

De Voorzitter. –
   Dames en heren, de meesten van u zullen het nieuws dat ik u ga vertellen waarschijnlijk al hebben vernomen. Het is mijn droevige plicht het Parlement te verwittigen van het overlijden van onze alom gewaardeerde collega de heer Imbeni.
De heer Imbeni was afgevaardigde en tien jaar ondervoorzitter van het Europees Parlement, tussen 1994 en 2004. Hij was een toegewijd parlementslid en ik had de eer met hem samen te werken in de conferentie van commissies voor Europese aangelegenheden.
Tijdens zijn gehele carrière is de heer Imbeni er altijd op gebrand geweest zijn waarden en Europese idealen te delen met collega-afgevaardigden. Hij gaf zich volledig in zijn dagelijks werk en dwong respect af bij zijn collega’s voor zijn verzoeningsgerichte aanpak en voor zijn bijdrage aan de vele werkgroepen waaraan hij deelnam. De heer Imbeni was verder betrokken bij het Euro-mediterraan Forum en bij de conferentie van commissies voor Europese aangelegenheden, waar ik, zoals ik al zei, het voorrecht had met hem samen te werken.
Het Parlement is er trots op hem als lid te hebben gehad. Met name zijn werk als ondervoorzitter, dat hij tien jaar lang heeft verricht, verdient veel lof. We herinneren ons zijn rijkdom aan kennis, zijn grootmoedigheid en zijn vriendelijke glimlach. Hierdoor werd hij door vriend en vijand met respect bejegend.
De heer Imbeni is jarenlang burgemeester van Bologna geweest en hij is altijd contact blijven houden met zijn kiezers en de burgers.
Ik heb een telegram verzonden naar de familie van de heer Imbeni met de condoleances namens het gehele Parlement. Ik wil u nu verzoeken een minuut stilte in acht te nemen ter nagedachtenis aan de heer Imbeni.
De Voorzitter.
   – Alvorens over te gaan tot de agenda van vandaag, waarin voornamelijk de betrekkingen tussen de Europese Unie en de mediterrane regio aan de orde komen, is het mijn plicht als Voorzitter om het Huis te informeren over de bijeenkomst die gisteren in Brussel heeft plaatsgevonden.
Zoals u weet, dames en heren, waren gisteren in Brussel leden van de Europese Raad bijeen op een vergadering die als zodanig niet als een bijeenkomst van de Raad kan worden beschouwd. De heer Barroso, voorzitter van de Commissie, en ik waren beiden aanwezig op deze bijeenkomst, die gehouden werd om met de heer Bush enkele van de meest prangende vraagstukken te bespreken inzake de betrekkingen tussen de Verenigde Staten en de Europese Unie, alsmede de problemen waaraan we gezamenlijk het hoofd moeten bieden. De meeste staatshoofden en regeringsleiders die aanwezig waren, hebben het woord kunnen voeren.
Ik ben er zeker van dat u het op prijs stelt dat uw Voorzitter het Europees Parlement vertegenwoordigd heeft op deze bijeenkomst. Het is een nieuwe stap voorwaarts betreffende de politieke erkenning die het Parlement verdient. Ik wil de heer Juncker en de heer Barroso nogmaals bedanken voor de waardering die zij toekennen aan de rol van dit Huis en voor het feit dat ze mij in staat hebben gesteld de bijeenkomst bij te wonen.
Zoals ik al aangaf hebben niet alle staatshoofden en regeringsleiders het woord gevoerd, maar toen de sprekers waren uitgesproken, verzocht de voorzitter van de Raad de heer Barroso en mij kort het woord te voeren en dat hebben we gedaan. Ik was de laatste spreker en had heel weinig tijd tot mijn beschikking, doordat de vergadering al behoorlijk was uitgelopen.
Desalniettemin moeten we het feit toejuichen dat het Europees Parlement in de gelegenheid is gesteld zijn stem te laten horen, zelfs al was dat niet gepland. Naar mijn mening is hiermee een precedent geschapen en is de rol van het Europees Parlement versterkt.
In de korte tijd waarover ik beschikte, voelde ik me verplicht te wijzen op de resolutie betreffende de transatlantische betrekkingen die afgelopen januari door het Europees Parlement na stemming is aangenomen. Ik heb het van belang gevonden uiteen te zetten wat er in het Huis is besproken en waarover is gestemd. Ik heb het bezoek van president Bush aan Europa verwelkomd en hem opgeroepen dit bezoek te beschouwen als een keerpunt dat een nieuw tijdperk moet inluiden waarin de transatlantische betrekkingen moeten berusten op multilateralisme om een betere samenwerking te waarborgen. Door gebrek aan tijd kon ik niet alle zaken aan de orde stellen die ik had gewild. Ik besloot me te richten op de situatie in het Midden-Oosten en het Protocol van Kyoto.
Ten aanzien van het Midden-Oosten heb ik in navolging van de staatshoofden en regeringsleiders benadrukt dat zich nieuwe kansen voordoen, die moeten worden aangegrepen. Ik heb verklaard dat we gelukkig eenzelfde visie hebben op het probleem, die behelst dat de veiligheid van de staat Israël moet worden gegarandeerd en dat er een Palestijnse staat moet komen die geografisch, politiek en economisch levensvatbaar is. Ik heb bevestigd dat het Europees Parlement zich achter de woorden van president Bush schaart en dat we hopen met hem samen te werken om zijn ideeën in praktijk te brengen.
Met betrekking tot het Protocol van Kyoto heb ik het belang onderstreept dat het Europees Parlement onverminderd hecht aan deze internationale overeenkomst, alsmede de noodzaak dat de Verenigde Staten hun deel van de essentiële inspanningen op zich nemen om het Protocol volledig ten uitvoer te leggen. Ik heb gesproken over de noodzaak dat we moeten blijven samenwerken, of in ieder geval met elkaar moeten blijven overleggen, om te verzekeren dat we ieder onze bijdrage leveren aan de oplossing van dit mondiale probleem. Ik heb voorgesteld dat als dit onmogelijk zou blijken in het kader van het Kyoto-Protocol, dat de Verenigde Staten immers niet hebben ondertekend, we alle beschikbare instrumenten die de technologische ontwikkeling ons biedt, moeten benutten om de wereldwijde milieuproblemen te bestrijden.
Dat was alles wat ik aan de orde kon stellen. Ik heb me geconcentreerd op twee onderwerpen waaraan het Parlement heel wat politieke energie en debatten heeft gewijd.
Ik dank u voor uw aandacht.
De Voorzitter. –
   Alvorens te beginnen aan de agenda van vandaag is het mij een genoegen de heer Sam Rainsy welkom te heten in het Parlement. De heer Rainsy, die op de officiële tribune heeft plaatsgenomen, is leider van een van de oppositiepartijen van Cambodja in het Cambodjaanse parlement.
Het lijkt me passend om op dit moment en in dit Huis te herinneren aan de brief die ik heb geschreven aan de voorzitter van de Nationale Assemblee van het Koninkrijk Cambodja. In die brief wees ik erop dat de eerbiediging van politiek pluralisme absoluut essentieel is voor het functioneren van democratische instellingen en dat de mensenrechtensituatie in Cambodja een bron van zorg blijft.
Mijnheer Rainsy, ik wil u en uw collega’s verzekeren van onze solidariteit in deze moeilijke tijd. Wij wensen u alle succes met uw inspanningen om een vreedzame overgang naar democratie in uw land te bewerkstelligen.
De Voorzitter. –
   Aan de orde is het debat over de verklaringen van de Raad en de Commissie inzake de betrekkingen van de Europese Unie met het Middellandse-Zeegebied.
Ik herinner de afgevaardigden eraan dat het Europees Parlement zeer binnenkort, namelijk half maart, het voorzitterschap op zich neemt van de Euro-mediterrane Parlementaire Vergadering. 
Schmit,
    Mijnheer de Voorzitter, ik heb reeds tijdens vergaderingen met de Commissie buitenlandse zaken gelegenheid gehad te benadrukken dat het huidige voorzitterschap grote waarde hecht aan het beleid ten aanzien van het Middellandse-Zeegebied. Wij zetten een proces voort dat in gang is gezet toen de Europese Raad besloot de gemeenschappelijke strategie van de Unie ten aanzien van deze regio uit te breiden, een regio waartoe een aantal lidstaten eigenlijk eveneens behoort. Op deze wijze hebben wij laten blijken dat de Unie zich in hoge mate interesseert voor deze regio en vastbesloten is zich voor haar in te zetten.
In het kader van deze uitbreiding kunnen wij de betrekkingen van de Unie met het Middellandse-Zeegebied onder de loep nemen, waarbij wij rekening houden met de evaluatie door de Europese Raad in juni 2005 van het strategisch partnerschap met het Middellandse-Zeegebied en het Midden-Oosten, met het proces van Barcelona, dat in 2005 tien jaar loopt, alsmede met de ontwikkeling van het Europees nabuurschapsbeleid tijdens deze periode. Dit streven is recentelijk bekrachtigd tijdens de laatste Euro-mediterrane ministersconferentie van Den Haag op 29 en 30 november 2004, die het centrale karakter van het proces van Barcelona, versterkt door het Europees nabuurschapsbeleid ten aanzien van het Middellandse-Zeegebied, heeft bevestigd. In het kader van dit proces zetten de Europese Unie en de mediterrane partners zich gezamenlijk in voor de verwezenlijking van doelen met betrekking tot politieke, economische en sociale hervormingen, met actieve betrokkenheid van de betreffende samenlevingen. Deze doelen zijn eveneens opgenomen in het strategisch partnerschap van de Europese Unie met het Middellandse-Zeegebied en het Midden-Oosten. Dit Euro-mediterrane partnerschap vormt meer dan ooit een belangrijk en geprivilegieerd regionaal kader voor dialoog en samenwerking tussen de regio’s aan beide zijden van de Middellandse Zee. De vergadering in Den Haag was de tweede ministersconferentie na die van Napels en vóór die van Luxemburg op 30 en 31 mei 2005. In dit verband zijn de voorbereidingen inzake het tienjarig bestaan van het proces van Barcelona, dat in november 2005 wordt gevierd in Barcelona, reeds begonnen. Bovendien zijn de ministers overeengekomen globaal de balans op te maken van dit proces en 2005 uit te roepen tot jaar van het Middellandse-Zeegebied.
Wat betreft de politieke en veiligheidsdialoog van de Europese Unie met haar mediterrane partners heeft de ministersconferentie van Den Haag bevestigd dat er vooruitgang is geboekt ten aanzien van de samenwerking op het gebied van terrorismebestrijding, van regionale veiligheid en van non-proliferatie van massavernietigingswapens alsmede van het Europees veiligheids- en defensiebeleid. Verschillende initiatieven die in het kader van het partnerschap genomen zijn, zoals een studiebijeenkomst voor diplomaten op Malta, samenwerking op het gebied van bescherming van burgers en rampenbestrijding of het netwerk van beleidsinstituten, de Euro-mediterrane studiecommissie EuroMeSCo, leveren een substantiële bijdrage aan het nader tot elkaar brengen van de Euro-mediterrane partners. Deze activiteiten zijn tevens gericht op de verwezenlijking van politieke hervormingen en op samenwerking op het gebied van mensenrechten en democratisering, en worden ondersteund door het maatschappelijk middenveld middels verplichtingen die zijn aangegaan in het kader van associatieovereenkomsten of, wanneer dit noodzakelijk blijkt, in het kader van het Europees nabuurschapsbeleid. In dit opzicht wordt in de actieplannen die zijn overeengekomen met een aantal partners, een centrale rol toegekend aan de mensenrechten, aan de democratisering, aan goed bestuur en aan de versterking van de rechtsstaat. De oprichting van de Euro-mediterrane Stichting voor de dialoog tussen culturen Anna Lindh is een wezenlijke stap in de verwezenlijking van het sociale, culturele en humane partnerschap in het kader van het proces van Barcelona. Hiervan dienen alle leden van het partnerschap de vruchten te plukken teneinde de zichtbaarheid van het proces van Barcelona aan beide zijden van de Middellandse Zee te bevorderen.
Mijnheer de Voorzitter, naar mijn mening zijn wij nu getuige van historische gebeurtenissen, met name wat betreft het conflict in het Midden-Oosten. Ik vind dat het proces van Barcelona niet alleen een bijdrage moet leveren aan het weer op gang brengen van het vredesproces, maar daarvan ook de vruchten moet plukken. Bovendien vind ik dat de toekomst van Europa tevens de toekomst is van het Middellandse-Zeegebied, de toekomst van de ontwikkeling ervan, de toekomst van culturele uitwisseling en de toekomst van samenwerking met hen die ons zeer dierbaar zijn. 
Ferrero-Waldner,
   . Mijnheer de Voorzitter, het stemt mij bijzonder tevreden dat ik kan deelnemen aan dit debat over de betrekkingen van de EU met het Middellandse-Zeegebied. Het Europees Parlement is altijd een sterk voorstander geweest van het Barcelona-proces. Ik wil graag mijn dank betuigen, met name aan de vele individuele afgevaardigden die geestdriftig hun steun hebben verleend aan de Euromed-betrekkingen, vanwege uw rol als drijvende kracht achter de actieve betrokkenheid van de Unie in deze regio. Ik heb een grote persoonlijke belangstelling voor deze regio sinds ik ben gaan beseffen hoe cruciaal het vredesproces is voor het Midden-Oosten. Zoals mijn collega zojuist heeft gezegd, is er sprake van een echt moment van hoop, hoewel we weten dat het proces fragiel is. Ik heb de dag vóór Sharm el-Sheikh een bezoek gebracht aan de regio. Ik was in de gelegenheid te spreken met de leiders die deze bijzonder moedige stappen hebben gezet. Ik heb hun verteld dat we voort moeten gaan en dat beide partijen dit nieuwe pad naar vrede in het Midden-Oosten moeten bestendigen, vooral door de kansen te grijpen die enerzijds worden geboden door het platform – het Kwartet – en anderzijds door de routekaart. Een geslaagde terugtrekking uit de Gazastrook is een prioriteit voor ons allen. De Israëlische premier Sharon en zijn kabinet hebben twee dagen geleden een zeer moedig besluit genomen door met de terugtrekking in te stemmen. We weten dat dit een risicovol proces is, maar we moeten al het mogelijke doen om dit te verwezenlijken.
Naast het mediterrane partnerschap, waarvan we dit jaar het tienjarig bestaan vieren, is ook het Europese nabuurschapsbeleid, in het kader waarvan we al vijf actieplannen voor de zuidelijke Middellandse-Zeelanden hebben goedgekeurd, zéér belangrijk. Het Europese nabuurschapsbeleid houdt in dat we onze gemeenschappelijke banden op grond van onze geografische ligging, geschiedenis, handel, migratie en cultuur benadrukken, door deze landen als een kring van vrienden nauwer bij de Europese Unie te betrekken. Het nabuurschapsbeleid is geen vervanging voor het Barcelona-proces, maar dient juist ter versteviging ervan, door middel van een op maat gesneden bilateraal proces.
Ik wil nu even kort ingaan op Libanon. Wij zijn allen geschokt en bedroefd vanwege de moord, nu tien dagen geleden, op voormalig premier Hariri. De heer Hariri was een van de belangrijkste architecten van de akkoorden die een einde maakten aan de burgeroorlog in Libanon, een einde waarnaar al zo lang was uitgezien. Hij was iemand die zich inzette voor vrede en verzoening, voor de wederopbouw van een door oorlog verscheurd land, alsmede voor de bevordering van samenwerking en stabiliteit in de regio. De beste manier om een eerbetoon te brengen aan zijn niet-aflatende inspanningen zou zijn dat we ervoor zorgen dat er in mei vrije en eerlijke parlementsverkiezingen plaatsvinden, onder volledige soevereine controle van Libanon.
Het is in het belang van Libanon en de stabiliteit van het land dat de omstandigheden rond deze misdaad, en de identiteit van degenen die hiervoor verantwoordelijk zijn, zo snel mogelijk worden opgehelderd. Ik heb mij in een zeer vroeg stadium uitgesproken voor een internationaal onderzoek, dat de Verenigde Naties naar ik heb begrepen nu ook zullen gaan uitvoeren.
De Commissie heeft voorts het hoogste belang toegekend aan de volledige en onmiddellijke tenuitvoerlegging van resolutie 1559 van de VN-Veiligheidsraad. In deze resolutie wordt opgeroepen tot het houden van vrije en eerlijke verkiezingen zonder buitenlandse inmenging, de terugtrekking van alle buitenlandse troepen uit Libanon, de ontmanteling en ontwapening van alle milities en de uitbreiding van de regeringscontrole naar het gehele Libanese grondgebied.
Zoals we reeds hebben gezegd, zal 2005 bij uitstek het jaar worden voor de betrekkingen van de EU met het Middellandse-Zeegebied. Aangezien er aanwijzingen zijn dat de spiraal van geweld tussen de twee partijen doorbroken kan worden, moeten we er alles aan doen om het staakt-het-vuren te bestendigen en de terugtrekking uit de Gazastrook zeker te stellen, zodat er vervolgens vooruitgang kan worden geboekt met de routekaart, teneinde tot een tweestatenoplossing te komen.
In maart zal de Euro-mediterrane Parlementaire Vergadering voor de tweede keer bijeenkomen, in Caïro. Ik vind het jammer dat ik daarbij niet aanwezig zal kunnen zijn. Drie weken geleden heb ik echter een ontmoeting gehad met de leden van het politieke bureau van die vergadering in Brussel, waar ik tevens een debat heb bijgewoond. Eind mei zullen de Euro-mediterrane ministers elkaar in Luxemburg ontmoeten voor de zevende Barcelona-conferentie. In november zullen we het tienjarige jubileum van het partnerschap vieren, en de Commissie is al bezig met de voorbereidingen voor een mededeling aan het Europees Parlement en de Raad met specifieke voorstellen, teneinde deze gelegenheid te markeren.
Ik zal deze voorstellen nu zeer kort uiteenzetten. Het eerste voorstel is erop gericht het effect van ons beleid te vergroten door bij te dragen aan het nastreven van hervormingen, vrede en stabiliteit in de regio. Het tweede voorstel betreft acties om het partnerschap beter te laten aansluiten op de zorgen van onze burgers. Het Barcelona-proces is in hoge mate een intergouvernementeel proces geweest. Het is hoog tijd om ons af te vragen wat het partnerschap kan doen aan de zorgen van mensen. Hoe kunnen we kwesties als onderwijs, werkgelegenheid, gendergelijkheid, democratie, vrij verkeer van personen en migratierechten met meer succes aanpakken? Dit zijn immers zaken die het dagelijks leven van onze burgers beïnvloeden, en ons partnerschap zou hieraan iets moeten doen.
Ik wil u enige gedachten meegeven over de prioriteiten voor de komende jaren. We moeten ons bezinnen op de wijze waarop we het Barcelona-proces het best kunnen gebruiken om een bijdrage te leveren aan de nieuwe impuls die het vredesproces in het Midden-Oosten heeft gekregen, alsmede om de vrede veilig te stellen zodra deze een feit is. We zullen met onze partners ook moeten spreken over politieke hervormingen – de afgevaardigden zullen bekend zijn met het initiatief van de G8. Ik was bij het forum in Rabat – de afgevaardigden weten dat Caïro nu zal worden verschoven naar een latere datum. Ik wil daarheen omdat ik denk dat we veel kunnen doen om dezelfde doelen te bereiken langs elkaar aanvullende en parallelle wegen.
We moeten de praktische aspecten van antiterrorismemaatregelen en de non-proliferatie van massavernietigingswapens aan de orde stellen. De Europese Unie heeft een indrukwekkende staat van dienst op het gebied van de opbouw van democratie, onder meer in de tien nieuwe lidstaten. Ik denk dat we van deze ervaring gebruik moeten maken om democratieën op te bouwen en de hervormingen in deze landen te ondersteunen. Wat wij als Europeanen moeten doen, is hervormingen proberen aan te moedigen, in plaats van ze op te leggen.
Onderwijs is een van de van de meest fundamentele zaken voor de toekomst van de regio. Daarom zouden de Europese Unie en onze partners de uitgaven voor onderwijs moeten verhogen, en ik zal alles in het werk stellen om met mijn eigen diensten meer onderwijsprojecten te bevorderen, op basisschoolniveau, op het niveau van beroepsopleidingen en op het niveau van het hoger en universitair onderwijs, alsmede met betrekking tot uitwisselingen tussen universiteiten.
We moeten een doel stellen voor het uitbannen van analfabetisme en ons richten op de cruciale kwestie van het verbeteren van de kwaliteit van, en de toegang tot het onderwijs, vooral voor meisjes. Samen zouden we studentenuitwisselingsprogramma’s kunnen organiseren. Ik denk dat dit cruciaal is, als we bedenken wat Europa en de Verenigde Staten hebben gedaan na de oorlog en hoe belangrijk dat is geweest.
We moeten het bestuderen van de Europese integratie bevorderen. In de handels- en economische betrekkingen moeten we het doel voor 2010 met betrekking tot vrijhandel herbevestigen; een routekaart overeenkomen met een tijdschema voor vrijhandel in landbouw- en verwerkte landbouwproducten; een besluit nemen over een tijdschema voor de liberalisering van de diensten; de Zuid-Zuid-vrijhandel opvoeren – het Agadir-proces was hiervoor van groot belang; het nabuurschapsbeleid gebruiken om partners te helpen obstakels voor investeringen weg te nemen; en een bijeenkomst van vervoersministers beleggen om de vervoerscorridors naar het Middellandse-Zeegebied uit te breiden met financiële steun van de Europese Investeringsbank
Tot slot moeten we, wat de kwestie van migratie en sociale integratie betreft, een gezamenlijke samenwerkingsbenadering bevorderen voor het beheer van het verkeer van personen. Voorts moeten we actieplannen in het kader van het Europees nabuurschapsbeleid en toezeggingen op het vlak van de sociale integratie van migranten uitvoeren.
Het initiatief voor het grotere Midden-Oosten en Noord-Afrika is zeer interessant. De Commissie zal hierbij zeker zeer nauw betrokken blijven, in aanvullende zin maar wel vanuit een parallelle benadering, en ik hoop dat we samen belangrijke doelen kunnen verwezenlijken, niet alleen in termen van democratie in, en hervorming en modernisering van deze landen, maar ook in termen van een echt gemeenschappelijk partnerschap.
Poettering (PPE-DE ),
   .  Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, symbolischer kan het haast niet: zo dadelijk zal Viktor Joetsjenko, president van Oekraïne, het grootste buurland oostelijk van de Europese Unie, het Parlement toespreken, terwijl wij vandaag tevens debatteren over de betrekkingen met de zuiderburen van de Europese Unie, het Middellandse-Zeegebied. In het noorden ligt Noorwegen, daar hebben we vriendschappelijke betrekkingen mee, en in het westen ligt de Atlantische Oceaan, dus dient onze aandacht vooral uit te gaan naar onze buren in het oosten en het zuiden. Al onze buren willen wij op het hart drukken dat wij hechten aan een dialoogbeleid, een beleid van partnerschap, en als het even kan, van vriendschap.
Onze fractie heeft zich samen met het gehele Parlement bijzonder ingespannen voor de totstandkoming van de Euro-mediterrane Parlementaire Vergadering. De beste eer die wij onze overleden collega Renzo Imbeni kunnen bewijzen, is deze Vergadering te ontwikkelen tot een parlementair orgaan dat concrete resultaten kan bereiken en gericht is op de toekomst. Renzo Imbeni heeft in samenwerking met onze collega Giorgos Dimitrakopoulos en met onze steun deze Parlementaire Vergadering tot stand gebracht. Laten wij hem eer bewijzen door zijn werk op een goede wijze voort te zetten.
Wij willen met onze partners in het Middellandse-Zeegebied werken aan gezamenlijke oplossingen. Alle lof, mevrouw de commissaris, voor uw grote persoonlijke inzet ten aanzien van dit gebied. Ik zou het zelf hebben toegejuicht als de Commissie had kunnen besluiten een speciale commissaris voor het Middellandse-Zeegebied aan te wijzen. Ik twijfel er echter niet aan dat uw toewijding en inzet dit gemis zullen compenseren.
We moeten dus samen met onze partners overleggen over de toekomst van het Middellandse-Zeegebied. De Arabische en islamitische wereld willen wij duidelijk maken dat we streven naar partnerschap en niet naar een . Onze betrekkingen met de Arabische en islamitische wereld staan zeer hoog op onze politieke agenda, evenals onze wens dat er vrede komt tussen Israël en Palestina.
Nu de Amerikaanse president Bush op bezoek is in Europa zeggen wij: laten wij er gezamenlijk toe bijdragen dat zowel Israël als Palestina binnen veilige grenzen kan bestaan. Afgezanten van beide landen – als ik Palestina al als land kan betitelen – zijn reeds vertegenwoordigd in de Euro-mediterrane Parlementaire Vergadering. We moeten de kansen op vrede in deze regio aangrijpen.
Syrië, waarmee wij een associatieovereenkomst hebben gesloten, hebben wij het volgende te zeggen: houdt u zich verre van alles wat het terrorisme bevordert! Geeft u Libanon een eerlijke kans! Voormalig premier Hariri is samen met zijn lijfwachten vermoord, en we moeten vaststellen wie daarvoor verantwoordelijk is. Wij vragen Syrië het zijne bij te dragen aan de vrede.
En dan nog een opmerking tot slot. Wij streven naar partnerschap, naar economische contacten, naar politieke contacten en wij willen dat de mensenrechten overal in het Middellandse-Zeegebied worden gewaarborgd. Ook dat vormt een belangrijke bijdrage aan de dialoog, aan het partnerschap en aan de vrede in het Middellandse-Zeegebied. 
Napoletano (PSE ),
   Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, wij zijn ingenomen met het feit dat de Raad heeft besloten 2005 tot jaar van het Middellandse-Zeegebied uit te roepen. Juist daarom hopen we op een grotere politieke rol voor de Unie in dit gebied. Het Middellandse-Zeegebied heeft op dit moment onze prioriteit, omdat daar de grootste uitdagingen liggen als het gaat om vrede, veiligheid, bestrijding van terrorisme, ontwikkeling, eerbiediging van rechten, milieubescherming en positief beheer van de immigratie.
Het nabuurschapsbeleid moet de geest van Barcelona versterken, in lijn met de partnerschapsmethode, die we nu zouden kunnen richten op gezamenlijke ontwikkeling. Tien jaar na de Intergouvernementele Conferentie van Barcelona in 1995 kunnen we in elk geval constateren dat er vooruitgang is geboekt in de onderlinge betrekkingen en bij de verbetering van de tenuitvoerlegging van het Meda-programma, al blijven de resultaten substantieel achter bij de verwachtingen die het proces had gewekt.
We voelen ons daarnaast gesterkt door de hervatting van de dialoog tussen de Israëlische regering en de Palestijnse Autoriteit, na de presidentsverkiezingen in Palestina. Tegelijkertijd zijn we ons bewust van de complexiteit van de hele situatie in het Midden-Oosten en maken we ons zorgen over de situatie in Libanon, na de aanslag die oud-premier Hariri het leven heeft gekost. We roepen Syrië op zich terug te trekken uit Libanon en tegelijkertijd hopen we op de terugtrekking van Israël uit de Golanhoogte. Dit alles betekent dat nu wellicht het moment gekomen is om het gehele conflict in het Midden-Oosten op te lossen.
In deze context hebben we waardering voor de rol van Egypte, maar tegelijkertijd zijn we bezorgd over de binnenlandse situatie in dat land, waar juist dezer dagen de heer Nour, lid van het Egyptische parlement, is gearresteerd en gevangengezet.
Tot slot wensen we een meer indringende en coherente rol voor de Europese Unie op het terrein van de mensenrechten, de democratie en de rechtsstaat in de gehele regio. Voor het nabuurschapsbeleid zijn passendere instrumenten en instellingen nodig. We vragen de Commissie en de Raad verder meer belang te hechten aan de rol van de Euro-mediterrane Parlementaire Vergadering, een fundamenteel democratisch instrument dat we moeten ondersteunen en consolideren, een instelling waarvoor mannen als Renzo Imbeni zich hebben ingezet. De Vergadering staat nog in de kinderschoenen. Het is de eerste keer dat zij buiten Europa, in Caïro, samenkomt, en wij hopen dat onder uw voorzitterschap, mijnheer Borrell Fontelles, een buitengewone vergadering kan worden gehouden ter gelegenheid van tien jaar Barcelona. 
Morillon (ALDE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, commissaris, hoewel ik het volledig eens ben met de tekst van de gezamenlijke resolutie die straks ter stemming wordt voorgelegd aan het Parlement, zou ik graag in navolging van u, commissaris, twee punten willen benadrukken naar aanleiding van deze tekst: het ene betreft de hervatting van de dialoog tussen de partijen in het Arabisch-Israëlische conflict en het andere de situatie die in Libanon is ontstaan na de moordaanslag op Rafic Hariri.
Ten aanzien van de perspectieven die zich nu openen voor Israël en de Palestijnen, wil ik graag herhalen wat ik reeds verscheidene malen in dit Parlement heb gezegd. Mocht, zoals wij allen hopen, een vredesakkoord worden gesloten, dan zal het gezien de decennialange ervaringen met de oplossing van dergelijke conflicten moeilijk, zo niet onmogelijk worden af te zien van de stationering van een vredesmacht teneinde te voorkomen dat de incidenten die zich in een dergelijke situatie nu eenmaal altijd voordoen - gevolg van het feit dat lokale krijgsheren niet in staat zijn zich neer te leggen bij de vrede - uitlopen op oorlog. Ik denk dat voor een dergelijke missie een Europese troepenmacht bij uitstek acceptabel zou zijn voor beide partijen. Daarom zou ik de fungerend voorzitter van de Raad willen vragen of het niet tijd wordt ons hierop voor te bereiden.
Wat betreft de situatie in Libanon blijven wij – zoals u allen hebt herhaald – samen met de internationale gemeenschap de terugtrekking eisen van alle buitenlandse troepen uit Libanees grondgebied. Commissaris, is het niet de hoogste tijd om van Syrië te eisen dat dit land eindelijk gevolg geeft aan deze oproep voordat de associatieovereenkomst wordt ondertekend waarover de onderhandelingen inmiddels zijn afgesloten? 
Flautre (Verts/ALE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, commissaris, evenals mijn collega’s juich ik het toe dat het jaar 2005 in het teken komt te staan van de hernieuwing en de hervatting van de Euro-mediterrane dialoog. In die termen hebben wij immers altijd gesproken over het proces van Barcelona, om te verwijzen naar de verwachtingen die het heeft gewekt en naar de teleurstellingen waartoe het regelmatig leidt. Mijn collega’s hebben gesproken over de weerzinwekkende en afschuwelijke moordaanslag op Rafic Hariri, waardoor opnieuw een onzekere situatie ontstaat in dit deel van de wereld, terwijl in het Midden-Oosten juist een lichtpuntje te ontwaren is dat wij willen onderhouden en aanwakkeren.
We moeten verder gaan dan de wensen en verlangens die wij al tien jaar keer op keer naar voren brengen en nadenken over de wijze waarop wij concreet vooruitgang willen boeken bij belangrijke kwesties ten aanzien van de democratie en de mensenrechten in dit deel van de wereld, aangezien deze fundamentele kwesties nauw samenhangen met de strijd tegen het terrorisme en het streven naar vrede, stabiliteit en ontwikkeling. Zoals het regionale bureau voor Arabische staten van de Verenigde Naties steeds weer beklemtoont in zijn ontwikkelingsrapporten, moeten wij ons eerst en vooral bezighouden met deze fundamentele kwestie van democratische grondslagen, van individuele en collectieve vrijheden in dit deel van de wereld.
Wij hebben meerdere opties. Ook de Commissie heeft meerdere opties, die zij in de vorm van tien zeer duidelijke aanbevelingen heeft genoemd in een mededeling. Ik vind dat de aangepaste instrumenten, de nationale actieplannen en de oprichting van subcomités voor de mensenrechten in het kader van dit proces, dat wil zeggen het nieuwe nabuurschapsbeleid, ons werkelijk moeten helpen uitvoering te geven aan die tien aanbevelingen, die inderdaad, commissaris, zoals u zei, verder gaan dan de louter intergouvernementele logica in dit deel van de wereld.
Voor deze uitdaging zien de Euro-mediterrane Parlementaire Vergadering en het Euro-mediterraan platform voor het Burgerforum zich geplaatst, en daar ligt ook hun kracht, hun potentiële invloed, want wij beseffen terdege dat onze ambitieuze doelen ten aanzien van de democratie en de ontwikkeling van deze regio slechts verwezenlijkt kunnen worden met een grote inzet van de gemeenschappen zelf.
Straks zullen wij de heer Joetsjenko ontvangen. Wij weten dat alle beleidsvoornemens en alle wensen die wij formuleren, in de eerste plaats afhankelijk zijn van de wil van de gemeenschappen zelf om het juk van complexe, tegen vrijheid gerichte situaties af te werpen. Ik vind dat wij hiernaar moeten …
Portas (GUE/NGL ),
    – Mijnheer de Voorzitter, ik wil het graag hebben over drie punten waarover de uitspraken van de commissaris mij vaag of niet erg vastomlijnd voorkwamen.
Het eerste punt betreft het Israëlisch-Palestijns conflict. We beseffen allemaal dat de afgekondigde wapenstilstand heel belangrijk is voor het slagen van het democratische verkiezingsproces in Palestina. Een wapenstilstand is echter niet hetzelfde als vrede. Israël blijft mensen oppakken, terwijl het ook weer gevangenen vrijlaat. Israël wijzigt voortdurend het tracé van de muur op de Westelijke Jordaanoever, terwijl het tegelijkertijd voorbereidingen treft om zich uit Gaza terug te trekken. Wat men eigenlijk probeert is een Bantoestan te creëren in Palestina. Europa doet er verstandig aan met betrekking tot dit punt een duidelijk standpunt in te nemen.
Met betrekking tot het tweede punt, immigratie, heeft u ook erg algemene dingen gezegd. Historisch gezien is de Middellandse Zee altijd een verbindingsnetwerk geweest, een brug tussen volkeren en een doorgangsweg voor de uitwisseling van producten en culturen. Wij Europeanen maken er echter een nieuwe muur van, een muur waartegen 4 000 mannen en vrouwen de afgelopen tien jaar al hun hoop hebben zien stukslaan. Het is niet onze taak, mevrouw de commissaris, om de zuidelijke landen om te vormen tot politieagenten wier opdracht bestaat in het weghouden van al diegenen die op zoek zijn naar een beter bestaan. Onze taak bestaat nu juist in het vervangen van het huidige immigratiebeleid door een ander beleid dat gebaseerd is op een evenwicht tussen de migratiestromen in beide richtingen. Alleen dan hebben we de morele autoriteit om de mensenrechten ter sprake te brengen zonder ons aan hypocrisie schuldig te maken. Alleen dan kunnen wij iets zeggen over de erbarmelijke levensomstandigheden van honderdduizenden Soedanezen die in Libië als slaven behandeld worden.
Het proces van Barcelona moet een grootschalig Euro-mediterraan contract worden, in het kader waarvan vrede, democratie en mensenrechten worden afgewogen tegen economische en sociale integratie. Anders is het niet meer dan een verklaring van goede voornemens. 
Belder (IND/DEM ),
    Voorzitter, baas in eigen huis, wie zou dat niet willen? Ook de meeste Libanezen. De werkelijkheid is anders. Een jarenlange Syrische militaire presentie op eigen grondgebied schrijnt steeds heviger. De laffe moord op ex-premier Hariri brengt deze internationale pijn van gebrek aan Libanese soevereiniteit nu ongeremd naar buiten.
Hoe kon de Europese Unie, gegeven deze situatie, ooit een associatieakkoord sluiten met Beiroet? En hoe kunnen Raad en Commissie thans het Europees Parlement eenzelfde overeenkomst met bezetter Damascus voorleggen, alsof resolutie 1559 van de VN-Veiligheidsraad die de Syrische aftocht uit Libanon eist, Brussel totaal niets zegt. Enige moed gaf me evenwel de aandacht van mevrouw de Commissaris voor de naleving van deze resolutie.
Diezelfde resolutie 1559 stipuleert trouwens ook de ontmanteling van de Libanese Shi'itische terreurorganisatie Hezbollah. Zij opereert tot de tanden gewapend en getraind door beschermheren Syrië en Iran vanuit het zuiden des lands tegen Israël. Toch tijd voor actie, Raad en Commissie, richting Damascus en Teheran. Zulke Europese politieke daadkracht bevordert tegelijk de nieuwe kansen op het Iraëlisch-Palestijns vergelijk.
Recente uitspraken van het huidig Palestijns leiderschap laat de Europese Unie in feite geen andere keus meer. Die verklaringen zijn ondubbelzinnig. Hezbollah wenst van geen Palestijnse onderhandelingen met Israël te weten en looft niet minder dan 100.000 dollar uit voor Palestijnse zelfmoordaanslagen. Palestijnse kringen sluiten terreur van Hezbollah tegen de eigen onderhandelaars dan ook niet uit.
Raad, wees resoluut en plaats Hezbollah eindelijk eens op de Europese lijst van terreurorganisaties. Dan pas zijn de lidstaten geloofwaardig tegenover zichzelf ten opzichte van de Verenigde Staten en bepaald niet te vergeten evenzeer tegenover de niet-lidstaten van het gehele Middellandse-Zeegebied. Ik dank U. 
Musumeci (UEN ),
   Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, geachte collega’s, tien jaar na de Verklaring van Barcelona hebben we nog een lange weg te gaan voordat de doelstellingen van die conferentie daadwerkelijk gerealiseerd zijn in het Middellandse-Zeegebied. Dat is een bittere vaststelling, maar we moeten de feiten realistisch onder ogen zien, zonder de zaken mooier te maken dan ze zijn. Het sociale, economische, culturele en menselijke partnerschap tussen de twee oevers van het Middellandse-Zeegebied schrijdt voort, maar wel op een fundament van onzekerheden en tegenstellingen.
Met het proces van Barcelona hebben we langzaam vorderingen gemaakt, vooral bij de tenuitvoerlegging van het Meda-programma, waarvan het tempo echter pas de laatste jaren omhoog is gegaan. We hebben gezien dat de Europese Unie niet in staat is een betekenisvolle en beslissende rol te spelen in het conflict tussen Palestina en Israël. De beschamende handel in illegale immigranten tussen de twee oevers gaat voort en laat zien dat er van het gewenste samenwerkingsbeleid tussen de landen van herkomst en bestemming niet veel terecht is gekomen.
Niettemin willen we optimistisch blijven, en we verheugen ons over de positieve signalen uit de regio. De gewijzigde opstelling van de Libische regering ten opzichte van het internationale terrorisme, de recente ommekeer in de betrekkingen tussen Israël en Palestina en de oprichting van de Euro-mediterrane Parlementaire Vergadering zijn hoopgevende elementen. De Europese Unie moet nu eindelijk een krachtigere politieke rol op zich nemen om in de regio een authentiek klimaat van samenwerking, groei en vrede te scheppen. Anders zou het tienjarig bestaan van het proces van Barcelona dit jaar, het jaar van het Middellandse-Zeegebied, weleens gezien kunnen worden als niet meer dan een moment waarop onze zwakte eens te meer zichtbaar wordt. 
McMillan-Scott (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mij viel de eer te beurt dit Parlement te vertegenwoordigen op de begrafenis van Yasser Arafat. Daarna was ik voorzitter van de verkiezingswaarnemingsdelegatie tijdens de Palestijnse verkiezingen. Vorig jaar heb ik bezoeken gebracht aan Egypte, Algerije, Jemen en Syrië, in het spoor van de hervormingen in de Arabische wereld. Helaas blijft de dreiging van het terrorisme in een groot deel van de regio maar al te reëel.
In de Palestijnse gebieden heb ik, op strikt persoonlijke titel, een ontmoeting gehad met vertegenwoordigers van Hamas op de Westelijke Jordaanoever, omdat zij zich hebben verzet tegen de gemeenteraadsverkiezingen in de Palestijnse gebieden. Ik heb er bij hen op aangedrongen, en dat doe ik hier vandaag opnieuw, deel te nemen aan de parlementsverkiezingen op 17 juli. Voordat zij hiertoe overgaat, moet de Hamas-beweging echter niet alleen het geweld afzweren, maar ook haar wapens inleveren bij de Palestijnse veiligheidstroepen.
Anderen hebben terecht eer bewezen aan de heer Imbeni, mijn voorganger als ondervoorzitter die het Parlement vertegenwoordigde in de Euro-mediterrane Parlementaire Vergadering. De heer Trakatellis en ik assisteren u, mijnheer de Voorzitter, bij dat werk. Ik geloof dat de Arabieren democratie verdienen. President Bush spreekt dan ook terecht over Arabische vrijheid. Mijn verre familielid, T. E. Lawrence of Arabia, schreef ooit: “.”
Vandaag de dag is de vraag echter wie de Arabieren hun vrijheid zal geven, de Amerikaanse of de sterren van de Europese Unie? Ik ben van mening dat we samen moeten werken, maar ik zeg wel tegen de Amerikanen dat deze regio onze achtertuin is. 
Carnero González (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik herneem hier de laatste woorden van de heer McMillan-Scott: de Europese Unie moet er mede voor zorgen dat de mediterrane regio een ruimte van vrede en samenwerking wordt. Ofschoon ik akkoord ga met de voorstellen van minister Schmit en commissaris Ferrero-Waldner, dring ik aan op meer ambitie, meer politieke vastberadenheid.
Ik denk dat wij op het goede spoor zitten, dat de bal aan het rollen is gebracht, maar tegelijkertijd kan ik mij niet aan de indruk onttrekken dat wij onvoldoende objectieve wil aan de dag leggen om de zaken te bespoedigen, te verbeteren en bij de tijd te brengen. Als wij het over allianties van beschavingen hebben, dan zijn de Euro-mediterrane betrekkingen daarvan ongetwijfeld een uitstekend voorbeeld. Unilateralisme is hier uit den boze.
Wij moeten ons sterk maken voor een gemeenschappelijk model van waarden en doelstellingen waarmee garanties worden geboden voor democratie en volledige eerbiediging van de mensenrechten, voor veiligheid, voor conflictbeheersing door overleg in de gehele regio, aan beide zijden van de Middellandse Zee, voor terrorismebestrijding en uiteraard ook voor ontwapening, voor samenwerking inzake ecologische ontwikkeling en milieubescherming, en voor een toekomstgericht beheer van de migrantenstromen.
De Spaanse minister-president heeft gisteren tijdens de vergadering in Brussel al deze elementen genoemd in zijn uiteenzetting over het belang van het Euro-mediterrane proces voor de Unie.
Wij hebben 2005 niet voor niets uitgeroepen tot jaar van de Middellandse Zee. Het is zeker niet de bedoeling om alleen maar kalenders met foto’s uit te geven, want die zijn er genoeg. Het uitgangspunt zijn de associatieovereenkomsten, die hun nut ruimschoots bewezen hebben.
Tevens is er een parlementair proces gaande, met de Euro-mediterrane Parlementaire Vergadering, waarvan de volgende bijeenkomst binnenkort zal plaatsvinden in Caïro. En dan zijn er nog de doelstellingen die wij ons gesteld hebben. Ik denk bijvoorbeeld aan de totstandkoming van de vrijhandelszone in 2010, waarbij een nieuw sociale dimensie gehanteerd moet worden. Dit alles moet gezien worden in het kader van het nieuwe nabuurschapsbeleid, dat behalve vijf nieuwe actieplannen ook een eerste aanzet tot een Zuid-Zuid-samenwerkingsmodel omvat.
Mijns inziens is de balans van het Euro-mediterraan proces uitermate positief. Ik ontken niet dat er ook negatieve punten zijn, maar ik vind dat wij, Europeanen, weer eens veel te veel zelfkritiek aan de dag leggen. Het spreekt vanzelf dat het proces gebreken vertoont, maar wij mogen niet vergeten dat wij hier een balans van tien jaar hebben voorliggen, een periode die talloze uitstekende resultaten heeft opgeleverd. Wij moeten ambitieuzer zijn en meer nadruk leggen op onze verworvenheden.
Daarom vind ik het een bijzonder goede zaak dat er in november een Euro-mediterrane Top zal worden gehouden om het tienjarig bestaan van het proces van Barcelona te vieren met een politieke boodschap en een reeks nieuwe maatregelen en dat er tegelijkertijd een buitengewone bijeenkomst van de Euro-mediterrane Parlementaire Vergadering zal worden belegd, waardoor de geplande viering een parlementaire dimensie krijgt. 
Guardans Cambó (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het Middellandse-Zeegebied is ongetwijfeld een regio waar een coherent en geëngageerd optreden van de Europese Unie tastbare en echt reële resultaten kan opleveren. Wij kunnen de burgers daar helpen om vanuit het respect voor hun identiteit weer vertrouwen in de toekomst te krijgen, een toekomst die garanties moet bieden voor stabiliteit en geleidelijke economische ontwikkeling, met volledige eerbiediging van de mensenrechten.
Staat u mij toe twee agendapunten te onderstrepen die mijns inziens van essentieel belang zijn voor de mediterrane dialoog.
Ten eerste is het absoluut noodzakelijk dat het maatschappelijk middenveld bij dit proces betrokken wordt. Alleen op die manier zullen de burgers en hun verenigingen en organisaties beseffen dat zij hun toekomst in eigen handen moeten nemen en niet mogen laten afhangen van de politieke elites. Ten tweede moet er een reële, effectieve impuls worden gegeven aan de handel. Er moet een echte gemeenschappelijke vrijhandelsruimte tot stand komen met enerzijds een Zuid-Zuid-dimensie - tussen de zuidelijke landen onderling aangezien er in de regio nog te veel grenzen gesloten zijn - en anderzijds een Zuid-Noord-dimensie - waarin wij thuishoren -, die moet uitmonden in het ontstaan van een echte vrijhandelszone tussen de Europese Unie en de mediterrane regio. Deze twee punten zijn volgens mij van fundamenteel belang. 
Özdemir (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mevrouw de commissaris, de Arabische wereld en de landen van het oostelijke en zuidelijke Middellandse-Zeegebied maken een proces van verandering door. Dat was ook hoog tijd, want enkele jaren geleden vond daar vrijwel geen vooruitgang plaats op het gebied van de democratisering en de mensenrechten. Wij zijn bijvoorbeeld blij dat Turkije heeft aangekondigd een grotere rol te willen spelen in de dialoog met de Arabische wereld over onderwerpen als vrouwenrechten en democratisering. Dat betekent dat de politiek van de Europese Unie om Turkije stap voor stap dichter bij Europa te brengen, juist is. Ook het feit dat er nieuwe jonge leiders aan de macht gekomen zijn, bijvoorbeeld in Marokko, Jordanië, Bahrein, maar ook in Syrië, biedt in weerwil van alle problemen perspectieven op een voorzichtige opening naar democratisering. De vrijlating van politieke gevangenen en de grotere bewegingsvrijheid van de politieke oppositie juichen wij toe. Ik noem een paar voorbeelden: de vooruitgang in de kwestie van de vrouwenrechten in Marokko en de discussie over de invoering van het scheidingsrecht in Jordanië.
Ik sluit af met het Midden-Oostenconflict. De oplossing van het conflict tussen de Israëliërs en de Palestijnen zal er hopelijk toe bijdragen dat de bewering dat democratie vanwege dit conflict niet mogelijk zou zijn, voortaan tot het verleden behoort. 

