
Ortuondo Larrea
Mijnheer de Voorzitter, ik protesteer openlijk tegen de klungelige wijze waarop het debat over een zo verstrekkend en belangrijk onderwerp als het terrorisme in Spanje is georganiseerd. Ik weet niet of dit besluit door de Conferentie van voorzitters, de voorzitterschappen van de Raad en de Commissie of het voorzitterschap van het Parlement is genomen. Het zal heus wel in overeenstemming met het Reglement zijn. In ethisch en democratisch opzicht is het echter geenszins aanvaardbaar dat deze belangrijke kwestie niet wordt behandeld volgens de procedure van een politiek debat over een concrete ontwerpresolutie, waarop alle betrokken fracties amendementen kunnen indienen. De nu gevolgde procedure leidt er mijns inziens toe dat een schriftelijke verklaring van vijf Spaanse leden van dit Parlement - waartoe zij overigens het volste recht hebben - het officiële standpunt van het Parlement wordt. Een standpunt dat geheel uit eigenbelang via de achterdeur op een haast nachtelijk tijdstip tot stand is gekomen. Daarmee wordt voorkomen dat andere fracties en parlementsleden amendementen kunnen indienen of nuanceringen kunnen aanbrengen teneinde tot een ruime consensus over de tekst te komen.
Mijnheer de Voorzitter, vertegenwoordigers van de Raad en de Commissie, ik ben zo brutaal om deze gang van zaken politiek gestuntel van de bovenste plank te noemen. Zo zal zoiets belangrijks als een standpunt van het Parlement over het terrorisme niet op ruime steun van iedereen kunnen rekenen, want er zijn natuurlijk leden die het terrorisme weliswaar afwijzen en scherp veroordelen ...
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)

De Voorzitter
Het spijt mij zeer collega Ortuondo. Wij hebben nu gehoord dat u het hiermee niet eens bent. Dit is toch door de bevoegde organen van dit Parlement zo besloten. Wij nemen daar kennis van.
Het gaat eigenlijk nu over de notulen en de vorige collega had het niet over de notulen. Wie over de notulen van gisteren?

Schleicher
Mijnheer de Voorzitter, ik wil op een wantoestand wijzen die zich voordoet aan de Europese School I in Brussel. Duizenden jongeren, hoofdzakelijk kinderen van onze ambtenaren, krijgen sedert eind juni geen les meer. Het nieuwe schooljaar, dat op 7 september van start moest gaan, is nog steeds niet begonnen. Kort voor 7 september werd de start tot vandaag uitgesteld. De ouders hebben nu bericht gekregen dat het schooljaar niet kan beginnen, omdat belangrijke werkzaamheden nog niet zijn afgerond. De verbouwing van de school duurt nu al jaren. Ook de asbestproblemen zijn bekend. Desondanks werd niet voor uitwijkmogelijkheden voor de kinderen gezorgd. Ik verzoek de Voorzitter van het Parlement er samen met de Commissie voor te zorgen dat de kinderen geen hinder van deze problemen ondervinden. Ik vind deze situatie onvoorstelbaar. De kinderen zijn leerplichtig, maar kunnen niet naar school.

De Voorzitter
 Mevrouw Schleicher, dat zou bijzonder tragisch zijn als kinderen het slachtoffer zouden worden van de onmogelijkheid om onderwijs te krijgen. Ik neem daar kennis van en ik zal het doorgeleiden, zoals u vraagt, naar het Bureau en de andere bevoegde organen van het Parlement. Wij zullen kijken wat wij eraan kunnen doen.

Terrorisme in Spanje
De Voorzitter
 Aan de orde zijn de verklaringen van de Raad en de Commissie over het terrorisme in Spanje.
Dit debat wordt geopend namens de Raad en namens de Commissie. Mij is medegedeeld dat minister Paul namens de Raad nog onderweg is en binnen enige ogenblikken hoopt hier aan te komen. Hij is per trein uit Parijs onderweg en omdat de vergadering vervroegd begonnen is, was hij nog niet op dit ogenblik hier aanwezig. Maar ik neem aan dat commissaris Vitorino bereid is zijn verklaring nu af te leggen en dan zien wij wel of de minister zo meteen zal arriveren. Als dat zo is dan geef ik nu graag het woord aan commissaris Vitorino namens de Commissie.

Vitorino
. (PT) Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, de Commissie heeft met ontzetting kennis genomen van de hervatting van het geweld in Baskenland. De Commissie schaart zich achter de diverse verklaringen waarin terroristische wandaden binnen het grondgebied van de Europese Unie, in alle lidstaten van de Unie en nu dus in Spanje in de krachtigste termen worden veroordeeld. Het terrorisme is één van de grootste uitdagingen waar onze samenlevingen voor staan. Het zinloze geweld dat het terrorisme kenmerkt, en het feit dat vooral de burgerbevolking erdoor getroffen wordt, is volstrekt onaanvaardbaar. Terroristische aanslagen zijn voor alle Europese burgers telkens weer schokkend en stemmen ons telkens weer treurig. De burgers wijzen dit soort daden af en maken iedere keer weer duidelijk dat hun wil om vreedzaam samen te leven niet gebroken kan worden. De Commissie meent dat de overige lidstaten de Spaanse autoriteiten uit solidariteit moeten helpen bij het bestrijden van terrorisme. De Commissie is dan ook bijzonder ingenomen met het feit dat in het Verdrag van Amsterdam vastgelegd is dat tussen de lidstaten in de strijd tegen het terrorisme het solidariteitsbeginsel moet gelden. Dat is een grote stap voorwaarts. Artikel 29 van het Verdrag betreffende de Europese Unie noemt het terrorisme uitdrukkelijk als één van de vormen van criminaliteit die op Europees niveau voorkomen en bestreden dienen te worden. De Europese Unie kan deze strijd dus een extra dimensie verlenen.
De gedachte dat terrorisme op Europees niveau bestreden behoort te worden is overigens niet nieuw. Er is in het verleden al vaker sprake geweest van samenwerkingsacties tussen het politieapparaat en de gerechtelijke instanties van twee of meer staten, vooral aan weerszijden van de Frans-Spaanse grens, en met dat soort acties zijn onlangs nog goede resultaten bereikt in de strijd tegen het terrorisme. De Commissie zelf werkt in dit kader samen met de lidstaten en Europol. In de context van de Raad van Europa en de Verenigde Naties bestaan er reeds diverse belangrijke internationale verdragen. Sommige daarvan zijn reeds afgesloten, over andere wordt nog onderhandeld.
De hervatting van de aanslagen toont helaas maar al te duidelijk aan dat die inspanningen niet volstaan om een halt toe te roepen aan het terrorisme. We moeten met onze Europese samenwerking nog verder gaan. Het past ook om hier, mede namens de Commissie, eer te bewijzen aan de slachtoffers van de terroristische aanslagen. Dat zijn niet zelden democratisch gekozen volksvertegenwoordigers. We bewijzen bij dezen dus eer aan al diegenen die bij het uitvoeren van hun beroepsopdracht het slachtoffer van terrorisme zijn geworden, omdat ze als dienaren van de staat en de het volk hun geweten hebben gevolgd, en voorts aan al die anonieme burgers die als omstanders het slachtoffer van terrorisme zijn geworden, omdat ze geweigerd hebben zich te laten intimideren en chanteren. We moeten bewijzen dat de Europese instellingen in staat zijn een bijdrage te leveren aan deze collectieve inspanning van de burgers van Europa - dat is het best denkbare eerbewijs aan al deze mensen.
Ik heb al aangegeven dat het Verdrag van Amsterdam ruimte biedt voor een bijdrage van de Europese Unie. Daarom hebben de regeringsleiders en staatshoofden onmiddellijk na het in werking treden van dat Verdrag op de Europese Raad in Tampere besloten dat de algemene aanpak voor het bestrijden van alle vormen van criminaliteit ook voor het terrorisme gevolgd moet worden. Er zijn duidelijke politieke beloften gedaan, waaronder ook de belofte om gemeenschappelijke onderzoeksteams op te zetten, wat volgens mij het meest efficiënte instrument voor de bestrijding van terrorisme is: bestrijding aan de basis. In de opdracht van Europol wordt ook expliciet naar het terrorisme verwezen, en daarom moet Europol steun verlenen aan deze gemeenschappelijke actie, onder meer door het deelnemen in genoemde gemeenschappelijke onderzoeksteams. Naarmate de operationele capaciteit van Europol toeneemt, wordt ook haar slagvaardigheid groter. In veel gevallen is de bilaterale samenwerking tussen politiekorpsen zonder enige twijfel een essentieel instrument bij de bestrijding van het terrorisme, maar het is ook waar dat we een link moeten leggen tussen bepaalde manifestaties van terrorisme en andere vormen van georganiseerde misdaad. Je kunt hierbij denken aan methoden, operationele netwerken en zelfs de wijze van financiering. We moeten het fenomeen terrorisme niet uitsluitend op een bilaterale wijze benaderen - we moeten een multilaterale visie ontwikkelen.
Bovendien is het zo, mijnheer de Voorzitter, dat de instrumenten voor gerechtelijke samenwerking ons in staat stellen om de obstakels die het zo moeilijk maken om terroristen uit één land in een ander land van de Unie te vervolgen, zoveel mogelijk uit de weg te ruimen - misschien dat eens al die obstakels kunnen worden weggenomen. Ik denk dan eerst en vooral aan die instrumenten die moeten voorkomen dat misdadigers profiteren van de verschillen tussen de diverse nationale wetgevingen. Het is duidelijk welke weg we willen volgen. In Tampere is namelijk besloten dat er in de toekomst tussen de lidstaten geen uitleveringsprocedure meer zou moeten bestaan voor mensen die in laatste instantie veroordeeld zijn. Bovendien zou het beginsel van wederzijdse erkenning van strafrechtelijke vonnissen niet uitsluitend voor uitspraken in laatste instantie behoren te gelden, maar voor alle fasen voorafgaand aan het vellen van het vonnis. De eerste doelstelling bestaat dan in de garantie dat arrestatiebevelen voor doeleinden van berechting uitgevoerd worden. Als er voor één individu een aantal van zulke bevelen is uitgevaardigd, dan moet er rekening worden gehouden met ernst van de onderscheidene delicten.
Het is nu aan de institutionele partners om ervoor te zorgen dat deze richtsnoeren, die op het politieke vlak reeds zijn aanvaard, nu ook spoedig in feitelijke en rechtsnormen worden omgezet. De strijd tegen het terrorisme moet verscherpt worden en voor dat doel zijn er verschillende fundamentele acties opgenomen in het plan voor het opzetten van een Ruimte voor Vrijheid, Veiligheid en Rechtvaardigheid. Ik ben ervan overtuigd dat die acties snel verwezenlijkt zullen worden. Ik denk daarbij in de eerste plaats aan de door de staatshoofden en regeringsleiders gedane belofte dat terrorisme voortaan zal worden beschouwd als een vorm van criminaliteit waarvoor de Europese instellingen niet alleen gemeenschappelijke definities zullen moeten zien te vinden, maar ook gemeenschappelijke delictomschrijvingen en sancties. De boodschap is dat het terrorisme geen bescherming mag vinden in de wetgeving van enige lidstaat, en die boodschap moet duidelijk zijn.
Ik wil daarom herhalen dat de Commissie zich heeft voorgenomen om de strijd tegen het terrorisme op Europees niveau te intensiveren. Zij zal daartoe alle middelen die het Verdrag haar ter beschikking stelt aanwenden, en dan maakt het niet uit waar het terrorisme zich manifesteert, in Spanje of in andere lidstaten - ik heb vanavond vernomen dat er net een aanslag is geweest in het Verenigd Koninkrijk. Het terrorisme mag in een democratische maatschappij geen bescherming vinden onder het voorwendsel van om het even welke politieke "rechtvaardiging" . Terrorisme is een doodlopende weg. Dat moet duidelijk gesteld worden. Het verdwijnen van het terrorisme in een aantal andere Europese landen verschaft ons de hoop dat het vroeg of laat ook uit Spanje zal verdwijnen.
De regeringen moeten er - gesteund door de publieke opinie - op wijzen dat terrorisme onzinnig is. Zij moeten het terrorisme dus via een reeks van strategieën bij de wortel aanvatten. Wij zijn er trots op in democratische maatschappijen te leven, en ik ben ervan overtuigd dat we deze strijd zullen winnen, als we maar nooit afstand doen van onze democratische waarden. We moeten aantonen dat de democratie in de strijd tegen het terrorisme een sterk middel is. Het is daarom van belang niet alleen de preventie efficiënter te organiseren: ook de reactie op terroristische aanslagen moet doeltreffender worden. Dat is precies wat Spanje aan het doen is, en ook de Commissie zal binnen het kader van haar bevoegdheden al het nodige ondernemen.
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, Europa is een gebied waar vrijheid de norm is, en we willen die vrijheid veilig stellen. Terroristische aanslagen zijn niet alleen een aanslag op de democratie en de rechtsstaat, ze maken het de burger onmogelijk de vrijheid te genieten waar een ieder naar verlangt. Al ons streven, al onze gezamenlijke inspanningen dienen dus gericht te zijn op de garantie dat iedereen die vrijheid ten volste kan beleven. Vrijheid wijkt niet voor chantage, en niet voor angst: de menselijke waardigheid kan niet anders dan in vrijheid tot haar recht komen.

Galeote Quecedo
Mijnheer de Voorzitter, dit is een motie van orde en uiteraard geen interventie. Vindt u ook niet dat wij de komst van de minister even moeten afwachten? Ik vind het een beetje ingewikkeld om de vertegenwoordiger van de Raad te antwoorden als hij zich niet heeft kunnen uitspreken. Ik verzoek u de plenaire vergadering een tiental minuten te schorsen tot 09.00 uur, het tijdstip waarop de minister in het Parlement wordt verwacht.

De Voorzitter
Mijnheer Galeote, ik begrijp uw gevoel. Ter verontschuldiging van de minister, de heer Paul, wens ik erop te wijzen dat zijn trein uit Parijs aankomt om 8.20 uur. Wij verwachten hem elk ogenblik hier. Ik geef er de voorkeur aan in verband met de zware agenda van vandaag, en het Huis heeft gisteren besloten om 11.00 uur te willen stemmen, dat wij toch beginnen, dat wij niet schorsen. Ik zou u eigenlijk willen vragen om nu toch maar met uw betoog te beginnen. Wij hebben de verklaring van de commissaris gehad. Wij hebben gisteren besloten om 8.30 uur te beginnen en het zou dus raar zijn om nu te schorsen.

Galeote Quecedo
Mijnheer de Voorzitter, ik ben ervan overtuigd dat de overgrote meerderheid van het Baskische volk het Franse voorzitterschap van de Raad en het Europees Parlement zeer erkentelijk is voor het feit dat zij hun diepste verlangen naar vrede en democratie vertolken.
Waarde collega's, sinds de eerste democratische verkiezingen in Spanje van 1977 heeft Baskenland zich ontwikkeld tot de Europese regio met de hoogste mate van zelfbestuur. Sinds 1977 hebben de Baskische burgers zes keer hun vertegenwoordigers in het autonome Baskische parlement mogen kiezen. Bij die verkiezingen heeft het gewelddadige, radicale nationalisme nooit de democratische steun van de Basken gekregen.
Sinds de goedkeuring van de Spaanse Grondwet, waarin de vrijheden zijn vastgelegd, zijn er in mijn land echter maar liefst 804 personen door ETA vermoord. In heel Spanje, maar vooral in Baskenland zijn hierdoor meer dan 2000 personen als weduwen en wezen achtergebleven. Mannen en vrouwen van alle rangen en standen, waaronder natuurlijk ook mensen die een deel van hun leven hebben gewijd aan de strijd tegen de dictatuur. In Baskenland en de rest van Spanje slaat de angst onder de burgerbevolking langzamerhand om in een vreedzame reactie op het moorddadige terrorisme.
Dames en heren, ik denk dat wij door middel van dit debat kracht moeten bijzetten aan die roep vanuit het volk. Met elkaar moeten wij de Europese burgers mobiliseren in een groot pact voor de vrijheid. Wij moeten in staat zijn om de burgers in onze respectieve landen te laten voelen dat de fundamentele beginselen van onze samenleving op het spel staan als er iemand, waar in Europa dan ook, vanwege zijn ideeën wordt vermoord. Slechts de democratische eenheid kan het isolement waarborgen van degenen die hun toevlucht nemen tot geweld en van hen die binnen de toegelaten marges van onze democratieën terreurdaden van welke aard ook steunen, aanmoedigen, rechtvaardigen of tolereren.
Begrijpt u mij goed. Wij zijn het er ongetwijfeld met zijn allen over eens dat de dialoog een sleutelelement van het democratisch proces is. Op deze gulden regel is slechts een uitzondering. Die uitzondering is zelf ook een democratisch bestanddeel dat niet mag worden opgegeven. Waarde collega's, in een democratie moet de stem van degenen die de democratie trachten te verstoren en daartoe criminele methoden gebruiken, door de wet en door de rechtsstaat tot zwijgen worden gebracht. De democratie mag zich nooit en te nimmer zwak tonen ten opzichte van diegenen die hardnekkig en met het pistool in de hand blijven proberen die democratie eronder te krijgen.
Ik ben ervan overtuigd dat commissaris Vitorino en alle leden van de Commissie persoonlijk en politiek nauw bij dit streven zijn betrokken. Bij verschillende gelegenheden hebben zij daar blijk van gegeven. Ik verzoek de commissaris dan ook zijn exclusieve initiatiefrecht uit te oefenen en met nieuwe maatregelen te komen ter bevordering van de Europese samenwerking. Zoals u zelf heeft opgemerkt, is deze samenwerking thans nog onvoldoende. Een van de meest doeltreffende maatregelen in de strijd tegen het terrorisme is inderdaad het Europees bevel tot opsporing en aanhouding. Daarmee wordt het mogelijk dat terroristen hun straf uitzitten in het land waar zij de zwaarste misdaad hebben begaan.
Tot slot, mijnheer de Voorzitter, noem ik de Europeanen die het meest door de terreur zijn getroffen. Dat zijn de slachtoffers van het terrorisme en hun gezins- en familieleden. Met dit debat van vandaag staan zij misschien wat minder alleen.

Díez González
Mijnheer de Voorzitter, afgelopen donderdag, terwijl wij bezig waren met de indiening van een schriftelijke verklaring voor het Parlement, waarin wij voor een rechtstreekse, actieve betrokkenheid van het Europees Parlement in de strijd tegen het ETA-terrorisme pleiten, trachtte deze criminele organisatie José Ramón Recalde te vermoorden. Recalde, een sociaal-democraat van 70 jaar, heeft gedurende zijn hele leven de democratie en vrijheid verdedigd. Hij deed dat in de moeilijke jaren '60 als docent in San Sebastián, waarbij hij voor al zijn leerlingen een voorbeeld van intellectuele rijkdom en menselijke eerzaamheid was. Tijdens het Franco-regime was hij ook de oprichter van de eerste "ikastolas", scholen waar de Baskische taal wordt onderwezen. Later combineerde hij het onderwijs met een post in twee autonome coalitieregeringen met de nationalisten, waarbij hij onderwijs en justitie in zijn portefeuille had.
Dames en heren, deze activiteiten - als vrijheidsstrijder, verdediger van onderling begrip en tolerantie - hebben hem tot doelwit van de moordlustige ETA gemaakt. Het zoveelste bewijs van de laaghartigheid van deze terroristische bende. Het leed dat de ETA ons heeft aangedaan reikt verder dan de schade die aan onze samenleving, onze vrijheid en ons leven is toegebracht.
Door toedoen van de terroristen en hun handlangers is er een uiterst vertekend beeld van mijn land, de mensen en onze geschiedenis ontstaan. De Baskische filosoof Savater parafraserend wil ik u hier in het Parlement graag iets over de realiteit van Baskenland vertellen. Dan begrijpt u een en ander misschien wat beter.
Ik ben 48 jaar geleden geboren in Baskenland, ofwel Euskadi. Daar heb ik ook mijn hele leven gewoond. Euskadi is een prachtig modern en open land waar heel veel aardige, tolerante mensen wonen. Het is een land met een gemengde, veelzijdige bevolking. Dat is onze grootste rijkdom. Onze jongeren hebben heel veel weg van die van Duitsland, België of Italië. Zij spreken Spaans, Baskisch, Engels, Duits of Italiaans. Zij surfen op het net. Zij zitten in organisaties die actief zijn op het gebied van de vrede, ontwikkelingssamenwerking, seksuele gelijkheid, een beter milieu, enzovoort. Slechts enkele Baskische jongeren dragen een zwarte kap. De meeste Baskische jongeren gaan met wit geverfde handen de straat op om vreedzaam voor vrijheid te demonstreren. Anders dan de Spanjaarden van mijn generatie zijn zij in een democratie ter wereld gekomen. Anders dan de jongeren van hun eigen generatie in andere Europese landen moeten zij echter nog wel de vrijheid van het Baskische volk verdedigen ten overstaan van de terroristen.
Het is waar dat de ETA ruim 20 jaar tegen de democratie heeft gemoord. Het is waar dat Spanje ruim 20 jaar geleden weer een democratisch land werd. Daarmee kregen wij in Baskenland ons zelfbestuur weer terug. Daar hebben wij in 1979 bij referendum voor gekozen. Daarvoor, in 1977, vond er in Spanje een algemene amnestie plaats. Alle politieke gevangenen, onder wie alle ETA-leden die tijdens het Franco-regime gevangen waren genomen, werden in vrijheid gesteld. De ETA ging echter ook na 1977 door met het vermoorden van mensen. Daarbij zijn honderden doden gevallen, waaronder negentien kinderen van 2 tot 16 jaar. De slachtoffers zijn politieagenten, militairen, politici, raadsleden, ondernemers, journalisten, leraren, pacifisten, taxichauffeurs, winkeliers en fietsverkopers. Dames en heren, dat zijn de slachtoffers van de ETA.
In sommige dorpen en streken van Baskenland plegen de ETA en zijn hulptroepen een ware etnische zuivering tegen degenen die niet van hun nationalistische opvattingen zijn gediend. Wij mogen ons van hen geen Bask noemen. Zij proberen ons uit onze dorpen te verdrijven en leggen ons het zwijgen op.
Wij zijn altijd bereid te praten met iedereen die zich aan de regels van het democratische spel houdt. Alle ideeën kunnen door middel van woorden worden verdedigd. Niets is statisch en niets hoeft bij het oude te blijven. Terreur als instrument om onze wil te veranderen is voor ons echter onaanvaardbaar. Wie met dat oogmerk doodt, zal iedere hoop in rook zien opgaan.
De democratie en de mensenrechten zijn de bestaansreden van de Europese Unie. Als er in een deel van Europa mensen van hun vrijheid worden beroofd door de fascistische, totalitaire acties van de ETA, moeten de overige Europeanen beseffen dat de vrijheid van ons allemaal op het spel staat, ongeacht onze nationaliteit, taal, cultuur of geloof.
(Spreekster wordt door de Voorzitter verzocht af te ronden) Dames en heren, u ziet dat de burgers van Baskenland gewone mensen zijn. Wij willen gewoon zonder lijfwacht naar buiten kunnen en door onze stad kunnen lopen zonder voortdurend op onze hoede te hoeven zijn.
Onze jongeren zouden ook liever geen demonstraties houden en hun handen niet wit hoeven te schilderen. Wij willen slechts in vrede leven en opkomen voor onze vrijheid.
Dames en heren, ik reken op de actieve solidariteit van u allen, zodat wij daadwerkelijk net als de rest van de Europese burgers kunnen zijn.

