Gegevensbescherming (debat) 
De Voorzitter
Aan de orde zijn de verklaringen van de Raad en de Commissie over gegevensbescherming.
Paula Lehtomäki
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, kwesties met betrekking tot gegevensbescherming hebben tijdens het Finse voorzitterschap veel aandacht gekregen. Enerzijds is het voorzitterschap uitdagingen aangegaan die met dit onderwerp te maken hadden en vooraf bekend waren, zoals de afhandeling van het kaderbesluit inzake gegevensbescherming in de derde pijler. Anderzijds zijn wij op situaties gestuit waarin het voorzitterschap, gezien de omstandigheden, snel een oplossing moest vinden. Voorbeelden hiervan zijn de onderhandelingen met de Verenigde Staten van Amerika over een nieuwe overeenkomst inzake persoonsgegevens van passagiers (PNR) en de kwestie van de gegevens van bankoverschrijvingen door SWIFT.
Het Finse voorzitterschap is zich ervan bewust dat het Europees Parlement bij verschillende gelegenheden heeft aangegeven het kaderbesluit inzake gegevensbescherming in de derde pijler en de snelle aanneming ervan zeer belangrijk te vinden. Het voorstel voor het kaderbesluit is een van de prioriteiten van ons voorzitterschap op het gebied van justitie en binnenlandse zaken. Het was ons ambitieuze doel om tijdens het Finse voorzitterschap een akkoord over dit kaderbesluit te bereiken.
Wij hebben dit najaar veel tijd en moeite gespendeerd aan de behandeling van dit voorstel voor een kaderbesluit. Tijdens ons voorzitterschap werd de eerste lezing van het kaderbesluit afgerond en was er een tweede en een derde lezing. Bovendien werden het Comité artikel 36 en het Comité van Permanente Vertegenwoordigers verscheidene malen gevraagd om de afzonderlijke kwesties die hiermee verband houden, te onderzoeken.
Ondanks deze inspanningen bleek het tijdsschema te krap te zijn. Het is duidelijk dat er tijdens het Finse voorzitterschap geen consensus meer wordt bereikt en dat het debat over het kaderbesluit tijdens het Duitse voorzitterschap moet worden voortgezet.
Het voorstel voor een kaderbesluit is een uitvoerig en veelzijdig pakket waarvan de effecten op de politiële en strafrechtelijke samenwerking en op de bescherming van gegevens van geregistreerde personen nauwkeurige overwogen moeten worden. Dat bepaalde cruciale vragen nog onbeantwoord zijn, bewijst hoe lastig deze zaak is, ook al is er al veel vooruitgang geboekt. Zo zijn bijvoorbeeld de kwesties met betrekking tot het toepassingsgebied van het kaderbesluit nog niet opgelost. De belangrijkste onbeantwoorde vraag is of de beginselen van gegevensbescherming die in het kaderbesluit zijn opgenomen, ook moeten worden toegepast op het verwerken van gegevens in de lidstaten, en of het toepassingsgebied moet worden beperkt tot grensoverschrijdende informatie, zoals sommige lidstaten willen.
Het was dit najaar ook de taak van het voorzitterschap om te onderhandelen over een nieuwe overeenkomst inzake de overdracht van PNR-gegevens aan de Amerikaanse autoriteiten. De overeenkomst die het resultaat was van deze onderhandelingen komt in grote mate overeen met de inhoud van de overeenkomst uit 2004. De luchtvaartmaatschappijen kunnen goed blijven functioneren en PNR-gegevens aan de Verenigde Staten blijven verstrekken. De Verenigde Staten moeten op hun beurt een toereikend niveau van gegevensbescherming in de toekomst garanderen.
De medio oktober ondertekende overeenkomst is tijdelijk en geldig tot eind juli 2007. Het is de bedoeling dat wij dan een nieuwe, meer permanente regeling voor het afstaan van PNR-gegevens klaar hebben. Wij proberen de onderhandelingen hierover - die niet eenvoudig zullen zijn - zo snel mogelijk te beginnen. Er wordt momenteel een nieuw onderhandelingsmandaat voorbereid.
