Vragenuur (vragen aan de Raad) 
De Voorzitter
Aan de orde is het vragenuur (B7-0552/2010).
Wij behandelen een reeks vragen aan de Raad.

Betreft: VN-Verdrag inzake de rechten van personen met een handicap
Het Belgisch voorzitterschap heeft benadrukt vastbesloten te zijn om voortgang te boeken met de bestrijding van discriminatie en met de bevordering van gelijke rechten. Welke concrete maatregelen wil het voorzitterschap in dit verband nemen om ervoor te zorgen dat het VN-Verdrag inzake de rechten van personen met een handicap door alle 27 lidstaten van de EU wordt geratificeerd?
Olivier Chastel
fungerend voorzitter van de Raad. - (FR) Op 7 juni 2010 heeft de Raad de resolutie van de Raad van de Europese Unie en van de vertegenwoordigers van de regeringen der lidstaten, in het kader van de Raad bijeen, over het nieuw Europees kader ten behoeve van personen met een handicap aangenomen. In deze resolutie wordt de lidstaten en de Commissie overeenkomstig hun bevoegdheden verzocht de ratificatie en uitvoering te bevorderen van het VN-Verdrag inzake de rechten van personen met een handicap, dat de Europese Unie op 26 november 2009 heeft gesloten. Tot op heden is dit verdrag geratificeerd door dertien lidstaten van de Europese Unie.
De Raad verwacht derhalve duidelijk dat de lidstaten die dit verdrag nog niet hebben geratificeerd, dit zullen doen. Met name in artikel 3 en 4 van Besluit 2010/48/EG van de Raad wordt bepaald dat nadere bijzonderheden betreffende de werking van het contactpunt dat wordt gevormd door de Commissie, worden vastgelegd in een gedragscode die moet worden goedgekeurd tussen de lidstaten en de Commissie voordat de akte van formele bevestiging kan worden neergelegd namens de Europese Unie. De werkzaamheden aan deze gedragscode bevinden zich thans in de laatste fase en zullen vóór het einde van dit jaar worden afgerond.
Marian Harkin
(EN) Ik wil de Raad bedanken voor zijn antwoord. Het doet mij in het bijzonder genoegen u te horen zeggen dat het voor het einde van dit jaar kan worden afgerond. Ik geloof dat u een aantal van dertien noemde - mijn cijfer is dat zestien lidstaten het hebben geratificeerd.
Kan de Raad me vertellen wat de consequenties zullen zijn als de EU zelf dit VN-Verdrag ratificeert?
U hebt een aantal artikelen genoemd, en er zijn duidelijk een aantal artikelen in het Verdrag die verwijzen naar de kwestie van de redelijke aanpassing voor personen met een handicap en het recht om zelfstandig te leven. Wat denkt u dat het effect daarvan zal zijn?
Mijn vraag is in het bijzonder wat de consequenties zullen zijn als de EU zelf het VN-verdrag ratificeert voor de landen die het nog niet hebben geratificeerd?
Olivier Chastel
fungerend voorzitter van de Raad. - (FR) Ik wil terugkomen op een reeds genoemd punt. Het zijn wel degelijk dertien lidstaten die dit verdrag hebben geratificeerd. Ik zal ze opnoemen, zodat u deze of gene aan de schandpaal kunt nagelen: Oostenrijk, België, Tsjechië, Denemarken, Duitsland, Hongarije, Italië, Portugal, Slovenië, Spanje, Zweden, het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk hebben dit verdrag geratificeerd.
Hoe is de situatie momenteel? Wij wachten op een akkoord over de gedragscode tussen de lidstaten en de Commissie voordat de akte van formele bevestiging wordt neergelegd. Dan is de ratificatie door de Europese Unie van het VN-Verdrag inzake de rechten van personen met een handicap afgerond.
Wat zijn de volgende stappen? Zodra het verdrag is geratificeerd, kan de Raad terugkomen op de kwestie van een eventueel 'instrumentarium' voor een actieve bevordering van de rechten van personen met een handicap - een idee dat overigens is geopperd door meerdere lidstaten.
De werkzaamheden aan dit project zouden hand in hand gaan met de voorbereiding door de Commissie van een Europese strategie voor 2010-2020 ten behoeve van personen met een handicap. Zoals de naam reeds aangeeft, voorziet deze strategie in een actieplan voor de komende tien jaar dat ervoor moet zorgen dat personen met een handicap volledig gebruik kunnen maken van hun rechten en vrijheden.
Janusz Władysław Zemke
(PL) Ik wil de minister een vraag stellen die naar mijn mening bijzonder belangrijk is. De situatie laat immers veel te wensen over. Dertien van de zevenentwintig lidstaten hebben het Verdrag geratificeerd. Dit betekent dat de meerderheid - maar liefst veertien lidstaten - dit nog niet heeft gedaan. Waarom heeft slechts de helft van de EU-lidstaten een verdrag geratificeerd dat zo belangrijk is voor personen met een handicap?
Vilija Blinkevičiūt
(LT) Hartelijk dank voor uw antwoord. Het zou echt heel interessant zijn om te weten waarom de lidstaten zoveel tijd nodig hebben om het Verdrag inzake de rechten van personen met een handicap van de Verenigde Naties te ratificeren. Zijn ze bang de verantwoordelijkheid om gelijke kansen voor mensen met een handicap te creëren, op zich te nemen? Minister, als het niet te lastig is, wil ik u nogmaals vragen of er in ieder geval een beetje schot zit in de voorbereiding van de antidiscriminatierichtlijn en of er enige voortgang is geboekt bij de onderhandelingen, besprekingen en raadplegingen met de lidstaten over het versnellen van de antidiscriminatierichtlijn. Een en ander is namelijk van groot belang voor mensen met een handicap.
Olivier Chastel
fungerend voorzitter van de Raad. - (FR) De lidstaten spannen zich hiervoor in, maar toch vind ik dat we teleurgesteld, en zelfs sceptisch mogen zijn over het tempo waarin sommige lidstaten overgaan tot ratificatie. Het verdrag is tot dusverre, ik zeg het nu voor de derde keer, inderdaad slechts door dertien lidstaten geratificeerd.
Ik geloof niet dat daar een specifieke reden voor is. De ratificatieprocedures zijn gewoon niet hetzelfde in alle lidstaten. Ik wil me daarachter niet verschuilen, maar ik moet u ook zeggen dat de soevereiniteit van de lidstaten, ten aanzien van dit onderwerp net zo goed als ten aanzien van andere, nog steeds een rol speelt bij de manier waarop elk land de ratificatieprocedure doorloopt.
Je zou inderdaad kunnen zeggen dat het veel sneller zou moeten kunnen, en dat de lidstaten veel meer zouden kunnen samenwerken. Maar we kunnen niet om het gegeven heen dat de nationale soevereiniteit op een aantal punten meespeelt.
Betreft: Behandeling van epilepsie
In augustus van dit jaar heb ik in Porto de Europese Conferentie Epilepsie en Samenleving bijgewoond, alwaar de Global Campaign Against Epilepsy zijn rapport "Epilepsy in the World Health Organisation European Region” presenteerde. Volgens dit rapport beschikt 58 procent van de landen in Europa niet over programma's voor de operatieve behandeling van epilepsie, hoewel in Europa 6 miljoen mensen aan deze aandoening lijden, wat een kostenpost van 20 miljard euro per jaar met zich meebrengt.
Is het niet hoog tijd dat de lidstaten van de Europese Unie een gemeenschappelijke en consistente benadering gaan hanteren voor de behandeling van deze aandoening?
Olivier Chastel
fungerend voorzitter van de Raad. - (FR) Geachte afgevaardigden, hoewel hij hier niet aanwezig is, wil ik op de allereerste plaats het Parlementslid dat deze vraag gesteld heeft bedanken voor zijn interesse in dit onderwerp. Het klopt dat neurodegeneratieve aandoeningen, neurologische ontwikkelingsstoornissen en niet-psychiatrische hersenaandoeningen, waarvan epilepsie er één is, een grote bron van zorg vormen voor onze burgers.
