
Gebhardt (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik beroep mij op artikel 28 van het Reglement.
Blijkbaar is het schaamteloze bespioneren van dit Parlement, dat we in de afgelopen zittingsperiode hebben moeten ondergaan, alweer begonnen: gisteren is mij ter ore gekomen dat een afgevaardigde minstens één presentielijst uit de maand december van 2004 is overhandigd – ik benadruk overhandigd – om te kopiëren.
Ik heb daarbij twee vragen: ten eerste, is deze informatie feitelijk juist? Ten tweede, indien ja, op welke rechtsgrondslag is dat gebeurd? 
De Voorzitter.
   –Ik weet niet precies of dit een motie van orde is, maar in dit geval kan ik antwoorden dat het Bureau zich reeds met dit onderwerp heeft beziggehouden, dat is overgedragen aan de juridische diensten, en dat wij thans in afwachting zijn van het verslag van deze diensten, zodat wij dienovereenkomstig kunnen handelen. 
De Voorzitter.
   –Aan de orde is de verklaring van de Raad over het programma van het Luxemburgs voorzitterschap.
Ik geef het woord aan de fungerend voorzitter van de Raad, de heer Juncker, premier van Luxemburg, aan wie ik de verslagenheid wil overbrengen waarmee het Parlement heeft kennisgenomen van het overlijden van Hare Koninklijke Hoogheid Joséphine-Charlotte, Groothertogin van Luxemburg en Prinses van België. 
Juncker,
   .  Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de Commissievoorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren afgevaardigden, ik moet zeggen dat ik het altijd een groot genoegen heb gevonden om naar Straatsburg te komen, de Europese stad bij uitstek, de stad die symbool staat voor de Frans-Duitse verzoening, het brandpunt van zoveel Europese ambities, de plaats waar zoveel continentale dromen samenkomen.
Vandaag mag ik naast dit genoegen ook de eer smaken om het Europees Parlement, de verkozen vertegenwoordiging van de volkeren van Europa, de prioriteiten voor te leggen van het Luxemburgs voorzitterschap van de Europese Unie. Het Luxemburgs voorzitterschap volgt op het voorzitterschap van onze Nederlandse vrienden. Het ligt mij na aan het hart hen te complimenteren voor hun werk, voor hun volharding en voor hun onmiskenbare successen. De Europese Unie heeft onder het Nederlands voorzitterschap aanzienlijke vooruitgang geboekt. Ik hoop dat ik aan het einde van onze rit hetzelfde kan zeggen over het elfde Luxemburgs voorzitterschap, dat enige dagen geleden een aanvang heeft genomen.
De ervaring met onze voorgaande voorzitterschappen kan weliswaar nuttig en waardevol zijn, maar voorzitterschappen volgen elkaar op en lijken niet op elkaar. Toen ik in 1985 voor de eerste maal de Raad van ministers voorzat, telden de Europese Gemeenschappen tien lidstaten; ten tijde van het voorzitterschap van 1991 zaten er twaalf ministers rond de tafel; toen ik in 1997 het voorzitterschap op mij nam waren we met vijftien; en vandaag zijn we met vijfentwintig lidstaten. In twintig jaar is het aantal lidstaten dus meer dan verdubbeld.
De besluitvormingsmethode is sindsdien natuurlijk ingewikkelder geworden. Wat een vreugde, wat een geluk is het echter om vandaag te zien hoe de Europese Unie onder haar leden de landen van Centraal- en Oost-Europa telt die men door middel van een rampzalig historisch besluit voor eens en altijd van ons heeft willen verwijderen.
Uit de ervaring met onze respectieve voorzitterschappen en de observatie van de opeenvolgende voorzitterschappen van anderen heb ik twee lessen getrokken. Ten eerste komt de Europese Unie alleen verder wanneer degenen die haar voorzitten niet hun nationale belangen centraal stellen maar deze juist opzij zetten voor het gemeenschappelijk belang, de beste definitie van het belang van allen. Daarnaast kan er voor de Europese Unie pas echt sprake zijn van coherentie, ja van harmonie, wanneer wij allen zowel naar de geest als naar de letter de communautaire methode en het evenwicht tussen de instellingen eerbiedigen.
De Commissie is geen grensrechter die slechts toeziet op de inachtneming van de regels van de interne markt. Zij dient de spelleidster te zijn, de inspiratrice, de drijvende kracht. De Raad op zijn beurt is niet het speelveld waar het alleen om de nationale belangen draait, hoe legitiem die ook kunnen zijn, maar een werkplaats voor overeenstemming. En de plaats van het Parlement is niet de tribune; het Parlement is geen toeschouwer, maar een bevoorrechte speler, dankzij zijn mandaat van de kiezers.
U zult mij in het vervolg dikwijls treffen op uw vergaderingen, in uw kantoren en in de Brusselse en Straatsburgse wandelgangen. Ik zeg dit voor mijzelf, ik zeg het voor mijn ministers, ik zeg het voor al diegenen die in dienst zijn van het Parlement en dus van u. Samen moeten we erop toezien dat het nieuwe Grondwettelijk Verdrag onder goede omstandigheden wordt geratificeerd. Zeker, de ontwerp-Grondwet is niet volmaakt. Maar laten we haar niet met het ideaal vergelijkenlaten we haar beoordelen in het licht van hetgeen Europa nodig heeft om ook morgen een voorbeeld te blijven in de wereld. Laten we nu doen wat gedaan moet worden om dat in de toekomst mogelijk te maken, en laten we het Verdrag ratificeren. Laten we bedenken dat het Verdrag een tekst is die niet links is en niet rechts. De inhoud ervan zal de vrucht zijn van onze opvattingen, onze wil, onze ambitie. En als onze wil en ambitie volmaakt zijn, dan zal de tenuitvoerlegging van het nieuwe Verdrag, hoewel dit theoretisch misschien niet volmaakt is, in de praktijk waarschijnlijk volmaakte successen opleveren.
De ratificatie van het Verdrag zal niet overal vanzelf gaan, en in dat verband is er iets dat mij zorgen baart: laten we de moeilijkheden die de ratificatie in de parlementen en via de referenda kunnen opleveren niet gebruiken als aanleiding om ons actietempo en ons elan te verminderen. Laten we de moeilijkste beslissingen niet uitstellen tot na het eerste referendum, vervolgens tot na het tweede referendum, dan tot na het derde, enzovoorts. Wanneer we ze ter goedkeuring voorleggen aan de volkeren en de parlementen van Europa, laten we hun dan bewijzen dat Europa werkt, dat Europa vooruitkomt, dat Europa in staat is zijn verantwoordelijkheden te nemen. De Europese Unie kan door krachtig optreden de twijfelaars overtuigen, en door nietsdoen degenen die niet twijfelen aan het twijfelen brengen.
Mijnheer de Voorzitter, dit jaar is de doorgaans feestelijke infunctietreding van het nieuwe voorzitterschap overschaduwd door de vreselijke tragedie van de tsunami in Zuidoost-Azië. De verschrikkelijk schokkende beelden van de doden, de gewonden en de verwoestingen hebben een schaduw geworpen op het einde van het jaar 2004 en het begin van het jaar 2005. Dit drama zal ons nog lang voor de geest blijven staan en ik zou graag willen dat we, na de onmiddellijke noodhulp, duurzaam solidair bleven met de getroffen volkeren en de verwoeste gebieden in Azië. Ik zou eveneens wensen dat we ons er meer van bewust waren dat de ellende die wij vandaag in Azië zien er niet toe moet leiden dat de armoede, de onderontwikkeling, de honger en de dood van onschuldige mensen elders in de wereld in de vergetelheid raken. Onze harten moeten daar zijn waar de televisiecamera’s niet meer zijn of nooit zijn geweest.
Mijnheer de Voorzitter, door de Europese veiligheidsstrategie worden wij opgeroepen om de vrede, de democratie en de stabiliteit te bevorderen door de achterliggende oorzaken van de onveiligheid in de wereld te bestrijden.
Zeker in de westelijke Balkan, in het Midden-Oosten, in onze betrekkingen met Rusland en de Oekraïne, en op het niveau van de transatlantische betrekkingen is een samenhangend en geïntegreerd gebruik van het gehele instrumentenarsenaal van de Unie een vereiste.
De toekomst van de Balkan, een regio die nog altijd getraumatiseerd is door haar recente verleden, moet deel worden van het Europese perspectief. In maart 2005, zodra er zekerheid is geboden omtrent de volledige medewerking met het Internationaal Tribunaal voor misdrijven in voormalig Joegoslavië, zullen toetredingsonderhandelingen worden aangegaan met Kroatië. Dit zal voor alle Balkanlanden een bewijs zijn dat hun democratiseringsinspanningen beloond zullen worden en vrucht zullen kunnen dragen.
Voor de andere landen van de regio zal de agenda van Thessaloniki, waarin het Europese perspectief van de landen van de westelijke Balkan beschreven staat, het algemeen kader voor het optreden van de Europese Unie blijven bepalen. Het voorzitterschap zal de onderhandelingen met Albanië over een stabilisatie- en associatieovereenkomst voortzetten. Een andere cruciale afspraak in de regio is het onderzoek dat medio 2005 zal worden verricht naar de tenuitvoerlegging van het normen-voor-statusbeleid in Kosovo. Ik ben van mening dat, ongeacht de status van Kosovo, de toekomst van deze regio binnen de Europese Unie gelegen is.
De Russische Federatie is een strategische partner van de Europese Unie en blijft een belangrijke speler als het gaat om de veiligheid en de stabiliteit in Europa. Welnu, de staat van onze betrekkingen met onze Russische buren is op dit moment niet zoals wij zouden wensen. Ik zal doen wat ik kan om daar verbetering in te brengen, zonder nochtans af te wijken van onze belangrijkste eisen. Ik hoop dat ik bij die inspanning op uw steun kan rekenen.
Op de Top EU-Rusland van 10 mei aanstaande in Moskou zal het voorzitterschap zijn uiterste best doen om tot een evenwichtig pakket te komen voor de vier gemeenschappelijke ruimtes op basis van gemeenschappelijke waarden en gedeelde belangen, zoals die op de Top van Sint-Petersburg zijn vastgesteld.
De Europese Unie zal nauwe betrekkingen aanknopen met de nieuwe president van Oekraïne, vooral met betrekking tot de tenuitvoerlegging van het Europese nabuurschapsbeleid. We hebben er allen belang bij een stabiel en welvarend Oekraïne als buurland te hebben, een Oekraïne met een stevig verankerde democratie, een Oekraïne dat de weg van de modernisering is ingeslagen. Het voorzitterschap zal de Top tussen de Unie en Oekraïne, die zou moeten plaatsvinden tijdens het Britse voorzitterschap, uiterst nauwgezet voorbereiden.
En dan ten slotte de transatlantische betrekkingen. Een goed functionerend transatlantisch partnerschap is in het belang van de stabiliteit in de wereld. Op dit moment zijn de transatlantische betrekkingen noch slecht noch uitstekend, maar het moet gezegd worden dat de status quo geen optie is die beantwoordt aan de verwachtingen die leven aan beide zijden van de Atlantische Oceaan. De kwaliteit van onze betrekkingen moet dan ook worden verbeterd; daar hebben zowel de VS als Europa veel belang bij. We zullen daaraan werken tijdens onze twee topontmoetingen met president Bush, waarvan de eerste op verzoek van de Amerikaanse president in februari zal plaatsvinden en de tweede in juni. We zullen ons daarbij niet richten op de meningsverschillen die sommigen van ons wellicht in een recent verleden met de Verenigde Staten gehad hebben, maar we zullen juist proberen het eens te worden over een reeks concrete vragen waar evenzo concrete antwoorden op gevonden moeten worden. Als het gaat om de transatlantische betrekkingen mag Canada niet ontbreken, en ik ben blij dat er gedurende mijn voorzitterschap een top zal plaatsvinden waarbij wij als vrienden onder elkaar van gedachten zullen wisselen over alle problemen van wederzijds belang.
Dezelfde opmerking geldt aan de andere kant van de wereld voor onze Japanse vrienden.
Ten slotte, mijnheer de Voorzitter, zou ik een paar woorden willen wijden aan het Midden-Oosten. De verkiezing op 9 januari van president Abbas tot hoofd van de Palestijnse autoriteit, alsmede het vooruitzicht op de terugtrekking van Israël uit de Gazastrook hebben een gunstige gelegenheid geschapen om het vredesproces weer op gang te brengen en de tenuitvoerlegging van de routekaart in een stroomversnelling te brengen. Het is nu zaak deze kans te grijpen. In dat verband zou ik de Midden-Oostenconferentie die in maart 2005 in Londen gepland staat met instemming willen begroeten. Ik twijfel er niet aan of deze zal een essentiële stap vormen op de weg naar de bestendiging van het vredesproces.
Het uitbreidingsproces van de Europese Unie zal onder het Luxemburgs voorzitterschap worden voortgezet overeenkomstig de besluiten die in december jongstleden door de Europese Raad genomen zijn. Wij zullen in maart toetredingsonderhandelingen beginnen met Kroatië, en wat Bulgarije en Roemenië betreft, hoop ik dat uw Parlement in april zijn instemming met de toetreding van deze twee landen zal betuigen, zodat wij diezelfde maand nog zullen kunnen overgaan tot het tekenen van de toetredingsverdragen.
Mijnheer de Voorzitter, het zal ons niet lukken de Europese Unie dichter bij haar burgers te brengen indien we onmachtig blijven om aan hun terechte verwachtingen op het gebied van binnenlandse veiligheid te beantwoorden. In het nieuwe Grondwettelijk Verdrag wordt de weg uitgestippeld voor de definitieve afschaffing van de “JBZ-uitzondering”, oftewel voor de volledige integratie van dat terreinin het Europese project door een stelselmatige toepassing van de communautaire methode. Ons voorzitterschap zal voor de JBZ-werkzaamheden die lijn volgen, en het uitstekende programma van Den Haag, goedgekeurd door de Europese Raad van november jongstleden, zal ons tot werkbasis dienen.
Om de verwezenlijking van de ruimte van vrijheid, veiligheid en justitie zeker te stellen zullen wij Europees moeten denken alvorens nationaal te denken. We zullen moeten zorgen voor een snelle ontwikkeling van een Europese veiligheidscultuur. Deze eis geldt in het bijzonder voor de strijd tegen de zware en georganiseerde misdaad. Het bevorderen van de ruimte van vrijheid, veiligheid en justitie is in onze ogen een project dat van essentieel, ja existentieel belang is. Uiteraard zal eerst de operationele samenwerking tussen de lidstaten verbeterd moeten worden. We moeten bijvoorbeeld zorgen voor een snelle en soepele uitwisseling van gegevens tussen de politiediensten en gerechtelijke autoriteiten van de lidstaten. Dit principe van beschikbaarheid zal een aanmerkelijke vooruitgang betekenen voor de samenwerking tussen de politiediensten. Het voorzitterschap zal onverwijld een aanvang maken met de daarmee verband houdende werkzaamheden. Wij willen bovendien de Europese rechtsruimte consolideren, die voornamelijk gegrondvest is op de onderlinge erkenning alsmede de toenadering van de wetgevingen. We zullen in het bijzonder zorg dragen voor een voorspoedig verloop van de onderhandelingen over het Europese mandaat voor de bewijsverkrijging alsmede die over de mogelijke invoering van een Europees strafblad. Dit zal de veiligheid in Europa ten goede komen, zonder dat het ten koste zal gaan van de publieke vrijheden. Ook mag het niet ten koste gaan van de publieke vrijheden, daar deze een wezenlijk onderdeel uitmaken van de Europese samenleving.
De strijd tegen het terrorisme moet een voortdurende prioriteit blijven. In dat verband verwelkom ik het Spaanse initiatief om in maart de staatshoofden en regeringsleiders bijeen te brengen in Madrid. Het voorzitterschap zelf zal een bijzondere nadruk leggen op de strijd tegen de financiering van het terrorisme.
Wat het domein van asiel en immigratie aangaat, zal het voorzitterschap zich toespitsen op drie punten: versterking van de partnerschappen met de landen van herkomst en doorreis, totstandbrenging van een geharmoniseerde benadering inzake het terugkeer- en overnamebeleid, en aanvang van de werkzaamheden van het Europees Agentschap voor het beheer van de operationele samenwerking aan de buitengrenzen, per 1 mei.
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, we hebben dikwijls terecht gerefereerd aan het Europa van de burgers. We moeten onszelf geen illusies maken. Als we er niet in slagen de Europese Unie tot een ruimte van werk en welzijn voor allen te maken, zullen de burgers zich afkeren van Europa, de Europese Unie en het daaraan ten grondslag liggende politieke project. Om dat risico af te wenden en Europa economisch en sociaal weer op de kaart te zetten hebben we bijna vijf jaar geleden de strategie van Lissabon gelanceerd. Wat we wilden, en wat we nog altijd willen, is van de Europese Unie de meest concurrerende en meest dynamische kenniseconomie van de wereld maken, een economie waarin een duurzame groei gepaard kan gaan met een kwantitatieve en kwalitatieve verbetering van de werkgelegenheid en een grotere sociale cohesie, een economie met respect voor het milieu en de natuurlijke hulpbronnen.
Na vijf jaren van matig succes is het uur gekomen om de tussenbalans op te maken, hetgeen we zullen doen tijdens de Europese Voorjaarsraad. Het zal er in de eerste plaats om gaan helderheid te verschaffen over het doel van de te volgen strategie. De strategie van Lissabon – volgens mij een term die de meeste mensen volstrekt niets zegt – is in wezen een strategie voor concurrentiekracht, groei, sociale cohesie en milieubescherming. Zij moet stevige fundamenten bieden voor het welzijn van de Europeanen voor de lange termijn: het is zaak dat we vandaag handelen opdat morgen iedereen verzekerd is van toegang tot het Europees sociaal model. Dat model mag niet vervagen tot een mythe, maar moet juist een levende realiteit voor allen worden. Als we ervoor willen zorgen dat het Europees sociaal model intact blijft, zullen we het moeten hervormen, opdat het een antwoord kan vormen op de economische crisis, het gebrek aan werkgelegenheid, de verzwakking van de sociale cohesie, het verlies aan concurrentiekracht en productiviteit, het teruglopende geboortecijfer en de vergrijzing van onze bevolkingen.
Het is een feit dat de Europese burgers niet van hervormingen houden; ze zijn er bang voor, ze begrijpen niet waar ze voor nodig zijn. Daarom moet we hun uitleggen dat de hervormingen die ons voor ogen staan bedoeld zijn om het Europees sociaal model te redden en levensvatbaar te houden. Het is zaak hen ervan te overtuigen dat uitstel van de hervormingen uiteindelijk meer geld zal blijken te kosten, en hun het bewijs te leveren dat we er goed aan doen in te grijpen, en dat we er verkeerd aan zouden doen lijdzaam toe te zien. Waar het in feite om gaat is om Europa nieuwe kracht te geven
Vervolgens gaat het erom dat we, wanneer we de tussenbalans opmaken, de drie pijlers van de strategie – de economische, de sociale en de milieupijler – bij elkaar houden. Ik weet heel goed dat Europa een concurrentieprobleem heeft, hetgeen voor een groot deel zijn matige prestaties in termen van groei en werkgelegenheid verklaart. En natuurlijk moet het concurrentievermogen worden versterkt. Maar dat is geen doel op zich, geen neutrale inspanning die los staat van andere doelstellingen. Nee, de concurrentiekracht die wij moeten hervinden, moet ons in staat stellen een sterkere, duurzamere groei te realiseren en moet een grotere sociale cohesie en een harmonieuzer uitgebalanceerd milieu tot doel hebben.
Laten we dan ook alstublieft geen stompzinnig en onvruchtbaar debat beginnen over de vraag of er meer concurrentievermogen en dus minder sociale cohesie moet komen, dan wel meer sociale cohesie en minder milieu. Als Europa sterk wil zijn heeft ze drie dingen nodig, en die drie dingen horen bij elkaar: een groter concurrentievermogen, een grotere sociale cohesie en een beter uitgebalanceerd natuurlijk milieu.
Ik zeg “ja” tegen concurrentiekracht, ik zeg “nee” tegen de verwaarlozing van de ambities op sociaal en milieugebied. Zo zeg ik bijvoorbeeld “ja” tegen de openstelling van de dienstenmarkt, maar zeg ik “nee” tegen de sociale dumping waarmee sommigen deze gepaard zouden willen laten gaan.
Tot slot, mijnheer de Voorzitter: het gaat erom dat we nadenken over de juiste methode om te zorgen dat deze strategie een succes wordt.
Na vijf jaren van stuurloos koersen tussen successen en tegenvallers is het niet zozeer de vraag wat we moeten doen – want in feite weten we dat wel – maar veeleer hoe we dat gaan doen. We moeten een Europese kennisruimte verwezenlijken, de onderzoeksinspanningen vergroten, onze onderwijsstelsels verbeteren en het levenslang leren aanmoedigen. Dat is wat we moeten doen, maar hoe?
We hebben veel te veel processen in Europa. We hebben de globale richtsnoeren van het economisch beleid, de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid, de strategie voor duuurzame ontwikkeling, de strategie voor de interne markt, het handvest voor kleine en middelgrote bedrijven, het proces van Keulen, het proces van Cardiff, te veel om op te noemen. Zeer dikwijls verzanden die processen in bureaucratische procedures die nergens toe leiden. De Europese Unie lijkt meer op een onderzoeksbureau – en wel een bureau voor ongebruikt onderzoek – dan op een fabriek voor toepasbare en toegepaste ideeën.
We moeten daar verandering in brengen door onze strategie te stroomlijnen. Onze strategie is in wezen een Europese strategie, maar de tenuitvoerlegging ervan moet allereerst nationaal zijn. We zouden willen dat de strategie ook in wezen Europees blijkt. Ze moet om het jaar globaal herzien worden, of bij voorkeur elke drie jaar. We kunnen de strategie niet elk halfjaar, van Europese Raad op Europese Raad, veranderen, afhankelijk van de successieve voorzitterschappen en wat hen bezighoudt. De strategie moet er een van de lange duur zijn.
We willen dat de nationale tenuitvoerlegging wordt versneld en geïntensiveerd. We stellen voor om de lidstaten nationale actieprogramma’s te laten opstellen. Deze zouden moeten worden ontwikkeld in samenspraak met de sociale partners en voorgelegd aan de nationale parlementen, die samen met de communautaire instanties zouden moeten toezien op de tenuitvoerlegging ervan. In deze nationale programma’s zou rekening gehouden moeten worden met nationale en regionale bijzonderheden en het zou mogelijk moeten zijn om het tempo en de intensiteit van de verschillende nationale hervormingen te differentiëren, zodat meer rekening gehouden kan worden met het reeds bereikte niveau.
Tot zover over de strategie en de manier om die toe te passen. We zullen er later nader op ingaan: u als Parlement, wij als Raad, gezamenlijk met de Commissie, die ons weldra haar samenvattend verslag zal presenteren.
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de gedeeltelijke heroriëntatie van de strategie van Lissabon noodt ons ook tot nadenken over het Groei- en stabiliteitspact, herstel: het Stabiliteits- en groeipact!
Ja, eigenlijk had ik het liever andersom gehad.
Aangezien we in 1996, in Europa, echter geregeerd werden door onze oude bekenden– en niet wie u zou denken! – werd de volgorde aangehouden die ik u als tweede gaf.
Onder het Nederlands voorzitterschap hebben we een begin gemaakt met de evaluatie van het pact, en we zouden deze onder het Luxemburgs voorzitterschap willen voltooien. We gaan het pact hervormen, of eigenlijk: we gaan de maatregelen voor de toepassing ervan aanpassen. Ik zal mij nader verklaren door u allereerst uiteen te zetten wat we niet gaan doen.
De Economische en Monetaire Unie heeft stabiliteit nodig. Daarom gaan we die stabiliteit niet verjagen, noch uit wat we zeggen, noch uit wat we doen. De stabiliteit maakt deel uit van de oorspronkelijke pact waarop de euro berust. We hadden een stabiele munt beloofd. Deze zal stabiel blijven en sterk blijven. Dat betekent – dat wil ik graag meteen al zeggen – dat het voorzitterschap niet zal voorstellen bepaalde uitgavencategorieën op de begroting te neutraliseren of buiten de toepassing van het pact te plaatsen. Dat betekent ook dat de basiscriteria – 3 procent voor het tekort, 60 procent voor de schuld – van toepassing zullen blijven.
Maar het is in mijn ogen evident dat er veranderingen nodig zijn, met name opdat bij de toepassing van het pact beter rekening gehouden kan worden met de economische cyclus. In tijden van sterke economische groei moeten de lidstaten van de eurozone worden verplicht het extra geld op de begroting in de eerste plaats aan te wenden voor het terugdringen van de staatsschuld en het tekort. We zullen de preventieve dimensie van het pact verrijken met een stevige dosis extra stabiliteit.
In tijden van zwakke groei moeten de lidstaten evenwel beschikken over meer reactieve speelruimte op hun begroting. Deze speelruimte zal des te groter zijn naarmate tijdens de economische groeifasen meer moeite is gedaan het tekort en de schuld terug te dringen. Als een staat in tijden van zwakke groei in een situatie geraakt met een te hoog tekort, zal over deze situatie en de gevolgen daarvan, met name als het gaat om de van de correctie, worden geoordeeld aan de hand van objectieve beoordelingscriteria.
Arbitraire politieke oordelen moeten tot elke prijs worden vermeden, daar zij zouden kunnen leiden tot verschillende beoordelingen, afhankelijk van de omvang van het land. Vanuit dat oogpunt trekt Luxemburg altijd aan het kortste eind.
Mijnheer Cohn-Bendit, we zullen te gelegener tijd een fatsoenlijk debat voeren, in de commissie, zonder al teveel mensen erbij, over de vergelijking die gemaakt zou kunnen worden tussen Frankrijk, Duitsland en Luxemburg als het gaat om belastingheffing. Dat zal een interessant en informatief debat zijn, en zeer leerzaam voor degenen die, als ik het zo mag zeggen, een wat oppervlakkige kijk op Luxemburg hebben.
Wat het pact betreft nodig ik u uit tot een beheerst debat. Ik waarschuw tegen extreme oplossingen. Ik zeg nee tegen degenen die de stabiliteit willen vervangen door een onbegrensde, ongehinderde, ongelimiteerde flexibiliteit, en ik zeg nee tegen degenen die het pact zoals het is tot een onveranderlijk dogma willen verheffen. Afhankelijk van het moment in de economische cyclus hebben we behoefte aan meer stabiliteit of meer flexibiliteit.
Mijnheer de Voorzitter, het zou u ongetwijfeld verbazen als ik ons aanstaande debat over de financiële vooruitzichten niet zou noemen. Ik zou tegenover u niet willen ingaan op de hoofdpuntenvan dit eerlijk gezegd ingewikkelde dossier, omdat u er beter in thuis bent dan ik. Ik zou u slechts het volgende willen zeggen: wij zullen, als Luxemburgs voorzitterschap, alles in het werk stellen om vóór eind juni een akkoord te bereiken over de financiële vooruitzichten.
Maar ik maak mijzelf geen illusies. De lidstaten hebben zich ingegraven in dermate strikte en onwrikbare posities dat ze die niet licht zullen verlaten te gelegener tijd, en daarmee bedoel ik nu! Als we er onder het Luxemburgs voorzitterschap niet in slagen het eens te worden over een gemeenschappelijk standpunt, zal het ons op 1 januari 2007 politiek, legislatief en technisch onmogelijk zijn de uitdaging van de uitgebreide EU het hoofd te bieden.
Dientengevolge heeft geen enkele instelling en geen enkele lidstaat er belang bij om tijd te rekken. Als er in juni geen akkoord is zal dat niet een mislukking betekenen voor ons presidentschap – dat interesseert me nauwelijks – maar een mislukking voor Europa. Laten we dus een besluit nemen. Laten we snel een besluit nemen. Laten we nu een besluit nemen.
Laten we Europa een lang slepend debat van anderhalf jaar of zelfs meer besparen. Het zou tot meer geschilpunten leiden en voeding geven aan de conflicten tussen lidstaten en tussen instellingen. Mijnheer de Voorzitter, ik reken op uw Parlement voor het vooruithelpen van het besluitvormingsproces over de financiële vooruitzichten. We zullen met u samenwerken, omdat uw instemming noodzakelijk is. U zult niet voor een voldongen feit worden geplaatst, daar sta ik voor in.
Tot zover, mijnheer de Voorzitter, de hoofdzaken van ons programma. De voorzitterschappen gaan voorbij, maar Europa blijft, gelukkig. We willen Europa dienen met vastberadenheid en hartstocht, met die vastberadenheid en die hartstocht die voor de lange afstanden en de grote ambities nodig zijn.
De Voorzitter.
   –Het applaus dat u hebt ontvangen, wekt de verwachting dat het Luxemburgs voorzitterschap zeer positief zal zijn. En dat is precies wat het Parlement wil. 
Barroso,
    – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren afgevaardigden, tijdens het semester dat nu een aanvang neemt zal een reeks belangrijke gebeurtenissen plaatsvinden. Deze zullen bepalen of de Europese Unie al dan niet in staat zal blijken te zijn invulling te geven aan de doelstelling om haar burgers meer welvaart, veiligheid en solidariteit te verzekeren.
Veel van hetgeen de Commissie de eerstvolgende paar jaar zal kunnen verwezenlijken, wordt bepaald door de beslissingen die we nu, tijdens dit semester, zullen nemen, alsook door ons vermogen een oplossing te vinden voor moeilijke vraagstukken en daarbij concrete resultaten af te leveren. Daarom wil ik graag aangeven dat het Luxemburgs voorzitterschap tijdens dit eerste semester van 2005 vanuit de Commissie gezien van bijzonder belang is. Ze zal haar programma voor de periode 2004-2009 immers al op de 26ste van deze maand voorstellen. Wij hopen dat de andere instellingen zich in dit programma kunnen vinden en dat het zo niet alleen een Commissieprogramma wordt, maar een programma voor de gehele Europese Unie. Op die manier – dat wil zeggen: door vooruit te lopen op de bepalingen van de Grondwet voor Europa – werken we nu reeds volgens de ideeën die deze Grondwet schragen.
De verantwoordelijkheid voor het voorzitterschap gedurende deze cruciale periode valt toe aan Luxemburg. Dat premier Juncker tijdens deze periode de Raad zal voorzitten is volgens mij voor ons een voorrecht, aangezien de heer Juncker als regeringsleider onschatbare ervaring heeft opgedaan. Hij is bovendien een overtuigd Europeaan, die er bekend om staat dat hij met moeilijke situaties kan omgaan. Voor mij persoonlijk zal het een plezier zijn om te kunnen samenwerken met mijn vriend Jean-Claude Juncker. 

 Mijnheer de Voorzitter, het voorzitterschap heeft ons zijn verwachtingen en prioriteiten ontvouwd. Ik wil graag kort commentaar geven op drie van de hoofdpunten die op de agenda van het Luxemburgse voorzitterschap staan; er zijn er meer, maar ik wil me op deze drie concentreren.
In de eerste plaats de tussentijdse evaluatie van de strategie van Lissabon. Europa weet zich geplaatst voor enkele zeer belangrijke uitdagingen, die voor een groot deel al waren vastgesteld op de Top van Lissabon in 2000. We kunnen nu echter zeggen dat de uitdagingen die voortvloeien uit de globalisering en de vergrijzing van de bevolking nog duidelijker maken dat we ons moeten aanpassen aan steeds moeilijkere situaties. De welvaart van Europa is in gevaar. Om dit gevaar te bezweren hebben we meer groei en meer werkgelegenheid nodig. Als we voortgaan op de weg van matige, afnemende economische groei, komt ons beleid op alle fronten in gevaar. Het zal met name moeilijk worden om solidariteit en veiligheid te waarborgen en om het Europese model in stand te houden en te verbeteren. Uit het verslag-Kok is naar voren gekomen dat de prioriteiten van Lissabon opnieuw duidelijk moeten worden gedefinieerd, beter moeten worden gestroomlijnd en meer op de voorgrond moeten worden geplaatst, willen ze meer effect sorteren. Als er te veel prioriteiten zijn, heeft er eigenlijk niets prioriteit. Groei en werkgelegenheid moeten onze prioriteiten zijn.
De Commissie werkt momenteel aan een verslag waarin zij haar visie op de tussentijdse evaluatie van de strategie van Lissabon presenteert en voorstellen voor nieuwe maatregelen doet. In dit stadium zijn er twee elementen waarover naar mijn mening in het bijzonder consensus bestaat. Het eerste is de kenniseconomie. Om de groei te stimuleren is er een aanzienlijke investering in kennis nodig. Bedrijven kunnen niet méér gaan concurreren als ze niet over beter opgeleid personeel beschikken. Alleen goed opgeleide mensen kunnen voor een hoge productiviteit zorgen. Hiervoor is meer inzet dan ooit nodig op het gebied van onderzoek, ontwikkeling, onderwijs en beroepsopleiding. Het is vooral belangrijk om jongeren bij deze investering in kennis te betrekken. Een hogere productiviteit zal tot grotere groei leiden en daardoor zal de werkgelegenheid toenemen. Ik zie kennis niet uitsluitend als een middel om andere doelen te bereiken: kennis is een belangrijk doel op zich en een middel tot zelfontplooiing.
Het tweede consensus-element waarop ik in dit stadium kan wijzen, heeft betrekking op de coherentie van de tenuitvoerlegging, de kwestie van de verwezenlijking. Het succes hangt voor een groot deel af van coherentie tussen wat de landen doen en wat Europa doet. Dit houdt in dat de doelstellingen waarover men gemeenschappelijk overeenstemming heeft bereikt, beter moeten worden uitgevoerd, wat weer inhoudt dat de landen meer verantwoordelijkheden en bevoegdheden zullen hebben om de gemeenschappelijke doelstellingen te verwezenlijken. In deze geest zal in het verslag van de Commissie ook duidelijk worden benadrukt hoe belangrijk het is dat de lidstaten eigenaar zijn van de herziene strategie van Lissabon. Alles wel beschouwd moet ik zeggen dat de tussentijdse evaluatie van de strategie van Lissabon in de eerste plaats een agenda voor modernisering is. Of we erin zullen slagen om deze hervorming door te voeren, hangt af van de vraag of we een effectief partnerschap tussen onze instellingen en onze burgers kunnen realiseren. 

 Ik zou u nu ons standpunt over de financiële vooruitzichten willen presenteren. Het Luxemburgse voorzitterschap heeft terecht besloten alles in het werk te stellen om de proberen voor eind juni 2005 een overeenkomst te sluiten over de financiële vooruitzichten. Daar doet het goed aan, want als er niet op tijd een overeenkomst wordt bereikt, zal dat aanzienlijke problemen opleveren voor de voorbereiding van de betreffende programma’s.
Het lijkt me echter van belang – op het moment dat de eindonderhandelingen eraan komen – om een paar belangrijke feiten in herinnering te roepen: we kunnen niet méér Europa krijgen met minder financiële middelen. Het voorstel van de Commissie komt niet uit de lucht vallen. Het komt voort uit de verbintenissen die de Unie is aangegaan in de loop van de bijeenkomsten van de Europese Raad. Wat de Commissie vandaag de dag vraagt is niet dat de Unie de middelen krijgt voor nieuwe ambities, maar voornamelijk dat zij de middelen krijgt om reeds aangegane verbintenissen te financieren. De lidstaten dienen zich aan de verbintenissen die zij al zijn aangegaan te houden.
Staat u mij toe enige aspecten te noemen waarmee de Unie, naar ik meen, niet mag schipperen. De eerste is de cohesie. Dames en heren afgevaardigden, zonder solidariteit geen Unie. Je krijgt dan misschien iets anders, maar geen Unie. De uitbreiding heeft belangrijke gevolgen als het gaat om solidariteit. Er zijn in de Unie nieuwe regio’s met een ontwikkelingsachterstand bijgekomen, terwijl sommige van de oude minst welvarende regio’s nog steeds steun nodig hebben. Financiële solidariteit is dus des te harder nodig, daar de ruimte voor groei van het concurrentievermogen en het scheppen van banen in regio’s met een ontwikkelingsachterstand het grootst is. We kunnen de nieuwe lidstaten van de Europese Unie niet teleurstellen; zij hebben recht op de actieve solidariteit van de hele Unie.
Ten tweede mag het concurrentievermogen niet worden vergeten. Over de strategie van Lissabon zei ik dat het onontbeerlijk was flink te investeren in onderzoek en onderwijs. Uitgaven op Europees niveau blijken dikwijls meer op te leveren dan uitgaven die op nationaal niveau, zonder coherentie worden gedaan. Een prioriteit die ik daaraan nog zou willen toevoegen bestaat in de trans-Europese netwerken, daar de infrastructuur om Europa te verbinden nog gebrekkig is.
Het derde aspect dat zeer belangrijk is voor de financiële vooruitzichten, is de veiligheid. Het door de Europese Raad goedgekeurde actieprogramma heeft belangrijke financiële gevolgen. Het zogenaamde “programma van Den Haag” heeft financiële gevolgen. Het betekent meer actie op Europees niveau om de financiële lasten en de collectieve veiligheid beter over de lidstaten te verdelen. De Europese burgers verwachten van ons dat wij in staat zijn tot samenwerking. Het spreekt voor zich dat een lidstaat alleen, hoe machtig ook, niet de best mogelijke veiligheidscondities kan waarborgen wanneer die lidstaat zich niet aansluit bij een gezamenlijke inspanning op het Europese vlak. Het komt erop neer dat meer Europa voor minder geld niet mogelijk is. Ik hoor hier en daar nog mensen pleiten voor bevriezing van de communautaire begrotingen onder het niveau van de begroting van 2006. Laten we daarover helder zijn: dat betekent een Europa dat zijn verbintenissen niet nakomt.
Ik zou duidelijk willen stellen dat de Commissie niets te maken wil hebben met een zich terugtrekkend Europa, een middelmatig Europa, een Europa dat de lat lager legt. Daarom ben ik er zeer mee ingenomen dat het Luxemburgs voorzitterschap alles zal doen wat in zijn mogelijkheden ligt om nog dit halfjaar een compromis te bereiken. Sommigen zullen zeggen dat dat moeilijk zal zijn, of zelfs onwaarschijnlijk. Ik denk eerlijk gezegd dat hoe langer we ermee wachten, des te moeilijker het zal zijn. Daarom steunen wij het Luxemburgs voorzitterschap in deze moeilijke maar o zo belangrijke taak.
En dan het Stabiliteits- en groeipact. We zijn verheugd dat het een van de prioriteiten van het Luxemburgse voorzitterschap is om erop toe te zien dat het multilaterale begrotingstoezicht meer bijdraagt aan een sterke, gezonde en concurrerende economische en monetaire Unie. Deze principes zijn de basis van het Stabiliteits- en groeipact, en het is zaak dat dit pact wordt nageleefd en dat het goed functioneert. Laten we niet vergeten dat de eenheidsmunt een van de grote prestaties van Europa is. Het staat me nog helder voor de geest dat vóór de invoering van de euro door sommige specialisten, door sommige economen, door sommige professoren, vooral aan de andere kant van de Oceaan, gezegd werd dat Europa nooit in staat zou zijn een sterke munt te krijgen, bij gebrek aan solidariteit en politieke cohesie. Vandaag zeggen sommigen dat onze munt misschien te sterk is, maar in elk geval niet te zwak. De eenheidsmunt is dus een historisch succes voor Europa. Laten we dat grote succes nu niet in gevaar brengen.
De Commissie heeft eind 2003 een denkproces opgestart over de opgedane ervaring, om vast te stellen welke veranderingen en verbeteringen in de tenuitvoerlegging van het pact nuttig zouden kunnen zijn om de doeltreffendheid te verbeteren. De Commissie is ervan overtuigd dat het gemeenschappelijk belang vereist dat iedereen alle gemeenschappelijke regels in acht neemt, en daarom is zij in contact getreden met de verschillende Europese verantwoordelijke instanties om gezamenlijk na te denken en gezamenlijk de mogelijkheden te verkennen die er het meest veelbelovend uitzien, zoals met name de suggesties in onze mededeling van september 2004. De door het voorzitterschap te geven impuls zal doorslaggevend zijn voor het bereiken van overeenstemming. Wij verwachten dat deze overeenkomst al op 18 januari aanstaande bereikt zal worden. De Commissie zal dan concrete voorstellen kunnen doen voor de verbetering van de tenuitvoerlegging van het Pact en zulks op tijd voor de debatten in de Europese Raad van maart aanstaande. 

Het komende halfjaar zal uitwijzen of de Europese Unie in staat is om de economie weer een duw in de goede richting te geven. De Unie moet voldoende financiële middelen beschikbaar stellen om haar politieke keuzen te kunnen waarmaken. Zij moet dichter bij de burgers staan en hun vertrouwen herwinnen. Zij moet haar positie op het wereldtoneel verstevigen en haar strategische partnerschappen een nieuwe impuls geven.
Er doet zich nu een speciale kans voor om het vredesproces in het Midden-Oosten nieuw leven in te blazen. De Europese Unie kan en moet een grotere bijdrage leveren op dit gebied. Ik heb er vertrouwen in dat de Europese Unie een prominentere rol zal gaan spelen op het wereldtoneel.
De Commissie steunt het Luxemburgse voorzitterschap krachtig bij zijn werkzaamheden. De Commissie beschouwt dit als een cruciale periode en vindt dat onze instellingen nog nauwer met elkaar moeten samenwerken, willen we resultaten boeken.
Poettering (PPE-DE ),
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Europese Raad, mijnheer de voorzitter van de Commissie, geachte collega’s, we hebben vandaag de voorzitter van de Europese Raad en de voorzitter van de Commissie in ons midden en, naar ik hoor, zal de voorzitter van de Europese Raad ook aanwezig zijn als de Commissie op 26 januari in Brussel haar programma presenteert. Ik vind dat een voortreffelijk symbool voor de gestaag groeiende samenwerking tussen het Europees Parlement, de Europese Raad en de Commissie. Toekomstige voorzitters zouden daaraan een voorbeeld moeten nemen.
We hebben het zeer toegejuicht dat u beiden, mijnheer de Commissievoorzitter en mijnheer de Raadsvoorzitter, in Azië, met name in Jakarta, bent geweest om uitdrukking te geven aan de solidariteit van de Europese Unie. Ik zou echter nadrukkelijk willen onderstrepen dat we, ondanks alle noodzakelijke solidariteit met het rampgebied, de grote problemen in Afrika en de rest van de wereld niet mogen vergeten. We moeten erover nadenken hoe ook wij in Europa, bijvoorbeeld in het Middellandse-Zeegebied, met een alarmeringssysteem zo goed mogelijk voorzorgsmaatregelen kunnen treffen.
Mijnheer de Raadsvoorzitter, wij ondersteunen nadrukkelijk wat u over de communautaire methode hebt gezegd. Luxemburg is weliswaar qua grootte een klein land, maar het is een groothertogdom en in die zin is het een groot land. En de Benelux-landen hebben altijd voor voortreffelijke voorzitterschappen gezorgd. We wensen u veel succes! Ook voor de Europese Volkspartij is de grondwet de prioriteit der prioriteiten.
We zullen in Brussel uitvoerig over de strategie van Lissabon discussiëren. Het concurrerend vermogen van de Europese economie is evenwel geen doel op zich, maar een sterke economie is altijd de beste basis voor een goed sociaal beleid. Concurrentievermogen betekent voor ons dat we door groei en betere voorwaarden voor de Europese economie meer arbeidsplaatsen scheppen in Europa. Dat is voor ons sociaal beleid in de juiste zin van het woord. We mogen de bescherming van het milieu en de ecologie niet concurrerend tegenover de economie plaatsen, maar we hebben een verstandig evenwicht tussen beide nodig.
Wat de financiële vooruitzichten betreft, wensen we u veel succes en welslagen toe tijdens uw voorzitterschap. Tot de dames en heren briefschrijvers, in dit geval waren het eigenlijk bijna alleen heren, die zich hebben uitgesproken voor de eenprocentsgrens, zeggen wij: je kunt Europa niet voortdurend uitbreiden en tegelijkertijd weigeren het daarvoor benodigde geld, dat uitdrukking geeft aan de solidariteit, beschikbaar te stellen als het erom gaat nieuwe landen in de Europese Unie op ons niveau te brengen. Daarvoor hebben we ook het noodzakelijke financieringsinstrument in de Europese Unie nodig. Als er in juni nog geen regeling is, hoe willen we dan het toetreden van nieuwe staten tot de Europese Unie – u hebt gesproken over het ondertekenen van verdragen in de toekomst – afhandelen, als we de financiële planning op middellange termijn niet tot een goed gevolg kunnen brengen? Het verheugt ons dat Reimer Böge, een zeer competente collega, het verslag zal schrijven voor het Europees Parlement.
Mijnheer de Voorzitter, u hebt over het Stabiliteitspact gesproken. Ik ben u zeer dankbaar voor uw betoog en ik kan ieder woord daarvan beamen. De kwintessens van wat u gezegd hebt, is meer flexibiliteit. Flexibiliteit betekent ook dat die staten die voorzorgsmaatregelen getroffen hebben, flexibeler zijn. Om tot de kern van de zaak te komen: hoe minder schulden een land heeft, des te flexibeler kan het zijn in financieel zware tijden. Dat betekent echter ook dat we in tijden van economische voorspoed het nodige doen om schulden af te bouwen, omdat we weten dat de schulden van vandaag altijd weer de belastingen van morgen zijn. Dat is een last voor alle burgers, maar in het bijzonder voor de jonge generatie.
Sta mij toe dat ik nog kort inga op kwesties van het buitenlands beleid. U hebt een paar punten aangeroerd en als ik het goed heb begrepen, volgt de Commissievoorzitter dezelfde koers. De ondersteuning van de Oekraïne begint eigenlijk nu pas echt en dient voortdurend onze taak te blijven.
Wat Palestina betreft: er zijn nu verkiezingen geweest en wij willen een veilig Israël en een veilige Palestijnse staat. De rol van de Europese Unie mag niet, zoals ons door menig hooggeplaatst ambtsdrager uit het Midden-Oosten wordt gezegd, beperkt blijven tot financiële ondersteuning, maar als Europese Unie moeten wij, als eerlijke bemiddelaars, onze bijdrage leveren aan de vrede in het Nabije Oosten.
Wat de transatlantische betrekkingen betreft, wens ik u en natuurlijk ook de Commissievoorzitter veel succes, opdat met het bezoek van president Bush een nieuwe fase van positieve betrekkingen met de Verenigde Staten van Amerika wordt ingeleid. Het mag niet zo zijn dat één groep staten van de Europese Unie een bepaalde vorm van betrekkingen met de VS onderhoudt en een andere groep een andere vorm van betrekkingen. Als Europeanen moeten we één gemeenschappelijk standpunt innemen op basis van het partnerschap met onze Amerikaanse vrienden. In die zin staan wij ook als PPE-DE-Fractie, zoals u al zei, mijnheer de Raadsvoorzitter, vastberaden en hartstochtelijk aan uw zijde en wensen we u tijdens uw voorzitterschap veel succes.
Goebbels (PSE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de socialisten strijden voor een Europa dat uitblinkt. Voor ons vormt het beleid van Lissabon de koninklijke weg tot Europees concurrentievermogen, de basis voor een goed leven, een beter leven voor onze medeburgers. Dat staat bekend als sociale cohesie.
De Europese Unie moet ophouden met jeremiëren over het zogenaamde achteropraken van Europa bij andere regio’s in de wereld. Als Europa niet concurrerend meer zou zijn, hoe is het dan in vredesnaam mogelijk dat de Unie het leeuwendeel van de wereldhandel voor haar rekening neemt? Want in 2003 was de Unie verantwoordelijk voor 40 procent van de wereldhandel in goederen en 45 procent van de wereldhandel in diensten, en dat is meer dan de Verenigde Staten, Japan en China samen. Natuurlijk ondervinden sommige van onze industrieën concurrentie van landen waar de lonen lager zijn, maar we zullen geen betere producten maken wanneer we ons sociale model afbreken.
Tegen sommige conservatieve en liberale collega’s zou ik het volgende willen zeggen: beschermen van het recht op werk biedt de garantie voor een gevoel van zekerheid, ja van welzijn op het werk. Het is dus uiteindelijk een belangrijke factor voor de productiviteit van de werknemers en daarmee voor het concurrentievermogen van de ondernemingen. Ze botsen dus niet, ze vullen elkaar aan. Daarmee citeer ik de heer Biltgen, voorzitter van de Luxemburgse christen-socialistische partij, en een eminent lid van de Europese Volkspartij ...
Raadsvoorzitter Juncker leidt een regeringscoalitie van christen-socialisten en socialisten, en dat is een voorbeeld om de Unie een nieuwe impuls te geven op basis van een brede politieke consensus. De Europese socialisten hebben hoge verwachtingen van dit Luxemburgse voorzitterschap, in de eerste plaats wat betreft het streven om de strategie van Lissabon weer vlot te trekken en er een daadwerkelijk vooruitgangsinstrument van te maken, vooral op het niveau van de vijfentwintig. Daartoe moet het macro-economisch kader worden geheroriënteerd in de richting van een groei- en stabiliteitsbeleid. De stabiliteit is een publiek goed, dat verdedigd dient te worden in het belang van de armsten onder onze medeburgers. Maar er kan nooit stabiliteit zijn zonder een sterke economische groei. Het Stabiliteitspact moet een instrument worden waarmee we niet alleen de overheidstekorten kunnen bestrijden, maar waarmee we ook een economisch beleid kunnen vormen dat in de pas loopt met de economische cycli. Dat betekent dus meer fiscale discipline in tijden van hoogconjunctuur en meer flexibiliteit in tijden van recessie.
Bij het vormen van een oordeel over hoe de overheidsfinanciën van ieder land ervoor staan, moet de Commissie ook de kwaliteit van de uitgaven beoordelen. Lenen om lopende uitgaven te financieren moet worden verboden; leningen moeten worden beperkt tot investeringsuitgaven ter voorbereiding op de toekomst. Er zal niet méér Europa komen met minder geld. Een Unie van 455 miljoen burgers kan zich niet ontwikkelen met een begroting die, in 2005, beperkt is tot 1,004 procent van het Europees bnp.
Een nieuwe impuls voor Lissabon, een “intelligent” Stabiliteitspact, financiële vooruitzichten die Europa daadwerkelijk nieuwe vooruitzichten bieden: daarin bestaat de herculesarbeid die het Luxemburgs voorzitterschap moet verrichten. Tegelijkertijd dringen wij erop aan dat de Unie de aan hun lot overgelaten volkeren van deze wereld niet vergeet. Als de internationale gemeenschap in staat is de schuld van Irak met 80 procent terug te brengen, als zij de schuld van de door de tsunami getroffen landen wil verlichten, dan moet zij ook in staat zijn de schuld in de derde wereld, die elke ontwikkeling tenietdoet, kwijt te schelden.
Watson (ALDE )
   , . – Mijnheer de Voorzitter, dit is het elfde Luxemburgse voorzitterschap. Mijnheer de fungerend voorzitter, uw voorzitterschap moet voldoen aan de hoge normen die u zichzelf oplegt en aan de hoge verwachtingen die anderen van u hebben.
Aangezien u tegelijkertijd fungerend voorzitter van de Europese Raad en van de Raad Economische en Financiële Zaken bent, verkeert u in een unieke positie om te trachten overeenstemming te bereiken over een van de grootste en gevoeligste doelen die u zich hebt gesteld – de financiële vooruitzichten voor 2007-2013. Het verheugt de Fractie van de Alliantie van Liberalen en Democraten in Europa dat u in het programma van uw voorzitterschap zegt dat er voldoende financiële middelen nodig zijn om verder te kunnen bouwen aan Europa. We hopen niet dat u zich door dogmatische eisen laat beperken en de EU-begroting voor de komende tien jaar op een maximum van 1 procent stelt. We verspillen het belastinggeld van de Europese burger niet en we willen absoluut dat elke euro goed wordt besteed en dat er fatsoenlijk verantwoording over de besteding wordt afgelegd. We zien echter ook in dat de Europese Unie gerechtvaardigde ambities heeft, of het nu gaat om het voeren van een coherent veiligheidsbeleid, een genereus ontwikkelingsbeleid of een doelmatig beleid van regionale steun en sociale samenhang. Aan al deze dingen hangt een prijskaartje en we moeten ons niet in onze politieke ambities laten beperken door te beknibbelen op een begroting die toch eigenlijk betrekkelijk bescheiden is. Ik wens u veel succes toe bij uw streven om in juni overeenstemming hierover te bereiken, want ik ben bang dat de aanpak van uw opvolger in dezen, net als in andere kwesties, niet tot een akkoord zal leiden.
Mijn fractie zal u vragen om nieuwe afspraken op te stellen voor het Stabiliteits- en groeipact, dat een stabiele gemeenschappelijke munt moet waarborgen. Als 'Mister Euro' hebt u het recht en de plicht om op te komen voor het belang van de euro en de eurozone. Als Frankrijk en Duitsland er met een milde reprimande van afkomen nadat ze enkele jaren achtereen het toegestane begrotingstekort hebben overschreden, als Griekenland ongestraft kan sjoemelen met cijfers om snel te kunnen toetreden tot de eurozone, en als Italië maar roekeloos blijft omgaan met zijn begroting terwijl het een overheidsschuld van meer dan 100 procent heeft, wie heeft er dan nog vertrouwen in die regels? Het Stabiliteitspact moet worden aangepast, maar het moet ook worden nageleefd en daarvoor is een adequaat controlemechanisme nodig, net zoiets als door het IMF wordt gebruikt. We rekenen erop dat u en uw collega's in de Raad hierop zullen toezien en zich aan de gedane toezeggingen zullen houden.
Tijdens uw ambtstermijn zult u te maken krijgen met de tussentijdse evaluatie van de verheerlijkte en verguisde Lissabon-agenda. De verwezenlijking daarvan loopt ernstig gevaar. U hebt aangegeven dat u deze agenda op dat evaluatiemoment een nieuwe impuls wilt geven. Dat zal alleen succes hebben als u erin slaagt de gemeenschappelijke markt te voltooien, als u meer geld voor onderzoek weet te bemachtigen en als u een gunstig klimaat voor het ondernemerschap schept. Maar neem niet te veel hooi op uw vork. Wat Lissabon vooral nodig heeft, is een structurele hervorming van de arbeidsmarkt. Ook moet u niet onderschatten hoe lastig het is om bestaande richtlijnen ten uitvoer te brengen. U bent met een goed voorstel gekomen om nationale regeringen verantwoording te laten afleggen aan mederegeringen en aan de nationale parlementen en het publiek, en het is aan de Commissie om de uitvoering daarvan in de gaten te houden en niet te schromen om treuzelaars tot de orde te roepen.
Mijn fractie is ook blij met uw voornemen om de communautaire methode door te voeren voor kwesties op het gebied van justitie en binnenlandse zaken, die zo belangrijk zijn voor onze burgers. We delen ook uw ambities om de Unie verder uit te breiden. Er zijn nieuwkomers aan de horizon verschenen. Bulgarije en Roemenië zullen zich binnenkort bij ons voegen. Kroatië is een kandidaat-land waarmee u onderhandelingen moet openen. We moeten er, wat Kroatië betreft, geen misverstand over laten bestaan dat we verwachten dat generaal Gotovina zichzelf in Den Haag meldt of aan Den Haag wordt overgedragen om zich te verantwoorden in de zaak die tegen hem loopt. Daaraan mag Kroatië zich niet onttrekken. Verder mogen we, zoals de heer Poettering al zei, niet voorbijgaan aan de gedenkwaardige gebeurtenissen die de afgelopen twee maanden in Oekraïne hebben plaatsgevonden. Onze instellingen moeten collectief stimuleren dat het land zich verder openstelt en we moeten de bilaterale betrekkingen opnieuw bezien in het licht van de nieuwe omstandigheden. Dat is een taak voor ons voorzitterschap.
Tot slot nog dit: terwijl de Grondwet het ratificatiestadium nadert, kunnen er gedurende uw ambtstermijn drie referenda plaatsvinden, en u dient er alles aan te doen om ervoor te zorgen dat deze gunstig uitpakken. Als politieke krachten in Spanje de gelegenheid krijgen om het spook van regionaal zelfbestuur tot leven te wekken, als het debat in Frankrijk wordt vertroebeld door het Turkse lidmaatschap, als de financiering van de EU in Groot-Brittannië een punt van discussie wordt in het debat over het grondwettelijk verdrag, komt Europa met de brokken te zitten. Laat deze kwesties waar ze horen en zorg dat Europa de Grondwet krijgt die het nodig heeft.
Cohn-Bendit (Verts/ALE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik heb zojuist vandaag opnieuw ontdekt dat een christen-democraat in het ene land niet hetzelfde is als een christen-democraat in een ander land, en ik wil u gelukwensen ...
Dat is inderdaad bij de Groenen net zo, maar op dit moment heb ik het tegen de voorzitter van de Unie, en niet tegen de voorzitter van de Europese Groenen. Dat is het verschil, mijnheer Poettering!
U heeft iets heel interessants gezegd. Als u inderdaad samen met de heer Barroso een werkgroep gaat opzetten over het proces van Lissabon, heb ik zeker belangstelling om daarin zitting te nemen om te proberen iedereen op dezelfde golflengte te krijgen. We zijn het namelijk eens met u en we zijn het oneens met de heer Barroso: het concurrentievermogen moet gepaard gaan met duurzame groei, met sociale solidariteit en met verantwoordelijkheid voor het milieu. De heer Barroso vergat drie van deze vier elementen en daarom is er een werkgroep nodig tussen de Commissie en de Raad om iedereen op dezelfde golflengte te krijgen. Wij staan aan uw kant, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad.
Wat de financiële vooruitzichten betreft is iedereen het eens te meer met elkaar eens. Om Victor Hugo te parafraseren zou ik u willen zeggen dat als we Europa laten regeren door de vrekkige staten, dat op hetzelfde neerkomt als een orkaan de oceaan te laten regeren. En dat willen we niet. We hebben kunnen constateren dat als de orkaan de oceaan regeert, alles instort. Als de vrekkige staten – en daarmee bedoel ik landen en regeringen die mij overigens erg na staan – het winnen met hun 1 procent, dan zal Europa verliezen. We staan dus aan uw zijde, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, in de strijd tegen al die pogingen de Europese begroting terug te schroeven. Het verlagen van de Europese begroting komt in feite neer op het laten instorten van Europa.
Ik zou u nog iets willen zeggen, iets heel belangrijks, over onderwijs. Verwijzend naar het debat dat is geopend door de OESO met het PISA-programma, zou ik willen zeggen dat als we het over onderwijs hebben, we het lef moeten hebben om te zeggen wat er wel en wat er niet goed werkt in de lidstaten. We moeten niet alleen maar spreken over de noodzaak onderwijs te geven, maar ook zeggen dat er in Europa onderwijssystemen zijn die contraproductief, reactionair en ideologisch zijn.
Tot slot zou ik willen zeggen dat onder uw voorzitterschap tien jaar verstreken zullen zijn sinds het verdrag van Dayton en Srebrenica. Ik verzoek Europa dus een initiatief te nemen om het verdrag van Dayton te herzien. Het was toentertijd misschien aanvaardbaar, maar het is nu onaanvaardbaar met het oog op de huidige grondwet in Bosnië en Herzegovina. Daarom verzoek ik u, ter gelegenheid van tien jaar Srebrenica, namens Europa een initiatief te nemen om het verdrag van Dayton te herzien. 
Liotard (GUE/NGL ),
   . – Mijnheer Juncker, allereerst bedankt voor uw inleiding. Ik wil het Luxemburgs voorzitterschap succes wensen en ik wens ze meer wijsheid toe dan hun Nederlandse voorganger. U maakte echter al een klein slippertje met uw opmerking over de grondwet. Laat de burger alstublieft onbevooroordeeld een eigen keus maken.
Mijn eerste vraag aan u is kort. Het is zes jaar geleden dat de euro werd ingevoerd. Toentertijd, in 1999, lag de Europese werkloosheid op 9%. Nu is dat nog steeds 9%. Tegelijkertijd is de economische groei gedaald. Mijn vraag aan u is: vindt u het ook niet hoog tijd worden voor een grondige evaluatie van de euro, waarin juist u het voortouw zou kunnen nemen? Wat ik mis op uw agenda is de voortzetting van het debat over de bestrijding van dierziekten, dat onder Nederlands voorzitterschap is gestart. Bent u dat vergeten?
In uw prioriteitenlijst wordt ten aanzien van de dienstenrichtlijn gesteld dat hierover veel misverstanden bestaan. Op wat voor misverstanden doelt u precies en bij wie leven die misverstanden volgens u? Bij de Europese Commissie, bij het Parlement of op straat bij de duizenden werknemers die nu al tegen deze dienstenrichtlijn geprotesteerd hebben? Kan ik uit uw wens om het voorstel, zoals u het noemt in een objectiever licht te herevalueren, opmaken dat u het met mij eens bent dat de dienstenrichtlijn een buitengewoon vaag stuk is, dat nooit in deze vorm door mijn landgenoot Bolkestein op tafel had mogen worden gelegd? Heeft het Luxemburgs voorzitterschap concrete voorstellen voor wijzigingen van het Commissievoorstel over de dienstenrichtlijn? Als u die nog niet heeft, zou ik u graag willen uitnodigen om met mij door Nederland te trekken. Dan kunt u eerst kennismaken met die belangrijke openbare diensten die door de richtlijn in gevaar komen, zoals onderwijs en gezondheidszorg. Daarnaast kan ik u die commerciële dienstaanbieders laten zien die vast graag in Luxemburg of elders actief zouden willen worden. Bijvoorbeeld coffeeshop 'De Tevreden Roker' en club 'Picobello Escortservice'. Voor mij zijn dit soort diensten uitingen van de Nederlandse cultuur en met de dienstenrichtlijn zullen wij ze aan iedereen kunnen opdringen.
U begrijpt dat deze laatste zinnen als provocatie waren bedoeld, maar ik wil u serieus vragen op mijn uitnodiging in te gaan. Wellicht kunnen wij dan dat broodnodige debat over de dienstenrichtlijn voeren dat nog op te veel cruciale plaatsen in Europa zo afwezig lijkt. 
Knapman (IND/DEM ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, de toespraak van de heer Juncker werd gekenmerkt door het maximum aan geestdrift dat een ambtenaar uit de kast weet te halen.
Mijnheer Juncker, u zegt dat het Stabiliteits- en groeipact boven aan uw prioriteitenlijstje staat, maar dat strookt niet met uitspraken die u in het verleden hebt gedaan. Hoewel ik erken dat u een sleutelrol hebt gespeeld in de onderhandelingen over de oorspronkelijke regels voor het pact, zei u onlangs dat het pact geen enkele geloofwaardigheid meer bezat en dood was. Vindt u dat nog steeds?
U zei ook dat u kansen zag om snel overeenstemming te bereiken over de EU-begroting, waaronder begrepen de Britse korting van ongeveer vier miljard euro per jaar. Is dat zo, mijnheer Juncker? Het heeft gekost om deze korting te bedingen. Als uw opmerkingen juist zijn en u in juni overeenstemming kunt bereiken, moet de heer Blair er in principe mee akkoord zijn gegaan om de korting op te geven. Is dat het geval? Met wie in de Britse regering onderhandelt u precies? Zijn de Britse kiezers hiervan op de hoogte als er in Groot-Brittannië algemene verkiezingen worden gehouden, wat waarschijnlijk in mei zal gebeuren?
Tot slot heeft de UK Independence Party, en in het bijzonder mijn collega de heer Farage, de aandacht gevestigd op de criminele activiteiten van meer dan één commissaris. Er zullen binnenkort en op gezette tijden meer bijzonderheden volgen. Kijkt u de andere kant op of geeft u uiting aan uw bezorgdheid en maakt u duidelijk dat er dringend iets moet gebeuren? 
Angelilli (UEN ),
    Mijnheer de Voorzitter, de agenda van het Luxemburgse voorzitterschap zit boordevol afspraken die van cruciaal belang zijn voor de toekomst van Europa: onder meer de economische prioriteiten, de strategie van Lissabon, de hervorming van het stabiliteitspact en de goedkeuring van de financiële vooruitzichten tot 2013.
Ten eerste wordt binnenkort begonnen met een tussentijdse evaluatie van de stand van zaken rondom de uitvoering van de strategie van Lissabon. Om meer kans op succes te garanderen, moeten de afzonderlijke lidstaten zelf meer verantwoordelijk worden gesteld voor het bereiken van de doelstellingen. In dit verband vind ik het voorstel om op nationaal niveau een persoon aan te wijzen die de verantwoording krijgt voor de uitvoering van de strategie van Lissabon, werkelijk zinvol.
Ten tweede: het Stabiliteitspact. Ook vanochtend is er weer op gewezen dat dit pact aan een hervorming toe is. Dit houdt niet in dat de criteria van Maastricht omzeild mogen worden en ook mag niet afgedongen worden op het doel van terugdringing van de overheidsschuld, maar wel moet er meer flexibiliteit komen in de interpretatie van het pact ingeval van negatieve conjunctuur. Ik blijf er eveneens van overtuigd dat het met het oog op de herlancering van de groei en het concurrentievermogen van Europa beter is om bepaalde specifieke vormen van investeringen niet mee te tellen bij het berekenen van het begrotingstekort.
Ten derde hoop ik dat wij uiterlijk in juni komen tot goedkeuring van de financiële vooruitzichten tot 2013, want dan kunnen de geldmiddelen tenminste volledig benut worden zodra de geplande periode van start gaat. Ik hoop vooral dat voorstellen over belangrijke vraagstukken, zowel de voorstellen van de Raad als die van de Commissie, van tevoren uitvoerig worden besproken door het Europees Parlement, want wij zijn nu eenmaal de enige Europese instelling die rechtstreeks de Europese bevolkingen vertegenwoordigt.
Ten slotte hoop ik dat tijdens dit Luxemburgse voorzitterschap eindelijk een Europees Agentschap voor burgerbescherming wordt opgericht, zodat er een gedegen aanpak van natuurrampen tot stand wordt gebracht, met preventie als centraal aandachtspunt. 
Martin, Hans-Peter (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, er zijn velen die sinds enige tijd in dit Parlement graag aan de andere kant zouden willen zitten, en daar hoor ik ook bij. U hebt ons een enorm werkprogramma voorgelegd, maar u geldt ook als tovenaar, en op die tovenaar in u zou ik graag een beroep willen doen met de vraag of u zich bovendien ook nog zou willen bekommeren om het Statuut van de leden. We hebben dringend behoefte aan een dergelijk eerlijk en serieus statuut. Tussen uw en mijn land ligt misschien het probleem, maar ook de oplossing. Er wordt beweerd dat de Duitse regering dit niet wil voor de volgende verkiezingen, maar tegelijkertijd zou nu juist het Duitse model – niet als het gaat om neveninkomsten en lobbyisten, maar wel als het gaat om salariëring – een voorbeeld voor een dergelijk statuut kunnen zijn. We moeten de schandelijke hebzucht hier een halt toeroepen. Dit Parlement mag geen parlement van onverzadigbaren blijven, want dan zou de democratie, waar het hier om gaat, zware schade oplopen. 
De Voorzitter.
   –Indien de fungerend voorzitter van de Raad niet wenst te reageren op de wel zeer concrete en gedetailleerde vragen die hem zijn gesteld, zullen wij het debat voortzetten. 
Spautz (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Europese Raad, mijnheer de voorzitter van de Commissie, geachte collega’s, het Luxemburgse voorzitterschap van de Raad in dit eerste half jaar van 2005 is voor ons waarschijnlijk het laatste in zijn soort. De Europese Grondwet voorziet voor het moment waarop mijn land de eerstvolgende keer bij toerbeurt het voorzitterschap zou mogen bekleden, permanente hervormingen voor het voorzitterschap van de raad van staatshoofden en regeringsleiders. Een laatste voorzitterschap zoals dit moet daarom een goed voorzitterschap zijn dat kan bogen op blijvende resultaten.
Het grootste en tegelijkertijd ook moeilijkste probleem voor ons voorzitterschap in het jaar 2005 betreft het financieel beleid. Het vaststellen van het begrotingskader voor 2007 tot 2013 en een flexibeler interpretatie van het Stabiliteits- en groeipact domineren de agenda van het Luxemburgse voorzitterschap. Over het financiële kader voor de uitgebreide Unie moet zo worden overlegd dat de dwang van nationale begrotingspolitiek een ambitieus Europees beleid niet in de weg staat.
We kunnen niet tegemoetkomen aan de verwachtingen van 450 miljoen Europeanen omtrent de slagvaardigheid van de Unie door te twisten over tienden en honderdsten van procenten. Het Luxemburgse voorzitterschap van de raad moet dan ook het kunststuk van een Europese financiële planning voor de Unie volvoeren. Daarbij treedt het op in het belang van alle Europeanen en van een Unie die niet alleen wordt uitgebreid, maar ook haar beleid ten gunste van de burgers van de Unie op een toereikende en passende financiële basis stoelt. Anders kunnen nieuwe uitbreidingsronden helemaal niet op gang worden gebracht.
Een conjunctureel verantwoorde interpretatie van het Europese Stabiliteitspact moet in de komende zes maanden realiteit worden. Het aanpassen van het Stabiliteitspact aan conjuncturele omstandigheden is werkelijk een voorwaarde voor verstandig economisch beleid. Het is eveneens een voorwaarde voor de meest dynamische Europese werkgelegenheidspolitiek. Het pact heet namelijk ook groeipact en het moet worden voorkomen dat het pact door een te starre benadering de groei eerder belemmert dan bevordert.
Op 22 mei 2005 vindt de tussentijdse evaluatie van de Lissabon-strategie plaats. Daarbij zal naast toetsing van wat tot nu toe is bereikt, ook een nieuwe rangorde van prioriteiten worden opgesteld. Het Luxemburgse voorzitterschap stelt voor dat tot 2010 elke lidstaat op elk terrein van de Lissabon-strategie tastbare en controleerbare hervormingen zal hebben doorgevoerd. De economische omgeving van de Unie zal evenwel in de komende vijf jaren ook veranderen. Europa is niet de enige op de wereld die streeft naar prestatieverbetering en verhoging van het concurrentievermogen. De wijzigingen in de agenda met hervormingen van Lissabon tot 2010 moeten daarmee in overeenstemming zijn. Daarvan is het Luxemburgse voorzitterschap van de Raad zich bewust. Het zal zijn best doen om na het moment van bekendmaking een fase te starten met concrete voortgang.
Tot slot wil ik heel graag nog een enkel woord wijden aan de gebeurtenissen die in de Oekraïne een nieuw tijdperk inluiden. Deze Europese staat heeft de afgelopen maand bewezen dat hij bij ons wil horen en dat hij de Europese familie kan verrijken met zijn overtuigingen en ervaringen. Als onder het Luxemburgse voorzitterschap een aanvang wordt gemaakt met het completeren van de Europese kaart, moeten we niet vergeten dat Slowakije, Polen, Hongarije en Roemenië een buurland hebben waarvan de inwoners hun toekomst zien aan de zijde van ons allen in Europa.
Swoboda (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, om te beginnen slechts een korte opmerking. Ik vind het statuut een te belangrijk thema om er demagogie mee te bedrijven. Ik wil u in daarom verzoeken om geen aandacht te schenken aan de opruiende taal die is gesproken en uw voornemens werkelijk krachtig en serieus ter hand te nemen en deze kwestie aan te pakken en er een oplossing voor te zoeken.
Mijnheer de Voorzitter, u hebt een zeer goede redevoering gehouden. Ik wil u graag feliciteren met het feit dat u – en dat is een voorbeeld voor velen, niet alleen voor christen-democratische staatshoofden, dat mag ik toch wel in alle openheid zeggen – het juiste evenwicht hebt gevonden tussen economie en het sociale en dat u voor alles prioriteit hebt gegeven aan werkgelegenheid en groei.
Ik zou echter ook graag willen ondersteunen wat u over de aspecten van het buitenlands beleid hebt gezegd. In onze omgeving hebben in de afgelopen weken twee belangrijke verkiezingen plaatsgevonden. Enerzijds in de Oekraïne en anderzijds in Palestina. In beide gevallen heeft de Europese Unie er zeer actief aan meegewerkt dat door democratische, open en transparante verkiezingen veranderingen zijn teweeggebracht. In beide gevallen moet Europa, zoals u al hebt gezegd, er nu bij blijven. De mensen die wij tot op zekere hoogte hebben aangemoedigd om de moed op te brengen veranderingen te bewerkstelligen, en die we geholpen hebben om dat in alle openheid te doen, mogen wij niet teleurstellen.
U hebt volledig gelijk, mijnheer de Raadsvoorzitter, laat u niet van de wijs brengen: de ontwikkeling die wij bevorderen en ondersteunen, richt zich niet tegen Rusland. We moeten echter desondanks proberen met Rusland naar oplossingen te zoeken. De Oekraïne mag geen speelbal worden van een machtspolitiek spel tussen de Europese Unie en Rusland. Rusland moet natuurlijk erkennen dat er veranderingen gaande zijn die het misschien als onaangenaam ervaart, maar waarvoor de mensen zelf hebben gekozen. Het zou niet in het belang van de Oekraïne zijn om bij deze ontwikkeling tegen Rusland in te gaan. De Oekraïne is te pluriform en te divers, en we weten dat juist in die landsdelen waarin misschien sprake is van een zekere oriëntatie op Rusland, ook de economische kracht van de Oekraïne ligt.
Ook voor Palestina geldt nu dat we betrokken moeten blijven. We hebben door de jaren heen Palestina politiek, moreel en financieel gesteund. We zijn echter steeds kritisch geweest als het niet lukte om duidelijk vast te stellen waar geldstromen naartoe voerden. We hebben veel veranderingen tot stand gebracht en een zekere transparantie bereikt, juist ook in het Palestijnse bestuur. Dat hebben we bereikt en we zullen dat ook in de toekomst bereiken als we betrokken blijven en, zoals reeds is gezegd, niet allen maar financieel steunen, maar de Palestijnen helpen tot een eigen staat te komen. De veiligheid in het Nabije Oosten is slechts gewaarborgd als er zowel een Israël is dat veilig is binnen de eigen grenzen als een nieuwe Palestijnse staat. Ook al staat het buitenlands beleid misschien niet van meet af aan centraal tijdens uw voorzitterschap, we mogen de volken die we geholpen hebben de veranderingen door te voeren, nu niet in de steek laten en moeten hen helpen om ook het werkelijke politieke doel te bereiken, ook in ons eigen belang, in het belang van de stabiliteit en van ons eigen werelddeel.
Ek (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik heet het voorzitterschap welkom en ben blij met de genoemde prioriteiten. Ik heb vier vragen. 

