Actualiteitendebat
(bezwaren tegen de lijst van onderwerpen)
De Voorzitter
Aan de orde is de stemming over de bezwaren tegen de lijst van onderwerpen voor het debat over actuele, dringende en bijzonder belangrijke kwesties (artikel 47 van het Reglement).
II. Nucleair afval:

Roth
Mijnheer de Voorzitter, het verbaast mij dat u op basis van artikel 47 is ingegaan op het verzoek om de kwestie van het vervoer van nucleair afval te vervangen door de kwestie van de verkiezingen in Bosnië. Ik verwijs naar artikel 47 van het Reglement waarin staat dat een overeenkomstig lid 1 ingediende ontwerp-resolutie niet op de agenda van het debat over actuele, dringende en bijzonder belangrijke kwesties kan worden ingeschreven indien het onderwerp van die ontwerp-resolutie reeds op de agenda van deze vergaderperiode staat.
Mijnheer de Voorzitter, op de agenda staan verschillende verslagen over ex-Joegoslavië, Bosnië en de verkiezingen aldaar, waarover wij vanmiddag debatteren. Ik verwijs naar de verslagen Alavanos, Mendiluce Pereiro, Giansily en Titley. Ik ben dan ook verbaasd dat u op het verzoek van de Fractie van de Europese Volkspartij is ingegaan. Dit is een precedent. Ik vraag dat de Conferentie van voorzitters vanmiddag op die kwestie terugkomt. In de praktijk heeft men immers altijd gezegd dat onderwerpen voor het actualiteitendebat niet worden toegelaten als ze reeds in het kader van een ander debat worden behandeld.

De Voorzitter
Mevrouw Roth, wij zullen de kwestie overeenkomstig uw wens vanmiddag op de Conferentie van voorzitters bespreken. Voor het actualiteitendebat van vanochtend blijven wij echter bij het besluit dat het Parlement heeft genomen.

De Europese Raad van 21 en 22 juni in Florence - IGC
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over:
verklaringen van de Raad en de Commissie over de voorbereiding van de bijeenkomst van de Europese Raad op 21 en 22 juni in Florence; -de mondelinge vragen (B4-0444/96-0-0115/96) aan de Raad en (B4-0445/96-0-0116/96) aan de Commissie van de heer Lopez, namens de Commissie institutionele zaken, over het verloop van de Intergouvernementele Conferentie.Ik heb zoëven vernomen dat de heer Dini, Italiaans minister van buitenlandse zaken en voorzitter van de Raad, op komst is. Aangezien hij hier nog niet is aangekomen, stel ik voor dat wij enigszins anders te werk gaan dan gewoonlijk en dat wij, om geen tijd te verliezen, het debat met de verklaring van de Commissie aanvatten. Ik laat de heer Dini daarvan op de hoogte brengen. De heer Santer, voorzitter van de Commissie, is bereid zijn verklaring eerst af te leggen en het debat aldus te openen. Mijnheer Santer, u heeft het woord.

Santer
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren afgevaardigden, de Europese Raad die over twee dagen in Florence bijeenkomt, is van bijzonder belang voor de toekomst van onze Unie.
Het verheugt me dan ook dat ik u hier het standpunt van de Commissie kan geven over de in haar ogen prioritaire agendapunten van deze Europese Raad. Maar eerst zou ik nu reeds het Italiaanse voorzitterschap willen feliciteren met het werk dat het in de afgelopen zes maanden heeft verzet en waarvoor Florence een waardige bekroning zal zijn.
Het was geen gemakkelijke taak. De Unie werd geconfronteerd met velerlei moeilijke problemen en de binnenlandse politieke situatie van Italië heeft de heer Dini en zijn collega's zeker nog extra hoofdbrekens bezorgd. Niettemin zijn zij erin geslaagd het Europese schip vooruit te trekken door de Unie tot hun allergrootste prioriteiten te blijven rekenen. Zij hebben de koers van de Europese Raad van Madrid naar de verwezenlijking van ons doel aangehouden, ondanks alle onheilsvoorspellingen van de Cassandra's en de sirenen die hen van de rechte vaarweg hadden kunnen afbrengen. Ik wilde de Italiaanse autoriteiten hiervoor oprecht bedanken, en in het bijzonder de heer Dini voor zijn dynamische en enthousiaste bijdrage als voorzitter van de Europese Raad en van de Raad van Algemene Zaken.
De heer Dini zal u zo dadelijk een volledig overzicht geven van de agenda van de Europese Raad van Florence. Het is zoals gebruikelijk de taak van het fungerend voorzitterschap de agenda vast te stellen. Ik kan me dus beperken tot de grote prioriteiten van de Commissie.
De Commissie wenst nieuwe impulsen in de strijd tegen de werkloosheid en voor de werkzaamheden van de Intergouvernementele Conferentie en zij wenst dat de Europese Raad de rust in onze instellingen herstelt, die ernstig is verstoord door de zogenaamde "gekke-koeiencrisis" .
We hebben het vaak gezegd, werk heeft onze grootste prioriteit. Deze overtuiging heeft mij ertoe gebracht een vertrouwenspact voor de werkgelegenheid voor te stellen en deze zelfde overtuiging ligt ten grondslag aan de Mededeling van de Commissie die ik u op 5 juni in Brussel heb gepresenteerd onder de titel "Actie voor werk - een vertrouwenspact" . Ik zal u niet de details van deze Mededeling herhalen, maar ik wijs u er nog eens op dat een collectieve aanpak ons doel is, waarbij de regeringen en sociale partners, ieder met hun eigen verplichtingen, in een globale en gecoördineerde strategie worden betrokken. Ieder heeft zijn eigen verantwoordelijkheid en ieder moet op zijn eigen niveau concrete verplichtingen aangaan.
De basis voor de werkgelegenheidsstrategie ligt er en is solide. De vijftien lid-staten zijn sinds de aanname van het Witboek "Groei, concurrentievermogen en werkgelegenheid" in 1993 verenigd in eenzelfde fundamentele keuze van het macro-economische en structurele beleid. Zij hebben dit beleid in de achtereenvolgende Europese Raden verdiept. Voorts heeft mijn tocht langs de hoofdsteden mij in mijn overtuiging gesterkt dat alle regeringen en alle sociale partners zich meer dan ooit bewust zijn van de hoogste prioriteit die de bestrijding van de werkloosheid heeft.
De aanpak die ik in mijn voorstel voor het vertrouwenspact heb geschetst, is in de meeste hoofdsteden verwelkomd. De rondetafel van de sociale partners heeft het belang en de urgentie ervan onderstreept en de tripartiete conferentie die afgelopen weekend in Rome heeft plaatsgevonden, heeft dit breed ondersteund. De conclusie van deze conferentie sluit perfect aan op de Mededeling van de Commissie en beantwoordt exact aan de geest van mijn voorstel, omdat gestreefd wordt naar een mobilisatie van alle betrokkenen en naar de aanvaarding van verantwoordelijkheden op alle niveaus. Ik hoop dat de Europese Raad van Florence dezelfde lijn aanhoudt en voortgaat op de weg die hij zelf voordien ook heeft gevolgd en dat de regeringsleiders en het Franse staatshoofd voortbouwen op het fundament van de steun die al voor het pact is verkregen.
Zo kan Florence voor de werkgelegenheid worden wat Madrid voor de eenheidsmunt was, namelijk de bevestiging van de politieke wil en de opdracht aan de verschillende ministerraden om op korte termijn besluiten te nemen en de voorbereidingen te treffen voor latere besluiten.
De uitvoering van het vertrouwenspact gaat niet van de ene dag op de andere. Het gaat erom, zoals ik zojuist al heb gezegd, verantwoordelijkheden vast te stellen, de betrokkenen te mobiliseren, synergieën te vormen en dynamiek te geven aan alle elementen die kunnen bijdragen tot het scheppen van werk, van de interne markt tot het macro-economische beleid enzovoort. Dit moet dringend en in de hoogst mogelijke mate worden gedaan. Op korte termijn moet er iets concreets tot stand komen.
Deze aanpak heeft de Commissie gevolgd in haar Mededeling over het vertrouwenspact en ik hoop dat de Europese Raad ons zal volgen door zich uit te spreken vóór dit pact en door de hoofdlijnen van onze Mededeling vast te stellen, namelijk, in de eerste plaats, een gunstig macro-economisch kader vormen met een duurzame groei, gebaseerd op monetaire stabiliteit en een gezond financieel beleid. Ten tweede het potentieel van de interne markt volledig benutten. We moeten vóór het einde van het jaar concrete vooruitgang hebben geboekt met de aanvulling en verbetering van de werking van de interne markt. We moeten ons concurrentievermogen versterken, het midden- en kleinbedrijf helpen en onze toegang tot de wereldmarkt verbreden.
Een punt dat mij bijzonder ter harte gaat is de aanleg van de transeuropese netwerken. Zonder deze essentiële infrastructuur kan het potentieel van de interne markt niet volledig worden benut. De Europese Raad heeft de transeuropese netwerken expliciet gewild. Hij moet nu eens en voor al besluiten over de middelen om deze netwerken te kunnen verwezenlijken. De Commissie heeft haar voorstel in deze lijn gedaan en ik vraag de Europese Raad trouw te blijven aan deze logica die overigens voortvloeit uit zijn vorige besluiten.
Derde hoofdlijn: de hervorming van het werkgelegenheidsstelsel versnellen door een strenger toezicht op de tenuitvoerlegging van de prioriteiten van Essen, activering van het werkgelegenheidsbeleid van de verschillende lid-staten en openstelling van de grote werkgelegenheidsprojecten van de toekomst. Ten vierde, het Europese structuurbeleid bij de toekenning van de miljarden ecus die nog niet zijn vastgelegd en die tot 1999 beschikbaar zijn, in de eerste plaats richten op de werkgelegenheid.
Dat is, mijnheer de Voorzitter, dames en heren afgevaardigden, onze eerste prioriteit voor de Europese Raad.
De boodschap van de regeringsleiders en het Franse staatshoofd moet een boodschap van vertrouwen zijn. Zij kunnen zo de burgers tonen dat Europa krachtig is, een grote mobiliserende kracht in de strijd tegen de werkloosheid, een kracht die het nationale beleid van de lid-staten op een lijn kan krijgen en die de toegevoegde waarde kan creëren, die van doorslaggevend belang is om uit de werkgelegenheidscrisis te geraken. Een vertrouwensboodschap, dat wens ik ook voor het tweede grote agendapunt in Florence, de Intergouvernementele Conferentie.
Dames en heren, laten we eerlijk zijn. De balans leidt op dit moment niet tot groot enthousiasme. Het Italiaanse voorzitterschap is met grote inzet aan zijn werk begonnen en het is niet zijn fout dat er een gebrek aan dynamiek is. We moeten vaststellen dat de onderhandelingen nog niet echt begonnen zijn. Laten we niet de fout begaan te denken dat we nog genoeg tijd hebben of dat we rustig kunnen wachten tot de politieke situatie in deze of gene lid-staat duidelijker is geworden. Er moeten vele en ingewikkelde problemen worden opgelost. We moeten dringend een oplossing vinden, als wij de Unie serieus willen voorbereiden op nieuwe uitbreidingen, waarvan het principe is aanvaard, als wij de burgers willen overtuigen dat de Unie een project is waarmee zij zich kunnen identificeren en als wij de fouten uit het verleden willen vermijden door te zorgen voor de nodige marges voor het debat over de democratie tijdens, en niet nà, de onderhandelingen.
Zijn de onderhandelaars zich wel voldoende bewust van de urgentie van de zaak? Hebben zij een duidelijke visie op de doelstellingen van de Intergouvernementele Conferentie? Ik ben niet de enige die me dergelijke vragen stel. Ik heb ze vernomen uit de mond van talrijke delegaties tijdens het conclaaf dat zojuist in Rome is gehouden. Ik trek hieruit de conclusie dat de lid-staten gaan beseffen dat er iets moet veranderen. We moeten deze bewustwording omzetten in een nieuwe impuls die de Europese Raad aan de werkzaamheden moet geven. We moeten de politieke wil die bij de opening van de Intergouvernementele Conferentie op 29 maart jongstleden in Turijn is geuit, bevestigen.
We moeten op een hogere versnelling overschakelen. We moeten nu werkelijk gaan onderhandelen op een zeer ambitieus niveau, wat vereist is voor een groter, diepgaander en doeltreffender werkende Unie.
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, dames en heren afgevaardigden, het derde belangrijke onderwerp voor de Europese Raad van Florence, de zogenaamde "gekke-koeiencrisis" die de Unie in de afgelopen maanden zo op haar grondvesten heeft doen schudden.
Onze boeren in de hele Unie hebben ernstige economische schade geleden, onze consumenten zijn onzeker gemaakt, onze instellingen zijn verlamd en de schade door deze crisis is groot. De Europese Raad biedt de mogelijkheid voor een omslag en wij moeten deze kans grijpen.
De Europese Commissie heeft gisteravond haar standpunt bepaald, dat zij op verzoek van de Raad van ministers van Algemene Zaken in een document voor Florence zal formuleren. Eén beginsel is van wezenlijk belang voor de Commissie. Al onze acties moeten zijn gebaseerd op, en geïnspireerd door een absolute vereiste, één enkele eis, namelijk de bescherming van de gezondheid van onze burgers.
De opheffing van het embargo op de Britse uitvoer is dus absoluut afhankelijk van de uitroeiing van de ziekte BSE. Omdat de haard van deze ziekte in het Verenigd Koninkrijk ligt, is het dus de taak van de Britse autoriteiten hiertoe de nodige maatregelen te treffen. Dat is het onveranderde standpunt van de Commissie sinds het begin van de crisis op 21 maart jongstleden. Zij zal deze mening toegedaan blijven tot de ziekte is verdwenen. Zij zal zich niet gevoelig tonen voor politieke druk, voor blokkades of zelfs veto's. De grootste fout die men kan begaan, zou zijn van de crisis een politieke kwestie te maken. Met gezondheid wordt niet gesold.
(Applaus) Met inachtneming van dit beginsel zou het mogelijk moeten zijn in Florence overeenstemming te bereiken over de voorwaarden vooraf, de fases en de procedures om stapsgewijs te denken aan een normalisering van de handel met het Verenigd Koninkrijk in de rundveesector, maar ieder besluit moet worden gebaseerd op de beste en meest recent beschikbare wetenschappelijke kennis. Ieder besluit moet via de gebruikelijke procedures lopen, met de volledige medewerking van de veterinaire deskundigen en wetenschappers in de lid-staten en ieder besluit moet strikt worden gecontroleerd voorafgaand aan een eventuele daadwerkelijke opheffing van het embargo. Er zullen geen blanco cheques worden afgegeven!
De Commissie zal volledige medewerking geven aan het vinden van een oplossing voor de crisis. Zij verwacht dat het Verenigd Koninkrijk hetzelfde zal doen, niet alleen door alle noodzakelijke maatregelen te treffen om het vertrouwen van de consumenten terug te winnen en de markt te stabiliseren, maar ook om de instellingen normaal te kunnen laten functioneren. Om het duidelijk te stellen, de Commissie verwacht dat de obstructiepolitiek ophoudt! Zonder deze toezegging zal er geen akkoord in Florence tot stand komen!
(Applaus) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren afgevaardigden, ik heb me beperkt tot de drie dossiers die naar mijn mening prioriteit in Florence hebben, maar ik uit eveneens de wens dat de Europese Raad ervoor zorgt, alles zodanig voor te bereiden dat hij bij de volgende bijeenkomst de noodzakelijke besluiten kan nemen om volgens het overeengekomen tijdschema verder te kunnen met de invoering van de eenheidsmunt.
Ik wens ook dat de Europese Raad, na de toezeggingen tijdens de bijeenkomst in Cannes, het dossier Europol definitief kan deblokkeren, zodat er een essentiële samenwerking tot stand kan komen om de veiligheid binnen de Unie te vergroten.
Dat zijn, Voorzitter, dames en heren afgevaardigden, mijn hoop en verwachtingen aan de vooravond van de Europese Raad van Florence, waarvan ik nu al weet dat ook u die koestert.
(Luid applaus)
De Voorzitter
Mijnheer Santer, ik dank u. Inmiddels is ook de heer Dini, minister van buitenlandse zaken en voorzitter van de Raad van de Europese Unie, hier aangekomen. Ik heet hem hartelijk welkom. Mijnheer Dini, u heeft het woord.

Dini
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de Europese Raad van Florence wordt het hoogtepunt van deze zes maanden Italiaans voorzitterschap. De regering van mijn land bereidt zich daarom op die belangrijke afspraak voor in het besef van de grote verantwoordelijkheid die ze daarmee op zich neemt, maar ook van de betekenis en de waarde van het werk dat sedert januari van dit jaar is verricht.
De Europese Raad heeft een dubbele opdracht. In de eerste plaats moet hij een evaluatie maken van de resultaten die in de loop van de voorbije zes maanden zijn bereikt en in de tweede plaats moet hij de Raad en de Commissie aanwijzingen, richtsnoeren en impulsen geven voor de verdere aanpak van de dringendste en meest betwiste problemen. De beraadslagingen van de Europese Raad zijn traditioneel een soort erfgift aan de volgende voorzitterschappen. Zo hebben wij bij onze werkzaamheden nuttig gebruik kunnen maken van de richtsnoeren die de Europese Raad in Cannes en Madrid, dank zij de inspanningen van de landen die voor ons het voorzitterschap van de Raad hebben bekleed, hebben kunnen formuleren.
De Europese Raad van Florence wordt een belangrijke stap op de weg naar de belangrijke ontwikkelingen die de Europese Unie te wachten staan. Die belangrijke ontwikkelingen zijn bekend. Het gaat om de herziening van de verdragen, de naleving van de criteria en het tijdschema van de economische en monetaire unie en de aanpassing van het financiële beleid en de financiële instrumenten in het vooruitzicht van de toetreding van de kandidaat-lid-staten. Wij zullen die opdrachten echter maar tot een goed einde kunnen brengen als de Unie een oplossing kan vinden voor het steeds belangrijker probleem van de onontbeerlijke participatie van de burgers aan het Europees project. Europa mag niet de indruk geven dat het slechts een kunstmatige institutionele en regelgevende constructie is, maar moet de bekommernissen van onze samenleving op passende en zichtbare wijze kunnen opvangen. Die bekommernissen worden alsmaar ingewikkelder en complexer en gaan ook gepaard met ongerustheid en angst.
Beter dan enige andere instelling van de Europese Unie kan het Europees Parlement uiting geven aan de behoefte van de burgers om de mogelijkheden en beperkingen van het integratieproces beter te begrijpen. Het Europees Parlement kan de nodige consensus tot stand brengen om voort te werken aan de vooruitgang en verdieping die onze landen in staat zullen stellen de verworvenheden van de voorbije halve eeuw democratie, vrede, stabiliteit en voorspoed te consolideren.
In dat perspectief is de herziening van het Verdrag uiterst belangrijk. De Europese Raad van Turijn, die tijdens het Italiaanse voorzitterschap een cruciaal moment is geweest, heeft voor de werkzaamheden van de Intergouvernementele Conferentie een agenda vastgesteld. In Florence zal men de eerste onderhandelingen moeten evalueren, maar zal men vooral duidelijker moeten aangeven hoe men tot de noodzakelijke compromissen over een aantal controversiële onderwerpen kan komen: de omschrijving van de grond- en de burgerschapsrechten, de aanpassing van het institutioneel bestel in het vooruitzicht van de toekomstige uitbreidingen, de mogelijkheid om in het Verdrag in vormen van versterkte samenwerking te voorzien, de invoeging van een hoofdstuk over de werkgelegenheid, een drastische verbetering van de werking van Europa op het gebied van justitie en binnenlandse zaken, de ontwikkeling van een samenhangend, solidair en doeltreffend buitenlands en veiligheidsbeleid en een vereenvoudiging van het Verdrag zelf om dat begrijpelijker te maken door de beginselen van subsidiariteit en de transparantie op passende wijze in het licht te stellen.
Uit de eerste werkzaamheden van de Intergouvernementele Conferentie is gebleken dat de prioriteiten en standpunten van de lid-staten inderdaad nog onderling verschillen, maar ook dat de lid-staten beseffen dat ze een constructieve houding moeten aannemen om, zoals ze in Turijn hebben beloofd, de onderhandelingen binnen een jaar te kunnen afronden. Ik heb vorige maandag in Rome de informele bijeenkomst bijgewoond van de ministers van buitenlandse zaken, die er een algemene evaluatie van de Intergouvernementele Conferentie en de stand van haar werkzaamheden hebben gemaakt. Ik maak van deze gelegenheid gebruik om uw Voorzitter, de heer Hänsch, nogmaals te danken voor zijn bijdrage aan die en de andere bijeenkomsten van de Intergouvernementele Conferentie.
Wij hebben in Rome samen vastgesteld dat de eerste fase van de conferentie achter de rug is en dat de tweede fase, die van de echte onderhandelingen, nu moet beginnen. In het vooruitzicht van die tweede fase zijn alle onderwerpen op de agenda van de conferentie even belangrijk. Het is echter een feit dat met betrekking tot sommige van die onderwerpen wellicht gemakkelijker concrete resultaten zullen worden geboekt. Ik denk meer bepaald aan de derde pijler, in het kader waarvan wij een concreet antwoord moeten bieden op wat de burgers van de Unie inzake veiligheid en eerbiediging van hun rechten van ons verwachten. Ik denk echter ook aan het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid. Op dat terrein zal de noodzakelijke vooruitgang ook worden geboekt in het kader van de nieuwe perspectieven die worden geopend door de Europese dimensie die de ministeriële NAVO-bijeenkomst van Berlijn aan onze defensie heeft gegeven. Op die belangrijke vergadering is overeengekomen dat de Westeuropese Unie gebruik kan maken van de NAVOmiddelen voor eigen operaties voor het behoud van de vrede. Ook dat bevestigt dat het concept van een Europese identiteit en van een Europese veiligheid en defensie een aanvulling is op het transatlantische bondgenootschap dat als onderdeel van een samenhangend plan voor de veiligheid en stabiliteit in Europa moet worden beschouwd.
Op basis van dat alles moet de Conferentie nu voor de Europese Unie de conclusies uit haar betrekkingen met de Westeuropese Unie trekken.
In de conclusies van de Europese Raad van Turijn is overeengekomen hoe het Europees Parlement bij de werkzaamheden van de Intergouvernementele Conferentie wordt betrokken. Men is daarin minder ver gegaan dan wat het voorzitterschap had gehoopt, maar verder dan bij vroegere onderhandelingen over de herziening van het Verdrag. Van Italiaanse zijde heeft men getracht de formule voor de medewerking van het Europees Parlement aan de Intergouvernementele Conferentie ruim te interpreteren en heeft men besloten het Europees Parlement alle werkdocumenten van de conferentie voor te leggen. Ik zou hier persoonlijk ook mevrouw Guigou en de heer Brok willen danken voor hun uitstekende bijdragen tot het debat, zowel op ministerieel niveau als op dat van de afgevaardigden, en voor hun grote correctheid bij het zoeken naar de beste oplossingen voor de concrete uitvoering van het in Turijn bereikte akkoord.
Wij zullen het Ierse voorzitterschap onder onze verantwoordelijkheid een interimverslag overhandigen met een overzicht van de werkzaamheden die de conferentie tot op heden heeft verricht, de gemaakte vorderingen en de punten waarop de standpunten dichter bij elkaar zijn gekomen. De besprekingen in Florence moeten echter vooral een krachtig en duidelijk politiek signaal zijn om het tempo van de werkzaamheden op te voeren en een einde te maken aan de fase van het louter herhalen van nationale standpunten waartoe een aantal delegaties zich jammer genoeg nog steeds beperken.
De vertraging van de economische groei op het einde van 1995 en in het begin van dit jaar heeft de strijd tegen de werkloosheid zo mogelijk nog een dramatischer dimensie gegeven. Het Italiaanse voorzitterschap heeft nuttig gebruik kunnen maken van het voortreffelijke werk van de Commissie en vooral van het voorstel van de heer Santer voor een vertrouwenspact voor de werkgelegenheid, waarmee hij de Europese Raad van Florence aan dat onderwerp de hoogste prioriteit wil doen verlenen. De ernst van het werkgelegenheidsprobleem is duidelijk. Dat probleem heeft niet alleen een economisch karakter, maar vertoont ook alle kenmerken van een maatschappelijke tragedie. De werkloosheid slaat diepe wonden in onze landen, veroorzaakt steeds meer sociale uitsluiting en geeft een deel van de bevolking de indruk niet mee te tellen en overbodig te zijn, wat volkomen strijdig is met de idee van het Europese burgerschap.
Ten aanzien van die onrustwekkende situatie beseffen wij zeer duidelijk dat wonderoplossingen niet bestaan en dat de lid-staten nog steeds de grootste verantwoordelijkheid dragen om het probleem aan te pakken. Dat is echter geen reden om in het kader van de Unie bij de pakken te blijven zitten en geen initiatieven te nemen. De boodschap aan de Europese Raad is op dat punt overduidelijk. Op de driepartijenbijeenkomst in Rome, die wij met enige trots als een van de grote momenten van ons voorzitterschap beschouwen, hebben de sociale partners, zij het in het kader van een dialectische logica, een aantal gemeenschappelijke doelstellingen aangeduid waarmee de Europese Raad en de instellingen van de Unie ten volle rekening zullen moeten houden.
De noodzakelijke inspanningen op het gebied van de sanering van de overheidsfinanciën, die alle lid-staten op dit ogenblik doen in het vooruitzicht van de economische en monetaire unie of om niet door de markten en de internationale investeerders te worden afgestraft, moeten nu gepaard gaan met een strenge begrotingsdiscipline, ook op het niveau van de Unie. Bij de toewijzing van de beschikbare middelen moet men echter ook met de politieke prioriteiten rekening houden. In die geest zal men in Florence moeten nagaan hoe wij duidelijk kunnen maken dat wij de klemtoon willen leggen op de sectoren met het grootste werkgelegenheidspotentieel, namelijk de grote transeuropese netwerken, de ontwikkeling van de programma's inzake onderzoek en de ondersteuning van het midden- en kleinbedrijf.
Bij de rationalisatie van de uitgaven moeten wij vooral streven naar de verbetering van het concurrentievermogen door middel van de voltooiing en consolidatie van de interne markt, de liberalisatie van de diensten, meer flexibiliteit en matiging van de lonen, de ontwikkeling van een actief beleid inzake arbeid en opleiding en een optimaal gebruik van het overleg tussen de sociale partners.
De Europese Raad van Madrid heeft de weg naar de totstandbrenging van de economische en monetaire unie uitgestippeld op basis van de criteria en het tijdschema die in het Verdrag zijn bepaald. Tijdens ons voorzitterschap hebben wij de overgang naar de enige munt verder voorbereid. Wij hebben dat gedaan door middel van de thans algemeen aanvaarde procedures van de macro-economische richtsnoeren en van het multilateraal toezicht en door middel van een grondiger onderzoek van het netelige probleem van de versterking van de begrotingsdiscipline tijdens de derde fase van de Unie en van de verhoudingen tussen de Euro en de munten van de lid-staten die op 1 januari 1999 niet aan de derde fase zullen kunnen meedoen. Op die punten is grote vooruitgang geboekt en de Europese Raad zal dan ook richtsnoeren kunnen formuleren waarin opnieuw wordt aangedrongen op de vrijwaring van de interne markt door buitensporige wisselkoersschommelingen te voorkomen, door te zorgen voor monetaire stabiliteit en door de institutionele procedures en mechanismen integraal te eerbiedigen als strengere criteria worden goedgekeurd om de toekomstige gemeenschappelijke munt voldoende sterk te maken.
Ik vind het ook positief dat wij het er volkomen over eens zijn dat wij de overheidsfinanciën van de lid-staten verder moeten saneren en gebruik moeten maken van alle mogelijkheden die de gemeenschappelijke munt de lid-staten zal bieden. Het is geen toeval dat geen enkele lid-staat in het kader van de herziening van het Verdrag de totstandbrenging van de economische en monetaire unie opnieuw ter discussie heeft willen stellen.
Ik wil er kort aan herinneren dat de samenwerking op het gebied van justitie en binnenlandse zaken voor de toekomst van het integratieproces strategisch uiterst belangrijk is. Wij weten allen dat de ambities van de meeste lid-staten en de ernst van de transnationale verschijnselen waaraan wij het hoofd moeten bieden, steeds duidelijker met ons institutioneel bestel in botsing komen. De Europese Raad zal het vooral moeten hebben over de nog steeds onopgeloste problemen van de uitlevering en Europol. Het Italiaanse voorzitterschap heeft geen moeite gespaard om de uiterste datum van 30 juni, die in Cannes voor de oplossing van het probleem van de bevoegdheid van het Hof van Justitie in het kader van het Europol-Verdrag is bepaald, in acht te nemen.
Het koppig verzet van een van de delegaties tegen alle compromisvoorstellen die in de loop van de tijd zijn geformuleerd heeft de Raad van ministers van justitie en binnenlandse zaken verhinderd een akkoord te bereiken. Dat punt zal dus op de Europese Raad moeten worden besproken. Het Italiaanse voorzitterschap wil daar nogmaals wijzen op de ernstige politieke schade die de gehele Unie zal ondervinden als men er niet in slaagt tot een besluit te komen.
In Florence zal ook het voorstel worden besproken om een Europees observatiecentrum inzake racisme en xenofobie op te richten. Wij hechten aan dat initiatief veel belang in het kader van de strijd tegen alle vormen van onverdraagzaamheid waarmee men de fundamenten van onze democratische samenlevingen wil ondermijnen. Met de oprichting van een adviescommissie inzake racisme en vreemdelingenhaat heeft de Europese Raad duidelijk laten zien dat hij op dat gebied krachtige maatregelen wil nemen tegen de vaak sluipende opgang van racistische gedragingen en vooroordelen bij vooral de minder begunstigde jongeren in vele van onze landen.
De hervorming van de huidige mechanismen van de derde pijler wordt een van de betrouwbaarste maatstaven voor de beoordeling van de resultaten van de conferentie voor de herziening van het Verdrag. Een aantal terreinen die nu nog voor een hoofdzakelijk intergouvernementele samenwerking zijn gereserveerd en waarvoor derhalve de unanimiteitsvereiste geldt, zullen geleidelijk naar de Gemeenschap moeten worden overgeheveld. Op die manier zal men een regeling kunnen vinden voor een aantal ernstige en nog steeds onopgeloste problemen zoals het vrij verkeer van personen. Ondanks de grote inspanningen van het Italiaanse voorzitterschap wordt bij het pakket van drie richtlijnen die de heer Monti inzake het vrij verkeer heeft voorgesteld op tal van punten voorbehoud gemaakt, veelal uit onzekerheid over de rechtsgrondslag en de verdeling van de bevoegdheden tussen de Gemeenschap en de regeringen.
De werkzaamheden van de Raad werden de voorbije weken ernstig gehinderd door de houding van de Britse regering in de kwestie van de gekke-koeienziekte, waarover ook de heer Santer het al had. Bij de aanpak van die crisis is het voorzitterschap van drie overwegingen uitgegaan. In de eerste plaats moeten wij solidair zijn met de Britse regering, die wordt geconfronteerd met een netelige kwestie die ook de andere lid-staten van de Unie raakt en die op politiek, financieel en veterinair gebied complexe implicaties heeft. Wij hebben die solidariteit tot uiting gebracht op de bijeenkomst van de Raad in Turijn en op de verschillende bijeenkomsten van de Raad van ministers van landbouw over BSE.
Een tweede overweging was dat wij bij de behandeling van problemen met betrekking tot de bescherming van de consument en van de volksgezondheid blijk moeten geven van verantwoordelijkheidszin. Het uitvoerverbod op rundvlees en afgeleide produkten uit het Verenigd Koninkrijk dat met stipte eerbiediging van de bestaande mechanismen en procedures van de Gemeenschap werd uitgevaardigd, dient dan ook uitsluitend om de verspreiding van de epidemie te voorkomen, om ondertussen het nodige wetenschappelijk onderzoek te kunnen verrichten en om de plannen voor de uitroeiing van de ziekte uit te werken, ten uitvoer te leggen en te controleren. Dat de Commissie enkele dagen geleden heeft beslist het verbod voor enkele afgeleide produkten te verlichten bewijst dat ze bij de behandeling van de kwestie niemand heeft willen treffen of buitensporig ijverig heeft willen wijn. De Britse regering en de Commissie werken nu hard aan een aan de Raad van Florence voor te leggen plan om de epidemie drastisch in te perken zodat het verbod op de uitvoer van de bewuste produkten geleidelijk kan worden opgeheven. Daartoe moeten twee concrete en absolute voorwaarden vervuld zijn: de Commissie moet streng toezien op de afgesproken procedure en de bevoegde comités moeten alle te treffen maatregelen wetenschappelijk evalueren. De vervulling van die voorwaarden is onontbeerlijk om de orde en het vertrouwen op de rundvleesmarkt te herstellen.
De derde overweging is dat de betreurenswaardige weigering van het Verenigd Koninkrijk om nog langer mee te werken een ernstige overtreding is van de loyaliteitsverplichting in artikel 5 van het Verdrag, dat bepaalt dat "de lid-staten zich onthouden van alle maatregelen welke de verwezenlijking van de doelstellingen van het Verdrag in gevaar kunnen brengen" .
De beslissing van het Verenigd Koninkrijk om de goedkeuring te beletten van maatregelen die met de BSEcrisis geen enkel verband houden is uiteindelijk contraproduktief. In sommige lid-staten en bij sommige lagen van de bevolking heeft die beslissing immers de indruk gewekt dat Groot-Brittannië door middel van politieke druk problemen wil oplossen die integendeel maatregelen op basis van louter technische en wetenschappelijke bevindingen vergen omdat alleen die geloofwaardig en doeltreffend kunnen zijn. Wij hopen dat de Raad van Florence ertoe kan bijdragen dat de rust terugkeert en dat de Britse regering in het licht van de reeds genomen maatregelen om het verbod te verlichten en van de opstelling van een plan voor de geleidelijke opheffing van het verbod binnen de termijnen die op basis van de evaluatie van de technische comités noodzakelijk zullen blijken, zal afstappen van haar weigering om nog verder mee te werken.
Ik herhaal wat ik u al de dag na de Europese Raad van Turijn heb meegedeeld over de lering die wij uit de BSE-crisis kunnen trekken. Subsidiariteit, deregulering en vereenvoudiging van de voorschriften zijn sleutelbegrippen voor een evenwichtige ontwikkeling van een Unie die lokale en persoonlijke initiatieven naar waarde schat en de ondernemingen en de burgers van overbodige lasten verlost.
De Raad van Florence zal zich ook moeten uitspreken over de door de Unie geboekte vooruitgang op het gebied van de telecommunicatie, de energie - de Raad van ministers van energie tracht morgen een akkoord te bereiken over de uiterst belangrijke richtlijn inzake de interne elektriciteitsmarkt -, het sociale beleid, het milieuen het landbouwbeleid. Bijzonder belangrijk is het besluit van de Raad van ministers van vervoer van 17 juni over de grote netwerken.
Een belangrijk deel van de werkzaamheden van de Europese Raad zal gewijd zijn aan de buitenlandse betrekkingen van de Unie. Al te vaak heeft men, dikwijls terecht, de Unie verweten dat ze structureel niet in staat is op de internationale scène als een geheel op te treden. De objectieve grenzen waartegen de bevestiging van de Europese identiteit botst, kunnen slechts op middellange en lange termijn definitief worden opgeruimd door middel van beslissende innovaties - die de Intergouvernementele Conferentie zal moeten voorstellen - en door de hervorming van het huidige institutionele bestel. Einddoel is dat wij buiten en binnen de Europese Unie een betrouwbaar en samenhangend beeld van Europa ophangen door reële vorm en inhoud te geven aan de rol die Europa op internationaal niveau moet spelen.
De ontwikkelingen in het voormalige Joegoslavië zullen in Florence bovenaan op de agenda staan. Het Italiaanse voorzitterschap heeft ernaar gestreefd Europa bij de uitvoering van de vredesakkoorden een krachtig profiel te geven en op basis van een regionale benadering de vrede en de toekomstige stabiliteit in de gehele regio te consolideren. De ministerconferentie die op 13 en 14 juni in Florence heeft plaatsgevonden was voor de actie van de internationale gemeenschap ten gunste van Bosnië een belangrijk moment. Men heeft er de tot op heden genomen initiatieven onderzocht en een krachtige stimulans gegeven aan de actie voor de cruciale komende maanden. De conferentie heeft ons ook de gelegenheid geboden om aan te dringen op een grotere inspanning van de betrokken partijen voor de tenuitvoerlegging van de Dayton-akkoorden. In het bijzonder zijn wij erin geslaagd een akkoord te doen sluiten over de beheersing en de beperking van de bewapening op subregionaal niveau, wat in de voorafgaande weken onmogelijk was. De Bosnische partijen, Kroatië, de Federale Republiek Joegoslavië en zes als getuigen optredende landen hebben het akkoord ondertekend. Positief is ook de vaststelling van een concrete datum voor de verkiezingen in Bosnië binnen de in Dayton afgesproken termijn, de herhaling van de belofte van de internationale gemeenschap om mee te helpen aan de wederopbouw van het land en de herbevestiging van het belang van de mensenrechten en de kwestie van de minderheden, ook in Kosovo en Oost-Slavonië.
De Europese Raad van Florence zal ook het belang moeten erkennen van, enerzijds, de aanneming van het actieprogramma voor Rusland en, anderzijds, de geleverde bijdrage aan de ontwikkeling van de strategie ter voorbereiding van de toetreding van de Centraal- en Oosteuropese landen door een duidelijker en tegelijkertijd doelgerichter en soepeler aanpak van de gestructureerde dialoog.
In die context waren de aanwezigheid van de Sloveense afgevaardigden in Florence, de ondertekening van de associatieovereenkomst met Slovenië op 10 juni in Luxemburg en de gelijktijdige indiening van het toetredingsverzoek van Slovenië tot de Europese Unie belangrijke gebeurtenissen tijdens het Italiaanse voorzitterschap. Zo is een belangrijke stap gezet in het integratieproces van Slovenië, dat zich aldus bij Cyprus, Malta en de andere negen Midden- en Oosteuropese landen heeft gevoegd als kandidaat voor de pretoetredingsstrategie en voor het lidmaatschap van de Unie.
Onder de andere belangrijke afspraken die voor Florence zijn gemaakt vermeld ik de plechtige ondertekening van het kaderakkoord tussen de Europese Unie en Chili en die van de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese Unie en Oezbekistan, die respectievelijk zullen worden bijgewoond door de Chileense president Frey en de Oezbeekse president Karimov.
In Florence zal ook een balans worden opgemaakt van de Europese bijdrage tot het vredesproces in het Midden-Oosten. Daarbij zal in het bijzonder worden gewezen op de rol van de Europese Unie bij het toezicht op en de coördinatie van de Palestijnse verkiezingen van 20 januari jongstleden, op het belang van de informele bijeenkomst van de ministers van buitenlandse zaken van de Unie in Palermo en van de verschillende missies van politieke troïka's naar de belangrijkste hoofdsteden in het Midden-Oosten. De Troïka van de Europese Unie heeft ook actief deelgenomen aan de bijeenkomst van Sharm el Sheikh en de vervolgbijeenkomsten met het oog op een evenwichtige en allesomvattende aanpak van de strijd tegen het terrorisme in het kader van de ondersteuning van het vredesproces. In Florence zal opnieuw moeten worden gewezen op het belang dat Europa aan de voortzetting van het vredesproces hecht en zullen wij in die zin een dringende oproep richten tot alle betrokken partijen.
Bijzondere nadruk zal ook worden gelegd op de grote vooruitgang die de jongste zes maanden is geboekt met betrekking tot het Euromediterraan partnerschap dat in Barcelona is goedgekeurd. Die vorderingen weerspiegelen onze overtuiging dat geen enkel project voor politieke en economische samenwerking tussen de twee zijden van de Middellandse Zee zich gunstig kan ontwikkelen zonder de totstandbrenging van een hecht netwerk van betrekkingen en gemeenschappelijke belangen tussen de twee burgermaatschappijen.
In dat verband mogen wij de ernstige schade niet onderschatten die aan dat proces en aan de internationale geloofwaardigheid van de Europese Unie wordt toegebracht door het uitblijven van de aanneming van de nieuwe MEDA-verordening, waarvan de technisch-financiële bijstand afhangt die de Unie de mediterrane derde landen heeft toegezegd. Het Italiaanse voorzitterschap heeft alles in het werk gesteld om compromisformules te vinden en om te bemiddelen ten einde de patstelling te doorbreken waarin de verordening zich nu bevindt. Met eerbiediging van de communautaire solidariteit en met begrip voor de netelige problemen welke die onderhandelingen, vooral voor een bepaalde lid-staat, doen rijzen, blijven wij ons daarvoor met de grootste vastberadenheid inspannen.
In nauw verband daarmee dient te worden gewezen op de kwestie van onze betrekkingen met Turkije, een van de moeilijkste problemen waarmee de Unie in de voorbije zes maanden is geconfronteerd. Niet alleen is de financiële samenwerking volledig geblokkeerd, maar bovendien heeft de aangekondigde bijeenkomst van de Associatieraad Europa-Turkije niet kunnen plaatsvinden. In de hoop dat in de komende dagen vooruitgang kan worden geboekt hebben wij de Turkse premier voor een ontmoeting in Florence uitgenodigd. Dat bewijst dat het Italiaanse voorzitterschap, ondanks de ernstige moeilijkheden, naar een versterking van de betrekkingen tussen Europa en Turkije is blijven streven.
Wat de transatlantische betrekkingen betreft, hebben wij getracht uitvoering te geven aan de nieuwe transatlantische agenda die op 3 december van vorig jaar in Madrid is goedgekeurd. Op de Top van Washington tussen Europa en de Verenigde Staten op 12 juni hebben wij nagegaan welke vooruitgang is geboekt en de basis gelegd voor de verwezenlijking van de andere doelstellingen van het actieplan. Zo hebben wij de prioriteiten voor de volgende zes maanden vastgelegd. Hoewel de dialoog over het algemeen positief is verlopen stijgt op dit ogenblik de spanning wegens de wet-Helms-Burton en de soortgelijke wet betreffende Libië en Iran waarover het Congres op dit ogenblik debatteert. De gevolgen van die maatregelen voor de economische subjecten van de Gemeenschap en het feit dat ze het systeem van de multilaterale betrekkingen dreigen te verstoren, veroorzaken in de Europese Unie grote ongerustheid. De Europese Raad van Florence zal die ongerustheid tot uiting brengen en Washington een concreet politiek signaal sturen om duidelijk te maken dat de Unie in deze aangelegenheid vastberaden zal optreden.
In Florence zal ten slotte ook de nodige aandacht moeten worden besteed aan de resultaten van de EuropeesAziatische Top van Bangkok, die in de betrekkingen tussen Europa en Azië een belangrijke vernieuwing heeft ingevoerd.
Tot besluit wil ik u allen hartelijk danken voor uw aandacht.
(Applaus)
De Voorzitter
Mijnheer Dini, ik dank u.
Het woord is aan de heer Morán López, indiener van de mondelinge vragen.

Morán López
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de voorzitter van de Commissie, in de eerste plaats zou ik zowel de voorzitter van de Commissie als de fungerend voorzitter van de Raad willen bedanken voor de gedegen en gedetailleerde informatie die zij ons hebben verschaft.
Mijnheer de Voorzitter, het was aan het Italiaanse voorzitterschap om de start van werkzaamheden te organiseren met betrekking tot de Intergouvernementele Conferentie. Zoals deze Vergadering welbekend is, is de opdracht van de Conferentie in de huidige fase van de Europese opbouw van beslissend belang. Enerzijds dienen de instellingen te worden geconsolideerd, anderzijds dienen ze te worden voorbereid op de uitbreiding van de Unie.
In dit verband zij erop gewezen dat het Italiaanse voorzitterschap, toen het onderwerp van de inspraak van dit Parlement op deze Intergouvernementele Conferentie aan de orde werd gesteld, een positief standpunt heeft ingenomen, waarvoor onze dank. Een ander land heeft met zijn standpunt echter belet dat onze inspraak op het niveau zou komen zoals dat waarop de discussiegroep met naar ik meen goed resultaat gefunctioneerd heeft. Toch is het een feit dat onze participatie - en ook het contact met de publieke opinie - tijdens deze Intergouvernementele Conferentie veel groter is dan die welke wij en de publieke opinie destijds hadden in Maastricht.
Dat mogen we niet uit het oog verliezen; verder is het zaak dat we op die kwesties inhaken die op de Conferentie aan bod komen welke vanuit het oogpunt van het Parlement en van de Commissie institutionele zaken van belang zijn.
Zoals bekend, heeft de Conferentie in de voorafgaande fase en onder het Italiaanse voorzitterschap de standpunten van de lid-staten geïnventariseerd ten aanzien van de kwesties die bij de herziening van de Verdragen aan de orde zijn; in dit verband hebben we met bezorgdheid geconstateerd dat een aantal lid-staten zich niet alleen verzet tegen uitbreiding van de medebeslissingsbevoegdheid tot alle wetgevingsbesluiten, maar ook tegen de invoering van het beginsel van een gekwalificeerde meerderheid en de doorslaggevende stem van die meerderheid bij stemmingen in de Raad.
De Conferentie dreigt nu vast te lopen, of slechts met een minimumpakket te komen waarmee de Unie onvoldoende uit de voeten kan als het gaat om de uitdagingen die voor haar liggen en ten aanzien van de eisen die zonder meer kunnen worden gedistilleerd uit de publieke opinie, welke uiteindelijk de gang van zaken in de Unie wettigt.
Uit de contacten die het Parlement als vertegenwoordiger van de publieke opinie heeft gehad met intergouvernementele en niet-gouvernementele organisaties blijkt, dat er op een aantal niveaus eisen ten aanzien van Europa bestaan waaraan de instellingen gehoor moeten geven om de Unie in de ogen van de burger een nieuwe legitimiteit te verschaffen.
Ten eerste dient het Europese burgerschap te worden versterkt, en dient er gestalte te worden gegeven aan doeltreffende samenwerking op het gebied van justitie en binnenlandse zaken, met name wat betreft een gemeenschappelijke aanpak van bepaalde vraagstukken van de derde pijler, en aan een hechtere samenwerking op andere terreinen. Onder meer op het gebied van de veiligheid in de Unie en de bestrijding van het terrorisme en de georganiseerde misdaad en alles was hieruit voortvloeit, ook op het niveau van de Verdragen.
Wat de werkgelegenheid en de sociale bescherming betreft, is de publieke opinie er voorstander van dat ze als hoofdstuk van het Verdrag worden behandeld. Ik zou hier voorzitter Santer willen bedanken voor zijn woorden en initiatieven ter zake. Naar aanleiding van hetgeen president Dini gezegd heeft, zijn we ervan overtuigd dat het Italiaanse voorzitterschap die stelling overneemt; we verzoeken zowel het Italiaanse voorzitterschap als de Commissie met klem, om in deze richting verder te gaan, omdat de Unie zonder deze vorm van sociale integratie die wordt gewaarborgd door volledige werkgelegenheid en sociale bescherming, ongewettigd zou zijn.
De instellingen dienen doelmatiger, democratischer en doorzichtiger te worden. Zoals bekend is er in de huidige fase van de Intergouvernementele Conferentie over een aantal zaken, zoals het wegen van de stemmen, de invoering van de gekwalificeerde meerderheid of de vereenvoudiging van de wetgevingsprocedures, nog geen enkele consensus bereikt. Dit alles geeft ons hoop én verontrusting: de manier waarop het Italiaanse voorzitterschap zijn werk doet, geeft ons hoop, terwijl we verontrust zijn over de huidige problemen rond het Verenigd Koninkrijk dat met zijn obstructie de communautaire besluitvorming in gevaar brengt. Met het oog hierop verzoekt de commissie waarvan ik voorzitter ben, het Italiaanse voorzitterschap zich hiervoor in het bijzonder in te zetten, terwijl we de voorzitter van de Raad zouden willen vragen welke maatregelen, welke initiatieven het voorzitterschap denkt te nemen om ervoor te zorgen dat de Raad van Florence net zo'n succes wordt als we allemaal willen.

Green
Mijnheer de Voorzitter, ik wil om te beginnen de heren Santer en Dini dank zeggen voor hun toespraak van vanmorgen. De collega's van mijn fractie die later in het debat aan het woord komen, zullen nader ingaan op vele detailpunten uit hun verklaringen. Als voorzitter van de Socialistische Fractie wil ik mij concentreren op de belangrijkste politieke kwestie waarmee de Unie momenteel wordt geconfronteerd. Mijn fractie wil vandaag heel duidelijk te kennen geven dat wij de agressieve en beledigende campagne, die Conservatieve politici en een deel van de media tegen onze partners in de rest van Europa voeren, absoluut veroordelen.
Wij willen uiting geven aan ons aller afschuw over het kennelijke gemak en de bereidwilligheid waarmee in het Verenigd Koninkrijk associaties met oorlog, de taal der haat en de symbolen van onverdraagzaamheid zijn opgeroepen. De Britse regering heeft voor een "niet-samenwerkings" -beleid tegenover haar partners in Europa gekozen. Zij heeft besloten het veto uit te spreken over Europese acties op een groot aantal uiteenlopende gebieden. Zij is verantwoordelijk voor het verhinderen van bij voorbeeld maatregelen ter bestrijding van fraude in Europa en om de insolventie aan te pakken waardoor zo veel bedrijven in Europa worden getroffen. Het is niet te geloven, maar zij heeft geweigerd 1997 te laten uitroepen tot het Europees Jaar tegen racisme. Over al deze acties en nog een stuk of zeventig andere EU-maatregelen heeft zij het veto uitgesproken.
Ik vraag mij af of dit een gepaste, redelijke of coherente manier is om vrienden te maken en mensen te beïnvloeden. Is dit de manier om een vertrouwenscrisis onder consumenten op te lossen? Zal de reële vrees van de burgers van Europa voor de volksgezondheid daardoor worden weggenomen? Het antwoord moet "Nee" luiden. Misschien heeft de Britse regering reden om de ernstigste besluitvormingscrisis teweeg te brengen waarin de Europese Unie zich ooit heeft bevonden. Heb ik iets gemist? Is BSE door een lid-staat van de Unie naar Groot-Brittannië geëxporteerd? Natuurlijk niet! De onbeholpen wijze waarop de Britse regering de in GrootBrittannië ontstane BSE-crisis aanpakt, heeft geleid tot een sterke daling van de verkoop van rundvlees in heel Europa. De gehele industrie van de Europese Unie betaalt de prijs voor de onbekwaamheid van één regering. Aanstaande vrijdag en zaterdag wacht onze vijftien premiers in Florence een zware klus. Zij moeten werkelijke actie ondernemen om de gesel van de werkloosheid in Europa, die de heer Santer op zeer welsprekende wijze heeft beschreven, te bestrijden.
Het is voor mijn fractie volstrekt onaanvaardbaar en onvergeeflijk dat één regering actie verhindert inzake maatregelen om banen te scheppen, als diezelfde regering de oplossing voor deze institutionele crisis zelf in handen heeft. Ieder lid van dit Parlement wenst dat het verbod op de uitvoer van Brits rundvlees wordt opgeheven, maar ieder lid erkent ook dat er werkelijk deugdelijke wetenschappelijke bewijzen voorhanden moeten zijn om te kunnen bepalen hoe deze crisis moet worden opgelost en ieder lid ziet ook in dat onze eigen burgers zich werkelijk zorgen maken. Groot-Brittannië heeft van overheidscontrole afgezien en daardoor de vrije teugel gelaten aan een industrie die verantwoordelijk is voor de besmetting van grote delen van de melk- en slachtveestapels in eigen land. Toen eindelijk stappen werden ondernomen om het gebruik van dergelijke voedingsstoffen op de binnenlandse markt te verbieden, had diezelfde industrie absoluut geen gewetensbezwaren over de verkoop van mogelijk besmet voer dat aan vee in de rest van Europa te eten gegeven zou worden. Is daarin nog enig moreel besef te vinden? Is er nog sprake van enig fatsoen en is er nog een greintje aanvaardbare handelsethiek te bespeuren? Volgens mijn fractie is dit de politieke werkelijkheid van slecht doordachte, op ideologische gronden berustende deregulering van het Thatcher-type.
Gisteren heeft de Commissie een kaderovereenkomst goedgekeurd om BSE aan te pakken en het is de bedoeling dat die in werking treedt op het moment dat de Britse regering stopt met haar "niet-samenwerkings" beleid. Wij juichen dat positieve signaal van de Commissie toe, maar er mag geen sprake zijn van halve maatregelen. De Conservatieve regering in Groot-Brittannië moet haar obstructiepolitiek volledig en onmiddellijk staken en de kaderovereenkomst moet gebaseerd zijn op wetenschappelijk bewezen gegevens. Ik ben een Londense, ik ben Britse en ik ben Europeaan. Ik ben er trots op dat allemaal te zijn. Ik verzoek de Britse regering dringend om in de geest van het Verdrag te reageren en Europa te laten functioneren in het belang van iedereen.

Martens
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, mijnheer de Voorzitter van de Raad en van de Commissie, ik denk dat we het allen erover eens zijn, de Europese Unie maakt een zware crisis door, om twee redenen. De eerste is het risico van een vertrouwenscrisis bij de bevolking over de capaciteit van Europa over zoiets essentieels als het veiligstellen van de volksgezondheid. Het zou paradoxaal zijn dat de Europese idee zou moeten ten onder gaan in een vertrouwenscrisis over besmet diervoedsel en de risico's van overdracht van de ziekte op de mens. Daarom moet de Commissie met de steun van onafhankelijke deskundigen een plan opstellen om deze ziekte radicaal te laten uitroeien. Ik denk dat herstel van het vertrouwen nu de belangrijkste opgave is. Sommige lid-staten hebben in het verleden daartoe de moed gehad. Onder meer in mijn eigen land hebben wij de varkenspest met de hulp van de Europese Commissie radicaal uitgeroeid. De crisis is ook zeer zwaar, omdat de basisregels van de Europese Unie werden aangetast. Wij leven en wij werken in een rechtsgemeenschap, die steunt op fundamentele rechtsregels. Daartoe behoort bijvoorbeeld ook artikel 5 van het Verdrag, en ik citeer het tweede lid van artikel 5 van het Europees Verdrag dat zegt "de lid-staten, onthouden zich van alle maatregelen welke de verwezenlijking van de doelstellingen van dit Verdrag in gevaar kunnen brengen" . Het respect voor het communautaire recht, het respect ook voor artikel 5 van het Verdrag, betekent dat de lid-staat zichzelf niet buiten het Europese rechtssysteem kan plaatsen, door op een bewuste wijze de normale werking van de Europese Unie te blokkeren. De obstructiepolitiek van de Britse regering heeft dan ook gevolgen, ook in de publieke opinie, en ook voor ons. Deze obstructiepolitiek heeft meer dan ooit het besef doen groeien van de noodzaak en van de urgentie van het veralgemenen van meerderheidsbeslissingen in de Raad. Ziedaar dus de twee fundamentele problemen waarmee de Europese Raad van Firenze wordt geconfronteerd. Ongetwijfeld, mijnheer de Voorzitter van de Raad, zal de bijeenkomst gekenmerkt worden door deze twee fundamentele problemen. Wij spreken de hoop uit dat er een oplossing kan worden gevonden.
Men heeft het Parlement in de voorbije maanden van lankmoedigheid beticht, of gekritiseerd. We hebben inderdaad in overleg tussen de grootste fracties tijd en ruimte gegeven voor onderhandelingen en voor het zoeken van een oplossing. Die zijn er helaas niet gekomen. Daarom is de resolutie van verschillende groepen van verschillende fracties bijzonder klaar en bijzonder kritisch. Ik hoop dat de Europese Raad deze resolutie ernstig zal nemen.
Wij hadden de hoop dat de Europese Raad van Firenze, de Raad van de werkgelegenheid zou zijn. Natuurlijk moeten we spreken over de IGC, over het buitenlands beleid, maar de grote doelstelling was de werkgelegenheid. Het meest originele vind ik in dit debat, was uw toespraak, mijnheer de Voorzitter van de Commissie, over de werkgelegenheid. U heeft aan een aantal essentiële dingen herinnerd. Aan het feit bijvoorbeeld dat de realisatie van de binnenmarkt en de eenheidsmunt, zo kenmerkend voor de Amerikaanse economie, deze economie in staat stellen, tot nieuwe activiteiten te komen en arbeidsplaatsen te creëren. Maar, uw tussenkomst, uw ambitie om het sociaal overleg tot stand te brengen, uw ambitie om nieuwe wegen en nieuw middelen te ontdekken, om dat enorme maatschappelijk probleem van de werkloosheid op te lossen, zijn bijzonder oorspronkelijk en hoopgevend. Het is een teken van hoop. Ik reken erop dat de Raad van Firenze niet zal ten onder gaan in de betwistingen over de dolle-koeienziekte, maar dat er een teken van hoop zal zijn, dat het sociaal overleg, dat de originaliteit van uw voorstel, van uw vertrouwenspact, de bovenhand zullen halen over betwistingen die het vertrouwen van de publieke opinie in de Europese idee dreigen aan te tasten.

Tajani
Mijnheer de Voorzitter, men moet de Europese Raad van Florence aangrijpen om aan deze zes maanden, die eerlijk gezegd minder hebben opgeleverd dan verwacht, een positieve wending te geven. De verkiezingen in Italië en de crisis in de betrekkingen tussen Groot-Brittannië en de Europese Unie hebben de werkzaamheden van het voorzitterschap bemoeilijkt. Daarom hopen wij dat het Italiaanse voorzitterschap zal voortgaan op de weg die het terecht heeft ingeslagen en dat het zal kunnen voorkomen dat de onverzoenlijkheid van de Britten de Top van Florence doet mislukken. Wij hopen dat de Top van Florence een positief resultaat zal opleveren met betrekking tot de fundamentele kwestie van de werkloosheid. Mijnheer Dini, bij de opening van het Italiaanse voorzitterschap heeft u zelf de werkloosheid het dringendste probleem genoemd dat wij moesten aanpakken. U heeft dat hier vandaag nogmaals bevestigd. Wij verzoeken u daarom sneller werk te maken van een beleid dat de werkloosheid een halt toeroept en dat het volgende voorzitterschap ertoe aanzet vooruitgang te boeken in de strijd tegen het grootste probleem waarmee Europa wordt geconfronteerd. Dat de Unie 18 miljoen werklozen telt is een schande.
Er moet ook klaarheid komen over de gemeenschappelijke munt. Wij zijn ervan overtuigd dat de Euro, om de munt van iedereen te worden, in alle lid-staten tegelijkertijd moet worden ingevoerd. Een munt die Europa verdeelt, kan geen brug zijn naar een politieke unie met een gemeenschappelijk defensie- en veiligheidsbeleid, waarvan de grondslagen in Florence zullen moeten worden versterkt. Wij verzoeken het Italiaanse voorzitterschap bij het Ierse voorzitterschap een sterke indruk na te laten. Tot op heden heeft de Unie echter te weinig gedaan in de crisissituaties in ex-Joegoslavië, Israël en Libanon, en had ze ook in het MiddellandseZeegebied prominenter aanwezig moeten zijn. Europa mag niet alleen naar het Oosten kijken, maar moet zijn aandacht ook op het Zuiden richten.
Emigratie, vervoer, landbouw en visserij zijn andere mediterrane thema's die tijdens de laatste dagen van dit halfjaar aandachtiger dan tot op heden moeten worden onderzocht.
Met betrekking tot Slovenië wil ik ten slotte kort het volgende opmerken. Als Italiaan vraag ik reële garanties en bescherming voor onze burgers die door toedoen van ex-Joegoslavië economische schade hebben geleden. Het Italiaanse voorzitterschap beschikt in de Raad over een belangrijke troefkaart om de verloren tijd goed te maken. Mijnheer Dini, u heeft het voordeel dat u in Florence thuis kunt spelen. U moet laten zien dat u de nodige politieke vastberadenheid en zin voor initiatief aan de dag kunt leggen zodat men dit halfjaar onder Italiaans voorzitterschap positief kan beoordelen.

La Malfa
Mijnheer de Voorzitter, de blokkering van de besluitvorming in de Europese Unie door Groot-Brittannië is volkomen onverantwoord, maar merkwaardig genoeg heeft die ook een positieve kant. Nu blijkt immers de broosheid van het huidig institutioneel bestel van de Unie. De intergouvernementele samenwerking is een log en ondoelmatig instrument. Op het gebied van het buitenlands beleid bij voorbeeld stelt de Europese Unie niets voor. Denken wij maar aan ex-Joegoslavië. Een monetaire unie zonder gemeenschappelijk economisch, fiscaal of werkgelegenheidsbeleid en zonder gemeenschappelijk buitenlands of justitieel beleid is zonder meer een contradictie.
De Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij hoopt dat die contradictie zal worden weggenomen en dat Europa opnieuw de weg naar het federalisme zal inslaan. De Intergouvernementele Conferentie gaat zeker niet in die richting. De heer Santer heeft er goed aan gedaan dat duidelijk te zeggen. Ik hoop dat de Italiaanse regering dit alles bij de opening van de bijeenkomst van de Raad in Florence uitdrukkelijk zal erkennen. Ik hoop dat die bijeenkomst geen routinezaak maar een belangrijk moment in de politieke geschiedenis van de Europese integratie wordt.

Puerta
Mijnheer de Voorzitter, namens mijn fractie, Izquierda Unitaria Europea, wil ik op een drietal belangrijke ontwikkelingen ingaan die zonder meer zorgwekkend zijn:
Het eerste punt: het beeld dat is ontstaan als zou de Internationale Conferentie, ook ten gevolge van het probleem van de gekke koeienziekte, in een impasse verkeren. Je zou kunnen zeggen dat deze conferentie op een zo laag pitje draait dat het zelfs zou kunnen uitgaan. Wat wij willen, is dat er concrete resultaten komen, dat er initiatieven en beslissingen worden genomen in Florence waaruit blijkt dat deze Intergouvernementele Conferentie een feit is en dat zij weerklank heeft gevonden in de publieke opinie.
Het tweede verontrustende punt betreft de rol van het Europees Parlement. Ondanks de inspanningen van onze vertegenwoordigers - om te beginnen de Voorzitter van het Parlement - moet gezegd dat het Europees Parlement in de democratische structuur van de Unie op dit moment, nu er veel stemmen opgaan die pleiten voor meer democratie, meer doorzichtigheid en een beter functioneren van de democratische vertegenwoordiging in die Europese structuur, te weinig gewicht in de schaal legt. Zo nu en dan, mijnheer Dini, mijnheer Santer, heeft het er alle schijn van dat het Parlement in eenzelfde positie verkeert als de regeringen van de landen die nog niet in de Europese Unie zijn opgenomen en die willen toetreden: ze zijn aanwezig, ze mogen het woord voeren, maar dat woord doet er weinig toe. Ons verzoek is dat binnen niet te lange tijd in het Verdrag erkend wordt, dat voor herziening van de Verdragen de instemming van het Parlement vereist is.
En dan het derde punt: de Europese samenleving en het werkloosheidsprobleem. Mijnheer Dini, u heeft ons nooit de indruk gegeven dat u dogmatisch bent, noch als politicus noch als econoom. U zult dan ook begrijpen dat vele Europeanen de strikte, tijdgebonden voorwaarden voor de invoering van de Europese munt aan de hand van het Duitse conservatieve model als de oorzaak zien van de soms antisociale beleidsvormen en de soms drastische verminderingen van overheidsinvesteringen in die landen. Die zijn niet bevorderlijk voor de werkgelegenheid. Naar het oordeel van mijn fractie is de geloofwaardigheid van het stabiliteitspact of zelfs van het vertrouwenspact niet noemenswaard. We hebben andere macro-economische beleidsvormen nodig, die werkgelegenheid opleveren. Mijnheer de voorzitter van de Raad, mijnheer de voorzitter van de Commissie, wat wij niet willen, is dat we over enkele maanden of jaren hetzelfde te horen krijgen wat Duitse demonstranten de heer Kohl in Bonn op een groot spandoek hebben verweten: " Jullie van de Europese Unie, jullie bestrijden niet de werkloosheid, jullie bestrijden vooral de werklozen" .

Tamino
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Dini, mijnheer Santer, als groenen kunnen wij niet anders dan uiting geven aan onze ongerustheid over de toekomst van de Europese Unie. Terwijl men zich opmaakt om het over de in Turijn geopende Intergouvernementele Conferentie te hebben, brengen gebeurtenissen die met die conferentie niets te maken hebben de toekomst van de Europese Unie in gevaar. De gebeurtenissen rond de gekke-koeienziekte en de beslissing van Groot-Brittannië om de Unie te blokkeren - in strijd met artikel 5 van het Verdrag - tonen aan dat het huidige Verdrag niet meer voldoet en dat het na een eventuele uitbreiding nog minder aan de behoeften zal beantwoorden. Daarom meen ik dat wij in de huidige omstandigheden met kracht moeten herhalen en dat de Europese Unie moet bevestigen dat de Intergouvernementele Conferentie een inspanning moet doen om de interne democratie te versterken en de voorwaarden te scheppen om de uitbreiding in alle veiligheid te laten plaatsvinden. Ook ter attentie van de afgevaardigden van de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-democraten merk ik op dat het belangrijk is dat wij, nu Groot-Brittannië de Europese Unie blokkeert, met veertien landen moeten voortdoen. Met die blokkering heeft Groot-Brittannië zich immers buiten de communautaire besluitvorming geplaatst.
Wij moeten vooruitgang kunnen boeken. In de eerste plaats moeten wij, wat het BSE-probleem betreft, alle Europese consumenten kunnen geruststellen, te beginnen met de Britse consumenten, die door de keuzen van hun regering in een moeilijk parket worden geplaatst. Daarom moeten wij op alle mogelijke terreinen een grote inspanning doen. Daartoe moet de Top van Florence de aanzet geven.
Wat de werkgelegenheid betreft, zijn wij, groenen, beslist niet gelukkig nogmaals te moeten horen dat de enige oplossing voor de werkloosheid de aanleg van de grote netwerken is en dat het akkoord over de transeuropese vervoersnetwerken een groot succes is. Ook hier heeft men de prerogatieven van het Europees Parlement en de zogenaamde akkoorden van Maastricht op de helling gezet. Men heeft het Europees Parlement immers verhinderd over de veertien projecten te debatteren onder het voorwendsel dat de beslissing al was genomen. Zo heeft men het Parlement de mogelijkheid ontnomen om daarover mee te beslissen. Dergelijke aanvallen ondermijnen de toekomst van Europa en brengen het goede verloop van de Intergouvernementele Conferentie in gevaar. Op die manier zal men het probleem van de werkgelegenheid niet oplossen. Men doet daardoor de winstmarges van de ondernemingen stijgen, maar zonder enige garantie voor de werkgelegenheid. Bovendien brengt men op die manier ook het milieu en de sociale zekerheid in gevaar.
Ook wat wij over het buitenlands beleid hebben gehoord schenkt ons geen voldoening. Over Albanië is niets gezegd. Wij hebben vernomen dat de Turkse premier, ondanks alles wat in Turkije gebeurt, naar Florence komt. Ook wat MEDA betreft, heeft de Raad niets in uitzicht gesteld. Wij vinden het wel goed dat deze regering eindelijk een akkoord met Slovenië heeft gesloten.

