Przygotowanie posiedzenia Rady Europejskiej (Bruksela, 13-14 grudnia 2007 r.) (debata)
Przewodniczący
Następnych punktem porządku obrad są oświadczenia Rady i Komisji: Przygotowanie posiedzenia Rady Europejskiej w Brukseli, w dniach 13-14 grudnia 2007 r.
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Podczas zbliżającego się szczytu Rady Europejskiej najpierw zauważymy z zadowoleniem popisanie traktatu lizbońskiego, które odbędzie się jutro w stolicy Portugalii, oraz proklamowane Karty praw podstawowych, które odbędzie się tutaj za chwilę. Wezwiemy także do sprawnego przeprowadzenia procedury ratyfikacji traktatu lizbońskiego, tak aby traktat lizboński wszedł w życie w dniu 1 stycznia 2009 r.
Traktat lizboński, jak powiedziałem, zapewni Unii stabilne i trwałe ramy instytucjonalne, które pozwolą jej w pełni skoncentrować się na wyzwaniach politycznych, jakie przed nią stoją, w tym na globalizacji i zmianach klimatycznych, jak wyraźnie podkreślono podczas nieformalnego posiedzenia szefów państw i rządów, które odbyło się w dniu 19 kwietnia. W tym kontekście Rada Europejska przyjmie deklarację w sprawie globalizacji. W deklaracja wyjaśniono, że z uwagi na globalne wyzwania, jakie przed nami stoją, Unia Europejska ma zarówno możliwość, jak i obowiązek działania. Polityka wewnętrzna i zewnętrzna Unii musi być dostosowana do tego celu. Myślę o wygłoszeniu celów strategii lizbońskiej na rzecz wzrostu i zatrudnienia, spełnieniu ambitnych zobowiązań w zakresie zmian klimatycznych i energii, uzgodnionych na wiosennym szczycie Rady Europejskiej w 2007 r., zdefiniowaniu ogólnej odpowiedzi na ostatnie zakłócenia na rynkach finansowych, wsparciu wolnego handlu i otwartości, pracy z partnerami w celu opracowania energicznych i spójnych strategii rozwoju, opracowaniu obszernej europejskiej polityki migracji, a także skutecznym wykorzystaniu instrumentów i rozwoju zdolności wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa oraz europejskiej polityki bezpieczeństwa i obrony, tak aby umożliwić Unii odgrywanie coraz ważniejszej roli w budowaniu bezpieczniejszego świata.
Wreszcie Unia Europejska pomoże zapewnić to, aby globalizacja była raczej źródłem możliwości, a nie zagrożenia i aby przyczyniała się do dobrobytu jednostki. Mamy także nadzieję ustanowić podczas zbliżającego się szczytu Rady Europejskiej grupę refleksyjną, aby pomóc Unii w następnych dwudziestu lub trzydziestu latach przewidzieć i podjąć wyzwania w bardziej skuteczny sposób. Rada Europejska oceni postęp dokonany w obszarze wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości. Powinniśmy przede wszystkim wspomnieć o zniesieniu kontroli na wewnętrznych granicach nowych państw członkowskich, co posiada ogromne znaczenie i wielką wagę dla życia codziennego naszych obywateli. Zostanie także przeanalizowane wdrożenie polityki migracji, a w szczególności postęp uczyniony w zakresie wdrażania ogólnego podejścia do migracji w odniesieniu do Afryki i obszaru śródziemnomorskiego, a także ogólne podejście do wschodnich i południowo-wschodnich regionów. W tym kontekście zostanie opracowane sprawozdanie pierwszej konferencji ministrów krajów Euromed w sprawie migracji, które zostanie uwzględnione podczas przygotowywania wspólnej strategii i planu działań na drugi szczyt Afryka-UE, jak ogłoszono wczoraj.
Inne aspekty, jakie należy zbadać w obszarze wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości będą obejmować działania, które zostaną podjęte w celu zwalczania terroryzmu, zwłaszcza w odniesieniu do radykalizacji i rekrutacji, oraz postęp w zakresie współpracy prawnej. W odniesieniu do kwestii gospodarczych, społecznych i środowiskowych Rada Europejska oceni prac, jakie zostały wykonane w odnośnych obszarach, w celu przygotowania następnego cyklu odnowionej strategii lizbońskiej na rzecz wzrostu i zatrudnienia, która zostanie zatwierdzona podczas wiosennego szczytu Rady Europejskiej w 2008 r. Dyskusje prowadzone podczas ostatniego nieformalnego posiedzenia szefów państw i rządów, które odbyło się w październiku, zmierzały do wzmocnienia zewnętrznego wymiaru strategii lizbońskiej i potwierdziły, że odnowiona strategia lizbońska wciąż stanowi właściwe ramy do podjęcia podstawowych wyzwań, jakie przed nami stoją, a w szczególności wyzwania globalizacji. Potwierdziły one także, że Europa czyni postępy i że wyznaczone przez nią cele wciąż są właściwe, dlatego w ramach nowego cyklu należy skoncentrować się na utrzymaniu koniecznej stabilności w celu wzmocnienia korzyści i wywierania przyspieszenia reform.
Rada Europejska podkreśli konieczność wzmocnienia europejskiej konkurencyjności, korzyści płynące z jednolitego rynku w związku z prowadzeniem trwałej polityki przemysłowej i wpieraniem innowacji i umiejętności. Rozwój zewnętrznego wymiaru i poprawa warunków, w jakich funkcjonują konsumenci i firmy, w szczególności małe i średnie przedsiębiorstwa, także zostaną uwydatnione. W obszarze zatrudnienia i polityki społecznej Unia Europejska poprze porozumienie w zakresie wspólnych zasad modelu łączącego elastyczność i bezpieczeństwo (flexicurity), podkreślając rolę partnerów społecznych w opracowywaniu, wdrażaniu i monitorowaniu odpowiednich polityk. Rada Europejska przedstawi również sprawozdanie z wyników Europejskiego Roku Równych Szans dla Wszystkich i wezwie państwa członkowskie do wzmocnienia wysiłków mających na celu zapobieganie i zwalczanie dyskryminacji. Muszę także podkreślić znaczenie kontynuowania europejskiej polityki energetycznej ustanowionej na wiosennym szczycie Rady Europejskiej. Odnotowane zostaną także postępy dokonane w zakresie dyskusji nad trzecim pakietem rynku wewnętrznego dotyczącym gazu i energii elektrycznej oraz debata nad strategicznym planem w dziedzinie technologii energetycznych.
Rada Europejska przyjrzy się następnie wdrażaniu strategii w zakresie zrównoważonego rozwoju i oczekuje się, że potwierdzi, iż cele i priorytety w ramach siedmiu kluczowych wyzwań zawartych w tej strategii pozostają w pełni aktualne. Z zadowoleniem przyjmie także komunikat Komisji w sprawie zintegrowanej polityki morskiej i wezwie Komisję do przedstawienia inicjatyw i wniosków zawartych w planie działań. W odniesieniu do stosunków zewnętrznych oczekuje się, że Rada Europejska w oparciu o dyskusje ministrów przeprowadzone na ostatnim szczycie Rady ds. Ogólnych i Stosunków Zewnętrznych, który odbył się w ostatni poniedziałek, skoncentruje się na procesie określania przyszłego statusu Kosowa, w szczególności w ramach oceny okresu negocjacji. Ponieważ, jak państwo wiedzą, Belgrad i Prisztina nie osiągnęły porozumienia, prawdopodobnie Rada Europejska także przedyskutuje rolę, jaką Unia Europejska może odegrać w tym procesie w przyszłości oraz przebieg działań, jakie w związku z tym należy podjąć w celu rozwiązania tej kwestii, wzmocnienia stabilności w regionie i zbliżenia go do Unii. Rada Europejska pokreśli znaczenie poszczególnych szczytów, jakie miały miejsce w ostatnich sześciu miesiącach, w szczególności szczytów z udziałem Brazylii i Afryki. Szczyt UE- Brazylia, jak państwo wiedzą, był bezprecedensową i wspaniałą inicjatywą, a podczas szczytu UE-Afryka osiągnięto pewne bardzo obiecujące wyniki, o których miałem okazję wspomnieć wczoraj w Zgromadzeniu. Wreszcie uwaga zostanie skierowana na postęp odnotowany w stosunkach z innymi regionami, zwłaszcza z regionem śródziemnomorskich, i w dziedzinie współpracy na rzecz rozwoju.
Panie przewodniczący, panie i panowie! Wnioski Rady Europejskiej odzwierciedlają wyniki intensywnych prac wykonanych w ciągu ostatnich szczęściu miesięcy i wykazują, że główne cele prezydencji portugalskiej zostały osiągnięte. Unia Europejska wciąż będzie mieć bardzo ambitny plan działań przed sobą. Uważam, że w ramach przyszłych prezydencji nadal będzie ona podejmować działania w kierunku Europy wysokiego wzrostu, społecznego dobrobytu i zrównoważonego rozwoju, wzmacniając jej ogólną rolę i bilateralne stosunki z jej partnerami, a także stosunki na szczeblu wielostronnym. Bardzo dziękuję, panie przewodniczący!
(Oklaski)
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji. - (PT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Podczas ostatniego szczytu Rady Europejskiej w Lizbonie, w październiku, byliśmy w stanie nie tylko osiągnąć polityczne porozumienie w sprawie nowego Traktatu, ale także rozpocząć debatę na szczeblu szefów państw i rządów w sprawie interesu Europy i najlepszego sposobu wpierania tego interesu w erze globalizacji.
Traktat lizboński zostanie podpisany jutro, a w piątek Rada Europejska rozpocznie realizację swego zadania polegającego na poszukiwaniu konkretnych rezultatów dla Europy służących obywatelom w erze globalizacji. Myślę, że ważne jest podkreślenie powiązania pomiędzy tymi dwoma faktami. Europa rozwiązuje swe problemy instytucjonalne, ale czyni to głównie poprzez uwzględnienie interesów swych obywateli, a także poprzez przeniesienie ich interesów i wartości na szczebel światowy. Obydwa sposoby są ostatecznie sposobami osiągnięcia tych samych celów.
Podpisanie traktatu lizbońskiego nie jest zwykłą formalnością. Odzwierciedla porozumienie 27 państw co do Traktatu i oznacza zaakceptowanie przez nie wspólnego zaangażowania w projekt europejski. Bez wątpienia jest to bardzo ważny symbol długiej drogi, jaką przebyliśmy z martwego punktu, w jakim utkwiliśmy w 2005 r.
Podobnie, proklamowanie Karty praw podstawowych przez przewodniczącego Rady, przewodniczącego Parlamentu Europejskiego i przewodniczącego Komisji, które odbędzie się w tej Izbie za kilka godzin, jest pozytywnym dowodem na to, że Unia Europejska zmierza do utrzymywania praw obywateli w sercu prowadzonej przez nią działalności.
W piątek Rada Europejska zapewni nam kolejną sposobność, aby wykazać, że Unia Europejska zmierza do zdefiniowania swej pozycji w świetle globalizacji. Ta pozycja zostanie częściowo określona poprzez strategię na rzecz wzrostu i zatrudnienia. Prawdą jest, że to, co dzisiaj umacniamy, jest po prostu zewnętrznym wymiarem strategii lizbońskiej, a idea europejskiej odpowiedzi na globalizację musi być przede wszystkim aktywna i stanowcza, a nie negatywna i pasywa. Zaledwie wczoraj Komisja przyjęła ważny pakiet komunikatów i decyzji w ramach przygotowań do nowego cyklu strategii na lata 2008-2010.
Panie przewodniczący! Strategia lizbońska funkcjonuje: wzmacnia wzrost i tworzy miejsca pracy. W zakresie tworzenia miejsc pracy osiągnęliśmy najlepsze wyniki od lat 80. Strategia lizbońska pomaga, aby pozycja Europy i obywateli Europy była pozytywna w erze globalizacji. Strategia lizbońska nadała Europie wspólną, praktyczną agendę gospodarczą, w pełni uwzględniającą różnice krajowe.
Jednakże bierność byłaby zgubna dla perspektyw Europy w nadaniu kształtu globalizacji. Znacznie więcej pozostało jeszcze do zrobienia: postęp w zakresie polityki jest niejednolity, a niektóre państwa członkowskie dokonują znacznie szybszego postępu niż inne.
Przedstawiony wczoraj pakiet odpowiada potrzebie podjęcia przez Europę działań, stawienia czoła rosnącej niepewności w gospodarce światowej oraz potrzebie nadania jeszcze wyższego priorytetu wymiarowi społecznemu, edukacji i umiejętnościom, ale także technologiom informacyjnym i komunikacyjnym, "flexicurity”, konieczności posiadania wspólnej polityki energetycznej i podjęciu walki ze zmianami klimatycznymi.
Deklaracja w sprawie globalizacji, którą przyjmie Rada Europejska, w pełni potwierdza rolę strategii lizbońskiej. Deklaracja powinna umocnić przekonanie, że Unia posiada wszelkie powody, aby mieć zaufanie do swej przyszłości. Dzisiaj Unia Europejska wykazuje, w jaki sposób zachowanie europejskich wartości politycznych, gospodarczych i społecznych oraz obrona europejskich interesów są w pełni zgodne z aktywnym podejściem do globalizacji.
Obecnie, znajdujemy się na dobrej pozycji, aby kontynuować reformy wewnętrzne, aby wzmacniać naszą zdolność do konkurowania na szczeblu światowym, a jednocześnie, aby utrzymywać nasze wartości spójności społecznej i gospodarczej oraz solidarności. Obecnie znajdujemy się na odpowiedniej pozycji, aby dostarczyć ogólnej wizji, której potrzebuje świat dla wielostronnego porządku, systemu bezpieczeństwa zbiorowego, otwartego i uczciwego handlu oraz zrównoważonego rozwoju, który uwzględnia równowagę środowiskową naszej planety. Obecnie znajdujemy się na odpowiedniej pozycji, aby dążyć do realizacji interesów europejskich w partnerstwie i stosunkach w naszymi sprzymierzeńcami oraz innymi głównymi siłami światowymi.
Dwa tygodnie temu wraz z przewodniczącym Rady Europejskiej byłem w Chinach i Indiach, aby uczestniczyć w szczytach pomiędzy Unią Europejska a tymi dwoma wyłaniającymi się siłami. Fascynujące było obserwowanie tempa rozwoju gospodarczego w tej części świata. Musimy być ostrożni w odniesieniu do tego, co się dzieje w Azji. Prawdą jest, że rozwój gospodarczy pomógł w wydobyciu milionów ludzi z ubóstwa. Nie mam żadnych wątpliwości, że ich postęp będzie miał bezpośredni wpływ na pokolenia Europejczyków.
