Tura pytań (Komisja) 
Przewodnicząca
Następnym punktem posiedzenia jest tura pytań (B6-0475/2008).
Do Komisji skierowano następujące pytania.
Część I

Przedmiot: Strategia antynarkotykowa
Realizację strategicznej kampanii antynarkotykowej rozdzielono na dwa plany działań, obejmujące dwa różne okresy, tj. 2005-2008 i 2009-2012. Zgodnie z przejrzystym harmonogramem na rok 2008 przewidziano również "ocenę skutków”, która poprzedzi plan działań na lata 2009-2012.
Obecna sytuacja związana z narkotykami w UE jest niepokojąca, zatem konkretne środki podejmowane w celu walki z tym problemem muszą być bardzo rygorystyczne, stanowcze, uporczywe i konsekwentne.
Jaka jest diagnoza obecnej sytuacji, którą Komisja stawia na podstawie sprawozdań za lata 2005, 2006 i 2007, i jaki jest poziom realizacji działań między rokiem 2005 a chwilą obecną?
Jaki jest stan rzeczy w zakresie oceny skutków, która ma być ukończona w 2008 roku? Jaka jest prognoza Komisja na okres 2009-2013, szczególnie jeżeli chodzi o nowe instrumenty zwalczania i współpracy policyjnej i prawnej, a także zaangażowanie społeczeństwa obywatelskiego?
Siim Kallas
wiceprzewodniczący Komisji. - Pani przewodnicząca! Oczywiste jest, że nikt nie może być zadowolony z sytuacji związanej z problemem narkotyków. Dnia 18 września 2008 r. Komisja przyjęła wniosek dotyczący planu działań UE w zakresie narkotyków (2009-2012), do którego załączono sprawozdanie z końcowej oceny planu działań UE w zakresie narkotyków (2005-2008). Dokumenty te składają się na ocenę skutków, o której wspomniano w pytaniu.
Oba dokumenty zostały przekazane Parlamentowi w dniu ich przyjęcia. Ocena została przeprowadzona przez Komisję Europejską w pierwszej połowie 2008 roku zgodnie z działaniem 45.3 kolejnego planu działań. Ocena pozwoliła na uzyskanie ważnego materiału na potrzeby nowego planu działań. W ocenie zawarto następujące wnioski.
Jeżeli chodzi o wdrożenie nowego plan działań UE w zakresie narkotyków, można stwierdzić, że prawie we wszystkich celach szczegółowych i działaniach nastąpił postęp, przy czym poziom powodzenia był różny. Plan działań UE w zakresie narkotyków znajduje odpowiednie odzwierciedlenie w polityce państw członkowskich i został przełożony na politykę krajową. W niektórych przypadkach cele te były już wcześniej określone w istniejących dokumentach.
Państwa członkowskie zgłaszają, że plan działań odzwierciedla główne obszary polityki szczebla krajowego. Ocena pokazuje, że plan działań wspiera proces konwergencji między politykami zwalczania narkotyków państw członkowskich, co Komisja uznaje za dość ważne.
Jeżeli chodzi o sytuację pod względem narkotyków, odnotowano znaczące ograniczenie powszechności zażywania narkotyków, ale wydaje się, że poziom spożycia najbardziej powszechnych narkotyków ustabilizował się lub nieznacznie spadł. W niektórych państwach członkowskich wzrasta spożycie kokainy. Maleje długoterminowa ogólnounijna tendencja w zakresie powszechności występowania chorób zakaźnych związanych z narkotykami, szczególnie HIV i AIDS. Spada również śmiertelność związana z narkotykami.
W ostatnich latach pojawiły się nowe trendy związane z zażywaniem narkotyków, szczególnie zażywanie kilku rodzajów narkotyków w połączeniu. Wzrasta liczba i wielkość przechwytywanych porcji kokainy, podczas gdy liczba konfiskowanej marihuany, heroiny, extasy i amfetaminy wydaje utrzymywać się na stabilnym poziomie. Ogólnie ceny nielegalnych substancji spadły, podczas gdy poziom czystości narkotyków wydaje się stabilizować.
Co się tyczy wpływu planu działań na sytuację w zakresie narkotyków, ocena skutków, do której odnosi się szanowny pan poseł, jest, jak sądzę, sprawozdaniem z oceny dotyczącej wdrożenia. Trwający spadek zachorowalności na choroby zakaźne związane z zażywaniem narkotyków i spadek liczby zgonów związanych z zażywaniem narkotyków, z jednej strony, jak i wdrażanie w całej Unii środków służących ograniczaniu szkód, z drugiej strony, wskazują na związek z planem działań, choć związek ten jest bardzo trudny do udowodnienia ponad wszelką wątpliwość.
W niektórych państwach członkowskich w następstwie wprowadzenia środków służących ograniczaniu szkód udało się znacznie zmniejszyć liczbę zgonów związanych z zażywaniem narkotyków. Podobne wnioski można wyciągnąć w związku ze spadkiem podaży i w odniesieniu do europejskiej koordynacji i współpracy w zakresie ścigania przestępstw narkotykowych.
Armando França
(PT) Dziękuję, pani przewodnicząca! Muszę szczególnie podziękować przedstawicielowi Komisji, głównie za odpowiedź na moje pytanie, lecz również za jej jakość. Przeczytałem dokumenty Komisji bardzo uważnie.
Po pierwsze muszę powiedzieć, że zgadzamy się ze strategią i planem działań, które dotyczą głównie problemu podaży, a w dalszej kolejności popytu. Chciałbym odnieść się właśnie do problemu podaży.
Jeżeli chodzi o podaż, jesteśmy niezwykle zaniepokojeni powszechnością kokainy, lecz również powszechnością substancji syntetycznych. Dodatkowo jesteśmy niezwykle zaniepokojeni wojnami lokalnych gangów, które w niektórych państwach członkowskich walczą o kontrolę nad rynkiem narkotyków. Chciałbym państwa poprosić o jak najbardziej szczegółowe wyjaśnienie, jakie konkretne działania są proponowane w zakresie współpracy pomiędzy poszczególnymi państwami członkowskimi oraz, z jednej strony, między policją a organami sądowniczymi państw członkowskich, a z drugiej strony, między państwami członkowskimi a krajami producenckimi, w szczególności produkującymi kokainę. Jest to obszar strategii, który stanowi przedmiot naszej szczególnej troski i w odniesieniu do którego chcielibyśmy usłyszeć od Komisji konkretne odpowiedzi.
Siim Kallas
wiceprzewodniczący Komisji. - Pani przewodnicząca! Oczywiście współpraca między państwami członkowskimi w zakresie zwalczania narkotyków, karteli narkotykowych i przestępczości narkotykowej jest szczególnie ważna, a jednocześnie bardzo trudna z uwagi na ogromne kwoty pieniędzy będące w obiegu. Naszym głównym priorytetem, jak zauważyliście państwo w planie działań, jest tak naprawdę walką z łańcuchem dostaw kokainy. Podjęliśmy kilka inicjatyw przewidujących i regulujących współpracę między krajami producenckimi Ameryki Łacińskiej i Afryki Zachodniej w celu powstrzymania handlu kokainą. Istnieją specjalne centra, takie jak Maritime Analysis and Operations Centre - Narcotics oraz centrum d'Enquête et de Coordination de la Lutte Anti-drogue en Méditerranée. Obydwie te inicjatywy mają na celu zwalczanie handlu kokainą.
Istnieje zatem współpraca i istnieją inicjatywy, ale obszar ten jest trudny, a walka ciężka. Muszę podkreślić, że nie ma powodów do samozadowolenia. Ta walka nie ma końca. Z radością stwierdzam pewne pozytywne efekty. Spadła liczba zachorowań, podobnie jak liczba zgonów związanych z zażywania narkotyków.
Przedmiot: Przywóz produktów z mięsa drobiowego z Chin
Decyzja Komisji 2008/638/WE z dnia 30 lipca 2008 r. zmieniająca decyzję 2007/777/WE w sprawie przywozu z krajów trzecich niektórych produktów mięsnych. Na podstawie pierwszej z tych decyzji zezwolono Chinom na wywóz do Wspólnoty wyłącznie produktów z mięsa drobiowego poddanych obróbce cieplnej w hermetycznie zamkniętych pojemnikach przy wartości Fo wynoszącej co najmniej trzy.
Jednocześnie na wniosek właściwych chińskich organów Komisja dopuściła przywóz produktów z mięsa drobiowego z chińskiej prowincji Shandong, które zostały poddane obróbce w niższej temperaturze (minimum 70° C).
W świetle powyższego, czy Komisja nie uważa, że złagodzenie przepisów może doprowadzić do poluźnienia rygorystycznych unijnych uregulowań dotyczących zdrowotności zwierząt, higieny żywności i dobrostanu zwierząt? Czy Komisja nie uważa, że podjęcie tej decyzji, która odnosi się tylko do jednej prowincji w kraju, daje powody do obaw i czy Komisja uważa, że można z całą pewnością stwierdzić, że importowane produkty z mięsa drobiowego rzeczywiście pochodzą z prowincji Shandong? Czy Komisja nie obawia się, że udzielenie zezwolenia jednej prowincji spowoduje grad wniosków o złagodzenie uregulowań w odniesieniu do innych prowincji (czego są już sygnały)? Czy wprowadzone środki nie stanowią zagrożenia dla sytuacji unijnych hodowców drobiu?
Siim Kallas
wiceprzewodniczący Komisji. - Pani przewodnicząca! Przepisy dotyczące zdrowotności zwierząt i zdrowia publicznego obowiązujące wobec wywozu mięsa drobiowego z China zapewniają poziom ochrony równorzędny z poziomem gwarantowanym na podstawie przepisów UE. Przepisy te gwarantują, że wszystkie importowane produkty spełniają te same wysokie normy co produkty pochodzące z państw członkowskich UE, nie tylko w zakresie higieny i wszystkich aspektów bezpieczeństwa konsumentów, ale również w zakresie stanu zdrowia zwierząt. Zasada, zgodnie z którą żywność musi być bezpieczna, niezależnie od jej pochodzenia, leży u podstaw podejścia UE.
Urzędowy system kontroli w Chinach został zweryfikowany na miejscu w toku trzech kontroli Komisji. Wyniki tych kontroli zostały opublikowane na stronie internetowej DG SANCO. Kontrole wykazały, że właściwe organy, w szczególności w prowincji Shandong, posiadają wystarczające struktury, by zagwarantować zgodność ze wspólnotowym prawodawstwem dotyczącym produktów z mięsa drobiowego poddanego obróbce cieplnej. Ponadto w toku tych misji kontrolnych stwierdzono, że właściwe organy są zdolne do egzekwowania wspólnotowych wymogów dotyczących przywozu.
W wyniku tych kontroli przeprowadzonych przez Komisję władze chińskie wykazały, iż mogą poświadczyć, że transporty poddanych obróbce cieplnej produktów z mięsa drobiowego eksportowanych do Unii Europejskiej są produkowane zgodnie ze wspólnotowymi wymogami i pochodzą wyłącznie z prowincji Shandong.
Wszystkie zatwierdzone zakłady zamieszczone we wspólnotowym wykazie przedsiębiorstw posiadających zezwolenie na import poddanych obróbce cieplnej produktów z mięsa drobiowego są zlokalizowane w prowincji Shandong. Fakt ten został zweryfikowany w toku trzech misji wyjaśniających na miejscu: jedna odbyła się w 2004 roku, dwie w roku 2006.
Zgodnie z porozumieniem WTO w sprawie środków sanitarnych i fitosanitarnych, każdy kraj trzeci może wystąpić do Komisji z wnioskiem o zezwolenie na wywóz produktów ze swojego terytorium lub jego części, który to wniosek jest następnie rozpatrywany i oceniany w świetle odpowiednich wymogów Wspólnoty. Jeżeli gwarancje udzielone przez dany kraj trzeci zostaną uznane za zadowalające i zostaną skutecznie zweryfikowane, wniosek kraju trzeciego jest przyjmowany, a zezwolenie przyznawane.
Ryzyku zakłóceń konkurencji ze szkodą dla unijnych producentów drobiu zapobiega to, że obowiązujące środki zapewniają wystarczające gwarancje, że podane obróbce cieplnej produkty z mięsa drobiowego z niektórych regionów spełniają poziom ochrony uznawany za konieczny przez UE. Odpowiedzią na presję konkurencyjną byłby wybór dokonywany przez konsumentów w oparciu o rzetelne informacje.