Dell'Alba
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Santer, mijnheer de voorzitter van de Raad, ik vind het zeer jammer dat u, mijnheer Dini, hier vanochtend bij het begin van het debat over de voorbereiding van de Europese Raad van Florence nog niet aanwezig was en dat u de uiteenzetting van de heer Santer dus niet heeft kunnen horen. De heer Santer heeft ervoor gezorgd dat dit debat op een politieke basis kan worden gevoerd en niet uitsluitend op basis van het boodschappenlijstje dat u ons heeft voorgelegd en dat de diensten evengoed in de vorm van een werkdocument hadden kunnen ronddelen.
Ik zou u daarom willen herinneren aan een aantal punten waarop de heer Santer de aandacht heeft gevestigd. Wat de IGC betreft, heeft de heer Santer ons bevestigd dat de balans niet schitterend is. Wij kennen allen de spreekwoordelijke voorzichtigheid van de heer Santer en ik denk dan ook niet dat het nodig is daaraan nog iets toe te voegen. Het Italiaanse voorzitterschap en de regering die u voor de huidige regering heeft geleid hebben voor een groep onderhandelaars zonder duidelijk politiek profiel gekozen. Het resultaat daarvan is een document dat ons in de voorbije zes maanden geen stap vooruit heeft geholpen.
Wat de Britse problemen betreft, heeft de heer Santer een duidelijk, vastberaden en samenhangend standpunt ingenomen. Zonder de verwaandheid in alles te willen bemiddelen is hij daarbij van de gezondheid van de Europese burgers en consumenten uitgegaan. Onderschrijft het Italiaanse voorzitterschap die prioriteiten en bevestigt het dat het embargo pas zal worden opgeheven wanneer de ziekte volledig is uitgeroeid? Zal het Italiaanse voorzitterschap alles in het werk stellen om de Britse regering voor haar verantwoordelijkheid te plaatsen, zowel met betrekking tot BSE als met betrekking tot de onduldbare verlamming van de instellingen, die u merkwaardig genoeg slechts betreurenswaardig noemt? Bevestigt het Italiaanse voorzitterschap dat elk besluit in deze aangelegenheid in de eerste plaats op zorgvuldiger wetenschappelijke evaluaties zal steunen? Het voorzitterschap heeft wel de overeenkomst met Slovenië gedeblokkeerd - en is op dat punt afgestapt van het standpunt van de regering-Dini - en zal ook het akkoord met Oezbekistan ondertekenen. Ik vind dat maar een pover resultaat.

Bonde
Mijnheer de Voorzitter, ik was enigszins verrast maar blij toen de heer Santer bij zijn benoeming aankondigde: minder en beter. In 1993 waren er 17.000 EU-regels. Het was bijgevolg nodig om eens grote schoonmaak te houden in de wettenjungle. Vanaf dan zou het subsidiariteitsbeginsel toegepast worden. Als Brussel bepaalde zaken niet beter kan uitvoeren dan de lid-staten, laat deze zaken dan aan lidstaten over. Dit was de juiste houding, maar de heer Santer heeft het helaas niet kunnen waarmaken. Er zijn nu 21.392 verordeningen, richtlijnen en andere juridische regels. De regelgeving is in 22 jaar verelfvoudigd. In plaats van een sanering zijn we nu bovendien een nieuw offensief aan het voorbereiden met meerderheidsbeslissingen en meer regeringsbevoegdheid voor Brussel.
Wij stellen een andere formule voor. De bevoegdheid van de EU moet afgelijnd worden en alleen voor grensoverschrijdende onderwerpen gelden. De EU-wetgeving moet beginnen en eindigen in een nationaal parlement, zodat de burgers kunnen meevolgen. De Commissie mag alleen op verzoek van de nationale parlementen voorstellen indienen. De EU mag alleen gemeenschappelijke minimumnormen vaststellen, die op vrijwillige basis kunnen worden overgenomen in plaats van opgelegd te worden door een centrale dictatuur. Het is weliswaar goed dat een groothandelaar in fruit zich kan baseren op de gemeenschappelijke normen voor de grootte van aardbeien in de grensoverschrijdende handel, maar mijn schoonmoeder heeft geen EU-regels nodig om haar vers geplukte aardbeien uit de tuin aan voorbijgangers te verkopen. Het is mooi dat er gemeenschappelijke minimumregels zijn voor kinderarbeid, maar mijn vrouw en ik hebben geen EU-richtlijnen nodig om te beslissen of onze zoon met kranten mag leuren. Het is goed dat er gemeenschappelijke regels zijn voor de toegelaten gifstoffen in grondwater, maar het is erger dan de gekke-koeienziekte wanneer een meerderheid in de Commissie een gemeentebestuur of een provincieraad wil verbieden strengere normen te hanteren voor de verontreiniging van grondwater, die niet grensoverschrijdend is...
(De Voorzitter onderbreekt de spreker) ... mag ik de voorzitter van de Commissie nog juist een voorstel doen om de Top in Firenze te beginnen met een lange lijst voorstellen voor de afschaffing van...
(De Voorzitter onderbreekt de spreker)
Muscardini
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Dini, u heeft commentaar geleverd bij de resultaten die onder de vorige voorzitterschappen zijn geboekt, heeft een opsomming gegeven van wat het volgende voorzitterschap zal moeten trachten te bereiken, maar over de resultaten van het Italiaanse voorzitterschap hebben wij maar weinig vernomen. Misschien stonden die op de bladzijden die u heeft weggegooid. Ik kan echter moeilijk geloven dat u meer bladzijden had, daar u beter dan wie ook weet hoe de spreektijd hier in het Parlement wordt geregeld.
De lakse houding van Italië tegenover Slovenië met betrekking tot de goederen die dat land van de Italianen heeft afgenomen en nog niet heeft teruggegeven strekt ons land beslist niet tot eer. Het siert ons voorzitterschap ook niet dat het niets zegt over de mensenrechten in de landen waaruit wij invoeren, waar kinderarbeid bestaat en van sociale voorzieningen volstrekt geen sprake is. Ook ter bescherming van onze economie moeten wij ons voor de lichamelijke en geestelijke gezondheid van die volkeren inspannen.
Wat het ernstige probleem van de Britse regering betreft, meen ik dat men dat wellicht had kunnen voorkomen - zoals trouwens ook de economische schade - als men in de voorbije jaren maatregelen had getroffen. Ik herinner mij dat de Commissie anderhalf jaar geleden op een vraag van mij antwoordde dat alles onder controle was. Kijk nu maar eens waar wij staan!
Wij zijn ingenomen met het initiatief voor de oprichting van een Europees observatiecentrum inzake racisme en vreemdelingenhaat. In alle bescheidenheid stellen wij voor dat observatorium in Mantua te vestigen, waar men een proefproject heeft opgezet om het racisme en de vreemdelingenhaat in ons eigen land te onderzoeken.
Tijdens deze laatste dagen van het Italiaanse voorzitterschap zou ik, aan de vooravond van de Top van Florence, tot u en alle collega's willen zeggen dat wij eindelijk naar de doelstellingen van de stichters van de Europese Unie moeten terugkeren. Wij spreken vandaag te veel over geld en economische aangelegenheden en te weinig over politieke eenwording. Wij spannen ons niet in om het politieke karakter van de Europese Unie te versterken. Dat is nochtans onontbeerlijk om de economische unie, de gemeenschappelijke munt en een minimum aan welzijn te realiseren. Wij kunnen de 20 miljoen werklozen in Europa onmogelijk werk verschaffen als wij geen politieke unie tot stand brengen die de economische unie elan en kracht kan geven.
Ook buiten Europa zijn er krachten die ons willen beletten die Unie tot stand te brengen. Wij zijn echter bereid daarvoor te vechten. Wij weten immers dat hier in het Parlement, ondanks de culturele en politieke verschillen, een aantal mensen bereid zijn zich voor de politieke unie in te spannen omdat zij weten dat daarvan onze toekomst afhangt en dat wij anders op een oorlog tussen armen afstevenen. Als wij niet eerst de politieke unie tot stand brengen - ik zou willen dat het Italiaanse voorzitterschap zich daartoe verbindt - zal de uitbreiding alleen tot gevolg hebben dat arme mensen andere arme mensen naar het leven staan, dat de werkloosheid blijft stijgen en dat de rijken en machtigen almaar rijker en machtiger worden. Wij willen geen oligarchie, maar een democratie voor alle burgers. Het Italiaanse voorzitterschap moet binnen de Europese Unie ook naar gelijkheid streven en er in het bijzonder voor zorgen dat de problemen van de Italiaanse bedrijven op dezelfde manier als die van de bedrijven in de andere landen worden aangepakt. Italië is op dit ogenblik het enige land waarvoor men met betrekking tot de telefonie een formeel besluit heeft genomen, terwijl voor andere landen in dezelfde situatie nog niets is beslist.

De Voorzitter
Ik heb acht ontwerp-resoluties overeenkomstig artikel 37, lid 2, van het Reglement ontvangen.

Colajanni
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Dini, mijnheer Santer, ik zal mij beperken tot het feit dat de Top van Florence de laatste belangrijke gebeurtenis van het Italiaanse voorzitterschap is en dat wij daaruit dus het maximum voor onze gezamenlijke toekomst moeten halen. Wij verwachten dat het Italiaanse voorzitterschap tot besluit van dit halfjaar in Florence voor de werkgelegenheid, waarover de jongste jaren al zoveel is gesproken, concrete maatregelen voorstelt. Mijnheer Dini, toen u dat hier vorige keer beloofde, oogstte u daarmee in het Parlement veel succes.
Ik vind het goed dat de Italiaanse regering, ter uitvoering van het vertrouwenspact tussen de sociale partners, een nationale conferentie over de werkgelegenheid wil organiseren. Wij ondersteunen dat uiterst belangrijke initiatief. Ik hoop dat men in Florence zal beslissen dat overal in Europa te doen. De Europese Raad van Florence kan in elk geval beslissen het Fonds voor het midden- en kleinbedrijf, tot de oprichting waarvan in Kopenhagen werd beslist, te herfinancieren. De Raad kan aanwijzingen geven voor een hervorming van de arbeidsmarkt en de arbeidstijd waarover de sociale partners het in het kader van het vertrouwenspact eens zouden moeten worden. De Raad kan vooral beslissen de transeuropese netwerken en de meest innoverende onderdelen van het Witboek te financieren door op de financiële markt de lening aan te gaan die de heer Delors altijd heeft gevraagd maar waarmee de Raad nooit heeft ingestemd. Zo kan de Europese Unie nochtans het politieke bewijs leveren dat ze op een crisismoment in de economie kan ingrijpen. Wij kijken uit naar een aantal lang verwachte maatregelen zonder dewelke wij onze programma's voor de werkgelegenheid beter kunnen opdoeken.
Wat de Intergouvernementele Conferentie betreft, weigeren sommigen elk ernstig gesprek. De heer Santer heeft dat duidelijk gezegd. Ik geloof dat hij daar goed aan gedaan heeft en dat wij dat ook ten aanzien van de Europese burgers openlijk moeten zeggen. Wij willen waarschuwen voor vertraging omdat die kan leiden tot verlamming, tot onverschilligheid voor Europa in het algemeen en tot een terugkeer naar puur nationale standpunten. Wij hebben kritiek op alle regeringen die in de Raad de vooruitgang van de werkzaamheden op de belangrijke punten tegenhouden. Nu het Italiaanse voorzitterschap ten einde loopt en wij dus niet langer eensgezinde standpunten hoeven in te nemen, verzoeken wij de Italiaanse regering in het kader van de Intergouvernementele Conferentie een stimulerende rol te spelen en positieve voorstellen te formuleren.

D'Andrea
Mijnheer de Voorzitter, de overgrote meerderheid van de leden van dit Parlement hoopt dat men aan de Europese Raad van Florence niet alleen wegens de gekke-koeienziekte zal terugdenken. De gezamenlijke ontwerp-resolutie tot besluit van dit debat herinnert aan de problemen waarmee wij op dit ogenblik worden geconfronteerd: de Intergouvernementele Conferentie, de werkgelegenheid, het GBVB, de derde pijler en de interne energiemarkt. Wij verwachten vooral dat men tijdig een geloofwaardig antwoord op het tragische probleem van de werkloosheid zal formuleren.
Ik woon in een deel van Europa waar meer dan 20 % van de beroepsbevolking werkloos is, waar 55 % van de werkzoekende jongeren geen werk vindt en waar vele jongeren op 32-jarige leeftijd nog steeds werkloos zijn. Dat is een dramatische en ondraaglijke situatie met zware economische en sociale gevolgen en waarin de georganiseerde criminaliteit een vruchtbare voedingsbodem vindt. Die situatie maakt mij onverschillig voor byzantijns gekibbel over Europese en nationale bevoegdheden en noopt mij ertoe met klem aan te dringen op een concreet Europees initiatief. Dat initiatief moet de inspanningen van de nationale, regionale en lokale regeringen en besturen aanvullen maar mag daarvoor geen alibi worden om zelf bij de pakken te blijven zitten en niets te ondernemen.
Mijnheer Santer, om al die redenen wil ik u danken voor uw aanpak en voor de voorstellen die de Europese Commissie heeft geformuleerd. U heeft de regeringen en sociale partners een vertrouwenspact voorgesteld. Europa moet dat vertrouwenspact in de eerste plaats met de jongere generaties sluiten. Die moeten erop kunnen vertrouwen dat Europa hen zal helpen om aan een betere toekomst te bouwen. Europa kan dat doen met zijn acties en keuzen en zijn grotere mogelijkheden om in te gaan op de nieuwe uitdagingen waarmee de globalisering ons confronteert. Europa kan daarbij rekenen op de bereidheid van de jongeren om zich in te spannen, om inventief en creatief te zijn en om de toekomst met een heldere blik tegemoet te treden.
Wij nemen met genoegen akte van het feit dat de heer Dini zich daartoe namens de Raad bereid heeft verklaard. Mijnheer Dini, wij danken u ook voor wat u de voorbije maanden heeft gedaan, en dat ondanks de verkiezingscampagne in Italië die, zoals een aantal sprekers hier hebben laten doorklinken, zeer nuttig is geweest. Wij voelen ons opgebeurd nu u heeft beloofd dat de IGC zo snel mogelijk de fase van de onderhandelingen zal aanvatten. Wij zijn ervan overtuigd dat wij, als wij het probleem van het democratisch tekort in de Unie niet oplossen, de aangekondigde uitbreiding nooit tot een goed einde zullen kunnen brengen of de Europese Unie het verhoopte elan zullen kunnen geven.
Mijnheer de Voorzitter, tot besluit nog het volgende. Wij hopen dat Europa over een jaar zal weten hoe het eruit moet zien, tot waar zijn grenzen moeten reiken, wat het moet nastreven en hoe het democratisch kan zijn. Dat is de beste manier om de veertigste verjaardag van de Verdragen van Rome te vieren.

Collins, Gerard
Mijnheer de Voorzitter, ik wil beginnen met de Italiaanse fungerend voorzitter, de heer Dini, en de voorzitter van de Commissie, de heer Santer, mijn dank en waardering te betuigen voor hun waardevolle bijdrage aan het debat dat wij hier vanmorgen houden.
De Europese Top van volgende week moet zich concentreren op het bezweren van de in de laatste weken opgelopen spanningen tussen de Britse regering en haar Europese partners. Het "niet-samenwerkings" -beleid dat de Britse regering thans in Brussel volgt heeft een absoluut negatieve invloed gehad en moet bij de eerste de beste gelegenheid gestaakt worden. In Groot-Brittannië vindt men veel van de anti-Europese retoriek die is losgebarsten na het besluit van de regering om de Europese besluitvorming te blokkeren bijzonder verontrustend. Verantwoordelijke politieke leiders in Londen moeten nu het initiatief nemen en de Britse bevolking verzekeren dat zij niets te vrezen hebben van hun buren in de Europese Unie. De Europese leiders, en met name de Britse regering, kunnen het evenwicht in de betrekkingen tussen het Verenigd Koninkrijk en de rest van Europa helpen herstellen door tijdens de Top een kader voor de oplossing van het BSE-probleem overeen te komen.
De Europese Unie moet tevens stappen ondernemen om het vertrouwen van consumenten en producenten in rundvlees als een gezond, veilig en verkoopbaar produkt te herstellen. De bescherming van de gezondheid van onze burgers moet beslist onze enige prioriteit zijn en het is absoluut noodzakelijk om alle besluiten te baseren op de beste wetenschappelijke bewijzen die voorhanden zijn.
Ik prijs voorzitter Santer, omdat hij een principieel standpunt inneemt ten aanzien van deze kwestie en zich opwerpt als beschermer van de burgers van Europa.
De rundvleescrisis heeft de aandacht reeds afgeleid van belangrijk werk dat op gang was gebracht door de Intergouvernementele Conferentie. De rundvleescrisis heeft de aandacht afgeleid van de bestrijding van de werkloosheid en de internationale misdaad. De Intergouvernementele Conferentie moet de uitbreiding van de Europese Unie met de voormalige communistische landen van Oost-Europa voorbereiden. Het is van groot belang dat deze onderhandelingen op kalme en rationele wijze worden aangeknoopt. Helaas wordt het debat over Europa dat in de Britse media aan de gang is gekenmerkt door een gebrek aan kalmte en rationeel commentaar.
Tenslotte bestaat thans het gevaar dat het, wegens de anti-Europese krachten die in het Verenigd Koninkrijk zijn ontketend, veel moeilijker zal zijn om tot overeenstemming te komen op de Intergouvernementele Conferentie.

Moretti
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Dini, ik zou uw aandacht allereerst willen vestigen op het probleem van de geloofwaardigheid van het Europees Parlement aan de vooravond van de Europese Raad van Florence. Wie van ons weet overigens waarover de Europese Raad van Florence het op 21 juni zal hebben? Dit is geen retorische vraag. Wij weten nog steeds niet wat de staatshoofden en regeringsleiders zullen doen. Zullen zij het probleem van de gekke-koeienziekte aanpakken? Zullen zij een geloofwaardige strategie trachten uit te stippelen om het probleem van de 18 miljoen werklozen in Europa op te lossen? Zullen zij een standpunt ten aanzien van de verkiezingen in Rusland innemen? Of zullen zij zich, wat het waarschijnlijkst is, met al die problemen en nog vele andere bezighouden en daarover verklaringen afleggen die de ijverige ambtenaren van de Raad en de Commissie zullen hebben voorbereid? Wat doet het Europees Parlement echter meer dan wat het gewoon is? Hebben wij de agenda kunnen beïnvloeden? Kunnen wij met de Europese Raad een ernstig gesprek voeren en een gemeenschappelijke strategie afspreken wanneer de Europese Raad volgende maand het verslag moet voorleggen waarin artikel D van het Verdrag betreffende de Unie voorziet?
Persoonlijk vind ik het onvoorstelbaar dat men, drie jaar na de inwerkingtreding van het Verdrag van Maastricht en nu men van de Europese Raad het hoogste beslissingsorgaan in het kader van het buitenlands beleid van de Unie wil maken, nog steeds niet heeft gepoogd de betrekkingen tussen de instelling met de hoogste democratische legitimiteit en de instelling die de legitimiteit van de staten vertegenwoordigt een steviger grondslag te geven. Als dit Parlement zichzelf respecteert, moet het zo spoedig mogelijk een gedragscode voor zijn betrekkingen met de Europese Raad voorstellen om niet alleen de letter, maar ook de geest van de Verdragen te eerbiedigen. In maart van dit jaar hebben wij de Europese Raad verzocht deel te nemen aan het jaarlijks debat over de staat van de Unie met een verslag...
(De Voorzitter onderbreekt de spreker)

Bertinotti
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, wij weten dat wij een ietwat merkwaardige positie innemen: in Italië ondersteunen wij met onze beslissende stemmen de centrum-linkse regering, maar hier zullen wij tegen het compromis stemmen dat het Italiaanse voorzitterschap mee heeft ondertekend. Onze houding is echter ingegeven door een bekommernis die elke politieke overweging overstijgt. Wij weten allen dat er in Europa 18 miljoen werklozen zijn. Wellicht zijn er ook vele miljoenen niet-geregistreerde werklozen en bovendien dreigt een recessie. Op het gebied van de werkloosheid regent het, maar dreigt het morgen te hagelen. Wat doet Europa? Volgens ons doet Europa maar weinig en dan nog in de verkeerde richting. Dat is vandaag ook gebleken uit wat de heer Santer en minister Dini hebben gezegd.
Europa houdt vast aan de convergentiecriteria van Maastricht voor de invoering van de gemeenschappelijke munt. Die convergentie-inspanningen hebben onvermijdelijk zware deflatoire gevolgen. In feite zouden wij het tempo van de convergentie moeten vertragen en de concrete modaliteiten om ze te bereiken moeten wijzigen. Maastricht blijft de nationale regeringen echter tot sociale afbraak dwingen wat echter, zoals wij in Duitsland hebben gezien, onvermijdelijk de sociale tegenstellingen verscherpt. Met de vertrouwenspacten tracht men ruimte te scheppen voor een investeringsbeleid dat de groei stimuleert, maar ook de commissie van het Europees Parlement geeft nu toe dat groei op zichzelf geen werkgelegenheid creëert. Zo wordt het politieke Europa heen en weer geslingerd tussen Maastricht en een soort anticyclisch beleid. Het ene maakt het probleem van de werkloosheid nog erger, het andere lost het probleem niet op. Zo komen wij in een impasse terecht, komt de sociale cohesie in Europa op de helling te staan en heeft Europa geen enkel uitzicht meer op het Europees burgerschap of de democratie. Wij maken ons zorgen en slaan alarm omdat wij menen dat, als wij het roer niet omgooien, de crisis in Europa onafwendbaar is.

Ullmann
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Santer, de ontwerp-resolutie van de Commissie institutionele zaken hekelt terecht het feit dat de Intergouvernementele Conferentie zich tot nu toe op een status quo heeft toegespitst. Heeft het Parlement zich echter voldoende ingespannen om die angstige kortzichtigheid te doorbreken? Iedereen weet nochtans wat ons te doen staat. Wij moeten een economische Gemeenschap zonder binnengrenzen tot een unie van de volkeren en dus, zoals in het Verdrag van Maastricht staat, tot een politieke unie omvormen. Er is maar een enkele manier om die unie te verwezenlijken: een grondwetgevend proces dat de oost-west-verdeling van Europa beëindigt en een eerste antwoord biedt op de reusachtige uitdagingen waarmee onze samenleving op dit ogenblik wordt geconfronteerd. Waar moet het initiatief voor een dergelijk proces...
(De Voorzitter onderbreekt de spreker)

Saint-Pierre
Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de voorzitter van de Commissie, het is nu al drie maanden geleden dat de werkzaamheden van de IGC officieel van start zijn gegaan en we moeten helaas vaststellen dat wij ons in een patstelling bevinden. Sommigen zullen zeggen dat het moeilijk is om in zo korte tijd meer resultaten te bereiken, waarbij zij echter vergeten dat de reflectiegroep onder leiding van de heer Westendorp de weg min of meer heeft vrijgemaakt en dat de onderhandelaars dankzij dit voorbereidende werk vanaf maart de echte onderhandelingsfase hadden moeten ingaan.
Wij denken dat het tijd wordt de alarmbel te luiden, want het probleem is in onze ogen niet beperkt tot de kwestie van de Britse blokkade, hoe onaanvaardbaar zij ook is. Er bestaat werkelijk een gevaar van verzanding, van een halfslachtig compromis en van een bijstelling naar beneden van het Verdrag en het Parlement moet zich hiertegen verzetten. Er is met name een dramatisch gebrek aan politiek elan en aan een globale visie, juist op een moment dat voor de communautaire opbouw cruciale belangen op het spel staan. Staan wij als instelling klaar om een antwoord te geven op deze uitdagingen tegenover onze aarzelende regeringen? Mijn fractie is ervan overtuigd dat er geen alternatief is voor het streven naar integratie en dat zij enkel op federale basis uitvoerbaar kan zijn.
Daarom vinden wij dat, indien de problemen voortduren, er serieus aan moet worden gedacht, dat wie vooruit wil gaan alle lid-staten op hun verantwoordelijkheden moet wijzen. Want het is beter nù het risico van een politieke crisis te lopen, dan de onderhandelingen te laten voortmodderen, die aan de vooravond van de uitbreiding dreigen uit te monden in ontoereikende en halfslachtige compromissen, die de toekomst van de Unie voor altijd schaden.

Berthu
Mijnheer de Voorzitter, aan de vooravond van Florence aarzelen de regeringen van de lid-staten nog altijd, lijkt het, de federalistische voorstellen te steunen waarop de Europese instellingen aandringen. Zij hebben gelijk hiernaar zeer zorgvuldig te kijken, want door te luisteren naar de slechte raad van het Europa van vandaag brengen zij de kansen van het Europa van morgen in gevaar.
Het Europa van vandaag is van de bevolking afgesneden. We hoeven ons niet af te vragen waarom: het verkiest de opheffing van de grenzen boven de veiligheid, vrijhandel boven werk en gezondheid, een superstaat boven de soevereiniteit van de volkeren. Hoe zouden de burgers zich in zo'n Europa moeten herkennen? De gekke-koeienaffaire vormt helaas de illustratie van waartoe dit kan leiden en de IGC zou hieruit haar les moeten leren, als zij werkelijk een antwoord wil geven op de problemen die de burgers ter harte gaan.
Eerste les: onze landbouw dreigt met alle open grenzen af te glijden naar een lager niveau, terwijl wij ons in de geest van artikel 100A een hoog kwaliteitsniveau zouden moeten stellen. Maar om dit afglijden te stoppen, moeten er strenge normen worden gesteld en een echte communautaire preferentie worden ingevoerd.
Tweede les: de lid-staten moeten het recht hebben een beroep op artikel 36 te doen, vooral om de gezondheid van hun onderdanen te beschermen, zelfs op de reeds geharmoniseerde beleidsterreinen, wat overigens voor het milieu expliciet is voorzien in artikel 100 A.
Derde les: door het schrappen van de goederencontroles aan de interne grenzen per 1 januari 1993 zijn tevens de informatie- en verificatiesystemen ontmanteld en is de fraude sterk toegenomen. Hieraan moet dringend iets worden gedaan.
Vierde les: sinds het begin van de crisis heeft de Commissie getracht het ongecontroleerde goederenvervoer - wat men het vrije verkeer noemt - te behouden, door zelfs de lid-staten te dreigen, hen voor het Hof van Justitie te dagen als zij zich zouden beschermen, en door de transparantie te weigeren, aangezien de pers heeft onthuld dat er op de experts druk zou zijn uitgeoefend.
Wij denken dat de IGC een betere controle op de macht van de Commissie mogelijk moet maken en dat zij haar een algehele plicht tot transparantie moet opleggen.

Antony
Voorzitter, waarde collega's, beklemd tussen de onzekerheden in het Oosten en de tragedie van de gekke koe, verzandt de Intergouvernementele Conferentie en niets laat ook maar bevroeden dat de Top van Florence de situatie waarin een Europa verkeert wiens raderwerk begint te haperen, kan vlot trekken om de eenvoudige reden dat dit op een dag wel moest gebeuren.
Het is niet zozeer de koe die gek is, dan wel de utopie waar men hier achteraan blijft hollen. De Britse regering, de Angelsaksische multinationals van de totalitaire voedingsindustrie, de Commissie en de regeringen van onze landen dragen alle een verpletterende verantwoordelijkheid voor de degradatie van het veevoer en van de voeding voor de mens. Maar het is een schandaal deze situatie aan te grijpen om te trachten de regel van de unanimiteit in de praktijk, zo niet institutioneel, te veranderen.
De Britse regering verdedigt, alles welbeschouwd, haar eigen belangen. Dat zij probeert haar zeepgroene gelatineproducten uit te voeren, is haar zaak. De anderen hoeven deze producten niet te accepteren. We moeten inzien dat de Britse regering zich door de druk van de Commissie gedwongen voelde, als tegenmaatregel te proberen alles te blokkeren wat zij maar kon om haar standpunt door te duwen. Hier hebben wij een overduidelijk bewijs dat het absurd is, de oude naties van Europa te willen doen samengaan. Teveel Europa doodt Europa. Het Europa dat wij wilden en dat wij nog altijd willen is een Europa met een groot aantal samenwerkingsakkoorden, tussen staten, maar meer nog tussen de industriële, handels- en landbouwondernemingen.
Door alles te willen beheersen en voor alle domeinen wetten te willen maken, krijgen we als resultaat dat iedere crisis op een bepaald terrein kan leiden tot de uitbarsting van een algemeen conflict. Dat zal vroeg of laat gebeuren, want geen enkel keurslijf houdt stand voor de vrijheidsdrang van de volkeren. Welnu, door de unanimiteitsregel af te schaffen, geven we de Commissie uiteindelijk een steeds dwingender macht. Niets wijst erop dat morgen dan ook niet de wetgeving over euthanasie, liberalisering van de drugs of de democratische legitimiteit van satanssekten wordt opgelegd.

Medina Ortega
Mijnheer de Voorzitter, ik denk dat voorzitter Santer de vraag vanochtend in de juiste bewoordingen gesteld heeft. Het probleem betreft een vertrouwenscrisis tussen de burgers van de Unie en de communautaire instellingen; persoonlijk voel ik me gerustgesteld door hetgeen de voorzitter van de Commissie vanochtend gezegd heeft, namelijk dat de Commissie uitsluitend tot actie zal overgaan op grond van bijzonder gedegen wetenschappelijke verslagen over de gekke koeienziekte.
Mijnheer de voorzitter van de Commissie zal het echter met mij eens zijn dat de vertrouwenscrisis van de burgers ten aanzien van de communautaire instellingen vermoedelijk is veroorzaakt door de manier waarop zij in het verleden zijn opgetreden. Om een concreet voorbeeld te geven, mijnheer de Voorzitter: onder de Spaanse publieke opinie is veel beroering ontstaan door de verklaringen in sommige Spaanse media dat een hoge ambtenaar van het Directoraat-Generaal van de Landbouw, de heer Mansito, van zijn functies, in concreto van zijn functie als voorzitter van het Veterinair Comité, ontheven is omdat hij aan de wetenschappelijke normen vasthield.
Wat de Raad betreft - het fantastische betoog van de voorzitter van de Raad, heer Dini, buiten beschouwing latend - zou ik erop willen wijzen dat de burgers ook vrezen dat de beslissingen die thans in de Raad worden genomen, niet op de gezondheidsbelangen van de burger zijn gebaseerd maar het gevolg zijn van een soort politieke koehandel. Ik hoop dat mijnheer de voorzitter van de Raad met de hem kenmerkende onkreukbaarheid zal weten te beletten dat de Europese Raden tot centra voor politieke koehandel verworden.
Verder zou ik het standpunt van de voorzitter van de Raad zonder meer willen ondersteunen. De Britse regering heeft op dit moment niet alleen de geest van het Verdrag geschonden maar ook - zoals de heer Martens en ook de voorzitter van de Raad gezegd hebben - artikel 5 van het EG-Verdrag, een schending die zonneklaar is en die ongedaan moet worden gemaakt.

Brok
Mijnheer de Voorzitter, de oorsprong van Europa was een Griekse god in de gestalte van een stier. Ik ben ervan overtuigd dat een insulaire gekke koe niet het einde van Europa zal betekenen. Wij moeten inzien dat, zoals de BSE-crisis duidelijk heeft aangetoond, de Intergouvernementele Conferentie beslissingsmechanismen moet ontwerpen waarvoor een negatief ingestelde regering de slagvaardigheid van de Europese Unie niet meer kan blokkeren. Daarom is de invoering van het meerderheidsbeginsel op alle terreinen van de wetgeving de logische conclusie uit de BSE-crisis. Dat is een van de opdrachten die wij op de Intergouvernementele Conferentie op ons moeten nemen. Mijnheer Dini, ik dank u, maar ook de heer Faggiolo, voor uw vriendelijke houding tegenover het Parlement. Ik ben er ook zeker van dat de definitieve versie van het Italiaanse verslag over het verloop van de Intergouvernementele Conferentie de nodige aandacht zal schenken aan de slagvaardigheid van de Unie, het probleem van de transparantie en de oogmerken van het Europees Parlement.
Mijn tweede opmerking is dat de NAVO-Raad in Berlijn allen die zich tot nu toe uit zogenaamd ontzag voor de Verenigde Staten tegen een eigen defensiebeleid van de Europese Gemeenschap verzetten, hun alibi heeft ontnomen. Met de instemming van de Verenigde Staten heeft de NAVO-Raad uitdrukkelijk gezegd dat een eigen Europese defensie in het belang van beide partijen is, de ontwikkeling van de transatlantische betrekkingen bevordert en dat wij, Europeanen, dus onze eigen mogelijkheden moeten ontwikkelen om onze gezamenlijke doelstelling, het behoud van de vrede en de vrijheid, te bereiken. Ook dat is een opdracht voor de Intergouvernementele Conferentie.
Tot besluit zou ik nog een derde opmerking willen maken. Mijnheer Santer, ik dank u voor uw uiteenzetting. Als de Commissie op haar standpunt blijft dat de BSE-crisis alleen kan worden opgelost als Groot-Brittannië zijn non-cooperation policy opgeeft, kunnen wij stapsgewijs en op basis van alle mogelijke veterinaire en geneeskundige gegevens en van de op Europees niveau uitgevoerde controlemaatregelen het vertrouwen van de consument herstellen. Als iedereen het gevoel heeft dat zijn gezondheid niet in gevaar is, zullen wij de BSEcrisis kunnen oplossen. Als u aan die voorwaarden vasthoudt, kunnen wij dat ook aan onze consumenten duidelijk maken.

Bazin
Mevrouw de Voorzitter, heren voorzitters, collega's, ik spreek nu meer in het bijzonder namens de Franse delegatie van de UPE-fractie, die zoals u weet bestaat uit de afgevaardigden van de RPR en de CNI.
Ik wilde drie opmerkingen maken. In de eerste plaats om u te zeggen, mijnheer de voorzitter van de Commissie, dat wij uw woorden bijzonder hebben gewaardeerd. U heeft vanmorgen op magistrale wijze de volgorde van de prioriteiten vastgesteld: niets telt méér dan de volksgezondheid. Het is absoluut noodzakelijk dat Europa dit standpunt laat horen, het luid en terstond laat horen.
Toch mogen we de, weldra dramatische, werkelijkheid van de economische problemen die zich gaan voordoen, niet vergeten. We moeten weten dat de woede wellicht binnen enkele maanden tot uitbarsting zal komen in de streken waar rundvlees wordt geproduceerd, want al is de consumptie binnen de Unie vaak aanzienlijk gedaald - en is zij in bepaalde landen nog redelijk - de uitvoer ligt momenteel helemaal of bijna helemaal stil. We moeten de nodige maatregelen treffen om de internationale opinie en onze kopers buiten de Unie van mening te doen veranderen.
Als tweede opmerking wil ik stellen dat het standpunt van Groot-Brittannië moreel verwerpelijk en politiek absoluut onverantwoord is. De rundveecrisis in verband brengen met het functioneren van de Europese instellingen dient nergens toe en is schandalig, of het moest zijn dat men dit bewust als kapstok heeft aangegrepen om de IGC te blokkeren.
Ten slotte, als derde punt, deze IGC moet weer elan krijgen. Florence moet een ommekeer betekenen: Europa kan zich niet de luxe van een crisis veroorloven. Wij, van onze kant, zijn verheugd over de vastbeslotenheid van de Franse autoriteiten de voorwaarden voor zo'n dynamiek tijdens de Top van Florence te creëren.

Watson
De Top van Florence had voor heel Europa het moment moeten zijn om de balans op te maken van de vele cruciale besluiten die wij moeten nemen en die als een zware last op ons drukken, in het bijzonder met betrekking tot de werkgelegenheid, zoals voorzitter Santer heeft benadrukt, en de democratisering van onze instellingen. In plaats daarvan wordt de top gegijzeld door het gedrag van één lidstaat. Het water van een stroom van Angelsaksische zelfmisleiding klotst tegen de trappen van de Fortezza del Basso.
Veel mensen in Groot-Brittannië hebben geschokt, bedroefd, boos of beschaamd gereageerd op de absurde handelwijze van de Britse regering. De fungerend voorzitter van de Raad sprak van solidariteit met de Britse regering.
Mijnheer Dini, u zou eerder aan de solidariteit met het Britse volk moeten denken.
(EN) Vertegenwoordigers van de Britse regering zullen beweren dat hun "niet-samenwerkings" -beleid slechts ten doel had vitale nationale belangen te beschermen. Welnu, ik daag hen uit te verklaren wat voor systeem er in hun waanzin zit. Zij beweren dat zij een efficiënt Europa wensen dat de burgers waar voor hun geld biedt: dus blokkeren zij maatregelen om fraude steviger aan te pakken. Zij beweren dat zij een Europa wensen waarin het bedrijfsleven kan groeien en bloeien: dus blokkeren zij maatregelen om de bedrijven zelf te steunen. Zij beweren dat zij een Europa wensen dat zodanig gevormd is dat de Britse belangen ermee gediend zijn: dus dreigen zij iedere bespreking van de belangrijke kwesties waarmee wij vandaag de dag geconfronteerd worden te blokkeren, van gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid tot justitie en binnenlandse zaken. Als dat bescherming van vitale nationale belangen is, dan lijdt Groot-Brittannië beslist aan de gekke-ministersziekte. De harde kern van de Euro-sceptici leidt de hele zaak en zet de ministers ertoe aan om door middel van steeds grotere dwaasheden te laten zien hoe hard zij zich tegenover Europa opstellen.
Ik doe twee aanbevelingen. Tegen de Britse regering zeg ik: word wakker! Men verwacht van Conservatieven dat zij geloven in een krachtige leiding. Als dat nog steeds het geval is, dan wordt het tijd dat zij daarvan blijk geven. De Britse bevolking wil het bewijs ervan zien dat zij leiding kunnen geven in het belang van de gehele natie en in het algemeen belang van de gemeenschap van Europese landen, niet in het belang van twintig ontevreden leden van het Lagerhuis.
Tegen de rest van Europa zeg ik: zwicht niet voor chantage. Mijn kiezers hebben meer te lijden gehad van de BSE-crisis dan de meeste mensen elders. Het zou Groot-Brittannië of de Unie geen dienst bewijzen, als de indruk gewekt werd dat deze tactiek gewerkt heeft en dat zou waarschijnlijk uitlopen op een praktisch onuitvoerbare overeenkomst. Zoals de Britse ministers maar al te goed weten, is het nooit goed om te onderhandelen als men door iemand wordt gechanteerd. Nu moeten zij leren dat er geen uitzonderingen op die regel zijn.

Pettinari
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer Santer, mijnheer Dini - die hier in navolging van vele afgevaardigden niet aanwezig is - ik ben het er met de heer Santer over eens dat de balans tot nu toe niet positief is. Zoals de heer Santer heeft opgemerkt geldt dat negatieve oordeel echter niet voor het Italiaanse voorzitterschap. Het is goed hier de gehele uitspraak van de heer Santer in herinnering te brengen en de kiescampagne niet voort te zetten die op dat terrein in Italië trouwens geen goede resultaten heeft opgeleverd: het Italiaanse voorzitterschap heeft in vaak moeilijke omstandigheden goed werk verricht.
De negatieve beoordeling van de heer Santer heeft volgens mij dan ook betrekking op het feit dat de gehele Europese integratie in een impasse is terechtgekomen. De in Turijn geformuleerde goede voornemens zijn, misschien ook als gevolg van de gebeurtenissen in Groot-Brittannië, dode letter gebleven. Ik ben er evenwel van overtuigd dat onze moeilijkheden ook verband houden met het feit dat men zich uitsluitend op de monetaire unie heeft geconcentreerd en dat men zich niet voor de politieke eenheid van Europa heeft ingespannen, met het gevaar dat ook van de monetaire en financiële doelstellingen niets in huis komt.
Ik meen daarom dat wij, als sluitstuk van het Italiaanse voorzitterschap, een extra inspanning moeten vragen. Ik denk daarbij aan een echt plan voor de werkgelegenheid dat alle landen van de Unie kunnen aanvaarden en toepassen. Mijnheer Santer, een vertrouwenspact is onvoldoende om de eenvoudige reden dat in een Europa met 18 miljoen werklozen van vertrouwen geen sprake kan zijn.
Tot besluit zou ik de Top van Florence nog alleen willen vragen de deur open te zetten voor nieuwe onderhandelingen over het tijdschema voor de gemeenschappelijke munt en een soepeler toepassing van de toetredingscriteria. Ik vraag dat omdat wij de Europese Unie moeten redden en een nieuw elan moeten geven. Allen samen moeten wij het gevaar voor een echte schipbreuk kunnen bezweren.

Schörling
Mevrouw de Voorzitter, wij hebben de heer Santer in zijn inleiding de wens horen uitspreken dat de Top van Florence een werkelijk keerpunt zal worden, een mobilisering van Europa om werkelijk voortgang te boeken op het gebied van de arbeidsmarkt en om meer banen te scheppen.
Met mij delen zeker miljoenen mensen hier in Europa deze wens. Maar om dit mogelijk te maken, is vereist dat er tijdens de Intergouvernementele Conferentie over de EMU wordt gesproken en dat het convergentiebeleid wordt heroverwogen, aangezien de werkloosheid juist toeneemt door de bezuinigingen die nu overal in Europa plaatsvinden om aan de convergentie-eisen te kunnen voldoen.
Dat alle landen een gezond economisch beleid moeten voeren, daar zijn wij het denk ik allemaal over eens. Een gezond beleid houdt echter tevens in dat er een beleid wordt gevoerd dat sociale uitstoting tegengaat. Het is hoog tijd, mevrouw de Voorzitter, om dit politiek zeer riskante project, dat sociale onrust en politieke spanning in Europa veroorzaakt, te heroverwegen. Stel de EMU tijdens de Intergouvernementele Conferentie aan de orde!

Malone
Mevrouw de Voorzitter, ik heb met grote belangstelling geluisterd naar hetgeen de heer Santer en de heer Dini ons vanmorgen gezegd hebben. Beide heren benadrukten dat er tot op heden weinig vooruitgang geboekt was met de onderhandelingen in het kader van de Intergouvernementele Conferentie. Ik geef toe dat de problemen zeer gecompliceerd zijn, maar zij kunnen alleen worden opgelost door moedig de eerste besluiten te nemen over de verschillende agendapunten. Wij moeten de vertrouwenscrisis in de lid-staten te boven zien te komen. De onderhandelaars zullen op een hogere versnelling moeten overschakelen, willen zij goede eindresultaten bereiken. Zoals de heer Dini al zei, zijn wij in het Europees Parlement het best in staat de bezorgdheid van onze burgers tot uitdrukking te brengen. Ik weet dat veel punten waarvan de mensen willen dat zij aangepakt worden, hoog op onze agenda staan, maar niet behandeld worden op de Intergouvernementele Conferentie. Ik wil hier zonder enige schaamte lobbyen voor het Europese antiarmoedenetwerk. De bestrijding van armoede en maatschappelijke uitsluiting en in het bijzonder van de demoralisatie van de 18 miljoen werklozen moet een prioriteit zijn.
Wij zijn allen zeer bezorgd over de gevolgen van de rundvleescrisis voor de werkgelegenheid. Denkt u echter eens even na over de moeilijke situatie waarin miljoenen langdurig werklozen verkeren en de vele mensen die nooit een baan gehad hebben en die zich in bittere armoede door het leven heen worstelen. De bestrijding van de werkloosheid moet op één lijn gesteld worden met de verwezenlijking van de EMU. Wij moeten het evenwicht herstellen tussen het economisch beleid en het sociaal beleid door te voorzien in een sociale controle op al het beleid van de Europese Unie.
Wij moeten fundamentele rechten voor alle burgers van de Europese Unie in het Verdrag vastleggen: het recht op een behoorlijk inkomen, gezondheidszorg, onderwijs, huisvesting, werk, opleiding, welzijnszorg, gemeenschaps- en gezinsleven. Deze rechten moeten voor alle inwoners van de Unie zonder onderscheid gewaarborgd worden.
Tenslotte is de gedragslijn van de Britse regering met betrekking tot de rundvleescrisis onaanvaardbaar. Ik vrees dat het weinig goeds voorspelt voor een geslaagde top in Dublin, als toegelaten wordt dat de Top van Florence door rundvlees wordt beheerst.

Maij-Weggen
Voorzitter, ondanks de oprechte pogingen van de Commissie om het BSE-probleem op te lossen - en ik heb veel waardering voor het initiatief van voorzitter Santer - gaat het er steeds meer op lijken dat wij één van de meest bizarre Euro-tops van de laatste 15 à 20 jaar tegemoet gaan. Terwijl de regeringsleiders van de Europese Unie zich moeten buigen over nijpende problemen zoals die van de werkloosheid - en er ligt een uitstekend voorstel voor -, over de voortgang van de IGC, over de EMU, over de uitbreiding, over de rol van de Unie in Joegoslavië na het terugtrekken van bijvoorbeeld de Amerikaanse troepen en over tal van probleempunten in de buitenlandse politiek, relatie met Rusland, Israël, met Turkije, dat maar niet van Griekse eilanden kan afblijven, kortom, terwijl de Unie haar handen vol heeft aan tal van grote problemen dreigt de Euro-top een belachelijk theater te worden van dolle koeien. Wat de burgers van iets dergelijks zullen gaan zeggen, laat zich raden. Het Euro-negativisme dat toch al welig tiert kan er alleen maar door toenemen.
Voorzitter, drie korte opmerkingen. In de eerste plaats de BSE-kwestie. Ik ben het volstrekt met de heer Santer eens dat de BSE-kwestie een volksgezondheidszaak is die op een verantwoordelijke manier moet worden opgelost. Ik vind het voorstel dat nu is geformuleerd een goed voorstel. Ik hoop dat het Verenigd Koninkrijk ermee akkoord gaat. Maar ik moet tegelijkertijd wel zeggen dat de kans er ook is dat dat niet gebeurt. Dan zou men eens serieus moeten overwegen in de Top om gewoon met z'n veertienen besluiten te nemen en het Verenigd Koninkrijk te negeren. Dan moet het Verenigd Koninkrijk maar naar het Hof van Justitie gaan om de rechtmatigheid van die besluiten ter discussie te stellen.
Wat de IGC betreft moeten wij toch eigenlijk vaststellen dat er weinig vooruitgang is geboekt. In het rapportWestendorp dat in december is uitgebracht staat niet veel meer dan in het voortgangsrapport dat wij nu hebben gekregen. Ik denk dat wij moeten aanduiden dat het belangrijk is dat er iets gebeurt. Wij willen toch een grotere rol van de burgers. Wij willen meer openheid en transparante. Wij willen meer democratie. Wij willen een betere regeling voor de interne veiligheid en een betere uitwerking van het externe beleid. Dat moet wel gebeuren. Men heeft nog altijd instemming van parlementen nodig.
Mag ik nog één laatste opmerking maken. In de resolutie die voor ons ligt, staat iets over Joegoslavië. Wij willen heel graag, en dat staat ook in de resolutie, een onderzoek over Srebrenica. Mag ik die passage nog door het Italiaanse voorzitterschap in aanmerking laten nemen; wil men daar goed naar kijken?

Garosci
Mevrouw de Voorzitter, ik richt mij tot de heer Dini, ook al is hij hier op dit ogenblik niet aanwezig. In de loop van deze zes maanden, waarin de Intergouvernementele Conferentie in Turijn van start is gegaan, is de Italiaanse regering, die het voorzitterschap van de Unie bekleedt, grondig veranderd. Alleen de heer Dini heeft in die regering een belangrijke post behouden. Hij was premier en is nu minister van buitenlandse zaken. Zijn verantwoordelijkheid ten aanzien van Europa is daardoor zeker niet kleiner geworden. De heer Dini, en uiteraard ook de heer Santer, staan voor ons dan ook borg voor de continuïteit van de in Turijn aangevatte werkzaamheden. In Turijn is men immers met een grondige vernieuwing van de Europese Unie begonnen. Daarbij gaat men uit van de thema's en problemen die het Parlement met de andere instellingen heeft omschreven en die hier vanochtend in herinnering zijn gebracht: de werkloosheid, de gemeenschappelijke munt, de vrede, de economische groei, het vrij verkeer in de interne markt, de sociale cohesie en de consumentenbescherming.
Wat dat laatste punt betreft, dateert het probleem van de gekke-koeienziekte beslist niet van slechts drie maanden geleden. Die kwestie heeft reeds al te zeer de aandacht van de werkzaamheden in Turijn afgeleid en dreigt ook de werkzaamheden van de Europese Raad van Florence negatief te beïnvloeden. Daarom vragen wij dat men Groot-Brittannië, waarmee wij ons nogmaals solidair verklaren, met klem verzoekt zijn verantwoordelijkheid op zich te nemen, niet zozeer op economisch gebied dan wel ten aanzien van de consumenten en hun gezondheid.
Zoals de heer Dini vanochtend heeft gezegd heeft men in Turijn twee grote richtsnoeren geformuleerd: de administratieve en fiscale deregulering en de bureaucratische vereenvoudiging. Dat zijn twee onontbeerlijke voorwaarden voor het economisch herstel, vooral van het midden- en kleinbedrijf, de echte motor van het herstel.
In Florence kan het Italiaanse voorzitterschap, dat zich beslist al verdienstelijk heeft gemaakt, nog een belangrijke boodschap uitsturen, vooral naar het volgende Ierse voorzitterschap, waarvan wij zeker niet mogen verwachten dat het een mediterrane visie op Europa huldigt. Italië zal het voorzitterschap gedurende ten minste zeven en een half jaar niet meer bekleden. Tegen die tijd zal Europa zijn definitieve vorm hebben gekregen of zal het niet meer bestaan.

Capucho
Mevrouw de Voorzitter, met betrekking tot de Europese Raad van Florence kunnen mijn eerste woorden niet anders dan een veroordeling zijn van de Britse regering voor haar obstructiepolitiek als onbillijk antwoord op de door de Unie genomen maatregelen ter bestrijding van de BSE-ziekte.
Deze crisis heeft ondanks alles de verdienste aan te tonen dat wij onmogelijk de verdragsbepaling kunnen aanhouden, op grond waarvan een lid-staat de normale werking van de instellingen kan boycotteren en kan voorkomen dat besluiten worden genomen die alle andere lid-staten wensen, besluiten die in dit geval niet alleen niet tegen levensbelangen ingaan, maar zelfs de gezondheid van de bevolking beschermen. Als prioriteiten voor de Europese Raad van Florence en overigens in overeenstemming met de aangenomen ontwerp-resolutie, onderstreep ik de volgende punten: het voeren van een duidelijke strategie om de IGC een nieuw élan te geven en de herdefiniëring van de respectieve prioriteiten, het vrijmaken van de nodige middelen voor de invoering van de maatregelen in het Witboek inzake groei, concurrentievermogen en werkgelegenheid, de steun aan het vredesproces in het Midden-Oosten op grond van de plichtsbewuste eerbiediging door alle partijen van de geldende akkoorden en ten slotte de voortzetting van lopende acties en programma's in het voormalige Joegoslavië naar aanleiding van de Dayton-akkoorden totdat een duurzame vrede wordt bereikt.

David
Mevrouw de Voorzitter, naarmate de rundvleescrisis voortduurt, lijkt het nog altijd in hoge mate willekeurige "niet-samenwerkings" -beleid van de Britse regering steeds meer averechts te werken. Het heeft absoluut geen zin om maatregelen te blokkeren die bij voorbeeld fraude moeten bestrijden, de bureaucratie verminderen, de minderheidstalen bevorderen en de strijd tegen het racisme opvoeren.
Wat er ook gebeurt met het exportverbod op rundvlees, als de Britse regering nu de Top van Florence in de war stuurt, is dat een grote stommiteit. Op de agenda voor deze top staan voorstellen voor een stabiliteitspact dat het scheppen van werkgelegenheid moet bevorderen, maatregelen om het midden- en kleinbedrijf te stimuleren, maatregelen om investeringen in transeuropese netwerken aan te moedigen en maatregelen om te waarborgen dat de interne markt effectiever werkt. Nu er 18 miljoen werklozen zijn in Groot-Brittannië en de gehele Europese Unie, zou de Britse regering wel gek zijn als zij dit voorstel blokkeerde. Banen moeten in Florence prioriteit krijgen en niets - absoluut niets - mag onze aandacht van die doelstelling afleiden.
Ik wil dat het exportverbod op rundvlees onmiddellijk opgeheven wordt, maar ik zie ook in dat de Britse regering voorstellen moet indienen die de consument werkelijk vertrouwen zullen inboezemen. De gebeurtenissen van de laatste weken hebben de Europese Unie ongetwijfeld schade toegebracht en de positie van Groot-Brittannië verzwakt en haar invloed ondermijnd. De Top van Florence moet beschouwd worden als een kans om opnieuw te beginnen. Het is nu aan de Britse regering om het overtuigend bewijs te leveren dat het haar ernst is met constructieve Europese samenwerking. Als een Conservatieve regering niet berekend is voor die taak, moet zij plaats maken voor een Labourregering die dat wel is.

Lambrias
Mevrouw de Voorzitter, onze pijnlijke ervaring met de tragedie in Joegoslavië heeft duidelijk aangetoond dat wij absoluut nood hebben aan een gemeenschappelijk buitenlands beleid en een doeltreffende preventieve diplomatie. Hoewel er veel over gesproken wordt, gebeurt er maar bitter weinig om iets aan die prangende noodzaak te doen. Het ergste is nog dat, zelfs wanneer er zich gevaarlijke crisissituaties voordoen, er geen mechanisme in werking treedt om ze onmidellijk aan te pakken. En dat is precies wat nu gebeurt in de Egeïsche Zee. Sedert geruime tijd creëert het gedrag van een aangrenzende staat een ondraaglijke spanning in de regio. Sedert geruime tijd wijzen verschillende verslagen op het dreigend gevaar dat er daar een hevige confrontatie kan losbarsten. Wat ons nog meer verontrust is dat die staat - Turkije - helemaal schaamteloos geworden is door, met de zegen van alle partners, via de Douane-unie zijn banden met de Europese Unie nauwer aan te halen.
Toen Turkije het gevaarlijke precedent op Imia schepte, waren het de Amerikanen - en niet de Europeanen - die de gemoederen kwamen bedaren, en de heer Holebrook, de architect van het Dayton-akkoord, ging zelfs met de Europese Unie spotten door te zeggen dat ze ingeslapen is.
De provocaties van Turkije bleven ook na het Imia-precedent duren, met oorlogsbedreigingen, met krasse verklaringen van ministers, met gedurfde aanspraken of met twijfels over de autonomie van leden van de Unie. Het is vijf voor twaalf. Als de Raad in Florence daadwerkelijk het gemeenschappelijk defensiebeleid en de preventieve diplomatie wil bevorderen, moet hij dit onruststokende land in klare taal duidelijk maken welke verplichtingen het heeft tegenover de Europese Unie en de internationale legitimiteit indien het voordelen wil putten uit de Europese samenwerking.

Neyts-Uyttebroeck
Mevrouw de Voorzitter, collega's, de ontwikkeling van de dolle-koeiencrisis toont hoe leugens, onwaarheden en geheimdoenerij een klimaat scheppen waarin haat, angst, xenofobie en wantrouwen kunnen gedijen. Het hoeft geen betoog dat dit uiteindelijk de ratificatie van wijzigingen van het Verdrag in gevaar kan brengen. Dat Major vervolgens de Europese Unie de schuld geeft van de crisis is de extreme illustratie van een houding die zeer vele regeringen van de Europese Unie aannemen telkens wanneer zij de Europese Unie gebruiken en misbruiken als bliksemafleider, als paraplu of als zondebok. Ook dat voedt het scepticisme en het ongeloof van de bevolking.
De Intergouvernementele Conferentie moet de regeringen het institutioneel middel ontnemen om dit verstoppertje spelen verder te kunnen zetten. Dat middel waarvan ze gebruik maken, collega's, dat is het geheim van hun beraadslagingen en het geheim van de stemmingen in de Raad van ministers. Ik doe dus een oproep opdat de IGC werk zou maken van het definitief onmogelijk maken van geheime stemmingen in de Raad wanneer hij optreedt als wetgever en in het algemeen de transparantie zou bevorderen.

Guigou
Mevrouw de Voorzitter, drie maanden na haar officiële opening en ondanks de inspanningen van het Italiaanse voorzitterschap bevindt de Intergouvernementele Conferentie zich op een dood spoor. Hoofdreden is het algemene gebrek aan politieke impulsen. De problemen die deze conferentie moet oplossen, zijn niet van technische maar van politieke aard. Alleen de ministers, de regeringsleiders en het Franse staatshoofd kunnen de absoluut noodzakelijke impuls geven. Zij moeten zich persoonlijk hiermee bemoeien, wat nog niet is gebeurd, als zij willen dat de conferentie vorderingen maakt.
De tweede reden is de blokkade van de Britse regering. Deze blokkade van de conferentie dateert al van vóór de gekke-koeiencrisis. Maar omdat zij nog in beschaafde termen tot uiting kwam, konden de overige lid-staten het moment van de waarheid nog voor zich uitschuiven. De chantage van de Britse regering met de "gekke koeien" verplicht de lid-staten zich nu eerder dan voorzien de volgende vraag te stellen: hoe moeten we de huidige regering van het Verenigd Koninkrijk buiten spel zetten, hoe kunnen we zonder haar verdergaan? Een mooi resultaat voor de heer Major. Hij isoleert zichzelf en toont met zijn houding perfect het belang van meerderheidsstemmingen aan.
De Europese Raad van Florence moet voor het Ierse voorzitterschap enkele hoofdlijnen vaststellen, opdat de Intergouvernementele Conferentie in Dublin zich niet op hetzelfde punt zal bevinden als vandaag. Onze resolutie geeft de prioriteiten uitvoerig aan. Ik benadruk hier slechts vier ervan. Het nieuwe hoofdstuk over werkgelegenheid om duidelijker naar voren te laten komen dat men vastberaden is aan werkgelegenheid de allerhoogste prioriteit in de Europese Unie te verlenen; de openbare diensten, als centraal element van het Europese burgerschap; het medebeslissingsrecht voor het Europees Parlement bij alle wetgeving; meerderheidsstemmingen op alle beleidsterreinen en, ten slotte, de vereenvoudiging van het Verdrag, een thema dat direct na Florence moet worden aangesneden, als wij kans willen maken op deze weg vooruitgang te boeken.
Dit Parlement zal geen minimale hervorming goedkeuren, hoop ik. Sommige nationale parlementen evenmin. Er is geen andere weg dan die van een ambitieuze hervorming.

Rack
Mevrouw de Voorzitter, vorige week vergaderde in Brussel het Comité van de regio's. Op die vergadering konden de democratisch gekozen ministers-presidenten van twee Oostenrijkse deelstaten wegens de Britse obstructie niet formeel worden geaccrediteerd.
Het probleem in het Comité van de regio's werd in een geest van Europese solidariteit opgelost. Dat moeten wij ook met betrekking tot BSE kunnen doen. Daarbij mogen wij vooral de boeren in onze landen niet vergeten.
Gisteravond hebben vele miljoenen Europeanen de schitterende wedstrijd tussen Engeland en Nederland gevolgd. Ik zou van onze Britse vrienden graag willen weten wat er zou gebeuren als Europa op het Europees voetbalkampioenschap ging dwarsliggen. In Europa zijn er echter belangrijker dingen dan het Comité van de regio's of het EK: de werkloosheid, de slagvaardigheid van Europa, de economische en monetaire unie en nog veel meer. Om die problemen aan te pakken hebben wij de medewerking van iedereen nodig. Om de werkloosheid op te lossen moet niet alleen iedereen meewerken maar hebben wij ook werkbare concepten in plaats van holle slogans nodig. Op dat punt bestaan tussen de Europese Volkspartij en de andere fracties, in het bijzonder ook die van de sociaal-democraten, grote meningsverschillen. Arbeid kan niet alleen op papier worden gewaarborgd. De invoeging van een hoofdstuk over de werkgelegenheid in het Verdrag is onvoldoende, maar mag ook niet leiden tot een centraal gestuurd Europees werkgelegenheidsbeleid. Werkgelegenheid wordt door het bedrijfsleven en vooral door het midden- en kleinbedrijf gecreëerd. De lid-staten en de Unie moeten samen de daartoe vereiste randvoorwaarden scheppen.
Tot besluit citeer ik de woorden van een 25-jarige jongeman, die mij het volgende heeft geschreven: " Wij mogen niet vergeten dat de Europese Gemeenschap niet uit de genegenheid tussen de volkeren is ontstaan, maar uit de afschuwelijke ervaringen van die volkeren als gevolg van de rampen die zinloos nationalisme en onbekendheid met hun buren over hen hadden gebracht" . Laten wij die jongeman niet teleurstellen!

Iivari
Mijnheer de Voorzitter, op het moment dat de Europese burgers antwoorden verwachten op het schrijnende probleem van de werkloosheid en op de vraag hoe het verder moet gaan met de ontwikkeling van Europa, valt de besluitvorming van de EU stil doordat één regering op de rem gaat staan. Hopelijk kan deze patstelling tijdens de top van Florence worden verholpen en kunnen er weer daadwerkelijk beslissingen worden genomen zowel in het kader van de werkgelegenheid als van de IGC.
In de strijd tegen de werkloosheid is behalve economische groei ook samenwerking tussen regeringen en sociale partners een vereiste. Er moet gezamenlijk overeenstemming worden bereikt over een beleid waarbij groei van de produktiviteit kan worden vertaald in meer investeringen. Evenzo moet de effectiviteit van de arbeidsmarkt worden verbeterd en moeten er verschillende manieren worden gevonden voor de herverdeling van werk. Verder mogen we niet vergeten dat er in Europa geïnvesteerd moet worden in onderzoek en scholing.
Hoewel tijdens de IGC alleen nog maar over algemene zaken is gesproken, heb ik begrepen dat het initiatief van de Finse en Zweedse Ministers van buitenlandse zaken om de WEU te ontwikkelen tot een communautair instrument voor crisisbeheersing in ieder geval hier en daar instemmend is begroet. Dit initiatief komt grotendeels overeen met het standpunt van het Europees Parlement. Ook het recent genomen besluit van de NAVO tot het scheppen van de mogelijkheid om NAVO-troepen in te zetten voor Europese acties past in dit geheel.
Het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid moet effectiever worden. Tegelijkertijd moet er voor worden gezorgd, dat militair ongebonden landen op gelijkwaardige basis kunnen deelnemen aan de vorming en uitvoering van het GBVB. In het huidige Europa mag ongebondenheid niet het ontlopen van verantwoordelijkheid betekenen, maar kan het wel de stabiliteit en de veiligheid vergroten.

Nassauer
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, er heerst verbazend grote eensgezindheid over het feit dat de resultaten in het kader van de derde pijler nog lang geen voldoening schenken. Ook de Britse regering stemt daarmee in. Dat strookt niet met wat vele burgers van het Europese beleid verwachten. Als men vraagt hoe dat komt, komt men onmiddellijk bij de vereiste eenparigheid in de Raad. Als men verder kijkt, stelt men echter vast dat men, uit naam van de nationale soevereiniteit, eigenlijk niet wil dat bepaalde beslissingen op het niveau van de Gemeenschap worden genomen en dat men die voor de nationale regeringen wil voorbehouden. Als een gemeenschappelijk optreden van de politie de burgers beter tegen de criminaliteit kan beschermen dan de nationale staten, betekent dat nochtans dat men de burgers uit naam van de nationale soevereiniteit de bescherming onthoudt waarop zij eigenlijk recht hebben. Als soevereiniteit tot gevolg heeft dat men de burgers een mogelijke bescherming tegen misdadigers onthoudt, kan ik mij niet voorstellen dat de burgers die visie op de soevereiniteit ondersteunen.
Daarom moeten wij, in samenhang met de aanstaande Europese Raad en de onderhandelingen over het Verdrag van Maastricht, het begrip soevereiniteit opnieuw bekijken. De soevereiniteit is de basis van de nationale staten, die wij over afzienbare tijd als organisatiemodel voor de vervulling van de openbare opdrachten zeker nog nodig zullen hebben. De soevereiniteit moet zich echter concentreren op de hoofdpunten waarvoor ze onontbeerlijk is en moet ruimte laten voor de vervulling van gemeenschappelijke opdrachten. Ook daarop komt het in de derde pijler aan.

