
Stihler
Mevrouw de Voorzitter, vandaag is het in het Verenigd Koninkrijk No Smoking Day. In de Europese Unie sterft ieder jaar een half miljoen inwoners nodeloos aan de gevolgen van het roken. Maar liefst 80% van de rokers geeft echter aan te willen stoppen. Ik hoop dan ook dat mijn collega' s de ingediende schriftelijke verklaring voor een Europese tabaksloze dag zullen ondertekenen. Alleen vandaag al zullen 1500 EU-inwoners sterven ten gevolge van tabaksgebruik. Laten wij, het Europees Parlement, het voortouw nemen bij het voorkomen van die sterfgevallen.

De Voorzitter
Dank u wel, mevrouw Stihler. Ik denk dat het applaus van onze collega's voldoende duidelijk maakt dat zij de boodschap hebben begrepen en ik twijfel er niet aan dat zij het voorbeeld van de Britse No Smoking Day zullen volgen.

Watson
Mevrouw de Voorzitter, ik wil alleen vragen of het mogelijk is nogmaals na te gaan of het rookverbod in de parlementsgebouwen ook daadwerkelijk wordt geëerbiedigd. Eerder deze week heb ik namelijk gemerkt dat dit niet het geval was. Ik pleit dan ook voor een strengere toepassing van het rookverbod in dit Parlement.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer Watson. Ik zie dat mevrouw Banotti en de andere quaestoren goed naar u hebben geluisterd. Wij zullen het in de gaten houden.

Banotti
Mevrouw de Voorzitter, zoals u weet ben ik een fervent tegenstandster van roken. Ik wil mijn collega' s er echter aan herinneren dat zij in de daarvoor bestemde ruimte rechts bij het raam ongestoord kunnen roken, zonder iemand last te bezorgen.

De Voorzitter
Uitstekend! Ik dank u, mevrouw Banotti.

Follow-up van Nice
De Voorzitter
Aan de orde zijn de verklaringen van de Raad en de Commissie over de follow-up van Nice.
Ik heet de fungerend voorzitter van de Raad, mevrouw Lindh, van harte welkom en geef haar onmiddellijk het woord.

Lindh
Mevrouw de Voorzitter, geachte afgevaardigden: "Het doet me veel genoegen te kunnen constateren dat er concrete stappen zijn ondernomen .... om de burgers van Europa te betrekken bij een debat dat van doorslaggevend belang zal zijn voor de toekomst van Europa." Dat is de eerste bijdrage die Russel Pickard uit Groot-Brittannië heeft geleverd aan de homepage over de toekomst van Europa. Hij spreekt de hoop uit dat zoveel mogelijk burgers hun mening zullen geven over elementaire kwesties zoals: "Wat voor Europa willen wij als Europese burgers?"
"Indien we een verandering willen, laat ons dan die verandering zijn" , aldus Vincente Garcia-Delgado Segués uit Spanje. "Nu kan elke burger uit een land van de Unie zeggen wat hij of zij maar wil, goed of slecht, en de verantwoordelijke leiders van de EU kunnen rekening houden met onze wensen en onze verwachtingen" , aldus Ann Catherine Talbro uit Denemarken. Kurt Linderoos uit Finland stelt voor dat elke EU-burger contact opneemt met 14 andere burgers, één uit elke andere lidstaat, om over de toekomst van de EU te discussiëren.
Afgelopen week hebben de ondervoorzitter van het Parlement, de heer David Martin, de premiers van Zweden en België en de voorzitter van de Commissie, de heer Prodi, het debat over de toekomst van Europa geopend. U, mevrouw de Voorzitter, hebt samen met de twee premiers en de voorzitter van de Commissie een verklaring afgelegd en daarmee de homepage, waartoe het Parlement, de Raad en de Commissie gezamenlijk het initiatief hadden genomen, in bedrijf gesteld.
Met de openingsactie van afgelopen week en met het debat van vandaag laten wij "post-Nice" achter ons. Nu maken wij een aanvang met het debat over de toekomst van Europa. Dit brede debat over de toekomst van Europa moet volgens de Verklaring van Nice in 2004 uitmonden in een nieuwe intergouvernementele conferentie. Dit jaar moeten het Zweedse en het Belgische voorzitterschap, in samenwerking met het Parlement en de Commissie, de aanzet geven tot een uitgebreide discussie met alle betrokken partijen: vertegenwoordigers van de nationale parlementen en de publieke opinie, scholen en universiteiten en vertegenwoordigers van de burgermaatschappij. We zullen grote aandacht schenken aan wat de verschillende politieke groeperingen in Europa, binnen en buiten dit Parlement, te zeggen hebben.
We moeten uiteraard de jeugd bij dit debat zien te betrekken - het is immers hun toekomstig Europa waarover we discussiëren - evenals de kandidaat-lidstaten, omdat ook zij moeten meehelpen aan de opbouw van het Europa van de toekomst. Bovendien moet het gehele proces in zo groot mogelijke openheid plaatsvinden. Onze doelstelling is namelijk de Unie en zijn instellingen dichter bij de burgers te brengen.
Conform het in Nice genomen besluit moet in dit debat onder andere worden gesproken over kwesties zoals de afbakening van de communautaire en nationale bevoegdheden - opdat het subsidiariteitsbeginsel goed wordt weerspiegeld -, de toekomstige status van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, de vereenvoudiging van de Verdragen zonder inhoudelijke wijziging, en de rol van de nationale parlementen in de Europese structuur.
Toen wij vorige week op een van de Europese Scholen in Brussel het debat in gang zetten, was het reeds duidelijk dat de belangstelling van de burgers veel verder ging dan de institutionele vraagstukken waarvan in Nice voorbeelden waren gegeven. Naar mijn mening is het goed, en ook belangrijk, dat we nu een breed debat over de toekomst van Europa kunnen voeren. Om deze discussie op het juiste spoor te zetten moeten wij - net als de schoolkinderen in Brussel en de bijdragen op de homepage - ons elementaire vragen stellen: welke taken moet de Unie volgens ons op zich nemen en welke rol moet de Unie in Europa en in de wereld spelen.
We moeten onze burgers kunnen laten zien dat de EU een drijvende kracht is achter belangrijke kwesties, zoals mondialisering, mensenrechten en democratie, gemeenschappelijk asiel- en immigratiebeleid, werkgelegenheid en groei in heel Europa, misdaadbestrijding, en milieu, duurzame ontwikkeling en voedselveiligheid.
Het is belangrijk dat wij dit debat beginnen met die inhoudelijke kwesties, met kwesties waarin onze burgers zich kunnen herkennen. Ik zie dan ook uit naar de bijdragen van het Parlement, omdat u als afgevaardigden rechtstreekse contacten onderhoudt met uw kiezers in heel Europa. Dit Parlement heeft dikwijls vooropgelopen in belangrijke Europese discussies over bijvoorbeeld transparantie, milieu, uitbreiding, en het Handvest van de grondrechten. Nu is de tijd gekomen om niet langer alleen over de vorm, maar ook over de inhoud te discussiëren.
Daarna moeten wij uiteraard ook op de vorm terugkomen, en nagaan hoe wij de instellingen en de werkwijzen van de Unie moeten hervormen om ze zo efficiënt mogelijk te maken. Laat ik allereerst opmerken dat de communautaire methode, die zo' n belangrijke rol in de Europese samenwerking gespeeld heeft, ook in de toekomst uiteraard een sterke positie dient te behouden, ook al zal deze op bepaalde terreinen worden aangevuld met de nieuwe open coördinatiemethode. Een sterk Europa veronderstelt sterke instellingen. Dat heb ik aan den lijve ondervonden toen ik minister van Milieubeheer was en zeer nauw samenwerkte met zowel de Commissie als het Parlement.
Ik wil ook opmerken dat wij van Zweedse zijde onbevooroordeeld zijn wat de vormen van de verdere voorbereidingen betreft. Ik zie zowel voor- als nadelen aan de "conventie" die door een aantal betrokkenen is genoemd als een belangrijk, of mogelijk model voor de besprekingen.
Mevrouw de Voorzitter, we staan aan het begin van een ongelooflijk spannend proces. In de gehele Unie wordt nu gesproken over de toekomst van Europa. Vandaag gebeurt dat in Thermonfeckin in Ierland, de volgende week op de Canarische Eilanden in Spanje, de week daarop in Kiruna in het noordelijkste puntje van Zweden en de dag daarop in Sparta in Griekenland.
Dit Parlement zal de komende week, als eerste van een reeks van maatregelen, een bijeenkomst organiseren met deelnemers uit de parlementen van de lidstaten en de kandidaat-lidstaten. Ik verheug me erop dit debat volgende week mee te mogen maken.
De Commissie zal later dit jaar een belangrijke bijdrage leveren met haar Witboek over de Europese bestuursvormen. Ik zal dit onderwerp zelf ook aankaarten in de Raad Algemene Zaken en bij de kandidaat-lidstaten, in aansluiting op de informele vergadering van de ministers van Buitenlandse Zaken in Nyköping. Zweden zal ook het initiatief nemen tot een conferentie over de externe rol van de EU, komende herfst.
Elk land zal natuurlijk een nationaal debat voeren, uitgaand van zijn eigen tradities en omstandigheden. Het is echter onze verantwoordelijkheid erop toe te zien dat er een breed debat ontstaat, een debat waarbij ook de nationale parlementen betrokken zijn en waarin de vraagstukken aan de orde komen die in onze respectieve landen actueel zijn.
Dat wat ik tot dusverre gezegd heb betreft natuurlijk slechts de allereerste initiatieven. Het proces gaat ook daarna door en de deelnemers zullen elkaar inspireren. Het Zweedse en het Belgische voorzitterschap, het Parlement en de Commissie dragen samen de grootste verantwoordelijkheid voor deze eerste fase, waarvoor een nauwe en onbevangen samenwerking noodzakelijk is. Het interne debat in het Parlement zal op zijn minst interessant zijn om te volgen. De eerste signalen die we hebben gekregen zijn spannend en ik kijk uit naar de resolutie van dit Parlement die voor mei is gepland.
Een verslag over de vraagstukken met betrekking tot de toekomst zal tijdens de bijeenkomst van de Europese Raad in Gotenburg, in juni aanstaande, op tafel worden gelegd. Op de Top van Laken/Brussel in december zal de Europese Raad dan een standpunt innemen ten aanzien van het verdere proces.
Mevrouw de Voorzitter, wat voor soort Europa willen wij, burgers van Europa? De vraag is gesteld; het debat kan dus beginnen! Robert Schuman heeft ooit gezegd dat Europa niet tot stand kan worden gebracht met een staatsgreep, en evenmin met een algemene constructie, maar enkel met concrete resultaten. Laten wij dat ook vandaag niet uit het oog verliezen.
Laat het debat nu beginnen. Laten wij het werk van al degenen die sedert de tijd van Schuman aan de discussie hebben deelgenomen, als uitgangspunt nemen, en laten we alle jongeren bij ons debat betrekken, die nu via de scholen van Europa tot ons spreken of bijdragen leveren aan de homepage. Ik luister nu graag naar de ideeën van de leden van het Parlement over de toekomst van Europa.

Barnier
Mevrouw de Voorzitter, mevrouw de minister, mijnheer de voorzitter van de Commissie, geachte afgevaardigden, ook wij zijn benieuwd naar de voorstellen en de suggesties van de leden van het Parlement. Ik zal echter eerst het standpunt van de Commissie ten aanzien van dit brede debat uit de doeken doen. Dit debat werd ons 's morgens vroeg in Nice beloofd, toen de inkt van het akkoord nog niet eens was opgedroogd. Het leek wel alsof de regeringsleiders en staatshoofden niet echt tevreden waren met wat zij na drie dagen onderhandelen hadden bereikt en derhalve besloten een breed en diepgaand debat over de toekomst van Europa op stapel te zetten.
Nauwelijks een week geleden hebben het Zweedse voorzitterschap en het komende Belgische voorzitterschap het Parlement en de Commissie opgeroepen tot een debat.
Geachte afgevaardigden, de Commissie is blij met een debat over de Europese vraagstukken en zal dit ondersteunen. Overigens zult u zich herinneren dat de Commissie een jaar geleden samen met u een voorstel heeft gedaan voor een dialoog over Europa. Dit was echter nog maar een eerste stap. Om er nu voor te zorgen dat dit debat aan de doelstellingen van de gezamenlijke verklaring van uw Voorzitter, Nicole Fontaine, Göran Persson, Guy Verhofstadt en Romano Prodi zal beantwoorden, moeten de beginselen, de methode en de agenda worden vastgelegd. Wij moeten de komende weken benutten om deze beginselen, de methode en de agenda uit te werken. Dit zal de basis worden van de gezamenlijke inspanning van het Parlement en de Commissie gedurende het Zweedse en Belgische voorzitterschap. Vervolgens moet het debat over de toekomstige hervorming van Europa uitmonden in een ambitieuze top van Laken.
Een eerste basisbeginsel betreft de inhoud van het debat, namelijk de toekomst van de Unie. Deze moet de vorm van het debat bepalen en het centrale thema blijven. Wat voor Europa willen wij voor morgen? Wat willen wij samen doen? Wat zal ons project zijn? Willen wij meer integratie, ja of nee? Willen wij een sterker politiek Europa, ja of nee? Ik wil hier dan nog een vraag aan toevoegen: hoe kunnen wij het communautaire model hervormen?
Het is moeilijk om pasklare antwoorden te vinden op deze ingewikkelde vragen. Wellicht moeten de burgers juist daarom kennis kunnen nemen van het debat en eraan deelnemen.
Transparantie moet bijgevolg het eerste beginsel zijn. Het moet een objectief debat worden waarin verschillende meningen tot uitdrukking worden gebracht. Wij weten heel goed dat de meningen in de lidstaten zeer gevarieerd zijn en vaak sterk uiteenlopen. Het beginsel van transparantie, waar ik zojuist naar verwees, houdt tevens in dat wij de lastige vragen niet uit de weg gaan.
Het tweede beginsel is nabijheid. Een debat als dit kan niet uitsluitend worden gevoerd vanuit Brussel of Straatsburg. Weliswaar beschikken wij vandaag de dag over internet, dat een onvervangbaar instrument is voor informatie en dialoog - het debat is reeds geopend op onze website, zij het dan met de nodige gebreken - maar een dialoog via internet is niet genoeg. Het debat over Europa moet daar gevoerd worden waar de mensen wonen, waar zij werken en waar zij studeren. De volksvertegenwoordigers op nationaal en lokaal niveau moeten erbij worden betrokken. Het moet een Europees debat worden dat steunt op de debatten die in elk van de lidstaten op het passende niveau worden georganiseerd, en dit niveau moet mijns inziens zo dicht mogelijk bij de burger liggen. De instellingen van de Gemeenschap kunnen de organisatie van deze nationale debatten weliswaar ondersteunen - de Commissie is hiermee bezig en zal dit blijven doen - maar de debatten moeten in de eerste plaats worden georganiseerd door de lidstaten.
Een vooruitziende blik: dat zouden wij het derde beginsel kunnen noemen. Weliswaar zijn de kandidaat-landen nog geen lidstaten, maar zij zullen binnen enkele jaren toetreden. De toekomst van de Unie gaat hen dus evenzeer aan als de huidige lidstaten. Wij moeten ervoor zorgen dat zij in het debat aanwezig zijn en er actief aan deelnemen.
Na de beginselen, dames en heren, komt de methode. Zoals u zojuist hebt gezegd, mevrouw de minister, zal de laatste besluitvormende stap van dit proces een, naar wij hopen, korte intergouvernementele conferentie zijn in 2004. Wij hopen dat deze IGC zo snel mogelijk zal plaatsvinden, en wel in 2004 zoals Romano Prodi voorstelde. Krachtens de Verdragen is de intergouvernementele conferentie namelijk de enige methode om de Verdragen te hervormen of te wijzigen; een andere methode is er niet.
Wij zijn ons ervan bewust dat wij deze toekomstige IGC nauwgezet en anders dan de vorige IGC' s van Amsterdam en Nice moeten voorbereiden. De resultaten van het openbare debat zullen hun beslag moeten vinden in concrete voorstellen voor de herziening van de Verdragen. Hiervoor kunnen wij steunen op de ervaringen van de Conventie die in luttele maanden een Handvest van de grondrechten heeft uitgewerkt dat in Nice plechtig werd afgekondigd. Het gaat derhalve om een forum dat niet uitsluitend debatteert, maar werkvergaderingen houdt en voorstellen uitwerkt, en de verschillende bronnen van de democratische legitimatie van Europa in zich verenigt: vertegenwoordigers van de lidstaten, het Europees Parlement, de nationale parlementen en de Europese Commissie.
Er zijn echter nog veel open vragen. Hoe zullen de besluitvormingsmechanismen van de toekomstige conventie er uitzien? Hoe zal zij worden samengesteld, en vooral, welke plaats zullen de vertegenwoordigers van de kandidaat-landen innemen? Wat zal haar mandaat zijn? Moeten de werkzaamheden volgen op het openbare debat, of is het beter het openbare debat tijdens het gehele proces tot de IGC voort te zetten?
De Commissie zal, nu en in de toekomst, goed luisteren naar de voorstellen van het Parlement voor de modaliteiten. Ook wij zijn op dit terrein actief. Mevrouw de Voorzitter, ik denk dat wij onze voorstellen, de uwe en de onze, met het oog op de Europese Raad van Laken, nauwkeurig op elkaar moeten afstemmen. Ik denk dat wij de samenwerking tussen onze beide instellingen, alsmede die met het Zweedse en Belgische voorzitterschap, moeten versterken. Ook is het van groot belang dat het debat niet uitsluitend wordt gevoerd door deskundigen, maar plaats vindt in een structuur die openstaat voor bijdragen van buitenaf.
Na de beginselen en de methode wil ik kort ingaan op de agenda van het debat. Gedurende de lange cyclus van institutionele onderhandelingen van de afgelopen jaren, die begon in Maastricht en een voorlopig einde heeft gevonden in Nice, hebben het Parlement en de Commissie zich altijd gezamenlijk ingezet voor een echte hervorming. Ik wil hiervoor mijn erkentelijkheid en mijn dank uitspreken aan het Parlement en met name aan voorzitter Napolitano en de leden van de Commissie constitutionele zaken. Ik wil u bedanken voor uw intelligente bijdragen en voor de nauwe samenwerking, met name tijdens de laatste IGC. Het Parlement heeft in zijn resoluties van november 1999 en februari 2000 kenbaar gemaakt dat het - evenals de Commissie overigens - een allesomvattende institutionele hervorming wenste. Wij moeten mijns inziens deze eendracht koesteren, maar tegelijkertijd moeten wij alle ramen en deuren openzetten, iedereen de hand reiken en betrekken bij een breed debat.
Indien wij alle uitdagingen van de toekomst van de Unie het hoofd willen bieden, mogen wij ons bij de komende IGC niet beperken tot de vier constitutionele punten van de bijlage van het Verdrag van Nice. De IGC mag niet beperkt blijven tot deze punten, vooral omdat enkele ervan, en ik zie er minstens twee, een ongunstige weerslag kunnen hebben op het integratieniveau van de Unie, als zij niet juist worden aangepakt. Wij moeten derhalve niet terugschrikken voor de behandeling van deze vier punten, maar mogen het debat daarbij ook niet laten. Voorts moeten wij ervoor waken dat de aanpak van deze vier punten - de vereenvoudiging van de Verdragen, de juridische status van het Handvest, de verdeling van de bevoegdheden en de plaats van de nationale parlementen in het Europese bouwwerk - het acquis communautaire en de communautaire methode niet verzwakken.
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren afgevaardigden, als wij erin slagen het openbare debat en de, noodgedwongen, meer technische en specifieke discussies van de komende IGC soepel op elkaar aan te sluiten, geven wij een goede aanzet tot een ambitieuzere hervorming dan die van Nice. Dit zou ook goed zijn om de angst weg te nemen en de daarop inspelende demagogie de wind uit de zeilen te nemen. Sommigen proberen immers op die manier de vooruitgang in de Europese integratie tegen te gaan. Deze factoren kunnen van doorslaggevend belang zijn voor de uitbreiding van de Unie, en daarom kunt u ervan op aan dat heel de Europese Commissie, haar voorzitter en al haar leden, alles in het werk zullen stellen om van het brede debat dat de regeringsleiders en staatshoofden ons in Nice hebben beloofd, een levendig debat te maken.

Poettering
Mevrouw de Voorzitter, mevrouw de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de voorzitter van de Commissie, mijnheer de commissaris, beste collega' s. Onze fractie is blij met dit debat van vanmorgen met de Raad en de Commissie. Het is bekend dat wij, als Parlement, en onze fractie in het bijzonder, het standpunt van de Commissie in deze aangelegenheden delen. Ik denk dat dit van belang is voor het welslagen van ons gemeenschappelijk voornemen.
Ik wil ook mijn erkentelijkheid en respect uitspreken voor de toon en de teneur van uw bijdrage aan dit debat, mevrouw de voorzitter van de Raad, zeker in het licht van de sfeer van irritatie die de afgelopen weken af en toe de kop op stak, hetgeen overigens in de politiek niet meer dan normaal is. Ik denk dat uw houding tegenover de toekomst van Europa en de samenwerking tussen de instellingen een goede basis vormt, als u tenminste de daad bij het woord voegt.
Voordat wij ingaan op de toekomst heb ik nog een verzoek aan het Zweedse voorzitterschap en aan de Raad, die nu door het Zweedse voorzitterschap wordt vertegenwoordigd. Zweden staat bekend om zijn transparantie en openheid en wij waarderen dit aan dit sympathieke land. Ik wil u echter verzoeken ervoor te zorgen dat ook in de Raad meer transparantie en openheid komt jegens de andere instellingen.

Dit is niet bedoeld als kritiek, maar als vaststelling. Benut u uw voorzitterschap niet alleen om een aantal lopende zaken af te handelen, maar ook om een dynamiek op gang te brengen voor meer transparantie, meer openheid en - dit is geen kritiek op Zweden - voor een sterkere aanwezigheid van de Raad in het Europees Parlement. Gisteren was de Raad niet aanwezig toen wij een wetgevingsresolutie behandelden. Nogmaals, ik wil geen kritiek leveren op Zweden, maar wij horen graag het standpunt van de Raad. Onze Voorzitter zal derhalve namens het Parlement ook met de Raad nieuwe regels opstellen om de aanwezigheid van de Raad in het Parlement te vergroten. Het is toch niet teveel gevraagd dat het voorzitterschap, dat maar een half jaar duurt, niet slechts één, maar twee of drie dagen bij de plenaire vergaderingen aanwezig is om de aangelegenheden te bespreken die ons allen aangaan.
(Applaus)
Dan nu de follow-up van Nice. Wanneer wij het over de toekomst hebben, moeten wij eerlijk zijn. Nice was geen groot succes. Ik wil hier nu niet lang en breed op ingaan, maar het moet toch gezegd worden. Wat dit punt, en uitsluitend dit punt betreft sta ik dan ook kritisch tegenover een brief van de Zweedse minister-president van 7 maart jongstleden, een brief die ik voor het overige toejuich. In deze brief wordt Nice een sterke institutionele basis genoemd voor de toekomst van de Europese Unie. Wij zijn van mening dat dit niet het geval is, en dat zullen wij blijven verkondigen. Wij willen u verzoeken om moed te vatten en het voorbeeld te volgen van de Franse president Chirac, die hier als voorzitter van de Raad heeft gezegd dat de intergouvernementele conferentie als methode voor de hervorming van de Europese Unie heeft afgedaan. Als alle regeringen van de Europese Unie tot dit inzicht komen, kunnen wij een passende methode zoeken. Op die methode wil ik nu ingaan.
Mevrouw de voorzitter van de Raad - als ik mij minder tot commissaris Barnier richt, dan is dat omdat wij grotendeels met zijn woorden instemmen -, het doet mij plezier te horen dat u openstaat voor de methode, en eventueel ook voor de methode van de conventie. Ik kan u met voldoening mededelen dat onze partij, de Europese Volkspartij, op voorstel van onze fractie in het Parlement, een voorbereidende conferentie heeft voorgesteld. Die conferentie zal een voorstel moet opleveren dat aan de regeringen zal worden voorgelegd, en zou in 2002 met haar werkzaamheden moeten beginnen. Het besluit over de methode zal niet onder uw voorzitterschap worden genomen, maar het is van belang dat u de weg naar Laken reeds voorbereidt. Daar zullen de besluiten moeten worden genomen. Wij zijn van mening dat een voorbereidende conferentie, bestaande uit leden van het Europees Parlement, leden van de nationale parlementen, vertegenwoordigers van de regeringen en andere persoonlijkheden, een transparant instrument is.
Er wordt veel gesproken over een zogenaamd steering committee. Een steering committee zou kunnen fungeren als een soort bureau van de conferentie, maar zou volledig deel moeten uitmaken van de conferentie zelf. De positie van de voorzitter zal ongetwijfeld ook de nodige aandacht krijgen, zoals bij de Conventie voor de grondrechten onder voorzitterschap van de voormalige Duitse bondspresident Roman Herzog het geval was. Wanneer men een goed resultaat wil bereiken, zal men een deugdelijke methode moeten kiezen.
Wat de termijnen betreft, ben ik het volledig met commissaris Barnier eens: de conferentie zou haar werkzaamheden in 2002 kunnen aanvatten. Zij zou kunnen doorwerken tot het najaar van 2003 en dan een voorstel voorleggen aan de regeringen. Eind 2003, en niet pas in 2004, zou dan een intergouvernementele conferentie moeten plaatsvinden die snel een standpunt formuleert ten aanzien van het voorstel. Vervolgens zou in het voorjaar van 2004, tijdens het Ierse voorzitterschap, een nieuw verdrag kunnen worden ondertekend. Anders zou het proces namelijk samenvallen met de periode van de Europese verkiezingen en het verstrijken van de ambtstermijn van de Commissie.
Ik heb nog een laatste opmerking, mevrouw de voorzitter: ik wil u bedanken voor het feit dat u heeft verwezen naar de communautaire methode en Robert Schuman. Hij was een van de lichtende voorbeelden voor Europa, een van de groten van onze fractie. Robert Schuman belichaamde de communautaire methode. Het zijn de kleine landen die baat hebben bij de communautaire methode, want als de grote landen onder elkaar intergouvernementeel besluiten, worden de kleine landen weggestemd. Daarom moeten wij de communautaire methode toepassen. Europa moet sterk zijn; Europa moet tot handelen in staat zijn; Europa moet democratisch en transparant zijn. Als u Robert Schuman volgt, dan bent u op de goede weg!
(Applaus)

Barón Crespo
Mevrouw de Voorzitter, mevrouw de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de voorzitter van de Commissie, waarde collega's, namens de socialistische fractie wil ik mijn voldoening uiten over zowel het debat dat hier vandaag in het Parlement wordt gehouden als de aanwezigheid van minister Lindh. Zij kan ons immers een toelichting geven op de verklaring van Bijlage IV, die nu in verklaring 23 is omgezet. Ons inziens kan deze tekst niet alleen maar worden toegeschreven aan de uitputting en verzadiging op de marathonvergadering in Nice, want er is sprake van een wijziging, van een ontwikkeling waaruit niet alleen berouw spreekt, maar waarin tevens uiting wordt gegeven aan een politieke koersverandering naar meer democratie.
De fungerend voorzitter van de Raad heeft ons meegedeeld dat het debat op 7 maart werd geopend. Ik heb haar woorden met aandacht gevolgd, te meer daar ik deze kwestie reeds tijdens de vorige vergaderperiode heb aangekaart. Ik wil haar graag openlijk bedanken. Zij heeft er immers mede voor gezorgd dat het Parlement op zijn oorspronkelijke besluit is teruggekomen en zich uiteindelijk toch achter de verklaring van 7 maart heeft geschaard. Ik dank haar omdat de Raad zo vriendelijk is geweest wijzigingen aan te brengen in de aan ons gerichte brief die veel te complex en te formeel was en zelfs van bijlagen was voorzien. De Raad heeft de brief ingekort en nu begrijpen wij elkaar veel beter. Er is een website geopend. Mijn fractie heeft het startsein in alle bescheidenheid reeds op 1 maart gegeven. De Raad heeft het debat geopend in de Europese School. Ik moet zeggen dat u daar een thuiswedstrijd speelde, aangezien de leerlingen kinderen van Europese ambtenaren zijn en van aanpakken weten. Zij hadden namelijk de avond voordien met hun ouders overleg gepleegd en stelden bijgevolg bijzonder pertinente vragen. Ik geloof dat wij er goed aan zouden doen eens naar Kiruna of de Canarische eilanden te trekken om met de gewone mensen, met de doorsnee burger van gedachten te wisselen. Mijns inziens was u in dit geval in het voordeel.
Laat ik nu maar tot de kern van de zaak komen. Zoals wij in de plenaire vergadering hebben bevestigd, gaat mijn fractie akkoord met het voorstel van de voorzitter van de Commissie, de heer Prodi, om het debat in drie fasen te laten verlopen. Het gaat hier niet om een academische discussie, noch om een cafépraatje of een talkshow. Dit debat heeft een welbepaald doel. Voor mijn fractie is het belangrijk te weten hoe u het debat denkt in te richten. Zoals gezegd kunt u op onze steun rekenen. Wij erkennen dat openheid en transparantie een fundamentele rol spelen en wij weten dat Zweden zich in dit opzicht op een lange traditie kan beroepen. U zult het evenwel met mij eens zijn, mevrouw de voorzitter, dat de schok groot kan zijn wanneer het debat wordt opengetrokken naar het maatschappelijk middenveld, maar de besluiten achter gesloten deuren worden genomen. Dat is uiteraard nu reeds onaanvaardbaar, maar het zal in de toekomst ongetwijfeld op nog meer verzet stoten. Daarom is het voor ons zeer belangrijk te weten hoe u de indeling in fasen opvat. Daar wij in een representatieve democratie leven, zouden wij graag van u vernemen hoe u de tweede fase ziet, met name de bijdrage van de diverse vertegenwoordigers van de burgermaatschappij, waaronder het Europees Parlement, de parlementen van de lidstaten, de Raad, de regeringen en de Commissie een prioritaire plaats innemen. Ook de participatie van NGO's, forums, academies en universiteiten moet worden gegarandeerd. Dat is een essentieel punt. Wij pleiten voor een open, transparante methode met deelname van alle gesprekspartners. Deze aanpak vormde immers de sleutel tot het succes van de Conventie. Wij achten het derhalve van fundamenteel belang dat het Zweedse voorzitterschap nu al concrete voorstellen voor de te volgen methode formuleert. U hoeft niet op Laken te wachten; daar zal het over de inhoud gaan. U moet daarentegen deze historische kans aangrijpen om de grondslag te leggen voor de organisatie en de structuur van het debat.
Daartoe kunt u op onze steun rekenen. Ofschoon wij de verklaring van 7 maart uiteindelijk hebben gecorrigeerd, beloofde zij aanvankelijk niet veel goeds. Wij hopen dat het Zweedse voorzitterschap zijn traditie van openheid en democratie eer zal aandoen en zal laten zien dat het in staat is de zin van de gezamenlijke boodschap van het Parlement en de Commissie te vatten. Het is belangrijk dat met dit proces een begin wordt gemaakt teneinde het debat en de besluitvorming over de toekomst van Europa veilig te stellen.

Cox
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Commissie, mijn fractie en ik zijn blij met de toon die uit de bijdrage van de Raad spreekt en met de inhoud van de bijdrage van de Commissie. Het is nog te vroeg om te kunnen zeggen hoe dit proces zich precies verder zal ontwikkelen, maar volgens mij bent u zeer zorgvuldig geweest. Ik wil u twee vragen stellen en nodig u uit hierop aan het einde van het debat te antwoorden.
U heeft gezegd dat u uitziet naar de bijdrage van het Europees Parlement en natuurlijk ook naar de resolutie in mei. Dat doe ik ook. U heeft tevens gezegd dat er volgens u zowel voor- als nadelen kleven aan de conventiemethode. Ik weet dat velen in de Raad die optiek delen. Kunt u hierover misschien wat meer zeggen en ons niet langer in het ongewisse laten? De dialoog is namelijk deels bedoeld om ons in staat te stellen rationele oplossingen te zoeken voor datgene in onze resoluties waar men bezwaar tegen heeft. Kunt u daarom laten weten wat uw standpunt is ten aanzien van de voor- en nadelen waaraan door u eerder werd gerefereerd?
U heeft gesproken over de vier punten in de bijlage van Nice, het debat over de bevoegdheden, het Handvest van de grondrechten en de rol van de nationale regeringen. Als ik de vertaling goed heb begrepen, wilt u ook dat het Verdrag wordt vereenvoudigd zonder dat iets aan de inhoud wordt veranderd. Ik vraag me af of het mogelijk is de bevoegdheden, de rol van de nationale regeringen en de rol van het Handvest te herzien zonder daarbij de inhoud van het Verdrag te veranderen. Dat lijkt me een contradictio in terminis.
Net als de andere instellingen denkt het Europees Parlement op dit moment na over hoe de onderwerpen tijdens de volgende IGC dienen te worden gepresenteerd. Mijn fractie en ik zijn sterk van mening dat gebruik kan worden gemaakt van de conventiemethode. Dit Parlement heeft een democratische legitimiteit. Het is geworteld in en gegrondvest op de Europese Verdragen. We zijn geen bedelaar die om een aalmoes aanklopt bij Europa. We hebben het recht, en zelfs de plicht, om te participeren. Ik denk dat de conventiemethode waarbij de lidstaten, de nationale regeringen, de Commissie en misschien zelfs de kandidaat-lidstaten zijn betrokken, een goed kader kan bieden. Dat kader is geen keuzemenu, maar een structuur van rationele en consistente keuzes. Vervolgens kan tijdens de IGC hiermee aan de slag worden gegaan.
Ten slotte wil ik nog, zonder al te veel op de toekomst vooruit te lopen, duidelijk maken dat mijn fractie deze participatie zo belangrijk vindt dat als het Parlement zou worden buitengesloten of in haar institutionele rol zou worden beperkt, het geen mening zou moeten geven over de IGC. Dat zou een moeilijke besluit zijn. Ik hoop dan ook dat we niet tot een dergelijke stap gedwongen zullen worden. Krachtens artikel 48 is het Parlement constitutioneel gezien verplicht vóór een IGC haar mening te geven, zelfs al mogen we na een IGC helaas geen instemming geven. Omdat volledige deelname in het democratisch proces zo belangrijk is, is het goed om hier in dit in dit stadium aandacht aan te besteden.

Frassoni
Mevrouw de Voorzitter, 2001 is het jaar van het openbaar debat. Het verbaast mij dan ook ten zeerste dat het Bureau geen initiatief heeft gepresenteerd voor de deelname van de georganiseerde burgermaatschappij op Europees vlak. Internet volstaat niet, mevrouw de Voorzitter. Er was sprake van een groot initiatief dat op touw zou worden gezet door het Parlement, de Raad en de Commissie, met de bedoeling de burgermaatschappij te mobiliseren en aan te zetten tot nadenken en schrijven over de toekomst van Europa. Naar het schijnt bestaat er ook in dit Parlement verzet tegen dit initiatief, een vreemd en onverklaarbaar verzet van met name een niet onbelangrijke groep links van u, mevrouw de Voorzitter. Dat is echt jammer, vooral omdat het geestelijk vacuüm, het gebrek aan ideeën waarvan de voorzitter van de Raad in haar nogal bureaucratische en vage - vergeeft u mij deze termen - toespraak blijk heeft gegeven, ons aantoont dat de regeringen behoefte hebben aan frisse ideeën. Waarom ziet Zweden van dit initiatief af? Dit zou een positief stempel kunnen drukken op zijn voorzitterschap en hem in staat stellen het in Nice verkregen mandaat tot een goed einde te brengen. De dialoog met de burgermaatschappij is veel meer dan een retorische zinswending of een e-mail.
Ik ben het er mee eens dat discussies moeten plaatsvinden op nationaal vlak. In deze fase gaat het echter om de Europese publieke opinie die tot rijping moet komen. Dat zou ook de voorbereidende werkzaamheden voor de top van Laken vergemakkelijken. Deze top zou moeten worden voorafgegaan door een grote conferentie van de Europese parlementen en worden gevolgd door het voor dit jaar geplande openbaar debat. Alleen op die manier zal een openbaar en boeiend debat over de toekomst van Europa kunnen ontstaan. Alleen op die manier zullen het Parlement en de Commissie de zo broodnodige bondgenoten vinden om de zuiver intergouvernementele logica van de toekomstige hervormingen te doorbreken, om een revolutionaire en constitutionele betekenis te geven aan woorden zoals "conventie" of "communautaire methode" en om van de intergouvernementele conferentie van 2004 meer te maken dan enkel en alleen een formaliteit.
Zegt u ons eens, mevrouw de Voorzitter, of in uw programma plaats is voor een dergelijke Europees initiatief, en zo niet, waarom niet.

Kaufmann
Mevrouw de Voorzitter, mevrouw de voorzitter van de Raad, mijnheer de voorzitter van de Commissie, mijnheer de commissaris, zoals u weet staan veel leden van dit Parlement kritisch tegenover het Verdrag van Nice. Mijn fractie en ik zijn ernstig bezorgd over de toekomst van de Unie. Veel vraagstukken die de zorgen en behoeften van de mensen van alledag bepalen, zijn nog altijd niet opgelost of worden maar half aangepakt. Met name een sociaal Europa is nog ver verwijderd.
Ik ben er, evenals veel collega' s in dit Parlement, van overtuigd dat Nice de Gemeenschap heeft verzwakt. De regeringen hebben zich uitsluitend ingezet voor het behoud van hun nationaal vetorecht. Het Verdrag brengt noch meer democratie, noch meer transparantie, noch meer daadkracht, noch een beter besluitvormingsmechanisme. De follow-up van Nice moet daarom uitmonden in een ambitieuze en diepgaande hervorming die aan twee voorwaarden moet voldoen: ten eerste mag de verwezenlijkte integratie niet ongedaan worden gemaakt, en hier deel ik de bezorgdheid van commissaris Barnier, en ten tweede hebben wij een hervorming nodig die de Unie klaarstoomt voor de toekomst.
Dit houdt mijns inziens in dat er een constitutioneel proces op gang moet worden gebracht voor een verenigd Europa dat steunt op de wil van de volkeren. Daarbij hoort een breed, openbaar en open debat. De intergouvernementele conferentie is geen geschikt middel meer voor de ontwikkeling van Europa. Wij hebben een andere methode nodig. Als lid van de Conventie voor de uitwerking van het Handvest van de grondrechten en op basis van mijn ervaringen met de succesvolle werkzaamheden van de Conventie, wil ik er uitdrukkelijk voor pleiten dat voor de verdere ontwikkeling van Europa de conventieprocedure wordt gevolgd.

Ribeiro e Castro
Mevrouw de Voorzitter, mevrouw de voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, beste collega' s, de situatie waarmee we nu te maken hebben doet ietwat vreemd aan. Het Verdrag van Nice is nog niet geratificeerd, laat staan van kracht, en toch hebben we het allemaal al over een "follow-up" . We weten hoe we hier aangeland zijn, maar in de politiek is het toch geen goede zaak om een Verdrag te ratificeren terwijl je al denkt aan het volgende. Dat kan nooit goed zijn. Het kan alleen maar betekenen dat we ons bewust zijn van een hele reeks vergissingen en struikelblokken. Wie weet hebben we hier zelfs te maken met een heel web van al dan niet succesvol verhulde leugens.
Maar nu we hier toch zijn en het debat geopend is, zullen we lering moeten trekken uit het falen van Nice. We moeten het in de toekomst anders aanpakken, ook in het Parlement, anders zitten we in 2004 met dezelfde struikelblokken, dezelfde frustraties en hetzelfde gevoel van mislukking. Ik noem hier twee dingen die mij essentieel voorkomen. Ten eerste moeten we meer luisteren en minder praten. Onze taak als afgevaardigden bestaat niet alleen maar uit praten. Vaak, en vooral als het over belangrijke zaken gaat, moeten we eerst luisteren, goed luisteren, en pas dan kunnen we de gevoelens zoals die daadwerkelijk bij de bevolking leven naar buiten toe uitdragen. Anders hebben we het alleen maar over de binnen deze instellingen gedeelde overtuigingen. Ten tweede moeten we de nationale discussies alle ruimte geven. We hoeven daar heus niet bang voor te zijn. De kwesties waarop Nice uiteindelijk is stukgelopen, zijn precies dezelfde kwesties die in Amsterdam ook al een obstakel vormden, en veel van die kwesties waren daarvoor al, in Maastricht, een struikelblok. Het gaat hier om vragen die bij de verschillende volkeren sterk leven. Wat is bijvoorbeeld de toekomst van de natiestaat? Daarom vertel ik u hier dat één enkele Europese discussie op dit moment niet van zoveel belang is. Wat we nu op gang moeten zien te brengen zijn vijftien diepgaande discussies op nationaal niveau, of, met het oog op de uitbreiding, zevenentwintig oprechte en serieuze nationale debatten: Portugezen met Portugezen, Britten met Britten, Duitsers met Duitsers, Tsjechen met Tsjechen, Polen met Polen. Hoe zien deze volkeren de toekomst van de Europese Unie? Wat willen zij? Alleen zo kunnen we in 2004 voldoende beslagen ten ijs komen om werkelijke beslissingen voor de toekomst te nemen. Anders krijgen we een herhaling van het stroeve verloop en de gênante mislukking van Nice.

Dupuis
Mevrouw de Voorzitter, mevrouw de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de voorzitter van de Commissie, mijnheer Barnier, beste collega' s, het Parlement lijkt eindelijk op een belangrijk punt te zijn aangeland. Inderdaad waren er goede redenen om alvast op de volgende IGC vooruit te lopen. Ik heb met voldoening gehoord dat het Parlement zich realiseert dat er in 2004 verkiezingen zullen worden gehouden en dat wij niet voor het leven verkozen zijn. Nu dreigt het tijdschema van het debat dat ons in het vooruitzicht is gesteld, samen te vallen met de verkiezingen van het Parlement.
Wat de inhoud betreft moeten wij vaststellen dat er nog weinig vlees op het vuur ligt, zoals de Italianen zeggen, en dat er een nogal steriele discussie gaande is over de verhouding tussen de nationale parlementen en het Europees Parlement. Dit is een punt dat, zoals het monster van Lochness, telkens weer in onze beraadslagingen opduikt, maar waarmee wij nooit een stap verder komen. De Europese burgers zijn niet bijzonder geïnteresseerd in dit soort onderwerpen. Zij zouden liever weten wie wat doet, op Europees niveau en op nationaal niveau. Zij zouden liever minder barokke constructies zien en meer helderheid: enerzijds meer bevoegdheden voor het Europees Parlement op de gebieden die het Parlement aangaan en geen bevoegdheden op de gebieden die het Parlement niet aangaan, anderzijds meer bevoegdheden en zichtbaarheid voor de nationale parlementen voor de beleidsterreinen die aan deze parlementen zijn opgedragen.
Daarnaast zouden de Europese burgers wellicht de voorzitter van de Commissie willen kiezen, om te weten wie verantwoordelijk zal zijn voor de grote keuzes en voor het brede Europese beleid.
Verder mogen wij er niet voetstoots van uitgaan dat de publieke opinie altijd achter ons, het Europees Parlement, aanhinkt. Het tegendeel is helaas vaak het geval. Het Parlement zou misschien wat vaker het oor te luisteren moeten leggen bij de burgers om nieuwe ideeën op te doen.
Ik heb tot slot nog een vraag aan de fungerend voorzitter van de Raad, aan de voorzitter van de Commissie en vooral aan de fractievoorzitter van de EVP, mijn vriend de heer Poettering: ik heb begrepen dat de liberale Belgische minister Reynders een nieuwe barokke figuur voorstelt, namelijk een "mijnheer Euro" , naar het voorbeeld van mijnheer GBVB. Niet alleen wij, maar - als ik mij niet vergis - ook de heer Poettering en de EVP-Fractie hebben zich destijds tegen een dergelijke ambtsdrager verzet. Is de heer Poettering voorstander van deze nieuwe "mijnheer Euro" naar het voorbeeld van mijnheer GBVB, zoals ik uit de conclusies van het EVP-Congres van Berlijn meen op te maken? Ik hoop dat ik een antwoord krijg op deze vraag.

Bonde
Mevrouw de Voorzitter, ik wil het Zweedse voorzitterschap gelukwensen met de geslaagde homepage. Het is prettig de agenda' s van vergaderingen voor de verschillende werkgroepen te kunnen bekijken. Kunnen we ook de namen van de deelnemers, en toegang tot de documenten en de verslagen van de vergaderingen krijgen? Ik wil ook mijn gelukwensen uitspreken voor het initiatief van de Futurum-homepage. Waarom begint die echter met een bijdrage van de top - van Persson, Verhofstadt, Prodi en Barnier? Waarom zijn er ook niet bijdragen van mensen die tegen het Verdrag van Nice en tegen de centralisering van meer wetgevende macht in Brussel zijn? Hoe kan een Zweedse voorzitter van de Raad oproepen tot een debat op de Europese School in Brussel zonder ook maar één kritische bijdrage in het forum? Volgens de Eurobarometer prefereert slechts 18% van de EU-burgers Brussel als zetel van de besluitvorming; 63% heeft liever dat besluiten op lokaal, regionaal of nationaal niveau genomen worden. Waarom neemt die 18% alle ruimte van het eerste debat over onze toekomst in, terwijl die 63% niet eens vertegenwoordigd is?
De EU-critici in mijn fractie en in de intergroepen SOS- democratie zijn klaar voor het debat, zowel op de Europese School als in de ontmoetingscentra. We willen graag aangeven waarom we openheid, nabijheid en democratie willen, en een Europese Unie in slankere vorm, die veel minder grensoverschrijdende kwesties aanpakt maar daarentegen vrij is van bureaucratie, verspilling en malversatie. Het initiatief tot gezamenlijke voorschriften moet voortaan bij de nationale parlementen komen te liggen, en niet bij de Commissie of het Parlement. Waarom zouden we niet een soort Raad van parlementen in het leven kunnen roepen, die een paar keer per jaar bijeen komt voor het vaststellen van een werkprogramma en de grondslag voor mogelijke wetsvoorstellen? De rechtsgrondslag bepaalt immers of het om vrijwillige coördinatie dan wel om bindende voorschriften zal gaan. Dan kunnen de door het volk gekozen vertegenwoordigers van de lidstaten bepalen of besluiten verplaatst moeten worden van de kiezers en de volksvertegenwoordigers in de lidstaten naar de Europese Unie. Dan heeft de democratie tenminste een kans tegen de huidige ambtenarenwetgeving die een gewoonte is geworden, ook al hebben we ons alle vijftien toegelegd op de democratie. Het is werkelijk absurd, maar als een van de kandidaat-lidstaten op dezelfde manier wetten aannam als wij, dan zouden we genoodzaakt zijn ze te verwerpen omdat dat land geen democratie kent.

Hager
Mevrouw de Voorzitter, ik begroet het ambitieuze programma van het Zweedse voorzitterschap. Over de follow-up van Nice is al veel gezegd en geschreven. Ik heb met genoegen gehoord dat veel van mijn eigen zienswijze reeds voor het voetlicht is gebracht. Vandaag wil ik echter op een ander aspect ingaan.
Tijdens het eerste debat in de Commissie constitutionele zaken over het werkdocument Méndez de Vigo/Seguro werd er onder meer voor gepleit dat de historische inleiding in het eerste deel van het verslag niet vanuit het gezichtspunt van de overwinningen van de Raad en de Commissie, maar vanuit het standpunt van de nederlagen van het Parlement moest worden belicht. Met de in Nice vertoonde machtsstrijd vers in het geheugen begrijp ik wel dat sommigen geneigd zijn krijgsterminologie te gebruiken. Ik ben van mening dat een overwinning van de ene instelling op de andere onmogelijk is. Er kan alleen sprake zijn van vooruitgang of achteruitgang van het geheel, van de Europese idee. Dit mogen wij niet uit het oog verliezen.
Ik wil er derhalve voor pleiten dat wij als Parlementsleden, ten teken van de samenwerking tussen de instellingen, ons onthouden van een dergelijk taalgebruik.

Méndez de Vigo
Mevrouw de Voorzitter, in de eerste plaats heet ik mevrouw Lindh van harte welkom. De samenwerking met staatssecretaris Danielsson verloopt bijzonder vlot. Het is dan ook een waar genoegen mevrouw Lindh hier vandaag in ons midden te hebben.
Mevrouw Lindh, mijns inziens zegt het heldere, welomlijnde en briljante betoog van de voorzitter van onze fractie, de heer Poettering, genoeg en hoef ik aan zijn woorden niet veel toe te voegen. Hij heeft alles klaar en duidelijk uiteengezet. Met uw welnemen zou ik mij er dan ook toe willen beperken enkele van onze verwachtingen ten aanzien van het Zweedse voorzitterschap en de Europese Raad van Gotenburg extra te benadrukken.
U heeft gezegd dat het debat goed moet worden georganiseerd. Daar hebt u uiteraard gelijk in. Ik deel in dit opzicht de mening van de socialistische woordvoerder: 7 maart was een goed begin, maar er moeten nog veel meer inspanningen worden geleverd. Wij hopen met name dat u het debat goed structureert, dat u met voorstellen komt voor de aanpak van het debat. Hoe gaat dat in zijn werk? Wel, het Parlement heeft daaromtrent een aantal ideeën waarvan wij u met veel genoegen deelgenoot zullen maken. Bij wijze van aperitief kan ik u alvast zeggen dat dit op nationaal niveau, dichtbij het volk, en op Europees vlak dient te gebeuren.
Wij staan hier voor een zeer belangrijk debat dat niet zo maar mag worden afgerond. Het mag niet zomaar bij wat discussies blijven. Dit debat moet in een tweede fase tastbare resultaten opleveren. Het zou voor de deelnemers uitermate frustrerend zijn als er geen concrete voorstellen zouden worden geformuleerd en deze niet schriftelijk zouden worden neergelegd. Daarin bestaat immers de zogenaamde conventiemethode.
Het succes van de Conventie voor de opstelling van het Handvest van de grondrechten berust op de geslaagde combinatie van nationale en Europese legitimiteit, en op de beginselen van transparantie, openheid en deelname van de burger. Bovendien heeft de Conventie een document opgesteld dat u zelf tijdens de bijeenkomst van de Europese Raad in Biarritz gunstig hebt onthaald. Wij beschikken derhalve over een model dat ons, mits enige wijzigingen en toevoegingen, van nut kan zijn. Mijns inziens zullen wij een heel eind verder komen door samen aan dit model te werken.
Nog een woord over het tijdschema. Als wij doen wat ik hier heb gezegd, zal de IGC van 2004 mijns inziens niet veel tijd in beslag nemen, aangezien het grote werk dan al achter de rug zal zijn.
Het lijkt mij tevens van wezenlijk belang dat het model ons in de gelegenheid stelt om ook de kandidaat-landen bij het proces te betrekken. Europa wordt immers niet alleen opgebouwd door de lidstaten die nu reeds van de Unie deel uitmaken, maar ook door de landen die staan te wachten om tot de Unie toe te treden.
Mevrouw de fungerend voorzitter van de Raad, ik denk dat u aan dit debat goede herinneringen zult overhouden, aangezien de woordvoerders van alle fracties die aan dit debat deelnemen, er ongeacht de sterk uiteenlopende politieke strekkingen, nagenoeg dezelfde mening op nahouden. Alle politieke fracties zingen hetzelfde lied. Als wij onze krachten bundelen en samenwerken met u en uiteraard ook met de Commissie - ik maak van de gelegenheid gebruik om commissaris Barnier te danken voor zijn schitterende toespraak - kan dit lied ongetwijfeld uitgroeien tot een grandioze Europese symfonie.

Napolitano
Mevrouw de Voorzitter, de toespraak van commissaris Barnier heeft bevestigd dat de standpunten van de Commissie en het Parlement heel dicht bij elkaar liggen.
Ik heb aandachtig geluisterd naar de redevoering van de vertegenwoordiger van de Raad en wil mij met een aantal opmerkingen in telegramstijl tot haar richten.
De nieuwe IGC, mevrouw Lindh, is het laatste thema waar u nu over zou moeten spreken. Nu gaat het erom hoe wij zover komen. U heeft de wens geuit dat het nu beginnende debat en heel het in de verklaring van Nice vermelde proces zo transparant mogelijk zullen plaatsvinden en zo dicht mogelijk bij de burger zullen staan. Welnu, tijdens de voorbereiding van de intergouvernementele conferentie tot de Top van Nice bleek dat de transparantie minimaal was en het debat mijlenver van de burgers af stond. Daarom is een nieuwe methode broodnodig.
Wij hebben daarvoor een precedent: de methode van het Handvest van de grondrechten. Het idee daartoe kwam van de staatshoofden en regeringsleiders: zij hebben die gelukkige gedachte geopperd tijdens de Top van Helsinki. Daarom is het ook onbegrijpelijk dat juist zij hier nu zo wantrouwig tegenover staan. Het probleem is geen kwestie van naam: het probleem is inhoudelijk van aard. Het gaat hier namelijk om de betrokkenheid van niet alleen de Commissie maar ook het Europees Parlement en de nationale parlementen bij zowel het debat als ook de uitwerking en opstelling van voorstellen. Wij moeten samen de antwoorden schrijven op de grote vragen omtrent de toekomst van de Unie.
Minister Lindh, wij gaan ervan uit dat het Zweeds voorzitterschap zal proberen dit vreemd wantrouwen tegen de voorstellen die door alle fracties in het Europees Parlement gedragen worden, weg te werken.
Wij hopen dat de resolutie van de Commissie constitutionele zaken, en dus van heel het Parlement, u nog overtuigder kan maken dan u vanmorgen al was. Wij kijken uit naar de ontmoeting op 20 maart met de vertegenwoordigers van de nationale parlementen, van zowel de lidstaten als de kandidaat-landen.

Malmström
Mevrouw de Voorzitter, ik heb gekeken op Futurum, een recentelijk in bedrijf gestelde homepage voor debat en dialoog, en deze ziet er mooi uit. Vanmorgen hadden 76 burgers uit verschillende landen besloten om aan het debat deel te nemen. Dit aantal zou uiteraard aanzienlijk hoger kunnen liggen, maar het is niet meer dan een goede aanzet.
De vraag is natuurlijk wat er met deze bijdragen aan het debat gaat gebeuren. Zullen ze een eigen leven gaan leiden tot het jaar 2004, wanneer de Raad zich wederom achter gesloten deuren terugtrekt in marathononderhandelingen over een nieuw Verdrag? De speech van de minister van Buitenlandse Zaken duidde erop dat dit niet het geval zal zijn. Maar het is van belang de burgers reeds nu te vertellen hoe hun opvattingen benut en gekanaliseerd zullen worden, zodat er echt een breed debat kan ontstaan dat verdergaat dan alleen maar loze woorden.
Het spijt me als wij hier in het Parlement aan het zeuren zijn, maar we vinden dit echt in alle fracties een belangrijke zaak. De burgers zouden, net als wij, moeten weten hoe een en ander in goede banen geleid kan worden. Wordt het een soort conventie waarin wij als volksvertegenwoordigers, uitgaande van deze opvattingen, werkelijk op verschillende niveaus een bijdrage kunnen leveren aan de formuleringen van het nieuwe Verdrag?

MacCormick
Mijnheer de Voorzitter, ik spreek namens een groep die in dit debat tot nu toe niet aan bod is geweest, met uitzondering van de heer Barnier, die in zijn toespraak enkele woorden aan de nationale parlementen heeft gewijd. We moeten niet uit het oog verliezen dat Europa niet alleen het Europa van de grote instellingen en de lidstaten is. Binnen de lidstaten bevinden zich autonome gebieden, in parlementair taalgebruik ook "regio' s" genoemd. Veel burgers in die regio' s beschouwen zichzelf als leden van oude Europese naties die in dit Parlement net zoveel recht van spreken hebben als de andere landen. De heer Poettering heeft gelijk wanneer hij zegt dat vanuit de optiek van de kleine landen bekeken, de communautaire methode de voorkeur verdient. Ik hoop dat de communautaire methode ook van toepassing zal worden op de kleine landen die niet, of nog niet, zelfstandige lidstaten van de Unie zijn.
In de komende drie jaar moeten de democratisch gekozen parlementen van de landen en regio' s binnen de EU-lidstaten ook een stem krijgen in het debat, een stem waar even goed naar wordt geluisterd als naar die van de lidstaten zelf, de "nationale" parlementen en, zoals mevrouw Frassoni terecht opmerkte, de NGO' s. Gebeurt dit niet, dan zal het debat zeker mislukken.
Subsidiariteit is een tweeledig concept: enerzijds moeten beslissingen, met het oog op de doelmatigheid en de billijkheid, zo dicht mogelijk bij de betrokkenen worden genomen, en anderzijds kunnen bepaalde beslissingen alleen aan de andere kant van het spectrum, dus op hoger niveau worden genomen. Doelmatigheid en billijkheid vereisen namelijk dat heel het bestel bij de besluitvorming wordt betrokken. Het zal echter slecht met dit bestel aflopen als het er niet in slaagt de kleine volkeren en de lokale overheden hun macht te laten behouden. De Europese "regio' s" dienen op adequate wijze in deze discussie te worden vertegenwoordigd, en het subsidiariteitsbeginsel dient de aandacht te krijgen die het toekomt.

Sjöstedt
Mijnheer de Voorzitter, ik heb twee standpunten. Het eerste betreft de methode: ik vind het van essentieel belang dat de macht over de Verdragen bij de nationale parlementen ligt. Indien de macht wordt verschoven naar het Europees Parlement wordt er een beslissende stap gezet om de Europese Unie om te vormen tot een staat, en daar ben ik een tegenstander van. Ik sta daarom tevens sceptisch tegenover de conventiemethode. Als je een dergelijke methode wilt toepassen, dient het een conventie van de nationale parlementen te zijn. Zij moeten het Verdrag bespreken.
Mijn tweede standpunt betreft de inhoud. Ik acht het onvoldoende alleen over de in Nice aangegeven punten te discussiëren. Veeleer moet de democratische hervorming van de Europese Unie in het middelpunt van de discussie komen te staan. Daardoor krijgt men een volledig beeld van de wetgevende werkzaamheden en kan men de macht van de ambtenaren aan banden leggen, niet in de laatste plaats binnen de Commissie. Nu is er namelijk sprake van een unieke situatie waarin de invloed van ambtenaren op de inhoud van de wetgeving doorslaggevend is, en dat is een democratisch probleem.

Krarup
Mijnheer de Voorzitter, de Europese Unie heeft een probleem: men heeft wel wat systemen opgezet en men bedient zich van massa' s woorden en imposante retoriek, maar de bevolking van de Europese Unie staat onverschillig tegenover het integratieproces dat deze jaren op de agenda staat en is daar niet rechtstreeks bij betrokken. Dat noem je met een mooi woord 'het democratisch tekort' . Dat is een eufemisme of een understatement, want de instellingen opereren in de praktijk op dusdanige wijze dat de medewerking van de bevolking actief wordt tegengegaan. Dat is actief ondemocratisch. Tegen deze achtergrond is het welhaast absurd dit debat vandaag te moeten bijwonen. Men wil een democratische dialoog aangaan. Dat klinkt prachtig, maar zelfs dit project weerspiegelt een totaal verkeerde opvatting over het wezen van de democratie. Een volksregering is inderdaad een regering van het volk, hetgeen betekent dat de wensen, eisen en politieke standpunten van het volk de boventoon moeten voeren, zonder sturing van bovenaf.
Wat er nu op de agenda staat doet sterk denken aan een andere unie, aan de unie die een paar jaar geleden instortte. Ook hier zien wij dezelfde tendens en hetzelfde ontwikkelingsmechanisme. Daardoor zal de huidige democratie stukje bij beetje worden afgebroken, ten gunste van een elitair bewind. Met name voor het Zweedse voorzitterschap moet het beschamend zijn. Wat hier gebeurt, druist rechtstreeks in tegen de beste volkstradities in Scandinavië. Zweden heeft een ongewoon markante en progressieve traditie op het gebied van openheid en rechtszekerheid, maar de Zweedse bevolking brengt in de Europese Unie de meest actieve tegenstanders van het integratieproces voort. Dat is een betreurenswaardige situatie en een politieke identiteitscrisis voor onze Zweedse vrienden.

Berthu
Mijnheer de Voorzitter, met het debat over de toekomst van Europa waartoe in Nice werd besloten, moet men met name één klip zien te omzeilen. Men moet namelijk zien te voorkomen dat het debat beperkt blijft tot de specialisten in Europese aangelegenheden, waartoe ik de leden van de Europese instellingen reken. Eens temeer dreigt het debat ten onder te gaan in jargon, en te worden gedomineerd door alleen voor ingewijden begrijpelijke onderwerpen. Zo dreigt de kloof tussen Europa en zijn volkeren nog dieper te worden.
Om het gesloten circuit open te breken, wordt door een aantal federalisten een schijnoplossing voorgesteld, namelijk een conventie naar voorbeeld van de Conventie voor de opstelling van het Handvest van de grondrechten, voornamelijk samengesteld uit volgzame personen met, voor alle zekerheid, een stuurgroep aan het hoofd die het debat in de door de instellingen gewenste richting duwt, namelijk naar meer federalisme.
Dit zou een gevaarlijke methode zijn. Wij mogen niet vergeten dat de vorige conventie een onaanvaardbaar, in beginsel in alle lidstaten toepasselijk Handvest heeft opgesteld, en dat men de meningsverschillen heeft moeten verhullen door het te proclameren als een niet-bindend Handvest. Als een toekomstige conventie in een toestand van gewichtloosheid volgens dezelfde methode te werk zou moeten gaan, zou er in 2004 een ultrafederalistische tekst uit de bus komen, die voor alle of voor een deel van de lidstaten onaanvaardbaar zou zijn. Voor Europa zou dit catastrofaal zijn.
Het mag echter ook geen debat worden dat in het teken staat van verwarring of wanorde. Enerzijds moet het debat dicht bij onze volkeren staan en hen volgen, en anderzijds moet het geordend blijven om productief te kunnen zijn. Daarom zijn wij, mijnheer de Voorzitter, van mening dat een rond de nationale parlementen en onder hun verantwoordelijkheid georganiseerd debat een werkbare oplossing zou zijn.

Elles
Mijnheer de Voorzitter, ik ben heel blij met de pogingen van Commissievoorzitter Romano Prodi om na de parlementaire debatten in januari en februari de grove lijnen van het debat weer te geven. Het gaat hier overigens niet om het post-Nice debat maar om de toekomst van Europa. Het is van groot belang dat de Europese instellingen van deze gelegenheid gebruik maken. Dit is namelijk een zeldzaam moment in de geschiedenis, een moment waarop de Europese burger een potentiële inbreng heeft in de vaststelling van het constitutionele kader zoals dat na 2004 eruit zal zien. Het is nu aan de politieke leiders van Europa om de voorwaarden, de aard, de breedte, de inhoud en de intensiteit van dit debat vast te stellen.
Omdat bijlage IV van het Verdrag nogal uitgebreid is, wordt er op dit moment al nagedacht, maar nog weinig ondernomen. Vanmorgen heb ik naar de website gekeken waaraan door de Raadsvoorzitter werd gerefereerd. Op die site wordt geen gewag gemaakt van de deelname van het Parlement aan de debatten van 7 maart. Het is enkel een website. Burgers kunnen ook niet per e-mail reageren. De site bevat een ruw programma van het Belgisch voorzitterschap, dat een handelsforum organiseert. Het geheel is zeer onbevredigend en er dient dringend iets aan te worden gedaan.
Hoe moet het debat er in de toekomst dan uitzien? Eerst wil ik iets zeggen over de aard van het debat: het moet worden geleid door de politieke instanties en niet door de bureaucratieën die dure programma' s beheren. Dergelijke programma' s worden door de burger gezien als pure propaganda. Misschien is dit een goed onderwerp voor Stockholm: hoe stimuleren we de staatshoofden en regeringsleiders om het initiatief te nemen tot een dergelijk debat? Mevrouw de fungerend voorzitter, u heeft gezegd dat dit iets is waaraan gehoor moet worden gegeven. In mijn land heeft premier Tony Blair echter angstvallig over dit onderwerp gezwegen.
Mijn tweede opmerking gaat over de breedte van het debat. Zoals de heer Bonde al heeft gezegd, dienen alle delen van de samenleving bij dit debat te worden betrokken. We kunnen niet enkel alleen preken voor bekeerlingen, zoals u enkele dagen geleden voor de Europese School heeft gedaan. Ten derde moet over de inhoud van het debat worden nagedacht aan de hand van documenten, brede dialogen en andere gelijksoortige initiatieven. Ten slotte is er nog de intensiteit van het debat: die moet met de best mogelijke technieken worden ontwikkeld.
Als Parlement moeten we een netwerk gaan vormen met de nationale parlementen, en daarbij moet de Raad ons de weg aangeven via de staatshoofden en regeringsleiders van iedere lidstaat. Ten slotte kan de Commissie richtsnoeren opstellen zodat we weten welke richting het debat opgaat. Wanneer dit jaar het Verdrag van Nice door ons wordt geratificeerd, kunnen we dat punt ter sprake brengen.

Seguro
Mijnheer de Voorzitter, ik wil allereerst de Commissie gelukwensen met het standpunt dat zij hier inneemt. Ik wil echter wel graag een concrete vraag stellen aan commissaris Barnier: laat de Commissie het bij deze verklaring, of is de Commissie - uzelf of commissievoorzitter Prodi - van plan nu alle hoofdsteden af te reizen om een bezoek te brengen aan de verschillende regeringen en deze warm te maken voor uw standpunten? Dat is namelijk het verschil tussen een think tank en een instelling die werkelijk beleid kan maken en uitvoeren. Ik zou het op prijs stellen als u deze vraag concreet zou beantwoorden. De Commissie had met betrekking tot het Verdrag van Nice immers ook goede voornemens, maar de Raad heeft met die goede voornemens geen rekening willen houden.
Wat de "follow-up" van Nice betreft, ben ik blij dat we het over de agenda eens hebben kunnen worden. De Raad, de Commissie en het Europees Parlement zijn allen van mening dat vier punten niet volstaan. Dat had overigens niet anders kunnen zijn. Zoals de voorzitter al aangaf, kun je niet eerst een Europees debat opstarten en daarna verhinderen dat in die discussie ook andere kwesties betrokken worden.
Ik wil het Zweeds voorzitterschap graag twee vragen stellen. Is ten eerste het voorzitterschap bereid de datum voor de uitwerking van het Verdrag te herzien? 2004 is volgens ons voor dat doel wel het minst geschikte jaar. Niet alleen om de reden die afgevaardigde Dupuis genoemd heeft, maar ook omdat de verkiezingscampagne de partijen die het Europese project steunen doorgaans uit elkaar drijft, in plaats van ze verenigen. Ik zou dus willen weten of de voorzitter van de Raad over deze kwestie heeft nagedacht. Tot slot wil ik nog iets zeggen over het debat. Mevrouw de voorzitter, dit debat mag noch door de Raad, noch door het voorzitterschap zelf gebruikt worden als een soort alibi. Dit debat moet iets concreets opleveren. We vragen ons daarom af waarom het voorzitterschap zo bang is voor een instantie, een conventie die voorstellen doet? Het is niet de bedoeling van dit Parlement de nationale regeringen te vervangen. Wij nemen geen beslissingen; u neemt hier de beslissingen. Ik wil echter gewoon graag weten waarom u zo bang bent voor onze ideeën, onze voorstellen en onze bijdragen.

Duff
Mijnheer de Voorzitter, waarom is het zo belangrijk dat de specifieke legitimiteit van het Europees Parlement vóór de aanvang van het IGC wordt erkend? Dat is belangrijk niet alleen omdat onze trots is gekrenkt, maar ook omdat de lidstaten op zichzelf snel geobsedeerd raken van hun eigen nationale machtsverhoudingen. Het komt het Europese belang alleen maar ten goede als de instellingen met uitvoerende macht, te weten de Europese Raad en ook de Commissie, samenwerken met de instellingen met wetgevende macht, te weten het Europese Parlement en de nationale parlementen. Alleen indien men overeenstemming bereikt over een dergelijke pluralistische formule kan er werkelijk constitutionele vooruitgang worden geboekt.

Voggenhuber
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de voorzitter van de Raad, het zal moeilijk zijn om de historische opdracht van de Unie te volbrengen, maar het is zeer eenvoudig deze te benoemen. De meest urgente opdracht is de instelling van een Europese democratie: dat is de kern van ons debat en ons conflict.
Het grootste struikelblok op de weg naar een Europese democratie - dat moet eens duidelijk gezegd worden - is de aanspraak van de Raad op meer macht en de pretentie van de nationale regeringen, die in dit Europa regering en tegelijkertijd grondwetgever willen zijn. In haar grondwetgevende taak voor Europa heeft de Raad in Nice gefaald. Wat wij te zien kregen, was de arrogantie van de macht, die de steun van de burgers voor de Europese integratie in gevaar brengt. Het belangrijkste vraagstuk in de discussie rond de Europese democratie betreft de positie van de Commissie.
Mevrouw de voorzitter van de Raad, u heeft gesproken over transparantie, over dicht bij de burger staan, over dialoog, over parlementen als bron van nieuwe ideeën en over brede maatschappelijke discussies. U dacht dat u het over democratie had, maar u had het niet over democratie! Democratie in Europa vereist een debat over de fundamentele beginselen en bouwstenen van de democratie, over scheiding der machten en over het feit dat het onaanvaardbaar is dat nationale regeringen als wetgever optreden. Democratie vereist dat wordt gesproken over openheid van bestuur. Het is onaanvaardbaar dat de Raad achter gesloten deuren besluit over wetgeving en dat de burgers niet meer het recht hebben te weten wie wat waarom heeft besloten, en degenen die de besluiten nemen niet meer ter verantwoording kunnen roepen. Democratie vereist dat wij spreken over een juridisch bindende lijst van grondrechten, over de toegang van de burger tot het Hof van Justitie, over een systeem van checks and balances en over het feit dat de grondwetgevende macht nooit en te nimmer, in geen enkele democratie, de taak van de regering is, maar de oorspronkelijke en essentiële taak van de parlementen.
Zolang de Raad zijn aanspraak op meer macht niet laat varen en deze elementen van democratie niet tot het middelpunt van de discussie maakt, zullen wij deze historische opdracht niet vervullen!

Sichrovsky
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de voorzitter van de Raad, ik wil u vooral bedanken voor de optimistische toon van uw toespraak. Deze markeert, na het vorige voorzitterschap, een interessante ontwikkeling. Verder wil ik mijn korte spreektijd benutten voor een voorstel. Het door verschillende politieke fracties besproken voorstel voor een tweede kamer van het Europees Parlement die de nationale parlementen zou vertegenwoordigen, zou overbodig kunnen worden als wij het voorbeeld van Oostenrijk zouden volgen. De Oostenrijkse vertegenwoordiger in de Raad is krachtens de grondwet rekenschap verschuldigd aan het Oostenrijkse parlement en de relevante commissie van het parlement kan de standpunten van de vertegenwoordiger in de Raad beïnvloeden. Zo kunnen de Oostenrijkse volksvertegenwoordigers de politieke onderhandelingen in de Raad controleren en sturen, zonder dat daarvoor een tweede kamer hoeft te worden opgericht.
Door de nationale parlementen in een zo vroeg mogelijk stadium bij het Europese beleid te betrekken hoeft er niet een nieuw parlementair niveau te worden toegevoegd. Dit zou een veel eenvoudigere, goedkopere en minder bureaucratische oplossing zijn.

De Voorzitter
Mijnheer Brok, u heeft nu het woord voor tweeënhalve minuut. U dacht dat u drie minuten kreeg, maar als ik u er tweeënhalf geef, worden het er toch drie!

Brok (PPE-DE). (DE) Mijnheer de Voorzitter, dank u voor die aanwijzing. Ik geloof dat er een brede discussie in het verschiet ligt. In de loop van deze discussie zal blijken dat de intergouvernementele aanpak onder leiding van de Raad met 27 lidstaten zal vastlopen, en dat de leiding op uitvoerend vlak door de Commissie, met het Parlement als gelijkberechtigde medewetgever volgens de klassieke Monnet-benadering, de enige manier zal zijn om de slagvaardigheid in de Europese Unie te herstellen.
Maar, mevrouw de voorzitter van de Raad, u heeft gezegd dat u de voorstellen van het Parlement met spanning afwacht. Dit maakt mij toch wantrouwig. Want het is niet de rol van het Europees Parlement om voorstellen aan te dragen. Als ik het stuk van Nice goed lees, moeten de Raad, het Parlement en de Commissie het gehele debat gezamenlijk vormgeven. Dit betekent dat wij niet uw leverancier zijn, maar medeorganisator van de brede Europese dialoog. Dit lijkt mij echter in de voorbereiding absoluut niet gewaarborgd, en dat is toch verdacht.
Ik denk dat wij drie stadia moeten onderscheiden: het brede maatschappelijke debat dat in de loop van dit jaar en volgend jaar door de drie instellingen - en wel gezamenlijk - wordt georganiseerd en dat het gehele proces tot het einde moet begeleiden, en vervolgens de inhoudelijke voorbereidende fase, die mijns inziens in de vorm van een conventie, of hoe je het ook wilt noemen, moet worden gehouden. Mevrouw de voorzitter van de Raad, het is voor ons met het oog op Laken niet alleen van belang dat er een conventie wordt ingesteld, maar ook duidelijk wordt gemaakt wat de status van het resultaat van deze conventie zal zijn, dat met andere woorden de conventie niet één van de vele, maar hét document zal uitwerken dat de basis zal vormen voor de beslissende onderhandelingsronde van de regeringsleiders.
Voorts wil ik erop wijzen dat Hongarije en de Tsjechische Republiek, aangezien zij niet zijn vertegenwoordigd in het Europees Parlement, de toetredingsverdragen zullen aangrijpen om institutionele kwesties aan te snijden. De besluitvormingsmechanismen zouden daarom reeds in de toetredingsonderhandelingen een rol moeten spelen. De toetredingsonderhandelingen moeten een onderdeel vormen van het proces van de follow-up van Nice.
Vervolgens wil ik kort ingaan op het tijdschema. Ik deel de bezorgdheid van een aantal collega' s ten aanzien van de afronding van dit proces in 2004, in het jaar van de Europese verkiezingen. Het zou beter zijn om dit en volgend jaar te benutten voor de brede maatschappelijke discussie en reeds tijdens de tweede helft van volgend jaar met de conventie te beginnen. Dan kan het gehele jaar 2003 worden onderhandeld en kan tegen eind 2003 of ten laatste begin 2004 een resultaat worden voorgelegd dat onderwerp kan worden van de Europese verkiezingscampagnes.
Zo zouden wij meteen een soort referendum kunnen houden over deze resultaten en zou de dialoog worden afgesloten met het oordeel van de kiezers van de Europese Unie.
(Applaus)

Desama
Mijnheer de Voorzitter, nu ik voor de laatste keer het woord zal voeren voor dit Parlement dat ik binnen enkele weken zal verlaten, wil ik een paar woorden richten tot mijn collega' s.
De methodologische problemen van de follow-up van Nice zijn uiteraard belangrijk: de communautaire methode, de methode van de conventie, enzovoort. Maar waar het op aankomt, is een project en een motor om dit project voort te stuwen. Elke keer dat de Europese Unie - en in het verleden de Economische Gemeenschap - een stap vooruit heeft gezet, was er zo' n project en was er een motor: de comité' s-Spaak voor het Verdrag van Rome, het Witboek van lord Cockfield voor Luxemburg, de krachtige voorstellen van de Commissie en de sterke Frans-Duitse as voor Maastricht.
Maar nu is er in de kanselarijen geen project en nog minder politieke wil om vooruit te gaan. De Commissie bezit, de zeer interessante voorstellen van commissaris Barnier ten spijt, noch de kracht, noch de autoriteit van tien jaar geleden. Dus blijft alleen het Europees Parlement over. Het Parlement heeft in de loop der tijd bewezen dat het de sterkste schakel is van de institutionele driehoek. Nu wil ik mijn collega' s het volgende op het hart drukken: over de politieke en nationale breuklijnen heen is er in het Parlement een meerderheid voor een nieuw Europees federalisme. Wij hebben een federatie van ideeën nodig en moeten een synergie op gang brengen om de stap vooruit te kunnen zetten die de Europese burgers van ons - van u - verwachten.
Waarde kameraden, waarde vrienden, beste collega' s, wat ik, nu ik u verlaat, van u verwacht, is ambitie en durf. Dat is tevens wat de burgers van u verwachten. Dank u wel.

Caveri
Mijnheer de Voorzitter, als er geen duidelijke keuze wordt gemaakt, dreigt het begrip "federalisme" een lege huls te worden. Natuurlijk moet er een Europese grondwet worden opgesteld om te voorkomen dat de Unie met de uitbreiding verwatert tot een vrijhandelszone. Maar dat moet gebeuren op basis van een welbegrepen subsidiariteit, het belangrijkste beginsel van het federalisme. Nemen wij bijvoorbeeld mijn eigen regio, de Valle d' Aosta.
Onder de Italiaanse grondwet genieten wij een speciale autonomieregeling. Moet het regionale niveau niet op de een of andere manier worden betrokken bij het traject naar een Europese grondwet, met name de regio's waar een minderheidstaal wordt gesproken? Deze vraag is niet gemakkelijk te beantwoorden, maar wel van cruciaal belang voor de democratische toekomst van Europa.

Cederschiöld
Mijnheer de Voorzitter, de vertegenwoordiger van het Parlement in Nice heeft het resultaat samengevat als een catastrofe. Het valt niet te begrijpen hoe je met voorbedachte rade een toekomstig conflict tussen grote en kleine landen in het Verdrag kunt inbouwen. Het is echter nog lastiger te begrijpen hoe de Raad kan weigeren een verwijzing naar de rechten in te voeren die alle lidstaten eerder hebben ondertekend.
Hoe moeten de burgers kunnen begrijpen dat hun gekozen vertegenwoordigers niet de rechten willen bekrachtigen waar ze in politiek opzicht veinzen achter te staan? Een zwak Verdrag kan een gevaar betekenen voor een grotere Europese Unie, waarbinnen talloze verschillende rechtstradities verenigd moeten worden. We verlangen meer ambitie als besluiten moeten worden genomen over wie wat moet doen, over wie wat en hoe moet besluiten, alsmede over rechten en democratie.
Het debat met de burgers moet gericht zijn op de centrale toekomstvraagstukken in Europa, in een Europa dat steeds meer in beweging is. Er is een democratische conventie en niet alleen een homepage nodig om een open debat en een open besluitvormingproces tot stand te krijgen. Het voorzitterschap wekt de indruk de kernvragen van het debat over Europa uit de weg te willen gaan. Dat staat gelijk met het ontwijken van zijn Europese leidinggevende verantwoordelijkheid. Neemt u de gelegenheid te baat om bij te dragen aan een democratische EU met een democratisch Europees Parlement, waar het voorzitterschap, naar ik hoop, respect voor zal tonen.