Zasadnicze pytanie brzmi: co zrobimy wobec takiej transformacji strukturalnej? Nie powinniśmy mieć złudzeń: globalizacja oznacza także głębokie zmiany w światowej równowadze sił. Prawdą jest, że nie tak dawno tutaj w Europie, kiedy ludzie mówili o globalizacji, myśleli głównie o westernizacji lub czasami o amerykanizacji. Dzisiaj kiedy w Europie mówimy o globalizacji wiele osób myśli przede wszystkim o rosnących w siłę, wyłaniających się gospodarkach w Azji.
A zatem świat się zmienia i uważam, że stwarza to także oczywistą konieczność dostosowania naszego wspólnego europejskiego projektu do nowych wyzwań. Dlatego też dzisiaj istnieją warunki do zaakceptowania deklaracji, jaką liderzy Unii Europejska przyjmą w tym tygodniu. Bardziej niż kiedykolwiek oczywiste jest to, że nawet największe siły Europy nie mogą same podjąć wyzwań globalizacji. Oczywiste jest, że bardziej niż kiedykolwiek potrzebujemy silnej Unii Europejskiej.
Uważamy, że wzmocnienie z jednej strony sił Azji oraz z drugiej strony świadomości w sprawie zmian klimatycznych są w rzeczywistości dwiema bardzo ważnymi siłami napędowymi dla Unii Europejskiej, ponieważ pokazują nam, że istnieje wyzwanie zwane globalizacją i że jest także możliwość stawienia jemu czoła.
W związku z tym uważam, że ten tydzień będzie miał ważne znacznie i wielką wagę dla Rady Europejskiej. Kilka lat temu było niemożliwe, aby liderzy europejscy uzgodnili deklarację w sprawie globalizacji, którą niedługo poprą. Obecnie jest w pełni jasne, że cele Unii Europejskiej nie mają tylko charakteru wewnętrznego: cele Unii Europejskiej mają także charakter światowy. Musimy wspierać nasze interesy i wartości w nowym porządku światowym, jaki się pojawia. Dlatego też myślę, że możemy w tym tygodniu podjąć bardzo ważne decyzje. Powinniśmy czynić to z pełną wiarą w nasze zdolności, przede wszystkim ufając w zdolność naszych europejskich społeczeństw do dostosowania się do okoliczności.
W szczególności powinniśmy nie zapominać, że w Europie posiadamy imponujące ludzkie umiejętności, wspaniałe tradycje w zakresie wiedzy, a także wiedzy o decydującym znaczeniu, zdolność do dostosowania się. Posiadamy zasoby specjalistycznej wiedzy i wiedzy technologicznej. Co ważniejsze, posiadamy wolne społeczeństwa, zorganizowanie w ramach państwa prawa i to daje nam wielką przewagę w świecie, który się zmienia - zmienia się szybko.
To jest europejski styl życia. Naszą największą inwestycją jest jego zachowanie i ulepszenie. Dzięki prawidłowej agendzie politycznej możemy pewnie stawiać czoła globalizacji. Globalizacja dostarcza szczególnych wyzwań. Jednym z nich jest masowa migracja, która jest w pewnym stopniu nowym fenomenem w Europie - przynajmniej w rozmiarze, jaki ostatnio przybrała.
W ubiegłym tygodniu Komisja przyjęła komunikat w sprawie migracji, który zostanie przedyskutowany przez Radę Europejską. Podkreśla on konieczność spojrzenia na tę kwestię z ogólnej perspektywy. Posiada to oczywiście zasadnicze znacznie dla naszej kontroli granicznej i bezpieczeństwa, ale prowadzi także do ogromnych gospodarczych i społecznych konsekwencji i musi być głównym tematem w ramach naszych stosunków z partnerami na całym świcie. Migracja jest bliska obawom i interesom obywateli. Problem ten nie może być rozwiązany przez żadne indywidualne państwo członkowskie. Jak wielokrotnie powiedziałem, także w tej Izbie, absurdem jest, aby w Unii Europejskiej, składającej się z 27 państw członkowskich, mieć 27 polityk dotyczących imigracji. Musimy mieć wspólne podejście do imigracji i musimy uznać, że problemy, wobec jakich stają niektóre z naszych państw członkowskich, także powinny być uznane za problemy europejskie.
(Oklaski)
Potrzebujemy zintegrowanej polityki, która byłaby korzystna dla obywateli europejskich, dla imigrantów lub dla parterów międzynarodowych. Celem naszego dokumentu przedstawionego Radzie jest wzniecenie debaty, przede wszystkim w ramach Rady Europejskiej, ale także w społeczeństwach europejskich, w tym oczywiście w ramach tego Parlamentu i rozpoczęcie procesu wiodącego do opracowania obszernej polityki. Poprzez zajęcie się kwestią, która stanowi główną obawę dla obywateli europejskich, zaledwie dzień po podpisaniu traktatu lizbońskiego Unia nadal przyjmuje podejście, które jest oparte na konkretnych wynikach dla Europy i konkretnych wynikach dla naszych obywateli. Jest to właściwy sposób postępowania i myślę, że dzięki temu szczyt europejski może przybliżyć nas o krok do naszego żądania i naszej woli, aby nadać kształt globalizacji i nadać jej kształt za pomocą naszych wartości.
(Oklaski)
Joseph Daul
w imieniu grupy PPE-DE. - (FR) Panie przewodniczący, panie przewodniczący Komisji, panie urzędujący przewodniczący, panie i panowie! Lizboński szczyt Rady Europejskiej oznacza zwrot w kierunku Europy osiągnięć i wartości dodanej. Dla obywateli Europy ta Rada przypieczętowała większą swobodę przepływu i ściślejszą integrację. Wiele problemów instytucjonalnych zostało rozwiązanych, a także końca dobiegły dwa lata przestoju i niepewności.
Jutro w Lizbonie 27 podpisów na traktacie lizbońskim potwierdzi nasz wspólny cel dla Europy w XXI wieku, w oparciu o nasze wspólne wartości, dobrobyt, bezpieczeństwo i solidarność. Od stycznia 2009 r. zamierzamy stosować naszą nową metodę funkcjonowania. Jest to ważnie, ponieważ postanowienia traktatu lizbońskiego będą mieć wpływ na następne wybory europejskie, a w związku z tym na wyznaczenie przewodniczącego Komisji.
Panie i panowie! Karta praw podstawowych jest najważniejszą innowacją w traktacie lizbońskim, ponieważ dostarcza wyraźnej odpowiedzi na dwa podstawowe pytania: kim jesteśmy i jaki jest charakter naszego wspólnego dążenia? Karta potwierdza nasze wspólne wartości, a jednocześnie odzwierciedla naszą jedność w różnorodności. Jeśli zaniedbamy jeden z tych elementów doprowadzimy do powstania sprzeciwu i niechęci ze strony naszych obywateli. Żywię nadzieję, że zarówno duch jak i litera europejskiej Karty praw podstawowych będzie mieć zastosowanie do najszerszego z możliwych obszaru w Europie, aby ta Karta rzeczywiście potwierdziła naszą indywidualną tożsamość w Unii Europejskiej i nasze wspólne przywiązanie do Wspólnoty Europejskiej wspólnych wartości.
Traktat reformujący zwiększa także zakres demokracji poprzez wzmocnienie uprawnień Parlamentu Europejskiego, ustanawiając sprawiedliwszy system głosowania w Radzie, zapewniając parlamentom krajowym większą rolę jako gwarantom pomocniczości i przybliżając Unię do zwykłych ludzi, którzy teraz będą mieć prawo do inicjatywy ustawodawczej.
Parlament Europejski będzie miał więcej obowiązków i uprawnień wobec obywateli Europy. Nasze Zgromadzenie musi zatem być bardziej surowe i musi mieć wyższy profil. Moja grupa jest gotowa, aby przyczynić się do tego zarówno w ramach procesu legislacyjnego, jak i przedstawienia nowych idei. Popieram także wniosek ustanowienia grupy refleksyjnej. Będzie to mieć decydujące znaczenie w ukierunkowaniu naszego kursu na następne 20 lub 30 lat. Jeśli zamierzamy stworzyć Europę opartą na dobrej koniunkturze i bezpieczeństwie, a także wartościach i wspólnym poczuciu solidarności, musimy zastanowić się nad przyszłością europejskiego modelu społecznego.
Po ratyfikacji Traktatu powinniśmy być zdolni do skoncentrowania się na tych obszarach polityki, w odniesieniu do których obywatele chcą, aby Europa uczyniła więcej. Należy zająć się kwestiami zmian klimatycznych, energii, imigracji i bezpieczeństwa na szczeblu europejskim.
Panie i panowie! Druga decyzja, jaką przewidziano w Lizbonie, posiada więcej niż symboliczne znaczenie. Dotyczy ona rozszerzenia dorobku z Schengen na te państwa członkowskie, które przystąpiły do Unii Europejskiej w 2004 r. Swoboda przepływu jest drażliwą kwestią, w szczególności dla osób, które urodziły się pod jarzmem okupacji lub zostały pozbawione wolności. Mieszkania we Wspólnocie wspólnych wartości nie można pogodzić z narzuceniem rozróżnienia pomiędzy ludźmi, którzy poruszają się wewnątrz Unii Europejskiej. Ponadto, równe traktowanie wymaga także równości wobec prawa. Jeśli te zasady zostaną zepchnięte na margines, nigdy nie osiągniemy spójności społecznej, a ludzie, których reprezentujemy, odwrócą się od Europy.
Także z zadowoleniem przyjmuję rozszerzenie współpracy policyjnej i sądowej pomiędzy państwami członkowskimi. W otwartej Europie oferuje ona skuteczne środki zwalczania źródeł handlu ludźmi i nielegalnej imigracji. Panie i panowie! Dzięki czwartkowemu szczytowi Rady Europejskiej jesteśmy o jeden krok bliżej do osiągnięcia bardziej otwartej, demokratycznej Europy, a także Europy, która gwarantuje jedność w różnorodności i przyczynia się nie tylko do stabilności w ramach jej granic, ale także pokoju na całym świecie.
Martin Schulz
w imieniu grupy PSE. - (DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Przewodniczący Komisji słusznie odniósł się do jednego z największych obecnych wyzwań, czyli kwestii tego, w jaki sposób powinniśmy zorganizować politykę spraw wewnętrznych w Europie na podstawie Traktatu, który zostanie jutro podpisany, w oparciu o nowe struktury prawne Unii Europejskiej. Odniósł się do problemu masowej imigracji do Europy, jako przykładu sposobu, w jaki zorganizowany może być europejski obszar wewnętrzny, poprzez który rozumiem ramy prawne, które mają granice zewnętrzne, ale nie mają już granic wewnętrznych. Czynimy to na szczeblu międzyrządowym.
Nikt nie powinien mieć złudzeń - konwencja wdrażająca porozumienie z Schengen nie jest obecnie prawem Unii Europejskiej; nie jest ona prawem wspólnotowym, ale instrumentem międzyrządowym. Sam ten fakt pokazuje, że wciąż posiadamy deficyt strukturalny, ponieważ instrumenty międzyrządowe są przede wszystkim formą prawa, która skupia się raczej na krajowej suwerenności niż na tworzeniu europejskich skutecznych ram. Jest do podstawowe rozróżnienie. Faktem jest, że prawo oparte na krajowej suwerenności umożliwia każdą manifestację krajowego partykularyzmu i każde indywidualne zastrzeżenie w celu zablokowania postępu Unii. W kontekście wyzwań, wobec jakich stajemy, w zakresie polityki migracji, jest to coś, na co nie możemy sobie pozwolić.
W tym zakresie pan przewodniczący Barroso ma całkowitą rację, ponieważ niesłuszne jest, że niektórzy - na przykład w Europie południowej - muszą być pod intensywną presją migracyjną, podczas gdy ci na innych krańcach geograficznych Europy umywają ręce od problemu. Nie może tak być w nieskończoność. Krok, jaki obecnie podejmujmy w kierunku ponownego rozpoczęcia procesu integracyjnego w oparciu o nowy Traktat, jest zatem pierwszym krokiem, po którym muszą nastąpić następne, poprzez które rozumiem ściślejszą integrację w innych obszarach, także w odniesieniu do wspólnej polityki spraw wewnętrznych, wspólnej polityki bezpieczeństwa i wspólnej polityki sprawiedliwości.
To prowadzi mnie do podniesienia drugiej kwestii, którą jest szczególne znaczenie, jakie posiada dla nas obecny moment. Dzisiaj podpiszemy formalnie Kartę praw podstawowych. Wspaniale! Znakomity stół, wspaniałe krzesła, przyjemna atmosfera, jak zawsze.
(Wtrącenie Daniela Cohna-Bendit: Wspaniali posłowie do Parlamentu!)
Tak, także wspaniali posłowie do Parlamentu. Jednakże, panie Cohn-Bendit, niektórzy posłowie są milsi od innych.
(Śmiech)
Posiedzenie będzie wspaniałe, jak zawsze. Jednakże wszystko to przypomina mi bliskiego przyjaciela, który wielokrotnie w swym życiu się żenił i wielokrotnie rozwodził. I za każdym razem, kiedy brałem udział w ceremonii ślubnej i miałem zamiar iść do domu po uroczystości i wspaniałej imprezie, jaka się później odbywała, miałem ochotę mu powiedzieć "To był wspaniały dzień, jak zwykle”. Dziś czuję się trochę podobnie jak wtedy. Byłem w Rzymie - wraz panem Pötteringiem, i wieloma posłami, którzy są dzisiaj tutaj. To było jak uroczystość ślubna - święto, dobre jedzenie, wspaniała ceremonia, cudowna muzyka,
(Wtrącenie Daniela Cohna-Bendiat: Piękne miasto!)
i piękne miasto, wspaniała atmosfera, nie było tam pana Cohna-Bendita, więc po prostu wspaniale!
(Śmiech)
Później poszliśmy do domu i przeprowadziliśmy rozwód. A dzisiaj jesteśmy w przededniu następnej ceremonii ślubnej, tym razem w Lizbonie: wspaniała atmosfera, cudowne miasto, brak pana Cohna-Bendita - wszystko tak, jak powinno być. Żywię tylko nadzieję, że kolejny pozew o rozwód nie zostanie złożony w Irlandii. Krótko mówiąc, panie i panowie, nie mamy żadnego powodu, aby świętować, zanim Traktat nie zostanie faktycznie ratyfikowany we wszystkich 27 krajach.
Należy ratyfikować Traktat. Ci antyeuropejczycy, którzy chcieli zniweczyć konstytucję, ponieważ uważali, że mogą powstrzymać w ten sposób proces integracji, z pewnością wyciągnęli wnioski na podstawie Traktatu. Prawdą jest, że traktat lizboński nie spełnia wszystkich naszych żądań, ale jest on lepszym rozwiązaniem niż niszczenie Europy poprzez stałe sprzeciwianie się integracji.