Meier
Mevrouw de Voorzitter, de problemen waarmee de Europese Raad van Florence en de Intergouvernementele Conferentie worden geconfronteerd leggen een aantal zwakheden bloot. Als gevolg van een betreurenswaardige ontwikkeling op een bepaald punt - BSE, gezondheid en houding van de Britse regering, waarbij ik het bewust over de Britse regering en niet over de Britten of Groot-Brittannië heb - wordt de verdere ontwikkeling van de gehele Unie op een aantal fundamentele terreinen geblokkeerd. Het gaat nu al om zowat tachtig besluiten.
Ik ben er voorstander van dat wij elkaar met argumenten trachten te overtuigen en dat wij dus enig geduld en begrip leren opbrengen, maar vind dat niemand de situatie volkomen ten onrechte en zonder concrete redenen mag blokkeren. Ik verzoek de Britse regering haar houding te herzien. Daarom ondersteun ik ook alles wat de situatie in de toekomst kan veranderen. Ik denk daarbij ook aan het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid. Op dat terrein moet men voor de nodige soepelheid zorgen - zie ook paragraaf 9 van de ontwerp-resolutie van de Commissie institutionele zaken - om vooruitgang te kunnen boeken en maatregelen te kunnen nemen zonder dat iedereen moet meedoen, maar ook zonder dat iemand kan beletten dat de anderen een beslissing nemen.
Tot besluit van het Italiaanse voorzitterschap moet de Raad van Florence de werkzaamheden van de laatste zes maanden samenvatten, toekomstperspectieven openen en het volgende voorzitterschap inleiden. Voor alle thema's die op dit ogenblik ter discussie staan heeft deze Europese Raad een bijzondere betekenis, daar voor het eerst verslag wordt uitgebracht over de resultaten die de Intergouvernementele Conferentie tot op heden heeft geboekt.
Tot besluit zou ik nog kort de belangrijkste agendapunten van de Europese Raad en de Intergouvernementele Conferentie willen aanstippen. Dat zijn de verdere institutionele ontwikkeling, de verdieping en de uitbreiding. Ik ondersteun de voorliggende ontwerp-resolutie. Bijzonder belangrijk zijn de vorderingen die het Europees Parlement meer gewicht geven. Het gaat om de veiligheidsproblemen en om de universele dienstverlening. Belangrijk zijn ook de vorderingen op het gebied van de derde pijler - ik noem alleen Europol - op economisch en sociaal gebied, waarbij de hoogste prioriteit moet gaan naar de werkgelegenheid en krachtige gezamenlijke inspanningen om de situatie te verbeteren.

Herman
Mevrouw de Voorzitter, caro Presidente del Consiglio, wanneer u met veertien partners ja zegt tegen een voorstel van de Commissie en één zegt er neen, niet omdat hij het niet met het voorstel eens is, maar omdat hij druk op de anderen wil uitoefenen om hun instemming te verkrijgen met een ander besluit - en hij geeft dat nog cynisch toe ook, hij maakt hiervan geen geheim - dan heeft u hier duidelijk met rechtsmisbruik te maken.
U kunt dus verklaren dat zo'n besluit rechtsgeldig is en dat de recalcitrant die de geldigheid wil betwisten dit maar voor het Hof van Justite moet bewijzen; en ik wens hem succes toe! Het verbaast mij, mijnheer de voorzitter, dat u noch het leger juridische adviseurs rondom u, aan zo'n oplossing heeft gedacht. Dat geldt eveneens voor de voorzitter van de Commissie. U bent de hoeder van de Verdragen en u kunt plechtige beloften van artikel 5 van het Verdrag toch niet tot een vodje papier laten verworden.
Het is dan ook uw plicht te handelen, niet alleen met dreigementen, die weliswaar met veel overtuigingskracht en, dat geef ik toe, zeer pertinent worden geuit, maar die tot nu toe geen effect hebben gesorteerd. Nu u toch dergelijke middelen ter beschikking heeft, waarom maakt u er dan geen gebruik van?

Lööw
Mevrouw de Voorzitter, wij mogen hopen dat het niet alleen een Top wordt over de gekkekoeienziekte - Florence is daar veel te mooi voor. Het is natuurlijk een belangrijk vraagstuk, speciaal nu het geleid heeft tot een politieke steekspel, dat het wantrouwen van de burgers in de Unie alleen maar vergroot. Maar laten wij er voor zorgen dat tenminste de veertien overige landen bereid zijn om verantwoordelijkheid te dragen.
De heer Dini heeft gezegd dat het belangrijk is dat de EU zich niet voordoet als een kunstmatige constructie. Daar ben ik het mee eens. Wij moeten tonen dat de Unie werkelijk kan worden aangewend om iets te doen aan de problemen die de burgers verontrusten. De werkgelegenheid is dan van belang, en niets anders. Dat is de boodschap van dit hele Parlement en van het Europese volk, daar ben ik volkomen van overtuigd. In dat verband zijn er een aantal initiatieven om in gedachten te houden, van Frankrijk, Zweden, en van de Commissie, met haar idee van een vertrouwenspact. Ik hoop dat de heer Dini deze boodschap mee wil nemen: houd al deze initiatieven in gedachten en toon dat er iets concreets in Florence tot stand kan komen.
Ten slotte is er, mevrouw de Voorzitter, nog een ander gebied waar mooie woorden inhoud moeten krijgen. Dat betreft de woorden over openheid. Er moet een regelgeving komen, zodat de ambtenaren van de EU weten waar het om gaat. De grondregel moet zijn dat alle documenten die de instellingen van de EU binnenkomen en verlaten, openbaar zijn. Het zou beslist mogelijk moeten zijn om hiermee al tijdens de huidige Intergouvernementele Conferentie een begin te maken. Wij hoeven niet te wachten op de Intergouvernementele Conferentie van over anderhalf of twee jaar om hervormingen op dit terrein tot stand te brengen.

Menrad
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, als meer dan 18 miljoen mensen in de Gemeenschap werkloos zijn, moet de Unie als dusdanig - ook al zijn in de eerste plaats de lid-staten en vooral de sociale partners voor het werkgelegenheidsbeleid bevoegd - daartegen iets ondernemen. Het door de Commissie voorgestelde vertrouwenspact voor de werkgelegenheid in Europa en de bondgenootschappen voor de werkgelegenheid op alle niveaus zijn onontbeerlijk. Dit is sociale dialoog en subsidiariteit in de praktijk. Subsidiariteit betekent echter ook dat, als de in eerste instantie bevoegde kleinere eenheid de opdracht alleen niet aankan, de grotere eenheid aanvullend subsidiair moet optreden. Wij hebben een akkoord nodig om meer in de transeuropese netwerken te investeren zonder de totale openbare uitgaven te verhogen.
Ook het EU-structuurfonds moet zijn middelen op werkgelegenheid creërende investeringen concentreren. In geen geval echter mogen daarvoor de middelen van het "klassieke" sociale beleid van rubriek III van de communautaire begroting worden gebruikt. Wij moeten daarvoor geld vinden op andere begrotingsposten die een overschot vertonen, bij voorbeeld de fondsen.
Het vertrouwenspact beoogt meer flexibiliteit, op de produktiviteit afgestemde lonen en een verlaging van de externe loonkosten. Ik hoop dat de belangrijkste doelstellingen van het vertrouwenspact en van het Witboek over werkgelegenheid op de Europese Raad in Florence terrein zullen winnen en dat daar duidelijk wordt dat partnerschap en sociale markteconomie de hoekstenen van het Europees model zijn.

De Giovanni
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer Dini, mijnheer Santer, wij hebben de indruk dat de onderhandelingen op de Intergouvernementele Conferentie moeilijk op gang komen. De ontwerp-resolutie van de Commissie institutionele zaken wijst erop dat wij ons ernstig zorgen maken over een aantal institutionele aspecten. Wij hebben de indruk dat men ten aanzien van het Europees burgerschap een minimalistische houding aanneemt, dat men de codecisie als belangrijk onderdeel van de democratische strategie moeilijk kan aanvaarden en dat de lid-staten steeds huiverachtiger staan tegenover de toepassing van het meerderheidsprincipe in de Raad. Niemand verwacht dat men nu al besluiten neemt, maar wel dat men in deze voor de Unie belangrijke overgangsfase een strategische visie ontwikkelt.
Wij verwachten dan ook dat Florence daartoe de onontbeerlijke politieke impuls geeft. Wij verwachten dat het Italiaanse voorzitterschap die impuls geeft en dat het niet alleen maar vaststelt dat men het niet eens is. Wij hebben er vertrouwen in dat het Italiaanse voorzitterschap dat zal doen. De Europese integratie vordert vaak als gevolg van politieke stimulansen en zelden door de vaststelling van meningsverschillen. De redenen daarvan liggen voor de hand. De Intergouvernementele Conferentie moet het reële tempo van de politiek volgen. Wij mogen niet talmen. De Europese conjunctuur is sedert ten minste vier of vijf jaar uitzonderlijk gunstig en noopt ons tot een grondige herziening van het Verdrag omdat wij anders het gevaar lopen dat het gehele proces wordt omgekeerd. Die herziening is volstrekt noodzakelijk om te voorkomen dat de verhouding tussen de monetaire unie en de Intergouvernementele Conferentie uit evenwicht geraakt en om de instellingen in het vooruitzicht van de uitbreiding tijdig te hervormen.
Kortom, wij hebben nood aan een strategische visie op de Unie en een antwoord op de vraag hoe Europa er aan het einde van de eeuw zal uitzien. Dat is de grote vraag die de Intergouvernementele Conferentie moet beantwoorden. Daarbij moet ze voorkomen dat hernationalisaties ten behoeve van particuliere belangen de idee van een Europees algemeen belang doorkruisen. De Intergouvernementele Conferentie moet tijdens haar werkzaamheden goed beseffen dat voor Europa geen alternatief bestaat.

Schulz
Mevrouw de Voorzitter, de heer Dini had het daarstraks over de derde pijler. Ook vele afgevaardigden hebben daarover gesproken. De heer Dini verklaarde dat de derde pijler moet beantwoorden aan de verwachtingen van de burgers met betrekking tot de binnenlandse veiligheid in Europa. Dat is inderdaad juist: de derde pijler betreft een aantal voor de veiligheid belangrijke beleidsterreinen van de Europese Unie. Als men die derde pijler van dichterbij bekijkt - de heer Dini had het ook over Europol -, is het echter ook met de vervulling van de behoefte aan veiligheid van de burgers in Europa droevig gesteld. Wie zich met de veiligheid in Europa bezighoudt, weet het immers al lang: de Europese Gemeenschap heeft het koetswerk van een Lamborghini maar de motor van een Cinquecento , die bovendien ook nog hapert. Dat is het grote probleem waarmee wij met betrekking tot het Europol-Verdrag worden geconfronteerd.
Het grote probleem is dat de binnenlandse onveiligheid in Europa toeneemt, maar dat Europa inzake binnenlandse veiligheid niet opschiet. De heer Herman heeft duidelijk laten zien waaraan dat in dit concreet geval ligt. Jammer genoeg staan bij de stemmingen nog steeds veertien lid-staten tegenover die ene andere. Als Florence op het gebied van de institutionele hervorming van de Europese Unie geen vooruitgang boekt, wordt ook deze Top een maat voor niets. Wij moeten de behoeften van de bevolking en haar verwachtingen in de Europese Unie eindelijk vervullen. Het moet mogelijk zijn belangrijke besluiten voor de toekomst te nemen, bij voorbeeld op het gebied van de binnenlandse veiligheid. De identificatie van de burger met het institutionele kader waarin hij leeft, heeft ook altijd iets te maken met de veiligheid die hij in dat kader ervaart. Wij zullen de identificatie van de burger met Europa pas kunnen verbeteren en de nood van de burgers aan die identificatie en aan die veiligheid pas kunnen bevredigen als wij in het kader van de derde pijler eindelijk werk maken van de institutionele hervorming van de Unie.

Schäfer
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, Europese Raden moeten zich met fundamentele kwesties bezighouden. In Florence is de grote vraag: kiezen wij voor de Gemeenschap of zwichten wij voor de afdreiging? Sedert tien jaar wijst de Tory-regering de Europese sociale politiek af en verwerpt ze de fundamentele consensus in Europa. Dat is het onderwerp van deze Top. Hier staat Europa als solidaire gemeenschap op het spel. De Europese Unie is immers veel meer dan een vrijhandelszone. Het lidmaatschap van de Unie berust op verdragen en vertrouwen. In de huidige situatie wil dat zeggen dat onderhandelingen over de BSE-crisis onontbeerlijk zijn. Er valt echter niet te onderhandelen over de beginselen van de EU of de gezondheid van de mensen. Als men ziet met welke gelatenheid veertien lid-staten op de Britse obstructiepolitiek hebben gereageerd beseft men hoe weinig medewerking men van de regering in Londen mag verwachten.
Als wij niets meer verwachten, kan de Intergouvernementele Conferentie ook geen succes worden. Hoe ziet de toekomst van Europa er in dat geval echter uit? De Europese Unie en Groot-Brittannië hebben elkaar nodig. Voor de huidige crisis is er dan ook maar een enkele oplossing: Groot-Brittannië moet blijven maar de Toryregering moet weg.

Tsatsos
Mevrouw de Voorzitter, vandaag had ik het eigenlijk willen hebben over de instellingen, maar de toespraak van de Voorzitter van de Raad dwingt mij ertoe een ander punt te behandelen, namelijk de uitnodiging van de Turkse premier op de top van Florence.
Deze uitnodiging vindt plaats, mijnheer de Voorzitter van de Raad, op een ogenblik dat Turkije het Internationaal Recht flagrant met de voeten treedt, en de wijze waarop u dit gezegd heeft, mijnheer de Voorzitter, laat vermoeden dat er niets, maar dan werkelijk niets aan de hand is in de Middellandse Zee. Het onaanvaardbare gedrag van deze macht die officieel de grenzen van Europa in twijfel trekt, verergert nog, mijnheer de Voorzitter, telkens wanneer de Europese Unie Turkije looft en benadert. Kan de leiding van Europa op dergelijke momenten wanneer Europa vecht voor zijn geloofwaardigheid, wel verklaren zich neutraal op te stellen tegenover de officiële vernedering van het Internationaal Recht en van de rechtsstaat die onze naties met bloed en verstand opgericht hebben? Hebben we dan werkelijk niets geleerd? Betekent het feit dat die grenzen veraf gelegen zijn, dat ze niet bestaan?
Het zou spijtig zijn, mijnheer de Voorzitter, als we in Florence opnieuw onze geloofwaardigheid verliezen door de indruk te wekken dat de argumenten van de markt veel sterker zijn dan die welke voortvloeien uit het Internationaal Recht en uit de eerbied voor de menselijke waardigheid. We strijden voor onze geloofwaardigheid en het heeft geen enkel belang wie de ongeloofwaardigheid telkens opnieuw treft.

Dini
Mevrouw de Voorzitter, ik heb met grote belangstelling geluisterd naar wat de geachte afgevaardigden hier hebben gezegd. Ondanks de twijfels die hier door sommigen tot uiting zijn gebracht, ben ik ervan overtuigd dat Europa, ondanks alle vertragingen en problemen, toch vooruitgaat. Dat gebeurt misschien minder snel dan wij zouden willen, maar de verwezenlijking van het Europa van de jaren 2000 vordert en is ook in de voorbije zes maanden vooruitgegaan.
Met betrekking tot de Intergouvernementele Conferentie wil ik erop wijzen dat het eigenlijk niet zeker was dat die in de loop van deze zes maanden van start zou kunnen gaan. Ik onderstreep dan ook het belang van het besluit van Turijn om de conferentie van start te laten gaan. Sedert de conferentie minder dan drie maanden geleden is begonnen, heeft ze belangrijk voorbereidend werk geleverd. Het verslag dat het Italiaanse voorzitterschap aan het Ierse voorzitterschap zal voorleggen is een belangrijke stap naar de herziening van het Verdrag. Het omschrijft immers de doelstellingen van de komende onderhandelingen, de compromisoplossingen en de krachtlijnen van de in het Verdrag aan te brengen wijzigingen. Wij hopen en verwachten dat de Europese Raad in Florence de Intergouvernementele Conferentie een krachtige nieuwe impuls zal geven en zal kunnen meedelen dat in de loop van de zes maanden Europees voorzitterschap een eerste ontwerp van Verdrag kan worden voorbereid dat het best tegen de Top van Dublin kan worden voorgesteld.
Met betrekking tot de economische en monetaire unie heeft de informele Raad van ministers van economische zaken en financiën in april in Verona de basisvoorwaarden geformuleerd voor een goede verhouding tussen de landen binnen en buiten de monetaire unie, het zogenaamde stabiliteitspact. Ook dat is een belangrijke stap in de richting van de totstandbrenging van de monetaire unie.
Wat de werkgelegenheid betreft, heeft de driepartijenconferentie van de voorbij dagen in Rome onder meer aangegeven hoe de overlegmethode tussen de sociale partners op Europees niveau moet worden toegepast. Ook dat is een belangrijke stap.
Wat de derde pijler betreft, is de jongste maanden de laatste hand gelegd aan het protocol betreffende Europol dat, naar wij verwachten, in Florence zal worden goedgekeurd. Vooruitgang is ook geboekt op het gebied van de cultuur, de arbeid, de audiovisuele sector en de televisie zonder grenzen.
Wat onze buitenlandse betrekkingen betreft, kan niemand volgens mij ontkennen dat de Europese Unie in het vredesproces in Bosnië een belangrijke en positieve rol heeft gespeeld. De conferentie van Florence van vorige week heeft, dank zij de inzet van allen, grote vooruitgang kunnen boeken. Ik had het reeds over de ondertekening van het akkoord over de wapenbeheersing in Bosnië-Herzegowina, het besluit om op 14 september in Bosnië verkiezingen te houden en andere beslissingen die daarmee verband houden.
Wat het Middellandse-Zeegebied betreft, werden na de Conferentie van Barcelona vijf ministerbijeenkomsten gehouden, meer bepaald van de ministers die bevoegd zijn voor informatica, cultuur, energie, industrie en toerisme.
Ten slotte heb ik al gewezen op de problemen met betrekking tot de transatlantische agenda en op het belang van de bijeenkomst van de staatshoofden en regeringsleiders in Bangkok.

Santer
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren afgevaardigden, na de woorden van de fungerend voorzitter van de Raad, de heer Dini, kan ik heel kort zijn. Ik hecht er echter aan, u te danken voor de steun die u in uw spreektijd heeft gegeven aan het fungerend voorzitterschap en aan de Commissie om van de Europese Raad van Florence een echt succes te maken en een scharnierpunt, opdat onze Unie kan blijven voortleven, maar vooral ook de ambities, die de uwe zijn, kan verwezenlijken.
De strategie die de Commissie met het oog op de Europese Raad van Florence heeft ontwikkeld, past in de algemene strategie die ik zelf u bij de installatie van de huidige Commissie hier mocht komen presenteren. Deze strategie is erop gericht, zoals voorzitter Dini daarstraks heeft herhaald, van Europa een Unie te maken die dichter bij de burgers staat. Daartoe moeten wij ons bezighouden met de huidige problemen van onze burgers, die zich op drie niveaus bevinden.
In de eerste plaats op het niveau van werk en werkloosheid. Onze burgers begrijpen niet dat Europa, deze grote interne markt van 370 miljoen inwoners en 15 lid-staten, er niet in slaagt hun eigen dagelijkse problemen op te lossen. Wij moeten dus in de allereerste plaats het probleem van werk en werkloosheid aanpakken. Hoewel sommigen vandaag zeggen dat het sociale en economische beleid in de eerste plaats en vóór alles onder de bevoegdheid van de lid-staten valt, blijf ik van mening dat een convergerend beleid van de Europese Unie en van haar 15 lid-staten op 's werelds grootste binnenmarkt erin moet slagen aan de inspanningen op nationaal vlak een multiplicatoreffect en toegevoegde waarde te geven. Deze richting willen wij in Florence dan ook inslaan.
Het tweede probleem betreft wat wij - in ons communautaire jargon - het GBVB-probleem noemen, het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid. Iedere dag weer wordt onze burger op de televisie geconfronteerd met Europa's afwezigheid in de wereldpolitiek en -strategie. De burgers willen méér Euorpa, niet minder Europa op het gebied van het buitenlands en veiligheidsbeleid. Op deze actie moeten wij ons tijdens de Intergouvernementele Conferentie meer in het bijzonder concentreren.
Het verheugt mij bijzonder dat het voorzitterschap de kwestie van de externe veiligheid op de agenda van de Europese Raad van Florence heeft geplaatst, vooral na de besluiten die onlangs door de Atlantische alliantie in Berlijn zijn genomen.
Ten derde voelen onze burgers zich momenteel door een aantal problemen onveilig, zoals de georganiseerde misdaad, de bestrijding van de drugshandel enzovoort, door het ontbreken van een gemeenschappelijk immigratie- of asielbeleid. Ook hier willen zij dat Europa aanwezig is en dat wij deze problemen oplossen volgens hun eigen wensen. Wij hopen dan ook in Florence een aantal dossiers te kunnen deblokkeren, zoals dat van Europol, waarover al enkele jaren wordt gesproken en die nog altijd niet het licht heeft gezien. De burgers begrijpen er niets meer van. Als wij hun weer vertrouwen willen geven, dan moeten wij kunnen optreden om hun problemen op te lossen.
Blijft uiteraard het probleem dat daarstraks aan de orde is gesteld en dat de Top van Florence lijkt te overschaduwen. Hieraan wil ik toevoegen, zonder alles wat ik hierover in deze zaal al heb gezegd, vandaag of op 5 juni jongstleden, dat de Commissie op dit terrein altijd haar volledige verantwoordelijkheid heeft genomen. Zij heeft zich uitsluitend laten leiden, en zal dit blijven doen, door de eis van bescherming van de gezondheid van haar medeburgers. Enkel in deze geest hebben wij de besluiten over de afgeleide producten genomen, waaraan een aantal voorwaarden en beperkingen zijn verbonden. In deze geest heben wij gisteravond ook een algemeen kader, een procedure, een aanpak afgesproken om geleidelijk, stapsgewijs, het Britse embargo op te heffen, maar alleen op basis van evidente wetenschappelijke overwegingen en volgens de procedure die door onze instellingen is vastgesteld.
Natuurlijk, de heer Herman mag zich zeker met recht afvragen waarom wij, als hoeders van de Verdragen, niet naar het Hof van Justitie stappen. Wij staan hier voor een politiek probleem. Voorzitter Wilfried Martens heeft artikel 5 van het Verdrag aangehaald. Ook ik heb u dit artikel op 5 juni genoemd. Ik wanhoop echter niet en ik zeg u in alle eerlijkheid / openheid dat er in de komende dagen een politieke oplossing zal worden gevonden voor dit probleem dat het functioneren van onze instellingen vergiftigt. Wij zijn hieraan gehecht. Het is de rol en de plicht van de Commissie hiertoe voorstellen te doen, waarbij zij zich ook baseert op het verzoek van de Raad van ministers van Algemene Zaken. Als de situatie op deze manier kan worden gedeblokkeerd en kan leiden tot een politieke oplossing, dan hoop ik dat wij het uiterste middel, namelijk een beroep op het Hof van Justitie, niet meer nodig zullen hebben.
Dames en heren, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, gesterkt door de steun die wij vandaag hebben gekregen, weet ik dat voorzitter Dini en ikzelf onze uiterste best zullen doen te beantwoorden aan de ambities die u zojuist heeft getoond. Dat is de kracht die wij vandaag hebben gekregen en ik denk nu reeds te kunnen zeggen dat de Europese Raad van Florence voor de werkgelegenheid en voor de problemen die op de agenda staan, zou moeten worden wat de Europese Raad van Madrid voor de eenheidsmunt is geweest.

De Voorzitter
Ik dank voorzitter Santer.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt zo dadelijk plaats.

Stemming
Santini
, rapporteur voor de vaststelling van de landbouwprijzen. (IT) Mevrouw de Voorzitter, ik herinner eraan dat dit voorstel deel uitmaakt van het prijzenpakket, waarvoor ik rapporteur was, en dat dit het enige voorstel is dat het Parlement niet heeft aangenomen. Als rapporteur wil ik eraan herinneren dat die verwerping door zeer belangrijke motieven was ingegeven. Het Parlement was het niet eens met de rooicampagne, die de wijnbouwsector in Europa zware schade toebrengt. Als rapporteur vraag ik dat het Parlement dat standpunt bevestigt en derhalve het voorstel van de Commissie verwerpt om de vroegere verordening, die niet meer aan de veranderde situatie beantwoordt, te verlengen. Dit is voor ons ook een uitstekende gelegenheid om de Raad van ministers van landbouw, die volgende maandag en dinsdag bijeenkomt, te vragen een nieuw document voor te bereiden.
Nogmaals, ik verzoek het Parlement de verlenging van de huidige verordening te verwerpen.
(Het Parlement verwerpt het voorstel van de Commissie)

Kinnock, Neil
Mevrouw de Voorzitter, de Commissie heeft begrip voor de bezorgdheid die geuit is met betrekking tot de rooipremieregeling in de wijnbouwsector. Ik wil echter namens de Commissie nogmaals benadrukken dat dit voorstel slechts bedoeld was om de periode te overbruggen van het eind van deze campagne tot de goedkeuring van de hervorming van de wijnbouwsector.
De Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling heeft het Parlement een duidelijke boodschap gestuurd. Als die nu bekrachtigd wordt, zal de Commissie haar best doen om, in het kader van de besprekingen in de Raad over het prijzenpakket, een oplossing in die richting te vinden. Ik hoop dat deze mededeling door het Parlement met warme toejuiching ontvangen zal worden.

Fantuzzi
Mevrouw de Voorzitter, de Commissie handhaaft haar voorstel op basis van volstrekt niet overtuigende argumenten. Ik was rapporteur voor de hervorming van het wijnbouwbeleid, die de Raad van ministers al lang op gang had moeten brengen. De gedragscode tussen de Commissie en het Parlement van maart 1995 bepaalt dat, wanneer het Parlement een voorstel van de Commissie verwerpt, de Commissie dat voorstel intrekt. Aangezien dat in dit geval niet is gebeurd en aangezien geen buitengewoon belangrijke en uitzonderlijke argumenten zijn aangevoerd om het voorstel opnieuw voor te leggen, verzoek ik het Parlement de stemming tot de volgende vergaderperiode uit te stellen om de Commissie de tijd te geven haar standpunt opnieuw te bekijken en overtuigender argumenten te formuleren.

De Voorzitter
Er is een voorstel tot uitstel van de stemming ingediend.
Is er iemand die zich hiertegen wil uitspreken?

Jacob
Mevrouw de Voorzitter, wij hebben zojuist op verzoek van de rapporteur ons standpunt bevestigd, wat me van wezenlijk belang lijkt. Ik ben het absoluut niet eens met het voorstel van de heer Fantuzzi, omdat dan in feite het hele "prijzenpakket" ter discussie dreigt te worden gesteld. Ik verzoek dan ook de verantwoordelijken van de socialistische fractie goed na te denken over de gevolgen van het voorstel van de heer Fantuzzi. Wanneer zijn voorstel wordt aangenomen, kan de Raad van ministers volgende week het pakket "landbouwprijzen" niet goedkeuren, omdat deze verordening dan ontbreekt. Het is dan ook om deze reden, zoals de rapporteur, de heer Santini, heeft bevestigd, dat het Parlement zijn standpunt heeft gehandhaafd. We houden het hierbij en ik wijs het voorstel van de heer Fantuzzi af.

Fantuzzi
Mevrouw de Voorzitter, ik wil die bewering kort weerleggen. De verlenging van deze verordening met een jaar heeft geen enkel gevolg. Alleen zullen geen vette premies meer worden uitgekeerd aan wijnbouwers die wijnstokken rooien. Dit zal de Commissie er nog meer toe aanzetten zich ernstig te bezinnen over de hervorming van de GMO voor wijn en belet volstrekt niet dat alle andere verordeningen betreffende het prijzenpakket worden aangenomen.
(Het Parlement verwerpt het verzoek om uitstel van de stemming)
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)

Medina Ortega
 Mevrouw de Voorzitter, wat betreft de tekst van de gemeenschappelijke ontwerpresolutie over de Europese Raad van Florence die is aangenomen - vaak wordt er al te snel iets aangenomen - , ben ik van mening dat ons als indieners van deze resolutie iets ontgaan is: in overweging A wordt gesproken van de politieke chantage van de zijde van Groot-Brittannië, terwijl in paragraaf 3 wordt gesproken van het Verenigd Koninkrijk. Wat wij als indieners van de resolutie wilden zeggen was: " de regering van Groot-Brittannië of de regering van het Verenigd Koninkrijk" , en ik zou willen dat het mondeling amendement werd aangenomen zodat in overweging A "Groot-Brittannië" en in paragraaf 3 het "Verenigd Koninkrijk" vervangen worden door "de regering van Groot-Brittannië" en "de regering van het Verenigd Koninkrijk" .
Bovendien zou ik erop willen wijzen dat er in de Franse versie van paragraaf 3 werd gezegd dat de regering van het Verenigd Koninkrijk moest " faire face" , dat wil zeggen zijn verantwoording moest nemen. Maar in de Engelse tekst staat compel , verplichten. De Engelse versie komt noch overeen met de Franse noch met de Spaanse versie, die ik hier voor me heb liggen, en ik zou de Vertaaldiensten willen verzoeken om de vertaling van paragraaf 3 aan te passen zodat compel wordt vervangen door een term die instemming weergeeft, zoals in de Franse versie het geval is.

De Voorzitter
Mijnheer Medina, enkele punten die u heeft genoemd, betreffen varianten in de vertaling. Wij nemen hiervan nota. Voorts is er een voorstel om het woord "regering" toe te voegen.

Oomen-Ruijten
Mevrouw de Voorzitter, ik begrijp de politieke redenen achter dit verzoek van de Socialistische Fractie heel goed. Als u echter naar het Verdrag en naar paragraaf 3 kijkt, dan moeten wij artikel 5 van het Verdrag lezen waarin duidelijk staat dat de lid-staten passende maatregelen moeten nemen. Dat betekent dus de lid-staten en wij vragen dat niet van de regeringen. De verwijzing in deze paragraaf naar artikel 5 maakt het onmogelijk om dat mondelinge amendement te accepteren.

Green
Mevrouw de Voorzitter, ik breng alleen naar voren wat de bedoeling was van de mensen die de oorspronkelijke tekst hebben opgesteld. Er zijn kennelijk taalproblemen op twee gebieden waarvoor een oplossing gevonden kan worden in de tekst. Het andere punt betreft echter de duidelijke bedoeling op het moment dat de compromistekst werd opgesteld. Paragraaf 3 geeft de bedoeling van degenen die de tekst hebben geformuleerd niet juist weer.

De Voorzitter
Mevrouw Oomen-Ruijten, aangezien u zich hiertegen namens uw fractie verzet, aanvaarden wij het mondelinge amendement niet. Wij gaan het debat niet heropenen.
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Metten
Voorzitter, mag ik een antwoord van u over de juridische status van de amendementen 8 tot en met 11. De Europese Commissie heeft zowel in de Commissie als gisteravond in de plenaire beweerd dat deze amendementen in strijd zijn met ons Reglement, om precies te zijn artikel 72, lid 2, omdat het nieuwe amendementen zouden zijn die de oorspronkelijke tekst van de Commissie zouden wijzigen. Mag ik begrijpen uit het feit dat dit nu gezamenlijk in stemming wordt gebracht, dat deze mening van de Europese Commissie niet juist is bevonden. Dat lijkt me van belang om te constateren voordat we de onderhandelingen met de Raad ingaan.

De Voorzitter
Ik heb de mening gevraagd van de dienst Presidium, die het standpunt van de Commissie niet deelt, en ik heb me dus gebaseerd op het advies dat mij is gegeven.
(De Voorzitter verklaart dat het gemeenschappelijk standpunt, aldus gewijzigd, is goedgekeurd)

Palacio Vallelersundi
Mevrouw de Voorzitter, ik zou willen erop wijzen dat de verschillende versies op enkele punten niet helemaal overeenstemmen, wat vooral de Spaanse versie betreft. In amendement 5 bijvoorbeeld staat in de originele versie in het Frans doit obtenir , wat in het Spaans vertaald is met "debe permitirse" , en dat is niet precies hetzelfde. In amendement 23 is het misschien nog belangrijker begrip établis in het Spaans vertaald met "residentes" ; ook in het Engels, dat ik echter niet zo goed beheers, is établis vertaald met "residents" , wat naar mijn idee als het om advocaten gaat niet het juiste begrip is. En dan ontbreekt er in de Spaanse versie van amendement 25, artikel 10, paragraaf 5, een "de" , wat de betekenis van de zin verandert.
Tot slot mevrouw de Voorzitter, amendement 35, dat is ingediend door 29 afgevaardigden van de Fractie van de Europese Volkspartij, en dat moet worden aangepast op dezelfde manier als met amendement 25 gebeurd is, door telkens de uitdrukking "relevante bevoegde autoriteit" te gebruiken, waarop onze Britse collega's hebben aangedrongen; de betrokken parlementaire dienst heeft dat wel gedaan in amendement 25 maar niet in amendement 35.

McIntosh
Mevrouw de Voorzitter, er is met betrekking tot amendement 25 op artikel 10, lid 4, een duidelijk verzoek ingediend om de woorden "public interest" en niet "public order" te gebruiken. De woorden "public order" hebben in het Engels in deze context geen betekenis. Wilt u alstublieft bevestigen dat dit vertaald zal worden met "public interest" ?

Fontaine
Mevrouw de Voorzitter, ik ben het volledig eens met de interpretatie van mevrouw McIntosh van de Engelse versie. De Franse versie moet daarentegen zo blijven, dat wil zeggen met de woorden "ordre public" . Dat moet duidelijk zijn.

Gollnisch
Mevrouw de Voorzitter, in het Frans hebben op dit belangrijke punt de uitdrukkingen " ordre public" en " intérêt public" absoluut niet dezelfde betekenis. Intérêt public zou voor de Staat zoveel betekenen als zich in zekere zin kunnen laten voorstaan op een potestatieve clausule, zich eenzijdig te kunnen ontslaan van de verplichtingen van de richtlijn. De woorden ordre public veronderstellen een rechtstreekse inbreuk op de meest fundamentele wetten van de Staat, of eventueel op zijn veiligheid. Ik denk dat het uitermate belangrijk is in de tekst de woorden ordre public te laten staan. Ik weet niet wat de exacte vertaling hiervan in het Engels is, maar ik denk dat het Engelse concept public interest veel ruimer en vager is dan de Franse uitdrukking ordre public .

De Voorzitter
Wij zijn het erover eens dat de basistekst de tekst in de Franse taal is en dat de overige taalversies inhoudelijk volledig moeten overeenkomen met wat er in de Franse taal is aangenomen.
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)

Pimenta
Mevrouw de Voorzitter, ik wilde graag de reactie van de Europese Commissie horen.

Kinnock, Neil
Mevrouw de Voorzitter, de heer Pimenta kan de reactie van de Commissie wel voorspellen, aangezien hij heel goed weet dat wij aan deze kwesties, mede door zijn effectieve inspanningen, zeer zorgvuldig aandacht geschonken hebben. Het Parlement moet besluiten welke procedure het kiest en dat voorrecht heeft het Parlement natuurlijk. De Commissie kan op dit moment eigenlijk niets toevoegen aan die overweging.
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)

Verwelkoming
De Voorzitter
Ik wilde uit uw naam een delegatie van de Kamer van afgevaardigden van Tunesië welkom heten.

Stemming (voortzetting)
von Wogau
Mevrouw de Voorzitter, in de ontwerp-resolutie over de richtsnoeren voor het economisch beleid komt een op zijn minst misleidende uitdrukking voor. Namens mijn fractie wil ik daarover een verklaring afleggen. Wij menen dat het monetair beleid maar kan worden versoepeld als dat geen gevaar inhoudt voor de prijsstabiliteit, de rentestand en dus ook voor een eventuele heropleving, omdat dit de voorwaarde is om in Europa nieuwe werkgelegenheid te kunnen creëren. Alleen op die voorwaarde zijn wij bereid in te stemmen met de ontwerp-resolutie zoals ze is overeengekomen.

Wolf
Mevrouw de Voorzitter, iedereen mag natuurlijk zeggen wat hij wil. De stemming in het Parlement mag echter niet afhankelijk worden gemaakt van het feit dat de complexe policy mix die wij nodig hebben om het probleem van de massale werkloosheid op te lossen, door de heer von Wogau nu eenzijdig als een tautologie wordt verklaard. De uitdrukking in de tekst betekent wat ze betekent en iedereen stelt zich daarbij voor wat hij wil. Er is geen andere mogelijkheid.
(Het Parlement verwerpt de resolutie)

Caudron
Iedere Europese Raad aan het begin of het einde van het voorzitterschap door een lid-staat, is altijd een gelegenheid om publiekelijk na enkele oordelen ook een aantal wensen te uiten. Aan de vooravond van Florence, die het einde markeert van het Italiaanse voorzitterschap, wil ik de aandacht vestigen op drie punten die in mijn ogen van wezenlijk, ja van vitaal belang zijn voor de toekomst van de Unie.
Ten eerste ben ik het grotendeels eens met de analyse die de voorzitter van de Commissie, Jacques Santer, voor ons heeft ontvouwd, en ik herhaal hier zijn formule: Madrid is de Raad van de eenheidsmunt, Florence moet de Raad van de werkgelegenheid worden. Maar staat u me toe hieraan toe te voegen: laten we nu eens ophouden overal rond te bazuinen dat de strijd tegen de werkloosheid in Europa onze prioriteit is! Dat hebben we nu wel begrepen! Laten we de handen uit de mouwen steken!
Woorden zijn niet voldoende, we moeten ons wapenen met daden en politieke wil om een einde te maken aan de toenemende werkloosheid en haar terug te dringen.
De Unie zal eens te meer in diskrediet worden gebracht als uit deze Raad geen enkel concreet voorstel voor meer werk voortvloeit, zowel op het niveau van de grote werkscheppende projecten als op het niveau van economische groeiinitiatieven, zonder de herverdeling van werk te vergeten.
Wij kunnen niet langer die 19 miljoen werklozen die in Europa voortleven en die zorgen voor bijna 50 miljoen armen, aan hun lot overlaten. Deze prioriteit moet de Europese Raad van Florence concreet aanpakken, met een tijdschema en precieze toezeggingen.
Ten tweede hebben we nu een politiek Europa nodig. De Intergouvernementele Conferentie is het instrument om dit te bereiken. Als we zien hoe geëngageerd de onderhandelingen daar plaatsvinden, dan gedoogt de zaak geen enkel uitstel. Niets concreets, niets constructiefs is er uit de eerste debatten naar voren gekomen. We hebben te maken met een waar debat van deskundige navelstaarders, om maar niet te spreken van alle sporen van nationalisme.
De IGC is aan het verzanden. Ook zij heeft een krachtige politieke uitspraak in Florence nodig. Over zes maanden dreigt het te laat te zijn. De herziening van de Verdragen is absoluut noodzakelijk voor de totstandkoming van het politieke Europa, waarop al zo lang wordt gehoopt, dat vergezeld moet gaan van een sociaal Europa.
Ten derde moeten we er niet aan denken dat de Raad van Florence, waarvan zoveel wordt verwacht, in gevaar wordt gebracht door de gekke-koeiencrisis. We hebben hier te maken met een echt probleem voor de volksgezondheid, waarover snel duidelijkheid moet komen. Alle voorzorgsmaatregelen moeten worden getroffen. Maar ik zal niet aanvaarden dat blokkades, en zelfs chantagepraktijken worden gehanteerd en een gevaar vormen voor de Europese opbouw, die zich op een keerpunt in haar geschiedenis bevindt.
Ik durf het me niet voor te stellen dat sommigen onder ons compleet onverantwoord handelen. Waar een fout is begaan, moet deze worden hersteld. Het diplomatieke terrorisme dient tot niets!
Ik wil ten slotte het Italiaanse voorzitterschap danken; het heeft in een moeilijke context ondanks alles met bepaalde dossiers vooruitgang weten te boeken. Toch tonen deze halfjaarlijks roulerende voorzitterschappen duidelijk hun beperkingen aan en sterken zij mij in mijn overtuiging dat er een stabielere Europese regering nodig is. Laat de IGC ons op dit punt verder brengen.

Cushnahan
Het huidige obstructiebeleid van de Britse regering valt te betreuren. De BSE-crisis was een direct gevolg van haar eigen politieke onbekwaamheid en er bestond geen gegronde reden om de rest van de Europese Unie te straffen voor haar fouten.
Hopelijk zal de Top van Florence een einde maken aan deze onfortuinlijke episode. De top moet de problemen echter zodanig oplossen dat chantage niet beloond wordt. Als men ziet dat de chantagetactiek in dit geval succes heeft, dan bestaat er een reëel gevaar dat andere lid-staten dezelfde tactiek toepassen als hen dat uitkomt.
Een van de lessen die wij uit deze saga kunnen trekken is dat de Intergouvernementele Conferentie de besluitvormingsstructuren van de Europese Unie moet bijschaven om herhaling te voorkomen van deze situatie dat één lid-staat de gehele Europese Unie iets kan afdwingen.

Theonas
De Raad van Florence vindt plaats in de schaduw van de harde onpopulaire economische maatregelen van de heer Kohl in Duitsland die het globaal economisch beleid bepalen dat de Europese Unie in alle lid-staten zal volgen, met als middelen ter tegemoetkoming aan de monopoliebelangen en ter bestrijding van de economische crisis, de verdere daling, zelfs nominaal, van de inkomens van de werknemers en de afschaffing van essentiële verworven rechten in de sociale zekerheid en de pensioenen.
Deze Raad zal evenwel ook plaatsvinden in het licht van de strijd van de Duitse werknemers en hun collega's in de andere landen, die opkomen tegen dit autoritair, ondemocratisch en onpopulair beleid dat de directie in Brussel in het kader van het Verdrag van Maastricht oplegt.
De goedkeuring van het scenario voor de derde fase van de EMU en de invoering van de eenheidsmunt, de weigering van de regeringen om de EMU opnieuw te onderzoeken in het kader van de Intergouvernementele Conferentie, de aanneming door de meerderheid, ook door ons eigen Parlement, van de invoering en de bestendiging van het Europa met twee snelheden, tonen duidelijk aan dat de instellingen van de Europese Unie ongevoelig zijn voor de reële problemen en de verwachtingen van de volkeren in Europa, terwijl ze slaafs de bevelen van het grote kapitaal opvolgen.
Het onvermogen van de Europese Unie om een zinvolle uitspraak te doen over onverschillig welk internationaal probleem en het telkens opnieuw wachten op het standpunt van de Verenigde Staten om dit vervolgens zomaar over te nemen, hebben niet alleen betrekking op kwesties binnen haar vitale ruimte, zoals in het voormalige Joegoslavië en het Midden-Oosten, maar ook op het uiten van steun aan haar eigen lid-staten, zoals Griekenland dat gebukt gaat onder het agressieve beleid van Turkije dat zelfs territoriale aanspraken maakt en zich hierin gesteund weet door de schandelijke neutrale houding van de Europese Unie en haar lid-staten en door hun aandringen op de voortzetting en de uitbreiding van economische en andere uitwisselingen met dit land dat het internationaal recht flagrant schendt, het noordelijk deel van Cyprus bezet en in eigen land de mensenrechten met de voeten treedt.
De poging om de vervolgingsprincipes op Europees niveau via ongecontroleerde mechanismen te versterken, de poging om het binnenkomen in de Unie gezamenlijk te controleren, alsook de eenmaking van het immigratiebeleid, en in het bijzonder het opstellen van uniforme regels voor de uitwijzing van burgers uit derde landen, zwakken de autonome rechten van de lid-staten nog verder af en druisen in tegen de democratische tradities en de vriendschappelijke betrekkingen die veel landen onderhouden met progressieve en vredelievende bewegingen.
Spijtig genoeg heeft de meerderheid van het Parlement enkele van onze voorstellen niet aangenomen, in het bijzonder de voorstellen met betrekking tot de werkgelegenheid, via de goedkeuring van een globaal beleid ter bestrijding van de werkloosheid en in het bijzonder via de invoering van de 35-urige week zonder loonverlies, tot het niet-toekennen van middelen van het Cohesiefonds wanneer de EMU-normen niet nageleefd worden, tot de volledige erkenning van de fundamentele plichten en beginselen van de openbare dienst, dit in het bijzonder door de toepassing van concurrentieregels te schrappen, en tot het nemen van maatregelen ter bestrijding van het racisme en de vreemdelingenhaat. In plaats hiervan heeft het Parlement bepalingen aangenomen die leiden tot de versterking van de militarisatie, de ongelijkheid en het ondemocratisch karakter van de communautaire instellingen, en tot de voortzetting van het gevoerde economisch beleid dat 18 miljoen burgers werkloos gemaakt heeft, en waardoor 55 miljoen anderen onder de armoededrempel zijn terechtgekomen.

Wibe
Volgens mij dient de Top van de Europese Raad in Florence de volgende punten te bespreken en dienaangaande besluiten te nemen:
afzien van de plannen voor een gemeenschappelijke munt, -in de respectieve lid-staten binnen de EU resultaten bereiken ter zake van grotere werkgelegenheid en van armoedebestrijding, -de Unie zo snel mogelijk uitbreiden met landen die lid wensen te worden en vroeger bij de voormalige Sovjetunie hoorden, -opvoeren van het tempo van het gemeenschappelijk landbouwbeleid.Verder dient de Europese Raad tegenover Albanië, Wit-Rusland en Turkije zeer duidelijk te maken dat de schendingen van de mensenrechten die nu in deze landen plaatsvinden, samenwerking met de Europese Unie zeer ernstige schade toebrengen.
Ook dient nogmaals naar voren te worden gebracht dat de EU een samenwerking tussen soevereine staten dient te zijn en dat een ontwikkeling in de richting van een superstaat niet mag plaatsvinden. Wil Europa ook in de toekomst een werelddeel met blijvende vrede zijn, waar democratie en mensenrechten als beginselen zijn ingevoerd en in ere worden gehouden, dan moeten federalistische tendensen binnen de Europese Unie worden tegengegaan.

Wolf
Eens te meer heeft de heer Santer hier in zijn uiteenzetting de kwadratuur van de cirkel opgevoerd. Hij verklaart immers de bestrijding van de massale werkloosheid tot topprioriteit van de Unie, maar tegelijkertijd bevestigt hij dat de Commissie vasthoudt aan de fundamentele keuzen van het huidige economische beleid op macro-economisch en structuurpolitiek gebied: een bezuinigingsbeleid ten koste van onontbeerlijke reproduktieve uitgaven, inflatiebestrijding zonder inflatie en handhaving van de EMU-strategie van Maastricht zonder aandacht voor de nadelen.
Zolang de Commissie niet bereid is in te gaan op de opbouwende kritiek van het Parlement op dit door oppervlakkigheid, wishfull thinking en eenzijdig opportunisme tegenover de financiële markten gekenmerkte economisch beleid en niet bereid is onze visie tegenover de Raad en in het bijzonder tegenover een aantal machtige lid-staten, waaronder Duitsland, te verdedigen, zullen alle op zichzelf voortreffelijke initiatieven van de Commissie om toch wat meer rekening te houden met het probleem van de werkgelegenheid blijven liggen of, in het beste geval, slechts weinig effect sorteren. Het Parlement is volgens mij bereid de Commissie bij het onontbeerlijke debat over noodzakelijke aanpassingen van het economische beleid ten volle te ondersteunen. Dat veronderstelt echter dat de Commissie de doelstellingen bijstelt en ook duidelijk zegt voor welke moeilijkheden ze staat. Alleen op die manier kan, ondanks de afwijzende houding van de ministers van financiën en het verzet van vijf of zes machtige lid-staten, een echt Europees werkgelegenheidspact tot stand komen.
Het lot van de EU zal uiteindelijk wellicht van de aanpak van de massale werkloosheid afhangen. Wij roepen de Commissie ertoe op haar historische verantwoordelijkheid eindelijk op zich te nemen in plaats van met ronkende verklaringen voor te wenden dat ze concreet iets aan het probleem doet.
Intergouvernementele Conferentie
Cushnahan
Tijdens de laatste intergouvernementele conferentie zijn de lid-staten er niet in geslaagd de burgers van Europa ervan te overtuigen dat de Europese Unie van belang was voor hun behoeften en antwoorden had op hun problemen. Ten gevolge daarvan werd het Verdrag van Maastricht bijna verworpen en de Europese Unie raakte plotseling verzeild in een tijdelijke crisis waardoor het concept van de Europese integratie ernstig werd ondermijnd.
Willen wij niet in dezelfde fouten vervallen, dan moet deze Intergouvernementele Conferentie zich concentreren op de zaken waarover het Europese publiek zich voornamelijk zorgen maakt. Het meest voor de hand liggende gebied waarop gezamenlijk actie ondernomen moet worden op dit moment is de uitwerking van een beleid ter bestrijding van de drugshandel. Dit is bevestigd door enquêtes onder het publiek en hoewel daaruit blijkt dat het publiek weinig bekend is met de IGC zelf, zij tonen niettemin aan dat een meerderheid van de publieke opinie wenst dat in Europees verband prioriteit wordt verleend aan de aanpak van het drugsprobleem.
Ik juich het toe dat de Ierse regering dit gebied als een van de prioriteiten van het Ierse voorzitterschap heeft aangewezen, maar tegelijkertijd twijfel ik ernstig aan de inzet van onze Europese partners. Dat zij zich onvoldoende inzetten is in enkele gevallen duidelijk zichtbaar:
Doordat het Verenigd Koninkrijk de ratificatie van het Europol-Verdrag blokkeert, wordt de Europese Unie een van haar belangrijkste wapens tegen de drugsbaronnen ontnomen.
Er is geen sprake van een eensgezinde aanpak door alle regeringen, zoals wordt geïllustreerd door het tolerante Nederlandse beleid inzake soft drugs, waardoor dit land feitelijk een soort supermarkt voor drugs is geworden; het hevige verzet van Frankrijk en de tegenstand van België en Spanje tegen de voorgestelde verhoging van de begroting voor de Europese Drugseenheid met 16, 7 % is moeilijk te begrijpen, te meer daar het huidige budget slechts een armzalige vier miljoen pond bedraagt.
In feite is op de begroting in totaal slechts 24 miljoen pond uitgetrokken voor de bestrijding van het drugsgebruik en de drugshandel - een vernietigende aanklacht tegen het huidige EU-beleid en de lage prioriteit die aan de drugskwestie wordt verleend.
Als de Intergouvernementele Conferentie van nu verzuimt de situatie te verbeteren bij de herziening van de verdragen, dan zou zij haar ondergang tegemoet kunnen gaan, en terecht. Als de Europese Unie nalaat om behoorlijk gebruik te maken van haar huidige bevoegdheden en daarop voort te bouwen, dan verdient zij het ook niet om meer bevoegdheden te krijgen.
Aanbeveling voor de tweede lezing-Barton
Ahlqvist en Wibe
Wij zijn het niet eens met twee voorstellen in dit verslag, hoewel wij vóór het verslag in zijn totaliteit gestemd hebben.
1.Wij vinden dat de afzonderlijke lid-staten ook in de toekomst het recht moeten hebben om registratie of gebruik van voertuigen te weigeren, als ze daar redenen toe zien.2.Men kan vanzelfsprekend een verhoging van 80 naar 82 dB voor zwaardere motorfietsen motiveren met het argument dat een ongeoefend oor het verschil niet kan horen. Maar naar onze mening moet de grens ergens worden getrokken. Het gaat evenmin aan om enkel de gemiddelde waarde bij lawaaitesten te meten. De hoogste waarden van het lawaai zijn van belang, aangezien die storend zijn.
Eriksson, Sjöstedt en Svensson
Wij hebben vóór het verslag-Barton gestemd, hoewel wij er tegenstanders van zijn dat kwesties als het lawaainiveau van motorfietsen e.d. op het niveau van de Unie wordt geregeld. Wij vinden het verslag toch getuigen van minder regelzucht, protectionisme en willekeur dan het extreme gemeenschappelijke standpunt van de Raad.

Wolf
Mevrouw de Voorzitter, mevrouw van Dijk heeft gisteren in haar betoog de houding van de meerderheid van de fractie verantwoord. Uitgaande van dezelfde ecologische en sociale doelstellingen komt de minderheid tot andere conclusies. Hoe komt dat?
Wij gaan ervan uit dat milieudoelstellingen het best kunnen worden bereikt door de concrete praktijk en niet de administratief bepaalde grenswaarden te veranderen. Vooral op terreinen waar de actieve medewerking van velen nodig is, botst de strategie van de beteugeling van de milieuverontreiniging door middel van grenswaarden op de grenzen van de bereidheid van de mensen om daaraan spontaan mee te werken.
Daarom ondersteunen wij de eis van de motorrijders om inzake grenswaarden tot een aanvaardbaar compromis te komen en alle illegale praktijken te beteugelen. De medewerking van de motorrijdersorganisaties is volgens ons essentieel om de twee- of driewielige motorvoertuigen, een uit sociaal oogpunt onmisbaar vervoermiddel, ook ecologisch aanvaardbaar en onschadelijk voor de gezondheid te maken.
Bovendien vinden wij de argumenten van de motorrijdersorganisaties over de katalysator voor motorfietsen en over de zelfbrekende bouten gerechtvaardigd en menen wij dus dat wij die ernstig moeten nemen.
Verslag-Fontaine
Lulling
Mevrouw de Voorzitter, geen enkele beroepsgroep ontsnapt aan het vrije verkeer en de vrije vestiging binnen de Gemeenschap. Onze rapporteur heeft terecht erop gewezen dat dit fundamentele beginsel in artikel 52 van het Verdrag van Rome is opgenomen.
Wij werken hier al decennia lang aan de organisatie van dit vrije verkeer. Zelf ben ik rapporteur geweest over het vrije verkeer van vroedvrouwen, in 1969 als ik me goed herinner. Wij hebben ons altijd ingespannen om dit vrije verkeer van werkenden en de vrije vestiging van beroepsmensen, vooral van de vrije beroepen, te organiseren zonder echter regels voor te schrijven die uiteindelijk zouden leiden tot discriminatie van de autochtone bevolking tegenover de migranten.
De communautaire wetgeving op het gebied van vrije vestiging van advocaten heeft tot gevolg gehad dat op dit moment bijna een derde van de advocaten die bij de balie van Luxemburg zijn ingeschreven, geen Luxemburger zijn. Ik heb begrip voor de inspanningen van onder meer de Raad van de advocatuur in de Gemeenschap om de permanente uitoefening van het beroep van advocaat in een andere lid-staat dan waar de kwalificatie is verworven, te vergemakkelijken. Te meer omdat de advocaten in mijn land - dat geen rechtenfaculteit heeft - hun opleiding noodgedwongen in een ander land volgen. Maar wij leggen hen stages en extra examens op, opdat zij de bijzonderheden van het Luxemburgse recht leren beheersen, want er kan geen sprake van zijn dat de niet-Luxemburgers wat de aanvullende examens betreft, een voorkeursbehandeling krijgen boven de eigen bevolking. Om redenen van kwaliteit van de diensten van advocaten, kan er geen sprake van een neerwaartse nivellering zijn door de stages en aanvullende examens die bij ons zijn voorgeschreven, af te schaffen.
Omdat bepaalde voorstellen van onze Commissie juridische zaken en rechten van de burger verder gaan dan adequaat en niet-discriminatoir zouden zijn, kon ik niet voor deze amendementen stemmen en ik heb a fortiori ook tegen het verslag gestemd, omdat de amendementen die wij hadden ingediend, zijn verworpen.

Blot
Wij staan positief tegenover dit verslag, dat een stap in de richting van een evenwichtige regelgeving betekent, waarbij de advocaten van een lid-staat van de Europese Unie hun beroep in een andere lid-staat van dezelfde Unie kunnen uitoefenen.
Wij feliciteren onze collega, die dit dossier met grote deskundigheid heeft uitgewerkt en die een belangrijke rol heeft gespeeld bij het bereiken van het compromis, dat oog heeft voor de welbegrepen belangen van de betrokkenen in de verschillende lid-staten, waaronder Frankrijk.
Vanuit Frans oogpunt bezien, komt dit akkoord tot stand op een terrein waar onze nationale traditie blijk geeft van een grote kennis en ervaring, welke de cliënten in de hele Europese markt ten goede kunnen komen en daarmee zijn wij buitengewoon gelukkig.

Fayot
Deze richtlijn en het hierop betrekking hebbende verslag wekken bij de Luxemburgse advocaten ontsteltenis en aarzelingen.
Ontsteltenis, omdat de aanpak van de Commissie onsamenhangend is. Terwijl de omzetting van Richtlijn 89/48 over het algemene stelsel van wederzijdse erkenning van hoger-onderwijsdiploma's nog gaande is, met alle moeilijkheden zoals deze worden toegelicht in het verslag van de Commissie van 15 februari 1996, wil men nu de lid-staten in verschillende sectoren forceren met een buitensporige liberalisering.
De Luxemburgse advocaten begrijpen niet waarom het stelsel van Richtlijn 89/48 niet goed meer is. Het heeft bijgedragen tot een brede liberalisering van het beroep in Luxemburg, waar meer dan 27 % van de advocaten buitenlander is. Het stelsel heeft er tevens voor gezorgd dat deze buitenlandse of eigen advocaten de nodige garanties en kennis in huis hebben om hun cliënten van dienst te zijn.
Ook ontsteltenis omdat deze nieuwe fase in de liberalisering tot nieuwe discriminatie zal leiden tussen diegenen die zonder enige beperking worden toegelaten en diegenen, al dan niet buitenlander, die zich moeten onderwerpen aan een extra examen in het land waar zij hun beroep zullen uitoefenen. Onze aarzeling voor deze nieuwe richtlijn is dus begrijpelijk.
In de richtlijn schuilt een ernstige fout, omdat zij de cliënten geen enkele garantie biedt: een buitenlandse advocaat die zich met zijn oorspronkelijke titel installeert en in het Luxemburgse recht wil werken, kan best helemaal niets van dit specifieke recht weten. U zult me zeggen, dat de cliënten dat vrij snel zullen merken. Ongetwijfeld, maar het is niet serieus, de regulerende werking van de markt op een beroep te laten doen dat per slot van rekening in het algemeen belang is.
Een buitenlandse advocaat die zich met zijn oorspronkelijke titel in Luxemburg vestigt, kan ook best niets weten van de taal die in dit land wordt gesproken. U zult me zeggen dat hij dan niet kan werken; maar ook hier zal de markt klaarheid moeten scheppen, en ik weiger de markt deze keuzes te laten maken.
Zonder in de details van het verslag van mevrouw Fontaine te willen treden, kan ik wel zeggen dat ik zeker de noodzaak van een liberalisering van het advocatenberoep aanvaard, maar dat de weg die de Commissie en het Parlement hebben gekozen mij niet geruststelt. Daarom steun ik de amendementen van de Luxemburgse afgevaardigden en stel ik hier expliciet dat ik het niet met het verslag van mevrouw Fontaine eens ben.

Fabre-Aubrespy
Evenals de Franse leden van mijn fractie heb ik tegen het verslag van mevrouw Fontaine over het voorstel voor een richtlijn voor het recht van vrije vestiging van advocaten gestemd.
Er bestaan al twee richtlijnen voor advocaten, die van 22 maart 1977 voor het verlenen van diensten en die van 23 december 1988 betreffende de equivalentie van diploma's. De nieuwe richtlijn wil nog verder gaan door de vestigingsvoorwaarden voor advocaten in alle lid-staten van de Europese Unie nog meer te verruimen.
Maar advocaten kunnen niet met koopwaar worden vergeleken. Hun beroep is evenmin vergelijkbaar met die van bankiers en verzekeraars, bijvoorbeeld, voor wie de voorwaarden voor uitoefening van het beroep zonder al te veel problemen konden worden geharmoniseerd. Het recht van elk van onze landen heeft daarentegen haar eigen specificiteit en bijzonderheden en zal dat ook in de toekomst houden. De toelatingsvoorwaarden tot het beroep van advocaat zijn niet identiek; die van de uitoefening van het beroep van advocaat nog minder.
We hadden dus niet de geldigheidsduur van het recht van een advocaat om onder zijn oorspronkelijke titel in een andere lid-staat dan de zijne zijn beroep uit te oefenen, voor onbeperkte tijd mogen uitbreiden, maar deze duur van vijf jaar (zoals bepaald in het voorstel van de Commissie) daarentegen moeten verlagen tot drie jaar, om een snelle integratie in het beroep van de lid-staat waar hij zich wil vestigen te bevorderen. Er zou overigens een betere bescherming van de rechten van de consument zijn gewaarborgd, indien de advocaat in deze eerste periode in het ontvangende land zijn beroep alleen samen met een in dit land gevestigde advocaat zou kunnen uitoefenen. Anders zal deze tekst ertoe leiden dat, omdat de toelating van een advocaat tot de balie in zijn eigen land op communautair niveau wordt erkend, er in een zogenaamde interne markt vijftien verschillende advocatenberoepen naast elkaar bestaan.
Wat de toegang tot het beroep in de ontvangende lid-staat betreft, is het goed dat de vaardigheidstest wordt geschrapt wanneer van de advocaat die toegang wenst te krijgen tot het advocatenberoep in een ander land dan het zijne, wordt verlangd, drie jaar lang daadwerkelijk en onafgebroken in dit land beroepsmatig actief te zijn geweest. Maar dan nog had men moeten bepalen dat de advocaat die tot de balie in de ontvangende lidstaat is toegelaten, verplicht is naast de titel van het ontvangende land de oorspronkelijke beroepstitel te gebruiken.
Ik wens dan ook dat de Raad bij de bestudering van deze richtlijn op deze zeer betwistbare bepalingen terugkomt.

Gasòliba i Böhm
Ik heb vóór het verslag gestemd van de rapporteur mevrouw Nicole Fontaine over het voorstel voor een richtlijn van het Parlement en de Raad ter vergemakkelijking van de permanente uitoefening van het beroep van advocaat in een andere lid-staat dan in die waar de beroepskwalificatie is verworven; hierbij heb ik me laten leiden door het feit dat deze richtlijn voor de toepassing van het grondbeginsel van vrijheid van vestiging en vrije beroepsuitoefening, in dit geval van het beroep van advocaat, in de Europese Unie, een belangrijke stap vooruit wordt gezet. Verder ben ik bijzonder verheugd dat amendement 7 op artikel 1, paragraaf 2, sub a) is aangenomen, waarin wordt erkend dat er een verscheidenheid aan titels bestaat, geheel en al in overeenstemming met de diverse officiële talen die in verschillende lid-staten gesproken worden, zoals in het geval van Spanje waarin de titels in het Castiliaans, Catalaans, Baskisch en Gallego zijn opgenomen; dit is een duidelijk teken van het feit dat de Unie de taalkundige verscheidenheid die haar siert, ook erkend.

Schlechter
Het Europees Parlement heeft zojuist opnieuw het bewijs geleverd dat het de specifieke problemen van de kleine landen van de Gemeenschap niet wil of niet kan begrijpen.
De socialistische afgevaardigde Ben Fayot en ikzelf hebben immers een amendement ingediend, waarin de bezorgdheid van de Luxemburgse gerechtelijke instanties over de inschrijvingsprocedure van een buitenlandse advocaat bij de rechtsbevoegde balie tot uiting kwam, maar dat helaas is verworpen.
Ik blijf er vast van overtuigd dat de ontvangende lid-staat het juridisch advies in zijn recht moet kunnen blijven onderwerpen aan de voorwaarden die in zijn wetgeving zijn vastgelegd voor zijn eigen onderdanen, voor zover deze overeenkomen met de bepalingen van Richtlijn 89/48 en deze voorwaarden zijn gerechtvaardigd ter voorkoming van discriminatie van zijn eigen onderdanen en om dringende redenen van het algemeen belang.
Met andere woorden, ik houd staande dat volledig moet worden gewaarborgd dat een burger in ieder land, ook in het mijne, juridische bijstand krijgt van iemand die absoluut gekwalificeerd is voor het recht van de desbetreffende lid-staat. Welnu, het is een vaststaand feit - wie zou me op dit punt willen tegenspreken? - dat zo'n gekwalificeerde bijstand niet langer wordt gegarandeerd, als een lid-staat het recht en de mogelijkheid wordt ontnomen de kennis van een advocaat van het nationale recht te beoordelen.
Het is overigens onnodig te onderstrepen dat de goedkeuring van het verslag-Fontaine door het Europees Parlement niets verandert aan de zeer bijzondere situatie van mijn land, dat met verschillende rechtsstelsels te maken heeft. Zo zijn het administratieve recht en de grondwet grotendeels geïnspireerd door het Belgische recht, en hebben het civiele en handelsrecht de invloed ondergaan van Frankrijk en België. Het fiscale recht vindt zijn oorsprong in het Duitse fiscale recht en de arresten van het ambtenarenrecht en de rechtbanken gaan ook terug op de Duitse jurisprudentie.
Een ander probleem schuilt in het feit dat het Groothertogdom Luxemburg een drietalig land is. Talenkennis is voor de advocaat die zijn beroep in het Groothertogdom uitoefent, ook van wezenlijk belang.
Voorts mag ik u erop wijzen dat talrijke onderdanen van de verschillende lid-staten van de Unie met buitenlandse universitaire rechtendiploma's momenteel in Luxemburg stage lopen en de examens aan het einde van hun stageperiode met succes afleggen. Ik blijf er derhalve van overtuigd dat het stelsel dat momenteel in mijn land van kracht is, de advocaten-burgers van Europa werkelijk de mogelijkheid biedt zich in Luxemburg te vestigen en hun beroep daar uit te oefenen, voor zover zij het bewijs van hun beroepsbekwaamheid in het Luxemburgse recht leveren.
Om al deze redenen en omdat ik vind dat de argumenten in de ontwerp-richtlijn geen enkele instemming bij de Luxemburgse burgers zullen vinden, zal ik tegen het verslag van mevrouw Fontaine stemmen, die zelf blijk heeft gegeven van begrip voor het specifieke probleem van mijn land - en ik feliciteer haar hiermee - maar wier argumenten niet door de gekwalificeerde meerderheid zijn gevolgd.

