Przygotowanie Rady Europejskiej (Bruksela, 13-14 marca 2008 r.) (debata) 
Przewodniczący
Następnym punktem są oświadczenia Rady oraz Komisji na temat przygotowań Rady Europejskiej w Brukseli 13-14 marca 2008.
Pan Janez Lenarčič zabierze głos w imieniu Rady.
Janez Lenarčič
urzędujący przewodniczący. - (SL) Bardzo się cieszę, że mogę zaprezentować państwu główne punkty sesji Rady Europejskiej, która rozpoczyna się jutro. Zgodnie z tradycją wiosennych szczytów ten także będzie poświęcony sprawom gospodarczym, szczególnie strategii lizbońskiej, a także zmianom klimatycznym, energetyce oraz stabilności finansowej.
Prezydencja oczekuje wymiany poglądów z Parlamentem Europejskim i mogę państwa zapewnić, że opinie Parlamentu w odniesieniu do tematów jutrzejszego porządku obrad zostaną wzięte pod uwagę.
Wszyscy zdajemy sobie sprawę z tego, iż Unia Europejska staje przed nowymi wyzwaniami i że globalizacja przynosi nowe szanse, nie tylko w sferze gospodarczej, ale także społecznej i kulturalnej. Unia Europejska już skorzystała z tych możliwości. Jesteśmy także świadomi tego, że globalizacja wymaga od Unii Europejskiej oraz państw członkowskich adaptacji oraz poszukiwania prawdziwych odpowiedzi. Rada poświęci uwagę właśnie tej sprawie.
Globalne środowisko gospodarcze jest w tej chwili poddawane próbie. Byliśmy świadkami burzliwych wydarzeń na rynkach finansowych. Ostatnio mogliśmy zaobserwować spowolnienie aktywności gospodarczej w efekcie recesji w Stanach Zjednoczonych oraz wyższych cen ropy i towarów. Pomimo to podstawy gospodarki Unii Europejskiej są wciąż mocne; jednakże, w obecnej sytuacji, nie możemy się zatrzymać i zrelaksować, ale musimy kontynuować nasze reformy.
Rada Europejska oceni w tej sprawie poziom wdrożenia strategii lizbońskiej na rzecz wzrostu i zatrudnienia. Przyniesie to pozytywne efekty i potwierdzi, że strategia działa poprawnie. Podkreśli to, że musimy się teraz skoncentrować na wdrożeniu i, w tym duchu, aktywować nowy etap zmienionej strategii lizbońskiej.
W obszarze informacji i innowacji Rada Europejska nada nowy rozmach naszym wysiłkom, aby wprowadzić tak zwaną piątą swobodę. Powinno to wyeliminować istniejące przeszkody dla swobodnego przepływu informacji poprzez wspomaganie transgranicznej mobilności badaczy, studentów, naukowców oraz wykładowców uniwersyteckich. Naszym zdaniem piąta swoboda powinna przyspieszyć przemianę Unii Europejskiej w innowacyjną, kreatywną i bazującą na informacji gospodarkę.
Aby wzmocnić konkurencyjność przedsiębiorstw, przede wszystkim tych małych i średnich, Rada Europejska planuje wprowadzić środki umożliwiające im bardziej satysfakcjonujący rozwój oraz działanie. Powinny zyskać łatwiejszy dostęp do źródeł finansowania, poprawione zostaną także bodźce do innowacji. Szczególny priorytet zostanie nadany realizacji planu lepszego stanowienia prawa. Wielką uwagę poświęcimy społecznemu zakresowi strategii lizbońskiej, wysiłkom nakierowanym na rozwiązanie wyzwań demograficznych, braki kwalifikacji oraz przyszłe polityczne środki zwiększania spójności społecznej.
Wiosenny szczyt nałoży na państwa członkowskie zadanie stopniowego wdrożenia wspólnych zasad flexicurity poprzez uregulowania krajowe, aby znaleźć złoty środek pomiędzy elastycznością oraz bezpieczeństwem na rynku pracy.
Pozwolą państwo, że przejdę do następnego ważnego punktu, który ma być poruszony przez Radę Europejską. Myślę o wyzwaniach związanych ze zmianami klimatu oraz energetyką. W ostatnim roku byliśmy świadkami historycznych zobowiązań w sferze polityki środowiskowej i polityki energetycznej. W tym roku musimy poświęcić się ich wprowadzeniu. Cel ten jest wyzwaniem gospodarczym i środowiskowym o wyjątkowym długoterminowym znaczeniu. Jeśli podejdziemy do tego ambitnie, będziemy mogli ogłosić sukces nie tylko gospodarczy, ale także w sferze ochrony środowiska.
Pakiet legislacyjny zaproponowany przez Komisję jest w tej chwili rozpatrywany przez Radę. Pierwsze debaty potwierdziły zobowiązanie wszystkich państw członkowskich do ambitnego odzewu. Niemniej, jest zbyt wcześnie, by oczekiwać zgody na wszystkie elementy tego pakietu już podczas tego szczytu. Jednakże oczekujemy, że będzie możliwe osiągnięcie porozumienia w sprawie zasad i wytycznych dla dalszego rozpatrywania tego pakietu. Przewidujemy, że przywódcy wyrażą życzenie utrzymania ogólnej równowagi, jednocześnie przywiązując wagę do złożoności pakietu pod względem efektu gospodarczego i finansowego.
Celem jest przyjęcie pakietu tak szybko, jak to możliwe w 2009 roku lub podczas dowolnego posiedzenia przed wygaśnięciem mandatu Parlamentu Europejskiego. Nasze wysiłki zakończą się sukcesem, jeśli wszyscy kluczowi uczestnicy zmierzą się z wyzwaniami zmian klimatycznych. Podczas kopenhaskiej sesji konferencji poświęconej zmianom klimatu pod koniec 2009 roku Europa powinna być wiodącą siłą w rozmowach nad ambitnym i pełnym porozumieniem na okres po wygaśnięciu protokołu z Kioto. To kolejny powód, by zawrzeć porozumienie tak szybko, jak możliwe w 2009 roku.
Pozwolą państwo, że poruszę kilka kwestii związanych z energetyką. Efektywny wewnętrzny rynek energii elektrycznej jest koniecznym warunkiem niezawodnych, trwałych i konkurencyjnych dostaw energii w Europie. Oczekujemy, że Rada Europejska wezwie do szybkiego przyjęcia porozumienia na temat trzeciego pakietu w sprawie wewnętrznego rynku gazu i energii elektrycznej. Szczególna uwaga zostanie poświęcona dalszym środkom związanym z niezawodnością dostaw oraz zewnętrzną polityką energetyczną.
Rada Europejska podejmie wysiłki związane z klimatem i polityką energetyczną w kontekście rozwoju nowych technologii i zwiększy inwestycje w te technologie. Zostało to niedawno określone w europejskim strategicznym planie w dziedzinie technologii energetycznych i powinno stanowić dalsze wsparcie konkurencyjności naszych przedsiębiorstw.
Przywódcy państw i rządów będą debatować nad konkluzjami wspólnego sprawozdania sekretarza generalnego, wysokiego przedstawiciela, Javiera Solany oraz Komisji na temat wpływu zmian klimatu na bezpieczeństwo międzynarodowe. Złożoność zmian klimatycznych wymaga pełniejszej harmonizacji polityki, a Rada Europejska wezwie do dalszego szczegółowego zbadania sprawozdania.
Panie przewodniczący, panie i panowie! Pozwolą państwo, że przejdę do trzeciego ważnego punktu porządku dziennego Rady Europejskiej. Dotyczy on debaty nad niedawną sytuacją na międzynarodowych rynkach finansowych.
Sytuacja w międzynarodowym systemie finansowym jest wciąż niepewna. Jeśli chcemy zarządzać ryzykiem wpływu tej sytuacji na gospodarkę, musimy ukierunkować politykę gospodarczą i finansową Unii Europejskiej na zapewnienie stabilności makroekonomicznej oraz wprowadzenie planu reform strukturalnych. Odpowiedź Unii była przygotowana przez ministrów finansów, a dostosowania rynków finansowych są wprowadzane od ostatniej jesieni. Europejski Bank Centralny, władze krajowe, instytucje Unii Europejskiej i instytucje finansowe podjęły szereg kroków, aby ustabilizować sytuację. Jednakże odpowiedzialność za zarządzanie ryzykiem nadal spoczywa przede wszystkim na poszczególnych instytucjach finansowych oraz inwestorach.
Obecna sytuacja odsłoniła potrzebę dalszego wzmacniania struktur stabilizacji finansowej za pomocą środków większego nadzoru nad kredytami oraz ulepszonych narzędzi zarządzania kryzysami finansowymi.
Oczekujemy, że Rada Europejska wezwie do przedsięwzięcia środków w czterech głównych obszarach, którymi są: wzmocnienie przejrzystości dla inwestorów, rynków i regulatorów, poprawa standardów oceniania, wzmocnienie zdolności kredytowej oraz zarządzania ryzykiem w sektorze finansowym, czy wreszcie usprawnienie działania rynku i roli agencji ratingowych.
Chciałbym powiedzieć kilka słów na temat państwowych funduszy majątkowych. Ich długoterminowe strategie mają korzystny wpływ jako dostarczyciele kapitału gwarantujący płynność. Niemniej, pojawienie się nowych graczy, których strategie inwestycyjne oraz cele nie zawsze są w pełni klarowne, daje powody do pewnych wątpliwości co do nieekonomicznych praktyk. Sprawozdanie na temat państwowych funduszy majątkowych opublikowane ostatnio przez Komisję jest szczególnie wartościowym wkładem w tę debatę. Rada Europejska prawdopodobnie zgodzi się, że potrzebne jest wspólne podejście Unii Europejskiej zgodnie z zasadami zaproponowanymi w sprawozdaniu.
Pozwolą państwo, że jeszcze raz podkreślę znaczenie współpracy z Parlamentem Europejskim.
Chciałbym zakończyć moje wprowadzenie myślą, że wiosenna sesja Rady Europejskiej, która rozpocznie się jutro, będzie poświęcona w pierwszej kolejności realizacji podjętych zobowiązań. Prezydencja chciałaby przyspieszyć prace nad przekształceniem Europy w najbardziej konkurencyjną gospodarkę. Stajemy wobec ważnego zadania, jakim jest zapewnienie większej stabilności z pomocą naszej polityki klimatycznej oraz energetycznej.
W świetle tych wszystkich przyszłych wyzwań mamy nadzieję na prawdziwie twórczą współpracę z Parlamentem Europejskim. Jeśli razem zdołamy dokonać postępu, obywatele Europy będą mogli zauważyć, że Unia Europejska istnieje po to, by zapewnić im lepszą przyszłość.
Nasza dzisiejsza debata oraz dyskusja z przewodniczącym Parlamentu Europejskiego podczas sesji Rady Europejskiej są niewątpliwie dwoma ważnymi czynnikami, które pomogą osiągnąć ten cel. Dziękuję za uwagę.
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji. - Panie przewodniczący! Jak zwykle wiosenna sesja Rady Europejskiej jest czasem, kiedy dokonujemy przeglądu strategii lizbońskiej na rzecz wzrostu i zatrudnienia, a to spotkanie będzie ważniejsze od większości innych. Chciałbym rozpocząć od podziękowań dla słoweńskiej prezydencji za bardzo staranne przygotowanie tego wiosennego szczytu.
Niezależnie od wszelkich innych informacji, które będą efektem prac Rady Europejskiej w tym tygodniu, jedno powinno być pewne: strategia lizbońska działa. W ciągu ostatnich dwóch lat powstało w Unii Europejskiej aż 6,5 miliona miejsc pracy. Bezrobocie jest najniższe od 25 lat. Wskaźnik zatrudnienia jest na poziomie 66% i zbliża się do celu ustanowionego w strategii lizbońskiej na poziomie 70%. Co więcej, tworzenie miejsc pracy idzie w parze z poprawą wydajności. Wydajność rośnie teraz w Unii Europejskiej szybciej niż w Stanach Zjednoczonych. To bez wątpienia osiągnięcia.
Oczywiście, proces lizboński nie może nas ochronić przed negatywnymi zjawiskami gospodarczymi, które mają swe początki poza Europą. W dzisiejszych czasach, gdy gospodarka światowa opiera się na współgrających ze sobą mniejszych gospodarkach, jest to niemożliwe. Musieliśmy w tym roku lekko zmodyfikować nasze prognozy wzrostu, ale nadal przewidujemy wzrost rzędu 2% - to bardzo dobry wynik.
Reformy, które już zostały wprowadzone, uczyniły nasze gospodarki prężniejszymi i bardziej elastycznymi. Daje to nam możliwość lepszego radzenia sobie z zewnętrznymi nagłymi problemami.
Oczywiście, jeśli warunki pogorszą się, tym ważniejsze stanie się zapewnienie gwarancji tym, którzy odczuwają obawy związane z negatywnym trendem gospodarczym. Europa musi chronić - ale musi unikać pokusy protekcjonizmu.
Powrót do protekcjonizmu byłby szaleństwem. Europa jest wielkim zwycięzcą globalizacji. Posiadając zaledwie 7% światowej populacji, Europa daje 30% produkcji światowej. Mamy siedem z dziesięciu najbardziej konkurencyjnych państw świata i mimo wzrostu znaczenia Chin i Indii Europa nadal pozostaje największą potęgą handlową świata.
Europa ma więc wiele powodów, aby z ufnością patrzeć w przyszłość. Jednocześnie, musimy pozostać czujni i ostrożni, jeśli chodzi o dalszy rozwój. Jednak nasze ogólne podejście powinno cechować się ufnością. Pesymizm nie pomoże nam wygrać następnych bitew ekonomicznych.
Właśnie to zainspirowało nas do reakcji na zaburzenia finansowe oraz do opracowania dokumentów strategicznych dotyczących sytuacji finansowej oraz państwowych funduszy majątkowych, które są w porządku obrad Rady Europejskiej. Mamy nadzieję, że Rada Europejska poprze nasze propozycje dotyczące wspólnej reakcji Europy na te wyzwania.
Kiedy mówię, że strategia lizbońska działa - i rzeczywiście tak jest - nie oznacza to, że wszystko widać niczym przez różowe okulary i że możemy spocząć na laurach. Powiedziałem, a Komisja wielokrotnie stwierdziła podobnie, że nie ma miejsca na samozadowolenie, szczególnie gdy światowa sytuacja ekonomiczna wydaje się pogarszać. Jest wiele do zrobienia. W wielu regionach Europy bezrobocie pozostaje poważnym problemem. Są pewne kategorie społeczne, które są wyjątkowo dotknięte. Rosnące ceny energii i żywności napędzają inflację, pożerając siłę nabywczą, szczególnie tych, których dochód zależy od pensji, rent i emerytur. Musimy więc kontynuować nasze wysiłki.
Ale strategia lizbońska nie jest procesem statycznym. Daleko jej do tego. Sprawozdanie strategiczne Komisji ustanawia zestaw nowych inicjatyw politycznych, aby uczynić Europę bardziej odporną na kryzysy gospodarcze i aby wzmocnić europejskie wysiłki mające na celu kreowanie i korzystanie z globalizacji.
Po pierwsze, najważniejszy obszar. Najważniejszym obszarem są ludzie. Kluczem do pokonania ubóstwa i nierówności jest podnoszenie standardów edukacji i szkoleń w całej Unii oraz zagwarantowanie, że są one dostępne dla wszystkich. Zdecydowaliśmy się skoncentrować się na jednej z najbardziej wrażliwych grup: osobach przedwcześnie kończących naukę szkolną. Dziś w Europie jedna na sześć młodych osób odchodzi ze szkoły bez żadnych kwalifikacji. Jeden na pięciu piętnastolatków nie potrafi wystarczająco dobrze czytać. Nie możemy pozwolić sobie na to, by marnotrawić ich talenty. Musimy dać młodym umiejętności, których potrzebują do realizacji ich potencjału.
Kolejnym kluczowym filarem strategii lizbońskiej, do którego wróciliśmy, są badania i innowacje. Aby podtrzymać napływ inwestycji, Europa musi zwiększyć swą względną atrakcyjność. Potrzebujemy piątej swobody w Europie - swobodnego przepływu wiedzy - aby dopełnić pozostałe cztery swobody, na których opiera się jednolity rynek. Musimy wspierać otwarte innowacje, ale jednocześnie musimy zagwarantować, że wiedza jest wystarczająco chroniona przez europejskie patenty i prawa autorskie.
Chciałbym z zadowoleniem przyjąć wczorajsze powołanie przez tę Izbę Europejskiego Instytutu Innowacji i Technologii. To bardzo ważny moment dla Europy. Chciałbym pogratulować Parlamentowi Europejskiemu tego osiągnięcia i podziękować wam za wsparcie, jakiego udzieliliście mojej propozycji, która jak pamiętam, spotkała się z tak dużym oporem, kiedy zgłosiłem ją trzy lata temu. Ale, dzięki dobrej współpracy między Parlamentem a Komisją i państwami członkowskimi, w końcu doszliśmy do porozumienia.
Trzecim priorytetem, któremu się przyglądaliśmy, jest środowisko biznesowe. Potrzebujemy jednolitego rynku, który pracuje dla Europy, a w szczególności małych i średnich przedsiębiorstw, które są kręgosłupem naszej gospodarki i miejscem, gdzie powstaje większość miejsc pracy. Oto dlaczego będę jutro prosił Radę Europejską, by zatwierdziła ideę europejskiej karty małych przedsiębiorstw, by usunąć utrudnienia stojące na drodze do tworzenia i rozwoju małych i średnich przedsiębiorstw. Musimy pamiętać o tym, że najważniejszą rzeczą, którą możemy dać małym i średnim przedsiębiorstwom, jest prawdziwy rynek wewnętrzny. To najważniejsza różnica między Europą i Stanami Zjednoczonymi, kiedy chodzi o małe i średnie przedsiębiorstwa, nie z powodu specyficznego prawodawstwa. Mała firma w Stanach Zjednoczonych może wystartować w jednym stanie, ale natychmiast może dotrzeć na cały wewnętrzny rynek całego kraju. W Europie tak nie jest. W Europie istnieje wiele barier w praktycznym poruszaniu się z jednego państwa do drugiego. Więc naprawdę musimy zakończyć pracę nad rynkiem wewnętrznym, jeśli chcemy rozwinąć małe i średnie przedsiębiorstwa i jeśli chcecie szybszego wzrostu i wyższego zatrudnienia w Europie.
(Oklaski)
Ostatnim lizbońskim filarem, który przejrzeliśmy w naszym strategicznym sprawozdaniu, jest energetyka i zmiany klimatu, determinujące wyzwanie naszego pokolenia. Być może za wcześnie, by mówić o pakiecie energetycznym i klimatycznym. Nie możemy sobie jednak pozwolić na odsunięcie tego momentu, z czego ta Izba zdaje sobie sprawę. Szybkie zakończenie tego porozumienia jest szczególnie ważne dla jego sukcesu. Im wcześniej do tego dojdzie, tym niższy będzie koszt zmian i tym wyższe zyski dla tych, którzy wcześnie się do tych zmian dostosują. I jest to kluczowe dla naszego celu numer jeden: zgody na całościowe międzynarodowe porozumienie w Kopenhadze w następnym roku. Im więcej państw jest zaangażowanych i im ich ambicje są bliższe naszym, tym równiejsze są warunki dla wszystkich rynkowych graczy. Nic nie przyniesie tego celu tak blisko, jak Unia Europejska pokazująca, że podchodzi do sprawy poważnie, osiągając porozumienie do końca tego roku.
Jestem więc naprawdę zdeterminowany - Komisja jest zdeterminowana - by współpracować z państwami członkowskimi, abyśmy mogli mieć podstawowe polityczne porozumienie w sprawie wewnętrznego rynku energii oraz w sprawie ochrony klimatu i pakietu dotyczącego źródeł odnawialnych do końca tego roku. Oczywiście, chcielibyśmy także na początku przyszłego roku zakończyć z Parlamentem Europejskim proces legislacyjny.
Oczywiście ważne jest, by połączyć temat strategii ochrony klimatu z wewnętrznym rynkiem energii. Wszyscy wiemy, że to jest kluczowe dla naszej wizji konkurencyjnej, bezpiecznej i zrównoważonej energii dla Europy. Czułem się usatysfakcjonowany, widząc przyspieszenie w tej sprawie w ciągu ostatnich tygodni i jesteśmy zaangażowani w znalezienie sposobów zagwarantowania, że prawdziwe otwarcie rynku zbieżne z naszymi pierwotnymi propozycjami będzie zrealizowane. Komisja pozostaje w pełni zaangażowana w realizację rozdziału własnościowego lub jego funkcjonalnego odpowiednika. Wysiłki tej Izby, aby być gotową na pierwsze czytanie najpóźniej w czerwcu, są szczególnie priorytetowe.
Reforma nie polega na odsuwaniu wartościowych społecznych osiągnięć czy też naszej społecznej gospodarki rynkowej; polega na wyposażaniu ludzi w odpowiednie narzędzia umożliwiające sukces w czasach zmian oraz umożliwienie im kontroli nad własnym życiem.
Polega na modernizacji naszych systemów społecznych i zapewnieniu ich zrównoważenia. Dostęp, możliwości i solidarność muszą być hasłami przewodnimi i znajdą się u podstaw odnowionej agendy społecznej, którą Komisja przedstawi przed wakacjami.
Polega na dynamicznym środowisku biznesowym, gdzie przedsiębiorcy przeznaczają swoje zasoby czasu i surowców na produkcję dóbr i usług wysokiej jakości, które ludzie z całego świata chcą kupić, a nie na wypełnianie niepotrzebnych formularzy oraz codzienną walkę z biurokracją.
Polega także na przemianie Europy w gospodarkę niskowęglową, która jest dobra dla środowiska i dla biznesu. Gospodarkę, która zapewnia rosnące standardy życia, ale która nie jest szkodliwa dla Ziemi.
Miło mi ujrzeć, że ciężka praca ostatnich lat nad ulepszoną agendą lizbońską pomogła zbudować szeroki konsensus na temat tego, gdzie jesteśmy i gdzie chcemy zmierzać. Ta Izba jest zawsze była źródłem istotnego poparcia i chciałbym wam za to podziękować.
Cieszyło mnie, gdy zauważyłem wysoki stopień poparcia dla strategii lizbońskiej wyrażony w rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 20 lutego w sprawie wkładu w dotyczącą strategii lizbońskiej debatę na wiosennym szczycie Rady Europejskiej w 2008 r.
Widziałem także zmiany ogólnych wytycznych polityki gospodarczej, nad którymi ta Izba głosowała tego samego dnia. Zgadzam się z tematami, na które kładziecie nacisk i są one naprawdę nieodłączną częścią polityk Unii Europejskiej na bazie wniosków Komisji Europejskiej: integracja społeczna, zrównoważenie finansów publicznych, potrzeba walki z inflacją, badania i rozwój, usprawniona koordynacja polityki gospodarczej, promowanie przedsiębiorczości i innowacji, zewnętrzny wymiar rynku wewnętrznego oraz zmiany klimatu i energetyka. Wyraźmy się więc jasno: Komisja zgadza się z tymi priorytetami.
Po konsultacjach z różnymi partnerami, w tym państwami członkowskimi, Komisja zaproponowała w grudniu, aby trzymać się wytycznych strategii bez zmian, z ich własną elastycznością, która pozwala na adaptację do zmieniających się okoliczności oraz uwzględnienie priorytetów, które właśnie wymieniłem i które zatwierdza Komisja.
Trzymanie się wytycznych wysyła wysoce potrzebny sygnał stabilności i przewidywalności do państw członkowskich i podmiotów gospodarczych, sprawiając, że wzrasta prawdopodobieństwo pomyślnego zakończenia prac. Jak już ogłosiła prezydencja i Rada, priorytetem teraz jest pomyślne zakończenie prac. Musimy pokazać konkretne rezultaty oraz konsekwencję. Dlatego po kontaktach z parlamentarną Komisją Gospodarczą i Monetarną Komisja próbowała wynegocjować kompromis z Radą, sugerując dostosowanie wiodącego dokumentu towarzyszącego wytycznym, aby odzwierciedlić tematy naświetlone przez Parlament. Pomimo wysiłków Komisji Rada zadecydowała nie skorzystać z naszych sugestii kompromisu w sprawie ogólnych wytycznych polityki gospodarczej.