De betekenis van de nieuwe PNR-overeenkomst, waarover in 2007 onderhandeld moet worden, wordt alleen maar groter in het licht van de gegevens die onlangs zijn gepubliceerd met betrekking tot het Automatic Targeting System (ATS) van de Amerikaanse autoriteiten. Dit systeem verzamelt informatie uit verschillende bronnen, waaronder PNR-gegevens van passagiers die naar de Verenigde Staten vliegen. Het doel hiervan is om makkelijker een risicobeoordeling met betrekking tot passagiers te maken.
Het bestaan van het ATS is bij de Raad en de Commissie bekend sinds september 2005, toen een gezamenlijke beoordeling van de toepassing van de eerste PNR-overeenkomst plaatsvond. Het Amerikaanse Department of Homeland Security maakte het systeem echter pas op 2 november van dit jaar bekend, toen het nieuws in een Amerikaans publicatieblad verscheen.
De compatibiliteit van de huidige en de toekomstige PNR-overeenkomst met het ATS wordt momenteel bestudeerd, vooral met betrekking tot de duur van de opslag van gegevens en het verder doorgeven en de relevantie van gegevens. Het voorzitterschap en de Commissie hebben de Amerikaanse autoriteiten een officieel bericht hierover gestuurd. Het Europees Parlement zal te zijner tijd over de uitkomsten worden geïnformeerd.
Franco Frattini
vice-voorzitter van de Commissie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, zoals u weet hebben de Europese Unie en de Verenigde Staten op 19 oktober een overeenkomst gesloten met betrekking tot de overdracht en uitwisseling van digitale passagiersgegevens door luchtvaartmaatschappijen naar het Amerikaanse ministerie van Binnenlandse Veiligheid.
De regering van de Verenigde Staten heeft een aantal garanties gegeven met betrekking tot de bescherming en beveiliging van deze PNR-gegevens. Met het oog daarop is er onrust gerezen naar aanleiding van de informatie die in de afgelopen maand door het Amerikaanse ministerie van Binnenlandse Veiligheid naar buiten is gebracht over het zogenaamde Automated Targeting System. Dit veiligheidsscreeningssysteem maakt een risicobeoordeling van internationale reizigers, en gebruikt daarbij onder andere PNR-gegevens. Uit publicaties van het ministerie van Binnenlandse Veiligheid blijkt dat er een significant verschil is tussen enerzijds de wijze waarop het ATS omgaat met PNR-gegevens en anderzijds het striktere regime voor de Europese PRN-gegevens, overeenkomstig de toezeggingen van dit ministerie.
Zoals de Voorzitter zojuist al zei, hebben wij vandaag een brief gestuurd naar de regering van de Verenigde Staten waarin wij om een formele bevestiging vragen van de toezegging dat PNR-gegevens van de EU binnen het ATS worden verwerkt in overeenstemming met de bestaande overeenkomst. De huidige overeenkomst tussen de EU en de VS loopt juli 2007 af. Begin 2007 zal de Commissie de Raad aanbevelen om het voorzitterschap, met steun van de Commissie, onderhandelingen te laten voeren over een nieuwe PNR-overeenkomst met de Verenigde Staten. Ik ga ervan uit dat een nieuwe overeenkomst vergaande gegevensbeveiliging zal garanderen voor alle PNR-gegevens die binnen het kader van deze overeenkomst worden uitgewisseld, zonder dat dit ten koste gaat van de veiligheid van burgers.
Ik zal het Europese Parlement op de hoogte houden van de voorbereidingen met betrekking tot het ontwerpmandaat, dat ik voor eind maart 2007 verwacht te ontvangen. Tot die tijd blijft mijn uitgangspunt dat reizigers moeten weten wanneer hun PNR-gegevens worden doorgegeven aan autoriteiten van niet-lidstaten. Dit maakt namelijk nadrukkelijk onderdeel uit van de toezegging van het ministerie van Binnenlandse Veiligheid.
