Analiza możliwości zwiększenia celu dwudziestoprocentowej redukcji emisji gazów cieplarnianych oraz ocena ryzyka ucieczki emisji (krótka prezentacja)
Przewodnicząca
Kolejnym punktem porządku dziennego jest sprawozdanie pana posła Basa Eickhouta złożone w imieniu Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności, w sprawie analizy możliwości zwiększenia celu dwudziestoprocentowej redukcji emisji gazów cieplarnianych oraz oceny ryzyka ucieczki emisji.
Bas Eickhout
sprawozdawca - Pani Przewodnicząca! Gdy posłowie przyjrzą się wiadomościom elektronicznym i wszelkiego rodzaju prośbom od lobbystów i przedstawicieli przemysłu oraz wysuwanym w związku z klimatem argumentom za i przeciw, dojdą do wniosku, że temat klimatu ewidentnie powraca do debaty politycznej.
To bardzo dobrze, ponieważ klimat nigdy nie przestał być przedmiotem debaty naukowej. W świetle dokonanego rozwoju nauki argumenty za silniejszą polityką przeciwdziałania zmianie klimatu z dnia na dzień nabierają coraz większej mocy. W dziedzinie polityki nie mówiło się jednak o klimacie zbyt wiele od czasu szczytów w Kopenhadze i Cancún. Teraz temat zdecydowanie powraca do debaty politycznej.
Dobrze, że tak się dzieje. Bardzo ważne jest jednak to, że debata przybrała w międzyczasie inny kształt. Argumentacja nie dotyczy już tylko klimatu. Dotyczy w coraz większym stopniu gospodarki; wywiązała się debata gospodarcza. Jeśli spojrzymy na nowe sektory opierające się na polityce przeciwdziałania zmianie klimatu, widzimy, że wymagają one ambitniejszej polityki w tym zakresie. Rozważmy z kolei naszą zależność od ropy naftowej i sytuację w północnej Afryce: dyskusja nad zależnością od ropy naftowej nabiera coraz większego znaczenia w kontekście naszej pozycji gospodarczej w UE.
Ale spójrzmy również na pisma od przedstawicieli lobby przemysłowego, którzy naciskają na wyznaczenie celu w wysokości 30 %, ponieważ leży to w ich interesie; zwiększenie naszych ambicji w dziedzinie klimatu pomoże im osiągać zyski. Bardzo wyraźnie dowodzi to, że w debacie na temat polityki przeciwdziałania zmianie klimatu następuje zasadnicza zmiana. To bardzo ważne. Nie mamy do czynienia z sytuacją: "gospodarka kontra ekologia”, ale "gospodarka i ekologia”. To sprawa o zasadniczym znaczeniu.
Co zatem zawarliśmy w sprawozdaniu? Oczywiście zwracamy się do Komisji o przedstawienie propozycji zwiększenia wewnętrznego celu obniżenia emisji do 25 %. To bardzo ważne, ponieważ w ten właśnie sposób można stać się mniej zależnym od ropy naftowej, uzyskać dodatkowe korzyści w dziedzinie zdrowia, jak również realnie wykorzystać możliwości związane z oszczędnością energii. Oszczędność energii zajmuje więc także poczesne miejsce w sprawozdaniu, ponieważ jeśli zrealizujemy nasze cele w zakresie oszczędności energii, to już będziemy na dobrej drodze do osiągnięcia dwudziestopięcioprocentowej redukcji wewnątrz UE.
W sprawozdaniu zwracamy się o trzydziestoprocentową redukcję w wymiarze ogólnym; zatem wewnętrznie redukcja ma wynieść 25 %, ale w całości 30 %. Na rynku istnieje jeszcze wiele środków kompensacji, więc przy redukcji wewnętrznej na poziomie 25 % rozważamy też całkowitą redukcję o 30 %. Nieco ogranicza się przez to rolę kompensacji, co również było przedmiotem debaty i znalazło odzwierciedlenie w sprawozdaniu.
Toczy się też dyskusja nad dostosowaniem systemu handlu uprawnieniami do emisji. Pragnę wyrazić się bardzo jasno. Jeśli zwiększymy ambicje w zakresie klimatu poprzez oszczędność energii i podejmiemy jakieś działania w odniesieniu do oszczędności energii, obniży się cena emisji dwutlenku węgla; w badaniach szacuje się spadek z 15 do 0 euro za tonę dwutlenku węgla. Dlatego musimy też zrobić coś z systemem handlu uprawnieniami do emisji, by zagwarantować odpowiednią cenę i zapewnić prawdziwą motywację do przechodzenia na technologie ekologiczne.
Jutro czeka nas głosowanie o zasadniczym znaczeniu dla przyszłej gospodarki - gospodarki ekologicznej. Nalegam, by Komisja podjęła dalsze działania w związku z żądaniem, które jutro wysuniemy jako Parlament i przedstawiła wniosek ustawodawczy. Prace Rady są w toku, Parlament jutro określi swoje stanowisko, a potem już tylko w gestii Komisji pozostanie przedstawienie wniosku. Wiemy, że podczas dyskusji nad wnioskiem ustawodawczym żaden kraj w Radzie nie będzie już mógł zgłosić weta.