Niemniej, chciałbym zapewnić Izbę, że ustanowienie prawidłowych ram dla państw członkowskich, aby mogły się wywiązać ze wspólnych priorytetów, jest dla Komisji sprawą najwyższej wagi - a te priorytety to wzrost gospodarczy i zatrudnienie. Kiedy mówię o wzroście gospodarczym, chodzi o zrównoważony wzrost ze społecznego i ekologicznego punktu widzenia. Zatrudnienie to nie tylko więcej miejsc pracy, ale także ich lepsza jakość. Ponieważ jesteśmy pewni, że odnowiona strategia lizbońska skoncentrowana na zatrudnieniu i wzroście, ze swym zobowiązaniem w stosunku do konkurencyjności i integracji, jest najlepszą odpowiedzią Europy na wyzwania globalizacji.
(Oklaski)
Joseph Daul
w imieniu grupy PPE-DE. - (FR) Panie przewodniczący! Panie urzędujący przewodniczący! Panie przewodniczący Komisji! Panie i panowie! Wiosennym priorytetem Rady Europejskiej będzie stymulowanie europejskiego wzrostu i ponowne uruchomienie strategii lizbońskiej na lata 2008-2010.
Nasza grupa sądzi, że sprawą najwyższej wagi jest danie Unii Europejskiej szansy w świetle globalizacji oraz zreformowanie jej tak, jak zaproponowała to Komisja Europejska, najbardziej energicznie od 2005, pod przewodnictwem José Manuela Barroso. Ta strategia jest najlepszym narzędziem do mierzenia się z wyzwaniami stojącymi przed nami: globalizacją, zaludnieniem i zmianami klimatycznymi.
Mamy dwojaką informację: prowadzenie podjętych reform, ale także sprawianie, by strategia lizbońska była bardziej efektywna. Globalizacja jest szansą dla Europy, ale nigdy nie zaakceptujemy rozpasanego wolnego handlu. To jest pierwsze wyzwanie. Musimy chronić interesy najbardziej wrażliwych grup i promować nasz własny model społeczny. Nie czas teraz, by zmieniać kierunek, ale raczej by zwiększać nasze wysiłki na już wyznaczonej trasie. Strategia lizbońska proponuje dostosowaną odpowiedź na każde z wyzwań.
Wobec konkurencji ze strony krajów wschodzących nasza przyszłość zależy od badań i rozwoju, wsparcia dla przedsiębiorców, uczenia się przez całe życie i reform na rynku pracy. Europa może być konkurencyjna tylko pod warunkiem, że jej produkty mają wartość dodaną w postaci jakości i innowacyjności. Oto dlaczego wzywam państwa członkowskie do inwestowania w badania i innowacje na najwyższą możliwą skalę.
Wzrost gospodarczy i miejsca pracy nie powstaną z samego rozwoju małych i średnich przedsiębiorstw. Musimy im pomóc zabezpieczyć kontrakty i stworzyć miejsca pracy poprzez redukcję obciążeń administracyjnych. Utworzenie europejskiej karty małych przedsiębiorstw stanowi krok w dobrym kierunku. Edukacja i szkolenia muszą być zaadaptowane do potrzeb gospodarki. Tylko jeśli nasza siła robocza otrzyma właściwe szkolenia, będziemy w stanie zachować konkurencyjność. Nauczanie w szkołach i na uniwersytetach oraz ciągłe dokształcanie muszą być zrewidowane i z pewnością ulepszone. Właśnie dlatego z zadowoleniem przyjmujemy program "Uczenie się przez całe życie” na lata 2007-2013. Szeroko zakrojone reformy są także wskazane dla rynku pracy, który musi stać się bardziej mobilny, bardziej elastyczny, a także bezpieczniejszy. Przedsiębiorstwa muszą się przystosować do wymagań rynkowych. Pracownicy muszą być zdolni do wyciągania korzyści z przekwalifikowania i szans adaptacyjnych.
Drugie wyzwanie dla Europy to jej problemy ludnościowe. Starzenie się społeczeństwa prowadzi do braku siły roboczej i presji na systemy zabezpieczenia społecznego. Potrzebna jest lepsza stymulacja wewnętrznej siły roboczej oraz lepsza elastyczność i zdolność przystosowawcza wszystkich pokoleń, aby łatwiej było im godzić życie zawodowe i prywatne. Musimy także dokonać przeglądu naszej polityki imigracyjnej, która musi być europejska i która musi przyciągać umiejętności i wiedzę fachową. Należy rozwinąć wniosek dotyczący "niebieskiej karty”. Musimy także zatrzymać drenaż mózgów. Nasza inwestycja w edukację będzie daremna, jeśli badacze wyjadą za granicę w poszukiwaniu lepszej płacy i warunków zatrudnienia.
Trzecim i ostatnim wyzwaniem są zmiany klimatyczne. Musimy wdrożyć system polityczny w zgodzie z funkcjonującą, przyjazną środowisku gospodarką, a to oznacza realizację celu redukcji emisji gazów cieplarnianych o 20%. Zapewni to nie tylko korzyści ekologiczne, ale także postawi nas w dobrej pozycji dla rynków czystych technologii. To nie jest bez znaczenia. Musimy jednakże stanowić przykład, podobnie jak nasi partnerzy. Zielonej polityce musi towarzyszyć polityka handlu zagranicznego, która nie jest protekcjonistyczna, ale stanowcza.
Panie i panowie! Tylko wtedy zachowamy nasze wartości i nasz model społeczny, jeśli będziemy mieć odwagę do zreformowania naszego społeczeństwa i powiedzenia naszym obywatelom prawdy. Możemy dokonać postępu społecznego tylko wtedy, gdy będziemy mieć do czynienia ze wzrostem. Z kolei wzrost odgrywa rolę, gdy dostarczymy mu do tego środki. Chciałbym teraz podziękować panu przewodniczącemu Komisji, wiceprzewodniczącemu Guntherowi Verheugenowi i wszystkim komisarzom za ich pracę. Moje podziękowania, panie i panowie, mogą być traktowane w kontekście stajni: stajni Barroso. Porcja owsa wynagradza dobrze wykonaną pracę, ale owies dostarcza także energii do wykonania pozostałej pracy.
(Oklaski)
Martin Schulz
w imieniu grupy PSE - (DE) Panie przewodniczący! Panie i panowie! Chciałbym zacząć od uwagi skierowanej do przewodniczącego Rady. Otrzymaliśmy informację, panie przewodniczący, że podczas jutrzejszej kolacji przedmiotem dyskusji ma być Unia Śródziemnomorska. To jest pomysł francuskiego prezydenta, a podczas rozmów w sprawie kolacji - mając nadzieję, że wszystkim uczestnikom posiłek będzie smakował - zapytałbym pana w imieniu naszej grupy, aby wyjaśnić następującą kwestię. Jeśli pomysł polega na tym, że Unia Śródziemnomorska rozbuduje lub ulepszy proces barceloński, w który pompujemy sporą ilość pieniędzy z budżetu Unii Europejskiej, wtedy w pełni to popieramy. Jednakże istnieje potrzeba zagwarantowania, że taka polityka będzie prowadzona w ramach Unii Europejskiej.
Jeśli Unia Śródziemnomorska ma być sukcesem, musi być ona polityką wspólnotową w ramach istniejących instytucji i polityk Unii Europejskiej. Jeśli natomiast Unia Śródziemnomorska miałaby zostać czynnikiem tworzącym podziały w Unii Europejskiej, byłoby to złym znakiem; co więcej, izolowałoby to Francję w przededniu francuskiej prezydencji, czego z pewnością byśmy nie chcieli.
(Oklaski)
Dlatego proszę pana, panie przewodniczący, o przekazanie tej wiadomości uczestnikom szczytu.
Brak zmian w wytycznych to jedna sprawa. Decyzja podjęta tutaj 20 lutego większością 515 głosów, mianowicie ich zmiana, to całkiem inna rzecz. Jednakże nie spierajmy się o to, czy zmieniać wytyczne, czy nie; dyskutujmy o tym, czy znaczące zmiany zawarte w naszym wniosku dotyczącym zmiany wytycznych są praktyczne czy nie.
Panie Barroso! Skrytykowałem pana w ostatnim tygodniu za zademonstrowanie braku zobowiązania. Słyszałem w międzyczasie, że niektórzy pańscy komisarze - przypuszczalnie po konsultacjach z panem - podjęli i uruchomili kilka pomysłów, jakie tutaj zaproponowaliśmy. Stąd moja krytyka tej kwestii jest już nieistotna. Jednak, panie przewodniczący Komisji, wysłuchawszy pana dzisiejszego wystąpienia, muszę powtórzyć: odgrywa pan wiodącą rolę w Europie. Pana jutrzejsze słowa do głów państw i szefów rządów muszą skłonić ich do wprowadzenia w czyn w państwach członkowskich tego, do czego pan właśnie wzywał. Znacząca część tego, co pan mówi, jest oczywiście prawdziwa, ale musimy zająć się prawdziwą sytuacją w Europie.
Pozwolą państwo, że wymienię pięć punktów, które uważamy za kluczowe, ale które nie zostały wystarczająco wyróżnione lub wdrożone w czyn. Tak, oczywiście miał miejsce pewien postęp: bezrobocie spada, a wydajność rośnie, jednakże wzrasta także niepewność zatrudnienia w Europie. To jest także faktem. Oczywiście powstaje więcej miejsc pracy, ale te powstałe miejsca pracy nie są pewne; są nawet mniej stabilne. Wzrost płac w Europie nie idzie w parze z zyskami firm: procentowo zysk przedsiębiorstw przewyższa wzrost wynagrodzeń pracowników.
(Oklaski)
Stanowi to nierównowagę społeczną. Chcemy poprawić spójność społeczną; chcemy większej ochrony socjalnej. Jaki jest sens rosnącego rynku wewnętrznego, jaki jest sens globalnie konkurencyjnej Unii, jeśli w rzeczywistości: firma produkcyjna wytwarza u siebie 4% zysku i twierdzi, że "to za mało dla udziałowców; oni chcą 6% zysku, więc zamykamy zakład”. To zadaje cios podstawowej pewności, której potrzebuje Unia Europejska. Nasi obywatele muszą być pewni!
Dyskutujemy nad rozdziałem własnościowym w sektorze energetycznym, który być może jest potrzebny. Porozmawiajmy teraz o rozdziale, który ma miejsce na polu polityki socjalnej w Europie. Istnieje realne zagrożenie, że wzrost gospodarczy odłączy się od bezpieczeństwa socjalnego, dlatego wytyczne muszą zostać zmienione. Musimy wyjaśnić, że cokolwiek stanie się na polu polityki społecznej w Unii Europejskiej, zależy i wpływa wprost proporcjonalnie na rozwój gospodarczy.
Tego popołudnia obchodzimy 50 rocznicę istnienia Parlamentu Europejskiego. Zgodnie z duchem, który panował tutaj w Strasburgu 50 lat temu, połączenie rozwoju gospodarczego oraz bezpieczeństwa socjalnego było podstawą wzrostu i sukcesu Wspólnot Europejskich. Jest ono coraz bardziej zagrożone.
Mówi pan, że trzeba ograniczyć biurokrację dla małych i średnich przedsiębiorstw. Tak! Ale jeśli biurokracja się zmniejszy, takie firmy rozprzestrzenią się w Europie, a następnie spowodują takie przypadki jak sprawa Laval, to zada to cios zaufaniu do Unii Europejskiej. Jeśli swobodny przepływ może dotyczyć także małych i średnich przedsiębiorstw, by zmniejszyć postęp społeczny, firmy mogą zyskać, ale ich pracownicy nie. Ci pracownicy stanowią jednak kolosalną większość obywateli Unii Europejskiej.
Oczywiście musimy inwestować w edukację, szkolenia, badania i innowacje techniczne. To oczywiste. Ale jeżeli dla ogromnej większości ludzi dostęp do uniwersytetów lub szkół zależy od zasobności portfela rodziców, to już nie jest polityka społeczna. Potrzebujemy równego dostępu dla wszystkich obywateli w Unii Europejskiej, niezależnie od tego, skąd pochodzą i niezależnie od sytuacji rodzinnej. Jeśli Europa ma przetrwać, musimy wzmocnić właśnie ten potencjał, nie tylko potencjał biznesowy. Przede wszystkim musimy zwiększyć potencjał tej młodzieży na kontynencie, która potrzebuje dostępu do badań, umiejętności i szkoleń.
Niewątpliwie zadaje to cios zaufaniu społecznemu, jeśli jakaś bogata osoba w Europie może zabrać swoje kufry z pieniędzmi z jednego kraju do drugiego, nie płacąc podatków. To kolejny cios! Ma pan więc rację, mówiąc, że musimy uregulować rynki finansowe Unii Europejskiej.
To wszystko, panie przewodniczący, przemawia za zmianą wytycznych. W końcu ma niewielkie znaczenie, czy tak to nazywamy. Proszę przekazać jutro tę wiadomość Radzie, będziemy po pana stronie; ale staniemy za panem tylko wtedy, gdy pan to zrobi, panie przewodniczący!
(Oklaski)
Graham Watson
w imieniu grupy ALDE. - Panie przewodniczący! W tym tygodniu Rada odbywa się w atmosferze pomiędzy rozpaczą a nadzieją. Mimo że główne przeszkody wydają się pokonane, traktat lizboński nie został jeszcze ratyfikowany i pozostają wątpliwości co do niektórych jego postanowień. Jest mnóstwo niepewności związanych z kierunkiem politycznym, jakim są Rosja, Turcja i kilku naszych sąsiadów ze Środkowego i Bliskiego Wschodu. Wzrost gospodarczy zwalnia, na co mają wpływ przeszłe kryzysy w sektorze bankowym w Szwecji, Finlandii, na Węgrzech czy w Hiszpanii, nie wspominając o Argentynie czy Japonii, które to kryzysy odbiły się na PKB. To pozwala z nadzieją przyjąć wspólne działania podjęte dzisiaj rano przez nasze banki centralne.
Poza tymi rozważaniami główne globalne wyzwania związane z demografią, migracją, przestępczością międzynarodową i terroryzmem, zmianami klimatycznymi i bezpieczeństwem energetycznym wciąż wiele znaczą dla naszych polityków. Pilne wdrożenie wniosków Komisji na temat walki ze zmianami klimatycznymi ciąży na państwach członkowskich i tej Izbie. Kształt zmian jest szeroki.
Sprawozdanie wysokiego przedstawiciela na temat wpływu zmian klimatu na bezpieczeństwo i stabilność pokazuje nam, że jest to prawdziwie ważny i pilny problem, z implikacjami wojskowymi, obejmujący - co jest czasami dyskutowane - wykorzystanie NATO jako instrumentu bezpieczeństwa energetycznego. A jednak niektóre z naszych państw członkowskich, oślepione krótkoterminowym myśleniem ekonomicznym, już pracują nad próbami ograniczenia ich zobowiązań w stosunku do wniosków Komisji dotyczących zmian klimatycznych. Spójrzcie na projekt konkluzji Rady - ustęp 18 - i zobaczcie niektóre z dwuznacznych słów, które tam się znalazły.
Te podwójne niebezpieczeństwa niosą zagrożenie powrotu do "Fortecy Europa”. Tylko poprzez powiększanie wewnętrznej solidarności możemy uniknąć pułapki, w którą wpadają państwa członkowskie, takiej jak wybór rurociągu South Stream zamiast Nabucco. Tylko poprzez rozszerzanie solidarności poza nasze granice możemy cieszyć się pokojem w regionie Morza Śródziemnego, Mare Nostrum, czy też w regionie Morza Kaspijskiego. Einstein miał rację, kiedy powiedział, że pokój nie może być utrzymany siłą, może być osiągnięty tylko za pomocą zrozumienia.
Musimy także dawać przykład. Mam nadzieję, że w konkluzjach Rady ujrzymy zobowiązanie rządów krajowych i Unii Europejskiej do zmniejszenia zużycia energii w budynkach naszych własnych rządów i instytucji, w naszej flocie samochodowej, z wiążącymi celami do osiągnięcia.
Ze strony IPCC oraz innych instytucji pojawiły się już surowe ostrzeżenia co do kosztu bezczynności. Musimy i możemy działać, ponieważ jak twierdzi przewodniczący Komisji, pomimo silnego wiatru czołowego ekonomiczne podstawy strefy gospodarczej euro są silne, jako że popyt wewnętrzny i wywóz wciąż rosną - to znak, że strategia lizbońska działa i musi być prowadzona.
Słyszymy, co mówi się w tej Izbie. Grupa Francisa Wurtza kierowała protestem w sprawie zagrożenia 12 000 stanowisk pracy w Unileverze. Martin Schulz napisał list do 27 głów państw i szefów rządów, wzywając do zmiany kierunku gospodarczego, wiążących standardów społecznych oraz większej ochrony socjalnej. Jednakże te działania ignorują rzeczywistość tego, co się dzieje w gospodarce światowej, gdzie w efekcie otwierania gospodarek przez coraz więcej państw globalny wskaźnik handlu do PKB rósł szybciej niż całkowita produkcja. Obecnie połowa naszego dochodu pochodzi z handlu i nawet kraje rozwijające się stanowią teraz jedną trzecią całego światowego handlu. Integracja gospodarki światowej dowodzi, że nie jest to gra, w której wygrywa jedna strona. Podczas gdy udział Europy w tej gospodarce może się zmniejszać, bezwzględny wzrost oznacza, że wciąż tworzymy nowe miejsca pracy i bogactwo. Oto dlaczego utworzyliśmy 6,5 miliona nowych miejsc pracy w ciągu ostatnich dwóch lat. Moja grupa długo dyskutowała na ten temat i miło nam, że zostało to ujęte przez Jacques'a Delorsa oraz Poula Nyrupa Rasmussena w manifeście, którego projekt przedstawili dla grupy PSE i który został przyjęty w Porto jakieś 15 miesięcy temu.
Panie Schulz, jeśli w tym pomieszczeniu jest struś, to nie znajdziemy go na miejscu nr 21 [miejsce José Manuela Barroso]; znajdziemy go na fotelu nr 6 [miejsce Martina Schulza] Myślę, że to wyjaśnia, dlaczego grupa PSE straciła swą dawną rolę motora tej instytucji.
Rada Europejska musi okazać więcej pośpiechu w osiąganiu swych celów badawczych i rozwojowych. Musi napędzić rynek dla kapitału ryzyka i mobilność badaczy do tworzenia innowacji. Musi poprawić przejrzystość i nadzór w sektorze bankowym, aby odeprzeć niebezpieczeństwo. Panie Lenarčič! Musi pan zwracać uwagę na spójność społeczną i stabilność ekologiczną, ale musi pan pamiętać, że rynki są najpotężniejszym narzędziem, które posiadamy dla poprawy standardów życiowych.
(Oklaski)
Brian Crowley
w imieniu grupy UEN. - Panie przewodniczący! Chciałbym zaprosić urzędującego przewodniczącego, a także przewodniczącego Komisji, do przedyskutowania tego, co nasza starszyzna, mądrzy ludzie, a niektórzy mogliby rzec, że nasi najlepsi - mimo że niekoniecznie się z tym zgadzam - będą omawiać podczas szczytu w najbliższych dniach.
Zamiast powracać do wszystkich kwestii poruszonych przez moich kolegów, bo z większością mogę się zgodzić, powiedziałbym raczej, że nie jest to jedno lub drugie, ale kombinacja wszystkiego: próby wyciągnięcia najlepszych pomysłów z wszelkich propozycji, które zostały zgłoszone, oraz użycie ich jako unikalnego modelu, którym Europa musi się kierować.
Mówię to, ponieważ nasze doświadczenie z ostatnich 30 lat, a w szczególności z ostatnich 20 lat, pokazało, że to nie jest kwestia jednego lub drugiego. Nie można mieć wzrostu gospodarczego bez prawidłowej spójności społecznej i ochrony socjalnej. Nie można mieć ochrony środowiska bez właściwych inwestycji w nowe surowce, technologie informacyjne oraz badania i rozwój, by stworzyć innowacyjne drogi radzenia sobie z problemami, wobec których teraz stajemy.
Podobnie, nie można rozwiązać problemu bezrobocia samym mówieniem o tym, że potrzebujemy więcej miejsc pracy. Trzeba zachęcić przedsiębiorstwa do tworzenia pracy, do inwestowania pieniędzy i wytwarzania bogactwa. Tylko tyle można zrobić przez sferę publiczną, o ile są to inwestycje publiczne w infrastrukturę lub cokolwiek innego. Dochodząc w końcu do przedsiębiorców w sektorze MŚP - które dają pracę 62% wszystkich zatrudnionych w Unii Europejskiej - powinni inwestować więcej pieniędzy w tworzenie coraz większej liczby miejsc pracy.
To wymaga pewnej elastyczności. Jednakże, elastyczność nie powinna być sloganem wzywającym do uszczuplania standardów lub ochrony praw pracowniczych. Ponadto, nie można powoływać się na jeden zły przykład jak sprawa Laval - bardzo negatywna - by powiedzieć, że każdy inny musi być kontrolowany w najbardziej rygorystyczny sposób. To musi być punktem wyjścia, a nie końcem gry. Spójrzcie na wyzwania, przed którymi stajemy teraz w Unii Europejskiej: nasz brak inwestycji we właściwe badania i rozwój. Najlepsi i najinteligentniejsi z europejskich uniwersytetów i instytucji opuszczają Europę, aby prowadzić badania i pracować w Ameryce, Japonii, a teraz nawet w Chinach. Przyjrzyjmy się delokalizacji europejskiego przemysłu i biznesu: nie odbywa się ona do innych krajów europejskich, co miało miejsce 10 lub 12 lat temu; ma to teraz miejsce poza Unią Europejską, do Indii, Pakistanu, Malezji i innych krajów.
To, czego naprawdę potrzebujemy, by się na tym skupić teraz, to nie tylko krótkoterminowe kłopoty spowodowane obecnie kryzysem na rynku subprime. Jeśli spojrzymy na ostatnie 25 lat rynków gospodarczych, charakteryzują się one cyklami: są dołki, są także hossy. To, czego musimy być pewni teraz, to czy kamienie węgielne, które kładziemy dzisiaj, będą za 15 lat tak samo silne jak teraz, że nadal będą zapewniać wzrost gospodarczy i bezpieczeństwo dostaw energii. Prezydent Estonii powiedział tu wczoraj, że Rosja odgrywa teraz rolę supermocarstwa, używając swego statusu supermocarstwa jako ważnego producenta ropy i gazu, aby wpływać na politykę międzynarodową. Musimy zagwarantować, że w Unii Europejskiej jest solidarność by zmierzyć się z wyzwaniami i dać sobie z nimi radę.
Naszym najlepszym i najbardziej wartościowym dobrem jest nasza młodzież. Jeśli nie zainwestujemy właściwie w edukację i szkolenia i nie damy im umiejętności i szans w Unii Europejskiej, ryzykujemy ich utratę.
Na koniec chciałbym powiedzieć urzędującemu przewodniczącemu, że chcę złożyć mały hołd słoweńskiej młodzieży za ich pracę podczas słoweńskiej prezydencji - szczególnie tym w sekcji protokolarnej - i za poparcie oraz za to, jaki tworzą wizerunek Słowenii jako kraju.
Rebecca Harms
w imieniu grupy Verts/ALE. - (DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Chciałabym zacząć od podjęcia tematu poruszonego przez pana posła Schulza. Chciałabym jeszcze raz podkreślić, że nasza ocena strategii lizbońskiej nie jest rzetelna, jeśli nie bierzemy pod uwagę faktu, że chociaż Europa rzeczywiście odnosi znaczne korzyści z globalizacji, to korzyści te są bardzo nierówno rozłożone. Ponadto wzrost zatrudnienia wcale nie rozwiązał problemu ubogich pracowników; przeciwnie, mimo zwiększonego zatrudnienia i wzrostu gospodarczego zwiększyliśmy także ubóstwo spowodowane niepewnością zatrudnienia.