(Oklaski)
A ci, którzy odrzucili projekt traktatu konstytucyjnego, ponieważ uważali, że był za bardzo ograniczony w zakresie polityki społecznej i wymagali silniejszego wymiaru społecznego, nie znajdą tego dodatkowego wymiaru w tym nowym traktacie, ale proklamowanie Karty praw podstawowych i jej włącznie do Traktatu umożliwiło zapewnienie licznych praw socjalnych.
Bez wątpienia istniały powody odrzucenia projektu konstytucji przez ekstremistów po obydwu stronach. Mogę sympatyzować bardziej z tymi, którzy odrzucili projekt konstytucji ze względów społecznych niż z antyeuropejczykami, którzy odrzucili go ze względów zasadniczych, ponieważ nie popierają Unii.
Jednak jedno jest całkowicie jasne: Traktat ten może być tylko pierwszym krokiem. Jest on krokiem naprzód, ale nie jest to duży krok. Irlandia jest jednym z krajów, gdzie postanowienia Traktatu zostaną poddane referendum; jeśli kampania na rzecz poparcia Traktatu zostanie przeprowadzona w sposób profesjonalny, uważam, że referendum okaże się wielkim sukcesem.
Andrew Duff
w imieniu grupy ALDE. - Panie przewodniczący! Pan poseł Schulz ma całkowitą rację, mówiąc, że nadszedł tydzień świętowania, stwierdzając uroczyście, że Karta chroniąca naszych obywateli przed przemocą w związku z ogromną władzą, jaką dysponuje Unia, oraz podpisanie traktatu lizbońskiego umacnia naszą zdolność działania i w niezwykle wysokim stopniu poprawia jakość naszej demokracji. Jestem zachwycony, że pan premier Brown postanowił wreszcie się pokazać, jakkolwiek niestety spóźnił się. Obawiam się, że było to do przewidzenia, jeśli chodzi o brytyjskie uczestnictwo w UE. Dopilnujmy, aby pan Brown podpisywał się piórem, a nie ołówkiem!
(Śmiech)
Rada Europejska to nasza pierwsza szansa na zdecydowany krok do przodu po okresie introspekcji i refleksji oraz na rozpoczęcie poważnej polityki. Jako pierwsze obudziło się Kosowo i w tej kwestii Unia ma zamiar sprawować nadzór nad niepodległością państwa, które nie zyskało poparcia Rady Bezpieczeństwa ONZ. To niezwykle ważne dla przyszłości Kosowa i nas wszystkich, aby ci, którzy obawiają się, iż tak śmiały krok stanie się precedensowym, wybrali mądrze i konstruktywnie, wstrzymując się od głosu i niepróbując zablokować prawa mieszkańców Kosowa do samostanowienia.
Rada Europejska powinna także podjąć stanowcze decyzje w sprawie rozmiaru i struktury misji EPBiO w Kosowie, co będzie sygnałem jej intencji. Powinniśmy też ponownie odmówić podpisania umowy o stabilizacji i stowarzyszeniu z Serbią, dopóki nie dostarczy ona swoich zbrodniarzy wojennych przed Międzynarodowy Trybunał Karny. W tym kontekście, inspirowana przez Sarkozy'ego groupe des sages mogłaby realnie wypracować alternatywne scenariusze dla przyszłości Bałkanów, nie ingerując zarazem w treść podjętych przez nas na chwilę obecną zobowiązań.
(Oklaski)
Brian Crowley
w imieniu grupy UEN. - (GA) Panie przewodniczący! Przywódcy UE zebrali się w Brukseli, aby uczestniczyć w sesji Rady Europejskiej w dzień po podpisaniu nowego traktatu reformującego. Irlandia to jeden z krajów, w których postanowienia Traktatu zdecydowano poddać ocenie w ramach referendum; jeśli kampania na rzecz podpisania Traktatu jest prowadzona w sposób profesjonalny, wierzę, że referendum przyniesie ogromny sukces.
Oprócz tego, co powiedział pan Schulz o niebezpieczeństwach pochodzących z Europy, wypada mi, jako przedstawicielowi Irlandii, mówiącemu w tej rundzie debaty o przyszłości Lizbony, powiedzieć kilka słów prawdy..
Przede wszystkim chciałbym pogratulować wszystkim tym, którzy byli zaangażowani w wypracowanie końcowego porozumienia w sprawie traktatu lizbońskiego. Jednakże jest to tylko dokument i zadajemy sobie pytanie - i często w tym Parlamencie zadamy sobie takie pytanie - czego chciałaby Europa? Co ludzie i obywatele Europy chcieliby o niej wiedzieć?
Tak, obywatele Europy chcą więcej Europy. Jednak dla nich więcej Europy nie oznacza tego, o czym wiele z nas w tej Izbie może myśleć. To nie oznacza, że oni chcieliby więcej nowych regulacji, nowych przepisów - nowych ograniczeń. Oznacza to mądrzejszą Europę, Europę, która zaspakaja ich codzienne potrzeby. Dlatego też strategia lizbońska - kontynuacja i ulepszanie strategii lizbońskiej - jest tak ważna w odniesieniu do tego, co mogłoby się zdarzyć podczas posiedzenia Rady w Lizbonie.
Po drugie, kwestia migracji, która została podniesiona przez wielu posłów, wywiera ogromną presję na zasoby, nie tylko finansowe w odniesieniu do kosztów ponoszonych przez kraje, zwłaszcza kraje położone na południu regionu śródziemnomorskiego, które są zmuszane do przeznaczania olbrzymich kwot pieniędzy na rozwiązanie tego problemu, ale także w znaczeniu spójności społecznej w tych krajach. Stwarza ona ogromne problemy i narusza dobrą wolę i wysiłki, które zostaną tam podjęte.
Po trzecie, i co najważniejsze, kwestia dotycząca rodzaju rozwoju europejskiej wizji, jaką chcielibyśmy tworzyć na świecie, jaką teraz przedstawiamy na Bali podczas konferencji na temat zmian klimatycznych i jaką będziemy przedstawiać w przyszłości podczas innych konferencji w Nowym Jorku w nadchodzących miesiącach, i co najważniejsze, o której musimy powiedzieć naszym obywatelom i o której musimy ich dokładnie poinformować.
Wreszcie chciałbym powiedzieć panu przewodniczącemu Barroso i pani wiceprzewodniczącej Wallström, ponieważ przeprowadzamy referendum w Irlandii: żadnych podatków, żadnych podatków, żadnych podatków. Traktaty nie dają państwu uprawnienia, aby przedstawiać wnioski dotyczące podatków. Komisja powinna się od tego powstrzymać.
Daniel Cohn-Bendit
w imieniu grupy Verts/ALE. - (DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Mamy tutaj wspaniałe zebranie. Urzędujący przewodniczący i Rada są bardzo gorliwi, a streszczenie, jakie przedstawili, było zachwycające. Nie uchwyciłem tego, co dokładnie streszczali, ale nagłówki bez wątpienia były słuszne.
Główny menadżer Komisji podkreślił, że Komisja podjęła wyzwania globalizacji. Wypowiedział słowo "globalizacja” 87 razy i "wyzwania” 82 razy, a zatem musi to być prawda.
W odniesieniu do ceremonii ślubnej, którą Martin z taką gorliwością opisywał, jest to rzeczywiście interesująca sytuacja, ponieważ pan młody żeni się z tą samą panną młodą po raz drugi. Jest to niezwykłe, nawet w przypadku ślubów, w których ty Martin uczestniczyłeś. Tylko że panna młoda jest teraz nieco starsza, nieco bardziej staromodna i mniej seksowna niż była w Rzymie. Jednak ślub jest konieczny. Dzisiaj wszyscy jesteśmy zaproszeni. Ponieważ ja jestem tutaj dzisiaj, a poprzednim razem mnie tutaj nie było, będzie dobrze. To sprawia różnicę.
Zanim powiem coś na temat dwóch ważnych problemów, odwołam się do surrealistycznego wyczynu brytyjskiego premiera w Lizbonie. Odkrył, że podkomisja komisji podkomisji zebrała się w Izbie Gmin, a zatem nie mógł on być obecny podczas podpisywania tego, czego nie chciał podpisać, ale miał jednak zamiar podpisać, a następnie podczas posiłku podpisał. To było surrealistyczne, ale to jest dzisiejsza Wielka Brytania. To jest państwa problem, nie mój!
Teraz jednakże chciałbym podnieść dwie ważne kwestie. Pierwszą jest Kosowo. Jest stary żydowski żart, który mówi, że kiedy masz dwie możliwości, wybierz trzecią. Jeśli nie uznamy niezależności Kosowa, spowodujemy konflikt. Jeśli uznamy niepodległość Kosowa, spowodujemy konflikt. Obydwie możliwości prowadzą do konfliktu, czy to z Kosowem czy z Serbią. W Unii Europejskiej musimy teraz być stanowczy, pokazując, w jaki sposób możemy działać, a nie tylko w jaki sposób możemy rozmawiać. Musimy rozwijać agendę 2020 w celu wsparcia zasady państwa prawa w tym regionie i ta agenda musi być rozwijana razem z Kosowem, z Serbią oraz z Bośnią i Hercegowiną.
Musimy wzmacniać zasadę państwa prawa w całym regionie. Musimy rozwijać pakt środowiskowy i klimatyczny. Musimy obmyślić plan rozwoju regionalnego obejmujący takie komponenty jak transbałkańskie sieci drogowe, zapewniające regionowi perspektywę przyspieszonej konwergencji z Unią Europejską w celu jednoczesnej integracji wszystkich tych krajów z Unią Europejską. Jedynymi środkami zapobiegania konfliktowi, jakimi dysponujemy, jest zapewnienie tutaj, aby tym krajom nie tylko zagwarantowano europejski czynnik wiążący, ale także aby pomóc im w rozwoju. Wtedy będziemy wiedzieć, czy 27 państw członkowskich będzie w stanie nie tylko poślubić ich panny młode, ale wydać na świat trudne dzieci, tak aby wreszcie pokój mógł zagościć w tym regionie. Myślę teraz w szczególności o nocy poślubnej.
Druga kwestia jest tak samo poważna, czyli Iran. Rada będzie musiała podjąć decyzję także w tej kwestii. W tym przypadku możemy powiedzieć, że zagrożenie irańską bombą atomową znacznie osłabło, jeśli możemy wierzyć amerykańskim służbom informacyjnym. Wszyscy jesteśmy jak małe dziecko, zawsze wierząc, że możemy wierzyć. Gdyby ludzie powiedzieli nam coś, co nam nie odpowiada, powiedzielibyśmy, że kłamią. Gdyby powiedzieli coś, co nam odpowiada, powiedzielibyśmy, że mają rację. Nie wiem, kto ma rację, ale odpowiadałoby mi, gdyby tym razem mieli rację.
Jednakże możliwość posiadania bomby atomowej nie jest jedynym problemem w Iranie. Jest także problem wolności, a w szczególności zduszenia wolności. W ostatnich pięciu latach nastąpiło gwałtowne wzmocnienie opresji wobec ludzi w Iranie. Uważam, że Europa ma zadanie do wykonania także w tym zakresie. Nie dotyczy to tylko zniesienia zagrożenia bombą atomową. Dotyczy to także wolności ludzi w Iranie i sposobu, w jaki można pomóc ludności cywilnej, aby wygrać tę wolność.
Są szefowie rządów, którzy myślą, że są mądrzy, ponieważ dają mądrą radę i podejmują wspaniałe i mądre działania dla Europy. Ci, którzy uważają jednakże, że mogą sprzedawać reaktory jądrowe we wszystkich częściach świata, czy to w Libii - pod panowaniem terrorystycznej dyktatury - czy to w Tunezji, Algierii czy Maroku, aby później odkryć, że kraje te chcą wyprodukować bombę atomową, są hipokrytami. We wczorajszym New York Timesie napisano coś, o czym wszyscy mówiliśmy przez ostanie 30 lat, czyli że każdy, kto wykorzystuje siłę jądrową do celów cywilnych, będzie ostatecznie wykorzystywać ją także do celów wojskowych, jeśli brak będzie alternatywnego rozwiązania. A sprzedajemy reaktory jądrowe wszystkim afrykańskim, amerykańskim i innym krajom i myślimy, że jesteśmy mądrzy. Czyniąc to, jesteśmy głupi. Należy to powiedzieć.
(Oklaski)
Francis Wurtz
w imieniu grupy GUE/NGL. - (FR) Panie przewodniczący, panie urzędujący przewodniczący, panie przewodniczący Komisji! Nadchodzący szczyt Rady Europejskiej odbędzie się w kontekście podpisania nowego Traktatu, bezpośrednio po bardzo ważnym szczycie UE-Afryka, a także - nie zapominajmy - podczas pierwszego etapu wdrażania procesu z Annapolis.
W odniesieniu do Traktatu uważam, że Unia bardzo niewłaściwe interpretowałaby sytuację, gdyby myślała, że to porozumienie zawarte na szczycie oznacza koniec kryzysu zaufania, który zachwiał wiarą całych grup naszego społeczeństwa w politykę gospodarczą i społeczną Unii. Problem pozostaje nierozwiązany. Byłoby lepiej, gdybyśmy rozpoznali i przygotowali rozwiązania tego problemu.
Podobne kontrole rzeczywistości wydają się konieczne w odniesieniu do stosunków z Afryką. Przewodniczący Komisji Unii Afrykańskiej, Alpha Konaré, wezwał Europę do zerwania z paternalizmem. Podkreślił, że Afryka "nie może pozostać miejscem łowów lub stać się nowym terytorium, która ma zostać podbite”. Potępił - i ponownie cytuję - "logikę porozumień o partnerstwie gospodarczym wraz z ich dramatycznymi kosztami dla ludności afrykańskiej”.
Znaczące jest, że siedem krajów Ameryki Łacińskiej utworzyło Bank Południowy niemalże w ten sam dzień, w którym odbył się szczyt, jako sposób na uniezależnienie się od MFW i zmniejszenie różnić w tym regionie. Unia Europejska musi wyciągnąć z tego wnioski i podjąć środki, w celu zaspokojenia tego ogólnego i rosnącego zapotrzebowania na bardziej sprawiedliwe, bardziej godne partnerstwo, obejmując nim sposób traktowania migrantów.
Wreszcie, Bliski Wschód, którego wyraźnie brakuje w agendzie Rady: jak Unia mogła zgodzić się w Annapolis, aby ją w pełni zepchnąć na margines struktury odpowiedzialnej za wdrożenie mapy drogowej? Zamierza stać i biernie przyglądać się naruszaniu porozumienia - jak to było w ubiegłym tygodniu w przypadku sprawy osiedlania się we wschodniej Jerozolimie? Ogólnie rzecz biorąc, jakie są nasze aspiracje dla Europy i jakie środki przygotowujemy, aby je urzeczywistnić? Jest to priorytetowe pytanie na następne posiedzenie Rady Europejskiej.