Zdobędziemy większość w Parlamencie, o czym przekonamy się jutro, oraz większość w Radzie, by obrać naprawdę ambitniejsze zamiary dotyczące klimatu i sprawić, że prawdziwą gospodarką przyszłości będzie gospodarka ekologiczna.
Jo Leinen
(DE) Pani Przewodnicząca, Panie Komisarzu Oettinger, Szanowni Państwo! Grupa Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów w Parlamencie Europejskim popiera sprawozdanie pana posła Eickhouta, ponieważ płynie z niego silne przesłanie skierowane zarówno wewnętrznie, jak i zewnętrznie, że nie dajemy za wygraną w sprawie przeciwdziałania zmianie klimatu. Stanowi ono wewnętrzny sygnał, że poważnie traktujemy obietnicę zawartą w pakiecie klimatycznym z 2008 roku dotyczącą dwudziestoprocentowego udziału energii odnawialnej i zwiększenia o 20 % oszczędności energii. Panie Komisarzu Oettinger! Przedstawił nam Pan dzisiaj wniosek, mamy więc przed sobą mnóstwo pracy. Oba te działania łącznie doprowadzą do dwudziestopięcioprocentowej redukcji emisji CO2 wewnątrz UE. Jak moglibyśmy się temu sprzeciwić? To niemożliwe, ponieważ chodzi o pakiet prawodawstwa, który już przyjęliśmy. Ponadto mamy zobowiązanie wobec reszty świata. Musimy też osiągnąć pięcioprocentowy poziom w odniesieniu do mechanizmów czystego rozwoju (CDM). W sumie otrzymujemy 30 %. Mam nadzieję, że nie złagodzimy tych wymagań. Poprawka do punktu 3 zepsułaby całe sprawozdanie. Jeśli ta poprawka zostanie przyjęta, zagłosujemy jutro za odrzuceniem sprawozdania. Mam nadzieję, że tak się nie stanie, ponieważ musimy wysłać silny sygnał do społeczeństwa.
Jacek Olgierd Kurski
(PL) Pani Przewodnicząca! Mam wrażenie, że mamy do czynienia z jakimś nowym rodzajem obłędu i nowej, świeckiej religii w Europie. Nie ma żadnych naukowych podstaw, które by dowodziły, że człowiek ma decydujący wpływ na zwiększenie emisji CO2 do atmosfery. To są cykle kilkusetletnie, które oddziałują na klimat. Są na to stosowne ekspertyzy, m.in. profesora Jaworowskiego, wybitnego badacza klimatu z Polski.
Dlaczego Grenlandia nazywa się "zieloną wyspą”, a jest dzisiaj całkowicie zamrożona? Bo kiedyś była zieloną wyspą, ale klimat zmienił się niezależnie od człowieka. Dlatego trzeba się sprzeciwić tej nowej, świeckiej religii, obłędowi, który postawi pod znakiem zapytania jakikolwiek sens akcesji do Unii Europejskiej takich krajów jak Polska, która musiałaby wydać o wiele więcej pieniędzy na redukcję emisji CO2 niż do tej pory uzyskała netto w wyniku polityki spójności. Jeżeli zatem 20-procentowa redukcja emisji CO2 jest bez sensu, tym bardziej bez sensu jest 30-procentowa redukcja. Dlatego będę głosował przeciwko.
Paul Rübig
(DE) Pani Przewodnicząca! Myślę, że katastrofa w Fukushimie zmieniła świat również pod względem emisji CO2. Chodzi nam po prostu o zagwarantowanie sobie pewnych dostaw energii. Będziemy musieli uzupełniać lub zastępować energię jądrową gazem i węglem. Spalanie gazu i węgla spowoduje oczywiście emisję CO2. Poziom 20 %, który obecnie sobie wyznaczyliśmy, jest zatem bardzo wysoki. Powinniśmy się cieszyć, że mamy rezerwę w postaci efektywności energetycznej, ponieważ ta rezerwa pozwoli nam wspierać nowe formy energii, których potrzebujemy do zastąpienia energii jądrowej. Gaz i węgiel odegrają istotną rolę w zastąpieniu energii jądrowej. Myślę, że związki zawodowe i pracodawcy poważnie obawiają się, że strategie dotyczące CO2 doprowadzą do przenoszenia miejsc pracy poza granice Europy i że cały przemysł surowcowy, czy to stalowy, aluminiowy, czy też papierniczy, opuści Europę, jeśli wprowadzimy zbyt surowe przepisy. Chciałbym wszystkich ostrzec, że w tym obszarze za szybko rwiemy się do przodu. Nasza polityka musi być opłacalna i realistyczna.
Jaroslav Paška
- (SK) Pani Przewodnicząca! Chciałbym w swoim wystąpieniu zwrócić uwagę na opinię Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii, która w punkcie 3 zawiera spostrzeżenie, że obowiązujące obecnie przepisy dotyczące polityki Komisji w zakresie przeciwdziałania zmianie klimatu doprowadzą do przenoszenia działalności przemysłu poza Europę, obawiam się więc, że nadchodzący wzrost cen emisji dwutlenku węgla sprawi, iż ta tendencja zarysuje się jeszcze wyraźniej.