De EU staat het komende halfjaar voor zeer grote uitdagingen. Uiteraard is de tussentijdse evaluatie van het proces van Lissabon een van de cruciale kwesties. Het is hoog tijd dat de leiders van Europa actie gaan ondernemen. Ik heb veel waardering voor de verklaring van het voorzitterschap dat economische groei belangrijk is maar dat ook de twee andere pijlers van stabiliteit nodig zijn, namelijk sociale ontwikkeling en milieuontwikkeling. U moet echter niet alleen verklaren dat u van plan bent het proces van Lissabon te verbeteren, maar ook hoe u dat denkt te doen.
De tweede kwestie betreft het energiegebied. Een beter milieu en grotere economische onafhankelijkheid zijn natuurlijk heel belangrijk en leiden tot economische groei. De productie van biomassa zorgt voor werkgelegenheid in streken en regio’s met lage economische groei en kan bijdragen tot een beter milieu en een stabielere energieproductie. Hoe denkt u de tussentijdse hervorming van het landbouwbeleid te combineren met energie- en industriebeleid?
Mark Twain zei een keer: “Het enige wat je nodig hebt in het leven is onkunde en zelfvertrouwen, en succes is verzekerd.” Dat is natuurlijk niet waar. Het onderzoeksbeleid moet worden versterkt en onze economie moet op kennis gebaseerd zijn. Wat gaat het voorzitterschap doen om te zorgen dat het doel van een bijdrage van 3 procent voor wetenschappelijk onderzoek wordt bereikt?
Ten slotte het vierde gebied. Er is niets gezegd over het misschien wel belangrijkste wetgevingsproces dat gaande is, namelijk de chemicaliënrichtlijn REACH. We hebben de kans om een wereldwijde norm vast te stellen als we het Commissievoorstel combineren met een betere rendabiliteit. Onveiligheid is heel duur, zowel voor de industrie als voor het milieu. Hoe bent u van plan te gaan werken met REACH?
Ter afsluiting wil ik u gelukwensen met de zeer goede presentatie van de prioriteiten, en ik hoop dat u in dit halfjaar de doelen kunt bereiken die u zich gesteld hebt. 
Turmes (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, ik ben ingenomen met de heldere en moedige woorden die het Luxemburgs voorzitterschap heeft gesproken op het gebied van het beleid inzake de duurzame ontwikkeling.
Meer dan andere voorzitterschappen probeert het Luxemburgs voorzitterschap een evenwicht te bewaren tussen economisch, sociaal en milieubeleid. Het pleit voor iets wat vanzelf spreekt: als het om groeibeleid gaat, moeten sociaal beleid en milieubeleid een vertrekpunt zijn en geen eindpunt. Ik hoop dat dat het streven zal zijn achter alle beleid van het Luxemburgs voorzitterschap in de Europese Raad en in de verschillende sectoriële Raden. Ik ben er zeker van dat in uw voorstellen over de grote werkterreinen, namelijk de financiële vooruitzichten, de hervorming van het Stabiliteitspact en de herziening van het proces van Lissabon zal worden uitgegaan van deze houding van duurzame ontwikkeling.
Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, ik hoop ook dat u de kracht zult vinden om de Europese Raad ervan te overtuigen dat Europa de drijvende kracht achter het Kyoto-proces moet blijven. Het is absoluut noodzakelijk dat de Europese Unie, na het succes met Kyoto, nu een langetermijnkader vaststelt voor het klimaatveranderingsbeleid, dat wil zeggen doelstellingen voor de periode 2020-2050. Dat is wat niet alleen onze burgers maar ook de economische actoren verwachten. Welke koers moeten de economische actoren aanhouden voor hun investeringen in sleutelsectoren als energie en vervoer, wanneer wij geen duidelijk kader hebben uitgestippeld voor toekomstig beleid op dat gebied?
Wat de strategie van Lissabon betreft: u hebt erop gewezen dat deze betrekking heeft op drie gebieden, namelijk op sociaal, economisch en ecologisch gebied. Dankzij haar ambitieuze milieubeleid van de afgelopen decennia is Europa wereldleider geworden op het gebied van milieutechnologie en hernieuwbare energiebronnen. Ik hoop dat u hoofdstuk V van het verslag-Koch zult herzien om van dit ambitieuze beleid een troef voor de Europese economie te maken.
De agenda van Lissabon moet ook een ambitieus sociaal beleid omvatten. De Commissie wil erg ver gaan met de liberaliseringen, zoals voorgesteld in de Bolkestein-richtlijn. Ik ben blij dat u, mijnheer Joncker, kritiek hebt op deze richtlijn. Ik hoop dat het Luxemburgs voorzitterschap ook de kritiek vanuit de Raad Concurrentievermogen zal gebruiken om over deze richtlijn te debatteren en eventueel de voortgang ervan tegen te houden, en om de Commissie aan te sporen een richtlijn ter tafel te brengen over de diensten van algemeen belang. Ik denk dat er verwarring zal blijven bestaan over de Bolkestein-richtlijn zolang er geen helderheid is inzake de diensten van algemeen belang.
Dit voorzitterschap heeft de ambitie sociaal, economisch en milieubeleid te verenigen. Daar ben ik buitengewoon blij mee, want het is goed voor Europa.
Portas (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de ramp met de tsunami moet voor de wereldmachten en Europa een betekenis hebben die voor die van 11 september niet onderdoet. De vloedgolf in Azië moet een keerpunt worden met betrekking tot de belangrijkste prioriteit over de hele wereld: het voorkomen en bestrijden van honger en ziekte.
Daarom wil ik u vier vragen stellen. Ten eerste: gelooft u dat de aangekondigde 450 miljoen euro voor de wederopbouw wel of geen negatieve gevolgen kunnen hebben voor reeds goedgekeurde programma’s voor Azië? Dat is het geval met 150 miljoen van de aangekondigde 450 miljoen euro. Ten tweede: gaat u zich inzetten voor het kwijtschelden van de schuld van de landen die door de tsunami getroffen zijn, of vindt u dat uitstel volstaat? Ten derde: zullen deze landen een gelijke behandeling krijgen als Irak, of zal ze een minder genereuze behandeling ten deel vallen? En ten slotte: commissaris Michel heeft bij de laatste Raadsvergadering een ambitieuzer doel voorgesteld dan 0,7 procent voor ontwikkeling. Gaat u dat voorstel opnieuw bekijken of wordt het voorgoed verworpen? 
Bonde (IND/DEM ).
   Beste Jean-Claude Juncker, de Luxemburgse voorzitterschappen behoren gewoonlijk tot de beste voorzitterschappen van de EU. Misschien komt dat doordat een klein land weet dat het de agenda niet kan monopoliseren, maar dat het allen van dienst moet zijn. Ik ben er zeker van dat jij die traditie zult voortzetten, en ik wil er ook op aandringen dat jij en de Raad de voor- en tegenstanders van de Grondwet volstrekt gelijk behandelen. Na een besluit daartoe heeft men onze gebouwen vol ja-stickers, ja-borden en ja-ballons gehangen – en dat alles betaald uit onze gemeenschappelijke begroting, voordat het Parlement heeft gestemd. Het resultaat weten we echter pas vanmiddag, en het is zeker dat er zowel stemmen voor als tegen de Grondwet zullen zijn. De voorstanders mogen geen geld van de belastingbetalers stelen ten behoeve van een bepaalde opinie. De referenda zijn van ons allemaal, en de kiezers hebben recht op evenwichtige informatie, niet op propaganda die met belastinggeld wordt betaald.
Maandagavond heeft het Bureau van het Parlement besloten om een paar miljoen euro te verstrekken aan de supranationale EU-partijen, die allemaal voorstander van de Europese Grondwet zijn. Meer dan 150 leden van het Parlement krijgen niets van deze middelen. Dat is in strijd met het gelijkheidsbeginsel en dus onwettig. Ik wil je oproepen om deze zaak aan de orde te stellen in de Raad, zodat de partijverordening ofwel wordt afgeschaft ofwel wordt aangevuld met een regeling voor degenen die geen deel willen uitmaken van een supranationale partij, maar overeenkomstige Europese voorlichtingsactiviteiten willen uitvoeren, bijvoorbeeld over de Grondwet. Hoe wil je garanderen dat er geen EU-middelen worden gebruikt voor de voorstanders, die niet evengoed door de tegenstanders kunnen worden gebruikt? Mag ik je ten slotte oproepen om te kennen te geven dat je de uitslag van de referenda zult respecteren, ongeacht of de uitslag ja of nee is?
Bielan (UEN ).
    Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de afronding van de onderhandelingen over de financiële vooruitzichten voor 2007-2013 vormen ongetwijfeld de meest ambitieuze taak voor het Luxemburgse voorzitterschap. Het betreft zonder meer een uiterst lastige opgave. Mijns inziens moet dan ook alles in het werk worden gesteld om ten laatste in juni van dit jaar een compromis over de begroting te bereiken. Anders dreigt namelijk een ernstige vertraging voor bijvoorbeeld de regionale steunprogramma’s en kunnen de communautaire fondsen in januari 2007 wellicht niet naar de lidstaten stromen.
Uiteraard is niet alleen het tijdstip waarop een compromis wordt bereikt maar vooral ook de inhoud van het grootste belang. Terecht heeft voorzitter Barroso erop gewezen dat meer Europa voor minder geld onmogelijk is. De Europese Unie kan niet zonder solidariteit. Daarom mogen wij niet toelaten dat het solidariteitsbeleid en de steun aan de nieuwe lidstaten buiten de begrotingsprioriteiten van de Unie vallen. Wij moeten beseffen dat de doelstellingen van de strategie van Lissabon niet gerealiseerd kunnen worden zonder dat de economische ontwikkelingskloof in de uitgebreide Europese Unie wordt overbrugd. Daarom moeten wij de middelen van het Cohesiefonds in de komende begroting van de Unie veiligstellen. Dat is in het belang van de gehele Gemeenschap.
Mijnheer de voorzitter van de Raad, ongetwijfeld wordt het bezoek van president George Bush aan Brussel de belangrijkste gebeurtenis van de zes maanden van het Luxemburgse voorzitterschap. Voor het eerst zal een president van de Verenigde Staten de Europese instellingen bezoeken. Ik hoop dat dit symbolische bezoek zal bijdragen tot de verbetering van de recentelijk gespannen transatlantische betrekkingen. Zonder nauwe samenwerking met de Verenigde Staten kunnen wij talloze mondiale uitdagingen namelijk moeilijk het hoofd bieden.
Mijnheer de voorzitter van de Raad, ik begroet uw woorden over Oekraïne. De Europese Unie moet conclusies trekken uit wat zich vorig jaar in ons buurland heeft afgespeeld. Het Oekraïnse volk heeft duidelijk gemaakt dat het de Europese waarden deelt en integratie met de Europese Unie wenst. Wij moeten het land dan ook een vorm van partnerschap aanbieden die uiteindelijk kan leiden tot lidmaatschap.
Vanhecke (NI ).
   – Voorzitter, zoals u weet hebben de Europese instellingen onlangs, op een in mijn ogen noodlottige wijze, een knoop doorgehakt in het dossier van de mogelijke toetreding van een niet-Europees land, Turkije, tot de Europese Unie. Een dergelijk dossier dreigt de hele aard van de Unie zoals wij die kennen te veranderen en zet zelfs de Europese samenwerking zoals wij die kennen fundamenteel op de helling. Het is vooral een dossier ten aanzien waarvan onze kiezers, onze burgers, in grote meerderheid bijzonder vervreemd zijn van het standpunt dat door de officiële Europese instellingen wordt ingenomen.
Ik betreur dan ook dat het Luxemburgse voorzitterschap niet van de gelegenheid gebruik maakt om, ten eerste, respect te vragen voor de democratische wil van de meerderheid van onze burgers en, ten tweede, als kleine lidstaat respect te vragen voor die andere kleine lidstaat, Cyprus, die op de meest arrogante en onaanvaardbare wijze door de Turkse leiders wordt genegeerd en miskend. Ik noem dit een gemiste kans, die de enorme kloof tussen onze burgers enerzijds en de Europese politiek anderzijds alleen maar groter kan maken. 
Galeote Quecedo (PPE-DE ).
   – De heer Juncker heeft een zeer ambitieuze agenda voor deze zes maanden beschreven; deze agenda vormt een grote kans, maar ook een grote verantwoordelijkheid voor Luxemburg en in het bijzonder voor zijn minister-president, die over veel ervaring en veel capaciteiten beschikt en die wij veel succes wensen bij het uitoefenen van deze moeilijke taak.
Ik zou graag een paar opmerkingen willen maken over de naar mijn mening grootste uitdaging voor dit voorzitterschap, namelijk de hervorming van de financiële vooruitzichten, een onderwerp dat u, mijnheer Juncker, in het voorbijgaan heeft aangestipt. Waarschijnlijk zal dat de belangrijkste kwestie worden, de kwestie waarop deze zes maanden straks beoordeeld kunnen worden.
Het spreekt natuurlijk vanzelf dat het succes of het mislukken van die hervorming niet alleen afhangt van het voorzitterschap, maar de Luxemburgse regering zal in deze periode zeker al zijn overtuigingskracht moeten aanwenden, en ik ben blij met uw verklaring van vanochtend dat u het algemeen belang op de eerste plaats zult stellen, want zoals u zelf heeft gememoreerd, als er straks in juli geen akkoord is, zou dat de aankondiging van financiële chaos in de Europese Unie zijn.
Het voorzitterschap zal naar compromissen moeten zoeken om succes te hebben. In mijn visie zullen die compromissen moeten steunen op twee fundamenten: aan de ene kant de geldigheid van het beginsel van de cohesie, dat is bekrachtigd door de Raad waarmee het Zweedse voorzitterschap werd afgesloten, en aan de andere kant evenwicht bij de verdeling van lasten.
Ik hoop dat dit Huis in de komende zes maanden kan worden geïnformeerd omtrent de kosten van de uitbreiding voor de vijftien oude lidstaten, want uitgaande van de objectieve cijfers is het mogelijk voorstellen te formuleren die de Europese burgers, in elk van de lidstaten, kunnen begrijpen en aanvaarden.
Wat het burgerschap betreft, zou ik verder willen kijken dan alleen naar datgene wat bepaald wordt door de Verdragen en het voorzitterschap deze vraag willen stellen: welke rol reserveert u voor het Europees Parlement, dat zich in mei zal uitspreken, bij deze onderhandelingen? 
Désir (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de voorzitter van de Commissie, u hebt onlangs verklaard, mijnheer Juncker – en u hebt dat zojuist herhaald – dat wat u betreft het concurrentievermogen noch de Heilige Graal is noch de alfa en de omega, met name als het gaat om de tussentijdse evaluatie van de strategie van Lissabon.
U hebt erop gewezen dat we de doelstellingen op sociaal gebied en op het gebied van duurzame ontwikkeling niet tegenover die op het gebied van concurrentievermogen moeten stellen. Mijn fractie is daar blij om, want wij geloven juist dat het hooghouden van het Europese model bepalend is voor het concurrentievermogen van ons continent. We denken namelijk dat er een Europa nodig is dat uitblinkt en dat prioriteit verleent aan investering in onderzoek, in innovatie, in de scholing van zijn werknemers, in de kwaliteit van zijn infrastructuur, in trans-Europese netwerken, en in openbare dienstverlening, in de kwaliteit van de arbeid en in de sociale verhoudingen. Wij zijn het op dat punt dus met u eens en we hebben hier en daar een licht verschil in benadering opgemerkt met de voorzitter van de Commissie, van wie wij een zelfde duidelijkheid verwachten, in het bijzonder op het sociale vlak.
De wil die u aan de dag hebt gelegd, zal echter op de proef worden gesteld. Ik zal drie tests noemen, te beginnen met de Europese begroting. We zijn het met u eens over de noodzaak dit debat niet vast te laten lopen en voort te maken. U bent van plan een stimulerende, bemiddelende, versnellende rol te spelen, maar wij zouden niet willen dat deze versnelde totstandkoming van een compromis over de financiële vooruitzichten ten koste gaat van een begroting die aan de behoeften van de Europese Unie zou beantwoorden. Op dat punt zijn wij het eens met de heer Barroso: we hebben een begroting nodig waarmee de cohesie en de solidariteit, de investeringen in de toekomst en in het onderzoek en de investeringen in de trans-Europese netwerken kunnen worden gewaarborgd. De versnelling mag niet ten koste gaan van het resultaat.
De tweede test is de richtlijn over diensten van algemeen belang, die zojuist al door een aantal collega’s ter sprake is gebracht, in het bijzonder door de heer Turmes. Wij zijn buitengewoon bezorgd – en ik denk dat u zich zelf ook van dat risico bewust bent – over de uitbreiding van het toepassingsgebied van deze richtlijn, die een bedreiging vormt voor een aantal diensten van algemeen belang, en over het oorsprongsbeginsel, dat een bedreiging vormt voor het recht op werk in meerdere landen. Ik denk met name aan de toepassing van CAO’s.
De derde test betreft meer in het algemeen de Europese sociale agenda. Wat dat onderwerp aangaat, zouden wij vooral een duidelijke toezegging van u willen hebben ten aanzien van de andere leden van de Raad met betrekking tot de herziening van de richtlijn betreffende de arbeidstijd en het afschaffen van de , en ten slotte met betrekking tot een voorstel tot herziening van de richtlijn betreffende de Europese ondernemingsraden. 
Polfer (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, op 1 januari is Luxemburg aan zijn elfde voorzitterschap begonnen. De opgebouwde ervaring en de uitstekende voorbereiding – daarvan kan ik getuigen – zullen van pas komen om de verschillende uitdagingen die u wachten aan te gaan, te beginnen met de verschrikkelijke ramp in Azië. Deze heeft aangetoond dat er een dringende behoefte is aan coördinatie van de humanitaire hulp ter plaatse en zou ons moeten manen zo snel mogelijk het Europees vrijwilligerskorps voor humanitaire hulpverlening op te richten waarin door de Grondwet wordt voorzien.
Er zijn nog andere dossiers die op u liggen te wachten, en ik mij beperken tot drie daarvan. Allereerst het proces van Lissabon. Nu we halfweg zijn behoeft dit proces verduidelijking, moeten de prioriteiten ervan worden bijgesteld en zal het simpelweg begrijpelijker gemaakt moeten worden. Ik ben het dus volledig eens met de drie punten die u noemde.
Dan de financiële vooruitzichten. Het zou zeker een goede zaak zijn als het Luxemburgs voorzitterschap daar de laatste hand aan legt, maar velen twijfelen nog tussen 1 procent en 1,24 procent – om het maar niet te hebben over 1,14 procent enzovoorts – en over veel geld is dus nog geen beslissing genomen.
Tot slot zal het Stabiliteitspact moeten worden aangepast door een goed evenwicht te vinden tussen strengheid en flexibiliteit, zodat de stabiliteit niet in gevaar komt. Mijnheer de Voorzitter, ik wens van harte dat uw successen even groot zullen zijn als de inspanningen die velen hebben geleverd. 
Evans, Jillian (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil premier Juncker graag een positief en productief voorzitterschap toewensen, en het verheugt mij zeer dat een klein, succesvol, onafhankelijk land voorzitter is van de Europese Unie. Luxemburg is een van de zes lidstaten die kleiner zijn dan mijn eigen land, Wales, en een voorbeeld voor wat een onafhankelijk Wales zou kunnen bereiken.
In het prioriteitendocument wordt getracht het benodigde evenwicht te bewaren tussen het economisch beleid, het sociaal beleid en het milieubeleid. Ik wil graag aandacht vragen voor de voortdurende campagne tegen discriminatie, in de hoop dat er nu echt vorderingen worden gemaakt met het Europees Genderinstituut en de herziene richtlijn inzake gelijke behandeling. Er is geen beter voorbeeld om te laten zien hoe het beleid in dat opzicht heeft gefaald, dan de salariskloof tussen mannen en vrouwen. Dertig jaar nadat de wetgeving op dit terrein is aangenomen, blijkt uit een rapport dat deze week door de Britse algemene vakbond GMB is gepubliceerd, dat in Anglesey, dat tot mijn kiesdistrict behoort, het fulltime salaris van vrouwen slechts 59 procent is van wat mannen verdienen. Dat is schandalig en daar moet iets aan worden gedaan. Ik hoop dat de gelijke behandeling van mannen en vrouwen prioriteit krijgt. 
Blokland (IND/DEM ).
   – Voorzitter, allereerst wil ik mijn deelneming uitspreken aan de heer Juncker vanwege het overlijden van Groothertogin Josephine-Charlotte. Ik wens u en het Luxemburgse volk kracht en God's nabijheid toe om dit verlies te dragen.
Voorzitter, het Luxemburgs voorzitterschap staat voor de zware taak om het stabiliteitspact te hervormen en de conclusies van het verslag van Wim Kok in praktijk te brengen. Het voorstel van de Europese Commissie om in het stabiliteitspact rekening te houden met de conjunctuur, biedt naar mijn mening een basis om adequaat te hervormen. De uitvoering van het pact heeft baat bij duidelijke besluitvorming. Sanctionering op een eenduidige wijze blijft vereist. In het najaar van 2004 heeft de heer Kok zijn verslag over de Lissabon-strategie gepresenteerd. Zijn conclusie is even helder als voorspelbaar. De lidstaten moeten nu echt beginnen met structurele hervormingen. Mijn vraag aan de heer Juncker is dan ook: welk vervolg mogen we nog verwachten van uw voorzitterschap? Luxemburg was altijd een groot voorvechter van de noodzakelijke hervormingen, mijn verwachtingen zijn dus hoog gespannen.
Ten slotte, het statuut voor de leden. Mag het Parlement van het voorzitterschap verwachten dat daarover in het komende half jaar eindelijk een besluit komt? 
Belohorská (NI ).
    Hartelijk dank, mijnheer de Voorzitter. Ik wens het Luxemburgs voorzitterschap alle succes toe. Dat zal in het beste belang van ons allen zijn. Uw land is het tweede land dat het voorzitterschap bekleedt sinds de Unie is uitgebreid tot 25 lidstaten. Uw land is een van de oprichters van de Europese Unie en vormt een goed voorbeeld van de manier waarop een klein land het tempo en de voorwaarden kan bepalen voor de grote landen. De voorzitter van de Europese Commissie, de heer Barroso, heeft in zijn toespraak vandaag de aandacht gevestigd op de toegenomen financiële druk op de nieuwe lidstaten, waarmee hij doelde op de achtergebleven regio's. Ik zou er graag op willen wijzen dat deze tien lidstaten ook grote rijkdom kennen. Veel van de betreffende regio's zijn in de afgelopen vijftien jaar beroofd van tientallen, honderden jonge ambitieuze mensen, wetenschappers, doctoren, die naar het oude Europa zijn vertrokken en nu bijdragen aan het succes van de economieën aldaar. Ik wil het Luxemburgs voorzitterschap duidelijk maken dat wij niet uitsluitend het onderwerp van liefdadigheid wensen te zijn. Ik zie dit als een kans voor u om de tien nieuwe lidstaten actief bij de zaken te betrekken. Volgend op de ratificatie van het Grondwettelijk Verdrag zal Europa nieuwe instellingen opzetten. Ik nodig u uit om de nodige stappen te ondernemen om ervoor te zorgen dat het oosten van de Europese Unie het recht wordt toegekend een belangrijke Europese instelling te huisvesten. Ik ben ervan overtuigd dat dit idee een succes kan worden. Dit vertrouwen wordt gesterkt door het feit dat de ontmoeting tussen Bush en Poetin zal plaatsvinden in mijn kleine land – Slowakije. 
Brunetta (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, de hervorming van het stabiliteitspact en de hervorming van de financiële vooruitzichten zijn twee zijden van dezelfde medaille. Aan deze hervormingen moet een gemeenschappelijke filosofie ten grondslag liggen en er moet een gemeenschappelijke oplossing voor komen: meer groei, meer concurrentie en meer geldmiddelen voor de landen. Op die manier verkrijgen we meer welvaart en meer cohesie.
Voorzitter Juncker, ik zal open kaart met u spelen. Over het Stabiliteits- en groeipact hebt u dingen gezegd waar ik volkomen achter sta, maar die al geregeld worden door het huidige reguleringsstelsel. Automatische stabilisatoren, de relatie van die stabilisatoren met de positieve of negatieve conjunctuur, de verhouding tussen meer flexibiliteit van het begrotingstekort en een positieve ontwikkeling van de overheidsschuld: dit zijn allemaal zaken die al beklonken zijn. Dat heeft de Europese Unie op dit moment dus niet nodig. Misschien is het zaak dat we de lat wat hoger leggen en wat ambitieuzer worden. Ik zeg: ambitieuzer. Dat houdt niet in dat we minder rigoureus te werk gaan, maar wel dat we de strategische behoeften van onze Unie scherper in het oog houden.
Er bestaat inderdaad behoefte aan een herlancering van een goede Europese strategie voor investeringen, infrastructuur, onderzoek en veiligheid – kortom, een strategie om de doelstellingen te halen die op de Top van Lissabon zijn afgesproken. Maar dan moeten wij het wel eens zien te worden over de manier waarop, zonder er doekjes om te winden, zonder iemand anders de loef af te willen steken, zonder te kijken naar eigenbelang. Er moet voor het pact een Europese komen, om het maar eens modieus te zeggen, aangevuld met de nodige garanties en controlemiddelen. Voor de financiële vooruitzichten moet er een begroting van de Unie worden opgesteld die sterker is, en niet zwakker, een begroting die meer gericht is op de investeringen waar de doelstellingen van Lissabon over reppen en minder gericht op zorgstelsels. Mijnheer Juncker, voorzitter Barroso, denkt u dat wij daartoe in staat zijn? Dat hangt in ieder geval van onszelf af. De verantwoordelijkheid ligt bij ons allemaal, maar laten wij daar vooral geen doekjes om winden. 
Dührkop Dührkop (PSE ).
   – Mijnheer Juncker, ik zou mijn korte interventie graag willen toespitsen op de financiële vooruitzichten, die van de hier besproken uitdagingen waaraan dit voorzitterschap het hoofd zal moeten bieden, wellicht de grootste vormen.
Bij het uiteenzetten van uw prioriteiten heeft u gezegd dat u de redenen die het noodzakelijk maken om in juni een politiek akkoord over de financiële vooruitzichten te bereiken tot de uwe maakt, om daarmee het doorlopen van de wetgevende procedures binnen de voorziene termijn onder Brits voorzitterschap mogelijk te maken, en dat u dat wilt bereiken door de verschillen tussen de landen te overbruggen.
Wij wensen u veel geluk, want aan de ene kant is er de uitbreiding die we onlangs hebben gerealiseerd, met tien nieuwe lidstaten waarvan de economische situatie het noodzakelijk maakt dat er, uit solidariteit, een enorme financiële inspanning gedaan wordt ten behoeve van de sociale en economische cohesie, teneinde – zoals u zelf in uw interventie heeft onderstreept – het Europese sociale model te beschermen.
Aan de andere kant hebben we de kortzichtige boekhouders, die tot niets anders in staat zijn dan het criterium toepassen dat een bepaalde uitgavenlimiet niet mag worden overschreden. We hopen dat, met uw ervaring en met de medewerking van het Europees Parlement, uw voorzitterschap erin zal slagen de Raad een breder blikveld te geven, de Raad te doen inzien dat het onverantwoordelijk is te proberen – en ik haal die inmiddels zo afgezaagde frase nog maar eens van stal – om meer Europa met minder middelen te maken. Maar ook is het nodig de Raad te doen inzien dat het begrotingsbeleid, mijnheer Juncker, ingaat tegen veel belangrijker uitdagingen dan het houden van de uitgaven onder een bepaald percentage van het bruto nationaal inkomen.
Laten we met z’n allen en met voldoende middelen aan Europa blijven bouwen, zoals is voorzien in de Verdragen, zodat we de Europese burgers niet teleurstellen. 
Mote (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het nieuwe voorzitterschap kan erop rekenen dat honderdduizenden Britten zich met hand en tand zullen verzetten tegen de voorgestelde Europese Grondwet en dat miljoenen van ons tegen zullen stemmen als het zover is!
We hebben niets tegen de burgers van Europa, maar wel tegen het principe van gecentraliseerd bestuur waar de Europese Unie voor staat. De EU is het van de verantwoording afleggende parlementaire democratie die de Britten meer dan 700 jaar geleden in het leven hebben geroepen. Deze poging om de betrekkingen tussen de staat en het individu om te draaien is ons de afgelopen dertig jaar door middel van leugens en bedrog opgedrongen. Het is ons nu echter volkomen duidelijk waar we met de EU aan toe zijn. Misschien stappen we er niet uit tijdens uw voorzitterschap, maar dat we eruit zullen stappen is een ding dat zeker is! 
Oomen-Ruijten (PPE-DE ).
   – Voorzitter, de inhoud van mijn redevoering zal iets verschillen van die van mijn voorganger. Laat ik beginnen met het Luxemburgs voorzitterschap te danken, niet alleen voor de uitstekende agenda die het heeft gepresenteerd, maar ook voor de stijl, de inhoud en het engagement van deze agenda. Het Luxemburgs voorzitterschap heeft in de komende maanden ongelooflijk veel te doen en er wordt veel van hen verwacht. Er zijn grote uitdagingen waarop men een antwoord wil geven, uitdagingen die Europa moet invullen.
Voorzitter, ik heb het over één van de uitdagingen, namelijk meer en betere banen, maar ook duurzaamheid en sociale samenhang. Ik zeg het dan ook nog maar eens tegen de heer Goebbels en ook tegen de heer Cohn-Bendit: de socialisten en de groenen hebben daarop geen alleenvertoningsrecht. Sociale samenhang is bij uitstek een van de christen-democratische principes, en ik zal mij er altijd voor inzetten, en ik weet dat onze fractie dat ook doet, dat die sociale samenhang bewaard zal blijven. Daarom ben ik ook blij dat niet alleen de voorzitter van de Raad, maar ook de voorzitter van de Europese Commissie en de voorzitter van mijn fractie over die sociale samenhang hebben gesproken.
Voorzitter, ik wil het nog snel over Lissabon hebben, met name over de volgende punten. Ten eerste, het doel van wat we in Lissabon hebben gedaan, was goed, het resultaat dat we willen bereiken is prima, maar alleen zijn we vergeten dat toen al die regeringsleiders naar huis gingen, niemand meer verantwoordelijk, aansprakelijk was voor dit proces. Het allerbelangrijkste wat we nu moeten doen is dat we, naast alle nieuwe maatregelen die moeten worden genomen, mensen verantwoordelijk maken. Nationale plannen die dan ook op Europees niveau getoetst kunnen worden.
En dan nog een laatste hartenkreet, Voorzitter. Ik zie namelijk dat we over de vrije markt een aantal afspraken hebben gemaakt, die vervolgens niet door de lidstaten, maar ook door de Europese Commissie niet werden nagekomen, met name wat betreft de diploma's, de mobiliteit, etc.
Titley (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de Lissabon-strategie staat zo bol van de grootse ideeën dat we vaak – en vandaag is dat ook zeker het geval – weinig horen over eenvoudige dingen, zoals het verbeteren van de kwaliteit van onze eigen wetgeving. De productiviteit van de Europese Unie zou tussen de 2 en de 6 procent kunnen toenemen als ons regelgevend kader zich kon meten met de beste ter wereld. Daarom moet een van de prioriteiten van het Luxemburgse voorzitterschap zijn om de Commissie aan te sporen om, als zij met een voorstel komt, in een vroeg stadium geld uit te trekken voor het inwinnen van adviezen, en om het concurrentievermogen te toetsen.
We moeten ook bestaande wetgeving onder de loep nemen en kijken of die het beoogde doel heeft bereikt. Vaak nemen we wetten aan, maar kijken we niet wat er daadwerkelijk van is terechtgekomen. Wordt bestaande wetgeving wel op de juiste manier ten uitvoer gelegd en nageleefd? Ik vind dat er in deze Unie van 25 een veel hogere prioriteit moet worden gegeven aan het toezicht houden op de naleving van wetgeving dan tot nu toe het geval is geweest. Ik ben blij dat de Commissie interne markt en consumentenbescherming is ingegaan op mijn suggestie om een initiatiefverslag op te stellen om deze kwestie nader te bekijken.
Er is vandaag ook veel gezegd over het sociale Europa, maar we moeten ervoor zorgen dat het sociale Europa betrekking heeft op iedereen en niet simpelweg op het werkende deel van de bevolking. Te veel burgers zijn economisch inactief en daarom moeten we investeren in een actief arbeidsmarktbeleid dat mensen weer aan het werk krijgt, en, aansluitend, in een beleid dat mensen steunt om aan het werk te blijven. Als we dat niet doen, is onze Lissabon-strategie gedoemd te mislukken.
Ten slotte verzoek ik het Luxemburgse voorzitterschap om nieuwe initiatieven te ontplooien ten aanzien van Noord-Cyprus, zodat er sprake kan zijn van een doelmatig economisch herstel in dat deel van het land. 
Kirkhope (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag in de eerste plaats de heer Juncker en zijn land een succesvol voorzitterschap toewensen. Mijnheer de fungerend voorzitter, uw leiderschap van de Unie valt in een cruciale periode. Het ratificatieproces voor de Grondwet nadert, het Lissabon-proces is nog steeds niet goed genoeg op gang en de toekomst van de transatlantische betrekkingen is een bron van zorg. In maart vindt de tussentijdse evaluatie van het Lissabon-proces plaats door de Europese Raad. Dit gebeurt tegen de achtergrond van het verslag-Kok, waarin een ongezouten oordeel werd geveld over het gebrek aan vooruitgang. Ik vraag het voorzitterschap om zich niet te laten verleiden om in te gaan op de roep van hen die aanvoeren dat het behoud van “het Europese model” de belangrijkste politieke prioriteit is. Dat is het beslist niet. Juist omdat zoveel regeringen hebben verzuimd om drastische hervormingen door te voeren, is het Lissabon-proces zo in de knel geraakt.
De Verenigde Staten blijven beter presteren dan wij en de concurrentiedruk vanuit Azië, met name China en India, neemt toe, maar de nationale regeringen in de Unie lijken er totaal niet op te reageren. Het voorzitterschap moet ondubbelzinnig steun verlenen aan de economische hervorming, een flexibelere arbeidsmarkt, een concurrerender belastingbeleid en het wegnemen van factoren die een groei van de werkgelegenheid belemmeren, met name de buitensporige regelgeving waarmee al onze economieën te maken hebben. Heel Europa gaat gebukt onder een hoge werkloosheid en de mensen hebben behoefte aan praktische oplossingen om aan het werk te komen.
De hervorming zal moeilijk en vol risico's zijn, maar zoals het Verenigd Koninkrijk in de jaren 1980 onder Margaret Thatcher en Spanje in de jaren 1990 onder de heer Aznar hebben laten zien, werpt een resolute aanpak vruchten af. Lage belastingtarieven, flexibele arbeidsmarkten, minder bureaucratie en vastberadenheid om de balans overtuigend te laten doorslaan naar de kant van hen die welvaart genereren, vormen de enige manier om uit het economische dal te klimmen. Socialisten vinden deze dingen uiteraard een gruwel, maar alle burgers profiteren ervan. We rekenen erop dat tijdens de Top in maart de fouten uit het recente verleden worden rechtgezet en dat Europa resoluut de weg van een vrije markt en een op ondernemersleest geschoeide economie inslaat. 
Sakalas (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het hele onderwerp “kinderen” is onzichtbaar geweest in het beleid en de programma's van de EU. De rechten van kinderen worden nu echter genoemd in de Grondwet en het Handvest van de grondrechten. Het is belangrijk dat er wordt toegewerkt naar een horizontaal Europees kinderbeleid. Kinderen kunnen niet voor zichzelf opkomen. Daarom hebben wij de plicht om dat voor hen te doen. We horen dagelijks verhalen over kinderen die honger lijden, doodgaan of op alle mogelijke manieren worden mishandeld.
In uw programma mis ik echter een alomvattende strategie ten aanzien van de rechten van kinderen overeenkomstig het VN-Verdrag inzake de rechten van het kind, dat door de meeste Europese landen is bekrachtigd. Kinderen zijn kwetsbaar voor kinderhandel. Het verslag over mensenhandel dat onlangs is gepubliceerd door de Deskundigengroep staat voor een belangrijk deel in het teken van mensenrechten. Ik verzoek het Luxemburgse voorzitterschap om hier actie op te ondernemen en daarbij ook voor een specifiek rechtsmiddel te zorgen om de rechten van kinderen die het slachtoffer zijn geworden van kinderhandel te bevorderen en te beschermen.
Het Luxemburgse voorzitterschap heeft verklaard dat een van de prioriteiten is dat er een richtlijn inzake de terugkeer van asielzoekers komt. Het is belangrijk dat daarin een specifiek gedeelte komt waarin de rechten van kinderen worden beschermd en dat alleenstaande kinderen niet worden teruggestuurd naar hun land van herkomst zonder dat er naar het belang van het kind is gekeken. De rechten van het kind zijn niet geïntegreerd in het ontwikkelingsbeleid van de Europese Unie. Ik verzoek het Luxemburgse voorzitterschap om onverwijld iets aan deze omissie te doen door aan te dringen op een mededeling over de rechten van kinderen en op nieuwe ontwikkelingssamenwerking, en door vermelding van de rechten van het kind voorop te stellen. Ik verzoek het voorzitterschap ook om de verklaring over het ontwikkelingsbeleid te herzien.
De tenuitvoerlegging van nieuwe richtlijnen om kinderen in conflictgebieden te beschermen blijft reden geven tot bezorgdheid. Er kan alleen vooruitgang op dit gebied worden geboekt als het Luxemburgse voorzitterschap een actieplan opstelt en ten uitvoer brengt.
Ik besluit met de opmerking dat het essentieel is dat de rechten van kinderen aan de prioriteiten van het Luxemburgse voorzitterschap worden toegevoegd en dat de rechten van kinderen worden opgenomen in de conclusies van het voorzitterschap. 
Saryusz-Wolski (PPE-DE ).
    Mijnheer de Voorzitter, ik mis twee elementen in het programma van het Luxemburgs voorzitterschap. Vandaar mijn twee vragen. In het stuk over de prioriteiten van het Luxemburgs voorzitterschap worden 27 landen en regio’s buiten de Europese Unie vermeld. Oost-Europa en Oekraïne schitteren echter door afwezigheid. Kortom, de oostelijke dimensie ontbreekt in het programma. Als dit de plannen weerspiegelt van het Luxemburgs voorzitterschap tegenover de nieuwe Europese democratie die wij voor onze ogen op onze drempel geboren hebben zien worden dan is dat zorgwekkend. Uw opmerkingen in het Parlement over Oekraïne waren uiterst voorzichtig en beloven weinig goeds als het gaat om maatregelen die op het niveau zijn van de Europese verantwoordelijkheid tegenover Oekraïne en van de morele en politieke imperatief.
Als het van onze kant blijft bij het oude actieprogramma, dat nog is gebaseerd op het nabuurschapsbeleid, dan is dat beslist te weinig. Dit zou een grote vergissing zijn. Dit plan was opgesteld voor het Oekraïne uit een andere tijd, namelijk het Oekraïne uit de tijd voordat de oranje revolutie nieuwe hoop bracht en een toonbeeld werd van vreedzame politieke omwenteling. Europa moet reageren op de gebeurtenissen in Oekraïne. Woorden en oude instrumenten volstaan niet. De tijd verloopt sneller en anders in Midden- en Oost-Europa. Wij moeten nu maatregelen nemen opdat de democratie niet alleen overwint, maar bovenal wordt bestendigd en een bron van hoop vormt voor anderen.
Wat moeten wij nu doen? Het oude actieplan moet worden herzien en meer zijn dan nabuurschapsbeleid. Wij moeten een nieuw aanbod doen. Wij moeten de betrekkingen tussen de Europese Unie en Oekraïne op een nieuw plan brengen. Wij moeten het land een associatieakkoord aanbieden en het perspectief op lidmaatschap openen. Wij mogen de Europese aspiraties van Oekraïne niet teleurstellen. Wij mogen onze fundamentele waarden, zoals vrijheid, democratie en solidariteit, niet verkwanselen voor olie en gas.
Steun voor de Oekraïnse democratie betekent tevens steun voor de democratische aspiraties van de burgers in Wit-Rusland, Rusland en andere postsovjetstaten. Het perspectief van de politieke verandering die zich lijkt aan te dienen is in alle opzichten gunstig voor de Europese Unie. Het tijdperk van Jalta, van de Brezjnev-doctrine en van de Berlijnse muur is voorbij. Wij moeten een moedig beleid voeren, gebaseerd op onze waarden, niet op onze financiële belangen. Wij moeten met ons beleid de democratie, de mensenrechten en het zelfbeschikkingsrecht van de volkeren uitdragen. Het opbouwen van open betrekkingen met het democratische Oekraïne is een grote uitdaging en een plicht voor het Luxemburgse voorzitterschap. Ik wens u veel succes.
Juncker,
   .  Mijnheer de Voorzitter, ik kan twee dingen doen. Ik kan antwoord geven aan alle dertig afgevaardigden die aan het woord zijn geweest, op het gevaar af dat het erg langdradig wordt, of ik kan slechts enkelen van hen antwoord geven, met het risico zeer onbeleefd over te komen jegens de anderen. Ik zal dus proberen bondig te zijn om beleefd te blijven.
De heer Goebbels, die mij al lange tijd volgt, acht mij volstrekt niet tot zoiets in staat, en daarin lijken wij op elkaar.
Mijnheer de Voorzitter, meerdere sprekers zijn ingegaan op de agenda van Lissabon, met name fractievoorzitters en andere collega’s zoals de heer Swoboda of mevrouw Oomen. In mijn ogen zijn we het er wel zo goed als over eens dat de fundamentele synergie waarop de strategie van Lissabon is gebaseerd en die door de conclusies van de Europese Raad van Göteborg een nuttige aanvulling kreeg, moet worden gehandhaafd 
De heer Cohn-Bendit heeft er een gewoonte van gemaakt te refereren aan schrijvers van om het even welke kant van de Rijn, en vandaag citeerde hij Victor Hugo. Wat de agenda van Lissabon aangaat zou ik Pascal willen aanhalen, die zei dat hij hield van dingen die samengaan. Dat klopt voor veel gebieden in het leven, en evengoed voor de strategie van Lissabon. We kunnen de verschillende onderdelen die de kracht van de strategie van Lissabon uitmaken niet uit elkaar halen, en dan heb ik het over de kracht die zij in theorie bezit, niet over het enthousiasme waarmee de strategie ten uitvoer is gelegd.
Sommigen van u hebben in het kader van de strategie van Lissabon gezinspeeld op de noodzakelijke structurele hervormingen die zouden moeten worden doorgevoerd. Ik ben naar ik meen sinds 1989 lid van de Raad Ecofin. Vanaf het begin is mij week in week uit, maand na maand verteld dat er structurele hervormingen nodig zijn. Zelden kan iemand mij echter precies vertellen hoe die structurele hervormingen eruit zouden moeten zien. Over het algemeen heb ik de indruk dat degenen die zeggen dat structurele hervormingen nodig zijn, in werkelijkheid de ontmanteling van de verzorgingsstaat voor ogen staat.
Daarom zegt men heel vaak, wanneer men het over structurele hervormingen heeft, dat de arbeidsmarkten moeten worden hervormd, dat er op de arbeidsmarkten meer flexibiliteit nodig is. Ik geloof dat dat inderdaad zo is, maar ik geloof ook dat de Europese werkgevers flexibeler zouden kunnen zijn. Ik denk dat het in het belang zou zijn van degenen die de besluiten nemen en die zeer dikwijls ook de besluiten nemen voor de anderen, meer flexibiliteit aan den dag te leggen om de instrumenten die ons ter beschikken staan aan te passen aan de noden van vandaag.
Persoonlijk zou ik de Europeanen niet graag de indruk willen geven dat we voor meer concurrentievermogen kunnen volstaan met het hervormen van de arbeidsmarkt, het ontmantelen van de verzorgingsstaat en het schrappen van het cordon sanitaire dat gevormd wordt door de rechten van werknemers. Dat is een benadering die heel erg op de korte termijn is gericht, met alle gevolgen van dien: in plaats van concurrentievermogen te winnen zouden we de steun van het merendeel van de Europeanen, en met name de werknemers, verliezen. Ik zou u dus willen waarschuwen tegen dit soort simplistische voorstellen die nergens toe leiden.
Velen van u hebben verklaard dat hun fracties het Stabiliteitspact steunen. Dat maakte dit debat overigens heel interessant. Dat zal ik uitleggen. De heer Goebbels, jawel, heeft de steun toegezegd van zijn fractie, de socialisten. Als ik het goed heb begrepen neigt de heer Cohn-Bendit, zo lijkt het, in de richting van een duidelijk samenkomen van belangen en overtuigingen op dit punt. Wat de heer Poettering betreft: die heeft de steun van de PPE-Fractie aangeboden. Het heeft het Luxemburgs voorzitterschap dus slechts vijf minuten gekost om socialisten, liberalen, christen-democraten en alle anderen op één lijn te krijgen over de vraag hoe de hervorming van het Stabiliteits- en groeipact er in grote lijnen uit moet gaan zien. Daar ben ik blij om. Het Luxemburgs voorzitterschap zal het op dat punt eenvoudig hebben, en dat wist ik voor vandaag nog niet.
Ik zal nog kort terugkomen op de richtlijn over de liberalisering van de diensten. Ik dacht dat ik duidelijk was geweest daarover. We zeggen geen nee tegen die richtlijn; die kan zelfs banen scheppen als we bij de opstelling ervan rekening houden met de situatie. Ik zou echter willen dat we deze richtlijn in een gezamenlijke inspanning ontdoen van die aspecten die een gevaar voor sociale dumping opleveren en die tussen de regels door in de tekst geslopen zijn. Ik ben me ervan bewust dat onze discussie over deze richtlijn door verwarring wordt geplaagd omdat de potentiële risico’s die sommige bepalingen ervan opleveren niet duidelijk in het oog springen. Ik zou dus willen dat de Commissie, de Raad en het Parlement deze ontwerprichtlijn regel voor regel napluizen op gevaar voor sociale dumping. Als iedereen, ook de heer Bolkestein zelf, mij zegt dat het niet de bedoeling is de regels die onze arbeidsmarkten beschermen kapot te maken, dan moeten we toch in staat zijn om – in een gezamenlijke leesinspanning, als dit inderdaad onze gezamenlijke intentie is – het risico op sociale dumping, dat ik wel degelijk aanvoel als het om deze ontwerprichtlijn gaat, te vermijden. Zelfs als we die mogelijkheid zouden hebben, zou deze richtlijn echter toch niet in de huidige vorm worden goedgekeurd tijdens het Luxemburgs voorzitterschap, daar op meerdere punten amendementen nodig zijn.
Het statuut van de leden van het Europees Parlement zal voor het einde van het Luxemburgs voorzitterschap worden goedgekeurd.
Mijnheer Mote, u hebt gezegd dat u de Europese Unie zou willen verlaten, omdat de Europese Unie voor alles staat dat u afwijst, voor alles dat u verwerpt. Wat dat aangaat, moet ik u zeggen dat ik het niet met u eens kan zijn. De Europese Unie is alles waar ik aan hecht, omdat ik hecht aan wederzijds begrip tussen de volkeren, omdat ik hecht aan de Europese solidariteit, een solidariteit die niet bedreigd mag worden door een slechte hervorming van de financiële vooruitzichten, gericht op het kapotmaken van de instrumenten van die solidariteit. De Europese Unie is alles waar ik aan hecht, omdat ik hecht aan vrede. Op dit Europese continent heeft de tweedracht tussen volkeren veel leed veroorzaakt. Zelfs als u haar wilt verlaten zoudt u aan de Europese Unie gehecht moeten zijn!
Barroso,
    – Mijnheer de Voorzitter, ik ga niet meer in op de punten die we al hebben behandeld tijdens ons debat. De prioriteiten van het Luxemburgse voorzitterschap zijn duidelijk. De Commissie steunt deze en zal op loyale en constructieve wijze samenwerken met het voorzitterschap, de lidstaten en de Raad om tijdens dit beslissende semester belangrijke resultaten te boeken.
Toch wil ik stilstaan bij een kwestie die niet is vermeld in onze inleiding, maar die is aangekaart door tenminste één parlementslid, namelijk het maken van betere wetgeving. Wij scharen ons achter het Luxemburgse voorzitterschap dat voorrang wil geven aan inspanningen om tot een betere kwaliteit van de wetgeving te komen. Dat staat in het programma van het voorzitterschap. Ook het verslag-Cox zegt dat de kwaliteit van de wetgeving een van de beslissende factoren is om het economische klimaat te verbeteren. Ik wil er evenwel aan toevoegen dat betere wetgeving niet alleen essentieel is voor de economie, maar ook voor het begrip en vertrouwen van de Europese burgers in het Europese project.
Betere wetten maken is niet alleen een kwestie van concurrentievermogen, maar ook van burgerschap. De publieke opinie vindt dat het optreden van de Europese Unie vaak gekenmerkt wordt door wereldvreemde bureaucratie en bemoeizucht. De vereenvoudiging moet stelselmatig en praktijkgericht gebeuren. Het acquis communautaire moet bevattelijker worden. In dat verband zijn effectbeoordelingen van beslissend belang om de belangrijkste politieke beslissingen beter te kunnen voorbereiden. Eenvoudiger en beter voorbereide wetgeving, dat zijn de twee voorwaarden voor een beter begrip en dus een betere aanvaarding van de wetgeving door onze medeburgers.
Anderzijds moet ik benadrukken dat de tenuitvoerlegging van de wetgeving een heikel probleem is geworden. De geloofwaardigheid van de Unie staat op het spel wanneer blijkt dat zij en de lidstaten niet kunnen zorgen voor een snelle omzetting en voor de naleving van het acquis communautaire.
De Commissie zal van haar kant extra aandacht schenken aan schendingen van het Gemeenschapsrecht en de behandeling ervan.
Om af te ronden wil ik u betreffende de herziening van de strategie van Lissabon nog zeggen dat we geen problemen mogen zien waar er geen zijn. Ik denk dat we het er allemaal over eens zijn dat het concurrentievermogen, het milieu en de sociale verworvenheden erg belangrijk zijn voor onze Europese Unie. Wel schort er iets aan ons internationale concurrentievermogen; op dat vlak doen we het niet zo goed als onze partners. Ik denk in alle eerlijkheid dat we inzake milieu en sociale verworvenheden weinig lessen te leren hebben van onze partners. Maar op concurrentiegebied, bijvoorbeeld op het vlak van onderzoek en ontwikkeling, is er wel nog veel werk aan de winkel.
Als we bijvoorbeeld onze investeringen in onderzoek naar nieuwe technologieën vergelijken met die van de Verenigde Staten en Japan – ook al kijken we slechts naar de vijftien lidstaten van voor de uitbreiding – dan zien we dat de investeringen van het Europa van de vijftien slechts een derde bedragen van die van de Amerikanen en 30 procent minder dan wat de Japanners hiervoor uitgeven. Zijn op groei gerichte investeringen in onderzoek en innovatie dan geen prioriteit? Natuurlijk wel. Precies daar werken we aan met het Luxemburgse voorzitterschap en de lidstaten, we willen meer aandacht schenken aan de dringendste behoeften. Ik ben er rotsvast van overtuigd dat we tijdens dit voorzitterschap een vernieuwde strategie van Lissabon tot stand zullen zien komen, een krachtigere strategie die een moderner Europees sociaal model zal opleveren dat de welvaart van onze medeburgers kan garanderen.
De Voorzitter. –
   Het debat is gesloten. 
Figueiredo (GUE/NGL ).
   – Als het programma van dit voorzitterschap geen volledige teleurstelling is, dan is dat alleen maar omdat we er toch nauwelijks iets van verwachtten. Wij vinden het een kwalijke zaak dat een aantal fundamentele kwesties in dit programma niet aan de orde komt. Er wordt niets gezegd over werkloosheid, terwijl de werkloosheid blijft toenemen. Er wordt geen belofte gedaan een balans op te maken van de invoering van de euro in de twaalf landen van de eurozone, hoewel bekend is dat de problemen in de meeste eurolanden steeds ernstiger worden, met name als gevolg van de overwaardering van de euro. Er wordt niet aangedrongen op een herziening van de liberalisering van de handel in kleding en textiel; er wordt zelfs niet gesproken over het vastleggen van een vrijwaringsclausule voor de meest kwetsbare producten. En er wordt geen enkele verwijzing gemaakt naar de zestigste verjaardag van de nederlaag van het fascisme.
Men blijft in gebreke om met betrekking tot de strategie van Lissabon de nodige conclusies te trekken aangaande de gevolgen van de huidige situatie. Integendeel: er wordt wederom aangedrongen op dezelfde oplossingen – liberalisering, privatisering, banen zonder rechten en ontmanteling van de openbare diensten. Er wordt geen voorstel gedaan om het Stabiliteitspact te herroepen en te vervangen door een pact voor sociale vooruitgang en werkgelegenheid, overeenkomstig de doelstellingen voor volledige werkgelegenheid, duurzame economische ontwikkeling en sociale en economische cohesie. 
De Voorzitter.
   –Aan de orde zijn de verklaringen van de Raad en de Commissie over de gevolgen van de tsunami van 26 december 2004. 
Asselborn,
   . – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, mijnheer de voorzitter van de Commissie, de ongekende ramp van 26 december heeft twaalf landen getroffen en tot nu toe meer dan 160.000 dodelijke slachtoffers geëist. Daarnaast zijn er duizenden vermisten, talloze gewonden en miljoenen – er is sprake van vijf miljoen – ontheemden of daklozen. Kinderen, wees geworden of zonder contact met hun familieleden, zijn extra kwetsbaar in deze omstandigheden. De gezondheidssituatie is zorgwekkend en de materiële schade is niet in cijfers te vatten.
Geconfronteerd met een ramp van een dergelijke omvang heeft het Luxemburgse voorzitterschap in nauwe samenwerking met het Nederlandse voorzitterschap al meteen sinds 26 december gereageerd en heeft zich op 1 januari met de Commissie ter plaatse begeven. Het Luxemburgse ministerie van Volksgezondheid heeft diezelfde dag contact opgenomen met verantwoordelijken van de WHO en het Internationale Rode Kruis.
Op basis van die eerste contacten met de Verenigde Naties en de getroffen landen en ook na de buitengewone topconferentie in Jakarta heeft het voorzitterschap op 7 januari een Raad Algemene Zaken bijeengeroepen, waaraan een groot aantal ministers van Buitenlandse Zaken, Ontwikkelingssamenwerking en Volksgezondheid hebben deelgenomen.
De Raad van 7 januari bevestigde de solidariteit van de Europese Unie met de getroffen landen en hun bevolking, die hij – dat is heel belangrijk – dankte voor de steun die zij hebben geboden aan de Europese burgers die daar waren op het moment van de ramp. De Raad heeft ook hulde gebracht aan de algemene solidariteit waarvan de burgers en het maatschappelijke middenveld blijk hebben gegeven.
Tijdens de Raad is een overzicht gegeven van de talrijke initiatieven die zowel de Commissie als de lidstaten hebben ontplooid en is ook de noodzakelijke coördinatie van de hulp van de Unie besproken. We hebben samen nagedacht over manieren om optimaal te reageren op de noodsituatie, zowel op financieel en materieel vlak als op gezondheidsvlak. We hebben het ook gehad over de financiële en operationele maatregelen die nodig zijn voor het herstel en de wederopbouw. Op de Raad waren verantwoordelijken van VN-agentschappen uitgenodigd: mensen van het Office for Coordination of Humanitarian Affairs, van de WHO en ook van Unicef. Zij hebben de Raad aanvullende informatie verstrekt over de toestand ter plaatse, de getroffen maatregelen en over de inschatting van de toekomstige behoeften. Bij deze gelegenheid werd de leidende rol van de Verenigde Naties bij het coördineren van de hulp hardop bevestigd.
Ik deel u nu de belangrijkste directe resultaten van deze Raad mee: op financieel vlak bedraagt de gecombineerde steun van de Europese Unie en de lidstaten ten behoeve van de slachtoffers van de tsunami – het gaat om noodhulp en hulp voor de wederopbouw – op dit moment anderhalf miljard euro. De Raad heeft wel opgemerkt dat deze inspanning het algemene probleem van de humanitaire hulp en van de millennium-ontwikkelingsdoelstellingen, met name in Afrika, niet mag overschaduwen en hieraan geen middelen mag onttrekken.
Op gezondheidsvlak werd de lidstaten gevraagd hun inspanningen te bundelen onder leiding van de WHO om het gevaar voor epidemieën te voorkomen en om gezondheidsinfrastructuur op te zetten via het uitsturen van medische teams en materiaal. De Europese Unie en haar lidstaten zullen de WHO ondersteunen.
Op langere termijn bekeken wenst de Raad het reactievermogen van de Europese Unie na zware rampen te versterken met de volgende instrumenten.
Ten eerste het opzetten van een preventiestrategie, een systeem voor early warning en snelle reactie op rampsituaties, vooral met het oog op de wereldconferentie ter bestrijding van rampen, die van 18 tot 22 januari zal plaatsvinden in het Kobe, Japan.
Ten tweede het verbeteren van het mechanisme voor civiele bescherming en humanitaire hulp en ook van de analysemogelijkheden. De Raad wil dat de Unie snel kan reageren op rampen dankzij geëigende structuren voor het plannen, coördineren en het mobiliseren van middelen.
Ten derde het versterken van de consulaire samenwerking.
Ten vierde andere maatregelen die de Raad zal bestuderen, zoals het ontwikkelen van een snel reactievermogen van de Europese Unie via een snel systeem voor vroegtijdige waarschuwing. Ook de oprichting van een Europees vrijwilligerskorps voor humanitaire hulp wordt overwogen, en ten slotte zal de coördinatie van de Europese Unie op het gebied van hulpverlening, evacuatie en het verstrekken van voedselhulp en medische zorgen worden versterkt.
Ik denk ook aan ondersteunende maatregelen op handelsvlak en aan bilaterale partnerschappen, zoals jumelages van steden, ziekenhuizen enzovoort, en ten slotte aan een regeling voor de schuldenlast van de getroffen landen, voorzover zij dat wensen. Dat punt zou op de agenda van de Ecofin-Raad van volgende week moeten staan.
De Raad Algemene Zaken van 31 januari zal opnieuw kijken naar alle maatregelen en denksporen, die de Europese Unie en de lidstaten op middellange en lange termijn plannen met het oog op het uitwerken van een operationeel actieplan.
Op de avond van 7 januari hebben mevrouw Benita Ferrero-Waldner, de bevoegde Europese commissaris, de bevoegde ministers van Volksgezondheid en Ontwikkelingssamenwerking en ikzelf een grote delegatie van uw Parlement op de hoogte gebracht van de stand van zaken.
Deze week zullen het voorzitterschap en de Commissie intens van gedachten blijven wisselen met de bevoegde instanties van het Europees Parlement, met het oog op het concretiseren van de financiële verbintenissen van de Unie, en ik hoop dat we op de Raad Algemene Zaken van 31 januari al een aantal strategieën van de Raad Algemene Zaken van 7 januari in de praktijk kunnen omzetten. 
Barroso,
    – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren afgevaardigden, de omvang van de ramp die in Zuid-Azië heeft plaatsgevonden, verplicht ons na te denken over de kwetsbaarheid van het menselijk bestaan als dat geconfronteerd wordt met de krachten van natuur. We zien dan hoe onbelangrijk andere kwesties worden als je ze vergelijkt met een menselijke tragedie van deze omvang. We kunnen dan ook eens goed kijken naar hetgeen via politieke actie op nationaal en Europees niveau gedaan kan worden om met de gevolgen van dit soort natuurrampen om te gaan. Dit is namelijk hét moment om na te denken over ons beleid, de instrumenten die ons ter beschikking staan, de wijze waarop we onze inspanningen kunnen coördineren en manier waarop we de verantwoordelijkheden tussen de nationale autoriteiten en de Europese instellingen dienen te verdelen.
Ik heb de afgelopen week een reis naar Jakarta gemaakt en ben daar geconfronteerd met de werkelijk omvang van de tragedie die door deze aardbeving en de daarop volgende tsunami is veroorzaakt. Ik heb ook kunnen vaststellen dat de internationale gemeenschap, waaronder de Europese Unie en de Europese Commissie, in staat is gebleken snel te reageren en omvangrijke sommen bijeen te brengen voor hulp en andere typen bijstand.
Wat commissaris Michel in het getroffen gebied heeft gezien, was schokkend. De vloedgolf heeft alle menselijke aanwezigheid over een strook kust van vijfonderd kilometer weggevaagd en alles wat ze op haar weg tegenkwam verwoest, waarbij ze hier en daar plaatsen heeft bereikt die vijf kilometer landinwaarts lagen. En het meest tragische is dat het grootste deel van de bevolking nu juist woont in die volledig weggevaagde kuststrook. Even zorgwekkende berichten bereiken ons uit Sri Lanka, Thailand, India en de Malediven. Dat ook enorme schade is aangericht in andere, minder toegankelijke landen – en het feit dat deze tragedie ook de kust van Afrika heeft bereikt – wordt nu pas bekend.
Deze enorme natuurramp laat in haar kielzog 150.000 doden achter, terwijl vijf miljoen mensen dakloos zijn geworden. Al deze getraumatiseerde mensen moeten nu proberen wat er van hun gedecimeerde familie over is terug te vinden. Ze zullen hun huizen weer moeten opbouwen en hun economische activiteiten weer moeten aanvangen. Kortom, ze zullen de draad van hun leven weer moeten oppakken. 

