Afkondiging van de Europese consensus over humanitaire hulp - Europese consensus over humanitaire hulp (debat)
De Voorzitter
Aan de orde is de gecombineerde behandeling van:
de verklaring van de Commissie over de afkondiging van de Europese consensus over humanitaire hulp, en
het verslag van de heer Cornillet, namens de Commissie ontwikkelingssamenwerking, inzake de Europese Unie en humanitairehulp.
Louis Michel
lid van de Commissie. -(FR) Mijnheer de Voorzitter, rapporteur, dames en heren, ik wil graag beginnen door de heer Cornillette bedanken en tefeliciteren voor zijn verslag, waarin op uitmuntende wijze wordt vastgesteld wat de uitdagingen zijn waarmee humanitaire hulp wordt geconfronteerd, en in het bijzonder voor het feit dat hij ook precies aangeeft wat de aanpak dient te zijnin relatie totEuropese humanitaire acties. Dit verslag vormt een belangrijke bijdrage aan het gezamenlijke werk van het Parlement, de Raad en de Commissieom de toekomstige EuropeseConsensus over humanitaire hulp te vestigen. Ons gemeenschappelijk doel is om in een gemeenschappelijke verklaring van de drie instellingenonze visie en onze gemeenschappelijke benadering van het beleid inzake humanitaire hulp te formaliseren. Ik twijfel er niet aan dat de actieve betrokkenheid van het Europees Parlement essentieel is voor het succesvan dit procesom deverklaring aan te nemen.
Ik wil heel kort nog de aanleiding voor dit politieke initiatief benadrukken: waar het op neerkomt, is dathet humanitairelandschap in de afgelopen jaren is veranderd. Wemoeten ons daaraan aanpassen als we ervoor willen zorgen dat onze humanitaire acties coherent en effectief blijven.
Watzijn de belangrijkste veranderingen en watzijn de grootste uitdagingen? Mijns inziens kunnen ze als volgt worden samengevat. Ten eerstezijn er meer en meer conflicten en natuurrampen en zij eisen steeds meer levens. Met name natuurrampenworden vaak veroorzaakt door klimaatverandering: de recenteoverstromingen in Mexico vormen een weerspiegeling van de werkelijke situatie en de omvang van deze verontrustende tendens.
Ten tweede, zien we ook een toename in complexe crisissituaties en belangrijke veranderingen in de aard van conflicten. De methoden en middelen die bijvoorbeeld in gewapende conflicten worden gebruikt, maken het werk van humanitaire hulporganisaties steeds moeilijker. Het risico op aanvallen en plunderingenvan hulptransporten zijn helaas ook aan de orde van de dag -
of dat nu in Darfur of Somalië is, Sri Lanka of Myanmar, Colombia ofin het oosten van de Democratische Republiek Congo. We zien ook meer en meer stelselmatigeovertredingen van het internationaal humanitair recht en derhalvebeperkingen van de menselijke waarden.
Er is een voortdurendrisico vanverwarring tussen de politieke en humanitaire agenda's. Ik geloof stellig dat de Europese Unie een bijzondere verantwoordelijkheid heeft om te zorgen voor effectieve en adequate humanitaire hulp. Reden hiervooris dat de EU niet alleen de grootste donor in de wereld is - ik denk dat het belangrijk is om te benadrukken dat wij gezamenlijk 40 procentvan de wereldwijde humanitaire hulp vertegenwoordigen - maarook een politieke pijler van het internationaal recht en multilateralisme. We kunnen en we moetenals eenpolitiekekatalysator optreden en tevens dienen als een politiekemijlpaal en referentiepunt. Tegen deze achtergrond hebben wij bijna een jaar geledenbesloten het initiatief te lanceren om een uitdrukkelijke consensus te bereiken over humanitaire hulpop EU-niveau.
Deze zorgen zijn duidelijkterug te vinden in het verslag van de heer Cornillet en uiteraard steun ik desleutelelementen die het Europees Parlementwenst te onderstrepen en te verdedigen in devoorbereiding van een Europese humanitaire consensus. Deze consensus en dit adequaat toezicht waarbij alle 27 EU-lidstaten en de Gemeenschap betrokken zijn, zullen voor het eerstvoorzien in een gemeenschappelijkepolitiekekern van waarden, doelstellingen en beginselen. Deze worden ondersteund door de lidstaten en de Commissie en die zullen bijdragen aan de verbetering van deaanvulling en coördinatievan het werk van delidstaten en de Commissie.
Watzijn de belangrijkste elementen van de conceptconsensus? Het eerste is respect voor humanitaire beginselen: menselijkheid, onpartijdigheid, neutraliteit, onafhankelijkheid. U hebt uiteraard een goed besef van wat dit inhoudt.
Het tweede element is de noodzaak om de eerbiediging en toepassing vaninternationaal recht inzakehumanitaire hulpop internationaal niveau te versterken. Ik wil u een korte anekdote hierover vertellen. Ik zal niet zeggen om welk land het gaat, maar ik herinner me nog dat niet al te lang geledenik me in een vanuit humanitair perspectief bijzonder dramatischoorlogsgebiedbevond. Ik was vragen aan het stellen aan een van de hoge functionarissen van het landdie verantwoordelijk was voor wat daar gaande was. Ik zei tegen hem: "U leeft internationaal humanitair recht niet na”. Hij gafmij echt een verschrikkelijke reactie: "Dat is waar, maar dit is oorlogstijd”. Het is duidelijk dat internationaal humanitair recht speciaal was geformuleerd voor oorlogstijd. U kunt zich dan ook voorstellen dat wij feitelijk steeds verder en verder ervan afdwalen - in sommigeopzichten zonderenige reactie - of steeds meer en meer de meestfundamentele normen in dit opzicht loslaten.
Ten derde, moeten we verbetering aanbrengen in de praktijken en methodenvan donors alsook de kwaliteitvan het partnerschapmet de humanitairehulporganisaties,zodat de geboden hulp efficiënter kan worden gemaakt.
Ten vierde, delidstatenmoeten zich vrijwillig inzetten voor de versterking van de aanvulling en coördinatie van onze humanitaire actie, en dit is uiteraard des te meer nodig vanwegeonze uitbreiding naar 27 lidstaten. Detoekomstige consensus dient ook te voorzien in een algemeen kadervoor het bepalen van de verhouding tussen humanitaire hulp en andere aspecten van het buitenlands beleid van de EU. Het uiteindelijke doel is de humanitaire actie van de EU consistenter en doeltreffender te maken. Ditalles zal een belangrijke bijdrage leveren aan de versterking van het internationaal systeem onder deauspiciën van deVerenigde Naties en dit is een punt dat ik graag wil benadrukken. Destap om een Europeseaanpak te bevorderen is beslist niet bedoeld om de centrale rol van de Verenigde Naties af te zwakken of daarmee te concurreren, integendeel: hiermee wordt juist deze centrale rol versterkt. Het is dan ook betreurenswaardig dat er somsenige terughoudendheid heerst met betrekking tot dezeEuropese consensus omdatdezezou proberen te concurreren met deVerenigde Naties. Dat is absoluut niet het geval, sterker nog:de consensus beoogt deEuropese pijler te versterken binnen het kader van de Verenigde Naties - dat spreekt voor zich.