Ullmann
Mevrouw Fontaine omschrijft haar opdracht als een nieuwe stap naar de totstandbrenging van een cultureel Europa.
Wie weet welke tegenstellingen bij voorbeeld tussen, enerzijds, het Verenigd Koninkrijk en de Duitse Bondsrepubliek en, anderzijds, Frankrijk en Spanje moesten worden overwonnen, zal uit dit verslag alleen maar kunnen concluderen dat mevrouw Fontaine haar opdracht met evenveel tact als vastberadenheid heeft vervuld.
Dit verslag illustreert op indrukwekkende wijze dat het sedert 1988/89 door de Gemeenschap gevoerde beleid van wederzijdse erkenning van de in de lid-staten behaalde diploma's op basis van wederzijds vertrouwen van de lid-staten van de Unie ook met betrekking tot het vestigingsrecht van de advocaten op het gehele grondgebied van de Unie met succes kan worden toegepast.
De nieuwe richtlijn is ook een overtuigend voorbeeld van een zinvolle toepassing van het subsidiariteitsbeginsel: de regels van de lid-staten blijven onverkort van kracht. De advocaat die zijn beroep in een andere lid-staat dan zijn land van oorsprong uitoefent, is echter evenzeer onderworpen aan de regels van het land waar hij zich vestigt en zijn beroep uitoefent.
Positief is voorts dat het verslag ook de jurisprudentie van het Europees Hof van Justitie, dat met het arrestKlopp en het arrest-Gebhard de weg voor de vrijheid van vestiging heeft geëffend, heeft geïntegreerd en toegepast.
Op die manier illustreert ook dit verslag zelf niet alleen de diversiteit van de Europese rechtspleging, maar ook onze nieuwe coöperatieve rechtscultuur. Het verdient dan ook de onvoorwaardelijke steun van het Parlement.
Verslag-HoppenstedtLindqvist (ELDR), Eriksson, Sjöstedt en Svensson (GUE/NGL), Gahrton, Holm, Lindholm en Schörling (V), Bonde, Lis Jensen, Krarup en Sandbæk (EDN), schriftelijk. (SV) Als tegenstanders van de Unie hebben wij met tevredenheid kennis kunnen nemen van een verslag dat zich tegen de integratie-zucht van de Commissie keert. Wij delen de mening van de heer Hoppenstedt dat de Commissie niet moet beslissen over het verlenen van vergunningen of een mandaat moet hebben om met derde landen en in internationale organen te onderhandelen over persoonlijke satellietcommunicatiediensten. Net als in veel andere kwesties is het ook hier zo dat de lid-staten het meest geschikt zijn om zelfstandig te beslissen.

Rovsing
Zoals blijkt uit de toelichting van de rapporteur over de ingediende amendementen, waaronder de nummers 10, 12, 15, 17 en 19, acht de commissie het niet nodig om bijzondere EU-procedures vast te stellen voor de selectie en aanvaarding van ruimtesegmenten- en gateway-exploitanten, omdat het werkelijke aantal concurrenten op wereldniveau binnen deze bijzondere sector in feite al zo beperkt is dat het mogelijk moet zijn om hen naast elkaar te laten bestaan op de markt voor persoonlijke satellietcommunicatie.
In het verslag wordt echter terecht gewezen op de noodzaak van een gemeenschappelijk juridisch kader voor de goedkeuring van diensten en van een centrale regeling voor het verlenen van vergunningen om te verhinderen dat er onverzoenbare nationale besluiten inzake satellietsystemen worden genomen.
Al bij al is de rapporteur voor de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid erin geslaagd een kritisch maar evenwichtig oordeel te vellen over het voorstel van de Commissie. Ik kan mij daarom volledig aansluiten bij de conclusies van de rapporteur, die gezien moeten worden in het kader van de noodzakelijke coördinatie van persoonlijke satellietcommunicatiediensten alsook in het kader van de overige EU-regelgeving op gebied van telecommunicatie, waaronder het voorstel van de Commissie voor de zogenaamde "licentierichtlijn" .
Verslag Pimenta
Martinez
Mevrouw de Voorzitter, het uitstekende verslag van de heer Pimenta stelt een fundamentele vraag, namelijk die van de hiërarchie van de normen. Komt de Europese Commissie op de tweede plaats, na de GATT en de Wereldhandelsorganisatie?
In 1991 heeft de heer MacSharry ons verteld dat hij geraakt werd door het feit dat de botten van de dieren die in vallen beklemd raakten, werden gekraakt, dat zij hun pezen doorsneden en hun huid kapotbeten met hun bek, hun tanden, om te kunnen ontsnappen. En opnieuw wordt bevestigd dat er vanaf 1 januari 1995 geen wildklemmen meer zouden zijn. Voorts legt men ons in 1994 uit dat er technische problemen zijn en dat het verbod moet worden uitgesteld tot 1 januari 1996. Op 1 januari 1996 wordt ons verteld dat de eskimo's sinds onheugelijke tijden, toen er nog geen staal bestond, de dieren vangen met stalen wildklemmen.
De waarheid is eenvoudig. De waarheid heet de Wereldhandelsorganisatie, die het vrije verkeer wil en die geen enkele belemmering wenst. Wij hebben toegegeven met de groente en het fruit, door de normen van de Verenigde Naties over te nemen! Wij hebben toegegeven met de WHO-bananen door ons te schikken naar de wensen van de Amerikaanse multinationals! Wij gaan wellicht zwichten voor het hormonenvlees en wij zijn nu bezig toe te geven met de wildklemmen!
Er bestaat geen Europese Unie, er bestaat slechts een wereldmarkt en als er nog naïevelingen zijn die zulks geloven, zelfs de grootste naïevelingen moeten wel merken dat zij in het meel van besmette koeien zijn gerold!

Antony
Mevrouw de Voorzitter, wíj zijn, zonder enige tegenstrijdigheid, zowel voor het wild als voor de jagers. De dieren, schepselen van de Goede God, verdienen respect. Wij wensen dat de volkeren van het Grote Noorden zoveel mogelijk voor jachtmethoden kiezen die het lijden van de dieren voorkomen, want dieren zijn geen mechanieken zoals Descartes hen beschreef, maar wezens met gevoel. We kunnen nooit genoeg de kwalijke gevolgen van het cartesianisme aan de kaak stellen. Maar laten we ook de stoep voor onze eigen deur schoonvegen.
De eskimo's, die ik heb ontmoet, wijzen ons terecht op de abominabele manier waarop wij kalveren, kalkoenen en varkens mesten, zonder licht en zonder ruimte. Kalveren, koeien, varkens, nesten jongen zijn niet meer als die uit de tijd van Perrette, maar worden marxistisch beschouwd "als gewone materie die chemisch kan worden opgepompt om menselijk materiaal vetter te maken" , zoals Lenin zou hebben gezegd. Laten we dan ook onze eskimobroeders de hand reiken, opdat zij kunnen blijven jagen zoals hun voorouders deden, met inachtneming van het werk van de Schepper.
Enfin, als het dierenleed ons, terecht, zo raakt, dan moet het leed van kleine kinderen ons des te meer treffen, het leed van de kleine kinderen die in de buik van hun moeder worden vermoord, van kleine kinderen die in Irak sterven, kleine kinderen die in China als slaven worden behandeld ten behoeve van het wereldkapitalisme.

Lindholm
Mevrouw de Voorzitter, het is verheugend dat het Parlement het verslag-Pimenta zo krachtig steunt. De discussie over jacht en humane vangstmethodes heeft niet alleen lang geduurd, maar was ook emotioneel, zowel binnen de EU als in de rest van de wereld. Dit heeft ertoe geleid dat er op dit ogenblik in 60 landen een verbod op de jacht met wildklemmen van kracht is. Van deze landen hebben er 22 het verbod ingevoerd gedurende de laatste vijf jaar. Dit toont o.a. aan dat de jacht plaats kan vinden zonder die vreselijke wildklemmen. Want niemand hier gelooft tocht echt dat de Zweedse Lappen zijn opgehouden met jagen omdat de vossenklemmen verboden zijn?
In de EU zou het importverbod al op 1 januari 1995 van kracht zijn geworden. Maar om aan de wens van de grote pelsexporterende landen, in de eerste plaats Canada, tegemoet te komen, is de inwerkingtreding uitgesteld tot 1 januari 1996, wat zeer laakbaar was. Er is nu geen enkel wettelijk besluit om het nog verder uit te stellen, en nu moet er dus iets gebeuren.
Met verbijstering constateren wij nu dan ook dat de Commissie desalniettemin een voorstel indient tot verandering van de verordening, welke verandering voor de EU en voor ons allemaal de klok tien jaar terug zou zetten. Men kan zich afvragen wat de reden hiervoor is. Is het angst voor landen als de VS en Canada? Is het angst voor de WHO, of iets anders? Hoe het ook zij, het is op zijn zachtst gezegd beklagenswaardig en een organisatie onwaardig die beweert een humane visie te vertegenwoordigen.
Humane jachtmethoden en klemverordeningen zijn symbolisch geworden voor het conflict tussen het welbevinden van dieren, inheemse volken, markten, handel en milieu. Nu is het ook geworden tot een principiële institutionele vraag, namelijk: wat gebeurt er als de communautaire wetgeving door bijv. de Commissie wordt ondergraven?
De fractie De Groenen in het Europees Parlement is in tegenstelling tot de Commissie niet van gedachten veranderd en niet bezweken voor druk van buitenaf, en steunt daarom het verslag.

Díez de Rivera Icaza
Toen de Commissie in december jongstleden voor ons verscheen, hebben we al laten blijken dat we het er niet mee eens zijn, dat de Commissie zich niet houdt aan de toepassing van het verbod op het gebruik van wildklemmen bij de jacht op bepaalde in het wild levende diersoorten voor exportdoeleinden.
Om die niet-naleving te verhullen legt de Commissie ons thans een nieuwe verordening voor waarvan het wettige karakter in twijfel moet worden getrokken, niet alleen omdat hiermee een zwaarwegend precedent wordt geschapen, maar ook omdat de Commissie niet bij machte is om deze invoerrestricties uit te stellen. Dus? Dus wensen wij de heer Pimenta geluk met zijn uitstekende verslag, want door middel van een aantal doeltreffende amendementen die werden aangenomen door de Commissie milieubeheer, heeft hij, ondanks die juridische willekeur van het voorstel hierop de vereiste correcties weten aan te brengen, waarmee de verplichtingen uit de tekst van de oorspronkelijke verordening weer van kracht worden.
Het is te hopen dat de stem van het Parlement dit maal wel gehoord wordt, ofschoon - het moet mij van het hart -, als men zich één keer niet aan de regels gehouden heeft, dan bestaat de kans op herhaling. We vertrouwen erop dat daarvan geen sprake zal zijn.

Kirsten Jensen en Blak
De Deense sociaal-democraten in het Europees Parlement staan sceptisch tegenover deze nieuwe verordening, omdat wij van oordeel zijn dat de Commissie niet het recht heeft om op eigen initaitief goedgekeurde wetgeving uit te stellen.
Bij de stemming over wildklemmen staan we echter ook voor een dilemma. Aan de ene kant lijdt het geen twijfel dat wildklemmen als vangmethode niet "humaan" zijn en dat het gebruik ervan afgeschaft zou moeten worden. Het is daarom een uitstekend idee om de invoer van huiden afkomstig van dieren die volgens deze methode gevangen zijn, te verbieden. Aan de andere kant zijn wij bezorgd dat hetzelfde probleem zich voordoet als met het invoerverbod van jonge zeerobbenhuiden, toen de Groenlandse zeerobbenjagers het slachtoffer werden van het verbod, wat ernstige sociale gevolgen had voor de Groenlandse samenleving. Daarom moeten we opletten dat we met een algemeen invoerverbod niet bewerkstelligen dat de invoer van huiden afkomstig van dieren die niet met wildklemmen gevangen zijn, ook verboden wordt en dat de oorspronkelijke Eskimobevolking haar bron van inkomsten kwijtraakt.
De beste oplossing voor alle partijen is dat we zo snel mogelijk duidelijke regels opstellen, zodat een eventuele omschakeling naar andere vangmethodes mogelijk wordt. Wij moeten de poging van de Canadese regering om een internationale overeenkomst over humane vangmethodes op de lange baan te schuiven daarom afkeuren. De oorspronkelijke Canadese bevolking wordt als excuus gebruikt voor de inefficiëntie van de Canadese regering in de internationale onderhandelingen over nieuwe vangnormen. Deze taktische zet wordt onder andere door de Verenigde Staten gesteund. Door tegen de verordening te stemmen erkennen we de krachten die een verandering hebben tegengewerkt.
De situatie is niet zwart-wit, maar wij kiezen ervoor om tegen bepaalde amendementen te stemmen die de situatie van de oorspronkelijke bevolking in gevaar brengen. Algemeen steunen wij echter het verslag-Pimenta, omdat we onze verachting willen tonen voor wildklemmen en voor de regeringen die niets willen doen voor het dierenwelzijn noch voor de oorspronkelijke bevolkingen.

Tamino
Mede namens de Fractie De Groenen in het Europees Parlement ondersteun ik het verslag van de heer Pimenta over de handel in pelzen van met wildklemmen gevangen dieren.
Hoewel over dat probleem al jaren wordt gesproken is met Canada of de Verenigde Staten nog steeds geen overeenkomst bereikt en kunnen wij dus niet instemmen met het voorstel van de Commissie om de zaak opnieuw uit te stellen.
Wij moeten de invoer van pelzen van met wrede methodes gevangen dieren verbieden, te meer daar de Europese Unie zelf het gebruik van wildklemmen op haar eigen grondgebied al heeft verboden.
Dat verbod is niet in strijd met de GATT-akkoorden: de WTO-regels bevatten een clausule over de bescherming van gezondheids-, milieu- en ethische belangen.
Wat de legitieme rechten van de inheemse volkeren betreft, dient te worden opgemerkt dat slechts een gedeelte van die volkeren uitsluitend van de jacht leeft en dat hun inkomen uit de jacht door een inkomen uit andere activiteiten kan worden vervangen en door plaatselijke steunmaatregelen kan worden gewaarborgd.
Om die redenen verzoeken wij het Parlement het amendement van de Fractie De Groenen in het Europees Parlement aan te nemen. Dat amendement preciseert het tijdstip van het verbod, betrekt de inheemse volkeren en de dierenbeschermingsorganisaties met adviserende bevoegdheid bij de besprekingen en voorziet ook in passende deelname van het Europees Parlement.

Titley
Ik steun het verslag-Pimenta, omdat het mij boos maakt dat de Commissie tot nu toe geen uitvoering heeft gegeven aan het verbod op de import van bont dat afkomstig is van dieren die met behulp van wildklemmen gevangen zijn.
Het is onaanvaardbaar dat dit verbod, zes maanden nadat het ten uitvoer gelegd had moeten worden, nog steeds niet van kracht is.
Veel mensen in mijn kiesdistrict maken zich druk om kwesties betreffende het welzijn van dieren - en terecht. Als wij willen dat Europa bekend staat als een beschaafd deel van de wereld, dan moeten wij ons tegenover dieren op een beschaafde manier gedragen.
Ik hoop dat de voorgenomen gerechtelijke actie van de Voorzitter bij het Hof van Justitie wegens het in gebreke blijven van de Commissie wat dit betreft, snel verloopt en succes zal hebben.
Ik ben mij er echter ook van bewust dat wij onze maatstaven niet moeten opleggen aan inheemse volken in andere delen van de wereld - de gedachte in het verslag-Pimenta dat plaatselijke bevolkingsgroepen die geen gebruik maken van wildklemmen handel kunnen blijven drijven met Europa, ongeacht het standpunt van hun nationale overheden, is daarom een verstandig en billijk compromis.
Verslag-Jacob
Martinez
Mevrouw de Voorzitter, er is sprake van een zoö-sanitaire ramp. Er is schade geleden: die moeten we herstellen.
Er was een eenvoudige weg, die van de verantwoordelijkheid, de verantwoordelijkheid van het bedrijf van de heer Mudler - geen collega van ons - in Doncaster in Yorkshire. Deze weg heeft men niet gekozen. Men heeft gekozen voor de weg van de solidariteit. Maar de weg van de solidariteit houdt eveneens in, dat de schade integraal wordt vergoed. Wat besluit dus de Europese Commissie? Welnu, gewoon dat we een forfaitair bedrag vergoeden: 650 miljoen ecu, dat verdeeld moet worden over 81 miljoen runderen, dat is ongeveer 8 ecu per rund. En ja hoor, er wordt een aanvullende premie van 10 ecu voorziet, dat wil zeggen 50 tot 60 franken.
Men heeft de verantwoordelijkheid geweigerd in naam van de solidariteit en men eindigt met hebzucht, middelmatigheid, boekhouderij. Daar staan we dan, voor een catastrofe, waarvoor de Commissie gedeeltelijk zelf verantwoordelijk is. Directe noch indirecte schade, onmiddellijke noch afgeleide schade worden volledig hersteld.
Daarstraks zijn wij getuige geweest van het wijken van het communautaire recht voor de normen van de Verenigde Naties, nu wijkt het communautaire recht voor de normen van de natuurwet volgens welke de schuldige moet betalen.

Nicholson
Mevrouw de Voorzitter, ik juich het voorstel van de Commissie om de in nood verkerende Europese veehouders te steunen van harte toe. De in geheel Europa afgenomen rundvleesconsumptie heeft de markt voor rundvlees en rundvleesprodukten volledig geruïneerd. Daardoor zijn veel boeren in ernstige financiële moeilijkheden geraakt. Ik begrijp dat het nodig is het vertrouwen van de consument in de rundvleesindustrie te herstellen. Dat moeten wij trachten te bereiken, maar wij mogen nooit vergeten dat de rundveeproducenten buiten hun schuld te kampen hebben met een ernstige crisis sinds dit probleem door de pers en de media in heel Europa enorm is opgeblazen. Wij moeten alles in het werk stellen om het vertrouwen in de gehele industrie weer te herstellen.
Ik kon het voorstel van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling om het steunniveau te verlagen door middel van de zoogkoeienpremie en de premie voor mannelijke runderen niet steunen. Ook al is dit voorstel dan niet volmaakt, het is in ieder geval een goede poging om hulp te bieden en een nieuw begin te maken. Het zal lang duren voordat men de crisis te boven is gekomen, maar wij mogen haar niet negeren. Het is in feite heel goed mogelijk dat de problemen bij het naderen van de herfst in aantal toenemen en nog groter worden.

Ahlqvist, Hulthén, Theorin, Waidelich en Wibe
Het is in beginsel niet te verdedigen om op deze manier een door een crisis getroffen bedrijfstak te gaan subsidiëren. De Europese Unie kan niet elke bedrijfstak gaan subsidiëren die door een neergang in de verkoop wordt getroffen.
Vanzelfsprekend moeten er maatregelen tegen BSE worden genomen, o.a. door het gebruik van kadavermeel in diervoeder achterwege te laten.
De hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid laat niet toe dat het Europees Parlement nu het signaal afgeeft dat zodra in een deel van de landbouwsector een teruggang in de verkoop plaatsvindt, aan de producenten een vergoeding zal worden uitgekeerd.
Daarom kunnen wij dit verslag niet steunen, hoewel wij van mening zijn dat er krachtige maatregelen moeten worden genomen tegen de ziekte BSE.

Cushnahan
De huidige rundvleescrisis is erger dan enig probleem dat zich in het verleden heeft voorgedaan. Alleen al in Ierland bijvoorbeeld is het verlies sinds medio maart naar schatting opgelopen tot ongeveer 250 miljoen pond. De prijsdaling zal zich voortzetten totdat wij het vertrouwen van de consument hersteld hebben en een effectief en allesomvattend uitroeiingsprogramma is van fundamenteel belang om dat te bereiken.
Het onderhavige voorgestelde compensatiepakket is absoluut ontoereikend om de verliezen die de boeren geleden hebben te dekken. Ik zou graag willen dat het Parlement zijn steun geeft aan het door mij en mijn collega's ingediende voorstel om het bedrag daarvoor te verhogen tot 1000 miljoen ecu. Bovendien moet de situatie voortdurend in het oog gehouden worden.
Het voorgestelde totaal van 116 miljoen ecu, waarvan 9, 5 miljoen ecu voor Ierland is bestemd, is hopeloos ontoereikend. Welke bedragen uiteindelijk ook worden overeengekomen, het is beslist noodzakelijk om het geld bovendien te gebruiken voor steun aan de producenten van vaarskalfsvlees, die thans geen enkele vorm van premie of vergoeding ontvangen. Hun verliezen zijn in feite groter dan die van de producenten van mannelijk rundvee en dat moet erkend worden.

des Places
Wij zouden aangenaam zijn verrast indien wij hadden kunnen vaststellen dat ons Parlement zijn verantwoordelijkheid nam voor de fouten na de gekke-koeiencrisis, dat het hiervan goede nota nam door te tonen dat het kan reageren op de verwarring van de boeren. Helaas moeten we consteren dat hiervan geen sprake is!
De stemming van vandaag is veelbetekenend: daling van de aanvullende steun, 10 ecu per zoogkoe en jong rund in plaats van 20 en 25 ecu. Het is algemeen bekend dat alleen een aantal landen hierbij baat hebben, ten koste van de algemene belangen van de Europese Unie. Dientengevolge zijn de belangen van de gespecialiseerde fokkers, die uiteraard het meeste door de huidige crisis worden getroffen, geschaad en profiteren de gemengde bedrijven en de intensieve fokkerijen van deze regeling.
Ik had al tijdens de afgelopen korte vergaderperiode in Brussel vastgesteld, dat mijn amendement, waarin de Commissie wordt verzocht een volledig onderzoek te houden om de verantwoordelijkheden van de verschillende partijen voor de verbreiding van BSE vast te stellen (veevoederindustrie, lid-staten, communautaire instellingen enzovoort), door een grote meerderheid van de aanwezige leden van ons Parlement werd verworpen. Zou hier sprake zijn van medeplichtigheid, waarbij geprofiteerd wordt van de onwetendheid van de veefokkers en de consumenten die de zondebokken zijn en die in alle gevallen zullen betalen voor een affaire waarvoor zij geenszins verantwoordelijk zijn?
De kwestie is ernstig genoeg om door te dringen tot de regeringen van de lid-staten op de Top van Florence en deze mogen niet toestaan dat de interne politieke problemen van Groot-Brittannië een rol spelen bij het zoeken van een financiële en politieke oplossing.

Lindqvist
Het is bijna onmogelijk om op EU-niveau te beoordelen welke steun afzonderlijke vleesproducenten in de lid-staten van de EU nodig hebben, nu de gekke-koeienziekte zo verschillend toeslaat in de verschillende landen en bij de verschillende producenten. De steun zou daarentegen op nationaal niveau moeten worden vastgesteld met inachtneming van de lokale en regionale omstandigheden.
Globale richtsnoeren voor het economische beleid
Berthu
Mevrouw de Voorzitter, terwijl ons bij ieder nieuw groot Europees project wordt beloofd dat dit de groei en de werkgelegenheid zal stimuleren, stelt het verslag van het Europese Monetaire Instituut daarentegen een voortdurende verzwakking van het gemiddelde groeiniveau in Europa vast, dat, ik citeer, " 4, 7 % bedroeg in de jaren zestig, 3, 3 % in de jaren zeventig, 2, 2 % in de jaren tachtig en voor de jaren negentig tot nu toe 2 %" .
Het voegt hieraan niet toe, maar het had dat kunnen doen om een vollediger beeld te geven, dat de werkloosheid een omgekeerde curve vertoont en tegenwoordig in de Unie de 11 % nadert, ondanks een microscopisch geringe adempauze in 1995, die overigens voor de toekomst geen enkele verandering van de tendens doet vermoeden.
Bij deze achteruitgang denkt de Commissie enkel te moeten doorgaan zoals voordien. Zij preciseert zelfs dat als deze strategie nog geen over het algemeen bevredigende resultaten in de Gemeenschap heeft gegeven, dat komt omdat zij nog niet krachtig en geloofwaardig genoeg ten uitvoer is gelegd.
Dit oordeel is overigens ongetwijfeld ten dele correct, met name wat de hervorming van de arbeidsmarkt, de verlichting van de lasten die op de lage salarissen drukken en de aanpassing van het onderwijsstelsel, met inbegrip van de beroepsopleiding, aan de behoeften van de markt betreft. Maar we zouden ons toch ook eens moeten afvragen of in een beleid dat voortdurend op een mislukking uitdraait, niet ergens een foutje zit.
Wij van onze kant houden staande dat de Unie een geforceerd convergentiedoel nastreeft dat zeer contraproductief werkt en dat zij een echte politiek van handelsverdediging op internationaal niveau node mist.
Gezien deze tendens toont het commissieverslag overduidelijk aan dat de criteria van begrotingstekorten en overheidsschulden eind 1997 door de meeste landen niet worden gehaald, behalve indien hier en daar een wonderbaarlijk krachtig herstel van de groei plaatsvindt. De invoering van de eenheidsmunt zal dan ook een kwestie van kruis of munt worden. Is dat wel serieus genoeg voor zo'n belangrijke hervorming?

Blot
Mevrouw de Voorzitter, waarde collega's, de overwegingen van de gezamenlijke ontwerpresolutie zijn heel duidelijk: economische stagnatie, werkloosheid van ongekende omvang, zwakke vraag, achteruitgang van de overheidsinvesteringen en tanend vertrouwen van bedrijfsleven en consumenten.
Maar we zouden ons eens moeten afvragen hoe dit komt, want per slot van rekening zijn er briljante voorbeelden van economisch succes in Europa. Noorwegen en Zwitserland in het westen, bijvoorbeeld, of Tsjechië en Estland in het oosten. Al deze landen hebben de volgende gemeenschappelijke eigenschappen: zij hebben als land met geringe afmetingen een nationale sterke munt, wat bewijst dat het mogelijk is een sterke munt te hebben ook al is men maar klein. Ten tweede is geen van hen lid van de Europese Unie en dus niet gedwongen het deflatoire beleid van de convergentiecriteria toe te passen.
De geschiedenis leert ons overigens dat de groeikernen in Europa vaak kleine staten waren, of vrije steden zoals in Italië of Vlaanderen, en niet zeer grote continentale, kunstmatig verenigde eenheden.
Om de groei in Europa te doen herstellen moeten we het irreële doel va Monetaire Unie opgeven en het voorbeeld van kleine onafhankelijke landen als Noorwegen of Singapore volgen, die aantonen dat nationale onafhankelijkheid en groei perfect verenigbaar zijn.n de

Kirsten Jensen en Blak
De Deense sociaal-democraten kunnen op grond van het nationale compromis en de Overeenkomst van Edinburgh natuurlijk niet instemmen met de punten in de verslagen die strijdig zijn met de vier Deense uitzonderingen.

Lindqvist
Er is veel goeds te vinden in de economische richtsnoeren, bijvoorbeeld het streven naar werkgelegenheid. Ik heb tegen gestemd, aangezien ik tegen de EMU ben.
(De vergadering wordt te 13.35 uur geschorst en te 15.00 uur hervat)

Wederopbouw in het voormalige Joegoslavië
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende verslagen:
A4-0174/96 van de heer Alavanos, namens de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid, over de mededeling van de Commissie (COM(95)0564 - C4-0535/95) betreffende humanitaire hulpverlening in het voormalige Joegoslavië: vooruitzichten en richtsnoeren; -A4-0184/96 van de heer Mendiluce Pereiro, namens de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid, over de mededeling van de Commissie aan de Raad (SEC(95)1597 - C4-0595/95) betreffende de wederopbouw in het voormalige Joegoslavië; -A4-0204/96 van de heer Giansily, namens de Begrotingscommissie, over de mededeling van de Commissie (COM(95)0581 - C4-0608/95) "Financiële bijdragen van de Europese Unie aan de wederopbouw in het voormalige Joegoslavië" ; -A4-0178/96 van de heer Titley, namens de Commissie externe economische betrekkingen, over de mededeling van de Commissie (COM(95)0582 - C4-0519/95) over de wederopbouw van het voormalige Joegoslavië: Het beheer van de hulp van de Europese Unie en coördinatie van de internationale hulp.
Alavanos
Mijnheer de Voorzitter, we zijn nu gekomen bij het debat over een reeks verslagen met betrekking tot de hulpverlening en de wederopbouw in Bosnië-Herzegowina en in het voormalige Joegoslavië. Ik meen dat het nieuws dat wij voortdurend brengen eerder verontrustend is. Diverse doelstellingen van het Dayton-akkoord, zoals vrij verkeer, blijken een mythe te zijn. De vluchtelingen kunnen niet naar huis terugkeren, behalve onder controle van de troepen van de overeenkomstige etnische groep. Duizenden vluchtelingen - na het Dayton-akkoord zijn er nieuwe stromen op gang gekomen -, de Serviërs en de Kroatiërs, en ook de partij van President Izetbegovic dragen bij tot de heropleving van de etnische zuivering. Uiteraard kunnen we zeggen dat we vandaag vrede hebben, en niet langer oorlog zoals enkele maanden geleden nog het geval was.
Maar die vrede is om te beginnen een bijzonder wankele vrede; ten tweede is die vrede niet zozeer op verzoening gericht als wel op de bestendiging van de resultaten van het beleid van etnische zuivering tijdens de oorlog, en ten derde is het een vrede die blijft verdelen en niet herenigt. In deze context meen ik dat wij acties en daden van de internationale gemeenschap inzake hulpverlening en wederopbouw moeten stellen, die volgens mij afgezien van hun humanitair karakter, ook een heel belangrijke politieke interventie kunnen vormen in de ontwikkelingen in Bosnië en het voormalige Joegoslavië in zijn geheel.
Kenmerkend is de beoordeling van het Internationaal Instituut voor Vredesonderzoek te Stockholm, dat concreet zegt dat Dayton op een heel beslissende wijze de diepe tegenstellingen aan het licht gebracht heeft die blijven bestaan in het voormalige Joegoslavië, en dat enkel internationale hulpverlening en een handels- en informatiestroom de nog steeds bestaande belemmeringen voor de verdeeldheid van Bosnië zouden kunnen wegnemen.
In deze context moeten we volgens mij de acties van de Europese Unie en van de internationale gemeenschap aanreiken, en uiteraard heeft de Europese Unie hierbij een grote verantwoordelijkheid omdat ze tot op heden de belangrijkste factor voor economische interventie in het voormalige Joegoslavië gebleken is en blijft zijn. In het licht van dit alles is het verslag dat ik nu toelicht tot stand gekomen en werd het unaniem aangenomen door de Commissie buitenlandse zaken van het Europees Parlement.
Ik zou nu enkele kernpunten ervan willen onderstrepen:
Ten eerste moeten we de hulpverlening zien in samenhang met en als brug naar een beleid voor een globalere wederopbouw. En dit heeft zo zijn eigen kenmerken. Het is belangrijk dat de hulpverlening op zich, juist omwille van haar dringend en humanitair karakter, de steun om te overleven en het redden van mensenlevens, niet gekoppeld mag zijn aan politieke voorwaarden en voorschriften, en dat de hulpverleningsstromen in alle richtingen en naar alle gebieden in Bosnië gaan.
Ten tweede moet de hulpverlening duidelijk toegespitst zijn op voedsel en kleding, maar daarnaast moeten ook andere aspecten de nodige aandacht krijgen, in het bijzonder de medische uitrusting, de terugkeer van medisch personeel naar Bosnië en het voormalige Joegoslavië, het elementair herstel van de schade aan de water-, aardgas- en elektriciteitsleidingen en aan de wegen en het openbaar vervoer. Dit alles is noodzakelijk willen de burgers in Bosnië een menswaardig bestaan opbouwen.
Ten derde, en dat is ook een punt dat de Wereldbank sterk benadrukt, moet de hulp zodanig worden verleend dat de lokale middelen geactiveerd worden en dat hierdoor in Bosnië een autonome financiële dynamiek ontstaat.
Ten vierde, en dat is een belangrijk aspect dat verband houdt met de hulpverlening en waarvan de Commissie buitenlandse zaken van oordeel is dat er beslist extra geld voor vrijgemaakt zou kunnen worden, is er het probleem van de opruiming van mijnen, waarbij de IFOR een belangrijke rol speelt, en wat essentieel is om alle andere problemen aan te pakken.
Tot slot, mijnheer de Voorzitter, wil ik wijzen op het belang van de terugkeer van de vluchtelingen, evenwel op een realistische wijze, uit West-Europa, en op het belang van de steun aan niet-gouvernementele organisaties, in het bijzonder de plaatselijke, opdat wij de laatste muur zouden kunnen neerhalen, met name een barrière van angst en haat die in Bosnië blijft bestaan, en opdat wij daar opnieuw tot een pluralistische samenleving zouden kunnen komen.

Mendiluce Pereiro
Mijnheer de Voorzitter, het onderwerp van het voormalige Joegoslavië is in dit Parlement al zo vaak en in verschillende resoluties aan de orde gesteld, dat het onderhavige verslag naar mijn idee maar een paar nieuwe aspecten bevat, zoals die welke meer rechtstreeks verband houden met de voorstellen voor wederopbouw en met de mededeling ter zake van de Europese Commissie.
Ik zou hier voor de plenaire Vergadering echter een aantal aspecten willen benadrukken die me van groot belang lijken. In de eerste plaats mogen we niet vergeten dat alle partijen de Dayton-akkoorden daadwerkelijk en in hun als ondertekend hebben, zowel wat betreft hun algemene strekking als wat betreft de kleine lettertjes. Ik herhaal dat, omdat er op het ogenblik allerlei discussies gaande zijn over de wenselijkheid van het al dan niet houden van verkiezingen op de geplande data, over de vraag of die verkiezingen in heel Bosnië moeten worden gehouden, of de gestelde voorwaarden al dan niet moeten gelden, of de druk met het oog op de ontheffing uit overheidsbanen van diegenen die door het VN-Oorlogstribunaal van oorlogsmisdaden worden beschuldigd, al dan niet moet worden opgedreven, en hetzelfde geldt voor de arrestatie, detentie en overdracht van deze mensen aan het Oorlogstribunaal; er zijn er zelfs die zeggen, dat dit als een provocatie kan worden uitgelegd.
Wat dat betreft denk ik dat we - en volgens vele leden van dit Parlement moesten de Dayton-akkoorden vooral worden beschouwd als een blijk van politieke realiteitszin die gezien de rampzalige gevolgen van deze oorlog aan de late kant was -, dat we, wanneer de Dayton-akkoorden eenmaal door alle partijen aanvaard zijn, enorme risico's zouden nemen als we telkens weer met nieuwe zogenaamd realistische plannen komen die niet eens kunnen worden uitgevoerd.
In dit verband is het naar mijn idee van groot belang een aantal zaken te onderstrepen. Verscheidene leden van dit Parlement - rapporteurs - hebben zojuist een missie van zeven dagen door Bosnië-Herzegowina afgesloten, waarbij we hebben kunnen vaststellen dat er onder meer vooruitgang is geboekt op de volgende terreinen: op het militaire vlak, zonder dat we ons laten verleiden tot de uitspraak dat de Dayton-akkoorden wel functioneren voor wat betreft de militaire aspecten maar niet wat betreft het civiele aspect; gezien de verschillende graden van complexiteit van beide aspecten, en gezien hun uitvoeringsfase in de Daytonakkoorden, is dat een uitspraak die we niet kunnen ondersteunen. Dat idee dat wat de Amerikanen doen wél werkt en dat hetgeen wat de Europeanen doen, niet werkt, moet radicaal de wereld uit worden geholpen.
Toch is het waar dat er wat de civiele aspecten betreft, heel wat ernstige problemen bestaan om de tenuitvoerlegging te realiseren. Ik zal er een paar noemen die u allen bekend zijn: de bewegingsvrijheid is nog uiterst beperkt, alleen op kleine schaal keren mensen terug, aarzelend en voorzichtig, maar van een algemene tendens is geen sprake. In feite zijn er maar heel weinig vluchtelingen teruggekeerd, en dan nog hoofdzakelijk naar gebieden waar hun eigen etnische groep in de meerderheid was. Wat de democratisering betreft, zijn de opties van de democratische oppositiepartijen miniem; helaas moet gezegd dat de politieke stromingen die hier in dit Parlement vertegenwoordigd zijn, geen enkele poging hebben gedaan om politieke, niet-etnische opties in Bosnië-Herzegowina serieus te ondersteunen, en naar mijn mening hebben alle politieke partijen van deze Vergadering, die we democratisch kunnen noemen, zich hiermee bijzonder onverantwoordelijk opgesteld.
Karadzic heeft de touwtjes van de regering van de republiek Servië nog steeds open en bloot in handen, en het is ernstig de vraag of hij nog vóór de verkiezingen zal worden gearresteerd. Gezien de betrokkenheid van president Milosevic - die achter de plannen zat waaraan het rampzalig verloop rond de arrestatie van Karadzic te wijten is -, en gezien ook de plicht van president Tudjman van Kroatië om een aantal oorlogsmisdadigers zoals Dario Kordis en vele andere, minder bekende personen achter de slot en grendel te zetten en uit het politieke leven te verwijderen, is het zaak, als we willen dat er schot komt in het vredesproces in Bosnië, dat we stevige druk op Zagreb en Belgrado blijven uitoefenen.
Het nieuws over de aanstaande verkiezingen is niet bijster positief, maar wat mij persoonlijk - en naar ik meen vele afgevaardigden van deze Vergadering - het meest verontrust, is de hele discussie over de datum van de verkiezingen. Volgens velen onder ons is de datum helemaal niet het probleem, maar gaat het erom dat wij als internationale gemeenschap onze verplichtingen nakomen om ervoor te zorgen dat de omstandigheden tegen die tijd optimaal zijn. Ik geloof niet dat het uitstel van de verkiezingen een wezenlijk verschil zou uitmaken, als we de democratische partijen onze steun blijven onthouden en als we niet veel meer druk gaan uitoefenen om ervoor te zorgen dat oorlogsmisdadigers gearresteerd worden.
Wat de wederopbouw betreft, heb ik al gezegd dat de actie van de Europese Unie in Mostar al tastbare resultaten oplevert, ofschoon er nog ernstige politieke problemen zijn, zoals het uitblijven van de unificatie. De is echter te zien dat er aan de opbouw gewerkt wordt. Dat is niet het geval in de rest van Bosnië. Het zou een goede zaak zijn als de Europese Commissie eens onderzocht of de mechanismen, methoden, en regelgeving die worden toegepast voor een operatie van een dergelijke omvang, die bovendien zo'n grote politieke verantwoordelijkheid met zich meebrengt, wel het meest geschikt zijn voor deze of toekomstige acties die we in het kader van het GBVB buiten onze grenzen hebben uit te voeren. Volgens mij is dat niet het geval, en zonder de Commissie of haar ambtenaren ter plekke te willen bekritiseren, zou ik wensen dat de Commissie ons zou aangeven welke van deze mechanismen en procedures voor toekomstige acties wel en welke niet geschikt zijn.

Giansily
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, met de presentatie van dit verslag dat ogenschijnlijk een strikt begrotingskarakter heeft, wil ik de aandacht van het Parlement in de eerste plaats vestigen op de oorsprong van deze kwestie en op haar financiële, maar ook politieke gevolgen, die in mijn ogen van onschatbaar belang zijn.
Eerst de oorsprong. De afkondiging van de onafhankelijkheid van Kroatië en Slovenië op 25 juni 1991 leidt twee dagen later tot een interventie van het federale Joegoslavische leger en ontketent daarmee de oorlog die sinds 8 mei 1945 van ons continent was verdwenen.
Aanvankelijk hebben de oude demonen van Europa, die van inschattingsverschillen, uiteenlopende analyses, onbegrip van de situatie en voorts verdeeldheid over de te volgen weg, de Europeanen ertoe gebracht zich er niet mee te bemoeien en de ontwikkeling van de oorlog gade te slaan als een exotisch verschijnsel dat op een dag wel zou verdwijnen.
De gevolgen voor de rest van Europa werden eerst beschouwd als een thema voor onze pseudo-filosofen die op zoek zijn naar morele eisen, maar vooral ook naar goedkope persoonlijke publiciteit, en niet als iets cruciaals dat voor heel ons continent op het spel staat. En het zenden van de blauwhelmen van de VN, die uitsluitend tot taak hadden zich tussen de strijdende partijen te plaatsen, kon het gevoel geven van een diepgaande desinteresse voor een conflict aan de poorten van de Unie van de Twaalf, later van de Vijftien.
Vijf jaar lang hebben de Europeanen met hun gevoel van rechtvaardigheid en vrijheid triest en verbijsterd meegemaakt wat in de rest van de wereld werd gezien als illustratie van de onmacht van Europa. En toen kwam 16 juni 1995, toen de West-Europeanen onder de benaming van snelle reactiemacht de situatie ter plaatse hebben gestabiliseerd alvorens de antagonistische krachten te dwingen zich terug te trekken en op 21 november in Dayton, in de Verenigde Staten, een algemeen vredesakkoord over Bosnië te bereiken.
Drie weken later werden met de ondertekening van het akkoord in Parijs tijdens de Conferentie in het Elyseepaleis de Bosnisch-Kroatische Federatie en de Servische Republiek van Bosnië in het leven geroepen, en is besloten tot het zenden van een internationale vredesmacht onder het gezag van de NAVO, de implementation force , die op 1 februari 1996 bestond uit 65.366 strijdkrachten.
Naast deze Pax Atlantica , een betere term is niet denkbaar, omdat 54.220 van de soldaten uit 15 lid-staten van de Atlantische alliantie komen, is er nu een wederopbouwproject. Wij spreken vandaag over de financiële en politieke gevolgen van deze vrede.
Ons Parlement moet in deze vergaderperiode bestuderen wat ieder Parlement met begrotingsbevoegdheden moet doen, namelijk de financiële middelen verschaffen om de vrede via de wapens om te zetten in een normale situatie door de wederopbouw van deze Europese regio, die zo door de oorlog is verwoest.
Dit dossier omvat in feite drie verslagen naast het mijne: die van onze collega's Alavanos, Mendiluce en Titley, die ook al betreffen zij dezelfde geografische entiteit, drie verschillende zaken behandelen, die een gradatie in het gebruik van de kredieten tonen en die elkaar in werkelijkheid aanvullen. Want in het ideale geval zullen wij, naarmate de wederopbouw vordert, minder behoefte aan humanitaire hulp hebben, zal het mogelijk worden meer kredieten voor huisvesting en werk te verstrekken, en zullen diegenen die een woning en werk hebben, vrije mensen kunnen worden.
Ons Parlement moet nu dus door een stemming waarvan wij hopen dat zij positief uitvalt, zijn betrokkenheid in het financieringsproces voor de wederopbouw vaststellen. Heeft de eerste Conferentie van de donoren op 20 en 21 december 1995 nog overhaast plaatsgevonden en is ons Parlement daarbij enigszins aan de zijlijn blijven staan, bij de tweede, op 12 en 13 april in Brussel, was het veel meer betrokken, aangezien mevrouw Müller, de heren Mendiluce en Titley en ikzelf u daar hebben vertegenwoordigd. De tweede conferentie is voorafgegaan door een bespreking tussen drie partijen, onder de verantwoordelijkheid van voorzitter Samland, voor ons Parlement, tijdens welke een grote overeenstemming van onze zienswijze met die van de Raad en de Commissie is gebleken. Deze positieve zaak heeft aangetoond dat de Raad, de Commissie en de tweede tak van de begrotingsautoriteit hun doelstellingen delen.
De Begrotingscommissie heeft zich unaniem uitgesproken voor het verslag-Alavanos over de humanitaire hulp. De humanitaire bijstand mag, dunkt ons, geen enkele begrotings- of juridische beperking worden opgelegd, zodra het gaat om een wanhopige situatie en wanneer in de allereerste plaats onschuldige mensen, vrouwen, bejaarden, langs de wegen in de steek gelaten kinderen die de strijd zijn ontvlucht, moeten worden geholpen. We hoeven enkel maar te wijzen op het feit dat naast de 200.000 mensen die hun leven hebben verloren, 3.600.000 mensen zijn gevlucht en wier huizen zijn verwoest of beschadigd, zodat 80 % van hen nu afhankelijk is van de internationale hulp.
Ook het verslag-Titley, dat handelt over het beheer van de hulp van de Europese Unie en over de coördinatie van de internationale hulp, heeft de Begrotingscommissie unaniem goedgekeurd. In het verslag wordt aangedrongen op een geloofwaardige besteding van de middelen die door de Europese Unie zijn toegezegd. De rechtvaardiging van het gebruik van de kredieten is slechts een aanvullende voorwaarde op hetgeen wij al jarenlang in dit Parlement onophoudelijk aan de orde stellen, met name het herstel van de rechtsstaat en van de fundamentele vrijheden, de totstandkoming van een civiele samenleving en uiteraard de samenwerking met het internationale oorlogstribunaal in Den Haag, voor wie het wenselijk zou zijn de operationele middelen aanzienlijk te verhogen.
Tegenover het verslag-Mendiluce stond de Begrotingscommissie eveneens positief en wel om dezelfde redenen als bij het verslag-Titley. Komend op het verslag dat mij door de Begrotingscommissie is toevertrouwd, wil ik mijn collega's allereerst wijzen op het belang van de bijdrage van de Europese Unie. In theorie zijn er drie grote deelnemers, de Europese Unie, de Verenigde Staten en de overige landen die hulp willen bieden, maar het is zinvol in herinnering te brengen, dat alleen de Europese Unie een meerjarenprogramma heeft, dat overigens een herziening van de begrotingsvooruitzichten tot 1999 noodzakelijk maakt en waarover de besprekingen inmiddels begonnen zijn. Dit wordt vertaald in een beroep op twee rubrieken van onze begroting, als gevolg van de stemming over onze begroting op 13 december en het akkoord van Parijs, de daaropvolgende dag.
Ik wijs u erop dat wij in de maand december een bedrag van 400 miljoen ecu hebben goedgekeurd, waarvan de programmering is opgenomen in de tabel op bladzijde 14. De Begrotingscommissie stelt u thans voor het voorstel van de Commissie te bekrachtigen, om 600 miljoen ecu vrij te maken uit het PHARE-programma voor de periode 1996-1999. Ter indicatie wijs ik u erop dat op begrotingsniveau de programmering van PHARE voor deze periode 6.691.000.000 ecu bedraagt en dat de 600.000.000 ecu die voor het voormalige Joegoslavië zijn bestemd, dus minder dan 10 % van de inspanningen van de Unie voor de Midden- en Oosteuropese landen uitmaken. Een miljard ecu in vijf jaar tijd, een symbolisch bedrag omdat we de 400 en 600 miljoen ecu bij elkaar moeten optellen, is minder dan de som van de kredieten uit de PHARE- en TACIS-programma's die gemiddeld jaarlijks ongebruikt blijven.
De tabel op bladzijde 12 geeft u eveneens inzicht in de beoogde verdeling over democratisering, sancties, landmijnen en de stad Mostar, een Gordiaanse knoop, waar alle problemen van dit ongelukkige land zijn geconcentreerd.
Het is duidelijk dat de bijzonder strakke programmering, die door de Begrotingscommissie is goedgekeurd, vooral over de ontwikkeling van rubriek 4, waarover u op bladzijde 14 van mijn verslag meer kunt lezen, zeer zal worden vergemakkelijkt door een goede verordening voor de aanwending van deze kredieten, die zojuist eindelijk door de Commissie is voorgesteld. Door de indiening van de ontwerp-verordening eergisteren door de Commissie komt punt K van de preambule van mijn verslag te vervallen. Dit is slechts een detail, maar ik wil ook een belangrijk feit aan de orde stellen.
Ik heb me gistermorgen verzet tegen een spoedbehandeling van dit document. Vanwege het belang ervan vind ik dat ons Parlement het bijzonder grondig moet bestuderen, te meer daar wij onophoudelijk hebben onderstreept dat het PHARE-programma hiervoor niet geëigend is en een regeling hebben geëist die volledig is afgestemd op de uitzonderlijke situatie in het voormalige Joegoslavië. Enkele dagen extra zullen dus voor een aandachtige bestudering niet overbodig zijn.
Afrondend, en om de cijfers nu een beetje achter ons te laten, wilde ik de Franse president citeren die onlangs verklaarde: " De recente geschiedenis van Bosnië heeft de Europeanen een goede illustratie gegeven van hun huidige mogelijkheden en beperkingen. Aan de actiefzijde vinden we de Frans-Britse militaire samenwerking en het Duitse besluit, op instigatie van Bondskanselier Kohl, deel te nemen aan externe vredesoperaties. Aan de passiefzijde bevindt zich het huidige onvermogen van de Europeanen een omvangrijke militair-politieke actie onder hun eigen verantwoordelijkheid te voeren. Er moet een einde worden gemaakt aan wat in de hele wereld als de Europese onmacht wordt gezien. Wij moeten bouwen aan ons Europees beleid van gemeenschappelijke defensie, waartoe het Verdrag van Maastricht ons oproept."
Ik voeg hier persoonlijk aan toe, dat ons Parlement hieraan eveneens moet deelnemen. Door deze vier verslagen, die in feite één dossier vormen, aan te nemen, speelt ons Parlement zijn rol. Ons is vaak verweten, dat wij ons over onbelangrijke zaken buigen. Ditmaal, vergist u zich niet, gaat het om een dossier van cruciaal belang en u zult met de goedkeuring ervan een grote politieke daad stellen.

Titley
Mijnheer de Voorzitter, wij moeten allen goed begrijpen dat er in Bosnië geen sprake is van vrede in enige betekenis die de gewone man aan dit woord zou geven. De verzoeningsgezindheid is niet erg groot, men heeft praktisch geen bewegingsvrijheid en nog maar weinig vluchtelingen hebben naar huis kunnen terugkeren. In plaats daarvan heeft de internationale troepenmacht de vijandelijkheden slechts een halt toegeroepen. Zij biedt ons een heel kleine kans om de plaatselijke bevolkingsgroepen te tonen dat zij, zowel politiek als economisch gezien, belang hebben bij de toekomst. Zij krijgen een politiek belang als er verkiezingen gehouden worden en ondanks alle moeilijkheden is het absoluut noodzakelijk dat deze verkiezingen op tijd beginnen.
De economische toestand zal afhankelijk zijn van het succes van de internationale inspanningen voor de wederopbouw, het gebied waarover mijn verslag handelt. Bij de beoordeling van die inspanningen moeten wij in de eerste plaats voor ogen houden dat de verwoesting enorm was: de basisinfrastructuur had veel schade opgelopen of was op grote schaal vernietigd, slechts 20 % van de huizen was nog intact en 60 % van de industriecapaciteit was verwoest.
In de tweede plaats ontbraken de maatschappelijke basisstructuren. Overheidsinstellingen moesten van de grond af aan worden opgebouwd. De erfenis van de oude, door de staat geleide economie houdt in dat er grote problemen zijn met betrekking tot eigendomsrechten, waardoor de economische hervormingen worden belemmerd, en belangrijke vraagstukken betreffende de internationale schuld van Bosnië moesten eerst worden opgelost, voordat de financiële instellingen hulp konden bieden.
In de derde plaats is economische wederopbouw niet hetzelfde als humanitaire hulp. Wederopbouw vereist zorgvuldige planning, uitvoerig overleg en de tenuitvoerlegging van een financieel beheer op de lange termijn. Het duurt daarom langer om resultaten te bereiken en vergt geduld.
Gezien deze en andere moeilijkheden, zijn de tot dusver door de internationale gemeenschap ondernomen acties voor de wederopbouw opmerkelijk te noemen. Met name de Commissie heeft veel bereikt, vooral in Mostar.
Daarom moeten de zorgen die ik zo dadelijk in grote lijnen uiteen zal zetten, in die context gezien worden. Er hebben twee belangrijke donorconferenties plaatsgevonden, waarbij in totaal 1, 8 miljard dollar beschikbaar werd gesteld. Dat bedrag staat natuurlijk in geen verhouding tot de 7 miljard dollar die de IFOR-operatie kost. Het is ook een misleidend cijfer. Toen zij hun toezeggingen deden, goochelden de regeringen soms wat met de cijfers. Het werkelijke bedrag is minder dan 1, 8 miljard dollar, waardoor sommige wederopbouwprojecten lager begroot moesten worden. Bovendien duurde het lang voordat het geld werkelijk beschikbaar werd gesteld. In april was nog maar de helft van het bedrag dat op de conferentie van december was toegezegd ook inderdaad toegekend.
De last van de kosten van de wederopbouw is niet zo eerlijk verdeeld als oorspronkelijk de bedoeling was. De EU neemt nog steeds meer dan haar deel voor haar rekening. Daarom roep ik in mijn verslag andere donorlanden, met name de Verenigde Staten, Japan en de islamitische landen op om grotere toezeggingen te doen. De donors hebben voornamelijk geld gestoken in specifieke projecten of hulp in natura verleend. Er is te weinig geld naar andere gebieden gegaan. Het is dringend nodig te voorzien in de financiering van de periodieke kosten. Weer opgebouwde scholen en ziekenhuizen hebben weinig nut, als er niemand is die de salarissen van leraren en artsen betaalt. Er moet geld gesluisd worden naar de sociale sector, niet alleen om op de korte termijn werkgelegenheid te bieden, maar ook om een vangnet van minimale sociale zekerheid te financieren.
Een ander gebied waarvoor te weinig middelen beschikbaar zijn is de opruiming van landmijnen. Er zijn in Bosnië meer landmijnen dan mensen. Het economische leven kan zich niet normaliseren, als de mensen letterlijk niet in hun achtertuin kunnen lopen uit vrees voor landmijnen. Van het geld dat tijdens de eerste donorconferentie werd toegezegd is echter slechts 2 % besteed aan de opruiming van landmijnen.
Tenslotte moeten wij voortdurend de nadruk blijven leggen op het belang van de herbouw van huizen. Zonder woonruimte, kan de normale toestand niet terugkeren.
Toen ik in Bosnië was, werd er kritiek geleverd op de Commissie, omdat zij het geld in een te langzaam tempo vrij zou geven. Gezien de moeilijke omstandigheden waaronder de Commissie werkt en het feit dat zij financiële betrouwbaarheid en volledige doorzichtigheid moet waarborgen, is deze kritiek grotendeels onterecht. Er bestaat echter een dringende behoefte aan kleinere bedragen die snel moeten worden uitbetaald. Ik hoop dat wij in de toekomst wat dat betreft iets kunnen doen.
Het is ook van essentieel belang om duidelijk te maken dat wij niet minder vastbesloten zijn om onze hulp afhankelijk te stellen van de eerbiediging van het akkoord van Dayton en met name eerbiediging van de mensenrechten.
Wij moeten bovendien bewerkstelligen dat de internationale hulpinspanningen effectief gecoördineerd worden. Wij hebben een aantal verhalen gehoord over mislukte coördinatie, wat niet bevorderlijk was voor de effectiviteit van die hulp.
Tenslotte moet ik zeggen dat de internationale gemeenschap veel gedaan heeft, maar in feite veel meer gepraat heeft. Willen wij werkelijke en duurzame vrede tot stand brengen in Bosnië, dan moet de internationale gemeenschap de daad bij het woord voegen.

Ferrer
Mijnheer de Voorzitter, na de ondertekening van de akkoorden van Dayton leek er uiteindelijk vrede te kunnen komen in de gebieden die bij het conflict in het voormalige Joegoslavië betrokken waren. Maar vrede kun je niet winnen, alleen een oorlog kun je winnen. Aan vrede moet gewerkt worden. Hij moet worden opgebouwd, onder andere door al aan die mensen die door bruut wapengeweld van hun waardigheid beroofd zijn, hun waardigheid terug te geven, door eensgezindheid te zaaien daar waar de oorlogsheren slechts haat wilden laten groeien, door met de mantel der nieuwe hoop de sporen te bedekken die de lange, duistere nacht van leed en dood heeft achtergelaten. Vandaar het belang om te werken aan de ethische wederopbouw van het voormalige Joegoslavië, vandaar de noodzaak om acties op te zetten voor het instellen van een rechtsorde die op de eerbiediging van de democratie en van de mensenrechten gebaseerd is. Dat is geen gemakkelijke taak. Het leed en de vernedering van degenen die het slachtoffer werden van de etnische zuiveringen, zijn enorm. De sporen die het geweld en de haat hebben achtergelaten, zijn heel diep: 200.000 doden, meer dan vier miljoen vluchtelingen en ontheemden, steden waar slechts een ruïne van over is, en een getraumatiseerde burgerbevolking.
Daarom is de Commissie externe economische zaken net zoals de rapporteur voor voedselhulp van oordeel, dat het voor een duurzame vrede noodzakelijk is dat de humanitaire hulp, ondanks de prioriteiten die de Commissie in haar mededeling over de vooruitzichten en richtsnoeren voor deze hulp heeft vastgesteld, niet alleen wordt gebruikt voor traditionele noodacties, maar dat zij een nieuwe bestemming krijgt in de vorm van acties die de terugkeer en de sociale herintegratie van de vluchtelingen en ontheemden bevorderen.
Het is dus niet alleen zaak dat er een continuüm bestaat tussen de fase van noodhulp en de herstelperiode, van hoeveel belang dat ook moge zijn, maar ook dat de sociale en politieke omstandigheden worden verbeterd die het mogelijk maken om de multi-etnische, multiculturele en meertalige samenleving te herstellen, zoals de heer Mendiluce gisteren zei, of althans een vreedzame samenleving op te bouwen. Waar het om gaat, is dat de wonden worden geheeld die zijn geslagen in het hart en de geest van de vele onschuldige slachtoffers van deze oorlog, en dat de mensen worden getraind om in termen van vrede te denken, om tolerant te zijn en de diversiteit te respecteren.
De financiële middelen dienen hiertoe aanzienlijk te worden uitgebreid, de inspanningen van de donorlanden en van de niet-gouvernementele organisaties moeten worden gecoördineerd, terwijl de leidende rol van de UNHCR hierin moet worden ondersteund, en er in de programma's voor technische hulp in het kader van PHARE maatstaven moeten worden ingevoerd voor een flexibeler aanpak en voor decentralisering. Als aan deze vereisten wordt voldaan, zal de vrede in Bosnië-Herzegowina kunnen komen. De Europese Unie, die destijds niet bij machte is geweest om de oorlog te doen stoppen, is nu in de gelegenheid om de vrede een kans te geven. Dat is de zware verantwoording van de Europese Unie, dat wil zeggen: onze verantwoording.

Maij-Weggen
Voorzitter, in het debat over voormalig Joegoslavië wil ik me als co-rapporteur vooral richten op het verslag van de heer Alavanos over humanitaire hulp in dit conflictgebied. Heel weinig mensen weten dat de Europese Unie verreweg de grootste donor is van humanitaire hulp aan de landen van het voormalig Joegoslavië. 1, 6 miljard ecu heeft de Unie sinds 1992 beschikbaar gesteld en daarmee drukt het gebied zwaarder op het hulpfonds ECHO, dan alle andere gebieden. Hulp vindt plaats via het Rode Kruis, via de UNHCR, via Artsen zonder Grenzen, en via tientallen NGO's die zich inzetten aan de basis om de circa 3, 5 miljoen interne vluchtelingen in het gebied hulp te verschaffen om te overleven. Ik wil hier nadrukkelijk mijn respect betuigen voor het werk van al die mensen die via de NGO's bezig zijn en die vaak onder moeilijke omstandigheden moeten werken en soms ook met gevaar voor eigen leven.
Tegen die achtergrond, Voorzitter, wil ik wat kanttekeningen maken die u ook terugvindt in mijn pre-advies en die in belangrijke mate overgenomen zijn door de commissie buitenlandse zaken. Naar ons oordeel moet er een goed onderscheid worden gemaakt tussen humanitaire hulp en hulp voor de wederopbouw. Hulp voor wederopbouw heeft niet het karakter van noodhulp. Humanitaire hulp wordt zonder politieke voorwaarden gegeven en hulp voor de wederopbouw met politieke voorwaarden. Wij vinden dat die hulpstromen daarom toch wel uit elkaar moeten worden gehouden, omdat anders de toch al krappe humanitaire hulp wordt misbruikt voor projecten die eigenlijk onder de wederopbouw vallen. Wij hebben een aantal amendementen op dat vlak ingediend en wij zijn blij dat de commissie buitenlandse zaken die heeft overgenomen.
Tweede punt, er is redelijk voldoende hulp voor eten, kleding en voorzieningen zoals behuizing, maar het blijkt uit de NGO-rapportages dat er onvoldoende hulp is op het psycho-sociale vlak, voor bijvoorbeeld familieleden van vermisten, voor aangerande en verkrachte vrouwen en kinderen. Dat zijn mensen die veel gruwelen hebben meegemaakt. Er zal misschien nog wat extra inspanning kunnen worden verricht op dat gebied door ECHO.
Derde punt, er is ook hulp nodig op sociaal-cultureel terrein, omdat het mogelijk moet zijn voor multi-culturele organisaties om zichzelf te reactiveren. Het moet ook mogelijk zijn om de segregatie die steeds meer dreigt op scholen en ziekenhuizen tegen te gaan, maar daar is dan wel assistentie voor nodig. Wij vinden dat die assistentie wel moet worden gegeven. Dan moeten we denken aan de te demobiliseren soldaten, voorzitter. Dat zijn er 300.000 en we hebben gehoord dat ze in toenemende mate bendes gaan vormen en zo een nieuw gevaar vormen. Er is gezegd dat er 3 tot 4 miljoen mijnen zijn in het gebied. Wij vinden dat daar de humanitaire hulpgelden wel voor mogen worden gebruikt, als er geen andere gelden beschikbaar zijn om die mijnen op te ruimen.
Voorzitter, dan nog een paar slotopmerkingen. Wij vinden de coördinatie van de terugkeer van de vluchtelingen buitengewoon belangrijk. Wij zijn echt bevreesd dat er teveel gedwongen teruggestuurd zullen worden. Wij vragen de Commissie om daar extra alert op te zijn. Tenslotte, voorzitter, nog een politieke vraag: wat gaat er eigenlijk gebeuren wanneer de Verenigde Staten zich terugtrekt uit het hele gebied? Mogen we dan verwachten dat de Europese Unie het werk overneemt? Is het gerucht waar dat ook de heer Bildt zich aan het eind van dit jaar terug zal trekken? Kan de commissaris daar nog specifiek op antwoorden?

Müller
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, wat de Europese Unie op dit ogenblik met betrekking tot de wederopbouw in Bosnië-Herzegowina uitvoert - ik wil het alleen daarover hebben -, is in mijn ogen een schande.
Hebben wij de jongste maanden niet telkens opnieuw gewezen op het belang van de civiele wederopbouw van het land om de mensen voor de verkiezingen in september tijdig nieuwe hoop op vrede te geven? Met een krachttoer hebben wij meer dan 200 miljoen ecu beschikbaar gesteld en op een onbureaucratische en snelle hulpverlening aangedrongen. Een half jaar later is de toegewezen spoedhulp voor het grootste deel echter nog niet aangekomen. Ze is verstrikt geraakt in de bureaucratische wirwar en de bevoegdheidsconflicten bij de Commissie.
Van bij het begin heeft het Parlement erop gewezen dat het PHARE-programma voor Bosnië-Herzegowina ongeschikt is. Ik heb er mij ter plaatse van kunnen overtuigen dat de lange aanbestedingstermijnen en de centrale planning via de regering volstrekt niet beantwoorden aan wat in deze bijzondere situatie vereist is. Het mag ons dan ook niet verbazen dat de eerste mijndetectoren pas in mei zijn geleverd, hoewel wij allen weten dat wederopbouw zonder uitgebreid programma voor de opruiming van de mijnen feitelijk onmogelijk is.
Hoe staat het met de 92 miljoen ecu spoedhulp die het Parlement op afzonderlijke begrotingslijnen beschikbaar heeft gesteld? Wij hadden het over Europa voor Sarajevo. Behalve steeds nieuwe gezichten heeft Sarajevo van Europa jammer genoeg vrijwel niets te zien gekregen. Op grond van het argument dat de passende rechtsgrondslag ontbreekt, heeft de Commissie die middelen bevroren. Nu, eind mei, heeft ze de Raad en het Parlement het voorstel voorgelegd. Als wij geluk hebben, kan het plan in augustus, amper een maand voor de verkiezingen, ten uitvoer worden gelegd. Wij hebben echter telkens opnieuw gevraagd dat men die begrotingslijnen overeenkomstig het begrotingsbesluit zou aanwenden en dat de onenigheid over de rechtsgrondslag niet ten koste van de mensen in Sarajevo, Tuzla en Banja Luka zou gaan.
Mijnheer Van den Broek, de politieke gevolgen, waarvoor u medeverantwoordelijk is, zijn rampspoedig. Als de mensen hun huizen niet kunnen herstellen zien zij ook geen enkel teken van hoop. De vluchtelingen kunnen dan niet terugkeren omdat zij geen onderkomen of werk hebben. De gedemobiliseerde soldaten hebben niets omhanden en de oppositie, die op vrede en Europese waarden als verdraagzaamheid en vrijheid zou willen steunen, kan door de nalatigheid van de Commissie niet aanvoeren dat men op Europa mag vertrouwen.
Mijnheer Van den Broek, ex-Joegoslavië schikt zich jammer genoeg niet netjes naar PHARE of humanitaire hulp. Het land is grotendeels verwoest en de mensen zijn wanhopig. In plaats van die uitdagingen aan te gaan, heeft u voor traditionele middelen en methodes gekozen die bovendien niet eens goed gecoördineerd zijn. De mensen ter plaatse, die van onze hulp nog nauwelijks iets hebben gemerkt, zijn daarvan het slachtoffer.
Een enkele blik op Mostar had u nochtans kunnen leren dat de hulpverlening met gekwalificeerd personeel decentraal moet worden georganiseerd. In Mostar gaat de wederopbouw hand in hand met de totstandbrenging van nieuwe infrastructuren. Plaatselijke bedrijven verrichten 90 % van het werk. Die aanpak maakt het ook mogelijk met enig succes tussen hulp en conditionaliteit te schipperen. Wat zouden wij nu moeten doen?
Mijnheer Van den Broek, neem eindelijk uw verantwoordelijkheid op u. Richt in Brussel een degelijke werkgroep op van mensen die samenwerken in plaats van elkaar tegen te werken. Koppel de hulp in het kader van het PHARE-programma aan de spoedhulp. Laat geen twee onafhankelijke beheersstructuren naast elkaar bestaan. Trek lering uit onze ervaringen in Mostar. Stel decentrale programma's op. Reken veeleer op de burgemeesters dan op de regering in Sarajevo. Stel de juiste prioriteiten. Zorg voor de totstandbrenging van plaatselijke infrastructuren in plaats van de positie van de EU-ondernemingen en -adviseurs te versterken. Stuur gekwalificeerd personeel naar de belangrijkste steden. Gebruik vooral de tijd tot de verkiezingen goed. Ondersteun de onafhankelijke media en help de oppositie aan het woord te komen. Kortom, doe eindelijk wat het Parlement u met het begrotingsbesluit van eind vorig jaar heeft opgedragen.
Ik richt mij nu tot de Raad. Mijnheer Fassino, ik heb de indruk dat men het in de Raad niet eens is over de vraag hoe men de vluchtelingen kan laten terugkeren. Zo verklaarde minister Schäfer, die op hetzelfde ogenblik als de delegatie van het Parlement in Bosnië was, na zijn terugkeer dat in principe niets de geplande terugkeer van de Bosnische vluchtelingen vanaf 1 juni in de weg stond. Die terugkeer is echter slechts mogelijk als de vluchtelingen bij hun terugkeer menswaardige omstandigheden aantreffen en vooral onderdak vinden.
Wij weten echter allen dat dit nu juist niet zo snel kan. Wij zeggen terecht dat de vluchtelingen het recht hebben naar hun woonplaats terug te keren. Men kan echter geen enkele vluchteling dwingen terug te keren naar een gebied waaruit hij met geweld is verdreven, waar hij vandaag als lid van een minderheidsgroep moet leven en waar zijn veiligheid niet is gewaarborgd. Elke vluchteling heeft inderdaad het recht naar zijn woonplaats terug te keren, maar vele van de nog intacte woningen zijn al lang door andere vluchtelingen ingenomen.
Wij moeten dus voorkomen dat de terugkeer van de vluchtelingen nieuwe ellende doet ontstaan. Daarom moeten wij doen wat de burgemeester van Tuzla aanbeveelt. Hij dringt erop aan dat in de eerste plaats de zowat een miljoen vluchtelingen die in Bosnië zelf uit hun woonplaats zijn verdreven de kans krijgen opnieuw te beginnen. Pas dan kunnen de zowat een miljoen vluchtelingen die in het buitenland een onderkomen hebben gevonden naar hun land terugkeren. Die stapsgewijze aanpak maakt het mogelijk de vele onopgeloste eigendomskwesties uit het socialistische tijdperk te regelen. Daar de kwestie van de vluchtelingen nauw verband houdt met de snelle wederopbouw heeft het getalm met de noodhulp zware gevolgen. In dat licht vind ik de door de Raad aangenomen verordening die van de spoed een heimelijk ondersteuningsprogramma voor onder meer Spaanse aanbieders maakt, uiterst bedenkelijk.

