jouyet, panie przewodniczący Komisji, panie i panowie! Przyszłotygodniowe posiedzenie Rady Europejskiej będzie głównie poświęcone sprawdzeniu odpowiedzi na bieżący kryzys gospodarczy i chciałbym przede wszystkim wyrazić uznanie dla pracy Komisji Europejskiej. Od momentu rozpoczęcia kryzysu przedstawiła dużą ilość dokumentów mających na celu zreformowanie globalnej architektury finansowej. Przedstawiony w ubiegłym tygodniu plan naprawy gospodarczej, który przyjmujemy z zadowoleniem, stanowi dodatek do tych środków i właściwe narzędzie reagowania na bieżące trudności.
Uważamy, podobnie jak Komisja, że plany naprawy gospodarczej należy wdrażać najszybciej, jak tylko możliwe i że skoordynowanie tych środków naprawy stanowi klucz do sukcesu. Spójność gospodarcza i społeczna w naszych krajach stanowi podstawowy priorytet. Ponadto musimy pokazać zarówno naszą determinację, jak i odpowiedzialną postawę, by rozwiązać nasze problemy w długim okresie. Bardzo dobre podejście stanowią wnioski Komisji, mające na celu połączenie wszystkich dźwigni politycznych dostępnych na szczeblach europejskim i krajowych, by zwalczać kryzys.
Naszym priorytetem musi być zrobienie wszystkiego, co w naszej mocy, by powstrzymać działanie spirali prowadzącej nas w recesję. Musimy przywrócić zaufanie konsumentów, ponieważ tylko ono może szybko zmienić sytuację. Zasmuca mnie fakt, że niektóre grupy polityczne nie podzielają tego stanowiska i zamierzają wykorzystać kryzys w celu zdobycia przewagi politycznej. Celem centro-prawicy, naszym celem, nie jest wygłaszanie sloganów, ale przywrócenie stabilności, wzrostu gospodarczego i zatrudnienia, koniec i kropka.
Naszym celem jest również pokazanie Europejczykom, jakie wartości należy chronić niezależnie od kosztów: nasz model oparty na społecznej gospodarce rynkowej, którego zazdrości nam świat i za który musimy walczyć, ponieważ tylko ten model może zagwarantować naszą spójność społeczną. Gdybym był kapitalistą, każdy by o tym wiedział!
W obliczu kryzysu, który wymaga natychmiastowych, realnych i pragmatycznych środków, niektórzy wolą oskarżać opozycję, by ukryć swoje własne grzechy. Mamy świadomość wagi obecnego kryzysu, ale mamy również świadomość naszego obowiązku, polegającego na podejmowaniu działania w oparciu o nasze wartości i pragmatyczne metody w celu znalezienia właściwej równowagi między krótkim i długim okresem.
Środki, których wdrożenie z powodu obecnych problemów stało się konieczne, nie mogą zagrażać naszej przyszłości. Dlatego też popieramy podejście Komisji, która swoje działania umieszcza w ramach strategii lizbońskiej na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia. Ta strategia jest rzeczywiście najlepszą gwarancją utrzymania naszego modelu społecznego; każda inna strategia byłaby nieodpowiedzialna. Przyjęcie środków naprawczych nie oznacza jednak, że państwa członkowskie mogą odstąpić od reform strukturalnych niezbędnych ze względu na dostosowanie gospodarek krajowych.
Panie i panowie! Posiedzenie Rady Europejskiej będzie również w dużej mierze poświęcone pakietowi klimatyczno-energetycznemu, który prezydencja francuska całkiem słusznie uczyniła jednym ze swoich głównych priorytetów. Negocjacje w sprawie większości dokumentów w pakiecie wciąż trwają i zwracam się z prośbą do wszystkich zaangażowanych w nie stron, by uczyniły wszystko, co w ich mocy w celu osiągnięcia zadowalającego porozumienia.
Ocieplenie globalne jest faktem, którego nie zmienił ani kryzys finansowy, ani obecny kryzys gospodarczy. Unia Europejska, poprzez przyjęcie odpowiedzialnej postawy politycznej, musi wskazać drogę swoim światowym partnerom. Musi jednak kontynuować walkę ze zmianami klimatu.
Bardzo dobrym znakiem jest postęp poczyniony w odniesieniu do jednego z dokumentów w pakiecie klimatyczno-energetycznym. To dowód, że istnieje prawdziwa chęć dalszej pracy nad tymi tekstami, co przyjmuję z zadowoleniem. Chciałbym przekazać wyrazy uznania dla prezydencji francuskiej, która nie szczędziła wysiłków w dążeniu do osiągnięcia porozumienia. Chciałbym również powiedzieć, że mam nadzieję, iż nasi przyjaciele w Irlandii przedstawią Radzie Europejskiej plan działania, który będzie jednocześnie realny i ambitny, a także obejmie harmonogram pozwalający na zakończenie impasu instytucjonalnego.
Obecny kryzys raz jeszcze pokazuje nam, że Europa musi być zdolna do bardziej efektywnego i demokratycznego podejmowania decyzji. I na zakończenie chciałbym podziękować Komisji za projekt Partnerstwa Wschodniego, który przedstawi Radzie.
Przewodniczący
Gdybym teraz powiedział, że jest pan zawsze wzorem, mogłoby to być odebrane jako stwierdzenie tendencyjne.
Poul Nyrup Rasmussen
w imieniu grupy PSE. - Panie przewodniczący! Mamy obecnie w Europie 17 milionów bezrobotnych. Jeśli nie zaczniemy działać to przed upływem roku będziemy mieć 21 milionów, a na początku roku 2010 już 25 milionów bezrobotnych.
Moja grupa w dniu 14 listopada powiedziała, że musimy przyjąć wyraźny cel, podczas weekendu to samo powiedziała Partia Socjalistyczna i Demokratów Socjalnych. Naszym celem musi być niedopuszczenie do spadku wskaźnika zatrudnienia. Nasz bodziec finansowy będzie określony przez ten wyraźny cel polegający na utrzymaniu ludzi w zatrudnieniu. Stracimy miejsca pracy, ale stworzymy nowe. W programie Komisji nie brakuje mi kierunku, ale ambicji i prawdziwej koordynacji.
Wiem, że jest to trudne. Nie mówcie proszę, że zwykłe połączenie wysiłków, co akurat rządy zawsze robiły, jest koordynacją działań, bo nie jest. Popieram ambitne dążenie Komisji do koordynacji, ale połączmy siły - Parlamentu i państwa oraz przewodniczącego Rady - i zwróćmy się z prośbą do rządów, by choć raz zrozumiały ile wartości dodanej można otrzymać w wyniku prowadzenia skoordynowanych działań. I ja, i państwo wiemy, że podwoimy efekty osiągane w państwach członkowskich.
Panie przewodniczący i przewodniczący Rady! Moja druga uwaga jest taka, o ile oczywiście możecie to panowie zrobić, to przekażcie proszę swoim kolegom, szefom państw lub rządów zasiadających w Radzie następujące pytanie: jeśli chcemy zagwarantować pewien poziom zatrudnienia, ile potrzebujemy środków? Przeprowadziłem obliczenia makroekonomiczne, z których wynika, że musimy zainwestować - podobnie jak hiszpański rząd zainwestował - 1% naszego PKB, nie tylko w przyszłym roku, ale również w roku 2010 i 2011. W przeciwnym wypadku nie utrzymamy wspomnianego poziomu.
Jak więc możemy to zrobić? Moja propozycja jest następująca: pan przewodniczący Komisji przygotuje listę priorytetów określonych w ramach naszej sprytnej strategii na rzecz ekologicznego wzrostu gospodarczego i strategii lizbońskiej, a 27 państw członkowskich potwierdzi, że zgadza się z panem i z Radą w odniesieniu do tej listy. Następnie należy pokazać Niemcom, Francji, Włochom - nam wszystkim - ile wartości dodanej zyskujemy dzięki wspólnemu działaniu. Następnie należy przygotować harmonogram działań, w którym na przykład trzeba zaznaczyć, że: jeśli decyzje zostaną podjęte przed Bożym Narodzeniem, to kolejne spotkanie będzie miało miejsce w lutym, przed nadejściem wiosny, by ocenić osiągnięte efekty. I wtedy w ramach naszej długoterminowej strategii osiągania celów na wiosnę będziemy przygotowani na stworzenie drugiego pakietu, a na jesień na stworzenie trzeciego pakietu.
Nie mówię, że będzie łatwo. Mówię, że podzielam ambicję Komisji, ale nie widzę realizacji konkretnych celów w praktyce. Połączmy siły i zróbmy to.
Graham Watson
w imieniu grupy ALDE. - Panie przewodniczący! Gdy widzieliśmy się ostatnio, chwaliliśmy szybką odpowiedź Rady na kryzys finansowy. Wydaje się jednak, że dla obecnej Rady Europejskiej szybkość nie ma znaczenia. A powinna. Wyzwania stojące przed Unią są bardzo realne. Recesja dławi przedsiębiorstwa, a zmiany klimatu stają się coraz surowsze.
Rada i Komisja muszą przyjąć do wiadomości to, co Martin Luther King nazywał "palącą potrzebą teraźniejszości”. Wczoraj nasi ministrowie finansów nie zdołali pojąć nagłej konieczności stworzenia planu naprawy. Bodziec zmienia się w prawdziwe antidotum. Prezydencja powinna powiedzieć nam, które państwa członkowskie były przeciwne. Musimy utrzymać pakt stabilności i wzrostu, zasady konkurencji i pomocy państwa oraz sprostać wyzwaniu w postaci strategii lizbońskiej, ale musimy działać szybko.
Rada oczywiście będzie szukać prawnie wiążących ram, które pozwolą zmniejszyć emisje dwutlenku węgla. Już poczyniono postępy: wprowadzono zasadę "cap and trade”, czyli handlu wymiennego pozwoleniami na emisję, zamiast nadmiernej regulacji i obciążenia, wprowadzono odstępstwa dla podmiotów emitujących niewielkie ilości zanieczyszczeń, stosuje się podejście uwzględniające okoliczności w poszczególnych krajach i system aukcyjny dotyczący dwutlenku węgla uzależniony od indywidualnych możliwości. Wszystkie te działania są rozsądne. Nierozsądne byłyby wszelkie próby państw członkowskich poświęcenia planu długoterminowego na rzecz osiągnięcia zysków krótkoterminowych. Jeśli teraz nie zajmiemy się zmianami klimatu, rachunek do zapłaty znacznie się zwiększy. Podpisana w ubiegłym tygodniu umowa dotycząca emisji CO2 przez samochody pokazuje jak łatwo można pójść drogą najmniejszego oporu, pozwolić by żywotne interesy wzięły górę nad korzyściami globalnymi. Pakiet klimatyczno-energetyczny wiąże się z kosztami, ale oferuje również możliwości. Europa może stanąć na czele świata w dziedzinie ekologicznej innowacyjności. Odważni zdobywają nagrody, a Europa musi mieć odwagę swoich przekonań.
W ubiegłym tygodniu Irlandczycy opublikowali przemyślane sprawozdanie w sprawie wyborów w odniesieniu do traktatu z Lizbony. Teraz Taoiseach musi przedstawić konkretny plan i wyraźne ramy czasowe dalszych działań, ponieważ obywatele Europy chcą efektywnej Unii Europejskiej. Nigdy nie przekonamy nikogo do obdarzenia Unii większym zaufaniem, jeśli Unia nie będzie funkcjonować. A w zeszłym tygodniu widzieliśmy przykład Unii, która nie funkcjonuje. Posłowie do tego Parlamentu, którym tydzień temu udało się schronić przed atakami bombowymi w Bombaju spotkali się z konsulem UE, który powiedział, że pomoże jedynie obywatelom swojego kraju. Nic nie ukazuje wyraźniej natychmiastowej konieczności wprowadzenia skoordynowanej ochrony konsularnej na szczeblu UE.
Nasza Unia musi chronić wszystkich obywateli, gdy tego potrzebują. Przewodniczący Komisji powiedział: "toniemy lub płyniemy razem”. Niektórzy wolą stąpać po wodzie, ale Europa próbowała tego wcześniej i to nie działa. Rada Europejska musi już teraz rozpocząć działania.
Rebecca Harms
w imieniu grupy Verts/ALE. - (DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Na tydzień przed wyjazdem delegacji Parlamentu Europejskiego do Poznania, należałoby ocenić, czy to, co powtarza obecnie Komisja jest prawdą. A mianowicie, że reakcja na kryzys gospodarki realnej i na kryzys na rynkach finansowych jest powiązana z ambitną strategią ochrony klimatu. Na obecnym etapie raz jeszcze powtarzam, że wszystko, co dotychczas powiedziała Komisja w tym względzie traci wiarygodność w ramach bieżących rozmów trójstronnych w sprawie pakietu klimatycznego. Sygnał jaki wysłano za pośrednictwem przyjętej na początku tygodnia ugody samochodowej jest następujący: Europa rzeczywiście obiecała ambitną w założeniach ochronę klimatu i zbawienie świata. Europa chce zmienić wszystko, ale nie swoje samochody. Moim zdaniem przekazaliśmy bardzo niewłaściwy sygnał.