De ontwerptekstvan de verklaring inzake de consensus betreft evident de elementen van de consensus die tot op zekere hoogte de humanitaire doctrine van de Europese Unie zullen vormen in de toekomst. Ik wil graag het Parlement en het Portugese voorzitterschapbedanken voor hun werk gedurendedeonderhandelingen over deze tekst. We bereiken nu de eindfase van deze trilaterale procedure, die ons in staat dient te stellen de ambitie te vervullen om alle drie de instellingeneen gezamenlijke verklaring te laten ondertekenen op 18 december.
Dezeverklaring inzakede consensus is slechts het begin van een proces. Het is niet een doel op zich, maar het begin van een proces. We weten dat deze benadering aanzienlijke inspanningen zal vergen om daden bij onze woorden te voegen. Te dien einde, gaan we aan het begin van het komende jaareen actieplan presenteren voor deinvoering vandetoekomstigehumanitaire consensus. Tijdens deze maanden van debatvoering ter voorbereiding van de consensus heefthet Europees Parlementenkele zeer specifieke suggesties gemaakt.Wij vinden dan ook dat het volkomen passend is om dezeop te nemen in het actieplan, zoalsuw voorstel om een atlas vanhumanitaire hulpop te stellen die gebaseerd is op het model van de ontwikkelingssamenwerkingsatlas.
Ik wil graag nog enkele opmerkingen maken met betrekking tot twee onderwerpen die van bijzonder belang zijn voor de leden van ditParlement. De onderwerpen hebben betrekking op quasifilosofische elementenvan humanitaire hulp, die vandaag de dag centraal staan in bepaaldedebatten en die bovendien onderdeel zijn van het doel van humanitaire hulp zelf.
Deeerstebetreft dekwestievan de"verantwoordelijkheid om te beschermen”. Naar aanleiding van de suggestie van het Parlementhebben we in de ontwerptekst van de consensus de nadruk gelegd op de verbintenissen die landen in dit verband hebben gemaakt in hetkadervan de VN en de internationalegemeenschap. Ik wil er nog op wijzen dat humanitaire actie en de verantwoordelijkheid om te beschermen zijn gebaseerd optwee verschillende benaderingen, hoewel ze één belangrijk punt van overeenkomst hebben, namelijk:een einde brengen aan het mensenlijden. We moeten voorkomen dat er enige verwarring ontstaat tussen deze twee verschillende benaderingen, want hierdoor zou het neutrale en onafhankelijke imago van de humanitaire actorenkunnen worden geschaad, welkimago van vitaal belang is voor ons om mensen te helpen die zijn getroffen door humanitaire crises.
Het concept van de verantwoordelijkheid om te beschermen is nog steeds enigszinsambigu. Vroeger en zelfs tegenwoordig is dit concept heel nauw verbonden geweest met het idee van het recht op tussenkomst en militaire interventievoor humanitairedoelen in extreme situaties, bijvoorbeeldter voorkoming van genocide. Maar juist die interpretatie is de reden waarom sommige regimes het concept van de verantwoordelijkheid om te beschermen verwerpen: zij zien het als een politiekvoorwendsel voor het Westen om zijn imperialisme te rechtvaardigen, om interventies te rechtvaardigen die niet gegrond zijn op humanitairebelangen maar op machtszucht. Soms bestaat er verwarring tussen deze doctrine van de verantwoordelijkheid om te beschermen en de humanitairebeschermingsactie, welke normaliter deel vormt van onder meer het mandaat van het Internationaal Comité van het Rode Kruis (ICRK). We hebben laatstgenoemde werkzaamheden volledig ondersteund door middel van onzehumanitaire hulp.
In het verslag van de heer Cornillet wordt ook een zeer relevante vraag gesteld met betrekking tot het institutionelekadervoor debatvoering inzake humanitairbeleid. Het Parlementheeft een Permanente rapporteur voor humanitaire hulp benoemd en we feliciteren het daarvoor. In het verslag wordt terecht het probleem opgeworpen van dergelijke vertegenwoordigers in de Raad. Namens deCommissiewillen we onze dankbaarheid uitspreken voor deaanzienlijke inspanningen die het Portugese voorzitterschapzich heeft getroost om de Raaddetijd te gunnen die deze nodig had voor de voorbereiding van de consensus in de ontwikkelingswerkgroep. Het institutioneel besluit om een Raadgroep op te zetten die zich zal richten op humanitairbeleid is uiteraard aan de lidstaten, maar ik ben het volledig eens met de heer Cornillet dat het van vitaal belang is om een adequaatorgaan op te zetten dat op systematischewijze humanitairekwesties gaat behandelen op gelijke voet met de andere buitenlands beleidskwesties van deUnie.
Humanitaire hulp is neutraal en onafhankelijk van enige politieke ofandere doelstellingen, maar dat betekent niet dat politieker helemaal niets mee te maken heeft. Integendeel, de elementen en actoren die de humanitairewaarden ondermijnen, zijnpolitiekvanaard. In hetLissabon Verdragwordt duidelijk erkend dat humanitaire hulp een afzonderlijk hoofdstuk vormt van onze internationale actie en ik geloof dat dit moet worden weerspiegeld in een institutioneel structuur.
In dat opzichtmoet ik zeggen dat ik vind dat er een groeiende tendens is - dat ik nog niet veroordeel omdat daargeen aanleiding toe is wanneer er niks dubieus gaande is - om te geloven dat bijvoorbeeld de logistieke capaciteiten van legersheel makkelijk, tot op zekere hoogte,meer kunnen worden ingezet op het humanitaire vlak.
Ik ga niets op het eerste gezicht verwerpen, maar ik moet wel zeggendat we enige tussenkomst moeten verwerpen van sectorendie geen enkel humanitairdoel hebben. Ik kan begrijpen dat in bepaalde specifiekegevallen militaire logistiek kan worden ingezet voor hulp bij humanitaire acties. Ik zal echter niet ontkennendat ik persoonlijk liever had gezien dat dergelijke acties totde politiekeverantwoordelijkheid zouden behoren van de ministers van Buitenlandse zaken, zoals dat het geval is in bepaalde landen, dandat die acties worden uitgevoerd onder de auspiciën van één of meer ministers van Defensie.
Ditdebatzal doorgaan, maar ik denk dat het steeds normaler wordt om op het humanitaire gebied sectoren of logistiek - corpora -te zien die ontegenzeggelijkverwarring kunnen veroorzaken.