Conform artikel 168 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, stimuleert de Unie samenwerking tussen de lidstaten op het gebied van volksgezondheid en preventie. Dientengevolge is er sprake van een horizontale benadering op EU-niveau, waarbij de nadruk ligt op de bestrijding van stigmatisering en discriminatie van mensen die lijden aan neurodegeneratieve aandoeningen, neurologische ontwikkelingsstoornissen en niet-psychiatrische hersenaandoeningen.
Daarom heeft de Raad, in zijn conclusies van juni 2003 over de bestrijding van stigmatisering en discriminatie in verband met geestesziekten, de lidstaten opgeroepen om bijzondere aandacht te schenken aan de gevolgen van stigmatisering en discriminatie vanwege geestesziekten, voor alle leeftijdsgroepen, en eraan bij te dragen dat deze problemen erkend worden, door in dit kader specifieke aandacht te besteden aan het terugdringen van het risico op sociale uitsluiting.
In zijn conclusies van 3 juni 2005 over een communautaire actie op het gebied van de geestelijke gezondheid heeft de Raad de lidstaten verzocht de verklaring en het actieplan uit te voeren van de Europese ministeriële conferentie van de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) over geestelijke gezondheid, die in januari 2005 gehouden is in Helsinki.
Tot slot heeft de Raad zich zeer ingezet voor de bestrijding van een andere aandoening binnen de groep van neurodegeneratieve aandoeningen, neurologische ontwikkelingsstoornissen en niet-psychiatrische hersenaandoeningen, namelijk de ziekte van Alzheimer. Ik wijs u wat dit betreft op de conclusies van 16 december 2008 over volksgezondheidstrategieën ter bestrijding van leeftijdgebonden neurodegeneratieve aandoeningen en, in het bijzonder, op de conclusies van 3 december 2009 over gezamenlijke Europese onderzoeksprogrammering, die onder andere de lancering inhielden van het gezamenlijk programmeringsinitiatief voor de bestrijding van neurodegeneratieve aandoeningen, in het bijzonder de ziekte van Alzheimer.
Mairead McGuinness
auteur. - (EN) Dank u wel voor uw antwoord, mijnheer de fungerend voorzitter. Ik zal uw waardering doorgeven aan mijn collega Gay Mitchell.
Kunt u ingaan op de situaties in de verschillende lidstaten, die voor de Raad een punt van zorg moeten zijn? Het is een feit dat de behandeling die je voor epilepsie krijgt, afhangt van de plaats waar je woont, en in sommige lidstaten is er een enorm groot probleem met een tekort aan neurologen.
Kunt u ook ingaan op de gevolgen daarvan voor het grensoverschrijdende gezondheidszorgpakket waarover momenteel wordt gediscussieerd? Als epilepsie niet wordt behandeld, lijden mensen meer dan wanneer er wel adequate behandeling wordt geboden. Het is triest dat er voor mensen met epilepsie verschillende niveaus van zorg zijn in verschillende lidstaten.
Olivier Chastel
fungerend voorzitter van de Raad. - (FR) U heeft absoluut gelijk met uw opmerkingen over de kwalitatieve verschillen tussen de lidstaten als het om de gezondheidszorg gaat. We kennen nog lang niet een situatie waarin de kwaliteit van de hele gezondheidszorg geharmoniseerd is.
Dit heeft ook te maken met het gegeven dat de bevoegdheden van de Unie op dit gebied erg beperkt zijn vergeleken met die van de lidstaten. Het is ook terecht dat u naar het grensoverschrijdende gezondheidspakket verwijst, want daarmee kan een aantal kwalitatieve aspecten van de gezondheidszorg verbeterd worden.
Moet ik u eraan herinneren, dat de Raad, onder het Belgische voorzitterschap, nog steeds hierover in onderhandeling is, en deze onderhandelingen tot het eind zal doorvoeren, om de standpunten zo dicht mogelijk bij elkaar te krijgen zodat er in tweede lezing een akkoord kan worden bereikt over dit grensoverschrijdende gezondheidspakket? Het zal niet makkelijk zijn en de tijd dringt, maar ons streven is om dit voor eind december af te ronden.
Betreft: Coördinatie van het standpunt van de EU in Cancún
Welke concrete maatregelen neemt de Raad in het vooruitzicht van de VN-klimaatconferentie van 2010 in Cancún om het standpunt van de EU tijdens de onderhandelingen te coördineren, zodat de hele EU met één stem spreekt? <BRK>
Olivier Chastel
fungerend voorzitter van de Raad. - (FR) Geachte afgevaardigden, de Raad heeft tijdens zijn bijeenkomst van 14 oktober conclusies aangenomen over het standpunt van de Europese Unie ten behoeve van de Klimaatconferentie in Cancún, waarop het mondiale kader voor klimaatbescherming aan de orde zal komen.
Op grond van die tekst zal de Europese Raad volgende week, op 18 en 19 oktober, het standpunt van de Europese Unie bepalen ten behoeve van de zestiende Conferentie van de partijen bij het Raamverdrag van de Verenigde Naties inzake klimaatverandering. Het standpunt van de Europese Unie omvat alle aspecten die voor deze conferentie van belang zijn: de beoogde resultaten, de voorwaarden voor de voortzetting van het protocol van Kyoto na 2012, en de voortgang die geboekt moet worden op de verschillende gebieden die in de routekaart van Bali worden behandeld: inperking, aanpassing, technologie op het gebied van de bossen en financiële steun.
De Raad heeft zich ervoor ingespannen om op al deze aspecten een helder standpunt te formuleren, dat goed over te brengen is. Het is nu aan alle actoren binnen de Europese Unie om met behulp van dit standpunt een heldere en eenduidige boodschap over te brengen aan onze internationale partners.
Zoals de Raad zojuist heeft aangegeven, hoopt de Europese Unie dat de bijeenkomst in Cancún zal resulteren in het aannemen van een evenwichtig pakket besluiten, dat zal bijdragen aan een internationaal beleid ter bescherming van het klimaat na 2012. Voorafgaand aan Cancún zullen er overigens nog verschillende bilaterale bijeenkomsten en contacten plaatsvinden waarin wij de gelegenheid zullen hebben ons standpunt aan onze partners toe te lichten.
Tijdens de conferentie zelf zullen deze standpunten indien nodig nader toegelicht worden op de coördinatiebijeenkomsten die de Europese Unie daar regelmatig zal houden. Uiteraard rekenen wij erop dat alle instellingen eraan bijdragen dat ons standpunt helder wordt overgebracht, door zo mogelijk in alle externe contacten dezelfde boodschap uit te dragen.
Seán Kelly
(EN) Fungerend voorzitter van de Raad, ik waardeer uw antwoord en ik denk dat het heel belangrijk is dat we een positieve indruk maken in Cancún, anders dan wat er helaas is gebeurd in Kopenhagen.
Ik wil nog graag een aanvullende vraag stellen: hoeveel vertrouwen hebt u er, op basis van de contacten die u, naar ik aanneem, hebt met andere landen in de wereld, na Kopenhagen in dat er overeenstemming wordt bereikt over bindende doelstellingen? Uiteindelijk moeten ze wel bindend zijn. Iets anders zal deze onfortuinlijke situatie niet oplossen.
Olivier Chastel
fungerend voorzitter van de Raad. - (FR) Ik moet u zeggen, voor de duidelijkheid, dat het inderdaad moeilijk zal zijn voortgang te boeken in Cancún.
Er zijn drie redenen voor dit relatieve pessimisme. Allereerst zijn door de economische crisis, die natuurlijk de Europese Unie getroffen heeft, maar ook vele andere landen buiten de EU, de goede voornemens en de beloofde investeringen naar beneden bijgesteld; ten tweede is er de weigering van opkomende landen om bindende toezeggingen te doen, en tot slot is de VS er niet in geslaagd tot heldere wetgeving op dit punt te komen.