Miranda de Lage
Mijnheer de Voorzitter, er zijn hier in dit Parlement al heel veel debatten gevoerd over de tragische oorlog in het voormalige Joegoslavië, en we hebben hierover ook al heel wat resoluties aangenomen. We hebben de wreedheden veroordeeld die er begaan zijn, we hebben zowel het uitblijven van acties aan de kaak gesteld als de passieve houding van en de onenigheid tussen sommige landen van de internationale gemeenschap, zoals we ook de inzet in situ hebben geprezen van diegenen die, met een grote persoonlijke betrokkenheid, de slachtoffers van deze oorlog hebben willen beschermen door toe te zien op het staakt-het-vuren of, zoals gezegd, op de omstandigheden waarin de slachtoffers verkeerden.
Vast staat evenwel dat de oorlog sommigen geen windeieren gelegd heeft; we zijn niet zo naïef te denken dat een oorlog niet een goede gelegenheid is om allerlei duistere maar lucratieve transacties te organiseren, die nog meer slachtoffers tot gevolg hebben. Er is niet veel meer intact; de vernielingen gaan nog steeds door, en er is niet veel tijd meer om de vrede veilig te stellen. Vandaag in dit debat proberen we een aantal redelijke criteria vast te stellen voor de wederopbouw van de gebieden die het meest onder het conflict hebben geleden. Het voormalige Joegoslavië ligt aan onze grens, en dat betekent dat de Unie zich grote inspanningen moet getroosten, ook al zullen en kunnen er in dit verband kritische stemmen opgaan. Het is absoluut de moeite waard een project voor de vrede en eendracht te ondersteunen ter bevordering van de culturele tolerantie. Intolerantie en haat zijn vermaledijde ziekten die moeten worden bestreden met solidariteit. En we mogen niet vergeten dat die solidariteit een verplichting is, die niets te maken heeft met goede bedoelingen of liefdadigheid. Dat betekent, dat het welslagen van verschillende factoren afhangt, maar vooral van de financiële inspanningen en hun doorzichtigheid.
Het is niet overbodig eens temeer te benadrukken dat de vrede maar heel broos is. Het gebied, met name Bosnië-Herzegowina, is tot niets meer in staat, de industriële structuren zijn vernietigd en de produktiecapaciteit is tot nul gereduceerd. Het is dan ook onontbeerlijk dat met spoed de grondslagen voor de wederopbouw worden gelegd, met de doelstellingen van middellange en lange termijn voor ogen. Of er wel of niet vrede komt, is zowel afhankelijk van het democratiseringsproces als van de economische inspanningen.
Volgens de Commissie externe economische betrekkingen dienen de beschikbare financiële instrumenten in deze eerste fase te worden ingezet voor het herstel van de produktie- en de infrastructuren, waarmee twee vliegen in één klap worden geslagen, namelijk wat betreft de regionale integratie, en ten aanzien van de voorbereidingen voor een toekomstige associatie met de Unie, die mogelijk zal kunnen worden gemaakt door de contractuele betrekkingen aan te passen al naar gelang de ontwikkeling van de situatie. Helaas zal de overgang naar een markteconomie - die een voorwaarde is voor deze contractuele ontwikkeling - zich voltrekken onder de slechtst denkbare omstandigheden. Daarom moeten de financiële instrumenten van de Europese Unie goed gedefinieerd worden en moeten ze worden afgestemd op de realiteit. Tijdens haar uitvoerige debatten ter zake heeft de Commissie externe economische betrekkingen zich afgevraagd, of het met het huidige begrotingskader wel mogelijk is om deze uitdaging snel en doeltreffend het hoofd te bieden, en anderzijds, of de vrijwel volledige insolventie van de voormalige republieken de toegang tot internationale kredieten niet in de weg zal staan. De Commissie externe economische betrekkingen acht het onontbeerlijk dat, de humanitaire hulp daargelaten, de technische en macrofinanciële bijstand worden gebonden aan de politieke voorwaarden die de Raad voor Algemene Zaken van oktober vorig jaar geformuleerd heeft. Er moet echter nadrukkelijk worden gesteld, dat die voorwaarden nooit als argument mogen worden gebruikt om de financiële inspanning uit te stellen of te verminderen. De gevolgen van een oorlog als die welke in het voormalige Joegoslavië heeft gewoed, zijn zodanig dat het heel lang duurt voordat het gewone leven weer helemaal op gang is; tot slot zij erop gewezen, dat er mensen zullen blijven die de regels van de Dayton-akkoorden aan hun laars lappen, maar de gevolgen daarvan zullen veel en veel erger zijn als de internationale gemeenschap - en met name de Europese Unie - haar verantwoording niet neemt.

Hoff
Mijnheer de Voorzitter, een half jaar geleden maakte de ondertekening van de Daytonakkoorden een einde aan de oorlog in Bosnië-Herzegowina. Sedertdien heeft de internationale gemeenschap grote inspanningen gedaan om door de wederopbouw van het verwoeste land een duurzame vrede tot stand te brengen. De Europese Unie en haar lid-staten hebben daarbij hun verantwoordelijkheid op zich genomen en een groot deel van de hulp voor de wederopbouw en van de IFOR-troepen voor de vredesmacht geleverd. Daarmee hebben wij de vrede echter nog niet veilig gesteld. Na een aantal moeilijkheden bij de start stellen wij nu de eerste resultaten van de wederopbouw vast. Ook het herstel van de infrastructuur is langzaam maar gestaag gevorderd.
Door de aanwezigheid van de internationale troepenmacht is het belangrijkste doel echter bereikt: de oorlog is gedaan. Dat wil niet zeggen dat alle wonden in de betrekkingen tussen de verschillende bevolkingsgroepen geheeld zijn en dat nu al een duurzame vrede heerst. Dank zij IFOR kan de bevolking van Bosnië-Herzegowina nu in relatieve veiligheid aan een nieuwe toekomst bouwen. Jammer genoeg is de situatie nog steeds zo dat ze dat nog niet zonder IFOR-troepen zou kunnen doen. Voor de vrede tussen de verschillende bevolkingsgroepen moeten nog grote inspanningen worden gedaan. In Bosnië heeft men eens te meer moeten vaststellen dat vrede sluiten moeilijker is dan oorlog voeren.
De geplande terugtrekking van de IFOR-troepen op het einde van dit jaar is volgens mij dan ook de grootste bedreiging voor het behoud van de vrede en de voortzetting van de wederopbouw. Mijn fractie heeft daarom het initiatief genomen om, door middel van een aanbeveling van het Europees Parlement, aan de Raad te vragen dat althans het Europese gedeelte van de IFOR-troepenmacht ook volgend jaar nog in ex-Joegoslavië blijft. Mevrouw Maij-Weggen heeft het probleem belicht. Ik ben het volkomen met haar eens. Wij moeten ons daarover beraden.
Er moeten IFOR-troepen ter plaatse blijven omdat wij anders niet mogen verwachten dat het vredesproces vruchten afwerpt. Velen hebben dat hier terecht opgemerkt. Hoewel op het gebied van de wederopbouw vooruitgang is geboekt, wacht ons nog veel werk. Zoals de vervolgconferentie over de uitvoering van het vredesakkoord voor Bosnië-Herzegowina vorige week in Florence heeft aangetoond wacht ons op een aantal terreinen nog veel werk. Het gaat vooral om de terugkeer van de vluchtelingen en ontheemden, de nodige maatregelen om het vrij verkeer van personen in het gehele land te waarborgen en de totstandbrenging van gemeenschappelijke democratische instellingen op nationaal, regionaal en plaatselijk niveau. Vrije en democratische verkiezingen kunnen daartoe een belangrijke bijdrage leveren, doch alleen als de daartoe vereiste basisvoorwaarden zijn vervuld. Een uiterst belangrijke voorwaarde daartoe is het bestaan van vrije en onafhankelijke media waartoe alle kandidaten en partijen op dezelfde wijze vrije toegang hebben. Nog belangrijker is echter het bestaan van multi-etnische partijen die ook na de verkiezingen het proces van toenadering tussen de verschillende bevolkingsgroepen kunnen voortzetten en kunnen beletten dat de verkiezingen de etnische scheiding versterken en legitimeren.
De Europese Unie heeft nu een belangrijke opdracht: ze moet, met inzet van alle middelen, helpen om de hoop op een vreedzame toekomst voor Bosnië-Herzegowina levendig te houden. Ik hoop dat ze daarin zal slagen.

Pack
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, bijna zeven maanden na Dayton en Parijs vragen wij ons af wat er nu eigenlijk is veranderd. Het enige verschil met toen is dat de oorlog gedaan is. Er is echter veel minder veranderd dan wij hadden gewild. De uitvoering van het civiele gedeelte van het akkoord is minder ver gevorderd dan volgens ons mogelijk was. Wij botsen op vele hinderpalen. Wij botsen vooral op het feit dat de oorlog deze keer wel heeft geloond en dat de agressor 49 % van het grondgebied heeft gekregen.
De etnische zuiveringen worden overal in Bosnië voortgezet. De jongste vier jaar heeft men immers geleerd dat etnische zuiveringen niet worden bestraft. Die zuiveringen worden, hoewel vele organisaties ter plaatse zijn, overal voortgezet zonder dat wij ze kunnen verhinderen. Wij moeten vaststellen dat vele plaatselijke politici en politiemensen nog steeds de gewillige handlangers van hun misdadige superieuren zijn. Er zijn natuurlijk overal ook goede politici en mensen die dat graag willen worden, maar die durven niet naar buiten komen uit vrees dat zij meteen worden uitgeschakeld.
De uitvoering van het civiele gedeelte van het akkoord schiet dus niet op. Dat komt vooral doordat zich daarmee overwegend Europeanen bezighouden. Uiteindelijk hebben alle partijen dat civiele onderdeel echter onderschreven en zijn ze daarvoor alle dus ook verantwoordelijk, zoals wij ook allen verantwoordelijk zijn voor het positieve resultaat van de uitvoering van het militaire onderdeel van het akkoord.
Met betrekking tot de humanitaire hulp en de steun voor de wederopbouw staan wij voor de volgende vraag: wie helpen wij, hoe doen wij dat en op welke voorwaarden? Als wij aan onze principes vasthouden, kunnen wij vrijwel geen enkel project ondersteunen daar de bepalingen van Dayton bijna nergens in acht worden genomen.
De uitlevering van de oorlogsmisdadigers wordt geboycot. Het vrij verkeer van personen is niet hersteld. Slechts een onbeduidend aantal vluchtelingen is uit het Servische naar het door de Kroaten en moslims gecontroleerde deel van Bosnië teruggekeerd. De leiders van het Servische deel hebben er geen enkel belang bij dat Servische medeburgers bij voorbeeld naar Sarajevo terugkeren, vanwaar zij vaak onder Servische druk zijn weggegaan. Zij hebben er ook geen enkel belang bij - hoewel zij het tegendeel beweren - naar de Krajina terug te keren en aldus de Kroatische leiding ertoe te dwingen kleur te bekennen. Zij willen hen veeleer als een soort gijzelaars vasthouden om te kunnen zeggen dat bij hen zoveel Servische vluchtelingen verblijven dat de Kroatische en moslimvluchtelingen, die gedurende honderden jaren in dat gebied hebben gewoond, niet kunnen terugkeren. Zij spelen het spel van de wederkerigheid dus voortreffelijk, maar de Serviërs beletten daardoor wel dat ook hun eigen medeburgers naar hun oorspronkelijke woonplaats terugkeren.
De politici in het Servische deel van Bosnië beschouwen dat Servische gebied niet als een deel van Bosnië. Dat is echter afgesproken en ook zij hebben daarmee ingestemd. Dat betekent dus dat het niet goed gaat. De mensen in het land willen echter vrede. Zij hebben nood aan leiders die dat ook willen. De verkiezingen kunnen dat probleem misschien ten dele oplossen.
Een van de voorwaarden voor min of meer vrije verkiezingen is echter dat er media zijn die niet langer ophitsen maar informeren die en aanvaarden dat Bosnië het land is van de moslims, de Kroaten en de Serviërs. De radio en de televisie zouden die boodschap elke dag van 's ochtends tot 's avonds moeten verspreiden zodat de mensen, en vooral de politici, dat eindelijk gaan beseffen.
Onze hulp moet naar de mediaprojecten gaan. Wij moeten ervoor zorgen dat de huizen zo snel mogelijk worden hersteld en dat wij ook multi-etnische scholen wederopbouwen. Onontbeerlijk is ook hulp voor het herstel van het MKB om de mensen opnieuw voor zichzelf te leren zorgen. Wij moeten zorgen voor werkgelegenheid om de mensen toekomstperspectieven te bieden en om ze tegen de opruiende woorden van hun voor een deel misdadige leiders te wapenen.

Caligaris
Mijnheer de Voorzitter, ik feliciteer de heren Alavanos en Mendiluce Pereiro met hun voortreffelijk verslag. Zij belichten daarin met grote nauwgezetheid het probleem van de wederopbouw van exJoegoslavië. Die wederopbouw is in vele opzichten de belangrijkste en ingewikkeldste opdracht die Europa vandaag op zich moet nemen. Wij mogen niet falen, want anders worden zowel ex-Joegoslavië als Europa zelf daarvan het slachtoffer.
Het gaat hier immers niet om de wederopbouw van woningen en gebouwen zoals na een natuurramp, maar vooral om een morele wederopbouw die haat door hoop vervangt en het wederzijds vertrouwen herstelt. Het gaat ook om een sociale wederopbouw die de bewoners van ex-Joegoslavië en vooral die van Bosnië, waar het sociale weefsel volledig is verwoest, een omgeving moet bieden waarin ze kunnen overleven en aan de toekomst denken. Het gaat om het herstel van de stabiliteit en de veiligheid zonder dewelke van samenleven en vooruitgang geen sprake kan zijn. Het gaat om een moeizaam politiek herstel en nog veel meer om de uitdaging om met veel moed een nieuwe politieke cultuur tot stand te brengen, op basis van de democratische vrijheden en geschraagd door democratische instellingen. De aanstaande verkiezingen zijn een moeilijke maar volgens mij onontkoombare opdracht, een eerste stap op de moeilijke weg naar het herstel.
Dat proces ondervindt echter vele moeilijkheden. In de eerste plaats is er het probleem van de coördinatie van de misschien wel te talrijke organisaties die ter plaatse werkzaam zijn en er elkaar vaak beconcurreren. Een andere ernstige moeilijkheid is het gebrekkige beheer en de ontoereikendheid van de financiële middelen, met alle negatieve gevolgen vandien voor de kwaliteit en de kwantiteit van de programma's en voor het tempo van de uitvoering ervan. De tijd dringt.
Wat de Europese Unie betreft, zou men het in deze noodsituatie weinig geschikte PHARE-programma kunnen vervangen door een specifiek programma dat speciaal op de noodsituatie, vooral in Bosnië, is toegesneden en dat speciaal daarvoor wordt gefinancierd. Met die aanpak kunnen wij meteen ook de Europese inspanningen politiek beter zichtbaar maken en de verantwoordelijkheden beter bepalen.
Verbijsterend is ook, wat de veiligheid betreft, de samenstelling van de internationale politiemacht: een zonderling samenraapsel van allerlei mensen met een verschillende achtergrond en opleiding en behorend tot verschillende culturen, landen en rassen, die men moeilijk in een homogene politiemacht kan samenbrengen. Die formule, die de Verenigde Naties al vaker hebben uitgetest, heeft altijd al gefaald zodra ze op de proef werd gesteld. Wat zou er gebeuren als een dergelijke politiemacht de opdracht zou krijgen de oorlogsmisdadigers te arresteren? Met betrekking tot de veiligheid en de wederopbouw van Bosnië rijst de beklemmende vraag of de Amerikanen ook na dit jaar nog ter plaatse zullen blijven. Wat zal er gebeuren na de verkiezingen in de Verenigde Staten? Zal men dan beslissen dat de Amerikanen ter plaatse blijven? Zal Europa, als de Amerikanen vertrekken, hun plaats in de IFOR-troepenmacht kunnen innemen?
Inmiddels hebben de Verenigde Naties onlangs het wapenembargo tegen Bosnië opgeheven. Is die beslissing niet voorbarig en misschien zelfs inopportuun? Dreigt ze geen nieuwe bewapeningswedloop op gang te brengen die de situatie alweer zou destabiliseren? Zolang het herstelproces niet tegen een stabiel tempo vordert, wacht ons nog veel werk. Tot besluit nog het volgende: de Europese Unie moet de internationale gemeenschap moreel, politiek en financieel mobiliseren om de wederopbouw te bespoedigen en tot een goed einde te brengen.

Bertens
Mijnheer de Voorzitter, de voorgaande sprekers hebben terecht geïllustreerd wat voor zorgen wij hebben over datgene wat betekent oorlog en vrede. De toch al niet al te vrolijke afloop van de midterm review in Florence van het Dayton-akkoord voor het vredesproces heeft dat uitgesproken. Ik wil me gezien de tijd beperken tot het volgende.
Het vaststellen van de verkiezingsdatum is interessant maar onvoldoende wanneer de internationale gemeenschap er niet achter staat om inderdaad een echte bijdrage te leveren aan democratische verkiezingen. De IFOR moet dan ook bijdragen aan de arrestatie van bijvoorbeeld de heren Karadzic en Mladic en aan de terugkeer van de vluchtelingen. De Unie en andere donoren moeten aan de uitbouw van met name onafhankelijke media bijdragen, en ik wil daartoe nu een oproep doen aan deze commissaris, die hij uit andere hoofde reeds via een aantal mensen heeft gekregen. Er is nú al sprake van dat diverse, met name buitenlandse journalisten, problemen krijgen, gevolgd worden en gestoord worden in hun werk. Ik hoop dat het mogelijk is om in het kader van de verkiezingen die hopelijk in september plaatsvinden een soort hotline te organiseren tussen de journalisten en het kantoor van de heer Bildt of de andere autoriteiten zodat in ieder geval terecht en op tijd wordt gewaarschuwd wanneer journalisten hun werk niet vrij kunnen doen.
Vrije media, met name in het kader van de verkiezingen, vormen een grote bijdrage aan het democratische gevoel gehoord te worden en gehoord te kunnen worden.

Theonas
Mijnheer de Voorzitter, allereerst zou ik onze collega, de heer Alavanos, en de andere rapporteurs willen feliciteren met hun verslag.
Het is niet mijn bedoeling, mijnheer de Voorzitter, op te sommen wat er al die jaren in het met bloed besmeurde voormalige Joegoslavië gebeurd is. Ik zal me er eenvoudig toe beperken te zeggen hoe vaak we met hypocrisie te maken hadden in de Europese Unie, en dus zelfs in dit Europees Parlement. Verder wil ik nog zeggen dat de verantwoordelijkheid van de Europese Unie voor de tragedie die de bevolking van het voormalige Joegoslavië doorgemaakt heeft en nog doormaakt, enorm is. Het is dan ook niet meer dan vanzelfsprekend dat haar verantwoordelijkheid bij het - voor zover dit gebeurt - herstel van deze catastrofe en bij de uiting van solidariteit met de overlevingsproblemen waarmee de burgers in die gebieden kampen, even groot is.
De belangrijkste richtsnoeren voor deze hulpverlening moeten er als volgt uitzien:
herstel van de infrastructuur die tijdens de oorlog verwoest werd; - terugkeer van alle vluchtelingen en ontheemden naar hun huizen; dit wil dus zeggen dat er voorwaarden gecreëerd moeten worden die een dergelijke terugkeer zouden bevorderen, want mooie beloftes volstaan niet voor de terugkeer van die mensen naar de plaats waar ze woonden, waar ze zich alle jaren voordien vreedzaam ontwikkeld hebben; - werk maken van de opruiming van alle mijnenvelden die het leven van duizenden mensen in Bosnië bedreigen; - voorrang geven aan de sociale reïntegratie van de burgers, en niet aan de opslorping van de kredieten door experimentele acties en gladde jongens van allerlei slag, die de broodnodige, ter beschikking gestelde steun beslist zouden verspillen; - verdeling van de steun, zonder onderscheid of uitzondering, onder alle bevolkingsgroepen, Serviërs, Kroaten en Moslims, zonder bijzondere bepalingen en voorwaarden.Wij zouden om het even welke poging om deze steun te koppelen aan voorwaarden voor politiek gedrag en voorwaarden ter stimulering van een welomschreven sociaal organisatiemodel, als een nieuwe uiting beschouwen van een onmenselijke houding bij de Unie en haar instellingen.
De vrede van Dayton is een vrede die met de wapens, met geweld opgelegd werd. Dat is natuurlijk geen echte vrede. De crisis en de haat die de oorlog heeft doen ontstaan, zijn nog niet overwonnen. Het opleggen van voorwaarden en het onrechtmatig manipuleren van de steunverlening kunnen de oorlog opnieuw doen oplaaien. En hier zal de verantwoordelijkheid van de Europese Unie en van haar beleid gegrift worden in de geschiedenis en in het geheugen van het volk.

Aelvoet
Voorzitter, collega's, er drukt inderdaad nog altijd een loodzware last op het vredesproces in voormalig Joegoslavië en meer bepaald in Bosnië-Herzegowina. Wat mij betreft zijn er twee factoren die op korte en middellange termijn daar een zeer negatieve rol zouden kunnen spelen. Dat is op de eerste plaats de opheffing van het wapenembargo, dat gisteren is ingegaan en op de tweede plaats het mogelijk mislukken - wat ik niet wens - van de verkiezingen die gepland zijn in het najaar.
In het Dayton-akkoord was voorzien dat de staat Bosnië-Herzegowina bij de start niet zou beschikken over een eigen leger en eigen politie wat uiteraard gezien een essentiële staatsfunctie normaal is. Er lagen evidente redenen voor het grijpen die dat kunnen verklaren maar het blijft een feit dat de aanwezigheid van twee legers binnen een zogenaamde staat, die elkaar nog altijd vijandig gezind zijn, een blijvende factor van verdeeldheid is. Daar komt dus bovenop dat de Veiligheidsraad gisteren beslist heeft om het wapenembargo op te heffen waardoor de Amerikanen in IFOR ter plekke in een zeer dubbelzinnige positie terechtkomen, langs de ene kant peace keeper binnen IFOR en langs de andere kant de belangrijkste wapenleverancier aan de federatie BosniëHercegovina. Iedereen weet dat en dat is ook zichtbaar op het terrein. Vandaar mijn vraag aan de commissaris op welke manier de Unie gaat proberen om controle uit te oefenen op de afspraken die zijn gemaakt en om ervoor te zorgen dat de credibiliteit van IFOR niet aangetast wordt, want voor mij is het een haalbare formule te zeggen dat IFOR een tijd langer moet blijven dan oorspronkelijk was voorzien maar dat koppelen aan herbewapening vind ik een contradictio in terminis .
Het tweede probleem, dat van de verkiezingen, daar is het evident dat zeer veel groepen ter plaatse die voornamelijk met mensenrechtenzaken bezig zijn waarschuwen voor het feit dat op de korte termijn het diegenen zijn die gepleit hebben en gevochten hebben voor de etnische zuivering die aan het kortste touw zullen trekken. Aan de andere kant zijn alle partijen, inbegrepen de oppositie, van oordeel dat het beter is dat de verkiezingen doorgaan. Wat dat betreft wil ik daaraan het voordeel van de twijfel geven maar het zal van het grootste belang zijn dat wij in de komende weken en maanden nadien dit proces van nabij opvolgen, zoniet zullen wij ook wat dat betreft het pleit verliezen.

Pradier
Mijnheer de Voorzitter, in Bosnië-Herzegowina is de vrede weergekeerd. Althans, de wapens zwijgen. Tweehonderdduizend soldaten, of nog meer, zijn weer naar hun kazerne teruggekeerd met de wapens over hun schouders. Nu maken wij ons ongerust over het feit dat alles, of bijna alles, nog moet worden gedaan. We moeten, voorlopig tenminste, rouwen - maar de rouw is van nature tijdelijk - over de lang gekoesterde, maar vervlogen droom van een pluri-etnische, pluriculturele en plurireligieuze samenleving. Laten we ons niet vergissen, de gewelddadigen en de moordenaars hebben hun partij gewonnen. Ik zeg niet dat zij de oorlog hebben gewonnen. Maar in ieder geval wel een belangrijke strijd.
Iedere zone waar het nu kalm is, wordt gecontroleerd door één etnische groep, die hier alleen woont of de overgrote meerderheid van de bevolking uitmaakt. Probeert u eens van de ene stad naar de andere in Bosnië te komen. Dat is vrijwel onmogelijk. Probeert u eens te telefoneren van Tuzla naar Banja Luka, ook dat is vrijwel onmogelijk. Deze minimale vrijheden van verkeer en communicatie bestaan nog niet eens. De leiders van deze naast elkaar gelegen enclaves lappen de vrijheden van de burgers aan hun laars, onder meer de vrijheid van meningsuiting en de persvrijheid.
Welnu, de Europese Unie kan druk uitoefenen om deze autoriteiten te brengen tot de inachtneming - zij het minimaal - van de vrijheden van de burgers die in de door hen gecontroleerde gebieden wonen. Wij hebben de middelen, u heeft de middelen om heldere voorwaarden te stellen voor de samenwerking, vooral op financieel vlak. Daartoe moet bij de aanwijzing, vervolging, beoordeling en veroordeling van de misdadigers, de kwaliteit van de steun die het tribunaal bij de lokale autoriteiten, de Serviërs, Kroaten en Moslims, zal vinden, worden beschouwd als een doorslaggevend criterium voor de toekenning van de Europese steun.
Om het geweld te beteugelen is het eveneens absoluut noodzakelijk dat IFOR in haar huidige of in een nog nader te bepalen andere vorm aanwezig blijft, goed bewapend en vastbesloten om de bevolking te beschermen, die destijds door de internationale gemeenschap in handen van de massamoordenaars werd gelaten. Deze militaire aanwezigheid, die geacht wordt iedere opleving van het gewapende conflict de kop in te drukken, moet het ook mogelijk maken dat de volkeren daar weer vertrouwen krijgen en opnieuw aan hun eigen toekomst gaan werken.

Van der Waal
Mijnheer de Voorzitter, wie de vier waardevolle verslagen leest die aan de orde zijn, komt opnieuw onder de indruk van het enorme menselijk leed en de geweldige materiële schade die door meer dan vier jaar oorlog in ex-Joegoslavië zijn aangericht. Hoewel het akkoord van Dayton een basis voor vrede biedt, blijft het gezien het voortbestaan van de etnische scheidslijnen wel de vraag of Bosnië ooit een multietnische eenheidsstaat kan worden. Met een afgedwongen machtsevenwicht en vredesakkoord zijn we er niet.
Niettemin is de internationale steun waarover we vandaag spreken, het aangewezen instrument om de terugkeer naar een normale samenleving in ex-Joegoslavië te bevorderen. Naast humanitaire hulp in de vorm van onder andere voedselvoorziening en medische verzorging, moet in de komende tijd het accent verschuiven naar wederopbouwhulp, gericht op zelfvoorziening. Het is vooral van belang dat er voor de verkiezingen van dit najaar tastbare resultaten worden geboekt.
Het is niet eenvoudig in het grote aantal projecten bepaalde prioriteiten aan te geven. Toch zouden wij voorrang willen geven aan die projecten die de samenwerking tussen de verschillende bevolkingsgroepen in exJoegoslavië kunnen bevorderen. Daarnaast verdient de demobilisatie van de ongeveer 300.000 militairen en de integratie van deze mensen in het arbeidsproces hoge prioriteit. Een punt dat onderbelicht blijft, is in hoeverre de Unie een bijdrage kan leveren aan de wapenvermindering in de regio. Ik vrees dat met alleen stabilisatie van het bestaande bewapeningsniveau de vrede niet is gediend. Ik zou het op prijs stellen daarover de mening van de commissaris te vernemen.
Tenslotte, bij de steunverlening aan de wederopbouw gaat het er niet zozeer om dat de Unie haar geloofwaardigheid op het terrein van het buitenlands en veiligheidsbeleid bewijst, zoals we in één van de verslagen lezen. Het gaat er primair om dat de Unie en de internationale gemeenschap zich met de hulpverlening kwijten van hun morele verplichtingen tegenover de burgers van het door oorlog geteisterde exJoegoslavië in de hoop hier blijvende vrede tot stand te brengen.

Antony
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, de verslagen-Alavanos, Mendiluce en Titley die ons zijn voorgelegd over de humanitaire hulp en de wederopbouw van de landen van het vroegere Joegoslavië, stemmen niet tot tevredenheid. Alleen het verslag van onze collega Giansily biedt een begrotingsnauwkeurigheid die ons aangenaam verrast. Het verslag van de heer Alavanos, een Griekse communist, neemt echter de bedoelingen van de Raad en de Commissie over, maar voegt hieraan onacceptabele voorwaarden, gelieerd aan zijn ideologische standpunten, toe.
De heer Alavanos heeft in 1991, evenals de heer Delors, zijn verzet kenbaar gemaakt tegen de onafhankelijkheid van de Slovenen en de Kroaten, die unaniem hun vastberadenheid toonden, hun vrijheid en soevereiniteit te hervinden. Deze houding, zo weten we, is als belangrijke steun opgevat door de leiders van het communistische regime van het Servisch-communistische leger. We zien niet goed in waarom de heer Alavanos, die het verenigde, multinationale en pluriculturele Joegoslavië bejubelt, zijn redenering niet voor zijn eigen land laat gelden. Waarom zou hij geen Grieks-Turkse, of Turks-Griekse samenleving willen, die een einde zou maken aan het eeuwenlange conflict tussen beide buurnaties?
Ook de beide overige verslagen zijn bezoedeld met dergelijke ideologische vooroordelen. Zo vergeet men dat Kroatië, waarvan een derde van het grondgebied ruim vier jaar lang is bezet en verwoest, een immense inspanning heeft geleverd om niet alleen zijn eigen onderdanen, maar ook tienduizenden christenen of moslims uit Bosnië in het bevrijde deel van zijn land te ontvangen / op te nemen.
Uit de oorlog is een verdeling gekomen, een verdeling die zoals altijd onbevredigend is, maar omdat nu ieder volk zo goed en zo kwaad als het gaat een gebied kreeg toegewezen, waarom zouden we dan met alle geweld de vluchtelingen moeten dwingen naar hun vroegere woonplaats terug te keren? Waanzin, want dezelfde oorzaken leiden tot dezelfde gevolgen! Van belang is te voorkomen dat de moslims van Bosnië verpalestiniseren, wat dreigde te gebeuren.
Dat de vluchtelingen dus zo snel mogelijk hun kampen in het buitenland verlaten en naar huis terugkeren, of naar hun omgeving, in Bosnië, naar hun eigen volk, dat is de beste waarborg voor de vrede!

Willockx
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, we weten het allemaal, Europa heeft gefaald in de preventie van het conflict in ex-Joegoslavië, heeft gefaald bij het beëindigen van het conflict in ex-Joegoslavië.
Het moet nu voor Europa een erezaak worden het voortouw te nemen in een snelle, efficiënte en grootschalige hulp die de wederopbouw van ex-Joegoslavië, in het bijzonder van Bosnië-Herzegowina, maximaal garandeert. Dit is uiteraard gekoppeld aan een aantal voorwaarden.
Ten eerste, de volledige uitvoering van de akkoorden van Dayton. Ik denk dat de sfeer in dit debat duidelijk is. Iedereen ziet dat er nog structureel belangrijke problemen zijn bij gebreke aan een echte vredeswil van alle betrokken partijen. De uitvoering van de akkoorden van Dayton is dus geenszins een feit. De verkiezingen zijn reeds uitgesteld en de vragen blijven over het welslagen van de verkiezingen in de herfst. De evaluatieconferentie van 13 en 14 juni in Firenze heeft bevestigd dat er grote problemen blijven inzake vrijheid van beweging en vrijheid in de media. Dat de uitlevering van oorlogsmisdadigers verre van vervuld is, dat Karadzic en Mladic nog altijd op vrije voeten rondlopen. Een aspect wordt mijns inziens vaak over het hoofd gezien namelijk dat de situatie in Bosnië ook nauw verbonden is met de situatie in Oost-Slavonië. In die zin dat elke verslechtering van de situatie in Oost-Slavonië met name door het ontstaan van nieuwe vluchtelingenstromen ernstige repercussies kan hebben voor de broze situatie in Bosnië-Herzegowina. Ik vraag daarom speciale aandacht voor Oost-Slavonië.
Een tweede voorwaarde die wij stellen, voornamelijk ook vanuit de begrotingscommissie is de noodzaak aan maximale transparantie van de gelden die worden opgenomen en een strenge controle op de besteding van de financiële middelen. Concreet houdt dit in dat het Europees Parlement volwaardig wil betrokken zijn en blijven bij de concrete realisatie van de wederopbouwinspanning. Belangrijk hierbij is dat onze commissies begroting en begrotingscontrole hierbij een belangrijke rol moeten spelen. Urgenties en systematische urgenties zoals wij die hebben gekend bij de kredietoverschrijvingen die we reeds hebben goedgekeurd zijn democratisch voor dit Parlement niet langer aanvaardbaar. Vandaag ligt een nieuw financieel reglement voor. Opnieuw wordt een beroep gedaan op deze urgentie. Ik denk dat we zorgvuldig moeten afwegen en definiëren op welke wijze wij begrotingstechnisch zullen proberen erover te waken dat aan de ene kant de hulpverlening voldoende efficiënt en voldoende snel kan gebeuren maar aan de andere kant ook voldoende doorzichtig.
Sta mij toe te besluiten dat ik onder de indruk ben gekomen van het verslag dat collega Müller heeft uitgebracht omtrent de trage doorstroming van de geldmiddelen. Deze bureaucratische rompslomp moet op zijn minst worden vermeden wat betreft de toekomstige besteding van de steun.

Oostlander
Mijnheer de Voorzitter, wij hebben in het begin van het debat al weer een keer gehoord over de onmacht en het onvermogen van de buitenwereld en van de Europese Unie in de behandeling van de problemen van ex-Joegoslavië. Ik denk dat we ermee op moeten houden in die termen over de Europese Unie te praten, met name omdat we weten dat de buitenlandse politiek wordt geleid door een intergouvernementeel gezelschap van met veto's toegeruste ministers waarvan dus per definitie het moreel niveau nooit hoger kan zijn dan van de vertegenwoordiger met het laagste moreel niveau, en dat de hele affaire hier toch te danken of te wijten is aan een amorele buitenlandse politiek die door de bedrijvers daarvan als een teken van bekwaamheid is aangezien. Ik denk dat we de schuld voor de gang van zaken in ex-Joegoslavië, voor zover die bij de intergouvernementele Raad ligt, nooit meer onder stoelen of banken moeten steken en nooit meer moeten praten over onmacht of onvermogen, want zo lag het niet.
Wij leven nu in de situatie van het Dayton-akkoord, kind van het Vance-Owen-akkoord, kleinkind van de plannen van Karadzic, die hij mij bij de aanvang van de ellende ooit mooi op een kaart aan de wand heeft uitgeduid. Daar kunnen we allemaal niet blij mee zijn. Wij kunnen blij zijn met het feit dat er een militaire component is, door de NAVO uitgevoerd in samenwerking met andere troepen, de IFOR, waardoor de troepen zijn gescheiden, op het moment helaas dat de troepen van Mladic aan de verliezende hand waren. Maar goed, toch gescheiden. Er is een civiele component, waarvan je eigenlijk moet zeggen dat het een lacher is omdat het doorvoeren van orde en van bijvoorbeeld de mogelijkheden tot terugkeer en van verkiezingen, niet anders mogelijk is in een situatie van gewelddadigheid, dan met een vrij sterke hand. Mijn eerste vraag aan de Raad is, of er nog iets te verwachten is van die internationale politiemacht, waarvan het toch de bedoeling zou zijn dat die ook sterk is uitgerust. We kunnen niet de bobbies van de Londonse straten neerzetten in Banja Luka en omgeving, of in Sarajevo en omgeving. Dat gaat nu eenmaal niet. Je zult daar toch troepen moeten hebben die meer lijken op een oproerpolitie, of zoals in Nederland, een marechaussee, een politie die eventueel ook over pantserauto's kan beschikken. We hebben daar regelmatig te maken met gewapende bendes. Is er een mogelijkheid dat die politiemacht wat dat betreft inderdaad toch nog een realiteit wordt, en ook effectief kan optreden?
Ten aanzien van verkiezingen moet ik bovendien vragen aan de Commissaris hoe het dan toch eigenlijk staat met onze hulp aan de vrije media. Wij weten dat het conflict in Joegoslavië, net als bijvoorbeeld in Ruanda en Burundi, in enorme mate te wijten is aan het misbruik, manipulatie van de media. Al jaren lang praten wij erover en er is nog steeds niets effectiefs aan de orde wat betreft de beïnvloeding door echte vrije media, gesteund door ons. Ik denk dat het van belang is om de vinger op die wonde te leggen.
Mijnheer de voorzitter, ik ben bijzonder blij dat in een ander verslag vandaag is aangenomen dat een openbaar internationaal onderzoek moet plaatsvinden naar de politieke gang van zaken rond Srebrenica. Ik denk dat een aantal landen daarover niet graag iets wil weten, net zo min als van de arrestatie van Karadzic en Mladic, omdat er misschien teveel vervelende zaken aan het licht komen. Ik denk dat het van belang is dat het Parlement, de volksvertegen-woordiging, ernaar gevraagd heeft.

Baldi
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, in de eerste plaats wil ik de heren Mendiluce Pereiro en Giansilly feliciteren met het voortreffelijk werk dat zij hebben verricht.
De wederopbouw van ex-Joegoslavië en de hulp aan de door de oorlog getroffen bevolking mag niet voorbijgaan aan het vredesproces dat in december 1995 met de goedkeuring van de Dayton-akkoorden op gang is gebracht. De Europese Unie levert 65 % van de humanitaire hulp en organiseert de bijeenkomsten van de landen die aan de wederopbouw van ex-Joegoslavië willen bijdragen.
De snelle wederopbouw van de economische en sociale structuren van ex-Joegoslavië is de eerste stap naar het herstel van het status quo en derhalve naar de verbetering van de levensomstandigheden van de bevolking. Dat is een onontbeerlijke voorwaarde om de situatie in het land te normaliseren. De hulp moet de geleidelijke overgang van de noodsituatie naar de wederopbouw mogelijk maken. De totstandbrenging van gemeenschappelijke democratische instellingen, de eerbiediging van de civiele en politieke rechten en van de mensenrechten, garanties voor de terugkeer van de vluchtelingen en samenwerking met het Internationaal Tribunaal zijn onontbeerlijke voorwaarden voor het goede verloop van het vredesproces.
De internationale ministerconferentie van Florence van 13 en 14 juni, de zogenaamde mid-term of interimconferentie, is halfweg het vredesproces bijeengekomen. Op de bijeenkomst van 45 landen die op verschillende manieren bij de uitvoering van de vredesakkoorden van Dayton betrokken zijn, heeft Italië succes geboekt met het ontwapeningsakkoord en de aankondiging van verkiezingen in de komende maanden. Die verkiezingen zijn een belangrijke sleutel tot de verzoening. Zonder vrije verkiezingen kunnen geen nieuwe leiders opstaan die het land kunnen besturen en de kredieten kunnen beheren die de internationale gemeenschap voor de wederopbouw van Bosnië beschikbaar stelt.
Die verkiezingen moeten op een zo sereen mogelijke wijze verlopen en ervoor zorgen dat de oorlogsmisdadigers worden berecht. Vrede, veiligheid, vrijheid, eerbiediging van de mensenrechten, democratie en gerechtigheid zijn woorden die in deze gedurende vele jaren zwaar getroffen regio een grote betekenis zouden moeten krijgen. Wij willen een televisie die boven de partijen staat en die, in het vooruitzicht van de verkiezingen, de vrije meningsuiting waarborgt zodat de mensen correct worden voorgelicht. Doordat de verschillende bevolkingsgroepen nog steeds wrok koesteren, is de situatie nog altijd erg gespannen. Daarom moeten wij voorzichtig zijn en de plaatselijke bevolking en de minderheden respecteren om de terugkeer van de vluchtelingen mogelijk te maken.

Cars
Mijnheer de Voorzitter, het is prettig om van collega's die het voormalige Joegoslavië bezocht hebben, te horen dat de toestand daar verbeterd is. Dat benadrukt het belang van onze steun, zowel aan IFOR als aan de wederopbouw die zo verdienstelijk wordt geleid door Carl Bildt.
Zowel binnen als buiten de EU zien velen de ontwikkeling binnen voormalig Joegoslavië als een proeve voor de draagkracht van de buitenlandse politiek van de Europese Unie. Dat maakt het extra belangrijk, positieve resultaten te boeken. Hier is geld voor nodig; de donorconferentie was succesrijk, maar er is meer nodig. In dit verband wil ik alleen benadrukken dat het PHARE-programma, als melkkoe, niet onuitputtelijk is en zeer veel kalveren te voeden heeft.
De steun van de EU dient in de eerste plaats te worden gebruikt voor energievoorziening, communicatiemiddelen en woningen, en ook om weer nieuw leven te blazen in een bedrijfsleven dat in het slop is geraakt. Voor liberalen is het speciaal belangrijk dat er geen steun terechtkomt bij degenen die de mensenrechten niet eerbiedigen. Laat ik hier, mijnheer de Voorzitter, de gelegenheid te baat nemen om mijn waardering uit te spreken voor de grote inspanningen die onze collega Elisabeth Rehn zich getroost.
De bijstandsgelden mogen ook niet worden gegeven worden aan degenen die niet door hun daden laten blijken dat ze inzien dat de van oorlogsmisdaden verdachte mensen moeten terechtstaan. Zij die verantwoordelijk zijn voor de etnische zuiveringen moeten verdwijnen, de vluchtelingen moeten terugkeren, er moeten weer zelfstandige media worden opgericht en er moeten vrije verkiezingen worden gehouden. Wij moeten een stevige structuur vestigen voor het Bosnië-Herzegowina van na 1996.

Wiersma
Voorzitter, nu is besloten de verkiezingen in Bosnië op het voorziene moment te laten plaatsvinden is het van belang om te bezien hoe het met de rest van het vredesproces gaat. Zonder blijvende garanties van de veiligheid in Bosnië en zonder zichtbaar succes bij de wederopbouw, zullen de verkiezingen in een soort maatschappelijk vacuüm plaatsvinden. Ze zullen dan hoogstens de bevestiging zijn van de bestaande politieke verhoudingen in Bosnië, die zijn niet optimaal en zullen alleen verbeteren wanneer het vredesproces tenminste daar overduidelijk voordelen oplevert. Ook dient er daarom in dit verband snel zekerheid te worden verschaft over de voortzetting van de internationale presentie in Bosnië die zo'n fundamentele basis vormt voor elke herstelpoging.
Men kan twijfel hebben bij de juistheid van de gekozen verkiezingsdatum. Valt er voor de mensen wel iets te kiezen? Zullen de juiste omstandigheden aanwezig zijn in september? Maar aangezien de internationale gemeenschap besloten heeft dat aan het Dayton-schema moet worden vastgehouden, moeten wij ons nu vooral concentreren op de omstandigheden in Bosnië zelf en de Unie kan eraan bijdragen dat de verkiezingen en de campagneperiode eenieder een eerlijke kans geven om zich te manifesteren. Door verschillende voorgaande sprekers is er met nadruk op gewezen dat het van groot belang is goede, vrije en eerlijke omstandigheden te creëren tijdens de campagne en tijdens de verkiezingen en in dat verband is het ook van belang meer aandacht te besteden aan de rol van de vrije media.
Ook komt het ons voor dat de Unie zou moeten proberen samen met andere donoren het zichtbare herstel van Bosnië te versnellen. Nu wordt wel veel gepraat, er worden wel veel plannen voorbereid maar de mensen zien weinig concrete resultaten. Er moet meer geld worden vrijgemaakt, er moet minder met ingewikkelde procedures worden gewerkt, er moeten meer lokale mensen worden ingezet en er moet sneller materiaal aangeleverd worden. De mensen in Bosnië laten zien dat er iets verandert en dat zij zelf er ook iets aan kunnen doen. Ik denk dat de Europese Commissie er ook moet voor zorgen dat haar bureaus in Bosnië adequaat uitgerust zijn en over voldoende competentie beschikken om hun werk efficiënt en snel te kunnen uitvoeren.
In dit verband wil ik ook aandacht vragen voor de noodzaak de coördinatie tussen de internationale organisaties ter plekke te verbeteren. Toen ik daar onlangs was kreeg ik de indruk dat de hulpverleners soms over elkaar struikelen heel Sarajevo is vol met goed uitgeruste landrovers - en dat veel van die organisaties ook vaak langs elkaar heen werken. Rapporteur Titley wijst terecht op het traag beschikbaar komen van toegezegde hulpbijdragen. Ook dat punt verdient de nodige aandacht.
Wanneer de internationale gemeenschap het politiek proces volgens schema wil laten verlopen zal ze tenminste ook bereid moeten zijn sneller dan nu te investeren in het scheppen van een materiële basis voor politieke vooruitgang. In dat opzicht zijn de verkiezingen belangrijk. De rol van IFOR in het vredesproces is belangrijk maar een zichtbaar herstel, zichtbare resultaten van wederopbouw zijn van even groot belang voor het welslagen van de enorme operatie die de internationale gemeenschap in Bosnië heeft opgezet.

Kittelmann
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, wij hebben al gezegd hoe buitengewoon moeilijk het is de onontbeerlijke hulp zo te verlenen dat wij, na alle oorlogsgruwelen, de mensen spoedig opnieuw vertrouwen kunnen geven en kunnen laten zien dat wij hen beschermen en dat zij uit economisch oogpunt een nieuwe start kunnen nemen. Mevrouw Pack heeft zeer uitvoerig uiteengezet dat het onrecht en de etnische zuiveringen, zonder dat zulks duidelijk tot de publieke opinie doordringt, gewoon doorgaan. Alleen de Europese Unie komt de financiële verplichtingen na die wij op de donorconferentie hebben aangegaan.
Wij moeten wel voorzichtig zijn. De mensen die ginds op onze hulp wachten zijn niet gediend met verwijten maar hebben economische en psychologische hulp nodig. Wij mogen hen niet in de steek laten, maar moeten proberen hen uit zoveel mogelijk bronnen hulp te bieden. Wij moeten niet alleen de mensen die ter plaatse zijn gebleven, maar ook de vluchtelingen die aarzelen om terug te keren, duidelijk laten zien dat de wederopbouw van het land de inzet van allen vergt.
Wij mogen de bevolking ook niet indelen in, enerzijds, de groep die tijdig is kunnen vluchten en nu op de wederopbouw wacht om terug te keren en, anderzijds, de groep die ter plaatse is gebleven en daar zwaar heeft geleden. Tot deze laatste mensen kunnen wij nu niet zeggen dat zij het land moeten heropbouwen tot de anderen zien dat ze kunnen terugkeren. Ik begrijp het dilemma, maar wij kennen ook de gevolgen.
Wij kunnen met zekerheid alleen zeggen dat de weg naar de vrede lang is. Wij mogen ons geduld niet verliezen. Als Europees Parlement moeten wij de Commissie en de Raad helpen, niet door ze verwijten toe te sturen, maar door samen met hen deze moeilijke situatie aan te pakken. Geld heeft men overal nodig, maar op dit ogenblik vooral in ex-Joegoslavië. Daarom moeten wij ook in deze moeilijke tijden onze verplichtingen zonder versagen nakomen.

Imbeni
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer Van den Broek, mijnheer Fassino, ik heb slechts om een enkele reden het woord gevraagd. Ik wil niet herhalen wat vele andere sprekers reeds hebben gezegd over onze gemoedstoestand, over de moeilijkheden en perspectieven en dergelijke meer. Ik wil het hebben over een kwestie die ik ook al eens in de Commissie buitenlandse zaken in aanwezigheid van de heer Van den Broek heb aangekaart en die ook in het verslag van de heer Mendiluce Pereiro terloops wordt vermeld.
Ik ben ervan overtuigd dat wij niet op de herziening van de financiële vooruitzichten mogen wachten om voor de wederopbouw van ex-Joegoslavië een specifiek programma op te stellen. Ik meen dat elke hulp - waartoe wij als Europese Unie beslist een grote bijdrage leveren - ontoereikend is als ze niet in een nieuw programma wordt ingepast. Wat wij nu doen, kunnen wij niet als doeltreffend beschouwen, niet zozeer uit kwantitatief oogpunt - na de ineenstorting van de Sovjetunie en het einde van de koude oorlog hebben wij TACIS en PHARE op stapel gezet -, maar omdat wij na vier jaar oorlog niet mogen denken dat wij onze hulp voor de wederopbouw anders kunnen organiseren dan door middel van een specifiek programma. Dat is uiterst belangrijk voor de geloofwaardigheid van de Europese Unie en geeft ons meer recht om ons met de zaken te bemoeien. Wij zouden met andere woorden niet als waarnemers of controleurs aan de kiescampagne mogen deelnemen, maar zouden daarvan om zo te zeggen een integrerend deel moeten uitmaken en daarbij twee zaken moeten onderstrepen. Uiteraard moeten daarbij niet alleen de Commissie en de Raad, maar alle instellingen aan het woord komen.
In de eerste plaats moeten wij zo spoedig mogelijk een volledig programma voor de wederopbouw uitstippelen. Dat moet een meerjarenprogramma zijn dat kan worden verlengd. In de tweede plaats zal onze aanwezigheid zich zeker niet tot 1996 beperken. De landen en instellingen die de troepenmacht hebben bijeengebracht moeten duidelijke taal spreken. Als onzekerheid heerst over de vraag of de IFOR-troepenmacht ook na 1996 in Bosnië blijft, nemen de risico's toe en wordt het, zoals de heer Oostlander en vele anderen terecht hebben opgemerkt, moeilijker om een rechtvaardige vrede tot stand te brengen en de oorlogsmisdadigers voor het gerecht te brengen. Dat laatste wordt dan misschien ook wat huichelachtig en zonder echt effect.

Tillich
Mevrouw de Voorzitter, in de eerste plaats wil ik erop wijzen dat de Europese Unie in de landen van ex-Joegoslavië de eerste en grootste helper in nood was. Wij zijn ter plaatse en zijn daar ook actief. Dat is zeker positief. Waar ligt dan eigenlijk het probleem? De afgevaardigden in het Europees Parlement hebben altijd gezegd dat die landen bij de wederopbouw niet kunnen worden geholpen als de Europese Commissie haar gebruikelijke methodes en strategieën toepast. Uit het verslag van de heer Giansily blijkt dat de hulp op dit ogenblik uit tien verschillende begrotingslijnen wordt gefinancierd. Dat betekent ook dat verschillende diensten van de Commissie die hulp volgens verschillende procedures trachten te coördineren. Dat probleem moet ook worden bekeken tegen de achtergrond van wat de andere donorlanden doen en in samenhang met de wijze waarop de hulp wordt gecoördineerd. Ik vrees dat de coördinatie van de hulp vaak spaak loopt.
Wat moet er volgens mij gebeuren? De financiële hulp moet op basis van een nog te creëren rechtsgrondslag worden versterkt. Dat is hier al gezegd. De Commissie moet de hulp efficiënt organiseren en de procedures moeten worden bespoedigd. Ook dat is hier al gezegd. Zoals wij ook al herhaaldelijk hebben opgemerkt is de huidige aanpak volgens de PHARE-procedures duidelijk verkeerd. Volgens die ingewikkelde aanbestedingsprocedure verloopt tussen de ontwikkeling en de uitvoering van een project ten minste zes maanden en gewoonlijk zelfs een jaar. Zoiets kan men moeilijk spoedhulp voor de wederopbouw van exJoegoslavië noemen.
PHARE wordt in samenwerking met de regeringen van de ontvangende landen uitgevoerd, de afzonderlijke projecten met de regeringen. In Bosnië-Herzegowina vinden weldra verkiezingen plaats. Het PHAREprogramma kan door de huidige regering dan ook voor electorale doeleinden worden gebruikt. Dat geldt zowel voor de keuze van de projecten als voor een eventuele vertraging in de uitvoering daarvan.
Europa heeft al eens naar ons gekeken toen in het betrokken gebied oorlog werd gevoerd. Nu het tere plantje van de vrede begint te gedijen, kijkt Europa opnieuw naar ons. Laten wij er dan ook voor zorgen dat wij dat plantje met veel geld ook helpen groeien.

Kouchner
Mevrouw de Voorzitter, ik heb maar één minuut om u te zeggen hoe blij ik ben met deze verslagen, waarmee ik de rapporteurs geluk wens en vooral de meest politieke van hen, de heer Mendiluce Pereiro.
Dan snel en wat abrupt enkele punten: verkiezingen ja, omdat dat beter is dan geen verkiezingen, mits zij goed zijn voorbereid. Deze nogmaals uit te stellen zou een ramp betekenen. We moeten deze verkiezingen als een begin zien, niet als een opgave; er moeten verkiezingen komen om de solidariteit te verdubbelen.
Wat de vluchtelingen betreft, moeten we natuurlijk hun terugkeer garanderen, maar we mogen ons niet zomaar van hen ontdoen, noch hen dwingen; we moeten hun de keuze laten, maar de humanitaire hulp scheiden van de steun voor de wederopbouw, waaraan immers voorwaarden kunnen worden gesteld, met name de arrestatie van de oorlogsmisdadigers: met andere woorden, we moeten het internationale permanente oorlogstribunaal steunen, dat slechts over beperkte middelen beschikt. Dat kunnen we. We moeten voorwaarden aan deze steun verbinden.
En voorts mogen we niet alles overhaast doen en na de verkiezingen verdwijnen. We moeten de Europese aflossing voorbereiden, ook al weten we dat de Amerikaanse troepen zullen vertrekken. Het is nu tijd om te zeggen dat zij na het vertrek van de Amerikaanse troepen ons nog lange tijd nodig zullen hebben. Laten we ons capabel tonen, wij Europeanen, te compenseren wat, misschien zelfs om electorale redenen, zou kunnen worden opgevat als zouden we hen in de steek laten.

Blak
Mevrouw de Voorzitter, ik vind het altijd een waar genoegen om de verschillende meningen te horen. Met sommigen ben ik het misschien niet helemaal eens, bijvoorbeeld wanneer bepaalde sprekers in dit debat opperen dat de middelen voor noodhulp aan Joegoslavië beter aan iets anders besteed zouden worden. Ik zal niet ontkennen dat er vele goede dingen zijn waaraan we ons geld kunnen besteden en het is zoals altijd een kwestie van prioriteit. Wie dit gebied echter heeft bezocht en het menselijk lijden dat zich er dagelijks afspeelt, met eigen ogen heeft gezien, kan als mens niet anders dan een helpende hand reiken aan hen die erom vragen. Persoonlijk vind ik dat we meer zouden moeten doen, maar wat we nu zien, is toch al een begin.
De heropbouw van het voormalig Joegoslavië is een taak die zo snel mogelijk gestart moet worden. Het land is een grote hoop bakstenen. In de meeste gebieden is er water noch elektriciteit en het ergste is dat er over grote gebieden landmijnen liggen. Mijnen die het verschil niet kennen tussen soldatenlaarzen en kinderspelletjes. De vluchtelingen die in andere landen verblijven, wensen natuurlijk niet terug te keren naar een land waar men sterft van een boswandeling of waar men kilometers moet lopen voor water. Het moet mogelijk zijn in dit gebied te wonen vooraleer de vluchtelingen kunnen terugkeren. Ze moeten een toekomst hebben om naar terug te keren. Wij moeten meehelpen dit land weer bewoonbaar te maken en miljoenen mensen weer een menswaardig bestaan te geven. Wij mogen ze niet afhankelijk maken van onze noodhulp. Het is onze taak ervoor te zorgen dat deze mensen in hun eigen levensonderhoud kunnen voorzien en op eigen benen kunnen staan.
Als ondervoorzitter van de Commissie begrotingscontrole van het Europees Parlement ben ik bezorgd over het beheer van de middelen. Er is zo'n grote behoefte aan onze steun dat het een misdrijf is telkens wanneer ook maar de minste ecu verloren gaat aan nodeloze administratie en gesjoemel, om nog te zwijgen van de directe fraude. Daarom moeten wij alles doen om te controleren of de hulp de mensen bereikt voor wie ze bedoeld is.

Fassino
Mevrouw de Voorzitter, ik zou hier in dit debat willen uitgaan van de conclusies van de tussentijdse conferentie die vorige week in Florence heeft plaatsgevonden. Die conferentie heeft drie belangrijke resultaten opgeleverd. In de eerste plaats hebben alle strijdende partijen in Florence voor het eerst aanvaard naast elkaar in dezelfde zaal te gaan zitten. Zij hebben de situatie samen besproken en elkaar op die manier als onmisbare gesprekspartners in het vredesproces erkend. Dat lijkt vanzelfsprekend, maar eigenlijk is dat in Florence pas voor de eerste keer gebeurd. Volgens mij is dat een uiterst belangrijk politiek feit, omdat wederzijdse erkenning een onontbeerlijke voorwaarde is voor elk vredesproces. Men kan een overeenkomst onmogelijk de nodige duurzaamheid geven of ten uitvoer leggen als de ondertekenende partijen elkaar in werkelijkheid niet erkennen en als niemand vertrouwen heeft in de oprechtheid of de vredeswil van de andere.
Het tweede belangrijke resultaat dat in Florence is bereikt is de afspraak dat op 14 september verkiezingen plaatsvinden, nadat op 30 juni eerst in Mostar verkiezingen zullen zijn gehouden. De vaststelling van de datum voor de verkiezingen garandeert weliswaar nog niet dat die verkiezingen ook echt zullen plaatsvinden, maar is wel een aansporing voor iedereen - in de eerste plaats de partijen die elkaar de jongste jaren hebben bestreden - om alle nodige politieke, wetgevende, regelgevende en operationele middelen aan te wenden om die verkiezingen op 14 september te kunnen houden. In elk geval dwingt de vaststelling van een datum de internationale gemeenschap, in de eerst plaats de Europese Unie, ertoe alles in het werk te stellen om die verkiezingen in september te laten plaatsvinden en ervoor te zorgen dat ze een stevige basis voor het vredesproces worden.
In de derde plaats heeft men in Florence bereikt dat, zoals een aantal sprekers hier al hebben gezegd, het akkoord is ondertekend over de controle op de in het gebied aanwezige wapens. Zoals bekend was men er enkele dagen voordien in Oslo niet in geslaagd dat akkoord te bereiken. In Florence is dat nu wel gebeurd, zij het na moeizame en langdurige onderhandelingen, die gelukkig met succes konden worden bekroond. Welnu, ik meen dat ook dat een belangrijke en beslissende stap is om het vredesproces te consolideren.
Dat het vredesproces lang en moeilijk zal zijn spreekt vanzelf. Vele sprekers hebben dat hier gezegd en dat blijkt ook uit het verslag. Geen enkel vredesproces verloopt rechtlijnig. Na vier jaar oorlog, etnische zuiveringen en haat is het duidelijk dat het vredesproces moeizaam zal verlopen en soms misschien zal stokken of zelfs achteruitgaan. Toch geloof ik eerlijk gezegd niet dat die problemen, moeilijkheden en tegenstrijdigheden ons ertoe mogen aanzetten daarvan zonder meer akte te nemen of daaruit de fatalistische conclusie te trekken dat wij niet weten of het vredesproces tot een goed einde zal worden gebracht of wat er zal gebeuren. De vele moeilijkheden moeten ons integendeel aansporen om nog meer initiatieven te nemen en nog grotere inspanningen te doen om alle problemen te overwinnen.
De grootste moeilijkheden waarmee wij worden geconfronteerd zijn hier al in herinnering gebracht. Een probleem is zeker dat van de oorlogsmisdadigers die voor het gerecht moeten worden gebracht. Ik meen dat de internationale gemeenschap een grotere inspanning moet doen en meer vastberadenheid aan de dag moet leggen om hen aan het gerecht uit te leveren. Dat zou een serener klimaat creëren, ook voor de afgesproken volgende stappen zoals de verkiezingen van 14 september.
Een ander onopgelost probleem is dat van de terugkeer van de vluchtelingen naar hun vroegere woonplaatsen en dorpen of, zoals in het akkoord van Dayton met een mooie maar beslist wat hoogdravende wending wordt gezegd, naar hun haardstede. De terugkeer van de vluchtelingen is ook een moeilijke kwestie omdat na vier jaar etnische zuivering elk wederzijds vertrouwen ontbreekt en ook de psychologische en culturele voorwaarden niet meer vervuld zijn om die terugkeer gemakkelijk te doen verlopen. Toch mogen wij ons daarbij niet neerleggen maar moeten wij met de nodige geleidelijkheid en volharding een actie op touw zetten om de vluchtelingen naar hun oorspronkelijke woonplaats te laten terugkeren. Dat zou het concrete bewijs zijn dat de tijd van de etnische zuiveringen voorbij is en definitief tot het verleden behoort.
Zoals vele sprekers, die zich op dat punt hebben geconcentreerd, hebben opgemerkt is het van het grootste belang dat wij de wederopbouw bespoedigen. Zoals sommigen hebben onderstreept is dat eerlijk gezegd niet zozeer een probleem van omvang van de financiële middelen. De financiële middelen zijn beschikbaar en zijn ook vrij omvangrijk. Wat ontbreekt of uitblijft is de mogelijkheid om die middelen te besteden, de inzet van alle mogelijke operationele instrumenten om die middelen zo doeltreffend mogelijk voor de wederopbouw te kunnen aanwenden.
Ik denk dan ook dat de Europese Unie stimulansen moet geven om aan die vertraging een einde te maken en om alle nodige instrumenten in te zetten om de beschikbare middelen zo doeltreffend mogelijk aan te wenden.
Een belangrijk politiek punt is volgens mij ook dat men moet beseffen dat wederopbouw geen zuiver technische aangelegenheid is. Het komt er niet alleen op aan massa's geld uit te geven en projecten uit te werken voor de wederopbouw van wat in de oorlog is vernield. Wederopbouw betekent ook het herstel van de samenleving, de wederzijdse erkenning en het wederzijds vertrouwen. Wederopbouw betekent ook het herstel van de samenwerking en de toenemende onderlinge afhankelijkheid. Als ik dat zeg, is dat geen blijk van heimwee naar het vroegere Joegoslavië. Joegoslavië bestaat niet meer en wie het zou willen herstellen is gedoemd te mislukken. Dat betekent evenwel ook niet dat ik niet besef dat een stabiele en duurzame vrede alleen tot stand kan komen als men opnieuw een kader van samenwerking en onderlinge afhankelijkheid creëert tussen de landen die bij het uiteenvallen van Joegoslavië zijn ontstaan. Uit dat oogpunt vind ik het belangrijk dat de wederopbouw en de strategie van de Europese Unie ten aanzien van ex-Joegoslavië en de staten die daaruit zijn voortgekomen worden gekenmerkt door een regionale aanpak die alle landen in het gebied de financiële, politieke en operationele instrumenten ter beschikking stelt die ze nodig hebben om hun onderlinge samenwerking te versterken. Die regionale benadering moet de voorwaarden creëren voor een stabiliteit op basis van de groei en de ontwikkeling van alle landen in het gebied en op basis van de bevestiging van de beginselen van het recht en de democratie, de waarden van de vrije samenleving en de markteconomie in de gehele Balkan.
Uit dat oogpunt hecht ik veel belang aan de besluiten die de Raad Algemene Zaken op zijn laatste bijeenkomst enkele weken geleden in Luxemburg heeft genomen. Dat is volgens mij het duidelijkste en doeltreffendste bewijs dat de Europese Unie vastberaden en krachtig wil optreden om het vredesproces te consolideren en ertoe wil bijdragen het vredesproces elke dag wat onomkeerbaarder te maken. Ik meen met andere woorden dat Europa en de Europese Unie hier een uitstekende gelegenheid hebben om te laten zien dat de Europese Unie een actie en een strategie ten uitvoer kan leggen die een einde maakt aan het stilzwijgen en de onmacht waarmee ze bij het begin van de tragedie heeft toegekeken hoe de Balkan te vuur en te zwaard werd gezet.