Chińskie władze wyraziły zainteresowanie wydaniem przez Komisję zezwolenia na przywóz poddanego obróbce cieplnej mięsa drobiowego z prowincji Jilin. By uzyskać to zezwolenie, chińskie władze będą musiały zagwarantować, że warunki sanitarne obowiązujące w odniesieniu do produkcji poddawanego obróbce mięsa z drobiu w prowincji Jilin spełniają unijne wymogi, a Komisja zweryfikuje te gwarancje poprzez kontrole na miejscu.
Péter Olajos
(HU) Panie komisarzu! Dziękuję bardzo za pańską odpowiedź. Problem polega na tym, że w tym roku w Chinach miało być przeprowadzonych sześć kontroli, tymczasem do dziś nie przeprowadzono ani jednej. Teraz, w październiku, miała zostać przeprowadzona kontrola drobiu, lecz również ona nie odbyła się, ponieważ chińskie władze nie miały na nią czasu. Moje pytanie brzmi: skoro nie udało nam się przeprowadzić ani jednej kontroli spośród tych sześciu zaplanowanych, a mimo to na przyszły rok zaplanowaliśmy 15 kontroli, jak uda się przeprowadzić tych 15 kontroli. Jeżeli Chińczycy nie współpracują ze swoim europejskim partnerem handlowym, dlaczego otwieramy nasze bramy dla chińskiego importu i dlaczego doprowadzamy do ruiny europejskich hodowców drobiu? Skoro Chińczycy nie współpracują, nie musimy otwierać naszych bram dla ich importu - taka jest moja opinia. Dziękuję bardzo za uwagę.
Siim Kallas
wiceprzewodniczący Komisji. - Po pierwsze, chcę powiedzieć, że Chiny są gotowe do współpracy i nie mamy żadnych sygnałów, jakoby były jej niechętne. Po drugie, co się tyczy kontroli i misji, jak dotąd rezultaty tych misji uznaje się za zadowalające. W przypadku jakichkolwiek wątpliwości i pytań w przyszłości, przeprowadzane będą nowe misje. Przerwa między ostatnimi misjami a rokiem bieżącym wynikała z działań administracyjnych prowadzonych przez dwa chińskie ministerstwa. Jednakże nie można powiedzieć, a przynajmniej Komisja nie może powiedzieć, by istniała jakakolwiek niechęć do współpracy z nami w zakresie norm i jakości produktów.
Jeżeli występują sygnały, Komisja jest gotowa do przeprowadzenia nowych misji. Jak dotąd takie dodatkowe misje nie były konieczne.
Jim Allister
Panie komisarzu! Przyjmuję pańskie słowa, ale obecna sytuacja jest echem kontrowersji związanych z brazylijską wołowiną, kiedy to miesiącami Komisja stawała tam, gdzie teraz stoi pan, i zapewniała nas, że wszystko jest w porządku, a następnie nagle zmuszona była wprowadzić zakaz.
Powiedział pan, że mięso to zostanie poddane podobnym badaniom. Czy może pan stwierdzić, bez żadnych zastrzeżeń, że każdy kawałek importowanego mięsa będzie w równym stopniu poddany tym samym badaniom weterynaryjnym, jakie obowiązują naszych producentów? Czy badany będzie ten sam odsetek produkcji i skąd będzie wiadomo, czy produkty rzeczywiście pochodzą z prowincji Shandong? Czy wystarcza to, że są one tam jedynie przetwarzane? Kwestie te wywołują niezadowolenie naszych producentów, którzy podlegają wszelkiego rodzaju wymogom, w tym wymogowi stopniowej likwidacji hodowli w klatkach. Czy wymogi te będą wprowadzane w Chinach w tym samym tempie? Nasi producenci czują się ofiarami dumpingu związanego z tanim importem.
Armando França
(PT) Ogromnie dziękuję, pani przewodnicząca, będę się streszczał. Moje pytanie jest podobne w swym charakterze do pytania posła, który zabierał głos przede mną. Zgadzam się, że niedawno podjęto działania w zakresie kontroli i monitorowania produktów i konieczne jest kontynuowanie tej kontroli i monitoringu. Jednakże nie może być chyba mowy o żadnym poluźnieniu przepisów? Zamiast tego Unia Europejska powinna wzmocnić uregulowania, ustalając precyzyjne i wyraźne zasady obowiązujące w odniesieniu do całych Chin, a nie niektórych prowincji, jak przed chwilą wspomniał pan poseł. Będę wdzięczny za wyjaśnienie tej kwestii. Dziękuję bardzo, panie komisarzu.
Siim Kallas
wiceprzewodniczący Komisji. - Do tej pory wszystkie produkty wytwarzane w tej prowincji były oznakowywane. Władze tej prowincji są odpowiedzialne za jakość oraz za reguły pochodzenia.
Oczywiście powstaje kwestia tego, że nie da się skontrolować każdego kurczaka - nie jest to nawet możliwe w Unii Europejskiej. Jednakże w ramach swoich kontroli Komisja może zweryfikować - a zostałem poinformowany, że następna kontrola będzie miała miejsce w przyszłym roku, zatem została ona już zaplanowana - czy systemy administracyjne umożliwiają skontrolowanie metod hodowli i poziomu ochrony zdrowia zwierząt. Jak dotąd odpowiedź na to pytanie była zadowalająca.
Oczywiście sytuacja faktyczna będzie kontrolowana na bieżąco, ale musimy postępować zgodnie z zasadami WTO, a my zawsze dobrze wychodziliśmy na otwartości. Ważna jest jakość; ważne są normy. Jak dotąd jesteśmy przekonani, że jakość produktów drobiowych pochodzących z Chin jest zadowalająca, i jak już wspomniałem, kolejna prowincja pragnie uzyskać zezwolenie.
Przedmiot: Wdrażanie Europejskiego Funduszu Społecznego w państwach członkowskich
Europejski Fundusz Społeczny (EFS), jako jeden z funduszy strukturalnych UE, został ustanowiony w celu zmniejszenia różnic w dobrobycie i poziomie życia między państwami członkowskimi i regionami UE z myślą o wspieraniu zatrudnienia, a także spójności społeczno-gospodarczej. W latach 2007-2013, w celu osiągnięcia celów EFS, pomiędzy państwa członkowskie i regiony zostanie rozdysponowanych 75 miliardów euro. Państwa członkowskie finansują szereg różnych programów, w związku czym ważne jest posiadanie wiedzy na temat tego, jak państwa członkowskie, w szczególności nowe państwa członkowskie, wykorzystują dostępne finansowanie i jakie rezultaty osiągane są w zakresie podnoszenia poziomu życia i promowania zatrudnienia.
Czy Komisja zamierza opublikować komunikat w sprawie wdrażania EFS w państwach członkowskich, a jeżeli tak, kiedy możemy się go spodziewać? Jeżeli Komisja zamierza wydać taki komunikat, czy możemy oczekiwać w nim zarówno jakościowej, jak i ilościowej analizy wykorzystania środków z EFS? Niezwykle ważne jest nie tylko posiadanie wiedzy na temat tego, ile środków wydano na realizację poszczególnych programów, ale także zapewnienie, by obywatele UE odnosili w wyniku ich realizacji namacalne i trwałe korzyści.
Jeżeli Komisja nie planuje opublikowania takiego komunikatu, czy może wyjaśnić, dlaczego i w jaki sposób zamierza zagwarantować przejrzyste i efektywne wydatkowanie środków z EFS?
Siim Kallas
wiceprzewodniczący Komisji. - Komisja przypomina, że art. 146 Traktatu WE ustanawia Europejski Fundusz Społeczny w celu poprawy możliwości zatrudnienia pracowników na rynku wewnętrznym, a tym samym przyczynienia się do podnoszenia poziomu życia. W ramach Europejskiego Funduszu Społecznego realizowane są również działania prowadzące do wzmocnienia spójności społeczno-gospodarczej.
Komisja zgadza się z szanownym posłem co do wagi sprawozdawczości w zakresie konkretnych korzyści Europejskiego Funduszu Społecznego. W tym kontekście Komisja zamierza przedstawić serię sprawozdań tematycznych dotyczących wsparcia ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego i działań realizowanych w jego ramach, beneficjentów wsparcia oraz uzyskanych rezultatów. Pierwszy zbiór sprawozdań powinien być opublikowany w 2009 roku.
Dodatkowo art. 159 Traktatu WE stanowi, że Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów sprawozdanie w sprawie postępów w urzeczywistnianiu spójności gospodarczej i społecznej. Ostatnie sprawozdanie w sprawie spójności zostało opublikowane w 2007 roku. Szczególną uwagę zwrócono w nim na kwestię inwestowania w ludzi. Następne sprawozdanie w sprawie spójności zostanie przedstawione w 2010 roku. Dodatkowo, w międzyczasie Komisja opublikuje tak zwane "sprawozdanie w sprawie postępów”.
Ona Juknevičien
Jestem bardzo zadowolona z pańskiej bardzo precyzyjnej i konkretnej odpowiedzi i pragnę panu za nią podziękować. Doceniam to, że Komisja uznała kwestię, którą podniosłam, za ważną, nie tylko dla posłów Parlamentu, lecz również dla samej Komisji. Uważam jednak, że największą wagę kwestia ta ma dla naszych obywateli. Obywatele muszą posiadać wiedzę na temat przejrzystości wykorzystania środków z tego funduszu oraz efektywności ich wykorzystania. Dlatego będę wyczekiwała sprawozdania, które ma być opublikowane na początku 2009 roku.
Czy mógłby pan mnie poinformować, która DG przygotuje sprawozdanie, którego opublikowanie przewidziano na 2009 rok?
Siim Kallas
wiceprzewodniczący Komisji. - Za przygotowanie tych sprawozdań odpowiedzialna jest DG ds. Zatrudnienia, pod kierownictwem mojego kolegi, pana Špidli. Interesujące są dane liczbowe, które wskazują, że każdego roku ze szkoleń korzysta dziewięć milionów ludzi, tak więc korzyści są widoczne.
Zita Pleštinská
(SK) Wydatki związane z budową i odbudową można kontrolować. Natomiast w ramach projektów finansowanych ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego grupy docelowe uzyskują know-how, nowe umiejętności i wiedzę fachową, zatem bilans zależy od subiektywnej oceny urzędników. Niewypłacalność organizacji pozarządowych i niezależnych organów będąca wynikiem biurokratycznych praktyk państw członkowskich często uniemożliwia odbiorcom środków z Europejskiego Funduszu Społecznego uczestniczenie w innych działaniach realizowanych w ramach tego programu. Jakimi narzędziami dysponuje Komisja, aby zapewnić, by państwa członkowskie nie piętrzyły przeszkód administracyjnych przy wypłacaniu funduszy na pokrycie kosztów projektów finansowanych ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego?
Gay Mitchell
Chciałbym zapytać pana komisarza, czy mógłby rozważyć - w tych czasach, kiedy recesja stoi u naszych drzwi - możliwość współpracy między Funduszem Społecznym a lokalnymi radami ds. rozwoju partnerstwa w tych państwach członkowskich, w których takowe istnieją, jak na przykład w Republice Irlandii, ale również w innych państwach członkowskich. W tym zakresie pan komisarz mógłby odbyć rozmowy z OECD, która przeprowadziła badanie efektywności rozwoju lokalnego w zakresie propagowania szkoleń, edukacji, tworzenia miejsc pracy i poprawy sytuacji ludzi, którzy tracą pracę.
Nie oczekuję, że pan komisarz będzie w stanie odpowiedzieć na wszystkie te pytania dziś, ale proszę, by przyjrzał się tej możliwości i ewentualnie skonsultował się z OECD w celu zbadania możliwości współpracy między Funduszem Społecznym, partnerstwem społecznym i miejscowymi partnerstwami na rzecz rozwoju z myślą o poprawie sytuacji w zakresie szkoleń wśród społeczności lokalnej i potrzeb zatrudnienia naszych obywateli, szczególnie na obszarach miejskich.
Siim Kallas
wiceprzewodniczący Komisji. - Po pierwsze, co się tyczy biurokracji i obciążeń administracyjnych: nie ma wątpliwości co do tego, że one istnieją. Jak już wspomniałem, za wydatkowanie pieniędzy odpowiada mój kolega pan Špidla, ja natomiast odpowiadam za udzielanie absolutorium: upewnianie się, że nie zmarnowano ani centa. To zawsze jest dylemat.
