Διάφορα
Mario Mauro
(IT) Κύριε Πρόεδρε, μιλώ δυνάμει του άρθρου 173 του Κανονισμού. Απόψε, το ανώτατο δικαστήριο της Βραζιλίας απέρριψε την έκδοση του κατά συρροή δολοφόνου Cesare Battisti.
Όχι με ένα, αλλά με δύο ψηφίσματα αυτού του Σώματος ζητείτο η αντίθετη απόφαση. Συνεπώς, θα ήθελα να καταγραφεί, πέραν της προσωπικής μου απογοήτευσης, η επιθυμία μου το Προεδρείο του Κοινοβουλίου να στείλει επιστολή στις αρχές της Βραζιλίας για να εκφράσει την απογοήτευση ολόκληρου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και, πρωτίστως, για να εκφράσει την αλληλεγγύη μας και τη λύπη μας προς τις οικογένειες των θυμάτων, τα οποία προσδοκούσαν την απόδοση δικαιοσύνης επί τριάντα χρόνια.
Πρόεδρος
Είμαι ευγνώμων στον κ. Mauro για την κατάλληλη αυτή παρέμβαση ... (ο κ. Borghezio ομιλεί εκτός μικροφώνου). Πιστεύω ότι ολόκληρο το Σώμα συμμερίζεται την απογοήτευση και τη βαθιά πικρία για τις αποφάσεις που ελήφθησαν και, συνεπώς, δεν μπορώ παρά να επαναλάβω εκείνο που ήδη κατέστησε σαφές το Κοινοβούλιο για το ζήτημα αυτό σε δύο τουλάχιστον περιστάσεις. Ας γνωστοποιήσουμε την αγανάκτησή μας σε αυτό το πνεύμα απογοήτευσης και με αυτήν την ενάργεια στις αρχές της Βραζιλίας.
Licia Ronzulli
(IT) Κύριε Πρόεδρε, χρειάζομαι λίγα μόνο δευτερόλεπτα για να στείλω τις ευχές μου στην κ. Weisberger, που πρόσφατα έγινε μητέρα και που σήμερα είναι εδώ με το κοριτσάκι της, καθώς και σε όλες τις νέες μητέρες σε τούτο το Σώμα, σε εκείνες που θα γίνουν μητέρες και σε εκείνες που, όπως εγώ, εργάζονται σκληρά για να είναι καλές μητέρες και καλές στα κοινοβουλευτικά τους καθήκοντα.
Είναι υπέροχο να βλέπει κανείς με ποιον τρόπο τούτο το Σώμα αναζωογονήθηκε από σύμβολα ελπίδας, αλλά ... (η ομιλήτρια διακόπτεται από φασαρία στην Αίθουσα). Ζητώ την προσοχή σας, διότι είναι σημαντικό και θεωρώ υποχρέωσή μου να σας πω ό,τι σκέπτομαι. Ας δούμε αν μπορείτε να συμπεριφερθείτε πιο ώριμα, καθώς τις τελευταίες μέρες, άκουσα δυστυχώς παρατηρήσεις του τύπου "το Κοινοβούλιο δεν είναι παιδότοπος. Εδώ δεν είναι σχολική αυλή. Έξω τα παιδιά και έξω οι μητέρες". Ακόμα χειρότερα, ειπώθηκε ότι "η παρουσία παιδιών προσδίδει στους βουλευτές αρνητική εικόνα".
Εφόσον πολύ συχνά καταλήγουμε να νομοθετούμε για την ισορροπία εργασιακής και προσωπικής ζωής, είναι πραγματικά παράλογο να γίνονται σε τούτο το Σώμα παρατηρήσεις αυτού του είδους, πολύ δε περισσότερο όταν αυτές γίνονται από γυναίκες.