De Europese Unie neemt nog steeds hetzelfde standpunt in als vóór Kopenhagen, en ik denk dat we momenteel voorzichtig moeten zijn met de manier waarop we ons vastleggen, om de standpunten en richtsnoeren die we over een maand in Cancún zouden kunnen aannemen, niet te ontkrachten.
Silvia-Adriana Ţicău
(RO) Mijnheer de minister, ik zou u willen vragen of u overweegt de doelstellingen op het gebied van klimaatverandering en vermindering van verontreiniging te koppelen aan de millenniumdoelen omdat we moeten toegeven dat er ontwikkelingslanden zijn die menen dat het voor hen te duur is om over te gaan op een proces van emissiereductie, ook al kan dit leiden tot meer werkgelegenheid en uiteindelijk tot een duurzame economie. Daarom vraag ik u: bent u van plan een koppeling te leggen tussen de millenniumdoelen voor ontwikkeling en de klimaatverandering?
Franz Obermayr
(DE) Mevrouw de Voorzitter, in Kopenhagen hebben zelfs coöperatieve landen als Indonesië en Brazilië zich uiteindelijk aan de kant van de G-77 geschaard en op die manier de krachten gebundeld om een blok tegen de zogenaamde rijken in het noorden te vormen. Van het klimaatdebat is een debat over rechtvaardigheid gemaakt en ook op de voorbereidingsconferentie hebben de opkomende landen duidelijk gemaakt dat ze in Cancún geen concessies willen doen.
Mijn vraag aan u is nu hoe een dergelijke blokvorming en verschuiving van het onderwerp voorkomen kan worden. Zou de EU hier niet een belangrijke rol als bemiddelaar op zich moeten nemen?
Olivier Chastel
fungerend voorzitter van de Raad. - (FR) In antwoord op deze twee vragen moet ik u zeggen dat u helemaal gelijk heeft. De Unie moet haar strategie veranderen ten opzichte van Kopenhagen.
De Unie moet haar standpunt veel meer toelichten, de Unie moet veel meer praten met groepen landen die hier heel anders in staan dan wij en ja, er is inderdaad een duidelijk verband tussen de klimaatverandering en de millenniumdoelstellingen.
We kunnen natuurlijk, vooral de komende jaren, de eerstkomende jaren, niet dezelfde inzet verwachten van ontwikkelingslanden als van landen die hun omvangrijke industriële basis moeten reduceren, zoals binnen de Unie. Dat lijkt onvoldoende, maar dat is overigens wel de reden dat de Unie zo sterk bijdraagt aan het beginsel van 'snelstartfinanciering', een financiering die bedoeld is om ontwikkelingslanden te helpen. Die aanpak is duidelijk gericht op landen die niet over de middelen beschikken om tot reductie over te gaan.
Ik denk dat het een niet zonder het ander kan. Door dialoog en door specifieke maatregelen moeten ontwikkelingslanden in staat worden gesteld hun eigen doelstellingen op het gebied van reductie, met name van de uitstoot van broeikasgassen, nader uit te werken.
Betreft: Programma van het voorzitterschap - Vroegtijdig schoolverlaten
In het hoofdstuk "Onderwijs, opleiding, jongeren, sport, cultuur en audiovisueel beleid” van het programma van het Belgische voorzitterschap staat dat bijzondere aandacht zal worden besteed aan het probleem van schooluitval en aan de rol van onderwijs en vorming voor sociale inclusie.
Welke initiatieven heeft het voorzitterschap tot nu toe precies genomen om de bovengenoemde verbintenissen te verwezenlijken en welk tijdschema zal hiervoor tot het eind van het jaar worden gevolgd?
Beschikt de Raad over gegevens waaruit blijkt dat de huidige economische situatie het probleem van vroegtijdig schoolverlaten nog verergert in de lidstaten die door de crisis worden getroffen?
Olivier Chastel
fungerend voorzitter van de Raad. - (FR) Mevrouw de Voorzitter, beste collega's, het voorzitterschap besteedt, in aansluiting op de initiatieven inzake Europese samenwerking op het gebied van onderwijs die ontplooid zijn onder eerdere voorzitterschappen, bijzondere aandacht aan de kwestie van sleutelcompetenties en vroegtijdig schoolverlaten.
Daarmee geeft het gevolg aan de conclusies van de Europese Raad van maart 2010, waarin de noodzaak onderstreept werd om de schooluitval in Europa terug te dringen en waarin de collectieve doelstelling is vastgelegd om deze voor 2020 met 10 procent te verminderen.
In dat kader heeft het voorzitterschap verschillende initiatieven gelanceerd, te beginnen met het seminar op het niveau van ministers, dat in juli, aan het begin van het voorzitterschap, georganiseerd werd. In dit seminar, en bij de bijeenkomst van directeuren uit het leerplichtonderwijs, die de dag ervoor had plaatsgevonden, werd ingegaan op de problemen die leerlingen ondervinden bij het verwerven van basisvaardigheden zoals de eigen taal, exacte vakken en wiskunde, en op de ervaring van de lidstaten en de te ontwikkelen beleidsrichtsnoeren op het gebied van preventie van vroegtijdige schooluitval.
Op grond van deze bijeenkomsten heeft het voorzitterschap conclusies uitgewerkt over het belang van het vergroten van sleutelcompetenties in het kader van Europese samenwerking op het gebied van onderwijs. Momenteel lopen de discussies over die conclusies nog binnen de Raad, en het voorzitterschap is voornemens deze in november op de agenda van de Raad te zetten.
Meer in algemene zin is de Raad in afwachting van een ontwerpaanbeveling die de Commissie binnenkort zal indienen, inzake het probleem van schooluitval op Europees niveau. Tegelijkertijd zullen op nationaal niveau de inspanningen worden voortgezet of opgevoerd om het schooluitvalpercentage tot 2020 geleidelijk terug te brengen, overeenkomstig de doelstelling van de Europese Raad.
Tot slot wil ik nog erop wijzen dat het Belgische voorzitterschap in het kader van het Europees Jaar van de bestrijding van armoede en sociale uitsluiting op 28 september ook de conferentie met de titel "Breaking the cycle of disadvantage - Social inclusion in and through education” heeft georganiseerd. De uitkomsten van deze conferentie zullen onderwerp van debat zijn tijdens de Raad Onderwijs op 19 november.
Georgios Papanikolaou
(EL) Mijnheer de minister, ik dank u voor uw antwoord. Ik zou hier de volgende vragen aan willen toevoegen: wat staat al die jongeren die vroegtijdig de school verlaten, te wachten: een leven in de marge van de samenleving, maatschappelijke uitsluiting, of een praktische baan, wat een wending ten goede zou betekenen omdat ze dan verzekerd zijn van een fatsoenlijke levensstandaard?
Beschikt de Raad over relevante gegevens, of heeft hij ten minste de Commissie gevraagd of is hij van plan haar te vragen om de sociale carrières van deze jongeren in kaart te brengen zodat wij weten hoe hun leven verder gaat en hoe wij betere resultaten kunnen boeken met ons beleid?
Olivier Chastel
fungerend voorzitter van de Raad. - (FR) Geachte afgevaardigden, dit is een uitstekend initiatief en bovendien blijkt uit de contacten tussen ministers en mensen uit het onderwijsveld dat er grote verschillen zijn tussen de EU-landen, die in sommige gevallen zeer gerichte programma's hebben ter preventie van marginalisering van vroegtijdige schoolverlaters. Het is dan ook van groot belang dit goed in kaart te brengen. Dat zal enige tijd in beslag nemen, want het is niet eenvoudig de situatie in 27 lidstaten te beoordelen.
Ik denk dat we onder het Belgisch voorzitterschap een start maken met de werkzaamheden rond vroegtijdig schoolverlaten en dat de volgende voorzitterschappen, en met name het Hongaarse voorzitterschap, ongetwijfeld met een ontwerpaanbeveling kunnen komen, niet alleen om het percentage vroegtijdige schoolverlaters terug te dringen, maar ook om conclusies te trekken uit dit proces waarbij we in kaart brengen wat de situatie in de 27 lidstaten is als het gaat om de vraag wat er gebeurt met leerlingen die de school vroegtijdig verlaten, met name als ze gemarginaliseerd worden en niet, zoals u zei, in het beroepsonderwijs terechtkomen.