Paul
. (FR) Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, de veroordeling van het terrorisme door de lidstaten van de Europese Unie is onvoorwaardelijk, ongeacht de motieven van de criminele groeperingen die terreurdaden begaan. De Raad van de Europese Unie is dan ook even stellig in zijn veroordeling van alle vormen van terreur die gepleegd worden op het grondgebied van de Vijftien. Ik wil erop wijzen dat de Raad tijdens de Europese Top van Feira van 19 en 20 juni jongstleden zijn afschuw heeft uitgesproken over de gruwelijke terroristische aanslagen in Europa en zich ten volle bereid heeft verklaard de strijd tegen het terrorisme op Europees niveau voort te zetten, zoals hij ook de bereidheid heeft uitgesproken de samenwerking tussen de lidstaten op dit terrein te versterken en te intensiveren.
Nu Frankrijk fungerend voorzitter is van de Raad, wil ik hier speciaal onze solidariteit betuigen met Spanje, dat gebukt gaat onder de dreiging van de meest bloedige terreur in Europa. Het moge duidelijk zijn dat Europa niet lijdzaam kan toezien hoe het Europees eenwordingsproces door de Spaanse terroristen als alibi wordt gebruikt ter rechtvaardiging van hun politieke eisen. Er is geen enkele omstandigheid denkbaar waarin een dergelijk gewelddadig nationalisme verenigbaar is met de idealen van de Europese Unie. De strijd tegen het terrorisme in al zijn vormen is dan ook een speerpunt in het beleid van de Europese Unie, dat gericht is op de totstandkoming van de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid waartoe de staatshoofden en regeringsleiders tijdens de Europese Top van Tampere in oktober 1999 besloten hebben.
Naast de op initiatief van de instellingen van de Unie tot stand gekomen multilaterale samenwerkingsverbanden bestaan er natuurlijk ook zeer doeltreffende vormen van bilaterale samenwerking. Een voorbeeld daarvan is de operationele samenwerking tussen Frankrijk en Spanje, die zeer onlangs nog tot opzienbarende resultaten heeft geleid. In mijn hoedanigheid van medevoorzitter van de Raad van ministers van Justitie en Buitenlandse Zaken - waarvan ik het voorzitterschap deel met mijn Franse collega van Justitie - zou ik vanochtend met u willen spreken over de activiteiten en de verantwoordelijkheden van de Europese Unie inzake terrorismebestrijding in algemene zin, waarbij de terreur in Spanje natuurlijk ook aan bod komt.
Laten we heel even in de tijd teruggaan. De samenwerking tussen de lidstaten van de Europese Unie op het terrein van binnenlandse veiligheid gaat terug tot het jaar 1976, de tijd van de zogeheten Trevi-groepen. Deze informele werkgroepen kwamen tweemaal per jaar bijeen en waren van meet af aan gericht op politiële samenwerking op een aantal terreinen. Daartoe behoorde ook het terrorisme, waarmee de werkgroep Trevi-I zich in het bijzonder bezighield.
Deze in het kader van de Trevi-conferentie ontwikkelde politiële samenwerking heeft geleid tot de invoering van een netwerk van verbindingsofficieren. Dit netwerk, zonder twijfel het meest succesvolle onderdeel van deze vorm van samenwerking, is voortgekomen uit het actieprogramma dat in juni 1990 in Dublin is aangenomen door de ministers van Binnenlandse Zaken en Justitie van de toentertijd twaalf lidstaten. Feitelijk gaat het om de uitwisseling van deskundigen tussen de verschillende gespecialiseerde diensten van de lidstaten. Deze verbindingsofficieren wisselen onderling informatie uit, maar fungeren ook als vraagbaak voor de bevoegde instanties. We kunnen nu wel stellen dat dit netwerk van verbindingsofficieren inmiddels zijn sporen heeft verdiend en een positief effect heeft op het verloop van het politiële opsporingsonderzoek.
De samenwerking op het terrein van justitie en binnenlandse zaken is in de jaren daarna verder uitgebreid. Bij het Verdrag van Maastricht is een speciale antiterreureenheid opgericht, waarvan de juridische status in het Verdrag van Amsterdam is bekrachtigd. Hieruit blijkt eens te meer hoezeer een duidelijk omlijnd kader gewenst is waarbinnen de vertegenwoordigers van de Vijftien gegevens kunnen uitwisselen en acties kunnen coördineren.
De activiteiten van deze antiterreureenheid hebben ertoe geleid dat de Raad twee belangrijke besluiten heeft genomen, waaraan ik u graag wil herinneren. In 1996 heeft de Raad een gemeenschappelijk optreden aangenomen tot het aanleggen en bijhouden van een Europees Repertorium voor specifieke bekwaamheden, vaardigheden en expertise op het gebied van terrorismebestrijding. Verder heeft de Raad eind 1999 een aanbeveling aangenomen over samenwerking bij de aanpak van financieringsactiviteiten ten behoeve van terroristische groeperingen.
Ik wil hier tevens wijzen op de rol van de Europese Politiedienst, Europol, in de strijd tegen het terrorisme. De overeenkomst van 26 juli 1995 tot oprichting van een Europese Politiedienst voorzag van meet af aan in een bevoegdheid van dit politiële samenwerkingsorgaan inzake "vergrijpen die gepleegd zijn of gepleegd dreigen te worden in het kader van terroristische activiteiten die een inbreuk maken op het leven, de fysieke integriteit en de vrijheid van personen alsmede op bezittingen" . In deze overeenkomst werd tevens bepaald dat de bevoegdheid van Europol verruimd zou worden tot terrorismebestrijding, zulks uiterlijk twee jaar na de inwerkingtreding van de overeenkomst op 1 oktober 1998.
U weet dat een afdeling van Europol speciaal belast is met terrorismebestrijding. Het verzoek daartoe kwam van Spanje, en het is begrijpelijk dat een hoge Spaanse ambtenaar de leiding over deze afdeling toegewezen heeft gekregen. Teneinde het hoofd te kunnen bieden aan de criminele activiteiten van enkele terroristische groeperingen destijds heeft de Raad van ministers van Justitie en Binnenlandse Zaken op 28 en 29 mei 1998 besloten Europol eerder dan was voorzien toestemming te verlenen zich met terrorismebestrijding bezig te houden, en wel vanaf 1 januari 1999.
Tot slot kan ik uiteraard niet voorbijgaan aan de prioriteiten van het huidige Franse voorzitterschap van de Europese Unie op dit voor ons allen zo belangrijke terrein. Het is de uitdrukkelijke wens van het Franse voorzitterschap dat de samenwerking tussen de lidstaten versterkt en geïntensiveerd wordt en dat de kandidaat-lidstaten nauwer bij deze samenwerking betrokken worden. Deze justitiële en politiële samenwerking zal uiteindelijk moeten uitmonden in geharmoniseerde of zelfs uniforme strafrechtelijke aanklachten. De Spaanse regering van haar kant verwacht veel van de invoering van een Europees aanhoudingsbevel.
Eén van de beleidsprioriteiten van het Franse voorzitterschap die ik zeker niet ongenoemd wil laten is het plan tot invoering van een informatieprogramma, aangevuld met een pakket maatregelen, ter voorbereiding van de toetreding van de kandidaat-lidstaten tot de Unie. Met dit initiatief beogen we meer inzicht te krijgen in de manier waarop deze landen terroristisch geweld aanpakken. Tevens is het de bedoeling hiermee een bewustwordingsproces op gang te brengen in landen die vooralsnog geen specifieke ervaring hebben op dit terrein.
Verder wil het Franse voorzitterschap - en hiermee kom ik op de tweede hoofddoelstelling - en nauwkeurige inventarisatie maken van de situatie inzake het terrorisme in de Europese Unie. Daartoe achten wij handhaving van de bestaande praktijk van belang, die inhoudt dat de lidstaten elkaar tijdens elke werkgroepvergadering op de hoogte houden van de recente ontwikkelingen op het terrein van het terrorisme.
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, dankzij dit systeem, dat bilaterale en multilaterale samenwerking in zich verenigt, hebben we zeer onlangs, enkele dagen geleden nog, opmerkelijke successen behaald in de strijd tegen het terrorisme in Spanje.

Galeote Quecedo
Mijnheer de Voorzitter, terwijl wij hier over dit onderwerp zitten te praten, is in een Catalaans dorp het PP-raadslid José Luis Ruiz door de ETA vermoord. Sommigen proberen ons van de wijs te brengen en verwarring te zaaien onder goedwillende mensen in het Parlement. De scheidslijn is echter duidelijk. Aan de ene kant staan zij die sterven voor de democratie, aan de andere kant degenen die doden in een poging een eind aan onze vrijheid te maken.

De Voorzitter
 Ik dank u, mijnheer Galeote, voor deze mededeling. Het is een buitengewoon tragische en zwaar te verwerken omstandigheid dat dit allemaal zo gebeurt.

Puerta
Mijnheer de Voorzitter, ik neem aan dat u het reeds van plan was, maar ik verzoek u namens allen een minuut stilte in acht te nemen voor dit slachtoffer die zijn leven voor de democratie heeft gegeven. Ditmaal vond de aanslag in Catalonië plaats.
(Het Parlement neemt één minuut stilte in acht) De Voorzitter. Collega's, het valt moeilijk om de werkzaamheden te hervatten. Wij zullen het toch doen. Het is belangrijk dat een Parlement zich in het openbaar uitspreekt over dit soort zaken.

Esteve
Mijnheer de Voorzitter, naar alle waarschijnlijkheid hoorde ik als eerste van de aanslag die vanmorgen om 7.40 uur plaatsvond. Ik weet het al een tijdje. De aanslag vond plaats in Catalonië, op drie à vier kilometer van mijn huis. Terwijl wij hier dus over het terrorisme in Spanje zitten te praten en daarbij meer dan 800 doden moeten betreuren, heeft de ETA alweer een aanslag gepleegd. Dat is natuurlijk bijzonder ernstig.
Geweld wordt door geen enkele politieke doelstelling gerechtvaardigd. Wij kunnen het terrorisme alleen maar volledig veroordelen, temeer daar de terroristen vast van plan zijn ons te vernietigen. Wij moeten dan ook nogmaals heel krachtig onze onverzettelijkheid tonen. Zoals de commissaris reeds heeft opgemerkt, moeten wij laten zien dat wij de krachten willen bundelen ten behoeve van een sterke democratie. Het terrorisme heeft het immers rechtstreeks op de kern van onze waarden voorzien. Laten wij onze solidariteit met alle betrokkenen uitspreken. Laten wij vooral ook onze hoop op vrede tot uiting brengen.
Na deze laatste aanslag valt mij dit debat bijzonder zwaar. Dat heb ik ook al tegen vier van de vijf ondertekenaars van de verklaring tegen het terrorisme in Spanje gezegd. Tegen twee van hen heb ik gezegd dat sommigen van ons moeite zullen hebben met het ondertekenen van paragraaf 2 van de verklaring. In die paragraaf wordt namelijk iedere dialoog met kringen die terrorisme gedogen van de hand gewezen. Ik heb met de schrijvers van de tekst gesproken, omdat ik van mening ben dat zij naar een formulering moeten zoeken die door ons allemaal kan worden onderschreven. Ik zal u uitleggen waarom het ondertekenen van paragraaf 2, zoals die thans geformuleerd is, zo moeilijk is. De reden is dat in deze paragraaf de cultuur van de vrede, van de dialoog in twijfel wordt getrokken. Als wij afzien van de dialoog is het vredesproces in Noord-Ierland onmogelijk. Dan kunnen wij het vredesproces in het Midden-Oosten wel vergeten. Dan zou onze collega Hume nooit de Nobelprijs voor de vrede zijn toegekend, terwijl het juist zo belangrijk is dat hij die heeft gekregen.
Indien de ETA de wapens niet neerlegt, doen wij dat ook niet. Indien de ETA niet afziet van het gebruik van geweld, zien wij niet af van de wettelijke mogelijkheden en de dialoog. Dat zijn namelijk onze enige wapens. Ik verzoek de indieners van de verklaring dan ook met klem - ik heb dat reeds persoonlijk gedaan en doe dat nu ten overstaan van iedereen - dat zij het ons mogelijk maken die verklaring te ondertekenen. Ieder standpunt over terrorisme dient immers volledig verdedigd te kunnen worden. Aan de andere kant, als deze verklaring steunt op de verklaring van het Europees Parlement van 1997, waarin in positieve bewoordingen over de dialoog werd gesproken, waarom gebruiken wij die verklaring dan niet? Ik doel met name op paragraaf 8, waarin het Parlement zich positief uitliet over de dialoog.
Mijnheer de Voorzitter, wij moeten er allemaal onze handtekening onder kunnen zetten. Het terrorisme wordt door niets gerechtvaardigd, maar voor een gebrek aan democratische eenheid kan evenmin een rechtvaardiging worden aangevoerd.

Vidal-Quadras Roca
Mijnheer de Voorzitter, ik heb het woord gevraagd voor een motie van orde naar aanleiding van de woorden die onze gewaardeerde collega Esteve zojuist heeft gesproken.
Het Parlement heeft op 14 december 1995 een resolutie aangenomen met de volgende tekst: "Verwerpt andermaal elke vorm van dialoog met degenen die met terroristen samenwerken, hen beschermen of terreurdaden van welke aard ook aanmoedigen of zelf plegen". Een resolutie van het Parlement van 15 oktober 1998 luidt: "Verwerpt andermaal elke vorm van dialoog met degenen die met criminelen samenwerken of criminele acties toestaan, aanmoedigen, steunen of zelf plegen".
Twee resoluties van het Parlement, mijnheer Esteve. U wilt uw handtekening kunnen zetten. Het is lastig om voor iemand met een goed geweten het zetten van een handtekening te vereenvoudigen.

Knörr Borràs
Mijnheer de Voorzitter, ik ben het eens met de woorden van de heer Esteve. Allereerst spreek ik namens onze fractie en namens mijn partij Eusko Alkartasuna - partij in de Baskische regering samen met Partido Nacionalista Vasco - onze diepste afkeuring van het terrorisme uit. Vooral vandaag, nu we weer met de aanslag in Catalonië worden geconfronteerd. Het is spijtig dat overtuigende afwijzingen en constructieve voorstellen echter niet altijd hand in hand gaan. Sommige fracties hebben gemeend om met uitsluiting van andere fracties en zonder debat de reeds genoemde verklaring te moeten indienen.
Wij moeten natuurlijk wel respecteren dat het iedereen en alle fracties vrij staat om verklaringen in te dienen. Om diverse redenen zijn wij het er echter niet mee eens dat ons nu wordt verweten dat wij de dialoog willen verwerpen. In de eerste plaats zijn wij net als Mo Mowlan oprecht van mening dat de dialoog de meest voor de hand liggende weg is voor het oplossen van gewelddadige conflicten waar ter wereld dan ook. In de tweede plaats dienen wij de lijn van eerdere verklaringen van het Parlement te volgen. Een voorbeeld is de uitspraak van Voorzitter Fontaine enkele dagen geleden in Straatsburg: "Aan alle democratische mannen en vrouwen in Spanje, in het bijzonder in Spaans Baskenland, die ondanks dit klimaat van terreur blijven geloven in de politieke dialoog" .
Waar blijven Lionel Jospin, François Bayrou, ons mede-parlementslid en Nobelprijswinnaar John Hume en al diegenen die zich voor het Ierse vredesproces hebben beijverd als wij de dialoog veroordelen? Wat moeten wij aan met commissaris Reding? Ik zal hem niet letterlijk citeren, maar leest u het verslag over het terrorisme er maar op na dat hij in 1997 aan het Parlement heeft gepresenteerd. Als het gaat om een ernstig Europees conflict mogen wij niet lichtvaardig te werk gaan en blijven steken in retorische en steeds terugkerende verklaringen. Wij moeten de oorzaken zien te achterhalen en met zijn allen naar een oplossing zoeken. Het Parlement zou de instantie moeten zijn die initiatieven tot stopzetting van het brute geweld in Baskenland stimuleert en naar de mogelijkheden van een dialoog zoekt, met name onder de democratische krachten in Baskenland.
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, met de nodige zelfkritiek van alle fracties - ook die van ons - zijn wij van oordeel dat wij nu aan de slag moeten. Een ernstig probleem als het terrorisme behoeft een stevige aanpak met een zo groot mogelijke consensus. Daarbij moeten wij natuurlijk steeds bedenken dat de dialoog het hoogste goed is om te komen tot vrede en verzoening. Dat is altijd zo geweest en zal ook zo blijven.
Wij hadden ook met een eigen verklaring kunnen komen, maar daarmee zouden wij de plank volkomen misslaan. Weliswaar moet in een zo ernstige zaak als de onderhavige al het mogelijke worden gedaan, maar niemand heeft behoefte aan een voorstel dat tot een verdeeld Parlement leidt.
Misschien mag ik een kleine persoonlijke ontboezeming doen. In 1970 - 30 jaar geleden - vierde de Franco-dictatuur hoogtij. Ik zat toen in de gevangenis wegens het verdedigen van de vrijheid. In die tijd was ik al tegen de ETA. Net als ieder zichzelf respecterend mens met gezond verstand ben ik bereid te leren. Voor lessen op het gebied van onverzettelijkheid tegen het terrorisme sta ik echter niet open.
Mijnheer de Voorzitter, tot slot citeer ik de Argentijnse schrijver Jorge Luis Borges: "Ongeveer 500 jaar voor Christus werd in Griekenland de beste ontdekking uit de wereldgeschiedenis gedaan, namelijk die van de dialoog. Het geloof, de overtuiging, de dogma's, banvloeken, gebeden, verboden, bevelen, taboes, tirannieën, oorlogen en heldendaden zorgden ervoor dat de orde hevig verstoord werd. Sommige Grieken namen de bizarre gewoonte aan - wij zullen nooit te weten komen hoe - om met elkaar te praten."
Zonder dat handjevol Grieken zou de westerse cultuur ondenkbaar zijn. Misschien dat wij vandaag, de dag waarop er opnieuw een pijnlijke, treurige en weerzinwekkende gebeurtenis heeft plaatsgevonden, toch onze toevlucht kunnen nemen tot die grote universele waarde van de dialoog, ook al beleven wij moeilijke tijden en zijn onze tegenstanders bijzonder onverdraagzaam en moordlustig. Dit laat natuurlijk onverlet dat wij wel degelijk volharden in onze democratische denkbeelden en een totale afwijzing van het terrorisme.

De Rossa
Mijnheer de Voorzitter, ik heb een motie van orde. Noord-Ierland is tijdens dit debat verschillende keren genoemd. De suggestie is gewekt dat de basis van het Ierse vredesproces wordt gevormd door een onvoorwaardelijke dialoog met de terreur. Dit is niet het geval.
Het Ierse vredesproces is gebaseerd op een onvoorwaardelijk staakt-het-vuren van de radicale vleugel van de IRA.

Puerta
Mijnheer de Voorzitter, ik constateer dat wij behoorlijk door elkaar heen praten. Je komt waarschijnlijk gemakkelijker aan het woord als je niet bij een fractie staat ingeschreven. Dat komt de politieke dialoog natuurlijk ten goede en moet een illustratie zijn van hetgeen wij hier thans aan het bespreken zijn, alsook van de doelstellingen van de bewuste schriftelijke verklaring.
Na alles wat wij hier vandaag hebben gehoord, is het natuurlijk volstrekt zinloos om nog te praten over de betekenis van het ETA-terrorisme, de wrede gevolgen ervan voor de bevolking, alsook de frontale aanval van de ETA op de democratische waarden zoals deze in de Spaanse Grondwet van 1978 en het autonome statuut van Guernica zijn verankerd en waarvoor zowel het Baskische als het gehele Spaanse volk zich zoveel inspanningen en opofferingen heeft moeten getroosten.
Wij hebben al gehoord dat er strijders tegen de Franco-dictatuur in de vergaderbanken zitten en dat zij zich verdienstelijk hebben gemaakt. Andere tegenstanders van dat regime liggen echter al onder de groene zoden. Die kunnen niet meer meepraten en geen politieke dialoog meer voeren. Derhalve moet de kwestie hier vandaag worden opgehelderd. Ik reageer op wat hier onder de politieke dialoog wordt verstaan. Vanzelfsprekend moeten wij een politieke dialoog voeren die de natuurlijke politieke meningsverschillen ontstijgt. Die dialoog dient plaats te vinden tussen personen en organisaties die de waarden democratie en vrijheid respecteren en verdedigen.
De politieke dialoog is onmogelijk wanneer iemand op het ene moment zijn toevlucht neemt tot die dialoog en op het andere moment zijn pistool trekt of een bom laat ontploffen om de gesprekspartner te liquideren.
(Applaus)Voor die dialoog kun je niemand uitnodigen. De politieke dialoog moet binnen de instellingen plaatsvinden en dient open en duidelijk namens het volk en voor het oog van de burgers te worden gevoerd tussen de al dan niet nationalistische democratische partijen. Enerzijds zijn dat Convergència Democràtica de Catalunya, Convergència i Unió, de PNV en Eusko Alkartasuna; anderzijds Izquierda Unida, de Partido Socialista Obrero Español en de Partido Popular. De door de aanstichters van het geweld verlangde dialoog moeten wij echter niet aangaan. Die is onmogelijk in een open democratische maatschappij.
Wij weten dat problemen, alsmede politieke, economische en sociale tegenstellingen door middel van dialoog en besluitvorming binnen de democratische instellingen kunnen worden opgelost. Wij moeten de dialoog echter niet gebruiken als een algemeen retorisch hulpmiddel dat ook wordt ingezet door degenen die dat geweld aanmoedigen of zelf plegen en die de doden betreuren alsof zij slachtoffers van een verkeersongeval zijn, terwijl het in werkelijkheid om zeer wrede moordpartijen tegen kinderen en weerloze mensen gaat. In naam van de democratie is dat ten enenmale ontoelaatbaar. Mijn boodschap is dat wij er veel beter het zwijgen toe kunnen doen. Als wij toch zonodig wat willen zeggen, dan moet onze intentie moreel en niet gewelddadig zijn.
(Applaus)De dialoog mag niet worden gebruikt als make-up voor geweld en terreur. De dialoog mag niet betekenen dat wij voor de misdaad capituleren. De politieke dialoog is alleen mogelijk als de wapens worden neergelegd en de democratische waarden worden aanvaard. Wij staan beslist afwijzend tegen een beroep op dialoog en meegaandheid als die leiden tot dictatuur en concentratiekampen. Wij kiezen heel duidelijk voor de verantwoorde, democratische dialoog ter bevordering van de door ons zo zeer gewenste democratische samenleving.
(Applaus)

Gorostiaga Atxalandabaso
Mijnheer de Voorzitter, meer dan 15.000 mensen zijn gearresteerd en meer dan 5000 gemarteld. Honderden mensen zijn vermoord. Journalisten en volksvertegenwoordigers zijn vermoord door staatsterroristen, gemeentebestuurders zijn vermoord door staatsterroristen, mannen en vrouwen, mijn eigen collega's zijn vermoord door staatsterroristen in het Spaanse koninkrijk. Kan het Europees Parlement samenwerken met staatsterrorisme?
(Luid protest en interrupties) Meer dan ooit tevoren blijft de overgrote meerderheid van het Baskische volk vasthouden aan geweldloosheid. Dit lijkt me een goede gelegenheid om in herinnering te brengen dat het Akkoord van Lizarra, dat twee jaar geleden de weg heeft geëffend naar een vreedzame en democratische Baskische samenleving, ondanks een onvoorwaardelijk staakt-het-vuren door de regering van Madrid consequent werd afgewezen.
(Aanhoudend protest)
De ontroerende woorden van de slachtoffers van de ETA en de Spaanse onderdrukking vormen het beste bewijs dat het een tragische vergissing is deze geweldige kans te laten lopen. Wij staan klaar om het vredesproces op welke manier dan ook te steunen. De definitieve oplossing van dit slepende conflict is de erkenning van de Baskische identiteit. Wij zullen nooit iets doen wat deze oplossing zou kunnen schaden.
(Protest, geroffel op de tafels)
U ziet hier hoe vrijheid van meningsuiting en democratie in Spanje worden opgevat. Zij dulden geen tegenspraak. Zij zijn al meer dan drie kwartier aan het woord, maar één minuut van mij kunnen zij gewoon niet verdragen. Dat is hun democratie.
(Aanhoudend protest)Ik verzeker u dat de dag waarop de Europese Unie een politieke oplossing zal bepleiten, voor 100% van de Baskische bevolking, met inbegrip van de Spaanse Volkspartij en de socialisten, de gelukkigste dag van ons leven zal zijn.