De omvang van de ramp en de schokkende beelden op onze tv-schermen en in onze kranten hebben geleid tot massale betrokkenheid van onze Europese burgers. Zij drongen erop aan dat er zeer snel en op grote schaal actie zou worden ondernomen. We mogen trots zijn op de reactie van Europa. De Europeanen hebben in groten getale blijk gegeven van hun solidariteit, zowel op het niveau van de instellingen als van de individuele burger. Wereldwijd verleent Europa verreweg de meeste steun aan de slachtoffers en getroffen landen: Europa was de eerste donor die rechtstreekse bijstand aankondigde en onze vertegenwoordigers behoorden tot de eersten die ter plaatse waren. Ik wil mijn bewondering uitspreken voor allen die direct en indirect bij deze enorme inspanning betrokken zijn.
Wat betreft de beheersing van de crisis wil ik wijzen op de uitstekende samenwerking tussen de Commissie en het voorzitterschap van de Raad, met name de samenwerking met premier Juncker, en het Europees Parlement. Wij hebben laten zien hoe essentieel een gezonde en doeltreffende samenwerking tussen de instellingen is.
In andere noodsituaties had de Commissie meer tijd om haar reactie vooraf met het Parlement en de Raad, onze begrotingsautoriteiten, te bespreken en voor te bereiden. In dit geval ontbrak ons die tijd. Binnen negen dagen nadat de kustlijn van Azië en Afrika door de vloedgolven was geteisterd, kwamen de regeringsleiders van de getroffen landen en de belangrijkste donoren in Jakarta bijeen om te bepalen hoe de schade moest worden hersteld en welke fondsen beschikbaar moesten worden gesteld.
Gezien de beperkte tijd die we hadden, besprak ik vóór mijn vertrek naar Jakarta met Parlementsvoorzitter Borrell Fontelles en premier Juncker het voorstel van de Commissie om 450 miljoen euro ter beschikking te stellen. Beiden stonden zeer positief tegenover de aanpak die ik voorstelde. Tijdens de conferentie in Jakarta gaf ik op verzoek van en namens Voorzitter Borrell Fontelles een speciale boodschap door, die bestemd was voor de staatshoofden en regeringsleiders die daar bijeen waren.
Omdat ik niet de gelegenheid had in de plenaire vergadering van het Parlement en in de Raad uitgebreid over het door de Commissie toegezegde bedrag te spreken, heb ik tijdens de conferentie in Jakarta aangegeven dat het steunbedrag van 450 miljoen euro nog wel door de begrotingsautoriteiten, waartoe u als Europees Parlement ook behoort, moet worden goedgekeurd. Vandaag heeft de Commissie als prioriteit naar uw standpunten te luisteren, uw vragen te beantwoorden en tot overeenstemming te komen over de vraag hoe we de twee taken die op dit moment het belangrijkst zijn, het best kunnen uitvoeren: hoe kunnen we onze voorwaardelijke toezegging snel concreet vorm geven in de begroting en de vrijgemaakte gelden vervolgens aanwenden voor wederopbouwprogramma's ter plekke, die de mensen helpen hun leven weer op de rails te zetten?
Hoewel we nog maar aan het begin staan, wil ik graag nader toelichten hoe het door de Commissie toegezegde bedrag het best kan worden gebruikt, als u instemt met de financiering die wij hebben voorgesteld.
Wat betreft het humanitaire aspect heeft de Commissie snel en zeer doeltreffend gereageerd. Via ons bureau voor humanitaire hulp, ECHO, waren wij een van de eerste organisaties die op de ramp reageerden. Wij hebben 23 miljoen euro aan humanitaire steun overgemaakt aan het Rode Kruis en andere partners zodat in essentiële behoeften kon worden voorzien. Op de dag van de ramp zelf was al 3 miljoen euro beschikbaar. We hebben het ECHO-personeel ter plaatse versterkt en onze deskundigen hebben nauw samengewerkt met de Verenigde Naties en andere donoren om vast te stellen waaraan behoefte is, en om de humanitaire hulp ter plekke te coördineren.
Commissaris Michel heeft van 1 tot 7 januari de zwaarst getroffen gebieden bezocht om met eigen ogen te zien wat er gebeurd is, en om te bepalen welke hulp en herstelwerkzaamheden nodig zijn. Ook hebben we snel de bescherming van burgers ter hand genomen. Zodra de eerste meldingen over de tsunami binnenkwamen, werd het communautaire mechanisme voor civiele bescherming, dat onder de verantwoordelijkheid van commissaris Dimas valt, in werking gesteld.
Ten tijde van de ramp is het Bewakings- en informatiecentrum van de Commissie voortdurend in touw geweest om steun van de EU-lidstaten en naburige landen op het gebied van civiele bescherming te mobiliseren en te coördineren. Gebleken is dat het mechanisme een eenvoudig en efficiënt systeem vormt, waarmee de steun kan worden afgestemd op de specifieke behoeften van elk geteisterd land. Binnen 24 uur na de ramp stuurde het centrum beoordelings- en coördinatiedeskundigen naar Thailand en Sri Lanka. Zoals de heer Kofi Annan al heeft beklemtoond, is er onmiddellijk 1 miljard dollar nodig. Als antwoord hierop heb ik voorgesteld onze toezegging te verhogen met 100 miljoen euro uit de noodreserve. Het gaat daarbij om humanitaire bijstand. Ik heb begrepen dat de commissies van het Parlement positief tegenover dit voorstel staan, en commissaris Michel heeft tijdens de gisteren gehouden VN-conferentie in Genève het door ons toegezegde bedrag vermeld. Hieruit blijkt tevens dat wij de benadering van het Parlement, dat de coördinerende rol van de Verenigde Naties onderstreept, volledig steunen.
Wat betreft de wederopbouw heb ik voorgesteld 350 miljoen euro beschikbaar te stellen. Dit bedrag moet mijns inziens deels komen uit nieuwe fondsen en deels worden gegenereerd uit de herprogrammering van gelden die reeds voor de getroffen landen bestemd waren. Hoewel de wederopbouw verscheidene jaren in beslag zal nemen, moeten de financiële middelen daarvoor dit jaar en volgend jaar worden verstrekt. Ik begrijp dat het woord "herprogrammering" tot enige zorg in het Parlement heeft geleid. Waarom doet de Commissie dit voorstel? De hoofdreden is snelheid. De gelden voor de beoogde projecten voor 2005 zijn al beschikbaar en kunnen worden aangewend voor urgente en onmiddellijke wederopbouwwerkzaamheden. Wachten op nieuwe fondsen kan wel zes maanden duren. We moeten de aanwezige gelden voor de wederopbouw nu gebruiken. Alle donoren, inclusief de Wereldbank, reageren op dezelfde wijze en maken zo snel mogelijk fondsen vrij voor het tsunami-hulpproject. Bovendien geloof ik niet dat deze aanpak ook maar enige nadelige neveneffecten zal hebben.
We kunnen ons afvragen of hierdoor reeds geplande projecten komen te vervallen. Het antwoord is nee. Als de regeringen net als wij besluiten dat het tsunamiproject de allerhoogste voorrang krijgt, kan op grond van de nieuwe financiële vooruitzichten in 2006 of 2007 met de oorspronkelijk geplande projecten worden begonnen. In sommige gevallen is het probleem dat we het eerdere project voor de betreffende regio's niet kunnen voortzetten omdat deze door de tsunami zijn geteisterd. Daarom moeten we wel prioriteit geven aan de tsunamiprojecten.
Zal dit ertoe leiden dat geld dat voor andere regio's bedoeld was, naar Azië wordt overgeheveld? Het antwoord is nee. Projecten die voor het moment minder belangrijk worden geacht en daardoor vertraging oplopen, vallen onder de Azië-begroting, die indien nodig zal worden aangepast. Ik reken op uw steun wat dit betreft. Ik heb de ontwerpresolutie van het Europees Parlement gezien en ik kan u verzekeren dat "de armen in de wereld niet de prijs voor deze ramp zullen betalen".
Wat betreft ontwikkelingssamenwerking ligt de prioriteit van de Europese Unie duidelijk bij Afrika, gezien de structurele behoeften van dat continent, en dat zal ook zo blijven. Daarvan bent u zich allen bewust. Dat betekent echter niet dat we nu geen onmiddellijke voorrang kunnen geven aan hulp in verband met deze ramp.
Laat me u enkele specifieke voorbeelden geven van de manier waarop deze herprogrammeringsaanpak meteen na aanvaarding zijn vruchten kan afwerpen. In Indonesië heeft de Commissie een programma van 35 miljoen euro dat beoogt de toegang tot en de kwaliteit van de gezondheidszorg op gemeenschapsniveau te verbeteren. Als de Indonesische regering daarmee akkoord gaat, kan dit programma snel worden uitgebreid. Hierdoor kan hulp worden geboden om de voorzieningen van de gezondheidszorg die door de tsunami zijn beschadigd, te herstellen en te versterken. In Sri Lanka willen we met de Wereldbank gaan samenwerken in een huisvestingsprogramma om zo intern ontheemden te helpen zich opnieuw te vestigen. Ook dit programma kan snel zodanig worden verbreed dat het kan helpen bij de herhuisvesting van gezinnen die door de tsunami zijn ontheemd.
Hoeveel nieuwe fondsen er ook ter beschikking worden gesteld, ik wil benadrukken dat de Commissie moet onderzoeken hoe geplande projecten zodanig kunnen worden hergeprogrammeerd dat we in de eerste kritische maanden aan de noodzakelijke wederopbouw kunnen werken. De toezegging van de Commissie heeft evenwel een voorlopig karakter en kan worden aangepast als het definitieve kostenplaatje bekend is. We weten dat de nood enorm is en er kunnen zelfs nog meer nieuwe gelden worden vrijgemaakt als het Parlement en de Raad daarmee instemmen.
Ik sta volledig achter de lijn die in Jakarta is uitgezet. Deze houdt in dat de betrokken landen inventariseren welke behoeften er zijn en hun eigen nationale wederopbouwprogramma's ontwerpen. Dan zal duidelijk worden welke projecten prioriteit moeten krijgen en welke middelen daarvoor moeten worden aangewend. Het is een beginselkwestie: de betrokken landen moet de gelegenheid worden geboden zelf verantwoordelijkheid te nemen en zij moeten alle genereuze toezeggingen coördineren. We moeten deze landen niet overspoelen met honderden verschillende faciliteiten en instrumenten die van tevoren samen met donoren of internationale financiële instellingen zijn gecreëerd.
Laten we kijken naar een ander beginsel waarover alle donoren en landen het in Jakarta eens waren: er moet snel steun worden verleend. In Jakarta heb ik benadrukt dat de Commissie alle middelen die haar ter beschikking staan, zal onderzoeken om haar plannen zo spoedig mogelijk in doeltreffende programma's om te zetten. Ook de Raad Algemene Zaken ondersteunt deze toezegging. Dit betekent dat we onze procedures binnen de grenzen van het Financieel Reglement zo veel mogelijk moeten versnellen, zodat we niet door onnodige bureaucratie worden opgehouden.
Ik heb gezien hoe snel en efficiënt de betrokken landen hun burgers inmiddels hulp bieden. Dat is echt indrukwekkend! Daarom behoort het leeuwendeel van onze bijstand uit begrotingssteun te bestaan. Dan geven we deze landen de handvatten om hun vernietigde infrastructuur en de bestaansmiddelen van hun verwoeste gemeenschappen te herstellen. Dit is de enige manier waarop de getroffen landen de steun doeltreffend kunnen coördineren. Zij zouden dat niet kunnen doen als de honderden donoren hun steun afzonderlijk zouden aanbieden en allemaal zouden vragen dat hun eigen procedures werden gevolgd.
Er dient echter adequaat toezicht op de begrotingssteun te worden gehouden, willen we profiteren van het gemak van een gezond financieel beheer van onze fondsen. Daarom sta ik achter het initiatief van de Wereldbank en de andere internationale financiële instellingen om samen met de betrokken landen trustfondsen te ontwikkelen. Hierdoor wordt een gemeenschappelijke pot gevormd waarin donoren geld kunnen storten. Ook worden er gemeenschappelijke regels afgesproken voor implementatie, bewaking en financiële controle. Dit alles zorgt voor een gestroomlijnd fondsenbeheer.
De Commissie moet zich ook bezighouden met gerichte en specifieke projecten die beter rechtstreeks dan via de nationale begrotingen kunnen worden uitgevoerd. Zo is het nuttig bepaalde werkzaamheden die in de humanitaire fase zijn opgestart, tijdens de eerste fase van de wederopbouw voort te zetten. Tevens kunnen er specifieke voorwaarden bestaan waardoor bepaalde geografische regio's of de armste gemeenschappen die van de wederopbouw moeten profiteren, niet eenvoudig toegang tot de nationale begrotingen kunnen krijgen. In zulke gevallen is het eveneens gerechtvaardigd dat een deel van onze fondsen permanent via NGO's wordt doorgesluisd.
Vanaf de allereerste dag is de Europese Commissie op alle fronten actief geweest, van humanitaire hulp tot de bescherming van burgers. Steeds meer hebben we gewerkt aan wederopbouw en herstel. We zullen onze inspanningen onverminderd voortzetten. We zullen echter ook nadenken over verbeteringen, nieuwe ideeën en oplossingen. We zullen reageren op de verzoeken van de Raad om met voorstellen te komen en we zullen innovatieve hulpmiddelen aandragen. Daarbij is onze grootste zorg oplossingen te vinden die effectief zijn en die een goed gebruik van de beschikbare capaciteiten in de lidstaten en Europese instellingen mogelijk maken met optimalisering van de middelen en technologieën op Europees niveau. Creëren van nieuwe structuren mag geen doel op zich zijn; we boeken alleen vooruitgang wanneer we op gecoördineerde en heldere wijze de omvangrijke bestaande Europese capaciteit beter benutten.
We zullen ook bijzondere aandacht schenken aan de Europese dimensie van onze initiatieven en ons best doen deze beter zichtbaar te maken voor het grote publiek en de begunstigden. Solidariteit is een handelsmerk van de Europese Unie. Laat dat ook in tijden van crisis zo ervaren worden.
Net als het Parlement hecht ik belang aan aanvullende maatregelen die verdergaan dan de steun die de Europese Unie nog kan verlenen om de landen die door de tsunami zijn getroffen, te helpen. U kunt ervan verzekerd zijn dat alle diensten van de Commissie onderzoeken wat er in dit opzicht op hun eigen terrein kan worden gedaan. Zo ondersteunen we de initiatieven van de G-8 om een schuldenmoratorium in te stellen, onderzoeken we mogelijke handelsinitiatieven met als doel het voor de betreffende landen eenvoudiger te maken om handel met de Unie te drijven en werken we samen met de regeringen om te proberen de uitvoering van de Indian Ocean Tsunami Facility, een financieringsfaciliteit van de Europese Investeringsbank, te vergemakkelijken.
De lidstaten en de Commissie hebben in de Raad Algemene Zaken afgesproken om de betrokken landen rechtstreeks te helpen systemen voor vroegtijdige waarschuwing te ontwikkelen, zodat zij in de toekomst beter op zulke rampen kunnen reageren.
Het idee om vissersboten van de Commissie, dat wil zeggen vissersvloten van de Europese Unie, te schenken aan de visserijgemeenschappen in de getroffen landen, vind ik zeer interessant; het spreekt mij erg aan. Allemaal hebben we de beelden gezien van boten die door de tsunami zijn verwoest, terwijl onze visserij op het punt staat om in verband met vangstbeperkingen een aantal van de eigen schepen te vernietigen.
Op dit moment bekijken mijn diensten of er schepen beschikbaar zijn, in welke staat van onderhoud zij zich bevinden, of zij in de behoeften van de visserijgemeenschappen in de geteisterde gebieden voorzien en hoe zij aan deze vissers ter beschikking kunnen worden gesteld. Ik hoop dat dit initiatief succesvol zal zijn, en we zullen de resultaten van onze werkzaamheden aan u melden.
De Commissie overweegt eveneens met voorstellen te komen voor een nieuwe EU-aanpak om de capaciteit voor rampenpreventie te versterken. Verder hebben we tijdens de buitengewone Raadsbijeenkomst van afgelopen vrijdag de intentie uitgesproken dat we willen kijken naar mechanismen van vroegtijdige waarschuwing, naar de voorbereidingen voor een systeem van rampenbeheersing en naar manieren om de humanitaire-hulpverlening van de Commissie verder te verbeteren. Het gaat er daarbij om dat zij snel kunnen reageren op crises in derde landen, met volledige inachtneming van de specifieke kenmerken en beginselen van humanitaire hulp. Met het oog hierop bereidt de Commissie een voorstel voor betreffende de ontwikkeling van een snelle-reactiecapaciteit van de Europese Unie, waarmee zij in de toekomst efficiënter hulp kan bieden bij humanitaire rampen en andere crises. Wij verwachten dat voorstel tijdens de vergadering van de Raad op 31 januari 2005 te kunnen presenteren.
In elk geslaagd noodhulpprogramma van de Commissie heeft het Parlement een cruciale rol gespeeld. Ik denk daarbij aan Afghanistan of de Balkanlanden. Het Parlement heeft niet slechts als taak overeenstemming te bereiken over de financiering, maar ook om het programma te volgen en waar nodig ervoor te zorgen dat de politieke doelen van het programma volgens plan verwezenlijkt worden. U kunt zich ook richten op de administratieve middelen – van het hoofdkantoor en van de delegaties – die nodig zijn voor een doeltreffende steunverlening. Ik heb er alle vertrouwen in dat u een belangrijke rol zult spelen bij de uitvoering van het programma voor wederopbouw van de Commissie na de tsunami. Om dat mogelijk te maken, beloof ik dat de Commissie regelmatig verslag van de voortgang zal doen, zowel in uw plenaire vergaderingen als in uw commissies.
In het college van commissarissen werd gisteren uitgebreid gesproken over de crisis in Azië en over de vraag hoe we een vervolg kunnen geven aan de werkzaamheden die tot nu toe zijn verricht. Tegen het eind van deze maand verwacht ik Commissievoorstellen te kunnen presenteren voor een verbeterde responscapaciteit van Europa in geval van een crisis. Commissaris Ferrero-Waldner zal de komende weken een bezoek brengen aan de regio om nader te bepalen wat de behoeften zijn en om het voorstel verder te concretiseren. Ik zal voorstellen dat zij bij terugkeer verslag uitbrengt aan het Parlement.
We hebben hoge eisen gesteld aan de reactie van de Europese Unie op de crisis in Zuid-Azië, zowel in Jakarta als op de bijeenkomsten van de Verenigde Naties in Genève. Uit de hulp die onze burgers zo royaal hebben verleend, blijkt dat zij de EU-instellingen steunen, die vastberaden zijn om hun beloften waar te maken. Wij moeten antwoorden geven en ik reken op uw steun zodat de Commissie haar doelen kan realiseren. Ik beloof u dat wij met het oog op de omvangrijke taak die voor ons ligt, nauw met u zullen samenwerken.
De Voorzitter.
   –Ik wil zowel de Raad als de Commissie bedanken voor de volledigheid van de informatie die zij ons hebben verschaft over deze tragische gebeurtenis; ik wil met name mijn erkentelijkheid uitspreken over de perfecte coördinatie die heeft plaatsgevonden tussen de voorzitter van de Commissie en het voorzitterschap van het Parlement tijdens de vergaderingen die volgden. Ook wil ik in het bijzonder uiting geven aan mijn dankbaarheid over het feit dat er in de delegatie voor de conferentie van Genève twee afgevaardigden van dit Parlement zijn opgenomen, wat er zonder enige twijfel toe zal bijdragen dat wij het werk dat aan elk van onze instellingen is toebedeeld sneller en op een beter gecoördineerde wijze kunnen uitvoeren. 
Deva (PPE-DE ),
   Mijnheer de Voorzitter, ik ben zojuist teruggekeerd uit Sri Lanka, waar ik met eigen ogen veel van de afschuwelijke taferelen heb aanschouwd die we allemaal op televisie hebben gezien. Als Parlementslid dat in Sri Lanka is geboren, wil ik iedereen bedanken die zo ruimhartig op de verschillende oproepen heeft gereageerd. Met name wil ik de volkeren van Europa bedanken voor de steun die zij hebben gegeven, vooral mijn eigen land, Groot-Brittannië, en mijn achterban in het zuidwesten van Engeland.
De EU en haar lidstaten hebben tot dusver bijna 1,5 miljard euro toegezegd en het bedrag blijft maar stijgen. De Commissie en het Parlement hebben 23 miljoen euro beschikbaar gesteld en 350 miljoen aan fondsen beloofd. Van dat bedrag is 150 miljoen euro echter geen nieuw geld. Het gaat om geld dat zal worden weggehaald bij bestaande ontwikkelingsprojecten voor de lange termijn. Die praktijk moet veranderen.
Ik ben ook blij met het voorstel voor een leningsfaciliteit van 1 miljard euro van de Europese Investeringsbank. We moeten de steun geven die we hebben toegezegd. In het verleden heeft de internationale gemeenschap dat niet gedaan. Het is dringend nodig een civiele snelle-interventiemacht in het leven te roepen, zoals commissaris Ferrero-Waldner heeft voorgesteld. Onze steun moet zichtbaar zijn.
Toen ik in Sri Lanka was, vond ik het niet prettig dat de hulp van de EU zo onzichtbaar was. De EU kwam weliswaar onmiddellijk in actie, maar het was niet duidelijk van wie de steun afkomstig was, ook al was commissaris Michel uitermate zichtbaar aanwezig en stak hij zelf de handen uit de mouwen. De Verenigde Naties en NGO's fungeren slechts als coördinatoren en pretenderen niet zelf de donor te zijn. Onze belastingbetalers verlangen zichtbaarheid. Het is belangrijk dat we laten zien wie we zijn.
We moeten er eveneens voor zorgen dat de hulpgoederen niet gestolen worden – ja, u hoort het goed, gestolen! Wanneer in de ontvangende landen geen geëigende structuren bestaan, worden de hulpgoederen gestolen tenzij we erop toezien dat de leveringsmechanismen volledig transparant zijn en dat er verantwoording moet worden afgelegd over de bestemming van de hulp. Momenteel is er dringend behoefte aan kleine, geschikte boten. Ik ben blij dat voorzitter Barroso dit punt noemde.
Tevens zijn er procedures voor vroegtijdige waarschuwing nodig voordat de volgende ramp plaatsvindt. Een geverifieerd telefoontje naar CNN en de andere omroepnetwerken had duizenden levens in Sri Lanka, Somalië en Thailand kunnen redden. De Amerikanen hebben immers Diego Garcia geëvacueerd. Dat telefoontje is echter nooit gepleegd. Dit geldt niet alleen voor Azië. Hoe worden de inwoners van Europa gewaarschuwd, als er bijvoorbeeld een tsunami zou ontstaan door vulkanische activiteit op de Canarische Eilanden? Gaat de Commissie met spoed een verslag hierover opstellen?
Ik hoop dat de wederopbouw in Sri Lanka ook tot verzoening zal leiden en dat de steun in overeenstemming zal zijn met de besprekingen in Oslo in december 2002 en met de verwachtingen van de donorconferentie in Tokyo. Dat geldt evenzeer voor Indonesië, met zijn Atjeh-separatisten.
We moeten bedenken dat de bevolking op de lange termijn baat heeft bij handel en investeringen, niet bij hulp. De verwoestingen blijven beperkt tot de kustgebieden en de Zuid-Aziatische landen willen nog steeds graag zaken met ons doen.
Laten we allemaal samenwerken, niet slechts om te herstellen wat verwoest is, maar ook om de slachtoffers structureel te helpen. Dat is beter dan alleen maar een gift geven.

Schulz (PSE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, aan de verklaringen van de fungerend voorzitter van de Raad, de heer Asselborn, en van de Commissievoorzitter, de heer Barroso, hoeft vanuit onze optiek niets essentieels meer te worden toegevoegd. De Commissie en ook de Raad hebben de meest noodzakelijke stappen wel genoemd. De sociaal-democratische fractie steunt al deze initiatieven. Het Parlement moet alle noodzakelijke financiële en logistieke steun toezeggen. Naar mijn mening heeft iedereen – ook de vorige spreker – duidelijk gemaakt dat het Parlement in elk geval zowel aan de financiële als aan de logistieke maatregelen zijn fiat zal geven.
Daarom kan ik mij ertoe beperken om naar aanleiding van deze ramp enkele opmerkingen van fundamentele aard te maken. De ramp heeft duidelijk gemaakt dat we in een leven, waarin solidariteit vanzelfsprekend wordt, een solidariteit die de landsgrenzen overstijgt. Het is belangrijk dat we hierbij nog eens stilstaan en inzien dat de Unie naast de lidstaten een onmisbare rol vervult. In de Europese Unie manifesteert zich immers de wil van de Europeanen tot grensoverschrijdend handelen. Dat internationaal handelen binnen het verband van de Europese Unie ook tot intercontinentaal handelen leidt, is bovendien een noodzakelijk gevolg van het feit dat een ramp als deze niet alleen de mensen uit de getroffen gebieden raakt, maar alle mensen uit alle landen, ook uit de Europese Unie.
Dit vraagt om nieuwe organisatievormen, en die worden nu opgezet. Daartoe behoort het voorstel dat de Commissie heeft voorgelegd. Het idee om een snelle-reactiemacht op te zetten, om troepen voor technische bijstand te bundelen onder verantwoordelijkheid van de Unie, is een intelligent voorstel dat onze steun waard is. Absoluut noodzakelijk is het voorstel om financiële instrumenten te ontwikkelen – naast de nationale instrumenten. Voor een mobiele samenleving zoals die juist door de Europeanen wordt gevormd, geldt ook heel duidelijk dat in een dergelijke situatie consulaire hulp onontbeerlijk is. Daarom is het opzetten van een gemeenschappelijk consulair apparaat – mogelijk als opstapje naar een gemeenschappelijke diplomatieke dienst – een positief element in dit debat.
Dan een opmerking tot slot. Uit de stroom van informatie die ik de afgelopen dagen ontvangen heb, ook over solidariteit en de bereidheid om te helpen, springt er één bericht uit: een paar maanden geleden hebben we in het Parlement de slachtoffers van de terroristische aanslag in Beslan herdacht. Vanochtend hoorde ik dat de burgers van Beslan een miljoen roebel, dat is 30.000 euro, bijeen hebben gebracht uit solidariteit met de slachtoffers van de tsunami. Men kan zich in deze context geen groter voorbeeld van humaniteit, solidariteit en edelmoedigheid voorstellen. Ik vind dat wij de burgers van Beslan die zelf slachtoffer waren, vanaf deze plaats het grootste respect moeten betuigen.
Watson (ALDE ),
   Mijnheer de Voorzitter, dit is een wereldwijde tragedie, die om een wereldwijde reactie vraagt. Ze biedt een mogelijkheid om de belangrijke rol van de Verenigde Naties en de voordelen van multilaterale actie via deze organisatie nog eens te bevestigen. Ze vormt voor de VN echter ook een uitdaging om aan te tonen dat zij tegen hun taak zijn opgewassen. Tot dusver is de reactie van de organisatie veelbelovend geweest. De Europese Unie heeft eveneens goed gereageerd en ik ben ingenomen met de onmiddellijke actie van commissaris Michel en de steun die hij van zijn collega's kreeg.
De Europese Unie heeft zich uitermate vrijgevig getoond. Dat geldt zowel voor overheden als voor particulieren. Al snel na de ramp werden ECHO-gelden vrijgemaakt. Het totale toegezegde bedrag is nu 540 miljoen euro plus een leningsfaciliteit van 1 miljard euro. Hierbij dient eerlijkheidshalve wel aangetekend te worden dat een derde van deze subsidiesteun wordt hergeprogrammeerd uit bestaande ontwikkelingshulp voor de regio. Laten we deze beloften nakomen – slechts 2 procent van de toegezegde 1 miljard dollar voor de wederopbouw van de Iraanse stad Bam na de aardbeving aldaar is werkelijk uitgekeerd.
Er is voor ons geen reden om zelfgenoegzaam te zijn, want ECHO kan als financier fungeren. Op de langere termijn moeten we in geval van een ramp troepen, schepen, hospitaalschepen en helikopters kunnen sturen. Meer dan 150.000 mensen zijn omgekomen en complete gemeenschappen zijn van de kaart geveegd. Nog eens vijf miljoen mensen zijn gewond of hebben hun huis, bestaansmiddelen of familie verloren. Vaak gaat het om kinderen die gevaar lopen om in de handen te vallen van kinderhandelaren of andere kwaadwillende figuren. Ik twijfel niet aan de goede bedoelingen in het buitenland, maar kinderen uit deze verwoeste gemeenschappen moeten niet worden losgemaakt van de samenleving en tradities die zij kennen. Unicef en anderen moeten snel het onderdak, de bescherming en de registratie bieden die deze kinderen nodig hebben om hun leven weer op te bouwen. Misschien zullen zij dan uiteindelijk door familieleden gevonden worden.
Naar aanleiding van deze tragedie hebben burgers in groten getale geld gedoneerd aan families van slachtoffers ver weg, die zij nooit hebben ontmoet maar toch willen helpen. Daaruit blijkt maar weer eens hoe klein onze wereldgemeenschap is. Laten we van deze gelegenheid gebruikmaken om onze verschillen aan de kant te schuiven. Het bedrag dat de getroffen landen dit jaar aan handelstarieven zullen betalen, ligt hoger dan de steun die wij geven. Dat moet ons ertoe aansporen ons te bezinnen op ons handelsbeleid.
We moeten zorgvuldig toezicht houden op de steun om te vermijden dat die gebruikt wordt om regionale conflicten aan te wakkeren, of in handen komt van corrupte ambtenaren ter plaatse. Met het oog op onze wederopbouwinspanningen moeten we een scorebord creëren, en de Verenigde Naties moeten een systeem opzetten waarmee de hulp die via VN-instanties wordt doorgesluisd, nauwlettend kan worden gevolgd. Laat de Commissie nog duidelijker de leiding nemen bij het coördineren van de reactie van de Unie. Als elke lidstaat een deskundige op het gebied van humanitaire hulp bij ECHO zou detacheren, zou er een centraal kenniscentrum ontstaan met expertise in de responscapaciteit van verschillende nationale faciliteiten.
Tot slot kunnen we één duidelijke les uit deze gebeurtenis leren: tegenover de krachten van de natuur zijn wij mensen erg kwetsbaar. We kunnen deze krachten niet temmen, maar samen kunnen we wel de verwoestende effecten ervan beperken. We hebben de technologie om aardbevingen in de risicogebieden op te sporen. Het kost niet veel om deze technologie aan de desbetreffende regio's ter beschikking te stellen en wellicht kunnen daardoor honderdduizenden mensenlevens gespaard worden.
Cohn-Bendit (Verts/ALE ),
    – Beste collega’s, dames en heren, een debat voeren na een ramp is altijd moeilijk, dat komt door de emoties maar ook door de noodzaak om uit het gebeurde politieke lessen te trekken.
Zou u zich een beetje koest kunnen houden of koffie kunnen gaan drinken en pas terugkomen als we klaar zijn met deze belangrijke zaken? Kan dat? Er is een bar buiten! Daar kunt u zich naar hartelust gaan bezatten. Dank u. Het spijt me, mijnheer de Voorzitter.
Ik wilde zeggen dat mijn fractie achter het voorstel van de Commissie en de Raad staat om de civiele interventiemogelijkheden van de Europese Unie te versterken. Met deze ramp hebben we gezien dat de internationale reactie, hoe indrukwekkend ook, op zich niet opgewassen is tegen een catastrofe van deze omvang en dat civiele interventie zowel humanitair als politiek moet zijn, dat wil zeggen gericht op het voorkomen van conflicten.
We kunnen niet optreden in Indonesië zonder tussenbeide te komen in het conflict dat in dat land woedt. Wij kunnen Sri Lanka niet helpen zonder iets te doen aan het militaire conflict aldaar. Dus zijn acties ter voorkoming van conflicten nauw verstrengeld met humanitaire acties, en daarin steunen wij de Commissie. Ik stel voor dat de collega’s het geld dat ze voor deze zitting krijgen besteden aan de hulpmaatregelen voor de slachtoffers van deze ramp.
Agnoletto (GUE/NGL ),
   Mijnheer de Voorzitter, het mediacircus heeft de rampgebieden in Zuidoost-Azië nog niet verlaten, of de hoogdravende uitspraken over solidariteit maken al weer plaats voor de meest cynische economische en geopolitieke belangen.
Voorzitter Barroso heeft een beetje zitten goochelen, maar hij is geen knappe goochelaar. Het woord herprogrammering duidt op het gebruik van financiële middelen die al bestemd waren voor hulpacties. Ik roep daarom op om van alle 350 miljoen voor de eerste fase van de wederopbouw een nieuw fonds te vormen. en om het totaal van anderhalf miljard dat de Europese Unie en de 25 lidstaten moeten storten, te doneren zonder dat daar enige vorm van eigenbelang bij komt kijken.
In deze vergadering zijn er stemmen opgegaan om rekening te houden met de buitenlandse schuldenlast van de door de vloedgolf getroffen landen. Ik geloof dat wij duidelijk moeten zeggen dat de enige haalbare mogelijkheid is dat de buitenlandse schuld wordt kwijtgescholden. Wij hebben het over landen als Indonesië, dat een schuldpositie van meer dan 130 miljard dollar heeft. In 2002 heeft het land daar 13 van terugbetaald. Dit zijn dus de gegevens waar wij mee te maken hebben, en het betekent dat als wij die schuld niet kwijtschelden, onze donaties geen enkele concrete hulp brengen.
Ik heb nog niet horen praten over een poging om de immigratiewetgevingen, zij het op tijdelijke basis, te wijzigen. Ik doel hierbij op de mogelijkheid dat immigranten die al in Europa vertoeven en afkomstig zijn uit de rampgebieden, terugkeren naar hun land om te controleren hoe de situatie ervoor staat en hun familieleden op te zoeken. Die mensen moeten de kans krijgen daarna weer terug te keren naar de Unie zonder dat zij het risico lopen hun verblijfsvergunning of hun baan te verliezen. Ik denk ook aan de mogelijkheid om een tijdelijke verblijfsvergunning te bieden aan al degenen die door de zeebeving gewond zijn geraakt.
Karatzaferis (IND/DEM ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, na de ramp moeten we drie problemen aanpakken.
Ten eerste, hoe kunnen we de solidariteit beter tot uitdrukking brengen, dus hoeveel geld van de Europese burger zal uiteindelijk terechtkomen bij de mensen in de geteisterde regio, in plaats van te blijven hangen bij tussenpersonen, particuliere instanties en onderaannemers.
Ten tweede moeten we reageren op de berichten in een aantal kranten in het Midden-Oosten dat er een kernproef zou hebben plaatsgevonden net voor de ramp. We mogen niet toelaten dat zo’n bericht vleugels krijgt, ook niet als het als grap is bedoeld. Eerst gaan onderzoeken of er niet een of andere kernproef heeft plaatsgevonden!
Ten derde moeten we de seismische activiteit in onze eigen regio aandachtig bestuderen. De Commissie snoeit in de kredieten voor onderzoek naar aardbevingen en besteedt die bedragen aan ruimtevaart. Maar als zo’n aardbeving in het Middellandse Zeegebied zou gebeuren, komt de tsunami tot aan de Alpen en worden Griekenland, Italië, Malta, Cyprus, Frankrijk, Spanje en andere landen verzwolgen. Laten we dus bekijken wat we hieraan kunnen doen. We moeten lessen trekken uit wat in Zuid-Oost Azië is gebeurd. 2500 jaar geleden zei Hippocrates al dat voorkomen beter is dan genezen en daar zit logica in. Maar waar is de logica bij de mensen van de Commissie, wanneer ze snoeien in de kredieten voor onderzoek naar aardbevingen en dat geld aan de ruimtevaart geven. We moeten iets ondernemen vooraleer we ook over onze eigen landen tranen moeten storten!
Musumeci (UEN ),
   Mijnheer de Voorzitter, de belangrijkste lering die wij uit de ramp in de Indische Oceaan moeten trekken is dat de Europese Unie hoognodig voorzien moet worden van een dienst voor bescherming van de burgerbevolking.
Wat in de afgelopen dagen is gebeurd, mag ons toch wel serieus aan het denken zetten: het Europa van de 25 landen, het Europa van bijna een half miljard mensen, het Europa van de ene munt, keek verbijsterd, ontredderd en machteloos toe, terwijl de getroffen bevolkingen om onmiddellijke, rationele en doeltreffende hulpacties vroegen.
Waar was de Europese burgerbescherming waarover gesproken wordt in het actieprogramma dat in 1999 in het leven werd geroepen? Welke resultaten heeft het Europees Controlecentrum geboekt? Waar was de voor burgerbescherming die in oktober 2001 door de Raad van de Europese Unie is opgericht met het precieze doel snelle interventies buiten Europa te garanderen? Waarom heeft de Commissie tijdens de zeebevingsramp besloten om de 300 deskundigen van de Europese thuis te laten ondanks hun jarenlang training en opleiding?
Misschien is er nu geen tijd voor geredetwist, maar wij mogen er onderhand wel van doordrongen worden dat Europa geen behoefte heeft aan coördinaties en pools, zoals wij al drie jaar zeggen. Wat Europa nodig heeft, is een agentschap voor burgerbescherming, een autonoom, slagvaardig orgaan dat meteen tussenbeide kan komen en preventieve acties kan uitvoeren waar en wanneer dat nodig is. Zo’n voorstel zou door het Europees Parlement gedaan moeten worden, te beginnen bij de resolutie van morgen, als wij tenminste niet willen blijven doen alsof er niets aan de hand is en als solidariteit voor ons geen lege huls is.
De Voorzitter.
   – Het debat wordt onderbroken voor de stemming en zal om 15.00 uur worden hervat. 

De Voorzitter.
   –Wij gaan over tot de stemming.

Juncker,
    – Mijnheer de Voorzitter, in naam van de 25 staatshoofden en regeringsleiders die op 29 oktober 2004 het Constitutioneel Verdrag hebben ondertekend, wil ik mijn vreugde uitdrukken over het feit dat het Europees Parlement dit Verdrag met een erg grote meerderheid heeft goedgekeurd. Dit is een belangrijk moment in de geschiedenis van het Parlement en ook een belangrijke etappe in het ratificatieproces van de nieuwe Grondwet, waartoe ik de nationale parlementen wil uitnodigen en ook de burgers, althans zij die zich via een referendum over de Grondwet kunnen uitspreken. 

 Ik zeg dit namens mijzelf en namens de overgrote meerderheid van de Europeanen.
Posselt (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, bij de stemming over artikel 6 werd ik door een lid van de Conventie aangesproken en stemde ik per ongeluk “nee”. Ik wil nadrukkelijk onderstrepen dat ik voor artikel 6 ben, “ja” stem en erg blij ben met de goedkeuring van het Constitutioneel Verdrag. 