Vilija Blinkevičiūt
(LT) Minister, hartelijk dank voor de inspanningen die uw land zich als voorzitter op het gebied van de armoedebestrijding heeft getroost. Bent u het niet met mij eens dat armoede ook een van de redenen is waarom niet alle jonge mensen het secondair onderwijs afmaken en gedwongen zijn de school te verlaten? Vandaag geeft ons Europees Parlement zijn goedkeuring aan een zeer belangrijk besluit over versterking van het minimuminkomen in de hele Europese Unie. Kan dit volgens u als voorzitterschap ook een van de maatregelen zijn om jongen mensen aan te moedigen het secundair onderwijs af te maken en niet vroegtijdig van school te gaan?
Silvia-Adriana Ţicău
(RO) Helaas bedraagt het aantal voortijdig schoolverlaters in Europa 19 procent, terwijl dat in landen als Portugal 40 procent is. De economische crisis, de daling van de begroting en de bevolkingsafname hebben in sommige landen geleid tot het sluiten van veel scholen, vooral op het platteland. Wanneer we het over onderwijs hebben, hebben we het over de toekomst van Europa. Ik wil u, minister, daarom vragen om in het Europees Jaar van de bestrijding van armoede en sociale uitsluiting verplichte doelen te stellen op het niveau van de Raad, misschien zelfs van de Europese Raad, voor de vermindering van de schooluitval.
Olivier Chastel
fungerend voorzitter van de Raad. - (FR) Ik ben het eens met beide laatste sprekers wat betreft het verband tussen schooluitval en armoede en sociale uitsluiting. Het lijkt me duidelijk dat sommige van onze kinderen, vanwege hun gezinssituatie en de financiële situatie van hun ouders, zich wat school betreft in een achterstandssituatie bevinden en dat dit probleem door de economische crisis nog veel groter geworden is.
Dit gezegd hebbende, wil ik opmerken dat zowel de Raad als de Commissie zich dit zeer ter harte hebben genomen, aangezien we samen, zoals u weet, de Europa 2020-strategie hebben aangenomen, waarin economische ontwikkeling, onderzoek voor ontwikkeling, de kwaliteit van ons onderwijs en de bestrijding van armoede samenkomen. Al deze elementen vormen samen een geheel op basis waarvan we naar mijn mening tot een samenhangende respons kunnen komen.
Ik wil nog even terugkomen op het onderwerp van sleutelcompetenties, omdat dat een belangrijk onderwerp is. De conclusies die het Belgische voorzitterschap ter goedkeuring zal voorleggen aan de Raad van november zijn gericht op bepaalde doelstellingen. Ik noem deze in het kort: de implementatie van nationale strategieën om de prestaties van leerlingen op het gebied van lezen, wiskunde en exacte vakken te verbeteren.
Daarnaast ook een analyse van de effectiviteit van de huidige nationale strategieën, zodat we over informatie beschikken op grond waarvan, zoals we al eerder zeiden, besluiten genomen kunnen worden. Maar ook het opzetten van proefprojecten tussen lidstaten die dit willen, gericht op het verbeteren van de basisvaardigheden van jonge Europeanen. En ook - waarom niet? - een effectiever gebruik van de relevante instrumenten die we al hebben, zoals de instrumenten die deel uitmaken van de open coördinatiemethode, het programma Een Leven Lang Leren of het zevende kaderprogramma voor activiteiten op het gebied van onderzoek, technologische ontwikkeling en demonstratie.
Dat zijn enkele doelstellingen die we onder het Belgische voorzitterschap zullen nastreven en die zeker ook door de volgende voorzitterschappen, en met name het Hongaarse voorzitterschap, zullen worden voortgezet.
Betreft: EU-doelstelling inzake de totale uitbanning van landmijnen
Welke stappen wil de Raad ondernemen tegen de rampzalige gevolgen van het gebruik van landmijnen? APM's worden door bepaalde landen nog steeds gebruikt, en in bepaalde landen vermoedelijk ook nog steeds geproduceerd. Ca. 65 landen zijn in zekere mate door mijnen en blindgangers (UXO) getroffen. Ramingen van het aantal nieuwe slachtoffers van landmijnen variëren van 15 000 tot 20 000 per jaar, waaronder veel burgers, ook kinderen.
De EU heeft zich zeer duidelijk uitgesproken voor de uitbanning van landmijnen, van het gebruik en de opslag ervan, maar tot dusver is er nog geen ambitieus actieplan met doeltermijnen vastgesteld, laat staan uitgevoerd.
Olivier Chastel
fungerend voorzitter van de Raad. - (FR) De Europese Unie zet zich al jaren in voor de totale uitbanning van antipersoonsmijnen en draagt daarmee bij aan het oplossen van de enorme humanitaire en ontwikkelingsproblemen die hierdoor veroorzaakt worden. Reeds in mei 1995 heeft de Europese Unie, met Besluit 95/170/GBVB van de Raad, haar eerste gemeenschappelijk optreden in het leven geroepen, dat tot doel had bij te dragen tot de strijd tegen het gebruiken en het in de wereld verspreiden van antipersoonsmijnen.
De Europese Unie was daarmee de eerste partij binnen de internationale gemeenschap die hiertegen in actie kwam, in november 1997, naar aanleiding van de totstandkoming van het Verdrag van Ottawa inzake het verbod van het gebruik, de aanleg van voorraden, de productie en de overdracht van antipersoonsmijnen en inzake de vernietiging van deze wapens. Op 18 september heeft de Raad tot een nieuw gemeenschappelijk optreden besloten, dat bedoeld is om de politieke inspanningen van de Unie voor de totale uitbanning van antipersoonsmijnen voort te zetten en, concreet, tot een gemeenschappelijk verbod te komen op de export en productie van antipersoonsmijnen, en binnen de Unie een multidimensionele bijdrage mogelijk te maken aan de inspanningen op het gebied van het ruimen van mijnen en andere hieraan gelieerde activiteiten.
Sinds die tijd heeft de Europese Unie zich voortdurend ingezet om haar toezeggingen op dit gebied na te leven, sinds 2003 op basis van op de Europese veiligheidsstrategie. In juni 2008 is tot een volgend gemeenschappelijk optreden besloten, ter ondersteuning van de universele aanneming van het Verdrag van Ottawa. Dit gemeenschappelijk optreden is ook bedoeld om specifiek de staten die partij zijn bij het verdrag te ondersteunen bij het uitvoeren van de bepalingen van het verdrag, met name waar het gaat om het ruimen van mijnen, bijstand aan slachtoffers en vernietiging van voorraden van antipersoonsmijnen.
Hoewel het aantal staten die partij zijn bij het verdrag aanzienlijk toegenomen is, en het aantal slachtoffers van antipersoonsmijnen aan het afnemen is, is er nog steeds veel werk nodig wat betreft hulp aan slachtoffers en praktische verbetering van hun leven.
De Europese Unie heeft deelgenomen aan de uitwerking van het actieplan 2010-2014 - waar zij volledig achter staat - dat in Cartagena in Colombia is aangenomen tijdens de tweede herzieningsconferentie van het verdrag, die plaatsvond van 29 november tot 4 december 2009.
Momenteel wordt er gewerkt aan een nieuw besluit van de Raad, ter specifieke ondersteuning van het actieplan en van het onderdeel hulp aan slachtoffers. Naast het meer politieke optreden van de Raad is uit de hulpprogramma's van de Commissie in het kader van ontwikkelingshulp en nabuurschapsbeleid - samen met de nationale programma's van de lidstaten - een totale bijdrage van 1,8 miljard euro geleverd voor ruiming van mijnen en voor hulp aan slachtoffers, wat neerkomt op de helft van de totale wereldwijde bijdrage.