Kontynuujmy system handlu emisjami. Wiemy, że jest to najważniejszy instrument europejskiej polityki ochrony klimatu, że składanie ofert jest najważniejszym procesem. Obecnie mają rozpocząć się negocjacje w sprawie odstępstw dla przemysłu energetycznego. Być może sektory przemysłu w znacznej mierze zużywające energię zostaną wykluczone z systemu na następne dziesięć lat. Moim zdaniem to bardzo zła wiadomość, zwłaszcza na tydzień przed Poznaniem. Przynajmniej połowa ambitnych działań dążących do zmniejszenia emisji CO2 powinna mieć miejsce w krajach rozwijających się, a nie w samej Europie. Nie chcemy jednak również finansować tych działań w krajach rozwijających się.
Panie przewodniczący Barroso! Chciałabym szczerze pana prosić, by w końcu nadał pan formę nowemu zielonemu ładowi, o którym zawsze tak dużo mówi pan komisarz Dimas. Chciałabym również powiedzieć, że moim zdaniem przyzwolenie obywateli Unii Europejskiej byłoby znacznie większe i umocniłoby się, gdyby oceniono błędy popełnione w ramach starych strategii gospodarczych stosowanych przez Komisję Europejską, błędy popełnione również w odniesieniu do rynków finansowych, gdybyście potrafili uznać, że oceny przyjęte rok temu były niewłaściwe.
Wtedy być może ludzie uwierzyliby w nowy początek, wtedy można byłoby również liczyć na większe poparcie dla traktatu z Lizbony. Teraz chciałabym, jak dwa tygodnie temu w Strasburgu, prosić pana o całkowitą szczerość w tej kwestii. Czy naprawdę istnieje nowy zielony ład, czy też zamierzacie kontynuować strategie z ubiegłego dziesięciolecia?
Brian Crowley
w imieniu grupy UEN. - Panie przewodniczący! Chciałbym podziękować urzędującemu przewodniczącemu Rady, panu Jouyetowi oraz przewodniczącemu Komisji za ich dzisiejsze wypowiedzi.
Chciałbym krótko omówić kwestię planu naprawy gospodarczej, ponieważ właśnie ta kwestia niepokoi obywateli na wiele sposobów, zwłaszcza w odniesieniu do metody zareagowania i odpowiedzi na bezprecedensowe problemy globalne, które przytrafiły się nam w ostatnich miesiącach. Z zadowoleniem przyjmuję plan naprawy i wniosek Komisji. Przedmiotowy plan łączy się i dopasowuje do działań już podjętych przez państwa członkowskie i w rzeczywistości do uzgodnień jakie państwa członkowskie przyjęły pod rządami prezydencji francuskiej w ramach skoordynowanego planu.
Wyjątkowe jest - a w pewnym sensie także ironiczne - to, że potrzebny był kryzys, by rząd brytyjski, pomimo wieloletnich usiłowań, by pozostać na zewnątrz i iść swoją własną drogą, dołączył do klubu i zrozumiał w jaki sposób możemy razem współpracować i koordynować działania.
Ta sytuacja pokazuje przede wszystkim, że owszem jesteśmy niezależni, możemy działać samodzielnie, ale możemy też działać wspólnie, że gdy połączymy siły i zbierzemy wielkie umysły, innowacyjność, talent i energię wszystkich 27 państw członkowskich, wtedy dzięki wspólnemu wysiłkowi możemy naprawdę zmienić świat. Gratuluję przewodniczącemu Komisji, panu Barroso oraz przewodniczącemu Rady, ponieważ w 2008 roku dali nam szansę dojrzeć jako Unia Europejska, odpowiedzieć w sposób dojrzały na ciężkie kryzysy oraz krytykę pod adresem europejskiej zdolności reagowania.
Prowadzi mnie to do drugiej kwestii, którą omówimy podczas posiedzenia Rady, a mianowicie traktatu z Lizbony. Bez wątpienia wiele osób ma poważne obawy dotyczące sposobu w jaki mamy zamiar rozwiązać problemy, które pozostały nierozwiązane w związku z nieudaną próbą ratyfikacji traktatu w niektórych państwach członkowskich. Jestem przekonany, że rząd irlandzki przedstawi plan dalszych działań. W tym planie znajdzie się również wezwanie pozostałych państw członkowskich do podjęcia określonych kroków. Nie tylko Irlandczycy muszą poradzić sobie z tym problemem. Każde państwo członkowskie - raz jeszcze działając wspólnie z innymi - musi poradzić sobie z tym problemem.
Zachęcam wszystkich posłów do Parlamentu Europejskiego, by zapoznali się ze sprawozdaniem przygotowanym przez Oireachtas, narodowy Parlament Irlandii. Warto zauważyć, że jedynie osoby, które sprzeciwiały się traktatowi z Lizbony, a także wszystkim wcześniejszym traktatom, były przeciwne temu sprawozdaniu. Są to te same zagadkowe osoby, które zawsze pozostają w cieniu i twierdzą, że jest lepszy sposób, ale nigdy nie mówią na czym on polega; te same osoby, które nigdy nie kierują się największymi korzyściami dla Irlandczyków i Europejczyków, ale jedynie swoim małym zyskiem politycznym. Tak naprawdę razem możemy osiągnąć większe i lepsze cele, ale wymaga to kompromisu, zrozumienia i tolerancji w stosunku do pojawiających się odmiennych poglądów.
Mary Lou McDonald
w imieniu grupy GUE/NGL. - Pani przewodnicząca! W przyszłym tygodniu przywódcy UE spotkają się w Brukseli. Jeśli Taoiseach Brian Cowan sugeruje, że można zabezpieczyć przyszłość traktatu z Lizbony dzięki uzgodnieniu deklaracji politycznych lub składaniu łagodzących obietnic w odniesieniu do niektórych kwestii, to wprowadza nas w błąd. Taoiseach próbował w ten sposób odciągnąć uwagę od głębokiego niezadowolenia, ludności, nie tylko w Irlandii, ale na dużo większą skalę, z kierunku, w którym zmierza UE. Badania opinii publicznej w Irlandii oraz w rzeczywistości także badanie przeprowadzone przez rząd dotyczące sprzeciwu wyrażonego w głosowaniu, pokazały że ludzie są zaniepokojeni kwestiami, takimi jak prawa pracowników, usługi publiczne, militaryzacja i demokracja. Miliony pracowników i rodzin w całej UE podzielają ten niepokój.
Dzięki obecnemu kryzysowi gospodarczemu widzimy, że teraz bardziej niż kiedykolwiek wcześniej należy chronić usługi publiczne i prawa pracowników przed działaniem nieskrępowanych i nieregulowanych sił rynku. W miarę jak rządy zmagają się z kryzysem, coraz wyraźniej widać, że postanowienia traktatu lizbońskiego są nieaktualne. Rządy ponownie odkryły zapotrzebowanie na interwencje państwa w interesie publicznym, konieczność zachowania elastyczności i rozwagi w reagowaniu na potrzeby ludności. Rządy wyciągnęły z tego kosztowną lekcję. Zrozumiały, że rynek nie jest królem, że nie może zapewnić wszystkich rozwiązań, a jednak traktat lizboński wciąż dąży do ukoronowania tego podejścia wolnorynkowego, które poniosło porażkę i które spowodowało takie spustoszenie.
Potrzebny jest nam nowy kierunek, a prawda jest taka, że traktat z Lizbony go nie proponuje. Rząd irlandzki poniósł porażkę w zakresie rozpoczęcia debaty z innymi rządami; nie potrafił znaleźć lepszego ładu, nie tylko dla Irlandii, ale dla całej Unii. Rząd Irlandii powinien uczyć się od swoich obywateli; powinien nauczyć się, jak być przywódcą. Ten rząd musi poprowadzić resztę, jednak wszyscy przywódcy UE ponoszą odpowiedzialność za zajęcie się w rzetelny sposób problemów niepokojących ludność.
Cyniczne manewry polityczne, ani pusta retoryka nie zdobędą irlandzkiego poparcia dla traktatu z Lizbony, nie poradzą sobie z poważnymi wadami jego postanowień, ale przede wszystkim nie wskażą nowych dróg, których potrzebuje UE. Przywódcy mają wybór. Mogą rządzić sercem i duchem swoich obywateli, albo mogą podejmować decyzje korzystne dla lobbystów i urzędników. Zwracam się do przywódców UE: dokonajcie właściwego wyboru; posłuchajcie Irlandii, a znajdziecie tam echo głosu Francji i Niderlandów, żądanie reformy, odnowy, żądanie zmiany.
Hanne Dahl
w imieniu grupy IND/DEM. - (DA) Pani przewodnicząca! Zaczyna wyłaniać się obraz odrażającego kompromisu, jaki ma zostać osiągnięty w rozmowach z Irlandią, by zmusić ją do przyjęcia traktatu z Lizbony. Widziałam już w tej Izbie wszystko, począwszy od manipulacji, aż po ledwo skrywane pogróżki w tonie "Biorąc pod uwagę, że musimy wdrożyć postanowienie traktatu z Nicei mówiące, że ma być mniej komisarzy niż państw członkowskich, pomyślcie tylko, kto straci komisarza?” Słyszałam jak znaczący opiniotwórcy, w tym nawet wydawca gazety z mojej ojczyzny, mówili o wyrzuceniu Irlandii z Unii. Na konferencji przewodniczących zadecydowano, by nie poddawać debacie i głosowaniu na posiedzeniu parlamentarnym decyzji w sprawie Irlandii i traktatu z Lizbony osiągniętej przez Komisję Spraw Konstytucyjnych. Niemniej jednak Komisja na swoim poniedziałkowym posiedzeniu doszła do wniosku, że właśnie ta decyzja posłuży jako podstawa oficjalnego stanowiska przewodniczącego, a tym samym Parlamentu. Parlament jednakże nie może mieć wspólnego stanowiska w tej kwestii.
W głosowaniu nad tą decyzją oddano 16 głosów za i 6 głosów przeciw. To bardzo słaba podstawa do budowania wspólnego stanowiska, szczególnie przy uwzględnieniu, że nie udało się przeprowadzić debaty w Izbie. To skandal, że w tej Izbie, w której tak lubimy grozić palcem i moralizować na temat państw pozbawionych demokracji, w której nagradzamy broniących demokracji nagrodą, którą śmiemy nazywać imieniem Sacharowa, demokracja jest odsuwana na bok. Droga naprzód demokratycznej Europy nie polega na odrażających kompromisach, bezwartościowych obietnicach i niemoralnych groźbach. Uczciwa i otwarta debata stanowi drogę naprzód.
W kilku państwach członkowskich, gdzie władza miała odwagę wysłuchać opinii ludności, usłyszała w odpowiedzi wyraźne odrzucenie zarówno konstytucji, jak i traktatu lizbońskiego - "nie” w głosowaniu we Francji, Niderlandach i Irlandii. Czego więcej potrzeba zanim Parlament obudzi się i zrozumie, że zupełnie straciliśmy kontakt z naszymi wyborcami? Gdzie są te wszystkie puszące się koguciki, które grożą Irlandczykom i Czechom? Czy nie mają odwagi, by spotkać się z wyborcami i pozwolić im osądzić tę wizję Europy?
Jim Allister
Pani przewodnicząca! Mimo, że omawiany szczyt powinien całkowicie skupiać się na dotykającym nas wszystkich kryzysie gospodarczym, to niestety znaczna część czasu zostanie poświęcona na dyskusję w jaki sposób podporządkować nam wyrażoną demokratycznie wolę irlandzkich wyborców.
Widoczny jest brak poszanowania dla wyrażonej zgodnie z prawem opinii małego kraju w sprawie traktatu lizbońskiego. W odniesieniu do dużego kraju nikt nie odważyłby się na takie niszczycielskie, dyktatorskie podejście. Wyborcy z Republiki Irlandii są jednak dla europejskiej elity, dla której ich cenny projekt lizboński jest ważniejszy niż demokracja jednego z państw, zwierzyną łowną, którą można rozporządzać. To właśnie taka arogancja, taki zamiar zastraszenia tych, którzy chcą udaremnić ich plany sprawiła, że UE straciła kontakt ze swoimi obywatelami. Cała ta niestosowna historia ma w sobie więcej z tyranii niż z demokracji.
Jean-Pierre Jouyet
urzędujący przewodniczący Rady. - (FR) Pani przewodnicząca, przewodniczący Komisji, przywódcy grup, szanowni posłowie i posłanki! Na początku chciałbym nawiązać do wypowiedzi pana posła Daula i podobnie jak on wyrazić uznanie dla prac Komisji, szczególnie w zakresie wzmocnienia struktury finansowej. W rzeczywistości w bardzo krótkim czasie, bo od września, cztery ważne dyrektywy zostały przedłożone przez Komisję i przyjęte przez Radę Ministrów Gospodarki i Finansów.
Pan poseł Joseph Daul zupełnie słusznie podkreślał znaczenie tych prac oraz całkiem słusznie podkreślał konieczność przywrócenia zaufania i udowodnienia go poprzez naszą postawę. Zaufanie znajdziemy, jak liczni posłowie zaznaczali, w jedności i koordynacji.
Chciałbym uspokoić pana posła Daula, którego bardzo dobrze znam i wiem, że jego poglądy są znacznie bliższe wartościom społecznej gospodarki rynkowej i że nie jest w najmniejszym stopniu rozwiązłym kapitalistą. Mogę zapewnić każdego, że najmniejszy kontakt z nim to potwierdzi. W związku z tym pragnę mu podziękować i powiedzieć również, że rzeczywiście rozpoczęliśmy prace nad instytucjonalnym planem działania i dostrzegam problemy w tym obszarze uwypuklone przez niego i jego grupę.