Van Orden
Mijnheer de Voorzitter, namens de Britse Conservatieve Partij wil ik graag onze krachtige steun betuigen aan de Spaanse autoriteiten in hun strijd tegen het terrorisme. Het Verenigd Koninkrijk heeft al meer dan 30 jaar te lijden van terrorisme. Gisteravond nog was er weer een incident in Londen. Ik wil deze nieuwe slachtoffers van het terrorisme in Spanje ons medeleven betuigen.
Om terroristen te kunnen verslaan, is het van essentieel belang dat de door de regering uitgedragen boodschap duidelijk en ondubbelzinnig is en dat de publieke opinie vastbesloten blijft. Terroristen moet geen enkele hoop worden gegeven dat zij hun doel kunnen bereiken door middel van geweld, noch dat zij de straf voor hun afschuwelijke misdaden kunnen ontlopen. Zij moeten zich nergens kunnen verschuilen. Zeker in de Europese Unie mag geen enkele lidstaat terroristen een vrijplaats bieden van waaruit zij aanslagen kunnen voorbereiden op een andere staat.

Ik vrees dat de ervaringen van het Verenigd Koninkrijk op al deze punten hoofdzakelijk negatief zijn. Wij steunen daarom de Spaanse regering en de veiligheidstroepen in hun moeizame strijd tegen het terrorisme van de ETA. Wij spreken onze solidariteit uit met het Spaanse volk en in het bijzonder met hen die direct slachtoffer zijn geworden van het terrorisme.
(Applaus)

Hume
Mijnheer de Voorzitter, ik stel voor dat wij vandaag als Parlement de volstrekt duidelijke en ondubbelzinnige boodschap uitzenden dat de problemen van een verdeeld volk op geen enkele wijze door geweld tot een oplossing kunnen worden gebracht. Geweld maakt de verschillen alleen maar groter en het probleem veel moeilijker oplosbaar. Wij moeten organisaties die geweld gebruiken heel duidelijk aan het verstand brengen hoe volstrekt onzinnig het is te beweren dat ze met hun daden de mensenrechten en burgerrechten bevorderen. Hun methoden ondermijnen immers het meest fundamentele van alle mensenrechten, namelijk het recht om te leven.
De boodschap die wij moeten uitdragen is dat er een definitief en volledig einde moet komen aan het geweld. Pas na een definitief en volledig einde aan het geweld kan er een dialoog in gang worden gezet. Bij deze dialoog moeten democratisch gekozen vertegenwoordigers van alle geledingen van het volk worden betrokken. Die dialoog zou dan ten doel hebben een akkoord te bereiken dat de steun geniet van alle geledingen van het volk.
Dit is een heel duidelijke en logische manier om het terrorisme aan te pakken. Niemand die het probleem werkelijk wil oplossen kan bezwaar maken tegen deze methode.

Paul
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ik sluit me vanzelfsprekend aan bij de onvoorwaardelijke veroordeling van de uiterst laffe terroristische aanslag vanochtend om 7.40 uur in Spanje, waarvan José Ruiz, gemeenteraadslid in Sant Adrià de Besós in Catalonië, het slachtoffer is geworden. Ik deel de emotie die deze blinde daad van terreur bij ieder van u in deze vergaderzaal teweegbrengt.
Namens de Raad heb ik al gewezen op het stelsel van bilaterale en multilaterale samenwerking, waarmee politie en justitie het terrorisme de ene na de andere slag weten toe te brengen. Dankzij deze samenwerking hebben we enkele dagen geleden een opmerkelijk succes behaald: in Frankrijk zijn enkele van de belangrijkste ETA-leiders gearresteerd. Toch mag dit succes, geachte afgevaardigden, ons geen aanleiding geven tot enige vorm van collectieve zelfgenoegzaamheid - in de rechtvaardige strijd van de democratie tegen het bruut geweld dienen we stap voor stap maar onvermoeibaar te werk te gaan.

Vitorino
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, namens de Commissie zou ik eveneens mijn medeleven willen betuigen met de nabestaanden van het slachtoffer van de aanslag hedenochtend in Catalonië. Tevens zou ik mijn verontrustheid willen uitspreken over hetgeen in Londen is gebeurd.
Ik wil u echter vooral het volgende zeggen. Dit debat heeft betrekking op een aantal juridische instrumenten: samenwerking op politieel en justitieel terrein, maatregelen ter vergroting van de doeltreffendheid van het uitleveringsstelsel, voorwaarden voor de invoering van een Europees onderzoeksbevel - waar we overigens al aan werken. Maar veel wezenlijker is de meerwaarde die Europa vertegenwoordigt wanneer het gaat om de strijd voor vrijheid en democratie. Solidariteit - dat is mijns inziens de krachtige boodschap die wij hier moeten uitdragen. Solidariteit jegens het gehele Spaanse volk, en solidariteit jegens het Baskische volk.
Staat u mij een persoonlijke opmerking toe. Gelijk het Spaanse volk heb ik in een land geleefd dat gedurende meer dan veertig jaar gebukt is gegaan onder een dictatoriaal bewind, in een tijd waarin alle andere Europese landen democratie kenden. Ik geloof dat de meerwaarde die uw instelling kan vertegenwoordigen in de strijd voor vrijheid en democratie in Europa in de allereerste plaats gelegen is in een krachtig signaal van solidariteit met de slachtoffers. Nimmer mogen we de hoop verliezen. We moeten blijven vertrouwen op de eeuwigdurende krachten van vrijheid en democratie.

Knörr Borràs
Mijnheer de Voorzitter, ik heb slechts twee opmerkingen. Ten eerste hoop ik dat wij uit alle gemaakte opmerkingen lering zullen trekken. Ten tweede hoop ik dat wij heel goed beseffen dat wij degenen op wie wij zoveel kritiek hebben in de kaart spelen als wij anderen het spreken belemmeren.

Díez González
Mijnheer de Voorzitter, wij moeten er ons inderdaad bewust van blijven wie door wie in de kaart wordt gespeeld. In het democratische Parlement is het woord immers toonaangevend. Weliswaar kunnen wij als democraten niet voorkomen dat wij vermoord worden, wel kunnen en moeten wij voorkomen dat wij als strijders voor democratie en vrijheid beledigd worden. Dat is hier nu wel gebeurd.

Nogueira Román
Mijnheer de Voorzitter, behalve dat ik net als andere sprekers de dialoog met de terroristen en iedere vorm van gewelddadigheid afkeur, ben ik van oordeel dat het Spanje aan iets fundamenteels ontbreekt. Er is in Spanje namelijk geen sprake van enige dialoog tussen de Baskische en de nationale regering, tussen de Partido Popular, de PSOE, de PNV en Eusko Alkartasuna, waarvan de laatste twee in Baskenland de regering vormen.
Als wij deze verklaring niet ondertekenen is dat niet omdat wij vinden dat er geen dialoog met de terroristen moet plaatsvinden - wel een begrijpelijk standpunt - maar omdat er geen dialoog tussen de democraten is. Dat is het werkelijke probleem, afgezien van het feit dat het doden van mensen natuurlijk een wrede misdaad is. Het Parlement moet ervoor zorgen dat er een dialoog tussen de democraten tot stand wordt gebracht. De president van mijn land, Galicië, heeft ooit gezegd dat Europa al geen internationale zaak meer was. Minister Mayor Oreja wilde geen internationale bemiddelaars. Deze twee verklaringen van de Partido Popular heb ik in mijn achterhoofd als ik zeg dat Europa voor ons al geen internationale zaak meer is. Het Parlement zou niet zozeer politiek moeten bemiddelen tussen de terroristen en de regering, maar tussen de Baskische en de Spaanse regering, tussen de PP, de PSOE en de PVN-EA. Behalve het terroristische geweld is het probleem in ons land dat die dialoog thans ten enenmale ontbreekt.

De Voorzitter
 Collega's, dit is een buitengewoon moeilijk onderwerp. Als wij over de orde verder gaan dan is eerst de heer Gorostiaga aan de beurt. Ik wou net het debat beëindigen maar gezien het onderwerp toon ik mij lankmoedig. Ik moet neutraal zijn.
Ik verzoek de volgende sprekers als het over de orde gaat om dat buitengewoon kort te doen. Ik verzoek de collega's zo rustig mogelijk te blijven.
Het woord is aan de heer Gorostiago voor een motie van orde.

Gorostiaga Atxalandabaso
Mijnheer de Voorzitter, dit strekt u tot grote eer. U bent werkelijk democratisch. U accepteert tenminste de vrijheid van meningsuiting. Dat is eigenlijk niet het echte probleem. Deze mensen accepteren niet dat er nog een andere mogelijkheid is, namelijk dat Baskenland recht heeft op een eigen identiteit binnen Europa. Voor de Spaanse democraten is het onmogelijk dit te accepteren.

Galeote Quecedo
Mijnheer de Voorzitter, ik ben nu wel in staat om de Vergadering iets uitvoeriger toe te spreken. Het raadslid van de Partido Popular José Luis Ruiz Casado kreeg eerst een schot achter zijn oor. Toen hij op de grond viel, gaven de daders van de aanslag hem het genadeschot. Mijnheer Nogueira, ik heb al eerder gezegd dat iemand aan de ene of aan de andere kant kan staan, maar hij moet achteraf niet met zinloze uitvluchten komen aanzetten om zijn besluit te rechtvaardigen.
Mijnheer Gorostiaga, kunt u mij recht in de ogen kijken en mij in naam van de door u aangevoerde vrijheid van meningsuiting de garantie geven dat mijn gezinsleden of ikzelf niet door de ETA worden bedreigd omdat ik die vrijheid van meningsuiting in het Parlement gebruik? Kunt u daarvoor instaan, mijnheer Gorostiaga?

De Voorzitter
 Het debat is gesloten.
Ik dank de Raad en de Commissie voor hun inbreng.

Racisme
De Voorzitter
 Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende mondelinge vragen:
(B5-0534/00) van mevrouw Ludford, namens de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, aan de Raad over het standpunt van de Europese Unie op de Wereldconferentie van 2001 tegen racisme;
(B5-0536/00) van mevrouw Schroedter, namens de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie, aan de Commissie over racisme in Oost-Duitsland;
(B5-0537/00) van mevrouw Kaufmann en de heer Wurtz, namens de GUE/NGL-Fractie, aan de Commissie, over het geweld van extreem-rechts in Duitsland.

Ludford
Mijnheer de Voorzitter, wij moeten een gemeenschappelijke en doeltreffende bijdrage leveren om het succes van de Wereldconferentie tegen racisme van volgend jaar en de Europese voorbereidende conferentie hiervoor volgende maand, te verzekeren. De EU heeft op het gebied van de mensenrechten de plicht en de mogelijkheid om het motto "Iedereen anders, iedereen gelijk" werkelijkheid te maken. Wij kunnen en moeten rassendiscriminatie en vreemdelingenhaat krachtig bestrijden. Wij moeten zorgen dat de EU in de wereld het goede voorbeeld geeft door multiculturele en etnische diversiteit juist te koesteren.
Laten wij dit doen met oprechte politieke overtuiging, niet alleen als een diplomatieke exercitie. In deze vraag en deze motie worden manieren geschetst waarop racisme moet worden gedocumenteerd en voorkomen, en hoe sancties moeten worden opgelegd. Om doeltreffende sancties te kunnen opleggen, moeten wij allereerst de bevoegdheden van de EU op het gebied van de anti-discriminatiewetgeving goed benutten. Wij moeten het er ook over eens worden dat de richtlijn tegen rassendiscriminatie op grond van artikel 13 in recordtijd het juiste signaal heeft afgeven over onze vastbeslotenheid op dit punt. Doeltreffendheid betekent ook dat wij de intergouvernementele samenwerking op het gebied van politie en justitie krachtens artikel 29 van het EU-Verdrag vergroten. In deze motie worden manieren hiervoor onderzocht.
Wij willen dat de lidstaten in november, ter gelegenheid van de 50ste verjaardag van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens, Protocol 12 van dit verdrag zullen ondertekenen. Hiermee wordt discriminatie een directe schending van het verdrag.
Andere leden en fracties hebben nuttige wijzigingsvoorstellen ingediend. Vele daarvan kan ik accepteren, maar niet alle. Ten eerste betreur ik dat de mogelijkheid is aangegrepen om bepaalde landen en partijen als bijzonder slecht aan te merken, zoals bijvoorbeeld in de amendementen 1, 3, 5 en 6 gebeurt. Het probleem bij het speciaal noemen van sommige landen, en het niet noemen van andere, is dat er geen algemene beoordeling plaatsvindt.
Ik roep de indieners van deze amendementen dan ook op om te overwegen ze in te trekken. In het bijzonder wil ik de heer Ford vragen amendement 1 in te trekken, ook al sta ik er wel sympathiek tegenover. Het zou immers jammer zijn als een motie over deze bijzonder belangrijke Europese en wereldconferenties zijn uitwerking zou missen vanwege Oostenrijk.

Schroedter
Mijnheer de Voorzitter, er gaat bijna geen dag voorbij zonder berichten in de media over rechts-radicaal geweld in Duitsland. Burgerinitiatieven, geloofsgemeenschappen en andere maatschappelijke groepen waarschuwen al jaren voor rechts extremisme. Zowel in het oosten als het westen van Duitsland is er een extreem-rechtse minderheid. In het oosten voelen rechtse groepen zich geen minderheid meer, maar plaatsen ze zich in het centrum van de maatschappij en zijn ze in de jeugdcultuur doorgedrongen. De onverschilligheid en stilzwijgende instemming in brede lagen van de bevolking hebben tot gevolg dat in bepaalde wijken van Europese steden niet de Staat, maar extreem-rechts aan de macht is.
Verklaringen zijn te vinden in het opgroeien in een totalitaire staat, het gebrek aan eigenwaarde waarmee veel mensen in het oosten van Duitsland kampen, de hoge werkloosheid en het gebrek aan toekomstperspectieven voor de jeugd. Wij mogen daarbij echter niet blijven stilstaan, maar moeten nu eindelijk handelen! Europa gaat uit van de onaantastbaarheid van de menselijke waardigheid en garandeert de vrijheid van vestiging. Het mag geen enkel rechts geweld tolereren. Wij mogen niet langer zwijgen over het rechtse geweld, dat in sommige delen van de Europese Unie dagelijkse kost is, ook al lopen wij dan het risico als nestbevuiler te worden beschouwd. Er moet een tolerant bestuur komen en lokale groeperingen en individuen die burgermoed tonen, moeten op offensieve wijze financieel worden gesteund. Europa moet kleur bekennen en die lokale groepen steunen door ze aan te moedigen om hun burgermoed tegenover rechts te blijven tonen!

Markov
Mijnheer de Voorzitter, in antwoord op de vraag van de PDS-Fractie in de bondsdag verklaarde de bondsregering dat er in Duitsland in 1999 2.031 extreem-rechtse en antisemitische misdrijven zijn gepleegd. Het gerenommeerde Duitse dagblad Der Tagesspiegel telde de voorbije tien jaar 93 moorden waar extreem-rechts bij was betrokken. Ik kom uit de voormalige DDR en de ontwikkelingen in oostelijk Duitsland stemmen bij uiteraard bijzonder treurig. De DDR-maatschappij heeft daaraan ongetwijfeld schuld. Ik heb het dan in het bijzonder over de nawerking van autocratische structuren en de zwakheid van de burgermaatschappij in oostelijk Duitsland.
De ontwikkelingen van de laatste tien jaren treft echter evenveel schuld. Ik denk aan de loskoppeling van de economische en sociale ontwikkeling van oostelijk Duitsland van die van de oude deelstaten, de minachting voor de Oost-Duitse levensstijl en geschiedenis en het feit dat de mensen niet consequent zijn in hun opvattingen over extreem-rechts in het verleden en extreem-rechts vandaag. Extreem-rechtse partijen en organisaties die in de oude deelstaten al lang bestaan, overspoelen de nieuwe deelstaten met hun infrastructuur, organisatie en geld.
De sociale polarisering van de maatschappij, de terugtrekking van de Staat uit sociale en onderwijsinstellingen en de steeds harder wordende concurrentie op de arbeidsmarkt vormen een gunstige voedingsbodem voor racisme en vreemdelingenhaat. De hulpeloosheid van de mensen tegenover de sociaal en cultureel vernietigende globalisering en tegenover de verdringing van politiek en democratie door bedrijfsbelangen is voor uiterst rechts een voortreffelijk aanknopingspunt.
Een politiek van retoriek en nationalisme en een verkiezingscampagne met immigratie als centraal thema effenen de weg voor racisme en vreemdelingenhaat. Het restrictieve asiel- en vreemdelingenbeleid van de Europese Unie en het gebrek aan transparantie en betrokkenheid van de burger bij de besluitvorming doen de rest. In de eerste plaats moeten racistische en extreem-rechtse opvattingen consequent worden veroordeeld. In de tweede plaats moet in het asiel- en vreemdelingenbeleid van de Europese Unie en haar lidstaten meer aandacht worden besteed aan aanvaarding en integratie van immigranten en asielzoekers. In de derde plaats moet er, in het bijzonder voor de jeugd, een actief werkgelegenheids- en sociaal beleid komen. In de vierde plaats tenslotte moet een humanistisch onderwijsbeleid worden gevoerd dat tolerantie bijbrengt en culturele en etnische verscheidenheid als een verrijking leert zien.

Paul
. (FR) Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ik zou de vraag van mevrouw Ludford punt voor punt willen beantwoorden.
De Raad en het voorzitterschap hechten veel waarde aan de Europese regionale conferentie "Iedereen anders, iedereen gelijk" , die van 11 tot 13 oktober aanstaande in Straatsburg gehouden zal worden ter voorbereiding van de Wereldconferentie van 2001 tegen racisme. Het voorzitterschap spaart kosten noch moeite om de lidstaten van de Unie zoveel mogelijk op één lijn te brengen met het oog op deze regionale conferentie in Straatsburg.
Niet alleen binnen de talrijke voorbereidende vergaderingen van de afgelopen tijd, maar ook daarbuiten werken de lidstaten op dit moment reeds zeer nauw met elkaar samen. Vooralsnog is de Raad niet voornemens tijdens deze regionale conferentie in Straatsburg een gemeenschappelijk standpunt van de vijftien lidstaten krachtens artikel 34, lid 2 naar voren te brengen. Veel belangrijker evenwel is dat de samenwerking tussen de lidstaten van de Europese Unie gecontinueerd zal worden om te voorkomen dat de standpunten ten aanzien van de onderwerpen die tijdens de conferentie aan de orde zullen komen, al te zeer uiteenlopen. Ik wijs er echter met nadruk op dat de Raad wel van plan is tijdens de Wereldconferentie volgend jaar in Zuid-Afrika met een gemeenschappelijk standpunt naar buiten te komen. De voorbereidingen voor dat gemeenschappelijke standpunt zijn inmiddels in volle gang.
Met het oog op een goede afstemming van de standpunten tijdens de regionale conferentie doen de lidstaten er natuurlijk goed aan de zeer nuttige aanbevelingen in het door de diensten van de Commissie opgestelde document van 17 april ter harte te nemen.
Teneinde mogelijke synergievoordelen ten volle te benutten worden tal van activiteiten ontplooid door het Hoge Commissariaat voor de mensenrechten van de Verenigde Naties enerzijds en de Europese commissie tegen racisme en onverdraagzaamheid van de Raad van Europa anderzijds. Bovendien is op dit terrein ook het Europees Waarnemingscentrum voor racisme en vreemdelingenhaat actief. Ik zou mevrouw Ludford eraan willen herinneren dat de Raad op 21 december 1998 een besluit heeft aangenomen over een overeenkomst die voorziet in een nauwere samenwerking tussen dit Europees Waarnemingscentrum en de Raad van Europa. De samenwerking tussen beide instellingen is tot nu toe in de praktijk zeer succesvol geweest.
Overigens wordt er ook gezocht naar mogelijkheden om een nauwere relatie tot stand te brengen tussen het Hoge Commissariaat voor de mensenrechten en het Europees Waarnemingscentrum voor racisme en vreemdelingenhaat.
Voorts zou ik erop willen wijzen dat op 21 juni 2000 de richtlijn van de Raad is aangenomen tot tenuitvoerlegging van het beginsel van gelijke behandeling tussen personen zonder onderscheid naar ras of etnische afkomst. Deze richtlijn en de ontwerprichtlijn tot instelling van een algemeen kader ten behoeve van de gelijke behandeling op het terrein van werk en werkgelegenheid overlappen elkaar gedeeltelijk. Daarom is rassendiscriminatie aan het toepassingsbereik van laatstgenoemde richtlijn onttrokken. Ik wijs er echter op dat de reikwijdte van deze ontwerprichtlijn aanzienlijk beperkter is dan die van de reeds aangenomen richtlijn. Die heeft namelijk niet alleen betrekking op werk en werkgelegenheid, maar strekt zich ook uit tot de sociale zekerheid, de sociale privileges en het onderwijs, alsmede de toegang tot en de levering van goederen en diensten.
Verder kan ik zeggen dat de Raad flinke vorderingen heeft gemaakt ten aanzien van het communautaire actieprogramma voor de bestrijding van discriminatie. Mocht het Europees Parlement tijdens de eerste vergaderperiode in oktober zijn advies uitbrengen, dan zal de Raad in staat zijn - u kunt me hieraan houden - op 17 oktober een politiek akkoord over deze tekst te bereiken. Aldus zou dit document nog vóór het einde van het Franse voorzitterschap aangenomen kunnen worden, zodat het programma van start zou kunnen gaan op de geplande datum van 1 januari 2001.
Ten slotte nog enkele opmerkingen over het gemeenschappelijk optreden van 1996 betreffende maatregelen tegen racisme en vreemdelingenhaat. In mei 1998 is in de Raad een verslag aan de orde geweest over de wijze waarop de lidstaten de verplichtingen nakomen waartoe ze uit hoofde van dit gemeenschappelijk optreden gehouden zijn. Daarbij is besloten dat de tenuitvoerlegging van het gemeenschappelijk optreden in het jaar 2000 opnieuw beoordeeld moest worden. Ik kan u zeggen dat het voorzitterschap op dit moment maatregelen treft met het oog op dit vervolgonderzoek, op grond waarvan de Raad zich een algemeen beeld kan vormen van de doeltreffendheid van het gemeenschappelijk optreden en bepaalde onderdelen ervan eventueel kan versterken.
Ik hoop, mevrouw Ludford, dat ik uw vraag hiermee zo volledig mogelijk heb beantwoord.