Leinen
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de voorzitter van de Raad, u heeft in uw toespraak drie keer het woord "sterk" gebruikt. De Europese Unie moet een sterke macht zijn, de positie van de communautaire methode moet sterk zijn en wij hebben sterke instellingen nodig. Daarin ben ik het volledig met u eens. U moet echter wel de daad bij het woord voegen! Voor de follow-up van Nice betekenen uw woorden méér Europa, en niet minder Europa. Zij betekenen méér integratie, en niet minder integratie. De onderwerpen die u zult voorstellen, moeten derhalve worden geconcretiseerd en gedeeltelijk opnieuw geformuleerd.
Wanneer het gaat om de afbakening van de bevoegdheden, heeft men vaak de indruk dat er krachten aan het werk zijn die Europa willen verzwakken. Mijns inziens is het uw plicht om te zeggen wat wij gezamenlijk willen doen en wat wij in de eenentwintigste eeuw gezamenlijk voor een sterk Europa moeten doen. Dan zal het bevoegdhedendebat een heel andere wending krijgen. Ook het punt van de sterke communautaire instellingen behoeft concretisering. Waar het voor mij op aankomt, is de verwezenlijking van de parlementaire democratie in Europa. Dat betekent dat niet alleen over de rol van de nationale parlementen moet worden gesproken, maar ook over de versterking van het Europees Parlement. In de wetgevingsprocedure, op het gebied van de begroting en bij de controle van de Commissie hebben wij nog niet alle bevoegdheden die wij nodig hebben. "Sterke communautaire instellingen" betekent ook dat wij de rol van de Raad en de Commissie ter discussie stellen en dat wij de Commissie niet slechts beschouwen als een secretariaat van de Raad, maar als een soort regering, en de Raad als een forum dat besluiten kan nemen. Over de methode heeft u nogal cryptisch gezegd dat een conventie voor- en nadelen heeft. Ik zou graag van u horen welke nadelen, en voor wie. Ik was lid van de Conventie van het Handvest en ik heb geen nadelen kunnen ontdekken, alleen maar voordelen. Ik verzoek u derhalve in uw verslag van Gotenburg te schrijven dat de nieuwe methode een nieuwe conventie is die de intergouvernementele conferentie voorbereidt.
Tot slot heb ik nog een opmerking over het tijdschema. Ook ik ben van mening dat 2004 ongeschikt is. Wij zijn in staat het proces tegen het einde van 2003 af te ronden. Een nieuw Verdrag van Rome zou wellicht een goede basis zijn voor de verkiezingen van 2004 en voor de uitbreiding, die dan ook haar beslag zal krijgen.

Maij-Weggen
Mevrouw de Voorzitter, geachte collega's, ik ben al vanaf 1979 lid van dit Parlement, maar nog nooit is er een verdrag op tafel gelegd met een zo bittere nasmaak. Dat is ook geen wonder, want wie de chaos overziet die de regeringsleiders in Nice hebben aangericht, is ook niet verbaasd dat nu alle aandacht uitgaat naar post-Nice: dat is immers de manier om Nice zo snel mogelijk te doen vergeten. Een van de problemen is dat het aan geen enkele burger meer uit te leggen valt hoe bijvoorbeeld de stemweging nu in elkaar zit, of wat precies het resultaat is van het roulatiesysteem van de commissarissen. Evenmin valt het uit te leggen hoeveel Europarlementsleden we tussen 2004 en 2009 zullen hebben. Post-Nice is dus geen normale opvolging van Nice, maar een bittere noodzaak om wat fout is gegaan te repareren, en wel zo snel mogelijk. Wat moet er gebeuren? Het democratisch gat dat het gevolg is van het feit dat het Europees Parlement niet bij alle thema's waarover straks met gekwalificeerde meerderheid zal worden besloten, ook medebeslissingsbevoegdheid krijgt, moet zo snel mogelijk worden gedicht. Eigenlijk zou daar nu al een interinstitutioneel akkoord over moeten worden gesloten. Het is een schande dat macht is weggehaald bij de nationale parlementen en vervolgens niet aan het Europees Parlement is gegeven.
Ten tweede, er moet een goede verdeling van nationale en Europese bevoegdheden worden gemaakt, die wordt vastgelegd in een Europese grondwet waarin ook het Handvest van Europese grondrechten wordt opgenomen. Ik ben het namelijk met collega Lynne eens dat dat een goed document is.
Ten derde, de huidige IGC-procedure moet worden vervangen door een interinstitutioneel convent dat deze acties kan voorbereiden. De schade die Nice heeft aangericht moet worden hersteld vóór de volgende Europese verkiezingen, dus in 2003, want we kunnen deze last niet met ons meeslepen bij die verkiezingen in 2004.
Tot slot, mevrouw de Voorzitter, u spreekt over de burgers. Maar weet u dat wij in de triloog over die befaamde verordening inzake de toegang tot documenten steeds weer een geharnaste Raad tegenover ons vinden die niets wil en waar we de grootst mogelijke moeite mee hebben? Voorzitter, collega Lynne heeft over sterk gesproken. Er zaten wel elf socialistische regeringen in Nice. Wel, die waren niet sterk op die dag. Laat dat ook maar gezegd worden.

Berès
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de voorzitter van de Commissie, mijnheer de commissaris, beste collega' s, ik wil graag een verzoek richten aan ons allemaal: laten wij het niet meer hebben over "post-Nice" , maar laten wij het vizier op de toekomst richten. Verder wil ik een verzuim van vanmorgen herstellen. Voordat wij onze blik richten op de toekomst, moeten wij het verleden afsluiten en de lidstaten oproepen om het Verdrag van Nice zo snel mogelijk te ratificeren. Daarmee ontnemen wij het debat de last van het verleden.
Met betrekking tot de toekomst ben ik ervan overtuigd dat de beslissende impuls in het debat zal komen van de publieke opinie en dan vooral van de jongeren, want aan hen is het Europa van morgen. Het volstaat echter niet om maar op het debat te blijven hameren: wij moeten het debat ook organiseren en structureren. Dat heeft u goed gezien, mijnheer de commissaris.
Om het debat te structureren zullen wij de vorm van een vragenlijst moeten overwegen. Verder moeten wij iedereen bij het debat betrekken: nationale parlementen, vakbonden, burgermaatscahppij, enzovoort. Daarna is het, krachtens artikel 48 van het Verdrag, aan de regeringsleiders en staatshoofden om de knopen door te hakken. Dit mogen wij niet vergeten. Maar tussen deze beide etappes kan de Europese hoop opleven in het avontuur van de conventie dat - zoals de ervaring van het Handvest heeft aangetoond - ook weer niet zó avontuurlijk is.
Ik geloof dat de heer Poettering heeft gevraagd of het openbare debat en de conventie tegelijkertijd zullen plaatsvinden. De beste formule is volgens ons een lang, open debat, dat zo snel mogelijk begint en dat wordt voortgezet tijdens de werkzaamheden van de conventie. Zo kan er een kruisbestuiving plaatsvinden tussen het openbare debat en de conventie.
Verder mogen wat het Parlement betreft alle wijzen op aarde worden geraadpleegd en mogen zij aan alle fora deelnemen. Maar uiteindelijk moet de conventie worden samengesteld uit vertegenwoordigers van de democratie.
Tot slot nog een laatste opmerking, mijnheer de Voorzitter. Als ik mij niet vergis was de Raad zo moedig om de conventie uit te vinden. Wij vragen de Raad om blijk te geven van dezelfde moed om de toekomst met vertrouwen vorm te geven. Deze moed verwachten onze medeburgers van ons in de vorm van een nieuw federalisme waartoe onze collega Claude Desama ons heeft opgeroepen.

Rack
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de voorzitter van de Raad, in de loop van het debat bent u, mijns inziens terecht, meer dan eens geprezen om uw sympathieke en geëngageerde oproep voor een nieuw begin in het gemeenschappelijke Europa. U heeft gezegd dat de werkzaamheden van het Zweedse voorzitterschap zijn gericht op de toekomst. Helaas bent u echter blijven staan bij toekomstbespiegelingen, bij een verwijzing naar de doelstellingen van bijlage 4 van Nice, bij de eis dichter bij de burgers te staan en bij de uiterst cryptische opmerking dat de methode van de conventie voor- en nadelen heeft.
Om eerlijk te zijn is dat nogal mager. Het is eigenlijk té mager als men bedenkt dat het Zweedse voorzitterschap al bijna halverwege is. Ik had graag gehoord dat u zich concreet de centrale, kritieke vragen had gesteld waar Michel Barnier over sprak: willen wij een meer of minder politiek Europa? Hoe stellen wij ons een ingrijpende hervorming van de instellingen concreet voor? Hoe moet het proces naar een toekomstige Europese grondwet in banen worden geleid? Ik zou met groot genoegen naar u hebben geluisterd als u tenminste had geprobeerd een van deze vragen te beantwoorden. Misschien heeft u dit bewaard voor uw slotwoord.
Tot slot wil ik nog een vraag toevoegen aan de vragen van mijn collega' s. Wat betekent " dichter bij de burger" op institutioneel vlak? Wat houdt dit in, afgezien van internet en de discussies in de Europese school? Betekent dit dat het Europees Parlement wordt uitgekleed ten gunste van een tweede kamer van vertegenwoordigers van de nationale parlementen die de Raad beter in zijn greep meent te hebben dan het Europees Parlement? Ik wil graag een antwoord op deze vraag.

Martin, Hans-Peter
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Commissie, mevrouw de voorzitter van de Raad, zoals uw toespraak heeft aangetoond geniet u terecht de reputatie van een uiterst behendig iemand. U heeft ons met gevlei omgeven, u sprak over de belangrijke bijdragen van het Europees Parlement in het verleden en u noemde de debatten zeer interessant en spannend. Dank u wel voor deze complimenten, maar hoe zit het met de daden? U was er in Nice toch immers ook bij? Hoe zien de concrete toekomstplannen er op papier uit?
De verliezer van Nice was het Europees Parlement. In plaats van meer transparantie hebben wij minder democratie gekregen. Nu zijn wij in een Europa beland dat lijkt op het late Habsburgse Rijk in de negentiende eeuw. Toen hadden de grootgrondbezitters veel invloed, nu zijn het de staten, en dat allemaal uiterst ondoorzichtig.
Nu heeft u het over een open houding in toekomstige procedures. Sinds ik hier werkzaam ben als gekozen volksvertegenwoordiger, en vroeger als journalist, heb ik mij altijd afgevraagd wat er echt omgaat in de hoofden van de machthebbers die spreken zoals u en handelen zoals u doet in de Raad. Wat wilt u nu eigenlijk? Waarvoor staat u vandaag? Ik heb op school geleerd dat het parlement moet controleren en dat de regering moet regeren. Waar regeert u?
Van Konrad Adenauer, van François Mitterand en ook van Helmut Kohl wist men waar zij voor stonden als het om Europa ging. Waar staat echter de Raad tegenwoordig voor? Waarom zegt u niet gewoon dat u eindelijk een echt democratisch en transparant Europa wilt, met alle gevolgen van dien? Is het zo moeilijk om dat tegenover uw kiezers te verdedigen? Wat is er aan de hand in Zweden? Wij hebben bewondering voor uw land en ik ben zelf een groot bewonderaar van de politieke openheid, maar nu het gaat om de centrale vraagstukken van de toekomst lijkt het aan moed te ontbreken.
Als u niet leidt, maar verleidt en dan bovendien de verkeerde bruid, namelijk de nationale, naar het verleden gekeerde en niet de stralende, toekomstgerichte bruid Europa, loopt u het gevaar als doodgraver van Europa de geschiedenisboeken in te gaan, omdat u uw burgers niet kon of wilde uitleggen dat de Europese Unie in het tijdperk van de mondialisering een essentiële rol vervult en dat de Europese Unie daarom fundamenteel moet worden gedemocratiseerd en aan het subsidiariteitsbeginsel moet worden onderworpen.
Ik hoop dat Zweden toch nog moed vat. Springt u over de grenzen van uw vleiende diplomatieke behendigheid heen en zet u zich in voor de scheiding der machten en een grondwet in Europa! Ik vertrouw op uw ambitie!

Lindh
Mijnheer de Voorzitter, graag wil ik eerst allen bedanken die met hun constructieve opmerkingen aan de kwaliteit van dit debat hebben bijgedragen. Ik meen uit de bijdragen van de heren Poettering, Barón Crespo, Cox en de anderen die aan het debat hebben deelgenomen, toch ook op te kunnen maken dat de wil voor een breed politiek debat over zowel inhoudelijke als formele kwesties aanwezig is en dat doet mij genoegen.
Ik zou op een aantal bijdragen commentaar willen geven en begin dan met de eerste spreker, de heer Poettering. Nogmaals: openheid en transparantie zijn voor het Zweedse voorzitterschap van primair belang. Ik weet dat het Parlement en het Zweedse voorzitterschap op dat punt veel gemeen hebben, en ik hoop dat we elkaar kunnen helpen om maximale openheid en transparantie te bewerkstelligen. Natuurlijk moeten we het daarover ook met de lidstaten eens zien te worden.
Vervolgens gaat het om de grote vraag betreffende de volgende intergouvernementele conferentie. Wat het eigenlijke besluit betreft, er is volgens het Verdrag geen andere methode dan de intergouvernementele conferentie. Het is belangrijk dat niet uit het oog te verliezen, zoals mevrouw Berès zojuist heeft opgemerkt. Ik begrijp dat het Parlement grote belangstelling heeft - en dat geldt ook voor mij - voor de belangrijke discussie over hoe we tot een besluit moeten komen, voor het debat dat we voorafgaand aan de besluitvorming moeten voeren, hoe we dit moeten voorbereiden en voor de rol die een conventie kan spelen. Deze vraagstukken werd met name genoemd door de eerste sprekers.
De discussie hier laat zien dat we daarover een breed debat moeten houden, maar ik denk dat het voorbarig is om al vandaag een definitief standpunt in te nemen. Er zijn immers zowel voor- als nadelen.
De voordelen spreken voor zich: een open debat en een brede deelname. Ook daarbij kun je echter vraagtekens zetten. Wie moeten er meedoen, de lidstaten, de kandidaat-lidstaten en organisaties, en zo ja, welke organisaties? Daarover kunnen we vandaag dus nog geen definitieve houding bepalen.
Sommigen wijzen ook op de nadelen. Met heel veel deelnemers kan het allemaal wat onhandig worden. Bovendien kan er onduidelijkheid ontstaan rondom de eigenlijke besluitvorming, omdat de conventie voorstellen moet doen en de intergouvernementele conferentie besluiten moet nemen. Zelfs als je pleitbezorger voor een conventie bent, moet je ook nagaan hoe je de nadelen van een conventie het hoofd wilt bieden. Laten we daarom hierover goed met elkaar discussiëren!
De Raad heeft geen ja gezegd, maar de Raad heeft zich evenmin gedistantieerd. Wij hebben ook beslist niet gezegd dat we bang zijn voor een conventie. We hebben gezegd dat we nu moeten kunnen discussiëren over zowel de inhoudelijke kwesties in verband met de toekomst van Europa als de methoden, inclusief de conventiemethode.
Het Europees Parlement neemt, zoals onder meer de heer Brok heeft opgemerkt, uiteraard deel aan het hele debat. U heeft ook mede de aanzet tot het debat over de toekomst gegeven. U heeft deelgenomen aan het opstarten daarvan en u behoort ook tot de deelnemers aan de homepage. Ik weet niet precies waar de heer Elles heeft gekeken, maar ik kan u garanderen dat het Parlement meedoet. Verder zijn er flink wat bijdragen, dus moet het een vergissing zijn als dat ontbreekt.
Ook dit debat is een illustratie van het feit dat het Parlement meedoet, maar we willen ook weten wat de algehele opvatting van het Parlement is over het debat over de toekomst. Die krijgen wij in mei te horen en daarom acht ik het van belang dat wij in de verdere discussie hieraan aandacht blijven schenken.
Laat ik nu commentaar geven op een aantal andere zaken. De heer Cox vroeg zich af waarom ik gezegd heb dat men de Verdragen moet vereenvoudigen zonder de inhoud te veranderen. Ik kan hierop antwoorden dat ik het in Nice genomen besluit geciteerd heb.
Tegen de heer Barón Crespo wil ik zeggen dat wij vanzelfsprekend contact met de werkelijkheid moeten houden. Zelf heb ik op heel wat Zweedse scholen gedebatteerd. Ik veronderstel dat ook een aantal van u op scholen op bezoek geweest is. Het is mijns inziens belangrijk dat het Parlement ook daar echt leeft en het inhoudelijke debat voert. De leerlingen en het publiek zullen ons vragen stellen over kwesties die natuurlijk veel verder reiken dan hetgeen wij vandaag in dit Parlement hebben besproken. Tegen de heer Barón Crespo wil ik ook zeggen dat het Parlement uiteraard van het begin af aan was uitgenodigd om deel te nemen aan het debat over de toekomst van Europa.
Tegen de geachte afgevaardigde Frassoni zou ik willen opmerken dat wat de kwestie van de burgermaatschappij betreft, er waarschijnlijk een probleem met de vertaling geweest is. Het Zweedse voorzitterschap heeft namelijk zeer grote belangstelling voor de burgermaatschappij aan de dag gelegd. In mijn inleidende toespraak heb ik voorbeelden gegeven van grote conferenties die we gedeeltelijk in Zweden, gedeeltelijk in andere landen organiseren. Voor de Top van Gotenburg organiseren we drie verschillende brede fora met deelname van de burgermaatschappij. Bovendien hebben we een bijzonder brede samenwerking middels tweelingsteden. We zijn ook sterk betrokken bij een groot aantal scholen en universiteiten. Persoonlijk heb ik een aantal schoolklassen als referentiegroepen, iets wat ik overigens ook u kan aanbevelen.
De geachte afgevaardigde Bonde bracht de homepage ter sprake. Daarbij zei hij dat slechts premier Persson en andere hoge pieten daar iets mogen schrijven. Ik raad hem aan er eens een kijkje te nemen, omdat er al heel wat meer bijdragen zijn. Ik heb in mijn inleidende toespraak onder andere bijdragen uit Denemarken en Groot-Brittannië geciteerd, die afkomstig waren van gewone burgers uit beide landen.
Dit is natuurlijk een belangrijk debat voor de toekomst. Ik ga ervan uit dat we later terugkomen op de discussie over de methoden en de conventie, alsmede over de manier waarop we het debat zo goed mogelijk kunnen uitbreiden. Het is echter ook belangrijk dat wij een breed debat over de inhoudelijke kwesties voeren, d.w.z. over de wijze waarop Europa werkelijk zal kunnen inspelen op de mondialisering en een sterke kracht zal kunnen worden als het gaat om werkgelegenheid, milieukwesties en de discussies die we hier later vandaag zullen voeren. Laten we dus met betrekking tot de toekomst van Europa zowel over methoden als inhoudelijke kwesties discussiëren!

Barnier
Mijnheer de Voorzitter, ik wil alle Parlementsleden bedanken en kort ingaan op een aantal precieze punten die sommigen onder u hebben aangekaart. Verder wil ik, namens voorzitter Prodi en mijzelf, de wens van de Commissie bevestigen om in goede verstandhouding en in goed overleg met het Parlement te blijven samenwerken in deze belangrijke periode van het debat over de toekomst, want daar komt het, zoals mevrouw Berès zei, op aan.
Mevrouw Lindh heeft het zojuist gehad over de website waar sommigen onder u - James Elles en mevrouw Malmström - naar verwezen. U moet begrijpen dat de site nog aan het proefdraaien is. De site is nog maar een week geleden geopend. Ik denk dat al uw opmerkingen ertoe kunnen bijdragen dat het een echte site van de burgers wordt. Wij hebben de bedoeling dat de site door verschillende instellingen wordt beheerd, waaronder het Europees Parlement, maar ik geef toe dat de site nog verder moet worden ontwikkeld. Verder moeten wij de doelstelling ervan goed in het oog houden. De site moet namelijk fungeren als platform voor de nationale debatten die binnenkort in de lidstaten zullen worden georganiseerd. Dit zeg ik bij wijze van eerste antwoord. De site moet nog worden verbeterd en de Commissie zal daar aan bijdragen.
De heer Seguro heeft een vraag gesteld aan de voorzitter van de Commissie en aan de commissaris. Inderdaad, mijnheer Seguro, zoals het de voorzitter betaamt, zal hij, en zullen wij - in het kader van het debat over de toekomst, maar ook in verband met andere onderwerpen -, de regeringen in de hoofdsteden blijven bezoeken, zowel in de lidstaten als in de kandidaat-landen. Ik kan hieraan toevoegen dat wij ook de nationale parlementen zullen blijven bezoeken. Dit was totnogtoe weliswaar niet gebruikelijk bij de Commissie, maar ik heb de nationale parlementen in het kader van de debatten in de aanloop naar Nice bezocht en dat is zeer goed bevallen.
De heren Leinen en Dupuis hebben te kennen gegeven dat zij de bezorgdheid delen waar onze voorzitter melding van maakte, namelijk dat 2004 een uitzonderlijk druk jaar zal worden. In 2004 zullen wij de nieuwe agenda, de agenda na Berlijn, voorstellen; de toetredingsonderhandelingen met een hele reeks van landen zullen, als het niet eerder is, worden afgerond; er zal een nieuw Parlement worden verkozen en het is het laatste jaar van de ambtstermijn van de huidige Commissie. Hoe sneller wij het proces dus kunnen afronden des te beter: begin 2004 of, waarom eigenlijk niet, mijnheer Leinen, in Rome, eind 2003? Dat zou voor iedereen beter zijn, voor ons en voor u, en derhalve ook voor het Europese debat. Maar het zijn de regeringsleiders en staatshoofden die hierover moeten besluiten.
Ik wil iedereen nogmaals bedanken, met name de fractievoorzitters die hun wensen en instemming met de oriëntaties van de Commissie hebben voorgedragen. Wij zullen blijven samenwerken. Staat u mij toe dat ik mij tot slot richt tot de heer Desama, nu hij op het punt staat het Parlement te verlaten om zich aan de lokale politiek in Verviers te wijden. Ik ben ervan overtuigd dat hij de Europese geloofsbelijdenis die hij vandaag heeft afgelegd in zijn hoedanigheid als burgemeester niet zal vergeten.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer de commissaris!
Het debat is gesloten.

Cox
Mijnheer de Voorzitter, ik heb een motie van orde. Graag wil ik wil uw aandacht vragen voor een kwestie die ik tijdens de Conferentie van fractievoorzitters ter sprake heb gebracht. Het gaat om de naam van de website www.europa.eu.int/futurum. Deze naam is niet erg gebruiksvriendelijk. Als we dit internetadres bijvoorbeeld veranderen in hello.com, zullen misschien meer burgers de site bezoeken.

Elles
Mijnheer de Voorzitter, ik wilde even nagaan welke website ik vanochtend net voor dit debat heb bezocht. Ik kan de fungerend voorzitter van de Raad verzekeren dat de naam van de vertegenwoordiger van het Europees Parlement op 7 maart niet in de Engelse versie vermeld staat. Ik zou dan ook dankbaar zijn als dit aan de hand van de Zweedse versie werd rechtgetrokken. Zoals u ons vanochtend heeft verteld is deze versie waarschijnlijk wel up-to-date.

De Voorzitter
Ik bewonder alle collega' s die de tijd hebben om op internet te surfen. Ik zou dat zelf ook graag doen.

Voorbereidende werkzaamheden met het oog op de Europese Raad te Stockholm (23 en 24 maart 2001)
De Voorzitter
Aan de orde zijn de verklaringen van de Raad en de Commissie over de voorbereidende werkzaamheden met het oog op de Europese Raad te Stockholm, die plaats zal vinden op 23 en 24 maart 2001.
Ik geef direct het woord aan de fungerend voorzitter van de Raad, mevrouw Lindh.

Lindh
Mevrouw de Voorzitter, we hebben het zojuist gehad over de toekomst van Europa. Terecht ontstaat een nieuw Europa, een nieuwe Unie. De grootste verandering is uiteraard de uitbreiding: de EU effent nu de weg voor de historische hereniging van Europa. Verder zijn we nog maar net begonnen met het debat over de toekomst en stellen de vraag wat voor soort Europa we willen.
We moeten het nu echter hebben over het derde grote veranderingsproces, namelijk de modernisering van het Europese model, waarin de Europese Raad van Stockholm van 23 en 24 maart een centrale rol zal spelen. Hier gaat het om volledige werkgelegenheid in de EU, om de kwaliteit van het werk en levenslang onderwijs en scholing, om sociale en economische hervormingen.
De Unie is het afgelopen jaar in Lissabon een historische richting ingeslagen door deze zaken aan de orde te stellen. Deze zijn voor de burgers van centraal belang, en daarmee ook voor de politieke legitimiteit van de Unie. Er zijn nog steeds 14 miljoen mensen in Europa zonder werk: een gigantische verspilling van financiële middelen en een minachting van de kennis en ambities van de mensen. Eigen werk en de mogelijkheid in het eigen levensonderhoud te kunnen voorzien, geven een gevoel van betrokkenheid, veiligheid en waardigheid, terwijl werkloosheid gevoelens van onzekerheid, uitsluiting en vreemdelingenhaat opwekt.
De weg naar volledige werkgelegenheid en een groter concurrentievermogen loopt via economische en sociale hervormingen, zoals meer onderwijs, scholing en levenslang leren, grotere gelijkheid en moderne sociale zekerheid, een hoog welvaartspeil en kwalitatief goede werkgelegenheid. Dit veronderstelt open en goed functionerende markten, een gezond macro-economisch beleid en een ondernemingsklimaat dat investeren en oprichten van bedrijven vergemakkelijkt, niet in de laatste plaats in groeisectoren als IT en biotechnologie.
Er is een balans tussen sociale en economische hervormingen nodig. Al deze terreinen moeten onderling met elkaar worden verbonden als de Unie tot het jaar 2010 haar hoge ambities wil kunnen realiseren: de totstandkoming van de meest toonaangevende, op kennis gebaseerde economie ter wereld, de verwezenlijking van 20 miljoen nieuwe arbeidsplaatsen en de combinatie van mededingingsvermogen en grotere sociale coherentie.
De bijeenkomst van de Europese Raad in Stockholm is de eerste in een reeks van topontmoetingen het komend voorjaar waarop men openhartig en met de nodige zelfkritiek de geboekte vooruitgang moet beoordelen en nieuwe stappen moet zetten. Er zal aan zowel de communautaire wetgeving als aan de nieuwe open coördinatiemethode worden gewerkt. Het is belangrijk de nadruk te leggen op onze maatregelen in het kader van het proces van Lissabon, hetgeen door velen in het Parlement is beklemtoond. We mogen dit proces niet uithollen door te veel nieuwe vraagstukken toe te voegen. We hebben geen nieuwe processen nodig; we moeten veeleer bepaalde prioritaire gebieden aanwijzen.
In Stockholm willen we in de eerste plaats de ambitieuze werkgelegenheidsdoelstellingen intensifiëren. Deze houden in dat in het jaar 2010 70 procent van alle arbeidskrachten en 60 procent van alle vrouwen aan het arbeidsproces moeten deelnemen. We moeten overwegen om ook reeds voor het jaar 2005 doelstellingen vast te stellen en speciale doelstellingen toe te voegen voor de werkgelegenheid van ouderen, een groep met een enorm potentieel: slechts 38 procent in de leeftijdsgroep van 55-64 jaar werkt op dit moment. Terwijl de mensen aan de ene kant steeds langer leven en steeds gezonder zijn, voelen talloze ouderen zich niet welkom op de arbeidsmarkt, en dat is eigenlijk een absurde situatie. Wij willen een aantal belangrijke sociale doelstellingen voor gelijkheid, verscheidenheid en betrokkenheid op de werkplek vastleggen. "Het goede werk", waardoor ook de kwaliteit van de arbeidsomstandigheden wordt ontwikkeld, is zowel een middel om de welvaart te verbeteren als de beste manier om de capaciteiten van de medewerkers te benutten. Wij willen de centrale rol van het onderwijs en het levenslang leren bevestigen, zowel voor de individuele ontwikkeling als voor het concurrentievermogen van Europa, en we willen de Commissie uitnodigen doelstellingen voor onderwijs en levenslang leren vast te stellen.
We rekenen er in de tweede plaats op dat wij in Stockholm belangrijke stappen voorwaarts kunnen zetten voor de modernisering van de Europese economie. Wij willen de hervorming van de financiële markten stimuleren en uiterlijk in 2005 een gemeenschappelijke markt voor financiële diensten en uiterlijk in 2003 voor risicokapitaal realiseren. Hiervoor is, zoals baron Lamfalussy in zijn rapport aangeeft, een efficiënter besluitvormingsproces vereist. Wij hopen dat hierover op de top eensgezindheid kan worden bereikt.
Bovendien moeten we doorgaan met ons streven de stroom- en gasmarkten, het postwezen en het spoorweg- en vliegverkeer open te stellen. De openstelling van de product- en kapitaalmarkten is geen doel op zich. We doen dat niet alleen omdat daardoor de groei en de werkgelegenheid worden bevorderd, maar ook omdat het goed is voor de consumenten. Dat betekent namelijk lagere prijzen, een groter aanbod en een betere kwaliteit van diensten en goederen. In dit verband is ook het externe handelsbeleid van belang; een vrije en rechtvaardige wereldhandel is in het belang van de Europese consument.
In Stockholm moeten we in de derde plaats inspelen op de demografische ontwikkeling van Europa. Door de lage geboortecijfers en het toenemend aantal ouderen dreigen vanaf 2010 de lasten voor de beroepsbevolking drastisch hoger te worden. Er is daarom behoefte aan een omvangrijke herziening van de pensioenstelsels en een discussie over de vorm van kinderopvang, en wellicht ook over de gezondheids- en ouderenzorg. De socialezekerheidsstelsels moeten ervoor zorgen dat de combinatie van het beroeps- en het gezinsleven gemakkelijker wordt gemaakt. Er zijn maatregelen nodig voor een grotere deelname aan de arbeidsmarkt, voor meer gelijkheid, beter onderwijs en levenslang leren. Deze maatregelen zijn ook noodzakelijk om in te kunnen spelen op de demografische uitdagingen.
In Stockholm moeten we in de vierde plaats de nieuwe technologie stimuleren, teneinde de groei te kunnen bevorderen en het bestaan van de burgers te kunnen verbeteren. We willen ervoor zorgen dat met behulp van biotechnologie betere geneesmiddelen worden gemaakt, waarbij uiteraard rekening dient te worden gehouden met de morele en ethische dimensies daarvan. Wij willen e-Europe verder ontwikkelen en de digitale kloof overbruggen, zodat IT iedereen ten goede komt. Onder verwijzing naar het eerdere debat kan ik u meedelen dat het de Commissie is die verantwoordelijk is voor de homepage. U kunt zich dus met uw meningen daartoe richten.
In Stockholm moeten we in de vijfde plaats het tot nu toe ontbrekende milieuperspectief in de strategie van Lissabon opnemen en een brug slaan naar de top van Gotenburg. Wij willen dat milieuvriendelijke technologie ook gezien wordt als een belangrijke factor voor groei en werkgelegenheid. Daarbij willen wij wijzen op het belang van een doelmatige inzet van de middelen. Momenteel onderzoeken nu de verschillende ministerraden op welke wijze de kandidaat-lidstaten bij al deze kwesties kunnen worden betrokken.
Ik wil tevens het belang onderstrepen van een succesvolle ontwikkeling van de Economische en Monetaire Unie. Het Zweedse voorzitterschap zal zich actief inzetten voor een succesvolle introductie van de eurobiljetten en -munten, die begin 2002 in de monetaire unie zal plaatsvinden. Daar hebben we allemaal belang bij.
Verder wil ik nog vermelden dat de Russische president Poetin, in aansluiting op de topbijeenkomst op 23 maart, een bezoek zal brengen aan Stockholm voor een informele werklunch met de staatshoofden en regeringsleiders van de Europese Unie. Wij verwachten dat de discussie met de heer Poetin vooral over economische en sociale kwesties zal gaan.
Zoals gebruikelijk zal de Europese Raad ook actuele vraagstukken op het gebied van de buitenlandse politiek bespreken, bijvoorbeeld het Midden-Oosten, de westelijke Balkan en het Koreaanse schiereiland.
Mevrouw de Voorzitter, werkgelegenheid en welvaart zijn voor de burgers de belangrijkste kwesties. Als wij falen lopen wij het risico geconfronteerd te worden met niet alleen toenemende werkloosheid, vreemdelingenhaat en grotere verschillen in de samenleving, maar ook een vertrouwenscrisis voor de Unie. Het proces van Lissabon is daarom van essentieel belang, niet alleen voor een duurzame groei, volledige werkgelegenheid en sociale coherentie in Europa, maar ook voor de geloofwaardigheid van de Europese samenwerking.
Het Europees Parlement is in al deze kwesties voortdurend een stimulerende factor geweest. Aangezien hierin nationale verankering wordt gecombineerd met een verantwoordelijkheid voor Europa, zal het heel het Parlement ook bij de verdere werkzaamheden een centrale rol spelen. Ik ben benieuwd naar uw opvattingen!

Prodi
Mevrouw de Voorzitter, geachte afgevaardigden, staat u mij toe allereerst het voorzitterschap geluk te wensen met zijn uitstekend werk ter voorbereiding van de Top van Stockholm van komende week. Zoals reeds werd aangekondigd, heeft het voorzitterschap ook een ontmoeting georganiseerd tussen de autoriteiten van de Europese Unie en president Poetin. Een soortgelijke ontmoeting is gepland voor juni aanstaande in Göteborg met president Bush. Dat zal voor ons een uitstekende gelegenheid zijn om de belangrijkste aspecten van ons partnerschap met Rusland - en daarna de Verenigde Staten - de revue te laten passeren. Ik hoop met name dat wij informatie zullen krijgen over de vooruitgang bij de tenuitvoerlegging van het Russisch programma voor economische hervormingen, over de verbetering van de investeringvoorwaarden die noodzakelijk zijn voor het welslagen van onze dialoog over energievraagstukken, en over alle andere problemen, met inbegrip van de zeer belangrijke problemen in verband met de rechten van de burgers, waar wij nog verder over zullen discussiëren.
Mijn tweede opmerking van vandaag houdt verband met het voorjaarsverslag van de Commissie. Precies een jaar geleden ben ik hier voor dit Parlement verschenen om u een uiteenzetting te geven over de bijdrage van de Commissie aan de Top van Lissabon. In Lissabon heeft de Commissie een gedetailleerde strategie voorgesteld, met als doel Europa dynamischer en concurrerender te maken, solidariteit en sociale inclusie te bevorderen, en te garanderen dat economische en sociale vooruitgang in Europa gelijke tred houden. De uitkomst van die Top was uitstekend: de lidstaten hebben bijna alle voorstellen van de Commissie unaniem goedgekeurd.
De strategie van Lissabon heeft twee belangrijke kenmerken. Ten eerste is dit een geïntegreerde strategie, een strategie die in generlei opzicht indruist tegen de sociale en economische programma' s; veeleer is hier sprake van wederzijdse ondersteuning. Ten tweede worden daarin specifieke taken genoemd voor de betrokken instanties, taken die binnen bepaalde termijnen moeten zijn volbracht.
In de strategie wordt dus duidelijk aangegeven wat de verantwoordelijkheden en de te bereiken doelstellingen zijn. Wij zijn trouwens in staat onze vorderingen in duidelijke cijfers weer te geven.
De strategie van Lissabon bestrijkt een periode van tien jaar. Er moet echter jaarlijks een evaluatie worden gemaakt van de geboekte vooruitgang, en dat zal geschieden tijdens de Europese Raad van het voorjaar. Om die evaluatie mogelijk te maken stelt de Commissie een jaarverslag op over de gemaakte vorderingen, het zogenaamde syntheseverslag - weer een van die vreemde woorden die wij zo vaak gebruiken - dat ik elk jaar omstreeks deze tijd aan het Parlement voorleg. Dat verslag zal voor de Commissie het belangrijkste coördinatie-instrument van het economisch en sociaal beleid worden. Als de Europese Raad van Göteborg hieraan zijn goedkeuring hecht, zullen wij een milieudimensie hebben toegevoegd en Europa een allesomvattende strategie voor onder meer duurzame ontwikkeling hebben gegeven.
In het syntheseverslag zal niet alleen een toelichting worden gegeven op de na Lissabon behaalde successen, maar ook melding worden gemaakt van de sectoren waarin sneller en vastberadener optreden vereist is. Tot de eerste successen van dit jaar - en ik ben daar trots op - behoren de goedkeuring van de sociale agenda in Nice, de goedkeuring van een strategie ter bestrijding van sociale uitsluiting en de vorderingen bij de discriminatiebestrijding en het gelijkekansenbeleid. Wij zijn blij met deze successen en maken daar terloops gewag van in het verslag van dit jaar; ik zeg terloops omdat wij natuurlijk vooral de klemtoon moeten leggen op de sectoren waar niet alles van een leien dakje gaat.
Dit jaar geven wij tien sectoren aan waarin de vooruitgang te wensen over laat, waarin nieuw of meer elan nodig is. Het kan geen kwaad hier erop te wijzen dat het gebrek aan vooruitgang soms te wijten is aan het verzet van bepaalde lidstaten die ofwel de urgentie van dit alles niet inzien, ofwel daartoe geen politieke wil hebben. Soms is ook sprake van een combinatie van beide. In ons verslag doen wij derhalve heel specifieke aanbevelingen. Ik zal in Stockholm hemel en aarde bewegen om de lidstaten over te halen mee te doen. Het gaat hierbij trouwens om verplichtingen die zij zelf op zich hebben genomen. De Europese verantwoordelijken moeten hun verplichtingen nakomen, en ik denk daarbij bijvoorbeeld aan het communautair octrooi en het GALILEO-programma.
Staat u mij toe enkele opmerkingen te maken over deze twee, volgens mij zeer belangrijke vraagstukken. Allereerst het communautair octrooi: er is dringend behoefte aan één enkel octrooi dat in heel de Unie geldig is en onder één enkele jurisdictie valt. Daarmee kunnen wij de kosten voor de bedrijven beperken, de innovatie bevorderen en een nauwkeurig kader geven voor de oplossing van conflicten. De industrie en de wetenschappelijke gemeenschap vragen hier met klem om, omdat een communautair octrooi een beslissende bijdrage kan leveren aan de mededinging en de werkgelegenheid in met name de nieuwe sectoren waar wij het meest behoefte aan hebben. De Europese Raden van Lissabon en Feira hebben erop aangedrongen dat het communautair octrooi voor het einde van 2001 beschikbaar wordt. Let wel, ik zeg: de Europese Raden van Lissabon en Feira hebben hierop aangedrongen. De Commissie heeft haar voorstel namelijk al in de herfst van het afgelopen jaar op tafel gelegd. Wij zijn dan ook uiterst ongerust over het onvermogen van de Raad om tot overeenstemming te komen. Dat is ook deze week weer tijdens de Raad Interne Markt gebleken. Wij kunnen echter niet doorgaan met Raden waarin zelfs in gevallen waarin bij meerderheid van stemmen besloten kan worden, toch naar eenparigheid wordt gestreefd, en de zaak telkens weer wordt uitgesteld. De lidstaten moeten blijk geven van coherentie en verantwoordelijkheidsbesef. Anders zal dit proces nergens toe leiden.
Ten tweede het GALILEO-programma: de oorlog in Kosovo heeft maar al te duidelijk aangetoond dat Europa bijna totaal afhankelijk is van het Amerikaanse GPS-systeem voor satellietnavigatie. Als echter om militaire redenen de verbinding met deze satelliet wordt verbroken, zijn verscheidene Europese bedrijven gedwongen hun activiteiten te staken. Dit is slechts een van de vele voorbeelden. Het GALILEO-programma voorziet nu in een alternatieve mogelijkheid waarmee Europa onafhankelijk kan worden op het gebied van satellietnavigatie, en wel wat signalen voor elk gebruik betreft: civiel, militair en wetenschappelijk gebruik. Dit is geen kans, maar een bittere noodzaak. Er is slechts een kleine injectie met overheidsgeld nodig om een massale stroom van particuliere investeringen op gang te brengen. Ik moet daarbij wel toegeven dat wij de deelname van de privé-sector niet zo grondig hebben onderzocht als bepaalde regeringen hadden gevraagd, en nog vragen. Wij zijn daar nu echter mee bezig. Met dit project - dat zoals ik vaststel vele landen helaas min of meer overbodig zijn gaan vinden - kan men 100.000 arbeidsplaatsen van hoog wetenschappelijk gehalte creëren. Daarom roep ik dit Parlement en de Raad op zo spoedig mogelijk overeenstemming te bereiken over de volgende ontwikkelingsfase van dit belangrijke project. De Commissie zal van haar kant blijk geven van de noodzakelijke soepelheid als het om de deelname van privé-kapitaal gaat.
Dames en heren, ik wil nu ingaan op een van de tien prioritaire sectoren die wij hebben aangegeven. Ik wil zogezegd geen kerstboom maken, maar slechts een van de tien punten eruit lichten en wel het laatste: een doeltreffende sociale bescherming voor een steeds grijzer wordende bevolking. Ik heb dit vraagstuk niet alleen gekozen omdat mij dit na aan het hart ligt, maar ook omdat het een uiterst omvangrijk probleem is, een probleem met een enorme weerslag op al onze beleidsvormen. Dit vraagstuk brengt ons van Stockholm naar Göteborg, met andere woorden naar duurzame ontwikkeling, en zal ons nog jarenlang parten spelen. Het programma van Lissabon speelt in op een enorme uitdaging: de vergrijzing van onze bevolking. De Europeanen leven, godzijdank, langer, maar krijgen ook minder kinderen en werken minder. Momenteel hebben wij in de Europese Unie voor elke 65plusser vier personen in de arbeidsactieve leeftijd; over twintig jaar zijn dat er drie en over veertig jaar twee. Dat zijn de huidige cijfers en omdat al degenen die niet geboren zijn, ook nooit geboren zullen worden, zijn dit ook de huidige demografische cijfers.
Dit geldt overigens niet alleen voor de lidstaten maar ook voor bijna alle kandidaat-landen. Met andere woorden, een steeds kleiner aantal actieve burgers moet zorgen voor een steeds groter aantal niet-actieve burgers, ook na uitbreiding van de Unie. Dit zijn de barre statistische gegevens en daarmee moeten wij rekening houden. Wij willen dat Europa een billijke en solidaire samenleving blijft - dat is ons doel - en dat onze kinderen en kleinkinderen kunnen genieten van hetzelfde niveau van sociale voorzieningen dat voor ons zo vanzelfsprekend is geworden. Daarom moeten wij onze welfare en onze pensioenstelsels moderniseren. Wij moeten deze duurzaam maken, ofwel ervoor zorgen dat zij bestand zijn tegen de tand des tijds. Wij hebben een strategie nodig waarmee wij het mededingingsvermogen van Europa op lange termijn kunnen consolideren, zonder af te moeten zien van de voor onze samenleving zo kenmerkende sociale inclusie. Ik wil dat Europa niet alleen het meest concurrerender gebied van heel de wereld wordt, maar ook het gebied met het hoogste niveau van sociale inclusie.
In de periode na de oorlog hebben alle staten van de Europese samenleving een weergaloze welvaart bereikt. Voor de meeste landen is de huidige samenleving de rijkste van hun geschiedenis. Tegelijkertijd hebben goed ontwikkelde socialezekerheidsstelsels en pensioenstelsels ervoor gezorgd dat onze rijkdom zodanig werd verdeeld dat een minimale sociale rechtvaardigheid kon ontstaan, misschien niet de rechtvaardigheid waarvan wij droomden, maar wel een minimale sociale rechtvaardigheid.
Bij de opbouw van deze systemen is men uitgegaan van een groeiende of tenminste stabiele bevolking. Nu de actieve bevolking echter inkrimpt, lopen wij het risico verzeild te raken in een structurele crisis wat de verdeling van de rijkdom betreft. Die crisis zou binnen enkele decennia kunnen uitmonden in een ernstige aantasting van niet alleen het mededingingsvermogen van de Europese Unie en de werking van de Economische en Monetaire Unie, maar ook ons sociaal model. Ons doel is echter een serieus model van sociale bescherming te waarborgen, en daarom moeten wij onmiddellijk handelen. Wij moeten diep nadenken en een mix maken van beleidsvormen voor de lange termijn. Wij moeten ons afvragen welke sociale rechtvaardigheid wij willen, wat voor ons billijke generatiebetrekkingen zijn, en aan de hand van welke politieke criteria wij deze willen bewerkstelligen.
De socialezekerheidsstelsels vallen natuurlijk onder de bevoegdheden van de nationale overheden. Het is dus, nogmaals, met name aan de lidstaten en niet aan de Europese instellingen om de noodzakelijke hervormingen op stapel te zetten. Er zijn echter wel enkele sleutelsectoren waarvoor wij strategieën kunnen opstellen. Deze zijn: billijke generatiebetrekkingen, werkverdeling, sociaal en gezinsbeleid, en immigratie. Over die thema' s moeten wij hier nadenken, met inachtneming natuurlijk van de autonomie van de nationale regeringen.
Ten eerste het vraagstuk van billijke generatiebetrekkingen. Door de vergrijzing van onze samenleving wordt sommige generaties een extra financiële last op de schouders gelegd. Als wij de zaken niet bijsturen, zullen de jongeren van nu niet alleen de ouderdomspensioenen van hun ouders en grootouders moeten betalen, maar ook hun eigen. Als zij namelijk met pensioen gaan, zal het systeem zijn vastgelopen. Als wij de zaken nu niet bijsturen en de demografische factor volledig in rekening brengen, zal een gedeelte van de huidige generatie in armoede vervallen.
Ten tweede de werkverdeling: niet iedereen die de arbeidsgeschikte leeftijd heeft, werkt ook. Natuurlijk hebben jongeren vaak problemen bij het vroegtijdig bemachtigen van een plekje op de arbeidsmarkt, maar er bestaat ook een tendens tot vervroegde pensionering. Daardoor wordt het aantal actieve jaren met tien jaar of zelfs meer verminderd. Op lange termijn wordt de druk op de pensioenstelsels dus steeds groter. Bovendien zullen vanaf ongeveer 2007 onze arbeidskrachten niet meer volstaan om aan de economische vereisten te voldoen, en dan zal de Unie moeten zien hoe zij het probleem van het tekort aan arbeidskrachten oplost.
Daarom moeten alle generaties in de toekomst langer werken. Wij moeten de ouderen economisch actief houden, eventueel in deeltijdbanen. Wij moeten ervoor zorgen dat zij over vaardigheden beschikken waarmee zij ook in voor hen nieuwe banen aan de slag kunnen. Daarom zullen wij, zoals het onze taak is, bij de lidstaten aandringen op veel meer investeringen in onderwijs en opleiding voor iedereen, oud en jong. Als men de vaardigheden van een bevolking constant op peil wil houden en de bevolking in staat wil stellen zich aan te passen aan de veranderingen, komt men onder levenslang leren niet uit. Daarvoor moeten wij een beleid opstellen, een beleid waarmee het hoofd kan worden geboden aan het tekort aan arbeidskrachten en het vraagstuk van billijke generatiebetrekkingen, en waarmee de burgers een bevredigender ouderdom kan worden verzekerd.
Ten derde het sociaal en gezinsbeleid: er zijn veel te weinig vrouwen die werken. Het aantal werkende vrouwen ligt net boven de 70% van het aantal werkende mannen. In haar verslag voor de Top van Stockholm nodigt de Commissie de lidstaten dan ook uit vrouwen meer kansen te geven voor toegang of terugkeer tot de arbeidsmarkt. Natuurlijk moeten vrouwen voor dezelfde kansen, dezelfde voorwaarden en dezelfde pensioenstelsels in aanmerking komen als mannen. Bovendien moet zowel voor vrouwen als voor mannen de combinatie van gezin en werk gemakkelijker worden gemaakt, vooral als wij willen dat er kinderen geboren worden. Kortom, wij zullen ons steeds sterker moeten inzetten voor onze steeds schaarser wordende menselijke hulpbronnen.
Ten vierde en tot slot noem ik immigratie. Een andere mogelijkheid om de omvang van ons arbeidspotentieel te verhogen is ervoor te zorgen dat er in de Unie jongeren zijn met geschikte vaardigheden. Aangezien wij op Europees niveau een arbeidsmarkt zonder grenzen hebben, moeten wij zo snel mogelijk een immigratiebeleid op Europees niveau zien te verwerven. Dit beleid zal gegrondvest moeten zijn op een gemeenschappelijke beoordeling van de economische en demografische ontwikkelingen in de Unie, waartoe op de Top van Tampere reeds de wens was geuit. In november jongstleden heeft de Commissie een mededeling hierover gepubliceerd die naar ik hoop snel door dit Parlement en de Raad zal worden behandeld.
Mevrouw de Voorzitter, mevrouw de minister, geachte afgevaardigden, ik heb zojuist al gezegd dat de pensioenen en de socialezekerheidsstelsels in feite nationale aangelegenheden zijn, en dat het de taak van de lidstaten is de noodzakelijke hervormingen op stapel te zetten. Dat neemt echter niet weg dat hier ook een verantwoordelijkheid voor de Unie ligt, met name voor de Commissie. Om deze uiteenzetting af te sluiten zal ik derhalve in grote lijnen de activiteiten beschrijven die de Commissie van plan is te ontplooien voor de bestrijding van de vergrijzingsproblematiek.
Een van de grote successen van Lissabon was dat de lidstaten voor het eerst besloten hun maatregelen voor de hervorming van de welfare te coördineren via uitwisseling van ervaringen en beste praktijken. Dit proces moet nu worden versterkt. De lidstaten hebben eveneens de groep "sociale bescherming" opdracht gegeven aan de hand van een mededeling van de Commissie het vraagstuk te bestuderen van de duurzaamheid van de sociale bescherming en van met name de pensioenstelsels. De hervorming van de welfare valt dus onder de agenda van Lissabon. Dat betekent dat de Commissie zich van haar taak zal kwijten: zij zal de daadwerkelijke omvang van het demografisch probleem aangeven en voor de Europese publieke opinie begrijpelijk maken.
Ten eerste blijkt uit de boekhoudsystemen van onze overheidsfinanciën niet precies hoe de vork in de steel zit. Wij moeten derhalve indicatoren opstellen die duidelijk maken welke gevolgen onze belastingbesluiten en onze sociale bestedingen op lange termijn hebben voor met name de pensioenen.
Ten tweede moeten wij ervoor zorgen dat de interne markt ook bij de pensioenen volledig tot zijn recht komt. In tegenstelling tot de verzekeringen, zijn de pensioenfondsen namelijk niet opgenomen in een Europees juridisch kader. De Commissie doet echter haar uiterste best om de interne markt ook hier volledig te laten werken. Wij hebben reeds een voorstel voor een richtlijn gedaan dat naar ik hoop snel door de Raad zal worden behandeld. Deze richtlijn maakt deel uit van ons actieplan voor de financiële diensten, dat volgens de Europese Raad binnen vijf jaar voltooid moet worden. Ik nodig het Parlement en de Raad derhalve uit vaart achter hun werkzaamheden te zetten.
Een goed gereglementeerde, pan-Europese markt van pensioenfondsen zal de mobiliteit van werknemers en gepensioneerden verhogen en hen een betere behandeling garanderen. Nu zijn de pensioneringsmechanismen onnodig duur, hetgeen een verspilling is die wij ons niet kunnen veroorloven. Daarom moeten de pensioneringsprogramma' s volledig overdraagbaar worden in de Europese Unie. In Stockholm moeten de lidstaten de fiscale barrières opruimen die het grensoverschrijdend betalen van pensioenbijdragen en het grensoverschrijdend beheer van pensioenfondsen nog in de weg staan. Het gaat hier dus niet om een belastingrevolutie maar om gezond verstand, om een aanpassing waarop de burgers absoluut recht hebben. Coördinatie van de nationale belastingstelsels op dit punt is zeer belangrijk en de Commissie zal dan ook voorstellen daarvoor doen.
Ten derde moeten wij absoluut het hoofd bieden aan de gevolgen van de vergrijzing voor de overheidsfinanciën en met name de sociale stelsels. Wij moeten daarom nog meer inspanningen ondernemen om het overheidstekort in te perken. De rente die men dan bespaart, kan worden gebruikt ter ondersteuning van de pensioenen en de volksgezondheid. Dit is een kwestie van sociale rechtvaardigheid. In haar syntheseverslag nodigt de Commissie de lidstaten dan ook uit om de aangevangen hervormingen voort te zetten. De burgers hebben tijd nodig om zich in te stellen op de ouderdom, en daarom moeten wij nu handelen. Alleen als wij nu handelen kunnen wij voorkomen dat de publieke opinie zijn vertrouwen in de socialezekerheidsstelsels verliest.
Ten vierde en tot slot moet het beginsel van de duurzaamheid van de overheidsfinanciën op lange termijn in de Economische en Monetaire Unie geïntegreerd worden. Wij moeten toegeven - niet zonder enige trots overigens - dat de huidige regel van het Stabiliteits- en Groeipact van de Economische en Monetaire Unie, volgens welke de begroting min of meer in evenwicht moet zijn, een grote dienst heeft bewezen aan de veiligstelling van de pensioenen. Het beginsel van de duurzaamheid van de overheidsfinanciën op lange termijn valt echter niet onder de vereisten van het Stabiliteits- en Groeipact. Stel bijvoorbeeld dat in een bepaalde lidstaat momenteel de begroting in evenwicht is, maar dat er uitgaven worden gedaan die over drie jaar tekorten en schulden zullen veroorzaken. De Europese Unie is in een dergelijke situatie niet in staat om dat land ertoe aan te zetten een andere koers te varen. Daarvoor heeft zijn namelijk niet de geschikte instrumenten. Evenmin heeft zij de noodzakelijke instrumenten om invloed uit te oefenen op de kwaliteit van de aanpassingen. Toch is het succes van dat land op lange termijn in beslissende mate afhankelijk van zijn vermogen om nu de noodzakelijke aanpassingen door te voeren. Bij de invoering van de Economische en Monetaire Unie was dit aspect minder belangrijk. Toen moest men immers op korte en middellange termijn optreden. Door de vergrijzing van de Europese bevolking zijn echter langetermijnmaatregelen voor de overheidsfinanciën vereist.
Daarom moeten de voornemens om evenwichtige overheidsfinanciën te waarborgen nu bekrachtigd worden. Alleen dan kan men zorgen voor duurzame sociale bescherming op lange termijn. Gezonde financiële stelsels zijn niet voor niets onderdeel van de strategie voor duurzame ontwikkeling in Europa. De Commissie zal een ontwerp in die richting indienen, dat het hoofdthema zal worden van de Top van Göteborg in juni.
Mevrouw de Voorzitter, geachte afgevaardigden, vandaag heb ik in dit Parlement een heel moeilijk en technisch thema behandeld, een thema dat echter van cruciaal belang is voor de welvaart van de toekomstige generaties in Europa. Er is, en er zal in Europa niet slechts één model van sociale inclusie bestaan. Elke lidstaat zal zijn eigen keuze maken, een keuze die zijn tradities, cultuur en de wil van zijn bevolking respecteert. Daarvoor moet evenwel een algemeen kader komen en dat kader kan alleen de Europese Unie geven. Dit Parlement is de Europese instelling bij uitstek waarin democratische discussies over de fundamentele aspecten van de toekomst van onze medeburgers moeten worden gevoerd. Mijn Commissie is derhalve bereid om zich, in samenwerking met u, geachte afgevaardigden, volledig van haar taak te kwijten.

Suominen
Mevrouw de Voorzitter, mevrouw de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de voorzitter van de Commissie, het vorig jaar in Lissabon vastgestelde doel, volgens welke de Europese Unie de meest concurrerende en dynamische economische ruimte ter wereld moet worden die tot duurzame groei, betere en nieuwe arbeidsplaatsen en een grotere sociale in staat is, is inderdaad niet van enige ambitie gespeend. Over de doelstelling kunnen wij het eens zijn, maar bij de keuze van de middelen en prioriteiten zijn daarentegen duidelijke politieke verschillen te zien.
Voor ons als Fractie van de Europese Volkspartij en Europese democraten worden de belangrijkste middelen gevormd door de volledige verwezenlijking van de interne markt, de snelle liberalisering van monopolies zoals elektriciteit, gas en posterijen, en een daadwerkelijk mededinging in de sector van de overheidsopdrachten, waarbij de lokale werkgelegenheid geen excuus meer kan zijn. Wij willen onderstrepen dat de werkgelegenheidsdoelstellingen kunnen worden bereikt als wij het ondernemerschap stimuleren. Het MKB zorgt immers voor de meeste arbeidsplaatsen. Wij willen verder onderstrepen dat buitensporige regelgeving, een overmatig geloof in de almacht van de wetgeving en een verstikkende belastingdruk de grootste vijanden van de werkgelegenheid zijn. Wij onderstrepen ook dat voor een innovatieve, op kennis gebaseerde economie, waarin iedereen gelijke kansen heeft en elk individu het recht heeft vooruit te komen en te leven zoals hij wil, een veel flexibelere Europese arbeidsmarkt nodig is. Juist door het gebrek aan flexibiliteit onderscheiden wij ons van de efficiënte Amerikaanse economie. Een andere manier om de doeltreffendheid te vergroten is de versterking van onze onderwijssystemen en de aanpassing daarvan aan de individuele behoeftes. Wij hebben openbare onderwijsinstellingen nodig, maar ook particuliere, zodat er een concurrentiesituatie ontstaat in zowel het aanwerven van leerlingen als het aanbod van opleidingen. Naar onze mening moet er ook meer vaart worden gezet achter de modernisering van het Europese sociale model. Wij moeten dit minder afhankelijk maken van door de overheid gefinancierde collectieve maatregelen ter instandhouding van de sociale cohesie.
Als wij de beste economie ter wereld willen worden, moeten wij ons enkele vragen stellen: is de Amerikaanse economie gegroeid omdat daar beperkingen worden opgelegd en hoge belastingen worden geheven? Wordt deze economie zogenaamd door de wetgeving beschermd, worden onrendabele arbeidsplaatsen kunstmatig in stand gehouden, wordt de concurrentie beperkt of wordt naar meer federale bureaucratie gestreefd? Absoluut niet, integendeel! Zijn Zweden en - waarom ook niet - Finland succesvolle IT-landen en de snelst groeiende landen in Europa omdat ze steeds meer regels opstellen? Nee, beide landen groeien zo snel omdat ze de afgelopen decennia, en reeds eerder, hebben geïnvesteerd in onderwijs en onderzoek en omdat ten tijde van de niet-socialistische regeringen de overheidsbemoeienis minder is geworden. Is Ierland succesvol dankzij meer regelgeving? Nee, Ierland heeft geliberaliseerd en met belastingverlichting buitenlandse investeringen gestimuleerd, en doet het nu zo goed dat wij het zelfs vanwege zijn succes moeten berispen. De methoden om meer werkgelegenheid te creëren zijn eenvoudig, ik heb ze net genoemd, en het zijn niet de goedbedoelde, maar ondoeltreffende methoden als bevoogding, controle en planning die onze socialistische vrienden voorstaan.
Met de top van Stockholm in het verschiet moet het Parlement de Commissie en de Raad duidelijk maken dat er een gezamenlijke zorg is. Met de dag wordt de kloof tussen de vastgestelde doelstellingen en de maatregelen ter verwezenlijking daarvan groter, hoewel er natuurlijk verschillen tussen de landen zijn. De Raad moet snel met resultaten komen bij de voortzetting van de liberalisering en de verbetering van het ondernemersklimaat, vooral nu wij in duidelijk sterkere mate dan de Verenigde Staten een tijd van onzekerheid tegemoet gaan door de daling van de beurskoersen en de vermindering van het vertrouwen onder de bedrijven en de consumenten. Als het geloof verdwijnt, verdwijnt de goede conjunctuur en wie garandeert ons dan betere arbeidsplaatsen, beter onderwijs en een grotere sociale cohesie?
Het proces van Lissabon is niet het enige waarin de Europese machine stokt. Hoewel de besluiten van Tampere over een gemeenschappelijke ruimte van veiligheid in het debat op de achtergrond zijn geraakt, moeten wij bij de uitvoering daarvan eenzelfde, zo niet ernstigere vertraging aan de kaak stellen dan in het proces van Lissabon. Zonder doeltreffende misdaadbestrijding kan er echter absoluut geen sprake zijn van een daadwerkelijke interne markt of een Schengenruimte. Een goed functionerende interne markt vereist onder andere ook een goed functionerend, doeltreffend en veilig luchtverkeer. Op dit moment zijn twee landen, Spanje en het Verenigd Koninkrijk, in staat de ontwikkeling van de veiligheid en doeltreffendheid in de lucht te torpederen door te twisten over het nietige vliegveld van Gibraltar. Dezelfde landen adviseren echter wel hoe de crisis op de Balkan, of de explosieve situatie in het Midden-Oosten moet worden opgelost.
Net als onze voorzitter, de heer Poettering, bedank ook ik minister Lindh voor haar zeer constructieve benadering van de top van Stockholm. Ik zou minister Lindh zelfs graag welkom willen heten in onze fractie als haar ministerschap afloopt. Haar toespraak was uit ons hart gegrepen. Dan ga ik nu over tot de tweede officiële taal van Finland: Minister Lindh, vi behöver åtgärder - inte bara tal om målsättningar!

Goebbels
U stelt mij gerust, mijnheer de Voorzitter, want aan het geluid te oordelen, dacht ik dat onze vliegende schotel ging opstijgen.
Geachte voorzitters, staat u mij toe dat ik - los van de over het algemeen onbegrijpelijke resoluties die het Parlement pleegt aan te nemen - een aantal eenvoudige gedachten formuleer.
Om te beginnen stel ik vast dat onze Unie het zo slecht nog niet doet. De werkloosheid is weliswaar nog te hoog, maar er zijn 2,5 miljoen nieuwe banen gecreëerd. De economische groei was in 2000 bevredigend en Europa is de groeikern geworden van de wereldeconomie. De inflatie ligt in Europa lager dan in de Verenigde Staten, de overheidstekorten zijn teruggedrongen, de stijging van de salarissen sloot aan bij de productiewinsten, en de interne markt en de toekomstige invoering van de euro zullen ons nog beter beschermen tegen externe crisissituaties. Hierdoor zal de verslapping van de Amerikaanse economie ons minder raken dan gewoonlijk, aangezien de handel tussen de lidstaten 90% van ons gemeenschappelijk binnenlands product uitmaakt.
Natuurlijk heeft Europa ook haar tekortkomingen, met name op het gebied van de nieuwe technologie. Voor de informatietechnologie geldt dit in mindere mate dan voor de biotechnologie. De Europese investeringen in de ICT-sector waren in 2000 bijvoorbeeld hoger dan die van de Verenigde Staten, ook al hebben sommige landen nog een grote achterstand. Als belangrijkste exportmogendheid op mondiaal niveau realiseerde de Unie in 2000 20% van haar export in de hightech-sector.
Ik geef toe dat nog niet alles perfect verloopt in Europa. We investeren te weinig in onderwijs en levenslang leren, de investeringen op onderzoeksgebied schieten tekort, onze overheidsuitgaven liggen op hetzelfde niveau als die van de Verenigde Staten en de particuliere sector moet zich extra inspannen. Er zijn veel gebieden waarop onze prestaties verbeterd kunnen worden.
Stockholm dient hiertoe de nodige impulsen te geven, met name op sociaal gebied en het gebied van de werkgelegenheid, zoals mevrouw Lindh zojuist onderstreepte. Als wij in Stockholm de juiste keuzen maken, kunnen wij een positieve ontwikkeling op gang brengen waarvan ook onze partners in de rest van de wereld zullen profiteren. Onder juiste keuzen versta ik evenwel niet ongebreidelde liberalisering en deregulering zonder rekening te houden met ons sociale model en het milieu.
Er moeten structurele hervormingen plaatsvinden en corporatieve en protectionistische neigingen moeten bedwongen worden. Het kapotmaken van een universele overheidsdienst is echter niet de juiste manier om betere dienstverlening en lagere prijzen voor de consumenten mogelijk te maken. Deregulering wil niet zeggen dat er geen voorschriften zijn. Deregulering mondt altijd uit in nieuwe regels. Deze regels zijn niet noodzakelijkerwijs gunstig voor de consument, zoals de elektriciteitsverbruikers in Californië onlangs hebben ondervonden. Dat de liberalisering van de communicatiesector zulke positieve resultaten had, komt vooral doordat deze samenviel met de technologische revolutie op het gebied van mobiele telefonie en internet.
Niettemin kent de nieuwe economie ook problemen. Iedere nieuwe technologie is slechts een hulpmiddel. Wij kunnen wel een e zetten voor de gangbare economische termen, maar dat betekent nog niet dat wij ons kunnen onttrekken aan de oude regels van vraag en aanbod en de noodzakelijke rentabiliteit. Wereldwijd moeten de beurzen momenteel zwaar boeten omdat de economische basisregels in acht moeten worden genomen. Het einde van de irrationele juichstemming op de financiële markten biedt ons paradoxaal genoeg de kans om ons over de werkelijke economie te buigen en invloed uit te oefenen op de fundamentele voorwaarden voor het welzijn van onze medeburgers.
Tot slot, mijnheer de Voorzitter, wil ik opmerken dat investeren in de mens, in onderwijs, informatie en infrastructuuronderzoek ter verbetering van de levenskwaliteit, in Stockholm de hoogste prioriteit moet krijgen, zoals voorzitter Prodi zojuist al opmerkte.

Gasòliba i Böhm
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Commissie, mijnheer de commissaris, heren vertegenwoordigers van het voorzitterschap van de Raad, waarde collega's, de balans van het eerste jaar na Lissabon is maar magertjes. De afspraken van Lissabon hebben een proces op gang gebracht dat van Europa in de loop van dit decennium de meest competitieve, de kwalitatief hoogwaardigste en vanuit maatschappelijk oogpunt de meest evenwichtige economie ter wereld moet maken. Wij stellen evenwel vast dat dit eerste jaar, van Lissabon tot Stockholm, maar weinig tastbare resultaten heeft opgeleverd.
Wij zijn niet tevreden. Ondanks de duidelijke afbakening van de doelstellingen werd er ons inziens niet voldoende spoed gezet achter het liberaliseringsproces dat de concurrentiepositie van de markten moet verbeteren. Ook de voor de verbetering van de infrastructuur noodzakelijke structurele hervormingen zijn achterwege gebleven. Er werd evenmin een aanvang gemaakt met de tenuitvoerlegging van de instrumenten die onontbeerlijk zijn om onze concurrentiekracht te versterken en onze achterstand met name ten aanzien van de Verenigde Staten in te halen. Vooral op gebieden zoals opleiding, technologische ontwikkeling en wetenschappelijk onderzoek heeft dit land een grote voorsprong.
Wij zijn van oordeel dat het tempo op deze gebieden aanzienlijk moet worden opgedreven. Daartoe moet ons inziens worden voldaan aan drie fundamentele vereisten die ik tijdens de weinige seconden die mij nog resten kort zal uiteenzetten. De eerste sleutelwoorden zijn structurele hervormingen en liberalisering. Ten tweede moet de privé-sector sterker worden betrokken bij het onderwijs en de opleiding van hoge kwaliteit. Ten derde bestaat er behoefte aan een diepgaande hervorming van de arbeidsmarkt die enerzijds de toegang van werknemers en minder begunstigden tot de markt vergemakkelijkt en anderzijds de arbeidsmobiliteit binnen de Europese Unie verhoogt en verbetert.

Jonckheer
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de minister, mijnheer de voorzitter van de Commissie, ik wil een paar opmerkingen maken over de Europese Raad van Lissabon en over de resolutie die wij namens onze fractie zonder al te veel enthousiasme ondertekend hebben.
Mijnheer Prodi, ik zou u het volgende willen zeggen. Het is duidelijk dat de Unie zich in Lissabon met het streven naar een concurrerende economie een uiterst ambitieus doel heeft gesteld. Wij steunen dit plan maar willen daarnaast uw aandacht vragen voor de behoeften van de burgers. Een plan dat past in de 21e eeuw dient rekening te houden met de reële behoeften van de burgers. Ik las gisteren in de krant dat de markt van de mobiele telefonie verzadigd is en er zelfs een overschot is van zo' n 50 tot 60 miljoen mobiele telefoons. Anderzijds heeft nog niet iedere burger in de Unie de mogelijkheid van een fatsoenlijke huisvesting. Derhalve is voor ons de problematiek van de behoeften van de burgers een essentieel punt. In dit opzicht steunen wij eveneens het idee van de milieu-indicatoren. Wij betreuren het echter nog tot 2002, wanneer de Europese Raad van Barcelona plaatsvindt, te moeten wachten, voordat wij daadwerkelijk over een geïntegreerde strategie kunnen beschikken. Wij hopen dus dat uw mededeling over de duurzame ontwikkeling succes zal hebben, maar zouden graag zien dat de zaken wat sneller gingen.
Vervolgens wil ik het over de instrumenten hebben. Liberalisering is een goede zaak, maar dient gepaard te gaan met verplichtingen voor universele dienstverlening. Daarom zijn wij het er mee eens dat de Europese Unie als zodanig moet kunnen beschikken over een kaderrichtlijn betreffende de verplichtingen om in universele dienstverlening te voorzien, hetgeen nu nog niet het geval is. Daarbij dient het subsidiariteitsbeginsel niet uit het oog te worden verloren.
Tot slot heb ik nog een laatste opmerking over de overheidsfinanciën waarover u sprak. Ik verzoek u bij het vraagstuk van de overheidsuitgaven rekening te houden met het feit dat bepaalde overheidsuitgaven op het gebied van investeringen en onderwijs volstrekt legitiem zijn. Deze uitgaven zijn zelfs een absoluut noodzakelijke voorwaarde, als wij de uitdagingen van de maatschappij van morgen het hoofd willen bieden. De overheid en de overheidsuitgaven spelen derhalve een essentiële rol in het kader van de in Lissabon overeengekomen strategie.

Schmid, Herman
Mijnheer de Voorzitter, de besluiten van Lissabon waren heel bijzonder: zij werden gekenmerkt door enerzijds een duidelijk rechts georiënteerd economisch beleid met deregulering en privatisering, en anderzijds een links beleid met volledige werkgelegenheid, dat daarmee voor het eerst een officiële doelstelling van de EU werd. Er werd eveneens gesproken over een sociale agenda, een sociale gemeenschap, armoedebestrijding, onderwijs en levenslang leren voor iedereen, enzovoort, hetgeen typische elementen zijn van een links beleid.
Ik was toen nogal verbaasd. Ik vroeg mij af hoe men een rechts en een links beleid kon verenigen, of met elkaar in evenwicht brengen, zoals mevrouw Lindh zei. Inmiddels weet ik hoe de vork in de steel zit en ik constateer dat er nog steeds onenigheid bestaat over het economische beleid.
Voor de top van Stockholm overheerst duidelijk het rechtse beleid: stabiliteit, liberalisering en deregulering van de interne markt staan centraal. Het sociale profiel is nauwelijks aanwezig. Werkgelegenheid zou boven aan de agenda van de top van Stockholm moeten staan, maar er zijn geen voorstellen gedaan voor belangrijke maatregelen tegen de hoge werkloosheid die momenteel 14 tot 15 miljoen mensen treft.
Men wil vrouwen ertoe bewegen de arbeidsmarkt op te gaan. Dat is een goede zaak. Men wil ook de werkgelegenheid voor ouderen vergroten, de pensioengerechtigde leeftijd verhogen enzovoort. De voorstellen hebben echter met name tot doel de werkgelegenheidsgraad te verhogen en niet de werkloosheid te verlagen. Dat zijn twee verschillende dingen. De huidige 15 miljoen werklozen in Europa, die al tot de beroepsbevolking behoren, hebben er geen baat bij dat er nieuwe groepen aan de beroepsbevolking worden toegevoegd.
Mijn fractie vindt dit een ernstige zaak. De Zweedse regering zou zich hier ook zorgen over moeten maken, maar zij heeft besloten om, in tegenstelling tot Frankrijk en Portugal, geen eigen profiel tot stand te brengen, maar zo loyaal mogelijk te zijn aan de wensen van de Commissie en de grote lidstaten.
Toen de Zweedse regering indertijd de campagne voor toetreding van Zweden tot de EU voerde, werd er gezegd dat het doel was niet alleen de Zweedse welvaart te behouden, maar ook samen met andere linkse krachten een sociaal welzijnsbeleid in heel Europa te voeren. Nu gebeurt het tegenovergestelde. Het rechtse beleid krijgt in de EU alle steun en het Zweedse welzijnsbeleid zit in de gevarenzone. Dit gebeurt ondanks de florerende economie, ondanks een meerderheid van linkse regeringen in de Raad en ondanks de linkse meerderheid in het Zweedse parlement. Zelfs in deze optimale omstandigheden hebben wij het afgelopen jaar geen sociaal Europa tot stand weten te brengen. Wat gebeurt er dan als het slechter gaat met de economie en er meer rechtse regeringen in de Raad komen?
Het Zweedse voorzitterschap heeft zijn kans gehad. Ten slotte vraag ik mij af of de Zweedse regering op de komende werkgelegenheidstop echt niets kan doen voor de mensen die nu werkloos zijn.

Collins
Mijnheer de Voorzitter, tijdens de aanstaande Europese Raad van Stockholm komen verschillende sleutelproblemen op sociaal gebied en op dat van de werkgelegenheid aan de orde. Die bespreking komt op het juiste tijdstip. Dit is immers het moment waarop kleine, middelgrote en grote bedrijven binnen de Unie hun administratieve structuur moeten aanpassen aan de nieuwe informatietechnologie.
Ik kan mij vinden in de agenda die vorig jaar tijdens de Top in Lissabon door de leiders van de EU is vastgesteld. De Unie moet doorgaan met de toepassing van uniforme, voor iedereen gelijke onderwijsprogramma' s op het gebied van de nieuwe informatietechnologie. Op die manier kan iedere EU-burger zich op juiste wijze aanpassen aan zijn werkplek.
Dit stelt ons voor twee uitdagingen. Ten eerste moeten de ongeschoolden en zij die niet over de juiste opleiding of diploma' s beschikken, opnieuw een kans krijgen. Hierbij denk ik met name aan de jongeren en de langdurig werklozen in bepaalde stedelijke- en plattelandsgebieden binnen de Europese Unie. Het Europees Sociaal Fonds is een belangrijk financieel mechanisme dat heel efficiënt wordt ingezet, vooral in doelstelling 1-gebieden. Dankzij dit Fonds konden in deze regio' s opleidingen voor ongeschoolden worden aangeboden.
De nieuwe en veranderende informatietechnologie vereist echter andere vaardigheden. Het is belangrijk dat de huidige arbeidskrachten in die vaardigheden worden omgeschoold. Het internet en de bijbehorende mogelijkheden op het gebied van e-commerce bieden het bedrijfsleven immers nieuwe kansen.
De Commissie, het Parlement en de regeringen van de lidstaten hebben allen nauw samengewerkt om van de Raad in Stockholm een succes te maken.
Ik herinner me dat tijdens de Raad van Nice voor kerst een aantal richtsnoeren voor een nieuw sociaal beleid is opgesteld. De leiders van de EU streven naar meer en betere banen en een grotere arbeidsmobiliteit. Tevens willen zij op veranderingen in de werkomgeving anticiperen en deze beheersbaar maken. Een andere doelstelling is de bestrijding van armoede, uitsluiting en discriminatie. Ook streven zij naar een verdere modernisering van de sociale beschermingssystemen en de bevordering van gelijkheid. Zij willen echter tevens hun aandacht richten op de externe implicaties van het werkgelegenheids- en sociaal beleid, met name in relatie tot het uitbreidingsproces.
Het Parlement maakte deel uit van de voorhoede bij de bevordering van deze maatregelen. De Europese Unie heeft een werkloosheidspercentage van 8% en de doelstelling van nul procent is haalbaar. We moeten niet luisteren naar degenen die zeggen dat dit niet zo is.

Blokland
Mijnheer de Voorzitter, om het politiek-maatschappelijke debat over biotechnologie op gang te brengen hebben het Verenigd Koninkrijk en Nederland verzocht dit onderwerp op de agenda van de top van Stockholm te plaatsen. Deze lidstaten hebben te kennen gegeven dat de Europese Commissie een strategie moet bedenken die ertoe leidt dat de Europese Unie zich binnen tien jaar kan meten met de top van de mondiale bio-industrie en het biotechnologisch onderzoek.
Hoe veelbelovend de resultaten van de biotechnologie ook zijn, een ethische begrenzing blijft noodzakelijk. In januari 1998 hielden we een debat over het Protocol van de Raad van Europa, waarin een verbod was opgenomen op het klonen van mensen. Ik heb toen de vrees geuit dat landen als het Verenigd Koninkrijk en Nederland, die toen weigerden om het protocol te ondertekenen, het verbod wellicht niet zo absoluut wilden stellen.
In december 2000 heeft het Hogerhuis in het Verenigd Koninkrijk het therapeutisch klonen van menselijke embryo' s in laboratoria toegestaan. Hoewel reproductief klonen niet wordt toegestaan, gaan de ontwikkelingen verder. Het gevaar is aanwezig dat na het toestaan van therapeutisch klonen de discussie over reproductief klonen geopend zal worden. Het argument zal dan zijn dat men immers al dezelfde techniek toepast, alleen voor een ander doel. In Italië is er al een arts die mensen reproductief wil klonen, en daar hebben zich reeds 60 vrijwilligers voor aangemeld.
Ik zie ieder nieuw menselijk leven als een geschenk van God. Elke vorm van menselijk leven hoort met respect behandeld te worden. Dat is ook de enige wijze om de menselijke waardigheid te beschermen. De behandeling van het menselijk embryo als een gebruiksartikel, zogenaamd gerechtvaardigd door het argument dat het om onderzoek gaat, stuit mij dan ook tegen de borst.
Ik roep de Raad op om bij de discussie over menselijke genetica vast te houden aan het verbod op therapeutisch klonen, zoals het Europees Parlement al in september 2000 heeft uitgesproken.
Mijnheer de Voorzitter, het is haast onmogelijk om hier te spreken. Ik vraag me af of de uitspraak van de heer Suominen "geen woorden maar daden" ook voor u geldt. Welke sancties treft u tegen de mensen die dit systeem saboteren?