Chciałbym również powiedzieć panu posłowi Rasmussenowi, że bez wątpienia cel dotyczący utrzymania poziomów zatrudnienia leży w centrum zainteresowania prezydencji francuskiej. Chciałbym powtórzyć to, o czym wspominał i co podkreślali także inni posłowie, a mianowicie, że mamy świadomość, iż większa koordynacja pozwoli nam podwoić, a nawet więcej niż podwoić, wartość dodaną jaką możemy uzyskać. A w odniesieniu do metody, czyli inaczej mówiąc, do uruchomienia określonych projektów, praktycznych celów i ram czasowych zgadzamy się z komentarzami pana Rasmussena.
Chciałbym również uspokoić pana posła Grahama Watsona, który ma bardzo pragmatyczne i skrupulatne usposobienie; pan poseł Watson całkiem słusznie zauważył, że wciąż musimy działać szybko. Wydaje mi się, że nie muszę tego powtarzać urzędującemu przewodniczącemu Rady, ale jednak poproszę go o jeszcze szybsze działanie. Naprawdę nie sądzę, by zapomniał o konieczności szybkiego działania. Raz jeszcze zapewniam pana posła Watsona, że nie zapomnieliśmy o tej pilnej potrzebie, że mamy jej pełną świadomość. Podobnie zresztą, jak wspomniał pan, a także obecna w Izbie pani poseł Doyle, nie możemy - zwłaszcza w odniesieniu do walki ze zmianami klimatu - poświęcać żądań długoterminowych, co również podkreśliła pani poseł Harms, na rzecz krótkoterminowych korzyści. Nie możemy również poddawać się egocentryzmowi niektórych, zamiast wykazać się solidarnością, zwłaszcza wobec naszych przyjaciół z Europy Środkowej i Wschodniej, szczególnie chodzi tu o Polskę, kraje nadbałtyckie i pozostałe - ta kwestia również zostanie omówiona podczas posiedzenia Rady Europejskiej w dniach 11-12 grudnia.
Powiedziałem, panie pośle Harms, że nie możemy się wycofać z tych założeń. Prezydencja nie ma w najmniejszym stopniu zamiaru wycofania się ze swoich celów. Powiedziałem, że pakiet przedstawiony przez Komisję jest konsekwentny, że obejmuje kilka celów, które zostały przyjęte we właściwym momencie, nie przez prezydencję francuską, i że należy te cele spełnić. W obecnym kryzysie to nasz moralny obowiązek; nie możemy przystąpić do negocjacji międzynarodowych z przekonaniem, że to kraje rozwijające się muszą wykonać całą pracę. My także mamy w tym obszarze obowiązek solidarności wobec krajów rozwijających się.
Jeśli chodzi o porozumienie osiągnięte w ramach rozmów trójstronnych z Parlamentem Europejskim, za które dziękuję Izbie, to moim zdaniem jest ono zrównoważone i zawiera bardzo konkretny długoterminowy cel w odniesieniu do samochodów. Po drugie przedstawia stopniowy i w pełni motywacyjny system kar, który dotyczy również producentów. A po trzecie obejmuje również kwestie związane z promowaniem ekologicznych innowacji.
Jeśli chodzi o rynki finansowe, to odsyłam panią poseł Harms do mojej wypowiedzi popierającej słowa posła Daula. Z zadowoleniem przyjmuję odwołanie się przez pana posła Crowleya do konieczności koordynacji. Rozumiem jego zdanie dotyczące inicjatyw podjętych przez irlandzki rząd. Współpracujemy w tym zakresie i dokładnie sprawdzamy te inicjatywy i, tak jak pan wspomniał, może pan liczyć na zrozumienie i tolerancję ze strony prezydencji.
Pani poseł McDonald chciałbym powiedzieć, że znamy kontekst wyborczy i społeczny w Irlandii, potrafimy również zrozumieć Irlandię i nie podejmujemy żadnych cynicznych manewrów ani w tym obszarze, ani w dialogu z władzami irlandzkimi. Zapewniam panią, że każda strona stara się być konstruktywna, tak by możliwe było, co podkreślał przewodniczący Barroso, utrzymanie wytyczonego kursu, który jest wciąż bezwzględnie konieczny w odniesieniu do kontekstu instytucjonalnego i traktatu lizbońskiego, co zresztą udowodnił wyraźne obecny kryzys.
Z kolei pani poseł Dahl pragnę powiedzieć, że będziemy działać w połączeniu z Irlandią, wobec której oczywiście musimy być solidarni, ale należy pamiętać, że każda ze stron musi wykazać sie odpowiedzialnością. Pragnę uspokoić pana posła Allistera, że rzeczywiście potrafimy podjąć efektywne działania w tych różnorodnych obszarach.
Na zakończenie mojej wypowiedzi, pragnę powiedzieć, że po wysłuchaniu dzisiejszej debaty uderza mnie w wypowiedziach różnych mówców, w tym przewodniczącego Barroso, przemożna potrzeba utrzymania jedności i pokazania naszej solidarności; solidarności i koordynacji w kwestiach gospodarczych i finansowych; solidarności w obliczu zagrożeń klimatycznych; solidarności wobec krajów doświadczających największych trudności w obszarze bezpieczeństwa energetycznego; solidarności również w odniesieniu do wszystkich kwestii obronnych; solidarności także wobec krajów rozwijających się i wobec regionu południowego - kierunku zmierzania Unii ku basenowi Morza Śródziemnego; solidarności z Irlandią, ale również odpowiedzialności za znalezienie rozwiązania i działania pozwalającego na jak najszybsze wdrożenie traktatu z Lizbony; solidarności wobec Wschodu i naszych wschodnich sąsiadów, w następstwie inicjatywy Komisji, czyli Partnerstwa Wschodniego, które moim zdaniem zostanie przyjęte na kolejnym posiedzeniu Rady Europejskiej. To są w moich oczach najważniejsze elementy w naszej odpowiedzi na wyzwania, które przed nami obecnie stoją.
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji. - Pani przewodnicząca! Skoncentruję się jedynie na najważniejszym punkcie mojej wcześniejszej wypowiedzi, a mianowicie na europejskim planie naprawy gospodarczej. Chciałbym podziękować za bardzo szerokie poparcie dla planu przedstawionego przez Komisję, zwłaszcza za wypowiedzi pana posła Daula, posła Rasmussena, posła Watsona i posła Crowleya - dziękuję serdecznie za wsparcie. Jestem przekonany, że przy bardzo aktywnym udziale prezydencji francuskiej - tu chciałbym podkreślić zaangażowanie pana ministra Jeana-Pierre'a Jouyeta - możemy zrobić rzeczywiste postępy.
Pan poseł Rasmussen mówił o ambicji i w podsumowaniu dodał, że podzielacie państwo nasze ambitne założenia. Dziękuję za te uwagi. Przede wszystkim zgadzam się, że głównym obszarem zainteresowania powinno być zatrudnienie. Pozostaje to całkowicie w zgodzie z założeniami strategii lizbońskiej na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia. Zgadzam się, że dzięki mierzeniu stopy zatrudnienia będziemy mogli za jakiś czas ocenić efektywność naszej obecnej reakcji. To decydujący i trudny moment i bardzo ambitne zadanie. Jeśli chodzi o koordynację, możecie państwo liczyć na Komisję: chcemy jak największej możliwej koordynacji działań i mamy instrumenty, by ją zapewnić. Zgodnie z tym, co powiedzieliśmy w naszym komunikacie, poprosimy o przygotowanie nowego programu konwergencji dla państw członkowskich w ramach paktu stabilności i rozwoju. Mamy również zadanie do wykonania w odniesieniu do strategii europejskiej, czyli strategii lizbońskiej na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia. W związku z tym, jeśli chodzi o zalecenia z Lizbony dla poszczególnych krajów - do tej kwestii powrócimy natychmiast po posiedzeniu Rady Europejskiej w dniu 18 grudnia - oraz nowe programy na rzecz stabilności i konwergencji, upewnimy się, że państwa członkowskie skoordynują również metody ich wdrażania.
Teraz jednak będę, jak zawsze, bardzo szczery i otwarty. Mówicie państwo, że popieracie te działania. Zatem proszę, byście w rozmowach z niektórymi ministrami finansów naszych rządów poparli również nas, różne rodziny polityczne, a także swoją rodzinę polityczną. Ma to ogromne znaczenie. Jeśli chcemy odnieść sukces, musimy dojść do porozumienia z naszymi rządami w wymiarze ponadnarodowym i ponadpartyjnym.
Jest to kwestia trudna, ponieważ jak wiadomo, państwa członkowskie sprzeciwiają się idei koordynacji. Kiedy w odpowiedzi na sprawozdanie pana posła Wim Koka przeprowadziliśmy przegląd strategii lizbońskiej, niektóre państwa członkowskie odrzuciły koncepcję koordynacji. Jakiś czas temu, gdy kryzys dopiero się zbliżał, niektórzy ważni politycy odrzucili pomysł stworzenia planu europejskiego, nawet nieuwzględniającego koordynacji.
Można teraz powiedzieć, że udało się już osiągnąć konsensus w sprawie pewnego poziomu koordynacji planu naprawy. Nie doszliśmy jeszcze, mówiąc całkiem szczerze, do pełnego porozumienia w sprawie konieczności na przykład zmobilizowania niewydanych pieniędzy w ramach budżetu Wspólnoty Europejskiej. Ta kwestia była omawiana wczoraj na posiedzeniu Rady ds. Gospodarczych i Finansowych, ale nie przyjęto jeszcze porozumienia w tej sprawie. Natomiast doszło do bardzo ważnego porozumienia w sprawie naszego wniosku dotyczącego zwiększenia kapitału Europejskiego Banku Inwestycyjnego. Uzgodniono również stanowiska w odniesieniu do innych ważnych kwestii.
Na zakończenie dodam, że jesteśmy za wzmocnioną koordynacją, ale jak państwo wiedzą, tradycyjnie istnieje pewien opór. Mój polityczny pogląd jest następujący: jeśli nie potrafimy dojść do porozumienia w sprawie zwiększonego stopnia koordynacji teraz w obliczu kryzysu, to kiedy? Dlatego w moich uwagach wstępnych powiedziałem, że jest to sprawdzian dla Europy. Jest to również, oprócz istotnych, konkretnych aspektów gospodarczych odpowiedzi, sprawdzian dla Europy pokazujący, czy Europa rzeczywiście chce przełożyć ten stopień zainteresowania na prawdziwą koordynację w przyszłości. Takie stanowisko Komisji Europejskiej przedstawię na posiedzeniu Rady Europejskiej.
I jeszcze jedna uwaga dotycząca inteligentnego rozwoju ekologicznego. Owszem, umieściliśmy tę kwestię w naszym wniosku. Dziękuję państwu za komentarze w tej sprawie. Przygotowaliśmy bardzo konkretne wnioski w sprawie efektywności energetycznej, szybkiego poruszenia tematu produktów ekologicznych, rozwoju czystych technologii w odniesieniu do samochodów i budowy, przede wszystkim dlatego, że chcemy podkreślić jedno: nie proponujemy państwom członkowskim wydatków ponoszonych tylko dla samych wydatków.
Wydawanie tylko dla samego wydawania nie stanowi rozwiązania. Chodzi o to, by wydawać w sposób rozsądny, tak by wydatki były ponoszone w odpowiedzi na natychmiastowe, krótkoterminowe potrzeby stymulujące popyt - z powodów, których moim zdaniem nie trzeba udowadniać - oraz, by wydatki stanowiły prawdziwą inwestycję na przyszłość, na rzecz naszego planu ekologicznego, naszej walki ze zmianami klimatu, efektywności energetycznej, połączeń wzajemnych, innowacyjności. Proponujemy, co następuje: wydawanie, które w krótkim okresie nie jest sprzeczne z celami średnio- i długookresowymi. Postaramy się, by taka propozycja została przyjęta na posiedzeniu Rady Europejskiej. Naprawdę uważam, że jesteśmy coraz bliżej celu i mam nadzieję, że podczas następnego spotkania Rady Europejskiej podejmiemy decyzje o historycznym znaczeniu.
Timothy Kirkhope
Pani przewodnicząca! Mam zaszczyt raz jeszcze zwracać się do tej Izby, jako niedawno wybrany przywódca delegacji brytyjskich konserwatystów. Zapewniam państwa, że w okresie poprzedzającym wybory europejskie będę zdecydowanie przemawiał za Europą, jaką chce stworzyć moja partia, a także będę mocno krytykował socjalistyczną Europę, jaką chcą zbudować pan poseł Rasmussen, który nas przed chwilą opuścił i jego koledzy, co opisali w opublikowanym w tym tygodniu manifeście. Lektura tego manifestu jest bez wątpienia przygnębiająca.
Moi dwaj koledzy należeli do delegacji handlowej przebywającej w ubiegłym tygodniu w Bombaju i znaleźli się w ogromnym niebezpieczeństwie. Chciałbym odnotować nie tylko nasze potępienie dla tego typu bestialskich zachowań, ale również podziękowania zwłaszcza dla prezydencji francuskiej za szybko podjęte działania i ochronę, którą zapewnili posłom do Parlamentu Europejskiego należącym do delegacji, w tym także moim brytyjskim kolegom.