Diamantopoulou
. (EL) Mijnheer de Voorzitter, de twee monsters van de Griekse mythologie, Scylla en Charybdis, doodden en verslonden mensen. De twee monsters van het huidig Europa zijn terrorisme en racisme. Dat zijn de vraagstukken die wij helaas ook vandaag weer moeten bespreken.
Odysseus was degene die er uiteindelijk in slaagde de twee monsters te overwinnen. Daarbij gaf hij blijk van intelligentie, geduld en moed. Dat zijn ook de eigenschappen waarvan vandaag de democratische politieke leiding van Europa blijk moet geven. Zestig jaar geleden werd Europa geteisterd door een van de ergste oorlogen uit de geschiedenis van de mensheid. Toen werd de idee opgevat een Europese Unie op te bouwen op structuren waarmee vrede kon worden gewaarborgd. In de jaren die sindsdien zijn verstreken zijn belangrijke stappen vooruit gezet.
De wolken van het racisme boven Europa zijn helaas echter nog niet opgetrokken. Racismebestrijding op Europees niveau heeft talrijke dimensies. Een daarvan wordt gevormd door de fundamentele beleidsvormen van de Europese Unie, zoals het beleid voor de versterking van het sociaal Europa en het terugdringen van de sociale verschillen, en het beleid ter voorbereiding van de uitbreiding waarmee de landen geholpen worden die problemen hebben.
Ik wil enkele concrete beleidsvormen en maatregelen in verband met racismebestrijding noemen. In 1996 besloot de Raad tot een gemeenschappelijk optreden voor justitiële samenwerking tussen de lidstaten op het gebied van racismebestrijding. Heel binnenkort zullen wij de tweede fase van dit gemeenschappelijk optreden inluiden.
Het Verdrag van Amsterdam is inderdaad een belangrijk wapen in het institutioneel wapenarsenaal van Europa. De artikelen 29 en 13 bieden de mogelijkheid tot het voeren van een concreet beleid. Artikel 29 beoogt bestrijding van racisme en vreemdelingenhaat via samenwerking op het gebied van justitie en veiligheid. Het doel daarbij is de totstandkoming van een gemeenschappelijke ruimte van vrijheid en justitie. In Tampere werd een beleid daarvoor uitgestippeld en momenteel werken wij maatregelen uit ter bestrijding van hiermee verband houdende misdrijven en misdrijven die via internet worden gepleegd.
Verder zijn op grond van artikel 13 twee richtlijnen voorgesteld. De eerste richtlijn gaat over bestrijding van rassendiscriminatie. Deze is in recordtijd, binnen zes maanden, door het Europees Parlement en de Raad aangenomen en maakt nu deel uit van de Europese wetgeving. De tweede richtlijn biedt de mogelijkheid tot bestrijding van elk soort discriminatie op de werkplek, en hierover zal tijdens het Frans voorzitterschap worden onderhandeld. Wetten alleen zijn echter niet voldoende. Daarom heeft de Commissie een programma ter bestrijding van discriminatie voorgesteld dat de regeringen, de niet-gouvernementele organisaties en de lokale overheden de kans biedt samen te werken bij de uitvoering van innoverende beleidsvormen en de uitwisseling van ervaringen met racismebestrijding.
Het Europees Waarnemingscentrum in Wenen is een belangrijke instantie en heeft als doel objectieve, geloofwaardige en vergelijkbare gegevens over uitingen van racisme, vreemdelingenhaat en antisemitisme te verschaffen. Dit Waarnemingscentrum kan een belangrijk instrument zijn bij de planning van niet alleen Europese maar ook nationale maatregelen. Het Waarnemingscentrum heeft reeds studies verricht naar de omvang van racisme, en naar de uitbarstingen van racisme, vreemdelingenhaat en antisemitisme in de verschillende lidstaten. Daarin worden ook gekeken naar de oorzaken, de gevolgen, de resultaten en naar voorbeelden van goede praktijken uit bepaalde lidstaten. Eveneens is het Waarnemingscentrum momenteel bezig met de oprichting van een gecoördineerd netwerk van niet-gouvernementele organisaties en organisaties die op Europees niveau kunnen samenwerken voor de bestrijding van vreemdelingenhaat. Het Waarnemingscentrum kan verder ook aanbevelingen doen aan de Gemeenschap en de lidstaten over de te volgen beleidsvormen. Er is daarvoor reeds een samenwerking geweest met de Duitse regering.
Tot slot is de Conferentie van Straatsburg een heel belangrijke gebeurtenis. De Commissie neemt daaraan deel met zowel theoretische als ook politieke voorstellen. Wij hebben reeds twee documenten ingediend waarin wij gewag maken van zowel alle ervaringen met en voorstellen voor racismebestrijding op communautair niveau, als de ervaringen die wij desbetreffend hebben opgedaan met maatregelen op het gebied van onderwijs, scholing, onderzoek en jeugdbeleid. De niet-gouvernementele organisaties krijgen financiële steun voor deelname aan de Conferentie. Ons inziens kunnen namelijk afgezien van de regeringen ook deze organisaties een belangrijke rol spelen. Natuurlijk zijn wij ook aan het onderhandelen over financiële steun voor deelname van niet-gouvernementele organisaties aan de regionale conferenties die in Chili, Senegal en Iran zullen worden georganiseerd.
Geachte afgevaardigden, wij mogen nooit vergeten waarom de Europese Unie is ontstaan: men wilde herhaling van de verschrikkelijke gebeurtenissen en het racisme van zestig jaar geleden voorkomen. Het Europees beleid is gegrondvest op een institutioneel wapenarsenaal dat weliswaar met het Verdrag van Amsterdam werd versterkt maar waarin nog veel ruimte bestaat voor nieuwe inspanningen. Daarin is sprake van de verwezenlijking van structuren waarmee racisme kan worden bestudeerd en steun kan worden gegeven aan de regeringen. Met het Europees beleid willen wij tevens steun geven aan netwerkvorming op Europees niveau tussen verschillende organisaties die de publieke opinie alert kunnen maken en kunnen voorlichten. Natuurlijk willen wij daarmee ook uitwisseling bevorderen van nationale beleidsvormen op het gebied van onderwijs, massamedia, jeugdbeleid en informatie. Wij moeten hier echter wel bij vermelden dat alle beleidsvormen en heel de aanpak op één beginsel zijn gegrondvest: absolute intolerantie in Europa ten aanzien van racisme, en absolute veroordeling van racistisch georiënteerde maatregelen.

Cornillet
Mijnheer de Voorzitter, het racisme is inderdaad een plaag van onze samenleving. Het is zelfs een van de meest huiveringwekkende menselijke zwakheden, waarvan niemand geheel verschoond blijft. Racisme komt vaak voort uit angst, onwetendheid, domheid en egoïsme, maar is ook vaak het gevolg van de laksheid van onze instellingen. Een samenleving die zichzelf geciviliseerd noemt, is het aan zichzelf verplicht deze plaag met man en macht te bestrijden, uit te bannen, af te straffen en uit te roeien door middel van bewustmaking en repressie.
Europa ziet zichzelf graag als een geciviliseerde samenleving - nu heeft het de kans die ambitie in de praktijk waar te maken. Ons Parlement dient zich uit te spreken over het standpunt van de Europese Unie tijdens de Wereldconferentie tegen racisme. Dat standpunt dient helder, begrijpelijk en specifiek te zijn.
Helderheid is een eerste vereiste. We mogen niet in breedsprakigheid verzanden. Ik ben zelf een groot voorstander van korte teksten. Het standpunt dient ook modern te zijn. Daarmee bedoel ik dat ook de nieuwe communicatiemiddelen erbij worden betrokken - die staan immers ook open voor racistische uitingen.
Begrijpelijkheid is de tweede eis. Dit betekent dat het standpunt geformuleerd is aan de hand van enkele basisprincipes die de grote lijn aangeven: identificatie, vooral met hulp van onze partners in de NGO' s of met hulp van onze eigen waarnemingscentra; sanctionering in het kader van een zero tolerance-beleid; en natuurlijk preventie.
Ten slotte dient het standpunt ook specifiek te zijn, in die zin dat naast de universele waarde van racismebestrijding een specifiek Europese boodschap wordt uitgedragen. Want we laten er geen doekjes om winden: Europa is zelf vaak een bron van racisme geweest. Dat racisme steekt zelfs weer de kop op in sommige landen van de Europese Unie. De herinnering aan ons verleden mag niet vervagen, en uiterste waakzaamheid blijft hier geboden.
We dienen een ambitieuze boodschap over te brengen en onszelf tot voorbeeld stellen. En daarvoor staat ons, mevrouw de commissaris heeft het al aangegeven, een heel arsenaal van mogelijkheden ter beschikking, zowel op het terrein van discriminatiebestrijding als op het terrein van de strijd tegen racisme.
Er is een handvest van de grondrechten in wording, waarvan artikel 1 de menselijke waardigheid bekrachtigt. Daarom heeft mijns inziens de Fractie van de Europese Volkspartij haar medewerking toegezegd bij de opstelling van dit document. We willen deze tekst ontdoen van alle onnodig controversiële ballast van conjuncturele aard en iedere zin schrappen die niets aan de strekking van de tekst toevoegt. De Commissie, de Raad en het Europees Parlement hebben hier een gemeenschappelijke verantwoordelijkheid en wij houden die gemeenschappelijke aanpak nauwgezet in de gaten. Want de geloofwaardigheid van Europa tijdens deze Wereldconferentie tegen racisme wordt in de eerste plaats bepaald door onze eigen staat van dienst op dit terrein en hangt vooral af van de vraag in hoeverre we geloofwaardig zijn op ons eigen grondgebied.

Terrón i Cusí
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, ik ben van mening dat dit debat goed aansluit op het debat dat wij hier vanmorgen vroeg over het terrorisme in Spanje hebben gevoerd. Vandaag hebben wij gehoord dat er in de buurt van mijn eigen huis opnieuw iemand is gedood die vrijwillig in de politiek werkzaam was. Het slachtoffer was gemeenteraadslid.
Wij kunnen thans het debat van vanochtend voortzetten, omdat - zoals de heer Hume hier zo dikwijls tegen ons heeft gezegd - alle conflicten over meningsverschillen gaan over datgene wat wij niet aanvaarden van de ander. Ook heeft de heer Hume ons er in het Parlement vele malen op gewezen dat de Europese Unie een voorbeeldfunctie heeft en moet houden als het om het oplossen van conflicten gaat.
Je zou kunnen zeggen dat de Europese Unie thans de praktische uitdrukking is van al wat haaks op terrorisme en racisme staat. Ik ben dan ook van oordeel dat Europa op de Wereldconferentie tegen racisme een krachtig gemeenschappelijk standpunt moet innemen dat ook door de praktijk wordt onderbouwd. Als eerste concrete stap zou het Internationaal Verdrag van 1965 inzake de uitbanning van alle vormen van rassendiscriminatie in de Unie moeten worden toegepast. Mijnheer de Voorzitter, ik ben echter van oordeel dat wij allereerst onze schouders moeten zetten onder iets dat nog veel belangrijker is. Het is van groot belang te voorkomen dat radicalen in Spanje (El Ejido), Italië, Duitsland en Oostenrijk op dit gebied het voortouw nemen. Wij moeten met de Europese bevolking praten en - overeenkomstig de richtlijn tegen discriminatie - voortgang zien te boeken met betrekking tot alle overige mandaten van de Raad van Tampere.
Tenslotte feliciteer ik mevrouw Ludford met dit verslag. Wij zullen serieus over haar voorstellen nadenken. Wij moeten aanvaarden dat Europa thans pluralistischer is dan vroeger, en de wereld duidelijk maken dat wij daar ook heel blij mee zijn.

Ceyhun
Mijnheer de Voorzitter, 'Zij stierven omdat ze er anders uitzagen, anders dachten en anders leefden' is de titel van een krantenartikel over extreem-rechts geweld in Duitsland. Ik wil het hier niet over de brandstichtingen en schendingen van joodse begraafplaatsen of over de vele racistische aanvallen hebben. In Duitsland en de rest van Europa is de strijd tegen racisme een van de grootste maatschappelijke uitdagingen. Racisme is niet alleen een gevaar voor de minderheden, maar ook voor de waarden waarop onze maatschappij, na bittere ervaringen, is opgebouwd. De Europese Unie is het resultaat van die ontwikkeling.
Het verheugt ons dat de Verenigde Naties volgend jaar een Wereldconferentie tegen racisme houden. Wij moeten van die gelegenheid gebruikmaken en een duidelijke Europese bijdrage aan de conferentie leveren. Ik vind het jammer dat mijn Duitse collega's hier niet aanwezig zijn om te laten zien dat racisme in Duitsland evenmin als elders in Europa een kans krijgt.

Sylla
Mijnheer de Voorzitter, racistische kloppartijen in El Ejido in Spanje, moordaanslagen op Mozambikanen in Oost-Duitsland: overal zetten racistische gewelddaden Europa in vuur en vlam.
Vaak veroordelen wij degenen die zich schuldig maken aan dit soort daden. Mijns inziens is het echter hoog tijd met een beschuldigende vinger te wijzen naar degenen die deze geweldplegers met hun kwalijke uitlatingen van de nodige ideologische munitie voorzien. De extreem-rechtse partijen vinden hun voedingsbodem in een milieu van sociale achterstand, instabiliteit en werkloosheid; daarop moeten we onze pijlen dus richten. Maar we moeten ook kritiek durven te leveren op de traditionele politieke partijen, of ze nu links zijn of rechts, die met hun slappe houding de rechts-extremisten in de kaart spelen.
We moeten wel bedenken dat extreem-rechts alleen aan de macht kan komen door onze zwakheden en gebreken uit te buiten. Als we de ideeën en thema' s van extreem-rechts overnemen, maken we die geloofwaardig; als we de extreem-rechtse partijen in de openbaarheid laten treden in de hoop zo hun groei te stuiten, maken we ze salonfähig.
De strategie van de extreem-rechtse partijen laat zich niet uitsluitend aflezen aan hun vreemdelingenhaat, maar wordt ook bepaald door hun algemene ideeën over de inrichting van de samenleving, hun homovijandige uitspraken en hun opstelling op cultureel gebied. Daaruit komt een homofoob gedachtegoed naar voren, evenals een agressieve houding ten aanzien van cultuur en ten aanzien van de sociale rechten van werknemers, zoals het stakingsrecht. We moeten vrouwen niet terugverwijzen naar het aanrecht door zoiets als een moederschapsloon in te voeren, zoals we onlangs hebben gezien. Een onbuigzame houding is de enige oplossing. In Frankrijk hebben we in de strijd tegen het Front National alleen maar succes kunnen behalen omdat niemand met die partij regeringsafspraken wilde maken. In Europa moeten we op grote schaal investeren in onderwijs, preventie en bestrijding van sociale instabiliteit. We moeten luid en duidelijk verkondigen dat buitenlandse ingezetenen dezelfde rechten hebben als Europeanen.
Ter afsluiting zou ik mevrouw Diamantopoulou willen bedanken voor de parallel die ze getrokken heeft tussen terrorisme en racisme, omdat het mijns inziens in beide gevallen gaat om een onaanvaardbare schending van de fysieke integriteit van het individu.
Een verdraagzaam Europa dat zich verzet tegen haat en nijd versus een Europa dat berust in geweld en onverschilligheid: dat is de inzet van deze Wereldconferentie.

Speroni
Mijnheer de Voorzitter, dit is een lovenswaardig verslag, maar het valt nog te bezien of het ook echt opgevolgd zal worden door diegenen die zulks aanbelangt. Het is waardevol, hoewel het ook enkele leemtes kent: zo wordt er bijvoorbeeld voorbijgegaan aan een institutionele vorm van racisme, namelijk het ontkennen van het zelfbeschikkingsrecht van volkeren. De Europese Unie is in deze helaas geen uitblinker, aangezien ze Turkije de status van kandidaat-lidstaat heeft verleend. Dat land ontkent dit recht, net zoals China dat overigens tegenover Tibet doet. In dit laatste geval zien we dat de hele wereld om economische motieven graag zijn betrekkingen met China wil verbeteren.
Voor wat dit verslag betreft, zou ik met name iets willen zeggen over amendement 6 - waarvan ik hoop dat het verworpen wordt. Daarin wordt de partij waartoe ik behoor, genoemd bij de racistische partijen. Nu bestaan er in Italië zeer strenge wetten tegen racisme. Justitie behandelt mijn politieke partij niet bepaald zachtzinnig: onze partijleider is meermaals veroordeeld en verschillende keren strafrechtelijk vervolgd, maar zeker niet voor racisme; er is een onderzoek ingesteld tegen de top van de partij en mijzelf wegens separatisme, waar levenslang voor staat, maar geen enkele aanhanger van mijn partij is veroordeeld of zelfs ook maar vervolgd, noch wegens racisme, noch wegens geweldsdaden. Het is dus onbegrijpelijk waarom wij van racisme worden beschuldigd!
Ik behoor tot de Lega Nord, niet tot de partij van Haider, dus ik zie niet in waarom er verwarring moet ontstaan. Ik herhaal: tegen mijn partij is er in Italië geen enkele rechtszaak wegens racisme geopend noch afgesloten en ik wijs deze beschuldiging dan ook met kracht van de hand. Als een of andere lolbroek of bon-vivant dit al jaren blijft beweren, dat doet hij volstrekt te kwader trouw!

Belder
Mijnheer de Voorzitter, vorige week vrijdag debatteerde de Duitse Bondsdag over een sterkere bestrijding van rechts-extremisme in eigen land. Een opportune discussie op het geëigende niveau. De woordvoerder van de Groenen, partijgenoot derhalve van vragenstelster mevrouw Schroedter, betoogde bij die gelegenheid dat voor de bestrijding van rechts-extremisme geen simpele oplossingen voorhanden zijn. Lichtpunt voor hem vormden de vele burgerinitiatieven in de nieuwe deelstaten tegen het rechts-extremisme. Deze Groene afgevaardigde klinkt al met al minder somber, minder alarmerend dan zijn partijgenote binnen onze EP-gelederen.
Daarmee wens ik echter geenszins de terechte zorgen van collega Schroedter over de vigerende maatschappelijke afkeer van buitenlanders, zo niet regelrechte vreemdelingenhaat in het oosten van Duitsland, te relativeren. Aanzienlijk meer Oost-Duitsers dan West-Duitsers menen dat er te veel buitenlanders op eigen bodem vertoeven en voelen zich door deze groep daarenboven uitgebuit. Een opmerkelijk gegeven, gezien het nuchtere feit dat er in Oost-Duitsland nauwelijks buitenlanders wonen. Hun bevolkingsaandeel pendelt daar tussen de 1 en 2,5 procent, aldus een recente Duitse persbron.
Logisch dat deze paradox de Duitse gemoederen sterk bezighoudt. Precies dit cruciale binnenlandse element mis ik in Schroedters schriftelijke inleiding op haar vragen. Als achtergrond van racistisch geweld in de nieuwe Bundesländern voert zij het "dramatisch hoge percentage" qua racistische attitudes onder de bevolking aan, inclusief de ontwikkeling van het racisme tot "een soort jeugdcultuur".
Deze redenering roept meteen een voor de hand liggende vervolgvraag op: waarom gedijt racisme respectievelijk rechts-extremisme uitgerekend op het grondgebied van de voormalige Duitse socialistische arbeiders- en boerenstaat, de DDR? Een helder, plausibel antwoord verstrekt onze waarde collega André Brie. De commentator van de Frankfurter Allgemeine citeerde hem gisteren instemmend met de zinsnede: "Eén van de meerdere oorzaken van rechts-geweld ligt stellig in de DDR."
De Duitse publicist Lutz Rathenov scherpt deze zienswijze nog aanmerkelijk aan: "De staat DDR behandelde buitenlanders op een wijze waarvan rechtsradicalen tegenwoordig zouden dromen." Deze houding laat tot op vandaag zijn sporen na in het oosten van het verenigde Duitsland. Hier valt geen moeras, waaruit rechts-extremistische dampen ontstijgen, droog te leggen, aldus Rathenov, maar hier dient zich een maatschappelijke "normaliteit" aan waarop de Bondsrepubliek slecht is voorbereid en waaraan zij deels ook zelf schuld draagt. Welke West-Duitse onderhandelingspartner van de DDR bekommerde zich toentertijd over het lot van de Vietnamese gastarbeiders in Oost-Duitsland? Stoorde het hem als christelijk-sociaal onderhandelaar, de woorden zijn van Rathenov, dat deze Vietnamese vrouwen in geval van zwangerschap tot abortus werden gedwongen?
Mijnheer de Voorzitter, het overwinnen van het DDR-complex binnen de Bondsrepubliek. met name de onder veel Ossi's heersende idee van tweederangsburgers te zijn, zal nog de nodige tijd vergen. Als tegengif voor Oost-Duitse rechts-radicalen, neonazi's en skinheads lanceert insider Lutz Rathenov een interessant voorstel: "Er zijn plaatsen waar de hele jeugd voor een paar jaar naar het buitenland zou moeten worden gestuurd." Op niet gedwongen basis houd ik daar wél Europese financiële ruggensteun voor mogelijk.

Sichrovsky
Mijnheer de Voorzitter, jammer genoeg hebben enkele collega's van dit belangrijke debat over racisme gebruik gemaakt om zichzelf een plaats op een denkbeeldige schaal van goed naar kwaad te geven. Terwijl de linkse afgevaardigden met grote vanzelfsprekendheid verklaren dat ze zich ver van stalinisme, communisme en links extremisme houden, zien ze blijkbaar geen verschil tussen rechts, extreem- rechts en fascisme. Wie echter voor misdaden tegen de menselijkheid elke keer alleen zijn politieke tegenstanders ter verantwoording roept, doet dat alleen om zichzelf van elke schuld vrij te pleiten. Niemand hier is antifascist omdat hij zijn politieke tegenstanders fascisten noemt. Zo eenvoudig kan men zich niet van het eigen verleden en de eigen verantwoordelijkheid losmaken.
Tenslotte heb ik nog een wenk voor de heer Ford, die in zijn amendement weer eens de gebruikelijke haattirade tegen Oostenrijk afsteekt. Hij zou er de volgende keer goed aan doen zich beter over de politieke situatie te laten informeren. De reactie was niet die van de Raad. Oostenrijk maakt nog steeds deel uit van de Raad. Met ons heeft toen niemand gesproken.