Staramy się być jak najbardziej elastyczni, ale korzyści i rezultaty są również przedmiotem wnikliwej kontroli organów krajowych, agencji płatniczych oraz w większości przypadków właściwego ministerstwa. Kontrolę sprawuje również Europejski Trybunał Obrachunkowy oraz DG, tak więc istnieje wiele szczebli kontroli.
Wynik jest oceniany na podstawie uczestnictwa opinii publicznej, a projekty muszą być widoczne, w związku z czym mamy teraz obowiązek publikowania wszystkiego, co wiąże się z finansami na stronie internetowej, tak by wszyscy zainteresowani mogli śledzić sytuację na bieżąco. Ze środków Funduszu Społecznego finansowane są jednak głównie szkolenia.
W odpowiedzi na następne pytanie: istnieje współpraca pomiędzy różnymi źródłami finansowania funduszy strukturalnych, w tym Funduszu Społecznego, i funduszy rozwoju regionalnego, a więc, przynajmniej w moim kraju, fundusze te ściśle ze sobą współpracują. Współpraca ta zależy od władz krajowych. My możemy jedynie wspierać dobrą współpracę i efektywne korzystanie z pieniędzy.
Część II
Przedmiot: Projekty współfinansowane przez Wspólnotę oraz tajne fundusze firmy Siemens
Greckie i niemieckie organy sądowe kontynuują dochodzenia w sprawie tajnych funduszy firmy Siemens, które były wykorzystywane przez tę firmę do korumpowania partii politycznych i osób znajdujących się u władzy w celu zdobycia opiewających na znaczne kwoty zamówień na prace i dostawy w sektorze publicznym. Sądy niemieckie już skazały byłego pracownika szczebla kierowniczego firmy, który zeznał, że tajne fundusze były również gromadzone w Grecji.
Zważywszy że łapówki te mogą mieć związek z projektami współfinansowanymi przez Wspólnotę, czy Komisja mogłaby poinformować nas, czy OLAF bądź inne jej służby badają zgodność z prawem procedur udzielania zamówień i realizacji tych projektów?
Siim Kallas
wiceprzewodniczący Komisji. - Tego rodzaju sprawy są zawsze bardzo skomplikowane i poważne. Europejski Urząd do Spraw Zwalczania Nadużyć (OLAF) jest organem właściwym do badania spraw dotyczących funduszy UE w przypadku wystarczająco poważnych podejrzeń oszustw lub nieprawidłowości naruszających finansowe interesy Unii Europejskiej.
W przypadku współfinansowania projektów ze środków funduszy UE - co ma miejsce, gdy mamy do czynienia z funduszami strukturalnymi - państwa członkowskie i Komisja dzielą między siebie obowiązki w zakresie zarządzania tymi funduszami. W tym zakresie za dystrybucję wydatków i konieczne kontrole odpowiadają głównie państwa członkowskie. Ponadto w wyniku takich kontroli i dochodzeń, a także zgłoszeń domniemanych przypadków oszustw lub nieprawidłowości urzędowi OLAF - jak szanowny pan poseł zapewne wie - na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1681/94 przyjęto przepisy, które stanowią, że państwa członkowskie są zobowiązane zgłaszać Komisji, na odpowiednim etapie, szczegóły dochodzeń dotyczących takich domniemanych przypadków oszustw lub nieprawidłowości. Ponadto w razie konieczności OLAF pozostaje w ścisłych kontaktach z właściwymi organami krajowymi, śledząc przebieg tych spraw.
Jeżeli chodzi o sprawy, o których wspomniał szanowny pan poseł, Komisja została poinformowana przez OLAF, że jest on świadomy spraw toczących się w Niemczech i Grecji, ale jak dotąd ani organy sądowe Niemiec, ani Grecji nie wystąpiły o bezpośrednią pomoc OLAF w sprawach dotyczących firmy Siemens w Niemczech lub w Grecji w związku z funduszami strukturalnymi. Dodatkowo Komisja pragnie odnieść się do odpowiedzi udzielonej już na pytanie pisemne szanownego pana posła, w której stwierdzono, że zgodnie z art. 3 rozporządzenia (Euratom, WE) nr 2185/96, przedsiębiorstwa nie mogą być kontrolowane przez Komisję i organy państwa członkowskiego w tym samym czasie i w zakresie tych samych okoliczności faktycznych, na podstawie rozporządzeń sektorowych Wspólnoty lub prawodawstwa krajowego. Ponadto zgodnie z art. 226 Traktatu WE Komisja może w dowolnym momencie wszcząć wobec państwa członkowskiego procedurę w sprawie naruszenia przepisów prawa, w przypadku gdy istnieją wystarczające przesłanki naruszenia wspólnotowych przepisów dotyczących zamówień publicznych. Jeżeli chodzi o konkretne sprawy, do których odniósł się szanowny pan poseł, Komisja nie dysponuje przesłankami, które mogłyby uzasadniać wszczęcie tej procedury.
Dimitrios Papadimoulis
(EL) Panie komisarzu! Dokładnie o to pytam. Jak pan wie, firma Siemens, która jest firmą dużą i o długiej tradycji, uzyskała zamówienia warte kilka milionów euro w ramach współfinansowanych programów. Posiada ona siedzibę w Niemczech, a uzyskała zamówienia w Grecji i w innych krajach. Przedstawiono zarzuty i uzyskano przyznanie się do winy - do łapownictwa i korupcji.
Skąd pańska pewność, że firma Siemens nie użyła tych samych metod i nie skorzystała z takich samych tajnych funduszy przeznaczonych na nielegalne cele przy okazji programów współfinansowanych? Panie komisarzu! Jak długo zamierza się pan zasłaniać śledztwami prowadzonymi w Niemczech i Grecji? Może pan przecież działać z własnej inicjatywy. Czy zamierza pan, jako komisarz właściwy do tego rodzaju spraw, wystąpić do OLAF, by zbadał sprawę, czy raczej zamierza pan nie zrobić nic, ponieważ obawia się pan kolosa o nazwie Siemens?
Siim Kallas
wiceprzewodniczący Komisji. - Nie, nie boję się Siemensa, i z radością oddeleguję OLAF, by zbadał te sprawy, ale oczywiście istnieją wyraźne ramy prawne naszego działania i prowadzenia dochodzeń. Jak wspomniałem, śledzimy sytuację i możemy naciskać na państwa członkowskie, a także żądać przekazywania nam informacji (zresztą państwa członkowskie mają obowiązek informowania nas) i aktywnego działania. Jednak według obecnego stanu prawnego musielibyśmy otrzymać od państw członkowskich sygnał albo wniosek o pomoc urzędu OLAF. Jak dotąd nie zwrócono się do nas o pomoc, ale będziemy śledzić sytuację.
Istnieje wyraźny i niekiedy bardzo subtelny podział odpowiedzialności i obowiązków pomiędzy państwa członkowskie a organy wspólnotowe. Jest tak szczególnie w przypadku, gdy ściśle określone są zasady prowadzenia dochodzeń.
Przewodnicząca
Ponieważ autor pytania 44, pan poseł Heaton-Harris jest nieobecny, pytanie to upada.

Przedmiot: Sprawy administracyjne a traktat lizboński
Czy Komisja mogłaby wyszczególnić zmiany unijnych kompetencji DG Admin, które wprowadziłby traktat lizboński? Czy Komisja ma plany wprowadzenia którejkolwiek z tych reform?
Siim Kallas
wiceprzewodniczący Komisji. - Traktat lizboński zawiera trzy główne postanowienia zmienionego traktatu dotyczące funkcjonowania Unii Europejskiej w zakresie spraw administracyjnych: art. 197 w sprawie współpracy administracyjnej, art. 298 w sprawie otwartej, efektywnej i niezależnej europejskiej administracji oraz art. 336 w sprawie regulaminu pracowniczego.
Artykuł 197 przewiduje podejmowanie przez Unię działań, z wyłączeniem działań w zakresie harmonizacji, na rzecz wspierania wysiłków państw członkowskich zmierzających do poprawy ich potencjału wdrażania unijnego prawa. Zmiana art. 336 dotyczy przekształcenia procedury przyjmowania regulaminu pracowniczego instytucji w zwykłą procedurę prawodawczą - to znaczy zwykłą procedurę współdecyzji; obecnie Rada podejmuje decyzje kwalifikowaną większością głosów na podstawie wniosku Komisji, po konsultacji z drugą instytucją.
Nowy artykuł 298 wymaga przyjmowania regulaminu zapewniającego "otwartą, efektywną i niezależną europejską administrację”, co już staramy się robić, nie czekając na ostateczne wejście w życie traktatu lizbońskiego.
Nirj Deva
Pozwolę sobie podziękować komisarzowi za jego bardzo klarowną odpowiedź i pogratulować mu wdrożenia otwartej i efektywnej metody prowadzenia prac Komisji, mimo że traktat lizboński nigdy nie ujrzy światła dziennego.
Czy jednak Komisja posiada plany wprowadzenia którejkolwiek z reform niewymagających wejścia w życie traktatu z Lizbony - na przykład, reformy przewidującej poprawę zdolności do wdrażania prawa UE dotyczącego regulaminu pracowniczego?
Siim Kallas
wiceprzewodniczący Komisji. - Muszę powiedzieć, szanowny panie pośle, że staramy się usprawniać pracę administracji każdego dnia. Obecnie prowadzę intensywne debaty ze związkami zawodowymi naszych pracowników dotyczące regulaminu asystentów parlamentarnych, które również stanowią część regulaminu pracowniczego. Nasze prace zdecydowanie przydają przejrzystości i większej klarowności temu - jak dotąd - kłopotliwemu obszarowi. Dlatego bardzo cieszymy się z uruchomienia szeregu stron internetowych, które ogromnie poprawiają przejrzystość naszej działalności.
Prace zatem trwają. Co się tyczy regulaminu pracowniczego - który jest solidnym dokumentem - jeżeli faktycznie chcemy go zmienić, będzie to oznaczało konieczność realizacji ogromnego i skomplikowanego projektu. Najprawdopodobniej debaty na temat ewentualnych zmian będziemy prowadzić z Parlamentem następnej kadencji, ale małe reformy trwają już w chwili obecnej. Jeżeli chodzi o samą Komisję, niedawno zmieniliśmy zasady dotyczące tak zwanych "przeglądów rozwoju kariery zawodowej”. Tak więc zmiany zachodzą praktycznie każdego dnia.
Reinhard Rack
Panie komisarzu! Powiedział pan, że Komisja musi dokonać i dokona trwałych zmian i udoskonaleń swojego regulaminu pracowniczego. Kwestią, która budzi w ostatnich latach szczególną troskę, jest to, że wiele zadań - tak naprawdę coraz więcej - zlecanych jest agencjom i innym jednostkom administracyjnym. Czy nie kłóci się to z zasadą jednolitej administracji, szczególnie jednolitej kontroli politycznej administracji?
Siim Kallas
wiceprzewodniczący Komisji. - To dobre pytanie, pytanie, które było przedmiotem częstych dyskusji w parlamentarnej Komisji Kontroli Budżetowej. Jako komisarz odpowiedzialny za administrację i audyt oraz walkę z nadużyciami jestem, rzecz jasna, pełen troski; wraz z moją koleżanką panią Dalią Grybauskaitzawsze zadaję sobie pytania dotyczące konieczności powoływania nowych organów i nalegam, by regulaminy dotyczące tych nowych organów były tak przejrzyste i klarowne, jak regulaminy obowiązujące w naszych głównych instytucjach i siedzibach.
Posiadanie agencji, które mogą być bardziej elastyczne i bardziej precyzyjne w realizacji polityk UE, jest zasadniczo decyzją polityczną. Kwestia ta jest szeroko omawiana tu, w Parlamencie, i spotyka się z pozytywnym odzewem przy wielu innych okazjach.
Być może jestem biurokratą, który ciągle zadaje sobie pytania dotyczące sposobów audytowania i kontrolowania tych agencji, ale nie uważam przy tym, by rozkład instytucji UE lub ich pewne rozproszenie w Europie było złym pomysłem. Tak więc zróbmy bilans i wyważmy obie strony: z jednej strony potrzebę i korzyści polityczne, a z drugiej jasność administracyjną i przejrzystość audytu. We wszystkich naszych decyzjach staramy się uzyskiwać pewną równowagę.