W opinii komisji zwraca się uwagę na fakt, że nie można interpretować obecnej redukcji emisji w Europie jako sygnału świadczącego, że UE jest na drodze do osiągnięcia celu ograniczenia emisji. Należy to raczej przypisywać obniżeniu produkcji przemysłowej i przenoszeniu produkcji poza Europę, co skutkuje wzrostem bezrobocia w Europie. W związku z tym stanowczo uważam, że sposobem na zmniejszenie emisji gazów cieplarnianych jest bardziej konsekwentne promowanie innowacji w dziedzinie nowych technologii ekologicznych, które pozwoli nam spełniać powinność w zakresie ochrony jakości powietrza nie tylko za pomocą narzędzi administracyjnych i finansowych, ale raczej za pomocą wspierania badań naukowych i faktycznego wprowadzania nowych technologii w życie.
Maria Da Graça Carvalho
(PT) Pani Przewodnicząca! Unijna strategia energetyczna i klimatyczna powinna łączyć konkurencyjność gospodarczą z bezpieczeństwem energetycznym i problematyką ochrony środowiska. Do zwiększenia celu dwudziestoprocentowej redukcji emisji gazów cieplarnianych trzeba zmierzać tak, by pogodzić te dążenia. Zgadzam się, że należy podnieść poziom wysiłków na rzecz redukcji emisji z 20 % do 25 %, z czego 5 % ma odpowiadać wzrostowi efektywności energetycznej.
Jest jednak bardzo ważne, by znaleźć rozwiązania, które pozwolą utrzymać konkurencyjność europejskiego przemysłu. Wobec tego z zadowoleniem przyjmuję fakt, że po raz pierwszy mamy w Parlamencie szeroki konsensus w sprawie włączenia podejścia sektorowego. Dzięki temu podejściu cel redukcji emisji gazów cieplarnianych wyznaczony danemu krajowi będzie zgodny z holistycznym, globalnym traktowaniem każdego sektora przemysłu, co pozwoli zapobiec ucieczce emisji.
Zbigniew Ziobro
(PL) Opinia publiczna oczekuje od nas, polityków, abyśmy byli pragmatyczni i racjonalni, efektywni w każdym działaniu. Podatnicy różne rzeczy mogą nam wybaczyć, ale nie to, że będziemy wydawać ich pieniądze bez efektów. I kiedy mówimy o ociepleniu klimatycznym, powinniśmy na to popatrzeć, jak na pewien projekt racjonalny. Abstrahuję w tej chwili od kwestii związanej z zasadnością lub nie teorii, która legła u podstaw tych naszych decyzji politycznych, które zapadły w tej sprawie. Jest spór w nauce - o tym wiemy, ale nie chcę go tutaj rozstrzygać.
Chciałbym jednak zwrócić uwagę, że gazy cieplarniane mają to do siebie, że nie znają granic. Jeśli nawet Unia Europejska przyjmie najbardziej restrykcyjne ograniczenia emisji gazów cieplarnianych, a jednocześnie Chiny, Indie i inne kraje rozwijające się nie będą tego czynić, to efekt będzie taki sam. Poza efektem dla kieszeni podatnika europejskiego, gdzie produkcja będzie ograniczana, bezrobocie będzie rosło, a miejsc pracy będzie przybywać poza granicami Unii Europejskiej.
W związku z tym, jeśli mamy działać w tej sprawie, to działajmy racjonalnie, tak aby był to globalny proces, bo tylko wtedy będzie efektywny. Jeśli prawdą jest, że miesiąc emisji gazów cieplarnianych w Chinach odpowiada całorocznemu dwudziestoprocentowemu ograniczeniu w Europie, to jest to wymowna informacja.
Elena Băsescu
(RO) Pani Przewodnicząca! Chciałabym zacząć od złożenia Panu Posłowi Eickhoutowi gratulacji z tytułu sporządzenia przedmiotowego sprawozdania.
Uważam redukcję emisji gazów cieplarnianych w Europie za niezbędną, na podstawie konkluzji ze szczytu w Cancún. To oznacza, że UE musi zachować rolę światowego lidera w dziedzinie ochrony środowiska. Dlatego też musi zreformować sposób realizacji polityki proekologicznej. Pragnę podkreślić znaczenie dokonania przeglądu mechanizmów monitoringu emisji oraz konieczność uwzględnienia ich całym budżecie.
Przydałoby się także usprawnienie obecnego unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji. Z myślą o tym wystosowano zalecenie rozszerzenia zakresu stosowania systemu tak, by objął obiekty spoza sektora przemysłowego.
Warto zwrócić uwagę na wpływ europejskiej polityki ochrony środowiska na inwestycje długoterminowe w dziedzinie ekotechnologii.
Günther Oettinger
komisarz - (DE) Pani Przewodnicząca, Szanowni Państwo Posłowie! Pani komisarz Hedegaard chce, bym Państwu od niej przekazał wyrazy uszanowania. Z przyczyn niezależnych nie mogła się pojawić tu dziś wieczorem i poprosiła mnie o wygłoszenie kilku istotnych uwag w jej imieniu oraz w imieniu Komisji.