De Voorzitter.
   – Wij gaan nu over tot de stemverklaringen.
Fatuzzo (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, ik dank u omdat u mij het woord hebt gegeven voor de stemverklaring nadat de vergadering door de Voorzitter was opgeschort. Ik wil bij dezen bevestigen dat ik gestemd heb voor het verslag van de heer Manuel Medina Ortega inzake wettelijke aansprakelijkheid bij auto-ongelukken, die helaas in heel Europa voorkomen.
Verder wil ik de heer Manuel Medina Ortega vragen of hij zich in de volgende verslagen over dit onderwerp ook kan buigen over bejaardenbescherming. Als ouderen namelijk schade oplopen bij een verkeersongeluk, krijgen zij geen vergoeding omdat zij vanwege hun hoge leeftijd niet in staat zijn zich een inkomen te verschaffen. Volgens mij moet het niet zo zijn dat iemand helemaal geen recht meer heeft op schadevergoeding omdat hij bejaard is. 
Figueiredo (GUE/NGL ),
    – Dit voorstel betreft het actualiseren van de minimumdekking van de verplichte verzekering, één en ander in het kader van de communautaire harmonisering op dit gebied (de richtlijn verzekering motorrijtuigen).
Het belangrijkste probleem bij dit voorstel bestaat in het vinden van een evenwicht tussen een betere bescherming van slachtoffers van verkeersongevallen (door een verhoging van de momenteel relatief lage dekking van persoonlijke en materiële schade) en de weerslag die zo’n betere bescherming tegen risico’s op de premies zal hebben. Als er geen controle wordt uitgeoefend op de door de verzekeringsmaatschappijen gehanteerde “prijzen”, zullen die premies namelijk hoger uitvallen.
Bovendien ziet men dat het algemene probleem van harmonisering zich ook hier doet gevoelen – het feit dat elk land in een andere economische situatie verkeert. Men moet daar rekening mee houden, vooral als het gaat om zuidelijke landen zoals Portugal. Deze landen hebben met betrekking tot dit onderwerp altijd hun reserves gehad. Portugal heeft een overgangsperiode gekregen om de nationale wetgeving aan te passen. Het gemeenschappelijk standpunt gaat uit van nog eens een overgangsperiode van vijf jaar, en dat lijkt me redelijker.
Het voorstel om de minimumbedragen te verhogen tot één miljoen euro per slachtoffer en vijf miljoen euro per ongeval, ongeacht het aantal slachtoffers, is evenwel overdreven (en dat geldt zeker voor laatstgenoemd bedrag). 
Martin, David (PSE ),
   Ik hoop dat de doelstellingen van dit voorstel worden gehaald, namelijk de modernisering en verbetering van de bestaande EU-regels op het gebied van motorrijtuigenverzekeringen.
Een samenhangend kader voor de grensoverschrijdende erkenning van hun verzekeringspolissen en vorderingen biedt de chauffeurs duidelijke voordelen. Dankzij dit verslag moet ook duidelijker worden op welke vorm van rechtsbijstand de chauffeurs na een ongeval een beroep kunnen doen.
Ik hoop dat dit verslag ondanks het geschil over kwesties rond het thema "voertuig en aanhangwagen" zonder bemiddeling kan worden aangenomen. 
Queiró (PPE-DE ),
    – Ik heb gestemd vóór de aanbeveling voor de tweede lezing zoals die is opgenomen in het Verslag-Medina Ortega (A6-0073/2004 – wettelijke aansprakelijkheid waartoe het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven).
De ontwikkeling van de binnenmarkt en de groei van het communautaire wegverkeer nopen al jaren tot het actualiseren van de geldende regels. Het was dus zaak dat de via de verplichte verzekering geregelde bescherming van slachtoffers van ongevallen met motorrijtuigen werd aangepast en verbeterd. Verder moest er iets gedaan worden om een eenvormiger interpretatie en toepassing van de richtlijn door de lidstaten te verzekeren.
Met deze vijfde richtlijn zal het eenvoudiger worden een doeltreffende en geldige motorrijtuigenverzekering voor burgerlijke aansprakelijkheid te verkrijgen buiten het land waar men verblijf houdt. Ook het kopen of verkopen van een motorrijtuigen in een andere lidstaat zal nu gemakkelijker worden. Bovendien wordt via deze tekst de juridische bescherming van slachtoffers van ongevallen verbeterd. Tot slot wil ik erop wijzen dat het Parlement voorstelt een overgangsperiode van vijf jaar in te stellen om de lidstaten de gelegenheid te geven de minimumbedragen aan te passen. 
Ribeiro e Castro (PPE-DE ),
    – De verzekering tegen wettelijke aansprakelijkheid van motorrijtuigen is van bijzonder belang voor de Europese burgers, of ze nu verzekeringnemers of slachtoffers van een ongeval zijn.
Deze wetgevingsresolutie is bedoeld om de bescherming van de slachtoffers van verkeersongevallen via de verplichte verzekering up-to-date te brengen en te verbeteren. Lacunes in de richtlijnen worden opgevuld, en de daarin opgenomen bepalingen worden toegelicht om ervoor te zorgen dat ze door de lidstaten op een eenvormiger wijze worden geïnterpreteerd en toegepast. Bovendien worden oplossingen aangedragen voor problemen die zich vaak voordoen, met de bedoeling om zo een doeltreffender binnenmarkt te scheppen voor de sector autoverzekeringen. Op die wijze draagt de resolutie bij tot het moderniseren en actualiseren van het Europese verzekeringsrecht. Ook de consumentenbelangen zijn hiermee gediend: ze zullen nu immers een hogere dekking genieten.
De wetgevingsresolutie is dus ingegeven door het verlangen de slachtoffers van verkeersongevallen beter te beschermen. Het zou voor hen nu gemakkelijker moeten worden de verschuldigde schadevergoeding te toucheren.
Ik hoop wel dat uiteindelijk enige flexibiliteit zal worden betracht om een plotselinge en scherpe verhoging van de verzekeringspremies te vermijden.
Verder geloof ik dat het heel belangrijk is dat er wetgeving wordt geschapen om verhinderen dat er vertragingsstrategieën worden gevolgd met de bedoeling zich te onttrekken aan de gegarandeerde wettelijke aansprakelijkheid voortvloeiend uit risico-overdrachtsovereenkomsten.
Mijn stemming sluit aan bij de consensus die gisteren via het tripartiete overleg is bereikt. 

Fatuzzo (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, terwijl ik deelnam aan de stemming over de Grondwet voor Europa en met genoegen heb voorgestemd, ben ik even ingedommeld; ik weet eigenlijk niet waarom, misschien wel omdat voorzitter Borrell zo’n rust uitstraalt. Terwijl ik indutte, zag ik dat u, voorzitter Onesta, mij aanspoorde om voor te stemmen. Op mijn vraag: “Waarom moet ik voorstemmen?”, antwoordde u: “U vertegenwoordigt tenslotte de gepensioneerden!” Wij mogen ons er onderhand wel rekenschap van geven dat dankzij deze Grondwet, waarin het Handvest van de grondrechten is opgenomen, ouderen in aanmerking komen voor dezelfde rechten als jongeren en dezelfde rechten als werknemers. Zoals ook in de onderhavige mededeling wordt gedaan, wil ik de hoop uiten dat er in Europa geen enkele vorm van discriminatie ten aanzien van bejaarden zal bestaan. 
Vanhecke (NI ).
   – Voorzitter, het feit dat wij deze Europese grondwet met klem verwerpen, betekent niet dat wij tegen vergaande Europese samenwerking zijn, integendeel. Wij verzetten ons echter tegen de Europese -staat die juist het tegendeel is van wat in deze grondwet staat, namelijk respect voor het subsidiariteitsbeginsel.
Wij Vlamingen, wij leven binnen de Belgische federale staat en wij ondervinden dus aan den lijve hoe moeilijk het is, hoe onmogelijk het is om binnen een federale staat tot een behoorlijk bestuur te komen. Wanneer wij nu dus vaststellen dat met deze grondwet de Europese Unie steeds meer op een soort België in het groot gaat lijken met vergaande ingrepen in volgens ons strikt nationale bevoegdheden als cultuur, taalwetgeving, sociale zekerheid en noem maar op, dan is dat voor ons meer dan één stap te ver. Europa ja, Europese eenheidsworst neen. Om die redenen en vele andere hebben wij vanzelfsprekend tegen deze Europese grondwet gestemd. 
Savary (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter. Tijdens de stemming over het verslag-Corbett bedacht ik dat deze Grondwet zeker niet het einde van de geschiedenis betekent, maar toch ook weer niet door toeval tot stand is gekomen. Eerst moest ik denken aan de lange strijd die gepaard ging met de Europese Conventie van de Rechten van de Mens in 1949 en het Sociaal Handvest van Turijn in 1961, dat de steun genoot van alle vakbondskrachten. Dat vinden we nu allemaal terug in deel twee van het Constitutioneel Verdrag in de vorm van het Handvest van de grondrechten. Mijn gedachten gingen echter vooral uit naar de vader van de Grondwet, wiens naam te weinig genoemd wordt. Altiero Spinelli, lid van de communistische jeugd, die door Mussolini tot tien jaar huisarrest veroordeeld werd, legde de grondslag voor deze tekst sinds de eerste zittingsperiode van het op basis van het algemeen kiesrecht verkozen Europees Parlement. Ik moest ook denken aan de heer Duhamel, die ons tijdens de vorige zittingsperiode heeft geïnspireerd tot het organiseren van een open Conventie om dit Constitutioneel Verdrag op te stellen. Bijgevolg is mijn conclusie dat een links parlementslid zonder enig gewetensprobleem zijn steun kan geven aan de ontwerp-Grondwet, die een veelbelovende fase in de geschiedenis van de Unie inluidt. 
Korhola (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik heb vóór aanneming van de Grondwet gestemd, maar tegelijkertijd betreur ik het, dat het christelijk erfgoed er niet in genoemd wordt. In het debat hierover bestaat een algemeen misverstand over de aard van de vermelding. Het gaat niet om de erkenning van religie, maar om de erkenning van het fundament van onze ethische infrastructuur.
God heeft geen bescherming door grondwetsartikelen nodig – daar gaat het ook niet om – maar de mens wel. De bescherming van de zwakkeren kan niet op aristotelische wijze met alleen rationele argumenten worden gemotiveerd. Daarom was het naar mijn mening nodig geweest de rol van het christendom achter het Europese mensbegrip te erkennen. Het humanisme zoals wij het nu kennen, heeft veel te danken aan het christelijke mensbeeld, dat de waarde van het individu benadrukt. Wij hebben een stevige basis nodig voor onze grote dromen over een rechtvaardig Europa. Hopelijk kunnen wij die nog koesteren. 
Claeys (NI ).
   – Voorzitter, binnen het tijdsbestek van een minuut is het natuurlijk niet mogelijk om alle redenen op te sommen waarom ik tegen het verslag over de Europese grondwet heb gestemd. Ik zal mij dus beperken tot de essentie, namelijk dat een grondwet een aangelegenheid is van natie-staten en niet van een instantie als de Europese Unie. Tenzij men van plan is natuurlijk om van de Europese Unie een federalistische superstaat te maken, maar dan hoeft men niet te rekenen op de steun van het Vlaams Belang.
Niet alles in het grondwettelijk verdrag is negatief, integendeel, maar men had zonder meer een aantal vereenvoudigingen en verduidelijkingen kunnen doorvoeren via een nieuw klassiek Europees verdrag. Deze grondwet leidt vooral tot nieuwe bevoegdheidsoverdrachten naar de EU, tot meer Europese bemoeizucht. Bovendien is de tekst in feite al achterhaald nog voor hij geratificeerd is in de lidstaten, in verband met de waarschijnlijke toetreding van een land als Turkije dat de werking van alle instellingen grondig door elkaar zal schudden. 
Pflüger (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag een mondelinge verklaring afleggen. Ik vind de procedure voor de stemverklaringen in dit geval zeer ongebruikelijk. In het verslag waarover we zojuist gestemd hebben staat: “Op het specifieke gebied van het gemeenschappelijk veiligheidsbeleid is in de Grondwet de grootste vooruitgang geboekt.” Dat is voor mij de belangrijkste reden waarom ik het Constitutioneel Verdrag van de EU verwerp. In artikel I-41, lid 3 staat: “De lidstaten verbinden zich ertoe hun militaire vermogens geleidelijk te verbeteren.” Dit betekent dat de lidstaten van de EU de plicht hebben hun bewapening op te voeren. Inzake het buitenlands en veiligheidsbeleid heeft het Constitutioneel Verdrag kennelijk tot doel de Europese Unie in staat te stellen om overal in de wereld oorlog te voeren. Het Verdrag moet ervoor zorgen dat de Unie beschikt over een operationeel vermogen dat op militaire middelen steunt (artikel I-41, lid 1); bewapening wordt een grondwettelijke eis. Er wordt een agentschap voor bewapening opgericht dat hierop moet toezien en nuttige maatregelen moet nemen om de industriële en technologische basis van de defensiesector te versterken. Zo zijn er nog veel meer punten die aan deze militarisering van de Europese Unie bijdragen. Precies om die reden moet het Constitutioneel Verdrag worden verworpen. Dat wilde ik met deze stemverklaring duidelijk maken. 
Konrad (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren, het Constitutioneel Verdrag is een belangrijke stap in het Europese eenwordingsproces. Daarom heb ik voor gestemd.
Desalniettemin zijn er punten die mij zorgen baren, zoals de methode van open coördinatie, waarbij de lidstaten zonder juridische verplichting samenwerken op de gebieden sociaal en werkgelegenheidsbeleid, onderzoeksbeleid, volksgezondheid en industrie. Op deze terreinen krijgt de Commissie nu de bevoegdheid, het initiatief te nemen tot het vaststellen van richtsnoeren en actieplannen.
In de praktijk betekent dit dat eerst de politieke instrumenten worden gecreëerd – nieuwe politieke instrumenten – en vervolgens, waar nodig, de bijbehorende bevoegdheden. Door de methode van open coördinatie worden sectoren die tot nu toe aan het nationale niveau waren voorbehouden, op Europees niveau gebracht en wordt de verdeling van bevoegdheden tussen de lidstaten en Europa uitgehold. Deze methode is bij uitstek geschikt om de noodzakelijke concurrentie tussen de lidstaten uit te schakelen. 
Deß (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil over mijn stemgedrag de volgende verklaring afleggen. Ondanks zeer grote bedenkingen heb ik voor het Grondwettelijk Verdrag gestemd, omdat het toch tot verbetering van de huidige situatie en rechtstoestand leidt.
Ik betreur het echter dat de Grondwet geen verwijzing naar God bevat. Het is voor mij en voor miljoenen burgers in Europa teleurstellend dat de 25 regeringsleiders en het Parlement niet de wil en de kracht opbrachten om deze verwijzing naar God op te nemen. Het zou voor een Europese grondwet goed zijn geweest wanneer in de preambule was vastgelegd dat wij ons in ons handelen voor God en mensen moeten verantwoorden.
Ik heb echter ook voor de Grondwet gestemd omdat het overeenkomstig artikel 57 mogelijk wordt, Turkije en andere landen binnen het kader van bijzondere betrekkingen op termijn een geprivilegieerd partnerschap aan te bieden. Ik hoop dat het op een later moment wel mogelijk zal zijn de verwijzing naar God in de Grondwet op te nemen. 
Brepoels (PPE-DE ),
   . Met de Europese Grondwet wil Europa stappen zetten richting meer Europese democratie en meer transparantie. We denken hierbij aan de versterkte rol van het Europees Parlement in het besluitvormingsproces, het bevestigen en verstevigen van het subsidiariteitsbeginsel, de creatie van één uniform juridisch kader en de vereenvoudiging van de wetgevingsinstrumenten. De uitbreiding van het Europese actieterrein o.v.v. defensie en asielbeleid en de definiëring van de Europese waarden zijn belangrijke nieuwigheden in de Grondwet.
De Grondwet is een stap vooruit. Weliswaar een schuchtere, maar het is er een vooruit. Daarom steunt de N-VA deze stap omdat zij staat voor een meer democratisch en transparant Europa. Een Europa met een sterke publieke cultuur die is opgebouwd van onderuit en wordt gedragen door zijn burgers.
Maar tegelijk vindt de N-VA de Grondwet ook een gemiste kans. Driekwart van de Europese regelgeving wordt op decentraal niveau ten uitvoer gebracht en toch is de betrokkenheid van die uitvoerende regionale overheden minimaal. De Europese constitutionele regio's krijgen geen enkele (formele) rol toebedeeld in het Europese besluitvormingsproces. Buiten een vrijblijvende passage betreffende de erkenning van de nationale identiteit van de Lidstaten gaat de Unie ook in deze Grondwet volledig voorbij aan de institutionele realiteit in verschillende Lidstaten. De blijvende ontkenning van deze regionale dimensie staat haaks op het idee van de subsidiariteit. 
Carlotti (PSE ),
   . – Ik ben blij met de vooruitgang die het constitutionele verdrag betekent voor de ontwikkeling en de internationale solidariteit, die deel uitmaken van de fundamentele waarden van de Unie.
Het is de eerste keer dat een verdrag een apart hoofdstuk bevat over samenwerking met derde landen en ontwikkelingshulp.
Het benadrukt de specifieke doelstellingen van dat beleid, namelijk het uitroeien van armoede, het bevorderen van de volksgezondheid en de strijd tegen besmettelijke ziekten. Het maakt van kinderrechten een prioriteit. Het is een grote stap voorwaarts voor de rechten van de vrouw en de doorslaggevende rol van vrouwen in het ontwikkelingsproces.
De Europese Unie schrijft geschiedenis door in het Constitutioneel Verdrag te erkennen dat solidariteit zich niet mag beperken tot het eigen grondgebied en de eigen burgers, maar ook buiten haar grenzen moet gelden.
Uiteraard zijn er ook een aantal dingen die ik jammer vind, namelijk dat er met geen woord wordt gerept over “mondiaal openbaar goed”, terwijl ik daartoe wel voorstellen had gedaan.
Maar samen met mijn socialistische kameraden zal ik ervoor blijven ijveren dat de verdragstekst in daden wordt omgezet. 
Casaca (PSE ),
    – Dit positieve en evenwichtige verslag velt een gunstig oordeel over het Verdrag. Het valt echter te betreuren dat het advies van de parlementaire commissie visserij er niet in is opgenomen. Dat is immers het enige Europese forum met specifieke bevoegdheid op het gebied van visserij waarin gediscussieerd is over de amendementen die gericht zijn op de instandhouding van de levende rijkdommen van de zee.
Zoals de commissie visserij zelf aangeeft: “binnen de context van de overige exclusieve bevoegdheden van de EU zoals die in het ontwerp voor de Grondwet zijn opgenomen is de opname van de bevoegdheid voor de instandhouding van de levende rijkdommen van de zee een niet te rechtvaardigen anomalie”.
Dit Verdrag houdt voor veel onderwerpen belangrijke wijzigingen in. Voor de levende rijkdommen van de zee geldt echter dat ze niet een institutioneel domein vormen dat uitsluitend aan politici is voorbehouden. Dit is een zaak die ook aan zee gelegen gemeenschappen, vissers, wetenschappers en milieudeskundigen aangaat. Met de mening van deze groepen moet dus altijd rekening worden gehouden.
Ik wijs erop dat er in Portugal een enquête is gehouden, waaruit bleek dat slechts 4 procent van de bevolking deze oplossing voorstond; 86 procent sprak zich uit voor nationale of gedeelde bevoegdheid.
De instandhouding van de levende rijkdommen van de zee mag nooit onder de specifieke bevoegdheid van één entiteit komen te vallen. Het is een burgerplicht die iedereen deelt, en dan in de eerste plaats een plicht voor die burgers die met deze hulpbronnen in hun levensonderhoud voorzien. De Europese instellingen en de vertegenwoordigers van de lidstaten dienen met hen dus te allen tijde rekening te houden. Ik hoop dat deze “niet te rechtvaardigen anomalie” spoedig zal worden rechtgezet. 
Cederschiöld, Fjellner en Ibrisagic (PPE-DE ),
    De delegatie van Zweedse conservatieven heeft vandaag gestemd voor het verslag over het Verdrag tot vaststelling van een Grondwet voor Europa, A6-0070/2004.
Wij vinden dat het Constitutioneel Verdrag het institutionele evenwicht moet respecteren. Daarom staan wij afwijzend tegenover de voorstellen om een gekozen voorzitter van de Raad in te voeren en om de voorzitter van de Commissie door het Europees Parlement te laten kiezen. We staan ook afwijzend tegenover de procedure die wordt voorgeschreven in artikel IV-444, algemeen aangeduid als de passerelle, omdat wij het van fundamenteel belang vinden dat verdragswijzigingen worden geratificeerd door elke lidstaat voordat ze van kracht worden.
Het Constitutionele Verdrag maakt de fundamentele regels voor samenwerking in Europa overzichtelijker. Wij steunen het grotere gewicht dat aan de subsidiariteit wordt toegekend en wij steunen de passages waarin de rol van de nationale parlementen in de Europese samenwerking opnieuw wordt vastgesteld en uitgebreid. Het Europees recht, zoals dat gold en werd toegepast, wordt vastgesteld op het punt van de verhouding tussen het Europees recht en nationaal recht; dat wil zeggen dat het communautaire recht vóór nationaal recht gaat, maar altijd met inachtneming van de constitutionele tradities van de lidstaten. Verder worden de grenzen van de bevoegdheid van de EU en van de wetgevingsprocedure vereenvoudigd. Wij steunen daarom het voorgestelde Constitutioneel Verdrag.
De Rossa (PSE ),
    Ik sta volledig achter dit verslag en ben voor goedkeuring van de ontwerp-Grondwet.
De Grondwet is op uniek democratische wijze tot stand gekomen. De Europese burgers kunnen deze Grondwet voor Europa door middel van een bindend Verdrag tussen soevereine staten in werking stellen en dat is het belangrijkste Europese besluit dat zij ooit zullen nemen.
Vier Europese Verdragen in minder dan vijftien jaar hebben geleid tot vele onmiskenbare Europese successen: de interne markt, de euro, de toetreding van Oost-Europese landen, de aanscherping van milieunormen, meer gelijkheid tussen vrouwen en mannen, strategieën voor armoedebestrijding en volledige werkgelegenheid, enzovoorts.
Met name sinds de Europese Top van Nice in 2000 bleek echter steeds duidelijker dat de oude intergouvernementele methode, namelijk de herziening van Europese Verdragen, ontoereikend was: als Europa konden wij niet adequaat reageren op de gemeenschappelijke uitdagingen waarvoor wij ons gesteld zagen en de burgers hadden niet het gevoel dat zij nauw bij het proces betrokken waren. Het institutionele kader van Europa moest volledig worden herzien en de besluitvorming moest democratischer en dichter bij de burgers gebracht worden. Tevens moest Europa zijn verantwoordelijkheid nemen ten opzichte van de rest van de wereld, vooral de ontwikkelingslanden. Alleen als dat gebeurt, zal dit project ertoe bijdragen dat het globaliseringsproces onder democratische controle komt. 
Fernandes (PSE ),
    – Ik ben heel tevreden met de kwaliteit van dit verslag over het Verdrag tot vaststelling van een Grondwet voor Europa. Ik betreur het wel dat het Verdrag de ambities van het Parlement niet geheel vervuld heeft en dat het controversiële onderwerpen bevat. Dat geldt bijvoorbeeld voor een onderwerp dat met name voor Madeira en de Azoren van veel belang is – de exclusieve bevoegdheid van de Unie met betrekking tot de instandhouding van de levende rijkdommen van de zee. Daar is in het kader van de Europese Conventie van een aantal zijden verzet tegen gerezen, en ook visserijcommissie heeft zich er in haar advies over het Verdrag tegen uitgesproken. Ik erken evenwel dat deze Grondwet – zoals de co-rapporteurs aangeven – een positief compromis vertegenwoordigt en een verbetering inhoudt van de Verdragen zoals die nu van kracht zijn: ze vormt een belangrijke stap bij de verwezenlijking van het Europees project, zowel vanuit het gezichtspunt van de lidstaten als dat van de Europese burgers.
Van belang is ook de wijze waarop dit Verdrag het statuut van de ultraperifere regio’s regelt. De mogelijkheden om elk Europees beleid op de ultraperifere regio’s gemoduleerd toe te passen, blijven bestaan en worden zelfs uitgebreid. Bovendien wordt bevestigd dat het onderhavige Grondwetsartikel voldoende rechtsgrond is voor het ontwikkelen van een volwaardig beleid voor de ultraperiferie.
Ik stem voor het goedkeuren van de Grondwet en roep op tot de ratificatie ervan. Ik spreek verder mijn steun uit voor de daarop gerichte campagne. 
Ferreira, Anne (PSE ),
    – Ik heb me om verschillende redenen onthouden van de stemming over dit verslag.
Om te beginnen kan ik niet voor de resolutie stemmen. De zeldzame en luttele vooruitgang die met de Grondwet wordt geboekt, weegt niet op tegen al mijn punten van kritiek.
Ik heb grote twijfels over de verwezenlijking van het sociale en politieke Europa, maar mijn ongenoegen schuilt vooral hierin: een echte Grondwet regelt bevoegdheden en somt de rechten en plichten van de burgers op. Maar dit Constitutioneel Verdrag definieert een beleid en ideologische keuzen die niet thuishoren in een Grondwet. Zo wordt het onmogelijk een ander beleid te voeren.
Bovendien heeft dit verslag slechts één doel, namelijk hameren op de positieve punten en de “vooruitgang” die de Grondwet met zich meebrengt. Het ontbreken van ook maar de minste kritiek staat in schril contrast met al het voorbehoud dat ons Parlement had aangetekend tijdens de goedkeuring van de vorige resolutie voor de intergouvernementele conferentie.
Ik ben er niet zeker van of deze resolutie of dit verdrag de burger meer zal kunnen betrekken bij het Europese project en hun vraag naar rechtvaardigheid, gelijkheid en democratie zal kunnen bevredigen. 
Figueiredo (GUE/NGL ),
    – De stemming die vandaag in het Europees Parlement is gehouden over het ontwerp voor een nieuw Verdrag maakt deel uit van een treurige vertoning – de mystificatie en propaganda rond de zogenaamde Europese Grondwet. Het is je reinste manipulatie.
Het Europees Parlement is op generlei wijze bevoegd Verdragen “goed te keuren”, zoals punt 6 van deze resolutie ons wil doen geloven. Broederlijk vereend probeert de meerderheid van de rechtervleugel, de Fractie van de Europese Volkspartij, met de Fractie van de Europese Sociaal-democraten in dit Parlement op een geraffineerde wijze de – valse – voorstelling te slijten als zou het Verdrag door het EP zijn goedgekeurd (wat door een aantal persorganen stellig maar abusievelijk bericht zal worden). En dat – let wel – vóórdat er ook maar enig nationaal referendum over dit voorstel is gehouden.
De bedoeling is duidelijk: men wil de vandaag gehouden stemming gebruiken als extra pressiemiddel en propaganda ten gunste van de vermaledijde Grondwet die nu door de lidstaten geratificeerd moet worden (en ze kan, let wel, ook afgewezen worden). Dat is inmenging in een aangelegenheid die onder de exclusieve bevoegdheden van de lidstaten valt.
Het is onaanvaardbaar dat deze stemming vergezeld is gegaan van muziek, het loslaten van ballonnen, het ophangen van linten en het ontvouwen van vlaggen “met voormelde sleutelwoorden en het woord in verscheidene talen”, en dat alle kritiek op dit ontwerp zo het zwijgen is opgelegd. 
Fruteau (PSE ),
   . – Het verslag-Corbett, waarover het Europees Parlement zich vandaag uitspreekt, erkent de onloochenbare vooruitgang van het verdrag tot vaststelling van een Grondwet voor Europa.
Dit verdrag geeft ons namelijk de nodige instrumenten in handen om Europa efficiënter, bevattelijker en democratischer te maken: het verduidelijkt de rol van de instellingen, het vermindert de blokkeringsmogelijkheden en het breidt de bevoegdheden van het Europees Parlement en zijn volksvertegenwoordigers uit.
Tegelijk versterkt het verdrag de communautaire solidariteit en draagt het bij tot echte cohesie in de Unie.
Allereerst sociale cohesie, dankzij het Handvest van de grondrechten, dat regels oplegt inzake civiele, politieke en sociale rechten. Het Verdrag bevestigt ook het streven van Europa naar een sociale markteconomie, duurzame ontwikkeling of de strijd tegen alle vormen van discriminatie.
Het Verdrag bevestigt ook de territoriale samenhang van de EU, via een reeks bepalingen die de regio’s van de Unie steunen in hun ontwikkeling. Het Verdrag erkent de specifieke eigenheid van de ultraperifere regio’s, meer bepaald de Franse overzeese gebieden. Het consolideert de uitzonderingen op de Gemeenschapsregels en biedt echte bescherming aan de overzeese departementen tegen de verwoestende logica die Europa zou beschouwen als een uniform en homogeen gebied.
Gollnisch (NI ),
   . – We stemmen vandaag niet over een verslag, maar over een geloofsbelijdenis, maar dan van een slecht geloof. In tegenstelling tot wat u beweert, heren rapporteurs, leidt deze tekst regelrecht tot een gecentraliseerde, almachtige en totalitaire superstaat, zonder ziel of identiteit.
Een gecentraliseerde staat, omdat Brussel in alles en op alle gebieden het laatste woord krijgt. Alle beslissingen, wetgevend of niet, nationaal of lokaal, moeten beantwoorden aan de Europese wetten en de belangen van de Unie. Het subsidiariteitsbeginsel blijft in de kou staan, dat is trouwens al twaalf jaar zo.
Een almachtige staat, omdat de Europese Unie bevoegd wordt voor alle domeinen. Elk beleid is of wordt Gemeenschapsbeleid.
Een totalitaire staat, omdat de echte macht in handen is van een handvol ambtenaren: de technocraten van de Commissie met hun monopolie op wetgevende initiatieven, en de rechters van Luxemburg, pietepeuterige hoeders van de rechte leer. Eén ding hebben ze gemeen: ze zijn vast benoemd en aan geen enkele democratische controle onderworpen.
Een staat zonder ziel of identiteit tenslotte, die zijn hellenistisch-christelijke wortels verloochent, die Turkije wil laten toetreden tegen de wil van de Europese volkeren, die alleen maar gelooft in globalisatie, concurrentie en marktwerking.
Daarom stem ik tegen, nu en tijdens het referendum in mijn land. 
Goudin, Lundgren en Wohlin (IND/DEM ),
    Wij hebben tegen dit verslag gestemd. Onze definities van “subsidiariteit” en “superstaat” verschillen duidelijk van die van de rapporteurs. Wij definiëren subsidiariteit zo dat politieke besluiten zo dicht mogelijk bij de burgers moeten worden genomen en dat besluiten over de vraag welke kwesties op welk niveau moeten worden afgehandeld, door de nationale parlementen moeten worden genomen en niet door de instellingen van de EU.
Onze definitie van een superstaat is een EU-staat waar men in de regel meerderheidsbesluiten neemt in de Raad, waar niet alle lidstaten vertegenwoordigd zijn in de Commissie en waar het Europees Parlement medebeslissingsrecht heeft in alle vraagstukken. Daarmee is deze Unie niet langer een statenbond, wat zij naar onze mening moet zijn, maar een bondsstaat.
Een gemeenschappelijk buitenlands en asielbeleid, een snelle-interventiemacht voor acties in de buitenwereld, verruiming van de EU-begroting doordat de EU het recht van belastingheffing krijgt enzovoort, zijn enkele van de factoren die de politieke machtsuitoefening van deze “superstaat” versterken.
Deze ontwerp-Grondwet moet worden vervangen door een nieuw ontwerp voor een internationaal verdrag, waarin de politieke verantwoordelijkheid van de nationale parlementen centraal staat. Religieuze aangelegenheden dienen niet in de verdragsteksten van de EU te zijn opgenomen.
Wij protesteren ertegen dat de meerderheid van het Europees Parlement in verband met de behandeling van dit verslag 340.000 euro van het geld van de belastingbetalers investeert in een spektakel, als start van de ja-campagne voor de aanneming van de “Europese Grondwet” in de lidstaten. 
Hedh (PSE ),
    Ik heb besloten om in afwijking van mijn fractie te stemmen tegen het verslag over het Verdrag tot vaststelling van een Grondwet voor Europa. Naar mijn mening houdt de ontwerp-Grondwet in dat de EU in plaats van een intergouvernementele samenwerking op verdragsbasis verandert in een staat die gebaseerd is op een grondwet. Ik vind dat het voorstel de voorrang van het Europees recht op het nationaal recht versterkt, dat er meer macht aan de lidstaten wordt ontnomen en dat de grote landen meer macht krijgen dan de kleine. Dat zijn zaken waartegen ik mij verzet.
Bij het referendum van 1994 heb ik voor de toetreding van Zweden tot de EU gestemd, en ik ben een warm aanhanger van internationale samenwerking om gemeenschappelijke problemen op te lossen. Er liggen belangrijke taken te wachten die wij gemeenschappelijk moeten uitvoeren, vooral op het gebied van milieu, mensenhandel en sociale dumping. Ik ben echter tegen de huidige beweging van de Unie in de richting van meer supranationaliteit. Ik wil een Europese samenwerking op intergouvernementeel niveau.
Hudghton (Verts/ALE ),
    Bij de eindstemming heb ik tegen dit verslag gestemd. Dat heb ik uit principieel oogpunt gedaan, omdat volgens mij de opname van de instandhouding van de mariene biologische hulpbronnen als een van de slechts vijf exclusieve bevoegdheden van de EU niet alleen onnodig, maar ook abnormaal en ongerechtvaardigd is. De Commissie visserij van het Parlement was het in haar advies bijna unaniem met mij eens, wat laat zien dat velen het standpunt van de Schotse visserijgemeenschappen onderschrijven.
Dit is weer een voorbeeld van het onvermogen van een Britse regering om de belangen van Schotse visserijgemeenschappen te behartigen. Ongetwijfeld zullen daarom veel Schotse kiezers in een referendum tegen het Grondwettelijk Verdrag stemmen. 
Isler Béguin (Verts/ALE ),
   . – Als het alleen van De Groenen zou afhangen, zag de ontwerp-Grondwet er een stuk ambitieuzer uit dan nu het geval is. Dan konden we het politieke, sociale en ecologische Europa dat wij willen concreet vormgeven. Ons ontwerp zou geen enkele dubbelzinnigheid en onzekerheid over de doelstellingen bevatten. Wij zouden het doen zonder het derde deel, dat alleen maar de vorige Verdragen overneemt en haaks staat op een globaal en ambitieus project voor Europa. Toch zal ik ondanks die onvolmaaktheid voor de Grondwet stemmen, en ik roep iedereen op hetzelfde te doen. Het zou namelijk een grote dwaling en een politieke flater van formaat zijn zich aan te sluiten bij de neestemmers, onder het voorwendsel dat deze tekst ons streefdoel niet dichterbij brengt.
Meer dan ooit hebben we Europa nodig, ook al is dat Europa niet af.
Met een Grondwet kunnen wij een Europa van vrede in de steigers zetten, een Europa van gemeenschappelijke waarden, zoals mensenrechten en democratie. Met deze tekst zullen de Europese burgers zich verenigd weten in een echt gemeenschappelijk project. Mijn stem voor het verslag-Corbett is een vurig .
We mogen deze historische kans niet voorbij laten gaan, want dan ontkennen we ons eigen werk voor de opbouw van Europa en dan zou de ambitieuze evolutie van ons Europese project definitief worden afgeremd …
Kristensen (PSE ),
   De EU zou heel goed kunnen functioneren met één commissaris per land. Nu de Europese Raad echter besloten heeft om het aantal commissarissen vanaf 2014 te reduceren, is het belangrijk dat wij vasthouden aan het beginsel van een toerbeurtsysteem op basis van gelijkheid tussen de lidstaten. 
Lang (NI ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, de zogenaamd Europese Grondwet is in werkelijkheid een anti-Europese tekst, die de grondslagen van Europa vernietigt: haar naties, die hun soevereiniteit en hun Grieks-Latijnse en christelijke beschaving definitief verloren zien gaan.
De weigering om deze waarden te vermelden is niet zomaar een detail, het was nodig om de toetreding van het islamitische Turkije te aanvaarden. Zo bestaat er, in tegenstelling tot wat de heer Chirac zegt, een causaal verband tussen de Europese Grondwet en de toetreding van dat Aziatische land tot de Europese Unie.
De goedkeuring van de Grondwet zal niet alleen de Turkse toetreding mogelijk maken, maar zal dat land – het volkrijkste van de Europese Unie – het grootste aantal vertegenwoordigers geven in het Parlement en het grootste aantal stemmen in de Raad, zodat het een overheersende rol zal krijgen, groter dan die van Frankrijk en Duitsland.
De heer Chirac liegt wanneer hij zegt dat de Fransen zich in 2014 zullen kunnen uitspreken over het Turkse lidmaatschap van de Unie. Tegen dan is het te laat. Het referendum over de Grondwet vindt over enkele maanden plaats, net voor het begin van de toetredingsonderhandelingen. Door nee te stemmen kunnen de Fransen ook nee zeggen tegen de toetreding van Turkije. 
Le Pen, Jean-Marie (NI ),
   . – Deze tekst wordt ons voorgesteld als een Grondwet voor Europa maar hij is het resultaat van een belabberd compromis waarmee de sociaal-democratische regeringen van Europa de soevereiniteit der naties opofferen aan een supranationale entiteit.
Deze Grondwet richt een staat in die de schijn wekt van een eenheid met een intern federale structuur. Het is echter een tweeslachtige structuur, die op alle gebieden haar stempel drukt en politieke keuzen oplegt die dramatische gevolgen hebben voor de toekomst van de Europese volkeren. Deze tekst is ook het eindstation van een sluipende politiek-juridische verstrengeling, hij institutionaliseert een nieuw totalitarisme. Door sociale ellende te creëren verwijdert het project Europa zich nog een stukje verder van de burger.
De volkeren valt slechts minachting ten deel, en de raadplegingen, via referenda of de parlementen, zullen een beleid bekrachtigen dat de facto al wordt toegepast. Door middel van botte chantage, namelijk met het argument “Europa of chaos”, willen de voorstanders van de Grondwet soevereine volkeren voor het blok zetten en aldus schenden zij de elementaire regels van de democratie.
Dit Europa is een val waar wij niet in willen trappen. Dat willen we duidelijk maken tijdens het komende referendum in Frankrijk. Een ander Europa blijft mogelijk: dat van vrije volkeren en soevereine naties. 
Libicki (UEN ),
   . Het verslag in kwestie is een aanbeveling aan de lidstaten van de Europese Unie om de Europese Grondwet te ratificeren. Ik heb om verschillende redenen zeer beslist tegen gestemd.
Het is ongepast dat het Europees Parlement de lidstaten aanbeveelt het Verdrag te ratificeren of te verwerpen. Het uiteindelijke besluit en de ratificatieprocedure vallen namelijk onder de exclusieve bevoegdheid van de hiertoe aangewezen nationale autoriteiten.
Hoe men tegen de zogenaamde Europese Grondwet als zodanig aankijkt, is een andere kwestie. Naar mijn mening dient de ratificatie ervan noch de belangen van Polen, noch van Europa.
Ik heb herhaaldelijk gewezen op het feit dat het ongehoord is dat er in de preambule geen verwijzing is opgenomen naar God en de christelijke traditie. Het ontbreken van een dergelijke verwijzing is een miskenning van de geschiedenis van ons continent.
Een andere twistappel is de herziening van het Verdrag van Nice, dat niet eens de kans krijgt om zichzelf in de praktijk te bewijzen. De voor Polen voordelige regeling voor de weging van de stemmen in de Raad van de Europese Unie is in het Grondwettelijk Verdrag gewijzigd zonder dat de invloed van deze wijziging op het functioneren van de Gemeenschap is geëvalueerd.
Dan zijn er in de zogenaamde Europese Grondwet nog een aantal mijns inziens verontrustende bepalingen, waaronder de uitbreiding van de onrechtvaardige bevoordeling van de oostelijke deelstaten van de Bondsrepubliek Duitsland in de eerdere Verdragen.
Liotard (GUE/NGL ),
   . Terwijl het Europees Parlement nog geen uitspraak heeft gedaan over de concept-grondwet, wordt om ons heen al voor 375.000 euro een feestje gegeven om de goedkeuring te vieren. Hiermee blijkt maar weer eens dat twee vooroordelen over Europa, namelijk dat het ondemocratisch en geldverspillend zou zijn, geheel terecht zijn.
Mijn partij is tegen deze grondwet om een aantal redenen. Wij hekelen het neoliberale en sociaal-economische element erin, dat onder het mom van "vrijhandel" publieke diensten ondermijnt en nationale en lokale overheden het recht ontneemt zelf te bepalen hoe ze hun openbare diensten willen regelen. Wij verzetten ons fel tegen de Europese militarisering die uit de grondwet blijkt, zoals bijvoorbeeld in de passage die lidstaten dwingt hun defensiebudgetten te verhogen. En wij wijzen deze grondwet af, omdat zij de ondemocratische structuur van de Unie bevestigt, en niet noemenswaardig verbetert.
Wellicht dat sommige van mijn collega´s bereid zijn om in ruil voor een handjevol extra parlementaire machtsmiddelen hun ziel te verkopen aan het neoliberalisme, ik zal dat niet doen. Als het om democratie gaat kun je alleen genoegen nemen met het beste en deze grondwet van de Europese elite, de multinationals, de oorlogszuchtigen en de bureaucraten zal ik dan ook niet ondersteunen. 
Manolakou (GUE/NGL ),
   . – Het Constitutioneel Verdrag, de zogeheten Europese Grondwet, codificeert de vorige verdragen, versterkt de voorrechten en winsten van het kapitaal, voert de wapenwedloop op en maakt van Europa een militaire macht. Dit zijn maatregelen die de plutocratie versterken en die de sociale tegenstellingen verscherpen en het volk nieuwe rampspoed bezorgen. Daarom moeten de Europeanen de Europese Grondwet afschieten en nog verbetener gaan vechten tegen het reactionaire beleid van de EU.
De EU heeft boter op het hoofd en dat blijkt uit de eenzijdige en geldverslindende stroom propaganda, die hengelt naar de stem en goedkeuring van de werknemer, terwijl in feite het hele beleid erop gericht is de salarissen, pensioenen en werkloosheidsuitkeringen te verminderen.
Het ultrareactionaire artikel 43 in de resolutie van het Parlement is een provocatie, want hiermee aanvaardt men het Amerikaanse dogma van de preventieve oorlog ter bescherming van de burgers tegen terroristische aanvallen. Dit is het alibi van het kapitaal om de volkeren onder de knoet te houden en beslag te leggen op het volksvermogen.
De Europese afgevaardigden van de Griekse Communistische Partij stemmen tegen de Europese Grondwet en tegen elke wijziging ervan. Want een Europa van kapitaal en oorlog heeft geen plaats voor een vooruitstrevende Europese Grondwet. Wie toch die illusie koestert, staat niet achter de strijd tegen de uitbuiting door het beleid en de agentschappen van de EU. 
Markov (GUE/NGL ),
   . – In de lidstaten en ook in het Parlement is er naast algemene instemming ook kritiek te horen van mensen die deze tekst met zorg gadeslaan. Onze kritiek is geen kritiek die voortkomt uit het bekrompen perspectief van de nationale staat.
Onze kritiek is dat het Verdrag tot doel heeft de Europese Unie verder te militariseren zodat de Unie in staat zal zijn overal in de wereld oorlog te voeren. Het Verdrag moet ervoor zorgen dat de Unie beschikt “over een operationeel vermogen dat op militaire middelen steunt”. Het opvoeren van de bewapening wordt een grondwettelijke eis doordat “de lidstaten zich ertoe verbinden hun militaire vermogens geleidelijk te verbeteren”. Een “agentschap op het gebied van de ontwikkeling van defensievermogens, onderzoek, aankopen en bewapening” moet daarop toezien en tot uitvoering overgaan van “nuttige maatregelen om de industriële en technologische basis van de defensiesector te versterken”.
Onze kritiek is dat de beginselen van het neoliberalisme een grondwettelijke status krijgen. Onder de algemene “doelstellingen van de Unie” is weliswaar eufemistisch sprake van een “sociale markteconomie met een groot concurrentievermogen, gericht op volledige werkgelegenheid en sociale vooruitgang, en van een hoog niveau van bescherming en verbetering van de kwaliteit van het milieu”, maar in het concrete beleidshoofdstuk wordt onomwonden gezegd dat men gehouden is aan het “beginsel van een open markteconomie met vrije mededinging”.
Het ontwerpverslag deelt onze visie niet. Het stelt zich ten aanzien van de ontwerp-Grondwet volledig kritiekloos op. De Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links kan daarom niet met het verslag instemmen. 
Marques (PPE-DE ),
    – Ik wil mijn collega’s Corbett en Méndez de Vigo graag gelukwensen met hun uitstekende verslag over het Verdrag tot vaststelling van Grondwet voor Europa. Ik wil bij deze gelegenheid ook graag wijzen op het feit dat het statuut van de ultraperifere regio’s in dit Verdrag geconsolideerd wordt. Dat is heel belangrijk.
In het Verdrag tot vaststelling van Grondwet voor Europa wordt namelijk erkend dat de ultraperiferie een bijzonder statuut toekomt. Dat betekent dat er met horizontale/transversale aspecten rekening kan worden gehouden in de vorm van uitzonderingen. Dit statuut geldt als voldoende rechtsgrond voor het aannemen van allerhande specifieke maatregelen voor de ultraperifere regio’s. Ik ben bovendien heel tevreden dat de intergouvernementele conferentie ook Europese wetten en kaderwetten heeft genoemd als wetgevingsinstrumenten voor het aannemen van maatregelen ten gunste van de ultraperifere regio’s. 
Martin, David (PSE ),
   Ik ben blij met dit verslag van mijn goede vrienden Richard Corbett en Iñigo Méndez de Vigo en met hun oproep aan alle lidstaten om de Grondwet goed te keuren en te ratificeren. Dankzij de Grondwet zal de Unie transparanter, doeltreffender en efficiënter gaan werken.
Op mijn eigen gebied, de handel, zal de rol van het Europees Parlement aanzienlijk worden versterkt. Dit zal leiden tot meer duidelijkheid en meer democratische controle op een zeer belangrijk beleidsterrein dat onder de exclusieve bevoegdheid van de EU valt. Hierdoor moeten NGO's, vakbonden, commerciële organisaties en anderen in staat zijn de onderhandelingen over internationale overeenkomsten uitvoeriger te volgen en te beïnvloeden. 
Meijer (GUE/NGL ),
   . Vandaag vieren de voorstanders van de grondwet hun feest. Het Europees Parlement kan de tekst van dat document niet veranderen. De nationale parlementen of de kiezers die deelnemen aan nationale referenda kunnen dat evenmin. Iedereen kan nog slechts instemmen of afwijzen, en die keuze begeleiden met feesten of rouwen.
Dit maakt het onmogelijk om de plicht tot meer bewapening en solidariteit met de NATO te schrappen. Het is evenmin mogelijk om de in die tekst verheerlijkte vrije onvervalste concurrentie ondergeschikt te maken aan milieu, publieke dienstverlening of bescherming van de arbeid. Ook tot het daadwerkelijk met een referendum belonen van de in artikel 46 voorgeschreven inzameling van een miljoen handtekeningen van burgers kan niet meer worden besloten. Nieuwe sociale grondrechten ontbreken. Het traditionele autoritaire bestuursmodel van de EU, met daarin een sterke rol van Raad en voorzitterschap, zonder goede mogelijkheden om die te corrigeren langs de weg van de parlementaire democratie, staat evenmin ter discussie. Deze grondwet wil ik niet. De feestvreugde vandaag is er niet in mijn naam. In Nederland zal ik de komende maanden deelnemen aan de campagne van mijn partij, de Socialistische Partij, om bij de kiezers een meerderheid te krijgen voor afwijzing van deze foute tekst. 
Queiró (PPE-DE ),
    – Het Verdrag tot vaststelling van Grondwet voor Europa is een compromistekst die moet worden beoordeeld op grond van hetgeen hij bevat en niet op grond van hetgeen hij volgens sommigen – of dat nu federalisten op sceptici zijn – zou moeten bevatten.
Gezien het feit dat het voor Portugal in een gemondialiseerde wereld alleen maar gunstig is om tot een regionaal blok als de Europese Unie te behoren,. bevat deze tekst – net als elke andere compromistekst – aspecten die me wel, en aspecten die me niet aanstaan.
Aan de positieve kant noem ik allereerst de vereenvoudiging die is bereikt door het met elkaar verenigen van de Verdragen. Er wordt nu bovendien duidelijker aangegeven wat de nationale en wat de Europese bevoegdheden zijn; de rol van de nationale parlementen wordt versterkt, met de garantie dat de Unie alleen die bevoegdheden heeft welke de lidstaten haar hebben toegekend. Tot slot vertegenwoordigt dit Verdrag bij de herziening van de Verdragen een moment van stabiliteit, en dat verschaft zekerheid en rust.
Van de aspecten waar ik het niet mee eens ben noem ik het feit dat er in de preambule geen enkele verwijzing wordt gemaakt naar het joods-christelijk erfgoed, het afschaffen van het roterend voorzitterschap van de Raad, de samenstelling van de Commissie en het scheppen van een post voor een Europese minister van buitenlandse zaken, een functie die tot voortdurende conflicten kan leiden.
Na de balans te hebben opgemaakt, heb ik voor gestemd. 
Ribeiro e Castro (PPE-DE ),
    – Ik heb regelmatig kritiek geleverd op het opgeven van de beste werkwijze van de EU – de benadering die haar succesvol heeft gemaakt. Ik heb het dan over de politiek van de kleine stapjes, de lijn die door Schuman en de oprichters van de Gemeenschap gevolgd werd. Die aanpak moet steeds vaker plaats maken voor een veel te ambitieus beleid van grote stappen voorwaarts zonder enig rechtstreeks verband met wat er bij de bevolking leeft. Ik had liever dat we bleven vasthouden aan het streven naar een Europa dat werkelijk in verscheidenheid verenigd is, met eerbied voor de nationale democratieën waar het uit voortkomt, in plaats van bij te dragen tot de schijnvorm van een proto-staat annex werelddeel waar weinigen prijs op stellen, waar de mensen niet om hebben gevraagd en waar niemand werkelijk warm voor loopt.
Ik heb geen probleem met de ruime visie van een Europese Grondwetstekst. Maar zo’n tekst moet na raadpleging van de volkeren worden opgesteld volgens werkelijk democratische procedures, waar iedereen aan kan deelnemen en waarin iedereen vertegenwoordigd is. Er moet dan interactie zijn met de burgers, via een speciaal voor dat doel gekozen vergadering. Dat is door de intergouvernementele conferentie ook gesuggereerd. Wat mij steeds opviel – in negatieve zin – waren de druk en de manipulatie, het gebrek aan loyaliteit jegens de burgers, het feit dat zo vaak het ene gezegd werd, terwijl men in werkelijkheid het andere deed, en verder het gemak waarmee de rechtstaat geweld werd aangedaan, wat toch symptomatisch is voor het klimaat van “alles is gerechtvaardigd” – als dat maar in één bepaalde richting is. Een heel duidelijke weerslag daarvan is wel de pompeuze verklaring volgens welke het Europees Parlement het “Verdrag voor een Grondwet goedkeurt”. Daartoe zijn wij niet bevoegd en als we dit zeggen zitten we juridisch fout.
Ik had graag iets beters gezien.
Ik heb tegen de resolutie gestemd. 
Ries (ALDE ),
   – Ik spreek zonder enige reserve mijn steun uit voor het ontwerp voor een Europese Grondwet, en ik heb met volle overtuiging een stem uitgebracht voor het uitstekende verslag van mijn collega's. Natuurlijk, het ontwerp-Verdrag is een compromis, maar het houdt op een aantal punten aanzienlijke vooruitgang in.
We krijgen een stabiele Unie van 25 landen, met een voorzitter die voor tweeëneenhalf jaar benoemd wordt, in plaats van een voorzitterschap dat ieder halfjaar rouleert. We krijgen een minister van Buitenlandse Zaken, die de stem van Europa zal laten horen op het internationale toneel. Het Handvest van de grondrechten wordt eindelijk opgenomen in het corpus van institutionele wetgeving. Er komt een initiatiefrecht voor de burgers (zodat om Europese wetgeving kan worden verzocht bij ten minste een miljoen handtekeningen) en voor het eerst stelt de Unie zich op sociaal vlak doelstellingen die gericht zijn op gemeenschappelijke vooruitgang in een sociale markteconomie.
We krijgen, kortom, een EU die democratischer, transparanter, inzichtelijker en efficiënter is. Het moeilijkste moet echter misschien nog komen: we moeten het ratificatieproces in al onze lidstaten tot een goed einde zien te brengen, en dat betekent dat we tekst en uitleg zullen moeten geven om de burgers van Europa over de streep te trekken. Het doet me deugd dat in een tijd waarin Europa op zijn zachtst gezegd niet erg veel enthousiasme oproept, de Belgische burgers vooroplopen als het om een stem voor het Grondwettelijk Verdrag gaat: maar liefst 80 procent is voor! 
Roure (PSE ),
   – Het overkomt je niet vaak dat je het gevoel hebt een historisch moment te beleven. Met dit Grondwettelijk Verdrag schrijven we mijns inziens tezamen een cruciale bladzijde in de geschiedenis van het Europa dat ons voor ogen staat.
Met deze tekst geven we rechtstreeks voortzetting aan het project van de grondleggers van de Unie, wier droom het was dit Europa van 25 – en weldra meer – tot leven te zien komen.
Dankzij dit Grondwettelijk Verdrag wordt de humanistische, spirituele en sociale erfenis van dit Europa het fundament waarop ons dagelijks leven gebaseerd zal zijn.
Het Handvest van de grondrechten krijgt juridisch bindende werking en wordt daarmee inroepbaar voor de burgers.
De regels betreffende het functioneren van de Unie worden eenvoudiger en gaan steeds meer lijken op de democratische spelregels zoals wij die kennen in onze 25 landen.
De Unie zal een grotere rol gaan spelen op het wereldtoneel en eindelijk gewicht in de schaal kunnen leggen, en ik hoop dat ze haar stem in het concert der naties nog duidelijker zal laten horen om het ideaal van vrede waaruit zij geboren is, wereldwijd uit te dragen.
Ik heb voor het verslag-Corbett gestemd en ik zal in mijn land campagne voeren voor ratificatie van deze tekst bij referendum. Er is een historisch proces in gang gezet; laten we ons er allemaal bij aansluiten. 
Silva Peneda (PPE-DE ),
    – De goedkeuring van het Verdrag tot vaststelling van een Grondwet voor Europa vormt een historisch moment, en wel vanwege de rol die het EP bij dit hele proces heeft gespeld.
Als lid van de commissie werkgelegenheid en sociale zaken heb ik voor gestemd, aangezien ik ervan overtuigd ben dat we hiermee een stap voorwaarts maken bij het consolideren van het Europees sociaal beleid.
De opname van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie houdt de erkenning in dat de burgers de kern vormen van de Europese constructie, en dat zal leiden tot de consolidering van hun sociale rechten
Bevestigd wordt dat sociale en economische cohesie een basisdoelstelling van de EU is. Er worden nieuwe normen geïntroduceerd voor het verwezenlijken van een hoog werkgelegenheidsniveau, de bestrijding van sociale uitsluiting en discriminatie, het bevorderen van sociale gerechtigheid, sociale bescherming, gelijke kansen voor mannen en vrouwen, een hoog niveau van onderwijs en gezondheidszorg, de bevordering van duurzame ontwikkeling en het respect voor diensten van algemeen nut.
Op internationaal vlak wordt de rol van de EU uitgebreid bij het bestrijden van armoede en het bevorderen van duurzame ontwikkeling en eerlijke handel.
Bovendien worden er nieuwe bepalingen ingevoerd voor het vergemakkelijken van de participatie van de burgers, de sociale partners en vertegenwoordigers van het maatschappelijk middenveld bij de beraadslagingen van de EU.
Na een halve eeuw Europese integratie en talloze Verdragen is de Grondwet voor Europa zonder meer de tekst die de Europese burgers de meeste tastbare en zichtbare voordelen oplevert. 
Staes (Verts/ALE ),
   . Het verslag-Corbett/Méndez de Vigo kan worden gecatalogeerd onder de noemer 'pure propaganda' en is geen eerlijke afweging van de plus- en minpunten van het voorliggende verdrag. Het vermeldt niet dat nog al te veel beleidsterreinen worden overgelaten aan intergouvernementele samenwerking en dat op belangrijke terreinen nog het veto geldt.
De rol van de constitutionele regio's in het Europese besluitvormingsproces blijft precair. Deel III van het verdrag maakt duidelijk dat het de Unie aan een sociale orde ontbreekt en bevestigt de keuzes voor het neoliberale model. De Europese Unie is nog te weinig een veiligheidsunie en dreigt meer de nadruk te leggen op de inzet van militaire middelen dan op het gebruik van conflictpreventie. Deze opmerkingen ontbreken in het verslag, vandaar mijn tegenstem. Dit belet niet dat ik de komende maanden samen met Groen! campagne zal voeren voor een ratificatie van het verdrag in het federale, Vlaamse en Brusselse parlement. De grondwet is immers een enorme stap vooruit en bij niet-ratificatie vallen we terug op de bepalingen van het verdrag van Nice, die minder efficiënt, transparant en democratisch zijn dan het voorliggende verdrag tot instelling van een Europese grondwet. 
Thyssen (PPE-DE ),
   . Voorzitter, met veel overtuiging heb ik voor de resolutie en daarmee voor het grondwettelijk verdrag gestemd.
De argumenten die een grote meerderheid van het Europees Parlement onderschrijft, namelijk om de burgers van Europa en de nationale en regionale parlementen aan te zetten tot een positieve houding, zijn ook de mijne.
De kritiek op het feit dat onwaarheden over dit grondwettelijk verdrag worden verspreid, deel ik evenzeer.
De tekst die nu democratisch geratificeerd moet worden, bevat alleen stappen in de goede richting: hij geeft méér mogelijkheden om op een open, transparante, democratische en doeltreffende wijze werk te maken van die beleidsterreinen waar de Unie een toegevoegde waarde kan en moet bieden, ten behoeve van de burgers. Hij verdient ons aller steun. 
Väyrynen en Virrankoski (ALDE ),
    Wij hebben tegen het verslag van de heer Méndez de Vigo en de heer Corbett gestemd, want wij zijn tegen de aanname van de Europese Grondwet.
De Grondwet verschuift op ingrijpende wijze bevoegdheden van de lidstaten naar de Europese Unie. Binnen de Unie verschuift het zwaartepunt van de macht van intergouvernementele samenwerking naar supranationaal niveau.
De Europese Unie moet onderhandelen over een nieuw basisverdrag op basis waarvan de Unie wordt ontwikkeld tot een bond van onafhankelijke staten. 
Záborská (PPE-DE ),
   Het nieuwe Europa betekent overleven, omdat het elke totalitaire staatsvorm afwijst. Wij hebben met ons bloed betaald voor onze inzet voor het Europese ideaal van vrijheid van gedachte, godsdienst en geweten.
De Europese integratie, de manier waarop de 25 EU-lidstaten samenwerken en de werking van de Gemeenschapsprocedures moeten worden verbeterd en zich geleidelijk en zorgvuldig verder ontwikkelen.
Wanneer iemand vragen over deze "Grondwet" stelt, mag hij of zij niet van een antidemocratische houding worden beticht; zulke vragen moeten op een begrijpelijke en geloofwaardige wijze worden beantwoord.
Krachtens deze Grondwet zal het Europese Hof van Justitie ongecontroleerd vonnissen uitspreken en deze rechtstreeks en ondubbelzinnig op alle communautaire instellingen en organen en op de lidstaten van toepassing verklaren. Geen enkele in grondwetsaangelegenheden gespecialiseerde jurist heeft mij de plaats kunnen aanwijzen waar gegarandeerd wordt dat het Hof geen inbreuk zal plegen op de diverse nationale bevoegdheden en beleidsvormen.
Hoe kunnen de hoofdlijnen van het politieke beleid van de EU worden gewijzigd, zelfs als de verkozen meerderheid in het Parlement of de samenstelling van de Raad van ministers verandert, wanneer deze hoofdlijnen verankerd zijn in een grondwettelijk document waarvoor dubbele unanimiteit is vereist?
Tot slot wil ik een opmerking maken over de weigering om een verwijzing naar het christelijke erfgoed in de Grondwet op te nemen. Dit duidt op culturele kortzichtigheid en is een zorgwekkende vorm van revisionisme. Het is waar dat in het Verdrag van Nice niet aan het christelijke erfgoed van Europa werd gerefereerd, maar dat had dan ook niet de status van een grondwet. 
Batten (IND/DEM ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik heb een ernstige klacht: ongeveer een kwartier geleden zou er met behulp van een spandoek een vreedzaam protest tegen de Grondwet plaatsvinden. Twee onderzoekers van de Fractie Onafhankelijkheid/Democratie werden fysiek aangevallen – een van hen werd getrapt en geslagen. De betreffende veiligheidsmensen waren volgens mij de heer Zylka en de heer Dekhudt. Ik verzoek u onmiddellijk een grondig onderzoek in te stellen naar wat er is gebeurd.
We hebben hier een eenzijdig debat over de Grondwet gevoerd. Er zijn enorme geldbedragen uitgegeven; de voorstanders mogen hun spandoeken tonen, maar de tegenstanders wordt de mond gesnoerd; en bij een vreedzaam protest worden mensen fysiek aangevallen. Dit strookt totaal niet met de vermeende democratische beginselen van deze instelling.
Ik verzoek u onmiddellijk een onderzoek te starten. U zult nog een schriftelijke klacht ontvangen. 
De Voorzitter.
   – Uw verzoek zal worden doorgegeven aan de bevoegde organen van het Parlement.
Hiermee zijn de stemverklaringen beëindigd. 