Przedmiot: Nadużycia i korupcja wśród urzędników UE
Raz na jakiś czas europejską opinią publiczną wstrząsają doniesienia o nadużyciach i korupcji wśród urzędników UE. Czy Komisja może przedstawić szczegółowe dane dotyczące skali tego problemu w ostatnich miesiącach, w tym roku i w zeszłym roku, a także w porównaniu z latami poprzednimi?
Siim Kallas
wiceprzewodniczący Komisji. - Po pierwsze muszę powiedzieć, że Komisja nie odbiera żadnych sygnałów mówiących o większej liczbie nadużyć niż w innych organizacjach. Komisja zauważa, że brytyjska Izba Lordów stwierdziła w specjalnym sprawozdaniu, że brakuje dowodów na powszechną korupcję w Komisji i że poziom nadużyć wobec unijnego budżetu nie jest wyższy niż w przypadku porównywalnych programów wydatkowania publicznych środków, w tym brytyjskich.
Średnio OLAF wszczyna około 40 wewnętrznych dochodzeń rocznie dotyczących urzędników wszystkich unijnych instytucji. W przypadku około połowy tych spraw OLAF stwierdza konieczność działań następczych, czy to administracyjnych, czy dyscyplinarnych, sądowych, finansowych, a nawet legislacyjnych, lub też wielu rodzajów tych działań w połączeniu.
Polityka "zero tolerancji” Komisji i formalny obowiązek niezwłocznego zgłaszania przez urzędników poważnych nieprawidłowości przyczynia się do zwiększenia wrażliwości na potencjalne oszustwa lub korupcję. Stosowanie tych środków może również prowadzić do wszczynania wielu dochodzeń, w wyniku których ostatecznie pierwotne podejrzenia okazują się bezpodstawne.
Jeżeli chodzi o Komisję, w 2007 roku kary dyscyplinarne wymierzono wobec 15 pracowników, w porównaniu ze średnią pięciu pracowników rocznie w latach 2004 i 2006. W 2007 roku kary zostały nałożone w siedmiu sprawach w związku z różnymi naruszeniami, w tym w związku z postępowaniem nielicującym z godnością sprawowanego stanowiska, nieusprawiedliwioną nieobecnością i nieprawidłowościami finansowymi.
Regulamin pracowniczy zapewnia dobrze rozwinięty system dyscyplinarny, przewidujący różne sankcje, od prostego upomnienia do degradacji, a w najbardziej poważnych przypadkach - zwolnienia z pracy z ograniczeniem lub bez ograniczenia praw emerytalnych. Dodatkowo pracownik służb Komisji może być pociągnięty do osobistej odpowiedzialności finansowej w związku ze stratami wynikłymi z jego poważnego zaniedbania lub nieprawidłowości.
Ryszard Czarnecki
(PL) Pani przewodnicząca! Panie komisarzu, niepotrzebnie pan przyjął taką postawę defensywną. Oczywiście obecna Komisja może szczycić się tym, że w porównaniu z Komisją pana Santera jest niemal jak Święty Franciszek. Natomiast chodzi mi jeszcze o jedną rzecz - mianowicie o to, czy były przypadki aresztowań i procesów, a nie tylko zwolnień z pracy urzędników administracji unijnej.
Siim Kallas
wiceprzewodniczący Komisji. - Jak wspomniałem, niektóre sprawy są nadal w toku, lecz jak dotąd, w ciągu ostatnich sześciu lat, nie zamknięto żadnego postępowania karnego. Nie skazano żadnego urzędnika Komisji Europejskiej. Obecnie w toku jest kilka spraw, ale wszystkie one toczą się przed sądami krajowymi. Ponadto od roku 2002 Komisja uchyla immunitet. Jeżeli jakiś urzędnik ma być objęty śledztwem, Komisja podejmuje decyzję o uchyleniu immunitetu. Uchyliliśmy immunitet - w związku z sądowym postępowaniem karnym - 35 osobom, i jak dotąd połowa z nich została uniewinniona, a sprawy zamknięte. Niektóre ze spraw są nadal w toku, ale jak dotąd nie wydano żadnych wyroków skazujących. Mówię tu o sytuacji w zakresie spraw karnych przeciwko urzędnikom Komisji. Jesteśmy przekonani, że będą również wyroki skazujące, ale przed niektórymi sądami krajowymi sprawy toczą się bardzo długo. Rzecz jasna współpracujemy w ramach tych śledztw.
Reinhard Rack
(DE) Panie komisarzu! Stwierdził pan przed chwilą, że korupcja - jako przestępstwo karane sądownie - musi również spotykać się z jakimiś działaniami następczymi i musi być ścigana przez sądy krajowe. Czy większość z tych przypadków to sprawy toczące się w Belgii - zakładam, że tak jest - czy również urzędnicy w innych państwach członkowskich są ścigani w związku z korupcją?
Siim Kallas
wiceprzewodniczący Komisji. - Większość, a być może nawet wszystkie te sprawy toczą się przed sądami belgijskimi, ponieważ urzędnicy objęci tymi sprawami mieszkają w Belgii. Dlatego większość z tych spraw toczy się w Belgii - a także w Luksemburgu.
Przewodniczący
Ponieważ następujące pytania dotyczą tego samego tematu, zostaną one omówione łącznie:
Przedmiot: Ocena skutków projektu CCCTB
W swoim wystąpieniu przez komisją ECON w czerwcu bieżącego roku komisarz Kovacs odniósł się do oceny skutków projektu CCCTB, którą określił mianem "niezbędnej” dla proponowanej przez niego inicjatywy legislacyjnej. Czy Komisja może przekazać nam więcej szczegółów nt. oceny skutków i potwierdzić, że jeśli okaże się ona niekorzystna dla wniosku dotyczącego CCCTB, Komisja zrezygnuje z planów dotyczących tego wniosku legislacyjnego?
Przedmiot: Projekt CCCTB
Jaki jest obecny stan rozważań nad wprowadzeniem wspólnej jednolitej podstawy opodatkowania i czy w świetle obaw wyrażonych przez irlandzkich wyborców w głosowaniu nad traktatem lizbońskim w tym zakresie Komisja zmodyfikowała w jakiś sposób swoje podejście?
László Kovács
komisarz. - Ocena skutków wspólnej jednolitej podstawy opodatkowania osób prawnych (CCCTB) jest obecnie w toku. Ocena ta obejmuje wiele możliwych wariantów ogólnounijnej reformy systemu podatków od osób prawnych.
Zgodnie z obecną praktyką Komisji, tego rodzaju wnioskowi musi towarzyszyć ocena wpływu przeprowadzona zgodnie z procedurą analityczną określoną w wytycznych dotyczących oceny wpływu. Procedura analityczna ma na celu zidentyfikowanie problemu, określenie celów, opracowanie głównych wariantów polityki, analizę ich skutków, porównanie wariantów i nakreślenie metod monitorowania i oceny.
W wyniku oceny uzyska się opis przeszkód wprowadzenia transgranicznego podatku od osób prawnych na rynku wewnętrznym oraz dowody na ich istnienie, a także określi się cele reformy. Analizie poddanych zostanie szereg alternatywnych wariantów polityki, które mogłyby rozwiązać problemy związane z tymi przeszkodami, w tym CCCTB, i ocenione zostaną ich skutki gospodarcze, środowiskowe i społeczne.
Jeżeli chodzi o najbardziej istotne w tym względzie rodzaje skutków poszczególnych wariantów polityki, ocena będzie miała na celu zbadanie: (a) ogólnogospodarczych skutków alternatywnych reform podatkowych dla konkurencyjności UE, dla wzrostu unijnej gospodarki i dobrobytu; (b) ich skutków dotyczących kosztów dostosowania się przedsiębiorstw; i (c), co ważne, ich oddziaływania na krajowe podstawy opodatkowania osób prawnych i koszty organów podatkowych.
W zakresie przygotowywania oceny skutków poczyniono znaczne postępy, ale prace nie zostały jeszcze ukończone. Gdy ocena skutków zostanie ukończona, a poszczególne warianty ocenione, Komisja opracuje konieczne wnioski. Fakt przygotowywania przez Komisję oceny skutków nie oznacza, że w jej wyniku opracowany zostanie wniosek legislacyjny.
Eoin Ryan
Stwierdzenie, że jestem rozczarowany odpowiedzią, byłoby eufemizmem: dokładnie to samo powiedział nam pan w czerwcu zeszłego roku. Powiedział nam pan, że można go oczekiwać w październiku bieżącego roku. Muszę powiedzieć, że bardzo wyraźnie daje się słyszeć pogłoski, że otrzymaliście państwo sprawozdanie okresowe w sprawie CCCTB. Nie przyjęliście go w trybie oficjalnym, ale słyszałem, że sprawozdanie to nie jest łaskawe dla koncepcji CCCTB, a powodem, dla którego nie możemy otrzymać tego sprawozdania, jest to, że oficjalnie nie zostało ono przez was przyjęte.
Chciałbym zapytać, czy tak faktycznie jest, ponieważ byłoby to nie fair, gdyż kwestia ta jest przedmiotem debat już od dłuższego czasu. Z obu stron da się odczuć bardzo silne emocje z tym związane, i myślę, że powinniście państwo udostępnić nam to sprawozdanie, lub sprawozdanie okresowe, tak byśmy mogli stwierdzić, jaki dokładnie pogląd wyrażono w nim na temat tego ważnego zagadnienia. Usilnie proszę, żebyście tak uczynili. Myślę, że nie jest rzeczą słuszną, że otrzymaliście sprawozdanie okresowe i nie pokazujecie go nam, ponieważ jego treść nie jest zbieżna z tym, czego w tym zakresie chce Komisja.
Marian Harkin
Chciałbym powtórzyć uwagi pana posła Ryana. Konkretne postawione pytanie brzmiało tak: jeżeli ocena okaże się niekorzystna, czy zrezygnują państwo z planów wprowadzenia CCCTB? I pytanie to pozostało bez odpowiedzi.
Ponadto jest wiele innych ocen - nie przeprowadzonych, rzecz jasna, przez Komisję - które pokazują, że pod wieloma względami CCCTB załamałaby się pod własnym ciężarem.
Jednak w związku z tym, że nie odpowiedział pan na zadane pytanie, chciałbym panu zadać jedno lub dwa dodatkowe pytania. Czy zgodzi się pan ze stwierdzeniem, że CCCTB nie jest uproszczeniem? Obecnie mamy 27 podstaw opodatkowania. Wprowadzając CCCTB, będziemy ich mieli 28. Gdyby miała ona zostać wprowadzona, czy nie zgodzi się pan, że zaszkodziłaby zdolności Europy do przyciągania bezpośrednich inwestycji zagranicznych, jako że wysokość podatku płaconego przez przedsiębiorstwa międzynarodowe w jednym państwie nie byłaby już określana na podstawie prawa tego państwa, ale na podstawie skomplikowanego wzoru, który może być wyliczony tylko z perspektywy czasu? Tak więc, innymi słowy, proponowana polityka nie gwarantuje pewności, co może odstraszyć, jak nic innego, bezpośrednie inwestycje zagraniczne. Chciałbym tylko usłyszeć pański pogląd na ten temat, panie komisarzu.
László Kovács
komisarz. - Tak, prawdą jest, że chcieliśmy przedstawić wniosek jesienią tego roku, ale musi pan zrozumieć, że w przypadku tak ambitnego projektu jak CCCTB nie da się dokładnie przewidzieć, kiedy będziemy gotowi do przedstawienia wniosku, ponieważ czas jego przedłożenia zależy od zakończenia oceny skutków oraz czasu, jaki zabierze Komisji jego opracowanie.
Jeżeli chodzi o związek między irlandzkim referendum w sprawie traktatu lizbońskiego a CCCTB, chciałbym podkreślić, że Komisja przyjmuje wyważone podejście oparte na szerokich konsultacjach i szczegółowych badaniach wszystkich aspektów CCCTB. Komisja zdaje sobie sprawę z problemów uwidocznionych przez wyborców w trakcie referendum w sprawie traktatu lizbońskiego w Irlandii. Chciałbym jednak zauważyć, że postanowienia traktatu lizbońskiego nie mają żadnego bezpośredniego wpływu na proces, w ramach którego to państwa członkowskie podjęłyby ostateczną decyzję w sprawie propozycji dotyczącej ewentualnego wniosku Komisji w sprawie CCCTB.