Jim Higgins
(EN) Ik wil de voorzitter bedanken voor zijn zeer uitgebreide antwoord. Hij noemde het Verdrag van Ottawa, oftewel het Verdrag inzake het verbod van het gebruik, de aanleg van voorraden, de productie en de overdracht van antipersoonsmijnen en inzake de vernietiging van deze wapens. We hebben ook het internationaal Verdrag tegen clustermunitie, dat in 2008 is ondertekend in Dublin, en nu hebben we een actieplan. De werkelijkheid is echter dat de Europese Unie 1,8 miljard euro heeft toegewezen voor projecten met betrekking tot de bewustmaking van landmijnen voor de periode tot 2007, waarvan slechts 1,5 miljard euro daadwerkelijk is uitgegeven. De werkelijkheid is dat er nog steeds landmijnen worden gebruikt. Het is een wrede praktijk; elke maand komen tweeduizend mensen om of raken verminkt. We moeten dit probleem echt grondig en op internationaal niveau aanpakken.
Olivier Chastel
fungerend voorzitter van de Raad. - (FR) U heeft gelijk, we hebben 1,5 miljard uitgegeven, en maandelijks worden nog tweeduizend mensen het slachtoffer. De Europese Unie kan niet in haar eentje alles doen wat er op dit gebied moet gebeuren; ze doet nu al de helft.
Ik denk dat ik duidelijk heb gemaakt hoezeer wij betrokken zijn bij de menselijke kant van deze kwestie. We kunnen helaas niet veel méér doen op het gebied van besluitvorming. Waarschijnlijk zijn er alleen nog duidelijke resultaten te behalen op het gebied van ontwapening, en we zijn zeer betrokken bij het aspect van het verbod op antipersoonsmijnen.
Paul Rübig
(DE) Mevrouw de Voorzitter, mijnheer Chastel, landmijnen zullen waarschijnlijk ook in de verre toekomst nog een probleem vormen. Denkt u dat het mogelijk is om speciale onderzoeksprogramma's voor de opsporing van landmijnen te initiëren? Dit is niet slechts een Europees probleem, maar mondiaal probleem. Kunt u zich voorstellen dat er ook passende instellingen worden gevonden die zich met onderzoeksprogramma's op dit gebied bezighouden?
Seán Kelly
(EN) Op de eerste plaats dank aan mijn collega de heer Higgins voor het ter sprake brengen van deze zeer belangrijke kwestie, en dank ook aan de Raad voor zijn uitgebreide antwoord.
Eerlijk gezegd, denk ik dat de Europese Unie proactief is geweest in zijn aanpak van deze onfortuinlijke situatie. Ik zou de Raad willen vragen: is de Raad gelukkig met de wijze waarop de Verenigde Naties omgaan met deze kwestie, en kunnen de Verenigde Naties een betere bijdrage leveren, vergelijkbaar met wat wij doen?
Olivier Chastel
fungerend voorzitter van de Raad. - (FR) Beide vragen sluiten goed op elkaar aan en ik zal de eerste vraag beantwoorden en daarbij ook ingaan op de tweede. Inderdaad is ieder onderzoeksprogramma welkom dat bijdraagt aan het opsporen van antipersoonsmijnen.
Daartoe moet nauw worden samengewerkt met de Verenigde Naties en het is vooral belangrijk dat we binnen de VN-instellingen tot een akkoord kunnen komen met iedereen die onderdeel uitmaakt van die instellingen. Voor dat proces is een lange adem nodig, omdat andere mensen overtuigd moeten worden, die het niet per se eens zijn met de financiële middelen die voor een dergelijk onderzoeksprogramma nodig zijn.
Betreft: Oprichting van een waarnemingscentrum inzake geweld tegen vrouwen
In zijn conclusies betreffende het tegengaan van geweld tegen vrouwen van 8 maart 2010 pleit de Raad voor oprichting van een Europees waarnemingscentrum inzake geweld tegen vrouwen, dat gegrondvest zou moeten zijn op de bestaande institutionele structuur en betrouwbare statistische gegevens zou moeten verzamelen die als basis voor toekomstige beleidsmaatregelen kunnen dienen. In een ontwikkelde samenleving is geen plaats meer voor geweld tegen vrouwen. Er zijn betere statistieken nodig, alsmede betere coördinatie van maatregelen, uitwisseling van goede praktijken en voorlichtingscampagnes over geweld tegen vrouwen.
Wanneer denkt de Raad een besluit te nemen over de oprichting van dit waarnemingscentrum? Wat zouden de doelstellingen en taken van een dergelijk centrum zijn, en wanneer zou het van start kunnen gaan?
Olivier Chastel
fungerend voorzitter van de Raad. - (FR) Geachte afgevaardigden, de bestrijding van geweld tegen vrouwen is een streven dat het Europees Parlement en de Raad met elkaar gemeen hebben. Zoals u weet, zetten onze beide instellingen zich hiervoor al jarenlang en in vele verschillende contexten in.
Ik wijs op de resolutie die u vorig jaar heeft aangenomen, toen wij de tiende verjaardag van de resolutie van de Verenigde Naties vierden, waarbij 25 november werd uitgeroepen tot Internationale Dag voor de uitbanning van geweld tegen vrouwen. In deze resolutie hebt u de Commissie gevraagd een gericht en coherenter EU-beleidsplan voor te leggen, en de lidstaten dringend verzocht een coherent systeem voor het verzamelen van statistische gegevens tot stand te brengen.
Zoals het geachte Parlementslid stelt, heeft de Raad er in maart jongstleden bij de Commissie op aangedrongen een Europese strategie op te stellen om geweld tegen vrouwen te voorkomen en te bestrijden. Een van de door de Raad in dit verband vastgestelde prioriteiten is om te komen tot een Europees waarnemingscentrum inzake geweld tegen vrouwen, gebaseerd op bestaande structuren.
De Commissie werkt op dit moment aan een nieuwe strategie inzake geweld tegen vrouwen, die tevens zal ingaan op de oprichting van dit waarnemingscentrum, maar waarvan we, zoals u zult begrijpen, de inhoud nog niet kennen. Wij hopen deze strategie ergens volgend jaar te ontvangen. Het is dan ook zeer waarschijnlijk dat daarna een apart voorstel vereist zal zijn om dit waarnemingscentrum op te richten.
Uiteraard kan de Raad, zoals u weet, slechts optreden als wetgever op basis van een voorstel van de Commissie,. Een dergelijk voorstel zal grondig worden beoordeeld door de Raad, in zijn hoedanigheid van medewetgever met het Europees Parlement.
Het is in dit stadium enigszins voorbarig om te speculeren over wat de doelstellingen van een toekomstig waarnemingscentrum inzake geweld tegen vrouwen zullen zijn, en met name over de datum waarop het operationeel zal worden.
Vilija Blinkevičiūt
(LT) Minister, hartelijk dank voor uw antwoord. Er is dus nog hoop dat er op een gegeven moment een centrum komt dat betrouwbare gegevens verzamelt over geweld tegen vrouwen en dat blijvend is. Maar ik wil graag weten of de lidstaten naar uw mening beschikken over voldoende gegevens om van de bestrijding van geweld tegen vrouwen echt een prioriteit te maken. Voor zover ik begrijp, hebben we nog geen betrouwbare gegevens en is dat een van de redenen waarom er nog steeds van zoveel soorten geweld sprake is in de Europese Unie.
Olivier Chastel
fungerend voorzitter van de Raad. - (FR) Wat u zegt is niet verkeerd. Het is nauwelijks denkbaar dat, om dit waarnemingscentrum tot stand te brengen en de daarmee samenhangende problemen in kaart te brengen, we alleen maar hoeven te kijken wat de verschillende lidstaten zelf al hebben bedacht als het gaat om tellingen, soorten geweld, aandeel van de diverse soorten geweld. Dat is een begin.
Wat we van de Commissie verwachten, is een plan, een koers, een methodologie, zodat we in heel Europa, in alle 27 lidstaten, alle soorten geweld evenals hun prevalentie op een betrouwbare en geharmoniseerde wijze in kaart kunnen brengen en zodat we, indien mogelijk samen, een strategie kunnen uitwerken die haar vruchten zal afwerpen.