De Voorzitter.
   –Ik verklaar de vergadering te zijn hervat.
De notulen van de vergadering van gisteren zijn rondgedeeld. Zijn er opmerkingen? 
Knapman (IND/DEM ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het is de bedoeling dat de vergadering om drie uur 's middags wordt hervat. Zou het dan geen goed idee zijn om drie uur te beginnen en niet tot laat in de middag de lunch te gebruiken? Dat wil ik even kwijt, maar er zijn serieuzer zaken die we misschien onder uw aandacht moeten brengen.
Ongetwijfeld weet u dat uw medewerkers vanmorgen twee van onze medewerkers van de UK Independence Party hebben aangevallen met lichamelijk letsel als gevolg. Ik wil vragen of u daartoe instructies hebt gegeven en of u daarvoor al dan niet de verantwoordelijkheid wilt nemen.
Gelukkig bent u niet de Voorzitter van het Parlement, die zich altijd partijdig heeft opgesteld. In het Britse parlement is het de taak van de voorzitter de rechten van de gewone Lagerhuisleden te beschermen. De volkomen onervaren Voorzitter van dit Parlement lijkt alleen maar de status-quo te willen handhaven.
Vanmorgen heeft hij het wel heel erg bont gemaakt. Vorige maand stond hij toe dat er gedurende een lange periode in dit Parlement borden omhoog werden gehouden met de tekst "Zeg ja tegen Turkije". Daarmee schiep hij een precedent, dus waarom mochten wij vandaag geen borden tonen met daarop de woorden "Zeg nee"?
De Voorzitter.
   –U hebt uw punt duidelijk gemaakt. Uw vraag zal te zijner tijd worden beantwoord.
Dit is geen motie van orde. U hebt uw punt duidelijk gemaakt en zult een antwoord ontvangen. Dank u.
Ik constateer dat er geen bezwaren zijn in verband met de notulen.
Het spijt me, mijnheer Knapman, maar ik zal u niet aan het woord laten.
Dit is geen motie van orde. U zult te zijner tijd een verklaring ontvangen.
Wij kunnen ervan uitgaan dat de notulen zijn goedgekeurd. 
Ryan (UEN ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de afgevaardigde, zijn collega's en zijn personeel moeten de anti-Europalectuur en de rommel in het parlementsgebouw opruimen. Overal ligt troep! Misschien kan hij de boel schoonmaken. 
De Voorzitter.
   –Het onderwerp is afgesloten. Wij gaan door met de vergadering. 
Batten (IND/DEM ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag weten wie er verantwoordelijk is voor veiligheidspersoneel dat buiten het Parlement in actie komt. In het Reglement kan ik daarover niets vinden. Wie heeft het veiligheidspersoneel toestemming gegeven zich buiten dit Parlement te bemoeien met vrije en vreedzame uitingen van politieke standpunten? Op basis van welke gezaghebbende tekst heeft dit plaatsgevonden, bijvoorbeeld het Reglement of een ander relevant document?
Mijn tweede vraag luidt: waarom is er geweld gebruikt tegen vrouwen? Ten derde wil ik weten welke stappen de Voorzitter gaat ondernemen om van de verantwoordelijke personen rekenschap te vragen. Dit vloeit voort uit de klacht die ik al eerder aan Voorzitter Borrell Fontelles voorlegde, waarbij ik hem verzocht deze zaak te onderzoeken. 
De Voorzitter.
   –Zoals ik de vorige sprekers ook heb gezegd, zult u te zijner tijd een antwoord ontvangen. 
Knapman (IND/DEM ).
   – Mijnheer de Voorzitter, wilt u alstublieft naar artikel 166 van het Reglement kijken en mij vertellen of u dit artikel hebt toegepast in verband met uw reactie op de beroepen op het Reglement, die zijn gedaan nadat u uw personeel hebt opgedragen onze medewerkers aan te vallen, met lichamelijk letsel als gevolg? In het artikel staat: "Aan een lid kan het woord worden verleend om de Voorzitter erop te attenderen dat het Reglement niet in acht wordt genomen." Dat hebben we gedaan. "Een verzoek om het woord te voeren voor een beroep op het Reglement heeft voorrang boven alle andere verzoeken om het woord te voeren." Dat hebben we gedaan – voor één keer hebt u het bij het rechte eind!
In lid 4 staat: "De Voorzitter beslist onverwijld over beroepen op het Reglement". Wij vragen u – hoewel ik weet dat u ook weer niet zo hoog in de hiërarchie staat – een besluit te nemen over deze belangrijke beroepen op het Reglement; het zijn waarschijnlijk de belangrijkste beroepen op het Reglement die u ooit in uw leven zult meemaken! 
De Voorzitter.
   –Het spijt me, maar u bent al aan het woord geweest. U sprak nu voor de tweede keer.
Misschien was het voor u niet bevredigend, maar ik heb wel degelijk geantwoord. 
Clark (IND/DEM ).
   – Mijnheer de Voorzitter, in artikel 166 staat heel duidelijk dat u moet ingaan op klachten als verwoord door mijn collega's, de heer Batten en de heer Knapman, over het geweld dat uw medewerkers tegen onze medewerkers hebben gebruikt. Welke stappen gaat u ondernemen of stelt u voor om degenen die kennelijk namens u geweld hebben gebruikt, ter verantwoording te roepen? In lijn met artikel 166 willen wij weten welke stappen u gaat ondernemen of reeds hebt ondernomen, en we willen dat antwoord nu hebben, niet morgen. 
De Voorzitter.
   –Zoals ik al heb gezegd, zult u te zijner tijd een antwoord ontvangen, maar niet nu. Ik beschouw deze zaak als gesloten. Er zullen geen moties van orde meer volgen. 
De Voorzitter.
   –Wij hervatten nu het debat over de verklaringen van de Raad en de Commissie inzake EU-steun aan slachtoffers van de tsunami in Azië. 
Czarnecki, Ryszard (NI ).
   ... de gebruiken in het Parlement als niet van alle fracties een vertegenwoordiger voor de stemming het woord krijgt, ook van de kleinste fractie, dat wil zeggen de Niet-Ingeschrevenen. Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de burgers van de lidstaten van de Europese Unie verwachten van ons geen leuzen, maar eerlijkheid. Wij moeten eindelijk duidelijke taal spreken over de politieke context van deze ramp.
Welnu, in de schaduw van de verschrikkelijke ramp van de tsunami worden lokale politieke belangen tegen elkaar uitgespeeld. De geschonden autoriteit van de Verenigde Naties moet dankzij de hulpactie aan Azië worden opgelapt. De Verenigde Staten en sommige Europese landen proberen door humanitaire acties hun imago in deze regio in Azië op te poetsen en hun invloed in het continent te vergroten. En ergens in de marge worden de slachtoffers van de ramp dan ook nog geholpen, maar het is duidelijk dat er enorme voordelen uit de situatie worden gesleept.
Ik zou graag geloven dat de liefdadigheidsmaatregelen van de Europese Unie uitsluitend tot doel hebben om de mensen te helpen en dat wij, de Europese Unie, niet zullen teren op menselijk ongeluk en onze kleine belangen behartigen in de schaduw van een grote catastrofe. Wij moeten snel en efficiënt hulp bieden en onze hulp mag niet door een bureaucratische hordeloop worden vertraagd.
Nassauer (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, allereerst sluit ik me aan bij allen die hun deelneming hebben betuigd aan de slachtoffers van de ramp in Zuid-Azië. Voor het overige wil ik me tot enkele meer zakelijke opmerkingen beperken.
De goede wil die in de giften van de mensen uit de Europese Unie en uit de hele wereld tot uiting komt, is werkelijk overweldigend. Het is ook heel indrukwekkend om te zien hoe de hele wereld naar aanleiding van deze verschrikkelijke gebeurtenis blijk geeft van haar medeleven.
We kennen in Duitsland een spreekwoord dat zegt: goed bedoeld is niet altijd goed gedaan. Helpen is een kunst. Een grote Duitse krant kopt vandaag: “Hulpverleners lopen Indonesië voor de voeten.” Ook het optreden van de Europese Unie daar zal niet automatisch uitmonden in laaiend enthousiasme over de resultaten van haar inspanningen. Er staat nog een zin, die luidt: “Als de alomtegenwoordige Amerikanen en Australiërs niet geregeld hun vrachtvliegtuigen heen en weer lieten vliegen, zag het er nog veel slechter uit.” Daar ligt een probleem. Wat we nodig hebben is heel duidelijk niet alleen goede wil en de bereidheid om veel geld ter beschikking te stellen. We hebben ook een organisatie nodig die het geld op de juiste wijze aan de man of vrouw brengt.
Daarom steun ik wat vanochtend al werd gezegd: de Europese Unie heeft in de eerste plaats behoefte aan troepen voor crisisbeheersing die beschikken over transportmiddelen, informatie- en telecommunicatiesystemen alsmede over geneeskundige en bevoorradingstroepen. Dat is nodig wanneer men concreet en heel snel hulp wil bieden. Zolang de Europese Unie niet over een eigen leger beschikt dat dergelijke taken kan uitvoeren, moeten we bij alle goede intenties ook beschikken over concrete mogelijkheden om daadwerkelijk hulp te kunnen bieden, en troepen voor crisisbeheersing is precies wat we nodig hebben. Daarop moet de EU zich concentreren. 
Gill (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik mijn excuses aanbieden voor het gedrag van sommige van mijn landgenoten. Ik voel plaatsvervangende schaamte als ik zie hoe zij zich gedragen en interrupties plegen, terwijl we een uiterst serieus debat voeren over heel tragische zaken.
Ik ga nu verder met ons onderwerp. Vorig jaar was 26 december anders dan anders en dat zal altijd zo blijven. Ongeloof veranderde in sprakeloosheid, in verdriet en in medeleven; een stroom van emoties kwam los toen we zagen welke ellende de tsunami had aangericht. De golven en bevingen toonden bij uitstek hoe wij allemaal lotgenoten zijn in een mondiaal theater van milieurisico's en natuurlijke gevaren.
Als voorzitter van de delegatie voor Zuid-Azië wil ik mijn oprechte deelneming betuigen aan allen die door deze tragedie zijn getroffen. Ik ben zeer ontroerd door de welgemeende wereldwijde reactie op deze catastrofe die zijn gelijke niet kent. De Europese burgers behoren tot de meest gulle gevers.
Vorige week ben ik naar Chennai in Zuid-India gereisd om met eigen ogen waar te nemen welke hulp de Europese Commissie biedt. Ik heb daar ontmoetingen gehad met functionarissen van UNDP, Unicef en NGO's. Dat de EU binnen 24 uur reageerde, is zeer prijzenswaardig en dat geldt ook voor het onbaatzuchtige besluit van Indiase zijde om te vragen of deze steun naar de zwaarst getroffen gebieden kon gaan, zoals Sri Lanka en Indonesië. Daarom hoop ik dat de geruchten dat voor India bestemde middelen aan andere gebieden worden toegewezen, niet waar zijn. Ik heb zelf gezien hoe groot de nood in India is en ik hoop dat de bewoners van dat land op de korte termijn niet vergeten zullen worden. Ik wil de Commissie verzoeken geen fondsen van bestaande steunprojecten in deze regio te herverdelen of te herprogrammeren. Het zou misdadig zijn om de hulpverlening voor de geteisterde gebieden te financieren met geld dat voor de allerarmsten is bedoeld. Ik ben blij dat de Commissie nog eens 350 miljoen euro heeft toegezegd. De toelichting vanmorgen van voorzitter Barroso heeft mij echter niet kunnen overtuigen, omdat de begroting voor humanitaire hulp aan Azië is teruggelopen van 70 procent in 1990 tot 38 procent in 2000. Daarom is het onacceptabel dat wij geld weghalen uit programma's voor armoedebestrijding; we zouden geld moeten bijleggen.
Deze tragedie behoeft een aanpak die anders is dan alle andere en we moeten kijken hoe nieuwe teams van deskundigen in deze landen kunnen worden ingezet. Er is niet alleen maar geld nodig: we moeten ook technische expertise verlenen. Ik wil de Commissie vragen te onderzoeken hoe duurzame veranderingen kunnen worden bewerkstelligd. 
Bonino (ALDE ).
   Mijnheer de Voorzitter, gegeven de instrumenten waarover zij momenteel beschikt, heeft de Commissie volgens mij op adequate wijze gereageerd. Maar de situatie in Zuidoost-Azië toont één aspect waarmee naar mijn gevoel met grote terughoudendheid wordt omgegaan, althans in de openbare redevoeringen van alle betrokken politici: dat zijn de politieke problemen, die in veel van deze landen toch onmiskenbaar aanwezig zijn, van Sri Lanka tot het zuiden van Thailand en Indonesië, met name in het gebied van Banda Atjeh. Er is dus sprake van hulpacties die worden uitgevoerd in gebieden waar al een hele tijd gewapende bewegingen van verzetsstrijders opereren, gebieden waar guerrilla-oorlogen worden gevoerd waaraan ook veel geweld te pas komt, en waar trouwens islamieten infiltreren die gelieerd zijn aan al-Qaeda of de organisatie al-Gama’a al-Islamiyya.
Dit zijn gegevens die de hele poging tot wederopbouw uiterst problematisch maken. Toch hoor ik daar heel weinig over praten: vooral in politieke redevoeringen wordt daar eigenlijk aan voorbijgegaan. Het is mijn overtuiging dat een echte en doeltreffende wederopbouw onmogelijk is zonder de politieke problemen op te lossen: er moet een heuse politieke wederopbouw van het hele gebied opgestart worden, teneinde de vredesprocessen die momenteel in het slop zijn geraakt, weer vlot te trekken, maar ook om de instellingen en de rechtsstaat te versterken, omdat anders bepaalde precaire situaties uit de hand kunnen lopen. Wij hebben nu echt een formidabele kans in handen. Als deze goed benut wordt, kan het hele programma van wederopbouw als hefboom fungeren om de vredesprocessen weer op gang te brengen. In het omgekeerde geval, als er slecht wordt omgegaan met de hulpacties, dreigt het gevaar dat spanningshaarden die toch duidelijk aanwezig zijn, volledig exploderen.
Ik geloof dat de Europese Unie het probleem moet aanpakken vanuit de optiek van haar politieke aanwezigheid in de fase van wederopbouw, een aanwezigheid die momenteel nergens te bespeuren is. Zo vind ik het onthutsend dat de eerste ontmoeting van de regering van Jakarta met de guerrillastrijders van de Beweging voor een vrij Atjeh heeft plaatsgehad in het bijzijn van de Verenigde Staten, Engeland, Zweden, Japan, Singapore en Libië. De Europese Unie was de grote afwezige aan de regionale tafel.
Dat zijn dus de problemen, en als daar met een boog omheen wordt gelopen, zullen wij het proces van wederopbouw, dat lang en moeizaam zal blijken maar ook potentieel positieve kanten heeft, op de verkeerde wijze begeleiden. 
Schlyter (Verts/ALE ).
   Mijnheer de Voorzitter, toen de tsunami kwam, werden arm en rijk in gelijke mate getroffen. Allen renden voor hun leven, en de kinderen werden het hardst getroffen. De nachtmerrie dat je je kind niet kunt beschermen, is duizenden mensen overkomen. Wij hebben met zijn allen de verantwoordelijkheid om hun onze steun te geven en om naar ze te luisteren en te horen waaraan ze behoefte hebben.
Ik roep u op, mijnheer de Voorzitter, om onze diepste gevoelens van dank te betuigen aan de bevolking van Thailand en andere getroffen landen. Zij vervulden ons ideaal inzake medemenselijkheid, humaniteit en solidariteit. Onbaatzuchtig en zonder te discrimineren hebben ze alle slachtoffers geholpen, ongeacht cultuur, godsdienst of huidskleur. Vooral veel van mijn landgenoten hebben veel hulp gekregen. Dat toont aan dat deze begrippen eerder universeel zijn dan specifiek christelijk of Europees.
Wij kunnen een begin maken met het vervullen van dezelfde idealen door de getroffen landen substantiële hulp te geven, een solidaire handel in te voeren, armoede en honger te bestrijden en onze reddingsdiensten elkaar effectiever te laten helpen. 
Papadimoulis (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de indrukwekkende mobilisatie van de internationale en Europese publieke opinie zet de regeringen maar ook de Europese Unie ertoe aan om doelmatiger op te treden en de internationale samenwerking onder leiding van de VN te versterken.
Ik zou vier punten willen bespreken. Op dit moment is het naleven van onze beloften van primair belang, zodat het niet blijft bij loze woorden, zoals wel vaker het geval is. De hulp moet dus snel en efficiënt worden verstrekt aan de burgers die ze nodig hebben en mag niet worden verbruikt of gestolen door corrupte tussenorganisaties. In dit verband is de rol van de VN van cruciaal belang.
Ten tweede moet het Europees Parlement de crediteurlanden vragen de schulden van de getroffen landen kwijt te schelden en niet alleen hier en daar wat uitstel van betaling te verlenen. De aankondiging van zeven rijke landen dat ze uitstel van betaling zullen verlenen aan de getroffen landen komt hypocriet over als we bedenken dat de Verenigde Staten hebben kunnen zorgen voor de kwijtschelding van de schuld van Irak, een land dat ze militair beheersen.
Ten derde stel ik voor dat het Europees Parlement het VN-voorstel van september 2004 steunt, dat al ongeveer 100 landen heeft gewonnen voor het idee van een internationale belasting op kapitaalstromen, op de verkoop van wapens of op het verbruik van niet-hernieuwbare energie om zo de nood na natuurrampen te kunnen lenigen.
Ten vierde moeten wij guller zijn in onze steun aan het Europese programma voor civiele bescherming, zowel qua middelen als mechanismen. Het desbetreffende verslag dat ik een maand geleden heb gepresenteerd. en dat met een overweldigende meerderheid is aangenomen door het Europees Parlement, moet de komende jaren tot meer gulheid leiden. 
Borghezio (IND/DEM ).
   Mijnheer de Voorzitter, hoeveel dagen zijn er verstreken voordat in de door de zeebeving getroffen landen een actie van de Europese Unie op gang kwam, hoewel meteen al de eerste uren na de ramp bekend was dat duizenden toeristen van Europese afkomst door de tsunami getroffen waren? Het kan zijn dat de ambtenaren van de Europese Unie allemaal op vakantie waren, maar dagenlang was er in de rampgebieden, bijvoorbeeld in Thailand, niet één ambtenaar van de Europese Unie te bekennen. Door die afwezigheid konden mensen in massagraven worden begraven, waardoor identificatie van de stoffelijke overschotten van vermiste Europeanen moeilijk, zo niet onmogelijk werd gemaakt.
U verstrekt hier momenteel geen enkele informatie over, maar ik zou toch wel graag willen weten hoeveel personen hebben ingegrepen, waar en met hoeveel vertraging. Want, nogmaals, in veel van die landen was de Unie niet officieel vertegenwoordigd en in de laatste dagen van het jaar was er nog steeds geen enkele Europese ambtenaar te bespeuren.
Voorts wil ik dat in de notulen wordt opgenomen dat ik protest aanteken tegen de totale desinteresse van veel Arabische landen voor de getroffen bevolkingen, die overigens grotendeels uit moslims bestaan. Europa is in actie gekomen, het Westen is in actie gekomen, maar de rijke naties, de steenrijke regimes van de islamitische religie hebben zich van hun zuinigste kant laten zien. 
Ryan (UEN ).
   – Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats wil ik net als anderen mijn medeleven betuigen aan de bevolking van Zuidoost-Azië, die zo zwaar door deze afschuwelijke tragedie is getroffen. We worden nog steeds geconfronteerd met foto's en beelden van wat er is gebeurd en we kunnen ons nog steeds moeilijk voorstellen hoe enorm de verwoesting en het verlies van mensenlevens is.
De reacties van de Europese burgers en uit andere delen van de wereld waren in één woord geweldig: de mensen hebben werkelijk laten zien dat ze begaan zijn met de getroffen bevolking. Particulieren hebben uitzonderlijk veel geld gedoneerd. Ook de respons van de regeringen wereldwijd was goed.
Een aantal zaken zijn genoemd, bijvoorbeeld dat het heel belangrijk is om net als de Verenigde Staten zo snel mogelijk militaire en civiele middelen in te zetten. Zo kan een begin worden gemaakt met de aanpak van deze vreselijke problemen. Evenals andere sprekers heb ook ik na de vergadering van maandagavond enige twijfels over de manier waarop voorzitter Barroso tegen het gebruik van financiële middelen aankijkt. Deze middelen moeten niet uit bestaande begrotingen of toegezegde bedragen worden gehaald; er moeten nieuwe fondsen ter beschikking worden gesteld. We moeten de mensen laten zien dat het ons ernst is en ervoor zorgen dat we geen herhaling krijgen van wat in gebieden als Iran en Afghanistan gebeurde …
Bowis (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de aarde heeft bewogen, er heeft een tragedie plaatsgevonden en onze wereld is veranderd. De ontzagwekkende beelden van die machtige zee die het land verzwolg en mensen, huizen en oriëntatiepunten verpletterde, waren angstaanjagend en verschrikkelijk. De wereld was geschokt door het lot van mensen, het leed van de overlevenden en de moeilijke situatie van de wezen. In Europa treuren we om duizenden van onze eigen burgers, maar we doen dat wel met bewondering voor en dank aan de plaatselijke bevolking die, ondanks haar eigen verliezen en pijn, de moed en het mededogen heeft gevonden om voor verwarde en bange buitenlandse toeristen te zorgen.
De aarde bewoog en het grote publiek werd geraakt. De eersten die in actie kwamen, waren niet regeringen, maar de gewone mensen. Mensen van over de hele wereld stelden hun hart open, trokken hun portemonnee en dwongen zo regeringen over de brug te komen met vergelijkbare bedragen als de mensen hadden gegeven. Nu vragen we echte, duurzame en doeltreffende actie. Er moet humanitaire hulp en hulp voor de wederopbouw worden geboden, die transparant moet zijn en met duidelijke verantwoordelijkheden wordt gebruikt, en de schuldenstelsels moeten worden hervormd.
Onze acties moeten vrede helpen brengen, goed bestuur en mensenrechten ondersteunen, de plaatselijke bevolking involveren en armoede te boven helpen komen. Toezeggingen moeten worden nagekomen en we moeten het vroegtijdig waarschuwingssysteem ontwikkelen dat, zoals we weten, al beschikbaar is in de vorm van de ondergrondse testsystemen in Wenen.
Europa moet nu vooral reageren op de nieuwe publieke stemming, die verlangt dat de ongelijkheden in onze wereld worden weggenomen door armoede en ziekte vastbesloten te bestrijden en de obstakels weg te nemen die armere landen verhinderen om op onze markten handel te drijven. Nooit hebben de mensen in de wereld zich meer met elkaar verbonden gevoeld. Onze regeringen – in Noord en Zuid – en onze Europese Unie kunnen daar toch zeker op voortbouwen. 
Martínez Martínez (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag uiting geven aan onze consternatie, ons leedwezen, onze solidariteit en de verplichting die we voelen om bij te dragen aan het verzachten van de gevolgen van de catastrofe.
De belangrijkste opvattingen van de socialistische fractie zijn terug te vinden in de gezamenlijke resolutie, die wij met overtuiging zullen steunen en die we kunnen samenvatten in zeven punten.
In de eerste plaats de positieve beoordeling van het correcte optreden van de Raad en van de Commissie, die onmiddellijk hebben gereageerd op de catastrofe, de benodigde middelen beschikbaar hebben gesteld en het Parlement hebben geïnformeerd – hoewel er wel een gebrek aan informatie kan worden vastgesteld, een gebrek aan communicatie met de maatschappij, dat sommige van onze collega’s ertoe heeft kunnen brengen om te zeggen dat er niemand op het speelveld aanwezig was, terwijl er juist bewonderenswaardig goed gehandeld is -.
In de tweede plaats dienen de door allen toegezegde middelen per direct ook daadwerkelijk vrij te komen en in ieder geval volgens een vastgesteld schema.
In de derde plaats moeten alle middelen van de Europese Unie nieuwe middelen zijn, dat wil zeggen op geen enkele wijze onttrokken aan andere programma’s; de argumenten van de heer Barroso hebben ons in dit opzicht niet overtuigd.
In de vierde plaats is er de plicht om de noodhulp te verbinden met een hoognodige hulpactie in het kader van de wederopbouw, in samenspraak met de belangrijkste hoofdrolspelers, de getroffen landen.
In de vijfde plaats is er de plicht om een waarschuwingssysteem op te zetten dat daadwerkelijk in staat is rampen als deze te voorkomen.
In de zesde plaats is er de plicht, alweer, om een mechanisme in werking te zetten dat reageert op rampen, met een permanent karakter en professioneel van opzet, dat in staat is in actie te komen wanneer preventie een gepasseerd station is geworden. En een belangrijk referentiepunt in de Grondwet wordt gevormd door de creatie van het vrijwilligerscorps voor humanitaire hulp.
In de zevende plaats kan het niet zo zijn dat al deze handelingen alleen maar het gevolg zijn van tijdig ondernomen acties, door coalities met dit of dat land als voortrekker, maar moeten ze het gevolg zijn van een mobilisatie in het kader van de Verenigde Naties, met actieve participatie van de Europese Unie en op zodanige wijze dat deze participatie ook zichtbaar is.
De Europese Unie, mijnheer de Voorzitter, moet opgewassen zijn tegen de tragedie en de mobilisatie die zich in onze samenlevingen heeft voltrokken. 
Romeva i Rueda (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, zonder twijfel is het hoge aantal dodelijke slachtoffers als gevolg van de ramp in feite de consequentie van de enorme kwetsbaarheid van de bevolkingsgroepen in de regio. Daarom denk ik dat er een verantwoordelijkheid voor ons ligt, die tegelijkertijd een kans inhoudt. Het gaat erom dat we de schuldenproblematiek van de getroffen landen serieus ter hand nemen.
In een aantal gevallen zijn die schulden ook nog eens aangegaan door corrupte en dictatoriale regeringen, zoals het Indonesië van Soeharto, aan wie zonder scrupules geld werd gegeven, waardoor een schuld is ontstaan die we in het Spaans tegenwoordig wel de “hatelijke schuld” noemen. Er ligt om die reden een zekere verantwoordelijkheid bij bepaalde donorlanden die eerst onderzocht en daarna aanvaard zou moeten worden.
De kans die hier ligt is tweeledig. Aan de ene kant is het absoluut urgent om over te gaan tot de onmiddellijke kwijtschelding van deze schulden – niet als een daad van medelijden, maar als erkenning voor het feit dat de mensen die al zo geleden hebben onder onverantwoordelijke regimes niet dubbel zouden moeten lijden doordat ze ook nog eens de schulden van die regimes moeten afbetalen. Aan de andere kant is het noodzakelijk dat de internationale hulp hoofdzakelijk gebaseerd wordt op donaties en niet zal bestaan uit nieuwe kredieten die het gewicht van bovengenoemde schulden nog verder vergroten. 
Svensson (GUE/NGL ).
   Mijnheer de Voorzitter, de tragedie in Azië is voor velen van ons nog steeds onvoorstelbaar. Wij rouwen allen, ongeacht nationaliteit, en door deze solidariteit groeit ons medeleven. Laten wij van dit gevoel van solidariteit gebruik maken om in de toekomst betere prioriteiten te stellen.
Milieuonderzoekers beweren dat de ramp had kunnen worden voorkomen, zo niet in zijn geheel dan toch met veel minder lichamelijk letsel en materiële schade, als de koraalriffen en de mangrovebossen intact waren gebleven. Als de veiligheid van de mens de hoofdprioriteit was geweest in plaats van militaire veiligheid, hadden we waarschijnlijk niet zo veel dood en verwoesting mee hoeven te maken als nu het geval is. Als de regeringen een enigszins objectieve analyse hadden gemaakt van hetgeen niet alleen hun landen maar de hele mensheid en de aarde bedreigt en zich daarop hadden voorbereid, zouden er waarschuwingssystemen geweest zijn en zou het reddingswerk beter gepland zijn.
Rijke en grote mogendheden zijn in staat om elkaar te waarschuwen dat ze binnen enkele minuten een oorlog zullen beginnen, inclusief nucleaire oorlogen. Zo’n aankondiging of waarschuwing is er echter niet voor arme mensen in Azië, en dat terwijl de wereld buitensporige bedragen uitgeeft aan de oorlog tegen het terrorisme – een klein probleem in termen van aantallen mensenlevens – en aan een oorlog die in de huidige situatie alleen maar meer terrorisme voortbrengt. Besteedt men geen serieuze aandacht aan het armoedeprobleem en de milieuveiligheid? Laten we toch eindelijk eens lering trekken uit het gebeurde. 
Lundgren (IND/DEM ).
   Mijnheer de Voorzitter, de tsunami-ramp in de Indische Oceaan is in vele opzichten een keerpunt in de geschiedenis van de moderne wereld. Voor het eerst hebben we te maken gehad met een echte golf van sympathie voor de getroffenen, vanuit zo goed als de gehele wereld en niet slechts vanuit een deel van de wereld.
Cynici wijzen erop dat dit komt doordat er ten tijde van de ramp zoveel toeristen uit rijke landen in het gebied rond de Indische Oceaan waren, die ook getroffen zijn. Dat is waar, maar men moet bedenken dat dit tegelijkertijd aantoont dat het toerisme, net als de handel in goederen en diensten, de wereldburgers feitelijk samenbrengt en ons doet inzien dat wij bijeenhoren.
Toch voel ik me onbehaaglijk over het feit dat de EU in verband met deze tragedie vooral geïnteresseerd leek te zijn in het versterken van haar posities. Er blijkt behoefte te zijn aan waarschuwingssystemen, niet aan de EU. Het is een wereldwijd vraagstuk, dat primair een taak is voor de Verenigde Naties. Geld hoeft niet gekanaliseerd te worden via de EU; het moet rechtstreeks van de landen en van de burgers komen. Het gaat om de coördinatie van operationele hulp, en dat is de hoofdtaak van de Verenigde Naties.
Welke taak blijft er nog over? Snelle interventies om burgers van EU-landen te evacueren. In dit geval was niet het probleem dat er geen EU-beleid was, maar dat sommige landen dat heel goed regelden, zoals Italië, terwijl andere landen, waaronder mijn eigen land, het slecht regelden. We moeten niet proberen om tragedies te gebruiken voor EU-doeleinden, maar we moeten nagaan waarmee de EU feitelijk kan bijdragen, waarschijnlijk in de vorm van consulaire taken. 
Vaidere (UEN ).
    Dames en heren, ik heb vorige week de kans gehad mensen te ontmoeten uit landen die door de ramp zijn getroffen en vandaag zou ik hier willen doorgeven waar deze mensen zich zorgen over maken.
Ten eerste zijn ze bang dat de beloofde fondsen in werkelijkheid niet beschikbaar zullen worden gesteld. Ten tweede willen zij de wederopbouw van de levens en natuurlijke hulpmiddelen die zijn verwoest eigenhandig verwezenlijken. Ten derde zijn ze bang dat de steun zal verdwijnen in het bureaucratisch apparaat van de donoren. Als vertegenwoordiger van een nieuwe lidstaat kan ik hier wel begrip voor opbrengen, aangezien het wel is voorgekomen dat aan ons toegekende hulp uiteindelijk terechtkwam in de zakken van de adviseurs van de donoren zelf.
Wat kunnen we doen om deze zorgen weg te nemen? Om te beginnen wil ik wijzen op het verschil tussen enerzijds de hulp die bijvoorbeeld aan Afrika gegeven wordt, waar sprake is van ernstige structurele en langdurige problemen die opgelost moeten worden en waar het soms moeilijk is om middelen op nuttige wijze toe te kennen, en anderzijds de hulp aan de regio die thans door deze ramp is getroffen, waar snelle en directe steun nodig is, waar het normale economische leven weer moet worden opgebouwd, en waar de mensen weten hoe ze moeten werken en wat er moet gebeuren.
In de eerste plaats moet de Europese steun daarom vrij zijn van bureaucratie en ook worden toegekend in de vorm van kleine bedragen, bijvoorbeeld rechtstreeks voor de wederopbouw van kleine vissersgemeenschappen, toerisme en andere soorten activiteiten. In de tweede plaats moet het Parlement, gezien het feit dat de VN de belangrijkste coördinerende rol vervult, goed luisteren naar het advies van de VN tijdens de volgende vergadering, zowel wat betreft de situatie als de toepassing van hulp. 
Mathieu (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, als ondervoorzitter van de ASEAN-delegatie wil ik mijn diepste medeleven betuigen aan de families van de slachtoffers in Zuidoost-Azië, en ook aan de families van de slachtoffers uit Europa.
We zijn uiteraard blij dat de Europese Unie tijdens de donorconferentie in Genève toegezegd heeft een fors geldbedrag voor de landen in Zuidoost-Azië uit te trekken, maar na de gezamenlijke vergadering van de Commissie ontwikkelingssamenwerking, de Commissie buitenlandse zaken en de Begrotingscommissie afgelopen week in Brussel moeten we vrezen dat het gewoon om een herschikking van middelen voor ontwikkelingshulp gaat.
Er is besloten zo'n honderd miljoen uit de reserve voor noodhulp aan te wenden, maar we weten op dit moment niet in hoeverre het daarbij gaat om middelen die speciaal hiervoor vrijgemaakt worden dan wel om kredieten die simpelweg opnieuw toegewezen worden. Europa kan uiteraard niet onbeperkt steun verlenen, en dus moeten we bij de hulpverlening zo efficiënt mogelijk te werk gaan en onze inspanningen richten op de coördinatie van datgene waar we goed in zijn, namelijk activiteiten op het gebied van gezondheidszorg, medische hulp, herstel van infrastructuur en wederopbouw.
We moeten er wel voor zorgen dat we bij het coördineren van die concrete hulpacties op gezondheidsgebied – waarbij we moeten samenwerken met de bureaus van de Verenigde Naties – ook denken aan een follow-up van de hulpverlening, zeker in landen waar sprake is van een conflictsituatie, en aan een goede afstemming van civiele en militaire middelen, vooral met het oog op wederopbouw.
Wat dit betreft zou het goed zijn als de Europese capaciteiten op het gebied van civiele bescherming op de een of andere manier mate gebundeld zouden worden, zodanig dat alle lidstaten daaraan kunnen bijdragen. Daartoe zouden gezamenlijke teams opgezet moeten worden – interoperabele, snel inzetbare eenheden die gemobiliseerd kunnen worden in geval van natuurrampen, die helaas steeds vaker voorkomen.
Deze directe hulp is onmisbaar, en we moeten ook onderzoeken wat er precies gebeurd is, maar wat we zeker ook niet mogen vergeten is eens heel goed na te denken over het voorkomen van dit soort rampen. Europa zou tijdens de conferentie in Kobe bijvoorbeeld kunnen voorstellen middelen uit het Wereldmilieufonds vrij te maken voor het opzetten van eenheden voor civiele bescherming, of kunnen pleiten voor de instelling van een op vrijwillige bijdragen gebaseerd fonds ter financiering van een systeem voor vroegtijdige waarschuwing, zoals dat voor de Stille Oceaan reeds bestaat.
Ter afsluiting zou ik willen zeggen dat de ontwikkelde landen, in aansluiting op de golf van solidariteit die deze ramp van ongekende omvang teweeggebracht heeft, de koppen bij elkaar moeten steken om te komen tot een algehele herschikking van de schuldenlast van alle getroffen landen. 
Van den Berg (PSE ).
   – Voorzitter, het paradijselijk gevoel dat ik op zondagochtend had, ontbijtend aan de kust in India, veranderde later in afschuw toen ik, zelf vertrokken naar het achterland, de beelden van geweld en verderf zag die door waren aangericht. Vele dagen later is er sprake van 150.000 doden en 2 miljoen ontheemden.
De 475 miljoen euro van de EU is een serieuze bijdrage voor Azië en voor Afrikaanse landen. Maar, zoals collega Deva en mevrouw Mathieu hebben gezegd, het is voor ons onaanvaardbaar dat een deel van dat bedrag uit herprogrammering van gelden voor Azië en herprogrammering van de EOF-gelden zou moeten komen. Dat geldt overigens ook voor de toezeggingen van de EU-lidstaten ten bedrage van anderhalf miljard euro. De Europese Commissie en de Raad moeten dus wel voor extra nieuw geld zorgen. Dat is een harde eis van het Parlement en daarover zullen we nog spreken.
De coördinatie via de VN, met respect voor de rol van lokale organisaties en lokale prioriteiten, is van wezenlijk belang. Het EP moet samen met de collega's in de nationale parlementen van de lidstaten een soort 'Tsunami-watch' oprichten die controleert of de toezeggingen gestand worden gedaan en die erop toeziet dat er snelle overgangsregelingen komen.
Welke stap zet de EU om door middel van flexibele wederopbouw te voorkomen dat er, zoals we bij de orkaan Mitch hebben gezien, een kloof gaapt tussen noodhulp enerzijds en structurele hulp anderzijds? Commissaris Michel heeft een scorebord van 475 miljoen aan verplichtingen/bestedingen toegezegd. Dat zou kwartaalsgewijs moeten en dan zouden we ook moeten weten hoever het staat met het in Azië. Dat willen we dan ook in Afrika, want dat is tot nog toe tegengehouden.
Het belangrijkste is volgens mij dat die armste mensen daar, die arme vissersgemeenschappen, het beloofde geld krijgen en dat ze inspraak kunnen krijgen in de besteding ervan, anders blijft het geld toch weer hangen in de tussenlagen, en dat zou doodzonde zijn. Geeft u dus alstublieft heldere instructies aan uw EU-delegaties ter plekke en maak van deze kwaliteitseis een onderdeel van uw scorebord. Ik zou ook met betrekking tot Europa de woorden van Johan Cruijff willen aanhalen: 'elk nadeel heeft zijn voordeel'. Ik hoop dat we samen dit momentum ten gunste van een effectieve Europese solidariteit kunnen benutten. 
Beer (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ook ik dank namens de Fractie De Groenen iedereen die gegeven heeft of giften heeft toegezegd. Ik wil echter in mijn hoedanigheid van voorzitter van de delegatie voor de betrekkingen met Iran ook benadrukken dat ik bang ben dat er hetzelfde gebeurt als een jaar geleden: op 26 december 2003 werd een Iraans dorp door een aardbeving verwoest. Er werden enorme bedragen toegezegd, maar het geld kwam niet. Deze verschrikkelijke datum staat vanaf nu in ons geheugen en in dat van alle mensen gegrift.
Omwille van de geloofwaardigheid van het Europees Parlement en van de Europese Unie dient er voor drie punten te worden gezorgd. Ten eerste mogen andere regio’s niet worden veronachtzaamd. Ten tweede moet bij verlichting van de schuldenlast of bij de toedeling van gelden worden gegarandeerd dat het geld niet voor militaire doeleinden misbruikt wordt. Ten derde wil ik hier nogmaals benadrukken dat de humanitaire en civiele interventiemacht er moet komen. Dat is onderdeel van de Europese veiligheidsstrategie. We hebben reeds besloten tot de oprichting van het Europees civiel vredeskorps. Dat maakt deel uit van onze Grondwet. We moeten niet alles opnieuw uitvinden, maar de voorstellen van commissaris Ferrero-Waldner aangrijpen om preventief de bestaande tekortkomingen weg te nemen. 
Salafranca Sánchez-Neyra (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik denk dat het eerste dat we moeten doen – en dat heb ik al eerder gezegd tijdens de vergadering van de gezamenlijke commissies van Buitenlandse zaken, Ontwikkelingssamenwerking en de Begrotingscommissie – het uitdrukken van onze waardering is voor de wijze waarop de Europese instellingen hebben gereageerd, en in het bijzonder de Commissie, die wij zo vaak bekritiseren en die zich denk ik in dit geval volledig op haar taak berekend heeft getoond, niet alleen gezien de ernst van de situatie, maar ook geplaatst voor het voorbeeld dat de heeft gegeven.
Ik denk dat het op dit moment het meest dringend is dat we proberen de slachtoffers te helpen, die nog steeds water, voedsel en ziekenhuizen nodig hebben en voor wie het van groot belang is dat de communicatielijnen hersteld worden.
Aan de andere kant, zoals commissaris Benita Ferrero-Waldner in haar interventie al aangaf, moeten we een plan opstellen dat gericht is op herstel en wederopbouw, waarbij een hele serie begrotingsmiddelen gemobiliseerd dient te worden, met name in de vorm van additionele middelen, zoals de heer Van den Berg daarnet heel juist heeft opgemerkt.
Ik denk dat het optreden van de Europese Unie goed is geweest; nu gaat het erom een effectieve aanpak te vinden om de hulp bij de slachtoffers te brengen.
Mijnheer de Voorzitter, het lijkt me vooral een belangrijk punt – en ik verzoek de vertegenwoordiger van de Commissie deze overweging aan haar collega over te brengen, de commissaris die verantwoordelijk is voor Transport – , dat het ongelooflijk is dat er op het niveau van de Europese Unie nog geen gemeenschappelijk waarschuwingssysteem tegen zeebevingen bestaat. Dat is een heel goedkoop systeem en ik denk dat de Europese Unie, in het kader van de hulp aan ontwikkelingslanden, aan de ACS-landen en de Middellandse-Zeelanden, dit tegen werkelijk zeer interessante voorwaarden zou kunnen aanbieden teneinde dit soort rampen te voorkomen.
Mijnheer de Voorzitter, een van de mijns inziens juiste elementen in de morgen door het Parlement aan te nemen ontwerpresolutie is dat daarin verwezen wordt naar de solidariteit die door de plaatselijke bevolking is getoond en naar de solidariteitsverklaringen en de steun die zij hebben gegeven aan de families van de Europese Unie die het slachtoffer zijn geworden van deze tragedie. 
Westlund (PSE ).
   Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil beginnen met mijn diepe medeleven uit te spreken met allen die wereldwijd getroffen zijn door de tsunami in Azië. Op dit moment moet alle aandacht uitgaan naar de acute inspanningen om het lijden van de mensen te verzachten, gewonden te verzorgen, doden te identificeren, beschikbaar te zijn voor de rouwenden en de wederopbouw te vergemakkelijken en te steunen.
Als besluitvormers moeten wij ook onze verantwoordelijkheid voor de lange termijn op ons nemen. De aardbevingsramp in Zuidoost-Azië is ongetwijfeld groter dan de aardbeving die Iran vorig jaar trof. Zowel nu als toen is duidelijk gebleken dat wij niet paraat zijn om praktische maatregelen te nemen tegen rampen. Willen reddingsdiensten effectief kunnen functioneren, dan moet er een internationale organisatie zijn, waarvan de nationale onderdelen hebben deelgenomen aan regelmatige gezamenlijke oefeningen, en die optreedt bij crises ten gevolge van bijvoorbeeld aardbevingen, overstromingen of terroristische aanslagen.
De EU zou daarom een reddingsdienst moeten hebben die zowel binnen als buiten de grenzen van Europa actief is en die altijd onmiddellijk hulp stuurt, ongeacht of er nu Spanjaarden, Zweden of Somaliërs getroffen zijn. Wat is in de internationale samenwerking ten slotte belangrijker voor de EU dan juist het redden van mensenlevens?
Een reddingsdienst van de EU zou de eigen reddingsdiensten en de civiele crisisaanpak van de lidstaten versterken en aanvullen, en zou uiteraard nauw samenwerken met de Verenigde Naties. Het belangrijke punt is dat zo’n dienst een vaste structuur heeft en de verantwoordelijkheid krijgt op de volgende gebieden: het analyseren van de behoefte aan toekomstige reddingsacties en het plannen van die acties op basis van die analyse; het plannen en uitvoeren van gemeenschappelijke oefeningen; en het coördineren en mobiliseren van middelen voor evacuatie, zorg, voedseltransporten, medicijnen, kleren en ander hulpmaterieel in de crisissituatie.
Ik wil de Raad aansporen om werkelijk zo’n reddingsdienst van de EU op te richten. Ik hoop dat de Commissie direct de reeds bestaande verantwoordelijkheid voor een civiele crisisaanpak gaat uitwerken, teneinde een nog grotere verantwoordelijkheid op zich te kunnen nemen bij toekomstige rampen, waarop we ons naar ik vrees moeten voorbereiden.
Kusstatscher (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, twee punten slechts. De natuurramp in Azië was ook een ecologische ramp. Uitgestrekte stranden hebben enorme schade geleden, riffen zijn vernietigd, koralen zijn met zand en afval bedekt, apparaten die in zee zijn gedreven vormen een tikkende tijdbom. Daardoor daalt ook de toeristische aantrekkingskracht van deze gebieden.
Naast het herstel van de schade aan het milieu – voorzover dat mogelijk is – heeft de wederopbouw van toeristische voorzieningen grote prioriteit. Het toerisme is een belangrijke economische factor, maar ongelimiteerd massatoerisme brengt het milieu schade toe. De wederopbouw moet degelijker en duurzamer gebeuren. Men moet van zijn fouten leren. De ramp kan ook worden gezien als een nieuwe kans.
Richtinggevend op dit gebied vind ik het proefproject dat het Thaise ministerie voor Milieu in samenwerking met VN en Wereldbank uitvoert om de ecologische schade op het eiland Koh Phi Phi te herstellen. 
Martens (PPE-DE ).
   –Voorzitter, de grote omvang van de ramp en de verwoesting die de tsunami heeft teweeggebracht, en de emotionele en materiële impact ervan zullen zich bij de slachtoffers nog jaren doen gevoelen. Ik complimenteer de Commissie en de Raad met de snelle, adequate reactie meteen na de ramp en met de getoonde betrokkenheid. Nu, enkele weken later, moeten we een van de meest grootschalige wederopbouwprogramma's in de geschiedenis voorbereiden. Mijn belangrijkste zorg is dat wij de fouten uit het verleden weten te voorkomen.
In ieder geval mag de hulp aan Azië niet ten koste gaan van hulp aan andere armoedegebieden zoals Afrika. De wereld is terecht op Azië gericht, maar ook morgen zullen weer zo'n 20.000 mensen sterven aan ziektes die met armoede verband houden, zoals HIV, aids, malaria en tuberculose. Ook morgen zullen weer veel mensen sterven of op de vlucht zijn, bijvoorbeeld in Darfur, Sudan en ook elders. Deze mensen mogen niet de dupe worden van de goede en genereuze acties voor Azië.
Een ander punt is, Voorzitter, hoe we er als Europa voor kunnen zorgen dat de hulp ook daar terechtkomt waar ze voor bedoeld is, namelijk bij de slachtoffers en dus bijvoorbeeld niet bij malafide of criminele organisaties, of in de zakken van de corrupte functionarissen. Een goede coördinatie is een absolute voorwaarde, en daarbij is een belangrijke rol weggelegd voor de VN. Ik ben blij dat hierover afspraken zijn gemaakt in Jakarta, deze moeten worden nageleefd.
Voorzitter, het is zaak dat we alles op alles zetten om te voorkomen dat criminele organisaties gemakkelijk gebruik kunnen maken van de chaos en een slag kunnen slaan via roof, kinderhandel of wat dan ook. Internationale samenwerking is daarbij van groot belang. Het is ook zaak te komen – het is al eerder gezegd – tot een voor zeebevingen.
Kortom, ik hoop dat de ramp niet alleen een uniek voorbeeld zal zijn van de financiële solidariteit, maar ook een uniek voorbeeld wat betreft de uitvoering van de hulpprogramma's. Wij moeten niet alleen geven met het hart, zoals iemand zei, maar ook met het verstand. 
Kinnock, Glenys (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, zoals anderen al hebben gezegd, willen degenen die zoveel onder deze ramp hebben geleden, meer dan alleen maar steuntoezeggingen of de overdracht van geld van de ene ramp naar de andere, van Afrika naar Atjeh bijvoorbeeld. Toen er 1,6 miljard Amerikaanse dollar werd opgehaald voor hulp aan Irak, is dat tenslotte voor een groot deel ten koste gegaan van Afrika. We hebben nieuw, aanvullend geld nodig, en de behoeften van de slachtoffers van andere crises, zoals die in Soedan, Congo, Haïti, Liberia en het noorden van Oeganda, mogen niet worden vergeten.
Onze inspanningen mogen voorts niet ten koste gaan van de acht miljoen mensen die elk jaar sterven aan ziekten die kunnen worden voorkomen, zoals malaria. Ik dring er bij de Commissie op aan dat zij nog een keer heel zorgvuldig kijkt naar het verzoek van de ACS om een eigen systeem voor rampenwaarschuwing, en ik dring er ook op aan dat extra aandacht wordt geschonken aan de behoeften van Somalië en de Seychellen, waar duizenden mensen hun huizen en middelen van bestaan zijn kwijtgeraakt.
Een van de paragrafen in onze ontwerpresolutie spreekt zich uit tegen het gebruik van het B-budget van het EOF om die landen in Oost-Afrika te steunen. Sterker nog, het is volstrekt onduidelijk hoe aan Somalië middelen beschikbaar kunnen worden gesteld uit een EOF-budget waar het land niet eens van profiteert. 
Mitchell (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de wereld is geschokt door de zware onderzeese aardbeving die op 26 december 2004 heeft plaatsgehad. Ik ben van mening dat het onvermogen van de Europese Unie om met dezelfde vastberadenheid op deze tragedie te reageren als de Verenigde Staten, die hun minister van Buitenlandse Zaken hebben gestuurd, duidelijk aangeeft dat het dringend noodzakelijk is dat er een Europese minister van Buitenlandse Zaken komt. Ik deel de mening van enkele collega's niet. De traagheid waarmee de EU op gepast niveau heeft gereageerd, was zeer schokkend en is onaanvaardbaar; hogere EU-leiders waren onzichtbaar. Ik verwelkom evenwel de reactie die de voorzitter van de Commissie nu heeft gegeven.
Het huidige dodental ligt boven de 150.000, en er wordt gevreesd dat de gevolgen van de tsunami nog meer slachtoffers zullen eisen door ziekten zoals cholera en malaria. We mogen de grote steun van het publiek, dat veel eerder reageerde dan de politici, echter niet voor vanzelfsprekend houden. We moeten ons nu voorbereiden op de tijd wanneer de donaties nog slechts druppelsgewijs zullen binnenkomen, op de tijd wanneer de media hun blik van Azië zullen hebben afgewend.
Ik wil twee dingen voorstellen. Ten eerste moeten we op de een of andere manier proberen wetgeving op te stellen, of de lidstaten zo ver te krijgen dat ze wetgeving opstellen, voor de bijdrage van 0,7 procent van het bnp die we hebben toegezegd aan de Verenigde Naties. Ik vind het, zelfs in de motie die onlangs door dit Huis is aangenomen, niet bevredigend om de te uiten dat dit voor 2015 zal gebeuren. Wat er in Zuidoost-Azië is gebeurd, laat zien hoe urgent dit is, en de Commissie zou nu moeten proberen aan een verdragsbasis te werken om de lidstaten te dwingen zich aan deze toezegging van 0,7 procent te houden.
Ten tweede geeft de tenuitvoerlegging van een gecoördineerde en duurzame inspanning van de donorregeringen aanleiding tot zorg. Enige tijd geleden is van een toezegging van 2,5 miljard euro aan Honduras voor de wederopbouw na de orkaan Mitch ternauwernood een derde uitgekeerd. Dit is volstrekt onaanvaardbaar. Dit Huis zal niet accepteren dat de toezeggingen die we nu doen, niet worden nagekomen wanneer de publieke aandacht voor Zuidoost-Azië verdwijnt. 
Zani (PSE ).
   Mijnheer de Voorzitter, de tsunami noopt ons tot een herijking van het hele ontwikkelingsbeleid. De strijd tegen de armoede moet een hoeksteen worden in het beleid om de onderlinge afhankelijkheid van de huidige wereld te besturen op grond van gelijkheid en rechtvaardigheid. Rijk of arm, in de zeebeving zitten wij allemaal in hetzelfde schuitje. Ik denk dat het niet voldoende is om het geld dat al op de begroting was ingeschreven te herprogrammeren, en ook is het niet voldoende om vissersboten in Europa op te kopen en deze aan de vissers in de getroffen gebieden te schenken. Het wordt hoog tijd dat de daad bij het woord wordt gevoegd. De schuld van alle arme landen moet kwijtgescholden worden, onze markten moeten worden opengesteld voor de handel met die landen, binnen het jaar 2006 moet 0,39 procent van het Europese bbp uitgegeven worden aan ontwikkelingshulp, volgens de morele verplichtingen van Monterey, en tenslotte moet er een fiscale heffing komen op internationale transacties, om de ontwikkeling te financieren en zodoende de doelstellingen van het millennium te verwezenlijken. 
Maat (PPE-DE ).
   – Voorzitter, ik wil mij richting Commissie aansluiten bij de waarderende woorden van mijn collega Martens voor de snelle en effectieve wijze waarop op de hulpvraag is gereageerd. Ikzelf zou een drietal punten willen bespreken.
Om te beginnen wil ik een punt bespreken vanuit mijn positie als lid van de Commissie mensenrechten. Een van de schaduwzijden van het toerisme in het gebied, ook van het grootschalig toerisme vanuit Europa, is de handel in vrouwen en kinderen en de schending van kinderrechten. Juist in deze situatie blijkt opnieuw hoe donker deze schaduwzijde is. Het zou de Europese Unie sieren om geld en mankracht beschikbaar te stellen om juist dat aan te pakken en juist in die donkere situatie te laten zien dat wij ook aan de kant van de bevolking staan om dat grote kwaad op te lossen.
Mijn tweede punt heeft betrekking op de enorme schade die de visserij daar heeft geleden. We beschikken in Europa over heel veel kennis op het terrein van visserij. Het zou de Europese Unie dan ook sieren om, naast het afsluiten van visserijakkoorden over de hele wereld, juist nu die kustregio's bij te staan en ervoor te zorgen dat de nodige aandacht wordt besteed aan de uitrusting van vissersboten en aan veilige visserij, dat daarin goed wordt geïnvesteerd en dat we ons daarop richten.
Het derde punt betreft de voedselhulp. Heel vaak zien wij bij grootschalige voedselhulp dat de armen in de nabijgelegen gebieden daarvan de dupe worden, vanwege de enorme prijsstijgingen door de enorme extra vraag die in deze gebieden ontstaat. Wat dat betreft zou de Europese Unie een leidende rol kunnen spelen om ervoor te zorgen dat die markten niet worden ontwricht, en dat bij de aankoop van voedsel wereldwijd wordt gekeken hoe men dat oplost. Juist dat kan de kwaliteit van de hulp, ook in de gebieden die dichtbij de getroffen bieden liggen, versterken. 
Gomes (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik bedank het voorzitterschap voor het feit dat het het Parlement direct na de Raad van afgelopen week informeert. De catastrofe betekent dat de mondiale beveiliging heeft gefaald, en deze keer kan de schuld niet aan terroristen worden gegeven. De ramp is veroorzaakt door de natuur en een wereldwijd gebrek aan paraatheid.
De VN en de EU ondernemen beide actie, maar ze moeten hier wel een les uit leren. We moeten het vroegtijdig waarschuwingssysteem dat levens had kunnen redden, mondiaal maken. Het Galileo-systeem van de EU zou daarbij kunnen helpen. We moeten investeren in het systeem van de Unie voor de bescherming van de burgerbevolking en daarbij de preventie en de snelle-reactiemogelijkheden voor alle lidstaten coördineren en versterken. We moeten gebruikmaken van de militaire logistiek van de Unie – niet alleen voor de lidstaten – om bijstand te verlenen in de toegankelijke getroffen gebieden en om te investeren in de capaciteit en de snelle tenuitvoerlegging daarvan in vergelijkbare noodsituaties in de toekomst. We moeten de wederopbouw in Atjeh en Sri Lanka nauwlettend volgen, ook in politiek opzicht, om te voorkomen dat de oorlog er wordt hervat.
Tot slot moeten de EU en haar lidstaten de toezeggingen gestand doen die zijn gedaan in het kader van de Millenniumverklaring, en moeten zij alle rijke landen overhalen de tsunami's van armoede te bestrijden die elke maand honderdduizenden mensen doden door honger, ziekte en oorlog, vooral in Afrika.
Ik sluit af met te zeggen dat de doden niet tevergeefs mogen zijn gestorven. Deze tragedie moet een keerpunt zijn voor mondiaal bestuur en voor een rechtvaardige globalisering. 
Mann, Thomas (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de globalisering van de solidariteit sorteert effect. Maandag beraadslaagden we met de Commissie over concrete financiële steun van de EU om de daad bij het woord te voegen. Het is bemoedigend dat er voldoende geld beschikbaar is. De vraag is of het ook bij degenen terechtkomt die de hulp nodig hebben. De mensen in de EU hebben miljardenbedragen gegeven. In Duitsland werd met één enkele televisie-uitzending veertig miljoen euro bijeengebracht. Degenen die doorgaans egoïsme wordt verweten, wendden zich niet af, maar keken juist als er reportages werden getoond over de hel in het paradijs. Laten we hopen dat de geplande maatregelen ook worden uitgevoerd, bijvoorbeeld het opzetten van satellietgestuurde waarschuwingssystemen – mijn collega’s wezen daar al op – om rampen te voorkomen. Daaronder vallen ook de snelle wederopbouw van dorpen en steden, het herstel van basisvoorzieningen en de vakkundige begeleiding van getraumatiseerde weduwen en wezen. Mij gaat het nu vooral om de periode daarna. Om de overlevenden duurzame hulp te kunnen bieden hebben we bondgenoten nodig. We hebben de NGO’s nodig, we hebben veel vrijwilligers nodig die ter plekke de humanitaire nood kunnen lenigen. Er moeten goed functionerende structuren komen waardoor de stedenbanden kunnen worden uitgebreid. Sommige zijn nog niet eens van de grond gekomen. Het toerisme in deze ASEAN- en SAARC-landen, waarvan ik er een paar goed ken, moet weer op gang komen. Ze wachten op het moment waarop we weer als vrienden bij hen zijn.
Ik hoop dat de mensen ook nog hulp zullen ondervinden wanneer de kranten hun aandacht allang weer op andere zaken richten en de camera’s allang zijn uitgeschakeld. 
Kreissl-Dörfler (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de hele wereld is geschokt door de omvang van de ramp. Des te meer juich ik het toe dat de EU, de lidstaten en vooral de burgers zo royaal zijn met hun giften.
Noodhulp is dringend geboden, maar we moeten ook naar de lange termijn kijken en zorgen voor een duurzame wederopbouw van de getroffen gebieden. Urgent lijkt mij ook dat de donorlanden serieus gaan praten over ruimhartige kwijtschelding van schulden van de getroffen landen en zich bovendien inzetten voor een vreedzame oplossing van de conflicten in Sri Lanka en Atjeh.
Het is echter beschamend dat er nu opeens een debat losbarst over de vraag of bijvoorbeeld Duitsland eigenlijk wel in staat is om te helpen. Dit zeg ik aan het adres van de heren Stoiber en Wulff, die de christelijke signatuur van hun partij anders altijd als een monstrans voor zich uitdragen. Gelukkig ziet de overgrote meerderheid van de mensen in Duitsland, in de EU en in de hele wereld dit anders, zoals blijkt uit het onovertroffen voorbeeld van de mensen uit Beslan. 
Karas (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren, de beelden van het leed, de doden, de verwoesting, de modder en de tranen staan ons nog duidelijk voor ogen. De schreeuwen om hulp, de kreten van wanhoop of verdriet en de verhalen van de slachtoffers klinken nog na in onze oren. Wij zijn getuige van een van de grootste natuurrampen en weten dat het niet de enige ramp op de wereld is.
In een gemondialiseerde wereld zijn we geconfronteerd met onze mondiale verantwoordelijkheid en zijn we op zoek naar mondiale oplossingen. We moeten erkennen dat we steeds meer van elkaar afhankelijk zijn en elkaar nader staan dan in de dagelijkse politieke polemieken en discussies vaak het geval lijkt.
Ik wil ten eerste de mensen in de getroffen landen bedanken, die ondanks hun eigen ellende vele burgers uit onze lidstaten hebben geholpen. Ik wil ook de miljoenen gevers bedanken die zich niet van de situatie hebben afgewend, maar er juist oog voor hebben; die niet alleen ach en wee klagen, maar ook handelen. Ik wil ook de overheden, de hulporganisaties en de vrijwilligers bedanken die meteen hebben meegeholpen. Ik heb echter ook een verzoek: ik vraag de Europese Commissie de projecten snel uit te schrijven zodat medefinanciering kan worden gewaarborgd en met iedereen die hulp biedt de nodige coördinatie plaatsvindt.
Ten tweede verzoek ik om het voorstel van commissaris Ferrero-Waldner niet vanwege zijn omvang en verstrekkendheid terzijde te leggen. We kunnen allemaal ook in onze eigen landen meer aan crisisbeheersing, coördinatie en preventie doen. Er valt nog steeds veel te leren waardoor we zaken nog beter kunnen aanpakken.
Ten derde wil ik de Commissie de volgende vraag stellen: overweegt de Commissie als duurzame ondersteuning van de hulpmaatregelen voor met name de armste landen een aanpak in het kader van de verordening houdende toepassing van een schema van algemene tariefpreferenties voor de periode van juli 2005 tot eind 2008? Zo ja, in hoeverre overweegt de Commissie het aanbod aan preferenties ten bate van de getroffen landen uit te breiden? 
Geringer de Oedenberg (PSE ).
    Dank u wel, mijnheer de Voorzitter. Dames en heren, wij beseffen allemaal dat de landen die door de tragedie van de tsunami zijn getroffen snel, doelmatig en onder goede coördinatie moeten worden geholpen. De rol van de Europese Unie mag echter niet beperkt blijven tot die van gulle gever die meent dat het probleem met het sturen van geld is opgelost.
Wij moeten een langetermijnprogramma opstellen voor de wederopbouw van de infrastructuur en de economie van de door de tragedie van de tsunami getroffen landen in Zuidoost-Azië en Afrika. Bovendien moet er een speciaal systeem voor vroegtijdige waarschuwing worden ontwikkeld, dat de internationale gemeenschap in de toekomst tegen vergelijkbare rampen beschermt. Voor deze doelstellingen moeten speciale fondsen worden opgericht. Als lid van de delegatie voor de betrekkingen met de Zuid-Aziatische landen en de Associatie voor Regionale Samenwerking in Zuid-Aziëstel ik voor dat deze delegatie een actief en natuurlijk referentiepunt wordt voor de steun aan de slachtoffers van de tsunami, evenals voor de bestrijding van eventuele gevallen van misbruik als gevolg van een gebrek aan toezicht. Dank u wel.
Jałowiecki (PPE-DE ).
    Mijnheer de Voorzitter, soms wordt de vrees uitgesproken dat de hulp voor de slachtoffers uitmondt in een bizarre wedloop tussen verschillende landen en organisaties onder de leuze van “wie geeft het meeste”. Achter deze vrees schuilt soms de overtuiging dat de hulp wordt aangegrepen om bepaalde, niet altijd zuivere, belangen te realiseren, dat wil zeggen dat de hulp in feite niet belangeloos is, maar specifieke doeleinden dient.
Welnu, in het licht van de ongekende omvang van de internationale solidariteit deel ik deze bezorgdheid niet, integendeel. Ik zou wensen dat deze solidariteit in onze conflictrijke wereld de regel was, maar dan uitsluitend deze vorm van solidariteit. Niet de solidariteit van vijandschap, geweld en het opzetten van de sterkeren tegenover de zwakkeren.
Toch wil ik ten minste twee punten naar voren brengen. Het eerste punt betreft de vraag waarom in de statistieken van de hulp de bijdragen van de afzonderlijke landen zo nauwkeurig worden vermeld. Waarom spreken wij van de bijdrage van Frankrijk, Duitsland of Zweden? Waarom spreken wij niet van de bijdrage van de Europese Gemeenschap? Wij zijn immers Europeanen. Dit benadrukken wij keer op keer, maar wanneer het over geld gaat steekt helaas het nationalisme de kop weer op.
Mijn tweede punt betreft niet het principe van de hulp, maar de organisatie ervan. Op buitengewoon indringende wijze heeft de tragedie in Azië één ding duidelijk gemaakt, namelijk dat er – net zoals er in oorlogstijd een centraal hoofdkwartier moet zijn waar de militaire acties worden gecoördineerd – in tijden van een zo omvangrijke tragedie als onlangs in Azië eveneens een centraal hoofdkwartier nodig is dat de hulp coördineert. Wij beseffen allemaal dat wij in een verdeelde wereld leven en dat het niet zal lukken om een dergelijk instelling te creëren op mondiaal niveau, maar wij moeten in de Europese Unie een soort centrum voor vroegtijdige waarschuwing oprichten. Voltaire bepleitte een dergelijke instelling na de aardbeving in Lissabon, een gebeurtenis die hij niet kon aanvaarden omdat die, zoals hij zei, zijn verstand te boven ging. Vandaag weten wij dat het verstand niet machteloos staat tegenover dergelijke gebeurtenissen. Daarom moeten wij rationele stappen ondernemen om deze te voorkomen.
Wijkman (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, de Commissie heeft goed gereageerd, gezien de noodhulporganisatie waarover we op dit moment beschikken, maar de ramp geeft alle reden tot nadenken. Er is veel dat anders had kunnen worden gedaan, zowel op EU-niveau als in de landen die het ergst getroffen zijn.
Historisch gezien is het probleem dat rampenplannen over het algemeen te weinig aandacht krijgen. Het is betrekkelijk eenvoudig om in een noodsituatie grote sommen geld bij het publiek en regeringen los te krijgen. Middelen bij elkaar krijgen voor rampenpreventie en rampenplannen is moeilijk. Het is bijvoorbeeld al lange tijd bekend dat er gebrek is aan een waarschuwingssysteem voor de landen rond de Indische Oceaan, niet alleen tegen tsunami’s maar ook tegen andere grote rampen, vooral cyclonen. Daaraan is niets gedaan door de betrokken regeringen of door de verschillende donoren. Eigenlijk heeft in dit gebied alleen Bangladesh conclusies uit de risico’s getrokken en effectieve rampenplannen opgesteld.
Op dezelfde manier had de civiele interventiemacht op EU-niveau, waarover nu gediscussieerd wordt, al opgericht kunnen zijn. Dit is niet de eerste keer dat er behoefte is gebleken aan een dergelijke interventiemacht. De EU zou juist op dit gebied gecoördineerder moeten optreden. Coördinatie en samenwerking zijn nodig, niet alleen om deze interventiemacht op te zetten, maar ook om alle hulpzendingen in een noodsituatie te organiseren. Op dit punt ontbreekt coördinatie. De Verenigde Naties hebben de hoofdverantwoordelijkheid, maar we weten dat de Verenigde Naties niet over de benodigde capaciteit beschikken. Een veel beter gecoördineerde EU – en ik heb het hier over de Commissie en de lidstaten – had in de acute fase van de ramp een grote steun kunnen zijn. Dat is iets waarop we ons met het oog op de toekomst moeten richten.
Tot slot wil ik het hebben over de wederopbouw. Net als diverse andere sprekers zou ik willen dat de 350 miljoen euro waarover de heer Barroso het vanochtend had, nieuwe middelen zijn en dat ze niet uit de gewone begroting worden gehaald. Als de snelheid vereist dat reeds toegewezen middelen worden gebruikt, moeten wij ervoor zorgen dat er compensatie plaatsvindt door middel van een aanvulling. Anders zal Azië als regio 150 miljoen aan ontwikkelingshulp mislopen.
Ten slotte richt ik mij met mijn laatste punt tot de Commissie. Neemt u alle verslagen serieus waaruit blijkt welke milieuschade in dit gebied reeds vóór de ramp is aangericht door een verkeerde exploitatie. Bij de wederopbouw zijn milieuoverwegingen van levensbelang, om de levensvoorwaarden niet nog verder aan te tasten en om het gevaar voor nieuwe rampen te verkleinen.
Korhola (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, natuurrampen kunnen niet worden voorkomen, maar de politieke dimensie ervan vinden wij in de internationale samenwerking bij de ontwikkeling van alarm- en waarschuwingssystemen. Door daarin te investeren, kunnen wij het aantal slachtoffers minimaliseren. Ik weet niet of een zekere organisatie vorige week gelijk had toen zij beweerde, dat men al met een halve euro de Indische Oceaan had kunnen voorzien van waarnemingsboeien die voor gevaar waarschuwen, maar dat er geen geld voor deze investering was gevonden. In elk geval geeft dit voorbeeld een goed beeld van de verhoudingen. Preventieve maatregelen zijn altijd vele malen goedkoper dan het achteraf aanpakken van rampen.
Er is nu besloten een waarschuwingssysteem in de Indische Oceaan op te zetten. Aan het waarnemingssysteem kunnen telecomaanbieders worden verbonden, die gegevens over dreigende ongevallen uit het controlesysteem kunnen halen en de burgers die zich in het gebied bevinden in hun moedertaal waarschuwingen kunnen sturen. Dat is een goede zaak. Op die manier kunnen wij dit enorme verlies en deze tragedie ombuigen tot een ervaring die in de toekomst mensenlevens kan sparen.
Het is goed dat de Europese ministers van Buitenlandse Zaken en die van Ontwikkelingssamenwerking snel reageerden door communautaire maatregelen te nemen om de mensen in het crisisgebied te helpen en de wederopbouw op gang te brengen. Men moet echter beseffen, dat de toezegging van nieuwe parate troepen die zich bezighouden met het redden van burgers, helemaal geen nieuwe en innovatieve vinding is. Het was een laat ingeloste toezegging van troepen die overeenkomstig de besluiten van de Top van 2001 al eind 2003 gereed hadden moeten zijn. Nu is de nieuwe termijn gesteld voor 2007 en ik vraag mij af welk jaar dat zonder deze ramp zou zijn geweest. Wij mogen echt hopen dat alle gedane beloften worden ingelost.
Wij wisten allemaal dat er voortdurend natuurrampen plaatsvinden. Deze gebeurtenis heeft de westerse wereld wakker geschud, omdat ze door de aanwezigheid van toeristen zo dichtbij kwam. Hopelijk is het ontwaken voor menselijke nood en onderlinge solidariteit in de wereld blijvend. Het gaat om menselijke waardigheid. Er is ook hulp nodig als de gezichten van de nood ons onbekend zijn. 
Schmit,
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, namens het voorzitterschap zou ik het Europees Parlement willen bedanken voor dit debat, waarvan de teneur een afspiegeling vormt van de massale solidariteit die de Europese bevolking getoond heeft na deze verschrikkelijke ramp. De Raad heeft met grote aandacht geluisterd naar de suggesties, opmerkingen en verklaringen van uw Parlement, maar zeker ook van uw punten van kritiek nota genomen.
Ik zou hier luid en duidelijk willen zeggen dat Europa bepaald niet stil heeft gezeten. We hebben zeker niet alleen maar toegekeken. We zijn snel, zeer snel zelfs in actie gekomen, op alle fronten: het verlenen van humanitaire hulp, het regelen van consulaire samenwerking, het waarschuwen voor het mogelijk ontstaan van epidemieën en, ook op politiek vlak, het versterken van de coördinerende rol van de VN.
Verder is ook de samenwerking tussen Raad en Parlement zeer doeltreffend geweest. Vanochtend nog zijn we voor een tripartiet overleg bijeengekomen, en we hebben maar een paar minuten nodig gehad om het eens te worden over een eerste aanvullende tranche voor humanitaire hulp van honderd miljoen. Hieruit blijkt maar weer eens dat als de nood aan de man is, onze instellingen uitstekend functioneren. Verder zullen de maatregelen waartoe de Raad op 7 januari heeft besloten, regelmatig worden besproken, en de Raad zal aanvullende maatregelen nemen voorzover en in de mate waarin hij dat nodig acht.
De nauwe samenwerking met de VN, de andere donoren en de NGO's ter plekke zal worden voortgezet, zodat zeker is dat de hulp maximaal doeltreffend wordt ingezet.
Voorts verbind ik me er namens het voorzitterschap toe deze dialoog met het Parlement voort te zetten en regelmatig met u van gedachten te wisselen over de tenuitvoerlegging van alle maatregelen waartoe besloten is om de landen die getroffen zijn door de ramp te helpen de problemen het hoofd te bieden.
Ik kan hier niet ingaan op alle kwesties die de geachte afgevaardigden aan de orde hebben gesteld. Enkele punten wil ik echter wel noemen, met als eerste de vaak aangehaalde kwestie van de noodzakelijke versterking van het Europese mechanisme voor de coördinatie van de civiele bescherming. Dat mechanisme bestaat natuurlijk al, maar het geheel moet beter gecoördineerd worden en het instrumentarium moet versterkt worden. De voorzitter van de Commissie heeft vanochtend meegedeeld dat de Commissie tijdens de komende Raad Algemene Zaken voorstellen ter verbetering van dit mechanisme zal voorleggen. Dit is zonder meer een belangrijk punt, waaraan met voorrang aandacht besteed moet worden.
Een van de andere naar voren gebrachte kwesties betreft de kwetsbare positie van kinderen. Dat punt wil ik zeker noemen, want dit is een kwestie waaraan we zeer veel aandacht moeten schenken. We zullen wat dit betreft nauw moeten samenwerken met Unicef, maar ook met de NGO's die deskundig zijn op dit terrein.
Verder is er een opmerking gemaakt over de interne conflicten in ten minste twee van de getroffen landen. Uiteraard mogen deze conflicten op geen enkele manier de humanitaire hulpverlening in de weg staan, en dan bedoel ik vooral de aanvoer van hulpgoederen naar de bevolking ter plekke. Het lijdt geen twijfel dat de Europese Unie meer kan doen om deze landen te helpen een oplossing te vinden voor deze conflicten, die de betrokken landen sinds kortere of langere tijd intern verscheurd houden.
De Raad verplicht zich er tevens toe nauw toe te zien op de uitvoering van de verplichtingen, met name op financieel vlak, en de hulp en bijstand voort te zetten, zeker ook tijdens de zo belangrijke fase van wederopbouw. De huidige fase van humanitaire hulp gaat straks immers over in een fase van wederopbouw, en Europa moet daarin absoluut een rol spelen.
Ik wil ook het punt van de schuldverlichting nog even noemen. Daarover is vandaag nog vergaderd. Mijns inziens dienen we de landen die op dit vlak om hulp vragen, inderdaad ter wille te zijn.
Laatste belangrijke punt: preventie en waarschuwing bij natuurrampen. Op dit gebied moeten we meer investeren. We moeten echt gebruikmaken van alle technologische middelen die ons ter beschikking staan om te voorkomen – voorzover dat mogelijk is – dat een dergelijke ramp zich in de toekomst nogmaals voordoet, of om op zijn minst de gevolgen van dit soort rampen te beperken. 
Potočnik,
   . – Mijnheer de Voorzitter, uw debat vandaag over de aardbeving en tsunami in Zuidoost-Azië maakt duidelijk dat het Europees Parlement daden van de Europese Unie wil zien in de vorm van hulp aan de landen en bevolkingen die in nood verkeren. Ik kan u geruststellen. De Commissie zal de hulp bieden die nodig is, en zij zal dit in nauwe samenwerking met u doen. Ik bedank u voor een aantal nuttige opmerkingen en suggesties in dit opzicht.
Wat betreft de reactie van de eenheid Civiele Bescherming van de Commissie: deze eenheid heeft onmiddellijk geregeld dat deskundigen uit de lidstaten naar de getroffen landen werden gestuurd; de eerste deskundigen zijn de dag na de ramp aangekomen.
Welke concrete maatregelen moeten worden genomen? Zoals de voorzitter van de Commissie heeft onderstreept, zijn er diverse voorstellen die ten uitvoer moeten worden gelegd, waarvan enkele op de korte termijn en andere op de middellange en lange termijn.
Aan de humanitaire kant is voorgesteld om naast het steunpakket dat reeds is goedgekeurd, 100 miljoen euro van de toezegging die de Commissie in Jakarta heeft gedaan, toe te wijzen uit de noodreserve. Ik begrijp dat de begrotingsautoriteit hier politiek al mee heeft ingestemd.
Aan de wederopbouwkant moet circa 350 miljoen euro aan gedeeltelijk nieuwe middelen beschikbaar worden gemaakt en moeten de middelen die al zijn geprogrammeerd, worden gestroomlijnd. Ik heb nota genomen van uw zorgen over deze herprogrammering, maar ik wil u ter geruststelling meedelen dat deze verbeterde stroomlijning van alle beschikbare middelen de snelste manier is om hulp te bieden en, in veel gevallen, ook noodzakelijk zal zijn, aangezien bepaalde projecten in bepaalde getroffen gebieden niet kunnen worden uitgevoerd. Er is een gezegde in mijn land: iemand die snel geeft, geeft twee keer. Het is belangrijk dat we dat in gedachten houden.
Niet alleen de bedragen van de hulp, maar ook de kwaliteit en de mechanismen voor de hulpverlening zijn belangrijk. In dit opzicht zou de Commissie de steun moeten krijgen van de Raad en het Europees Parlement om de afwijkingen en versnelde procedures volledig te benutten. De coördinatie moet bovendien worden georganiseerd door de landen en de financieringsprogramma's die door de regeringen zelf zijn goedgekeurd.
Natuurlijk moet er passend toezicht worden gehouden op de begrotingssteun teneinde een gezond financieel beheer te garanderen. Trustfondsen met de betrokken landen, op basis van de formules voor trustfondsen van de VN en/of de Wereldbank, kunnen een goed antwoord op dit punt van zorg zijn. Mijn collega mevrouw Ferrero-Waldner brengt momenteel een bezoek aan de VS en ontmoet daar de heer Wolfensohn, president van de Wereldbank, om deze zaken te bespreken.
Naast humanitaire hulp en wederopbouwhulp moeten er nog enkele flankerende maatregelen worden genomen. De Commissie heeft op verschillende terreinen actie ondernomen: versterking van het coördinatievermogen van de EU om op crises te reageren; schuldenverlichting voor de landen in kwestie; handelsmaatregelen – een van de gestelde vragen – zoals de mogelijkheid om de inwerkingtreding van het nieuwe programma voor een algemeen preferentiestelsel te versnellen; sysytemen voor vroegtijdige waarschuwing; satellietmonitoring en onderzoek en ontwikkeling; voorbereiding van rampenbeheersing; visserij; justitie en binnenlandse zaken; volksgezondheid, enzovoort. We kijken naar een breed scala van acties. Van speciaal belang zijn hier de maatregelen voor vroegtijdige waarschuwing voor rampen en de voorbereidingen voor het reageren op crises. Ik vind ook dat preventie cruciaal is. De beste hulp is levens redden.
Deze tragische gebeurtenis moeten we allemaal zien als een kans en verplichting om ons beter te organiseren en acties te coördineren in het geval van een ramp. We kunnen het erover eens zijn dat de Europese Unie een wereldwijde verantwoordelijkheid heeft. Zulke gebeurtenissen kunnen alleen worden aangepakt op een mondiale manier, op mondiaal niveau.
Ik wil nogmaals onderstrepen dat de Commissie rekent op de steun van het Europees Parlement om de landen en volken in nood te helpen. 
De Voorzitter.
   –Tot besluit van het debat deel ik mee zes ontwerpresolutie te hebben ontvangen conform artikel 103, lid 2 van het Reglement(1).
Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag om 12.00 uur plaats. 
De Voorzitter.
   –Aan de orde zijn de verklaringen van de Raad en de Commissie over de transatlantische betrekkingen. 
Schmit,
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren afgevaardigden, de transatlantische betrekkingen zijn uniek en onvervangbaar, en dat zien we bevestigd in de Europese veiligheidsstrategie. Door gezamenlijk op te treden kunnen de Europese Unie en de Verenigde Staten een geweldige genereren ten dienste van onze gemeenschappelijke waarden in de wereld. In de conclusies van de Europese Raad van november wordt gewezen op de gezamenlijke verantwoordelijkheid die de Unie en de Verenigde Staten dragen als het gaat om de belangrijkste uitdagingen van dit moment, zoals het terrorisme, de verspreiding van massavernietigingswapens, het vredesproces in het Midden-Oosten en de uitroeiing van de armoede in de wereld.
Het Luxemburgse voorzitterschap verbindt zich er zonder enig voorbehoud toe om deze conclusies ten uitvoer te leggen, en ik ben ervan overtuigd dat het debat van vandaag in dit Parlement ons bij die taak zal helpen. De betrekkingen tussen Europa en Amerika zijn gebaseerd op gemeenschappelijke belangen en op de bevordering van waarden waar beide partijen voor staan, zoals vrijheid, democratie en mensenrechten. Verder zijn onze economieën zeer nauw met elkaar verbonden, in een hecht verband dat uniek is in de wereld. Deze factoren tezamen verklaren waarom de transatlantische samenwerking zelfs op het dieptepunt van de recente crisis omtrent Irak op de meeste belangrijke terreinen heeft standgehouden, of het nu gaat om de Balkan, het vredesproces in het Midden-Oosten, de strijd tegen het terrorisme of het non-proliferatievraagstuk.
Ondanks de verschillen van mening die van tijd tot tijd het beeld bepalen, hebben de economische betrekkingen zich gestaag ontwikkeld. De Verenigde Staten en de Europese Unie dragen gezamenlijk een grote verantwoordelijkheid bij het waarborgen van economische en monetaire stabiliteit in de wereld. Het zeer recentelijk bereikte akkoord in de kwestie van de grote vliegtuigbouwers geeft overigens aan dat wij vanuit deze geest van samenwerking en partnerschap geschillen ook weten op te lossen.
De balans van de transatlantische betrekkingen is dus buitengewoon positief, en dat zal ook zo blijven, maar dat neemt niet weg dat onze relatie een veranderingsproces zal moeten ondergaan, als gevolg van een drietal ontwikkelingen. Onze premier, fungerend voorzitter van de Europese Raad, heeft er vanochtend overigens ook al op gewezen dat een status-quo geen geloofwaardige optie is. Om te beginmnen heeft het einde van de Koude Oorlog geleid tot een fundamentele verandering van de internationale verhoudingen. Ten tijde van de sovjetdreiging ging het er bij de transatlantische eenheid enkel om te overleven. Nu kunnen er ook keuzen gemaakt worden en spelen politieke doelstellingen een grotere rol. Een tweede ontwikkeling was de tragedie van 11 september. Die heeft ingrijpende gevolgen gehad voor de manier waarop de Amerikanen de wereld zien. Ze dwingt ons er ook toe onze definitie van het begrip collectieve veiligheid te herzien. Dat heeft uiteraard gevolgen voor de betrekkingen tussen de Verenigde Staten en de rest van de wereld, en dus ook voor de betrekkingen met de Europese Unie. De derde ontwikkeling ten slotte betreft het veranderingsproces dat de Unie zelf heeft doorgemaakt. We zijn een Unie met een sterkere politieke dimensie geworden, met ons gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, onze gemeenschappelijke munt en onze ruimte van vrijheid en rechtvaardigheid. Die ontwikkeling heeft onvermijdelijk een weerslag op onze relatie met Amerika; de kwaliteit en de intensiteit van onze betrekkingen zijn erdoor veranderd. Al deze factoren leiden ertoe dat van de drie hoofdcomponenten waarop onze relatie met de Verenigde Staten gebaseerd is – de NAVO, de bilaterale betrekkingen van de lidstaten met de VS en de betrekkingen tussen de Europese Unie en de VS – de derde component steeds meer aan belang wint.
Het bezoek van president Bush aan de Europese Unie op 22 februari aanstaande is dan ook van uitzonderlijk groot belang. Het voorzitterschap wil deze gelegenheid aangrijpen om de relatie een nieuwe impuls te geven. Het bezoek van de Amerikaanse president heeft grote politieke en symbolische betekenis. In onze ogen geeft Washington hiermee aan Amerikanen en Europeanen te beschouwen als een gemeenschap van belangen en waarden, een gemeenschap die beide continenten met elkaar verbindt. Dit bezoek moet dan ook goed voorbereid worden, en ik zal met grote aandacht luisteren naar eventuele suggesties in dit verband van de kant van de geachte afgevaardigden.
Wij staan een pragmatische en constructieve benadering voor, maar wel een die niet gespeend is van ambities voor de toekomst. Een van de voorwaarden voor de totstandkoming van een sterke, evenwichtige transatlantische relatie is eensgezindheid aan Europese zijde. Daar zullen we aan moeten werken. Ook is het van belang dat de Unie niet aarzelt met eigen initiatieven te komen.
Verder moet Europa doorgaan met het ontwikkelen van zijn eigen capaciteiten. Dat is ook een van de elementen in de Europese veiligheidsstrategie. Er zijn maar weinig gebieden waarop de Unie en de Verenigde Staten niet met elkaar samenwerken. Het zou te ver gaan om hier alle gespreksonderwerpen van politieke aard door te nemen, maar ik wil wel drie dossiers noemen die op dit moment hoog op de agenda staan.
Allereerst het conflict in het Midden-Oosten. Een oplossing vinden voor dat conflict is een zaak van levensbelang voor de betrokken partijen, maar ook voor Europa en de Verenigde Staten is het een zaak van cruciaal belang. Wij zijn ermee bezig in het kader van het Kwartet, samen met de Amerikanen, de Russen en de Verenigde Naties. De recente ontwikkelingen in de regio lijken een te bieden. Er doet zich wellicht een unieke kans voor, en wij Europeanen moeten samen met de Amerikanen een dringend appel op Israël en de Palestijnen doen om deze bijzondere kans voor hervatting van het vredesproces niet voorbij te laten gaan. We moeten alles doen wat mogelijk is om beide partijen te steunen bij het zoeken naar een rechtvaardige en duurzame oplossing. Ik herinner u eraan dat ook de heer Poettering vanochtend nog eens heeft gewezen op de belangrijke politieke rol die de Europese Unie bij dit zoeken naar de zo dringend noodzakelijke weg naar vrede dient te spelen.
Het tweede dringende dossier is Irak en, in een breder verband, de toekomst van de gehele regio. De situatie is op dit moment buitengewoon gecompliceerd, maar het is in het belang van iedereen, en zeker van Europa, dat dit land de huidige crisis te boven komt. De verkiezingen aan het einde van de maand zullen onder moeilijke omstandigheden plaatsvinden, maar laten we in ieder geval hopen dat ze de voorwaarden zullen scheppen voor de start van een nieuw, democratisch en soeverein Irak.
Wat Iran betreft hebben de Europese Unie en de Verenigde Staten beide hetzelfde doel voor ogen, al bestaat er verschil van opvatting over de methode en de aanpak om dat doel te bereiken: voorkomen dat dit land kernwapens ontwikkelt. De Unie voert momenteel onderhandelingen met Iran, die een breder terrein dan alleen kernwapens bestrijken, en we verwachten daar veel van. Gelet op de resultaten die thans in zicht komen, zou dit wel eens een groot succes voor het Europese buitenlands beleid en de Europese aanpak kunnen betekenen.
Het derde en laatste dossier betreft de ramp in Azië, waarover we zojuist al gedebatteerd hebben. Deze ramp heeft heel duidelijk het belang van een goede samenwerking tussen de Unie en de Verenigde Staten bij de aanpak van dergelijke natuurrampen onderstreept. Velen van u hebben er al op gewezen dat de Verenigde Naties een centrale rol dienen te spelen bij de coördinatie van de hulp, en de Europese Unie heeft die benadering van meet af aan verdedigd. Die opstelling is een goed signaal geweest, want de Amerikanen hebben zich heel snel achter ons geschaard. Er zijn tal van vraagstukken waarover Washington en Brussel dezelfde opvattingen hebben, zoals duurzame stabilisatie in de Balkan, Afghanistan, de hoofdelementen in de strijd tegen het terrorisme, waarbij een middenweg gevonden moet worden tussen vrijheid en veiligheid, de hervatting van de Doha-ronde, enzovoort. Ten aanzien van andere kwesties – en dat zullen we moeten accepteren – hebben we wel dezelfde doelen voor ogen, maar verschillen we van mening over de weg die naar die doelen leidt, zoals in het geval van Iran, waarover ik zojuist gesproken heb.
Tot slot zijn er ook punten waarop we het volstrekt oneens zijn; dat geldt bijvoorbeeld voor de klimaatverandering, het Internationaal Strafhof en de doodstraf. Uiteraard moeten we alles in het werk stellen om te proberen via dialoog onze meningsverschillen – voorzover mogelijk – te overbruggen, maar we moeten wel realistisch zijn en erkennen dat dat niet altijd mogelijk is. Laten we in dat geval als vrienden en partners zo eerlijk zijn te erkennen dat we verschillende opvattingen hebben, maar laten we ook proberen ervoor te zorgen dat die meningsverschillen onze relatie als zodanig niet bederven.
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren afgevaardigden, ter afsluiting zou ik nog één opmerking willen maken. Dat de transatlantische betrekkingen het stadium van volwassenheid hebben bereikt, kunnen we niet beter aantonen dan door ons, meer dan op deze relatie in het algemeen, te richten op de doelen die we ons gezamenlijk moeten stellen om van deze wereld een veiligere wereld te maken, een wereld waarin economische ontwikkeling, sociale ontwikkeling en ecologische ontwikkeling meer met elkaar in evenwicht zijn. Tegelijkertijd is het tweede lustrum dit jaar van de Nieuwe Transatlantische Agenda natuurlijk wel een goede gelegenheid om de transatlantische relatie en het institutionele kader ervan nog eens tegen het licht te houden. Het voorzitterschap staat open voor alle suggesties op basis waarvan deze relatie in pragmatische zin verbeterd kan worden. De beste manier om het transatlantisch partnerschap vooruit te helpen is daadkracht te tonen en goed beleid te ontwikkelen, in een geest van dialoog en samenwerking. 