(Okrzyki pana posła Eiona Ryana)
Przewodniczący
Przykro mi, panie pośle Ryan. Regulamin daje panu możliwość zadania pytania uzupełniającego. Nie mogę oddać panu głosu.
Przedmiot: Współpraca celna między UE a Chinami
Jak Komisja ocenia poziom organizacji i efektywności współpracy celnej między UE a Chinami?
László Kovács
komisarz. - Pani przewodnicząca! Jeśli mogę odnieść się bardzo krótko do uwagi pana posła Ryana, chciałbym tylko zapewnić pana, że wkrótce otrzyma pan pełną, opartą na podstawie prawnej odpowiedź od szefa gabinetu mojego biura. Zrozumie pan wówczas nasze stanowisko.
Co się tyczy drugiego problemu, współpraca celna jest ważnym aspektem chińsko-unijnego partnerstwa strategicznego. Podstawą prawną tej współpracy jest umowa w sprawie współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych. Wspólny Komitet Współpracy Celnej między UE a Chinami zbiera się raz do roku, by kierować i nadzorować realizację umowy.
W ramach umowy o współpracy celnej UE i Chiny budują solidne relacje w głównych obszarach celnych, zorganizowanych w sposób wyraźnie odzwierciedlający interesy Wspólnoty Europejskiej.
Problem podrabiania towarów stanowi nasz główny priorytet w relacjach z Chinami, które są głównym źródłem podróbek przemycanych przez granice zewnętrzne UE. W trakcie moich wizyt w Pekinie w styczniu i kwietniu 2008 roku uzgodniłem z moimi chińskimi odpowiednikami opracowanie ambitnego planu działań na rzecz egzekwowania międzynarodowych praw własności intelektualnej, obejmujący przyjęcie konkretnych celów i środków w trakcie grudniowego szczytu UE-Chiny. Powinien on obejmować, między innymi, system wymiany informacji na temat ryzyka naruszeń międzynarodowych praw własności intelektualnej, program wymiany funkcjonariuszy operacyjnych i współpracę na rzecz budowania partnerstw ze środowiskiem przedsiębiorców w Chinach i Unii Europejskiej.
Zabezpieczenie łańcucha dostaw stanowi kolejny zasadniczy aspekt współpracy celnej między UE a Chinami. Od listopada 2007 roku realizowany jest projekt pilotażowy o nazwie "Bezpieczny i pewny szlak handlowy” (Save and Secure Trade Lane) z udziałem trzech portów: Shenzhen w Chinach, Rotterdamu w Holandii i Felixstowe w Wielkiej Brytanii.
Projekt ten ma na celu wzmacnianie bezpieczeństwa, a jednocześnie ułatwianie handlu między UE a Chinami poprzez stosowanie nowoczesnej technologii i wymianę informacji. Jednocześnie pomoże on lepiej zwalczać handel nielegalnymi towarami. Ponadto wspomniany projekt pilotażowy ma na celu przygotowanie gruntu pod przyszłą umowę w sprawie wzajemnego uznawania środków bezpieczeństwa i upoważnionego podmiotu gospodarczego (AEO) oraz jego chińskiego odpowiednika. Obejmuje on współpracę w tak ważnych dziedzinach jak dostosowanie chińskich przepisów dotyczących bezpieczeństwa, wymiana informacji i analiza ryzyka. W międzyczasie Chiny przyjęły i wdrożyły z dniem 1 kwietnia 2008 r. własne przepisy dotyczące upoważnionego podmiotu gospodarczego, które wydają się być zbliżone do jego wspólnotowej koncepcji.
WE i Chiny intensyfikują współpracę w innych istotnych obszarach. Umowa między UE a Chinami w sprawie skoordynowanej kontroli handlu prekursorami narkotykowymi ma być podpisana w trakcie zbliżającego się szczytu między UE a Chinami i pomoże nam zwalczać handel narkotykami w sposób bardziej skuteczny.
Uzgodniliśmy dalsze wzmocnienie współpracy w zakresie zapobiegania oszustwom poprzez ustanowienie mechanizmu wzajemnej pomocy.
Europejski Urząd do Spraw Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oddelegował jednego ze swoich agentów do Chin, by wspierał on działania urzędu w zakresie zwalczania przemytu i podrabiania towarów, w szczególności szmuglu papierosów.
UE jest gotowa w dalszym ciągu pomagać Chinom w budowaniu zdolności organów celnych, w tym poprzez stosowanie wprowadzonych niedawno modeli dokumentów celnych.
Chociaż uczyniliśmy znaczne postępy w zakresie zacieśniania współpracy celnej z Chinami, należy podjąć dalsze kroki, szczególnie w zakresie zwalczania podróbek i piractwa. Właściwe wdrożenie wyżej wspomnianych inicjatyw, w szczególności proponowanego planu działań na rzecz przestrzegania praw własności intelektualnej, pozwoli na określenie poziomu efektywności tej współpracy.
Georgios Papastamkos
(EL) Dziękuję, panie komisarzu, za pańską odpowiedź. Całkowity deficyt w handlu UE z Chinami w 2007 roku osiągnął 160 milionów euro. W znacznym stopniu deficyt ten jest wynikiem niekompletnej współpracy celnej między UE a Chinami. Oprócz liczb interesuje nas również - co jest całkowicie racjonalne - zdrowie publiczne, ochrona europejskich konsumentów oraz, rzecz jasna, konkurencyjność europejskich produktów.
Wierzę, że ta kontrola zostanie w najbliższej przyszłości zaostrzona, byśmy mogli chronić wspomniane przeze mnie interesy publiczne.
László Kovács
komisarz. - W pełni rozumiem pańskie obawy - podrabianie towarów to coś więcej niż tylko problem finansowy.
Po pierwsze, jest to problem prawny: naruszanie praw własności intelektualnej.
Po drugie, jest ono problemem finansowym, czy też gospodarczym, ponieważ pomniejsza dochody państw członkowskich i zysk producentów oryginalnych produktów i może nawet powodować utratę miejsc pracy w państwach członkowskich.
Po trzecie jednak - i to budzi moją największą obawę - stanowi ono nowe zagrożenie dla bezpieczeństwa i zdrowia, a nawet życia, naszych obywateli, tak więc, jak podkreślono tu bardzo wyraźnie, jest to problem ochrony konsumentów. Kiedy po raz pierwszy dotarły do mnie informacje, że służby celne w UE przechwyciły transport leków, farmaceutyków stosowanych w leczeniu choroby wieńcowej i że kapsułki zawierały pył ceglany i żółtą farbę, byłem zszokowany.
Podrabianie produktów to zatem o wiele więcej, niż tylko problem finansowy i prawny. Jest to problem bezpieczeństwa naszych obywateli i musimy zrobić wszystko, co w naszej mocy w tym zakresie.
Pragnę oświadczyć, że jestem teraz o wiele większym optymistą: w kwietniu spotkałem się z moim odpowiednikiem, nowym ministrem odpowiedzialnym za cła w Chinach. Nawet gdy spotykałem się z poprzednim ministrem, odczułem pewne pozytywne zmiany chińskiego stylu - sposobu negocjowania. Od 2005 roku staje się on coraz bardziej konkretny i rzeczowy, a Chiny zrobiły kilka kroków naprzód. Na przykład zmieniły prawodawstwo dotyczące walki z podrabianiem produktów.
Ale macie państwo rację; sytuacja w tym zakresie nadal nie jest optymalna. Dlatego rozpoczęliśmy program działań i jasno powiedziałem mojemu nowemu partnerowi, że oczekujemy od Chin konkretnych kroków i konkretnych wyników na rynku i myślę, że zrozumiał on ten przekaz.
Oto dwa kolejne źródła mojego optymizmu: po pierwsze, Chiny są wyłaniającą się potęgą, która odgrywa coraz ważniejszą rolę w światowej gospodarce i światowej polityce. Myślę po prostu, że kraj ten nie może sobie pozwolić na bycie kojarzonym czy oskarżanym o to, że jest światowym źródłem podróbek numer jeden. Po drugie, Chiny są w coraz większym stopniu państwem docelowym. Całkiem niedawno słyszeliśmy o podrobionym chińskim mleku w proszku, którego spożycie doprowadziło do śmierci kilka chińskich dzieci. Tak więc Chiny nie są tylko krajem pochodzenia, lecz również państwem docelowym - celem podrabiaczy.
Avril Doyle
Jako członek delegacji Parlamentu Europejskiego ds. relacji z Chińską Republiką Ludową z zainteresowaniem wysłuchałam pańskiej odpowiedzi.
Czy odnotowano jakąkolwiek poprawę, jeżeli chodzi o zatrważające statystyki w zakresie podrabiania produktów w Chinach lub kradzieży własności intelektualnej, odkąd Chiny przystąpiły do WTO, i jakie rodzaje presji są wywierane na Chiny, by doprowadzić do poprawy sytuacji w tym zakresie?
Wspomniał pan Wspólną Komisję ds. Celnych UE-Chiny. Kto jest członkiem tej komisji ze strony WE i jakich kwalifikacji wymaga członkostwo w niej?
Ostatnia kwestia: czy ta wspólna komisja posiada zakres uprawnień umożliwiający jej zajęcie się problemem sprzedaży odpadów do Chin, składowanych następnie na wysypiskach w tym kraju?
László Kovács
komisarz. - Jedną z danych liczbowych, na które mogę się powołać w mojej odpowiedzi, jest to, że w 2005 roku ponad 80% skonfiskowanych produktów pochodziło z Chin. Teraz odsetek ten kształtuje się na poziomie 60%. Myślę, że przedwczesne byłoby twierdzenie, że jest to wynik umowy o współpracy celnej lub efekt corocznego spotkania Komisji ds. Współpracy Celnej, lecz jestem całkiem pewny, że istnieje tu pewien związek.
Jak już wspomniałem, do chińskiego ustawodawstwa wprowadzono zmiany: produkcja i dystrybucja podrabianych towarów są obecnie objęte kodeksem karnym, co nie miało miejsca wcześniej, wprowadzono ponadto kontrole wywozu. Nie powiedziałbym, że kontrole te są systematyczne i prowadzone na pełną skalę. Są raczej sporadyczne i wyrywkowe, lecz stanowią krok do przodu. To są konkretne fakty, które pokazują, że Chiny współpracują coraz lepiej i traktują te kwestie bardziej poważnie. Mówiłem już o motywacji Chińczyków.
Jeżeli chodzi o Wspólną Komisję ds. Współpracy Celnej, jej współprzewodniczącymi są minister strony chińskiej oraz ja, reprezentujący UE czy WE. Na szczeblu eksperckim reprezentowane są w niej państwa członkowskie. Odbywają oni więcej niż jedno spotkanie na szczeblu eksperckim rocznie. Raz do roku spotykają się również przewodniczący wspólnej komisji, by omówić istotne kwestie.
Przedmiot: Finansowanie środków bezpieczeństwa na europejskich lotniskach regionalnych
Oczekuje się, że do końca 2008 roku Komisja opublikuje sprawozdanie w sprawie finansowania środków bezpieczeństwa na europejskich lotniskach, które może być punktem wyjścia dla wniosku legislacyjnego dotyczącego tej kwestii.
Zważywszy, że wydatki na bezpieczeństwo stanowią duże obciążenie dla europejskich lotnisk regionalnych, czy Komisja może wskazać, jakie rodzaje rozwiązań uznaje za konieczne, by pomóc regionalnym lotniskom zarządzać rosnącymi kosztami bezpieczeństwa? Ponadto, czy Komisja planuje wprowadzić nowe środki zobowiązujące państwa członkowskie do współfinansowania środków bezpieczeństwa na europejskich lotniskach?
Antonio Tajani
wiceprzewodniczący Komisji. - (IT) Pani przewodnicząca! Realizując swoje zobowiązanie wynikające z art. 22 rozporządzenia nr 300 z 2008 roku w sprawie wspólnych zasad w dziedzinie ochrony lotnictwa cywilnego i uchylającego poprzednie rozporządzenie, w grudniu bieżącego roku Komisja przedstawi sprawozdanie w sprawie finansowania kosztów związanych ze środkami bezpieczeństwa na europejskich lotniskach.
