Speciaal verslag van de Europese Ombudsman naar aanleiding van de ontwerpaanbeveling aan de Commissie (klacht 3453/2005/GG) (debat)
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag van de heer Proinsias De Rossa, namens de Commissie verzoekschriften over het speciaal verslag van de Europese Ombudsman aan het Europees Parlement naar aanleiding van de ontwerpaanbeveling aan de Commissie inzake klacht 3453/2005/GG.
Proinsias De Rossa
rapporteur. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik ben verheugd hier vanavond aanwezig te zijn, al had ik liever gehad dat dit een beetje vroeger had plaatsgevonden. Hoe dan ook is het belangrijk dat dit verslag wordt besproken in het Parlement.
Het verslag betreft een klacht wegens wanbeheer die gericht is tegen de Commissie. De zaak is overgemaakt aan het Europees Parlement aan de hand van een speciaal verslag van de Europese Ombudsman. Het zenden van een speciaal verslag aan het Europees Parlement is de laatste wezenlijke stap die de Europese Ombudsman kan nemen om in naam van een burger een afdoend antwoord te verkrijgen. Het is dan ook zeer uitzonderlijk dat het Parlement zulk een verslag toegezonden krijgt.
Mijn verslag, namens de Commissie verzoekschriften, onderschrijft de conclusie van de Ombudsman dat het verzuim van de Commissie om de klacht van indiener te behandelen, na wat officieel is bestempeld als jarenlange niet gerechtvaardigde vertragingen, een vorm van wanbeheer is.
Ik zou hier willen benadrukken dat dit verslag niet handelt over de inhoud van de Europese wetgeving maar wel over de manier waarop de Commissie heeft nagelaten een klacht te behandelen. Het enige amendement dat bij dit verslag werd ingediend door de GUE/NGL-Fractie met het oog op het toevoegen van elementen die betrekking hebben op de wet zelf, zullen dan ook niet door mij worden aanvaard.
In de oorspronkelijke klacht tegen de Commissie in 2001 verzocht de klager, een Duitse arts, de Commissie een inbreukprocedure tegen Duitsland in te leiden. Hij betoogde dat Duitsland in strijd handelde met Richtlijn 93/104/EG, beter bekend als de arbeidstijdenrichtlijn. De klacht hield in dat de omzetting van de Richtlijn door Duitsland ten aanzien van de werkzaamheden van artsen in ziekenhuizen, in het bijzonder wat betreft de aanwezigheidsdiensten van deze artsen, in strijd was met de Richtlijn. Volgens de klager leidde dit tot een aanzienlijk risico voor zowel het personeel als de patiënten.
Rekening houdend met het feit dat de Commissie er 15 maanden over gedaan had om de klacht te behandelen, was de Ombudsman van mening dat er sprake was van een geval van wanbeheer.
Intussen had Duitsland een nieuwe wet goedgekeurd om de Duitse wetgeving in overeenstemming te brengen met de Richtlijn en de Commissie liet de klager weten dat ze meer tijd nodig had om de verenigbaarheid van deze nieuwe wetgeving met het Gemeenschapsrecht te onderzoeken om de klacht te kunnen behandelen.
In 2004 informeerde de Commissie de klager dat zij nieuwe voorstellen tot wijziging van de oorspronkelijke Richtlijn had ingediend en dat zij de klacht in het licht van die voorstellen zou onderzoeken. Een jaar later, in 2005, moest de klager zich opnieuw tot de Ombudsman wenden aangezien de Commissie de eerdere vaststellingen van de Ombudsman negeerde.
Er zijn geen aanwijzingen, aangezien het voorstel dateert van 2004, dat de Commissie sindsdien verdere stappen heeft ondernomen om haar onderzoek naar de klacht van de arts voort te zetten. In plaats van één van twee mogelijke besluiten te nemen - hetzij de officiële inbreukprocedure in te leiden hetzij de zaak te seponeren - heeft de Commissie geen enkele verdere actie ondernomen met betrekking tot haar onderzoek. Het feit dat de Richtlijn een wijziging zou ondergaan (wat trouwens nog altijd niet is gebeurd, en het is nu 2008) is in geen enkel opzicht relevant voor deze klacht. Het Gemeenschapsrecht voorziet niet in de mogelijkheid om bestaande wetten en uitspraken te veronachtzamen met als argument dat nieuwe regelgeving wordt overwogen en toegepast zou kunnen worden.