W Parlamencie Europejskim wyraźnie wezwaliśmy w naszej rezolucji do tego, by sprawą sektorowych płac minimalnych zajęła się Komisja i Rada, oraz aby Komisja inaczej oceniła wyniki strategii lizbońskiej w świetle problemu rosnącej marginalizacji społecznej. Ten wskaźnik ubóstwa jest integralną częścią naszej rezolucji i ubolewam nad tym, że ani Rada, ani Komisja jak dotąd nie odpowiedziały na te decyzje Parlamentu Europejskiego.
(Oklaski)
Przechodząc do sprawy klimatu i energii, to mówiąc szczerze byłam zszokowana, kiedy przedstawiciel rządu niemieckiego oświadczył w Brukseli, na kilka dni przed rozpoczęciem wiosennego szczytu, że polityka z zakresu ochrony środowiska naturalnego powinna trzymać się z dala od polityki przemysłowej i gospodarczej. Autorem tej wypowiedzi jest sekretarz stanu w niemieckim Ministerstwie Ochrony Środowiska, pan Machnik, bez wątpienia znany moim niemieckim kolegom. Jest oczywiste, że niemieckie Ministerstwo Ochrony Środowiska nie rozumie, czym jest zrównoważony rozwój.
Nie dziwi więc fakt, że rząd niemiecki jest wciąż przeciwny ograniczeniom emisji CO2 przez pojazdy silnikowe, że nie jest za jednolitym rynkiem energii zaproponowanym przez Komisję i że próbuje zawiązać koalicję przeciw "nowym definicjom handlu uprawnieniami do emisji”.
Z żalem zauważam, że podczas tych negocjacji Niemcy częściowo zapomniały, co podpisano i przypieczętowano na zeszłorocznym wiosennym szczycie. Obecnie niektóre działania Niemiec stoją w całkowitej sprzeczności z ustaleniami zeszłorocznego szczytu. Na przykład nie jestem pewna, czy nowy priorytet nadany energii odnawialnej, która nie wywołuje żadnych kontrowersji, wystarczy, aby zapewnić zrównoważony rozwój w dziedzinie energii i klimatu.
Nasuwają mi się również pytania dotyczące Unii Śródziemnomorskiej. Czasami można odnieść wrażenie, tak jak w przypadku porozumień z Rosją w sprawie dostaw gazu - mam na myśli gazociągi North Stream i South Stream - że Unia Śródziemnomorska to kolejny dowód na to, że jednolita polityka UE w sprawach energii i bezpieczeństwa dostaw energii jest po prostu niemożliwa. Jeżeli Rada nie rozwiąże tego problemu, to nie wywiąże się ze swoich zobowiązań.
(Oklaski)
Gabriele Zimmer
w imieniu grupy GUE/NGL. - (DE) Panie przewodniczący! Obchodzimy dziś 50. rocznicę istnienia Parlamentu Europejskiego. Z pewnością powinna to być okazja, by podczas nadchodzącego szczytu nadać wreszcie tej Izbie prawo inicjatywy legislacyjnej!
Ponadto uważam, że 50. rocznica istnienia Parlamentu Europejskiego to dobra okazja dla mnie i mojej grupy, aby jasno powiedzieć, że ani Rada, ani Komisja nie powinny liczyć na uległość, pobłażliwość lub schlebianie ze strony tej Izby. Naszym obowiązkiem wciąż będzie bronić ludzi, którzy są często ignorowani w Unii Europejskiej: 70 milionów lub więcej ludzi w UE, którzy żyją w ubóstwie lub są nim zagrożeni, w tym 19 milionów dzieci.
Skoro, jak rozumiemy, Rada Europejska ma przyjąć strategiczne sprawozdanie Komisji na temat odnowionej strategii lizbońskiej i pogratulować sobie własnego sukcesu, to powinna poświęcić nieco więcej niż kilka zdań tym obywatelom UE, w tym dzieciom, którzy nie czerpią żadnych korzyści ze strategii lizbońskiej.
Kierunek i priorytety strategii są złe, tak jak wynikające z nich kierunki polityki. Panie Watson! To nie nasze protesty przeciw agresywnym globalnym działaniom firm Unilever, Thyssen-Krupp, Nokia i wielu innych są nierealne, ale odmowa ze strony Komisji i Rady przeciwstawienia się tym globalnym korporacjom, które postępują tak agresywnie, i nadania właściwego priorytetu sprawom pracowników i osób społecznie wykluczonych.
Zgadzam się z Europejską Siecią Przeciwko Ubóstwu, że walka z ubóstwem, wykluczeniem społecznym i nasilającym się podziałem społecznym nie jest prowadzona i wspierana dostatecznie jasno i zdecydowanie.
Sieć skierowała cztery pytania na wiosenny szczyt, który odbędzie się dnia 10 marca, a Parlament Europejski powinien wyraźnie je poprzeć. Jak dokładnie zamierzacie wzmocnić wymiar społeczny strategii lizbońskiej? Jakie dokładnie działania proponuje się w celu wypełnienia zobowiązania do "podjęcia działań, które w zdecydowany sposób przyczyniłyby się do wyeliminowania problemu ubóstwa”? Mając na uwadze, że 18,9 miliona osób oficjalnie uznanych za ubogich (78 milionów) jest zatrudnionych, jakie środki proponuje się w celu eliminacji ubóstwa osób posiadających pracę? Jakie środki proponuje się, aby rosnące ceny energii nie zagroziły spójności społecznej i integracji społecznej? Uważam, że te cztery pytania są fundamentalne, jeśli wzrost gospodarczy ma być naprawdę zrównoważony w aspekcie społecznym i ekologicznym.
Jens-Peter Bonde
w imieniu grupy IND/DEM. - Panie przewodniczący, panie przewodniczący Rady, panie przewodniczący Komisji! Razem z moją irlandzką koleżanką panią poseł Kathy Sinnott złożyłem wniosek o dołączenie nowego protokołu do traktatu lizbońskiego przed jego przyjęciem. Unieważni ona rewolucyjną decyzję Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 18 grudnia 2007 r.
Łotewscy pracownicy zatrudnieni przy budowie szkoły w Szwecji mieli dostawać wynagrodzenie znacznie niższe od tego, które dostają Szwedzi zatrudnieni przy podobnych pracach. Szwedzkie związki zawodowe przeprowadziły blokadę. Europejski Trybunał Sprawiedliwości uznał to działanie za niezgodne z prawem. Dopuszcza on złagodzenie traktatowej zasady swobody przepływu towarów i usług przez inną podstawową zasadę prawa do strajku, tylko wtedy, gdy istnieje zagrożenie bezpieczeństwa, porządku lub zdrowia publicznego. Nie liczy się normalna pensja. Nie liczy się umowa zbiorowa. Można odrzucić skandynawski model elastyczności i pewności zatrudnienia ("flexisecurity”) oraz dobrowolną współpracę między związkami zawodowymi i pracodawcami.
Obcokrajowcy zatrudnieni w obcych firmach w Irlandii mogą teraz pracować za irlandzką płacę minimalną 9 euro za godzinę. Jest niezgodne z prawem, aby irlandzkie związki zawodowe działały wbrew temu orzeczeniu Trybunału, chyba że w związku z płacą minimalną. W moim kraju, gdzie nie ma płacy minimalnej, wygląda to jeszcze gorzej.
Orzeczenie Trybunału jest katastrofą i musi być unieważnione przez nowe sformułowanie w Traktatach lub prawnie wiążącym protokole. Można zapoznać się z naszą propozycją na mojej stronie internetowej. Apeluję do prezydencji słoweńskiej i przewodniczącego Komisji o poruszenie tej kwestii podczas szczytu.
Mam pytanie do Komisji i Rady: kiedy otrzymamy skonsolidowaną wersję Traktatu, tak abyśmy mogli zrozumieć jego treść?
Jana Bobošíková
(CS) Panie i panowie! Uważam, że na jutrzejszym szczycie, szefowie państw powinni przebudzić się i przyznać, że obniżenie europejskiej produkcji CO2 o 20% i zwiększenie energii ze źródeł odnawialnych do 20% w ciągu 12 lat jest utopijnym pomysłem. Jeżeli nałożymy dodatkowe ograniczenia na europejski przemysł, zagrozimy zarówno konkurencyjności przedsiębiorstw, jak i zatrudnieniu, a w końcu inwestycje przeniosą się do krajów, które nie stawiają przeszkód związanych z klimatem.
Ponadto zamiast wierzyć w bzdury na temat tłumów afrykańskich i azjatyckich uchodźców napływających do Europy z powodu klimatu, który zmusza ich do opuszczenia domów, powinniśmy zastanowić się nad polityką, która sprawiła, że Europa przyciąga biednych imigrantów, a nie wykwalifikowanych pracowników.
Jestem przekonana, że powinniśmy skupić się na innowacyjnych procesach, które zredukują energochłonną produkcję. Powinniśmy przyznać priorytet i przeznaczać fundusze na ekspertów zamiast na ekologów. Powinniśmy również wyzbyć się nieuzasadnionego strachu przed reaktorami jądrowymi. Jeżeli Rada chce działać w interesie obywateli, państwa powinny zainwestować w badania naukowe, rozwój i edukację właśnie w dziedzinie energii jądrowej.
Giles Chichester
Panie przewodniczący! Ta sesja Rady Europejskiej odbywa się w atmosferze wielkiej niepewności gospodarczej. Ten szczyt zastanowi się nad aktualizacją agendy lizbońskiej, która dobiegnie końca już za dwa lata. Ważne jest, aby szefowie rządów nie popadali w samozadowolenie.
Istnieją realne zagrożenia dla wolnego handlu i podstawowych zasad wolnej i otwartej konkurencji, które muszą stanowić podstawę Unii Europejskiej. W tym kontekście ucieszyłem się czytając w gazecie Financial Times niedawne uwagi przewodniczącego Komisji, który przywołał widmo rosnącego protekcjonizmu w Europie. Zapytany, czy coraz więcej osób tak uważa, odpowiedział: "Tak i obawiam się, że nie tylko w Europie, ale wszędzie. Europejskie siły polityczne, niegdyś tradycyjnie prorynkowe, są dziś - mówiąc delikatnie - ostrożniejsze”.
Jest więc coraz więcej protekcjonistycznych zagrożeń, zwłaszcza kiedy słyszymy zza oceanu retorykę dwóch czołowych kandydatów do fotela prezydenckiego. Powiedzmy to sobie jasno: Europa ma więcej do zyskania na globalizacji niż do stracenia. Rzeczywiście, w gazecie The Economist ubolewano ostatnio nad antyglobalistycznym językiem niektórych przywódców europejskich. W rzeczywistości, jak stwierdzono w tej gazecie, obywatele europejscy korzystają na globalizacji - na możliwościach taniego wwozu towarów, niskiej inflacji i niskich stopach procentowych. Ponadto, mimo wzrostu znaczenia Indii i Chin, udział UE w światowym eksporcie wzrósł, aczkolwiek nieznacznie, pomiędzy 2000 i 2006 r.
We Francji, gdzie protekcjonistyczna retoryka jest chyba najostrzejsza, opublikowane niedawno sprawozdanie stwierdza, że tak zwany offshoring odpowiada za utratę jedynie 3,4% stanowisk pracy w 2005 r. Tak więc powinniśmy mieć to wszystko na względzie i popierać twarde stanowisko przewodniczącego Komisji w tej sprawie. Europa tylko wtedy odniesie sukcesy na międzynarodowych rynkach, jeżeli polepszy swoją konkurencyjność, radykalnie zreformuje rynki pracy i zlikwiduje złe regulacje prawne dotyczące działalności gospodarczej.
W gazecie The Economist pyta się: czy dzisiejsi politycy będą kiedyś na tyle szczerzy, aby powiedzieć ludziom, że globalizacja leży w interesie Europy i ich samych? Przewodniczący Barroso jest szczery; czas, aby inni przywódcy UE poparli go.
Robert Goebbels
(FR) Panie przewodniczący, panie i panowie! Unia Europejska zderzyła się z brutalną rzeczywistością. Na wiosennym szczycie w 2007 r., 27 państw członkowskich UE wciąż mogło marzyć o idealnym świecie. Europa osiągnęła zakładany wzrost; bezrobocie malało, zatrudnienie wzrastało, deficyty publiczne zmniejszały się; Rada Europejska wprowadzała szereg dalekosiężnych celów w walce przeciwko zmianom klimatycznym; a na konferencji na Bali Europa miała być przewodnikiem dla reszty świata.
Jednak w sierpniu załamał się rynek kredytów hipotecznych w USA, czego skutki trwają do dziś. Kryzys dotknął z początku banki i firmy ubezpieczeniowe, a obecnie i fundusze inwestycyjne. Odrzucając niemoralne doraźne rozwiązania, banki centralne powstrzymały działania spekulantów. Wiodące banki centralne znowu zostały zmuszone do wprowadzenia miliardów do obiegu finansowego, w celu "przeciwdziałania presji na aktywa płynne”, jak to się dyskretnie mówi w świecie wielkich finansów.
Płaci za to ogólny poziom gospodarki. Zaostrzenie warunków udzielania kredytów spowolniło wzrost gospodarczy. Pojawia się widmo recesji; EBC uspokaja pracowników, których siła nabywcza wciąż się zmniejsza w wyniku wzrostu cen za energię i żywność. Z drugiej strony, wynagrodzenia niedoszłych geniuszów finansowych i przemysłowych nie są takie skromne. Kurs dolara jest rekordowo niski, a cena baryłki oleju rekordowo wysoka. Prognozy wzrostu w coraz większym stopniu należy zmieniać na niższe.
Mimo tej zmieniającej się sytuacji, przewodniczący Barroso trzyma się obecnych zintegrowanych wytycznych jak gdyby były wyryte w portugalskim marmurze. Szczyt na Bali nie opowiedział się za szlachetnymi celami zaproponowanymi przez Europejczyków. Amerykanie, Japończycy, Kanadyjczycy, a nawet Australijczycy, mimo że są sygnatariuszami protokołu z Kioto, nie chcieli żadnych kompromisowych rozwiązań. Tak samo Chińczycy, Hindusi, Brazylijczycy czy Rosjanie. Plan działań przed konferencją w Kopenhadze w 2009 r. dotyczącą zmian klimatycznych jest bardzo słabo przygotowanym dokumentem. Jednak Komisja nie ma zamiaru dostosować decyzji podjętych na szczycie w 2007 r. do pojawiających się obecnie rzeczywistych problemów.
Niemniej jednak daje się słyszeć w Komisji wiele rozsądnych głosów. Przewodniczący Barroso wypowiada się przeciw iluzjom Europy bez przemysłu. Wiceprzewodniczący Verheugen podkreśla, że należy podjąć jasne, elastyczne decyzje, które nie przyczynią się do odprzemysłowienia Europy. Przemysłowcy w sektorze energetycznym nie mieliby oczywiście problemów, gdyby certyfikaty emisji CO2 poszły pod młotek. Ponieważ ich klienci są w ich rękach miękcy jak wosk, po prostu obciążą ich dodatkowym kosztem. W sektorze hutnictwa stali i aluminium i innych energochłonnych gałęziach przemysłu funkcjonujących na rynkach światowych, koszty ogólne nie odbiją się na cenach, ale z pewnością wpłyną na jedyną zmienną, którą można dostosować: zatrudnienie. Ta opcja szybko spowodowałaby przeniesienie produkcji do krajów, gdzie przepisy ochrony socjalnej i dotyczące zmian klimatycznych są mniej restrykcyjne niż w Europie. Zysk dla światowego klimatu byłby oczywiście żaden, ale koszty społeczne dla Europejczyków byłyby olbrzymie.
Szczyt w 2007 r. podjął kilka odważnych decyzji, które jednak nie pasują do realiów 27 państw członkowskich UE. Sama realizacja celu dotyczącego biopaliw wyrządziłaby środowisku więcej szkody niż pożytku, a straciliby również konsumenci. Następny szczyt musi dostosować te decyzje do nowych światowych realiów ekonomicznych i opracować taką politykę ochrony środowiska, która nie będzie zakładać, że UE może samotnie wziąć na siebie ciężar walki ze zmianami klimatu.
Janusz Onyszkiewicz
Panie Przewodniczący! Jednym z głównych elementów polityki energetycznej Unii Europejskiej winna być oczywiście sprawa energetycznego bezpieczeństwa. Energetycznego bezpieczeństwa nie można uzyskać inaczej, jak działając zgodnie, w porozumieniu z innymi, nie można uzyskać inaczej, niż wtedy, kiedy Unia Europejska będzie mówić jednym głosem. Tak się nie dzieje w przypadku strategicznego dla Europy projektu, jakim jest sprawa rurociągu Nabucco.
Sądzę, że najbliższa Rada powinna podjąć tę sprawę i sprawić, żeby Unia działała w tej sprawie jako jeden organizm, a także wziąć pod uwagę fakt, że drugi rurociąg, którego konstrukcja jest wspierana przez rozmaite kraje europejskie, może sprawić, że projekt Nabucco po prostu nie będzie, praktycznie rzec biorąc, możliwy do zrealizowania. Nie będzie po prostu odpowiedniej ilości gazu.
W związku z tym pytanie także do Unii Europejskiej: czy wzorem projektu Galileo, który został uznany za projekt strategiczny, nie można by było tego rurociągu po prostu wesprzeć środkami Unii Europejskiej po to, żeby Unia Europejska zyskała jednak większe bezpieczeństwo energetyczne?
Ryszard Czarnecki
Panie Przewodniczący! Tak chwalona przez przewodniczącego Barroso strategia lizbońska miała pozwolić, przypomnę, na ekonomiczne dogonienie Ameryki. Jak widać, słychać i czuć, nie tylko myśmy, jako Europa, nie prześcignęli USA, ale przegramy też z Azją. Zamiast więc uprawiać propagandę sukcesu, należy powiedzieć jasno, że strategia lizbońska jest dla Unii króliczkiem, którego się goni, ale którego broń Boże, nie należy złapać.
Gdybyśmy rzeczywiście chcieli zdynamizować gospodarkę europejską i uefektywnić ją, Komisja Europejska nie wprowadzałaby, chociażby tak jak w ostatnich latach, barier w naszym wzroście gospodarczym, choćby w zakresie ograniczenia swobody świadczenia usług na terenie Unii Europejskiej i swobody zatrudnienia. Albo więc traktujemy poważnie deklarację, albo też tworzymy teatr, gdzie deklarujemy slogany i zaklinamy rzeczywistość, w praktyce robiąc coś zupełnie odwrotnego, hamując rozwój.
Komisja jest odpowiedzialna za przeregulowanie gospodarki, za nadmierną ilość dyrektyw, koncesji, za to całe nadmierne uzależnienie gospodarki od biurokracji, w tym eurobiurokracji. Co do walki ze zmianami klimatycznymi - i myślę tutaj o dwutlenku węgla - chcielibyśmy, aby koszty tej walki nie obciążyły w sposób nieproporcjonalny gospodarki nowych krajów członkowskich, byłoby to bowiem wylanie dziecka z kąpielą.
Claude Turmes
(DE) Panie przewodniczący! Grupa Socjalistyczna ma oczywiście rację twierdząc, że w ciągu ostatnich kilku lat dystrybucja bogactwa nie funkcjonowała dobrze, a Robert Goebbels oczywiście ma rację domagając się innej postawy wobec spekulacji i trwonienia miliardów euro.
Niemniej jednak chciałbym przestrzec przed przeciwstawianiem spraw socjalnych sprawom ochrony środowiska, jak to znowu próbują czynić socjaliści i inni posłowie w tej Izbie. Obecnie mamy do czynienia z lobby, lobby baronów stali, baronów aluminium i baronów przemysłu chemicznego.
Czego chcą ci ludzie? Z reguły są ludźmi! Ci ludzie chcą podważyć zasadę "zanieczyszczający płaci”. Jest zupełnie nie do przyjęcia, aby te same przedsiębiorstwa, które najbardziej zanieczyszczają środowisko, miały być teraz zwolnione z podatku od zanieczyszczenia środowiska i licytacji uprawnień do emisji CO2. Co by się następnie zdarzyło? Na skalę międzynarodową zaprzestanoby modernizacji hutnictwa stali i aluminium, a także przemysłu chemicznego.
Dlatego konieczny jest następujący model. Po pierwsze, uprawnienia do emisji muszą być w 100% przyznawane w drodze licytacji. Po drugie, wpływy z podatku za emisję CO2 muszą być reinwestowane w modernizację hutnictwa stali i innych energochłonnych gałęzi przemysłu w Europie, jak to miało miejsce w Danii na początku lat 90. Po trzecie, i sądzę, że nad tą kwestią będziemy musieli pracować z prezydencją francuską, potrzebne są kary za dumping środowiskowy na zewnątrz jednolitego rynku, na innych kontynentach.
Nie jest jednak dzisiaj prawdą, że każda huta stali spoza Europy ma niższe normy dotyczące ochrony środowiska i zużycia energii niż huty stali w Europie. Nie jest to prawdą, a więc sankcje tego typu będą skuteczne tylko wtedy, gdy będą przejrzyste. Ścisła współpraca polityki społecznej i środowiskowej - oto przyszłość.
Eva-Britt Svensson
(SV) Panie przewodniczący! Obraz przedstawiony dziś przez Komisję i Radę to zupełnie inna wizja rzeczywistości niż ta, w której żyje większość naszych obywateli - rzeczywistość, w której wzrosło ubóstwo i różnice pomiędzy grupami społecznymi. Słyszymy, że więcej osób znalazło pracę, ale nie mówi się nam, jaka to praca. Przeważnie są to prace o niskim wynagrodzeniu, które nie pozwalają zatrudnionym na utrzymanie siebie i swoich dzieci. Są to prace dorywcze o niepewnych warunkach zatrudnienia. Nie jest to model społeczeństwa, którego pragnie lub który akceptuje lewica.
Wiemy, że są inne drogi, które prowadzą do solidarności i sprawiedliwości i społeczeństwa dla wszystkich naszych obywateli. Wszelkie nadzieje o Europie socjalnej rozwiały się, kiedy Europejski Trybunał Sprawiedliwości wydał orzeczenia w sprawach Vaxholm i Viking Line. Z orzeczeń wynikało w sposób zupełnie oczywisty, że w UE swobodny przepływ towarów i usług oraz potrzeby i interesy rynku wewnętrznego są ważniejsze niż interesy pracowników. Wynikiem orzeczeń jest dumping społeczny. Pracownicy z różnych krajów są nastawiani przeciwko sobie. Poważni pracodawcy, którzy chcą zaoferować godziwe płace i warunki pracy przegrywają z konkurencją. Trybunał Sprawiedliwości nie pozostawia tu żadnych wątpliwości. Ale dlaczego Komisja i Rada pozostają w tej sprawie bierne? Po co ratyfikować Traktat, który jeszcze bardziej chroni interesy rynku kosztem interesów pracowników?
Orzeczenie w sprawie Vaxholm dało trzy jednoznaczne odpowiedzi: po pierwsze, państwa członkowskie nie mogą decydować o sprawach rynku pracy; po drugie, pracownicy nie mogą wszczynać sporów, które paraliżują rynek wewnętrzny - w ten sposób Trybunał pozbawia pracowników jedynego skutecznego środka obrony zasady równego wynagrodzenia za tę samą pracę; po trzecie, firmy z państw UE, w których płace są niższe, mają prawo wysyłać pracowników do pracy w innych krajach za to samo niskie wynagrodzenie.
W opinii związków zawodowych, organizacji politycznych, organizacji pozarządowych i milionów zwykłych obywateli, możliwe jest stworzenie w Europie społeczeństwa obywatelskiego, ale kiedy uznają to również Komisja i Rada?
Johannes Blokland
(NL) Przewodniczący Barroso mówił o inflacji. Inflacja to widmo, które znowu krąży nad państwami członkowskimi. Osiągnąwszy poziom 3,2%, przewyższyła już znacznie zakładany poziom 2%, co jest niepokojącym zjawiskiem, stymulowanym przez wzrost płac, tak jak w Holandii. Ubiegłoroczną debatę przed wiosennym szczytem zdominowały reformy rozbudowanego systemu ubezpieczeń społecznych. Było to zupełnie uzasadnione. Państwo opiekuńcze okazało się nie do utrzymania. Kilka państw członkowskich zajęło się tym i obecnie znajdują się one w lepszej sytuacji.