Porządek obrad Rady jest bardzo zapełniony: kryzys gospodarczy i finansowy, traktat z Lizbony, zmiany klimatu i przyszłość wspólnej polityki rolnej. Teraz skoncentruję się wyłącznie na kwestiach gospodarczych. Rząd w Wielkiej Brytanii ogłosił, że osiągnęliśmy najwyższy stopień zadłużenia w historii. Nasz minister finansów podwoi dług krajowy w ciągu najbliższych pięciu lat do kwoty 1 tryliona funtów szterlingów. Ogłosił również wprowadzenie pakietów stymulacyjnych w wysokości 20 miliardów funtów, przy jednoczesnym zabieraniu od obywateli kwoty 40 miliardów funtów przez nałożenie wyższych podatków. Wprowadzony przez niego tzw. bodziec fiskalny zagwarantuje, że obecna recesja w Wielkiej Brytanii - jak słusznie zauważyła Komisja - będzie trwała najdłużej i będzie miała najgłębszy zasięg w porównaniu z innymi krajami UE. Bodziec tego typu może być pomocny jedynie w krajach o zdrowym systemie finansów publicznych. W przypadku Wielkiej Brytanii w dającej przewidzieć się przyszłości będziemy obarczeni zadłużeniem na ogromną skalę.
W ubiegłym tygodniu poznaliśmy szczegóły dotyczące ważnego planu naprawy gospodarczej przedstawionego przez Komisję. Uważam, że przedmiotowy plan obejmuje kilka pozytywnych punktów, ale obawiam się, że taka inicjatywa nie wystarczy do uporania się z bezpośrednimi problemami. Powinniśmy skoncentrować się na zagwarantowaniu sytuacji, w której banki zaczną udzielać pożyczek sobie nawzajem, a także przedsiębiorstwom i zwykłym ludziom. W sytuacji, gdy bezrobocie będzie wzrastać, musimy zbudować zaufanie, nie możemy zostawić naszym dzieciom i wnukom spuścizny w postaci zadłużenia i wyższych podatków, z którą będą musiały walczyć.
Jo Leinen
(DE) Pani przewodnicząca! W przeciwieństwie do pana posła Kirkhope'a chciałbym powiedzieć, że manifest wyborczy z Madrytu jest dokumentem wyrażającym nadzieję i sygnałem, że istnieją sposoby na wyjście z kryzysu. Musimy z całą mocą poprzeć ten dokument.
Na przyszłotygodniowym szczycie Parlament poprze prezydencję francuską, by wreszcie doprowadzić do wyjaśnienia sytuacji w odniesieniu do ratyfikacji traktatu z Lizbony. Nie możemy przystąpić do wyborów europejskich nie wiedząc, czy przedmiotowy traktat zostanie przyjęty, czy nie. W ten sposób zachęcilibyśmy wszystkich przeciwników Europy do wykorzystania niesłusznej przewagi, by zamienić wybory w pokaz siły, w walkę między "tak” a "nie” dla traktatu, który został już ratyfikowany przez 25 państw. Z tego powodu Komisja Spraw Konstytucyjnych przygotowała projekt rezolucji, w którym wzywa nas do podjęcia wszelkich wysiłków w celu doprowadzenia do ratyfikacji traktatu, być może nawet jeszcze przed wyborami. Musimy w końcu podczas szczytu doprowadzić do wyjaśnienia sytuacji. Nie możemy odkładać tego celu na kolejny rok.
Pani wiceprzewodnicząca! W Irlandii odbędzie się drugie referendum. Nasze oświadczenie, zatytułowane komunikacja w partnerstwie, jest sprawą precedensową pozwalającą sprawdzić, czy potrafimy informować ludność. Nie możemy tej kwestii pozostawić w rękach przeciwników Europy.
Andrew Duff
Pani przewodnicząca! Uważam, że jeśli chodzi o traktat z Lizbony, to wreszcie robimy jakieś postępy. Trybunał czeski oraz irlandzki parlament w sposób wszechstronny i zdecydowany złagodziły atak pod adresem traktatu ze strony sił nacjonalistycznych i reakcyjnych. Oczywiście zasłużona reprezentacja Sinn Féin już opuściła Izbę, ale nie wypowiadam się w tym temacie jako lobbysta lub urzędnik, ale jako demokrata.
Teraz do czeskiego parlamentu i rządu irlandzkiego należy podjęcie dalszych zdecydowanych kroków. Taoiseach musi złożyć wyraźnie zobowiązanie, że w określonym terminie przeprowadzi drugie referendum. Musimy także otrzymać bardziej profesjonalny plan kampanii. Parlament apeluje do obywateli Irlandii, by wykorzystali swoją dogłębną wspaniałomyślność i przenikliwą inteligencję w celu dostrzeżenia powagi konsekwencji ich drugiego "nie”.
Konrad Szymański
(PL) Pani przewodnicząca! Polska zrobiła bardzo dużo, by znaleźć kompromis w sprawie pakietu klimatycznego. Proponowaliśmy zmianę roku bazowego oraz wliczanie do bilansu CO2, który jest pochłaniany przez lasy. Dziś proponujemy system oparty o benchmarki najlepszych technologii oraz o wyłączenie niektórych czułych branż z systemu aukcyjnego.
Teraz ruch należy do Prezydencji. Skoro udało się znaleźć rozwiązanie dla niemieckiego przemysłu motoryzacyjnego, dlaczego nie możemy znaleźć rozwiązania dla krajów Europy Środkowej? Na kompromis pozorny, w postaci jedynie spowolnienia dochodzenia Polski do systemu aukcyjnego, w naszym kraju nie ma zgody.
Nie zgodzimy się na to, by hipotetyczne cele w zakresie zmian klimatycznych były osiągane kosztem podwyżek cen energii, kosztem przenoszenia produkcji energii, cementu, metali czy szkła poza granice Unii, by cele te były osiągane kosztem spowolnienia wzrostu gospodarczego i masowych zwolnień. Takiej zgody nikt - ani rząd, ani opozycja - w Polsce wyrazić nie może.
Bernard Wojciechowski
Pani przewodnicząca! Współczesna gospodarka światowa jest oparta na gigantycznej piramidzie długów: zadłużone są państwa, banki, korporacje i firmy. Te długi są wzajemnie ze sobą powiązane. W zasadzie strukturalne niedoskonałości systemu gospodarczego, których doświadczamy oraz zniekształcony system gospodarki rynkowej są połączone z pieniężnym systemem kredytowym.
Wadliwe działanie gospodarki wynika z połączenia systemu tworzenia pieniądza z kredytem. Maurice Allais porównał to zjawisko do nowotworu, który nieustępliwie wyniszcza gospodarkę kapitalistyczną. Ten system pozwala na tworzenie siły nabywczej pozbawionej realnego ekwiwalentu. W związku z tym należy przeprowadzić poważne reformy systemu bankowego i finansowego. Należy również zreformować system podatkowy i sposób funkcjonowania giełd papierów wartościowych.
Jeśli chodzi o plany dotyczące zlikwidowania luk w zapaści finansowej poprzez wstrzykiwanie gotówki do systemu - ma to miejsce również w mojej ojczyźnie - moim zdaniem należałoby włożyć je między bajki.
Jana Bobošíková
- (CS) Panie i panowie! Mam nadzieję, że przywódcy różnych państw członkowskich Unii w przyszłym tygodniu odrzucą wniosek Komisji w sprawie zjednoczonej odpowiedzi na kryzys gospodarczy. Odgórny wydatek 200 miliardów euro z pieniędzy podatników bezpośrednio na inwestycje w ekologię i innowacje nie stanowi lekarstwa skutecznego dla 27 różnorodnych gospodarek. Lekarstwem nie jest również centralne zwiększanie lub zmniejszanie podatków, ani regulowanie rozmiaru deficytów budżetowych oraz gwarancji rządowych. Jestem przekonana, że państwa członkowskie muszą współpracować, ale moim zdaniem powinny także określić swoje własne szczególne środki zależnie od ich indywidualnej sytuacji, a nie stosować środki narzucone przez Brukselę.
Panie i panowie! Rada powinna odmówić wywierania nacisku na państwa członkowskie w sprawie ukończenia procesu ratyfikacji traktatu z Lizbony. Powinna uznać, że to nie Irlandczycy spowodowali śmierć traktatu. Obawiam się, że traktat z Lizbony mógłby zmienić dzisiejszą Europę w miejsce konfliktu, zdrady i podziałów, ponieważ daje wielkim mocarstwom legalne narzędzie do ciemiężenia mniejszych państw, co może jedynie doprowadzić do stosowania przemocy, wojen i podziałów. W związku z tym traktat z Lizbony zagraża Unii Europejskiej będącej przedsięwzięciem na rzecz wolności, dobrobytu i pokoju.
Karl von Wogau
(DE) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Trudności w ewakuowaniu obywateli Europy z Bombaju ukazały konieczność bliższej koordynacji na szczeblu Unii Europejskiej działań w kwestiach bezpieczeństwa i obrony. W ostatnich miesiącach współpraca z Radą przebiegała bardzo dobrze, a współpraca z prezydencją francuską i z Radą była bardzo owocna.
Bez wątpienia najważniejszym wydarzeniem był kryzys w Gruzji i w tym zakresie prezydencja Rady zadziałała szybko. Wynegocjowała zawieszenie broni i zagwarantowała, że obserwatorzy przyjechali do Gruzji w odpowiednim momencie, a Unia Europejska znalazła się w centrum wydarzeń. Niemniej jednak przy tej samej okazji uwidoczniły się także pewne braki. Mogliśmy zauważyć, że dostępne w Brukseli instrumenty zarządzania kryzysowego dotarły do granic swoich możliwości. Całkiem wyraźnie widać, że musimy dalej ulepszyć zarówno możliwości Unii Europejskiej w zakresie przygotowywania analiz zapobiegawczych, jak i instrumenty zarządzania kryzysowego.
Unia Europejska, jak wiemy, obecnie jest zaangażowana w proces przejrzenia przed końcem roku strategii bezpieczeństwa. Dotychczasowa strategia bezpieczeństwa udowodniła swoją wartość. Należy zachować główne zasady, jedynie pojedyncze punkty wymagają wprowadzenia poprawek i dopasowania do bieżącej rzeczywistości. Jednak ważniejsze od dostosowania przedmiotowej strategii bezpieczeństwa jest jej wdrożenie. W związku z tym domagamy się przygotowania w Parlamencie białej księgi w sprawie bezpieczeństwa i obrony. Być może za model posłuży francuska biała księga przygotowana w odniesieniu do tego tematu, ponieważ potrzebna jest tu szeroko zakrojona debata dotycząca przygotowania białej księgi, publiczna debata w sprawie kwestii związanych z bezpieczeństwem europejskim. Ponieważ bezpieczeństwo europejskie nie jest kwestią, którą należy omawiać za zamkniętymi drzwiami, ale kwestią dotyczącą wszystkich obywateli.
Proinsias De Rossa
Pani przewodnicząca! W Irlandii obecna jest przemożna chęć pozostania w centrum spraw europejskich i zagwarantowania, że Europa może działać w interesie państw członkowskich w sposób efektywny i przejrzysty. Szczególnie w obecnej sytuacji kryzysu finansowego i gospodarczego ma to większe znaczenie niż dotychczas.
Obywatele Irlandii potrzebują jednakże zapewnienia, że wprowadzające w błąd roszczenia obozu przeciwników, dotyczące traktatu z Lizbony, aborcji, obowiązku służby wojskowej, neutralności militarnej, praw pracowników i usług publicznych nie mają w rzeczywistości żadnych podstaw.
W celu znaczącego zwiększenia prawdopodobieństwa ratyfikowania traktatu z Lizbony szefowie państw muszą podjąć decyzję, że gdy tylko traktat lizboński wejdzie w życie, przewidziany w nim mechanizm zostanie wykorzystany do zagwarantowania, że wszystkie państwa członkowskie odzyskają nieograniczone prawo do mianowania komisarza. Moim zdaniem jedynie przedłużenie zakończenia okresu, w którym to prawo przysługuje, z roku 2014 na 2019 nie wystarczy do zapewnienia ratyfikowania traktatu w Irlandii.
Ponadto zobowiązanie do dodania do dyrektywy w sprawie delegowania pracowników klauzuli społecznej dotyczącej praw pracowników, podobnej do klauzuli dodanej do dyrektywy o usługach, wystarczy by zająć się problemami wynikającymi z orzeczeń w sprawach Laval, Viking i Rüffert, które również przyczyniły się do niepokoju wyrażonego w Irlandii. Zachęcam Radę i Komisję, by na nadchodzącym szczycie bezzwłocznie omówiły te sprawy.
Janusz Onyszkiewicz
(PL) Pani przewodnicząca! Pakiet działań antykryzysowych przyjęty przez Komisję i przez poszczególne kraje członkowskie sprawi, że pakt stabilizacji legnie w gruzach. Cieszy mnie zapowiedź jego rewizji, ale chodzi o to, żeby ten nowy pakt wkrótce nie stał się kolejną fikcją i jeszcze jednym powodem do pewnego zaambarasowania.