We hebben een internationale overeenkomst nodig die door de burgers aan beide zijden van de Atlantische oceaan en de democratisch gekozen afgevaardigden van beide landen wordt gedragen. Ik heb al vaak gezegd dat het belangrijk is een evenwicht te vinden tussen veiligheidsmaatregelen enerzijds en bescherming van onvervreemdbare mensenrechten anderzijds.
De Commissie zal het voorzitterschap bijstaan tijdens dergelijke onderhandelingen over toekomstige PNR-overeenkomsten met niet-lidstaten en ervoor zorgen dat de veiligheidskwesties op de juiste wijze worden aangepakt via de overdracht en de correcte toepassing van PNR-gegevens. Tegelijkertijd zal zij ervoor zorgen dat de persoonsgegevens uit hoofde van artikel 8 van het Handvest gegarandeerd blijven.
Ten slotte is er tijdens de bijeenkomst van de ministeriële trojka van 6 november 2006 een contractgroep op hoog niveau opgericht voor het uitwisselen van informatie over en de bescherming van persoonsgegevens voor doeleinden van ordehandhaving. Aan beide zijden van de Atlantische Oceaan is er een duidelijke behoefte aan meer samenwerking op dit vlak.
Ik zou ook voor een hecht en doorlopend contact tussen deze nieuwe contactgroep, het Europese Parlement en het Congres van de Verenigde Staten willen pleiten. Wij hebben zowel een breed perspectief als een langetermijnvisie nodig om samen met de Verenigde Staten de terroristische dreiging aan te kunnen pakken, en tegelijkertijd de individuele rechten van personen te kunnen garanderen zonder dat hun veiligheid in gevaar wordt gebracht.
Wat meer in het algemeen het door de fungerend voorzitter genoemde onderwerp betreft, blijf ook ik de Raad aanmoedigen om zo snel mogelijk het voorstel aan te nemen dat ik vijftien maanden geleden heb ingediend over gegevensbescherming in de derde pijler. Ik reken hierbij op de steun van het komend Duitse voorzitterschap.
Wij hebben te maken met een algemeen probleem en een algemene dreiging. Terrorisme zal ook in de komende maanden en jaren onderdeel uitmaken van onze dagelijkse werkelijkheid. Alleen met een zeer solide strategie en een evenwichtige samenwerking met onze belangrijkste internationale, transatlantische partner zal het mogelijk zijn om deze moderne vorm van totalitarisme tegen de democratie in te dammen of te elimineren.
Charlotte Cederschiöld
Mijnheer de Voorzitter, de Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese Democraten geeft steun aan de aanbeveling van mevrouw in 't Veld met betrekking tot het gebruik van passagiersgegevens. Ook wij verkiezen de Canadese overeenkomst boven die van de VS. Wij hopen bovendien dat de transatlantische samenwerking verbeterd zal worden, en wat dat betreft hebben wij vertrouwen in het engagement van commissaris Frattini. Wij nemen evenwel niet aan dit debat deel om commentaar te leveren op krantenartikelen, maar om de Commissie tot vaart te manen bij haar besluit over de voorschriften inzake gegevensbescherming, ook indien die voorschriften een domino-effect zouden hebben voor de ministers van Justitie in de derde pijler. Dat is beter dan het enkel beperken van de rechten van maatschappijen in het kader van de eerste pijler, zoals nu het geval is.
Met de grondrechten moet ook consumentenbescherming worden gegarandeerd, ongeacht de structuur van het Verdrag. Het Europees Handvest van de grondrechten dekt ook gegevensbescherming, evenals het Verdrag van de Raad van Europa tot bescherming van rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, waarin het recht op bescherming van het privé-leven is opgenomen. Dit is bovendien een beginsel dat door alle drie de instellingen van de EU en door alle lidstaten wordt onderschreven. Elke lidstaat heeft wetgeving inzake gegevensbescherming en een autoriteit voor gegevensbescherming. Daar hebben wij ook op Europees vlak behoefte aan. Het Parlement en de Raad waren het daar in september reeds over eens, maar tot nu toe is er niets gebeurd.