Jens-Peter Bonde
w imieniu grupy IND/DEM. - Panie przewodniczący! Jutro o godz. 11.30 premierzy podpiszą ostateczną wersję Traktatu, którego żaden z nich nie przeczytał. Podpisują oni zestaw poprawek, których nawet nie potrafią zrozumieć. Wczoraj rząd Danii odmówił przeprowadzenia referendum w sprawie Traktatu, którego nie przeczytał. Naruszył on duńską konstytucję i może zostać pozwany do sądu, abyśmy mogli przeprowadzić referendum.
Kilku z nich może przeczytało pełen tekst projektu; wątpię w to. Wciąż jeszcze jest niemożliwe przeczytanie ostatecznej wersji Traktatu z jednego prostego powodu: nie został on skonsolidowany. Konferencja międzyrządowa postanowiła, że możliwe do przeczytania wersje zostaną wydrukowane dopiero po ratyfikacji Traktatu przez 27 państw członkowskich. Nie czytajcie, podpiszcie, to jest cyniczna moralność. Wszystkie negocjacje prowadzone przez konferencję międzyrządową i grupę prawników lingwistów były trzymane w absolutnej tajemnicy w zakresie, w jakim dotyczyło to wielu posłów do tego Parlamentu. System numerowania został trzykrotnie zmieniony, aby wszelkie porównania przed podpisaniem były niemożliwe pod względem technicznym. Brak jest nawet tabeli porównawczej z wersją opublikowaną w październiku.
Najpierw niweczą oni dwa referenda odrzucające konstytucję. Następnie negocjują potajemnie i utrzymują treść pod nową nazwą. Wciąż oferuję butelkę dobrego wina za podanie przynajmniej jednego przykładu postanowienia, które może zostać zatwierdzone na mocy konstytucji, ale nie na mocy traktatu lizbońskiego. Nawet najbardziej doświadczeni eksperci w duńskim Urzędzie ds. Stosunków Zewnętrznych przyznali, że nie ma żadnego.
Podczas specjalistycznego przesłuchania w duńskim parlamencie trzykrotnie zwracałem się o podanie przykładów przepisów krajowych, których traktat lizboński, wraz ze swoimi klauzulami horyzontalnymi i podstawowymi zasadami, nie może dosięgnąć. Nie otrzymałem żadnego stosownego przykładu. Traktat lizboński rozwiąże obecną UE, ustanowi nowe państwo ze wspólnym obywatelstwem, osobowością prawną i wszystkimi narzędziami państw narodowych. Większość przepisów zostanie przyjęta przez urzędników państwowych w tajemnicy. Deficyt demokracji powiększy się. Moja grupa proponuje, aby podpisanie zostało odroczone do czasu przeczytania ostatecznego tekstu.
(Oklaski)
Jim Allister
Panie przewodniczący! Dzisiaj wiele osób ponownie wypowiada wielkie słowa o europejskich wartościach demokracji. Dzisiaj będziemy mieć pretensjonalne potwierdzenie wiary w prawa człowieka, a jednocześnie elita UE przygotowuje się do uczczenia jak dotychczas największego ciosu arogancji, ponieważ są gotowi do podpisania ponownie opakowanej konstytucji, bez uwzględnienia ich obywateli oraz tego, czego oni chcą lub myślą.
Referenda przeprowadzone w 2005 r. wykazały, że Europa jest nietykalna, ale lekcją, jaką z tego wyciągnięto nie było porzucenie tego, czego ludzie nie chcą, ale pominięcie ich sprzeciwu poprzez podjęcie decyzji, aby tym razem ich nie pytać. Skutkiem tego mamy skandal, który oznacza usunięcie na całym kontynencie władz krajowych, ustanowienie struktur superpaństwa, stworzenie nowego obywatelstwa UE i fakt, że tylko garści obywateli będzie się kiedykolwiek pytać o zdanie.
Dlaczego? Ponieważ w większości państw, w tym w moim własnym, liderzy obawiają się werdyktu swych obywateli, dodając tchórzostwo do arogancji. A zatem w dniu, kiedy wiele rozmawia się o prawach człowieka, ja mówię: dajcie ludziom Europy podstawowe prawo człowieka i prawo polityczne, aby powiedzieć "tak” lub "nie” tej konstytucji, "tak” lub "nie” w referendum.
(Oklaski)
Carlos Coelho
(PT) Panie urzędujący przewodniczący, panie przewodniczący Komisji, panie i panowie! Prezydencja portugalska dobiega końca i ma na koncie wiele znaczących sukcesów. Nie należę do osób, które kładą niesłuszny nacisk na inicjatywy dyplomatyczne związane między innymi ze szczytami z udziałem Brazylii i Afryki: czas pokaże, czy doprowadzą one do konkretnych rezultatów, czy są tylko wielkimi wydarzeniami, szeroko nagłośnionymi w mediach.
Jednak podkreśliłbym środki strukturalne, jakie zostały podjęte, z korzyścią dla Europy, w tych sześciu miesiącach. Trzy kwestie warte są zapamiętania: zakończenie kryzysu instytucjonalnego dzięki przyjęciu traktatu lizbońskiego, który zostanie podpisany jutro, proklamowanie Karty praw podstawowych, która będzie mieć charakter wiążący, historyczne rozszerzenie strefy Schengen na dziewięć nowych państw członkowskich i niemalże 4 miliony kwadratowe kilometrów, osiągnięcie strategicznej trwałości i ważny program GALILEO, którego niektórzy nie popierają, woląc pozostawić wszystkie te kwestie Stanom Zjednoczonym, Rosji i Chinom.
Chciałbym podkreślić użyteczne prace legislacyjne podejmowane we współpracy z Parlamentem Europejskim i znakomite zrozumienie z Komisją i jej przewodniczącym, dr Durão Barroso. Współpraca międzyinstytucjonalna funkcjonowała prawidłowo i doprowadziła do pozytywnych wyników. Panie urzędującym przewodniczący! Życzę panu wszelkich sukcesów podczas posiedzenie Rady w dniu 14 grudnia. Oczekujemy dalszych ważnych decyzji, zarówno w sferze polityki zagranicznej, zwłaszcza w przypadku Kosowa, oraz w odniesieniu do europejskiej odpowiedzi na wyzwania globalizacji.
W szczególności chciałbym pogratulować prezydencji portugalskiej włączenia kwestii europejskiej polityki imigracji do agendy Rady, gdzie pan przewodniczący Barroso będzie zdolny do podkreślenia podejmowanych w porę inicjatyw Komisji Europejskiej w tym zakresie. Istnieją problemy i wyzwania, które wyraźnie wykraczają poza zakres poszczególnych państw członkowskich i które wymagają wspólnego podejścia, co jest szczególnie oczywiste, jak powiedziałem, w obszarze bez granic wewnętrznych.
Panie przewodniczący! Proszę pozwolić mi na zakończenie odniesieniem o charakterze krajowym. Portugalia zawsze czyniła wszystko, co w jej mocy, aby służyć wspólnemu interesowi, kiedy sprawowała prezydencję Rady. Tak było w 1992 r. w przypadku premiera Cavaco Silvy i João de Deus Pinheiro, wówczas ministra spraw zagranicznych, a obecnie posła do Parlamentu Europejskiego. Tak było w 2000 r. w przypadku premiera António Guterresa, i tak jest obecnie podczas trzeciej prezydencji portugalskiej Rady Unii.
Proszę pozwolić mi, panie sekretarzu stanu, skierować uwagę na pana osobiste zaangażowanie, zaangażowanie pana ministra Luísa Amado i pana premiera Sócratesa, oraz zaangażowanie wszystkich tych, którzy byli aktywni w tym zakresie, w Brukseli i w Lizbonie, zapewniając sukces prezydencji. Chciałbym zwrócić uwagę na prace REPER-u, nadmienić o umiejętnościach ambasadora Mendonça e Moura oraz wyrazić podziękowania za efektywny kontakt z Parlamentem Europejskim zapewniany przez Dr Alexandre Leitão.
Hannes Swoboda
(DE) Panie przewodniczący, panie urzędujący przewodniczący, panie przewodniczący Komisji! Koronnym osiągnięciem prezydencji portugalskiej jest to, że traktat lizboński zostanie obecnie podpisany, w czym z pewnością odegrało swą role wielu posłów do tego Parlamentu.
Jedną z funkcji traktatu lizbońskiego jest wzmocnienie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa UE oraz stworzenie w tym celu podstawy instytucjonalnej. Traktat jednakże może jedynie stworzyć właściwe warunki, a zasadnicze znacznie ma także wola i siła, aby prowadzić wspólną politykę zagraniczną i bezpieczeństwa.
Właściwe jest, jak powiedzieli niektórzy mówcy, że w tych okolicznościach, kiedy Traktat jest podpisywany, Kosowo będzie stanowić test rozwiązywania przez państwa członkowskie problemów z zakresu wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa. Jakąkolwiek decyzję podejmiemy, Kosowo będzie stanowić problem w tym regionie.
Nie istnieje żadne nowe, trzecie rozwiązanie, jak zasugerował pan poseł Cohn-Bendit, ponieważ trzecie rozwiązanie, czyli przeznaczenie wielkiej sumy pieniędzy w tym regionie i podjęcie tam ważnych inicjatyw, już było stosowane od jakiegoś czasu. Istnieje tylko rozwiązanie uznania niezależności Kosowa, co doprowadzi do powstania licznych problemów w regionie, w przeciwnym razie moglibyśmy postanowić o nieuznawaniu niezależności Kosowa, co także doprowadziłby do powstania licznych problemów w regionie.
Moim zdaniem, oczywiste jest to, że musimy przestrzegać zasady, że każdy krok, który zostanie podjęty w następnych tygodniach i miesiącach, musi pochodzić z regionu i być podejmowany wraz z Unią Europejską. Nie będzie to jednak możliwe, jeśli Unia Europejska nie zajmie wspólnego stanowiska w tej kwestii.
W oparciu o moje własne doświadczenie - a pracowałem w tym regionie w imieniu Parlamentu Europejskiego przez dziesięć lat - dostrzegam tylko jedno możliwe do wykonania rozwiązanie, które polega na przejściu w najbliższej przyszłości do ograniczonej i nadzorowanej niezależności. Stanowczo uważam jednak, że byłoby całkowicie nie do zniesienia i nie go zaakceptowania, gdyby Kosowo jednostronnie ogłosiło swą niezależność, a my w mniejszym lub większym stopniu zgodzilibyśmy się. Wielu polityków z Kosowa także mówi, że ten proces może być prowadzony wspólnie. Zauważyłem to bezpośrednio podczas ostatnich przeprowadzonych tam wyborów. Proces może okazać się skuteczny, jeśli Unia Europejska wybierze wspólne podejście.
W ostatnich dniach prezydencji chcę także zwrócić się do Rady o zapewnienie, aby przyjęto wspólne europejskie podejście, aby wspólna odpowiedzialność za ten region była ponoszona przez wszystkie strony i aby wszelkim krokom, jakie będą podejmowane w nadchodzących tygodniach, towarzyszyła obecność UE w Kosowie. Jest to podstawowy wymóg. Decydującym czynnikiem nie będzie uznanie niezależności Kosowa, ale aktywna reprezentacja polityki bezpieczeństwa w Kosowie, a prezydencja portugalska Rady musi odgrywać swą rolę w jej urzeczywistnianiu.
(Oklaski)
Sophia in 't Veld
(NL) Panie przewodniczący! Nowy Traktat wreszcie, po wielu latach trwania sytuacji patowej, jest podpisywany, ale jego strony także muszą działać jako posiadacze, prawdziwi liderzy Europy. Najwyższy czas, aby przestali oni przechwalać się na scenie krajowej tym, co osiągnęli i zaczęli aktywnie zabiegać o poparcie dla tego Traktatu i wywierać nacisk na jego ratyfikacje, tak aby mógł on wejść w życie w dniu 1 stycznia 2009 r.
Największa zmiana zaszła w zakresie współpracy policyjnej i sądowej. Musimy wyraźnie i szybko przedstawić, w jaki sposób zamierzamy rozwiązać odpowiednie kwestie w 2008 r. podczas okresu przejściowego. Jakie jest stanowisko Rada w odniesieniu do zaleceń pana komisarza Frattiniego dotyczących stosowania nowych obecnie procedur, uprzedzając nowe zasady?
Karta praw podstawowych także zostanie dzisiaj formalnie proklamowana. To haniebne, że państwa członkowskie osłabiły Kartę poprzez usunięcie jej z Traktatu, a zwłaszcza poprzez wsparcie dwóch klauzul opt-out. Teraz muszą dowieść w praktyce, że rzeczywiście zależy im na ochronie praw podstawowych i że nie są to tylko czcze słowa.
Wreszcie, panie przewodniczący! Unia Europejska stała się nieco bardziej demokratyczna i nieco bardziej skuteczna. Jednak dojrzała demokracja musi być nie tylko aktywna, ale także dokładnie kontrolować sprawowanie władzy, a także musi być odpowiedzialna. Nadszedł czas na demokrację, czas na wykazanie odpowiedzialności - także w walce z terroryzmem - tak abyśmy mogli mieć wytłumaczenie ze strony Rady w odniesieniu do roli, jaką odegrała Europa w bezprawnych działaniach CIA.
Mirosław Mariusz Piotrowski
Panie Przewodniczący! Historia lubi się powtarzać. Trzy lata temu podpisano Traktat ustanawiający Konstytucję dla Europy. Przywódcy państw Unii byli bardzo zadowoleni i pewni wejścia w życie tego dokumentu. Dwa narody w drodze referendum wyraziły jednak stanowczy sprzeciw.
Obecnie szefowie rządów podpisują niemal identyczny tekst licząc, że tym razem uda się ominąć referenda. Wyraźnie lekceważy się ten podstawowy instrument demokracji. Czas publicznie określany jako okres refleksji został zmarnowany. Zamiast poświęcić go na konsultacje, dialog społeczny i dyskusje, skupiono się na mechanizmach manipulacji.
Podkreślić należy, że tak zwany traktat reformujący to dokument bardzo dużej rangi, gdyż w istocie prowadzi do ograniczenia suwerenności państw członkowskich. Przenosi wiele prerogatyw dotychczas zastrzeżonych dla państw narodowych na instytucje unijne, które pozbawione są rzeczywistej, demokratycznej kontroli. Jestem przekonany, że gdyby oddać głos narodom Europy podpisywany jutro traktat podzieliłby los poprzedniego.
Mikel Irujo Amezaga
(ES) Panie przewodniczący! Kilka miesięcy temu odbyłem rozmowę telefoniczną z rzecznikiem praw obywatelskich w moim kraju i kiedy odkładałem słuchawkę, usłyszałem melodię "Let it be”, która napawała szczyptą optymizmu w odniesieniu do skargi rozpatrywanej przez Urząd, i tak w rzeczywistości było.
Jest to częste uczucie dla tych z nas, którzy wciąż nie mogą dostrzec, że Unie Europejska nie czyni nic, aby włączyć kwestie regionalne lub problem narodów bezpaństwowych do jej struktury instytucjonalnej i polityki. Za każdym razem niestety jest coraz więcej osób, które uważają, że ten dzień nigdy nie nadejdzie, a prawdą jest, że nie mamy wiele alternatyw.