Pragnę podziękować Parlamentowi, wszystkim posłankom i posłom oraz sprawozdawcy za to ważne sprawozdanie, zawierające dalekosiężne plany.
Wciąż przywiązujemy ogromną wagę do celu ograniczenia globalnego ocieplenia do 2°C. Z tego powodu przygotowaliśmy krótko- i średniookresowe cele na rok 2020 oraz długoterminową strategię do roku 2050. Musimy też, rzecz jasna, zanalizować etapy przejściowe przypadające na lata 2020-2050 i określić dodatkowe cele pośrednie.
W zeszłym roku UE ustaliła cel w wysokości 20 % obejmujący okres kolejnych dziewięciu lat. Nastąpiło to prawie rok temu w Parlamencie, po uprzednim zatwierdzeniu w Komisji i Radzie. Oczywiście w świetle możliwości technicznych, skutków dla gospodarki i zmian w sytuacji finansowej istnieją argumenty przemawiające za zwiększeniem celów. Cel w wysokości 20 % wyznaczyliśmy sobie jednak zaledwie niecały rok temu. Nie sądzę, aby od tamtego czasu zmieniły się informacje, na których oparliśmy naszą decyzję. Ustaliliśmy, że Europa ograniczy emisje o 30 %, jeśli inne ważne regiony świata będą gotowe zawrzeć wiążące porozumienia, jako że klimat jest sprawą o zasięgu globalnym. Uważamy, że wciąż istnieją możliwości wprowadzenia wiążących porozumień lub porozumień częściowych. Wobec tego warunki przewidują osiągnięcie 20 % przez samą Europę i 30 % w przypadku, gdy będziemy mieć partnerów, czyli USA lub Chiny. Sądzę, że jest to poważna, daleko idąca i uczciwa propozycja.
W zeszłym roku Komisja przedyskutowała i przyjęła komunikat, w którym objaśniono możliwości redukcji emisji gazów cieplarnianych o ponad 20 % zgodnie z konkluzjami, innymi słowy, redukcję o 30 %. Zawarto w nim także rozważania na temat tego, czy ten cel jest możliwy do zrealizowania z technicznego i gospodarczego punktu widzenia i czy wpłynie na koszty, aczkolwiek zakładamy, że koszty będą niższe niż wskazywały to wcześniejsze szacunki. Sądzimy, że za priorytet należy obecnie uznać zasadę przewidywalnego planowania. Oznacza to, że podmioty w dziedzinie przemysłu, gospodarki i osoby prywatne mogą bezpiecznie planować swoją przyszłość na podstawie przyjętych demokratyczną większością w zeszłym roku celów, które przewidują dwudziestoprocentową redukcję w przypadku samodzielnych starań i trzydziestoprocentową, jeśli inni liczący się partnerzy będą gotowi zawrzeć wiążące porozumienia.
Posłużono się pewnym automatycznym mechanizmem, by pokazać, że gdyby dodano efektywność energetyczną do dwudziestoprocentowej redukcji emisji CO2, osiągnięcie redukcji dwudziestopięcioprocentowej stałoby się automatycznie możliwe. Chciałbym Państwu jednak przypomnieć, że równocześnie Parlament, polegając na tych samych informacjach, od kilku lat dyskutuje o celu 20-20-20. Nie było mowy o tym, jakoby ostatnie 20 % miało automatycznie zmienić drugie 20 % w 25 % tylko dlatego, że zostało przyjęte później i że jest teraz przedmiotem zainteresowania Komisji. To by się kłóciło z zamysłem twórców tego pomysłu. W ogóle nie wspominano o tym w wystąpieniach w 2007 ani w 2009 roku. To nowy pomysł, który otwiera pole do debaty. Moim zdaniem jednak automatyczny mechanizm nie jest słuszny. Gdybyśmy w Komisji i w Unii Europejskiej na wcześniejszym etapie poważniej potraktowali efektywność energetyczną, to wówczas kwestia automatycznego mechanizmu prawdopodobnie w ogóle by się nie pojawiła.
Pozostaje jeszcze sprawa pogodzenia interesów związanych z gospodarką i ze środowiskiem. Sądzę, że innowacje, szczególnie w dziedzinie środowiska, stwarzają znaczące możliwości dla inżynierów i techników, które pozwolą wnieść wartość dodaną na różne sposoby, a co za tym idzie - tworzyć miejsca pracy. Naszym zamiarem musi być dopilnowanie, by te miejsca pracy w branży energetycznej i klimatycznej powstawały w Europie. Z drugiej strony musimy też zadbać o to, by nie doszło do utraty jakichkolwiek kluczowych miejsc pracy. Co chcę przez to powiedzieć? Chcę powiedzieć, że świat nie powinien produkować więcej aluminium i stali niż potrzebuje. Taką ilość stali, aluminium i miedzi, jakiej potrzebuje Europa i reszta świata powinno się jednak w miarę możliwości wytwarzać tu, w Europie, przynajmniej wówczas, gdy wytwarza się ją tu obecnie. Przeniesienie lub zaniechanie produkcji stali, aluminium i miedzi jest dopuszczalne tam, gdzie da się tak postąpić. Mimo to powinno się, na ile to możliwe, wytwarzać ilość stali, aluminium i miedzi pokrywającą zapotrzebowanie Europy i reszty świata w Europie, na zasadzie konkurencji z innymi lokalizacjami. Uważamy, że niewłaściwe byłoby celowe przenoszenie produkcji.