Poli Bortone (UEN ).
   - Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, tien jaar geleden hebben de Europese Unie en haar buren in het Middellandse-Zeegebied een ambitieus programma gelanceerd met het oogmerk in de regio een ruimte van stabiliteit, vrede en economische vooruitgang te creëren door middel van nauwere wederzijdse betrekkingen. Niet alles is verwezenlijkt en we moeten het hele proces op een doeltreffendere manier opnieuw lanceren. Dit jaar, 2005, kan daarvoor de gelegenheid vormen.
We wilden vooral een ruimte van duurzame vrede. Deze tien jaar zijn voor de betrekkingen tussen Palestijnen en Israëliërs helaas moeilijker geweest dan het decennium daarvoor; hun conflict heeft in zekere zin zijn stempel gedrukt op de stabiliteit van het hele Middellandse-Zeegebied. Op dit moment lijken de ontwikkelingen ter plekke er echter op te wijzen dat onbegrip en spanningen overwonnen kunnen worden en dat het al tientallen jaren durende conflict in de regio opgelost kan worden.
Aan de andere kant is er ook een positief resultaat, dat niet ongenoemd mag blijven: de oprichting van de Stichting Anna Lindh, gevestigd te Alexandrië in Egypte. We verwachten dat de stichting een belangrijke rol zal spelen bij het versterken van de culturele uitwisseling tussen alle landen van het Middellandse-Zeegebied en bij de groei van een dynamisch en zo pluralistisch mogelijk maatschappelijk middenveld in de landen waar nog achterstanden zijn.
De Commissie kan en moet zoeken naar mogelijkheden om een koppeling tot stand te brengen tussen de stichting als overkoepelend geheel en andere, kleinschaligere Euro-mediterrane culturele centra her en der in de regio, die dezelfde boodschap van vriendschap, wederzijds begrip en vrede tussen de volkeren van de Euro-mediterrane regio kunnen verspreiden en die fungeren als centra voor cultuur, onderzoek en scholing voor de talloze immigranten in de regio.
Kortom, uit de ups en downs van deze eerste tien jaar willen we de motivatie putten die we nodig hebben om met hernieuwd vertrouwen verder te gaan. 
Grech (PSE ).
   – De maatregelen die de Europese Unie heeft genomen met betrekking tot het Middellandse-Zeegebied waren niet altijd afdoende om te kunnen spreken van een positief en concreet Euro-mediterraan beleid. Een duidelijk voorbeeld hiervan is voor mij de verontrustende tragiek van de illegale en ongeregelde immigratie in het Middellandse-Zeegebied. Ik ben van mening dat de Europese Unie dit fenomeen met meer energie en urgentie had kunnen aanpakken. Deze situatie heeft niet uitsluitend betrekking op deze regio, en daarom zou moeten worden uitgegaan van het beginsel van verdeling van de lasten, niet van het afschuiven ervan.
Dit is een internationale kwestie die een internationale oplossing vergt, mogelijk in de vorm van gezamenlijke initiatieven van de Verenigde Naties en de Europese Unie. Ik heb waardering voor het feit dat de Raad en de Commissie recentelijk een grotere betrokkenheid hebben getoond, en ik hoop nu maar dat ook de nodige middelen beschikbaar zullen komen, zodat deze goede bedoelingen kunnen worden omgezet in effectieve resultaten. Het lijdt geen twijfel dat het Barcelona-proces van fundamenteel belang is geweest bij het toekennen van de prioriteit aan het Euro-mediterraan beleid die het verdient. Net als het geval was met de Lissabon-agenda, zou de tijd echter wel eens rijp kunnen zijn om dit proces te evalueren, zodat we in de eerste plaats kunnen bepalen in hoeverre we erin geslaagd zijn onze doelen te bereiken. Hierbij denk ik bijvoorbeeld aan de verwezenlijking van een vrije industriële handelszone in het Middellandse-Zeegebied. Ik ben van mening dat we, mocht dit nodig zijn, dit proces nieuw leven moeten inblazen. 
Brok (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mevrouw de commissaris, staat u mij toe enige opmerkingen te maken over een bezoek dat ik net vóór Sharm el-Sheikh in het gezelschap van mevrouw de commissaris heb afgelegd aan het Midden-Oosten. Wat het programma voor het Middellandse-Zeegebied in zijn geheel betreft, weten we dat een stabiele ontwikkeling – door het scheppen van betere economische en sociale omstandigheden en de bevordering van de democratie – van groot belang is. We weten echter dat succes op de lange termijn enkel mogelijk is als het lukt om de problemen in het Midden-Oosten zelf op te lossen, omdat die de oorzaak zijn van of het alibi vormen voor tal van andere problemen. Daarom is de huidige situatie in het Midden-Oosten van ongelooflijk groot belang, vooral ook omdat ik denk dat er voor het eerst echt een kans bestaat op overeenstemming. Ik zeg dit op grond van mijn bevindingen gedurende mijn reis. Ik heb toen gesproken met vooraanstaande vertegenwoordigers van de Palestijnen en van Israël, waarbij alle betrokkenen uitgingen van elkaars goede wil. Dat is het cruciale verschil met vroeger en een belangrijke basis voor succes.
We moeten ervoor zorgen dat het Kwartet eensgezind optreedt en niet alleen met de routekaart wappert, maar ter plaatse ook gezamenlijk initiatieven ontplooit. We moeten de randvoorwaarden ondersteunen die de leiders uit beide kampen in staat stellen tot een akkoord te komen. Dat betekent ook dat er druk moet worden uitgeoefend op Iran en Syrië om te voorkomen dat Hezbollah het vredesproces van buitenaf torpedeert. We moeten president Abbas helpen, opdat het Palestijnse volk gaat inzien dat iedereen gebaat is bij vrede. Daarom is het noodzakelijk snel de helpende hand te bieden.
Mevrouw de commissaris, ik weet dat het Europees Parlement in deze kwestie altijd een zeer kritisch standpunt heeft ingenomen. Het komt nu echter aan op snel handelen. We moeten even ophouden over het wanneer, wat en waar inzake programma’s; het gaat erom dat zo spoedig mogelijk, liefst nog voor de parlementsverkiezingen van deze zomer, duidelijk wordt dat het profijtelijk is de kant van de gematigden te kiezen. Zo kan de spiraal van geweld worden doorbroken. De Israëlische leiders eisen dat er ter wille van het vredesproces een einde wordt gemaakt aan het terrorisme. Dat is ook nodig om de steun voor het vredesproces onder de bevolking te behouden. Er moet dus snel worden gehandeld. 
De Keyser (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de moordaanslag op Rafic Hariri in Libanon doet de polemiek opleven over de associatieovereenkomst tussen de Europese Unie en Syrië en over de uitvoering van resolutie 1559 van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties, juist nu president Bush en president Chirac zich met elkaar lijken te verzoenen in het streven naar een vrij en soeverein Libanon.
Het Europees Parlement heeft altijd een zeer duidelijk standpunt ingenomen ten aanzien van het soevereine recht van volkeren om over zichzelf te beschikken. Wij hebben keer op keer elke vorm van expliciete of verkapte bezetting verworpen, ongeacht of het Palestina, Irak of andere landen van de wereld betrof. Om zeer uiteenlopende redenen, meestal van politieke en historische aard, zijn echter zelden sancties getroffen tegen de buitenlandse troepen.
Door de dood van de heer Hariri, wiens onbekende moordenaars nog steeds vrij rondlopen, worden deze en vele andere kwesties weer actueel. Moeten wij Syrië wel of niet vragen zich te onthouden van inmenging in de Libanese aangelegenheden? Mijn antwoord luidt: ja. Moeten de Syrische leiders de noodtoestand opheffen die meer dan dertig jaar geleden is afgekondigd in hun land? Ja. Moeten zij hun samenleving grondig democratiseren en de activisten vrijlaten uit de gevangenis? Mijn antwoord is duidelijk: ja. Moeten zij hun troepen terugtrekken uit Libanon? Ja, hiermee zijn ze reeds begonnen. Moeten wij, zoals de heer Morillon suggereert, de ondertekening van de associatieovereenkomst tussen Syrië en de Europese Unie laten afhangen van die voorwaarden, met name van de onmiddellijke terugtrekking van alle Syrische troepen uit Libanon? Die vraag wil ik aan de Raad stellen.
Dit is een cruciale vraag. De dood van de heer Hariri heeft tegelijkertijd niets en alles te maken met het antwoord. Het spreekt voor zich dat deze moordaanslag volledig opgehelderd moet worden en dat er een internationaal onderzoek moet komen. Daarom vraag ik de Raad of het opportuun is een overeenkomst te ondertekenen waarnaar al zo lang wordt uitgezien, omdat het de laatste overeenkomst in het kader van het Meda-programma is en omdat ze al zo vaak is uitgesteld. Zodra deze overeenkomst is ondertekend, zal zij onvermijdelijk in het middelpunt van de belangstelling komen te staan - of we het nu willen of niet -, en ons, de Europese Unie, dwingen tegenover het grote publiek onze opvattingen ten aanzien van het Europees buitenlands beleid en de democratische grondslag ervan te rechtvaardigen. Dit is geen ijdele vraag, maar een vraag die ik mijzelf stel en die wij ons allemaal stellen. 
Saïfi (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, commissaris, welke perspectieven biedt het proces van Barcelona na tien jaar? Europa heeft gedurende deze periode veel energie gestoken in zijn organisatie en uitbreiding. Europa heeft aan zijn zuiderburen niet altijd de aandacht geschonken die zij verdienden. Bovendien heeft het conflict tussen Israël en de Palestijnen de dynamiek van de ontwikkelingen in bredere zin afgeremd doordat alle aandacht in deze regio daarop gericht is geweest.
Wij moeten dit proces nu nieuw leven inblazen. Wij hebben instrumenten tot onze beschikking: associatieovereenkomsten, een nabuurschapsbeleid en niet te vergeten de Euro-Mediterrane Parlementaire Vergadering, die een grote democratische impuls heeft gegeven aan dit proces. Bovendien hebben we de Stichting Anna Lindh opgericht om de dialoog tussen de culturen en de beschavingen te bevorderen. Er bestaan vergevorderde plannen voor de oprichting van een Euro-mediterrane Ontwikkelingsbank, die de werkgelegenheid, de gezondheidszorg en het onderwijs in de landen van het Zuiden moet bevorderen. Tevens worden er vanuit het maatschappelijk middenveld andere organisaties opgericht.
Al deze projecten krijgen allengs meer vorm, maar de doeltreffendheid ervan hangt af van twee cruciale factoren. Ten eerste moeten wij een vernieuwende politieke wind laten waaien; de inwoners van het Zuiden zijn bereid dit te ondersteunen. Ten tweede moet er een rechtvaardige en duurzame vrede tot stand komen tussen Israël en de Palestijnen. De omstandigheden zijn momenteel gunstig maar zeer instabiel. Europa moet meer verplichtingen aangaan. Al deze projecten zijn gericht op meer vrede, meer veiligheid en meer gezamenlijke voorspoed, maar ze verlopen veel te traag. Europa heeft terdege begrepen dat er geen sprake is van een oorlog tussen beschavingen, maar dat een bondgenootschap van beschavingen noodzakelijk is. Nadat Europa een muur in het Oosten heeft afgebroken, moet het nu een brug slaan naar het Zuiden. 
Beglitis (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de grote Franse historicus Braudel wees in zijn werk al op het politieke en economische belang van de Middellandse Zee voor Europa, en door de internationale en regionale ontwikkelingen van de laatste jaren is het Middellandse-Zeegebied een regio van strategisch belang geworden voor de toekomst van de Europese Unie.
Mijnheer de Voorzitter, de Euro-mediterrane samenwerking, in 1995 tot stand gekomen in Barcelona, is verstrikt geraakt in het Arabisch-Israëlische conflict en heeft niet het verwachte resultaat opgeleverd. Daarom zou de Europese Unie in aanvulling op de uitvoering van de routekaart voor Palestina in het kader van het Kwartet het initiatief moeten nemen tot een routekaart voor vrede tussen Israël en Syrië. Er is een globale aanpak nodig voor vrede, democratie, veiligheid en stabiliteit in het Midden-Oosten. Syrië moet net als Israël de beslissingen van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties betreffende Libanon naleven en zijn troepen terugtrekken. Tegelijkertijd moeten we het proces van Barcelona herevalueren in het kader van de nieuwe Europese nabuurschapsstrategie om overlappingen van beleid en initiatieven te vermijden.
Ten slotte, mijnheer de Voorzitter, zouden de Europese Commissie en de Raad er goed aan doen het initiatief van de voormalige voorzitter van de Europese Commissie, Romano Prodi, voort te zetten - diens initiatief uit 2002 ter bevordering van de dialoog tussen de volkeren en culturen van het Middellandse-Zeegebied -, en ze zouden ook iets moeten doen met de voorstellen van het toenmalige Comité van Wijzen. 
Dimitrakopoulos (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mevrouw de commissaris, ik vind het heel belangrijk dat we vandaag dit debat voeren in het Europees Parlement.
We kunnen beslist lang uitweiden over het verleden, het heden en de toekomst van het Euro-mediterrane beleid. Zelf wil ik stilstaan bij twee of drie punten.
Allereerst het Euro-mediterrane beleid en de toestand in het Midden-Oosten. Op dit moment waait een nieuwe wind in het Midden-Oosten, en dat is een positieve ontwikkeling. Het verleden leert ons evenwel dat we het vredesproces steeds moeten benaderen met voorzichtig optimisme en in ieder geval met de wil om als Europese Unie een bijdrage te leveren, niet alleen op economisch vlak maar ook in politiek opzicht.
Mijn tweede punt betreft de buurlanden van Israël en Palestina. Hiermee doel ik op de nieuwe situatie in Libanon sinds de moord op Hariri, de betrekkingen met Syrië en natuurlijk de positie van Egypte, dat altijd een stabiliteitsbevorderende rol heeft gespeeld. Ik vind dat we in de toekomst heel voorzichtig moeten zijn in onze betrekkingen met Syrië. Hiervoor circuleren veel voorstellen en alternatieve oplossingen.
Mijn derde opmerking gaat over Irak. Op dit moment is de wederopbouw in dat land in volle gang. Er zijn verkiezingen gehouden en de resultaten verschaffen ons een volledig beeld van de situatie in dat land. Natuurlijk moeten we onze betrekkingen met Irak stapsgewijs ontwikkelen, met als eerste belangrijke stap het ondersteunen van het werk voor de opstelling van de nieuwe grondwet. Wat de betrekkingen met Iran betreft – we kennen die discussie – behoor ik tot degenen die waarschuwen voor kernenergie, want ik ben tegen kernenergie, tegen kernwapens, maar tegelijkertijd vind ik dat we wat Iran betreft moeten kiezen voor een diplomatieke benadering in plaats van voor militaire middelen en oorlog. Oorlogen, mijnheer de Voorzitter, lossen geen problemen op, maar creëren alleen maar nieuwe problemen.
Tot slot, mevrouw de commissaris, wil ik u danken voor uw inspanningen voor het Euro-mediterrane beleid en zou ik iedereen willen oproepen te ijveren voor een actieve aanwezigheid van de Europese Unie in het Middellandse-Zeegebied, meer bepaald in het Midden-Oosten, en dat niet alleen op economisch maar ook op politiek vlak. 
Patrie (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, commissaris, we vieren binnenkort het tienjarig bestaan van het proces van Barcelona en de vrede in het Midden-Oosten is nog nooit zo nabij geweest. Het is tijd om de doelstellingen in herinnering te roepen die niets aan actualiteit hebben ingeboet: het creëren van een gemeenschappelijke ruimte van vrede, stabiliteit en veiligheid, het creëren van een ruimte van gedeelde welvaart en het nader tot elkaar brengen van volkeren en culturen.
Zoals Javier Solana in juni 2004 heeft onderstreept, vormt dit partnerschap voor Europa een strategische uitdaging, mits Europa zich de middelen verschaft om zijn ambities te verwezenlijken. Het proces van Barcelona moet de eerste pijler vormen van het Europees nabuurschapsbeleid, voor zover dit beleid niet alleen voorziet in samenwerking maar ook in een bepaalde mate van politieke en economische integratie. De Euro-mediterrane Parlementaire Vergadering (APEM) moet het democratische kader van dit beleid vormen en het versterken. Tijdens het Europese voorzitterschap van de APEM moet een evenwichtig partnerschap geconsolideerd worden. Ontwikkelingssamenwerking moet gebaseerd zijn op een reeks gemeenschappelijke waarden: democratie, goed bestuur, positie van de vrouw, duurzame ontwikkeling en interculturele dialoog.
Om deze doelstellingen te kunnen verwezenlijken, moet Europa in zijn begroting prioriteit geven aan zijn beleid ten aanzien van het Middellandse-Zeegebied. 
Hybášková (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, drie jaar geleden vroegen we ons af wat we met Irak aan moesten. Sommige landen sloten zich wel aan bij de coalitie, andere niet. De prijs die wij met ons allen hebben betaald was enorm. Laten we de democratie dus ondersteunen door gebruik te maken van onze Europese “zachte middelen”. Laten we de democratie in de Palestijnse gebieden steunen door Hamas te begeleiden op weg naar deelname aan eerlijke verkiezingen. Laten we Hamas op onze zachte manier ontwapenen. Hoe moeten we dit doen? Niet via ondoorzichtige begrotingssteun. We moeten ambitieuze en specifieke projecten financieren die rechtstreeks ingaan tegen de demagogische propaganda van Hamas. Laten we rechtstreeks tweehonderd doktoren op de Westelijke Jordaanoever financieren en honderd basisscholen uitrusten en onderhouden in hetzelfde gebied met onze volledige steun, duidelijk opererend onder Europese vlag. Dit zou een “zachte” manier zijn om Hamas te ontwapenen.
Er is nog een sovjetachtig autoritair regime in onze mediterrane omgeving. We hoeven geen troepen te sturen, en we hoeven geen associatieovereenkomst te sluiten met dat regime. Laten we ons houden aan resolutie 1559. Laten we oproepen tot de onmiddellijke terugtrekking van de troepen uit Libanon. Laten we oproepen tot de vrije en eerlijke verkiezingen in Libanon waartoe de Arabische publieke opinie in Beiroet vandaag oproept. Maar laten we Syrië ook los zien van Hezbollah, zijn terroristische metgezel, zonder een kunstmatig onderscheid aan te brengen tussen militaire en sociale banden. We moeten Hezbollah onmiddellijk op de Europese lijst van terroristische organisaties plaatsen. 
Madeira (PSE ).
   – Het is nu 2005, het jaar van het Middellandse-Zeegebied. Het jaar is begonnen met een aantal positieve signalen, en niet alleen binnen de context van het democratiseringsproces, maar ook als het gaat om de dialoog voor de vrede. De Commissie economische, financiële, sociale en onderwijszaken van de Euro-mediterrane Parlementaire Vergadering heeft in Amman geprobeerd deze signalen kracht bij te zetten en er doelstellingen voor de korte en middellange termijn aan te verbinden om de burgers bescherming te bieden en de ontwikkeling veilig te stellen. Het geweld is echter weer hoog opgelaaid en de dood van Hariri heeft aangetoond hoe belangrijk het is dat we de rol van de EU als actieve partner versterken. Wij in het Europees Parlement geloven – en daarmee sluiten we aan op hetgeen in Amman gezegd is – dat vrede dringend gewenst is. Het is ook een voorwaarde voor welvaart.
In het Midden-Oosten wordt jaarlijks 60 miljard euro uitgegeven aan bewapening. Als dat bedrag gehalveerd zou worden, zouden er financiële middelen beschikbaar komen die voor de ontwikkeling van de gehele regio van cruciaal belang zijn. De EU moet in dit jaar van het Middellandse-Zeegebied en de nu volgende jaren daarom een duidelijke en concrete rol te krijgen. Het gaat erom regio’s economisch te integreren in grotere, sterker gemondialiseerde markten, zoals, bijvoorbeeld, de EU. De 720 miljoen inwoners van Euromed vertegenwoordigen immers een markt die de omvang van die van China overschrijdt. Ondernemingen die op zoek zijn naar investeringsmogelijkheden zouden met dit gegeven rekening moeten houden.
Onderwijs en opleiding zijn voor het scheppen van een reservoir van industriële arbeidskrachten van fundamenteel belang. De Europese Commissie moet daarom proberen steun te verlenen aan maatregelen die op de landen van het Meda-programma betrekking hebben. Op die manier zullen er meer mogelijkheden ontstaan. Met het oog op het verbeteren van de werkgelegenheid moet de EU bijdragen tot het scheppen van banen in de industrie en steun geven aan instellingen voor het verlenen van microkrediet. Ontwikkeling en gezamenlijke initiatieven zijn van cruciaal belang op gebieden als water, energie, vervoer, infrastructuur en toerisme. Dat moet sociale vooruitgang en economische en regionale integratie mogelijk maken.
Om dit lange verhaal met een gelukkige afloop te besluiten en deze volkeren opnieuw in staat te stellen van een welvarende toekomst te dromen, zijn deze voorstellen van doorslaggevend belang. Het jaar van het Middellandse Zeegebied is in dit opzicht een voorbeeldig initiatief. We hopen daarom dat de Europese Unie zich in dit proces als inspirerende partner zal manifesteren. 
Millán Mon (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de mediterrane regio is voor de Europese Unie van prioritair belang. De betrokken landen zijn immers buurlanden van diverse lidstaten van de Unie. Zij hebben belangrijke historische, politieke, economische, culturele en menselijke banden met Europa, al was het alleen maar vanwege het grote aantal burgers uit de mediterrane regio dat in vele van onze lidstaten verblijft.
Het spreekt vanzelf dat de landen die grenzen aan de zuidelijke oever van de Middellandse Zee niet allemaal in dezelfde situatie verkeren, maar over het algemeen kan men stellen dat de overgrote meerderheid voor enorme uitdagingen staat. Zo moet er bijvoorbeeld voortgang worden gemaakt met democratisering, pluralisme en eerbiediging van de mensenrechten; economische en sociale modernisering; administratieve hervormingen; en verbetering van de overheidsdiensten, met name wat betreft de scholing van de talloze jongeren, aangezien deze landen een talrijke bevolking hebben, waaronder vele jongeren. Het verheugt mij dat commissaris Ferrero-Waldner de aandacht heeft gevestigd op het probleem van het onderwijs. Een andere uitdaging is de doelmatige bestrijding van het terrorisme, de maffia’s die munt slaan uit de illegale immigratie en de corruptie.
De Europese Unie en haar lidstaten moeten hun buren aan de zuidelijke oever van de Middellandse Zee aanmoedigen om deze uitdagingen met succes aan te pakken via overleg en samenwerking. Er moet met andere woorden een allesomvattende coöperatie op gang worden gebracht. Het bevorderen van politieke en economische liberalisering en beter onderwijs zal in deze landen voor meer stabiliteit zorgen. Bovendien zal een dergelijke ontwikkeling ook het extremisme en het fanatisme een halt toeroepen, aangezien armoede en onwetendheid doorgaans een vruchtbare voedingsbodem vormen voor dit soort excessen.
Wij moeten beseffen dat de welvaart en stabiliteit van deze landen bepalend zijn voor onze eigen stabiliteit en welvaart. Er staat ons een gemeenschappelijke toekomst te wachten. Onenigheid brengt ons geen stap verder. Integendeel, wij zijn geroepen om nauw met elkaar samen te werken.
Het proces van Barcelona, het Europees nabuurschapsbeleid en de actieplannen zijn de basisinstrumenten die de Unie tot haar beschikking heeft om de voornoemde doelstellingen te verwezenlijken. Het verheugt mij dat de Stichting Anna Lindh binnenkort zal worden ingewijd en dat dit Parlement weldra het voorzitterschap van de Euro-mediterrane Parlementaire Vergadering op zich zal nemen.
Het is belangrijk dat wij ons ook nu, tien jaar na de lancering van het proces van Barcelona, blijven inzetten, zodat de burgers van de landen aan de zuidelijke oever van de Middellandse Zee niet denken dat het uitgebreide Europa hun problemen vergeet. Daarom is het van wezenlijk belang dat wij het proces van Barcelona ten volle steunen. Het jaar 2005, dat is uitgeroepen tot jaar van de Middellandse Zee, biedt een uitstekende gelegenheid om het proces nieuw leven in te blazen, temeer omdat zich in het Midden-Oosten nieuwe vredesperspectieven aandienen, zoals hier reeds door vele sprekers is onderstreept. 
Eurlings (PPE-DE ).
    Voorzitter, toen in het najaar 2003 de heer Mahmoud Abbas zich genoodzaakt zag als premier afscheid te nemen omdat Yasser Arafat hem niet de ruimte gaf aan vrede te werken, toen hadden weinig mensen gedacht dat wij anderhalf jaar later zo'n historische kans op duurzame vrede zouden hebben. En historisch is deze kans. Als wij kijken hoe Mahmoud Abbas zich pragmatisch positioneert, hoe de reactie, de eerste reactie van Israël is maar ook hoe de mensen in Libanon op een historische manier hun recht op vrijheid en zelfbeschikking opeisen, denk ik, dat er alles aan gelegen moet zijn om nu vanuit Europa de juiste signalen te geven. Wat zijn die signalen?
Allereerst samen met de Verenigde Staten pushen om de Road Map nieuw leven in te blazen, maar ook zoals collega Brok zojuist zei, hulp geven aan de Palestijnen juist nu, zodat de bevolking daar zo snel mogelijk ziet dat de pragmatici, dat de gematigden echt voordeel kunnen bieden. Voorzitter , ten derde, moeten wij ook een duidelijk signaal geven, duidelijker dan tevoren aan kwaadwillenden. Ik doel hier met name op Hezbollah, want daar hebben wij als Europa een zeer vreemde benadering.
Bij Hamas hebben wij op een gegeven moment gezegd, heel Hamas is zowel politiek als militair fout. Bij Hezbollah zijn we nog steeds dubbelhartig. Wij zeggen daar, de militaire tak is verkeerd, maar politiek daar kunnen wij zaken mee doen. Er is geen reden meer om die splitsing nog aan te houden want die splitsing is ongeloofwaardig. Er is een leider, de heer Nasrallah van politiek en militair. Wij zeggen altijd, wij zijn een organisatie. De tweede man in de organisatie, sjeik Naim Qassem die zegt, wij zijn een organisatie, politiek en militair hebben wij dezelfde bedoeling "Dat is de tweede persoon van Hezbollah die dat zegt en als er nog enige twijfel zou kunnen zijn, dan wil ik u een quote aanhalen van de vertegenwoordiger van Hezbollah in het Libanees Parlement, waar wij dus zaken meedoen. Die man zegt: ".
Vrienden, juist op dit moment is er geen reden meer voor naïviteit. Wij moeten het goede signaal geven richting de Palestijnen, richting de Israëliërs, richting de Libanezen die vrijheid willen door kwaadwillenden als Hezbollah op een duidelijke manier aan te pakken. Ik weet dat de Nederlandse regering de afgelopen RASEP heeft geprobeerd van die dubbelhartige benadering af te komen en heel Hezbollah op de lijst van terroristische organisaties geplaatst te krijgen. Ik denk dat de mensen in het Midden-Oosten dat signaal van de hele Unie verdienen. Ik zou graag willen vragen aan de Commissaris maar ook aan de vertegenwoordiger van de Raad of ze hier nader op willen ingaan. Waarom zijn wij nog steeds dubbelhartig richting Hezbollah en wanneer kunnen wij eindelijk net zoals bij Hamas de hele organisatie te vuur en te zwaard bestrijden? 
Kasoulides (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de band met onze mediterrane partners is er een van onderlinge afhankelijkheid. Het Barcelona-proces berust op het beginsel van wederzijds profijt. Enerzijds zijn de lidstaten er primair op uit kwesties als immigratie, terrorisme en mensenrechten aan te pakken. Anderzijds willen de mediterrane partners graag hun levensstandaard verhogen en profiteren van economische hulp en handel.
De oplossing is uiteraard dat er actie ondernomen wordt om de kloof tussen de Unie en het Middellandse-Zeegebied aan te pakken. Verkleinen we de welvaartskloof, dan vertragen we de migratiestromen. Doen we iets aan de democratische kloof, dan bestendigen we regionale stabiliteit. De theorie is echter eenvoudiger dan de praktijk. In het kader van het Barcelona-proces heeft men dit alles geprobeerd, met bescheiden resultaten. We zijn op drie terreinen tekortgeschoten: zichtbaarheid – mensen ervan overtuigen dat we op alle punten samen aan de slag moeten; prioritering – alles proberen te doen, maar daardoor uiteindelijk heel weinig bereiken; en tenuitvoerlegging – door middel van financiering.
Uiteraard zullen de lidstaten, als zij concrete resultaten zien, toeschietelijker zijn bij het toezeggen van middelen. Onze mediterrane partners vragen echter om meer geld om deze resultaten te kunnen boeken. Het vergt vindingrijkheid om deze “kip en ei”-situatie te doorbreken. 
Laschet (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, velen onder u hebben vanmorgen uitgelegd dat het jaar 2005 kan uitgroeien tot een jaar van het nabuurschapsbeleid. Er liggen namelijk zeldzaam grote kansen in het verschiet. We vieren het tienjarig jubileum van het Barcelona-proces; in het Midden-Oosten is er weer hoop op vrede tussen Israël en Palestina, iets wat enkele maanden geleden nog ondenkbaar leek; en vandaag is president Joetsjenko bij ons op bezoek – een gast uit een land dat behoort tot de oostelijke component van het nabuurschapsbeleid. Ook daar winnen de democratie en mensenrechten terrein.
Het is daarom belangrijk dat het Europees Parlement een positieve bijdrage levert aan het nabuurschapsbeleid. Het is ook in de landen zelf merkbaar dat er verandering in de lucht hangt. Enkele dagen geleden hebben afgezanten uit Marokko tegen me gezegd wat er gebeurde toen ze verklaarden in het kader van een associatieraad EU-Marokko een dialoog over de mensenrechten te hebben geopend met de Raad. Ze vertelden dat alle overige buurlanden Marokko voor gek hebben versleten. Zij vragen zich af hoe Marokko het in zijn hoofd haalt om met de EU over mensenrechten te spreken, omdat Marokko toch niets zou opschieten met een dergelijke bemoeienis van de EU. Het effect van de dialoog is echter gunstig. Marokko kan namelijk ook meepraten over de mensenrechten van de Marokkanen in de Europese Unie. Het gaat dus om een productieve dialoog en het is zeker dat die ook in alle andere buurlanden zijn uitwerking niet zal missen.
Ik ben dus van mening dat we op de goede weg zijn, maar we moeten de lat nog hoger leggen. We hebben steeds gezegd dat als de corruptie bij de Palestijnse Autoriteit wordt aangepakt en er een einde gemaakt wordt aan het terrorisme, wij Europeanen desnoods met nog meer geld over de brug moeten komen. In dat geval moeten we bereid zijn ook ons steentje bij te dragen aan de ondersteuning van dit proces. De heer Brok heeft dan ook zonder meer het algemene standpunt van dit Parlement verkondigd, mevrouw de commissaris. Als u nu actie onderneemt, kunt u rekenen op onze steun. De vrees dat er na de dood van Arafat chaos zou uitbreken, is namelijk onterecht gebleken. Er is uitzicht op vrede en er wordt werk gemaakt van de corruptiebestrijding. Dat proces moeten wij Europeanen ondersteunen.
Een laatste opmerking over Syrië, waarmee ik inhaak op wat collega Eurlings al zei. Wat de heer Solana zegt, is in deze vorm niet aanvaardbaar. We moeten de druk op Syrië verhogen. Alle Arabische buurlanden willen het vredesproces ondersteunen. Syrië moet aantoonbaar werk maken van de bestrijding van Hamas en Hezbollah in Libanon en Syrië zelf, anders kan dit land geen geschikte partner zijn in de context van het Europees beleid. Daar mogen we geen doekjes om winden en wat dat betreft is mevrouw de commissaris iets duidelijker dan de heer Solana in zijn uitspraken van de laatste weken. 
Schmit,
     Mijnheer de Voorzitter, naar mijn mening heeft dit debat vooral aangetoond dat dit Parlement een belangrijke, zelfs onmisbare partner is voor het weer op gang brengen van het proces van Barcelona. Er zijn verschillende suggesties gedaan; ik zal proberen terug te komen op enkele van de genoemde punten.
Om te beginnen wil ik zeggen dat het democratische project, het project van democratie voor het Middellandse-Zeegebied, een Europees plan is. Met het proces van Barcelona hebben wij dit plan voor de bescherming van de democratie in deze regio daadwerkelijk verdedigd. De Euro-mediterrane Parlementaire Vergadering vormt een belangrijke schakel in dit proces, omdat wij allen weten dat democratie ook een kwestie van leren is. Men maakt zich parlementarisme en parlementaire democratie vooral eigen door middel van uitwisseling. Wij weten allen dat volksvertegenwoordigers niet allemaal op dezelfde wijze kandidaat worden gesteld en worden gekozen. Ik denk echter dat deze Vergadering een stap in de goede richting is. U hebt een belangrijke taak gekregen, die ik bijna als democratische opvoeding zou willen omschrijven, maar ook als opvoeding tot vrede, tot dialoog, omdat deze Parlementaire Vergadering de vijanden van vandaag, misschien van morgen, bijeenbrengt. Ik denk dat deze vorm van gemeenschappelijke dialoog zeer belangrijk is. Het voorzitterschap is graag bereid tijdens de bijeenkomst in Caïro uw beraadslagingen bij te wonen.
Een ander punt waarover uitgebreid is gesproken en dat de Raad bezighoudt, is de situatie in Libanon. Na de moordaanslag op de voormalige minister-president Hariri is de situatie in Libanon bijzonder instabiel geworden. Ik heb goede nota genomen van enkele opmerkingen en eisen. Ik kan u zeggen dat er ten aanzien van Libanon sprake is van een in mijn ogen perfecte verstandhouding tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten. Dat is duidelijk gebleken uit de gesprekken van gisteren. Resolutie 1559 van de Verenigde Naties, die oorspronkelijk door één Europees land en de Verenigde Staten werd gesteund, krijgt een volledig nieuwe dimensie in de context van de crisis waarin dit land terecht dreigt te komen door de moordaanslag op de heer Hariri.
Onze houding ten opzichte van Syrië moet niet gezien worden als een teken van zwakte. Ik vind dat wij hebben geprobeerd met Syrië samen te werken. Wij hoopten en blijven hopen dat Syrië weer het pad naar hervormingen en democratisering zal inslaan. Maar wij weten ook en moeten onder ogen zien dat de krachten die positief staan tegenover deze ontwikkeling, waarschijnlijk een zeer kleine minderheid zullen blijven vormen en zeer verzwakt zijn. Daarom moeten wij misschien kiezen voor een andere vorm van dialoog met dit land. Of de overeenkomst volgens de planning zal worden ondertekend, blijft vooralsnog in ieder geval onzeker.
Ik zou ook graag iets willen zeggen over Hezbollah. Ik denk dat er geen sprake is van ambiguïteit; wij weten allen dat Hezbollah een groep is die actief is op politiek gebied omdat haar leden zitting hebben in het Libanese parlement, en zij zich tevens bezighoudt met andere activiteiten. We lossen het probleem echter niet op door haar eenvoudigweg op die lijst te plaatsen. Daarom vind ik dat wij de kwestie-Hezbollah zeer nauwlettend moeten volgen. We moeten tevens kijken naar de houding van Hezbollah ten opzichte van de huidige situatie in Libanon. Ik moet zeggen dat de bedreigingen die de leiders van Hezbollah hebben geuit ten aanzien van de stabiliteit van Libanon, niet vertrouwenwekkend zijn en er waarschijnlijk toe zullen leiden dat wij in dit opzicht andere maatregelen moeten nemen.
Wat Syrië betreft, zou ik alleen willen zeggen dat ons in ieder geval één positief punt met hoop heeft vervuld. Na lange onderhandelingen en lange discussies heeft dit land de clausule betreffende non-proliferatie geaccepteerd. We hebben een sprankje hoop geput uit het feit dat we dit land ertoe hebben kunnen bewegen een verantwoordelijkere houding aan te nemen, die in overeenstemming is met de beginselen die de Europese Unie en de internationale gemeenschap voorstaan.
Ik denk dat wij het er allen over eens zijn dat het vredesproces een essentiële factor vormt die het proces van Barcelona en de dialoog met het Middellandse-Zeegebied nieuw leven kan inblazen. Ik ben het eens met de heer Morillon, die heeft gezegd dat Europa plannen moet maken ter voorbereiding van de periode na het tekenen van de vrede. Ik kan u verzekeren dat de instellingen die belast zijn met de vorming van de vredesmacht, die voorbereidingen en plannen vast en zeker niet zullen verwaarlozen.
Tot slot wil ik ingaan op een punt dat mij bijzonder ter harte gaat, het immigratiedossier, omdat ik ook hiermee belast ben tijdens ons voorzitterschap. De Europese Unie is geenszins van plan een nieuwe muur te bouwen tussen de ene oever van de Middellandse Zee en de andere. We hebben gesproken over de duizenden mensen die de Middellandse Zee proberen over te steken en hierbij de dood vinden. Zij zijn niet het slachtoffer van een muur tussen Europa en de andere oever van de Middellandse Zee. Zij zijn in de eerste plaats slachtoffer van de armoede, van de ellende en van de onderdrukking. Zij zijn echter tevens slachtoffer van mensensmokkelaars, van criminele bendes die gebruik en misbruik maken van hun wanhoop. Daarom vind ik dat wij met onze partners aan de andere zijde van de Middellandse Zee moeten samenwerken om deze criminele praktijken en activiteiten een halt toe te roepen. Deze punten zijn opgenomen in het Haags Programma, dat juist ook het immigratieprobleem aansnijdt in het kader van het nieuwe nabuurschapsbeleid. Naar mijn mening moet de benadering van de immigratie, met name met onze buurlanden rond de Middellandse Zee, worden geïntegreerd in een veel globalere benadering.
Deze week zal de Raad Justitie en Binnenlandse Zaken voor de eerste maal discussiëren over het door de Commissie opgestelde groenboek, dat commissaris Frattini overigens reeds heeft voorgelegd aan dit Parlement. Dit groenboek heeft betrekking op legale immigratie. Ik vind dat wij een gemeenschappelijke benadering moeten ontwikkelen en moeten proberen oplossingen te vinden voor een goed geregelde, gecontroleerde maar ook legale immigratie, zodat de mensen die in Europa aankomen, ook kunnen integreren en volledig kunnen deelnemen aan ons maatschappelijk leven. 
Ferrero-Waldner,
     Mijnheer de Voorzitter, u kunt ervan op aan dat wij alles in het werk zullen stellen om onze samenwerking met de landen in het Middellandse-Zeegebied te verbeteren. Ik denk dan uiteraard niet alleen aan de actieplannen en het Euro-mediterrane platform waarover wij al tien jaar beschikken, maar ook aan het vredesproces in de mediterrane regio. 
 Het is waar dat we er alles aan moeten doen om dit eerste stapje in het vredesproces te bestendigen, en dit zal van beide kanten moet gebeuren. Mahmoud Abbas moet de terroristische structuren ontmantelen en korte metten maken met illegale wapens en de tunnels. Ook de andere partij zal inspanningen moeten verrichten. Ik heb deze duidelijke boodschap aan beide leiders overgebracht. De Israëliërs moeten dus net zo goed alles doen wat binnen hun mogelijkheden ligt. Eerst moeten zij gevangenen vrijlaten, om de Palestijnen het vertrouwen te geven dat zij hun wapens niet langer hoeven te gebruiken. De Israëliërs moeten ook terugkeren naar de onderhandelingstafel. Zij moeten het Palestijnse volk bewegingsvrijheid garanderen, alsmede vrij verkeer van goederen. Pas wanneer de economie tot bloei begint te komen, kan echte vrede in het Midden-Oosten immers een kans krijgen.
Zoals de heer Brok en de heer Laschet zeiden, moeten we nu alles op alles zetten om dit vredesproces te ondersteunen, ook in politieke zin, in het Kwartet. Ik ben er buitengewoon trots op daarvan nu lid te zijn. De volgende bijeenkomst van het Kwartet zal worden gehouden in Londen. Daar kunnen we verder gaan met het ondersteunen van dit proces, stap voor stap. Gisteren hebben wij hierover gesproken met Condoleezza Rice en president Bush. Zij hebben nu een veiligheidscoördinator aangesteld voor de regio om incidenten in de toekomst te helpen aanpakken. Dit is belangrijk voor de voortzetting van het proces.
De terugtrekking uit de Gazastrook zal bijzonder moeilijk zijn. Het zal nu om een gecoördineerde terugtrekking gaan. Sharon heeft dit inmiddels verklaard. Dit was een van de reeds lang bestaande uitdagingen. Nu is het een belofte. We moeten ook financiële inspanningen leveren en de Palestijnen al het nodige geven.
Ik wil tevens mijn voorganger prijzen, omdat hij de Palestijnse Autoriteit heeft gesteund onder zeer moeilijke omstandigheden. Dat wilde ik met name opmerken. Ik wil hetzelfde doen, maar uiteraard op een transparante manier. Er kunnen “snelstartprojecten” van start gaan in aanvulling op hetgeen we al doen, zodra de terugtrekking uit de Gazastrook van start gaat.
We verlenen hulp op terreinen als onderwijs, volksgezondheid en het scheppen van werkgelegenheid, en we werken veel samen met de Organisatie van de Verenigde Naties voor hulpverlening aan Palestijnse vluchtelingen in het Nabije-Oosten (UNRWA). We zullen ook investeringsprojecten starten, bijvoorbeeld met betrekking tot de zeehaven. Dit heb ik reeds aangekondigd. U ziet dus dat we dit proces niet licht opvatten. Integendeel, we nemen het zeer serieus.
Mijn collega in de Raad is gedetailleerd ingegaan op de situatie in Libanon. Het is voor ons heel belangrijk om Libanon te tonen dat de eerste stappen op weg naar een democratisch proces nu moeten worden bestendigd door middel van verkiezingen. We beraden ons momenteel op verschillende opties, inclusief verkiezingswaarneming en -ondersteuning, maar de onderhandelingen daarover met de Libanezen duren nog voort. We hopen dat we vooruitgang kunnen boeken.
Gisteren hebben we met Condoleezza Rice gesproken over het grotere Midden-Oosten. Dit is een uitstekende mogelijkheid om de recent ontstane impuls te gebruiken om voortgang te boeken met betrekking tot het vredesproces, ons nabuurschapsbeleid, het Barcelona-proces en de nieuwe Amerikaanse inzet voor dezelfde doelen. Dit moet allemaal tegelijkertijd gebeuren. We willen gebruik maken van dingen die we eerder al hebben gedaan.
We hebben een enorm geldbedrag gegeven in het kader van het Meda-programma. Aan het einde van 2004 was er 1,002 miljard euro toegezegd voor het Middellandse-Zeegebied en het Midden-Oosten, waaronder 160 miljoen euro voor Irak. Met betrekking tot Irak bedroegen de betalingen 1,125 miljard euro. In 2004 hebben we ongeveer 700 miljoen euro toegezegd en 800 miljoen euro uitbetaald, zodat de verhouding tussen betalingen en toezeggingen 115 procent bedroeg. Betere prestaties gaan hand in hand met de verbetering van de kwaliteit van de programma’s. Ik doe een beroep op u om ons te steunen als het gaat om de financiële vooruitzichten en het beleidsinstrument voor het Europese nabuurschapsbeleid. Dat is immers het instrument dat ons echt zal helpen optreden.
We hebben vorig jaar 320 miljoen euro aan Irak besteed, met name voor volksgezondheid, onderwijs en basisbehoeften. We hebben zojuist nog eens een bedrag van 200 miljoen euro genoemd dat we willen uitgeven om de bevolking en het grondwettelijk proces te ondersteunen. Wij zijn bereid deskundigen aan te wijzen die zouden kunnen samenwerken met de Verenigde Naties.
Wij willen bijdragen aan de geïntegreerde missie voor politieopleidingen en voor opleidingen in verband met justitie en de rechtsstaat, teneinde de instellingen te versterken. Tevens werken wij aan de opbouw van de ministeries van Handel en Energie. Ik ben bereid om, zodra er een nieuwe regering is geïnstalleerd, mijn collega’s in de Raad en de heer Solana in een trojka te vergezellen en een bezoek te brengen aan de regio om de Irakezen te ondersteunen. Gisteren werd er een nieuwe internationale coördinatieconferentie aangekondigd waaraan ook de Amerikanen zullen deelnemen. Dat is een uitstekend idee om in de toekomst een stabiel en welvarend Irak te creëren. 
De Voorzitter. –
   Ter afsluiting van het debat deel ik mee dat door zes fracties zes ontwerpresoluties zijn ingediend overeenkomstig artikel 103, lid 2 van het Reglement(1).
Het debat is gesloten.
De stemming vindt vandaag om 11.30 uur plaats. 
De Voorzitter. –
   Aan de orde zijn de verklaringen van de Raad en de Commissie inzake de mensenrechten (Genève, 14 maart tot 22 april 2005). 
Schmit,
   Mijnheer de Voorzitter, tijdens de zestigste zitting van de Commissie voor de rechten van de mens in Genève heeft de Europese Unie een actieve rol gespeeld. Net als in voorgaande jaren ontplooide zij de meeste initiatieven: drie initiatieven betreffende nauwkeurig omschreven thema's en tien initiatieven betreffende de mensenrechtensituatie in diverse landen. De 61e zitting van de Mensenrechtencommissie vindt in meerdere opzichten in een andere context plaats.
Onlangs heeft de Unie een persoonlijke vertegenwoordiger van de secretaris-generaal/hoge vertegenwoordiger voor de mensenrechten aangesteld. Daaruit blijkt eens te meer dat zij groot belang hecht aan de versterking van haar mensenrechtenbeleid binnen haar eigen grenzen.
De publicatie van het rapport van het Panel op hoog niveau “A more secure world: Our shared responsability” (Een veiligere wereld: een zaak die ons allemaal aangaat) heeft tot een brede discussie geleid over de hervorming van de VN en vooral van de Mensenrechtencommissie. Weliswaar lopen de meningen over de aanbevelingen betreffende deze commissie uiteen, maar iedereen vindt het noodzakelijk dat de commissie krachtiger gaat optreden en, in het algemeen, dat de mensenrechten in VN-verband worden versterkt.
In deze nieuwe context denken wij dat er tijdens de 61e zitting van de Mensenrechtencommissie belangrijke vooruitgang zal worden geboekt op het gebied van de mensenrechten, gezien het momentum dat is ontstaan na het debat over de commissie en de hoopgevende gebeurtenissen van de laatste tijd in het Midden-Oosten.
De Europese Unie is namelijk van oordeel dat de Commissie voor de rechten van de mens het belangrijkste instrument van de Verenigde Naties vormt om de mensenrechten in de hele wereld te bevorderen en te beschermen. De EU is van plan een actieve rol in deze commissie te blijven spelen en er samen te werken met andere regionale groepen. Maar hoe belangrijk ook, de activiteiten binnen de commissie vormen voor de Unie niet de enige mogelijkheid om de mensenrechten te bevorderen. De gemeenschappelijke richtsnoeren inzake mensenrechten, de samenwerking met andere organisaties als de Raad van Europa of de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa en de mensenrechtendialogen met China en Iran zijn evenzovele instrumenten om de mensenrechten een stimulans te geven.
Wat betreft de initiatieven die de Europese Unie dit jaar binnen de Mensenrechtencommissie zal ontwikkelen, zijn de besprekingen nog in volle gang. Toch zijn er al enkele besluiten genomen. De Unie zal thematische resoluties indienen over religieuze onverdraagzaamheid, de doodstraf en kinderrechten. Het gaat hier om drie belangrijke onderwerpen. We hebben vandaag de dag te maken met uitingen van intolerantie jegens gelovigen van allerlei godsdiensten en daarom wil de Unie nog eens onderstrepen dat zij vastbesloten is elke vorm van onverdraagzaamheid te bestrijden. Ten aanzien van de doodstraf is de Unie van mening dat de menselijke waardigheid wordt versterkt wanneer deze straf niet meer wordt uitgevoerd. Zij maakt zich sterk voor wereldwijde afschaffing van de doodstraf. Zij gelooft dat het bereiken van dit doel heel goed via de Commissie voor de rechten van de mens dichterbij kan worden gebracht. De bevordering en bescherming van kinderrechten, ten slotte, vormt een belangrijk onderdeel van het Europese mensenrechtenbeleid.
De Europese Unie heeft besloten resoluties in te dienen over de mensenrechtensituatie in Myanmar, de Democratische Volksrepubliek Korea en de Israëlische nederzettingen in de bezette gebieden. De gesprekken over andere initiatieven van de EU worden voortgezet tijdens de volgende bijeenkomsten van de Werkgroep rechten van de mens, die vóór de zitting van de Mensenrechtencommissie plaatsvinden.
Tijdens zijn vergadering in maart zal de Raad officieel de prioriteiten van de Unie vaststellen voor de 61e zitting van de Mensenrechtencommissie. Daarnaast wil de Unie gaan samenwerken met derde landen die initiatieven ter bevordering van de mensenrechten ontplooien, met name in het kader van de strijd tegen het terrorisme of in de context van transnationale ondernemingen. Net als in het verleden zal zij haar best doen de geest van dialoog te stimuleren die onmisbaar is, wil men samen op zoek gaan naar oplossingen voor gemeenschappelijke problemen.
De Europese Unie hoopt te kunnen rekenen op de steun van het Parlement, dat een resolutie heeft opgesteld die veel ambitieuzer is dan ons programma voor de 61e zitting van de Mensenrechtencommissie. De Unie deelt de zorgen van het Parlement en ik kan u verzekeren dat de problemen die u noemt, in onze discussies en onze besluitvorming een rol spelen. Zoals ik echter reeds heb aangegeven, beschikken wij over meer instrumenten dan enkel ons optreden binnen de Mensenrechtencommissie. Voor elke situatie zullen wij proberen het geschiktste en doeltreffendste instrument te vinden. 
Ferrero-Waldner,
   .  Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het Europees Parlement levert een welkome bijdrage aan de voorbereiding van de Europese Unie op de 61e zitting van de VN-Commissie voor de rechten van de mens (CHR) in Genève. Het is belangrijk dat de EU haar strategie goed voorbereidt en de resoluties en debatten van het Parlement vormen zonder meer een stimulans voor ons werk.
Het is duidelijk dat de Europese Unie wordt geconfronteerd met een reeks van uitdagingen, waaronder niet het minst het groeiende verzet van veel lidstaten van de CHR tegen de landenresoluties – een ontwikkeling die zich scherp aftekende tijdens de bijeenkomst van de CHR van vorig jaar, toen de ontwerpresoluties van de EU over Tsjetsjenië en Zimbabwe werden verworpen. Deze resoluties vormen naar mijn mening een cruciaal aspect van de werkzaamheden van de CHR, omdat ze de aandacht vestigen op mensenrechtenschendingen en voorzien in speciale rapporteurs die gemandateerd zijn om dergelijke schendingen te onderzoeken en hierover verslag uit te brengen.
Je zou verwachten dat de 53 landen die aangesloten zijn bij de CHR het in ieder geval gepast zouden hebben geacht een vaste uitnodiging te richten aan de rapporteurs – per slot van rekening hebben ze zelf meegewerkt aan de opstelling van het mandaat van de rapporteurs. Maar in feite hebben slechts negentien van de voor 2005 als CHR-lid genomineerde landen dit ook werkelijk gedaan. Bovendien gaat het bij acht van die landen om lidstaten van de EU. Zelfs als die vaste uitnodiging er wel is, stuiten de rapporteurs vaak op tegenwerking en problemen bij de uitoefening van hun mandaat.
Dat is een punt dat in het kader van de politieke debatten tussen de Europese Unie en derde landen alsmede in onze relatie met het bureau van de hoge commissaris voor de mensenrechten en met andere organisaties meer aandacht verdient.
De Europese Unie denkt na over de thematische en landeninitiatieven die we in het kader van de 61e CHR-zitting kunnen ontplooien. De Commissie speelt in dit proces een rol van formaat. Ik wil benadrukken dat de Europese Unie verantwoordelijk is voor het leeuwendeel van de landenresoluties. Het is echter niet realistisch van ons te verwachten dat wij deze lijst onbeperkt kunnen uitbreiden. We kunnen onze energie beter steken in het zoeken naar steun voor onze initiatieven onder de leden van de CHR om nieuwe nederlagen af te wenden.
Voorts overwegen we of we naast de landeninitiatieven nog meer kunnen doen. Het gaat daarbij met name om een commitment op thematisch gebied; ik denk daarbij bijvoorbeeld aan de doodstraf of aan religieuze intolerantie en aan het vraagstuk van de rechten van kinderen.
Ik wil wel onderstrepen dat de mogelijkheid van een nederlaag bij de stemming op zich geen reden mag zijn om een resolutie niet in te dienen. Zoals mensenrechtenactivisten onverminderd bevestigen, wordt met de indiening van een ontwerpresolutie een duidelijk signaal gegeven aan de betrokken regering en bevolking. Het is ook belangrijk dat we andere landen aansporen om in eigen verantwoordelijkheid resoluties in te dienen – een goed voorbeeld is de resolutie van Zwitserland over Nepal.
In de resolutie van het Europees Parlement wordt onder meer gesteld dat het feit dat de EU een mensenrechtendialoog voert met een bepaald land, steun aan een CHR-resolutie over dat land niet zou moeten uitsluiten. Uit de steun van alle 25 lidstaten aan de resolutie van Canada over Iran tijdens de vergadering van de Derde Commissie van de Algemene Vergadering van de VN van vorig jaar is gebleken dat dit beginsel ook in de praktijk in acht wordt genomen.
Als de Europese Unie contact legt met derde landen om steun te verkrijgen voor haar initiatieven, moeten we ook de bredere context van onze betrekkingen met lidstaten voor ogen houden. Ik doel bijvoorbeeld op het feit dat de mensenrechtenclausule in de overeenkomst van Cotonou niet alleen betrekking heeft op het binnenlandse mensenrechtenbeleid van derde landen, maar ook op de eerbiediging van de mensenrechten in de context van hun buitenlands beleid.
Daarnaast moeten wij ons duidelijk uitspreken voor blijvende steun aan de hoge commissaris voor de mensenrechten en haar bureau, die de leiding voeren over de VN-mensenrechtenmachinerie. Financiële hulp maakt deel uit van deze steun en het doet mij deugd u te kunnen melden dat er een hele reeks van projecten in samenwerking met de hoge commissaris voor de mensenrechten op stapel staat.
Tot slot kan ik zeggen dat de Commissie voornemens is het Luxemburgse voorzitterschap op alle mogelijke manieren bij te staan gedurende dit jaar, dat voor de CHR ongetwijfeld een uitdagend jaar zal zijn. 
Ribeiro e Castro (PPE-DE ),
    – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter, mevrouw de commissaris, de jaarlijkse zittingen van de Commissie voor de rechten van de mens zijn altijd belangrijke gebeurtenissen voor de internationale en universele bevordering van de mensenrechten. Voor ons is dit streven van fundamenteel belang, al dienen we wel steeds te beseffen dat het grote publiek het er ietwat moeilijk mee heeft dat er in de Commissie voor de rechten van de mens niet alleen landen zitting hebben waarvan bekend is dat ze de mensenrechten op grote schaal schenden, maar ook landen die tot de ergste dictaturen ter wereld behoren, zoals Cuba, Saoedi-Arabië, Soedan, Zimbabwe en China. In de Mensenrechtencommissie zitten verder ook landen die op zijn minst ernstige problemen hebben op het gebied van de mensenrechten. Een voorbeeld daarvan is de Russische Federatie – en we weten allemaal dat het dan niet alleen om de kwestie-Tsjetsjenië gaat. Als we in deze context willen werken op basis van de traditie die wij Europeanen bij de bevordering van de mensenrechten hebben, dan zullen we een buitengewoon duidelijke strategie moeten voeren.
Die strategie dient volgens ons op drie principiële punten gebaseerd te zijn. Om te beginnen de bestrijding van dictaturen. Op die manier is de cultuur voor de mensenrechten ontstaan – in de strijd tegen dictaturen en autoritaire en totalitaire systemen. Die strijd gaat nog steeds voort. Helaas heeft de helft van de wereldbevolking nog geen Parlement als dit Parlement hier. De helft van de wereldbevolking beschikt niet over de vrijheid om zich sociaal of politiek te organiseren, en het verzekeren van die vrijheid blijft binnen het kader van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens en het Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten een eerste prioriteit.
In de tweede plaats wil ik graag de aandacht vestigen op twee nieuwe bedreigingen van de mensenrechten. Om te beginnen het terrorisme, het mondiale terrorisme. We zijn heel tevreden dat het terrorisme in de resolutie van het Europees Parlement op deze wijze wordt gekenschetst. Terrorisme wordt namelijk vaak uitsluitend van de andere zijde belicht. Bij het bestrijden van het terrorisme mogen de mensenrechten niet geschonden worden. Daar zijn wij het mee eens. Maar we mogen niet vergeten dat het terrorisme sinds enige tijd één van de belangrijkste oorzaken is van angst en onzekerheid. We dienen dus te beseffen dat het terrorisme zelf een heel ernstige aanslag op de mensenrechten is.
En dan is er nog een nieuw verschijnsel dat een bedreiging van de mensenrechten vormt: de internationale criminaliteit. De negatieve zijde van de mondialisering – uitbuiting van kinderen, kinderarbeid, vrouwenhandel, orgaanhandel, mensenhandel – dient ook te worden beschouwd als een nieuw soort aanslag op de mensenrechten. Ik geloof dat dit de punten zijn waarop we ons dienen te concentreren. Wat de door de commissie goedgekeurde resolutie betreft: wij kunnen ons daarbij aansluiten, maar alleen indien een aantal van de amendementen die het democratisch kamp verdeeld houden, aangenomen wordt. Wij behouden ons het recht voor om bij de slotstemming naar eigen inzicht te stemmen. 
Valenciano Martínez-Orozco (PSE ),
   – Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mevrouw de commissaris, de eerbiediging van de mensenrechten is een van de prioritaire aandachtspunten van het Europees Parlement. Uit de verhitte discussies en de amendementen op het verslag dat hier deze week in stemming wordt gebracht, blijkt dat de fracties alles in het werk stellen om een ruime consensus te bereiken, zodat de Europese Unie tijdens de 61e zitting van de VN-Commissie voor de rechten van de mens in Genève een vooraanstaande rol kan spelen.
De socialistische fractie beschouwt het gemeenschappelijk mensenrechtenbeleid als de grote troef van het externe optreden van de Europese Unie. Onze fractie, die zweert bij een multilaterale aanpak, is van oordeel dat bevordering, intensivering en stimulering van de mensenrechten de grondslag vormen van de externe actie van de Unie. Het is de plicht van Europa om het lijden in de wereld uit te bannen.
Met het oog op de aanstaande bijeenkomst van de VN-Commissie voor de rechten van de mens wil ik de Commissie en de Raad, die hier vandaag aanwezig zijn, verzoeken zich er uitdrukkelijk toe te verbinden de delegatie van het Europees Parlement actief te betrekken bij de werkzaamheden en de onderhandelingen die in Genève zullen plaatsvinden. Het Parlement bezit de nodige legitimiteit en verdient het om serieus genomen te worden. Onze aanwezigheid in Genève mag niet louter symbolisch zijn. Ik stel voor om passende coördinatiemethoden vast te stellen aan de hand waarvan de beoogde samenwerking op bevredigende wijze tot stand kan worden gebracht.
Ik zou de Raad en de Commissie tevens willen vragen terdege rekening te houden met de aanbevelingen die in het verslag worden geformuleerd. In concreto wil ik uw aandacht vragen voor het dringende verzoek van het Parlement om bij de uitvoering van de werkzaamheden in de VN-Mensenrechtencommissie te Genève blijk te geven van een evenwichtige, coherente en nauwkeurige aanpak. Het is van essentieel belang dat de Europese Unie al het mogelijke doet om de logica van de te doorbreken.
De aanbevelingen die vervat zijn in het verslag van het Parlement beperken zich niet tot de derdewereldlanden, maar hebben betrekking op de mensenrechten als zodanig. In ons verslag pleiten wij er dan ook voor om gevallen van misbruik en schending van de mensenrechten aan de kaak te stellen ongeacht de plaats waar wij zich voordoen, of het nu gaat om Oezbekistan of Guantanamo.
Ten slotte vraag ik de steun van de afgevaardigden om in het verslag ook de rechten inzake reproductieve gezondheid op te nemen. Mijn verzoek is met name gericht aan de conservatieve vleugel van dit Parlement. De rechten inzake reproductieve gezondheid zijn van essentieel belang in het kader van de aidsbestrijding. Bovendien bieden zij ook garanties voor de eerbiediging van andere mensenrechten. Wij zijn van oordeel dat alle vormen van discriminatie bestreden moeten worden, niet alleen discriminatie van mensen wegens hun godsdienst, maar ook discriminatie op grond van hun geslacht of seksuele geaardheid. 
Malmström (ALDE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, de jaarlijkse zitting van de VN-Commissie voor de rechten van de mens is een uiterst belangrijke gelegenheid voor de landen van de wereld om gezamenlijk te discussiëren over de mensenrechten. Vele staten en burgers van over de hele wereld, onder wie dissidenten en onderdrukte personen, volgen deze bijeenkomst met zeer grote belangstelling. Voor het Europees Parlement is het een uiterst belangrijk fenomeen. Wij verheugen ons dan ook op deze samenwerking tussen de Commissie, de Raad en het Parlement.
Natuurlijk moeten de formele aspecten van de bijeenkomst worden herzien. Misschien kan men dat doen in verband met de revisie van de VN in september. Het is bijvoorbeeld volstrekt absurd dat een schurkenstaat zoals Libië voorzitter van de bijeenkomst van de Mensenrechtencommissie is geweest. Dat ondermijnt de geloofwaardigheid van ons werk. Er is ook behoefte aan een betere opzet van de vergaderingen, zoals mijn collega Ribeiro e Castro zojuist zei. Ondanks goede bedoelingen in Genève wordt er zoals bekend veel koehandel bedreven, waarbij de echt grote schurkenstaten zoals Iran en China er vaak gemakkelijk vanaf weten te komen, terwijl het makkelijker is om het eens te worden over bijvoorbeeld Noord-Korea, dat natuurlijk ook een schurkenstaat is. De liberale fractie betreurt dit en zou juist heel graag resoluties over Iran en China zien, omdat dat de landen zijn die de mensenrechten het meest schenden.
We zijn ook zeer ongerust over de situatie in Darfur en betreuren het dat de daar gepleegde gewelddaden en volkerenmoord niet voor het Internationaal Oorlogstribunaal komen. Er zijn tal van zaken en landen die aan de orde gesteld kunnen worden, en het uitstekende verslag van mevrouw Flautre, waar wij ons achter scharen, noemt de prioriteiten van het Parlement. Ik wil namens de liberale fractie alleen maar even wijzen op Tsjetsjenië, Zimbabwe en Colombia. Het is ook heel belangrijk dat de Mensenrechtencommissie van de VN plus haar medewerkers alsmede diverse andere organen voldoende middelen krijgen om deze kwestie te kunnen aanpakken.
De drie thema’s waar de EU zich voor gaat inzetten, zijn uitstekend en hebben onze steun. Wij hadden ook graag gewild dat vrijheid van meningsuiting voor journalisten zo’n thema geweest was. Vorig jaar zijn er meer journalisten dan ooit tijdens hun werk gedood, en enorm veel journalisten zitten gevangen, over de hele wereld. De moed van deze mensen is onontbeerlijk voor ons om zicht te krijgen op de schendingen van mensenrechten en is op die manier een voorwaarde voor de zitting in Genève. Het is dan ook onze plicht om hun werk niet te vergeten. 
Flautre (Verts/ALE ),
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mevrouw de commissaris, u hebt terecht gewezen op de talrijke initiatieven die de Europese Unie heeft ontplooid tijdens de zestigste zitting van de Commissie voor de rechten van de mens van de Verenigde Naties. Ik erken dat er mooie dingen zijn gebeurd, maar ik herinner me ook de uitspraken van Shirin Ebadi na afloop van die zitting. Ze sprak over het feit dat de commissie had gezwegen over de mensenrechtensituatie in Iran: “Zwijgen is een belediging voor de slachtoffers”. Deze frase heb ik onthouden en ik geloof dat we ook niet moeten vergeten dat tijdens deze zestigste zitting enkele landen, waaronder China, Zimbabwe en Cuba, hun uiterste best hebben gedaan om van de Mensenrechtencommissie een lege huls te maken. De Europese Unie moet bijzonder bedacht zijn op deze rampzalige strategieën die door bepaalde landen worden toegepast.
Mijnheer de voorzitter van de Raad, ik begrijp heel goed dat wij meerdere instrumenten tot onze beschikking hebben, bijvoorbeeld met betrekking tot China. Maar waarom zou het ene instrument het andere uitsluiten? Met het oog op bovenbedoelde landen is het belangrijk dat de Europese Unie geloofwaardig en doeltreffend handelt en laat zien dat zij niet met twee maten meet: de EU beschikt over meerdere instrumenten, maar die sluiten elkaar niet uit.
Volgens mij zal de resolutie van het Parlement ertoe bijdragen dat de cohesie en samenhang van de activiteiten van de Europese Unie worden versterkt - dat is althans de wens van al mijn collega's die u hier hoort spreken. Wij hebben het accent gelegd op enkele rechten die als nieuwe rechten, als rechten van de derde generatie worden beschouwd. Het zou de EU tot eer en tot voordeel strekken wanneer zij deze rechten, die met de globalisering verband houden, benadrukt. Ik denk daarbij aan de mensenrechten en de verantwoordelijkheid van transnationale ondernemingen. Binnen de Verenigde Naties is men met deze vraagstukken aan de slag gegaan; de Europese Unie zou de VN kunnen aanmoedigen en ondersteunen.
We hebben ook lang gediscussieerd om de juiste bewoordingen te vinden als het gaat om de strijd tegen het terrorisme. Dat blijft een onderwerp dat ons angst inboezemt, zoals de heer Ribeiro heeft aangegeven. We zouden graag zien dat de VN de staten aanbevelingen voor terrorismebestrijding doen, omdat we op dit punt ernstige tekortkomingen constateren.
Heel kort wil ik het nog even hebben over journalisten in conflictgebieden. Wij spreken daarover naar aanleiding van een dramatische situatie die niemand van ons onberoerd laat. Naar mijn mening zijn de internationale mechanismen ter bescherming van deze journalisten onvoldoende coherent en efficiënt. Ook op deze kwestie moeten wij ons bezinnen. 
Agnoletto (GUE/NGL ),
   -Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, ik wil mijn waardering uitspreken voor het breed opgezette en nauwgezette verslag. Ik bespeur echter een zekere terughoudendheid en een zekere afstand – net als in de interventies van de Commissie en de Raad – als het erom gaat bepaalde machtige partijen bij naam te noemen wanneer die de mensenrechten niet in acht nemen. Met name waar het gaat om Irak moeten gevallen van machtsmisbruik en geweld in gelijke mate veroordeeld worden, ongeacht de vraag wie de schuldigen zijn, de terroristen of de Anglo-Amerikaanse bezettingsmacht. Als het waar is dat het beschavingsniveau van een samenleving afgemeten kan worden aan de omstandigheden in de gevangenissen, dan is het Westen er gezien de situatie in Abu Ghraib en Guantánamo bijzonder slecht aan toe.
In dit geval is het niet voldoende de Verenigde Staten om opheldering te vragen. Er valt hier niets op te helderen; we hebben de politieke en morele plicht om deze situatie met kracht te veroordelen. Verder geloof ik dat ook de schendingen van de mensenrechten in Afghanistan veroordeeld moeten worden, ook wanneer die aan de internationale strijdkrachten toe te wijzen zijn. Daarnaast moet een dringend beroep gedaan worden op de Verenigde Staten om het Statuut van Rome inzake het Internationaal Strafhof te ratificeren. De wet moet voor iedereen gelijk zijn en niemand mag een soort internationale onschendbaarheid genieten.
Onlangs hebben wij voor de start van onderhandelingen met Turkije gestemd, en daarmee hebben wij een ereschuld op ons genomen: we zullen het verloop van de situatie nauwlettend moeten blijven volgen, dag na dag, niet alleen op wetgevingsgebied maar ook waar het gaat om het dagelijks beleid: eerbiediging van de mensenrechten, met name van de Koerdische bevolking, politieke erkenning en inzet voor een oplossing van dit conflict, maar ook erkenning van de Republiek Cyprus en terugtrekking van de troepen van het noordelijk deel van het eiland. Dit alles moet expliciet in het verslag worden vermeld.
De mensenrechten moeten ook vanuit een breder perspectief benaderd worden: we kunnen ons niet beperken tot het veroordelen van geweld en de doodstraf voor individuen en daarbij de politieke keuzes buiten beschouwing laten die ertoe leiden dat miljoenen ter dood worden veroordeeld. Ik doel op de liberale financieel-economische beleidsmaatregelen die, bijvoorbeeld, tot gevolg hebben dat achthonderd miljoen mensen van minder dan een dollar per dag moeten zien rond te komen en dat tientallen miljoenen geen toegang hebben tot aidstherapieën.
In het Amazonegebied, waar elke dag 20 procent van het zoete water van de planeet doorheen stroomt, hebben tienduizenden mensen in Manaus geen toegang tot drinkwater, omdat de drinkwatervoorziening is geprivatiseerd. Dat is een voorbeeld van de manier waarop ons ontwikkelingsmodel leidt tot schending van het belangrijkste mensenrecht – het recht op bestaan. 
Speroni (IND/DEM ),
   -Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, wat het thema mensenrechten betreft, neem ik de gelegenheid te baat om een voor het voetlicht te brengen. Het gaat niet om een natuurlijk persoon, maar om het zelfbeschikkingsrecht van volkeren, dat helaas vaak wordt weggestopt, genegeerd, vertrapt en geschonden.
Te vaak gaat het, wanneer over mensenrechten wordt gediscussieerd, uitsluitend om de rechten van individuen, die – terecht – aanspraak maken op vrijheid, integriteit en gezondheid. De rechten van volkeren zijn echter net zo belangrijk, en een van de belangrijkste is het zelfbeschikkingsrecht. Ik heb daarvan niets in het verslag teruggevonden, en daarom heb ik een amendement ingediend om deze lacune aan te vullen. Ik hoop dat het gunstig onthaald zal worden door de collega’s van alle politieke partijen. 
Belohorská (NI ).
    Een uitstekend verslag, dat duidelijke kritiek inhoudt op de huidige situatie van de mensenrechten in de wereld. Het verslag is ook voorzien van documenten die gericht zijn op de waarborging van de rechten van burgers. Het verbaast mij echter dat aan de onwaardige positie van vrouwen en de onvoldoende waarborging van hun rechten geen prioriteit is toegekend. Ons probleem bestaat er echter in dat we schendingen van de mensenrechten elders in de wereld soms wel opmerken, maar dat we dit niet doen wanneer hiervan sprake is in onze eigen omgeving. Wij sussen ons geweten met de gedachte dat wij over de rechtsmiddelen beschikken waarmee onze burgers voor hun rechten kunnen opkomen. Hierbij vergeten we wel eens dat Vrouwe Justitia lui kan zijn en dat ze veel tijd nodig heeft om tot een besluit te komen. Onder grondrechten van de mens vallen ook politieke rechten. Als we verzuimen dergelijke rechten toe te kennen aan onze politieke opponenten, duidt dit op een gebrekkige politieke ethiek. Mijnheer de Voorzitter, ik heb het hier over de onwaardige positie van de niet-verbonden leden van dit Parlement. Wij kunnen hier wel ons werk doen – waarvoor dank – maar wij zijn niet opgenomen in uw Hontov-systeem. Dit systeem lijkt alleen bedoeld te zijn voor de elite, of is het een van die stukken waarop het recht van de sterkste van toepassing is? Mijnheer de Voorzitter, ik was zeer teleurgesteld toen ik vernam dat de Voorzitter van het Europees Parlement geen plaats aan de onderhandelingstafel met president Bush was toebedeeld. Ik was zeer verheugd toen deze situatie was rechtgezet, want het ging hier niet alleen om de persoonlijke positie van de heer Borrell, maar ook om de positie van de Voorzitter van het Europees Parlement. Daarom verzoek ik u mijn bijdrage niet te zien als verband houdend met individuele personen, maar als een zaak betreffende onze kiezers, die respect verdienen. 
Tannock (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, hoge mensenrechtennormen maken deel uit van de bestaansreden van de EU, zowel intern als in internationaal verband, met betrekking tot haar buitenlands en ontwikkelingsbeleid.
Ik raak echter altijd lichtelijk cynisch gestemd als ik verwijzingen zie naar de VN-Commissie voor de rechten van de mens, waarvan op dit moment landen deel uitmaken als Saoedi-Arabië, waar mensen in het openbaar worden onthoofd voor overtredingen van de drugs- en alcoholwetten; Cuba, waar vorig jaar drie mensen terechtgesteld zijn voor een poging het land te ontvluchten met een gekaapte veerboot en waar politieke dissidenten worden opgesloten; en Zimbabwe, waar een dictatuur aan de macht is en waar de persvrijheid wordt onderdrukt en mensen lijden onder willekeurige arrestaties en foltering.
Het is ironisch dat alledrie de landen in de resolutie worden aangehaald. Deze ironie wordt weerspiegeld in de -moties die zijn aangenomen met betrekking tot Zimbabwe en China, waardoor deze landen de dans ontspringen. En dat terwijl er, wat China betreft, toch sprake is van wijdverbreid gebruik van de doodstraf, zelfs voor strafbare feiten als corruptie, souteneren, drugsovertredingen en belastingfraude, dissidenten er systematisch worden gefolterd en er beperkingen zijn ten aanzien van de vrijheid van meningsuiting, met inbegrip van internet, en de vrijheid van godsdienst. China heeft bovendien de nare gewoonte wrede regimes zoals die in Soedan, Birma en Noord-Korea te ondersteunen, ongeacht de wreedheden die zij begaan, met als argument dat het land zich niet wil mengen in hun interne aangelegenheden.
Desalniettemin is de Mensenrechtencommissie het enige internationale instrument dat we hebben om de mensenrechten wereldwijd te bevorderen, dus we zullen het er mee moeten doen.
Ik juich het grootste deel van deze resolutie toe, met name de verdediging van de plicht van de staat om zijn burgers te beschermen tegen terrorisme, en de noodzaak om de mensenrechtendialoog voort te zetten met landen als Iran, dat een ontstellende staat van dienst heeft gezien de recente terechtstelling van een meisje van zestien voor seksuele overtredingen. Verder teken ik protest aan tegen het feit dat India, een land dat een democratie is en dat is onderworpen aan de rechtsstaat, op dezelfde lijst staat als China en Zimbabwe. De Indiase staat past zelfs positieve discriminatie toe ten behoeve van de lagere kasten.
Ook moet er enige waardering worden uitgesproken voor Oezbekistan en de recente beloften van president Karimov, die heeft toegegeven dat er in zijn land sprake is geweest van excessen in de strijd tegen de islamitische terroristen, maar die nu voornemens is de pers meer vrijheid te geven, een onafhankelijke rechterlijke macht in te stellen en de doodstraf af te schaffen. Dit zijn serieuze overwegingen. Ik ben er sterk voorstander van dat we landen en leiders die nog niet volledig over de schreef zijn gegaan, aanmoedigen de juiste richting te kiezen en hen daarvoor ook belonen. 
Pinior (PSE ).
    Dames en heren, ik vraag uw aandacht voor de schending van de mensenrechten in Wit-Rusland, een van de buurlanden van de Europese Unie. Volgens het door het onafhankelijke Wit-Russisch burgerinitiatief “Charta 97” op internet gepubliceerde rapport over de schending van de mensenrechten in 2004, zijn er in Wit-Rusland vorig jaar ongeveer 1500 mensen om politieke redenen aangehouden of gearresteerd. Twintig kranten zijn verboden en drie politici van de oppositie zijn veroordeeld tot meerdere jaren gevangenisstraf. Het politieke regime van president Loekasjenko controleert de media en schendt de fundamentele mensenrechten, burgerrechten en politieke vrijheden. De samenleving wordt het recht ontzegd op onafhankelijke informatie, op vrij functionerende politieke partijen en op vrijheid van vereniging.
In februari van dit jaar vonden in het land protestacties plaats met een economische achtergrond. Alles wijst erop dat de spanning in het land zal toenemen in verband met de presidentsverkiezingen die uiterlijk in september 2006 moeten plaatsvinden. Bij die verkiezingen zal Loekasjenko voor de derde keer kandidaat zijn. Ik zou eraan willen herinneren dat het vorig jaar gehouden referendum, dat in geen enkel opzicht voldeed aan de democratische normen, hem in staat stelt om het ambt voor het leven uit te oefenen. Anderzijds ontstaan er in Wit-Rusland burgerbewegingen, vooral onder invloed van de democratische ommekeer in Oekraïne.
Dames en heren, ik spreek deze woorden tot u als afgevaardigde uit Midden-Europa en als voormalig leider van Solidariteit, de vakbond die 25 jaar geleden in Polen een op de idee van de mensenrechten geïnspireerde vreedzame revolutie begon. Het Europees Parlement mag niet aanvaarden dat er aan de grens van de Europese Unie een nieuw IJzeren Gordijn ontstaat dat een scheiding tot stand brengt tussen het democratische Europa, waar de burgers zich vrij kunnen ontwikkelen, en het autoritaire Europa, waar de politieke regimes de fundamentele mensenrechten schenden. Wij mogen niet vergeten dat de vlag van de Europese Unie in Wit-Rusland een symbool van de vrijheid en van de hoop op een betere wereld is geworden. Wij moeten het beeld van de jongeren voor ogen houden die op Valentijnsdag in de straten van de Wit-Russische steden blauwe linten met gouden sterren uitdeelden. In Minsk klopt vandaag het hart van Europa en hier valt het besluit over het lot van de democratie op het Europese continent. 
Cornillet (ALDE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik ben erg blij dat er naast de VN-Commissie voor de rechten van de mens nog andere organen zijn die zich met dit probleem bezighouden.
In dit verband wil ik twee opmerkingen maken. Ten eerste zou het zinvol kunnen zijn dat wij ons in het kader van de interinstitutionele dialoog tussen het voorzitterschap, de Commissie en het Europees Parlement eens zouden afvragen wat het werkelijke nut van deze commissie is, en vraagtekens zouden plaatsen bij haar soms verrassende voorzitters en bij het feit dat haar eigen leden vrijwel altijd buiten schot blijven wanneer zij kritiek levert op misstanden. De Unie hoeft niet op oneigenlijke wijze druk op deze commissie uit te oefenen, maar zij zou er wel voor kunnen zorgen dat nog eens goed nagedacht wordt over het werkelijke nut ervan. Volgens mij kunnen we onze plaats binnen deze commissie gebruiken om te trachten tot iets evenwichtigere oplossingen te komen.
Mijn tweede opmerking heeft betrekking op de doeltreffendheid. Mijnheer de Voorzitter, ik heb met aandacht geluisterd naar uw voorstel om de onderwerpen en het aantal betrokken landen daadwerkelijk te verminderen en dat lijkt mij heel nuttig. Daartoe kunnen we putten uit de zeer complete resolutie die mevrouw Flautre heeft ingediend. Ik heb met aandacht geluisterd naar wat u zei over rechten van kinderen, religieuze onverdraagzaamheid en de doodstraf. Ik zou hieraan graag twee onderwerpen willen toevoegen: de vrijheid van meningsuiting, die mede ten grondslag ligt aan de ontwikkeling van de mensenrechten, en slavernij in al haar vormen.
Verder lijkt het me van wezenlijk belang aan de landen die u noemt - Korea, Birma en Palestina - nog twee landen toe te voegen. Ten eerste is er de Democratische Republiek Congo, waar om de drie maanden in figuurlijke zin een tsunami plaatsvindt, met sinds 1992 in totaal 3,6 miljoen doden, een slachting die iedereen koud laat. Ten tweede hebben we Darfur, dat volkomen vergeten dreigt te worden. We kunnen efficiënt te werk gaan als we ons tot deze vijf onderwerpen en vijf landen beperken. 
Romeva i Rueda (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de volgende vergadering van de Commissie voor de rechten van de mens van de Verenigde Naties biedt ons de gelegenheid om een reeks bestaande uitdagingen aan te pakken.
De Europese Unie moet voor bepaalde thema's specifieke oplossingen uitwerken. Ik denk bijvoorbeeld aan de situatie in Colombia, de verantwoordelijkheid van het bedrijfsleven op het gebied van de mensenrechten, het zelfbeschikkingsrecht van aan hun lot overgelaten volkeren zoals de Tibetanen en de Sahara-bevolking en discriminatie op grond van seksuele geaardheid en geslacht. Het initiatief van Brazilië is in dit verband een goed vertrekpunt.
Verder moet de Europese Unie ook aansturen op een hervorming van de Commissie voor de rechten van de mens. Het lidmaatschap van de commissie moet afhankelijk worden gesteld van een reeks voorwaarden. Er mogen uitsluitend regeringen worden toegelaten die de voornaamste mensenrechtenverdragen hebben geratificeerd, hun rapportageverplichtingen zijn nagekomen, de aanbevelingen van de verdragsorganen in praktijk hebben gebracht en open uitnodigingen hebben verstuurd aan VN-mensenrechtendeskundigen.
Op al deze kwesties moet in de toekomst een afdoend antwoord worden gegeven. Ik roep de Europese Unie dan ook op om deze punten serieus te nemen. 
Dillen (NI ).
    Voorzitter, geachte collega's, van 14 maart t/m 22 april zal de door sommigen hier zo geroemde VN-Commissie voor de rechten van de mens haar 61ste jaarlijkse zitting houden in Genève. We kunnen alleen maar hopen dat de VN-Commissie zich daarbij enkel zal laten leiden door strikte ethische en objectieve criteria en zich niet meer zal laten beïnvloeden door overwegingen die meer te maken hebben met cynische Realpolitik dan met het verdedigen van mensenrechten.
Jammer genoeg was dat in het verleden maar al te vaak het geval en kon iedereen vaststellen hoe de Verenigde Naties in het algemeen en de VN-Commissie in het bijzonder met twee maten en twee gewichten werkten. In de tijd van de Koude Oorlog was dat zo en ik vrees dat de VN-Commissie ook vandaag nog in dat bedje ziek is.
Zo mochten we vorig jaar meemaken dat de resoluties over Zimbabwe die de Europese Unie mee heeft helpen indienen, alsmede de resolutie over China verworpen werden tijdens de 60ste zitting van de VN-Commissie voor de rechten van de mens. Wat deze landen betreft, gingen de VN zover om wat men noemt een -motie aan te nemen.
Zou het kunnen dat in sommige gevallen, ik denk dan natuurlijk aan China, de bezorgdheid inzake mensenrechten van de VN-bureaucraten evenredig afneemt naarmate het economisch belang van de betrokken landen stijgt. We durven het haast niet veronderstellen maar meer bepaald inzake China treft het toch steeds opnieuw hoe sommigen er een dubbele moraal op nahouden.
China is op de aardbol de kampioen van de terdoodveroordelingen en de terechtstellingen, maar dat deert verschillende lidstaten van de EU blijkbaar niet om de grote ethische principes opzij te zetten en over mensenrechten te zwijgen, wanneer de Chinese leiders op bezoek zijn in Europa. Er moeten natuurlijke belangrijke contracten voor bijvoorbeeld Airbus in de wacht gesleept worden. En dan is het natuurlijk raadzamer om even over die lastige Dalai Lama of die lastige Taiwanezen te zwijgen.
En dezelfde dubbele moraal wordt er, en dat werd hier de voorbije maanden gezien de actualiteit natuurlijk al meermaals aangestipt door sprekers van verschillende fracties, op nagehouden inzake Turkije. Met Turkije moesten en zouden toetredingsonderhandelingen worden aangeknoopt en ondanks de blijvende berichten over talloze folteringen, over het fnuiken van de vrijheid van meningsuiting en vergadering over het staatsnegationisme in verband met de Armeense genocide, over de blijvende bezetting van Noord-Cyprus, klonk in strijd met de waarheid dat Turkije voldoet aan de criteria van Kopenhagen.
Het zijn slechts twee voorbeelden om aan te tonen dat in deze wereld Realpolitik nog steeds voorgaat op de grote democratische en ethische principes waaraan slechts lippendienst wordt bewezen. Noch de VN, noch onze eigen EU zijn geloofwaardige apostelen en moraalfilosofen op dat vlak. 
Van Orden (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, als de Europese Unie echt een verschil wil maken op het gebied van de mensenrechten, moet zij deze rechten om te beginnen serieus nemen. Voor miljoenen mensen is behoorlijk bestuur de sleutel tot een betere toekomst, economische ontwikkeling en een dringend noodzakelijke verbetering van de mensenrechtensituatie, en toch is de Europese Unie er huiverig voor regimes aan te pakken die hun volk stelselmatig misbruiken.
In Afrika, een werelddeel waaraan de Europese Unie kennelijk speciaal belang hecht, is Zimbabwe een zeer duidelijke testcase voor de vraag hoe vastberaden we op dit punt werkelijk zijn. Al jarenlang lijdt de Zimbabwaanse bevolking onder het wrede, onverdraagzame en corrupte regime van Mugabe.
Dit Parlement is via vele resoluties consequent geweest in zijn oproep tot krachtig optreden tegen Mugabe en degenen die hem aan de macht houden. Het spijt mij te moeten zeggen dat de reactie van de Raad halfzacht is geweest. Vorige week heeft de Raad in ieder geval nog wel zijn doelgerichte sancties verlengd, maar die worden niet echt daadkrachtig toegepast; de kompanen van Mugabe hebben er helemaal geen last van. De verkiezingen in Zimbabwe vinden al over vijf weken plaats, en door de bestaande EU-sancties simpelweg te verlengen geven we geen duidelijk signaal af aan het regime dat het ten goede dient te veranderen of de consequenties onder ogen moet zien.
Het is teleurstellend dat de Unie verzuimd heeft deze gelegenheid aan te grijpen om te dreigen met verdere specifieke sancties als de verkiezingen in Zimbabwe worden ontsierd door geweld, onderdrukking en intimidatie. De omstandigheden in Zimbabwe zijn onthutsend. De oppositiepartij MDC heeft geen toegang tot de door de staat gecontroleerde media, haar bijeenkomsten worden verstoord en er zijn meer dan vierhonderd rechtszaken aangespannen tegen MDC-kandidaten. De kiezerslijsten zijn verouderd, de oppositie heeft geen idee waar de stembureaus zich zullen bevinden en om voedsel te krijgen worden mensen gedwongen de partijbijeenkomsten van Mugabe bij te wonen. Er is geen krachtige internationale waarnemingsmissie uitgenodigd en de weinige resterende internationale journalisten zijn gearresteerd.
Tijdens de 61e zitting van de VN-Commissie voor de rechten van de mens in Genève moet de EU een specifieke resolutie over Zimbabwe steunen en zij moet in ieder geval gedurende de komende cruciale weken alle middelen aanwenden die tot haar beschikking staan om ervoor te zorgen dat er vrije en eerlijke verkiezingen worden gehouden in dat achterlijke land.
Van den Berg (PSE ).
   – Voorzitter, een debat over de Europese inzet voor wereldwijd respect voor de mensenrechten in VN-verband, is niet compleet zonder de constatering dat een op de vijf mensen, vooral vrouwen, nog steeds geen toegang hebben tot voedsel, water, gezondheidszorg en basisonderwijs. Dat noem ik een wereldwijde schending van mensenrechten. De millenniumgoals zijn de concrete doelstellingen die de regeringsleiders over de hele wereld zich in VN-verband gesteld hebben om deze situatie te verbeteren. Vijf jaar na die ambitieuze opstelling kunnen we constateren dat we bijlange na die doelstellingen niet halen. Alle kinderen in 2015 zouden naar school moeten gaan, meisjes voorop. Dat blijkt in de praktijk een lege huls te zijn. Het recht op ontwikkeling wordt veel ontzegd. De uitdaging voor de Europese Unie ligt in het nu uiteindelijk waarmaken van die millenniumgoals "." De meeste lidstaten blijven nog veraf bij de 7% ontwikkelingssamenwerking. De Europese Unie staat nog veraf van haar belofte om 20% van het ontwikkelingsbudget te besteden aan basisonderwijs en basisgezondheidszorg. Laten we daarvan het echte mensenrechtengevecht maken bij de vaststelling van de miljardenperspectieven 2007-2013. Als die doelstellingen gehaald worden, Voorzitter, kunnen vijfhonderd nieuwe mensen uit de extreme armoede ontsnappen, kunnen meer dan driehonderd miljoen mensen zonder honger leven, kunnen dertig miljoen kinderen gered worden van een vroegtijdige dood, twee miljoen moeders zullen minder sterven aan bevalling, honderd miljoen meisjes en jonge vrouwen extra zullen naar school gaan. Dat is respect voor mensenrechten. 
Van Hecke (ALDE ).
   – Voorzitter, ooit heeft iemand de VN-Commissie voor de mensenrechten in Genève omschreven als het jaarlijks terugkerend mensenrechtencircus. De voorbije jaren is immers meermaals gebleken dat de lakens in Genève merkwaardig genoeg worden uitgedeeld door landen die zelf bekendstaan als schenders van mensenrechten. Door strategische allianties te sluiten houden zij elkaar de hand boven het hoofd en slagen ze er zelfs in om elkaar schouderklopjes te geven. Een grondige hervorming van de samenstelling van de VN-Commissie en van de stemprocedures dringt zich op. Anders dreigt zij ten onder te gaan aan haar eigen ongeloofwaardigheid. Ook de Europese Unie draagt hierin een grote verantwoordelijkheid. Zij moet streven naar meer coherentie en meer consequentie in haar mensenrechtenbeleid. De Unie moet eindelijk een echte voortrekkersrol gaan spelen, zodat de 61ste sessie geen overbodige hoogmis wordt, maar een efficiënt en geloofwaardig overleg dat leidt tot eerlijke en vooral tot concrete resultaten. 
Korhola (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, nu wij ons voorbereiden op de zitting in Genève, moeten wij constateren dat de wereld wat de mensenrechten betreft een zwaar jaar achter de rug heeft. Terwijl wij aandacht schenken aan talrijke details, is het nog steeds nodig de grootste mensenrechtenschenders China en Rusland apart te noemen.
Het is terecht dat het Parlement niet zwijgt over bijvoorbeeld de kwestie-Tsjetsjenië. Wat China betreft, wil ik een klein detail noemen, twee woorden die groot leed veroorzaken. Deze twee woorden, die samen een aanklacht vormen, kunnen het leven van veel onschuldige en vredelievende burgers verwoesten. Onder het mom van het begrip worden in China veel mensen gearresteerd en gevangengezet. Hun enige vergrijp is dat zij lid zijn van een religieuze gemeenschap. Deze mensen veroorzaken geen chaos en vormen geen bedreiging voor anderen. Zij houden slechts vast aan hun grondrechten, in dit geval aan het recht bijeen te komen en hun geloof te belijden. , slechte cultus, is een zo vaag begrip dat het op geen enkele manier als redelijke grond voor arrestatie of gevangenneming kan worden beschouwd.
Zoals vaak wordt gezegd, hangt zowel ons China- als ons Ruslandbeleid nauw samen met het handelsbeleid en het energiebeleid. Ik vraag mij soms af wat de toekomst in dit verband zal brengen. Wat betekenen de toenemende afhankelijkheid van energie en de toenemende behoefte aan energie, waarvan nu al sprake is in de Europese Unie, voor het Europees mensenrechtenbeleid? Op dit moment zijn wij voor 50 procent afhankelijk van energie van buiten de Europese Unie en volgens berekeningen van de Commissie zal dat aandeel in 2030 tot 70 procent zijn gestegen.
Hier is al gezegd dat de zorgen van het Parlement en vooral van de lidstaten in bepaalde gevallen conflicteren met de passiviteit van de EU-lidstaten en de achterliggende handelspolitieke belangen. Als dit nu al het geval is, hoe ver gaan wij dan als onze afhankelijkheid groter wordt en wij met China en India in toenemende mate gaan strijden om de Russische energiebronnen? Als wij dit niet beseffen en het hiermee samenhangende risico niet zien, kan dit onbedoeld leiden tot een verzwakt mensenrechtenbeleid. Dat kan monden snoeren wanneer die juist geopend moeten worden. Wij hebben een preventieve strategie nodig waarin rekening wordt gehouden met onze eigen zwakheden en met onze gemakzucht op diplomatiek terrein. 
De Voorzitter.
   – Aangezien het tijdstip van de stemmingen is aangebroken, wordt het debat thans onderbroken.
Het zal om 15.00 uur worden voortgezet. 

Bourlanges (ALDE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik wil even zeggen dat ik onterecht in de bank van de commissievoorzitters zit, daar ik geen commissievoorzitter meer ben, terwijl mijn collega, Jean-Marie Cavada, de voorzitter van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken, veroordeeld is tot een plaats in de hoogste en goedkoopste rang. Ik zou graag willen dat de diensten van het Parlement deze zaak rechtzetten, zodat ik kan gaan zitten op een plek die meer in overeenstemming is met mijn nederige positie en de heer Cavada de waardige plaats kan innemen die bij zijn functie past.
De Voorzitter.
   De betreffende diensten zullen beslist nota nemen van uw opmerkingen. In de tussentijd kunnen u en uw collega blijven zitten waar u zit; dat zal verder niet van invloed zijn op het gebruik van de stemkaarten. Uiteraard zullen we iets aan deze situatie doen. 

Ferrero-Waldner,
   . Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, de Commissie verklaart het volgende. Teneinde te waarborgen dat ondernemers in de Europese Unie geen concurrentienadeel ondervinden ten opzichte van ondernemers van buiten de EU, zal zij vertegenwoordigers van het bedrijfsleven en handelsfederaties betrekken bij het wetgevingsproces dat zal leiden tot de goedkeuring van bepalingen die de wijziging van het communautair douanewetboek mogelijk moeten maken. Dit is onder ander het geval wanneer bepalingen die voortvloeien uit internationale overeenkomsten toegepast kunnen worden door de relevante documenten en ontwerpwetsteksten voor bijeenkomsten van het Comité douanewetboek op de Europa-website te publiceren, zodat handelaren en handelsfederaties hun mening kenbaar kunnen maken aan de Commissie en het comité voordat hierover een besluit wordt genomen.
Ten tweede zal de Commissie periodiek overleg organiseren over specifieke kwesties met een handelscontactgroep die reeds is opgericht en bestaat uit representatieve Europese handelsfederaties. Ten derde zullen representatieve handelsdeskundigen betrokken worden bij de comitéprocedures, overeenkomstig artikel 9 van de regeling inzake de comitéprocedures. 

Del Turco (PSE ),
   -Mijnheer de Voorzitter, ik heb geen twee minuten nodig om aan te geven wat de zin is van het werk dat we hier verricht hebben. De betekenis van het voorstel is bij iedereen bekend en het valt te prijzen dat we erin zijn geslaagd met de Commissie, de Raad en het Parlement een eervol compromis te bereiken, zodat het Parlement dit verslag - hopelijk met de grootst mogelijke meerderheid - kan aannemen.
Het signaal is duidelijk: Europa zet zich in om van beroepsopleiding één van zijn troeven in de internationale concurrentieslag te maken en doet daarvoor een beroep op het bedrijfsleven en op de lidstaten van de Unie. Deze boodschap heeft een intrinsieke waarde en als het Parlement haar unaniem onderschrijft, zal het belang ervan nog toenemen. 