De Voorzitter
Jazeker, beste collega' s, een half uur geleden vroeg ik u al om tien minuten geduld, maar kennelijk is het probleem nog niet opgelost. Wij spreken vanmorgen in deze vergaderzaal weliswaar over hoogwaardige technologie, maar het is duidelijk dat ook hier nog vooruitgang nodig is. Ik heb de bevoegde diensten verzocht snel te handelen, maar ik moet net als u maar afwachten wanneer het geluid ophoudt.

Carlsson, Gunilla
Mijnheer de Voorzitter, het proces van Lissabon moet 's werelds meest dynamische economie tot stand brengen. Er is besloten om te kiezen voor de open coördinatiemethode en ik wil hierbij mijn ervaringen met u delen.
Zweden heeft deelgenomen aan een aantal topontmoetingen en processen. Sinds de Top van Essen in 1994 wordt er gesproken over het belang van lagere belastingen op werk en meer flexibiliteit. In de praktijk heeft Zweden precies het tegenovergestelde gedaan. Evenals is geschied met de zelfgekozen uitsluiting van de euro, gaat men ook hier voorbij aan wat gezamenlijk overeengekomen is. Daarentegen verhoogt men de belastingdruk en blijft men obstakels opwerpen voor ondernemerschap. In Stockholm moet men kijken naar de situatie in andere landen en van elkaar leren.
Wat betekent dat in de praktijk? Er wordt gesproken over een hogere werkgelegenheidsgraad, maar in Zweden staan er ondanks drie jaar economische voorspoed vandaag de dag meer mensen buiten het arbeidsproces dan begin jaren '90, toen wij getroffen werden door de ergste economische recessie sinds de Tweede Wereldoorlog. Tegelijkertijd wordt de echte werkloosheid verborgen gehouden door maatregelen in het kader van het arbeidsmarktbeleid en tijdelijke massale scholingsprojecten die niet tot kwalitatief goede banen leiden. De statistieken worden bovendien beïnvloedt door een schrikbarend hoog ziekteverzuim. Als wij de latent werkzoekenden en deeltijdwerkers eraan toevoegen, bedraagt de werkloosheid in Zweden 17 % van de beroepsbevolking. Vergelijkt u dit met de ruim 5 % volgens de officiële cijfers.
In het document van Lissabon wordt veel gesproken over kennis. Ondanks alle mooie woorden over onderwijs en levenslang leren, dreigt in Zweden veel kennis te verdwijnen, omdat het bij de bron al misgaat. 34 % van onze leerlingen op de middelbare school heeft geen voldoende voor wiskunde, Zweeds en Engels. Tegelijkertijd wordt de kwaliteitsverhoging van de scholen tegengewerkt, die juist bijzondere scholen en een grotere concurrentie met zich zou kunnen meebrengen. Ook dit is dus geheel in strijd met de doelstellingen van Lissabon.
De Zweedse hogescholen verkeren in een crisis. Zweden heeft weliswaar veel hoogopgeleide mensen, maar er zijn geen mensen met echte specialistische kennis. Daarom verlagen de socialisten de belasting voor rijke, buitenlandse specialisten en verhogen zij de belasting voor autochtone, laagopgeleide Zweden.
Praten en plannen maken is één ding - met name als dat gebeurt in een vergaderruimte elders in Europa - maar dingen uitvoeren en veranderen vereist meer overtuiging. Er is nu daadkracht nodig, met name voor nationale structuurhervormingen en meer liberalisering op EU-niveau. In plaats van mij bezig te houden met zinloze compromissen en mooie woorden blijf ik kanttekeningen plaatsen bij het Europese model, dat tot dusver niet in staat is geweest om voldoende nieuwe banen te creëren, maar dat daarentegen te veel mensen tot langdurige werkloosheid, uitsluiting, armoede en marginalisatie veroordeelt.

Bullmann
Mijnheer de Voorzitter, Europa maakt een goede kans om de ambitieuze, in Lissabon voorgenomen doelstelling te verwezenlijken en de meest concurrerende economie ter wereld te worden met volledige werkgelegenheid. De economische indicatoren zien er goed uit, maar de doelstelling zal niet vanzelf, als bij toverslag, worden gehaald. Wij moeten de moed opbrengen om duidelijke prioriteiten vast te stellen. In Lissabon zijn duidelijke richtsnoeren vastgesteld voor deze moed tot duidelijke prioriteiten en voor de vooruitgang met de methode van open coördinatie tussen de lidstaten. Dit richtsnoer is helder en eenduidig. Het houdt in dat wij in de mensen en in hun vaardigheden moeten investeren, en hier is ook alle reden toe.
Enerzijds zijn er namelijk de nieuwe kansen van de informatie- en communicatietechnologie en de miljoenen arbeidsplaatsen die in deze sector kunnen ontstaan. Anderzijds krijgt slechts 22% van het personeel een gerichte opleiding op dit gebied. Wij spreken hier over de kansen van een nieuwe Europese arbeidsmarkt en over de mobiliteit van de jongere generatie, maar wij blijken niet in staat om de nodige voorwaarden te scheppen op onze scholen en in de beroepsopleidingen. In sommige sectoren zijn er reeds tekorten op de arbeidsmarkt, maar wij zijn niet in staat om de in totaal meer dan 14 miljoen werklozen in de Europese Unie met een gericht integratiebeleid een plaats te geven in het arbeidsproces.
Daarom vraag ik u, Commissievoorzitter Prodi en mevrouw de voorzitter van de Raad het volgende: er werd gezegd dat het Stabiliteitspact een succes was. Waarom kunnen wij dan niet dezelfde koppigheid opbrengen en er met dezelfde heldere, open coördinatiemethode voor zorgen dat elke jongere op de Europese arbeidsmarkt een eerlijke kans krijgt en een kansrijke start kan maken in een nieuwe Europese toekomst? Dat is de opgave die ik u meegeef naar de vervolgtop in Stockholm. Stockholm mag niet een eenzijdige liberaliseringstop worden.
Ik weet dat het evenwicht waarover hier werd gesproken, in gevaar is. Daarom dring ik er bij u als voorzitter van de Raad op aan dat het Zweedse voorzitterschap de kracht opbrengt om de door ons gesteunde, geïntegreerde beleidsaanpak van economische hervormingen, sociale samenhang en bevordering van de werkgelegenheid in de praktijk om te zetten. Daarvoor hebben wij - ook voor de werkgelegenheid en de heroriëntatie van de overheidsfinanciën - heldere en ambitieuze tussentijdse doelstellingen nodig.

Lambert
Mijnheer de Voorzitter, we zijn blij dat tijdens de Top in Lissabon zoveel nadruk werd gelegd op sociale uitsluiting. Zo werd nog eens onderstreept wat al duidelijk was: ondanks de langzame toename in de economische groei van de afgelopen jaren zijn er binnen de Europese Unie nog steeds mensen die daar niet van hebben geprofiteerd. Zo volgen sommige lidstaten, waaronder mijn land, het Amerikaanse model. In deze landen is de kloof tussen arm en rijk de afgelopen jaren alleen maar groter geworden. Ook zijn er grote getale arme arbeidskrachten die niet van hun inkomen kunnen rondkomen. Daarnaast is er nog een heel groot verschil tussen de inkomens van mannen en vrouwen, zelfs onder oudere werknemers. Deze kwestie speelt ook een rol bij de discussie over pensioenen. Groei alleen is niet het antwoord op sociale ontwrichting, en is dat ook nooit geweest. Een gelijkmatige verdeling en gelijke kansen zijn ook belangrijk. Vandaar de noodzaak om naast de economische doelstellingen sociale criteria in de beleidsvoering op te nemen. Daarnaast dient middels geschikte indicatoren het gecombineerde effect te worden vastgesteld.
Zoals we echter hebben gehoord, zal het in Stockholm niet alleen over de follow-up van Lissabon gaan. Het zal de eerste stap zijn in de richting van een verklaring over de wijze waarop de Europese Unie aan duurzame ontwikkeling denkt tegemoet te komen. Het is duidelijk dat als het milieu niet als een belangrijke factor in ons economisch denken wordt opgenomen, wij geen duurzame economie kunnen opbouwen. We moeten een economisch pad zien te vinden waarmee de uitputting van onze natuurlijke hulpbronnen en de uitstoot van giftige gassen of broeikasgassen kan worden omzeild. We moeten dus niet alleen aandacht schenken aan de kwantiteit, maar ook aan de kwaliteit van de beoogde economische groei. Als die 3% economische groei afhangt van het uitputten van visbestanden, toenemend autoverkeer of het wegwerken van de gevolgen van misdaad, is dit niet het soort groei dat de levenskwaliteit of de milieukwaliteit ten goede komt. Dit is geen duurzame aanpak. Daarom hebben we aangedrongen op het gebruik van niet alleen economische en sociale indicatoren maar ook de juiste milieu-indicatoren. Op die manier kunnen we een coherente aanpak voor duurzame ontwikkeling hanteren en kijken of de beoogde resultaten werkelijk worden behaald.

Muscardini
Mijnheer de Voorzitter, de overhaaste en vaak ongecontroleerde ontwikkeling van de samenleving en de economie vereist dat de Europese Raad van Stockholm een extra inspanning onderneemt.
Er zijn enkele uiterst urgente problemen: de voedselcrisis die de veeteeltsector en de sector van de distributie, de verwerking en de verkoop van rundvlees in elkaar heeft doen storten; de zorgen en angsten van de consumenten over de gevolgen van het gebruik van slechte, ziekteveroorzakende voedingsmiddelen of voedingsmiddelen waarmee is geknoeid; het schandaal van de dagelijks groeiende voedingsfraude; de grote distributie die enorme verantwoordelijkheden heeft voor het op de markt brengen van gezonde levensmiddelen en de stelselmatige vernietiging van kleine en middelgrote distributiebedrijven die juist zulk een belangrijke schakel zijn in de verkoop van kwaliteitsproducten en de handhaving van de werkgelegenheid.
Wij vragen ons eveneens af of in Stockholm het agentschap voor de voedselveiligheid het daglicht mag aanschouwen. Ofschoon dit besluit reeds geruime tijd geleden werd aangekondigd, wordt dit telkens weer uitgesteld. Wij willen bij deze de stad Parma kandidaat stellen voor de zetel van dit agentschap.
Wij zetten eveneens vraagtekens bij de veiligheid van geheel of gedeeltelijk, direct of indirect, genetisch gemodificeerde levensmiddelen, en over de gevolgen daarvan voor kindervoeding, geneesmiddelen en vrij verkoopbare producten zoals vitamines of met dierengelei vervaardigde voedselsupplementen.
Ook het wetenschappelijk onderzoek naar de BSE-ziekte roept bij ons vragen op. Wat gebeurt er met de wegwerking en verbranding van tienduizenden dierkarkassen? Vaak wordt daarbij geen enkel respect getoond voor de dieren en absoluut geen rekening gehouden met de milieuvervuiling. Ik heb het dan nog niet eens over de natuurrampen die vaak zo natuurlijk niet zijn: bruggen en huizen storten in, rivieren treden buiten hun oevers waarbij talloze slachtoffers vallen en grote materiële schade wordt aangericht, enkel en alleen omdat er gewetenloze constructeurs zijn die de wetten aan hun laars lappen en de bodem niet respecteren.
Al deze problemen zouden aan de orde moeten worden gesteld tijdens de top van Stockholm, samen met andere factoren, zoals het continu gebruik van internet, waarvoor geen Europese reglementering bestaat, geen reglementering waarmee kan worden gegarandeerd dat internet een middel is tot vrijheid en niet tot machtsmisbruik en geweld, zoals het geval is met de websites die pedofilie, drugshandel, enzovoort aanmoedigen. De platenmaatschappijen en de economie zijn er in geslaagd Napster gesloten te krijgen. Wanneer zullen de Europese regeringen besluiten de websites van de pedofielen te laten sluiten? En dan hebben wij - last but nog least - ook nog de vervuiling van de Middellandse Zee en andere zeeën.
Wij vragen ons af of de Raad van Stockholm zich tenminste zal bezighouden met de ineenstorting van de nieuwe markt en de gevolgen daarvan voor de consumenten.

Jarzembowski
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de voorzitter van de Raad, mijnheer de voorzitter van de Commissie, beste collega's, wij hebben het hier over de liberalisering van de postdiensten, mevrouw de voorzitter van de Raad, u heeft het zojuist nog gezegd. De post is echter een goed voorbeeld van het gebrek aan efficiëntie van de vergaderingen van de Raad. In Lissabon werd besloten dat de liberalisering van de postdiensten moest worden versneld.
Wij hebben in het Europees Parlement voor het einde van het jaar ons advies voltooid in de hoop dat de Raad tegen het einde van het jaar een akkoord zou bereiken over een gemeenschappelijk standpunt. Maar wat is er intussen gebeurd? Helemaal niets! Het lijkt er zelfs op dat de Raad helemaal geen besluit wil nemen. In Duitsland wordt zelfs besloten om het monopolie van de post te verlengen omdat de zaken op Europees niveau stagneren.
Mevrouw de voorzitter van de Raad, wilt u er op de top in Stockholm voor zorgen dat de staatshoofden en regeringsleiders de bevoegde ministers onmiddellijk de opdracht geven om het dossier van de liberalisering van de post af te handelen. Alleen dan kunnen wij bewijzen dat de vergaderingen van de Raad zinvol zijn en dat er ook iets gebeurt.
Mevrouw de voorzitter van de Raad, neemt u nog een tweede besluit. De staatshoofden en regeringsleiders moeten het structuurbeleid evalueren, en wel snel. Ten laatste in 2003 moeten wij het structuurbeleid hervormen, en wel om twee redenen. Ten eerste is het structuurbeleid in veel landen van grote invloed op het arbeidsmarktbeleid en ten tweede moeten de kandidaat-landen weten wat zij kunnen verwachten als zij in 2005/2006 toetreden.
Mevrouw de voorzitter van de Raad, zorgt u er derhalve voor dat er concrete besluiten worden genomen op het gebied van de liberalisering van de postdiensten en de evaluatie van de structuurfondsen, zodat wij in de periode na 2006 vooruit kunnen. Ik dank u voor uw aandacht.

De Voorzitter
Ik dank u, mijnheer Jarzembowski.
Het debat over dit onderwerp wordt nu onderbroken en om 15.00 uur voortgezet.
Wij gaan nu over tot de stemming.

Díez González
Mijnheer de Voorzitter, ik heb een motie van orde. Een van de voor het Vragenuur aan de Commissie ontvankelijk verklaarde vragen was vraag nr. 91 van de Spaanse afgevaardigde van de Volkspartij, mevrouw García-Orcoyen. De laatste vraag die gisteravond tijdens het Vragenuur door de Commissie werd beantwoord, was vraag nr. 61.
Vandaag hebben diverse Spaanse dagbladen evenwel samen met de vraag het vermeende antwoord van commissaris Wallström gepubliceerd. Vanochtend heeft de socialistische fractie, zodra zij dit bericht vernomen heeft, de diensten van het Parlement schriftelijk verzocht om haar het desbetreffende antwoord te bezorgen. Om 11.28 uur hebben wij het volgende schriftelijke antwoord van de diensten van het Parlement ontvangen:
"Bij dezen deel ik u mede dat het antwoord op de door u bedoelde vraag van mevrouw García-Orcoyen dat ons na het Vragenuur is overhandigd, momenteel wordt vertaald. Zodra de vertaling beschikbaar is en officieel aan de indienster van de vraag is opgestuurd, zullen wij u per elektronische post een afschrift bezorgen. Getekend: João Correa".
Hoe is het in hemelsnaam mogelijk, mijnheer de Voorzitter, dat het antwoord reeds in de pers is verschenen terwijl wij, afgevaardigden, met inbegrip van de indienster van de vraag, nog niet van de inhoud ervan op de hoogte zijn? Sterker nog, het vermeende antwoord gaat vergezeld van een verklarende mededeling waarin de Spaanse Volkspartij het antwoord toelicht. Mijnheer de Voorzitter, het is de tweede keer deze maand dat er informatie uitlekt, dat de Spaanse pers eerder toegang heeft tot de antwoorden dan de afgevaardigden en de vraagstellers zelf. Hoe valt dat te verklaren? Is het misschien louter toeval dat het vermeende antwoord in beide gevallen het standpunt van de Spaanse regering bekrachtigt? Heeft de Spaanse regering ergens in de Commissie of in het Parlement een spion zitten? Mijnheer de Voorzitter, als afgevaardigde verzoek ik om bescherming van dit Parlement en om respect voor zijn leden.

De Voorzitter
Zoals u duidelijk aangeeft in uw commentaar zijn de diensten van het Parlement op geen enkele wijze met de media in contact geweest. Als er dus informatie is uitgelekt, is dit gebeurd bij de Commissie. We zullen deze kwestie dan ook zeker aan haar voorleggen. Het is onaanvaardbaar dat de media antwoord krijgt voordat het Parlementslid dat de vraag heeft ingediend een antwoord heeft ontvangen.

Galeote Quecedo
Mijnheer de Voorzitter, ik wil alleen maar signaleren dat de Spaanse pers bijzonder professioneel is. Het verwondert mij dan ook allerminst dat zij zich toegang tot de meest uiteenlopende informatiebronnen weet te verschaffen.

De Voorzitter
Het is altijd goed te horen over mensen die goed zijn in hun werk.

STEMMING
Barnier
Mijnheer de Voorzitter, wat dit belangrijke verslag betreft, wil ik opmerken dat de Commissie haar goedkeuring hecht aan de amendementen 3, 4, 7, 8 gedeeltelijk, 9, 10, 11, 12, 13 tweede deel, 14, 16, 17 gedeeltelijk, 18 gedeeltelijk, 19 gedeeltelijk, 21, 28 en 29 gedeeltelijk. Wij kunnen eveneens instemmen met de amendementen 39 en 40. Bovendien zijn de amendementen 1, 2, 5 en 23 in principe aanvaardbaar. Anderzijds kan de Commissie, geachte afgevaardigden, de amendementen 6, 13 eerste deel, 15, 20, 22, 24, 25, 26, 27, 30, 31, 32, 33, 35, 36, 37, 38, 42, 43, 44, 45, 46, 47, 48, 49, 50 en 51 niet aanvaarden.
(De Voorzitter verklaart dat het aldus gewijzigde gemeenschappelijk standpunt is goedgekeurd)
Aanbeveling voor de tweede lezing (A5-0067/2001) van mevrouw Myller, namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid, betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad inzake nationale emissieplafonds voor bepaalde luchtverontreinigende stoffen (10674/1/2000 - C5-0563/2000 - 1999/0067(COD))
Voor de stemming:
Barnier
Mijnheer de Voorzitter, wat dit verslag betreft kan de Commissie de amendementen 2, 11 en 12 aanvaarden. De amendementen 3, 7, 8 en 9 zijn voor de Commissie gedeeltelijk en in principe aanvaardbaar. Wij kunnen daarentegen niet instemmen met de amendementen 1, 4, 5, 6, 10 en 13.
Na de stemming over amendement 13:

Oomen-Ruijten
Voorzitter, ik denk dat er een fout is gemaakt bij de stemming van zojuist. Het tweede deel van amendement 10 kreeg geen meerderheid, en dat betekent in feite dat over het tweede deel van amendement 13 niet meer gestemd had moeten worden. Als gevolg hiervan blijft nu het tweede deel van de tekst van de Raad staan.

De Voorzitter
Eigenlijk ben ik het niet met u eens, maar ik acht het niet nodig om nader over de kwestie te discussiëren. Uit de stemming is immers gebleken dat de uitkomst hetzelfde blijft.

(De Voorzitter verklaart dat het aldus gewijzigde gemeenschappelijk standpunt is goedgekeurd)
 Aanbeveling voor de tweede lezing (A5-0055/2001) van de heer Miller, namens de Commissie juridische zaken en interne markt, betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad inzake de verwarming van motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan en tot wijziging van Richtlijn 70/156/EEG van de Raad en tot intrekking van Richtlijn 78/548/EEG (7074/1/2000 - C5-0615/2000 - 1998/0277(COD))
Voor de stemming:

Barnier
Mijnheer de Voorzitter, zoals mijn collega Liikanen gisteren al opmerkte, kan de Commissie de amendementen 1 en 2 aanvaarden.

De Voorzitter
Het doet mij deugd dat de Schotten honderd procent krijgen.
(De Voorzitter verklaart dat het aldus gewijzigde gemeenschappelijk standpunt is goedgekeurd)
Verslag (A5-0074/2001) van mevrouw Korhola, namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid, over het voorstel van het Europees Parlement en de Raad inzake de toegang van het publiek tot milieu-informatie (COM(2000)402 - C5-0352/2000 - 2000/0169(COD))
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)
Verslag (A5-0070/2000) van mevrouw Angelilli, namens de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, over het initiatief van de Franse republiek en het koninkrijk Zweden met het oog op de aanneming van het besluit van de Raad betreffende de oprichting van een Europees netwerk inzake criminaliteitspreventie (13464/2000 - C5-0717/2000 - 2000/0824(CNS))
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)
Verslag (A5-0073/2001) van de heer Marinho, namens de Commissie juridische zaken en interne markt, over het initiatief van de Bondsrepubliek Duitsland ter goedkeuring van een verordening van de Raad inzake de samenwerking tussen de gerechten van de lidstaten op het gebied van bewijsverkrijging in burgerlijke en handelszaken (11808/2000 - C5-0519/2000 - 2000/0823(CNS))
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)
Ontwerpresolutie (B5-0174/2001) van de heer Gargani, namens de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs, media en sport, over de voorlichtings- en communicatiestrategie van de EU
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Verslag (A5-0078/2001) van de heer Bösch, namens de Begrotingscommissie over het jaarverslag 1999 van de Commissie over de bescherming van de financiële belangen van de Gemeenschappen en fraudebestrijding (COM(2000) 718 - C5-0066/2001 - 2001/2036(COS))
(Tijdens de stemming over de amendementen)

Pomés Ruiz
Mijnheer de Voorzitter, ik wil alleen maar signaleren dat de tekst die men hier wil wijzigen in de commissie vrijwel unaniem is goedgekeurd en dat deze consensus hier wordt onderuitgehaald door de houding van de socialistische fractie.
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Verslag (A5-0054/2001) van de heer Wijkman, namens de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie, over de mededeling van de Commissie aan de Raad, het Europees Parlement, het Economisch en Sociaal Comité en het Comité- van de regio' s - Actieplan voor energie-efficiëntie in de Europese Gemeenschap (COM(2000) 247 - C5-0567/2000 - 2000/2265(COS))
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
De Voorzitter. Hiermee is de stemming beëindigd.
STEMVERKLARINGEN- Verslag-Jackson (A5-0041/2001)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, ik heb tegen het verslag-Jackson over de bemiddeling met betrekking tot de milieu-inspectie gestemd. Ik heb zowel nu tegen gestemd als tijdens de bemiddeling, waaraan ik met groot genoegen als plaatsvervangend lid heb mogen deelnemen. Ik vraag mij voor de zoveelste keer af waarom het niet mogelijk is een richtlijn uit te vaardigen voor de controle op milieu-inspectie. Kennelijk willen onze landen niet worden gecontroleerd bij de toepassing van de communautaire milieuwetgeving. Laten wij niet vergeten dat de oorlog in Irak werd gevoerd omdat president Saddam Hoessein geen controle toestond op zijn grondgebied. Ik hoop niet dat Europa hetzelfde lot beschoren zal zijn.
Aanbeveling voor de tweede lezing-Oomen-Ruijten (A5-0068/2001)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, weet u waarom ik voor het verslag heb gestemd dat ouderen en gepensioneerden in staat stelt schone lucht in te ademen? Ik hoorde zojuist een stem die mij riep. U weet toch, mijnheer de Voorzitter, dat het vandaag 14 maart 2001 is. Ik hoorde een stem die riep: "Fatuzzo, Fatuzzo!" . "Wat is er?" , antwoordde ik. "Ik ben het, ken je mij niet meer?" "Wie is ik?" "Fatuzzo, Carlo Fatuzzo! Ik ben de mens Fatuzzo!" . "Oh, en een keer per jaar denk jij aan mij?" "Inderdaad ja, je weet toch dat ik jou altijd feliciteer op je verjaardag, en vandaag is mijn verjaardag!" "Nou goed hoor, maar laat mij nu werken; ik ben bezig met een stemverklaring" . "Fatuzzo, je mag niet vergeten dat je vandaag 57 jaar oud wordt en ook jij dus richting pensioen gaat. Ik wilde je zeggen dat ik blij ben dat er een afgevaardigde Fatuzzo is die zich om de gepensioneerden bekommert, want zo bekommert hij zich ook om mij, om de mens Fatuzzo die elk jaar een jaartje ouder wordt en zelf ook zijn pensioen nadert."

Speroni
Mijnheer de Voorzitter, ik vind het een absurde zaak dat het Europees Parlement zich druk moet maken over dermate technische zaken. Er zijn amendementen ingediend die zelfs voor een ingewijde haast niet te begrijpen zijn, laat staan voor een niet-ingewijde. Als iemand niet over een bepaalde kennis beschikt kan hij zelfs met de beste wil van de wereld die amendementen niet begrijpen, hoe hard hij er ook op studeert. Ik herhaal, ik vind dit absurd, absoluut onlogisch en daarom zouden degenen die de macht hebben - en niet wij afgevaardigden - eens moeten nadenken over hoe hierin verandering kan worden gebracht en wel dusdanig dat technische zaken door technici en politieke zaken door politici worden geregeld. Hier hebben wij echter medebeslissing, dus wie kan het schelen. Over andere, meer begrijpelijke en politieke zaken beslist toch iemand anders.

Figueiredo
De ingediende amendementen zijn voor het grootste deel gebaseerd op correcte veronderstellingen. Als we de uitstoot en dus ook de vervuiling willen terugdringen om zo het milieu en de volksgezondheid te beschermen, zijn de afwijkingen zoals die in het door de Raad ingediend gemeenschappelijk standpunt voorkomen, niet meer gerechtvaardigd, en wel op grond van de volgende overwegingen:
de ontzwavelingsprocedures zijn niet zo schadelijk meer als vroeger. De schadelijkheid daarvan neemt zelfs vrij snel af. Bovendien worden er op dit gebied enorme vorderingen gemaakt;
er moet uiteraard worden gezocht naar methoden om de energieopbrengst van verbrandingsmotoren te verhogen; eveneens moet worden gewerkt aan katalysatorsystemen die niet alleen de uitstoot van kooldioxide maar ook die van andere vervuilende stoffen terugdringen.
Daarom heb ik voor dit verslag gestemd.

Grossetête
Het is de taak van de Europese Unie de emissies van stookinstallaties te reguleren. De wind houdt namelijk geen rekening met grenzen, waardoor de uitstoot van grote stookinstallaties over alle lidstaten en kandidaat-lidstaten verspreid wordt.
Het voornaamste probleem is de emissiegrenswaarden dusdanig ambitieus vast te stellen dat de gezondheid van alle burgers beschermd wordt, daarbij rekening houdend met de mogelijkheden van de verschillende installaties en centrales. Door al te hoge emissieplafonds in te stellen, zouden alle voorgenomen inspanningen ter verbetering van de situatie teniet worden gedaan.
Hoewel ik voor de amendementen heb gestemd die een belangrijke verbetering inhouden van het gemeenschappelijke standpunt van de Raad, heb ik me daarentegen tegen alle maatregelen uitgesproken die nu nog als onuitvoerbaar worden beschouwd.
Hoewel ik positief sta tegenover het beperken van verontreinigende emissies, moeten wij ons pragmatisch opstellen en geen criteria voorschrijven die de industrie op dit moment onmogelijk kan naleven. De geloofwaardigheid van het Europees Parlement hangt af van het feit of de doelstellingen waarover zijn afgevaardigden stemmen, realistisch zijn.
Aanbeveling voor de tweede lezing-Myller (A5-0067/2001)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, als vertegenwoordiger van de Partij van de Gepensioneerden heb ik voor dit verslag gestemd. Daarin worden nationale grenswaarden vastgesteld voor de uitstoot van bepaalde luchtvervuilende stoffen, zoals zwaveldioxide, stikstofoxide, vluchtige organische samenstellingen, en tot slot ammoniak, NH3. Ik herinnerde mij - en dit was voor mij een reden te meer om voor te stemmen - dat wanneer men in huize Fatuzzo, net als in alle andere huizen, aan de schoonmaak ging, met de medewerking van verschillende personen zoals echtgenote en dochters, mijn neus altijd een geur van ammoniak opving. Ik trek daar de conclusie uit dat in alle huizen ammoniak wordt gebruikt voor de schoonmaak. Waarom verbiedt men dan in dit document niet het gebruik van ammoniak in de huishouding? Deze ammoniak is immers zo schadelijk en zo vervuilend!

Figueiredo
Het verslag geeft wel zeer beperkte opties voor het terugdringen van de uitstoot van vervuilende stoffen, en de bescherming van het milieu en de volksgezondheid. De voorgestelde grenswaarden zijn heel bescheiden. Ze vertegenwoordigen heel duidelijk een compromis waarachter economische overwegingen schuil gaan. De waarden wijken sterk af van die welke door de Wereldgezondheidsorganisatie worden aanbevolen. Voor de bescherming van het milieu en de gezondheid - het doel van de hele onderneming - zijn ze dus onvoldoende.
De ingediende amendementen veranderen niet zo heel veel aan het door de Raad ingediend gemeenschappelijk standpunt. Ze wijzigen alleen het tijdsbestek waarbinnen de doelstellingen moeten worden verwezenlijkt. Dit document verschilt dus niet wezenlijk van het eerder ingediende document, noch wat de emissiewaarden, noch wat de uitzonderingen betreft.

Malmström en Olsson
Het compromisvoorstel van de Raad zal waarschijnlijk leiden tot hogere emissies van alle vier de luchtverontreinigende stoffen die de richtlijn behelst. In de hele EU zijn deze emissieplafonds 6 % hoger in het geval van zwaveldioxide, 10 % hoger in het geval van stikstofoxide, 17 % hoger in het geval van vluchtige organische stoffen en 10 % hoger in het geval van ammoniak. Tot dusver is er nog geen analyse gemaakt van de milieugevolgen van het gemeenschappelijk standpunt van de Raad en heeft men evenmin de kosten en de financiële voordelen berekend. Het is echter duidelijk dat de compromismaxima van de Raad de uitstoot niet genoeg verminderen om uiterlijk in 2010 het subdoel voor het milieu te kunnen bereiken.
Het zogeheten protocol van Gotenburg bij de overeenkomst over grensoverschrijdende luchtverontreiniging over lange afstanden is in december 1999 ondertekend, dat wil zeggen zes maanden nadat de Commissie haar voorstel voor nationale emissieplafonds had ingediend. Alle lidstaten hebben het protocol ondertekend. In sommige gevallen zijn de emissieplafonds in het protocol lager dan de door de Commissie voorgestelde maxima. De compromismaxima van de Raad zijn daarom in enkele gevallen ook lager dan het Commissievoorstel en kunnen daarom allesbehalve ambitieus genoemd worden.
De kritische belastingen en kritische niveaus met betrekking tot verzuring en luchtverontreiniging zullen in grote delen van Europa overschreden blijven worden, en een groot deel van de EU-burgers zullen in de toekomst worden blootgesteld aan luchtverontreiniging die de richtsnoeren van de WHO voor luchtkwaliteit overschrijdt. Het is niet gerechtvaardigd de ambities nog verder omlaag te schroeven door de richtlijn uit te hollen op de manier zoals de Raad heeft voorgesteld. Daarom hebben wij bij de stemming de ideeën van de rapporteur gesteund en voor amendement 10 gestemd.
Aanbeveling voor de tweede lezing-Miller (A5-0055/2001)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, het verslag van de heer Miller waar wij zojuist over hebben gestemd, gaat over de verwarming van motorvoertuigen. Ik heb hier voor gestemd, ook omdat heel wat chauffeurs van vrachtwagens ouderen zijn die tot het bittere einde doorwerken. Wij hebben van de Commissie onder meer gehoord dat wij allemaal, indien mogelijk, moeten doorwerken tot onze 99ste, om degenen die in 2050 leven een pensioen te kunnen garanderen. Daarom zou ik graag willen dat bij dergelijke werkzaamheden de mogelijkheid werd geboden tot regelmatige pauzes, opdat de ouderen hun benen kunnen strekken en zich eventueel kunnen opwarmen. Mij schiet echter ook spontaan een vraag te binnen: waarom houden wij ons ook niet bezig met de verwarming van de huizen van de mensen die in het Noorden van de Europese Unie wonen? Zouden wij de ouderen daar niet minder voor verwarming kunnen laten betalen in vergelijking met het Zuiden van de Europese Unie?
Verslag-Korhola (A5-0074/2001)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, de fascinerend mooie mevrouw Korhola heeft een goed verslag geschreven over milieu-informatie, of liever gezegd, over de toegang van het publiek tot milieu-informatie. Ik heb daar voor gestemd want informatieverstrekking is een goede zaak. Ik heb mij echter wel heel spontaan afgevraagd wanneer het Europees Parlement ook een richtlijn zal aannemen over de toegang van het publiek tot informatie over sociale voorzieningen en pensioenen? Het is inderdaad heel belangrijk dat de Europeanen alle mogelijke milieu-informatie krijgen, maar het is mijns inziens net zo belangrijk of zelfs nog belangrijker, vooral voor oudere mensen, dat informatie wordt verschaft over de door onze landen gegarandeerde pensioenrechten. Daar ligt nog veel grond braak en ik hoop dan ook van ganser harte dat de mevrouw Korhola heel spoedig een verslag zal schrijven over de informatie over de sociale zekerheid in de landen van de Europese Unie.

Ahern
Tien jaar na de Top in Rio zijn de doelstellingen nog steeds niet gehaald. Het milieu staat onder enorme druk. De armoede neemt wereldwijd toe. Het is van fundamenteel belang dat tijdens de wereldtop van volgend jaar krachtige maatregelen worden getroffen waarmee op concrete wijze actie wordt ondernomen ter bescherming van de bestaande gemeenschappen.
Het vijfde milieuactieprogramma beschermt mensen tegen het schadelijke effect van luchtvervuiling. Het zal niet gemakkelijk zijn de doelstelling op lange termijn te halen. De Commissie heeft daarom voor een stapsgewijze benadering gekozen en voor 2001 doelen op de middellange termijn gesteld.
Ik ben blij dat het verslag nu is geamendeerd en hierin ook kernbrandstof en -energie, evenals financiële en economische analyses zijn opgenomen. Tevens moet aandacht worden geschonken aan de informatie over kernbrandstof en met name aan subsidies voor kernbrandstof en kernenergie.
Tevens dienen de plaatselijke autoriteiten informatie te geven als daarom wordt gevraagd. Onlangs heb ik bezwaren ontvangen van inwoners van het kiesdistrict Kilkenny in Ierland omdat zij met grote moeite informatie konden krijgen over de ontwikkelingen in Archer' s field. Ik heb zelf ook de plaatselijke autoriteiten en de regionale commissaris om informatie gevraagd. Tot nu toe heeft dat niets opgeleverd. Als geld van de Europese Gemeenschap ten onrechte wordt gebruikt voor een wegomlegging, en een bouwproject wordt gerealiseerd op de plek van de oude weg is dit een schande. We eisen hiervoor dan ook een verklaring.

Alavanos
In de nieuwe richtlijn zijn de bepalingen van de overeenkomst van Aarhus verwerkt, hetgeen een aanzienlijke verbetering betekent van richtlijn 90/313. Men heeft niet alleen paal en perk gesteld aan de bestaande uitzonderingen, maar ook de termijn voor de beantwoording van informatieaanvragen teruggebracht tot één maand en de waarborg gegeven dat de gewenste inlichtingen ook inderdaad in de gevraagde vorm worden verschaft.
In deze richtlijn wordt natuurlijk rekening gehouden met de moderne informatietechnologie, maar men mag niet uit het oog verliezen dat het aantal aanvragen zal stijgen.
Het lijdt geen twijfel dat er tekortkomingen zijn: gebrekkige organisatie, ongeschikte personeelsbezetting van de diensten op met name lokaal vlak en grote verschillen in de ontwikkeling van informatie- en communicatiesystemen.
Bij deze gelegenheid wilde ik er echter op wijzen dat wij, Europese afgevaardigden, vaak klachten krijgen over tekortkomingen en uitblijvende besluitvorming over de milieuregelgeving en de omzetting daarvan in de nationaal wetgeving. Ik noem als voorbeeld richtlijn 92/42, de welbekende NATURA-richtlijn. Overeenkomstig de bepalingen van deze richtlijn hadden de lidstaten reeds lang officiële lijsten klaar moeten hebben met de te beschermen gebieden. Deze lijsten zijn er nog steeds niet en daarom wordt de Commissie overspoeld met vragen omtrent projecten in de verschillende gebieden. Als echter geen besluiten worden genomen is het ook moeilijk de nieuwe wetgeving inzake "milieu-informatie" toe te passen.
Desalniettemin stem ik voor dit verslag. Dit is namelijk een kleine stap op de weg naar het bewustwordingsproces van de samenleving omtrent milieu. De zo breed mogelijke bekendmaking van de bepalingen van deze richtlijn en de daaruit voortvloeiende rechten zal daar in belangrijk mate aan bijdragen.

Meijer
. De tijd is voorbij dat politieke stromingen, belangengroepen en overheden het bestaan van milieuproblemen ontkenden. Toch ontstaan nog steeds nieuwe gevallen van milieuverontreiniging en worden de oude gevallen niet voldoende aangepakt. Een groot deel van de nu bestaande milieuproblemen is het gevolg van geheimhouding. Bedrijven houden hun productieprocessen geheim, en daarmee de productie van afvalstoffen die in de lucht, het water of de bodem terechtkomen. Openbaarheid zou hun geld kunnen kosten. Onder druk van de bedrijven doen overheden eveneens geheimzinnig over hun vergunningen en controles. Er worden wel dossiers aangelegd, maar buiten de behandelende ambtenaren weet niemand wat daarin staat. Onder die omstandigheden blijft het voor omwonenden, werknemers, milieuactivisten en rampenbestrijders veelal onbekend wat de werkelijke gevaren zijn. Pas op het moment dat er iets geweldig mis gaat, ontstaat er grote verontwaardiging en wil iedereen weten wat er fout is gegaan. Milieuproblemen kunnen pas echt worden opgelost als de grootst mogelijke openbaarheid bestaat. Het voorstel-Korhola is een stap in de goede richting en beter dan wat de Commissie voorstelt, ook al bevat het helaas nog steeds enige mogelijkheden voor uitzonderingen en vertrouwelijkheid.

Titley
Ik stem van harte in met de maatregelen voor toegang van het publiek tot milieu-informatie. Onze burgers over geheel Europa moeten weten dat de Europese Unie transparant, democratisch en open is.
Het doel van de richtlijn is de bestaande wetgeving aan de ontwikkelingen binnen de IT, zoals internet, aan te passen. Een snelle en brede toegang tot internet is van cruciaal belang voor de informatieverstrekking over de lucht- en waterkwaliteit. In een periode waarin consumenten zich niet meer zeker voelen over wat zij eten is het belangrijk dat zij zoveel mogelijk kennis kunnen vergaren over de lucht die zij inademen en het water dat zij drinken.
De internetrevolutie heeft de wereld veranderd. De pc is te vinden in huishoudens, op scholen, universiteiten en kantoren. Het is de hoogste tijd dat zoveel mogelijk informatie voor onze burgers toegankelijk wordt, met name milieu-informatie. Vele leden in het Europees Parlement, waaronder ikzelf, hebben websites opgezet waarmee we de inwoners van de kiesdistricten laten weten wat we doen en wat de maatregelen van de Europese Unie voor hen betekenen. We kunnen internet niet negeren: daarvoor is het te belangrijk. De ontwikkelingen in de informatie- en communicatietechnologie voltrekken zich in een rap tempo. We moeten die ontwikkelingen bijbenen en ervoor zorgen dat informatie op efficiënte wijze wordt verspreid.
Toegang tot informatie is wel het minste dat onze burger verdient: in de Europese Unie moeten we de toegankelijkheid daarom vergroten, niet verkleinen.
Verslag-Angelilli (A5-0070/2001)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, afgelopen zondag had ik een vergadering met de gepensioneerden uit het district Loreto van de stad Bergamo, die lid zijn van de Partij van de Gepensioneerden. U weet dat ik uit Bergamo kom en Bergamo mijn kiesdistrict is.
Toen zij hoorden dat ik in het Europees Parlement moest spreken over dit verslag, over het Europees netwerk voor criminaliteitspreventie, hebben zij mij in koor gezegd: "Fatuzzo, je moet vragen om de instelling van een Europese politieman, een European policeman, een Europese wijkagent. Wij geloven dat criminaliteit hier moeten worden bestreden, in de stadswijk, en wel met de inzet van een politieagent in levende lijve, met een autoriteit die ervoor kan zorgen dat de wet in de stadswijken worden gerespecteerd." Daarom heb ik met genoegen voor dit verslag gestemd en ik hoop dat er inderdaad een Europese politieagent zal komen.

Speroni
Mijnheer de Voorzitter, ook bij de stemming over dit verslag heb ik mij onthouden, net als bij het vorige verslag waarover ik een stemverklaring heb afgelegd. Ook over dit belangrijke onderwerp mag het Europees Parlement slechts een advies uitbrengen. Ook hier hebben wij geen enkele beslissingsbevoegdheid. Ofschoon dit een zeer gevoelig vraagstuk is dat onze burgers na aan het hart ligt, mogen wij slechts als - goedbetaalde weliswaar - raadgevers optreden, die echter geen enkel gewicht in de schaal leggen. Mijns inziens is het hoog tijd dat hier verandering in komt. Mijns inziens moet het Europees Parlement volledig bevoegd worden voor alle vraagstukken die de Europese burgers rechtstreeks aangaan, en wel op voet van gelijkheid met de Raad, met gelijke waardigheid en gelijke bevoegdheden.
Tot slot wil ik de heer Fatuzzo nog feliciteren met zijn verjaardag.

Korakas
Iedereen is het er mee eens dat preventieve maatregelen nodig zijn om de zogenaamde stadscriminaliteit, het crimineel gedrag van minderjarigen en de met drugs verband houdende misdaden te bestrijden. Iedereen weet echter ook welke factoren dit soort criminaliteit voeden. Alle moderne criminalisten zijn het erover eens dat de oorzaken daarvan bij uitstek van sociale aard zijn: armoede, werkloosheid, sociale ongelijkheden, de nadruk op ongebreidelde mededinging en winstbejag. De leidinggevende klasse in heel de wereld probeert echter deze "waarden" aan ons op te leggen, als waren zij het hoogste ideaal, en op die manier voedt zij onder andere ook de criminaliteit. Zolang wij dus een sociaal en economisch stelsel hebben waarin de ene mens de andere uitbuit, zal criminaliteit hoogtij vieren.
Men had echter wel voorstellen mogen verwachten voor maatregelen, en vooral sociale en economische maatregelen om de situatie te verlichten of tenminste de toename van criminaliteit door middel van preventie af te remmen. In plaats daarvan wordt in de initiatieven van Frankrijk en Zweden, waar het onderhavig verslag op is gebaseerd, een voorstel gedaan tot oprichting van een netwerk voor uitwisseling van informatie tussen de lidstaten over de door hen genomen maatregelen. Nog erger is echter dat in het verslag kleine criminaliteit op wetenschappelijk onaanvaardbare wijze wordt gelijkgeschakeld met georganiseerde criminaliteit. Preventie van de gewone criminaliteit betekent eerst en vooral dat maatregelen moeten worden genomen om de sociale oorzaken te verminderen of de gelegenheid tot het begaan van dergelijke misdrijven te bemoeilijken. Bij de georganiseerde criminaliteit moet daarentegen de klemtoon worden gelegd op repressie.
Het is geen toeval dat deze gelijkschakeling plaatsvindt. Weer eens blijkt dat de - inderdaad noodzakelijke - bestrijding van de gewone criminaliteit een voorwendsel is om de rechten en vrijheden van de volkeren te beknotten en de wetgeving nog autoritairder te maken. Laten wij ook niet vergeten dat in de recente resoluties van het EP over de georganiseerde criminaliteit wordt voorgesteld paal en perk te stellen aan de civiele en liberale rechten op het gebied van de strafrechtspraak. Momenteel wordt in Griekenland beraadslaagd over een ontwerpwet die dezelfde kant uitgaat. Daarmee kan de regering onder het mom van de "bestrijding van terrorisme en criminaliteit" de mechanismen voor de onderdrukking van de volksbeweging versterken.
Om bovengenoemde redenen zullen de afgevaardigden van de Communistische Partij van Griekenland tegen het verslag stemmen.

Krivine
In de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Parlement van 29 november 2000 over criminaliteitspreventie in de Europese Unie worden de termen "criminaliteit" , "delinquentie" , "geweld" en "gebrek aan burgerzin" over één kam geschoren. Deze manier van redeneren is uiterst gevaarlijk. Het is dan ook niet verwonderlijk dat het voorstel om een Europees netwerk inzake criminaliteitspreventie op te richten zich concentreert rond overheids- en strafrechtelijke instanties, maar eveneens rond actoren uit de particuliere sector, in samenhang met Europol, OLAF of het Europees Waarnemingscentrum voor drugs en drugsverslaving.
Naast de oprichting van dit netwerk voor informatie-uitwisseling, dat bedoeld is als proefproject en zich vooral toelegt op jeugddelinquentie, criminaliteit in steden en drugscriminaliteit, bestaat het risico dat er Europese gegevensbestanden worden opgezet. Beide factoren moeten wel leiden tot het criminaliseren van de jeugd, die al zo vaak het slachtoffer is van beleidsvormen die de openbare veiligheid bevorderen onder het mom van de bestrijding van gevoelens van onveiligheid.
Op het gebied van preventie wordt er echter geen enkel concreet voorstel geformuleerd, afgezien van de uitreiking van een Europese prijs voor criminaliteitspreventie!
Nu jongeren door het Europese werkgelegenheidsbeleid steeds vaker tot werkloosheid of onzekere banen worden veroordeeld en hele stadswijken onder economische en sociale uitsluiting te lijden hebben, zou er een daadwerkelijk preventiebeleid moeten worden ingesteld in samenwerking met maatschappelijk werkers en overheidsdiensten. Om al deze redenen heb ik tegen het verslag gestemd.

Titley
Ik sta volledig achter de oprichting van een Europees netwerk inzake criminaliteitspreventie zoals dat door het afgelopen Franse voorzitterschap en het huidige Zweedse voorzitterschap is voorgesteld. Dit initiatief laat nogmaals zien dat de Europese Unie vastberaden is de misdaad te bestrijden en haar burgers te beschermen.
We moeten de criminaliteit en de oorzaken van criminaliteit de kop indrukken. Criminaliteitsbestrijding door afzonderlijke lidstaten levert niet voldoende resultaat op. We moeten de criminaliteit dan ook samen met onze Europese buurlanden te lijf gaan. We dienen contactpunten aan te wijzen en strategieën te ontwikkelen voor criminaliteitspreventie. Ook moeten we in de gehele Europese Unie activiteiten voor criminaliteitspreventie op lokaal en nationaal niveau ondersteunen. We moeten met name aandacht besteden aan jeugdcriminaliteit, criminaliteit in de steden en druggerelateerde criminaliteit.
Deze maatregelen voor criminaliteitsbestrijding moeten van Blackburn tot Barcelona worden geïmplementeerd. Alleen als alle landen van Europa samenwerken, kunnen we het door misdaad veroorzaakte sociale leed bestrijden. Onze kinderen zullen dan worden beschermd, of ze nu in het noordwesten van Engeland of in het zuiden van Frankrijk wonen.
Voor de Britse Labourregering is criminaliteit een heel belangrijk onderwerp; door haar zijn criminaliteit en wanorde minder geworden. De conservatieven hebben daarentegen niets anders te bieden dan meer criminaliteit en minder investering. De criminaliteit is voor onze burgers een grote zorg: laten we dan ook zorgen dat dit onderwerp in Europa de hoogste prioriteit geniet.

Watson
De Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij heeft tegen een aantal amendementen van mevrouw Angelilli gestemd. Ook hebben wij besloten ons bij de eindstemming te onthouden. Als wij namelijk de Europese Unie de bevoegdheid geven voor de bestrijding van alle vormen van criminaliteit, handelen wij in strijd met de principes van subsidiariteit en proportionaliteit. De bestrijding van de internationale criminaliteit is van essentieel belang. De internationaal georganiseerde misdaad is zelfs een van de grootste uitdagingen waarmee we worden geconfronteerd. Kleine criminaliteit en vandalisme hebben daarentegen geen internationale consequenties en daarvoor is dan ook geen actie van de Europese Unie vereist.
Verslag-Marinho (A5-0073/2001)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, ik dank u en de heer Speroni voor hun felicitaties ter gelegenheid van mijn verjaardag.
Wat het verslag over de samenwerking tussen de rechters van de lidstaten op het gebied van bewijsverkrijging betreft, wil ik graag zeggen dat ik gisterenavond voor de lift op de tiende verdieping van het Tours-gebouw stond toen een mooi en jong Europees meisje mij benaderde - vanwege de privacy kan ik haar naam niet noemen; ik kan alleen zeggen dat haar naam met een M begint - en mij zei: "Goed zo, Fatuzzo! Ik luister altijd met grote belangstelling naar uw stemverklaringen, want ofschoon ik nog jong ben, interesseer ik mij voor ouderen en gepensioneerden. Ik heb een probleem gehad met de justitie, een civiele zaak die heel lang heeft aangesleept. Als u dus morgen voor het verslag over de samenwerking tussen rechters stemt, zal ik met nog meer genoegen naar u luisteren" .
Verslag-Bösch (A5-0078/2001)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, afgevaardigde Fatuzzo, vertegenwoordiger van de Partij van de Gepensioneerden, heeft voor het verslag van de heer Bösch gestemd over de bescherming van de financiële belangen van de Gemeenschap en over fraudebestrijding.
Ik zou echter graag zien dat men ook de belangen van de personen zou behartigen die werkzaam zijn in de Europese Gemeenschap. Ik heb namelijk gisteren gehoord dat de bescherming van hun pensioenen heel wat te wensen overlaat, vooral als zij al eerder werkzaam zijn geweest in een lidstaat van de Europese Gemeenschap.
Mijns inziens moeten de Europese ambtenaren dezelfde rechten hebben als degenen die in een lidstaat van de Unie wonen. Daarom hoop ik dat ik spoedig voor de bescherming van de socialezekerheidsbelangen van de Gemeenschap kan stemmen.

Caullery
De volledige opheldering van de zeer ernstige gevallen van fraude die in 1999 aan het licht zijn gekomen, vormt een test voor zowel de geloofwaardigheid van de Europese Commissie als de efficiëntie van OLAF. De Commissie zal ons - en de Europese burgers - er namelijk van moeten overtuigen dat zij bereid is haar woorden in daden om te zetten waar het de bestrijding van fraude en corruptie betreft.
Onze fractie sluit zich aan bij het verzoek van de Commissie begrotingscontrole dat OLAF en zijn directeur op het gebied van onderzoek onafhankelijker van de Europese Commissie moeten kunnen opereren. Om zich van zijn controlerende taak te kunnen kwijten, zou het Europees Parlement daarnaast op verzoek probleemloos toegang moeten krijgen tot de verslagen van OLAF. Wij verwerpen echter met klem de federalistische eis voor een spoedige benoeming van een Europese openbaar aanklager. In het verslag van de heer Bösch wordt hierom verzocht, terwijl zelfs de meest fervente aanhangers van een federaal systeem in kleine kring heimelijk toegeven dat het verstandiger is in dit opzicht nog ruim tien jaar te wachten.
Het zou beter en veel verstandiger zijn indien wij ons ingeval van Gemeenschapsfraude en juridische zaken zouden wenden tot EUROJUST. Deze intergouvernementele samenwerkingseenheid bij de Raad bestaat voor elk van de vijftien lidstaten van de Unie uit drie verantwoordelijke functionarissen, namelijk 1 rechter, 1 vertegenwoordiger van het parket (procureur) en 1 commissaris van politie. Met deze optie zou tevens veel meer rekening worden gehouden met de wensen op nationaal niveau.
Als wij tevens kijken naar de zeer ernstige gevallen van fraude die in 1999 aan het licht kwamen en die opgehelderd moeten worden, moeten wij ons wel verbazen over het feit dat hier met twee maten wordt gemeten en een eenzijdige aanpak wordt gehanteerd waardoor slechts enkele zaken op de voorgrond worden geplaatst. Ik noem als voorbeeld Fléchard I, waarbij men tracht de positie van een aantal hoge Franse functionarissen te ondermijnen en op uiterst hardnekkige wijze de aandacht op Ierland en Frankrijk te vestigen. Ook noem ik Fléchard II, waar inmiddels Duitse, Italiaanse en Belgische ondernemingen bij betrokken zijn.
(Bijdrage ingekort op grond van artikel 137 van het Reglement)

Crowley
Ik ben het eens met de algehele strekking van het verslag-Bösch. De strijd tegen fraude en de bescherming van de belangen van de Europese belastingbetalers is een taak voor ons allen.
Het enige punt waarop ik met de rapporteur van mening verschil, houdt verband met de artikelen 7 tot en met 10, waarin een pleidooi wordt gehouden voor de benoeming van een Europese openbaar aanklager. Deze benoeming is overigens niet alleen binnen deze context aangekaart, maar kwam ook ter sprake bij het vraagstuk over grensoverschrijdende strafvervolging. Naar mijn mening is hiervoor geen rechtsgrondslag. Vanwege de verschillende rechtssystemen in de lidstaten bestaat er geen garantie dat de onschuldpresumptie overal wordt gehanteerd. Ook is niet zeker of de rechtsvervolging doeltreffender of succesvoller is dan met het huidige systeem het geval is.
Ondanks deze kanttekeningen heb ik voor het verslag gestemd. Ik wil de rapporteur dan ook van harte gelukwensen.

Ducarme
De Commissie-Santer werd gedwongen af te treden tengevolge van verdenkingen van fraude waarop ik nu niet zal ingaan.
Tijdens de hoorzittingen hebben de huidige commissarissen - de heer Prodi voorop - allen beloofd hun diensten te zullen reorganiseren en een onafhankelijk bureau voor fraudebestrijding te zullen instellen dat uitgerust zou worden met de noodzakelijke middelen om zijn taken zo goed mogelijk te kunnen uitvoeren.
OLAF is nu een feit. Nu wij zo goed op weg zijn, moeten wij het hier echter niet bij laten. Bepaalde werkingswijzen dienen nog te worden vastgesteld en wij moeten ons ervan vergewissen dat dit Bureau volledig onafhankelijk is.
In het verslag van de heer Bösch komt duidelijk tot uitdrukking welke problemen er nog bestaan en op welke wijze deze kunnen worden opgelost. Er wordt bijvoorbeeld op aangedrongen dat de bevoegde commissie van het Europees Parlement inzage moet krijgen in de verslagen van OLAF.
Nog belangrijker echter is het feit dat in het verslag een dringende oproep wordt gedaan voor de benoeming van een echte Europese openbaar aanklager die belast wordt met de behandeling van alle fraudezaken waardoor de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen worden geschaad. Dit is een essentieel onderdeel van de noodzakelijke fraudebestrijding, dat wij samen met de Commissie zo spoedig mogelijk tot een goed einde moeten brengen. De geloofwaardigheid en het imago van de Unie staan namelijk op het spel.
Tot slot stelt de heer Bösch in zijn toelichting voor het toekomstige Belgische voorzitterschap te verzoeken alles in het werk te stellen om serieuze vorderingen te maken bij de benoeming van een Europese openbaar aanklager.
Ik stem hiermee volledig in.
Het verslag van de heer Bösch is ambitieus, krachtig en realistisch. Ik heb dan ook voor het verslag gestemd en hoop van harte dat het Belgische voorzitterschap erin zal slagen de Unie in de door het Parlement gewenste richting te leiden.

Goebbels en Poos
Hoewel wij instemmen met de voorstellen van de resolutie over de bescherming van de financiële belangen, hebben wij ons onthouden van stemming over de paragrafen betreffende de benoeming van een Europese openbaar aanklager.
Tijdens de Europese Raad van Nice werd de oprichting van een Europees openbaar ministerie namelijk niet in aanmerking genomen. Dientengevolge komt dit onderwerp ook niet voor in het nieuwe Verdrag.
Welnu, als wij een nieuwe autoriteit met juridische bevoegdheden willen instellen en deze in alle lidstaten met het benodigde gezag willen uitrusten, moeten wij hiervoor eerst een onweerlegbare rechtsgrondslag creëren.
Zolang deze rechtsgrondslag niet bestaat, is het niet wenselijk dat het Europees Parlement de Commissie op een dwingende manier verzoekt een voorstel in die richting te doen.
Ditzelfde geldt wanneer de bevoegdheden van de openbaar aanklager beperkt blijven tot de strafbare feiten die door leden en personeel van de EU-instellingen zijn begaan.

Meijer
. De Europese Unie haalt geld naar zich toe en deelt geld uit. Het is voorspelbaar dat zo'n grootschalig en gecentraliseerd uitdeelcircuit de belangstelling trekt van fraudeurs. Als er wordt uitgedeeld, spant men zich in om te behoren tot de ontvangers. Sommige ondernemers gaan ervan uit dat zij recht hebben op subsidies van een overheid die kennelijk zelf geld teveel heeft. Dat wordt bevorderd door de verhalen die reeds decennia in omloop zijn over het creëren van geweldige onverkoopbare voorraden van producten waaraan geen behoefte blijkt te bestaan. Die voorraden zijn mede het resultaat van verstrekte subsidies. Het begon 40 jaar geleden met de schrootfraude en het duurt voort tot de dag van vandaag. In het geval van de sterke groei van de vlasproductie in Spanje en het daarna verbranden van de overbodige voorraden wordt daaraan zelfs de naam verbonden van de toenmalige minister van Landbouw, thans lid van de Europese Commissie. Alleen door te stoppen met het nodeloos rondpompen van geld kan aan zulke fraudes een eind gemaakt worden. Nationale en regionale overheden kunnen dat geld veel beter beheren en beoordelen dan de Europese Unie, die voor ieder ver weg is en die de gedachte oproept dat daar toch te veel geld is.

Miller
Ik heb voor het verslag-Bösch gestemd, zij het dan met enige tegenzin. Net als mijn collega' s heb ik namelijk nogal wat twijfels over een Europese openbaar aanklager en zijn rol.
Aangezien zijn taak zich echter beperkt tot door leden en werknemers van de Europese instellingen begane strafbare feiten tegen de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen, kan ik mij in deze beperkte taakomschrijving vinden.
Het lijkt me inderdaad zinvol dat de Europese openbaar aanklager in Luxemburg is gevestigd, aangezien hij zich dan dichtbij het Europese Hof van Justitie bevindt.
Er dient nauwlettend toezicht te worden gehouden op de eventuele uitbreiding van het actiegebied van de Europese openbaar aanklager. Op die manier kan inbreuk op de bevoegdheden van de lidstaten worden vermeden.

Tannock
De conservatieve fractie voert een heftige strijd tegen fraude binnen de Europese Unie. We kunnen dit verslag echter niet steunen vanwege de verwijzingen naar de Europese openbaar aanklager. In onze optiek is deze benoeming een inbreuk op de nationale soevereiniteit op het vlak van strafvervolging. We hebben ons daarom van de eindstemming onthouden. Op die manier wilden we laten zien dat we instemmen met fraudebestrijding binnen de Europese Unie, maar dat we ons standpunt ten aanzien van de Europese openbaar aanklager handhaven.

Titley
Ik wil collega Bösch van de socialistische fractie feliciteren met zijn verslag. In dit verslag worden strengere maatregelen voorgesteld om de fraudebestrijding te intensiveren en het principe van nul-tolerantie te verwezenlijken.
Sinds het verslag van de Commissie over fraude en wanbeheer, hetgeen in 1999 tot haar ontslag leidde, is er veel gebeurd. Toch moet nog veel werk worden verricht. Een groot probleem is bijvoorbeeld de handel in vervalste boter, waarbij plantaardige en dierlijke vetten en zelfs chemische stoffen worden gebruikt. Dit levert de Europese Unie een verlies van naar schatting 45 miljoen euro op de begroting op. Dan is er nog de grote onregelmatigheid in verband met de vlasteelt en de EU-subsidies voor de vlasteelt in bepaalde lidstaten.
Ik ben blij dat veel lidstaten zich achter de Commissie hebben geschaard in de rechtszaak tegen de grote Amerikaanse tabaksproducenten voor het Europese Hof van Justitie. Vandaag wordt in het Verenigd Koninkrijk een dag met een algeheel rookverbod gehouden. Deze zaak verdient onze steun omdat immers wordt getracht grootschalige sigarettensmokkel te bestrijden. De sigarettensmokkel zorgt ieder jaar weer voor verliezen van miljarden euro' s op de begroting van de Europese Unie en de lidstaten.
Mevrouw de Voorzitter, we moeten wanbeheer en fraude met de wortel uitroeien. Commissaris Kinnock leidt de weg in deze hervormingen van de Commissie. Neil Kinnock is de persoon bij uitstek om het vertrouwen van de burger in de EU-instellingen en hun werking te herstellen. Wij, leden van het Europees Parlement, moeten hem in deze rol ondersteunen. Dat fraude bij iemand door de beugel kan is voor mij echt onbegrijpelijk. Wij allen, de EU-instellingen en de lidstaten zelf, spelen een belangrijke rol bij het herstellen van het vertrouwen van onze Europese burgers in de Europese Unie.
Verslag-Wijkman (A5-0054/2001)

Fatuzzo
Wat is het koud, zou ik geneigd zijn te zeggen, mijnheer de Voorzitter! Dit is namelijk al het tweede document dat over verwarming van bepaalde mensen in de Gemeenschap gaat. Zojuist hebben wij de chauffeurs van vrachtwagens verwarmd en met dit document wil men de energie-efficiëntie van de Europese Gemeenschap verbeteren, waar ik overigens voor heb gestemd. Hieronder vallen ook alle maatregelen voor energiebesparing, zoals stadsverwarming. Ik ben daar een warm voorstander van. Wij kunnen heel veel energie sparen door stadsverwarming toe te passen. Dan hebben wij immers maar een stookketel nodig om de huizen van tien, twintig, honderd of duizend stadsinwoners te verwarmen. Met dit systeem kan men dus ook de huizen van de gepensioneerden beter verwarmen die vaak in de kou moeten zitten omdat hun pensioen niet volstaat.

Eriksson, Herman Schmid en Sjöstedt
Hierbij willen wij meedelen dat de reden waarom wij voor de originele tekst van paragraaf 26 (viii) in het verslag-Wijkman A5-0054/2001 hebben gestemd niet gelegen is in het feit dat wij communautaire, supranationale belastingen op EU-niveau willen. Veeleer willen wij dat de Commissie dit in overweging neemt, zodat wij het in de toekomst eventueel eens kunnen worden over bilaterale oplossingen voor belastingen op brandstof.

Rübig
Wij zijn voor een klimaatbelasting op nationale basis om de doelstellingen te bereiken zonder de burgers en de ondernemingen extra te belasten. Dit betekent dat er geen nieuwe Europese belasting mag worden ingevoerd, maar dat de nationale belastingpercentages op dit vlak moeten worden geharmoniseerd. Op deze wijze moet de internationale concurrentiekracht duurzaam worden versterkt. De veiligstelling van de energievoorziening is een economische noodzaak.

De Voorzitter
Hiermee zijn de stemverklaringen beëindigd.
(De vergadering wordt om 13.12 uur onderbroken en om 15.00 uur hervat)

Voorbereidende werkzaamheden met het oog op de Europese Raad te Stockholm (23 en 24 maart 2001) (vervolg)
De Voorzitter
Aan de orde is de voortzetting van het debat over de mededelingen van de Commissie en de Raad over de voorbereidende werkzaamheden met het oog op de Europese Raad te Stockholm op 23 en 24 maart.

Andersson
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik mevrouw Lindh van harte welkom heten in het Parlement. Ongeveer een jaar geleden vond de Top van Lissabon plaats. Iedereen, waaronder ik zelf, is van mening dat de Top van Lissabon zeer succesvol was. Op deze top is namelijk een aantal met elkaar samenhangende beleidsterreinen samengevoegd: het economisch beleid, het sociaal beleid en het werkgelegenheidsbeleid. Het is bekend dat zowel de werkgelegenheid als de welvaart afhankelijk zijn van de economische groei. Maar het omgekeerde is ook waar: de manier waarop wij de welvaart vormgeven, is van belang voor de werkgelegenheid en de economische groei. Het sociaal beleid is een productiefactor.
Een jaar geleden heeft de Commissie met het oog op de Top van Lissabon een uitstekend document gepresenteerd. Ook dit keer heeft zij in bepaalde opzichten een uitstekend document ingediend, maar desalniettemin moet ik kritiek uiten op de Commissie. Ik heb geen concrete bezwaren tegen het document, maar ik vind het onevenwichtig. De toespraak van de heer Prodi van vandaag was evenwichtig, maar het document van de Commissie is te veel gericht op de economische aspecten. Ik had graag gezien dat het sociaal en werkgelegenheidsbeleid meer ruimte hadden gekregen. Ik hoop dan ook dat het economische beleid de top van Stockholm niet op dezelfde manier zal beheersen.
Er zijn enkele belangrijke kwesties die absoluut moeten worden behandeld, zoals volledige werkgelegenheid en werkgelegenheidskwesties in het algemeen, goede arbeidsomstandigheden - waaronder werkklimaat, kennisvergaring, inspraak van werknemers - onderwijs en levenslang leren, die buitengewoon belangrijk zijn, en de demografische ontwikkeling, waarbij men ervoor moet zorgen dat ook oudere mensen de mogelijkheid krijgen om zich te ontwikkelen en hun werk te kunnen blijven doen. Ten slotte moet men de top van Stockholm en de top van Gotenburg koppelen en in de toekomst ook milieukwesties opnemen in dit koppelingsproces van het economisch beleid met het werkgelegenheidsbeleid en andere beleidsvormen. Het is zeer belangrijk dat milieukwesties hier deel van gaan uitmaken.

Nobilia
Mijnheer de Voorzitter, ik dank natuurlijk de fungerend voorzitter van de Raad, mevrouw Lindh, en voorzitter Prodi voor de toelichting op hun plannen voor de top van Stockholm.
Misschien klinkt het wat aanmatigend, maar ik geloof niet dat het hier gaat om de kwaliteit van deze plannen. Mijns inziens gaat het om de consequente toepassing daarvan op nationaal vlak, om de manier waarop de lidstaten de veranderingen doorvoeren. Het gaat om de manier waarop de lidstaten deze veranderingen verzoenen met de kwaliteit van de levens- en werkomstandigheden en de manier waarop zij de strategie voor de verbetering van de sociale samenhang toepassen. De Commissie geeft namelijk, zij het dan op indirecte wijze, toe dat daar in feite de schoen wringt. Zij spreekt immers over een werkloosheidscijfer van nog steeds 14 miljoen en vraagt zich af of daartegen op nationaal vlak wel genoeg is ondernomen. Verder zegt zij dat er een gebrek is aan goed geschoolde arbeidskrachten. Daarom moet men zich afvragen of de nationale opleidingsstructuren wel consequent zijn opgebouwd, en of de doorgevoerde onderwijshervormingen wel tegemoet komen aan de territoriale vereisten, aan de noodzaak van meer samenhang en kansen voor iedereen.
De Commissie spreekt verder over een Unie van armoede en uitsluiting. Daarom is het goed de partnerschapinitiatieven op lokaal vlak voor de stimulering van de investeringen - in de beginfase voor rationalisatie van de bureaucratie, infrastructuur en meer soepelheid op de arbeidsmarkt - eens tegen het licht te houden en na te gaan of deze wel vruchten afwerpen en stroken met de nationale werkgelegenheidsplannen. Ook moet men nagaan of de - in de toekomst weliswaar aan banden gelegde - staatssubsidie werkelijk beantwoordt aan de in het kader van het werkgelegenheidsbeleid vastgestelde maatstaf met betrekking tot het lokaal arbeidsstelsel.
Dan heb ik nog een laatste opmerking over de geliberaliseerde openbare diensten, waarvan de uiteindelijke voordelen voor de consumenten overigens nog niet zijn geëvalueerd. Men moet zich afvragen of de nieuwe arbeidsplaatsen zowel in kwantitatief als in kwalitatief opzicht beantwoorden aan de teloorgegane arbeidsplaatsen en of de openstelling van de markten strookt met tenminste de integratie van de plattelandsgebieden, de achtergebleven en berggebieden en de stadscentra.

Harbour
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de voorzitter van de Commissie, ik heb een aantal korte opmerkingen over een van de vanmorgen door de heer Prodi genoemde prioriteiten, namelijk de juiste regelgeving. Als het goed is hebben mijn collega' s een kopie van de tekst. Het is niet verrassend dat van de tien pagina' s hier, het deel over de juiste regelgeving verreweg het kortste is. De Commissie is kennelijk niet in staat om ook maar één pagina vol te schrijven met positieve punten over dit onderwerp! En, collega' s, wat is de reden daarvan? Wel, ondanks alle mooie woorden over invoering van een model voor deregulering, het scheppen van banen, liberalisering van het bedrijfsleven, en de toekomst van de Europese Unie als de goedkoopste en gemakkelijkste plek ter wereld om zaken te doen, hebben wij in het jaar na Lissabon een heel boekwerk van mislukkingen kunnen optekenen, mislukkingen op bijna elk front.
Laten we eens kijken naar mijn eigen land, dat beweert een leidende rol te spelen in de nieuwe economie. Elke bedrijfsorganisatie en elk onderzoek geeft aan dat het Britse bedrijfsleven in de laatste 12 maanden bedolven is geraakt onder steeds meer voorschriften en bureaucratische rompslomp. Als ik bedrijven in mijn kiesdistrict bezoek, zeggen ze tegen mij: "Mijnheer Harbour, wij hebben nu het stadium bereikt waarin politici meer tijd besteden aan nieuwe regelgeving voor bescherming van en zorg voor het zittend personeel, dan aan stimulansen voor het scheppen van nieuwe banen" .
Vanmorgen heb ik bij de toespraak van de voorzitter van de Raad aantekeningen gemaakt: de kwestie van de deregulering is niet één keer ter sprake gebracht! Maar waar heeft zij dan wel over gesproken? Aan alles wat in Lissabon is overeengekomen, wordt een nieuwe dimensie, een milieudimensie toegevoegd, en in tegenstelling tot de deugdzame cirkel waar de heer Goebbels vanmorgen over sprak, hebben we te maken met een vicieuze cirkel. Ooit schiepen wij echt nieuwe banen; nu zijn wij met de nieuwe milieudimensie op zoek naar nieuwe lasten die wij op de schouders van de bedrijven kunnen leggen!
Ik zou voorzitter Prodi graag een ding willen zeggen naar aanleiding van een belangrijke conferentie over de economie die twee weken geleden heeft plaatsgevonden, waarvoor hij mij samen met andere leden had uitgenodigd. (Hij had mij trouwens in december kunnen uitnodigen, toen hij ook alle anderen uitnodigde, maar ik kreeg mijn uitnodiging twee weken van tevoren.) Ik kon slechts bij een klein deel ervan aanwezig zijn, maar heb wel kunnen vaststellen dat bedrijven uit alle landen, kris kras door de Europese economie heen, duidelijk maakten dat als men de e-economie op poten wil krijgen, er vooral niet te veel gereguleerd mocht worden.

Berès
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de voorzitter van de Raad, mijnheer de voorzitter van de Commissie, geachte collega' s, de bijeenkomst van de Europese Raad van Stockholm is voor ons een belangrijke gebeurtenis, aangezien hier twee onderwerpen zullen worden besproken die ons sterk bezighouden, namelijk een concurrerende economie en de verdediging van een sociaal model.
Het lijkt ons echter dat het aantal dossiers dat de Europese Raad van Stockholm in behandeling neemt nogal overdadig is en dat de voorbereiding van deze bijeenkomsten wellicht nog verbeterd moet worden. Een toename van het aantal documenten biedt niet automatisch de beste garantie voor een toekomststrategie. Ik wil in dit opzicht nog eens op de voorstellen van dit Parlement voor het samenvoegen van het economisch en sociaal comité en het comité voor economisch beleid wijzen. Dit geeft mijns inziens stof tot nadenken.
Overigens zijn wij verheugd over de goedkeuring van een beperkte lijst van structurele indicatoren. Dit is een goede manier om vooruitgang te boeken op Europees vlak. Dat er over structurele hervormingen wordt gesproken, heeft op zich nog niet zo veel te betekenen. De vraag is om wélke hervormingen het gaat. Volgens ons moet alles wat betrekking heeft op investeren in de mens daarvan het belangrijkste deel uitmaken. In de structurele hervormingen dient in de eerste plaats het begrip "investering in de mens" opgenomen te worden. Gezien de vergrijzing van de bevolking waarover u sprak, mijnheer de voorzitter van de Commissie, zijn wij dan ook van mening dat investeringen op het gebied van onderwijs, mobiliteit, talen en levenslang leren niet mogen worden verwaarloosd, integendeel! Dit geldt eveneens voor onderzoek, waar u zojuist aan refereerde met betrekking tot de kwestie van het octrooi en het GALILEO-programma.
Staat u mij echter toe, mijnheer de voorzitter van de Commissie, u te herinneren aan de verplichtingen die wij in Nice zijn aangegaan met betrekking tot de sociale agenda. Wij zijn van mening dat dit een belangrijk punt is waarop de Unie vooruitgang moet boeken, ook tijdens de Europese Raad van Stockholm.

Agag Longo
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Commissie, mevrouw de fungerend voorzitter van de Raad, waarde collega's, ik feliciteer het voorzitterschap van de Raad en het voorzitterschap van de Commissie omdat zij altijd ervoor hebben gepleit dat de draad van het debat van Lissabon weer werd opgenomen. Wij staan hier voor een uitermate belangrijk debat, aangezien wij minder dan een jaar geleden hebben beloofd van Europa de meest concurrentiekrachtige, dynamische en stabiele regio ter wereld te zullen maken: niet meer maar ook niet minder. Helaas tekenen zich aan de horizon van 2010 wolken af. De terughoudendheid van bepaalde landen om de door eenieder goedgekeurde liberaliseringen toe te passen en de weigering van sommige lidstaten, waaronder Frankrijk, om zich van een aantal boegbeelden uit hun overheidssector te ontdoen, brengt een Europa met twee snelheden tot stand. Op die manier wordt een Europa gecreëerd waarin de vooruitgang in de landen die de collectieve verplichtingen nakomen, wordt bedreigd door bedrijven die nog in overheidshanden zijn en de pas geliberaliseerde sectoren met verdacht veel agressie te lijf gaan.
Waarde collega's, er staat bijzonder veel op het spel, maar het meest op het spel staat de legitimatie van de communautaire instellingen in de ogen van onze eigen Europese burgers. Zij hebben immers geen boodschap aan veel geschreeuw en weinig wol, en beseffen maar al te goed dat wij in een gevaarlijke dynamiek zijn terechtgekomen.
Waarde collega's, daarom ben ik zo overtuigd van het belang van Stockholm. Stockholm moet het uitgangspunt vormen voor een diepgaand debat over de overheidsparticipatie in industriële sleutelsectoren. Dat debat moet, als onderdeel van een wederzijds evaluatie- en leerproces, de werking van de interne markt verbeteren. Dat debat zal ons, uitgaande van een reeks objectieve indicatoren inzake privatisering, in staat stellen de sterk uiteenlopende standpunten over de beginselen van mededinging, vrijheid van vestiging en vrij verkeer van kapitaal met elkaar te verenigen. De Europese burgers dringen aan op een dergelijk debat. Zij beschouwen het concurrentievermogen als een doelmatige methode voor middelenverdeling, maar stellen vast dat hun markten de speelbal zijn van het gebrek aan efficiëntie dat te wijten is aan landen die uit ideologische overwegingen allergisch zijn tegen de geplande economische hervormingen.

Van Lancker
Voorzitter, mevrouw de Raadsvoorzitter, mijnheer de Commissievoorzitter, beste collega's, ik zou vier sociale accenten willen leggen die mij uiterst belangrijk lijken voor de strategie van Stockholm.
Ten eerste, mevrouw de Raadsvoorzitter, moet Stockholm vasthouden aan de doelstelling van volledige werkgelegenheid. Dat betekent ook dat die 3% groei op de agenda moet blijven staan en dat er dus productieve investeringen moeten komen, niet alleen in de kennismaatschappij, maar ook in sociale diensten en in mensen. Dit moet duidelijk gereflecteerd worden in de werkgelegenheidsrichtsnoeren. Het is goed dat er tussentijdse doelstellingen komen, maar die moeten ook weerspiegeld worden in de economische richtsnoeren.
Ten tweede: volledige werkgelegenheid betekent voor ons kwaliteit van jobs. En hoe belangrijk open coördinatiemethodes ook zijn, het is belangrijk dat hier een duidelijke link gelegd wordt naar de sociale agenda, de sociale wetgeving en de sociale akkoorden. Ik vind het heel belangrijk dat u de Commissie hebt uitgenodigd om doelstellingen te formuleren voor het recht op levenslang leren, maar het zou ook belangrijk zijn, mevrouw de Raadsvoorzitter, als de Raad de sociale partners uitnodigt om over dat recht eindelijk akkoorden te sluiten.
Ten derde: Stockholm moet de top zijn waar quality gelijk staat aan equality. Dat betekent dat we het niet alleen moeten hebben over arbeidsparticipatie van ouderen, hoe belangrijk die ook is, maar ook van vrouwen. Stockholm moet dus focussen op verbetering van de kwaliteit van de zogenaamde a-typische jobs, op het verzoenen van werk en gezin, op de herverdeling van werk, op een strategie van gelijk loon voor gelijk werk, op kinderopvang.
Laatste opmerking: Stockholm moet bij een sociale top bij uitstek zijn die niet alles herleidt tot arbeidsmarktbeleid, hoe belangrijk dat ook is, maar die ook pistes voor de toekomst moet uitzetten met betrekking tot sociale samenhang en solidariteit. Ik hoop ten zeerste, mevrouw de Raadsvoorzitter, dat Stockholm een duidelijke voorzet zal geven in de strategie van open coördinatie inzake sociale uitsluiting en sociale bescherming, zodat het toekomstige Belgische voorzitterschap duidelijke en ambitieuze doelstellingen in deze strategie kan uittekenen.
De teksten vind ik op dit moment nog niet echt bevredigend, mevrouw de Raadsvoorzitter, maar ik hoop dat in de periode die ons rest de ontbrekende stukjes van de puzzel nog zullen worden ingevuld.