Dlatego godząc te interesy, musimy w przyszłości cały czas zwracać uwagę na to, czy większe cele dotyczące redukcji emisji CO2 są możliwe do osiągnięcia, czy przyczynią się do utrzymania miejsc pracy w "dawnych gałęziach przemysłu” i czy jesteśmy w stanie zapobiec przenoszeniu tych miejsc pracy gdzie indziej. Jedno jest jasne. Wolę, żeby miejsca pracy w przemyśle stalowym i produkcji stali pozostały w Europie przy redukcji emisji CO2 na poziomie 20 %, niż bym miał być świadkiem ich przenoszenia do Brazylii, Malezji lub Ameryki, gdzie poziom emisji CO2 wynosiłby 100 %. Okazałoby się wtedy, że wydaliśmy pieniądze na niewłaściwe rozwiązanie. Lepiej mieć dwudziestoprocentową redukcję emisji i utrzymać miejsca pracy, wartość dodaną i dochody podatkowe, niż utracić miejsca pracy, mieć w Europie czyste sumienie i stuprocentową emisję w Ameryce i Azji, czemu będzie towarzyszyło przenoszenie miejsc pracy i dochodów podatkowych do tamtych obszarów. To bardzo pragmatyczne podejście, które niemniej jednak uwzględnia i środowisko, i gospodarkę. Wzywają Państwo Komisję do przedstawienia dalej idących propozycji w odniesieniu do poszczególnych obszarów. Chętnie spełnimy Państwa żądania. Liczymy na to, że inne rządy na świecie dokonają postępu podczas międzynarodowych konferencji oraz po wyborach w USA, które odbędą się późną jesienią tego roku.
Na koniec chciałbym zachęcić Parlament do dalszego udzielania nam wsparcia w postaci fachowych wypowiedzi i stawiania słusznych żądań pod naszym adresem. Wierzymy, że Unia Europejska pozostaje na dobrej drodze i chcemy za pomocą kontroli oraz przejrzystości zadbać, byśmy osiągnęli cel dwudziestoprocentowej redukcji i by w Europie wszystko się powiodło. Jesienią zaprezentujemy Państwu nasze poglądy na temat rewizji systemu handlu uprawnieniami do emisji. Tak jak obiecaliśmy w dzisiejszym wniosku w sprawie efektywności energetycznej, przedłożymy sprawozdanie zawierające analizę, czy wzrost efektywności spowoduje znaczące zmiany na rynku CO2. W razie konieczności będziemy musieli zbadać, czy występują braki, aby zapewnić dalsze skuteczne działanie handlu emisjami jako narzędzia służącego redukcji emisji CO2 w warunkach gospodarki rynkowej.
Przewodnicząca
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się w czwartek, 23 czerwca 2011 r.
Oświadczenia pisemne (art. 149 Regulaminu)
Sergio Berlato
Korzystam z okazji, by wyrazić swój sprzeciw wobec jednostronnego zwiększenia europejskiego celu redukcji emisji gazów cieplarnianych do poziomu powyżej 20 % do 2020 roku, zważywszy na brak światowego porozumienia w sprawie zmiany klimatu, które obejmowałoby wszystkich głównych sprawców emisji. W gruncie rzeczy należy pamiętać, że Unia Europejska ciągle jest jedynym obszarem na świecie, który przyjął prawnie wiążące cele redukcji emisji. Bezpośredni skutek jest taki, że europejski przemysł narażony jest na silną konkurencję ze strony światowych rywali, których podobne ograniczenia nie obowiązują. W związku z tym uważam, że priorytetem Unii powinno być przede wszystkim osiągnięcie celów 20-20-20 ustanowionych w pakiecie klimatyczno-energetycznym, które już i tak są bardzo ambitne. Tylko tak możemy sformułować unijną politykę ochrony środowiska, która pozwoli europejskim przedsiębiorstwom zachować konkurencyjność na arenie światowej, aby podtrzymać wzrost gospodarczy, a w szczególności tworzenie miejsc pracy. Na zakończenie pragnę powiedzieć, że podzielam obawy wyrażane przez przedstawicieli włoskiego przemysłu, którzy twierdzą, iż w obecnej sytuacji przemysł nie jest w stanie wziąć na siebie bardziej wymagających zobowiązań niż te, które zostały już ustalone przez Radę Europejską i zatwierdzone przez Komisję w dyrektywie o handlu emisjami.