Ale w sytuacji, kiedy zmienia się pakt stabilizacyjny, czy nie należałoby się także przyjrzeć kryteriom wejścia do strefy euro? Niektóre kraje budują swoje nadzieje na stabilizację waluty właśnie na tym kroku, bojąc się powtórki tego, co się działo ostatnio, mianowicie ataku spekulacyjnego na waluty tych krajów. I wreszcie sprawa kolejna: mianowicie w sytuacji, w której w ramach tego paktu pomocy rozmaitym gałęziom przedsiębiorstwa tego rodzaju działania są sankcjonowane, jak tu wygląda taka surowość Unii Europejskiej w podejściu do problemu polskich stoczni?
I wreszcie ostatnia sprawa: czy naprawdę, jeśli chodzi o CO2, nie można będzie znaleźć jakiegoś rozwiązania, które sprawi, że Polska nie będzie musiała importować taniej elektryczności z Ukrainy i Rosji?
Inese Vaidere
(LV) Panie i panowie! Chciałabym przede wszystkim podziękować Komisji Europejskiej za przygotowanie planu naprawy gospodarczej oraz wyrazić nadzieję, że zostanie on wykorzystany nie w celu wspierania nieskutecznych bankowców i ich wynagrodzeń, ale że posłuży do zapewnienia realnego wsparcia dla przedsiębiorstw. Nasi przedsiębiorcy pracują prawdopodobnie w najtrudniejszych warunkach, ponieważ są osaczeni przez nadmiar biurokracji. Powinniśmy przeprowadzić, w ten sam sposób jak przeprowadzamy ocenę funkcjonowania wspólnej polityki rolnej, ocenę funkcjonowania dyrektyw i rozporządzeń, by sprawdzić, czy przedsiębiorstwa nie napotykają na zbyt wiele przeszkód biurokratycznych i czy proces wdrażania rozporządzeń i dyrektyw w państwach członkowskich nie jest zbyt skomplikowany. Tylko nasi przedsiębiorcy mogą wyciągnąć nas z kryzysu. W związku z tym należy przeprowadzić szczegółową ocenę funkcjonowania.
Jeśli chodzi o zmiany klimatu to naprawdę popieram spór o elastyczność w obszarze polityki emisji, ponieważ na przykład mój kraj już jakiś czas temu osiągnął, a nawet przekroczył, dwudziestoprocentowy cel w odniesieniu do wykorzystania odnawialnych źródeł energii. Nie chciałbym, żeby na mój kraj, który bardzo potrzebuje rozwoju gospodarczego, nałożono dodatkowe obciążenia.
Irena Belohorská
(SK) Pomimo tego, że druga połowa roku pod względem czasu nie jest najbardziej idealna, to Francja podczas trwania swojej prezydencji udowodniła, że słusznie jest uznawana za przywódcę i siłę napędową Unii. Od czterech i pół roku jestem posłem do Parlamentu Europejskiego i zdecydowanie mogę powiedzieć, że Francja wykazała się najbardziej aktywnym podejściem do rozwiązywania problemów wszystkich 27 państw członkowskich Unii.
Bezspornie na dobre wyszła historyczna zmiana spowodowana wyborem na prezydenta charyzmatycznego i bardzo aktywnego pana Sarkozy'ego. Jego natychmiastowa reakcja na problemy związane z Rosją i Gruzją zademonstrowała jego umiejętności. Także w tym czasie nastąpił wybuch kryzysu finansowego, na który Francuzi zareagowali szybko poprzez ogłoszenie konieczności przyjęcia rozwiązania systemowego i przeprowadzenie przeglądu mechanizmów kontroli i mechanizmów finansowych Unii, w tym także z globalnego punktu widzenia. To podczas prezydencji francuskiej, dzięki zwołanym z inicjatywy francuskiego prezydenta i przewodniczącego Barroso szczytom G8 i G20, Unia Europejska zyskała reputację aktywnego podmiotu polityki światowej.
Wierzę, że nadchodzące posiedzenie Rady Europejskiej zakończy się sukcesem i że wszystkie instytucje europejskie będą kontynuować wspólne działania.
Jacek Saryusz-Wolski
Pani przewodnicząca! Komisja na prośbę Rady i w odpowiedzi na oczekiwania Parlamentu przygotowała i ujawniła dziś dokument w sprawie Partnerstwa Wschodniego, który zostanie przedstawiony podczas szczytu, jak powiedział urzędujący przewodniczący, pan Jouyet.
Chciałbym pogratulować Komisji i pochwalić ją za przedmiotowy dokument. Już od pewnego czasu Parlament torował drogę dla idei pogłębienia stosunków z naszymi wschodnimi partnerami i wspierał jej realizację. Potrzebna jest nam silna obecność UE we wschodnich państwach sąsiedzkim, przy zachowaniu synergii z naszymi sąsiadami w basenie Morza Śródziemnego. Powinniśmy zaoferować naszym najbliższym sąsiadom konkretne perspektywy przez wzgląd na stabilność sytuacji przy naszych granicach. W związku z tym powinniśmy poprzeć pomysł stworzenia wzmocnionego partnerstwa obejmującego przede wszystkim pięć obszarów: układy o stowarzyszeniu, wielostronne ramy współpracy, wszechstronny i głęboki obszar wolnego handlu, liberalizacja reżimu wizowego prowadząca do umożliwienia podróżowania bezwizowego, oraz co nie mniej ważne, bezpieczeństwo energetyczne.
Ze szczególnym zadowoleniem przyjmuję propozycję zwiększenia unijnej pomocy finansowej na rzecz europejskiej polityki sąsiedztwa wschodniego. Dwa lata temu w Parlamencie zrodził się pomysł wzmocnienia wymiaru parlamentarnego europejskiej polityki sąsiedztwa wschodniego; nasz wniosek ma na celu stworzenie wspólnego zgromadzenia parlamentarnego złożonego z posłów do Parlamentu Europejskiego i deputowanych do parlamentów z sześciu państw. Takie zgromadzenie zapewni nam świetną platformę do angażowania naszych partnerów, ale również pozwoli naszym partnerom nawiązywać współpracę między sobą.
My, czyli Unia, musimy otaczać się przyjaciółmi, ale oni powinni także przyjaźnić się między sobą. W związku z tym szczególnie cieszę się z pomysłu powołania Euronest, zgromadzenia które stworzy instrument demokratycznej i parlamentarnej analizy projektów w ramach partnerstwa wschodniego, o ile Komisja zaangażuje się w ten pomysł.
Uważam, że projekt partnerstwa wschodniego stanowi nie tylko nowy wzmocniony format, ale również wzmocni Unię, zarówno wewnętrznie, jak i zewnętrznie. Rozszerzenie i poprawienie stosunków politycznych i gospodarczych z naszymi wschodnimi sąsiadami przyczyni się do rozwoju naszej dynamiki gospodarczej oraz zwiększenia naszego wpływu politycznego i międzynarodowego.
Jan Andersson
(SV) Pani przewodnicząca! W nadchodzących latach najważniejszym zadaniem stojącym przed politykami europejskimi będzie ochrona zatrudnienia i dobrobytu. Za nami kilka dobrych lat, ale teraz stopa bezrobocia rośnie w szybkim tempie. Podzielam opinię Komisji dotyczącą konieczności skoordynowania wysiłków i powiązania zobowiązań oraz wysiłków krótkookresowych z zobowiązaniami długookresowymi. Popieram również wniosek pana Rasmussena w sprawie wytyczenia jasnych celów, by utrzymać zatrudnienie.
W przypadku krótkookresowych wysiłków istotne jest, by konsumenci mieli zaufanie do gospodarki. Przede wszystkim musimy chronić osoby znajdujące się w najtrudniejszym położeniu oraz chronić ich poziom konsumpcji.
Jeśli zaś chodzi o bardziej długookresowe rozwiązania, to istotne jest, by przedstawić nie tylko inwestycje, które i tak byłyby rozsądniejsze pod względem środowiskowym infrastruktury i budownictwa, ale również inwestycje na rzecz rozwijania kwalifikacji pracowników w celu zbudowania silnej pozycji na przyszłość. Musimy połączyć instrumenty stosowane na szczeblu europejskim ze skoordynowanymi wysiłkami podejmowanymi w państwach członkowskich. Nie możemy postępować, jak sugerują niektórzy - inaczej mówiąc robić zbyt mało - ponieważ ryzykujemy, że nie tylko zwiększymy deficyty budżetowe, ale również stopę bezrobocia i zmniejszymy poziom dobrobytu. Musimy działać szybko i z wystarczającą siłą.
Mirosław Mariusz Piotrowski
(PL) Pani przewodnicząca! Jednym z tematów omawianych podczas najbliższego posiedzenia Rady Europejskiej ma być pakiet klimatyczny.
Zjawisko emisji dwutlenku węgla i wszystko, co łączy się z tzw. ociepleniem klimatycznym, nabiera coraz więcej znamion ideologii. Każdemu z nas zależy na czystym powietrzu i środowisku naturalnym. Wyniki badań naukowych dowodzą jednak, że wpływ człowieka na zmianę klimatu jest znikomy.
Jeśli prawdą jest, że działalność ludzka stanowi zaledwie 4% globalnej emisji CO2, a Unia Europejska ma w tym piętnastoprocentowy udział, oznaczałoby to, że chcemy wydawać setki miliardów euro na obniżenie wydalania CO2 o niespełna 0,5% w skali globalnej, podczas gdy emisję CO2 zwiększają takie kraje jak Indie czy Chiny.
Trudno przypuszczać, że decydenci unijni nie dostrzegają tych aspektów. Prawdopodobnie nieprzypadkowo pewne kraje, np. Francja, będą odsprzedawały limity emisji CO2 innym. Rezultat tej akcji jest przewidywalny: odsprzedający w krótkim czasie de facto przejmą m.in. polskie elektrownie.
W tym kontekście należy nadać wymiar nowej definicji solidarności w Europie.
Avril Doyle
Pani przewodnicząca! Podczas nadchodzącego szczytu należy omówić wiele poważnych problemów, w szczególności skoordynowaną na szczeblu UE odpowiedź na globalne wyzwanie, jakim jest znaczne spowolnienie gospodarcze. To spowolnienie towarzyszy poważnemu kryzysowi zaufania do naszych systemów bankowych, spowodowanym ich porażką w utrzymaniu akceptowalnego poziomu płynności niezbędnej do wspierania codziennych działań handlowych i przemysłowych podejmowanych przez przedsiębiorstwa we wszystkich państwach członkowskich. I tak miliony realnych miejsc pracy i mocnych przedsiębiorstw są zagrożone, dokładnie w tym momencie, upadkiem. Musimy zmobilizować wszystkie instytucje europejskie do zareagowania na kryzys - jak Komisja zaznaczyła w planie naprawy - a ten kryzys pojawia się w przededniu poważnej zmiany strukturalnej w kierunku gospodarki niskoemisyjnej, która niesie ze sobą duże nowe możliwości gospodarcze i w rzeczywistości również znaczną przewagę dla inicjatorów zmian.
Prowadzi mnie to do dyskusji na szczycie w sprawie pakietu klimatyczno-energetycznego, który omówimy w szczegółach już jutro i dlatego teraz ograniczę się tylko do jednego punktu. Chodzi mianowicie o uwypuklenie znaczenia pełnego poszanowania dla procesu współdecyzji między Radą i Parlamentem. Chodzi również o podkreślenie, że jakiekolwiek polityczne porozumienie w sprawie niezałatwionych kwestii - ujętych w nawiasy kwadratowe - omawianych i uzgadnianych przez szefów państw lub rządów podczas szczytu, będzie musiało zostać przedstawione jako kompromisowe poprawki do dalszych rozmów trójstronnych prowadzonych przez ciężko pracującą prezydencję francuską i że Parlament może się na zgodzić lub nie. My się pod tym podpiszemy, ale proszę pamiętać, że o ile w pełni popieram założenie osiągnięcia porozumienia w pierwszym czytaniu, to nie za wszelką cenę.
Natomiast jeśli chodzi o kwestię traktatu z Lizbony, owszem mieliśmy czas na przemyślenie i przeanalizowanie głosowania z 12 czerwca, ale - panie ministrze Jouyet - nie ratyfikujemy go, a nawet nie powinniśmy próbować ratyfikować, na początku przyszłego roku, ponieważ w przeciwnym razie ryzykujemy kolejną porażką naszego niecieszącego się sympatią rządu. Nie wstrzymujcie oddechu w oczekiwaniu na plan działania przedstawiony przez naszego Taoiseacha - jeśli w ogóle państwo go otrzymacie - i ustanawiający datę ponownego referendum. Siedziałam tu dziś i słuchałam cynicznych wykładów przedstawicieli Sinn Féin dotyczących ryzyka militaryzacji czającego się między wierszami w traktacie z Lizbony, a także fałszywej troski pana Allistera o wyborców irlandzkich. Te wypowiedzi stanowią kolejny przykład ogromu intelektualnej nieuczciwości, której podlegają wyborcy z Irlandii, a jednak jest to okręg wyborczy zasługujący na prawdziwą troskę. Dziękuję prezydencji francuskiej za jej propozycję pomocy w obszarze gwarancji prawnych i wszelkich wymaganych zabezpieczeń. Dziękuję wszystkim posłom oraz pani przewodniczącej za okazane zrozumienie, ponieważ nieustająco przekraczamy granice państwa cierpliwości.
Jan Tadeusz Masiel
(PL) Pani przewodnicząca, pani komisarz! Dziękuję prezydencji francuskiej za jej sukcesy, życzę jej powodzenia na Szczycie. W momencie jej rozpoczęcia Francja nie wiedziała jeszcze, że wybuchnie kryzys finansowy na świecie i że stanie się on jej najważniejszym wyzwaniem. Reakcja Francji i Unii na kryzys budzi moje uznanie.