De EU heeft vooruitgang geboekt in de strijd tegen criminaliteit en terrorisme. Het volgende dat nodig is, is gegevensbescherming op het niveau van de jurisprudentie van de Raad van Europa of - wat nog beter zou zijn - op het niveau van de lidstaat met de beste gegevensbescherming. Het Parlement speelt altijd zijn rol als het gaat om de ontwikkeling van het rechtenbereik. Het visuminformatiesysteem, het Schengen-informatiesysteem en Europol zijn geen uitzonderingen.
Elke instelling die gegevensbescherming dwarsboomt, loopt praktisch gezien het gevaar een hinderpaal te worden voor een effectieve strijd tegen criminaliteit. Het is niet: 'of... of', dat hier van toepassing is, maar 'zowel...als'.
Als de Raad steun geeft aan de criteria inzake proportionaliteit en noodzakelijkheid, waarom zegt hij dat dan niet? Is de Raad soms bezorgd dat het Europese Hof van Justitie de grondrechten zou verdedigen? Welke wetgeving zou dan in het gedrang komen? Wanneer krijgen wij het voorstel inzake gegevensbescherming op het gebied van misdaadbestrijding? De Raad heeft hier een verantwoordelijkheid en moet de mensen antwoorden.
Martine Roure
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de vice-voorzitter van de Commissie, mevrouw de minister, de invoering van een automated targeting system - het zogenaamde ATS - door de Amerikaanse autoriteiten betekent dat er een gigantische gegevensbank wordt gecreëerd met de gegevens van de Europese burgers die het grondgebied van de Verenigde Staten betreden. Nogmaals wordt duidelijk gemaakt dat Europa een andere aanpak wenst te volgen op dit gebied en dat de noodzaak van een betere bescherming van het privé-leven van de Europese burgers en de persoonsgegevens steeds dringender wordt.
Ons inziens kan de strijd tegen het terrorisme niet efficiënt zijn als wij iedereen als potentiële misdadiger behandelen. Dit systeem brengt eveneens reële discriminatierisico's met zich mee. Wij willen trouwens graag weten hoe dat systeem werkt met de behandeling van PNR-gegevens. Zal dit invloed uitoefenen op de onderhandelingen over de overeenkomst die er in 2007 moet komen? De gegevens van het ATS zullen gedurende veertig jaar worden bewaard. Willen de Amerikanen soms hetzelfde voor de PNR-gegevens? Zal de PNR-overeenkomst de Europese burgers eindelijk de mogelijkheid geven om hun rechten op bescherming van hun privé-leven voor een Amerikaanse rechtbank af te dwingen, hetgeen ze momenteel niet kunnen? Het is dus van essentieel belang dat wij een proces van parlementaire dialoog met onze collega's van het Amerikaans Congres op gang brengen, opdat wij samen een gemeenschappelijke aanpak voor de bescherming van het recht op veiligheid en de bescherming van de persoonsgegevens van onze burgers kunnen uitwerken.
Ik wil u eraan herinneren dat wij hier een jaar geleden dagelijks hebben gedebatteerd over gegevensbewaring, en ik heb toen in het kader van dat debat reeds gewezen op de noodzaak het kaderbesluit inzake gegevensbescherming in het kader van de derde pijler aan te nemen. Wij hebben toen een amendement op de wetgevingsresolutie aangenomen waarin werd gezegd dat de toegang tot de gegevens geregeld moest worden met dit kaderbesluit. Ik moet erkennen dat het Fins voorzitterschap echte inspanningen hiertoe heeft ondernomen. In de Raad wordt er nu veel intensiever over gesproken.
Toch zijn wij uitermate bezorgd over de wending die de besprekingen tussen de lidstaten nemen. Wij vrezen dat de Raad dit kaderbesluit van heel zijn inhoud zal ontdoen. Wij kunnen geen akkoord aanvaarden dat is gegrondvest op de kleinst gemeenschappelijke noemer. Het kaderbesluit moet een hoog niveau van gegevensbescherming verzekeren. Daarin moeten de beginselen die ten grondslag liggen aan de communautaire richtlijn op dit gebied worden overgenomen en moet natuurlijk rekening worden gehouden met de specifieke kenmerken van het politiewerk. Wij kunnen evenwel in geen geval akkoord gaan met een niveau van gegevensbescherming dat lager is dan het niveau van richtlijn 95/46/EG en Verdrag nr. 108 van de Raad van Europa, dat eveneens bindend is voor de lidstaten. Snelheid is noodzakelijk maar daardoor mag de kwaliteit van het kaderbesluit niet in gevaar worden gebracht.