Elisabetta Gardini
Przedstawiony przez Komisję plan działania prowadzący do przejścia na konkurencyjną gospodarkę niskoemisyjną do 2050 roku nasuwa myśl, że zrealizowanie dwudziestoprocentowego celu w zakresie efektywności energetycznej automatycznie pociągnie za sobą ograniczenie emisji o 25 %, bez wprowadzania zmian do istniejących ram prawnych. Jednostronne zwiększenie celu redukcji emisji, przy braku międzynarodowego porozumienia, mogłoby narazić na szwank konkurencyjność naszego przemysłu, jak również wzrost gospodarczy i zatrudnienie w Unii Europejskiej. Powinniśmy raczej nakierować działania na oszczędność energii i energię odnawialną. Z tego względu popieram pana komisarza Oettingera w kwestii jego wniosku dotyczącego efektywności energetycznej, który z pewnością ułatwi przedsiębiorstwom i osobom prywatnym zarządzanie własnym zużyciem energii, a tym samym umożliwi im oszczędzanie. Ponadto w rozważaniach na temat przyszłej polityki przeciwdziałania zmianie klimatu nie wolno nam nie wziąć pod uwagę nowego scenariusza dla międzynarodowej energetyki, który wyłania się w następstwie powstań w Afryce Północnej i kryzysu jądrowego. Te czynniki w średnim okresie znacząco wpłyną na koszty energii i będziemy musieli ocenić ich reperkusje dla obecnej strategii środowiskowej Europy. Dość powiedzieć, że odejście od energii jądrowej zmusi Niemcy do zwiększenia zużycia paliw kopalnych, a tym samym do podwyższenia poziomów emisji gazów cieplarnianych. Musimy zatem tak zreorganizować naszą politykę ochrony środowiska, by uzyskać wielce pożądaną zbieżność z polityką energetyczną, odkładając na bok tradycyjne podejścia sektorowe.
Adam Gierek
Gospodarki niektórych państw członkowskich UE, w tym mojego kraju - Polski - już w tej chwili odczuwają szkodliwe skutki arbitralnie narzuconego pakietu klimatyczno-energetycznego jako narzędzia realizacji celu politycznego 3x20. Ale i ten cel polityczny jest często wypaczany: mówi się o spadku zużycia energii o 20%, a chodzi przecież o zwiększenie efektywności o 20%, a to nie to samo. Nadużycie pojęcia "efektywność” często występujące w dokumentach unijnych wynika z niezrozumienia pojęcia "efektywność energetyczna” oraz sposobu jego oceny, tj. tego, czy chodzi o efektywność "brutto krajów”, czy efektywność "per capita”, czy też o "efektywność konwersji”, np. energii pierwotnej w pracę użyteczną. Akcentowanie wzrostu efektywności, a nie ograniczanie zużycia wywoła korzystny nacisk na innowacyjne technologie. A jest to największa potencjalna możliwość ograniczenia emisji - nawet większa niż o te deklarowane 20%.
Kraje członkowskie winny mieć prawo własnego wyboru sposobu i harmonogramu ograniczenia emisji, głównie w drodze wzrostu efektywności. W przypadku Polski chodzi głównie o wielki potencjał, jaki daje: 1. masowa termomodernizacja nowych i starych budynków oraz 2. szerokie zastępowanie starych ciepłowni osiedlowych nowoczesnymi elektrociepłowniami. pakiet klimatyczno-energetyczny wymaga rewizji w celu lepszego dostosowania krajów członkowskich do redukcji emisji.
Jolanta Emilia Hibner
Zmiany klimatyczne są poważnym wyzwaniem dla społeczności międzynarodowej. Przedstawione wyniki wskazują, że Europa prowadzi skuteczną politykę klimatyczną. Przy braku ogólnoświatowych regulacji zawierających wiążące cele redukcyjne, wyznaczanie przez UE nowych, jednostronnych celów nie będzie właściwym krokiem. Polska jest zaniepokojona propozycją złożoną przez posła sprawozdawcę Basa Eickhouta. Dokument ten zawiera liczne kwestie, które mogą zagrażać gospodarce europejskiej. Naciskanie na dalszą redukcję emisji z 20% na 30% może spowodować bardzo dużo szkód dla zmian klimatycznych. Jeżeli koszty produkcji w Europie będą zbyt wysokie, to ogólnoświatowa ilość emisji wzrośnie z powodu zwiększonego importu produktów z krajów o niskiej wydajności emisyjnej.
Europejski przemysł wykazał, że można polegać na jego dążeniu do poszukiwania nowatorskich rozwiązań, które pomagają w walce ze zmianami klimatycznymi. Przełomowe osiągnięcia są możliwe tylko wtedy, kiedy będą dobrze zaplanowane inwestycje długoterminowe.
Polski przemysł ze względu na bardzo wysoki poziom nawęglania sektora energetycznego będzie zmuszony do poniesienia od 2013 r. znacznie wyższych kosztów wynikających z ETS niż jego europejscy konkurenci. Może spowodować to olbrzymie problemy z realizacją pierwotnego celu redukcyjnego przy jednoczesnym zachowaniu płynności finansowej. Podniesienie poziomu redukcji o kolejne 5 czy 10% doprowadzi do upadku licznych polskich firm, do czego nie można doprowadzić.