Potočnik,
   . – Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik de verontschuldigingen van commissaris Ferrero-Waldner overbrengen. Het spijt haar heel erg dat zij dit debat niet kan bijwonen. De reden dat zij niet hier is, is echter relevant voor dit debat. Zij zou deelnemen aan uw debat zoals het aanvankelijk stond gepland, maar is nu op weg naar Washington voor besprekingen met de huidige en toekomstige Amerikaanse regering, inclusief de minister van Buitenlandse Zaken, Colin Powell, de toekomstige minister van Buitenlandse Zaken, Condoleezza Rice, en de toekomstige nationale veiligheidsadviseur, Stephen Hadley. Mevrouw Ferrero-Waldner zal de Commissie buitenlandse zaken op 25 januari 2005 informeren over haar bezoek.
De Commissie verwelkomt de kans om zo vroeg in de zittingsperiode van dit Parlement de transatlantische betrekkingen met u te bespreken. Een kritische beoordeling van de stand van zaken van onze betrekkingen met de Verenigde Staten zal hoog op onze politieke agenda voor de komende paar maanden staan, en om goede redenen, want de uitkomst zal grote invloed hebben op de ontwikkelingen in de transatlantische betrekkingen in de komende jaren. Dit debat vandaag is zowel op tijd als welkom.
Ik wil eerst twee eenvoudige, maar onweerlegbare feiten noemen. In de eerste plaats zijn de betrekkingen tussen de EU en de VS echt uniek en onvervangbaar. In de tweede plaats is de balans van de transatlantische betrekkingen in de grond positief.
In economisch opzicht hebben we de grootste handels- en investeringsrelatie in de wereld, met een handel ter waarde van 600 miljard euro in 2003 en een investeringenportefeuille die is getaxeerd op 1 500 miljard euro in 2002. Deze investeringen hebben, direct of indirect, circa twaalf miljoen banen geschapen aan beide zijden van de Atlantische Oceaan. Maar onze betrekkingen strekken zich uit tot ver buiten het terrein van de economie, zelfs al blijven bepaalde mediaverslagen zich uitsluitend richten op de voorbije verdeeldheid over Irak. We werken met opmerkelijk succes samen op plaatsen zoals de Balkan, Afghanistan en Oekraïne. Dat gezegd zijnde, is het duidelijk dat de relatie tussen de EU en de VS zich moet aanpassen aan de veranderende veiligheidsomgeving en aan veranderende mondiale prioriteiten. De relatie moet zich ook aanpassen aan veranderingen binnen de Europese Unie. We zijn ervan overtuigd dat naarmate het buitenlands beleid van de uitgebreide EU sterker wordt, ook het terrein en de intensiteit van onze betrekkingen met de Verenigde Staten groter zullen worden.
In wezen zijn de Europese Unie en de Verenigde Staten op dezelfde beginselen en waarden gebaseerd: respect voor het recht, democratie, mensenrechten en natuurlijk vrijemarkteconomieën. We hebben ook veel gemeenschappelijke belangen, zoals de strijd tegen het terrorisme, de bevordering van oplossingen voor regionale conflicten, het omgaan met derde landen, de verbetering van de transatlantische economische betrekkingen, de afronding van de WTO-ronde van Doha en het scheppen van wereldwijde welvaart. In veel gevallen hebben we dezelfde strategie voor de tenuitvoerlegging van deze doelen. In andere gevallen hebben we weliswaar dezelfde doelen, maar hanteren we een verschillende aanpak voor de tenuitvoerlegging. Er zijn ook kwesties waarover onze standpunten fundamenteel verschillen, zoals de aanpak van de klimaatverandering en bepaalde aspecten van de mensenrechten en het internationaal recht.
Wanneer we naar de belangrijkste kwesties tussen de EU en de VS van dit moment kijken, is het niet meer dan normaal te beginnen met onze multilaterale inspanningen in de Indische Oceaan. De recente menselijke tragedie heeft duidelijk aangetoond dat in tijden van crisis alleen effectieve internationale samenwerking kan zegevieren. De bijstand van de EU en de Verenigde Staten is van wezenlijk belang, en samen hebben we een goed voorbeeld gegeven van effectief multilateralisme. We willen deze voorkeur voor effectief multilateralisme bestendigen door nauw samen te werken met de Verenigde Staten in zaken zoals de hervorming van de Verenigde Naties en klimaatverandering.
Ik kom nu op een van de belangrijkste geschilpunten tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten. Mijn collega de heer Mandelson heeft gisteren bekendgemaakt dat de EU en de Verenigde Staten overeenstemming hebben bereikt over de voorwaarden voor het starten van onderhandelingen over subsidies die de burgerluchtvaartsector raken. De doelstelling van deze onderhandelingen, die drie maanden zullen duren, is de subsidies af te schaffen en eerlijke, marktgerichte concurrentie tot stand te brengen tussen Boeing en Airbus. Met deze overeenstemming hebben de EU en VS hun bereidheid bevestigd het tussen hen ontstane geschil over de handel in grote vliegtuigen voor de burgerluchtvaart, op te lossen en daar tijd en middelen in te steken door te onderhandelen, in plaats van het geschil uit te vechten via de kanalen van de WTO. Dit is een belangrijke stap. Het is echter het begin van een proces en geen oplossing. Er moet nog veel werk worden verricht. De Commissie is van plan om nauw samen te werken met de lidstaten en Airbus, alsmede met de Amerikaanse handelsvertegenwoordiger, teneinde tot een eindresultaat te komen dat het concurrentievermogen van Europa in deze belangrijke sector in stand houdt.
Wat betreft regionale aangelegenheden, wil ik drie gebieden van gemeenschappelijke prioriteit naar voren halen. Op de eerste plaats moeten we onze inspanningen om vrede te brengen in het Midden-Oosten verdubbelen nu er een nieuw Palestijns leiderschap is gekozen. Het is cruciaal dat we via het kwartet het positieve moment onder de partijen benutten om de volledige tenuitvoerlegging van de routekaart zonder verdere vertraging te bewerkstelligen.
Op de tweede plaats moeten we blijven samenwerken om Irak op de kaart van democratie, vrede, welvaart en stabiliteit te helpen zetten. Op de derde plaats hebben we beide de doelstelling te voorkomen dat Iran mogelijkheden tot het bouwen van kernwapens ontwikkelt, en we moeten allebei onze best doen om te verzekeren dat Iran het Akkoord van Parijs volledig uitvoert.
Ongetwijfeld zullen velen van u het gevoel hebben dat we meer zouden kunnen doen en beter zouden kunnen samenwerken. De Commissie deelt dit gevoel. Wil onze samenwerking met de VS zich succesvol blijven ontwikkelen, dan moeten we eensgezind, consistent, effectief en pragmatisch zijn. Er wordt al belangrijk werk verricht om onze banden opnieuw te inspireren. De Commissie beoordeelt momenteel de bijdragen die de belanghebbenden hebben geleverd aan de discussie over de manier waarop het economisch partnerschap van de EU en VS kan worden verbeterd, en we zullen tegen de tijd van de volgende EU-VS-Top later dit jaar een strategie met concrete stappen voorstellen.
We onderwerpen ook het institutioneel kader van onze betrekkingen aan een kritische blik. De Commissie zal het Parlement en de Raad in het voorjaar, voorafgaand aan de EU-VS-Top, een mededeling toezenden over zowel het kader voor de betrekkingen als het economisch partnerschap.
Het Europees Parlement heeft een belangrijke rol te spelen in de bevordering van de banden tussen de EU en de VS. We luisteren aandachtig naar uw standpunten binnen kaders zoals het transatlantische beleidsnetwerk, en we kijken uit naar een algemene constructieve dialoog met u over de toekomst van het transatlantisch partnerschap.
U bent een belangrijke bondgenoot voor ons in het bewerkstelligen dat dit partnerschap de komende jaren floreert en sterker wordt. We zijn ervan overtuigd dat een verdere dialoog tussen u en het Amerikaanse Congres essentieel is om een goede basis te leggen voor onze bilaterale betrekkingen.
Tot slot wil ik onderstrepen dat de Commissie veel waarde hecht aan het bezoek van president Bush op 22 februari aan Brussel. We zien dit bezoek als een belangrijke kans om ons partnerschap te revitaliseren en gemeenschappelijke prioriteiten en missies vast te stellen. We zullen alles doen dat in ons vermogen ligt, om te bewerkstelligen dat dit bezoek een succes wordt en dat het bevestigt wat we nu al zien als veelbelovende tekenen van een verbeterende relatie. 
Salafranca Sánchez-Neyra (PPE-DE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, naar mijn mening zouden we ons in dit debat over de transatlantische betrekkingen van al onze oude ideologische plunje moeten ontdoen en zouden we moeten proberen ons te concentreren, zoals de vertegenwoordiger van het fungerend voorzitterschap het zo mooi heeft gezegd, op het transformeren van onenigheid in het verleden tot harmonie in het heden.
De Europese Unie en de Verenigde Staten hebben een gedeelde geschiedenis, gemeenschappelijke waarden en dezelfde passie voor vrijheid, en wel omdat de transatlantische band in de genetische code van de Europese Unie staat geschreven.
Het is duidelijk – en zowel de Commissie als de Raad hebben daar aan herinnerd – dat er meningsverschillen tussen ons bestaan, zoals over het Internationaal Strafhof, het Kyoto-protocol, de wetgeving met buitenterritoriale reikwijdte of het handelsbeleid, waaraan de commissaris zojuist refereerde. Maar ik denk dat we het accent veel meer moeten leggen op wat ons verbindt dan op wat ons scheidt.
En het is duidelijk dat we de doelen die wij als Europese Unie nastreven – en dat heeft ook de fungerend voorzitter van de Raad gezegd – met betrekking tot vrede, stabiliteit, de strijd tegen het terrorisme, massavernietigingswapens, etcetera, veel beter kunnen verwezenlijken door samen te werken met de Verenigde Staten dan door ons tegen hen af te zetten – zoals commissaris Patten ook heeft gezegd in een van zijn laatste interventies. Op dezelfde manier kunnen de Verenigde Staten hun doelen makkelijker bereiken door samen te werken met de Europese Unie dan door met haar in conflict te zijn.
De Amerikanen zijn een bewonderenswaardig volk; ze vertegenwoordigen 3 procent van de wereldbevolking en zijn in staat 30 procent van alle goederen en diensten te produceren, en ze zijn er in geslaagd uit te groeien tot de politieke, economische en militaire supermacht die ze vandaag de dag zijn en die zijn weerga niet kent sinds het Romeinse Keizerrijk.
Ik denk dat het aanstaande bezoek van President Bush een schitterende gelegenheid vormt om die strategische alliantie, die harmonische tandem die de Europese Unie en de Verenigde Staten waren, te herstellen, om te bereiken dat de waarden die we beiden verdedigen – onder andere de mensenrechten en de fundamentele vrijheden – zich over alle windstreken van deze planeet zullen verspreiden, geconsolideerd zullen worden en werkelijk effectief zullen kunnen zijn. 
Wiersma (PSE ),
   . – Voorzitter, ondanks een reeks meningverschillen is een verbetering van de verzuurde of deels verzuurde relatie tussen de VS en de Europese Unie hoognodig. De herverkiezing van George W. Bush biedt paradoxaal genoeg de mogelijkheid een nieuwe start te maken in de transatlantische betrekkingen. Bush heeft de Europese betrokkenheid namelijk nodig, dat heeft hij ook al aangegeven, om succesvol te zijn in de belangrijkste opgave van zijn buitenlands beleid tijdens zijn tweede termijn: de strijd tegen terrorisme en met name ook de problemen in het Midden-Oosten. Daarbij gaan de belangen van de Verenigde Staten en Europa nog altijd voor een groot deel gelijk op, ook al lijkt anderzijds de kloof soms breder dan ooit. Wij hebben een paar moeilijke jaren achter de rug, met name waar het ging om Irak. Bush heeft aangekondigd de relaties met zijn Europese partners te willen aanhalen en wij verwelkomen dan ook van harte zijn bezoek aan Europa volgende maand.
Een significante verbetering van de betrekkingen vereist inzet van beide zijden. De Amerikanen zullen zich meer dan voorheen rekenschap moeten geven van de visies van hun partners in Europa, maar ook Europa zelf zal op zijn beurt bereid moeten zijn eerdere eigen meningsverschillen achter zich te laten. Wij zijn dus hoopvol dat de Amerikanen de relatie met hun Europese partners zullen herwaarderen. Wij zijn ook voorzichtig en zelfs enigszins sceptisch, want er zijn vooralsnog geen concrete tekenen van echte koerswijzigingen aan Amerikaanse zijde. Ik ben er dan ook van overtuigd dat in de nabije toekomst nog uitgebreider over transatlantische betrekkingen zullen debatteren, ook in dit Parlement wanneer later een initiatiefverslag zal worden besproken. In onze optiek moet Europa een duidelijke gezamenlijke positie innemen, van waaruit de dialoog met de Verenigde Staten over de gemeenschappelijke aanpak van wereldproblemen gevoerd wordt. Het debat over transatlantische betrekkingen is daarom ook sterk verweven met het Europese debat over een eigen effectief gemeenschappelijk buitenlands beleid. Daarbij kunnen we de soms fundamentele verschillen van inzicht wat betreft de aanpak van mondiale problemen niet zomaar onder het tapijt vegen. Dat is voor ons een belangrijk punt in de discussie in de komende jaren, dat ook wordt gesproken over Kyoto, over het Internationaal Gerechtshof, over ontwapeningsproblematiek, over non-proliferatie. Dat zijn allemaal terreinen waar de verschillen vaak nog groot zijn.
Een van die punten waar wij het toch ook over willen hebben, is de legitimiteit van het internationale optreden, zo'n cruciaal verschil van inzicht in het debat van de afgelopen jaren. Het uitgangspunt van het Europees buitenlands beleid is multilateralisme. Wij zijn en blijven van mening dat een besluit om ergens in te grijpen bij de VN moet liggen en niet door individuele landen of coalities van landen kan worden genomen. Dat standpunt moet Europa verdedigen, en wij moeten van de hervorming van de Verenigde Naties en de omvorming tot een werkelijk effectief en representatief platform een absolute prioriteit maken. Liefst samen met de Amerikanen, maar wij moeten niet bang zijn om ook met eigen voorstellen te komen. 
Malmström (ALDE ),
   Mijnheer de Voorzitter, de Europese Unie en de Verenigde Staten hebben vele waarden gemeen. We hebben vele historische banden en er heerst grote dankbaarheid jegens de VS, die ons vele malen geholpen hebben. Samen hebben wij een grote verantwoordelijkheid om ons in te spannen voor vrede, democratie en mensenrechten in de gehele wereld, en een gemeenschappelijk belang in een nauwe en onvoorwaardelijke samenwerking in de strijd tegen het terrorisme en voor wereldwijde veiligheid, ontwapening en goed functionerende internationale instellingen.
Het is geen geheim dat wij diepgaan van mening verschillen over het Internationaal Strafhof, Kyoto, multinationale verdragen, de behandeling van de gevangenen in Guantánamo Bay, een aantal handelsvraagstukken en de doodstraf. Dat zijn belangrijke kwesties voor de EU en voor onze burgers, en ze staan altijd op de agenda in de discussies met de Verenigde Staten.
Ook in verband met Irak zijn de betrekkingen uiterst gespannen geraakt, en we kunnen tot in eeuwigheid discussiëren – zoals we in dit Parlement ook hebben gedaan – over de vraag wat er fout is gegaan, hoe en waarom. We moeten dat achter ons leggen en samen onze verantwoordelijkheid op ons nemen om ervoor te zorgen dat het Iraakse volk in vrede en veiligheid en in een democratie kan leven. De kansen op een nieuwe start in het vredesproces in het Midden-Oosten zijn ook toegenomen na de Palestijnse verkiezingen. In deze situatie kunnen de EU en de VS samen een belangrijke, constructieve rol spelen.
Er ligt een zeer belangrijk halfjaar voor ons. De twee topconferenties van de EU en de VS moeten leiden tot een nieuwe fase in onze relatie. Samen kunnen wij veel tot stand brengen. Het was prettig om de ambities van Luxemburg te horen, al heeft het voorzitterschap op dit moment de hoofdtelefoons niet op. Wij hopen dat de regering-Bush II zal inzien dat er veel te winnen valt bij een op vertrouwen gebaseerde samenwerking met Europa.
De EU moet ook grote inspanningen leveren, en ik ben dan ook verheugd over de constructieve toon die in dit Parlement klinkt. We moeten een duidelijke strategie voor de korte en de lange termijn formuleren voor wat we willen bereiken en hoe we dat willen doen. Er is een aantal zakelijke kwesties genoemd, maar er is ook gesproken over de manier waarop we een vrijhandelszone en een transatlantische parlementaire vergadering moeten oprichten. De EU heeft met de meeste landen van de wereld een partnerschap. Het is merkwaardig dat we zo’n slappe overeenkomst hebben met juist dit land, ons meest nabije buurland en onze belangrijkste partner. Ik zie dan ook uit naar hetgeen het voorzitterschap en de Commissie binnenkort aan het Parlement zullen voorleggen.
Özdemir (Verts/ALE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de ramp in Zuidoost-Azië heeft aangetoond dat de wereld grote behoefte heeft aan samenwerking tussen Europeanen en Amerikanen. Europeanen en Amerikanen hebben zeker verschillende capaciteiten, maar wanneer we onze capaciteiten samenvoegen, kan onze hulp voor de wereld een belangrijk verschil maken.
Door de ramp is ook duidelijk geworden dat het absoluut nodig is dat we onze samenwerking intensiveren. Een vriendschap moet tegen kritiek kunnen: men moet openhartig kunnen zijn. Ik vertel niemand iets nieuws wanneer ik de heikele onderwerpen noem die steeds weer aan de orde moeten worden gesteld: Kyoto, het Internationaal Strafhof, Guantánamo Bay: allemaal problemen die we met onze Amerikaanse vrienden moeten en ook zullen bespreken. Laten we president Bush echter een faire kans geven om in zijn tweede ambtstermijn de betrekkingen te verbeteren. De aankondiging van de Amerikaanse president dat hij voor Europa een bijzondere plaats inruimt, juichen wij uitdrukkelijk toe.
Ondanks alle moeilijkheden die er zijn geweest en die er nog steeds zijn, moeten we ook niet vergeten dat de samenwerking op veel terreinen succesvol verloopt. Of het nu gaat om samenwerking tussen deelstaten, denktanks of actiegroepen: naast de handel en economie zijn er veel terreinen waarop de samenwerking buitengewoon goed verloopt. Er staan ons nog veel taken te wachten: denk aan de opwarming van de aarde, het conflict tussen Israël en Palestina, de beteugeling van het mullahregime in Iran, maar ook aan de bestrijding van honger en epidemieën. Dit vraagt om samenwerking. De wereld kan zich geen unilateralisme veroorloven. 
Pflüger (GUE/NGL ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, op 22 en 23 februari komt de Amerikaanse president George W. Bush naar Europa. Na zijn bezoek aan Brussel wordt hij in Mainz door de Duitse bondskanselier ontvangen. Ik ben blij dat er protestacties zullen zijn tegen het bezoek van deze oorlogsmisdadiger. Ik zal zelf bij de demonstratie in Mainz het woord voeren. Sommigen zijn verbaasd dat de transatlantische betrekkingen nu zo goed zijn. Dat komt doordat het beleid van de EU niet fundamenteel verschilt van de koers van de Amerikaanse regering. De regeringsleiders van de EU willen dat ook de EU in de wereld een leidende rol op zich neemt en militair optreedt. Dat is ook gebleken uit het debat over het Constitutioneel Verdrag van de EU. Ik noem twee voorbeelden: de militarisering van de EU, waarbij het nieuwe EU-Verdrag expliciet melding maakt van de plicht om de bewapening op te voeren, en de neoliberale beginselen waarop het economisch en monetair beleid wordt gebaseerd. De EU als wereldmacht, meestal in harmonie, soms ook in wedijver met de Verenigde Staten, is voor mij het horrorscenario van de transatlantische betrekkingen. 
Belder (IND/DEM ).
   – Voorzitter, realiteitszin en welbegrepen eigen belang. Deze kostbare eigenschappen hebben de Europese instellingen bij de aanvang van de tweede ambtstermijn van Bush meer dan nodig voor de transatlantische betrekkingen. Het enige land dat in onze onoverzichtelijke en onberekenbare wereld namelijk nog enigszins voor orde kan zorgen, zijn de Verenigde Staten en dus bepaald niet de Verenigde Naties. Denk daarvoor alleen maar aan de recente massamoorden in Darfur, provincie in Sudan. Het is evenzeer Washington die het voortbestaan van de NATO garandeert. Juist dankzij het bestaan van de NATO hoeft Europa ook vandaag geen conventionele militaire dreiging te duchten. Bovendien kan de Europese Unie zich wat betreft de strijd tegen het terrorisme en tegen de verspreiding van massavernietigingswapens echt niet meten met de Verenigde Staten.
Inderdaad, realiteitszin en welbegrepen eigen belang aan deze kant van de Atlantische Oceaan verlangen solide, royale, transatlantische betrekkingen. Naar ik van harte hoop raken alle Europese instellingen, ook dit Huis, daarvan steeds meer doordrongen. Intussen kijken wij nu uit naar een vruchtbaar bezoek van president Bush aan Brussel. Daarvoor wens ik Raad en Commissie van harte veel sterkte en inzet. 
Ó Neachtain (UEN ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik meen dat de transatlantische betrekkingen niet alleen de betrekkingen met de Verenigde Staten omvatten, maar ook de betrekkingen met Canada. Wanneer je naar dit debat luistert, zou je dat niet denken. Als voorzitter van de delegatie van het Europees Parlement voor Canada besef ik echter volledig het belang dat de Canadese regering hecht aan haar relatie met de 25 lidstaten van de Europese Unie. Het is belangrijk dat we een dialoog op hoog niveau, op het niveau van toppen en ministerieel overleg, houden om kritieke zaken aan de orde te stellen waarmee de Europese Gemeenschap wordt geconfronteerd.
De nieuwe agenda van het partnerschap van de EU en Canada is op 18 maart 2004 onder het Ierse voorzitterschap geïntroduceerd in Ottawa. Er is een coördinatiegroep ingesteld om de prompte en effectieve tenuitvoerlegging op politiek niveau te verzekeren van besluiten die betrekking hebben op alle elementen van de relatie tussen Canada en de Europese Unie. Deze geïntensiveerde dialoog zal een meer strategische, duurzame en samenhangende aanpak mogelijk maken van de kwesties waar Canada en de Europese Unie in een groeiend aantal sectoren mee te maken hebben. Het gaat onder meer om zaken op het gebied van het milieu, justitie en veiligheid, migratie en integratie, visserij, onderwijs, cultuur, uitwisselingen van jongeren en veiligheid in het vervoer.
We zullen samen werken aan de verhoging van de frequentie en het niveau van het contact tussen het Canadese International Development Agency en de instanties van de EU die verantwoordelijk zijn voor ontwikkelingshulp, teneinde gemeenschappelijke benaderingen naar voren te brengen.
Mondiale aangelegenheden zoals het handhaven van vrede en veiligheid kunnen het beste worden aangepakt in een effectief multilateraal stelsel binnen een Europese Unie die er samen met de regering van de VS, de regering van Canada en onze partners bij de Verenigde Naties aan werkt het internationaal terrorisme te bestrijden, de mondiale armoede aan te pakken en democratische waarden te bevorderen. We weten wat onze gemeenschappelijke uitdagingen zijn in dit opzicht, dus laten we aan de slag gaan en deze uitdagingen het hoofd bieden. 
Czarnecki, Ryszard (NI ).
    Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de transatlantische betrekkingen vormen de basis voor de toekomst van zowel Europa als Amerika. Zeker nu de betekenis van enerzijds China en India en geheel Azië toeneemt en anderzijds van Latijns-Amerika, met in de eerste plaats Brazilië. Een wedstrijd van Europa tegen Amerika is de droom van de vijanden van Europa en de Verenigde Staten. Ik hoop dat ook de deelnemers aan de demonstratie in Mainz, waar de heer Pflüger het over had, dit beseffen. Ik zeg dit als vertegenwoordiger van een land waar de overgrote meerderheid van de bevolking tegen de oorlog met Irak was, maar tegelijkertijd voorstander is van nauwere betrekkingen tussen Europa en de Verenigde Staten.
Nu de vorige en tevens nieuwe president Bush niet meer hoeft te vechten voor een volgende ambtstermijn is er een nieuwe situatie ontstaan. Hij hoeft de Amerikanen en Europeanen niet meer te overtuigen van zijn gelijk in Irak en zal daarom openstaan voor de argumenten van het oude continent, dat wil zeggen voor ons. Voorts zijn er acht nieuwe lidstaten tot de Europese Unie toegetreden die traditioneel betere en diepere betrekkingen met de Verenigde Staten hebben dan een deel van het oude Europa. Dit houdt een nieuw en beter perspectief in van het Europees-Amerikaanse verstandshuwelijk. Bovendien leert de ervaring dat verstandshuwelijken langer standhouden dan huwelijken uit liefde. Europa is geen Julia Capulet – een landgenote van de Voorzitter – en de Verenigde Staten zijn geen Romeo. Samenwerking en een strategisch partnerschap tussen Europa en de Verenigde Staten zijn nodig.
Brok (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, dames en heren, onze betrekkingen met de Verenigde Staten van Amerika rusten op drie pijlers: gemeenschappelijke belangen, gemeenschappelijke waarden en concurrentie.
De concurrentie moet op redelijke wijze worden georganiseerd en moet vooral op economisch terrein plaatsvinden. Ons gemeenschappelijk belang is het creëren van veiligheid: externe veiligheid, bestrijding van terrorisme en veel andere zaken, bijvoorbeeld de grote milieuvraagstukken die om een oplossing vragen. Wat er ook bij hoort – en hiermee kom ik op het vraagstuk van de concurrentie – is dat de grote industrielanden van Europa en Noord-Amerika het eens worden, niet ten koste van de armen, maar door gezamenlijk tot een fair systeem te komen. Dat is een belangrijke voorwaarde voor een vreedzame wereld. Wat de gemeenschappelijke waardeoriëntatie betreft: er is soms verschil van mening over de praktische politieke vertaling, maar ze bestaat wel degelijk.
Op deze drie terreinen hebben wij het in Europa uitstekend gedaan. Dat Europa vandaag nagenoeg vrij is, houdt verband met het feit dat deze betrekkingen bestonden. We moeten duidelijk maken dat de totstandkoming van de Europese Unie niet tegen de Verenigde Staten is gericht, maar bedoeld is om sterk te zijn, om weer een partner van de Verenigde Staten te zijn. Alleen wie sterk is, kan partner zijn.
Er is nog een ander aspect: wij hebben als Europa bijna met alle landen in de wereld verdragen, associatieverdragen en dergelijke gesloten. De Amerikanen hebben NAFTA, APEC enzovoort. Er bestaan echter geen verdragen tussen Europeanen en Amerikanen, behalve dan in NAVO-verband. Om die reden moeten we de zaken zo regelen dat er uiteindelijk een transatlantische markt ontstaat. Dat zou veel zaken gemakkelijker maken: het binnen redelijke voorwaarden organiseren van concurrentie die niet in strijd is met het multilaterale systeem, het behartigen van gemeenschappelijke belangen en het verdedigen van ons waardesysteem. Dit behoort, vind ik, tot de grote opgaven die voor ons liggen.
Vandaag hebben we de Grondwet aangenomen Victor Hugo heeft eens gezegd dat hij droomde van een Gemeenschappelijke Vergadering die Europa in vrede zou samenbrengen en ook betrekkingen zou onderhouden met die andere grote democratie aan de andere kant van de Atlantische Oceaan. Ik vind dat dit ons doel moet zijn, juist op een dag waarop we ja hebben gezegd tegen de Grondwet. 
Mann, Erika (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, dames en heren, mijn bijdrage sluit vrijwel naadloos aan bij de bijdrage van de heer Brok, al wil ik me wat meer op de economische betrekkingen concentreren.
We hebben in de ontwerpresolutie een punt opgenomen dat betrekking heeft op het idee van een transatlantische markt. Dit voorstel is al eerder in enkele resoluties van het Parlement gedaan. Het idee is heel simpel. Uitgangspunt is dat onze economische betrekkingen veel nauwer zijn dan we beseffen of waarnemen en dat die economische betrekkingen eraan bijdragen dat er aan beide kanten van de Atlantische Oceaan sprake is van een gezonde groei, dat we banen hebben en dat we het daarmee ook voor de rest van de wereld mogelijk maken in deze welvaart te delen. Het raakt zowel de multilaterale als de bilaterale agenda.
In de politiek ontbreekt het ons echter aan een goede perceptie van de economische en maatschappelijke realiteit. Dit betekent dat de huidige Nieuwe Transatlantische Agenda alleen niet meer toereikend is. Dat geldt met name voor de zogeheten “positieve economische agenda”, die veel te technisch is, geen politieke agenda is en niet aan de burgers kan worden uitgelegd. We moeten die agenda dus veranderen en een concept, een idee, een strategie ontwikkelen die aan de transatlantische markt ten grondslag ligt.
Het gaat dus niet om een vrijhandelszone, maar om een daadwerkelijke vervlechting van beide economieën die in de realiteit al bestaat. We moeten uitgaan van het concept van een interne markt, de realiteit onder ogen zien, de geopolitieke en geostrategische veranderingen in de wereld onderkennen en het model toepassen dat we al kennen in de sectoren mededinging en handel, waar deskundigen van beide zijden van de oceaan met elkaar samenwerken.
Wanneer u de actuele cijfers en de stukken van de Commissie bekijkt – ik wijs slechts op het rapport van Quinlan en Hamilton – dan weet u hoe intensief de economische betrekkingen zijn. Ik geef u een voorbeeld: in 2003 waren de Amerikaanse investeringen in Nederland ongeveer even groot als de totale investeringen van Amerikaanse bedrijven in heel Azië. Ik hoop dat dit voorbeeld ons hier in het Parlement wakker schudt. Ik hoop ook dat we hierop voortbouwen en de samenwerking op verstandige wijze gestalte geven. 
Morillon (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, na de verkiezing van Mahmoud Abbas en de vorming van een nieuwe Israëlische regering, die een voorstander van terugtrekking heet te zijn, bestaat er weer hoop dat er in het vredesproces eindelijk vooruitgang geboekt kan worden. De toestand blijft echter fragiel. Erg ruim is het niet, dat waarover u sprak, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad.
Ik zou willen dat de Europese Unie en de Verenigde Staten zich er nadrukkelijk toe verbinden al het mogelijke te doen om te voorkomen dat deze kans onbenut blijft, en dat de transatlantische betrekkingen uit deze gezamenlijke inzet versterkt tevoorschijn komen. De nieuwe Palestijnse president moet krachtig aangemoedigd worden in zijn manifeste streven naar hervatting van de dialoog en stopzetting van het geweld. Deze moedige opstelling is echter alleen houdbaar als hij op korte termijn, dat wil zeggen voor de zomer, duidelijke signalen krijgt dat hij daarmee op geen enkele wijze “capituleert”. We weten allang dat dit conflict, dat al zo lang geduurd heeft en al zo veel leed tot gevolg heeft gehad, geen winnaars of verliezers zal opleveren.
In de Arabische wereld worden de Amerikanen – terecht of onterecht – gezien als handlangers van Israël. Daarom is alle hoop op de Europese Unie gevestigd, en niet alleen in de Palestijnse gebieden. De EU zou de zaken meer in evenwicht kunnen brengen en met haar stem gewicht in de schaal kunnen leggen. Meer dan in enig ander dossier, en op dit moment ook meer dan ooit, is het van belang ons beider invloed te bundelen, en wij verwachten van u, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, dat u van de synergie die zo ontstaat maximaal gebruikmaakt om de vrede te dienen en de noodzakelijke versterking van het transatlantisch verbond te realiseren. 
Pafilis (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de transatlantische betrekkingen worden gekenmerkt door het gezamenlijke imperialistische optreden van de Verenigde Staten en de Europese Unie tegen de volkeren van deze wereld. Jullie hebben samen drie oorlogen tegen de volkeren ontketend. Dat is de eerste en grote “verdienste”.
Vervolgens krijgen we het gemeenschappelijke beleid dat de belangen van het kapitaal dient en consolideert en dat niets dan segregatie en concurrentie brengt om de markt en de invloedssferen op te delen. Door de beslissingen van de top van Dublin zal het NAVO-leger in Bosnië worden vervangen door het euroleger, kan het agressieve plan voor het Midden-Oosten worden aangenomen en de bezetting van Irak worden gewettigd, wordt een terroristisch beleid opgezet tegen de volkeren en komen er nieuwe antidemocratische maatregelen, zoals de biometrische informatie, het internationale strafblad en nog veel meer. Ook wordt de oorlog verklaard aan de pensioenstelsels en de arbeidsvoorwaarden terwijl het kapitaal kan rekenen op betere randvoorwaarden.
De herziening van het transatlantische programma beantwoordt aan de eisen van het Europese en Amerikaanse kapitaal, dat de asociale maatregelen wil versnellen en naar een nog agressiever beleid streeft. Daarom mogen de werknemers, de Europese volkeren zich geen illusies maken over de ware aard van de Europese Unie en de Verenigde Staten van Amerika. U geeft hier trouwens zelf toe dat u gemeenschappelijke waarden heeft.
Tot slot, mijnheer de Voorzitter, komt de heer Bush op bezoek, met een wel erg macaber gevolg, namelijk honderdduizenden onschuldig vermoorde Irakezen. Het volk van Europa zal hem …
Piotrowski (IND/DEM ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, prominente politici in de Europese Unie, ook in dit Parlement, hebben uitspraken gedaan en meningen verkondigd waarin zij de rol en de betekenis van de Verenigde Staten in de geschiedenis van Europa onderschatten. Dit geldt zowel voor de huidige rol van de Verenigde Staten als de rol die dit land de afgelopen decennia heeft gespeeld. Deze uitlatingen zijn buitengewoon onverantwoordelijk. De transatlantische samenwerking stelt ons immers in staat om gezamenlijke antwoorden te vinden op mondiale bedreigingen van de mensheid, zoals armoede, natuurrampen, de verwoesting van het milieu, de strijd tegen aids en terroristische aanslagen.
Zowel in haar huidige vorm als in de vorm van de superstaat van de ontwerp-Grondwet is de Europese Unie met haar enorme bureaucratie, verkwisting en traagheid helaas niet in staat om gepast te reageren op de politieke en economische uitdagingen in de wereld. De Amerikanen treden vastberaden op en hebben een vrije markt, terwijl wij hiervan niet meer dan de karikatuur hebben in de vorm van de strategie van Lissabon. Onze vooroordelen, ons misplaatste superioriteitsgevoel en de wil om tot elke prijs te rivaliseren, moeten in de betrekkingen van de Europese Unie met de Verenigde Staten plaats maken voor politiek realisme. Laten wij de transatlantische samenwerking concreet invullen, in plaats van te blijven steken in holle frasen.
Claeys (NI ).
   – Voorzitter, het is van het grootste belang dat wij ons van tijd tot tijd beraden over de transatlantische betrekkingen. Onze relatie met de Verenigde Staten is er de laatste jaren niet op verbeterd. Ongetwijfeld heeft dat voor een groot deel te maken met de Amerikaanse interventie in Irak, maar er zijn ook andere problemen. Denken we aan de onaanvaardbare druk van de Amerikaanse regeringen, van de Amerikaanse president zelf, om Turkije lid te laten worden van de Europese Unie.
Ik denk niet dat het de transatlantische dialoog ten goede komt als de ene kant zich met interne politieke aangelegenheden van de andere kant bemoeit. Dit gezegd zijnde moeten wij ook durven vaststellen ook in dit Parlement een bepaald soort primair anti-Amerikanisme aanwezig is dat de zaken er niet bepaald gemakkelijker op maakt. Europa en de Verenigde Staten delen dezelfde waarden, zoals democratie en mensenrechten, de vrije markteconomie, enzovoort. Het worden vaak universele waarden genoemd, maar het zijn in feite westerse, zeg maar Europese, waarden.
Wij delen ook een aantal gemeenschappelijke vijanden. In de eerste plaats is er de dreiging van het islamitisch terrorisme, ook al verschillen wij van mening over de aanpak van dit probleem. In dit opzicht mogen wij ons niet teveel blijven blindstaren op het multilateralisme versus het unilateralisme. In de praktijk komt het multilateralisme er vaak op neer dat we ons verschuilen achter instanties zoals de Verenigde Naties, zodat er in de praktijk uiteindelijk weinig of niets gebeurt.
Onze zwakte op militair vlak en op het vlak van het buitenlands beleid is niet de schuld van de Amerikanen, maar is enkel en alleen aan onszelf te wijten. Wij kunnen nog wat van Amerika leren, denk maar aan de tsunami in Zuidoost-Azië. Amerikaanse militairen waren zeer snel ter plaatse om daadwerkelijke hulp te verlenen. De Europese Unie was ter plaatse in de persoon van Commissaris Louis Michel, die zich kwam vergewissen van de schade en die voor het oog van televisiecamera's een paar zakken rijst uitdeelde. Het contrast was schrijnend en sprak boekdelen. 
Elles (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik ben het eens met degenen, en dan met name met onze woordvoerder de heer Salafranca Sánchez-Neyra, die hebben gezegd dat we ons in de transatlantische betrekkingen nu moeten concentreren op wat we met elkaar gemeen hebben in plaats van op onze verschillen, die we allemaal kennen en die verschillende sprekers hebben genoemd. Het is geen tijd om boos achterom te kijken maar om hoopvol vooruit te kijken.
Kunnen de Commissie, de Raad en het Parlement in deze context, met de komst van de president van de Verenigde Staten volgende maand, geen drie grote gebieden bedenken waarop we kunnen samenwerken op de punten die we in onze gezamenlijke ontwerpresolutie over een gemeenschap van daden hebben genoemd? Een gemeenschap van daden die een vredesinitiatief probeert te ontwikkelen in het Midden-Oosten, een gemeenschap van daden die streeft naar mondiale veiligheid in de strijd tegen het internationale terrorisme, naar samenwerking in ontwikkelingshulp en naar samenwerking in de aanpak van de nieuwe mondiale uitdagingen van de rampen in het Midden-Oosten, die de fungerend voorzitter van de Raad heeft genoemd. En niet op de laatste plaats, een gemeenschap van daden die de ideeën voor versterking van het economisch partnerschap oppakt waar de Commissie mee zal komen, naar ik hoop. Dit is het idee, dat het Parlement bij verschillende gelegenheden heeft goedgekeurd, om de transatlantische markt te voltooien en 2015 als datum vast te stellen, zodat we de gemeenschappen aan beide zijden van de Atlantische Oceaan werkelijk kunnen mobiliseren om een transatlantische markt zonder belemmeringen te voltooien.
Tot slot, maar daarom niet minder belangrijk, zal de Commissie haar beoordeling presenteren van de Nieuwe Transatlantische Agenda. Wij hebben in dit Huis bij allerlei gelegenheden geëist, en we doen dat opnieuw in de gezamenlijke ontwerpresolutie, dat we de kans grijpen om deze relatie te verbeteren, dat we de relatie zichtbaar maken voor de mensen aan beide zijden van de Atlantische Oceaan, en niet de politieke gemeenschappen buitensluiten, zoals de Nieuwe Transatlantische Agenda vandaag wel doet. We moeten een manier vinden om alle spelers bij elkaar te brengen in wat we een partnerschapsakkoord hebben genoemd. Ik ben er namelijk zeker van dat we er allemaal van zullen profiteren wanneer, met de komst van de Amerikaanse president, de nieuwe regeringen aan beide zijden de kans grijpen om een nieuw, versterkt transatlantisch partnerschap vorm te geven. 
Hamon (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, voor een serieus partnerschap zijn ten minste twee partijen nodig. Mogen we er dan van uitgaan dat de tweede ambtstermijn van George Bush wat anders zal brengen dan het unilaterale beleid van de eerste termijn? Als ik zie hoe de crisis in Zuidoost-Azië na de tsunami aangepakt is, denk ik dat het antwoord op die vraag negatief moet zijn. Het eerste wat de regering-Bush gedaan heeft, is de donorlanden voorstellen zich in een coalitie rond de Verenigde Staten te verenigen, terwijl ze zich bij haar optreden natuurlijk gewoon onder het gezag van de Verenigde Naties had moeten stellen. Dit initiatief wordt in Europa gezien als een teken dat er niet veel veranderd is ten opzichte van de eerste ambtstermijn.
Europa moet de Verenigde Staten aanspreken zoals je een goede vriend zou aanspreken, en zeggen: "Je zit op de verkeerde weg, het beleid dat je voert isoleert je alleen maar". Hoeveel coalities er ook zijn of nog komen, feit is en blijft dat er wereldwijd sprake is van een ernstige vertrouwenscrisis bij het grote publiek ten aanzien van de Verenigde Staten. Een Frans essayist omschreef dit breed gedeelde gevoel als volgt: "De Verenigde Staten beginnen langzamerhand een probleem te worden voor de wereld. Voorheen zagen we in de Amerikanen juist altijd de oplossing."
Dat de Amerikanen hun belangen verdedigen en geen genade kennen als het erom gaat zich te beschermen tegen de dreiging van het terrorisme, zal niemand ze kwalijk nemen. Het begint twijfelachtiger te worden als je ziet met welke argumenten, vol messianistische en ideologische retoriek, de Amerikaanse regering geprobeerd heeft de inval in Irak te rechtvaardigen. Nog meer twijfels krijg je als duidelijk wordt dat alle partijen die bij het conflict in Irak betrokken zijn, zich aan schendingen van de mensenrechten schuldig maken. En echt verontrustend wordt het wanneer je ziet dat hele bevolkingsgroepen haat jegens het Westen ontwikkelen, in reactie op een slecht voorbereide militaire operatie waarbij de mate van verzet van het Iraakse volk tegen de door het Pentagon gedicteerde overgang naar de democratie overduidelijk onderschat is.
Toch is dat niet altijd Amerikaans beleid geweest. Voorheen koos Amerika een andere lijn in zijn buitenlands beleid, waarbij gezocht werd naar overeenstemming en naar verdediging van wat je het algemeen belang zou kunnen noemen. Consensus werd belangrijker gevonden dan pressie, en er werd bij voorkeur actie ondernomen in multilateraal verband. Met die benadering deed Amerika wat het moest doen als belangrijkste grootmacht ter wereld, en daarmee verwierf het ook gezag.
Aan die aanpak heeft de invasie in Irak een einde gemaakt. Het is echter nog niet te laat voor een koerswijziging, maar het is aan de Amerikanen om daartoe het initiatief te nemen. Eerst en vooral zullen de betrekkingen met de Verenigde Naties genormaliseerd moeten worden. De VN is de enige autoriteit die bevoegd is een besluit te nemen over een in internationaal verband uit te voeren militaire inval, en wij moeten de Verenigde Staten oproepen om zich samen met Europa in te zetten voor, enerzijds, een multilaterale aanpak en de eerbiediging van de mensenrechten en, anderzijds, een hervorming van de VN, met name van de samenstelling van de Veiligheidsraad. 
Szent-Iványi (ALDE ).
    Het is niet alleen noodzakelijk om de transatlantische betrekkingen nu te versterken, het is ook mogelijk. Deze relatie mag niet gebaseerd zijn op een rivaliteit van eigen belangen, maar uitsluitend op gemeenschappelijke belangen en waarden. Er is een gelijkwaardig partnerschap nodig, maar om dit mogelijk te maken moet Europa sterk, eensgezind en tevens tot actie in staat zijn. Als het dit niet is, kunnen we onmogelijk van de voordelen van transatlantische betrekkingen profiteren. Wij hoeven niet te ontkennen dat er sprake is van meningsverschillen en belangenconflicten, maar we dienen ons wel te realiseren dat we bij de belangrijkste kwesties een gemeenschappelijk belang hebben, zoals de oorlog tegen het terrorisme, de strijd tegen nucleaire proliferatie, het Doha-proces en ook het onderwerp klimaatverandering. Ik geloof dat er nu een kans ligt om onze betrekkingen te hernieuwen. Het aanstaande bezoek van President Bush kan een en ander bevestigen en wij moeten ons best doen om deze kans niet te missen. 
Klich (PPE-DE ).
    Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de benadering van de belangrijkste internationale beleidsuitdagingen van president Bush zal tijdens zijn tweede ambtstermijn waarschijnlijk enigszins afwijken van de benadering tijdens zijn eerste termijn. Zijn optreden zal waarschijnlijk minder unilateraal en meer politiek zijn, minder gebaseerd op het gebruik van geweld en meer gericht op de dialoog met internationale organisaties. Daarom is zijn bezoek aan Brussel in februari des te belangrijker. Dit bezoek moet, zoals minister Schmit al zei, een wezenlijke impuls geven voor een nieuwe opening in de transatlantische betrekkingen. Tevens zouden wij de gelegenheid moeten krijgen om de Amerikaanse plannen voor de komende vier jaar te leren kennen en onze Europese wensen naar voren te brengen. Wat dat betreft zou het nuttig zijn als president Bush het Europees Parlement zou toespreken. Hij vertegenwoordigt immers de nauwste bondgenoot van Europa, dus waarom zouden wij hem niet uitnodigen om tot ons het woord te voeren?
Wij hebben vanmiddag gestemd over de resolutie over het Grondwettelijk Verdrag. De Grondwet moet bijdragen tot de vorming van een Europese identiteit, maar er zijn in Europa ook mensen die de Europese identiteit op een goedkoop anti-Amerikanisme, in oppositie met de Verenigde Staten willen opbouwen. Dit is niet de weg die wij moeten gaan. Europa en Amerika zijn met elkaar verbonden door gedeelde waarden, door de geschiedenis en het christelijk erfgoed, evenals door gemeenschappelijke strategische belangen. Bij alle verschil van mening mogen wij dit niet uit het oog verliezen. Hetzelfde geldt voor nieuwe uitdagingen, want van de verstandige aanpak van deze uitdagingen hangt onze veiligheid af.
Mijns inziens zijn er drie belangrijke gebieden waarop de Verenigde Staten en Europa in 2005 schouder aan schouder moeten samenwerken. Er is reeds gewezen op het Midden-Oosten en de noodzaak van een vreedzame oplossing. Ook onze gemeenschappelijke veiligheid is al aan de orde gesteld. Wij moeten echter ook aandacht hebben voor Oost-Europa, dat wil zeggen Oekraïne, Wit-Rusland en Moldavië, evenals voor onze gemeenschappelijke bezorgdheid over de antidemocratische tendensen in de Russische Federatie. De Europese Unie en de Verenigde Staten moeten samenwerken om de democratiseringsprocessen op gang te brengen in de landen waar dit nog niet is gebeurd, zoals in Wit-Rusland, en de pro-democratische tendensen te ondersteunen, waar de democratische transformatie in volle gang is, zoals in Oekraïne.
D’Alema (PSE ).
   Mijnheer de Voorzitter, wij willen een Europa dat bevriend is met de Verenigde Staten van Amerika. Geen enkel globaal probleem kan aangepakt worden zonder samenwerking tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten. Daarom vinden wij dat de nieuwe signalen die thans van de Amerikaanse regering komen om de samenwerking tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten te herlanceren, een kans zijn die met beide handen aangegrepen moet worden. Vanuit deze optiek zal het bezoek van president Bush stellig een belangrijke etappe worden.
De Amerikaanse beleidskeuzen hebben zeer zeker invloed gehad op de problemen die in de afgelopen jaren zijn ontstaan, maar datzelfde geldt voor de verdeeldheid van Europa en ons onvermogen om eigen standpunten door te drukken. Daarom wil ik benadrukken dat Bush een Europa moet ontmoeten dat meer verenigd is, een Europa dat zijn beginselen trouw is, dat prat gaat op zijn identiteit. Wij moeten het accent leggen op datgene wat we gemeen hebben met Amerika – vrijheid, vrijheid van economie, democratie – maar ook datgene waarin wij van elkaar afwijken, tenminste vergeleken met de ontwikkelingen die momenteel in de Verenigde Staten te zien zijn: het multilateralisme, het primaat van het recht ten opzichte van het geweld, het belang van internationale instellingen, die hervormd moeten worden, het afwijzen van de doodstraf, de bescherming van het milieu.
Europa moet in staat zijn een stempel te drukken op de keuzen van de Verenigde Staten, en dat lukt Europa alleen als het verenigd is, als het niet verdeeld raakt tussen een oude, steriele anti-Amerikaanse houding en de mentaliteit van degenen die zich zo snel mogelijk bij de groep van de winnaars wil scharen; hoewel er van winnaars nauwelijks sprake kan zijn, gezien de rampzalige toestand in Irak. Europa moet dus gewoon zichzelf zijn, verenigd, trouw aan zijn beginselen: dat wordt het beste uitgangspunt om meer vruchtbare en constructieve transatlantische betrekkingen aan te knopen. 
Jäätteenmäki (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de betrekkingen tussen de Verenigde Staten en de Europese Unie bevinden zich in een overgangsfase. De focus van de Verenigde Staten en de NAVO is na de val van het communisme verschoven naar Centraal-Azië, en de Europese Unie ontwikkelt haar eigen samenwerking op het gebied van defensie. Er zijn veel zaken waarover de Verengde Staten en de Europese Unie van mening verschillen en daarover moeten wij durven praten. Het is van belang dat de transatlantische betrekkingen ook in de toekomst zijn gebaseerd op dialoog en niet op confrontatie.
De terroristische aanslagen hebben het gevoel van saamhorigheid tussen de Europeanen en de Amerikanen vergroot, maar hebben ook het verschil in denken en handelen benadrukt. Toch zijn de betrekkingen uitstekend en gebaseerd op zowel gezamenlijke belangen en waarden als op concurrentie. Bij wereldwijde vraagstukken moeten de Europese Unie en de Verenigde Staten op meer gebieden samenwerken. De samenwerking moet worden uitgebreid naar vraagstukken die te maken hebben met het milieu, natuurrampen en humanitaire rampen. De Europese Unie en de Verenigde Staten moeten samen betrokken zijn bij het financieren en opbouwen van doeltreffende waarschuwingssystemen in risicogebieden.
Tot slot wil ik zeggen, dat ik het waardeer dat president Bush meteen aan het begin van zijn tweede ambtstermijn Brussel bezoekt. 
Buzek (PPE-DE ).
    Dank u wel, mijnheer de Voorzitter. Polen heeft belangrijke redenen om de aanwezigheid van de Verenigde Staten in Europa en de transatlantische samenwerking bijzonder op prijs te stellen. Dit heeft te maken met onze geopolitieke situatie en onze historische ervaringen. Tegelijkertijd wil Polen een volwaardige en geloofwaardige lidstaat zijn van de Europese Gemeenschap. Wij voelen ons Europeanen en onze toekomst verbinden wij aan de Europese Unie. Hieruit vloeit voor ons de verplichting voort om ons in te zetten voor zo goed mogelijke transatlantische betrekkingen, want wij zijn doordrongen van het belang ervan. Deze betrekkingen beogen de veiligheid en de stabiliteit, ook buiten het transatlantische gebied. De veiligheid en de stabiliteit bevorderen wij eveneens, en wellicht vooral, door de bevordering van de democratie op de plaatsen waar de kans op succes zich aandient. Dit heeft te maken met ons geloof in onze waarden en onze overtuiging dat de macht in de handen van de burgers leggen de beste garantie biedt voor stabiliteit en veiligheid.
Aan welke voorwaarden moet worden voldaan, wil de democratie kunnen zegevieren? Ten eerste moet de samenleving in kwestie de geboden hulp wensen. Ten tweede moeten de economische en maatschappelijke oorzaken van de instabiliteit worden weggenomen. Ten slotte vormt de volledige samenwerking binnen het transatlantisch bondgenootschap een derde belangrijke voorwaarde. Verschillende voorbeelden bevestigen het belang van deze drie voorwaarden bij de verwezenlijking van onze plannen. In Irak en in het Midden-Oosten wordt niet aan deze voorwaarden voldaan en is het uiterst moeilijk successen te behalen. In Afghanistan is de situatie al iets beter. De echte triomf vieren wij echter in Oekraïne. Wij handelen in overeenstemming met de wil van de Oekraïense bevolking, wij hebben de oorzaken van bedreiging weggenomen en wij werken volledig samen binnen het transatlantisch bondgenootschap.
Wij mogen echter niet vergeten dat succes in Oekraïne duurzame steun vereist en duurzame samenwerking tussen vooral de Europese Unie en de Verenigde Staten. Voor ons Europeanen kan het in het Grondwettelijk Verdrag opgenomen ontwerp voor het gemeenschappelijk buitenlands beleid een belangrijk instrument vormen. Hierin schuilt de hoop dat onze steun voor een democratisch en vrij Oekraïne het gewenste effect zal sorteren. Dank u wel.
Pinior (PSE ).
    Dames en heren, sinds het einde van de koude oorlog hebben de transatlantische betrekkingen een verandering ondergaan, en ze vormen nu een van de pijlers van een nieuwe wereldorde, die nog altijd in wording is. Het lijdt geen twijfel dat deze betrekkingen niet meer hetzelfde uitzonderlijke karakter hebben van de vorige eeuw. Zij vormen echter zowel voor de Verenigde Staten als voor de Europese Unie een beproefd en stabiel referentiepunt in de nieuwe internationale situatie. Ondanks de verschillen tussen het Amerikaanse en het Europese beleid, die vooral tijdens de eerste ambtstermijn van president Bush geprononceerd waren, blijven de Europese Unie en de Verenigde Staten elkaars nauwste bondgenoot op zowel politiek en militair als op economisch en cultureel vlak.
De Europese Unie mag zich niet neerleggen bij het unilateraal optreden van de Verenigde Staten, waarbij geen rekening wordt gehouden met de architectuur van de internationale betrekkingen. Amerika mag zijn militaire overwicht niet gebruiken om de rest van de wereld een politiek dictaat op te leggen en zichzelf boven het volkenrecht te plaatsen. Het mag zijn overwicht niet gebruiken om de politieke situatie in de hele wereld te domineren. De wereld van vandaag is niet gediend met Amerikaanse dominantie. Wat de wereld nodig heeft, is verstandige samenwerking tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten in de strijd tegen het terrorisme en de oorzaken van het terrorisme, alsmede samenwerking ter verbreiding van de democratie en de eerbiediging van de mensenrechten, de naleving van het volkenrecht, de ontwikkeling van het maatschappelijk middenveld in de wereld, gezamenlijke initiatieven ter bevordering van de economische groei in de ontwikkelingslanden en de evenwichtige ontwikkeling, de bestrijding van honger en de armoedebestrijding op onze planeet.
Zoals ik zei is de wereld aan het begin van de eenentwintigste eeuw niet gediend met Amerikaanse dominantie, maar met samenwerking tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten. Tegelijkertijd moeten wij de anti-Amerikaanse sentimenten in de Europese Unie aan een kritische analyse onderwerpen. Wij mogen namelijk niet toelaten dat er in de Europese Unie een pan-Europees, tegen Amerika gericht nationalisme de kop opsteekt. Europa heeft geen vijand aan de overkant van de oceaan nodig om zijn eigen politieke identiteit te scheppen. Met andere woorden, Europa heeft geen behoefte aan het nieuwe soort ideologie waar Hanna Arendt in de jaren vijftig voor waarschuwde. Integendeel, de Europese Unie moet maatregelen nemen om het moderne Amerika en zijn burgers vertrouwd te maken met de verworvenheden van de integratie van de afgelopen jaren.
Evans, Jonathan (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dit debat heeft terecht de noodzaak naar voren gehaald de betrekkingen tussen de VS en Europa actief weer op te bouwen. Die noodzaak is erkend door vrijwel alle fracties in dit Huis. Deze noodzaak is zeker uitgesproken in de delegatie van ons Parlement voor de betrekkingen met de Verenigde Staten. De reden hiervoor is niet alleen dat we de belangrijkste mondiale handelsrelatie hebben, met een handelsvolume van meer dan 1 miljard euro per dag, maar ook dat we een gemeenschappelijk belang hebben bij het vinden van oplossingen voor grote problemen zoals klimaatverandering, terrorisme, veiligheid en vrede in het Midden-Oosten.
Sinds de herverkiezing van president Bush zijn ons de vele positieve opmerkingen van de regering van de VS opgevallen tot steun van betere betrekkingen. Europa is de afgelopen maand bezocht door de minister van Buitenlandse Zaken, Colin Powell, vandaag door de minister van Binnenlandse Veiligheid, Tom Ridge, en Europa krijgt morgen bezoek van Bill Frist, de leider van de meerderheid in de Senaat. Ik begrijp dat president Chirac in de komende weken een bezoek zal brengen aan Washington. Dit is allemaal welkom, maar deze bezoeken hebben wel bijna allemaal plaats in de context van bilaterale betrekkingen en niet via bezoeken aan instellingen van de EU. Op de dag dat dit Parlement de nieuwe grondwet van de EU krachtig heeft gesteund, is het de moeite van het opmerken waard dat de VS zijn Europese betrekkingen nog steeds grotendeels in deze bilaterale termen ziet.
Ik heb goede hoop dat onze nieuwe ambassadeur, de heer Bruton, het profiel van de EU zal kunnen versterken. Ik stel voor hem in de toekomst uit te nodigen voor debatten van deze aard.
Ik verwelkom ook het plan van president Bush om volgende maand de instellingen van de EU te bezoeken, maar ik wacht eerst af hoe breed de Amerikaanse autoriteiten de instellingen van de EU zien. Ik weet bijvoorbeeld niet of hij van plan is dit Parlement toe te spreken.
Ik vind dat ons Parlement hier ook enige verantwoordelijkheid draagt. In 1999 hebben we onze volle steun gegeven aan het opzetten van een transatlantische wetgevingsdialoog, waarvan wij en de VS grote delen nooit ten uitvoer hebben gelegd. Zoals mevrouw Mann eerder heeft gezegd, hebben we onze steun gegeven aan het creëren van één transatlantische markt voor 2015, maar we hebben nog niet veel stappen gezien die dit moeten verwezenlijken. Ik vind dat we een nieuw doelbesef nodig hebben om de transatlantische relatie opnieuw vorm te geven. Ik vertrouw erop dat we de vele positieve ideeën en woorden van dit debat mee zullen nemen en zullen omzetten in praktische en effectieve stappen, wat in het voordeel van beide zijden zal zijn. 
Schmit,
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren afgevaardigden, ik zal het heel kort houden, omdat ik constateer dat we het er in zeer ruime mate over eens zijn dat de transatlantische betrekkingen versterkt moeten worden, dat de meningsverschillen die de afgelopen tijd naar voren zijn gekomen, overbrugd moeten worden en dat we moeten werken aan het opbouwen van een sterke transatlantische relatie. Het idee om een soort programma uit te werken, in de vorm van een lijst met economische en politieke prioriteiten, lijkt me heel nuttig, en ik denk dat het met name met het oog op het bezoek van president Bush aan Brussel zinvol is daaraan te werken. Wat betreft de suggestie te komen tot een transatlantische markt: dat idee is niet helemaal nieuw, maar het vereist nadere uitwerking, en er zal ook nog heel goed over nagedacht moeten worden. Het is zeker een interessante gedachte, maar een en ander moet natuurlijk wel zodanig uitgewerkt worden dat het past in ons concept van multilaterale samenwerking.
Het is dus zaak de transatlantische dialoog op alle niveaus te versterken, en daarbij is er ook een taak voor uw Parlement weggelegd, want het mag dan zo zijn dat in de Verenigde Staten de macht berust bij de president en zijn regering, het Congres heeft toch ook een belangrijke stem in het kapittel. In dit proces van vernieuwing van de transatlantische dialoog is versterking van de parlementaire betrekkingen mijns inziens dan ook van groot belang.
Een van de afgevaardigden heeft opgemerkt dat we het niet over Canada gehad hebben. Ik zou erop willen wijzen dat de premier, de fungerend voorzitter van de Europese Raad, in zijn toespraak vanochtend Canada wel genoemd heeft. Het staat buiten kijf dat onze relatie met Canada een cruciale factor is in de transatlantische dialoog, en we hechten daar dan ook veel waarde aan. Maar vandaag hebben we ons in de discussie over de transatlantische betrekkingen inderdaad geconcentreerd op de Verenigde Staten, in verband met de recente ontwikkelingen en met name ook in verband met het aanstaande bezoek van president Bush. 
Potočnik,
   . – Mijnheer de Voorzitter, wanneer ik zorgvuldig naar de discussie en de suggesties luister, bespeur ik een heel positieve stemming, die me hoop geeft dat we het debat en onze betrekkingen met de Verenigde Staten nog verder kunnen voeren.
Het is waar dat we een turbulente periode achter de rug hebben, maar het is ook waar dat we nu uit deze periode zijn gekomen en laten zien dat de transatlantische relatie nog altijd sterk en duurzaam is. De EU-VS-Top van juni 2004 heeft duidelijk laten zien hoeveel we met elkaar gemeen hebben en dat beide zijden bereid zijn onze inspanningen te concentreren op de belangrijke uitdagingen die voor ons liggen. De relatie zou kunnen worden omschreven als een samenwerking tussen partners met gemeenschappelijke belangen en gemeenschappelijke waarden die op een eerlijke manier met elkaar concurreren.
Ik wil kort iets zeggen over zaken die al ter sprake zijn gebracht met betrekking tot de kwestie van de transatlantische agenda. Zoals u weet, is de relatie tegenwoordig gebaseerd op de Transatlantische Verklaring van 1990 en de Nieuwe Transatlantische Agenda en het actieplan van 1995. Dit zijn de instrumenten die als richtsnoer dienen voor de nieuwe relatie met de Verenigde Staten. Na oproepen van het Europees Parlement, en heel recent van de resolutie van de Commissie buitenlandse zaken van april 2004, zijn we echter bezig het kader voor onze betrekkingen opnieuw te beoordelen. We starten een onafhankelijk onderzoek, dat begin dit jaar moet zijn afgerond, dat het huidige samenwerkingskader beoordeelt. Het onderzoek zal ook een analyse van alternatieve preferenties voor samenwerking omvatten. De contractant zal ook kijken naar de voordelen en nadelen van de kaderovereenkomst. Wat we echter altijd belangrijk hebben gevonden, is de inhoud van de relatie. We zijn van mening dat het de inhoud is waar het om gaat, en we proberen ons daarop te concentreren.
Wat betreft economische aangelegenheden en economische samenwerking, wil ik onderstrepen dat de Commissie helemaal achter het doel van nauwere economische samenwerking tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten staat. De laatste EU-VS-Top heeft opgeroepen tot een op de toekomst gerichte strategie om integratie te bevorderen, op basis van ideeën van beide zijden van de Atlantische Oceaan. De raadpleging van de belanghebbenden is in december 2004 afgerond en de laatste tijd zijn we bezig geweest de resultaten te beoordelen.
Het doel is de echte obstakels waar economisch samenwerkenden mee te maken hebben, te identificeren en weg te nemen en de nieuwe strategie te presenteren op de volgende EU-VS-Top in 2005. Het is nog te vroeg om ons in dit stadium al vast te leggen op een bepaalde optie, maar we moeten zeker doorgaan de samenwerking te versterken op de gebieden die naar voren zijn gehaald, vooral in de recente resoluties van het Europees Parlement over het transatlantisch partnerschap. De inbreng van het Europees Parlement is welkom wanneer we onze economische betrekkingen met onze Amerikaanse partners kritisch tegen het licht houden.
We worden geconfronteerd met allerlei gemeenschappelijke bedreigingen: internationaal terrorisme, aids, armoede en de verspreiding van massavernietigingswapens. We moeten ons constructief bezighouden met de aangelegenheden waarover we van mening verschillen, zoals klimaatverandering, het Internationaal Strafhof en handelsgeschillen. Het is duidelijk dat overeenstemming tussen de EU en de VS een noodzakelijke voorwaarde is voor vooruitgang in mondiale aangelegenheden. De recente catastrofe waar we allemaal mee te maken hebben gehad, is een duidelijke les voor ons allemaal dat we de dingen op geen enkele andere manier kunnen doen. We moeten de basis leggen voor een effectief multilateraal systeem dat is gebaseerd op gerevitaliseerde Verenigde Naties waarin de Verenigde Staten volledig participeren.
Tot slot wil ik ook onderstrepen dat de betrekkingen met Canada, die zijn genoemd, echt floreren. Dat is misschien ook de reden waarom er niet meer over deze betrekkingen is gezegd. Het transatlantisch partnerschap met Canada is altijd een uiterst belangrijke relatie voor ons geweest. 
Mann, Erika (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de reden daarvoor is simpel. Canada is nu meermalen genoemd. Ik vind dat we ons in dit verslag en in de resolutie echt op Europa en de Verenigde Staten moeten concentreren. Wanneer de fungerend voorzitter van de Raad en de Commissie steeds maar weer met Canada komen aanzetten, hetgeen overigens redelijk en noodzakelijk is, zou ik ook willen vragen om Mexico niet te vergeten. Als voorzitter van de delegatie voor de betrekkingen met Mexico hecht ik daar belang aan. Als we het toch over de NAFTA hebben, dan graag over de hele NAFTA. Vergeet u dat alstublieft niet! 
De Voorzitter. –
   Mevrouw Mann, volgens het Reglement was dat strikt genomen geen motie van orde.
Tot besluit van het debat deel ik mee zes ontwerpresoluties te hebben ontvangen(1).
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats. 
De Voorzitter.
   –Aan de orde zijn de verklaringen van de Raad en van de Commissie over de schuldenlast van ontwikkelingslanden. 
Schmit,
   – Mijnheer de Voorzitter, dit debat over verlichting van de schuldenlast van ontwikkelingslanden komt als geroepen. Dezer dagen wordt in Parijs immers onderhandeld over schuldvermindering voor de landen die zo ernstig getroffen zijn door de ramp in de Indische Oceaan. Een dergelijke schuldverlichting moet van voldoende omvang zijn en snel gerealiseerd worden. De Club van Parijs vergadert juist vandaag over een bevriezing van de schulden van de landen die om schuldverlichting vragen.
Laten we om te beginnen erkennen dat de situatie wat betreft Irak – achtergrond van dit vraagstuk en aanleiding voor dit debat – volstrekt uniek en uitzonderlijk is. De – aanzienlijke – schuldverlichting voor de Republiek Irak waartoe de Club van Parijs in november besloten heeft, is absoluut onmisbaar voor het herstel van de economie van dat land, en ook voor de wedergeboorte van Irak als een soeverein land met democratische, wettige instellingen.
De noodzaak van schuldverlichting is in het geval van Irak dus evident, maar vermindering van de schuldenlast is ook van belang, en ik zou zelfs zeggen van minstens even groot belang, voor de minst ontwikkelde landen. Het zou wel erg vreemd zijn, om niet te zeggen absurd, als landen alleen voor schuldverlichting in aanmerking zouden komen wanneer ze getroffen worden door een natuurramp of wanneer er sprake is van een conflict. Ernstige armoede op zich leidt ook tot echt rampzalige situaties, in het dagelijks leven, zoals ondervoeding, blijvend analfabetisme, hoge kindersterfte, aids, en ga zo maar door. Ze belemmert iedere vorm van ontwikkeling en werkt het ontstaan van allerlei conflicten in de hand, waarbij duizenden, soms zelfs tienduizenden slachtoffers vallen, vaak in stilte, zonder dat het door de media opgemerkt wordt.
Verlichting van de schuldenlast van de armste landen is een cruciaal instrument voor het terugdringen van de armoede en voor het welslagen van een armoedebeleid gericht op stimulering van een ontwikkelingsproces overeenkomstig de Millenniumdoelstellingen.
Een hoge schuldenlast en renteverplichtingen die in geen verhouding staan tot het prestatievermogen van de economie van een land, maken iedere vorm van ontwikkeling bij voorbaat onmogelijk. De paradoxale situatie doet zich derhalve voor dat het verstrekken van leningen, in plaats van tot de beoogde van de economie, leidt tot een verdere verarming van de bevolking in de armste landen.
De Europese Unie onderkent dit probleem en heeft hier al het nodige aan gedaan, en ze zal dat ook in de toekomst blijven doen. De Raad Algemene Zaken en Externe Betrekkingen van april zal bekijken in hoeverre het opportuun is wijzigingen aan te brengen in de concrete verplichtingen die de Unie is aangegaan tijdens de conferentie van Monterrey. Centraal in het streven naar verlichting van de schuldenlast van de armste landen staat het HIPC-initiatief, dat op voorstel van de Wereldbank en het IMF in 1996 is gelanceerd en in 1999 nog eens versterkt is. HIPC staat voor Highly Indebted Poor Countries, oftewel arme landen met een zware schuldenlast. Het gaat hier om een gecoördineerde benadering die erop gericht is de schuldenlast van de armste landen – schulden aan nationale regeringen en multilaterale instellingen, maar ook schulden aan commerciële actoren – tot een draaglijk niveau terug te brengen. Voor deelname aan dit initiatief komen momenteel 42 landen in aanmerking, waaronder 38 landen in Afrika ten zuiden van de Sahara. De resultaten tot nu toe zijn positief, maar er is nog lang niet genoeg bereikt. De schuld aan commerciële schuldeisers is nog nauwelijks verminderd. De Europese Unie heeft ongeveer 60 procent van de financiering van het HIPC-initiatief op zich genomen, maar een aantal schuldeisers is nog niet tot vermindering van de schuld overgegaan.
Het Verenigd Koninkrijk, de komende voorzitter van de G8, maar ook van de Europese Unie, heeft aangekondigd verlichting van de schuld van de minst ontwikkelde landen tot een van de prioritaire doelstellingen van zijn voorzitterschap te maken. Wij zijn voornemens nauw met de Britten samen te werken om te komen tot een coherente en ambitieuze aanpak van de Europese Unie op dit gebied.
Schuldverlichting moet een hoofddoelstelling blijven in het ontwikkelingssamenwerkingsbeleid van de Unie. Dit vraagstuk kan echter niet los gezien worden van een aantal andere beleidsaspecten: het handelsbeleid, met name de invoering van een nieuw stelsel van algemene preferenties; een succesvolle afsluiting van de Doha-ronde, met positief resultaat voor de ontwikkelingslanden; verruiming van de ontwikkelingshulp die specifiek op uitroeiing van de armoede is gericht; steun ter bevordering van goed bestuur; en bijstand voor conflictoplossing en -preventie. 
Potočnik,
   . – Mijnheer de Voorzitter, we zijn het er allemaal over eens dat buitenlandse schuld in sommige ontwikkelingslanden een enorm obstakel is voor groei en ontwikkeling. We moeten erkennen dat het in 1996 gelanceerde initiatief voor arme landen met een zware schuldenlast (HIPC) zijn vruchten afwerpt. Het is tot op heden het meest ingrijpende initiatief voor schuldverlichting. Het zal de schuldenlast van de zwaar verschuldigde arme landen met ongeveer twee derden doen dalen en is dus duidelijk gericht op armoedebestrijding.
De Commissie en de lidstaten zijn verder gegaan dan de HIPC-vereisten. De meeste lidstaten hebben toegezegd om 100 procent van de bilaterale schulden kwijt te schelden. De Commissie heeft dit gedaan voor alle bijzondere leningen in de minst ontwikkelde landen die in aanmerking komen voor schuldverlichting via het HIPC-initiatief. Het is op dit moment echter duidelijk dat dit initiatief op de lange termijn niet zal leiden tot een houdbare schuldenlast. Er moet meer worden gedaan voor de arme landen die van het initiatief gebruikmaken. Bovendien moet de schuldverlichting dringend worden uitgebreid naar de andere ontwikkelingslanden.
De Wereldbank en het IMF ontwikkelen een nieuw kader voor duurzaam houdbare schuldniveaus in lage-inkomenslanden. Dit moet accumulatie van nieuwe schulden tegengaan. De Commissie volgt het debat aandachtig om toe te zien op de transparantie van het besluitvormingsproces. De Club van Parijs van kredietverlenende landen heeft voor de niet-HIPC-landen de zogenaamde Evian-aanpak ontwikkeld. Dit betekent dat wordt gestreefd naar houdbare schuldenlasten, door de Club van Parijs in te laten spelen op de financiële situatie van het debiteurland. Zo kunnen crises soepeler, sneller en voorspelbaarder worden opgelost. Deze nieuwe methode is onder andere toegepast op Irak.
De Commissie is niet a-priori tegen schuldverlichting voor middeninkomenslanden. Zij steunt de Evian-aanpak van de Club van Parijs. Dit betekent dat de financiële situatie per land wordt bekeken, zonder dat men standaardvoorwaarden opstelt. Irak is hiervan een voorbeeld. Dit land heeft geen schulden bij de Commissie, maar de Gemeenschap heeft als teken van solidariteit met het Irakese volk op de conferentie in Madrid een bijdrage van tweehonderd miljoen euro toegezegd aan het internationale wederopbouwfonds voor Irak. De Commissie wil echter voorkomen dat bijstand aan Irak, via schuldverlichting of andere mechanismen, ten koste gaat van de armste landen.
Het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten hebben onlangs voorgesteld om alle multilaterale schulden van lage-inkomenslanden kwijt te schelden, weliswaar met verschillende ideeën over de financiering hiervan. Dit voorstel lijkt aantrekkelijk, maar het brengt risico’s met zich mee op het gebied van steuntoewijzing.
Uit het financiële onderzoek van de Commissie blijkt dat het HIPC-initiatief de steuntoewijzing al verstoord heeft. Het schuldverlichtingsniveau is namelijk geen armoede-indicator en zegt ook niets over de succesvolle bestrijding van armoede. Dit laatste is zeer belangrijk. De landen die het meest gebruikmaken van het initiatief zijn absoluut niet de meest succesvolle of de armste landen binnen de groep.
Ik zal een aantal voorbeelden geven. Binnen het HIPC-initiatief ontvangt Guyana per hoofd van de bevolking de grootste schuldverlichting, namelijk 769 dollar. Het land staat op de 92ste plaats op de . Niger staat op de 174ste plaats, maar ontvangt slechts 48 dollar schuldverlichting per capita.
Algemene schuldenkwijtschelding voor alle Afrikaanse landen zou leiden tot grote ongelijkheden in de steunverdeling op basis van hun onderlinge armoedeniveaus. Eritrea, een van de armste Afrikaanse landen, zou 56 dollar per capita ontvangen, terwijl de Seychellen, een van de rijkste landen van het continent, 2572 dollar per capita zou ontvangen. Dit is een enorm verschil.
Meer schuldverlichting kan dus leiden tot een grotere verstoring van de steuntoewijzing. In een wereld met beperkte middelen mag schuldverlichting voor middeninkomenslanden niet gefinancierd worden met geld voor de meest hulpbehoevende landen.
Schuldverlichting is daarom een slecht mechanisme waar het gaat om de verdeling van steun, maar het kan een goede manier zijn om steun te bieden. Er kan namelijk snel worden betaald en het geld vloeit direct, overzichtelijk en met beperkte transactiekosten naar de begroting.
Schuldverlichting kan ook worden gebruikt om kwetsbare lage-inkomenslanden te beschermen tegen externe schokken. Hierbij kan een soort tijdelijke schuldverlichting helpen om de schadelijke effecten op de armoedebestrijdingsstrategieën van de begunstigde landen binnen de perken te houden. Dit geldt ook voor de moratoria in verband met door de tsunami getroffen landen. Zoals gezegd, is hier vandaag door het voorzitterschap in Parijs over gesproken.
Kortom, schuldverlichting is geen wondermiddel dat zelf nieuwe gelden genereert. Het levert evenmin automatisch diensten ten behoeve van armen of economische groei op. Het kan echter een doeltreffende manier zijn om hulp te verlenen en een goede manier om snelle bijstand te bieden na schokken. Met het oog op armoedebestrijding en de millenniumdoelstellingen moeten correcte niveaus van ontwikkelingsfinanciering worden gegarandeerd. Dat is de werkelijke uitdaging. Als we een reële kans willen maken om deze doelstellingen te halen, moeten we het eens worden over nieuwe, voldoende ambitieuze doelstellingen voor officiële ontwikkelingshulp tegen 2009. Schuldverlichting kan hierbij een nuttig instrument zijn, maar biedt zeker geen volledige oplossing. 
Martens (PPE-DE ),
   . – Voorzitter, de schuldenlast is een groot probleem en krijgt nu weer extra aandacht als mogelijk hulpmiddel bij de wederopbouw na de tsunami. Het is goed dat de schuldenlast hoog op de agenda staat. Schuldverlichting is een van de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling. De rentelasten drukken vaak al jarenlang enorm op de begrotingen van de ontwikkelingslanden en vormen in sommige gevallen echt een belemmering voor verdere ontwikkeling.
We moeten kijken naar mogelijkheden om daar wat aan te doen, maar het onderwerp is complex en leent zich er niet toe er impulsief mee om te gaan. Ik kan me voorstellen dat voor door de tsunami getroffen landen een moratorium wordt ingesteld voor betaling van rente en aflossing, maar in het algemeen mag schuldverlichting niet afhangen van incidentele dramatische gebeurtenissen.
Voorzitter, er is een verschil tussen kwijtschelden van schulden en schuldverlichting. Onze fractie is geen voorstander van algemene kwijtschelding van alle schulden zoals sommigen in dit Huis bepleiten. Tegen schuldverlichting zeggen wij ja, maar alleen daar waar nodig, alleen voor de meest arme landen en altijd onder voorwaarden. We hebben in een resolutie als PPE-DE-Fractie het volgende ingebracht, en de Commissaris refereerde daar ook al aan: schuldverlichting is geen wondermiddel tegen armoede.
We moeten goed bedenken dat het bedrag dat eventueel wordt kwijtgescholden zal afgaan van de bedragen die voor ontwikkelingssamenwerking beschikbaar zijn. Schuldverlichting alleen biedt een land nog geen nieuwe inkomensbronnen, levert geen scholen of ziekenhuizen op, reduceert de armoede in de landen niet, noch stimuleert het op zichzelf verdere ontwikkeling. De fondsen die daarvoor beschikbaar waren, zullen na de kwijtschelding aanzienlijk kleiner zijn. Als het gaat om de ontwikkeling van een land ligt er ook een belangrijke verantwoordelijkheid bij de landen zelf. Schuldverlichting heeft alleen zin als het gepaard gaat met , democratie, respecteren van mensenrechten, investeren in de eigen bevolking; kortom, als het geld echt terechtkomt bij de armsten. Schuldverlichting kan dus geen doel op zich zijn, maar is alleen zinvol als het daadwerkelijk een stimulans is voor ontwikkeling. Dan kunnen we genereus zijn, maar daar moeten wel voorwaarden aan verbonden worden, zoals bij alle vormen van ontwikkelingshulp. 