Mann, Thomas
Mijnheer de Voorzitter, wat de doelstellingen betreft is de Europese Unie bij de Top van Lissabon over haar eigen schaduw gesprongen. De Raad heeft besloten de meest dynamische economie ter wereld te creëren. Sindsdien is er een jaar verstreken. Is de doelstelling dichterbij gekomen? Wij zijn ongetwijfeld concurrentiekrachtiger geworden, ook op het vlak van de nieuwe technologie. In de lidstaten werd een begin gemaakt met veel structurele hervormingen. De werkloosheid werd echter slechts gedeeltelijk aangepakt. De economische en sociale samenhang tussen de regio' s is helaas nog onvoldoende gerealiseerd. Wij verwachten dat het Zweedse voorzitterschap intelligente instrumenten zal ontwikkelen om de vooruitgang kwalitatief en kwantitatief te meten. Met benchmarking en naar geslacht uitgesplitste statistieken moeten wij gegevens opstellen en deze jaarlijks evalueren. Wat wij in Europa in elk geval niet kunnen gebruiken is het Zweedse sociale model. Wij hebben effectieve maatregelen nodig voor de verhoging van de arbeidsparticipatie en het opleidingsniveau van jongeren, van vrouwen die in het arbeidsproces willen terugkeren en van langdurig werklozen. Sociaal benadeelden moeten beter in het arbeidsproces worden geïntegreerd. Discriminatie bij de aanwerving en in het beroepsleven moet in de kiem worden gesmoord.
Mijnheer de voorzitter van de Commissie, het siert u dat u heeft gewezen op het belang dat oudere werknemers niet langer worden buitengesloten. Wij moeten ervoor zorgen dat de generaties samenwerken; wij moeten de jongeren ervan overtuigen dat het de moeite waard is om samen met ouderen aan dit project te werken. Er moeten socialezekerheidsstelsels ontwikkeld worden die ook kunnen worden gefinancierd. Dit betekent dat de lidstaten hun begrotingen in evenwicht moeten brengen. Hierbij zijn wij aangewezen op de steun van de sociale partners. Anne Van Lancker heeft gelijk dat er akkoorden moeten worden gesloten met de sociale partners, met de NGO' s, met de vertegenwoordigers van de civiele samenleving en uiteraard met het Europees Parlement.

Hughes
Mijnheer de Voorzitter, omdat ik slechts anderhalve minuut heb, beperk ik me tot een enkel punt dat te maken heeft met het sociaal overleg en de sociale partners. Volgende week zal er in Stockholm, aan de vooravond van de top, ook een top van de sociale partners worden gehouden. Deze top valt samen met een soort crisis in het sociaal overleg, want de werkgevers lijken op het punt te staan weg te lopen van de onderhandelingen over betere rechten voor tijdelijke werknemers die via uitzendbureaus te werk zijn gesteld.
Dat is een zeer ernstige kwestie. In het kader van Stockholm moeten we heel serieus kijken naar het belang van de sociale partners in de verbetering van de flexibiliteit van onze ondernemingen. Tegelijkertijd moeten wij echter bescherming bieden aan werknemers in bedrijven, of werknemers die overstappen van het ene naar het andere bedrijf. Dat is wat ons wordt beloofd in de aanpasbaarheidspeiler van de werkgelegenheidsstrategie en wat ten uitvoer moet worden gebracht in het proces na Lissabon. Helaas is de realiteit in mijn regio en elders in de Unie echter dat werknemers die via uitzendbureaus werken zich in een zeer nadelige positie bevinden. Zij betalen de prijs voor de verbeterde flexibiliteit voor ondernemingen.
Men moet ervoor zorgen dat werkgevers hun verantwoordelijkheid onderkennen. Als zij vastbesloten zijn om weg te lopen van deze onderhandelingen, mag de Commissie er geen enkele twijfel over laten bestaan dat zij onmiddellijk wetgevingsmaatregelen zal treffen. Ook zal men op de top van Stockholm duidelijk moeten maken dat de Raad alles in het werk zal stellen om snel een wetgevingsinstrument uit te vaardigen ter bescherming van werknemers die via uitzendbureaus werken.

Villiers
Mijnheer de Voorzitter, toen de Britse minister-president in Lissabon was, las hij op nogal arrogante wijze de andere Europese leiders de les over hoe zij hun economie moesten laten draaien. Niet alleen probeert hij ons in ons eigen land onder controle te houden, maar hij probeert hetzelfde met Europa te doen. Hij keerde terug in het Verenigd Koninkrijk met de opmerking dat Europa onze kant op gaat en dat hij een verandering van de agenda had bewerkstelligd. Voor zover ik het kan zien, volgt Europa de agendapunten van de heer Blair echter alleen in die zin dat het bedrijfsleven met nog meer bureaucratische rompslomp en nog meer regelgeving wordt opgezadeld, waardoor Europa een nog duurdere plek wordt om zaken te doen.
De regering van de heer Blair kwam alleen vorig jaar al met zo' n 3500 voorschriften: een recordtoename. De lessen van Lissabon zijn niet geleerd in Londen of Brussel, want we zien elke dag dat er in het Parlement meer regelgeving en meer bureaucratie worden geproduceerd.
Ik daag zowel commissaris Prodi als mevrouw Lindh uit om met één voorbeeld te komen waarmee sinds Lissabon een last van het bedrijfsleven is weggenomen of ingetrokken, één voorbeeld van een EU-maatregel die het gemakkelijker heeft gemaakt om mensen in dienst te nemen en niet moeilijker of duurder, en één voorbeeld van een voorstel voor een voorschrift dat van tafel is geveegd omdat het te duur was of niet in verhouding stond tot het nagestreefde doel.
Hopelijk zal ik ongelijk blijken te hebben met mijn oordeel dat het succes van Lissabon uiterst minimaal was. Wij hebben nog steeds richtlijnen over het beklimmen van een ladder; wij hebben nog steeds richtlijnen over grasmaaimachines, fluorescerende ballast en over elektrisch afval, die gewoon een belasting op computers gaan worden. Hoe moet dit de e-economie in Europa gaan bevorderen? Voorschriften kunnen voor politici aanvoelen als politieke punten waar geen prijskaartje aanhangt, maar iemand moet wel de rekening betalen. De mensen die de rekening betalen zijn de klanten van deze bedrijven, die hogere prijzen gaan betalen, en vooral ook de Europeanen die uit hun baan geprijsd worden.
Ik doe een beroep op de Commissie en de Raad om de mooie woorden van Lissabon waar te maken. Schaft u de bureaucratische rompslomp af en maakt u het vooral eenvoudiger, en niet moeilijker of duurder, om mensen in Europa in dienst te nemen.

McNally
Mijnheer de Voorzitter, als wij echt een op kennis gebaseerde economie willen, moeten wij voldoen aan een aantal primaire voorwaarden. Deze zijn: een kritisch aantal wiskundig en wetenschappelijk onderlegde mensen op de werkplek, besteding van ten minste 3% van het BBP aan onderzoek en ontwikkeling, een onderzoeksinfrastructuur en expertisenetwerken, en een snel systeem voor verspreiding en exploitatie.
Aan deze primaire voorwaarden wordt over het algemeen niet voldaan in de EU, in weerwil van de Verklaring van Lissabon. Ten eerste hebben we een groot tekort aan technici en wetenschappers: wetenschappelijke bijscholing is een cruciaal onderdeel van levenslang leren. Ten tweede zijn er maar twee lidstaten - Zweden, gelukkig, en Finland - die meer dan 3% van het BBP aan onderzoek besteden; zij hebben dan ook het mededingingsvermogen dat gewoonlijk gepaard gaat met deze besteding.
Toekomstplanning en verspreiding worden natuurlijk bevorderd met het komende zesde kaderprogramma en nog meer met de totstandbrenging van de Europese onderzoeksruimte, met een netwerk van centres of excellence. Zonder de inzet van de lidstaten in Stockholm komt de kenniseconomie gewoon niet van de grond. Dus zeg ik tot de lidstaten: "Nu is het aan jullie in Stockholm. Willen jullie dit echt? Voeg dan de daad bij het woord."

Souladakis
Mijnheer de Voorzitter, het is betreurenswaardig dat de conservatieve vleugel in dit Parlement met de verwerping van het verslag-Bullmann tijdens de afgelopen vergaderperiode een stokje heeft gestoken voor de, zij het dan indirecte, deelneming van het Parlement aan de topbijeenkomst in Stockholm. Nu moeten wij dus genoegen nemen met een surrogaat.
Op de top van Stockholm moeten onder meer besluiten worden genomen over onderwijs- en opleidingsvraagstukken. Wij moeten meer vaart zetten achter de ontwikkeling van het computerleren. Innovatie, nieuwe multimediatechnologieën en internet bieden ons een oplossing voor de problemen in verband met het op afstand leren. Het op afstand leren is onontbeerlijk niet alleen bij de opleiding en de scholing, maar ook bij het levenslang leren.
Op de top van Stockholm moet een besluit worden genomen over stelselmatig toezicht op computerleren. Daarvoor moet men een combinatie maken van de verschillende indicatoren voor het meten van de gelijke toegang van leerlingen en niet-leerlingen tot de informatie- en communicatietechnologie. Ook moeten maatregelen worden getroffen voor de bestrijding van de geografische, sociale en culturele ongelijkheden. Het levenslang leren is trouwens voor de Europese economie een zeer belangrijk middel om het noodzakelijk menselijk potentieel voor de kennissamenleving te ontwikkelen. Wij moeten de sociale kosten van deze beleidsvormen dragen, wel wetend dat wij op die manier een optimaal rendement kunnen garanderen dat het Europees sociaal en cultureel model ten goede zal komen.
Tot slot moet de Europese onderzoekruimte concreet worden ingevuld en een reëel bestaan gaan leiden. Daarvoor is coördinatie nodig van de activiteiten en beleidsvormen op onderzoekgebied. Men moet steun geven aan fundamenteel onderzoek en aan de ontwikkeling van innoverende technologieën. Als wij het niveau van de VS willen bereiken, moeten wij de uitgaven verhogen en zorgen voor een efficiëntere relatie tussen onderzoek en wetenschap enerzijds en de publieke opinie en de Europese burgers anderzijds.

Lindh
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik bedanken voor dit goede debat en de talrijke belangrijke bijdragen over de top van Stockholm. Laat mij een paar kanttekeningen plaatsen bij enkele kwesties.
Ten eerste ben ik het, mijnheer Suominen, met u eens dat het niet alleen bij woorden moet blijven, maar dat er tevens maatregelen genomen moeten worden. Daarom is volgens mij een jaarlijkse evaluatie en follow-up van de doelstellingen een nieuw en uniek proces. Hopelijk betekent dit dat wij vaker woorden in daden zullen kunnen omzetten.
Ik wil de heer Goebbels bedanken voor het positieve beeld dat hij schetst van Europa. Ik ben het met hem eens dat wij het beeld moeten verspreiden van een Europa waarmee het goed gaat. Ook ik vind het belangrijk dat economische en sociale maatregelen worden gecombineerd. Daar ging dit hele debat eigenlijk over. Enkele sprekers hebben gesproken over de economische aspecten, andere over de sociale aspecten. Juist omdat wij in staat zijn economische en sociale hervormingen met elkaar te combineren, kunnen wij Europa moderniseren en niet alleen liberaliseren.
Herman Schmid heeft gezegd dat "rechts" overheerst bij het nastreven van economische doelstellingen en hervormingen. Hoe komt hij daarbij? Een sterke economie is essentieel voor de welvaart. Bovendien hebben wij een duidelijke prioriteit toegekend aan de werkloosheidsbestrijding en benadrukken wij het belang van hogere werkgelegenheidsdoelstellingen: dat zijn naar mijn mening belangrijke kwesties voor de toekomst van Europa.
Ik ben het eens met de uitspraken van de heer Andersson, mevrouw Van Lancker en mevrouw O'Toole. Zij benadrukten dat wij, als wij een sterke concurrentiepositie ambiëren, ook moeten investeren in onderwijs en sociale kwesties. Onderwijs en levenslang leren zijn zeer belangrijk voor Europa. Onze burgers moeten goed onderwijs krijgen en daarmee genoeg kennis vergaren. De deelname van de ouderen aan de arbeidsmarkt hebben wij al besproken. Mevrouw Van Lancker heeft ook de positie van de vrouw op de arbeidsmarkt naar voren gebracht. De heer Andersson heeft de milieutechniek besproken. Al deze dingen zijn belangrijk als wij onze doelstellingen met betrekking tot het mededingingsvermogen willen bereiken.
De heer Harbour klaagde over het feit dat ik de kwestie van de deregulering niet heb besproken. In mijn toespraak heb ik echter gezegd dat de stroom- en gasmarkt, het postwezen, de spoorwegen en het vliegverkeer opengesteld moeten worden, dat er in 2005 een gemeenschappelijke markt moet zijn voor financiële diensten en in 2003 een gemeenschappelijke markt voor risicokapitaal. Als de heer Harbour dat niet belangrijk vindt voor de economische ontwikkeling van Europa, dan begrijp ik niet wat hij wel belangrijk vindt.
Thomas Mann heeft het belang besproken van een evaluatie van onze doelstellingen, waarop ik in de inleiding heb gereageerd. Daar ben ik het mee eens. Wij zijn het misschien niet helemaal eens over het Zweedse sociale model, maar daarover moeten wij blijven discussiëren.
De heer Hughes heeft de belangrijke kwesties besproken van de arbeidsplaatsen waarop niet wordt voldaan aan de fundamentele eisen in verband met het arbeidsrecht, de sociale voorzieningen en dergelijke. Het betreft hier bijvoorbeeld tijdelijk werk voor uitzendbureaus. Dit is een belangrijke kwestie die met name op nationaal niveau besproken wordt, maar die ook zeer belangrijk is voor de toekomst. Als wij het onder meer over de kwaliteit van arbeid hebben en het belang van sociale doelstellingen denk ik dat wij in het kader van de top van Stockholm de mogelijkheid krijgen om ook deze kwestie in verband met tijdelijk werk te bespreken.
Ter afsluiting wil ik nogmaals bedanken voor het goede debat. Ik hoop dat de top van Stockholm een succes wordt. Ik ben er ook van overtuigd dat u als Parlement ook in de toekomst erop toe zult blijven zien dat het niet alleen bij woorden blijft, maar dat er ook maatregelen genomen worden.

Prodi
Mevrouw de fungerend voorzitter van de Raad, ik heb enkele opmerkingen in telegramstijl want het debat heeft mijns inziens een duidelijke lijn aangegeven: er is een groot algemeen akkoord over het te volgen project; men hecht groot belang aan de in Lissabon uitgestippelde weg en wil dat deze weg in Stockholm wordt voortgezet. Wij hebben echter ook in alle discussiebijdragen een waarschuwing horen doorklinken: het moet sneller. Wij vorderen te langzaam en hebben kansen gemist. Laten wij daarom, mevrouw de fungerend voorzitter, samen in Stockholm besluiten het tempo op te voeren, en aantonen dat het menens is. Ik geloof dat wij eens onze tanden moeten laten zien, want wij zijn het weliswaar roerend met elkaar eens, maar als puntje bij paaltje komt worden de verplichtingen niet nagekomen. Met de belofte dat ik mijn best zal doen, dank ik u voor uw uiteenzetting en wens u het beste voor de komende top.

Voorzitter
Ik heb zes ontwerpresoluties ontvangen overeenkomstig artikel 37, lid 2 van het Reglement. Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag om 12.00 uur plaats.

Voorkomen van conflicten en crisisbeheer
Voorzitter
Aan de orde zijn de mondelinge vragen aan de Raad en de Commissie (B5-0012/2001) en (B5-0013/2001) van de heer Brok, namens de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijk veiligheids- en defensiebeleid, over de versterking van de actiemogelijkheden van de Europese Unie bij het voorkomen van conflicten en de civiele aspecten van crisisbeheer, met inbegrip van verklaringen over de situatie aan de grens tussen de Federale Republiek Joegoslavië en Kosovo en de Voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië.

Brok
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, ik dank u voor dit debat van vandaag, omdat het drieluik conflictpreventie, civiel crisisbeheer en militaire capaciteiten in een ruimer verband moet worden gezien en aan conflictpreventie en civiel crisisbeheer natuurlijk groot belang moet worden toegekend. Al die dingen houden namelijk met elkaar verband. Van geloofwaardig civiel crisisbeheer en conflictpreventie kan alleen sprake zijn als men zich van alle kanten bewust is van de militaire capaciteiten, en anderzijds kunnen onze mogelijkheden voor conflictpreventie en crisisbeheer pas tot ontwikkeling komen als wij nooit onze toevlucht hoeven te nemen tot militaire middelen. Daarom is dit zo belangrijk.
Na de besluiten van Keulen, Helsinki en Feira en na de in Nice in het leven geroepen voorwaarden, zijn er duidelijke taken ontstaan, taken voor de bevordering van de civiele aspecten van crisisbeheer - met inbegrip van de uitbreiding van de plannings- en uitvoeringscapaciteiten voor politieoptreden -, taken voor de samenwerking met de Verenigde Naties en de vraagstukken in verband met de verbetering van het Uniebeleid op dit gebied, dat coherenter en efficiënter moet worden. Daarbij is ons duidelijk - en wordt ons steeds weer duidelijk - dat de huidige kunstmatige taakverdeling, waarvoor deels de Commissie en deels de Hoge Vertegenwoordiger bevoegd is, ons op den duur zal schaden. Men zal in de Raad op lange termijn toch moeten overwegen of de vice-voorzitter van de Commissie niet, in een bijzondere relatie tot de Raad, moet zorgen voor een gemeenschappelijke aanpak van deze kwestie. Op die manier kan men zorgen voor meer coherentie op deze drie gebieden.
Daarbij willen wij graag dat onderzocht wordt in hoeverre de noodzakelijke capaciteiten in de instellingen van de Europese Unie voorhanden zijn. Wij moeten een begin maken met de verbetering van de informatie- en analysecapaciteit van de Europese Unie. Ik bedoel daarmee niet dat er dubbele structuren in het leven moeten worden geroepen, maar dat de hulpbronnen van de Raad, de Commissie, de lidstaten en andere instanties gebundeld moeten worden, opdat iedereen daar baat bij heeft.
Ofschoon ik niet op alle details wil ingaan, is het mijns inziens op dit gebied wel erg belangrijk dat de Commissie sterker het initiatief neemt en een centrale rol gaat vervullen in de formulering van crisispreventie en crisisbeheer. Dan kan men het politieke bewustzijn creëren dat nodig is om de capaciteiten in een hand te verenigen.
Wij nodigen de lidstaten uitdrukkelijk uit om de noodzakelijke capaciteiten en hulpbronnen ter beschikking te stellen opdat de Unie op de vier in Feira genoemde gebieden snel paraat is. Dat betekent onder meer dat men van tevoren de concrete, na te streven doelstellingen vaststelt en hieraan eventueel een tijdsschema koppelt, zoals ook het geval is geweest in de discussie over de politiemacht.
Aan het voorbeeld van Kosovo zien wij niet alleen hoezeer wij deze capaciteiten nodig hebben, maar ook dat wij wel degelijk met een gemeenschappelijke leiding en coördinatie kunnen optreden. Natuurlijk hebben de Raad, de Commissie en de lidstaten in de afgelopen twee, drie jaar enorm veel goeds bereikt, maar wij moeten ook toegeven dat wij, gezien de taken die op onze schouders liggen en waaraan wij zo snel mogelijk uitvoering moeten geven, helaas op veel gebieden ver achterop zijn geraakt. Daarom hechten wij groot belang aan echte vorderingen hier.
Daarbij is het ongetwijfeld ook noodzakelijk te zorgen voor de noodzakelijke coördinatie met organisaties zoals de VN, de OVSE en de Raad van Europa, met de financiële instituten, zoals de IMF en de Wereldbank, en met niet-gouvernementele organisaties. Ik hoef hier enkel aan de status quo te herinneren. Wat Kosovo betreft geldt nog steeds het oude motto: laten wij eindelijk een coördinator van de coördinatoren zien te vinden. Mijns inziens moeten hier nog heel veel taken worden vervuld. Daar gaan enorme problemen mee gepaard, ook persoonsproblemen, en daarom moeten wij een oplossing zien te vinden voor de moeilijkheden, voor de touwtrekkerij over de bevoegdheden en voor de ijdelheid in de betrekkingen tussen de instellingen. Wij moeten namelijk een Europese capaciteit opbouwen, een capaciteit die ons in staat stelt niet alleen in de Europese Unie maar ook aan de rand van de Europese Unie voor vrede en vrijheid te zorgen, een capaciteit die ons in staat stelt onze bijdrage te leveren.

Lindh
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Brok, geachte afgevaardigden, ten eerste wil ik de heer Brok bedanken voor het feit dat hij deze essentiële vraagstukken aan de orde heeft gesteld. Ik wil deze gelegenheid aangrijpen om u uitgebreid op de hoogte te brengen van de manier waarop het Zweedse voorzitterschap tegen conflictpreventie in de Unie aankijkt.
"Alle mensen worden vrij en met gelijke waardigheid en rechten geboren." Zo begint de universele Verklaring van de Rechten van de Mens van de Verenigde Naties, die de grondslag is van onze inspanningen ten behoeve van de individuele vrijheid, veiligheid en waardigheid.
In oorlogen en gewapende conflicten worden, zoals wij weten, alle fundamentele beginselen met voeten getreden. Daarentegen wordt het recht van de sterkste opgelegd met wapens en onderdrukking.
De 20ste eeuw was de eeuw van de oorlog, met twee wereldoorlogen en oorlogen in het Midden-Oosten en op de Balkan. We waren altijd gewaarschuwd, maar telkens kwam de internationale gemeenschap te laat in actie. Nu kunnen wij laten zien dat wij geleerd hebben van het verleden. Door actief te investeren in het voorkomen van gewapende conflicten kunnen wij bijdragen aan een heel ander soort eeuw.
Hierin speelt de EU een hoofdrol. Laat mij citeren wat de heer Hume in het Parlement zei toen hij de Nobelprijs voor de vrede kreeg: "Laten wij niet vergeten dat de EU het beste voorbeeld van conflictoplossing in de wereldgeschiedenis is." Vandaag de dag is conflictpreventie ook een essentieel onderdeel van het in ontwikkeling zijnde, Europees veiligheids- en defensiebeleid.
Het EVDB, het Europese veiligheids- en defensiebeleid, bestaat uit drie aspecten: militaire crisisbeheersing, niet-militaire crisisbeheersing en conflictpreventie. Deze hangen nauw samen. Tegelijkertijd is preventie iets anders dan militaire en niet-militaire crisisbeheersing, omdat het geen reactie is op een reeds opgelaaide crisis, maar het bijtijds stimuleren van fundamentele normen en waarden waarover wij het eens zijn geworden: dat kinderen naar school kunnen gaan in plaats van naar het front en dat de democratie op alle niveaus een verankering moet hebben.
De EU beschikt over een groot aantal instrumenten die gebruikt kunnen worden voor preventie van gewapende conflicten en crisisbeheersing. Wij moeten deze gebruiken op een meer doordachte en eenstemmige manier, zowel in de praktijk als in Brussel. De hele Unie en alle instellingen moeten hierbij betrokken worden. Het is bekend dat de EU belangrijk werk kan verrichten, zoals bijvoorbeeld de inzet van ongewapende controleurs in Presevo en politiekrachten in Albanië.
Onze ervaringen op de Balkan hebben duidelijk laten zien dat conflictpreventie gebaseerd moet zijn op betrokkenheid op lange termijn. De fundamentele oorzaken van gewapende conflicten moeten uit de weg geruimd worden. Daarom speelt ontwikkelingssamenwerking een essentiële rol. Het besluit van de Commissie en de Raad Ontwikkelingssamenwerking over het integreren van preventie in de ontwikkelingssamenwerking staat centraal en moet worden omgezet in praktische richtsnoeren voor projecten en programma's. Het gaat erom de mensenrechten en de democratie op lange termijn te versterken en vast te stellen hoe crisisbeheersing en noodhulp moeten overgaan in ontwikkelingssamenwerking. De komende mededelingen van de Commissie over conflictpreventie, mensenrechten en democratie alsmede over noodhulp, wederopbouw en ontwikkeling zullen daarom van bijzonder belang zijn.
Wij moeten potentiële conflicten in een eerder stadium signaleren. Een voorbeeld hiervan zijn de waterproblemen die vandaag de dag conflicten veroorzaken. Ook dichtbij zien we echter sprekende voorbeelden van de wijze waarop de EU ervoor kan zorgen dat met gemeenschappelijke hulpbronnen samenwerking en ontwikkeling tot stand kunnen worden gebracht. De rivier die door Straatsburg loopt was voorheen een zwaar vervuilde grens. Nu is zij een visrijke, gemeenschappelijke vaarweg.
De EU moet ook duurzame en efficiënte partnerschappen met andere belangrijke actoren sluiten. De VN is onze belangrijkste samenwerkingspartner. Wij trachten nu een langdurige, nauwe samenwerking op alle niveaus tussen de EU en de VN tot stand te brengen. Op dezelfde manier verbeteren wij onze betrekkingen met de OVSE.
In Afrika willen wij samenwerken met de subregionale organisaties SADC, IGAD en ECOWAS, die zich ook bezighouden met conflictpreventie en crisisbeheersing. Wij willen ze helpen bij het opbouwen van een capaciteit en lokale processen steunen. Het milde wapenmoratorium van ECOWAS is hier een goed voorbeeld van.
Verder gaan wij in samenwerking met Canada een gemeenschappelijke deskundigengroep voor conflictpreventie vormen en het contact met de G8-landen verbeteren.
De samenwerking met anderen moet natuurlijk voortkomen uit een daadwerkelijke behoefte en uit vergelijkbare voordelen. Toen ik onlangs samen met de heer Patten en de heer Solana de Zuid-Kaukasus bezocht, vonden wij het vanzelfsprekend om ons te baseren op de kennis van de OVSE en de Raad van Europa en hun aanwezigheid in het gebied. Op dit moment bespreken wij hoe de EU samen met de OVSE de grenscontrole in de Noord-Kaukasus kan uitbreiden. Het bezoek van de Trojka aan de Kaukasus in februari jongstleden is, evenals het bezoek aan Israël en de Gazastrook gisteren en eergisteren, een voorbeeld van de rol die de EU speelt in conflictpreventie.
Ik wil tevens onderstrepen dat de betrekkingen met de burgermaatschappij en de niet-gouvernementele organisaties cruciaal zijn voor het welslagen hiervan.
Mijnheer de Voorzitter, er is een vraag gesteld over een uitspraak van de Raad over de situatie in het noordelijk gedeelte van de FYROM, en ik zou dit graag als voorbeeld willen aanvoeren van de wijze waarop de EU te werk kan gaan:
We proberen nu al enkele jaren lang conflictpreventie te verrichten met behulp van ongewapende controleurs, met politieke en economische hervormingen alsmede met centrale en lokale instanties. Zo hebben wij in 1998 een handels- en samenwerkingsakkoord gesloten en binnenkort zal waarschijnlijk een stabilisatie- en associatieovereenkomst worden ondertekend.
Op 22 februari kwamen de eerste meldingen binnen van acties van gewapende Albanese troepen in het noordelijk gedeelte van de FYROM. Wat ze precies van plan zijn, is nogal vaag, maar ze zijn wel duidelijk tegen de ratificatie van een onlangs ondertekend grensakkoord tussen de FYROM en de FRJ.
Om meer ongeregeldheden te voorkomen is de EU, en het lokale voorzitterschap in Skopje, begonnen met een nauwe dialoog met de regering van FYROM. De Trojka heeft de leidende Albanese partijen samengeroepen en opgeroepen om in te stemmen met de ratificatie van het grensakkoord, wat de meerderheid ook heeft gedaan.
Na de vuurgevechten, de mijnexplosie en de beschietingen over en weer heeft de EU de gewelddadige aanvallen veroordeeld en alle partijen, met name de vertegenwoordigers van de Albanese minderheid in FYROM, opgeroepen om af te zien van geweld. Wij hebben gezegd dat een nauwe samenwerking belangrijk is. Wij hebben tevens de samenwerking tussen de KFOR, de UNMIK en de FYROM-autoriteiten toegejuicht en onze steun gegeven aan de soevereiniteit en territoriale integriteit van de FYROM, maar tegelijkertijd opgeroepen tot terughoudendheid.
De belangrijke boodschap die wij het publiek wilde geven was dat toenadering tot Europa en de EU voor de toekomst van FYROM zeer belangrijk is, en dat stabiliteit en veiligheid daar belangrijke voorwaarden voor zijn. Omdat de bevolking van de Balkan graag wil integreren in en samenwerken met Europa kan de EU een belangrijke rol spelen, ook wanneer het gaat om opinievorming.
Mijnheer de Voorzitter, er is een belangrijk proces in gang gezet met de uitvoering van de voorstellen die de Commissie en de Hoge Vertegenwoordiger in hun verslag van Nice hebben gedaan. Hopelijk kunnen we verdergaan en in juni in Gotenburg een programma voor conflictpreventie aannemen. In de voorbereidende werkzaamheden voor dit programma zullen wij vanzelfsprekend de voorstellen van het Parlement grondig bestuderen. Daaronder vallen ook de belangrijke resolutie van mevrouw Lalumière van vorig jaar en de resolutie die morgen wordt aangenomen.
Ter afsluiting wil ik iets zeggen over het tweede deel van de samenwerking in het kader van het veiligheids- en defensiebeleid.
De militaire capaciteit heb ik vandaag weliswaar niet besproken, maar mijns inziens speelt deze een belangrijke rol. De wetenschap dat de EU beschikt over een militaire capaciteit speelt ook een belangrijke rol in conflictpreventie.
Wat de niet-militaire crisisbeheersing betreft, moeten wij voortborduren op wat de Europese Raad heeft besproken: burgerpolitie, rechtswezen, burgerbestuur en burgerbescherming. We doen ons best om het doel van 5000 politieagenten te realiseren. De lidstaten zijn opgeroepen om hun nationale bijdrage aan te geven. De eerste aanpassing vindt plaats in mei. We steken veel energie in de ontwikkeling van ons planningsvermogen en onze mogelijkheden tot politieoptreden, evenals in de opstelling van gemeenschappelijke normen voor onder andere uitrusting en opleiding.
Verder zijn wij werkzaamheden begonnen op andere capaciteitsgebieden, zoals versterking van het rechtswezen en het burgerbestuur in tijden van crises en conflicten. De werkgroep van de Raad voor burgerbescherming heeft concrete doelstellingen voor haar takengebied gepresenteerd.
Zoals bekend tast een gewapend conflict alle vitale functies van een samenleving aan. Crisisbeheersing moet daarom betekenen dat alle sectoren van de samenleving gesteund worden, van het rechtswezen tot de afvalverwerking. Mensenrechten, internationale overeenkomsten en humanitaire beginselen moeten worden beschermd, met name wanneer het om een veilige toegang tot slachtoffers gaat.
Daarom willen wij ook een discussie beginnen over andere capaciteitsgebieden dan die wij reeds eerder hebben gesignaleerd. Ik noem bijvoorbeeld het sturen van waarnemers en deskundigen op het gebied van de mensenrechten en ontwapening.
Vanzelfsprekend moeten wij ook de kwesties oplossen in verband met een efficiënte coördinatie tussen niet-militaire en militaire crisisbeheersing. In de praktijk lossen wij deze kwesties vrijwel altijd gezamenlijk op.
Als ik gedwongen ben dit debat vroegtijdig te verlaten, moet u dat niet opvatten als een gebrek aan belangstelling voor de standpunten van de afgevaardigden. Ik ga namelijk naar Moermansk om de belangrijke kwestie van de veiligheid van kernenergie in Noord-Rusland te bespreken, en het is niet zo eenvoudig om daar te komen.

Patten
Ik neem nota van hetgeen de geachte heer zei over de grotere moeilijkheden om in Straatsburg te komen dan in Moermansk. Het verschil is waarschijnlijk dat je niet naar Straatsburg kunt reizen met een nucleaire onderzeeër.
Ik beschouw het als een groot voorrecht om te mogen voortborduren op hetgeen de minister zei, met wie ik de laatste paar weken veel tijd heb doorgebracht op bezoek met de Trojka, toen werd gesproken over conflictpreventie. Ook doet het mij genoegen deel te mogen nemen aan het debat dat door de geachte afgevaardigde in gang is gezet. De laatste keer dat wij over hetzelfde onderwerp hebben gesproken, was in Washington, een paar dagen geleden. Hij heeft hiermee een belangrijk debat geopend. Mogelijk wordt mij nu wat meer tijd toegestaan dan de vijf minuten die mij ter beschikking staan. U kunt de overtollige minuten aan het einde van het debat in mindering brengen op mijn spreektijd. Ik zal aan het eind van het debat namelijk niet meer spreken, tenzij er specifieke vragen zijn waarop de mensen graag een antwoord willen, wat ik in dat geval natuurlijk graag zal doen, vooral omdat de minister dan waarschijnlijk afwezig is, onderweg naar Moermansk.
Zoals de minister al zei, is de Europese Unie niet onbekend met conflictpreventie, crisisbeheer en wederopbouw na een conflict. Wij beseffen dat conflictpreventie en crisisbeheer zaken op lange termijn zijn. Al onze regionale samenwerkingsprogramma' s - CARDS, het ALURE-programma voor Latijns Amerika, PHARE, MEDA, TACIS enzovoort, de Overeenkomst van Cotonou evenals onze pre-toetredingsstrategieën en stabilisatie-, associatie- en samenwerkingsovereenkomsten met derde landen - bevatten bepalingen over conflictpreventie en crisisbeheer. Rehabilitatieprogramma' s zoals die in Rwanda na de genocide, economische wederopbouwprogramma' s zoals momenteel in Kosovo, bilaterale hulpprogramma' s gebaseerd op vredesakkoorden zoals die in Guatemala en El Salvador, zijn allemaal praktische voorbeelden van de wijze waarop wij elke dag een bijdrage leveren aan het voorkomen van conflicten en het tot stand brengen van vrede over de hele wereld.
Niemand betwist dat de recente geschiedenis in de Balkan, in Afrika en elders ons geleerd heeft dat wij onszelf beter moeten toerusten om het uitbreken van gewelddadige conflicten te voorkomen en om doelmatiger te reageren op het moment dat een conflict ontbrandt. Wij hebben een aantal belangrijke nieuwe initiatieven genomen voor conflictpreventie. Afgelopen maand december hebben de Commissie en de Hoge Vertegenwoordiger gezamenlijk een verslag aan de Raad van Nice gepresenteerd met aanbevelingen voor verbeteringen. Wij hebben ons voornamelijk gericht op het ontwikkelen van betere analysemethoden, nauwere coördinatie binnen de Unie en efficiëntere coördinatie met onze internationale partners - hetgeen een vervolg is op de kwestie die mijn vriend ter sprake heeft gebracht - en met name de Verenigde Naties en de OVSE.
Wij werken momenteel samen met de Hoge Vertegenwoordiger aan de invulling van de aanbevelingen in het verslag van Nice. Wij zijn bezig met de ontwikkeling van conflictindicatoren en vroegtijdige waarschuwingssystemen zodat wij onze aandacht veel beter kunnen richten op de problematische landen of regio' s. Wij zijn ook bezig met een onderzoek naar de wijze waarop wij de GBVB-instrumenten, zoals de politieke dialoog, kunnen aanpassen om ze hechter en flexibeler te maken en beter te timen. De Commissie werkt met het voorzitterschap aan de opstelling van het actieprogramma dat het voorzitterschap, zoals de minister aangaf, aan de bijeenkomst van de Europese Raad in juni zal voorleggen.
De Commissie bereidt ook een mededeling over conflictpreventie voor. Die zullen wij in april aan de Raad voorleggen. Deze mededeling richt zich voornamelijk op de manier waarop de diepere oorzaken van conflicten kunnen worden aangepakt met communautaire externe steun en ontwikkelingsinstrumenten. Wij zullen bijvoorbeeld voorstellen doen voor de wijze waarop doelstellingen als vrede en democratische stabiliteit duidelijker in onze hulpverleningsprogramma kunnen worden ingebouwd. Wij zullen in de toekomst sterker de nadruk leggen op steun bij de opbouw van stabiele instellingen en de rechtsstaat, waarvan politie en rechtspraak natuurlijk een onderdeel vormen. Wij zullen eveneens via onze hulpverleningsprogramma' s ervoor zorgen dat rekening wordt gehouden met indicatoren als politieke uitsluiting, etnische, maatschappelijke of regionale marginalisering, aantasting van het milieu, of andere factoren die kunnen bijdragen aan een gewelddadig conflict.
Wij zijn van plan bij te dragen aan internationale initiatieven, bijvoorbeeld via de G8 en de OESO, voor kwesties als internationale criminaliteit, diamanthandel, drugshandel en kindsoldaten. Wij moeten ook volledig gebruik maken van andere middelen, zoals onze handelsbeleidsinstrumenten en onze handels- en samenwerkingsovereenkomsten, onze vaardigheden op het gebied van politietraining voor grensbeheer, onze verlening van douanebijstand - die een groot succes zijn gebleken in de Balkan - of onze deskundigheid op het gebied van migratie, sociaal of milieubeleid. Ik kijk uit naar de presentatie van deze mededeling hier in het Parlement - hetgeen zal gebeuren zodra deze is voltooid - en zal dan hierop kunnen terugkomen. Ik ben mij er echter terdege van bewust dat terwijl wij hier aan het werken zijn, de gebeurtenissen in de echte wereld niet stilstaan. In het zuiden van Servië en aan de grens van Kosovo met Macedonië hebben we een levensecht voorbeeld van een crisis die beheerst moet worden, zoals de minister al zei, en een nieuw conflict dat moet worden voorkomen.
Laat ik duidelijk zijn. Wat er aan deze twee grenzen gebeurt, dreigt een groot deel van de recente, zeer bemoedigende vooruitgang in deze regio ongedaan te maken, als niet snel en daadkrachtig wordt ingegrepen. Er dreigen een nieuw conflict en nieuwe instabiliteit te ontstaan, juist op het moment dat we die in de Balkan achter de rug dachten te hebben. Het is duidelijk dat de gewone militaire veiligheidskwesties een zaak voor de Raad, en vooral de NAVO zijn, en niet voor de Europese Commissie. Ik weet hoe hard het voorzitterschap, de minister en mijn collega Javier Solana, net als de NAVO, aan deze zaken hebben gewerkt. Ik ben erg blij met de wapenstilstand waarover maandag in de Presevovallei is onderhandeld en ik hoop ten zeerste dat de wapenstilstand stand houdt.
Ik was er vast van overtuigd dat de Commissie een zo snel en volledig mogelijke bijdrage moest leveren aan de algemene inspanningen om deze crisis in zowel het zuiden van Servië als aan de grens met de FYROM aan te pakken. Zoals het Parlement wellicht weet, hebben we al aangekondigd bereid te zijn een bijdrage te leveren van een miljoen euro ten behoeve van het zuiden van Servië, van de Presevovallei. Wij hebben daarnaast een bedrag van 900.000 euro beschikbaar gesteld. Wij hebben met vice-premier Covic van Servië en met de plaatselijke burgermeester overeenstemming bereikt over de financiering van 24 projecten met dit bedrag. De 24 projecten waarvoor wij verplichtingen op ons nemen, zijn bijvoorbeeld gericht op de verbetering van de watervoorziening en de verbetering van scholen. Hiermee komt het bedrag voor directe hulpverlening op bijna 2 miljoen euro. Volgens mij is dit de juiste manier om vice-premier Covic te steunen in zijn pogingen om deze kwesties op te lossen met dialoog en niet met conflict. Wij zijn ook bereid een gedeelte van de 240 miljoen euro, die wij Servië ter beschikking stellen als bijdrage voor de reconstructie dit jaar, te besteden aan extra hulp voor de Presevovallei.
Wij hebben nog een lange weg te gaan als wij in geval van crisis ons reactievermogen op korte termijn willen verbeteren. Ik zou de uitdagingen waar wij voor staan in drie delen willen opsplitsen. Ten eerste moeten we sneller reageren op crisissituaties. De Commissie werkt hier momenteel aan. Zoals u in het Parlement weet, zijn wij bezig met de hervorming van onze externe hulp. Wij willen in staat zijn sneller en efficiënter hulp te verlenen, en wel binnen het kader van alle communautaire hulpprogramma' s. Vorige maand heeft de Raad, op ons initiatief, de verordening goedgekeurd voor de invoering van het snellereactiefaciliteit.
Ten tweede moeten wij in kwantitatief opzicht voldoende personeel kunnen inzetten. Dat is echt een probleem en een uitdaging voor ons allen. Het snellereactiefaciliteit biedt de Commissie die mogelijkheid. Binnenkort starten wij bovendien onderhandelingen over desbetreffende kaderovereenkomsten met lidstaten, internationale organisaties, NGO' s, en anderen. Het grootste probleem waarmee we echter te maken hebben, is het gebrek aan goed gekwalificeerd en beschikbaar personeel in de lidstaten. Niet alleen de Unie heeft met dit probleem te kampen, maar ook de VN, de OVSE en andere instanties die zich bezighouden met internationale vredesmissies.
De Commissie is van mening dat we de actiemogelijkheden van de Unie op dit gebied het beste kunnen opbouwen met de ontwikkeling van gemeenschappelijke aanwervingsnormen en opleidingsprogramma' s. De Commissie moedigt lidstaten aan om op dit gebied onderling en met de VN en de OVSE samen te werken, en is bereid dergelijke opleidingsprogramma' s te ondersteunen met communautaire middelen.
Ten derde en als laatste moeten wij zorgen voor een doelmatigere coördinatie. Volgens de Commissie vereist een efficiënt crisisbeheer niet persé grote wijzigingen in de in het Verdrag vastgelegde besluitvormingsprocedures. Wel moeten de mechanismen worden verbeterd voor de dagelijkse coördinatie in de hoofdkwartieren, ter plekke, en tussen de lokale instanties en de hoofdkwartieren.
De Commissie zelf is bezig met een interne reorganisatie teneinde de communautaire instrumenten in crisissituaties beter te kunnen coördineren. De Commissie heeft een eenheid "conflictpreventie en crisisbeheer" opgericht. Binnen die eenheid wil de Commissie een kerngroep crisisbeheer opzetten die de diverse communautaire initiatieven gaat coördineren en het belangrijkste contactpunt zal zijn voor het situatiecentrum van de Raad. Deze zomer moet de kerngroep voor crisisbeheer operationeel zijn.
Bovendien hebben wij, met het oog op het huidige debat in de Raad over de procedures voor crisisbeheer, de Raad gevraagd na te denken over de mogelijkheid om de coördinatiemechanismen, waarvan in de conclusies van de Europese Raad van Helsinki sprake is, nieuw leven in te blazen. Wij zijn bereid onze rol bij het functioneren van dit mechanisme volledig te spelen.
Wat tenslotte zowel conflictpreventie als civiel crisisbeheer betreft, wil de Commissie, in volledige samenwerking met het comité voor politiek en veiligheid van de Raad, een actieve rol spelen en proberen vorderingen te maken in de inspanningen die zij op dit gebied met de Raad onderneemt. Wij willen in deze geest samenwerken met de Hoge Vertegenwoordiger, de beleidseenheid en het secretariaat van de Raad. Wij zullen bij al deze kwesties nauw samenwerken met het Parlement en de Raad, en wij zullen het Parlement zeker volledig op de hoogte houden. Ik hoop ten zeerste dat de mededeling die wij in april presenteren, een uitgangspunt zal vormen voor het debat en dat dit debat ons in staat zal stellen om de taken die wij op Europees niveau hebben besloten te delen en die onder de verantwoordelijkheid van de Commissie vallen, op een meer creatieve en constructieve manier te bundelen. Wij kunnen op dit gebied initiatieven nemen die anderen niet kunnen nemen, en als wij dat op een constructieve manier doen, zullen wij van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid een concrete realiteit maken.

Gahler
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de minister van Buitenlandse Zaken, mijnheer de commissaris, allereerst wil ik mijn collega, mevrouw Pack, ons grote deskundige voor dit crisisgebied, verontschuldigen. Zij is momenteel onderweg naar Sarajevo en heeft mij gevraagd haar hier te vertegenwoordigen.
Inderdaad zijn in dit gebied begrippen als "civiel crisisbeheer" en "conflictpreventie" weer zeer actueel geworden. Hopelijk hoeven wij niet onmiddellijk de toevlucht te nemen tot de derde mogelijkheid en aan te tonen dat wij ook een militaire vuist kunnen maken. Er doen zich momenteel in dit gebied zowel gunstige als ook heel ongunstige ontwikkelingen voor. Mijns inziens wordt in de compromisresolutie van het Parlement, waar wij mogen over stemmen, met beide aspecten rekening gehouden.
Het is volgens mij een goede ontwikkeling dat men de afgelopen jaren in Macedonië inderdaad erin geslaagd is de vrede te bewaren. De regering van premier Georgievski heeft daaraan met de opname in de coalitie van vertegenwoordigers van de Albanese minderheid ook een belangrijke bijdrage geleverd. Als men de zaak van nabij bekijkt, stelt men vast dat dit niet enkel een formele aangelegenheid is, maar talrijke belangrijke posten in Macedonië door leden van deze minderheid bezet zijn. Daarom hebben wij des te meer de verplichting dit land te stabiliseren. Het doet ons dan ook deugd te horen dat na vijf dagen weer betrekkelijke rust heerst, ook in Tanusevci, de plaats die enige tijd door UCK-extremisten bezet is gehouden.
Ik wil echter ook een ander punt in dit verband noemen. Ook Kroatië heeft zich in de goede richting ontwikkeld. In tegenstelling tot de vorige regering wekt de huidige regering van premier Mesiæ geenszins de verdenking dat zij steun verleent aan de Kroatische extremisten in Herzegovina, die de voorspoedige ontwikkeling en het samengaan van Bosnië-Herzegovina willen schaden om iets voor zichzelf uit te roepen. Daarom wordt terecht een oproep gedaan op de HDZ in Herzegovina en gevraagd van dergelijke pogingen af te zien.
Wij hebben, mijns inziens eveneens terecht, als blijk van vertrouwen in de nieuwe Joegoslavische regering, toegelaten dat in de Presevovallei weer Joegoslavische troepen patrouilleren om de extremisten van de UCK daar onder controle te houden, en als tegenprestatie heeft de NAVO de grenscontroles verscherpt. Ook dat is voor mij een belangrijk punt.
Wij verlangen nu van de gemeentevertegenwoordigers in Kosovo en de plaatselijke autoriteiten dat zij de strijd aanbinden tegen de extremisten. Wat kunnen wij echter doen? Mijns inziens moeten wij de gematigde krachten in Kosovo versterken. De heer Rugova - om maar een naam te noemen - kunnen wij versterken door verkiezingen in Kosovo mogelijk te maken. Dat is voor mij een belangrijk politiek punt. Anders kan de UCK beweren dat zij nog meer invloed heeft dan zij nu al heeft. Als wij die kant uitgaan, zal dat volgens mij een goede ontwikkeling zijn.

Van den Berg
Voorzitter, namens de socialistische fractie in de eerste plaats dank aan het Zweedse voorzitterschap voor de uiteenzetting van de Raad. Het wordt duidelijk dat een civiele strategie een compleet nieuw onderdeel wordt van de conflictpreventie en van het buitenlandse beleid. Mijn dank aan commissaris Patten, die heel duidelijk uiteen heeft gezet hoe wezenlijk het is dat wij de human resources weten te leveren om daaraan ook daadwerkelijk inhoud te geven.
Ik wil beginnen met een praktisch punt. De socialistische fractie heeft in haar amendementen een nieuw punt toegevoegd aan de hele kwestie van de kleine wapenhandel. Deze kwestie wordt besproken in de PrepCom die van 19 maart tot eind van deze maand te New York zal plaatsvinden. Dat wordt een doorslaggevende bijeenkomst.
Onze lidstaten zijn daar natuurlijk nauw bij betrokken. Wij weten dat er een gedragscode is, maar ook dat wij niet altijd even standvastig proberen die regels te implementeren. De rol van Europa in die bijeenkomst van New York wordt buitengewoon belangrijk. In het actieplan ontbreken nog een aantal belangrijke punten. Die hebben wij vervat in onze amendementen, waarvan wij hopen dat zij morgen zullen worden aangenomen in de resolutie, zodat dat er op dit punt een duidelijk signaal uitgaat van Europa.
Zo'n 100 jaar geleden, aan het begin van de vorige eeuw, eisten de conflicten evenveel slachtoffers onder de militairen als vandaag de dag onder de burgers. Er zijn meer dan 100 conflicten. De meeste zijn van civiele aard en hebben een etnisch en regionaal karakter. Alleen dat feit al rechtvaardigt volledig onze strategie van conflictpreventie, maar dwingt ons ook te beseffen hoe complex die strategie is. Het is geen kwestie meer van diplomatie in de klassieke zin. Er is een heel scala van middelen mee gemoeid. Het is een taak op lange termijn die niet uitsluitend kan worden verricht door één bepaalde groep en door niemand anders. En dat is in het verleden niet altijd het sterkste punt geweest van Europa en dat is het nu ook nog niet. De socialistische fractie meent dat wij daar voor de grote uitdaging staan om een resultaat te bereiken waarmee Europa zichzelf op een nieuwe manier op de kaart zet.

Nicholson of Winterbourne
Mijnheer de Voorzitter, zoals reeds werd gezegd, vindt dit belangrijke debat plaats tegen de achtergrond van nieuwe crisissituaties aan de grens tussen Kosovo en Macedonië. Derhalve wijs ik in de eerste plaats op de absolute noodzaak tot samenwerking tussen de NAVO en de Europese Unie.
De snellereactiemacht, de snellereactiefaciliteit, en het civiele vredescorps hebben tot taak de NAVO te ondersteunen, zoals wordt benadrukt in paragraaf 8 van het commentaar van de Raad Algemene Zaken over de internationale samenwerking.
Zoals minister Lindh al aangaf, worden tegenwoordig soldaten ingezet voor vredesactiviteiten van de Gemeenschap. De verbinding tussen vredes- en oorlogsactiviteiten is momenteel moeilijk te zien. De acties van de Europese Unie moeten die van de NAVO aanvullen. Ik verzoek de Raad van ministers en de Commissie hierop commentaar te geven.
Een ander probleem is de manier waarop men de diepere oorzaken wil aanpakken. De samenleving is door de georganiseerde misdaad ernstig gedestabiliseerd. Kunnen de Commissie en de ministers verklaren dat zij de georganiseerde misdaad grensoverschrijdend zullen bestrijden via Interpol en met instrumenten zoals de Pedofilie-eenheid van Scotland Yard?
Een moeilijk punt is eveneens capaciteitsopbouw. Het ziekenhuis in Pristina kan het werk niet aan. Moet de nieuwe AIDCO-dienst die de Commissie heeft opgericht - hetgeen wij toejuichen - niet zorgen voor de opbouw van de nodige capaciteiten aan medisch en educatief personeel?
Dankzij plaatselijke vakmensen kan men de burgersamenleving veerkrachtig houden. NGO' s kunnen nog zo goed zijn, maar plaatselijke vakmensen zijn van vitaal belang, vooral op het gebied van onderwijs en medische zorg. Ik verzoek de Commissie derhalve dringend deze beroepsgroepen te ondersteunen.
Mijn laatste punt betreft uiteraard de plicht rekenschap af te leggen. Ik geloof oprecht - en ik ben er zeker van dat iedereen hier het met mij eens is - dat het beste mechanisme voor conflictpreventie een volledig functionerend Parlement is. Ik verzoek alle aanwezigen dringend ervoor te zorgen dat het Parlement zijn rol helemaal waar kan maken. Ik heb het nu niet alleen over conflictpreventie en crisisbeheer, maar ook over de noodzaak ervoor te zorgen dat de snellereactiefaciliteit uiteindelijk verantwoordelijkheid aflegt ten overstaan van zowel het Europees Parlement als de nationale parlementen, de Raad en de Commissie.

Schroedter
Mijnheer de Voorzitter, beste collega' s, mijnheer de commissaris, mevrouw de fungerend voorzitter van de Raad, vredeskosten liggen veel lager dan oorlogskosten. Daaruit blijkt hoe belangrijk niet-militaire conflictpreventie is in het buitenlands beleid. Het conflict in Kosovo heeft ons daarvan een staaltje gegeven. De kosten na de oorlog brengen de begroting van de Europese Unie telkens weer aan het wankelen en zijn een veelvoud van het bedrag dat nodig zou zijn geweest voor de 2000 OVSE-waarnemers of een stabiliteitsprogramma voor Kosovo aan het begin van de jaren ' 90.
Het voorbeeld van Kosovo toont ons eveneens aan dat civiel crisisbeheer tijdig van start moet gaan. Daarvoor is namelijk tijd nodig, en bovendien is dit weinig spectaculair. Voor conflictpreventie zijn tegenwoordig niet alleen politieke maar ook economische instrumenten, evenals sociale en milieumaatregelen nodig. De EU heeft daartoe de mogelijkheid. Zij zou een belangrijke rol kunnen spelen bij het voorkomen en beheersen van conflicten in heel de wereld. Zij heeft de grootste interne markt, zij is een economische grootmacht en kan economische samenwerking plannen. Bovendien beschikt zij over talrijke historische en culturele ervaringen en over een corps diplomatique op wereldvlak. Zij scoort echter niet het hoogst bij conflictpreventie omdat zij haar gewicht moet opsplitsen in kleine belangen, in 15 plus 1. Daar wringt dan ook met name de schoen. Voor Europese conflictpreventie is een Europees centrum, een Commissie en een.....
(Spreekster wordt door de Voorzitter onderbroken)

Marset Campos
Mijnheer de Voorzitter, onze fractie stemt in met de ontwikkeling van het initiatief tot versterking van de rol van de Europese Unie bij crisisbeheer. Wij kijken hoopvol uit naar de mededeling die de Commissie volgende maand zal bekendmaken, zoals de heer Patten hier heeft aangekondigd.
De ervaring leert ons evenwel dat wij rekening moeten houden met een aantal problemen. Ofschoon wij het in grote lijnen eens zijn met de mondelinge vraag van de heer Brok - die overigens in de Commissie buitenlandse zaken heeft ingestemd met een gezamenlijke aanpak - vragen wij uw aandacht voor een concrete kwestie die ons zorgen baart. Het gaat in feite om het tegenovergestelde van wat mevrouw Nicholson hier zei. Wij achten de verwijzing naar de NAVO in overweging D en lid 8 ongepast, omdat deze organisatie op vele plaatsen ernstige moeilijkheden heeft veroorzaakt. Denkt u maar eens aan het voormalig Joegoslavië, aan Kosovo en de invasie van Turkije op Cyprus. Daarom kunnen wij onmogelijk onze onvoorwaardelijke steun verlenen.
Anderzijds wordt in deze mondelinge vraag een bijzonder belangrijk aspect aan de orde gesteld: daarin wordt aandacht gevraagd voor de algemene sociale en economische factoren die bij het voorkomen van conflicten een fundamentele rol spelen. Wij moeten bedacht zijn op nakende crisissituaties. In de Westelijke Sahara is de spanning te snijden maar de overheden willen het gevaar niet onder ogen zien. Deze situatie zou voor de Europese Unie een reden tot bezorgdheid moeten zijn. Hetzelfde geldt voor Israël en Palestina. Als daar een crisis uitbreekt, zullen de gevolgen ook voor ons niet te overzien zijn.
Wij willen zeker niet het voorbeeld van de Verenigde Staten van Amerika volgen. Wanneer er zich ergens een probleem voordoet, bijvoorbeeld in Colombia, stuurt dit land meer soldaten, meer vliegtuigen en meer oorlogsmateriaal, in plaats van overleg te plegen en een voor iedereen aanvaardbare oplossing te zoeken. Dat maakt alles alleen maar erger. Wij verlangen dat Europa de stabiliteit en de vrede in de hand werkt en in overleg met alle betrokken partijen op zoek gaat naar diplomatieke oplossingen. Wat het huidige conflict tussen Macedonië en Kosovo betreft, is de welwillendheid waarmee de Verenigde Staten de opruk van de UCK-strijdkrachten hebben bejegend, bijzonder verontrustend. Anderzijds moeten wij de inspanningen van Macedonië om een grensakkoord te bereiken erkennen en steunen, en het terrorisme met klem veroordelen.

Poli Bortone
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega' s, wij zijn uiterst verontrust over de gebeurtenissen van de afgelopen uren.
Europa onderneemt enorme inspanningen om het perspectief van vrede in Zuid-Oost-Europa open te houden en hetzelfde doen ook talrijke landen met hun financiële steun en samenwerking.
Vrede is helaas echter nog ver weg; corruptie neemt zelfs toe en als er al verkiezingen worden gehouden, zijn die meestal niet transparant. Bovendien heeft de enorme emigratiegolf uit Kosovo, Montenegro en Albanië een natuurlijke selectie teweeggebracht ten nadele van dit gebied.
Waarschijnlijk moet de Europese Unie meer aandacht schenken aan maatregelen ter bevordering van de terugkeer van emigranten. In dat gebied moeten burgers wonen die willen werken, die werkelijk herboren willen worden en naar vrede en rust streven.
Het gaat dus niet alleen om de militaire grensbeveiliging. De etnische minderheden komen met steeds meer eisen en treden steeds gewelddadiger op tegen de inwoners en de vredesmacht. Daarmee tonen zij echter tevens aan hoe zwak de lokale besturen zijn en met name het Albanese bestuur dat verondersteld wordt ook de rechten van de politieke oppositie te eerbiedigen. Tevens wordt daarmee echter aangetoond hoe fragiel de betrekkingen met de Europese Unie en met enkele niet-gouvernementele organisaties zijn.
Wij zijn ervan overtuigd dat voor de Balkancrisis een politieke oplossing noodzakelijk is, een oplossing waarmee de rechten daadwerkelijk en op transparante wijze kunnen worden gegarandeerd en waarin een duidelijk wil tot materiële en niet-materiële wederopbouw tot uiting komt.
De Europese Unie moet alles in het werk stellen om het doel van vrede en stabiliteit in de Balkan te bereiken. Zij moet echter ook steeds duidelijker verkondigen dat financiële steun niet losgekoppeld kan worden van het streven naar dit doel, dat op korte termijn bereikt moet worden, zonder dat ook nog maar iets door de vingers wordt gezien.

Dupuis
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, geachte collega' s, ik ben het beslist oneens met de woorden van mevrouw Lindh toen zij over de "Balkanervaring" sprak. Hetgeen zich momenteel in Macedonië afspeelt, toont volgens mij aan dat wij doof en blind zijn geweest en niets geleerd hebben, of liever gezegd dat u doof en blind bent geweest en niets geleerd hebt.
Wat zich momenteel in Macedonië afspeelt, gebeurt in Macedonië, en het heeft geen zin excuses te verzinnen en te beweren, zoals zoveel mensen doen, dat de crisis afkomstig is uit Kosovo, van waar mensen en voormalige UCK-leden zich naar Macedonië zouden hebben verplaatst. De crisis in Macedonië is ontstaan en heeft zich kunnen ontwikkelen doordat wij de afgelopen tien jaar geen serieus beleid hebben gevoerd ten opzichte van Macedonië.
Onze socialistische collega' s zullen zich nog wel herinneren hoe mevrouw Pack en ik steeds maar bleven hameren op het belang van een project dat onbeduidend leek en waar de socialistische en communistische afgevaardigden enigszins neerbuigend over deden. Ik doel hiermee op het project voor de universiteit van Tetovo, dat van fundamenteel belang was om tegemoet te komen aan de frustraties van de Albanezen in Macedonië. Wij werden dus neerbuigend bekeken, zoals dat ook vijftien jaar geleden het geval was toen wij in dit Parlement verzochten om de toetreding van het toenmalige Joegoslavië tot de Europese Gemeenschap. Wij zagen dit als de enige manier om een uitbarsting te voorkomen, die een paar jaar later inderdaad plaatsvond.
Het probleem dat zich voordoet wordt gevormd door de frustraties van de Albanese bevolking. Deze frustraties gaan ver terug, en pas sinds de installatie van de regering-Georgievski werd er voor het eerst op gereageerd. Tijdens de eerste acht jaar van de onafhankelijkheid van Macedonië werden deze frustraties namelijk gevoed door de sociaal-democratische regering van de heer Crvenkovski die letterlijk een aantal Albanezen, een aantal kiesling, heeft omgekocht door hun een paar marginale functies in zijn regering en hier en daar een paar ambassadeursposten aan te bieden.
Het feit dat de partij van Xhaferi - die door mijn socialistische collega' s als een extremist werd beschouwd - echter toegelaten werd tot de regering-Georgievski, heeft Macedonië beslist voor een enorme ramp behoed. Overigens werden de socialisten gedwongen een toontje lager te zingen toen zij zagen welke rol Xhaferi tijdens de crisis van 1999 speelde, toen honderdduizenden Kosovaren uit Kosovo verjaagd werden door het bewind van oorlogsmisdadiger Milosevic. Het toenmalige Macedonië stond op het punt te ontploffen. Dat dit niet gebeurd is, hebben wij te danken aan deze "extremist" Xhaferi. En dat die uitbarsting tot op heden nog niet heeft plaatsgevonden is eveneens in de eerste plaats te danken aan Xhaferi en zeker niet aan de inspanningen van onze Europese Unie.
Commissaris Patten heeft zich dus over dit dossier ontfermd. De kwestie van de universiteit zou moeten worden opgelost. Dit is echter een dringende kwestie, aangezien het om 6000 studenten gaat die overgeplaatst zouden moeten worden naar deze nieuwe, officiële universiteit. Als dit niet gebeurt, zien zij hun kans op gelijkwaardige diploma' s verloren gaan. En als het niet voor het einde van dit jaar gebeurt, hebben wij met 6000 wanhopige mensen te maken die de crisis waaraan wij de laatste jaren zoveel hebben bijgedragen, nog verder zullen voeden.
Dit is dus de stand van zaken in Macedonië. En deze situatie verslechtert nu omdat er afgezien van de frustraties van de Albanese bevolking sprake is van een hevige ongerustheid onder de Macedonische tegenpartij. De vroegere oplossingen - die toen vooruitstrevend waren en de vorm konden hebben van een universiteit of een rustig proces van ontmanteling van de nationale Slavisch-Macedonische staat om tot een federale staat te komen - dienen nu dus in een veel hoger tempo te worden uitgevoerd. Tevens moeten wij de Macedonische gesprekspartners nieuwe oplossingen aanbieden die veel en veel verder gaan, om zowel aan de frustraties van de Albanezen als aan de diepe bezorgdheid van de Slavisch-Macedonische bevolking tegemoet te komen.
Wat conflictpreventie in deze context betreft, zijn wij al tien jaar getuige van de absoluut onaanvaardbare houding van onze vrienden, onze Griekse collega' s. In plaats van te anticiperen en zich in te spannen om de Griekse bevolking van de noodzaak te overtuigen de Macedonische bevolking - die zowel Albanees als Slavisch-Macedonisch is - met de naam Macedonië een eigen identiteit te verschaffen, blokkeren zij namelijk op schaamteloze wijze, om het zacht uit te drukken, elke mogelijke procedure die ertoe zou kunnen leiden dat de Macedoniërs eindelijk een republiek krijgen die niet "Voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië" heet, mevrouw de Raadsvoorzitter, maar "Macedonië" . Het wordt misschien tijd dat men binnen de Raad pogingen onderneemt de Griekse vertegenwoordiger te overtuigen, opdat dit probleem eindelijk kan worden opgelost en de Macedoniërs eindelijk het volste recht krijgen op die naam.
In deze situatie bevinden wij ons dus momenteel. Ik ben van mening dat wij dringend tot actie moeten overgaan, de zaken moeten versnellen en het vertrouwen van zowel de Macedonische als de Albanees sprekende bevolking van Macedonië moeten herstellen.

Oostlander
Mijnheer de Voorzitter, op sommige punten ben ik het volledig met mijn gewaardeerde collega Dupuis eens, op andere volstrekt niet. Het is goed dat op deze vergadering twee punten aan de orde zijn, namelijk de opbouw van civiele capaciteit om conflicten te beheersen en de conflicten die in Macedonië een rol spelen. Want wat zien we daar al sinds tijden? Dat Macedonië inderdaad een fragiele staat is die alleen bijeen wordt gehouden dankzij de wijsheid van presidenten en regeringsleiders, met name van de huidige, en van een aantal politieke leiders die met elkaar coalities weten te maken en er niet toe overgaan om de staat Macedonië te verdelen. Tien jaar geleden kwamen de Macedonische Albanezen ons al vertellen waar zij niet allemaal in de meerderheid waren. Als je zo denkt, heb je de etnische zuivering al in je hoofd. Daar moeten we absoluut niet heen.
Daarom is het ook belangrijk dat wij langs civiele weg met name hieraan iets gaan doen, zoals dat momenteel gebeurt onder leiding van de heer Patten. Ik ben eveneens bijzonder ingenomen met het ernstige betoog van Raadsvoorzitster Lindh hierover. En dat gaan wij niet alleen doen met de gebruikelijke middelen, maar echt met alle instrumenten die gecoördineerd moeten worden ingepast. Daarbij horen met name die instrumenten die ook het hart van de bevolking raken, die ervoor kunnen zorgen dat de mentaliteit van de burgers verandert. Paragraaf 7 van onze resolutie gaat bijvoorbeeld over de betere berichtgeving via radio en tv. Dit thema is in dit Parlement al heel vaak aan de orde geweest, ook tijdens de Bosnische oorlogen, omdat radio en tv een grote invloed hebben op wat mensen denken, hoe ze tegenover elkaar staan. Ik denk dat het van groot belang is dat ook dit wapen wordt ingezet als een van de civiele kanalen, niet alleen via de onafhankelijke media die er bestaan, maar desnoods ook vanuit een onafhankelijke inbreng van de Europese Unie, zodat men de bevolking daar ook werkelijk kan beïnvloeden en een einde kan maken aan het vreselijke etnische denken dat de Balkan in zijn geheel verpest.
Mijnheer de Voorzitter, ik ben buitengewoon blij dat hier duidelijk uiteen is gezet wat er al gedaan wordt. Ik vind het belangrijk dat dat ook algemene bekendheid geniet. De acties van de Commissie in de Presevovallei zijn heel belangrijk en ik hoop dat de heer Patten ook in de andere grensgebieden het nodige zal weten te doen.

Lalumière
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, de vragen die de heer Brok namens onze Commissie buitenlandse zaken heeft gesteld, komen op het juiste moment, namelijk drie maanden na de stemming over het verslag over het Europese veiligheids- en defensiebeleid dat ik ons Parlement mocht presenteren.
Het is belangrijk te weten wat het Zweedse voorzitterschap van de Raad en de Commissie sindsdien hebben ondernomen, aangezien er met betrekking tot de civiele aspecten van crisisbeheer beloften zijn gedaan. Ik dank u, mevrouw de voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, voor de informatie die u ons nu al heeft verstrekt. Toch wil ik uiting geven aan mijn bezorgdheid. Aangezien ik met, of binnen organisaties als de OVSE en de Raad van Europa heb gewerkt, die zich beide richten op conflictpreventie en civiele crisisbeheersing, weet ik uit ervaring dat de lidstaten zich bij hun inspanningen vaak voorzichtig opstellen. En dan heb ik het niet alleen over een gebrek aan financiële middelen. De Unie heeft in dit opzicht gelukkig de beschikking over niet mis te verstane instrumenten, maar dan moeten deze natuurlijk wel op een coherente, gecoördineerde wijze gebruikt worden.
Ik denk hierbij vooral aan het gebrek aan politieke steun. Wat kan een internationale organisatie bereiken? Wat kan de Unie doen, als de lidstaten uiteenlopende analyses opstellen, verschillende doelstellingen of helemaal geen doelstelling hebben en terughoudend zijn in het nemen van besluiten? De Balkanoorlog laat een aantal tragische gevolgen zien van al deze tekortkomingen.
Ik denk, mevrouw de voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, dat het Parlement verheugd zou zijn, indien de leden van de Raad zich duidelijk bereid zouden tonen tot deze politieke steun. Deze is nodig om conflictpreventie niet te laten verwateren tot acties die als los zand aan elkaar hangen en uitsluitend gebaseerd zijn op goede bedoelingen.

Maes
Mijnheer de Voorzitter, tot nu toe is conflictpreventie niet echt een prioriteit geweest. Voor militaire interventies worden al manschappen en aankopen in het vooruitzicht gesteld, maar blijkbaar zijn wij voor de preventie nog niet zover. Wij kijken uit naar april. De kernvraag blijft hier, zoals mevrouw Lalumière al opmerkte, of de Europese Unie voldoende besluitvaardig zal zijn als het om preventie gaat. In het voormalige Joegoslavië hebben wij de conflicten lange tijd niet kunnen voorkomen. Maar af en toe is conflictpreventie ook catastrofaal afgelopen. Ik wil hier verwijzen naar de vele Afrikaanse voorbeelden, in het bijzonder Rwanda. De mandaten op grond waarvan preventie wordt opgezet, moeten voldoende zijn om het conflict te kunnen voorblijven. Zij moeten pro-actief kunnen werken en crisismanagement toelaten.
U spreekt, commissaris, over heel dat corps dat wij zullen moeten opzetten. Maar ons uitgangspunt moet in de allereerste plaats worden gevormd door een juist begrip van de diepere redenen en van de oorsprong van de conflicten. Vaak zijn onderontwikkeling en verwaarlozing of onderdrukking van bepaalde regio's, godsdiensten, culturen en etnische minderheden de wortels van het kwaad. Dat is een vruchtbare voedingsbodem voor illegale wapenhandel en banditisme. Laat ons dus de geïntegreerde ontwikkelingssamenwerking niet vergeten als middel om de diepere oorzaken van conflicten aan te pakken.

Papayannakis
Mijnheer de Voorzitter, wanneer het om crisispreventie en crisisbeheer gaat, hebben de meeste leiders van de lidstaten - net als de Europese Unie trouwens - bepaald geen goede staat van dienst. Evenmin kunnen zij enige garantie geven voor de toekomst. Dit blijkt mijns inziens duidelijk uit de tragische situatie in de Balkan. Nu wil men die verbeteren, dus laten wij het beste ervan hopen.
Vandaag gaat het om heel concrete zaken. Nu hoeven wij geen algemeenheden te verkondigen, te schelden of te insinueren: de Joegoslavisch-Macedonische staat wordt het vuur na aan de schenen gelegd door krachten, staatskrachten of politieke krachten, die niet bereid zijn de definitieve grenzen te erkennen. Zo eenvoudig is dat; al het andere is daar een gevolg van. Daardoor wordt echter zelfs het bestaan van dit land in twijfel getrokken.
Als u dus crises wilt voorkomen en de reeds bestaande crisis wil beheren, moet u luidkeels roepen dat resolutie 1244 van de VN gerespecteerd moet worden. Dan moet u erop aandringen dat de KFOR, in samenwerking met de VN-vertegenwoordiging, zijn werk doet in heel Kosovo, grenzen controleert, arrestaties verricht en processen op gang brengt. Dan moet u luidkeels roepen dat het op 24 februari door Joegoslavië en de FYROM ondertekend akkoord over de grenzen geldt, dat dit absoluut rechtsgeldig is en een maatstaf vormt voor onze betrekkingen met deze landen en onze financiële hulp, waar u weliswaar vol trots over spreekt, maar die absoluut niet volstaat.

Crowley
Mijnheer de Voorzitter, ik zal in de korte spreektijd die mij is toebedeeld niet meer ingaan op de punten die al aan de orde zijn gesteld. Voor conflictregeling en -preventie zijn echter investeringen nodig, niet alleen investeringen qua concepten, studies en historische kennis, maar ook financiële investeringen. Men moet er namelijk voor zorgen dat de oorzaken van de conflicten worden onderkend. Een aantal oorzaken in verband met onder andere etnische en religieuze vraagstukken is al genoemd. Maar er zijn ook economische oorzaken. Het meest geslaagde voorbeeld van conflictpreventie waarin de Europese Unie in de afgelopen jaren een rol heeft gespeeld, is de stad Mostar. Ook al was het eindresultaat niet zo succesvol, het soort investeringen waarmee we in Mostar begonnen zijn, was uiterst positief.
Gezien de nieuwe serie conflicten en onzekere situaties in bepaalde regio' s moeten we ervoor zorgen dat we over het noodzakelijke reactievermogen beschikken. Ierland zou trots zijn als het taken op zich zou kunnen nemen in een Europese snellereactiefaciliteit met een humanitaire en vredesmissie, maar die faciliteit en de NAVO mogen niet de enige optie zijn. Conflictbeheer en -preventie vereisen overleg; vijandige partijen moeten samengebracht worden. Vrede sluit je met je vijand, niet met je vriend. Kansen moet je grijpen als ze zich voordoen, maar helaas laten wij maar al te vaak de kans om te interveniëren en conflicten te voorkomen voorbij gaan.
Mijn laatste opmerking is dat we in onze discussies speciaal moeten denken aan de gevolgen van conflicten voor kinderen en jongeren. Volgens verslagen van UNICEF zijn er bij de conflicten in de afgelopen tien jaar meer dan twee miljoen kinderen omgekomen. In de hele wereld zijn er 300.000 kindsoldaten en miljoenen wezen. Er moet meer gedaan worden om kinderen te beschermen.

Kinnock
Mijnheer de Voorzitter, het punt waar ik mij het meest bezorgd over maak, is dat het crisisbeheer van de EU maar al te vaak - of liever gezegd: altijd - gericht is op militair ingrijpen, en niet op conflictpreventie op de langere termijn waarover mijn collega' s hebben gesproken.
Het doet mij genoegen dat de fungerend voorzitter van de Raad en commissaris Patten de noodzaak inzien van maatregelen ter voorkoming van gewapende conflicten en ter bevordering van wat ik een preventiecultuur zou willen noemen. De inzet van troepen is duur en leidt vaak tot niets. Natuurlijk moeten we snel kunnen reageren, maar de EU moet in staat worden gesteld haar economische en politieke pressiemiddelen beter en efficiënter te gebruiken om de diepere oorzaken van spanningen, waarover de Commissie sprak, aan te pakken.
Vierentwintig van de veertig armste landen ter wereld zijn betrokken bij het een of ander gewapend conflict of hebben dat net achter de rug. In Afrika woont 20% van de bevolking in landen waar gewapende conflicten woeden. Daarom wil ik de commissaris vragen hoe het komt dat de krachtens het Verdrag van Amsterdam door de Commissie opgezette eenheid voor beleidsplanning en vroegtijdige waarschuwing van de Commissie 20 personeelsleden telt, waarvan er 11 in de Balkanlanden werken, en slechts 1 bevoegd is voor de meest conflictgevoelige regio ter wereld: Afrika. Het zou mij een groot genoegen doen als de commissaris dat nader wilde onderzoeken. Zijn er plannen voor een evenwichtiger beleid in de eenheid vroegtijdige waarschuwing?
Vinden de Raad en de Commissie ten tweede ook niet dat we dringend gemeenschappelijke strategieën moeten ontwikkelen voor West Afrika, de Hoorn van Afrika, het Grotemerengebied en zuidelijk Afrika?
Is de Commissie het er ten slotte niet mee eens dat de strategiedocumenten die in het kader van de Overeenkomst van Cotonou voor de verschillende landen zijn opgesteld, dringend een onderzoek naar de gevolgen van ons beleid op conflicten moeten omvatten, zodat we weten wat de mogelijke ontwikkelingen kunnen zijn in de 77 landen die deel uitmaken van de Overeenkomst van Cotonou.

Gahrton
Mijnheer de Voorzitter, er bestaat binnen de vredesbeweging grote ongerustheid over het feit dat de razendsnelle opbouw van een militaire capaciteit een obstakel zal vormen voor conflictpreventiemaatregelen op lange termijn, wat afgelopen jaar onder meer door een veertigtal vredesorganisaties kenbaar is gemaakt aan het Zweedse en Belgische voorzitterschap.
Een voorbeeld hiervan is de welbekende civiele vredesmacht die het Parlement een aantal keren heeft geëist en die in paragraaf 5 van de onderhavige ontwerpresolutie wordt genoemd. Ik heb herhaaldelijk bij het Zweedse voorzitterschap gezeurd om de kwestie aan de orde te brengen, omdat ik van mening was dat het hierbij ging om een belangrijke Zweedse profielkwestie. Zweden wil immers graag de vrede bevorderen.
Vrij lang geleden heb ik daarop een ontkennend antwoord gekregen. Onlangs kreeg ik echter ineens een brief van de bevoegde vertegenwoordigster van de Raad, kort voor haar vertrek naar Moermansk, waarin zij schrijft: "Ik beloof u hierbij schriftelijk dat wij de vredesmacht zullen bespreken zodra de structuren rond zijn."
Het is misschien een ongebruikelijke manier voor een vertegenwoordiger van de Raad om het Parlement iets mee te delen, maar ik ben hier niet tegen en ga ervan uit dat wordt gewerkt aan de totstandkoming van de civiele vredesmacht. Zo niet, dan vertrouw ik erop dat mijn collega's in Parlement deze zaak serieus behandelen.