Panie przewodniczący! Perspektywy nie są jednak najlepsze. Inflacja jest zbyt wysoka; koszt surowców wzrasta; a ostatnio banki centralne musiały zapobiec kryzysowi kredytowemu na rynkach finansowych poprzez udzielenie znacznych pożyczek. Trzeba teraz odzyskać zaufanie konsumentów.
W ubiegłym tygodniu pan Trichet powiedział, że zgodnie ze stanowiskiem polityki monetarnej, Europejski Bank Centralny będzie kontynuował działania na rzecz utrzymania stabilności, a Europejski Bank Centralny musi i tak uczynić to, co mówi także nowy francuski szef Międzynarodowego Funduszu Walutowego. To jednak do państw członkowskich należy decyzja o poparciu tej polityki przez zapewnienie kontroli wzrostu płac.
Czy przewodniczący Rady może wskazać, jakie dodatkowe środki podejmie Rada, aby zaradzić omawianemu zjawisku? Czy możemy spodziewać się działań mających na celu zahamowanie zbyt gwałtownego wzrostu płac? Dziękuję bardzo.
Andreas Mölzer
(DE) Panie przewodniczący! Wygląda na to, że jednym z tematów wiosennego szczytu będzie Unia Śródziemnomorska, której ani struktura, ani ramy, ani nawet finansowanie nie są jeszcze znane. Ta dyskusja może odsunąć na boczny tor inne zagadnienia ekonomiczne, takie jak wdrożenie strategii lizbońskiej lub sposób stymulowania gospodarki w obliczu międzynarodowego kryzysu finansowego.
Najpierw była Rada Bałtycka, potem partnerstwo eurośródziemnomorskie. Regiony morskie współpracują więc na różne sposoby. Jednak argument, że Unia Śródziemnomorska wzmocni współpracę rządów na rzecz przeciwdziałania nielegalnej imigracji jest w mojej opinii pokrętny.
Błędem byłoby także dostarczać pomoc finansową państwom afrykańskim w ramach promocji stosunków sąsiedzkich bez postawienia warunków. Kraje afrykańskie, z których pochodzi niezliczona rzesza uchodźców ekonomicznych, mimo wszystko dostają ogromne ilości pomocy przeznaczonej na rozwój, często nie okazując najmniejszej woli wycofywania swoich obywateli. Dlatego pomoc finansowa musi iść w parze z zawarciem porozumienia w sprawie wycofywania nielegalnych uchodźców lub pakietem działań w celu zapobiegania nielegalnej migracji.
Marianne Thyssen
(NL) Panie urzędujący przewodniczący, panie przewodniczący Komisji, panie przewodniczący Parlamentu, panie i panowie! Patrząc na program wiosennego szczytu odnajdujemy w nim prawie wyczerpującą listę społeczno-ekonomicznych i ekologicznych wyzwań stojących przed naszym pokoleniem, o ile zechcemy wziąć odpowiedzialność za tych, którzy przyjdą po nas w czasach globalizacji, zmian klimatu, postępu technicznego i starzenia się społeczeństwa.
Niewątpliwie jesteśmy odpowiedzialni za cele i metody osiągnięcia tego i oczywiście spodziewamy się, że każdy uczyni to, do czego się zobowiązał, i że na wszystkich szczeblach polityki zostanie wywarta odpowiednia presja, aby osiągnąć wyniki.
Jako koordynator grupy do spraw strategii lizbońskiej, chcę powiedzieć, jak bardzo cenimy fakt, że Komisja zaprezentowała wspólnotowy program lizboński. Każdy z 10 punktów cieszy się naszym pełnym poparciem, tak samo jak ogłoszenie Aktu na rzecz małych przedsiębiorstw. Jednak pod warunkiem, że Akt na rzecz małych przedsiębiorstw będzie naprawdę, a nie tylko na papierze, służył MŚP. Akt musi więc stać się, panie przewodniczący, czymś więcej niż Europejska Karta Małych Przedsiębiorstw, którą zatwierdzono kilka lat temu w Santa Maria da Feira. Aby spełnić swoje zadanie, Akt na rzecz małych przedsiębiorstw musi zapewnić możliwie najlepsze środowisko działania dla MŚP, a to odnosi się do bardzo małych, małych i średnich przedsiębiorstw.
W tym celu absolutnie konieczny jest jeden warunek i musi on obowiązywać na każdym etapie, w działaniach istotnych lub jedynie upraszczających: najpierw myśl na małą skalę. Niech MŚP będą punktem wyjścia, a nie wyjątkiem i niech to będzie zobowiązującym kryterium, tak aby stało się to nareszcie czymś więcej niż tylko sloganem. Tylko w ten sposób dotrzemy do firm, które stanowią trzon naszego środowiska biznesowego, ale co ważniejsze, dostarczają najwięcej miejsc pracy i miejsc pracy, które właśnie są tworzone.
Byłoby bardzo dobrze, panie i panowie komisarze oraz członkowie Rady, gdyby na jutrzejszym wiosennym posiedzeniu Rady ta wiążąca zasada mogła zostać ustalona raz na zawsze. Dziękuję za uwagę.
Harlem Désir
(FR) Panie przewodniczący, panie przewodniczący Komisji, panie i panowie! W przededniu wiosennego szczytu, w gospodarce panuje zamieszanie, rynki są zderegulowane, rynki papierów wartościowych załamują się, wzrost gospodarczy zatrzymał się. Oto międzynarodowy kapitalizm, stwarzający bogactwo lub niszczący wartość według kaprysów rynków, gwałtowne wzrosty cen spowodowane spekulacją, finansowe instrumenty pochodne i oszalali handlowcy, którzy, tak a propos, robią jedynie to, o co się ich prosi, to znaczy osiągają maksymalny zysk w jak najkrótszym czasie.
Jednak mimo że takie są rynki, żadne społeczeństwo nie może tak żyć. W każdym razie, to właśnie to zjawisko może nadać Europie jej znaczenie na tym zglobalizowanym rynku: Europie, która najwyraźniej nie może całkowicie uciec przed tym zamieszaniem, Europie, która sama jest jednym z głównych graczy w globalizacji, często odnosząc z niej korzyść, ale która w globalizacji znajduje w dużej mierze swoje znaczenie i wezwanie, aby stanowić przeciwwagę dla oszalałego kapitalizmu przez uregulowania publiczne, stabilizację gospodarczą, aktywną politykę publiczną wspierającą wzrost rzeczywistej ekonomii, poparcie dla publicznych i prywatnych inwestycji w badania naukowe, innowacje i infrastrukturę europejską. Na przykład polityka monetarna powinna chronić stabilność, co też robi, ale powinna także stymulować wzrost i korygować kurs przeliczeniowy w najlepszy możliwy sposób w celu obrony naszego eksportu, chociaż obecnie niestety jeszcze tak nie jest.
Przede wszystkim nasza grupa podkreśla, że UE musi stanowić przeciwwagę dla tej zdestabilizowanej gospodarki wielkiej finansjery poprzez efektywną ochronę socjalną, solidne usługi publiczne i gwarantowane prawa socjalne dla pracowników.
Panie przewodniczący! Europa musi obecnie podjąć znacznie więcej działań o charakterze uprzedzającym i ochronnym: nie może funkcjonować jedynie jako rynek wewnętrzny w obrębie wielkiego całościowego rynku. Musi bardziej interesować się sprawami socjalnymi. Jest to też sposób na odzyskanie poparcia i zaufania obywateli.
Obecnie popieramy strategię lizbońską, strategię zasadniczo opartą na tych trzech filarach, o których już państwo wspominali, ale państwa słowa muszą iść w parze z działaniem, rzeczywistą polityką UE; w przeciwnym razie państwa zamiary w sprawach socjalnych pozostaną martwą literą.
Dlatego wezwaliśmy do zmian w wytycznych, ponieważ mogą być one wykorzystane do pilotowania projektu. Prosimy jednak konkretnie was, bo ważne są tu kwestie merytoryczne, o ponowne wdrożenie europejskiej polityki społecznej. Dla przykładu, Komisja musi odnieść się do sprawy Laval. Musi użyć inicjatywy ustawodawczej, aby zgłosić wniosek o zmianę dyrektywy w sprawie oddelegowania pracowników. Konieczna jest naprawdę ambitna zmiana dyrektywy w sprawie europejskich rad zakładowych, aby dialog społeczny w najważniejszych grupach, które czeka restrukturyzacja, był wykorzystywany efektywnie i prowadzony w odpowiednim czasie. Konieczna jest zmiana, rzeczywista adaptacja dyrektywy dotyczącej czasu pracy, aby walczyć z odstępstwami (opt-outs) i zbyt długim czasem pracy. Należy przyjąć dyrektywę w sprawie zatrudnienia czasowego w celu zwalczania zatrudnienia dorywczego. Muszą państwo uruchomić ambitny program uczenia się przez całe życie, aby ten piąty filar, ta piąta podstawowa swoboda, nie była zarezerwowana jedynie dla elity, ale aby wszyscy mogli skutecznie wykorzystać swój potencjał jako pracownicy, aby umieli dostosować się do zmian w gospodarce i na rynku pracy.
Panie przewodniczący Komisji! Oto nasze przesłanie: niech pan wykorzysta swoją inicjatywę ustawodawczą, aby przyjąć ambitny program na rzecz Europy socjalnej.
Lena Ek
(SV) Panie przewodniczący! Nie jest łatwo wziąć odpowiedzialność za przyszłość Europy. Musimy zmierzyć się z globalizacją i konkurencją, która jest jej skutkiem. Musimy zmierzyć się z trudnymi kwestiami demograficznymi, z gwałtownym wzrostem liczby osób w wieku emerytalnym i malejącą populacją. Zbliżamy się do roku 2020 - roku, w którym mamy osiągnąć wyznaczone cele w dziedzinie ochrony środowiska i zmian klimatycznych, czyli cele 20/20/20. Musimy zapewnić zrównoważony rozwój gospodarczy w Europie. Cieszę się, kiedy omawiamy sprawy wynikające ze strategii lizbońskiej, że stanowi ona kompleksowe podejście do zrównoważonego rozwoju gospodarczego, wzrostu gospodarczego, odpowiedzialności za środowisko i odpowiedzialnej polityki społecznej.
Widzimy, że wspólne wysiłki przynoszą rezultaty. To dobrze. Widzimy też, że wspólna strategia ma wielkie znaczenie. Rozpoczęta współpraca między Parlamentem Europejskim a parlamentami krajowymi jest niezwykle istotna.
Chciałabym zwrócić uwagę na nowe zagadnienie uwzględnione w tegorocznej rezolucji, mianowicie politykę transportową, od której zależy wiele jeśli chodzi o cele w zakresie klimatu i wzrostu gospodarczego. Obecna sytuacja pozwala na stworzenie w Europie większej liczby miejsc pracy poprzez efektywną, zrównoważoną i ekologiczną politykę transportową.
Prawdą jest, że różne obszary tej polityki są od siebie zależne. Nie ma sensu wypowiadać się na temat celów 20-20-20 w polityce dotyczącej klimatu, jeśli nie są one również odzwierciedlone w rezolucji Rady w sprawie strategii lizbońskiej. Dlatego mam nadzieję, że wynikiem wiosennego szczytu będzie kompleksowa polityka, uwzględniająca zarówno wzrost gospodarczy jak i politykę w sprawie klimatu. Jest to, moi przyjaciele, wyzwanie!
Mario Borghezio
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Nadchodząca sesja Rady Europejskiej musi się uważnie przyjrzeć się zawirowaniom w światowych finansach.
Euroland chwieje się pod naporem fal pieniędzy odpływających z włoskich, greckich, hiszpańskich i francuskich obligacji w stronę niemieckich obligacji. Różnica między włoskimi i niemieckimi obligacjami wzrosła do ponad 63 punktów bazowych, tak jak w 1999 r., kiedy wydawało się, że Włochy nie będą mogły w pełni sprostać kryteriom z Maastricht.
Zaledwie wczoraj, podczas wyprzedaży obligacji skarbu państwa we Włoszech, było bardzo mało ofert. Gazeta The Telegraph pisała 6 marca, że pewien znaczący bank inwestycyjny, który przeprowadzał transakcje arbitrażowe wykorzystując różnice między ceną kupna i sprzedaży włoskich obligacji i kredytowych instrumentów pochodnych, zmuszony był upłynnić wszystkie swoje obligacje. Włoskie Ministerstwo Finansów musiało interweniować w celu utrzymania wartości obligacji.
Od pewnego czasu w świecie wielkich finansów pojawiają się pogłoski, że Włochy chcą opuścić strefę euro. Czy jest w tym jakaś prawda? Europa jest słaba, a rządy krajowe muszą podwoić swoje wysiłki, aby poradzić sobie z tymi poważnymi problemami, zamiast liczyć na bezsensowne środki proponowane przez technokratów z Brukseli; rządy muszą interweniować, kiedy jest to konieczne, zamiast polegać na przestarzałych rozwiązaniach, takich jak obniżki podatków i zastrzyki płynności.
Zamiast tego powinniście słuchać głosu ludzi i lokalnych społeczności. Powróćmy do rzeczywistej ekonomii i dajmy pracownikom udziały w ich przedsiębiorstwach!
Marie Anne Isler Béguin
(FR) Panie przewodniczący, panie urzędujący przewodniczący! Wiosenne szczyty pozostawiają u mnie niesmak. To prawda, że obchodzimy 50. rocznicę istnienia Parlamentu Europejskiego i dobrze jest o tym pamiętać. Jednakże, panowie, pamiętam również szczyt w Goeteborgu, który był ogromnym zwycięstwem ekologicznym, ponieważ szefowie państw i rządów zgodzili się, aby na wiosennym szczycie zrobić bilans zrównoważonego rozwoju polityki UE w zakresie stanu środowiska naturalnego, zdrowia i integracji społecznej.
Na przykład w Europie Mittal-Arcelor, organizacja wykorzystująca duże ilości energii par excellence, ma zlikwidować 600 miejsc pracy, mimo ogromnych zysków, a UE ma przyznać jej nieograniczone uprawnienia do emisji gazów cieplarnianych. Nasi obywatele są obecnie zrozpaczeni, a młodzież udręczona dziedzictwem, które im pozostawiamy.
Panowie! Ogłaszacie rewolucję proponując, że na przykład emisje gazów cieplarnianych muszą zostać zmniejszone o 20%. Wiemy, że to o wiele za mało. Na przykład Lester Brown, który odwiedził nas w zeszłym tygodniu, ze wzruszenia nie mógł wydobyć z siebie głosu, kiedy mówił nam, że jedyną szansą odwrócenia panującej tendencji jest ograniczenie emisji o 80% począwszy od dziś aż do 2020 r. Dlatego, panowie, nie wierzę w wasz projekt: to o wiele za mało niż jest konieczne i nie wystarczy do zażegnania kryzysu ekologicznego zagrażającego całej planecie.
Dimitrios Papadimoulis
- (EL) Panie przewodniczący! Teraz, gdy Parlament Europejski obchodzi pięćdziesięciolecie istnienia, oczekiwałem, że przedstawiciele Komisji i Rady przybędą tutaj z większą szczerością i skromnością. Zamiast wzajemnych gratulacji, pochwał i upiększania rzeczywistości, chciałbym usłyszeć o ich porażkach i problemach nurtujących obywateli europejskich.
W ciągu minionych lat powiększyły się nierówności społeczne i ubóstwo. Jeśli chodzi o cele strategii lizbońskiej - pan je ustalił, panie Barroso, ale nie słucha mnie pan, bo rozmawia pan z kolegą - zapomina pan o celach takich jak spójność społeczna i ochrona środowiska, panie Barroso! W Kosowie zapomina pan o ONZ i prawie międzynarodowym!
Co do was, przedstawiciele Rady, zamiast ambitnie promować pakiet pana Barroso dotyczący zmian klimatu, marnują go państwo. To właśnie chciałem od państwa usłyszeć, zamiast wzajemnych gratulacji.
Philip Claeys
(NL) Jestem bardzo zaskoczony tym, że temat sytuacji w Turcji nie został w tym tygodniu umieszczony jako priorytet w porządku dziennym. Do tej pory stale twierdzono, że proces negocjacji z Turcją będzie przebiegał równolegle z postępem reform w tym kraju.
Okazało się, że jest odwrotnie. Proces reform został niemal kompletnie zatrzymany, ale negocjacje posuwają się naprzód. Można tylko powiedzieć, że Turcja dodaje prowokację do prowokacji. Wolność słowa jest formalnie ograniczona przez artykuł 301 tureckiego kodeksu karnego. Rząd turecki zgodził się odrzucić, lub przynajmniej zmienić ten artykuł, ale nic nie zostało zrobione. Również lakonicznie poinformował, że jest sprawa bardziej priorytetowa, mianowicie zniesienie zakazu noszenia chust na uniwersytetach. Najwyraźniej islamizacja i dokonywana po kryjomu likwidacja współczesnego państwa są ważniejsze.
Później turecki premier, pan Erdogan, pojechał do Niemiec przypomnieć mieszkającym tam Turkom, żeby nie asymilowali się zbyt dobrze i domagali się utworzenia tureckich uniwersytetów w Europie. Pan Erdogan zachowywał się jak zwycięski wódz przybywający na inspekcję swoich oddziałów na okupowanym terytorium.
Ponadto Turcja od tygodni bombarduje północny Irak. Około 10 000 żołnierzy zaatakowało ten kraj. To prawie tak, jak gdyby Chorwacja, inny kandydat do członkostwa w UE, zaatakowała Czarnogórę. Oczywiście byłoby to absurdalne i nikt w Unii Europejskiej by tego nie zaakceptował, a jednak najwidoczniej Turcja może robić, co chce.
Moje pytanie, panie przewodniczący, brzmi: jak długo Unia Europejska będzie sobie dawać wchodzić na głowę w negocjacjach z Turcją?
João de Deus Pinheiro
(PT) Panie urzędujący przewodniczący Rady, panie przewodniczący Komisji! Należy zauważyć, że od 2005 r., dzięki obecnej Komisji, strategia lizbońska otrząsnęła się z wcześniejszego stanu apatii. Muszę więc powiedzieć urzędującemu przewodniczącemu Rady, że jest istotne, tak jak w przypadku wspólnej waluty i rynku wewnętrznego, aby dać więcej odpowiedzialności Komisji i pozwolić, aby była osią strategii lizbońskiej, zamiast trzymać się idei podejścia międzyrządowego, które doprowadziło nas donikąd.
Jeśli chodzi o trójkąt edukacji, badań naukowych i innowacji, należy unikać nazbyt uproszczonego rozwiązania polegającego na bezkrytycznym pompowaniu pieniędzy w badania naukowe. Bardziej niż artykułów naukowych lub dziwacznych pomysłów potrzebujemy lepszych innowacji, które są czymś zupełnie innym. Innowacje wymagają kultury, która ceni przedsiębiorczość i osób gotowych podjąć ryzyko, którzy wiedzą, jak zarabiać pieniądze na wiedzy, a nie na odwrót - innymi słowy, którzy nie rzucają bezkrytycznie pieniędzy na prawo i lewo czekając, aż pojawi się wiedza.
Co do edukacji, jest bardzo ważne, abyśmy również budowali kulturę konkurencji i ukierunkowanej kreatywności. Powinniśmy zdecydowanie odrzucić łatwe rozwiązania, które są przeszkodą na drodze do sukcesu zarówno osób jak i firm.
Dlatego, panie przewodniczący, z zadowoleniem przyjmuję wnioski Komisji, aby popierać przedsiębiorczość, ukierunkowane badania naukowe, związki szkół z firmami, kreatywność w systemie edukacyjnym, wymagania i konkurencyjność. Jednak jeszcze bardziej chciałbym powiedzieć, że pęd do innowacji i strategię lizbońską można streścić w dwóch słowach: zadaniem Europy, biznesu i uniwersytetów jest stworzyć wartość.
Udo Bullmann
(DE) Stwierdził pan przed tą Izbą, panie przewodniczący Komisji, że zbliżył się pan do sposobu myślenia Parlamentu Europejskiego. Moje pytanie brzmi: pod jakim względem to przesunięcie w stronę stanowiska Parlamentu zaowocowało zmianą priorytetów lub obraniem jednego nowego priorytetu w wytycznych dotyczących polityki gospodarczej i społecznej, które mają być przyjęte przez Radę w ciągu najbliższych kilku dni?
Ja widzę to inaczej. Wydaje mi się, że używa pan Rady, która nie była gotowa podjąć różnych pomysłów, jako wymówki. Myślę, że Rada używa jako wymówki tego, co pan, panie Barroso, mówi od miesięcy, a mianowicie, że zmiany nie są potrzebne. Sądzę, że ten zbiorowy wysiłek zaowocował blokiem powstrzymującym zmiany, który łączy mantra: biznes jak zwykle. Nie jest to jednak w interesie Europejczyków, nie jest to w interesie europejskich firm i nie jest to w interesie Parlamentu Europejskiego, który przyjął wiele rezolucji wzywających do poświęcenia większej uwagi sprawom gospodarczym, społecznym i ekologicznym w Unii Europejskiej.
Jak wykazały nasze własne badania, jesteśmy w tyle jeśli chodzi o badania naukowe i rozwój. Pozostajemy daleko w tyle za USA. Jesteśmy na tym samym poziomie od początku lat 80., a w międzyczasie wyprzedzili nas nie tylko Japończycy, ale i Chińczycy, których wydatki na badania naukowe i rozwój w sektorze gospodarki są większe niż firm w Unii Europejskiej. Kiedy się państwo obudzą? Kiedy przyjmą państwo pozytywną postawę wobec jakości finansów i inwestycji w Unii Europejskiej, na rzecz społeczeństwa UE? Najwyższy czas to zrobić!
Fiona Hall
Panie przewodniczący! Na zeszłorocznym szczycie wiosennym liderzy UE podpisali się pod celem zwiększenia wydajności energetycznej o 20% do roku 2020, ale realizacja tego celu jest wciąż powolna. Sprawozdanie Parlamentu na temat planu działania w zakresie racjonalizacji zużycia energii wykazało poważne niedociągnięcia we wprowadzaniu prawodawstwa w tym zakresie. W styczniu, pierwsza ocena Komisji dotycząca krajowych planów działania w zakresie racjonalizacji zużycia energii mówiła o rozdźwięku pomiędzy zobowiązaniem politycznym na rzecz racjonalizacji zużycia energii, a faktyczną jego realizacją. Racjonalizacja zużycia energii leży u podstaw wszystkich celów UE dotyczących emisji CO2, odnawialnych źródeł energii, bezpieczeństwa dostaw i agendy lizbońskiej.
Dlatego byłabym wdzięczna, gdyby urzędujący przewodniczący Rady i przewodniczący Komisji wskazali, co tegoroczny wiosenny szczyt zamierza zrobić w celu polepszenia osiągnięć w dziedzinie racjonalizacji zużycia energii.
Mirosław Mariusz Piotrowski
Panie Przewodniczący! Przed 8 laty określono cele strategii lizbońskiej, której priorytetem było, aby Europa rozwijała się szybciej niż Stany Zjednoczone, jednocześnie powodując zrównoważony wzrost zatrudnienia. W obu wypadkach oficjalnie odnotowano niepowodzenie. Widoczny jest brak spójności pomiędzy strategią lizbońską a np. wspólną polityką rolną traktowaną w sposób instrumentalny.
Dowodzi tego m.in. reforma rynku cukru, którą w wielu wypadkach Komisja Europejska stosuje bez zwracania uwagi na społeczny kontekst. Jednym z przykładów jest sprawa cukrowni w Lublinie w Polsce, gdzie w obliczu pogwałcenia nawet unijnych przepisów zamierza się zwolnić nie tylko całą załogę, wyburzyć wszystkie budynki i zniszczyć nowoczesne instalacje, ale także pozbawić pracy plantatorów w całym regionie. Jednorazowa rekompensata nie załatwia problemu zatrudnienia. Tego typu praktyka idzie w poprzek deklarowanych celów strategii lizbońskiej. Takie absurdalne posunięcia nie przybliżają nas do realizacji jej założeń.