Pirker
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, wij staan in dit debat voor de moeilijke opdracht een zo eensgezind mogelijk standpunt van de Europese Unie en het Europees Parlement over een strategie tegen racisme te vinden en dat standpunt op de Wereldconferentie te verdedigen. Mevrouw Diamantopoulou en de auteur van de ontwerpresolutie, mevrouw Ludford, hebben op dit gevoelige terrein goede voorstellen geformuleerd. Wij zullen die dan ook steunen. Dit debat mag echter nooit voor andere doeleinden worden misbruikt. Dat doet jammer genoeg telkens opnieuw een vrouwelijke collega, die, wat de strijd tegen racisme betreft, slechts oog heeft voor een enkele regio en daardoor de problemen, die zich overal in Europa en in de wereld voordoen, al te zeer opschroeft.
De heer Ford heeft mijn land, Oostenrijk, zwaar beledigd. Hij heeft mij verteld dat hij het verslag van de Wijzen niet heeft gelezen. Toch verwijst hij naar dat verslag, als hij schrijft dat racisme en vreemdelingenhaat nog steeds problemen zijn. Als hij het verslag had gelezen, zou hij hebben kunnen vaststellen dat dit onjuist is. Problemen zoals hij die beschrijft, zijn er niet. Integendeel, er wordt juist in zeer positieve bewoordingen gesproken over de succesvolle tegenmaatregelen van de regering, waarvan sommige krachtiger zijn dan die van andere landen van de Europese Unie. Ik heb hier ontwerpresoluties waarin op de verhoging van begrotingskredieten wordt aangedrongen, maar zonder te zeggen welke activiteiten daarmee zullen worden gesteund. Sommige eisen gaan te ver. Ik denk daarbij aan de uitbreiding van de immigratie en de legalisering van illegale burgers in de Unie. Het gaat hier om gevoelige zaken die de angst onder de bevolking gemakkelijk kunnen aanwakkeren. Wij hebben veeleer een concept nodig om de problemen bij de wortel aan te pakken. Wij moeten strategieën voor het migratiebeleid uitstippelen waarin wij met de integratie- en opvangmogelijkheden van de afzonderlijke lidstaten rekening houden, een gemeenschappelijk asielbeleid ontwikkelen en vluchtelingen helpen, maar misbruik bestrijden. Er moeten ook integratiemaatregelen komen.
Wij mogen dit probleem niet op oppervlakkige of willekeurige wijze aanpakken, want daar is het veel te ernstig voor. Er moet nog veel gebeuren. Ik nodig iedereen die daarbij wil helpen, uit om met de voorstellen van mevrouw Diamantopoulou en mevrouw Ludford in te stemmen en geen misbruik van de plenaire debatten te maken. Alleen zo kunnen wij iets bereiken.

Schulz
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de heer Sichrovsky heeft enkele opmerkelijke dingen gezegd. Dat iemand links is, betekent niet dat hij geen fascistoïde gedachtegoed kan ontwikkelen. De geschiedenis bewijst dat. Net als de rechter- moet daarom inderdaad ook de linkerzijde haar geschiedenis indachtig zijn. Vandaag echter moeten de democraten zich bezinnen over de vraag wat zij moeten doen. De democratische partijen moeten nu onderzoeken hoe zij in oostelijk Duitsland, in hun eigen land, in Italië of Spanje - denk maar aan El Ejido - de zwijgende meerderheid kunnen mobiliseren die lijdzaam toekijkt hoe weerloze, hulpeloze mensen in het dorp worden opgedreven en doodgeslagen. Waarom komen in mijn streek - Noord-Rijn-Westfalen in Duitsland - vijfduizend mensen op straat tegen een verordening over vechthonden en slechts driehonderd mensen uit protest tegen extreem-rechts? Dat is de vraag die wij ons moeten stellen.
Mijnheer Sichrovsky, u vertegenwoordigt de FPÖ. Kritiek op uw partij is geen smaad aan Oostenrijk! Ik heb achting voor het Oostenrijkse volk, maar niet voor de racisten in uw partij - ik zeg u dat heel duidelijk - tot wie ook u behoort!
Mijnheer Pirker, hetzelfde geldt voor u. Nogmaals, in deze mondelinge vragen, in de opmerkingen van mevrouw Ludford en de voorstellen van mevrouw Schroedter en mevrouw Kaufmann gaat het er niet om een bepaalde regio in Europa te kiezen en om te zeggen dat de situatie daar het ergst is. Voor ons, Duitsers, afgevaardigden van een land van de verantwoordlijken voor het fascisme, is het bitter te moeten vaststellen dat juist in ons land zoiets gebeurt. Wie echter het fascisme een Duits fenomeen noemt, bagatelliseert het probleem in Europa. Dit is een Europese strijd!
(Applaus van links)

Cappato
Mijnheer de Voorzitter, als radicaal en als Europees federalist, als antifascist en anticommunist vraag ik u: wat is er slechter voor het racisme: de programma' s van de extreem-rechtse partijen of het concrete beleid van de Europese regeringen, met zijn prohibitionistische en repressieve benadering van immigratie, drugs, nieuwe arbeidsvormen, of wat dan ook? Wat is er slechter?
Op dit gebied sust het Parlement zijn geweten met plechtige verklaringen en door initiatieven en waarnemingscentra te financieren waarvan ik denk dat ze volstrekt nutteloos zijn. Maar we kunnen racisme slechts bestrijden door onze samenlevingen te baseren op recht en vrijheid. Europa daarentegen wordt opgebouwd als een antidemocratische, prohibitionistische en op alle terreinen repressieve instelling, met als resultaat dat het bang is en zelfs meningen en partijen wil verbieden. Die weg is tot mislukken gedoemd. In de Verenigde Staten, waar de blanken in 2050 in de minderheid zullen zijn, bestaat er een nazi-partij en is er een kandidaat van die nazi-partij voor de Amerikaanse presidentsverkiezingen. Maar niemand denkt eraan deze partij te verbieden, niemand is bang, want men bestrijdt haar met de wapens van de democratie en de vrijheid. Zo bestrijd je racisme; zo moet het racisme in Europa bestreden worden.

Sichrovsky
Mijnheer de Voorzitter, de heer Schulz heeft mij een racist genoemd. Ik dank u dat u mij de mogelijkheid geeft daarop te reageren. Hij heeft zichzelf een vertegenwoordiger van het land van de verantwoordelijken voor het fascisme genoemd. Ik zou zoiets nooit in de mond nemen, hoewel een groot deel van mijn familie in de holocaust werd omgebracht. Ik wil de heer Schulz als vertegenwoordiger van het land van de verantwoordelijken - zijn eigen woorden - verzoeken mij op een enkele racistische opmerking te wijzen die ik in de loop van mijn politieke carrière heb gemaakt. Als hij niets vindt, zou hij zich niet voor de kritiek maar voor de verdachtmaking van mijn persoon moeten verontschuldigen.

Berend
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik denk dat vanochtend opnieuw is gebleken dat extremisme en racisme beslist tot de belangrijkste problemen behoren die wij moeten aanpakken. In de voorbije maanden zijn in Duitsland opnieuw door racisme ingegeven misdrijven gepleegd. Wij maken ons zorgen over Dessau, München, Ludwigshafen, Düsseldorf en vele andere plaatsen omdat daar met grote onverschilligheid en brutaliteit geweld tegen weerloze mensen is gepleegd.
Racisme en rechts extremisme zijn dus geen specifieke Oost-Duitse, maar veeleer Duitse en Europese problemen. Mevrouw Schroedter, mijnheer Schulz, we komen niet verder als we die problemen in de eerste plaats in de nieuwe deelstaten willen aanpakken. De propaganda van groepen die sedert lange tijd in de oude deelstaten actief zijn, heeft in de laatste jaren in de nieuwe deelstaten jammer genoeg een vruchtbare voedingsbodem gevonden. Dat we moeten ingrijpen is duidelijk. Hysterie is echter een slechte raadgever. Wij moeten vastberaden zijn in onze strijd tegen geweld, maar er ook vertrouwen in hebben dat de Staat en de maatschappij het tij kunnen keren.
Het helpt niemand de mensen in de nieuwe deelstaten te vernederen door te zeggen dat meer dan 10% van hen racist is. Die 16 miljoen burgers kunnen en zullen zich door een extremistische minderheid geen stempel laten opdrukken. Onze burgers, en in het bijzonder onze jongeren, waarvan de meesten tolerant en open zijn, verdienen beter.
Ik wijs ook nog uitdrukkelijk op de vele acties die de burgers van de nieuwe deelstaten in de laatste weken en maanden hebben ondernomen en waaruit steeds weer een grote solidariteit met de slachtoffers van die misdrijven blijkt. Zij laten zien dat wij in ons land geen vreemdelingenhaat of geweld dulden.

Ford
Mijnheer de Voorzitter, er is blijkbaar nogal wat interesse voor mijn betrokkenheid bij Oostenrijk. Ik moet de heer Pirker zeggen dat de gebeurtenissen in Oostenrijk al geruime tijd mijn belangstelling genieten. Zo was ik in 1986 in Oostenrijk om te protesteren tegen de discriminatie door de heer Haider van de Sloveens sprekende minderheid in Karinthië.
Ik accepteer uiteraard dat individuele leden van de Vrijheidspartij heel wel onberispelijke en volkomen oprechte personen kunnen zijn. Volgens een bekend gezegde wordt echter wie met pek omgaat, daarmee besmeurd. Het mag dan vervelend zijn dat sommige mensen die voor bepaalde politieke partijen hebben gekozen, op die manier een etiket opgeplakt krijgen, uiteindelijk is het hun eigen verantwoordelijkheid.
Ik wil barones Ludford gelukwensen met haar verslag. Zij heeft daar veel werk in gestopt. Ik moet echter zeggen dat er wat mij betreft wel sprake is van zonden van nalatigheid. Dat is overigens niet haar fout. Commissaris Diamantopoulou gaf heel duidelijk aan dat wij hier in Europa te maken hebben met twee monsters: terrorisme en racisme. Wij moeten erkennen dat deze monsters bestaan. Ik ben er niet zo zeker van of wij dat in deze resolutie wel doen.
Er zijn nog steeds mensen die menen dat er in Europa niet echt sprake is van racisme. Als er al racisme is, is dat vrij beperkt en is het de schuld van de slachtoffers zelf. Ik wijs deze zienswijze af. Wij hebben in het oosten van Duitsland de moord op een Mozambikaanse man gehad, in Spanje waren er aanslagen op gastarbeiders en in Italië een aanslag op een joodse professor. Verder is er bij het voetbal nog steeds sprake van toename van het racisme. Dit werd ons gisteren nog duidelijk gemaakt door hen die campagne voeren rond de slogan "Geef racisme de rode kaart".
Pas geleden nog was er in het Verenigd Koninkrijk grote publieke verontwaardiging over een terrorist, David Copeland, die door het plaatsen van een bom in een homobar zowel homoseksuele als niet-homoseksuele bezoekers had gedood. Ook het ontslag door de Oostenrijkse regering van professor Pelinka bij het Waarnemingscentrum ligt nog vers in het geheugen.
Als Europa een centrale rol wil spelen op de Wereldconferentie tegen racisme, moet het beginnen met zichzelf te zien zoals anderen het zien, niet zoals we zouden willen zijn.

Krehl
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik kom uit Leipzig, dus uit oostelijk Duitsland. Ik heb al vaak genoeg meegemaakt dat buitenlanders of andersdenkenden door aanhangers van extreem-rechts werden gepest, maar ook dat dappere vrouwen en mannen zich verdedigden. Wij mogen oostelijk Duitsland niet extreem-rechts noemen. De grote meerderheid van de bevolking is open en tolerant en steeds meer mensen komen daar ook mee naar buiten. Wij mogen ook de jeugd niet extreem rechts noemen. Dat is kortzichtig. Mevrouw Schroedter, misschien vallen die jongeren meer op. Zij wonen echter bij hun ouders en hebben een sociale omgeving. Om dat probleem op te lossen, moeten wij meer aan politieke vorming doen, waarden doorgeven en mensen aanmoedigen om voor hun overtuiging uit te komen.
De bondsregering heeft in de voorbije weken 70 miljoen DM extra voor zulke projecten uitgetrokken. Dat is een belangrijk signaal. Ook het onderzoek naar een verbod op de NPD is voor mij een belangrijk maatschappelijk signaal. Wij laten ons ook in Duitsland niet door een minderheid terroriseren. Dit is een test voor onze democratie. Als Europese verzoek ik u het oosten van Duitsland als regio niet te stigmatiseren. Ikzelf en vele andere Duisters zijn tegen rechts extremisme en vreemdelingenhaat gekant. Wij hebben Europese steun nodig om ze te bestrijden.

Karamanou
Mijnheer de Voorzitter, in dit zeer actuele debat wil ik eerst en vooral mijn instemming betuigen met hetgeen de heer Sylla gisteren aan het begin van de vergadering zei. Hij zei namelijk dat wij ons eerst en vooral zouden moeten bezighouden met de bestrijding van racistische verschijnselen hier in deze zaal, en een einde moeten maken aan de racistische taal die wij de extreem-rechtse vleugel van dit Parlement zo vaak horen bezigen.
Of men het nu fijn vindt of niet, het is een feit dat Europa een multiraciaal continent is geworden waar men mensen van elke kleur tegenkomt. Hoe racistisch men ook is, de vermenging en kruising van verschillende rassen kan niet worden tegenhouden. Helaas treden nu weer ideologieën op de voorgrond uit hoofde waarvan eens miljoenen mensenlevens zijn opgeofferd. Deze ideologieën zijn nu zelfs verrijkt. Het gaat nu niet alleen meer om de fundamentele racistische ideologie, maar ook om godsdienst en cultuur. Deze ideologie maakt immers propaganda voor zuiverheid van ras, taal en godsdienst, en behoud van de culturele identiteit.
Het is uiterst betreurenswaardig dat het racistisch geweld vooral bedreven wordt door jongeren tot twintig jaar die vaak niet eens een schooldiploma hebben of een beroep hebben geleerd. Het door commissaris Diamantopoulou ingediende pakket maatregelen is mijns inziens een allesomvattend voorstel waarmee overtuigende antwoorden kunnen worden gegeven op de uitingen van racisme en vreemdelingenhaat die zich tegenwoordig in de Europese Unie voordoen. De verantwoordelijkheid van de overheid en de politieke leiders is onbetwistbaar, maar de media spelen eveneens een belangrijke rol. Zij zouden meer op de diversiteit en de rijkdom van de multiraciale en multiculturele samenlevingen van tegenwoordig moeten wijzen. In plaats van een onderscheid te maken tussen criminaliteit van immigranten en algemene criminaliteit, zouden zij de goede kanten van immigratie moeten laten zien.
Verder is het ook hoogst noodzakelijk dat bestrijding van racisme en de gevolgen daarvan onderdeel worden van school- en opleidingsprogramma' s evenals van vormingsprogramma' s voor leerkrachten. Tot slot moet men de burgersamenleving mobiliseren, zoals mevrouw de commissaris en ook andere collega' s reeds zeiden.

Diamantopoulou
Mijnheer de Voorzitter, ik heb bij wijze van uitzondering het woord gevraagd omdat ik iets moet rechtzetten. Europa is gegrondvest op de beginselen van vrijheid, rechtvaardigheid en eerbiediging van de mensenrechten. Europa mag daar geen duimbreed van afwijken noch op haar eigen grondgebied, noch in onderhandelingen met gesprekspartners, zeer zeker wanneer het gaat om handel en economie. Daarom wil ik duidelijk stellen dat aan de kandidatuur van Turkije zeer duidelijk geformuleerde voorwaarden zijn verbonden. Men zal de onderhandelingen over de toetreding van Turkije pas beginnen als Turkije aan de criteria van Kopenhagen heeft voldaan.

De Voorzitter
Hartelijk dank, commissaris Diamantopoulou.
Ik deel mede dat ik een ontwerpresolutie ontvangen heb, ingediend overeenkomstig artikel 40, lid 5, van het Reglement.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt om 11.00 uur plaats.

Georganiseerde misdaad
De Voorzitter
Aan de orde is de mondelinge vraag (B5-0476/2000) die de heer Pirker namens de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken aan de Raad heeft gesteld over het actieprogramma van de Raad ter voorkoming en bestrijding van georganiseerde misdaad.

Pirker
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, het gaat hier om misdaadbestrijding, meer bepaald om de bestrijding van de georganiseerde misdaad. Die maakt al ten minste een vierde van alle misdaad uit en staat voor gigantische winsten uit drugs- en mensenhandel, verzekerings- en kredietkaartenfraude en dergelijke meer. De illegale winsten worden witgewassen en in de legale economie ingebracht. Zo ondermijnen ze ons economische, en door corruptie ook ons maatschappelijke systeem en onze Staat.
Wij moeten dan ook alles doen om die georganiseerde misdaad met de gepaste middelen te bestrijden. Daarom zijn deze maatregelen nodig. De voorgestelde lijst van maatregelen is bijzonder belangrijk. Dit is immers ook een signaal voor de Europese burgers dat Europa niet alleen een Economische en Monetaire Unie is, maar in het belang van de burgers en de lidstaten ook tot een Unie van veiligheid moet worden uitgebouwd.
Zulk een actieplan kan daar ongetwijfeld toe bijdragen. Bij de uitvoering van dergelijke plannen moet echter met de onontbeerlijke Europese spelregels rekening worden gehouden. In dit geval is dat gebeurd. Ik heb al in het voorjaar, toen het Portugese voorzitterschap, dat zich sterk voor dit thema heeft ingezet, zich niet aan de regels hield, een parlementaire vraag ingediend. Het Portugese voorzitterschap heeft toen beloofd dat het Parlement zich met het actieplan zou bezighouden, dat zijn advies zou worden afgewacht en in het actieplan zou worden verwerkt en dat het actieplan pas dan zou worden uitgevoerd.
Het Portugese voorzitterschap is die belofte niet nagekomen. Dat heeft mij ertoe gebracht deze vraag te stellen. De kritiek is om meerdere redenen terecht. In de eerste plaats is, door het Europees Parlement niet bij de zaak te betrekken, een stap achteruit gezet, niet alleen ten opzichte het Verdrag van Amsterdam maar ook ten opzichte van dat van Maastricht. Volgens artikel K.6 had het Parlement in elk geval bij de zaak betrokken moeten worden. Ook in het Verdrag van Amsterdam wordt echter openheid en transparantie voorgeschreven. Het Parlement, de belangenvertegenwoordiging van de burger, had dan ook - zoals het voorzitterschap het Parlement had beloofd - ten volle bij de zaak betrokken moeten worden. Ook die belofte werd niet ingelost.
Mijn vraag aan het Franse voorzitterschap is of het Parlement bij langetermijnstrategieën zal worden betrokken, zoals in het Verdrag wordt bepaald, of zijn advies zal worden afgewacht en of in de strategieën met de voorstellen van het Parlement rekening zal worden gehouden.
Er is echter ook inhoudelijke kritiek op het actieplan, meer bepaald op het feit dat de aanbevelingen een prioriteit van 1 tot 5 krijgen. Die prioriteit hangt niet alleen af van hoe dringend of noodzakelijk, maar jammer genoeg vaak ook van hoe uitvoerbaar iets is. Ik geef u een voorbeeld. Het in beslag nemen van geld van de georganiseerde misdaad krijgt prioriteit 3, terwijl wij allemaal weten dat dit geld de georganiseerde misdaad doet draaien en het in beslag nemen ervan eigenlijk prioriteit 1 zou moeten krijgen. Ik zou nog andere voorbeelden kunnen aanhalen. Ik verzoek het Franse voorzitterschap van de Raad daarom nog eens over deze prioriteitenlijst na te denken en de prioriteiten te herzien, zodat de volgorde niet meer van de uitvoerbaarheid afhangt.
Wij willen ook preventie en hebben in dat verband concrete voorstellen gedaan. Die betreffen een breed spectrum, van onderzoek naar de doeltreffendheid van wetgeving tot de bestrijding van de georganiseerde misdaad en preventieve maatregelen om met technische instrumenten de georganiseerde misdaad in de kiem te smoren. Ik denk dan aan hogere veiligheidsnormen voor kredietkaarten en elektronische startonderbrekers in auto's.
Er ligt dus een aantal concrete voorstellen ter tafel. Het Parlement wil in de eerst plaats bij de zaak betrokken worden. In de tweede plaats willen wij dat onze voorstellen in actieplannen en langetermijnstrategieën worden opgenomen.

Paul
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, de Raad schaart zich vanzelfsprekend achter het standpunt dat de instellingen van de Europese Unie op grote schaal ideeën en informatie moeten uitwisselen en regelmatig met elkaar in overleg moet treden. Het voorzitterschap heeft zich er tevens toe verplicht het Parlement nauwer te betrekken bij zijn werkzaamheden op het terrein van justitie en binnenlandse zaken. Daartoe heeft het voorzitterschap onder meer regelmatig de vergaderingen van de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken van uw Parlement bijgewoond.
De Raad dient zich echter te houden aan het juridisch kader van het Verdrag, en dat staat raadpleging van het Parlement over in de Raad circulerende oriënterende documenten niet toe. U weet echter - ik breng het hier graag in herinnering - dat de Raad op 21 december 1999 het Parlement een onder het Finse voorzitterschap opgesteld strategisch document heeft voorgelegd inzake de georganiseerde criminaliteit. Daarbij heeft de Raad uitdrukkelijk de wens naar voren gebracht het Parlement van meet af aan op de hoogte te houden van de beraadslagingen over dit document. Bovendien heeft het Portugese voorzitterschap het Parlement via de vergaderingen van de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken regelmatig op de hoogte gehouden van de voortgang in deze zaak en de redenen toegelicht op grond waarvan de Raad aandrong op voortvarendheid in de procedure tot goedkeuring van dit strategisch document. Het Portugese voorzitterschap heeft het Parlement met name duidelijk gemaakt dat het voorafgaande actieprogramma uit 1997 reeds verstreken was en dat de Raad om verlenging ervan had verzocht.
Geachte afgevaardigden, het is de Raad niet ontgaan dat het Parlement in reactie op voornoemd strategisch document op dit moment werkt aan een nieuwe tekst inzake de georganiseerde criminaliteit. De Raad is verheugd over het werk van het Parlement en is voornemens zijn voorstellen van het Parlement aandachtig te bestuderen en daarmee rekening te houden bij het opstellen van zijn eigen beleidsstrategie, zoals de Raad ook rekening heeft gehouden met het standpunt van het Parlement ten aanzien van het actieprogramma inzake de georganiseerde criminaliteit van 1997. Daarom nodigt de Raad het Parlement ook uit aan te geven waar zijn prioriteiten liggen ten aanzien van de verschillende aanbevelingen in zijn document.
Overeenkomstig de door het Portugese voorzitterschap gemaakte afspraken zal de Raad het Parlement regelmatig op de hoogte houden van de stand van zaken op het terrein van justitie en binnenlandse zaken. Het Portugese voorzitterschap heeft overigens een aantal initiatieven genomen waaruit blijkt dat de Raad veel waarde hecht aan preventie bij de bestrijding van de georganiseerde misdaad. De Raad bevestigt dat hij het Verdrag strikt zal respecteren bij de raadpleging van het Parlement over iedere maatregel die voortvloeit uit een initiatief van de lidstaten of van de Europese Commissie.