Al met al, mijnheer de Voorzitter, mijnheer Cornillet, dames en heren, ben ik verheugd met de aanzienlijke bijdrage van de EuropeseGemeenschap aan het humanitairedoel en ik wil in het bijzonder hulde brengen aan alle mannen en vrouwen die op de grond onder zeer moeilijke omstandigheden werken om humanitaire hulp tebieden aan diegenen die het nodig hebben.
Ik ben stellig ervan overtuigd dat deze consensus meer systematische engecoördineerde actie moet toestaan. Tot op zekere hoogte is dit de basis voor de doctrine, degrondbeginselen, en de consensus biedt werkelijk een kadervoor permanente coördinatieop Europees niveau. Door middel van deze toekomstige consensus kunnen we veel effectiever worden en dat is uiteindelijk ook het doel.
Thierry Cornillet
rapporteur. - (FR)Mijnheer de Voorzitter, commissaris, dames en heren, ik ga niet proberen de uitstekende punten te herhalen die de commissariszojuist heeft gemaakt.
We bevinden ons in een totaal nieuw landschap. In zoverre dat het Grondwettelijk Verdragerin voorzag en hetvereenvoudigd Verdrag het zal incorporeren, gaan we een volledig Uniebeleid samenstellen, het beleid inzake humanitaire hulpen, zoals de commissaris verklaarde, wij zijn's werelds grootste bron van hulp.
Tegen deze achtergrond moet dit verslag worden onderzocht. Het is niet slechts een reactie op een CommissieMededeling; het is een werkdocument over de consensus die bereikt is met mijn collega's. Voor het eerstgaan dedrie instellingeneen gezamenlijk document uitbrengen. Het is de eerste keer sinds de aanname van deVerordeninginzake humanitaire hulp in 1996. Het was tijd voor een weldoordachte tekst die voorziet in een algemenepolitiekeverklaring inzakehumanitaire hulpvoor onzedrie instellingen.
Ik wil nadrukkelijk wijzen op de uitstekende samenwerking in deze discussie, zowel in de Commissie ontwikkelingssamenwerking, waar mijn verslag unaniem werd aangenomen,als in deEuropese Commissie en hetPortugese voorzitterschap.
Ik wil tevens benadrukken dat deLeden van dit Parlement 12 specifieke punten steunden, plus eenbegrotingspunt. Ik zal ze hier in grote lijnen bespreken om allereerst uit te leggen in welke mate en waarom wij deze ondersteunen en vooral ook om te zeggen dat dezepunten zijn opgenomen in de consensus en dat het Europees Parlementtevredenwas met allepunten waar het om had verzocht.
Wat betreft het eerste punt, nauw verbondenmet het vorige onderwerp van natuurrampen, wilden we een nieuwe definitie zien van humanitaire actiewant uiteraard zijn er gewapende conflicten dievanwege hun aardniet noodzakelijkerwijs kunnen worden voorspeld en er zijn rampen die, paradoxaal genoeg, voorspelbaar beginnen te worden tengevolge van, in het bijzonder, klimaatverandering. We weten dat er rampen zullen plaatsvinden in sommige landen, ook al weten we niet precies wanneer: de overstromingen in ZuidoostAziëzijn hier een voorbeeld van. We hopen dus dat de grenzen van humanitaire actieveel eerder kunnen worden vastgestelddoor middel van training van het personeel en positionering vooraf. In een later stadium kunnen we dan duidelijk het grijze gebied zien dat kan bestaan tussen watnog steeds onderdeel is van het humanitairedoel maar al overgaat op wederopbouw en wat uiteindelijk ontwikkelingshulp zal worden.
We waren stellig ervan overtuigd dat deze grenzen moeten worden uitgebreid en dit zou dan gevolgen hebben voor de begroting, maar dat bespreek ik later. Een ander belangrijk element van deze grenzen, betreft volgens het Parlement de vergeten crises, die in de publieke vergetelheid zijn geraakt maar niet zijn vergeten door degenen die er middenin leven. Zo zijn er in Colombia bijna net zoveel ontheemden als in Darfur en dit is iets dat onze aandacht vergt.
Het tweede punt is uiteraard de definitievan humanitaire hulp en de bijbehorende beginselen, die door de commissaris zijn herhaald: menselijkheid, neutraliteit, onpartijdigheid, onafhankelijkheid. De consensus definieertdeze beginselen voor actie, op grond waarvan de humanitaire actie van onze instelling is gebaseerd.
Tot slot hebben we specifiek gewezen op de meest kwetsbaregroepen, met een specifiekeverwijzing naar vrouwen, gender en de specifieke roldie vrouwen spelen op het gebied van humanitaire actie. We wilden ook de nadruk leggen op de rol vande plaatselijkebetrokkenen en het maatschappelijk middenveld. Ik zal terugkomen op dit onderwerp wanneer ik voedselhulp ga bespreken.
Met betrekking tothet gebruik van militaire middelen nog het volgende - en de commissaris was hier heel erg duidelijk over.Militaire middelen, met name logistieke middelen -ik denk hierbijuiteraard aan helikoptersdie beslissend kunnen zijn bij een interventievan het eerste uur bijnatuurrampen -kunnen alleen worden gebruikt als laatste redmiddel en binnen het kadervan een mandaat. Hetgebruik hiervan moet dus uiterst zorgvuldig worden vastgesteld.Er bestaat altijd het risicodat zij betrokken raken in het conflict ofworden geacht betrokken te zijn in een gewapend conflict en het is derhalve belangrijk om dit nader te analyseren. Hetzelfde geldt voor civiele bescherming: ook in dit geval hopen wij dat het gebruik van civiele beschermingsmiddelenaltijd in uitzonderingsgevallen wordt ingezet en zal plaatsvinden binnen de grenzen van een duidelijk omlijndkaderzodat ervoor wordt gezorgd dat het humanitairedoel niet wordt vertroebeld door de interventievan actorendie niet direct frontlinie actoren zijn.
Hier in het Europees Parlementsteunen we natuurlijk de hervormingen binnende VN, onder één voorwaarde, commissaris. We hopen dat de aan het VN-noodhulpfonds (Central Emergency Response Fund, CERF) toe te wijzen geldenaanvullende gelden zijn. Er is geen reden waarom onze instellingenniet de drijvende kracht zouden kunnen zijn door middel van, met name, het ECHO Directoraat-Generaal. Indien de lidstaten ofandere donorsbijdragen willen geven aan het fonds van de Verenigde Naties voor frontlinie interventie, dan mag dat niet ten koste gaan van datgene dat al wordt gedaan en dat hier lost van staat.
Een ander aspect dat heel belangrijk voor ons is, is voedselhulp. Voedselhulp is uiteraard opgenomen in het kader voor humanitaire hulp, maar we willen benadrukken dat dit somsschadelijke gevolgen kan hebben doordat lokale markten worden verstoord. Wanneervoedselhulp wordt geboden maar niet op een weldoordachte wijze, dan kan er sprake zijn van een schending van het beginseldat er geen schade mag worden veroorzaakt (primo non nocere). Het is belangrijk dat er wordt geleerd van het voorbeeld van anderelandendie bij hun humanitaire acties hierdoor zeer bekend zijn geworden, zodat niet dezelfde fouten worden gemaakt.