Carlotti (PSE ),
   . – De Europese Unie en de internationale gemeenschap bereiden zich erop voor om een deel van de schuld van Irak kwijt te schelden, evenals – juist nu – de schuld van de door de tsunami getroffen landen. Persoonlijk ben ik hier natuurlijk blij om, maar het gaat hier wel om impulsieve reacties op een urgente situatie. Ik vind echter dat de algehele schuldenproblematiek van het Zuiden met dezelfde urgentie en snelheid zou moeten worden aangepakt, want er moet dringend iets gedaan worden aan deze situatie die ons bijzonder verontrust.
Het bedrag dat het Zuiden jaarlijks aan schuld terugbetaalt is veel groter dan het jaarlijkse bedrag aan officiële ontwikkelingshulp, zodat het Zuiden in feite het Noorden financiert. In twintig jaar tijd hebben de landen in het Zuiden voor iedere geleende euro al zes euro terugbetaald en dan moeten ze er nóg vier opbrengen. Om vooruitgang te boeken in het Zuiden moet de schuld omlaag, maar de reacties van vandaag worden vooralsnog niet in concrete oplossingen omgezet. Ik verwelkom het initiatief van het Verenigd Koninkrijk, waarin wordt aangekondigd dat dit land zijn deel van de schuld die de armste landen bij de Wereldbank hebben, zal kwijtschelden. Ik zie er reikhalzend naar uit dat alle OESO-landen hetzelfde doen! Als al deze landen het Britse voorbeeld volgden, zouden 45 miljoen meer kinderen naar school kunnen gaan en zouden 140 miljoen mensen toegang hebben tot schoon drinkwater. Voorwaarde is natuurlijk wel dat het kwijtschelden van de schulden bovenop de bestaande ontwikkelingshulp komt en dat het Noorden niet langer met de ene hand terugneemt wat het met de andere geeft.
Op dit moment moet er dringend een rechtvaardige en duurzame totaaloplossing worden gevonden voor het schuldenprobleem, en de Sociaal-democratische Fractie is ervan overtuigd dat de Europese Unie en de lidstaten dit initiatief kunnen leiden. De schuld van de armste landen moet volledig worden kwijtgescholden, voor overgangslanden moeten verlichtende maatregelen worden getroffen en voorwaarden van het type "structurele aanpassingen" moeten worden losgelaten. Daarnaast moeten wij dit initiatief – zoals al is gezegd – natuurlijk opnemen in een algemeen steunbeleid en op zeer korte termijn op zoek gaan naar nieuwe financieringsbronnen. 
Hall (ALDE )
   . – Mevrouw de Voorzitter, het doet mij genoegen dat wij vandaag debatteren over schuldverlichting. Het is noodzakelijk en correct om aandacht te besteden aan de tsunamihulp. Toch moeten we ons ook blijven richten op armoedebestrijding in bredere zin en op langere termijn, evenals op de millenniumdoelstellingen.
Schuldverlichting is doorslaggevend als we de millenniumdoelstellingen willen halen. In het verleden werd de verhouding tussen aflossingsbetalingen en exportinkomsten gebruikt als maatstaf voor de houdbaarheid van schulden. De werkelijk belangrijke vraag is echter hoeveel van de nationale begroting gebruikt wordt voor aflossing. In veel Afrikaanse landen nemen rentebetalingen nog steeds een groter deel van de begroting in beslag dan gezondheidszorg. In Ghana gaat bij voorbeeld 11 procent van de overheidsuitgaven naar het afbetalen van schulden, terwijl slechts 9 procent aan gezondheidszorg wordt uitgegeven.
Als we schuldverlichting willen inzetten om de millenniumdoelstellingen te halen, moeten we erkennen dat schuld onhoudbaar is, zodra een land zijn armoedebestrijdingprogramma’s niet meer kan financieren. Hieruit volgt dat internationale middelen om schuldverlichting te financieren de steun moeten aanvullen in plaats van vervangen. Het plan van de Verenigde Staten om schuldenkwijtschelding te financieren met steunverlaging is zeer zorgwekkend. Schuldenkwijtschelding moet juist gepaard gaan met meer steun. De resolutie van de ALDE stelt dan ook opnieuw dat de lidstaten 0,7 procent van het BBP moeten besteden aan overzeese ontwikkelingshulp.
Dit betekent ook dat schuldvermindering alleen via goed bestuur kan bijdragen aan het halen van de millenniumdoelstellingen. Er zal niets worden bereikt als het geld dat met schuldverlichting wordt bespaard, door een corrupte dictator wordt uitgegeven aan dure paleizen of, nog erger, aan gevechtshelikopters om een deel van de bevolking te terroriseren.
De regeringen van ontwikkelingslanden hebben een verantwoordelijkheid om in hun eigen mensen te investeren. Daarnaast hebben wij binnen de Europese instellingen de verantwoordelijkheid om te zorgen voor flexibele mechanismen voor schuldverlichting. 
Schmidt, Frithjof (Verts/ALE ),
   . – Mevrouw de Voorzitter, er is in de wereld sprake van een omvangrijke en aanhoudende schuldencrisis. De schuldencrisis blijft een belangrijke hindernis voor een zelfstandige, dynamische en economische ontwikkeling van de landen van het Zuiden. Dat geldt althans voor veel landen. Dat kan met twee cijfers worden geïllustreerd: onder de armste landen bevinden zich zeer veel landen die meer dan 40 procent van het bruto nationaal product aan schuldaflossing moeten besteden. Onder dergelijke omstandigheden is een zelfstandige economische ontwikkeling zo goed als onmogelijk. Daarom is er een omvangrijk initiatief voor schuldverlichting nodig.
Er is nog een cijfer: voor iedere euro die we momenteel aan ontwikkelingshulp voor de landen van het Zuiden uitgeven, vloeit gemiddeld bijna anderhalve euro aan rente terug naar de landen van het Noorden. Daarom is er een omvangrijk initiatief voor schuldverlichting nodig. De zaak is immers volkomen duidelijk, bijvoorbeeld in het geval van Indonesië, waar we juist vandaag over spreken: Indonesië zou dit jaar vier miljard euro moeten terugbetalen. Dat zou elke vorm van ontwikkelingshulp en noodhulp onmiddellijk neutraliseren.
Daarom was ik erg blij toen de fungerend voorzitter van de Raad vandaag zei dat hij voor een algehele kwijtschelding voor Indonesië is. Er moet een internationale conferentie over schuldverlichting komen. De Club van Parijs kan dat niet op zich nemen, want de Club van Parijs is alleen maar een bijeenkomst van schuldeisers. Er moet een internationale conferentie komen waaraan crediteurlanden, schuldenlanden en maatschappelijke organisaties als controlerende instanties op gelijke voet deelnemen. Daarvoor dienen de Europese Unie en het Europees Parlement zich sterk te maken! 
Markov (GUE/NGL ),
   . – Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, niemand kan met een gerust geweten van de ontwikkelingslanden verlangen dat ze doorgaan met het aflossen van hun schulden. Ze hebben hun schulden immers al zevenvoudig terugbetaald en hun schulden zijn viermaal zo hoog als in het begin. Daarom, mijnheer Potočnik, wil ik u op één punt tegenspreken: u noemde absolute getallen per inwoner, maar dat zegt niet alles. Iedere inwoner van Brandenburg, waar ik vandaan kom, heeft een schuld van 16.000 euro. Wij kunnen dat met onze nationale economie opvangen. De economieën van de ontwikkelingslanden kunnen dat echter niet opvangen. Daarom gaat het volgens mij niet primair om uitstel van betaling, schuldvermindering, een moratorium of wat dan ook, maar om kwijtschelding van de schulden. Deze landen hebben het geld waarmee ze nu meestal alleen de rente en niet eens hun schulden aflossen, immers nodig voor het oplossen van hun economische, sociale en ecologische problemen. Dan helpen we hen zichzelf te helpen.
Degenen die menen dat de rijke industrielanden daaraan te gronde zouden gaan, wil ik een cijfer voorhouden: de oorlog in Irak kost de Verenigde Staten dagelijks 150 miljoen dollar. President Bush heeft het Congres om nog eens 80 miljard dollar gevraagd. De schuld van Pakistan bedraagt 11 miljard dollar. Leg deze cijfers naast elkaar en u zult zien dat een algehele kwijtschelding mogelijk is. Daar moet de discussie dan ook over gaan.
Een tweede opmerking: heel vaak wordt het argument gebruikt – ik heb dat ook nu weer gehoord – dat ontwikkelingshulp al een vorm van schuldverlichting is. Nee, als de politieke wil er is, als men deze landen werkelijk wil helpen, dan moeten de schulden van de armste landen geheel worden kwijtgescholden. Daarnaast moeten de rijke landen zich eindelijk eens aan de verplichting houden die ze zelf zijn aangegaan, namelijk 0,7 procent van hun bruto binnenlands product aan ontwikkelingshulp te besteden. Dat zou een belangrijk signaal zijn voor zowel de ontwikkelingslanden als de Europese Unie. 
Kristovskis (UEN ),
   .  Dames en heren, de Europese Unie heeft zich verbonden tot het behalen van de millenniumontwikkelingsdoelen in 2015, en dit is een verbintenis die zowel ambitieus als cruciaal is. De buitenlandse schuldenlast waaronder ontwikkelingslanden gebukt gaan, is een welhaast onoverkomelijk probleem. Hierdoor is het onmogelijk om het aandeel van de bevolking dat in absolute armoede leeft te verlagen. De Europese Unie is zich hiervan bewust en heeft daarom reeds een miljoen gereserveerd voor schuldenverlichting.
Het HIPC-initiatief omvatte 42 van de armste landen ter wereld. De omvang van de schuld die aan 26 van deze landen zal worden kwijtgescholden bedraagt 50 procent ofwel 25 miljard dollar. Er zullen ook andere financiële instrumenten worden toegepast.
Deze en andere maatregelen zijn echter nog altijd niet voldoende om de buitenlandse schuldenlast van arme landen te verlichten. Daarom moeten we op zoek gaan naar nieuwe mogelijkheden en gerichte maatregelen. Een grotere, bredere groep landen zou de kans moeten krijgen in aanmerking te komen voor schuldverlichting, net zoals Irak. Debt Relief International zou nauwer bij het proces betrokken moeten worden, en er moeten echte mogelijkheden worden geboden om te kunnen ontsnappen aan economische stagnatie, zodat we doelgericht op weg gaan naar de verwezenlijking van de millenniumontwikkelingsdoelen. 
Battilocchio (NI ).
   Mijnheer de Voorzitter, namens de nieuwe Italiaanse Socialistische Partij geef ik te kennen dat ik uiterst voldaan ben, en ik wil de Europese Unie, de regeringen van de lidstaten, de internationale agentschappen, de humanitaire organisaties en elke Europese burger bedanken voor de gigantische solidariteit die allen in de afgelopen weken hebben getoond.
Ik vind het heel positief dat de leden van de Club van Parijs twee uur geleden besloten hebben een moratorium in te lassen voor de schuldenlast van drie van de landen die door de zeebeving getroffen zijn; dit naar aanleiding van het besluit in november 2004 om 80 procent van de schuld van Irak kwijt te schelden, als concreet signaal van steun aan de wederopbouw van het land. Bovendien heeft de buitengewone Raad Algemene zaken en externe betrekkingen in de afgelopen weken het onderzoek van de begeleidingsmaatregelen voor de rampgebieden – in de vorm van handelssteun en bilateraal partnerschap – op positieve wijze afgerond.
Mijn hartenwens is echter dat dit saamhorigheidsgevoel niet alleen bij oorlogen of natuurrampen naar voren komt, maar een blijvende beleidsaanpak wordt, en wel ten behoeve van al die landen waar conflicten, epidemieën en hongersnood aan de orde van de dag zijn. Volgens de Verenigde Naties zijn er 14 vergeten crisislanden, waarvan de meesten in Afrika liggen en waarvoor de Verenigde Naties een steun van 1,7 miljard dollar hebben aangevraagd.
Voor deze en andere ontwikkelingslanden moet gestreefd worden naar volledige verwezenlijking van de objectieven van het millennium, waar wij momenteel echter nog ver verwijderd van zijn. Eventueel moet daarbij, voor zover mogelijk, gedacht worden aan terugkrimping of kwijtschelding van de schuldenlast. Een dergelijke toezegging komt niet alleen erg van pas maar is zelfs dringend noodzakelijk. 
Scheele (PSE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, ik wil evenals de vorige spreker de fungerend voorzitter van de Raad, de heer Schmit, bedanken voor het feit dat hij ons verzoek met betrekking tot een nieuw initiatief voor schuldverlichting direct in een breder perspectief heeft geplaatst. Toch ben ik enigszins teleurgesteld over de zeer terughoudende verklaring van de Commissie.
Ik ben het met de fungerend voorzitter van de Raad eens dat men een debat over de gevolgen van de buitenlandse schuldenlast niet alleen kan beperken tot de landen die door de verschrikkelijke natuurramp zijn getroffen. Niet alleen natuurrampen zijn schokkend, maar ook de verwoestende gevolgen van de wereldwijd toenemende armoede. Schokkend is dat in veel landen de uitgaven voor schuldaflossing een veelvoud van de sociale uitgaven bedragen. Schokkend is dat wij mijlenver verwijderd zijn van het realiseren van de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling die de VN-lidstaten gezamenlijk hebben vastgesteld.
We zijn momenteel erg trots op de ongeëvenaarde bereidheid om geld te geven en hulp te bieden. Ik vind dat die trots terecht is, maar – en daarmee richt ik me tot de Commissie – we mogen niet met de ene hand een beetje geven en met de andere hand heel veel nemen. De cijfers zijn al genoemd. We moeten ons ook de vraag stellen of het moreel verdedigbaar en in overeenstemming met is dat de arme landen het zevenvoudige van hun schulden uit de jaren tachtig hebben terugbetaald. In de ontwerpresolutie van het Europees Parlement stellen we ook uitdrukkelijk dat het HIPC-initiatief, dat door commissaris Potočnik het meest verstrekkende initiatief voor schuldverlichting werd genoemd, slechts een kleine en uiteraard ontoereikende stap is.
Ik zou willen weten welke concrete doelstellingen het Raadsvoorzitterschap op dit terrein heeft, ook in samenwerking met de andere internationale partners. Ik heb op grond van uw verklaring namelijk het gevoel dat niet de Commissie, maar de Raad hierbij het voortouw zal nemen. 
Cornillet (ALDE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, ik vind dat wij moeten oppassen dat we de vermindering of kwijtschelding van schulden niet als een doel op zich beschouwen, want het is juist een van de vele middelen die ons bij ontwikkelingshulp ten dienste staan. Het gaat hand in hand met gesubsidieerde leningen, schenkingen en bijvoorbeeld het stelsel van algemene preferenties dat wij in Europa toepassen.
Aangezien deze schuldverlichting geen doel maar een middel is, moeten wij naar mijn mening zo fatsoenlijk zijn dit middel te zien als een inspanning waarmee de belastingplichtigen van onze landen hebben ingestemd. Vanzelfsprekend moet aan dit middel dan de voorwaarde worden gekoppeld dat er resultaten worden geboekt. Overigens hebben onze partners, vooral onze Afrikaanse partners van het NEPAD-initiatief, goed begrepen dat zij zich moesten inspannen – met name op het gebied van en eerbiediging van onze gemeenschappelijke waarden – om zelf veranderingen in hun land door te voeren. Laten wij in deze kwestie dan ook eerlijk zijn en erkennen dat de beste leerlingen beloond moeten worden.
Ook al wordt schuldverlichting als een operatie op zich beschouwd, we moeten ook rekening houden met de schuld die nog volgt, want geen enkel land kan zich natuurlijk verder ontwikkelen zonder zich in de schulden te steken. Onze visie moet dus op de toekomst gericht zijn en we moeten niet ons geweten sussen door te zeggen: "We verminderen de schuld, we schelden de schuld kwijt en laten ze het verder maar uitzoeken." 
Aubert (Verts/ALE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, geachte collega's, kwijtschelding van de schuld van de armste landen is voor ons inderdaad een absolute noodzaak, als wij de ongelijkheid tussen het Noorden en het Zuiden, negatieve vormen van ontwikkeling en onderontwikkeling serieus willen aanpakken.
Naast kwijtschelding moeten echter ook corruptie, belastingparadijzen en de wereldwijde financiële criminaliteit strenger worden bestreden. Daarnaast mag kwijtschelding niet leiden tot vrijpleiting van al diegenen, met inbegrip van hoge politici in deze landen, die zich op schandalige wijze persoonlijk hebben verrijkt, zonder zich te storen aan hun volk of aan een minimaal correct begrotingsbeleid.
Daarnaast zou kwijtschelding van de schulden een eerste stap betekenen op de weg naar een grondige hervorming van ons beleid inzake ontwikkelingshulp. Een vernieuwd samenwerkingsbeleid tussen Noord en Zuid zou dan moeten uitgaan van veel ambitieuzere doelstellingen, met name op het gebied van energie, water, gezondheidszorg en onderwijs, terwijl het begrip "mondiale collectieve goederen" erkend en verder uitgewerkt zou moeten worden.
Het is dringend noodzakelijk dat de Unie in dit opzicht een sterke verplichting aangaat, met heldere doelstellingen en veel ruimere financiële middelen. Een plan met dezelfde omvang als het Marshall-plan na de oorlog, maar dan met een uitgesproken Europese naam en achtergrond. 
Fava (PSE ).
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik richt me allereerst tot de Raad, want wij hebben vernomen dat de Club van Parijs een paar uur geleden besloten heeft de schuldenlast van een paar landen waar de tsunami heeft huisgehouden, te bevriezen. Dit besluit vinden wij heel kortzichtig, want volgens ons hebben die landen geen behoefte aan een moratorium, maar aan kwijtschelding van hun schuld, zoals was voorgesteld door nagenoeg alle humanitaire organisaties: Oxfam, ActionAid, enfin, u zult daar zelf beter over geïnformeerd zijn dan ik, mijnheer de minister.
In dit opzicht zit ik op dezelfde golflengte als de commissaris: er moet een ander handelsbeleid komen. Thailand heeft gevraagd om de tarieven voor toegang tot de internationale markten te verlagen. Het Westen is op dit punt onwrikbaar: aan de protectionistische handelsbarrières mag niet gemorreld worden.
Laatste agendapunt: het is dringend gewenst dat de schuldenlast wordt kwijtgescholden, maar niet alleen van Irak en de landen die door de zeebeving getroffen zijn. Het zou toch wel heel bedenkelijk zijn als de internationale gemeenschap het signaal krijgt dat een land eerst door een oorlog of een natuurramp moet worden getroffen, met tweehonderdduizend doden, om recht te hebben op de solidariteit van het Westen. 
Mulder (ALDE ).
   – Voorzitter, er is niets mis met het kwijtschelden van schulden, zeker niet als het landen betreft die in acute nood verkeren zoals op het ogenblik het geval is in Zuidoost-Azië. Men kan echter niet alles over één kam scheren. Het is door verschillende sprekers al gezegd. Er zijn landen die een goede regeermethode hebben en er zijn landen die een slechte regeermethode hebben en wij kunnen niet voor alle landen zeggen dat wij hun schulden kwijtschelden en de zaak daarmee is opgelost. In praktische termen, het kan niet zo zijn dat wij Zimbabwe op dezelfde manier behandelen als bijvoorbeeld Uganda. Voor ieder punt, voor ieder land moet bekeken worden wat politiek gezien het beste is, en het kwijtschelden van schuld is één van de onderdelen die kan bijdragen aan de ontwikkeling van het land.
Wat de resolutie betreft, die is wel buitengewoon vaag. Wat zijn de praktische consequenties voor bijvoorbeeld de Europese begroting? Ik geloof dat alleen de Europese Investeringsbank leningen verstrekt. De Europese begroting staat garant voor die leningen. Wat gaat er gebeuren als wij die leningen kwijtschelden? Hoeveel gaat dat kosten? Misschien zou de Commissie daar iets over kunnen zeggen? 
Schmit,
   . – Mevrouw de Voorzitter, de Raad kan grotendeels instemmen met wat hier gezegd is: wij hebben allemaal begrip voor de urgente en uitzonderlijke situatie waarmee sommige landen te kampen hebben, met name de landen die door de natuurramp zijn getroffen. En wat Irak betreft, denk ik dat niemand twijfelt aan de noodzaak om dit land bij de wederopbouw te helpen. Dit gezegd hebbende, rijst inderdaad de vraag wat wij voor alle andere ontwikkelingslanden doen.
Om te beginnen wil ik opmerken – en ik sluit hiermee enigszins aan bij hetgeen de commissaris heeft gezegd – dat wij niet bij alle landen op dezelfde manier te werk kunnen gaan. De ontwikkelingslanden zijn niet allemaal gelijk. De situatie kan onderling zeer verschillen. Daarom denk ik dat wij ons in eerste instantie hoofdzakelijk moeten concentreren op de minst ontwikkelde landen, de armste landen. Wat kunnen wij voor hen doen?
Ten eerste kunnen wij hun schuld verlichten of zelfs kwijtschelden. Mijns inziens is dit een initiatief dat wij moeten steunen en bevorderen. Binnen welke kaders moeten wij optreden? Er is het debat dat in het kader van de komende Raden wordt gevoerd – ik heb met name de Raad van april genoemd, die zich moet richten op het analyseren en eventueel herzien van de EU-verplichtingen ter verwezenlijking van de millenniumdoelstellingen. Er is de steun van de Europese Unie voor de initiatieven die binnen de G8 worden genomen, met name die van het voorzitterschap van de G8 tijdens de komende top in het Verenigd Koninkrijk. Europa moet dit plan om de schulden te verlichten of zelfs kwijt te schelden dus aanmoedigen. Het dient hierbij echter wel onderscheid te maken, omdat het Europese optreden anders aan geloofwaardigheid zou inboeten.
Ten tweede heeft kwijtschelding of verlichting van de schuld alleen zin als de rijke landen hun ontwikkelingshulp verhogen. In dit opzicht is de Europese Unie verplichtingen aangegaan die zij ook moet nakomen.
Ten derde en laatste: de schuld moet in een ruimer politiek kader inzake ontwikkelingssamenwerking worden geplaatst, ongeacht hoe groot deze schuld is. Het heeft geen enkele zin om schuld kwijt te schelden, als we tegelijkertijd onze grenzen voor bepaalde importproducten uit de ontwikkelingslanden sluiten. Het heeft evenmin zin om schuld kwijt te schelden, als we bij onszelf bepaalde producten gaan subsidiëren en daardoor de ontwikkeling van deze zelfde producten in de ontwikkelingslanden blokkeren.
Samengevat denk ik dat kwijtschelding een belangrijk – maar niet het enige – onderdeel is van een ontwikkelingsbeleid en een echt ontwikkelingspartnerschap, waaraan de Europese Unie zich moet wijden. 
Potočnik,
   . – Mijnheer de Voorzitter, de Commissie heeft dit belangrijke debat over schuldverlichting aandachtig gevolgd. We hebben vandaag een aantal belangrijke en nuttige voorstellen en opmerkingen gehoord. Ik zal hier nu op ingaan.
Ten eerste moet meteen worden benadrukt dat armoede niet alleen een kwestie is van schuldverlichting. Het gaat om de juiste niveaus van ontwikkelingsfinanciering. Ten tweede moet er een onderscheid worden gemaakt tussen verschillende landen, met name tussen de minst ontwikkelde landen en andere ontwikkelingslanden.
Ten derde zijn de cijfers over schuldverlichting per hoofd van de bevolking niet aan u voorgelegd om in de steun te snijden. We willen deze criteria juist gebruiken om de schuldenlast te verlichten voor de landen die dit het hardst nodig hebben.
Ten vierde zullen de VN en de Commissie hun inspanningen op het gebied van HIPC en andere initiatieven coördineren met andere internationale organisaties.
Ten vijfde wordt in een nieuw houdbaarheidskader van de Wereldbank en het IMF erkend dat de huidige inspanningen voor schuldverlichting niet volstaan. Het nieuwe kader zal allereerst per land indicatieve drempels voor de schuldenlast vastleggen. Er zal rekening worden gehouden met externe schokken, en de houdbaarheidsbeoordeling zal transparanter en in overleg verlopen. Dat zijn de drie hoofdpunten van het nieuwe houdbaarheidskader.
Tot slot mag schuldverlichting voor Irak niet ten koste gaan van de armste landen en is een schuldenmoratorium voor door de tsunami getroffen landen wenselijk.
De Commissie zal de kwestie over de buitenlandse schuld van ontwikkelingslanden, met name van de minst ontwikkelde landen, op de voet blijven volgen. Er staat ook nog veel te doen op het gebied van eventuele schuldverlichting voor landen in Zuidoost-Azië die zijn getroffen door de aardbeving en de tsunami. Op al deze terreinen zal de Commissie voortdurend in dialoog blijven met het Europees Parlement.
We zijn het er allemaal over eens dat buitenlandse schuld in sommige ontwikkelingslanden een enorm obstakel is voor groei en ontwikkeling. Schuldverlichting kan hierbij een nuttig instrument zijn, maar biedt zeker geen volledige oplossing. We moeten zorgen voor steun, sociaal-economisch beleid, handelsbeleid enzovoort, waarmee de draagkracht van deze landen op lange termijn wordt gegarandeerd. Dat willen ze en dat verdienen ze ook. 
De Voorzitter.
   –Tot besluit van het debat deel ik mee zes ontwerpresoluties te hebben ontvangen, conform artikel 103, lid 2 van het Reglement.(1)
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is het vragenuur. Wij behandelen een aantal vragen aan de Raad (B6-0001/2005). 
De Voorzitter. –
Op 28 november jl. heeft voor de kust van Fuerteventura (Spanje) een tragisch ongeval plaatsgevonden. Als gevolg van het zinken van een vlot zijn twee Afrikaanse immigranten omgekomen en worden veertien anderen vermist. Opnieuw zijn de Europese kusten het toneel geweest van de dood van mensen die via illegale netwerken proberen te ontsnappen aan hun benarde situatie, met de bedoeling op het Europees vasteland een nieuw leven op te bouwen.
Is de Raad zich ervan bewust dat wij hier te maken hebben met een zeer ernstig humanitair probleem, waarvoor noch de Europese samenleving noch de instellingen van de Unie zich mogen afsluiten en dat een dringende oplossing behoeft? Welke politieke en humanitaire initiatieven en maatregelen denkt de Raad te nemen om dergelijke tragische dodelijke ongevallen in de toekomst te voorkomen? 
Schmit,
   . – De geachte afgevaardigde zal zich herinneren dat de Raad reeds meerdere keren zijn bezorgdheid heeft geuit over de menselijke drama's waarop sommige pogingen om illegaal de Europese Unie binnen te komen, uitlopen.
In het Haags Programma, dat de Europese Raad van 4 en 5 november 2004 heeft aangenomen, wordt dit probleem eveneens behandeld en wordt opgeroepen tot een intensievere samenwerking tussen de lidstaten. In dit opzicht zou de Raad het Europees Agentschap voor het beheer van de operationele samenwerking aan de buitengrenzen van de EU-lidstaten willen noemen. Op 26 oktober 2004 heeft de Raad een verordening aangenomen tot oprichting van dit Agentschap, dat op 1 mei 2005 met zijn activiteiten zal starten. Het Agentschap zal de toepassing van de – bestaande en toekomstige – communautaire bepalingen inzake het beheer van de buitengrenzen vergemakkelijken, door de acties van de lidstaten tijdens de tenuitvoerlegging van deze bepalingen te coördineren.
Bovendien heeft de Raad in 2002 een algemeen plan ter bestrijding van illegale immigratie en mensenhandel in de Europese Unie aangenomen, evenals een plan voor een geïntegreerd beheer van de buitengrenzen van de lidstaten van de Europese Unie. De tenuitvoerlegging van deze plannen vormt een belangrijke prioriteit voor de Raad en de lidstaten, die hun operationele samenwerking hebben geïntensiveerd door middel van een reeks gemeenschappelijke activiteiten en proefprojecten. Hierbij is een essentiële rol toebedeeld aan de gemeenschappelijke instantie buitengrensdeskundigen, die de uitvoering van de in de plannen opgenomen activiteiten heeft gecoördineerd. Binnen deze gemeenschappelijke instantie zijn twee centra opgericht voor de coördinatie van de gemeenschappelijke acties en maatregelen die op zee en in de havens moeten worden uitgevoerd, namelijk het westelijk centrum en het oostelijk centrum voor de maritieme grenzen, die zich respectievelijk in Spanje en in Griekenland bevinden. Deze twee centra hebben acties geleid ter bestrijding van illegale immigratie over zee.
De Raad zou de geachte afgevaardigde eveneens willen wijzen op het programma van maatregelen ter bestrijding van illegale immigratie via de zeegrenzen van de lidstaten van de Europese Unie, dat op 27 november 2003 is aangenomen. Dit programma bevat een reeks maatregelen om zo snel mogelijk een gecoördineerd en efficiënt beheer van de zeegrenzen in te stellen.
Er is ook gewezen op het belang van nauwere internationale betrekkingen met derde landen van herkomst of doorreis van de illegale immigratiestromen. Overigens zou ik u erop willen wijzen dat de informele bijeenkomst van de Raad Justitie en Binnenlandse Zaken hoofdzakelijk over dit soort kwesties zal gaan.
Op 2 december 2004 heeft de Raad conclusies aangenomen met betrekking tot de evaluatie van de geboekte vooruitgang in de tenuitvoerlegging van het programma van maatregelen ter bestrijding van illegale immigratie via de zeegrenzen van de lidstaten van de Europese Unie. Hoewel de Raad heeft geconstateerd dat er in de tenuitvoerlegging van dit programma vooruitgang is geboekt, heeft hij tevens besloten dat er nieuwe vorderingen moeten worden gemaakt op het gebied van operationele en wetgevende maatregelen.
Bovendien heeft de Raad de noodzaak bevestigd van een nauwere samenwerking met derde landen op basis van de ervaringen die verschillende lidstaten hebben opgedaan. De Raad heeft voorgesteld alle aspecten van de illegale immigratie in deze samenwerking op te nemen, zoals terugkeer en overname, bestrijding van mensenhandel en de hiermee samenhangende netwerken, evenals alle vormen van illegale immigratie, grensbeheer en uitbreiding van de controlecapaciteiten met betrekking tot immigratie. 
Ortuondo Larrea (ALDE ).
   – Ik zou in de eerste plaats de fungerend voorzitter van de Raad, de heer Schmit, mijn dank willen betuigen voor de uitgebreide informatie die hij ons in zijn antwoord heeft doen toekomen, en tevens wil ik mijn waardering uitspreken voor zijn gevoeligheid, want als representant van een land dat niet aan zee ligt heeft hij ons veel gegevens verstrekt betreffende de zeegrenzen van de Europese Unie.
In dit verband zou ik nog eens willen wijzen op de lange zeegrens die Europa heeft en er aan herinneren dat in de zeeën die Europa omgeven elk jaar honderden, duizenden mensen op tragische wijze de dood vinden. Wij, vanuit het Europees Parlement, hebben herhaaldelijk gevraagd om de instelling van een Europese kustwacht, die, behalve hulp te bieden aan mensen die zich door hun precaire levensomstandigheden gedwongen zien naar Europa te komen door de moeilijke oversteek over onze zeeën te maken, eveneens een nuttige functie zou kunnen vervullen bij het controleren van de vervuiling van het zeewater, die onze kusten aantast.
Heeft de Raad dit onderwerp behandeld? Hoe denkt de Raad over een Europese kustwacht? 
Schmit,
   . – Ik neem nota van het voorstel van de geachte afgevaardigde. Ik vind dat wij een doelstelling moeten nastreven die misschien iets verder gaat dan de oprichting van een Europese kustwacht. Vanuit die gedachte is overigens het Agentschap voor het beheer van de buitengrenzen opgericht. Ik wil er echter ook op wijzen dat zelfs als de kustwachten bijzonder doeltreffend zijn, het probleem zal blijven bestaan. Ik denk dat wij voor een bredere aanpak moeten kiezen, die met name een goede dialoog en een nauwe samenwerking met derde landen omvat, evenals een betere, efficiëntere controle in de landen van doorreis en herkomst. Bovendien moeten we – zoals we zojuist hebben besproken in het kader van ontwikkelingshulp en schulden – met name trachten de oorzaken aan te pakken van de wanhoopsdaden waarnaar u hebt verwezen. 
Muscat (PSE ).
   – Ik kom uit een land dat door zee is omringd, aan de grens van de Europese Unie – Malta – en wat u zegt vat ik op als een stap in de juiste richting voor de middellange en lange termijn, maar we moeten ons er wel van bewust zijn dat we met een crisis worden geconfronteerd. In mijn land zullen we vanaf april voortdurend mensen de zee zien oversteken, dag in dag uit. En in veel landen, zoals veel landen aan de grens, beschikt men niet eens over doeltreffende middelen om deze mensen op een fatsoenlijke manier op te vangen, laat staan om ze bijvoorbeeld terug te zenden naar hun eigen land. Dit is een Europees probleem, en niet alleen een probleem voor de landen aan de grens. Ik wil dat de Raad ons vertelt wat wordt ondernomen in de zin van concrete toewijzing van middelen om ons land en andere landen aan de grens in staat te stellen om op een fatsoenlijke manier om te gaan dit probleem. 
Schmit,
   . – Ik heb alle begrip voor de bijzondere situatie van een land als Malta, dat inderdaad te kampen heeft met ernstige problemen op het gebied van illegale immigratie, vanwege de mensen die er hun toevlucht komen zoeken.
Ik vind dat dit probleem vanuit het oogpunt van solidariteit moet worden behandeld. In dit opzicht moeten er verschillende maatregelen worden genomen: het op termijn verbeteren van de bewaking van onze zeegrenzen en het eventueel oprichten van een Europese kustwacht, evenals het op korte termijn beschikbaar stellen van de financiële middelen voor de terugkeer van mensen die in een land als Malta terechtkomen. Daarnaast moeten we naar mijn mening in het kader van de financiële vooruitzichten de financiële middelen reserveren die nodig zijn voor een dergelijk beleid, zodat de Europese solidariteit op dit gebied kan worden toegepast.
Ik wijs er nogmaals op dat dit een van de belangrijkste onderwerpen is van de komende informele bijeenkomst van de voor immigratie verantwoordelijke ministers, die eind deze maand in Luxemburg zal plaatsvinden. 
De Voorzitter.
De 25 lidstaten van de EU geven op dit moment ongeveer 120 miljard pond per jaar voor onderzoek en ontwikkeling uit. Vergeleken met de meer dan 210 miljard pond die de VS voor ditzelfde doel uitgeeft, lijkt de EU-investering heel klein. Dit onevenwicht is één van de factoren die bijdragen tot een "vlucht" van wetenschappelijk talent van Europa naar de VS. Het verslag-Kok vermeldt dat bijna driekwart van 's werelds toonaangevende IT-bedrijven Amerikaans zijn. Welke actie is de Raad van plan te ondernemen om de Europese kenniseconomie naar een hoger plan te tillen? 
Schmit,
   . – Mevrouw de Voorzitter, wij willen de geachte afgevaardigde wijzen op de conclusies over de toekomst van het onderzoeksbeleid, die onlangs in het kader van de Raad zijn aangenomen: enerzijds de conclusies van de Raad van 24 september 2004 over het Europese beleid op het gebied van onderzoek, en anderzijds de conclusies van het voorzitterschap over het toekomstige Europese beleid ter ondersteuning van onderzoek, die opgesteld zijn tijdens de Raad Concurrentievermogen van 25 en 26 november en die grotendeels door de delegaties zijn onderschreven.
In deze twee teksten wordt de visie van de Raad op de wijze waarop het Europese onderzoeksbeleid zich in de toekomst kan ontwikkelen, uitvoerig beschreven. In zijn conclusies van september verwoordt de Raad tevens zijn mening over de reactie van de Commissie aan het deskundigenpanel op hoog niveau onder leiding van professor Marimon, dat ermee belast was de instrumenten die bij de uitvoering van het zesde kaderprogramma worden gebruikt, op hun doeltreffendheid te evalueren. In deze zelfde conclusies onderstreept de Raad dat onderzoek en technologische ontwikkeling op Europees niveau verder moeten worden gestimuleerd, omdat zij een onontbeerlijke aanvulling vormen van de inspanningen van de lidstaten, en vestigt hij met name de aandacht op de noodzaak om een sterk hefboomeffect te bereiken op de particuliere onderzoeksinvesteringen. De verantwoordelijkheid hiervoor berust voor een groot deel bij de lidstaten. De Raad benadrukt tevens de belangrijke rol van de kleine en middelgrote ondernemingen om het innovatie- en onderzoeksvermogen van de Unie te vergroten en pleit er in deze context voor dat er eenvoudigere en minder bureaucratische procedures worden toegepast voor de uitvoering van het volgende kaderprogramma.
Zoals de geachte afgevaardigde ongetwijfeld weet, zijn de investeringen op het gebied van wetenschappelijke en technologische ontwikkeling in Europa in vergelijking met de Verenigde Staten al jarenlang ontoereikend, maar de kloof is vooral midden jaren negentig ontstaan. Pas sinds de aanneming van de strategie van Lissabon in 2000 en van de in 2002 in Barcelona vastgestelde doelstelling om 3 procent van het bbp in onderzoek en technologische ontwikkeling te investeren, zijn er inspanningen verricht die evenredig zijn aan de uitdaging waarvoor wij staan.
Er dient tevens op gewezen te worden dat de Europese Unie belangrijke maatregelen begint te nemen voor de ontwikkeling van onderzoeks- en ontwikkelingsactiviteiten op het gebied van het veiligheids- en ruimtevaartbeleid. Het Europese beleid op het gebied van onderzoek en ontwikkeling is een cruciaal onderdeel van de strategie van Lissabon. Met name voormalig premier Wim Kok heeft het belang hiervan benadrukt in zijn rapport "De uitdaging aangaan", maar het is ook vanmorgen op expliciete wijze onderstreept door de voorzitter van de Europese Raad en de voorzitter van de Commissie. In het kader van de voorbereiding van de Europese Raad komend voorjaar, is de Raad het in grote lijnen eens met de analyse van het rapport-Kok. Dit dient zonder enige twijfel in aanmerking te worden genomen in het zevende kaderprogramma voor onderzoek en technologische ontwikkeling, dat waarschijnlijk in de eerste helft van 2006 zal worden aangenomen, in het kader van de medebeslissingsprocedure met het Europees Parlement.
Vorm en omvang van het volgende kaderprogramma zullen echter ook afhangen van de beschikbare middelen, die – zoals de geachte afgevaardigde zal begrijpen – in de eerste plaats afhankelijk zijn van de uitkomsten van de nog lopende discussies over de financiële vooruitzichten. 
Evans, Robert (PSE ).
   – Ik zou de fungerend voorzitter van de Raad willen bedanken voor dit zeer uitgebreide antwoord op mijn vraag. Hij verwijst naar het verslag-Kok, waar ook ik in mijn vraag naar heb verwezen. Het is geen geheim dat hierin ook het advies wordt geformuleerd om een Europese onderzoeksraad op te richten, zoals de in de Verenigde Staten.
Het gaat om een onafhankelijk orgaan, onder leiding van wetenschappers en geleerden, dat beurzen toekent aan projecten voor exacte, technische en sociale wetenschappen. Het zou met zo’n twee miljard euro op jaarbasis kunnen worden gefinancierd.
Zal de Raad hierover spreken tijdens de bijeenkomst in maart, waar in het antwoord ook naar werd verwezen? Vindt de fungerend voorzitter van de Raad het zelf een goed idee? Zal hij zich in dat geval ook persoonlijk inzetten om zijn collega’s in de andere 24 landen ervan te overtuigen dat dit idee de moeite waard is? 
Schmit,
   . – Mevrouw de Voorzitter, ik zal deze vragen op persoonlijke titel beantwoorden, aangezien de heer Evans zich rechtstreeks tot mij richt. Ik vind dit een goed idee. Naar mijn mening moet er een betere evaluatie komen van de onderzoeksprogramma's die worden uitgevoerd. Dit aspect dient te worden meegenomen in de discussie over de opstelling van het zevende kaderprogramma en over de verhoging van de middelen in het kader van de komende financiële vooruitzichten. Ik hoop dat het hierbij om een substantiële verhoging zal gaan. Ik vind dit idee de moeite waard om diepgaand te bestuderen en voor te leggen aan de besluitvormende instanties van de Raad. 
De Voorzitter.
Naar aanleiding van een uitnodiging voor een receptie waarin de Patriarch van Konstantinopel "Oecumenisch" werd genoemd, heeft de Turkse regering een omzendbrief gepubliceerd waarin zij vraagt dat geen enkele overheidsambtenaar op deze uitnodiging zou ingaan omdat "wij het fout vinden dat een van onze burgers uitnodigingen verstuurt waarin hij titels gebruikt die hij niet bezit en die hem vanuit het buitenland zijn verleend". Voorts is ook het bericht verspreid dat overeenkomstig de richtlijnen van het nieuwe nationaal veiligheidsbeleid van Turkije een eind moet worden gemaakt aan de pogingen om het bestaande statuut van het Patriarchaat te wijzigen en de Theologische School van Chalki opnieuw te openen.
Het Oecumenisch Patriarchaat komt steeds meer op deze manier onder vuur te liggen en dit wijst erop dat de houding van Turkije ten aanzien van deze kwesties verhardt, ook al vormen zij voor de Europese Unie een belangrijk criterium voor de democratisering van Turkije.
Is de Raad, overwegende dat dergelijke verklaringen, zelfs onlangs nog, hebben geleid tot terroristische daden en "spontane" demonstraties van extremisten tegen het Oecumenisch Patriarchaat, voornemens onverwijld stappen te ondernemen voor de bescherming van dit Patriarchaat? 
Schmit,
   . – De Raad wijst erop dat Turkije – in het kader van het in mei 2003 herziene en aangenomen partnerschap voor de toetreding – onder meer de voorwaarden moet scheppen voor een goed functioneren van de niet-islamitische religieuze gemeenschappen, overeenkomstig de heersende praktijk in de lidstaten van de Europese Unie. Hoewel vrijheid van godsdienst door de Grondwet van de Republiek Turkije wordt gewaarborgd, zoals de Europese Commissie in haar periodiek verslag van 2004 heeft aangegeven, stuiten de niet-islamitische religieuze gemeenschappen, met inbegrip van het oecumenisch patriarchaat, echter nog steeds op obstakels en worden ze onderworpen aan een bureaucratisch regime.
Ondanks de vooruitgang die op dit gebied is geboekt, zijn de problemen over de rechtspositie van de niet-islamitische gemeenschappen, de registratie van het grondbezit en de opleiding van de geestelijken tot op heden nog altijd niet opgelost. Momenteel wordt er gewerkt aan een nieuwe algemene wetgeving, die noodzakelijk is om deze problemen op te lossen. In dit opzicht bestudeert de Turkse regering thans een wetsontwerp over stichtingen.
De Turkse autoriteiten hebben onlangs aangekondigd dat zij de Commissie zouden verzoeken commentaar op dit wetsontwerp te leveren, hetgeen een bijzonder positieve ontwikkeling is. De geachte afgevaardigde weet ongetwijfeld dat de Europese Raad van 17 december heeft besloten dat Turkije in voldoende mate voldeed aan de politieke criteria van Kopenhagen om de toetredingsonderhandelingen te openen, op voorwaarde dat dit land de zes door de Commissie genoemde wetgevingsteksten in werking zou doen treden. Hij heeft de Commissie verzocht bij de Raad een voorstel voor een kader voor onderhandelingen met Turkije in te dienen op basis van de genoemde punten in de conclusies van het voorzitterschap, die aan het eind van deze bijeenkomst zijn aangenomen. Vervolgens is de Raad verzocht overeenstemming te bereiken over dat kader, opdat de onderhandelingen op 3 oktober 2005 kunnen worden geopend, volgens de regels en voorwaarden die in de conclusies van de Europese Raad zijn genoemd.
De Commissie zal nauwlettend blijven volgen of het politieke hervormingsproces daadwerkelijk en in zijn geheel wordt uitgevoerd. Alle in het periodiek verslag en de aanbeveling van de Commissie geïnventariseerde kwesties die aanleiding geven tot een geschil, met inbegrip van de vrijheid van godsdienst, zullen worden behandeld in het verslag dat de Commissie op gezette tijden aan de Raad dient voor te leggen. 
Papadimoulis (GUE/NGL ).
   – Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de Raadsvoorzitter, ik dank u hartelijk voor uw uitvoerige antwoord. Maar omdat – zoals u zelf al zei in uw antwoord – de situatie van de niet-islamitische groepen, het schrappen van eigendomsrechten en het probleem van de priesteropleiding nog niet zijn behandeld, wil ik u volgende vraag stellen: vindt u de vooruitgang op dat gebied voldoende of niet? Indien niet, wat wil de Raad dan ondernemen met het oog op betere resultaten in de toekomst? 
Schmit,
   . – Mevrouw de Voorzitter, ik vind dat de uitoefening van de vrijheid van godsdienst door alle lidstaten en door alle kandidaat-lidstaten gewaarborgd dient te zijn.
Zoals ik zojuist heb opgemerkt, zal de Raad van zeer nabij volgen of de wetten die nog niet definitief zijn aangenomen in Turkije, ten uitvoer worden gelegd. Als er tekortkomingen zijn op dit gebied, dient de Commissie daarvan te gelegener tijd verslag uit te brengen aan de Raad. En als Turkije in gebreke blijft, moeten we natuurlijk een stevige discussie met dit land voeren, opdat het zich conformeert aan dit criterium, dat bepalend is voor de toelating van een land tot de Europese Unie. 
De Voorzitter.
Wat denkt de Raad met het oog op de vaststelling van een gemeenschappelijk standpunt over het voorstel voor een richtlijn inzake per computer geïmplementeerde uitvindingen verder te doen, met het oog op het feit dat de Poolse regering verklaard heeft het huidige voorstel van de Raad niet te kunnen steunen. De nieuwe weging van de stemmen conform het Verdrag van Nice is thans van kracht en zonder instemming van Polen is er geen sprake meer van de noodzakelijke meerderheid voor de goedkeuring van een gemeenschappelijk standpunt op basis van het politiek akkoord van de Raad van 18 mei. Het Nederlandse parlement eist dat de instemming voor het gemeenschappelijk standpunt wordt ingetrokken en de vier fracties van de Duitse bondsdag eisen in een resolutie van alle fracties een reeks wijzigingen van de tekst van de richtlijn.
Is de Raad zich ervan bewust dat dit uiterst magere politieke akkoord ook volledig voorbijgaat aan het standpunt van het Europees Parlement? 
Schmit,
   . – Mevrouw de Voorzitter, naar de mening van de geachte afgevaardigde is bij het ontwerp van het gemeenschappelijk standpunt van de Raad volledig voorbijgegaan aan het standpunt van het Europees Parlement. De Raad wil graag onderstrepen dat hij bij het opstellen van dit ontwerp van het gemeenschappelijk standpunt de amendementen die het Europees Parlement in eerste lezing had voorgesteld, juist nauwgezet heeft onderzocht en er verschillende heeft overgenomen.
Wat de vaststelling van zijn gemeenschappelijk standpunt betreft, deelt de Raad de geachte afgevaardigde mee dat dit op verzoek van een lidstaat is uitgesteld tot een latere datum, zodat deze lidstaat meer tijd heeft om een verklaring op te stellen, die in de notulen van een van de volgende zittingen van de Raad zal worden opgenomen. 
Karas (PPE-DE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, ik wil alleen zeggen dat het voorstel dat er nu ligt onvoldoende rekening houdt met de resolutie van het Parlement. Dat komt ook binnen de Raad tot uiting. Het is immers niet voor niets dat er de afgelopen weken in het Nederlandse parlement, in het Duitse parlement en in Polen steeds meer kritiek is geuit op de politieke overeenstemming in de Raad. Ik vraag u daarom: zal het voorstel waaraan u op dit moment werkt, afwijken van hetgeen ons bekend is?
Mijn tweede vraag aan u is, volgens welke procedure – of het nu die van Nice is of niet – de stemming in de Raad zal plaatsvinden. 
Schmit,
   . – Mevrouw de Voorzitter, volgens mij zijn er nog steeds contacten tussen de Raad en het Europees Parlement. Vanmorgen, slechts enkele uren geleden, werd mij over dit onderwerp – weliswaar informeel – nog een aantal vragen gesteld.
Volgens mij stelt u mij een zeer gerichte vraag: ik meen dat de gekwalificeerde meerderheid van toepassing zal zijn. 
Lichtenberger (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, ik wil ook nog even terugkomen op wat u gezegd heeft, namelijk dat de richtlijn zoals die thans voorligt en in de Raad is besproken, aan de wensen van het Parlement tegemoet zou komen. Dat is niet zo. Ze voldoet niet eens meer aan de wensen van de Raad als we aan de meerderheidsregels denken. Er is nu geen meerderheid meer voor dit voorstel. Kunt u mij uitleggen hoe u met deze situatie in de Raad denkt om te gaan? Er is nu immers een situatie ontstaan die inhoudelijk meer dan onbevredigend is en nadelig is voor de hele IT-sector. 
Schmit,
   . – Ik heb u zojuist al gezegd dat de Raad of het voorzitterschap niet gekant is tegen het idee van onderhandelingen met het Europees Parlement. Ik ga er echter van uit – dat wil ik hier duidelijk stellen – dat als dit land zijn verklaring kan afleggen – en dat kan tijdens een van de komende Raadszittingen – de Raad zich in principe bij gekwalificeerde meerderheid van stemmen zal uitspreken. 
De Voorzitter.
In de Europese Unie bestaan talen met een eeuwenoude geschiedenis die geen talen van een staat zijn, noch officiële talen van de Unie, maar die door een groot aantal personen worden gesproken, vaak in regio's in diverse lidstaten, waar de taal in kwestie dan soms wel en soms niet als officiële taal geldt. In sommige gevallen kent een dergelijke taal een groot aantal sprekers, een literaire traditie en een vitaliteit die te vergelijken valt met talen die als officiële landstaal gelden, met een vergelijkbaar of zelfs groter aantal inwoners.
Is de Raad, gezien het feit dat eerbiediging van de taalverscheidenheid een van de democratische en culturele grondbeginselen van de Unie vormt, zoals in artikel 22 van het Handvest van de grondrechten wordt erkend ("De Unie eerbiedigt de culturele, godsdienstige en taalkundige verscheidenheid") en dat het overeenkomstig de waarden van de Europese Unie onrechtvaardig zou zijn een taal te discrimineren op grond van het feit dat deze niet in een hele staat wordt gesproken, niet van mening dat de Europese Unie in grotere mate rekening zou moeten houden met de realiteit van deze talen?
Hoe zal de Raad zich opstellen ten opzichte van het verzoek van de Spaanse regering om de talenregeling in de Europese instellingen te wijzigen, teneinde ook de overige in Spanje erkende talen hierin op te nemen? 
Schmit,
   . – Het aantal officiële uitgangstalen waarin de fundamentele verdragen worden opgesteld, en waarbij elk van deze talen dezelfde rechtsgeldigheid heeft, bedraagt momenteel eenentwintig, overeenkomstig artikel 53 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, artikel 314 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap en artikel 225 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie.
Krachtens artikel 290 van het EG-Verdrag wordt de regeling van het taalgebruik door de instellingen van de Gemeenschap, onverminderd de bepalingen van het statuut van het Hof van Justitie, door de Raad met eenparigheid van stemmen vastgesteld. Overeenkomstig deze regeling bedraagt het aantal officiële talen en werktalen van de instellingen van de Unie momenteel twintig.
Het Publicatieblad van de Europese Unie wordt in alle twintig officiële talen uitgegeven. In principe wordt de regeling van het taalgebruik in het kader van toetredingsonderhandelingen aangepast. Er is geen enkel juridisch bezwaar om bij de toetreding van een nieuwe lidstaat meer dan één nieuwe officiële taal toe te voegen.
Op 23 november 2004 heeft Ierland een voorstel ingediend bij de Raad tot wijziging van Verordening nr. 1/58 met het doel om aan de twintig, in de tweede alinea genoemde officiële talen de Ierse taal toe te voegen, die behoort tot de eenentwintig talen waarnaar ik in de eerste alinea heb verwezen.
Op 13 december 2004 heeft de Spaanse regering een verzoek ingediend bij de Raad om de volgende talen een officiële erkenning in de EU te geven: 