De Voorzitter.
   President Joetsjenko, dames en heren, het is mij een groot genoegen om namens het Parlement de heer Joetsjenko van harte welkom te heten en hem onze welgemeende gelukwensen over te brengen met zijn verkiezing tot president.
We hadden gehoopt de heer Joetsjenko op 27 januari welkom te heten in dit Huis. Maar zoals u zich zult herinneren hebben op die dag zware sneeuwbuien het verkeer in grote delen van Europa ontwricht. De heer Joetsjenko kon daardoor niet naar Straatsburg komen.
Bovendien blijkt het vandaag uw verjaardag te zijn, mijnheer Joetsjenko, en ook daarmee willen wij u van harte feliciteren.
We zijn allemaal van tijd tot tijd jarig, maar het is niet aan ons allen gegeven om een leidende rol te spelen bij gebeurtenissen zoals die zich in uw land onlangs hebben voorgedaan.
Voorts wil ik de grote delegatie uit Oekraïne, die op de officiële tribune heeft plaatsgenomen, welkom heten.
Mijnheer de president, de recente verkiezingen in uw land hebben bevestigd dat het Oekraïnse volk de democratie heeft omarmd. Het heeft laten zien er klaar voor te zijn en zijn vastbeslotenheid getoond om te werken aan vrede en vooruitgang in de toekomst. Ik ben er zeker van dat de beelden van al die jonge mensen die aan het einde van het jaar de straat op gingen nog steeds vers in ons geheugen liggen, en dat zal nog lang zo blijven. We zijn onder de indruk van de ambitieuze democratische en economische hervormingen die u van plan bent uit te voeren. U staat niet voor een gemakkelijke taak, maar u kunt rekenen op de steun van de Europese Unie.
Ik roep in herinnering dat op 13 januari van dit jaar het Parlement een resolutie heeft aangenomen waarin het de Raad, de Commissie en de lidstaten verzoekt om, en ik citeer, “naast de maatregelen van het actieplan in het kader van het Europees nabuurschapsbeleid andere vormen van samenwerking met Oekraïne in overweging te nemen, zodat het land een duidelijk Europees perspectief krijgt in reactie op de geuite aspiraties van de grote meerderheid van de Oekraïnse bevolking, wat eventueel zou kunnen leiden tot toetreding van het land tot de Europese Unie.”
Dit was het standpunt van het Europees Parlement. Ik heb simpelweg herhaald wat het Parlement heeft aangenomen, waarmee we een proces hebben bekrachtigd dat ons allen zeer na aan het hart ligt. Wij geloven dat de twaalf dagen van de oranjerevolutie meer aan het licht hebben gebracht dan de kracht van het verlangen naar democratie in uw land, mijnheer Joetsjenko. Ze hebben tevens aangetoond dat de Europese Unie is staat is politieke actie te ondermen in haar naaste omgeving.
Er zijn daarom twee redenen tot vreugde. We zijn verheugd over wat u in Oekraïne heeft bereikt en we kunnen onszelf feliciteren met de rol die wij daarbij als politieke entiteit hebben gespeeld. Reden te meer om u in ons midden te verwelkomen, al is het maar voor kort. Ik wens u een plezierig verblijf in Straatsburg, mijnheer Joetsjenko, en ik geef u het woord.
Yushchenko,
   (1). Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, dames en heren, het is een grote eer en een groot genoegen u hier in deze vergaderzaal te mogen toespreken. Het Europees Parlement is een symbool van democratie binnen de Europese Unie en democratie is de waarde die ons allen hier vandaag verenigt. Democratie is de hoeksteen waarop onze welvaart rust, zoals het geval is in elk land dat gekozen heeft voor het pad van de democratie en de vrijheid, alsmede voor ons hele werelddeel, dat in staat is gesteld een unie van vrije landen op te bouwen. Ik ben dan ook buitengewoon trots het Europees Parlement te mogen toespreken.
Voorts ben ik zeer trots een land te kunnen vertegenwoordigen dat binnen het Europese werelddeel een nieuw symbool heeft gecreëerd. De Berlijnse muur is neergehaald en ook onze Oranje Revolutie is nu een nieuw symbool van een democratisch Europa. Dit alles betekent dat totalitarisme in ons werelddeel niet langer mogelijk zal zijn. Ons volk heeft kunnen kiezen voor het pad van de vrijheid en de waarheid, en heeft laten zien dat het wilde vechten en zijn uiterste best wilde doen om in een Europa te wonen dat verenigd en vrij is.
De grenzen van Europa strekken zich nu uit van Lissabon tot voorbij Kiev. Wij hebben gekozen voor de Europese beschaving. Dit is niet slechts een kwestie van geografische ligging, het is ook een kwestie van onze spirituele waarden, alsmede van onze gemeenschappelijke morele waarden.
In mijn land hebben we gezien hoe de president voor de tweede keer democratisch gekozen is en deze keer gebeurde dit op transparante en democratische wijze. De democratie zegevierde, ook al heeft het de bevolking van mijn land en mijzelf veel moeite gekost. Deze overwinning werd mogelijk omdat we in Oekraïne getuige zijn geweest van de ontwikkeling van een echt maatschappelijk middenveld. Journalisten, politici, zakenmensen, rechters en ambtenaren kwamen allemaal in actie dankzij de oprichting van wat haast een nieuwe natie is, dat wil zeggen Oekraïne. U in het Europees Parlement kunt uzelf beschouwen als de peetvaders en peetmoeders van het pasgeboren democratische Oekraïne.
Tijdens die onvergetelijke dagen van de Oranje Revolutie was uw steun een enorme aanmoediging voor ons, een belangrijk symbool dat ons heeft geholpen in onze strijd tegen de angsten die we uitstonden in de maand december, een zeer zware maand. Hier in het Europees Parlement hoorden en begrepen we dat er een nieuwe democratische samenleving mogelijk was in Oekraïne. Er werd een nieuwe bladzijde opgeslagen in het boek van de Europese geschiedenis.
Op typisch Oekraïnse wijze wil ik u bedanken voor uw steun en voor uw strijd voor onze vrijheid. Dank u wel allemaal.
Beste vrienden, we zijn hier onder elkaar. Oekraïne moet nog steeds veel doen om een volwaardig lid van de Europese familie te worden, maar onze voornaamste doelstelling hebben we reeds verwezenlijkt. We zijn nu verenigd door gemeenschappelijke waarden. We hebben een gemeenschappelijk verleden. We hebben gemeenschappelijke ambities. Deze zaken verenigen ons en dit gevoel van eenheid is zo veel belangrijker dan simpele verklaringen die mensen afleggen.
Mijn land is vandaag een weg van nieuwe hervormingen ingeslagen. Dit proces doet mij denken aan het bakken van brood: men heeft er allereerst goede ingrediënten en hard werk voor nodig. Als het deeg klaar is, hangt het vervolgens af van de manier waarop het gevormd wordt of het ook een goed brood wordt. Voor ons in Oekraïne is de doelstelling dit brood te vormen aan de hand van de nieuwe normen en de nieuwe waarden die zijn aanvaard en die overeenstemmen met de Europese normen en waarden.
Europese integratie is de enige echte weg voorwaarts voor Oekraïne. Gedurende de afgelopen dagen hebben wij reeds stappen gezet op weg naar integratie in de Europese Unie. We hebben onze strategische en politieke weg gekozen in die richting. Maar veel belangrijker nog dan woorden te spreken is dat er daden worden gesteld. In het verleden maakten democratie, de rechtsstaat en zelfs de media zeer zware tijden door in Oekraïne. Er was veel corruptie. Dat dwong de mensen ertoe de straten en pleinen op te gaan om betere omstandigheden, interne hervormingen en toenadering tot de Europese Unie te eisen. Oekraïne en de Europese Unie moeten deze eenmalige en unieke kans niet voorbij laten gaan.
Wij waarderen uw inzet voor het grijpen van deze historische kans. Door het aannemen van zijn resolutie op 13 januari van dit jaar heeft het Europees Parlement blijk gegeven van een vooruitziende blik. In deze resolutie spoorde zij de Raad, de Commissie en de lidstaten immers aan Oekraïne in zijn Europese ambities te steunen. Ik denk dat de uitbreiding van het actieplan voor Oekraïne een bijzonder positief gebaar is. Wij in Oekraïne zullen er alles aan doen om de bepalingen van het actieplan van onze zijde ten uitvoer te leggen. Ik wil nogmaals benadrukken dat we onze uiterste best zullen doen om dit te realiseren. Dit is een van de belangrijkste taken die mijn regering te wachten staat. Oekraïne zal zijn uiterste best doen, zodat we nu een gezamenlijke analyse kunnen uitvoeren, die ons in staat stelt te tonen hoe veel vooruitgang we hebben geboekt. Ik hoop dat wij na afloop van het actieplan in 2007 de mogelijkheid zullen krijgen om toetredingsonderhandelingen te starten en op die manier te beginnen met het onderhandelingsproces dat uiteindelijk zou moeten uitmonden in het lidmaatschap van de EU.
Het nabuurschapsbeleid lijkt al te zijn ingehaald door deze gebeurtenissen. De reikwijdte en dimensie van onze betrekkingen moeten gebaseerd zijn op het feit dat Oekraïne inmiddels een integraal deel uitmaakt van een verenigd Europa.
Ik benadruk nogmaals dat we het gevoel hebben dat onze samenwerking met de Europese Unie zich vooral afspeelt in het kader van het actieplan, maar verder gaat dan het nabuurschapsbeleid, en we stellen voor om vanaf nu maatregelen te nemen met het oog op het toekomstige EU-lidmaatschap van Oekraïne. We kennen de standpunten van onze partners, die voorstellen om andere scenario’s te ontwikkelen. Wij vinden het echter belangrijk dat onze eigen ambities worden gesteund.
Mijn uiteindelijke doel en dat van mijn land en mijn regering is dat Oekraïne toetreedt tot de Europese Unie. Het uiteindelijke resultaat van het overeengekomen actieplan, dat wij met volle inzet sneller ten uitvoer zullen proberen te leggen dan oorspronkelijk was gepland, zou dan ruimte kunnen bieden voor het opstellen van een associatieovereenkomst.
Oekraïne kan hiertoe een officieel verzoek indienen op grond van artikel 49 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, en wij zullen onze uiterste best doen om te voldoen aan de Kopenhagen-criteria.
Ik wil wederom benadrukken dat we begrijpen dat het leeuwendeel van het werk om tot de Europese Unie toe te kunnen treden op onze schouders rust. Wij zijn degenen die inspanningen moeten verrichten, en als we geen snelle hervormingen kunnen doorvoeren, zal de Europese Unie ons niet kunnen helpen. Niemand kan dat werk voor ons doen. Mijn regering heeft al een actieplan opgesteld voor de komende vijf jaar, met toetreding tot de Europese Unie als uiteindelijk doel.
De vice-premier, die verantwoordelijk is voor Europese samenwerking, werkt momenteel aan het opstellen van alle details van dat actieplan. We zullen ons best doen om ervoor te zorgen dat we een transparante economie krijgen, een economie die werkt, om de belastingen te verlagen, de corruptie te bestrijden, en ervoor te zorgen dat de rechterlijke macht en de media onafhankelijk zijn. Onder mijn presidentschap zal er geen sprake zijn van schendingen van de mensenrechten in Oekraïne. Onze ambitie op het vlak van Europese integratie verplicht ons vooruitgang te boeken met de hervormingen die ik zojuist heb genoemd.
Dit zijn belangrijke doelstellingen voor ons en het zal zeker veel werk vergen om onze samenleving aan te passen. We zullen onze bestuursstructuren moeten aanpassen aan de Europese normen om ervoor te zorgen dat mensen hun verantwoordelijkheid nemen. We willen dat de bevolking van Oekraïne de overheid weer gaat vertrouwen en ons beleid begrijpt. We zullen sociale hervormingen doorvoeren, hervormingen op terreinen als onderwijs, opleiding en sociale bescherming. Een van de belangrijkste prioriteiten is de hervorming van de rechterlijke macht. We zullen drugssmokkel en illegale migratie bestrijden en onze uiterste best doen om ervoor te zorgen dat ons rechtsstelsel naar behoren werkt, gemeten naar Europese maatstaven, met eerbied voor de mensenrechten en respect voor de menselijke waardigheid.
Ik ben ervan overtuigd dat we kunnen voorkomen dat discriminatie, in welke vorm dan ook, wordt getolereerd in onze samenleving, deze plaag waarmee wij in Europa allen bekend zijn en die we zullen blijven bestrijden. Oekraïne zal blijven vechten voor de rechten van zijn burgers om echte Europese burgers te worden, zodat zij het gevoel krijgen tot de Europese familie te behoren. We zullen er alles aan doen om zaken op alle niveaus zeer nauwgezet ten uitvoer te leggen, in de economie, in het sociale leven en op ieder ander maatschappelijk terrein. We moeten ervoor zorgen dat dit alles gebeurt met een Europese visie en in een Europese geest.
Er ligt zeer zeker een Europese filosofie ten grondslag aan mijn werk en het werk van mijn regering. Ik kan u laten zien dat mijn regering haar woorden in daden zal omzetten, en de praktische steun van de Europese Unie voor deze pogingen zal alleen doeltreffend zijn als dat inderdaad het geval is.
De uiteindelijke keuze van Europa kan eigenlijk door niemand echt worden weersproken. Het is de enige weg die ons dichter bij de Europese Unie kan brengen. Het is nu tijd om ook ten aanzien van Oekraïne een beslissende stap te nemen. Het Atlantisch Bondgenootschap zal de totstandkoming van het maatschappelijk middenveld, de rechtsstaat en de eerbiediging van de mensenrechten in mijn land gedurende mijn presidentschap verder ondersteunen. Wij hebben er meer dan wie ook belang bij onze betrekkingen met de Russische Federatie, ons grote buurland, te ontwikkelen. Wij zien onze toenadering tot Europa niet als een probleem voor Rusland, omdat die toenadering ertoe zal bijdragen dat ook de Russische Federatie zelf dichter bij Europa komt te liggen. Niemand kan zeggen dat de toenadering van Oekraïne tot Europa betekent dat het onmogelijk wordt nauwer samen te werken met onze Russische buren.
Hecht geen geloof aan de woorden van mensen die beweren dat Oekraïne door te integreren in de Europese structuren de belangen van Rusland schaadt. Ik ben ervan overtuigd dat dit niet het geval is en dat juist het tegendeel waar is. Als Oekraïne lid zou zijn van de Europese Unie en de NAVO, zou dit niet betekenen dat wij dat lidmaatschap gebruiken om te handelen in strijd met de belangen van Rusland en het Russische volk. Een stabiel Oekraïne, even stabiel als Rusland, moet juist gezien worden als een garantie voor onze gemeenschappelijke en gedeelde waarden.
Er zal een nieuw regionaal beleid komen om onze samenwerking met de Russische Federatie te ontwikkelen. Wij zijn in samenwerking met de Europese Unie reeds begonnen met het nemen van concrete maatregelen in dit verband, die gericht zijn op een vreedzame oplossing van het geschil rond Trans-Djnestrië. Wij denken dat dit een manier is waarop we ertoe kunnen bijdragen Europese waarden in onze regio ingang te doen vinden.
Grensoverschrijdende samenwerking, energienetwerken en dergelijke zullen middelen worden om onze samenwerking concreet vorm te geven, van Bakoe tot de westelijke grenzen van de Europese Unie. Op deze manier kunnen we Europese normen naar onze regio exporteren. Dit is duidelijk een van onze prioriteiten. Wij denken dat dit de enige visie is op basis waarvan mijn land in staat zal zijn zijn ambities daadwerkelijk te verwezenlijken.
Beste vrienden, garanties zijn er niet. We moeten onze gemeenschappelijke waarden van dag tot dag verdedigen. We moeten gezamenlijk de muren optrekken van het huis waarin onze volkeren wonen. Een huis zonder stevige fundamenten zal instorten. En zoals in de Bijbel staat geschreven: “Geen enkele stad of gemeenschap die innerlijk verdeeld is, zal standhouden”. De kracht van Europa is nu juist gelegen in eenheid. U bent zelf getuige geweest van het verschijnen van deze nieuwe kleur op de Europese landkaart – de kleur oranje. U weet dat Oekraïne ook deel kan gaan uitmaken van de toekomst van Europa.
Voor ons is nu een tijd aangebroken van hard werken; het is tevens tijd om concrete maatregelen te nemen. Het zal niet eenvoudig worden voor ons, maar ik weet dat we door samen met u in deze richting deze weg te bewandelen, ons uiteindelijke doel zullen bereiken. Ik dank u zeer.
De Voorzitter.
   – Dank u, mijnheer Joetsjenko. In uw rede hebt u nog eens benadrukt hoe de geschiedenis heeft bepaald dat de vorming van een onafhankelijk Oekraïne gekoppeld zou moeten worden aan de vorming van een sterk politiek Europa. We hebben op een kritiek moment schouder aan schouder gestaan en u heeft duidelijk gemaakt dat u onze associatie in de toekomst wilt voortzetten. U kunt erop vertrouwen dat het Europees Parlement steun zal geven aan uw wens om een Oekraïne te vormen dat berust op politieke vrijheid, economische vooruitgang en sociale samenhang, de drie onderscheidende kenmerken van de Europese samenleving.


Evans, Robert (PSE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, er zijn over dit onderwerp bij diverse gelegenheden langdurige besprekingen gevoerd met zowel het Nederlandse als het Luxemburgse voorzitterschap en er is een informele trialoogvergadering belegd, teneinde binnen de procedure een informeel akkoord te bereiken op basis van artikel 251 van het Verdrag. Het verbaast mij dan ook enigszins dat de ALDE-Fractie, die hierbij betrokken is geweest, verzocht heeft om een stemming in onderdelen. Als we niet en bloc stemmen, overeenkomstig het bereikte compromis, gaan we tornen aan alles wat we zijn overeengekomen, of aan de grondslag van hetgeen we zijn overeengekomen in het compromis. Ik doe dan ook een dringend beroep op iedereen om aan het compromis over de stemming en bloc vast te houden en de eerste twee delen in hun geheel te steunen. 

Attwooll (ALDE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik heb een punt van puur technische aard betreffende amendement 13. Alle taalversies van dit amendement dienen te worden aangepast aan het Spaanse origineel zodat er komt te staan: “bij het onderzoek naar en de ontwikkeling van technische oplossingen op het gebied van controle en inspectie”. 

Morillon (ALDE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mag ik even uw aandacht, want de tekst van dit mondeling amendement is niet gelijk aan de tekst die op uw stemlijsten staat.
Ik stel voor aan het eind van paragraaf 9, na “verlangt dat het [Syrië] onmiddellijk zijn troepen uit Libanon terugtrekt, overeenkomstig de resoluties van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties”, het volgende toe te voegen: “en zal deze voorwaarden als cruciaal beschouwen voor zijn evaluatie met het oog op de ondertekening van de associatieovereenkomst”.

Carnero González (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, rekening houdende met de bijdragen van de verschillende fracties aan het debat dat hier vanochtend heeft plaatsgevonden, stel ik, na onderling overleg, voor om een nieuwe paragraaf 18 bis aan te nemen die als volgt luidt: “Wenst dat de Raad besluit een Euro-mediterrane top van staatshoofden en regeringsleiders te organiseren om de tiende verjaardag van het proces van Barcelona te herdenken; onderstreept het belang, in dit verband, van de parlementaire dimensie van dit proces en verzoekt de Euro-mediterrane Parlementaire Vergadering, die bijeenkomt in Caïro van 12 tot 15 maart 2005, een buitengewone vergadering te beleggen om deze tiende verjaardag te herdenken”.

Salafranca Sánchez-Neyra (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil het alleen maar even hebben over het mondeling amendement van de heer Morillon dat zojuist in stemming is gebracht en dat onze goedkeuring wegdraagt. Volgens het akkoord dat de verschillende fracties lijken te hebben bereikt, moet het einde van paragraaf 9 in een afzonderlijke paragraaf worden ondergebracht. Het betreft het voorstel om een waarnemingsmissie naar de verkiezingen in Libanon te sturen. De heer Morillon heeft dit – mijns inziens – belangrijke punt bij de indiening van zijn amendement over het hoofd gezien. 

Queiró (PPE-DE ),
    – Met deze overeenkomst, die de goedkeuring van de rapporteur wegdraagt, wordt opnieuw een – noodzakelijke – stap gezet in de richting van volledige integratie van de nieuwe lidstaten. Net als voorgaande overeenkomsten toont ook deze overeenkomst aan dat de uitbreiding van de Europese Unie bij haar traditionele partners goed gevallen is. Dat bewijst dat het belang van Europa als politieke entiteit voortdurend toeneemt.
Ik heb daarom voor gestemd. 
Ribeiro e Castro (PPE-DE ),
    – Deze aanbeveling hangt samen met de recente uitbreiding van de Europese Unie en is gericht op het integreren van de nieuwe lidstaten in de Euro-mediterrane associatieovereenkomst EG/Egypte, en wel via de ondertekening van een aanvullend protocol bij deze overeenkomst. Ze is van dezelfde aard als eerdere aanbevelingen.
De ondertekening van voornoemd aanvullend protocol heeft – onder andere – betrekking op de invoer van landbouwproducten uit Egypte in de nieuwe lidstaten. Daarvoor zal de in het protocol opgenomen regeling gelden.
Deze associatie- en samenwerkingsovereenkomsten hebben steeds op mijn steun kunnen rekenen. Ik geloof dat er zo opnieuw een nuttige stap voorwaarts wordt gezet in het Euro-mediterrane partnerschap. De Unie moet niet alleen een gemeenschap zijn gericht op het welzijn van de eigen burgers, maar ook meewerken aan het dynamiseren van de economie van haar buurlanden, een en ander overeenkomstig de strategie van de Unie inzake een “Europees nabuurschapsbeleid” (COM (2004) 373 def.), goedgekeurd door de Raad Algemene Zaken van 14 juni 2004.
Ik heb voor gestemd. 

Goudin, Lundgren en Wohlin (IND/DEM ),
   – De Commissie stelt voor dat de lidstaten die onder het gemeenschappelijk visum-, asiel- en immigratiebeleid van de EU vallen (waaronder Zweden), volmacht van de Raad krijgen om in het belang van de Gemeenschap het Verdrag van de Internationale Arbeidsorganisatie betreffende de identiteitsbewijzen van zeevarenden te ratificeren.
Dit verdrag vereist geen wijziging in de verordening waarin dit terrein behandeld wordt en waarin uitdrukkelijk uitzonderingen op de visumeis voor burgerbemanningen op vaartuigen zijn neergelegd. Dat de lidstaten een machtiging van de Raad nodig zouden hebben, is dus feitelijk onzin, een mening die blijkbaar wordt gedeeld door Frankrijk, dat het verdrag al heeft geratificeerd.
Volgens de Zweedse partij Junilistan verhindert niets te lidstaten om zelfstandig te besluiten of ze tot het verdrag willen toetreden, zonder machtiging van de EU. 
Queiró (PPE-DE ),
    – Gelet op het werk dat in eerste lezing is verricht en op hetgeen samen met de Raad reeds tot stand is gebracht, geloof ik dat we voor dit verslag dienen te stemmen. Het gaat hier immers om het versterken van de veiligheid van de buitengrenzen van de Gemeenschap, vooral via de invoering van een geharmoniseerd systeem voor risicobeoordeling, en dat is een zaak die voor ons allen van vitaal belang is. 
Ribeiro e Castro (PPE-DE ),
    – De stabiliteit van de internationale gemeenschap en, meer in het bijzonder, van de Europese ruimte en de interne markt wordt bedreigd door de opkomst van een nieuwe werkelijkheid die steeds wisselvalliger en in toenemende mate onvoorspelbaar wordt. De daarmee samenhangende bedreigingen en uitdagingen nopen tot het nemen van nieuwe, veelal preventieve maatregelen. Dit voorstel voor een verordening tot wijziging van het communautair douanewetboek is gericht op het invoeren van de basiselementen van een nieuw concept voor het beheer van de veiligheid van de buitengrenzen, via een geharmoniseerd systeem voor risicobeoordeling. Het is de bedoeling om zo het veiligheidsniveau voor de internationale bewegingen van goederen te verhogen. Met het opnieuw vaststellen van de taken van de douane, het invoeren van een mechanisme voor het definiëren van parameters voor de vaststelling van risico’s op communautair niveau en de introductie van een geautomatiseerd ondersteuningssysteem voor risicobeheer formuleren we een antwoord op de verwachtingen van de Europese burgers met betrekking tot de verbetering van het veiligheidsniveau over de gehele linie.
Ik ben heel tevreden dat het merendeel van de amendementen die door het Europees Parement in eerste lezing waren aangenomen, hier overgenomen zijn. Ik ben ook blij dat de betrokken commissie tot een unaniem besluit gekomen is. 

Martin, David (PSE ),
   . In dit verslag wordt een verordening gesteund tot oprichting van een gemeenschappelijk kader voor de presentatie van communautaire statistieken van de bij- en nascholing in ondernemingen.
Hoewel het nogal droog klinkt, dient dit voorstel ten zeerste te worden toegejuicht, want dit verslag bevestigt dat het beleid op het gebied van levenslang leren een fundamentele component is van de Europese werkgelegenheidsstrategie (zoals in 2000 door de Europese Raad van Lissabon reeds werd geconstateerd). In het verslag wordt geëist dat de lidstaten ondernemingen verplichten verslag te doen van de opleidingsniveaus. Tevens wordt hierin opgeroepen tot ruimere toegang tot beroepsopleidingen, zodat werknemers ongeacht het soort contract dat zij hebben en zelfs als zij werken bij ondernemingen met minder dan tien werknemers, toegang krijgen tot dergelijke opleidingen. 
Queiró (PPE-DE ),
    – Net als de rapporteur heb ook ik enige twijfels bij dit onderwerp.
Om te beginnen geloof ik dat het idee van de Raad om lidstaten toestemming te geven voor hetgeen ze – zoals Frankrijk – reeds gedaan hebben, aanleiding kan geven tot conflicten, vooral als het gaat om een onderwerp waarvan niet duidelijk is of het onder de communautaire bevoegdheden valt of is opgenomen in de uitzonderingen zoals die in het Verdrag zijn vastgelegd. De rapporteur heeft bovendien gewezen op gebreken in de inhoud van het verdrag, en dat zou volgens ons ook moeten betekenen dat we dit niet zomaar moeten goedkeuren. Tegen deze achtergrond zou men, op de hierboven vermelde gronden, geneigd zijn tegen het verslag te stemmen. Wij hebben dat om twee redenen echter niet gedaan.
Om te beginnen is het de Raad die de lidstaten toestemming wil geven, en dat betekent dat de lidstaten zelf om die goedkeuring hebben verzocht. Daar komt bij dat het niet aan het Europees Parlement is om een oordeel te vellen over de doeltreffendheid van een verdrag dat door de ondertekenaars ervan als doeltreffend wordt beschouwd. Ik heb daarom voor het verslag gestemd, met de hierboven vermelde reserves. 
Ribeiro e Castro (PPE-DE ),
    – Volgens het bepaalde in artikel 3, onder j), van het EG-Verdrag dienen de acties van de Unie mede gericht te zijn op het verbeteren van de coördinatie tussen het werkgelegenheidsbeleid van de verschillende lidstaten. De Unie moet de doeltreffendheid van hun beleid verhogen, en wel door het ontwikkelen van een gecoördineerde werkgelegenheidsstrategie. De strategie van Lissabon bevat verder een aantal vernieuwende elementen, waaronder de bevordering van levenslang leren. De in deze strategie vervatte ideeën zouden in alle nationale actieplannen van de lidstaten verwerkt moeten worden.
Zowel de coördinatie als de doeltreffendheid zou er dus mee gebaat zijn indien er op Europees niveau een rechtsgrond zou worden geschapen voor het verzamelen van vergelijkbare gegevens die een reëel beeld geven van de situatie met betrekking tot permanente beroepsopleiding.
Deze verordening verschaft een gemeenschappelijk kader voor het opstellen van communautaire statistieken over bij- en nascholing binnen ondernemingen. Dat zal van doorslaggevend belang zijn bij het uitwerken van doeltreffende strategieën ter bevordering van een actief beleid voor levenslang leren. Portugal heeft reeds stappen in deze richting ondernomen door bedrijven in het kader van de arbeidswetgeving verplichtingen op te leggen met betrekking tot levenslange bij- en nascholing.
Ik heb voor gestemd. 
Silva Peneda (PPE-DE ),
    – In het kader van de strategie van Lissabon is een reeks instrumenten vastgelegd die gericht zijn op het scheppen van meer en betere banen. Levenslang leren is één van deze instrumenten.
Leren is voor Europese werknemers echter nauwelijks een realiteit.
Er wordt niet genoeg aandacht besteed aan de verbetering van beroepsvaardigheden, en dat terwijl de lidstaten dit onderwerp centraal gesteld hebben bij het terugbrengen van de werkloosheid en het verhogen van de productiviteit.
In de EU van vijftien landen kon maar 8,5 procent van de burgers profijt trekken van dit type professionele meerwaarde. Wat zal het percentage zijn voor de EU van vijfentwintig landen?
We hebben het over iets dat praktisch gezien niet veel om het lijf heeft.
Ik geloof dat wat niet gemeten kan worden ook niet beheerd kan worden. We moeten er daarom voor zorgen dat er op systematische wijze en op gezette tijden vergelijkbare gegevens verzameld worden die een indruk kunnen geven van de permanente beroepsscholing.
Ik ben ervoor om de kleine en middelgrote ondernemingen (KMO’s) in dit type statistieken op te nemen. Het zou ondanks de bureaucratische problemen de moeite waard zijn KMO’s in dit onderzoek te betrekken, al was het maar via vereenvoudigde procedures, aangezien 90 procent van de Europese ondernemingen onder deze categorie valt.
Door de training van werknemers te bevorderen en in hun inzetbaarheid te investeren, leveren we een duurzame bijdrage aan het concurrerend vermogen van de Europese economie. 

Coelho (PPE-DE ),
    – De lidstaten hebben overeenstemming bereikt over een nieuwe versie van het Verdrag van de Internationale Arbeidsorganisatie betreffende de identiteitsbewijzen van zeevarenden. Dit verdrag is gericht op het vereenvoudigen van de formaliteiten zoals die gelden voor zeevarenden wanneer deze aan wal gaan in een land waarvan zij geen onderdaan zijn.
f
In tegenstelling tot de rapporteur vind ik het in het geheel niet vreemd dat besloten is biometrische gegevens op te nemen in de identiteitsbewijzen van zeevarenden. Het is immers overduidelijk dat de veiligheid van reisdocumenten verbeterd moet worden en dat de nieuwe technologieën een aantal voordelen bieden bij het identificeren van personen en het tegengaan van het vervalsen van documenten.
Dit voorstel is er dus in grote lijnen op gericht veiligheid en flexibiliteit te combineren.
Wat het gekozen “model” betreft, een vingerafdruk die in cijfers op een streepjescode is omgezet: er is geen probleem met de interoperabiliteit, noch met paspoorten, noch met visa, aangezien beide voorstellen uitgaan van vingerafdrukken, en die kunnen met elkaar vergeleken worden. Met betrekking tot de discrepanties op technisch niveau en de verschillende typen apparatuur die voor de herkenning gebruikt worden, is het van belang te vermelden dat dit de minst dure oplossing is. Het is intussen wel zo dat we nog steeds wachten op een voorstel van de Commissie aangaande het model dat gekozen is voor de introductie van biometrische gegevens in visa …
Guerreiro (GUE/NGL ),
    – Het gaat in wezen om niet meer dan de identificatie van zeevarenden wanneer zij aan wal gaan, en daarom zijn wij het eens met het onderliggende idee dat de identiteitsbewijzen van zeevarenden als toereikend dienen te worden beschouwd en dat visa niet nodig zijn, zeker niet bij het aandoen van havens, het aanleggen onderweg of in de overige genoemde gevallen van doorreis van de zeevarenden, overgang op een ander schip of terugkeer naar hun land.
Het Portugese inschrijvingsbewijs voor zeevarenden kan volgens artikel 9 van bijlage I bij Wetsbesluit 280 van 23 oktober 2001 dienen als “identiteitsbewijs voor zeevarenden conform het bepaalde in Verdrag nr. 185 van de Internationale Arbeidsorganisatie (IAO)”. Dan rest alleen de kwestie van de “visa” – en die zijn volgens ons niet nodig.
Wij kunnen het in grote lijnen dus eens zijn met de voorstellen die in dit verslag worden gedaan.
Er is echter één kwestie die nog onderzocht dient te worden. De Commissie stelt immers voor dat de Raad de lidstaten toestemming geeft een verdrag van de IAO te ratificeren. Zo wordt de nationale soevereiniteit verder aangetast, en daar zijn wij tegen. Er zij op gewezen dat Frankrijk het verdrag reeds heeft geratificeerd en aldus zijn nationale soevereiniteit als onafhankelijke staat heeft doen gelden, uiteraard zonder daarvoor toestemming aan de EU te vragen. 
Ribeiro e Castro (PPE-DE ),
    – Aangezien alleen lidstaten kunnen toetreden tot Verdrag nr. 185 van de Internationale Arbeidsorganisatie (IAO), heeft de Europese Commissie als waarnemer aan de onderhandelingen deelgenomen en de Raad voorgesteld om de lidstaten die op dit gebied aan de communautaire regels zijn gebonden (Verordening (EG) nr. 539/2001 van de Raad van 15 maart 2001) toestemming te verlenen dit verdrag in het belang van de Gemeenschap te ratificeren.
De rapporteur heeft enige reserves van technische aard aangetekend (vooral met betrekking tot de uitvoerbaarheid van de controle op basis van biometrische gegevens), maar ik geloof – net als hij – dat het er bij dit voorstel aan de Raad vooral om gaat de toestemming symbolische waarde te verlenen. Als alle lidstaten op hetzelfde moment tot ratificatie overgaan, kunnen we “aan de rest van de wereld duidelijk (…) maken welk belang de Gemeenschap aan dit verdrag hecht”.
Ik heb voor gestemd. 

Savary (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, gewoonlijk vindt er nogal wat geroezemoes plaats tijdens de stemverklaringen. Ik wil alleen maar zeggen dat ik blij ben met de aanneming van het verslag-Wortmann-Kool, dat betrekking heeft op een tekst die waarschijnlijk een van de meest opmerkelijke wetgevingsbesluiten van de Europese Unie in de afgelopen jaren vormt.
Na de pakketten Erika I en Erika II heb ikzelf op deze plaats in het bijzijn van commissaris Loyola de Palacio opgeroepen tot de totstandbrenging van een Europese ruimte van veiligheid op zee. Mocht deze ooit concreet vorm krijgen, dan is er nu in ieder geval een rechtsgrondslag voor en hebben we voor die ruimte alvast een ambitieus perspectief. Nog nooit heeft de Europese Unie zulke hoge strafrechtelijke sancties vastgesteld voor zeepiraten die onze kusten een trieste aanblik geven en heel vaak complete beroepssectoren te gronde richten en grote schade toebrengen aan de flora en fauna van kustgebieden.
Er zijn flinke stappen in de goede richting gezet en ik vind dat we daar blij mee moeten zijn. Laten we hopen dat de Raad vandaag dezelfde mening is toegedaan. Niemand kan nog langer de verantwoordelijkheid op de Europese Unie afschuiven, zoals met de en de is gebeurd. Nu zijn de lidstaten zelf verantwoordelijk. Persoonlijk zou ik graag zien dat zij de volle verantwoordelijkheid nemen. Europa beschermt zichzelf namelijk niet alleen tegen zeeverontreiniging, maar geeft ook een internationaal signaal af dat zelfs gedurfder is dan de MARPOL-wetgeving. Europa kan helpen de wetgeving tegen vervuiling en zeepiraten in de hele wereld te versterken.
Ik wil eindigen met een wens: ik hoop dat de wetgeving tegen het schoonspoelen van tanks op zee op even ambitieuze wijze wordt herzien. Volgens mij is de enige oplossing onze havens uit te rusten met lozingsinstallaties waarvan kosteloos gebruik mag worden gemaakt. U weet immers dat het moeilijk is de overtreders op te sporen, omdat het schoonspoelen meestal 's nachts bij mist plaatsvindt.
Mijns inziens moet er dan ook een systeem worden ontworpen naar het voorbeeld van het systeem voor de storting van huisvuil, inclusief havenbelasting en haveninstallaties, en moeten alle schepen in elke Europese haven hun olierestanten kunnen lozen in daarvoor bestemde inrichtingen. Als wij deze extra stap zetten, zullen wij mondiaal gezien over de meest vooruitstrevende regelgeving beschikken als het gaat om veiligheid en sancties tegen vervuiling.
Kratsa-Tsagaropoulou (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, met betrekking tot het verslag-Wortmann-Kool hebben de Europese afgevaardigden van de Nea Dimokratia voor het amendement van hun fractieleider Varvitsiotis gestemd. Zo vinden wij dat het Gemeenschapsrecht verenigbaar moet zijn met het internationale MARPOL-verdrag als het gaat om de verantwoordelijkheid met betrekking tot sancties wegens verontreiniging door ongevallen. Wij vinden dat het Gemeenschapsrecht voor de territoriale en de internationale wateren hetzelfde moet voorschrijven als datgene wat het MARPOL-verdrag bepaalt, niet alleen met het oog op gelijke behandeling van schepen in juridische zin, maar ook om het probleem van verontreiniging op internationaal niveau beter te kunnen aanpakken. Scheepvaart is immers een wereldwijde activiteit, die moet worden geregeld via internationale verdragen. Regionale maatregelen hebben tot dusver geen resultaten opgeleverd en alleen tot verwarrende situaties geleid.
De afgevaardigden van de Nea Dimokratia steunen ook amendement 37, dat een structuur voor samenwerking tussen de nationale overheden beoogt, omdat menig ongeval te wijten is aan gebrekkige samenwerking en onvolledige uitwisseling van knowhow. Daarnaast wordt in het amendement ook aangedrongen op een haalbaarheidsstudie inzake de nieuwe maatregelen en het nieuwe beleid die de Europese Unie wil toepassen voor de ontwikkeling van het maritieme vervoer in het kader van een efficiënt beheer van de waterwegen en de bescherming daarvan tegen verontreiniging. 
Queiró (PPE-DE ),
    – Ik geloof dat het optreden van de Europese Unie op dit gebied duidelijk moet zijn en dat er een degelijk kader met regels moet worden geschapen voor het vervoer van olie en andere schadelijke vloeistoffen. Daarom is het van belang dat we iets ondernemen tegen illegale lozingen en dat we de geldende internationale regels binnen de EU op uniforme wijze toepassen en interpreteren.
Dit voorstel voor een richtlijn is erop gericht een reeks internationale bepalingen inzake lozingen in de communautaire wetgeving op te nemen, en wel op basis van de over de gehele wereld geldende overeenkomsten terzake (MARPOL). De richtlijn bepaalt welke inbreuk op de normen aangaande lozingen als delict moeten worden aangemerkt en verschaft verder richtsnoeren voor het type sanctie dat moet worden opgelegd. De MARPOL-bepalingen zijn ter zake dienend, doorzichtig en redelijk. Ze dienen daarom in het communautair recht te worden geïntegreerd, aangezien het zeevervoer steeds meer een internationaal karakter krijgt.
Belangrijk is uiteraard ook dat er maatregelen worden genomen om bemanningen te beschermen, en dat het mogelijk wordt strafrechtelijke stappen te ondernemen tegen andere schakels in de keten. Het is van fundamenteel belang dat aan al degenen die verantwoordelijk zijn voor de vervuiling van de zee sancties kunnen worden opgelegd. 
Ribeiro e Castro (PPE-DE ),
    – Heel Europa herinnert zich het drama dat door het vergaan van de tanker veroorzaakt is. Die ramp heeft de Unie ertoe aangezet maatregelen te nemen om te verhinderen dat dit soort rampen opnieuw gebeuren. Het verhinderen van rampen is echter niet genoeg. Er moet ook iets gedaan worden ter bestrijding van opzettelijk veroorzaakte vervuiling van de zee. De wereldzeeën hebben tegenwoordig vooral onder dit type vervuiling te lijden.
We dienen in dit verband bijzondere aandacht te besteden aan lozingen vanaf schepen op volle zee.
Spanje, Frankrijk, Italië en Portugal hebben in een verklaring binnen de Raad al aangegeven dat de Europese Unie bij de bestrijding van illegale lozingen binnen de exclusieve economische zone verder moet gaan dan in de richtlijn is vastgelegd, en ik ben het daarmee eens. Voorzover de internationale regels zich daar niet tegen verzetten, behouden deze landen zich ook het recht voor zelf verdergaande maatregelen te nemen.
Ik heb mijn twijfels over de rechtsgeldigheid van het voorstel om op basis van het Verdragsartikel over vervoer (artikel 80, lid 2) strafrechtelijke normen op te stellen, en ik twijfel aan de geldigheid van de door de Commissie en het Parlement aangevoerde argumenten voor deze rechtsgrondslag, die behelzen dat het met het oog op de verwezenlijking van de doelstellingen van het Europees beleid op het gebied van vervoer en milieu aanvaardbaar en noodzakelijk is strafrechtelijke sancties te introduceren. 

Goebbels (PSE ),
    Ik heb mij bij de eindstemming over het voorstel voor een richtlijn betreffende het rijbewijs van stemming onthouden, omdat het voorstel volledig in tegenspraak is met de waar we de mond vol van hebben. Het enorme aantal details met evenzovele uitzonderingen is geen voorbeeld van goede wetgeving. Men kan zich zelfs afvragen of op dit gebied een Europese richtlijn nodig is. Deze richtlijn is beslist te uitgebreid en daarom in strijd met de beginselen van subsidiariteit en evenredigheid. Waarom kan hier het beginsel van het land van oorsprong niet worden gehanteerd? 
Goudin, Lundgren en Wohlin (IND/DEM ),
   – Wij vinden het een goede zaak dat men de regels voor rijbewijzen en het uiterlijk van de rijbewijzen binnen de Europese Unie zoveel mogelijk harmoniseert. De ontwerprichtlijn van de Commissie is echter te gedetailleerd geworden, en hetzelfde geldt voor de amendementen die in het Europees Parlement zijn ingediend.
Wij vinden dat subsidiariteit en het land-van-oorsprongbeginsel moeten gelden waar het gaat om bepalingen voor rijbewijzen voor motorfietsen en bromfietsen. De geldigheid van de rijbewijzen en de kwestie van het al dan niet verrichten van medische keuringen van rijbewijshouders zijn ook vraagstukken waarbij wij geloven in het beginsel van wederzijdse erkenning, en waarbij wij vertouwen hebben in het vermogen van de lidstaten om weloverwogen en verstandige besluiten te nemen. Er wordt vaak gezegd dat de lidstaten vertrouwen in elkaar moeten hebben op het punt van wetten en regels. Wij vinden dat dat ook moet gelden voor rijbewijsbepalingen.
Wij stemmen tegen dit verslag, omdat wij vinden dat de harmonisatie van rijbewijsbepalingen kan plaatsvinden zonder dit gedetailleerde voorstel voor een richtlijn. Bovendien hebben we op dit moment al een rijbewijsrichtlijn met regels voor het uiterlijk van rijbewijzen die in de Unie worden afgegeven.
Lulling (PPE-DE ),
   . Onze rapporteur heeft buitengewoon veel moeite gedaan om de sterk uiteenlopende standpunten over dit zeer heikele thema in aanmerking te nemen. Ik sta achter zijn voorstel, omdat het de weggebruikers echt meer veiligheid en vrijheid garandeert en daarnaast voorziet in meer controlemogelijkheden om fraude te bestrijden. Het is ronduit schandalig dat er mensen zijn die in Europa tien, twintig, dertig jaar of langer met een vervalst rijbewijs achter het stuur zitten.
Ik ben voor uniforme regelingen en examens voor het halen van het rijbewijs, en voor uniforme regelingen betreffende minimum en maximum leeftijdsgrenzen. Ik heb er ook geen bezwaar tegen als zeventigplussers hun rijbewijs vaker moeten verlengen en daarbij een ogentest en andere gezondheidstesten moeten ondergaan, al moet de besluitvorming hieromtrent aan de landen zelf worden overgelaten.
Wat mij betreft komt er in plaats van over twintig jaar over vijf jaar al een uniform rijbewijsmodel in het formaat van een plastic kaartje met microchip. De verkeersveiligheid in Europa is er ook mee gebaat als er in de lidstaten van de EU waar nog links wordt gereden – voor mij is dat de verkeerde kant van de weg – voortaan gewoon rechts wordt gereden. Zweden heeft al jaren geleden bewezen dat het kan. Ik zou ook wel eens in Ierland willen autorijden zonder een gevaar voor mezelf en andere weggebruikers te zijn. 
Martin, David (PSE ),
   . Ik sta achter de verklaarde doelstellingen van deze richtlijn in zijn huidige vorm, namelijk het tegengaan van fraude, het garanderen van werkelijk vrij verkeer van EU-chauffeurs en het vergroten van de veiligheid op de Europese wegen.
Ik ben van mening dat de amendementen van het Europees Parlement het voorstel verbeterd hebben.
Desalniettemin blijven er problemen bestaan die opgelost zouden kunnen worden, vooral met betrekking tot motorfietsen, caravans en campers. 
Queiró (PPE-DE ),
    – Ik heb voor het verslag-Grosch over rijbewijzen gestemd.
Bescherming tegen fraude, het ongehinderd circuleren van bestuurders en de veiligheid op de weg zijn fundamentele factoren bij het veilig stellen van het principe van vrij verkeer binnen de Europese Unie.
Dit lovenswaardige principe mag echter geen geweld worden aangedaan door al te overvloedige regelingen. Dat leidt alleen maar tot meer lasten en problemen voor de automobilisten voor wie deze regelingen bestemd zijn.
Als we het principe van vrij verkeer steeds doeltreffender in praktijk willen brengen, zullen we moeten aanvaarden dat de basisregels voor het garanderen van de verkeersveiligheid, het voorkomen van fraude en het bestraffen van overtreders geharmoniseerd worden.
We moeten echter verhinderen dat een goede en volstrekt gerechtvaardigde maatregel vergezeld gaat van allerhande normatieve en bureaucratische beperkingen, dat er extra restricties worden doorgevoerd ten aanzien van categorieën personen die motorfietsen mogen (leren) besturen of dat er strengere voorwaarden worden opgelegd met betrekking tot de geldigheidsduur van rijbewijzen of de termijnen voor het verlengen daarvan.
De amendementen die ik heb gesteund, hebben in het Parlement niet de steun van de meerderheid gekregen, maar ik geloof dat de tekst desondanks voldoende evenwichtig is, reden waarom ik voor heb gestemd. 
Ribeiro e Castro (PPE-DE ),
    – Het feit dat er zoveel verschillende modellen en typen documenten zijn die de burgers het recht geven een motorvoertuig te besturen, kan in een Gemeenschap waar de regel van vrij verkeer geldt een ernstig obstakel vormen bij de controle op deze documenten door de autoriteiten van de lidstaten, en dat heeft uiteraard negatieve gevolgen voor zowel de rechtszekerheid als de verkeersveiligheid.
Het Europees informatienetwerk voor rijbewijzen en de wederzijdse erkenning van sancties kunnen een nuttige bijdrage leveren bij het aanpakken van deze situatie.
De bestrijding van fraude, het vrije verkeer van bestuurders en de verkeersveiligheid zijn in dit verband de belangrijkste kwesties. Het zou een goede zaak zijn als we de criteria zodanig op elkaar zouden afstemmen dat ze van Lissabon tot Nicosia dezelfde graad van betrouwbaarheid mogelijk maken. Bij een dergelijke harmonisatie dient volgens mij wel rekening te worden gehouden met de beginselen van subsidiariteit, passendheid en evenredigheid. Een verdubbeling van de bureaucratie moet vermeden worden en er mogen geen obstakels worden gecreëerd die het vrije verkeer van personen en goederen in de weg staan.
Ik geloof dat het idee om voor bepaalde typen voertuigen, inzonderheid motorfietsen, een getrapte toegankelijkheid in te voeren een positief effect kan hebben voor het terugbrengen van het aantal verkeersongevallen waarbij jonge mensen betrokken zijn. Deze mogelijkheid dient zeker bestudeerd te worden.
Alles in overweging genomen heb ik voor gestemd. 

Queiró (PPE-DE ),
    – Ik heb voor het verslag-Sommer gestemd, omdat ik geloof dat het vervoer over de binnenwateren een heel belangrijke factor vormt bij de intermodaliteit van het vervoer.
De EU beschikt over een wijd vertakt netwerk van kanalen en natuurlijke waterlopen dat nog steeds niet ten volste wordt benut. Het zou dus een goede zaak zijn dit type vervoer te ontwikkelen; het is immers veilig en milieuvriendelijk.
Dit voorstel is gericht op het opzetten van een Europees kader voor de introductie van informatiediensten voor de binnenvaart. Het kan aldus bijdragen tot een beter en efficiënter beheer van het verkeer en het vervoer in de communautaire binnenwateren.
Het is nu tijd om ervoor te zorgen dat deze diensten interoperabel zijn en de basis te leggen voor een modern beheer van de vervoersketens. De beschikbaarheid van informatie in zal zeker bijdragen tot een beter concurrerend vermogen van de sector.
Dit voorstel beperkt de mogelijkheden van de lidstaten niet in al te sterke mate. Bovendien zou het aantal inschattingsfouten en ongevallen drastisch kunnen worden teruggebracht. Het zou mogelijk moeten zijn de sector te stimuleren door de inzet van de nieuwe technologieën waar in dit voorstel naar verwezen wordt en aldus invloed uit te oefenen op de plaats die de verschillende vervoerswijzen in onze economieën innemen. Bij het denken over intermodale vervoerssystemen – de systemen die de basis zullen vormen voor het vervoer van de toekomst – dient dus beslist rekening te worden gehouden met de positieve rol die de binnenvaart kan en moet spelen. 
Ribeiro e Castro (PPE-DE ),
    – Dit voorstel van de Commissie is erop gericht de overbelasting van het wegennetwerk drastisch te verminderen, vooral als het gaat om zware vrachtwagens binnen Europa. Ik wijs er al geruime tijd op dat dit noodzakelijk is.
Vervoer over de binnenwateren is veilig en milieuvriendelijk. Helaas neemt dit type vervoer slechts 7 procent van het goederenvervoer in de “oude” vijftien lidstaten voor zijn rekening. Behalve aan de binnenvaart dient ook meer aandacht te worden besteed aan de bevordering van de kustvaart. Volgens de Commissie mogen deze twee vervoerssectoren “niet veronachtzaamd worden”, maar dat is te zwak uitgedrukt: het zijn volwaardige oplossingen die het verdienen verder ontwikkeld te worden.
Dit voorstel beoogt verder het opzetten van een Europees kader voor de invoering van informatiediensten voor de binnenvaart, met behulp van moderne informatie- en communicatietechnieken, om zo het beheer van het verkeer en het vervoer in de binnenwateren te verbeteren.
Het Europees vervoersbeleid is gericht op intermodaliteit; we streven bovendien naar een hoog niveau van milieubescherming en kwaliteit. Een en ander kan alleen verwezenlijkt worden als we die sectoren stimuleren welke beide mogelijkheden in zich verenigen. Ik hoop daarom dat dit voorstel voor een richtlijn een volgende stap is in de richting van een heuse strategie voor het langeafstandsvervoer over zee en over de binnenwateren, en dat dit type vervoer de voorkeur krijgt boven het wegvervoer. 

Goudin, Lundgren en Wohlin (IND/DEM ),
   – De Zweedse partij Junilistan heeft besloten om tegen het voorstel betreffende erkenning van bewijzen van beroepsbekwaamheid van zeevarenden te stemmen. In memorandum 2003/04:FPM113 van de Zweedse rijksoverheid wordt geconstateerd dat er een “aanzienlijke stijging van het aantal fraudegevallen in verband met de certificeringsprocedure” is opgetreden. Ook de Zweedse rijksdienst voor de scheepvaart heeft zijn ongerustheid uitgesproken over het feit dat het recht om noodzakelijke voorwaarden te stellen verdwijnt als deze richtlijn wordt aangenomen
Junilistan staat in de grond van de zaak positief tegenover het land-van-oorsprongbeginsel en steunt het idee om de hindernissen voor het fungeren van de interne markt uit de weg te ruimen. In dit specifieke geval zijn er echter veel aanwijzingen dat de Europese Unie nog niet klaar is om deze stap te nemen. 
Le Rachinel, Fernand (NI ),
   Nivellering naar beneden - dat is de methode die Brussel voortdurend hanteert om Europese en niet-Europese wetgeving te harmoniseren. In dit geval betreft het bewijzen van beroepsbekwaamheid die aan zeevarenden worden uitgereikt. Momenteel is de erkenning van buiten de Europese Unie afgegeven certificaten eenvoudiger dan van diploma's binnen de EU. Dat leidt er onvermijdelijk toe dat er meer zeevarenden buiten dan binnen Europa worden geworven. De opstellers van dit verslag willen onze erkenningsprocedures vereenvoudigen, liever dan de bestaande procedures die buiten de Gemeenschap gelden, op te tillen naar het Europese niveau. Laatstgenoemde procedures zouden als voordeel hebben dat de talrijke frauduleuze praktijken worden beperkt. Laten we onze maritieme diploma's en kwalificaties niet verkwanselen. Op zee werken is een moeilijk vak en de voorwaarden waaronder de arbeid moet worden verricht, maken dat jongeren niet erg geïnteresseerd zijn in een maritieme opleiding: lage lonen, langdurige missies, zware arbeidsomstandigheden, enzovoorts. Deze sector wordt gekenmerkt door een groeiend tekort aan gekwalificeerd personeel ten gunste van goedkope en te laag geschoolde arbeidskrachten uit de Aziatische landen en Oost-Europa. De beroepssector moet weer aanzien krijgen en diploma’s en bewijzen van beroepsbekwaamheid moeten in ere worden gehouden; dat is waarop we ons moeten richten, en we moeten zeker niet het tegenovergestelde doen. Tot slot moet het onmogelijk worden gemaakt om onder goedkope vlag te varen op de vele afgedankte schepen die onze zeeën en oceanen verontreinigen. 
Queiró (PPE-DE ),
    – Ik heb voor het verslag-Evans over de erkenning van bewijzen van de beroepsbekwaamheid van zeevarenden gestemd, omdat ik geloof dat we iets moeten ondernemen tegen het afnemen van het aantal zeevarenden, en wel door maatregelen te nemen om de vrijheid van verkeer van de werknemers in deze sector te garanderen. Dit voorstel is erop gericht de procedure voor de erkenning van voornoemde bewijzen van beroepsbekwaamheid te vereenvoudigen.
Met dit voorstel kunnen we de administratieve lasten verlichten en dragen we bij tot het bestrijden van discriminatie en het bevorderen van de mobiliteit van werknemers in de zeevaartsector.
Daarom steun ik het soort maatregelen dat hier wordt voorgesteld. 
Ribeiro e Castro (PPE-DE ),
    – Dit voorstel van de Europese Commissie is gericht op het vereenvoudigen van de procedure voor de erkenning van de bewijzen van beroepsbekwaamheid van zeevarenden. Er is namelijk een situatie ontstaan waarin de erkenning van buiten de EU afgegeven bewijzen gemakkelijker verloopt dan die van bewijzen welke binnen de EU zijn afgegeven.
Het gaat er in wezen om de Europese normen aan te laten sluiten bij de internatonale verdragen, inzonderheid het Internationaal Verdrag betreffende de normen voor zeevarenden inzake opleiding, diplomering en wachtdienst (STCW-verdrag) van de Internationale Maritieme Organisatie (IMO). In dit verdrag uit 1978 zijn specifieke criteria vastgelegd voor de erkenning van door de ondertekenende partijen afgegeven bewijzen van beroepsbekwaamheid van kapiteins, officiers en radio-operateurs.
Ik geloof dat dit een goed voorstel is en ik wijs in dit verband in de eerste plaats op het feit dat er eisen zijn opgenomen met betrekking tot de taalkundige vaardigheden van zeevarenden, in casu een goede beheersing van het Engels, zonder twijfel de internationale . Bovendien zijn er mechanismen vastgelegd voor het verhinderen van fraude bij de certificatieprocedure (artikel 5 van het Commissievoorstel).
Een ander positief aspect van dit voorstel is dat het aantal regels voor de beroepslui die in deze sector werkzaam zijn wordt teruggebracht. 

Stihler (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik zal het heel kort houden. Ik wil een stemverklaring afleggen namens de Labour Party-groep in het Europees Parlement over de reden waarom onze groep zich van stemming heeft onthouden over het gewijzigde voorstel en vervolgens vóór de wetgevingsresolutie heeft gestemd. Onze stemverklaring is zeer eenvoudig. Wij zijn van mening dat gezamenlijke inzetplannen belangrijk zijn voor de effectiviteit van het werk van het bureau. Daarom hebben we vóór die amendementen gestemd. In de amendementen 36 tot en met 43 wordt namelijk de bevoegdheid van het bureau verhelderd met betrekking tot de tenuitvoerlegging van dergelijke gezamenlijke inzetplannen. In deze amendementen wordt tevens een passende rol toegekend aan de regionale adviesraden. 
Fotyga (UEN ),
   . De oprichting van een communautair orgaan dat een zekere coördinatie in het werk van de nationale visserij-inspectiediensten kan garanderen, is een nuttig initiatief. Het cruciale punt is evenwel de vraag wat de omvang van de bevoegdheden en de taken van dit op te richten orgaan zullen zijn. Het voorstel voor een verordening van de Raad tot oprichting van een Communautair Bureau voor visserijcontrole kan ik niet steunen. Feitelijk en juridisch gezien valt de controle van dit soort zaken onder de bevoegdheid van de lidstaten. Bovendien verstoort de voorgestelde verordening het evenwicht tussen de instellingen. Een ander aspect van het gemeenschappelijk visserijbeleid betreft de bescherming van de mariene hulpbronnen. In de strategie van Lissabon is vastgelegd dat duurzame ontwikkeling betekent dat ook rekening moet worden gehouden met ecologische en sociale factoren van de ontwikkeling. Door de mariene hulpbronnen te beschermen, beschermen wij tevens de mensen die van de zee leven. Overambitieuze beschermingsplannen, die enkel voorzien in korte periodes voor herstel van de visbestanden, zoals voor kabeljauw in het oostelijk deel van de Oostzee, moeten echter worden herzien, omdat de overeengekomen periode onaanvaardbare sociale spanningen veroorzaakt. 
Marques (PPE-DE ),
    – Ik wil mijn collega Attwooll graag gelukwensen met dit belangrijke en op de actualiteit aansluitende verslag over het voorstel voor een verordening van de Raad tot oprichting van een Communautair Bureau voor visserijcontrole en houdende wijziging van Verordening (EG) nr. 2847/93 tot invoering van een controleregeling voor het gemeenschappelijk visserijbeleid. Ik steun dit verslag, en die steun geldt vooral de amendementen die meer duidelijkheid verschaffen over de rol van het bureau als intermediair, met name bij het uitwerken van gezamenlijke inzetplannen, waarbij de lidstaten hun inspectie- en controlemiddelen bundelen. Ik kan me ook vinden in de amendementen aangaande de taken van het visserijcontrolecentrum. Wij staan achter de oprichting van dit bureau, aangezien het een rol kan spelen als bemiddelaar bij de plannen die de lidstaten voor de visserijsector moeten opstellen met het oog op de controle en inspectie van hun visbestanden. Het zal een orgaan zijn dat bijstand kan verlenen bij de tenuitvoerlegging van het gemeenschappelijk visserijbeleid en het scheppen van doeltreffender en eenvormiger controle- en inspectieprocedures. Opdat dit orgaan goed kan functioneren, is het evenwel zaak dat er een operationele organisatorische structuur wordt opgezet die het gehele proces kan sturen. 
Martinez (NI ),
   Brussel houdt van agentschappen. Er zijn agentschappen voor van alles en nog wat, van het Europees Milieuagentschap te Kopenhagen via het Europees Agentschap voor de veiligheid en gezondheid op het werk te Bilbao tot de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid in Parma. Nu komt er ook nog een Communautair Bureau voor de visserijcontrole, ofwel een echt Europees ministerie van Visserij. Deze maritieme FBI zal tot taak hebben de controle- en inspectiewerkzaamheden van de lidstaten op visserijgebied te coördineren. Dit bureau wordt de sterke arm van een tot nog toe bescheiden controlesysteem. Het Parlement wil graag dat deze controle zowel in communautaire als in internationale wateren plaatsvindt. Er zullen dus multinationale inspectieteams worden gevormd die te land en ter zee gaan opereren. Het bureau zal controlevaartuigen kunnen charteren en besturen en deze ter beschikking kunnen stellen van waarnemers. Maar wie zijn deze waarnemers? Inspecteurs uit andere landen, die onbekend zijn met de nationale regelgeving, en dat betekent dat geweigerd wordt de eigen bevoegdheden van elke lidstaat te erkennen. Het kan dus voorkomen dat deze waarnemers inspecties verrichten zonder inbreuken te constateren of de controle te verbeteren. Op deze wijze wordt niet alleen de communautaire maar ook de buitenlandse soevereiniteit in de territoriale wateren van soevereine landen versterkt. 
Ó Neachtain (UEN ),
   . De regels op het gebied van het gemeenschappelijk visserijbeleid moeten op doeltreffende en uniforme wijze ten uitvoer worden gelegd.
Het versterken van de controle was een van de voornaamste prioriteiten van de hervorming van het gemeenschappelijk visserijbeleid van 2002. Ik verheug mij dan ook over dit voorstel tot oprichting van een bureau voor visserijcontrole. Ik vind dat dit bureau onverwijld opgericht dient te worden.
Ik had enige moeite met de tekst zoals die door de Commissie visserij was aangenomen. Dit Parlement heeft immers van meet af aan gepleit voor het betrekken van de vissers en hun wettelijke vertegenwoordigers bij het besluitvormingsproces.
Tegen deze achtergrond gaf het Parlement destijds met een overweldigende meerderheid zijn goedkeuring aan mijn verslag over regionale adviesraden, of RAC’s, zoals zij bekend staan.
Het is niet verbazingwekkend dat vissers buitengewoon veel belang hechten aan dit bureau. En toch worden zij om onverklaarbare redenen uitgesloten van de oprichtingsprocedures.
Ik ben van mening dat er een cruciale behoefte aan transparantie bestaat met betrekking tot deze kwestie. Ik stel derhalve dat de vissers hierbij betrokken moeten worden.
Ik vind dat de doorslaggevende overweging is dat het bureau moet functioneren in strikte overeenstemming met de communautaire belangen.
Ik vind dat de kwestie van de verdeling van de stemrechten binnen dit nieuwe bureau niet moet worden gebruikt als voorwendsel om de Commissie de procedures te laten domineren.
Queiró (PPE-DE ),
    – De visserij is voor geheel Europa van groot belang, maar vooral voor Portugal. Bij de ontwikkeling van het communautair beleid terzake wordt evenwel niet altijd voldoende rekening gehouden met de belangen van ons land. Deze verordening tot oprichting van een Communautair Bureau voor visserijcontrole dient daarom aandachtig bestudeerd te worden. De controle op de visserijactiviteiten blijft onder de bevoegdheid van de lidstaten vallen, maar het is intussen wel zo dat de Commissie een operationele rol speelt bij de coördinatie van de controleactiviteiten. Het is bovendien de taak van de Commissie om gemeenschappelijke belangen veilig te stellen. We moeten ons dus richten op de wijze waarop deze gemeenschappelijke belangen behartigd kunnen worden, waarbij we overigens wel steeds dienen te bedenken dat het subsidiariteitsbeginsel volledig gerespecteerd dient te worden. En we zullen hiervoor de nodige middelen moeten reserveren, vooral als het gaat om Portugal, dat immers een zeer uitgebreide EEZ heeft.
Tot slot moeten we enige reserves aantekenen: het opzetten van een nieuw communautair bureau houdt namelijk altijd het risico op overlapping van taken en verdubbeling van bepaalde uitgaven in. 
Ribeiro e Castro (PPE-DE ),
    – Het is de gewoonte geworden om communautaire bureaus op te richten als een onderwerp een zodanig belang vertegenwoordigt en zo gevoelig ligt dat nader onderzoek gerechtvaardigd lijkt om de Europese Unie in staat te stellen een betere en efficiëntere aanpak te formuleren. Ik vrees dat die tendens zich zal voortzetten en dat deze benadering ook zal worden gebruikt voor kwesties die wat hun belang betreft een dergelijke inzet van mensen en hulpmiddelen niet rechtvaardigen.
Op het nu voorgestelde bureau lijkt het hierboven vermelde evenwel niet van toepassing. Dit bureau kan voor de sector heel nuttig zijn, mits de principes die aan de oprichting ervan ten grondslag liggen, aangehouden worden. Ik waarschuw echter wel voor het gevaar van centralisatie en voor het risico dat lidstaten een deel van hun bevoegdheden kwijtraken. En dan heb ik het over bevoegdheden die de lidstaten op dit gebied volgens mij beslist moeten blijven behouden. Het bureau mag verder geen overbodige regels scheppen of druk uitoefenen en het zal het subsidiariteitsbeginsel strikt moeten naleven.
Ik geloof daarom dat heel goed zou zijn geweest als in het ontwerpverslag duidelijk zou zijn vastgelegd wat precies de bevoegdheden en de taken van de verschillende afdelingen van dit bureau zijn. 
Stevenson (PPE-DE ),
   . De Britse Conservatieven hebben zich onthouden van stemming over de oprichting van een centraal bureau voor visserijcontrole in het Spaanse Vigo, en wel om de volgende redenen. Ten eerste maakt het beleid inzake centralisering van de visserijcontrole deel uit van de op verdere integratie gerichte politieke agenda van de Europese Commissie, waartegen wij ons als Conservatieven verzetten. Ten tweede leggen we ons erbij neer dat in het geval dat een Conservatieve regering zich zou terugtrekken uit het GVB en het visserijbeheer weer in handen zou geven van lokale en nationale controleautoriteiten, veel Britse vaartuigen desalniettemin zouden blijven vissen in de EU-wateren buiten de Britse grens van tweehonderd mijl. Onder deze omstandigheden, en aangezien de plannen van de Commissie om een communautair bureau voor visserijcontrole in Vigo op te richten niet meer terug te draaien zijn, is het in het belang van Groot-Brittannië om functionele betrekkingen met dit nieuwe orgaan te onderhouden. Wij vonden het derhalve gepaster ons te onthouden van stemming dan ons openlijk tegen het voorstel te verzetten. 

McAvan (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag toelichten waarom ik de amendementen op paragraaf 20 niet heb gesteund. Het is belangrijk om het idee voor een rookverbod in openbare ruimten in het Europees Parlement te bekijken. We laten het aan de Europese Commissie over actie te ondernemen, maar het is niet juist om in dit stadium al te beginnen over uitzonderingen voor bepaalde ruimten of over kleine glazen hokjes waarin mensen mogen roken, want iemand moet die ruimten naderhand ook weer schoonmaken. Er zijn werknemers die dergelijke ruimten moeten schoonmaken en ik weet niet zeker of er bewijzen zijn waaruit blijkt dat met dergelijke ruimten inderdaad kan worden voorkomen dat er rook ontsnapt. We moeten in deze fase niet op het debat vooruitlopen.
De primaire verantwoordelijkheid op dit terrein berust bij de lidstaten. De lidstaten dienen zich te houden aan de wetgeving, de Commissie moet helpen een en ander te coördineren en moet beste praktijken formuleren. De lidstaten kunnen hun verantwoordelijkheden niet ontlopen door dingen op Europa af te schuiven die zij in hun eigen land wellicht niet willen doen. Ik ben fel gekant tegen het idee om op het hele debat vooruit te lopen door nu te besluiten wat we gaan doen. 
Cederschiöld, Fjellner, Hökmark en Ibrisagic (PPE-DE ),
   –De delegatie van Zweedse conservatieven in het Europees Parlement heeft vandaag gestemd voor het verslag-Ries over het Europees actieplan voor milieu en gezondheid 2004–2010. Wij vinden het echter verkeerd dat het Europees Parlement de Commissie aanspoort om initiatieven te nemen in aangelegenheden op het gebied van ziekten die gerelateerd zijn aan een bepaalde levensstijl of betreffende diverse acties tegen roken. Besluiten over deze kwesties behoren tot de bevoegdheid van de lidstaten en moeten uiteindelijk primair genomen worden door afzonderlijke individuen en niet door politici.
Wij Zweedse conservatieven zijn van mening dat de EU een belangrijk instrument is in het streven naar een beter milieu, maar niettemin is de verantwoordelijkheid van de EU beperkt. De EU moet alleen verantwoordelijk zijn voor milieuvraagstukken die duidelijk grensoverschrijdend zijn. Daarom is het verkeerd om de Commissie op te roepen zich in te zetten voor, enerzijds, milieuetikettering van bouwmaterialen en, anderzijds, het opstellen van lijsten van gevaarlijke werkplaatsen en het instellen van milieuambulances. 
Figueiredo (GUE/NGL ),
    – Ik heb voor dit verslag gestemd, waarin kritiek geleverd wordt op het feit dat er wat opzet en ambitie betreft een enorme kloof bestaat tussen de strategie voor het milieu en de volksgezondheid van de Commissie en datgene wat bedoeld is als richtsnoer voor de tenuitvoerlegging daarvan, het actieplan. Het Europees Parlement meent dat het actieplan in het gunstigste geval als een onderzoeksplan kan worden beschouwd, en dat het op zichzelf de ziektelast die door milieufactoren wordt veroorzaakt niet zal verminderen, in ieder geval niet op korte termijn.
De rapporteur levert vooral kritiek op het feit dat van de dertien acties die de Commissie in haar strategie voor milieu en volksgezondheid voor 2004-2010 heeft vastgelegd, maar vier acties betrekking hebben op specifieke maatregelen, en dat voor geen enkele actie streefcijfers zijn vastgelegd. Verder wordt er geen enkele verwijzing gemaakt naar de gevolgen die milieuvervuiling heeft voor de geestelijke en neurologische gezondheid.
Een van de belangrijkste gebreken bij de tenuitvoerlegging van voornoemde strategie is echter dat er geen beoordeling is uitgevoerd van de gevolgen van het huidige communautaire beleid zoals dat overal in de Europese Unie wordt geïmplementeerd. Ik denk dan aan het gemeenschappelijk landbouwbeleid en het liberaliseringsbeleid gericht op het privatiseren van de essentiële openbare diensten, met de bedoeling het functioneren van deze diensten te onderwerpen aan de logica van het winstbejag, zoals dat nu met de watervoorziening gebeurt.
Een andere tekortkoming is dat er geen verwijzing wordt gemaakt naar gezondheid in en op het werk, en dan vooral waar het gaat om beroepen en werkplekken die een verhoogd risico inhouden. 
Ford (PSE ),
   . Ik sta achter dit verslag vanwege het amendement op paragraaf 6 in de oorspronkelijke tekst, zoals besproken in de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid. Ik begrijp de noodzaak om het voorzorgsbeginsel te hanteren ter bescherming van de consument tegen de mogelijke langetermijngevaren van chemische stoffen uit de familie van de ftalaten, waaronder DEHP, maar ik vertegenwoordig tevens een fabriek in Quedgeley, in Gloucestersire, Gambro, die de Queen's Award to Industry heeft gewonnen en waar 120 mensen in dienst zijn. Deze fabriek gebruikt DEHP voor producten die bloedstolling helpen tegengaan. Mensen waarvoor die producten bedoeld zijn, maken zich zorgen over de komende 25 minuten van hun leven, in plaats van over de komende 25 jaar. In dit soort gevallen is de uitzondering om het gebruik van DEHP en andere ftalaten toe te staan “wanneer een (…) beperking negatieve gevolgen zou hebben voor de medische behandeling” dus volledig op haar plaats. Om deze reden zal ik vóór het gewijzigde verslag-Ries stemmen. 
Goudin, Lundgren en Wohlin (IND/DEM ),
   –De gezondheidseffecten van milieuverontreiniging vormen een kwestie van zeer groot maatschappelijk belang, die een brede betrokkenheid vereist. We hebben daarom besloten om voor het verslag in zijn geheel te stemmen. We staan echter kritisch tegenover het feit dat in het verslag geen nadruk wordt gelegd op het subsidiariteitsbeginsel. Een Europees actieplan voor milieu moet uitsluitend gaan over grensoverschrijdende milieukwesties. Dat gebeurt helaas niet in het onderhavige actieplan.
Wij vinden niet dat de EU zich bezig moet houden met het bestrijden van kwalen die worden veroorzaakt door tabak, alcohol, ongezonde voeding en gebrek aan beweging (paragraaf 17), en ook niet dat de Commissie roken in gesloten ruimtes moet tegengaan (paragraaf 20). De bovenstaande paragrafen behandelen terreinen die duidelijke gevolgen voor de gezondheid hebben, maar het zijn typisch vraagstukken die niet onder de bevoegdheid van de EU vallen en waarop het subsidiariteitsbeginsel van toepassing is. We vinden verder dat het subsidiariteitsbeginsel evenmin is toegepast in paragraaf 28, waarin wordt benadrukt dat bijzondere aandacht moet worden besteed aan bevolkingsgroepen die in verontreinigde gebieden wonen.
Ten slotte is het van groot belang dat de Commissie enerzijds verduidelijkt welke totaalbedragen moeten worden vrijgemaakt voor de financiering van het actieplan, en anderzijds aangeeft of zij vindt dat er een nieuw financieel instrument voor die financiering moet worden geschapen. De kosten van het actieplan moeten binnen de begrotingskaders passen.
Manders (ALDE ),
   . Als niet-roker stem ik vóór het amendement 4 dat mede op mijn initiatief door de ALDE is ingediend. Dit amendement bepaalt dat het voor horecaondernemers toegestaan moet zijn om gescheiden zones voor rokers in te stellen die voorzien zijn van adequate ventilatie. Ik wil hiermee de Commissie oproepen om ruimte open te laten voor initiatieven uit de markt die tegemoet komen aan het probleem van (mee)roken in de horeca. Moderne ventilatietechnieken maken het mogelijk om de kwaliteit van de lucht binnen naar een hoger niveau te tillen dan zelfs de buitenlucht. Door van bovenaf bij wet het roken te verbieden haal je dit soort innovatieve acties uit de markt en daarmee een stuk dynamiek uit de economie. Bovendien worden ondernemers én consumenten zo beperkt in hun keuzevrijheid, hetgeen ik niet kan verenigen met de ideologische beginselen waar ik als liberaal voor sta.
Een Europees rookverbod zal tevens repercussies hebben voor de werkgelegenheid in de toeristische sector, terwijl rokers voldoende worden geïnformeerd over de gevaren die aan roken kleven. Als roken Europees wordt verboden, wat wordt dan het volgende verbod? Alcohol of fastfood vanwege obesitas, autorijden vanwege de verkeersslachtoffers of zelfs seks, aangezien de meeste mensen in bed sterven. 
Ribeiro e Castro (PPE-DE ),
    – Ook ik geloof dat er een op het kind gericht actieplan voor de beoordeling en de bevordering van milieu en gezondheid ten uitvoer moet worden gelegd.
De strategie die aan dit initiatief ten grondslag ligt, beter bekend als SCALE – Science, Children, Awareness, Legal instruments, Evaluation, is gericht op het in praktijk brengen van een transversale benadering van dit onderwerp. Het is immers een onderwerp dat de Europese burgers steeds meer zorgen baart, vooral vanwege het steeds vaker voorkomen van vier typen aandoeningen: aandoeningen van de luchtwegen, astma en allergieën bij kinderen; verstoringen van de neurologische ontwikkeling; kinderkanker; en verstoringen van het endocriene systeem.
Gelet op het voorgaande steun ik het plan om de uitwisseling en het doorgeven van informatie te verbeteren en sneller te laten verlopen om aldus sneller een beter gefundeerde indruk te krijgen van het oorzakelijk verband tussen de verschillende typen vervuiling en de gezondheid.
De rapporteur verwijst naar het voorzorgsprincipe om duidelijk te maken dat er geen ondubbelzinnig wetenschappelijk bewijs hoeft te bestaan voor de risico’s van een bepaald product om datzelfde product van de markt te halen. Ik kan het met dat idee eens zijn, maar ik wijs er wel op dat dit principe niet altijd door alle gerechtelijke instanties in de Gemeenschap op dezelfde wijze geïnterpreteerd wordt. Er zal op dit punt dus duidelijkheid moeten worden verschaft. 

Figueiredo (GUE/NGL ),
    – Het is een feit dat het Middellandse-Zeegebied voor Europa van groot strategisch belang is en dat er een op solidariteit berustend beleid voor dit gebied moet worden ontwikkeld teneinde een antwoord te formuleren op een hele reeks uitdagingen – vrede, stabiliteit, terrorisme, wederzijds begrip, de bestrijding van mensenhandel en het creëren van een regio waar iedereen kan delen in de welvaart.
Dat is echter geen vrijbrief voor toenemende inmenging in het politieke leven van de verschillende landen of een rechtvaardiging voor repressieve en militaire acties die precies het tegenovergestelde kunnen bewerkstelligen van hetgeen men beweert te bereiken. Een aantal recente ervaringen heeft dat reeds bewezen.
Het gehele Middellandse-Zeegebied is uiterst gevoelig en dient dus een heel voorzichtige behandeling ten deel te vallen. Van belang is vooral dat we bijdragen aan vrede in het Midden-Oosten. Daarbij dienen we op te komen voor de belangen van Palestina en aan te dringen op naleving van de verschillende VN-resoluties.
Om die redenen distantiëren we ons van een aantal aspecten van deze door het Europees Parlement aangenomen resolutie. 
Guerreiro (GUE/NGL ),
    – Het uitvoeren van controle- en inspectiemaatregelen met betrekking tot de toepassing van het gemeenschappelijk visserijbeleid binnen de exclusieve economische zone behoort tot de bevoegdheden van de lidstaten.
Ik sta sceptisch tegenover de oprichting van een communautair visserijcontrolebureau en ik geloof dat een dergelijke mate van centralisatie niet goed verenigbaar is met de bevoegdheden van de lidstaten. Het zal overigens geen toeval zijn dat deze verordening nu aan de orde komt, vóór de openbaarmaking van een haalbaarheidsonderzoek betreffende dit bureau.
Ik heb derhalve tegen dit verslag gestemd.
Dat wil niet zeggen dat ik het niet belangrijk vind dat er iets gedaan wordt voor het verbeteren van de coördinatie tussen de lidstaten bij het uitvoeren van controles om een eenvormiger tenuitvoerlegging van het gemeenschappelijk visserijbeleid te garanderen en illegale visserij tegen te gaan. Wij zijn er ook niet tegen dat de communautaire begroting meer bijdraagt aan de voor de controleactiviteiten noodzakelijke investeringen.
Met de onderliggende ideeën kan ik het eens zijn. Ik wil echter wel aangeven dat ik niet geloof dat de raad van bestuur representatief is. Ik ben het niet eens met de wijze waarop de raad functioneert en met de buitensporige invloed die de Europese Commissie binnen dit orgaan heeft, vooral als het gaat om de stemregelingen. Verder vind ik dat de diverse vertegenwoordigers van de visserijsector op grond van het beginsel van gezamenlijk beheer een stem dienen te krijgen. 
Ribeiro e Castro (PPE-DE ),
    – Om een correct idee te krijgen van zijn invloedssfeer en actieradius dient Europa rekening te houden met de lessen van de geschiedenis. Het is niet genoeg vast te stellen dat de “zee in het midden” nooit een scheiding is geweest, doch veeleer een verbindingsweg. We moeten aan die uitspraak ook pragmatische gevolgen verbinden en proberen de Middellandse Zee wederom een belangrijke verbindingsader te maken voor de uitwisseling op het gebied van politiek, handel en cultuur.
Ik erken dat we gemeenschappelijke doelstellingen en ambities hebben, maar ik weet ook dat het grootse deel van de regio ten zuiden van de Middellandse Zee met specifieke problemen te kampen heeft. Die problemen zijn echter niet alleen voor de volkeren en de leiders in die regio een bron van zorg. Integendeel: ze nopen tot gecoördineerde en gestructureerde actie in samenwerking met de Europese Unie, en wel in het kader van het nabuurschapsbeleid dat de Unie voorstaat.
Ik vind het in dit verband een heel goede zaak dat het Euro-mediterraan Parlementair Forum is omgezet in een Euro-mediterrane Parlementaire Vergadering. We geven op die manier aan dat deze kwestie politiek gezien een parlementaire component heeft en dat we de interregionale dialoog op een permanente en institutionele basis willen onderhouden. Positief is ook dat 2005 door de Euro-mediterrane ministers van Buitenlandse Zaken is uitgeroepen tot het “Jaar van het Middellandse-Zeegebied”. 