Gisela Kallenbach
(DE) Panie przewodniczący! Chciałabym poruszyć zupełnie nowy temat, który jeszcze nie był wspomniany, i przypomnieć debatę, która miała miejsce w tej Izbie miesiąc temu, na temat przyszłości polityki spójności i jej związku z dwoma dokumentami europejskimi: kartą lipską i agendą terytorialną. Niestety podczas debaty zabrakło przedstawiciela Rady. Konferencje ministerialne, które poprzedziły debatę, w okresie prezydencji niemieckiej i portugalskiej, przedstawiły wyraźne oczekiwanie, że agenda terytorialna będzie omawiana na wiosennym szczycie, aby nadać większą wagę polityczną wymiarowi terytorialnemu.
Wymiar terytorialny został włączony do traktatu lizbońskiego jako nowy cel wspólnotowy. Jednak według dostępnych mi dokumentów temat ten nie jest poruszany. Dlaczego tak jest? Polityka spójności jest praktycznym zastosowaniem zasady solidarności; bez wątpienia więc będzie nam towarzyszyć i zajmować nas dłużej niż strategia lizbońska, która przecież ma się pomyślnie zakończyć w 2010.
Kyriacos Triantaphyllides
- (EL) Panie przewodniczący! Państwo zrzeka się ostatniej dziedziny uregulowań pod jego kontrolą. Państwo opiekuńcze zanika, sektor prywatny funkcjonuje bez przeszkód, świadczenia społeczne są zmniejszane, a ramy instytucjonalne dają pracodawcom wolną rękę w sprawach zatrudniania i zwalniania pracowników. W międzyczasie warunki pracy ulegają pogorszeniu z powodu elastycznych godzin pracy, a w rezultacie pracowników poświęca się na rzecz konkurencyjności, aby uzyskać ogromne zyski kapitałowe.
Jednak kolejny szczyt Rady Europejskiej ma zajmować się strategią lizbońską, którą uznano za nieudaną i wymagającą zmian. Nigdy nie osiągnięto zbieżności, przynajmniej między pracownikami. Lizbona i jej satelici obstają przy unijnej filozofii skoncentrowanej na biznesie, podczas gdy polityka społeczna odsuwana jest na drugi plan.
Potrzebujemy radykalnej reorganizacji, w wyniku której obywatele znajdą się znowu w centrum interesów UE; potrzebujemy strategii antropocentrycznej.
Roger Helmer
Panie przewodniczący! Ratyfikacja konstytucji UE o zmienionej nazwie zagraża legitymacji demokratycznej samego projektu europejskiego. Narody Francji i Holandii odrzuciły konstytucję, ale powraca ona teraz pod nową nazwą ze zmianami, które Angela Merkel określiła jako "kosmetyczne”. Instytucje i państwa członkowskie, w tym laburzystowski rząd w Wielkiej Brytanii nieuczciwie udają, że te kosmetyczne zmiany usprawiedliwiają łamanie przez nich obietnicy referendum. Nie usprawiedliwiają, a udawanie, że tak jest to wielka nielojalność wobec ludzi.
W Wielkiej Brytanii przeprowadzono ostatnio niezależnie monitorowane głosowanie korespondencyjne w 10 okręgach wyborczych w Westminster. Na ponad 150 000 głosujących 88% było za referendum; 89% było przeciwnych Traktatowi. W sześciu okręgach wyborczych więcej osób głosowało za referendum niż na obecnego posła.
Obywatele się wypowiedzieli. Traktat nie może być ważny bez ich zgody. Rada Europejska musi słuchać. Musimy przeprowadzić referendum.
Werner Langen
(DE) Panie przewodniczący, panie przewodniczący Rady, panie przewodniczący Komisji! W przeciwieństwie do mówców z Grupy Socjalistycznej chciałbym pochwalić Radę za to, że w obecnym okresie niepewności spowodowanej kryzysem finansowym, nie zmieniła pochopnie wytycznych polityki gospodarczej. Ten proces stanowi integralną część strategii post-lizbońskiej. Chcę wyraźnie pochwalić Komisję, ponieważ ma rację.
Niedociągnięcia pojawiają się przy realizacji przez państwa członkowskie, a przewodniczący Rady powinien skoncentrować się na tych niedociągnięciach państw członkowskich, a nie zastanawiać się, jakie zmiany może wprowadzić Komisja. To jest problem. Kiedy pan Bullmann mówi o "bloku powstrzymującym zmiany”, jego krytyka jest całkowicie nieuzasadniona.
Po drugie, szanse, jakie daje globalizacja powinny być wykorzystane, a ryzyko zminimalizowane. Pan Schulz powiedział, że wzrosło ubóstwo. To tylko złudzenie. Europa jest modelem dobrobytu. Dobrobyt w Europie wzrósł, zmienił się jego podział. Historia nauczyła nas jednak, co staje się ze społeczeństwami, w których dzieli się między wszystkich po równo. Pewna różnica w podziale jest konieczna, aby stymulować modernizację i dynamizm. Z pewnością nie da się temu zaprzeczyć.
Po trzecie, jeśli chodzi o likwidację biurokracji, nie zrobiono wystarczająco dużo w tym zakresie. Mamy grupę wysokiego szczebla, ale nic już o niej nie słychać. Czy jeszcze funkcjonuje? Jakie są jej dotychczasowe wyniki pracy? Czy możemy się ich spodziewać? Chciałbym wiedzieć przed wyborami europejskimi.
Moja ostatnia uwaga dotyczy stabilności rynku finansowego. Rzeczywiście prawdą jest, że chciwość na rynku finansowym jest większa niż strach przed zakłóceniem funkcjonowania rynku i Komisja musi podjąć w tym względzie działania. Zapowiedziała już pewne plany.
Również w kwestii zmian klimatycznych, podstawowym obowiązkiem Komisji jest przekonać podczas szczytu państwa członkowskie, aby trzymały się swoich wcześniejszych celów. Niektóre państwa członkowskie emitują o wiele więcej CO2 niż to było kiedykolwiek dozwolone. Jak możemy skutecznie wprowadzać nowe działania, jeśli dzisiejsi i wczorajsi winowajcy nie zostaną ukarani?
Jan Andersson   -
(SV) Panie przewodniczący! Podobnie jak Komisja, cieszę się, że jest więcej miejsc pracy i że produktywność wzrosła. Jednak, jak wskazywało wiele osób, jest druga strona medalu. Wiele nowych miejsc pracy jest niepewnych i nie pozwala na utrzymanie się. Możliwości szkolenia są bardzo nierówno rozłożone. Niektóre regiony nie mogą nadążyć z rozwojem. Potrzeba więc Europy socjalnej, zapewniającej bezpieczne miejsca pracy, godziwe zarobki i te same możliwości szkolenia dla wszystkich, która zapewni korzystny rozwój, jednakowy dla wszystkich regionów.
Od długiego czasu zastanawiamy się nad modelem elastyczności i pewności zatrudnienia ("flexisecurity”). Trybunał Sprawiedliwości podważa model flexisecurity w sprawie Laval. Uważa on, że system stosowany w Skandynawii nie jest wystarczająco dobry. Podważa go ze względu na to, że swoboda przemieszczania się jest ważniejsza od prawa do strajku. Podważa go również ze względu na to, że nie powinna być stosowana zasada równego wynagrodzenia za tę samą pracę. Otwiera do drogę do dumpingu społecznego, ale nie tylko. Oznacza to, że firmy, które płacą godziwe wynagrodzenie zgodnie z umowami, będą miały trudności z konkurencyjnością. Może to prowadzić do protekcjonizmu. Podzielam zdanie Komisji, że nie potrzebujemy protekcjonizmu. Dlatego ważne jest, aby Komisja wyraźnie zaznaczyła, że musi być stosowana zasada równego wynagrodzenia za tę samą pracę oraz że w Europie muszą być dobre warunki socjalne, tak aby fala protekcjonizmu ominęła UE.
Margarita Starkevičiūt
- (LT) Chciałabym poruszyć temat koordynacji polityki gospodarczej. Unia Europejska to przede wszystkim unia gospodarcza oparta na wartościach moralnych. W obliczu nowych wyzwań, Unia Europejska musi znaleźć szybkie i elastyczne sposoby sprostania im, aby nie stracić na dynamice i konkurencyjności.
Niestety nowy mechanizm koordynacji polityki gospodarczej (traktat lizboński, zasady polityki gospodarczej) ma szereg etapów i daleko mu do skuteczności. Hamuje rozwój rynku wewnętrznego - głównego źródła wzrostu gospodarczego.
Dlatego uważam, że Parlament Europejski i być może Komisja powinny zgłosić wniosek do Rady Europejskiej o zbadanie tego mechanizmu w celu uczynienia go elastyczniejszym i zdolnym do skutecznego sprostania wyzwaniom. Byłby to najlepszy sposób zapewnienia ciągłości polityki gospodarczej, konsolidacji reform i uzdolnienia gospodarki UE do przystosowania się do nowych wyzwań.
Powodem, dla którego niektóre nowe programy nie funkcjonują właściwie jest to, że nie upewniono się najpierw co do ich wykonalności w zglobalizowanym świecie. W międzyczasie omawiamy zmiany klimatyczne, strategię energetyczną itd., ale wszystkie te środki, jak już wspomniałam, muszą być skoordynowane, a ich skutki gospodarcze ocenione. Tylko wtedy będą wykonalne.
Konrad Szymański
Panie Przwodniczący! Przedmiotem obrad zbliżającej się Rady będą projekty dotyczące wewnętrznego rynku energii i gazu.
Rozszczepienie własności energii i sieci przesyłowych to sprawa o kluczowym znaczeniu bez względu na to, kto zasiada na Kremlu. Rosja Miedwiedwiewa nie zmieni nic w zakresie polityki energetycznego szantażu wobec krajów naszego sąsiedztwa, a także krajów członkowskich. Oszczędność energii oraz wzrost udziału energii odnawialnej w naszych bilansach jest tylko częścią odpowiedzi na te problemy. Pełna realizacja europejskiej polityki energetycznej musi uwzględniać aspekt polityczny. Musimy jasno mówić, czego oczekujemy od Rosji i od Gazpromu w zakresie wzajemności. Ten rosyjski monopol jest obecny w 16-tu krajach Unii jako dostawca energii lub właściciel sieci przesyłowych. Jeśli nie nałożymy ograniczeń na ten agresywny monopol, zapisy o energetycznej solidarności z traktatu lizbońskiego możemy włożyć między bajki.
Gunnar Hökmark
Panie przewodniczący! Czy to nie trochę dziwne, że kiedy rozmawiamy o tym, jak sprawić, by Europa była bardziej konkurencyjna, by stworzyć więcej miejsc pracy, ta dyskusja kieruje się w stronę przekonania, że praca może powstać w wyniku wprowadzenia nowych przepisów? To nie o to chodzi.
Chciałbym wyjawić tu dziś pewien sekret naszym przyjaciołom socjalistom: aby istnieli pracownicy, muszą istnieć pracodawcy - nie ma pracowników bez pracodawców. Ich główny problem to gorliwa wiara w to, że miejsca pracy mogą powstać dzięki przepisom, przez co zapominają, iż istnieje potrzeba stworzenia warunków wstępnych i szans przedsiębiorstwom i miejscom pracy, ponieważ nie ma większej porażki społecznej niż bezrobocie, oraz nie ma większego sukcesu niż każde nowe miejsce pracy, którą możemy zdobyć w Europie i naszych państwach członkowskich.
Chciałbym podkreślić, co powiedział przewodniczący na temat rezultatów osiąganych dzięki agendzie lizbońskiej. Nie zapominajmy, że świat biegnie szybciej i musimy być bardziej konkurencyjni; musimy być bardziej przedsiębiorczy.
Są trzy sprawy, które chciałbym, aby wziął pod uwagę podczas obrad Rady Europejskiej oraz później. Po pierwsze, odnośnie do biurokracji i lepszych uregulowań prawnych: chciałbym, aby składał coroczne sprawozdanie z wyników ograniczania biurokracji, aby udowodnić, że przed 2012 r. osiągnie cel w postaci biurokracji mniejszej o 25% od tej, którą mamy dzisiaj.
Chciałbym, aby zagwarantował, że dyrektywa usługowa zostanie tak szybko, jak to możliwe, w pełni wdrożona w każdym państwie członkowskim. Chciałbym, by zagwarantował, że ułatwiamy powstawanie nowych przedsiębiorstw poprzez bardziej ofensywną i aktywną politykę w dziedzinie łączy szerokopasmowych.
Myślę, że nasz sukces w czynieniu Europy bardziej konkurencyjną leży w umożliwianiu małym i średnim przedsiębiorstwom działania na całym rynku wewnętrznym. To jest praca, którą musimy wykonać, a przewodniczący powinien poczynić pierwsze kroki, wraz ze słoweńską prezydencją, do końca tego tygodnia.
Katerina Batzeli
- (EL) Panie przewodniczący! Panie komisarzu! Jak państwo wiedzą, przyszły rok będzie Europejskim Rokiem Twórczości i Innowacji. To nawet większy dowód na to, że Unia Europejska ma wielką nadzieję na zwiększenie swej konkurencyjności i wyjście naprzeciw wyzwaniom globalizacji. Odnosi się to do "trójkąta wiedzy”: twórczości, promowania badań oraz edukacji.
Wspólnotowe i krajowe polityki ds. zatrudnienia oraz wsparcia młodzieży zwłaszcza w sektorze edukacyjnym powinny być zbieżne z tymi ambitnymi celami. Powinny obejmować systematyczne i skoordynowane wysiłki na szczeblu regionalnym, krajowym i wspólnotowym w celu uwolnienia wielkich zasobów wiedzy i potencjału badawczego Unii Europejskiej. Jednakże chciałbym w tych ramach podkreślić, że kluczowe jest uznanie swobodnego przepływu wiedzy - "piątej swobody”; to także powinno zostać zaakcentowane przez Radę Europejską.
My także powinniśmy w tych ramach uznać tę znaczącą inicjatywę na szczeblu wspólnotowym. Kluczowym elementem tych inicjatyw są programy Erasmus i Comenius. Podkreślmy, że nowy program, szczególnie Erasmus Mundus, który umożliwia zarówno wyjazdy poza granice Unii Europejskiej, jak i stypendia dla doktorantów, jest inicjatywą, która będzie miała pełne poparcie Parlamentu. Zwiększenie koordynacji w oparciu o proces boloński, umożliwiające mobilność w praktyce, należy do państw członkowskich.
DanutBudreikait
- (LT) Rozmowy na temat wspólnej polityki energetycznej i bezpieczeństwa energetycznego rozpoczęły się w 2006 r. po rosyjsko-ukraińskim kryzysie gazowym, którego konsekwencje miały negatywny wpływ na Europę. Niestety, nadal nie mamy ani jasno zdefiniowanej wspólnej, ani zewnętrznej polityki energetycznej.
Mam nadzieję, że Rada Europejska przeprowadzi gruntowną dyskusję na temat bezpieczeństwa energetycznego Unii Europejskiej, włączywszy sprawę Litwy, w świetle planów zamknięcia elektrowni jądrowej w Ignalinie w 2009.
Wraz z zamknięciem tej elektrowni Litwa stałaby się całkowicie zależna od jednego tylko surowca - gazu przywożonego z Rosji. Wzrost cen ropy i gazu ponad dwukrotnie zwiększy ceny energii elektrycznej na Litwie. Będzie to miało katastrofalny wpływ na krajowe gospodarstwa domowe i gospodarkę ogółem.
Co więcej, Rosja jest skłonna manipulować dostawami energii, by podsycać swe ambicje polityczne. Litwa już tego doświadczyła.
Na podstawie artykułu 37 oraz protokołu 4 traktatu akcesyjnego nalegam, by Komisja znalazła rozwiązanie; jedną z możliwości byłoby opóźnienie likwidacji bezpiecznej elektrowni jądrowej w Ignalinie.
Karl-Heinz Florenz
(DE) Panie przewodniczący! Panie przewodniczący Komisji! Chciałbym powrócić do zeszłorocznego wiosennego szczytu. To był wyjątkowo efektywny szczyt pod przewodnictwem Angeli Merkel, a teraz stoimy przed kwestią przeniesienia na grunt ustawodawstwa decyzji podjętych 7 marca zeszłego roku.
Jednakże prawodawstwo nie powinno być karzące; powinno motywować naszych obywateli i nasze firmy do innowacyjności, a wreszcie do osiągnięcia większego stopnia trwałego rozwoju. Z obecnej debaty wynikałoby się, że dyskusja nad kwestią CO2 jest najważniejsza. Wierzę, że rzecz leży znacznie głębiej: chodzi o trwały rozwój. Jak powinniśmy zarządzać naszymi zasobami w wymiarze długoterminowym? Moim zdaniem kluczową sprawą jest to, że musimy napędzać naszą gospodarkę zużywając w przyszłości mniej kopalnych źródeł energii.
Panie komisarzu! Jest pewne, że wdamy się tu w sprzeczkę, ponieważ nie możemy zaakceptować wszystkiego, co zostało zaproponowane. Odnosząc się do pojazdów, nie akceptuję faktu, że wiemy już, jaką karę przyjdzie komuś zapłacić, ale nie wiemy nic na temat tego, jakich zasad ten ktoś ma się pilnować. Nauczyłem się czegoś przeciwnego od moich rodziców: najpierw musisz znać zasady, a potem zapoznajesz się z karami. Ważne jest, by trzymać się w przyszłości tej procedury.
Jeśli są transgraniczne problemy w ramach systemu handlu uprawnieniami do emisji (ETS) dotyczące CO2, których nie kwestionuję, sugeruję, abyśmy znaleźli więcej ramion do udźwignięcia tego ciężaru, jak chociażby poprzez wprowadzenie rozsądnej polityki zarządzania odpadami w Europie. Chciałbym się z państwem podzielić czymś bardzo osobistym, panie Barroso i panie Verheugen, jesteście strażnikami prawa! Zupełnie nie ma sensu, by podawać sobie tutaj ręce i zgadzać się na robienie tego lub tamtego, a następnie nie wprowadzać w życie zawartych porozumień.
Zamiast tego róbmy mniej! Jednakże to, co zrobimy, musi być zrobione lepiej. Dlatego więc, panie komisarzu oraz panie przewodniczący Komisji, wykonujcie swe mandaty nie poprzez karanie skrupulatnych, ale poprzez zachęcanie tych, którzy opóźniają się ze spełnieniem celów ustanowionych w protokole z Kioto. Rzut oka na Internet pokaże, kogo dokładnie mam na myśli. Powodzenia! Będziemy mieć na was oko.
Libor Rouček
(CS) Panie i panowie! Unia Europejska dokonała wielkiego postępu w ostatnich kilku latach. Jej gospodarka wzrasta szybciej niż amerykańska czy japońska. Unia jest światowym imperium handlowym, największym ofiarodawcą pomocy rozwojowej, a także wzorem i modelem dla innych części świata, jeśli chodzi o zarządzanie stosunkami politycznymi, gospodarczymi i społecznymi.
Jak wcześniej usłyszeliśmy, Unia Europejska mogła zrealizować cele strategii lizbońskiej, krok po kroku, czy to w sferze zatrudnienia, czy to w innych sferach. Dobrze wiedzieć, że nowe państwa członkowskie, takie jak Słowenia, która aktualnie pełni prezydencję, w równym stopniu przyczyniły się do tego sukcesu.
Unia Europejska oczywiście napotyka nowe wyzwania: jednym z nich jest nadmierne uzależnienie od przywozu źródeł energii; innym są zmiany klimatyczne.
Jestem przekonany, że oszczędności, nowe energooszczędne technologie i oczywiście dywersyfikacja źródeł energii, są kluczem, a przynajmniej jednym z kluczy do rozwiązania tego problemu. W odniesieniu do tego Unia Europejska podąża w dobrym kierunku.
Jednakże pragnę prosić Komisję i Radę o większe niż do tej pory skupienie na tematach dotyczących wykorzystania energii jądrowej. Ta energia jest bezpieczna, czysta ekologicznie i zmniejszy nasze uzależnienie od przywozu. Co do naszej konkurencyjności, możemy zobaczyć, w którą stronę podążają Stany Zjednoczone, Rosja, Chiny czy Indie. Nasze własne badania powinny skoncentrować się na energii jądrowej daleko bardziej niż dotychczas.
Alexander Lambsdorff
(DE) Panie przewodniczący! Ktokolwiek spogląda na projekt konkluzji Rady, widzi wybitnie słaby język, jeśli chodzi o wewnętrzny rynek energii. W Radzie nie ma zgody na temat kwestii rozdziału wytwarzania i przesyłu energii, a pakiet Komisji spotyka się z krytyką. Chciałbym, by zostało tu zaprotokołowane, że uważamy za stosowne prowadzenie strategii systematycznego rozdziału, ale rozwiązanie musi przynosić korzyści konsumentom. Musi przynieść efekty w postaci sprawiedliwych cen oraz bezpieczeństwa dostaw.
Komisja pospieszyła się w rzeczywistości ze swą propozycją kompletnego rozdziału praw własności. Dlatego uważamy, że najpierw powinna zostać podjęta próba doprowadzenia do efektywnego rozdziału, ale rozdział własności nie powinien być w przyszłości zdejmowany z porządku obrad.
Chciałbym dla zasady poruszyć drugi punkt konkluzji Rady. Rada stwierdza, że oczekuje na agendę społeczną, którą przedstawi Komisja. Agenda ta zawiera tematy polityki na rzecz młodzieży oraz polityki edukacyjnej. Zawsze myślałem, że państwa członkowskie są odpowiedzialne za tę kwestie; w moim kraju, Niemczech, są to landy. Chciałbym to po prostu zaprotokołować tutaj, ponieważ Parlament, Komisja i Europejski Trybunał Sprawiedliwości bez wątpienia będą po raz kolejny krytykowane za przypisywanie sobie większej władzy. Rada wyczekuje propozycji Komisji na temat polityki na rzecz młodzieży oraz polityki edukacyjnej. Powinniśmy zwrócić uwagę na ten ważny punkt, kiedy te sprawy będą omawiane w kraju, w niemieckich landach.
Lambert van Nistelrooij
(NL) Jako koordynator polityki regionalnej w grupie PPE-DE, cieszę się z roli regionów i miast w realizacji strategii lizbońskiej. Ostatecznie, narodowe programy reform są wdrażane na szczeblu regionalnym, szczeblu, na którym głównie wykorzystujemy nasze fundusze strukturalne i środki z Funduszu Spójności, jak również siódmy program ramowy.
Widzimy w całej Europie, że 60% funduszy publicznych jest wykorzystywanych na szczeblu regionalnym. Co więcej, jest tendencja - i byłoby dobrze zgodzić się teraz z tym - do przechodzenia od inwestowania w beton i asfalt, jeśli możemy tak powiedzieć, do inwestowania w wiedzę i infrastrukturę; lwia część funduszy strukturalnych, mniej więcej 70%, zostanie wydana w najbliższych latach w ramach strategii lizbońskiej.
Podam inny przykład. W ostatnim tygodniu widziałem w Lublanie liczby pokazujące, jak te pieniądze zostały wydane: 20 miliardów euro z funduszy strukturalnych wydano na badania i infrastrukturę. Komisarz Potočnik mówił o cichej rewolucji w wydatkowaniu pieniędzy. Nie wystarczy mówić, trzeba wyłożyć pieniądze. Rób, co mówisz, że zrobisz: zapewnij zmianę w wydatkach. To właśnie ta cicha rewolucja, która jest teraz w pełni. Najwyższy czas, byśmy dla inwestycji w badania i infrastrukturę stworzyli lepsze ramy prawne na szczeblu europejskim. Nie można podejmować tak samo szeroko zakrojonych, drogich inwestycji w każdym państwie.
Cieszę się, że Komisja Europejska składa w tym roku wniosek, aby się do tego dostosować, i kolejny wniosek, aby usprawnić koordynację krajowych obowiązków.
Wreszcie, wkrótce ujrzymy białą księgę w sprawie spójności terytorialnej, łączącą nie tylko rozwój wielkich regionów centralnych, ale także spójność terytorialną odleglejszych terenów w Europie, a jest to coś, co przyjmuję z zadowoleniem.