Ten slotte, wil ik spreken over de verantwoordelijkheid om te beschermen. Watde commissarisheeft gezegd, is uiterst belangrijk en we steunen volledig uw opmerkingen over het recht van inmengingen de noodzaak om stil te staan en na te denken en ook over het volledigerespect voor hethumanitairedoel, dat mogelijkerwijs dient te leiden tot overwegingen om over te gaan op sanctiesop EU-niveau. We hebben eindelijk onze vertegenwoordiger en wij zijn u dankbaar dat u daarop hebt gewezen.
We willen simpelweg dat dit consensusverslag niet alleen een aantal beginselen bevat maar ook een routekaartwaarmee we - en dit is wat is overeengekomen - een jaarlijkse vergadering zullen houden zodat het Parlement ook een volledige deelname kan hebben.
Vittorio Agnoletto
rapporteur voor advies van de Commissie buitenlandse zaken. - (IT)Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, deCommissie buitenlandse zaken steunthet voorstel van commissaris Michel voor een inter-institutioneleverklaring inzake deEuropeseconsensus overhumanitaire hulp, maar de afzonderlijke regeringen van de 27 lidstatenstreven nog steeds nationalebeleidsdoelstellingen inzake humanitaire hulp na, die somsaanzienlijk verschillen van Europa's doelstellingen.
De Raad en de lidstatenmoeten humanitaire hulpeen moreel en politiekaandachtspunt maken, dat meer moet worden geïnspireerd door de doeltreffendheid van die hulpdan door de nationale of postkolonialebelangen. We kunnen ons niet beperken tot het distribuerenvan rijst en brood, hoedringend dat ook mag wezen. De humanitaire hulpvan de EU moet gepaard gaan met politieke en diplomatieke activiteiten die van de naleving van internationaal recht, met name internationaal humanitair recht, een prioriteitmaken voordezogenoemde ontvangende staten. De beginselen van menselijkheid, neutraliteit, onpartijdigheid en onafhankelijkheid moeten worden gewaarborgd en gescheiden blijven van enige actieve militaire interventie op het gebied van humanitaire hulp.
Als deze beginselen niet worden nageleefd, dan kan dat nadelige gevolgen hebben voor zowelhumanitairehulpverleners en de betrokken bevolkingen. Het is eveneens belangrijk om in gedachte te houden dat in humanitaire hulpoperaties speciale aandacht dient te worden geschonken aan de meest kwetsbare groepen zoalsvrouwen en kinderen.
Filip Kaczmarek
namens de PPE-DE-Fractie. - (PL)Mijnheer de Voorzitter, deFractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese Democraten was verheugd met de mededeling van de Europese Commissieaan het Europees Parlement en de Raadvan de Europese Uniegetiteld "Naar een Europese consensus over humanitaire hulp".
We dienen in gedachte te houden dat deEuropese Uniede grootste donor vanhumanitaire hulpter wereld is. In 2006 gaf de EU 2 miljard euro uitaanhumanitaire hulp. Met dit geld werd hulp geboden aan meer dan 100 miljoenpersonen in 75 landenwereldwijd.
Het is ook zo dat het potentieel van de Europese Unie niet volledig wordt benut. Dit wordt bevestigd door het meest recente OESO-verslag, dat wijst op de structureleonvolkomenheden en op bepaalde schijnbare tegenstrijdigheden in verband met deactiviteiten van de Europese Unie. Een gezamenlijke en eenduidige verklaring van dedrie grootsteinstellingenvan de Europese Unie is eenuitzonderlijke gelegenheidom een politieke consensus te bereiken over de manier waarop deEuropese Uniedient te reageren op de toenemende complexe crisissituaties die overal ter wereld de kop op steken.
Door middel van de verklaringkunnen we een kader en een definitievan humanitaire hulpcreëren en de beginselen en strategieënvan de Europese Unie vastleggen met betrekking tot het bieden van hulp aan diegenen die dit het meest nodig hebben. Daarnaast zal de verklaring helpen één enkelEU-standpunt te formuleren en te presenteren op fora waarbij een verscheidenheid aan humanitairehulporganisaties is betrokken. Bovendien zal de verklaring ons in staat stellen om de aandacht te vestigen op het feit dat de Europese Uniezich niet alleen richt op het belonen van humanitaire hulp, maar dat de Unie ook is betrokken bij het analyseren van de oorzakenwaarom dergelijk hulp nodig is.
Waar mogelijk proberen we hulp te bieden bij het vinden van de juiste politiekeoplossingen door middel waarvan de bovengenoemde oorzaken kunnen worden weggenomen. Ik geloof dat de heer Cornillet, de rapporteur, een uitstekende analyseheeft gepresenteerd van de complexe en gecompliceerdeachtergrond waarin humanitaire hulpis geboden gedurende de afgelopen 15 jaar. Commissaris Michel verwees vandaag ook naar deze complexiteit.
Situaties veranderen met als gevolg dat deEuropese Unie en de internationalegemeenschap in haar geheel nu voor nieuweuitdagingen staan. Eén zo'n verandering is het fundamenteleverschil in deaard van gewapende conflicten en een grotere regelmaat waarmee natuurrampenzich voordoen, waarvan de consequenties steeds meer leed veroorzaken. Het aantal interne conflictenneemt ook toe en leidt tot een hoger aantal vluchtelingen. Op veel plaatsen wordt internationaal humanitair recht genegeerd ofopzettelijk overtreden. Werkers die verbonden zijn met internationalehumanitairehulporganisaties,worden steeds vaker met bedreiging geconfronteerd. Meer en meer entiteitenzijn betrokken in het bieden van humanitaire hulp.
Ik ben het derhalve met de rapporteureens dat de complementariteit, samenhang, doeltreffendheid en coördinatievanhumanitaire hulpoptechnisch en politiek niveau essentieel is tussende 25 lidstatenvan deUnie. Ja, het is een sine qua non voor het verbeteren van de status van de Europese Unie als de belangrijkste internationale donor van humanitaire hulp. Het is ook nodig voor de ontwikkelingvan een sterkEuropeesbeleid in de context van internationaleinstellingen, eenbeleiddat meer past bij dedoor de Unie beschikbaar gestelde begrotingsmiddelen.
Ik wil ook verwijzen naar de zogenoemde beschermingsplicht. Iksteun het standpunt van de rapporteur datde Europese Uniede leiding moet nemen bij het in de praktijk brengen van deze plicht. Dit behelst het prioriteren van diplomatieke en preventieve actie, het ondersteunen van regeringen bij het vervullen van hun verplichting om hun eigen bevolking te beschermen en druk uitoefenen waar dat nodig is. Onder dit laatste zouden ook diplomatieke en economische sancties kunnen vallen. Het gebruik van geweld zoalsmilitaire interventiedient als laatste middel en dient alleen te worden gebruikt in uitzonderlijke gevallen, waarbij internationaal rechtvolledig moet worden geëerbiedigden nageleefd.