Paul Rübig
(DE) Mijnheer Chastel, we hebben agentschappen die zich reeds met deze kwesties bezighouden. Ik herinner u aan het Bureau voor de grondrechten in Wenen. Zou het niet mogelijk zijn om dit agentschap te vragen zich ook op dit thema te concentreren en het te analyseren, zodat we niet een nieuwe instelling hoeven te creëren maar dit bestaande agentschap in Wenen deze taak kan verrichten. Daar beschikken we over zeer goed gekwalificeerde medewerkers. Het zou goed zijn als dat zo georganiseerd zou kunnen worden.
Olivier Chastel
fungerend voorzitter van de Raad. - (FR) (buiten het bereik van de microfoon) die vraag eenvoudig beantwoorden. Ik gebruik veel liever een bestaand agentschap dan een nieuw agentschap op te richten. Ik vind dat er te veel agentschappen zijn en dat het dan ook niet nodig is nieuwe op te richten. Ik hoop in ieder geval dat bestaande structuren, zoals het agentschap in Wenen, betrokken zullen worden bij het opstellen van het beleidsplan dat de Commissie aan ons zal voorleggen.
Betreft: Bioafval
Op 6 juli jl. heeft het Europees Parlement met grote meerderheid resolutie P7_TA(2010)0264 over het Groenboek van de Commissie over het beheer van bioafval in de Europese Unie, waarin het de Commissie verzoekt voor het eind van 2010 een voorstel voor een specifieke richtlijn op te stellen.
In de loop van de gedachtewisseling van 14 juli jl. in de Commissie milieubeheer met minister Joke Schauvliege heeft deze, namens het Belgisch Raadsvoorzitterschap, haar voldoening uitgesproken over de door het Parlement aangenomen resolutie en zich bereid verklaard vooruitgang in deze kwestie te boeken.
Kan de Raad halverwege het mandaat van het Belgisch Voorzitterschap meedelen, welke maatregelen hij voor afloop van zijn mandaat denkt te nemen om gevolg te geven aan de door het Europees Parlement geformuleerde eisen?
Olivier Chastel
fungerend voorzitter van de Raad. - (FR) Mevrouw de Voorzitter, geachte afgevaardigden, in navolging van het Europees Parlement heeft de Raad op 25 juni 2009 conclusies inzake het groenboek over het beheer van bioafval in de Europese Unie vastgesteld.
In zijn conclusies spoort de Raad de Commissie aan de effectbeoordeling voort te zetten met het oog op de opstelling, voor zover nodig, van een EU-wetgevingsvoorstel betreffende bioafbreekbaar afval in 2010. U zult zeggen, we zijn al in 2010. De Raad heeft de Commissie met name verzocht zich te buigen over preventieve maatregelen, maatregelen voor het invoeren van gescheiden inzameling van bioafbreekbaar afval, een kwaliteitsborgingsysteem dat berust op het beginsel van integraal ketenbeheer en traceerbaarheid tijdens het hele proces, evenals het opstellen van voorschriften inzake etikettering en kwaliteitscriteria voor compost en digestaat.
Verder heeft de Raad op 11 juni 2010 kennis genomen van de mededeling van de Commissie betreffende toekomstige stappen op het gebied van bioafvalbeheer in de Europese Unie. In deze mededeling heeft de Commissie aangegeven dat ze de werkzaamheden over de invoering van technische regels ter ondersteuning van het beheer van bioafval wilde voortzetten en hiertoe Richtlijn 86/278/EEG betreffende zuiveringsslib wilde wijzigen.
De Raad zal zich uiteraard buigen over een nieuw voorstel van die strekking en het Belgische voorzitterschap heeft op 21 september een conferentie over bioafval georganiseerd om onder meer van gedachten te wisselen over de kern van de mededeling van de Commissie. De uitkomst van deze conferentie is op 14 oktober medegedeeld aan de Raad, dus dat is heel recent.
José Manuel Fernandes
(PT) Mevrouw de Voorzitter, mijnheer Chastel, het Europees Parlement heeft op 6 juli van dit jaar met ruime meerderheid een specifieke richtlijn voor bioafval aangenomen. Wij zijn van mening dat, in het belang van duidelijkheid, eenvoud en juridische zekerheid, in plaats van deze situatie waarin wetgeving verdeeld is over diverse wetsteksten een specifieke richtlijn beter zou zijn.
Op die manier handelen we ook in overeenstemming met de Europa 2020-strategie, met slimme, duurzame en inclusieve groei. En op deze manier brengen we ook meer 'groene arbeidsplaatsen' tot stand. Op deze manier dragen we bovendien bij aan de bestrijding van de klimaatverandering. Door compost van hoge kwaliteit te gebruiken beschermen we ook onze bodem en dragen we ook bij aan de biodiversiteit. Daarom vraag ik de Raad of hij het daarmee eens is, of de Raad ook voorstander is van een specifieke richtlijn, en wat hij zal doen om dit doel te verwezenlijken.
De Voorzitter
Ik ben vanavond vrij soepel geweest, omdat we redelijk wat tijd hadden, maar het hoort eigenlijk 30 seconden te zijn.
Olivier Chastel
fungerend voorzitter van de Raad. - (FR) Ik zal het zo kort mogelijk proberen te houden, mevrouw de Voorzitter, om niet tot de orde geroepen te worden aan het einde van mijn toespraak. Dit is echter een interessante vraag. Zoals u weet, is het aan de Commissie om al dan niet een dergelijke richtlijn voor te stellen. De Raad is zich ervan bewust dat de Commissie in haar mededeling betreffende toekomstige stappen op het gebied van bioafvalbeheer in de Europese Unie geen tekortkomingen in de huidige wetgeving heeft geconstateerd die specifieke wetgeving zouden vereisen, maar wel een wijzigingsvoorstel bij de richtlijn inzake het gebruik van zuiveringsslib heeft aan aangekondigd.
Hier zult u geen genoegen mee nemen, maar bedenk ook dat toen de conclusies van de Raad werden opgesteld in 2009, de lidstaten verdeeld leken over de vraag of er al dan niet een specifieke richtlijn over bioafval moest komen. Ik zal dan ook niet antwoorden met een 'ja' of een 'nee', omdat de lidstaten verdeeld zijn. Het spreekt voor zich dat de Raad zich aandachtig zal buigen over de voorstellen van de Commissie met betrekking tot deze zuiveringsslibrichtlijn, en met name de bepalingen inzake bioafval, dat in dit voorstel uiteraard aan bod zal komen.
De Voorzitter
Dank u, mijnheer de minister. Mijn opmerkingen waren niet tot u gericht.

Betreft: Kans op een "double-dip”-recessie: houdbaarheid van de 3 procent-doelstelling
De gewaardeerde Nobelprijswinnaar voor economie Joseph Stiglitz heeft opgemerkt dat er een risico bestaat dat de Europese economie opnieuw in een recessie zal terechtkomen door de bezuinigingen die werden opgelegd door de EU-regeringen in een poging de in het stabiliteits- en groeipact vastgelegde tekortlimiet van 3 procent te eerbiedigen. Hoe reageert de Raad hierop?
Is deze 3 procent-doelstelling realistisch, gelet op het feit dat de overheidsfinanciën van enkele lidstaten momenteel zwaar onder druk staan?
Olivier Chastel
fungerend voorzitter van de Raad. - (FR) Mevrouw de Voorzitter, geachte afgevaardigden, het hoofddoel van het stabiliteits- en groeipact blijft om de stabiliteit van de prijzen binnen de Europese Unie te behouden. Op grond van het verdrag moeten de lidstaten een nationaal beleid voeren dat coherent is het met stabiliteits- en groeipact en de globale richtsnoeren voor het economisch beleid.