Jeżeli chodzi o kolejny temat Szczytu - zmiany klimatyczne, cieszę się, że prezydencja francuska rozumie, i mam nadzieję weźmie pod uwagę, trudności niektórych krajów z szybkim zrezygnowaniem z energii pozyskiwanej z węgla. Fakt, że światowa konferencja klimatyczna odbywa się w Poznaniu, świadczy o woli włączenia się przez Polskę w proces ograniczania emisji dwutlenku węgla. Potrzebujemy jednak czasu na zmianę gospodarki energetycznej i liczymy w tym na solidarność całej Unii Europejskiej.
Othmar Karas
(DE) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Chciałbym objąć odmienne stanowisko. Nadchodzący szczyt odbędzie się w momencie wzrostu zaufania wśród obywateli Unii Europejskiej. Ponad dwie trzecie ludności Austrii - choć nie jest ona odosobniona - uważa, że możemy poradzić sobie z kryzysem jedynie przy pomocy ze strony Unii Europejskiej, a to oznacza działając wspólnie.
Świadomość znaczenia wspólnej waluty rośnie nie tylko w strefie euro, ale przede wszystkim poza nią. Ludzie czują, że jedynie działając jako kontynent europejski odgrywamy rolę i mamy szansę na arenie światowej. Kwestie takie jak zmniejszenie uzależnienia energetycznego, zobowiązanie do walki ze zmianami klimatu, zarządzanie kryzysem finansowym, stworzenie godnej zaufania polityki obronnej, polityki bezpieczeństwa i polityki zagranicznej wymagają zwiększonej europejskiej więzi, decyzji i zdolności do działania.
Jeśli wykorzystamy tę szansę, spełnimy w sposób rozsądny oczekiwania obywateli. Znajdźmy wspólny plan działania na rzecz ratyfikacji traktatu reformującego. W odpowiedzi na kryzys finansowy stwórzmy spójne, efektywne, profesjonalne ustawodawstwo. W oparciu o model Europejskiego Banku Centralnego znajdźmy europejskie organy regulacyjne. Pokażmy, że społeczna gospodarka rynkowa działa odpowiedzialnie i stanowi europejskie ramy regulacyjne w zakresie ochrony klimatu.
Mamy nie tylko kryzys i liczne obszary wymagające pracy, ale również szanse. Wykorzystajmy je i uczmy się na błędach popełnianych w przeszłości. Wiedzieliśmy dużo, ale robiliśmy zbyt mało i zbyt późno. Nadszedł czas, by wraz z obywatelami Europy zebrać odwagę i otworzyć nowy rozdział.
Umberto Pirilli
(IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Kryzys, który omawiamy jest jak tsunami: srogi i niszczący. Dotychczas spowodował załamanie rynków finansowych i podważył podstawy gospodarki realnej. Moim skromnym zdaniem przyznanie kwoty 200 miliardów euro, uzgodnione podczas szczytów UE, jest całkowicie niewystarczające. Ta kwota jest mniejsza niż suma strat poniesionych przez europejskie giełdy papierów wartościowych tylko w jednym spośród wielu dni, kiedy na zamknięciu miały ogromne deficyty. Musimy działać śmielej, odważniej, bardziej europejsko.
Za zgodą mojej grupy jestem za tym, by państwa członkowskie polegały na swoich własnych rezerwach, posiadając w zamian obligacje europejskie przeznaczone do wymiany na rynkach. Pan przewodniczący Barroso został już bezpośrednio upoważniony do zrobienia tego. Państwa członkowskie będą jednak również zobowiązane do inwestowania takich samych kwot w infrastruktury i kierunki polityki mające wspierać podmioty odczuwające społeczne trudności oraz wspierać system produkcyjny. Obligacje, których wartość nie przekroczy wartości rezerw państwa, powinny generować zaufanie i pomagać w osiągnięciu niezbędnego poziomu płynności, wynoszącego od 2 do 5 punktów procentowych PKB, by umożliwić państwom realizowanie kierunków polityki, które wszyscy uważamy za potrzebne. Wszystkie te działania są przeprowadzane poza traktatem z Maastricht, zgodnie ze stosownym planem naprawy gospodarczej.
Vito Bonsignore
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Bez wątpienia obecny kryzys finansowy jest bezprecedensowy; moim zdaniem jednakże można było, a nawet trzeba było, go przewidzieć i mu zapobiec. Kryzys gospodarczy, jak wcześniej opisał go przewodniczący Barroso, był "nagły i niespodziewany”. Panie przewodniczący Barroso! Pozwoli pan, że się z nim nie zgodzę. Kryzys gospodarczy był nagły, ale widoczne były znaki zapowiadające go, począwszy od zgłoszonych na wiosnę 2007 roku sugestii Międzynarodowego Funduszu Walutowego. Teraz jednakże ton wypowiedzi urzędującego przewodniczącego Rady i przewodniczącego Barroso jest bardziej stosowny i moim skromnym zdaniem także w pełni świadomy powagi sytuacji.
Zgadzam się z panem posłem Karasem. Obywatele Europy liczą na nas i musimy działać. Pani komisarz! Plan europejski, który przygotowaliście obejmujący kwotę 200 miliardów euro jest moim zdaniem niewystarczający. Musimy mieć w tej kwestii jasność. Być może to było wszystko, co mogliście państwo zrobić, ale to wciąż nie wystarcza. Uważam, że problem, z którym musicie sobie poradzić dotyczy zapewnienia dodatkowych, oddzielnych zasobów poprzez zapożyczanie się w tym wyjątkowym okresie bezpośrednio na rynku.
Chciałbym również wspomnieć krótko o Europejskim Banku Centralnym. Jesteśmy niezmiernie powściągliwi w kwestii omawiania działalności tej instytucji, ale nie zagłębiajmy się teraz w wyjaśnianie powodów takiej sytuacji. Europejski Bank Centralny powinien moim zdaniem obniżyć jutro stopę procentową o jeden punkt procentowy. Jeśli obniży ją jedynie o pół punktu procentowego, to raz jeszcze rozczaruje rynki. Jego zadaniem jest, co podkreślali członkowie Komisji oraz wszyscy pozostali mówcy, utrzymanie stabilnych cen. Wydaje mi się jednak, że ten rezultat można osiągnąć także bez odzwierciedlania wskaźnika inflacji w działaniu dotyczącym stóp procentowych; czasami potrzebna jest większa elastyczność i zdolność przewidywania w zakresie podejmowanych działań.
Zgadzam się z przewodniczącym Barroso w kwestii ograniczenia wydatków. Musimy w instytucjach europejskich, także tu w Parlamencie Europejskim i w państwach członkowskich zmierzać w tym kierunku. Być może powinniśmy przygotować się do udzielenia większego wsparcia i zbudowania w sobie odwagi, którą obecnie reprezentuje Komisja.
Elmar Brok
(DE) Panie przewodniczący, pani komisarz, panie i panowie! Chciałbym podziękować francuskiej prezydencji Rady za wskazanie oraz rozwiązanie wielu problemów w tych trudnych ostatnich miesiącach. Wiemy jednak, że zdolność do działania w dużej mierze zależy również od traktatu z Lizbony. Widzimy, że powstało sprawozdanie przygotowane przez obie izby parlamentu irlandzkiego. Pan przewodniczący powiedział, że jest to bardzo rozsądne, dalekowzroczne i inteligentne sprawozdanie, które przedstawia problemy, ale również pokazuje sposoby, jakie Europejczycy mogą zastosować, by je wspólnie rozwiązać.
Chciałbym zachęcić prezydencję francuską do podjęcia się przygotowania planu działania, który umożliwi uwzględnienie i poważne potraktowanie stanowiska Irlandii oraz niepokoju wyrażonego przez Irlandię, który nie ma nic wspólnego z traktatem, jak kwestia mianowania komisarzy, ale również sposobów wyjścia z deficytu demokracji, który Irlandczycy chcą samodzielnie naprawić poprzez nawiązanie lepszych stosunków między parlamentem a rządem w Irlandii. Na tej podstawie mamy możliwość ratyfikowania traktatu, o ile pójdziemy drogą całkiem wyraźnie wskazaną przez parlament irlandzki. Uważam, że powinniśmy pójść tą drogą, by zachęcić naszych irlandzkich przyjaciół i powinniśmy pamiętać w tych działaniach o harmonogramie, by uniknąć ryzyka pozostania w tyle w wyniku wyborów w Wielkiej Brytanii. Kryzys finansowy wyraźnie pokazuje, że coraz więcej obywateli uznaje Europę za twór niezastąpiony, co udowodniła francuska prezydencja Rady w przypadku konfliktu w Gruzji i kryzysu finansowego.
Neena Gill
Panie przewodniczący! Pan minister Jouyet wspomniał wcześniej o atakach terrorystycznych w Bombaju i wyraził solidarność z Indiami. Przyjęłam to ze szczerym zadowoleniem. Ciepłe słowa muszą jednakże iść w parze z działaniem. Uważam, że uwzględniając ogromny wzrost liczby ofiar śmiertelnych w wyniku ataków terrorystycznych na całym świecie, w których coraz częściej celami stają się niewinni mieszkańcy wschodu, zachodu, północy i południa, zaniedbaniem ze strony Komisji jest nieuwzględnienie tych kwestii w porządku obrad przyszłotygodniowego posiedzenia Rady. Ta kwestia nie jest mniej istotna, niż wszystkie pozostałe kwestie jakie omawiamy. Stany Zjednoczone działają w tym obszarze, ale Europa nie.
Właśnie w tym momencie jest na miejscu wydarzeń pani Condoleezza Rice, ale gdzie jest pan Javier Solana? Rosną napięcia między dwoma mocarstwami nuklearnymi. Europa powinna i mogłaby zrobić więcej, zwłaszcza poprzez przyjrzenie się porozumieniom, takim jak jej strategiczne partnerstwo z Indiami oraz poprzez właściwe ocenienie wyrażanych tam uczuć, tak by można było osiągnąć i zrealizować niezbędne założenia.
Anneli Jäätteenmäki
(FI) Panie przewodniczący! Podczas szczytu mamy zastanowić się nad sposobem wdrożenia traktatu z Lizbony. Jednym kluczem umożliwiającym rozwiązanie byłoby zapewnienie każdemu państwu członkowskiemu własnego komisarza. Mam nadzieję, że ta możliwość zostanie poważnie wzięta pod uwagę i uda się osiągnąć ten cel. Jeśli uwzględnimy, że obecnie w rządzie francuskim jest 37 ministrów, to można było się spodziewać, że Francja podczas swojej prezydencji nie sprzeciwi się temu pomysłowi na podstawie argumentu, że Komisja byłaby zbyt duża. Pogląd, że Komisja będzie zbyt duża, jeśli każde państwo członkowskie będzie miało swojego komisarza nigdy nie miał uzasadnienia. Moim zdaniem pozwoliłoby to na wzajemne zbliżenie się państw członkowskich i na zwiększenie legalności. I mam nadzieję, że ludzie dostrzegą w tym sens i odmienią wcześniejsze decyzje, zwłaszcza że nie były całkowicie racjonalne.
Ewa Tomaszewska
(PL) Panie przewodniczący! Od daty podpisania protokołu z Kioto Polska obniżyła emisję dwutlenku węgla o 33%. W tym czasie inne kraje Unii Europejskiej, mimo, że ich energetyka nie jest oparta głównie na węglu, podwyższyły poziom emisji. Dlatego próba ustalenia daty, od której mierzony byłby poziom emisji, na późniejszą niż data podpisania protokołu z Kioto jest dowodem niesprawiedliwego podejścia do tego problemu.
Natomiast zapobieganie skutkom kryzysu finansowego przez pozbawienie pracy 80 tysięcy polskich stoczniowców to bardzo oryginalny pomysł. Ciągle mam nadzieję, że Komisja wycofa się z tej nieracjonalnej w dzisiejszych warunkach decyzji.
Mairead McGuinness
Panie przewodniczący! Przepraszam, ale mój głos dziś nie jest w szczególnie dobrej formie, chociaż może to akurat dobrze. Mogłabym zdenerwować się na niektóre z komentarzy, jakie mój kolega z Sinn Féin wygłosił w odniesieniu do traktatu z Lizbony.
Pozwolę sobie jedynie powiedzieć, że w Irlandii zaczynamy od końca. W zasadzie dopiero od momentu głosowania trwa bardzo dobra debata w sprawie traktatu lizbońskiego. Gdyby tylko było odwrotnie! Teraz w Irlandii słychać trochę logiki i rozsądku w wypowiedziach na ten temat.
I chciałabym powiedzieć sponiewieranym urzędnikom i lobbystom, że doszłam do wniosku, iż są najlepszą rzeczą, jaka nas spotkała. Naprawdę, uważam że powinniście się wstrzymać, ponieważ na ironię zakrawa, że Sinn Féin mówi o usługach publicznych, które są świadczone przez urzędników, a jednocześnie potępia urzędników należących do tych instytucji.