Wij willen een open en eerlijk debat, dat ons in staat stelt een akkoord te bereiken zonder dat de problematische artikelen worden geschrapt. Wij dringen er met name op aan dat in het kader van dit instrument de overdracht van gegevens naar derde landen en naar particuliere partijen wordt behandeld. Natuurlijk vinden wij het jammer dat wij niet zijn geïnformeerd over de discussies in de Raad en wij betreuren het dat het unaniem in dit Parlement aangenomen advies totaal niet in ogenschouw is genomen tijdens de onderhandelingen in de Raad.
Het Europees Parlement heeft echter blijk gegeven van zijn volwassenheid en verantwoordelijkheidsbesef. Wij kunnen trouwens het visuminformatiesysteem niet in werking laten treden als wij niet de garantie hebben dat het kaderbesluit inzake gegevensbescherming wordt aangenomen.
Ik wil nog preciseren dat dit geen chantage is. Wij willen enkel nogmaals duidelijk uiting geven aan de vastberadenheid van een democratisch gekozen Parlement.
Sophia in 't Veld
Mijnheer de Voorzitter, ik was hoogst verbaasd toen mevrouw Lehtomäki vertelde dat ze al sinds 2005 op de hoogte was van het Automated Targeting System. Ik weet zeker dat onze collega's in het Amerikaanse Congres dat heel interessant zullen vinden, omdat ze er pas ongeveer een maand geleden achter zijn gekomen en ze woedend waren dat dit systeem, tegen de uitdrukkelijke wens van het Amerikaanse Congres in, in het geheim al vier jaar in gebruik was. Ik zou graag zien dat u ons dat uitlegde, mevrouw Lehtomäki.
In de tweede plaats, hoe kan het dat de Europese burgers niet op de hoogte waren, als u er al sinds 2005 vanaf wist? Dit is niet alleen een duidelijke schending van de PNR-overeenkomst, maar ook van de rechten van EU-burgers. Als rechtvaardiging voor het verzamelen van deze gegevens met dit ATS noemt iedereen de bestrijding van terrorisme. Laten we eens kijken naar de tekst van het voorstel van het ATS. Het gaat om werkgevers die sollicitanten willen screenen, bedrijven die een audit willen doen, overheidsinstanties die vergunningen verstrekken en de aanvragers willen screenen. Het gaat veel verder dan de bestrijding van terrorisme en ik vind dat onaanvaardbaar.
U vroeg terecht aan de Amerikaanse overheid wat het verband is tussen dit ATS en de PNR-overeenkomst. Maar ik denk dat u het Europese publiek ook verschuldigd bent ervoor te zorgen dat deze vraag wordt gepubliceerd. Het Europees Parlement moet een kopie van die brief krijgen en u moet een verklaring aan de pers afleggen en het Europese publiek uitleggen wat er met hun gegevens gebeurt.
Verder zou ik graag willen weten of het klopt dat PNR-gegevens sinds 2002, dat wil zeggen twee jaar voor de PNR-overeenkomst, in het ATS zijn ingevoerd. Ik zou ook graag willen weten of dit aan de orde is geweest op de twee informele bijeenkomsten van 6 november en 13 december - dat wil zeggen vandaag - en of u antwoord hebt gekregen van de Amerikaanse autoriteit. Ik wil graag weten of gegevensbescherming op de agenda stond en zo ja, op grond waarvan. Ik zou ook graag antwoord krijgen van zowel de Commissie als de Raad op de vraag of het Europees Parlement en het Amerikaanse Congres in de toekomst deel zullen uitmaken van de contactgroep op hoog niveau.