W odniesieniu do kwestii Kosowa słyszymy o problemach tutaj, ale nie słyszałem, aby ktoś zadał pytanie, które według mnie posiada zasadnicze znaczenie: czego chcą Kosowianie?
W odniesieniu do strategii lizbońskiej, uważamy, że panuje zbytnia bierność, która jest w dużej mierze spowodowana faktem, że wskaźniki oceny tej strategii są oparte przede wszystkim na wzroście PKB. Kiedy będziemy mieć jakieś wskaźniki postępu społecznego i środowiskowego, abyśmy mogli w sposób istotny dokonać oceny wyników strategii lizbońskiej?
Ilda Figueiredo
(PT) Ponownie uczestniczymy w próbie generalnej podstawowych zasad polityki neoliberalnej, która była prowadzona przez prezydencję portugalską. Podpisanie traktatu lizbońskiego, które nastąpi jutro, zawierającego główne fragmenty tzw. "europejskiej konstytucji”, jest bez wątpienia najpoważniejszą kwestią stanowiącą postęp jakościowy w zakresie neoliberalnej integracji, która w coraz większym stopniu pogłębia problemy i nierówności.
Zamiast odpowiedzi nakierowanych na poprawę warunków pracy opierają się oni na "flexicurity”, czyniąc pracę jeszcze bardziej niepewną. Zamiast odpowiedzi nakierowanych na poprawę warunków życia i rozwiązanie problemu ubóstwa, które dotyka ponad 80 milionów ludzi, przedstawiają oni jeszcze bardziej neoliberalną wizję strategii lizbońskiej, której celem jest kontynuowanie liberalizacji i prywatyzacji usług publicznych. A zatem, po wydarzeniach z dnia 18 października i demonstracji w Lizbonie, pracownicy i ludzie nadal będą toczyć bitwę z tym Traktatem i tymi politykami oraz walczyć o kampanię na rzecz wiążącego referendum w sprawie Traktatu, po właściwie przeprowadzonych, pluralistycznych debatach.
Frank Vanhecke
(NL) Panie przewodniczący! Kiedy Wenezuela ostatnio głosowała w referendum, odrzucając bardzo niewielką większością głosów plany Chaveza dotyczące radykalnej zmiany konstytucji, niedoszły dyktator Wenezueli ugiął się przed wolą ludzi, co powinni uczynić przywódcy w mniej lub bardziej wolnym kraju. Myślę, że my w Europie możemy wyciągnąć lekcję z tego przykładu.
Obserwujemy jak "europejska konstytucja”, odrzucona w sposób demokratyczny w dwóch państwach członkowskich znaczną większością głosów elektoratu, zostaje przedstawiona ponownie. W rzeczywistości nienaruszona, oprócz kilku kosmetycznych zmian. Nie ma już miejsca na żadną prawdziwą debatę, a z pewnością na referendum w krajach, które prawdopodobnie są krytycznie do niej nastawione lub które głosowałyby na "nie”. Konstytucja europejska - przepraszam, traktat reformujący - zostanie uroczyście i z pompą podpisany w Lizbonie, a następie zostanie prędko przekazany parlamentom, które poprą go w nieprzyzwoitym pośpiechu. Europa jest fikcyjną demokracją.
A sposób, w jaki eurokraci traktują głos ludzi znowu, ostatnio stał się oczywisty w świetle tego, co powiedział pan komisarz Rehn o możliwości przystąpienia Turcji do UE. Zgodnie z jego słowami, które zostały nagrane, krajowe porozumienia lub szczególne obietnice wyborcze nie mogą stać na drodze do przystąpienia Turcji. Europejscy mandaryni nie troszczą się o obietnice wyborcze złożone wyborcom dotyczące przystąpienia Turcji. W Wenezueli wciąż jeszcze panuje demokracja, ale niestety o wiele mniej jest jej w Europie.
Giles Chichester
Panie przewodniczący! Istnieją pewne ważne kwestie w zakresie agendy nadchodzącego szczytu Rady Europejskiej. Z niecierpliwością oczekuję na to, aby usłyszeć o poprawie europejskiej konkurencyjności, postępie w kierunku osiągnięcia ambitnych celów europejskich w zakresie rozwiązania problemu zmian klimatycznych oraz obowiązku europejskim, aby pracować z krajami rozwijającymi się w celu złagodzenia ubóstwa. Jednakże głównym punktem porządku obrad będzie bez wątpienia podpisanie w Lizbonie traktatu reformującego.
Jak my, brytyjscy konserwatyści, stale mówiliśmy, nie istniał żaden istotny wymóg dotyczący tego obszernego Traktatu, a właśnie w tym tygodniu, jedna z wiodących europejskich specjalistek akademickich opublikowała sprawozdanie dotyczące skutków poszerzenia UE. Wyraźnie stwierdziła to, o czym od pewnego czasu mówimy, mianowicie to, że UE funkcjonowała perfekcyjnie dobrze bez tego traktatu reformującego. Twierdzi, cytuję, że "dowód dotyczący praktyk stosowanych od maja 2004 r. sugeruje, że proces instytucjonalny UE i praktyka mocno stawiły czoła skutkom rozszerzenia”.
Jest to ważne, biorąc pod uwagę wszystko to, co nam powiedziano - że UE mogłaby nie poradzić sobie z poszerzeniem bez przeprowadzenia przewrotu instytucjonalnego lub nawet mogłaby utknąć w martwym punkcie. Wszystko to wzmacnia nasz pogląd, że ten Traktat posiada raczej znacznie polityczne, a nie wynika z jakiejkolwiek obiektywnej oceny tego, czego potrzebuje Europa.
Oprócz kwestionowania uzasadnienia dla tego Traktatu, byliśmy także bardzo krytyczni co do procesu, który doprowadził nas do tego etapu. Nawołuje się do wiary w twierdzenie, że ten Traktat nie jest co do zasady tym samym, co konstytucja europejska, która została tak stanowczo odrzucona, kiedy poddano ją pod głosowanie we Francji i w Holandii. Tylko brytyjski premier, jedyny w gronie swoich kolegów liderów, nalega na utrwalanie mitu, że Traktat i konstytucja różnią się od siebie. Społeczeństwo brytyjskie nie wierzy mu i znaczna większość wielokrotnie wyrażała opinię, że powinno odbyć się referendum. Pan Brown zignorował ich żądania i uczynił wiele, aby podkopać wiarę w swój rząd, a bardziej ogólnie - w Unię Europejską.
Robert Goebbels
(FR) Panie przewodniczący, panie urzędujący przewodniczący, panie przewodniczący Komisji! W 1981 r. jeden procent populacji Europy posiadał 8% jej ogólnego bogactwa. Dwadzieścia pięć lat później, najbogatszy jeden procent posiada 17% całkowitego dochodu w Unii Europejskiej. Tymczasem, jedna na sześć osób - czyli ogólnie 74 milionów Europejczyków - żyje poniżej progu ubóstwa określanego w poszczególnych państwach członkowskich.
Bez transferów społecznych około 185 milionów Europejczyków - niemalże 4% populacji - wpadłoby w ubóstwo. W związku z tym istnieje potrzeba prowadzenia aktywnej polityki społecznej: polityki mającej na celu redystrybucję bogactwa. Wysiłki Unii podejmowane na płaszczyźnie społecznej są jednakże szczególnie słabe. Wizja, jaką Komisja właśnie nakreśliła, bardziej ukierunkowanej na sprawy społeczne Europy XXI w., jest teoretycznie nieskazitelna, ale pozbawiona jakiejkolwiek obecnej inicjatywy legislacyjnej.
Przewodniczący Komisji pan Barroso właśnie powiedział, że strategia lizbońska przynosi skutki. Ma rację. Jednakże jednocześnie przewrót gospodarczy w Europie jest zagrożony przez szczególnie zdradliwą wersję globalizacji, w postaci rynków finansowych bez granic. Kryzys na rynku, tak zwanych, kredytów "subprime” znajduje swe źródła w szalonym konsumpcjonizmie w Stanach Zjednoczonych. Światowy sektor finansowy jechał w "specjalnych pojazdach” finansowanych poprzez niepewne hipoteki, a sektor bankowy, ubezpieczeniowy i emerytalny doprowadził ponownie do triumfu chciwości nad inteligencją.
Sam sektor finansowy oczywiście nie ryzykuje niczym: jest "zbyt duży, aby się przewrócić”. Narodowe banki centralne i podatnicy zapewnią bezpiecznie lądowanie złotym spadochroniarzom, ale odbędzie się to wysokim kosztem. Aktywność ekonomiczna w Europie już osłabła. W Stanach Zjednoczonych zbliża się recesja. Dolar tonie, a ceny surowców, w tym podstawowych artykułów spożywczych, wzbijają się do góry. Krach na rynku kredytów już dotyka małe i średnie przedsiębiorstwa oraz niedoszłych nabywców domów.
Czytając projekt konkluzji ze szczytu Rady w Lizbonie, nie znalazłem żadnej propozycji wyjścia Europy z kryzysu i uważam, że jest to godne ubolewania.
Marco Cappato
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Chciałbym rozpocząć od wyraźnie niewielkiego zwycięstwa, jakie odniósł prezydent Francji Sarkozy, pozbywając się słowa "przystąpienie” z negocjacji, jakie prowadzone są z Turcją.
Oczywiście nic to nie zmienia, negocjacje będą kontynuowane: jednakże Sarkozy, który obecnie jest najsilniejszym i najbardziej politycznym szefem państwa w Europie, jak wynika z przemówienia, które wygłosił tutaj do naszej Izby, mówi nam następnie o granicach Europy i Unii Śródziemnomorskiej, a ludzie mówią lekceważąco: "nie wie, o czym mówi, czym jest ta Unia Śródziemnomorska, nie wie, w jaką grę gra”.
Moim zdaniem gra, w którą on gra, jest bardzo jasna i dotyczy granic Europy: Unia Śródziemnomorska jest strategią Europy narodów. W praktyce gdyby istniało tylko jedno podejście do stosunków pomiędzy krajami, Unia Śródziemnomorska mogłaby być rozsądnym sposobem rozwiązywania problemów gospodarczych, handlowych i środowiskowych. Nie jest to jednak rozsądne i trzeba znaleźć rozwiązanie alternatywne, jeśli chcemy, aby było inaczej, jeśli chcemy Europy prawa, a w szczególności Europy praw człowieka, Europy obywateli, a nie Europy państw.
To jest alternatywna, którą szefowie państw, Komisja i Unia Europejska muszą wykorzystać, aby odeprzeć francuską strategię Sarkozy'ego Europy narodów. Musimy podjąć decyzję, czy chcemy, aby Karta praw podstawowych, kiedyś w przyszłości stała się kartą praw obywateli tureckich, kartą praw obywateli marokańskich, kartą praw obywateli izraelskich i palestyńskich; musimy podjąć decyzję, czy chcemy takiej przyszłości dla Europy, ponieważ w przeciwnym razie przeważy Europa narodów i państw.
Kończąc niektóry ludzie noszą podkoszulki z hasłem "referendum w sprawie Europy”: tak dla europejskiego referendum, nie dla krajowych referendów, ponieważ referenda wyzwalają wszelki populizm, ekstremizm, nacjonalizm i komunizm naszej Europy.
Mario Borghezio
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Na szczęście wciąż są jeszcze patrioci w Europie i bez wątpienia powinniśmy wezwać do przeprowadzenia referendum krajowego. Powinniśmy nadal wzywać do referendów, ponieważ wierzymy w Europę ludzi, a nie Europę wielkich finansów, która wspiera i finansuje całą politykę technokratyczną, cały sposób kierowania harmiderem instytucji europejskich.
To jest właśnie obraz, jaki wyłania się z "przerobienia” państwa Traktatu - potwierdzenie instytucji zdominowanej przez techno-biurokrację odpowiadającą tylko własnym potrzebom i żywiącą tylko siebie. Gdzie w tej nowej wersji jest na przykład coś, co odzwierciedlałoby silne wezwanie do obrony europejskiego modelu społecznego, który wyłonił się z referendów narodowych; jakiej odpowiedzi państwo udzielili?
W odniesieniu do granic, brak odpowiedzi i stałe ogólne trajkotanie o rozszerzeniu, bez odniesienia do problemu geopolitycznego granic europejskich, który dla nas jest kwestią kluczową. Gmach taki jak Europa, który posiada swe historyczne korzenie w prawie publicznym świętego Cesarstwa Rzymskiego, nie jest zbudowany poprzez posłużenie się wartością euro w stosunku do dolara jako horyzontem duchowym. Są inne punkty odniesienia, zwłaszcza, naszym zdaniem, chrześcijańskie korzenie Europy.
Nie rozwiążecie kluczowych problemów, wobec jakich stoi teraz Europa, za pomocą forteli prawnych lub poddając się przewodnictwu wyroków Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Państwa, ani przyszłość Europy, ani historia Europy, nie mogą być zarządzane w ten sposób. Życzę długiego życia Europie ludzi, Europie o chrześcijańskich korzeniach!
Miguel Portas
(PT) Jutro premierzy i szefowie państw podpiszą w Lizbonie traktat lizboński. Następnie wezwą do jego ratyfikacji. Różnica nie jest zawarta w tekście, który jest repliką konstytucji odrzuconej przez Francuzów i Holendrów. Różnica tkwi w metodzie. Teraz wzywają do szybkiej ratyfikacji bez przeprowadzenia referendów. Kilka dni temu, pan premier Zapatero wyraził tutaj w tej Izbie życzenie, aby obywatele poszczególnych państw członkowskich wypowiedzieli się w tym właśnie dniu na temat Traktatu, który określi naszą wspólną przyszłość.
Podczas szczytu w piątek, rządy będą mieć możliwość, aby rozwiać podejrzenie, które wisi nad każdym z nich, podejrzenie, że chcą, aby nowy Traktat został zatwierdzony za plecami ludzi. Pozwólmy im schwycić sugestię pana premiera Zapatero obydwoma rękami. Pozwólmy im określić dzień. Obecnie traktat lizboński nie jest w rzeczywistości państwa Traktatem. Nigdy nie będzie traktem Europejczyków, kiedy jego istnienie jest uzależnione od nie przeprowadzenia referendów. Niech mają odwagę stanąć wobec żądania demokracji, ponieważ sama Europa zależy od demokracji!