Van den Broek
Mevrouw de Voorzitter, ik stel het ook op prijs namens de Commissie vanmiddag met u te spreken over de situatie in ex-Joegoslavië op basis van een viertal werkelijk goed gedocumenteerde verslagen die door de heren Mendiluce, Titley, Giansily en Alavanos zijn uitgebracht. Ik wil ook graag de rapporteurs en degenen die er verder aan hebben meegewerkt complimenteren met de buitengewoon heldere en indringende wijze waarop de essentiële kwesties in deze vier verslagen aan de orde zijn gesteld. De essentiële kwesties die ons op dit moment zo bezighouden in het vredesproces in Joegoslavië. Een vredesproces dat ook naar onze opvatting op dit moment in een cruciale fase is aangeland.
De eerste zes maanden van de implementatieperiode liggen achter ons en de komende maanden zullen duidelijk maken of de vrede voldoende vaste grond onder de voeten heeft gekregen. Vorige week hebben wij in Florence de huidige stand van zaken besproken in het kader van de Peace Implementation Council , de PIC zoals ik die verder zal noemen. Aanstaande vrijdag en zaterdag zal ex-Joegoslavië aan bod komen tijdens de Europese Raad in Florence en ook tijdens de G7/8-top in Lyon vormt het een belangrijk onderwerp op de agenda.
Dank zij de enorme inspanningen van de internationale gemeenschap, daar zijn te noemen natuurlijk IFOR maar ook de hoge vertegenwoordiger Carl Bildt en zijn staf, de VN, de OVSE, de Europese Unie, de internationale financiële instellingen, dank zij deze geweldige internationale inspanning kon een concreet begin worden gemaakt met de uitvoering van de militaire en civiele bepalingen van het Dayton-akkoord.
Intussen, en dat werd zojuist al door de staatssecretaris gezegd, is ook op het laatste moment in Florence nog het wapenbeheersingsakkoord tot stand gekomen waarmee in feite ook een antwoord is gegeven op de vraag die is gesteld naar de mogelijk negatieve invloed van de opheffing van het wapenembargo waarvan thans sprake is - mevrouw Aelvoet sprak daar geloof ik over, wij hopen dat het wapenbeheersingsakkoord deze situatie in ieder geval stabiel houdt. Ik dien daarbij op te merken dat overigens ook een gemeenschappelijk standpunt door de Europese Unie is ingenomen om zolang IFOR nog aanwezig is in Bosnië geen wapens naar Bosnië te sturen. Zoals gezegd, de inspanning is enorm, maar er is ook nog een lange weg te gaan. De wapens zwijgen weliswaar maar wij zijn nog zeer ver af van wat mag heten een democratisch en pluralistisch Bosnië-Herzegowina.
Ook mevrouw Ogata, de Hoge Commissaris voor de vluchtelingen, sprak over een situatie van "geen oorlog maar ook geen vrede" . De heer Alavanos sprak daar ook over. De terugkeer van de vluchtelingen verloopt uiterst moeizaam met als belangrijkste oorzaak het gebrek aan bewegingsvrijheid en het gebrek aan vertrouwen bij de vluchtelingen in veiligheid bij hun terugkeer. Angst, wantrouwen en nationalisme versterken de neiging tot volledige scheiding tussen de Federatie en de Republiek Sprska en evenzeer in de moslim-Kroatische Federatie waarbinnen de samenhang nog volstrekt onvoldoende is. De recente aankondiging van de vorming van een zogenaamde Bosnisch/Kroatische regering is een ernstige terugslag en moet scherp worden veroordeeld. Ik heb via de ambassadeur van Kroatië in Brussel een beroep gedaan op president Tudjman om deze ernstige schending van Dayton ongedaan te helpen maken.
Elders worden ook mensenrechten nog steeds op grote schaal geschonden. Van mediavrijheid is slechts marginaal sprake. De voormalige conflictpartijen staan voor een existentiële keuze. Het vredes- en verzoeningsproces serieus nemen of opnieuw vervallen in oorlog en diepgaande ellende. Maar deze keuze mag in geen geval worden overgelaten aan hen die van oorlogsmisdaden worden verdacht. In dit verband is de voortdurende aanwezigheid van Karadzic en Mladic een bedreiging voor het gehele vredesproces. Ik sluit mij dan ook aan bij wat door verschillende woordvoerders hier vanmiddag daarover is gezegd en wat de heer Mendiluce in zijn verslag daarover heeft opgemerkt. Er dient druk op Milosovic te worden uitgeoefend om Karadzic politiek onschadelijk te maken. Maar politiek onschadelijk maken kan uitsluitend worden bereikt door hun daadwerkelijke overdracht aan het Tribunaal in Den Haag. Het is denk ik een illusie te menen dat zij zich van enige politieke activiteit zullen onthouden zolang ze zich nog in de Republiek Srpska bevinden. De bepalingen van Dayton inzake de vervolging van oorlogsmisdaden moeten onvoorwaardelijk worden nagekomen. Wij hebben zojuist kunnen vernemen dat thans in de Republiek Srpska een eigen oorlogstribunaal is opgericht ter berechting van degenen die van oorlogsmisdaden zouden worden verdacht. Het lijkt mij een illusie te menen dat een oorlogstribunaal opgericht door de Republiek Srpska, de rechtsmacht van het oorlogstribunaal in Den Haag zou kunnen overnemen. Wat dat betreft blijft de verplichting van Dayton tot medewerking aan het oorlogstribunaal in Den Haag naar onze overtuiging dan ook onverminderd van kracht.
Het verslag-Alavanos stelt terecht de vraag hoe vluchtelingen kunnen worden gevraagd terug te keren naar een streek waar hun familie werd vermoord, waar hun verkrachters vrij rond lopen en waar het bestuur in handen is van de vroegere agressors. Er is immers geen grotere aansporing tot herhaling van dergelijke misdaden denkbaar dan de wetenschap dat ze straffeloos kunnen worden begaan. Niet voor niets is in de conclusies van de PIC gedreigd met de mogelijkheid om de economische sancties opnieuw in te voeren en wordt nog eens herinnerd aan de conditionaliteit - een zaak die ook wordt aangeroerd door de heer Giansily - die aan de reconstructiehulp is verbonden en waarbij zaken aan de orde zijn als de verplichte medewerking aan het Oorlogstribunaal, het respect voor fundamentele rechten en vrijheden; maar ook een vorm van autonomie voor Kosovo is een politieke conditionaliteit bij de hulp die wordt verleend.
Ik onderstreep de aansporing in het verslag van de heer Mendiluce om de conditionaliteit eensluidend te interpreteren en ook harmonisch door de verschillende internationale donoren te doen toepassen. Anders zal blijken dat de conditionaliteit een dode letter blijft.
Het is tegen deze gecompliceerde politieke achtergrond dat de internationale gemeenschap tracht om de terugkeer van de vluchtelingen te organiseren, de verkiezingen voor te bereiden en de reconstructie uit te voeren. De lid-staten van de Europese Unie en de Europese Commissie dragen naar vermogen bij aan deze inspanningen. ECHO is één van de belangrijkste donoren van het Hoge Commissariaat van de Vluchtelingen. En niet alleen voor wat betreft de hulp aan terugkerende vluchtelingen maar tevens op het gebied van strikt humanitaire hulp die zoals bekend zonder enige voorwaarde wordt verstrekt. Commissaris Bonino heeft daarover uitvoerig bericht tijdens de PIC in Florence vorige week.
In 1996 zal voor ongeveer 200 miljoen ecu humanitaire hulp aan ex-Joegoslavië worden besteed. De huidige middelen zijn ontoereikend en daarom zal de Commissie op korte termijn het Parlement om assistentie moeten vragen voor een beroep op de reserve. De lid-staten en de Commissie hebben een belangrijke financiële bijdrage geleverd aan de OVSE om de verkiezingen te kunnen voorbereiden. Een extra inspanning wordt geleverd - ik zeg dat ook tegen de heer Oostlander zeer nadrukkelijk - ten behoeve van de onafhankelijke media. Samen met de hoge vertegenwoordiger wordt gewerkt aan het opzetten van een onafhankelijk TVstation. De PIC was unaniem van mening dat moet worden getracht de verkiezingen volgens de Daytonplanning te houden. Dit wil zeggen uiterlijk op 14 september aanstaande, en het verheugt ons, voorzitter, dat ook hier in het Parlement in het dilemma dat zich nu eenmaal voordoet tussen een imperfecte situatie waarbij verkiezingen moeten worden gehouden, en het toch maar doorzetten van de verkiezingen om in ieder geval een constitutioneel federale structuur voor Bosnië te creëren, gekozen wordt voor het doorzetten van de verkiezingen.
De omstandigheden zullen niet optimaal zijn en de spanningen zullen hoog oplopen. In dit verband wil ik ook een ernstige veroordeling uitspreken over de zware mishandeling van de voormalige premier van BosniëHerzegowina, de heer Silajdzic, tijdens een verkiezingsbijeenkomst in Kazin waar hij zijn eigen politieke partij, de partij voor Bosnië-Herzegowina, wilde lanceren. Het feit dat de mishandeling werd uitgevoerd door andere moslims maakt onze verontwaardiging des te groter. Van deze plaats wil ik hem ook een voorspoedig herstel toewensen.
Voorzitter, zoals gezegd, uitstel van de verkiezingen zou betekenen dat de huidige nationalistische en separatistische tendenzen zouden worden versterkt en dat het constitutionele kader, met name op federaal niveau zou ontbreken. Het is zo hard nodig om de reconstructie van Bosnië-Herzegowina goed te organiseren. Daarvoor zijn die structuren ook nodig, ook aan de ontvangende kant. Daarnaast moet die federale structuur ook de samenhang en integriteit van Bosnië-Herzegowina helpen verzekeren.
De Commissie is, zoals bekend, van meet af aan betrokken geweest bij de gehele reconstructie. Samen met de Wereldbank werden twee succesvolle donorconferenties belegd, die resulteerden in een totale toezegging van 1, 8 miljard dollar voor 1996. Tot dusver werd ongeveer 250 miljoen dollar daadwerkelijk uitgegeven. Geschat wordt dat aan het eind van 1996 het bedrag van de werkelijke bestedingen zal zijn opgelopen tot omstreeks 800 miljoen dollar.
In het gezamenlijk verslag dat de Europese Commissie met de Wereldbank heeft uitgebracht, en dat ook aan de PIC is toegelicht vorige week, worden belangrijke aanbevelingen gedaan, zoals betere donorcoördinatie en betere projectafstemming. Er wordt gepleit voor een verbetering in de interne structuur aan de ontvangende zijde, van Bosnië-Herzegowina. Ik sprak daar al over. De reconstructie moet meer worden afgestemd op projecten die de terugkeer van vluchtelingen kunnen vergemakkelijken.
De financiële ondersteuning moet sneller beschikbaar komen - dat is hier vanmiddag ook opgemerkt - en de reconstructie moet sterker worden geconcentreerd op de meest prioritair geachte sectoren, zoals transport, energie, telecommunicatie, huisvesting en niet te vergeten alles wat werkgelegenheid creëert. De reconstructie kan voor de zwaar getroffen bevolking van Bosnië-Herzegowina uiteraard niet snel genoeg gaan, en zal ook alleen effect sorteren als er spoedig zichtbare resultaten zijn. Daarvoor is ook, zoals het verslag van de heer Titley terecht onderstreept, een degelijke coördinatie nodig. Ik heb ook begrip voor een zeker ongeduld dat zich hier manifesteert.
Ik wil er van de andere kant ook graag op wijzen - en ik verzoek ook mevrouw Müller daar duidelijk kennis van te nemen - dat de politieke en praktische werkomstandigheden verre van eenvoudig zijn. Met de Bosnische autoriteiten moet overeenstemming worden bereikt over de projectkeuzes, een proces dat niet altijd even vlot verloopt. Bedacht moet worden dat het gaat om besteding van publieke middelen, met de daarbij behorende financiële bepalingen en een verantwoordingsplicht die voor wat betreft de Commissie geldt ten aanzien van u, Parlement, ten aanzien van de lid-staten en ten aanzien van de Rekenkamer. Tender-procedures moeten worden gevolgd, hetgeen soms onvermijdelijk vertraging tot gevolg heeft. Het is daarom vrijwel onontkoombaar dat in een aanloopfase de bestedingen beperkt van omvang zijn. Ik ben de heer Titley erkentelijk dat hij ook op deze problemen wijst. Dat neemt niet weg dat de Europese Commissie van haar kant er alles aan zal blijven doen om het bestedingsritme zo veel mogelijk te versnellen.
Voorzitter, voor een succesvolle reconstructie-inspanning is uiteraard ook een stabiel politiek klimaat nodig. In dat verband moet worden beseft dat door de internationale donorgemeenschap tot nu toe alleen financiële middelen beschikbaar zijn gesteld voor commitering en besteding in 1996. In antwoord op de opmerking van de heer Imbeni, zou ik willen zeggen dat de internationale donorgemeenschap slechts bereid zal zijn om de reconstructie-inspanning in de volgende jaren te continueren en daarvoor de politieke en publieke steun te vragen als blijkt dat de voormalige conflictpartijen zelf ook alles in het werk stellen om het vredesproces te bewaken en succesvol te laten verlopen. Het is in de eerste plaats hun volk, hun land, hun toekomst, hun vrede. Vrede die niet leeft in de harten van de bevolking zal geen duurzame vrede zijn. Dit gezegd zijnde weet ook de heer Imbeni dat eigenlijk alleen de Europese Commissie en de Wereldbank toezeggingen, in feite beginseltoezeggingen, voor langere termijn hebben gedaan, waarbij er rekening mee moet worden gehouden dat in ons geval de begrotingsautoriteit daarvoor zijn goedkeuring moet geven. Uiteindelijk heeft de Europese Unie aangegeven over de komende 4 jaar aan gemeenschapsmiddelen ongeveer 1 miljard ecu ter beschikking te kunnen stellen. De Wereldbank heeft ook een bedrag genoemd. Er moet een volgende donorconferentie worden georganiseerd, waarschijnlijk in dit najaar, om de financiering voor het jaar 1997 veilig te stellen. Wat dat betreft is het uiteraard ook onze opvatting dat na 1996 de situatie niet voor ons ten einde is, dat onze inspanning moet doorgaan. U weet ook dat over de veiligheid ter plaatse, en de mogelijke voortzetting van een presentie, in welke vorm dan ook, van militaire zijde, ook binnen de NAVO en in verschillende fora van gedachten wordt gewisseld. Besluiten daarover zijn niet genomen, maar uiteraard zal ook de reconstructie- en rehabilitatie-inspanning in 1997 uitsluitend kunnen plaatsvinden als de veiligheid ter plaatse voldoende is verzekerd.
Voorzitter, over de specifieke commissiebijdrage via de gemeenschapsbegroting nog het volgende. Onze steun verloopt zoals bekend vrijwel uitsluitend via het PHARE-programma en via de drie specifieke begrotingslijnen. Er is ook vanmiddag vanuit het Parlement op gewezen. De ontwerpverordening die als rechtsbasis moet dienen voor de besteding uit deze drie begrotingsposten is u onlangs toegezonden. Ik heb ook begrepen dat daar serieus naar wordt gekeken. Gezien alle aandrang die er ook is uitgeoefend om sneller tot bestedingen te komen in de reconstructie, hoop ik ook dat het het Parlement mogelijk zal zijn snel tot een oordeel te komen. De eerste hulptranche uit het PHARE-programma van 62, 5 miljoen ecu, wordt nu daadwerkelijk uitgevoerd. Intussen werd ook overeenstemming bereikt met de autoriteiten van Bosnië over de tweede tranche van eveneens 62, 5 miljoen ecu, waarvan de eerste bestedingen in juli zullen aanvangen; maar ook de tweede tranche zal naar onze verwachting in zijn geheel worden besteed in 1996.
Voor de overige begrotingslijnen, zoals Europa voor Sarajevo, 35 miljoen ecu, staan projecten op stapel ten bedrage van 16, 5 miljoen voor onder andere rehabilitatie van de buitenwijken van Sarajevo, herstel van de technische school, en nog een aantal andere prioritaire zaken.
Voorzitter, ik laat de verdere details nu om tijdswille even buiten beschouwing. Ik zou eigenlijk willen afsluiten met te zeggen dat de totale bijdrage uit de gemeenschapsbegroting voor 1996 ongeveer 277 miljoen ecu bedraagt, onderverdeeld in PHARE-programma, het essential aid -programma, de drie specifieke begrotingslijnen waar we over hebben gesproken, een bedrag voor demining , voor ontmijninghulp - daar is hier vanmiddag ook op aangedrongen, en terecht - , een bedrag voor de verkiezingsvoorbereiding van de media, ook op aangedrongen vanmiddag hier, natuurlijk nog steeds een bedrag voor Mostar; verdere details laat ik nu achterwege. Gaarne volg ik de suggestie van de heer Giansily om regelmatig rapportage uit te brengen over de voortgang van de hulpverlening. Dit alles staat geheel los, zoals bekend, van de humanitaire hulpverlening, die in 1996 een bedrag van ongeveer 470 miljoen ecu zal bedragen. Deze gehele inspanning is erop gericht de vrede te consolideren, de economie weer op te starten en de stabiliteit in de gehele regio te bevorderen.
Tot slot, het Italiaanse voorzitterschap en President Santer hebben onlangs een rondreis gemaakt langs de republieken van ex-Joegoslavië, de staatssecretaris heeft al even gesproken over de regionale benadering die daarbij aan de orde is. Bij die gelegenheid is alle partijen de ontwikkeling van nauwere betrekkingen met de Unie in het vooruitzicht gesteld, maar met als uitdrukkelijke voorwaarde, dat de akkoorden van Dayton volledig moeten worden gehonoreerd, dat de fundamentele rechten en vrijheden, en met name de rechten van minderheden dienen te worden gerespecteerd, en bovendien dat de landen onderling hun politieke en economische betrekkingen dienen te normaliseren. Daarbij wordt met name gedacht aan intensivering en liberalisering van hun wederzijdse handelsbetrekkingen.
Voorzitter, Bosnië-Herzegowina bevindt zich nog steeds in de afdeling hartbewaking. De internationale inspanning zal ook, ik zei het al, na 1996 nodig zijn. Ik herhaal dat de verantwoordelijkheid voor het lot van de vrede, van het volk en van het land van Bosnië-Herzegowina primair in handen ligt van de leiders en de mensen die ter plaatse aan de vrede werken. Wij kunnen die verantwoording alleen ondersteunen. Wij zullen dat ook doen, maar we kunnen de verantwoordelijkheid niet overnemen.

De Voorzitter
Mijnheer Van den Broek, ik dank u.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen te 12.00 uur plaats.

Bijstand aan de Nieuwe Onafhankelijke Staten en Mongolië
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0202/96) van de heer Pex, namens de Commissie externe economische betrekkingen, over de bemiddelingsprocedure volgens de gezamenlijke verklaring van 4 maart 1975 van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie, inzake het gemeenschappelijk richtsnoer van de Raad in verband met de goedkeuring van een verordening (EURATOM, EG) van de Raad (COM(95)0012 - C4-0242/95-4546/96 - C4-0090/96 - COM(96)213-95/0056(CNS)) betreffende bijstand aan de Nieuwe Onafhankelijke Staten en Mongolië bij hervorming en herstel van de economie.

Pex
Mevrouw de Voorzitter, voor de derde keer spreek ik als rapporteur over TACIS in deze zaal en nu in aanwezigheid van de Raad van ministers. Voordat ik begin wil ik de Raad verzoeken antwoord te geven op de vragen en opmerkingen die in dit debat worden gemaakt. Dat is namelijk nog nooit gebeurd althans wat TACIS betreft. Wanneer de Raad hier net als in het verleden niet reageert zal ik dat opvatten als een openbare belediging van het Parlement. Zes maanden nadat de oude verordening van TACIS is geëxpireerd is er nog geen nieuwe. De Raad kon geen besluit nemen op het moment dat dat noodzakelijk was. Met het uitstel van de besluitvorming is de Raad in de fuik gezwommen van de gekke-koeienziekte. Een Brits veto blokkeert thans TACIS, een schandalige vorm van chantage over de ruggen van de Russen en de andere volken van de GOS-landen en dat enkele dagen voor de verkiezingen in Rusland. Nu komt TACIS in problemen. Alle lid-staten van de Europese Unie roepen bij herhaling dat de relatie tussen de Europese Unie en de GOS uitermate belangrijk is en dat de GOS moet gesteund worden. Als het op daden aankomt, bijvoorbeeld het continueren van de TACIS-projecten geeft de Raad niet thuis. Tot tweemaal toe heeft het Europees Parlement stipt op tijd gereageerd op het voorstel van de Europese Commissie: op 16 november 1995 en het voorstel van de Raad op 19 april 1996. In die periode van vijftien maanden nadat de Europese Commissie met een voorstel is gekomen heeft de Raad geen enkele maal contact gezocht met het Europees Parlement of zijn rapporteur teneinde de verschillende inzichten rond de TACIS-verordening te bespreken.
Op 14 mei 1996 vraagt de Raad conciliatie aan bij urgentie notabene. Het heeft de Raad meer dan een maand gekost om de conciliatie aan te vragen. De Raad bestaat het dan om een uitspraak te vragen voor 6 juni terwijl een normale procedure drie maanden is. Wat betekent het woord conciliatie in de verschillende talen? Wat betekent het woord conciliatie in het Italiaans, mijnheer de voorzitter van de Raad? Ik dacht dat het verzoenen betekende, dat betekent met elkaar in gesprek gaan om te kijken of men het op bepaalde punten met elkaar eens kan worden. Was het de moeite waard om overeenstemming te zoeken tussen de Raad en het EP? Het Europees Parlement heeft 36 amendementen ingediend waarvan de Europese Commissie er 27 heeft overgenomen, getalsmatig al een indicatie dat de Europese Commissie de amendementen van het EP niet onbelangrijk vond. Wellicht kan mijnheer de commissaris daar nog een uitspraak over doen?
Waar gaan die amendementen over? In de eerste plaats een set amendementen voor de verkrijging van meer controle van het Parlement op de uitgaven. Het Parlement heeft terzake de begrotingsbevoegdheid, het is logisch dat het Europees Parlement deze gigantische hoeveelheid geld op een goede wijze wil controleren. Waarom wil de Raad geen enkel amendement van deze strekking overnemen? Waarom wil de Raad hierover zelfs niet eens discussieren. Een tweede serie amendementen betrof het management en met name het management van de Raad via de managementcomités. Dat is het grootste meningsverschil tussen de Raad en het Parlement. Naar mijn mening is het management via de managementcomités van de Raad de oorzaak van de slechte gang van zaken bij het TACIS-programma. De Raad kan hier uiteraard een andere mening op nahouden maar het is toch de moeite waard om hierover met het Parlement te discussieren, nietwaar mijnheer de voorzitter van de Raad. Als de Raad deze amendementen niet wil aanvaarden draagt hij alle verantwoordelijkheid in de komende jaren voor het eventueel mislukken van de TACIS-procedure. Een derde serie amendementen betrof het verbeteren van de TENDER-procedures, een van de belangrijkste problemen van vertraging van de projecten. De wijze waarop de Raad met het EP omgaat kan geen enkele toets der kritiek doorstaan.
Het TACIS-programma, mijnheer de voorzitter van de Raad, kent de democratiseringsscholingscursussen voor de Russen. Die moeten naar de mening van ons, naar zeggen wijze mensen van de Europese Unie, leren hoe met de democratie om te gaan. Wellicht kunnen de leden van de Raad van ministers ook eens bijgeschoold worden in de juiste toepassing van de grondbeginselen van de parlementaire democratie.
In zekere zin, mevrouw de Voorzitter, is de chantage van het Verenigd Koninkrijk een blessing in disguise . De Raad heeft nu tijd gewonnen, tijd om de concilitatieprocedure met het Europees Parlement opnieuw te doen plaats vinden. Ik daag de Raad uit daar dan ook gebruik van te maken en op de dwalingen zijns weegs terug te keren.
Mevrouw de Voorzitter, mijn verslag is kort en naar ik hoop krachtig. Wij constateren dat de concilitatieprocedure eigenlijk niet heeft plaats gevonden en zeker dus niet voltooid is. De afspraken van 4 maart 1975 tussen Raad, Commissie en Parlement, notabene gehecht aan het Verdrag zijn niet nagekomen. Ik constateer dat er tijd over is om de conciliatieprocedure opnieuw te starten. Ik ben daarvoor beschikbaar. Het lijkt mij geboden dat wij ervoor zorgen dat er voor 1 juli een TACIS-verordening is opdat de TACISprojecten die wij zo belangrijk vinden niet stagneren.

Myller
Mijnheer de Voorzitter, we leven momenteel in een waarlijk historische tijd. In Rusland is de eerste ronde van de eerste democratische verkiezingen achter de rug en komt de tweede ronde eraan. Aangezien we graag willen dat de democratische ontwikkeling in Rusland en de andere GOS-landen voortgang vindt, is het bijzonder belangrijk dat deze verordening wordt goedgekeurd. Het is ook daarom van belang, omdat op die manier in deze nabije regio de stabiliteit wordt bevorderd en gehandhaafd.
Om dit bereiken beschikken we over een praktisch instrument, het TACIS-programma. In de gewijzigde verordening die we nu behandelen draait het om de ontwikkeling en de best mogelijke toepassing van dit programma. De gewijzigde TACIS-verordening is door de Raad in een onvergeeflijk traag tempo behandeld. Begin dit jaar is de oude verordening buiten werking getreden zonder dat de nieuwe verordening van kracht kon worden.
Het Parlement daarentegen heeft zich aan het afgesproken tijdschema gehouden en een eigen, inhoudelijk uitstekend verslag opgesteld. De Raad heeft echter op geen enkele wijze rekening gehouden met de aanbevelingen in dat verslag. Het valt moeilijk te begrijpen waarom de Raad zich zo'n houding heeft aangemeten, omdat de door het Parlement gewenste wijzigingen een antwoord vormden op de tekortkomingen die kleefden aan de uitvoering van het TACIS-programma, namelijk onvoldoende openheid en effectiviteit. De snelle goedkeuring van het TACIS-programma is echter van groot belang, en daarvoor moet ook het Parlement zich inzetten. Ik wil mijn instemming betuigen met hetgeen de heer Pex hier gezegd heeft en hem tevens danken voor zijn verslag.
De kredieten die op de begroting voor het TACIS-programma zijn gereserveerd, moeten effectief worden ingezet voor programma's ter versterking van de democratie, de stabiliteit en de maatschappelijke gelijkheid. Ingezien moet worden dat deze programma's moeten worden uitgevoerd in samenwerking met de regionale overheden in Rusland en de andere GOS-landen. De gerichtheid op Moskou, zoals die nu bestaat bij de programma's, moet ophouden en het plannen en uitvoeren van de programma's moet meer gericht zijn op de regio's waar dit werk ook in de praktijk wordt verricht.
Ik wil nog benadrukken dat in deze TACIS-verordening moet worden vastgelegd dat de TACIS- en Interregprogramma's in de grensregio's met elkaar worden verbonden. In dit verband zou ik de commissaris een vraag willen stellen. Het Parlement heeft voor de begroting van dit jaar zijn goedkeuring gehecht aan een bedrag van 30 miljoen ecu, bestemd voor de bevordering van grensoverschrijdende samenwerking. Hoe komt het dat dit bedrag nog niet is ingezet?

De Clercq
Mijnheer de Voorzitter, ik zou mijn diepe misnoegdheid van de parlementaire delegatie en van de ten principale bevoegde parlementaire commissie, de REX-commissie, willen uitdrukken. Deze misnoegdheid slaat op twee duidelijke aspecten. Ten eerste, de door de Raad gevolgde procedure en ten tweede de houding van de Raad tijdens dit zogezegd overleg.
De aanpak van de Raad is mijns inziens totaal onaanvaardbaar. Slechts een beperkt aantal lid-staten was vertegenwoordigd. De vertegenwoordiging van de aanwezige lid-staten was er geen die op politiek niveau enig bindend standpunt kon noch wilde innemen. Zonder de minste rechtvaardiging legde de Raad een zeer korte tijdlimiet op aan het Parlement, diezelfde Raad die weken en maanden liet voorbijgaan vooraleer het Parlement te raadplegen.
Het ergste was en is de houding van de Raad tijdens de overlegprocedure. Reeds vooraleer deze plaatsvond liep het gerucht dat de Raad in ieder geval geen enkel amendement door het Parlement gestemd en ook niet deze door de Commissie aanvaard, zou aannemen noch zelfs zou discuteren. Dit gerucht werd bij de aanvang van de overlegprocedure door de dienstdoende voorzitter van de Raad de heer ambassadeur, de heer Cavacini, bevestigd. De Raad had na moeizame en langdurige onderhandelingen in zijn schoot een compromis bereikt waaraan niets meer kon noch mocht gewijzigd worden. Zo'n houding is de negatie zelf van de geest en de letter van de overlegprocedure. Tot wat dient zo'n procedure. De Raad heeft er echt een grap van gemaakt, een farce, een joke en in feite ons Parlement beledigd. Wij kunnen zo iets niet aanvaarden. Des te meer daar een dergelijke houding van de Raad het Parlement voor een soort gewetensprobleem plaatst gezien de begrijpelijke en prioritaire bezorgdheid die wij allen voor de betrokken landen en hun bevolking moeten hebben. De Raad speculeert hier duidelijk op en beledigt ons. De overlegprocedure, mevrouw de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, in dergelijke omstandigheden heeft geen zin! Indien de Raad niet ernstig met het Parlement wil of kan samenwerken, niet in het minst met de standpunten van de volksvertegenwoordiging wil rekening houden, moet de ganse overlegprocedure herzien worden.

Nußbaumer
Mevrouw de Voorzitter, de in het verslag geformuleerde kritiek dat de Raad geen gebruik gemaakt heeft van de mogelijkheid om het met het Parlement eens te worden, is hier al voldoende besproken. Ik ben het volkomen met die kritiek eens. Belangrijker dan deze betwisting over de procedure is volgens mij echter de vaststelling dat de bijstand aan de nieuwe onafhankelijke staten slechts vruchten kan afwerpen als ze wordt geconcentreerd op de herstructurering van de openbare besturen om de dienstverlening daarvan efficiënter te maken, als het banksysteem er begint te functioneren en als vooral de kleine en middelgrote structuren worden versterkt.
Om dat te bereiken is het zinvol dat de lid-staten aan de uitvoering van de maatregelen meewerken. In de landen die wij willen helpen zijn de voorwaarden voor de uitvoering van de hulpprogramma's immers erg verschillend en kunnen wij de ervaringen van de lid-staten dan ook goed gebruiken. Niet alleen het Parlement, maar vooral ook de Raad moet zeer goed beseffen dat niet alleen het TACIS-programma, maar ook een scherpere controle op de uitvoering van de ondersteuningsmaatregelen onontbeerlijk is.

Mann, Erika
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Fassino, de vorige sprekers hebben al een aantal belangrijke punten besproken. Ook ik zou nu een aantal aspecten willen belichten. Als wij een bemiddelingsprocedure openen, moet die procedure zin hebben. In de Europese Unie zijn er drie instellingen, namelijk de Commissie, de Raad en het Parlement. Als wij een dergelijke procedure institutionaliseren, in welke vorm en hoe soepel ook, moet dat zinvol en verantwoord zijn. De heer De Clercq heeft het al gezegd: de wijze waarop de Raad met ons en wij indirect met elkaar omgaan, is beschamend.
Ik zou u willen vragen deze procedure ernstig te nemen zoals dat oorspronkelijk de bedoeling was. Laten wij echte onderhandelingen aanvatten. Wij hebben 36 voorstellen gedaan waarvan de Commissie er 27 heeft aanvaard. Misschien aanvaardt u er daarvan slechts zes. Laten wij echter over die zes, vijf of tien voorstellen een ernstig gesprek hebben. Doe niet wat u tijdens de bemiddelingsprocedure heeft gedaan en leg ons niet de voorstellen voor die u niet wil aanvaarden. Wij willen horen welke voorstellen u wel bereid bent te aanvaarden. Daarover kunnen wij dan spreken.
De Raad moet goed beseffen dat het Europees Parlement, de Commissie en de Raad alleen op die manier de publieke opinie van het nut van hun werkzaamheden kunnen overtuigen. Wij moeten onze werkzaamheden als een ernstige vorm van samenwerking presenteren, ook al is dat slechts symbolisch. Ook symbolen hebben echter, zoals bekend, een ernstig karakter.
Laten wij nogmaals onderhandelen. Zeg ons welke voorstellen u kunt aanvaarden. U weet dat u bij het Parlement en in de parlementaire commissie altijd gehoor zult vinden. Laten wij tot een ernstig resultaat komen.

Van den Broek
Voorzitter, ondanks alle treurnis wil ik in ieder geval van mijn kant het Parlement dankzeggen voor het feit dat het nu tweemaal onder extreme tijdsdruk advies heeft uitgebracht over de ontwerp-verordening. En zoals u wel weet vindt de Commissie dat uw voorstellen de ontwerp-verordening aanmerkelijk hebben verbeterd en heeft de Commissie ook al eerder laten weten 27 van de 36 door het Europees Parlement aangenomen amendementen te kunnen overnemen.
Daarom spijt het ook de Commissie des te meer dat de Raad gemeend heeft alle door het Europees Parlement voorgestelde amendementen te moeten afwijzen en het spijt ons evenzeer dat de procedure van overleg niet het gewenste resultaat heeft opgeleverd.
Helaas komt er nu nog bij dat het Verenigd Koninkrijk op 10 juni de goedkeuring van de verordening door de Raad Algemene Zaken heeft geblokkeerd om de wel bekende redenen. Hierdoor gaat wel een zeer negatief politiek signaal uit naar de nieuwe onafhankelijke staten en met name naar Rusland dat politiek een toch weinig gemakkelijke periode doormaakt. En door een en ander zal ook de tenuitvoerlegging van het TACIS-programma voor 1996 ernstig kunnen worden vertraagd. Het is derhalve van het grootste belang dat aan dit juridische vacuüm een einde komt en dat de nieuwe verordening zo spoedig mogelijk wordt goedgekeurd. Het Europees Parlement en met name zijn rapporteur, de heer Pex, deelden de doelstellingen van de Commissie gedurende dit lange proces zowel wat de inhoud van de amendementen als wat het tempo van de totstandkoming van de twee adviezen betreft. Ik zeg nogmaals dat ik de Commissie en het Parlement daarvoor zeer erkentelijk ben.Ik kan dus alleen maar hopen dat in ieder geval thans op korte termijn de mogelijkheden worden gecreëerd om daadwerkelijk de nieuwe verordening ook uit te voeren.
Tenslotte, mevrouw Myller meen ik, heeft gevraagd waarom het geld dat moet worden besteed aan met name de grensoverschrijdende samenwerking nog niet is ingezet. Dat heeft alles te maken met het nog niet in werking treden van het nieuwe Reglement. U weet dat dat bedrag is gereserveerd onder het nieuwe programma van TACIS 1996; desalniettemin zijn de voorbereidingen voor die besteding al ter hand genomen. Ik kan u melden dat ik enige weken geleden zelf ook aan de Fins/Russische grens geweest ben waar sprake is van een dergelijk grensoverschrijdend project dat met name de communicatie over de grens tussen Finland en Rusland aanzienlijk zal verbeteren. Daarnaast ook heel duidelijk een stabiliteitsbevorderende doelstelling dient en ook nog eens een keer de contactmogelijkheden tussen de bevolkingen ten oosten en ten westen van die grens aanzienlijk kan vergemakkelijken. Zodra de verordening in werking is getreden kan ook daadwerkelijk met de concrete uitvoering van die projecten een aanvang worden gemaakt.

Fassino
Mijnheer de Voorzitter, ik ben er mij van bewust dat het Parlement ten aanzien van de Raad een gevoel van ontevredenheid en zelfs ergernis heeft. Ik wil mijn uiteenzetting dan ook beginnen met de bekende woorden van Bernadotte: ik ben mij ervan bewust dat alles tegen mij is behalve uw persoonlijke vriendelijkheid. De totstandbrenging van de TACIS-verordening is moeizaam en ingewikkeld geweest. Het is moeilijk geweest om, enerzijds, in een volwaardige en doorzichtige procedure alle instellingen bij de goedkeuring van de verordening te betrekken en, anderzijds, de verordening binnen een voldoende korte termijn vast te stellen.
Dat blijkt uit het feit dat men al sedert april 1995 over de TACIS-verordening spreekt en dat drie opeenvolgende Raadsvoorzitterschappen zich met de formulering ervan hebben beziggehouden. Alleen dat al bewijst de complexiteit van de te nemen beslissingen. De afgevaardigden weten uiteraard ook zeer goed dat de aanneming van de verordening uiterst belangrijk is voor de consolidatie van de democratisering in Rusland, die algemeen wordt beschouwd als een essentieel element van stabiliteit en veiligheid, niet alleen voor Rusland maar voor geheel Europa en de rest van de wereld.
Zoals u zich beslist zult herinneren waren wij eind 1995 al in een impasse terechtgekomen. De Raad en het Parlement hadden immers gaandeweg elk een aantal voorstellen geformuleerd die moeilijk met elkaar konden worden verzoend. Men heeft dan een compromistekst opgesteld waarvan de laatste versie van 29 januari van dit jaar dateert. Die tekst, waarmee de Raad heeft ingestemd, houdt rekening met de standpunten en de richtsnoeren van de Raad, maar slechts in geringe mate met de voorstellen van het Parlement. Een compromis of een consensus bleek immers zeer moeilijk te bereiken.
U weet veel beter dan ik op welke punten onze meningen uiteenlopen. Een van die punten is de vraag of de TACIS-middelen alleen mogen worden gebruikt voor technische bijstand of ook voor investeringen en voor de financiering van infrastructuurprojecten. Een discussiepunt was ook of bij de doelstellingen van de TACISverordening ook het milieu moest worden opgenomen. Men heeft dan een compromis gezocht over de principes die aan de basis lagen van de toepassingscriteria van de verordening in samenhang met de concrete marktvoorwaarden. Men heeft een aanvaardbaar compromis gezocht door de TACIS-middelen te concentreren op de versterking van de instellingen, de wetgeving en de opleiding. Kortom, men heeft zich ingespannen om raakpunten te vinden, maar het is duidelijk dat het bereikte compromis niet aan alle verwachtingen van het Parlement beantwoordt.
Wegens de moeilijkheden die gaandeweg waren gerezen en omdat ook nieuwe amendementen waren geformuleerd heeft de Raad beslist het Parlement opnieuw te raadplegen. Zoals u weet, hebben wij in maart van dit jaar het Parlement om een dringend advies verzocht. Op 19 april heeft het Parlement dan 36 nieuwe amendementen voorgesteld die de door de Raad in januari aangenomen tekst aanzienlijk wijzigen. In die omstandigheden en omdat de aanvaarding van die amendementen er ons toe had genoopt de verordening en haar doelstellingen en structuur volledig te herzien, waardoor wij opnieuw in een langdurig proces van raadpleging en besluitvorming zouden zijn terechtgekomen en de uitvoering van de TACIS-verordening dus alweer zou zijn uitgesteld, heeft de Raad geoordeeld dat hij die amendementen jammer genoeg niet kon aanvaarden. De Raad besefte ook dat hij daarmee de volkomen gerechtvaardigde eis van het Parlement om aan de wijziging van de verordening mee te werken opofferde aan een politieke prioriteit, namelijk de definitieve afsluiting van alle voorbereidende procedures met het oog op de vaststelling en spoedige inwerkingtreding van de verordening. De Raad was er zich ook van bewust dat het in januari met het compromis bereikte evenwicht zeer wankel was en dat wij, als wij dat compromis in zijn geheel of gedeeltelijk op de helling zouden zetten, waarschijnlijk moeilijk een ander evenwicht en een andere consensus zouden kunnen vinden.
Daarom hebben wij teruggegrepen naar de tekst die op basis van het compromis van januari 1996 was opgesteld. Nogmaals, de Raad beseft zeer goed dat die beslissing in de eerste plaats is ingegeven door het feit dat wij er dringend voor moeten zorgen dat de TACIS-verordening in werking kan treden en de vruchten kan afwerpen die wij er allen van verhopen. Dat doet echter geen afbreuk aan het feit dat de betrekkingen tussen de Raad en het Parlement in dit geval moeilijk en ingewikkeld waren en dat ook verantwoorde voorstellen en gefundeerde overwegingen zijn opgeofferd. Ik herhaal echter dat een politieke evaluatie van het dringende en prioritaire karakter van de bijstand het op die eisen en overwegingen heeft gehaald. Bovendien hebben ook de politieke ontwikkelingen van de laatste maanden en weken en de verkiezingen in Rusland - waarvan wij allen hopen dat ze even goed aflopen als de eerste verkiezingsronde - ons ertoe aangezet het debat over de aanwending van TACIS af te ronden zodat de verordening eindelijk ten uitvoer kan worden gelegd.

De Voorzitter
Mijnheer Fassino, ik dank u.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen te 12.00 uur plaats.

Vragenuur (Raad)
De Voorzitter
Aan de orde is het Vragenuur voor vragen aan de Raad (B4-0566/96).

Falconer
Mijnheer de Voorzitter, ik heb het woord gevraagd, omdat ik de fungerend voorzitter van de Raad om informatie wil vragen. Het Parlement zal zich herinneren en de Notulen vermelden dat ik tijdens het vorige Vragenuur aan de Raad een aantal vragen gesteld heb betreffende de overeenkomst over financiële samenwerking tussen Turkije en de Europese Gemeenschap. Ik zal die vragen nu niet recapituleren, want dat zou tijd in beslag nemen die bestemd is voor de vragen van anderen.
De fungerend voorzitter zei toen dat hij dit Vragenuur zou terugkomen en mij de antwoorden zou geven waar ik in de vorige vergaderperiode om vroeg, maar die hij mij op dat moment schuldig moest blijven. Zou hij zo goed willen zijn mij mede te delen wanneer hij die antwoorden zal geven? Zal dat vóór, tijdens of aan het eind van het Vragenuur zijn?

Fassino
Ik meen dat ik de vragen van de heer Falconer aan het einde van het Vragenuur zal kunnen beantwoorden.

De Voorzitter
Vraag nr. 1 van Stanislaw Tillich (H-0443/96):
Betreft: Jeugd voor Europa
Welke maatregelen van fiscale en financiële aard en op het gebied van het verblijfsrecht heeft de Raad genomen, opdat het modelproject Jeugd voor Europa, waarvoor op de begrotingslijn B3-1011 15 miljoen ecu beschikbaar is gesteld, ook in 1996 uitgevoerd kan worden?
Volgens de mij ter beschikking staande inlichtingen zijn er nog geen regelingen die het mogelijk maken dat jongeren voor langer dan drie maanden in het buitenland verblijven.
Zijn deze en dergelijke problemen de reden voor uitstel van de maatregel tot het volgende jaar?

Fassino
Op de vraag van de geachte afgevaardigde kan ik slechts antwoorden dat de Raad tot op heden geen voorstel ontvangen heeft met betrekking tot een modelproject betreffende een "Europees Jaar van het vrijwilligerswerk" . Het door de geachte afgevaardigde genoemde bedrag van 15 miljoen ecu is door het Europees Parlement in de begroting voor 1996 opgenomen uit hoofde van de budgettaire bevoegdheden welke in het Verdrag aan het Parlement worden toegekend. Zoals ik hierboven al heb verklaard, heeft de Raad geen officieel voorstel ter zake ontvangen, zodat hij nooit in de gelegenheid is geweest de begeleidende maatregelen bij dit project te bespreken.
Ik hecht, zoals het geachte lid, veel belang aan een actie ter bevordering van het Europees vrijwilligerswerk. Zodra de Commissie een officieel voorstel heeft ingediend, zal de Raad dat voorstel op zijn verdiensten beoordelen en het op de gebruikelijke wijze behandelen.

Tillich
Bij mijn weten ontstond het idee voor het Europees jaar voor de Jeugd tijdens het Duitse voorzitterschap van de Raad. De Commissie heeft de voorbije zes maanden een voorstel voor dat modelproject uitgewerkt. Dat gebeurde uiteraard met de steun van het Europees Parlement, dat de nodig financiële middelen ter beschikking heeft gesteld. Daarom verrast het mij dat de vertegenwoordiger van de Raad nu antwoordt dat hij niet op de hoogte is van een voorstel van de Commissie. Ik weet dat de Commissie er zich in een document over beklaagt dat bepaalde problemen met de Raad nog niet zijn opgelost. Dit moet volgens mij worden opgehelderd.

Fassino
Misschien is dit punt inderdaad niet erg duidelijk. De heer Tillich verwijst echter naar de zogezegde beslissing van het Duitse voorzitterschap. Sedertdien heeft ook Spanje het voorzitterschap bekleed en is dus al veel tijd verstreken. Ik heb het over een zogezegde beslissing omdat de uitdrukking van een politiek voornemen - destijds van het Duitse voorzitterschap - om vormen van civiel vrijwilligerswerk te bevorderen en te ondersteunen nog niet betekent dat uit formeel en procedureel oogpunt ook concrete voorstellen zijn geformuleerd. Ik herhaal dus dat de Commissie ter zake nooit voorstellen heeft gedaan. De Raad kan zelf geen beslissingen nemen, maar moet dat doen op basis van voorstellen van de Commissie. Nogmaals, uw vraag kan de Commissie ertoe aanzetten hierover voorstellen te formuleren. Als ze dat doet, zal het voorzitterschap van de Raad die voorstellen onderzoeken.

De Voorzitter
Vraag nr. 2 van Graham Watson (H-0445/96):
Betreft: Uniforme verkiezingsprocedure voor de verkiezingen voor het Europees Parlement
Kan de Raad meedelen wat het voorzitterschap voornemens is te ondernemen om ervoor te zorgen dat de oorspronkelijke in het Verdrag van Rome aangegane verplichting om te komen tot een uniforme verkiezingsprocedure wordt nagekomen voordat het Verdrag van Maastricht wordt gewijzigd? Zal het voorzitterschap er bij het Parlement op aandringen zijn verplichting ingevolge het Verdrag na te komen?

Fassino
Deze aangelegenheid is, zoals bekend, het onderwerp van een politiek debat onder de voorstanders van Europa en hen die zich reeds vele jaren met Europa bezighouden. Telkens opnieuw duikt het probleem op van de invoering van een eenvormige verkiezingsprocedure om een einde te maken aan de huidige situatie waarin elk land zijn afgevaardigde in het Europees Parlement volgens zijn eigen procedures kiest. Artikel 138, lid 3, tweede alinea, van het EG-Verdrag bepaalt dat de Raad met eenparigheid van stemmen de bepalingen vaststelt met het oog op de verkiezing van de leden van het Europees Parlement door middel van rechtstreekse algemene verkiezingen volgens een in alle lid-staten eenvormige procedure, zulks na instemming van het Europees Parlement en onder voorbehoud dat deze bepalingen vervolgens door de lid-staten overeenkomstig hun onderscheiden grondwettelijke bepalingen worden aangenomen.
Deze aangelegenheid is, zoals ik al heb gezegd, in de loop van de jaren al vaak besproken en is voor het laatst in de Raad Algemene Zaken aan de orde gesteld door het Franse voorzitterschap tijdens de zitting van 10 april 1995. Ook toen bleek geen eenparigheid van stemmen in de Raad bereikt te kunnen worden om vooruitgang met betrekking tot dit dossier te kunnen boeken.
De Reflectiegroep ter voorbereiding van de Intergouvernementele Conferentie van 1996 heeft dit vraagstuk opgenomen onder de thema's waarover de Intergouvernementele Conferentie zich met betrekking tot de institutionele hervorming kan en zal moeten uitspreken zonder evenwel verder te gaan dan het mandaat dat ze heeft gekregen.
De Europese Raad van Turijn, die het programma van de Intergouvernementele Conferentie heeft vastgesteld, heeft de behandeling van de samenstelling en de eenvormige procedure voor de verkiezing van het Europees Parlement op de agenda van de Conferentie geplaatst. In dit stadium meen ik dat de behandeling van deze kwestie, zoals die van vele andere kwesties op het gebied van de institutionele hervormingen, tot de prerogatieven van de Intergouvernementele Conferentie behoort. Het voorzitterschap van de Raad kan alleen maar hopen dat de Intergouvernementele Conferentie vooruitgang zal kunnen boeken op de weg naar de totstandbrenging van een eenvormige procedure voor de verkiezing van het Europees Parlement.

Watson
Erkent het voorzitterschap dat de socialistische meerderheid in dit Parlement louter en alleen te danken is aan de werking van het Britse kiesstelsel? De Labourpartij kreeg in het Verenigd Koninkrijk slechts 45 % van de stemmen, maar heeft hier 75 % van de zetels van het Verenigd Koninkrijk. Nu zou een uniforme verkiezingsprocedure, zoals omschreven in het Verdrag van Rome, volgens het beginsel van de evenredige vertegenwoordiging, niet alleen een eind maken aan deze schandelijke toestand, maar zou het Verenigd Koninkrijk ook meer onder druk zetten om het eigen kiesstelsel te hervormen, zodat Europa niet langer Britse regeringen zou hoeven te gedogen die gekozen zijn door slechts 40 % van degenen die in de Britse nationale verkiezingen hun stem mogen uitbrengen en die zo overduidelijk niet representatief zijn voor Groot-Brittannië, als het om Europese zaken gaat. Zou het voorzitterschap daarom niet willen bewerkstelligen dat dit onderwerp op de agenda van de IGC blijft tot ons een besluit wordt voorgelegd?

Fassino
Ik kan alleen onderstrepen dat het voorzitterschap van de Raad hoopt dat daarvoor op de Intergouvernementele Conferentie een oplossing wordt gevonden, niet omdat wij bijzonder belang stellen in de aard van de regering die Groot-Brittannië bestuurt, maar wel om institutionele redenen die verband houden met de toekomst van de Europese Unie.

Elliott
Ik vraag mij af of het Italiaanse voorzitterschap, gezien de vorm van deze vraag, bereid is toe te geven dat dit overduidelijk eerder een zaak van binnenlands dan van Europees belang is. Het voorzitterschap zal het, denk ik, wel met mij eens zijn dat wij al een heel eind op weg zijn naar een gemeenschappelijk stelsel. De leden van het Parlement worden gekozen door gelijksoortige kiezers, er worden in alle lid-staten op hetzelfde tijdstip verkiezingen gehouden enzovoorts. Naar het mij voorkomt, wordt er in dit geval eigenlijk op aangedrongen dat overal precies dezelfde verkiezingsmethode wordt gehanteerd. Is het voorzitterschap ook niet van mening dat dit inmenging in interne aangelegenheden is, omdat landen daardoor gedwongen zouden worden om voor een bepaalde verkiezing een stelsel toe te passen dat zij voor al hun andere verkiezingen absoluut ongeschikt vinden? Ik zou graag zien dat ieder lid van dit Parlement gekozen werd op grond van het feit dat hij zich ertoe verplicht en de verantwoordelijkheid op zich neemt om een afzonderlijk geografisch kiesdistrict te vertegenwoordigen, maar ik ben niet zo ambitieus om te suggereren dat alle anderen het stelsel dat ik prefereer moeten overnemen. Ik ben er volkomen op voorbereid dat ieder land het stelsel waaraan het de voorkeur geeft zal handhaven.

Fassino
Ik moet zeggen dat dit zeer interessante debat een ietwat betwistbare wending neemt. Persoonlijk meen ik - ik kan niet meteen vijftien andere landen raadplegen - dat het gehele constitutionele debat, het debat over de Europese instellingen en het institutionele en constitutionele debat dat op dit ogenblik in vele landen over de kieswetgeving wordt gevoerd, aantonen dat elke kieswet moet worden opgesteld volgens de soort vergadering die moet worden gekozen. Om uit te maken welke kieswet het best geschikt is voor het Europees Parlement en hoe men tot een eenvormige verkiezingsprocedure kan komen, moet men er volgens mij op letten dat het gekozen kiessysteem past bij de vergadering die men volgens dat systeem moet kiezen. Ik betwijfel of het goed zou zijn de procedure voor de verkiezing van het Europees Parlement af te stemmen op het interne evenwicht in een of ander land, ook al omdat wij reeds met vijftienen zijn. Voor het einde van de eeuw zullen wij misschien met twintigen zijn en zullen wij nog moeilijk een procedure vinden die in alle lidstaten gunstig voor de progressieven en ongunstig voor de conservatieven is of omgekeerd.
Ik weet bovendien niet of het wel goed zou zijn een of ander verband te leggen tussen kiesstelsels met een eigen politiek en institutioneel verleden die bruikbaar zijn voor de verkiezing van regionale parlementen en besturen of voor de verkiezing van gemeenteraden en de procedure voor de verkiezing van het Europees Parlement.
Als wij een vruchtbaar debat willen voeren over de vraag hoe de leden van het Europees Parlement moeten worden gekozen, moeten wij volgens mij vooral nagaan welke procedure het meest geschikt is voor de verkiezing van een vergadering zoals het Europees Parlement met zijn specifieke bevoegdheden en prerogatieven, die u beter kent dan ik.

Falconer
Een hele tijd voordat de heer Elliott binnenkwam, had ik mijn hand al opgestoken. Daarom vraag ik mij af waarom hij werd gekozen. Ik heb waardering voor de antwoorden van de fungerend voorzitter van de Raad en in het bijzonder voor het antwoord aan de heer Elliott. Daaruit blijkt dat hij het niet accepteert dat heel Europa deze Stalinistisch-liberale zienswijzen worden opgedrongen. Ik heb daar volledig begrip voor. Het is een vreemd standpunt dat de Liberalen onder deze omstandigheden innemen.
Ik kom nu echter op de kwestie van de "belachelijke stelsels" . Kan hij ons mededelen wat hij als "belachelijke stelsels" beschouwt? Vindt hij bij voorbeeld de evenredige vertegenwoordiging die in Duitsland van kracht is en die meer dan een miljoen ongeldige stembiljetten heeft opgeleverd, waardoor een miljoen mensen het stemrecht werd ontnomen, een belachelijk systeem? Vindt hij de evenredige vertegenwoordiging in Frankrijk, met als resultaat twee miljoen ongeldige stembiljetten, een nogal belachelijk systeem? Of is hij van mening dat het in zijn eigen land, Italië, toegepaste stelsel, dat meer dan zeven miljoen ongeldige stembiljetten - bijna zoveel als het inwonertal van Londen - heeft opgeleverd, wel wat belachelijk is? En dat stelsel proberen de heer Watson en zijn soortgenoten nu aan de rest van ons op te dringen. Het Verenigd Koninkrijk is echter houder van het record voor het laagste aantal ongeldige stembiljetten als men gaat stemmen. Men begrijpt het stelsel. Men weet waarvoor men stemt.
(De heer von Habsburg spreekt zonder microfoon)

De Voorzitter
Ik wijs erop dat alles mogelijk is, maar dat het Reglement wel bepaalt dat na het antwoord van de Raad slechts twee aanvullende vragen kunnen worden gesteld. Aangezien er zeer veel vragen zijn, zullen wij daarvan slechts een deel kunnen behandelen. Als wij dus bij een vraag blijven stilstaan, ontnemen wij vele afgevaardigden de mogelijkheid om van de Raad een antwoord op hun vraag te krijgen. Daarom verzoek ik u allen om begrip en doe ik een beroep op uw verdelende rechtvaardigheid ten aanzien van de andere afgevaardigden.

von Habsburg
Ik zou u er alleen op willen wijzen, dat er een regel bestaat die zegt dat de aanvullende vragen door afgevaardigden van verschillende fracties moeten worden gesteld, wat nu niet gebeurd is.

De Voorzitter
Ik dank de heer von Habsburg, maar wijs erop dat de heer Imaz had gevraagd het woord te mogen voeren. Hij behoort tot een andere partij dan de vorige spreker. Op het laatste ogenblik heeft hij zich echter teruggetrokken. Aangezien niemand anders het woord had gevraagd heb ik de heer Falconer laten spreken. De heer von Habsburg heeft echter gelijk.
Vraag nr. 3 van Nikolaos Papakyriazis (H-0509/96):
Betreft: Blokkeren van het functioneren van de Europese Unie door Groot-Brittannië
De Britse regering heeft de afgelopen maand de besluitvorming geblokkeerd over een reeks onderwerpen (zoals o.a. het Europees Jaar tegen racisme, de evenwichtige deelname van mannen en vrouwen aan de besluitvorming, de vereenvoudiging van de communautaire wetgeving, de bescherming van de economische belangen van de Europese Unie) door een onterecht beroep op nationale belangen.
Kan de Raad meedelen of hij een lid-staat zal toestaan het functioneren van de Europese Unie in feite te verlammen door te verhinderen dat er besluiten worden genomen en dat hij door zijn gedrag de verwezenlijking van de doelen van het Verdrag in gevaar brengt? Wat kan de Raad doen? Hoe zal hij de situatie aanpakken en welke maatregelen denkt hij te nemen?

Fassino
Deze kwestie is deze week in alle communautaire organen uitvoerig besproken. Ook het Europees Parlement heeft daarover al meermaals gedebatteerd, ook vanochtend nog naar aanleiding van de verklaringen van de heer Santer en de heer Dini. Het is evident dat het probleem van de gekke-koeienziekte ons voor een fundamentele vraag plaatst die de recente gebeurtenissen ver overstijgt, namelijk hoe wij een evenwicht tot stand kunnen brengen tussen de algemene belangen van de Unie en de legitieme belangen van een van haar lid-staten. Het is duidelijk dat dit evenwicht en die compatibiliteit vrij gemakkelijk konden worden bereikt toen de Europese Gemeenschap nog maar zes leden telde. Gaandeweg heeft de Europese Unie zich echter uitgebreid, eerst van zes tot negen, dan van negen tot twaalf en vervolgens van twaalf tot vijftien leden. Voor het einde van de eeuw zal ze wellicht twintig of vierentwintig leden tellen. Naarmate steeds meer landen aan de besluitvorming deelnemen, wordt het almaar moeilijker alle lid-staten tot een akkoord over een algemeen belang te brengen. De kans wordt ook steeds groter dat een van de lid-staten, uit nationaal oogpunt soms volkomen terecht, belangen verdedigt en standpunten inneemt die de besluitvorming bemoeilijken.
Dat is volgens mij het echte probleem dat de BSE-crisis doet rijzen. Het is geen toeval dat een van de belangrijkste gespreksonderwerpen van de Intergouvernementele Conferentie de hervorming van de besluitvormingsmechanismen is. De Intergouvernementele Conferentie zal zich in het bijzonder bezighouden met de vraag hoe wij van de besluitvorming bij eenparigheid tot een besluitvorming bij meerderheid kunnen komen. Als wij op meerderheidsbesluiten overstappen, zullen wij er in elk geval ook moeten voor zorgen dat het feit dat de Unie bij meerderheid kan beslissen om haar eigen acties doeltreffender te maken geen hinderpaal vormt voor wie een ander standpunt wil verdedigen.
Dat is het probleem. Ik heb het nog eens toegelicht omdat ik het zeker niet wil bagatelliseren of eenzijdig benaderen. Ook het voorzitterschap van de Raad vindt dat de Britse houding, zoals ook in de vraag staat, moeilijk te begrijpen is. Groot-Brittannië heeft het recht op te komen voor de verdediging van nationale belangen die het belangrijk vindt, maar heeft daarom nog niet het recht alles te boycotten en de besluitvorming van de Unie op een groot aantal terreinen te verlammen, ook op terreinen die met de gekke-koeienziekte volstrekt niets te maken hebben. Nu Groot-Brittannië weigert mee te werken, is bij voorbeeld het akkoord over Europol geblokkeerd. Dat geldt ook voor de TACIS-verordening waarover wij het zoëven nog hadden. Waarschijnlijk verandert de situatie nu de Britse regering er enkele uren geleden mee heeft ingestemd dat de samenwerkingsakkoorden met Chili en Oezbekistan in Florence worden ondertekend. Dat is zeker een positieve beslissing. Ze is pas enkele uren geleden genomen. Tot enkele dagen geleden scheen ook die kwestie te zijn geblokkeerd. In elk geval zijn, naast talloze andere dossiers, ook het Europees jaar tegen racisme en xenofobie en de oprichting van de desbetreffende commissie geblokkeerd.
Het is duidelijk dat die houding gevaarlijk en onrustwekkend is en in Europa steeds meer hinder veroorzaakt. Om die reden heeft het Italiaanse voorzitterschap in de Raad een verklaring afgelegd die ik u, gelet op de kiesheid van het thema, integraal voorlees: " Ten eerste: het voorzitterschap betreurt dat de Britse regering blijft weigeren mee te werken aan de aanneming van initiatieven die noodzakelijk zijn voor de voortzetting van de communautaire activiteiten en aan de aanneming van spoedeisende en uiterst belangrijke initiatieven; ten tweede: het voorzitterschap beschouwt die houding als schadelijk voor de belangen van de landen van de Unie en mogelijk ook contraproduktief voor Groot-Brittannië zelf doordat ze de ergernis van de lid-staten kan wekken en een beletsel kan zijn voor het voortbestaan van het klimaat van vertrouwen en samenwerking dat nodig is voor de voortzetting van de tussen de verschillende delegaties in alle belangrijke sectoren van de communautaire activiteit gesloten akkoorden; ten derde: het Italiaanse voorzitterschap doet niet alleen eens te meer een beroep op de redelijkheid en de zin voor samenwerking van de Britse autoriteiten, maar verzoekt ook alle lid-staten artikel 5 van het Verdrag na te leven dat bepaalt dat de lid-staten zich onthouden van alle maatregelen welke de verwezenlijking van de doelstellingen van het Verdrag in gevaar kunnen brengen" .
Wij kunnen alleen maar hopen dat, ook op grond van de ten dele positieve ontwikkelingen in het streven naar een akkoord over de gekke-koeienziekte, waarover vanochtend nog is gesproken, de Britse autoriteiten gaandeweg een soepeler houding zullen aannemen om uit de impasse te geraken waarin wij ons sedert enkele weken bevinden.

Papakyriazis
Ik dank mijnheer de Voorzitter van harte voor zijn gedetailleerd en uitvoerig antwoord, dat ik als tevredenstellend beschouw.
Ik zou het hierbij kunnen laten, maar ik wil toch nog zeggen dat ik, toen ik die vraag op 5 juni indiende, hoe helderziend ik ook mag zijn, niet kon voorzien welke dimensie deze kwestie vandaag aangenomen heeft, in het licht van het debat dat vanochtend op hoog niveau gevoerd werd en van de beslissing die met verpletterende, ontroerende zou ik zeggen, meerderheid genomen werd.
Dit alles, mijnheer de Voorzitter, toont aan dat er wel degelijk een institutionele kwestie bestaat. Ik respecteer volkomen de academische, algemene politieke analyse die u geschetst heeft en waar ik het mee eens ben. Maar dat is hier eigenlijk de kwestie niet. De kwestie is dat we bijzondere thema's en algemene thema's zien, zoals morgen de Top in Florence, zoals het verloop van de Intergouvernementele Conferentie, die zich afspelen in de schaduw van het probleem dat door de regering van de heer Major veroorzaakt wordt. En hier is de kwestie niet meer louter algemeen politiek, is het beslist geen institutioneel-academische kwestie, maar is het een kwestie van beslissingen en keuzes.
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, ik ben bezorgd om mijn Europese medeburgers die op de eilanden van het Verenigd Koninkrijk wonen. Ik ben eveneens bezorgd om mijn Europese medeburgers in geheel de Europese Unie en om alle burgers van de wereld. Sta me toe ook in mijn professionele hoedanigheid van professor in de geneeskunde te zeggen dat ik de problemen van de gekke koeienziekte onderken. Dat is evenwel onze zaak niet. Onze zaak is wat wij ondernemen tegen die gevaarlijke verlamming van ons functioneren in het algemeen.
En ik zou nadere uitleg van u willen, afgezien van de resolutie die u ons aan het einde voorgelezen hebt en waarover ik mij verheug, een bijkomende verklaring dus van u, mijnheer de Voorzitter van de Raad, om te vernemen of er concrete maatregelen genomen zijn, zoals bijvoorbeeld, in samenwerking met de Commissie, het zoeken naar mogelijkheden om ons te kunnen wenden tot het Europees Hof. Want reeds lang worden bepaalde landen meestal onterecht als de zwarte schapen in de Europese Unie bestempeld. En ik wil hoe dan ook de regering van de heer Major niet als 'zwarte koe' in de Europese Unie zien.

Fassino
Met betrekking tot die laatste vraag verwijs ik naar wat de heer Dini hier vanochtend heeft gezegd. Wij hopen dat men in de komende uren een middel zal vinden om het probleem van de gekkekoeienziekte op te lossen waardoor een einde kan komen aan de huidige verlamming van de Unie en GrootBrittannië een soepeler houding kan aannemen en zijn obstructie kan beëindigen. Als dat niet gebeurt, menen wij dat in Florence, waar over achtenveertig uur alle staatshoofden en regeringsleiders bijeen zullen zijn, de Raad voldoende politiek gezag zal hebben om het probleem te onderzoeken en te beslissen wat eventueel de volgende stappen moeten zijn.