De Raad van 7 september is het eens geworden over de invoering van het Europese semester met ingang van 2011. De voornaamste doelstelling van deze exercitie is om het tijdschema voor het presenteren van de stabiliteits- en groeiprogramma's en de nationale hervormingsprogramma's op elkaar af te stemmen teneinde op alle niveaus te komen tot samenhangend structureel toezicht op de begrotingsdiscipline, de macro-economische stabiliteit en groei, waarbij de formele scheiding tussen de afzonderlijke procedures echter gehandhaafd blijft.
Dit proces zal zorgen voor een betere coördinatie van economisch beleid binnen de Europese Unie en ten goede komen aan de begrotingsdiscipline, de macro-economische stabiliteit en de groei. Om dezelfde reden heeft de Europese Unie, overeenkomstig de in het verdrag vastgelegde bevoegdheden, maatregelen genomen om het herstel te bevorderen en tegelijkertijd deze begrotingsdiscipline te waarborgen. Europa 2020, de nieuwe strategie van de Europese Unie voor werkgelegenheid en een duurzame, intelligente en inclusieve groei, door de Europese Raad op 17 juni goedgekeurd, komt tegemoet aan deze uitdaging. Het zwaartepunt van het beleid verschuift van crisisbeheersing naar het doorvoeren van hervormingen op middellange en lange termijn, die groei en werkgelegenheid specifiek bevorderen, en die tevens de levensvatbaarheid van de openbare financiën waarborgen.
Tot de voornaamste doelstellingen van de Europa 2020-strategie behoren, zoals u weet, meer werkgelegenheid, betere voorwaarden voor onderzoek en ontwikkeling, verhoging van de onderwijsniveaus - dit kwam in een eerdere vraag aan de orde - en de bevordering van sociale insluiting, waaronder armoedebestrijding. Ik zie dan ook geen onverenigbaarheid tussen een stabiliteitspact en maatregelen om groei en werkgelegenheid te herstellen.
Mairead McGuinness
(EN) Dank u wel voor uw antwoord. Ik had meer details verwacht, maar dank u wel. De partij waarvan ik lid ben, Fine Gael, steunt de 3 procent-doelstelling, zoals alle grote partijen in Ierland. Ik denk dat het van wezenlijk belang is een doelstelling te hebben en een datum waarop die moet zijn verwezenlijkt, niet alleen in ons eigen belang, maar ook in dat van de Europese Unie.
Ik wil de aandacht van de afgevaardigden vestigen op een uitstekende toespraak die een voormalige premier van Ierland, John Bruton, een vriend van dit Parlement, vanochtend heeft gehouden. Hij spreekt in heel eerlijke bewoordingen over de uitdagingen, maar ook over het feit dat we in staat zijn om te doen wat in deze zware doelstellingen voor ons is vastgelegd, en dat Ierland als land veel kwaliteiten heeft waarmee we de doelstellingen zullen kunnen halen zonder te lijden. Er zal pijn zijn, maar we zullen die pijn kunnen hanteren. Ik zou graag uw commentaar hierop horen en ook uw aandacht vestigen op die toespraak.
Olivier Chastel
fungerend voorzitter van de Raad. - (FR) U noemt het Ierse probleem. Dat begrijp ik, en we zijn uiteraard allemaal gevoelig voor het probleem van Ierland. Mijn antwoord op uw eerste vraag is vanzelfsprekend zeer breed geformuleerd voor zevenentwintig lidstaten, want we moeten met ons beleid streven naar onderlinge afstemming, naar monetaire en begrotingsstabiliteit en naar herstel. Verder zullen sommige landen inderdaad meer moeilijkheden ondervinden dan andere, al naar gelang hun schuldenlast, al naar gelang hun jaarlijkse schuld in de afgelopen twee of drie jaar en sinds het begin van de recessie.
Dus ja, Ierland maakt een moeilijke periode door. Ik kan u verzekeren dat Europa begrip heeft voor het feit dat Ierland een moeilijke periode doormaakt, maar ik denk dat meerdere landen zich in deze situatie bevinden, en diverse landen zullen in dezelfde situatie terechtkomen, en bezuinigingen en solidariteit sluiten elkaar niet uit.
Ik denk dan ook dat de maatregelen inzake economisch bestuur die de Commissie deze week op tafel heeft gelegd, steevast ingegeven zullen zijn door het streven om elk land aan boord te houden - u weet waartoe Europa in staat is geweest op het gebied van solidariteit in het geval van Griekenland. Laten we de situatie van twee landen niet vergelijken, maar ik kan u verzekeren dat Europa alle zevenentwintig lidstaten hoe dan ook aan boord zal houden.
Brian Crowley
(EN) Ik wil de fungerend voorzitter van de Raad bedanken voor zijn antwoord. Even twee heel korte punten. Wanneer we discussies voeren over de kwestie van de tekortlimiet van 3 procent, lijken allereerst in verschillende landen verschillende boekhoudnormen te worden gebruikt volgens bepaalde criteria.
Ten tweede, met betrekking tot de handhaving, welke mate van flexibiliteit is er, wegens de huidige crisis die alle lidstaten treft, binnen dat cijfer van 3 procent voor hefboomwerking of foutenmarges?
Georgios Papanikolaou
(EL) Mijnheer de minister, in de conclusies van de Raad en de strategie voor het jaar 2020 zijn, zeker, boodschappen te vinden die optimistisch proberen te zijn. Echter, ook met de begroting die wij vandaag hebben aangenomen, voldoen wij volgens mij niet aan wat nodig is om de doelen van 2020 op bijvoorbeeld het gebied van onderzoek en innovatie te realiseren, en het is niet mogelijk om met deze cijfers de doelen te halen die wij wensen.
Wij zien echter ook dat de Raad zwijgt over de grote onevenwichtigheden tussen het noorden en het zuiden van de Europese Unie. Ik herinner aan een recente verklaring van een gezaghebbend functionaris en hoogwaardigheidsbekleder van de Europese Unie, de voorzitter van de Eurogroep, volgens wie grote landen van de EU, zoals Frankrijk en Duitsland, op de hoogte waren van het probleem van Griekenland - ik zeg dit omdat u Griekenland noemt - en ondanks dat niets deden in de afgelopen tijd, omdat ze veel profijt trokken van deze situatie.
Kunnen wij een initiatief verwachten in de aanpak van de onevenwichtigheden tussen het noorden en het zuiden van de Europese Unie?
Olivier Chastel
fungerend voorzitter van de Raad. - (FR) Twee vragen, twee antwoorden. Wat de eerste vraag betreft: natuurlijk zijn er, tot op heden en ook nu nog, een aantal verschillen geweest tussen de boekhoudnormen. Deze boekhoudnormen worden momenteel uiteraard geharmoniseerd, want als we in de toekomst de economieën van alle 27 lidstaten gelijk willen behandelen, dan moeten we beschikken over dezelfde berekeningsmethoden, dus deze harmonisatie is in volle gang.
Wat de soepelheid ten aanzien van de drempel van 3 procent betreft: zoals u weet, zijn we echt flexibel; we zijn flexibel sinds 2009, we zijn flexibel geweest in 2010 en we zullen flexibel zijn in 2011 en 2012, zodat de diverse lidstaten kunnen hun begrotingen weer op orde kunnen krijgen, want als we deze 3 procent-drempel strikt wilden toepassen, met geen enkele foutmarge, dan zouden we vrijwel allemaal, dit jaar bijvoorbeeld, de begrotingsregels hebben geschonden, en dat is niet het geval.
Ik denk dat de Europese instellingen goed hebben begrepen dat met het oog op de crisis en de situatie waarin de lidstaten verkeren, de terugkeer naar stabiele en evenwichtige begrotingen vóór 2013 tijd vergt.
Dan wat de onevenwichtigheden tussen noord en zuid betreft. Of het nu gaat om onevenwichtigheden tussen noord en zuid of tussen lidstaten die de door de Europese Unie verstrekte steun hebben aangewend om hun economie, productiemiddelen en arbeidsmarkt te ontwikkelen, terwijl andere lidstaten dit in mindere mate hebben gedaan, ik denk dat de Europese Unie er is om deze samenhang, deze cohesie te behouden. De in de Europese begroting beschikbare cohesiemiddelen - het grootste onderdeel in de Europese begroting - moeten worden aangewend om deze onevenwichtigheden te beperken. U noemt de onevenwichtigheden tussen noord en zuid, maar ik weet niet zeker of dat de enige onbalans is binnen de Europese Unie.