Jana Bobošíková
(CS) Panie i panowie! Często dyskutujemy nad tym, w jaki sposób przybliżyć UE do obywateli i uczynić ją bardziej demokratyczną, nie zakłócając jej funkcjonowania. Jutro szefowie państw i rządów podpiszą traktat reformujący i już z góry ogłosili, że nie chcą przeprowadzenia referendów. To smutne, że ten Parlament w większości przyjął z zadowoleniem tę wiadomość. Jest to wyraz największej arogancji i braku szacunku dla głosu obywateli. Miałam wrażenie, że politycy są także zbyt leniwi, aby wytłumaczyć postanowienia nowego Traktatu - a co gorsze - boją się obywateli. Politycy nie chcą tłumaczyć, w jaki sposób nowy Traktat zmieni udział państw członkowskich w podejmowaniu decyzji w ramach UE. Politycy nie chcą tłumaczyć swym obywatelom, że nie będą mieć "swych” komisarzy w Komisji. Nie chcą być zmuszeni do obrony faktu, że kwestie taki jak migracja, energia i transport nie będą wchodziły w zakres kompetencji poszczególnych państw, a Brukseli. Panie i panowie! Jeśli nie przekonamy obywateli do zasad rządzących nową konfiguracją UE, jeśli nie wytłumaczymy im z jednej strony, korzyści integracji, a z drugiej, kwestii utraty suwerenności krajowej, do której w niektórych obszarach wyraźnie Traktat prowadzi, różnica pomiędzy elitą polityczną a obywatelami nadal będzie rosnąć i będzie coraz większa. Dlatego też uważam, że referenda są kluczowym aspektem procesu ratyfikacyjnego Traktatu.
Jacek Saryusz-Wolski
Panie przewodniczący! Traktat lizboński będzie miał znaczący wpływ na politykę zagraniczną Unii Europejskiej w najbliższej przyszłości.
Nasze dyskusje w Komisji Spraw Zagranicznych tej Izby pozwalają mi na przedstawienie bardzo pozytywnej opinii w sprawie nowego Traktatu z licznych powodów. Jednolite ramy znacząco wzmacniają spójność zewnętrznych działań UE: nowy Traktat wiąże się z wieloma krokami naprzód w porównaniu do istniejących rozwiązań. Przewiduje on wyraźną podstawę prawną dla polityki sąsiedztwa, ustanawia jednolitą osobowość prawną Unii jako całości i zobowiązuje państwa członkowskie do konsultowania się nawzajem i do wykazywania wzajemnej solidarności.
W odniesieniu do aspektu instytucjonalnego najważniejsze ulepszenia zostały wprowadzone poprzez wzmocnienie uprawnień sprawującego podwójna funkcję wysokiego przedstawiciela Unii do spraw zagranicznych i bezpieczeństwa, który jednocześnie jest wiceprzewodniczącym Komisji Europejskiej, oraz poprzez ustanowienie Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych.
Co najważniejsze, nowy Traktat wzmacnia uprawnienia budżetowe Parlamentu w zakresie wydatków na politykę zewnętrzna, przyznając Parlamentowi Europejskiemu takie same uprawnienia jak Radzie.
Ponadto ustanowiono nową podstawę prawną dla instrumentów i polityk związanych ze wspólną polityką zagraniczną i bezpieczeństwa (CFSP), na przykład sankcje przeciwko podmiotom niepaństwowym, polityka kosmiczna i bezpieczeństwo energetyczne, zwalczanie zmian klimatycznych, zapobieganie terroryzmowi międzynarodowemu i ochrona danych osobowych.
W rzeczywistości największe ulepszenia odnoszą się do europejskiej polityki bezpieczeństwa i obrony (EPBiO), ponieważ traktat lizboński przewiduje w szczególności ustrukturowaną współpracę pomiędzy państwami członkowskimi, które posiadają zdolność wojskową.
Z naszego punktu widzenia nowy Traktat ma także kilka niedociągnięć: Parlament Europejski powinien wydawać opinię dotyczącą nominacji nowego wysokiego przedstawiciela i wiceprzewodniczącego Komisji, nie tylko w przypadku pierwszej nominacji na ten urząd, która odbędzie się w dniu 1 stycznia 2009 r., ale także w przypadku tymczasowego późniejszego wyznaczenia, a bez wątpienia w przypadku nominowania całej Komisji, w tym wiceprzewodniczącego do spraw zagranicznych.
Pozwolę sobie także podkreślić konieczność, aby nowy, nowo wybrany wysoki przedstawiciel oraz wiceprzewodniczący rzeczywiście zasięgali opinii Parlamentu ex ante w odniesieniu do głównych aspektów podstawowych decyzji podejmowanych w ramach CFSP i EPBiO.
Podsumowując: traktat lizboński stanowi krok milowy w zakresie rozwoju instytucjonalnego Unii Europejskiej w odniesieniu do spraw zagranicznych i jako przewodniczący Komisji Spraw Zagranicznych, chciałbym z wielkim zadowoleniem przyjąć podpisanie Traktatu, które nastąpi jutro.
Genowefa Grabowska
Panie Przewodniczący! Trzy lata po zakończeniu II wojny światowej Organizacja Narodów Zjednoczonych proklamowała Powszechną Deklarację Praw Człowieka, która po dzień dzisiejszy jest standardem w tym zakresie. Niemal 60 lat później Unia Europejska skodyfikowała także prawa człowieka oferując Europejczykom Kartę Praw Podstawowych, dokument na miarę ich potrzeb i oczekiwań u progu 21. wieku.
Dlaczego zatem dwa państwa, Polska i Wielka Brytania, tak zaangażowane w kodyfikację praw człowieka na forum międzynarodowym, oprotestowały kartę? Dlaczego nie chcą jej dać swoim obywatelom? Moje rozczarowanie, jako Polki, jest tym większe, że zarówno Polska jak i Wielka Brytania tę kartę już wcześniej zaakceptowały. To ich premierzy i ministrowie spraw zagranicznych podpisali kartę jako drugą część traktatu konstytucyjnego. Pamiętamy, to stało się w Rzymie 29 października 2004 r. Te podpisy są przecież nie tylko zobowiązaniem wobec europejskich partnerów, ale także były sygnałem dla obywateli tych państw i obietnicą, że kartę otrzymają.
Od roku 2004 treść karty się nie zmieniła. Zmieniło się natomiast podejście Polski i Wielkiej Brytanii. Pytam, dlaczego następcy Tony'ego Blaira i Marka Belki wnoszą zastrzeżenia do tego dokumentu i pozbawiają obywateli tych państw dobrodziejstw płynących z karty? Chcę zadać ostatnie pytanie Panu Przewodniczącemu Rady Europejskiej: proszę zapytać obecnych premierów Polski i Wielkiej Brytanii, dlaczego nie szanują podpisów złożonych przez ich poprzedników? Wszak w polityce zagranicznej zasada kontynuacji ma fundamentalne znaczenie, a my obywatele, mówię o Polakach, praw płynących z tej karty bardzo potrzebujemy
Alexander Lambsdorff
(DE) Panie przewodniczącym, panie i panowie! Powiedziano tutaj bardzo wiele na temat treści Traktatu. My liberałowie niemieccy zawsze przywiązywaliśmy wielką wagę do pewnych kluczowych kwestii. Po pierwsze kompromis instytucjonalny został zachowany. Po drugie chcieliśmy, aby minister spraw zagranicznych UE nie był ozdobą, ale prawdziwym rzecznikiem Unii Europejskiej. Zgadzamy się w pełni z tym, co powiedział pan poseł Jacek Saryusz-Wolski kilka minut temu o ulepszeniach instytucjonalnych. Wciąż jednak uważam, że wspólna polityka zagraniczna i polityka bezpieczeństwa nadal będzie w możliwej do przewidzenia przyszłości zatrzymywać się lub ustępować przed wolą polityczną państw członkowskich i jest to godne ubolewania. Trzecią kwestią, do której przywiązujemy szczególną wagę, była stanowcza ochrona praw podstawowych i z tego powodu z niecierpliwością oczekujemy proklamowania Karty.
Zasadniczo należy powiedzieć, że traktat lizboński jest sukcesem dla współpracy niemiecko-portugalskiej, za którą obydwom prezydencjom należą się gratulacje.
Jedynym niedociągnięciem jest jednak brak postępu w przybliżeniu obywatelom procesów podejmowania decyzji Decyzja Rady, aby nie przedstawiać skonsolidowanego tekstu jest czymś, co moglibyśmy nazwać w Niemczech Realsatire, co oznacza rzeczywistą sytuację, która jest bardziej absurdalna niż jakikolwiek satyryk mógłby sobie wyobrazić. Decyzja ta jednak zostanie wkrótce wyprzedzona przez wydarzenia. Jestem pewien, że społeczeństwo i parlamenty uzyskają kopie skonsolidowanego tekstu dla siebie i przeczytają, czym naprawdę jest Traktat.
Musimy teraz wejść w fazę, w której Unia Europejska powróci od skupienia się na kwestiach instytucjonalnych do przyjęcia ogólnej perspektywy. Musimy uwolnić naszą międzynarodową odpowiedzialność gospodarczą. Ogólna sytuacja gospodarki światowej odsłania widmo słabszego wzrostu i utraty miejsc pracy w Europie. Wiem, że w wielu państwach członkowskich, w tym w moim własnym, występuje zwrot w kierunku bierności i osłabienie woli wprowadzania reform. To musi się zmienić.
Drugą kwestią, jaka chciałbym poruszyć jest to, że musimy odegrać naszą rolę w zakresie międzynarodowej odpowiedzialności politycznej. Ludzie chcą, aby Unia Europejska odgrywała ważną rolą na arenie światowej. To jest nasz obowiązek.
Bogdan Pęk
Panie Przewodniczący! Europa to nie tylko porozumienie elit, Europa to nie tylko instytucje europejskie, Europa to przede wszystkim kwestia zaufania.
Tymczasem wczoraj przewodniczący Narodowo-Demokratycznej Partii Niemiec, pan Udo Voigt oświadczył w publicznej telewizji niemieckiej: Polska powinna oddać Niemcom natychmiast Śląsk, Polska powinna oddać Niemcom natychmiast Pomorze, Gdańsk, Wrocław i inne miasta. Zakwestionował przy okazji też cyfry, jeżeli chodzi o ilość ofiar holocaustu.
Pytam się dzisiaj, gdy duch Europy unosi się nad wodami i nad tym Parlamentem, dlaczego stracił rewolucyjną czujność pan Schulz, dlaczego nie wypowiedział się ostro rząd niemiecki? Tego typu działania prowadziły do zbudowania Trzeciej Rzeszy.
Żądamy ostrej reprymendy i delegalizacji faszystowskiej partii, która w interesie Europy tworzy coś, co może być najgorsze - zabija zaufanie między narodami europejskimi, które dążą podobno do wspólnego dobra, a Niemcy, jako liderzy Europy, powinni być szczególnie wyczuleni na tego typu działania i powinno być to dokonane niezwłocznie dla dobra Wspólnot Europejskich.
Alain Lamassoure
(FR) Panie przewodniczący! Chciałbym dołączyć do gratulacji składanym prezydencji portugalskiej. Podpisanie traktatu lizbońskiego oraz szczyt UE-Afryka będą wydarzeniami przełomowymi w historii Europy. Jednakże nie możemy pozwolić, aby te ogromne sukcesy zostały przyćmione przez nadchodzące wydarzenia i w tym względzie muszę wspomnieć o dwóch obawach.
Pierwsza dotyczy przyszłej ratyfikacji Traktatu. Porzucenie projektu konstytucji i zastąpienie go zwykłym Traktatem oznacza, że obecnie nie ma żadnych przeszkód w żadnym państwie członkowskim - za wyjątkiem Irlandii - dla ratyfikacji w formie głosowania parlamentu. To jest kluczowa cecha porozumienia politycznego zawartego podczas czerwcowego i październikowego szczytu Rady Europejskiej. Jeśli od tego czasu któryś rząd zmienił zdanie, to powinien, przynajmniej ze względu na uczciwość wobec swoich partnerów, poinformować ich przed podpisaniem Traktatu, a nie po. Panie przewodniczący Rady! Ufam, ze prezydencja portugalska zapewni, aby górę wzięła tutaj podstawowa uczciwość.
Moja druga obawa - o czym wspomniało już wiele moich kolegów - dotyczy sytuacji na zachodnich Bałkanach. Od ośmiu lat wiedzieliśmy, że niepodległość Kosowa musi zostać wcześniej czy później uznana. Jednakże dzisiaj mimo znaczących wysiłków poczynionych przez Javiera Solanę oraz Komisję, nie jesteśmy mniej zakłopotani tą sytuacją niż byliśmy osiem lat temu.
Wielokrotnie powiedzieliśmy, że region zachodnich Bałkanów powinien stać się częścią Unii i domagamy się, aby został on objęty wspólną polityką zagraniczną. Jednakże kolejne prezydencje Unii nie czyniły nic ponad przekazywanie pałeczki następnej w kolejności prezydencji. Od 1991 r. sytuacja zmieniła się. Upłynęło szesnaście lat i zginęło 300 000 osób i nadszedł czas, aby kraje UE wykazały, że wyciągnęły lekcję ze smutnej przeszłości. O przyszłości Bałkanów nie będzie się decydować w Waszyngtonie czy w Moskwie, czy nawet w Nowym Jorku; o tej przyszłości zadecydujemy tutaj w Europie, wraz z ludźmi, którzy są bezpośrednio objęci tym konfliktem oraz ich europejskimi sąsiadami, przyjaciółmi i partnerami.
Gunnar Hökmark
Panie przewodniczący! Chciałbym najpierw powiedzieć o Kosowie. Na Bałkanach i na Kaukazie istnieje konflikt pomiędzy europejskimi wartościami a tendencjami nacjonalistycznymi, pomiędzy europejską integracją a ruchami i ideami, które są popierane przez Rosję. Jeśli w przyszłości spojrzymy wstecz jestem pewien, że nigdy nie będziemy żałować wysiłków, jakie możemy obecnie podjąć w celu wsparcia europejskiej integracji za pomocą wszelkich, różnorodnych środków, jakie posiadamy, ale możemy w przyszłości żałować, że tych wysiłków nie podjęliśmy. Myślę, że ważne jest, aby przedyskutować tę kwestię podczas szczytu Rady Europejskiej pod koniec tego tygodnia.
Po drugie, chciałbym podnieść kwestię globalizacji. Myślę, że ważne jest, aby pamiętać, że to globalizacja sprawiła, że Europa stała się wiodącą światową gospodarką i że globalizacja jest konieczna, jeśli chcemy stać się wiodącą światową gospodarką opartą na wiedzy, ponieważ nigdy nie będziemy światowymi liderami, jeśli nie będziemy najlepsi w Europie. Nigdy nie osiągniemy wyników poprzez środki protekcjonalne. W długim okresie podkopie to możliwości w zakresie miejsc prac i koniunktury, a nie da nam to możliwości, aby stać się wiodącą gospodarką światową, a także możliwości obrony europejskich wartości.