Alain Hutchinson
namens de PSE-Fractie. -(FR)Mijnheer de Voorzitter, commissaris, dames en heren, ik wil eerst onze collega, de heer Cornillet, bedanken voor zijn werk voor dit verslag en voor dedebatten die hij heeft geleid in onze Commissie ontwikkelingssamenwerking. Ik wil ook de commissarisbedanken voor zijn relevante analyseaan het begin van dit debat.
Het verslag inzake humanitaire hulp richt zich terecht op de bescherming van humanitair personeel en de toegang tot slachtoffers. Dit zijn de twee belangrijkste problemen waar humanitaire hulp nu mee te maken heeft en ook in de toekomst meer en meer mee te maken zal hebben. In dit opzicht wil ik graag wijzen, zoals de commissaris dat al heeft gedaan, op het feit dat de veranderingen in de manier waarop het leger wordt ingezet, het imago van humanitaire actoren kunnen vertroebelen. De verwarring die wordt veroorzaakt door het gebruik van strijdkrachten, soms om humanitairehulpverleners te vergezellen, leidt er onvermijdelijk toedatNGO'sen hun teams de immuniteit verliezen die zij genoten op dit gebied.
Om de slachtoffers te bereiken en een bepaalde mate van vrijheid van meningsuiting te eisen is het daarnaast van cruciaal belangdat het niet lijkt alsof de organisaties betrokken zijn bijdeze conflicten ofafhankelijk zijn van het beleid van hun landen van herkomst. In conflictgebiedenis de perceptie van de positie van NGO's moeilijker geworden door de recenteveranderingen. Met name in Darfurverklaren verschillende internationale NGO's, waaronder Médecins du Monde, dat het steeds moeilijker wordt de slachtoffers te bereikenbuiten de kampen voor de ontheemden en dat er oplaaiend geweld is tegen debevolking en humanitaire hulpverleners. De manoeuvreerruimtedie zij hebben, hangt af van de mate waarin zij kunnen herbevestigen dat zij onafhankelijk zijn van de strijdkrachten op de grond en van enig politiek standpunt.
Belangrijk is ook dateen groter deel van definanciëlemiddelenvan humanitaireNGO's komt van financiëleinstellingen, met name Europeseinstellingen. Dezesituatiekan ook het wantrouwen ten opzichte van deze NGO's, versterken, welke somsconstateren dat hun actiesworden verward met de geostrategische standpunten van dedonorlanden ofde Unie. Om deze redenwil ik hier benadrukken dat de toename in overheidsfinanciering -waarmeewe verheugd zijn en welke we een uitstekende ontwikkeling vinden -niet ertoe dient te leiden dat deze NGO's worden gebruikt als onderpand.
In de afgelopen 10 jaarzijn meer dan 1000 humanitairehulpverleners vermoord in meerdan 500 aanvallen op civielehulpoperaties. Als we er niet alles aan doen om een garantie te bieden voor de onafhankelijkheid van NGO's, zal hun capaciteit voor actieongetwijfeld afnemen met als gevolg dat het aantal gebieden waarin internationaal humanitair recht wordt gehandhaafd,sterk zal worden verminderd.
De benadering van de media betekent dat nu de hele wereldzich richt op de Ark van Zoë, een uiterst kleine amateurverenigingin vergelijking met de overgrote meerderheid van humanitaire operaties die worden uitgevoerd door erkende organisaties waarvan het personeel heel moedig is en ook menselijke en professionelekwaliteiten bezit. Dit uitzonderlijke geval mag derhalve niet allehumanitaire hulpverleners in diskrediet brengen. Integendeel,het herinnert ons eraan dat het van essentieel belang is dathumanitaire operaties worden uitgevoerd in strikte overeenstemming met internationaal humanitair recht en de resoluties van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties.
Derhalve zijn we verheugd met het feit dat in dezeEuropese consensus, die bij de volgende zitting zal worden aangenomen, ons verzoek is opgenomen voor de vestiging van een formele organisatie in de Raad die specifiek belast is met humanitaire kwesties en metdejaarlijkse herziening van de consensus en het bijbehorende actieplan.
Toomas Savi
namens de ALDE-Fractie.- (EN) Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen verwijs ik naar paragraaf 21 van het verslag van de heer Cornillet, waarin wordt gesteld dat de verschillende rollen, mandaten en de relatieve voordelen van de diverse humanitaire actoren in de consensus erkend en nader gedefinieerd zouden moeten worden.
Onder de nieuwe lidstaten zijn enkele landen, waaronder het mijne, die het beste zouden functioneren als ze met de andere samenwerkten, hun vaardigheden en hulpbronnen zouden combineren, en de in elk land aanwezige individuele kennis zouden delen. Wanneer dat in de praktijk zou worden gebracht, zouden zeer veel humanitaire activiteiten binnen de EU daarvan kunnen profiteren en het zou leiden tot een grotere betrokkenheid van de nieuwe lidstaten bij het Europese beleid. De Europese Unie zou echter bereid moeten zijn haar agentschappen te centraliseren om zodoende haar activiteiten zo goed mogelijk te kunnen coördineren.
Het tweede punt dat ik wil aanvoeren is dat de bijdrage die de nieuwe lidstaten aan de humanitaire hulp leveren vaak nogal bescheiden is. De nieuwe lidstaten die bijna twee decennia geleden nog afhankelijk waren van ontwikkelingshulp en humanitaire bijstand maken nu een snelle economische groei door. Ik dring er bij die landen op aan hun bijdrage fors te verhogen en vooral niet te vergeten dat dit een mooie kans is om minder ontwikkelde landen op dezelfde manier te helpen als de ontwikkelde wereld indertijd hun de helpende hand heeft toegestoken.
Ewa Tomaszewska
namens de UEN-Fractie. - (PL)Mijnheer de Voorzitter, de overtuiging dat het een moreleverplichting is om humanitairehulp tebieden aan de slachtoffers van crisissituaties is thans wijdverspreid onder de Europeselanden. We moeten er trots op zijn dat de Europese Uniede grootste hulpdonor is.
Vanwege de omvang van natuurrampen en andere crisissituaties gebeurt het desalniettemin vaak dat de hulpontoereikend is ofdat er vertragingen zijn in de uitvoering ervan. Soms ontvangen degenen die de hulp het meest nodig hebben, deze hulp niet. De effectiviteit van hulpzou aanzienlijk kunnen worden verbeterd door middel van een goede organisatie, met inbegrip van samenwerkingmet andere hulpdonors, duidelijke beginselen en ondubbelzinnige criteria. Het is belangrijk dat humanitairehulpen ontwikkelingshulp worden gecoördineerd. Hierdoor wordt degenen die hulp ontvangen demogelijkheid geboden om zelfvoorziend te worden, wat betekent dat zij in de toekomst niet afhankelijk zullen zijn van hulp. Dat is de reden waarom een Europeseconsensus inzake humanitairehulpzo belangrijk is. Een andere relevanteoverweging is datvrijwilligers dienen te worden beschermd tegen geweld.