Palacio Vallelersundi
Mijnheer de Voorzitter, ik ben blij met de duidelijke, overtuigende woorden van het Frans voorzitterschap. Ik meen namens de hele Vergadering te mogen opmerken dat ik erg gelukkig ben over het feit dat het Frans voorzitterschap zich om deze kwestie bekommert. Het fungerend voorzitterschap heeft daar vandaag in het debat over terrorisme opnieuw blijk van gegeven.
Mijnheer de Voorzitter, er is inderdaad iets dat er bij de Europese burgers maar niet in wil. Hoe is het mogelijk dat misdadigers in Europa alle voordelen van het vrije verkeer genieten, terwijl degenen die de misdaad wettelijk moeten aanpakken met problemen aan de grens worden geconfronteerd? Ook het Parlement, vertegenwoordiger van de burgers, is hierover ernstig verontrust. Wij hebben ons er van meet af aan terdege rekenschap van gegeven dat wij hier de schouders onder moeten zetten.
Mijnheer de Voorzitter, op grond van het Verdrag van Amsterdam zijn vele beleidsvormen in communautaire wetgeving ondergebracht. Dat is echter nog niet het geval met beleidsvormen op het gebied van het formele en materiële strafrecht. Daarachter gaat een logica schuil die voor de burgers soms moeilijk te bevatten is. Die logica zit in onze rechtsculturen verankerd, alsook in de verschillen die er tussen de rechtsculturen van de diverse landen bestaan. Echter, belangrijker dan al die ingewortelde verschillen zijn de nog sterker ingewortelde gemeenschappelijke beginselen die er kortweg op neerkomen dat er tussen de lidstaten vooral vertrouwen moet zijn.
Het door ons beoogde Europees bouwwerk is gegrondvest op wederzijds vertrouwen tussen lidstaten die elkaar gelijkwaardige bescherming van de fundamentele rechten, wetgeving en basisbeginselen waarborgen. Commissaris Vitorino heeft in dit verband reeds in welluidende bewoordingen opgemerkt dat hiertoe enige gemeenschappelijke definities met betrekking tot de georganiseerde misdaad dienen te worden ingevoerd, alsmede overeenkomstige beginselen aangaande het opleggen en uitzitten van straffen. Op de langere termijn moet dit zeker bestudeerd worden, want het is natuurlijk niet de bedoeling dat iets dat aan deze zijde van de Pyreneeën rechtmatig is dat aan gene zijde niet is. Dat is een luxe die wij ons op het gebied van de georganiseerde misdaad niet kunnen permitteren.
Mijnheer de Voorzitter, laten wij ons intussen vooral op dat onderlinge vertrouwen en die wederzijdse erkenning richten. De Raad heeft een door verschillende lidstaten ondersteund voorstel op zijn bordje liggen. Voordat een en ander verwezenlijkt is, moeten wij er alles aan doen om te bewerkstelligen dat ieder rechtsgeldig bevel of besluit van een rechter in de ene lidstaat automatisch in een andere lidstaat wordt erkend en uitgevoerd. Met andere woorden: een bevel tot opsporing en aanhouding van een terrorist dient onmiddellijke rechtskracht te hebben. Een terrorist en iedere andere misdadiger moet zonder de noodzaak van een uitleveringsprocedure - die tussen Europese landen nog steeds bijzonder ingewikkeld is - onmiddellijk overgebracht kunnen worden naar de opeisende staat waar hij zijn misdaden heeft begaan.
Mijnheer de Voorzitter, dat is de situatie die ons voor ogen staat. Wij hopen dat deze niet lang op zich laat wachten.

Roure
Mijnheer de Voorzitter, ik dank het Franse voorzitterschap voor zijn verklaring, die volstrekt helder was.
In het strafrecht is de strijd tegen criminaliteit van het allerhoogste belang en dat geldt zeker voor de bestrijding van witwaspraktijken. Daarom is het voorstel van het Franse voorzitterschap voor een gezamenlijk beraad van de ministers van Justitie, Binnenlandse Zaken, Economische Zaken en Financiën over de bestrijding van witwaspraktijken buitengewoon interessant. Verder wil ik erop wijzen dat het Franse voorzitterschap in het kader van de bestrijding van de georganiseerde criminaliteit een overeenkomst inzake wederzijdse hulp in strafrechtzaken heeft gepresenteerd die een onbelemmerde rechtspleging op dit terrein mogelijk maakt.
Uit onderzoeken blijkt namelijk dat de door de georganiseerde criminaliteit behaalde winsten aanzienlijk zijn, evenals de daarmee samenhangende investeringen in de wereldeconomie. Deze criminele organisaties krijgen op deze manier toegang tot het netwerk van nationale economieën en kunnen desgewenst het economisch evenwicht verstoren door grote ondernemingen over te nemen.
Samenwerking op justitieel en politieel terrein is van wezenlijk belang in de strijd tegen de georganiseerde criminaliteit. Dat geldt vooral voor de bestrijding van mensenhandel, seksuele uitbuiting van kinderen en witwaspraktijken. De lidstaten dienen op deze terreinen gemeenschappelijke sancties te formuleren en een coherent en eenduidig beleid te voeren.
Komen sancties ter sprake, dan moet evenwel ook over preventie gesproken worden. Het moge duidelijk zijn dat we op scholing en voorlichting gerichte actieprogramma' s moeten opstellen, waarmee zowel de burgers van onze landen als de bevolking van derde landen bereikt kunnen worden.
De criminele organisaties danken hun sterke positie aan financiële transacties waarmee ze het uit misdaad verkregen geld weer in de economie kunnen pompen. De strijd tegen de georganiseerde criminaliteit is een belangrijk gevecht dat we niet mogen verliezen om de slachtoffers niet teleur te stellen. Het is een uitdaging die we zonder meer moeten aangaan. Het Europa waaraan wij bouwen is een Europa van en voor de grondrechten, en het recht op veiligheid voor iedereen hoort daar zeker bij.

Wiebenga
Voorzitter, de liberale fractie vindt dat de Raad van ministers, met verontschuldiging, mijnheer de minister, opnieuw in zijn hemd staat. Misschien niet volgens de letter van het Verdrag, maar dan toch in ieder geval volgens de geest van het Verdrag hoort bij elke voorgenomen beleidsmaatregel dit Parlement betrokken te worden. Dat is eenvoudigweg de geest van het Verdrag van Amsterdam en daar had onze rapporteur, de heer Pirker, het volste gelijk in. De beantwoording van de minister mag ik misschien uitleggen als een toezegging dat dit soort procedures, namelijk het vaststellen van een beleidsnota door de Raad van ministers zonder dit Parlement van te voren gehoord te hebben, dat dit soort procedures voortaan niet meer zullen voorkomen. Ik begrijp wel waarom dat gebeurt. Het voorzitterschap is maar een half jaar en ieder voorzitterschap wil graag zijn politieke spierballen laten zien. Zo werkt dat. Dat kan dit Parlement niet als excuus aanvaarden voor het niet betrokken worden bij deze gang van zaken.
Over de Europese misdaadbestrijding. De liberale fractie vindt dat er naast allerlei praktische maatregelen die hier in de nota staan het vooral hoog tijd wordt om de strafvervolging te verbeteren door middel van Europese samenwerking. Daar lijkt het niet op. Ik neem deze gelegenheid te baat om opnieuw te pleiten voor de totstandkoming van een Europees openbaar ministerie. Dat is dringend nodig. Dat is niet genoemd in dit plan. Het is niet genoemd in Tampere. Het staat ook niet vermeld in het scorebord en dat is een gemiste kans. In het scorebord wordt overigens ook op het terrein van de misdaadbestrijding veel te veel nog verwezen naar nota's die commissaris Vitorino gaat uitbrengen, studies die verricht worden, oriënterende documenten en dergelijke.
Regeren per nota is niet wat wij nodig hebben. Wij moeten nu daadwerkelijk de misdaad aanpakken.

Muscardini
Mijnheer de Voorzitter, de harmonisering van onze strafrechtstelsels zal veel tijd vergen. Dus moeten de lidstaten het begrip internationale georganiseerde misdaad onmiddellijk harmoniseren en de misdaad op dezelfde wijze bestraffen. Internationale georganiseerde misdaad bestaat niet alleen uit terrorisme, handel in gevaarlijke drugs, ontvoering van personen, wapenhandel, witwassen van geld enzovoort. Vandaag de dag bestaat het meer dan ooit ook uit mensenhandel, mensen die als slaven verkocht en uitgebuit worden, en uit pedofilie. Wij zijn op zoek naar een wet waarmee de internationale georganiseerde misdaad in alle lidstaten van de Unie bestraft kan worden. In dat kader moet er dringend een regeling getroffen worden voor Internet, zodat dit informatie-instrument, dat ontstaan is om mensen en culturen dichter bij elkaar te brengen, niet steeds meer het instrument wordt dat door de georganiseerde misdaad gebruikt wordt om banden aan te knopen en zich te verspreiden.
De duizenden Internetsites die miljoenen euro' s omzet maken en waarop kinderen verkocht en seksueel misbruikt worden, moeten het Parlement, de Commissie en de Raad tot nadenken stemmen. Wil vrijheid vrijheid zijn, dan moet zij gereglementeerd worden, anders is er sprake van misbruik van enkelen tegenover anderen. Op dat gebied is de georganiseerde misdaad veel sterker dan de regeringen en veel sterker ook dan onze stortvloed van woorden ter verdediging van de zwaksten, waarmee we het kwaad tot op heden niet hebben weten in de dammen.
Daarom benadrukken wij dat de lidstaten de categorie internationale georganiseerde misdaden moeten afbakenen en op dit specifiek terrein hun strafrechtstelsels onmiddellijk moeten harmoniseren. Ook dit dient in het programma van Nice te worden opgenomen, omdat dit onderwerp dicht bij de burgers staat en bovendien erg dringend is, hetzij vanwege de huidige dramatische toestand in de lidstaten - we hebben gezien wat er ook vanochtend gebeurd is en hoevelen deze weken in rouw zijn gedompeld vanwege het bloed dat er op Europees grondgebied is gevloeid - hetzij omdat de oplossing van het probleem van de georganiseerde misdaad met de naderende uitbreiding steeds urgenter wordt.

Coelho
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, beste collega' s, ik zou allereerst mijn collega Hubert Pinker willen bedanken voor dit uitmuntende initiatief en daarbij mijn steun willen uitspreken voor de door hem ingenomen standpunten. Ik wil bovendien het Franse voorzitterschap gelukwensen met het voorstel dat het hier heeft voorgelegd.
Ik geloof dat een meerderheid hier wel erkent dat er behoefte bestaat aan een betere coördinatie en nauwere samenwerking tussen de lidstaten in de strijd tegen de misdaad. Dat is een verantwoordelijkheid die we samen delen, aangezien we het hier over internationale misdaad hebben. Dit soort criminele organisaties werken doorgaans internationaal, juist omdat ze zo mobiel zijn. Ze maken daarbij gebruik van de beperkingen van gerechtelijke bevoegdheden en de mazen in de wet, en ze profiteren van het feit dat er in verschillende landen afwijkende administratieve en strafrechtelijke systemen gelden.
De georganiseerde misdaad is de afgelopen tien jaar enorm toegenomen. Dit soort criminelen houdt zich voornamelijk bezig met computermisdaad, mensenhandel, drugs- en wapenhandel, kinderporno, witwassen van geld, corruptie en fraude. Het is van fundamenteel belang dat de Europese Unie een geharmoniseerde definitie opstelt van het begrip georganiseerde misdaad. Alle genoemde sectoren moeten in die definitie worden opgenomen. De strijd tegen de georganiseerde misdaad verplicht ons snelle actie te ondernemen. Het gaat hier om een strijd waaraan we allen actief moeten deelnemen. En het Europees Parlement mag bij het definiëren van strategieën en het vaststellen van prioriteiten natuurlijk niet achterblijven.

De Voorzitter
Ik verzoek de afgevaardigden vriendelijk om te gaan zitten. Het debat is immers nog niet afgelopen. Als u met elkaar wilt spreken, doet u dat dan alstublieft buiten. Anders kunnen we de sprekers niet goed verstaan. Het respect dat wij hun verschuldigd zijn verplicht ons ervoor te zorgen dat zij kunnen spreken en bovendien gehoord kunnen worden.

Angelilli
Mijnheer de Voorzitter, ik vind het onthutsend dat het Europees Parlement voor de zoveelste keer niet is geraadpleegd over de actieprogramma' s die de Raad ten uitvoer wil leggen voor de voorkoming van en de strijd tegen de georganiseerde misdaad. De Europese burgers ondervinden de dramatische kleine en grote criminaliteit in al haar vormen dagelijks aan den lijve - van internationale drugshandel tot pedofilie, van de handel in en de uitbuiting van mensen tot clandestiene immigratie - en leven in onveilige of zelfs gevaarlijke steden. Zij zouden hun mening willen kunnen uiten, door middel van hun vertegenwoordigers in het Europees Parlement zouden zij op democratische wijze hun rechten willen opeisen en hun prioriteiten op het gebied van veiligheid en strijd tegen de misdaad aan de orde willen stellen. Met name dit Parlement zou diegenen die zich niet kunnen verdedigen, een stem moeten kunnen geven: ik heb het over de vele kinderen die mishandeld en seksueel misbruikt worden, en over de jongeren die aan de drugs zijn.
Natuurlijk zijn de strijd tegen pedofilie en de strijd tegen drugs - om maar enkele voorbeelden te noemen - zeer moeilijk te verwezenlijken doelstellingen, maar ze moeten voorrang krijgen en het mag zeker niet zo zijn dat, zoals de Raad dat wil, de prioriteiten worden ingegeven door hun haalbaarheid en niet door hun spoedeisendheid.

De Voorzitter
Ik heb een ontwerpresolutie ontvangen overeenkomstig artikel 40, lid 5, van het Reglement.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt om 11.00 uur plaats.

Bouwman
Mijnheer de Voorzitter, ik zou u willen vragen om even stil te staan bij een brief die wij van de heer Balfe hebben gekregen, namens het College van Quaestoren, waarin hij, met als onderwerp de autovrije dag morgen in Brussel het verzoek heeft gericht aan de Brusselse autoriteiten tot een uitzonderingssituatie voor de streek rondom het Europees Parlement, waarbij hij wil zorgen dat er nog een aantal auto's kunnen rijden van hier bijvoorbeeld naar Zaventem en naar het spoor. Het is buitengewoon gemakkelijk om van hier uit met de trein naar Zaventem, dat hebben wij met de Zweedse delegatie laatst gedaan, zowel als naar het station te gaan. Geen enkel probleem. Ik zou u willen verzoeken om dit punt nu aan de orde te stellen en te peilen of anderen het met dit voorstel eens zijn. Wij zijn in ieder geval het er niet mee eens.

De Voorzitter
Ik weet zeker dat de quaestoren van uw punt nota hebben genomen.

STEMMING
Souchet
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik mijn verbazing uitspreken over het feit dat amendement 16 in stemming is gebracht; dat was voorzover ik weet ingetrokken. Maar vooral wil ik overeenkomstig artikel 69, lid 2, om terugverwijzing van mijn verslag naar onze commissie verzoeken. Na afloop van het debat gisterenavond bestond er de nodige onduidelijkheid over het standpunt van de Europese Commissie ten aanzien van een groot aantal uiterst restrictieve punten van onze amendementen. En het betreft hier belangrijke amendementen.
Wij vinden het dan ook van groot belang dat de Commissie verbeteringen aanbrengt in haar voorstel en meer rekening houdt met onze amendementen. We willen het proces echter niet volledig blokkeren, maar de stemming over de ontwerpwetgevingsresolutie uitstellen tot de volgende vergaderperiode in Straatsburg. Ik vraag u dan ook, mijnheer de Voorzitter, om mijn verzoek tot terugverwijzing van het verslag naar de commissie in stemming te brengen.

Graefe zu Baringdorf
Mijnheer de Voorzitter, ik steun het verzoek van de rapporteur. Wij hebben ons in de commissie intensief met dit verslag beziggehouden en menen dat onze amendementen de verordening sterk verbeteren. De Commissie heeft onze verbeteringen nog niet aanvaard. Ik hoop dat wij in de onderhandelingen over een compromis een standpunt vinden waarover wij in oktober kunnen stemmen. Geen enkele fractie wil immers een blokkering. Wij willen deze verordening, maar wel met onze verbeteringen. Artikel 37 is weer eens de rechtsgrondslag en wij mogen dus niet mee beslissen. Via deze procedure kunnen wij onze invloed wel laten gelden. Ik hoop dat de afgevaardigden dat inzien en het met ons eens zijn.

Stevenson
Mijnheer de Voorzitter, ik heb een motie van orde. Tijdens het debat gisteravond laat hebben tenminste tien sprekers zeer kritische opmerkingen gemaakt over de Commissie. Ik had erg te doen met commissaris Nielson, die als dienstdoende commissaris moest reageren en die ongeveer een halve pagina tekst voorlas die was voorbereid door commissaris Liikanen.
Dit is klaarblijkelijk een zeer ingewikkeld onderwerp. De heer Nielson gaf niet bepaald de indruk erg goed op de hoogte te zijn van het standpunt van de Commissie. Daardoor zijn we nu in de situatie dat we dit moeten terugverwijzen naar de commissie. Dit is een zeer onbevredigende manier van werken. Het leek gisteravond wel een dialoog tussen doven. Het is voor leden een onbevredigende gang van zaken wanneer zij hier 's avonds laat aanwezig zijn, zeer kritische kanttekeningen maken en vervolgens dit soort non-reacties krijgen.

(Het Parlement stemt in met het verzoek)
Verslag (A5-0253/2000) van mevrouw Wallis namens de Commissie juridische zaken en interne markt over een voorstel voor een verordening (EG) van de Raad betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (COM(1999) 348 - C5-0169/1999 - 1999/0154(CNS))
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)
Verslag (A5-0220/2000) van de heer Glase namens de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken over de mededeling van de Commissie over zwartwerk (COM(1998) 219 - C5-0566/1998 - 1998/2082(COS))
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Verslag (A5-0217/2000) van de heer Evans namens de Economische en Monetaire Commissie over de mededeling van de Commissie over mededingingsregels betreffende horizontale samenwerkingsovereenkomsten (C5-0304/2000 - 2000/2154(COS))
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Verslag (A5-0227/2000) van mevrouw Ferrer namens de Commissie ontwikkelingssamenwerking over de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement betreffende de complementariteit tussen het ontwikkelingsbeleid van de Gemeenschap en van de lidstaten (COM(1999) 218 - C5-0179/1999 - 1999/2156(COS))
(Het Parlement neemt de resolutie aan)Ontwerpresolutie (B5-0766/2000) van barones Ludford namens de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken inzake het standpunt van de Europese Unie op de Wereldconferentie van 2001 tegen racisme
Betreffende amendement 12

Speroni
Mijnheer de Voorzitter, ik stel voor na "de lidstaten" de woorden "die het nog niet gedaan hebben" toe te voegen. Italië bijvoorbeeld heeft namelijk al een strenge wetgeving tegen racisme en ik denk dat iedereen in mijn land het erover eens is dat deze niet gewijzigd hoeft te worden. Ik ben van mening dat de oproep die in het algemeen tot alle lidstaten gericht is, niet correct is; hij moet gericht zijn tot die lidstaten die nog geen aangepaste wetgeving hebben.
(Het Parlement neemt het mondelinge amendement aan) Betreffende amendement 15

Fiori
Mijnheer de Voorzitter, om de lijn van het werk aan deze ontwerpresolutie in de commissie door te trekken, zou ik een mondeling amendement willen voorstellen. De Vergadering mag kiezen: of "links-extremisme" wordt aan het woord "rechts-extremisme" toegevoegd, of de uitdrukking "rechts" wordt geschrapt en we laten het bij "extremisme" tout court.
(Meer dan de twaalf leden maken bezwaar tegen het mondelinge amendement, dat daarom niet in aanmerking wordt genomen)

Terrón i Cusí
Mijnheer de Voorzitter, ik vroeg u zojuist alleen maar het woord om te zeggen dat mevrouw Ludford, rapporteur van dit verslag, uitstekend werk heeft verricht. Haar verslag is in diverse vergaderingen van de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken besproken. Laten wij het daar alstublieft bij laten en tot de stemming overgaan.

Tajani
Mijnheer de Voorzitter, dit protest van links lijkt me onaanvaardbaar. We hebben zojuist ontdekt dat links voorstander is van links extremisme en tegen een mondeling amendement heeft gestemd dat tegen links terrorisme is, tegen links extremisme.

In Italië heb je de Rode Brigades, in Spanje de ETA. We hebben ontdekt dat links in Europa links racisme steunt en voor links antisemitisme is!
(Rumoer)

De Voorzitter
Dit zijn allemaal heel interessante politieke spelletjes, maar de procedure is dat wij eerst een debat houden en daarna stemmen. Wij houden geen debat tijdens de stemming.

Ludford
U heeft gelijk: dit zijn inderdaad politieke spelletjes. Als degenen die nu bezwaar maken zich werkelijk om racisme zouden bekommeren, hadden zij de commissievergaderingen wel bezocht en daar amendementen ingediend.
Betreffende amendement 16

Fiori
Mijnheer de Voorzitter, voor amendement 16 dien ik opnieuw hetzelfde voorstel in als voor amendement 15, dat wil zeggen dat men beide soorten extremisme ofwel noemt ofwel schrapt. Aangezien ik niet geloof iemand te zijn die niet deelneemt aan de werkzaamheden van de commissie, zou ik de collega' s er bovendien aan willen herinneren dat wij die amendementen hebben ingediend en in de commissie een zeer evenwichtig standpunt hebben gesteund.

De Voorzitter
U had dat mondelinge amendement in kunnen dienen. Wij hebben over dat amendement echter al gestemd.

Muscardini
Ik vraag het woord voor een beroep op het Reglement. Ik vraag namelijk al een half uur lang het woord en zoals gewoonlijk kijkt u slechts naar een zijde van het Parlement en niet naar de andere. Dit gaat ten koste van de democratie. Ik doe een beroep op het Reglement voor het volgende: u zegt dat we gestemd hebben, maar er staat geschreven dat er een mondeling amendement van de heer Fiori ligt. Als u niet leest of als uw ambtenaren niet lezen, bent u een extremist. Of het nu links of rechts is, u bent hoe dan ook een arme extremist! En de democratie bestaat hier niet! Jullie zijn marionetten!

De Voorzitter
Dat is een heel interessant gezichtspunt.

Sylla
Mijnheer de Voorzitter, ik zou iedereen willen verzoeken rustig te blijven in dit debat over racisme. Ik weet dat de emoties bij dit onderwerp hoog kunnen oplopen, maar we voeren hier geen debat over rechts-extremisten: we spreken vandaag over racisme. Lieden die zich schuldig maken aan racistische misdaden en racistische gedragingen komen tegenwoordig vooral uit extreem-rechtse hoek. Zou het debat over extreem-rechts gaan, dan zou het een ander verhaal zijn. Laten we dus in vredesnaam even onze kalmte bewaren. We weten allen waarover het gaat. Laten we ons niet zo opwinden en het debat voortzetten.
(Levendig applaus)

De Voorzitter
Dank u wel, het is altijd fijn om de stem van de rede te horen.
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Ontwerpresolutie (B5-0506/2000) van de Commissie vrijheden en rechten van de burger justitie en binnenlandse zaken over georganiseerde misdaad
Het Parlement neemt de resolutie aan)
STEMVERKLARINGEN
Verslag-Wijkman (A5-0215/2000)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, als vertegenwoordiger van de Partij van de Gepensioneerden in de Fractie van de Europese Volkspartij en Europese democraten heb ik voor dit verslag gestemd. Met dit verslag wil men de ontwikkelingslanden helpen vanuit het oogpunt van het milieu. Dat is een nobel streven dat ook betrekking heeft op minder bedeelde mensen, oudere mensen die in ontwikkelingslanden leven. Ouderen stonden de afgelopen weken in het centrum van de belangstelling vanwege de dag van het Jubeljaar voor de ouderen, die door paus Johannes Paulus II werd gevierd en die ook de kleine Partij van de Gepensioneerden tot grote tevredenheid stemde. Het was een voorbeeld van echte belangstelling en inzet voor ouderen in de hele wereld, en met name in de ontwikkelingslanden.