Prowadzi to do wniosku, że ważne jest, aby Rada Europejska podkreślała wszystkie wysiłki, jakie należy podjąć w odniesieniu do prawodawstwa dotyczącego energii, telekomunikacji, rynku wewnętrznego, handlu i konkurencji. Konkurencja nie jest walką pomiędzy poszczególnymi osobowościami i tożsamościami. Stanowi to możliwość dla wszystkich, aby uczestniczyć i aby zapewnić rozwój Europie. To jest droga, jaką powinniśmy wybrać i to jest sposób, w jaki możemy wykorzystać Traktat w bez wątpienia najlepszy sposób, aby podjąć światowe wyzwanie. Tę możliwość zapewniono nam w tym tygodniu i powinniśmy ją wykorzystać.
Enrique Barón Crespo
(ES) Panie przewodniczący, panie przewodniczący Rady, panie wiceprzewodniczący Komisji, panie i panowie! Uważam, że powinniśmy rozpocząć od publicznego uznania dla prac prezydencji portugalskiej w dniu, który jest bardzo ważny dla Parlamentu Europejskiego, czego przykładem jest ozdobny front podium prezydencji opisujący uroczystą deklarację Karty praw podstawowych.
Prezydencja portugalska otrzymała - i mówię to jako przedstawiciel Parlamentu Europejskiego podczas konferencji międzyrządowej - projekt, w którym Karta praw podstawowych jest tylko deklaracją nr 11. Należy także podkreślić - jak powiedział mi na początku osobiście przewodniczący Rady - że było w rzeczywistości niemożliwe, aby zmienić ten status i uważam, że w ramach prac podczas konferencji międzyrządowej wspólnie udało nam się zapewnić, aby Karta praw podstawowych była prawnie wiążąca. Państwa członkowskie nie chciały włączyć jej do Traktatu, ale jest to Karta i ma status konstytucji.
Myślę, że powinniśmy pamiętać o wysiłkach czynionych przez wiele kobiet i mężczyzn w Parlamencie Europejskim przez wiele lat, w celu opracowania tej Karty. Uważam, że powinniśmy wspomnieć o kobiecie, która ucieleśniała tragedię i siłę, aby przezwyciężyć wyzwania stawiane przez Europę XX w., Simone Weil, nie zapominając o takich osobach jak Altiero Spinelli, Fernand Herman i wielu innych, którzy pracowali przez tak wiele lat, abyśmy wreszcie mogli mieć deklarację praw, która wyrażałaby naszą tożsamość.
Panie przewodniczący! Myślę także, że nadszedł czas w Parlamencie, który wydaje przepisy w sposób pozbawiony dyskryminacji na temat krów, kóz, ogórków i finansów, aby wreszcie porozmawiać o ludziach, o zwykłych mężczyznach i kobietach. Uważam za godne ubolewania, że nawet obecnie wciąż jest kilka państw, które ograniczają prawa swych obywateli jako obywateli Europy.
Wreszcie, panie przewodniczący, chciałbym dodać jedną ważną uwagę, iż Karta i traktat lizboński wzmacniają Unię jako ponadnarodową demokrację państw i obywateli i że jest to pierwsza odpowiedź w erze politycznej globalizacji. Czynimy to na szczeblu regionalnym, ale uważam, że jest to przykład, za którym powinniśmy podążać dla naszej własnej przyszłości i dla przyszłości całej ludzkości.
Othmar Karas
(DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Przygotowujemy szczyt i nie oczekuję żadnych niespodzianek podczas tego szczytu. Oczekuję jednak, że otworzy on drzwi przyszłości oraz wzmocni pozycję Unii Europejskiej w wielu kwestiach.
Pierwsze drzwi, jakie musi on otworzyć, to drzwi do ratyfikacji traktatu lizbońskiego. Oczekujemy, że ratyfikacja we wszystkich państwach członkowskich przebiegnie szybko, a wynik wyborów do Parlamentu Europejskiego z 2009 r. zostanie uwzględniony w wyznaczaniu urzędników zgodnie z nowym Traktatem. Oczekuję jednakże, że utorowanie drogi dla ratyfikacji będzie także oznaczać, że Rada i Komisja wreszcie zaczną komunikować się ze sobą i dostarczać w państwach członkowskich informacji na temat treści Traktatu.
Nie ukrywajmy powodów, dla których popieramy ten Traktat. Przyjmujemy go z zadowoleniem, ponieważ wzmacnia on naszych obywateli, nasze parlamenty, demokrację i Unię Europejską.
Drugie drzwi, jakie otwieramy, to drzwi do wolności. Zostanie przedyskutowany traktat z Schengen. Jesteśmy zadowoleni, że więcej państw członkowskich obecnie wypełnia kryteria z Schengen, ponieważ wypełnienie kryteriów z Schengen oznacza więcej wolności w ramach Unii Europejskiej i większą wolność dla obywateli Unii Europejskiej.
Po trzecie, drzwi zostaną otwarte, mam nadzieję, w celu umożliwienia Unii Europejskiej przyjęcia większej odpowiedzialności na płaszczyźnie światowej. Pozwolę sobie zatem powiedzieć otwarcie, że zakres dotyczący negocjowanego rozwiązania kwestii Kosowa został wyczerpany i Unia Europejska musi wspólnie przyjąć odpowiedzialność za Kosowo. Naszym zdaniem, które jest jednoznaczne, przyszłość Kosowa i Serbii zależy od Unii Europejskiej i musimy podjąć wszelkie wysiłki, aby zapewnić zadośćuczynienie ludzkiemu żądaniu, by być wolnym i żyć razem w pokoju.
Ostania kwestia, którą podniosę, dotyczy otwarcia drzwi badaniom i technologii. Musimy wdrożyć decyzję Galileo, który może być podjęta tylko dlatego, że Unia Europejska wzmocniła swą odpowiedzialność finansową.
Manuel António dos Santos
(PT) Panie przewodniczący, panie przewodniczący Rady! Prezydencja portugalska pozostawia spadek, który jest bardzo pobudzający, ale także brzemienny w obowiązki. To jest ten spadek polityczny, który podczas szczytu, który odbędzie się w tym tygodniu, powinien zostać wzmocniony i rozwinięty. Podpisanie traktatu lizbońskiego, które nastąpi jutro, uroczysta ratyfikacja Karty praw podstawowych przez trzy instytucje Unii Europejskiej, która nastąpi za kilka minut, ustanowienie strategicznego partnerstwa z Brazylią, bez szkody dla szczególnych stosunków Unii Europejskiej z Mercosurem, wznowienie regularnych szczytów strategicznych z Afryką i wreszcie pobudzenie strategii lizbońskiej i wielu kwestii o zasadniczym znaczeniu dla przyszłości Europy: to są znaczące osiągnięcia, ale będą one przydatne tylko wtedy, gdy będą prowadzić do opracowania polityki i osiągnięcia celów, które posiadają decydujące znaczenie, aby uczynić Europę silniejszą, bardziej spójną, bardziej zjednoczoną i o większym znaczeniu dla stabilności światowej.
Krótko mówiąc jest to obowiązek, który państwa członkowskie, Rada Europejska, Komisja i Parlament dziedziczą od prezydencji portugalskiej. Jednak jest to także zachęta, aby umożliwić nam wszystkim wyjście z kryzysu instytucjonalnego, który wstrzymał Europę i zahamował proces integracji europejskiej przez ostanie dwa lata. Powtarzając to, co już wielokrotnie mówiłem, moje szczere gratulacje dla prezydencji portugalskiej i mam nadzieję, że nachodząca prezydencja słoweńska będzie kontynuować prace w tym samym kierunku i rozwinie to, co już zostało osiągnięte. Jedynym celem zbliżającego się szczytu w Brukseli powinno być stworzenie koniecznych warunków politycznych, dostosowanych do obecnej sytuacji.
Francisco José Millán Mon
(ES) Panie przewodniczący! Jestem zadowolony, że jutro zostanie podpisany traktat lizboński. Zakończy to okres niepewności, podczas którego podmioty z zewnątrz postrzegały Unię jako instytucję dotkniętą pewnym paraliżem. W związku z tym gratuluję prezydencji portugalskiej.
Mam nadzieję, że po podpisaniu traktatu, nie będzie powodu, aby spocząć na lurach. Nadszedł czas, aby Unia, a związku z tym Rada Europejska, spojrzały na zewnątrz i odgrywały decydującą rolę w rozwiązywaniu problemów, na jakie napotykają obywatele. Wymienię trzy spośród nich.
Wzrost gospodarczy: Rada Europejska nie może stać się beztroska. Oznaki nie są pozytywne: euro jest dosyć silne, utrudniając eksport; inflacja spada; dolar jest bardzo słaby, a ropa naftowa dalej jest droga. Wszystkie badania - najnowsze zostały przeprowadzone przez OECD - obniżają swe prognozy dotyczące wzrostu gospodarczego w Europie na lata 2007 i 2008.
Po drugie, nielegalna imigracja: jest poważnym problemem, który starała się rozwiązać, między innymi, konferencja ministrów Euromed podczas tego sześciomiesięcznego okresu. W planie działań zatwierdzonym podczas pierwszego szczytu dotyczącego Afryki także zawarto odniesienia do ponownego przyjęcia porozumień i innych instrumentów, ale czy te przedsięwzięcia będą honorowane? Jak długo Unia Europejska będzie negocjować ponowne przyjęcie porozumień z pewnymi krajami śródziemnomorskimi?
Ponadto nielegalne imigracja nie zależy tylko od współpracy z krajami trzecimi; my także musimy wypełnić nasze zobowiązania, na przykład w odniesieniu do FRONTEM-u. Poza tym, skuteczne poszerzenie strefy Schengen, które Rada Europejska potwierdzi w piątek, także oznacza poszerzenia granic zewnętrznych. Mam nadzieję, że władze i urzędnicy odpowiedzialni za te nowe granice będą w stanie poradzić sobie z siecią nielegalnej imigracji.
Wreszcie, terroryzm: zagrożenie wciąż istnieje. Ostatnio pojawiły się groźby ze strony liderów Al-Kaidy; wczoraj miały miejsce krwawe ataki w Algierze; i chciałbym przypomnieć państwu, co wydarzyło się we Francji w ubiegłym tygodniu w przypadku ETA.
Jestem zadowolony, że podczas prezydencji portugalskiej czyniono wysiłki, aby wypełnić stanowisko europejskiego koordynatora ds. walki z terroryzmem, które było wolne przez ponad sześć miesięcy. Jeśli przypadkiem brak było uprawnień i zasobów, reforma Traktatu była z pewnością utraconą możliwością wzmocnienia tego stanowiska.
Wreszcie mama nadzieję, że Rada Europejska będzie nalegać na szybkie rozpatrzenie ostatniego wniosku Komisji, aby zmienić decyzję ramową w sprawie terroryzmu w celu włączenia darowania winy jako przestępstwa.
Paul Marie Coûteaux
(FR) Panie przewodniczący! Rok 2007 - ten rok prezydencji niemieckiej i portugalskiej - przejdzie do historii europejskiej integracji jako rok ostatecznego zlekceważenia ludzi Europy i demokracji.
Traktat, który zostanie podpisany jutro w Lizbonie, nie jest ani uproszczony, ani nie jest wynikiem konsensusu. Nie jest to nic więcej jak ponowne przedstawienie w zmienionej postaci traktatu konstytucyjnego, któremu społeczeństwo francuskie powiedziało "nie”. Jednakże większość z was, wraz z panem Giscardem d'Estaing, hucznie świętuje.
Do tych z moich francuskich kolegów, którzy popierają przeróbkę konstytucji muszę skierować bardzo poważne ostrzeżenie. Postanowienia Traktatu stwarzają nowe państwo. To państwo jest narzucane naszym obywatelom wbrew ich woli i w związku z tym nie będzie posiadało legitymizacji. Konsekwencje są dosyć szczególne i dosyć poważne: instytucje Unii Europejskiej i dokumenty, jakie one wydają, będą musiały być uznane za niezgodne z prawem. Wkrótce zatem będziemy mieć pilny obowiązek ciążący na nas na mocy prawa międzynarodowego: obowiązek nieposłuszeństwa. Nie mam nic więcej do powiedzenia.
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) Panie przewodniczący, panie wiceprzewodniczący Komisji, panie i panowie! W moim oświadczeniu końcowym chciałbym krótko odnieść się do kwestii, która była podnoszona wielokrotnie i która posiada największe znaczenie, a która znajduje się naturalnie w agendzie zewnętrznej Unii Europejskiej i prawdopodobnie nadal będzie stanowić priorytet w nadchodzących tygodniach i miesiącach. Mówię o kwestii Kosowa. Chciałbym krótko wyjaśnić stanowisko prezydencji portugalskiej w tej ważnej kwestii.
Naszym zdaniem bardzo istotne było, po przedstawieniu planu Ahtisaari'ego Radzie Bezpieczeństwa, aby Unia Europejska, Rosja i Stany Zjednoczone utworzyły Troikę w celu poszukania, utrzymując bardzo bliski kontakt ze stronami, możliwości rozwiązań, w przypadku których strony mogłyby dojść do porozumienia. Istnieją dwa główne cele, cel wykorzystania pewnych aspektów planu Ahtisaari'ego, a ten plan mógłby i powinien być wykorzystany. W drugiej strony, jesteśmy pewni, my i Unia europejska, że uczyniliśmy wszystko, co w naszej mocy, aby osiągnąć porozumienie co od rozwiązania, jakie powinno być przyjęte w przyszłości w Kosowie. Mieliśmy 120 dni, aby to uczynić.
Teraz wiemy, i jest to fakt powszechnie znany, co do którego także Troika złożyła sprawozdanie, że okazało się niemożliwe osiągniecie przez strony porozumienia co do przyszłego statusu Kosowa, ale nie wszystko jest stracone. Przede wszystkim musimy odnotować wspaniały klimat, wspaniałą atmosferę pomiędzy partnerami Troiki i w stosunkach pomiędzy Troiką a stronami. Po drugie, zgodnie z naszymi nadziejami i oczekiwaniami, możliwe było zbadanie niektórych aspektów podkreślonych w sprawozdaniu Ahtisaari'ego oraz nowych punktów porozumienia, jakie wyłoniło się na tej podstawie. Po trzecie, najważniejszym aspektem i tym, na który być może nie zwrócono należytej uwagi jest fakt, że strony uzgodniły, aby nie odwoływać się do rozwiązań siłowych w celu rozwiązania kwestii przyszłości Kosowa. Przywiązujemy wielką wagę do tego politycznego zobowiązania i mamy nadzieję, że będzie ono respektowane.
Proces został odesłany ponownie do Organizacji Narodów Zjednoczonych i będzie ponownie przedyskutowany w ramach Rady Bezpieczeństwa. Narody Zjednoczone, nie zapominajmy, posiadają zasadniczą rolę w tym zakresie. Jednakże jeśli dla członków Rady Bezpieczeństwa na szczeblu Narodów Zjednoczonych okaże się niemożliwe, aby uzgodnić rozwiązanie, które określi przyszły status Kosowa, nie mamy wątpliwości, że społeczność międzynarodowa, a w szczególności Unia Europejska, będzie musiała sama podjąć decyzje, które, jak wszyscy wiemy, będą skomplikowane i czasami trudne.