Korakas
Mijnheer de Voorzitter, ik moet eerst de schijnheiligheid aan de kaak stellen van al degenen die vroeger, ook in deze zaal, de loftrompet hebben gestoken over de criminelen van de UCK. Zij noemden die vrijheidsstrijders en hebben hun elke mogelijke politieke hulp geboden. Ook moet ik het cynisme aan de kaak stellen van al degenen die jubelden over de criminele NAVO-bombardementen op Joegoslavië en de zending daarna van bezettingslegers naar Kosovo, onder het mom van humanitaire hulp en vredestichting. Ik wilde alleen er aan herinneren dat wie wind zaait, storm zal oogsten.
Ik wil derhalve een vraag stellen aan de Raad en de Commissie: wat zullen zij, zij het dan te elfder ure, doen om de KFOR uit het gebied weg te halen? De KFOR speelt immers een rampzalige rol in de destabilisatie daarvan. Zullen zij eindelijk de ondersteuning van de afscheiding van Kosovo van Servië staken? Wat zullen zij doen om resolutie 1244 van de Veiligheidsraad toegepast te krijgen, waarin staat dat de UCK ontwapend moet worden en het Joegoslavische leger de grenzen tussen Joegoslavië en de FYROM moet bewaken? Als deze wordt toegepast, zal ook het recente grensakkoord tussen de twee landen kunnen worden geëerbiedigd. Weet de heer Patten eigenlijk wel waarom de FYROM gedwongen was het kantoor van de BBC in Skopje te sluiten? Hoe denkt hij te reageren op het rampzalige voorstel van het zogenaamde nationale bevrijdingsleger - dat verantwoordelijk is voor de recente misdaden in de FYROM - tot de oprichting van een confederatie?

Katiforis
Mijnheer de staatssecretaris, mijnheer de commissaris, geachte collega' s, als men wil ontdekken aan welke behoeften moet worden voldaan en welke weg moet worden gevolgd om het doel van crisisbeheersing te bereiken, doet men er ongetwijfeld goed aan de ontwikkelingen in een bestaande crisis van nabij te bestuderen. Aan het begin van deze maand hebben op het grondgebied van de FYROM gewapende conflicten plaatsgevonden. Deze conflicten hielden echter duidelijk verband met krachten die van buitenaf opereerden
Wij zien dat zich nu in de FYROM hetzelfde verschijnsel voltrekt als destijds in Albanië, Kosovo, Cyprus en tot op zekere hoogte ook in Turkije. Die landen zijn weliswaar etnisch gemengd - de bevolkingen spreken er verschillende talen en belijden er verschillende godsdiensten - maar grenzen aan landen of gebieden die etnisch compact, homogeen zijn en waar als het ware de romp van deze bevolkinggroepen is gevestigd.
Dergelijke toestanden hebben in het verleden tot een wel bekend, beproefd maar tegelijkertijd ook tragisch proces geleid, tot een voor ons onaanvaardbaar proces als wij denken aan de huidige tijd, aan hetgeen wij als Europese Unie willen bereiken. Het proces begint met bloedige terreurdaden tegen leden van een van de twee etnische bevolkingsdelen. Daarmee wil men aantonen dat samenleving onder een enkele staatsdak onmogelijk is. Daarna begint men te roepen om geografische afscheiding tussen de gemeenschappen en afzonderlijke staten, en begint men alvast zelfbestuurde minderheidsgemeenschappen op te richten. Daarna komt het tot conflicten tussen die gemeenschappen, tot opsplitsing in afzonderlijke staten en ten slotte tot de oprichting van een aparte staatsentiteit. Dat scenario heeft zich reeds verscheidene keren in ons gebied voltrokken. Wij weten dat dit gepaard gaat met bloedvergieten, etnische zuiveringen, interventie van buitenlandse mogendheden, met goede en slechte intenties. Dit is een desastreus proces voor de volkeren, en een gevaarlijk en duur proces voor de internationale gemeenschap.
Mijnheer de Voorzitter, bij het beheer van dergelijke crises moet men in eerste instantie politieke en diplomatieke maatregelen nemen ter bevordering van de sociale integratie van de gevoelige minderheid. Er zijn stappen in die richting ondernomen in de FYROM. Ik noem hier het veelbetekende voorbeeld van de universiteit van Tetovo. Hetgeen echter de heer Dupuis zei over Griekenland, is niet eerlijk. Griekenland is, zo u wilt, de grootste steunpilaar voor dit land en zal dat ook blijven.

Rod
Mijnheer de Voorzitter, om conflicten te kunnen voorkomen, moeten wij de oorzaken daarvan kennen, of het nu gaat om economische belangen, sociale opstand, ongelijkheid, dictatuur, onderdrukking, de strijd om de macht, of om de toegang tot natuurlijke hulpbronnen. Omgekeerd evenwel vormt de escalatie van conflicten in de landen van het zuidelijk halfrond een belemmering voor hun ontwikkelingsperspectieven. Het is een vicieuze cirkel. Conflictpreventie kan derhalve niet los worden gezien van een beleid van duurzame ontwikkeling, dat gericht is op een betere verdeling van de rijkdom en het instellen van een waarachtige democratie op mondiaal niveau.
Ik heb goed geluisterd naar de discussies, met inbegrip van de debatten in dit Parlement, en ik stem hiermee in. Hierin wordt opgeroepen tot dialoog, deelneming van de burgermaatschappij, toegang tot onderwijs en gezondheidszorg voor iedereen, een verstandig gebruik van de middelen en regionale samenwerking. De structurele kosten van de spanningen moeten bij de bron worden aangepakt.
Welke waarde hebben deze verklaringen en de onwaardige, steeds lagere begrotingen echter nog, wanneer de Europese landen wapens verkopen aan landen die in oorlog zijn of de olie-industrie en mijnbouw steunen in hun overmatige exploitatie van de natuurlijke hulpbronnen op het zuidelijk halfrond, die ten koste gaat van de mensenrechten en het leven zelf?
Zolang de zorg voor ontwikkeling niet de overhand krijgt op de financiële belangen, zolang de Europese landen buitenlandse conflicten beschouwen als een middel om zich te verrijken, zal conflictpreventie een hersenschim blijven.

Alavanos
Mijnheer de Voorzitter, mijns inziens krijgen de Commissie en de Raad een tien met een griffel, een tien met een griffel voor hun intenties, ideeën en maatregelen voor crisispreventie en -beheer. Zodra het echter op de praktische tenuitvoerlegging aankomt, zoals bijvoorbeeld in de Balkan, zien wij dat het resultaat van hun optreden een regelrechte tragedie is. Het huilen staat ons nader dan het lachen, niet alleen vanwege hetgeen in de FYROM gebeurt, maar ook vanwege hetgeen wij in Bosnië zien en vanwege de houding van Kroatië ten aanzien van Herzegovina en de onafhankelijkheidsverklaring. Daaruit blijkt dat heel de zaak op losse schroeven staat en dat zelfs de beste intenties kunnen leiden tot een hel als zij niet vergezeld gaan van duidelijke, stabiele en billijke politieke oriëntaties. Daar wringt dan ook de schoen, en daarover wilde ik de heer Patten het volgende zeggen: mijnheer de commissaris, dat er hier een afgevaardigde zit die permanent en dogmatisch de standpunten van de UCK verdedigt, is eigenlijk niets bijzonders, als ik dat zo mag zeggen. Het is echter, zeer zeker onder de huidige omstandigheden, uiterst gevaarlijk als u applaudisseert wanneer die afgevaardigde spreekt over verandering van de grondwet en verandering van de FYROM in een federatie.

Swoboda
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, schending van mensenrechten en discriminatie van minderheden zijn in deze tijd belangrijke oorzaken van conflicten en oorlogen in en tussen landen. Voor sommigen is een compromisloze verwezenlijking van het recht op zelfbeschikking dan ook het enige middel om zich tegen benadeling en onderdrukking van minderheden te verzetten. Daarbij wordt echter vergeten dat het gevolg daarvan alleen maar het ontstaan van nieuwe minderheden is, die op hun beurt weer het slachtoffer worden van dezelfde discriminatiemechanismen. Ook die minderheden komen dan in de verleiding het juk van zich af te werpen en zelfstandig te worden.
Vooral op de Balkan met zijn grote gemengde bevolking, bestaande uit verschillende etnische, religieuze en taalkundige groeperingen, is het onmogelijk een duidelijke etnische scheiding aan te brengen en naar mijn opvatting is dat ook niet wenselijk. Oorlogspreventie op de Balkan betekent vandaag de dag vooral voorkoming van eenzijdige stappen opdat het precaire machtsevenwicht niet wordt verstoord. Het minst geschikt voor het creëren van een nieuwe orde zijn wel aanslagen en terroristische activiteiten. Daardoor ontstaat alleen maar wanorde.
Daarom moeten wij vooral de landen steunen - en ik noem hier in eerste instantie Macedonië - die alles in het werk stellen om de minderheden in het maatschappelijk leven op te nemen. Dat geldt trouwens ook voor het huidig Joegoslavië en Servië. Daarom geloof ik dat als de Europese Unie aan crisispreventie wil doen, zij duidelijke signalen moet sturen aan alle extremistische groepen van etnische Albanezen die geen vrede willen, evenals aan alle - weinig talrijke maar wel degelijk bestaande - extremistische organisaties of personen in het kader van de HDZ in het Kroatische gedeelte van Bosnië-Herzegovina, die het Dayton-compromis, hoe problematisch dit ook moge zijn, eenzijdig de grond in willen boren. Ik ben van mening dat eveneens duidelijke signalen moeten worden gestuurd aan Montenegro, opdat ook daar geen gehoor wordt gegeven aan de roep om eenzijdige stappen, waarmee momenteel de zelfstandigheid uitbundig wordt gevierd en de stabiliteit in dit gebied in gevaar wordt gebracht.

Rocard
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de vertegenwoordiger van het voorzitterschap van de Raad, mijnheer de commissaris, zodra onze debatten en interventies over een specifiek onderwerp gaan, hebben wij het nog uitsluitend over crisisbeheersing. Crisispreventie is de dooddoener van alle politieke discussies, omdat het beter is te voorkomen dan te genezen. Het is crisispreventie voor en crisispreventie na, maar als het op de praktijk aankomt, weet men niet wat men moet doen. Dit stokpaardje van onze diplomaten, generaals en politieke leiders is een holle frase.
Ik wil hier duidelijk maken, mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dat het begrip "crisispreventie" geen enkele betekenis heeft, zolang men niet voor de middelen en instrumenten zorgt om dit hard te maken. De sleutel tot het voorkomen van conflicten is anticipatie, en anticiperen kan men alleen als men beschikt over een specifieke, strategische bewaking, met echte geopolitieke en sociologische observatiemiddelen die geschikt zijn voor het permanent bewaken van etnische, taalkundige en religieuze spanningen.
Welnu, mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, het Europees Parlement - dat dit onderwerp grondig heeft bestudeerd - heeft mijn twee resoluties hierover aangenomen. In de resolutie van 1996 werd verzocht om binnen de Commissie een netwerk voor crisispreventie op te richten - Crisis prevention Network (CPN) - waarmee strategische bewaking en inter-Europese analyses, diagnoses en voorstellen mogelijk zouden worden. De Commissie heeft dit netwerk in 1998 opgezet en in 2000 voortgezet.
Ik wil de commissaris nu vragen of de Commissie tevreden is over de verrichte werkzaamheden. Welke les trekt zij hieruit? Wat heeft zij met deze verslagen kunnen doen? De Raad wil ik vragen of de Raad hiervan op de hoogte is. Is hij ooit, ondanks de bureaucratische onderdrukking van de Commissie, in kennis gesteld van deze werkzaamheden? En heeft hij deze kennis gebruikt?
De andere resolutie werd in 1997 en 1998 opgenomen in twee verslagen, het ene van de heer Martens en het andere van mijzelf, en had betrekking op Afrika. De resolutie bevatte een aanbeveling aan de Commissie, mijnheer de commissaris. Daarin werd namelijk gevraagd de ACS-landen ter gelegenheid van de onderhandelingen over wat later de partnerschapsovereenkomst van Cotonou zou worden, een voostel te doen: Europa zou voor de financiering en expertise zorgen om in Afrika vier regionale waarnemingsposten voor etnische, taalkundige en religieuze spanningen op te richten.
Omdat dergelijke middelen voor anticipatie ontbreken - mevrouw Lindh sprak hier eerder over, waarbij zij het overigens niet over instrumenten had - beheerst men crisissituaties weliswaar, maar kan men ze niet zien aankomen. De Commissie heeft niets met deze aanbeveling gedaan, de Raad evenmin. Het idee, evenals de noodzaak, bestaat echter nog steeds. Is de Commissie van plan dit weer op te nemen? Heeft de Raad het idee begraven?

Souladakis
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega' s, het lijkt wel of wij tijdens dit gecombineerde debat over het beleid inzake conflictpreventie en crisisbeheer, en over de problemen in het zuidelijk gedeelte van Joegoslavië, zowel de theorie als de praktijk moeten toetsen. Als men echter volkeren begint te gebruiken als proefkonijn op grond van de stelling "wortel en zweep, in plaats van politiek" is er iets fundamenteel mis. Laten wij daarom tenminste nu proberen een nieuw begin te maken en preventie als enig doel voor ogen houden.
Er zal nog heel wat tijd nodig zijn voordat degenen die verantwoordelijk zijn voor de tragische fouten die tot nu toe in Zuid-Oost-Europa zijn gemaakt, het politiek en sociaal DNA van de Balkan hebben ontleed, gedecodeerd en begrepen. Nu de Europese Unie omvangrijke initiatieven heeft genomen en algemeen gezegd kan worden dat de situatie in dit gebied is verbeterd, mag men geen enkele nieuwe spanning, geen enkel nieuw gewapend conflict dulden. Vrede, samenwerking, rechtsstaat en onschendbare grenzen: dat moet het kader van ons beleid zijn. Gestadige pogingen tot verbetering van de democratische instellingen en de welvaart in deze zwaar beproefde gebieden moeten daar eveneens deel van uitmaken.
De Europese Unie moet de gezonde krachten in dit gebied helpen en versterken. Zij moet zich distantiëren van degenen die uit de onderwereld en de georganiseerde criminaliteit opduiken en willen herrijzen als politieke instanties. Er is nog geen berekening gemaakt van de enorme kosten die het verkeerde optreden - waar nu kennelijk een einde aan komt - met zich mee heeft gebracht voor niet alleen het gebied zelf, maar heel Europa.
Vrede en stabiliteit zijn een absolute voorwaarde voor een politieke oplossing van de langdurige crisis. Er zal echter nog veel tijd en moeite nodig zijn voordat men stabiele en levensvatbare grondwettelijke instellingen zal hebben opgebouwd. Als de Europese Unie roemrijk de geschiedenis in wil gaan, krijgt zij nu een gouden kans. Laat zij eindelijk eens optreden met de olijfkrans van Athena, de godin van de wijsheid en de vrede, en niet met de speer en het schild van Ares, de antieke god van de oorlog.
Tegen collega Dupuis zou ik willen zeggen dat hij, alvorens zijn mond open te doen over de betrekkingen tussen de FYROM en Griekenland, de regering van de FYROM eens moet vragen. Dan zou hij namelijk vaststellen dat het Europese land waarmee de FYROM de beste betrekkingen heeft, Griekenland is. Dat is de realiteit en daarmee wordt een belangrijke bijdrage geleverd aan de stabiliteit in het gebied.

Danielsson
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ik zal heel kort proberen antwoord te geven op een paar concrete vragen die aan de Raad zijn gesteld.
Mevrouw Nicholson of Winterbourne heeft de kwestie van de georganiseerde misdaad aangekaart: deze is een belangrijke oorzaak van conflicten. Zij vraagt zich af of de Raad heeft getracht het probleem van de georganiseerde misdaad bij de werkzaamheden voor conflictpreventie te betrekken.
President Poetin en de minister van Buitenlandse Zaken Ivanov van Rusland komen volgende week naar Stockholm en hebben daar, aansluitend op de top, een ontmoeting met de staatshoofden en regeringsleiders en de ministers van Buitenlandse Zaken. Eén van de hoofdpunten is de hervatting van de discussie over de manier waarop wij samen met de Russische regering de strijd tegen de georganiseerde misdaad kunnen voortzetten, die helaas op veel plaatsen in Rusland actief is en die een oorzaak is van veel conflicten in de grensgebieden van Rusland. Ik kan mevrouw Nicholson of Winterbourne daarom beloven dat de Raad zich actief zal inzetten voor de bestrijding van de georganiseerde misdaad.
Mevrouw Lalumière sprak over de kwestie die centraal staat in alle werkzaamheden voor conflictpreventie, namelijk hoe wij als Unie een grotere consensus kunnen bereiken over kwesties van buitenlands beleid. Een dergelijke consensus is noodzakelijk voor een efficiënte conflictpreventie.
De Raad hoopt dat met name de uitgewerkte gemeenschappelijke strategieën voor een aantal conflictgebieden een hulpmiddel kunnen zijn voor het tot stand brengen van een dergelijke consensus. De gemeenschappelijke strategieën hebben niet altijd zo gefunctioneerd als de Raad en anderen dat graag hadden gewild. De Raad Algemene Zaken heeft tijdens een bijeenkomst in januari dit jaar conclusies goedgekeurd, die gebaseerd waren op een verslag van de Hoge Vertegenwoordiger, de heer Solana, waarin wordt geprobeerd dit instrument te verfijnen, te verbeteren en concreter te maken. Ik hoop dat het een effectief middel wordt om datgene te bereiken wat mevrouw Lalumière nastreeft en waar ik overigens achter sta.
Ik wil in dit verband ook inhaken op de vraag van mevrouw Kinnock in hoeverre er meer gemeenschappelijke strategieën ontwikkeld moeten worden voor andere gebieden, waarvan er een aantal zijn genoemd. De heersende opvatting van de Raad is dat wij het instrument van de gemeenschappelijke strategieën effectiever moeten maken, voordat wij gaan onderzoeken of het toegepast kan worden op nog meer conflictgebieden. We nemen de voorstellen echter ter harte en nemen ze vanzelfsprekend mee in de besprekingen.
De heer Rocard stelde ten slotte een aantal relevante vragen en wil graag concrete reacties op de vraag of de Commissie niet meer moet ondernemen voor conflictpreventie. Ik wil het graag aan commissaris Patten overlaten om deze vraag meer in detail te beantwoorden.
Ik wil echter onderstrepen dat één van de belangrijkste redenen voor het voorzitterschap om de uitwerking van een programma met maatregelen voor conflictpreventie prioritair te stellen, de behoefte is - die ons inziens in de Unie bestaat - aan bundeling van onze krachten, teneinde conflictpreventie efficiënter te kunnen aanpakken.
Bij deze werkzaamheden zullen wij de reeds genomen besluiten en de oorzaken bekijken van de verschillende gebieden voor de organisatorische structuur. Hopelijk kunnen wij samen een daadkrachtig programma opstellen waarmee de Unie overal ter wereld beter conflictpreventie kan bedrijven.

Patten
Ik wil graag ingaan op vier vragen die in de loop van het debat zijn gesteld. Ik zie dat van de leden die mij rechtstreekse vragen hebben gesteld er twee helaas niet konden blijven om mijn antwoord af te wachten. Ik ben er echter zeker van dit niet betekent dat deze vragen voor hen onbelangrijk waren. Voor mij waren ze dat in elk geval niet en daarom zal ik ze beantwoorden. Misschien kunnen de vragenstellers de antwoorden dan in de notulen nalezen.
De eerste vraag betrof de universiteit van Tetovo. Ofschoon de afgevaardigde die deze vraag stelde niet meer aanwezig is, wil ik duidelijk zeggen dat die universiteit voor mij uiterst belangrijk is. Ik ben blij dat de regering van de Voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië heeft beloofd deze universiteit te zullen oprichten. Ik ben er ook zeker van dat het Parlement voldaan, maar niet verrast zal zijn als ik zeg dat de Commissie 5 miljoen euro wil steken in die universiteit. Deze zal een uiterst belangrijke rol spelen in de ontwikkeling van een succesvolle multi-etnische samenleving.
Wat betreft de vraag over het extremisme ben ik het eens met de geachte afgevaardigde dat wij het Albanese extremisme niet moeten steunen. We moeten dat veeleer krachtig veroordelen. Daarom is het mijns inziens niet erg behulpzaam om te spreken over een grondwetswijziging in de FYROM, verre van dat! We weten heel goed dat er een regering is in de Voormalige Joegoslavische republiek Macedonië die fantastisch werk, werkelijk een excellent karwei heeft geleverd door met veel moed en inzet de weg van de economische en politieke hervormingen voort te zetten. Ik heb de grootste waardering voor de inspanningen die de regering tot dusver heeft geleverd. Daarom hebben we besloten onderhandelingen over een stabiliserings- en associatieovereenkomst met die regering te starten, en daarom hebben we met Macedonië die onderhandelingen eerder afgesloten dan met welk ander land dan ook. Wij moeten de regering van de FYROM blijven steunen in al haar inspanningen om een succesvolle, pluralistische, open samenleving op te bouwen. Ze heeft uitstekend werk verricht en wij blijven haar steunen tegen de extremistische dreiging waarmee ze is geconfronteerd.
Ik wil nog ingaan op twee andere vragen, en wel ten eerste op de vraag over de documenten met de landenstrategieën. Er werd gezegd dat hierin ook ideeën over conflictpreventie moeten worden opgenomen. Ik dacht toch dat ik in mijn eerdere opmerkingen duidelijk had gemaakt - in elk geval was dat mijn bedoeling - dat wij deze kwestie zouden behandelen in onze mededeling van april over conflictpreventie. Ik kan de geachte afgevaardigde verzekeren dat we dat absoluut zullen doen. Dit is uiterst belangrijk. Dit is het soort ontwikkeling in de opstelling van strategiedocumenten waarvan wij samen met andere donoren en ontwikkelingspartners de noodzaak hebben ingezien, en ik hoop dat wij dit erdoor krijgen.
De geachte afgevaardigde suggereerde - op een wellicht wat te ambitieuze wijze, gezien onze ervaringen uit het verleden - dat we met vier nieuwe gemeenschappelijke strategieën zouden moeten starten. Ik denk dat we enige lering moeten trekken uit onze ervaringen met gemeenschappelijke strategieën, zoals zowel de Hoge Vertegenwoordiger als ikzelf, als commissaris, in het openbaar en in informele kring hebben duidelijk gemaakt. De geachte afgevaardigde heeft echter volkomen gelijk als zij zegt dat ons beleid in Afrika coherenter moeten worden. Wij moeten er goed van doordrongen zijn dat een funest verband bestaat tussen ontwikkelingsproblemen in Afrika en conflicten.
Tenslotte wilde ik ingaan op de vraag van de heer Rocard. Hij is in veel opzichten de beschermheer van het netwerk voor conflictpreventie. Dit netwerk was en is een zeer waardevolle bijdrage aan ons arsenaal beleidsinstrumenten, ook al denk ik dat we er sterker gebruik van moeten maken. Ik hoop dat ons dat in de toekomst zal lukken. De afgelopen week hebben we een uitstekende bijeenkomst gehad met een groep Parlementsleden over het CPN (crisis prevention network). Twee van zijn collega' s uit de socialistische fractie waren aanwezig bij die bijeenkomst, tijdens welke een goede discussie is ontstaan tussen mijn ambtenaren en de Parlementsleden. We hebben een uitstekende relatie met de parlementaire adviesgroep voor conflictpreventie en zullen bij de toekomstige ontwikkeling van dit netwerk en ons desbetreffende beleid zeker rekening houden met zijn adviezen, evenals met de deskundige adviezen en inzichten van de beschermheer, als ik u zo mag noemen en ik bedoel dit absoluut niet negatief. Ik hoop dat we in april op dit onderwerp kunnen terugkomen, als de Commissie haar mededeling over conflictpreventie in haar geheel presenteert.

Voorzitter
Ik heb acht ontwerpresoluties ontvangen overeenkomstig artikel 37, lid 2 van het Reglement.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag om 12.00 uur plaats.

Reglementering van de Europese effectenmarkten
Voorzitter
Aan de orde zijn de mondelinge vragen aan de Commissie (B5-0016/2001) en (B5-0082/2001) van mevrouw Randzio-Plath, namens de Economische en Monetaire Commissie, over het eindverslag van het Comité van wijzen over de reglementering van de Europese effectenmarkten.

Randzio-Plath
Mijnheer de Voorzitter, de Economische en Monetaire Commissie is blij met het verslag van de wijzen, zoals ook in onze eenparig goedgekeurde ontwerpresolutie staat. Het belang van de Europese Unie, het belang van de drie instellingen wil namelijk dat wij een einde maken aan de versplintering van de Europese financiële markt en oplossingen vinden waarmee zowel rekening wordt gehouden met de belangen van het bedrijfsleven, de investeerders en de consumenten als een bijdrage wordt geleverd aan de stabiliteit van de financiële markten, met het oog op de mondialisering.
Ons inziens moet daarbij worden nagegaan op welke wijze meer vaart kan worden gezet achter de regelgeving op dit gebied, en op welke wijze deze efficiënter kan worden gemaakt. Daaraan moeten de drie instellingen een steentje bijdragen. Het verslag van de wijzen maakt echter niet duidelijk hoe de verhoudingen moeten zijn tussen de actoren en de instellingen op de verschillende niveaus, en dringt derhalve aan op een dialoog tussen de Europese instellingen. Daarom hebben wij deze mondelinge vragen geformuleerd aan de Commissie en de Raad. Het is ons als Europees Parlement namelijk niet duidelijk hoe men daarbij het institutioneel evenwicht in de Europese Unie kan garanderen. Daarom hebben wij zelf een aantal voorstellen uitgewerkt en willen daar graag een antwoord op van de Raad en de Commissie.
In tegenstelling tot hetgeen het geval is in de meeste lidstaten of zelfs de VS, geeft het Verdrag niet de mogelijkheid tot secundaire wetgeving. Dit is onder meer ook een gevolg van het feit dat op communautair niveau een executieve instantie ontbreekt waaraan de desbetreffende bevoegdheden kunnen worden gedelegeerd. Daar komt nog bij dat het Europees Parlement, in tegenstelling tot de nationale parlementen, geen initiatiefrecht heeft. Daarom lijdt het geen twijfel dat de door de Raad en in het verslag voorgestelde comitologieprocedure moet worden aangevuld teneinde een evenwicht te bewerkstelligen tussen de instellingen. Dit is een absolute voorwaarde voor een versnelde procedure. Als dan via een kaderwetgeving de verhouding tussen politieke en technische vraagstukken duidelijk is geregeld, moet zo snel mogelijk vorm worden gegeven aan de machtiging tot implementering op technisch gebied en tot aanpassing aan de technische vooruitgang. Om hieraan extra kracht te verlenen moet het Europees Parlement een "call-back", dit wil zeggen een duidelijk vastgelegd beroepsrecht, worden toegekend voor het geval de machtiging wordt overtreden of het transparantiegebod, bijvoorbeeld bij de raadpleging, niet in acht wordt genomen. Per slot van rekening hecht ook het verslag-Lamfalussy, evenals het Europees Parlement, groot belang aan een uiterst transparante procedure juist op het gebied van de regelgeving.
Als de Raad en de Commissie van goede wil zijn, kan deze "call-back" door middel van een eenvoudige wijziging in de comitologieprocedure van 1999 worden opgenomen. Het Europees Parlement kan dan van dit recht gebruik maken zodra het van mening is dat het Comité van effectenregelgevers zijn boekje te buiten is gegaan en de situatie verbetering behoeft. Daarvoor moet dan de Commissie ofwel een nieuw voorstel doen, ofwel de normale medebeslissingsprocedure op dit gebied openen.
Als Europees Parlement dringen wij met klem aan op een interinstitutioneel akkoord waarin duidelijk wordt gemaakt dat de fundamentele beginselen en de scheiding tussen politieke en technische vraagstukken geval per geval gereglementeerd moeten worden. Wij zijn bereid aan elke versnelling mee te doen - ook met de parlementaire medebeslissingsprocedure kunnen wij de fast track-procedure toepassen - en kunnen instaan voor een zeer grote mate aan transparantie. Ik doe echter een beroep op de Raad en de Commissie: geeft u ons vandaag een duidelijk antwoord. Ik wil graag weten wat u denkt van de toekenning van een "call-back" aan het Europees Parlement of van een overeenkomstige procedure van uw kant. Dit is namelijk voor ons van groot belang met het oog op de democratische verantwoording in de Europese Unie.

Danielsson
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ik ben blij dat ik de mogelijkheid krijg om het standpunt van de Raad uiteen te zetten over de voorstellen in het verslag van het Comité van wijzen dat werd voorgezeten door baron Lamfalussy. Er is al vaak informeel contact geweest tussen het Parlement en de Raad over deze kwestie. Ik wil van de gelegenheid gebruik maken om de grote waardering van de Raad uit te spreken voor het werk van mevrouw Randzio-Plath op dit gebied als voorzitter van de Economische en Monetaire Commissie. Het is voor de Raad en het voorzitterschap van onschatbare waarde geweest om voortdurend deze kwestie met u te kunnen bespreken.
Zoals u ongetwijfeld weet heeft de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën de voorstellen van het verslag-Lamfalussy tijdens zijn bijeenkomst op 12 maart 2001 behandeld. De Raad was tevreden over het verslag, maar de discussies zullen worden voortgezet. Een nieuwe bijeenkomst van de Ecofin-Raad zal vlak voor de Top van Stockholm plaatsvinden. Het voorzitterschap heeft de ambitie om zo snel mogelijk tot overeenstemming te komen.
De Raad is van mening dat de manier waarop de financiële markten functioneren van wezenlijk belang is voor een grotere economische groei. Daarom is het extra vanzelfsprekend om deze kwestie in verband met de Top van Stockholm te bespreken, die onder meer als doel heeft de Europese economie te moderniseren.
Voor economische groei en meer werkgelegenheid is het cruciaal dat de financiële markten op een rendabele manier kapitaal tussen spaargeld en investeringen kunnen overbrengen, betalingssystemen kunnen beheren en risico's kunnen spreiden. Tegelijkertijd moeten wij ons ervan verzekeren dat de markten een goede consumentenbescherming bieden en dat ze stabiel zijn.
De financiële markten en risicokapitaalmarkten in de Unie moeten geïntegreerd en efficiënter worden. De actieplannen voor financiële diensten en risicokapitaal bevatten een goede basis om de doelstellingen integratie en efficiëntie te bereiken. De voltooiing van het actieplan staat centraal. Als wij ons aan het tijdschema willen houden, moeten wij de thans noodzakelijke inspanningen leveren.
Ons inziens is het daarom voor de betreffende instellingen en lidstaten noodzakelijk om gezamenlijk het wetgevingsproces op het financiële vlak te bestuderen en de mogelijkheden ervan efficiënter te gebruiken, zodat belangrijke en noodzakelijke besluiten sneller genomen kunnen worden.
De Raad is van mening dat het gemeenschapsrecht dat de effectenmarkt reguleert een zekere mate van flexibiliteit moet hebben om in te kunnen spelen op de ontwikkelingen en een concurrerende EG-markt te kunnen creëren die ontvankelijk is voor nieuwe internationale tendensen. Het wetgevingsproces moet versneld worden, maar de grenzen van het Verdrag moeten natuurlijk gerespecteerd worden. Met andere woorden, bij deze procedureversnelling kunnen en moeten de bepalingen van het Verdrag, de betreffende rechten van de instellingen en de heersende balans daartussen volledig worden geëerbiedigd.
De Raad is in grote lijnen voorstander van de strategie op vier niveaus die het Comité van wijzen voorstelt voor het flexibeler maken van het reguleringsproces in het kader van het huidige Verdrag.
Ik wil vandaag niets zeggen over de details van de toekomstige werkzaamheden van het Comité voor het effectenbedrijf. Ik wil slechts benadrukken dat de Raad en de lidstaten, zoals ik zojuist zei, zich bewust zijn van het feit dat er behoefte bestaat aan het versnellen van de wetgevingsprocedure.
De door het Comité van wijzen voorgestelde procedures voor de besluitvorming op de zogeheten niveaus 1 en 2 zijn eigenlijk niet nieuw. Zij zijn gebaseerd op bestaande mogelijkheden, namelijk op de volledige wetgevingsprocedure en op de uitvoering via de procedure van het comité. Daarom zijn de fundamentele regels en effecten ervan, wat betreft de kwesties die mevrouw Randzio-Plath in haar mondelinge vraag aankaart, welbekend.
Mevrouw Randzio-Plath vraagt zich af hoe de Raad het evenwicht in de medebeslissingsprocedure alsmede een hoge mate van transparantie wil garanderen. Het wettelijke kader voor het delegeren van uitvoeringsbevoegdheden is duidelijk vastgelegd in het Verdrag, in het besluit van de Raad uit 1999 en de procedure van het comité, in de jurisprudentie van het Hof van Justitie en in de besluiten van de wetgever, voor elk specifiek geval waarin deze uitvoeringsbevoegdheden delegeert. Wat dit alles betreft houden zowel de Raad als het Europees Parlement zich aan reeds vastgestelde regels. Wij zijn verplicht om ons gezamenlijk aan dit wettelijke kader te houden. Door middel van de medebeslissingsprocedure beslissen wij gezamenlijk over ieder afzonderlijk besluit dat gedelegeerd moet worden naar de procedure van het comité en volgens welke regels. Bovendien krijgt het Parlement door het nieuwe kaderbesluit over de procedure van het comité uit 1999 zonder meer de grootste rol die het ooit heeft gehad en tegelijkertijd wordt een hoge mate van transparantie gegarandeerd.
Deze nieuwe openheid is gunstig en belangrijk voor het Europees Parlement, maar natuurlijk ook voor het grote publiek. Het Europees Parlement krijgt de garantie dat het voortdurend volledig wordt geïnformeerd over de werkzaamheden van het Comité voor het effectenbedrijf en krijgt alle documenten in verband hiermee: agenda's, ontwerpmaatregelen, uitslag van de stemmingen, notulen en presentielijsten. Als het Parlement van mening is dat de ontwerpmaatregelen die de Commissie indient buiten de uitvoeringsbevoegdheid van het fundamentele instrument vallen, moet de Commissie deze maatregelen zo spoedig mogelijk heroverwegen en daarbij zoveel mogelijk de resolutie van het Parlement in acht nemen.
Een onafhankelijk Comité van effectenregelgevers zal fungeren als adviesgroep voor de Commissie bij het uitwerken van ontwerpmaatregelen voor het uitvoeren van kaderbeginselen. Om dit systeem goed te laten functioneren, moeten alle betreffende instellingen te goeder trouw handelen en de fundamentele voorwaarden voor de strategie op verschillenden niveaus respecteren, zoals wordt voorgesteld in het verslag van het Comité van wijzen.
Mevrouw Randzio-Plath verzoekt mij verder erop toe te zien dat "het Comité voor het effectenbedrijf niet te veel ingrijpt, de door de Commissie voorgestelde uitvoeringsbepalingen wijzigt of tegenhoudt" alsmede een politieke garantie te geven wat betreft de bereidwilligheid van de Raad om zijn procedures te versnellen.
Ik moet benadrukken dat het fundamentele, constitutionele verschil tussen de Raad als instelling en het comité dat controle uitoefent op de procedure van het Comité voor het effectenbedrijf erin bestaat dat het comité bestaat uit vertegenwoordigers van de lidstaten zelf en niet van de Raad. Dit is een belangrijk verschil en ligt, zoals bekend, ten grondslag aan de hele structuur van de procedure van het comité. Ik wil benadrukken dat de essentiële taak van het Comité voor het effectenbedrijf het helpen van de Commissie is bij de uitvoering van haar delegerende bevoegdheden in overeenstemming met de besluitprocedure over de procedure van het comité. Wat betreft de Raad zou ik willen herhalen wat ik eerder heb gezegd, namelijk dat alle betrokken instellingen te goeder trouw moeten handelen en de fundamentele voorwaarden uit het verslag van het Comité van wijzen moeten respecteren.
De structuur die wordt voorgesteld in het verslag-Lamfalussy respecteert de medebeslissingsprocedure en het institutionele evenwicht dat wordt vastgesteld in het Verdrag. De Raad is daarom van mening dat er niet nog een institutioneel kader nodig is op dit gebied.
Ik wil ook naar voren brengen dat de Ecofin-Raad positief staat tegenover het instellen van een interinstitutioneel controlesysteem voor het beoordelen van de totstandbrenging van een geïntegreerde economische markt en het signaleren van knelpunten. Als onderdeel van dit controleproces kunnen er regelmatig verslagen worden geleverd aan het Europees Parlement en de Raad. Bovendien zou de ingrijpende en transparante herziening die wordt voorgesteld voor 2004 het voor ons mogelijk maken om het functioneren van het systeem te beoordelen en eventuele tekortkomingen te verhelpen.
Zoals ik zei, heeft de Ecofin-Raad op 12 maart zijn tevredenheid geuit over het verslag en de voorgestelde strategie op vier niveaus toegejuicht en zijn er aanzienlijke vorderingen gemaakt bij het vaststellen van de algemene regels voor het oplossen van de institutionele en organisatorische kwesties die uit de strategie voortvloeien. Sommige kwesties blijven echter onopgelost, zoals de verhouding tussen de Raad, de Commissie en het Europees Parlement in verband met bepaalde besluiten en het instellen van het Comité van effectenregelgevers.
De Ecofin-Raad heeft opgeroepen om aan deze kwesties te blijven werken. En ik hoop, zoals ik in het begin al zei, dat wij zo snel mogelijk een algemene oplossing kunnen vinden.

Bolkestein
Mijnheer de Voorzitter, allereerst zou ik willen zeggen dat de Commissie de hoofdlijnen van het verslag van het Comité van wijzen, voorgezeten door de heer Lamfalussy, in het algemeen steunt.
Om de integratie van de effectenmarkten in 2005 te bereiken moet de EG-wetgeving volgens de Commissie efficiënter en flexibeler worden, teneinde snel te kunnen reageren op ontwikkelingen op de financiële markten. De EG-wetgeving moet ook snel en consistent worden geïmplementeerd, en rigoureuzer ten uitvoer worden gebracht.
Mevrouw Randzio-Plath heeft vijf hoofdpunten aan de orde gesteld over het standpunt van de Commissie ten aanzien van het verslag. Ik wil trachten deze alle vijf te beantwoorden, zij het misschien in een iets andere volgorde. Ten eerste, waar het gaat om de doorzichtigheid van en de controle op de procedure wil ik erop wijzen dat de belangrijkste elementen van een wetsbesluit volgens het Verdrag en de jurisprudentie door de wetgevers moeten worden bepaald en derhalve via de zogenaamde normale medebeslissingsprocedure van het eerste niveau worden aangenomen. De uitvoeringsmaatregelen worden echter in overeenstemming met het comitologiebesluit via een procedure van het tweede niveau vastgesteld, zoals duidelijk is voor eenieder die het verslag gelezen heeft. De Commissie deelt de mening dat het van cruciaal belang is om de gebruikers en de sector volledig te raadplegen over alle uitvoeringsmaatregelen die gevolgen voor hen zullen hebben.
Bij de goedkeuring van richtlijnen of verordeningen van het eerste niveau definiëren de Raad en het Parlement gezamenlijk via de medebeslissingsprocedure, zoals is verklaard, van geval tot geval de reikwijdte van technische uitvoeringsmaatregelen.
Op het tweede niveau is de Commissie ook bereid tot een uitvoerig, open en transparant overleg met de marktdeelnemers en eindgebruikers alvorens tactische uitvoeringsmaatregelen aan te nemen. De Commissie vindt ook dat het Europees Comité van effectenregelgevers een raadplegingsprocedure moet uitvoeren over voorstellen voor uitvoeringsmaatregelen, en dat het Europees Parlement volledig geïnformeerd moet worden.
Wat betreft het initiatiefrecht van de Commissie onderstreep ik dat de Commissie bij de voorbereiding van haar voorstellen voor de technische uitvoeringsmaatregelen van het tweede niveau graag wil profiteren van de technische deskundigheid van de regelgevers in de Europese Unie - zij zijn tenslotte de experts op dit gebied. Er kan dus geen sprake van zijn dat het initiatiefrecht van de Commissie aangetast zou worden door dergelijke adviezen. De Commissie meent dat door de Europese regelgevers te stimuleren om op deze manier te werken op termijn ook de convergentie van regelgevende structuren in heel de Europese Unie vergemakkelijkt zal worden.
Ik kom nu bij het derde punt dat mevrouw Randzio-Plath aan de orde heeft gesteld: de kwestie van de symmetrie tussen de medebeslissingsbevoegdheden van de twee wetgevingspijlers en van de transparantie van het Comité voor het effectenbedrijf. De Commissie meent dat deze symmetrie gewaarborgd wordt door de medebeslissingsprocedure van artikel 251 van het EG-Verdrag. Dit artikel verleent het Parlement de bevoegdheid om samen met de Raad te besluiten over de reikwijdte van de technische uitvoeringsmaatregelen die op het tweede niveau worden aangenomen. Het Parlement moet samen met de Raad besluiten over het verschil tussen de algemene beginselen en de uitvoeringsmaatregelen.
Voor deze maatregelen kent het comitologiebesluit van 1999 - waarnaar de vertegenwoordiger van de Raad eerder heeft verwezen - het Parlement het recht toe om regelmatig geïnformeerd te worden door de Commissie over de werkzaamheden van de comités die bij de comitéprocedures betrokken zijn. In overeenstemming met artikel 1 en 2 van de Interinstitutionele Akkoorden over de modaliteiten voor de toepassing van het comitologiebesluit stuurt de Commissie het Parlement alle noodzakelijke documentatie, ontwerpmaatregelen en agenda's van het Europees Comité voor het effectenbedrijf toe, zoals de vertegenwoordiger van de Raad zojuist heeft gezegd. De Commissie is ook bereid de aanbeveling van het comité te volgen om optimaal rekening te houden met parlementaire resoluties over een voorstel van het Comité voor het effectenbedrijf.
Ik wil nu ingaan op de vraag over voorstellen voor uitvoeringsmaatregelen. Als het Comité voor het effectenbedrijf geen positief advies kan uitbrengen aan de Commissie en als de Raad gekant zou zijn tegen de maatregelen of het Parlement in een met absolute meerderheid aangenomen resolutie te kennen zou geven dat de uitvoeringsmaatregelen de gedelegeerde bevoegdheden overschrijden - het zogenaamde ultra vires geval - zou de Commissie volgens het comitologiebesluit van 1999 het voorstel herzien. In die situatie zou de Commissie bereid zijn, zoals ik al aangaf, om ten zeerste rekening te houden met het standpunt van het Parlement, verwoord in een dergelijke resolutie. In die situatie, zelfs als het Comité voor het effectenbedrijf al een positief advies had uitgebracht over de voorgestelde uitvoeringsmaatregelen, geeft het comitologiebesluit de Commissie nog steeds de mogelijkheid om een wetgevingsvoorstel in te dienen op grond van het Verdrag, dat wil zeggen via de medebeslissingsprocedure.
De Commissie is er echter van overtuigd dat er voor alle partijen belangrijke drijfveren zijn om ervoor te zorgen dat het systeem zal werken. Zij wil met de Raad en het Parlement samenwerken binnen de grenzen van het Verdrag en van het comitologiebesluit om eventuele nog hangende kwesties te verduidelijken. Bovendien zal het voorgestelde interinstitutionele comité voor toezicht - waarin het Parlement natuurlijk vertegenwoordigd zal zijn - een belangrijke rol spelen bij de uitvoering hiervan. Tenslotte zal er op dit punt een volledige herziening plaatsvinden in 2004.
Alvorens de vragen van mevrouw Randzio-Plath te beantwoorden wil ik tot slot nog zeggen dat de belangrijkste doelstelling op het gebied van de effectenmarkt is een geïntegreerde Europese financiële markt te creëren door voltooiing van het actieplan inzake financiële diensten, en hoe sneller dat gebeurt hoe beter.
De Commissie meent dat die doelstelling aanzienlijke voordelen op de lange termijn zal brengen. Om die te verwezenlijken is naar de mening van de Commissie een efficiëntere en soepelere EG-wetgeving nodig, zodat snel ingespeeld kan worden op ontwikkelingen op de financiële markten. Zoals de vertegenwoordiger van de Raad ook al benadrukte moet de wetgeving worden geproduceerd op een wijze die in overeenstemming is met het Verdrag en het comitologiebesluit van 1999. Alle betrokken partijen moeten aan hun trekken komen en hebben een belangrijke rol binnen de grenzen van het Verdrag.
Ik weet dat ik aan het einde van het debat nog een aantal dingen kan zeggen maar ik wil nu reageren op enkele opmerkingen van mevrouw Randzio-Plath.
De Commissie is zeer ingenomen met de positieve opstelling van mevrouw Randzio-Plath, als voorzitter van de Economische en Monetaire Commissie, ten aanzien van het verslag van het Comité van wijzen onder voorzitterschap van de heer Lamfalussy. Ze zei dat alles in het werk gesteld moest worden om de procedure te versnellen, en de Commissie is het daar volledig mee eens. Anders nemen we dadelijk nog maatregelen van gisteren voor ontwikkelingen van morgen aan. Ze zei ook, en ook hier zijn we het met haar eens - dat de procedures absoluut transparant moeten zijn, en het verslag van de heer Lamfalussy en zijn collega' s is zeer duidelijk hierover. Ook hier is een comité van toezicht waarin, zoals ik al zei, het Parlement vertegenwoordigd zal zijn, dat zal toezien op de hele procedure. Bij onvoldoende transparantie zal het comité van toezicht zeker zijn stem laten horen.
Ten derde, in het geval het Parlement met meerderheid van stemmen een advies goedkeurt volgens welk de Commissie ultra vires heeft gehandeld, ook in dat geval is de Commissie het eens met het verslag-Lamfalussy en zegt dat zij ten zeerste rekening zal houden met het advies van het Parlement en in overeenstemming daarmee zal handelen. Dat is een belangrijke waarborg voor het Parlement, om er zeker van te zijn dat het niet via een gewiekste manoeuvre op een zijspoor wordt gezet. Ook op dat punt kunnen we mevrouw Randzio-Plath geruststellen.

von Wogau
Mijnheer de Voorzitter, neemt u mij niet kwalijk maar ik wil eerst een opmerking maken over de agenda van ons Parlement. Ervan uitgaand dat de agenda van het Parlement, waarop het debat over dit verslag en andere verslagen voor de voormiddag was gepland, gerespecteerd zou worden, heb ik een afspraak gemaakt met mijn kiesdistrict: ik zal over een uur een gesprek met mijn kiezers hebben over vraagstukken in verband met de Europese economie. Ik moet mij dus bij voorbaat verontschuldigen als ik niet tot het einde bij dit debat aanwezig kan zijn.
Dan nu enkele opmerkingen over het voorstel van de wijzen. Eerst en vooral wil ik baron Lamfalussy bedanken voor het zeer verstandige en uitgebreide verslag dat hij voor dit vraagstuk heeft opgesteld. Mijn eerste opmerkingen gaan over het eerste deel van het verslag, daar waar sprake is van de procedureversnelling. Ik zal u zeggen wat wij eigenlijk wensen: wij willen dat dit belangrijke wetgevingspakket sneller kan worden behandeld en omgezet. Dit is voor ons een gelegenheid om de verschillende wetgevingsprocedures in één lezing af te wikkelen. Zoals wij al hebben verklaard zijn wij als Europees Parlement daartoe bereid, mits de Raad bereid is ons tegemoet te komen. Als wij dus al in eerste lezing overeenstemming kunnen bereiken, zullen wij als Parlement afzien van verdere amendering in de tweede lezing; dat is dan vanzelfsprekend.
Mijns inziens is het een goed idee om twee zeer belangrijke proefprojecten te kiezen: de regelingen betreffende de pensioenfondsen, een kernvraagstuk, en bijvoorbeeld een wat eenvoudigere zaak, zoals de regeling van de prospectussen in de Europese Unie. Wij zouden aan de hand van deze proefprojecten heel concreet kunnen nagaan welke vraagstukken bij overheveling van de wetgeving naar een tweede niveau geregeld moeten worden.
Ik wil ook nog een korte opmerking maken over de vraag of voor democratie tijd nodig is. Hier wordt immers telkens weer gezegd dat als het Parlement een vraagstuk in drie lezingen gaat behandelen, de wetgevingsprocedure onnodig wordt gerekt. Ik kan dat niet bevestigen. Laten wij ook eens terugdenken aan de oude tijd van de eenparigheid waar voor wetgeving in de Europese Unie soms zelfs twintig jaar nodig was. Ik kan daar concrete voorbeelden van geven, bijvoorbeeld de richtlijn inzake productaansprakelijkheid. Uit de ervaring blijkt dat wij wel degelijk in staat zijn aan de hand van de nieuwe medebeslissingsprocedure belangrijke wetgevingen in twee jaar rond te krijgen. Daaruit blijkt volgens mij dat een democratische procedure mogelijk is zonder daarvoor al te veel tijd uit te trekken.
Dan ga ik nu over naar het tweede vraagstuk betreffende de omzetting van de wetgeving in de Europese Unie. Wij kunnen wat dat betreft met de meeste punten uit het voorstel van de wijzen instemmen, in tegenstelling tot de Raad die zoals bekend bezwaren heeft. Wij eisen echter wel unaniem als Europees Parlement een "call-back" voor het geval wij van mening zijn dat bij de omzetting van de wetgeving fouten zijn gemaakt. Dat is een unanieme eis van het Europees Parlement die in de resolutie staat vermeld die wij spoedig zullen aannemen.

Goebbels
- (FR) Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag eerst de heren von Wogau en Chris Huhne bedanken, die samen met mij ervoor gezorgd hebben dat de Economische en Monetaire Commissie een resolutie met eenparigheid heeft kunnen aannemen. Deze eenparigheid binnen onze commissie verdient een speciale vermelding. Zij is een zeldzaam verschijnsel, dat de Commissie en de Raad ertoe zou moeten aansporen de argumenten die het Europees Parlement naar voren brengt, grondig te bestuderen.
Vervolgens wil ik graag de heer Alexander Lamfalussy bedanken, die zich met geduld en verstand van zijn taak als hoofd van het Comité van wijzen gekweten heeft. Hij heeft goed naar het Europees Parlement geluisterd en de grote meerderheid van zijn voorstellen zijn zinnig, nuttig, ja zelfs noodzakelijk om tot een goede regulering van de Europese effectenmarkten te komen en een echte markt op dit gebied te creëren. Niettemin is het verslag van de heer Lamfalussy met gemengde reacties ontvangen, zowel door de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën als door het Europees Parlement, doordat sommige van zijn voorstellen een bedreiging vormen voor het institutioneel evenwicht - omdat mevrouw Randzio-Plath het hier al over gehad heeft, zal ik er niet verder op terug komen. Ik misken niet dat de wetgeving sneller moet worden, vooral in het belang van de ontwikkeling van de Europese financiële markten. Het probleem zit hem vooral in dat Comité voor het effectenbedrijf dat volgens de stemprocedures van de Raad de voorstellen van de Commissie zou moeten goedkeuren. Ons wordt gezegd dat het slechts om beslissingen over onderwerpen van technische aard gaat en de heer Danielsson heeft ons nog eens gewezen op het verschil tussen de Raad en een regelgevend comité van de lidstaten. Maar waarom moeten er staatssecretarissen worden ingeschakeld voor zogenoemde technische regels? Bovendien moeten deze staatssecretarissen stemmen volgens de regels van de Raad. Kan iemand mij uitleggen in hoeverre staatssecretarissen, die onder leiding van hun respectievelijke ministers werken, in staat zullen zijn tot snellere wetgeving dan de Ecofin-Raad? Dat klinkt allemaal vrij onlogisch, en ik geloof dat, als we inderdaad sneller willen werken, we dat ook kunnen. De heer von Wogau heeft een paar wegen daartoe aangegeven, ik zal ze niet herhalen.
Het Parlement wenst een beroepsprocedure. Die bestaat in veel landen, ook in de Verenigde Staten. Het is een waarborgclausule in het belang van de markten zelf, en ik weet zeker dat het Parlement waarschijnlijk niet vaak gebruik zou maken van deze clausule, dus van dit recht, als we het hadden. In elk geval gaat het om een garantie tegen antidemocratische afwijkingen van een comité dat in beslotenheid vergadert en dat beslissingen neemt zonder dat het Parlement kan ingrijpen.

Cox
Mijnheer de Voorzitter, ik ga niet nader in op de steun van mijn fractie voor het verslag-Lamfalussy en voor de ideeën die het bevat. Ik wil hier tot de kern van de zaak komen. Ik ben niet gerustgesteld door de verzekeringen van de Raad en de Commissie dat er volledig rekening met ons wordt gehouden in deze procedure. Natuurlijk moeten we de Verdragen eerbiedigen, natuurlijk moeten we weten wat het verschil is tussen primair recht en secundaire wetgeving waarnaar wordt verwezen in het verslag-Lamfalussy, en natuurlijk hebben we als mogelijk uitgangspunt het Interinstitutioneel Akkoord over comitologie van juni 1999.
We hebben hier een kans die we als instellingen samen kunnen aangrijpen om op creatieve wijze iets proberen te verwezenlijken wat tot dusver jammerlijk mislukt is. Het verslag-Lamfalussy geeft een lange lijst gevallen waarin zaken geblokkeerd zijn en dat komt in de eerste plaats door obstakels bij de Raad van ministers. Er is een lange lijst van gevallen waarin de implementatie tekort is geschoten en dat is in de eerste plaats de verantwoordelijkheid van de Commissie als hoedster van de Verdragen. Het is zinloos om terug te gaan naar het verleden als we dit moment kunnen aangrijpen om onverwijld een veel betere toekomst te scheppen wat betreft de interne markt voor financiële diensten.
Ja, we hebben rechten bij de primaire wetgeving. We hebben het recht, zoals gezegd, om de reikwijdte van de wet te bepalen en van de gedelegeerde bevoegdheden van het Comité van effectenregelgevers en het Comité voor het effectenbedrijf. Maar daar zit een feedbacksysteem in. Geven we hun een millimeter of een meter? Een meter of een kilometer? Dat zal ik u vertellen - we zullen de ruimte die we ze geven nauwgezet afmeten aan het democratisch gehalte, aan het evenwicht, het parallellisme tussen de wetgevingsinstellingen en de aansprakelijkheid van deze comités. Als jullie willen dat er inhoudelijk veel gebeurt en snel, als jullie de flexibiliteit willen, commissaris en Raad, om oplossingen van morgen op problemen van morgen te geven en niet op problemen van gisteren, dan moeten we deze comités een grote speelruimte geven, maar tegelijk de mogelijkheid hebben om ze, indien nodig, bij nader inzien terug te fluiten. Geen 'call-back', dan ook geen brede speelruimte. We moeten een belangrijke keuze maken. Wat willen we precies? Het is niet zomaar een reeks automatische besluiten. In de eerste ronde moeten we beslissen hoe ver de secundaire beslissingsbevoegdheid gaat en hoe ver die zal gaan. Dat hangt deels af van hoe open en democratisch het comité is en hoe evenwichtig in de zin van de twee wetgevingspijlers van de Unie.
Nu wil ik het hebben over het onderwerp in de discussie dat nog niet bij naam genoemd is. Het is namelijk alsof de Raad daar zit en ons een boek naar het hoofd gooit - en dat zeg ik met alle verschuldigde eerbied voor de beleefdheid van de minister - en zegt: "Er is een verdrag, er is een procedure. We zullen jullie informeren, we sturen jullie de notulen toe, maar bemoei je voor de rest alsjeblieft nergens mee" . Die boodschap kan ik niet accepteren. Ik wil weten van de Raad, als jullie dat tegen ons zeggen, waarom jullie of in elk geval een aantal lidstaten door de achterdeur kruipen en gebruikmaken van bijlagen, die om andere redenen over gevoelige onderwerpen bij het besluit van juni 1999 zijn gevoegd, en nieuwe comitologieregels voor jullie zelf opstellen om van een gekwalificeerde meerderheid de facto naar een gewone meerderheid over te springen, als pressiemiddel tegenover de Europese Commissie. Dat is onaanvaardbaar. Er kunnen geen twee regels zijn, er is maar één regel, één democratie, één open besluitvorming.

Herzog
- (FR) Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, ik denk dat wij de Raad en de Commissie duidelijk moeten waarschuwen dat hier niet aan alle voorwaarden voor een democratische controle van een fundamentele kwestie wordt voldaan. Het mandaat van de wijzen betrof trouwens alleen de werkwijze, terwijl het politieke debat over het doel en de inhoud van de regulering en de politieke controle nog lang niet afgelopen is.
Het opbouwen van een financiële markt kan slecht aflopen, wegens de financiën van onstabiele en discriminerende markten of wegens een obsessieve gerichtheid op de vermogensrechtelijke waarde. Maar de operatie kan gunstig uitvallen als het er ons om te doen is de middelen gelijkelijk te verdelen om een productief systeem te ontwikkelen, of om de maatschappelijke samenhang of solidariteit tussen generaties te bevorderen. Maar is er iemand die kan zeggen dat wij daar echt aan werken? Het Parlement trapt niet op de rem. De lidstaten hebben ja gezegd tegen een pan-Europese financiële markt, maar hebben niet de moeite genomen over de consequenties ervan na te denken. Ze hebben geen beleid ontwikkeld en zijn op talloze administratieve bezwaren gestuit.
Het is maar al te waar dat het Comité van wijzen een uiterst omslachtige, typisch intergouvernementele procedure heeft moeten voorstellen, terwijl een werkwijze waarbij het Europees Parlement initiatiefrechten zou verkrijgen, met het instellen van een Europese regelgever voorzien van een duidelijk mandaat, zeker geleid zou hebben tot een effectieve, aanvaardbare en snelle afronding.
We hebben dus voor een methode gekozen die ons niet schikt, en dat zeggen we vandaag allemaal, net als de Economische en Monetaire Commissie. Wij verlangen op zijn minst het recht op een beroepsprocedure, die ons in staat stelt te trachten deze uiterst bureaucratische procedure te controleren, waar we geen greep op hebben. Wij eisen dat dit zeer belangrijke onderwerp binnen het bereik van de publieke opinie komt. Dat is, eens te meer, een kwestie van kiezen voor democratie.

De Voorzitter
Overeenkomstig de agenda wordt het debat onderbroken. Het zal om 21.00 uur worden hervat.

Mond- en klauwzeer
De Voorzitter
Aan de orde is de verklaring van de fungerend voorzitter van de Raad over mond- en klauwzeer.

Danielsson
. (SV) Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, mond- en klauwzeer is een vreselijke ziekte. Het is zeer besmettelijk en dodelijk. Daarnaast veroorzaakt de ziekte veel economische schade en leed. Daarom verbaast het mij niet dat de leden van het Parlement begaan zijn met deze kwestie nu er sinds lange tijd een uitbraak is in de Unie.
Op 20 februari dit jaar werd er in Groot-Brittannië mond- en klauwzeer geconstateerd. Tijdens de Landbouwraad op 26 februari heeft Groot-Brittannië de situatie in het land bekendgemaakt alsmede de maatregelen die genomen zijn om verspreiding van de ziekte te voorkomen. Zoals bekend heeft de Raad het aan de Commissie overgelaten om op advies van de veeartsen uit de lidstaten beslissingen te nemen over maatregelen die doorgaans door de lidstaten worden uitgevoerd.
De Commissie heeft in overeenstemming hiermee een besluit genomen over de invoering van bepaalde beschermingsmaatregelen om de verspreiding van de ziekte te voorkomen. Het besluit behelst een exportverbod uit Groot-Brittannië van levende dieren, van diersoorten die vatbaar zijn voor mond- en klauwzeer en van melk, vlees en andere dierlijke producten van deze soorten.
Op 6 maart van dit jaar heeft de Commissie verder besloten tot een algeheel vervoersverbod in de hele Unie van dieren en diersoorten die vatbaar zijn voor mond- en klauwzeer alsmede tot een verbod in de hele Unie op markten en verzamelplaatsen van dieren en diersoorten die de ziekte kunnen krijgen. Een uitzondering hierop vormt vervoer rechtstreeks naar de slachterij.
Tijdens een extra ingelaste vergadering gisteren werd het Permanent Veterinair Comité ingelicht over nog een uitbraak van de ziekte in Noordwest-Frankrijk. Daar zijn nu dezelfde soort maatregelen als in Groot-Brittannië genomen. Deze kwestie wordt ongetwijfeld besproken tijdens de volgende bijeenkomst van de Landbouwraad begin volgende week. Tijdens de volgende bijeenkomst van het Veterinair Comité van de EU op 20 maart worden de situatie in Groot-Brittannië en Frankrijk en eventuele verdere maatregelen opnieuw besproken.
De Raad betreurt de situatie in Groot-Brittannië en Frankrijk en volgt de ontwikkelingen met veel belangstelling en in nauw contact met de Commissie, terwijl de lidstaten diverse preventieve maatregelen nemen. De Raad heeft volledig vertrouwen in de maatregelen die in Groot-Brittannië en Frankrijk zijn genomen en in de manier waarop de beide landen met de problemen omgaan.
Een uitbraak van een zeer besmettelijke en ernstige ziekte als mond- en klauwzeer is altijd zeer pijnlijk voor de getroffenen. Maar het is nog problematischer als zo'n uitbraak reeds zwaar getroffen beroepsgroepen treft, zoals fokkers, melk- en vleesproducenten en met name de kleine boeren.

Byrne
Mijnheer de Voorzitter, ik ben blij met deze gelegenheid om het Parlement op de hoogte te brengen van de jongste ontwikkelingen op het gebied van de uitbraak van mond- en klauwzeer in het Verenigd Koninkrijk en nu ook in Frankrijk.
U zult zich herinneren dat de eerste uitbraak in het Verenigd Koninkrijk werd bevestigd op de avond van 20 februari. De Commissie heeft de dag daarna, op 21 februari, een vrijwaringsbesluit genomen. Deze maatregel hield in dat de export van bepaalde levende dieren - runderen, schapen en geiten - vanuit het Verenigd Koninkrijk werd verboden en dat beperkingen golden voor de export van vlees, vleesproducten, melk en melkproducten en bepaalde dierproducten. Sindsdien zijn er nog meer maatregelen ingesteld om veetransporten overal in de Europese Unie te verbieden. Het gaat hier om een preventieve maatregel die erop gericht is de kans op verspreiding van de ziekte zo klein mogelijk te maken. De maatregel moet ook worden gezien in het licht van het feit dat het aantal gevallen van de ziekte in het Verenigd Koninkrijk nog steeds toeneemt. Alle hoop op een spoedig einde van de crisis is inmiddels de bodem ingeslagen. Het is duidelijk dat wij ons over de manier waarop de uitbraak zich ontwikkelt grote zorgen moeten maken.
Met name drie factoren zijn verontrustend. Ten eerste is er de nog steeds voortdurende onzekerheid over de vraag wanneer het aantal uitbraken in het Verenigd Koninkrijk zijn hoogtepunt zal bereiken; in de tweede plaats de ontdekking van een geval in Frankrijk, die een eind heeft gemaakt aan onze hoop dat de uitbraak tot het Verenigd Koninkrijk beperkt zou blijven; en in de derde plaats het feit dat derde landen beperkingen hebben afgekondigd voor de import van producten uit de Gemeenschap. Veel van deze maatregelen zijn volstrekt onterecht. Ik wil nu graag elk van deze drie zorgelijke punten bespreken, te beginnen bij het aantal gevallen in het Verenigd Koninkrijk.
Het is bepaald teleurstellend dat de verwachting dat het aantal gevallen binnenkort zijn hoogtepunt zal bereiken, niet is uitgekomen. De veterinaire deskundigen blijven van mening dat de beperkingen die voor diertransporten gelden uiteindelijk de kans op verspreiding van de ziekte zullen verkleinen. Dit onderstreept nog eens de voortdurende noodzaak van waakzaamheid in het Verenigd Koninkrijk en van de strengst mogelijke toepassing van de maatregelen die al van kracht zijn. Sinds het aanvankelijke besluit om de export van bepaalde vlees- en zuivelproducten enzovoort te verbieden, is er zowel in het Verenigd Koninkrijk als in andere lidstaten een algeheel verbod op veetransporten ingesteld. Hoewel deze beperkingen uiteraard allesbehalve populair zijn, vormen zij toch een geringe prijs in vergelijking met de gevolgen die deze ziekte zou hebben als zij niet snel wordt uitgeroeid. Ik hoop van harte dat wij in de huidige crisis dit grotere goed niet uit het oog verliezen.
Nu kom ik op Frankrijk. Ik weet zeker dat iedereen de bezorgdheid van de Commissie over de ontdekking van het eerste ziektegeval op het Europese vasteland deelt. Zoals u ongetwijfeld weet, is gisteren in het noordwesten van Frankrijk, in het departement Mayenne, een geval van mond- en klauwzeer vastgesteld. Dit geval werd ontdekt op een rundveebedrijf waar een week voor de bevestiging van de uitbraak preventief beperkende maatregelen waren ingesteld. Dit rundveebedrijf ligt naast een boerderij waar op 16 februari, dus enkele dagen voordat de uitbraak in het Verenigd Koninkrijk bekend werd, drachtige schapen waren ingevoerd uit het Verenigd Koninkrijk. De schapen uit het Verenigd Koninkrijk zijn op 1 maart afgemaakt als preventieve maatregel overeenkomstig het betreffende besluit van de Commissie. Gisteravond is begonnen met de ruiming en vernietiging van alle 114 runderen die bij de gisteren vastgestelde uitbraak waren betrokken. Deze operatie is nog steeds gaande. Deze ontdekking slaat al onze hoop dat wij de ziekte beperkt kunnen houden tot het Verenigd Koninkrijk definitief de bodem in. Het bijzonder besluitvaardige optreden van de Franse autoriteiten om vee dat mogelijk in contact is geweest met besmette dieren uit het Verenigd Koninkrijk te isoleren en te vernietigen is echter bemoedigend. Ook de snelle maatregelen om veetransporten in Frankrijk te beperken, hebben waarschijnlijk de kans op verspreiding van de ziekte verkleind. Deze maatregelen, door sommigen ten onrechte als buitensporig beschouwd, zijn zeer verstandig gebleken. Niettemin bestaat het risico van meer uitbraken. De situatie moet dan ook zeer nauwlettend in de gaten worden gehouden. Gisteravond laat heeft het Permanent Veterinair Comité besloten om de export van risicovolle dieren uit Frankrijk te verbieden en ook om beperkingen op te leggen aan het transport van dieren en bepaalde producten uit het departement Mayenne en het aangrenzende departement Orne. Vanzelfsprekend moeten er, indien er meer uitbraken komen, extra beperkingen voor de betrokken regio' s worden ingesteld, maar de snelle en alerte reactie van de Franse autoriteiten zal er hopelijk voor zorgen dat er niet nog veel draconischer maatregelen nodig zullen zijn.
Met betrekking tot de derde landen moet ik zeggen dat de Commissie zeer teleurgesteld is dat de bijzonder resolute actie die zij heeft ondernomen om de huidige uitbraak te lijf te gaan, niet de erkenning heeft gekregen die zij verdient. De derde landen zijn door deze maatregelen niet gerustgesteld, maar hebben in veel gevallen juist gereageerd met beperkingen die naar mijn mening zowel buitensporig als onnodig zijn. De Commissie is in druk overleg met de betreffende derde landen om te proberen de overwegingen die aan deze maatregelen ten grondslag liggen, te achterhalen. Uiteraard zullen wij de reeds geldende maatregelen toelichten, maatregelen die dergelijke beperkingen overbodig maken. Bovendien zullen wij optimaal gebruik maken van onze bilaterale contacten en onze handelsafspraken in het kader van de WTO om te zorgen dat deze beperkingen worden opgeheven.
Ik heb vanmiddag al contact gehad met de Amerikaanse minister van Landbouw over de door de Verenigde Staten ingestelde maatregelen. De minister heeft mij verzekerd dat deze maatregelen met spoed opnieuw zullen worden bekeken. Wij hebben afgesproken dat onze beider veterinaire diensten intensief zullen samenwerken bij het zoeken naar oplossingen. Ook hebben wij afgesproken dat wij nauw contact zullen onderhouden totdat een oplossing is gevonden. Ik ben overtuigd van haar goede wil in dit opzicht.
Als voorbeeld van de aanpak van de Commissie wil ik wijzen op de door de Gemeenschap gekozen gedragslijn ten opzichte van Argentinië. Ondanks de regionale problemen met mond- en klauwzeer daar, hebben wij de invoer van rundvlees uit dit land steeds toegestaan. Wel werden er uiteraard zeer strenge controles uitgevoerd. Om het risico van overbrenging van de ziekte uit te sluiten, moest het rundvlees afkomstig zijn uit BSE-vrije gebieden en moest het uitgebeend en gerijpt zijn. Pas toen zich kortgeleden meer uitbraken openbaarden en het land bovendien vaccinaties introduceerde en zelf de export naar de VS en Canada verbood, voelde de Commissie zich gedwongen de invoer van rundvlees uit Argentinië te verbieden. De Commissie blijft niettemin overtuigd van het nut van een geregionaliseerde aanpak waarbij de export kan worden hervat zodra de omstandigheden veilig zijn.
Meer in het algemeen gesproken, wil ik nogmaals het resolute optreden van de Commissie met betrekking tot de aanpak van de huidige uitbraak verdedigen. Dit is een essentiële en uitermate noodzakelijke reactie op een uiterst besmettelijke ziekte, die mogelijk enorme gevolgen kan hebben voor de economie en de handel in de hele Europese Unie. Deze aanpak heeft nog steeds de volledige steun van de lidstaten in het Permanent Veterinair Comité en ook in de Landbouwraad. Ik vind zeker dat de veterinaire instanties, de lidstaten en de Commissie zeer nauw en doeltreffend hebben samengewerkt. Deze aanpak heeft ook de steun van de boeren in de EU, die zich er zeer goed van bewust zijn dat deze ziekte een ernstige bedreiging vormt voor hun kostwinning. Men is nog steeds unaniem van mening dat vaccinatie slechts een allerlaatste redmiddel mag zijn, dat wij slechts mogen inzetten in de omstandigheden die ik eerder heb geschetst, namelijk als preventieve maatregel om de verdere verspreiding van de ziekte tot staan te brengen en in afwachting van afdoende maatregelen om deze uit te roeien.
Tot slot wil ik u de verzekering geven dat de Commissie al haar middelen zal blijven inzetten om deze uitbraak zo snel mogelijk de kop in te drukken. Ik blijf onder de indruk van de enorme inzet die de lidstaten tonen door hun snelle en resolute optreden om de hele EU haar vroegere MKZ-vrije status terug te bezorgen.

Doyle
Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag nog eens voor alle duidelijkheid zeggen dat het enige positieve aspect van deze vreselijke ziekte is dat zij niet bij mensen voorkomt. Er is geen gevaar voor de consument. Zodra de crisis voorbij is - en het is een crisis in het Verenigd Koninkrijk, we kunnen het niet anders omschrijven - moeten wij het gemeenschappelijk landbouwbeleid en de hele gemeenschappelijke markt opnieuw gaan bekijken. Dan moeten wij rustig beoordelen of wij als economische gemeenschap de gezondheid van onze dieren hebben opgeofferd op het altaar van de vrije handel.
Mond- en klauwzeer is nooit een specifiek Brits vraagstuk geweest en de uitbraak in Frankrijk onderstreept dit helaas nog eens, als wij daar al aan herinnerd moesten worden. De verspreiding van deze virulente ziekte heeft terecht aanleiding gegeven tot vragen over de manier waarop de Britse autoriteiten hiermee omgaan. Tegelijkertijd wil ik mij echter mede namens mijn collega' s distantiëren van de oververhitte en bijzonder ongepaste opmerkingen van bepaalde onderministers in de Ierse regering.
Ondanks het verbod op de invoer van dieren en dierproducten en de beperkte vervoersverboden moet ik zeggen, mijnheer de commissaris, dat de reactie van de EU als geheel in mijn ogen onvoldoende en traag is. Bent u ervan overtuigd dat de veterinaire capaciteit om deze crisis met name in het Verenigd Koninkrijk het hoofd te bieden, voldoende is? Bent u ervan overtuigd dat het Permanent Veterinair Comité op zijn taak berekend is? Ik trek de individuele capaciteiten niet in twijfel, maar zijn volgens u hun taken en bevoegdheden voldoende nu wij worden geconfronteerd met de overal om zich heen grijpende mond- en klauwzeer? Kan de commissaris het Parlement uitleggen waarom de veterinaire reacties in het Verenigd Koninkrijk en Ierland zo verschillend zijn? Het is ongetwijfeld waar dat iedere lidstaat in eerste instantie verantwoordelijk is voor de gezondheid van zijn eigen dieren, maar het is voor mij en mijn collega' s uit andere lidstaten duidelijk dat er geen sprake is van een gecoördineerde of consequente veterinaire reactie. In het Verenigd Koninkrijk gaan paardenrennen, voetbalwedstrijden en conferenties gewoon door, ondanks de meer dan 200 uitbraken - en naar ik heb gehoord zijn daar vandaag nog weer 28 bij gekomen. In de Ierse Republiek, waar nog helemaal geen sprake is van een uitbraak, zijn alle niet-noodzakelijke bijeenkomsten in landelijke gebieden afgelast. Wij hebben de Ierse samenleving tot stilstand gebracht.
Er is geen sprake van een gecoördineerd logistiek beleid inzake diertransporten en - nog veel belangrijker - verplaatsingen van mensen via havens en luchthavens naar en vanuit besmette gebieden en landen. Normen en eisen verschillen enorm en er is op dit gebied dringend een gezamenlijk EU-beleid nodig. De reactie van de EU is tot nu toe onvoldoende en traag geweest. De ziekte is in Groot-Brittannië uit de hand gelopen en heeft zich nu verspreid naar het vasteland van Europa. Het verbaast mij zeer dat er nog geen spoedvergadering is geweest van de Landbouwraad en geen gecoördineerde reactie van onze uitvoerende instanties.
Ik heb zojuist geluisterd naar de toespraak van een delegatie van de Britse National Farmers' Union voor onze Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling. Ik dank hen voor hun aanwezigheid daar. Zij hebben de situatie in Engeland toegelicht.
Ik ben niet voor vaccinatie, hoe tragisch het probleem ook is, omdat mond- en klauwzeer geen endemische ziekte is in de EU. Vaccinatie geeft geen 100% garantie. Bovendien zijn er veel verschillende vormen van de ziekte, die ieder een ander vaccin vergen.
Mijnheer de commissaris, het is uw taak om de lidstaten ervan te overtuigen dat alle luchthavens, zeehavens en andere punten waar mensen besmette gebieden binnenkomen en verlaten, moeten worden gecontroleerd, en dat passagiers en voertuigen goed moeten worden gedesinfecteerd. Het wordt tijd dat wij beseffen wat ons te doen staat. Wij moeten lering trekken uit de BSE-crisis. We moeten meer informatie krijgen uit Argentinië. Ondanks het feit dat men daar in de afgelopen weken verschillende keren heeft ontkend dat er sprake was van een uitbraak, heeft men daar nu bevestigd dat er wel degelijk een is. Volgens mij hebben wij nog niet alle feiten te horen gekregen, noch uit Argentinië noch uit andere landen.

Garot
- (FR) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de minister en fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, geachte collega's, het mond- en klauwzeervirus heeft Frankrijk bereikt, en wel mijn eigen departement, ondanks het feit dat het Verenigd Koninkrijk afgegrendeld is van het vasteland van Europa, ondanks zeer strenge maatregelen die in mijn land zijn genomen, en wel in het bijzonder het ruimen van 20.000 schapen afkomstig uit Groot-Brittannië, juist voordat de beslissing van het invoerverbod werd genomen.
Dit geval van mond- en klauwzeer roept, zoals u zich wel kunt indenken, veel vragen en vraagtekens, en veel angst op bij de veehouders en de bevolking. We kunnen, denk ik, de consumenten wel geruststellen, omdat deze ziekte niet op de mens overdraagbaar is, maar het is moeilijker de onrust onder de boeren en ondernemers in de sector, die overigens al geconfronteerd worden met de verschrikkelijke gevolgen van de BSE-crisis, te beteugelen.
Toch wil ook ik met nadruk zeggen dat ik niet aan paniek wil toegeven. Sinds bijna 10 jaar zijn er weinig haarden geweest en de besmettelijke veeziektes van 1993 in Italië en van 1996 en 2000 in Griekenland heeft men snel onder controle gekregen, naar het schijnt. In de huidige situatie, en gezien de ervaringen, lijkt het dus weer het beste over te gaan tot het ruimen van de besmette dieren. Dat is, schijnt het, de meest effectieve methode, waardoor we hopen dat de bron van het virus volledig opdroogt. Verder moeten we tegelijkertijd de sector ondersteunen in deze moeilijke periode en de veehouders voldoende schadeloos stellen, teneinde aan het ruimen van de veestapel, ook niet nog eens het verdwijnen van de beroepsgroep toe te voegen.
Verder is het ook noodzakelijk dat we de strijd tegen dit virus op internationaal niveau gaan voeren, want het gaat op het ogenblik de hele wereld rond. Het komt voor in Azië, in India en in Latijns Amerika - Argentinië wordt erdoor getroffen - en het komt voor in Europa; vandaar mijn vragen. Hoe is dit virus vanuit Azië in Europa terecht gekomen? Is het verhaal over de maaltijden aan boord van een luchtvaartmaatschappij opgehelderd? Welke voorzorgsmaatregelen kunnen we op internationaal niveau nemen, waarbij we enerzijds rekening houden met de zeer grote snelheid waarmee het virus zich verspreidt, en anderzijds met de omvang van het personen- en goederenvervoer over de wereld? Wat zijn internationale waarborgen waard als staten zaken verhullen door gebrek aan rapportage of onderrapportage aan het Internationaal bureau voor besmettelijke veeziekten?
Mijnheer de minister, fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, wij hebben er echt behoefte aan dat u ons een overzicht geeft van de stand van zaken van al deze verschillende aspecten, en ik dank u daarvoor.

Mulder
Mijnheer de Voorzitter, op dit moment valt het mij moeilijk om kritiek te leveren op de houding die de Commissie of de lidstaten hebben ingenomen na de eerste uitbraak van tongblaar in het Verenigd Koninkrijk. Ik denk dat ze allemaal alert zijn geweest en dat alle mogelijke voorzorgsmaatregelen zijn genomen. Toch vraag ik mij af of het voldoende is. Ik was niet al te lang geleden in de Verenigde Staten. Als ik daar binnenkom, valt het mij steeds weer op dat ik moet invullen of ik de laatste drie weken op een boerderij ben geweest en of ik levensmiddelen meebreng. Dit alles om te controleren of er besmettelijke ziekten in de Verenigde Staten worden binnengebracht. In Europa gebeurt dat niet. Zou het niet een goed moment zijn om ons af te vragen of dat niet ook bij ons nodig is? Met al die jumbojets die iedere dag arriveren op onze luchthavens bestaat er een geweldig gevaar van besmetting van waar ook in de wereld.
De discussie over wel of niet vaccineren breekt op het ogenblik weer los. Zou de Commissie duidelijk kunnen verklaren welke de economische consequenties zijn van vaccineren en wat het opbrengt om niet te vaccineren? De laatste negen jaar is het inderdaad goed gegaan, maar ik denk dat het publiek overtuigd moet worden van de noodzaak van deze politiek. Wij moeten weten hoeveel het gaat kosten.
Dit Parlement heeft de laatste zes jaar de begrotingslijn "SOS-platteland" opgevoerd. De Commissie heeft vorig jaar geweigerd deze begrotingslijn uit te voeren. Het gaat hier om een telefoonnummer dat door iedere boer in de Europese Unie kan worden gebeld. Waarom voert de Commissie die begrotingslijn niet uit en waarom bestaat de neiging om deze ook dit jaar weer terzijde te leggen? Het gaat hier om een duidelijke wens van het Parlement en ik denk dat die uiterst opportuun is.