In mijn verslag wordt de Commissie eveneens verzocht een lijst te verstrekken met de namen van de lidstaten wier wetgeving niet in overeenstemming is met alle bepalingen van de arbeidstijdenrichtlijn en de door haar ter zake te nemen maatregelen aan te geven. Het dringt er bij de Commissie ook op aan met spoed in overeenstemming met haar prerogatieven op te treden in alle gevallen en in alle lidstaten waar de omzetting of uitvoering van de bestaande richtlijnen niet voldoet aan hetgeen is vastgelegd in de wetgeving of is bepaald door het Hof van Justitie. Ik wil dit verslag bij het Huis aanbevelen.
Vladimír Špidla
Dames en heren, bedankt om me de kans te geven mijn visie op de toespraak van het geachte Parlementslid en mijn algemene mening over deze kwestie met u te delen. De klacht over de arbeidstijdenrichtlijn staat in verband met de uitspraken van het Hof van Justitie in de zaken SIMAP en Jaeger betreffende de oproeptijden, zoals eerder vermeld. Dat is een kwestie die in de Richtlijn niet expliciet aan bod komt. Bovendien, gaf de interpretatie van het Hof van Justitie volgens heel wat lidstaten aanleiding tot fundamentele problemen en ging dit gepaard met verregaande gevolgen voor de financiering en de organisatie van de openbare gezondheidszorg en de spoeddiensten.
In een poging een oplossing te vinden voor de problemen die het gevolg waren van deze arresten, heeft de Commissie in 2004 uitvoerig overleg gepleegd. Ze kwam tot de conclusie dat het een gepaste oplossing zou zijn om een amendement voor te stellen dat de toepassing van de Richtlijn zou verduidelijken wat betreft de aanwezigheidsdiensten en de compenserende rusttijd. Dat amendement werd door de Commissie ingediend in 2004. Gezien het uitzonderlijke belang van deze kwestie voor de openbare gezondheidszorg, besloot de Commissie in 2004 om geen inbreukprocedures in te leiden in gevallen waarbij de wet veranderd zou worden door het voorgestelde amendement. De Commissie erkent dat er, in dit geval, veel tijd overheen is gegaan, maar de redenen hiervoor heb ik al vermeld.
Aangezien het bestaande acquis van kracht blijft totdat het amendement in werking treedt, heeft de Commissie de behandeling van deze bewuste klacht en die van andere soortgelijke klachten in het midden gelaten. Bovendien heeft ze wel inbreukprocedures ingeleid in gerechtvaardigde gevallen van klachten die te maken hadden met de arbeidstijdenrichtlijn maar die niet vielen onder de werkingssfeer van het amendement.
De Commissie observeert en analyseert ook nauwlettend de amendementen bij de nationale wetgeving in alle lidstaten en de manier waarop de wetgevers, nationale gerechtshoven en vertegenwoordigers van werknemers en werkgevers reageren op de arresten van het Europese Hof van Justitie. Dat is erg belangrijk want de kwesties die ter sprake komen in de klacht waarover dit verslag handelt, zijn in feite relevant voor meer dan één lidstaat.
Weldra, binnen ongeveer twee maanden, zal de Commissie bij het Parlement een gedetailleerd verslag indienen over de toepassing van de arbeidstijdenrichtlijn. Het verslag zal complexe en actuele informatie bevatten over de naleving van het acquis, met inbegrip van de arresten SIMAP en Jaeger, in alle 27 lidstaten. Het verslag zal eveneens reacties bevatten op de verschillende voorstellen in het huidige verslag.
Wat betreft de conclusies over de behandeling van klachten over inbreuken in het algemeen, is de Commissie van mening dat het, gezien de specifieke context van de klacht op grond van de arbeidstijdenrichtlijn met betrekking tot de werking van de aanwezigheidsdiensten, niet gepast is om hieruit algemene conclusies te trekken over de manier waarop de Commissie klachten over inbreuken normaalgezien behandelt. Wanneer de Commissie een klacht ontvangt, wordt de periode van een jaar voor het nemen van een beslissing meestal gerespecteerd, maar het blijft een algemeen principe dat niet expliciet in alle gevallen kan worden toegepast.
Alejandro Cercas
rapporteur voor advies van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken. - (ES) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik spreek namens mezelf maar ook namens de 34 leden van de Commissie werkgelegenheid die in mei hun steun hebben uitgesproken voor het initiatiefverslag dat we voor dit debat hebben voorbereid. We zijn het allemaal eens met het verslag en waarderen wat de heer De Rossa, die onze volledige steun krijgt, heeft gedaan.