W świetle obecnej sytuacji Komisja analizuje wyniki konsultacji z zainteresowanymi stronami i z państwami członkowskimi w celu określenia treści nowego wniosku legislacyjnego w tej materii. Komisja przedstawi swoje wnioski w rzeczonym sprawozdaniu i rozpatrzy niektóre kwestie podniesione w trakcie konsultacji. Komisja może również zostać wezwana do podjęcia dalszych działań w tym temacie.
Seán Ó Neachtain
Pani przewodnicząca! Chciałabym uzyskać więcej informacji. Co dokładnie zamierza uczynić Komisja by pomóc lotniskom, dla których koszty te będą obciążeniem? W moim okręgu wyborczym w Irlandii jest pięć lotnisk, którym bardzo trudno jest przetrwać gospodarczo w związku z wywieraną na nie presją. Dotyczy to dwóch lotnisk międzynarodowych, Shannon Airport i Ireland West Airport, a także trzech innych lotnisk regionalnych. Co może uczynić Komisja, by pomóc tym lotniskom przetrwać i umożliwić im prowadzenie rentownej działalności?
Antonio Tajani
wiceprzewodniczący Komisji. - (IT) Pani poseł Ó Neachtain! Obawiam się, że nie mogę udzielić pani natychmiastowej, konkretnej odpowiedzi, jakiej by pani oczekiwała. Jednakże Komisja analizuje wyniki konsultacji przeprowadzonych w celu zbadania rezultatów i zdecydowania, czy, jak i w jakim zakresie należy, w odniesieniu do państw członkowskich - jeżeli zależy to wyłącznie od nich - zakończyć analizę konsultacji.
Jak tylko zakończymy analizę konsultacji, bezzwłocznie przekażę pani, jeśli pani zechce, informacje na temat pani wniosków, i w każdym razie, jak już wspomniałem, przed końcem roku przedstawimy nasze sprawozdanie dla całego sektora. To tylko kwestia poczekania kilku tygodni na końcową ocenę wszystkich konsultacji przez naszych urzędników. Moje biuro oraz moi pracownicy są do państwa dyspozycji i mogą służyć wszelkimi koniecznymi informacjami, jakie mogłyby zainteresować państwa wyborców.
Manolis Mavrommatis
(EL) Panie komisarzu! W związku z tym, co pan przed chwilą powiedział, czy możliwa będzie ocena wymogów bezpieczeństwa każdego państwa członkowskiego i lotnisk regionalnych - ponieważ tak brzmiało pytanie - tam gdzie jest ich wiele, na przykład na greckich wyspach i we Włoszech, Hiszpanii i Portugalii?
Rzecz jasna orientujecie się państwo, ile jest takich wysp i obszarów; czy w związku z tym państwa budżet będzie proporcjonalny i zróżnicowany?
Paul Rübig
(DE) Oczywiście zdajemy sobie sprawę, że koszty zostaną przeniesione na pasażerów. Dlatego też musimy wprowadzić zróżnicowanie. Obecnie różnica między podróżą, dajmy na to pociągiem - czy to TGV, czy inną szybką koleją - a samolotem, nie jest duża. Jeżeli spojrzeć na środki bezpieczeństwa na stacjach kolejowych i na lotniskach, być może jest tu miejsce na harmonizację. Czy uważa pan, że możliwe jest wprowadzenie tu identycznych przepisów prawnych?
Przewodnicząca
Panie komisarzu...
(Okrzyki pana posła Higginsa)
Bardzo mi przykro, panie pośle Higgins, ale dopuściłam dwa pytania uzupełniające i nie mogę zezwolić na więcej. Nasza procedura przebiegała jak najbardziej prawidłowo.
(Okrzyki pana posła Higginsa)
Regulamin przewiduje dwa pytania uzupełniające. Przykro mi, ale nie mogę wdawać się z panem w dyskusję. Byłoby to nie w porządku wobec tych, którzy oczekują na zadanie swoich pytań.
Antonio Tajani
Pani przewodnicząca! Chciałbym powiedzieć tym posłom, którzy nie mogą - w związku z regulaminem - uzyskać odpowiedzi na pytania, które chcieliby zadać, że moje biura są do dyspozycji i mogą udzielić wszelkich informacji, jakich posłowie mogą sobie życzyć w związku ze swoimi pytaniami.
Co się tyczy pytania pana posła Mavrommatisa - zasadniczo zapytał on, czy państwa członkowskie mogą przyjmować surowsze środki bezpieczeństwa, niż te które nałożono na mocy rozporządzenia nr 300 z 2008 roku - państwa członkowskie mogą, oczywiście, zdecydować się na stosowanie bardziej rygorystycznych środków, niż środki określone w ramach rozporządzeń. Te bardziej rygorystyczne środki mogą jednak mieć konsekwencje dla wewnętrznego rynku lotniczego, ponieważ środki te będą się różnić w zależności od państwa członkowskiego.
W sprawozdaniu, które zostanie opublikowane wkrótce - o czym państwa zapewniam - Komisja rozważy, czy te bardziej rygorystyczne środki powodują zakłócenia konkurencji między liniami lotniczymi i lotniskami. Jeżeli chodzi o kwestię lotnisk zlokalizowanych na wyspach, Komisja również analizuje to zagadnienie w kontekście udzielonych odpowiedzi. Lotniska zlokalizowane na wyspach są rzecz jasna uwzględnione w studium dotyczącym ogólnego systemu lotnisk. Wiecie państwo, jak wysoko Komisja ceni regiony, jak na przykład wyspy kraju, z którego pochodzę, lecz również regiony wyspiarskie krajów, które dobrze znam, a do których można dotrzeć jedynie samolotem lub statkiem. W związku z tym Komisja poświęca wielką uwagę tym połączeniom.
Jeżeli chodzi o pytanie pana posła Rübiga, obecnie Komisja analizuje poszczególne warianty. Możliwe jest korzystanie ze środków publicznych, co jest jednym z potencjalnych rozwiązań problemu finansowania kosztów bezpieczeństwa lotnictwa. Dlatego nie mówi się o wzroście cen biletów lotniczych. Można wykorzystać również inne formy finansowania. Jednak, aby udzielić szczerej odpowiedzi, nie będącej tylko odpowiedzią formalną, powiem, że Komisja skrupulatnie bada wszystkie zebrane informacje i gdy tylko wszystkie informacje zostaną zbadane, zweryfikowane i zbilansowane, spróbujemy przygotować wniosek, który będzie wyważony i odzwierciedlający interesy europejskich obywateli.
Panie pośle Rübig, powiem panu to samo, co powiedziałem innym szanownym posłom, że moje biura są zawsze do dyspozycji posłów i udzielają wszelkich wyjaśnień i mogą uzgodnić spotkanie między nami w sprawie kwestii związanych z sektorem transportowym.
Przedmiot: Wysokiej jakości transport a regiony małych wysp Unii Europejskiej
Jakie kroki podejmie Komisja, by zagwarantować, że Unia Europejska będzie posiadała zrównoważone, wysokiej jakości systemy transportowe i będzie chronić prawa obywateli i ich bezpieczeństwo? W jaki sposób przyczyni się ona do solidnego systemu transportu (statek-samolot-helikopter) obejmującego regiony małych wysp Unii Europejskiej?
Antonio Tajani
Pani przewodnicząca! Jest to w pewnym sensie ciąg dalszy pytania zadanego przez pana Mavrommatisa. By zagwarantować zrównoważony, wysokiej jakości transport w Europie i chronić prawa i bezpieczeństwo obywateli, proponujemy Parlamentowi Europejskiemu i Radzie odpowiednie ramy prawne i regulacyjne, a gdy organy legislacyjne je przyjmą, upewnimy się będą one wdrażane.
Pozwolę sobie przytoczyć trzy przykłady: prawa pasażerów, zrównoważony transport i bezpieczeństwo pasażerów. Poprosiliście mnie również państwo, bym bardziej szczegółowo powiedział, w jaki sposób wysiłki te przyczynią się do stworzenia solidnego systemu transportu statkami, samolotami lub śmigłowcami dla regionów małych wysp Unii Europejskiej. Podstawowym wyzwaniem tego wniosku jest finansowanie. Tak więc powracamy do tematu poprzedniego pytania.
Szanowni posłowie - mógłbym wręcz powiedzieć: szanowni koledzy posłowie, ponieważ ciągle pamiętam, że sam przez wiele lat byłem posłem - musimy postawić sprawę jasno. To od państw członkowskich i władz regionalnych zależy decyzja dotycząca ilości i jakości połączeń w obrębie regionów małych wysp i między tymi regionami a kontynentem. Nasza rola, rola Komisji, jest drugorzędna i obejmuje dwa bardzo różne zadania. Z jednej strony Komisja realizuje europejską politykę spójności, która ma na celu wspieranie rozwoju regionów znajdujących się w trudnej sytuacji geograficznej i naturalnej. W ramach polityki spójności Wspólnota może przekazywać współfinansowanie na rzecz poprawy dostępności regionów wyspiarskich. Z drugiej strony Komisja ma obowiązek zapewnić, by wsparcie finansowe przyznawane podmiotom świadczącym usługi transportowe nie prowadziło do zniekształcenia konkurencji na rynku wewnętrznym, powodującego naruszenie wspólnych interesów.
Ochronę tę gwarantuje wspólnotowe prawodawstwo dotyczące wewnętrznego rynku usług transportowych. Komisja nie może zatwierdzać pomocy państwa na rzecz wysokiej jakości transportu do regionów wyspiarskich i w ich obrębie, w szczególności w formie rekompensat z tytułu świadczenia usług publicznych. Prawodawstwo regulujące rynek wewnętrzny w sektorze transportu morskiego i powietrznego pozostawia państwom członkowskim duże pole do decyzji w zakresie organizacji publicznych usług transportowych zapewniających połączenia między wyspami a kontynentem i między jedną wyspą a drugą, pod warunkiem, że wszystkie potencjalne przedsiębiorstwa transportowe mają równe szanse świadczenia danej usługi publicznej.
Costas Botopoulos
Panie komisarzu Tajani! Ponieważ przemawiał pan po włosku, kusi mnie, by również mówić w języku włoskim, ale się powstrzymam i będę mówił po grecku.
(EL) Panie komisarzu! Moje pytanie nie dotyczyło zasadniczo finansowania, o którym mówił mój szanowny przyjaciel pan Mavrommatis; dotyczyło ono trzech szczegółowych kwestii, do których pan się odniósł i które chcę omówić szczegółowo. Pierwszą kwestią jest standard transportu, który stanowi bardzo ważną materię. Drugą kwestią jest szczególny przypadek małych wysp; jak państwo wiecie, w moim kraju jest mnóstwo małych wysp i stanowią one specyficzny przypadek. Trzecią kwestią jest samopoczucie mieszkańców tych małych wysp, którzy czują się nieco izolowani, w tym konkretnym przypadku, od reszty Grecji i ogólnie od Europy, w związku z tym, że nie udaje nam się poświęcić szczególnej uwagi ich problemom, szczególnie w zakresie transportu. Dlatego moje pytanie jest pytaniem politycznym, wykraczającym poza kwestię finansowania: czy uważa pan, że Unia Europejska powinna również odegrać rolę polityczną w tym przypadku?
Antonio Tajani
Chciałbym podziękować szanownemu panu posłowi za udzielenie odpowiedzi w moim ojczystym języku. Mnie samego kusi, by odpowiedzieć w starożytnej grece, gdyż studiowałem ją przez wiele lat - również moja mama uczyła starożytnej greki, lecz prawdopodobnie popełniłbym kilka błędów i ryzykowałbym, że nie zostanę zrozumiany. Niemniej dziękuję za ten gest.
Panie pośle Botopoulos! Sam to mówiłem, gdy byłem posłem do parlamentu reprezentującym okręg wyborczy obejmujący wiele małych wysp, dlatego doskonale zdaję sobie sprawę z problemów z połączeniami, z którymi borykają się ich mieszkańcy, mieszkający z dala od stałego lądu, szczególnie w zimie. Ponieważ wiele z tych wysp to miejsca turystyczne, w lecie kursują na nie statki transportujące turystów, a także samych wyspiarzy, którzy dzięki temu nie mają trudności przez dwa czy trzy miesiące (czerwiec, lipiec i sierpień). Problemy zaczynają się we wrześniu i wtedy zaczyna się poczucie izolacji.