Kyriacos Triantaphyllides
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, in hetverslagdie we vandaag aan het bespreken zijn, wordt benadrukt dat de humanitairewerkzaamheden van de EU dienen te worden uitgevoerd volgens de beginselendie voortvloeien uit de regels en goede praktijken voor humanitairehulp. Als men iets dergelijks leest, dan roeptdat al gauw vragen opmet betrekking totde duale rol van de EU, waarbij deze met één hand geeft en met de andere afpakt. Palestina is hier een voorbeeld van.We geven geld aan het land zodatwe over onzemedemenselijkheid kunnen opscheppen, terwijl tegelijkertijddoor ons buitenlands beleid 1,5 miljoenmensen zowel economischalssociaal worden gemarginaliseerd, waardoor zij geen hoop op een betere toekomst hebben. De moraal hiervan dient te zijn dat humanitairehulpzonder een realistischbuitenlandsbeleidgeen nut heeft: detwee gaan hand in hand. Het is tijd dat de Commissiedat beseft.
Kathy Sinnott
namens de IND/DEM-Fractie.- (EN) Mijnheer de Voorzitter, er zijn de afgelopen jaren vele humanitaire crises geweest en even zovele noodhulpprogramma's. Dagelijks lijden mensen onder voedseltekorten en ziekten; elk jaar zijn er talloze natuurrampen waarbij duizenden mensen het dak boven hun hoofd kwijtraken en niet weten hoe ze weer naar een normaal leven moeten terugkeren.
In dat soort crises komt het er in de allereerste plaats op aan de veiligheid van het gebied en de mensen te waarborgen, medische hulp te verlenen en voedsel, water en onderdak te bieden. Dit zijn de dringendste kwesties en alle inspanningen moeten daarop gericht zijn. Ten gevolge van de toenemende binnenlandse conflicten in sommige landen hebben veel slachtoffers helaas beperkte toegang tot humanitaire hulp en komt het leven van hulpverleners te vaak in gevaar.
Het komt voor dat als de grootste crisis achter de rug is en de hulp is beëindigd, de nood opnieuw nijpend wordt omdat er niets aan is gedaan om de mensen te helpen hun bestaan weer op te bouwen en op den duur onafhankelijk te worden. Dat is onze allerbelangrijkste taak: anderen te hulp komen wanneer zij in nood verkeren. Dit soort problemen mogen niet voortduren en we moeten een andere manier zoeken om mensen zowel op de korte als op de lange termijn te helpen.
Zuzana Roithová
(CS) Mijnheer de Voorzitter, ik wil de heer Cornillet feliciteren voor zijn uiterstprofessioneleverslagoverhumanitairehulp. De noodzaak voorditsoort hulp neemt niet af, integendeel, natuurrampennemen juist toe zowel in aantal als in omvang. Gewapende conflicten in ontwikkelingslandenzijn niet afgenomen,alleen de aard van de conflicten is veranderd. Humanitairehulpverlenersworden vaak geconfronteerd metaanvallen of andere schendingen van internationaal recht. Door Europeanen werd, rechtstreeks door de lidstaten of door de EU, eentotaal van 40 procentvan de wereldwijde humanitairehulpgeboden. Het afgelopen jaar alleen al bedroeg deze hulp 2 miljard EUR. Dit is genoeg voor ons om te streven naar een effectieve hulpvoorziening. We beseffen dat hierbij sprake moet zijn van een systematische aanpak en een goede coördinatiemet andere actoren.
Ik ben het ermee eens dat humanitairehulpook dient te worden gekoppeld aan ontwikkelingshulp. Humanitaire hulp dient ook gepaard te gaan met politieke en diplomatieke activiteiten, met name ter bescherming van humanitairehulpverleners en om ervoor te zorgen dat zij de interventiegebieden kunnen bereiken.
Een interessant cijfer overhumanitairehulpverlening toont aan dat negen van de tien Europeanenvóór deze hulpverlening zijn. Vijf van deze tien vinden dat humanitairehulpeffectiever isals deze op EU-niveau wordt geboden in plaats van op nationaal niveau. Het is derhalve vanzelfsprekend dat humanitairehulpdit jaarop zichzelf een volwaardig beleidsgebied van de EU is geworden. Dit brengt uiteraard ook een grote verbintenis met zich mee. We dienen ons ervan bewust te zijn dat humanitairehulpniet een instrument is voor crisisbeheer: erdient ervoor te worden gezorgd dat deze hulp geen enkel effect heeft op de lokale politiek of markten en ook onafhankelijk blijft van depolitiekeomstandigheden. Dit is de reden waarom ik mij volledig kan vinden in de beginselen voor de hulpverleningzoalsmenselijkheid, onpartijdigheid, neutraliteit, onafhankelijkheid, onmiddellijkheid en doeltreffendheid. Ik ondersteun ook het ideevan het VN-noodhulpfonds (Central Emergency Response Fund), want rampen vergen altijdsnelle interventie. Ik ben ook voorstander van een gemeenschappelijk EU-kadervoor analyse van de hulpbehoeften.
Corina Creţu
(EN) Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ook ik onze rapporteur de heer Cornillet gelukwensen met zijn noeste en waardevolle werk op het gebied van deze uitermate gecompliceerde kwestie. Tevens wil ik commissaris Michel welkomheten en nog eens zijn oproep voor een goede samenwerking met onze Commissie ontwikkelingssamenwerking onderstrepen.
De Europese consensus op het gebied van de humanitaire hulp zal een belangrijke rol spelen bij het ontwikkelen van beleid op het betreffende terrein. Ik denk dat het uitermate zinvol is dat de Raad, het Parlement en de Commissie hierover gezamenlijk tot overeenstemming zijn gekomen. Daarmee willen wij bevestigen dat wij ons inzetten voor de humanitaire beginselen en een basis leggen voor een nauwere samenwerking om ervoor te zorgen dat de humanitaire hulp van de EU zo effectief mogelijk wordt verleend om zo de vele mensen die het slachtoffer zijn van humanitaire crises te kunnen helpen.
Als lid van de Commissie ontwikkelingssamenwerking doet het mij deugd dat er in de uiteindelijke tekst cruciale elementen zijn opgenomen zoals een expliciete vermelding van de VN-resolutie betreffende de verantwoordelijkheid om te beschermen en dat tevens rekening wordt gehouden met de specifieke behoeften van kwetsbare groepen, waarbij speciale aandacht wordt besteed aan kinderen, vrouwen, bejaarden, en zieken en gehandicapten. In de tekst wordt tevens verwezen naar de mogelijkheid van een jaarlijkse herziening van bepalingen voor humanitaire hulpverlening, wat een uiterst belangrijk punt is aangezien het de mogelijkheid schept om de humanitaire hulp op basis van de financiële middelen af te stemmen op de behoeften. Verder wordt in de tekst het idee genoemd om gebruik te maken van plaatselijk aanwezige hulpvoorzieningen en NGO's die ter plaatse actief zijn, waardoor het mogelijk wordt om gebruik te maken van hun ervaring en kennis van de plaatselijke omstandigheden, wat zal leiden tot een snellere en betere respons op humanitaire noodsituaties.