Dan wil ik graag weten of de Raad en de Commissie vergelijkbare databases of programma's in andere landen kennen. Wat als bijvoorbeeld niet onze Amerikaanse vrienden maar de Russen een dergelijk programma opzetten, wat zouden we dan doen? Ik denk ook dat deze zaken duidelijk laten zien dat er niet alleen een Europese regeling voor gegevensbescherming nodig is, maar een mondiale norm die niet alleen passagiersgegevens maar ook onze bankgegevens, onze telecommunicatiegegevens en wie weet welke andere gegevens nog meer beschermt.
Wat de PNR betreft, zouden de Commissie en de Raad tot slot kunnen bevestigen dat het 'push-systeem' voor het einde van deze maand wordt getest, zoals overeengekomen? Zouden ze ook kunnen bevestigen - want ik ben onlangs nog in de Verenigde Staten geweest en als passagier ben ik absoluut niet op de hoogte gesteld van het PNR-programma of mijn rechten - dat passagiers geïnformeerd zullen worden?
Een laatste vraag: kan de Raad bevestigen dat het Europees Parlement formeel zal worden geraadpleegd over het mandaat voor de toekomstige PNR-overeenkomst?
Kathalijne Maria Buitenweg
namens de Verts/ALE-Fractie. - Voorzitter, ik sluit me aan bij Sophia in 't Veld. Het is inderdaad nogal heftig wat u hier heeft gezegd, dat u eigenlijk al meer dan een jaar op de hoogte was van dit systeem. Ik wil weten of dit inderdaad ook in de Raad is besproken en of de Europese Commissie dat ook wist? Ik wil ook weten wat dit voor gevolgen heeft gehad voor de PNR-discussie? Een aantal PNR-gegevens, begrijp ik, worden gebruikt voor het nieuwe systeem. Voor het PNR-systeem is met veel moeite een uiterste datum voor de opslag van gegevens overeengekomen. Nu worden die gegevens dus in een nieuw systeem gebruikt en daar kunnen ze dan vervolgens voor 40 jaar worden opgeslagen. Ik vraag me dus wel af of dat daar ook in is meegenomen.
Sowieso is er wel heel veel vreemds aan de gang, ook met die PNR-gegevens. Wij hebben allemaal afspraken gemaakt, over die maximum opslag, over de beperkte definitie waarvoor ze gebruikt mogen worden. Vervolgens is er dan een Side Letter, een brief van de Amerikanen waarin ze zeggen, "oh what the hell, als wij het toch voor andere dingen kunnen gebruiken, dan doen we het ook voor other risks, als we meer dan die 34 informatievelden willen opgebruiken, dan doen we dat ook". Het enige antwoord van de Raad is dan: ja, maar wij willen toch dat mensenrechten gerespecteerd worden en jullie zeggen niets van wat nu de status van die brief is. Denken jullie dat die brief er echt voor niets is, of is dat nu de brief over hoe de Amerikanen die gegevens toch gaan gebruiken? Graag wil ik van u horen hoe u denkt over de status van die brief.
En wilt u nu ook alleen weer opnieuw een formal confirmation, zoals de Commissie zegt, om te zeggen dat het nu formally confirmed is; de regering Bush zal dan ongetwijfeld zeggen dat zij alle regels handhaven. Gaat u nu ook kijken of het technisch echt mogelijk is dat die PNR-gegevens inderdaad maar voor die beperkte tijd worden opgeslagen? Gaat u kijken of dat mogelijk is? Volgens mij is dat namelijk helemaal niet mogelijk in dat systeem?
Ik wil inderdaad ook kijken naar het PNR-mandaat, want dat zal de komende maanden al geschreven moeten worden en ik hoop dat dat hier in het Parlement wordt besproken. Tot slot: ik hoorde dat er ook bilateraal gesproken wordt tussen de Verenigde Staten en een aantal lidstaten over een nieuw PNR akkoord. Als dat waar is, dan ondergraven wij onszelf natuurlijk volledig, want dan gaan de Verenigde Staten met een land dat hen het meest tegemoetkomt, een deal sluiten en dan kan vervolgens de rest zich daarbij aansluiten. Is dit een onderwerp van gesprek geweest in de Raad en kunt u mij bevestigen dat er geen bilateraal akkoord gesloten zal worden tussen de Verenigde Staten en willekeurig welke lidstaat van de EU?