Uważam, że Komisja Europejska, nie mogąc podjąć bezpośredniej decyzji w tym zakresie - w swoim wystąpieniu wspomniałem, że zawsze dbamy o zasadę pomocniczości - może zapewnić wsparcie, na przykład w postaci współfinansowania niektórych systemów transportu, nie zakłócając rynku wewnętrznego, by pomóc mieszkańcom regionów wyspiarskich, którzy są obywatelami Europy i posiadają te same prawa do mobilności, co obywatele mieszkający w dużych miastach lub na stałym lądzie, szczególnie prawo do podróżowania i dostaw, jako że kwestia ta dotyczy również dostaw żywności, a w przypadku niektórych wysp również wody.
Szanowny panie pośle! Podzielam pańską troskę i przychylam się do niej. Komisja Europejska, która nieustannie kieruje swoją uwagę na ochronę praw wszystkich obywateli, zamierza, zawsze gdy to możliwe oraz w zakresie dopuszczalnym w świetle obowiązującego prawodawstwa, czynić wszelkie wysiłki na rzecz wspierania ludzi mieszkających na wyspach, oferując praktyczne rozwiązania na rzecz spełnienia potrzeb tych obywateli, którzy rzeczywiście doświadczają niekorzystnych warunków, szczególnie w miesiącach zimowych.
Jestem do dyspozycji pańskiej i wszystkich greckich posłów - i nie tylko greckich, rzecz jasna - jeżeli zechcecie państwo omówić jakiekolwiek inicjatywy Parlamentu na rzecz praktycznego rozwiązania problemów mieszkańców małych wysp.
Avril Doyle
Czy mógłby pan powiedzieć coś więcej o treści ram regulacyjnych, które zgodnie z tym, co pan powiedział, są obecnie przygotowywane, szczególnie w zakresie zapewnienia zrównoważonego pod względem ekonomicznym transportu obejmującego regiony małych wysp?
Czy mogę uzyskać pańskie zapewnienie, panie komisarzu, że obecny system zobowiązań w zakresie świadczenia usług publicznych nie zostanie w żaden sposób naruszony przez te przyszłe ramy regulacyjne, o których pan mówi? Jest to konieczne dla zapewnienia zrównoważonego pod względem ekonomicznym funkcjonowania tych regionów peryferyjnych.
Antonio Tajani
Dziękuję, szanowna pani poseł, za to pytanie. Myślę, że wspomniałem o tym w trakcie swojego głównego wystąpienia, w którym odpowiedziałem na zadanie pytanie. Naszym zamiarem jest zapobieżenie zakłóceniom konkurencji. W każdym razie wszelkie interwencje powinny służyć jedynie spełnianiu potrzeb obywateli, bez zakłócania rynku wewnętrznego i naruszania konkurencji. Raz jeszcze powtarzam, powinny one mieć na celu wyłącznie umożliwienie ludziom żyjącym w regionach o trudniejszych warunkach - szczególnie w miesiącach zimowych - bycia takimi samymi obywatelami, jak wszyscy inni. Nasza pomoc będzie ukierunkowana, nie będzie nikomu szkodzić i umożliwi obywatelom regionów wyspiarskich życie w takich samych warunkach, w jakich żyją inni obywatele Unii Europejskiej.
Mogę zatem panią zapewnić, w odpowiedzi na pani obawy, że naszym celem jest pomaganie tym obywatelom, bez zakłócania rynku lub konkurencji.
Przedmiot: Europejskie środki legislacyjne w zakresie bezpieczeństwa żeglugi
Czy Komisja oceniła konsekwencje dla europejskiej żeglugi wprowadzenia w życie europejskich środków legislacyjnych w zakresie bezpieczeństwa żeglugi, które będą pokrywały się z jednolitymi jak dotąd przepisami międzynarodowymi?
Dlaczego Komisja nie uważa za wystarczające ratyfikowania przez państwa członkowskie międzynarodowych konwencji IMO, tak by kwestie, w zakresie których mają one wyłączną kompetencję i kwestie, w zakresie których mają one wspólne kompetencje ze Wspólnotą Europejską, były regulowane wyłącznie przez przepisy międzynarodowe, które państwa członkowskie wdrażają na podstawie wyłącznych kompetencji wynikających z ich prawa do suwerenności?
Czy, zmierzając do ustanowienia wyłącznej kompetencji i uzyskania nowych uprawnień w czasie, gdy europejscy obywatele są szczególnie wrażliwi na punkcie swoich praw do samostanowienia, szczególnie w sektorze podlegającym szczególnej presji gospodarczej, takim jak żegluga, Komisja nie ryzykuje, że zrobi więcej złego niż dobrego?
Antonio Tajani
wiceprzewodniczący Komisji. - (IT) Pani przewodnicząca! Pan poseł Mavrommatis jest zawsze bardzo aktywny i zawsze angażuje się w kwestie związane z transportem. Wnioskom Komisji zawsze towarzyszą oceny skutków. Dotyczy to szczególnie wniosków z listopada 2005 w sprawie pakietu środków w zakresie bezpieczeństwa na morzu.
Wnioski Komisji w tym sektorze uwzględniają w szczególności międzynarodowe konwencje. W większości przypadków celem tych wniosków legislacyjnych jest skłonienie państw członkowskich do ratyfikowania konwencji lub ich wdrożenie we Wspólnocie. Nigdy nie rodzą się one z prób uzyskania szerszych kompetencji. Chciałbym wyjaśnić powszechne nieporozumienie: Wspólnota posiada już konieczne kompetencje w zakresie bezpieczeństwa na morzu w ramach wspólnej polityki transportowej. Nieuniknione jest jednak to, że gdy Parlament Europejski i Rada wspólnie ustanawiają przepisy, zdolność państw członkowskich do działań na szczeblu międzynarodowym jest ograniczona.
Niemniej nie odbywa się to ze szkodą dla państw członkowskich. Wręcz przeciwnie, służy to wzmocnieniu naszych wspólnych wpływów wśród społeczności międzynarodowej, zwiększając tym samym poziom ochrony życia obywateli i środowiska. Czasami Europa musi po prostu przejąć inicjatywę. Było tak na przykład, gdy zdecydowaliśmy się w trybie przyspieszonym wycofać z użycia tankowce jednokadłubowe, po czym podobną decyzję podjęła Międzynarodowa Organizacja Morska.
Panie pośle Mavrommtis! Doskonale zdaje pan sobie sprawę z problemów związanych z Międzynarodową Organizacją Morską: nie zawsze możemy podejmować decyzje samodzielnie. Są kompetencje, których Europa nie posiada, dlatego konieczne jest ciągłe porozumiewanie się z tą organizacją, również dlatego, że po naszych morzach pływają statki pod banderą krajów nienależących do Unii.
Jednak dzięki nowemu prawodawstwu dotyczącemu bezpieczeństwa żeglugi Komisja ma nadzieję poprawić poziom zrównoważenia globalnego wymiaru transportu morskiego, który wymaga globalnych rozwiązań, z jednoczesnym uwzględnieniem ograniczeń światowych ram prawnych.
Panie pośle Mavrommatis! Działania Wspólnoty są namacalnym wyrazem wspólnych wysiłków i zaangażowania państw członkowskich, a nie narzucaniem rozwiązań z zewnętrz, naruszających ich interesy. Dzięki waszym i naszym wysiłkom liczba statków na europejskich wodach, które nie spełniają obowiązujących norm, znacząco spadła. Komisja będzie w dalszym ciągu prowadziła wyważoną, acz proaktywną politykę, której głównym celem będzie ochrona życia i dobra naszych obywateli.
Manolis Mavrommatis
Panie komisarzu! Wie pan, jak bardzo cieszę się z naszych dyskusji i debat. Ponadto zawsze ma pan dla mnie odpowiedź. Naturalnie pragnę panu podziękować za omówione przez pana punkty, które dotyczą wszystkich państw Unii Europejskiej.
(EL) Czy nie uważa pan, że dążąc do ustanowienia wyłącznej wspólnotowej kompetencji i zdobycia nowych uprawnień w czasie, gdy europejscy obywatele są szczególnie wrażliwi na punkcie swoich praw do samostanowienia, szczególnie w sektorze podlegającym znacznej presji gospodarczej, takim jak żegluga, Komisja ryzykuje, że uczyni więcej złego niż dobrego?
Antonio Tajani
Panie pośle Mavrommatis! Myślę, że nie ma ryzyka, że spowodujemy szkody. Naszym wyłącznym celem jest próba harmonizacji, z zachowaniem określonych ram, co jest zawsze trudne w przypadku prawa morskiego, ponieważ niestety wciąż stajemy wobec decyzji IMO, ale jak już wspomniałem, na szczęście czasami Europa staje na czele, a za nią podążają inne organizacje międzynarodowe.
Naszym zamiarem, powtarzam, nie jest ograniczanie praw państw członkowskich, ale jedynie próba harmonizacji, która może jedynie przysłużyć się zapewnieniu unijnym obywatelom szybszego i bardziej solidnego reagowania.
Colm Burke
Zastanawiam się, czy komisarz jest zadowolony ze stopnia, w jakim państwa członkowskie wdrażają obowiązujące prawodawstwo i regulacje poprzez podejmowane przez siebie działania. Ja sam mam doświadczenie, które wyniosłem w toku pewnej sprawy dotyczącej poważnego wypadku, kiedy to jeszcze dwanaście miesięcy po zdarzeniu przedsiębiorstwo żeglugowe nadal nie dostosowało się do obowiązujących wówczas przepisów, które notabene zostały wprowadzone trzy lata wcześniej.
Antonio Tajani
Chciałbym podziękować szanownemu panu posłowi za to pytanie, ponieważ daje mi ono sposobność wskazania wielce pozytywnych rezultatów uzyskanych przez nas w trakcie posiedzenia Rady ds. Transportu, które miało miejsce dwa tygodnie temu w Luksemburgu, gdy Rada wreszcie dała zielone światło dla przyjęcia trzeciego pakietu morskiego. Sukces ten można również przypisać uporowi Parlamentu Europejskiego, jego zaangażowaniu, temu, że zdołał sprawić, by usłyszano jego głos, a także zaangażowaniu Komisji. Dzięki temu udało się przyjąć kompleksowe regulacje gwarantujące bezpieczeństwo publiczne, w każdym tego słowa znaczeniu, w tym bezpieczeństwo na morzu, ochronę środowiska i odpowiedzialność z tytułu wypadków.
Gdy przepisy te wejdą w życie, z całą pewnością zacieśniona zostanie kontrola Komisji. Mogę pana zapewnić, że jeżeli chodzi o zaangażowanie Komisji, będziemy nadal monitorowali sytuację z troską i uwagą, w tym poprzez naszą agencję w Lizbonie, by zagwarantować, że wszystkie wspólnotowe przepisy będą zawsze przestrzegane, a przede wszystkim, że wszystkie morza będą się stawały coraz bezpieczniejsze w wyniku połączonych działań prawnych i operacyjnych realizowanych na wszystkich morzach w ramach kompetencji Unii Europejskiej.
Przedmiot: Poprawa transportu miejskiego
Faktem jest, że obecny stan transportu miejskiego nie jest najlepszy z punktu widzenia europejskich obywateli. Stres powodowany przez ogromne korki, wysoki stopień zanieczyszczenia środowiska i jazda w mieście, która powoduje 40% lub więcej całkowitych emisji CO2 z transportu drogowego, a także niewystarczające bezpieczeństwo kierowców i grup najbardziej zagrożonych, takich jak piesi i rowerzyści, to tylko niektóre problemy, z którymi na co dzień borykają się europejscy obywatele w dużych miejscowościach i miastach. Jakie są, w odpowiedzi na tę sytuację, cele i plan działań Komisji, które umożliwiłyby stworzenie bardziej zrównoważonych form transportu miejskiego i jaki harmonogram realizacji działań przyjęła Komisja, by zrealizować swoje cele?
Antonio Tajani
Pani przewodnicząca! Temat transportu miejskiego, chciałbym poinformować szanownych posłów - sformułowanie "koledzy posłowie” ciągle nasuwa mi się jako pierwsze, musi być to zatem siła przyzwyczajenia; jestem komisarzem od kilku miesięcy, a posłem do PE byłem przez wiele lat i najwyraźniej nadal czuję się częścią tego Parlamentu - był jednym z tematów nieformalnego posiedzenia Rady w La Rochelle w dniach 1 i 2 września 2008 roku i był tam szeroko dyskutowany. Komisja i państwa członkowskie poświęciły tej kwestii wiele uwagi, zapraszając ekspertów, burmistrzów dużych i średnich miast i specjalistów z sektora, by omówić kwestię transportu miejskiego.