Gary Titley
Panie przewodniczący! Z zadowoleniem przyjąłem niedawne uznanie zarówno przez Radę, jak i Komisję, że zmiany klimatyczne to nie tylko polityka ekologiczna, ale także polityka bezpieczeństwa i humanitarna. Nie ma w tym oczywiście niczego nowego. Sprawozdanie Sterna pokazało, że około 200 milionów ludzi może być zmuszonych przez zmiany klimatyczne do przeprowadzki, tworząc ogromną presję migracyjną. To właśnie z tego powodu powinniśmy zawsze pamiętać, że globalne ocieplenie jest właściwie cierpieniem biednych w konsekwencji działalności bogatych.
Mam nadzieję, że w naszej decyzji na temat zmian klimatu możemy powiązać nasze cele odnośnie do zmian klimatycznych z celami polityki rozwojowej. Nie możemy izolować się w tym obszarze. Oczywiście biedni w Unii Europejskiej także cierpią. Właśnie dlatego jakakolwiek polityka energetyczna musi zagwarantować, że państwa członkowskie dysponują polityką odnośnie do ubóstwa energetycznego, ponieważ zbyt wielka jest liczba ludzi dotkliwie odczuwających wzrost cen energii. Musimy się tym zająć.
Jednak najważniejsze podczas tego szczytu jest to, musimy zagwarantować, że przede wszystkim działamy, zamiast mówić. Komisja przedstawiła program w 2007. Dwie trzecie tego programu ujrzało światło dzienne. Gdzie jest pozostała jedna trzecia? Państwa członkowskie zobowiązują się do osiągnięcia celów, których nie wykonują. Musimy skoncentrować się na działaniu.
Z zadowoleniem przyjmuję także pracę wykonaną nad lepszymi uregulowaniami prawnymi oraz pomocą dla drobnego biznesu. Jednakże, musimy położyć znacznie większy nacisk na transpozycję i ocenę, jak wdrożono prawodawstwo, oraz czy dało ono to, co postanowiliśmy uzyskać. Jeśli nie przynosi ono zakładanych efektów, nie ma sensu ustanawianie prawodawstwa.
Daniel Dăianu
Panie przewodniczący! Następny szczyt europejski odbędzie się w doniosłym momencie. Pogłębiający się kryzys finansowy, zakorzeniony w cyklicznych i strukturalnych warunkach, wymaga stanowczej reakcji. Wzrost gospodarczy Azji implikuje nowy rodzaj konkurencji pośród kapitalizmu, z upadkiem aktywności państwowych funduszy majątkowych i wzrostem cen podstawowych towarów. Powinno się także dodać niepokojący wpływ zmian klimatu, potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego oraz wzrost ogólnej niepewności.
Wszystkie te czynniki silnie wpływają na realizację agendy lizbońskiej, poprzez skomplikowany, nieunikniony kompromis. Pozwolą państwo, że podkreślę kilka spraw natury politycznej.
Po pierwsze, jakość krajowego tworzenia polityki jest istotna dla poprawy produkcji przemysłowej i wyników gospodarczych ogólnie.
Po drugie, tworzenie polityki powinno być pragmatyczne, bezstronne oraz powinno unikać chaosu pomiędzy otwartymi rynkami oraz całkowicie zderegulowanymi rynkami.
Po trzecie, polityka przemysłowa, w szczególności dotycząca badań i rozwoju, odgrywa wraz z edukacją główną rolę. Istotne jest zwiększenie liczby absolwentów nauk ścisłych oraz matematyki w państwach członkowskich, a wszystkie państwa członkowskie powinny współpracować, by osiągnąć ten cel.
Po czwarte, polityka energetyczna potrzebuje naszej większej uwagi, a projekt Nabucco jest krokiem w dobrym kierunku.
Po piąte, dobrej jakości ziemia powinna być postrzegana jako ważny środek strategiczny w reformach wspólnej polityki rolnej.
Wreszcie, musimy potwierdzić wartości moralne i moralne postępowanie. Jeśli stracimy nasz moralny kompas, rozmowa o konkurencyjności w społecznym...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Klaus-Heiner Lehne
(DE) Panie przewodniczący! Panie i panowie! Uważam, że zmieniona strategia lizbońska jest zasadniczo udana od 2005. Widać to choćby po tym: kiedy mówiono publicznie o Lizbonie w 2005, każdy wiedział, że jest to stolica Portugalii, ale nikt nie wiązał tej nazwy z jakimkolwiek procesem. Kioto było już wtedy procesem, w odniesieniu do ochrony klimatu.
Teraz jest 2008 i dzięki Bogu świat się zmienił. Teraz, kiedy wspomina się o Lizbonie w publicznych wystąpieniach, to nadal jest znana jako portugalska stolica, ale coraz bardziej jest kojarzona z procesem politycznym i sądzę, że pokazuje to, że w znacznym stopniu odnieśliśmy sukces.
Wierzę także, że dobrą decyzją było ustanowienie nowych priorytetów ukierunkowanych na wzrost i zatrudnienie, ponieważ jest to jednym z warunków wstępnych, aby mądrze postępować ze zdrową polityką ochrony środowiska i polityką społeczną, jako drugim i trzecim filarem strategii lizbońskiej. Ponadto uważam, że pozostawienie wytycznych bez zmian było właściwe, ponieważ ogólnie były udane.
Niemniej, chciałbym wspomnieć o kilku słabych stronach. Na przykład wciąż widzę główne słabe strony w trwającym rozwoju rynku wewnętrznego, który ma miejsce podobno od wczesnych lat 90., ale w wielu obszarach po prostu nie istnieje. Nie mamy rynku wewnętrznego w sektorze ubezpieczeniowym, a na przykład w prawie spółek, firmy nie są w stanie w pełni skorzystać ze swobody przedsiębiorczości wewnątrz Unii Europejskiej. Wciąż brakuje nam praw własności intelektualnej, a Europa nie posiada reguł patentowych. Brak jest wspólnych zasad dotyczących finansowych instrumentów pochodnych, a wciąż także czekamy na wewnętrzny rynek w opiece zdrowotnej.
Z drugiej strony, mieliśmy całą serię wniosków legislacyjnych w innych sferach, ukierunkowanych przede wszystkim na postęp na polu spraw społecznych, środowiska oraz praw konsumenta. To dobrze, ale równowaga musi zostać zachowana. Dlatego też wezwałbym Komisję i Radę do zwrócenia szczególnej uwagi na usunięcie luk prawnych w uregulowaniach dotyczących rynku wewnętrznego.
Riitta Myller
(FI) Panie przewodniczący! Urzędujący przewodniczący Rady miał zupełną rację, kiedy powiedział, że zmiany klimatu i gospodarka są ze sobą blisko związane. Nie mogą być od siebie oderwane. Powiedziano tutaj, że zmiany klimatu są powiązane z całą polityką. Ta kwestia musi być wyraźna także na nadchodzącym szczycie.
Kontrola zmian klimatycznych oraz przystosowanie się do nich musi być kluczem do strategii lizbońskiej Unii Europejskiej. Na nadchodzącym szczycie musimy nakreślić wiarygodną politykę w ramach poparcia dla podjętych decyzji.
Niestety, efektywność energetyczna i oszczędność energii nie odgrywają roli pośród unijnych wyborów wiążących środków zaradczych. Niemniej, musimy zapamiętać, że najczystszą, najtańszą i najbardziej efektywną formą energii jest energia zaoszczędzona. Obecnie możemy zaoszczędzić 20% energii wprowadzając wszystkie legislacje Unii Europejskiej. Innymi słowy, wciąż potrzebujemy bardziej ambitnych i jaśniejszych celów efektywności energetycznej. Mam nadzieję, że nadchodzący szczyt zwróci uwagę na tę kwestię.
Kathy Sinnott
Panie przewodniczący! Jutro głowy państw członkowskich spotykają się na szczycie. Rozumiem, że jest wiele punktów porządku obrad, ale mam nadzieję, że przedyskutujecie także wpływ decyzji w sprawie Laval-Vaxholm, podjętej przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości kilka dni po ostatnim szczycie. Ta decyzja pozwala firmom delegować pracowników do pracy w dowolnym państwie członkowskim i płacić im minimalną płacę państwa, a nie standardową płacę za pracę w tym państwie. Idąc dalej, wyrok sprawia, że związki zawodowe są bezradne w ochronie płac swych pracowników. To zmusi pracowników w goszczących państwach członkowskich do zredukowania swych płac, w przeciwnym razie stracą pracę. To jest według mnie tykająca bomba zegarowa. Decyzja w sprawie Laval-Vaxholm ma potencjał do zniszczenia partnerstwa społecznego, relacji przemysłowych, stabilności ekonomicznej i społecznej całych krajów, społeczności, przedsiębiorstw i rodzin oraz wsparcia dla projektów europejskich w najstarszych państwach członkowskich.
Oczywiście, redukcja wynagrodzeń sprawi, że Unia Europejska będzie bardziej konkurencyjna na rynku światowym, gdzie konkuruje przede wszystkim z państwami o niskich kosztach, jak Chiny, Indie i Brazylia - ale jakim kosztem dla rodziny w Irlandii obciążonej długiem hipotecznym?
Poseł Bonde i ja wysłaliśmy protokół w sprawie ochrony gospodarek państw członkowskich przed wpływem sprawy Laval, do prezydencji słoweńskiej oraz naszych premierów, aby ujęli to podczas jutrzejszego szczytu europejskiego. Aby uniknąć zakrojonego na szeroką skalę dumpingu społecznego, proszę, by podeszli państwo poważnie do sprawy Laval-Vaxholm i ujęli ten protokół podczas obrad.
Malcolm Harbour
Panie przewodniczący! Ta debata podczas szczytu jest szansą, aby porozmawiać z Radą o tym, jak próbuje ona wprowadzić całą agendę lizbońską w życie, więc w pierwszej kolejności chcę dzisiaj skupić się na moich uwagach do Rady. Cieszę się raz jeszcze ze spotkania słoweńskiego ministra, którego miałem przyjemność spotkać niedawno w Słowenii, oraz cieszę się, że mogę podziękować prezydencji słoweńskiej za jej zaangażowanie w ten proces.
Bardzo się cieszę, że już opublikowany projekt konkluzji pokazuje, że Rada nadal koncentruje się na czterech kluczowych obszarach strategii lizbońskiej. Jednakże muszę powiedzieć - i kieruję moje uwagi do przewodniczącego Komisji - mimo, iż wiem, że rozmawia z panem Špidlą, jednym z problemów jest to, że Komisja uporczywie wykonuje tę samą pracę i komplikuje sprawy. Teraz mamy 10 celów ustanowionych przez Komisję, które są tu mimochodem wspomniane, ale w rzeczywistości musimy skupić się na tym, jakie są priorytety.
Chcę się skupić na tym, co jak sądzę jest kluczowe dla tego, o czym rozmawiamy: odblokowaniu potencjału przedsiębiorczości. To dobrze, że to tutaj poruszacie, ale co w tej sprawie robią państwa członkowskie? Mój kolega, poseł Hökmark, mówił wcześniej o transpozycji dyrektywy usługowej. Mówię do Rady: weźcie dyrektywę o usługach i jej wdrożenie, oraz to, co zamierzacie zrobić, i rozpowszechnijcie to na wszystkie obszary związane z odblokowaniem potencjału przedsiębiorczości. W ramach dyrektywy usługowej musicie dokonać przeglądu wszystkich elementów waszego ustawodawstwa krajowego, które dyskryminuje przedsiębiorstwa chcące oferować swe usługi na jednolitym rynku. Nie mogą być to tylko firmy usługowe: powinny to być wszystkie firmy o dowolnej wielkości. Proszę was o podjęcie tego zobowiązania.
Drugą ważną sprawą w dyrektywie usługowej jest to, że po raz pierwszy pojedyncze państwa członkowskie są zobowiązane zapewnić informację firmom, które chcą wejść na jednolity rynek, oraz zachęcić je do skorzystania z tej ogromnej szansy. Stworzenie jednolitego rynku jest wspólną odpowiedzialnością. Ciężko tutaj pracujemy, aby stworzyć ramy, ale jak ciężko tak naprawdę pracujecie w państwach członkowskich, aby zapewnić firmom korzyści z tego płynące? W ten sposób zapewnimy miejsca pracy oraz wzrost, którego nasza gospodarka desperacko potrzebuje.
Proinsias De Rossa
Panie przewodniczący! Wierzę, że wiosenny szczyt Rady musi wzmocnić pierwotną strategię lizbońską, by w zintegrowany sposób skierować współzależne polityki na gospodarczy, społeczny, zawodowy i trwały rozwój. W przeciwnym razie doprowadzimy do dezintegracji Europy i powrotu do protekcjonizmu.
Wysokiej jakości praca jest kluczem do tej strategii: doskonała Europa nie może być zbudowana na bazie niskich płac, niepewności zatrudnienia oraz nierówności w miejscach pracy.
Wyrok w sprawie Laval jest przewrotną interpretacją intencji legislacyjnych tego Parlamentu oraz współprawodawcy, Rady. Tak więc obydwie instytucje muszą zareagować jako prawodawca, aby wzmocnić nasze zamiary, ustanawiając nowe przepisy usuwające luki prawne rozpoznane przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości. Jedną z natychmiastowych opcji legislacyjnych jest uzupełnienie dyrektywy w sprawie delegowania pracowników o klauzulę społeczną w stylu Monti, którą już zawarliśmy w dyrektywie usługowej.
Komisja musi w międzyczasie naciskać na wszystkie państwa członkowskie, by we właściwy i pełny sposób wdrożyły dyrektywę o delegowaniu pracowników do ustawodawstwa krajowego. Państwa członkowskie naprawdę muszą natychmiast dokonać przeglądu swojego wewnętrznego ustawodawstwa dotyczącego pracy, aby upewnić się, że przewrotny wyrok w sprawie Laval nie podkopuje ich systemów stosunków zawodowych oraz układów zbiorowych.
Na koniec, chciałbym powiedzieć, że posłanka Sinnott jak zwykle myli się w swojej interpretacji. Myli się uznając, że wyrok w sprawie Laval oznacza, że jedynie minimalna płaca ma zastosowanie w Irlandii: to znaczy, że wszystkie obowiązujące prawnie porozumienia muszą zostać zastosowane w Irlandii, a to jest znacznie więcej niż płaca minimalna. Trzeba jednakże wyrazić, że są w Irlandii umowy, które nie są prawnie obowiązujące.
Georg Jarzembowski
(DE) Panie przewodniczący! Panie przewodniczący Komisji! Komisarze! Panie przewodniczący Rady! Apeluję w imieniu mojej grupy do Rady Europejskiej, aby właściwie włączyć europejską politykę transportową w zintegrowane wytyczne. Powodem jest to, że biznes i zatrudnienie w Unii Europejskiej nie mogą dobrze się rozwijać bez zrównoważonej europejskiej polityki transportowej oraz niezbędnej transeuropejskiej sieci transportowej. Bez efektywnych korytarzy transportowych, bez współpracy między przewoźnikami oraz bez inteligentnych systemów transportowych ani handel, ani turystyka nie mogą się rozwinąć wewnątrz Unii Europejskiej lub z krajami trzecimi. To jest jednak to, czego potrzebujemy, by zwiększyć zatrudnienie.
Panie przewodniczący Rady! Podczas rozmów z pana kolegami z Rady proszę pamiętać, że włączenie polityki transportowej do krajowych planów wzrostu i zatrudnienia jest wyjątkowo istotne dla państw członkowskich. Widzimy niestety, jak państwa członkowskie poświęcają wciąż zmniejszające się środki na utrzymanie i rozwój krajowej infrastruktury, czy to sieci kolejowe, czy też sieci drogowe.
To samo dotyczy promowania i użytkowania systemów transportowych. W dzisiejszych czasach można wszystko zamówić przez Internet, ale można to dostarczyć jedynie transportem drogowym lub kolejowym. Można zarezerwować dowolne wakacje, ale aby na nie dotrzeć, potrzeba przyzwoitego lotniska i odpowiednich połączeń transportowych. Jeśli więc chcemy wzrostu i zatrudnienia, musimy mieć niezbędną infrastrukturę i odpowiednie systemy transportowe. Muszą one oczywiście być przyjazne środowisku. Jesteśmy więc zdania, że - z powodu trwałego rozwoju - logistyce należy się wszelkie wsparcie. To jest ważne także dla planowania krajowego.
Choć logistyka jest przede wszystkim zadaniem samych przedsiębiorstw, my, państwa członkowskie i Unia Europejska, możemy pomóc w promowaniu logistyki poprzez usuwanie biurokracji, na przykład w postaci procedur celnych w portach.
Potrzebujemy ekologicznych metod postępowania. Apeluję więc do państwa, ze względu na wzrost i zatrudnienie, by uczynić politykę transportową najważniejszą sprawą w państwa strategii.
Dariusz Rosati
Panie Przewodniczący! Posiedzenie wiosenne Rady odbywa się w bardzo szczególnym momencie. Wzrost gospodarczy w Unii Europejskiej zwalnia, mamy do czynienia z zawirowaniami na rynkach finansowych, rosną ceny ropy, rośnie inflacja. Wszystko to tworzy atmosferę niepewności i zwiększa obawy o przyszłość.
Na tym tle ocena sytuacji dokonana przez pana przewodniczącego Barroso jest, moim zdaniem, nadmiernie optymistyczna. Trudno chwalić się stworzeniem 6 mln miejsc pracy, ponieważ miało to miejsce w okresie cyklicznego przyspieszenia wzrostu w ostatnich dwóch latach. Trudno też wyrokować na podstawie jednego czy dwóch lat przyspieszenia wzrostu wydajności pracy, że będziemy mieli do czynienia ze stałym wysokim tempem wydajności pracy. Nadal potencjalne tempo wzrostu w Europie jest zbyt niskie.
Dlatego uważam, że podczas najbliższego szczytu Unia Europejska musi wysłać jasny sygnał do obywateli Europy, że jest w stanie uporać się z tymi zagrożeniami. Te niepewności i te obawy, które się rysują na tle obecnej sytuacji gospodarczej, muszą zostać rozwiane przez decyzje, a nie słowa. Do tej pory w zbyt dużym stopniu szczyty kończyły się deklaracjami, z których nic nie wynikało. W tej chwili oczekujemy, i kieruję te słowa do przedstawiciela Rady obecnego tu na sali, oczekujemy od państw członkowskich i od Rady konkretnych decyzji.
I wreszcie ostatni moment, jest to szczególnie ważne w sytuacji, kiedy w ciągu najbliższych miesięcy mamy proces ratyfikacji traktatu lizbońskiego. Traktat lizboński musi napawać otuchą i nadzieją obywateli Europy i dlatego najbliższa Rada musi być tutaj mocnym sygnałem, który kierowany jest do europejskich obywateli, że poprawi sytuację.
Othmar Karas
(DE) Panie przewodniczący! Panie przewodniczący Rady! Panie przewodniczący Komisji! Panie i panowie! Bezrobocie spada, Unia Europejska zyskała na globalizacji, radzimy sobie lepiej niż Stany Zjednoczone, a Unia Europejska jest na dobrej drodze. Z determinacją, poświęceniem i pewnością siebie podążajmy tą drogą. Sprawmy, by państwa członkowskie poważniej podchodziły do swych zobowiązań. Sprawmy, by obywatele byli świadomi naszych sukcesów i celów.
Po drugie, ochrona klimatu i redukcja uzależnienia energetycznego musi poprawić sytuację badań, innowacji, wzrostu i zatrudnienia.
Po trzecie, bądźmy szczerzy, jeśli chodzi o fakt, że kurs euro wobec dolara łagodzi wzrost cen energii: wyrażone w euro poszły w górę o 160%, podczas gdy wyrażone w dolarach o 340%.
Po czwarte, euro, rozszerzenie, rynek wewnętrzny, strategia lizbońska oraz traktat lizboński, który wzmacnia społeczną gospodarkę rynkową oraz chroni podstawowe prawa społeczne: to wszystko formuje pełny pakiet, który powinien pomóc Unii Europejskiej w drodze do sukcesu.
Po piąte, edukacja, szkolenia, badania, innowacje oraz reforma naszych systemów społecznych, zdrowotnych i emerytalnych są największymi wyzwaniami wciąż pozostającymi przed nami.
Po szóste, panie przewodniczący Komisji, EIT pana Barroso musi odegrać znaczącą rolę w konkluzjach wiosennego szczytu, z terminem ustanowionym na podjęcie decyzji o jego lokalizacji. Parlament dał finansowe zielone światło.
Po siódme, "Akt na rzecz małych przedsiębiorstw” bez żadnych wątpliwości wyzwoli dalszą inicjatywę w tej Izbie. Intergrupa ds. MŚP do końca miesiąca przedłoży zasady, o których myślimy.
Mój ostatni punkt jest następujący: panie Schulz, przewodniczący Komisji i Komisja nie są naszymi przeciwnikami. Nasi przeciwnicy to brak władzy, zdolności politycznej i przywództwa w niektórych rządach i parlamentach w państwach członkowskich. Naszymi przeciwnikami są egoizm, nacjonalizm i protekcjonizm, już nie Europa i nie silna Komisja.
Pervenche Berès
(FR) Panie przewodniczący! Panie przewodniczący Komisji! Chciałabym prosić panów o jedno, kiedy pójdziecie do Rady Europejskiej: proszę bronić tej instytucji, kiedy powie wam, że społeczna i gospodarcza sytuacja Unii Europejskiej wymaga poświęcenia większej uwagi sprawom społecznym, że wymaga od nas ustanowienia zbieżności między naszymi politykami gospodarczymi a naszymi celami oraz legitymizacji naszej strategii w obszarze zmian klimatycznych i niezależności energetycznej; kiedy powie, że jeśli strategia lizbońska ma odnieść sukces, potrzebujemy większej koordynacji gospodarczej; kiedy powie, że jeśli mamy z powodzeniem radzić sobie z kryzysem na rynku subprime w Stanach Zjednoczonych, potrzebujemy sprawniej regulowanych rynków finansowych. Nie pozwólcie powiedzieć państwom członkowskim, że takie rzeczy to nie nasza sprawa: to niedopuszczalne w nowoczesnej demokracji.
Panie urzędujący przewodniczący! Na prośbę kilku głów państw lub rządów, słusznie zaniepokojonych sytuacją na rynkach finansowych, rozważy pan realny wpływ tej sytuacji na gospodarkę Unii Europejskiej. Proszę więc pana o przejęcie tej sprawy i proszę nie być zadowolonym z kilku propozycji, które mogą się wydawać atrakcyjne lub popularne, ale nie mają wiele wspólnego z sednem tej sprawy. A sednem jest to, że mamy zintegrowany rynek finansowy i bank centralny prowadzący politykę monetarną w interesie gospodarki europejskiej jako całości, ale nie mamy europejskiego regulatora rynku finansowego, by radzić sobie z powstałymi wyzwaniami i problemami.
Monica Maria Iacob-Ridzi
(RO) Tradycyjnie, pierwszy szczyt europejski w roku poświęcony jest sprawom gospodarczym. Tak więc słoweńska prezydencja Rady Ministrów umieściła w porządku obrad spotkania głów państw i rządów ważną debatę dotyczącą drugiego etapu strategii lizbońskiej, zmienioną na okres na okres 2008-2010.
Moim zdaniem pewnych aspektów związanych szczególnie z drugim celem strategii lizbońskiej, mianowicie stanem zatrudnienia, nie może zabraknąć wśród tematów, które poruszycie w ciągu nadchodzących dni. Europejska mobilność siły roboczej musi wiele doświadczyć w praktyce, mimo intensywnej promocji jako reguła w rezolucji Parlamentu Europejskiego.
Arbitralne restrykcje nałożone na dostęp do rynków pracy przez pracowników z nowych państw członkowskich przyczyniają się do zmniejszonej mobilności. W tym sensie, na koniec 2008 roku, Komisja Europejska będzie musiała ocenić wymiar restrykcji nałożonych przez niektóre państwa członkowskie na mobilność siły roboczej z Rumunii i Bułgarii.