Auroi
- (FR) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, u hebt ons zojuist een historisch overzicht gegeven van een wijdverbreide paniek en ons - we moeten deze analyse afmaken - de negatieve effecten van de mondialisering laten zien. En vandaag constateren we dat de staten elkaar de handel in vlees verbieden. Dat bewijst duidelijk dat deze crisis in de eerste plaats een handelscrisis is. Laten we ermee ophouden te doen alsof het een gezondheidscrisis is. Laten we ermee ophouden de zaken door elkaar te halen.
Tegelijkertijd horen we niets meer over een andere crisis die door de wereld waart: de BSE-crisis. Welnu, mijnheer de commissaris, hoe staat het met de testen? Hoe staat het met de controles van diermeel? Ook dat zijn zaken die tegelijk met deze crisis moeten worden aangepakt.
Ten tweede gebruikt u het voorzorgsbeginsel verkeerd. Ik zeg u dat heel vriendelijk als milieubeschermster. Dieren worden massaal afgemaakt en verbrand, terwijl mond- en klauwzeer ongevaarlijk is voor de mens. Sterker nog: gezonde dieren kunnen ervan genezen. Maar dat is commercieel niet van belang.
Bekijk de zaken weer onder het juiste licht en stel zinnige oplossingen voor. Zeker, u ruimt dieren. Maar misschien moet u, voor de korte termijn en om de crisis te overwinnen, aan een systeem gaan denken waarbij inenting in zeer beperkte gebieden niet geheel wordt uitgesloten. We moeten allereerst de crisis overwinnen. Maar als die eenmaal voorbij is, neem dan de juiste voorzorgsmaatregelen en doe iets aan de oorzaken, liever dan inderhaast de gevolgen aan te pakken.
U wilt bijvoorbeeld - u hebt dat zonet elders gezegd - het vervoer aanpakken. Dat is niet voldoende! Acht uur is nog te lang voor vervoer van dieren! U moet een eind maken aan dit systeem. U moet afzien van de intensieve veeteelt en de fokbatterijen. Neem maatregelen voor de lange termijn om eindelijk van deze wrede productiviteit af te komen en terug te keren naar extensieve methodes.

Jové Peres
Mijnheer de Voorzitter, wij staan hier voor een moeilijk in te tomen probleem. Ofschoon de verschillende lidstaten draconische maatregelen hebben genomen, lopen wij het risico dat de ziekte zich verder zal verspreiden. Los van het feit dat het om een bijzonder virulente stam gaat, doen de milieuomstandigheden het ergste vrezen.
Het probleem van mond- en klauwzeer kan vanuit drie perspectieven worden benaderd: het nemen van onmiddellijke acties of van maatregelen op de korte termijn, de afbakening van de verantwoordelijkheden en de voorkoming van dit soort problemen in de toekomst.
Met uw welnemen zou ik drie opmerkingen willen maken. Ten eerste heeft het op de korte termijn niet veel zin dat wij een inentingscampagne opzetten aangezien de economische voordelen verwaarloosbaar zijn en een dergelijk programma alleen maar last veroorzaakt. Als wij van inenting afzien, moeten wij echter wel een afdoend antwoord bieden op de door Canada genomen maatregelen. De Europese Unie mag niet stilzwijgend tolereren dat haar algemene, ongerechtvaardigde embargo's zoals dat van Canada worden opgelegd. Ook represaillemaatregelen als die van de Verenigde Staten zijn hier niet op hun plaats.
Dan ga ik nu over naar de tweede kwestie. Mijnheer de commissaris, zullen de veehouders voor deze vreselijke crisis worden vergoed? Waar zullen wij het geld vandaan halen? Volgens mijn berekeningen blijven er na het laatste voorstel tot herziening van de begroting slechts 50 miljoen euro over voor vergoedingen aan veehouders, mond- en klauwzeer en BSE.
Mijn derde en laatste opmerking heeft betrekking op de preventie van deze en andere ziekten. Het streven naar meer concurrentiekracht middels de inkrimping van de in het kader van het GLB verstrekte steunmaatregelen heeft natuurlijk ook gevolgen voor de preventie, en men dient deze gevolgen in overweging te nemen.
Wij moeten ons tevens bezinnen over de risico's verbonden aan een communautaire veehouderij die gebaseerd is op vervoer van levende dieren en omvangrijke veestapels.
De crisissituaties waarvan wij het slachtoffer zijn, moeten ons ertoe aanzetten om een GLB te ontwikkelen waarin de consument en de producent prevaleren boven de handelsbelangen. De steunmaatregelen mogen niet worden verlaagd of afgeschaft. Zij moeten worden aangewend om de positie van milieu- en consumentvriendelijke bedrijven te consolideren die bijdragen aan het behoud van de maatschappelijke plattelandsstructuur.

Hyland
Mijnheer de Voorzitter, als mond- en klauwzeer niet in de hand wordt gehouden, kan het de hele veehouderijsector in de EU volledig wegvagen. Dit kan uiteindelijk zelfs leiden tot een belangrijk verlies aan werkgelegenheid in de agrarische levensmiddelensector en tot ernstige ontwrichting van het gewone leven.
Zoals het Parlement weet, werd de eerste uitbraak van mond- en klauwzeer in Groot-Brittannië slechts enkele weken geleden vastgesteld. Sindsdien heeft de ziekte zich met angstwekkende snelheid verspreid, wat heeft geresulteerd in de vernietiging van duizenden dieren. De financiële gevolgen zijn aanzienlijk. De psychologische gevolgen voor de boeren, niet alleen in Groot-Brittannië maar ook in Ierland, baren ons grote zorgen. Wij mogen de sociale consequenties van deze ramp niet onderschatten. Wij weten allemaal dat mond- en klauwzeer zeer moeilijk te beheersen is. De gevolgen van de ziekte voor de Europese landbouw en de Europese economie in bredere zin vereisen echter dat de strengst mogelijke beheersingsmaatregelen worden getroffen en nageleefd.
Ik erken dat de situatie voor de Britse regering moeilijk is. Wij bereiken er op dit moment echter niets mee door schuldigen aan te wijzen. Ik heb zeker veel begrip voor de moeilijke situatie van de Britse boeren. De schaal waarop deze ramp zich voltrekt en het tempo waarmee die zich heeft uitgebreid, maken mijns inziens niet alleen krachtiger maatregelen door de Britse autoriteiten, maar ook voortzetting van de bemoeienis van de EU noodzakelijk. Ik complimenteer commissaris Byrne met zijn weloverwogen en actieve reactie op de crisis.
Mond- en klauwzeer vormt een bedreiging voor de hele Gemeenschap. Wij mogen de bestrijding daarvan dan ook niet aan de afzonderlijke lidstaten overlaten. Ik roep de Commissie op een speciale taakgroep te benoemen, die toezicht moet houden op de tenuitvoerlegging en naleving van de verordeningen in de betrokken landen. Het werk en de adviezen van het Permanent Veterinair Comité zijn daarbij uiteraard van groot belang.
Het Parlement zal er begrip voor hebben dat ik nog eens speciale aandacht vraag voor de ernst van de situatie in Ierland, waar al zeer strenge maatregelen van kracht zijn. Ik wil graag mijn grote bewondering uitspreken voor het begrip van het publiek en de goede samenwerking tussen de autoriteiten ten noorden en ten zuiden van de grens. Het is ironisch dat deze gevreesde ziekte nodig was om ons volk te doordringen van de gevolgen voor de boeren, de consequenties voor de werkgelegenheid in de levensmiddelenindustrie en voor de export van levensmiddelen en de dreigende economische schade voor de toeristische sector en andere commerciële activiteiten.

Martinez
- (FR) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, geachte collega's, na de gekkekoeienziekte is nu mond- en klauwzeer aan de beurt, en dat is geen toeval: het is het samengebalde resultaat van alle ideologische vergissingen die bij de opbouw van Europa zijn gemaakt.
De eerste vergissing is de ideologie van de mondialisering, waarover mevrouw Auroi het had. Het virus is uit India naar ons toe gekomen; het had ook uit Pakistan of Zimbabwe kunnen komen. Als we alles maar doorlaten, laten we ook het mond- en klauwzeervirus door.
De tweede vergissing is de jacht naar rendabiliteit. In naam van voorzorgsmaatregelen ter bescherming van de gezondheid wenste men slachterijen die lijken op de laboratoria van het Institut Pasteur; men is overgegaan tot het samenvoegen van slachterijen en men heeft daar vervolgens dieren afgemaakt die afkomstig waren uit het hele Britse grondgebied; zo heeft men het virus over het hele Britse grondgebied verspreid.
De derde vergissing is die van de immigratie. De 20.000 schapen die naar Frankrijk ingevoerd zijn, die welke het Britse virus hebben binnengebracht, waren bestemd om ritueel geslacht te worden, net als het offer van Abraham, in het kader van het mohammedaanse Offerfeest. En met de slagaders van deze schapen hebben we het virus op de koop toe gekregen.
De vierde vergissing is de jacht naar winst. Men heeft het inenten afgeschaft in naam van Adam Smith, in naam van de rendabiliteit. En in naam van Adam Smith ontsporen de Britse treinen en loopt het mis met de Britse koeien en de Britse schapen!
Wat kunnen we dan doen tegen deze grote vergissingen? Welnu, de oplossingen zijn tweeledig: rechtvaardigheid betrachten, door de schade van de onschuldige boeren voor onze rekening te nemen, en maat houden: maat houden wat de dieren betreft, die niet geruimd hoeven te worden, omdat ze na een paar weken genezen zijn; wat de media betreft, die doen alsof er sprake is van "Apocalypse Now"; maat houden ook wat de gezondheid betreft, door inentingen, net als in Argentinië; en maat houden met het Europese landbouwmodel, dat gematigder en evenwichtiger zou moeten worden.

Raymond
- (FR) Mijnheer de Voorzitter, we kunnen er niet omheen: het mond- en klauwzeervirus, waarvan we geloofden dat het tot Groot-Brittannië beperkt zou blijven, heeft het vasteland van Europa bereikt. De grootscheepse ruimingen hebben er niets aan kunnen doen, wij zijn onze exportmarkten aan het verliezen. De Verenigde Staten en Canada hebben zojuist hun grenzen gesloten, waardoor onze boeren in een zeer moeilijke situatie terecht zijn gekomen. Deze gesel treft immers de varkensfokkers en de veehouders, wier positie al zo verzwakt was door de varkenspest en de BSE-epidemie.
Kunt u toezeggen dat u op de kortst mogelijke termijn entstoffen beschikbaar stelt aan de boeren, als de toestand, ondanks alle inspanningen van de lidstaten om deze ziekte uit te roeien, verder verslechtert? Ook moeten we beseffen dat geen enkele schadevergoeding de financiële en vooral geestelijke schade volledig zal compenseren. Onze boeren zijn knock-out en we moeten ze helpen. Ook al heeft de Zweedse minister-president verklaard dat er geen sprake van is de hulpfondsen te verhogen, wat stelt u dan voor om ze te steunen?
De landbouw is de spil van de opbouw van Europa, maar we moeten helaas constateren dat wij, als we met dergelijke situaties geconfronteerd worden, aan de lidstaten vragen de crisis op te lossen, net als bij de BSE- epidemie. Op dit moment hangen de toekomst en de overlevingskansen van onze boeren af van de deugdelijkheid van de beslissingen die genomen moeten worden, en van de Europese solidariteit.

Jeggle
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, het vat van de Europese landbouwcrisis was met de BSE al vol: de zwaar besmettelijke dierziekte mond- en klauwzeer is de druppel die dit vat doet overlopen. Het is begrijpelijk dat de boeren - en niet alleen u - rigoureuze beschermingsmaatregelen eisen. Staat u mij toe daar enkele vragen over te stellen.
Weet u ten eerste wat de werkelijke omvang van de ziekte op dit moment is?
De landbouwers vragen zich ten tweede bezorgd af of de vaccinatie tegen MKZ definitief is afgeschaft. Welke maatregelen overweegt u in de huidige situatie te nemen niet alleen voor de veebestanden in het algemeen, maar meer in het bijzonder ook voor de heel waardevolle dieren die bijvoorbeeld gebruikt worden voor kunstmatige inseminatie?
Ten derde is het transport weer in de schijnwerpers komen te staan. Zijn er gemeenschappelijke controlemaatregelen op het vervoer van dieren of vlees in de Europese Unie? Zo ja, welke? Welke sancties zijn er in geval van overtredingen?
Ten vierde zijn er grote zorgen in verband met de import van dieren en dierlijke producten in de Gemeenschap. Ziet u, Argentinië biedt wat de klanten nu vragen: gegarandeerd BSE-vrij vlees. Daar wordt ook reclame mee gemaakt. Zoals u zojuist ook al zei, hebben wij echter ook MKZ. Mijnheer de commissaris, welke concrete beschermings- en veiligheidsmaatregelen neemt u hiervoor?
Mijn vijfde, laatste en belangrijkste opmerking gaat over de door MKZ veroorzaakte kosten. Wie moet welke kosten dragen en welke financieringsmogelijkheden heeft volgens u de EU?
Is de Commissie bereid lering te trekken uit de met BSE opgedane ervaringen en nu op te treden - en niet alleen te reageren - op alle gebieden waar optreden voor de bestrijding van MKZ nodig is? Voor mij betekent dit dat de Commissie het heft in eigen handen moet nemen en daarnaast ook moet zorgen voor coördinatie van de nationale maatregelen.

Whitehead
Mijnheer de Voorzitter, mede namens mijn collega' s uit het Verenigd Koninkrijk betuig ik mijn diepe medeleven met de inwoners van het kiesdistrict van Georges Garot na de tot dusver gelukkig nog geïsoleerde uitbraak in Frankrijk. Wij begrijpen ook heel goed de zorgen en de ongerustheid die, zoals wij van de heer Hyland en anderen hebben gehoord, bij onze buren in de Ierse Republiek heersen.
Wil commissaris Byrne bevestigen dat het Verenigd Koninkrijk meteen toen de eerste uitbraak werd vastgesteld alles in het werk heeft gesteld om zijn buurlanden zo snel mogelijk te waarschuwen? Kan hij een wetenschappelijk oordeel geven, voorzover dat al beschikbaar is, over de bron van de uitbraak in Heddon-on-the-Wall? Kan hij ons vertellen of de vervoersbeperkingen in heel Europa nu algemeen worden nageleefd en welke straffen of sancties getroffen kunnen worden in het geval dat kwaadwillige handelaren deze beperkingen overtreden?
Is hij het met mij eens dat de verspreiding van de ziekte voornamelijk heeft plaatsgevonden via schapen, en dus via diercontacten, en niet via de lucht? En betekent dat volgens hem ook dat wij uit dat gegeven enige hoop kunnen putten dat de ziekte, ook al heeft die haar piek nog niet bereikt, binnen de perken kan worden gehouden?
Tot slot, is hij het met mij eens dat het beleid van het Verenigd Koninkrijk, dat gebaseerd is op isoleren, slachten en quarantaine, de beste manier is om deze ziekte te elimineren, niet alleen in Groot-Brittannië maar overal elders in Europa waar de ziekte kan opduiken?

Watson
Mijnheer de Voorzitter, wij kunnen een aantal zeer duidelijke lessen trekken uit deze mond- en klauwzeerepidemie. Zo moeten wij waakzamer zijn, meer nadruk leggen op de gezondheid van de dieren en strengere controles uitvoeren op de invoer uit landen waar de ziekte endemisch is, op veehouderijen en bedrijven die spoeling in veevoeder gebruiken en op diertransporten en noodplannen voor rampen als deze. Het vee in ons deel van de wereld mag nooit weer gevaar lopen door fouten bij een Ministerie van Landbouw in één van de landen.
Vandaag is het echter niet onze taak schuldigen aan te wijzen, maar om plannen te maken voor de toekomst. Zodra de storm is gaan liggen, zullen wij in sommige afgelegen en kwetsbare regio' s in de Europese Unie, zoals mijn kiesdistrict in het zuidwesten van Engeland, een volkomen verwoest economisch landschap aantreffen. Het gaat niet alleen om een crisis in de landbouw, maar ook om een woestenij aan failliete bedrijven en verdwenen arbeidsplaatsen in het toerisme, bij transportbedrijven en in andere sectoren. De Unie kan een belangrijke rol spelen bij de wederopbouw van deze economieën. Ik vraag de verzekering van de commissaris dat de Commissie nu met de regeringen van de getroffen landen en regio' s zal gaan praten over de manier waarop structuurfondsen en andere programma' s zo kunnen worden aangepast dat zij snel en doeltreffend hulp kunnen bieden.

Wyn
Mijnheer de Voorzitter, er is zeker een grondig onderzoek nodig naar de gevolgen van de uitbraak van mond- en klauwzeer. Hierbij komen veel vragen op. Waarom werden de dieren niet vanaf het allereerste begin geïsoleerd en werden geen noodvaccinaties toegediend, in plaats van het gevoerde beleid van massale slachting zoals we nu hebben gezien? Ik wil de Commissie vragen naar haar standpunt inzake het beleid van massale slachting. Vindt de Commissie ook niet dat wij een verschil moeten maken tussen slachten ten behoeve van het welzijn van de dieren en onnodige massale slachting om de markt en de media tevreden te stellen?
Ik wil ook nogmaals het vervoer van levende dieren over grote afstanden voor de slacht ter discussie stellen. Dit verhoogt het risico van verspreiding van de ziekte. Het besluit om kleine slachthuizen te sluiten moet op de helling. De Commissie is momenteel bezig met een onderzoek naar het vervoer van levende dieren en ik wacht met spanning het verslag van de Commissie over dit bijzonder belangrijke vraagstuk af. Ik dring er nogmaals bij de Commissie op aan dat zij haar beleid inzake het vervoer van levende dieren wijzigt en strengere controles instelt.
Bij de discussie over het vraagstuk van de schadeloosstelling, is nog niet serieus gesproken over vergoeding van de bedrijfsschade. Is de Commissie het niet met mij eens dat het van groot belang is dat wij het hele probleem bekijken en zowel de schade voor de boeren die direct en indirect door de uitbraak van mond- en klauwzeer zijn getroffen als voor met de landbouw verbonden sectoren en het toerisme in beeld brengen? Hoeveel rampen in de landbouw moeten wij nog meemaken voordat de regeringen van de lidstaten het eens worden over de dringende noodzaak om het gemeenschappelijk landbouwbeleid te hervormen?

Sturdy
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de commissaris bedanken voor zijn verzekering dat er EU-middelen beschikbaar zullen worden gesteld aan de Britse regering om haar bij deze tragedie te helpen. Kan de commissaris mij vertellen of de Britse regering alle EOGFL-fondsen waarop zij een beroep kan doen, ook inderdaad heeft aangevraagd? In het verleden heeft zij niet de moeite genomen om dit te doen. Heeft zij hier ten behoeve van deze nationale tragedie nu wel gebruik van gemaakt? Mevrouw Doyle zei zojuist dat hier sprake is van een crisis, en dat is het inderdaad: op dit moment zijn er 225 gevallen vastgesteld, een kwart miljoen dieren moet worden afgemaakt! Onze minister zei drie dagen geleden voor de televisie dat de crisis onder controle is. Kan de commissaris mij vertellen of dit inderdaad het geval is?
Mag ik ook vragen wat de EU doet? Heeft de Britse regering de EU benaderd over een of andere gezamenlijke aanpak om de verspreiding over Europa een halt toe te roepen? Toen ik laatst naar Europa reisde, merkte ik op dat er geen desinfectiematten waren, geen speurhonden die controleerden of ik ook een broodje ham in mijn zak had en er werden geen vragen gesteld. Ik weet dat aan reizigers naar het buitenland normaal gesproken vragen worden gesteld over wat zij bij zich hebben. Is er sprake van coördinatie bij de adviezen van de veterinaire diensten? Zoals mevrouw Doyle ook al opmerkte, lijkt er een enorm verschil te zijn tussen de lidstaten in de Europese Unie. Is het veilig om besmette kadavers door het hele Verenigd Koninkrijk te vervoeren, zoals wij op dit moment doen? Tot slot, is de Britse regering erg laks geweest met het stopzetten van de invoer uit landen waar de ziekte endemisch is?

De Rossa
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de Raad en de Commissie danken voor hun komst nadat het Parlement maandag had besloten dit debat te voeren. De levensmiddelenindustrie in Ierland, en nu ook in heel Europa, wankelt onder de gevolgen van de mond- en klauwzeerramp. Het is echter niet juist om voor deze uitbraak de zwarte piet bij één land neer te leggen. Het is helemaal dom als dit wordt gedaan door een minister van een land dat 90% van zijn productie exporteert. Dit had in ieder land in de Unie kunnen gebeuren gezien de intensieve, door subsidies in stand gehouden landbouwmethodes in Europa, methodes die met zich meebrengen dat er voortdurend vee van de ene naar de andere boerderij, en ook van het ene naar het andere land wordt gesleept.
Ik ben er niet van overtuigd dat in dit stadium van de ontwikkeling van de uitbraak gedeeltelijke of gematigde verboden voor veetransporten voldoende soelaas zullen bieden. In de praktijk zal waarschijnlijk geen enkel land dieren invoeren uit een land waar de ziekte is vastgesteld - en wie zou ze dat kwalijk nemen?
Er is ook al verscheidene keren gezegd dat het hier niet gaat om een crisis in de volksgezondheid. Ook is de landbouwsector niet het enige slachtoffer van deze crisis. Werknemers in de levensmiddelenindustrie, de toeristenbranche, sportevenementen en het gewone maatschappelijke leven hebben allemaal zwaar te lijden van de pogingen om de verspreiding van de ziekte tot staan te brengen. Tot dusver wordt dat allemaal nog steeds geaccepteerd. Wij moeten echter niet zonder meer nee zeggen tegen een onderzoek naar de kosten van voortzetting van de huidige aanpak en de gevolgen ervan voor andere belangrijke industrieën en voor de vrijheid van burgers om hun eigen leven te leiden.
Tot slot moeten wij, zodra de woede en de beschuldigingen zijn weggeëbd, nu eens echt beginnen aan de hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid. De Europese consument heeft nu meer belangstelling voor veilig voedsel, voedsel dat op een milieuvriendelijke manier is geproduceerd, en inderdaad ook voedsel dat betaalbaar is. Men wil echter geen voedsel meer dat alleen maar spotgoedkoop is, ongeacht de manier waarop het wordt geproduceerd en wat de verborgen onaanvaardbare gezondheidsrisico' s zijn.

Redondo Jiménez
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, wij lopen het risico dat de ziekte die het Europa zonder grenzen belaagt, de vertrouwenscrisis van de burger ten aanzien van de nationale en communautaire instellingen nog aanscherpt.
De gezondheidsproblemen van de veestapel, de wijziging van de voedingsgewoonten en de ondergang van de productiesector zijn redenen te over om uitzonderlijke maatregelen te nemen. Aan deze acties zijn economische en politieke kosten verbonden en ik zou graag willen vernemen welke bedragen de Raad en de Commissie hiervoor denken uit te trekken.
Bent u bereid om de steunmaatregelen in alle landen van de Europese Unie te versterken?
Wat vinden de Europese instellingen van het voorstel om een massale inentingscampagne op te zetten?
Welke houding zult u ten overstaan van derde landen aannemen? Bent u voornemens om maatregelen te nemen ten aanzien van de unilaterale beperkingen die ons door landen als de Verenigde Staten, Canada, Bulgarije en Saoedi-Arabië zijn opgelegd en de onvoldoende gecontroleerde invoer uit inentende landen als Argentinië, Chili, Brazilië, enzovoorts, die een risico voor heel onze veestapel inhoudt?
Hoe zal het probleem van de wilde dieren worden aangepakt? Mijnheer de commissaris, welke maatregelen zijn er van toepassing op wilde dieren, dierentuinen, circussen, enzovoorts? Wat zullen wij doen als de ziekte overslaat op herten, everzwijnen en geitachtigen?
Tenslotte zou ik graag van de Europese Commissie vernemen of zij met deze gezondheidscrisissen rekening denkt te houden bij de indiening van de begroting voor het schaars bedeelde Europees veterinair fonds voor dringende kwesties.

Byrne
U hebt een aantal verschillende vraagstukken aan de orde gesteld. Misschien mag ik kort op die vraagstukken reageren, in plaats van op alle vragen afzonderlijk in te gaan. Ik hoop daarbij alle vraagstukken, met name de belangrijke, te behandelen.
Allereerst noem ik het punt van de globalisering. Ik wil benadrukken dat de ziekte mond- en klauwzeer in het verleden, toen de handel nog maar een fractie was van zijn huidige omvang, in veel lidstaten heel regelmatig voorkwam en zelfs endemisch was. Het is naar mijn mening dan ook al te simplistisch om de handel als oorzaak van de uitbraak aan te wijzen. Mond- en klauwzeer is endemisch in de ontwikkelingslanden. De EU heeft een enorm handelsoverschot aan landbouw- en levensmiddelenproducten. Willen wij de daaraan verbonden baten soms opgeven? De handel in landbouwproducten is een van de terreinen waarop de ontwikkelingslanden hun marktaandeel werkelijk zouden kunnen vergroten. Ik vraag mijn eigen ambtenaren persoonlijk mij te adviseren over de vraag hoe wij de kwaliteit in de ontwikkelingslanden zo kunnen verhogen dat zij echt met de Europese Unie handel kunnen drijven. Dit is een belangrijk vraagstuk, dat wij niet uit het oog mogen verliezen. Moeten wij deze landen vertellen dat wij om de redenen die wij hier vanmiddag hebben besproken hun producten niet willen? De andere weg is beter.
Een ander vraagstuk dat u noemde is dat van de intensieve landbouw. Ik herhaal nog eens dat mond- en klauwzeer in de ontwikkelingslanden endemisch is, terwijl de ziekte in de OESO-landen, zoals de Verenigde Staten, Canada, de Europese Unie, Australië en Nieuw-Zeeland, uiterst zeldzaam is. Het is belangrijk om dit goed in gedachten te houden. In deze landen is de landbouw het intensiefst. Ik herhaal dan ook mijn stelling dat wij dit gecompliceerde probleem tekortdoen als wij ons bij dit debat primair richten op intensieve en extensieve landbouw. Men kan de intensieve landbouw voor veel verantwoordelijk stellen, maar het is al te simplistisch daarin de oorzaak van de huidige uitbraak te zien.
De kwestie van het vervoer werd ook geopperd. Een van de prioriteiten in het beleid van de Commissie is het beperken van het vervoer van levende dieren over lange afstanden. Een aantal van u stelde de vraag: "Is dit onder controle?" . Door de beperkingen die voor het vervoer van dieren gelden, zal het risico van overbrenging van de ziekte zo klein mogelijk blijven. Dit zal er op zijn beurt uiteindelijk voor zorgen dat de uitbraak onder controle wordt gebracht. Het is echter de vraag hoe lang dit zal duren. Veel hangt af van de omvang van de handel die heeft plaatsgehad voordat deze uitbraak bekend werd. Wij zullen moeten wachten tot de incubatietijd voorbij is voordat wij een beter beeld krijgen van de situatie.
Veel maatregelen die door leden van dit Parlement werden bepleit, zoals bijvoorbeeld beperkingen ten aanzien van sportevenementen, vallen doodeenvoudig buiten de competentie van de Commissie en ook buiten de Verdragen.
Met betrekking tot beheersingsmaatregelen moet ik er ook met nadruk op wijzen dat deze uitbraak in het Verenigd Koninkrijk waarschijnlijk is begonnen als gevolg van illegale praktijken. Ik zeg dit met veel nadruk. Sommigen van u vroegen waarom de Commissie niet met meer voorstellen komt. Dat is altijd de standaardreactie zodra er iets gebeurt. De wettelijke voorschriften zijn er al. Het was een overtreding van deze voorschriften die ertoe heeft geleid dat deze illegale praktijken de infectie in het Verenigd Koninkrijk hebben veroorzaakt. Ik wil er ook met klem op wijzen dat het de verantwoordelijkheid van de lidstaten is te zorgen dat de voorschriften op dit gebied en op andere gebieden goed worden nageleefd. Ik kan slechts wijzen op de discussies die wij hier eerder hebben gehouden over de vragen rond BSE. Controle en naleving zijn belangrijk. Dat moeten wij niet uit het oog verliezen.
Ik hoop dat ik hiermee de meeste vraagstukken die u naar voren hebt gebracht, heb behandeld.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer Byrne, voor uw antwoord en voor uw bondigheid. U hebt uw woord gestand gedaan.
Het debat is gesloten.

Vragenuur (Raad)
De Voorzitter
Aan de orde is het vragenuur voor vragen aan de Raad (B5-0018/2001).
Daar de vraagsteller afwezig is, hij heeft zich verontschuldigd, vervalt vraag nr. 1.

William Francis Newton Dunn
Vraag nr. 2 van (H-0141/01):
Betreft: Verkleinen van de afstand tussen de Europese burgers en de besluitvorming Wat heeft het voorzitterschap van de Raad gedaan met mijn voorstel, dat het scheen te verwelkomen in de vergadering van commissievoorzitters in Brussel eerder deze maand, dat de fungerend voorzitter aan het eind van elk voorzitterschap van zes maanden een televisie-uitzending in de gehele EU zou verzorgen om verslag uit te brengen aan de Europese burgers over de gemaakte vorderingen?

Danielsson
. (SV) Hierbij wil ik de afgevaardigde bedanken voor het feit dat hij de belangrijke kwestie aankaart van het verkleinen van de afstand tussen de burgers en de besluitvorming. Op de Top van Nice hebben de lidstaten nogmaals hun doel kenbaar gemaakt om de Unie en haar instellingen dichter bij de burgers te brengen.
Het voorzitterschap is het eens met de afgevaardigde dat de burgers van de Unie geïnformeerd moeten worden over de gemaakte vorderingen in de toekomstige ontwikkeling van de Europese Unie. Het belang om werkelijk in contact te komen met de burgers kan niet vaak genoeg worden benadrukt. De problemen op Europees niveau zijn in grote lijnen dezelfde als de problemen die wij op nationaal niveau tegenkomen. Maar daardoor moeten wij ons niet laten ontmoedigen.
Wij blijven ons inspannen om geschikte methoden te vinden voor het verbeteren van de communicatie met de Europese burgers. Hierbij is het van essentieel belang dat de burgers voortdurend geïnformeerd worden, zodat zij zicht krijgen op de samenhang en het geheel.
Mag ik u herinneren aan de mogelijkheid van het houden van openbare debatten in de Raad. Eén van de eerste prioriteiten van het Zweedse voorzitterschap was het opstellen van een lijst van openbare debatten waarin de werkzaamheden van de Raad zoveel mogelijk worden besproken. Bovendien organiseert de Raad, evenals de overige instellingen en lidstaten, regelmatig seminars en conferenties en geeft hij toegankelijke brochures uit over de ontwikkeling van de Unie.
De afgevaardigde doet een specifieker voorstel, dat wij hebben besproken tijdens een bijeenkomst met de commissievoorzitters in januari. Het voorzitterschap heeft echter niet de mogelijkheid om iets dergelijks te organiseren. Maar er staat wel een debat op stapel met de Zweedse minister-president tijdens de plenaire vergadering van het Europees Parlement in juli om volgens de traditie verslag te doen van het resultaat van de Top van Göteborg en van hetgeen het voorzitterschap heeft bereikt gedurende de gehele periode.
Er worden regelmatig debatten van de plenaire vergadering van het Europees Parlement op televisie uitgezonden door Europe by Satellite. Nu moeten wij er alleen nog voor zorgen dat de uitzendingen zoveel mogelijk effect hebben.

Newton Dunn
Met andere woorden, nee, maar u hebt uw antwoord heel netjes verpakt. Mijnheer de fungerend voorzitter, u en ik zijn het eens over de doelstelling dat wij het Europese publiek over ons werk willen informeren, niet alleen in Brussel maar overal. Ik geef u in overweging te proberen - of uw ambtenaren te laten proberen - dit idee aan de televisiemaatschappijen te slijten. Uw premier zal hier in de plenaire vergadering in juli ongetwijfeld een geweldige redevoering houden over het voorzitterschap. Een redevoering in deze vergaderzaal is echter heel iets anders dan een informele toespraak tot het Europese volk.
Als u even denkt aan de manier waarop president Clinton dat deed, is het verschil meteen duidelijk. Ik kan niet genoeg benadrukken dat de publicaties, de congressen en de debatten die u in Brussel organiseert niet de juiste manier zijn om 300 miljoen mensen, verspreid over heel Europa, te bereiken. Een leuk televisiegesprekje met de Zweedse premier zou een heel goed begin zijn. Het is echt niet voldoende om dat in deze vergaderzaal te doen.

Danielsson
Ik kan mij in beginsel vinden in de wens van de heer Newton Dunn dat coherente informatie over wat er in de Unie gebeurt zo uitgebreid mogelijk moet worden gegeven. Nu is het echter gelukkig het geval dat de media in Europa vrij en onafhankelijk zijn. Maar ik betwijfel in hoeverre zelfs een krachtdadige regering zoals die van Zweden de mogelijkheid en capaciteit heeft om bijvoorbeeld onafhankelijke televisiezenders te overtuigen van de op zich prima ideeën van de heer Newton Dunn.
Ik vind ook dat de afgevaardigde in zekere mate de mogelijkheden van het Parlement onderschat om als politieke arena een boodschap over te brengen. Ik hoop dat wij ons gezamenlijk kunnen inspannen voor het geven van concrete en interessante informatie over wat er plaatsvindt in de Unie. Wij moeten echter respecteren dat de onafhankelijke media bepalen wat er wel en niet uitgezonden moet worden.

Alavanos
Mijnheer de Voorzitter, de eerste vraag was van mij. Als het Bureau het debat van vandaag goed had georganiseerd, was het vragenuur om 18.15 uur begonnen. Wij zijn echter begonnen met een half uur vertraging. Ik zat op dat moment de Gemengde Parlementaire Commissie met Bulgarije voor en had mijn werk zo geregeld dat ik om 18.15 hier zou zijn. Dat is mij echter net niet gelukt. Door de vertraging van het Bureau, kwam ik hier een minuut te laat aan. Als u mij daarvoor wilt straffen, evenals voor het feit dat het Bureau het tijdschema niet respecteert, dan doet u maar.

De Voorzitter
Mijnheer Alavanos, ik betreur evenzeer als u dat uw vraag vervallen is. Het hangt niet van mij af op welk tijdstip het debat begint. Alle aanwezigen hebben kunnen vaststellen dat ik u verontschuldigd heb. Het spijt me ten zeerste. Ik hoop dat deze situatie zich niet herhaalt.
  

De Voorzitter


Ewa Hedkvist Petersen
Vraag nr. 3 van (H-0229/01):
Betreft: Intensivering van de dialoog met de Europese burger De Europese burgers hebben veel belangstelling voor de EU-problematiek. Als Zweed is mij dit gebleken in verband met de informele zittingen van de Raad in mijn land, het meest recentelijk in verband met de zitting van de Raad van ministers van telecommunicatie en arbeidsmarkt in Luleå.
Als algemeen gekozen leden van het Europees Parlement ontmoeten wij herhaaldelijk burgers in onze kiesdistricten. De EU -Commissie heeft haar Dialoog Europa in het kader waarvan zij regelmatig burgers uit alle lidstaten ontmoet. De rol van de Raad is ingewikkelder. EU -problemen wedijveren in de werkzaamheden van de regeringen met nationale kwesties, terwijl de Raad tegelijkertijd zwaarwegende besluiten neemt. Het is bekend hoe belangrijk het voor het vertrouwen in de EU is dat de Raad met de mensen praat over de inhoud van het Europees beleid.
Kan de Raad derhalve mededelen welke maatregelen hij overweegt om zijn dialoog met de Europese burgers over het Europees beleid te intensiveren bij voorbeeld in verband met zittingen van de diverse Raden van ministers?

Danielsson
De Raad is het met de geachte afgevaardigde eens dat de dialoog met de burgers van de Europese Unie moet worden verbeterd, overeenkomstig hetgeen de Europese Raad in december 2000 in Nice heeft besloten.
Onder andere in de verklaring over de toekomst van de Unie, die aan de slotakte van de Top is toegevoegd, wordt erkend dat de democratische legitimiteit en openheid van de Unie en haar instellingen moet worden verbeterd en bewaakt, teneinde ze dichter bij de burgers van de lidstaten te brengen.
Wat de zittingen van de Raad betreft: er wordt hard aan gewerkt om de discussies opener en overzichtelijker te maken. Dat gebeurt door openbare debatten, wat onder andere betekent dat de beraadslagingen door directe uitzendingen via interne tv-stations of, helaas minder vaak, direct via tv-stations toegankelijk worden gemaakt voor de media en de burgers. Ook probeert men persconferenties en persberichten steeds informatiever te maken.
Andere positieve maatregelen om de bewustmaking van het grote publiek te vergroten, zijn erop gericht om informatie toegankelijker te maken, zowel via conventionele kanalen als langs elektronische weg. Naar verwachting zal de Raad op 19 maart 2001 in dat verband een besluit nemen over de openbaarmaking van bepaalde soorten documenten van de Raad. Het is de bedoeling dat de Raad zoveel mogelijk van zijn documenten op Internet zet, zonder eerst een vraag dienaangaande vanuit het grote publiek te hebben gekregen. Het onderhavige besluit zal van kracht worden op 1 mei 2000.
Er gebeurt dus een heleboel. Desondanks zal de Raad uiteraard doorgaan met zijn analyse, om de dialoog met de burgers van de Europese Unie over de werkzaamheden van de Raad nog verder te verbeteren.

Hedkvist Petersen
Hartelijk dank aan de Raad voor dit antwoord! De besluiten die binnen de Europese Unie worden genomen, zijn heel belangrijk voor ons als Europese burgers, omdat ze ons dagelijkse leven beïnvloeden. Daarom is het zo belangrijk, zoals ook de Raad vindt, dat de burgers meer mogelijkheden krijgen om de politieke debatten te volgen en naar waarde te schatten, zodat ze goed geïnformeerd aan verkiezingen kunnen deelnemen. Deelname aan verkiezingen is immers de mogelijkheid bij uitstek voor de burgers om hun wensen over de toekomst van Europa kenbaar te maken. Wat dat betreft, zijn wij het volkomen met elkaar eens.
Nu mijn land, Zweden, het voorzitterschap bekleedt, wordt dit natuurlijk nog duidelijker voor mij, nu de zittingen van de Raad op verschillende plaatsen in het land worden gehouden. Het verheugt mij natuurlijk dat de Raad maatregelen neemt en doorgaat met te analyseren hoe de openheid kan worden vergroot. Waarschijnlijk kunnen Internet en de elektronische kanalen aanzienlijk meer worden gebruikt dan op dit moment gebeurt. Debatten kunnen niet alleen direct op televisie worden gevolgd, maar ook via Internet. Ik adviseer de Raad hieraan te werken.

Rübig
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de dialoog met de burgers staat inderdaad voor ons centraal en daarom zou ik willen weten wat de Raad van plan is te doen om het post-Nice proces dichter bij de burgers te brengen.
Men zou bijvoorbeeld op Internet eigen chatrooms kunnen inrichten waar men dan met een zoekmachine bepaalde vraagstukken kan opsporen. Dan kunnen de burgers zelfs de vraagstukken opzoeken die hen persoonlijk interesseren. Mijns inziens zou het ook goed zijn om van debatten in het Parlement, de Raad maar ook de Commissie zogenaamde video streams te maken en deze in de verschillende moedertalen beschikbaar te stellen. Ook dat is een mogelijkheid tot een betere dialoog. Denkt u dat dit na de Top van Lissabon een hoofdactiviteit van het Zweeds voorzitterschap kan zijn?

Danielsson
De geachte afgevaardigde heeft tijdens het debat van vanochtend over de toekomst van de Unie misschien genoteerd dat een van de vele concrete maatregelen die op dit moment worden genomen om aan te zetten tot meer debat, de opening van een homepage is die wordt verzorgd door de Commissie, maar waaraan de Raad, de lidstaten, het Parlement en alle belangstellenden schriftelijke bijdragen kunnen leveren.
Ik weet niet in hoeverre het mogelijk is om, zoals de geachte afgevaardigde voorstelt, een chat room in te richten. Ik vind het echter een interessant idee en ik wil het graag op mij nemen om samen met vertegenwoordigers van de Commisie te bespreken of het mogelijk is dit idee in praktijk te brengen.

Newton Dunn
Mijnheer de Voorzitter, de fungerend voorzitter had het zojuist over een binnenkort te nemen besluit om sommige documenten van de Raad op het publieke domein van Internet te zetten. Zoals u ongetwijfeld weet, ligt er een besluit van de ombudsman dat, als ik het goed heb begrepen, bepaalt dat alle Raadsdocumenten voor het publiek beschikbaar moeten zijn en niet alleen sommige. Is de Raad voornemens dit besluit volledig te respecteren?

Danielsson
Ik wil graag benadrukken dat wij - ik spreek nu namens het voorzitterschap - vinden dat de aanbevelingen van de ombudsman inzake de openbaarmaking van documenten een zeer belangrijke stap voorwaarts vormen op de weg naar meer openheid, waar vooral dit Parlement zich sterk voor heeft ingespannen.
Het besluit dat naar wij verwachten op 19 maart zal kunnen worden genomen, gaat niet zover als de ombudsman voorstelt, maar moet worden gezien als een stap voorwaarts. Het is de vurige hoop van het voorzitterschap dat de verdere stappen op weg naar meer openheid zo snel mogelijk zullen worden genomen. Wij zullen het einddoel op 19 maart echter nog niet helemaal bereiken; dat geef ik graag toe.

De Voorzitter


Jonas Sjöstedt
Vraag nr. 4 van (H-0145/01):
Betreft: Paspoort voor Zweedse burgers die naar Noordse landen reizen Vanaf 25 maart 2001 nemen Zweden en de overige Noordse landen deel aan de samenwerking in het kader van Schengen. De huidige Zweedse identiteitskaart voldoet niet aan de eisen met betrekking tot identificatie die de voorschriften van Schengen stellen. Pas volgend jaar kan een nieuw nationaal identiteitsbewijs het Zweedse paspoort vervangen.
Wat gebeurt er echter in de tussentijd? Moeten Zweedse burgers na 25 maart 2001 hun paspoort meenemen als zij naar Noordse landen reizen, totdat zij het nieuwe Zweedse identiteitsbewijs krijgen?

Danielsson
De Raad wil de heer Sjöstedt er graag op wijzen dat de bepalingen van Schengen geen regels geven voor het vraagstuk van paspoorten en identiteitsbewijzen voor burgers van de Europese Unie.
Volgens de Noordse paspoortunie, waar sommigen van ons zoals bekend sterk aan hechten, hebben de burgers van de Noordse landen het recht om op het grondgebied van de Noordse landen te reizen zonder een paspoort te hoeven tonen.
De akkoorden betreffende de toetreding van Denemarken, Finland en Zweden tot de Schengenuitvoeringsovereenkomst en de overeenkomst tussen de Raad van de Europese Unie, IJsland en Noorwegen inzake de wijze waarop deze staten worden betrokken bij de uitvoering, de toepassing en de ontwikkeling van het Schengenacquis, bevatten een bepaling, volgens welke deze overeenkomsten "de samenwerking in het kader van de Noordse paspoortunie onverlet [laten], in zoverre die samenwerking niet in strijd is met en geen belemmering vormt" voor de toepassing van deze overeenkomsten.
Bovendien is de toepassing van het Verdrag van Schengen niet in strijd met de Noordse paspoortunie, en ze vormt er ook geen belemmering voor. Sinds de Noordse landen deelnemen aan de praktische samenwerking in het kader van het Verdrag van Schengen, hebben de burgers van de Noordse landen nog steeds het recht om in de Noordse landen te reizen zonder een paspoort te hoeven tonen. De toepassing van het Schengenacquis in de Noordse landen brengt dus geen verplichting om een paspoort te tonen met zich mee. Dientengevolge zullen Zweedse burgers ook na 25 maart 2001 zonder paspoort in de Noordse landen kunnen reizen.

Sjöstedt
Het uitgangspunt voor mijn vraag is artikel 45 van het Verdrag van Schengen. Daarin staat dat als iemand zijn intrek neemt in een hotel in een ander Schengenland, hij zich moet kunnen legitimeren en zijn staatsburgerschap moet kunnen bewijzen. Het enige document dat een Zweedse burger echter bij zich heeft om zijn staatsburgerschap te kunnen bewijzen, is zijn paspoort.
Mijn vraag is of er een formele uitzondering is op artikel 45 van het Verdrag van Schengen. Gezien de omstandigheden moet zo' n uitzondering er wel zijn.
Als er geen uitzondering is, luidt mijn tweede vraag of het niet in laatste instantie de communautaire autoriteiten zijn die uitmaken welk soort legitimatiedocumenten goedgekeurd zijn.

Danielsson
Ik vind dat ik eigenlijk al antwoord heb gegeven op de aanvullende vraag van de heer Sjöstedt. Het nogal ingewikkelde en breedvoerige antwoord dat ik gaf stoelt op een heel nuchtere analyse van de stand van zaken. De conclusie is eenvoudigweg dat er geen paspoort nodig is, dus dat kan ik alleen maar herhalen. Naar onze opvatting is het volstrekt duidelijk dat de toepassing van het Schengenacquis in de Noordse landen niet leidt tot de verplichting om een paspoort te tonen.

Trakatellis
Ik wilde graag het volgende vragen: moet volgens u, op grond van richtlijn 68/360 en richtlijn 74/148 van de Europese Gemeenschappen en op grond van het arrest van het Hof van Justitie in de zaak-Vicenzo Micheletti, op de identiteitskaart de nationaliteit staan van een Europese burger, ja of nee? Het kan namelijk best zijn dat als de nationaliteit er niet op staat, de betrokken burger het risico loopt geen verblijfsrecht te hebben, zoals ook de heer Sjöstedt al zei. Daar wil ik graag een duidelijk antwoord op. Moet de nationaliteit er op staan, ja of nee?

Danielsson
In bepaalde landen, onder andere in Zweden, kent men op dit moment geen nationale identiteitskaart die de nationaliteit aangeeft. De regering overweegt nu om zo' n kaart op nationaal niveau in te voeren - bij wijze van dienstverlening aan de burgers en in zekere zin ook om het reizen te vergemakkelijken.
Nogmaals: wij vinden dat de Noordse paspoortunie overduidelijk geen paspoort vereist van Noordse burgers tijdens hun reizen in de Noordse landen.

Gahrton
Ik moet erkennen dat het antwoord van het voorzitterschap op zichzelf heel duidelijk overkomt. Maar ik heb zowel uit Deense kranten als uit de Zweedse overheidspublicatie Från Riksdag & Departement, en bovendien via mijn lidmaatschap van het SAS-eurobonussysteem, vernomen dat we na de inwerkingtreding van het Verdrag van Schengen ook een paspoort moeten meenemen.
Daarom heb ik een aanvullende vraag - ik ga uit van de juistheid van wat het voorzitterschap heeft gezegd, namelijk dat er geen paspoort nodig zal zijn.
Is men van de kant van het voorzitterschap bereid om te zorgen voor een brede en doelmatige verspreiding - helaas leest niet iedereen het volledig verslag van de vergaderingen hier - van de informatie dat paspoorten überhaupt niet hoeven te worden meegenomen na de inwerkingtreding van het Verdrag van Schengen?

Danielsson
De heer Gahrton gebruikt een bekende discussietechniek, namelijk de tegenstander in het debat woorden in de mond leggen. Volgens mij was ik heel duidelijk.
Ik heb niet beweerd dat er geen paspoort nodig was voor reizen in het algemeen na de toetreding van Zweden tot de samenwerking in het kader van het Verdrag van Schengen. Waar ik het over had, dat waren de regels voor interne controle tussen de Noordse landen, en wat ik zei, meende ik natuurlijk. Verder is het, zoals de heer Gahrton ongetwijfeld begrijpt, onmogelijk voor mij om commentaar te leveren op mededelingen in afzonderlijke tijdschriften en publicaties. Dat valt niet binnen het kader van de werkzaamheden van de Raad.
Bij elke belangrijke wijziging zoals de toetreding tot de praktische samenwerking in het kader van het Verdrag van Schengen, is het uiteraard van belang dat overheden en dergelijke - in de eerste plaats de nationale overheden - de burgers informeren over de gevolgen.
Ik kan de heer Gahrton verzekeren dat de Zweedse regering zal doen wat zij kan om ervoor te zorgen dat de burgers zo goed mogelijk geïnformeerd zijn. Het gaat hier echter om een discussie die buiten dit Parlement moet worden gevoerd.

De Voorzitter
Omdat de vragen 5 en 6 over een soortgelijk onderwerp gaan, worden ze tezamen behandeld.

Ulla Margrethe Sandbæk
Vraag nr. 5 van (H-0147/01):
Betreft: Integratie van milieuaspecten in de werkzaamheden van de Raad - ontwikkelingssector Wat zijn de plannen van de Raad op het gebied van ontwikkeling in verband met de uitwerking van een uitgebreide en coherente strategie ter integratie van de milieudimensie in zijn beleid - met een set indicatoren en een tijdschema voor verdere follow-up, zoals verlangd werd in de conclusies van Helsinki?

Chris Davies
Vraag nr. 6 van (H-0156/01):
Betreft: De strategie voor duurzame ontwikkeling van de Raad van Ministers Op de Europese Raad van staatshoofden en regeringsleiders in december 1999 in Helsinki werden negen ministerraden herinnerd aan de noodzaak om tijdig allesomvattende integratiestrategieën voor duurzaamheid, inclusief indicatoren en een tijdschema voor maatregelen, voor te bereiden voor de Europese Raad in Göteborg in juni 2001.
Kan de fungerend voorzitter van de Raad mededelen welke vorderingen tot op heden door de negen raden zijn gemaakt, wat er nog moet worden gedaan om aan het mandaat van Helsinki te voldoen, hoe de vorderingen bij de ontwikkeling van de strategieën van de negen raden tussen nu en Göteborg worden bekendgemaakt en op basis van welke criteria de kwaliteit van de negen strategieën zal worden beoordeeld?

Danielsson
Een van de hoekstenen van het Zweedse voorzitterschap is de milieuproblematiek. Dat is een van de drie E' s - Economy, Environment & Equity - die de geachte afgevaardigden ongetwijfeld kennen. Het werkprogramma dat wij op dit gebied hebben ingediend, laat hopelijk zien hoeveel belang wij aan deze problematiek hechten.
In het kader van zijn regelmatige en permanente contacten met het Europees Parlement heeft het voorzitterschap van de Raad sinds de Top van Cardiff het Europees Parlement geïnformeerd over de vorderingen in het proces ter integratie van milieuoverwegingen in andere relevante terreinen van het communautaire beleid.
Wat de huidige situatie betreft, zullen alle relevante instanties van de Raad nauwkeurig kijken naar de tot nu toe uitgevoerde integratiewerkzaamheden die aan de Europese Raad gerapporteerd zijn, en met een bijgewerkte rapportage komen met het oog op de Europese Raad in juni van dit jaar. Hieraan wordt op dit moment gewerkt, en het Parlement zal zo snel mogelijk worden geïnformeerd.
In dit verband wil ik u eraan herinneren, dat het proces ter integratie van milieuoverwegingen een ingewikkelde onderneming is, die zich uitstrekt tot zowel wetgevende activiteiten binnen de Gemeenschap als overeenkomsten van meer politieke aard, die in de meeste gevallen de vorm krijgen van conclusies van de Raad. Volgens het werkprogramma zullen de conclusies op dit gebied gedetailleerder behandeld worden tijdens een aantal zittingen in de loop van het voorjaar: in maart over visserij, in april over vervoer, in mei over energie, industrie en ontwikkeling, en in juni over de interne markt.
De conclusies van de Raad Algemene Zaken zullen dit voorjaar ook worden gepresenteerd. De conclusies van de Ecofin-Raad die zijn voorgelegd aan de Europese Raad van Nice worden als nog steeds geldig beschouwd. Wat de strategie van de Raad Algemene Zaken betreft, wacht de Raad op een werkdocument van de Commissie, dat samen met een document van het voorzitterschap de grondslag zal vormen voor een besluit van de Raad dat dit voorjaar genomen zal worden.
Wat de meer specifieke ontwikkelingsvraagstukken betreft: de Raad heeft tijdens zijn zitting van mei 2000 de Commissie aangespoord om een specifieke strategie uit te werken, met onder andere een tijdschema en resultaatindicatoren, die een permanente follow-up mogelijk zouden maken. Op dit moment wacht de Raad op de desbetreffende mededeling van de Commissie, die dienst zal doen als grondslag voor de conclusies van de Raad, die zullen worden aangenomen op 31 mei 2001.
Het werkprogramma voor ontwikkelingssamenwerking van het Zweedse voorzitterschap bevat een discussie over een strategie voor de integratie van milieuoverwegingen in het ontwikkelingsbeleid. Het doel van deze discussie is het uitwerken van de conclusies die zullen worden aangenomen tijdens de zitting van de Raad op 31 mei 2001 en waarin rekening zal worden gehouden met de eisen in de zogenaamde conclusies van Helsinki.
Het voorzitterschap zal al deze bijdragen gebruiken als uitgangspunt bij het uitwerken van een samenhangende strategie waarin de resultaten van het milieuintegratieproces worden samengevat, met voorstellen over de manier waarop er een vervolg aan kan worden gegeven. Het document zal samen met alle bijdragen voorgelegd worden aan de Top van Göteborg.

Sandbæk
Mijnheer de Voorzitter, uit het antwoord van de Raad begrijp ik dat vis op een later tijdstip behandeld dient te worden, maar ik zou toch graag willen weten in hoeverre het waarschijnlijk is dat er in het integratieproces van Cardiff rekening wordt gehouden met milieuproblemen die het gevolg zijn van externe aspecten van andere EU-beleidslijnen, zoals bijvoorbeeld de schade aan het milieu die de visserijovereenkomsten met de West-Afrikaanse staten met zich mee brengen. Ook zou ik willen vernemen of er plannen zijn een deel van de middelen in te zetten die de Raad door de Commissie wil laten evalueren met het oog op de implementatie van het integratieproces van Cardiff, en of men de begroting wil verhogen om deze implementatie te waarborgen. Bovendien wil ik graag weten of men meer specifieke integratie-indicatoren wil ontwikkelen en gegevensbronnen wil verzamelen, en het overleg op ad hoc-basis, dat de Commissie hield in verband met het opstellen van haar mededeling, in de werkzaamheden van de Raad wil toepassen. En tot slot wil ik graag weten hoe de Raad denkt het verdere verloop van het integratieproces te bewaken en te beoordelen.

Danielsson
Men is op dit moment hard bezig om de conclusies op visgebied tot een goed einde te brengen. Voor zover ik mij zo een-twee-drie herinner, worden beide aspecten die de geachte afgevaardigde heeft genoemd in de conclusies opgenomen. Ik verzoek u echter om mij de gelegenheid te geven om dit te onderzoeken en terug te komen met een nauwkeuriger antwoord.
Wat de begrotingsaspecten van deze werkzaamheden betreft: er heeft al vanaf het moment dat het proces van Cardiff op gang werd gebracht, een permanente opwaardering plaatsgehad van de voor deze werkzaamheden gebruikte middelen. Volgens mij kan men wel zeggen dat de grote ambitie ten aanzien van het proces van Cardiff een redelijk goede weerslag heeft gevonden in de vorm van een zekere verruiming van de middelen.
De vraag naar evaluatiemechanismen in de allesomvattende strategie is zeer belangrijk en relevant. Dat is juist een van de aspecten die wij willen integreren in de verzamelde strategie die zal worden gepresenteerd op de Top van Göteborg. Ik wijs er met nadruk op dat een en ander de nodige complicaties met zich meebrengt, maar het is het oprechte streven van het voorzitterschap, dat deze allesomvattende strategie voor de integratie van milieuoverwegingen in de werkzaamheden van diverse sectoren nu ook een echt follow-upmechanisme zal inhouden, zodat iedereen deze werkzaamheden voortdurend kan volgen.

Davies
Mijnheer de Voorzitter, het in praktijk brengen van de beginselen van de duurzaamheid is een moeilijke opgave en ik vind de woorden van de fungerend voorzitter van de Raad bemoedigend. Mag ik hem echter vragen nog eens terug te komen op de vraag die ik heb gesteld? Zullen de documenten die over enige tijd voor de Raad van Göteborg zullen worden gepubliceerd, duidelijke en specifieke indicatoren bevatten aan de hand waarvan de toekomstige prestaties van het voorzitterschap en ook van de Europese Unie kunnen worden beoordeeld? Zullen zij ook een duidelijk en specifiek tijdschema bevatten voor het bereiken van bepaalde doelen? Of krijgen wij een hoop onzin voorgeschoteld, die wel voldoet aan het criterium van de goede bedoelingen maar absoluut ongeschikt is om de praktische resultaten aan af te meten?
Wij hebben een Zweedse milieucommissaris; wij hebben nu ook een Zweeds voorzitterschap dat het milieu een warm hart toedraagt. Wij hebben hoge verwachtingen van u en daarom vragen wij ook veel.

Danielsson
Ik ben verheugd over de hoge verwachtingen en ik kan de geachte afgevaardigde beloven dat wij ons uiterste best zullen doen om aan die verwachtingen tegemoet te komen.
Ik herhaal dat het werkelijk het streven van het voorzitterschap is om in dezen zo nauwgezet mogelijk te werk te gaan, en om te zorgen voor tijdschema' s en follow-upmechanismen. Zoals de geachte afgevaardigde zeker ook vindt, brengt dit voor het ene beleidsterrein meer moeilijkheden met zich mee dan voor andere. Op bepaalde gebieden is het minder zwaar. Op energiegebied bijvoorbeeld is het volkomen duidelijk welk soort indicatoren gebruikt kunnen worden. Voor sommige andere gebieden gaat het moeilijker, bijvoorbeeld voor Raadsinstanties zoals de Ecofin-Raad of de Raad Algemene Zaken. Het streven is echter om zo precies mogelijk te zijn, zodat men niet alleen kan onderzoeken wat de Commissie en het voorzitterschap op dit moment tot stand brengen, maar ook wat toekomstige voorzitterschappen zullen verwezenlijken.

De Voorzitter


Marco Cappato, vervangen door de heer Dupuis
Vraag nr. 7 van (H-0150/01):
Betreft: Voorlopige unit justitiële samenwerking De Raad heeft een voorlopige unit justitiële samenwerking in het leven geroepen als voorloper van Eurojust. Italië overweegt om Giancarlo Caselli, die van januari 1993 tot juni 1999 officier van justitie was te Palermo, tot lid van deze unit te benoemen. Het Italiaanse parlement heeft nog geen antwoord gekregen op talrijke vragen om nadere uitleg over de minstens 368 dienstreizen en de daarmee samenhangende uitgaven, die deze magistraat heeft gemaakt om deel te nemen aan congressen die niet rechtstreeks verband hielden met zijn ambt. Denkt de Raad niet dat het omwille van het aanzien van de nieuwe voorlopige unit wenselijk zou zijn de geloofsbrieven, het gedrag en de beroepsethiek van de door de lidstaten voorgedragen kandidaten te verifiëren alvorens tot benoeming over te gaan? Acht hij het niet zinvol om bij de nationale regeringen alle informatie in te winnen die voor de beoordeling van de nationale voordrachten (met inbegrip van eventuele parlementaire initiatieven ten aanzien daarvan) noodzakelijk zijn, en het Europees Parlement vrijblijvend om advies te vragen?

Danielsson
Ik kan heel kort zijn: dit is overduidelijk een vraag voor de lidstaten, die het recht hebben om zelf nationale leden aan te wijzen krachtens het besluit van de Raad van 14 december 2000.

Dupuis
- (FR) Mijnheer de Voorzitter, het lijkt me dat dit een enigszins onbetamelijk antwoord is van de Raad. Het gaat hier om een orgaan van de Raad, ingesteld in het kader van de Raad. Natuurlijk kan dat, zoals steeds meer zaken, volledig buiten de controle van het Parlement vallen en een volledig intergouvernementele aangelegenheid zijn. Maar het lijkt me dat niet iedereen, in elk geval in dit Parlement, het daarmee eens is, mijnheer de voorzitter van de Raad. Het Parlement zou in dezen op zijn minst over adviesbevoegdheid willen beschikken en ook graag willen weten wat voor functie-eisen door de Raad, en niet alleen door de lidstaten, gehanteerd worden. Omdat het immers een orgaan van de Unie is, zijn de eisen hetzelfde voor alle lidstaten. Wat zijn de eisen aangaande het goed gedrag van de kandidaten voor dit ambt? Ik denk dat dit een kwestie is die niet de lidstaten aangaat, noch Zweden of een ander land, maar dat dit een kwestie is die iedereen aangaat, en ik zou erg blij zijn met een antwoord van de Raad.

Danielsson
Men kan van mening verschillen over de vraag in hoeverre het wenselijk zou zijn om dezelfde criteria te hanteren. Nu wil het geval, dat het benoemen van vertegenwoordigers uitsluitend een zaak van de lidstaten is, ook al gaat het om een orgaan van de Raad. Het zou dan ook een inbreuk zijn op geldende bepalingen als men op enigerlei wijze probeert de lidstaten te hinderen bij het zelf benoemen van nationale leden.

De Voorzitter


Antonios Trakatellis
Vraag nr. 8 van (H-0152/01):
Betreft: Schrapping van de nationaliteit op identiteitskaarten en onwettige naturalisaties in Griekenland De commissie die werd ingesteld om het verloop van de nationale verkiezingen in Griekenland van 9 april 2000 te onderzoeken, is duizenden onwettige naturalisaties op het spoor gekomen van personen die geen recht hadden op de verwerving van de Griekse nationaliteit, evenals een reeks onwettige praktijken om deze te verwerven. Op het consulaat in Moskou werden reeds 5.000 onwettige gevallen vastgesteld waarbij ook diplomatieke medewerkers betrokken zijn, en het ministerie van buitenlandse zaken heeft een officieel administratief onderzoek bevolen naar de "naturalisatie-industrie" die sedert 1993 aan de gang is. De verwerving en het verlies van de nationaliteit zijn hoe dan ook een exclusieve bevoegdheid van de lidstaten. De Griekse regering heeft echter plannen om het element "nationaliteit" van de identiteitskaarten te schrappen, wat in strijd is met de richtlijnen 68/360/EEG en 73/148/EEG, die onder meer expliciet bepalen dat de nationaliteit moet worden vermeld.
Is deze maatregel niet strijdig met de communautaire wetgeving en wat zal de Raad tegen deze schending ondernemen als het onmogelijk blijkt de nationaliteit vast te stellen en bijgevolg de onwettige toelating en het onwettig verkeer van personen uit derde landen op het grondgebied van de lidstaten te controleren? Hoe zal de Unie de onwettige toekenning van de nationaliteit van een lidstaat en bij uitbreiding van het Europese burgerschap aanpakken en welke maatregelen kunnen worden genomen om dergelijke toestanden uit te roeien? Worden er gegevens verzameld over de naturalisaties in Griekenland en de andere lidstaten? Misschien moet ook de harmonisatie van de wetgevingen inzake verwerving van de nationaliteit in de lidstaten van de EU worden onderzocht?

Danielsson
De bevoegdheid inzake de verwerving en het verlies van nationaliteit berust bij de lidstaten zelf. Ook al zijn er richtlijnen met bepaalde regels inzake de inhoud en de geldigheidsduur van identiteitskaarten en paspoorten, het blijkt duidelijk uit de desbetreffende richtlijnen dat het de lidstaten zijn die, conform de nationale wetgeving, identiteitskaarten en paspoorten aan hun burgers uitreiken. Het is aan elke lidstaat om de maatregelen te nemen die hij geschikt acht om dergelijke identiteitskaarten en paspoorten in te trekken wanneer later wordt vastgesteld dat de houder van het paspoort of de identiteitskaart niet gerechtigd is om te worden behandeld als een staatsburger van de bewuste lidstaat.
Ik kan ook meedelen dat de Raad niet heeft gevraagd om informatie over de naturalisatieprocedure in Griekenland, en dat de Raad ook geen bevoegdheid heeft om zijn standpunt te bepalen over een eventuele harmonisatie van de wetgeving op het gebied van verwerving van nationaliteit in de lidstaten. Zoals ik zojuist al aangaf, valt deze kwestie geheel onder de nationale bevoegdheid.

Trakatellis
Ik wil de aandacht vestigen op het antwoord dat de Commissie vorige maand in dit Parlement heeft gegeven. Zij zei dat de niet-vermelding van de nationaliteit op de Griekse identiteitsbewijzen eventueel een schending is van het communautair recht en een hinderpaal opwerpt voor het vrij verkeer van Griekse onderdanen op het grondgebied van de lidstaten. Daarbij zouden vijf richtlijnen worden overtreden. Ik ben het inderdaad met u eens dat de lidstaten hiervoor bevoegd zijn, maar er zijn toch bepaalde regels. Wat vindt u ervan? Was het antwoord van de Commissie verkeerd? Kan men de nationaliteit weglaten van alle Griekse identiteitsbewijzen en kunnen meer in het algemeen de inwoners van de Europese Unie rondlopen met identiteitsbewijzen waar geen nationaliteit op staat, en zelfs geen Europese Unie? Hoe moeten zij zich verplaatsen en hoe kunnen zij bewijzen dat zij tot een bepaalde lidstaat horen? Kunt u mij dat uitleggen?

Danielsson
Ik zie geen reden waarom ik op de een of andere manier commentaar zou moeten leveren op het antwoord dat de Commissie mogelijk al eerder met betrekking tot deze kwestie heeft gegeven. Als fungerend voorzitter van de Raad kan ik alleen maar herhalen wat ik zojuist tegen de geachte afgevaardigde zei, namelijk dat dit in de eerste plaats een zaak voor de lidstaten is.

De Voorzitter
Mevrouw Kinnock heeft vraag nr. 9 ingetrokken.

Pernille Frahm
Vraag nr. 10 van (H-0159/01):
Betreft: Amerikaanse militaire aanwezigheid in Europa De Zweedse minister van Defensie Björn von Sydow heeft de laatste tijd bij meerdere gelegenheden verklaard dat het veiligheidspolitiek evenwicht in Europa afhankelijk is van blijvende militaire aanwezigheid van de Verenigde Staten.
Deelt de Raad de opvattingen van de Zweedse minister van Defensie, en vindt hij het nationaal missieldefensiesysteem NMD van de Verenigde Staten positief voor het veiligheidspolitiek evenwicht in Europa?

Danielsson
Het standpunt van de Raad inzake de Verenigde Staten wordt in zijn algemeenheid uitgedrukt in de verklaring die op 21 juni 1999 is afgelegd in Bonn. De Unie en de Verenigde Staten deelden toen mee dat zij kunnen samenwerken bij het bevorderen van hun gemeenschappelijke waarden, hun gemeenschappelijke veiligheid en hun gemeenschappelijke welvaart, op een doelmatiger wijze dan elk van hen alleen kan. In deze verklaring werd ook opgemerkt dat deze twee eenheden samen een machtig geheel vormen als het erom gaat de uitdagingen aan te gaan waarmee ze worden geconfronteerd, zoals instabiliteit in regio' s die belangrijk voor hen zijn, en nieuwe transnationale bedreigingen van hun gemeenschappelijke veiligheid. Bovendien werd erop gewezen dat de nieuwe Transatlantische Agenda, die in december 1995 in Madrid werd ondertekend, deze eenheden meer mogelijkheden heeft verschaft om op een gestructureerder basis hun taken te verrichten in Europa, aan beide zijden van de Atlantische Oceaan en op andere plaatsen.
Over een Europees veiligheids- en defensiebeleid werd in het rapport van het voorzitterschap aan de Europese Raad in Nice meer specifiek gesteld, dat de NAVO voor haar lidstaten de grondslag blijft voor de gemeenschappelijke defensie van de lidstaten en een belangrijke rol zal blijven spelen bij de aanpak van crises. Er werd ook op gewezen dat de ontwikkeling van het gemeenschappelijk Europees veiligheids- en defensiebeleid zal bijdragen tot de vitaliteit van een vernieuwde transatlantische relatie.
Wat het tweede deel van de vraag van de geachte afgevaardigde betreft: zoals bekend hebben verscheidene lidstaten hun nationale visie gegeven op de plannen van de Verenigde Staten voor een nationaal rakettenschild. Een aantal lidstaten heeft het belang benadrukt van de handhaving van de wereldwijde stabiliteit en van een bijdrage tot ontwapening en non-proliferatie door middel van een overeengekomen veiligheidskader. Ze hebben tevens benadrukt dat er in dezen een allesomvattend en open overleg tussen de Verenigde Staten en hun partners nodig is. De Verenigde Staten hebben in hun jongste verklaringen hun verplichting in dit opzicht erkend.
Tijdens de conferentie van vorig jaar over het non-proliferatieverdrag bleef de Unie bij haar standpunt dat het Verdrag tot beperking van de afweersystemen tegen ballistische raketten, het zogenaamde ABM-verdrag, een van de pijlers blijft van strategische stabiliteit. De Unie benadrukte ook dat ze dit verdrag wil handhaven.

Frahm
Mijnheer de Voorzitter, het antwoord op de vraag over de visie van de Raad op NMD heb ik niet echt begrepen. Ik begrijp dat er nu een project is dat ervan uitgaat dat er uiteindelijk een gezamenlijk, Europees raketafweerprogramma moet worden opgezet in samenwerking met de Verenigde Staten. Heeft de Raad daar dan helemaal geen mening over? Voor zover ik weet ligt het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid bij de Raad, dus dan moet de Raad toch een standpunt in deze zaak innemen. En dat mis ik nog steeds.

Danielsson
Zoals de geachte afgevaardigde ongetwijfeld weet, is er een aantal vraagstukken in het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid waarover de meningen verschillen. Welnu, een van deze vraagstukken is het rakettenschild National Missile Defense. Daarom wees ik erop dat een aantal lidstaten commentaar heeft geleverd op dit vraagstuk, maar een gemeenschappelijke houding van de Unie is er dus niet.

De Voorzitter
Aangezien de tijd voor vragen aan de Raad verstreken is, zullen de vragen 11 tot en met 46 schriftelijk beantwoord worden.
(De vergadering wordt om 19.20 uur onderbroken en om 21.00 uur hervat)

Reglementering van de Europese effectenmarkt (vervolg)
De Voorzitter
Aan de orde is de voortzetting van het gecombineerd debat over de volgende mondelinge vragen:
B5-0016/2001 van mevrouw Randzio-Plath, namens de Economische en Monetaire Commissie aan de Raad over het eindverslag van het Comité van wijzen over de reglementering van de Europese effectenmarkten;
B5-0017/2001 van mevrouw Randzio-Plath, namens de Economische en Monetaire Commissie aan de Commissie over het eindverslag van het Comité van wijzen over de reglementering van de Europese effectenmarkten.

Villiers
Mijnheer de Voorzitter, ik ben zeer verheugd met het verslag van de heer Lamfalussy en met de gelegenheid om daar kanttekeningen bij te plaatsen, maar allereerst wil ik openlijk mijn persoonlijke dank aan de heer Bolkestein betuigen voor het feit dat hij hier ondanks de onderbreking op dit late tijdstip heeft willen komen. Ik weet dat al mijn collega' s dit waarderen.
We zijn ons allemaal bewust van de voordelen van een interne markt op het gebied van financiële diensverlening, maar ik zal ze hier nog een keer noemen omdat ze zo belangrijk zijn: goedkopere producten voor consumenten, betere rendementen voor spaarders en makkelijker en goedkoper financiering voor het bedrijfsleven. Helaas blijft dit eerder een streven dan dat het werkelijkheid wordt. Tot de belangrijkste redenen waarom het ons niet lukt een interne markt tot stand te brengen, behoren de gebrekkige tenuitvoerlegging en de inconsequente interpretatie. De voorstellen van de heer Lamfalussy, die redelijk en pragmatisch zijn, zullen hiervoor een oplossing bieden.
We hebben meer zekerheden en garanties nodig met betrekking tot transparantie, raadpleging van de markt en democratische controle, maar ik hoop dat wij met de andere twee instellingen van de Europese Unie een manier kunnen vinden om de voorstellen te doen slagen. Dit is een belangrijke politieke kans, die we niet moeten laten schieten, en ik ben blij te horen dat de Commissie een pragmatisch standpunt inneemt met betrekking tot haar initiatiefrecht.
Zoals de heer Bolkestein stelde in zijn inleiding, maakt hij zich geen zorgen over de rol van het regelgevend comité. De Raad moet zich net zo flexibel betonen, en als het waar is dat de Raad de beperkte rol van het Europees Parlement onder de huidige regels bij het comitologieproces nog verder probeert terug te dringen, dan is dat spijtig en niet erg nuttig. Om deze afspraak werkbaar te maken, zullen alle drie de instellingen hun goede wil moeten tonen, offers moeten brengen en compromissen moeten sluiten. Het te behalen resultaat is de moeite echter ruimschoots waard, want een interne effectenmarkt levert voor de mensen die wij hier vertegenwoordigen, veel voordelen op.

Medina Ortega
Mijnheer de Voorzitter, ik sluit mij aan bij de woorden van mevrouw Villiers. Ook mij verheugt het dat commissaris Bolkestein hier aanwezig is. Wij mogen van geluk spreken dat wij in zo' n kort debat als dit op de aanwezigheid van de commissaris kunnen rekenen. Hij zal ons immers vrijwel onmiddellijk van repliek kunnen dienen.
Ik voer hier niet het woord namens de Economische Commissie, maar als lid van de Commissie juridische zaken en interne markt, en ik onderschrijft het standpunt van de leden Cox, Goebbels en Herzog. Om kort te gaan: wij zitten met een wetgevingsprobleem. Wij zijn het er allen over eens dat de communautaire wetgeving bijzonder ingewikkeld, uitermate grillig en haast onbegrijpelijk is. De reden hiervoor is dat de communautaire regelgeving wordt vastgesteld op grond van de intergouvernementele methode en niet uitgaat van een echt wetgevend communautair orgaan, dat in staat is een heldere wetgeving tot stand te brengen. Ofschoon wij inhoudelijk akkoord gaan met de heer Lamfalussy en het Comité van wijzen, en mede aandringen op de noodzaak van een heldere en snelle communautaire wetgeving, kunnen wij ons niet vinden in de voorgestelde oplossing. Wij verzetten ons tegen de verhoging van het aantal comités en de versterkte toepassing van de beruchte comitologieprocedure. In dit verband herinner ik u aan de befaamde zinsnede volgens welke "een kameel een door een comité getekend paard is" , met veel bulten, en de communautaire wetgeving een kamelenwetgeving of "kameelachtige" wetgeving is. De momenteel in het verslag-Lamfalussy voorgestelde comitologieprocedure zal nog veel kamelen voortbrengen, maar van een degelijke wetgeving zal geen sprake zijn.
Voorstellen waarin de comitologie een prioritaire plaats blijft innemen, dragen geen bevredigende oplossing aan. Wij moeten daarentegen een transparant wetgevingsproces ontwikkelen, waarin het Parlement zijn bevoegdheden naar behoren kan uitvoeren. Zo niet, dan zullen wij er alleen maar toe bijdragen dat de regeringen blijven aanrommelen en de communautaire wetgeving van kamelen vergeven blijft.

Kauppi
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de Commissaris, het zal wel vrij saai zijn hier op dit uur van de avond deze interventies aan te horen, vooral omdat wij het zo met elkaar eens zijn. Er wordt in de interventies waarschijnlijk veel herhaald.
Ook ik ben de mening toegedaan dat het door baron Lamfalussy geleide Comité van wijzen uitzonderlijk grondig te werk is gegaan. De voorstellen van het Comité van wijzen vormen een harmonieus geheel en bevatten ook praktische en concrete maatregelen om een nieuw systeem tot stand te brengen. Dat er zulke heldere voorstellen worden gedaan, is in de politiek zeer zeldzaam en daarvoor wil ik het Comité van wijzen bedanken.
Wij, leden van het Europees Parlement, zijn het volledig eens met het standpunt dat het nodig is de reglementering van de effectenmarkt doeltreffender en sneller te maken. Dat is een eis die wij moeten stellen als wij binnen enkele jaren een goed functionerende, geïntegreerde Europese kapitaalmarkt willen hebben. Wij kunnen de ambitieuze doelen van Lissabon nooit bereiken als de herziening van één richtlijn inzake de kapitaalmarkt tien jaar duurt, zoals in het huidige systeem de gewoonte is; kijkt u onder andere maar naar de UCITS-richtlijn.
Men kan echter niet alleen het Parlement de schuld geven van de gebreken in het huidige systeem. Het Parlement neemt zijn rol als tweede wetgevend orgaan van de Europese Unie serieus en handelt op verantwoorde wijze. Wij hebben vooral in de huidige zittingsperiode aangetoond dat het garanderen van voldoende democratische controle en mogelijkheden voor het Parlement om invloed uit te oefenen niet in strijd is met de eisen van snelheid en doeltreffendheid. De belangrijkste taak van het Parlement is zich bezig te houden met de politieke hoofdzaken, en niet met zaken van ondergeschikt belang. Daarom is het delegeren van technische wetgeving naar het nieuwe comité voor ons in beginsel geen probleem. Bazen doen niet het werk van secretaresses en secretaresses niet het werk van bazen. In de medebeslissingsprocedure zijn het Parlement en de Raad de bazen en alle anderen de secretaresses. Dat doet echter niets af aan de eis die het Parlement in duidelijke bewoordingen stelt, in de vorm van het zogeheten call back-mechanisme. Het Parlement moet het juridisch bindende recht hebben een zaak ter behandeling terug te geven als de zaken zich in de verkeerde richting ontwikkelen.
Het Parlement is niet de enige instelling die op deze manier zijn eigen rugdekking wil garanderen; ook de Raad heeft de behoefte geuit zijn eigen positie zeker te stellen met behulp van de zogeheten aerosol clause. Op basis van het verslag-Lamfalussy moet ook een systeem worden gecreëerd waarin rekening wordt gehouden met de zorgen van zowel het Parlement als de Raad.