Poczekajmy i zobaczmy, co w przyszłym tygodniu powie irlandzki rząd. Obecnie nie cieszy się on zbyt dużym zaufaniem społeczeństwa, więc być może to nie jest najlepszy czas na prowadzenie rozmów o głosowaniu, jeśli taki jest plan rządu. Wierzę jednak, że w Irlandii przeważa rozsądek i ludność teraz zastanawia się nad sytuacją, w której się znaleźliśmy i zdaje sobie sprawę, że musimy być w sercu Europy, zwłaszcza uwzględniając bieżący kryzys.
Richard Corbett
Panie przewodniczący! W sytuacji, gdy 25 lub 26 państw powiedziało "tak” traktatowi z Lizbony, a tylko jeden kraj powiedział "nie”, to zwrócenie się do tego kraju z pytaniem, czy nie mógłby ponownie rozważyć swojego stanowiska, nie jest przejawem braku rozsądku, ani w rzeczywistości braku poszanowania dla demokracji, pod warunkiem, że reszta państw chce zrozumieć problemy, które spowodowały sprzeciw tego kraju w głosowaniu. Nie chodzi o zignorowanie referendum irlandzkiego, ale o zareagowanie na jego wynik, przyjrzenie się kwestiom problematycznym i spróbowanie ich zniwelowania.
To oczywiście wymaga od Irlandii powiedzenia nam, czyli reszcie państw, jakie dokładnie sprawy stanowiły problem, określenia listy żądań, na które możemy zareagować lub które przynajmniej możemy negocjować. Oczywiście rozwiązanie musi być zadowalające dla wszystkich 27 państw. W najlepszym przypadku oznaczałoby to nie ponowne negocjowanie całego traktatu, ale jego interpretację, wyjaśnienie, dostosowanie sposobu jego wdrożenia, tak by spełnić żądania. Jestem osobiście przekonany, że można to osiągnąć, ale potrzebny jest pierwszy krok ze strony Irlandii. Cieszę się, że parlament irlandzki przejął inicjatywę w tym obszarze, zamiast pozostawić ją w rękach rządu.
Theodor Dumitru Stolojan
(RO) Panie przewodniczący! W Rumuni właśnie zakończyły się wybory do parlamentu i mogę państwa zapewnić, że rząd który zostanie powołany będzie prowadził rozsądną politykę gospodarczą.
Chciałbym podziękować prezydencji francuskiej i Komisji Europejskiej za szybką i umiejętną odpowiedź na problemy spowodowane przez globalny kryzys gospodarczy i finansowy.
Żałuję, że w pakiecie środków nie znalazło się więcej odnośników do państw członkowskich, które nie należą do strefy euro i do sposobu osiągnięcia płynności w sytuacji kryzysowej.
Silvia-Adriana Ţicău
(RO) Zniesienie barier w obszarze swobodnego przepływu pracowników zapewni wszystkim pracownikom europejskim odpowiednie i przyzwoite warunki pracy oraz efektywne środki do zwalczania dumpingu społecznego i oszustw podatkowych.
Nalegam na dołączenie szczególnego punktu do porządku obrad Rady Europejskiej dotyczącego zniesienia barier w zakresie swobodnego przepływu pracowników rumuńskich i bułgarskich. Uważam, że w dwa lata od momentu przyłączenia tych państw do UE ten krok jest konieczny, zwłaszcza w obliczu kryzysu gospodarczego i finansowego.
Podobnie zresztą należy uwzględnić w porządku obrad Rady Europejskiej także kwestie związane z bezpieczeństwem energetycznym i pakietem klimatyczno-energetycznym. Nie chodzi o to, by Europa produkowała mniej, ale by po prostu produkowała w sposób bardziej efektywny i przyjazny dla środowiska. Dlatego państwa członkowskie muszą otrzymać wsparcie w zakresie podejmowania znaczących inwestycji mających na celu modernizację instalacji w przemysłach mocno zaangażowanych w sektor energetyczny, pobudzenie produktywności oraz rozwój infrastruktury transportowej.
Jean-Pierre Jouyet
Panie przewodniczący, pani wiceprzewodnicząca, pani komisarz, szanowni posłowie i posłanki! Dzisiejsza debata objęła trzy kluczowe punkty, do których wrócę później, ale najpierw chciałbym podziękować panu posłowi von Wogau'owi i posłowi Kirkhope'owi, którzy dziękowali prezydencji francuskiej za działania na rzecz obywateli europejskich dotkniętych tragicznymi wydarzeniami w Bombaju.
W odniesieniu do sytuacji państwa przedstawicieli oraz urzędników rządowych, którzy znaleźli się w Bombaju mogę powiedzieć, że ciężko współpracowaliśmy z sekretariatem generalnym Parlamentu Europejskiego, ale muszę przyznać, że musimy nadal kontynuować dalszą pracę - co już było kilkukrotnie podkreślane - w celu zwiększenia koordynacji pomiędzy działaniem konsulatów i lokalnych służb dyplomatycznych w sytuacji takiego zagrożenia, jak na przykład obecnie zdarzenia mające miejsce w Tajlandii. Udało się to nam wcześniej i musimy nadal tak działać. Byłem na lotnisku Roissy, gdy wylądował samolot z Bombaju i widziałem, że w wyczarterowanym samolocie wszystkie 11 narodowości europejskich było jednakowo reprezentowanych.
Chciałbym również powtórzyć to, co powiedzieli pani poseł Gill i pan poseł von Wogau, że Europa musi być rzeczywiście obecna, musi robić więcej w odniesieniu do zagrożeń terrorystycznych w tamtym regionie oraz w pozostałych regionach świata. Poruszamy tu problem nieomawiany podczas dzisiejszej debaty, który jednak zostanie omówiony na posiedzeniu Rady Europejskiej, a mianowicie chodzi o europejską strategię bezpieczeństwa. Musimy tę strategię dostosować i zaktualizować, tak byśmy mogli sprostać zagrożeniu atakami terrorystycznymi, reagować na cyberprzestępczość, reagować na nowe zagrożenia. Musimy również ulepszyć na szczeblu europejskim nasze systemy pod względem planowania i prowadzenia operacji cywilnych i wojskowych. I cieszy mnie, że pani poseł Gill zadała pytanie dotyczące tej kwestii. Te aspekty europejskiej polityki bezpieczeństwa i obrony są, jak państwo wiedzą, istotne i prezydencja francuska chce zagwarantować możliwość zrobienia postępów w tym obszarze oraz możliwość wybrania przed zakończeniem roku wyraźnego kierunku postępowania na tym polu.
Teraz chciałbym powrócić do wypowiedzi dotyczących problemów instytucjonalnych i traktatu. Wysłuchałem wypowiedzi pani poseł Doyle i pani poseł McGuinness, za które im dziękuję, ponieważ były wyjątkowo przejrzyste i nasycone poczuciem odpowiedzialności. Wysłuchałem również wypowiedzi dotyczących tego problemu, wygłodzonych przez pana posła Broka, posła Corbetta, posła von Wogaua, posła Duffa i posła Jo Leinena.
Uważam po pierwsze, że robimy postępy, ponieważ poważnie traktujemy żądania Irlandczyków. Tę uwagę kieruję do pani poseł Doyle i pani poseł McGuinness. Rozumiemy te prośby, jak i irlandzką sytuację polityczną, która została stworzona w tamtejszym parlamencie oraz wysiłki podejmowane w tym trudnym procesie. Wszystko to wyraźnie dostrzegamy. Każdy jednakże musi wykazać się poczuciem odpowiedzialności. Zademonstrujemy naszą odpowiedzialność, zaproponujemy zrównoważone rozwiązanie, które umożliwi nam zrobienie kroku naprzód i pozwoli na wspólny postęp, powtarzam wspólny, na drodze do wdrożenia traktatu z Lizbony, gdy tylko moment będzie właściwy. W pełni jednak rozumiem wymagania czasowe zawarte w harmonogramie ograniczające naszych irlandzkich przyjaciół. Należy uszanować i uwzględnić te wymagania czasowe i pamiętać, że istnieją również polityczne terminy ostateczne.
Pan poseł Jo Leinen zwrócił na to uwagę w swojej wypowiedzi. Potrzebna jest lepsza komunikacja, musimy prowadzić więcej działań w terenie. Tak właśnie działamy z panią poseł Wallström, która ma większe kompetencje niż ja w tym zakresie i która podejmuje ogromne wysiłki. Doszliśmy do porozumienia z Parlamentem oraz Radą i Komisją w sprawie strategii polityki komunikacyjnej. Pani Wallström również przygotowała strategię, którą wszyscy przyjęli bardzo ciepło, czego świadkiem byłem w Dublinie. To prawda, że w tej dziedzinie musimy udowodnić, że podejmujemy większe wysiłki, w tym pod względem komunikacji.
Jeśli chodzi o wszystko, co zostało powiedziane, zwłaszcza przez naszych polskich przyjaciół, na temat pakietu klimatyczno-energetycznego, to bez wątpienia w celu osiągnięcia przyjętych założeń musimy uwzględnić, jak już powiedziałem wcześniej, specyficzną sytuację krajów o bardziej problematycznych strukturach energetycznych. Musimy utrzymać założone cele. Uważam, że mamy dostęp do środków, które pozwolą zbudować niezbędną elastyczność, tak by można było uwzględnić zarówno specyficzne sytuacje poszczególnych państw oraz prośby naszych polskich przyjaciół. Prezydencja francuska robi, co w jej mocy, by osiągnąć niezbędne kompromisy, przy jednoczesnym utrzymaniu celów. Możecie być państwo spokojni, gdyż uwzględniamy cechy szczególne Polski oraz innych państw z Europy Środkowej i Wschodniej, a także państw nadbałtyckich i ich prośby związane z obszarem bezpieczeństwa energetycznego.
Chciałbym zwrócić się do pani Doyle, która podkreślała tę kwestię w swojej wypowiedzi i powiedzieć, że dla prezydencji francuskiej proces współdecyzji jest w rzeczywistości, jak wie, kluczowym problemem. Rada i Parlament Europejski zapoczątkowały procedurę negocjacji, rozmów trójstronnych, które w ubiegłym miesiącu rozwinęły się dzięki poczynionym dużym inwestycjom. Wyniki tych rozmów trójstronnych, o czym dobrze wie pani poseł Doyle, stanowią dosłownie 90% całego pakietu. Teraz zostało nam już tylko ostatnie okrążenie, ostatnie 10% problemów, do których odnosili się liczni szanowni posłowie podczas debat.
Wydaje mi się, że istotne są wypowiedzi dotyczące kryzysu gospodarczego i finansowego. Uważam, że jak już zauważono, Rada i Komisja podzielają poczucie konieczności pilnego działania. Chciałbym podziękować panu posłowi Pirilliemu za jego oryginalne pomysły dotyczące wykorzystania rezerw. Chciałbym również powiedzieć panu posłowi Bonsignoremu, że plan jest również uzależniony od rodzaju instrumentów dostępnych na szczeblu wspólnotowym. Zbudowanie planu oznaczałoby zignorowanie kompetencji na szczeblu Wspólnoty, istniejących instrumentów i dostępnego budżetu. I dlatego nie możemy tego zrobić. Zrobiliśmy tyle, ile mogliśmy.
Z drugiej strony uważam, że Europejski Bank Centralny reagował właściwe i bardzo dobrze działał. W rzeczywistości oczekujemy obecnie sygnału dotyczącego stóp procentowych. Zobaczymy, jaka będzie decyzja Europejskiego Banku Centralnego. Wszystkie te działania są mile widziane i nie będę ich dalej komentował.
Pan poseł Karas miał całkowitą rację, gdy podkreślił, że powinniśmy potrafić wykorzystywać możliwości - i Austria jest świetnym tego przykładem - związane z wystąpieniem bieżącego kryzysu; że euro, co zostało potwierdzone i o czym komisarz Almunia wie lepiej niż ja, że poczucie przynależności do Unii Europejskiej - szczególnie w kraju takim, jak pana ojczyzna, co mnie zadziwiło - przekształciło się i zmieniło w wyniku bieżącego kryzysu gospodarczego i finansowego. Miał również rację, gdy powiedział, że euro stało się punktem odniesienia i symbolem, zarówno dla państw w strefie euro, jak i poza nią. Taka obserwacja jest zachęcająca.
Pani poseł Belohorskiej chciałbym powiedzieć, że wszystko co powiedziała zostanie przekazane prezydentowi Sarkozy'emu. Chciałbym jej podziękować za słowa dotyczące prezydencji francuskiej i jej działań. I wreszcie panu posłowi Wolskiemu pragnę powiedzieć, że wszystko, co dotyczy naszych sąsiadów ma znaczenie oraz chciałbym zapewnić go, że podczas Rady Ministrów Spraw Zagranicznych w poniedziałek, podczas posiedzenia Rady w sprawie "stosunków zewnętrznych” i oczywiście podczas najbliższego posiedzenia Rady Europejskiej omówimy wniosek w sprawie partnerstwa wschodniego, który jest świetnym wnioskiem przygotowanym przez Komisję Europejską
Margot Wallström
Wiceprzewodnicząca Komisji. - Panie przewodniczący! Chciałabym przede wszystkim podziękować wszystkim, którzy mieli wkład w debatę za ich bardzo konstruktywne, istotne i interesujące uwagi. Na początku chciałabym odpowiedzieć na dwa konkretne pytania, a potem być może skoncentruję się na kwestii traktatu lizbońskiego.
Pan minister Jouyet wspominał już o tym - i jest to odpowiedź dla pana posła Wogaua - że Rada przyjmie sprawozdanie w sprawie pięciu lat europejskiej strategii bezpieczeństwa.