De Voorzitter.
   Aan de orde is de voortzetting van het debat over de verklaringen van de Raad en de Commissie inzake de 61e zitting van de VN-Commissie voor de rechten van de mens (Genève, 14 maart tot 22 april 2005). 
Howitt (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ook ik ben de Raad en de Commissie dankbaar dat zij op tijd terug zijn voor dit uitgelopen debat. Ik heb maar zo weinig spreektijd dat ik slechts twee kwesties aan de orde kan stellen. De eerste is de kwestie-Colombia.
Mensenrechtenorganisaties en de speciale vertegenwoordiger van de secretaris-generaal van de VN voor verdedigers van de mensenrechten hebben aangegeven teleurgesteld te zijn over het standpunt dat de EU ten aanzien van Colombia heeft ingenomen tijdens de onlangs gehouden donorbijeenkomst in Cartagena. De EU heeft een bijzondere verantwoordelijkheid in de onderhandelingen over de slotverklaring van de voorzitter, en ik hoop dat de Raad vandaag zal bevestigen dat hij het opstellen van een ontwerptekst zal uitstellen totdat het bureau van de hoge commissaris voor de mensenrechten zijn aanbevelingen voor dit jaar heeft opgesteld. Ik hoop dat wij binnen de EU deze aanbevelingen ten volle zullen steunen.
Ten tweede moeten er na het uitstel van vorig jaar met betrekking tot de verdere uitwerking van de ontwerpnormen van de VN inzake de verantwoordelijkheden van transnationale bedrijven, dit jaar echt maatregelen genomen worden die ervoor zullen zorgen dat bedrijven hun mensenrechtenverplichtingen nakomen. In dit jaar, waarin het twintig jaar geleden is dat de Bhopal-ramp plaatsvond, moeten er minimumnormen komen voor bedrijven, teneinde het aantal mensen dat wereldwijd het slachtoffer wordt van misbruik de komende jaren te verminderen. 
Stenzel (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mevrouw de commissaris, wij vinden allemaal dat mensenrechten universeel en ondeelbaar zijn en tevens een graadmeter vormen voor de kwaliteit van de internationale betrekkingen. De Europese Unie is dan ook verplicht de nodige prioriteit te verlenen aan de naleving van de mensenrechten, of het nu gaat om de betrekkingen met China, Rusland, Syrië, Iran of Noord-Korea, om maar een paar landen te noemen.
In dit debat bestaat het gevaar dat definities af en toe wat onscherp zijn en worden misbruikt voor ideologische doeleinden. Wat de mensenrechtenresolutie van het Europees Parlement betreft: ze mag er niet toe leiden dat abortus via de achterdeur wordt gelegaliseerd onder het voorwendsel van reproductieve gezondheid, want het gaat hier om de bescherming van het leven en de waardigheid van het menselijk bestaan.
Ik wil me beperken tot slechts één geval, dat van bijzonder belang is omdat het gaat om een land waarmee toetredingsonderhandelingen moeten worden geopend, te weten Turkije. Dat is echter niet de directe aanleiding voor het aansnijden van dit geval. Die aanleiding is evenmin het feit dat het gaat om een Oostenrijkse vrouw die gevangen zit en wier vrijlating onder meer dankzij het optreden van de Oostenrijkse autoriteiten mogelijk ophanden is. Het had namelijk net zo goed een staatsburger van een ander land kunnen overkomen.
Wat me in de eerste plaats zorgen baart, is dat enkel de verdenking van mogelijke banden met een terroristische organisatie al genoeg is om een arrestatiebevel uit te vaardigen, zelfs als er geen enkel strafbaar feit is gepleegd. Ook is het zeer bedenkelijk dat arrestatiebevelen nog steeds worden uitgevaardigd door het staatsveiligheidshof, en dat terwijl Turkije beweert de politieke criteria van Kopenhagen na te komen. We weten allemaal dat de arrestatiebevelen van dit hof indruisen tegen artikel 6 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens. Als dit geval symptomatisch is voor de rechtspraktijk in Turkije, mag de Commissie noch de Raad doen alsof er niets aan de hand is en overgaan tot de orde van de dag. 
Schmit,
   Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik u vragen mij te verontschuldigen voor het feit dat ik enkele minuten te laat ben.
Wat betreft de mensenrechten geloof ik dat de Raad het in hoge mate eens is met wat de verschillende sprekers van uw Parlement hebben aangevoerd. Ik wil er enkele zaken uitlichten en zal trachten daarover iets te zeggen.
Volgens mij zijn we het er allemaal over eens dat de VN-Commissie voor de rechten van de mens niet volmaakt is en dat er veel kritiek op deze commissie kan worden geleverd. Niettemin is het de enige plek waar in multilateraal en werkelijk mondiaal verband over de mensenrechten kan worden gediscussieerd, ook al doen zich soms moeilijkheden voor. Het is dus duidelijk dat de Europese Unie zich moet inspannen om deze commissie beter te laten functioneren. Wij moeten een actieve rol spelen in de hervorming en het functioneren van de commissie en dat is mijns inziens een uiterst belangrijk punt in de context van de hervorming van de Verenigde Naties en van het multilaterale stelsel in het algemeen. Wij weten ook dat het soms veel tijd vergt een goede aanpak te ontwikkelen ten aanzien van de mensenrechtensituatie in de verschillende landen. Het is niet mogelijk snel resultaat te boeken en daarom zijn er uiteenlopende benaderingen met diverse invalshoeken nodig.
Ik zal drie voorbeelden noemen die in uw Parlement uitgebreid aan de orde zijn geweest. Het eerste voorbeeld is Iran. Natuurlijk kunnen we de confrontatie met Iran zoeken. Het is echter uitermate twijfelachtig of een dergelijke aanpak effect sorteert. Momenteel zijn we met Iran aan het onderhandelen en ik hoef u niet te vertellen dat we uiterst gevoelige en belangrijke zaken met dit land bespreken. De mensenrechten blijven daarbij niet onvermeld en spelen zelfs een belangrijke rol.
Vorige week heb ik een ontmoeting gehad met de minister van Buitenlandse Zaken van Iran en we hebben toen uitdrukkelijk over de mensenrechten gesproken. We hebben in heldere bewoordingen gevraagd om de groep die in Iran over de mensenrechten discussieert, nieuw leven in te blazen en om opnieuw met Iran de dialoog aan te gaan over de mensenrechten, in het kader van de betrekkingen die we met dit land willen aanknopen.
Ik heb hoop dat Iran ermee instemt deze groep nieuw leven in te blazen. Iran heeft bijvoorbeeld getracht in ruil daarvoor gedaan te krijgen dat er binnen de Mensenrechtencommissie geen actie tegen het land wordt ondernomen. Ik denk dat we niet aan dat verzoek kunnen voldoen; het is uitgesloten dat we het op een akkoordje gooien. Belangrijk is echter dat we met een land als Iran in gesprek zijn.
Ook China is genoemd. Ik geloof dat de mensenrechtendialoog met China een uiterst belangrijk aspect van onze betrekkingen vormt. Vanmiddag nog heeft er in Luxemburg een bespreking met China plaatsgevonden waarin de mensenrechtenkwestie centraal stond.
Natuurlijk kunnen we het Chinese systeem niet van vandaag op morgen veranderen, wijzigen of omgooien. We moeten geduld oefenen, maar wanneer we kijken naar de situatie in andere delen van de wereld, zien we dat gestage arbeid langs de weg van de geleidelijkheid wel degelijk vruchten kan afwerpen; daarvan zijn voldoende voorbeelden te geven.
Het laatste voorbeeld dat ik wil noemen, is Zimbabwe. Het is een triest, dramatisch verhaal en het is beslist niet het enige in Afrika. Toch hebben we tegen Zimbabwe sancties ingesteld die ik niet als te slap zou willen betitelen, zoals iemand heeft gedaan. Het zijn echte sancties. We hebben zelfs een top tussen Europa en Afrika afgelast, omdat we niet wilden dat de president van Zimbabwe aan deze bijeenkomst zou deelnemen. Er is dus geen sprake van een slappe en toegeeflijke houding jegens dit land.
We gaan streng toezicht houden op de verkiezingen die in dit land gehouden zullen worden. Volgens mij hoeven we niet te verwachten dat deze verkiezingen volgens de democratische spelregels zullen plaatsvinden. We moeten dus besluiten op welke wijze we onze betrekkingen met dit belangrijke land gaan voortzetten. In dit verband zijn ook andere voorbeelden in Afrika het vermelden waard.
Wit-Rusland is eveneens genoemd. Wij hebben sancties tegen Wit-Rusland ingesteld, een land dat zichzelf in een zeker isolement heeft geplaatst. Als het gaat om de mensenrechten is het altijd de vraag of we een land moeten isoleren of een minimale dialoog in stand moeten houden, vooral om degenen te helpen die het meest direct lijden onder de inperking van vrijheden en mensenrechten.
Mijn conclusie is dat Europa een reële, constante, actieve maar ook gediversifieerde benadering op het vlak van de mensenrechten hanteert. Dit onderwerp is voor ons geen bijkomende prioriteit zoals sommigen hebben beweerd. Ik geloof dat wij een belangrijke rol willen spelen en een meer wereldwijde aanpak van de mensenrechten voorstaan. Er zijn specifiekere rechten genoemd, vooral in relatie tot transnationale ondernemingen, en daarom moet er volgens mij een nieuwe definitie van mensenrechten komen die meer vernieuwend is en een multilateraal karakter heeft. Mijns inziens moet Europa de weg wijzen, weliswaar samen met anderen, maar ons continent moet het voortouw nemen om op dit gebied vooruitgang te boeken. 
Ferrero-Waldner,
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren afgevaardigden, ik ben het met u eens dat de mensenrechten een zeer belangrijke rol spelen en ook moeten spelen, niet alleen tijdens de 61e zitting van de Commissie voor de rechten van de mens, maar uiteraard onder alle omstandigheden. Dat geldt overigens, dames en heren afgevaardigden, voor elke top of vergadering die wij met de verschillende landen beleggen. Zo hebben wij tijdens de bijeenkomst met China vorig jaar december uitvoerig over de mensenrechten gesproken en wij hopen dat China het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten zal ratificeren.
Ik vind het ook erg belangrijk dat dit vraagstuk tijdens al onze bilaterale bijeenkomsten op de agenda staat. Dat is inderdaad het geval, zoals mijn collega van de Raad heeft gezegd. Hetzelfde geldt voor ons nieuwe nabuurschapsbeleid, waar president Joetsjenko vandaag enkele kanttekeningen bij heeft geplaatst. Ik moet u zeggen dat ik een andere visie heb en dat heb ik hem in Oekraïne verteld. Het nabuurschapsbeleid dat wij hebben ontwikkeld, wordt weliswaar gekenmerkt door geleidelijkheid, maar kan de landen wel nader tot elkaar brengen. Oekraïne staat duidelijk het dichtst bij de Europese Unie als het gaat om de mensenrechten en vele andere punten.
Ik ben blij dat de afgevaardigden zo'n grote interesse tonen in dit onderwerp. Het doet me het ook veel genoegen te horen dat een parlementaire delegatie de vergadering van de Mensenrechtencommissie volgende maand in Genève zal bijwonen, om de diverse contacten te versterken.
Het standpunt van mevrouw Flautre dat een dialoog met een land actie in VN-verband niet uitsluit, wordt volkomen door de Commissie en de Raad gedeeld. Daarom hebben wij altijd duidelijk gezegd dat wij ons verzetten tegen elke motie die tot doel heeft te verhinderen dat er over een resolutie wordt gestemd. Wij hebben dat in de praktijk ook gedaan, namelijk in het geval van China. De maakt deel uit van de procedures van de Mensenrechtencommissie, maar helaas belet deze procedure ons soms samen te werken. 
Ik wil verder gaan in het Engels. Ik heb met veel interesse geluisterd naar de opmerkingen over de situatie van vrouwen, journalisten en anderen in diverse landen. Het is zeer belangrijk dat de Commissie actief is op het terrein van mensenrechtenkwesties.
Ik merk op dat ook de kwestie van de mensenrechten binnen de Verenigde Naties vandaag aan de orde is gekomen in het debat. We moeten de nieuwe ideeën bekijken die zijn voorgesteld door de verschillende deskundigen in het VN-panel. Er ligt een aantal zeer interessante ideeën. Een ervan betreft de veralgemenisering van het lidmaatschap van de VN-Commissie voor de rechten van de mens of zelfs, op de langere termijn, het opzetten van een volwaardige raad voor de mensenrechten. Dit is een zeer interessant idee en ik ben van mening dat we hieraan onze steun moeten geven.
De Commissie draagt bij aan de interne reflectie over al deze onderwerpen. We zitten in een redelijk vroeg stadium van het proces, aangezien we nog in afwachting zijn van het rapport van de secretaris-generaal, de heer Kofi Annan, dat ergens in maart zal verschijnen. Ik ben er echter van overtuigd dat het opzetten van een nieuwe raad voor de mensenrechten de geloofwaardigheid van de VN op het gebied van de rechten van de mens ten goede zou komen.
Wij moeten er wel voor zorgen dat elk proces voor hervorming van de VN de eerbiediging van de mensenrechten en de bevordering van het humanitair recht, de rechtsstaat en de democratie stimuleert, aangezien al deze zaken centraal staan in de taak van de Verenigde Naties op het gebied van vredesopbouw. We hoeven maar aan Irak denken om te begrijpen dat dit belangrijk is.
Tot slot is het belangrijk dat we de doelmatigheid van de gehele mensenrechtenmachinerie verbeteren. De eerste spreker in het debat van vandaag, de heer Ribeiro e Castro, noemde het brede scala aan bedreigingen waarmee we worden geconfronteerd – bijvoorbeeld, terrorisme, georganiseerde internationale criminaliteit, smokkel, enzovoorts. Ik wil tegen hem zeggen dat hij volstrekt gelijk heeft als hij zegt dat we deze bedreigingen moeten aanpakken. Wij steunen hem hierin volledig.
Ik zie deze bedreigingen en de maatregelen om hiertegen op te treden als onderdeel van het concept van menselijke veiligheid. Dit is een allesomvattend concept om de individuele veiligheid te begrijpen, waarin een belangrijk onderscheid wordt gemaakt tussen harde en zachte bedreigingen. Het idee van vrijwaring van gebrek en vrijwaring van vrees is eveneens belangrijk en zowel gebrek als vrees dient uitgebannen te worden. 
De Voorzitter.
   Tot besluit van het debat deel ik mee dat ik één ontwerpresolutie heb ontvangen overeenkomstig artikel 103, lid 2, van het Reglement(1).
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.
Roithová (PPE-DE ).
    Het Europees Parlement moet krachtig ‘nee’ zeggen tegen de uitvoer van wapens naar China. Ik vraag mij ernstig af of Europa in ruil voor een hogere omzet voor een aantal Europese wapenfabrikanten zijn waarden moet opgeven en zijn ambities om de mensenrechten in de wereld daadwerkelijk te bevorderen, moet laten varen. Ik geloof dat de Raad van ministers de mening van het Parlement ter harte zal nemen en zal afzien van zijn pragmatische aanpak. Ik zou ervoor willen waarschuwen dat Europa anders zijn vermogen om positieve ontwikkelingen in Azië en Afrika teweeg te brengen, zal kwijtraken. Wat voor politieke instrumenten blijven er dan voor Europa over voor de bevordering van de mensenrechten en van sociale, ecologische en handelsnormen? Onafhankelijke organisaties hebben bewijs geleverd van de moord op en vervolging en ontvoering van ideologische opponenten in China. Het gaat hier niet alleen om Falun Gong, maar ook om christenen, boeddhisten en andere groepen.
Hoe geloofwaardig is de EU als zij embargo's schendt, zelfs wanneer de redenen waarom deze embargo's zijn opgelegd nog steeds gelden? De Unie heeft nog steeds haar eigen onderzoeken naar de veranderingen in de toekenning van mensenrechten in China niet uitgevoerd. Is zij ook blind voor de overduidelijke schendingen van de regels inzake internationale handel en intellectueel eigendom?
We hebben het hier per slot van rekening over een veiligheidsrisico; ik kan dit zeggen op basis van mijn eigen ervaringen in Tsjechië van een paar jaar geleden. Journalisten toonden aan dat er wapens naar Kongo werden geëxporteerd, terwijl Europa dit land een embargo had opgelegd. Een en ander was te wijten aan politici, die de verkoop lieten verlopen via het onbetrouwbare Zimbabwe, dat met alle genoegen vervalste eindgebruikerscertificaten accepteerde. Wij dienen ons te herinneren dat in landen waar de overheidscontrole niet goed werkt - ...
De Voorzitter.
   Aan de orde zijn de verklaringen van de Raad en de Commissie over de verkiezingen in Moldavië. 
Schmit,
   Mijnheer de Voorzitter, namens het voorzitterschap van de Raad wil ik het Parlement hartelijk danken voor de grote aandacht die het heeft voor de verkiezingen die binnenkort in Moldavië zullen plaatsvinden. Het voorzitterschap volgt voortdurend en nauwlettend de ontwikkeling van de politieke situatie in dit land, in het bijzonder de voorbereidingen op en het verloop van de verkiezingen van 6 maart. Bovendien gaat de OVSE toezicht houden op de verkiezingen in Moldavië. De regering van dat land heeft reeds lang van tevoren internationale waarnemers uitgenodigd en ik hoop dat afgevaardigden van het Parlement eveneens deel zullen uitmaken van deze waarnemingsmissie.
Als toekomstig buurland van de Europese Unie is Moldavië erg belangrijk voor ons. U weet heel goed dat er enige zorg over de verkiezingen bestaat, vooral wat betreft de situatie van de media en de wijze waarop de oppositie wordt behandeld. Afgelopen najaar heeft de Europese Unie al deze punten samen met de Moldavische regering reeds bestudeerd, tijdens een bezoek van de trojka. Wij hebben nog eens duidelijk aangegeven dat de democratische spelregels in acht moeten worden genomen en dat er sprake dient te zijn van vrije en regelmatige verkiezingen.
Nog recenter heeft de Europese Unie met betrekking tot de verkiezingen een verklaring opgesteld waarvan ik u de hoofdpunten zal geven. De Europese Unie heeft Moldavië erop gewezen dat de betrekkingen met de Unie afhankelijk zijn van de vraag of het land zich sterk wil maken voor gemeenschappelijke waarden. Vanmorgen hebben we uitgebreid over waarden en democratie in de mediterrane context gesproken en president Joetsjenko heeft ons in zekere zin op deze gebieden een belangrijke les geleerd. Het is dus van belang dat Moldavië ook op dit terrein weer aansluiting krijgt bij Europa.
De Europese Unie heeft de Moldavische autoriteiten opgeroepen ervoor te zorgen dat de verkiezingen in een open en evenwichtig klimaat plaatsvinden, dat de mediabegeleiding van de campagne pluralistisch en onpartijdig is en dat de overheid zich neutraal opstelt tegenover de kandidaten en hun sympathisanten. Tevens heeft de Unie de autoriteiten verzocht erop toe te zien dat de stemmen van buiten het land verblijvende personen eerlijk worden meegeteld. Ten slotte heeft de Unie de Moldavische regering gevraagd rekening te houden met de aandachtspunten die zijn aangedragen door de OVSE-onderzoeksmissie, en de aanbevelingen uit te voeren die in 2004 gezamenlijk door de OVSE en de Commissie van Venetië zijn opgesteld.
Laatste, maar daarom niet minder belangrijke punt: dit vraagstuk is bestudeerd tijdens de zitting van de Samenwerkingsraad Europese Unie-Moldavië op 22 februari in Brussel. Democratische hervormingen en het houden van vrije en regelmatige verkiezingen vormen eveneens belangrijke componenten van het actieplan EU-Moldavië dat de Samenwerkingsraad in het kader van het Europees nabuurschapsbeleid heeft goedgekeurd. Ook komen daarin de mensenrechten aan de orde in het kader van ons nabuurschapsbeleid, een punt waarop mevrouw Ferrero-Waldner de nadruk heeft gelegd.
Mijnheer de Voorzitter, ik kan u verzekeren dat het voorzitterschap van de Raad het verkiezingsproces in Moldavië op de voet zal volgen, een proces dat een belangrijke fase vormt voor de Europese toekomst van dit land. Moldavië kan nu laten zien dat het klaar is om eens tot de Europese familie toe te treden. 
Ferrero-Waldner,
   . Mijnheer de Voorzitter, er heeft gisteren een Samenwerkingsraad EU-Moldavië plaatsgevonden waarin het nieuwe nabuurschapsbeleid en het actieplan voor Moldavië zijn goedgekeurd. We hebben tevens een voortreffelijke eerlijke en open dialoog gevoerd waaraan ik persoonlijk heb deelgenomen. Zoals mijn collega te berde bracht, hebben we duidelijk gezegd dat als Moldavië echt toenadering wil tot de Europese Unie, het zeer belangrijk is dat het land die interesse ook aantoont. Ik denk dat de verkiezingen die zeer binnenkort, op 6 maart, zullen worden gehouden, een uitstekend moment zijn om te laten zien hoe de zaken er werkelijk voor staan.
Moldavië moet de eerbiediging van de mensenrechten echt stimuleren. Het moet het maatschappelijk middenveld bevorderen en mondiger maken, het moet de onafhankelijkheid van de media versterken, en het moet waarborgen dat de aanbevelingen van de Raad van Europa beter worden nagevolgd. Ik heb dit alles persoonlijk tegen hen gezegd. Wij zijn het er allemaal over eens dat een sterke democratie, eerbiediging van de rechtsstaat, een onafhankelijke rechterlijke macht en vrije en onafhankelijke media noodzakelijk zijn voor de bevordering van de stabiliteit en de welvaart van het land.
Sinds zijn onafhankelijkheid in 1991 heeft Moldavië een behoorlijk goede staat van dienst als het gaat om vrije en eerlijke verkiezingen. De Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa (OVSE) en het ODIHR, het Bureau voor Democratische Instellingen en Mensenrechten, hebben in hun verslag over Moldavië bevestigd dat de vorige twee parlementsverkiezingen inderdaad volgens internationale normen verlopen zijn.
Het pleit voor Moldavië dat maar zeer weinig verkiezingen in de nieuwe onafhankelijke staten zo positief beoordeeld zijn als die in dit land. Helaas wordt in de beoordeling van de lokale verkiezingen door de OVSE sinds 2001 melding gemaakt van een verslechterde situatie. De organisatie registreerde tekortkomingen bij de lokale verkiezingen die in mei en juni 2003 plaatsvonden, waaronder misbruik van administratieve middelen, grote vooringenomenheid van de staatsmedia ten gunste van de zittende bestuurders en de arrestatie van prominente kandidaten. Ook in het verslag over de gouverneursverkiezingen van oktober 2002 in Gagoezië, een autonoom gebied, werden gelijksoortige tekortkomingen vermeld.
In de aanloop naar de parlementsverkiezingen van 2005 maken wij ons zorgen over het feit dat de gezamenlijke aanbevelingen die zijn gedaan door de OVSE en de Commissie van Venetië van de Raad van Europa ter verbetering van de kieswet en de administratie, niet allemaal echt volledig ten uitvoer zijn gelegd. Andere redenen voor bezorgdheid zijn onder meer het gebrek aan vertrouwen in de centrale kiescommissie waarvan sprake lijkt te zijn, problemen met de nauwkeurigheid van kiezersregisters, meldingen van misbruik van administratieve middelen door de autoriteiten, controle van de publieke media door de regeringspartij en de regering, en de druk die wordt uitgeoefend op de particuliere media. Bovendien zou maar liefst een kwart van de Moldavische bevolking mogelijk niet in staat zijn een stem uit te brengen. Het gaat onder meer om Moldavische burgers die in het buitenland of in Trans-Dnjestrië wonen.
Gisteren hebben we van de regering gehoord dat er ook sprake is geweest van enkele verstoringen van het verkiezingsproces die van buiten het land kwamen. Zo werd het omschreven, en ik denk dat we er dus voor moeten zorgen dat we deze verkiezingen zeer nauwlettend volgen. Daarom heeft de Commissie financiering verstrekt voor 25 functionarissen die speciaal voor deze verkiezingswaarneming benoemd zullen worden en die onderdeel zullen uitmaken van de missie van de OVSE/het ODIHR. Het is belangrijk in te zien dat dit geen eenvoudige taak zal zijn en dat we zeer waakzaam moeten blijven.
Verder verheug ik mij over het bezoek dat de secretaris-generaal van de Raad van Europa, de heer Terry Davis, in januari aan Moldavië heeft gebracht, en over de verkiezingswaarnemingsmissie van de OVSE. Ik wil van deze mogelijkheid gebruik maken om wederom onze steun te bevestigen voor het bijzonder goede werk van dit ondersteuningsteam van de Raad van Europa en de OVSE.
Wij onderhouden regelmatig contact met onze missie en, zoals gezegd, wij dragen 50 000 euro bij. Dit werd ook gisteren vermeld. Ik denk dat de Moldavische delegatie, die toenadering tot Europa zoekt, duidelijk heeft laten zien dat zij het belangrijk vindt om te proberen te voldoen aan de normen, maar er bestaat wel enige bezorgdheid over eventuele beïnvloeding van buitenaf. Ik hoop nogmaals dat het Parlement, samen met de Commissie, de gebeurtenissen op de voet zal volgen, aangezien dit van cruciaal belang zou kunnen zijn. 
Podkański (PPE-DE ),
   . Mijnheer de Voorzitter, het is goed dat het Europees Parlement zich vandaag bezighoudt met Moldavië, want dit is een klein land dat door Europa enigszins vergeten wordt. Moldavië is een land met een rijke geschiedenis, een land waar etnische en nationale belangen botsen, een land ook met culturele, godsdienstige, economische en politieke verschillen. In Moldavië ontmoeten oost en west en het christendom en de islam elkaar. Hier kruisten in de geschiedenis de belangen van verschillende heersers en machten elkaar. Ook de huidige toestand in Moldavië is moeilijk en gecompliceerd. Wij mogen niet vergeten dat dit het land is waar na de val van de Sovjet-Unie de tragische oorlog in Trans-Dnjestrië plaatsvond, een conflict dat tot op de dag van vandaag nog niet volledig is opgelost.
Thans kampt Moldavië met talloze economische en sociale problemen. Stabilisatie in deze kwetsbare regio is noodzakelijk voor het welzijn van ons gehele continent. Deze stabilisatie kan alleen worden bereikt door volledige democratie, de rechtsstaat en de eerbiediging van de mensen- en burgerrechten. Democratie kan evenwel niet worden opgelegd; wij kunnen de democratie alleen maar steunen, en dat is vandaag onze plicht tegenover Moldavië.
De verkiezingen op 6 maart van dit jaar zullen een belangrijke test zijn met betrekking tot de vraag welke vorderingen zijn gemaakt bij het democratisch proces en de vraag in hoeverre het gemeenschappelijk belang prevaleert boven particuliere belangen. Het zal van deze verkiezingen afhangen of de belangrijkste problemen van Moldavië op het gebied van economie en onderwijs en op sociaal vlak met succes kunnen worden opgelost. Deze verkiezingen kunnen een nieuwe fase van ontwikkeling inluiden en daarmee tevens de aanzet geven tot tenuitvoerlegging van de strategie voor een toekomstig lidmaatschap van de Europese Unie zoals die vorig jaar aangenomen is. Tegelijkertijd betekenen deze verkiezingen nieuwe uitdagingen voor de Raad, de Commissie en het Europees Parlement. 
Wiersma (PSE ),
    Voorzitter, luisterend naar de Raad en naar de Commissie, de Commissaris en de Raadspresident, is wel duidelijk dat er een gezamenlijk signaal moet komen van ons allen, de drie instellingen richting Moldavië, de Moldavische regering in aanloop naar de verkiezingen van 6 maart en dat is ook de zin van het debat van vandaag en van de resolutie die we morgen ongetwijfeld met overgrote meerderheid in dit Parlement zullen aannemen.
Volgende week zondag kan de bevolking van Moldavië zich uitspreken over de samenstelling van een nieuw parlement en dat is natuurlijk een belangrijk moment voor het land, want uit die verkiezingen zal ook een nieuw leiderschap van dat land voortvloeien. En ik denk persoonlijk dat de slechte toestand in Moldavië zelf daar de toon van de verkiezingscampagne zal zetten, want de ontwikkeling van dat land in het afgelopen jaar stemt niet echt tot hoop. Het is inmiddels het armste land van Europa geworden.
Maar voor ons zijn, denk ik, twee andere kwesties van groot belang, in de eerste plaats de kwestie Transnistrië en het zoeken van een oplossing voor de onaanvaardbare situatie in dat deel van Moldavië en ik denk dat alleen een democratisch gelegitimeerde regering het gezag zal hebben om nieuwe initiatieven mogelijk te maken en bij nieuwe initiatieven betrokken te raken. Daarvoor is nu de ruimte.
President Joetsjenko heeft vanochtend een heldere uitspraak gedaan over de bereidheid van de nieuwe Oekraïense regering om mee te werken aan een oplossing en we hebben absoluut de Oekraïne daarvoor nodig. Maar ik denk, waar het om gaat is dat uit de verkiezingen een regering voortkomt die het gezag heeft om mee te werken aan oplossingen. Daarnaast, de Commissaris heeft het ook al gezegd, is de toekomstige oriëntatie van het land een belangrijk thema en de partijen lijken het in grote lijnen eens over de noodzaak toenadering te zoeken tot Europa en tot de Europese Unie. Een op Europa gerichte koers van een nieuwe regering in Chisinău zouden wij natuurlijk ten zeerste verwelkomen en het actieplan dat in het kader van het nabuurschapsbeleid met Moldavië is overeengekomen, biedt daarvoor het concrete kader.
Aan een versterking van de samenwerking en de politieke relaties met de Europese Unie is echter wel de voorwaarde verbonden dat het mandaat van de Moldavische regering gebaseerd is op een volledig democratische uitspraak van de bevolking, anders wordt het voor ons moeilijk zaken doen in de jaren die komen. Een door de bevolking gelegitimeerde regering is de eerste gesprekspartner voor de Europese Unie en wanneer deze een geloofwaardige Europese koers kiest, kan ze steun verwachten vanuit de Europese Unie. Maar wanneer de verkiezingen niet voldoen aan democratische standaarden, dan werpt dat een schaduw vooruit op de toekomstige samenwerking. Een democratisch en geloofwaardig regiem en leiderschap is een voorwaarde voor Europese betrokkenheid.
Daarom dringen wij er ook op aan bij de zittende regering dat ze alles doet om de verkiezingen en de campagnes eerlijk en open te laten verlopen. En daarom moet met name een evenwichtige toegang tot de media van alle kanten gegarandeerd zijn en ik sluit me voor het overige aan bij datgene wat de Commissaris daarover gezegd heeft en wij waarderen ook zeer de inzet van de Commissie rond die verkiezingen. 
Kacin, Jelko (ALDE ),
   .  Mevrouw de commissaris, geachte fungerend voorzitter van de Raad, dames en heren, Moldavië is het minst ontwikkelde buurland van de EU, een land dat los van ernstige onderontwikkeling met tal van andere problemen en zware lasten kampt. Moldavië is bovendien niet alleen het minst ontwikkelde land van Europa, het heeft ook geen volledige controle over zijn eigen grondgebied. Het spoorwegsysteem is in tweeën gedeeld. Buitenlandse militaire eenheden worden tegen de wil van de regering op Moldavisch grondgebied ingezet. Alles komt hier voor, tot en met de ergste vormen van internationale misdaad en de smokkel van wapens, drugs en mensen.
Dit land heeft ernstige problemen, maar zijn bevolking weet hoe zij moet leven en overleven onder hopeloze economische omstandigheden, simpelweg omdat ze geen keuze heeft. Meer dan de helft van de bevolking is gedwongen te leven van twee dollar per dag, en een vijfde deel leeft van één dollar per dag. Als dit geen wonder mag heten, dan bestaan er geen wonderen. Voor deze mensen bestaan ze zeker niet. Wij moeten solidair met ze zijn, en dat zijn we ook.
Wij koesteren allen de hoop en verwachting dat er democratische en economische veranderingen zullen plaatsvinden. Op 6 maart zijn er verkiezingen in Moldavië en de uitslag hiervan zou onze onderlinge samenwerking kunnen bevorderen en Moldavië dichter bij de Europese Unie kunnen brengen. Roemenië wordt lid van de Europese Unie, er hebben grote veranderingen plaatsgevonden in Oekraïne, en wij hopen dat ook het Moldavische volk zijn wensen kan verwezenlijken en dat het hele proces van ontwikkeling en democratie in Moldavië in een stroomversnelling komt.
Ik had graag gezien dat de Oekraïnse president zijn toespraak van vandaag had aangegrepen om onze vrienden in Moldavië een hart onder de riem te steken, want het Oekraïnse voorbeeld heeft aangetoond dat bemoeienis van buitenaf niet helpt en de geschiedenis niet kan tegenhouden. Wij wensen hun veel succes toe, alsmede nieuwe en betere mogelijkheden tot vooruitgang, en wij verheugen ons op onze toekomstige samenwerking na de verkiezingen. 
Schroedter (Verts/ALE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, de Republiek Moldavië is een land dat in Europa vaak wordt vergeten. In opsommingen van landen en in toespraken wordt dit land gewoon weggelaten, en dat terwijl zijn lot zo nauw met de Europese Unie is verbonden. Pas als het conflict rond Trans-Djnestrië wordt opgelost en het land zijn grenzen weer zelf kan bewaken, zal het zich economisch kunnen ontwikkelen. We weten dat Moldavië het armste land van Europa is en dat jongeren massaal wegtrekken.
Het is daarom ook voor ons belangrijk dat dit conflict wordt opgelost, en de democratische verkiezingen in dat land vormen daarbij een belangrijke voorwaarde. Een democratische en succesvolle economische ontwikkeling in dit land zal ook de veiligheid voor de Europese Unie ten goede komen. Ik ben daarom verheugd dat de Commissie, de Raad en de heer Solana eindelijk – en ik zeg nadrukkelijk “eindelijk” – hebben ingezien dat de oplossing van het conflict rond Trans-Djnestrië een centraal veiligheidsvraagstuk voor Europa is en dat we er alles aan moeten doen om schot in deze zaak te brengen.
Desalniettemin – en ook dat wil ik nog eens nadrukkelijk stellen – ligt de verantwoordelijkheid voor een democratische ontwikkeling in Moldavië nog steeds bij de partijen, de regering en het bestuur van dit land. Zij moeten ervoor zorgen dat de verkiezingen vrij en eerlijk verlopen, dat er niet wordt gesjoemeld en dat er een regering wordt gevormd die gebaseerd is op vertrouwen en voor ons een belangrijke gesprekspartner is. Dat is het signaal op de weg van de Republiek Moldavië richting de Europese Unie. 
Maštálka (GUE/NGL ),
    Ik ben het met de meeste opmerkingen van de vorige sprekers eens. Ik deel hun bezorgdheid met betrekking tot de noodzaak van stabilisering van de situatie in Moldavië en van nauwere samenwerking met dit Europese land. De commissaris heeft melding gemaakt van diverse problemen in verband met de verkiezingen. Wij hebben deze problemen gisteren besproken bij de voorbereiding van onze resolutie en ik geloof dat het ontwerp dat nu in dit Parlement op tafel ligt een acceptabel compromis is.
Wat betreft het probleem van de media: ik beschik over informatie uit bronnen afkomstig van de Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa dat er toch een verschuiving heeft plaatsgevonden. Ongeveer de helft van de zendtijd van de media in staatseigendom wordt toegewezen aan de oppositie en de andere helft aan de regerende partijen, terwijl deze verhouding is gewijzigd in één op twintig, in het voordeel van de oppositie, als het gaat om de media die in privé-bezit zijn.
Het lijkt er ook op dat de problemen in verband met het stemmen door studenten zijn opgelost, aangezien zij zowel in hun eigen woonplaats als op hun studielocatie zullen kunnen stemmen. Er heeft ook een verandering plaatsgevonden wat betreft de identiteitsbewijzen, in die zin dat er nu verlengingen worden toegekend van paspoorten uit het sovjettijdperk en van paspoorten die bijna verlopen zijn.
Kortom, het lijkt mij dat er vooruitgang is geboekt en dat er nu geen obstakels meer zijn die een democratisch en transparant verloop van de verkiezingen in de weg kunnen staan. Het is echter aan ons om hierop toe te zien. 
Czarnecki, Ryszard (NI ).
    Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, over een jaar, negen maanden en acht dagen wordt een buurland van Moldavië, Roemenië, lid van de Europese Unie. Wanneer wij spreken over de politieke situatie in Moldavië, moeten wij derhalve bedenken dat wij het hebben over de democratie of het gebrek daaraan in een land dat binnenkort een buurland van de Europese Unie zal zijn. In de discussies over Irak en Iran wordt aangevoerd dat die landen na de toetreding van Turkije over ongeveer twintig jaar buurlanden van de Europese Unie zullen zijn, en dit betekent dat wij des te meer aandacht moeten besteden aan onze huidige buurlanden zoals Oekraïne en Wit-Rusland en binnenkort dus ook Moldavië.
De verkiezingen die over elf dagen in Moldavië zullen plaatsvinden, kunnen niet volledig geloofwaardig zijn zolang er in de aanloop naar die verkiezingen geen sprake is van een eerlijke verkiezingscampagne. Een dergelijke campagne is er vooralsnog niet en er is ook niets wat erop duidt dat die er zal komen. Verkiezingen zonder campagne zijn als een vis op het droge. Wij moeten de Moldavische autoriteiten daarom niet alleen beoordelen op basis van de vraag in hoeverre ze de procedures op de dag van de verkiezingen in acht nemen, maar ook op basis van de vraag in hoeverre zij een normale verkiezingscampagne garanderen. Tegelijkertijd mogen wij niet vergeten dat de verkiezingen in dit land, of wij dat nu willen of niet, een internationale dimensie hebben. 
Tannock (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, Moldavië is een klein land dat nergens aan zee grenst, het armste land van Europa. Voor de EU zal Moldavië in belang toenemen, omdat het land in 2007 aan de EU zal grenzen. Het is ook de plaats van een bevroren conflict in de afgescheiden regio Trans-Dnjestrië, die sinds 1991, na een bloedig afscheidingsconflict, onder Russische militaire bescherming staat. Deze regio is een vrijplaats voor banditisme, smokkel en witwaspraktijken, en dit leidt tot welig tierende corruptie onder de lokale autoriteiten rond de regio Odessa in Oekraïne .
President Voronin, die ik een jaar geleden heb ontmoet, is zelf een communist en een etnische Rus, maar hij zet zich desondanks in voor toenadering van zijn land tot de EU en de NAVO, na een ruzie met president Poetin, die weigerde de Russische troepen in 2002 terug te trekken uit Trans-Dnjestrië, zoals overeengekomen was. De parlementsverkiezingen van 6 maart zullen zeker niet perfect zijn gezien de vooringenomenheid van de media tijdens de campagne en het monopolie op de administratieve middelen, maar ik ben er zeker van dat ze niet geplaagd zullen worden door het soort fraude dat we hebben gezien onder premier Janoekovitsj in het buurland Oekraïne, dat de aanleiding vormde voor de beroemde Oranje Revolutie. Het Europees Parlement, de Parlementaire Vergaderingen van de Raad van Europa en de NAVO alsmede de aanwezigheid van de OVSE/het ODIHR in Moldavië zullen, met hulp van Roemenië en Oekraïne, voorkomen dat zich een dergelijk scenario ontrolt.
Het nieuwe parlement moet Roemenië, Oekraïne, Rusland, de VS en de EU helpen de Moldavische regering om de tafel te krijgen om de kwestie-Trans-Dnjestrië op te lossen. Er moeten waarborgen worden gegeven voor harde garanties aan de Slavische minderheden, waarschijnlijk in combinatie met een vorm van beperkt zelfbestuur voor de regio, die immers nooit deel heeft uitgemaakt van het historische Bessarabië noch Roemeenstalig is geweest, maar die zestig jaar geleden op wrede wijze door Stalin is geannexeerd voor de vorming van Moldavië.
Persoonlijk zou ik om te beginnen willen pleiten voor het verscherpen van de sancties tegen Tiraspol door president Joetsjenko van Oekraïne, die hier vanochtend aanwezig was, te verzoeken zijn onafhankelijkheid van Moskou nog verder te demonstreren en de heer Smirnov en zijn zestien kompanen te verbieden naar Oekraïne te reizen, zoals de EU reeds heeft gedaan met haar visumverbod. Ik wil verder de Raad verzoeken maatregelen te nemen om vliegtuigen die van het militaire vliegveld van Tiraspol zijn opgestegen, te beletten te landen op het grondgebied van de EU, teneinde te waarborgen dat zij allemaal vertrekken vanuit Chisinau, waar zij openlijk kunnen worden geïnspecteerd op smokkelwaar, met inbegrip van wapens. 
Mikko (PSE ).
   – Dames en heren, sinds de Oranje Revolutie heeft het Europees Parlement meer en meer aandacht voor zijn buren in het Oosten. De resolutie van vandaag bevestigt dat het boude besluit van 13 januari om Oekraïne lidmaatschap van de EU aan te bieden niet overhaast is genomen.
De Moldavië-resolutie is zeer evenwichtig. Wij spreken opnieuw onze steun uit en tonen begrip voor de complexe situatie in de regio. De territoriale integriteit van Moldavië is geschonden: tegen de wens van de democratisch gekozen regering in zijn er buitenlandse troepen – het Russische leger – op Moldavisch grondgebied gestationeerd. De ironie wil overigens dat vandaag, 23 februari, de dag is waarop de vazalstaten van de Sovjet-Unie, waaronder Estland en Moldavië, decennialang verplicht de dag van het sovjetleger en de sovjetmarine moesten vieren.
De Europese Unie is bereid de Moldaviërs te steunen, zowel in het proces van Europese integratie als bij het herstel van hun territoriale integriteit. De Europese Unie moet in het kader van het Europees veiligheids- en defensiebeleid, het EVDB, ook bereid zijn haar steun te geven aan controles bij de grenzen tussen de Moldavische separatistische regio Trans-Djnestrië en Oekraïne. De toespraak van vandaag in het Parlement van de Oekraïnse president Viktor Joetsjenko geeft ons reden te geloven dat Oekraïne de oplossing van het probleem van Trans-Djnestrië als een serieuze zaak beschouwt.
Het democratisch gehalte van de Moldavische verkiezingen hangt niet alleen af van de wijze waarop de stemmen worden geteld. De verkiezingen zijn pas democratisch te noemen indien alle politieke partijen eerlijke en gelijke toegang tot de media hebben gedurende de verkiezingscampagne. Ik doel hier op zendtijd op Teleradio Moldova. Tegelijkertijd moeten er ook mogelijkheden komen voor reclame voor de verkiezingen, zowel op straat als in de media. Dit is het minimaal noodzakelijke; als dit ontbreekt, kunnen de verkiezingen van 6 maart niet als democratisch worden beschouwd.
De Europese Unie moet bereid zijn Moldavië op dezelfde manier te behandelen als Oekraïne. Ik zie geen redenen waarom het Europees Parlement het vooruitzicht van Moldavië op lidmaatschap van de Europese Unie in het democratische en economische hervormingsproces niet zou steunen. Het eerste criterium van Kopenhagen – democratie – is uiteraard een absolute voorwaarde voor steun van en samenwerking met Europa, maar de andere twee – een vrije markteconomie en een rechtsstaat – zijn niet minder essentieel voor Moldavië. Wij moeten een duidelijk standpunt innemen met betrekking tot deze zaken als we tenminste eerlijk willen zijn tegenover onszelf, tegenover Europa en tegenover de Moldaviërs. 
Chatzimarkakis (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, minister Schmit, de president van Oekraïne heeft het vandaag uitstekend verwoord. De waarde die zijn land met Europa verbindt, is de democratie. Ook de democraten in de Republiek Moldavië hebben hun ogen op ons gericht. Zij verwachten van ons niet alleen de verklaring dat wij hen als Europeanen beschouwen, maar ook een duidelijk signaal dat uitstijgt boven de nabuurschapsstrategie. Daarom vind ik dat er aan dit land een duidelijker perspectief moet worden gegeven, juist na wat zich allemaal in het buurland Oekraïne heeft afgespeeld.
Met de strategie van Thessaloniki heeft de EU een aanlooproute uitgezet voor de landen van de Westelijke Balkan. Hoe moet het echter verder met de landen die thans bezig zijn zich te bevrijden van de ketenen van het verleden? Oekraïne heeft getoond hoe het moet. De Republiek Moldavië zal hopelijk op 6 maart volgen en ook Wit-Rusland zal in de toekomst geen andere keuze hebben dan het pad van democratisering te bewandelen. Wat wij nodig hebben, is een Thessaloniki-strategie voor deze drie landen. Het is een anachronisme dat de Republiek Moldavië het enige land is van het stabiliteitspact voor Zuidoost-Europa dat geen uitzicht heeft op toetreding tot de Europese Unie. Het zou mooi zijn als wij hier in het Parlement spoedig een democratisch gekozen president van de Republiek Moldavië zouden kunnen begroeten die zich ook echt door democratische normen laat leiden. Momenteel is daar geen sprake van, zoals ik tien dagen geleden zelf hebben kunnen vaststellen tijdens een bezoek dat ik heb afgelegd aan Chisinau.
Democratische verkiezingen op 6 maart zijn een voorwaarde voor een Europese Republiek Moldavië. Wij roepen onze Europese vrienden in de Republiek Moldavië op naar de stembus te gaan en voor democratie te kiezen en de Republiek Moldavië vrijer, democratischer en Europeser te maken, opdat wij dit land hier spoedig kunnen verwelkomen. 
Meijer (GUE/NGL ).
    Voorzitter, het overwegend Roemeenstalige gebied dat men vroeger Besarabië noemde en tegenwoordig Moldavië was afwisselend Roemeens en Russisch. Het zou nooit als staat zijn ontstaan zonder het pact tussen Stalin en Hitler dat aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog de nieuwe westgrenzen van de Sovjet-Unie vastlegde. Zowel in de Roemeenstalige sector ten westen van de Dnjestr als in de Slavische sector ten oosten daarvan, bestaat er gemeenschappelijke nostalgie naar het soort samenleving zoals die bestond in de tijd van de Sovjet-Unie. Al die omstandigheden vormen geen gunstig uitgangspunt voor democratie, tolerantie, transparantie en pluriformiteit. Zij kunnen bij de verschillende bevolkingsgroepen leiden tot verlangen naar autoritair bestuur gericht tegen wie men als tegenstanders beschouwt. Misvormde verkiezingen zoals vorig jaar in Oekraïne en Belarus zouden daarom mogelijk kunnen zijn. Daarmee is het belangrijk dat we nu uitspreken dat we ook dit armste land van Europa een normale parlementaire democratie gunnen met gelijke rechten en kansen voor alle partijen die aan de verkiezingen van 6 maart deelnemen. 
Andrikienė (PPE-DE ).
   –Dank u, mijnheer de Voorzitter. Zoals bekend zullen er op 6 maart parlementsverkiezingen worden gehouden in Moldavië, waarbij ik hopelijk als lid van de delegatie van verkiezingswaarnemers van het Europees Parlement zal kunnen optreden. Vandaag zou ik echter ook uiting willen geven aan mijn bezorgdheid over de situatie voorafgaand aan de verkiezingen in Moldavië. De situatie in Moldavië is vooral gecompliceerd omdat het probleem van Trans-Djnestrië nog altijd niet is opgelost. Noch de internationale gemeenschap, noch de Europese Unie is er tot dusverre in geslaagd om Rusland ertoe te brengen zijn toezeggingen van Istanbul van 1999 na te komen en zijn leger terug te trekken uit deze regio. Trans-Djnestrië is een regio waar sprake is van witwaspraktijken, alsmede van fabricage en illegale uitvoer van wapens. Dit werkt op zijn beurt, direct of indirect, de georganiseerde misdaad en het internationaal terrorisme in de hand. Vandaag heeft commissaris Ferrero-Waldner haar bezorgdheid geuit over de omstandigheden waarin de komende verkiezingen zullen plaatsvinden, over de manier waarop sommigen al gedurende enige tijd invloed van buitenaf proberen uit te oefenen. Gisteren sprak de Moldavische premier Tarlev hierover op een persconferentie in Brussel en vandaag spreken de persbureaus van de wereld erover. Tot besluit wil ik de hoop uitspreken dat de Europese Unie en de internationale gemeenschap niet machteloos zullen blijken en dat de Europese Unie niet alleen de verkiezingen zal waarnemen en toezicht zal houden op de situatie, maar ook concrete maatregelen zal nemen om de democratische krachten van Moldavië te helpen, en niet zal toestaan dat er in dat land een onstabiele situatie ontstaat. Dank u. 
Pittella (PSE ).
    Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, anders dan sommige collega’s denk ik dat dit Parlement positief staat tegenover en zich verbonden voelt met het Moldavische volk, met name ten aanzien van zijn inspanningen om een volledig democratisch stelsel op te bouwen en de maatschappelijke vooruitgang sneller vooruit te helpen. Wij zijn door sterke banden en ook door gemeenschappelijke belangen met elkaar verbonden en wij willen de samenwerking voortzetten die in het kader van het nabuurschapsprogramma in gang is gezet.
Wij volgen met aandacht alles wat er gebeurt -tegenstrijdige ontwikkelingen en vertragingen in het democratiseringsproces - maar wij hebben ook oog voor de positieve bijdrage van politieke en sociale actoren, instellingen en organisaties, met name seculiere en katholieke organisaties die strijden voor de onschendbare rechten van kinderen en tegen de handel in meisjes die tot prostitutie worden gedwongen.
Dit is een thema met twee kanten: mensenrechten en politieke rechten. Vanuit dit gezichtspunt vormen de verkiezingen van 6 maart een belangrijk moment. Terecht wordt opgeroepen tot maximale transparantie bij het verloop van die verkiezingen om te garanderen dat de participatie zo groot mogelijk is. Volgens mij is het verder ook passend en correct de regeringen en de staten waarin veel Moldaviërs wonen, waaronder Italië, te vragen te voorzien in de praktische middelen die nodig zijn om te garanderen dat duizenden Moldavische immigranten hun stemrecht ten volle kunnen uitoefenen. 
Pafilis (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de Voorzitter, volkeren hebben geen instructies of aanbevelingen nodig, of, om het nog wat duidelijker te zeggen, ze staan niet onder toezicht en mogen dus hun eigen regeringen kiezen. Het is onaanvaardbaar dat de Europese Unie en het Europees Parlement zich blijven bemoeien met de interne aangelegenheden van andere landen.
In het geval van Moldavië overschrijdt de schijnheiligheid met betrekking tot het democratisch proces echt alle grenzen. Als er iets moet worden veroordeeld, dan is het wel de rechtstreekse inmenging van de Verenigde Staten van Amerika, die 1,7 miljoen dollar geven aan de organisatie Coalicia 2005 om de zogeheten oppositie tegen de huidige regering te steunen. Dat is het grote probleem van buitenlandse inmenging in de interne aangelegenheden van Moldavië. De houding van de Verenigde Staten van Amerika, die hun bedoelingen trouwens niet onder stoelen of banken steken, is een botte provocatie. Via hun ambassade protesteren ze tegen de Moldavische regering en daarin worden ze gesteund door de ambassades van grote Europese landen. In geen enkele van de ingediende resoluties heeft men het aangedurfd daar iets over te zeggen. Jullie zijn helemaal niet geïnteresseerd in democratie of echt democratische verkiezingen. Jullie willen Moldavië knechten.
Vandaag is het 23 februari, de dag waarop de oprichting van het Rode Leger wordt herdacht. Wij moeten hulde brengen aan de miljoenen soldaten en officieren van het Rode Leger die in de Tweede Wereldoorlog zijn gesneuveld om het fascisme te vernietigen. 
Schmit,
   Mijnheer de Voorzitter, volgens mij laat dit debat duidelijk zien dat Moldavië niet het vergeten land van Europa is. Wij hebben belangstelling voor dit land, dat ondanks alles iets achterloopt bij de algemene ontwikkelingen die in Europa plaatsvinden: meer democratie, economische en sociale hervormingen, bestrijding van corruptie, bestrijding van mensenhandel, onderwerpen die in dit kader allemaal erg belangrijk zijn.
Mijns inziens kunnen we als Parlement, Raad en Commissie uit dit debat leren dat we, zoals iemand al heeft gezegd, een krachtig signaal aan Moldavië moeten afgeven: het land mag de historische kans die zich voordoet na hetgeen in Oekraïne is gebeurd, absoluut niet voorbij laten gaan. Ik geloof dat deze boodschap helder en vastberaden aan de Moldavische autoriteiten moet worden overgebracht, niet alleen met het oog op de verkiezingen maar ook voor de periode daarna. Mevrouw de commissaris heeft gesproken over het Europese nabuurschapsbeleid. Via dit beleid en het actieplan moeten we druk uitoefenen op de huidige én toekomstige autoriteiten in Moldavië, om ervoor te zorgen dat deze hervormingen daadwerkelijk worden uitgevoerd en dat ze echt inhoud hebben. 