We willen zeer kort onze bezorgdheid uiten, niet alleen over de kwestie van de oproeptijden van artsen en de arbeidstijdenrichtlijn zelf, maar ook over een situatie waarmee we geconfronteerd worden en die ons zorgen baart, namelijk het feit dat Europese burgers geen antwoord krijgen wanneer ze informatie vragen van de Commissie.
Een tweede kwestie waarover we ons zorgen maken, is het feit dat de Commissie blijkbaar weet dat er een vacatio legis bestaat wanneer zij procedures opstart om een richtlijn te herzien.
Hoewel ik over zeer weinig spreektijd beschik, wil ik de commissaris toch laten weten dat, ongeacht onze mening of de mening van de Commissie over de jurisprudentie of de huidige wetgeving, het haar plicht is om de Verdragen toe te passen en verder te gaan. Ze heeft niet het recht om een wet of iets anders dat invloed heeft op het acquis communautaire zomaar op te schorten.
Mairead McGuinness
namens de PPE-DE-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik dank de heer De Rossa voor zijn verslag.
Ik heb zeer aandachtig geluisterd naar het antwoord van de Commissie en ik zou willen herhalen dat dit verslag handelt over de manier waarop de Commissie met een klacht is omgesprongen. Hoewel het onderwerp ervan ongetwijfeld zeer controversieel en actueel was, gaan wij het hier vanavond tijdens dit debat hebben over de manier waarop de Commissie klachten behandelt. Wij onderschrijven de conclusies van de Ombudsman wat betreft de buitensporige vertraging, die ook vanavond in dit Huis door de Commissie werd erkend.
Ik zou gewoon willen zeggen dat, wanneer het op klachten aankomt, mensen contact opnemen met de Commissie omdat ze een probleem hebben en ze daarop een reactie verwachten, een reactie die misschien niet onmiddellijk volgt, maar die toch zeker geen maanden of jaren op zich laat wachten.
Ik zou hierbij willen verwijzen naar de kwestie van Equitable Life, waarbij we wel wat lichtvoetige regelgeving hebben gekregen maar niet veel duidelijkheid over de manier waarop het Gemeenschapsrecht eigenlijk werd toegepast, en hebben gezien wat daarvan de pijnlijke gevolgen waren.
Tot slot is er momenteel bij de Commissie een klacht lopende over de toepassing van de Ierse ruimtelijke ordening. Hoewel de Commissie zich aanvankelijk zeer actief en meelevend opstelde, vrees ik dat er nu een stilte is gevallen. Ik zou wat vooruitgang willen zien in deze kwestie.
Maria Matsouka
Mijnheer de Voorzitter, hoewel dit verslag geen wetgevende inhoudt heeft, is het zeer belangrijk voor de interpretatie en de ontwikkeling van het Europees recht. Daarom wil ik de Ombudsman feliciteren met zijn initiatief om dit speciaal verslag op te stellen en ook mijn collega, de heer De Rossa, omdat hij de opvatting verdedigt dat de discretionaire bevoegdheid van de Commissie bij het behandelen van klachten geen vrijgeleide is voor willekeurige interpretaties, zeker niet wanneer het ten koste gaat van de Europese burgers.
Het vertrouwen dat we willen dat de Europese burgers hebben in de Unie is gebaseerd op de introductie van wetgeving die hun rechten beschermt, maar ook en bovenal op de correcte uitvoering ervan.
De Commissie zou haar rol als hoedster van de Verdragen eer moeten aandoen en zou in geen geval mogen toestaan dat bij het herzien van Europese wetgeving de besluiten van de Raad worden tegengewerkt en dat de toepassing van de bestaande wetgeving wordt verhinderd. Bovendien moet de EU een onmiddellijke toepassing garanderen voor zover de procedures dat toestaan.
Het is de verplichting van de Commissie om kenbaar te maken wanneer een lidstaat niet bereid of niet in staat is de Europese wetgeving toe te passen. Zo zullen de burgers leren om te controleren in hoeverre de nationale autoriteiten hun Europese verplichtingen nakomen en de regeringen zullen op hun beurt eindelijk verantwoording moeten afleggen voor het al dan niet nakomen van die verplichtingen.