Ja pozwolę sobie jedynie dodać do wypowiedzi pana ministra Jouyeta, że bez wątpienia traktat z Lizbony byłby również pomocny dzięki znacznemu wzmocnieniu i uproszczeniu struktury instytucjonalnej w tym obszarze. Będzie to dla Rady szansa na przyjrzenie się sposobom zagwarantowania spójności naszych wszystkich instrumentów i równowagi pomiędzy twardymi i miękkimi środkami bezpieczeństwa. To były słowa skierowane do pana Wogaua.
Pan poseł Bernard Wojciechowski pytał o partnerstwo wschodnie. Możemy przekazać, że na dzisiejszym spotkaniu Komisji przyjęliśmy wniosek w sprawie partnerstwa wschodniego, w tym dotyczący wzmocnionego finansowania działań obejmujących integrację gospodarczą, kwestie związane z mobilnością, politykę społeczną i rozwoju gospodarczego, platformy współpracy, wolny handel i mobilność studentów, czyli wszystkie elementy wchodzące w skład partnerstwa wschodniego. Cieszę się, że udało się nam omówić i przyjąć taki plan.
Przedmiotowa debata udowodniła, że dla Unii Europejskiej jest to ważny moment. Debata pomogła zobrazować całe pojęcie zrównoważonego rozwoju. Zrównoważony rozwój oznacza, że nie możemy się zadłużać, a następnie prosić kolejne pokolenia o znalezienie rozwiązania. Nie możemy przyszłym pokoleniom zostawić do rozwiązania problemów związanych z zanieczyszczeniem środowiska, odpadami i innymi kwestiami środowiskowymi lub zmianami klimatu. Nie możemy stwarzać przyszłym pokoleniom problemów społecznych, które będą musiały za nas rozwiązać. Cała definicja zrównoważonego rozwoju polega na tym, że musimy przyjrzeć się sposobom na zaspokajanie naszych potrzeb, tak by nie miało to wpływu na przyszłe pokolenia oraz ich chęć zaspokajania swoich potrzeb.
W następnym miesiącu mamy do rozwiązania trzy główne problemy, które wyraźnie wysuwają się naprzód, oraz kwestie z nimi powiązanie: plan naprawy gospodarczej, w przypadku którego zdecydowane działanie UE może mieć realny wpływ na dobrobyt społeczny i gospodarczy Europy w nadchodzącym roku; pakiet klimatyczno-energetyczny, który pozwoli Europie poprowadzić świat w działaniach z zakresu określenia wiarygodnej, osiągalnej drogi prowadzącej do niskoemisyjnej przyszłości; traktat z Lizbony, w przypadku którego musimy ustalić drogę do jego całkowitego przyjęcia, tak by Europejczycy mogli czerpać korzyści z bardziej demokratycznej i efektywnej Unii Europejskiej.
Całkowicie polegam na moich szanownych kolegach, komisarzu Almunii i komisarzu Dimasowi, którzy bardziej szczegółowo omówią plan naprawy - ponieważ tak wielu mówców go komentowało - oraz pakiet klimatyczno-energetyczny. Rozumiem, że nastąpi to później w ciągu dnia oraz jutro rano, zatem pozwolę sobie na jeszcze kilka uwag odnośnie traktatu z Lizbony.
Uważam, że dwie kwestie idealnie pokazują, czemu potrzebujemy traktatu z Lizbony. W kwestiach związanych ze zmianami klimatu oraz kryzysem gospodarczym potrzebna jest Unia Europejska, która może szybko, efektywnie i demokratycznie podejmować słuszne decyzje. Jeśli Europa ma "podnosić ciężary” w celu przeprowadzenia fundamentalnych zmian, to potrzebuje właściwych narzędzi.
Zaangażowanie Parlamentu i Komisji w obszarze traktatu z Lizbony zawsze było wyraźnie widoczne. Chcieliśmy, by Europa zrobiła prawdziwy krok naprzód, by ten Parlament wybierany w bezpośrednich wyborach miał większą władzę. W odniesieniu do parlamentów krajowych chcieliśmy, by obywatele mieli ważniejszy głos, by usprawnić działania instytucji i wyjaśnić, kto jest w Europie za co odpowiedzialny. Opóźnienie tych zmian jest oczywiście rozczarowujące, ale nie powinno odwracać naszej uwagi od głównego celu, jakim jest wejście w życie traktatu z Lizbony. Oznacza to, że mamy nadzieję na zrealizowanie celu pełnej ratyfikacji oraz na zwycięstwo w Irlandii naszego stanowiska.
Odwiedziłam Irlandię w ubiegłym miesiącu i próbowałam tłumaczyć, czemu moim zdaniem potrzebujemy traktatu lizbońskiego. Próbowałam również zrozumieć, czemu wyborcy Irlandzcy mają zastrzeżenia. To, co usłyszałam przeważnie było zgodne z wynikami badania opinii publicznej, które widzieliśmy. Zastrzeżenia wyborców w przypadku niektórych kwestii, jak opodatkowanie i obrona, nie mają prawdziwej podstawy w traktacie. W przypadku innych kwestii, jak kwestia irlandzkiego komisarza, wyborcy przyjęli najgorszy możliwy scenariusz wynikający z wdrożenia traktatu. Wielu z nich uważało, że nie mieli dostępu do wystarczających lub jasnych informacji i że oddanie głosu na "nie” oznaczało najbezpieczniejszy wybór.
Świetne sprawozdanie, które właśnie otrzymaliśmy od specjalnej podkomisji przy parlamencie irlandzkim stanowi bardzo istotny wkład w wyjaśnienie tych zastrzeżeń, a także w zarysowanie ewentualnych sposobów ich rozwiązania. Gdy zapytano mnie o wrażenia powiedziałam, że moim zdaniem w Europie widać dużo dobrej woli, chęci udzielenia pomocy w rozwiązaniu problemów w Irlandii. Komisja zamierza zrobić, co w jej mocy, by pracować wraz z Parlamentem oraz organami irlandzkimi w celu poprawienia w Irlandii systemu komunikacji w kwestiach europejskich. Pracujemy nad przygotowaniem protokołu ustaleń, by mieć pewność, że możemy natychmiast zacząć działać wraz z rządem i z obywatelami Irlandii.
Dałam jednak jasno do zrozumienia, że z moich rozmów z różnymi państwami członkowskimi wyniosłam wrażenie, że nie ma chęci ponownego poruszenia kwestii ugody instytucjonalnej, w przypadku której potrzeba było siedmiu lat długich i żmudnych negocjacji, by dojść do kompromisu. Zauważyłam również, że 25 państw członkowskich, które ratyfikowały już traktat z Lizbony, spośród których liczne wcześniej ratyfikowały już konstytucję - proszę pamiętać, że dwa państwa zrobiły to w drodze referendum - nie chcą raz jeszcze rozpoczynać procesu. Najwyższy czas, by w obliczu zbliżających się wyborów do Parlamentu Europejskiego przestać dyskutować o instytucjach, a zacząć mówić o kierunkach polityki UE, które mają znaczenie dla obywateli i znaleźć rozwiązanie dla poważnych wyzwań i problemów.
Rada Europejska powinna na przyszłotygodniowym posiedzeniu przygotować i przedstawić plan działania pozwalający na zrobienie postępów z uwzględnieniem nagłego charakteru sytuacji. Jestem przekonana, że zapewni to wspólny impet niezbędny do osiągnięcia pełnej ratyfikacji traktatu. Komisja najlepiej, jak tylko potrafi, postara się przyczynić do tego założenia.
Przewodniczący
Debata została zamknięta.
Oświadczenia pisemne (art. 142 Regulaminu)
Ilda Figueiredo  
na piśmie. - (PT) Przywódcy Unii Europejskiej nie potrafią zaakceptować wyników głosowania powszechnego w jedynym referendum jakie można było przeprowadzić, ponieważ wymagała tego krajowa konstytucja, w sprawie projektu traktatu z Lizbony; referendum, w którym obywatele powtórzyli "nie”, wypowiedziane wcześniej przez ludność Francji i Niderlandów w odniesieniu do konstytucji europejskiej. W tej antydemokratycznej postawie pokazującej całkowity brak poszanowania dla głosu obywateli, raz jeszcze widzimy powrót do stosowania nacisków i szantażu mających na celu zmuszenie Irlandii do przeprowadzenia nowego referendum lub, co gorsza, do zmienienia krajowej konstytucji, by uniknąć konieczności przeprowadzania referendów i głosowań powszechnych. Ponownie wyrażamy nasz najostrzejszy sprzeciw wobec takiego stanowiska.
Należy bezzwłocznie zrezygnować z takiej polityki. Chcemy wyznaczenia nowego kierunku i dla Portugalii i dla Europy, gdzie priorytetem będą ludzie, polepszenie wspólnego dobrobytu i poszanowanie godności tych, którzy tworzą dobrobyt. Ten nowy kierunek musi odrzucać to, co prezydent Sarkozy nazywa przekuwaniem kapitalizmu i musi sprzeciwić się polityce dążącej do unii gospodarczej i walutowej, wraz z powiązanym paktem stabilności oraz fałszywą autonomią Europejskiego Banku Centralnego (EBC). Nie będzie to możliwe w ramach tak zwanego "europejskiego planu naprawy gospodarczej”.
Pedro Guerreiro  
na piśmie. - (PT) Zbliżający się szczyt Rady Europejskiej stanowi kolejny etap w niedopuszczalnym procesie narzucania projektu traktatu, który ludność Europy odrzuciła już trzykrotnie.
Instytucje Unii Europejskiej (Parlament Europejski, Rada i Komisja) zamiast uszanować wolę Francuzów, Holendrów i Irlandczyków pokazały swój prawdziwy antydemokratyczny charakter, poprzez naleganie na kontynuowanie procesu ratyfikacji (w parlamencie) projektu traktatu (ukończonego jak dotychczas jedynie w Niemczech, Polsce i Republice Czeskiej), przy jednoczesnym unikaniu "jak ognia” konieczności przeprowadzania referendów (jak to przeprowadzone ostatnio w Szwecji).
Duże przedsiębiorstwa w Europie oraz wykonawcy ich polityki, czyli prawica i socjaldemokraci, nie szanują wyrażonej niezależnie i demokratycznie woli ludności Irlandii. Próbują "odizolować” Irlandczyków, tak by mieć większe możliwości wywierania na nich nacisku i szantażowania ich w celu narzucenia im obowiązku ponownego przeprowadzenia referendum, zupełnie jak to miało miejsce w przypadku traktatu z Nicei.
Wystarczy spojrzeć na niedopuszczalny projekt rezolucji z dnia 17 listopada 2008 r. przygotowany przez (tak zwaną) Komisję Spraw Konstytucyjnych PE, w którym założono, że "ponownie powtarza i potwierdza swoje poparcie dla traktatu” (jakby ta komisja była do tego uprawniona) i "konieczności jego ratyfikacji w państwach członkowskich... najszybciej, jak tylko możliwe”.
UE pokazuje swoje prawdziwe oblicze!
Tunne Kelam  
na piśmie. - Chciałbym przypomnieć Radzie, a także Komisji, że UE jest oparta na podstawowych wartościach, takich jak demokracja, praworządność i poszanowanie praw człowieka.
W związku z tym zdecydowanie potępiam ducha, w jakim przebiegał ostatni szczyt UE-Rosja w Nicei. Nie można dopuścić do sytuacji, gdzie wszystko wraca do porządku dziennego przy argumentach, że nie ma alternatywy.
Podstawowe prawa człowieka w polityce zewnętrznej i poszanowanie państwa prawa stanowią kamienie milowe we wszystkich stosunkach z krajami trzecimi.
Rosja nie może być wyjątkiem, szczególnie jeśli uwzględnimy, że nie wypełniła wszystkich warunków przyjętych w porozumieniu podpisanym po jej agresji wobec Gruzji.
Obawiam się, że UE straci szacunek i przestanie odgrywać w stosunkach międzynarodowych rolę poważnego i niezależnego podmiotu. Ponadto niezdecydowanie UE w ustalaniu wyraźnych limitów w odniesieniu do tego typu zaplanowanego wcześniej naruszenia norm postępowania międzynarodowego prawdopodobnie zachęci stronę rosyjską do stosowania w przyszłości podobnych form agresji.
W związku z tym zdecydowanie wzywam Komisję i Radę do poważnego powtórnego rozważenia ich decyzji dotyczącej powrotu spraw do porządku dziennego.
Rareş-Lucian Niculescu  
Chciałbym odnieść się do ostatniego komunikatu wydanego przez Komisję dotyczącego unijnego planu naprawy gospodarczej.
Chciałbym podkreślić znaczenie określonych postanowień uwzględnionych w tym planie, szczególnie tych dotyczących przyjęcia środków mających na celu zwiększenie efektywności energetycznej w istniejących mieszkaniach i budynkach użyteczności publicznej.
Komisja ogłosiła, że zamierza przedłożyć poprawkę do rozporządzeń w sprawie funduszu strukturalnego, która ma na celu wsparcie tych środków, by zwiększyć możliwości dostępne w tym obszarze.
Uważam, że szczególnie istotne jest, by przedmiotowa poprawka dotyczyła wykorzystania zasobów dostarczanych w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w celu poprawienia sytuacji w budownictwie mieszkaniowym oraz na zwiększenie stopy obecnie dostarczanych 2% zasobów.