Ferrero-Waldner,
   . Mijnheer de Voorzitter, Trans-Dnjestrië is een kwestie die in het debat van vandaag aan de orde is geweest, en het is tevens een kwestie die ter plekke leeft. We hebben er gisteren uitvoerig over gesproken. Als Oostenrijks minister van Buitenlandse Zaken en fungerend voorzitter van de OVSE heb ik in 2000 zéér veel moeite gedaan om een oplossing te vinden voor het probleem van Trans-Dnjestrië. Destijds was er sprake van een . Premier Primakov was door Rusland aangewezen en er waren mogelijkheden om iets te bereiken. Direct daarna laaide de kwestie echter weer op en er werd dus geen oplossing gevonden.
Daarom ben ik heel blij met de nieuwe speciale vertegenwoordiger van de secretaris-generaal, omdat het zeer belangrijk is om door te gaan. Dit is gisteren ook gezegd. We moeten doen wat we kunnen via ons actieplan, maar we moeten tevens een oplossing zien te vinden voor dit zeer lastige probleem.
Ik zal Moldavië kort na de verkiezingen bezoeken, zodra de nieuwe regering is gevormd. Ik heb dit gisteren tijdens onze bijeenkomst gezegd en ik kan vandaag ook officieel aankondigen dat de Commissie daar een nieuwe delegatie zal openen. Als we een nieuw nabuurschapsbeleid willen, dan is de tijd daar nu rijp voor. Dit is belangrijk en ik hoop dat ik mijn bezoek kan combineren met de opening van een dergelijke delegatie.
Moldavië is op dit moment het armste land van Europa. Maar laten we niet te ver gaan. Laten we in actie komen. Zowel retoriek als visie is noodzakelijk, maar het is nog noodzakelijker om te kijken naar de complexiteit van de situatie. Ik ken het land, omdat ik er in mijn vorige functies vaak ben geweest.
Er moet veel worden gedaan. Het actieplan is daarvoor het gepaste instrument. Kijkt u alstublieft naar het actieplan. Ik heb gehoord dat sommige mensen verder willen gaan dan het actieplan, maar daarvoor is de tijd nu niet rijp. Het is nu tijd om deze landen via het nabuurschapsbeleid dichter bij de Europese Unie te brengen. Het is echter een kwestie van geven en nemen. Deze landen zullen op hun beurt de helpende hand die wij naar hen uitstrekken moeten aanvaarden. 
De Voorzitter.
   – Tot slot van het debat deel ik mee dat ik zeven ontwerpresoluties heb ontvangen overeenkomstig artikel 103, lid 2, van het Reglement(1). Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag om 12.00 uur plaats.
De Voorzitter.
   Aan de orde is de gecombineerde behandeling van:
– de mondelinge vraag van de heer Barón Crespo, namens de Commissie internationale handel, en mevrouw Morgantini, namens de Commissie ontwikkelingssamenwerking, aan de Raad: Actie tegen honger en armoede (B6-0005/2005), en
– de mondelinge vraag van de heer Barón Crespo, namens de Commissie internationale handel, en mevrouw Morgantini, namens de Commissie ontwikkelingssamenwerking, aan de Commissie: Actie tegen honger en armoede (B6-0006/2005). 
Barón Crespo (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, waarde collega’s, president Lula heeft vorig jaar tijdens de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties een initiatief gelanceerd waarvoor hij onmiddellijk kon rekenen op de steun van president Chirac, president Lagos en premier Zapatero. Dit project ligt ten grondslag aan de Verklaring over de actie tegen honger en armoede van 20 september, die ondertekend is door 111 regeringen, waaronder alle lidstaten van de Europese Unie. Het betreft een actualisering en intensivering van de millenniumontwikkelingsdoelstellingen die in 2000 door de Verenigde Naties zijn vastgesteld.
Bovendien wordt in de laatste paragraaf van artikel 3 van de Europese Grondwet, waarvoor het ratificatieproces momenteel lopende is, onderstreept dat de Europese Unie zich ertoe verbindt het internationaal recht, de Verenigde Naties en het VN-Handvest te eerbiedigen, bij te dragen aan de verwezenlijking van de millenniumdoelstellingen en het beginsel van vrije en eerlijke handel te handhaven.
Dit alles vergt extra inspanningen van zowel de lidstaten als de Europese Unie. De Commissie en de Raad moeten deze gelegenheid aangrijpen om hun standpunten uiteen te zetten, niet alleen met betrekking tot belangrijke, actuele kwesties zoals de situatie in Afrika en de klimaatverandering, maar ook in verband met de noodzaak om meer financiële middelen uit te trekken en met name de ontwikkelingssteun te verhogen. Het is immers van essentieel belang dat wij de millenniumagenda uitvoeren en dat wij op dit vlak, dat bepalend is voor de toekomst van de mensheid, een verantwoorde voortrekkersrol vervullen.
Mijnheer de Voorzitter, mijns inziens moet dit punt ook worden opgenomen in het mandaat dat de Commissie zal worden verleend met het oog op de Top van Hongkong, in het kader van de ontwikkelingsronde van Doha. 
Morgantini (GUE/NGL ).
   -Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, armoede is geen noodlot, maar het resultaat van politieke en economische keuzes op nationaal, regionaal en internationaal niveau. Volgens mij is het tijd dat armoede als illegaal wordt beschouwd, als onwettig.
Het aantal mensen dat leeft in extreme armoede is gestegen – ik zal u niet vervelen met gegevens of getallen, want die heeft u al – maar, zoals gesteld wordt in de Verklaring van New York, het grootste schandaal is niet dat honger en armoede bestaan, maar dat het probleem blijft voortbestaan terwijl de menselijke en materiële middelen die nodig zijn om het aan te pakken, voorhanden zijn.
President Lula en de landen van het kwintet hebben sterk aangedrongen op deze verklaring, waarnaar ook de heer Barón Crespo heeft verwezen – volgens hem is ze getekend door 108 regeringen, maar volgens mijn gegevens zijn het er 111. Het kwintet heeft nieuwe financieringsinstrumenten voor ontwikkeling aanbevolen die ik hier niet zal opsommen (belastingheffing en soortgelijke strategieën). Hoewel ik achter deze strategieën sta, moeten deze nieuwe instrumenten volgens mij beschouwd worden als een aanvulling op en niet als een vervanging van de bestaande instrumenten, en ze zouden bijeengebracht moeten worden in een mondiaal fonds dat beheerd wordt door de Verenigde Naties.
De armoede uitroeien in de arme landen, maar ondertussen ook in lagen van de zogenoemde rijke landen, betekent in wezen het recht op leven erkennen en vormt ook het beste wapen tegen fundamentalisme en gewelddadige conflicten. De programma’s voor structurele aanpassing en ongeremde liberalisering hebben de levensomstandigheden in deze landen zeker niet verbeterd.
De millenniumdoelstellingen waarnaar de heer Barón Crespo verwees, moeten worden beschouwd als een tussenfase – een essentiële tussenfase, maar zeker geen eindpunt. Op de beginselverklaringen moeten daarnaast concrete maatregelen volgen, waaronder een verdubbeling van de bijdragen voor ontwikkeling. Het doet me goed dat enkele Europese landen – Denemarken, Nederland, Luxemburg en Zweden – hiervoor al 0,7 procent uittrekken en dat andere landen in dezelfde richting gaan, maar ik betreur het dat de tendens in mijn land, Italië, de andere kant op gaat. Ik hoop dat die tendens gekeerd kan worden.
Tot slot moeten we ons inzetten voor het kwijtschelden van de schulden, en mijns inziens moet ook transparant beheer van steun een fundamentele en uitdrukkelijke taak van de EU zijn. We zijn niet alleen en hoeven ons niet alleen te voelen. We moeten ook bijdragen aan de ontwikkeling en de groei van de rol van de Verenigde Naties en haar agentschappen. 
Schmit,
   Mijnheer de Voorzitter, ik geloof dat we blij moeten zijn met het initiatief van president Lula betreffende een actie tegen honger en armoede, welk initiatief ten grondslag ligt aan de mondelinge vraag van de geachte afgevaardigden.
Dit initiatief heeft beslist effect gesorteerd. Er vindt een werkelijke bewustwording plaats: allereerst komt men tot het besef dat het schandalig is dat de wereld armoede en honger kent en vervolgens begint men zich te realiseren dat armoede en honger ook nog eens een permanente bedreiging vormen voor de stabiliteit en de normale ontwikkelingen in de wereld. Vanmorgen en vanmiddag hebben we uitvoerig gesproken over democratie in de ontwikkelingslanden. Het initiatief , dat overigens is gelanceerd door Tony Blair, de voorzitter van de G-8, sluit hier in zekere zin op aan, en enige tijd geleden hebben wij gedebatteerd over de vermindering en zelfs de kwijtschelding van de schulden van de armste landen. Nu moeten we dus tot actie overgaan en dit initiatief van president Lula, dat ook door andere staatshoofden wordt gesteund, handen en voeten geven.
Het is waar dat de Raad in dit stadium nog geen standpunt heeft ingenomen over de innoverende financieringsbronnen voor de hulp aan ontwikkelingslanden. Toch zult u wel begrepen hebben dat er enkele ideeën zijn aangedragen die momenteel besproken worden en geen taboe meer vormen. Zo is een onderwerp als belasting op kerosine niet langer taboe; het is een van de maatregelen die worden onderzocht met het oog op de inzet van nieuwe financieringsbronnen waarmee de armoede doeltreffender kan worden bestreden. Het zoeken naar zulke innoverende financieringsbronnen vormt overigens ook een van de acht verbintenissen die de Europese Raad in 2002 in Barcelona is aangegaan om de Consensus van Monterrey naar de praktijk te vertalen.
In Barcelona hebben de lidstaten van de Europese Unie de intentie uitgesproken dat zij gezamenlijk acht verbintenissen willen aangaan, die de verbintenissen van Barcelona worden genoemd. Deze verbintenissen kunnen worden beschouwd als evenzoveel verschillende onderdelen van het optreden van de Europese Unie ter verwezenlijking van de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling, met als doel de armoede de wereld uit te helpen. Het zal iedereen duidelijk zijn dat wij wat betreft veel landen, met name ten zuiden van de Sahara, nog ver van deze doelstellingen verwijderd zijn, bijvoorbeeld als het gaat om de toegang tot water, onderwijs en fatsoenlijke voeding.
In zijn conclusies van 27 april 2004 heeft de Raad nota genomen van de lopende werkzaamheden in de lidstaten met betrekking tot innoverende financieringsbronnen en de lidstaten en de Commissie aangemoedigd de mogelijkheden te onderzoeken voor consensus over de verschillende voorstellen die worden besproken. De Raad heeft in dit verband de belangrijke rol van publiek-private partnerschappen onderstreept.
Tijdens zijn vergadering in juni 2004 heeft de Europese Raad herhaald dat de Europese Unie zich nog meer zal inzetten om de in Monterrey gedane toezeggingen na te komen, onder meer door te zoeken naar de innoverende financieringsbronnen waarover ik reeds heb gesproken. Bovendien heeft de Raad op zijn laatste bijeenkomst in december 2004 bevestigd dat de Europese Unie zich volledig schaart achter de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling en de noodzaak te werken aan de verwezenlijking daarvan, vooral door nieuwe financieringsmogelijkheden te bestuderen op basis van voorstellen van de Commissie met het oog op de Conferentie op hoog niveau in 2005.
Nu is het tijd om de daad bij het woord te voegen en met voorstellen te komen en ik denk dat de Raad nu van de Commissie verwacht dat zij hem voorstellen voorlegt en hoopt dat deze voorstellen enigszins van de platgetreden paden afwijken en werkelijk iets nieuws bevatten. 
Ferrero-Waldner,
   .  Mijnheer de Voorzitter, ik wil de heer Barón Crespo en mevrouw Morgantini erop attenderen dat het initiatief van president Lula mij bijzonder belangrijk en relevant lijkt. 
Mijn collega Louis Michel, die deze kwestie onder zijn hoede heeft, laat zich verontschuldigen maar ik ben uiteraard ten zeerste bereid deze vraag namens hem te beantwoorden. De Commissie deelt de basisopvatting die het kwartet heeft verkondigd ten aanzien van de nieuwe financieringsbronnen. Om de millenniumdoelstellingen te verwezenlijken, moeten de financiële middelen en met name de officiële ontwikkelingshulp (ODA) namelijk aanzienlijk worden uitgebreid. Deze aanvulling moet uitstijgen boven de verhoging die in Monterrey is afgesproken in het kader van de ontwikkelingsfinanciering. Zoals de Wereldbank in haar rapport aan de Ontwikkelingscommissie echter vaststelt, bestaat de eenvoudigste en doeltreffendste methode voor het uitbreiden van de middelen uit een verhoging van het aandeel van de ontwikkelingshulp in de nationale begrotingsplannen.
De Europese Unie heeft deze koers reeds ingeslagen ter nakoming van de verbintenissen die zij in 2002 in Barcelona is aangegaan en zij zal dit pad blijven volgen en zo mogelijk het tempo opvoeren. Wij streven ernaar concrete voorstellen hiertoe in te dienen in het kader van de mededeling waaraan de Commissie momenteel werkt in aansluiting op de conferentie van Monterrey en in verband met een geconsolideerd project voor de conferentie ter herziening van de millenniumdoelstellingen in september 2005. Mijn collega Louis Michel zal ze aan de orde stellen in de Commissie, die zich erover zal buigen alvorens ze worden doorgegeven aan de Raad.
Persoonlijk vind ik de vernieuwende voorstellen die nu op tafel liggen, zoals het mondiale Marshallplan, bijzonder interessant en het spreekt vanzelf dat wij deelnemen aan de betreffende discussies in de diverse gremia. Tegelijkertijd mag een en ander geen voorwendsel zijn om de nakoming van de afspraken die in Monterrey zijn gemaakt op de lange baan te schuiven of de afspraken naar beneden bij te stellen. Integendeel, de verbintenissen moeten bekrachtigd worden en er moeten nieuwe aan worden toegevoegd. 
Zaleski (PPE-DE ),
   . Mijnheer de Voorzitter, dank u wel dat u mij het woord geeftMevrouw de commissaris,mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, ik zal in mijn eigen taal, het Pools sprekenDames en heren, wij streven het nobele doel na arme landen te helpen. Soms levert alleen maar geld geven echter geen resultaten op. Als lid van de Poolse Academie van Wetenschappen, dat wil zeggen als vertegenwoordiger van het onderwijs, waarover de commissaris eerder heeft gesproken, wil ik de aandacht vestigen op het volgende. Uit onderzoeken die ik tot op heden heb uitgevoerd, blijkt dat van diegenen die uit de arme landen naar vooraanstaande Europese, Amerikaanse of andere universiteiten komen om een master-diploma of de graad van doctor te behalen, nauwelijks meer dan 30 procent terugkeert naar het land van herkomst. Op individueel niveau helpen wij een paar mensen, maar de arme landen schieten daar niets mee op. Wat er moet gebeuren is dat die hoogopgeleide mensen terugkeren als deskundigen op het gebied van landbouw, onderwijs of welk ander gebied dan ook, om een elite en de motor van de economie te vormen. Dit is een van de manieren om de honger en de armoede te bestrijden.
Ik heb ooit kort van gedachten gewisseld met commissaris Michel over hetgeen wij hier bespreken. Ik denk dat wij het erover eens zijn dat het nuttig zou zijn een voorstel uit te werken, en zo mogelijk uit te voeren, dat inhoudt dat in de begroting middelen gereserveerd worden om mensen die naar een arm land terugkeren te helpen zich daar gedurende een overgangsperiode aan te passen, of liever gezegd opnieuw aan te passen, aan de armoede, totdat zij een betrekking vinden die in overeenstemming is met hun vaardigheden. Dat zou een belangrijke vorm van hulp zijn en in zekere zin een verlenging van de studiebeurzen en financiële steun die wij deze mensen aanbieden om ze in staat te stellen in onze landen te komen studeren. Dames en heren, wij zitten immers niet echt op doctoren uit Mali of Kongo te wachten. Wij hebben onze eigen doctoren, maar in die landen zijn zij hard nodig. Ik zou een dergelijk voorstel daarom van harte steunen. Zo nodig zal ik dit voorstel met de nodige gegevens uitwerken en voorleggen aan de Commissie ontwikkelingssamenwerking als voorstel voor de Commissie. Ik zou de commissaris nu al om een eerste reactie willen vragen. Dank u wel. 
Van den Berg (PSE ),
   . Voorzitter, het initiatief dat op 20 september 2004 in New York werd genomen, met Lula en Annan in de hoofdrol, bevat goede ideeën over hulp, handelsschulden, kwijtschelding en nieuwe financieringsvormen. Maar in 2000 tekenden de wereldleiders reeds een verklaring waarin zij zich committeerden aan de Millennium Goals en die moesten dan in 2015 ongeveer gerealiseerd zijn. Nu in 2005 kan de wereld zien dat in Afrika een doel als bijvoorbeeld "iedereen naar school" niet dichterbij komt maar verderaf is geraakt. Ook de financieringsbelofte van 0.7% van de nationale begroting is op geen stukken vervuld.
Dan lijkt zo'n verklaring in 2004 een beetje op "; tenzij er met die verklaring gevoegd bij het rapport van Jeffrey Sachs en de grote golf van sympathie en geld die door de Tsunami-ramp is vrijgekomen, nieuwe politieke wil wordt georganiseerd. Dat moet dan wel nu meteen en niet weer door wat mij betreft een nieuw wereldfonds te maken. Wel door alle bestaande hulpstromen -het Wereldgezondheidsfonds, het Europees Ontwikkelingsfonds, de activiteiten van het IMF en de Wereldbank-, vanuit Noord en Zuid volledig te concentreren op de MDG's. Harde afspraken, strakke regie en coördinatie.
Europa als grootste donor in de wereld kan de leiding nemen. Tegelijk zou in 2010 0.5%, in 2015 0.7% van de nationale begroting voor ontwikkelingssamenwerking gehaald moeten worden door alle Europese lidstaten. De EU zelf zou 10% moeten reserveren in haar eigen financiële meerjarenperspectieven, via één ontwikkelingsbudget gekanaliseerd met als legaal bindend middel de MDG's. Daar hoort dan verder schuldenverlichting voor arme landen bij, om zo ruimte te maken voor water, onderwijs en basisvoorzieningen; dus ook het opwaarderen van de goudreserves door het IMF. Daar hoort ook faire handel bij en direct stoppen met exportsubsidie en ondertussen zorgen voor nieuwe bronnen. Niet om daarmee die 0.7 te vergeten, maar om na te denken over nieuwe bronnen die interessant zijn. Belasting op de negatieve kanten van de globalisering, zoals flitskapitaal of wapenhandel, is ook een goed idee. Het is nu tijd om te handelen. Ik geloof dat het Voorzitterschap in goede handen is en graag met Michel en met de andere Commissarissen die kant op wil. Wij zullen vooral bij de meerjaren financiële perspectieven kijken wat al onze verklaringen waard zijn. 
Van Hecke (ALDE ),
    Voorzitter, de strijd tegen honger en armoede is en blijft natuurlijk een van de grootste uitdagingen van onze tijd. En terecht wordt gesteld dat er een onderling verband bestaat tussen hulpverlening, schuldverlichting en handel en dat acties op deze drie terreinen elkaar moeten aanvullen. Ik wil mij hier vandaag vooral concentreren op het handelsaspect.
Het zich kunnen inschakelen in de wereldeconomie biedt voordelen aan alle landen, ongeacht of ze nu rijk zijn of arm. Als concreet voorbeeld zouden we vergelijkbare landen naast elkaar kunnen plaatsen, bijvoorbeeld Zuid- tegenover Noord-Korea. Of de Aziatische tijgers tegenover de Zuid-Aziatische landen. Een vrij, eerlijk en ontwikkelingsgericht multilateraal handelsstelsel is inderdaad een doeltreffend mechanisme om de armoede en honger terug te dringen. Zeker vanuit de Europese Unie moeten we zorgen voor betere toegang tot de wereldmarkt voor de armste landen, door prioriteit te verlenen aan capaciteitsopbouw en technische assistentie, zodat zoveel mogelijk door handel gegenereerde ontwikkeling mogelijk wordt.
De volgende ministeriële bijeenkomst van de WTO in Hongkong in december wordt een cruciale test om te zien in hoeverre het de rijke landen nu menens is om een volwaardige kans te geven aan de arme landen om zich volop te kunnen inschakelen in de mondiale handel. Doha is voorgesteld als dé ontwikkelingsronde en na Cancun kunnen we ons geen tweede mislukking meer permitteren.
Een verdere liberalisering van de wereldhandel is hoe dan ook een basisvoorwaarde voor meer economische groei, zowel hier als in de ontwikkelingslanden. Naast hulp en naast schuldverlichting is een correct vrijgemaakte handel een zeer belangrijk, zo niet hét belangrijkste instrument om de welvaart in de wereld beter en gelijkmatiger te verdelen en de kloof tussen arm en rijk te verkleinen. 
Aubert (Verts/ALE ),
   Mijnheer de Voorzitter, wanneer we over honger spreken, spreken we uiteraard ook over het landbouwbeleid. Het kan niet zo zijn dat we enerzijds samen nadenken over de mogelijkheden om de bijdragen voor ontwikkelingshulp te verhogen en anderzijds een landbouwbeleid voeren waardoor de situatie in veel landen verslechtert.
Ik zal een voorbeeld geven: op dit moment wordt onderhandeld over economische partnerschapsovereenkomsten met de ACS-landen (Afrika, Caribisch gebied en Stille Oceaan), die tot veel onrust leiden, zelfs zodanig dat er verzet is ontstaan tegen de richting waarin op dit moment gedacht wordt. De discussie concentreert zich namelijk hoofdzakelijk op een algehele verdere liberalisering van het handelsverkeer, waarbij geen rekening wordt gehouden met plaatselijke omstandigheden, terwijl de boeren in deze landen nu reeds zwaar te lijden hebben van goedkope, vaak gesubsidieerde EU-exportproducten.
Ik ben daarom van mening dat al deze vragen tijdens de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU in april in Bamako aan de orde moeten komen. Namens mijn fractie spreek ik de wens uit dat er wat betreft de richting die de Europese Unie op dit gebied inslaat, een veel grotere samenhang komt tussen wat wij nu over honger en armoede zeggen en wat wij elders over het landbouwbeleid en de liberalisering van de handel in agrarische producten melden. Dit is echt een belangrijk punt. Als we nu beginnen met te doen wat we zeggen, zijn we volgens mij al een eind op de goede weg. 
Ransdorf (GUE/NGL ),
   . Ik ben van mening dat het overwinnen van de armoede niet in de eerste plaats een kwestie is van ruimere financiële middelen, maar dat deze zaak in een geheel ander verband moet worden gezien. In de jaren zestig publiceerde de Zweedse econoom Gunnar Myrdal een boek genaamd , waarin hij sprak van een sfeer van pessimisme. Op dat moment heerste er in Afrika juist een sfeer van optimisme, omdat Afrika over veel grotere hulpbronnen beschikte dan de landen in Azië.
Momenteel is de situatie volstrekt tegenovergesteld. De doctrine van het afropessimisme is zich aan het verspreiden, terwijl een aantal Aziatische landen juist grote vorderingen maakt. Dit komt voort uit het gedrag van de leiders en houdt verband met culturele achtergronden, omdat Afrika gedomineerd werd door stamstructuren die vervolgens ook politieke macht verwierven. Ook de kwaliteit van de instellingen speelt een belangrijke rol. Wat ik wil zeggen is dat de vergelijking tussen Afrika en Azië ons een indicatie geeft met betrekking tot de richting die we met het beleid van de Europese Unie moeten kiezen op het vlak van ontwikkelingshulp, om er zeker van te zijn dat de beschikbare middelen op passende wijze worden aangewend ter bevordering van de economische groei. 
Masiel (NI ).
    Commissaris, ook ik deel de mening van de opstellers van de mondelinge vraag. Vergeeft u mij dat ik wat opmerkingen maak die buiten het eigenlijke onderwerp van dit debat vallen, maar dat onderwerp brengt mij ertoe de Raad en de Commissie op de hoogte te stellen van de vele gevallen van extreme armoede en ellende in Polen en wellicht ook in andere EU-landen.
Onlangs is de Europese Unie uitgebreid met een aantal arme landen. In december vertelde mij een van mijn kiezers die voor een bezoek aan het Europees Parlement in Brussel was uitgenodigd, dat er in zijn dorp kinderen zijn die niet naar school kunnen gaan omdat zij geen schoenen hebben, om van schoolbenodigdheden nog maar te zwijgen. De minimumuitkering bedraagt in Polen 10 tot 100 euro per maand en het minimumloon bedraagt 212 euro. Zou het niet mogelijk zijn om een fonds op te richten voor EU-burgers, naar het voorbeeld van het fonds dat wij thans bespreken, of de lidstaten te dwingen behoeftigen ten minste 250 euro per maand te betalen? 
Dank u wel. 
Martens (PPE-DE ).
    Voorzitter, het Europees ontwikkelingsbeleid is gericht op het realiseren van de millenniumdoelstellingen. De bestrijding van armoede staat erin centraal en wij zullen de doelstellingen niet halen, als wij blijven werken in het huidige tempo en met de huidige middelen. Dat is algemeen bekend, maar ook bekend is dat, als we écht willen, we ze nog steeds kunnen halen en daarvoor moeten we ons inzetten.
Bestrijden van honger is een van de belangrijkste actiepunten. Per dag sterven zo'n 24.000 mensen aan honger en ondervoeding, dat zijn er 24.000 teveel. Onze aanpak kan alleen slagen als we komen tot een samenhangend beleid op het gebied van ontwikkelingshulp, landbouw en handel, en onze committments nakomen. Daarom ondersteun ik de resolutie van harte.
Ik wil graag nog wijzen op één punt dat niet expliciet in de resolutie genoemd wordt, dat is de positie van vrouwen. Onderzoeken wijzen uit dat voor een goed resultaat van ontwikkelingssamenwerkingsbeleid de rol van de vrouw cruciaal is. Toch worden vrouwen in de betreffende landen nog steeds weinig betrokken bij de voorbereiding en uitvoering van programma's.
Voorzitter, ik ben onder de indruk geraakt van het werk van het Honger-project. Onlangs hebben ze in Nederland een grote bewustwordingscampagne gestart. Het is een wereldwijde organisatie die in veel ontwikkelingslanden de strijd tegen honger voert. Hun aanpak lijkt buitengewoon succesvol, juist omdat ze zich vooral richten op vrouwen via training, voorlichting, microkredieten, etc. Via hen slagen ze erin de sociale omstandigheden duurzaam aanzienlijk te verbeteren en honger terug te dringen. Vrouwen hebben een sleutelpositie in de samenleving als het gaat om landbouw, opvoeding, hygiëne in het gezin, etc, cruciale factoren in de bestrijding van honger.
Voorzitter, ik hoop dat we erin slagen een effectiever beleid te voeren door een daadkrachtiger en samenhangender beleid. Laat Europa als grootste donor bij het werken aan de millenniumdoelstellingen ook een voortrekkersrol spelen en niet vergeten vrouwen in de landen daarbij te betrekken. 
Yañez-Barnuevo García (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de huidige regeringsleider van mijn land, de heer Zapatero, heeft tijdens de campagne voor de verkiezingen die in de lente van 2004 in Spanje plaatsvonden, beloofd dat hij Spanje zou afhalen van de foto van het oorlogstrio op de Azoren en zou onderbrengen in het kwintet dat zich inzet voor de strijd tegen de honger.
Hij heeft zijn belofte waargemaakt. Dit kwintet, dat wordt aangevoerd door president Lula, is erin geslaagd om de strijd tegen de honger en de extreme armoede op de internationale agenda te plaatsen. Ik had de eer als eerste aan dit Parlement een document over deze kwestie te presenteren. Ik had daarvoor drie redenen. Ten eerste ben ik van oordeel dat de Europese Unie een leidende rol moet spelen bij de inspanningen van de internationale gemeenschap om de beoogde doelstelling te verwezenlijken. Ten tweede gaat het hier om een werkelijk haalbare doelstelling: vanuit technisch, financieel en economisch oogpunt is het mogelijk om de honger te verslaan en uit te bannen. En ten derde, mevrouw de commissaris, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, ben ik ervan overtuigd dat de strijd tegen de honger en de armoede niet alleen een kwestie van ontwikkelingssteun is.
Deze strijd moet een van de essentiële onderdelen, een van de pijlers van het buitenlands beleid van de Europese Unie en haar lidstaten worden, voor zover hij dat al niet is. Net zoals vijftien of twintig jaar geleden geijverd werd voor opneming van de mensenrechten en de ontwikkelingssteun in de doctrine van het buitenlands beleid, moet nu ook de strijd tegen de honger en de armoede tot integraal onderdeel gemaakt worden - meer dus dan een tijdelijke campagne, mevrouw de commissaris - van het buitenlands beleid van de Commissie, de Raad en de Europese Unie in haar geheel. 
Tomczak (IND/DEM ).
    Dames en heren, alle initiatieven ter beperking van de armoede en honger verdienen steun. Rijke landen en supranationale organisaties, zoals de Europese Unie, die over aanzienlijke financiële middelen beschikken, dragen op dit gebied bijzondere verantwoordelijkheid. Doelmatige hongerbestrijding vereist een adequate hiërarchie in de uitgaven van alle landen. De prioriteit moet liggen bij maatregelen ter ondersteuning van een breed opgezet pro-gezinsbeleid, opdat ieder mens in waardige omstandigheden kan leven en zich kan ontwikkelen. Helaas worden er nog altijd grote bedragen verspild en bestemd voor doelstellingen die een directe en indirecte aanval op het gezin en op de zwaksten en armsten vormen. Het is een kwalijke zaak dat arme mensen en achtergebleven regio’s door de moderne supermachten als objecten behandeld worden, via opzichtige schijnhulpacties die er enkel op gericht zijn de eigen invloedssfeer uit te breiden. Dat arme volkeren door op uitbuiting gerichte financiële systemen tot slaaf gemaakt worden, is een schande.
Dames en heren, laat de leer van de Heilige Vader Johannes Paulus II ons een bron van inspiratie en kracht zijn bij de bestrijding van de honger en armoede in de wereld: “Miljoenen van onze broeders en zusters lijden honger en velen onder hen, vooral kinderen, sterven van de honger. In een tijdperk van ongekende technologische ontwikkeling vormt de honger een enorme uitdaging en tegelijkertijd een aanklacht. De aarde beschikt immers over voldoende hulpbronnen om de gehele mensheid te kunnen voeden. Waarom sterven dan miljoenen mensen van de honger? Er is een diepgaand, wereldwijd gewetensonderzoek nodig betreffende sociale rechtvaardigheid en solidariteit. Wij mogen die ene elementaire waarheid niet uit het oog verliezen, namelijk dat de aarde God toebehoort en dat God de mens de rijkdommen van de aarde in handen heeft gegeven opdat hij deze op een rechtvaardige wijze en in ieders belang gebruikt. De wet van de natuur getuigt hiervan. Wij moeten in solidariteit onze stem verheffen en brood eisen namens allen die honger lijden. In de eerste plaats richten wij onze oproep tot God, maar tevens tot politici en economen, die de verantwoordelijkheid dragen voor de rechtvaardige verdeling van goederen, zowel op mondiaal als op nationaal niveau. Er moet een einde worden gemaakt aan de plaag van de honger. Moge solidariteit zegevieren over ongeremd winstbejag. Op ons allen rust een deel van de verantwoordelijkheid voor deze onrechtvaardige situatie. Ieder van ons komt op de een of andere manier rechtstreeks met honger en armoede in aanraking. Laten wij leren ons brood te delen met diegenen die geen brood hebben”.
Dames en heren, met deze pauselijke les als uitgangspunt moeten wij onze huidige politieke acties herzien, niet in de laatste plaats omdat het probleem van de honger steeds vaker burgers van de Europese Unie treft. In Polen leven al meer dan 5 miljoen mensen in extreme armoede. Ik dank u voor uw aandacht. 
Záborská (PPE-DE ).
    Dames en heren. Vandaag, nu we het hebben over armoede in de wereld, wil ik de aandacht graag vestigen op de voornaamste idee achter de Werelddag van verzet tegen extreme armoede, die ieder jaar op 17 oktober gehouden wordt. Op plekken waar mensen zijn veroordeeld tot armoede, worden de mensenrechten geschonden. Het is onze heilige plicht om ons te verenigen in een poging de eerbiediging van deze mensenrechten te garanderen. De stemmen van de allerarmsten moeten worden gehoord op alle plaatsen waar mannen en vrouwen besluiten nemen over de toekomst van de mensheid. Vandaag de dag vormt armoede het grootste obstakel voor vrouwen om deel te nemen aan alle aspecten van het leven. Internationale instellingen, zoals bijvoorbeeld de Wereldbank, blijven ons eraan herinneren dat de eerste stap in de bevrijding van vrouwen bestaat uit de bestrijding van hun armoede. In dit verband vormt de deelname van vrouwen bij het vaststellen van indicatoren voor armoede een basisvoorwaarde. De vraag is of wij weten hoe we de talenten van arme mensen kunnen ontwikkelen en hoe we ze betere toegang tot hun grondrechten kunnen bieden. Om armoede te meten en in getallen uit te drukken hebben we nauwkeurig gedefinieerde indicatoren nodig. De traditionele indicatoren zijn nadrukkelijk bekritiseerd door de Amerikaanse econoom Gary Becker in zijn werk over menselijk kapitaal en de economische visie op het leven. Becker heeft met name het effect van de genderkloof op het vlak van inkomen en de economische waarde van het gezinsleven in al zijn vormen gemeten. Al dit economisch onderzoek toont aan dat een derde van de economische activiteiten die voornamelijk door vrouwen worden ondernomen aan geen enkele vorm van evaluatie of controle wordt onderworpen. Voor deze activiteiten bestaan simpelweg geen indicatoren of instrumenten om ze te meten. Zou het niet nuttig zijn om inspiratie te putten uit de woorden van Gary Becker, en vandaag nog een beleid ter bevordering van een hogere positie van vrouwen in de maatschappij vast te stellen? 
Gomes (PSE )
   – Het merendeel van de Europese staten houdt zich nog steeds niet aan de belofte om 0,7 procent van het BBP voor ontwikkelingssteun te bestemmen, en dat is een schande. Toch neemt de EU 55 procent van de totale ontwikkelingssteun voor haar rekening. Als we de rol van Europa bij de ontwikkelingshulp en het bestrijden van armoede uitbreiden, verhoogt dat overal in de wereld de geloofwaardigheid en doeltreffendheid van zowel het Europese buitenlands beleid als het Europese defensie- en veiligheidsbeleid. Europa kan een doorslaggevende rol spelen bij het uitbannen van honger en armoede door het initiatief van president Lula en premier Zapatero te steunen. We moeten bovendien middelen vrijmaken en een leidende rol spelen bij projecten met een strategische impact.
Een voorbeeld is het uitroeien van malaria. De directeur van het Millenniumprogramma van de Verenigde Naties heeft dat ook aanbevolen. Malaria komt namelijk vooral voor in arme landen en kan daar verschrikkelijk huishouden en enorme economische schade teweegbrengen. Volgens de WHO is malaria de ziekte die de meeste levens eist en het meest invaliditeit veroorzaakt. Meer dan een miljoen mensen sterven jaarlijks aan deze ziekte, waarvan 90 procent in Afrika. Volgens Unicef sterft er elke 30 seconden een kind aan malaria. Tijdens deze interventie zullen er drie kinderen als gevolg van deze ziekte omkomen.
Europa kan meer doen en wat het doet efficiënter doen. De Commissie dient over de gehele wereld maatregelen voor het bestrijden van malaria te stimuleren. Ze moet meer middelen vrijmaken om in de landen waar deze ziekte voorkomt malariabestrijdingsprogramma’s op te zetten. Ze moet die middelen ook gebruiken om de nationale prioritaire programma’s voor de bestrijding van malaria te ondersteunen. De particuliere sector moet worden aangemoedigd vaccins te produceren en ervoor te zorgen dat overal geneesmiddelen voor behandeling en met insecticide behandelde muskietennetten beschikbaar zijn.
Armoede en ellende leiden tot meer onrechtvaardigheid en wanhoop, en dat leidt weer tot meer onveiligheid overal in de wereld. Als Europa besluit strategische stappen tegen malaria te ondernemen, leveren we een doorslaggevende bijdrage aan het verwezenlijken van de millenniumdoelstellingen. Dat zijn verbintenissen die we verplicht zijn na te komen. We werken op deze manier bovendien mee aan een veiliger en rechtvaardiger wereld – de wereld die de Europese Unie volgens de burgers moet meehelpen op te bouwen. 
Bowis (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, gedurende mijn twee minuten spreektijd zullen veertig mensen sterven van de honger, iedere 3,5 seconde één; dagelijks komen 24 000 mensen van de honger om, oftewel negen miljoen per jaar. De afgelopen vijftig jaar zijn vierhonderd miljoen mensen van de honger gestorven, drie maal zoveel als er in alle wereldoorlogen van de afgelopen eeuw zijn omgekomen. Wij praten en wij debatteren en wij wringen onze handen. Maar wat doen wij eraan? Niets. Wij spreken in dit Parlement bijna dagelijks over de Lissabon-agenda - concurrentievermogen en groei om de welvaart in Europa te bevorderen. Langzamerhand dringt het tot ons door dat dit alleen met gezonde mensen bereikt kan worden. De landen met lage inkomsten in onze wereld hebben echter ook recht op een Lissabon-agenda, hun eigen Lissabon-agenda, en ook zij hebben gezonde mensen nodig.
Ondervoeding leidt tot ziekte en invaliditeit. Door ziekte wordt de actieve beroepsbevolking steeds kleiner en steeds minder productief. Dit resulteert in armoede, en armoede betekent dat er geen middelen zijn om ziekte en honger te bestrijden. Deze vicieuze cirkel moeten wij doorbreken. Dat is wat in de millenniumontwikkelingsdoelstellingen is vastgelegd. Dat is het doel van de Wereldvoedseltop. Dat is wat nog eens is bevestigd in de Verklaring over de actie tegen honger en armoede. Zelfs in mijn eigen verslag over de ACS-landen is dit nog eens bekrachtigd.
We kijken terug op dertig jaar resoluties, op dertig jaar falen. De oplossing moet niet worden gezocht in voedselhulp, maar in voedselzekerheid. Voedselhulp is voor noodgevallen, maar voedselzekerheid is een waarborg voor overleven op lange termijn. De oplossing is het wegnemen van handelsbarrières voor de import van producten uit landen met lage inkomsten. De oplossing is ervoor zorgen dat onze terechte betrokkenheid bij de landen die door de tsunami getroffen zijn, niet ten koste gaat van cruciale hulp voor Afrika. De oplossing is president Bush, nu die hier in Europa is, en ook andere lidstaten er nadrukkelijk op wijzen dat hulp geen middel is waarvan handig gebruik kan worden gemaakt om de landbouwoverschotten van de geïndustrialiseerde wereld te verkleinen, maar dat hij het geld dat voor hulp is bestemd moet uitgeven aan lokale producten. Indien lokale producten niet voorhanden zijn, dan moet het geld aan regionale producten worden besteed.
De oplossing ligt in het opnieuw investeren van het geld dat afkomstig is van schuldaflossing in de schuldenlanden zelf, zodat de millenniumdoelstellingen op het gebied van honger en ziekte gerealiseerd kunnen worden. Alleen op deze wijze kunnen we achthonderd miljoen medemensen die lijden aan ondervoeding echt hoop bieden. Zo zullen we de vastgelegde streefcijfers voor voedselproductie halen, niet wereldwijd, maar specifiek in landen met weinig inkomsten en hoge schuldenlasten. Dat is het doel van deze ontwerpresolutie.
Arif (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik ben blij met een debat over honger en armoede. Weer een discussie over dit onderwerp, zou je kunnen zeggen, maar ik vind dat een goede zaak. Daar komt bij dat dit debat aansluit op het initiatief dat afgelopen september door het “Kwintet tegen honger” in de Verenigde Naties is gelanceerd. Sindsdien hebben velen zich bij het koor gevoegd dat dit vraagstuk aan de orde wil stellen.
Niettemin wil ik er hier op wijzen dat nog geen enkele concrete toezegging is nagekomen. Slechts vier lidstaten van de Europese Unie bestemmen momenteel 0,7 procent van hun BBP voor ontwikkelingshulp overeenkomstig de gestelde norm. Als het huidige tempo wordt aangehouden, worden de millenniumdoelstellingen niet in 2015 bereikt. Uitbanning van honger en armoede vormt een probleem dat even oud is als de oplossingen die daarvoor worden aangereikt: kwalitatieve en kwantitatieve toename van de ontwikkelingshulp, kwijtschelding en vermindering van de schuldenlast, instelling van een wereldwijde belasting op kapitaalstromen en hervorming van de regels voor de internationale handel met als doel de handel eerlijker te maken. Bovendien mogen alle initiatieven die vandaag worden voorgesteld enkel gerealiseerd worden in de vorm van aanvullende middelen voor ontwikkelingshulp. In geen geval mogen zij in de plaats komen van toezeggingen die al heel lang geleden zijn gedaan.
Ik zal de ontwikkelingen met betrekking tot deze toezeggingen en deze resolutie nauwlettend volgen, omdat alleen door politieke vasthoudendheid een eind aan deze plaag kan worden gemaakt. Honger en armoede mogen niet enkel het onderwerp worden van een kortstondig debat dat ingegeven wordt door tijdelijke media-aandacht of een goedbedoelde liefdadigheidscampagne. 
Kaczmarek (PPE-DE ).
    Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, ik vraag uw aandacht voor de rol van de nieuwe lidstaten van de Europese Unie in de ontwikkelingssamenwerking. Het doet mij plezier dat sommige nieuwe lidstaten onlangs de begrotingsmiddelen voor het ontwikkelingsbeleid aanmerkelijk hebben verhoogd. Anderzijds is de kennis van ontwikkelingssamenwerking onder het grote publiek in deze landen uiterst beperkt. Velen denken dat het uitsluitend gaat om humanitaire hulp. De nobele impulsen van het hart en de vrijgevigheid van mensen die we zien wanneer zich humanitaire of natuurrampen voordoen, zijn lovenswaardig, maar het is van belang dat de mensen begrijpen dat het uitroeien van extreme armoede en honger een strategisch doel is.
Wij moeten de inwoners van de nieuwe lidstaten er mijns inziens van bewust maken dat de armoede die in de Europese landen voorkomt van een andere orde is dan de armoede in de armste landen van de wereld. Het is waar dat in Polen 5 miljoen gezinnen moeten rondkomen met het equivalent van 2,5 euro per persoon per dag, maar 2,5 euro is in Polen beduidend meer dan in de armste landen van de wereld. De reden is dat de overgrote meerderheid van de vrouwen en mannen in Polen toegang heeft tot water, elektriciteit, gas, wegen, onderwijs, gezondheidszorg en sociale voorzieningen. De verschillen tussen de technische en maatschappelijke infrastructuur in de nieuwe EU-lidstaten en die in de armste landen zijn veel groter dan over het algemeen wordt gedacht. We moeten de mensen in de nieuwe lidstaten dus bewust maken van de betekenis van ontwikkelingssamenwerking, en dat is een zo belangrijke opgave dat zowel de Raad, de Commissie en het Europees Parlement als de regeringen van de lidstaten alles in het werk zouden moeten stellen om deze taak zo goed mogelijk te vervullen. Ik weet dat commissaris Michel zich van deze kwestie bewust is.
Polen is een land waar uiterst positieve veranderingen hebben plaatsgevonden op politiek, economisch en maatschappelijk gebied dankzij de beweging Solidariteit en de verwezenlijking van de idee van solidariteit, die 25 jaar geleden is begonnen. Lech Wałęsa heeft altijd gezegd dat de mensen niet alleen vissen, maar ook een hengel nodig hebben. Dit moeten wij in de strijd tegen de honger en extreme armoede overal ter wereld in gedachten houden; we moeten niet alleen noodhulp bieden, maar ter plekke ook kansen en mogelijkheden scheppen. Het gaat erom de mensen in de armste landen van de wereld in staat te stellen om zichzelf te helpen, en ons verre te houden van het verschijnsel dat door wetenschappers “modernisering van de afhankelijkheid” wordt genoemd. 
Scheele (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, commissaris Ferrero-Waldner heeft het duidelijk verwoord: om de millenniumdoelstellingen te verwezenlijken moeten we de officiële ontwikkelingshulp – of liever gezegd, de financiering voor officiële ontwikkelingssamenwerking – aanmerkelijk verhogen.
Voorts vind ik het belangrijk de landen te feliciteren die 0,7 procent van het bruto binnenlands product voor ontwikkelingssamenwerking bestemmen en daarmee voldoen aan de norm. We moeten ook landen als België, Finland, Frankrijk, Spanje en het Verenigd Koninkrijk feliciteren, die hebben toegezegd deze doelstelling in 2013 te verwezenlijken.
Zelf kom ik uit een lidstaat die niet bepaald bovenaan staat in de ranking. Oostenrijk en Italië zijn de hekkensluiters. Daarom vraag ik de Europese Commissie en de Raad welke specifieke vormen van samenwerking en monitoring voorzien zijn, opdat de hekkensluiters en het middenveld een inhaalslag kunnen leveren, waardoor we over toereikende openbare middelen beschikken om de Europese bijdrage te leveren ter verwezenlijking van de millenniumdoelstellingen op ontwikkelingsgebied. 
McAvan (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, u heeft benadrukt dat het tijd is voor actie en het Parlement is dat met u eens. We krijgen dit jaar een buitengewoon goede gelegenheid om actie te ondernemen: op de handelsagenda staan de twee belangrijke kwesties inzake de regeling voor bananen en die voor suiker. Met de aanpak van die kwesties kunnen we bewijzen dat het ons ernst is als we spreken over hulp aan ontwikkelingslanden.
Ik ben verheugd over de uitspraken van de commissarissen Mandelson en Michel. Ik was onlangs in het Caribisch gebied, waar ik kleine boeren sprak die met hun kleine boerenbedrijven niet kunnen overleven als ze geen toegang krijgen tot de EU-markten. We kunnen deze mensen die net iets minder arm zijn niet met de ene hand iets ontnemen om dat met de andere hand de armsten in de wereld te schenken. We zullen ervoor moeten zorgen dat de hervorming van de regelingen voor bananen en suiker rechtvaardig uitpakt. Dit wordt een echte proeve van bekwaamheid voor ons. 
De WTO-conferentie in december, in Hongkong, vormt voor de EU een andere cruciale test, namelijk als het gaat om de aanpak van handelstarieven. We weten allemaal hoeveel warme woorden er door de jaren heen zijn gesproken, maar ik heb gezien hoe het er achter de schermen in ontwikkelingslanden aan toegaat. Tomatenpasta uit de EU en rijst uit de VS worden gedumpt op de Ghanese markt en in een aantal van de andere armste landen in Afrika. Het is nu echt tijd voor actie.
Vanwege grote campagnes als “Make poverty history” zal ons optreden door non-gouvernementele organisaties en het grote publiek meer dan ooit op de voet worden gevolgd. Men zal onze acties bijhouden en ons beoordelen. Dit zal grote gevolgen hebben voor de manier waarop het grote publiek tegen de Europese Unie aankijkt. 
Schapira (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik verbaas me enigszins over de wending die het debat neemt. De discussie concentreert zich namelijk vooral op het aanwijzen van aanvullende financieringsbronnen. Zelfs als dat een goede zaak is, vraag ik mij af of wij in dit debat niet voorbijgaan aan het punt waar het werkelijk om draait: moeten wij niet eerst ons best doen om de kwaliteit en de doeltreffendheid van de bestaande hulp te verbeteren, alvorens wij ons over de kwantiteit gaan buigen? Deze vraag klemt temeer omdat de discussies over internationale belastingen of over het creëren van een internationaal mechanisme voor financieringsfaciliteiten van een zekere hypocrisie getuigen, zolang de Verenigde Staten en verreweg het grootste deel van de internationale gemeenschap deze mechanismen niet accepteren.
Tevens wordt de hulp minder efficiënt doordat de inspanningen voor een groot deel gericht zijn op het zoeken naar nieuwe middelen, terwijl de in Monterrey gemaakte afspraken nog altijd niet zijn nagekomen. Andere oorzaken zijn de prioriteit die wordt gegeven aan het verbeteren van de doeltreffendheid van de bestaande steun om de millenniumdoelstellingen te halen, en de versnippering van de middelen en van de doelstellingen van het ontwikkelingsbeleid. Laten we ervoor waken dat we ons te veel laten meeslepen in deze vlucht naar voren; we moeten geconcentreerd blijven zoeken naar haalbare oplossingen waarmee we onze huidige toezeggingen waar kunnen maken. Laten we praktisch en pragmatisch zijn; dat is de houding die de bevolkingsgroepen die we willen helpen, van ons verwachten. 
Goudin (IND/DEM ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de honger en het onrecht in de wereld zijn zeer belangrijke problemen. Waarom zou de EU in dit verband de meest geschikte internationale hoofdrolspeler zijn? Het is eerder zo dat de EU door onrechtvaardige handelsmaatregelen en een protectionistisch landbouwbeleid heeft bijgedragen tot het creëren van wereldwijde armoedeproblemen.
Terwijl de EU economische middelen bijdraagt in de vorm van ontwikkelingshulp aan arme landen, verhindert ze door haar bizarre landbouw- en handelsbeleid dat deze landen groei bereiken. Dat is inconsequent en niet erg geloofwaardig. Veel ontwikkelingslanden zien de EU eerder als veroorzaker van problemen dan als oplosser ervan. De Verenigde Naties daarentegen zijn een geschiktere organisatie voor het bestrijden van armoede en honger. De Verenigde Naties genieten wereldwijd meer vertrouwen bij de bevolking en hebben meer lidstaten. In de EU domineren speciale nationale belangen nog steeds veel te veel.
Laten we samen strijden voor een rechtvaardiger wereld. De verantwoordelijkheden van de EU en de Verenigde Naties zouden als volgt verdeeld kunnen worden: de EU werkt aan de hervorming van het landbouwbeleid en probeert een rechtvaardiger handelsbeleid tot stand te brengen, terwijl de Verenigde Naties de landen van de wereld een middel bieden om economische hulp en andere hulp aan hongerende mensen en aan mensen in nood te kanaliseren. Laten we bij ons gemeenschappelijke streven om de armoede uit te roeien een onnodige machtsstrijd tussen de instellingen vermijden.
Schmit,
   Mijnheer de Voorzitter, volgens mij zijn er niet veel parlementen die zo'n grote gevoeligheid ontwikkelen voor vraagstukken die verband houden met onderontwikkeling, armoede, bestrijding van honger en acties ten gunste van ontwikkeling. Ik denk dat dit het Europees Parlement hogelijk tot eer strekt, en dat het Parlement een belangrijke rol speelt in het beleid inzake ontwikkelingssamenwerking van de Europese Unie.
Ik geloof dat er zich inderdaad momenten voordoen waarop we verontwaardigd moeten zijn. De heer Bowis heeft huiveringwekkende cijfers genoemd die laten zien dat achter de statistieken mensen van vlees en bloed schuilgaan, mensen die in deze vicieuze cirkel van de honger gevangen zitten en elke dag, elke minuut sterven. Dit moment van verontwaardiging is derhalve nuttig. Na de verontwaardiging - iemand heeft het al gezegd - moet er echter actie ondernomen worden. Ik wil duidelijk stellen dat de Europese Unie zich ook wat dit betreft niet hoeft te schamen. Mijns inziens hoeft zij zich niet schuldig te voelen. Van alle donoren geeft zij het meest uit aan ontwikkelingshulp. Ik moet echter toegeven dat de steun die wij verlenen, niet toereikend is. Daarom hebben wij ambitieuzere doelen gesteld voor de landen die duidelijk onder de 0,7 procent zitten. Voor de landen die op of zelfs boven de 0,7 procent uitkomen, wat in de huidige begrotingscontext niet vanzelfsprekend is, geldt dat zij dat niveau moeten vasthouden.
Daarnaast dient te worden benadrukt dat de bestrijding van honger, onderontwikkeling en armoede alleen op basis van een wereldwijde aanpak kan plaatsvinden. Daarom is het belangrijk over de financieringsmethoden te spreken, en daarom moeten we eerst de gedane toezeggingen nakomen. Het is nodig te zoeken naar aanvullende en alternatieve financieringsbronnen. Dat alles heeft echter slechts zin wanneer - zoals iemand reeds heeft gezegd - deze benadering wordt geïntegreerd in een mondiale aanpak waarbij eveneens rekening wordt gehouden met handelsaspecten. Ook wat dit betreft wil ik beklemtonen dat de Europese Unie niet alles fout doet. Zeker, er zijn problemen op bepaalde beleidsgebieden en in dit verband is het landbouwbeleid genoemd. Ook hier geldt echter dat wereldwijd gezien de Europese Unie haar markten waarschijnlijk het meest heeft opengesteld voor de export uit ontwikkelingslanden. Het initiatief van de vorige Commissie, nauwkeuriger gezegd het initiatief van Pascal Lamy, genaamd , heeft betrekking op de allerarmste landen.
Ik geloof dus dat we moeten voortbouwen op wat we al hebben gerealiseerd en dat is niet weinig. We weten echter dat we voor enorme uitdagingen staan en dat de tijd dringt - we kunnen het ons niet permitteren er vele tientallen jaren over te doen, want we leven in een wereld waarin de globalisering een steeds grotere rol gaat spelen, en ik geloof dat Europa niet moet denken dat het immuun is voor deze problemen, dat het slechts toeschouwer is. Of we dat nu willen of niet, we zijn handelende persoon in dezen en worden tevens rechtstreeks geconfronteerd met de gevolgen van deze armoede, die ervoor zorgt dat duizenden mensen hun heil bij ons zoeken.
Ik denk dus dat er een mondiale aanpak moet komen; we moeten een toezichtsysteem tot stand brengen en niet bang zijn eventueel toe te geven dat onze inspanningen ontoereikend zijn geweest. Geleidelijk zullen we in Europa een nog efficiënter beleid invoeren, iets waar uw Parlement zeer veel belang aan hecht. 
Ferrero-Waldner,
   .  Mijnheer de Voorzitter, ik wil nog eens onderstrepen wat mijn collega zojuist heeft gezegd: natuurlijk is de strijd tegen honger belangrijk en voor ons allen een morele verplichting. Maar ik zal nog eens de bedragen voor ontwikkelingshulp noemen die de Europese Unie, als grootste donor ter wereld als we de Commissie en de lidstaten bij elkaar tellen, bijvoorbeeld in 2003 beschikbaar heeft gesteld. Het ging destijds om 32 miljard euro. Voor 2006 kan men, als de trends zich doorzetten, ervan uitgaan dat we ongeveer op 46 miljard euro zullen uitkomen. Het staat buiten kijf dat we ons verder moeten inspannen om de VN-doelstelling van 0,7 procent van het BBP te bereiken, maar als we eens goed naar de bedragen kijken, zien we dat alleen al uit de begroting van de Commissie 7 miljard euro per jaar wordt uitgetrokken voor ontwikkelingshulp.
In één kwestie geef ik u gelijk. De heer Yañez-Barnuevo zei het al: natuurlijk zijn de handel, andere instrumenten en vraagstukken inzake de kwijtschelding van schuld van belang. Ook de coherentie speelt daarom een grote rol. Iedereen weet dat de Doha-ronde en de WTO-conferentie in Hongkong buitengewoon belangrijk zijn.
De Commissie onderhandelt momenteel met de ACS-landen over de economische partnerschapsovereenkomsten (EPO’s); ook dat gaat in de richting van handel. We willen hierdoor de toegang van de ontwikkelingslanden tot de EU-markt nog vrijer maken. Tegelijkertijd wil de Commissie de ontwikkelingslanden ook in de toekomst helpen meer economische kracht te verwerven, waardoor ze kunnen profiteren van de openstelling van de markten.
Het is me opgevallen dat we het vanmorgen uitgebreid over de mensenrechten hebben gehad, over de , de rechtsstaat en good governance; vanmiddag is er geen woord meer aan gewijd. Monterrey is er nu juist op gericht te bereiken dat er aan beide zijden gekozen wordt voor een adequate aanpak op dit vlak. Ook de ontwikkelingslanden moeten deze beginselen in ere houden, want anders is ons geld – en het gaat om belastinggeld – verspild.
Tegen onze collega uit Polen, die helaas niet meer aanwezig is – maar het zal hem worden medegedeeld – wil ik zeggen dat armoede in Polen zeker te betreuren is, maar hiervoor hebben wij in de Europese Unie het Cohesiefonds en de structuurfondsen, en het is aan de Poolse regering om deze op passende wijze te benutten.
Tegen mevrouw Martens wil ik zeggen dat zij volkomen gelijk heeft. Zelf was ik tot voor kort niet alleen minister van Buitenlandse Zaken, maar ook staatssecretaris voor Ontwikkelingssamenwerking. Ik heb me in mijn beleid ook steeds geconcentreerd op vrouwen, want zij vormen een belangrijke factor voor de ontwikkeling, zowel binnen het gezin als in de economie als geheel. Maar ook de kleine en middelgrote ondernemingen zijn van enorm belang in de context van een bottom-upbenadering.
Ter afsluiting wil ik nogmaals verklaren dat wij er zeer aan hechten dat de millenniumdoelstellingen als uitgangspunt genomen worden bij het bepalen van de richting waarin het beleid inzake ontwikkelingssamenwerking zich dient te ontwikkelen. De Commissie zal op dit vlak zeer nauw met het Parlement samenwerken en wij hopen dat al op 22 maart het zogeheten millenniumpakket kan worden aangenomen. Het pakket bestaat uit vier mededelingen: een overkoepelende mededeling die onze bijdrage aan de VN-millenniumconferentie verwoordt, en drie andere mededelingen, elk gewijd aan één aspect van onze inspanningen, die in detail behandeld worden. Daarnaast zullen we uiteraard ook de financiering nader bespreken. 
De Voorzitter.
   Tot besluit van het debat deel ik mee dat ik zes ontwerpresoluties heb ontvangen overeenkomstig artikel 108, lid 5, van het Reglement(1). Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag om 12.00 uur plaats.
Kasoulides (PPE-DE ).
   – Honger en armoede zijn niet langer slechts humanitaire aangelegenheden. Volgens de aanbevelingen van het VN-panel op hoog niveau inzake dreigingen, uitdagingen en veranderingen vormen honger en armoede, samen met de HIV-epidemie en de achteruitgang van het milieu, een bedreiging voor de mondiale veiligheid, naast de traditionele bedreigingen waarmee de mensheid in de moderne tijd geconfronteerd wordt (zoals terrorisme). Deze dreigingen hangen allemaal met elkaar samen, en een bedreiging van de één betekent automatisch een bedreiging van allen.
Volgens schattingen van de Wereldbank leven er als gevolg van de aanslagen op 11 september nu tien miljoen mensen méér onder de armoedegrens. Armoede, uitgedrukt in BBP per hoofd van de bevolking, speelt een grote rol bij de uitbraak van burgeroorlogen: er bestaat een kans van twaalf procent op het uitbreken van een burgeroorlog wanneer het BBP minder dan duizend dollar per hoofd bedraagt, en van tweeënhalf procent wanneer het BBP op vierduizend dollar per hoofd ligt. 
De richting die we moeten volgen, is die van de millenniumontwikkelingsdoelstellingen en de besluiten die in Johannesburg en Monterrey zijn genomen; daar moeten we aan werken. De ontwikkelde landen zijn verplicht handelsbarrières terug te dringen, ontwikkelingshulp uit te breiden en te voorzien in schuldverlichting. Het is een feit dat niet alle lidstaten aan de verplichting kunnen voldoen om 0,7 procent van het bruto nationaal product voor ontwikkelingshulp te bestemmen, en dat geldt met name voor de nieuwe lidstaten, waaronder mijn eigen land. Ik dring in deze kwestie aan op een gezamenlijk besluit van de Raad inhoudende dat alle lidstaten een meerjarenprogramma moeten presenteren waarin zij zich ertoe verbinden het streefcijfer van 0,7 procent te halen. In de tussentijd moet het tekort worden aangevuld uit de EU-begroting. 
Lévai (PSE ).
    Op de economische conferentie van de VN in september 2004 hebben 110 landen de verklaring getekend waarin werd gesteld hoe schandalig het is dat er zoveel armoede bestaat terwijl er mogelijkheden bestaan om de armoede uit te bannen.
“Het is de hoogste tijd voor actie”, zei president Chirac. “Het EU-beleid zou een garantie kunnen zijn voor een echte doorbraak in de strijd tegen de armoede”.
Een van de fundamentele vragen voor de toekomst is of er in een wereld die gebouwd is op een markteconomie, sociale belangen en krachten bestaan met behulp waarvan de armoede verzacht kan worden.
De EU moet, zowel binnen als buiten haar grenzen, een beleid voeren dat kan bijdragen aan economische ontwikkeling en waarmee tegelijkertijd voorzieningen voor sociale zekerheid worden gecreëerd. Hiermee kan zij een voorbeeld stellen voor een aanpak die naar andere gebieden uitgebreid moet worden.
Met haar hulpbeleid moet de EU bijdragen aan:
– een drastische vermindering van honger en ernstige armoede,
– de algemene verspreiding van basisonderwijs in ontwikkelingslanden,
– bevordering van gelijke kansen voor vrouwen,
– verbetering van de levenskwaliteit door middel van uitbreiding van openbare diensten en het creëren van werkgelegenheid.
Aan deze agenda zouden nog tal van andere zaken kunnen worden toegevoegd.
Het Parlement moet zich in de strijd tegen armoede ook richten op de vraag hóe deze strijd geleverd moet worden: er moeten middelen ingezet worden voor economische ontwikkeling, het democratische bestuur moet ook in deze landen bevorderd worden, de corruptie moet worden teruggedrongen en er moet zowel een eerlijkere verdeling van inkomens als een aanzienlijke groei van de sociale en medische voorzieningen gerealiseerd worden.
Hoewel het Franse initiatief – de invoering van een mondiale belasting – nog altijd een aantal discutabele elementen bevat, moeten we er toch mee verder: het is onaanvaardbaar dat meer dan een miljard mensen op de wereld moeten rondkomen van minder dan een dollar per dag. “De hoogste tijd voor actie” – dat vind ik ook. 
De Voorzitter.
   Aan de orde is de gecombineerde behandeling van:
– de mondelinge vraag van mevrouw Morgantini, namens de Commissie Ontwikkelingssamenwerking, de heer Barón Crespo, namens de Commissie Internationale handel, en de heer Chichester, namens de Commissie Industrie, onderzoek en energie, aan de Raad: Het verstrijken van het WTO-akkoord over textiel en kleding (B6-0007/2005)
– de mondelinge vraag van mevrouw Morgantini, namens de Commissie Ontwikkelingssamenwerking, de heer Barón Crespo, namens de Commissie Internationale handel, en de heer Chichester, namens de Commissie Industrie, onderzoek en energie, aan de Commissie: Het verstrijken van het WTO-akkoord over textiel en kleding (B6-0008/2005) 
Morgantini (GUE/NGL ).
   Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, ik was aanwezig bij de ontmoeting met de vertegenwoordiger van de Verenigde Naties.
Ik zou graag toelichten waarom we dit verzoek hebben gedaan. Met de inwerkingtreding van de overeenkomst en de ondertekening van het quotasysteem zullen veel ontwikkelingslanden waarvoor de textiel- en kledingproductie een van de belangrijkste inkomstenbronnen is geworden, te kampen krijgen met een sociale en economische ramp, een drastische herstructurering die ook economisch dominante landen, zoals de onze, zal treffen.
Meer dan zestig landen riskeren van de markt te worden gedrongen om plaats te maken voor de reus China, wiens concurrentievermogen niet alleen gebaseerd is op lage lonen – in Vietnam en Cambodja zijn die nog veel lager – maar ook op geavanceerdere fabrieken en een transportnetwerk dat steeds beter wordt. Volgens enkele ramingen zal het aandeel van China op de Amerikaanse kledingmarkt 50 procent en op de Europese 29 procent bedragen, gevolgd door India op de tweede plaats.
Men zou kunnen stellen dat het opgeven van een complex systeem van quota en preferenties in de eerste plaats de industrie in de ontwikkelingslanden ten goede komt. Niettemin zijn het de grootste producenten, en niet de ontwikkelingslanden, die direct profiteren van de liberalisering van de markt. Ik herhaal nog eens dat handel een middel is, maar het ontwikkelingsprobleem niet oplost en ook niet kan oplossen, zoals blijkt uit de liberalisering van de suiker- en de bananensector.
Uit recente landenverslagen over de export van de textielindustrie blijkt een negatieve impact op economisch en sociaal gebied voor die landen. Het is bekend dat de producerende landen zich richten op gebieden waar de arbeidskosten veel lager zijn, met als gevolg extreme uitbuiting van arbeidskrachten en sociale dumping in plaats van gegarandeerde minimumstandaarden.
Om de concurrentiepositie te behouden worden in veel landen, zoals de Filippijnen en Bangladesh, de arbeidsomstandigheden verslechterd en de rechten van werkenden afgebroken. De tegenstellingen die hierdoor naar voren komen, betekenen een uitdaging voor de manier waarop we eraan moeten bijdragen om enerzijds deze economieën niet te vernietigen en anderzijds te zorgen dat ook de economie van onze landen anders wordt gewaardeerd. We hebben daarom ook gevraagd welke instrumenten er geactiveerd moeten worden om dergelijke scherpe tegenstellingen te vermijden. 