Marian Harkin
namens de ALDE-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, mijn felicitaties aan de rapporteur, de heer De Rossa, voor zijn uitstekend verslag. Als lid van de Commissie verzoekschriften, ben ik me steeds zeer goed bewust van het feit dat wij voor heel wat burgers van de Europese Unie het gezicht van de EU vormen. En met "wij” bedoel ik dan de Commissie verzoekschriften zelf, en ook de Commissie, die eveneens verzoekschriften evalueert. In dit specifieke geval, werd de klacht gewoonweg genegeerd en de Ombudsman oordeelde vervolgens dat er sprake was van wanbeheer.
Ik ben verheugd dat de rapporteur en de Commissie verzoekschriften het hierover met hem eens zijn. De Europese burgers hebben het recht om aan te nemen dat de Commissie, als hoedster van de Verdragen, ervoor zorgt dat de Europese wetgeving op een snelle en doeltreffende manier wordt toegepast. Ze hebben het recht een tijdig en afdoend antwoord te verwachten. De Commissie heeft dan wel de discretionaire bevoegdheid om te beslissen over de manier waarop ze een bepaalde kwestie zal behandelen, - bijvoorbeeld of ze al dan niet een inbreukprocedure zal inleiden - maar dat geeft haar niet het recht om na te laten binnen een redelijke termijn een standpunt in te nemen, zoals hier het geval was.
Wat amendement 1 betreft: dat is een kwestie die zeker behandeld moet worden, maar niet in dit verslag.
Tot slot nog een persoonlijke opmerking over de werking van de Commissie verzoekschriften. Het indienen van een verzoekschrift is voor heel wat burgers de enige vorm van contact die ze hebben met de instellingen van de EU. Het is van het allergrootste belang dat dit systeem op een doeltreffende en transparante manier functioneert. De Commissie maakt deel uit van dat proces, maar het Parlement ook. We moeten garanderen dat er voldoende middelen beschikbaar worden gemaakt zodat de commissie haar taak op een doeltreffende en snelle manier kan uitvoeren.
Om deze kwestie ten volle te begrijpen, moeten we ons in de plaats stellen van de indieners van een verzoekschrift en de zaak bekijken vanuit hun standpunt. Zij nemen het als individu of als kleine groep op tegen het systeem. Als het systeem niet op een efficiënte manier reageert, dan zien zij dat als een bureaucratische nachtmerrie en wenden zij - en waarschijnlijk iedereen waarmee ze nadien praten over deze kwestie - zich van ons af. Het is in het belang van de bevolking en van de EU om dergelijke situaties te vermijden.
Marcin Libicki
namens de UEN-Fractie. - (PL) Mijnheer de Voorzitter, ik spreek hier vandaag namens de Unie voor een Europa van Nationale Staten, maar ook als de voorzitter van de Commissie verzoekschriften. Ik ben blij dat iedereen die tot nu toe gesproken heeft over deze kwestie deel uitmaakt van die commissie, net zoals de Voorzitter die vandaag de vergadering voorzit. We zijn dus allemaal zeer vertrouwd met deze kwesties.
Dames en heren, de aanleiding voor het verslag van de heer Proinsias - die ik feliciteer met zijn uitstekend document - is een verslag van de Europese Ombudsman met wie wij, de Commissie verzoekschriften van het Europees Parlement, permanent samenwerken. We zijn zeer tevreden over onze samenwerking met de Europese Ombudsman. We komen allemaal dagelijks in contact met zijn werk, aangezien de Commissie verzoekschriften door het Parlement is aangesteld voor het onderhouden van de contacten met de Ombudsman.
Iedereen die hier vandaag over deze kwestie spreekt, weet dat deze langzame gang van zaken een nachtmerrie is voor de Europese instellingen, en uiteraard dus ook een nachtmerrie voor de Europese burgers. Daarom moeten we de Europese Commissie met aandrang verzoeken om tot het uiterste te gaan om de taken die haar zijn opgelegd sneller uit te voeren.
Ik zou de nadruk willen leggen op het cruciale punt in het verslag van Proinsias De Rossa, namelijk de eerste paragraaf, waarin staat dat "het Europees Parlement de aanbeveling van de Europese Ombudsman aan de Commissie onderschrijft”. Het Parlement onderschrijft de aanbeveling van de Ombudsman, omdat we vinden dat zijn eisen en argumenten, zoals gewoonlijk, gegrond zijn.