Niedawne statystyki pokazują, że znaczący trend migracji z tych dwóch państw jest nieprawdziwy i że żadne z państw, które otworzyły rynek pracy dla pracowników z Rumunii lub Bułgarii nie doświadczyło destabilizacji na rynku pracy. Jednakże zgodnie z obowiązującym prawodawstwem państwa członkowskie mogą kontynuować utrzymanie tych ograniczeń, co w rzeczywistości ma miejsce w stosunku do państw, które weszły do Unii Europejskiej w 2004 roku. Jako że ograniczenia na rynku pracy są często nakładane w odpowiedzi na pewne polityczne wymagania w danym momencie, uważam, że jedną ze spraw, które mogłyby być przedyskutowane, byłby przegląd systemu okresów przejściowych oraz głównie formuły 2+3+2.
Mile widzianym krokiem byłoby uzyskanie obowiązkowej opinii Parlamentu Europejskiego w sprawie wykonywania lub wstrzymania ograniczeń po pierwszych dwóch latach od przystąpienia nowego państwa członkowskiego. Takie zaangażowanie instytucji europejskich zredukowałoby uznaniową i arbitralną drogę, za pomocą której często nakłada się ograniczenia na zasadę europejskiej swobody przepływu.
Mairead McGuinness
Panie przewodniczący! Jutro ma miejsce wiosenne posiedzenie Rady i przywódcy Unii Europejskiej mają wiele tematów do rozmów, czy to na temat zawirowań na rynkach finansowych, czy globalizacji, czy też zmian demograficznych. W kwestii globalizacji Rada musi nas poinformować, czy obecna runda rozmów o handlu międzynarodowym właściwie nas dotyczy.
W ostatnich gazetach było wiele spekulacji i trochę analiz odnośnie do ostatnich dokumentów w zakresie rolnictwa, ale ze strony Komisji czy Rady niewiele było oficjalnych wystąpień na ten kluczowy temat. Komisarz Mandelson był tu z nami wczoraj wieczorem, ale żałuję, że nie dotarliśmy do pytań o WTO i Izba nie posiada bezpośrednich informacji.
W tym kontekście wzywam wiosenne posiedzenie Rady i irlandzkiego premiera, taoiseacha Bertiego Aherna, do wniesienia tej sprawy na forum tego ważnego posiedzenia. Komisarz Mandelson określił miesiąc temu, że w sektorze nierolniczym rozmowy cofnęły się, zamiast pójść do przodu. W dziedzinie rolnictwa zasugerował on, że Unia Europejska może przeżyć z przedłożonymi wnioskami. Obawiam się, że to błędne założenie. Pewne analizy, które widziałem, sugerują, że wspólna polityka rolna może być zdziesiątkowana przez obecnie negocjowane porozumienie, a to już jest jeden krok za daleko.
Chciałbym tylko powiedzieć, że z irlandzkiego punktu widzenia głosujemy - tak myślimy - 12 czerwca nad traktatem lizbońskim, więc mówię Izbie, że wiele już zostało omówione, a jeszcze więcej jest przed nami. Sądzę, że to bardzo dobrze, iż ludzie angażują się w tę kampanię, i że to wzmocni związki Irlandii z Unią Europejską - tego oczekujemy. Ale biorąc pod uwagę, że są ludzie przedstawiający protokoły, których nie ma jeszcze na ich stronach internetowych - przeglądałem tę posła Bonde i niczego nie widziałem - sądzę, że może byłoby stosowne, by Rada skomentowała wyrok w sprawie Laval. Wiele osób rozsiewa plotki, wiele źle interpretuje, ale naprawdę sądzę, że byłoby dobrze, gdybyśmy wiedzieli, jaki jest pogląd Rady na tę sprawę. W rzeczywistości traktat lizboński jest moim zdaniem bardzo silny w wymiarze społecznym i nie oznacza dążenia do złego traktowania pracowników czy łamania ich praw w Unii Europejskiej czy gdziekolwiek indziej. Tak więc ludzie w Irlandii powinni głosować na "tak” w sprawie tego ważnego traktatu.
Carlos Coelho
(PT) Chcę zacząć od życzenia prezydencji słoweńskiej sukcesu w każdym wymiarze oraz chcę powiedzieć, że zdecydowanie wierzę, iż następne posiedzenie Rady Europejskiej powinno się skoncentrować na tematach poświęconych gospodarce i rozwojowi. Przewodniczącemu Barroso należą się gratulacje za nadanie priorytetu tym sprawom, odkąd rozpoczął urzędowanie. Dobrym posunięciem była zmiana strategii lizbońskiej, usunięcie biurokracji i wniesienie powiewu nowego życia.
Pomimo wrzawy wywołanej przez międzynarodowy kryzys finansowy i wzrost cen energii, szczególnie jeśli chodzi o paliwa kopalne, rozwój w zakresie długu publicznego i deficytu publicznego, wzrostu gospodarczego i tworzenia nowych miejsc pracy bezdyskusyjnie są pozytywnymi czynnikami. Musimy nadal podążać tą drogą i nie ulegać trudnościom. Potrzebujemy ulepszonej strategii lizbońskiej mocno tkwiącej w pakcie dla wzrostu i zatrudnienia, który inwestuje w wiedzę i innowacje, który wspiera trwały rozwój, który zawiera agendę ekologiczną i który wykorzystuje potencjał małych i średnich przedsiębiorstw. Wzrost gospodarczy jest niezbędny, nie tylko do zagwarantowania dobrego standardu życia Europejczykom, ale także do podtrzymania polityki gospodarczej i polityki spójności społecznej, ponieważ połączone zaangażowanie w projekty europejskie bazuje na logice solidarności.
Dlaczego ja także wzywam prezydencję Rady do przypomnienia państwom członkowskim, że solidarność jest niezbędnym warunkiem do sukcesu naszej Unii i że wychwalanie narodowego ego może mieć jedynie negatywne skutki.
Uzupełnieniem spraw gospodarczych są sprawy mobilności i bezpieczeństwa. Tak więc z ogromnym zadowoleniem przyjęliśmy dwa miesiące temu tak bardzo oczekiwane rozszerzenie strefy Schengen oraz zniesienie granic wewnętrznych. Teraz jest to obszar wspólny. Polityki wizowe, kontrole graniczne, dzielenie się danymi i informacjami oraz współpraca policji i sądów są narzędziami zapewniającymi nam bezpieczeństwo i wolność. Musimy pracować razem i stanowić wspólny front wobec naszych partnerów na świecie.
Mam nadzieję, że ta solidarność będzie wzmocniona w Radzie Europejskiej i że będzie to oczywiste dla Czech, Estonii, Łotwy i gdziekolwiek indziej, gdzie negocjacje w sprawie polityki wizowej z naszymi partnerami ze Stanów Zjednoczonych są sprawą europejską. Tutaj także jedność Europy jest koniecznym warunkiem jej sukcesu i wiarygodności.
Christopher Beazley
Panie przewodniczący! Odnosząc się do nawiązania posłanki McGuiness do ratyfikacji traktatu lizbońskiego w Irlandii, wyjaśniam, że w moim kraju, Wielkiej Brytanii, w obydwu izbach parlamentu mają miejsce znaczne postępy przewidujemy, że Wielka Brytania szybko i w zgodnie z planem ratyfikuje traktat. Nie chcę zdobywać punktów na przeciwnikach politycznych, ale dla brytyjskich konserwatystów, którzy popierają traktat, było niemiłym zaskoczeniem, że brytyjscy liberałowie wstrzymują się. Jednakże jestem pewien, że poseł Watson mógłby wyjaśnić, jakie są tego przyczyny.
Na tym wiosennym posiedzeniu Rady znajdzie się przypuszczalnie odniesienie do niedawnej zmiany rządu w Rosji. To bardzo ważne - a coraz ważniejsze w tej Izbie - by Unia Europejska miała wspólną politykę zagraniczną wobec Federacji Rosyjskiej oraz wobec pewnych propozycji, na przykład rurociągu Nord Stream. I znowu, nie chcę uprzedzać faktów, jako że ta Izba będzie dyskutować o rosyjskich wyborach w czwartek. Jednakże w projekcie rezolucji, który najwyraźniej będziemy mogli zatwierdzić, wyrażono obawy o traktowanie obserwatorów wyborów oraz o to, co się stało z kandydatami opozycji, którym odmówiono startu w wyborach i wzywa do natychmiastowego uwolnienia około 50 demonstratorów, którzy w brutalny sposób zostali aresztowani przez funkcjonariuszy rosyjskiego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych.
Mam nadzieję, że Rada podejdzie do tego wyjątkowo poważnie. Oczywiście chcemy pogratulować prezydentowi Miedwiediewowi i premierowi Putinowi. Liczymy na dobre i harmonijne stosunki, ale nie są one możliwe, jeśli ta Izba i Unia Europejska będą podzielone. Niemcy, Holendrzy, Brytyjczycy, Polacy - my wszyscy - musimy mieć wspólny pogląd na nasze stosunki z Federacją Rosyjską i na to, jak będziemy radzić sobie z zapewnieniem dostaw energii. Nie musimy zatwierdzić Nord Stream; moglibyśmy równie dobrze zatwierdzić rurociąg Amber. Oczekuję z wielkim zainteresowaniem konkluzji Rady w związku ze wspólną polityką zagraniczną Unii Europejskiej i wspólnej zagranicznej polityki energetycznej, a w szczególności dobrych stosunków z Federacją Rosyjską.
Tunne Kelam
Panie przewodniczący! Chciałbym poruszyć trzy kwestie. Po pierwsze, swoboda świadczenia usług powinna koniecznie być stosowana we wszystkich państwach członkowskich. Wypowiadam się w następstwie informacji przekazanych przez moich kolegów, posła Hökmarka i posła Harbour. Po drugie, wsparcie dla małych przedsiębiorstw w celu umożliwienia im dzielenia się i wykorzystywania osiągnięć innowacji: wyraźnie potrzebna jest regulacja w sprawie małych przedsiębiorstw. Po trzecie, w odniesieniu do strategii lizbońskiej, pragnę poprosić pana przewodniczącego Barroso o przypomnienie Radzie Europejskiej, że wdrożenie strategii na rzecz Morza Bałtyckiego, którą był pan łaskaw wspierać, może stać się praktycznym wkładem do strategii lizbońskiej, może także w istocie stać się jednym z jej sukcesów.
Jean-Pierre Audy
(FR) Panie przewodniczący, panie przewodniczący Rady, panie przewodniczący Komisji! Chciałbym poznać państwa opinię na temat polityki monetarnej UE. Panie przewodniczący Rady! Stwierdził pan, że odbędzie się wymiana poglądów w sprawie działania rynków finansowych. Może to być dobry pomysł, by szefowie państw czy rządów zorganizowali wymiany poglądów na temat polityki monetarnej UE. Panie przewodniczący Komisji Europejskiej! Chciałbym się dowiedzieć, co pan sądzi o stosowaniu art. 105 traktatu, który mówi o stabilności cen, lecz również zawiera zapis, z założeniem stabilności cen, o zwróceniu uwagi na wzrost gospodarczy. Czy uważa pan, że europejski system banków centralnych działa obecnie w sposób właściwy?
Zita Pleštinská
(SK) Panie przewodniczący! Pozwolę sobie zacząć w 50. rocznicę istnienia Parlamentu Europejskiego od złożenia tej Izbie, w imieniu obywateli Europy, życzeń podjęcia wielu mądrych decyzji w przyszłości.
Jak słyszeliśmy w trakcie tej debaty, w co również wierzę, zwiększymy konkurencyjność europejskiej gospodarki i stworzymy nowe miejsca pracy, jeśli poprawimy warunki dla przedsiębiorczości. Przyjmując skuteczne prawodawstwo w tym obszarze, musimy uwzględnić sugestie przedstawicieli małych i średnich przedsiębiorstw oraz skorzystać z ich praktycznej wiedzy.
Dlatego cieszę się z przyjęcia pakietu legislacyjnego dotyczącego wprowadzania produktów na rynek. Został on przyjęty przez Parlament Europejski i prezydencję słoweńską, przy skutecznej pomocy Komisji, w szczególności komisarza Verheugena, który zaangażował się w tę kwestię osobiście.
Panie przewodniczący! Słowacja przygotowuje się do wprowadzenia euro: zwiększy to konkurencyjność słowackiej gospodarki i będzie stanowić ostatni krok na drodze Słowacji do dołączenia do grupy krajów o ustalonej pozycji. Sądzę, że Komisja i prezydencja słoweńska podejmą decyzję korzystną dla Słowacji, na podstawie oceny wyników gospodarki słoweńskiej, która jest w doskonałej kondycji, tak abyśmy mogli przyjąć walutę euro w dniu 1 stycznia 2009 r., zgodnie z planem.
Georgs Andrejevs
(LV) Panie przewodniczący, dziękuję za udzielenie głosu. Mam nadzieję, że w 50. rocznicę działania Rady Europejskiej nie zapomnimy o jednym z głównych haseł Unii Europejskiej: "Zdrowie we wszystkich politykach UE”. Nie wystarczy, że wspomnimy o tym na szczególnych forach; wygłaszamy oświadczenia, lecz robimy bardzo niewiele. Jak pokazują statystyki, sytuacja zdrowotna w Europie pogarsza się. Coraz więcej specjalistów opuszcza Unię Europejską, śmiertelność z powodu wielu chorób wzrasta, a priorytet w zakresie zdrowia, ogłoszony przez prezydencję słoweńską - walka z rakiem - powinien również co najmniej uzyskać poparcie Rady. Dziękuję.
Erna Hennicot-Schoepges
(FR) Panie przewodniczący! Przewodniczący Rady, w związku z politykami finansowymi, wspomniał fundusze inwestujące w nieruchomości. Przewodniczący Komisji nie wspomniał o tym szczególnym problemie związanym z mieszkalnictwem. Chciałabym zapytać Komisję, skoro proponuje, by rok 2010 był Europejskim Rokiem Zwalczania Ubóstwa i Wykluczenia Społecznego, czy Komisja zamierza zająć się problemem mieszkalnictwa z punktu widzenia pakietów inwestycyjnych i polityk finansowych, zwłaszcza funduszy inwestujących w nieruchomości na rynkach europejskich.
Paul Rübig   -
(DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Dział ds. polityk PE zlecił wykonanie badania na temat problemów, jakie przyniesie zmiana klimatu. Szkody, jakie poniesie Europa, szacuje się na kwotę pomiędzy 24 a 194 mld EUR. Proponuję, abyśmy, zgodnie z celem barcelońskim, wzięli 3% tej kwoty - czyli od 1 do 6 mld EUR - i wykorzystali te pieniądze na nadanie Europejskiemu Instytutowi Innowacji i Technologii przewagi w dziedzinie zmiany klimatu. Instytut powinien skoncentrować swoje działania na racjonalizacji zużycia energii, zwłaszcza w obszarze wytwarzania i konsumpcji.
Nina Škottová
(CS) Panie przewodniczący, panie i panowie! Strategia lizbońska nie pozostawia nam wątpliwości, że jakość edukacji, badań i innowacji jest warunkiem wstępnym sukcesu gospodarczego oraz że należy wspierać działania zmierzające do poprawy tej jakości.
Siódmy program ramowy oraz Europejski Instytut Innowacji i Technologii, które są niezbędne dla rozwijania i poprawy jakości, koncentrują się głównie na istniejących tzw. ośrodkach doskonałości i biorą pod uwagę ich potencjał. Jednakże większość ośrodków doskonałości mieści się w starych krajach Unii. Chciałabym zauważyć, że również nowe państwa członkowskie mają ośrodki kształcenia o wysokiej jakości oraz instytucje badawcze, w tym uniwersytety, które powinno się systematycznie zachęcać do dążenia do doskonałości. Doprowadziłoby to do rozszerzenia kształcenia o wysokiej jakości oraz do powiększenia bazy naukowej Unii Europejskiej.
Przewodniczący
Przepraszam, ale nie mogę udzielić głosu innym posłom; nie widziałem po lewej stronie nikogo, kto prosiłby o głos. A zatem nie mogą państwo mnie oskarżać o to, że nikogo nie wezwałem. Posłowie powinni przynajmniej zwrócić się o udzielenie głosu.
(Wtrącenie posła Martina Schulza)
Chciałem jedynie to powiedzieć, panie Schulz, a także dodać, że grupa PPE-DE nie była entuzjastycznie nastawiona do wprowadzenia systemu pytań z sali, ale w większości właśnie posłowie z tej grupy zwracali się z prośbą o udzielenie głosu. Proszę pozwolić przewodniczącemu na dokończenie wypowiedzi; to również zapewnia lepszą równowagę.
Janez Lenarčič
przewodniczący Rady. - (SL) Chciałbym podziękować wszystkim posłom do Parlamentu Europejskiego, którzy wzięli udział w tej niezmiernie interesującej i dynamicznej dyskusji, która będzie przydatna w ostatecznych przygotowaniach do sesji Rady Europejskiej, mającej się odbyć jutro i pojutrze.
Będziemy się starać uwzględnić możliwie najwięcej opinii i wniosków wysuniętych podczas tej debaty. Chciałbym również spróbować udzielić odpowiedzi na co najmniej kilka pytań.
Po pierwsze, pragnę powtórzyć, że sesja Rady Europejskiej w tym tygodniu jest poświęcona trzem głównym kwestiom, a mianowicie: rozpoczęcie nowego etapu strategii lizbońskiej, pakiet polityki w zakresie energii i klimatu oraz problem stabilności finansowej. To są trzy podstawowe tematy.
Unia Śródziemnomorska wśród nich się nie znajduje. Pragnę podziękować posłowi Schulzowi za pytanie i wyjaśnić, że szczegółowa debata w sprawie Unii Śródziemnomorskiej nie została zaplanowana na tę sesję Rady Europejskiej. Jednakże prezydencja odpowie na życzenie wyrażone przez państwo członkowskie i umożliwi przedstawienie wniosku dotyczącego Unii Śródziemnomorskiej, prawdopodobnie podczas kolacji szefów państw i rządów w czwartek wieczorem. Nie planujemy jednak szczególnych debat poświęconych tej kwestii.
Teraz zajmę się głównymi kwestiami, chociaż wspomnę najpierw opinię prezydencji na temat Unii Śródziemnomorskiej. Przypomnę państwu słowa naszego premiera i przewodniczącego Rady Europejskiej, pana Janeza Janšy, wygłoszone w tym Parlamencie w dniu 16 stycznia: "Chcemy wzmocnić instytucje i procesy, takie jak proces barceloński czy Euromed, lecz nie potrzebne jest nam dublowanie, czy też instytucje, które konkurowałyby z instytucjami UE i obejmowałyby jedynie część Unii Europejskiej i krajów sąsiadujących. UE jest zamkniętą całością i jedynie jako taka będzie skuteczna w zaprowadzaniu pokoju, stabilności i postępu w krajach sąsiadujących i poza nimi.” Takie jest stanowisko prezydencji i uważam, że będzie w przyszłości uwzględniane.
A teraz pokrótce powrócę do głównych zagadnień. Strategia lizbońska: kilku posłów mówiło o konieczności zmiany struktury, mechanizmów i integralnych wytycznych strategii lizbońskiej. Jednak chciałbym podkreślić, że zarówno Rada Europejska, jak i Komisja, są zdania, że strategia lizbońska jest skuteczna. Rada i Komisja zgadzają się, że strategia lizbońska przynosi wyniki. Zgadzają się, że faktyczny stan gospodarki Unii Europejskiej jest stosunkowo dobry, w porównaniu do innych podmiotów światowych.
A zatem uważamy, że należy utrzymać mechanizmy, istniejące struktury i wytyczne strategii lizbońskiej oraz że należy zwrócić uwagę na jej realizację. Faktem jest, że zmieniają się okoliczności oraz że powinniśmy odpowiednio dostosowywać do nich nasze środki, lecz dostosowania takie można poczynić zmieniając tekst towarzyszący wytycznym, co faktycznie zrobiono.
Chciałbym powiedzieć jeszcze parę słów na temat wymiaru społecznego. Jest to jeden z kluczowych wymiarów strategii lizbońskiej. Rada Europejska ma tego pełną świadomość i oczekuję, że Rada wyrazi to w konkluzjach ze swojej sesji. Nie może być co do tego żadnych wątpliwości.
Powiedziano, że traktat lizboński, jeśli i kiedy zostanie ratyfikowany, zmieni równowagę pomiędzy wymiarem społecznym a innymi wymiarami. Jestem przekonany, że to nieprawda. Europejski model społeczny nie zostanie w żaden sposób naruszony poprzez wdrożenie nowego traktatu lizbońskiego - wręcz przeciwnie.
Pragnę podziękować pani poseł McGuinness za informację o głosowaniu w Irlandii. Życzę Irlandczykom wszystkiego najlepszego. Mam nadzieję, że wyborcy w Irlandii zagłosują za Unią Europejską.
Jeśli chodzi o inny ważny zestaw tematów, to jest pakiet w sprawie klimatu i energii, powiem: tak, panie pośle Watson, wiemy, że byłoby korzystne dla rządów - i nie tylko dla rządów, lecz być może także dla instytucji europejskich i innych ważnych podmiotów - gdybyśmy ustanowili przykład osiągania większej racjonalizacji zużycia energii, ograniczania konsumpcji energii itp. Może uda nam się osiągnąć porozumienie, a może nie. Faktem jest, że byłoby to korzystne, ponieważ racjonalizacja zużycia energii z pewnością jest i będzie ważnym elementem pakietu w sprawie klimatu i energii będącego przedmiotem debaty w Radzie Europejskiej.
Pozwolę sobie powtórzyć, że mamy zobowiązania z marca poprzedniego roku, kiedy prezydencję sprawowały Niemcy. Teraz musimy je wdrożyć. Określiliśmy cele, które musimy wspólnymi wysiłkami osiągnąć. Musimy zdecydować, jak rozdzielić te wysiłki. Powiedziałem już, że osiągnięcie porozumienia jutro czy pojutrze nie będzie możliwe.
Możemy jednak porozumieć się co do głównych zasad rozdzielania tych wysiłków pośród państw członkowskich oraz w sprawie limitów czasowych. Powiedziałem, że chcemy, aby państwa członkowskie osiągnęły porozumienie przed końcem roku oraz aby Parlament Europejski uchwalił wspólną decyzję jak najwcześniej w 2009 r.
Kilka słów na temat stabilności finansowej, która będzie trzecim ważnym tematem tej sesji Rady Europejskiej. Na zbliżającą się sesję Rady Europejskiej ECOFIN przygotował sprawozdanie tymczasowe na temat sytuacji rynków finansowych - chciałbym powiedzieć coś więcej na ten temat. Tworzy się wrażenie, jakoby organizacje i instytucje europejskie były bezczynne w obliczu szalejącego kryzysu na rynkach finansowych.
Muszę podkreślić, że organizacje europejskie nie przyglądają się bezczynnie. Chciałbym zaznaczyć, że instytucje podejmują działania. Podczas wczorajszej debaty poświęconej tej kwestii, zainicjowanej przez panią Berès, komisarz Almunia powiedział, że przed podjęciem działań musimy ponad wszelką wątpliwość ustalić, jakie środki są faktycznie konieczne, a jakie mogą spowodować jeszcze większe straty.
A zatem ECOFIN będzie nadal zajmował się tym problemem. Po tej sesji Rady Europejskiej, to jest już w kwietniu planowane jest nieformalne posiedzenie ECOFIN-u w Słowenii. Głównym tematem tego posiedzenia będzie problem stabilności finansowej. Oczekujemy, że Rada Europejska wskaże w tej kwestii konkretne wytyczne.
Panie przewodniczący, panie i panowie, pragnę zakończyć to wystąpienie ponownym zapewnieniem o moim przekonaniu, że najważniejsze elementy to współpraca i synergia, zwłaszcza pomiędzy trzema kluczowymi instytucjami Unii Europejskiej: pomiędzy Parlamentem Europejskim, Komisją i Radą. Prezydencja słoweńska uczyni co w jej mocy, aby jak najbardziej wzmocnić tę synergię.
Pozwolę sobie zakomunikować, że przewodniczący Rady wygłosi przed Parlamentem sprawozdanie dotyczące sesji Rady Europejskiej w tym tygodniu.