Barón Crespo (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, waarde collega’s, als voorzitter van de Commissie internationale handel heb ik samen met de voorzitter van de Commissie ontwikkelingssamenwerking, behalve de vorige vraag over de honger in de wereld, ook deze vraag geformuleerd om de aandacht te vestigen op een nieuwe situatie die ingrijpende gevolgen heeft voor de mondiale handelskaart. Het gaat hier met name om het verstrijken van de overgangsregeling van de Overeenkomst inzake textiel en kledingproducten, die een looptijd had van tien jaar. Sinds 1 januari 2005 mogen er geen quota meer gehanteerd worden.
Hierdoor is een volkomen nieuwe situatie ontstaan. Mevrouw Morgantini heeft ons attent gemaakt op de diepgaande veranderingen die deze ontwikkeling zal teweegbrengen in ten minste 59 landen waar quota-afspraken met de Europese Unie van kracht waren. Er is sprake van een herstructurering van de mondiale handel, met alle gevolgen van dien voor de werkgelegenheid en de economische activiteit in de wereld, niet alleen in het kader van de betrekkingen met de Europese Unie en de Verenigde Staten, maar ook binnen de Europese Unie als zodanig.
De textiel- en kledingindustrie is een sector die voortdurend onderhevig is aan veranderingen en reorganisaties.
Er is in elk kiesdistrict van de afgevaardigden in dit Huis wel minstens één textiel- en kledingfabriek te vinden. In totaal telt de Unie ruim 100 000 kleine en middelgrote ondernemingen, die samen aan meer dan twee miljoen mensen werk verschaffen.
Het is dan ook van essentieel belang dat wij een doeltreffend overgangsbeleid ontwikkelen. Ik betreur het dat commissaris Mandelson hier niet aanwezig is. Het toeval wil dat hij zich in Peking bevindt. Dat brengt mij bij een ander belangrijk punt: tijdens de Ronde van Doha moeten wij om tal van redenen een hartig gesprek voeren met onze Chinese collega’s en partners. China kan niet zomaar 50 procent van de wereldmarkt inpikken, het is het land met de meeste Amerikaanse treasury bonds, het is een grote financiële mogendheid, het is een grote technologische mogendheid en het is lid van de Veiligheidsraad. Daarom moet China ook op commercieel gebied de regelgeving inzake intellectuele eigendom, mededinging en handel van de WTO naleven. Dat is een van de thema’s die wij met China moeten behandelen.
Het is belangrijk dat wij in kennis worden gesteld van de maatregelen die de Commissie na de bijeenkomst van de Groep op hoog niveau voor de textiel- en kledingsector denkt te presenteren om in deze vitale sector een geordende overgang te waarborgen. 
Schmit,
   Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Morgantini, mijnheer Barón Crespo, ik geloof dat de vraag die u hebt gesteld, een zekere relatie heeft met het debat dat wij zojuist hebben gevoerd. Als er een sector is die wat betreft de globalisering in zekere zin vooroploopt, is dat wel de textielsector. Al sinds tientallen jaren constateren we dat de spreiding van het werk, in het bijzonder in de textielsector, internationaal gezien behoorlijk is gewijzigd.
U stelt belangrijke vragen die niet alleen Europa maar ook zijn partners raken, vooral de partners aan de zuidelijke kusten van de Middellandse Zee. Dit blijkt uit het debat dat we vanmorgen hebben gevoerd over de voortdurende ontwikkeling van de productie en van de overplaatsing van textielfabrieken naar het buitenland. Ik denk dat deze kwestie erg belangrijk is. Overigens heeft de Raad de situatie van de Europese textiel- en kledingindustrie de afgelopen jaren permanent gevolgd na de afschaffing van de invoerquota voor textiel en kleding uit WTO-landen.
Dat de Raad hiermee bezig is, blijkt onder meer uit twee reeksen conclusies van de Raad, die als reactie op twee mededelingen die de Commissie in 2003 en 2004 heeft gepresenteerd, zijn aangenomen. Over het algemeen kan gezegd worden dat de geleidelijke overgang naar een situatie zonder quota niet zomaar uit de lucht komt vallen. Het Parlement weet heel goed dat er na vier decennia een eind moest komen aan de gereglementeerde textiel- en kledinghandel.
De opstelling en het verstrijken van het akkoord over textiel en kleding vormt een integrerend onderdeel van de resultaten van de Uruguay-ronde in 1994. Sindsdien was het duidelijk dat vanaf 1 januari 2005 de textiel- en kledingsector volledig zou worden geïntegreerd in artikel 9 van de GATT-overeenkomst van 1994. Overal ter wereld wisten alle betrokkenen, waaronder uiteraard ook de Europese textiel- en kledingindustrie, wat zij konden verwachten.
De Commissie heeft zeven maatregelen getroffen om in te spelen op deze nieuwe situatie zonder quota. Zoals de commissaris voor Ondernemingen en Industrie bij de goedkeuring van dit plan heeft aangegeven, moeten wij ervoor zorgen dat het concurrentievermogen van de sector zowel op Europees, nationaal als regionaal niveau wordt versterkt en dat hij een centrale bedrijfstak van de Unie blijft. Overigens hebt u daar ook om gevraagd, mijnheer Barón Crespo.
In zijn conclusies van 25 en 26 november 2004 heeft de Raad verklaard dat hij de strategie van de Commissie voor de textiel- en kledingsector ondersteunt. Deze strategie is toegespitst op concurrentiefactoren in samenhang met onderzoek en innovatie, opleiding en betere vaardigheden, bescherming van de intellectuele-eigendomsrechten, toegang tot markten van derde landen en aanmoediging van de ontwikkeling van strategieën voor de textielindustrie op het niveau van de Europees-mediterrane zone.
De Raad is van oordeel dat het pakket maatregelen van de Commissie adequaat is. Tevens heeft de Raad de Commissie verzocht door te gaan met de werkzaamheden van de Groep op hoog niveau voor de textiel- en kledingsector. Bovendien heeft hij de Commissie gevraagd om de Raad op gezette tijden te informeren over de ontwikkelingen in de textiel- en kledingsector van de EU na de afschaffing van de invoerquota per 1 januari 2005. Daarnaast heeft hij de Commissie verzocht verslag uit te brengen over het resultaat van de verdere besprekingen in de Groep op hoog niveau.
Wat betreft de aanbevelingen van de Groep op hoog niveau over de groei van de invoer vanuit China, die ons inderdaad veel zorgen baart, heeft de Raad er nota van genomen dat de Commissie bereid is de beschikbare handelsbeschermende instrumenten aan te wenden, indien aan de juridische voorwaarden is voldaan en wanneer die daadwerkelijk vereist zijn. Ik zou daaraan willen toevoegen dat ook op dit specifieke gebied onze betrekkingen met China belangrijk zijn. Wij doen ons best om ervoor te zorgen dat China zich aan de regels van de internationale handel houdt. Overigens is dat de reden dat wij er alles aan hebben gedaan om China als lid van de WTO te verwelkomen. Nu moeten we erop toezien dat zij deze maar ook andere minder formele regels in acht neemt, bijvoorbeeld op het punt van de sociale bescherming of maatschappelijke normen. Dit punt moeten we samen met China bespreken.
Deze juridische voorwaarden zijn nog maar kort geleden gewijzigd om de afschaffing van de invoerquota in Gemeenschapsrecht te kunnen omzetten. Daartoe heeft de Raad op 13 december 2004 een verordening aangenomen. Derhalve markeert Verordening nr. 2200/2004 van de Raad het einde van het akkoord over textiel en kleding voorzover het de Europese Unie aangaat. Daarnaast wordt in deze verordening bepaald dat er vanaf 1 januari 2005 een systeem voor toezicht wordt ingesteld om de invoer van textiel en kleding die het gevoeligst ligt, te volgen. Dit systeem voorziet in een op de douane gebaseerd toezicht op de invoer van geliberaliseerde goederen uit de hele wereld en omvat de verplichting een toezichtdocument af te geven voor de invoer van bepaalde Chinese producten. Deze verplichting vervalt in 2005, zodra het op de douane gebaseerd systeem voor toezicht volledig operationeel is. Dergelijke informatie wordt ten minste eenmaal per maand openbaar gemaakt.
Wat betreft het nemen van beschermingsmaatregelen heeft het Parlement het in haar resolutie van januari 2004 over de toekomst van de textiel- en kledingsector in de Unie noodzakelijk geacht dat wordt voorzien in een duidelijke, snelle en doorzichtige procedure met betrekking tot de algemene beschermingsclausules van de WTO en de speciale clausules die conform het Protocol van toetreding van China tot de WTO voor dit land gelden. Ook de Groep op hoog niveau heeft de Commissie om een toelichting gevraagd. Zoals het er nu uitziet, zal de Commissie aan de verwachtingen voldoen, aangezien zij richtsnoeren gaat uitwerken betreffende de procedures voor beschermingsmaatregelen.
Wat betreft de gevolgen van het verstrijken van het akkoord over textiel en kleding voor de ontwikkelingslanden en de maatregelen die de Europese Unie op grond van de artikelen 177 en 178 van het Verdrag zou kunnen treffen, wil ik allereerst twee van de drie doelstellingen van onze ontwikkelingssamenwerking noemen die in het Verdrag worden vermeld: de duurzame ontwikkeling van de ontwikkelingslanden - en meer in het bijzonder van de armste ontwikkelingslanden - en de integratie van de armste ontwikkelingslanden in de wereldeconomie.
Uiteraard houdt de Europese Unie bij de uitvoering van het handelsbeleid rekening met deze doelstellingen, zoals in artikel 178 van het Verdrag wordt vereist. De Doha-ronde voor ontwikkeling en de wijze waarop het ontwikkelingsprogramma van Doha wordt uitgevoerd, vormen slechts een andere illustratie van dit beleid.
Nu ik het toch heb over het verstrijken van het akkoord over textiel en kleding wil ik u er eveneens op wijzen dat tijdens de Uruguay-ronde de ontwikkelingslanden een aantal eisen hebben gesteld, waarvan de beëindiging van de invoerquota en de integratie van de handel in textiel en kleding in de GATT-overeenkomst een van de belangrijkste was. Het is waar dat China zijn aandeel in de mondiale handel in textiel en kleding voortdurend ziet groeien, sinds het land tot de WTO is toegetreden. Wanneer het Chinese aandeel blijft stijgen, kan dat ten koste gaan van enkele zwakke en kwetsbare ontwikkelingslanden, hetgeen de geachte afgevaardigden hebben onderstreept.
Wat dit betreft volgt de Raad een heldere beleidslijn en ik citeer opnieuw uit de bovengenoemde conclusies: "De Raad steunt een SAP-regeling die gericht is op de meest behoeftige landen, zoals de minst ontwikkelde landen en de kwetsbaarste ontwikkelingslanden, om hen te helpen een grotere rol te spelen in de internationale handel." In relatie hiermee zal de situatie die ontstaat na de beëindiging van het systeem van textielquota, tijdens de bespreking van de nieuwe SAP-regeling aan bod komen. Overigens moet deze nieuwe SAP-regeling, genaamd SAP +, in principe eind maart gereed zijn, zodat zij al begin april in werking kan treden. Dit vraagstuk komt ook voortdurend aan de orde in het kader van de dialoog tussen de EU en China over de handel in textiel, die op 6 mei 2004 tot stand is gebracht. Tijdens de laatste zitting in december 2004 die als onderdeel van deze dialoog werd gehouden, had men voor het eerst de indruk dat de Chinese autoriteiten begonnen te begrijpen wat het probleem was en welke boodschap de Europese Unie wilde overbrengen. Toen hebben zij namelijk maatregelen ten gunste van enkele ontwikkelingslanden aangekondigd. We moeten echter nog afwachten hoe doeltreffend deze maatregelen zijn. De Raad zal alle ontwikkelingen op deze markt aandachtig blijven volgen.
Wat betreft de maatregelen ten gunste van de textiel- en kledingindustrie van de Europese Unie heeft de Raad er bij de Commissie op aangedrongen bijzonder de nadruk te leggen op de strategische gebieden, te weten innovatie, waaronder niet-technologische innovatie, en de ontwikkeling van de industriële samenwerking met de partners van de Europees-mediterrane zone. Enerzijds moet het accent komen te liggen op producten met een grote meerwaarde en anderzijds op de industriële samenwerking met nog andere partners in de ontwikkelingslanden. Hieraan wil ik de openstelling van de markten toevoegen, vooral van de Chinese markt, voor dit type Europese producten.
Als laatste kan van deze algemene beleidslijn worden gezegd dat er bij de toepassing van de oorsprongsregels een zekere flexibiliteit moet worden betracht. Daardoor kan de situatie van de ontwikkelingslanden die textiel en kleding exporteren, worden verbeterd. Begin januari 2004 heeft de Commissie aan de Raad een groenboek gepresenteerd getiteld "De toekomst van de oorsprongsregels in de preferentiële handelsregelingen". De Raad zal elk wetgevingsvoorstel op dit gebied, dat de Commissie bij hem indient, bestuderen. 
Ferrero-Waldner,
    Mijnheer de Voorzitter, ik denk dat ik het kort kan houden, aangezien mijn collega van de Raad reeds alles gezegd heeft wat gezegd moest worden, ook namens de Commissie. 
Desalniettemin heb ik nog een paar opmerkingen te berde. Het WTO-akkoord, een uiterst belangrijk akkoord, is op 31 december verstreken. Daarom moeten we nu onderzoeken hoe de voorziene effecten kunnen worden beperkt. Mijn collega noemde al de maatregelen van de Commissie waaraan de Raad zijn goedkeuring heeft gehecht – de heer Barón Crespo sprak er al over. Nogmaals, het is uitermate belangrijk maatregelen te treffen om de bestrijding te intensiveren van namaak van producten en piraterij alsmede voor de bescherming van intellectuele-eigendomsrechten, de vaststelling van een actieplan inzake de vigerende handelsbelemmeringen in derde landen, de bevordering van hoogwaardige technologie en van kwalitatief zeer hoogwaardige textiel- en kledingproducten. Een en ander dient onder meer te geschieden in het kader van de EU-programma’s voor onderzoek en ontwikkeling en voor de waarborging van levenslang leren en voortgezette beroepsvorming.
Voorts sprak hij reeds over de monitoringprocedure en de invoer van textiel- en kledingproducten naar China. Hierover wil ik u nog zeggen dat Peter Mandelson, die eigenlijk gaat over dit dossier, op weg is naar China om al dit soort vraagstukken aldaar te bespreken.
De door collega Schmit geopperde beschermingsmaatregelen gelden als laatste redmiddel. Bovendien kan daar enkel sprake van zijn als de juridische randvoorwaarden voor de toepassing ervan worden vervuld in overeenstemming met de WTO-regels. We moeten ook rekening houden met het effect van de handelsontwikkelingen op de textiel- en kledingproducten die hier in het bijzonder in de gevarenzone verkeren.
Er is al aangevoerd dat de Commissie en de WTO de vorderingen van China bij de nakoming van de verplichtingen die dit land in het kader van de WTO is aangegaan, van zeer nabij volgen en alle mogelijkheden benutten waarover wij beschikken.
Voor de landen die worden getroffen door de liberalisering van de contingenten voor textielproducten is het het beste als zij maatregelen nemen voor de versterking van hun aanbod. Wij zijn bereid de landen bij zulke maatregelen te ondersteunen. Zo wordt ten behoeve van de ACS-landen gewerkt aan een studie om de responsstrategie van de landen te toetsen die in hoge mate afhankelijk zijn van de uitvoer van textiel- en kledingproducten. Ook de Europese Investeringsbank zou op dit vlak instrumenten kunnen aanbieden, bijvoorbeeld in de vorm van een investeringsfaciliteit. Dit idee wil ik in het debat brengen en daar naderhand vragen over beantwoorden. 
De Voorzitter. –
   Dank u, commissaris. De Raad sprak inderdaad vier maal zo lang als u. Ik zie dat echter niet als een poging van de Raad om spreektijd van de Commissie af te snoepen. Ik beschouw het eerder als een poging van de Raad om de Commissie wat werk uit handen te nemen, in een geest van optimale interinstitutionele samenwerking. 
Martens (PPE-DE ),
   . Voorzitter, vanaf 1 januari 2005 mogen de WTO-leden geen quota meer hanteren voor de impact van textiel en kleding. De gevolgen voor de Europese markt zijn enorm. De eerste cijfers van januari dit jaar ten opzichte van dezelfde periode vorig jaar, laten zien dat een vijfvoudige invoer van kledingproducten uit China geen uitzondering is.
Dat heeft natuurlijk grote consequenties voor de Europese producerende industrie. Het is natuurlijk al tien jaar bekend dat de quota aflopen en misschien had de industrie zich daarop beter kunnen voorbereiden. Nu echter blijkt dat er honderdduizenden banen -zeggen sommigen- in ieder geval duizenden banen op de tocht staan, kan ik me voorstellen dat er gedacht wordt over beschermende maatregelen of tijdelijke herinvoering van een deel van de quota om de industrie iets meer tijd te geven om zich aan te passen. Het WTO-toetredingsprotocol van China staat het ook toe.
Voorzitter, als de Commissie op een of andere manier maatregelen overweegt, dan brengt het wel een nieuw probleem met zich mee, zeker als het gaat om quota. Er zijn immers Europese importeurs van kleding uit China die inmiddels grote financiële verplichtingen zijn aangegaan voor 2005. Deze mogen niet de dupe worden van een reddingsactie van de producerende industrie. Ik vraag dan ook de Commissie en de Raad met klem om er bij een eventuele herinvoering van quota of andere beschermende maatregelen om voor te zorgen dat er een zodanige regeling komt dat ondernemers die wel hebben geanticipeerd op de nieuwe situatie daarvan niet het slachtoffer worden.
Tot slot, Voorzitter, ik denk toch ook, en dat is al gezegd, dat wij er alles aan moeten doen om ervoor te zorgen dat China zich ook gaat houden aan de WTO-verplichtingen met betrekking tot het openstellen van haar eigen markt. 
Calabuig Rull (PSE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mevrouw de commissaris, waarde collega’s, gevreesd wordt dat de afschaffing van het quotasysteem voor de import sinds 1 januari jongstleden zal leiden tot het verlies van tienduizenden banen in de Europese textielindustrie, een sector die op dit moment, zoals hier al is gezegd, ruim tweeënhalf miljoen werknemers telt.
Het ligt niet in de bedoeling van de vertegenwoordigers van de sector om de Overeenkomst inzake textiel en kledingproducten van januari 1995 aan hun laars te lappen, maar zij verzoeken ons te erkennen dat de volwaardige toetreding van China tot de Wereldhandelsorganisatie in 2001 onverwachte en ingrijpende veranderingen heeft teweeggebracht in de textielindustrie.
Daarom is het volkomen gerechtvaardigd dat de instellingen van de Unie, de lidstaten en de regionale overheden aan de textielsector bijzondere steun verlenen. Het is van essentieel belang dat de Commissie en de Raad de Europese textielindustrie helpen om toegang te krijgen tot nieuwe markten. Wij moeten uiteraard eisen dat China alle verplichtingen die het is aangegaan met de Wereldhandelsorganisatie strikt naleeft, maar ook andere landen zoals India, Brazilië, de Verenigde Staten van Amerika en Canada moeten zich ertoe verplichten om de kunstmatige technische en bureaucratische belemmeringen die zij thans opwerpen weg te nemen.
Anderzijds voorziet de strategie van de Groep op hoog niveau voor de textiel- en kledingsector in een reeks belangrijke, bijzonder nuttige acties. De betrokken sectoren eisen dat deze maatregelen zo spoedig mogelijk ontwikkeld en toegepast worden, want tijd is een uitermate belangrijke factor. Er wordt aangedrongen op een specifieke aanpak voor het midden- en kleinbedrijf, dat 90 procent van de sector vertegenwoordigt, en op de oprichting van een flexibel reservefonds binnen de structuurfondsen om de noodzakelijke reorganisatie van de sector te financieren.
De textielindustrie levert al jaren enorme herstructureringsinspanningen om haar concurrentiepositie te behouden, maar de huidige uitdagingen zijn zo groot dat wij de sector niet aan zijn lot mogen overlaten. 
Van Hecke (ALDE ),
   . Voorzitter, het is bekend, een bijzonder agressief dumpingbeleid met onwaarschijnlijke prijsverlagingen tot 70% wat lager is dan de grondstofprijs, heeft ervoor gezorgd dat China nu al 1/3 van de quotavrije textielinvoer in Europa heeft ingepalmd. Als hieraan niets wordt gedaan, wordt een nu volledig open Europese markt overspoeld door goedkope textielproducten uit China, maar ook uit India en Pakistan.
Ik betwijfel sterk, mevrouw de Commissaris, of het actieplan van de Europese Commissie van 13 oktober 2004 zal volstaan om de Europese textielindustrie bij te staan in haar overlevingsstrijd. Het plan voorziet ondersteuningsmaatregelen, maar bevat helemaal geen handelsgerichte maatregelen. Volgens het plan zou de textielinvoer naar Europa vanaf 1 januari worden gemonitored, opdat de Commissie indien nodig snel zou kunnen ingrijpen. Maar Commissaris Mandelson heeft vorige week in de Commissie internationale handel erkend dat dit monitoringsysteem nog altijd niet operationeel is en er nog niet eens criteria zijn vastgelegd.
Wanneer zal dit eindelijk het geval zijn? Als het te laat is? Als het kalf verdronken is? Mag ik er bij de Commissie op aandringen om met alle mogelijke middelen de oneerlijke handelspraktijken van sommige landen te bestrijden. De Commissie heeft hiertoe de middelen, zoals een horizontale vrijwaringsclausule, een textielspecifieke vrijwaringsclausule die volgens het Multivezelakkoord in bepaalde omstandigheden toegelaten is of in het extreme geval klacht bij het WTO-panel voor geschillenbeslechting.
Kortom, mevrouw de Commissaris, wat wij verwachten van de Commissie is een meer handelsgerichte en een meer offensieve aanpak. Wij moeten een vuist durven te maken tegenover grote handelspartners, zeker als die ons oneerlijk beconcurreren. 177.000 bedrijven en 2,7 miljoen werknemers in de Europese textielsector laat men niet zomaar in de kou staan. 
Figueiredo (GUE/NGL ),
    – Het is een goede zaak dat we nu eindelijk dit debat voeren, maar het is wel jammer dat het niet gedurende de laatste maanden van het vorige jaar, vóór de liberalisering, heeft plaatsgevonden – zoals ik had voorgesteld.
We hebben het nu over de strategisch belangrijke textielsector. Deze sector vertegenwoordigt een enorm potentieel voor de toekomst en kan een belangrijke bijdrage leveren aan de economische en sociale cohesie. Het is dus van groot belang dat we het productienetwerk van deze sector met een specifiek programma ondersteunen. Als we dat niet doen zal dat leiden tot meer werkloosheid en het stagneren van de ontwikkeling.
In de economisch zwakkere landen, waar de kleding- en textielindustrie een belangrijke rol speelt (zoals in het noorden en midden van Portugal), worden steeds meer invoervergunningen voor producten uit China afgegeven en dat is zorgwekkend. Het gaat hier namelijk vooral om categorieën producten die voor de Portugese industrie heel gevoelig liggen. Daar komt bij dat er uit andere landen als India en Pakistan nu mogelijk ook huishoudtextiel gaat worden ingevoerd. Om de banen van duizenden – wellicht miljoenen – werknemers, alsook de industrie zelf veilig te stellen moeten we nu de vrijwaringsclausule in werking stellen. Dat moet snel gebeuren om daaruit een positief effect te verkrijgen. 
Lundgren (IND/DEM ),
   Mijnheer de Voorzitter, nu de kwantitatieve importregelingen voor de textielindustrie worden afgeschaft, heerst er grote ongerustheid over de toekomst van de textielindustrie in Europa. Er zijn redenen om dit vanuit historisch perspectief te bezien. Als jonge student algemene economie schreef ik in 1962 een scriptie over de sterke inkrimping van de Zweedse textielindustrie na de Tweede Wereldoorlog. Die inkrimping werd destijds veroorzaakt door de harde concurrentie van lagelonenlanden zoals Duitsland en Italië.
Ik ontdekte dat de structuurwijziging in de branche gunstig was geweest. De werknemers waren naar beter betaalde banen in de mechanische industrie gegaan, en de textielfabrieken die de crisis hadden overleefd, waren op geavanceerdere producten overgegaan. Er was geen werkloosheid ontstaan en de vakbonden hadden actief meegewerkt aan de structuurwijziging. Het kwam over als een economisch en sociaal succesverhaal.
In de jaren zestig en zeventig zette dit proces zich voort. De overlevende Zweedse textielbedrijven verhuisden toen een groot deel van hun productie naar lagelonenlanden zoals Finland en na een tijd ook naar Portugal, maar het design en de marketing hielden ze in Zweden. Speciale producten zoals herenkostuums en autobekleding werden nog steeds in Zweden gemaakt en waren winstgevend. Tegenwoordig lachen wij bij de gedachte dat het geavanceerde Finland, “Nokialand”, nog aan het eind van de jaren zestig doorging voor zo’n lagelonenland. Vandaag is er weinig meer over van de textielproductie in Zweden, maar grote Zweedse kledingketens nemen massa’s mensen in dienst om overal ter wereld kleren te ontwerpen en op de markt te brengen.
We hebben tien jaar nodig gehad om ons aan te passen. Wil de EU een toonaangevende, dynamische en op kennis gebaseerde regio worden, dan moet ons sociaal-economische systeem in staat zijn om een inkrimping van de textielindustrie te compenseren door over te gaan op geavanceerdere textielproducten en door te zorgen voor een sterke groei in andere branches. Anders zal de agenda van Lissabon een zeepbel blijken te zijn, die zal worden doorgeprikt. 
Poli Bortone (UEN ),
   Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, leden van de Commissie en de Raad, vandaag komen alle bedenkingen uit het parlementaire debat van januari 2004 weer naar boven, maar vooral wordt duidelijk dat de maatregelen van de Commissie-Prodi ter bestrijding van de crisis in de textiel- en kledingsector inadequaat zijn. Deze zijn de oorzaak van de teloorgang van de textielindustrie, waarin in enkele jaren al duizenden arbeidsplaatsen verloren zijn gegaan. We hoeven maar te denken aan het gebrek aan bereidheid om het probleem met specifieke programma’s te lijf te gaan. We hopen nu op een andere strategie.
De Groep op hoog niveau en de Commissie hebben zeven acties voorgesteld om de textielindustrie te helpen het concurrentievermogen van de sector te vergroten: alle acties zijn belangrijk, maar één ervan wil ik met name onderstrepen. In het Europees arbeidsrecht wordt sterk de nadruk gelegd op garanties, waardoor de productiekosten aanzienlijk worden verhoogd. We mogen geen oneerlijke concurrentie uit enkele niet-Europese landen toestaan die gebaseerd is op juist die lage arbeidskosten en vooral op kinderarbeid. Naast de oproep om de maatschappelijke verantwoordelijkheid van het bedrijfsleven te vergroten, moeten ook de Europese burgers worden voorgelicht met speciale campagnes over ethisch inkopen. In dat verband is het van wezenlijk belang voor de responsabilisering van consumenten dat zij door middel van het etiket producten kunnen identificeren die zijn vervaardigd met inachtneming van de fundamentele arbeidsrechten die door de IAO zijn opgesteld.
Behalve op de bestrijding van namaak wil ik de nadruk leggen op het voorstel om traditioneel textiel met gerichte programma’s te ondersteunen, ook om nadere officiële goedkeuring van textielproducten te vermijden, hetgeen van weinig nut is bij de promotie van regionale identiteiten. 
Lang (NI ). -
    Mijnheer de Voorzitter, het gaat slecht met onze textiel- en kledingindustrie. Sinds eind jaren tachtig vallen er in Frankrijk ontslagen en sluiten bedrijven hun poorten. Bovendien worden ondernemingen steeds vaker overgeplaatst naar lagelonenlanden. Vanaf de jaren zestig is het aantal medewerkers in de textiel- en kledingsector met twee derde gekrompen. Dat betekent dat er per jaar ongeveer 20 000 arbeidsplaatsen verloren zijn gaan en op dit moment raken per maand 2 000 mensen hun baan kwijt. In mijn eigen regio Nord-Pas-de-Calais, die vanouds op textiel is georiënteerd, hebben in steden als Elesmes, Roubaix en Tourcoing alle bedrijven hun deuren moeten sluiten.
De sociale situatie is al dramatisch en zal alleen maar verslechteren. Tot op heden kon dankzij de quota de textielinvoer uit derde landen worden beperkt, maar sinds 1 januari 2005 is de deur opengezet voor grootschalige import uit China.
Frankrijk en Europa moeten nu een strategie kiezen om op te komen voor hun textielindustrie. Het wordt hoog tijd dat we van de WTO verlangen dat zij beschermingsclausules opstelt. De lidstaten mogen namelijk dergelijke bepalingen toepassen wanneer de invoer plotseling toeneemt waardoor een lokale industrie ernstig wordt benadeeld. Dat geldt nu voor Europa en Frankrijk. Sinds de quota per 1 januari zijn afgeschaft, heeft de import een hoge vlucht genomen en vernietigt de Chinese vloedgolf veel van wat nog van onze textielindustrie is overgebleven. De invoer van in China vervaardigde broeken is tussen 1 januari 2005 en 2 februari 2005 met 792 procent gestegen ten opzichte van dezelfde periode in 2004. Voor truien is de groei zelfs 613 procent.
We moeten ingrijpen voordat het te laat is, ongeacht het advies van de heer Guillaume Sarkozy, voorzitter van de Franse bond van textielondernemingen, die een fervent voorstander is van overplaatsing van bedrijven naar het buitenland. We moeten eisen dat de tariefmuren en beschermingsclausules in ere worden hersteld en we mogen daarmee niet wachten totdat we hebben vastgesteld dat onze interne markt wordt overspoeld door import uit derde landen. De ultraliberalen hebben artikel 314 van het Grondwettelijk Verdrag geschreven op grond waarvan onze grenzen worden opengesteld voor de wereldhandel en de tariefmuren worden afgeschaft. Zij beloven ons over de gehele linie een dramatische industriële en sociale teruggang. Wat we nu met de textielsector meemaken, is daarvan een pijnlijk voorproefje. 
Saïfi (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mevrouw de commissaris, mijn collega’s hebben er herhaaldelijk op gewezen dat de textielnijverheid goed is voor meer dan 2,5 miljoen banen. Zelf kom ik uit Nord-Pas-de-Calais in Frankrijk. Deze regio lijdt momenteel enorm onder het banenverlies in deze sector en weet dus hoe de vork in de steel zit.
Deze cijfers tonen aan dat er dringend behoefte is aan een strategie waarmee de textiel- en kledingindustrie de afschaffing van de quota te boven kan komen. Hoewel we nog niet over alle informatie beschikken, maken we ons nu al grote zorgen. Sinds het wegvallen van de quota op 1 januari 2005, is de invoer van verschillende soorten textielproducten in Europa verdubbeld of zelfs verdrievoudigd. Dit blijkt uit de aangiften van invoer uit China. De Unie heeft dan ook absoluut behoefte aan handelspolitieke instrumenten die kunnen inspelen op plotselinge schommelingen in de invoer. Daarom wordt het hoog tijd, mevrouw de commissaris, dat de Commissie de richtsnoeren over de speciale vrijwaringsclausule voor textielproducten uit China publiceert. Dit is al in oktober 2004 toegezegd. Bovendien stelt dit de sectoren in staat om in eigen land te reageren. De Europese Unie komt haar verplichtingen na ten opzichte van de WTO. Deze verplichtingen zouden inmiddels echter door alle leden moeten worden nageleefd, want de textiel- en kledingindustrie moet een open concurrentiemarkt blijven.
De Europese Unie moet zich overigens realiseren dat veel kwetsbare textielproducerende landen ook zwaar getroffen kunnen worden door het opheffen van de quota. Hierbij denk ik aan Bangladesh, Cambodja en aan onze buurlanden rond de Middellandse Zee. Het is inmiddels bijna tien jaar geleden dat de Europese Unie heeft gekozen voor een partnerschap ter bevordering van de ontwikkeling van de Euromediterrane ruimte. Het textielvraagstuk maakt duidelijk dat we ons vandaag meer dan ooit moeten inzetten voor een echte vrijhandelszone. 
Assis (PSE ).
   – De kleding- en textielindustrie heeft de afgelopen jaren binnen de Europese Unie terrein moeten inleveren, maar deze sector vertegenwoordigt in een aantal landen van de Unie nog steeds een enorm belang. In sommige regio’s vormt deze industrie zelfs de ruggengraat van de economie.
Zoals hier reeds is aangegeven zijn in januari jongstleden de kwantitatieve restricties voor de internationale handel in deze producten opgeheven. Hoewel de verandering was verwacht, heeft deze opheffing drastische gevolgen gehad voor de markt, en dat heeft vooral te maken met het gewicht dat China hier in de schaal legt. Dit land houdt zich niet aan sociale of milieuregels en staat zijn ondernemingen toe uitzonderlijk lage prijzen te berekenen. Dat heeft twee belangrijke gevolgen: de meer kwetsbare uitvoerende landen (en sommige daarvan zijn voor hun economisch overleven vrijwel geheel van dit type industrie afhankelijk) ondervinden schade; en talloze Europese fabrieken delven mogelijk het onderspit.
De Chinese autoriteiten hebben de afgelopen maanden beloften gedaan om zelf de uitvoer uit hun land te beperken. De gegevens waarover wij beschikken doen echter het ergste vrezen. Het is dus van belang dat we de volgende twee kwesties aan de orde brengen. Om te beginnen willen we weten op welke wijze de Commissie en de Raad de ontwikkelingen op dit gebied volgen: wat voor instrumenten gebruiken ze om de situatie permanent te beoordelen? Ten tweede willen we graag weten onder welke voorwaarden de Commissie bereid is het mechanisme voor de specifieke vrijwaringsclausule in werking te stellen. Ze dient daarbij rekening te houden met de mogelijkheid dat de Verenigde Staten spoedig iets dergelijks zouden kunnen doen. 
Laperrouze (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijn collega’s hebben reeds gezegd dat de afschaffing van de quota directe gevolgen heeft gehad en dat het voortbestaan van de Europese textiel- en kledingindustrie op het spel staat. Ter illustratie vermeld ik hier ook mijn eigen regio. Deze wordt namelijk zwaar getroffen door de achteruitgang in de textielsector.
Het stroomgebied Castres-Mazamet heeft zijn industriecultuur te danken aan de wol- en ledernijverheid. Sinds enkele jaren sluit in deze sector echter de ene na de andere KMO zijn deuren. Sommige bedrijven hebben de overstap kunnen maken naar een andere branche, dankzij hun kennis van de internationale handel en industriële technieken. Zij waren ook in staat om nieuwe producten te ontwikkelen. Hebben wij echter het recht om diegenen die actief willen blijven in de textiel- en kledingindustrie, af te schrijven?
Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mevrouw de commissaris, hebben wij niet de plicht om de Europese textiel- en kledingindustrie te beschermen? De Groep op hoog niveau heeft voorstellen gedaan, waar het Parlement zich over zal uitspreken. In afwachting van de tenuitvoerlegging van deze voorstellen heeft de Europese Unie een strategie opgesteld om het wegvallen van de quota te boven te komen. Deze strategie lijkt te worden vertaald in concrete doelstellingen. Hierbij denk ik aan het ontwerpprotocol betreffende de regels van oorsprong en aan de goedkeuring van de richtsnoeren met betrekking tot de speciale vrijwaringsclausule voor textielproducten uit China. Daarnaast is er de invoering van het stelsel van communautaire preferenties en wordt er waarschijnlijk een drempel van 10 procent ingesteld om het marktaandeel van de traditionele EU-leveranciers te beschermen. Dan zijn er nog de onderhandelingen met de WTO om belangrijke concessies te verkrijgen van de opkomende landen die hoge rechten blijven heffen. Bovendien moeten op het gebied van textiel en kleding andere dan douanebelemmeringen worden ingevoerd. Tot slot denk ik aan de goedkeuring van strategische plannen op lokaal niveau. Zo kunnen openbare middelen beter worden verdeeld, met name middelen uit de flexibiliteitsreserve in het kader van de structuurfondsen en de doelstelling “regionaal concurrentievermogen en werkgelegenheid”. Wanneer en volgens welk tijdschema bent u van plan deze concrete maatregelen uit te voeren? 
Joan i Marí (Verts/ALE ).
    Mijnheer de Voorzitter, de textiel- en kledingsector is voor veel Europese regio’s van groot belang, met name voor Catalonië. Deze sector bestaat uit meer dan 2600 bedrijven, waar meer dan 72 000 mensen werkzaam zijn. Dit jaar moeten geleidelijk alle quota en accijnzen voor WTO-landen volledig worden opgeheven. Deze landen zullen hierdoor ongehinderd toegang tot EU-markten krijgen. Dit brengt een groter risico op dumping met zich mee, wat kan leiden tot schade aan onze economieën. Bedrijven zouden hierdoor gestimuleerd kunnen worden zich elders te vestigen. Een dergelijke situatie kan naar mijn mening alleen voorkomen worden door meer geld uit te trekken voor onderzoeksbegrotingen.
Er zijn twee mogelijke doelstellingen. De eerste is het vervaardigen van producten met een hogere kwaliteit en een grotere toegevoegde waarde die kunnen concurreren met vergelijkbare producten uit andere landen, uit China in het bijzonder. De tweede is het lanceren van een gemeenschappelijke Europese handelsmarkt met een kwaliteitsindex. Bovendien moeten we een strategie ontwikkelen om de concentratie van bedrijven te bevorderen, omdat dit een positieve uitwerking heeft op de concurrentiepositie en efficiëntie van de textiel- en kledingsector. Hierdoor wordt het gevaar van bedrijfsverplaatsingen afgewend. Indien de EU een actieve rol vervult, is de kans het grootst dat sociale cohesie wordt bereikt en we de levensstandaard kunnen handhaven waar we in dit gedeelte van de wereld aan gewend zijn.
Manolakou (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de liberalisering van de markten om ook in het kader van de WTO het kapitaal nog meer winst te garanderen leidt onder andere tot het afschaffen van de quota op de invoer van textielproducten in Europa. Daardoor moeten bedrijven verhuizen naar landen waar arbeid goedkoper is of gaan ze gewoon dicht. In beide gevallen zijn de textielwerknemers de klos en verliezen zij hun baan. In Griekenland zijn hele steden letterlijk uitgestorven. Analisten van de WTO gaan ervan uit dat het internationale marktaandeel van China de komende jaren meer dan 50 procent zal gaan bedragen, terwijl in de Europese unie 325 000 banen zullen verdwijnen. Dat is een keuze van de Europese Commissie, die – ook al klinkt het anders – in het belang is van de Europese monopolisten. Zij kunnen dan investeren in de grote, winstgevende Chinese markt en daar de goedkopere arbeiders uitbuiten. Voorstellen voor controles, onderzoek en innovatie met het oog op een concurrentiekrachtigere Europese textielindustrie zetten geen zoden aan de dijk en zijn sowieso niet van toepassing voor de kleine ondernemers, die tot verdwijnen zijn gedoemd. Dit discours is slechts bedoeld voor de monopolisten, die hun winst kunnen uittellen. Arbeiders en kleine ondernemers trekken beter hun conclusies uit het beleid van de Europese Unie, een beleid dat vele zwakken opoffert opdat enkele sterken er beter van worden. Ze zouden beter hun krachten verenigen met de consequente sociale tegenbeweging die paal en perk wil stellen aan dit beleid. 
Muscardini (UEN ).
   Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, jaren geleden werd aan de Britse commissaris voor internationale handel gevraagd: “Wat moet het minimale gegarandeerde marktaandeel voor de textielsector in Europa zijn?” Het antwoord was: “Geen, als de markt dat beslist.”
Welnu, dames en heren, de contingenteringsmaatregelen voor de import van textielproducten uit China zijn ternauwernood opgeheven of de voorspelling van die commissaris komt uit. Het marktrisico bestaat niet voor degenen die zich laten leiden door gezond verstand, maar voor degenen die onzorgvuldig redeneren.
De textielsector ligt op de knieën, met alle consequenties van dien voor de economische groei en voor het welzijn van onze medeburgers. De markt heeft in deze twee maanden van 2005 onmiddellijk gereageerd. Het aantal vergunningaanvragen voor invoer uit China is gestegen. De kleine producenten uit de textielsector doeken en masse de productie op en worden importeurs. Ze sluiten hun fabriek, ontslaan het personeel en worden handelaren in producten die tegen hoge kosten op de markt worden gebracht, hoewel die van belabberde kwaliteit zijn.
We moeten dus weten of de Commissie en de Raad bereid zijn de maatregelen uit te voeren die mogelijk, erkend en toegestaan zijn in het kader van de WTO-akkoorden, om de negatieve gevolgen van de opheffing van de quota te verzachten. Maar eerst moeten we de filosofie van de Commissie en de lidstaten begrijpen. We menen dat het herkomstmerk, onder de mogelijke maatregelen, nog steeds de voornaamste is.
We moeten producenten en consumenten verdedigen met duidelijkheid, door de kwaliteit van een product en de herkomst ervan te identificeren. Daarom is een Europees kwaliteitsmerk, met daarbinnen de specifieke denominatie van het Europese land van herkomst, voor ons de eerste doelstelling - als het niet is om Europa te verdedigen, dan wel uit respect voor de Europese productie.
De Commissie en de Raad zijn zich ervan bewust dat de industrie geheel en al kan verdwijnen uit Europa en van onze markten, gezien de huidige situatie in de textielsector. Hoe denken zij zich op te stellen in de WTO tegenover de volgende verzoeken om liberalisatie van deze of gene productiesector, waar zich dezelfde gevolgen zouden kunnen voordoen als in de textiel?
Wij wachten op een antwoord dat ons geruststelt, mijnheer de commissaris, anders zijn we gedwongen te geloven dat, naarmate Europa voortschrijdt, enkele productiesectoren uit Europa, en wat ons direct aangaat, voor een groot deel uit Italië, gedwongen zullen zijn de deuren te sluiten, en dan kunnen we de sociale samenhang en het Europees model wel vergeten. 
Czarnecki, Ryszard (NI ).
    Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik wil de initiatiefnemers van het debat van vandaag bedanken. Het gaat hier om een ernstig probleem, waar veel textielfabrieken in mijn land, Polen, en in de gehele EU mee te kampen hebben. Dit is niet een probleem van de afgelopen weken of maanden. Wij hebben al sinds de jaren ’90 te maken met een invasie van goedkope materialen uit Azië.
Als het uitsluitend een kwestie was van vrije markt, goedkopere producten en goedkopere arbeidskrachten, dan zouden wij bezwaarlijk kunnen protesteren. De Europese Unie huldigt immers het beginsel van de vrije markt. De niet-Europese grootmachten op de textielmarkt lappen echter alle spelregels aan hun laars, ook de regels die zij zelf met hun toetreding tot de WTO hebben aanvaard. Tegenover deze toestand moet de Europese Unie de handen ineenslaan en de Poolse, Franse en Duitse bedrijven – de bedrijven uit alle EU-landen – beschermen tegen wat als oneerlijke concurrentie moet worden aangemerkt. 
Silva Peneda (PPE-DE ).
   – De textiel- en kledingindustrie in Europa staat voor een ernstige crisis. Bovendien is het zo dat deze crisis zich vooral laat gevoelen in regio’s die reeds een achterstand hebben en nu nog kwetsbaarder zullen worden. We hebben gezien dat de herstructurering van deze sector de afgelopen jaren geleid heeft tot massale verhuizingen van fabrieken en collectieve ontslagen, waarvan vooral laag opgeleide vrouwen het slachtoffer zijn geworden. In ongeveer tien jaar is tussen de 20 en 25 procent van de fabrieken en arbeidsplaatsen verloren gegaan. Dat resultaat is bekend en er kan geen twijfel over bestaan.
De recente opening van de markt voor China heeft de situatie verergerd. Nu we op dit punt zijn aangeland stel ik voor dat de Commissie drie typen maatregelen neemt. Om te beginnen dient ze alles wat op de communautaire markt wordt ingevoerd zorgvuldig te onderzoeken en niet bevreesd te zijn om de vrijwaringsclausules in werking te stellen. Het is daarom van belang dat het monitoringsysteem zo spoedig mogelijk operationeel wordt. Ik wil hier beslist niet oproepen tot wat voor soort protectionistische maatregelen dan ook. Dan zouden we tegen de tendensen van ons tijdsgewricht ingaan. Europa zal moeten leren concurreren met landen waar arbeid goedkoper is, maar we mogen niet aanvaarden dat deze concurrentie ons wordt aangedaan door bedrijven die niet voor hun energie betalen, gebruik maken van kinderslavenarbeid en de regels voor intellectuele eigendom niet respecteren.
Ten tweede dienen we de verplaatsingen van bedrijven in de gaten te houden, en een onderzoek uit te voeren naar fraudegevallen en bedrijven die zijn gesloten na eerst steun te hebben ontvangen.
Ten derde, en dit is een aanbeveling aan de Commissie, dient de Europese textielsector zich te richten op die schakels in de waardevermeerderingsketen waar Europa werkelijk een betere concurrentiepositie bezit. Er zal dus een beleid moeten worden ontwikkeld dat onder meer met de volgende punten rekening houdt: logistieke infrastructuur, geografische nabijheid van grote markten, snelle orderafwikkeling, design, kwaliteitscontrole, innovatie, het gebruik van nieuwe materialen en technologieën, de relaties met grote distributienetwerken, permanent beroepsonderwijs en steun voor KMO’s (het merendeel van de bedrijven in deze sector valt immers nog steeds in deze categorie).
Ik wil graag dat de Commissie er van doordrongen raakt dat dit de toekomst voor de Europese textielindustrie is. 
Beglitis (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de op 1 januari 2005 ingaande afschaffing van alle tariefquota en invoerbeperkingen voor textielproducten is van onmetelijke economische, sociale en politieke betekenis voor de landen van de Europese Unie en voor mijn land, Griekenland. Die ontwikkeling heeft al de eerste negatieve effecten teweeggebracht in Griekenland, met de ongebreidelde invoer van Chinese producten, die niet alleen de textiel- en kledingsector treffen, maar ook de veiligheid van de consument in gevaar brengen met goedkope producten van lage kwaliteit.
Het kan best zijn dat de specialisten van de WTO en de OESO voordelen zien in de volledige vrijmaking van de handel in textiel- en kledingproducten, maar zo zien de Europese en Griekse ondernemers en werknemers dat niet. De textiel- en kledingindustrie kwijnt stilaan weg. Elke dag gaan er fabrieken dicht, andere hevelen hun productie over naar buurlanden in de Balkanregio. Tegelijk neemt de werkloosheid almaar toe. Kenmerkend voor deze ontwikkeling is dat in december 2004 alleen al in Griekenland twaalf kleine en middelgrote ondernemingen failliet zijn gegaan waardoor 650 arbeiders werkloos zijn geworden.
In het licht van die dramatische ontwikkeling en van de informatie van de WTO, die ervan uitgaat dat China de komende twee jaar meer dan de helft van de wereldmarkt in textielproducten zal beheersen, vrees ik dat de Europese Commissie alleen maar achter de feiten aanholt. Terwijl de Verenigde Staten, Turkije en Argentinië onlangs besloten hebben beschermingsmaatregelen te treffen en quota in te voeren voor bepaalde categorieën van Chinese producten, wachten wij nog steeds op de richtsnoeren van de Europese Commissie. En daarover wil ik de commissaris aan de tand voelen, bij afwezigheid van de heer Mandelson. 
Belet (PPE-DE ).
    Voorzitter, collega's, mevrouw de Commissaris, sta mij toe dat ik u confronteer met een uitspraak van uw lieftallige collega, mijnheer Mandelson. Hij zei onlangs het volgende tegen de Franse krant "Le Figaro". Ik zal citeren: "volgens een studie van de OESO zal het wegvallen van de textielquota elk gezin jaarlijks 270 euro besparingen opleveren." Nu, mevrouw, uw collega Mandelson is helaas de duizenden gezinnen vergeten die ten gevolge van het wegvallen van de quota en de daarmee gepaard gaande Chinese "vloedgolf" hun werk zullen verliezen of al verloren hebben. Mijnheer Mandelson gaat ook bijzonder kort door de bocht, omdat hij, al dan niet bewust, over het hoofd ziet dat de verwachte prijsdalingen alleen betrekking zullen hebben op een zeer beperkt gamma van textiel en kledingproducten, dus een zeer beperkt effect in het algemeen zullen hebben. Het ultraliberale discours van mijnheer Mandelson verbaast mij en vind ik bijzonder ontgoochelend, maar dit terzijde. Ik heb een paar concrete vragen en suggesties.
Ten eerste, kunt u hier toezeggen dat de Commissie zal reageren en maatregelen zal nemen, als bewezen wordt dat de Chinese producten tegen dumpingprijzen op de Europese markt terechtkomen. Dat kan bewezen worden aan de hand van de prijzen van de grondstoffen op de internationale markten. De Commissie moet alleen de wil daartoe hebben.
Ten tweede, mevrouw de Commissaris, welke vrijwaringsmaatregelen -en het is hier al uitdrukkelijk daarover gegaan- welke vrijwaringsmaatregelen overweegt u om te vermijden dat bepaalde productcategorieën in Europa binnenkort van de kaart worden geveegd ten gevolge van oneerlijke concurrentie.
Tot slot, welke concrete stappen kunt u zetten, gaat u zetten om te bewerkstelligen dat ook in China de fundamentele, sociale en ecologische drempelnormen worden gerespecteerd. U zou bijvoorbeeld bepaalde praktijken publiek kunnen maken in het kader van een voorlichtingscampagne om maar iets te noemen. Mevrouw de Commissaris, wij vernemen ook tot slot dat de import van textiel uit China vorige maand gevoelig, zelfs spectaculair is toegenomen. Ik hoop dat de Commissie nu niet opnieuw met de dooddoener komt, dat onze textielindustrie 10 jaar de tijd heeft gehad om zich aan te passen, want dat zou het summum van simplisme zijn. 
Ettl (PSE ).
    Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, het is natuurlijk niet zo dat de textielindustrie de laatste jaren heeft zitten slapen. Uiteraard wordt er herhaaldelijk op gewezen dat deze industrie tien jaar de tijd had om zich aan de situatie aan te passen. Dat klopt allemaal. China beheerst echter inmiddels 20 procent van de wereldmarkt en binnen drie tot vier jaar zal dat cijfer oplopen tot 50 procent. China heeft zeer lage lonen en energiekosten die een derde lager zijn. En hoe is het gesteld met de mensenrechten? Het aantal arbeidsplaatsen in de Europese textielindustrie van 2,7 miljoen zal binnen drie tot vier jaar gereduceerd zijn tot de helft.
Oude lidstaten van de EU, zoals Spanje, Italië, Portugal, Griekenland, maar ook toetredingslanden als Roemenië en Bulgarije, om maar niet te spreken van Turkije, zullen hier zwaar door worden getroffen. Mevrouw de commissaris, welke maatregelen zult u treffen om deze immense, ophanden zijnde arbeidsmarktproblemen in de textielregio’s te kunnen beperken? Met welke middelen wilt u China tot meer toeschietelijkheid bewegen? Ik vraag u dat als vice-voorzitter van de internationale vakbond voor textielarbeidsters (ILGWU), want de werknemers laat men niet zomaar in de kou staan. 
Ferreira, Elisa (PSE ).
   – Het volume van de toegestane invoer van diverse categorieën textiel uit China vanaf 1 januari is zeven maal hoger dan de invoer over dezelfde periode in 2004. Er zijn de afgelopen twee maanden voor bepaalde artikelen meer invoervergunningen verleend dan er in 2004 gedurende het gehele jaar aan dit soort artikelen zijn ingevoerd. Voor vrijwel alle producten geldt dat de prijzen drastisch omlaag zijn gegaan, soms zelfs met meer dan de helft.
De Commissie kan besluiten de vrijwaringsmaatregelen waarin de toetredingsprocedure van China voorziet, in werking te stellen. Ik vraag u daarom, mevrouw de commissaris, om over het volgende opheldering te verschaffen. Ten eerste: wat zijn de gevolgen van het feit dat de Commissie nog steeds geen douanegegevens aangaande de textielinvoer heeft vrijgegeven? Ten tweede: wat zijn de gevolgen van het feit dat de richtsnoeren die de Commissie in 2004 al gereed en beschikbaar had moeten hebben nog steeds niet zijn opgesteld? Tot slot: welke garantie hebben de Europese producenten dat de Commissie technisch en politiek in staat is op te treden voor het te laat is? 
Mann, Erika (PSE ).
    Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, mevrouw de commissaris, ik wil twee punten aan de orde stellen. Om te beginnen komt er in april opnieuw een debat over het onderwerp textiel, waarover de Commissie industrie en de Commissie internationale handel overigens een gezamenlijke hoorzitting zullen beleggen. Ik spreek namens mijn collega’s en de beide commissies als ik u zeg dat wij het op prijs zouden stellen deze discussie dan voort te zetten. Misschien dat we tegen die tijd dan ook beschikken over meer betrouwbare gegevens.
Punt twee. We schrijven het jaar 2005 en dat betekent dat aan het einde van het jaar de WTO-onderhandelingen in Hongkong zullen worden gevoerd. Ik denk dat die een goede aanleiding zijn om een zeer duidelijke hint te geven in de richting van China, zoals vele collega’s al geopperd hebben, en om de druk op subtiele en diplomatieke wijze op te voeren. Dat is in mijn ogen noodzakelijk.
Het is dan ook belangrijk, mijnheer de voorzitter van de Raad, dat u bij de opstelling van de analyse waarover u sprak, serieus rekening houdt met alle factoren die meespelen. We moeten meer weten over wat zich in bijvoorbeeld Tunesië, Turkije of onze traditionele EU-lidstaten afspeelt, zowel in positieve als in negatieve zin. We hebben domweg behoefte aan een zorgvuldiger uitgewerkt en zuiver beeld. Als u daar nog tijdens uw voorzitterschap voor kan zorgen, in samenwerking met de betrokken commissarissen, zou dat zeer nuttig zijn. 
Locatelli (PSE ).
   Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, het verslag van de Groep op hoog niveau over de textielsector bevat zeven verschillende acties ter ondersteuning van het concurrentievermogen van de sector. De Groep heeft daarnaast aanbevolen vanaf 1 januari 2005 een controlesysteem voor de Chinese import op te zetten. Helaas is dezelfde Groep vanwege interne meningsverschillen niet in staat geweest een richtsnoer te geven over het herkomstmerk.
Juist vandaag is in een belangrijke Italiaanse krant een artikel verschenen van commissaris Mandelson over het , waarin deze stelt dat de Unie de plicht heeft consumenten te informeren zodat zij een overhemd dat in China is vervaardigd kunnen onderscheiden van een overhemd .Daar ben ik het mee eens en ik voeg toe dat rigoureuze regels voor de etikettering daarvoor een middel zijn. Daarom wil ik in verband met het controlesysteem voor de Chinese import in de eerste plaats weten wat het toezicht twee maanden na de opheffing van de restricties heeft opgeleverd. In de tweede plaats wil ik de Commissie en vervolgens de Raad vragen of zij van plan zijn spoedig initiatieven te nemen voor de verplichte vermelding van de herkomst van waren op het etiket. Ik wijs erop dat niet alleen door Italiaanse textielbedrijven zeer wordt aangedrongen op deze maatregel. 
Douay (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de textiel- en kledingindustrie ondergaat wereldwijd diepgaande veranderingen. Deze hebben een sterke weerslag op de Europese regio’s waar veel textiel wordt geproduceerd. Dit geldt ook voor de regio waar ik vandaan kom, Nord-Pas-de-Calais in Frankrijk. Dit gebied heeft de afgelopen jaren al zwaar geleden onder herstructurering en delokalisatie. Toch is deze sector nog steeds goed voor ongeveer 30 000 banen en is hiermee de op één na grootste industriële werkgever.
In 2004 heeft de Groep op hoog niveau “Textiel en kleding” samen met het Parlement een specifiek programma voor deze sector gevraagd. De hiertoe opgestelde resolutie richtte zich met name op de probleemregio’s met veel KMO’s en veel vrouwelijke arbeidskrachten. In deze regio’s zijn dankzij de Europese steun de afgelopen jaren de sociaal-economische gevolgen van de sectorale crises verzacht en zijn banen behouden gebleven. Ook zijn de economische herstructureringsrondes draaglijker gemaakt, dankzij met name innovatie, arbeidsinpassing, opleiding en de ontwikkeling van een moderne industrie.
Op het moment dat de Europese Unie haar nieuwe financiële vooruitzichten formuleert, maken deze regio’s zich zorgen over de toekomst van de structuurfondsen. Deze hebben namelijk juist bijgedragen aan het inlopen van de economische achterstand. Ik ben ervan overtuigd dat de Commissie en de Raad de regio’s graag gerust willen stellen door te laten zien dat de sociaal-economische cohesie waar deze fondsen toe bijdragen, voor de Europese Unie een prioriteit is. 
Schmit,
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik zal het heel kort houden. Ik wil alleen even inhaken op het voorstel om de betrokken commissies te voorzien van preciezere gegevens. Ik geloof dat dit met de Commissie moet worden geregeld. In een geest van goede interinstitutionele samenwerking geef ik dan ook de rest van mijn spreektijd aan de Commissie. Zij is hier trouwens het meest bij betrokken. Ik wil slechts zeggen dat de Raad het volledig eens is met de zorg die vandaag is geformuleerd over de textielsector in de Unie en in een aantal partnerlanden. 
Ferrero-Waldner,
    Mijnheer de Voorzitter, de textielindustrie is in economisch opzicht voor ons allen in Europa van zeer groot belang, en daarom moeten er interne en externe maatregelen getroffen worden. We werken aan een zeer uitgebreide strategie.
Nogmaals, laat ik mij beperken tot het noemen van slechts een aantal punten, dit was immers een uiterst complex en uitgebreid debat. De Commissie heeft in zijn tweede mededeling inzake de textielindustrie diverse acties voorgesteld om de concurrentiepositie van de Europese textielindustrie te bevorderen. Onder de voorgestelde acties zijn maatregelen als de strijd tegen namaak en piraterij; de handhaving van intellectuele-eigendomsrechten; het opstellen van een actieplan om bestaande handelsbelemmeringen in derde landen aan te pakken; het stimuleren, in het kader van onderzoek- en ontwikkelingsprogramma’s van de EU, van de ontwikkeling van geavanceerde technologie en van de productie van textiel en kleding met een grote toegevoegde waarde; zorgdragen voor onderwijs en beroepsopleidingen. Tevens heeft de Commissie een monitoringsysteem opgezet voor Chinese importen van kleding en textiel.
Het is echter nog te vroeg om ten aanzien van de monitoring conclusies te trekken. De Groep op hoog niveau voor de textiel- en kledingsector heeft in zijn verslag van juni 2004 geen aanbeveling kunnen doen over de oorsprongsaanduiding “Made in the European Union”. De Commissie zal hierop terugkomen en in een later stadium voorstellen doen.
Vrijwaringsclausules, zoals de specifieke vrijwaringsclausule voor textiel uit het toetredingsakkoord van China tot de WTO, worden door ons enkel als laatste redmiddel gebruikt. Deze duidelijk proactieve strategie is van groot belang. Internationale vrijhandel is bovendien een essentiële factor voor het concurrentievermogen van de economie in het algemeen. Toegang tot markten van derde landen zal leiden tot een toename van de werkgelegenheid in Europa, tevens een hoofdprioriteit van de Commissie. Wij zijn daarom vastbesloten er alles aan te doen om de voorwaarde van gelijke markttoegang te handhaven, zodat EU-bedrijven in deze sectoren hun knowhow en kwalificaties, die zij met zoveel inspanning hebben verworven, te gelde kunnen maken. De Commissie zal hiertoe een actieplan opstellen waarin de marktbelemmeringen van derde landen worden aangepakt, en tijdens de Doha-ontwikkelingsronde zal bovendien gelegenheid zijn de zogenaamde niet-tarifaire belemmeringen uitgebreid te bespreken.
Tot slot zal ik nog enige woorden wijden aan China. Commissaris Mandelson is hier niet aanwezig omdat hij op dit moment in China is voor een werkbezoek. Ik zal hem echter informeren over het uitgebreide debat van vandaag. Aangezien hij commissaris voor handel is, kunt u wellicht op een ander moment met hem nader op de details ingaan.
Ik wil nogmaals benadrukken dat de Commissie de naleving door China van de WTO-verplichtingen van zeer nabij volgt. Dit geldt in het bijzonder voor de dialoog EU-China inzake handel in textiel, die de commissaris voor de handel en zijn Chinese collega mei vorig jaar hebben getekend.
In het kader van andere dialogen tussen de Commissie en de Chinese autoriteiten heeft de Commissie bovendien verzocht de kwesties duurzame ontwikkeling van de textielsector en, in het bijzonder, maatschappelijk verantwoord ondernemerschap op de agenda te zetten. De Commissie hoopt dat dit zal bijdragen aan een passende handhaving van de tamelijk strenge Chinese arbeids- en milieuwetgeving.
Daarnaast doen wij onderzoek naar de arbeids- en productieomstandigheden in de Chinese textiel- en kledingsector. Aan dit onderzoek zal binnenkort de laatste hand worden gelegd. Overeenkomstig de conclusies van de voorzitter van de Raad in 2003 heeft de Europese Unie zich voorgenomen om via handelsbetrekkingen met derde landen de inachtneming van fundamentele arbeidsnormen overtuigend te bevorderen.
Mijn laatste opmerking betreft de voorgestelde richtsnoeren inzake de vrijwaringsclausule voor textiel uit China. Een en ander is nog in voorbereiding. De Commissie wil deze kwestie uiterst grondig onderzoeken alvorens een definitief besluit te nemen.
De Commissie staat afkerig tegenover maatregelen die min of meer de weg banen voor een eenvoudige introductie van handelsbelemmeringen. De Commissie wil niet dat de richtsnoeren een middel worden om snel en makkelijker over te gaan op beschermingsmaatregelen. Zij wil juist voorkomen dat men zijn toevlucht neemt tot dergelijke maatregelen. De Commissie hoopt dat deze richtsnoeren ertoe zullen leiden dat eventuele verzoeken voor het instellen van handelsbelemmeringen op een transparante manier zullen worden behandeld. Voorts hoopt zij dat deze richtsnoeren de voorspelbaarheid van handelsstromen groter zullen maken. Dit laatste zou bijvoorbeeld kunnen worden gerealiseerd door het instellen van een aantal veilige en ruime zones met zeer grote uitbreidingsmogelijkheden, die de introductie van handelsbelemmeringen zouden ontmoedigen.
De Voorzitter. –
   Het debat is gesloten.
Battilocchio (NI ).
   Kwaliteit en veiligheid van producten, bescherming van het milieu en sociale rechten, bescherming van de consument, inachtneming van de regels van de internationale handel, technologische ontwikkeling – dat zijn alle punten waarop de Europese Unie steeds heeft gehamerd en waarop zij het grootste deel van de politieke strategieën van de komende jaren baseert. Duurzame economische groei, liberalisatie van de markt, het welzijn van de eigen burgers, dat zijn onze doelstellingen en die mogen niet de oorzaak zijn van het verlies aan concurrentievermogen van onze producten in ons werelddeel, ten koste van producten die ver af staan van onze kwaliteits- en veiligheidsstandaarden! Onze waarden en verplichtingen, en daarmee duizenden voornamelijk kleine ondernemingen aan de basis van ons sociale weefsel, mogen niet worden afgestraft, maar moeten worden gewaardeerd en verdedigd, zowel binnen de Unie als erbuiten. We vragen daarom maximale bescherming van ons herkomstmerk en promotie van het kwaliteitsmerk (met zorgvuldig toezicht en strenge sancties voor namaak en pogingen tot zwendel ten koste van de consument), een fermere stem in de bilaterale betrekkingen om de devaluatie van de yuan, de absurd lage rente, de enorme investeringen voor nieuwe machines die in het voordeel van de Chinese markt werken, te onderbreken of te beperken. 

De Voorzitter.
   Aan de orde is het vragenuur (B6-0009/2005). Wij behandelen een reeks vragen aan de Raad. 
De Voorzitter.
Hoe staan momenteel de voorbereidingen voor de toetredingsonderhandelingen met Kroatië die spoedig zullen beginnen? 
Schmit,
Mevrouw de Voorzitter, Kroatië heeft vorderingen gemaakt op weg naar de opening van de toetredingsonderhandelingen. De Europese Raad van 16 en 17 december 2004 heeft hier met tevredenheid nota van genomen en heeft de Commissie verzocht om een voorstel voor een onderhandelingskader. Dit moet volledig rekening houden met de ervaring die tijdens de vijfde uitbreidingsronde is opgedaan. Ook is de Raad verzocht om in verband met dit kader tot een akkoord te komen, zodat de toetredingsonderhandelingen op 17 maart 2005 van start kunnen gaan. Kroatië dient hiertoe echter wel volledig mee te werken met het Joegoslavië-tribunaal. Op 31 januari heeft de Commissie het ontwerpkader voor de onderhandelingen voorgelegd. De werkgroep Uitbreiding is vervolgens op 1 februari begonnen met het technische overleg om voor 17 maart tot een gemeenschappelijk standpunt te komen.
Ik zou in dit verband willen verwijzen naar de conclusies van de Europese Raad van 17 december 2004. Hierin wordt Kroatië zeer expliciet gevraagd om volledige medewerking met het Joegoslavië-tribunaal. Bovendien heeft de Raad na overleg met het Europees Parlement in december 2004 besloten om de financieringsinstrumenten voor pretoetreding open te stellen voor Kroatië. Dit betekent dat dit land vanaf 2005 gebruik kan maken van PHARE, ISPA en SAPARD om zich beter voor te bereiden op de toetreding. Er is hiervoor een bedrag gereserveerd binnen de huidige financiële vooruitzichten. Daarnaast blijven we de samenwerking met de westelijke Balkan via het CARDS-instrument ondersteunen. 
Posselt (PPE-DE ).
    Mevrouw de Voorzitter, ik wil u ervan op de hoogte stellen dat onze gemengde parlementaire commissie EU-Kroatië volgende week bijeenkomt in Zagreb. Als de Raad van mening is dat de arrestatie van generaal Gotovina de voorwaarde moet zijn voor de opening van de onderhandelingen, gaat dat regelrecht in tegen het standpunt van het Europees Parlement, dat deze voorwaarde nooit heeft gesteld. Ik heb hier de conclusies van Brussel en paragraaf 14 bepaalt duidelijk dat er medewerking wordt verlangd en dat de generaal – zodra hij is opgepakt – moet worden uitgeleverd. Daar zijn we het helemaal mee eens, maar het kan geen voorwaarde zijn voor de opening van de toetredingsonderhandelingen. Wij gaan ervan uit dat deze op 17 maart beginnen. 
Schmit,
   . – Mijnheer de afgevaardigde, u benadrukt volkomen terecht dat de arrestatie van mijnheer Gotovina geen voorwaarde is. In de conclusies is sprake van volledige samenwerking met het tribunaal. Op basis van die samenwerking zal dus worden besloten of de onderhandelingen kunnen worden geopend. 
Rübig (PPE-DE ).
    Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, hartelijk dank voor uw antwoord. Volgens mij hebben we al bij verschillende toetredingsonderhandelingen met dit bijltje gehakt, bijvoorbeeld toen de onderhandelingen met Slowakije begonnen, met de regering-Mečiar. Ik vind dat we de opening van de toetredingsonderhandelingen niet afhankelijk moeten stellen van één persoon; dat heeft een land als Kroatië niet verdiend.
Mijns inziens moet de Raad aantonen dat samenwerking in dit verband onmogelijk is. De Kroatische regering heeft volledige medewerking toegezegd. Als men de uitlevering van de generaal als voorwaarde wil stellen, moet het bewijs worden geleverd dat de man zich in een gebied bevindt waartoe Kroatië toegang heeft. Ik vind het beschamend een heel land te laten boeten voor de daden van één persoon die zich heeft misdragen. 
Schmit,
   . – Ik heb daar weinig aan toe te voegen. We hebben contact met de Kroatische regering en zij is zich volledig bewust van de noodzaak om mee te werken met het tribunaal. Zoals ik al zei, hebben we nooit beweerd dat de arrestatie een voorwaarde was. De mijnheer naar wie u verwijst, houdt zich naar alle waarschijnlijkheid schuil en daarom kan er geen garantie worden geboden. Dit neemt niet weg dat de Kroatische regering alles in het werk moet stellen om zo doeltreffend mogelijk mee te werken met het tribunaal. Op basis van die samenwerking zal zij worden beoordeeld. 
Ebner (PPE-DE ).
    Mevrouw de Voorzitter, de toezeggingen van de voorzitter van de Raad zijn zeer verheugend en worden in het Parlement met welwillendheid begroet. Ik verzoek u commissaris Rehn ervan op de hoogte te stellen dat, hoewel de aanhouding van generaal Gotovina geen voorwaarde is, goede samenwerking absoluut essentieel is; hij heeft namelijk een heel ander signaal afgegeven. Misschien moet iemand hem ook meedelen dat hij, als hij daadwerkelijk aanwijzingen heeft over de verblijfplaats van Generaal Gotovina, waar dat in de wereld ook mag zijn, de bevoegde instanties op de hoogte stelt en geen polemiek start in de publiciteit. 
Schmit,
   . – Ook hier heb ik weinig aan toe te voegen. De Raad beslist. Ik kan enkel herhalen dat de samenwerking met het tribunaal van essentieel belang is. 
De Voorzitter.
De Israëlische kernfysicus Mordechai Vanunu werd in april van dit jaar door de Israëlische autoriteiten vrijgelaten na een gevangenschap van 18 jaar, waarvan elf en een half jaar in eenzame opsluiting. Jammer genoeg is de heer Vanunu vanaf de dag van zijn vrijlating een gijzelaar van de regering van zijn land. Hij mag niet vrij reizen en beschikt niet over de vrijheid van meningsuiting. Onlangs in november werd hij opnieuw door de politie gearresteerd met volledig ongefundeerde beschuldigingen. Is de Raad voornemens te vragen aan de regering van Israël dat zij een man die om deontologische redenen heeft geleden, zijn democratische rechten teruggeeft? 
Schmit,
   . – Mijnheer Mordechaï Vanunu is in april van vorig jaar voorwaardelijk in vrijheid gesteld. Er zijn hem beperkingen opgelegd waartegen hij bezwaar heeft aangetekend. Dit is door het Hooggerechtshof van Israël afgewezen met het argument dat er nog steeds een risico bestaat dat informatie met betrekking tot de staatsveiligheid van Israël wordt onthuld. De beperkingen zullen na verloop van tijd opnieuw worden bekeken.
Respect voor de rechten van de mens en de democratische principes vormt overigens de grondslag van de betrekkingen tussen de Unie en Israël. In artikel twee van de associatieovereenkomst tussen de Europese Unie en Israël staat dat dit respect er een essentieel onderdeel van is. De overeenkomst is op 1 juni 2000 van kracht geworden en vormt de leidraad voor het binnen- en buitenlands beleid van beide partijen.
Via de politieke dialoog met de Israëlische autoriteiten en de tenuitvoerlegging van het actieplan voor “nabuurschap”, zal de Europese Unie blijven toezien op de naleving van de gemaakte afspraken. 
Triantaphyllides (GUE/NGL ).
   – Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de minister, ik dank u voor uw antwoord, maar ik ben niet tevreden want u geeft geen antwoord op mijn vraag.
De Raad houdt blijkbaar van absurd theater. Ik vroeg u of de Raad van plan is de regering van Israël aan te bevelen om Vanunu in zijn democratische rechten te herstellen. Maar u geeft mij een surrealistisch antwoord, u zegt dat Israël een democratische staat is die de verbintenissen in het kader van het nabuurschapsbeleid met de Europese Unie zal blijven naleven.
Mijnheer de minister, opnieuw geeft u met uw provocerende houding het slechte voorbeeld. Natuurlijk verwachtte ik niet dat u ging zeggen dat u Vanunu persoonlijk zou gaan bevrijden, maar ik had van de Raad op zijn minst verwacht dat hij de vrijheid van denken zou verdedigen. Daarom wil ik u vragen of u het positief vindt dat Vanunu nog steeds in de gevangenis zit…
Schmit,
   . – Volgens mij zei ik zojuist dat de Raad hierover in dialoog zal blijven met de Israëlische regering. Wat het respect voor de rechten van de mens in het algemeen betreft, wil ik erop wijzen dat mijnheer Vanunu wel degelijk is vrijgelaten. Het enige probleem is dat wij ons de invrijheidstelling wellicht anders hadden voorgesteld. Ook daarover blijven wij in contact met de Israëlische autoriteiten. We zullen dit zeker ter sprake brengen. 
Martin, David (PSE ).
   - Fungerend voorzitter van de Raad, wanneer u deze kwestie met de Israëli’s bespreekt, verzoek ik u hen erop te wijzen dat de heer Mordechai Vanunu op onrechtmatige wijze op Europese bodem is opgepakt. Hij is feitelijk gegijzeld en mee naar Israël genomen om daar te worden berecht. De misdaden waarvan hij wordt beschuldigd, hebben twintig jaar geleden plaatsgevonden en het is ronduit belachelijk om te denken dat hij beschikt over geheime informatie die Israël twintig jaar later nog steeds kan schaden. Wilt u er bij de Israëlische regering op aandringen dat ze de vervolging van deze persoon staken, hem in staat stellen Israël te verlaten en, indien hij dit wenst, in de Europese Unie te wonen? 
Schmit,
   . – Dat zal ik doen. 
De Voorzitter.
De commissaris voor Buitenlandse Zaken, mevrouw Ferrero-Waldner, heeft aangekondigd dat zij het college van commissarissen een voorstel zal voorleggen betreffende de ontwikkeling van een Europese snelleinterventie-eenheid voor natuurrampen en humanitaire crises waar ook ter wereld. Deze permanente eenheid zal bestaan uit 5.000 nationale, door de lidstaten aan te wijzen deskundigen, die na een opleiding ter beschikking zullen worden gesteld van een centrale, coördinerende autoriteit. Volgens de commissaris zal deze eenheid vanaf 2007 operationeel kunnen zijn. In de conclusies van de buitengewone vergadering van de Raad Algemene Zaken en Buitenlandse Betrekkingen van 7 januari 2005 verzoekt de Raad de Commissie en haar bevoegde diensten te onderzoeken wat de mogelijkheden zijn om te komen tot de ontwikkeling van een Europese snellereactie-eenheid, en de Commissie voorstellen te doen voor een strategie gericht op versterking van de maatregelen inzake preventie, tijdige waarschuwing en voorbereiding bij rampen; de noodzaak waarvan door de recente gebeurtenissen wel is aangetoond.
Is de Raad niet van mening dat het voorstel van de commissaris een goed uitgangspunt is voor de verwezenlijking van zijn wensen zoals opgenomen in de voornoemde conclusies? Waarom bevatten deze conclusies geen enkele verwijzing naar het concrete voorstel van mevrouw Ferreo-Waldner? 
Schmit,
   . – De Raad van 31 januari 2005 is het eens geworden over een actieplan, waarvan de maatregelen momenteel in voorbereiding zijn. In dit actieplan verzoekt de Raad de Commissie en de secretaris-generaal en hoge vertegenwoordiger om binnen het kader van hun bevoegdheden passende voorstellen te doen over de oprichting van een mechanisme voor snelle interventie binnen de Europese Unie. Dit moet de Unie in staat stellen het hoofd te bieden aan toekomstige rampen. De secretaris-generaal heeft toegezegd zijn voorstellen zo snel mogelijk en ten laatste op 31 maart 2005 aan de Raad voor te leggen. 
Papadimoulis (GUE/NGL ).
   – Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de Raadsvoorzitter, de commissaris voor externe betrekkingen, die dit concrete voorstel heeft geformuleerd, zat vijf minuten geleden nog hier tegenover u. Mijn vraag is nu wat de Raad van dit voorstel van de commissaris vindt: vindt u het positief of negatief? Vindt de raad dat er een concrete stap moet worden gezet of dat de zaak via doorverwijzing naar een commissie op de lange baan kan worden geschoven totdat de volgende humanitaire ramp zich voltrekt bij gebrek aan geld? 
Schmit,
   . – Met alle respect voor Griekenland, maar er is geen sprake van dat dit instrument op de lange baan wordt geschoven. De Raad heeft duidelijk aangegeven dat voorstellen over dit onderwerp tegelijkertijd door de Commissie en de secretaris-generaal, of door de secretaris-generaal en de hoge vertegenwoordiger moeten worden gedaan. Er is dus nooit gezegd dat dit geen nuttige maatregel is.
Sinds de tsunamiramp begrijpen we dat Europa behoefte heeft aan een dergelijk instrument. Nu moet worden bekeken op welke manier we dit instrument kunnen creëren. 31 maart 2005 staat inderdaad voor de deur. Tegen die tijd zullen we komen met voorstellen voor zo’n systeem. 
Papastamkos (PPE-DE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, civiele bescherming, dat wil zeggen het voorkomen en bestrijden van natuurlijke en door de mens veroorzaakte rampen, is een doelstelling van de Europese Unie. In de Europese Grondwet wordt civiele bescherming een aparte sector met een aanvullende of ondersteunende functie.
Is de Raad van plan dit beleid verder uit te werken? Wil de Raad dus de basis beginnen te leggen voor samenhangende en efficiënte actie op het vlak van civiele bescherming? 
Schmit,
   . – Helaas is de Grondwet nog niet van kracht. Toch ben ik van mening dat we werk moeten maken van dit zeer belangrijke project. Ook de huidige verdragen, waarin wordt verwezen naar civiele bescherming, voorzien daarin. We weten echter dat een bredere benadering nodig is, als we willen komen tot een echt doeltreffend mechanisme dat gebruik maakt van alle elementen. Hiermee bedoel ik ook elementen die wellicht niet binnen de communautaire bevoegdheden vallen. Daarom is het van belang dat we hier enerzijds de Commissie en anderzijds de secretaris-generaal en hoge vertegenwoordiger bij betrekken. Wanneer zij hun voorstellen hebben gedaan, zal de Raad zoals beloofd knopen doorhakken en het systeem ten uitvoer leggen, want het moet er uiteraard komen. 
De Voorzitter.
Een van de topprioriteiten van het Luxemburgse EU-voorzitterschap is de Lissabon-strategie. De resultaten van de toepassing van deze strategie blijven onder de verwachtingen aangezien zowel de productiviteitscijfers als de concurrentiecijfers van de EU achterlopen op die van de VS en van bepaalde Aziatische landen.
Zal de Raad ervoor zorgen dat een algemene programmatische tekst wordt omgezet in een coherente en geïntegreerde ontwikkelingsstrategie? Wat denkt hij te doen aan het overmatig aantal doelstellingen en prioriteiten, het ontbreken van interne samenhang tussen doelstellingen en middelen, de afwezigheid van mechanismen voor efficiënte uitvoering en de noodzaak van onderlinge samenhang tussen economische ontwikkeling, sociale cohesie en ecologische duurzaamheid? 
Schmit,
   . – De geachte afgevaardigde heeft absoluut gelijk. De Lissabon-strategie staat inderdaad bovenaan de prioriteitenlijst van het Luxemburgse voorzitterschap. Tijdens de presentatie van ons programma heeft de voorzitter van de Europese Raad dit ook duidelijk benadrukt. De Raad blijft de komende weken via de diverse vakraden volledig betrokken bij de voorbereiding van de tussentijdse evaluatie van de Lissabon-strategie, zodat tijdens de Europese Raad van maart een aantal besluiten kunnen worden genomen. Bij die gelegenheid zal erop worden gewezen dat er meer moet worden gedaan om de doelstellingen van de strategie te halen en om tot wezenlijke en concrete resultaten te komen.
We beschikken over een voorstel van de Commissie waarmee we de Lissabon-strategie beter kunnen uitwerken en tegelijkertijd de prioriteiten ervan preciezer kunnen formuleren. Ik wil met name benadrukken dat ook het beheer van de strategie hiermee beter kan worden georganiseerd. Zoals u hebt vermeld in uw vraag, was het zwakke punt van de Lissabon-strategie inderdaad dat er te veel doelstellingen en vermeende prioriteiten waren. Daarnaast werd het hele proces echter ook zwak beheerd.
Daarom moet de Europese Raad een voorstel doen voor een beter uitgewerkte en duidelijkere strategie, waarin de verschillende processen zijn opgenomen die reeds worden gevolgd. Dit moet gebeuren op basis van het voorstel van de Commissie en in de geest van de drie pijlers van Lissabon - economische groei en concurrentie, inachtneming van het sociale model, en duurzame ontwikkeling en milieubescherming. Ik wijs in dit verband onder meer op het Cardiff-proces, de processen aangaande duurzame ontwikkeling, de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid, de globale richtsnoeren voor het economisch beleid. We moeten dus streven naar meer samenhang, zichtbaarheid en doorzichtigheid van de gehele strategie. Dit is een van de belangrijkste doelstellingen van het voorzitterschap bij onze inspanningen om op de top in maart met een aanvaardbaar voorstel te komen. 
Papastamkos (PPE-DE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, ik heb mijn vraag gesteld nog voor de voorzitter van de Europese Commissie zijn mededeling deed over de nieuwe stimulansen voor de strategie van Lissabon. Uiteraard ben ik erg blij dat de tussentijdse herziening van die strategie samenvalt met het Luxemburgse voorzitterschap.
Mijn aanvullende vraag betreft een doelmatigere combinatie van Europese en nationale doelstellingen en beleidslijnen: denkt de Raad dat de nieuwe voorstellen van de Commissie de huidige tekortkomingen in de toepassing van de strategie kunnen verhelpen? 
Schmit,
   . – De Commissie stelt voor om eerst Europese doelstellingen vast te stellen. Vervolgens kunnen nationale plannen worden geformuleerd. Volgens mij legt dit een sterker verband tussen enerzijds de grote doelstellingen die op Europees niveau gezamenlijk worden vastgesteld en anderzijds de tenuitvoerlegging op nationaal niveau. Per slot van rekening is de strategie van Lissabon op dit punt zeer zwak en weinig operationeel gebleken. Ik denk dat we met dit idee van nationale plannen het beheer kunnen verbeteren. Bovendien is het voorstel gericht op volledige betrokkenheid van de bij het Lissabon-proces, wat de strategie een grotere kans van slagen geeft. 
Papadimoulis (GUE/NGL ).
   – Ik dank de Raadsvoorzitter voor zijn antwoord. U weet dat de mededeling van de heer Barroso over de doelstellingen voor de tussentijdse herziening van de strategie van Lissabon heel wat stof heeft doen opwaaien, met zijn verhaal over de drie zonen van wie hij alleen de zieke zoon wil verzorgen, in casu het concurrentievermogen. De andere twee – het milieu en de cohesie – blijven dan maar in de kou staan.
Kan de Raad bevestigen dat het cohesie- en milieubeleid niet op een zijspoor zullen worden gezet en dat ook die beleidsgebieden op kredieten kunnen blijven rekenen? 
Schmit,
   . – Ik ben van mening dat heel duidelijk is vastgesteld – en, nogmaals, dit is verklaard door de voorzitter van de Europese Raad – dat de Lissabon-strategie een samenhangend geheel is, bestaande uit drie pijlers, namelijk de mededingings- of economische pijler, de sociale pijler en de milieupijler. De grote uitdaging is om te laten zien dat de drie pijlers elkaar niet uitsluiten, maar een hechte eenheid vormen. Bij de vaststelling van een nieuwe strategie zal het voorzitterschap er dan ook op toezien dat er volledig rekening wordt gehouden met de samenhang tussen die drie pijlers. 
De Voorzitter.
De Griekse landbouwers protesteren tegen de areaal- en productieplafonds die de EU hen oplegt voor katoen, een product waarbij in de Unie het aanbod achterblijft bij de vraag. Het is moeilijk in te zien welke logica ten grondslag ligt aan beleid waarbij het geld van de Europese belastingbetaler niet terechtkomt bij die Europese burgers die het het zwaarst hebben, te weten de landbouwers, maar wordt doorgesluisd naar landbouwers buiten de '25'. Het plafond leidt tot verdwijning van de landbouwers uit de periferie, net zoals het beleid van multinationale hypermarkten de Europese kleine- en middelgrote ondernemingen de nek omdraait.
Wat is de reden dat deze plafonds niet worden afgeschaft, zodat de EU zelfvoorzienend kan worden bij de landbouwproducten waarbij haar productie op dit moment niet aan de vraag kan voldoen en de Europese landbouwers tegelijkertijd een hoger inkomen kunnen verwerven? Is de Raad bereid na te denken over afschaffing van het bedoelde plafond voor katoen en de andere producten waarbij de EU tekorten kent? 
Schmit,
   . – Mevrouw de Voorzitter, in juni 2003 is besloten tot hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid. Ter voltooiing hiervan heeft de Raad op 29 april 2004 een verordening vastgesteld. Hiermee wordt de steun voor katoen, olijfolie, tabak en hop gedeeltelijk ontkoppeld en opgenomen in de bedrijfstoeslagregeling. Deze hervorming moet op 1 januari 2006 van kracht worden.
Voor de katoensector is echter overeengekomen dat de steun gedeeltelijk verbonden blijft aan de teelt. Dit gebeurt in de vorm van een gewasgebonden betaling per subsidiabele hectare. Hiermee moet ontwrichting van de katoenproductie binnen de Gemeenschap worden voorkomen. De steun moet ervoor zorgen dat de katoenbouw in de daarvoor geschikte regio’s economisch aantrekkelijk blijft en niet wordt vervangen door andere gewassen.
Voor elke lidstaat is een totaal beschikbaar steunbedrag per hectare vastgesteld. Dit is 35 procent van het nationale bedrag dat de producenten via de egreneringsbedrijven hebben ontvangen tijdens de referentieperiode 2000-2002. Om het aantal katoenvelden te beperken, is voor elke lidstaat ook een basisoppervlakte vastgesteld. Zo worden de grenzen van de begroting gerespecteerd en houden we rekening met het specifieke karakter van dit gewas. Daarnaast zullen voor de katoenproductie plafonds worden gehanteerd. Dit is overeengekomen tijdens de internationale onderhandelingen van de WTO, de Doha-ronde. Hierbij hebben de ontwikkelingslanden, met name de West-Afrikaanse katoenproducerende landen, hun zorgen geuit over deze productiesector. We hebben hier vanmiddag uitgebreid over gesproken.
De Gemeenschap wil met deze hervorming een belangrijk signaal afgeven aan de WTO en met name aan de ontwikkelingslanden. 
Salvini (IND/DEM ),
    Mijnheer de Voorzitter, ik wil alleen maar vragen, gezien ook het voorgaande debat over de invasie van producten uit China en landen die de Raad omschrijft als “ontwikkelingslanden”, of de Raad heeft berekend hoeveel dit plafond voor de Europese productieregio’s gaat kosten en of hij voornemens is in de toekomst, wanneer blijkt dat de voorziene hulp niet voldoende is, deze te verhogen, om te voorkomen dat ook de katoensector ten onder gaat door de invasie van producten van elders. 
Schmit,
   . – Ik beschik momenteel niet over de cijfers die u vraagt, maar ik ben ervan overtuigd dat de Commissie ons aan die cijfers kan helpen. Ik wil hier nog aan toevoegen dat er voor de katoensector 22 miljoen euro wordt overgeheveld naar de tweede pijler van het GLB, de plattelandsontwikkeling. Dit maakt deel uit van de hervorming. Het is namelijk waarschijnlijk dat de hervorming via productievermindering zal leiden tot herstructurering op regionaal niveau.
De Raad is zich ervan bewust dat de producenten in de Gemeenschap behoefte hebben aan een stabiel beleid op middellange termijn. Hij is dan ook van mening dat er geen reden is om wijzigingen aan te brengen in het hervormingspakket, dat een ondeelbaar geheel vormt. Tot op heden heeft de Raad van de Commissie overigens ook geen enkel voorstel in die richting ontvangen. Ik zal dus proberen u de cijfers voor te leggen. Toch wil ik er ook hier opnieuw op wijzen dat we na het debat in het Parlement nu oog moeten krijgen voor de samenhang. 
Speroni (IND/DEM ).
    Mijnheer de Voorzitter, ik wilde de Raad vragen, wanneer gesproken wordt over het stimuleren van de import uit minder ontwikkelde landen, of in zulke gevallen ook factoren als de bescherming van werknemers uit die landen in aanmerking worden genomen, bijvoorbeeld sociale zekerheid maar vooral werktijden en arbeidsomstandigheden, en of rekening wordt gehouden met het milieu, om te voorkomen dat het milieu en onze economie schade wordt berokkend door producenten die de strenge regels waaraan wij ons moeten houden, niet in acht nemen. 
Schmit,
   . – Mijnheer de afgevaardigde, u weet dat Europa heeft geprobeerd om naast de sociale rechten ook het milieu te betrekken bij het debat binnen de WTO. Ik geef toe dat dit weinig succes heeft gehad, wat te wijten was aan het verzet van een aantal ontwikkelingslanden. Toch moet het debat hierover binnen de IAO, in samenwerking met de WTO, worden voortgezet. Dit gebeurt ook. Ik kan dus niet zeggen dat deze elementen een vaststaand onderdeel zijn van het vraagstuk, maar we blijven er bijzondere aandacht aan schenken. 
De Voorzitter.
Bij UNICEF en NGO's komen dagelijks grote aantallen meldingen binnen van mishandeling, uitbuiting en verdwijning van kinderen in de door de tsunami getroffen gebieden in Zuid-Oost Azië. De meldingen bevatten berichten over bendes die zich onbelemmerd schuldig maken aan mensenhandel, illegale adopties en handel in menselijke organen.
Welke initiatieven gaat de Raad in het kader van de humanitaire hulp en in samenwerking met de VN, NGO's en de autoriteiten van de betrokken landen nemen teneinde te komen tot doeltreffende hulp, medische verzorging en bescherming van de kinderen in de bedoelde gebieden en in de opvangkampen? 
Schmit,
   . – Mevrouw de Voorzitter, de Raad wijst erop dat tijdens de bijeenkomst van 7 januari 2005 is verklaard dat de hulp naar de zwaarst getroffen regio’s en de zwakste groepen, met name de kinderen, moet gaan. Zij zijn het meest kwetsbaar en hebben dus specifieke hulp nodig. Dit kan met name gebeuren via de hierin gespecialiseerde organen van de Verenigde Naties, zoals Unicef.
De bevoegde voorbereidende organen van de Raad hebben sindsdien een actieplan opgesteld om de slachtoffers van de tsunami te hulp te komen en gevolg te geven aan de conclusies van de Raad. Op maandag 31 januari 2005 heeft de Raad dit actieplan behandeld. De voorgestelde acties bevatten maatregelen die direct gericht zijn op kinderen, vooral waar het gaat om volksgezondheid en onderwijs. Hierbij is het doel dat ze zo snel mogelijk weer terug kunnen naar school. Er worden ook voorstellen bekeken die gericht zijn op het lot van kinderen die als gevolg van de ramp hun ouders hebben verloren of van hun familie zijn gescheiden. De aandacht gaat hierbij hoofdzakelijk uit naar het probleem van de mensenhandel, waar deze kinderen het slachtoffer van kunnen worden.
Voor uitgebreidere informatie over de hulpacties van de Unie en de lidstaten kan de geachte afgevaardigde zich richten tot de Commissie en de lidstaten. Veel programma’s zijn immers ook nationale programma’s. Uiteraard deelt de Raad eenieders afkeuring over de gevallen van mishandeling, uitbuiting en verdwijning van kinderen in de door de tsunami getroffen regio’s van Zuidoost-Azië. De Raad veroordeelt dergelijk optreden en zal elke poging om een eind te maken aan deze ontoelaatbare uitbuiting ondersteunen. Kinderen zijn immers het zwakst en het meest kwetsbaar. 
Xenogiannakopoulou (PSE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, ik dank u voor uw antwoord. Ik zou u toch willen vragen meer aandacht op te brengen voor het probleem van de mishandeling en seksuele uitbuiting van kinderen in die gebieden. Ik zou van u, mijnheer de Raadsvoorzitter, willen horen dat het op stapel staande actieprogramma van de Raad en uiteindelijk alle humanitaire hulp voor die landen gepaard zal gaan met stevige garanties van de plaatselijke autoriteiten om nog efficiënter op te treden tegen dat verschijnsel, dat zoals u zei, een ware schande is. Wij moeten die problemen in samenwerking met de betreffende landen vastberaden aanpakken. Ik zou ook willen weten of het actieprogramma meer concrete maatregelen tegen dit probleem zal bevatten? 
Schmit,
   . – Ik geloof dat het actieplan vrij algemeen van aard is. Zoals de geachte afgevaardigde zojuist heeft gezegd, moeten er nu concrete maatregelen worden getroffen. De boodschap is dus overgekomen en we zullen proberen om werk te maken van een aantal voorstellen. Hierbij zal de aandacht vooral uitgaan naar de problemen die door de geachte afgevaardigde zijn aangehaald. 
Martin, David (PSE ).
   - Fungerend voorzitter van de Raad, het is een droevig gegeven dat veel mensen die de tragische situatie in de door de tsunami getroffen landen proberen uit te buiten, Europese burgers zijn. Gaat de Raad de mogelijkheid onderzoeken van een pan-Europees register van personen die buiten het grondgebied van de Europese Unie ontucht met kinderen plegen, zodat iedere lidstaat op de hoogte is van de activiteiten van deze personen en zodat we een gemeenschappelijke Europese benadering hebben om hen bij terugkeer op Europees grondgebied aan te pakken. 
Schmit,
   . – Ik twijfel er niet aan dat het nuttig is om het kader vast te stellen waarbinnen de mechanismen voor de bestrijding van dergelijke verschijnselen in Europa zouden kunnen worden versterkt, wellicht zelfs op Europese schaal. Bovendien zou het goed zijn als we de samenwerking met de betrokken landen verbeteren, zodat we degenen die zich schuldig maken aan dergelijke daden kunnen vervolgen. 
De Voorzitter.
Is de Raad voornemens het afwijkende verschijnsel van de Europese belastingparadijzen aan te pakken? 
Schmit,
   . – Ik kan de geachte afgevaardigde vertellen dat er tot op heden geen specifiek debat is gevoerd over belastingparadijzen in Europa. Tijdens gesprekken over meer fiscale harmonisering op verschillende terreinen, is deze kwestie echter nooit helemaal uit beeld geweest.
Overigens hebben de Raad en de regeringsvertegenwoordigers van de lidstaten op 1 december 1997 een resolutie over een gedragscode inzake de belastingregeling voor ondernemingen aangenomen. Deze resolutie is gericht op fiscale maatregelen die de locatie van economische activiteiten in de Gemeenschap aanzienlijk beïnvloeden of kunnen beïnvloeden. De mogelijk nadelige maatregelen worden onderzocht binnen de groep Gedragscode (belastingregeling voor ondernemingen). De nadelig bevonden maatregelen worden vervolgens progressief afgeschaft.
Het werk van de groep Gedragscode is nog aan de gang. Het laatste verslag van de groep is voorgelegd aan de Raad Ecofin, die er op 7 december 1994 nota van heeft genomen. De groep dient het monitoren van de rollback en standstill voort te zetten. Nog tijdens dit voorzitterschap moet verslag worden uitgebracht aan de Raad. 
Evans, Robert (PSE ).
   - Fungerend voorzitter van de Raad, ik heb het over plaatsen zoals het eiland Man, de Kanaaleilanden, Andorra, Monaco, San Marino en dergelijke - plaatsen die nauwelijks zelfstandig genoemd kunnen worden of anders, als ze er prat op gaan dat wel te zijn, voor de voortgang van hun bestaan volledig afhankelijk zijn van de goodwill van de Europese Unie. Desondanks zijn deze plaatsen niet gebonden aan alle normen van de Europese Unie. Ze zijn vrijgesteld van wetgeving, zelfs op het gebied van witwaspraktijken, en het zijn belastingparadijzen. Wordt het geen tijd dat we ons over deze situatie buigen? Een echte vrije markt kent toch geen mazen in de wetgeving? 
Schmit,
   . – Ik ben het volledig eens met de aanvullende opmerkingen van de geachte afgevaardigde. Ik wil er nogmaals op wijzen dat we een overeenkomst hebben bereikt over een richtlijn belastingheffing op spaargelden. De door de afgevaardigde genoemde gebieden en landen vallen hier ook onder. Zij maken er in zekere zin parallel deel van uit, maar ook via een aantal overeenkomsten. Dit is dus absoluut een stap in de richting die de afgevaardigde heeft aangegeven. De landen of autonome gebieden zijn in de richtlijn opgenomen, of moeten in elk geval de bepalingen van de richtlijn belastingheffing op spaargelden toepassen. 
Rübig (PPE-DE ).
    Mijnheer de voorzitter van de Raad, mijn vraag gaat over het volgende. Naar mijn mening is de belastingconcurrentie in Europa een gegeven en een integraal onderdeel van de interne markt. Een van onze hoofdproblemen is dat het voor kleine en middelgrote ondernemingen vaak niet meer te overzien is welke fiscale regelingen op hen van toepassing zijn. Zo zijn er op BTW-gebied meer dan honderd verschillende regelingen. Zullen er initiatieven worden ontplooid om het belastingstelsel voor de gewone man transparanter te maken? 
Schmit,
   . – U verwijst naar de indirecte belastingen. Op dit terrein geldt Europese wetgeving, dus we moeten inderdaad proberen de richtlijnen wat leesbaarder en makkelijker toepasbaar te maken.
Laten we niet vergeten dat de nationale belastingwetgeving een nationale bevoegdheid is. Het streven naar een minimum aan harmonisering, bij voorbeeld op het gebied van de belastinggrondslag, zou een nieuwe fase inluiden. Het debat hierover is gaande. Ik hoop dat in het kader van betere regelgeving ook aandacht zal zijn voor de indirecte belastingen waar u naar verwees. 
Lambert (Verts/ALE ).
   - Fungerend voorzitter van de Raad, ik ben blij dat Robert Evans deze vraag heeft ingediend. Bent u niet van mening dat het opsporen en bevriezen van fondsen van organisaties die als terroristisch worden aangemerkt, wordt bemoeilijkt door het bestaan van belastingparadijzen en dat het bestaan van belastingparadijzen het bijvoorbeeld moeilijker maakt voor de armere landen van de wereld om toegang te krijgen tot gelden die onbetrouwbare regimes ten behoeve van hun eigen machthebbers hebben weggesluisd? 
Schmit,
   . – Dat is een andere kwestie. U wijst namelijk op bepaalde financiële kanalen die gebruikt worden om bijvoorbeeld terroristische activiteiten te financieren. U kent het OESO-orgaan Financiële Actiegroep Witwassen van Geld (FATF), dat onder meer dit soort ontwikkelingen onderzoekt. Volgens mij bestaan er overigens lijsten waarop wordt aangeduid of landen en gebieden zich aan de regels houden, met name waar het gaat om witwaspraktijken. Dit is erg belangrijk. De Europese Unie werkt dan ook hard aan een efficiënte bestrijding van witwaspraktijken in de lidstaten, alsmede in buurlanden en autonome gebieden. 
De Voorzitter.
Zal de Raad erop toezien dat de gegronde maatregelen die hij treft om de slachtoffers van de tsunamigolf bij te staan, niet ten koste van de hulpverlening aan Afrika gaan? 
Schmit,
   . – Mevrouw de Voorzitter, de Raad is vastbesloten erop toe te zien dat de aangenomen hulpmaatregelen voor de slachtoffers van de tsunami niet ten koste gaan van de hulp aan Afrika. Dit wordt ook duidelijk gezegd in de conclusies die op 7 januari zijn aangenomen. In lid 15 van die conclusies staat namelijk dat de solidariteit met de slachtoffers van deze ramp het algemene probleem van ontwikkeling, humanitaire hulp en de millenniumdoelstellingen niet naar de achtergrond mag schuiven. Dit geldt met name voor Afrika. Ook mogen de middelen die hiervoor nodig zijn niet worden afgeslankt. We moeten ons er dan ook van verzekeren dat de middelen die zijn vrijgemaakt na de recente gebeurtenissen, een aanvulling zijn op de verplichtingen die op het gebied van ontwikkeling reeds zijn aangegaan. De Raad zal regelmatig terugkomen op de tenuitvoerlegging van die afspraken.
Bovendien heeft de Raad tijdens de bijeenkomst van 31 januari jongstleden een nieuwe reeks maatregelen vastgesteld. Het betreft een actieplan dat alle huidige en toekomstige initiatieven van de Unie en de lidstaten ten gevolge van de aardbeving en de tsunami in de Indische Oceaan moet omvatten. In het kader van de millenniumdoelstellingen zijn met name voor Afrika afspraken gemaakt op het gebied van ontwikkeling. Er moet op worden toegezien dat deze niet worden ondermijnd door de middelen die ten gevolge van de recente aardbeving zijn toegezegd. Dit wordt nog eens herhaald in de inleiding van het operationele actieplan, waarvan de uitvoering gevolgd zal worden door de bevoegde Raadsinstanties. Het plan bevat bovendien een pakket concrete maatregelen die ervoor moeten zorgen dat deze politieke afspraak ook wordt nageleefd. Zo wordt gecontroleerd of de financiële toezeggingen die na de ramp zijn gedaan, daadwerkelijk worden nagekomen. Deze vormen een aanvulling op de financiële middelen die zijn toegekend in het kader van het ontwikkelingsbeleid van de Europese Unie, met name voor Afrika. 
Martin, David (PSE ).
   - Fungerend voorzitter van de Raad, ik dank u voor dat bemoedigende antwoord. Ik weet zeker dat u het met me eens bent dat het tragisch zou zijn als Afrika - dat week in week uit te maken heeft met de verwoestende gevolgen van hongersnood, het klimaat en ziekten zoals Aids, die minder zichtbaar zijn maar qua omvang vergelijkbaar zijn met een tsunami - geld misloopt als gevolg van onze gerechtvaardigde vrijgevigheid tegenover de slachtoffers van de tsunami.
Ik hoop dat u de Commissie nog voor het einde van uw voorzitterschap verzoekt te rapporteren en aan te tonen dat Afrika dit jaar even veel geld ontvangt als het geval zou zijn geweest als de tsunami nooit had plaatsgevonden. 
Schmit,
   . – Ik meen dat de verschillende conclusies die de Raad heeft goedgekeurd, allemaal voorzien in toezicht en evaluatie. De Commissie moet verslag uitbrengen, maar de verschillende kaders voor Afrika, met name de Overeenkomst van Cotonou, beschikken sowieso over gereserveerde fondsen. Zij kunnen dus niet worden gebruikt om andere activiteiten te financieren, bij voorbeeld met betrekking tot de tsunami. Ik geloof dat er voldoende garanties zijn dat er geen fondsen zullen worden overgeheveld.
Ik erken dat we ervoor moeten zorgen dat de fondsen in de toekomst niet worden afgeslankt ten gevolge van de bijzondere inspanning die de Europese Unie en de lidstaten hebben geleverd voor de getroffen landen. Deze inspanning is overigens zeer prijzenswaardig. We moeten er ook op toezien dat dit alles niet ten koste gaat van Afrika, want zoals u terecht hebt opgemerkt, kampt  dit continent bijna dagelijks met zijn eigen tsunami’s. 
De Voorzitter.
Momenteel wordt er in de EU gewerkt aan een kaderbesluit inzake de opslag van verkeersgegevens. Het probleem is reeds eerder aan de orde gesteld en steeds heeft de zogeheten groep van 29 (de hoofden gegevensbescherming van de EU, die tot taak hebben toe te zien op naleving van de voorschriften inzake bescherming van persoonsgegevens) uiterst kritische adviezen uitgebracht.
Thans wordt voorgesteld dat de EU een gezamenlijk voorschrift invoert dat inhoudt dat gegevens afkomstig van algemeen toegankelijke communicatiediensten 12 tot 36 maanden worden bewaard met het oog op preventief onderzoek, ontdekking en aanklacht van misdrijven en strafbare handelingen, met inbegrip van terrorisme. Het voorstel blijft niet beperkt tot telefoonverkeer, maar omvat eveneens elektronisch verkeer, d.w.z. gegevens over bezochte sites en adressen waarnaar e-mail is verzonden.
Voorts gaat het niet alleen om onderzoek van misdaden, maar ook om het voorkomen daarvan, met het gevolg dat iedereen als verdachte wordt behandeld. Uiteraard heeft de groep van 29 ook op dit voorstel weer ernstige kritiek geuit. In het advies wordt gesteld dat het voorstel niet alleen niet strookt met de regel dat gegevens niet in strijd met het doel mogen worden gebruikt, maar eveneens wordt de mening te kennen gegeven dat het voorstel als geheel indruist tegen artikel 8 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, dat als volgt luidt: "Een ieder heeft recht op respect voor zijn privé leven, zijn familie- en gezinsleven, zijn woning en zijn correspondentie."
Is de Raad voornemens maatregelen te nemen naar aanleiding van de kritiek van de groep van 29? 
Schmit,
   . – Mevrouw de Voorzitter, de Europese Raad heeft in zijn verklaring van 25 maart 2004 over de strijd tegen het terrorisme de Raad de opdracht gegeven om voorstellen voor regelgeving in overweging te nemen. Het betreft regels voor het bewaren door dienstverleners van gegevens over het communicatieverkeer. In de verklaring wordt opgeroepen tot de vaststelling in juni 2005 van een instrument voor het bewaren van gegevens over het communicatieverkeer. In april 2004 hebben het Verenigd Koninkrijk, Zweden, Ierland en Frankrijk over dit onderwerp een voorstel voor een kaderbesluit ingediend. De Raad buigt zich momenteel over dit voorstel en heeft het Europees Parlement verzocht om advies uit te brengen.
Op 2 december 2004 heeft de Raad over deze kwestie gedebatteerd. Hierbij zijn verschillende punten aan de orde gekomen, die in de aanloop naar de definitieve versie van de tekst nader moeten worden bestudeerd. De Raad heeft benadrukt dat de evenredigheid van de maatregel bijzondere aandacht verdient. Hij wees in dit verband op de kosten, de bescherming van de persoonlijke levenssfeer - zeker op het gebied van gegevensbescherming - en de doelmatigheid.
De voorbereidende organen van de Raad blijven zich over de kwestie buigen. Bovendien staat vast dat er rekening zal worden gehouden met de kritiek van de groep van 29. Die zal overigens ook op de agenda staan tijdens de onderhandelingen.
De Commissie was onlangs van mening dat bepaalde aspecten van het ontwerpkaderbesluit onder de bevoegdheid van de Gemeenschap vallen. Het gaat hierbij om de harmonisering van gegevenscategorieën en de bewaartermijn van de gegevens. Er zou daarom een richtlijn moeten worden opgesteld op basis van artikel 95 van het EG-Verdrag. De Raad wacht hierover een Commissievoorstel af, dat zal worden onderzocht. 
Sjöstedt (GUE/NGL ).
   Om te beginnen wil ik de fungerend voorzitter bedanken voor dit antwoord. Mijn vraag was wat meer gericht op het feit dat er een principiële tegenstelling is tussen enerzijds internationale verdragen die wij in de Raad van Europa hebben ondertekend en die het privé-leven en ook het recht op een privé-correspondentie moeten beschermen, en anderzijds de richtlijn waarover u discussieert, waarin wordt voorgesteld dat alle correspondentie met bepaalde technieken wordt opgeslagen. Zelfs als er bepaalde beperkingen in deze richtlijn worden aangebracht, bestaat er een principiële tegenstelling. Men kan toch niet redelijkerwijs beweren dat men recht heeft op een privé-correspondentie en tegelijkertijd dat die correspondentie op alle mogelijke manieren moet worden opgeslagen. Hoe kijkt u tegen die tegenstelling aan?
Schmit,
   . – Ik weet niet of hier sprake is van een absolute tegenstrijdigheid. Er bestaat inderdaad een zeer grijze zone. We moeten er dan ook voor zorgen dat overwegingen op het gebied van veiligheid en de bestrijding van fenomenen als terrorisme niet indruisen tegen de bescherming van de persoonlijke levenssfeer. Dit zorgpunt is door verschillende lidstaten, maar ook door de Commissie naar voren gebracht. We moeten hier dan ook rekening mee houden. Ik ben van mening dat de gegevensbescherming juist een garantie moet zijn voor de bescherming van de persoonlijke levenssfeer. 
Krarup (GUE/NGL ).
   Zoals bekend is het geval waar we nu mee geconfronteerd worden, niet uniek. Er is feitelijk een heel stel gebieden waar men veel verder gaat dan is toegestaan krachtens het Europees Verdrag tot bescherming van de Rechten van de Mens, dat een aantal eisen stelt inzake gegevensbescherming. Zoals de vraagsteller het formuleert, is uiteraard het cruciale strafbare feit dat men deze informatie gebruikt in strijd met de belangen van de verdachten. Alleen al het simpele bewaren van informatie is een overtreding van de eisen krachtens artikel 8 van het mensenrechtenverdrag. Daarom mag men van de Raad een principiële stellingname verwachten, zonder dat men eromheen draait met algemene opmerkingen dat men er rekening mee zal houden. Het gaat hier om een zeer principiële kwestie. 
Schmit,
   . – Ik kan enkel herhalen dat deze kwestie momenteel wordt behandeld vanuit de invalshoek die de geachte afgevaardigde heeft aangegeven. Er is nog geen enkel definitief besluit genomen. De bescherming van de persoonlijke levenssfeer, dus de naleving van artikel 8 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens, is een zeer concreet zorgpunt. We zullen hier zeker in ruime mate rekening mee houden, wanneer deze bepaling opnieuw wordt behandeld. 
De Voorzitter.
   De vragen nrs. 10 t/m 40 zullen schriftelijk worden beantwoord.(1)