Elisabeth Schroedter
namens de Verts/ALE-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, laat ik me eerst richten tot de commissaris. Commissaris, deze ochtend vertelde u ons nog wat een geweldig programma de Commissie op stapel had staan voor de Europese bevolking: een programma dat hen van goede banen zou voorzien en dat de sociale kant van de EU zou laten zien. Maar wanneer het erop aan komt concrete actie te ondernemen, krabbelt de Commissie terug.
In dit geval ging het gewoon over een klacht, ingediend door een Duitse arts, en het gevolg dat eraan gegeven werd. Het was gewoon een kwestie van toch minstens even na te kijken of de bestaande minimumbepalingen over de arbeidstijden in de Europese Unie waren gerespecteerd. En zelfs daarin slaagde de Commissie niet. Uw reactie was verre van wat we zouden verwachten van een behoedster van de Verdragen. Jarenlang zegt u niets, en vervolgens versoepelt u de normen zelfs nog. Voor de burgers voelt dat aan als een verraad van hun rechten. Met deze stilte en de amendementen bij de arbeidstijdenrichtlijn hebt u massale schade toegebracht aan het project van de Europese Unie. Dat moet duidelijk gezegd worden.
Lidia Joanna Geringer de Oedenberg
(PL) Mijnheer de Voorzitter, klachten van burgers zijn een belangrijke bron van informatie over schendingen van het Gemeenschapsrecht. In deze situatie, die al zeven jaar aansleept, heeft de Duitse regering het nagelaten de Richtlijn betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd (meer bepaald Richtlijn 2003/88, die Richtlijn 93/104/EG herroept en vervangt) op de gepaste wijze toe te passen. Volgens de Ombudsman, is het niet gepast reageren van de Europese Commissie een vorm van wanbeheer.
De onredelijk lange tijd, soms meerdere jaren, die de Commissie nodig heeft om te reageren op gevallen van nalatigheid van de lidstaten is een reden voor bezorgdheid, net als de talloze gevallen waarbij de lidstaten het nalaten de arresten van het Hof van Justitie na te leven. Soortgelijke praktijken ondermijnen de geloofwaardigheid van een consequente toepassing van het Gemeenschapsrecht, brengen de doelstellingen van de Europese Unie in diskrediet en schaden het vertrouwen van de burgers in de instellingen van de EU. De manier waarop de klachten van de burgers worden onderzocht, moet overeenstemmen met de beginselen van behoorlijk bestuur. Klachten moeten doeltreffend behandeld worden en binnen de kortst mogelijke tijd.
Ewa Tomaszewska
(PL) Mijnheer de Voorzitter, klachten in verband met de organisatie van de arbeidstijd zijn dringend. Denk maar eens aan wat er zou gebeuren indien de regels inzake arbeidstijden worden overtreden in het geval van artsen: dat zou tot gevolg kunnen hebben dat een chirurg een ingewikkelde operatie moet uitvoeren terwijl hij er al 23 uur aanwezigheidsdienst heeft opzitten. Er zo is er nog een groot aantal beroepen waarbij een slechte organisatie van de arbeidstijden levens in gevaar kan brengen. Het is daarom van uitzonderlijk belang dat klachten binnen een redelijke termijn behandeld worden.
Mairead McGuinness
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik heb twee opmerkingen. Ten eerste sluit ik mij aan bij wat mevrouw Harkin heeft gezegd over financiële middelen. Misschien is er een probleem binnen de Commissie wat betreft de middelen. Als dat zo is, dan moeten wij daarvan op de hoogte gebracht worden.
Ten tweede, moet je al een zeer vastberaden burger zijn om te blijven volharden in een klacht die wordt genegeerd, en ik houd mijn hart vast voor al diegenen die niet beschikken over de tijd, de middelen of misschien de mogelijkheid om zich tegen het systeem te blijven verzetten. Hoeveel gevallen raken er op die manier verloren? Of misschien worden ze niet eens geteld?
Vladimír Špidla
lid van de Commissie. - (CS) Dames en heren, ik zou slechts een aantal fundamentele zaken willen benadrukken die, naar mijn mening, nog even vermeld moeten worden.
We hebben het hier over één klacht. Deze klacht is geen weerspiegeling van de normale gang van zaken, want tijdig reageren op initiatieven van de burgers is zeer belangrijk en het is een van onze belangrijkste verplichtingen. Ik denk dat, als men even kijkt naar de uitgebreide agenda, het wel duidelijk wordt dat de Commissie nauwgezet optreedt in dit soort gevallen.