Ian Hudghton
na piśmie - Kiedy mój kraj - Szkocja - uchwalił w 2009 roku ustawę o zmianie klimatu (Climate Change Act), wezwano do ograniczenia emisji o 42 % do 2020 roku. To ambitne cele, ale uważamy je za istotny element naszych wysiłków na rzecz przeciwdziałania zmianie klimatu. Mój kolega, pan poseł Eickhout, wskazał na liczne korzyści wynikające dla UE z wyznaczenia ambitniejszych celów, a ruchy nawołujące w tym Parlamencie do ograniczenia naszych ambicji spotkają się z odrzuceniem przez obywateli Europy.
Jaromír Kohlíček
Sprawozdanie w pierwotnym brzmieniu jest pełne amatorskiego entuzjazmu i stanowi poniekąd z góry przegraną próbę zignorowania dzisiejszych realiów dostaw energii elektrycznej oraz zawiera całą litanię pobożnych życzeń. To prawdopodobne, że wszyscy obywatele UE przyklasną odważnemu planowi redukcji emisji o 80-95 % do 2050 roku. A mimo to przy bliższym spojrzeniu widzimy, że plan w obecnym kształcie wymaga oparcia na w pełni realnych możliwościach, które stwarzają obecne zasoby energetyczne. Nie da się z dnia na dzień wycofać węgla i gazu ziemnego z użycia, a tak nawiasem mówiąc, w ostatnich latach nastąpił znaczący wzrost zużycia gazu ziemnego w państwach członkowskich UE. Na fali histerii, która wybuchła po trzęsieniu ziemi w Japonii i kłopotach z reaktorem w elektrowni Fukushima, obywatele niektórych państw członkowskich zdecydowali się na rezygnację z energii jądrowej w stosunkowo krótkim terminie, mimo że nadal nie ma oznak żadnego ogólnego problemu. Od strony praktycznej widzimy, że UE nie ma żadnych linii przesyłowych, którymi można by przekazywać dostateczną ilość energii elektrycznej z północy na południe lub ze wschodu na zachód. Powszechnie wiadomo, że wiatr nie wieje bez przerwy, nawet na północy Niemiec, a baterie słoneczne, które obecnie osiągają wydajność około 11 %, mogą jedynie przetwarzać na prąd elektryczny energię słoneczną z promieni, które na nie padną. Wobec tego moc elektrowni słonecznych waha się wyraźnie w trakcie dnia i w ciągu roku. Popieram wnioski Konfederacyjnej Grupy Zjednoczonej Lewicy Europejskiej/Nordyckiej Zielonej Lewicy dotyczące sprawozdania, ale musi za nimi koniecznie iść szczegółowa analiza planów.
Eija-Riitta Korhola
Europejska polityka w dziedzinie zmian klimatu i energii charakteryzuje się mnóstwem nieracjonalnych rozwiązań. Spowodowała wprowadzenie handlu uprawnieniami do emisji, który sztucznie podnosi ceny energii elektrycznej i winduje koszty, bez wyraźnych korzyści dla klimatu czy środowiska. Sprawiła, że budowano elektrownie wiatrowe na terenach bezwietrznych. Interesy, które nigdy nie powinny być dochodowe, stały się dochodowe za sprawą taryf gwarantowanych. W wyniku redystrybucji odebrano dochody przemysłowi i przekazano firmom, które wytwarzają energię elektryczną na potrzeby giełdy. Wyznaczono tak nierealne terminy osiągnięcia celów w zakresie energii ze źródeł odnawialnych, że zagraża to zrównoważonemu leśnictwu. Nie stać nas na takie przedsięwzięcia w sytuacji, gdy światowa gospodarka tkwi w kryzysie i wiarygodność strefy euro jest wystawiona na próbę. W tych okolicznościach nie mogę zrozumieć, dlaczego Parlament z takim zapałem dąży do zwiększenia naszych jednostronnych celów obniżenia emisji, które w skali globalnej przyniesie znikome korzyści dla środowiska w porównaniu do obciążeń nałożonych na przemysł i zatrudnienie. Teraz, gdy Niemcy postanowiły zrezygnować z energii jądrowej, stało się jasne, że UE na skutek wzrostu zużycia energii ze źródeł kopalnych nie zrealizuje swoich celów ograniczenia emisji. Tymczasem zarówno koszty uprawnień do emisji, jak i energii elektrycznej będą rosły. Zapłacą za to pracodawcy i pracownicy, podczas gdy poza naszymi granicami emisje będą dalej rosły. Czas posłuchać głosu rozsądku. To jasne, że nie uda nam się uzyskać wsparcia świata w kwestii wiążących ograniczeń emisji, dlatego też trzeba kłaść nacisk na rozwiązania techniczne i rozpatrzyć problem w różnych aspektach: potrzebujemy innej strategii kontrolowania czynników wpływających na klimat. Czynnikami szkodliwymi na krótką metę są aerozole, sadza, metan i ozon w atmosferze: działają one inaczej niż czynniki o długofalowej szkodliwości, takie jak dwutlenek węgla, węglowodory i tlenki azotu. Skupianie całej uwagi na jednym - dwutlenku węgla - świadczy o tym, że nie zdajemy sobie sprawy ze złożoności problemu
Bogdan Kazimierz Marcinkiewicz
W przeddzień głosowania nad sprawozdaniem w sprawie ewentualnego podniesienia progów redukcji emisji GHG z 20 % do 30 % w 2020 r. chciałem wyrazić moje zaniepokojenie zbyt daleko idącymi wnioskami. Generalnie zgadzamy się na realizację dotychczas określonych celów 3 x 20 %, natomiast skala i koszty przedsięwzięć związanych z ew. przyjęciem 30 % redukcji emisji GHG będą ogromne. Inwestorzy, którzy już dzisiaj ponoszą wydatki na sprostanie konkurencji krajów trzecich, w których nie obowiązują tak rygorystyczne jak w Europie przepisy środowiskowe, stają przed dylematem - zostać w Europie czy relokalizować swoje spółki.