We mogen niet vergeten dat degenen die het zwaarst te lijden hebben onder natuurrampen, nu juist de groepen zijn die toch al kwetsbaar zijn vanwege hun armoede. Ze wonen in ontwikkelingslanden en hebben nauwelijks uitzicht op een beter leven. Daarom is het ook van groot belang dat de Europese Unie een duidelijke boodschap afgeeft van solidariteit en steun. Die boodschap komt alleen over als we in staat zijn om gepast, snel en effectief op te treden zodra zich een humanitaire noodsituatie voordoet. Een betere coördinatie is van doorslaggevend belang om te zorgen voor een betere aansluiting tussen hulpverlening, herstel en ontwikkeling, opdat de nasleep van een ramp zo min mogelijk slachtoffers zal maken.
Olle Schmidt
(SV)Mijnheer de Voorzitter, commissaris, ik wil graag de rapporteurbedanken voor een goed gebalanceerd verslagover een zeer belangrijk onderwerp. Er zijn weinig onderwerpen die nog belangrijker zijn voor onzeUniedan het in staat zijn te reageren- en met kracht te reageren - wanneer er oorlog uitbreekt of wanneer natuurrampen plaatsvinden. De EU heeft de wil en de capaciteit, maar er is meer nodig.
Ik wil twee gevoelige onderwerpen behandelen. Ten eerste, in sommige gevallen is hetnaar mijn mening redelijkom militaire actiete kunnen ondernemen ter bescherming van humanitairedoelen. In Darfur isdirecte gewapende bescherming nodig zodat humanitair werk kan worden gewaarborgd. In dit geval dienen we primairhet doel in gedachte te houden - mensenlevens redden.
Ten tweede, kan hulp worden gebruikt om de democratie te bevorderen. In dit geval dienen we ook het doel in gedachte te houden. Ik zal een concreet voorbeeld geven die de commissarismaar al te goed kent. In Eritreazit een Zweedse journalist al meer dan zes jaar opgesloten in een gevangenis alleen maar omdat hij van zijn recht op vrijheidvan meningsuiting gebruik maakte. DertigZweedsehoofdredacteuren eisen op dit moment dat er een verband wordt gelegd tussen de Zweedse steun en de gevangenzetting van bovengenoemde journalist David Isaak. Ik ben geneigd hen te steunen. Eritrea moet weten dat de bereidheid om hulp te bieden kan verdwijnen als democratische beginselen zo met de voeten worden getreden als dat thans gebeurt in Eritrea.
Jaromír Kohlíček
(CS) Commissaris Michel en mijnheer Cornillet, dank u voor uw werk. Dames en heren, een zeer noodzakelijke en waardevolle tekst heeftnu al wat van zijn waardeverloren in de titel: vanuit geografisch oogpunt is de EU slechts één deel van Europa, tenzij onderhandelingen over het Commissievoorstelreeds zijn begonnen met deEuropeselandenbuiten de EU,zoalsonder andere Rusland, Oekraïne, Turkije, Kazachstan, Servië, Wit-Rusland. Maar dit is natuurlijk niet gebeurd. Ik steun de aanname van deze uitmuntende en zeer noodzakelijke resolutie. Hoe zullen we echter ervoor zorgen dat deze wordt nageleefdin de gevangenissen van onze trans-Atlantischeburen in Guantánamo of in Afghanistan? Ofzijn we het eens met hun praktijken, in het licht van een verdieping van het Trans-AtlantischPartnerschap? Ja, de resolutie is noodzakelijk en juist. Maar laten we nadenken over de manieren waarop wij onze trans-Atlantische partners kunnen aanmoedigen om de humanitaire beginselen teerkennen en toe te passen. Doen we dat niet, dan zal het erop neerkomen dat we de door anderen veroorzaakte problemen moeten oplossen.
Luis Yañez-Barnuevo García
(ES)Mijnheer de Voorzitter, alvorens ik mijn toespraak op dit moment van de avond besluit en u, commissaris, de bespaarde minuut wil geven, wilik de rapporteur, de heerCornillet,feliciteren en ook decommissarisvoor zijn voorstel en zijn toespraak en ook de woorden herhalen van mijn fractiewoordvoerder, de heer Hutchinson.
Overigens vertelde de heerBorrell mij dat commissaris Michel het bijzonder goed deed tijdens de Lissabonvergadering van afgelopen weekend.
Mijnheer de Voorzitter, ik heb één minuut bespaard.
Louis Michel
lid van de Commissie.-(FR) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik wil u kortbedanken voor de zeer brede steunvoorde verslagen van de heer Cornillet en de standpunten van de Commissie.
De responsop de vergetencrises is juist een betere taakverdeling. Het is duidelijk dat, in het geval er geen taakverdelingis en humanitairehulp ofontwikkelingafhankelijk zijn van politiekeopportuniteit, vanhet buitenlands beleid van een bepaald land, men uiteraard de crises en de verwaarloosde landen vergeet.Detaakverdeling is dus deenige respons.
Het ideevan een humanitaire atlas, bijvoorbeeld,is duidelijk een goede oplossing net als de ontwikkelingsatlas waarbij uitstekende vooruitgang wordt geboekt en welke al is ingevoerd. Ik ben het ook eens met de vele sprekers die verwezen naar de noodzaak om de cruciale rol te benadrukken van de lokale actoren en de betrokkenheid van het maatschappelijk middenveld.
Wat hetCERF betreft, wil ik nog het volgende zeggen- en ik heb dit vaker gezegd tegen de Verenigde Naties, tegen het VN-Bureau voor coördinatie van humanitaire aangelegenheden (OCHA), tegen iedereen, en u bent op de hoogte van mijn standpunt in dit opzicht. Ik deel volledig het standpuntdat het Europees Bureau voor humanitaire spoedhulp (ECHO) niet zal bijdragen aan het CERF tenzij extra gelden beschikbaar worden gesteld. Elk jaargeeft het ECHO alles uit wat het heeftvoor humanitaire acties en als een ECHO-bijdragenodig zou zijn, dan zou het ter aanvulling hiervan moeten zijn.
Ten tweede, het ECHO is feitelijk een Europees CERF. Het is belangrijk dit in gedachte te houden. Dus het is niet zo noodzakelijk. Het ECHO is net zo flexibel - het is mijn droom dat deontwikkelingssector net zo flexibel zou zijn- en wellicht zelfs flexibelerdan het CERF. Ten derde, zou ik willen dat de VN zich concentreerde ophaar kerntaken met betrekking tot humanitairehulp, welkein essentiebestaan in de coördinatievan humanitairehulp- en dat is waar het OCHA betrokken raakt. Ook in dat opzicht is erbelangrijk werk te doen.