Dit geval was een uitzondering in die zin dat de gevolgen ervan invloed konden hebben op meerdere lidstaten. Daarom heeft de Commissie in 2004 gebruik gemaakt van haar discretionaire bevoegdheid en heeft ze gehandeld op de bekende manier. Achteraf gezien, is duidelijk gebleken dat haar beslissing niet de beste was, maar het was een beslissing die behoorde tot de discretionaire mogelijkheden van de Commissie.
De inbreukprocedures omwille van het niet respecteren van de arbeidstijdenrichtlijn verlopen op een normaal tempo, aangezien, zoals gezegd, is gebleken dat de beslissing, hoewel ze op zeer ernstige gronden berustte, niet de meest optimale beslissing was.
Proinsias De Rossa
rapporteur. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik zou iedereen willen bedanken die vanavond zo laat is gebleven om deel te nemen aan dit debat en ik wil ook de commissaris bedanken voor zijn reactie op het debat. Het is een goede zaak dat hij erkent dat er inderdaad uitzonderlijke vertragingen hebben plaatsgevonden en dat deze vertragingen misschien niet echt gepast waren.
Toch verschillen de Commissie verzoekschriften en de Ombudsman nog van mening over de interpretatie van de Commissie van haar recht een klacht niet te behandelen wanneer ze dat niet opportuun acht. Wij zijn van mening dat deze discretionaire bevoegdheid niet mag leiden tot een vertraging van acht jaar, en daar gaat het hier uiteindelijk over.
Ik ben blij dat de Commissie heeft aangekondigd dat ze binnen de twee maanden een verslag zal vrijgeven waarin de naleving van alle lidstaten wordt beschreven, met inbegrip van de specifieke klacht die we hier vanavond behandelen.
Als de Commissie vroeger had gehandeld, dan had de verandering van de arbeidstijdenrichtlijn volgens mij bespoedigd kunnen worden en had er misschien sneller iets gedaan kunnen worden om de risico's te voorkomen waaraan patiënten en ook dokters en verpleegsters in de gezondheidszorg al jaren lang worden blootgesteld, in onze ziekenhuizen, waar ze tot honderd uur per week aan het werk zijn of aanwezigheidsdienst vervullen.
De onenigheid over deze kwestie legt volgens mij de zwakheden bloot van de huidige inbreukprocedures. Het toont aan dat bij gevoelige kwesties zowel politieke overwegingen als een afweging van de middelen een rol spelen. Deze kwesties zouden nochtans behandeld moeten worden op basis van de wet en niet op basis van politieke gevoeligheden.
Tot slot, moet gezegd worden dat in normale omstandigheden dit soort klachten opgelost wordt door de Ombudsman en het agentschap, de Commissie of de Raad waartegen op dat moment een klacht loopt. Het gebeurt zeer zelden dat deze kwestie in dit Huis behandeld moet worden. Ik betreur dat we dat hebben moeten doen, maar het is nu eenmaal niet anders.
Ik zou dan ook van de commissaris willen vragen dat hij op een bepaald moment duidelijk maakt dat hij toegeeft en erkent dat hij aanvaardt dat de vertraging onaanvaardbaar was. Ik zou van hem ook een belofte willen horen dat er procedures in het leven zullen worden geroepen om ervoor te zorgen dat klachten in de toekomst niet meer zo lang zullen kunnen aanslepen.
De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 11.00 uur plaats.
Schriftelijke verklaringen (artikel 142).
Anneli Jäätteenmäki  
schriftelijk. - (FI) Mijnheer de Voorzitter, ik was geschokt toen ik het verslag las van de heer De Rossa over de klacht tegen Duitsland in verband met de regelingen van de arbeidstijden van artsen.
Als de Commissie een klacht niet kan behandelen zonder een totaal ongerechtvaardigde vertraging van meerdere jaren, dan is dat uiterst inefficiënt bestuur. In dit geval heeft de Commissie duidelijk misbruik gemaakt van haar discretionaire bevoegdheid bij het interpreteren van haar verplichtingen. Het lijkt erop dat de Commissie, in plaats van in het beste belang, naar eigen willekeur heeft gehandeld.
Het is hoog tijd dat de Commissie naar voren treedt en ons laat weten hoe ze in de toekomst zo snel en doeltreffend mogelijk klachten zal behandelen.
Bedankt.