Herman
Ik heb deze vraag vanmorgen aan voorzitter Dini gesteld, en vervolgens aan voorzitter Santer. Natuurlijk heeft geen van beiden mij antwoord gegeven.
Ik doe een derde poging: waarom erkennen wij niet tegenover zo'n houding, die u zelf zojuist heeft gekwalificeerd als volledig in strijd met de geest van het Verdrag, dat wij ons in een positie verkeren die wij gelijkstellen met onthouding? In dit geval, dit duidelijk aangegeven geval, is het Britse standpunt een nonstandpunt, dus een onthouding, die u legitimeert om besluiten te nemen die geheel en al geldig zijn.
Het zal de taak van Groot-Brittannië zijn, om voor het Hof van Justitie aan te tonen dat deze besluiten nul en van generlei waarde zijn. Wij wensen hen succes! Waarom doet u dat niet? En wat zijn de bezwaren hiertegen van uw juristen?

Fassino
Uit juridisch oogpunt is er geen enkel principieel bezwaar tegen het gebruik van het instrument dat de heer Herman voorstelt. Wat wij nodig hebben is een politieke evaluatie. De weigering tot samenwerking van Groot-Brittannië heeft in de Unie grote spanningen veroorzaakt. Wij menen dat die spanningen moeten worden weggenomen, bij voorkeur door een politieke overeenkomst die de huidige situatie kan beëindigen. Wat u vraagt, is volgens mij een laatste redmiddel. Voor wij dat toepassen, zullen wij het probleem met overreding trachten op te lossen. Dat is in elk geval het standpunt van het voorzitterschap van de Raad. Ik meen niet dat een eenvoudig beroep op het Hof van Justitie de rust kan doen terugkeren. De situatie zou dan nog ingewikkelder en meer gespannen worden. Politiek is de kunst van het onderhandelen!

Medina Ortega
Mijnheer de Voorzitter, naar mijn idee heeft de heer Herman de vraag in de juiste bewoordingen gesteld. Eerlijk gezegd was ik vanochtend bijzonder verheugd over de verklaring van de voorzitter van de Raad - de heer Dini -, zoals ik ook ben ingenomen met de lezing die de heer Fassino van de zaak geeft. Ik denk dat de heer Fassino gelijk heeft als hij zegt dat het weliswaar om een politieke kwestie gaat, maar dat er een juridische kant aan zit. Ook de heer Herman heeft deels gelijk met wat hij gezegd heeft. Als de regering van het Verenigd Koninkrijk artikel 5 van het Verdrag betreffende de Europese Unie schendt, dan zijn er twee mogelijkheden: of de Raad - of de Commissie, want de Commissie schijnt hetzelfde standpunt in te nemen - wendt zich tot het Hof van Justitie opdat het optreden van de Britse regering onwettig wordt verklaard, of de Raad verklaard gewoon dat de Britten tegen hebben gestemd.
Dat wil zeggen, volgens mij bestaan beide mogelijkheden, maar naar mijn mening heeft de voorzitter van de Raad uiteindelijk gelijk als hij zegt, dat het op dit moment vooral een politiek vraagstuk is, en dat er op beide elementen moet worden ingegaan. Maar naar mijn idee wordt deze kwestie nu eindelijk in de juiste juridische bewoordingen gesteld.

Fassino
Ik kan alleen herhalen wat ik al heb gezegd. Ik zeg niet dat de zoëven geformuleerde suggestie juridisch onverantwoord is. Ik geef toe dat wij op een bepaald ogenblik dat instrument misschien zullen moeten gebruiken. Ik herhaal evenwel dat dit volgens mij een noodoplossing is en dat ik vooral aan de onmiddellijk gevolgen daarvan denk. Wij spannen ons op dit ogenblik in om door overleg tot een akkoord te komen. De Europese Raad begint over achtenveertig uur. Ik meen dat die twee feiten ons ertoe moeten aanzetten in Florence na te gaan of wij uit de impasse geraken. Nogmaals, als dat niet het geval is, zal men in Florence, waar allen bijeen zijn die de meest aangewezen beslissing kunnen nemen, moeten nagaan wat de Unie te doen staat.

De Voorzitter
Vraag nr. 4 van Arthur Newens (H-0404/96):
Betreft: Persvrijheid
In het steeds vaker door grote mediabedrijven gevoerde beleid om geen publikaties met beperkte oplage te verzorgen, ligt een gevaar voor de persvrijheid besloten. Welke maatregelen kan de Raad nemen om discriminerende behandeling van dergelijke publikaties tegen te gaan?

Fassino
Het in de vraag aangestipte probleem is uiterst belangrijk. Wij weten allen dat de informatie en de vrije meningsuiting via alle mogelijke kanalen in onze moderne samenleving van het allergrootste belang zijn. Wij kunnen het er dan ook alleen maar eens over zijn dat de veelheid van informatie een basisprincipe moet blijven van de rechtsstaat en de democratie in onze en alle andere landen. Het concept van de veelheid van informatie houdt evenwel in dat wij hoe dan ook moeten vermijden dat die pluralistische informatie als gevolg van de wetmatigheden van de markt of, erger nog, als gevolg van verkeerde of onaangepaste regels, in cultureel opzicht verzwakt of verschraalt.
In Europa stellen wij een schijnbaar - ik onderstreep dat woord - tegenstrijdig verschijnsel vast. Enerzijds is de culturele verscheidenheid op het gebied van de informatie nooit groter geweest dan de jongste jaren - denken wij maar aan de vele kranten en tijdschriften en aan de vele uitgeverijen -, maar anderzijds stellen wij in alle landen vast dat de regelgevende en wetgevende instrumenten en de financiële ondersteuningsmechanismen niet langer in staat zijn het pluralisme op het gebied van de informatie, waarvoor vooral de kleine en middelgrote publikaties zorgen, te waarborgen.
Het spreekt vanzelf dat de Europese Unie en al haar organen - en dus ook het voorzitterschap van de Raad - alles in het werk moeten stellen om een zo groot mogelijk pluralisme op het gebied van de informatie te waarborgen.

Falconer
Ik wil de fungerend voorzitter dank zeggen voor zijn antwoord. Ik zou het heel graag ook in het Engels krijgen, opdat mensen buiten dit Parlement ook over deze informatie kunnen beschikken. Het antwoord heeft echter geen betrekking op het eigenlijke probleem, want de vraag die wij stelden luidde: welke maatregelen kan de Raad nemen om discriminerende behandeling van dergelijke publikaties tegen te gaan? Momenteel worden te weinig publikaties met beperkte oplage verzorgd door grote mediabedrijven en als wij toestaan dat de thans verkrijgbare publikaties uit de schappen verdwijnen, dan zal dat een betreurenswaardige toestand zijn. Daarom deel ik het standpunt van de fungerend voorzitter in dezen.
De werkelijkheid is nu eenmaal dat distributeurs en uitgevers van kranten door fusies en aankopen een groot deel van de macht in handen krijgen en dat betekent dat deze twee samenwerkende kartels, als zij dat ineens in hun hoofd krijgen, tijdschriften en kranten uit de handel kunnen nemen. Zij zullen die vervangen door andere tijdschriften, bij voorbeeld door pornobladen en andere obscene lectuur - en daarmee bedoel ik zowel aanstootgevende politieke lectuur als bladen die vanuit het oogpunt van menselijk fatsoen onzedelijk zijn - maar zij zullen de in een beschaafde samenleving redelijk geachte verspreiding van politieke magazines verhinderen. Daarom vragen wij, welke maatregelen kan de Raad hiertegen nemen?

Fassino
Ik ben het volkomen met de heer Falconer eens. Ik wil er echter wel op wijzen dat het volgens artikel 155 van het Verdrag aan de Commissie toekomt toe te zien op de toepassing van de bepalingen van het Verdrag en van de bepalingen die de instellingen krachtens dat Verdrag vaststellen. Het behoort dan ook tot de bevoegdheid van de Commissie en niet tot die van de Raad toe te zien op de huidige regelgeving, met inbegrip van die betreffende de informatie. In elk geval is het taak van de Commissie voorstellen te doen. De Raad kan alleen maar instemmen met wat de heer Falconer heeft gevraagd en hopen dat de Commissie voorstellen zal doen.

De Voorzitter
Aangezien de vraagsteller niet aanwezig is, vervalt vraag nr. 5.
Vraag nr. 6 van Ioannis Theonas (H-0407/96):
Betreft: Spanningen in Kosovo
De recente bomaanslagen die in de voorsteden van Pristina zijn uitgevoerd door Albanese groepen en de botsingen in het noordoostelijk deel van Bosnië tussen moslims en Bosnische Serviërs doen de spanningen in dit gebied weer toenemen en hierdoor ontstaat de gegronde vrees dat er opnieuw dodelijke conflicten uitbreken. De gespannen toestand in Kosovo doet de bezorgdheid herleven die was gerezen na het sluiten van het Dayton-akkoord. Aangezien dit akkoord op vele punten vaag blijft en op het vlak van territoriale en constitutionele regelingen grote lacunes vertoont, is de naleving ervan onzeker en valt te betwijfelen of het kan bijdragen tot een echte en stabiele vrede in het gebied.
Is de Raad voornemens initiatieven te nemen voor de terugtrekking van alle buitenlandse troepen, zodat de volkeren van dit gebied hun geschillen kunnen oplossen met vreedzame middelen en rechtvaardige afspraken, in echte gelijkheid en zonder buitenlandse inmenging, teneinde te voorkomen dat het conflict opnieuw opflakkert en nieuwe brandhaarden ontstaan?

Fassino
De vraag betreft een uiterst kiese en uiteraard ook zeer belangrijke aangelegenheid. Wij weten allen dat in Kosovo reeds vele jaren het nog steeds onopgeloste probleem rijst van de bescherming van de rechten van de Albanezen die in Kosovo wonen en die daar bovendien de meerderheid van de bevolking uitmaken. Ik wens hier geen algemeen debat te openen en zal mij dus tot de vraag beperken. De heer Theonas verwijst uitdrukkelijk naar het Dayton-akkoord. Welnu, ik wil erop wijzen dat het Dayton-akkoord - ik weet niet of dat terecht of onterecht is, maar ga daarvan in elk geval uit - uitsluitend betrekking heeft op het herstel van de vrede in Bosnië-Herzegowina. Dat betekent dat deze overeenkomst en die van Parijs niet onmiddellijk een regeling bevatten voor de situatie in Kosovo en andere mogelijke brandhaarden in het voormalige Joegoslavië.
Iedereen weet echter - ook zij die in Dayton het vredesakkoord hebben ondertekend en iedereen hier in deze zaal - dat de stabiliteit en de vrede in de Balkan niet alleen afhangen van de volledige naleving van wat in Dayton is afgesproken, maar ook van een beleid dat in de gehele Balkan de rechten van alle etnische, godsdienstige en nationale gemeenschappen kan garanderen.
Het is duidelijk dat Kosovo al lang een brandhaard is. Het Europees Parlement en de opeenvolgende voorzitterschappen van de Raad hebben herhaaldelijk hun ongerustheid uitgesproken over de situatie in Kosovo, over de vele spanningen en over de openlijke repressie tegen de Albanese bevolking. Ik herhaal dan ook wat de Raad reeds meermaals heeft gezegd en wat ook strookt met het standpunt dat het Europees Parlement al vaak heeft ingenomen. Wij roepen de Federale Republiek Joegoslavië ertoe op de beginselen van het internationaal recht zoals die in het Handvest van Parijs en in de internationale verdragen over de rechten van de minderheden zijn opgenomen in acht te nemen en de rechten van de Albanezen in Kosovo integraal te beschermen en te eerbiedigen.
Ik wijs er bovendien op dat de ontwikkelingen in Kosovo formeel ook worden gevolgd door de werkgroep voor de minderheden in ex-Joegoslavië onder het voorzitterschap van de heer Lutz. Dat gebeurt in het kader van de vredesmissie onder leiding van de heer Carl Bildt, de hoge vertegenwoordiger van de Europese Unie. Indertijd is formeel verklaard dat de voorwaarde voor de geleidelijke verbetering van de betrekkingen tussen de Europese Unie en de Federale Republiek Joegoslavië is - ik citeer -: " De volledige eerbiediging van de mensenrechten, de rechten van de minderheden en het recht op terugkeer van alle vluchtelingen en ontheemden, en het verlenen van autonomie aan Kosovo binnen de Federale Republiek Joegoslavië" . Tijdens het bezoek dat de heer Santer en de heer Dini op 7 en 8 juni jongstleden aan de hoofdsteden van de belangrijkste landen van de regio hebben gebracht, hebben zij de autoriteiten in Belgrado gewezen op het netelige karakter van het probleem en op de noodzaak die voorwaarde te vervullen als Belgrado een verbetering van zijn betrekkingen met de Europese Unie wenst. De kwestie is ook besproken op de internationale conferentie die enkele dagen geleden in Florence is gehouden. Het voorzitterschap van de Raad wenst, in overeenstemming met de andere organen van de Unie, een inspanning te doen voor de eerbiediging van de rechten van de Albanezen in Kosovo en voor het vinden van een oplossing van het probleem die de eerbiediging van de minderheden en de bescherming van de persoonlijke en collectieve rechten van alle inwoners van het gebied garandeert.

Theonas
Ik dank de Voorzitter, ten minste voor de dimensie van het antwoord dat hij mij gegeven heeft. Ik wilde echter aanstippen dat het Dayton-akkoord het probleem van Kosovo wellicht niet kan regelen, maar dat de geest die het uitstraalt volgens mij de situatie in Kosovo kan beïnvloeden, rekening houdend met de laatste ontwikkelingen in Albanië zelf, met de wijze waarop de Albanese regering de toestand in de regio aanpakt en met het vijandelijk klimaat dat meer in het algemeen tegenover de Serviërs geschapen wordt. Ik zou zeggen dat allicht benadrukt moet worden dat tot de rechten van de minderheden ook de rechten behoren van de Servische bevolking in Kosovo, die niet aan terroristische acties onderworpen kan zijn zonder dat wij ook maar één woord van medeleven uitspreken voor die slachtoffers van terroristische acties in de streek van Kosovo.
Bijgevolg meen ik dat wij voorzichtig moeten zijn en dat de Europese Unie ertoe moet bijdragen dat, vanuit de geest van Dayton, in Kosovo geen spanningshaard ontstaat die zuidelijker op de Balkan oorlog zal brengen.

Fassino
Ik ben het eens met de opmerkingen van de heer Theonas. Zoals ik ook zelf heb gezegd is het natuurlijk waar dat, ook al wordt in de akkoorden van Dayton niet letterlijk naar Kosovo verwezen, de toepassing van die akkoorden een ruimer stabiel kader vergt, wat betekent dat ook voor Kosovo een oplossing moet worden gezocht.
Ik ben het met de heer Theonas eens en herhaal dat het voorzitterschap van de Raad alles in het werk stelt om tot die oplossing te komen.

von Habsburg
Mijnheer Fassino, ik zou u eerst voor uw duidelijke antwoorden willen danken. Met betrekking tot Kosovo zou ik echter het volgende willen opmerken. U heeft hier mooie verklaringen voorgelezen waarin op de eerbiediging van de mensenrechten wordt aangedrongen. Wij zitten echter met een geloofwaardigheidsprobleem doordat wij met alles en nog wat hebben gedreigd, maar de zaak nog nooit ernstig hebben aangepakt.
Mijnheer Fassino, meent u niet dat de tijd gekomen is om in Kosovo een echt voorbeeld te stellen door er op een geloofwaardige wijze voor het recht op zelfbeschikking of tenminste voor de bescherming van de Albanese meerderheid op te komen, zodat de Europese Unie eindelijk eens ernstig werk van iets maakt? Wij leggen wel verklaringen af, maar ondertussen worden de strafmaatregelen voortdurend versoepeld en blijven de pesterijen van de Serviërs duren. Die lachen ons alleen maar uit. Mijnheer Fassino, het is belangrijk dat wij eindelijk geloofwaardig worden. Meent u niet dat dit daartoe een goede gelegenheid is?

Fassino
Mijnheer von Habsburg, ik ben het met u eens. Ik meen dat dit inderdaad goed zou zijn. De vraag is natuurlijk hoe wij dat het best kunnen doen. Het is evident dat wij Belgrado dan klaar en duidelijk moeten laten weten dat de internationale gemeenschap zich over de huidige situatie van de Albanezen in Kosovo zorgen maakt en daarmee volstrekt geen genoegen neemt. Het is ook duidelijk dat wij er ons niet mogen toe beperken die situatie te hekelen maar dat wij onze kritiek ook in politieke daden moeten omzetten om die situatie te veranderen.
Het gaat erom dat wij dat zo doeltreffend mogelijk doen. De vier jaar oorlog in Bosnië en de rest van exJoegoslavië hebben het nog veel moeilijker en ingewikkelder gemaakt om de Albanezen in Kosovo te beschermen. Het is immers duidelijk dat de spanningen, conflicten en de open oorlog op het schaakbord van ex-Joegoslavië alles veel ingewikkelder en moeilijker hebben gemaakt en dus ook het probleem van Kosovo en de aldaar wonende Albanezen zeker niet eenvoudiger heeft gemaakt.
Ik ben het echter met u eens. Het voorzitterschap van de Raad moet zich inspannen om het probleem of geloofwaardige wijze aan te pakken.

Posselt
Mijnheer de Voorzitter, de ineenstorting van Joegoslavië begon in Kosovo toen een miljoen Serviërs daar manifesteerden en de autonomie werd opgeheven. Waarom is Kosovo dan op de achtergrond geraakt? Dat komt doordat de Albanezen in Kosovo, die daar trouwens niet de minderheid maar de meerderheid uitmaken, geen geweld hebben gebruikt en bewust voor een geweldloze aanpak hebben gekozen. Ik zie een gevaarlijke ontwikkeling. Als men de Albanese meerderheid straft omdat ze voor een geweldloze aanpak heeft gekozen, is dat een signaal dat geweld in het gebied loont. Daarom vind ik dat er, nu wij er ten onrechte hebben van afgezien Kosovo tot voorwaarde voor de erkenning van Klein-Joegoslavië te maken, een afzonderlijke conferentie over Kosovo moet komen. Bovendien geloof ik dat in Kosovo in aanwezigheid van internationale waarnemers verkiezingen moeten worden gehouden. Ik vind dat men in Kosovo dringend iets moet doen voor de toestand ontaardt. Tot nu toe heeft men dat alleen nog maar in Macedonië gedaan, waar dat ook heeft geholpen. Wij moeten preventief optreden, want anders valt Kosovo weldra ten prooi aan geweld en breekt de hel er los.

Fassino
Het is juist dat de gebeurtenissen in de Balkan van de jongste jaren hun oorsprong vinden in Kosovo. De repressie in Kosovo en de opheffing van de autonomie van Voivodina hebben de crisis in exJoegoslavië doen uitbarsten. Het lijdt dus geen twijfel dat het gebied een belangrijke brandhaard is en dat de huidige situatie er niet alleen het gevolg van de ontwikkelingen van de laatste jaren is. Kosovo is al lang een brandhaard. Wij kennen de geschiedenis van onze eeuw: het probleem van de Albanezen en Kosovo is herhaaldelijk aanleiding tot conflicten en spanningen geweest.
Dat alles moet ons nog meer aanzetten om een politieke oplossing voor het probleem te zoeken.

De Voorzitter
Aangezien de vraagsteller niet aanwezig is, vervalt vraag nr. 7.
Vraag nr. 8 van Alfred Lomas (H-0410/96):
Betreft: Dood van de heer Huseyin Koku
Is de Raad bereid er bij de bevoegde Turkse autoriteiten op aan te dringen inlichtingen te verstrekken over de dood van de heer Huseyin Koku, die op 20 oktober 1994 in Elbistou gearresteerd werd? Over deze gevangene werd namelijk niets meer gehoord tot op 27 april 1995, toen de politie zijn vrouw mededeelde dat zijn lichaam was gevonden. Zijn vrouw en familie zijn nooit van nadere bijzonderheden op de hoogte gesteld.

Fassino
Mijn antwoord op deze vraag bestaat uit twee delen. Enerzijds beschikt de Raad over te weinig informatie over dit specifieke geval, maar anderzijds bevestigen deze gebeurtenissen - en ook de moeilijkheden die het voorzitterschap van de Raad heeft ondervonden om informatie te verzamelen op basis waarvan het de situatie kan beoordelen - volgens mij het netelige karakter van de situatie in Turkije. Het voorzitterschap van de Raad en de Europese Unie in het algemeen moeten op de Turkse regering dan ook alle mogelijke druk uitoefenen om de democratische rechten, de fundamentele rechten en de beginselen van de rechtsstaat in Turkije te doen eerbiedigen. Die rechten en beginselen regelen het leven in de Unie en zijn een voorafgaande voorwaarde voor elk land dat tot de Europese Unie wil toetreden of, zoals Turkije, waarmee de Europese Unie en douane-unie heeft gesloten, met de Unie geprivilegeerde betrekkingen wil onderhouden.
Ik herinner er bovendien aan dat het criterium van de volledige eerbiediging van de beginselen van de rechtsstaat door alle landen die lid zijn van de Europese Unie of met de Europese Unie samenwerkings- of associatieakkoorden hebben gesloten, is bevestigd op de conferentie van Barcelona, in de slotverklaring van het mediterrane forum van Ravello en tijdens contacten van de Europese Unie en haar organen met de Turkse autoriteiten. Onder druk van de Europese Unie en de internationale gemeenschap werden een aantal resultaten geboekt, onder meer de gedeeltelijke wijziging van de grondwet in de zin van een duidelijker eerbiediging van de fundamentele democratische rechten en beginselen. Toch mogen wij onze aandacht niet laten verslappen. Het voorzitterschap van de Raad zal ten aanzien van Turkije en elk ander land dat de mensenrechten schendt waakzaam blijven en druk blijven uitoefenen.

Lomas
De Raad zal vast en zeker begrip hebben voor het zieleleed van de familieleden van deze vermoorde man. Ik geloof niet dat zij de term "delicate situatie" zouden gebruiken, zoals de Raad deed. De laatste keer dat zij hem levend gezien hebben, werd hij door de politie in verzekerde bewaring gehouden. Nu weten wij natuurlijk dat het helaas maar al te vaak voorkomt in Turkije dat de politie en de militairen burgers vermoorden.
Een algemene veroordeling zonder meer - ook al moet die worden uitgesproken - is echter beslist niet voldoende. Ik verzoek de Raad om de Turkse regering te vragen - vooral gezien het feit dat deze douane-unie nu tot stand is gekomen, die, zo werd ons gezegd, de mensenrechten in Turkije zou verbeteren - of zij een behoorlijk onderzoek wil instellen, om te weten te komen hoe het mogelijk is dat iemand dood kan gaan, terwijl hij door de politie in verzekerde bewaring wordt gehouden, en dat zijn lichaam pas zes maanden later werd overgedragen, waarbij zijn familie te horen kreeg dat hij ergens in een bos gevonden was en dat de politie er niets mee te maken had. Het is gewoon zo ongelooflijk onwaarschijnlijk. Ik verzoek de Raad erop aan te blijven dringen dat dit specifieke geval wordt onderzocht, en niet slechts in algemene termen gehouden veroordelingen uit te spreken.

Fassino
Ik ben het volkomen eens met het verzoek van de heer Lomas om over deze aangelegenheid een onderzoek in te stellen. Ik ben het er met de heer Lomas ook over eens dat de ondertekening van de douane-unie met Turkije Europa niet ontslaat van zijn verplichting om waakzaam te zijn, maar het integendeel tot een nog grotere waakzaamheid moet aansporen.
Ik heb het daarover vroeger al gehad, maar herhaal toch nog eens dat ik ervan overtuigd ben dat de Europese Unie na een uitvoerig en langdurig debat in het Europees Parlement de overeenkomst betreffende de douaneunie met Turkije niet heeft gesloten omdat ze had vastgesteld dat de problemen inzake recht en democratie in Turkije waren opgelost, maar omdat ze integendeel van oordeel was dat de beste manier om Turkije ertoe aan te zetten voor die problemen een oplossing te zoeken en om de situatie op het gebied van de democratie en de rechten in Turkije te normaliseren, een sterke stimulans vanwege Europa was. Met andere woorden, als de problemen op het gebied van de democratie en het recht in een bepaald land niet opgelost raken kan men kiezen tussen twee strategieën. Allebei zijn ze gerechtvaardigd en verantwoord. Dat moeten wij goed beseffen. Een eerste strategie bestaat erin het land politiek, economisch en in alle andere opzichten te isoleren, de tweede bestaat erin het land in zekere zin met de democratie te besmetten en het zo sterk te stimuleren dat het wel in gunstige zin moet veranderen.
Ten aanzien van Turkije heeft de Europese Unie niet gekozen voor een isolement dat misschien niets zou hebben opgeleverd, maar voor een beleid van democratische bevruchting en aanmoediging, in de hoop dat Turkije, naarmate het zich in Europa integreert, op het gebied van de democratische rechten ook Europese normen zal gaan hanteren. Wij hopen dat niet alleen, maar beschouwen dat ook als een doelstelling die de Europese Unie tracht te bereiken door op alle terreinen op Turkije de nodige druk uit te oefenen.

Lindqvist
Mijnheer de Voorzitter, dit is maar één voorbeeld van de toestand in Turkije, dat de vraagsteller aanhaalt. Zeer onlangs was er een Habitat-conferentie in Turkije, waar ook de methoden van de politie tegen Koerdische en Turkse burgers zichtbaar werden.
Ik wil vragen of de Raad geen conclusies trekt uit de inschatting die de Raad volgens de heer Fassino in verband met de douane-unie met Turkije had gemaakt. De inschatting was immers, zoals u zei, dat het beter was om met Turkije een overeenkomst te sluiten en op die manier invloed uit te oefenen. Nu zijn er inmiddels een aantal maanden verstreken. Heeft iemand van ons of heeft u in de Raad, een verbetering kunnen constateren met betrekking tot de mensenrechten, democratie en vrijheid van meningsuiting? Ik heb hier niets van gezien.
Ten slotte wil ik de volgende vraag stellen: als er geen verbetering komt - wat een voorwaarde was van het Parlement en de EU in verband met de douane-unie met Turkije -, is de Raad dan bereid om de douane-unie met Turkije op te zeggen?

Fassino
Ik meen dat men mijn redenering niet op die manier mag interpreteren en meen ook niet dat de Europese Unie dat wil. Mijn redenering is niet louter juridisch. Ik meen ook niet dat er opschortende voorwaarden zijn die in juridische termen moeten worden beoordeeld. Volgens mij moeten wij een politiek oordeel vellen. Nogmaals, toen Europa na een zeer diepgaand debat besliste de overeenkomst inzake de douane-unie met Turkije te ondertekenen, deed het dat in de overtuiging dat een sterkere betrokkenheid van Turkije bij het leven van de Europese Unie en een sterkere verankering van Turkije in Europa dat land ertoe zou kunnen aanzetten Europese normen te gaan hanteren, in de eerste plaats wat de democratische en de mensenrechten betreft. Toen ze tot dat besluit kwam, heeft de Europese Unie er zich ook toe verbonden al het mogelijke te doen en op alle mogelijke manieren druk uit te oefenen en haar overredingskracht te gebruiken om de Turkse regering ertoe aan te zetten de democratie ten volle tot ontwikkeling te brengen. Als wij vaststellen dat de Turkse regering daarvoor doof blijft, zullen wij moeten doen wat de vorige spreker heeft gezegd. Op dit ogenblik moeten wij er ons echter nog steeds toe beperken bij de Turkse regering aan te dringen op de garanties die tot nu toe ontbreken.

Falconer
Mijnheer de Voorzitter, ik heb begrepen dat u mij het recht ontzegt om de Raad een aanvullende vraag te stellen op grond van de door de heer Lomas ingediende vraag, omdat ik al eerder een aanvullende vraag gesteld heb op een andere vraag aan de Raad. Het Reglement bevat geen enkele bepaling die dit verbiedt. Uw besluit is gebaseerd op een interpretatie van wat het personeel aan uw linkerzijde heeft geschreven.
Mijnheer de Voorzitter, dat is onjuist. Daarom verzoek ik u deze kwestie te verwijzen naar de Commissie Reglement, onderzoek geloofsbrieven en immuniteiten, omdat wat u zegt erop neerkomt dat het aanvaardbaar is dat leden hier komen om hun eigen vragen te stellen en vervolgens weggaan, terwijl de rest van ons - die belang heeft bij een groot aantal verschillende onderwerpen - het recht ontzegd wordt om een aanvullende vraag te stellen die juist van belang is voor het lid dat de vraag in eerste instantie stelde.

De Voorzitter
Dames en heren, het Reglement is op dit punt zeer streng. Ik neem nota van de opmerking van de heer Falconer dat hij de Commissie Reglement zal verzoeken het Reglement te wijzigen. Het gaat echter om een algemene mogelijkheid om vragen te stellen. U heeft al een vraag gesteld en dus moet ik u het woord weigeren. Ik doe dat niet alleen wegens het Reglement, maar ook omdat er nog vele andere vragen zijn. Vele collega's hebben al lange tijd geleden schriftelijk vragen ingediend maar hebben daarop jammer genoeg nog geen antwoord gekregen omdat de aanwezigen beslag leggen op de tijd die hen toekomt. Mijnheer Falconer, ik zal de kwestie in ieder geval aan de Commissie Reglement voorleggen. Thans moeten wij echter tot de volgende vraag overgaan.
Vraag nr. 9 van Yannos Kranidiotis (H-0415/96):
Betreft: Rapport-Di Roberto over Cyprus
Het Italiaanse voorzitterschap heeft in januari 1996 ambassadeur Di Roberto aangewezen als zijn bijzonder vertegenwoordiger voor de kwestie Cyprus.
De heer Di Roberto heeft vervolgens een bezoek gebracht aan de betrokken partijen, kennis genomen van hun zienswijzen en in april een desbetreffend rapport bij de Raad ingediend.
Kan de Raad ons nadere gegevens verstrekken over het rapport van de heer Di Roberto, over de wijze waarop de betrokken partijen het rapport hebben ontvangen, over de meest recente contacten en activiteiten van de heer Di Roberto alsmede over de overwegingen waarvan sprake is om de taak van deze vertegenwoordiger te verlengen en op te waarderen met het oog op de overname van het voorzitterschap door Ierland?

Fassino
Ook dit is een uiterst kiese politieke kwestie. Wij weten allen dat de kwestie-Cyprus al vele jaren aansleept en dat de opeenvolgende voorzitterschappen van de Europese Unie al vele jaren bemiddelingspogingen ondernemen om tot een oplossing te komen. Naast de Europese Unie trachten ook de Verenigde Naties, verschillende regeringen en vooral de VS-regering te bemiddelen.
Ambassadeur Di Roberto heeft, namens het Italiaanse voorzitterschap van de Europese Unie, Cyprus en de belangrijkste hoofdsteden van de Europese Unie verschillende keren bezocht. Bovendien heeft hij contacten onderhouden met de belangrijkste regeringen, ook die van de Verenigde Staten, die een oplossing voor de crisis wensen.
Men verzoekt mij verslag uit te brengen over de gebeurtenissen. Ik zal dan ook, zij het kort, een overzicht geven van alles wat ambassadeur Di Roberto al heeft gedaan en wat in de volgende zes maanden nog zal worden gedaan, niet door ambassadeur Di Roberto maar door een speciale, reeds aangewezen vertegenwoordiger van het Ierse voorzitterschap. Ambassadeur Di Roberto heeft het volgende bereikt: met betrekking tot de veiligheid, die beide partijen van essentieel en prioritair belang achten, hebben de Turks- Cyprioten hun standpunt herhaald over de geldigheid van het indertijd gesloten garantieverdrag en heeft president Cleribes zich op bepaalde ogenblikken ontvankelijk getoond voor een eventuele demilitarisatie van het gebied en de installatie van een multinationale troepenmacht.
Wat de instellingen betreft, geldt nog steeds de VN-resolutie die aandringt op de oprichting van een federatie met een enkel burgerschap op basis van twee zones, twee gemeenschappen en politieke gelijkheid tussen de twee partijen. De inspanningen om die door beide partijen in principe aanvaarde regeling uit te voeren, hebben echter nog geen tastbaar resultaat opgeleverd. Aan de ene kant vreest men een soort erkenning van de TurksCypriotische identiteit terwijl men aan de andere kant vreest dat een eengemaakt eiland voor de TurksCyprioten te weinig waarborgen biedt.
President Cleribes had het over een overgangsperiode voor de toepassing van het vrij verkeer van alle Cypriotische burgers op het herenigde eiland. De Turks-Cyprioten hebben dan weer een kantonnale structuur voor het eiland voorgesteld. Ook dat voorstel verdient een grondiger onderzoek.
Wat de hervatting van de dialoog tussen de twee gemeenschappen betreft, heeft de Turks-Cypriotische leider, ondanks de vele moeilijkheden, onlangs opnieuw verklaard dat hij bereid is de interinstitutionele dialoog zonder voorafgaande voorwaarden te hervatten. Wat de positie van Turkije ten aanzien van de rol van de Europese Unie tegenover Cyprus betreft, staat Ankara traditioneel niet positief tegenover een actie van de Unie. Toch lijkt het mogelijk dat Ankara de Unie een bemiddelingsrol laat spelen.
Uiterst belangrijk voor elke mogelijke oplossing is een gecoördineerde aanpak tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten. Wat de voortzetting van de werkzaamheden van ambassadeur Di Roberto betreft, heeft het Ierse voorzitterschap, zoals ik daarstraks heb gezegd, volgens de informatie waarover wij beschikken, de bedoeling het werk van ambassadeur Di Roberto te laten voortzetten door een eigen afgevaardigde met een bemiddelingsopdracht en is daarvoor reeds een Iers diplomaat aangewezen. Het is duidelijk dat het Ierse voorzitterschap de in de zes maanden van het Italiaanse voorzitterschap geleverde inspanningen moet voortzetten en hecht moet samenwerken met de Troïka om alle mogelijkheden om tot een oplossing te komen te onderzoeken. Ik wijs er ook op dat een positieve, zij het indirecte impuls voor de oplossing van de kwestie - die volgens mij echter nog niet voor morgen is - kan uitgaan van de tenuitvoerlegging van de maatregelen in het kader van het in Barcelona goedgekeurde Euromediterrane partnerschap.

Kranidiotis
Ik wil de Voorzitter danken voor het antwoord dat hij ons gegeven heeft. Ik betreur echter te moeten vaststellen dat de resultaten van de zending Di Roberto niet zijn wat we ervan verwacht hadden. Ik begrijp de moeilijkheden die zowel het Italiaanse Voorzitterschap als de heer Di Roberto gekend hebben; hoewel ze het goede voornemen hadden vooruitgang te boeken, daar niet in geslaagd zijn wegens het verzet van bepaalde andere lid-staten die andere initiatieven namen die in laatste instantie het initiatief van het Italiaanse Voorzitterschap ondermijnden. Ik ben in ieder geval verheugd dat het Ierse Voorzitterschap dit initiatief zal voortzetten.
Verder zou ik nog het volgende willen opmerken en terzelfdertijd vragen: zoals u weet is het Europees Parlement van oordeel, en het drukt dit in een resolutie uit, dat de Europese Unie een globaal initiatief moet nemen om de Cyprus-kwestie op te lossen, een initiatief dat de vorm zal hebben van een gemeenschappelijke actie en dat niet slechts het sturen van een of andere vertegenwoordiger van het Voorzitterschap mag zijn om de Cyprus-kwestie te volgen. Wij menen dat het nu werkelijk tijd geworden is dat de Europese Unie haar verantwoordelijkheden neemt en overgaat tot het aannemen van een gemeenschappelijke actie, die niet alleen een coördinator voor de Cyprus-kwestie moet behelzen, maar ook ideeën voor bepaalde samenwerkingsprogramma's tussen Grieks- en Turks-Cyprioten, en ook - waarom eigenlijk niet - een voorstel ter oplossing van de Cyprus-kwestie dat enerzijds gebaseerd is op de resoluties van de Verenigde Naties, en anderzijds ook op de communautaire rechtsorde, aangezien Cyprus van plan is verder te werken aan zijn toetreding tot de Europese Unie. Zoals vastgelegd is, zal ook Cyprus aan de volgende uitbreiding deelnemen en zullen de besprekingen hierover zes maanden na de Intergouvernementele Conferentie beginnen.

Fassino
Ik kan alleen maar instemmen met het verzoek om een doeltreffender en ruimer initiatief te nemen. Het Ierse voorzitterschap zal moeten nagaan of dat initiatief haalbaar is en zal het vervolgens ten uitvoer moeten leggen. Ik wil er wel op wijzen dat wij in dit geval, althans in deze fase, niet met een bloedig, maar met een politiek conflict te maken hebben, zij het dat ook hier vroeger wel bloed is gevloeid.
Bemiddeling is doeltreffend wanneer de partijen tot op zekere hoogte bereid zijn om mee te werken. Het moet voor iedereen duidelijk zijn dat vrede niet iets is dat van buiten wordt opgelegd, maar dat van binnenuit groeit. Als de oorlogvoerders er niet van overtuigd zijn dat ze beter vrede sluiten, blijft de oorlog duren. Dat geldt voor elk conflict. Daarom is het gerechtvaardigd op een bemiddelingsactie en een interventie van de internationale gemeenschap aan te dringen. De internationale gemeenschap mag niet bij de pakken blijven zitten of de kat uit de boom kijken. Ik ben het eens met het verzoek van de heer Kranidiotis omdat dat een flinke stimulans zou zijn voor het initiatief van de Europese Unie. Op Cyprus botste de bemiddelingspoging, zoals in vele andere situaties, echter op de aanhoudende onwil van de partijen om naar de voorstellen van de bemiddelaar te luisteren. Ik hoop dat de situatie in de toekomst zal verbeteren.

Theonas
Ook ik wil op mijn beurt de Voorzitter danken.
Om te beginnen zou ik willen zeggen dat wij, als Parlement, positief stonden tegenover de aanstelling van de heer Di Roberto als bemiddelaar en als vertegenwoordiger van het Voorzitterschap om de Cyprus-kwestie te helpen oplossen. Ik meen dat het even positief is dat deze tactiek ook door het Ierse Voorzitterschap voortgezet zal worden.
Ik zou de Voorzitter echter willen vragen of er door het optreden van de heer Di Riberto iets verworven is dat het werk van de nieuwe bemiddelaar van het Ierse Voorzitterschap verder zou kunnen helpen.
En dan nog iets. Tijdens de zendingsperiode van de heer Di Roberto werden de gekende Denktashverklaringen afgelegd over het lot van de vermiste Grieks-Cyprioten op Cyprus. Heeft de heer Di Roberto zich hiermee beziggehouden en wat staat erover in zijn verslag, als hij natuurlijk een verslag ter zake opgesteld heeft?

Fassino
Ambassadeur Di Roberto heeft uiteraard een aantal gegevens ter beoordeling van de situatie verzameld. Die zijn samengebracht in een verslag dat aan de Raad Algemene Zaken en achteraf in een bijgewerkte versie ook aan de COREPER is voorgelegd. De vijftien landen van de Unie beschikken dan ook over alle mogelijke gegevens om de kwestie te beoordelen. Op basis daarvan zal het Ierse voorzitterschap de bemiddelingsactie hervatten en daarbij ook het probleem van de verdwenen personen aanpakken.

Falconer
Ik wil het Parlement alleen laten weten dat ik speciaal daarvoor hier zal blijven. Door uw absurde besluit, gebaseerd op het absurde advies dat u van het personeel naast u hebt gekregen - hoe aardige mensen het overigens ook zijn - hebt u vertegenwoordigers van dit Huis de gelegenheid ontnomen om een tweede aanvullende vraag te stellen. Ik hoop dat dit in de Notulen is opgenomen.

De Voorzitter
Vraag nr. 10 van Rui Vieira (H-0418/96):
Betreft: Poseima
Poseima is een veelomvattend programma voor de autonome regio's Madeira en de Azoren. Het omvat verschillende maatregelen, die terecht ten goede zijn gekomen aan de landbouw, de visserij, het ambachtswezen, de energiesector, de consumenten, het milieu, het belastingstelsel, enz.
Ik denk dat de Commissie zal proberen dit programma te verlengen, ook al omdat er in de tekst ervan geen melding wordt gemaakt van enige looptijd. Voor een aantal gevallen worden echter einddata aangegeven voor de toekenning van de steun; dat is bijvoorbeeld het geval voor de meerkosten van het vervoer over zee van aardolieprodukten.
Ook zou het wenselijk zijn Poseima uit te breiden tot andere produkten die er nog niet in opgenomen zijn en die een grote invloed hebben op de economie van die ultraperifere regio's, zoals bijvoorbeeld kunstmest voor de landbouw, bouwmaterialen (cement, hout, dakpannen, glas, enz.), bestanddelen voor veevoeders.
Kan de Raad meedelen of hij van plan is Poseima doeltreffender te maken door steun te blijven verlenen voor de meerkosten van het vervoer van aardolieprodukten, door de looptijd van het programma voor andere produkten te verlengen, en door andere voor de economie noodzakelijke produkten, zoals de hoger vernoemde, in het programma op te nemen?

Fassino
De Raad is het met de geachte afgevaardigde uiteraard eens over het nut van het POSEIMA-programma, dat in 1981 werd ingevoerd als compensatie voor het perifere en insulaire karakter van Madeira en de Azoren. Wij moeten er evenwel op wijzen, zoals wij dat ook in andere gevallen al hebben gedaan, dat het aan de Commissie is om dienaangaande voorstellen in te dienen en dat de Raad vooralsnog geen voorstellen van de Commissie heeft ontvangen om de termijnen te verlengen of de maatregelen uit te breiden tot produkten die nog niet onder de geldende regeling vallen. In het algemeen is er dus geen enkele reden om in te gaan op de wensen die de heer Vieira in zijn vraag formuleert. Het probleem is dat die kwesties door de Commissie worden behandeld en als dusdanig het onderwerp moeten uitmaken van een voorstel aan de Raad, wat nog niet is gebeurd.

Vieira
Mijnheer de Voorzitter, ik dank de Raad voor zijn ophelderingen, maar vind het vreemd dat de Commissie de Raad bijvoorbeeld nog niet heeft meegedeeld dat de financiële steun voor de meerkosten van aardolieprodukten in 1994 is gestopt. En tegelijk zou ik het op prijs stellen indien de Raad mij meedeelt of het eigenlijk de bedoeling is dat dit programma na 1999 wordt voortgezet of indien er soms bezwaar tegen is dat dit programma, dat zoals gezegd uiterst nuttig is voor de perifere regio's van de Azoren en Madeira, wordt verlengd.

Fassino
Het is misschien wel vreemd dat de Commissie nog geen voorstellen heeft gedaan, maar toch is het zo. Ik weet niet hoe ik dat op een andere manier zou kunnen uitleggen. De Commissie heeft geen voorstellen geformuleerd over de kwesties die u in uw vraag heeft belicht. Als de Commissie voorstellen formuleert en motiveert, is er geen enkel principieel bezwaar dat de Raad die welwillend onderzoekt en aanvaardt. Het is echter niet aan de Raad voorstellen te doen of voorstellen te motiveren. Dat komt toe aan de Commissie. Daarom ben ik het er met u over eens dat de Commissie moet worden verzocht voorstellen te doen.
Ik moet ook nog iets anders zeggen. In kwesties als deze - er zijn er vroeger nog al geweest - beschikt het Europees Parlement eerlijk gezegd over meer middelen dan de Raad om de Commissie onder druk te zetten om bepaalde voorstellen te formuleren. Ik zeg dat omdat men zich vaak over de ontoereikende bevoegdheden van het Europees Parlement beklaagt. De bevoegdheden van het Europees Parlement zijn inderdaad ontoereikend, maar alle aanwezigen hier weten dat het Italiaanse voorzitterschap zich op de Intergouvernementele Conferentie voor de uitbreiding ervan inspant. Het Europees Parlement en de parlementen van de lid-staten kunnen de Commissie echter zeker onder druk zetten om concrete voorstellen te formuleren. Het zou wellicht goed zijn dat het Parlement zich op dat punt vastberadener toont.

De Voorzitter
Wij beëindigen hier het Vragenuur. De heer Fassino heeft echter beloofd nog te antwoorden op een vraag van de heer Falconer die vorige keer onbeantwoord is gebleven.

Fassino
De diensten hebben zich ingespannen om mij alle gegevens te bezorgen om, zoals ik had beloofd, de vraag van de heer Falconer te beantwoorden. Wij kunnen de heer Falconer een schriftelijke tekst bezorgen die waarschijnlijk concreter en vollediger zal zijn dan het antwoord dat ik hem nu voor de vuist mondeling kan geven. Ik meen dat die tekst alle gewenste elementen bevat om de kwestie te beoordelen. Als die tekst de heer Falconer geen voldoening schenkt, kunnen wij tijdens het volgende Vragenuur op de kwestie terugkomen.

De Voorzitter
Zo hebben wij ook de heer Falconer voldoening geschonken.
Ik dank de fungerend voorzitter van de Raad oprecht voor de bereidheid tot samenwerking en de beschikbaarheid die hij tijdens deze maanden aan de dag heeft gelegd.
De niet-beantwoorde vragen zullen schriftelijk worden beantwoord.
Het Vragenuur is gesloten.
(De vergadering wordt te 19.05 uur onderbroken en te 21.00 uur hervat)

De Noordse Paspoortunie, de EER en het Akkoord van Schengen - Top van Visby
De Voorzitter
Collega's, als u het goed vindt, gaan we nu met de vergadering beginnen. Zoals u weet hebben wij de oneerlijke concurrentie van een voetbalwedstrijd - ik begroet daarom des te hartelijker de voorzitter van de Raad - en hebben wij ook een Provençaalse avond, maar wij hebben hier ook bijzonder serieus werk te verrichten.
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende mondelinge vragen met debat:
B4-0442/96-0-0056/96 aan de Raad en B4-0443/96-0-0057/96 aan de Commissie, van de heer Rehn en anderen, namens de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij, over het vrij verkeer van personen binnen de Noordse Paspoortunie, de Europese Economische Ruimte en het Schengen-gebied; -B4-0449/96-0-0123/96 aan de Raad en B4-0450/96-0-0124/96 aan de Commissie, van mevrouw Cederschiöld en anderen, namens de Fractie van de Europese Volkspartij, over de Europese Unie, het akkoord van Schengen en de Noordse Paspoortunie; -B4-0562/96-0-0128/96 aan de Commissie en B4-0563/96-0-0129/96 aan de Raad, van mevrouw Van Lancker, namens de Fractie van de Partij van de Europese Sociaaldemocraten, over het vrij personenverkeer in het kader van de Europese Economische Ruimte, de Noordse Paspoortunie en Schengen; -B4-0564/96-0-0131/96 aan de Raad en B4-0565/96-0-0132/96 aan de Commissie, van mevrouw Hautala en anderen, namens de Fractie De Groenen in het Europees Parlement, over de verenigbaarheid van de Noordse Paspoortunie, de Akkoorden van Schengen en artikel 7A van het Verdrag; -B4-0568/96-0-0137/96 aan de Raad en B4-0569/96-0-0138/96 aan de Commissie, van de heer Caccavale en mevrouw Schaffner, namens de Fractie Unie voor Europa, over vrijheid van verkeer, het Akkoord van Schengen en de Noordse Paspoortunie; -B4-0570/96-0-0139/96 aan de Raad en B4-0664/96-0-0140/96 aan de Commissie, van heer Pradier, namens de Fractie Europese Radicale Alliantie, over vrij verkeer in de Europese Unie, de Paspoortunie van de Scandinavische landen, de Europese Economische Ruimte en de Schengen-landen; -B4-0667/96-0-0144/96 aan de Raad en B4-0668/96-0-0145/96 aan de Commissie, van de heer Krarup, namens de Fractie Europa der Naties, over de Scandinavische Pasunie en Schengen; -B4-0669/96-0-0146/96 aan de Raad, van de heer Sjöstedt, namens de Confederale Fractie Europees Unitair Links - Noords Groen Links, over Schengen en de Noordse Paspoortunie; -B4-0447/96-0-0121/96 aan de Raad en B4-0448/96-0-0122/96 aan de Commissie, van de heren Burenstam Linder en Martens, namens de Fractie van de Europese Volkspartij, over de Oostzeetop van 3 en 4 mei in Visby, Zweden; -B4-0665/96-0-0141/96 aan de Raad en B4-0666/96-0-0142/96 aan de Commissie, van mevrouw Roth en anderen, namens de Fractie De Groenen in het Europees Parlement, over de conclusies van de topconferentie van de Baltische staten; -B4-0670/96-0-0148/96 aan de Commissie, van de heer Krarup, namens de Fractie Europa der Naties, over de topconferentie van 3 en 4 mei op Gotland (Zweden).
Rehn, Olli
Mevrouw de Voorzitter, helaas valt dit debat samen met het uiterst belangrijke duel tussen Duitsland en Italië. Ik ben hier slechts met bloedend hart aanwezig. Ik veronderstel dat het debat ditmaal van korte duur zal zijn.
In de mondelinge vraag die wij vanavond behandelen wordt bezorgdheid uitgesproken over het feit dat de al in het Verdag van Rome geschetste idee van het vrije verkeer van personen binnen de Europese Unie nog niet naar tevredenheid is verwezenlijkt. Om deze reden verzoeken de liberale fractie en het hele Parlement de Raad en de Commissie allereerst om een antwoord op de vraag welke maatregelen ze gaan nemen om de bepalingen van het Akkoord van Schengen te integreren in het Verdrag en de communautaire besluitvorming, en vervolgens op de vraag welke maatregelen ze gaan nemen om het voortbestaan van de Noordse Paspoortunie te waarborgen nadat de tot die unie behorende landen Denemarken, Zweden en Finland zijn toegetreden tot het Verdrag van Schengen.
Er moeten oplossingen worden gevonden voor zowel de lange als de korte termijn. De komende maanden al moet de toekomst van de Noordse Paspoortunie worden gewaarborgd tijdens de onderhandelingen tussen de Schengen-landen en de vijf noordse landen. In de noordse landen, waartoe behalve de drie lid-staten van de EU Denemarken, Zweden en Finland ook de niet-EU-landen IJsland en Noorwegen behoren, heeft men al in 1954 gekozen voor afschaffing van de paspoortcontrole aan de binnengrenzen. Voor het probleem moet een pragmatische en realistische oplossingen worden gevonden. De regeringen van IJsland en Noorwegen hebben verklaard dat ze bereid zijn om de huidige voorwaarden van het Schengen-verdrag te respecteren. Bij de in de toekomst te nemen besluiten in verband met het Schengen-akkoord zullen deze twee landen een soort van adviesrecht hebben. Natuurlijk is het vetorecht voor IJsland en Noorwegen niet aan de orde. Deze landen kunnen kiezen tussen ofwel het goedkeuren van door de Schengen-landen genomen besluiten ofwel het verlaten van het Schengen-verdrag. De burgers in de vijf noordse landen willen graag deel uitmaken van een zich uitbreidend Europa met open grenzen. Het zou echter onaanvaardbaar zijn om het systeem van vrije grensoverschrijding dat al tientallen jaren functioneert af te schaffen. Het instellen van grenscontroles tussen de noordse landen, waarvan de burgers al sinds de jaren vijftig een vorm van vrije grensoverschrijding genieten waarover in het Verdrag van Rome wordt gesproken, zou een grote terugslag betekenen voor de Europese integratie. Dat kunnen we ons eenvoudig niet veroorloven.
Voor wat betreft de lange termijn moet er naar worden gestreefd om het Verdrag van Schengen te integreren in het EG-Verdrag. Alleen op die manier kunnen de democratische besluitvorming en de juridische controle van het Europese Hof van Justitie worden gewaarborgd. De liberale fractie beschouwt dit als een van de belangrijkste doelstellingen voor de lopende IGC-onderhandelingen. De Raad en de Commissie moeten een duidelijke streeftijd afspreken voor het bereiken van deze doelstelling, bijvoorbeeld in de loop van het jaar 2000. Het antwoord van de Raad en de Commissie zal uitwijzen of het hen ernst is met de opbouw van een Europa van de burgers, waar het in deze kwestie uiteindelijk allemaal om draait.

Cederschiöld
Mevrouw de Voorzitter, het vrije verkeer van personen is een van de belangrijkste doelstellingen van de Unie. Het is - niet te vergeten - een bij verdrag vastgelegde doelstelling, waartoe alle lidstaten zich hebben verbonden, ook de staten die zich nu uitspreken tegen vrij verkeer en de staten die niet overeenkomstig deze doelstellingen handelen.
De samenwerking krachtens het Akkoord van Schengen is een aparte oplossing die op den duur, om goed te kunnen functioneren, dient te worden geïntegreerd in de EU en te vallen onder communautaire wetgeving, precies zoals wij in het Parlement en de Commissie dat willen. Hetzelfde geldt voor vrijwel alle andere verdragen die onder de derde pijler vallen. Iedereen weet dat er geheel nieuwe wettelijke oplossingen nodig zijn, nieuwe wettelijke mechanismen om te komen tot een oplossing voor veel van de vraagstukken die op dit moment worden geregeld met verdragen, die bovendien vaak niet worden geratificeerd en daarom hun bedoelde effect niet bereiken. Hierdoor hebben wij geen succes met de compenserende maatregelen, die op zichzelf de voorwaarde vormen voor vrij verkeer.
Wij moeten toch op zijn minst een oplossing zien te vinden voor het allernoodzakelijkste: de buitengrenzen en de drugsbestrijding. De blokkades in de Raad zijn vaak het gevolg van het wantrouwen van lidstaten jegens het vermogen van andere lid-staten om verstandige politieke beslissingen te nemen. Het vertrouwen ontbreekt eenvoudigweg, en dient te worden opgebouwd. Wij hebben bijvoorbeeld onze Noordse samenwerking, een samenspel op praktisch niveau. De Noordse samenwerking op het gebied van politie, douane en drugs werkt in de dagelijkse praktijk. Wij vertrouwen elkaar namelijk. Het zou mogelijk moeten zijn om dit op EU-niveau te brengen. Ook al variëren de methodes, de doelstellingen zijn dezelfde, bijvoorbeeld dat drugshandelaars en terroristen zich niet vrij over de grenzen in Europa moeten kunnen bewegen.
In de Noordse landen sluiten wij de grenzen niet als het andere land een beleid voert dat wij misschien niet in zijn geheel goedkeuren. Wij gaan te werk op basis van vertrouwen in plaats van wantrouwen. Al meer dan 40 jaar hebben de Noordse landen vrijstelling van paspoortplicht - en die moet bewaard blijven. In dezen zijn de Noordse landen voortrekkers, en een voorbeeld voor de EU. Wij passen in de praktijk de doelen toe die de EU zich op dit gebied heeft gesteld, en daarom is het logisch dat de Noordse landen betrokken zijn bij de verdere ontwikkeling. Het is belangrijk om Europa te verenigen en niet te verdelen, en daarom moeten de banden worden verstevigd. De Unie moet niet alleen in oostelijke richting worden uitgebreid, maar ook in noordelijke en zuidelijke richting. Dat betekent steviger banden met landen in onze omgeving die democratisch zijn en een markteconomie kennen. De Unie moet niet inkrimpen. Onze waarden moeten worden uitgedragen.
Er is een aantal technische en praktische problemen, onder andere op het gebied van vliegtuigen en bagage. Ik denk dat Zweden in dit verband een bijdrage zou kunnen leveren. Misschien kan een deel van de reizen via Zweden gaan, aangezien wij deze problemen in de praktijk hebben opgelost. Het wezenlijke punt en datgene waarop wij ons moeten concentreren, is niet de technische oplossing van elk detail, ook al moet het Parlement duidelijker worden ingelicht over de manier waarop men ze oplost. Het wezenlijke punt is dat wij deze nieuwe landen onderbrengen in een functionerend rechtsstelsel, waarin het Hof en het Parlement een controlerende rol hebben. Eenvoudig gezegd: IJsland en Noorwegen moeten worden opgenomen. Ik twijfel er geen seconde aan dat de Commissie erin slaagt om in dezen het initiatief te nemen. Maar zal de Raad erin slagen om te beantwoorden aan de Europese democratische normen?

Van Lancker
Voorzitter, collega's, mijnheer de commissaris, dit Europees Parlement heeft nog geen enkele gelegenheid laten voorbijgaan om aan te klagen dat het vrije personenverkeer, een verdragsrechtelijke verplichting nochtans die al op 1 januari 1993 een feit had moeten zijn, nog steeds dode letter is. Door de blokkering van enkele landen kunnen kapitalen wel vrij binnen de Unie bewegen, maar mensen niet. Vaak worden allerlei drogredenen gebruikt om het gebrek aan politieke wil die het vrije verkeer zou moeten realiseren niet te hoeven tonen. Natuurlijk weten wij dat er internationale samenwerking nodig is inzake interne veiligheid, fraude en misdaadbestrijding. In de wereld van vandaag kan veiligheid natuurlijk niet door lid-staten, nationale lid-staten, gewaarborgd worden. Maar misdadigers, beste collega's, houdt men ook niet tegen door de binnengrenzen te handhaven. Mijn fractie verzet zich dan ook ten stelligste tegen de band tussen interne veiligheid en personenverkeer. Dit Parlement heeft ook, herhaaldelijk, zijn kritiek laten horen op de ad hoc constructie met verschillende snelheden uit de Schengen-akkoorden. In een democratische rechtsstaat, collega's, geldt het principe: geen politie zonder staat. Dat betekent waarborging van de rechten van de burger, gerechtelijke en parlementaire controle, en Schengen voldoet daar geenszins aan. Zelfs de nationale parlementen zijn nauwelijks in staat tot controle. Schengen moet dan ook door een Europese communautaire regeling vervangen worden.
Ondertussen zijn de parlementen wel gestart met de coördinatie van een parlementaire controle in het Schengen-gebied. Het lijkt mij dan ook cruciaal dat dit Europees Parlement geassocieerd wordt aan deze coördinatie, want Schengen heeft alles met Europa te maken. Cruciaal is ook dat de Europese Commissie als waarnemer in Schengen en als hoeder van de verdragen het Parlement regelmatig en volledig informeert over wat er in Schengen gebeurt en over de gevolgen daarvan voor de communautaire regelgeving. Maar Schengen heeft blijkbaar succes, misschien meer succes dan ons lief is. Ik verwijs dan naar het akkoord dat in de maak is over de toetreding van de Noordse Paspoortunie tot de Schengen-ruimte. Twee van deze Noordse landen zijn geen lid van de Europese Unie, wat nochtans een vereiste was om tot de Schengen-akkoorden te kunnen toetreden. Op zich is uitbreiding van de ruimte waarbinnen vrij personenverkeer geldt natuurlijk een zeer goede zaak, maar toch zou ik bij deze integratie twee kanttekeningen willen maken.
Ten eerste, het is voor ons ondenkbaar dat binnen de Noordse Paspoortunie, die al sinds 1954 bestaat, omwille van Schengen, nieuwe grenzen zouden ontstaan. Maar ten tweede, en zeker en vast ook, het is onaanvaardbaar dat de toetreding van Noorwegen en IJsland tot de Schengen-ruimte via allerlei juridische constructies een hypotheek zou leggen op de toekomstige communautarisering en van het vrije personenverkeer en van de maatregelen interne veiligheid en dat Noorwegen en IJsland een blokkeringsmogelijkheid zouden kunnen krijgen op de Europese Unie.
Schengen, collega's, voorziet in zijn eigen afschaffing naarmate de Unie haar taken overneemt, en dat mag onder geen beding in het gedrang komen. Ik vraag dan ook aan de Raad en aan de Commissie wat ze zullen doen om rekening houdend met de toetreding van alle Noordse staten de materies uit het Schengen-akkoord geleidelijk aan onder communautair recht te brengen. Want dat is toch wat we allemaal willen.

Hautala
Mevrouw de Voorzitter, ik ben het eens met mijn waarde collega Olli Rehn dat we niet bang hoeven te zijn dat Noorwegen en IJsland de besluitvorming van Schengen gaan saboteren, nadat ze op de beoogde manier zijn toetreden. Daarentegen is er wel reden om bezorgd te zijn over het feit dat het lidmaatschap van de Europese Unie op zich en ook de toetreding van Zweden en Finland tot het Verdrag van Schengen in Noord-Europa nieuwe grenzen in het leven roept. Een voorbeeld hiervan is het feit dat het verkeer tussen de Baltische staten en Rusland enerzijds en de noordse landen anderzijds duidelijk moeizamer verloopt. Men kan niet meer op dezelfde manier tussen de landen in Noord-Europa reizen als voorheen.
Ook kunnen we constateren dat Finland eigenlijk stiekem is toegetreden tot het Verdrag van Schengen, in feite zonder enige vorm van maatschappelijke discussie. Naar ik heb gehoord leven er ook in het Finse parlement twijfels of Finland eigenlijk wel behoefte heeft aan het Schengen-stelsel in zijn huidige vorm.
De Groenen zijn van mening dat een zeer groot probleem van het Schengen-stelsel betrekking heeft op de gebrekkige bescherming van persoonsgegevens. Vastgesteld kan worden dat de parlementaire controle onvoldoende is, maar de Groenen geloven ook niet dat het een oplossing is om het Schengen-stelsel te integreren in de Europese Unie, omdat aan dit stelsel voor de burgers fundamentele bezwaren kleven, ongeveer het zelfde soort bezwaren als gelden voor de samenwerking in het kader van Europol. Het staat buiten kijf dat het niet nodig is om een Europese politiestaat op te bouwen, waarin elke burger wordt gecontroleerd en bij voorbaat verdacht is.
Er kan verder een probleem optreden als Noorwegen toevallig niet tot Schengen zou willen toetreden. Als Fin denk ik dat Finland en mogelijkerwijs ook Zweden en Denemarken in dat geval nog eens heel goed over hun Schengen-lidmaatschap zouden moeten nadenken, want in feite zou dat het einde van de Noordse Paspoortunie betekenen. Het vrije verkeer van personen binnen de EU moet op een andere manier worden verwezenlijkt dan op basis van het Verdrag van Schengen. Het gaat hierbij om cruciale vraagstukken als de bescherming van persoonsgegevens en de positie van de burger.

Krarup
In de vragen van vandaag wordt de bestaande Noordse paspoortvrije ruimte de Noordse paspoortunie genoemd, maar dit is een verkeerde term. Er is geen Noordse unie, ook niet voor deze goed functionerende samenwerking tussen de Noordse landen. Er bestaat een protocol over pasvrijheid dat de Noordse regeringen in 1954 in Kopenhagen hebben ondertekend en een overeenkomst inzake pascontrole uit 1957. Deze Noordse bewegingsvrijheid die sinds 40 jaar feilloos werkt, vormt een schril contrast met het Akkoord van Schengen. Het Noordse protocol is een document van één bladzijde. Het Akkoord van Schengen is een bureaucratische aaneenschakeling, een tragikomische mengelmoes van toezicht en controle van zowel onze eigen burgers als van buitenlanders. Het contrast is als volgt te verklaren. De Noordse samenwerking is organisch en gegroeid uit een eeuwenlange traditie van gemeenschappelijk recht en gemeenschappelijke cultuur. Ze wordt de Noordse volkeren niet opgelegd uit dwang omdat de markteconomie open grenzen eist. De Noordse samenwerking wordt niet centraal gedicteerd. Het heeft niets te maken met het hebzuchtige kapitalisme dat via de zogenaamde vier vrijheden van de Unie verwezenlijkt wordt, maar dat meer problemen schept dan oplost. De Noordse samenwerking berust op zichzelf en functioneert zonder politie-escorte of gesofistikeerde controles waarop het Akkoord van Schengen geschraagd is.
Schengen is daarentegen niet organisch. Schengen is georganiseerd en hoe! In een kilometerlang regelgevend document met 143 artikelen, subartikelen en subartikelen van subartikelen hebben de uitvinders een controleen toezichtsysteem uitgedokterd, dat alle gekende politieapparaten overtreft. Dit alles dient als compensatie voor de afschaffing van de controles aan de binnengrenzen zoals voorzien in artikel 7a van het verdrag voor de Europese Unie. We kunnen zelfs zeggen dat de middelen de doelstellingen te boven gaan. Schengen is de politiestaat in spe met geïnformatiseerde intieme persoonlijke gegevens wat indruist tegen de traditie in vele lid-staten op het vlak van de bescherming van het individu en de rechtszekerheid, alsook met verregaande en onzeker afgelijnde politiebevoegdheid. Kijk naar de samenzweerdige manier waarop de Schengen-constructie tot stand is gekomen. De eerste overeenkomst tussen de vijf initiatiefnemende regeringen werd jarenlang zorgvuldig geheim gehouden. Pas meerdere jaren na de oorspronkelijke overeenkomsten werden de topgeheime documenten beetje bij beetje toegankelijk. Het is geen systeem dat op basis van een open debat tot stand is gekomen. Schengen is juist een totalitaire zet die elke democraat zou moeten chokeren. Schengen is een middel om in één klap het Fort Europa op te richten en de interne controle te verscherpen. Er was een goede reden om het Schengen-plan geheim te houden. Het zou niet veel steun van de bevolking hebben gekregen.
Tussen de vele merkwaardige dwanggedachten die de Europese Unie voortstuwen ten nadele van het nationaal zelfbestuur, de democratie en de rechtszekerheid, is de meest onverklaarbare dat de Europese politici helemaal niet schijnen te begrijpen dat grotere bevoegdheden voor de politie en meer controle het failliet van de democratie betekenen. Wij verliezen de voortdurende volkerenstrijd voor democratie en rechtszekerheid naarmate wij de bewakings- en controleapparaten en de politiële bevoegdheden opdrijven. Ja, maar is Schengen dan geen systeem dat los van de Unie is opgericht? In theorie ja, en dat heeft de Noorse minister voor justitie ook bevestigd in het Noorse Parlement. Het Akkoord van Schengen is een autonoom en onafhankelijk volkenrechtelijk akkoord, zegt de minister. Zo kan men de dingen uitleggen, maar het vereist dat men zijn ogen sluit voor de werkelijkheid en het Akkoord van Schengen in zijn praktische, politieke context interpreteert. De werkelijkheid achter de formele tekst is dat Schengen functioneel in de Unie geïntegreerd is. In het verslag van de Italiaanse regering over de Top van Firenze staat zelfs te lezen dat een van de punten in de ontwikkeling van de samenwerking op gebied van justitie en binnenlandse zaken de integratie van de Schengen-regeling in het institutionele systeem van het Verdrag zal zijn, wat verschillende sprekers ook hebben gezegd. En de EU-lijst van landen met visumplicht is gewoon een afschrift van de lijst die in het kader van het Schengen-systeem is goedgekeurd. Voor het Noorden betekent dit dat we met één klap de visumplicht invoeren voor landen wier burgers onze landen al jarenlang vrij kunnen binnenkomen.
En meer dan dat. Schengen is de aanloop of de ingang naar een supranationale regeling van het vluchtelingenen immigrantenbeleid en de internationale criminaliteit. Het is een systeem dat de Deense bevolking al heeft verworpen en dat de rest van de bevolking in de EU uiteraard evenmin wil aanvaarden, indien men de mening van de burgers zou vragen. Zoals bleek uit de stemming van vandaag zal men het hen echter niet vragen. Wij hebben een zelfversterkend mechanisme dat al meerdere keren is gebruikt: de ene stap trekt de volgende mee. Met de groeten uit het Noorden kan ik u zeggen dat indien de bevolking de keuze had tussen Schengen en het Noordse model van vrij verkeer, ze het laatste zouden kiezen, maar de regering heeft in naam van de burger voor de huidige weg gekozen. Wat Noorwegen betreft, betekent lidmaatschap van de EER en van Schengen zoveel als 2/3 lidmaatschap van de Unie zonder enige invloed te kunnen uitoefenen. Voor de overige Noordse volkeren is de toetreding tot Schengen een tragedie op het vlak van de democratie en de rechtszekerheid.