De Voorzitter.
   – Aan de orde is de aanbeveling voor de tweede lezing (A6-0027/2005), van mevrouw Bresso, namens de Commissie interne markt en consumentenbescherming, betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van de richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende oneerlijke handelspraktijken van ondernemingen jegens consumenten op de interne markt en tot wijziging van Richtlijn 84/450/EEG van de Raad, van de Richtlijnen 97/7/EG, 98/27/EG en 2002/65/EG van het Europees Parlement en de Raad, en van Verordening (EG) nr. 0000/2004 van het Europees Parlement en de Raad ("Richtlijn oneerlijke handelspraktijken").
Kyprianou,
   . – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren afgevaardigden, om te beginnen wil ik de rapporteur, mevrouw Bresso, de schaduwrapporteurs en de Commissie interne markt en consumentenbescherming danken voor de bijzonder constructieve werkwijze tijdens de tweede lezing. Dankzij hen, maar ook dankzij het Nederlandse en Luxemburgse voorzitterschap hebben we een reeks amendementen gevonden voor het gemeenschappelijke standpunt, dat thans aanvaardbaar is voor beide medewetgevende instellingen en voor de Commissie.
Ik hoop dat de plenaire vergadering de voorstellen in de aanbeveling van mevrouw Bresso zal aannemen. Zij zijn al met eenparigheid van stemmen goedgekeurd in de Commissie interne markt en consumentenbescherming.
Alle amendementen op de aanbeveling van de commissie zijn aangenomen. De amendementen stroken met het oogmerk van de richtlijn, namelijk het garanderen van een consequente consumentenbescherming in de hele Europese Unie, wat het vertrouwen van de consumenten zal versterken en het zakendoen voor legale bedrijven zal vereenvoudigen. Nu kunnen de doelstellingen ook in de praktijk worden omgezet.
De onderhavige richtlijn biedt bescherming aan de consument en is tegelijk goed voor de interne markt en voor het concurrentievermogen. De richtlijn zal het huidige kluwen van nationale voorschriften vervangen door een samenhangend geheel. De marktdeelnemers kunnen dan overal in de Europese Unie rekenen op een coherent geheel van regels. De consument krijgt nieuwe vormen van bescherming, tegen agressieve praktijken bijvoorbeeld, en hij kan er zeker van zijn dat overal in de Europese Unie coherente regels worden toegepast.
Wij hopen dat u dit pakket zult steunen, dan kan de nieuwe wet van kracht worden. 
Bresso (PSE ),
    Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, het voorstel voor een richtlijn betreffende oneerlijke handelspraktijken is op 20 april 2004 in eerste lezing door het Parlement aangenomen. De richtlijn behelst een algemeen verbod van oneerlijke handelspraktijken en een indicatieve, niet uitputtende lijst van algemene en specifieke voorbeelden van oneerlijke handelspraktijken. Het voornaamste doel van deze richtlijn is te komen tot een hoog niveau van consumentenbescherming, zoals de commissaris in herinnering heeft gebracht, in combinatie met een goed functionerende interne markt, zodat de handel – en dus ook de economische groei – wordt bevorderd.
De oorspronkelijke opzet van de richtlijn had als uitgangspunt enerzijds een adequate harmonisatie van de bescherming van de consument en anderzijds de toepassing van het oorsprongslandbeginsel en onderlinge erkenning.
Het Parlement heeft in eerste lezing amendementen ingediend om de ontwerprichtlijn evenwichtiger te formuleren door er een aantal extra consumentenbeschermingselementen aan toe te voegen. Het Parlement had in dat verband voorgesteld de rechtsgrondslag van het voorstel uit te breiden met onder andere artikel 153 van het Verdrag en ten behoeve van de lidstaten de mogelijkheid op te nemen om gedurende vijf jaar na de inwerkingtreding van de richtlijn vast te houden aan strengere nationale regelingen. Daarnaast had het Parlement voorzien in de verplichting voor de Commissie om iedere vijf jaar aan het Parlement verslag uit te brengen over de toepassing van de richtlijn en eventueel aanpassingen van de bijlage voor te stellen.
De voornaamste amendementen die in eerste lezing door het Parlement waren aangenomen, behelsden verder een serie punten die met name strekten tot inlassing van een definitie van het begrip “kwetsbare consument”, tot invoering van gedragscodes, participatie van consumenten en de opstelling van deze codes, en andere amendementen.
Het gemeenschappelijk standpunt van de Raad dat hij ons heeft doen toekomen is vanzelfsprekend door de Commissie onderzocht en wij hebben er de voorkeur aan gegeven ons in eerste instantie uitsluitend te baseren op de in eerste lezing door het Parlement aangenomen amendementen, met name om te voorkomen dat opnieuw zou moeten worden beraadslaagd over punten die al bij het eerder gevoerde overleg aan de orde zijn geweest, waardoor vertraging zou optreden.
Met betrekking tot het zogenoemde oorsprongslandbeginsel, dat uit het voorstel is geschrapt, zijn wij van mening dat dit niet meer in de tekst hoeft te worden opgenomen, gezien het bereikte niveau van harmonisatie van de consumentenbescherming. Vermeldenswaard is dat in het gemeenschappelijk standpunt veel van de amendementen van het Parlement zijn overgenomen, met name het begrip “kwetsbare consument”, het betrekken van consumentenverenigingen bij de opstelling van gedragscodes en het kwalificeren van ongepaste beïnvloeding als agressieve praktijk.
Ook heeft de Raad ingestemd met het voorstel van het Parlement om een uitzondering toe te staan voor de toepassing van de wetgevingsbepalingen, waarvan de geldigheidsduur wordt verlengd van vijf tot zes jaar. We achten het compromis in het gemeenschappelijk standpunt bevredigend, met dien verstande dat enkele amendementen die in eerste lezing waren ingediend om de consument aanzienlijk beter te beschermen, opnieuw moeten worden ingediend. Het gaat om beschermingsbepalingen op de volgende terreinen: beperking op garanties inzake service na verkoop, recht op omruil, producten die lijken op die van een andere fabrikant en bedoeld zijn om de consument te misleiden, en op kinderen gerichte reclame. Dit laatste amendement is niet bedoeld om reclame te verbieden maar om het verbod op handelspraktijken waardoor kinderen al te zeer onder druk zouden kunnen worden gezet verder aan te scherpen.
Na de indiening van talrijke amendementen op het ontwerpverslag is een compromisdocument opgesteld waarin de belangrijkste amendementen zijn verwerkt; daarmee zijn de bevoegdheden van het Parlement gerespecteerd, maar is ook het gemeenschappelijk standpunt van de Raad in aanmerking genomen. In het bijzonder zijn met algemene stemmen van de Commissie interne markt en consumentenbescherming amendementen goedgekeurd over de inachtneming van maatschappelijke, culturele en taalkundige factoren bij de definitie van de gemiddelde consument voor wettelijke doeleinden; het verbod voor een handelaar om te beweren dat een product door een openbare of particuliere instelling is goedgekeurd wanneer dat niet het geval is; het verbod om zich met het oog op verkoop voor te doen als eenvoudige consument of niet-professionele verkoper; tot slot is in de lijst van oneerlijke praktijken opgenomen het op bedrieglijke wijze de indruk wekken dat de consument een prijs heeft gewonnen, terwijl de prijs niet bestaat of slechts na betaling van kosten wordt uitgereikt.
Ter afsluiting denk ik – onder voorbehoud van de kleine aanpassingen die zijn voorgesteld – dat het zinvol is deze richtlijn aan te nemen. Zowel voor consumenten als beroepsbeoefenaren in de Europese Unie betekent ze een stap vooruit in termen van rechtszekerheid en van bescherming van de rechten die zijn neergelegd in het Handvest van de grondrechten van de Unie.
Nog een laatste technische opmerking: naar aanleiding van enkele vragen die bij de revisie van de vertaling naar voren zijn gekomen, moet worden uitgegaan van de tekst die door de Commissie interne markt en consumentenbescherming (IMCO) is goedgekeurd. Ik dank de eerste rapporteur Fiorella Ghilardotti, de Commissie, de Raad en de collega’s van de Commissie IMCO voor de vruchtbare samenwerking, waardoor we deze tekst, zoals gezegd, met algemene stemmen hebben kunnen aannemen. 
Thyssen (PPE-DE ),
   . Mijnheer de Voorzitter, beste collega's, namens de EVP-Fractie laat ik u graag weten dat wij globaal genomen tevreden zijn met het verslag dat in de interne markt en consumentenbeschermingscommissie is goedgekeurd. Ik kan u verzekeren, mevrouw de rapporteur, wij zullen het pakket aan amendementen, alle negentien, onvoorwaardelijk opnieuw onze steun geven. Wij hebben allemaal samen heel lang rond het thema van de oneerlijke handelspraktijken gewerkt en naarmate de werkzaamheden vorderden, te beginnen bij het Groenboek tot en met nu bij de tweede lezing, hebben wij steeds meer inzicht gekregen in de noodzaak om de interne markt niet alleen een ruimte te laten zijn waar vrij verkeer van goederen en diensten gewoon plaatsvindt, maar er ook een ruimte van te maken waar dat vrij verkeer gebeurt met zekerheid dat dat allemaal overeenkomstig eerlijke praktijken verloopt.
Het is natuurlijk niet zo, dat tot nu toe, of zolang die richtlijn nog niet in werking treedt, alles oneerlijk zou verlopen. De lidstaten hebben op het voor hen geschikte moment in het verleden ook hun verantwoordelijkheid genomen, maar wij hebben vastgesteld dat zolang die lidstaten die bescherming regelen op een van elkaar verschillende manier, wij met een probleem op de interne markt te maken hebben en met name een probleem dat die interne markt het vertrouwen mist. Het vertrouwen van de consument die er niet gerust op is en daarom niet over de grens durft kijken, het vertrouwen ook van de ondernemingen, en dan denk ik vooral aan de kleinste ondernemingen, die ook met moeite de stap grensoverschrijdend zetten omdat ook zij niet weten wat de regels zijn aan de andere kant van die grens.
Voorzitter, ik denk dat het door ons samen afgeleverde werk, gezien mag worden. Het is een zeer evenwichtig stuk, het zorgt voor een hoge graad van consumentenbescherming zoals het verdrag dat van ons verwacht, maar het zorgt tegelijk voor een maximale rechtszekerheid voor de handelaar en die twee samen zorgen voor een perfect evenwicht. Wij zetten ook voor de eerste keer een voorzichtige stap naar volle harmonisatie. Ik denk dat wij dat in deze kunnen omdat wij heel ver gaan in de consumentenbescherming. Dat alles tot stand is kunnen komen, omdat wij perfect hebben samengewerkt, perfect met de collega's van andere fracties, perfect hebben samengewerkt ook met de mensen van de Raad, met de mensen van de Commissie. Ik wil alwie daarbij betrokken was danken, want het is maar door die openheid, transparantie, constructieve houding dat wij zover geraakt zijn en dat wij het dossier in tweede lezing kunnen afronden. Mevrouw de rapporteur, natuurlijk wil ik uw inzet hierbij zeker in het bijzonder in de bloemetjes zetten.
Voorzitter, hoewel dit voorstel alleen maar de B to C relaties betreft " relaties, zijn wij er vanuit de EVP toch tevreden mee, dat expliciet in dit wetgevend stuk gezegd wordt, dat wanneer een ondernemer vaststelt dat een concurrent inbreuk maakt op die richtlijn, dat dat dan door die ondernemer toch kan aangegrepen worden om weliswaar overeenkomstig het nationaal recht van het land in kwestie er een zaak van oneerlijke handelspraktijken, een zaak van concurrentievervalsing van te maken. Wij zijn ook tevreden dat wij uiteindelijk goed hebben kunnen uitmaken onder elkaar wie de referentieconsument is, dat we de gemiddelde consument als referentiepunt nemen maar dat we dat doen zonder de kwetsbare consument uit het oog te verliezen. Ik denk dat we ook daar een heel goed evenwicht gevonden hebben.
Nu rest ons nog een ding, Voorzitter, hopen dat de Raad er snel werk van maakt om de zaak ook officieel goed te keuren en dat de lidstaten dan niet aarzelen om ervoor te zorgen dat binnen het tijdsbestek alles wordt omgezet in nationale wetgeving. 
Gebhardt (PSE ),
   .  Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil, namens de Sociaal-democratische Fractie in het Europees Parlement, de rapporteur, mevrouw Bresso, bijzonder hartelijk danken voor het uitmuntende werk dat zij heeft verricht en voor de volharding die zij daarbij aan de dag heeft gelegd. Samen met alle andere betrokkenen heeft ze eraan bijgedragen dat we vandaag – of eigenlijk morgen bij de stemming – een punt achter de wetgeving op dit terrein kunnen zetten.
Met de negentien amendementen, die onze fractie allemaal zal aanvaarden, is een goed compromis bereikt, waarmee we met geloof en vertrouwen kunnen instemmen. Wel moet ik zeggen dat het inderdaad een compromis is, want wij sociaal-democraten zouden op een aantal punten het liefst verder zijn gegaan. Met het oog op de meerderheden in dit Huis hebben we echter water bij de wijn moeten doen en dat geldt met name voor de consumenten die in een kwetsbare positie verkeren – we denken daarbij vooral aan kinderen. Hen hadden we graag meer in bescherming genomen.
We zouden reclame rechtstreeks gericht op kinderen het liefst helemaal hebben verboden, om op dit gebied van meet af aan paal en perk te stellen aan oneerlijke handelspraktijken. Helaas bleek dat niet haalbaar en daar zullen we mee moeten leven. Misschien kunnen we ons doel bij toekomstige wijzigingen in de wetgeving verwezenlijken.
Daar staat tegenover dat de bepalingen die men op het oog had met betrekking tot het beginsel van het land van oorsprong, zowel in de Raad als in het Europees Parlement, met grote meerderheid zijn gelegd – en daar zijn wij sociaal-democraten heel tevreden mee. Op dit terrein vindt daadwerkelijk harmonisering plaats en ik vind dat een goede ontwikkeling, want de wettelijke grondslagen moeten rusten op een stevige basis. Daar hebben we op dit gebied dus voor gezorgd. We zullen morgen ongetwijfeld een goede beslissing nemen die richtinggevend zal zijn voor de toekomst.
Dus nogmaals, mevrouw Bresso, hartelijk dank voor uw goede werk! We hebben ten behoeve van de consumentenbescherming en onze burgers resultaten geboekt waar we absoluut mee kunnen thuiskomen. 
Wallis (ALDE ),
   - Mijnheer de Voorzitter, morgen stemt onze fractie vóór alle amendementen. Ik dank de rapporteur voor haar inspanningen om tot deze consensus te komen, vooral gezien het feit dat ze het verslag tussentijds heeft overgenomen. We kunnen hier spreken van een prachtig staaltje van samenwerking tussen alle instellingen om in tweede lezing tot een goed resultaat te komen.
Het lijkt me dat dit een belangrijk en vernieuwend voorstel is dat de hele EU op begrijpelijke en samenhangende wijze een grote mate van consumentenbescherming en harmonisering van die bescherming biedt. Dat moeten we verwelkomen. Het is ook vernieuwend dat het voorstel als kaderrichtlijn wordt gecombineerd met het gebruik van gedragscodes. Dat is een flinke stap in de goede richting. Ik hoop dat we dit voorstel allemaal steunen en op grond van wat ik hier vanavond hoor, krijg ik het idee dat dit het geval zal zijn.
Namens onze fractie wil ik nog twee specifieke punten naar voren brengen. Zoals anderen al hebben opgemerkt, maakt men zich nog zorgen over de definitie van kwetsbare consumenten. Ik weet bijvoorbeeld dat enkele Scandinavische landen en ook de EER-landen waarop deze wetgeving betrekking heeft, reeds een hoger niveau van consumentenbescherming kennen. Men maakt zich zorgen dat dit in de toekomst in het gedrang komt. Ik vind dat de Commissie tijdens de overgangsperiode aandacht dient te schenken aan deze bezorgdheid.
Ik wil even stilstaan bij een van de oneerlijke handelspraktijken waarover in de bijlage wordt gesproken en die het onderwerp van een amendement is waarover we morgen stemmen. Het is een praktijk die in mijn eigen land epidemische proporties heeft aangenomen. Ik heb het over de telefonische zwendel waarbij mensen - keer op keer, avond na avond - worden opgebeld, te horen krijgen dat ze een prijs hebben gewonnen en worden uitgenodigd een ander telefoonnummer te bellen, en als ze daar gehoor aan geven, levert hun dat een vreselijk hoge telefoonrekening op. Als deze wetgeving in de hele Europese Unie van kracht wordt, beschikken we eindelijk over een instrument om hier iets aan te doen.
Ik ben van mening dat dit voorstel het Parlement veel meer sterke punten te bieden heeft en ik hoop dat de rapporteur morgen de steun krijgt die ze verdient. 
Harbour (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik ben er ook voor dat we in tweede lezing overeenstemming bereiken over deze zeer belangrijke richtlijn. Ook dank ik mevrouw Bresso, die samen met de schaduwrapporteurs, waaronder mijn collega, mevrouw Thyssen, die onze kant vertegenwoordigde, leiding heeft gegeven aan het onderhandelingsproces.
Zoals verschillende afgevaardigden reeds hebben opgemerkt, is dit voorstel zeer goed voor consumenten. Het is ook heel goed voor de duizenden bedrijven die op een eerlijke manier handel willen drijven en voor hoge normen zijn, want die bedrijven zijn vaak woedend als ze horen van de zwendelpraktijken gericht op nietsvermoedende consumenten. Zij willen evengoed dat daar iets aan wordt gedaan. Helaas slagen vindingrijke oplichters er steeds weer in geld uit de zakken te kloppen van nietsvermoedende consumenten.
Het is interessant om te zien dat we, sinds we aan de slag gingen, reeds een aantal nieuwe bepalingen aan deze bijlage hebben toegevoegd. Wat in ieder geval nodig is - en ik richt me daarbij tot de Commissie - is een mechanisme om de zaak volledig onder controle te houden. Ook moeten we de zwarte lijst telkens uitbreiden als we ontdekken dat er lieden zijn die de regels weer op een andere manier weten te omzeilen. Consumenten moeten erop kunnen vertrouwen dat ze rechten hebben in de interne markt.
Dit brengt me bij het tweede punt: aangezien we dit voorstel morgen met een overweldigende meerderheid gaan goedkeuren, is het nu van belang dat we de commissaris erop wijzen dat het voorstel zo snel en effectief mogelijk moet worden omgezet. Dankzij haar voorstellen voor betere wetgeving beschikt de Commissie over nieuwe mechanismen om de omzetting zo snel mogelijk te coördineren en tot uitvoering te brengen. We verwachten van de Commissie dat ze dit doet en dat ze lidstaten die misschien niet zo waakzaam zijn als ze zouden moeten zijn of die de consumentenbeschermingsorganisaties niet met de vereiste middelen steunen, onder druk zet. Het is onder meer de taak van onze commissie consumenten te steunen. Het is een belangrijke maatregel ter ondersteuning van andere zaken waarmee we bezig zijn.
Tot slot wil ik nog opmerken dat het voorstel een belangrijk fundament is voor een zeer geslaagde richtlijn over de interne markt voor diensten die het Parlement zeer binnenkort zeker zal aannemen. 
Whitehead (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, het doet mij genoegen dat ik me in de geest die typerend was voor de commissie, bij de heer Harbour kan aansluiten. De rapporteur zette de toon vanaf het begin en haar energie en kundigheid als nieuw lid van dit Parlement waren buitengewoon, vooral als men bedenkt dat ze in verband met andere werkzaamheden in haar eigen land de afgelopen weken de Alpen vaker is overgestoken dan Hannibal.
Ik breng hulde aan al diegenen die dit voorstel op grond van de bepalingen van het Verdrag inzake consumentenbescherming, waarvan tot nog toe weinig gebruik was gemaakt, tot stand hebben gebracht. Met een conclusie als deze moet iedereen het wel eens zijn, maar er is maar één persoon voor nodig om het voorstel te doen mislukken. Alle sprekers tijdens het debat van vandaag hebben een bijdrage geleverd, zowel door zich te onthouden van vernietigende uitspraken als door zich aan te sluiten bij de andere instellingen - het Luxemburgs voorzitterschap en de Commissie en ook de leden van onze eigen Commissie interne markt, een nieuwe commissie die ik bijzonder erkentelijk ben - zodat we het gewenste resultaat hebben bereikt.
We moeten niet vergeten dat het voorstel leidt tot een versterking van de interne markt. Het leidt tot grotere zekerheid voor consumenten. Dat komt omdat ze worden beschermd, omdat deze wetgeving het bijzondere karakter van kwetsbare consumenten erkent, omdat er een duidelijke garantie wordt gegeven dat het huidige hoge niveau van de consumentenbescherming niet in gevaar komt en dat we de komende vijf jaar strengere normen invoeren waar deze nog ontbreken en de normen niet verlagen waar ze reeds bestaan en omdat de zwarte lijst in de bijlagen duidelijk, volledig en ondubbelzinnig is. De consument weet waar hij of zij aan toe is en dat geldt ook voor de eerlijke en legale zakenman en ook voor de loterij- en timesharing-zwendelaar en de nepverkoper.
Als je onder valse vlag vaart loop je door deze richtlijn vast. Ik kan geen beter instrument bedenken om het imago van deze instelling als een volksvertegenwoordiging voor de publieke zaak te verbeteren dan deze wetgeving. Deze wetgeving opent de weg voor verdere ontwikkelingen waaronder, te zijner tijd, een verfijnder gebruik van zelfregulering door een stabiele bedrijfstak, en voor een verbetering van de positie van kinderen, een maatschappelijke groep die bij uitstek kwetsbaar is. Tegen de collega’s die vonden dat we op die terreinen niet ver genoeg gingen, wil ik zeggen dat we nu een basis hebben voor de veiligheid waaruit harmonisatie op het hoogste niveau kan voortkomen.
We hebben onze burgers geholpen, mijnheer de Voorzitter. Het was een leerzame les voor onze collega’s. Het is geen slecht begin voor de nieuwe Commissie interne markt en voor het nieuwe Parlement en de nieuwe Europese Commissie. Ik dank u allen. 
Jäätteenmäki (ALDE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ook ik wil de rapporteur complimenteren met haar uitstekende werk. In de hedendaagse maatschappij is het niet altijd makkelijk een consument te zijn. De hoeveelheid reclame is enorm toegenomen en reclame is zeer complex geworden. In het dagelijks leven moet de consument voortdurend besluiten nemen op grond van de vaak zeer tegenstrijdige informatie die hij of zij krijgt.
Soms kan reclame misleidend voor de consument zijn en de verkooppraktijken agressief en oneerlijk. De wetgeving die dit regelt verschilt per land. Daarom zijn er gemeenschappelijke regels nodig die overal in de Europese Unie een hoge mate van consumentenbescherming waarborgen.
Het is naar mijn mening verkeerd te veronderstellen dat de consument de mogelijkheden en de tijd heeft zich goed in reclamemateriaal te verdiepen. De gemiddelde consument houdt zich slechts zeer oppervlakkig met reclame bezig. Er moet vooral speciale aandacht komen voor reclame gericht op kinderen. Kinderen zijn namelijk extra kwetsbaar voor de effecten van reclame.
Harmonisatie mag niet leiden tot een verlaging van het niveau van consumentenbescherming dat in sommige EU-lidstaten zeer hoog is. Het waarborgen van een hoge mate van consumentenbescherming moet het uitgangspunt van het consumentenbeleid zijn. Ik hoop daarom dat wij voor deze richtlijn de voorgestelde overgangsperiode krijgen en het ziet er naar uit dat dit ook gebeurt. Dat is een goede zaak. De lidstaten moet de tijd worden gegeven hun nationale wetgeving zodanig aan te passen dat het hoge niveau van consumentenbescherming gehandhaafd blijft.
Mijnheer de Voorzitter, het beginsel van het land van oorsprong wordt in deze richtlijn niet toegepast en moet ook niet worden toegepast. Als de autoriteiten van het land van oorsprong de mogelijkheid wordt ontnomen zonodig in te grijpen bij ongepaste reclame, kunnen de belangrijkste doelen van deze ontwerprichtlijn niet worden bereikt. 
Wuermeling (PPE-DE ).
    Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ook ik sluit me aan bij de gelukwensen aan mevrouw Bresso. Het is geen sinecure om het werk aan een ontwerptekst als dit tussentijds over te nemen. U heeft voortgeborduurd op de erfenis van mevrouw Ghilardotti, maar daarin ook eigen accenten aangebracht en ik moet zeggen dat ik er bewondering voor heb dat u zich in de harde wereld van de trialoog staande heeft weten te houden.
We zaten met alle punten niet altijd op één lijn. Toch wil ik benadrukken dat ik blij ben dat het is gelukt flexibiliteit te verzekeren bij de toepassing van deze richtlijn. Sinds de uitbreiding naar het oosten vertoont de groep consumenten een veel heterogener karakter. Ook de verscheidenheid aan handelspraktijken is aanzienlijk toegenomen. Ik ben dan ook verheugd dat in afzonderlijke gevallen plaatselijke omstandigheden kunnen worden meegewogen bij de interpretatie van de richtlijn.
Daarom is het anderzijds ook belangrijk dat artikel 4 bepaalt dat de lidstaten het diensten- en goederenverkeer niet op grond van oneerlijke handelspraktijken mogen beperken. Volgens mij houdt dit mede in dat een in een lidstaat genomen besluit over de toelaatbaarheid van een handelspraktijk niet in twijfel kan worden getrokken in een andere lidstaat. Ik acht dit van groot belang, mede als referentiepunt voor de rechtbanken die een en ander in de toekomst moeten interpreteren.
Ik ben verheugd, commissaris Kyprianou, dat u in uw werkprogramma vooral de nadruk legt op de omzetting van de Europese voorschriften. Juist bij deze richtlijn zal het moeilijk worden de goede ideeën en denkbeelden in de praktijk te verwezenlijken.
De interne markt moet er een zijn van eerlijke concurrentie tussen rechtschapen zakenlieden en daar zorgen we voor met deze richtlijn. 
Vergnaud (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega’s, het versterken van het consumentenvertrouwen is essentieel voor de ontwikkeling van de interne markt. Een Europees wetgevingskader dat juridische bescherming biedt tegen oneerlijke handelspraktijken en voldoende is geharmoniseerd, zal het vertrouwen van de consumenten versterken, of zij hun aankopen nu doen in de winkel op de hoek of via een website die in een andere lidstaat is geregistreerd.
Het is goed dat er rekening wordt gehouden met kwetsbare consumenten. Zij verdienen om verschillende redenen extra bescherming. Hierbij denk ik aan factoren als leeftijd, lichamelijke of geestelijke capaciteiten, alfabetiseringsniveau en invaliditeit. Toch betreur ik dat we er niet in zijn geslaagd om een overeenkomst te bereiken over betere bescherming van minderjarigen. Ik ben in het bijzonder verheugd dat het principe van het land van oorsprong niet opnieuw is opgenomen in het compromis. Hier wil ik onze rapporteur, Mercedes Bresso, dan ook mee feliciteren. Zij heeft uitstekend werk geleverd. De Sociaal-democratische Fractie heeft zich altijd verzet tegen dit principe en zal dit ook blijven doen in het kader van de dienstenrichtlijn. Dit principe leidt namelijk alleen maar tot sociale en juridische onzekerheid voor de mensen.
Het is voor de bescherming van de consument dan ook van het grootste belang dat deze richtlijn en het verslag van mevrouw Bresso morgen worden aangenomen. Hiermee kunnen we de interne markt een menselijk gezicht geven en dat maakt het tot een mooie overwinning. 
Ribeiro e Castro (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, beste collega’s, ook ik wil om te beginnen graag de rapporteur, mevrouw Bresso, en de schaduwrapporteur van onze fractie, mevrouw Thyssen, graag gelukwensen met het uitmuntende werk dat ze verricht hebben en het psychologisch inzicht, de diepgang en het gevoel voor evenwicht die ze daarbij hebben getoond. Ze hebben het Parlement zo in staat gesteld een standpunt in te nemen op dit voor de consument zo belangrijke gebied, terwijl ze ons tegelijkertijd de vertragingen en de onzekerheid van de bemiddelingsprocedure hebben bespaard.
Dit is een belangrijk moment voor de interne markt en de eerste mijlpaal tijdens deze zittingsperiode. Het Parlement heeft hier op fundamentele punten een doorslaggevende bijdrage geleverd; daarmee dienen we al diegenen die onze wetgevende arbeid maar al te vaak van geen belang achten van repliek.
Het is aan het Parlement te danken dat na de eerste lezing, nog tijdens de vorige zittingsperiode, de volgende punten in het gemeenschappelijk standpunt zijn opgenomen: begrippen als kwetsbare consument en verifieerbare verplichting; aanscherping van de procedure bij het opstellen van gedragscodes en de raadpleging van consumentenorganisaties; een nauwkeurigere en uitgebreidere opsomming van agressieve praktijken die als zodanig verboden dienen te worden; de uitzonderingsclausule, die thans zes jaar zal gelden om de lidstaten in staat te stellen gedurende die periode strengere wetgeving van toepassing te verklaren; en de verplichting van de Commissie om het Parlement geregeld een verslag voor te leggen over de toepassing van de richtlijn en – indien nodig – te komen met aanpassingsvoorstellen.
Dan nu terug naar de verstandige aanpak van de rapporteur en al diegenen die dit hele – voor een deel interinstitutionele – proces van nabij hebben gevolgd. We kunnen nu bij tweede lezing nog iets verder gaan bij de bescherming van de consument en het vastleggen van garanties. Ik denk dan in de eerste plaats aan de bescherming van minderjarigen – via een hele reeks goed afgewogen amendementen proberen we te verhinderen dat deze groep misbruikt wordt. We hebben nu reeds de garantie ontvangen dat de Raad deze amendementen aanvaardt. Goed nieuws dus – een volledig succes. Ik heb zelf een heel bescheiden bijdrage geleverd aan een aantal van deze amendementen, en dan met name amendement nr. 17. Ik wil mijn collega’s bij deze graag bedanken voor het begrip dat ze getoond hebben: ik ben me er terdege van bewust dat ik dit laatste amendement heb ingediend net voor het moment dat de uiterste termijn die het Reglement daarvoor in tweede lezing toelaat verstreek. Het gaat hier echter om een extra garantie voor consumenten binnen de context van verzekeringen – beslist een positieve bijdrage.
Tot slot één opmerking, mijnheer de Voorzitter. Ik ben het eens met de rapporteur dat het niet nodig – en zelfs ongewenst – is om aan te dringen op het principe van het land van oorsprong of, in het onderhavige geval, de internemarktclausule. Ook ik behoor tot degenen die geloven dat we op dit gebied moeten streven naar de harmonisering van de wetgeving. Dat is wat hier gebeurd is, en dat is een goed signaal voor de toekomst. We hebben hier de juiste benadering gevolgd. 
Hedh (PSE ).
   Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil mijn collega mevrouw Bresso bedanken voor haar harde werk. Daar staat tegenover dat mijn Zweedse collega’s en ik enige punten van zorg hebben. In de eerste lezing van het voorstel hebben Denemarken en Zweden een voorbehoud gemaakt, omdat wij vrezen dat de richtlijn een negatief effect zal hebben op het niveau van de consumentenbescherming in die gevallen waarin de lidstaten een strengere nationale wetgeving kennen, zoals in dit geval geldt voor Zweden. In de delegatie van Zweedse sociaal-democraten vinden wij dat nog steeds. Wij vinden ook dat het bereik van het voorstel te klein is, omdat het strikt beperkt is tot de economische belangen van de consumenten.
Ons belangrijkste bezwaar tegen het voorstel is echter dat het een eind dreigt te maken aan het Zweedse verbod op tv-reclame die op kinderen is gericht. Op dit moment wordt dat geregeld in de tv-richtlijn, die op haar beurt totaal dreigt te worden geharmoniseerd op basis van dit voorstel voor een richtlijn. De kinderen worden in dit voorstel helaas onvoldoende beschermd tegen reclame, zoals wij hier eerder op de avond hebben besproken.
Het Zweedse voorstel tegen tv-reclame die gericht is op kinderen onder de 12 jaar is gebaseerd op dezelfde ontwikkelingstheorieën als die welke ten grondslag liggen aan onze behoefte om minderjarigen tegen geweld en pornografie te beschermen. Men kan van kinderen niet verwachten dat ze kritisch staan tegenover reclame of verlokkelijke aanbiedingen die op hen gericht zijn. Daarom hadden we een strenger voorstel moeten hebben betreffende op kinderen gerichte reclame. 
McCarthy (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ook ik feliciteer mevrouw Bresso met haar geslaagde poging om deze wet tegen oneerlijke handelspraktijken bij de eerste lezing in de wetgeving op te nemen.
Ik krijg veel brieven van kiezers die het slachtoffer zijn geworden van intimiderende, agressieve colporteurs. Ik ben van mening dat deze wet het begin van het einde inluidt van de oplichters en zwendelaars die onze consumenten duperen en misleiden. Mevrouw Bresso, ik dank u dat u de lijst met verboden praktijken hebt uitgebreid met de neploterijen, die een plaag zijn voor mijn kiezers en die daarmee worden beroofd van hun zuur verdiende geld en pensioen.
Een van mijn kiezers betaalde een vertegenwoordiger dertienhonderd pond overdrachtsbelasting in verband met een zogenaamde prijs van 630 000 euro van de neploterij . Veel van mijn bejaarde kiezers worden benaderd door een andere neploterij die prijzengeld belooft als ze een cheque uitschrijven voor gemaakte administratiekosten. Van telefoonzwendel tot investeringsplannen, van louche colporteurs die klussendiensten aanbieden tot neploterijen - deze praktijken kosten de consumenten in mijn land jaarlijks een miljard pond. Daarmee gaat veel geld voor de economie verloren.
Deze wet moet de kwetsbare klant beschermen en moet oneerlijke praktijken onmogelijk maken. Ik verwelkom deze nieuwe wet namens mijn kiezers. Ik ben van mening dat het een uitstekend voorbeeld is van wat we op een relevante en praktische manier voor de burgers en consumenten kunnen betekenen. 
Patrie (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, ook ik wil op mijn beurt onze rapporteur, mevrouw Mercedes Bresso, feliciteren met de kwaliteit van de tekst die morgen ter stemming wordt voorgelegd. Hiermee zullen de Europese consumenten, met name de meest kwetsbare onder hen, kunnen worden beschermd tegen agressieve praktijken van keiharde zakenlieden.
Deze tweede lezing betreffende oneerlijke handelspraktijken toont aan dat het met voldoende politieke wil mogelijk is om een Europese wet op te stellen die de verschillende nationale juridische situaties harmoniseert in plaats van ze met elkaar te laten concurreren. Ik wil er nogmaals op wijzen dat de Europese Commissie ons in haar eerste ontwerp had voorgesteld om het principe van het land van oorsprong toe te passen. De Raad heeft echter gekozen voor een strategie van sterke harmonisering. Ons Parlement heeft deze methode in eerste lezing duidelijk gesteund.
Ik kan de Commissie daarom enkel verzoeken om lessen te trekken uit deze richtlijn. Wat de teksten betreft die momenteel worden besproken, wil ik mijn collega’s in dit Parlement aanmoedigen om verder te gaan op de weg van de harmonisering. Ik wijs met name op het voorstel voor een dienstenrichtlijn en het ontwerp inzake verkoopbevorderende maatregelen, dat momenteel door de Raad wordt geblokkeerd. 
Kyprianou,
   - Mijnheer de Voorzitter, ik geef nogmaals aan dat dit een zeer belangrijke wet is, niet alleen voor de bescherming van de consument - dat in de eerste plaats - maar ook voor de voltooiing van de interne markt en om bonafide handelaars te helpen en te beschermen. Het is een realistisch compromis. Zoals bij alle compromissen zouden velen van ons ongetwijfeld graag zien dat bepaalde aspecten veel verder gingen. Het is echter een realistisch en werkbaar compromis. Ik ben het eens met mevrouw Wallis dat dit duidelijk illustreert hoe samenwerking tussen de drie instellingen tot positieve resultaten voor de Europese burgers kan leiden.
Aan de meeste punten waarover men zich zorgen maakt, wordt door deze wetgeving een eind gemaakt. Ik herinner u eraan dat het nog steeds mogelijk is dat lidstaten ten aanzien van kinderen en andere kwetsbare consumenten strengere maatregelen nemen op het gebied van de volksgezondheid, veiligheid en smaak en fatsoen. Dit geeft lidstaten bewegingsvrijheid. De derogatieperiode van zes jaar voor een hogere mate van bescherming en strengere normen is zeer zinvol. De Commissie komt intussen met een verslag over de toepassing en omzetting van de richtlijn en wij zullen ons ook over alle aspecten buigen en bekijken wat de volgende stap is. We zullen in dit verband bekijken hoe we de lijst met praktijken in bijlage I, indien nodig, kunnen actualiseren en uitbreiden. Ik wijs u erop dat de lijst alleen door herziening van de richtlijn kan worden aangepast.
De heer Harbour heeft gelijk: ik ben het aan het Parlement verplicht prioriteit te geven aan handhaving en tenuitvoerlegging. We kunnen nog zoveel goede wetten aannemen, maar als de lidstaten ze niet omzetten en ten uitvoer leggen, schieten de Europese burgers er niets mee op. Dit wordt de eerste prioriteit van de Commissie en dat zal tot uiting komen in het verslag waarin we de eventuele problemen met de tenuitvoerlegging zullen presenteren. Ik verheug me erop met u te zullen samenwerken om de lidstaten zo ver te krijgen dat ze deze wet uitvoeren en handhaven.
Tot slot wil ik nogmaals de rapporteur, mevrouw Bresso, danken voor haar voortreffelijke werk. Ook dank ik de schaduwrapporteurs en de voorzitter van de commissie, die veel hulp hebben geboden. Ik ben er trots op dat deze belangrijke wet binnen mijn bevoegdheid valt. Ik ben trots en blij en zie het als mijn plicht ervoor te zorgen dat de lidstaten deze wet naar behoren omzetten. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen, donderdag, om 12.00 uur plaats. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is het verslag (A6-0029/2005) van de heer Maštálka, namens de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, over de bevordering van de gezondheid en de veiligheid op het werk. 
Maštálka (GUE/NGL ),
   . Laat mij eerst al diegenen bedanken met wie ik zo constructief heb samengewerkt in de opstelling van dit verslag over de bevordering van gezondheid en veiligheid op het werk. Ik zou ook alle andere leden van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken willen bedanken voor de aandacht die zij hebben gegeven aan dit probleem en aan het materiaal dat zij hebben geleverd. Dit strekt tot bewijs dat zij het probleem van de bescherming van de gezondheid op het werk beschouwen als een belangrijk onderdeel van het Europees beleid.
Wij weten allemaal dat dit een terrein is dat een rechtstreeks en ingrijpend effect heeft op alle mensen die werken. Om dit te illustreren zal ik een aantal verontrustende cijfers noemen, die ook in het verslag zijn opgenomen. Ieder jaar vinden er in totaal zo'n vijf miljoen arbeidsongevallen plaats in de EU. Ongeveer tweederde van deze ongevallen leiden tot periodes van werkverzuim van langer dan drie dagen, en bijna 14 procent van de werknemers ondervindt meer dan één arbeidsgerelateerd letsel per jaar. Jaarlijks gaan er zo'n 150 miljoen werkdagen verloren en bijna 300 000 werknemers lijden aan een zekere mate van invaliditeit als gevolg van een arbeidsgerelateerd letsel of een arbeidsgerelateerde aandoening. Naar schatting lijdt de Unie in totaal een verlies van 3,8 procent van het BBP als gevolg van dergelijke aandoeningen en arbeidsgerelateerde ongevallen. In mijn ogen zijn deze gegevens een bewijs van de hoge economische kosten die voortvloeien uit het ontbreken van een gepast sociaal beleid. Ik moet hier benadrukken dat dit verslag uitsluitend betrekking heeft op de 15 oorspronkelijke lidstaten.
Er dient te worden erkend dat er te weinig doeltreffende instrumenten op het niveau van de Europese Unie bestaan die kunnen worden aangewend om dit probleem met succes aan te pakken. We zijn het er ongetwijfeld echter allemaal over eens dat de instrumenten die ons wel ter beschikking staan zo doeltreffend mogelijk gebruikt moeten worden om de arbeidsomstandigheden te verbeteren.
Op grond daarvan ben ik zeer ingenomen met het feit dat dit ontwerpverslag onderwerp is geweest van uitermate gedetailleerde besprekingen, niet alleen binnen de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, maar ook tussen de vertegenwoordigers van de Commissie en van non-parlementaire instellingen. Wij hebben bepaalde misverstanden met betrekking tot een aantal zaken kunnen ophelderen; zo is het bijvoorbeeld de verantwoordelijkheid van de lidstaten om bepaalde passende nationale wetgeving aan te nemen, om toe te zien op de naleving van deze wetgeving en om op gezette tijden nationale verslagen inzake de tenuitvoerlegging te overleggen.
Toen deze tekst voor het eerst besproken werd, zijn er kritische opmerkingen gemaakt in verband met de verklaringen over de Commissie. In dit verband ben ik zeer ingenomen dat wij tijdens een bijeenkomst met vertegenwoordigers van de Commissie in staat zijn geweest onze aanpak nader toe te lichten, en we hebben in brede zin overeenstemming bereikt toen we de afzonderlijke ontwerpwijzigingen hebben bekeken. Volgend op deze bijeenkomst heb ik ook een aantal wijzigingen op de tekst van de toelichting aangebracht, en ik steun het voorstel van de Commissie rechten van de vrouw en gender equality. Als rapporteur heb ik een poging gedaan op gelijke basis samen te werken met alle fracties in de commissie, en onze samenwerking heeft geresulteerd in tal van evenwichtige compromissen. Deze compromissen werden door alle fracties gesteund, en het verslag is daarom met eenparigheid van stemmen aangenomen bij de laatste stemming in de commissie. De stemming over het verslag had oorspronkelijk moeten plaatsvinden overeenkomstig artikel 131. Op verzoek van de Sociaal-democratische Fractie in het Europees Parlement is er een sluitingsdatum gesteld voor de ontwerpwijziging, en daarom hebben we nu de kans om het verslag te bespreken.
Leden van de Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-Democraten) en Europese Democraten hebben weer vier ontwerpamendementen ingediend, die al een keer zijn besproken en in stemming zijn gebracht in de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken. Sta mij toe een paar opmerkingen te maken met betrekking tot de inhoud.
Het ontwerpamendement op paragraaf 6 behelst de schrapping van een zeer belangrijke passage, waarin de positieve rol van de vakbonden en werknemersorganisaties wordt benadrukt op het vlak van gezondheid en veiligheid op het werk. Er dient te worden benadrukt dat paragraaf 6, zoals deze in het verslag is opgenomen, het resultaat is van een compromis tussen alle fracties die in de commissie vertegenwoordigd zijn, waaronder de Fractie van de Europese Volkspartij. Alle fracties hebben in de commissie vóór dit ontwerp gestemd.
De ontwerpamendementen 2, 3 en 4 bevatten dezelfde formulering die in de commissie is besproken, maar uiteindelijk tijdens de stemming is verworpen.
In ontwerpamendement 4 wordt gesteld dat een hoger beschermingsniveau voor werknemers zou resulteren in een verzwakking van de concurrentiekracht van de oorspronkelijke lidstaten indien de nieuwe lidstaten de regels over gezondheid en veiligheid op het werk niet volledig ten uitvoer leggen. Dit is een hypothetische veronderstelling, en we moeten ervan uitgaan dat alle 25 lidstaten verplicht zijn de richtlijnen na te leven, aangezien ze onderdeel uitmaken van het .
Op grond hiervan ben ik daarom tegen deze ontwerpamendementen en adviseer ik om ze te verwerpen.
Laat mij tot besluit een paar woorden wijden aan de belangrijkste punten in de tekst waarover wij morgen zullen stemmen.
Ten eerste wordt de Commissie en de lidstaten aangeraden om iedere mogelijke inspanning te verrichten teneinde door middel van specifieke strategieën toezicht te houden op en doeltreffende verbeteringen aan te brengen in de praktische toepassing van de richtlijnen inzake gezondheid en veiligheid op het werk. Er dient aandacht te worden gegeven aan preventie, de multidisciplinaire aanpak, betere samenwerking tussen de sociale partners, en een betere naleving en beter bewustzijn van de reglementen inzake gezondheid en veiligheid op het werk.
Dank u voor uw steun en aandacht. 
Špidla,
   .  Dames en heren, ik zou eerst de rapporteur, de heer Maštálka, willen bedanken voor de buitengewone inzet en inspanning die hij heeft gewijd aan de opstelling van dit verslag. Het gaat hier om een terrein dat ingewikkeld is en veel discussie wekt, aangezien het betrekking heeft op ons belangrijkste goed, namelijk de gezondheid en veiligheid van werknemers op de werkplek. Ik ben zeer ingenomen met dit verslag. Het is opgesteld nadat de Commissie haar mededeling over de tenuitvoerlegging van kaderrichtlijn 89/391/EEG en van de eerste vijf aparte richtlijnen had goedgekeurd. In die zin vormt het een reactie op de wens van de Commissie dat haar mededeling een waarachtige en brede openbare discussie zou uitlokken over hoe de gezondheid en veiligheid op het werk het best kan worden bevorderd en hoe het Europees kader kan worden versterkt opdat wordt voorzien in een omgeving waarin gelijke kansen in alle sectoren in het grotere Europa worden gewaarborgd.
Sinds 1989 heeft Europa een aantal belangrijke wetgevingselementen aangenomen waarin de verantwoordelijkheden en verplichtingen van werkgevers en werknemers zijn vastgelegd. Misschien zijn deze elementen niet groot in aantal, maar ze kunnen op geen enkele manier minimalistisch genoemd worden. Hiermee is een beleid van geïntegreerde preventie ingevoerd op alle niveaus van bedrijvigheid, die wordt toegepast op alle sectoren van economische activiteit, particulier of publiek. Binnen dit kader vormen informatie, onderwijs en raadpleging van werknemers de drie belangrijkste steunpijlers van het systeem.
Deze wetgeving, dames en heren, heeft een positief effect gehad. Zoals af te lezen is uit de statistieken heeft er een daling van 30 procent plaatsgevonden in arbeidsongevallen met dodelijke afloop. Duizenden levens zijn gered. Er heeft ook een daling van 15 procent plaatsgevonden in arbeidsongevallen die arbeidsongeschiktheid tot gevolg hebben. Deze ontwikkeling is onderdeel van een langetermijntrend; hierbij dient echter vermeld te worden dat het aantal arbeidsgerelateerde letsels nog altijd te hoog, en dus onaanvaardbaar is.
Zelfs de beste wetgeving is echter nutteloos als zij niet doeltreffend wordt toegepast op de werkplek. Er dient te worden benadrukt dat de houding van werknemers en werkgevers, die de hoofdrol spelen bij preventieve maatregelen, van fundamenteel belang is. De Commissie en het Parlement zijn het eens over de noodzaak tot verbetering van het bewustzijn, de kennis en de actieve deelname van werknemers en werkgevers in de vaststelling van preventiebeleid op ondernemingsniveau, alsmede de noodzaak tot naleving van de beginselen die op dit terrein uit hoofde van Europese wetgeving zijn vastgelegd.
De Commissie is het ook eens met het Parlement over de noodzaak tot ontwikkeling van aanvullende wetgevingsinstrumenten om de tenuitvoerlegging te vereenvoudigen, alsmede van arbeidsinspectoraten die zijn toegerust met de structuren, middelen en afschrikinstrumenten waarmee de houding van betrokkenen kunnen worden veranderd, aangezien een dergelijke verandering nodig is voor een gepaste en gelijke handhaving van de wetgeving in de Unie.
In de evaluatie van de Commissie van de tenuitvoerlegging van de kaderrichtlijn en de eerste vijf aparte richtlijnen, die gebaseerd was op een grondig veldonderzoek en op de resultaten van beoordelingen die zijn uitgevoerd door diensten van de Commissie, wordt gewezen op de terreinen waarop de richtlijnen niet doeltreffend zijn uitgevoerd, en worden de belangrijkste problemen die aandacht behoeven geïdentificeerd.
De Commissie is zeer ingenomen met het feit dat het Parlement het onderzoek dat is uitgevoerd door de Commissie goedkeurt en dat zijn verslag voorstellen bevat waarmee de praktische toepassing van de wetgeving zou verbeteren. De aanbevelingen in het verslag verdienen onze volledige steun, en zullen samen met de resultaten van de beoordeling van de communautaire strategie voor de periode 2002-2006 en de reacties van de lidstaten en sociale partners, de basis vormen voor de volgende communautaire strategie voor de periode van 2007 tot 2012. Ik zou het Parlement, en dan met name de leden van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, ook willen bedanken voor hun constante inspanningen en voortdurende steun voor een effectief beleid inzake gezondheid en veiligheid op het werk.
De aanneming van dit verslag vandaag, dat specifieke aanbevelingen bevat voor de diverse spelers, betekent een belangrijke stap op weg naar het creëren van een grotere belangstelling en beter bewustzijn bij alle betrokkenen. De Commissie is het Parlement dankbaar, en het kan er gerust op zijn dat met deze aanbeveling rekening zal worden gehouden op het moment dat de onderhandelingen over de volgende strategie inzake gezondheid en veiligheid op het werk een aanvang nemen.
Dames en heren, er is melding gemaakt van de onthutsende omvang van de nationale financiële uitgaven, en het is waar dat de nationale uitgaven in de rekeningen zijn opgenomen. Het feit dat pijn er niet in voorkomt, betekent niet dat dit van minder belang is. Dames en heren, ik dank u voor uw inspanningen. 
Kratsa-Tsagaropoulou (PPE-DE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega’s, het onderwerp dat we vanavond behandelen is heel belangrijk voor het welzijn van de burgers en het vormt de kern van het Europese sociale model, dat we allemaal koesteren en willen beschermen. Daarom dank ik de rapporteur, de heer Maštálka, voor zijn initiatief tot het schrijven van dit verslag. Ook wil ik namens de Commissie rechten van de vrouw en gender equality onze dank en tevredenheid uitdrukken over het feit dat de belangrijkste voorstellen van onze commissie in de resolutie zijn verwerkt.
Zo blijkt uit de jongste gegevens een toename van het aantal ongevallen in sectoren waarin vrouwen werkzaam zijn. Daarom vragen we de Commissie, de lidstaten en de sociale partners om speciaal te letten op dit probleem en de beroepsrisico’s voor vrouwen op te nemen in de actuele indicatoren voor de follow-up van de veiligheid en gezondheid op de werkplek. Hiermee bedoelen we de betreffende studies en onderzoeken, de statistische gegevens en de vermeldingen van ongevallen.
Tevens benadrukken we dat we ons moeten verzetten tegen de discriminatie die vrouwen op het werk ondervinden wanneer ze moeder worden en dat we moeten optreden tegen ongewenste intimiteiten, want dat alles vormt een zware psychische belasting voor werkende vrouwen.
Tot slot wil ik nog opmerken dat de Gemeenschapsrichtlijnen betreffende veiligheid en gezondheid op de werkplek niet van toepassing zijn op thuiswerk en het niet aangemelde werk van medewerkende gezinsleden - meestal vrouwen - in het bedrijfsleven en de landbouw. Hier verwoord ik nogmaals een eis van onze commissie: de Europese Commissie moet initiatieven ontplooien op dit gebied. 
Weisgerber (PPE-DE ),
   .  Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, om te beginnen wil ik de heer Maštálka bedanken voor zijn ontwerpverslag. De gezondheid en veiligheid op het werk behoren tot de kerndoelstellingen van het Europees beleid. Daarom verwelkom ik de mededeling van de Commissie en het initiatiefverslag van het Parlement, waarin het principe tot uiting komt dat de praktische uitvoering van de veiligheidsnormen wordt gecontroleerd en dat tekortkomingen in de nationale toepassing worden gerapporteerd.
De Commissie heeft tegen bijna alle lidstaten een inbreukprocedure ingesteld wegens niet-conforme uitvoering van de voorschriften betreffende veiligheid en gezondheid op het werk. Onze belangrijkste doelstelling is dan ook naleving van de vigerende wetgeving en de controle hierop voordat de EU nieuwe verordeningen, richtlijnen en eisen uitvaardigt. Het belangrijkste daarbij is dat het subsidiariteitsbeginsel in acht wordt genomen.
In de eerste plaats zijn de lidstaten hoofdverantwoordelijk voor de uitvoering van de voorschriften inzake gezondheid en veiligheid op het werk – de commissaris sprak daar al over – samen met de arbeidsinspecteurs en de sociale actoren ter plaatse. De werkzaamheden in dit verband moeten worden bevorderd, waartoe in paragraaf 12 van de ontwerpresolutie in het verslag wordt aangespoord.
Om uniforme concurrentievoorwaarden te scheppen, is het voorts van belang de nieuwe lidstaten te ondersteunen, want daar is sprake van een enorm ontwikkelingspotentieel. Verder mogen de kleine en middelgrote ondernemingen niet aan de schandpaal worden genageld. Het midden- en kleinbedrijf is onze grootste werkgever en de motor op weg naar Lissabon.
In mijn amendement 3 roep ik op de voorschriften betreffende de gezondheid op het werk te rationaliseren om ze doeltreffender te maken, zonder dat dit ten koste gaat van het beschermingsniveau voor de werknemers. Daarnaast hebben we behoefte aan preventiestrategieën waarvan de mensen op de hoogte worden gebracht.
Daarom pleit ik er in amendement 2 voor op de eerste plaats de werknemers te informeren over preventiemaatregelen. Ik vind het met name belangrijk dat artikel 27 en 29 worden geschrapt, waarin in algemene termen bezorgdheid wordt geuit over de voorgestelde arbeidstijd- en dienstenrichtlijnen. Ze gaan veel te ver en hebben niets te maken met de titel van het verslag. Het is niet onze taak om andere wetgevingsprocessen te becommentariëren en om te proberen met een niet-wetgevingsverslag wetgeving via de achterdeur naar binnen te loodsen.
Als schaduwrapporteur van de Fractie van de Europese Volkspartij heb ik een aantal amendementen ingediend die het verslag verbeteren en het zodanig wijzigen dat het leidt naar het eigenlijke doel: de uniforme omzetting en controle van de bestaande voorschriften in alle lidstaten zonder dat er nieuwe bureaucratie wordt geschapen. Ik vraag u daarom om uw steun. 
Christensen (PSE ),
    Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte dames en heren, allereerst een woord van dank voor de rapporteur, de heer Maštálka, voor het werk dat hij verricht heeft in verband met het opstellen van dit verslag over de bevordering van de gezondheid en de veiligheid op het werk. Elk jaar krijgen 4,8 miljoen mensen een arbeidsongeval, 5.200 mensen komen om het leven op het werk en er gaan ten minste 158 miljoen werkdagen verloren. Dat is een grote verspilling van zowel menselijke als financiële middelen. De vele arbeidsongevallen kosten een enorm bedrag, dat overeenkomt met tussen de 2,65 en 3,8 procent van het Europese bbp. Dat geld had in plaats daarvan kunnen worden gebruikt voor het bevorderen van de werkgelegenheid en het creëren van meer en betere banen – een duidelijke doelstelling van de Lissabon-strategie, die van de EU de meest concurrerende regio ter wereld moet maken. De bedrijven klagen vaak dat het te veel kost om deze arbeidsmilieumaatregelen in te voeren, maar de kosten zijn echt veel groter als de werknemers omkomen of lange tijd ziek zijn ten gevolge van arbeidsongevallen.
De EU heeft al een aantal richtlijnen op het gebied van het arbeidsmilieu gepresenteerd, en die wetgeving werkt. Een schatting komt erop neer dat de EU-wetgeving heeft voorkomen dat er jaarlijks 25 miljoen Europese arbeidsdagen verloren gaan en dat er vele levens gered zijn, zoals de commissaris ook al aangaf. Gemeenschappelijke kaderrichtlijnen van de EU zijn echter niet genoeg. In de lidstaten moeten er wetten of duidelijke collectieve overeenkomsten tussen de sociale partners komen, terwijl ook het praktische werk om te zorgen voor een beter arbeidsmilieu veel beter kan.
De toetreding van tien nieuwe lidstaten tot de EU plaatst ons voor de grote uitdaging om te zorgen voor een goed en veilig arbeidsmilieu in de nieuwe landen. In veel landen zijn de werknemers niet zo goed georganiseerd, en de veiligheid op het werk is nog geen punt van bespreking geweest. We moeten ons meer concentreren op preventie en op implementatie, iets waar het verslag ook op gericht is, en in dat verband hebben we ook behoefte aan een gedetailleerd overzicht van de concrete situatie in de nieuwe landen. Het zou nuttig zijn als de Commissie daarover een verslag zou maken. Bovendien zou het een goed idee zijn als in toekomstige evaluatieverslagen beter zou worden geëvalueerd in hoeverre de wetgeving in de praktijk wordt nageleefd in de lidstaten. Anders heeft ons werk hier geen zin. We moeten speciaal letten op de situatie in het midden- en kleinbedrijf. In vergelijking tot grote bedrijven kennen de kleine bedrijven een veel groter aantal arbeidsongevallen en een groot aantal werknemers die niet goed geïnformeerd zijn. Daarom is het heel belangrijk dat de Commissie passende stappen zet om de veiligheidsmaatregelen in de bedrijven te structureren en om op de werkplek de sociale dialoog over de arbeidsomgeving te stimuleren. 
Lynne (ALDE ),
   - Mijnheer de Voorzitter, ik dank de rapporteur en ook de leden van de andere fracties voor hun samenwerking. We hebben een aantal zeer goede compromissen bereikt. Mijn fractie zal het verslag steunen.
Op persoonlijke titel wil ik opmerken dat het verkeerd is verwijzingen naar de arbeidstijden- en dienstenrichtlijn in paragraaf 27 en 29 op te nemen, omdat die het parlementaire proces nog moeten doorlopen. Hoewel ik blij ben dat de verwijzing naar vrouwen en huishoudelijk werk thuis in paragraaf 16 is geschrapt om te voorkomen dat een stereotype beeld van vrouwen ontstaat, en ik weet dat dit niet de bedoeling van de rapporteur was, heeft mijn fractie om een gescheiden stemming verzocht aangezien paragraaf 16 niet logisch meer is omdat nu zowel naar mannen als naar vrouwen wordt verwezen. Mijn fractie verwelkomt de verwijzing naar gender mainstreaming in paragraaf 14.
Tot mijn vreugde kregen we van alle partijen steun om in paragraaf 21 een verwijzing toe te voegen naar de risico’s voor werknemers in de gezondheidszorg in verband met verwondingen veroorzaakt door naalden en andere scherpe medische instrumenten. Ik dank iedereen voor zijn steun. Het gaat in de hele EU om een miljoen werknemers in de gezondheidszorg. Ik hoop dat de Commissie dat in de overweging meeneemt. Ik dank commissaris Špidla van harte voor de constructieve vergadering die we vanmiddag over dit onderwerp hadden.
Ik ben ook blij dat de tenuitvoerlegging van richtlijnen genoemd is. Het heeft geen nut met volkomen nieuwe gezondheids- en veiligheidswetgeving te komen als de huidige wetgeving in alle lidstaten ook niet ten uitvoer wordt gelegd. Als er nieuwe wetgeving wordt voorgesteld, moet deze worden getoetst aan de hand van uitgebreide effectbeoordelingen op basis van actueel wetenschappelijk en medisch bewijs. Dat is de enige juiste manier om tot voorstellen voor nieuwe gezondheids- en veiligheidswetgeving te komen. 
Kusstatscher (Verts/ALE ),
   .  Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, voor ons ligt een verslag met een uitstekend eisenpakket waar hard aan is gewerkt. Complimenten en dank aan de heer Maštálka. Ik heb me verbaasd over de grote scepsis die een ambtenaar van de Commissie toonde ten aanzien van dit verslag. Ik ben verheugd dat ik de commissaris vandaag heb horen zeggen dat hij de algemene lijn van dit verslag ten volle ondersteunt.
De curieuze gang van zaken bij de indiening van vier amendementen achteraf door mevrouw Weisgerber vind ik nogal raadselachtig; ook de achterliggende redenen kan ik niet begrijpen. Als iemand de vakbonden als medeverantwoordelijken voor de arbeidsveiligheid wil uitsluiten, duidt dat op een gebrek aan wil om verbeteringen op dit gebied te bewerkstelligen.
Het fundamentele recht van werknemers op gezondheid, veiligheid op het werk en fatsoenlijke arbeidsomstandigheden moet boven de vrije markt verheven zijn. Ik heb in dit Parlement vaak de indruk dat er eenzijdig de nadruk wordt gelegd op groei, productiviteit en concurrentievermogen, en dat het een taboe is om daaraan te tornen. De mens, de EU-burger, gastarbeider of uitzendkracht mag niet gedegradeerd worden tot een economische factor.
Het is verontrustend, schokkend zelfs, dat er volgens een onderzoeksverslag voor grofweg de helft van de werknemers in de EU nog altijd geen preventiemaatregelen bestaan. Vooral vrouwen worden hierdoor getroffen. Terwijl het aantal ongevallen in zijn totaliteit afneemt, neemt het ongevalscijfer in branches waarin overwegend vrouwen werkzaam zijn helaas nog altijd toe.
De woning als arbeidsplek in de huishouding wordt zelfs niet eens erkend. Medewerkers in familiebedrijven, vaak vrouwen, worden dikwijls buiten beschouwing gelaten. Mensen die alleen in economische termen denken, wil ik aan het verstand brengen dat voorkomen menselijker en goedkoper is dan genezen. Laat ze maar eens wat zorgvuldiger uitrekenen wat het credo van de winstmaximalisering en de verwaarlozing van de arbeidsveiligheid economisch uiteindelijk kost. Meer ongevallen met alle gevolgen van dien kosten veel meer dan vele, vele preventiemaatregelen überhaupt kunnen kosten. Het menselijk leed van de slachtoffers en hun gezinsleden is vermoedelijk geen argument voor degenen die alleen aan hun eigen portemonnee denken.
Als ondernemers zelf voor de resulterende kosten zouden moeten opdraaien, zou deze discussie over arbeidsveiligheid waarschijnlijk geheel anders verlopen. Maar omdat de kosten van ongevallen met de dood, invaliditeit of vervroegde pensionering tot gevolg overwegend uit openbare middelen worden gefinancierd, is menig ondernemer niet geïnteresseerd in de overname van voorzorgsmaatregelen en controles. 
McDonald (GUE/NGL ),
   - Mijnheer de Voorzitter,
Ik spreek mijn waardering uit voor het verslag van de heer Maštálka over bevordering van de gezondheid en de veiligheid op het werk. Het is een zeer goed en uitgebreid verslag dat alle steun verdient.
De gezondheid en de veiligheid van werknemers staat voorop. De verbetering van de rechten van werknemers leidt tot een betere kwaliteit van het leven van werknemers en hun gezin. Zoals we reeds hebben gehoord, vinden er jaarlijks 4,8 miljoen arbeidsgerelateerde ongevallen plaats in de Europese Unie en dat is onaanvaardbaar, gezien het feit dat veel van de opgelopen verwondingen met de juiste gezondheids- en veiligheidsrichtsnoeren en -procedures kunnen worden voorkomen.
Terwijl de Europese Unie verder werkt aan een sterke wereldeconomie, duurzame economische groei en privatisering, zijn velen van mening dat de rechten van werknemers nu op de tweede plaats komen. De Commissie en de lidstaten moeten ervoor zorgen dat beschermingsmaatregelen volledig ten uitvoer worden gelegd en ik vind het eerlijk gezegd niet voldoende dat ons wordt verteld dat de tenuitvoerlegging te wensen overlaat.
Het verslag geeft aan dat met name een aantal groepen in de maatschappij gevaar loopt als het gaat om de gezondheid en de veiligheid op het werk. Veel vrouwen zijn het slachtoffer van seksuele intimidatie, pesterij, minder loon dan hun mannelijke collega’s en discriminatie die verband houdt met moederschap. Veel migranten en tijdelijke werknemers werken volgens onaanvaardbare arbeidstijden en worden schandalig slecht betaald door gewetenloze werkgevers. Deze categorie heeft de bescherming het hardst nodig.
De verbetering van de omstandigheden vereist de universele erkenning van vakbonden als de vertegenwoordigers van de werknemers. Vakbonden spelen een belangrijke rol bij de totstandbrenging van gezonde en veilige werkplekken en praktijken.
Eén kwestie die al is genoemd en waar met spoed naar moet worden gekeken, zijn ongelukken met naalden waar medische beroepsbeoefenaars dagelijks mee te maken krijgen. Door de aard van hun werk lopen ze het risico te worden besmet met virussen in bloed zoals HIV en hepatitis. Ook deze ziekten zijn te voorkomen door betere opleidingen en veiliger arbeidspraktijken.
We dienen het evenwicht te herstellen tussen de rechten van bedrijven en die van werknemers, want werknemers zijn per slot van rekening de ruggengraat van iedere economie. We kunnen ons geen ongezonde en onveilige werkplekken veroorloven. 
Sinnott (IND/DEM ),
   - Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag een paar specifieke groepen werknemers onder de aandacht brengen. Afgezien van algemene gezondheids- en veiligheidsmaatregelen hebben personen met een handicap hun eigen specifieke behoeften. Het beoordelen van en tegemoetkomen aan de behoeften van een werknemer met een handicap zou een vanzelfsprekendheid moeten zijn in plaats van een hoop gedoe dat een werkgever geneigd is te vermijden door geen personen met een handicap in dienst te nemen.
In mijn eigen land is het aantal werkende tieners drastisch gestegen. Tieners werken vaak tijdelijk en in deeltijd en zijn onopgeleid en onwetend. Naast deze risicofactoren voelen tieners zichzelf vaak onverwoestbaar. Ze hebben weinig oog voor hun gezondheid en veiligheid. Ik kan het weten: ik heb zelf tieners. Een van mijn zoons heeft voor een zeer gezondheidsbewuste werkgever gewerkt. Deze werkgever vermeed de giftige karweitjes en gaf die aan de jongste werknemers. Ik heb mijn zoon moeten dwingen ontslag te nemen. Als werkgevers gebruik maken van de energie, het enthousiasme en de goedkope, onvoorwaardelijke diensten van jonge mensen, kunnen wij op zijn minst van werkgevers verlangen dat ze ervoor zorgen dat tieners veilig werken.
Een school voor speciaal onderwijs met 47 leerlingen zamelde geld in voor een goed doel. Als ouder deed ik mee. Er werd gezegd dat het geen probleem was de kaartjes te laten drukken, aangezien acht van de kinderen ouders hadden die bij een drukkerij werkten. Het verbaasde me niet toen ik later las dat uit wetenschappelijk onderzoek was gebleken dat er vermoedelijk een verband is tussen het syndroom van Down en andere ontwikkelingsstoornissen en blootstelling aan inkt, lijm, verf en andere arbeidsgerelateerde chemische stoffen zoals de stoffen die in een drukkerij worden gebruikt.
Vrouwen, vooral moeders, hebben te maken met unieke gezondheids- en veiligheidskwesties die een belangrijke stressfactor zijn als er geen aandacht aan wordt geschonken. In het geval van moeders die borstvoeding geven, betekent een gebrek aan passende maatregelen dat moeders stoppen met borstvoeding of er niet eens aan beginnen. In Ierland wordt borstvoeding niet gesteund en daar zijn de borstvoedingscijfers het laagst van de hele EU. In Noorwegen zie je het tegenovergestelde. Daar wordt goede bescherming en steun geboden en daar geeft 98 procent van de moeders borstvoeding.
Onderzoek toont aan dat het tekort aan verplegend personeel, lange werktijden en overwerk leiden tot een verhoogde kans op gevaarlijke fouten zoals verwondingen veroorzaakt door naalden. Er is momenteel geen wetgeving waarin een minimumbezettingsgraad of stressgerelateerde kwesties zijn geregeld. Richtlijn 89/391/EEG is niet specifiek genoeg om werknemers in de gezondheidszorg te beschermen. In de Verenigde Staten heeft men de behoefte aan specifiekere wetgeving erkend en moeten volgens een nieuwe wet inzake het voorkomen van verwondingen veroorzaakt door naalden passende maatregelen worden getroffen, met name ten aanzien van de apparatuur die werknemers in de gezondheidszorg gebruiken.
Ik ben van mening dat het van groot belang is dat bij elke discussie over werkers en de werkplek, vooral op het gebied van gezondheid en veiligheid, de werkers aan bod komen die niet de status, de voordelen en de bescherming genieten die werknemers hebben. Dat zijn de thuiswerkers, zowel mannen als vrouwen.
Ik zal me richten op twee typen werkers: het ene is het familielid. In mijn ervaring is het meestal een echtgenote die in het boerenbedrijf of een ander familiebedrijf werkt zonder loon. Wat betreft gezondheid en veiligheid kunnen ze profiteren van de maatregelen die voor hun echtgenoot zijn getroffen, maar voor henzelf zijn geen passende maatregelen getroffen. Ik denk aan de dagelijkse niet-erkende werkzaamheden van veel van mijn vrienden en van mijn eigen zuster. Ik zie nog voor me dat zij samen met mijn tienerneefjes probeert een stier de baas te worden terwijl haar echtgenoot naar de veiling was: er was geen sprake van enige bescherming. Hoewel hun werk financieel productief is, worden ze niet in EU-richtlijnen opgenomen.
De andere groep werkers zijn de mannelijke en vrouwelijke mantelzorgers, waarschijnlijk de grootste groep werkers in de EU. Zij werken keihard en besparen de maatschappij een vermogen. Zij kunnen geen inkomen verdienen omdat ze voor bejaarden, zieken en gehandicapten zorgen. Vaak kost het ze geld om dit werk te kunnen doen. Ze worden vaak armer door hun inspanningen. Hun gezondheid en veiligheid staat onder spanning. Mantelzorgers moeten veel tillen, krijgen weinig slaap, worden tot armoede gebracht door de kosten van de zorg en moeten veel uitdagingen en soms grillig gedrag het hoofd bieden. Ik kan het weten. Ik ben dertig jaar mantelzorger geweest. Ik dring er bij u op aan de thuiswerkers en mantelzorgers op één lijn te plaatsen met werknemers met alle voordelen van dien, met name als het gaat om de bescherming van de gezondheid en de veiligheid.
Ik noem ook de werknemers van het Europees Parlement die hun best doen ons werk hier mogelijk te maken. Het personeel dat bij de bezoekersingang in het LOW-gebouw werkt, komt bijna om van de kou. Er hangt een zware verwarmingsinstallatie boven de deur om de ingang voor de bezoekers en het personeel te verwarmen, maar die is al de hele winter kapot. Toen ik daar eens een tijdje moest wachten, bevroor ik bijna. Ik denk niet dat dit gezond is voor het personeel dat daar de hele dag moet zitten. Ik heb al bij een paar gelegenheden gevraagd of de verwarming gemaakt kan worden en ik verzoek u nu de verwarming alstublieft te laten repareren omwille van de gezondheid en de veiligheid van het personeel in dit gebouw.
Tot slot wil ik nog kwijt dat ik het eens ben met de rapporteur dat het van groot belang is dat werknemers zelf een inbreng hebben in de gezondheids- en veiligheidswetgeving. Het kan niet eenvoudiger: als je mensen vraagt wat ze nodig hebben, vertellen ze je dat en vervolgens wordt het geld op een zinvolle manier aan gezondheid en veiligheid uitgegeven. 
Silva Peneda (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, 4,8 miljoen ongevallen per jaar, als gevolg waarvan 5200 mensen overlijden en 30 000 mensen voorgoed arbeidsongeschikt raken. Mijnheer de Voorzitter, het gaat hier niet om een nieuwe epidemie die buiten onze grenzen woedt, maar om dingen die hier in de Europese Unie gebeuren.
Arbeidsongevallen zijn een heus drama met enorm hoge kosten – in menselijke termen en in financiële zin. Het is waar dat de meest recente indicatoren aangeven dat het aantal ongevallen nu aan het afnemen is, maar dat is volgens mij nu juist te danken aan de maatregelen die we hebben genomen ter bescherming van de gezondheid en de veiligheid van werknemers. De cijfers zijn hoe dan ook nog steeds zorgwekkend. Hoe onwaarschijnlijk het ook moge lijken, toch blijkt dat meer dan de helft van de Europese werknemers geen toegang heeft tot mechanismen voor het voorkomen van ongevallen. Als we kijken naar de meest kwetsbare groepen, dan dient bijzondere aandacht uit te gaan naar tijdelijke migrantenwerkers, de bouwsector en de sectoren landbouw en visserij.