Bolkestein
Om te beginnen zou ik in willen gaan op een aantal van de punten die vanmiddag aan de orde zijn gebracht.
Allereerst, de heer Von Wogau stelde dat hij blij zou zijn met het gebruik van verordeningen en van de versnelde procedure. Ik deel zijn opvatting op dit punt. Verordeningen en een versnelde procedure zouden het wetgevingsproces zeker versnellen. De heer Von Wogau stelde dat we wellicht een pensioenfonds zouden kunnen gebruiken om mee aan te tonen hoe snel deze procedures gebruikt kunnen worden. De Commissie zou er beslist voor te vinden zijn zo gauw mogelijk een richtlijn voor pensioenfondsen tot stand te brengen.
Echter, in het Verdrag wordt in een aantal artikelen aangaande de interne markt melding gemaakt van richtlijnen en niet van verordeningen. Uiteraard hebben we ons aan het Verdrag te houden, dus als er in het Verdrag wordt gesproken van "richtlijnen" , kunnen we geen gebruik maken van verordeningen. Maar ik ben het met het Parlement eens dat verordeningen over het algemeen - hoewel niet altijd - sneller zijn dan richtlijnen.
De heer Goebbels vroeg of de nieuwe procedures de wetgeving zouden versnellen. Zoals ik heb uitgelegd, is dat het geval. Bovendien voorziet de comitologieprocedure ook in snelle deadlines, waardoor het hele proces nog eens versneld wordt. Daarna vroeg de heer Goebbels of het Comité voor het effectenbedrijf zou bestaan uit ministers. Ik vrees dat ik deze vraag niet kan beantwoorden. In het Comité voor het effectenbedrijf zullen vertegenwoordigers van verschillende lidstaten zitting hebben, en het is aan de lidstaten zelf om uit te maken wie hen in dat Comité zullen vertegenwoordigen. Daarover kan ik dus niks zeggen. Zoals ik al zei, de lidstaten zullen hun eigen vertegenwoordigers benoemen. Belangrijk is dat deze vertegenwoordigers zullen moeten tonen over een echt Europese geest te beschikken, bereid moeten zijn om nauw samen te werken en technisch competent moeten zijn.
Ik ben nu aanbeland bij de kwestie van de transparantie, die door een aantal leden van het Parlement aan de orde is gesteld. Ik ben het eens met al diegenen die het belang benadrukken van transparantie tijdens alle fasen van het wetgevingsproces, en het verslag van de heer Lamfalussy en zijn collega' s maken verschillende keren melding van de noodzaak van transparantie. De Commissie onderschrijft deze standpunten van ganser harte.
De heer Herzog stelde dat het hier gaat om een omslachtige intergouvernementele procedure in plaats van een interne Europese regelgeving. De procedures die in dit verslag worden beschreven zijn niet intergouvernementeel. Het Comité voor het effectenbedrijf, bijvoorbeeld, dat in dit verband een belangrijk comité is, zal geen werkgroep van de Raad zijn. Het zal een reglementeringscomité zijn in de zin van het comitologiebesluit van 1999; het voorzitterschap valt de Commissie toe. Het is derhalve geen intergouvernementeel comité. Het besluit van het comité-Lamfalussy om in deze fase niet met het voorstel voor één enkele Europese reglementeringsinstantie te komen, is het resultaat van een volwaardig en gedegen proces van raadpleging. Zoals in het rapport gesteld wordt, is het wellicht nodig om wanneer de hele procedure in 2004 geëvalueerd wordt, de mogelijkheid van een enkele reglementeringsinstantie te bekijken indien het proces zoals het nu wordt voorgesteld niet bevredigend blijkt, maar niet eerder.
Laat ik nu ingaan op een aantal punten die vanavond aan de orde werden gesteld. Ik dank mevrouw Villiers en de heer Medina Ortega voor hun vriendelijke woorden, hoewel het voor mij volkomen vanzelfsprekend is dat ik hier ben wanneer een onderwerp besproken wordt dat binnen mijn portefeuille valt.
De heer Medina Ortega stelde dat het wetgevingsproces binnen de Europese Unie ingewikkeld is en dat is waar. Normaal gesproken is er sprake van een regering en een parlement. Bij ons is er sprake van drie partijen: de Commissie, het Parlement en de Raad. Dat maakt de zaken moeilijker. Het feit dat er 15 lidstaten zijn maakt de procedure nog gecompliceerder. Hij stelde dat het met het hele systeem voor het hanteren van uitvoerende maatregelen in het kader van de comitologieprocedure net is als met het paard dat door een comité werd ontworpen maar dat uiteindelijk een kameel bleek te zijn. Er was hier inderdaad sprake van een comité, het comité-Lamfalussy. Maar het hele idee van een comitologieprocedure is nu juist dat de implementeringsmaatregelen sneller kunnen worden doorgevoerd. En dat doel onderschrijf ik.
Ik moet echter wel zeggen dat de kwestie van de afgeleide wetgeving van groot belang is. In vele lidstaten - in Duitsland en Nederland bijvoorbeeld - bestaat er een specifieke procedure voor de behandeling van afgeleide wetgeving; de Europese Unie ontbeert een dergelijke procedure. In het Verdrag wordt niet voorzien in de behandeling van afgeleide wetgeving op deze manier. Het Parlement, de Raad en de Commissie zouden er goed aan doen eens na te denken over de noodzaak om met een goed systeem voor de behandeling van afgeleide wetgeving te komen. Laten we hopen dat we tegelijk met de evaluatie van dit hele proces in 2004 ook in kunnen gaan op de kwestie van afgeleide wetgeving. Als we dan in staat zijn om met een duidelijk plan te komen, kan dat aan de orde worden gesteld tijdens de intergouvernementele conferentie die hopelijk in 2004 zal beginnen.
De Commissie is mevrouw Kauppi dankbaar voor haar steun voor het verslag van het comité-Lamfalussy. Er bestaat geen verschil van mening. Zij wil snellere wetgeving en daar heeft zij gelijk in. De Commissie wil dat, mevrouw Randzio-Plath wil dat, iedereen wil dat. Ze gaf als voorbeeld de USIT-richtlijnen, waarbij het lang duurde voordat men het eens werd. Gelukkig is men het nu wel eens geworden, maar ik ben het met mevrouw Kauppi eens dat het erg lang geduurd heeft.
Het voornaamste punt in deze hele discussie is de mogelijkheid van het invoeren van een 'call back' -mechanisme, waar het Parlement om gevraagd heeft. Ik hoef niet uit te leggen wat dat is; dat weet iedereen.
De Commissie is er vast van overtuigd dat we een oplossing moeten zoeken binnen het Verdrag - dat wil zeggen de artikelen 202 en 211 - en dat we ons aan het comitologiebesluit van juni 1999 moeten houden. We zien dan ook niet in hoe we het Parlement de mogelijkheid van 'call back' zouden kunnen verlenen. Dit gezegd hebbende, zou ik het Parlement willen vragen in gedachten te houden wat er op tafel ligt. Ten eerste zal de Commissie een resolutie die door het Parlement is goedgekeurd, geheel in acht nemen. Ten tweede is het, zoals de heer Cox vanmiddag stelde, aan het Parlement - en aan de Raad - om een besluit te nemen over de reikwijdte van de niveaus in uitvoeringsmaatregelen. Als een richtlijn brede beginselen en uitvoeringsmaatregelen bevat en het Parlement is het er niet mee eens dat een bepaalde maatregel zo genoemd wordt en niet in niveau 2 geplaatst mag worden, dan moet het Parlement dat laten weten en de richtlijn zodanig amenderen dat de desbetreffende uitvoeringsmaatregel de hogere status van een breed beginsel krijgt en dus behandeld wordt op niveau 1. Het besluit over het onderscheid tussen brede beginselen en uitvoeringsmaatregelen ligt dus in handen van het Parlement zelf. Dat is mijn tweede opmerking.
In de derde plaats: als het Parlement zou menen dat de Commissie het systeem misbruikt, wat denkt u dan dat er de volgende keer zou gebeuren als de Commissie met een voorstel komt over een bepaalde richtlijn? Het Parlement zou dan beslist in de positie zijn om te zeggen: "Kijk eens, jullie hebben ons de vorige keer voor de gek gehouden, deze keer zullen we uiterst streng zijn." Het Parlement kan er dus zeker van zijn dat het de volgende keer dat een richtlijn behandeld wordt dat onder dit plan valt, de duimschroeven kan aandraaien. De Commissie weet dat, dus waarom zou de Commissie de wensen van het Parlement frustreren door iets te doen dat eigenlijk niet juist is? Dat is mijn derde opmerking.
In de vierde plaats: er zal in 2004 een evaluatie van het hele proces plaats vinden en die - en dat is mijn vijfde opmerking - zal worden aangestuurd door het Toezichtcomité, een interinstitutioneel comité waarin het Parlement vertegenwoordigd zal zijn. Het Toezichtcomité zal zich zeker roeren wanneer het denkt dat de procedures misbruikt worden en de Commissie zichzelf te veel vrijheden veroorlooft.
Mijn zesde opmerking is dat het Parlement een resolutie kan aannemen waarin staat dat de Commissie ultra vires is, dat zij de grenzen overschrijdt van wat nog in overeenstemming is met de wet. Nogmaals, de Commissie zal zeker rekening houden met een dergelijke mening en het voorstel in heroverweging nemen.
Ik begrijp de vrees van het Parlement dat de Commissie de mening van het Parlement zou kunnen negeren, al vind ik die vrees niet gerechtvaardigd. Deze zes punten zouden uw bezorgdheid enigszins kunnen wegnemen. De Commissie kan het Parlement niet negeren en zal dat ook niet doen. Ik denk dat er daarom ook geen reden is om een mogelijkheid tot 'call back' te willen. Noch in het Verdrag, noch in de comitologieprocedure van 1999 zie ik daarvoor ruimte.
Tot slot: twee leden van het Parlement hebben er melding van gemaakt dat zij denken dat de Raad een sterkere positie voor zichzelf wil dan in overeenstemming is met een evenwichtige relatie tussen de drie instellingen. Ik kan niet spreken voor de Raad. De handelingen van de Raad zijn niet openbaar en daarom is het moeilijk hier iets over te zeggen. Maar als er een poging ondernomen zou worden om de lat voor een besluit met een gekwalificeerde meerderheid omlaag te brengen naar een gewone meerderheid, dat zou dat op zeer grote bezwaren bij de Commissie stuiten. Pet slot van rekening wordt er in het Verdrag bijna nergens gesproken over een gewone meerderheid. We kennen een unaniem besluit en we kennen een besluit met gekwalificeerde meerderheid. Een gewone meerderheid wordt misschien gebruikt bij procedurele kwesties, maar nooit voor iets van gewicht. De Commissie zal zich dus flink te weer stellen tegen pogingen om het systeem van besluitvorming te verlagen van een gekwalificeerde meerderheid naar een gewone meerderheid. Zoals ik al zei, ik kan niet spreken voor de Raad en het is slechts met grote terughoudendheid dat ik iets zeg over wat misschien niet eens waar is.

Randzio-Plath
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, u hebt talrijke mogelijkheden en onmogelijkheden genoemd. Als auteur en voorzitter van de Economische en Monetaire Commissie wil ik nog eens kort ingaan op de vraag die u niet hebt beantwoord en die voor onze commissie van doorslaggevend belang is met het oog op de call back-procedure. Niemand wil momenteel het Verdrag wijzigen. Wij vragen ons echter af of er geen oplossing kan worden gevonden in het kader van de comitologieprocedure van 1999. Waarom kan men artikel 6 niet aanvullen en het Parlement een garantie geven, zodat de call back ook gegarandeerd is voor het geval dat, mijnheer de commissaris, de Commissie of de andere instanties zich niet zouden houden aan hetgeen het Parlement voor ogen staat? Wij leven toch in een Europese democratie en dit is mijns inziens een stap van de instellingen in de richting daarvan.

Bolkestein
Mijnheer de Voorzitter, staat u mij toe mevrouw Randzio-Plath namens de Commissie te bedanken voor haar opmerkingen. Ik herhaal nog maar eens dat de Commissie zich baseert op twee specifieke artikelen uit het Verdrag en op het comitologiebesluit. Het spijt me, maar wanneer ik niet zozeer kijk naar Artikel 6, maar naar Artikel 5 en Artikel 8 van het comitologiebesluit, dan zie ik geen ruimte voor een 'call back' -procedure. Mevrouw Randzio-Plath maakte vanmiddag melding van een 'call back' -procedure of een soortgelijke maatregel of woorden van die strekking.
De Commissie is hier om een evenwicht te vinden en als mevrouw Randzio-Plath bereid is om met een nieuw plan te komen, dan zal de Commissie daar zeker naar luisteren, - maar nogmaals, het moet wel binnen het kader van het comitologiebesluit passen. Als mevrouw Randzio-Plath of enig ander lid van het Parlement vervolgens zegt dat het tijd wordt om het comitologiebesluit te veranderen, dan weet ik het ook niet meer. Het ligt niet binnen mijn mandaat om vanavond uitspraken te doen over de mogelijkheid om het comitologiebesluit te veranderen, hoewel we, als we het toch hebben over afgeleide wetgeving, we het ook wel over comitologie kunnen hebben. Dat is echter een grote stap en ik denk niet dat ik vanavond iets kan zeggen over veranderingen met betrekking tot dit delicate en gecompliceerde interinstitutionele evenwicht.
Nogmaals, als mevrouw Randzio-Plath met een nieuw voorstel wil komen dat we misschien nog niet in overweging hebben genomen dan zullen we daar zeker naar kijken en zullen we proberen positief te zijn in ons antwoord, gesteld, uiteraard, dat het in te passen is in het comitologiebesluit.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer de commissaris.
Ik heb een ontwerpresolutie overeenkomstig artikel 42, lid 5, van het Reglement ontvangen.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

Toestand van de Europese economie
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0082/2001) van de heer von Wogau, namens de Economische en Monetaire Commissie, over de toekomst van de Europese economie: voorbereidend verslag in verband met de aanbeveling van de Commissie over de grote lijnen van het economisch beleid (2001/2008(INI)).

Karas
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, u hebt reeds gezegd dat de rapporteur, de heer von Wogau, niet aanwezig kon zijn. Hij heeft tijdens zijn spreekbeurt over het verslag-Lamfalussy zelf ook gezegd waarom. Door de plotselinge verandering van de agenda en bepaalde niet te verzetten afspraken kan hij hier vanavond niet aanwezig zijn. Volgens de agenda moesten het verslag-Lamfalussy en het onderhavig economisch verslag aan het begin van de dag worden behandeld. De rapporteur had echter al geruime tijd geleden een afspraak gemaakt met burgers uit zijn kiesdistrict voor een discussie over deze beide verslagen. Ik wil hem derhalve nogmaals verontschuldigen.
Ik zal daarom mijn best doen en enkele opmerkingen maken. Ten eerste bevinden wij ons in het laatste jaar voor de invoering van de eurobiljetten en -munten. De interne markt van de Europese Unie zal daarmee, tenminste voor de leden van de eurozone, een echte EU-thuismarkt worden. Deze thuismarkt zal dus twaalf landen en een gemeenschappelijke munt voor alle burgers en bedrijven omvatten. Daarom is het belangrijk dat een nauwkeurige analyse wordt gemaakt van de economie in Europa. Vandaag is reeds gezegd dat de prognoses voor het lopende jaar en de analyse van de status quo een in beginsel gunstig beeld laten zien, maar tevens de aandacht vestigen op een aantal risico-elementen, waarop ik nog kort zal ingaan.
De kritiek en de verbeteringsvoorstellen mogen ons niet uit het oog doen verliezen dat wij een betrekkelijk hoge groei van het bruto binnenlands product meemaken. Dat is een positieve zaak. Positief is ook het feit dat het werkloosheidscijfer terugloopt en wij in de Europese Unie in de afgelopen jaren 2,5 miljoen nieuwe arbeidsplaatsen hebben geschapen. Positief is verder de verbetering van de overheidsfinanciën en de daarmee verband houdende inflatiedaling, en de al enkele jaren aanhoudende prijsstabiliteit. Dat is onze creditzijde.
Er zijn echter twee elementen die ons zorgen baren en waar ik kort op wil ingaan. Het eerste element is de conjunctuur in de Verenigde Staten. De groei in de Verenigde Staten neemt af en dat kan, gezien het effect dat een sterke economische groei in de VS op de Europese handel heeft, een ongunstige weerslag hebben op de Europese economie. Positief daarbij is echter wel dat wij steeds onafhankelijker worden van de economische ontwikkelingen in Amerika, en dat resulteert dan ook in een gunstige balans van en een goed rapport voor onze maatregelen.
Het tweede element is de vertraging van de economische groei in Europa. Volgens de prognoses zal onze groei gemiddeld 2,8% bedragen. Daarom moet ik beklemtonen dat wij ook nu weer een beroep moeten doen op de lidstaten en hen ertoe moeten aanzetten de hervormingen versterkt voort te zetten en duurzame structurele maatregelen te nemen. Onze kritiek is namelijk dat de consolidatiepogingen in sommige landen zijn vastgelopen. Wij moeten deze consolidatiepogingen met een uiterst kritisch oog bekijken daar de meeste landen hun zelf vastgestelde criteria van het Stabiliteits- en Groeipact nog steeds niet hebben gehaald.
Ik wil hier ook nog een tweede thema aansnijden, namelijk dat wij de ECB moeten gelukwensen met het feit dat haar krachtige beleid juist is gebleken. De ECB moet haar op stabiliteit afgestemde koers voortzetten en mag doorgaan met het voeren van een zelfstandig Europees stabiliteitsbeleid.
Wij hebben echter ook nog andere eisen. Het inflatiepercentage moet in de tweede helft van het jaar beneden de 2% worden gehouden, en er moet snel werk worden gemaakt van een evenwichtige liberalisatie van de telecommunicatie-, post-, energie- en spoorwegsectoren. Bovendien hebben wij behoefte aan versterkte inspanningen op het gebied van onderwijs en opleiding. Wij hebben behoefte aan meer soepelheid op de arbeidsmarkten en versnelling van de structurele hervormingen op de goederen-, kapitaal- en arbeidsmarkten.
Tot slot wil ik nog het volgende zeggen, mijnheer de Voorzitter: met zijn verslag wil de heer von Wogau vooral de aandacht vestigen op bepaalde gemeenschappelijke beginselen, beginselen die een logisch uitvloeisel zijn van onze opvattingen over de sociale markteconomie: vrijheid en democratie, mededinging, prijsstabiliteit en duurzame ontwikkeling, subsidiariteit, solidariteit en particulier eigendom. Daar komt nog de verantwoordelijkheid bij, niet alleen van werkgevers voor werknemers, maar ook de verantwoordelijkheid van zowel werkgevers als werknemers voor de toekomst, voor de ontwikkeling van de sociale markteconomie en de verandering daarvan in een ecologische sociale markteconomie.

Mann, Thomas
Mijnheer de Voorzitter, over goed negen maanden zullen wij de geboorte meemaken van een vermoedelijk stevige euro, die dan het daglicht van het reële betalingsverkeer mag aanschouwen. Onze burgers zullen hem dan eindelijk in de hand hebben. De omstandigheden voorspellen veel goeds: een economische sterke positie in twaalf van de vijftien EU-lidstaten, lage inflatie, afnemende overheidsschulden en een historisch laag renteniveau. De euro zal waarschijnlijk worden toevertrouwd aan de hoede van de Europese Centrale Bank in Frankfurt am Main, die van wanten weet wanneer het om stabiliteit gaat en daadwerkelijk alles heeft gedaan om, zoals de heer Karas zei, een krachtig beleid te voeren. Daar plukken wij nu de vruchten van. De euro, die zo goed weerstand heeft weten te bieden tegen zwartkijkers en jarenlange onderwaardering, verdient het dat in hem wordt geïnvesteerd.
De situatie in de eurozone is, met meer dan 2,5 miljoen nieuwe arbeidsplaatsen in drie jaar, nog steeds goed, maar de afnemende conjunctuur in de Verenigde Staten moet ons tot voorzichtigheid manen: de groei- en investeringsprognoses worden overal naar beneden gecorrigeerd; de export dreigt af te nemen en er kunnen grote problemen rijzen voor de financiering van de sociale zekerheid. Door de koersverliezen is de euforie over de new economy in duigen gevallen. Nu blijkt zelfs dat de old economy nog zo gek niet was. Laten wij daarom strategische voorzorgsmaatregelen nemen en het economisch, monetair en sociaal beleid op elkaar afstemmen. Laten wij de voorwaarden voor het oprichten van nieuwe innovatieve bedrijven verbeteren en investeringen in de informatie- en communicatietechnologie vergemakkelijken. Laten de lidstaten met meer kracht streven naar hervorming van de onderwijs- en opleidingsprogramma' s, opdat deze sterker kunnen inspelen op de uitdaging van de al eerder genoemde nieuwe technologie en op de steeds noodzakelijker wordende mobiliteit. Met meer en betere beroepskwalificaties maakt men meer kans op een goede baan, zeer zeker in de steeds weer door ons genoemde kenniseconomie. Laten wij verder ook zorgen voor een duurzame en efficiënte sociale bescherming. Deze zal echter alleen mogelijk zijn als de financiering daarvan hoog op de agenda van de politieke verantwoordelijken komt te staan.
Het handhaven van de arbeidsplaatsen voor ouderen, het scheppen van nieuwe banen en het participeren door de werknemers in ondernemingswinsten zijn punten die op de agenda van de sociale partners moeten komen te staan. In het middelpunt van het uitstekende verslag van de heer von Wogau staat de sociale markteconomie, waarvoor de rapporteur altijd weer een pleidooi voert. De PPE-DE-Fractie heeft hier unaniem haar goedkeuring aan verleend. In het verslag is sprake van liberalisatie en solidariteit, van mededinging en gelijke kansen, en van een groei waarin rekening wordt gehouden met het milieu. De sociale markteconomie is nu eenmaal meer dan enkel een economisch model: het is ook een maatschappelijk model, dat de grondslag vormt voor de door de heer von Wogau telkens weer voorspelde thuismarkt van Europa. Die thuismarkt heeft toekomst!

Katiforis
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega' s, ik hoor tot mijn verbazing dat de euro over negen maanden wordt geboren. Ik dacht toch dat de geboorte van de euro al achter de rug was, en gelukkig maar, want had u zich kunnen voorstellen wat er gebeurd was tussen de Europese economieën als de Europese munten nog steeds hadden geprobeerd elkaar de loef af te steken, in deze tijd van beginnende recessie in de Verenigde Staten? Dit was echter een opmerking terzijde.
Zoals de rapporteur al zei, was 2000 inderdaad een goed jaar voor de Europese economie, zowel wat de groei en de prijsstabiliteit als ook de werkgelegenheid betreft. Natuurlijk is in deze ijdele wereld niets perfect. Zo vermeldt de rapporteur dat de prijsindex voor het tweede achtereenvolgende jaar met meer dan 2% zal stijgen; 2% is het criterium van de Europese Centrale Bank. Deze overschrijding is echter niet dusdanig dat wij ons daar ongerust over moeten maken. Het is daarentegen veel beter erop te wijzen dat in weerwil van een zekere - en nog steeds voortdurende - vooruitgang, de werkgelegenheidssituatie nog steeds een werkloosheidscijfer van 8% laat zien. Dat is onaanvaardbaar hoog voor een sociale markteconomie, waarvan de beginselen - volgens de rapporteur, en ik ben het met hem eens - ons beleid moeten bepalen. Daarom verbaast het mij dat in het verslag de volledige werkgelegenheid niet op de lijst met kenmerken van de sociale markteconomie voorkomt. De rapporteur komt evenwel uit een land waar de samenwerking tussen de bedrijven en de werknemers een mijns inziens ongekend hoog niveau, of in ieder geval een van de hoogste niveaus in heel Europa, heeft bereikt, hetgeen de Duitse economie en de Duitse samenleving ongetwijfeld tot eer strekt.
Wij moeten volledige werkgelegenheid beschouwen als het hoogste goed van een moderne samenleving. Men zou kunnen denken dat ik dit zeg om ideologische redenen. Dat is echter niet zo, ofschoon ook ideologische redenen zeker niet te veronachtzamen zijn; ik zeg dit omwille van het mededingingsvermogen. Een economie krijgt geen concurrentievermogen met enkel lage kosten en evenmin met alleen high tech. Concurrentievermogen krijgt die economie, die er beter dan andere in slaagt alle hulpbronnen te gebruiken. Zolang dat niet het geval is, zal van een echt mededingingsvermogen geen sprake kunnen zijn. Daarom is volledige werkgelegenheid - en zelfs meer dan volledige werkgelegenheid, namelijk een toename van de actieve bevolking tot 60% voor de vrouwen en 79% voor de mannen - niet alleen een sociale maar vooral ook een economische eis. Dat was dan ook de spil van het beleid waartoe de Europese Raad van Lissabon heeft besloten, en laten wij hopen dat het desbetreffende besluit tijdens de komende Top van Stockholm wordt bevestigd.
Wij mogen geen gelegenheid voorbij laten gaan om onszelf en de Europese burgers eraan te herinneren dat onze Unie zich enorme economische inspanningen getroost om de plaats te veroveren die haar in de economische avant-garde op wereldvlak toekomt. Deze inspanningen berusten op drie pijlers: kenniseconomie, volledige werkgelegenheid en hernieuwing van de verzorgingsstaat. Deze drie elementen vormen een geheel waarin het een het andere versterkt. Samen geven zij uitdrukking aan de band tussen sociale solidariteit en economisch mededingingsvermogen. Solidariteit zal echter nooit efficiënt zijn zonder mededingingvermogen, en omgekeerd zal geen enkel mededingingsvermogen overeind blijven als het niet berust op sociale solidariteit.
De rapporteur legt de nadruk op de technologische aspecten van het economisch overwicht. Onzes inziens moet evenveel waarde worden toegekend aan de sociale aspecten: gelijke kansen, rechtvaardige inkomensverdeling, bestrijding van extreme verschillen in rijkdom en armoede. Als ook wij, geachte collega' s, op mondiaal niveau de noodzakelijke inspanningen hadden ondernomen om - in de mate van het mogelijke natuurlijk - zelfbeperking op te leggen aan de markten, zouden wij nu misschien niets te vrezen hebben gehad van de economische crisis die de Verenigde Staten bedreigt. Ik weet niet hoe Wall Street heeft gesloten. Op het middaguur ging de index weer naar beneden. Het risico bestaat dat wij allemaal worden meegesleept in de recessie. Wij moeten dus oppassen dat wij niet verstrikt raken in de extremen van een niet-sociale economie. Als wij een sociale economie willen, moeten wij hieraan een reële betekenis geven. Dan moeten wij deze grondvesten op solidariteit en speculatiebestrijding. Praatjes vullen namelijk geen gaatjes!

Gasòliba i Böhm
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega's, allereerst wil ik de heer von Wogau namens de liberale fractie en ook uit eigen naam gelukwensen. Zijn verslag geniet onze oprechte steun. Het behandelt een thema, namelijk de grote lijnen van het economisch beleid, dat weliswaar een bijzonder belangrijke plaats inneemt, maar desondanks niet meer dan een surrogaat is van wat wij werkelijk verlangen. Wij hebben steeds verdedigd dat in het Europa van de euro een welomlijnde economische en monetaire koers moet worden gevaren. Zoals u weet, wordt het economisch en monetair beleid momenteel uitgestippeld door de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën, en door de Commissie, in samenwerking met het Parlement. De grote lijnen spelen daarbij uiteraard een onmisbare rol, maar ik herhaal nogmaals dat zij in onze ogen niet meer dan een surrogaat zijn voor een economisch en monetair beleid op Europees niveau, dat die naam waardig is en dat ons in de gelegenheid stelt concretere maatregelen te nemen.
Van de talloze aspecten die in het verslag-von Wogau aan de orde worden gesteld, verdienen er drie bijzondere aandacht, althans vanuit liberaal oogpunt. Het eerste is de voortzetting van het liberaliseringsproces in sectoren als telecommunicatie, postdiensten, spoorwegvervoer, enzovoorts. Deze sectoren staan de versterking van onze concurrentiepositie en de goede werking van de interne markt in de weg. De heer Bolkestein heeft dit ook al gezegd. Het liberaliseringsproces moet ertoe leiden dat de Europese eenheidsmarkt beter functioneert en dat de bestaande belemmeringen verdwijnen. Dit vergt onder meer een diepgaande hervorming van de arbeidsmarkten, zoals het Parlement al heeft laten verstaan door mijn verslag over structurele hervormingen en liberalisering aan te nemen. Het gaat hier om een wezenlijk element, dat ons moet helpen beter tegemoet te komen aan de economische en sociale behoeften van de Europese maatschappij en ons bovendien in staat moet stellen om een hogere productiviteit te garanderen zodat wij onze concurrentiepositie op internationaal niveau kunnen versterken.

Markov
Mijnheer de Voorzitter, inderdaad ziet de Europese economische groei er de laatste jaren solide uit. De belangrijkste oorzaak daarvan is de stijging van de export naar de dollarzone, dankzij de daar heersende conjunctuur en de zwakke euro. Derhalve zou ons motto moeten zijn: een zwakke euro is goed voor een op export afgestemde economie en dus goed voor Europa. Het klopt inderdaad dat het Europees inflatiepercentage van meer dan 2% - ten gevolge van met name de sterk gestegen aardolieprijzen in dollar - niet strookt met het stabiliteitscriterium voor de invoering van de euro. Dus zou ons motto moeten zijn: een zwakke euro is slecht voor de Europese economie. Hieruit blijkt dus welke tegenstrijdigheid ontstaat als het economisch beleid wordt teruggebracht tot een fiscaal beleid.
Het klopt dat de werkloosheidscijfers de afgelopen jaren zijn gedaald. Het klopt echter ook dat de werkloosheid in de doelstelling-1-gebieden niet is gedaald; daar is immers nauwelijks sprake van een op export afgestemde economie. Wij hebben dus geen convergentie maar divergentie, dat wil zeggen een verdieping van de kloof in de samenleving. Het klopt dat de investeringen de afgelopen jaren zijn toegenomen. Het klopt echter ook dat het leeuwendeel van deze investeringen is gegaan naar rationalisatie en niet-uitbreiding, en dat de overheidsinvesteringen in de infrastructuur zijn teruggelopen.
Wat heeft dat uit te staan met een op de toekomst gericht economisch beleid? Er worden in het verslag geen voorstellen gedaan voor de verbetering van de interne vraag, voor specifiek het midden- en kleinbedrijf, voor de versterking van de regionale economische kringlopen, voor een Europese belastingharmonisatie, en voor de omzetting van de Werkgelegenheidstop van Lissabon. In plaats daarvan gaat het verslag over liberalisering, privatisering, verlaging van de sociale standaard, en opheffing van de op solidariteit gebaseerde zieken- en pensioenfondsen. Wij kunnen daarom niet akkoord gaan met dit verslag van de heer von Wogau!

Ilgenfritz
Mijnheer de Voorzitter, wij kunnen de ontwikkeling van de Europese economie nog steeds goed noemen, ofschoon onze verwachtingen eigenlijk hoger lagen. Niet zo verheugend is het feit dat het inflatiepercentage misschien weer boven de 2% zal uitkomen en de investeringen zullen dalen van 5,3% tot 4,9% van het bruto binnenlands product. Daarom moeten wij erop toe zien dat enkele belangrijke Europese doelstellingen - bevordering van het midden- en kleinbedrijf, vermindering van de bureaucratie, vermindering van de hoge sociale lasten - ook inderdaad consequent worden nagestreefd.
Wij moeten echter ook aandacht schenken aan onze onderwijssystemen. Wij moeten deze hervormen om te voorkomen dat het dreigend gebrek aan specialisten tastbaar wordt. Uiteindelijk kan een economische ontwikkeling pas succesvol worden genoemd als men er ook in slaagt de veel te hoge werkloosheid in Europa te verminderen.

Trentin
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, in het verslag van de Commissie over de economische situatie van de Unie in het jaar 2000, en tot op een zekere hoogte ook in het verslag van de heer von Wogau, wordt duidelijk onderstreept dat de ups en downs van de euro althans voor een deel zijn toe te schrijven aan de nalatigheid van de regeringen van de eurozone, die onvoldoende gecoördineerde actie ondernemen om de economische groei en de werkgelegenheid te bevorderen. Ook de financiële markten denken er zo over.
Men kan echter niet alleen de Centrale Bank verantwoordelijk maken voor het feit dat zij naast de beteugeling van de inflatie niet ook de stimulering van de groei en het streven naar volledige werkgelegenheid onder haar prioriteiten opneemt.
Aldus blijkt duidelijk dat een echte vorm van nauwere samenwerking tussen de twaalf landen van de eurozone hoogst noodzakelijk is. Dat is de enige manier om een kwalitatieve sprong voorwaarts te maken met de coördinatie van de financiële, economische en sociale beleidsvormen, en om - conform de wens van de Top van Lissabon - een eind te maken aan de strikt sectorale aanpak waardoor het sociale beleid alleen nog de zuivere functie van bijstand op het allerlaatste moment kan vervullen.
Dit is overigens ook een middel om op gecoördineerde wijze de aanwezigheid te bepalen van de Monetaire Unie als dusdanig in de institutionele besluitvormingsinstantie, zoals het Internationaal Monetair Fonds en de Wereldbank, en in de betrekkingen tussen de eurozone en derde landen, met name de grondstof- en energielanden. Ik denk hierbij aan een langetermijnakkoord met de aardolieproducenten, met betaling in euro. Dat is niet alleen mogelijk maar zelfs wenselijk.

Herzog
- (FR) Mijnheer de Voorzitter, we voeren hier geen heftig debat. Hoe komt dat? De indruk wordt gewekt dat de Europese Unie erg passief is. De wereldmarkt is in beweging, de Verenigde Staten voeren hun eigen beleid, en wij houden alle ontwikkelingen goed in de gaten. Daar staat tegenover dat wij nog helemaal geen economisch beleid hebben; wij hebben geen eigen economisch systeem voor Europa en we beperken ons er dus zo'n beetje toe om ons te laten leiden door woorden, zal ik maar zeggen.
Ik wil drie opmerkingen maken, als u mij toestaat. Ten eerste: de diagnose van de conjunctuur, zoals die gepresenteerd wordt door de Centrale Bank en de Commissie, kan inderdaad samengevat worden als een wereldwijde daling, zelfs daar waar de groei-indicatoren gunstig zijn voor ons in de komende achttien maanden en ons geen aanleiding geven tot actie.
Er is bij ons sprake van een schreeuwend gebrek aan initiatieven om de potentiële groei, die misschien reëel wordt, vast te houden. Ik wijs met nadruk op de behoefte aan overheidsinvesteringen en particuliere investeringen, en op de achterstand die wij hebben opgelopen op het gebied van onderzoek en onderwijs. In plaats daarvan neemt het verslag helaas het obsessieve anti-inflatieverhaal over dat we ook bij de Centrale Bank aantreffen. Het mislukken van het Galileo-project zou een rampzalige zaak zijn.
Ten tweede: wij hebben gezegd dat sociaal beleid nodig is om de groei vast te houden. We hebben de indruk, om Emilio Gabaglio te citeren, dat we hier getuige zijn van een zekere ontsporing tussen Lissabon en Stockholm. Wij moeten onze wens om de kennis en de competenties in de Europese Unie te ontwikkelen in praktijk brengen door een spectaculair initiatief.
Ten derde: we hebben het hier over een versnelde uitvoering van een evenwichtige liberalisering. Het debat tussen concurrentie en openbare diensten staat nog in de kinderschoenen. Ik ben ervan overtuigd dat er geen sprake kan zijn van voltooiing van de interne markt zonder dat er op communautair niveau verplichtingen worden opgelegd op het gebied van diensten van algemeen belang. Ook op dat gebied missen we initiatieven. Ik hoop dat in de komende maanden zal blijken dat ik ongelijk heb.

Solbes
Mijnheer de Voorzitter, ik dank de heer von Wogau van harte voor zijn verslag. Mijn dank ook aan de heer Karas voor zijn inleiding en aan u allen voor uw bijdragen.
Dit jaar zijn de overlegprocedures voor de vaststelling van de grote lijnen van het economisch beleid voor de eerste maal afgestemd op de procedure van Lissabon. In overeenstemming hiermee heeft u de gelegenheid gekregen om als Parlement advies uit te brengen. Het overleg moet ons in wezen helpen om het economisch beleid te ontwikkelen waaraan sommigen onder u - onder meer de heer Trentin - hebben gerefereerd en waaraan onvoldoende aandacht wordt besteed.
De Commissie kan zich vinden in de hoofdcriteria van het verslag. Zij onderschrijft de in punt 1 en punt 2 geformuleerde doelstellingen, met name het beginsel van de sociale markteconomie en het streven naar een economie waarin democratie, prijsstabiliteit, duurzame groei, subsidiariteit, solidariteit enzovoorts, een prioritaire plaats innemen.
Ik ben het tevens roerend eens met degenen onder u die hebben onderstreept dat dit een cruciaal moment is: binnen minder dan 300 dagen wordt de euro ingevoerd. Ik benadruk hier evenwel nogmaals dat de ingebruikneming van de biljetten en munten op 1 januari van volgend jaar vaak wordt verward met de op 1 januari 1999 doorgevoerde invoering van de euro. Zoals hier al is gezegd, hebben wij daarvan reeds de vruchten kunnen plukken.
Het bevredigende economische resultaat van de Europese Unie moet ongetwijfeld als een van de talloze gunstige gevolgen van de invoering van de euro worden beschouwd. Wij mogen evenwel niet op onze lauweren rusten, want deze goede economische prestaties vertonen ook enkele schaduwzijden: bepaalde door externe factoren veroorzaakte problemen, een zeker gebrek aan ambitie op het vlak van de begroting en vooral een aantal risico's ten gevolge van de ontwikkelingen die zich voordoen in andere economieën, met name in de Verenigde Staten.
Toch wil ik erop wijzen dat de euro ons zelfs op dit concrete punt beschermt tegen het vertragingsproces waaraan de economieën buiten de Europese Unie onderhevig zijn. De visie van de Commissie op het Europese groeiritme in het jaar 2001 blijft vrij optimistisch. Wij baseren ons standpunt op de vaststelling dat het vertrouwen in de consument en de producent in Europa scoort als nooit tevoren, dat de werkgelegenheid blijft groeien en dat de inflatie haar hoogtepunt heeft bereikt. Gelet op deze situatie zijn wij van oordeel dat de verantwoordelijken voor het economisch beleid in de eerste plaats de economische expansie op de korte termijn moeten veiligstellen. Daarom blijven wij erbij dat het begrotingsbeleid het evenwicht van de overheidsfinanciën tot doel dient te hebben. Wij zijn tevens van mening dat het loonbeleid een inflatieloze groei moet garanderen en de werkgelegenheid moet bevorderen. Op monetair vlak moet de prijsstabiliteit worden gehandhaafd. Het monetair beleid zal ongetwijfeld voordeel hebben bij een coherent belastingbeleid en een verregaande liberalisering van de markten.
Sommige sprekers hebben hier ook nadrukkelijk het probleem van de werkgelegenheid aangekaart. Dat vormt inderdaad een van de prioritaire aandachtspunten. Daarom dringen wij aan op een verhoging van het groeipotentieel van de Unie, hetgeen overigens blijkt uit onze presentatie van de in Stockholm te bespreken verslagen. In ons verslag over de economie van de Unie in 2000 hebben de diensten van de Commissie de gevolgen van de uitgaven en de productie in de sector van de informatie- en communicatietechnologieën geanalyseerd, alsmede de gunstige weerslag van deze sector op de mogelijke toename van het groeipotentieel.
De structurele hervormingen - deze kwestie is door de heer Gasòliba te berde gebracht - zijn uiteraard onontbeerlijk. Er zijn nog andere tekortkomingen die onze aandacht verdienen. Ten eerste werd in Lissabon het belang van de kenniseconomie onderstreept. Als wij die koers willen aanhouden, moeten wij gunstige voorwaarden creëren die de privé-sector ertoe aanzetten te investeren in onderzoek en ontwikkeling en nieuwe technologieën. Ook het onderzoek is dringend aan verbetering toe en de specialisten in nieuwe technologieën moeten beter worden opgeleid.
Het thema van de structurele hervormingen keert geregeld terug. Uit het tussentijds verslag over de grote lijnen van het economisch beleid in 2001 blijkt dat wij op dit vlak vooruitgang hebben geboekt. De gemaakte vorderingen zijn evenwel niet helemaal bevredigend.
De Commissie blijft aandringen op de noodzaak om de huidige inspanningen voort te zetten. Zoals u weet, heeft de Commissie gisteren nog nieuwe voorstellen geformuleerd om de liberalisering van de energiemarkt te bevorderen. Wij zijn ons ervan bewust dat een evenwicht moet worden gezocht tussen liberalisering en regulering. Dat is immers de beste garantie voor een optimaal economisch resultaat. Tevens onderschrijven wij dat alles in het werk moet worden gesteld om efficiëntere en beter geïntegreerde financiële markten tot stand te brengen. U hebt hier net met de heer Bolkestein van gedachten kunnen wisselen over de noodzaak om de procedures van het zogeheten comité-Lamfalussy in de praktijk te brengen. Ofschoon deze aanpak ongetwijfeld tot doel heeft het liberaliseringsproces van de financiële diensten te bespoedigen, zijn wij van oordeel dat de voorgestelde methode ontoereikend is en dat er tevens vooruitgang moet worden geboekt op het gebied van het risicokapitaal in Europa. Ook op dit punt moeten verbeteringen worden aangebracht.
Daar het in onze bedoeling ligt de werkgelegenheid te bevorderen, moet ook de arbeidsmarkt een van onze prioritaire aandachtspunten vormen. Een betere combinatie van belastinghervormingen en regelingen inzake voorzieningen zal ongetwijfeld gunstige gevolgen hebben voor het gedrag van de beroepsbevolking. Bovendien komt deze benadering het evenwicht tussen lonen en productiviteit op lokaal niveau ten goede en wordt verwacht dat zij bepaalde werkgelegenheidsaspecten, zoals de mobiliteit en de arbeidsorganisatie, aanzienlijk zal verbeteren.
Er is nog een andere verontrustende kwestie die onzes inziens in het verslag onvoldoende aan bod komt, namelijk het vraagstuk van de duurzaamheid van de overheidsfinanciën op de lange termijn. De vergrijzing van de bevolking zal ernstige problemen veroorzaken en om daaraan het hoofd te kunnen bieden, moeten wij afdoende maatregelen nemen, zowel op het gebied van de overheidsschuld als met betrekking tot de arbeidsmarkt. Wij moeten met name streven naar meer economische bedrijvigheid en meer werkgelegenheid. Daarbij moet bijzondere aandacht worden besteed aan de participatie van vrouwen en oudere werknemers, wier bijdrage de gevolgen van de vergrijzing gedeeltelijk kan compenseren. Ook de hervorming van de huidige socialezekerheidsstelsels speelt in dit opzicht een belangrijke rol. Zij dient onder meer de duurzaamheid van het model en van de werkgelegenheid te garanderen.
Ik dank u allen voor uw uiteenzettingen, uw commentaar en uw positieve bijdragen aan het verslag. Wij zullen bij de opstelling van het ontwerp voor de grote lijnen van het economisch beleid voor het komende jaar uiteraard met uw opmerkingen rekening houden.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

Swapovereenkomsten en termijncontracten met rentevaststelling
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0071/2001) van mevrouw Kauppi, namens de Economische en Monetaire Commissie, over het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Verordening (EG) nr. 2223/96 betreffende de herindeling van betalingen in het kader van swapovereenkomsten en termijncontracten met rentevaststelling na afloop ( "forward rate agreements" ) (COM(1999) 749 - C5-0018/2000 - 2000/0019(COD)).

Kauppi
 - (EN) Mijnheer de Voorzitter, zoals u kunt zien, vormt deze kwestie vandaag niet bepaald een onderwerp voor een heftig debat in het Parlement. Toen ik in januari 2000 de opdracht kreeg voor dit verslag, leek het mij een makkelijke opdracht. Helaas was dat niet het geval. Zodra we in Parlement met de bespreking ervan begonnen, hoorden we van vertegenwoordigers van de Commissie en de Raad dat er met betrekking tot dit technische initiatief wellicht nog problemen zouden rijzen in de Raad. Nadat ik de zorgen van de Raad had aangehoord, besloot ik ter verkrijging van brede consensus bij de eerste lezing een aantal amendementen in te dienen op het voorstel van de Commissie. Ik hoop dat deze amendementen morgen de steun krijgen van de overige fracties.
Deze ontwerpverordening heeft betrekking op de herindeling van betalingen in het kader van swapovereenkomsten en termijncontracten met rentevaststelling na afloop. De verordening stelt ons in staat om een betrouwbare vergelijking te maken van overheidstekorten in het kader van de procedure bij buitensporige tekorten. Het is van groot belang dat de informatie over de rekeningen van de lidstaten vergelijkbaar is. Vergelijking van deze informatie is een noodzakelijke voorwaarde voor economische samenwerking binnen de Unie. De verschillen in de werkloosheidsstatistieken vormen een van de meest bekende voorbeelden. De verschillende manieren van het samenstellen, berekenen en documenteren van gegevens over de feitelijke werkloosheid maken een vergelijking tussen lidstaten problematisch. De mogelijkheid tot een betrouwbare vergelijking van statistische informatie over de rekeningen verhoogt ook de transparantie van het werk van onze publieke overheden. En transparantie al wat wij vragen in het Parlement.
In Finland hebben wij een gezegde waarin drie trappen van leugens worden onderscheiden. De drie trappen zijn: leugens, grote leugens en statistieken. Ik hoop dat we hier in het Parlement kunnen voorkomen dat we dit gezegde moeten toepassen op de statistische informatie binnen de Unie.
Aanvankelijk gaf het voorstel van de Commissie aanleiding tot bezorgdheid binnen de werkgroep van de Raad. De meerderheid van de delegaties stelde zich gereserveerd op tegenover de voorgestelde herindeling, aangezien deze zou kunnen leiden tot veranderingen in het niveau van het overheidstekort in het kader van de procedure bij buitensporige tekorten. De voorgestelde wijziging zou er namelijk toe leiden dat de effecten van betalingen in het kader van swapovereenkomsten en termijncontracten met rentevaststelling na afloop, die door de nationale schuldbeheerders worden uitgevoerd, uitgesloten worden van de berekening van de netto opgenomen of verstrekte leningen van de overheidssector.
Ik ben het in grote lijnen eens met het voorstel van de Commissie, zoals dat geamendeerd is aan de hand van de voorstellen van de nationale statistische deskundigen. De ECB heeft ook haar goedkeuring gegeven aan dit systeem van twee definities, al geeft zij de voorkeur aan rechtshandelingen met slechts een definitie voor belangrijke statistische indicatoren. De betalingen in het kader van swapovereenkomsten en termijncontracten met rentevaststelling na afloop uit te sluiten van de berekening van de tekorten uit hoofde van de procedure bij buitensporige tekorten, zou stellig een onnodige beperking opleggen aan de marktactiviteiten van de nationale schuldbeheerders. In sommige gevallen kunnen betalingen in het kader van swapovereenkomsten, termijncontracten met rentevaststelling na afloop, en andere financiële derivaten, de kosten van publieke leningen reduceren en aldus bruikbare instrumenten voor schuldbeheersing vormen.
Ik heb een afzonderlijke behandeling van betalingen in het kader van swapovereenkomsten en termijncontracten met rentevaststelling na afloop geïntroduceerd, en daarmee de weg vrijgemaakt voor een overeenkomst bij eerste lezing met betrekking tot dit dossier. Naar mijn mening zouden we het met dit dossier niet tot een tweede lezing moeten laten komen en zouden we het niet nog een keer aan de orde moeten stellen in deze Vergadering.
Ik hoop dat wij met deze kwestie snel klaar zullen zijn, niet alleen tijdens de zitting van morgen, maar vervolgens ook in de Raad. Vanwege de technische aard van deze kwestie zou dat mogelijk moeten zijn.

Solbes
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ik dank mevrouw Kauppi voor het verrichte werk en voor de toelichting die zij hier heeft gegeven. De rapporteur heeft weliswaar een bijzonder technische en complexe taak vervuld, maar in wezen gaat het om een vrij eenvoudige kwestie, namelijk om de wijziging van de boekingscriteria - zoals mevrouw Kauppi terecht heeft gesignaleerd - voor swapovereenkomsten en termijncontracten met rentevaststelling na afloop.
Vanuit conceptueel oogpunt heeft deze wijziging zowel voor- als nadelen. Het lijdt evenwel geen twijfel dat de invoering van het nieuwe concept, en de aanpassing van ESA 95 aan de algemeen geldende criteria, voor problemen zorgt, met name op het gebied van het systeem voor de berekening van de overheidstekorten. De tot dusver gehanteerde cijfers worden gewijzigd en het billijkheidsbeginsel komt in het gedrang. Daarom hebben de verantwoordelijken voor het beheer van de overheidsschuld van de lidstaten voorgesteld om voor de berekening van de buitensporige overheidstekorten het vorige model te handhaven.
De Commissie kan zich in deze oplossing vinden. Zo vermijden wij dat het vroegere model moet worden aangepast.
Mijns inziens hebben wij het hier niet over relevante leugens en statistieken. Er wordt alleen maar gesuggereerd om op verschillende doelstellingen verschillende criteria toe te passen. Volgens ons schept het voorstel geen noemenswaardige problemen. Bovendien werkt het de coherentie in de hand. Op de lange termijn zullen beide concepten uiteraard moeten worden geharmoniseerd, maar vooralsnog pleiten wij voor de handhaving van de huidige procedure bij buitensporige tekorten.
Ik voeg hier nog aan toe dat de door de rapporteur ingediende amendementen voor de Commissie geheel aanvaardbaar zijn.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

Verkiezingsondersteuning en verkiezingswaarneming door de EU
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0060/2001) van de heer Fava, namens de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid, over de mededeling van de Commissie over verkiezingsondersteuning en verkiezingswaarneming door de EU (COM(2000) 191 - C5-0259/2000 - 2000/2137(COS)).

Fava
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega' s, allereerst moet ik duidelijk maken dat wij akkoord gaan met de geest die uit deze mededeling van de Commissie over verkiezingsondersteuning en verkiezingswaarneming spreekt. Wij staan met andere woorden achter het principe dat bevordering van echte democratieën niet alleen een ethische plicht is, maar ook een voorwaarde voor duurzame ontwikkeling en duurzame vrede. Dit is trouwens ook een mandaat, dat met de Verdragen specifiek aan de Unie is opgedragen en de grondslag vormt van ons buitenlands beleid.
Mijns inziens gaat het hierbij echter om meer, namelijk om een moeilijke, niet-formele verbintenis, die niet alleen in beginselverklaringen tot uiting moet worden gebracht, maar ook geleidelijk aan hard moet worden gemaakt met consequente en concrete politieke daden. Hierbij is een belangrijke rol weggelegd voor de Europese Unie en het Europees Parlement in de vorm van verkiezingsondersteuning en -waarneming. Vrije verkiezingen zijn immers een absolute voorwaarde voor democratie.
Er zijn twee verordeningen van de Raad uit 1999 die de rechtsgrondslag vormen voor de activiteiten waarmee wij deze verbintenis hard proberen maken. Op de vraag hoe dit moet geschieden, luidt het antwoord: met een coherente politieke strategie.
Tot nu toe hebben wij acht jaar van optreden op het gebied van verkiezingsondersteuning en verkiezingswaarneming achter de rug. Daarbij hebben wij vaak uitmuntende resultaten geboekt, zoals in Zimbawbe en Rusland. Dit was echter een gelegenheidsoptreden, en daarom zijn wij blij met de mededeling van de Commissie en het voorstel voor een samenhangende politieke strategie.
De volgende noodzakelijke stap is de uitbreiding van deze strategie tot alle fasen van het optreden, van het toezicht voor en tijdens de verkiezingen - het democratisch proces beperkt zich immers niet tot de dag van de verkiezingen, maar vereist een band tussen verkiezingsondersteuning en het beleid inzake ontwikkelingssamenwerking - tot goed gestructureerde betrekkingen met internationale organisaties, niet-gouvernementele organisaties en de burgermaatschappij. Bij dat laatste mogen wij geen mechanismen gebruiken waarbij taken worden uitbesteed, zoals wij in het verleden maar al te graag hebben gedaan, maar moeten wij zorg dragen voor echt politiek overleg.
Met ons verslag hebben wij geprobeerd hier een bijdrage aan te leveren. Ik wil allereerst een opmerking maken over de rol van het Parlement. Dit Parlement mag nooit - en zeker niet in een geval als dit - worden beschouwd als een notaris die de verkiezingen of de kwaliteit van verkiezingen moet bekrachtigen.
Wij hebben een politieke legitimatie, een politieke functie, en juist omdat wij een politieke functie hebben kan onze deelname aan verkiezingswaarnemingen van de Unie een meerwaarde betekenen voor de Unie. Daarom is het goed dat het Europees Parlement bij alle fasen van dergelijke activiteiten wordt betrokken, ook bij de aan de feitelijke verkiezingswaarneming voorafgaande fase. Het is wenselijk dat, waar mogelijk, de delegatie van de Europese Unie wordt geleid door een lid van het Europees Parlement. Wij hebben daar trouwens uitstekende ervaringen mee opgedaan. Denkt u maar aan de heer Schori, die de delegatie naar Zimbawbe heeft geleid.
Wie een rol wil spelen en politiek zichtbaar wil zijn, moet die rol en die zichtbaarheid ter plekke veroveren. Daar ligt mijns inziens een kans, niet alleen voor dit Parlement maar voor heel de Europese Unie.
Dan is er nog een punt van fundamenteel belang: er is institutionele coördinatie nodig tussen het Europees Parlement, de Commissie en de Raad. Wij hebben een mechanisme voor permanent overleg voorgesteld, dat volgens ons de voorkeur verdient boven een interinstitutioneel akkoord. Een interinstitutioneel akkoord heeft veel meer voeten in aarde, vergt veel meer tijd en veel striktere vormen van beheer en uitvoering. Inhakend op de suggesties van een aantal collega' s hebben wij een halfjaarlijks tijdschema opgesteld, aan de hand waarvan wij alle gebeurtenissen op de voet kunnen volgen, wel wetend dat de politieke geschiedenis regelmatig in onstuimige stroomversnellingen terechtkomt.
Wij hebben tevens een voorstel gedaan voor de oprichting van een met voldoende personeel uitgeruste verkiezingsdienst van de Commissie. In ons desbetreffend amendement dringen wij erop aan dat de omvang van het personeelsbestand strookt met het belang van deze taak van de Commissie.
Onzes inziens moet bovendien meer soepelheid, en een andere soepelheid, worden gebracht in de criteria voor het optreden van de Europese Unie. Eerste verkiezingen en regionale verkiezingen zijn misschien als parameter niet voldoende om vast te stellen wanneer een optreden gewenst is. Ik denk bijvoorbeeld aan het geval van Peru. Wij nemen daar weliswaar deel aan de verkiezingswaarneming, maar daar gaat het echt niet om eerste verkiezingen. Verder is ongetwijfeld ook soepelheid nodig in de beoordelingsnormen. Vrije en eerlijke verkiezingen zijn woorden waarmee niet geheel tegemoet wordt gekomen aan de eisen van het Europees Parlement en de Europese Unie op het gebied van verkiezingswaarneming.
Daarmee nemen wij geen rigide houding in. Het is veeleer een strikte houding. Striktheid is nodig, want juist in de afgelopen jaren was striktheid qua keuze en oriëntatie ver te zoeken. Bovendien bestaat een strategie uit regels en doelstellingen.
Wij zijn tot slot evenals de Commissie van mening dat democratie een proces is en geen keuze van één dag. Wij weten dat in heel wat landen met de opbouw van de echte democratie pas op de dag van de verkiezingen wordt begonnen. Daarom willen wij ook na de verkiezingen aanwezig zijn. Daarbij bieden wij onze middelen aan, niet alleen onze economische middelen maar ook ons democratisch geheugen en ons politiek engagement.

Kinnock
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik graag onderschrijven wat mijn collega de heer Fava heeft gezegd. Tijdens onze onderhandelingen hebben we steeds goed samengewerkt. Hij heeft voortdurend begrip getoond voor het belang van een krachtige visie op ontwikkeling. De helft van de waarnemingsmissies van de EU heeft namelijk plaatsgevonden in ontwikkelingslanden. En als multinationale organisatie van vijftien ontwikkelde democratieën heeft de Europese Unie de plicht om een belangrijke rol te spelen in alle wereldwijde pogingen ter bevordering van democratisering, duurzame ontwikkeling en vreedzame vooruitgang.
Ik ben blij met deze mededeling van de Commissie, die de noodzakelijke duidelijkheid verschaft en die zich daadwerkelijk richt op de manier waarop de Europese Unie te werk zou moeten gaan en waarop ze deze zaken in de toekomst waarschijnlijk beter aan kan pakken. Maar het voornaamste is, zoals de heer Fava zei, dat het voor het garanderen van democratie niet onder alle omstandigheden genoeg is om eenvoudigweg periodieke verkiezingen te houden. Bij verkiezingen gaat het om meer dan alleen maar een momentopname; het gaat erom dat we het gehele electorale proces bestrijken.
In het verslag dat we vanavond bespreken ligt daar sterk de nadruk op. Het is van wezenlijk belang dat elk oordeel dat de Europese Unie geeft, niet onbedoeld tot gevolg heeft dat een twijfelachtig verkiezingsproces erdoor gelegitimeerd, onderschreven of op wat voor manier ook gesteund wordt. De uitdrukking "vrij en eerlijk" moet worden vermeden: dit is een suggestieve uitdrukking, die na verkiezingen altijd door de media meedogenloos op de korrel wordt genomen. Als vertegenwoordiger van de Europese Unie in Cambodja was ik mij er ten zeerste van bewust hoe moeilijk een dergelijke uitdrukking ligt. Het is voor ons ook van groot belang om de behoefte aan steun voor binnenlandse waarnemingsteams te benadrukken. In ontwikkelingslanden zijn dit de belangrijkste mensen, die begrip hebben van de sociale, politieke en culturele kwesties, waar wij ons, wanneer we worden binnengevlogen als verkiezingswaarnemers, misschien niet van bewust zijn.
Over het Parlement: wij bevelen aan dat het Parlement een "coördinatiegroep verkiezingen" instelt, die in staat is sneller en efficiënter te reageren. Ik zou ook de Commissie willen vragen welke middelen, met name personele, zij wil toewijzen aan de belangrijke taak van het opstellen van de doelen van deze zeer belangrijke mededeling.
Tot slot: het Europees Parlement vormt de spil van de pogingen van de Unie om toezicht te houden op verkiezingen. Onze geloofwaardigheid staat hier op het spel, en ik ben zeer verheugd dat de Commissie ons de gelegenheid biedt om een heldere en gedeelde visie op de rol van Europa in het democratische proces in landen over de gehele wereld te definiëren.

Maij-Weggen
Voorzitter, allereerst mijn waardering, ook namens mijn fractie, voor de nota van de Commissie en voor het verslag en de resolutie daarover van collega Fava. Het is goed dat de Europese Commissie het beleid van de Europese Unie ten aanzien van verkiezingsondersteuning en verkiezingswaarneming heeft doorgelicht en met voorstellen is gekomen voor een betere aanpak en voor modernisering van dit beleid. Te vaak is er sprake geweest van ad hoc beleid met haastig in elkaar gezette delegaties en met een geringe impact en zichtbaarheid van de Unie. Waren die impact en zichtbaarheid er wel, dan kwam dat meestal omdat het Europees Parlement de leiding van een delegatie kreeg - ik denk bijvoorbeeld aan het voortreffelijke werk van collega Gahler in Zimbabwe en van collega Cushnahan onlangs nog. Daarom is het verslag van collega Fava ook zo belangrijk: het steunt onder meer op de grote ervaring in het Europees Parlement, en mede daarom krijgt het van onze fractie veel steun. Al onze amendementen zijn al goedgekeurd in de parlementscommissie voor buitenlandse zaken en daarom hebben we ook geen nieuwe amendementen meer ingediend. Maar ik wil nog wel een paar accenten leggen om onze positie duidelijk te markeren.
Wij steunen de inrichting van aparte units voor verkiezingswaarnemingen bij de Europese Commissie en bij het Parlement. De units moeten zich niet alleen richten op de verkiezingen zelf, maar ook op de periode die daaraan voorafgaat, omdat het vaak heel belangrijk is te weten of kandidaten en partijen vóór de verkiezingen eerlijke kansen krijgen. Ik wijs in dit verband op de recente herverkiezing van president Museveni in Oeganda: het is inmiddels toch wel bekend dat zijn tegenkandidaten absoluut geen eerlijke kans hebben gekregen om campagne te voeren. In dit verband begrijp ik overigens niet waarom de rapporteur en mevrouw Kinnock in amendement 1 voorstellen om de zin "overwegende dat verkiezingen de democratische expressie van politiek pluralisme zijn en volgens internationaal erkende normen moeten worden gehouden" te schrappen. Ik begrijp echt niet waar dat goed voor is, en wij zijn daar dan ook tegen.
Mijn tweede punt is dat waarnemers goed moeten worden voorbereid, zodat alle deelnemers weten welke problemen zij kunnen verwachten in het land waar ze naar toe gaan. Dat kan natuurlijk via e-mail en het Internet, maar het zou ook goed zijn dat er voorbereidende besprekingen worden gehouden. Verder moeten de delegaties bij voorkeur worden gedomineerd door parlementsleden en voldoende groot zijn om een goed beeld te krijgen van de verkiezingen ter plaatse. De delegatieleden moeten tijdig naar het desbetreffende land afreizen om zich ook over de voorbereidingen van de verkiezingen te oriënteren. De leiding moet bij voorkeur in handen zijn van een prominente europarlementariër of ex-europarlementariër met voldoende gezag om bijvoorbeeld ook president Carter een beetje tegengas te geven, want soms lijkt het wel of hij de enige is die telt. Ook is het natuurlijk nuttig en nodig dat er goed wordt samengewerkt met andere organisaties, zoals de Raad van Europa en de OVSE.
Tenslotte moet de Europese Unie eens nadenken over gemengde verkiezingswaarnemingsdelegaties, bijvoorbeeld met parlementsleden uit de ACS-landen, zeker als het om een ACS-land gaat. Dat kan de kracht en de geloofwaardigheid van een delegatie versterken, en daar gaat het toch om.
Nogmaals, Voorzitter, wij hebben waardering voor het verslag van de commissaris, wij hebben waardering voor het verslag van de rapporteur en we hopen dat het beleid op dit gebied dankzij dit verslag echt op korte termijn zal verbeteren.

Salafranca Sánchez-Neyra
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik de heer Fava gelukwensen met zijn verslag. Het door hem behandelde thema is mijns inziens van wezenlijk belang voor de coherentie en de zichtbaarheid van het buitenlands beleid van de Europese Unie. Ik ben van oordeel dat de verkiezingsondersteuning en verkiezingswaarneming een uitstekend middel vormen om de acties van de Europese Unie ten behoeve van de mensenrechten, de democratische vrijheden, de democratische waarden en de rechtsstaat te versterken.
Zoals de heer Fava terecht heeft onderstreept, mogen wij de waarnemingsprocessen niet uit hun context halen. De burgers worden weliswaar verzocht om op bepaalde tijdstippen hun stem uit te brengen, maar democratisering is een permanent proces, dat van dag tot dag wordt opgebouwd. Daarom moet het optreden van de Europese Unie tot doel hebben in de ontwikkelingslanden duurzame democratische stabiliteit tot stand te brengen door middel van een doelmatige tenuitvoerlegging van de beschikbare programma' s. Op dit vlak vervult de Commissie uiteraard een sleutelfunctie.
Mijnheer de Voorzitter, nu zou ik nog even willen ingaan op de rol die in deze processen voor het Europees Parlement is weggelegd. Mijns inziens wordt in paragraaf 9 van de ontwerpresolutie in het verslag-Fava terecht gesignaleerd dat deze missies bij voorkeur door leden van het Europees Parlement moeten worden voorgezeten. Ik zie daarvoor drie fundamentele redenen. Ten eerste kan het Europees Parlement op dit punt aanspraak maken op ervaring, kennis en een wel zeer bijzondere visie, aangezien alle leden van dit Parlement in hun respectieve lidstaat gekozen zijn in een open en democratisch verkiezingsproces. Ten tweede legitimeert het Europees Parlement ons integratieproces. Daarom is het mijns inziens de meest aangewezen instelling om de Europese Unie te vertegenwoordigen en geniet het de voorkeur boven de nationale parlementen. Ten derde mogen wij niet vergeten dat het Europees Parlement als een van de twee takken van de begrotingsautoriteit fungeert.
De Europese Unie is de belangrijkste donor van ontwikkelingshulp ter wereld. Ik vind het dan ook volkomen gerechtvaardigd dat het Europees Parlement aan deze processen deelneemt. Daarom hoop en wens ik, mijnheer de Voorzitter, dat dit verslag van de heer Fava over de mededeling van de Commissie over verkiezingsondersteuning en verkiezingswaarneming door de EU de efficiëntie, zichtbaarheid en coherentie van de externe acties van de Europese Unie in de hand werkt.

Van Hecke
Voorzitter, vrije en eerlijke verkiezingen zijn helaas in veel landen nog steeds geen evidentie. Met name in Afrika gaan verkiezingen vaak gepaard met intimidatie, geweld, fraude of het uitschakelen van rivalen via een grondwetsherziening, zoals onlangs in Ivoorkust. Het sturen van waarnemers is dan ook erg zinvol, maar het kan ook risico's inhouden. Waarnemers kunnen worden gemanipuleerd en tegen elkaar worden uitgespeeld. Zij kunnen als alibi worden gebruikt om een regime dat onregelmatig aan de macht kwam te legitimeren. Men moet dan ook de grootst mogelijke omzichtigheid aan de dag leggen, zowel vooraf bij de beslissing om waarnemers te sturen als ter plaatse bij het controleren en rapporteren. Nu wordt er nog te veel geïmproviseerd. Mensen worden uitgestuurd zonder dat ze terdege zijn voorbereid, de achtergrond kennen of de officiële taal spreken. Een verplichte briefing vooraf is dan ook een minimumvereiste. Ook een nauwere samenwerking tussen de verschillende observatieteams is noodzakelijk. Te vaak ook komen waarnemers te laat en vertrekken ze te vroeg. Veel manipulatie gebeurt vooraf door geknoei met kiesregisters of het verbieden van bijeenkomsten van de oppositie. Soms ontspoort het proces nadien, wanneer een staatshoofd weigert zich neer te leggen bij de uitslag, zoals in Togo. Een kleine kern van lange-termijnwaarnemers kan hier een oplossing bieden. Dit alles heeft natuurlijk alleen maar zin als er met de rapporten van de waarnemers nadien ook effectief iets gebeurt. In het verleden hebben helaas economische of strategische belangen te vaak geprevaleerd boven de belangen van de democratie en de mensenrechten. Laten wij hopen dat de nota van de Commissie en het uitstekende verslag van collega Fava wel een follow-up krijgen en zullen leiden tot een coherenter en consequenter optreden ten aanzien van ondemocratische regimes.

Cushnahan
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, het was een eer voor mij om door Commissaris Patten gevraagd te worden de waarnemingsmissie van de EU voor de verkiezingen in Sri Lanka te leiden. De opdracht was een uitdaging en ik wil graag mijn waardering uitspreken voor alle leden van het team dat ik heb mogen leiden en waarmee ik heb mogen samenwerken. Ik wil ook graag mijn erkentelijkheid betuigen voor de goede medewerking en steun die ik heb ontvangen van het hoofd van de EU-missie, de heer Ilkka Uusitalo, van alle hoofden van de diplomatieke missie van de EU en ook van de regering en de oppositiepartijen in Sri Lanka, en dan met name van de commissaris voor de verkiezingen.
Op basis van mijn ervaringen aldaar wil ik graag een paar opmerkingen maken over het verslag van de heer Fava en de mededeling van de Commissie, die mij beide zeer verheugen. De geloofwaardigheid van een eindrapport van een waarnemingsmissie van de EU is voor een belangrijk deel afhankelijk van de waargenomen en daadwerkelijke onafhankelijkheid van het werk van de missie. Het is absoluut noodzakelijk dat noch het hoofd van de waarnemingsmissie noch een van de leden van het team er een politieke agenda op nahoudt in relatie tot het land waar de missie plaatsvindt. Te allen tijde moet de missie in onafhankelijkheid handelen, en dat moet ook steeds zichtbaar zijn. Dit houdt in dat de integriteit van het team nooit mag worden aangetast door acties waarvan men zou kunnen denken dat er een vooroordeel tegen enige politieke partij of groepering of niet-gouvernementele organisatie aan ten grondslag ligt. Daarnaast geldt dat, hoe belangrijk het ook is dat het waarnemingsteam de plaatselijke diplomatieke missie van de EU raadpleegt, het waarnemingsteam onafhankelijk van de missie moet zijn, en dat de missies van de EU zich niet moeten inlaten met landgenoten of het team als geheel. Gelukkig heb ik die ervaring in Sri Lanka opgedaan.
Het is ook wenselijk dat bij de samenstelling van het team van de EU niet alleen gelet wordt op jeugdig idealisme en enthousiasme, maar dat het team ook het nodige gewicht heeft en een grote schat aan ervaring. Tenslotte zou ik nog willen opmerken dat de waarde van een verkiezingswaarneming grotendeels teniet wordt gedaan als er geen follow-up plaatsvindt. Als in het eindrapport van een waarnemingsmissie de conclusie wordt getrokken dat er zich in het verloop van de verkiezingen ernstige tekortkomingen voordoen, en er aanbevelingen gedaan worden voor de wijze waarop deze in de toekomst kunnen worden voorkomen, dan moeten de Raad en de Commissie handelend optreden en bereid zijn om sancties te nemen op het gebied van de handelspolitiek en de donorhulp van de Europese Unie.

Patten
Zoals de heer Fava in zijn uitstekende inleiding al heeft gesteld, vormen democratische verkiezingen de feitelijke grondslag van duurzame ontwikkeling en natuurlijk evenzeer van een duurzame democratie en van duurzaam pluralisme. De steun voor verkiezingsprocessen in landen die zich in een overgangsfase bevinden op de weg naar een gevestigde democratie, is een belangrijk aspect van het beleid voor externe betrekkingen van de Unie, en wij zijn dan ook van plan dat beleid voor te zetten.
De mededeling van de Commissie over verkiezingsondersteuning en verkiezingswaarneming vormde een reactie op een verzoek van het Parlement, en de toespraken van vanavond gaven aan dat wij op de juiste manier gereageerd hebben, met de juiste opmerkingen en de juiste argumenten. Het doel van de mededeling was om al onze prestaties op dit gebied te verbeteren. Iedereen was het erover eens dat de ad hoc-benadering die we tot nog toe hebben gevolgd niet langer voldoet. Te vaak is het wiel opnieuw uitgevonden en te vaak zijn verschillende rollen met elkaar verward.
De Commissie wil graag dat alle drie de instellingen volledig betrokken zijn bij de steun van de Unie voor democratisering, dus ik ben zeer verheugd met dit verslag. Het vormt een nuttige aanvulling op de mededeling, en brengt de unieke toegevoegde waarde van het Europees Parlement als het eigen gekozen lichaam van de Europese Unie duidelijk naar voren. Ik wil graag speciaal ingaan op een paar punten die in het verslag aan de orde komen.
Allereerst een paar opmerkingen over iets dat ik van het hoogste belang acht, namelijk de coördinatie en informatiestroom tussen de instellingen van de Europese Unie. Ik ben zeker voor de tenuitvoerlegging van geschikte regelingen tussen de Europese instellingen, waardoor onze coördinatie verbeterd wordt en onze rollen en verantwoordelijkheden nauwkeuriger omschreven kunnen worden. Daarbij hoort ook bij de oprichting van een "coördinatiegroep verkiezingen" van het Parlement. De coördinatie zou moeten beginnen met het bepalen van de prioriteiten van de Europese Unie, aan de hand van een gedachtewisseling over een verkiezingskalender die op dit moment wordt opgesteld door de Commissie. We kunnen niet bij elke verkiezing steun bieden en waarnemers sturen, en we moeten dat ook niet doen. De personele en financiële middelen zijn beperkt, en in vele landen is geen behoefte aan steun van buitenaf. Het stellen van prioriteiten is van wezenlijk belang en het Parlement dient hieraan een bijdrage te leveren. Een regelmatig terugkerende bespreking, elk halfjaar wellicht, zoals in het verslag wordt voorgesteld, zou zeer welkom zijn.
Voordat we besluiten hoe en of we een waarnemingsmissie sturen naar een bepaalde verkiezing, moet er nu eerst oriëntererend behoefteonderzoek worden gedaan. De resultaten daarvan zullen worden gedeeld met de andere instellingen, zodat het Parlement, overeenkomstig het voorstel in het verslag, er in een vroeg stadium bij betrokken wordt. Dergelijke onderzoeksmissies zullen de aard van onze waarneming bepalen. Zoals in het verslag en de mededeling wordt benadrukt, beperken verkiezingen zich niet tot één dag. Waarneming in de verschillende fases van het verkiezingsproces - registratie, kandidaatstelling, het stemmen, het tellen van de stemmen en het beroep - is van wezenlijk belang.
De Commissie is niet geïnteresseerd in verkiezingstoerisme. Normaal gesproken begint het voorbereidende deel van de verkiezingsmissie van de Europese Unie minstens vijf of zes weken voor de dag van de stemming. De kern van de missie moet bestaan uit mensen met ervaring en met de juiste technische expertise. Het mag duidelijk zijn dat de betrokkenheid van leden van dit Parlement bij waarnemingsmissies zeer voor de hand ligt. Zoals de Commissie opmerkt, beschikken de leden van het Europees Parlement, als gekozen vertegenwoordigers, over diepgaande kennis van alle aspecten van verkiezingsvraagstukken.
De Commissie streeft op dit punt naar volledige samenwerking met het Parlement en naar de integratie van elke gewenste parlementaire delegatie in de waarnemingsmissies van de Europese Unie. Het Parlement zal dan ook betrokken zijn bij de opleiding, voorlichting, evaluatie en stationering van waarnemers. Wanneer zij aan missies deelnemen, zijn de waarnemers uiteraard gebonden aan de gedragscode voor de verkiezingswaarneming van de Europese Unie en het algemene beginsel dat de Europese Unie met één stem moet spreken. Alleen het hoofd van de verkiezingswaarnemingsmissie van de Europese Unie mag dus als woordvoerder optreden.
Mevrouw Kinnock vroeg hoe wij van plan waren dit werk in de Commissie voort te zetten. Op dit ogenblik zijn wij bezig met de afronding van een herstructurering van de taakverdeling tussen de eenheid voor samenwerking EuropeAid, het Directoraat-Generaal Ontwikkeling en mijn eigen Directoraat-Generaal Buitenlandse Betrekkingen. De bedoeling is om voor elke verkiezing waarbij wij betrokken zijn, een verkiezingsteam op te richten waar alle betrokken diensten onderdeel van uitmaken. Wij zijn van plan om, zodra de herstructurering is afgerond, het Parlement te informeren over de precieze taakverdeling, en uiteraard zijn wij bereid om, zoals mevrouw Kinnock vroeg, een lijst met het personeelsbestand te verschaffen.
Ik meen dat de recente ervaringen waarbij leden van het Parlement, zoals de heren Schori en Cushnahan, benoemd waren tot hoofdwaarnemer, uitermate geslaagd waren en voor herhaling vatbaar zijn. De zichtbaarheid van de actie van de Europese Unie is van belang. Zichtbaarheid wordt het best bereikt door een doelmatig en professioneel verloop van een operatie. Alleen hoop ik wel dat de hoofdwaarnemer goed met de media kan omgaan en politieke ervaring heeft.
Ook duurzaamheid is van belang. Steun aan een democratie - het Parlement wijst hier terecht op - is een langetermijnproces. De Commissie meent dat de aanbevelingen van onze missies meegenomen moeten worden in de ontwikkelingsstrategieën en in onze politieke dialoog met de betrokken landen. De president van Sri Lanka bijvoorbeeld zal later deze week een bezoek afleggen aan onze voorzitter de heer Prodi en aan mij. Wij zullen haar op het hart drukken de aanbevelingen uit te voeren van de opeenvolgende waarnemingsmissies, inclusief de missie onder leiding van de heer Cushnahan, vooral de missie voor de aanstelling van een echt onafhankelijke commissaris voor verkiezingen. Ons doel moet zijn dat wij veranderingen ten goede bevorderen en dat wij voor voldoende capaciteit zorgen, zodat internationale waarneming overbodig wordt.
Met betrekking tot coördinatie met andere organisaties en het opbouwen van binnenlandse capaciteit, zou ik willen benadrukken dat de Europese Unie op het gebied van verkiezingsondersteuning heeft samengewerkt met vele internationale organisaties en niet-gouvernementele organisaties, en dat wij van plan zijn die aanpak in de toekomst te blijven hanteren.
Het onderwerp van dit verslag van het Parlement is van het allergrootste belang. Vóór alles staat de Europese Unie voor democratie en voor de waarden die zijn vastgelegd in het recht, het pluralisme en de burgerlijke vrijheid. Wij weten allemaal dat het bij democratie en het democratiseringsproces, de elementen waarop ons ontwikkelingsbeleid is gebaseerd, om meer gaat dan alleen om verkiezingen. Maar op de juiste wijze gehouden verkiezingen, die in alle vrijheid verlopen, vormen een noodzakelijke, zo niet voldoende voorwaarde voor democratie. Dus moet het wel zo zijn dat de Europese Unie, die zelf met recht in toenemende mate wordt gezien als een van de bolwerken van democratie in de wereld, er goed aan doet een nog grotere inspanning te leveren, ter bevordering van vrije en eerlijke verkiezingen in landen waar de rechten die wij maar al te vaak als vanzelfsprekend aannemen, nog steeds kwetsbaar zijn of bedreigd worden.
Ik wil de heer Fava graag nogmaals gelukwensen met zijn verslag dat een zinnig en waardevol advies biedt over de manier waarop wij over de gehele breedte onze prestaties op dit gebied kunnen verbeteren. Wij verheugen ons erop nauw met het Parlement te kunnen samenwerken bij de voortzetting van dit karwei, en ik wil nogmaals lof toezwaaien aan die leden van het Parlement die al zo' n vooraanstaande rol hebben gespeeld bij de poging ervoor te zorgen dat democratie werkelijkheid wordt in alle landen van de wereld.