Trzy spostrzeżenia w tym zakresie posiadają szczególne znaczenie dla prezydencji portugalskiej i będą mieć fundamentalne znaczenie dla Portugalii jako państwa członkowskiego Unii Europejskiej po dniu 1 stycznia. Bez wątpienia pierwszą kwestią jest zachowanie jedności państw członkowskich. Naszym zdaniem zasadnicze znaczenie posiada to, by kiedy jesteśmy wzywani do podjęcia decyzji i kiedy podejmujemy decyzję, decyzja ta była wspólna. Musimy stanowić zjednoczony front. Naszym zdaniem posiada to absolutnie zasadnicze znaczenie. To, czego nie chcielibyśmy lub nie życzylibyśmy sobie i czego chcielibyśmy uniknąć, podejmując wszelkie możliwe środki, to podział Europy w kwestii Kosowa, tak jak to się działo w przeszłości w przypadku tak wielu sytuacji międzynarodowych, trudnych międzynarodowych kwestii obciążonych wielką odpowiedzialnością. Jedność musi być zatem sloganem.
Po drugie Unia Europejska musi przyjąć swą odpowiedzialność, ponieważ Kosowo przede wszystkim jest problemem europejskim, naszym problemem, i o ile oczywistym jest, że polegamy na wszytkach naszych międzynarodowych partnerach w poszukiwaniu rozwiązania także tej kwestii, musi ona w pełni przyjąć swą odpowiedzialność za problem europejski i pod koniec prezydencji uważam, że Unia Europejska jest w pełni świadoma, że odgrywa główną rolę w tym zakresie.
Po trzecie, nie możemy się spieszyć, musimy ostrożnie rozpatrzyć konsekwencje wszystkich decyzji, jakie podejmujemy, musimy bez wątpienia zmierzać do osiągnięcia konsensusu, jeśli to możliwe, we wszystkich sytuacjach i okolicznościach, i musimy także przyjąć jasne stanowisko w bardzo przejrzystej i oczywistej formie dla wszystkich partnerów, którzy są zaangażowani w jakikolwiek sposób w kwestię Kosowa.
Wreszcie, każde rozwiązanie kwestii przyszłego statusu Kosowa musi zawsze i w każdych okolicznościach być zgodne z wartościami i zasadami, które są podstawowe dla Unii Europejskiej: oczywiście pokój i stabilność w regionie, a także bez wątpienia, poszanowanie demokracji, poszanowanie praw człowieka.
Nie istnieją żadne inne ramy odniesienia w przypadku rozwiązania problemu Kosowa i nie możemy w żadnych okolicznościach zapominać, że Unia Europejska zaoferowała krajom Bałkanów zachodnich, a w szczególności Serbii, stabilne i jednoznaczne europejskie perspektywy i musimy pracować ze stronami także w tym zakresie. Strony muszą wiedzieć, że ich naturalnym powołaniem jest być w Europie. Pokładajmy nadzieję w Unii Europejskiej w zakresie rozwiązana trudnej kwestii Kosowa - i nie miejmy złudzeń, jest to złożona i trudna kwestia - nie mamy żadnej alternatywy, jak powiedziałem, Unia Europejska w każdych okolicznościach i mimo wszelkich sporów, jakie mogą się pojawić w przypadku poszczególnych kwestii, musi utrzymać swą jedność. Posiada to zasadnicze i fundamentalne znacznie dla wiarygodności Unii Europejskiej i jej działań zewnętrznych. To jest w skrócie to, co chciałem powiedzieć na temat Kosowa.
Wreszcie panie przewodniczący, mam nadzieję, że wybaczy pan i jestem pewien, że pan zrozumie, jeśli zakończę osobistą uwagą: jest to ostatni raz, kiedy uczestniczę w debacie w Parlamencie Europejskim jako przedstawiciel prezydencji portugalskiej. Jest to zatem pożegnanie i w tym pożegnaniu nie mogę pominąć wyrazów uznania i wdzięczności dla poparcia, jakie zawsze otrzymywałem w tej Izbie od przewodniczącego i od wszystkich posłów. Uczyłem się z państwem, i uczyłem się dzięki państwu, jak ważny jest ten Parlament we wzmacnianiu demokracji w naszej Unii, a także bez wątpienia we wzmacnianiu legitymizacji decyzji, jakie tutaj podejmujemy w celu, bez wątpienia, stworzenia bardziej wolnej i lepiej funkcjonującej Unii dla obywateli Europy.
A zatem dziękuję, panie i panowie! Chciałbym także naturalnie podziękować komisarzom i członkom ich personelu, przewodniczącemu Komisji, który często uczestniczył wraz ze mną w tych debatach i z którym byłem w stanie ustanowić wspólne podstawy do pracy, wspólne cele i podejmować wspólne wysiłki. Dziękuję Komisji!
Chciałbym także, i jestem pewien, że zrozumieją, podziękować urzędnikom Parlamentu Europejskiego, a zwłaszcza, jeśli mi wybaczą, moim rodakom, którzy tutaj pracują. Wreszcie, a mam nadzieję, że o nikim nie zapomniałem, chciałbym podziękować moim tłumaczom, tłumaczom portugalskim, z których jestem bardzo dumny. Zakończę angielskim wyrażeniem: "I will miss you all” lub w języku portugalskim: "Já sinto saudades”. Bardzo państwu dziękuję!
Przewodniczący
Dziękuję. Panie urzędujący przewodniczący! Oczywiście zobaczymy się ponownie jutro w Lizbonie, a w przyszłym tygodniu będzie pan tutaj ponownie, towarzysząc przewodniczącemu Rady, José Sócratesowi, ale ponieważ było to pańskie ostatnie przemówienie tutaj podczas sesji plenarnej, chciałbym wyrazić nasze bardzo szczere podziękowania i potwierdzić, że nasza współpraca z panem była wielką przyjemnością, a przede wszystkim wielkim sukcesem. Dziękuję panu, panie Manuelu Lobo Antunesie.
Margot Wallström
wiceprzewodnicząca Komisji. - Panie przewodniczący! Dziękuję bardzo za tę szeroko zakrojoną debatę, która według mnie zapewni wartościowy wkład w posiedzenie w Lizbonie i w szczyt w Brukseli.
Chciałabym skupić się na kilku aspektach, które zostały podniesione dzisiaj rano, zaczynając od traktatu lizbońskiego i Karty. Przede wszystkim myślę, że prezydencja portugalska, tak jak wcześniej prezydencja niemiecka, zasługuje na wielką pochwałę za to, że znajdujemy się w tym miejscu. Podpisanie Traktatu jutro w Lizbonie podkreśli zobowiązanie wszystkich sygnatariuszy do osiągnięcia ratyfikacji traktatu.
Chciałabym także skorzystać z okazji, aby ponownie podziękować przedstawicielom Parlamentu za ważną rolę, jaką odegrali, umożliwiając Unii przezwyciężenie trudności instytucjonalnych. Bez wątpienia Komisja także aktywnie zaangażowała się w ten proces, nie tylko poprzez agendę obywatelską i "dwutorowe podejście”, do którego odwołał się wcześniej pan przewodniczący Barroso. Ci, którzy mówią, że Unia funkcjonuje nawet bez tych zmian, niech nie zapominają przede wszystkim, że jest wiele nowych elementów w tym traktacie reformującym, które umożliwią nam i to stanowczo nam umożliwia zajęcie się problemem zmian klimatycznych i ogólnym wyzwaniem związanym z energią, a także zapewnią większą otwartość poprzez publiczne posiedzenia Rady i wzmocnioną rolę parlamentów. A zatem myślę, że pomoże nam to także zapewnić większą przejrzystość, większą otwartość i wzmocnioną demokrację.
Chociaż o procedurze ratyfikacji decydują państwa członkowskie, wszyscy mamy obowiązek komunikowania się z obywatelami. Oczywiście musimy czynić to w ramach partnerstwa i uwzględniając poszczególne potrzeby i żądania wyrażone przez państwa członkowskie na temat tej debaty. Myślę, że dzisiejsza proklamacja Karty także symbolizuje inne ważne osiągnięcie w ramach negocjacji, symbolizuje fakt, że - oprócz specjalnych rozwiązań w dwóch naszych państwach członkowskich i o ile Traktat wejdzie w życie - Karta będzie prawnie wiążąca, gwarantując podstawowe prawa obywateli Europy.
Drugą kwestią, jaką chciałam skomentować, jest "grupa refleksyjna”, ponieważ myślę, że musimy zapewnić, aby skupiła się ona na przyszłych wyzwaniach politycznych, a nie głównie na instytucjach. Musi ona skupić się na oczekiwaniach obywateli Europy i mam także nadzieję, że grupa ta będzie reprezentować różnorodność obecnej Europy.
Moja trzecia uwaga dotyczy migracji. Myślę, że zintegrowane podejście do migracji obejmuje polityki krajowe i politykę Unii Europejskiej. Wymaga ono spójności pomiędzy naszymi politykami w zakresie zgodnej i niezgodnej z prawem migracji. Obejmuje ono działania z zakresu polityki rozwoju, integracji społecznej, swobody przepływu, bezpieczeństwa na granicach i wiz, wymieniając tylko kilka przykładów. Wspaniale, że ta Rada będzie także dyskutować nad tymi kwestami w ujęciu ogólnym, ale myślę, że Parlament może zapewnić znaczący wkład w tę dyskusję. Strategia lizbońska, jak powiedział przewodniczący, przynosi skutki i myślę, że powinna być powodem do zadowolenia dla wszystkich grup tej Izby. Także, istnieje porozumienie co do konieczności podjęcia działań, aby zająć się wszystkimi aspektami znaczącego rozwoju jako części strategii. Obejmuje to "flexicurity”, integrację społeczną i zmiany klimatyczne. Jeśli będziemy mogli się porozumieć co do kierunku polityki, będziemy w stanie stworzyć rzeczywiste polityczne zobowiązanie do rozwiązania rzeczywistych problemów, jakie zostały wspomniane przez niektóre osoby.
Wreszcie powiem także, w odniesieniu do kwestii Kosowa, wspomnianej przez wielu w tej Izbie, że Komisja w pełni podziela obawy wyrażone przez wielu posłów odnośnie do sytuacji w Kosowie, a Unia Europejska uczyniła wszystko, co w jej mocy, by osiągnąć wynegocjowane rozwiązanie, ale obecnie jest jasne, że status quo nie może zostać zachowany i że Rada Bezpieczeństwa ONZ będzie musiała zająć się tą kwestią, kiedy ją przeanalizuje w dniu 19 grudnia. Rada Europejska będzie musiała ocenić tę sytuację i powinna potwierdzić zobowiązanie Unii Europejskiej do rozwiązania kwestii statusu Kosowa i odegrania wiodącej roli we wdrażaniu rozwiązania, a ramy w tym zakresie stanowią, jak wielu z państwa wspomniało, europejskie perspektywy dla całego regionu.
Wreszcie, ta Rada, dzięki podpisaniu Traktatu i proklamowaniu Karty, być może nie pozwali na powtórkę wydarzeń z 2005 r., ale wyznaczy początek nowego etapu rozwoju Unii Europejskiej. Wyciągnęliśmy lekcję z wydarzeń, jakie miały miejsce w 2005 r., i mam nadzieję, że możemy rozpocząć kolejne 50 lat Unii, na szczęście, z dużo większą wiarą w siebie.
Przewodniczący
W ten sposób zakończyliśmy ten punkt porządku obrad.
Oświadczenia pisemne (art. 142 Regulaminu)
Janusz Lewandowski  
na piśmie. - Panie Przewodniczący! Przygotowania do grudniowego szczytu Unii Europejskiej w Brukseli przebiegają w lepszej atmosferze, aniżeli wcześniejsze spotkania. Ma to oczywisty związek z uzgodnieniem traktatu reformującego i niezakłóconą perspektywą jego podpisania w Lizbonie. Ma w tym swój udział kompromis polityczny zawarty w Polsce, polegający na podtrzymaniu linii poprzedniego rządu co do Karty Praw Podstawowych, by nie ryzykować całego traktatu.
Należy jednak podkreślić, iż atmosfera wytworzona wokół nowego traktatu w przesadnym stopniu wiązała jego przyjęcie lub nie przyjęcie z szansą przetrwania Unii Europejskiej. Wspólnota funkcjonowała po rozszerzeniu w roku 2004 i po przyjęciu Bułgarii i Rumunii, czyli w gronie 27 krajów, w oparciu o traktat z Nicei. Dowodem zdolności działania było uzgodnienie perspektywy finansowej 2007-13. Wprawdzie z kłopotami, ale doszło do porozumienia w sprawie pieniędzy, co wydaje się najtrudniejsze i przez to jest testem przydatności dotychczasowych reguł instytucjonalnych.
Na przekor temu i innym uzgodnieniom, wytworzono sztucznie wrażenie kryzysu w Unii. Rzutowało to z kolei na malejące zaufanie obywateli do instytucji unijnych i celowości dalszego rozszerzenia. Ta niebezpieczna spirala, zażegnana częściowo w drugiej połowie 2007 roku, powinna być nauczką i ostrzeżeniem na przyszłość!
Silvia-Adriana Ţicău  
na piśmie. - (RO) Podpisanie nowego Traktatu podczas szczytu Rady Europejskiej w dniach 13-14 grudnia zapewnia reformę instytucji europejskich, ale głownie wzmacnia uprawnienia obywateli Europy w zakresie wyrażania opinii dotyczących prawodawstwa europejskiego.
Po ratyfikacji nowego Traktatu parlamenty państw członkowskich będą włączać wnioski legislacyjne Komisji do swych własnych porządków obrad, wzmacniając w ten sposób stopień demokracji w Unii. Chcielibyśmy, aby europejska Karta praw podstawowych Unii Europejskiej była rozdziałem tego Traktatu. Niestety stanowi ona tylko załącznik do Traktatu, ale w ten sposób została stworzona podstawa prawna, aby uczynić te postanowienia wiążącymi. Sześć rozdziałów Karty gwarantuje prawo do godności, wolności, solidarności, równości, sprawiedliwości i obywatelstwa. Przyjęcie jej postanowień uniemożliwi w przyszłości jakąkolwiek dyskryminację obywateli europejskich ze względu na narodowość, pochodzenia etniczne, religię, wiek, płeć itp.
Traktat umożliwia także Unii walkę ze zmianami klimatycznymi na szczeblu międzynarodowym i gwarantuje odpowiednią ochronę społeczną wszystkim obywatelom. Unia jest oparta nie tylko na kryteriach gospodarczych. Musimy budować Europę socjalną, opartą na solidarności oraz spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej.
Przyjęcie Traktatu wymaga jednogłośności w Radzie i jego ratyfikacji przez wszystkie państwa sygnatariuszy do czerwca 2009 r.