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji. - (FR) Panie przewodniczący, panie i panowie! Pod koniec tych dyskusji uważam, że możemy stwierdzić, iż istnieje szerokie porozumienie w Parlamencie co do tego, że należy kontynuować realizację strategii lizbońskiej, że jest ona sukcesem oraz że musimy bardziej nad nią pracować, zwłaszcza jeśli chodzi o wdrażanie, zwłaszcza praktyczne wdrażanie, przez państwa członkowskie celów wyznaczonych początkowo. Istnieją oczywiście odmienne stanowiska odnośnie nacisku: na jakich kwestiach powinno się położyć szczególny nacisk? Muszę jednakże podkreślić ogólne poparcie strategii lizbońskiej oraz jednoznaczne wnioski Parlamentu Europejskiego, które wskazują na to, że strategia się sprawdza oraz że jest naszą odpowiedzią na globalizację.
Muszę zaznaczyć istotę tej kwestii oraz, przede wszystkim, postawę Europy wobec globalizacji. Fakty są takie, że nawet w najmniej przychylnym klimacie ekonomicznym, wywołanym w szczególności przez niestabilność finansową, eksport Europy wzrasta i Europa jest nadal wyraźnie największym odbiorcą zagranicznych inwestycji bezpośrednich. Europa ma do swojej dyspozycji atuty w walce z globalizacją. Musimy zatem utrzymać nasz kurs i chciałbym podziękować wszystkim tym, którzy tak zdecydowanie poparli to stanowisko, zwłaszcza panu posłowi Daulowi i Watsonowi oraz wielu innym.
Chroniąca Europa musi obecnie być chroniona, na co wskazało wielu z państwa, w tym pan poseł Désir. Zgadzamy się w tej kwestii; pytanie brzmi, jak ochronić Europę. Uważamy, że możemy ochronić Europę nie poprzez zamykanie się, lecz pozwalając innym na otwarcie się, tak jak my to czynimy. Właśnie o to chodzi.
Europa, największa potęga handlowa świata, ciesząca się stale wzrastającym eksportem, nie może obecnie podążyć w kierunku protekcjonizmu. Stałoby to w sprzeczności z naszymi własnymi interesami. Najlepszym rozwiązaniem jest zapewnienie, by inni się otworzyli, nie tylko w odniesieniu do handlu i dostępu na ich rynki, lecz również biorąc pod uwagę bardziej ambitne kwestie ochrony środowiska oraz kwestie praw socjalnych.
W ramach Unii Europejskiej możemy oczywiście robić więcej, jeśli chodzi o ramy społeczne, chciałbym powiedzieć, że komunikat, który Komisja przekaże Radzie Europejskiej dotyczy zaangażowania społecznego. W szczególności jesteśmy za agendą społeczną opartą na dostępie, solidarności i możliwościach.
Niektórzy z państwa wspomnieli o sprawie Laval. Muszę powtórzyć to, co już wielokrotnie powtarzałem oraz to, co powiedziałem także występując przed parlamentem Szwecji: interpretacja sprawy Laval przez Komisję nie stoi w sprzeczności z zasadami rynku wewnętrznego oraz z zasadą obrony praw pracowników, jak niektórzy z państwa sugerowali.
Przeciwnie, uważamy, że model połączenia elastyczności rynku pracy z bezpieczeństwem socjalnym, tzw. flexicurity, oraz ogólnie to, co nazywamy skandynawskim modelem stosunku pracy, jest modelem progresywnym, który osiąga w Europie doskonałe wyniki. Naszym planem jest, co z troską stwierdzamy, walka z wszelkimi formami dumpingu społecznego. Nie mogą istnieć żadne wątpliwości co do stanowiska Komisji w tej kwestii.
Pragnę zatem podkreślić ten aspekt, ponieważ wydaje mi się, że musimy za wszelką cenę uniknąć pułapki, jaką jest pojmowanie aspektów społecznych jako stojące w sprzeczności z konkurencyjnością w Europie. Jak zauważyło kilkoro mówców, w tym pan poseł Crowley i inni, potrzebujemy Europy otwartej, z otwartą gospodarką i otwartym społeczeństwem, lecz potrzebujemy również Europy, która popiera integrację społeczną. A zatem dajmy odpór tej tendencji.
Lecz dajmy również odpór tendencji przeciwstawiania aspektów społecznych aspektom dotyczącym ochrony środowiska. Pragnę tutaj zwrócić uwagę na determinację Komisji. Jesteśmy absolutnie zdeterminowani, aby realizować zobowiązania poczynione jednogłośnie przez Radę Europejską w marcu zeszłego roku. Podczas prezydencji niemieckiej kierowanej przez kanclerz Merkel, szereg celów otrzymało jednomyślne poparcie. Mogę państwu powiedzieć, że na kolejnym etapie Komisja będzie nawet jeszcze bardziej zdeterminowana, aby stworzyć prawdziwą europejską politykę energetyczną oraz aby walczyć ze zmianą klimatu.
Jeśli w doniesieniu do ostatnich wydarzeń doszło do szeregu zmian, potwierdza to zarówno pilny charakter tej sytuacji, jak też stałą determinację. Pragnę powtórzyć między innymi słowa pana posła Turmesa i pani posłanki Harms, i stwierdzić, że kwestie społeczne nie mogą być przeciwstawiane kwestiom dotyczącym ochrony środowiska. Problem energii i energochłonnego przemysłu wymaga odrębnego potraktowania.
Zależy nam na konkurencyjnym przemyśle europejskim. Naszym celem nie jest to, by Europa stała się przemysłową pustynią - a wręcz coś przeciwnego. Nasz cel to podążanie w kierunku "zielonego” - przemysłu, który jest w stanie czynić wysiłki, aby osiągnąć zgodność z naszymi celami w zakresie walki ze zmianami klimatu. Dużym błędem byłoby postrzeganie konkurencyjności w przemyśle europejskim jako wartości sprzecznej z walką ze zmianą klimatu. Dlatego w naszych wnioskach - co Komisja wyraźnie stwierdziła - wspieramy szczególne gwarancje dla przemysłu energochłonnego. Nie chcemy być świadkami, jak nasz przemysł przenosi się do innych części świata.
Musimy obecnie wiedzieć, jaki na tym etapie jest nasz główny cel. Naszym celem jest osiągnięcie globalnego porozumienia w sprawie zmiany klimatu oraz wzięcie udziału w Konferencji w sprawie Zmian Klimatu w Kopenhadze i przedstawienie wniosków, które zachęcą innych do działania. Jednakże jeśli nie osiągnięto globalnego porozumienia, jesteśmy gotowi na podjęcie środków ochronnych - i nie obawiam się użyć tego słowa - na rzecz europejskiego przemysłu energochłonnego.
Wreszcie, panie i panowie, musimy trzymać się wytyczonego kursu. Chcę podziękować wszystkim, którzy podkreślali znaczenie utrzymania naszego kursu, zwłaszcza posłowi Ferberowi, posłowi Karasowi i wielu innym. Strategia lizbońska jest strategią na wiele lat. Największym niebezpieczeństwem byłoby wycofanie się teraz, w obliczu nowej sytuacji w gospodarce światowej.
Wręcz przeciwnie, musimy utrzymywać nasz kurs europejskich reform gospodarczych, lecz muszą to być reformy w otwartej Europie, w Europie bardziej przychylnej integracji społecznej i Europie, która jest bardziej zdecydowana w kwestiach ochrony środowiska. Nie widzimy sprzeczności pomiędzy tymi celami: wręcz przeciwnie. Uważamy, że musimy obecnie skupić się na wdrażaniu strategii lizbońskiej. Jest to strategia rozsądna i nadal taka będzie w odniesieniu do rozwoju społecznego, gospodarczego i środowiskowego w Europie.
Przewodniczący
Jeśli wolno mi interpretować słowa przewodniczącego Komisji: przemawiał poseł Langen, a nie poseł Ferber.
Martin Schulz
(DE) Panie Przewodniczący, panie i panowie! Chciałbym skorzystać z jednego artykułu naszego Regulaminu i złożyć oświadczenie dotyczące kilku komentarzy zgłaszanych przez kolegów z innych grup na temat mojego przemówienia skierowanego do przewodniczącego Komisji. Nie chcę w tym miejscu wracać do debaty; uważam, że stało się jasne, że istnieją zarówno porozumienia, jak i rozbieżności.
Nawet ostatnie słowa przewodniczącego Komisji nie mogą przesłonić faktu, że szczególny komunikat polityczny łączy się z naleganiem przewodniczącego na strategię lizbońską oraz na niewprowadzanie zmian do wytycznych dla tej strategii. Komunikat przewodniczącego brzmi następująco: wytyczne te nie powinny być w żaden sposób zmieniane. Nasz komunikat brzmi: wytyczne należy zmienić, aby poprawić integrację społeczną w Europie. Na tym polega różnica!
(Oklaski)
Jednakże, panie przewodniczący, dwie rzeczy są nie do przyjęcia i chcę to dokładnie zaznaczyć. Jeśli pan poseł Watson oraz w szczególności pan poseł Karas próbują stworzyć wrażenie w tym Parlamencie, że choćby najmniejsza uwaga krytyczna pod adresem Komisji jest świętokradztwem, ponieważ tworzy podział między instytucjami europejskimi - nie możemy na to się godzić. Obowiązkiem Parlamentu Europejskiego jest wskazywanie Komisji, w jakim kierunku ma podążać.
(Oklaski)
Ponadto, moim obowiązkiem jako przewodniczącego tej grupy jest wskazanie, że dostrzegamy w Europie brak równowagi społecznej. Jeśli państwo uważają inaczej, to państwa sprawa. Gdy mówię, że chcielibyśmy, by Komisja zmieniła swoje wytyczne, nie jest to jednak krytyka pod adresem Komisji. Przekształcenie tej krytyki w niezgodę pomiędzy instytucjami ma tylko jeden cel: cel polityczny i ideologiczny.
Ostrzegam państwa: jeśli chcecie zepchnąć Komisję do liberalnego i ludowo-demokratycznego narożnika, jeśli tworzycie wrażenie, że ta Komisja sprzyja poglądom grupy liberałów i PPE-DE, popełniacie błąd, ponieważ nadajecie Komisji wymiar ideologiczny. Nie chcemy, by tak się działo; zależy nam na naszej polityce współpracy z Komisją. To wy, a nie my, spychacie Komisję do prawego narożnika!
(Głośne okrzyki i oklaski)
Chcemy jednakże polityki sprawiedliwości społecznej. To właśnie za tą kwestią opowiadamy się w tej Izbie.
(Oklaski)
Joseph Daul
(FR) Panie przewodniczący! Będę mówił krótko. Jeśli chcemy odpowiedzieć na uwagi wygłaszane przez naszych kolegów dziś rano, jak to zrobił przewodniczący grupy, musi to być uwzględnione w Regulaminie. Możemy omijać tę kwestię lub zajmować się sprawami pobocznymi. Jeżeli chcemy odnowić debatę, tak właśnie zrobimy. Panie pośle Schulz! Powiem po prostu, że moja grupa i ja zajmujemy się kwestiami społecznymi w takim samym stopniu, co pan, wszyscy...
(Oklaski)
Chcę powiedzieć, panie i panowie, że możliwe jest skupienie się na aspektach społecznych, kiedy ktoś faktycznie zarobił trochę pieniędzy, ale nie możemy naśladować socjalistów i wydawać pieniędzy, których nigdy nie zarobiliśmy.
(Oklaski z prawej strony)
Graham Watson
Panie przewodniczący! Powiem bardzo krótko, lecz skoro pan Schulz wspomniał moje nazwisko, proszę mi pozwolić powiedzieć co następuje: panie pośle Schulz, nie miałem zamiaru moją wypowiedzią w żadnym wypadku pana atakować personalnie, lecz uważam, że toczy się tutaj poważna debata na temat tego, jak tworzyć konkurencyjne gospodarki i jak stymulować takie konkurencyjne gospodarki zgodne z celami spójności społecznej i stabilności środowiskowej. Nie sądzę, by sposobem na stworzenie takich gospodarek było spieranie się, że rynek nie działa, ponieważ nie wytwarza wyników, na jakich nam zależy. Uważam, że, jak mówił dziś rano przewodniczący Komisji, najnowszym dowodem płynącym z gospodarki światowej jest fakt, że rynek może wytwarzać takie produkty i sądzę, że jest to kwestia, wokół której możemy się zjednoczyć i istotnie pomyślnie się rozwijać.
Przewodniczący
Panie i panowie! Regulamin zezwala jedynie na dalsze reakcje ze strony posłów, w odniesieniu do których wygłoszono uwagi osobiste. Inni posłowie, którzy prosili o głos, nie byli adresatami uwag osobistych.
Debata została zamknięta.
Oświadczenia pisemne (art. 142 Regulaminu)
Roberta Alma Anastase  
na piśmie. - (RO) Decyzja o przeprowadzeniu dyskusji na temat strategii lizbońskiej na zbliżającym się posiedzeniu Rady Europejskiej jest oczekiwana i konieczna. Uważam, że dyskusja a marcu musi skupić się na ocenie konkretnych wyników osiągniętych dotychczas oraz na zmianach dostosowujących, jakie należy wprowadzić, aby przekuć tę strategię w prawdziwy sukces.
Należy dopilnować dwóch kluczowych elementów, aby zagwarantować rozwój gospodarczy związany z osiągnięciem dobrej koniunktury w UE. Z jednej strony UE musi kontynuować swoją politykę konsolidowania systemów edukacji, szkolenia i innowacji, a rok 2009, ogłoszony rokiem innowacji, musi być w tym celu w pełni wykorzystany. Z drugiej strony, należy koniecznie opracować europejską politykę dotyczącą migracji i integracji migrantów, i traktować ją jako czynnik wzrostu w Europie.
Jednocześnie, UE nie osiągnie realnej stabilności i pomyślnej koniunktury, jeśli nie będzie skutecznie i stanowczo propagować tych celów na zewnątrz, na obszarach bliskich Europie, zwłaszcza w regionie Morza Czarnego. Na tej podstawie uważam, że Rada Europejska musi zająć się kwestią bezpieczeństwa energetycznego i skutecznego wdrożenia projektu Nabucco, jednocześnie uwzględniając alarmującą sytuację w niektórych krajach sąsiadujących, do jakiej doszło w wyniku niedawnych wyborów.
Alexandra Dobolyi  
na piśmie. - (HU) Zbliżający się wiosenny szczyt Rady Europejskiej zapoczątkuje kolejny trzyletni cykl strategii lizbońskiej. Nacisk zostanie położony na zmianie klimatu, na wyzwaniach związanych energią oraz na stabilności rynków finansowych.
W zglobalizowanym świecie osiągnięcie trwałego sukcesu Europy wymaga od nas, abyśmy skutecznie zajęli się wszystkimi ze wspomnianych trzech kwestii. Należy sformułować wspólne stanowisko Unii Europejskiej w możliwie jak najkrótszym czasie.
Odnotowaliśmy postęp poczyniony w związku z wdrożeniem strategii lizbońskiej od wiosny 2006 r., popieramy dalsze wysiłki mające na celu przyjęcie dyrektyw dotyczących kwestii związanych z ogólną gospodarką, ale, co ważniejsze, gwarantujących rozszerzenie ich na wszystkie państwa członkowskie.
Osiągnięcie porozumienia w kwestiach związanych z klimatem i energią staje się coraz pilniejsze. Musimy znaleźć skuteczne rozwiązanie problemu europejskiej zależności energetycznej, jednocześnie zapewniając zachowanie konkurencyjności europejskich produktów.
Widzieliśmy, jak powstają państwowe fundusze majątkowe i musimy dopilnować, by ich działalność była prowadzona w sposób przezroczysty i uczciwy. Należy wprowadzić skuteczną legislację regulującą funkcjonowanie tych funduszy.
Nadszedł czas, aby Rada zajęła się tą kwestią; musimy jak najszybciej opracować wspólne stanowisko Europy w celu eliminacji niepewności otaczającej obecnie tę kwestię.
Rada - co jest niemniej ważne - musi podczas wiosennego posiedzenia wdrożyć wszelkie możliwe i niezbędne środki w celu wzmocnienia zabezpieczających ram regulacyjnych, aby zagwarantować stabilność rynków finansowych.
Kryzys, który może dotknąć obywateli Europy, jeszcze nie minął; najgorsze może jeszcze nadejść. Gdyby zbliżające się posiedzenie Rady miało motto, byłoby to "nie ma czasu do stracenia”.
Ilda Figueiredo  
W oświadczeniach wygłoszonych dzisiaj w tej Izbie w odniesieniu do przygotowań do wiosennego szczytu europejskiego, ponownie usłyszeliśmy takie same przemówienia autorstwa głównych osób odpowiedzialnych za Unię Europejską.
Jeszcze raz nalegali oni na przyjęcie neoliberalnej ścieżki strategii lizbońskiej, która polega na elastyczności stosunku pracy lub, innymi słowy, prowadzi do większej liczby ataków na prawa pracowników oraz do bardziej niepewnej i źle płatnej pracy, podczas gdy zyski grup ekonomicznych oraz sektora finansowego nadal wzrastają. Autorzy dzisiejszych oświadczeń naciskali na liberalizację i prywatyzację sektorów strukturalnych, jak usługi publiczne - najwyraźniej byli obojętni na konsekwencje takiej polityki dla milionów ludzi o niskich dochodach.
Wciąż nie chcą oni zmienić sytuacji, w której ubóstwo dotyka prawie 78 mln ludzi, z których 25 mln to pracownicy o niskich dochodach. Wciąż pozwalają na istnienie bezrobocia wśród młodzieży, które osiąga poziomy dwa razy wyższe od bezrobocia ogółem i które dotyka wiele młodych ludzi i wyższym wykształceniem, którzy nie mogą znaleźć pracy, a szczególnie pracy, która miałaby coś wspólnego z ich wykształceniem.
Nie chcą zmieniać swoich polityk, aby zapobiegać ich konsekwencjom w Unii Europejskiej, zwłaszcza w słabszych gospodarkach, oraz aby uniknąć pogarszania się sytuacji społecznej: stąd znaczenie naszych nalegań na zamianę "strategii lizbońskiej” na europejską strategię na rzecz solidarności i zrównoważonego rozwoju.
Ian Hudghton  
na piśmie. - Rada bezwzględnie powinna przestrzegała zobowiązań poczynionych w sprawie polityki dotyczącej klimatu i energii. Nie ulega wątpliwości, że wyzwanie będzie polegać na zapewnieniu faktycznego osiągnięcia celów wyrażanych w retoryce politycznej. Szkocja ma duży wkład do wniesienia w odniesieniu do energii ze źródeł odnawialnych, w tym energii fal morskich, energii pływów wodnych, a nawet energii słonecznej. Nowy rząd Szkocji pracuje, wykorzystując maksymalnie swoje kompetencje, aby jak najbardziej zwiększyć potencjał Szkocji oraz by zachęcić do włączenia naszej nadwyżki energii do europejskich sieci przesyłowych. Szkocja mogłaby w znacznie większym stopniu przyczynić się do realizacji europejskich celów w zakresie zmiany klimatycznej, gdybyśmy byli pełnoprawnym członkiem Unii Europejskiej jako odrębne państwo członkowskie. Niezależny rząd Szkocji byłby konstruktywnym partnerem w UE, któremu zależy oczywiście na działaniu w jak najlepszym interesie Szkocji, lecz także, który pragnie współpracować z innymi partnerami w Europie dla naszej wspólnej korzyści.
Magda Kósáné Kovács  
na piśmie. - (HU) Dzisiejszą debatę poprzedziły gorące dyskusje toczące się w ciągu ostatnich kilku dni. Wydaje się, że wskrzeszono stary i zużyty slogan liberalny, który brzmi "pozwólcie rynkowi działać, a rozwiąże on wszystkie problemy”. Tymczasem ja cieszę się, że należę do rodziny politycznej, która opowiadała się bardzo stanowczo w obronie europejskich wartości socjalnych i przypominała nam fakt, że ochrona godności ludzkiej jest obowiązkiem, który łączy wszystkie państwa członkowskie.
Komisja oraz Rada mają obowiązek dopilnować, by nowe wyzwania oraz rosnące ryzyko dotykające Europę skutkowały wzmocnieniem solidarności. Tymczasem europejscy decydenci oraz parlament Europy, składający się z wybranych przedstawicieli, muszą działać wspólnie, aby zapobiec pojawieniu się rywalizacji pod względem ubóstwa, aby nie dopuścić, by konkurencja gospodarcza i rynkowa zniszczyła najsłabsze grupy społeczne - dzieci, imigrantów, osoby starsze i rodziny. Muszą wspólnie zaakceptować, że ponoszą odpowiedzialność nie tylko za osoby zarabiające na życie własną pracą, ale także za tych, którzy zostali zepchnięci poza margines społeczeństwa.
Nowe socjalne oblicze Europy, które wyłoniło się z procesu lizbońskiego, nie wybiera pomiędzy wartościami gospodarczymi czy rynkowymi a losami ludzkimi. W tej Europie celem nie jest jedynie ogólne zwiększenie liczby czy jakości miejsc pracy; długoterminowa działalność podtrzymująca ludzkie życie, jest w takim samym stopniu wymogiem, który powinniśmy uznać za naszą wspólną wartość. Dlatego też systemy opieki społecznej oferują pomoc w czasach przejściowych. Jeśli powyższe wartości faktycznie sprzyjają mobilizacji do działania, wybory w 2009 r. mogą doprowadzić do wyłonienia instytucji, które są jeszcze bardziej zintegrowane i mają jeszcze bardziej ludzką twarz niż kiedykolwiek wcześniej.
Esko Seppänen  
na piśmie. - (FI) Unia Europejska używa samych wielkich słów. Po raz kolejny dzisiaj rano użyto ich do mówienia o strategii lizbońskiej. Prawda jest taka, że postęp w tej dziedzinie był bardzo wolny, a wyznaczone cele nie zostały osiągnięte. Wyrażone przez prezydencję pragnienie rozszerzenia strategii o wymiar społeczny jest prawdopodobnie tylko propagandą przed wyborami europejskimi: nie wspomniano, w jaki sposób można ten cel osiągnąć, a zatem nie ma dowodów, że takie deklaracje są czymś więcej ponad propagandę. Prezydencja powinna była skupić się również na małych zadaniach. Jednym z nich powinno być dostarczenie państwom członkowskim skonsolidowanej wersji traktatu lizbońskiego. Fakt, że parlament słoweński ratyfikował traktat, nie dysponując jego wersją skonsolidowaną, nie służy jako dobry przykład dla państw demokratycznych.
Bernard Wojciechowski  
na piśmie. - Program szczytu UE nas zmroził. Globalne ocieplenie wywoła niebezpieczną rywalizację o źródła energii. Sprawozdanie autorstwa pana Solany i pani Ferrero-Waldner zwraca uwagę na grabież Arktyki przez Kreml. Lody się roztapiają, a więc "wydzieranie sobie zasobów będzie narastało”. Pod względem geostrategicznym, topniejące lody Arktyki otworzą nowe drogi handlowe dla wszystkich, również dla Rosjan.
Tymczasem UE przełamała lody w Kosowie. Lokalne ocieplenie osiągnęło szczyt. Serbia straciła część swojego terytorium. Islam poczynił kolejny krok naprzód. To zadziwiające, że UE wysłała swoje oddziały do walki z radykalnym islamem w Iraku i Afganistanie, a jednocześnie chroni cywilizację tego przeciwnika w Europie. Arcybiskup Czarnogóry wyraża żal, że Stany Zjednoczone zachowały się jak Achab ze Starego Testamentu, że Wielka Brytania zapomniała o swojej walce o Falklandy, a teraz śmie zagrażać losowi chrześcijańskiego kraju, podczas gdy Niemcy nie pamiętają o roku 1914, 1941 ani o Kragujevacu. Najwyraźniej arcybiskup zapomniał, że niemiecka dusza jest bliższa Heglowi, Feuerbachowi i Nietzschemu niż Goethemu i Schillerowi. Jednakże arcybiskup pamięta, że Mussolini włączył Kosowo do faszystowskiej Albanii.