Gemeenschappelijke strategie ten aanzien van Oekraïne
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5­0083/2001) van de heer Väyrynen, namens de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid, over de gemeenschappelijke strategie van de Europese Unie ten aanzien van Oekraïne (C5-208/2000 - 2000/2116(COS)).

Väyrynen
Mijnheer de Voorzitter, in december 1999 heeft de Europese Raad van Helsinki de Oekraïne-strategie van de Unie goedgekeurd. Nu, ruim een jaar later, kunnen wij stellen dat de hoofdlijn van de strategie juist is. In het in de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid aangenomen verslag worden dan ook slechts voorstellen gedaan die betrekking hebben op de uitvoering en aanvulling van de strategie.
Ik heb mij in mijn verslag dezelfde algemene benaderingswijze eigen gemaakt die het Parlement in het verslag-Oostlander heeft aanvaard als basis voor het Rusland-beleid van de Unie. Zo wordt Oekraïne in het verslag in directe bewoordingen bekritiseerd om onder andere de gebreken bij de verwezenlijking van democratie, mensenrechten, vrijheid van meningsuiting en de markteconomie. Aan de andere kant wordt in het verslag aanbevolen dat de Unie de samenwerking verbetert, zodat Oekraïne die problemen kan oplossen.
Oekraïne verschilt nogal van Rusland. Oekraïne is van groot strategisch belang voor zowel Rusland als de westerse landen. Het land is intern verdeeld. De westelijke delen van het land hebben lang tot Polen of Oostenrijk-Hongarije behoord, en daar is het aantal Russen relatief klein. De centrale en oostelijke delen van het land behoren daarentegen allang tot de Russische invloedssfeer, en daar wonen veel Russen. De Unie moet ernaar streven dat Oekraïne zich tot één geheel vormt en dat het stabiele betrekkingen onderhoudt met Rusland aan de ene kant, en de westerse landen, de Europese Unie en de NAVO aan de andere kant. Oekraïne vaart een duidelijke Europese koers. Daarbij moeten wij dit land aanmoedigen en steunen.
In mijn verslag heb ik ernaar gestreefd Oekraïne in een breder pan-Europees perspectief te plaatsen. Mijn uitgangspunten waren de standpunten die in het verslag van Elmar Brok over de uitbreiding zijn aangenomen. In paragraaf 56 van het verslag wordt opnieuw de gedachte van een nieuwe Europese zone naar voren gebracht, die gebaseerd is op de markteconomie en op vrijhandel, milieubescherming, democratie, mensenrechten en veiligheid. In paragraaf 57 wordt geëist dat de Raad voor de Unie een omvattend pan-Europees beleid ontwikkelt, door aan de ene kant de uitbreiding en aan de andere kant de bilaterale en multilaterale externe betrekkingen van de Unie met elkaar te verbinden. Er wordt verder in voorgesteld dat de Europese Unie regelmatig zowel de Raad van Europa als de OVSE raadpleegt om de huidige en toekomstige kandidaat-landen op de uitbreiding voor te bereiden en op pan-Europees niveau de doelstellingen van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid en de integratie te bevorderen.
Deze paragrafen zijn in zekere zin voor velerlei uitleg vatbaar. Duidelijk is de wens van het Parlement om voor de Unie een alomvattend pan-Europees beleid te creëren. Voor meerderlei uitleg vatbaar blijft de relatie van de nieuwe Europese zone tot het voorstel dat de Unie gebruik moet gaan maken van de Raad van Europa en de OVSE als instrument voor haar pan-Europees beleid. Mijn eigen idee daarover is dat er door het creëren van een nieuwe Europese zone als aparte organisatie gemakkelijk een overlapping met de al bestaande fora kan ontstaan. Wij moeten daarom in de eerste plaats gebruik maken van de al bestaande organisaties en in dat verband onbevooroordeeld te werk gaan.
Tenslotte wil ik nog de Commissie buitenlandse zaken en vooral de "schaduwrapporteurs" bedanken voor hun constructieve houding ten opzichte van dit verslag. Ik wil echter één kritische kanttekening plaatsen: de commissie heeft naar mijn mening te veel amendementen aangenomen. Als rapporteur heb ik een ontwerpverslag opgesteld dat wat zijn lengte betreft de gestelde grens al overschreed. De 21 paragrafen van het ontwerp bevatten naar mijn mening al het wezenlijke. Bij de stemming werden echter maar liefst 37 paragrafen aan het verslag toegevoegd - veel daarvan tegen de aanbeveling van de rapporteur in. Wij moeten naar mijn mening samen nadenken over manieren waarmee het opblazen of versnipperen van in de commissies en in de plenaire vergadering aangenomen verslagen kan worden voorkomen. Vanwege het zojuist genoemde voorbeeld sta ik terughoudend tegenover amendementen die het verslag nog uitgebreider maken.

Adam
Meneer de Voorzitter, ik ben erg blij met dit evenwichtige en doordachte verslag. Het is zeer de moeite van het lezen waard.
Mijn eerste bezoek aan Oekraïne was in 1991, kort na de onafhankelijkheid, om een gezondheidscongres bij te wonen. Mijn meer recente bezoeken hadden vooral te maken met nucleaire zaken. Afgelopen week heb ik een ontmoeting gehad met een groep van tien leden van de Rada, die in Brussel waren om meer te weten te komen over onze institutionele relaties. In alle contacten die ik in de loop der jaren heb gelegd, is mij het verlangen naar nauwere banden met de Europese Unie opgevallen. Voor Oekraïne is de overgang naar een markteconomie geen makkelijk proces. Men moet er de regelgevingsstructuren en de financiële structuren nog dichterbij de onze brengen. De privatisering vordert langzaam. Wij moeten deze inspanningen echter met een positief oog en met begrip bekijken.
Het is vrijwel onmogelijk het over Oekraïne te hebben zonder het te hebben over kernenergie. Ik geloof dat ik het enige lid van dit Parlement ben dat in Tsjernobyl, Chmelnitsky en Rovno is geweest - de drie centrales die vaak in onze debatten worden genoemd. De laatste twee zijn de centrales waar nu reactoren volgens westerse veiligheidsnormen worden voltooid. We moeten echter erkennen dat Oekraïne ook een kolenindustrie heeft en doorgaat met het stimuleren van energie-efficiëntie en hernieuwbare bronnen. Onze financiële bijstand dient voor de hele sector te gelden.
Wat het het verslag van de Europese Investeringsbank betreft: ik zou hier steun voor het toerisme en de landbouw aan willen toevoegen. De landbouw is de afgelopen jaren ingestort, maar beide sectoren kunnen veel bijdragen aan een opleving van de economie.
Ik hoop dat dit verslag morgen veel steun zal vinden, en dat de leden van de Rada in de aanneming van het verslag een duidelijke goedkeuring zullen zien van hun verlangen naar nauwere banden met de Europese Unie.

Stenzel
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega' s, het verslag over de gemeenschappelijke strategie van de EU ten aanzien van Oekraïne wordt in de plenaire vergadering van het Europees Parlement behandeld op een moment waarop de symptomen van de crisis in dit grote en belangrijke land, in dit scharnierland tussen Oost en West, niet meer over het hoofd gezien kunnen worden.
Door de moord op de journalist Georgij Gongadze en de daarop volgende, deels gewelddadige demonstraties wordt duidelijk met welke interne zwakheden en democratische tekortkomingen dit land elf jaar na de loskoppeling van de Sovjet-Unie nog te kampen heeft. De rapporteur, die ik van harte wil bedanken, geeft zich hier rekenschap van. Hij kent ook de economische moeilijkheden van Oekraïne: de hoge buitenlandse schuld en de nog veel grotere kapitaalvlucht, de sterk verspreide armoede onder de bevolking, en de rijkdom van kleine groepen.
Dit is een vruchtbare bodem voor corruptie en internationaal georganiseerde criminaliteit, en dat mag ons niet koud laten. Mensensmokkel in het algemeen en vrouwenhandel in het bijzonder hebben, evenals de toename van de illegale immigratie, een spill over-effect op de Europese Unie en moeten daarom op doelmatige wijze, met de hulp van de Europese Unie, worden bestreden, temeer daar met de toekomstige toetreding van Polen, Hongarije, Slowakije en Roemenië de buitengrenzen van de EU naar Oekraïne zullen opschuiven.
Met de gemeenschappelijke strategie ten aanzien van Oekraïne en de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst wordt terecht gestreefd naar een versteviging van de democratie, de economie en de samenleving. Men wil daarmee Oekraïne aansluiting geven op het waardesysteem van de EU. Alle middelen ten spijt is hetgeen wij tot nu toe hebben gedaan niet voldoende. Oekraïne heeft zich een ambitieus doel gesteld: het wil in het jaar 2007 rijp zijn voor toetreding. Hoewel dit gezien de huidige situatie eerder toekomstmuziek lijkt te zijn, wijst het verslag-Väyrynen toch in die richting. Daarin wordt namelijk Oekraïne het uiteindelijk perspectief van toetreding geboden, ofschoon ook gewag wordt gemaakt van de mogelijkheid van een vrijhandelsgebied zonder dat men vooruitloopt op een latere toetreding.
Juist omdat uitbreiding van de EU op til is, moet men met grensoverschrijdende programma' s en steun bij het grensbeheer alles in het werk stellen om te voorkomen dat er nieuwe scheidslijnen in Europa ontstaan. Oekraïne speelt immers een belangrijke rol voor de veiligheid van Europa en heeft daarvan ook een bewijs gegeven met zijn inzet in het voormalige Joegoslavië en zijn deelname aan het partnerschap voor de vrede en het handvest over het partnerschap met de NAVO.
Oekraïne speelt een belangrijke rol in de betrekkingen tussen de EU en Rusland. Het is eveneens een belangrijke regionale ordeningsmacht. In het verslag-Väyrynen wordt aangegeven welke weg bewandeld moet worden om het land te helpen op eigen benen te staan en hoe de de wederzijdse betrekkingen kunnen worden verdiept.

Wiersma
Voorzitter, de woorden die ik hier ga uitspreken zijn bedoeld als blijk van vriendschap jegens het volk van Oekraïne. Ik ben mij bewust van mijn verantwoordelijkheid als voorzitter van de Interparlementaire delegatie, maar ik denk ook dat het van belang is dat wij af en toe kritisch zijn.
De gemeenschappelijke strategie van de Europese Unie ten aanzien van Oekraïne vormt de praktische invulling van een duidelijke politieke stellingname, namelijk dat Oekraïne een integraal deel vormt van ons continent; dat welvaart en stabiliteit in Oekraïne een wezenlijke bijdrage leveren aan de welvaart en stabiliteit in de rest van Europa; en dat de Europese Unie daarom medeverantwoordelijkheid op zich wil nemen voor de democratische, economische en sociale ontwikkeling in dat land. Dat is het goede nieuws.
Het moet echter duidelijk zijn dat de Europese Unie deze verantwoordelijkheid voor de opbouw van de Oekraïense staat en de sociaal-economische ontwikkeling in dat land niet als enige en zelfs niet als eerste kan dragen. Met deze gemeenschappelijke strategie tonen de Europese Unie en haar lidstaten dat zij bereid zijn de noodzakelijke technische en financiële steun te geven, mits de politieke leiders van Oekraïne van hun kant de bereidheid en moed tonen om zelf leiding te geven aan een proces van diepgaande hervormingen. Dat is een moeilijke, maar geen onmogelijke opgave. Als wij kritiek uiten, doen wij dat in het belang van Oekraïne. Wat wij van dat land vragen, zou de regering zelf moeten vragen.
Tot de verantwoordelijkheid van de Europese Unie behoort ook dat wij onze bezorgdheid uitspreken over de kwesties die betrekking hebben op de fundamentele mensenrechten en burgerrechten in dat land. Daarbij gaat het onder meer om het onderzoek op de moord van journalist Gongadze. Als delegatievoorzitter en medevoorzitter van de samenwerkingscommissie Oekraïne-Europese Unie heb ik al aangedrongen op nader onderzoek, onder meer met betrekking tot de brutale en harde wijze waarop demonstraties de laatste dagen uit elkaar zijn geslagen in Oekraïne.
Regeringen worden niet op straat gevormd, maar de democratie kan op straat worden vermoord als de bevolking het recht op vrije meningsuiting met geweld wordt ontnomen. Dat is het slechte nieuws.
Als voorzitter van de parlementaire samenwerkingscommissie ga ik samen met mijn collega's binnenkort naar Oekraïne, in de hoop dat wij daar, mede op basis van het verslag dat vandaag wordt besproken en morgen wordt aangenomen, een goede discussie zullen hebben over de zaken die ons gemeenschappelijk aangaan en waarover wij ons ook gezamenlijk zorgen moeten maken.

Pohjamo
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ook ik wil de heer Väyrynen met zijn geslaagde verslag gelukwensen. De explosieve situatie in Oekraïne maakt het verslag ook nog zeer actueel. De Unie heeft nu een duidelijke gemeenschappelijke strategie voor haar beleid met betrekking tot Oekraïne. Het verslag legt een stevige basis voor die strategie. Onze fractie steunt de hoofdlijnen van het verslag. Oekraïne moet worden bekritiseerd vanwege onder andere de zeer gebrekkige mensenrechten, democratie en vrijheid van meningsuiting. Er zijn ook problemen bij het tot stand brengen van een markteconomie. Tegelijkertijd is er echter een intensiever samenwerking met de Unie nodig, zodat Oekraïne de schrijnende problemen kan oplossen.
Hoge Vertegenwoordiger Solana herinnerde er onlangs aan dat de communautaire programma's zich op enkele punten moeten concentreren en dat daarbij prioriteiten moeten worden gesteld. De parlementaire commissie is deze wenk blijkbaar vergeten en heeft het verslag met veel amendementen opgeblazen, waardoor het een enorm uitgebreid en versnipperd verslag is geworden. Daar heeft ook de rapporteur in zijn eigen toespraak al op gewezen. In de plenaire vergadering moeten wij onnodige amendementen schrappen en ons op de meest essentiële amendementen concentreren.
Naast de verbetering van de mensenrechten en de vestiging van een rechtsstaat wil ook ik de aanpak van de energieproblematiek naar voren brengen. Het grootste veiligheidsprobleem is verdwenen, nu de kerncentrale van Tsjernobyl eindelijk is gesloten. Als de Gemeenschap de energie financiert, moet als voorwaarde worden gesteld dat het veiligheidsniveau aan de westerse normen voldoet en dat er sprake is van een goede milieubescherming. Oekraïne heeft ook een allesomvattend energieplan nodig, waartoe ook de regering en de leiders van het land zich moeten verbinden.
Meer samenwerking en handel vereisen ook dat de trans-Europese netwerken zich tot Oekraïne uitstrekken. Nu stopt de planning en uitvoering van die netwerken aan de grens van Oekraïne.

Schroedter
Mijnheer de Voorzitter, als wij over de strategie ten aanzien van Oekraïne spreken, speelt op de achtergrond ook de vraag mee wat het uiteindelijke doel van de EU is en of Oekraïne als belangrijk Europees land ooit de kans krijgt lid van de EU te worden. Daar kan men op tweeërlei wijze op antwoorden. Ofwel men zegt: nee, economische en commerciële overeenkomsten volstaan. Dan zal de EU slechts een kleine bijdrage kunnen leveren aan de stabiliteit en haar strenge criteria niet kunnen hanteren. Ofwel wij geven Oekraïne op lange termijn het vooruitzicht op lidmaatschap en beginnen nu aan de opbouw van een stabiliteitsstrategie, waarmee allereerst de democratie wordt versterkt en de sociale en economische ontwikkeling wordt bevorderd. Dan mag Oekraïne echter niet de nucleaire spoelbak van Europa worden!

Belder
Mijnheer de Voorzitter, de huidige politieke onrust in Oekraïne kan op geen ongelukkiger tijdstip komen. Juist nú immers is het land op welhaast spectaculaire wijze bezig uit een diep economisch dal te klimmen. De hoog oplopende strijd over de directe betrokkenheid van president Koetsjma bij de lugubere moord op de journalist Gongadze dreigt de onmiskenbare hervormingskoers van de regering-Joesjtsjenko te blokkeren.
Dit slepende schandaal laat evenmin de Europese Unie onberoerd. Het heldere verslag van collega Väyrynen onderstreept het belang van haar betrekkingen met het toekomstige buurland Oekraïne. Het is in Europa´s interesse dat in Kiev het hart klopt van een functionerende democratische rechtsstaat. En daarvan is vooralsnog geen enkele sprake, betoogt Väyrynen terecht. Sterker nog, met het politieke tumult over de sinistere affaire-Gongadze verwijdert Oekraïne zich verder van Europa.
Wat kan, ja moet Europa aan deze deprimerende situatie doen? Rapporteur Väyrynen wijst een begaanbare weg: onverkorte Europese steun voor daadwerkelijke Oekraïense hervormingsinspanningen én het bewust openhouden van de deur naar een volwaardig lidmaatschap van de Europese Unie voor Oekraïne. Deze optie van toetreding is niet in de laatste plaats bedoeld als een noodzakelijke stimulans voor ´s lands hervormingsgezinden om te volharden in hun visie en beleid.
Mijnheer de Voorzitter, na het uiteenvallen van het Sovjetimperium opperde een Poolse diplomaat: "Als Oekraïne onafhankelijk blijft, heeft Rusland een kans een normale nationale staat te worden." Dit doordenkertje - naar alle waarschijnlijkheid een oprechte Poolse wens - spoort met het politieke streven van de lidstaten én kandidaat-lidstaten van de Europese Unie. Het verslag-Väyrynen illustreert dat op realistische wijze.

Van Orden
Meneer de Voorzitter, eerder vandaag was er in het Parlement een discussie over de toekomstige vorm en richting van de Europese Unie na Nice. De desbetreffende plannen en ambities bevatten veel elementen waartegen sommigen van ons mogelijk bezwaar hebben, maar een van de sterke punten van de Europese Unie op haar eenvoudigst is de aantrekkingskracht die zij uitoefent op landen die niet de voordelen van democratie, suprematie van het recht en economische voorspoed hebben gehad. Het vooruitzicht van een band met of lidmaatschap van de Europese Unie is voor landen die generaties lang onder het communisme hebben geleefd, een grote stimulans hun politieke en economische huis op orde te brengen en oude problemen met buurstaten op te lossen.
In de loop van het huidige decennium zullen Polen, Hongarije, Slowakije en Roemenië lidstaten van de Europese Unie worden. Deze landen grenzen aan Oekraïne, een land van enorme geopolitieke betekenis, dat alleen al door zijn bestaan een belangrijke factor is in de veiligheid en stabiliteit van Europa, maar waar recente ontwikkelingen reden tot zorg zijn. Het is in ons aller belang dat Oekraïne wordt geholpen bij zijn consolidatie als onafhankelijk, democratisch land dat verankerd is in het westen, maar een open, levendige en vriendschappelijke relatie heeft met zijn oosterbuur Rusland. In dit opzicht mogen we niet vergeten dat Oekraïne naast zijn associatie met de Europese Unie ook een sterk partnerschap met de NAVO heeft, wat heeft bijgedragen tot het gevoel van veiligheid en tot broodnodige militaire hervormingen in Oekraïne.
De heer Väyrynen moet worden gelukgewenst met zijn uitstekende verslag, ook al is het wat langer geworden dan hij oorspronkelijk in gedachten had. Het is voor de Europese Unie nu heel belangrijk om haar strategie doelgericht uit te voeren.
Ik wil graag heel kort ingaan op één zeer specifiek aspect: de kwestie van de antipersoneelmijnen. Oekraïne heeft in 1999 het Verdrag van Ottawa inzake het verbod van het gebruik en de aanleg van voorraden van antipersoneelmijnen getekend. Het land moet zijn toetreding nog ratificeren. Ondertussen heeft het land, met naar schatting 10 miljoen wapens, de op vier na grootste voorraad antipersoneelmijnen ter wereld. Het Verdrag van Ottawa legt de verplichting op voorraden antipersoneelmijnen te vernietigen. We zouden moeten verwachten dat Oekraïne stappen onderneemt. Ik hoop dat de Commissie en de Raad in hun contacten met Oekraïne dit aspect benadrukken.

Schröder, Jürgen
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik de rapporteur van harte gelukwensen met zijn evenwichtig verslag. Staat u mij toe enkele opmerkingen te maken over een punt dat van strategisch belang is en mij na aan het hart ligt. Na de politieke ommezwaai in Midden- en Oost-Europa zijn met een aantal landen associatieovereenkomsten gesloten. Het doel daarvan was deze landen uiteindelijk lid te laten worden van de Europese Gemeenschap, respectievelijk de Europese Unie. Oekraïne bevond zich niet onder die landen. Na de val van het IJzeren Gordijn is de vraag in verband met de grenzen van Europa weer op de agenda komen te staan, maar noch daarover, noch over het lot van Oekraïne hebben wij ooit serieus gediscussieerd.
Uit het antwoord op de vraag in verband met de grenzen van Europa wordt echter duidelijk dat Europa niet ten oosten van Bulgarije ophoudt. Daar ligt namelijk Oekraïne, en niet alleen Oekraïne. Europa heeft geen ondubbelzinnig vast te stellen grenzen. Daarom is volledige uitbreiding van de Europese Unie een contradictio in terminis. Met het huidig uitbreidingsconcept zal men niet kunnen voorkomen dat er nieuwe scheidslijnen, nieuwe grenzen ontstaan, bijvoorbeeld tussen Polen en Oekraïne. Dat is een groot probleem, en daarom hebben wij een nieuw concept nodig. Sedert 1989/90 is er in Europa geen politieke en geografische deling meer: Europa is nu een open continent. Wat voor concept bedoel ik dan? Het exclusiviteitsbeginsel, volgens hetwelk een kandidaat-land ofwel geheel in de EU wordt opgenomen, ofwel er geheel buiten blijft staan, moet vervangen worden door een ander beginsel, dat als volgt luidt: elk land dat zich geheel of gedeeltelijk Europees noemt zoals Oekraïne, moet de mogelijkheid hebben zelf te besluiten of, en in welke mate, het aan de Europese politiek kan en wil deelnemen. Daarmee zou de visie van de oprichters van het vrije Europa in dialectisch opzicht worden opgeheven en zou de kern daarvan weer op de voorgrond treden, namelijk de totstandbrenging van vrede en vrijheid voor alle volkeren van Europa.

Sacrédeus
Mijnheer de Voorzitter, ik wil mijn hartelijke dank uitspreken aan de voormalige Finse minister van Buitenlandse Zaken, de geachte afgevaardigde Väyrynen, voor zijn verdienstelijke werk. Het Zweedse voorzitterschap heeft zich op 7 februari van dit jaar uit gesproken over de algemene toestand in Oekraïne, en wees daarbij speciaal op de verdwijning van de journalist Georgiy Gongadze, wiens lot ons allen getroffen heeft.
Weldra wordt Oekraïne een buurland van de Unie. Het verslag-Väyrynen behandelt onze directe omgeving na de uitbreiding van de Europese Unie. In de Oekraïne, Moldavië en Wit-Rusland kunnen we dezelfde ontwikkeling zien, met een toegenomen politieke onrust, antidemocratische tendensen, economische achteruitgang, steeds autoritairder regimes en aantasting van het politiek pluralisme. Als eerste vice-voorzitter van de delegatie van het Europees Parlement naar deze landen ben ik bezorgd over deze ontwikkeling. Ik heb kunnen spreken met vertegenwoordigers van verschillende groepen, zoals de jonge burgemeester Natalia Gnatyuk en de leider van de jeugdbeweging van de verenigde Grieks-katholieke kerk, Andriy Yaniv. Hun boodschap aan ons luidde: vergeet niet wat de ethiek en de godsdienst voor de ontwikkeling van ons land betekenen!
Ik wil twee vragen stellen aan commissaris Patten, die verdienstelijk werk voor de Europese Unie verricht op het gebied van het buitenlands beleid. Ten eerste vraag ik mij af hoe het TACIS-programma en de partnerschapsovereenkomst kunnen bijdragen aan het versterken van ethische en morele beginselen, vooral in het zakenleven, in de politieke wereld en in de burgermaatschappij - wat noodzakelijk is in een land als Oekraïne. Ten tweede vraag ik mij af of het, gezien het feit dat de ontwikkeling in Oekraïne en Wit-Rusland in dezelfde richting gaat, op lange termijn houdbaar en redelijk is om deze landen zo verschillend te behandelen als wij op dit moment doen. Kunnen wij het ene land isoleren en het andere niet?

Patten
Dit is een goed verslag. Ik wil de rapporteur gelukwensen. Zijn verslag geeft een indrukkend overzicht van de situatie in Oekraïne op een keerpunt in de geschiedenis van het land. De huidige gebeurtenissen daar zijn voor ons allemaal een voorwerp van grote zorg. Het betreurenswaardige geweld van de afgelopen tijd en de oorzaken daarvan onderstrepen de tegenwoordige risico' s voor de politieke en economische stabiliteit die voor Oekraïne zo belangrijk zijn, zoals onze gemeenschappelijke strategie duidelijk maakt. De situatie is vooral zorgwekkend gezien het feit dat Oekraïne na de eerste uitbreidingsronde zo'n lange grens met de Europese Unie zal delen.
Oekraïne wil toenadering tot de Europese Unie en tot zijn buren. Dat verwelkomen wij. Maar daarvoor moet Oekraïne wel kunnen laten zien dat het bereid en in staat is te voldoen aan fundamentele waarden, Europese waarden, waarden die ook in onze partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst zijn vastgelegd. Dat betekent versterking van de suprematie van het recht. Het betekent vooruitgang boeken in de strijd tegen de corruptie. Het betekent marktgeoriënteerde wetten aannemen. Zoals in het verslag wordt aangegeven, heeft Oekraïne helaas veel tijd verloren, maar het is een land met een enorm potentieel aan economische bronnen en een enorm arbeidspotentieel. Met de vorming van de regering onder president Joesjtsjenko zijn de zaken zeker verbeterd, maar er moet nog zeer veel gebeuren.
Verschillende leden hebben op de kwestie-Gongadze gewezen. Deze kwestie heeft niet alleen het punt van journalistieke vrijheid naar de voorgrond gehaald, maar ook dat van een pluralistische samenleving en de manier waarop de uitvoerende macht in Oekraïne wordt uitgeoefend. Het Parlement zal zich herinneren dat de Europese Unie begin december, kort nadat de Koetsjma-tapes in het parlement waren gepresenteerd, haar diepe bezorgdheid heeft geuit over de verdwijning van de heer Gongadze. In januari heeft Voorzitter Prodi met president Koetsjma tijdens hun ontmoeting in Berlijn een lang gesprek over deze kwestie gehad. Ik ben er zeker van dat het Parlement de verklaring heeft gezien die het Zweedse voorzitterschap voorafgaand aan het recente bezoek van de ministeriële trojka aan Oekraïne heeft uitgebracht. Ik maakte deel uit van die trojkadelegatie. Ik kan het Parlement verzekeren dat wij ons standpunt ruimschoots duidelijk hebben gemaakt. De enige manier om met deze kwestie om te gaan, is zorgen voor volstrekte transparantie op de korte termijn en een adequaat systeem van controles op de langere termijn.
Ik wil vanavond benadrukken - het zou eigenlijk niet nodig moeten zijn - hoe uitgesproken onze mening over deze kwestie is. Het Zweedse voorzitterschap heeft steun van de Europese Unie voor de totstandkoming van vrije media in Oekraïne opgenomen in zijn werkprogramma voor de tenuitvoerlegging van de gemeenschappelijke strategie. Het voorzitterschap zal in Kiev een seminar organiseren over onafhankelijke media. We zijn tevens bereid technische bijstand te bieden.
Het verslag benadrukt terecht de noodzaak om de economische groei en de handel in Oekraïne te bevorderen, maar daarvoor moeten de omstandigheden wel juist zijn. Recente verslagen die door de European Business Association, de OESO en particuliere lichamen zijn opgesteld, richten zich op het algehele investeringsklimaat. Ze maken duidelijk hoe lang de weg is die nog moet worden gegaan. In Oekraïne draagt de particuliere sector nog steeds minder dan een kwart bij aan het bruto binnenlands product. Een onderzoek van de EBWO van twee jaar geleden gaf aan dat managers van Oekraïense ondernemingen tot wel 17% van hun tijd kwijt zijn aan alleen al het zoeken van hun weg door allerlei wettelijke voorschriften.
Zoals wordt gesteld in het uitstekende verslag dat voor ons ligt, is hervorming van de energiesector een absolute noodzaak voor economische stabiliteit en groei in Oekraïne. Die hervorming wordt tevens als een belangrijke voorwaarde genoemd in het memorandum van overeenstemming van 1995 inzake de sluiting van de kerncentrale in Tsjernobyl. Samen met onze internationale partners volgen wij zeer nauwlettend de vorderingen die Oekraïne maakt met de hervorming van de energiesector, en wij bieden substantiële hulp in nauwe samenwerking met de Oekraïense autoriteiten.
Ook de hervorming van de gas- en elektriciteitsmarkt is een project met een hoge prioriteit in het TACIS-actieprogramma voor 2000. Ik ben blij dat het verslag vindt dat het zwaartepunt van het TACIS-programma voor Oekraïne juist is. In het verslag wordt meer aandacht voor bepaalde activiteiten voorgesteld. Ik kan bevestigen dat een aantal van die activiteiten momenteel inderdaad worden opgenomen in zowel het indicatieve programma TACIS voor 2000 tot en met 2003, als het actieprogramma voor Oekraïne voor 2000. Dit betreft projecten die betrekking hebben op institutionele, juridische en administratieve hervormingen, alsmede steun voor ontwikkeling van de particuliere sector, economische ontwikkeling, ontwikkeling van niet-gouvernementele organisaties en ontwikkeling van de burgermaatschappij.
Een andere belangrijk deel van de TACIS-activiteiten is het opvangen van de sociale consequenties van de overgang in de gezondheidssector en op de arbeidsmarkt. Tot nu toe heeft onze samenwerking zich voornamelijk geconcentreerd op technische bijstand op het gebied van justitie en binnenlandse zaken. De TACIS-programma' s voor douaneheffingen en het grensverkeer richten zich op verbetering van zowel de operationele capaciteit als de doelmatigheid van de invoerrechten- en grenscontroles teneinde criminele activiteiten in te tomen.
Explicieter gericht op de bestrijding van de georganiseerde misdaad is een haalbaarheidsstudie naar de bestrijding van witwaspraktijken, die een ondersteuning is voor de inspanningen van Oekraïne om de benodigde wetgeving tot stand te brengen en een financiële inlichtingeneenheid in het leven te roepen. Voor de toekomst zal, op herhaald verzoek van de kant van Oekraïne, meer aandacht worden besteed aan de oostgrenzen van Oekraïne, teneinde de instroom van migranten die de Unie illegaal binnen trachten te komen, beter te beheersen. Ik zou tegen de afgevaardigde die als laatste in het debat heeft gesproken, willen zeggen dat Oekraïne inzake de de algemene doelstelling van de TACIS-programma's natuurlijk de ethische, de democratische en de marktgeoriënteerde overwegingen moeten incorporeren waarnaar de afgevaardigde zo terecht en welsprekend verwees.
Wij moeten de gerechtvaardige zorgen die in Oekraïne leven over de mogelijke consequenties van uitbreiding erkennen en ernaar handelen. Over het algemeen blijf ik ervan overtuigd dat de consequenties voor de Oekraïense economie voor het merendeel gunstig zullen zijn, maar er zullen zich ook problemen voordoen, bijvoorbeeld op het punt van het vrije verkeer van personen tussen Oekraïne en zijn westerburen. We moeten de tijd nemen deze problemen goed te regelen, zodat ze geen obstakel gaan vormen tussen de uitgebreide Europese Unie en onze Oekraïense partners.
De heer Van Orden noemde de voorraad antipersoneelmijnen in Oekraïne. Het is volkomen terecht dat hij daarop wijst. We hebben deze kwestie onlangs tijdens de ministersconferentie van de Europese Unie en Canada met onze Canadese collega's besproken, en ik hoop dat we de komende maanden en jaren inzake dit uiterst belangrijke onderwerp vooruitgang kunnen boeken.
Het werk dat wij - het voorzitterschap, de Commissie en het Parlement - tot nu toe hebben verricht, is voldoende bewijs dat we onze betrokkenheid bij Oekraïne serieus nemen. Ondanks de aanzienlijke interne problemen in dat land is er zonder twijfel enige vooruitgang geboekt. De sluiting van Tsjernobyl is bijvoorbeeld, naar ik hoop, een keerpunt, maar we zullen ook bij de follow-up nog nauw betrokken zijn.
Wat onze politieke agenda betreft, kunnen we ons nu op andere zaken richten: op de suprematie van het recht, op democratische controles, op stimulering van de handel en investeringen, op de vaststelling van het kader voor samenwerking op het gebied van justitie en binnenlandse zaken, en op de relatie tussen Oekraïne en de Europese Unie na de uitbreiding. Dit zijn belangrijke werkzaamheden, waar alle Europese instellingen zich de komende jaren op zullen moeten concentreren.
Ik wil de geachte afgevaardigde gelukwensen met zijn verslag. In grote lijnen ben ik het wel met hem eens. Ik denk niet dat alles wat er door anderen aan zijn verslag is toegevoegd echt nodig was, maar hij heeft in zijn opmerkingen wel blijk gegeven van de nodige lankmoedige welwillendheid, wat ook niet verrassend is. Hij heeft een uitstekend verslag geschreven, en onze betrekkingen met Oekraïne zullen zeker baat vinden bij zijn verstandige advies.

De Voorzitter
Hartelijk dank, commissaris Patten.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen, donderdag, om 12.00 uur plaats.

Organisatie en beheer van het Internet - Internationale en Europese beleidskwesties 1998-2000
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5­0063/2001) van de heer Carraro, namens de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie, over de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement - Organisatie en beheer van het Internet - Internationale en Europese beleidskwesties 1998-2000 (COM(2000) 202 - C5-0263/2000 - 2000/2140(COS)).

Carraro
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wordt in mijn verslag instemming betuigd met de mededeling van de Commissie. Het doel is ervoor te zorgen dat er zoveel mogelijk munt kan worden geslagen uit de ervaringen met het Internet, en dus uit het zelfbestuur via de ICANN en haar organisaties, die in de afgelopen jaren het Internet hebben vertegenwoordigd. Daarbij ging het echter niet alleen om zelfbestuur, maar ook om zelfregulering. Deze zelfregulering is zelfs een schitterend voorbeeld van de betekenis die het Internet de afgelopen jaren heeft gehad voor de vooruitgang in de telecommunicatie en de wereldeconomie. Aanvankelijk kwam in het verslag ook kritiek voor. Wij vonden het namelijk nodig aan te dringen op de vertegenwoordiging van alle vijf continenten in de raad van bestuur van de ICANN. Deze kritiek is nu echter achterhaald, want op het moment waarop het aanvankelijke verslag werd geschreven, is ook de vertegenwoordiger van het Afrikaans continent tot de raad van bestuur van de ICANN toegetreden. Daarom hebben wij een amendement ingediend op paragraaf 6 en gevraagd om een aparte stemming over de nu overbodige paragraaf 7.
In het verslag wordt tevens volledige instemming betuigd met de rol die de Europese Commissie, als vertegenwoordigster van alle lidstaten van de Unie, kan spelen in de organisatie en het beheer van het Internet. Daarom hebben wij in het verslag een aanbeveling opgenomen, met dien verstande dat wij iedereen uitnodigen ervoor te zorgen dat de rol van de Commissie nooit zal uitmonden in inmenging van de politieke autoriteiten, of - wat nog erger zou zijn - van de bureaucratische structuren van de Commissie en de Europese Unie in het beheer en het functioneren van het Internet. Wij mogen de met dit zelfbestuur en deze zelfregulering opgedane ervaringen niet de grond in boren.
Wij dringen bij de Commissie zelfs aan op samenwerking met de Amerikaanse regering. In de afgelopen jaren heeft het Amerikaans ministerie van Handel ervoor geijverd dat de ICANN zich geleidelijk aan kon loskoppelen van de regering van de Verenigde Staten. Daarom willen wij graag dat de Commissie met de Amerikaanse regering in die richting samenwerkt, en ervoor zorgt dat het Internet en zijn bestuursorganen geheel autonoom kunnen worden en op eigen benen kunnen staan.
Verder is er nog het hoofdprobleem van Europa - dat wij hebben behandeld binnen de perken van onze bevoegdheid - namelijk hoe Europa de achterstand kan inhalen die het in deze sector heeft ten opzichte van de Verenigde Staten en andere geavanceerde gebieden in de wereld. Wij stemmen volledig in met het voorstel voor de invoering van een EU-domeinnaam. Wij bevelen homogene Europese normen aan voor registratie, bescherming van domeinnamen, fraudebestrijding, bestrijding van cybersquatting, enzovoort. De verwezenlijking van een homogene Europese markt die ook voor het Internet geldt is geen niemendalletje. Dit is mijns inziens zelfs een van de belangrijkste voorwaarden voor de ontwikkeling en het aantrekken van investeringen in onder meer de telecommunicatie-infrastructuren, waaraan het Europese vasteland nog een tekort heeft. Alleen met een homogene markt kunnen wij namelijk groot genoeg worden en een markt verwezenlijken die opgewassen is tegen de concurrentie van het Noord-Amerikaanse vasteland.
Als laatste voorwaarde wordt in het verslag genoemd dat de liberalisering van de telecommunicatiesector zo snel mogelijk moet worden voltooid. De toekomst en de vooruitgang van het Internet op het Europees vasteland houden hier namelijk nauw verband mee. Ik hoef hier niet over uit te wijden, want mijns inziens hebben de Commissie en het Parlement hier in de afgelopen maanden hard aan gewerkt. Daarom wil ik vanaf deze plaats niet alleen mijn waardering uiten voor het uitstekende werk van commissaris Liikanen op dit gebied, maar ook mijn rotsvast vertrouwen in hem en de Commissie uitspreken. Ik ben ervan overtuigd dat zij hun werk met vastberadenheid tot een goed einde zullen brengen. Ook dit proces is een beslissende stimulans, niet alleen voor de ontwikkeling van de telecommunicatie op het Europese vasteland, maar ook voor de organisatie, de doelmatigheid en de ontwikkeling van het Internet in onze lidstaten.

Harbour
Meneer de Voorzitter, ik zou Massimo Carraro willen gelukwensen met dit uitstekende verslag en hem er zelfs hartelijk voor willen bedanken. Het verslag dringt tot de kern van de zaak door. Het is een zeer goede uiteenzetting, en ik zou de rapporteur namens collega' s in mijn commissie ook graag willen bedanken voor zijn openheid jegens ons. We hebben zeer nauw samengewerkt en ik hoop dat hij het idee heeft dat onze commissie iets van waarde heeft toegevoegd aan zijn eigen inspanningen.
Ik wil graag op een paar belangrijke zaken ingaan vanuit het gezichtspunt van de Commissie juridische zaken. Het beheer van wat een cruciaal internationaal hulpmiddel aan het worden is, vormt een kwestie van groot belang. We bevinden ons in een uiterst belangrijke overgangsfase, waarin de Europese Unie een cruciaal evenwicht moet zien te bereiken, door het Internetbeheersysteem te veranderen van een systeem dat van oudsher wordt gedomineerd door belangen in de Verenigde Staten, in een werkelijk wereldwijde organisatie. De overheid van de Verenigde Staten heeft een belangrijke en positieve rol gespeeld, omdat de eerste Internetontwikkelaars en -technologen een Amerikaanse achtergrond hadden. Dit verslag vestigt terecht de aandacht op de cruciale rol die de Europese Unie moet spelen om deze overgang te realiseren.
Een andere belangrijke kwestie is de rol van overheidsinstanties. Er is duidelijk een belangrijke rol weggelegd voor overheidsinstanties, maar deze mag niet dominerend worden. Het internationaal beheer van het Internet heeft zijn succes tot nu toe te danken aan het feit dat het niet is gebaseerd op complexe internationale verdragen. Het is de verantwoordelijkheid van een aantal groepen van deskundigen. Het beheer wordt in hoge mate bepaald door de personen en gebruikers die het systeem draaiende houden. We zouden het zo moeten laten, maar er natuurlijk wel toezicht op moeten houden en ervoor moeten zorgen dat het gunstig uitwerkt voor alle burgers die het gebruiken.
Een andere cruciale kwestie voor de Commissie juridische zaken is de registratie van domeinnamen. De ontwikkeling op dit gebied gaat zeer snel, en met de ontwikkeling van het Internet zijn gewone zaken zoals namen, tekst, strings en tekens zeer waardevol geworden. Er is een beheersorgaan nodig dat is gebaseerd op mededingingswetten, zodat de toewijzing op een vrije manier kan worden uitgevoerd, en zodat de internationale wetgeving met betrekking tot auteursrechten in de wereld de legitieme rechten beschermt van de burgers die eigenaar van deze namen zijn. Zo kan men het probleem overwinnen dat heel beeldend is beschreven als cybersquatting.
Afrondend wil ik zeggen dat dit een zeer belangrijk verslag is op een gebied dat voor ons allemaal steeds belangrijker zal worden. Diegenen onder ons die het Internet elke dag gebruiken, staan niet stil bij het systeem van basisverbindingen erachter. Wij zouden dat echter wel moeten doen. We moeten echt belangstelling hebben voor deze fundamentele en nuttige voorziening, die voor ons allemaal steeds onmisbaarder wordt.

Rübig
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het bericht "dood.com" is vandaag voorpaginanieuws. Wij maken op dit moment een echte crisis op het gebied van de nieuwe technologie mee. Anderzijds merken wij echter ook dat de markten de nieuwe technologie intensief gaan gebruiken. De hoeveelheid gegevens verdubbelt zich om de drie maanden, zodat wij in feite geconfronteerd worden met twee tegen elkaar indruisende ontwikkelingen: enerzijds zakken de koersen in elkaar en zijn er zelfs faillissementen in deze sector, maar anderzijds is er een enorme behoefte aan deze fascinerende en veel gebruikte sector.
Eveneens is gebleken dat een domeinnaam waarde heeft. Op dit moment worden de eerste beurzen opgezet waar men handel kan drijven met zijn eigen domeinnaam. Daarom rijst ook hier de vraag inzake de intellectuele eigendom: hoe is het gesteld met de licenties? Zal het in de toekomst mogelijk zijn gedwongen licenties te geven, zodat bijvoorbeeld een gebruiker op een bekende website gedwongen wordt een link naar een andere website te volgen? Hoe zal de conflictregeling eruit zien wanneer er bijvoorbeeld, en ik zeg nu maar wat, conflicten rijzen tussen de continenten? Zal alleen de WIPO hier bevoegd zijn, of is ook dit al een WTO-vraagstuk? Mijns inziens moeten wij de vraagstukken rond misbruik en criminaliteit in een internationale context zien.
Wij hebben echter eerst en vooral behoefte aan vertrouwen in de elektronische handel. Daarvoor kan men zorgdragen met behulp van een goede en eerlijke registratie. Men kan met een EU-domeinnaam ook het draagvlak voor de EU-wetgeving verbreden, hetgeen weer een enorme weerslag zal hebben op de elektronische handel.

Paasilinna
Mijnheer de Voorzitter, ik bedank collega Carraro voor zijn deskundige en actuele verslag. De ICANN stuurt de informatiestromen op het Internet en bepaalt wie adressen tot zijn beschikking krijgt en hoe dat gebeurt. Hele staten kunnen worden onderworpen aan de willekeur van die organisatie, en van informatie worden afgesloten als ze zich niet aan de spelregels ervan houden. De bedrijfsresultaten van ondernemingen kunnen ineenstorten als een letter of een punt op de verkeerde plek wordt gezet. De macht van de organisatie reikt nu tot aan het auteursrecht en consumentenkwesties en haar macht neemt steeds maar toe. De organisatie wordt echter door niemand gecontroleerd en ze is voor niemand verantwoordelijk. Het is een merkwaardige combinatie! Onlangs werden er verkiezingen gehouden om de raad van bestuur tot negentien leden aan te vullen. Van de vierhonderd miljoen stemgerechtigden namen er zesenzeventigduizend aan de verkiezingen op Internet deel. Dat is een merkwaardig spel! Er is sprake van een onvoorstelbaar ondemocratische organisatie met een onvoorstelbaar belangrijke taak.
De Commissie heeft zeer terecht maatregelen getroffen. Dat moet ook, maar er is meer nodig. De ICANN kan niet het bestuursorgaan zijn van de op Internet aangesloten wereld, niet het zenuwcentrum van de wereld zijn en niet de leiding aan willekeurige personen geven, zonder dat er van enige verantwoordelijkheid sprake is. Aan iemand moet verantwoording worden afgelegd. Desalniettemin bedank ik de Commissie en vooral commissaris Liikanen, die voor de Top van Stockholm hard heeft gewerkt om een goed document op te stellen in deze moeilijke tijden waarover onder andere de heer Carraro het had. Het verslag is een belangrijk instrument, het geeft hoopt voor de IT-sector, en er worden maatregelen in aangekondigd die de slagvaardigheid van bedrijven en de werkgelegenheid doen toenemen, en op die manier ook het concurrentievermogen van Europa vergroten.

Thors
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de Commissaris, het Parlement heeft op dit moment alle reden om zelfkritiek uit te oefen. Reeds op 11 april 2000 heeft de Commissie haar mededeling gepresenteerd over het beheer van het Internet voor de jaren 1998-2000, en zoals bekend is de bijeenkomst van de ICANN gisteren afgesloten.
De heer Paasilinna, de commissaris en ik hebben het voorrecht gehad om kranten te kunnen lezen waarin weinig is gerapporteerd over wat er waarschijnlijk in Melbourne is gebeurd. Wie de homepage van de ICANN bezoekt, krijgt alleen maar summiere mededelingen over wat er eigenlijk heeft plaatsgevonden.
Is de ingebruikneming van de nieuwe domeinnamen .bytes, .info en .pro vertraagd? Klopt het dat een Noorse onderneming de topniveaudomeinnaam heeft gekregen? Hoe staat het met de Europese Unie en met de onderhandelingen over onze eigen topniveaudomeinnaam?
Op veel van dit soort vragen is nog geen antwoord gegeven en het is verbazingwekkend dat er over deze kwestie niets te lezen valt op het Internet. De Commissie en de rapporteur benadrukken terecht dat er openheid moet komen in het beheer. Ook de heer Paasilina vermeldde dat men de nodige kritiek op dit gebied kan hebben.
Ik vraag mij ook af welke bondgenoten de Commissie in Melbourne had. Waren er vertegenwoordigers van ons aanwezig op de bijeenkomst? In hoeverre kan de ICANN als representatief worden beschouwd? Deze vragen werden ook gesteld door de heer Paasilina.
Naar mijn mening moet het Parlement aanzienlijk meer voordeel zien te halen uit het feit dat de vorige Zweedse minister-president, Carl Bildt, is aangewezen als leider van een forum voor het beheer van de ICANN. Wij hebben daarom alle reden om zelfkritiek uit te oefenen. Er is reden om erover na te denken hoe wij de behandeling van dit vraagstuk een jaar lang hebben kunnen vertragen. Wij moeten ons werktempo verhogen.
In het verslag worden een heleboel andere kwesties aan de orde gesteld, onder andere met het oog op de Top van Stockholm. Hier wil ik mij aansluiten bij de lovende woorden die zijn gericht tot de commissaris, omdat deze erop wees dat men aan de ene kant het programma e-Europa lanceert, maar dat aan de andere kant de ministers van Financiën de basis onder datzelfde programma weghalen. Ik ben er zeer dankbaar voor dat de Commissie en enkele lidstaten deze ernstige kwestie in Stockholm aan de orde willen stellen.

Schröder, Ilka
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, mijns inziens doen wij er goed aan in dit verslag duidelijk te maken dat het hele besluitvormingsproces in verband met het Internetbeheer gedemocratiseerd moet worden. Dat is een belangrijk punt, maar in tegenstelling tot velen onder ons vind ik EU-domeinnationalisme minder belangrijk dan de vraag wie eigenlijk in staat is gebruik te maken van de Internettechnologie. Dit is een nieuwe technologie, en een nieuwe technologie is alleen goed als veel mensen daar gebruik van kunnen maken. De digitale kloof loopt eerst en vooral tussen Noord en Zuid. Dat is een reusachtig probleem, want in het Zuiden hebben de meeste mensen niets eens toegang tot het Internet. Daarom is het volgens mij van het allergrootste belang dat de EU probeert de digitale kloof tussen Noord en Zuid te verkleinen en dat de EU daarvoor bijvoorbeeld een programma opstelt en zorgt voor met name investeringen in de openbare toegang, bijvoorbeeld op scholen en in bibliotheken. Pas dan kan men ook een groot aantal mensen in het Zuiden in de gelegenheid stellen Internet te gebruiken, en pas dan komen wij dichter in de buurt van de situatie waarin de mensen zelf kunnen bepalen welke informatie zij willen en hoe zij zich zo vrij en zo censuurvrij mogelijk kunnen ontplooien, ook op het Internet.

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, wij spreken hier over Internet. Als wij het woord "Internet" horen, denken wij in eerste plaats aan surfen. Het woord "surfen" associeer ik weer met de zee, en de zee roept bij mij onmiddellijk de gedachte aan Columbus op. U weet waarschijnlijk wel dat Columbus in Genua werd geboren; hij was een Genuees en geen Portugees. Vanavond draag ik een das waarop het symbool van de stad Genua staat, en daarom kon ik niet zwijgen over dit belangrijke onderwerp.
Ik heb echter het woord gevraagd, mijnheer de Voorzitter, om duidelijk te maken dat er ook een sociaal Internet bestaat, en niet alleen een commercieel Internet. Het sociale Internet betekent dat een gepensioneerde of een oudere, als hij een computer heeft, toegang krijgt tot informatie, tot leren, tot dat wat levenslang leren heet.
Ten tweede biedt het Internet gehandicapten kans op werk. Als iemand niet kan lopen, kan hij met het Internet toch werken en zo zijn handicap overwinnen.
Ten derde geven de met het Internet verbonden computers in bejaardentehuizen aan zieke bejaarden de mogelijkheid om met hun thuis, hun kinderen of vrienden te spreken en contact te houden met de buitenwereld, ook al zitten zij in een bejaardentehuis.
Daarom hoop ik dat dit Internetbeheersorgaan niet uit het oog verliest - en ook dat Europa niet uit het oog verliest - dat er naast een commercieel Internet ook nog een sociaal Internet bestaat, een Internet voor ouderen en bejaarden.

Martin, Hans-Peter
Mijnheer de Voorzitter, uit het verslag blijkt ongewild hoe sterk wij in de EU achterlopen op het gebied van twee, voor de huidige tijd kenmerkende problemen: het gebrek aan een goed werkende democratie, en de gebrekkige aanpak van praktische Internetvraagstukken. Terwijl wij tegen het middernachtelijk uur hierover nog zitten te praten, organiseren de Amerikanen al hoorzittingen in de Senaat en houden ze zich gedetailleerd bezig met deze problematiek. Zelfs voor mij als directeur van de ICANN, in welke functie ik enkele weken geleden werd benoemd, is het moeilijk erachter te komen wat de ICANN op dit moment doet. Wij nemen daar niet eens de tijd voor.
Er zijn reeds enkele technische vraagstukken aan de orde gesteld. Ik begrijp absoluut niet waarom de Commissie zich niet openlijk inzet voor .kids, .sex en voor gedetailleerde indelingen waardoor alles wat hier aan de orde is gesteld, mogelijk wordt. Dan kan er namelijk een duidelijke scheiding worden gemaakt tussen de elektronische handel en de openbare sector. Het zal van doorslaggevend belang zijn dat de ICANN erin slaagt zich van de Amerikaanse overheersing te bevrijden, niet omdat deze overheersing gevaarlijk zou zijn, maar omdat het om het beheer van het Internet gaat en u, mijnheer de commissaris, moet doen waar u normaliter alleen maar over praat, namelijk zorgen voor openbaarheid en transparantie.

Liikanen
Mijnheer de Voorzitter, ik wil allereerst rapporteur Massimo Carraro voor zijn uitstekende verslag bedanken. Het verslag staat vol technische details, maar de heer Carraro heeft op uitstekende wijze die kwesties naar voren gebracht die economisch en politiek van belang zijn. Mijn dank ook voor het advies van de Commissie juridische zaken en interne markt, waarvoor Malcolm Harbour rapporteur was. Ook wil ik alle parlementsleden bedanken voor dit debat. Er komt nog een tijd dat wij overdag over Internet spreken en dat de zaal vol zal zitten. Ik wil u daarom gelukwensen - u bent de avant-garde op dit gebied.
De Commissie is deze kwesties nauwgezet gaan volgen in 1997, toen in de Verenigde Staten de discussies over het beheer van het Internet in de toekomst losbarstten. De invloed van het Internet op de communicatie in het algemeen en de elektronische handel in het bijzonder heeft sindsdien het belang van dit beleidsterrein bevestigd. Ten gevolge van de ontwikkeling van het systeem voor domeinnamen (DNS) zijn talrijke vragen gerezen die betrekking hebben op concurrentie, vrijheid van meningsuiting, consumentenbescherming, handelsmerken, de aan namen verbonden rechten, betrouwbaarheid en transparantie van transacties, bescherming van de privacy en informatie, enzovoort. De Commissie is het volledig eens met het in het verslag geuite standpunt dat deze Internetvraagstukken van algemeen belang op gelijke wijze en doeltreffend moeten worden opgelost.
Het op dit moment belangrijkste internationale forum met de bevoegdheid en mogelijkheden om een debat over deze kwesties op gang te zetten, is het intergouvernementeel raadgevend comité Government Advisory Committee (GAC) van de ICANN. De Commissie en de lidstaten werken op dit gebied intensief samen. De belangrijkste doelstelling van de Europese deelnemers is te garanderen dat het internationaliseren van het Internetbeheer ook onder de nieuwe Amerikaanse regering wordt voortgezet, en te zorgen voor een grotere doelmatigheid van de activiteiten van het intergouvernementeel raadgevend comité bij de behandeling van politieke kwesties.
Zoals de heer Carraro zei, zijn de betrekkingen met de Verenigde Staten op dit gebied van belang, vooral als men rekening houdt met het feit dat het Amerikaanse Congres en een deel van de privésector de neiging hebben de wereldwijde dimensie van Internet te betwisten of er geen rekening mee te houden. Wij houden over deze zaak nauw contact met de nieuwe Amerikaanse regering; het is dan ook mijn bedoeling om, direct nadat het Parlement over het verslag heeft gestemd, aan minister van Handel Evans een brief te sturen waarin ik de belangen van de Europese Unie op dit gebied uiteenzet, en daarbij stuur ik hem ook uw verslag op.
De Raad kwam afgelopen oktober met een resolutie over de onderhavige zaak. In de resolutie kreeg de Commissie de opdracht om de standpunten binnen de Europese Unie te coördineren, de belangen van de Europese Unie in internationaal verband te behartigen, en een netwerk binnen de privésector te vormen om het werk van de Europese Unie op dit gebied te steunen. Het is verheugend dat het verslag van het Parlement die lijn ondersteunt en dat het werk van de Commissie zowel door het Parlement als de Raad wordt gesteund. Dat is een belangrijke factor bij de vraag hoe doeltreffend kunnen wij op internationaal gebied onze invloed kunnen uitoefenen.
Dan wil ik nog enkele opmerkingen maken over het verslag van de heer Carraro en het advies van de heer Harbour. In het verslag wordt onderstreept hoe belangrijk het is om de rol van de Europese Unie te definiëren, en ik ben blij dat men in het verslag de Europese Commissie een stevige positie in deze kwesties wil geven. Ik wijs ook met nadruk op onze wil om het ingrijpen van de overheid in het internationale proces van zelfregulering te verminderen; wat dat betreft, moeten wij stap voor stap voortgang boeken, en onthouden dat het doel een werkelijk internationaal, evenwichtig en onpartijdig reguleringssysteem is. Wij moeten echter erkennen dat wij dat doel nog niet hebben bereikt. De Amerikaanse regering heeft nog steeds specifieke publieke rechten, en de raad van bestuur en het personeel van de ICANN zijn niet per se altijd van alle Europese standpunten op de hoogte. De Commissie volgt de situatie daarom nauwgezet en brengt onze partners direct op de hoogte van de problemen die bijvoorbeeld in het mededingingsbeleid kunnen ontstaan.
Ik ben ook bereid de algemene doelstellingen met betrekking tot het beheer van de ICANN, die in paragraaf 8 van de resolutie van het Parlement staan, te aanvaarden. In de praktijk is het echter voor een groot deel de taak van de partijen in de privésector en vooral van de nationale registratie-instanties voor topniveaudomeinnamen, om hun standpunten binnen de structuur van de ICANN kenbaar te maken. Dat is één reden waarom de Commissie al in 1997 de actoren in de Europese privésector heeft aangespoord om deel te nemen aan de werkzaamheden die later het ICANN-proces zijn gaan vormen. Gezegd moet worden dat daar goede resultaten uit zijn voortgekomen, waarvan ik de huidige sterke Europese aanwezigheid in de raad van bestuur en de steunorganisaties van de ICANN kan noemen. In Melbourne waren deze week op een bijeenkomst verscheidene Europese organisaties en ondernemingen vertegenwoordigd. Helaas heb ik nog geen rapport over die bijeenkomst tot mijn beschikking, maar als ik de gegevens krijg, geef ik die direct door aan de parlementsleden. De afgevaardigden zijn omstreeks deze tijd uit Melbourne teruggekomen en op het Internet stond nog geen bericht toen ik mijn kamer verliet.
In paragraaf 15 van de resolutie van het Parlement wordt ook verwezen naar de procedurevoorschriften, de beste praktijken en de betrokken wetgeving. Internetaanbieders en -gebruikers hebben op die deelgebieden nog veel werk te doen. De Commissie kan natuurlijk niet alles alleen doen. Ten eerste zijn er internationale samenwerking en verdragen nodig en ten tweede gaan wij uit van de zelfregulering in de betrokken sector. Wij kunnen met passende maatregelen het zelfreguleringsproces stimuleren en versnellen. Dat kunnen wij samen met de privésector en andere regeringen doen, bijvoorbeeld binnen het kader van het intergouvernementeel raadgevend comité.
Ik heb ook kunnen constateren dat men in de resolutie van het Parlement bepaalde zaken aan de lidstaten wil overlaten. Het functioneren van de nationale registers en de daarbij behorende beginselen vallen ook voor een groot deel onder de bevoegdheid van de lidstaten. De Commissie streeft er echter naar in de niet-officiële werkgroep en het raadgevend comité algemeen aanvaarde beginselen tot stand te brengen. En als er behoefte aan is, is de Commissie natuurlijk bereid gebruik te maken van haar bevoegdheden op het gebied van bijvoorbeeld de wetgeving inzake de interne markt en het mededingingsbeleid.
Ten slotte moet worden gezegd dat de Commissie het met de rapporteur eens is over het Europees en internationaal belang van de liberalisering van de telecommunicatie en de investeringen in de basiscapaciteit van het Internet. Wij proberen met het kaderprogramma voor onderzoek actief de ontwikkeling van de tweede generatie Internet te stimuleren en de grensoverschrijdende en internationale contacten bij de Europese onderzoeksnetwerken op gang te brengen.
Wat het .eu-voorstel betreft, dat wordt momenteel in de Raad en het Parlement behandeld. Zodra er een rechtsgrondslag voor is, zal de Commissie alle praktische maatregelen nemen, zodat de Europese gemeenschappen, ondernemingen en burgers gebruik kunnen gaan maken van de eigen .eu, waarbij de actoren natuurlijk de Europese wetgeving respecteren, waaronder de wetgeving inzake de bescherming van de privacy.
De Commissie geeft het verslag van het Parlement door aan de Raad en aan deskundigen op dit gebied in de lidstaten. Ik zeg u nogmaals hartelijk dank.

Werkzaamheden van de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU in 2000
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5­0057/2001) van de heer Martínez Martínez, namens de Commissie ontwikkelingssamenwerking, over de werkzaamheden van de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU in 2000 (2000/2106(INI)).

Martínez Martínez
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega's, aan de orde zijn de werkzaamheden van de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU in 2000. Het onderhavige verslag wijkt wellicht enigszins af van de documenten die tijdens de vorige jaren over dit thema zijn opgesteld. Dit is onder meer toe te schrijven aan het feit dat zich in 2000 belangrijke gebeurtenissen hebben voorgedaan, die hun stempel hebben gedrukt op het bestaan en de eigen identiteit van de Paritaire Vergadering. Anderzijds hebben wij dit verslag ook doelbewust in een nieuwe vorm willen gieten. Wij beperken ons niet tot het traditionele overzicht van de concrete werkzaamheden die de Vergadering tijdens het afgelopen jaar ten uitvoer heeft gelegd, maar openen tevens een diepgaander politiek debat over de rol van de Vergadering zelf of, liever gezegd, over het optreden van de afgevaardigden van het Europees Parlement in de Vergadering.
Los van formele of formalistische overwegingen stellen wij vast dat de leden van ons Parlement die aan de Vergadering ACS-EU deelnemen, niet op eigen houtje handelen, maar als afgevaardigden optreden. Daarom pleiten wij voor een doelgerichte participatie, die aan het oordeel van ons Parlement wordt onderworpen. In dit verband achten wij het wenselijk dat dit jaarverslag over de gang van zaken in de Paritaire Vergadering niet langer als een min of meer routineuze en bureaucratische formaliteit wordt beschouwd, maar uitgroeit tot een gelegenheid waarbij de parlementsleden ten overstaan van het plenum van het EP rekening en verantwoording afleggen. Bovendien zijn wij van oordeel dat het Parlement dit debat over het jaarverslag moet gebruiken om de werkzaamheden van zijn vertegenwoordigers in de Paritaire Parlementaire Vergadering voor de komende maanden uit te stippelen.
Laat ik dan nu nader ingaan op de ontwikkelingen die zich in 2000 hebben voorgedaan. De belangrijkste gebeurtenis van het afgelopen jaar was ongetwijfeld de ondertekening van de na moeizame onderhandelingen tot stand gekomen Overeenkomst van Cotonou. Deze overeenkomst bekrachtigt de juridische legitimiteit van de Vergadering en verheft deze tot de categorie van Paritaire Parlementaire Vergadering, maar bovenal betekent zij een keerpunt in de samenwerking tussen de Europese Unie en de groep van 77 geassocieerde landen in Afrika, het Caraïbisch gebied en de Stille Oceaan. De effectieve toepassing van de overeenkomst moet ongetwijfeld als het hoogtepunt van het jaar worden bestempeld, ook voor de Vergadering. De loop der gebeurtenissen wordt uitvoerig beschreven in het verslag zelf. Er is sprake van het plenum van maart in Abuja, Nigeria, en van het plenum van oktober in Brussel, dat reeds onder de nieuwe benaming Paritaire Parlementaire Vergadering plaatsvond. Daar beleefden we belangrijke momenten: het algemeen verslag over de mondialisering, de hoorzitting over aids, en de opvallende aanwezigheid van voorzitter Josselin en van de commissarissen Lamy en Nielson. Die stak helaas schril af tegen de betreurenswaardige ondervertegenwoordiging van de afgevaardigden van het Europees Parlement in het plenum, met name in de werkgroepen.
Een van de uitdagingen waarop wij moeten ingaan, bestaat erin dat wij de betrokkenheid van de burgermaatschappij, van het maatschappelijk middenveld, bij de uitvoering van de overeenkomst moeten bevorderen. Wij moeten ons hoognodig bezinnen over de methode die wij hierbij denken te hanteren om doelmatig te werk te gaan, geen verwarring te stichten en eenieder de rol toe te kennen die hem toekomt.
Er wacht ons nog een andere belangrijke taak. Wij moeten de kansen die de Vergadering ons biedt, aangrijpen om de standpunten van de ACS-landen en van de Europese Unie op elkaar af te stemmen. De tenuitvoerlegging van het ontwikkelingssamenwerkingsproces en de toepassing van de overeenkomst zelf zullen ongetwijfeld baat hebben bij een degelijke coördinatie. Bovendien zal een gecoördineerde aanpak ons wellicht in de gelegenheid stellen ook in andere fora gezamenlijke standpunten in te nemen, bijvoorbeeld in de WTO. Absolute voorwaarde hiervoor is dat het Europees Parlement zijn verantwoordelijkheid op zich neemt en de werkzaamheden in de Paritaire Vergadering serieus opvat.
In de conclusies van het verslag hebben wij onze verwachtingen met betrekking tot de werking van de Paritaire Parlementaire Vergadering uiteengezet. Uiteraard is het aan de Vergadering zelf om hierover te beslissen, maar desalniettemin is ons Parlement verantwoordelijk voor het uitzetten van de koers die onze afgevaardigden in de Vergadering moeten aanhouden. De richtsnoeren vallen overigens vrijwel volledig samen met de door de werkgroep van de Vergadering terzake uitgewerkte voorstellen.
Tenslotte wil ik u erop attenderen dat in onze ontwerpresolutie talloze verrijkende amendementen van collega' s uit andere fracties zijn opgenomen. De Europese Volkspartij heeft nog twee amendementen ter discussie aan het plenum voorgelegd. Ik verzoek u voor het eerste amendement te stemmen. Het tweede beoogt de schrapping van een in de commissie goedgekeurd amendement van collega Van den Bos van de liberale fractie, volgens hetwelk aan mijn oorspronkelijke voorstel een alinea werd toegevoegd. Mijns inziens worden in de toegevoegde tekst een aantal belangrijke kwesties aangesneden die in de commissies van de Vergadering ACS-EU kunnen worden besproken. Ik acht het derhalve niet wenselijk de genoemde alinea te schrappen. Deze houdt immers geen verplichtingen in en draagt daarentegen een reeks interessante ideeën aan. Daarom verzoek ik de PPE-Fractie dit amendement in te trekken. Indien het niet wordt ingetrokken, vraag ik u tegen te stemmen.
Ik ben het secretariaat van de Commissie ontwikkelingssamenwerking van ons Parlement bijzonder dankbaar voor de uitstekende samenwerking. Mijn dank ook aan de collega' s van de desbetreffende commissie. Ik dank u allen voor uw aandacht en voor uw stem, want ik vertrouw erop dat u morgen voor zult stemmen.

Howitt
Meneer de Voorzitter, ik wil de heer Martínez Martínez gelukwensen met zijn verslag, en ik herhaal dat onze belangrijkste daad in de afgelopen twaalf maanden erin bestond dat wij de ondertekening van de Overeenkomst van Cotonou hebben gesteund. Dat was een zeer krachtige bevestiging van Europa' s betrokkenheid bij ontwikkelingssamenwerking, tegen een achtergrond van mondialisering en liberalisering in de internationale betrekkingen elders op de wereld. Onze taak is nu als waakhond op te treden, om te garanderen dat de wederzijdse toezeggingen met betrekking tot handel en hulp volledig worden waargemaakt.
Wat de handel betreft, blijft het een punt van zorg dat de Europese Commissie er niet in is geslaagd om in de aanloop naar de bijeenkomst van de WTO in Seattle algemene overeenstemming te bereiken met onze ACS-partners. De Commissie heeft in recente besprekingen over "alles behalve wapens" nagelaten te overleggen via het gemengde handelscomité ACS-EU dat is vastgelegd in Cotonou, terwijl de langlopende problemen inzake de bananenregeling onopgelost blijven. Handelstoegang is voor onze ACS-partners de sleutel tot ontwikkeling, net zoals het de vuurproef is voor de oprechte belofte van Europa ontwikkeling voorop te plaatsen.
Wat hulpverlening betreft, blijkt dat de goede beginselen voor participatie van de burgermaatschappij tijdens de eerste programmeringsoefening onder Cotonou nog niet zijn gerealiseerd. Het ontbreken van mechanismen voor onderhandelingen met de burgermaatschappij in sommige ACS-landen levert echt problemen op. Zowel de Commissie via haar groep voor kwaliteitsondersteuning, als wij binnen de Paritaire Vergadering, en niet in de laatste plaats de begunstigde overheden, zouden in dit opzicht allemaal onze verantwoordelijkheid op zich moeten nemen. Dit is niet alleen een kwestie van steun voor niet-gouvernementele organisaties, maar ook van onze steun voor het hele beginsel van goed bestuur.
Op dit punt staat er veel goeds in de resolutie met betrekking tot stimulering van de rol van direct gekozen parlementariërs binnen de Paritaire Vergadering. Maar laten wij, net zoals we in deze Kamer vaak discussiëren over problemen zoals het schenden van mensenrechten en conflicten, ook positieve erkenning geven aan de voortgaande overgang naar vrede en democratie in veel Afrikaanse landen. Daartoe behoren bijvoorbeeld recente welkome stappen naar een nationale dialoog door Joseph Kabila in Kongo, de democratische machtswisseling in Kaapverdië, de voorzichtige poging tot handhaving van de vredesovereenkomst tussen Ethiopië en Eritrea en, zoals we afgelopen jaar in de Paritaire Vergadering zelf hebben gezien, de versteviging van de democratie in het Nigeria van na Abacha.
Tot slot iets luchtigers. Veel van dit alles lijkt misschien ver af te staan van de burgers van Europa, wier steun essentieel is voor ons partnerschap met Afrika. Het doet mij dus groot genoegen u te kunnen vertellen dat komende vrijdag in mijn eigen land - het Verenigd Koninkrijk - een tweejaarlijkse spectaculaire happening voor Afrika, Comic Relief genaamd, zal plaatsvinden, om mensen bewust te maken en fondsen te werven, en waarbij anders serieuze burgers een rode plastic neus opzetten om als blijk van solidariteit met Afrika geld en een lach in te zamelen.
Ikzelf zal ouderwetse Britse Bakewell-kersentaartjes serveren aan gebruikers van het Suffolk Learning and Resource Centre in Bungay, en zal daarna aan schoolkinderen van de Highwood Infant School in King' s Lynn in Norfolk handdrukken verkopen voor 10 pence per stuk. En ja, ook ik zal net als alle anderen een rode plastic neus opzetten.
Niet alleen zou het Europees Parlement alle betrokkenen moeten gelukwensen, - we zouden ook moeten onderstrepen dat onze kiezers ons door middel van zulke creatieve publieke acties laten zien dat zij de betrokkenheid van de politiek bij ontwikkelingssamenwerking steunen die is vastgelegd in ons partnerschap met de landen in Afrika, het Caraïbisch gebied en de Stille Oceaan en waaraan uiting wordt gegeven door het debat van vanavond.

Rod
- (FR) Mijnheer de Voorzitter, de Overeenkomst van Cotonou bekrachtigt het parlementaire aspect van de Paritaire Vergadering. Dat houdt in dat alleen democratisch gekozen vertegenwoordigers het recht hebben deel te nemen aan de Paritaire Parlementaire Vergadering en zich erin uit te spreken, uitzonderingen daargelaten. Maar het feit dat er slechts één vertegenwoordiger per ACS land is, maakt het de vertegenwoordigers van de oppositie onmogelijk toegang te krijgen tot de vergadering, of zich uit te spreken, waardoor het beeld ontstaat dat er in die landen geen afwijkende politieke meningen bestaan.
Bovendien is dit beginsel van één stem per land voor de ACS-fractie, tegenover één stem per persoon aan de Europese zijde, onrechtvaardig. De opzet van deze vergadering is dus al onevenwichtig. Het Europees Parlement is een officiële instelling, de ACS-fractie bestaat alleen in zijn hoedanigheid van een groep deelnemers aan de Paritaire Parlementaire Vergadering, en is niet ingedeeld naar politieke stromingen.
Mijn tweede opmerking: de Paritaire Parlementaire Vergadering wordt een nieuwe rol toebedeeld, maar er is meer dan het adviesrecht. De vergadering heeft geen stemrecht over het inzetten van het Europees Ontwikkelingsfonds en speelt geen rol in de ratificatieprocedure van de overeenkomst van Cotonou.
Wij stemmen dus met overtuiging voor het verslag van de heer Martínez Martínez, want dat wijst duidelijk op deze lacunes. De Vergadering moet echter blijven nadenken over haar samenstelling, haar functioneren en haar bevoegdheden, teneinde in 2001 een Paritaire Parlementaire Vergadering van gelijken te worden.

Corrie
Meneer de Voorzitter, ik hoop dat het gebrek aan aandacht tijdens dit debat vanavond te wijten is aan het late uur en niet aan de manier waarop ik de onderhavige twee vergaderingen het afgelopen jaar heb voorgezeten. Ik wil de rapporteur oprecht danken, niet alleen voor zijn verslag en de manier waarop hij dat vanavond heeft gepresenteerd, maar ook voor de grote inspanningen die hij zich zowel in de ACS als in de Commissie ontwikkelingssamenwerking getroost. Ik heb dit verslag twee keer voorbereid. Ik weet hoe moeilijk het is nieuwe ideeën te vinden, en toch is hij niet alleen met nieuwe ideeën gekomen, maar ook met uiterst goede punten die we nu in onze regels voor de toekomst hebben proberen te verwerken.
Het afgelopen jaar is voor het partnerschap ACS-EU een keerpunt geweest. Er bestond vorig jaar veel weerstand tegen een reis naar Abuja in Nigeria. Ik had echter het gevoel dat het van vitaal belang was dat men ons deze jonge democratie zag steunen. Het blijkt een van de beste vergaderingen te zijn geweest die we ooit hebben gehad.
Zoals de heer Howitt zojuist zei, was het voor een groot deel een terugblik op het verleden en een debat over toekomstige partnerschapsovereenkomsten. Het echte nut van een bezoek aan deze ontwikkelingslanden is niet alleen de kans om de vergadering bij te wonen, maar ook de kans om te spreken met mensen die betrokken zijn bij het ontwikkelingswerk daar, en te spreken met diegenen die worden geholpen omdat wij in Europa die ontwikkelingshulp geven.
Tijdens de vergadering in Brussel hebben we de eerste stappen gezet op weg naar een nieuwe opzet van de Vergadering, om deze aan te passen aan de Overeenkomst van Cotonou. Als co-voorzitter ben ik vastbesloten om vanaf nu met een workshop te gaan werken in plaats van met een talkshop. Wij hebben veel van de ideeën van de heer Martínez Martínez in de nieuwe regels verwerkt. Wij zijn nu een parlementaire vergadering. We kunnen de burgermaatschappij erbij betrekken - wat ontzettend belangrijk is. Ik wil permanente commissies zien, die echt werk verrichten, in plaats van de workshops die we nu hebben. Ik wil een echt Noord-Zuid-partnerschap zien dat resulteert in de uitroeiing van armoede, en ik wil de vergadering een leidende rol op zich zien nemen op het gebied van de conflictpreventie en conflictoplossing.

Nielson
Meneer de Voorzitter, laat ik deze kans grijpen om de rapporteur te bedanken voor zijn uitstekende en innovatieve verslag, en om de Paritaire Parlementaire Vergadering te feliciteren met het vele werk dat zij in het jaar 2000 heeft verricht. Het doet mij genoegen te kunnen bevestigen dat ik de bijeenkomst van de Vergadering volgende week in Gabon zal bijwonen. Vanavond rijd ik terug naar Brussel en morgenochtend vertrek ik per vliegtuig om meer te weten te komen over ons gastland en om daar wat politiek werk te verrichten. Ik hoop op een eerlijke en open gedachtewisseling de Paritaire Parlementaire Vergadering en ik ben het met de rapporteur eens dat deze gedsdachtewisseling meer dan alleen retorisch dient te zijn. Ik denk ook dat de inspanningen van de Paritaire Parlementaire Vergadering in de afgelopen paar jaar daarop gericht is geweest.
Het jaar 2000 was in veel opzichten een belangrijk jaar, vooral omdat we in juni met de ondertekening van de Overeenkomst van Cotonou een spannende nieuwe fase van het partnerschap met de ACS-landen zijn ingegaan, een fase die de komende twintig jaar zal duren. Het past de Paritaire Parlementaire Vergadering daarom te gaan nadenken over de manier waarop zij zich zal aanpassen aan de veranderingen die de volgende overeenkomst met zich meebrengt, vooral door het bevorderen van een betere dialoog met onze ontwikkelingspartners over onderwerpen als vredeshandhaving en goed bestuur.
We brengen thans de ambities in de nieuwe Overeenkomst van Cotonou op een hoger niveau en iedereen is hier zeer enthousiast over. De rapporteur suggereert dat de Paritaire Parlementaire Vergadering in deze nieuwe context nu klaar is om haar plaats als een waarachtig parlementair orgaan in te nemen, en hij verwelkomt de veranderingen die door de Overeenkomst van Cotonou zijn ingevoerd om de Vergadering te versterken. De Commissie steunt duidelijk de wens van de Vergadering om een politiek ambitieuzere rol te spelen. Dat past helemaal in het kader van wat we in grote lijnen als bijdrage van de Overeenkomst van Cotonou in Noord-Zuid-relaties willen zien, en het is ook zeer wenselijk om een en ander een parlementair karakter te geven.
Ik ben het volledig eens met de rapporteur over de rol die een politieke dialoog kan spelen in de ACS-regio' s en -landen, die vaak worden gekenmerkt door een klimaat van instabiliteit. Het is daarom belangrijk om als onderdeel van een proces van dialoog binnen de ACS-regio's en -landen waar zowel de overheid als de burgermaatschappij bij betrokken is, gebruik te maken van de mogelijkheden voor vreedzame en constructieve gedachtewisseling. Het verslag bevat nog allerlei andere nuttige voorstellen, die het werk van de Vergadering alleen maar interessanter en doelmatiger kunnen maken, en de Commissie kijkt vol verwachting uit naar de tenuitvoerlegging van deze veranderingen. Hiermee wordt een zinvolle en noodzakelijke ontmoetingsplaats geschapen voor Noord en Zuid in de wereld. Als Europeanen kunnen wij er trots op zijn dat wij deze rol kunnen spelen. Ik verheug mij op de samenwerking binnen dit kader.

De Voorzitter
Hartelijk dank, commisaris Nielson.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen, donderdag, om 12.00 uur plaats.
(De vergadering wordt om 24.00 uur gesloten)