Paula Lehtomäki
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, dit debat ging in de eerste plaats over het werk met betrekking tot het kaderbesluit van de Europese Unie en, zoals ik in mijn openingstoespraak zei, zal dit werk onder het Duitse voorzitterschap worden voortgezet. Wij hebben hard gewerkt om het kaderbesluit tot stand te brengen, maar helaas krijgen wij het dit najaar nog niet af.
Wat de gegevensuitwisseling tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten en het actuele debat daarover betreft, moet ik eerst zeggen dat de lidstaten als onafhankelijke landen natuurlijk overeenkomsten met andere landen kunnen sluiten over zaken die onder hun eigen soevereine bevoegdheid vallen. Daarin zijn zij vrij en de Raad heeft niet de macht zich te bemoeien met alle bilaterale betrekkingen van de lidstaten, en zal er dan ook geen standpunt over innemen.
Wat de PNR-overeenkomst van de Europese Unie en het hiermee nauw verbonden Amerikaanse ATS-systeem betreft, bekijken wij nu, zoals ik in mijn openingstoespraak zei, of het ATS-systeem en het PNR-systeem compatibel zijn. Wij hebben de Verenigde Staten dus om opheldering over deze compatibiliteit gevraagd en gisteren nog heeft het voorzitterschap op de bijeenkomst van de Senior Level Group tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten onze grote zorg geuit over de mogelijkheid dat het ATS-systeem niet voldoet aan de bepalingen van de PNR-overeenkomst en de undertakings. Wij hebben dus in veel opzichten aandacht aan deze zaak besteed en wachten op een antwoord van de Verenigde Saten op dit verzoek. Zoals ik zei en zoals ook commissaris Frattini in zijn toespraak zei, zal het Europees Parlement over de ontwikkelingen worden geïnformeerd zodra het antwoord komt en de gesprekken vorderen.
Kathalijne Maria Buitenweg
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik ben heel nieuwsgierig. Mevrouw de fungerend voorzitter, u zegt dat u nu bezorgd bent over het feit dat het nieuwe systeem en de PNR misschien niet compatibel zijn, maar u hebt ook gezegd dat u al sinds 2005 op de hoogte bent van het systeem. De nieuwe PNR-overeenkomst dateert van nadien, dus waarom was u daar niet bezorgd over terwijl u ervan afwist en heeft u toch een overeenkomst met de VS gesloten?
Paula Lehtomäki
Mijnheer de Voorzitter, ik denk dat u wilt dat ik hier nu op antwoord, terwijl over twee en een half uur vanmiddag het vragenuur met vragen aan de Raad plaatsvindt. Ik kan zeggen dat de compatibiliteit tussen ATS en PNR nu wordt onderzocht. Wij moeten beseffen dat wanneer er nog slechts sprake is van een onderzoek, er ook nog geen aanwijzingen zijn dat ze niet compatibel zijn. Wij moeten er niet automatisch van uitgaan dat ze niet compatibel zijn: er wordt nu onderzoek naar gedaan.
Sophia in 't Veld
(EN) Mijnheer de Voorzitter, het spijt me dat de Raad opnieuw op geen enkele vraag heeft geantwoord. Ik had graag schriftelijke antwoorden op mijn vragen en ik wil nu graag weten of we de tekst van de vraag van de Raad kunnen krijgen en of de Raad de burgers van Europa op de hoogte zal stellen.
Paula Lehtomäki
Mijnheer de Voorzitter, zoals ik zei, is het belangrijkste in deze fase natuurlijk wat de Verenigde Staten zullen antwoorden op het verzoek dat wij samen met de Commissie hebben gedaan. Wat de procedure betreft heeft het Parlement de mogelijkheid de Raad op een andere manier vragen te stellen.
Franco Frattini
vice-voorzitter van de Commissie. - (IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, zoals de vertegenwoordiger van het voorzitterschap zojuist heeft opgemerkt, zullen veel vragen een antwoord krijgen zodra wij een gedetailleerd antwoord ontvangen op de brief die wij vandaag gezamenlijk verzonden hebben.