“het Baskisch, het Galicisch en de taal die Catalaans genoemd wordt in de autonome gemeenschap Catalonië en op de Balearen en Valenciaans in de autonome gemeenschap Valencia”. 

 Ik hoop dat u me mijn slechte uitspraak niet kwalijk neemt. Met het oog hierop heeft de Spaanse regering voorgesteld bepaalde wijzigingen aan te brengen in Verordening nr. 1/58. 
Obiols i Germà (PSE ),
   . – Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, ik heb aandachtig naar uw bijdrage geluisterd. 

 Inclusief het deel van uw betoog dat u in het Spaans hebt gehouden, met een uitspraak die mij wel aanstond en die uitermate correct was. Nu wil ik echter terugkomen op de vraag die mijn collega aan het voorzitterschap heeft gesteld en die ik hier herhaal, aangezien zij wegens ziekte afwezig is. Hoe staat u tegenover het door de Spaanse regering ingediende verzoek? 

...dat wil zeggen, of u van mening bent dat er een mogelijkheid bestaat om consensus te bereiken tussen de vertegenwoordigers van de Raad rondom iets dat een stap voorwaarts kan beteken in deze kwestie. 
Schmit,
   . – De Raad heeft deze kwestie nog niet besproken. Ik vind dat wij pragmatisch te werk moeten gaan. We moeten ons beslist over deze voorstellen – dat van Ierland en dat van de Spaanse regering – buigen. Ik kan niet vooruitlopen op het resultaat waarop de Raad zal uitkomen. Ik verwijs naar de verklaring die aan de tekst van de Grondwet is gehecht, en die in zekere zin een pragmatische aanpak voor dit probleem vormt.
Als wij deze weg inslaan, dan spreek ik de hoop en de wens uit dat we een oplossing vinden die voor iedereen aanvaardbaar is. 
Martin, David (PSE ).
   – Nu Spanje en Ierland hun verzoek hebben ingediend, lopen we natuurlijk het risico dat andere lidstaten zullen volgen. In mijn eigen land, Schotland, is het Gaelic een minderheidstaal. Bovendien wordt in Wales nog een ander Gaelic door een minderheid gesproken.
Naar aanleiding van de laatste overeenkomst hierover op gemeenschapsniveau, vraag ik me ondertussen af of het voorzitterschap de lidstaten niet allemaal zou kunnen aanmoedigen om belangrijke gemeenschapsdocumenten, zoals de Grondwet en belangrijke wetteksten, in alle minderheidstalen van hun land te publiceren. Het zou de druk wegnemen voor de Gemeenschap en de taak doorschuiven naar de lidstaten. Dat zou een pragmatische oplossing zijn van dit probleem. 
Schmit,
   . – Geachte afgevaardigde, allereerst wil ik opmerken dat ik zelf in de uitzonderlijke situatie verkeer dat ik spreker ben van een minderheidstaal die werktaal noch verdragstaal is. Dus in zekere zin begrijp ik het probleem dat aan de orde is gesteld.
Ik moet hieraan toevoegen dat publicatie van de fundamentele teksten, de verdragen en hopelijk ooit ook de Grondwet in alle talen die op het niveau van de Europese Unie worden gehanteerd, mogelijk is. Ik vind dat wij op deze weg verder moeten gaan. Overigens is dit enigszins de pragmatische aanpak die ik aan de geachte Spaanse afgevaardigde heb voorgesteld. 
De Voorzitter.
Welke activiteiten stelt de Raad voor om ervoor te zorgen dat de richtsnoeren van de Unie inzake kinderen in gewapende conflicten ten uitvoer worden gelegd? 
Schmit,
   . – Mevrouw de Voorzitter, de Raad volgt de tenuitvoerlegging van de richtsnoeren van de Europese Unie inzake kinderen in gewapende conflicten op actieve wijze, en heeft onlangs bovendien een document gepubliceerd waarin de balans wordt opgemaakt van de situatie, evenals een actieplan. In dit document staat een overzicht van de acties die de Europese Unie en de lidstaten in 2004 hebben gevoerd, met name op het gebied van technische bijstand, beleidsinstrumenten voor crisisbeheer en samenwerking met de VN, NGO's en andere internationale organisaties.
Het document bevat tevens een actieplan om de algemene doelstellingen van de richtsnoeren om te zetten in meer concrete politieke en praktische verplichtingen van de Europese Unie. Doel van dit actiepan is om technische bijstand en politieke actie nader tot elkaar te brengen, door de aandacht te vestigen op de leemtes en de mogelijkheden voor een nauwere samenwerking in deze kwestie. Vooralsnog is deze actie bedoeld voor een bepaald aantal landen waar kinderen in het bijzonder te maken hebben met gewapende conflicten, namelijk Burundi, Colombia, Ivoorkust, Liberia, Rwanda, Sierra Leone, Sri Lanka, Soedan, Oeganda, de Democratische Republiek Congo, Afghanistan, Birma en Nepal. 
Moraes (PSE ).
   – Ik wil de fungerend voorzitter van de Raad bedanken voor het duidelijke antwoord dat hij heeft gegeven door de betrokken landen op te sommen. Het zijn precies die landen waar de afgevaardigden veel vertegenwoordigers van ontvangen. We geloven nu dat het fenomeen van kindsoldaten een echt probleem is. We weten nu dat het aan de orde van de dag is in landen die niet zijn genoemd, bij voorbeeld in het Midden-Oosten. We verwachten dat dit onderwerp onder Luxemburgs en zeker ook onder Brits voorzitterschap hoog op de agenda zal blijven staan. Zoals we op de televisie kunnen zien, heeft elk land dat momenteel in moeilijkheden verkeert met dit probleem te maken. Sri Lanka is hiervan een voorbeeld.
Ik dring er bij de Raad op aan om dit niet als een ondergeschikte kwestie te behandelen. Het verdient prioriteit op het gebied van ontwikkelingssamenwerking en buitenlandse zaken tijdens het Luxemburgse voorzitterschap. Ik bedank de fungerend voorzitter van de Raad nogmaals voor zijn heldere antwoord. 
Schmit,
   . – Ik kan de geachte afgevaardigde verzekeren dat het Luxemburgse voorzitterschap hieraan zeer veel waarde hecht en deze kwestie hoog op de agenda zal houden. 
Martin, David (PSE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, ik vraag het woord in verband met een beroep op het Reglement. Dit is geen kritiek op u of het Luxemburgse voorzitterschap, maar op de manier waarop de beraadslaging in dit Huis verloopt. Het vragenuur wordt te vaak gezien als een verwaarloosbaar onderdeel van onze werkzaamheden. Toch is dit voor gewone afgevaardigden soms de enige mogelijkheid om vragen te stellen aan Commissie en Raad waarop direct wordt geantwoord. Het vragenuur is te belangrijk om het nog verder uit onze beraadslaging te verdringen. Ik verzoek u dit voor te leggen aan het Bureau. 
De Voorzitter.
   –U hebt helemaal gelijk, mijnheer Martin, en ik ben het in deze kwestie met u eens. Met uw vele jaren ervaring in dit Parlement bent u zich er natuurlijk van bewust dat andere kwesties aanzienlijke vertraging hebben opgelopen. En opnieuw heeft dit geresulteerd in een drastisch ingekort vragenuur, en de fungerend voorzitter van de Raad moet zich nu alweer naar de volgende vergadering haasten. Ik zal uw opmerking echter noteren, en de kwestie zoals u verzoekt bij het Bureau aan de orde stellen.
Ik geef het woord aan de heer Ryan, die ook op dit onderwerp wil ingaan. 
Ryan (UEN ).
   – Dit overkomt mij nu voor de tweede keer. Voor mijn collega Aylward is het de derde keer. Als het vragenuur te laat begint, dan moet het met een bepaalde periode worden verlengd. Dit is niet het geval en dit moet dus beter. 
De Voorzitter.
   –Het komt regelmatig voor dat de vertegenwoordigers van de Raad of de Commissie die hier aanwezig zijn alleszins bereid zijn om iets langer bij ons te blijven en de tijd die zij hebben ingeruimd te laten uitlopen. Ik kan er echter niets aan doen wanneer zij naar een andere vergadering moeten en daarom geen tijd meer hebben.
Ik wil u opnieuw bedanken voor uw opmerking. Wij zullen deze zeer serieus nemen en alle afgevaardigden verzoeken zich aan hun spreektijd te houden en debatten niet te laten uitlopen.
Mevrouw Figueiredo, u bent te laat binnengekomen en was niet aanwezig toen uw vraag werd afgeroepen. Uw vraag kan daarom nu niet meer worden behandeld. 
Figueiredo (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het spijt mij dat ik moet interveniëren, maar deze zitting is niet op het voorziene uur begonnen. Ik was toen hier. Ik heb intussen een ander debat bijgewoond, en kan u nu pas vragen of u bereid bent een debat te voeren over textiel, een heel belangrijk onderwerp, en toe te staan dat ik iets – al is het maar heel kort – over dit onderwerp zeg. 
De Voorzitter.
   –Als ik dit nu zou toestaan, enkel en alleen omdat de fungerend voorzitter van de Raad met zijn hoofd knikt, zou ik de regels overtreden, want een afgevaardigde moet nu eenmaal aanwezig zijn wanneer een vraag wordt afgeroepen. Het is al lang geleden dat uw vraag nr. 5 behandeld had moeten worden, en we zijn ook nog eens een stuk later begonnen met het vragenuur, en zeker niet vroeger. U had hier dus wel degelijk op tijd kunnen zijn.
De vragen nrs. 8 tot en met 25 zullen schriftelijk worden beantwoord.
Het vragenuur is gesloten. 
De Voorzitter. –
   De vergadering is gesloten.