Ik zal geen volledige lijst geven, maar ik wil wel graag wijzen op de risico’s waaraan werknemers bij kleine en middelgrote ondernemingen blootgesteld zijn. Dit type onderneming speelt een belangrijke rol als motor van de Europese economie, maar als het gaat om het vinden van oplossingen voor veiligheids- en gezondheidsvraagstukken zie je dat er bij de KMO’s onvoldoende informatie beschikbaar is en dat er niet genoeg middelen worden ingezet. Zonder adequaat financieel kader voor de training en bewustmaking van werknemers met betrekking tot arbeidsongevallen zullen veel van de voorgestelde initiatieven niet kunnen worden verwezenlijkt.
Tot slot een expliciete opmerking over de kern van het probleem – preventie. Het is zaak dat er meer arbeidsinspectiediensten komen, dat ze beter functioneren en dat ze meer bevoegdheden krijgen. Bovendien zullen de sancties bij overtredingen strenger moeten worden. We zijn nu net klaar met de herziening van de doestellingen van Lissabon en we gaan ervan uit dat een gezonde en veilige werkomgeving een doorslaggevende factor is voor een permanente groei van de Europese economie. Ik wijs er daarom op dat de tekst van paragraaf 27 en 29 van dit verslag in dit verband niet klopt. 
Matsakis (ALDE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik feliciteer de heer Maštálka met zijn werkelijk voortreffelijke verslag. De rapporteur legt in duidelijke taal bloot dat de Commissie de afgelopen jaren op een ontoereikende en onaanvaardbare manier met de kwestie gezondheid en veiligheid op het werk is omgesprongen. Hij doet concrete en logische voorstellen voor verbetering.
Het belang van goede wetgeving op dit gebied en een effectieve en snelle tenuitvoerlegging ervan is duidelijk. De huidige situatie is zeer onbevredigend en de prijs die mensen daarvoor betalen, is enorm. Ieder jaar raken circa 400 000 werknemers arbeidsongeschikt ten gevolge van een arbeidsongeval of een beroepsziekte. Elk jaar sterven naar schatting achtduizend mensen ten gevolge van een arbeidsongeval of een beroepsziekte. De kosten voor de economie zijn eveneens enorm hoog, naar schatting 3 tot 4 procent van het bnp.
Waarom heeft de Commissie deze uiterst belangrijke kwestie met zoveel zelfingenomenheid benaderd? Komt dit puur door gebrek aan bekwaamheid en naïviteit? Of komt het door de te grote druk van werkgevers, van wie velen maar niet willen begrijpen dat strenge normen voor de gezondheid en de veiligheid op het werk goed zijn voor de economie? We verwachten en dringen erop aan dat de Commissie met heldere antwoorden komt. We verwachten ook dat de nieuwe commissaris zijn uiterste best gaat doen om de tekortkomingen van het verleden recht te zetten.
Ik wil twee zaken naar voren brengen die nog nader moeten worden bekeken. Ten eerste moet er niet alleen meer aandacht worden geschonken aan de gezondheid van werknemers op het werk maar ook aan hun gezin. Veel van de giftige stoffen waaraan werknemers op het werk worden blootgesteld, worden mee naar huis genomen, bijvoorbeeld via de kleding. Ten tweede moet er een zwarte lijst worden aangelegd en gepubliceerd van werkgevers waar veel ongevallen plaatsvinden en die een slechte naam hebben op het gebied van hygiëne. Werkgevers die de hoogste gezondheids- en veiligheidsnormen hanteren, dienen te worden geprezen en naar behoren te worden beloond. Op die manier weten consumenten wie hun steun verdient en wie niet. 
Bushill-Matthews (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, alle partijen in dit Parlement zijn het duidelijk eens over het belang van gezondheid en veiligheid in het algemeen en de gezondheid en de veiligheid op het werk in het bijzonder. Dat is heel fijn, maar ik ben het volstrekt oneens met de vorige spreker, die beweert dat de Commissie op dit gebied zelfingenomen is geweest. Verre van dat. Ik wil de Commissie feliciteren met haar verslag waarin deze belangrijke kwestie op grondige en toch niet al te zware wijze aan te orde wordt gesteld. De rapporteur heeft echter voor een wat zwaardere benadering gekozen.
In het verslag van de Commissie wordt verwezen naar vereenvoudigde en verbeterde benchmarking en het belang van gelijke toepassing van de bestaande wetgeving in alle lidstaten. Er wordt op gewezen dat België, Frankrijk en Ierland nog geen informatie ter beschikking hebben gesteld. Ook wordt erop gewezen dat het van belang is niet-wetgevende instrumenten te ontwikkelen voor de bescherming van werknemers. Daar ben ik het allemaal mee eens.
De rapporteur heeft de gelegenheid aangegrepen om op te roepen tot verdere wetgeving en erop te wijzen dat het van belang is de bevoegdheden van de vakbonden uit te breiden. Ik ben het daar niet mee eens en om die reden steun ik de amendementen van mijn collega, mevrouw Weisgerber. De rapporteur is zo ondeugend geweest in dit verslag over gezondheid en veiligheid de gelegenheid aan te grijpen om de richtlijn inzake atypische werknemers met betrekking tot uitzendwerk te propageren onder het mom van gezondheid en veiligheid.
Ik merk ook dat er pogingen worden ondernomen de voorgestelde dienstenrichtlijn op grond van dezelfde verkeerde argumenten te ondermijnen. Ik kan deze pogingen niet steunen. Ik begrijp de vastberadenheid van links om alles aan te grijpen om de Agenda van Lissabon te laten ontsporen door de eerste richtlijn te steunen en de tweede te ontkrachten, maar ik weet zeker dat de Commissie als geheel daar niet in trapt. Het was het proberen waard.
Ik weet dat de rapporteur veel tijd en aandacht aan dit verslag heeft besteed. Ik ben het met een aantal van zijn punten eens, maar mijn voorkeur gaat, met alle respect, uit naar het oorspronkelijke Commissiedocument. Ik hoop dat hij me dat niet kwalijk neemt. 
Novak (PPE-DE ).
    () Dames en heren, goedenavond! 's Avonds werken doet onze gezondheid zeker geen goed. Onze efficiëntie op het werk en ons succes hangen ook af van hoe we ons voelen op het werk en van de manier waarop er wordt toegezien op onze gezondheid. In dit verband is het belangrijk dat wetgevers voorzien in wetten en verordeningen, dat werkgevers veiligheidsmaatregelen bieden en dat werknemers zich zelf ook bewust zijn van hun verantwoordelijkheden en ervoor zorgen dat de maatregelen worden nageleefd.
Ik zou met name de aandacht willen vestigen op de kwestie van betere bescherming op de werkvloer voor zwangere vrouwen, omdat er in dat geval twee levens op het spel staan. Er moet ook meer aandacht worden gegeven aan voorlichting inzake gezondheid en veiligheid in zowel het basisonderwijs als in beroepsopleidingen en universiteiten. Regels kunnen nooit effectief zijn als ze niet bekend zijn of als we niet bereid zijn ze op te volgen.
Het verslag maakt geregeld melding van de nieuwe lidstaten, alsof er in deze landen slechte normen voor de gezondheid en veiligheid van werknemers worden gehanteerd. In Slovenië kennen we zeer strenge regels voor de bescherming van de gezondheid op de werkplek, en de regels voorzien ook in verplichte trainingen. Werkgevers die zich bewust zijn van het nut van regels zullen ze ook nauwkeurig opvolgen. Helaas loopt dit in de praktijk vaak uit op de formele naleving van de regels en snelle winsten voor degenen die de trainingsprogramma's aanbieden. In het belang van de werknemers en werkgevers dient er ook toezicht te komen op de uitvoering van de regels, want besparingen ten koste van de gezondheid van werknemers pakken uiteindelijk vaak duurder uit dan investeringen in veiligheid, onderwijs en bewustmaking. 
Špidla,
   . Dames en heren, staat u mij toe dit debat samen te vatten, waarin datgene dat in de inleiding is gezegd is bevestigd, namelijk dat het verslag-Maštálka op zeer grondige wijze tot stand is gekomen op basis van overleg waarbij alle belanghebbende partijen betrokken waren. Ik kan u zeggen dat een aantal belangrijke aspecten van het debat mij aangenaam getroffen hebben. Het eerste daarvan is al tijdens het debat vermeld, en komt erop neer dat er bij niemand enige twijfel over bestaat dat gezondheid en veiligheid op het werk een belangrijk onderwerp is, of sterker nog, een van de belangrijkste onderwerpen die aan de orde moeten worden gesteld.
Ik ben ook ingenomen met het feit dat niemand eraan twijfelt dat zinvolle regelgeving doeltreffend is, en dit standpunt wordt in het verslag dan ook ondersteund. Hoewel ik al zei dat er een daling van 30 procent in arbeidsongevallen met dodelijke afloop heeft plaatsgevonden, gaan er tragisch genoeg jaarlijks nog steeds – ongeveer – 2500 mensenlevens verloren. Bovendien staan er tegenover ieder ongeval met dodelijke afloop, ongeveer twee gevallen waarbij het slachtoffer door blijvende invaliditeit wordt getroffen, oftewel gehandicapt voor het leven is. Dit komt neer op nog eens 5000 menselijke tragedies.
Het is ook goed dat er gezegd is dat het gebruik van het concept van nieuwe en oude lidstaten niet geheel terecht is, omdat problemen inzake gezondheid en veiligheid op het werk sinds 1 mei net zo min door geografische grenzen worden afgebakend als de lidstaten zelf, en omdat tal van andere factoren een rol spelen. Specifieke problemen in de gezondheidszorg zijn ook van groot belang geweest, en het is vrij duidelijk dat de gezondheidszorg een sector is die met vele moeilijkheden kampt en aanzienlijke risico's kent. Ik stel ook de bezorgdheid op prijs ten aanzien van degenen die om wat voor reden dan ook minder capabel zijn, alsmede ten aanzien van de genderaspecten van bepaalde risico's.
Dames en heren, ik geloof dat het werk dat is uitgevoerd een goede basis vormt voor de formulering van de volgende strategie. In deze strategie zullen we op subtiele wijze te werk moeten gaan en rekening houden met zowel nieuwe risico's als recentelijk geïdentificeerde risico's. Ik weet zeker dat we met dit Parlement zullen kunnen samenwerken en de beste manier zullen vinden om verder te gaan, zodat het mogelijk zal zijn om in het volgende verslag verbeteringen van de situatie te kunnen optekenen. De huidige situatie, en dit is opnieuw iets dat ik van alle zijden heb horen zeggen, is zeker niet op een niveau waarover we tevreden mogen zijn. Ik dank u hartelijk. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen, donderdag, om 12.00 uur plaats. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is de verklaring van de Commissie over de staalsector. 
Špidla,
   .  Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de problemen in de staalindustrie prijken geregeld op de agenda van het Parlement, ook al is de complexe periode of grootschalige herstructurering in deze sector nu voorbij - in West-Europa tenminste - en ook al is de Europese staalsector over het algemeen concurrerend. Het is echter zo dat ondernemingen in deze sector zich nog steeds aan het aanpassen zijn aan de economische concurrentie en aan de omstandigheden op de wereldmarkt, en dit is de reden dat er in deze sector zo regelmatig herstructureringen hebben plaatsgevonden.
Ik zou ten eerste willen benadrukken dat de over het algemeen bevredigende huidige toestand van de Europese staalsector momenteel zonder meer is voortgekomen uit de capaciteiten van ondernemingen en hun werknemers, alsmede uit een algemeen vermogen zich aan te passen aan veranderende omstandigheden. Deze capaciteiten zijn reeds in het verleden bewezen, en ik weet zeker dat dit in de toekomst ook weer zal gebeuren. Het is voor deze sector van essentieel belang om zich, net als alle andere industrie- en dienstensectoren, voortdurend aan te passen, en deze aanpassingen vormen de basis voor welvaart in de toekomst. Dit betekent echter nog niet dat wij onze collectieve verantwoordelijkheid mogen ontlopen die inhoudt dat we ervoor moeten zorgen dat er bij het proces van verandering rekening wordt gehouden met de mannen en vrouwen die in de sector werkzaam zijn.
De aanleiding voor het debat in dit Parlement is opnieuw de Thyssen-Krupp-fabriek in Terni. Het Parlement heeft de toekomst van deze fabriek een jaar geleden reeds besproken, en het leek erop dat de onderhandelingen tot een gelukkig einde waren gekomen, aangezien het bedrijf de plannen tot sluiting van de fabriek die het een aantal weken daarvoor had aangekondigd zou laten varen of in ieder geval uitstellen. Maar nu lijkt het er helaas op dat Thyssen-Krupp zijn oorspronkelijke ideeën toch in de praktijk wil brengen. Het is niet aan de Commissie om te beoordelen of een dergelijk besluit in economische zin gerechtvaardigd is, en zij kan ook op geen enkele manier rechtstreeks betrokken raken bij dit proces, tenzij er sprake is van een inbreuk op de communautaire regelgeving. Niets wijst erop dat dit momenteel het geval is. De Commissie beschikt niet over enige informatie die haar zouden doen geloven dat het bedrijf de normen die in dergelijke gevallen van toepassing zijn overtreedt, of het nu gaat om normen voor de regulering van arbeidsverhoudingen of om normen op andere terreinen. Voor zover wij weten, zijn er in dit verband geen klachten of verklaringen ingediend. Indien dit wel gebeurt, zal de Commissie uiteraard de nodige stappen nemen op basis van de bevoegdheden die haar conform het Verdrag zijn toegekend.
In economisch opzicht kunnen we het besluit over het lot van deze fabriek en werkplaats betreuren, en wij moeten ons rekenschap geven van de negatieve gevolgen die het zal hebben voor honderden mensen alsmede de welvaart in de regio, mocht het worden bevestigd. Wij kunnen betreuren dat de inspanningen die gedurende langer dan een jaar door functionarissen in het regionale bestuur zijn verricht, en waarvoor deze mensen mijns inziens erkenning toekomt, niet genoeg waren om te voorkomen dat een aantal van de activiteiten in de fabriek in Terni worden beëindigd. Het staat het bedrijf echter vrij om dergelijke besluiten te nemen en als zodanig dient zijn besluit te worden gerespecteerd. De vrijheid van het bedrijf moet worden gerespecteerd, maar tegelijkertijd heeft het ook zijn verantwoordelijkheden, met name in verband met de volledige en daadwerkelijke betrokkenheid van de werknemers en hun vertegenwoordigers in het besluitvormingsproces. Naar deze verantwoordelijkheid wordt verwezen in diverse communautaire richtlijnen en in nationale wetgeving, en wij kunnen alleen maar herhalen dat deze regels ook onder deze moeilijke omstandigheden moeten worden geëerbiedigd.
Het bedrijf is ook verantwoordelijk voor alle mogelijke sociale gevolgen die een gedeeltelijke stopzetting van de productie kan hebben. Het lijkt erop dat de werknemers zullen worden ingezet voor andere werkzaamheden in de fabriek, en er dienen in ieder geval alternatieve oplossingen in plaats van ontslag te worden gevonden, conform de gevestigde procedures. Als ontslagen onvermijdelijk zijn, dan moeten er stappen worden ondernomen om de getroffen werknemers te helpen zich aan te passen aan de nieuwe omstandigheden. Deze beginselen voor het beheer van herstructurering zijn drie jaar geleden vastgesteld door de Europese sociale partners zelf, naar aanleiding van een verzoek van de Commissie. Daarom kan ik nu bredere vraagstukken behandelen, die buiten het bestek reiken van de zaken waar we vandaag naar kijken.
De Commissie heeft recentelijk voorgesteld de Lissabon-strategie voor groei en werkgelegenheid nieuw leven in te blazen. Om dit ambitieuze doel te bereiken, binnen de context van de aanzienlijke economische en sociale veranderingen waarvan we momenteel getuige zijn, moeten we erin slagen de problemen van de herstructurering te overwinnen.
De sociale agenda die twee weken geleden door de Commissie is goedgekeurd bevat ook maatregelen die onze bedrijven, onze werknemers en alle andere partijen die betrokken zijn in het proces van verandering, zullen helpen optimaal gebruik te maken van eventuele voordelen en eventuele problemen op te lossen.
Ik ben van plan over een paar weken aan de Commissie voor te stellen een mededeling aan te nemen over de algemene strategie van de Europese Unie voor het beheer van herstructurering en een ambitieus programma waarmee het potentieel voor economische vernieuwing wordt verhoogd en waarmee voorzieningen worden getroffen voor de bijbehorende problemen. Het kernmotto van deze strategie zal zijn de voorbereiding op de toekomst op alle niveaus. De Unie heeft beleid, programma's en instrumenten ontwikkeld om bedrijven en werknemers te helpen zich aan te passen aan de veranderende wereld. Hiertoe behoren een werkgelegenheidsbeleid, een industrieel beleid, sociale dialoog, communautaire wetgeving en instrumenten voor financiële steun. Het is nu tijd om deze diverse aspecten effectiever te coördineren en om nieuwe, op de toekomst gerichte benaderingen te ontwikkelen, waarmee kan worden geanticipeerd op toekomstige ontwikkelingen en waarmee individuele spelers zich kunnen voorbereiden op de toekomst.
Ik wil benadrukken dat voorbereidingen op verandering op alle niveaus, en met name op sectoraal, lokaal en bedrijfsniveau voornamelijk afhankelijk is van partnerschap en sociale dialoog. Ik stel voor dat de Commissie deze mededeling aangrijpt om de Europese sociale partners te belasten met de taak om uitvoering te geven aan de tweede fase van raadpleging over twee belangrijke onderwerpen, namelijk de rol van de Europese arbeidsraden als bemiddelaars bij veranderingen, en over het gebruik van algemene beginselen inzake het beheer van herstructurering die zijn vastgelegd door de sociale partners.
Er bestaat ook behoefte aan versterking van de sociale dialoog op sectoraal niveau, en deze dialoog moet een aanvulling vormen op het communautair industrieel beleid. Er dienen verschillende vormen van sociale dialoog te worden ontwikkeld, waarvan de belangrijkste, in verband met de voorbereiding op en het beheer van verandering en herstructurering, de collectieve onderhandeling is. De sociale agenda is afhankelijk van de totstandkoming van een niet-bindend optioneel communautair kader, waarmee de sluiting van supranationale collectieve overeenkomsten vereenvoudigd zou worden en dat een instrument zou vormen dat specifiek is toegesneden op herstructureringen op Europees en zelfs mondiaal niveau.
De strategie bevat een aantal elementen die we willen ontwikkelen in partnerschap met de andere communautaire instanties, de sociale partners, overheidsautoriteiten op alle niveaus en allen op wie de strategie zelf is gericht. Ik ben mij ervan bewust dat een politiek initiatief van deze aard geen direct antwoord biedt voor degenen die worden getroffen door de herstructurering van de fabriek in Terni. Het bestaande beleid en de instrumenten van de Gemeenschap, die we in de toekomst nog doeltreffender willen maken, kunnen nu worden aangewend om te reageren op de sociale gevolgen van het besluit, dat naar ik hoop, ondanks alles nog op een of andere manier kan worden gewijzigd op basis van een dialoog met alle betrokken partijen. Dames en heren, bedankt voor uw aandacht. 
Tajani (PPE-DE ),
   Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, het Europa van vandaag, dat is opgetrokken op de fundamenten van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal, loopt het risico haar oorsprong in het hart van de staalproductie van een van de oprichtingslanden te verloochenen.
De beslissing van Thyssen-Krupp om eerst de productie van magneetstaal stop te zetten en vervolgens honderden werknemers van de fabriek in Terni op non-actief te stellen en te ontslaan, is niet alleen een schending van alle overeenkomsten die bij de privatisering zijn ondertekend, maar ook een economische keuze die geen hout snijdt. Het bedrijf heeft nota bene van alle instellingen, nationaal en Europees, een voorkeursbehandeling gehad die geen enkel ander Italiaans bedrijf in de sector heeft gekregen.
We hoeven maar te denken aan de overheidsinvesteringen, te beginnen bij de doelstelling 2-structuurfondsen – en op dit punt voorzie ik een mogelijke interventie van de Commissie – om maar niet te spreken van de recente garantie van de Italiaanse regering voor de levering van elektriciteit tegen economisch gunstige voorwaarden totdat de noodzakelijke nieuwe centrale is gebouwd. Ook alle problemen in verband met de aanleg van de infrastructuur die noodzakelijk is voor de exploitatie van de productieafdeling zijn door de Italiaanse regering opgelost. We mogen ook de markt voor magneetstaal niet vergeten. In die sector is de Italiaanse, samen met de Duitse, de belangrijkste markt.
Het is daarom onbegrijpelijk dat Thyssen-Krupp de al bijna afgesloten onderhandelingen over de ondertekening van de ontwerpovereenkomst gericht op de beëindiging van het geschil, heeft afgebroken. De verdenking rijst dat de negatieve resultaten die het bedrijf heeft bekendgemaakt, iets van doen hebben met keuzes die uitsluitend met het oog op overdrachten binnen de groep zijn gemaakt, met cessieprijzen in het voordeel van de verbonden handelsvennootschappen.
De gemeenschappelijke resolutie waarover we morgen stemmen, is niet alleen een gebaar van solidariteit, maar ook een toezegging van het Europees Parlement om de Commissie en de lidstaten te mobiliseren, zodat zij initiatieven nemen om de reorganisatie van de metaalindustrie af te wenden. Wij vragen de Duitse regering er bij het bestuur van Thyssen-Krupp onmiddellijk op aan te dringen dat het de onderhandelingen met de sociale partners hervat.
De delokalisatie, vooral naar China, mag niet plaatsvinden zonder de mensen- en arbeidsrechten in acht te nemen, te beginnen bij de rechten van de Chinese werkers. Het geval-Terni is niet alleen voor Italië van belang, mijnheer de Voorzitter. Het is een Europese zaak die niet mag worden onderschat, symbolisch voor de hele metaalsector. Daarom is het aan alle instellingen en alle politieke krachten om concrete voorstellen te formuleren om de metaalindustrie, de werkgelegenheid en ook het onderzoek te beschermen, want in Terni wordt ook onderzoek gedaan.
Verzuimen te reageren met een felle veroordeling op de weigering om constructieve voorstellen aan te horen, zou een ernstige vergissing zijn, een vergissing die door alle politieke krachten moet worden veroordeeld. Daarom doen we opnieuw een beroep op de Duitse regering om de top van Thyssen-Krupp onmiddellijk duidelijk te maken hoe belangrijk de productielocatie van Terni is en dat de beslissing van de afgelopen dagen een vergissing was. 
Panzeri (PSE ),
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega’s, de onderneming Thyssen-Krupp heeft besloten morgenochtend 630 werknemers de laten afvloeien, bovenop de werknemers uit de afdeling magneetstaal die al tijdelijk werkloos zijn. Ik weet niet hoe ik dat besluit op moet vatten. Getuigt het van een gebrek aan respect voor dit Parlement dat de kwestie net aan het bespreken is? Of erkent het bedrijf hiermee openlijk dat zijn industrieel beleid nogal tegenstrijdig is?
Nog maar een paar dagen geleden heeft het bedrijf een brief gestuurd aan afgevaardigden van het Europees Parlement – ik weet niet aan wie allemaal – waarin het aangaf dat het zijn positie op de markt voor magneetstaal wil verdedigen en bovendien in roestvrij staal wil investeren. De beslissingen die het bedrijf nog maar net heeft genomen, staan echter haaks op die intenties. De beslissing om de afdeling magneetstaal te sluiten zorgt voor ernstige problemen voor de werkgelegenheid en heeft een negatieve weerslag op de hele vestiging in Terni en het gebied eromheen.
Als je deze beslissing in arbeidsplaatsen vertaalt, dan kan ze meer dan 1500 werknemers in de staalfabrieken en de toeleveringsbedrijven hun baan kosten. Alsof dat nog niet genoeg is, lijkt Thyssen-Krupp geen enkele belangstelling meer te tonen voor een tegemoetkoming in de infrastructuur- en energiekosten, en dat terwijl ze er zelf herhaaldelijk om gevraagd hadden. Het is dus duidelijk dat ze hun handen vrij willen hebben om ook de productie van roestvrij staal geleidelijk te ontmantelen, hoewel dit volgens het bedrijf toch de kernactiviteit van de vestiging zou moeten zijn.
Het lijkt wel een déjà vu. Nadat de Italiaanse markt is veroverd, wordt de productie in Terni geleidelijk teruggeschroefd en stapt men van de productie van magneetstaal af om elders te investeren. Uiteindelijk zal de staalfabriek in Terni gedegradeerd worden tot een locatie van regionaal belang met een geringe productie – en dan heb ik het over achthonderdduizend ton per jaar tegenover een capaciteit van twee miljoen ton per jaar – en met hoge energiekosten, waarmee vervolgens eigenlijk op een sluiting wordt aangestuurd.
Is dit kwaadsprekerij? Leg mij dan eens uit waarom er sinds drie jaar roestvrij staal gegoten wordt in een installatie van tientallen jaren oud, terwijl een slechts drie jaar oude installatie praktisch niet gebruikt wordt. Iedereen weet nu denk ik wel dat er geen kilo staal meer te vinden valt, want de signalen van de markt zijn duidelijk. Er is een schreeuwend tekort aan grondstoffen, de prijzen stijgen snel en de wereldproductiecapaciteit is voor lange tijd volledig verzadigd. Als men zich uit Terni terug zou trekken, is het glashelder dat de prijzen daardoor nog verder zouden stijgen en dat de Italiaanse elektromechanische industrie, goed voor 40 procent van het Europese staalverbruik, daarmee zwaar in de problemen zou komen.
Het bedrijf heeft alternatieve oplossingen zelfs niet eens in overweging willen nemen. Zo had men bijvoorbeeld een Italiaans afnemersconsortium op kunnen zetten (in Engeland bestaat er al iets soortgelijks), warmgewalst breedband uit Duitsland kunnen laten aanleveren, zoals voor enkele productielocaties al gebeurt (zoals bijvoorbeeld voor Gelsenkirchen en zelfs voor concurrerende vestigingen als Newport) en de elektrische oven die al gebouwd is in Terni, weer in dienst kunnen nemen, waarvoor slechts een geringe, milieutechnische investering nodig is. Met als gevolg dat we nu zwaar in de problemen zitten, die vanwege het verlies aan productiviteit en arbeidsplaatsen onaanvaardbaar zijn.
Hoe raken we uit deze toestand? Op de eerste plaats zou het bedrijf ertoe moeten worden opgeroepen zijn verantwoordelijkheid te nemen en de gemaakte afspraken en de ondertekende overeenkomsten na te komen. Op de tweede plaats moet het overleg met de sociale partners en de lokale overheden, dat momenteel stilligt, hervat worden. Wij denken dat een dialoog tussen de partijen cruciaal is om een oplossing voor de huidige problemen te vinden. Op de derde plaats, en dan richt ik me vooral tot mijnheer de Commissaris, moeten we ons opstellen in de geest van de strategie van Lissabon, waarbij men naar concurrentiekracht streeft door de productiecapaciteit te verdedigen en uit te breiden en niet door vestigingen te sluiten, een oplossing die precies de andere kant opgaat!
Tot slot denk ik dat de tijd niet alleen rijp is voor antwoorden op Europees niveau over de stand van zaken rond reorganisaties, maar dat we ook ernstig en diep moeten gaan nadenken over het industriebeleid dat we in Europa nodig hebben om de problemen in verband met concurrentievermogen aan te pakken. Hoe eerder, hoe beter. Door deze zeer essentiële onderwerpen te bespreken, kan het Europees Parlement een geweldige bijdrage leveren aan een positieve oplossing in de gang van zaken rond de staalfabriek in Terni en de Europese industrie echt perspectief bieden. 
Andria (ALDE ),
   Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, het Europees Parlement moet zich buigen over een onderwerp dat erg belangrijk is voor de economie van de Unie: de toekomstperspectieven van de staalsector. Wij doen dat vanavond, nadat er de afgelopen weken uitgebreid overleg heeft plaatsgevonden tussen de fracties. De uitkomst van dat overleg is een compromis over de tekst van de resolutie waarover we morgen gaan stemmen. De tekst is evenwichtig en zou op een brede instemming moeten kunnen rekenen.
We moeten deze problematiek bekijken in het licht van twee doelstellingen die we willen bereiken: de strategie van Lissabon en meer sociale en economische samenhang. In de sector in kwestie zijn in Europa namelijk veel werknemers werkzaam. Bovendien beschikken we over topinstallaties en worden er technologisch hoogstaande producten afgeleverd, die een echte voorbeeldfunctie vervullen voor de rest van de wereld.
De onderneming Thyssen-Krupp heeft zich, mede dankzij Acciai Speciali Terni, tot op heden geschaard in het rijtje van ’s werelds grootste producenten van roestvrij en magneetstaal en bevindt zich op het gebied van onderzoek in de voorhoede. In zijn eigen investeringsplan had het bedrijf zich ertoe verbonden van Terni dé Europese topinstallatie voor magneetstaal te maken, mede dankzij de tegemoetkoming in de infrastructuur- en energiekosten die de Italiaanse regering in juni 2004 heeft beloofd. Daar komt nog bij dat er met middelen van het Europees Sociaal Fonds extra geld is geïnvesteerd om de lokale voorzieningen, de infrastructuur en de beroepsopleiding uit de bouwen.
Als het bedrijf zijn strategie opeens wijzigt, komt het de eerder genoemde afspraken niet na. Zoals we zojuist hebben gehoord, heeft dat tot gevolg dat het aantal arbeidsplaatsen geleidelijk wordt teruggebracht middels een nog onduidelijk proces. Eigenlijk zouden er in een niet al te verre toekomst zelfs duizenden arbeidsplaatsen verloren kunnen gaan, wat een zeer gevaarlijk precedent zou scheppen. Het is nu de taak van de Europese Commissie haar eigen keuzes te verdedigen en ervoor te zorgen dat diegenen die EU-middelen ontvangen, hun afspraken ook nakomen, ook bij de keuze van bedrijfsvestigingen.
Kusstatscher (Verts/ALE ),
   .  Mijnheer de Voorzitter, ik stem volledig in met wat mijn voorgangers hebben gezegd. Ik heb een paar fundamentele punten van kritiek ten aanzien van het bedrijfsleven. Waaruit zal blijken wat de fraaie sociale doelstellingen die op EU-niveau constant worden geuit en die nog maar een paar weken geleden plechtig zijn vastgelegd, niet alleen in het kader van het proces van Lissabon, maar ook in het verdrag over de Europese grondwet, nu echt waard zijn? Het zal blijken uit de wijze waarop Thyssen-Krupp met zijn personeel in Terni zal omgaan, een regio in Umbrië met een zwakke structuur.
Wat zijn de adhesiebetuigingen aan volledige werkgelegenheid, sociale samenhang, maatschappelijke verantwoordelijkheid gekoppeld aan eigenaarschap, aan de sociale dialoog, nu eigenlijk waard? Zijn ze niet meer dan een dode letter? Kan dat alles domweg worden genegeerd als men weer eens wordt overmand door winstbejag? Strafbaar is dat niet.
Daar moeten we ons tegen teweerstellen. We moeten ons met kracht verzetten tegen de verkwanseling van de sociale verworvenheden in Europa. Deze verworvenheden zijn niet alleen belangrijk voor een beschaafde manier van leven en werken op ons continent, maar vooral ook voor ons eigen concurrentie- en innovatievermogen. Alleen met een wakker sociaal geweten zal Europa een succesvolle uitstraling hebben op de rest van de wereld.
De situatie bij Thyssen-Krupp stelt ons in staat de proef op de som te nemen. Er is heel wat geld gespendeerd van de Europese structuurfondsen en het Europees Sociaal Fonds. In hoeverre zijn de EU-lidstaten en de Commissie bereid en in staat, vast te houden aan de daadwerkelijke naleving van de voorwaarden voor subsidiëring van ondernemingen? De betrokken arbeiders en hun gezinnen hebben daar recht op, evenals de belastingbetalers in heel Europa, en het is mede in het belang van de toekomstige levensvatbaarheid van een belangrijke industrietak, die aan de basis heeft gestaan van de voorloper van de Europese Gemeenschap: de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal. Wij van de Fractie de Groenen zullen voor de resolutie stemmen. 
Musacchio (GUE/NGL ),
   Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, hoewel er op dit moment weinig collega’s in de zaal aanwezig zijn, zitten er nu heel veel mensen vol angst en bezorgdheid naar ons te luisteren. Een kleine delegatie van die arbeidersgemeenschap is gisteren op eigen gelegenheid naar Straatsburg gekomen. Hoewel we het nu hebben over een klein Italiaans stadje, zijn we eigenlijk de toekomst van heel Europa aan het bespreken.
Voor wie Terni nog niet kent: de stad is wat anders dan de andere steden in het groene Umbrië. In de regio die bekend staat om het meer van Trasimeno, de Middeleeuwse stadjes, de mystiek van Sint Franciscus en renaissanceschilders, is Terni al honderdtwintig jaar de stad van het staal en van de arbeiders. De staalindustrie is het kloppend hart van de stad, die door middel van innovatie meer dan een eeuw lang, ook in oorlogstijd, de eigen productie heeft weten te verdedigen en verbeteren.
Er bestaan geen steekhoudende economische redenen om de productie van platen magneetstaal te concentreren in Frankrijk en Duitsland. De vestiging in Terni heeft in 2004 namelijk ettelijke miljoenen euro’s winst gemaakt voor Thyssen-Krupp. In juni, nog maar een paar maanden geleden, had het bedrijf, gadegeslagen door de Italiaanse regering, een akkoord ondertekend met de sociale partners om de productie in de fabriek in Terni weer op te trekken. Het Europees Parlement had zich toen in een stemming voorstander van een dergelijk akkoord getoond.
Nu willen de eigenaars van het bedrijf deze akkoorden niet uitvoeren. Vanochtend hebben ze zelfs aangekondigd dat er morgen 600 werknemers op straat worden gezet, bovenop de 370 medewerkers uit de afdeling magneetstaal die al afgedankt waren. De brief die het bedrijf naar ons afgevaardigden heeft gestuurd, wordt dus niet alleen tegengesproken door de feiten, maar ook door de tegenstrijdigheden in de brief zelf. Dit heeft mij er eens te meer van overtuigd dat we morgen op grond van de inhoud en vanwege de democratie voor de gezamenlijk ingediende resolutie moeten stemmen.
De situatie is nog dramatischer en onaanvaardbaarder als men denkt aan de waardigheid van die Europese burgers en hun gezinnen die al meer dan een jaar hun protest laten horen. Dit geldt ook voor de regels van de Europese sociale dialoog, waar alle EU-instellingen, de Europese Commissie voorop, zo hartstochtelijk voor pleiten. Van die Europese Commissie verwachten we in dit Huis concrete antwoorden, want die hebben we tot nu toe nog niet gekregen.
Het zou voor heel Europa een ernstige zaak zijn, als de afgesloten overeenkomsten worden genegeerd en een ingediend investeringsplan met de voeten wordt getreden. Daarmee zou namelijk de weg worden vrijgemaakt voor een Europese Unie die wordt gedomineerd door roekeloze bedrijfsverplaatsingen, bedrijfssluitingen en speculantenlogica en die daardoor onvermijdelijk achteruitgang en crisis tegemoet zou gaan. Ingrijpen in Terni betekent daarom ingrijpen voor de toekomst van ons allemaal, je constructief opstellen om de echte belangen van Europa te behartigen: werk en ontwikkeling. Als men elke andere weg halsstarrig verspert, zou het gepast zijn dat de overheid ingrijpt om een toekomst veilig te stellen die anderen niet willen zien. 
Angelilli (UEN ),
   Mijnheer de voorzitter, geachte collega’s, eens te meer willen wij benadrukken dat de affaire rond de AST-fabriek in Terni niet kan worden afgedaan als een lokale zaak en evenmin als een nationale aangelegenheid. Nee, het gaat hier om de hele Europese staalindustrie, een sector die onontbeerlijk is voor onze Europese industrie.
Om de zaak Thyssen-Krupp aan te pakken spant Italië zich op alle niveaus in. Het is onderhand tijd dat ook Duitsland een positief signaal geeft en dat de Europese Unie haar verantwoordelijkheid neemt. We weten dat Terni niet het eerste en ook niet het laatste geval is. Er bestaat een lange lijst van ondernemingen die enorme winsten hebben geboekt dankzij de opoffering, de inspanning en de professionaliteit van de werknemers en die hun bedrijf vervolgens toch liever verplaatsen, soms zelfs naar derde landen. Daardoor zadelen ze de lidstaten op met enorme werkloosheid en nijpende sociale problemen.
Enkele collega’s voor mij hebben het al gezegd: terwijl Thyssen-Krupp ons enerzijds met een brief geruststelde, kondigde het anderzijds vanmorgen aan dat het 630 werknemers “zal laten afvloeien”. Deze werkwijze kan alleen maar als arrogant betiteld worden. Dit geeft aan dat Thyssen-Krupp geenszins van plan is rekening te houden met de tekst die het Parlement morgen aan wil nemen.
Daarom moeten we concreet actie ondernemen, dat zijn we met name de werknemers en hun gezinnen verschuldigd. Wij vragen derhalve concrete toezeggingen van de Commissie: op de eerste plaats wetgeving inzake sociale verantwoordelijkheid van bedrijven, waarmee we tegelijkertijd het concurrentievermogen op peil kunnen houden en de rechten van werknemers en vestigingsgebieden in acht kunnen nemen. Maar we vragen de Commissie met name de belangrijkste uitdaging voor de Europese economie niet langer uit de weg te gaan, want de toekomst van het Europees economisch model staat op het spel. Het gaat om het nijpend probleem van de bedrijfsverplaatsingen. Op dat punt verkeert de Europese Unie praktisch nog in het stenen tijdperk, terwijl er broodnodig moet worden opgetreden met een strategie waardoor bedrijfsverplaatsingen binnen en buiten de EU beperkt en gereguleerd kunnen worden. Dat is tevens een waarborg voor groei en werkgelegenheid, concurrentiekracht en innovatie: met andere woorden, daarmee kunnen we ook de hoofddoelstellingen van de Lissabon-agenda verwezenlijken.
Dit Parlement heeft zeer duidelijk de plicht op te komen voor de rechten en verwachtingen van de Europese burgers. Het moet daarom de moed hebben de Commissie een eensgezinde en krachtige tekst voor te leggen waarin niet voorbij wordt gegaan aan het cruciale vraagstuk van de bedrijfsverplaatsingen, want de toekomst van de Europese economie staat op het spel. Daarom vragen wij u voor ons amendement te stemmen. 
Battilocchio (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik voer het woord namens de nieuwe Italiaanse Socialistische Partij, de nieuwe PSI. De haastig opgestelde e-mail van Thyssen-Krupp, vol beloften, die vanmiddag aan de leden van het Europees Parlement gestuurd is met het oog op dit debat, is allesbehalve overtuigend. Het is nu tijd voor daden, niet voor woorden.
Achter het aangekondigde ontslag van honderden werknemers gaat het drama schuil van honderden gezinnen die aan de horizon een onzekere en weinig rooskleurige toekomst zien opdoemen. Ik heb enige dagen geleden een politieke bijeenkomst van de nieuwe PSI gehouden in de staalfabrieken van Terni, en het was zonneklaar dat Terni en Umbrië als geheel het eensgezinde en vastbesloten voornemen hebben moedig en volhardend te strijden, niet alleen om hun eigen productieve en economische situatie te beschermen, maar vooral om op te komen voor de waardigheid van de plaatselijke gemeenschap.
Algemeen gesproken mogen de communautaire instellingen er in deze fase niet het zwijgen toe doen. De algehele productiecapaciteit van Europa wordt op dit moment immers ontwricht door massale desinvesteringen en verplaatsing van waardevolle productie-eenheden naar landen buiten Europa. In dit specifieke geval moet er bovendien op gewezen worden dat Thyssen-Krupp subsidies en fiscale voordelen van de Unie heeft ontvangen toen het besloot de fabriek in Terni te kopen, en dat de onderneming toen de garantie gaf dat de bedrijfsactiviteiten behouden zouden blijven voor Italië en er geen ontslagen zouden vallen. Nu zijn al deze toezeggingen terzijde geschoven en richt men de blik naar het oosten. We moeten ons afvragen welke plannen men daar precies heeft en in hoeverre de vakbondsrechten en -garanties daar zullen worden geëerbiedigd.
In 1950 richtte Robert Schuman de Hoge Autoriteit voor kolen en staal op, waarmee hij de facto de basis legde en de richtlijnen creëerde voor een ambitieus en alomvattend proces van eenwording in meer dan alleen economische zin. Laten we niet, nu dat complexe politieke project zo vergevorderd is, door te zwijgen toestaan dat juist deze strategisch belangrijke sector wordt afgebroken.
De institutionele actoren - in de eerste plaats de regering, de regio Umbrië, de provincie en de gemeente Terni - moeten een gemeenschappelijke strategie overeenkomen met de sociale partners, die veel meer bij de besluitvormingsprocessen betrokken moeten worden. Die strategie moet vervolgens op consequente, open en vastbesloten wijze worden gehanteerd tegenover Thyssen-Krupp. De onderneming moet haar eigen verantwoordelijkheden nemen en haar warrige, enigszins slinkse verdedigingstactieken laten varen. Het moet eveneens duidelijk zijn dat alle overheidsmiddelen die in de toekomst eventueel nog worden toegekend afhankelijk dienen te zijn van afspraken - die ditmaal nauwkeurig omschreven zijn en waaraan beide partijen zich houden - over de werkgelegenheid en de lokale ontwikkeling en de investeringen in het moderniseren van de productie.
Mijnheer de commissaris, het is onze politieke plicht onze stem te verheffen en onmiddellijke, concrete oplossingen in die richting te eisen, om een deel van ons economisch netwerk te behouden en te beschermen. Maar het is ook een morele plicht jegens die honderden werknemers, vaders en moeders van gezinnen die, met de ogen vol hoop en zonder ooit de moed op te geven, al maanden demonstreren bij de poorten van hun staalfabrieken. Laten wij in dit Huis hun een ondubbelzinnige boodschap sturen: “Houd vol, blijf het recht op uw toekomst en die van uw kinderen opeisen. Wij staan eensgezind aan uw kant.” 
Langen (PPE-DE ).
    Mijnheer de Voorzitter, ik begrijp best de ontsteltenis van mijn Italiaanse collega’s, maar bedrijfsbesluiten op een bepaalde locatie van de Europese interne markt kunnen enkel op basis van afspraken worden gewijzigd en dus niet door regeringen, die er geen verantwoordelijkheid voor dragen. Het appel aan de Duitse regering om in te grijpen, gaat dus niet op.
Ik heb met belangstelling geluisterd naar commissaris Špidla, die zei dat niets erop wees dat de afspraken zijn geschonden. Volgens de documenten die Thyssen-Krupp mij heeft toegestuurd heeft het concern de laatste jaren 700 miljoen euro geïnvesteerd en in totaal 17 miljoen euro aan subsidies ontvangen. Volgens deze gegevens wordt er – op een mondiale staalmarkt van 1 miljard ton – in de EU 1,2 miljoen ton geproduceerd. Dat is dus wat meer dan 1 promille van de wereldstaalproductie. Daarbovenop komt nog eens de productie van 70 000 ton elektroband, en dat is waar het hier om gaat. Daar is verlies op geleden en de oorzaak daarvan ligt niet alleen in Italië, maar ook in de wetgeving van de Europese Unie, in de hoge energiekosten en in de milieuwetgeving.
Als ik denk aan de vereisten die we hebben opgelegd aan de emissiehandel, waar met name de staalindustrie op heeft aangedrongen, om te realiseren dat de technische minimumnormen die de industrie reeds hanteert, in heel Europa worden toegepast – want steenkool is onontbeerlijk voor de staalproductie, op dit gebied zijn er technische grenzen; als ik eraan denk dat er in de gehele bedrijfstak wordt nagedacht over investeringen voor de verplaatsing van bedrijven naar gebieden waar het Protocol van Kyoto niet geldt; als ik eraan denk dat de bedrijven die erts tot metaal verwerken, met name de bedrijven in de landen die de meeste grondstoffen produceren, hebben aangekondigd dat zij binnenkort hun grondstofprijzen met 90 procent zullen verhogen en dat er in China sprake is van een overweldigende vraag, dan zijn dat omstandigheden die het naar mijn mening noodzakelijk maken dat de Commissie zich niet alleen bezighoudt met de gebeurtenissen in Terni – hoe belangrijk die voor de betrokken werknemers natuurlijk zijn – maar met de staalsector in zijn geheel.
Afgezien van de gebeurtenissen in Terni willen we dan ook dat er in paragraaf 8 van de resolutie een mededeling, een inventarisatie, de oprichting van een groep op hoog niveau wordt opgenomen. Het gaat namelijk om de duurzame veiligstelling in de Europese Unie van de grondstof staal en de bijbehorende productiebasis en fabrieken, zij het los van de locaties van die fabrieken. Dat is ons gemeenschappelijke doel en daarom ondersteunen we het initiatief van onze Italiaanse collega’s. 
Hughes (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ruim een jaar geleden heeft dit Parlement een unaniem besluit genomen over ditzelfde onderwerp. De verontwaardiging die toen van alle kanten kwam, heeft Thyssen-Krupp ertoe gebracht zijn besluit om de fabriek in Terni te sluiten, te heroverwegen. En het ging nog verder: in juni 2004 tekende Thyssen-Krupp een nieuwe overeenkomst met een nieuw investeringsplan.
Zoals reeds is opgemerkt, belooft dit plan van Terni een centrum van expertise op het gebied van de productie van magnetisch plaatstaal te maken, wat vreemd is gezien de woorden van de heer Langen van zojuist. In ruil hiervoor zou Terni op grond van een overeenkomst met de Italiaanse regering voordelen genieten op het gebied van infrastructuur en energiekosten. Dit boven op de aanzienlijke voordelen die het bedrijf direct of indirect heeft ontvangen van de Europese Structuurfondsen.
Slechts zeven maanden later heeft Thyssen-Krupp de overeenkomst verscheurd - en dat is de kwestie waarover we ons vanavond buigen. Thyssen-Krupp heeft de sociale partners, de Italiaanse regering en de andere partijen bij de overeenkomst buitenspel gezet en heeft de sluiting doorgezet. Thyssen-Krupp is het zoveelste bedrijf dat de EU-wetgeving betreffende informatie en medezeggenschap van werknemers aan zijn laars lapt.
Commissaris, u noemde de Sociale Agenda die pas twee weken geleden is aangenomen. Laat me er een kopje uit citeren: ‘Op weg naar volledige werkgelegenheid: werk als een echte keuzemogelijkheid voor iedereen, het verhogen van de kwaliteit van het werk en de arbeidsproductiviteit en het anticiperen op en beheersen van verandering’. Ik weet zeker dat dit loze woorden zijn in de oren van de werknemers die door dit besluit zijn getroffen.
Ik bekritiseer de Commissie niet. Ik schaar mij achter veel ideeën die de heer Špidla in de nieuwe Sociale Agenda heeft opgenomen. Ik zal er een paar noemen. De Agenda onderstreept de behoefte aan een proactieve benadering van de positieve sturing van industriële verandering. Er wordt gesproken over de noodzaak om de sociale dialoog te versterken, de wetgeving betreffende collectief ontslag te actualiseren en de bestaande wetten over informatie en medezeggenschap te actualiseren en te consolideren. In de Agenda wordt het idee van transnationale CAO’s geopperd en ten slotte, en dat valt binnen het kader van dit debat, wordt in de Agenda de noodzaak van grotere maatschappelijke verantwoordelijkheid van bedrijven onderstreept.
Het schandalige gedrag van Thyssen-Krupp in Italië onderstreept de noodzaak al deze en andere zaken met spoed te bewerkstelligen. Wat bedoel ik met ‘andere zaken’? Laat me daar tot slot twee dingen over opmerken. Ten eerste, hoewel de nieuwe Sociale Agenda de vorming van een aantal groepen op hoog niveau voorziet, blijven een aantal goede ideeën van vorige groepen op hoog niveau liggen. Wat te denken van de aanbevelingen van de Gyllenhammar-groep inzake industriële verandering van 1998, namelijk dat bedrijven jaarlijks een verslag over veranderingsbeheersing zouden moeten opstellen en dat elk bedrijf dat werknemers ontslaat zonder te zorgen voor ander werk, de toegang tot publieke fondsen zou moeten worden ontzegd? Alleen als maatschappelijk verantwoord ondernemerschap dergelijke bepalingen omvat, zullen bedrijven zoals Thyssen-Krupp zich er iets van aantrekken.
Tot slot nog dit commissaris: u zegt dat de Commissie machteloos is. Toen de sluiting begin vorig jaar werd aangekondigd, schaarden de Commissie en haar voorzitter zich achter het Parlement en veroordeelden zij het besluit onomwonden. Commissaris, ik hoop dat u ons vanavond de garantie kunt geven dat u hetzelfde zult doen. 
Laperrouze (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, bedankt voor uw mededeling. U hebt het debat over de situatie van de maatschappij Thyssen verbreed naar de staalsector in het algemeen. We zien dat hele onderdelen van het productieproces uit Europa verdwijnen, ten gevolge van herstructureringen en fusies in deze sector. Wij maken ons hier om meerdere redenen zorgen over. Het betekent namelijk een blijvende aderlating voor de werkgelegenheid in deze sector en we lopen het risico dat we technologische knowhow verliezen. Er zijn ook economische gevolgen voor andere sectoren, zoals de automobielsector, de luchtvaart, de energieproductie, de bouw, enzovoort. Dan zijn er nog de gevolgen voor onderzoek. Hoe kunnen we zonder staalindustrie nieuw materieel ontwikkelen voor de technologie van morgen?
Daarom moet de Europese Unie de plicht en het recht hebben om zich in de staalindustrie te mengen. Waar nodig moeten onderzoek en ontwikkeling van bedrijven in de sector met overheidsfinanciën worden ondersteund. Hierbij moet erop worden toegezien dat de overheidsinvesteringen bijdragen aan het behoud of de ontwikkeling van de werkgelegenheid en aan de modernisering van industriële werktuigen en processen. Daarnaast moet er resoluter worden gereageerd op industriële herstructureringen en de maatschappelijke gevolgen hiervan. Ook moeten de herindelingsactiviteiten binnen de sector of de omschakeling naar producten met een hoge toegevoegde waarde worden ondersteund. Er moeten gunstige omstandigheden worden gecreëerd, met name voor speerpunt- en hightechsectoren. De Europese Unie moet hiervoor middelen reserveren in het zevende kaderprogramma voor onderzoek en ontwikkeling.
“Al smedende wordt men smid”, zo zegt men in Frankrijk. Door te smeden behouden we dus de werkgelegenheid en de knowhow, en kunnen we bovendien het staal van de toekomst ontwikkelen. 
Rizzo (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, in dit Parlement worden steeds maar weer dezelfde opvattingen verkondigd over een situatie die helaas symbolisch is voor – ik zou zelfs willen zeggen, die een schoolvoorbeeld is van – zoveel andere situaties in het bedrijfsleven die kenmerkend zijn voor ons continent. Europa kan en moet een ander antwoord bieden.
Als wij ons oordeel uitsluitend zouden baseren op de hardvochtige en wrange argumenten, die er onmiskenbaar zijn – de argumenten van de cijfers, die objectief kunnen lijken, maar in feite ongrijpbaar zijn – dan zouden we het probleem niet begrijpen en het ook niet kunnen analyseren, want de concepten waarvan wordt uitgegaan zijn “verplaatsing”, “globalisering” en “verenigbaarheid”. Dit alles maakt deel uit van het paradigma, niet alleen van deze specifieke multinationale onderneming, maar ook van zoveel andere multinationale ondernemingen die in de loop van hun bestaan vaak aanzienlijke steun hebben ontvangen van de nationale regeringen en ook substantiële premies van de Europese Gemeenschap en die vervolgens, geheel in lijn met de klassieke logica dat verliezen collectief gedragen moeten worden en winsten geprivatiseerd moeten worden, doorgaan in die richting zonder zich iets gelegen te laten liggen aan garanties en rechten.
Het Europa dat wij willen en moeten bouwen, moet anders zijn. Het moet een Europa zijn waarin werk in abstracte zin uiteraard van belang is, maar waarin ook de mensen van vlees en bloed tellen; een Europa waarin de belangen van het bedrijfsleven tellen, maar ook die van de werknemers. De weg die wij nu inslaan in dit geval, dat werkelijk een schoolvoorbeeld is, laat een zeer bittere nasmaak achter, omdat dit niet het Europa is dat we met z’n allen willen.
Wanneer commissaris Špidla het heeft over een sociale dialoog, dan zijn wij hem graag ter wille. Maar op het moment dat het Europees Parlement zich – gelukkig op min of meer eendrachtige wijze – opmaakt een resolutie aan te nemen waarin Thyssen-Krupp verplicht wordt zijn verantwoordelijkheden te nemen, ontslaat dit bedrijf, juist op deze ochtend – dus vlak voordat vrijelijk verkozen parlementariërs een oordeel over het bedrijf zullen uitspreken – nog eens meer dan zeshonderd mensen! Is dat nu een sociale dialoog? Is dat het Europa dat wij willen? Eerlijk gezegd vind ik dat de oppositie van dit Parlement meer gewicht dient te krijgen en dat de wil van de vertegenwoordigers van het volk daadwerkelijk moet meetellen. 
Rübig (PPE-DE ).
    Mijnheer de Voorzitter, ook ik spreek mijn grote dank uit aan mijn collega Tajani, omdat ik als smid natuurlijk affiniteit heb met de staalsector en deze affiniteit tot uitdrukking wil brengen. We weten dat bedrijven alleen maar kunnen bestaan bij de gratie van klandizie. Als de politiek echter niet de juiste randvoorwaarden schept, leidt dat tot faillissement of verplaatsing van de bedrijvigheid. Ik heb in dit verband enkele concrete vragen aan commissaris Špidla. Wat gaat u doen om de negatieve effecten van de emissiehandel op de staalindustrie zoveel mogelijk te beperken? Er staat ons een prijsverhoging van 15 procent te wachten bij de productie van staal. Daarbovenop komt nog eens een stijging van 15 procent in energiekosten. Deze vormen een bedreiging voor de gehele staalindustrie in Europa. Hoe gaat u voorkomen dat de staalindustrie, die in zwaar weer verkeert en is blootgesteld aan grote risico’s, wordt geschaad door REACH? En bent u van plan in het zevende kaderprogramma voor onderzoek en ontwikkeling de belangen van de staalindustrie te verdedigen?
Aan het einde van deze dag moeten we ons ook afvragen hoe we de staalindustrie kunnen beschermen tegen de dreiging van internationale hedgefondsen met hun gespeculeer met staal, cokes en steenkool, waardoor een verantwoordelijke bedrijfsvoering niet langer mogelijk is. Het proces van Lissabon legt ons de verantwoordelijkheid op dat we ons richten op Europese wetgeving en opkomen voor onze industriebedrijven teneinde de werkgelegenheid te waarborgen waarin deze sector voorziet.
Gezien het feit dat er in Duitsland vijf miljoen arbeidsplaatsen verloren zijn gegaan en dat het land vijf miljoen werklozen telt, zullen we goed moeten nadenken over hoe we het Europees industriebeleid zodanig kunnen ontwikkelen dat er nieuwe banen worden gecreëerd in plaats van dat er banen worden geschrapt. Daarvoor draagt onze commissaris een bijzondere verantwoordelijkheid en ik wil hem dan ook bij voorbaat bedanken voor zijn inspanningen om dat klaar te spelen. 
Paasilinna (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, wij moeten zodanig optreden dat dergelijke gevallen zich niet herhalen. Dat is onze plicht. De staalindustrie is voor ons een belangrijke sector, haar aandeel in de wereldproductie bedraagt 20 procent. Wij hebben deze sector, die een belangrijke werkverschaffer is, hard nodig.
Concurrentie brengt ons in een moeilijke situatie die, als wij niet ingrijpen, ook van invloed zal zijn op het aantal arbeidsplaatsen. Wij kunnen wat de lonen betreft echter niet met de Chinezen concurreren. Wij moeten hoge normen handhaven op het gebied van producten, arbeidsomstandigheden en salarissen.
Behalve met internationale concurrentie krijgt de Europese staalindustrie ook te maken met verscherpte milieunormen vanwege de communautaire emissiehandel en de inwerkingtreding van het Protocol van Kyoto. De staalindustrie is de grootste energieverbruikende industriesector en een van de belangrijkste bronnen van CO2-uitstoot. De staalindustrie zou dus haar broeikasgasemissies moeten verminderen door ofwel te investeren in nieuwe technologie of door emissierechten te kopen.
Ik wil naar voren brengen dat in mijn eigen land Finland de staalindustrie al jaren geleden sterk heeft geïnvesteerd in milieuvriendelijke technologie. Men heeft de CO2-uitstoot zo veel kunnen verminderen als volgens de huidige kennis mogelijk is. De staalindustrie in mijn land is dan ook een van de schoonste ter wereld. Toch moet volgens het Protocol van Kyoto de staalindustrie die door investeringen al jaren de schoonste is, emissierechten kopen van vuilere industrieën in bijvoorbeeld Rusland. Dus degenen die zich niet eerder om milieu hebben bekommerd, verkopen emissierechten aan degenen die hun zuiveringswerk al hebben verricht. De schonere betalen dus aan de vuilere. Een eerder gedane milieu-investering verzwakt de concurrentiekracht van de modernste en schoonste fabriek. Degene die beter zijn best doet, heeft dus een slechtere concurrentiepositie.
Mijnheer de commissaris, hoe denkt u te voorkomen dat in de emissiehandel schone industrieën de vuile industrieën belonen? Europa heeft een eigen staalindustrie nodig. Deze industrie is het fundament van onze basisproductie, en wij moeten vasthouden aan onze zelfvoorziening. Mijnheer de commissaris, kan de Commissie de mogelijkheden onderzoeken om de situatie van deze industriesector nog op een of andere wijze te verbeteren binnen de regels van de WTO? De Commissie zou ook een grondige strategie moeten opstellen voor de essentiële sectoren waarin onze zelfvoorziening van belang is. Kunnen wij onderzoek en productontwikkeling laten toenemen om het concurrentievermogen van deze sector te verbeteren? Tegelijkertijd is het natuurlijk noodzakelijk dat onze handelspartners, te beginnen bij de Verenigde Staten, aan het Protocol van Kyoto deelnemen.
Dionisi (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, vanochtend is aangekondigd dat nog eens zeshonderd werknemers zijn ontslagen door Thyssen-Krupp.
De sociale onrust wordt steeds groter, omdat het hier gaat om de economische omstandigheden van een stad, een regio en duizenden gezinnen. Het probleem van Terni, mijnheer de commissaris, is het probleem van het Italiaanse en Europese bedrijfsleven in het algemeen. De ontwerpresolutie die wij hebben opgesteld, is niet alleen een teken van solidariteit jegens de werknemers en de instellingen die hier vanavond aanwezig zijn, maar betekent ook dat het Europees Parlement zich ertoe verbindt de grote strategieën voor het industriebeleid te heroverwegen.
Europa moet, in het kader van de strategie van Lissabon en het Stabiliteitspact, nadenken over een beleid ter beteugeling van de verstorende invloeden die het gevolg zijn van de globalisering, en ook over die globalisering zelf moeten we nog eens goed nadenken. Het kan niet zo zijn dat wij in naam van de globalisering en de vrije concurrentie de sociale waarborgen, de rechten van werknemers en de bescherming van het milieu afbreken. Er moeten overheidsmaatregelen komen die als vliegwiel fungeren voor innovatie, onderzoek en industriële herstructurering op basis van een nieuw concurrentievermogen – niet een concurrentievermogen dat inhoudt dat het bedrijfsleven wegtrekt uit Italië en Europa.
In de context van het huidige debat over de financiële vooruitzichten moeten we ons afvragen hoeveel middelen dienen te worden geoormerkt voor investeringen om de economische ontwikkeling weer een impuls te geven en daarmee nieuwe werkgelegenheid te creëren. We moeten ons ook afvragen, mijnheer de commissaris, welke controle- en beoordelingsmechanismen moeten worden ingesteld om te garanderen dat ondernemingen die financiële ondersteuning door de overheid nodig hebben, in staat en verplicht zijn de werkgelegenheid te beschermen, en te controleren of ze dat ook daadwerkelijk doen.
Collega’s, deze kwestie roept vele vragen op. De zaak-Terni is in veel opzichten slechts het topje van de ijsberg. We kunnen het ons niet veroorloven dit probleem, dat symbool staat voor de werkelijke uitdaging waarvoor het Italiaanse en Europese bedrijfsleven zich geplaatst ziet, niet aan te pakken. 
Sacconi (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de collega’s die vóór mij het woord hebben gevoerd, hebben op uitstekende wijze uiteengezet hoe de zaken ervoor staan en wat er gedaan moet worden om een uitweg te vinden uit deze uiterst kritieke situatie. Ik zal me inhouden en niet terugkomen op enkele eisen die gesteld zijn in verband met de REACH-verordening, die over elf jaar in werking zal treden en een ondermijnende uitwerking zal hebben op de concurrentiekracht van zowel het Italiaanse als het Europese bedrijfsleven, die momenteel mijns inziens heel andere en meer directe uitdagingen op concurrentiegebied het hoofd moeten bieden.
Vanuit de lange ervaring in de vakbond die ik heb, net als u, wil ik twee opmerkingen maken. Ten eerste: precies één jaar geleden, op 10 februari 2004, debatteerden wij in dit Parlement over Terni, de ijzer- en staalindustrie en over de crisis in het algemeen die in de Europese staalindustrie heerste. Juist op die dag bereikte ons het bericht dat dit geschil op ministerieel niveau was bijgelegd en dat er onderhandelingen waren begonnen die uiteindelijk zouden leiden tot het akkoord dat in juni werd gesloten – het akkoord dat Thyssen-Krupp vandaag opnieuw aan zijn laars heeft gelapt.
Hoe kwam het dat op dat moment een dergelijk akkoord gesloten kon worden? Ik geloof dat daar ten diepste maar één reden voor was: omdat Thyssen-Krupp zowel op nationaal als op Europees niveau in een geïsoleerde positie was geraakt. De buitengewone mobilisatie van arbeiders en burgers in Terni en Umbrië speelde, zoals al eerder gezegd is, in dit politieke proces een hoofdrol. De fabriek in Terni is niet alleen maar een vestiging, het is een integrerend deel van de stad. Vandaag zien we hoe de geschiedenis zich aan het herhalen is. Net als toen wordt niet alleen de spot gedreven met een beroepsorganisatie, een productiecapaciteit, een traditie - er wordt de spot gedreven met de waardigheid van een hele burgerij. En daarom moeten we opnieuw de gelederen sluiten om op die manier Thyssen-Krupp opnieuw te isoleren.
De tweede opmerking die ik vanuit mijn vakbondsachtergrond wil maken is: waarom heeft Thyssen-Krupp uitgerekend vandaag twee schijnbaar tegenstrijdige initiatieven genomen? Het heeft de brief gestuurd waarin het uitvoerig ingaat op de problemen en tegelijkertijd heeft het nog eens zeshonderd werknemers ontslagen, of heeft het gedreigd dat te zullen doen, en de rechtvaardigingen die het daarvoor aanvoert zijn min of meer geloofwaardig. Mijns inziens voelde de onderneming dat zij het risico liep opnieuw door dit Parlement in een isolement te worden gedrongen. Daarom is de agenda waarover wij morgen zullen stemmen zeer belangrijk.
Mijnheer de commissaris, ik was verheugd over uw speech en over de suggesties die u daarin deed, ondanks de beperkte bevoegdheden van de Commissie, waarvan wij ons allemaal terdege bewust zijn. Maar wellicht kan de Commissie iets doen in politieke zin, op het hoogste niveau, net als vorig jaar, toen zij er in belangrijke mate aan bijdroeg dat Thyssen-Krupp in een geïsoleerde positie terechtkwam. 
Antoniozzi (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, wat er bij Thyssen-Krupp in Terni gebeurt, is een zeer gevaarlijk signaal voor de gehele Europese staalindustrie en de van haar afhankelijke industrieën. Uit het feit dat er een zo grote consensus over de resolutie heerst, blijkt dat hier geen sprake is van op zichzelf staande, retorische bezorgdheid, maar dat de ernst van de situatie algemeen en internationaal onderkend wordt.
Alle leden van het Parlement hebben, zoals reeds gezegd is, gisteren een geruststellende brief ontvangen. Daarin wordt herhaald dat er geen verandering zal plaatsvinden in de werkgelegenheid. Wij zijn natuurlijk geenszins overtuigd door deze verklaring; integendeel, zij stemt zelfs tot nog grotere ongerustheid in het licht van het ontslag van zeshonderd werknemers. De brief lijkt een geval te zijn van – ik weet niet of het Latijnse gezegde vertaald kan worden – ‘’ [een ongevraagde verontschuldiging is een onmiskenbare beschuldiging].
De krachtige maatregelen van de Italiaanse regering ter ondersteuning van de staalfabrieken in Terni en de aandacht van alle instellingen hebben weinig zoden aan de dijk gezet. Het vermoeden dat Thyssen-Krupp bezwijkt voor de concurrentie uit Azië, en met name uit China, is nu een zekerheid geworden. Het probleem is niet alleen dat er banen verloren gaan in Terni, hoewel dat alleen al voldoende aanleiding tot zorg geeft. Het is nog ernstiger, omdat de gebeurtenissen de vorm aannemen van een volledig ontwikkelde strategie van bedrijfsverplaatsing of – om het maar eens onomwonden te zeggen – terugtrekking, nadat men jarenlang heeft geprofiteerd van subsidies die enorme winsten hebben opgeleverd.
Mijnheer de commissaris, ik had meer verwacht van uw speech. Uw betoog leek mij eerder een opsomming van wat er allemaal gebeurd is dan een krachtige bevestiging van het Europese industriebeleid. Daarom verzoeken wij de Europese Commissie, die immers de kracht en het politieke gewicht heeft die nodig zijn om dit probleem aan te pakken, deze kwestie op strategisch niveau te behandelen, om te laten zien dat zij de consequenties van een eventueel stilzwijgen, dat een rampzalige ineenstorting van de Europese economie tot gevolg zou hebben, voor haar rekening neemt. 
De Voorzitter.
   Ik verzoek de afgevaardigden mij toe te staan even buiten mijn formele rol te treden teneinde mijn volledige en onvoorwaardelijke instemming te betuigen, zowel op persoonlijk als op politiek niveau, met de redenen, inhoud en doelstellingen van de gezamenlijke resolutie waarover het Parlement morgen zal stemmen. 
Špidla,
    Ik heb met grote belangstelling geluisterd naar dit debat, dat betrekking heeft op een uitermate gevoelig onderwerp. Het is geheel duidelijk dat de Europese staalsector een zeer belangrijk onderdeel is van onze economie en, op haar eigen manier, van onze Europese identiteit. In de Lissabon-strategie wordt dan ook duidelijk aandacht gegeven aan het industriebeleid. Een van de strategische besluiten die in dit document zijn opgenomen is steun te verlenen aan de Europese industrie en haar stabilisering en ontwikkeling te bevorderen, aangezien de industrie een hoofdbestanddeel vormt van onze Europese beschaving.
Dames en heren, de Europese staalsector heeft ingrijpende herstructureringen ondergaan en is concurrerend. Het is duidelijk dat er verdere gedeeltelijke herstructureringen zullen plaatsvinden, en dergelijke herstructureringen moeten worden ondersteund door gepaste sociale maatregelen. Wat betreft de rol van de Commissie, moet ik zeggen dat haar bevoegdheden in dit geval beperkt zijn; preciezer gezegd, de Commissie beschikt niet over bevoegdheden om actie te ondernemen tegen het management van Thyssen-Krupp en het te overtuigen of te dwingen haar besluit te wijzigen.
In verband met de verhuizing van de fabriek of van een deel van de productie van deze fabriek naar de Bondsrepubliek Duitsland, kan in algemene zin gezegd worden dat men vrij is in de keuze van de locatie voor de productie van goederen en voor het aanbieden van diensten in de Europese Unie. Dit vloeit voort uit de idee van de interne markt en is verankerd in de Verdragen die wij hebben aangenomen. Het is natuurlijk duidelijk dat een herstructurering van deze aard altijd vergezeld gaat van sociale problemen en moeilijkheden, en daarom hebben we een overheidsbeleid nodig dat de betreffende sectoren, regio's en werknemers in staat stelt de nodige aanpassingen te maken, en dat een gepast niveau van bescherming biedt. Dit is ook een van de oogmerken van de mededeling van de Commissie inzake herstructurering en werkgelegenheid die ik zo spoedig mogelijk wil presenteren.
Ik zou de nadruk willen leggen op het belang van de sociale dialoog in de voorbereiding op en het beheer van herstructurering. De mededeling die ik noemde zal daarom een tweede fase van raadpleging met de Europese sociale partners behelzen inzake onderwerpen met betrekking tot de herstructurering van ondernemingen en inzake arbeidsraden. Ik ben ervan overtuigd dat de sociale partners deze uitdaging zullen aangaan en onderhandelingen zullen starten die zijn gericht op de invoering van mechanismen voor de tenuitvoerlegging van en het toezicht op de richtsnoeren voor herstructurering, en dat zij ook de capaciteiten van de Europese arbeidsraden als bemiddelaar bij veranderingen binnen bedrijven zullen benutten.
Over de vraag of Thyssen enige communautaire subsidie ontving in Italië: de Commissie heeft de bevoegde Italiaanse instanties verzocht deze vraag te beantwoorden en wij wachten momenteel hun reactie af. Als nu wordt bevestigd dat er inderdaad subsidie is toegekend, en dat de voorwaarden waaronder deze subsidie werd toegekend niet in acht zijn genomen, dan zal de Commissie er uiteraard op staan dat de bevoegde Italiaanse instanties de gepaste maatregelen nemen.
Ik wil erop wijzen dat, volgens de huidige regeling, de steun niet meer uit hoofde van de structuurfondsen kan worden toegekend indien de betrokken onderneming fundamentele wijzigingen ondergaat, bijvoorbeeld als zij binnen vijf jaar na het besluit tot toewijzing van subsidie zou verhuizen. Ik wil er ook op wijzen dat de Commissie heeft voorgesteld de betreffende termijn te verlengen tot zeven jaar voor de periode 2007–2013. Zij heeft verder voorgesteld om te stipuleren dat alle toegekende subsidies dienen te worden terugbetaald als deze regel op enige wijze wordt geschonden en dat een onderneming die de betreffende voorwaarde eenmaal niet in acht heeft genomen in de toekomst niet meer in aanmerking komt voor wat voor vorm van subsidie dan ook.
Dames en heren, er is een hele reeks zaken aan de orde gesteld, zoals de kwestie van een kaderprogramma. Het is duidelijk dat de staalsector innovatieve maatregelen nodig heeft en dat deze sector de bakermat is van tal van bijzondere innovaties, aangezien metallurgische processen per definitie de toepassing van hoogstaande technologie vergen. Er kan dan ook geen twijfel over bestaan dat de staalsector een gepaste plaats in het kaderprogramma zal worden toegekend. Er is veel gedebatteerd over de REACH-richtlijn, en hoewel ik niet denk dat er enige twijfel over bestaat dat deze richtlijn aandacht verdient, is het duidelijk dat zij evenwichtig en doelgericht moet zijn. De uitvoering van het Kyoto-protocol kan in ieder geval worden beschouwd als een succesverhaal voor de Europese Unie, en het lijdt geen twijfel dat het een groot succes op wereldniveau is met betrekking tot de stabiliteit van onze aarde als geheel.
Wij zijn een paar dagen geleden begonnen met het bestuderen van het probleem van de emissiehandel, en hierbij zal het ongetwijfeld van het grootste belang zijn om alle bevindingen te evalueren en een standpunt te formuleren inzake processen die soms paradoxaal van aard zijn en onbedoelde neveneffecten kunnen sorteren.
Dames en heren, de staalsector verdient onze volle aandacht, en herstructurering, dat een onderdeel is van het hedendaagse leven, vraagt om een alomvattend Europees beleid, de betrokkenheid van sociale partners, en de wil om op deze uitdagingen een antwoord te vinden. Dames en heren, ik zou nogmaals mijn waardering willen uitspreken voor de inspanningen die de Italiaanse autoriteiten hebben verricht. Ik denk dat het nog altijd mogelijk is de ontwikkelingen tot op zekere hoogte te beïnvloeden, en wij zullen zeker op dergelijke ontwikkelingen reageren.
De Voorzitter.
   Ik maak de afgevaardigden erop attent dat er drie ontwerpresoluties zijn ingediend overeenkomstig artikel 103, lid 2 van het Reglement, tot besluit van het debat (1).
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen, donderdag, om 12.00 uur plaats. 