Isler Béguin
Hoewel ik het geheel eens ben met het verslag van de heer Wijkman en zeker ook met de begrotingsmiddelen die tijdens het bemiddelingsoverleg in de wacht zijn gesleept, wil ik toch mijn verontrusting uitspreken over het onbegrip dat kennelijk bestaat over de betekenis van duurzame ontwikkeling. Ook vind ik het teleurstellend dat de integratie van milieuaspecten niet verplicht gesteld wordt voor alle projecten voor ontwikkelingshulp aan de kansarme landen.
Want hoe kan men over een ontwikkelingsproces of over een ontwikkelingsbeleid spreken zonder rekening te houden met milieubescherming? Hoe kunnen ontwikkeling en milieu überhaupt los van elkaar worden gezien? En wat geldt voor het ontwikkelingsbeleid van de derdewereldlanden, zou ook moeten gelden voor het economisch groeibeleid van de rijke landen. De aanhangers van een ongeremd liberalisme zullen deze beperkende milieumaatregelen echter ongetwijfeld beschouwen als extra verplichtingen of belemmeringen die een rem zetten op de economische vooruitgang van deze arme landen.
Maar van hoeveel waarde is een economische opleving die ten koste gaat van het milieu en die het ecologisch evenwicht in een land onherstelbaar verstoort? Het medicijn is hier erger dan de kwaal. De verzachtende werking die louter economische vooruitgang lijkt te bieden zal spoedig verdreven worden door het rottend effect van een stuiptrekkend milieu, met alle gevolgen van dien voor de volksgezondheid en, uiteindelijk, de sociale stabiliteit. Wanneer deze arme landen met het oog op economische vooruitgang hun ecologische rijkdommen hebben opgeofferd en wanneer de euforie over de eerste winstcijfers eenmaal is verstomd, zullen deze landen tot de ontdekking komen dat ze nog armer geworden zijn en dat ze nog meer beperkt zijn in hun ontwikkelingsmogelijkheden.
Het is volstrekt duidelijk dat louter economische vooruitgang en duurzaamheid volledig met elkaar in tegenspraak zijn - en iedere dag weer ondervinden we daarvan de gevolgen. Economische groei is als nietsontziende, allesverzengende hartstocht. Het begrip ontwikkeling daarentegen verwijst in zichzelf al naar duurzaamheid en continuïteit - concepten die niet denkbaar zijn zonder het idee van bescherming van de natuur en van het leven. Ontwikkeling in deze zin is een teken van beschaving: ze stelt niet alleen onze toekomst, maar ook die van de generaties na ons veilig.
Verslag-Fernández Martín (A5-0216/2000)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, ik heb voor het verslag van de heer Fernández Martín gestemd, omdat het altijd positief is als de Europese Unie opkomt voor de minst bedeelden in de ontwikkelingslanden, hoewel ik liever had gezien dat men het beleid van de Europese Unie in enkele sectoren van de hulp aan onderontwikkelde landen was gaan wijzigen.
Om een voorbeeld te geven: een bevriende gepensioneerde timmerman zei tegen me: "Maar waarom kopen ze, in plaats van die landen zoveel geld te geven om hun tropische bossen te behouden, niet minder slaapkamers, minder meubels die van houtsoorten zijn gemaakt waarvoor je de tropische bossen om moet hakken?" Kijk: zo bereik je misschien meer met minder geld.

Isler Béguin
Namens de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie spreek ik mijn volledige steun uit voor het verslag van de heer Fernández Martín over het behoud en duurzaam beheer van tropische bossen en andere bossen in ontwikkelingslanden.
De Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie is verheugd over de verhoging van de begroting voor de bescherming van tropische bossen. In het licht van de voortschrijdende en alarmerende aantasting van deze bossen mag deze opwelling van de Europese Unie een eerste stap in de goede richting genoemd worden, ofschoon ze bepaald bescheiden is in verhouding tot de middelen die nodig zijn voor het herstel van deze bossen.
Feitelijk waren de westerse landen tot nu toe alleen uit eigenbelang geïnteresseerd in de tropische bossen: ze maakten zich enkel zorgen over het behoud van deze groene longen, omdat die het ultieme smeermiddel vormen van onze geïndustrialiseerde samenleving. Het Westen had geen oog voor de inheemse bevolking die voor haar bestaan volledig afhankelijk is van deze bossen en een hoge tol moet betalen voor de winstcijfers van de industriële concerns die hun natuurlijke rijkdommen exploiteren. De dagelijkse gang van zaken in de goudwinning in Frans-Guyana is daar een onthutsend voorbeeld van: hele stukken bos worden daar nog steeds met de grond gelijk gemaakt, hetgeen fatale gevolgen heeft voor de flora, de fauna en de inheemse bevolking. Bodem, planten en bloed - ze zijn er verzadigd van kwik.
Wie zuiver economische vooruitgang als enig en allerlaatste redmiddel propageert voor de bijkans wanhopige derdewereldlanden die zich de luxe van milieubeschermende maatregelen niet kunnen veroorloven, houdt zichzelf en iedereen voor de gek. Duurzame ontwikkeling is niet denkbaar zonder een verantwoord gebruik van de ecologische structuur. Evenzo dienen we de misleidende, door louter commerciële motieven ingegeven toverformule van de hand te wijzen waarin het terugdringen van het broeikaseffect als alibi wordt aangevoerd voor het kappen van bossen. In dit soort theorieën wordt altijd gerept van zorg en aandacht voor het milieu, maar de enige zorg en aandacht in de praktijk gaat uit naar de belangen van enkele grote industriële concerns.
In Den Haag zal de Europese Unie deze valkuil moeten zien te ontwijken, zodat voorkomen kan worden dat de tropische bossen schaamteloos geëxploiteerd blijven worden door de steenkoolindustrie en dat westerse landen zich onttrekken aan hun verplichtingen ten aanzien van de vermindering van het broeikaseffect.
Verslag-Skinner (A5-0222/2000)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, als vertegenwoordiger van de Partij van de Gepensioneerden heb ik van harte voor het verslag-Skinner gestemd, dat voorziet in veiligheidsmaatregelen om arbeidsongevallen te voorkomen. Mijn vriend en partijgenoot, de heer Bushill-Matthews, wenste dat verslag verworpen zou worden. Hoewel hij niet aanwezig is, zeg ik hem dat ik het met hem eens zou zijn geweest, als de lidstaten erin geslaagd waren het aantal doden en arbeidsongeschikten als gevolg van een arbeidsongeval terug te dringen. Helaas echter is het aantal dodelijke ongelukken op het werk de afgelopen jaren juist gestegen. En er zijn helaas steeds meer weduwen en wezen van verongelukten, met name in de bouwsector, waar men door middel van deze richtlijn het aantal ongevallen wil beperken. Ik vind het dus juist en correct dat de Europese Unie optreedt wanneer de lidstaten zulke belangrijke resultaten, zoals het verminderen van het aantal arbeidsongevallen, niet weten te behalen.

Bushill-Matthews
De Britse Conservatieven hebben vandaag tegen het verslag-Skinner gestemd om de redenen die ik gisteren in mijn toespraak tot het Parlement heb genoemd. Ondanks wat ik in mijn toespraak heb gezegd, zijn mijn opmerkingen echter door sprekers van de Britse Labourpartij die na mij aan het woord kwamen opzettelijk verkeerd weergegeven. Dit gebeurde vermoedelijk om dezelfde partijpolitieke redenen die zo dikwijls hun opmerkingen in het Parlement bepalen.
Stephen Hughes beschuldigde mij ervan dat ik veiligheidsvraagstukken als triviaal beschouw. Dit heb ik nooit gezegd, noch gedacht. Peter Skinner zei dat ik kennelijk tegenover de Britse pers had geklaagd dat mensen te horen kregen dat zij een opleiding moesten volgen om op een ladder te klimmen, maar dat de enige vermelding van het woord opleiding voorkwam in een door mijzelf ingediend amendement. Ook dit was niet waar. Mijn amendement was gebaseerd op een bestaande formulering over opleiding. Het voegde daar uitsluitend aan toe dat arbeiders bewust gemaakt moeten worden van hun eigen verantwoordelijkheid voor hun eigen veiligheid en voor die van hun collega's. De socialisten vroegen om een stemming in onderdelen, waardoor de verwijzing naar opleiding intact bleef maar mijn nuttige amendement verdween.
Het is belangrijk dat onwaarheden snel worden weerlegd. Deze stemverklaring is nodig om het verslag te corrigeren.

Malmström, Paulsen en Olle Schmidt
We hebben ons onthouden van stemming bij de stemming over het verslag-Skinner betreffende minimumvoorschriften inzake veiligheid en gezondheid bij het gebruik door werknemers van arbeidsmiddelen op de arbeidsplaats. Dit is een gebied waarop de EU niet veel invloed zou mogen hebben.
Op zich staan we positief tegenover de Europese Unie. Als Zweedse liberalen zien we de Europese integratie als een mogelijkheid om oplossingen te vinden voor grensoverschrijdende problemen zoals het milieu, de handel, het vrije verkeer over de grenzen, de mensenrechten en conflictbeheersing. Hier krijgen de Europese democratieën de kans om de wereld te laten zien dat samenwerking leidt tot vrede en meer welvaart. We geloven ook in het subsidiariteitsbeginsel, een besluit moet op het laagst mogelijke niveau worden genomen. Daarom zetten we ons actief in voor een grondwet voor de Europese Unie, die de verdeling van de lasten voor een ieder duidelijk maakt. Het moet voor alle EU-burgers volledig duidelijk zijn dat de EU zich alleen bezighoudt met kwesties die ze het beste kan: de grensoverschrijdende kwesties. Alle andere kwesties moeten op lokaal, regionaal of nationaal niveau behandeld worden.
We zijn ervan overtuigd dat de EU niet het beste niveau is voor wetgeving over bijvoorbeeld het gebruik van ladders bij werkzaamheden op hoogte. De nationale eisen moeten doorslaggevend zijn voor de manier waarop steigers gebruikt worden en het werk wordt uitgevoerd.
Voor ons is het van belang dat de EU zich in plaats daarvan concentreert op een aantal gebieden waar ze daadwerkelijk iets kan betekenen. En daar valt dit gebied niet onder.

Sacrédeus en Wijkman
. (SV) Op een gemeenschappelijke markt en binnen de Europese samenwerking die gebaseerd is op gemeenschappelijke waarden en normen en waar de mens op de eerste plaats komt, is het redelijk en een goede zaak om bepaalde minimumvoorwaarden te eisen voor de veiligheid en de gezondheid van werknemers. Wij christen-democraten steunen daarom de beginselen van het verslag-Skinner, maar we kunnen niet akkoord gaan met de gedetailleerde regelgeving op EU-niveau die hiervan het resultaat is.
Richtlijnen dienen in hoofdzaak om doelen te stellen, niet om zaken tot in detail te reguleren en te beschrijven hoe het doel bereikt moet worden. Om op Europees niveau te eisen dat werkgevers de noodzakelijke maatregelen moeten nemen om de veiligheid van de werknemers te waarborgen, is billijk. Het voert daarentegen te ver om op EU-niveau tot in detail te reguleren hoe deze veiligheid bereikt moet worden. Het is hoog tijd om het subsidiariteitsbeginsel serieus te nemen en de goedkeuring van gedetailleerde voorschriften op het laagst werkzame niveau te laten plaatsvinden. Laat de lidstaten zelf bepalen hoe de regels geformuleerd moeten worden om de doelstellingen van de richtlijn op de beste manier te bereiken. In sommige landen kan dat gebeuren via nationale wetten en in andere landen kunnen er bijvoorbeeld overeenkomsten gesloten worden tussen de sociale partners.
Met dit in het achterhoofd hebben wij Zweedse christen-democraten besloten om tegen het verslag te stemmen.

Titford
Dit voorstel is een typisch voorbeeld van de overtuiging van deze Vergadering dat voor elk probleem in de samenleving de oplossing in een nieuwe wet ligt, en - wanneer die niet helpt - in de aanneming van weer een nieuwe wet.
Of een wet al of niet succes heeft, hangt af van de manier waarop die wordt uitgevoerd en van de competentie en de ervaring van hen die deze moet handhaven. Hierop heeft deze richtlijn geen invloed.
Dit probleem werd al in 1972 onderkend door de commissie-Robens. Deze commissie onderzocht de gezondheid en de veiligheid in het Verenigd Koninkrijk. Met betrekking tot het effect van de buitensporige neiging tot het maken van wetten en de gevolgen daarvan voor de handhaving, stelde deze commissie vast: ". . . het heeft er veel van weg dat deze wet, juist door zijn enorme omvang, onderhand het tegendeel bereikt van wat hij wil bereiken, namelijk het bevorderen van de gezondheid en de veiligheid".
De reactie van de toenmalige regering was de Wet op de gezondheid en de veiligheid op de werkplek van 1974, een zeer doeltreffend juridisch model, dat de wet terugbracht tot een paar eenvoudige principes en plichten, met als speerpunt een nieuwe handhavingsinstantie.
Hoewel deze ontwikkelingen alom werden geprezen als een belangrijke bijdrage aan een betere gezondheid en veiligheid op de werkplek, heeft de Commissie deze wet consequent ondermijnd. Vanaf het moment dat zij met het invoeren van wetgeving op dit gebied begon, heeft zij de verwarring over dit vraagstuk alleen maar vergroot en de handhaving in toenemende mate bemoeilijkt. Zij moet daar nu mee ophouden. Deze Vergadering moet deze richtlijn verwerpen.
Verslag-Hernandéz Mollar (A5-0225/2000)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, ik heb voor het verslag-Hernández Mollar gestemd, omdat de gepensioneerden en de ouderen zeer bezorgd zijn over wat hun kan overkomen met de modernisering, de ontwikkeling van de elektronica, de ontwikkeling van de computer. De ouderen zijn gewend in schoonschrift - een net schoonschrift - te schrijven wanneer ze dat kunnen. Ze zijn de oude opslagsystemen voor gegevens gewend en vrezen - aangezien al hun gegevens zijn verzameld in instellingen voor staatspensioenen -, dat er op een dag een of ander elektronisch initiatief tegen hen genomen kan worden, waardoor afbreuk aan hun burgerrechten wordt gedaan. Zij hopen dus dat de Europese Unie steeds meer stappen zet om de gegevens te beschermen die de overheid op een of andere manier weet te verkrijgen over de identiteit van de burgers.

Hager
Gegevensbescherming is een typisch voorbeeld van een terrein waarop centrale controleorganen zinvol zijn. De ontelbare bestaande communautaire voorschriften over gegevensbescherming, die ook nog eens de meest uiteenlopende namen dragen, zorgen niet voor een doeltreffende bescherming en maken de wetgeving ook niet transparanter. Over het voortbestaan van de nationale controleorganen bestaat geen twijfel. Bescherming moet zo dicht mogelijk bij de burger gebeuren. De samenvoeging van de communautaire controleorganen zal niet alleen positieve gevolgen hebben voor de transparantie en duidelijkheid van de wetgeving, maar bovendien ook de kosten drukken. Eindelijk is er eens een zinvolle, doelgerichte maatregel op communautair niveau.
Verslag-Pirker (A5-0219/2000)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, ook in dit geval heb ik als vertegenwoordiger van de Partij van de Gepensioneerden in de Fractie van de Europese Volkspartij en Europese democraten voor het verslag-Pirker gestemd, met name omdat de rapporteur amendement 13 heeft ingediend - dat aangenomen is. Dat zorgt voor de definitieve verwijdering uit het archief van de naam en de vingerafdrukken van diegenen die bij aankomst in onze landen nog geen vluchtelingenstatus hebben, maar die later als asielzoeker worden erkend en de status van vluchteling verkrijgen. Dit is een voorbeeld van hoe men een mens en zijn rechten in acht moet nemen en de gepensioneerden, die aan zoveel onrechtvaardigheid blootstaan, weten hoe belangrijk dit is.

Caudron
Om te beginnen wil ik er in deze verklaring op wijzen dat het Eurodac-systeem voor de vergelijking van digitale vingerafdrukken van asielzoekers en van bepaalde andere vreemdelingen is ingesteld ten behoeve van een doeltreffende toepassing van de Overeenkomst van Dublin. Deze op 15 juni 1990 ondertekende overeenkomst maakt het mogelijk te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een asielaanvraag die is ingediend in één van de landen van de Europese Unie.
Het onderhavige verslag heeft betrekking op dit Eurodac-systeem en op de uitvoeringsbepalingen ervan. Zoals gezegd behelst het Eurodac-systeem het verzamelen en vergelijken van digitale vingerafdrukken van asielzoekers teneinde vast te stellen welk land als land van aankomst aangemerkt kan worden en derhalve verantwoordelijk is voor de behandeling van de asielaanvraag. De Raad wil nu in de uitvoeringsbepalingen van dit systeem een aantal wijzigingen aanbrengen waarmee ons Parlement het volstrekt niet eens is. Zo heeft de Raad voorgesteld de bevoegdheid inzake de tenuitvoerlegging van Eurodac niet aan de Commissie maar aan zichzelf toe te kennen. De Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken heeft dit voorstel vanzelfsprekend van de hand gewezen.
De rapporteur heeft er terecht op gewezen dat de Raad krachtens het EG-Verdrag uitvoeringsbevoegdheden in beginsel aan de Europese Commissie dient te verlenen. Alleen in "bijzondere gevallen" kan de Raad zich het recht voorbehouden zichzelf deze bevoegdheden toe te kennen. Van een bijzonder geval is nu geen sprake.
Bovendien zou het Parlement het recht op informatie verliezen; het zou volledig afhankelijk worden van de goede wil van de Raad. Dat is natuurlijk volstrekt onaanvaardbaar! Het Parlement dient thans zijn advies uit te brengen inzake de door de Raad voorgestelde formulering van de artikelen 22 en 23 van de Eurodac-verordening. Onze commissie heeft de voorstellen van de Raad afgewezen en stelt in plaats daarvan een amendement voor waarin de uitvoerende bevoegdheden zonder enig voorbehoud worden toegekend aan de Commissie. Vanzelfsprekend onderschijf ik dat standpunt volledig.

Hager
Het Europees Parlement buigt zich eens te meer over Eurodac, het systeem dat meervoudige asielaanvragen moet voorkomen. Democratische controle is in zulk een systeem onontbeerlijk. Het is daarom onbegrijpelijk dat de Raad de procedure wil wijzigen, zodat het Europees Parlement elk recht op informatie verliest. Wij steunen dan ook het verslag van de heer Pirker. Ik wil er echter wel op wijzen dat de vrijheden niet bij de door de commissie voorgestelde verhoging van de leeftijdsgrens aansluiten.

Lund en Thorning-Schmidt
. (DA) De Deense sociaal-democraten steunen zonder voorbehoud de oprichting van Eurodac voor de vergelijking van de vingerafdrukken van asielzoekers en die van andere buitenlanders. Eurodac zal een belangrijk instrument zijn voor de effectieve tenuitvoerlegging van de Conventie van Dublin. Met de gekozen rechtsgrondslag voor de verordening hebben wij ons in overeenstemming met het Deense juridisch voorbehoud van definitieve stemming over het verslag onthouden. Wij hebben met voldoening vastgesteld dat de Deense regering op de bijeenkomst van de Raad van ministers van Binnenlandse en Juridische Zaken op 29 oktober 1999 heeft aangekondigd dat zij op intergouvernementele basis zonder beperkingen aan de Eurodac-samenwerking wil deelnemen.

Terrón i Cusí
Het Europees Parlement heeft zich op 19 november 1999 uitgesproken over het voorstel voor een verordening betreffende de instelling van Eurodac. In het door het Parlement goedgekeurde document hebben wij enkele wijzigingsvoorstellen gedaan. Wij hebben onder andere voorgesteld de leeftijd van personen van wie vingerafdrukken moeten worden genomen op 18 jaar te stellen. Tevens hebben wij onze bezorgdheid uitgesproken over de uitbreiding van het toepassingsbereik van het Eurodac-systeem tot burgers van derde landen, illegale immigranten wier situatie volgens ons niets te maken heeft met de toepassing van de Overeenkomst van Dublin.
De Fractie van de Europese Sociaal-Democraten heeft zich in deze zin uitgelaten bij de stemming hierover in het Parlement. Wij hopen dat de Commissie en de Raad de voorstellen overnemen die wij destijds hebben gedaan.
Het Parlement moet zich vandaag opnieuw uitspreken omdat de Raad het oorspronkelijke voorstel heeft gewijzigd wat betreft de toekenning van de uitvoeringsbevoegdheden over Eurodac. Volgens de Verdragen worden alle uitvoeringsbevoegdheden aan de Commissie toevertrouwd. De voorgestelde wijziging houdt in dat deze bevoegdheden naar de Raad worden overgeheveld.
Rapporteur Pirker heeft de strategie gevolgd dat hij zich alleen over het gewijzigde deel van het verslag heeft uitgelaten. De sociaal-democratische fractie heeft dit voorstel overgenomen. Bij de stemming van vandaag hebben wij ons dan ook net als de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij onthouden bij alle amendementen die niet de nieuwe raadpleging betroffen.
Wij zijn blij met de uitslag van de stemming over de uitvoeringsbevoegdheden die volgens ons en de grote meerderheid van de Vergadering aan de Commissie moeten worden toegekend. Wij spreken nogmaals de verwachting uit dat de Raad en de Commissie de twee standpunten van het Europees Parlement bij hun besluitvorming betrekken als er een definitief besluit over de Eurodac-verordening wordt genomen.
Verslag-Wallis (A5-0253/2000)

Eriksson, Herman Schmid, Seppänen en Sjöstedt
. (SV) Het Verdrag van Brussel moderniseren is een lovenswaardig initiatief. Maar we zijn wel van mening dat zijn wettelijke status ook in de toekomst een intergouvernementeel instrument moet zijn.
Wat betreft de rechten van de consument zijn wij van mening dat consumenten in het geval van een geschil op het gebied van de elektronische handel, het recht moeten hebben om een zaak aanhangig te maken in hun woonplaats.

Hager
. (DE) Voor de groei en het functioneren van het elektronische handelsverkeer in de Europese Unie is een verstandig compromis nodig tussen de rechtmatige wensen van de consument en de ondernemingen die Internet voor elektronisch betaalverkeer willen gebruiken. Het compromis van de Commissie juridische zaken en interne markt brengt die belangen in evenwicht. Grondige voorlichting van de consument over de voorwaarden waaronder de ondernemingen willen overeenkomen, vooral met betrekking tot de stand van zaken op juridisch gebied, vrijwaart de consument voor bedrog en beschermt de ondernemingen tegen onvermoede risico's. Het elektronische handelsverkeer biedt de lidstaten van de Europese Unie ongekende mogelijkheden om gekwalificeerde banen te scheppen. Deze hervorming zal daar zonder twijfel sterk toe bijdragen.

Lund en Thorning-Schmidt
. (DA) De Deense sociaal-democraten in het Europees Parlement respecteren het Deens voorbehoud op juridisch gebied en hebben zich bij de definitieve stemming over het voorstel onthouden.
Verslag-Glase (A5-0220/2000)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, in Italië wordt "zwart werk" ook wel "ondergedoken werk" genoemd. Toen ik zei dat men over dit onderwerp ging spreken, raadden mijn gepensioneerde vrienden mij aan al het mogelijk te doen om hen niet te lang onder water te laten - want ze hebben ademhalingsproblemen - maar ze boven te laten komen. "Hoezo zitten ze onder water?" zult u mij vragen, mijnheer de Voorzitter. Tja, dat zal ik uitleggen. Er zijn gepensioneerden die gedwongen zijn onder water, dus zwart te werken, omdat het in sommige landen verboden is boven op het salaris een pensioen te ontvangen. Willen we het zwartwerken bestrijden, dan moeten we de gepensioneerden - die een schamel hongerpensioentje krijgen - toestaan boven op het normaal salaris een pensioen te ontvangen. Anders worden ze in de stroom zwartwerk geduwd, waar ze ook zouden kunnen verdrinken.