Jednostronne zwiększenie celów nie stanowi skutecznego środka zapobiegającego zmianom klimatu. Proponowany scenariusz uwzględniający trzydziestoprocentową redukcję będzie miał bardzo duży wpływ na sektory uczestniczące w ETS i zmusi je do intensyfikacji działań w stopniu znacznie większym niż sektory poza nim.
Bogusław Sonik
Działania zorientowane na dalsze podnoszenie celów redukcyjnych szkodzą całemu przemysłowi europejskiemu. Pod presją polityki klimatycznej przemysł będzie przenosił się do krajów, które prowadzą bardziej zdroworozsądkową politykę w tym zakresie. Globalnie nie zmniejszy to emisji gazów szkodliwych dla klimatu. Zjawisko "carbon leakage”, czyli przenoszenie się przemysłu poza granice UE, nie jest mitem, ale realną groźbą dla wzrostu gospodarczego i miejsc pracy w Europie.
Według raportu Banku Światowego realizacja europejskiego pakietu klimatyczno-energetycznego kosztowała będzie Polską gospodarkę 1,4 % PKB rocznie do 2020 roku, a całą UE 0,55 %. BŚ szacuje też, że ceny energii elektrycznej wzrosną w Polsce o ok. 26,2 %, a w EU-26 o 12,6 %. Już poprzednio wyznaczony przez UE cel - 20 % redukcji emisji CO2 - jest trudny do zaakceptowania dla polskiego i środkowoeuropejskiego przemysłu z uwagi na wysoki udział węgla w energetyce. Jednak podjęliśmy to wyzwanie i przystąpiliśmy do realizacji zobowiązania.
Polski nie stać na podniesienie pułapu redukcji emisji dwutlenku węgla do 30 %. Rozwiązaniem jest dobrowolne dołączanie krajów członkowskich do klubu redukującego emisje CO2. Apeluję, aby podczas jutrzejszego głosowania zdrowy rozsądek wygrał z nieuzasadnionymi ekonomicznie ambicjami redukcji CO2.
Csaba Sándor Tabajdi
Unia Europejska, w tym Węgry, może utrzymać czołową pozycję w przeciwdziałaniu zmianie klimatu jedynie poprzez wprowadzanie nowych rozwiązań technologicznych i gospodarczych oraz ciągłe innowacje. Węgry mogłyby zdecydowanie przodować w dziedzinie ekologicznego wzrostu gospodarczego. Nasz kraj nadal posiada warte kilka miliardów forintów uprawnienia do emisji CO2, które rząd powinien jak najszybciej wystawić ponownie na sprzedaż. Zważywszy na obfitość zasobów, moglibyśmy produkować ogromne ilości surowców do wytwarzania bioenergii. W związku z tym nie mogę pojąć, dlaczego w nowej strategii Węgier na rzecz obszarów wiejskich nie uwzględniono wsparcia produkcji surowców rolniczych przeznaczonych do wytwarzania energii. Najwyższy czas, by rząd węgierski zaangażował się w upowszechnianie wykorzystania energii ze źródeł odnawialnych i zaczął wspierać rozwój innowacji w kraju. Unia Europejska, odpowiedzialna zaledwie za 12 % dzisiejszych emisji gazów cieplarnianych na świecie, nie może samodzielnie zatrzymać zmiany klimatu. Rośnie świadomość ekologiczna w dużych krajach wschodzących, takich jak Chiny, Brazylia, Indie czy Rosja, i przed europejskimi firmami mogą się otworzyć ogromne rynki w sektorach alternatywnych źródeł energii. Europejskie firmy będą jednak konkurencyjne tylko wtedy, gdy europejskie otoczenie regulacyjne zapewni im motywację do ciągłego podążania w kierunku innowacji i rozwoju. Właśnie dlatego musimy przyjąć ambitne cele w zakresie emisji CO2. Dzięki temu, że nowe państwa członkowskie wniosły pozytywny wkład w równowagę związaną z CO2, emisje w UE-27 już zmniejszyły się o 17 % w stosunku do poziomu z 1990 roku. Plan zwiększenia tego celu do 30 % do roku 2020 jest zatem bardzo realny.