Ik wil u zeggen dat het hier gaat om een specifiek verzoek. Ik heb geen enkel probleem, mits het voorzitterschap ermee akkoord gaat en er een formeel verzoek van het Parlement komt, om een kopie ter beschikking te stellen van de brief die is verzonden naar de Amerikaanse regering. Zodoende kan iedereen zien in welke bewoordingen onze vragen gesteld zijn. Ik wil hier nog aan toevoegen dat wij geen onderzoek verrichten naar de Verenigde Staten. De Verenigde Staten zijn een soeverein land en onze voornaamste internationale bondgenoot in de strijd tegen het terrorisme. Het gaat ons er alleen maar om te weten te komen of een overeenkomst al dan niet nageleefd wordt. Dat is een heel eenvoudig punt en hopelijk krijgen wij daar spoedig een antwoord op.
Zoals verwacht, zal het PNR-systeem nog vóór eind december getest worden. Als er geen sprake is van naleving van de overeenkomsten, zullen wij dat merken zodra de termijnen verstreken zijn. Ik geloof dat wij dan ook de mogelijkheid krijgen om een evaluatie te maken van deze eerste test, die bevestigd is in de op 19 oktober ondertekende overeenkomst.
Het is dus duidelijk, zoals mevrouw in 't Veld heeft opgemerkt, dat de informatie moet worden doorgegeven aan de passagiers, aangezien afgesproken is dat dit een noodzakelijke informatie is. De test die met de PNR uitgevoerd zal worden, heeft ook de bedoeling een precies antwoord te geven op deze toezegging van de Amerikaanse autoriteiten.
Ik ben van mening dat er geen bilaterale overeenkomsten tussen de Verenigde Staten en de lidstaten moeten komen en dat de lidstaten overgehaald moeten worden om af te wachten en mee te werken aan de Europese onderhandelingen. Het spreekt vanzelf dat Europese onderhandelingen veel meer zoden aan de dijk zetten dan onderhandelingen van afzonderlijke lidstaten.
Als Europese onderhandelaars zullen wij meer kans op succes krijgen, naarmate wij meer aanmoediging en politieke ruggensteun krijgen. Het is duidelijk dat de Verenigde Staten belang hebben bij een sterke politieke onderhandelingspartner, maar ze moeten geen partner hebben die hen als een gevaar beschouwt. Ikzelf beschouw de Verenigde Staten niet als een gevaar, vandaar dat ik me zal inzetten voor Europese onderhandelingen, die volgens mij veel efficiënter zijn dan nationale besprekingen. Ik ben eveneens voor betrokkenheid van het Europees Parlement en het Amerikaans Congres.
Mevrouw in 't Veld heeft een thema aan de orde gesteld dat ook politiek van aard is. Als het Europees Parlement en het Amerikaanse parlement gezamenlijk vragen om geïnformeerd te worden en als ze vragen om mee te mogen werken met de werkgroep op hoog niveau die wij hebben gevormd, dan zullen zij mijn goedkeuring wegdragen. Maar uiteraard ben ik niet de enige die deel uitmaakt van die werkgroep.
Het zou nuttig zijn als de twee parlementen, het Europees Parlement en het Congres van de Verenigde Staten, met elkaar samenwerkten. Dit moet dan wel gauw gebeuren, want als wij vanaf het begin van het voorjaar willen onderhandelen over een nieuwe overeenkomst, moeten wij ervoor zorgen dat de twee parlementen nog vóór eind februari of begin maart in kennis worden gesteld van onze bedoelingen.
Het laatste punt betreft het onderhandelingsmandaat. Ik heb bij verschillende andere gelegenheden gezegd dat ik geen enkel bezwaar heb om eerst het Parlement te informeren over het onderwerp van het onderhandelingsmandaat dat de Raad ons voor de nieuwe PNR zal geven. Dit hangt niet alleen van mij af, maar ik geloof wel dat informatieverstrekking aan het Parlement een manier is om een sterkere politieke consensus te kweken als wij met de Amerikanen gaan onderhandelen.
De Voorzitter
Het debat is gesloten.