Cauquil
Mijnheer de Voorzitter, dit verslag wordt geacht een bijdrage te leveren aan de bestrijding van zwart werk. Maar de rapporteur heeft zich uitsluitend beziggehouden met de concurrentieverhoudingen tussen de werkgevers en geen aandacht besteed aan de situatie van de werknemers die geen andere mogelijkheid hebben dan zwart te werken.
Slechte economische omstandigheden, werkloosheid, armoede: dit soort zaken leidt ertoe dat een groeiend aantal mensen gedwongen is ieder baantje aan te nemen. Deze mensen zijn in lichamelijk en financieel opzicht de voornaamste slachtoffers van zwart werk, want ze worden volledig uitgebuit, moeten voor een zeer karig loon werken in erbarmelijke omstandigheden en ontberen iedere vorm van wettelijke bescherming tegen ziekte of ongevallen. Het is dan ook ronduit schandalig deze mensen op enigerlei wijze verantwoordelijk te stellen voor hun deplorabele situatie.
In de toelichting bij zijn verslag schrikt de rapporteur er zelfs niet voor terug zich af te vragen of de lage pensioenleeftijd, de werktijdverkorting of "de rigiditeit van een aantal arbeidsrechtelijke regelingen" niet ook een rol spelen bij de toename van zwart werk. Daarmee suggereert hij eigenlijk dat de werkgevers minder gebruik zouden maken van zwartwerkers als de wettelijk voorgeschreven werkomstandigheden niet zouden verschillen van de erbarmelijke condities in het zwarte circuit.
Als het Parlement werkelijk een einde wil maken aan het zwartwerken, dan zou het in de eerste plaats moeten voorstellen dat elke werkgever die van de diensten van een zwartwerker gebruik maakt verplicht is deze werknemer voor onbepaalde tijd in dienst te nemen.
Uiteraard hebben wij tegen dit verslag gestemd, dat de slachtoffers ogenschijnlijk in bescherming neemt, maar in feite de slavenhandelaars onder de werkgevers vrijspreekt. Daartoe behoren ook enkele grote bedrijven die zich niets aantrekken van vage dreigingen van economische sancties.

Caudron
. (FR) Iedereen is het erover eens dat niet aan de overheid gemeld werk, of zwart werk zoals men meestal zegt, veroordeeld moet worden. Tegelijkertijd maken veel mensen gebruik van deze goedkope vorm van arbeid. De cijfers spreken voor zich: zwart werk vertegenwoordigt tussen de 7% en 16% van het bruto binnenlands product van de Europese Unie.
Dat is vanzelfsprekend onaanvaardbaar in onze lidstaten met hun hoge werkloosheidscijfers, al zien we die de laatste jaren duidelijk teruglopen. Ik sluit me dan ook aan bij de rapporteur die benadrukt dat de bestrijding van zwartwerken een belangrijke rechtstreekse bijdrage is in de strijd tegen werkloosheid.
Ik besef terdege dat het niet eenvoudig is oplossingen voor dit probleem te vinden. Het is evenwel volstrekt duidelijk dat de lidstaten er alle belang bij hebben hun krachten te bundelen, zodat een slagvaardig beleid van de grond kan komen ter bestrijding van deze plaag.
Om te beginnen dient elke lidstaat een inventarisatie te maken van de meest getroffen sectoren en bevolkingsgroepen. Dit onderzoek moet gevolgd worden door een aantal concrete, op elke individuele situatie toegespitste maatregelen die samengevoegd moeten worden in actieprogramma' s. Deze programma' s dienen op hun beurt geïntegreerd te worden in de nationale actieplannen inzake de werkgelegenheidsrichtsnoeren met het oog op wederzijdse transparantie en een evaluatie van de doeltreffendheid van de programma' s.
Voorts bestaat er een duidelijk verband tussen de hoogte van de belastingen en premies enerzijds en de omvang en groei van zwart werk anderzijds. Daarom dienen de lidstaten zich in te spannen om de belastingdruk op arbeid te verminderen. Zo zal de verlaging van het BTW-tarief voor arbeidsintensieve diensten - een sector waarin zwart werk veel voorkomt - zeker een gunstig effect hebben in de strijd tegen het zwartwerken. De lidstaten kunnen tot deze verlaging besluiten op grond van de beschikking van de Raad van 28 februari 2000. Net als de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken hoop ik dat de lidstaten die van deze optie nog geen gebruik hebben gemaakt hun besluit heroverwegen.
Met dit verslag wordt een nieuwe stap gezet in de richting van een sociaal Europa, en daarom heb ik voor gestemd.

Krivine en Vachetta
. (FR) De toename van zwart werk is niet het gevolg van een zoektocht van werknemers naar mogelijkheden om meer inkomsten te verwerven. Ze is terug te voeren op het beleid van de ondernemingen, die uitsluitend in de meest rendabele sectoren werk aannemen en in de minder lucratieve branches gebruik maken van onderaannemers. Door deze tendens naar onderaanneming wordt outsourcing in de hand gewerkt.
Noch een "flexibelere arbeidsmarkt" (paragraaf 11 van de ontwerpresolutie), noch een "vermindering van de belastingen en premies" (ibidem), noch "flexibelere werktijden" (paragraaf 26) kunnen een vermindering van zwart werk bewerkstelligen. Het gaat niet aan de werknemers de schuld in de schoenen te schuiven; we moeten onze pijlen richten op de kapitalistische denktrant, die gefixeerd is op het terugdringen van de arbeidskosten door de werkgeversbijdragen in de sociale zekerheid tot het uiterste minimum te beperken.

Lang
. (FR) Het verslag van mevrouw Glase doet geen recht aan haar toelichting erop: die vind ik - en dat is in deze vergaderzaal bepaald niet gebruikelijk - buitengewoon helder.
We zijn het zeker eens met de rapporteur dat de absurd hoge belastingdruk op arbeid, de omslachtige procedures, de administratieve rompslomp waarmee de ondernemers geconfronteerd worden en het verdwijnen van de grenscontroles binnen de Europese Unie gerekend moeten worden tot de oorzaken van zwart werk. En zo kan ik nog wel even doorgaan.
Wij betreuren evenwel dat de rapporteur in haar verslag niet éénmaal verwijst naar het overduidelijke verband tussen de massale illegale immigratie waaronder ons continent gebukt gaat en de enorme toename van zwart werk. Zo maakt ze evenmin gewag van het feit dat Brussel in zeer hoge mate medeverantwoordelijk is voor de opkomst en de toename van het zwartwerken.
Daarom hebben wij ons van stemming onthouden ten aanzien van dit verslag.

Lulling
. (DE) Niet-geregistreerde beroepsbezigheid is een mooie omschrijving voor zwartwerk.
Zwartwerk is een probleem dat in alle lidstaten bestaat, in de ene meer dan in de andere. Daarvoor bestaan zeer uiteenlopende redenen. Er zijn ook veel voorschriften om zwartwerk te bestrijden. Die halen echter alleen iets uit als ook wordt gecontroleerd en gestraft.
Zwartwerk kan echter niet met nieuwe, Europese voorschriften worden bestreden.
Nieuwe reguleringsdrift in Brussel zou voor de bestrijding van zwartwerk in de lidstaten van de Europese Unie slechts een doekje voor het bloeden zijn.
Zwartwerk moet bij de wortel worden aangepakt. Waarom werken mensen zwart, terwijl zij dan bijvoorbeeld geen recht op sociale zekerheid hebben? Waarom nemen werkgevers zwartwerkers in dienst, terwijl de loonkosten dan niet fiscaal aftrekbaar zijn?
In haar verslag merkt onze rapporteur, mevrouw Glase, terecht op dat zwartwerk op verschillende politieke terreinen - op financieel, economisch, sociaal, justitieel en werkgelegenheidsgebied - moet worden bestreden.
Zwartwerk door illegale immigranten kan niet met voorschriften uit de arbeidswetgeving worden bestreden. De illegale immigratie moet aan banden worden gelegd. Op dat gebied zijn veel lidstaten veel te laks.
In het verslag wordt erop gewezen dat bijzonder veel vrouwen zwartwerk verrichten, voornamelijk op het gebied van de diensten.
Op het gebied van huishoudelijk personeel geven werknemers zowel als werkgevers de voorkeur aan zwartwerk. De werkgevers willen de administratieve rompslomp, de werknemers de kosten van belastingen en sociale zekerheid vermijden.
Zeker in mijn land is de echtparenbelasting een belangrijke reden waarom huishoudelijk personeel niet geregistreerd wil worden. De administratieve rompslomp weerhoudt vooral oudere particuliere personen ervan geregistreerd huishoudelijk personeel in dienst te nemen.
In Luxemburg hebben wij het probleem zeker niet opgelost. In het kader van het werkgelegenheidsplan hebben wij de werkgevers van huishoudelijk personeel echter van de administratieve rompslomp ontslagen. Het is veel gemakkelijker huishoudelijk personeel een nettoloon uit te betalen.
Ik heb natuurlijk voor het verslag gestemd. In het bijzonder wat vrouwen betreft, wil ik er echter op wijzen dat positieve belasting- en andere maatregelen doeltreffender zijn voor de bestrijding van zwartwerk dan nieuwe, Europese verbodsbepalingen.

Nobilia
. (IT) Ter inleiding dient gezegd te worden dat wij het werk van mevrouw Glase onderschrijven. Het is namelijk een sterke prikkel voor de lidstaten om een plaag te bestrijden die zich overigens aan het uitbreiden is en die als verschijnsel volledig gebagatelliseerd wordt. Die plaag schaadt niet alleen de economie en remt het sociaal beleid, maar vormt ook een belemmering voor het werkgelegenheidsbeleid.
Drie overwegingen verdienen hier volgens ons enige aandacht. De eerste is dat, gezien de verschillen in interpretatie van het begrip zwartwerk tussen de lidstaten, de toelichting bij het verslag het verschijnsel beter lijkt weer te geven dan het verslag zelf.
Het tweede aspect is de oproep, die nu vaste prik is geworden, tot flexibiliteit en verantwoordelijkheidszin bij de sociale partners. Afgezien van de 'witmaakcontracten' en de initiatieven van de lidstaten tegen zwartwerk, die, zoals de rapporteur heeft verzocht, in de nationale werkgelegenheidsplannen moeten worden opgenomen, zou het interessant zijn te weten hoeveel initiatieven voor zogenaamde overeengekomen flexibiliteit hebben geleid tot verantwoordelijkheid bij de sociale partners en hoeveel daarvan er tot nog toe in de praktijk met positief resultaat zijn verwezenlijkt.
Het derde aspect betreft een soort overeenkomst die de rapporteur zelfs niet in de toelichting noemt en die, in Italië, tenminste, een even hoge, zoniet hogere, vlucht dreigt te nemen als het zwartwerk: het gaat om een soort overeenkomst die weliswaar volgens het boekje en volledig openbaar lijkt, maar in feite flinterdunne wettelijke bepalingen bevat en zeer weinig bescherming en betaling biedt. Ze zijn namelijk afgeleid van arbeidscontracten die 'piraatcontracten' worden genoemd en die worden afgesloten door vakbonden die een oogje dichtknijpen.
Op dat punt menen wij dat er in het onderzoek per beroepsgroep waar de rapporteur om heeft gevraagd, ook gekeken moet worden naar dit laatste verschijnsel en dat er dientengevolge kwaliteitscriteria dienen te worden opgesteld, zodat een arbeidsovereenkomst die die naam waardig wil zijn, ook zo genoemd kan worden.

Theonas
. (EL) De plaag van het zwartwerk breidt zich in alle lidstaten van de Unie als een olievlek uit. Degene die het zwaarst hieronder te lijden hebben zijn de mensen in de minst ontwikkelde gebieden. De armoede verspreidt zich razendsnel en maakt dat steeds grotere sociale groepen het slachtoffer worden van deze meedogenloze vorm van uitbuiting die het resultaat is van steeds harder wordende marktwetten en ongebreideld winstbejag.
Het economisch en sociaal beleid van de Unie treedt de belangen van de werknemers met voeten en is een van de belangrijkste oorzaken van de toename van zwartwerk. Zwartwerk groeit sneller dan de officiële economie. In de lidstaten legt de zwarte economie steeds meer gewicht in de schaal. Zij maakt enorme winsten mogelijk voor de ondernemingen, winsten waarover noch belastingen noch sociale bijdragen worden betaald. De Europese Raden en de andere instellingen van de Unie kunnen gemakkelijk zeggen dat de "niet-salariële arbeidskosten" omlaag moeten maar zij laten het aan de ondernemingen over om deze reactionaire stelling hard te maken en dat doen de ondernemingen met aanwerving van steeds meer zwartwerkers wier aantal tot ongekende hoogte is opgeklommen.
De sociale omstandigheden zijn uiterst "ongezond" geworden. De markt en de arbeidstijden worden steeds soepeler; werkloosheid en armoede hangen als een zwaard van Damocles boven het hoofd van de werknemers; immigranten blijven binnenstromen en worden, met de zegen van het systeem, de willoze prooi van de kapitalistische mechanismen die hen uitbuiten als moderne slaven en met hun werk enorme winsten opstrijken. De werknemers blijven meestal verstoken van elke sociale bescherming, vakbondsactiviteit en overheidsbescherming. De gezondheids- en veiligheidsomstandigheden op de werkplek worden evenals de arbeidsvoorwaarden en de arbeidsrelaties uitsluitend door de werkgevers bepaald. Die buiten de behoeften en de zwakke onderhandelingspositie van de werknemer tot het uiterste uit en maken enorme winsten dankzij het uitputtende werk van de werknemers.
Er moeten onmiddellijk maatregelen worden genomen om deze plaag uit te roeien. In deze maatregelen mag men de slachtoffers en de daders echter niet over een kam scheren. Veeleer moet men hierin zeer strenge sancties voor de werkgevers en de ondernemingen opnemen die mensen zwart laten werken. Ook moeten hierin instrumenten voorkomen voor strenge controle op de ondernemingen. Verder moet men de bevolkingsgroepen die het gemakkelijkst ten prooi vallen aan de bandeloze werkgevers bijzondere bescherming bieden, zoals jongeren, vrouwen en vooral ook immigranten.
Niet-aangemeld werk werpt alleen vruchten af voor de werkgevers. Die zien hun winst de pan uit rijzen. Niet-aangemeld werk heeft echter zeer nadelige gevolgen voor niet alleen de werknemers maar heel het maatschappelijk bestel. Het leidt tot vermindering van werkgelegenheid, verminderde ontvangsten uit sociale bijdragen, verminderde belastingsontvangsten en tegelijkertijd stijgende sociale en overheidsuitgaven.
Helaas gaat het onderhavig verslag van het Europees Parlement de verkeerde kant uit. Daarin wordt de houding van de werkgevers op allerlei manieren goedgepraat en aangedrongen op nog meer neoliberale maatregelen voor de arbeidsmarkt, zogenaamd om een einde te maken aan zwartwerk. In feite wordt in het verslag voorgesteld de arbeidsrelaties volledig op hun kop te zetten, zwartwerk te legaliseren en uit te breiden tot alle werknemers. Daarom stemmen wij hier tegen.
Resolutie over racisme (B5-0766/2000)

Ford
Ik wil mijn teleurstelling en ergernis uitspreken over de manier waarop de PPE-Fractie heeft gestemd over de resolutie inzake de Wereldconferentie tegen racisme. Gisteren benaderde de woordvoerder van de PPE de socialistische fractie met het verzoek mijn amendement 1 in te trekken. De reden hiervoor was dat zij, indien dit amendement zou worden aangenomen, het verslag niet konden steunen.
Na rijp beraad heeft de socialistische fractie besloten het amendement in te trekken in het belang van het op de been brengen van een zo groot mogelijke meerderheid in het Parlement tegen de krachten van racisme, extreem-rechts en antisemitisme.
Ik moet zeggen dat ik niet weet welke conclusie ik nu moet trekken. Uit de stemming blijkt immers duidelijk dat in werkelijkheid de overgrote meerderheid van de PPE ondanks deze belofte tegen de resolutie heeft gestemd. Het is niet duidelijk of ze hebben gelogen of dat zij het niet helemaal hebben gesnapt. Ik weet eigenlijk niet wat erger is.
Wel is duidelijk dat sommigen van degenen die gisteren met het oog op goedkope publiciteit krokodillentranen plengden over antisemitische aanslagen in Italië, vandaag hun stem hebben uitgebracht op een manier die de racisten, de antisemieten en aanhangers van extreem-rechts in de Europese Unie alleen maar geweldig in de kaart kan spelen.

Terrón i Cusí
Mijnheer de Voorzitter, namens mijn fractie spreek ook ik mijn ontsteltenis uit over het feit dat wij, ondanks de vele pogingen die wij daartoe hebben gedaan, niet met een krachtig gemeenschappelijk standpunt van de Europese Unie kunnen komen bij een zo belangrijke gebeurtenis als de Wereldconferentie tegen racisme. Evenals de rapporteur, mevrouw Ludford, hebben wij er echt alles aan gedaan.
Voorts merk ik namens de hele Fractie van de Europese Sociaal-Democraten op dat ik de toespelingen van een der parlementsleden op onze steun aan extreem-linkse groeperingen volstrekt misplaatst vind. Ook de opmerking dat de terreurorganisatie ETA - die zojuist nog een plaatsgenoot van mij heeft gedood - een extreem-linkse organisatie is, kan niet door de beugel. De ETA-aanhangers hebben een exclusief, zeer selectief beeld van het nationalisme. Dat heeft helemaal niets met ons, een Europese sociaal-democraat of de sociaal-democratische ideologie te maken. Wij zijn immers wars van iedere vorm van uitsluiting en racisme.

Fatuzzo
Wat een gepassioneerd debat, mijnheer de Voorzitter, over racisme! We zagen dat links overeind kwam, toen rechts, toen links, toen rechts, gelukkig bestookten ze elkaar enkel met woorden. Als vertegenwoordiger van de Partij van de Gepensioneerden heb ik mij bij dit verslag van stemming onthouden. Waarom? Is de Partij van de Gepensioneerden links of rechts? Ik heb altijd gezegd dat de Partij van de Gepensioneerden voor rechtvaardigheid is, voor rechtvaardige maatregelen, voor rechtvaardige zaken, en dat de ideologieën, of het nu rechts of links is, eens een stap terug moeten doen en de dingen moeten bekijken zoals ze echt zijn. De Partij van de Gepensioneerden is tegen alle vormen van racisme, van welke strekking dan ook - links of rechts, het maakt niet uit. Ik roep zowel links als rechts ertoe op een stap terug te zetten, - want iemand moet toch besluiten dat te doen -, na te gaan of er in ons leven concrete sociale verwezenlijkingen zijn waar iedereen wat aan heeft, en erop toe te zien dat de ideologieën eens en voor altijd terzijde worden geschoven.

Hager
. (DE) De leden Ford, Ceyhun, Boumediene-Thiery, Sörensen, Schroedter en Lambert gaan met hun amendementen voort op een weg die de Wijzen duidelijk hebben afgesneden. Het thema racisme met de toestand in Oostenrijk proberen te verbinden, is een poging om dat land in een kwaad daglicht te plaatsen.
Velen van hen die niet alleen in hun amendementen kritiek op de situatie in Oostenrijk hebben, komen uit landen waar asielcentra zijn platgebrand, rechtse extremisten optochten houden en aan invloed winnen en problemen met minderheden en vreemdelingen niet worden opgelost. In Oostenrijk gebeurt dat niet. In het verslag van Wijzen krijgt Oostenrijk op de neteligste terreinen een goed rapport, beter dan het Europese gemiddelde. U zoekt de splinter in het oog van Oostenrijk, maar ziet de balk in uw eigen oog niet. In plaats van u tegenover de Oostenrijkers voor het onrecht van de sancties te verontschuldigen, gaat u gewoon door. Als dat uw idee van een eengemaakt Europa is, vind ik dat zorgwekkend.
Voor het overige stemmen wij, wat de vermelding van de resolutie van 16 maart betreft, in met de resolutie van de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken. Met de daarmee verbonden resolutie van 3 februari van dit jaar over de regeringsvorming in Oostenrijk stemmen wij echter niet alleen niet in, maar wij eisen ook een verontschuldiging van het Europees Parlement.

Schröder, Ilka
. (DE) Deze resolutie is een mooie verklaring tegen racisme. Op dezelfde dag stemt de meerderheid in het Europees Parlement echter ook in met de gewijzigde versie van het vingerafdrukkensysteem Eurodac, dat migranten die de Europese Unie willen binnenkomen, nog meer criminaliseert. Een werkelijk antiracistische stemming over Eurodac zou een ander resultaat hebben opgeleverd.
Wij hoeven van de resolutie tegen racisme dan ook alleen maar mooie woorden en geen verandering in het beleid van de controlestaat en de verdere criminalisering verwachten.

Turco
. (IT) Wij, radicale afgevaardigden van de Lijst-Bonino hebben tegen deze resolutie over racisme gestemd, omdat we menen dat de strijd tegen dit verschijnsel zoals die in Europa gevoerd wordt de fundamentele vrijheden in gevaar brengt, zoals de vrijheid van meningsuiting, van mening, van gedachte, van informatie. Die rechten worden nu geleidelijk uitgehold, wat de basis van de democratie en de rechtsstaat zelf ondermijnt. Dit vanwege een of andere strijd die de staten en de Unie moeten aanbinden om een of andere noodsituatie het hoofd te bieden, of het nu racisme, terrorisme, georganiseerde misdaad of het gebruik van Internet voor criminele doeleinden is. We zouden hierin wat moet leren van de Verenigde Staten, het land dat die vrijheid het meest beschermt. Als men denkt een verschijnsel te bestrijden door het te verbieden, door de grondrechten en fundamentele vrijheden in te perken of door ideologische kruistochten, dan zal men vast en zeker het omgekeerde effect bereiken. Dat geldt zowel voor de vrijheid van meningsuiting als voor drugs, prostitutie, immigratie, maar ook, zoals dit Parlement goed weet, voor Oostenrijk en voor de rechten van afgevaardigden zich te verenigen in een technische fractie. Wij radicalen menen dat ook dit Parlement en dit Europa lessen moeten trekken uit hun verleden, dat voort blijven leven door middel van het verbodsbeleid van links en rechts, van de socialisten en van extreem rechts.
Resolutie over de georganiseerde misdaad (B5-0506/2000)

Hager
. (DE) In de Europese Unie geniet de georganiseerde misdaad een concurrentievoordeel. Vooral de problemen met betrekking tot de bijstand in rechtszaken en de procesrechtelijke hindernissen maken doeltreffende strafrechtelijke vervolging moeilijk. Het onlangs goedgekeurde akkoord over de bijstand in rechtszaken is een eerste stap om de voorsprong van het onrecht te verkleinen. Wij zijn verheugd over het actieplan van de Raad, maar sluiten ons ook aan bij de kritiek van de commissie met betrekking tot de plicht van de Raad om het Parlement te raadplegen. Toch willen wij de strafrechtelijke bepalingen niet in geheel Europa uniform maken. De verscheidenheid van de strafrechtelijke systemen in de lidstaten maakt dat niet alleen vrijwel onmogelijk, maar de daarin te investeren energie kan beter aan preventieve maatregelen worden besteed.

De Voorzitter
Hiermee is de stemming beëindigd.

Onderbreking van de zitting
De Voorzitter
Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement te zijn onderbroken.
(De vergadering wordt om 12.30 uur gesloten)