Betreft: Maatregelen van de Raad ten behoeve van het vrij verkeer van werknemers tussen de lidstaten
Blijkens het nieuwe economisch plan van de EU voor de komende tien jaar is arbeidsmobiliteit een van de essentiële voorwaarden om de werkloosheid te kunnen terugdringen. Het werkloosheidscijfer is ten tijde van de crisis onrustbarend gestegen, van 6,8 procent in mei 2008 tot 10 procent in juli 2010. Uit een op 13 juli 2010 gepubliceerde peiling van de Commissie blijkt dat 48 procent van de Europeanen bereid is in geval van werkloosheid buiten het eigen land of regio werk te zoeken. Sterker nog, 17 procent heeft plannen om in het buitenland te gaan werken. Het verdient vermelding dat de lidstaten voorrang dienen te geven aan werknemers uit EU-landen boven werknemers van buiten de EU.
Kan de Raad mededelen welke concrete maatregelen hij overweegt om de belemmeringen voor het vrij verkeer van werknemers uit de na 1 mei 2004 toegetreden lidstaten met spoed weg te nemen?
Olivier Chastel
fungerend voorzitter van de Raad. - (FR) Mevrouw de Voorzitter, geachte afgevaardigden, de Raad zou erop willen wijzen dat het vrije verkeer van personen een van de fundamentele vrijheden is die wordt gegarandeerd door het Verdrag en afgeleid recht, en dat dit het recht omvat voor burgers van de Europese Unie om in een andere lidstaat te wonen en te werken.
Wat de tijdelijke beperkingen betreft waarin de toetredingsverdragen voorzien, het is aan elke lidstaat die nog altijd beperkingen toepast om de gevolgen voor zijn arbeidsmarkt te beoordelen en vóór het einde van de overgangsperiode te besluiten de resterende beperkingen te handhaven of ze te versoepelen: april 2011 voor de landen die in 2004 zijn toegetreden en december 2013 voor de landen die in 2007 zijn toegetreden. De Raad heeft de lidstaten die uit hoofde van de in de toetredingsverdragen genoemde overgangsbepalingen nog altijd beperkingen toepassen verzocht deze gedurende de derde fase van de overgangsperiode op te heffen als niet kan worden vastgesteld dat hun arbeidsmarkt ernstig wordt ontregeld of dreigt te worden ontregeld.
Sinds mei 2009, toen Denemarken vrije toegang tot zijn arbeidsmarkt verschafte, zijn de door de lidstaten toegepaste overgangsbepalingen niet meer gewijzigd, en terwijl de meeste lidstaten daadwerkelijk vrije toegang verschaffen aan werknemers afkomstig uit lidstaten die vóór 1 mei 2004 zijn toegetreden, passen tien lidstaten nog altijd beperkingen toe.
De Raad heeft benadrukt dat de economische en financiële crisis niet mag worden aangevoerd als een al dan niet op zichzelf staande reden om de betreffende bepalingen te handhaven, en heeft de lidstaten verzocht passende strategieën en instrumenten uit te werken aan de hand waarvan ze belemmeringen voor de geografische en beroepsmobiliteit van werknemers in kaart kunnen brengen en kunnen analyseren, en kunnen bijdragen tot de opheffing van bestaande belemmeringen, overeenkomstig het Verdrag.
Silvia-Adriana Ţicău
(RO) Mijnheer de minister, dank u wel voor uw antwoord. Ik zou de Europese Raad willen verzoeken de lidstaten te blijven vragen belemmeringen en tijdelijke bepalingen weg te nemen die het vrije verkeer van werknemers uit de nieuwe lidstaten, met name Roemenië en Bulgarije, beperken. Ik wil tevens benadrukken dat het bieden van gelijke kansen op de Europese arbeidsmarkt aan alle werknemers uit alle lidstaten betekent dat ook werknemers in de bestemmingslanden beschermd moeten worden. Daarom, minister, doe ik een beroep op u om de lidstaten te verzoeken de bestaande belemmeringen op te heffen.
Georgios Papanikolaou
(EL) Mevrouw de Voorzitter, ik dank u dat u mij nogmaals het woord geeft. Mijnheer de minister, aan de ene kant zijn er mobiliteitsproblemen en aan de andere kant zijn er de Europese initiatieven om de mobiliteit van werknemers te verhogen, wat in deze moeilijke tijd voor veel Europese burgers, met name jongeren, ongetwijfeld een optie zal zijn.
We hebben in 2007 het Europese actieplan voor arbeidsmobiliteit aangenomen, dat in 2010 afloopt. Kunnen wij een evaluatie van dit plan en een nieuw voorstel van de Raad verwachten? Op het gebied van arbeidsmobiliteit is er eveneens het programma Leonardo da Vinci. Kunnen wij verdere ondersteuning van dit programma verwachten, en nieuwe soortgelijke initiatieven?
Nicole Sinclaire
(EN) Een korte vraag: welke maatregelen neemt de Raad met betrekking tot het verkeer van werknemers, of eigenlijk vluchtelingen, die de Europese Unie binnenkomen, papieren krijgen en vervolgens naar andere landen binnen de Europese Unie trekken, en ook met betrekking tot de waarborgen volgens het Verdrag van 1951 die erop neerkomen dat zij asiel moeten aanvragen in het eerste veilige land dat zij bereiken?
Ik vraag me af welke stappen de Raad op dit punt heeft genomen.
Olivier Chastel
fungerend voorzitter van de Raad. - (FR) Ik wil er allereerst op wijzen dat het vrije verkeer van werknemers een echte prioriteit is van de Raad. Ik denk dat alles in het werk wordt gesteld om lidstaten te informeren die een aantal beperkingen handhaven, om deze overgangsperiode waarin ze een aantal beperkingen handhaven grondig tegen het licht te houden, en om te kijken hoe ze deze beperkingen kunnen opheffen.
Ik wil hier overigens aan toevoegen, als antwoord op een van de vragen, dat dit vrije verkeer van werknemers weliswaar een prioriteit is van de Raad, maar in het bijzonder van het voorzitterschap. U zult in het zich over achttien maanden uitstrekkende werkprogramma van het trio-voorzitterschap van de Raad - Spanje, België en Hongarije - zien dat deze drie landen zullen bijdragen, en nu reeds bijdragen, aan de in gang gezette herziening van de interne markt, door de uitoefening van de vier vrijheden te stimuleren, aangezien het voor een terugkeer naar groei van essentieel belang is het potentieel van de interne markt ten volle te benutten.
Ons programma vermeldt uitdrukkelijk de mogelijkheid van herziening van de overgangsperioden, die het vrije verkeer van werknemers uit de nieuwe lidstaten beperken. Moeten we ervan uitgaan dat deze tijdelijke beperkingen onverenigbaar zijn met het vrije verkeer van werknemers? Het is niet aan mij hierover te oordelen, aangezien de tijdelijke beperkingen zijn vastgelegd in de toetredingsverdragen en dergelijke beperkingen zijn gebruikt voor alle toetredingen.
Los van het feit dat we ze kunnen stimuleren, is het inderdaad aan elke lidstaat die deze beperkingen oplegt om het effect op zijn eigen arbeidsmarkt te beoordelen en te besluiten deze beperkingen te handhaven of op te heffen vóór het einde van deze overgangsperioden. Ik zeg het nog maar eens: april 2011 voor de landen die zijn toegetreden in 2004, en december 2013 voor de landen die zijn toegetreden in 2007.
De Voorzitter
Vragen die bij gebrek aan tijd niet aan bod gekomen zijn, zullen schriftelijk worden beantwoord (zie bijlage).
Het vragenuur is gesloten.