De heerHutchinson stelde een zeer belangrijke vraag over debeschrijving of,in zekere zin,hetetiket - zelfs als dat een groot woord is- dat aan NGO'sen actoren uit het maatschappelijk middenveld wordt gegeven. Ik ben het met hem eens dat we uiteraard niet NGO'saan de schandpaal kunnen nagelen vanwege één of andere associatie. Ik wil terloops opmerken dat de Commissienooit een bijdrage heeft geleverd aan de Ark van Zoë, noch heeft zij ooit deze gefinancierd ofgebruikt als een exploitant, en ik wil dat u dit weet zodat daarover geen misverstand bestaat.
Dit gezegd hebbende, de kwestie die u opwerpt, doet mij denken aan een kwestie die we wellicht dienen te bespreken met deNGO's- en ik heb alde gelegenheid gehad om daarover te praten -, namelijk het opzetten van een Hoge Autoriteit vanNGO'sen actoren uit het maatschappelijk middenveld, welke uitsluitend zouden moeten bestaan uit NGO'sen vertegenwoordigers van het maatschappelijk middenveld. Er is derhalve geen voorziening voor overheidsdiensten om vertegenwoordigd te zijn in deze Hoge Autoriteit en ik zag dat Bernard Kouchner heeft gereageerd op dit voorstel. Het zou tot op zekere hoogte het model kunnen volgen van watnu bijvoorbeeld bekend staat als de Orde van Geneesherenofde beroepsvereniging, die zelfop grond van een gedragscode zorgen voor oplossingen voor eventuele problemen. Dat is maar een suggestiedie ik doe, hoewel het aanbevelenswaardig isdit nader te onderzoeken.
Wat denieuwelidstatenbetreft, ben ik zeer verheugd te constateren dat zij - en dan denk ik in het bijzonder aan de Tsjechische Republiek en enkele andere - zich zeer bereidwillig hebben getoond om in de toekomst internationale solidariteitte tonen door middel van meer humanitairehulp.
Het is ook belangrijk op te merken dat zes lidstaten (van de EU-25) alleen al 49 procentvan de totale hulp van de Europese Unie bieden en dat het aandeel van de overige 19 lidstaten 18 procentvan het totaalpercentage vertegenwoordigt. De inzet op humanitairgebied is dus ver van evenwichtig.
Wat Palestina betreft, geloof ik niet dat deEuropese Uniemet de ene hand geeft en met de andere afpakt. Er zijn uiteraard problemen in verband met het feit dat onze ontwikkelingshulp en in het bijzonderonze humanitairehulpvaak ten prooi vallen aan desituatie in Palestina, maar ik denk niet dat de Europese Unie,en beslist nietde Commissie, moeten worden verweten dat zij net zoveel wegnemen als dat zij hebben gegeven.
Ik wil graag een korte opmerking maken,mijnheer Schmidt, over dehumanitairehulp in Eritrea. Er is geen humanitairehulp in Eritrea; we geven geen cent uit aan humanitairehulp daar. Ik neem aan dat u dit verwart met ontwikkelingshulp. In onzepolitiekedialoogmet Eritrea staat het probleem met de journalist waarvan u melding maakte altijd op de agenda. Ik heb met Issaias gebeld, ik heb hem zelfs ontmoet,en met hem gesproken over dezekwestie. Hij verschuilt zich achter het feit dat het probleem puur een kwestie van Eritreesrecht is.
Ikdeel uiteraard uw mening en uw standpunt in deze kwestie, maar om deze kwestiete koppelen met ontwikkelingshulp,is uiterst gevaarlijk. Als u bijvoorbeeld de vrijlating van de journalistkoppelt aaneenpolitiekebeslissing, als u uw ontwikkelingshulp koppelt aan dezekwestie, wie zal er dan onder lijden? Niet de Eritrese autoriteiten, maar de mensen die u wilt helpen, met andere woorden:de bevolking.
Het isietwat gecompliceerderdan u schijnt tedenken. We kunnen niet noodzakelijkerwijs dergelijkekwesties aan elkaar koppelen. Hoewel dit zeer verontrustendekwesties zijndie mij zorgen baren en die een vast onderwerp vormen van onze dialoog - en ik oefen constant druk uitom dit probleem opgelost te krijgen -,kunnen we ze niet koppelen aan het toewijzen van ontwikkelingshulp.
In ieder geval kan ik u meedelen dat wathumanitairehulp betreft, er geen Europesehumanitairehulpis in Eritrea, hoewel we daarwelontwikkelingsprojectenfinancieren.
De Voorzitter
Het debat is gesloten.
Ik wil u wijzen op het feit dat de stemming over deverklaring van de Commissie zal plaatsvinden op 29 november 2007 in Brussel en datde stemming over het verslag van de heer Cornilletmorgen zal plaatsvinden.
Schriftelijke verklaringen (artikel 142)
Gay Mitchell  
schriftelijk.- (EN) Ik ben een groot voorstander van dit initiatief van de instellingen om een EU-consensus voor humanitaire hulp in te stellen. Daarmee zal er voor het eerst duidelijk een EU-beleid ten aanzien van humanitaire hulpverlening zijn geformuleerd.
De omgeving waarin humanitaire acties worden ondernomen ontwikkelt zich snel en stelt ons voortdurend voor nieuwe uitdagingen.
Er zijn steeds meer kwetsbare groepen die zich in crisissituaties bevinden of natuurrampen meemaken. In 2003 ondervonden 200 miljoen mensen de gevolgen van zulke rampen, en moest er aan 45 miljoen mensen levensreddende hulp worden verleend. Sindsdien hebben zich ook nog in Azië de tsunami, in Midden-Amerika talrijke aardbevingen, overstromingen en orkanen afgespeeld, en de afgrijselijke situatie in Darfur.
In de Consensus zal het belang van humanitaire beginselen als medemenselijkheid, neutraliteit, onpartijdigheid en onafhankelijkheid worden benadrukt.
Ontwikkelingshulp is een onmisbare schakel in het voorkomen van humanitaire noodsituaties. Het is van doorslaggevend belang om het risico van rampen te beperken en ons ten volle in te zetten om samenhang aan te brengen tussen hulp, herstel en ontwikkeling.
Meer en meer worden de strijdkrachten ingezet voor het verlenen van steun en hulp aan de burgerbevolking bij de wederopbouw. Deze inbreuk op wat van oudsher wordt beschouwd als een terrein dat is voorbehouden aan humanitaire en ontwikkelingshulp werpt belangrijke vragen op.
Bij menigeen die werkzaam is op het gebied van de humanitaire hulp roept het onderscheid tussen burgerlijke en militaire actoren bezorgdheid op. De mandaten van de verschillende actoren moeten duidelijk gedefinieerd zijn.