Sam wypowiadałem się na ten temat w trakcie Dnia Bezpieczeństwa Drogowego, który obchodzono kilka dni temu w Paryżu - oficjalny dzień obchodzony przez Komisję i Radę w trakcie Tygodnia Bezpieczeństwa Drogowego - podkreślając, że bezpieczeństwo drogowe musi również oznaczać dobry system transportu miejskiego: jeżeli będziemy mieli dobry system transportu miejskiego, przede wszystkim w dużych miastach, nasze drogi staną się bezpieczniejsze. Moim zdaniem niewątpliwie doprowadzi to do zmniejszenia liczby ofiar wypadków w dużych miastach, gdzie zdarza się najwięcej wypadków i gdzie ginie największa liczba ludzi.
Komisja przygotowuje plan działań w zakresie mobilności miejskiej w oparciu o konsultacje, które przeprowadzono w następstwie opublikowania zielonej księgi. Zamierzamy przedłożyć ten plan przed końcem bieżącego roku. Plan ten będzie obejmował sprecyzowane działania, które będą prowadzone na szczeblu Unii Europejskiej w nadchodzących latach.
Rzecz jasna, Komisja Europejska nie posiada jurysdykcji w tym zakresie: obszary te wchodzą w zakres kompetencji państw członkowskich, ale my, działając zgodnie z zasadą subsydiarności, która, jak wszyscy wiecie, wywodzi się od słowa subsisdium, chcemy pomagać państwom członkowskim i burmistrzom dużych miast. Były burmistrz Mediolanu, Gabriele Albertini, wiceprzewodniczący Komisji Transportu i Turystyki, może to wszystko potwierdzić. Poprzez ten plan działań zapewnimy, by wszystkie informacje, którymi dysponujemy, wszystkie porady, wszystkie pomysły, wszystkie sugestie, były udostępniane wszystkim miastom, przede wszystkim dużym miastom, borykającym się z problemami ruchu drogowego.
Plan działań wesprze również polityków na szczeblu lokalnym, regionalnym i krajowym, przy pełnym poszanowaniu - powtarzam, pełnym poszanowaniu - zasady pomocniczości. Działania, które zaproponujemy, pomogą zmniejszyć koszty, zagwarantować właściwe finansowanie jednolitego rynku i stworzyć nowe rynki nowych technologii, rozwijając jednocześnie zrównoważoną mobilność miejską. To nie zbieg okoliczności, że zaledwie wczoraj wieczorem zakończono debatę w tym temacie i głosowano w sprawie dyrektywy, która powinna zachęcić - jako że jest to jej celem - władze lokalne do kupowania środków transportu emitujących zmniejszone ilości szkodliwych gazów.
Jednakże dziś nadal jest zbyt wcześnie na nakreślenie lub szczegółowe opisanie treści planu działań; niemniej oczekujemy, i państwo również możecie oczekiwać, że plan obejmie kwestię rozdrobnienia zasad dotyczących dostępu do terenów zielonych, transport towarów w mieście i logistykę, lepsze informacje na temat systemów transportu publicznego w europejskich miastach czy szerokie plany zrównoważonej mobilności miejskiej oraz propozycje dotyczące metod integrowania planowania przestrzennego i mobilności. Być może w planie działań zawarte zostaną również wnioski legislacyjne dotyczące wymiany informacji i udoskonalonych praktyk w zakresie gromadzenia danych i badań, a także kwestie dotyczące finansowania, które są kwestiami niezwykle delikatnymi. Wszystko to, powtarzam raz jeszcze, będzie opierało się na poszanowaniu zasady pomocniczości.
Emmanouil Angelakas
(EL) Panie komisarzu! Będziemy wyczekiwać proponowanego przez pana planu działań z wielkim zainteresowaniem i wówczas będziemy mieli sposobność ponownie o nim porozmawiać, gdy zostanie przedstawiony.
Chciałbym jednak usłyszeć pańską osobistą opinię w następującej kwestii: obecnie toczy się szeroka dyskusja w sprawie opłat związanych z zatorami, które to opłaty wprowadzono w takich miastach jak Londyn, Rzym i Sztokholm, i które, jak się zdaje, pomogły ograniczyć zatory i zwiększyć liczbę pasażerów korzystających z transportu publicznego. Jednakże w innych miastach, w których brakuje zorganizowanej sieci, nadal panuje sceptycyzm, dlatego chciałbym wysłuchać pańskiej osobistej opinii, jako doświadczonego komisarza, czy popiera pan, a jeśli tak, to w jakim stopniu, opłaty z tytułu zatorów.
Antonio Tajani
Szanowny panie pośle! Pytanie to jest niezwykle delikatne: jeżeli pan poseł Albertini, który jest zawsze bardzo szczodry, zechce zaprosić nas na kawę, możemy o tym pomówić i posłuchać o doświadczeniach burmistrza dużego europejskiego miasta.
Nie ma łatwej odpowiedzi na to pytanie. Byłem członkiem rady miejskiej w Rzymie przez pięć lat, kiedy byłem posłem do PE i zajmowałem się tymi samymi kwestiami. Problemom tym należy przyglądać się z perspektywy każdego miasta osobno, należy odrębnie rozpatrywać każdy przypadek, ponieważ niektóre miasta - mam tu na myśli Rzym - mają zabytkowe centrum z bardzo wąskimi uliczkami, gdzie ruch uliczny jest trudny. Inne miasta mają inne układy urbanistyczne, tak więc niełatwo jest przyjąć jedną zasadę dla wszystkich.
Myślę, że - z poszanowaniem zasady pomocniczości - należy dać burmistrzom miast możliwość nakładania, za zgodą rad miejskich, opłat związanych z zatorami, jeżeli uznają to oni za pożyteczne i jeżeli miasto, którym administrują, będzie zmuszone ograniczyć ruch uliczny w związku z tym, że w bardzo starych miastach bardzo łatwo powstają korki. Tak więc sytuacje różnych miast różnią się między sobą, a znalezienie jednego rozwiązania jest trudne. Uważam, że jest to wariant, którego nie należy lekceważyć, nawet jeżeli może on czasami powodować zamieszanie. Trzeba rozważyć, gdzie ma być granica strefy. Powtórzę, że wyboru trzeba dokonywać dla każdego miasta z osobna. Osobiście zasadniczo nie jestem im przeciwny, ale w niektórych przypadkach opłaty te mogą być niesprawiedliwe, podczas gdy w innych całkowicie na miejscu.
Dlatego, zważywszy na różnorodność europejskich miast, uważam, że szczególnie w przypadku opłat związanych z zatorami, ostateczną decyzję należy pozostawić władzom lokalnym. Mimo to we wspomnianym planie działań przedstawimy swoje sugestie i pomysły. Ważną rzeczą jest to, aby obywatele byli zawsze informowani i aby wiedzieli, co się dzieje i jakie decyzje są podejmowane, ponieważ gdy przychodzi do płacenia podatków, zawsze dobrze jest, by obywatele wiedzieli, za co płacą.
Żałuję, że nie mogę udzielić zdecydowanej odpowiedzi. Jestem szczerze przekonany, że musimy zbadać fakty i oddziaływanie, w tym oddziaływanie na środowisko w miastach, i podejmować decyzje w odniesieniu do każdego przypadku z osobna. Na zakończenie pragnę raz jeszcze powiedzieć, że zasadniczo nie jestem przeciwko tym opłatom, ale mogą istnieć przypadki, w których nałożenie tego rodzaju podatków byłoby bezcelowe.
Mairead McGuinness
Panie komisarzu! Uderzyły mnie dwa słowa, które pan wypowiedział: mówił pan, że finanse to "delikatna” kwestia, i co ważne, powtarzał pan słowo "pomocniczość”.
Czy Komisja nie obawia się, że trudności gospodarcze państw członkowskich przeszkodzą koniecznym inwestycjom w tworzeniu efektywnych systemów transportu publicznego? Ponadto państwa członkowskie mogłyby nakładać opłaty z tytułu zatorów w dużych miastach na będących już i tak pod znaczną presją zmotoryzowanych, którzy nie mają żadnego innego wyboru.
Paul Rübig
(DE) Mój drogi panie Tajani! Oczywiście ogromnie cieszymy się z możliwości zadawania pytań, w szczególności dotyczących zaproszeń do składania ofert w zakresie transportu miejskiego. Czy istnieją plany organizowania przetargów na transport miejski, co ma często miejsce w Szwecji, gdzie obecnie istnieje konkurencja w obszarze transportu miejskiego?
Po drugie: czy są plany wprowadzenia jednolitych systemów kontroli w całej Europie? Gdy człowiek przyjeżdża do miasta w innym kraju, często trudno jest zrozumieć, w jaki sposób funkcjonuje system w tym mieście, i być może przydałby się w tym obszarze wniosek Komisji.
Antonio Tajani
Pani przewodnicząca! Dziękuję za to pytanie. Po pierwsze myślę, że w planie działań, jaki przedstawimy, powinniśmy nalegać na potrzebę przekazywania obywatelom przydatnych informacji, gdy podróżują oni z jednego miejsca do drugiego, tak by mogli się zorientować, jak wygląda sytuacja i czego mogą się spodziewać podróżując dajmy na to ze Sztokholmu do Madrytu, a czego podróżując z Rzymu do Wiednia; tak, aby rozumieli organizację ruchu, wiedzieli, jakie podatki będą musieli zapłacić i aby mogli organizować swoją podróż, czy to w celach służbowych, czy turystycznych. Jest to ważne już teraz i myślę, że mamy pracę do wykonania.
Oczywiście, szanowni posłowie, chciałbym podkreślić kwestię zasady pomocniczości, ponieważ nie do Unii Europejskiej należy interweniowanie w sprawach ściśle podlegających kompetencjom władz lokalnych. To samo tyczy się kwestii finansowych; Komisja nie ma tu pola do interwencji. Finansowanie jest problemem. Oczywiście w naszym planie działań będziemy starali się zgromadzić wszystkie sugestie przedstawione nam w trakcie różnych konsultacji, by służyć i pomagać władzom lokalnym, które będą mogły je przyjąć lub odrzucić według własnego uznania. Naszym celem jest próba harmonizacji systemu, przynajmniej pod względem informowania obywateli, a także zapewnienie władzom lokalnym jak największej ilości informacji związanych z doświadczeniami innych miast, by mogły skorzystać z nich według własnego uznania. To bardzo ważna rzecz.
Co się tyczy finansowania, uważam, że wszystkie władze lokalne mogą czuć się swobodnie i robić, co zechcą, nie zakłócając przy tym rzecz jasna rynku ani swobody przemieszczania się obywateli. W każdym przypadku należy wybrać najbardziej właściwe rozwiązanie. Jeżeli jednak chodzi o ostatnie pytanie pana posła Rübiga, dyrektywa w sprawie świadczenia usług publicznych pozostawia władzom lokalnym swobodę decyzji w zakresie organizowania przetargów. Myślę, że w tym względzie Unia Europejska raz jeszcze naciskała na zasadę pomocniczości.
Myślę, że to słuszne, ponieważ nasza praca nie powinna mieć inwazyjnego charakteru: nie powinniśmy regulować wszystkiego, powinniśmy się zajmować wielkimi sprawami, reagować na duże wyzwania, a jeżeli w ogóle mamy coś robić, to pomagać organom lokalnym i państwom członkowskim w rozwiązywaniu problemów, tam gdzie mogą one to zrobić, ewentualnie z wykorzystaniem pomocy i wsparcia Unii Europejskiej, ale nie wsparcia dominującego i inwazyjnego. Moim zdaniem w kontekście lokalnego transportu publicznego wszyscy powinniśmy wyznawać tę zasadę, i wierzę, że chcemy ją wyznawać.
Przewodnicząca
Na tym kończymy turę pytań.
Odpowiedzi na pytania pozostawione bez odpowiedzi z braku czasu zostaną udzielone na piśmie (patrz załącznik).
(Posiedzenie zostało zawieszone o godzinie 19.45 i wznowione o godz. 21)