Dell'Alba
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, een andere voor Europa belangrijke gebeurtenis rechtvaardigt, of beter gezegd, is min of meer een excuus voor het feit dat ik te laat ben en is daarvan in elk geval de oorzaak.
Ook ik sluit mij aan bij de vragen en wensen van de andere afgevaardigden. Nu de heer Monti nier aanwezig is, wil ik, ter vervanging van de heer Pradier, namens de Fractie Europese Radicale Alliantie de vragen stellen die wij ons allen stellen als wij zien hoe het systeem zelf een van de steunpijlers van het interne-marktbeleid heeft ondergraven. Ik bedoel daarmee het in 1985 in de Europese Akte, in uitzicht gestelde vrij verkeer, niet alleen van goederen maar ook van personen, en derhalve de totstandbrenging van een grote ruimte van vrijheid en recht. Ik vind die ontwikkeling uiterst gevaarlijk. De heer Monti heeft op dat punt een uiterst netelig dossier geërfd. Wij kennen echter allen zijn grote werkkracht en weten dat hij zich sedert zijn aantreden altijd al heeft ingespannen om dat recht, dat verwaarloosde artikel van het Verdrag, echt te realiseren.
Ik heb echter de indruk dat de situatie nu zeer ernstig is. Wanneer men het over de beslissingsorganen heeft, verwijst men immers niet naar de communautaire instanties en zelfs naar de derde pijler, maar spreekt men openlijk over het uitvoerend comité van Schengen als orgaan dat bevoegd is voor de behandeling van problemen betreffende het vrij verkeer in de Europese Unie maar ook van en naar derde landen. Ik heb het natuurlijk over de landen in Noord-Europa. De vraag is dan ook wat wij kunnen doen en hoe wij de Commissie kunnen helpen om de Europese burgers te laten zien dat Europa zich verder integreert en dat het, ook en vooral op dit gebied, niet verwatert tot een kwestie van - trouwens rampspoedige - intergouvernementele samenwerking.

Sjöstedt
Mevrouw de Voorzitter, al meer dan 40 jaar functioneert de Noordse Paspoortunie. In tegenstelling tot het Akkoord van Schengen functioneert zij goed. Maar ze zit dan ook anders in elkaar dan het Akkoord van Schengen. Zij houdt in dat men het recht heeft om vrij te reizen zonder paspoort, maar ook dat de grenscontroles worden gehandhaafd. Dat is een model dat krachtig wordt gesteund door de bevolking. De Noordse Paspoortunie dient behouden te blijven. De Zweedse regering heeft verklaard dat er geen sprake van is dat Zweden lid wordt van Schengen als niet alle Noordse landen lid worden. Het is niet alleen in politiek, maar ook in praktisch opzicht onmogelijk om een Schengengrens tussen Zweden en Noorwegen te hebben.
Schengen heeft de Noordse landen nu een overeenkomst aangeboden dat inhoudt dat alle Noordse landen zich aansluiten bij het Schengen-model. Voor Noorwegen en IJsland betekent dat dat ze mogen gehoorzamen, maar zonder dat zij enige invloed krijgen. Zij krijgen geen stemrecht in het Uitvoerend Comité van de Schengen-landen, maar moeten wel alle toekomstige besluiten goedkeuren, anders moeten zij het hele Akkoord van Schengen verlaten, - onmiddellijk.
Ik vind een dergelijk model vanuit democratisch oogpunt volstrekt onaanvaardbaar. Het is bovendien een ongehoord instabiel model: Noorwegen hoeft maar één keer nee te zeggen, of er moet een Schengengrens worden getrokken tussen Zweden en Noorwegen. Nog nooit is de Noordse paspoortunie zo bedreigd geweest als op dit moment, door deze regeling.
De volgende vraag luidt: wat gebeurt er op het moment dat het Akkoord van Schengen wordt geïntegreerd in de EU-wetgeving? Wij weten dat dat moment betrekkelijk dichtbij is. Op de Intergouvernementele Conferentie wordt nu heel technisch en heel concreet besproken hoe Schengen een deel van de EU-wetgeving moet worden. In dat geval krijgt het Europese Hof van Justitie invloed en in dat geval moet de Noorse grondwet worden gewijzigd. Indien die moet worden gewijzigd, is het voldoende dat één op de vier leden van het Noorse parlement tegenstemt om Noorwegen buiten Schengen te houden. Op dit moment is méér dan een kwart van de Noorse parlementsleden tegenstander van het Akkoord van Schengen. Dat betekent dat de Noordse Paspoortunie direct op het spel staat door de regeling die nu wordt getroffen, en het is volkomen onbegrijpelijk waarom wij ons nu zo haasten, voordat wij het resultaat van de Intergouvernementele Conferentie kennen. Dat brengt de Noordse vrijstelling van paspoortplicht in gevaar.
In de discussie over het Akkoord van Schengen lokt men met vrijstelling van paspoortplicht, maar Schengen betekent veel meer dan dat: het betekent een gecoördineerd vluchtelingenbeleid met duidelijk inhumane trekken, het betekent omvangrijke persoonsregisters met zwakke democratische controle. Het is werkelijk een centraal deel van het door de EU ontwikkelde gemeenschappelijke rechtsbeleid. Daaraan dienen IJsland en Noorwegen zich geheel te onderwerpen, zonder enige invloed, hoewel ze er in democratische besluiten voor hebben gekozen om niet lid te worden van de Europese Unie met zijn regelgeving.
Bovendien kan de beloofde vrijstelling van paspoortplicht iets anders blijken te zijn. Tegenover andere delen van de wereld, bijvoorbeeld de landen van de Derde Wereld, komt het neer op strengere controle. Het kan ook betekenen dat wij worden gedwongen om identiteitsbewijzen bij ons te dragen. Reeds nu heeft Zweden signalen uit Frankrijk en Nederland ontvangen dat de Zweden speciale identiteitskaarten moeten hebben als ze naar het buitenland reizen. In dat verband vraag ik mij af: wat is dat voor vrijheid als het paspoort wordt vervangen door een identiteitskaart? Dat is helemaal geen vrijheid, volgens mij.
In deze kwestie is er eigenlijk maar één oplossing voor de Noordse landen, maar één oplossing die het voortbestaan van de Noordse Paspoortunie garandeert en maar één oplossing die de werkelijke steun van de bevolking kan krijgen en waarmee wij zelf de toekomst van de Paspoortunie bepalen. Dat is dat alle vijf Noordse landen besluiten om zich niet bij het Akkoord van Schengen aan te sluiten.

Burenstam Linder
Mevrouw de Voorzitter, de Top van Visby met de Oostzeeraad - The Council of the Baltic Sea States -, waar de EU op het hoogste niveau werd vertegenwoordigd, is een succes geworden en dat is zeer belangrijk. De Oostzeeregio staat voor een complex van nauw samenhangende Europese problemen. Het voormalige Sovjet-systeem heeft een omvangrijke erfenis achtergelaten en nu is er een direct contact tussen het nieuwe Rusland, de nieuwe kandidaat-lidstaten van de EU en het nieuwe West-Europa, gericht op het volbrengen van een historische missie. De Oostzeeregio draagt grote beloftes in zich, maar ook grote risico's.
Zoals blijkt uit de "presidency declaration" die tijdens de Top van Visby werd afgelegd door de Voorzitter, de Zweedse minister-president, zijn onder andere vraagstukken behandeld inzake economische ontwikkeling en economische integratie, milieuproblematiek en bestrijding van internationale misdaad. De heer Santer presenteerde het zogenoemde Oostzee-initiatief van de EU, dat de grondslag vormt voor de verdere inspanningen van de Unie. Samen met de documenten waarvan de uitwerking is opgedragen aan het land dat het voorzitterschap van de Oostzeeraad bekleedt, hebben wij hier het uitgangspunt voor de vervolgwerkzaamheden, die op 2-3 juli worden ingeleid met een bijeenkomst van de ministers van Buitenlandse Zaken in Kalmar, een stad aan de Zweedse Oostzeekust.
Vraagstukken van veiligheidspolitieke aard staan niet op de eigenlijke agenda van de Oostzeeraad, maar ook in dit opzicht heeft de Oostzeeraad een belangrijke rol. De Top bood voor het eerst gelegenheid voor informele gesprekken op het hoogste niveau tussen de Russische minister-president en de leiders van de drie Baltische landen. Mogelijkheden voor vergelijkbare contacten zullen worden geboden tijdens verdere bijeenkomsten van ministers. Bovendien wordt de situatie op veiligheidsgebied gunstig beïnvloed door netwerken van contacten op alle niveaus tussen personen uit de ambtelijke wereld, het bedrijfsleven en de academische wereld. De EU en de Oostzeeraad kunnen de intensivering van al deze netwerken vergemakkelijken.
Het door het Parlement aan te nemen resolutievoorstel zegt dat de EU en de Oostzeeraad het initiatief zouden moeten nemen om alle lid-staten van de Unie in samenwerking met het Europees Parlement en de nationale parlementen bijeen te brengen op eenzelfde soort conferentie als vorig jaar in Barcelona werd gehouden inzake de vraagstukken rond de Middellandse Zee. Een dergelijk initiatief zou de volkeren dichter bij elkaar brengen. In een groeiende EU, mevrouw de Voorzitter, waar geografische afstanden en historische en culturele verschillen het moeilijker kunnen maken om een werkelijke gemeenschap te scheppen, zijn speciale inspanningen nodig om contacten te bevorderen tussen lid-staten en kandidaat-lidstaten.
Als onderdeel van de voorbereidingen voor de Top van Visby heeft een groep vooraanstaande leiders van ondernemingen een "business summit" gehouden, waar men een programma van maatregelen heeft aangenomen om meer economische activiteit, investeringen en handel te stimuleren. Men heeft de voorzitter van de groep zakenlieden uitgenodigd om dit programma toe te lichten op de Top van Visby. Het is van belang dat deze samenwerking tussen de ondernemingen wordt vergemakkelijkt en gestimuleerd, en dat het zakenleven de mogelijkheden ziet en daarop bedacht is. Men kan op die manier de geldstromen van de hulpprogramma's van de Europese Unie en van de bilaterale programma's uitbreiden en activeren.
In het resolutievoorstel wordt ook benadrukt dat het belangrijk is om betere juridische structuren te scheppen in de landen die op dit moment een politieke en economische hervorming doormaken. Een land moet op wetten gebaseerd zijn. De juridische faculteiten aan de universiteiten zijn in de Sovjetperiode ernstig verwaarloosd. Hier ligt een belangrijke taak voor de EU, namelijk om steun te geven aan nationale inspanningen om juridische competentie op te bouwen.

Lindholm
Mevrouw de Voorzitter, reeds in 1985 is het Akkoord van Schengen ondertekend, maar het heeft tien jaar geduurd voordat het van kracht werd. In de meeste Schengenlanden en bij hun burgers bestaat op dit moment grote kritiek op het Verdrag. In veel van de overige landen is het wantrouwen ook groot. Om iets positiefs te bereiken - het vrije verkeer - heeft men gemeend een aantal negatieve maatregelen te moeten nemen, die doen denken aan een "Fortress Europe" . Wordt het geen tijd dat wij inzien dat het bekritiseerde Verdrag van Schengen noch de beste, noch de enige manier is om een vrij verkeer van personen te bereiken?
Een andere weg is die van de Noordse Paspoortunie, die al 40 jaar functioneert en mensen werkelijk vrij verkeer heeft geboden zonder muren tegen de buitenwereld op te trekken, en die ook bewaard moet blijven. Wat houdt vrij verkeer vanuit EU-perspectief in? Hoge muren tegen de buitenwereld, geavanceerde controlesystemen, de vervanging van grenscontroleposten door interne mobiele grenscontroles, het inruilen van paspoorten tegen verplichte Schengen-identiteitskaarten enz. Dat alles bewaakt door een politie-apparaat dat we Europol noemen.
De fractie De Groenen verklaart hierbij dat zij geheel tegen de integratie van het Schengen-model in de Unie is, en vindt het betreurenswaardig dat men blijkens het werkdocument van de Raad reeds nu hieraan werkt.

Caccavale
Mevrouw de Voorzitter, ik wil alleen herinneren aan wat de Europese burgers sedert januari 1993 verwachten: economische groei, vrij verkeer, samenwerking tussen de nationale regeringen op het gebied van de veiligheid en de strijd tegen de criminaliteit, maar vooral een Europa dat in de wereld een eersterangsrol speelt. Welnu, ik meen dat die doelstellingen nog lang niet zijn bereikt.
De negatieve gevolgen van het feit dat die doelstellingen niet zijn bereikt zijn in de Europese Unie duidelijk merkbaar. Alle of bijna alle hier aanwezige afgevaardigden zijn volgens mij voorstander van de toetreding van de Noordse landen tot het Akkoord van Schengen. Onze kritiek richt zich evenwel op het Europa met twee snelheden of nog meer snelheden, het Europa in verspreide slagorde, waarin een aantal lid-staten op het gebied van het vrij verkeer, de veiligheid en de bestrijding van de criminaliteit hun eigen weg gaan. Daarop hebben wij kritiek. Wij hebben dus niets tegen de opzet van Schengen, die wij volkomen gerechtvaardigd vinden, maar wel tegen het feit dat het Akkoord van Schengen wel eens een hinderpaal zou kunnen zijn voor de overheveling van de derde pijler naar de Gemeenschap die wij voorstaan en waarvoor wij ons allen moeten inspannen. Ik vraag mij af of de doelstelling van het vrij verkeer van personen even belangrijk is als de territoriale kwestie van Gibraltar of de nochtans ook belangrijke kwestie van de prejudiciële bevoegdheid van het Hof van Justitie. De overeenkomst is op dit ogenblik geblokkeerd, waardoor ook van andere belangrijke akkoorden zoals dat van Dublin over het asielrecht voorlopig niets in huis komt.
Op dat probleem wil ik uw aandacht vestigen. Ik hoop dat de Commissie en de Raad daarover een standpunt zullen innemen.

Fassino
Wat de bespoediging van de totstandbrenging van het vrij verkeer van personen in de Europese Unie betreft, zetten de diensten van de Raad hun werkzaamheden voort op basis van de drie voorstellen die de heer Monti vorig jaar heeft voorgelegd. Zoals bekend hebben die voorstellen betrekking op het recht van burgers van derde landen om binnen de Gemeenschap te reizen, op de afschaffing van de personencontroles aan de binnengrenzen en op de aanpassingen van het afgeleide recht over het vrij verkeer van werknemers, zelfstandigen en begunstigden van diensten. Bovendien besteedt de Raad aandacht aan de ontwerp-overeenkomst betreffende de overschrijding van de buitengrenzen van de lidstaten van de Europese Unie door personen. Met betrekking tot die tekst zijn een aantal problemen evenwel nog niet opgelost. Ik denk daarbij in het bijzonder aan het territoriale toepassingsgebied en de eventuele toekenning, aan het Hof van Justitie, van de bevoegdheid om zich prejudicieel over de interpretatie van de bepalingen van de overeenkomst uit te spreken en om de geschillen over de toepassing ervan te beslechten. Het advies dat het Parlement over die ontwerp-overeenkomst in april 1994 heeft uitgebracht is door de Raad uiteraard aandachtig onderzocht. De opeenvolgende voorzitterschappen van de Raad hebben het Europees Parlement ook altijd op de hoogte gehouden van de voortgang van de werkzaamheden in dit dossier.
De Raad onderzoekt bovendien de verhouding tussen de Paspoortunie van de Scandinavische landen en de ontwerp-overeenkomst over de overschrijding van de buitengrenzen van de lid-staten door personen. Het komt de Raad niet toe zich uit te spreken over de implicaties van de Paspoortunie van de Scandinavische landen en de uitbreiding van de bepalingen van de Akkoorden van Schengen. De communautarisering van bepaalde aspecten, die in de Akkoorden van Schengen wordt overwogen, kan alleen gebeuren volgens de procedures van artikel K.9 of van artikel M van het Verdrag betreffende de Europese Unie. Artikel K.9 bepaalt dat de Raad met eenparigheid van stemmen op initiatief van de Commissie of van een lid-staat kan besluiten dat artikel 100 C van het Verdrag van toepassing is op bepaalde aangelegenheden die onder de samenwerking op het gebied van justitie en binnenlandse zaken vallen, waarbij hij de desbetreffende stemprocedures vaststelt. Dat besluit moet vervolgens door de lid-staten overeenkomstig hun onderscheiden grondwettelijke bepalingen worden aangenomen. In een mededeling aan het Parlement en de Raad van november 1995 heeft de Commissie al gezegd dat ze niet voornemens is een initiatief in die zin te nemen omdat ze meent dat de doelstelling van de communautarisering op die gebieden gemakkelijker kan worden bereikt in het kader van de Intergouvernementele Conferentie voor de herziening van de Verdragen dan door middel van een initiatief op basis van artikel K.9. Het is dan ook duidelijk dat, nu de Intergouvernementele Conferentie haar werkzaamheden heeft aangevat, het die conferentie - bijeengeroepen krachtens artikel M van het Verdrag betreffende de Europese Unie - toekomt de mogelijkheden te onderzoeken om in het Verdrag betreffende de Unie de bepalingen van de Akkoorden van Schengen te integreren en ze aan de controle van het Europees Parlement en aan de rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen te onderwerpen.
Ik zou nu kort iets over de Oostzeetop van 3 en 4 mei in Visby willen zeggen. In de eerste plaats hecht de Raad uiteraard veel belang aan de versterking van de stabiliteit en de economische ontwikkeling in het Oostzeegebied en, overeenkomstig de conclusies van de Europese Raad van Essen, aan de regionale samenwerkingsinitiatieven in Europa. Wat in het bijzonder de samenwerking met het Oostzeegebied betreft, heeft de Raad op 29 mei 1995 op basis van een mededeling van de Commissie conclusies geformuleerd over het beleid van de Europese Unie ten aanzien van dat gebied. Voor ik nader op de inhoud van die conclusies inga, wil ik er evenwel aan herinneren dat het voorzitterschap van de Raad reeds op 17 april tijdens een debat hier in het Parlement over de Top van Visby heeft gesproken. Tijdens dat debat werd gewezen op het belang dat de Unie aan het gehele Oostzeegebied hecht. Ik denk daarbij in het bijzonder aan de Europese associatieovereenkomsten met vier landen in het gebied, namelijk Polen, Estland, Letland en Litouwen, en aan de intense politieke dialoog die nu op basis van Italiaans-Britse initiatieven van 1993 verder wordt ontwikkeld. Het Europees Parlement draagt bovendien in aanzienlijke mate tot die politieke dialoog bij. Ik herinner aan de bijeenkomst van de gemengde parlementaire commissie van het Europees en het Pools parlement op 22 januari in Warschau en aan de bijeenkomst van de delegatie met Estland op 26 maart in Brussel, waaraan het Italiaanse voorzitterschap op politiek niveau heeft meegewerkt. Ik herinner voorts ook aan de informatiemissies op politiek niveau onder leiding van het Italiaanse voorzitterschap naar Riga, Vilnius, Tallin en Warschau begin april, om die landen de prioriteiten van onze zes maanden voorzitterschap toe te lichten. Ik herinner bovendien ook aan het feit dat Polen, Estland, Letland en Litouwen met de status van geassocieerde partner aan de WEU deelnemen. Dat is een belangrijke stap voorwaarts tegenover het vroegere overlegforum met de landen van Centraal- en Oost-Europa. Als geassocieerde partnerstaat kunnen die landen nu op een vrij sterk geïntegreerde wijze aan vele activiteiten van de WEU deelnemen.
Wat ik tot nu toe heb gezegd past in het algemene kader van de steun die de Unie verleent aan de verschillende vormen van regionale samenwerking die in Essen is besproken en goedgekeurd ter bevordering van de strategie om groepen van landen, in het bijzonder die van het betrokken gebied, op hun toetreding voor te bereiden en dichter bij de Unie te brengen.
Ik had het al over de Noordse Raad. Ik wijs voorts ook op het Centraaleuropees initiatief. Ook dat heeft, daar Polen van meetaf aan bij het initiatief betrokken was, een Baltische dimensie. Ik wijs erop dat het Centraaleuropees initiatief op de ministeriële bijeenkomst van enkele weken geleden in Wenen heeft beslist de organisatie tot vijftien leden uit te breiden en ze aldus tot de meest hechte en uitgebreide vorm van regionale samenwerking in Europa te maken. De Raad en de Commissie hebben met het CEIN betrekkingen aangeknoopt die in het document ter afsluiting van de Europese Raad van Florence nader zullen worden belicht.
Ik heb dat alles gezegd om eraan te herinneren dat het werk van de Raad over de samenwerking met het Oostzeegebied van 29 mei geen alleenstaand feit was maar past in de strategie van de versterking van betrekkingen tussen de Europese Unie en de Oostzeelanden, in het kader waarvan reeds vele bijeenkomsten hebben plaatsgevonden en waaraan op vele plaatsen wordt gewerkt. De Raad wijst in het bijzonder op het belang van de mogelijkheden inzake handelsbetrekkingen en investeringen in het perspectief van de ook voor de Europese Unie belangrijke integratie van het Oostzeegebied in de Europese en de wereldeconomie. De Europese Unie draagt met bestaande instrumenten, meer bepaald de programma's PHARE en TACIS en het programma inzake grensoverschrijdende samenwerking, al bij tot de bevordering van de economische groei en het aanknopen van handelsbetrekkingen en doet aldus ook nieuwe investeringsmogelijkheden ontstaan. De Unie heeft bovendien met de derde kustlanden overeenkomsten gesloten die elk op hun manier de toegang tot de havens vergemakkelijken. De Raad herinnert eraan dat vele van de acties ter uitvoering van de Conferentie van Visby reeds met de hulp van de Europese Unie en met bilaterale hulp van de lid-staten op gang zijn gebracht. Ik verwijs onder meer naar de hulp op administratief en douanegebied, de steun aan de derde kustlanden met het oog op hun toetreding tot de Wereldhandelsorganisatie, de steun aan de totstandbrenging van vrijhandelszones tussen Baltische landen en Polen en de hulp inzake grensoverschrijdende samenwerking.
Kortom, de Commissie zal op de Europese Raad van Florence verslag uitbrengen over de resultaten van de Conferentie van Visby, waar ze haar initiatief voor het Oostzeegebied heeft voorgesteld. De Raad onderstreept dat de tijd nu gekomen is om de in het kader van dat initiatief voorgestelde acties ten uitvoer te leggen. De Raad zal zich daarover uitspreken in het licht van de conclusies van de Europese Raad en in het vooruitzicht van de bijeenkomst van de ministers van buitenlandse zaken van de Raad van de Oostzeelanden, die op 2 en 3 juli 1996 in Kalmar plaatsvindt.

Monti
Mevrouw de Voorzitter, het Europees Parlement heeft steeds krachtig geijverd voor de afschaffing van de personencontroles aan de binnengrenzen waarin artikel 7 A van het Verdrag voorziet. Ik vind het dan ook logisch dat de afgevaardigden belangstelling hebben voor de ontwikkelingen met betrekking tot Schengen en in het bijzonder voor het verband tussen de Akkoorden van Schengen en de verwezenlijking van die doelstelling in de gehele Unie. Die belangstelling komt tot uiting in de mondelinge vragen die hier vandaag zijn gesteld en die volgens mij rond drie hoofdpunten draaien. Een eerste is de vraag hoe de Commissie de doelstelling van de afschaffing van de personencontroles aan de binnengrenzen van de Unie wil bereiken. Een tweede vraag is of het acquis van de Noordse Unie ook met betrekking tot Noorwegen en IJsland zal worden behouden wanneer die doelstelling op het niveau van de Unie wordt gerealiseerd. Een derde vraag is welke rol de Intergouvernementele Conferentie kan en moet spelen bij de verwezenlijking van de doelstelling van de integratie van de inhoud van de Akkoorden van Schengen in het Verdrag betreffende de Europese Unie.
Wat het eerste punt betreft, verheugt de Commissie zich over het Schengenakkoord als voorloper van de Unie inzake de afschaffing van de personencontroles. De Commissie stelt echter vast dat Schengen gedeeltelijk de doelstelling van artikel 7 A van het Verdrag van de Europese Gemeenschap realiseert. Het gaat hier immers om een communautaire doelstelling die in de gehele Europese Unie, door middel van instrumenten van de Europese Unie, in overeenstemming met de bepalingen van het Verdrag en met volledige eerbiediging van de rol van de verschillende instellingen moet worden bereikt. In dat opzicht vertoont Schengen op dit ogenblik een institutioneel tekort.
Persoonlijk vind ik het volstrekt onaanvaardbaar dat van de vier grote vormen van vrij verkeer, waarop de Europese interne markt stoelt, juist het vrij verkeer van personen de grootste vertraging heeft opgelopen. Het mag ons dan ook niet verbazen dat de burgers geen positieve indruk van de Europese integratie hebben. Daarom heeft de Commissie in juli van vorig jaar drie voorstellen gedaan om het wetgevend instrumentarium aan te vullen om de controles aan de binnengrenzen van de gehele Unie te kunnen afschaffen. Wij verwachten weldra het advies van het Parlement over die voorstellen. De heer Dell'Alba, die ik voor zijn waardering voor die voorstellen dank, heeft zich afgevraagd hoe het Europees Parlement de Commissie kan helpen. Welnu, het Parlement kan dat in de eerste plaats doen door, zoals aangekondigd, in juli het gevraagde advies uit te brengen over de drie voorstellen voor een richtlijn van de Commissie en door, nu concrete voorstellen ter tafel liggen, druk uit te oefenen zoals het Europees Parlement dat in deze aangelegenheid gelukkig altijd al heeft gedaan.
Wat in de tweede plaats de kwestie van de samenwerking tussen Schengen en Noorwegen en IJsland betreft, stel ik vast dat ook de Unie te gelegener tijd hetzelfde probleem zal moeten aanpakken dat de groep van Schengenlanden al heeft ondervonden. De Schengenlanden en de landen van de Noordse Unie zijn van oordeel dat de toetreding van Denemarken, Finland en Zweden tot het Akkoord het acquis van de Noordse Unie niet in gevaar mag brengen. De toetreding zal dan ook gepaard moeten gaan met samenwerking tussen enerzijds, de Schengenlanden en, anderzijds, Noorwegen en IJsland, die niet tot Schengen kunnen toetreden omdat die overeenkomst alleen openstaat voor de lid-staten van de Europese Unie. Die samenwerking moet er komen om de ruimten zonder grenzen van Schengen en van de Noordse Unie met elkaar te verbinden. Het is duidelijk dat er op het ogenblik waarop de doelstelling van de afschaffing van de personencontroles aan de binnengrenzen van de Unie wordt bereikt, geen enkele reden meer mag zijn om het nu al veertig jaar oude acquis van de Noordse Unie te schrappen. Daartoe zullen passende oplossingen moeten worden gezocht. Ik meen dat Schengen een pioniersrol kan en moet spelen, ook met betrekking tot de verbinding tussen de ruimten zonder grenzen van de Noordse Unie en de Europese Unie. Er bestaat een politiek akkoord over de samenwerking die met dat doel tot stand moet worden gebracht, maar de onderhandelingen over de technische oplossingen tussen de Schengenlanden en Noorwegen en IJsland, waaraan de Commissie zal deelnemen, zijn nog maar pas begonnen. Ik kan echter verzekeren dat de Commissie erop zal toezien dat een samenwerkingsakkoord tussen Schengen en Noorwegen en IJsland het geldende Gemeenschapsrecht niet in het gedrang brengt en de toekomstige ontwikkeling ervan op geen enkele wijze belemmert.
Mevrouw de Voorzitter, ik kom nu tot het derde thema dat de vraagstellers hebben behandeld, namelijk de rol die de Intergouvernementele Conferentie met het oog op de verwezenlijking van die fundamentele doelstelling kan en moet spelen. Het Europees Parlement wordt op de hoogte gehouden van de werkzaamheden van de Intergouvernementele Conferentie en dus weten de afgevaardigden welke drie hypotheses door de conferentie worden onderzocht. Het gaat om de communautarisering van een aantal aangelegenheden die op dit ogenblik worden vermeld in titel VI van het Verdrag betreffende de Europese Unie, zodat die het voordeel van de communautaire mechanismen kunnen genieten. Zo kunnen alle instellingen de rol spelen die hen traditioneel toekomt. De Commissie staat achter die doelstelling. Voor de aangelegenheden die in titel VI zullen overblijven, zullen de aldaar voorgeschreven mechanismen moeten worden versterkt en zullen wij in het bijzonder de instellingen een belangrijker rol moeten laten spelen. Ten slotte wordt de mogelijkheid onderzocht van de integratie van Schengen in het Verdrag betreffende de Europese Unie. Sommige aspecten zouden dan in de eerste, andere in de derde pijler worden ondergebracht. Die mogelijkheden sluiten elkaar niet zonder meer uit. De integratie van Schengen in het Verdrag betreffende de Europese Unie zou bij voorbeeld volstrekt niet verhinderen dat tegelijkertijd ook de besluitvormingsprocedures in titel VI doeltreffender worden gemaakt.
Over die eerste reeks vragen ten slotte nog het volgende. Volgens de Commissie mag de Intergouvernementele Conferentie in geen geval een alibi of een voorwendsel zijn om de aan de gang zijnde werkzaamheden stop te zetten of af te remmen. De doelstelling van de afschaffing van de personencontroles aan de binnengrenzen staat al in het Verdrag van de Europese Gemeenschappen en dus moeten wij ons samen inspannen om die doelstelling te bereiken op basis van de Commissievoorstellen die op dit ogenblik in behandeling zijn. Op het ogenblik dat alle landen een nieuw verdrag kunnen ratificeren - waarvan wij de inhoud nog niet eens kennen - , zal de oorspronkelijk vastgestelde datum voor de voltooiing van de interne markt, waarvan het vrij verkeer van personen een essentieel element is, immers nog verder achter ons liggen.
Ik kom nu tot de vragen over de Top van de Oostzeelanden in Visby. Daarover zal ik korter zijn. Op 17 april jongstleden heeft de heer Van den Broek hier de opzet van de bijeenkomst van Visby en de rol van de Commissie aldaar toegelicht. Het politieke belang van de samenwerking tussen alle Oostzeelanden is duidelijk. De informele en open dialoog op de bijeenkomst van de regeringsleiders van de Oostzeelanden, waaraan ook de voorzitter van de Europese Raad en de voorzitter van de Europese Commissie hebben deelgenomen, heeft de samenwerking en het vertrouwen in de regio versterkt.
De bijeenkomst heeft de inspanningen ondersteund die Estland, Letland, Litouwen en Polen doen om zich in de Europese Unie te integreren. Met betrekking tot de concrete vragen van de heren Burenstam Linder en Martens kan ik bevestigen dat het Commissiedocument "Een Initiatief voor de Oostzeeregio" gunstig werd onthaald, zowel met betrekking tot de steun van de Gemeenschap aan de door de Oostzeelanden afgebakende prioritaire samenwerkingsterreinen als met betrekking tot de inspanningen van de Commissie om de coördinatie te verbeteren.
Met betrekking tot de vragen van mevrouw Roth en anderen bevestig ik dat de nucleaire veiligheid een van de belangrijkste aandachtspunten van de Commissie is. Wij trachten de internationale samenwerking op dat gebied te versterken. Men mag echter niet vergeten dat die aangelegenheid in de eerste plaats onder de bevoegdheid van de nationale regeringen valt. Met betrekking tot de toekomst van de reactoren die niet aan de huidige veiligheidscriteria voldoen, meent de Commissie dat die reactoren in een voldoende mate aan die criteria moeten worden aangepast of, als dat onmogelijk is, buiten werking moeten worden gesteld.
Wat de vraag van de heer Krarup over de bescherming van het behoud van de identiteit van de Noordse landen betreft, kan ik alleen maar zeggen dat de bijeenkomst in Visby betrekking had op de samenwerking in het gehele Oostzeegebied, ook met het oog op de versterking van de democratie en de verbetering van de veiligheid van de burgers.

De Voorzitter
Ik dank commissaris Monti voor zijn zeer uitvoerig antwoord en ik geef het woord aan mevrouw Iivari, die spreekt namens de Fractie van de Partij van de Europese Sociaaldemocraten.

Iivari
Mevrouw de Voorzitter, ik wil het hier hebben over de Top van Visby en tevens wil ik de vertegenwoordigers van de Raad en de Commissie danken voor hetgeen zij hier zoëven gezegd hebben. De ontwikkeling in de regio's rond de Oostzee en de Middellandse Zee is van groot belang voor de stabiliteit en de welvaart in heel Europa. Zowel in het zuiden als in het noorden moet de Europese Unie een actieve rol spelen bij de opbouw van de democratie, de versterking van de economie en de oplossing van de milieuproblemen.
De politieke resultaten van de in mei gehouden Top van Oostzeelanden in Visby moeten onverwijld worden vertaald in praktische maatregelen. De grote waarde van de bijeenkomst was dat alle staten rond de Oostzee deelnamen, Rusland inbegrepen, evenals de Europese Unie. Hopelijk is dit het begin van een versterkte invloed van de Unie in Noord-Europa.
De Raad en de Commissie moeten nu snel een breed programma opstellen ter uitvoering van de initiatieven die nodig zijn om de besluiten van de top in daden om te zetten. In het Oostzeegebied moet brede samenwerking plaatsvinden, onder andere voor het bestrijden van de internationale misdaad en het verkleinen van de milieuproblemen. Het is verstandig om het trans-Europese energienetwerk, dat de Noorse en Russische gasvoorraden zal verbinden, uit te breiden tot deze regio. Tevens moeten de PHARE- en Interreg-programma's worden samengevoegd en op zodanige wijze worden uitgevoerd, dat ze een praktische bijdrage kunnen leveren aan de opbouw van de democratie en het welzijn in de landen rond de Oostzee.
Bij het communautaire Oostzeebeleid moet worden gestreefd naar de volledige tenuitvoerlegging van de reeds gesloten Europa-overeenkomsten en de samenwerkings- en partnerschapsovereenkomsten. In veel delicate situaties in het Oostzeegebied is behoefte aan samenwerking, die uitgaat van de zelfstandigheid van de landen en het eerbiedigen van de mensenrechten van alle burgers in de regio. Een dergelijke vorm van samenwerking mag niet slechts met de mond worden beleden.

Kristoffersen
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris en mijnheer de voorzitter van de Raad, ik heb met genoegen geluisterd naar uw opmerkingen over de samenwerking in het Oostzee-gebied. Vandaag kreeg ik bezoek van mensen van de televisiepers die met de landen in het oosten een samenwerking tussen de media opzetten. Wij hebben het ook over de culturele aspecten gehad. Ik wil u bijgevolg verzoeken de nodige aandacht te besteden aan deze aspecten midden in alle debatten over economie.
Mevrouw de Voorzitter, ik vind dat er in het stemmenkoor op deze Noordse avond ook een stemmetje van Denemarken gehoord mag worden. Ik zelf woon in de nabijheid van de Deens-Duitse grens. Dit is niet alleen een grens tussen Denemarken en Duitsland. Het is ook een grens tussen de overige Noordse landen en Duitsland. De Noordse paspoortunie die volgens mijn landgenoot Ole Krarup niet zo genoemd mag worden, maar Noordse paspoortvrije ruimte moet heten, is niet alleen een praktische zaak, maar eigenlijk ook een politiek feit dat de Noordse samenhang en samenhorigheid duidelijk maakt. Als Deen vind ik het belangrijk hierop te wijzen midden in deze Europese en Schengen-tijden. Ik hoop - en ik was blij met de woorden van de Commissie - dat we er zullen in slagen Noorwegen en IJsland mee te krijgen in de samenwerking, zodat de Noordse paspoortunie als geheel gered wordt. Binnenkort reist een delegatie van het Europees Parlement naar Noorwegen en IJsland. Het zou leuk en goed zijn dat het Europees Parlement in Oslo en Reykjavik met de boodschap zou kunnen komen dat de mogelijkheden optimaal zijn om de volledige Noordse paspoortunie binnen de Europese regeling te laten overleven. Zo heb ik het tenminste van de commissaris begrepen.

Schaffner
Mevrouw de Voorzitter, er bestaat geen twijfel over de dubbele noodzaak om de ruimte van Schengen tot een zo groot mogelijk aantal landen uit te breiden en tegelijkertijd het personenverkeer tussen de Noordse Paspoortunie en de Europese Unie perfect te laten verlopen, mits IJsland en Noorwegen een minimum aan garanties bieden. Maar we mogen niet snelheid met overhaastheid verwarren.
In de eerste plaats lijkt me het toestaan van een absolute communautarisering van de derde pijler, zoals in de resolutie van 13 maart 1996 is gewenst, terwijl dit momenteel wordt besproken in de Intergouvernementele Conferentie, wat voorbarig. Is een toenadering tot de communautaire ruimte wenselijk, in het bijzonder wat de punten 1 tot en met 6 van artikel 1 betreft, dan zou dit toch puntsgewijs moeten worden besproken en zouden de nodige voorzorgsmaatregelen moeten worden getroffen. Nooit mag uit het oog worden verloren dat de Europese burger in de Europese opbouw centraal moet staan. De Unie is onvoorwaardelijk verplicht zich concreet te buigen over de behoefte, maar ook de zorgen van de burgers.
Zo zou er ook geen sprake mogen zijn van een Europese ruimte zonder grenzen, zonder essentiële maatregelen op het gebied van de binnenlandse veiligheid. Maatregelen voor het vrije verkeer en voor de veiligheid van de buitengrenzen moeten gelijktijdig worden getroffen.
Waarde collega's, laten we voor het welzijn en de vrijheid van alle burgers van de Unie vermijden het paard achter de wagen te spannen. Dezelfde burgers zouden overigens het idee van vrijheid, met vrij verkeer, enthousiaster aanvaarden, indien de Europese besluitvormer dit project aanpakt met behulp van voor de veiligheid van de buitengrenzen essentiële elementen.
Laten we nooit vergeten dat de veiligheid van ieder mens een even groot recht is als de vrijheid van verkeer.

Lööw
Mevrouw de Voorzitter, ook ik wil de Raad en de Commissie bedanken voor hun interessante antwoorden. Ik wil beginnen met de Oostzee-samenwerking. Het is een goede zaak dat de Raad de Oostzee-samenwerking zo actief steunt. Het is belangrijk dat deze samenwerking een aangelegenheid voor de hele EU wordt; het is goed denkbaar dat hieraan ook nog weer aandacht zal worden geschonken in Florence. Maar reeds nu zou het goed zijn als wij zouden kunnen bevestigen dat een actieve Oostzeesamenwerking een aangelegenheid is van de hele EU, en dat het dan niet alleen gaat om samenwerking met de Baltische landen en Polen, maar dat deze ook een belangrijke brug vormt naar Rusland.
Wat het vrije verkeer van personen betreft, wil ik er nog eens op wijzen dat dit iets is waar de interne markt voor staat en naar streeft. Dit was volkomen duidelijk voor degenen die ooit de interne markt hebben geschapen en voor ons die later lid zijn geworden van de gemeenschap. Ik behoor dan ook tot degenen die betreuren dat het vrije verkeer niet is gerealiseerd en die vinden dat men de nodige kritiek kan hebben op de vaak zeer technische en ingewikkelde oplossing, oftewel de omweg die men via Schengen heeft moeten gaan. Maar ik geloof toch ook dat allen die positief staan tegenover een dergelijk vrij verkeer, er begrip voor hebben dat wij in de Noordse landen bevreesd zijn voor de gemeenschap die wij hebben in de vorm van zowel vrijstelling van paspoortplicht als een vrije en gemeenschappelijke arbeidsmarkt. Deze gemeenschap kan natuurlijk, zoals reeds is benadrukt, dienen als een goed voorbeeld van de manier waarop vrij verkeer optimaal werkt.
Ik ben er volkomen van overtuigd dat wanneer er maar een wil is bij de lidstaten van de EU en bij de Noordse landen die op dit moment buiten de Unie staan, men tot een oplossing komt van de moeilijkheden in verband met het bereiken van een vrij verkeer binnen de Noordse landen en binnen de EU.

Blot
Mevrouw de Voorzitter, waarde collega's, uit de vragen van vanavond blijkt dat het enige realistische Europa waaraan uiteindelijk wordt gebouwd, noodzakelijkerwijs het vaak minachtend genoemde Europa à la carte . We hebben hier te maken met dogma en realiteit. Het dogma wordt natuurlijk uitgedrukt in bijvoorbeeld artikel 7A van het Verdrag betreffende de Europese Unie. De werkelijkheid is de invoering van specifieke stelsels als dat van het Akkoord van Schengen. De werkelijkheid is ook het bestaan van autonome mechanismen voor regionale ruimtes waar personen zich vrij kunnen bewegen, zoals de Noordse Paspoortunie. Maar het staat niet vast of het mogelijk en zelfs wenselijk is, deze verschillende stelsels te harmoniseren en vanuit dat oogpunt hoeft men niet persé de pluraliteit, die historisch is bepaald, systematisch te bekritiseren.
Wij hebben hier overigens te maken met een eenzijdige gedachte. Vrijheid van verkeer heeft altijd de voorkeur gehad boven veiligheid en daarom worden sommige staten geconfronteerd met een soort vage angst die hen ertoe brengt Akkoorden van Schengen en dergelijke te tekenen. Ik denk niet dat zo'n situatie van vandaag op morgen zal verdwijnen.
Ten derde heeft de Conferentie van Visby bewezen dat het noodzakelijk is veel ruimere samenwerkingskaders te vinden dan enkel dat van de Europese Unie. Hieruit blijkt duidelijk dat het een illusie is te beweren, dat Europa zich uitsluitend moet organiseren binnen het rigide kader van de Europese Unie. Ik wilde hier terloops nog eens erop wijzen dat Europa altijd gehandicapt zal blijven, zolang Rusland blijft buitengesloten, en wel om de doodeenvoudige reden dat het huidige Europa steeds meer een geprivilegieerde ruimte wordt voor de economische en culturele kolonisatie door de Verenigde Staten. Tegenover deze transatlantische supermacht moeten we op een dag toch een tegenwicht vinden. Zeker, ik denk niet dat Rusland en de GOS in het starre kader van de Europese Unie kunnen worden opgenomen, maar het betekent wel dat dit kader niet prioritair zou moeten zijn. Er moeten andere, soepelere samenwerkingsvormen worden gevonden; dat gebeurt overigens langzamerhand wel onder de druk van de noodzaak.
Daarom denk ik werkelijk dat het Europa van de toekomst een Europa à la carte zal zijn, of diegenen die hier vanuit hun doctrine vijandig tegenover staan, dit nu leuk vinden of niet.

Elliott
Mevrouw de Voorzitter, het is natuurlijk volkomen begrijpelijk dat de landen Denemarken, Zweden en Finland aansluiting zoeken bij de Schengen-groep. Het is even begrijpelijk dat zij het huidige Noordse kader ter regeling van het vrije verkeer van personen willen behouden en dat hun toetreding tot het Akkoord van Schengen afhankelijk zal zijn van de bereidheid van de EU om te accepteren dat Noorwegen en IJsland daarin worden opgenomen, en Schengen daarmee tot ongeveer dertien leden uit te breiden. Dit was trouwens ook een belangrijke overweging bij de onderhandelingen over de toetreding van Noorwegen, die ten gevolge van het bij referendum genomen besluit op niets uitliepen.
Sommige sprekers hier hebben, wat eveneens heel begrijpelijk is, uitgeweid over de problemen die zouden ontstaan doordat IJsland en Noorwegen, omdat zij geen lid-staten van de Europese Unie zijn, uitgesloten zullen worden van besprekingen over de toekomstige ontwikkeling van het vrije verkeer, als dit in de Unieverdragen zou worden opgenomen. Ik zou hieraan een ander aspect willen toevoegen, namelijk de kwestie dat drie of vier lid-staten op dit moment niet willen toetreden tot het Akkoord van Schengen en erop staan dat zij het recht behouden om grenscontroles uit te oefenen, daar zij niet aanvaarden dat niet-onderdanen van de Unie het recht van vrij verkeer hebben. Zij zouden zich in een eigenaardige positie bevinden, omdat zij zouden bemerken dat landen die geen lid van de Unie zijn, betrokken worden bij een regeling inzake het vrije verkeer waaraan zij als lid-staat niet deelnemen. Dat is een zeer ongunstige situatie.
Ik hoop dat dit geen moeilijkheid van blijvende aard is en dat het ooit mogelijk zal zijn voor alle lid-staten van de Unie om zich aan te sluiten bij het gebied waar het vrije verkeer van personen tot stand is gebracht. Het is op dit moment echter een feit dat Groot-Brittannië en nog een paar andere landen dat in de nabije toekomst zeker niet zien gebeuren. En dat moeten wij erkennen.
Tenslotte zullen sommigen van ons zich misschien van stemming over deze gemeenschappelijke tekst moeten onthouden. De paragrafen 1, 2, 6 en 10 bevatten punten die wij op dit moment niet volledig kunnen accepteren, hoewel ik moet zeggen dat er in deze resolutie heel veel staat waarmee wij het allen eens kunnen zijn.

Monti
Wat de bijeenkomst in Visby betreft, wil ik nogmaals onderstrepen dat men daar de regionale samenwerking heeft bevorderd en de Baltische weg als voorbeeld van die regionale samenwerking in het licht heeft gesteld, de verbinding tussen Helsinki en Warschau-Tallinn-Riga-Kaunas, die bij de transeuropese netwerken als prioritair project is aangemerkt.
Ik ga kort nader in op twee reeksen vragen. Wat de landen van de Noordse Unie betreft, is het volgens mij uiterst belangrijk dat ook de Europese Unie gebruik kan maken van de ervaring die de Noordse Unie gedurende vele jaren op het gebied van paspoorten heeft opgedaan. Ik wijs hier ook op het probleem van de compatibiliteit van de bepalingen van de Noordse Unie met het Verdrag betreffende de Europese Unie. De Commissie heeft geen weet van bepalingen van het akkoord over de Noordse Unie die onverenigbaar zouden zijn met het huidige Gemeenschapsrecht of met in de Europese Unie geldende bepalingen. Wij zullen de situatie uiteraard opnieuw moeten bekijken als de personencontroles in de gehele Europese Unie - hopelijk spoedig - worden afgeschaft.
Sommige sprekers hadden het over de veiligheid. Ik kan hen meteen geruststellen: de drie door de Commissie in juli 1995 geformuleerde voorstellen gaan uit van het besef dat de veiligheid, net zoals het vrij verkeer, uiterst belangrijk is. Daarom zullen aan de opheffing van de controles aan de binnengrenzen van de Europese Unie begeleidende maatregelen worden gekoppeld. Men mag niet denken dat de Commissie zich op de doelstelling van het vrij verkeer heeft toegespitst en geen aandacht heeft voor de veiligheid. Dat is beslist niet het geval.
Wat ten slotte de opmerkingen van de heer Elliott betreft, kan ik garanderen dat de wellicht zeer zeldzame lidstaten die niet aan Schengen willen deelnemen en die nog principieel bezwaar hebben tegen de interpretatie van het vrij verkeer van personen, binnen de Europese Unie in een bijzondere situatie kunnen terechtkomen als andere landen die geen lid van de Europese Unie zijn via de Schengenakkoorden toch toetreden tot de grote ruimte van veilig vrij verkeer.

De Voorzitter
Ik heb op grond van artikel 40, lid 5, van het reglement, 11 ontwerp-resoluties ontvangen.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen te 12.00 uur plaats.

Euro-mediterraan partnerschap  "MEDA
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0198/96) van de heer Barón Crespo, namens de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid, over het voorstel voor een verordening (EG) van de Raad (COM(96)0113 - C4-0253/96-95/0127(CNS)) inzake financiële en technische maatregelen ter ondersteuning van de hervorming van de economische en maatschappelijke structuren in het kader van het Europeesmediterrane partnerschap (de "MEDA" -verordening) .

Barón Crespo
Mevrouw de Voorzitter, ik spreek vanuit een diepe verontrusting, want in feite is het zo dat de geloofwaardigheid van de Unie op het spel staat. Vanmorgen al heeft ook de fungerend voorzitter van de Raad, de heer Dini, laten merken dat hij zich hierover zorgen maakt, alhoewel de Raad er op dit moment geloof ik meer in geïnteresseerd is om deze vergaderzaal te verlaten dan om het debat te vervolgen. Zulke arrogante gedragingen zijn ons echter vertrouwd.
Mijn verontrusting hangt samen met het feit dat de geloofwaardigheid van de Unie in de ogen van de mediterrane landen in het geding is; we hebben immers een euromediterraan beleid vastgesteld, en we moeten onze beloften zien waar te maken. De Raad had aanvankelijk buiten het Parlement om willen beslissen, maar voor de eerste keer heeft hij gemerkt dat hij het Parlement opnieuw moest raadplegen, en wij hebben geprobeerd om ertoe bij te dragen dat de gegeven situatie werd doorbroken, waarin de Commissie - het moet gezegd - onze voorstellen niet a priori afwees. De kwestie is een aantal maanden geblokkeerd geweest in de Raad, en wel om twee redenen. De eerste reden houdt verband met de clausule over de mensenrechten; ik moet zeggen dat we vasthouden aan het amendement over de manier waarop ontwikkelingen op dit gebied moeten worden beoordeeld, en waarin we voorstellen om, als een mediterrane partner de verplichtingen van artikel 3 niet nakomt, dat wil zeggen als er sprake is van ernstige schendingen van de mensenrechten, om dan, op voorstel van de Commissie en na raadpleging van het Europees Parlement, vóór 30 juni 1997 met gekwalificeerde meerderheid te beslissen over de te nemen maatregelen - opschorting van de geplande hulp niet uitgezonderd -. Dankzij het voorstel van onze commissie om deze kwestie aan de Intergouvernementele Conferentie over te dragen, is de situatie doorbroken waarin de regering van een van de lid-staten zijn veto wenste uit te spreken. Ik denk dat de Commissie met dit voorstel akkoord zal gaan, onder andere omdat de Commissie dit zelf, in meer algemene zin, ook heeft voorgesteld in verband met de Intergouvernementele Conferentie; ons inziens is het van belang dat we op dit vlak vooruitgang boeken, en dat de mensenrechten een belangrijke component van onze betrekkingen worden, die bovendien op democratische wijze moet worden beoordeeld.
Dan is er nog een punt waar we niet omheen kunnen, en wel onze zorg om de bescherming van één der lidstaten van de Unie, in dit geval Griekenland. De Commissie buitenlandse zaken is niet ongevoelig geweest voor de verontrusting van onze Griekse medeburgers over de geschillen van territoriale aard - die dit jaar in ernst zijn toegenomen-, en daarom hebben we een amendement aangenomen waarin de territoriale onschendbaarheid van de buitengrenzen van de lid-staten en van de Unie genoemd wordt. In de resolutie die het Parlement met het oog op de Top van Florence heeft aangenomen, wordt hiervan eveneens melding gemaakt, en het staat ook in de Verdragen. Maar gezien het kader waarin de Euromediterrane Conferentie moet worden geplaatst, is het niet overbodig dit nogmaals onder de aandacht te brengen.
Ik zou hier een beroep op u willen doen, waarvan ik niet weet of er gehoor aan zal worden gegeven, met de uitspraak van minister Pangalos in gedachte die hij deed om zijn afwezigheid op de bijeenkomst van de Raad eind mei te verklaren, toen hij claimde dat Griekenland aan de wieg van het euromediterrane beleid staat. Niet alleen het euromediterrane beleid vindt zijn oorsprong in Griekenland, dat geldt voor veel meer zaken. Het is ook een feit dat het de Top van Korfoe was die voor een flinke stimulans zorgde door zijn goedkeuring te hechten aan het Commissie-voorstel en de bezorgdheid in de Raad en het Parlement ter harte te nemen. Natuurlijk zou het in dit verband dan ook heel positief zijn als we, nu we onze solidariteit hebben laten blijken, konden rekenen op de concrete en doeltreffende steun die nodig is om de gegeven situatie te deblokkeren, en waarmee we vooral - en hiermee kom ik terug op wat ik in het begin al zei - onze beloften gestand kunnen doen; het is nu namelijk al eind juni, en we moeten wegen vinden om op efficiënte manier de bijna 900 miljoen ecu uit te geven die we voor dit jaar beloofd hadden. Als er een akkoord gesloten is, ook al is dat in een multilateraal kader, dan staan daar altijd tegenprestaties tegenover. Onze mediterrane partners hebben een stap gezet, het is zaak dat ook wij in staat zijn om onze verantwoording te nemen en ons aan onze beloften te houden. Daarom acht ik het van belang dat deze verordening middels de raadplegingsprocedure in deze plenaire Vergadering definitief wordt goedgekeurd.

Fabra Vallés
Mevrouw de Voorzitter, ik zal mijn betoog heel kort houden omdat we het onderhavige verslag in november van het vorig jaar al bestudeerd hebben. In de eerste plaats ben ik van mening dat, ook al ging het om een hernieuwde raadpleging, de Begrotingscommissie en de Commissie begrotingscontrole toch om advies had moeten worden gevraagd, en dat is niet gebeurd.
In de tweede plaats vraag ik me, gezien het onderwerp, nog steeds af waarom de Begrotingscommissie niet als commissie ten principale is aangewezen, want het gaat om een verordening met een strikt financieel karakter.
In de derde plaats moet gezegd dat dit, omdat het om een algemeen item gaat, wel aanvaardbaar is, op voorwaarde dat de Raad geen beslissingen neemt die het broze evenwicht van categorie 4 zouden kunnen verstoren, zonder eerst het Parlement te raadplegen. Anderzijds wil ik erop wijzen dat er, zoals de rapporteur zei, al een half jaar voorbij is, en dat de zaak nog steeds in de Raad geblokkeerd wordt.
In de vierde plaats heeft het Europees Parlement - wat ook ter sprake is gebracht - voor 1996 ingestemd met dat bedrag van 900 miljoen ecu dat de Europese Raad van Cannes overeen was gekomen. De uitvoering van de begrotingslijn MEDA voor dit jaar is echter nog maar nauwelijks van de grond gekomen. Maar de tijd gaat snel, zo meteen is het jaar voorbij en u weet maar al te goed, mijnheer de commissaris, dat er dan stemmen zullen opgaan die zeggen: " ik had al gezegd dat jullie niet in staat zouden zijn om dat geld in die regio zinvol te besteden, enz." . Wij weten wat het ons gekost heeft om ervoor te zorgen dat het MEDA-programma er kwam. We weten ook welke belangen er in deze regio op het spel staan.
In de vijfde plaats lijkt het noodzakelijk te vermelden dat de financiële protocollen van het mediterrane gebied tot nog toe aan het Parlement werden voorgelegd via de instemmingsprocedure, waardoor er een zekere controle mogelijk was. Deze verordening voorziet echter alleen maar in raadpleging van het Parlement. Dat betekent dat het Parlement adequate instrumenten moet vinden om controle te kunnen uitoefenen op de tenuitvoerlegging van het programma zoals ook op het begrotingsbeleid.
Tot slot, mevrouw de Voorzitter, zou ik nogmaals - want in december heb ik dat ook al gedaan - de heer Barón willen bedanken voor het feit dat hij onze amendementen heeft overgenomen, die, het moet gezegd, uitsluitend van technische aard waren, en die bovendien zijn opgesteld aan de hand van de ervaringen met PHARE en TACIS. Dankzij deze amendementen, en als degenen die de procedure geblokkeerd houden, hun medewerking verlenen en als de Commissie met spoed tewerk gaat, dan ben ik ervan overtuigd dat het ons zal lukken om onze beloften voor het jaar 1996 na te komen, zoals ik er, op grond van artikel 205 dat de Commissie ertoe verplicht de bedragen te beheren die door het Parlement zijn goedgekeurd, ook van overtuigd ben dat het ons uiteindelijk zal lukken het MEDA-programma ten uitvoer te leggen.

Green
Mevrouw de Voorzitter, de Socialistische Fractie steunt het verslag van onze rapporteur, Enrique Barón Crespo. Mijn fractie heeft campagne gevoerd voor een mediterraan beleid voor de Europese Unie en volgehouden dat onze aanpak van het oosten en die van het zuiden op één lijn moeten liggen. Vanavond spreken wij over het mediterrane beleid en de financiering daarvan en het MEDA-programma moet, naar onze mening, gezien worden in het licht van onze inzet voor de ontwikkeling van de democratie, de economische vooruitgang en de mensenrechten in het Middellandse-Zeegebied.
De Socialistische fractie zal de strategie voor de algemene financiering van het MEDA-programma steunen. Het is echter eerlijk om te waarschuwen dat wij van mening zijn dat de Turkse regering de beloften, die zij het Europees Parlement vorig jaar december vóór de ratificatie van de douane-unie heeft gedaan, nog niet is nagekomen. Wij weten dat de situatie op het gebied van democratische hervorming en schending van de mensenrechten niet alleen ongewijzigd is gebleven, maar in feite verslechterd is sinds de Turkse algemene verkiezingen van december. Tot nu toe is nog geen van de constitutionele hervormingen waarmee men vorig jaar op de proppen kwam om ons te paaien, als wet in het staatsblad aangekondigd. Door de voortdurende stroom van arrestaties wegens vrije meningsuiting blijft Turkije internationaal een slechte naam houden en de recente golf van onrust en hongerstakingen in Turkse gevangenissen is een bewijs van de schending van natuurlijke rechten en burgerlijk fatsoen. Evenmin heeft Turkije enige poging gedaan om een oplossing te vinden voor de politieke problemen op Cyprus en in het Koerdische gebied.
In al deze opzichten is Turkije te kort geschoten, maar toch onderhoudt het uitzonderlijk nauwe betrekkingen met onze Unie en het is ons goed recht om meer te verwachten.
Daarom zal mijn fractie deze herfst trachten onze begrotingsbevoegdheden te gebruiken om druk te blijven uitoefenen op Turkije. Als tak van de begrotingsautoriteit van de Unie hebben wij een wezenlijk recht daartoe. Wij zijn voornemens daarvan gebruik te maken en andere fracties te verzoeken zich bij ons aan te sluiten.

Dimitrakopoulos
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de Commissaris, dames en heren collega's, ook ik wens op mijn beurt de heer Barón Crespo te feliciteren met zijn werk, en tevens met de wijze waarop hij dit gevoelige thema in de Commissie buitenlandse zaken behandeld heeft.
Het MEDA-programma moet binnenkort, ik zou zeggen onmiddellijk, in werking treden, ondanks het feit dat er een land is, Turkije, dat systematisch voor problemen zorgt die indruisen tegen de filosofie en de beginselen van zowel de procedure van Barcelona als van het MEDA-programma, niet alleen voor een lid-staat van de Europese Unie, maar ook voor ten minste één land van het Mediterrane Bekken, Syrië. Iedereen weet welke problemen Turkije Syrië aandoet, althans wat het water betreft.
Welnu, het MEDA-programma moet hoe dan ook van kracht worden, want niet alleen wij maar ook de landen rond de Middellandse Zee wachten vol ongeduld op dit financieel instrument voor het mediterraan beleid, omdat we allen de mening toegedaan zijn dat dit programma het algemeen peil van deze landen kan verbeteren en ze kan omvormen tot wezenlijke en volwaardige partners in de nieuwe Euro-mediterrane betrekkingen, wat ieder van ons stellig verlangt. Verder mag ik hier niet vergeten te onderstrepen welk bijzonder belang de toepassing van het MEDA-programma heeft voor het vredesproces in het Midden-Oosten.
Mevrouw de Voorzitter, geachte collega's, de filosofie van het MEDA-programma behelst veel belangrijke activiteiten, die vrijwel alle sectoren van het openbaar leven beslaan: energie, vervoersinfrastructuur, regionale samenwerking, midden- en kleinbedrijf en alle activiteiten die met deze term verband houden.
Ik zou deze gelegenheid willen aangrijpen om te benadrukken dat er vier amendementen ingediend werden die alle heel belangrijk zijn. Sta me even toe bij twee ervan enig commentaar te geven: het amendement betreffende de besluitvormingsprocedure voor het instellen van bijzondere maatregelen wanneer dit nodig geacht wordt, en het amendement aangaande de samenwerking.
Wat het eerste amendement betreft, meen ik niet, mijnheer de Commissaris, dat ik op het belang moet wijzen van het feit dat bijzondere maatregelen met een bijzondere meerderheid genomen moeten worden. Trouwens, mijnheer de Commissaris, niet alleen u maar ook de Commissie had deze procedure in uw eerste voorstel opgenomen.
Wat het tweede amendement betreft, herhaal ik nogmaals hoe belangrijk het voor dit programma is dat de transparantie gewaarborgd wordt, vooral nadat we in enkele andere sectoren onaangename ervaringen gehad hebben. Ik herinner u eraan dat u zelf vaak, bij uw interventies in commissies van het Europees Parlement, beloofd hebt de transparantie te waarborgen, waarmee ik u feliciteer.
Tot slot, mevrouw de Voorzitter en geachte collega's, verklaar ik namens mijn politieke fractie dat wij voor zullen stemmen, dat wij met andere woorden de verordening zullen steunen.

Porto
Mevrouw de Voorzitter, ik wil niet alleen collega Barón Crespo feliciteren met zijn verslag, maar ook onderstrepen dat het MEDA-programma ter bevordering van de ontwikkeling en de toenadering van de landen uit het zuiden van het Middellandse-Zeegebied ons aller steun verdient.
Het gaat om een naburig gebied, dat in de loop van de geschiedenis nauw met ons is verbonden en waar het gebrek aan middelen en de bevolkingsgroei uiterst gevoelige problemen hebben geschapen. Behalve dat - hetgeen het belangrijkste is - het welzijn van de bevolking in deze landen op het spel staat, vindt natuurlijk een grote migratorische druk plaats van mensen die werk zoeken in onze landen, waardoor vaak ernstige integratieproblemen ontstaan.
Dat gebeurt niet zozeer in de landen uit het zuiden van de Unie als in de meer noordelijke landen (waar meer immigranten uit dit gebied verblijven), die zich evenzeer of meer moeten inzetten voor een oplossing die overigens in het prioritair belang van de emigrantenbevolking ervoor zorgt dat zij in hun plaatsen van herkomst kunnen blijven.
In het licht van dit humanitair, sociaal, economisch en politiek belang dienen wij ons allemaal ruimziend op te stellen met betrekking tot de vrijmaking van kredieten die hiervoor noodzakelijk zijn, ook al kennen wij de bestaande moeilijkheden. In geen geval kan worden goedgevonden dat de bestaande regels worden geschonden. Maar evenmin kan men goedvinden dat de noodzaak om deze regels na te komen als excuus wordt gebruikt om de resolutie uit te stellen op grond van een probleem dat, in plaats van een motief van bezorgdheid voor ons allen te zijn, een verrijkingsfactor kan worden voor deze twee gebieden in de wereld die zo dicht bij elkaar liggen.

Blot
Mevrouw de Voorzitter, waarde collega's, dit verslag gaat over het Euro-mediterrane beleid, waaruit geheel en al de vastberadenheid blijkt om op den duur alle terreinen van het buitenlandse beleid te communautariseren.
Alles wat hier is voorgesteld had evengoed in bilaterale akkoorden kunnen worden geregeld, met alle flexibiliteit die dergelijke akkoorden tussen de verschillende landen van het Middellandse-Zeegebied hadden kunnen bieden. Bovendien hadden bilaterale akkoorden waarschijnlijk voor een veel reëlere democratische controle gezorgd dan de controle die in het kader van de Europese Unie plaatsvindt, namelijk de controle van de nationale parlementen op het buitenlandse beleid van de lid-staten.
Weliswaar is het hoofddoel hier wellicht minder de legitieme samenwerking tussen de verschillende landen, dan de totstandkoming, op termijn, van een soort grote vrijhandelszone voor het hele Middellandse-Zeegebied. Het staat echter niet vast, gezien de verschillen in economische structuren tussen de noordelijke en zuidelijke kuststaten van de Middellandse Zee, dat we persé, zonder voorzorgsmaatregelen, die richting in moeten slaan. We hebben bijvoorbeeld gezien welke catastrofale gevolgen de NAFTA in Noord-Amerika voor Mexico heeft gehad.
Wat de rechten van de mens betreft, wil ik niet over het mediterrane gebied spreken zonder er nog even op te wijzen dat ons Parlement in de afgelopen herfst, of in de afgelopen winter, grotelijks misleid is bij de onderhandelingen over de Douane-unie tussen Europa en Turkije en ik stel vast dat de vrees van onze Griekse vrienden in dit opzicht volledig gerechtvaardigd was.
Om terug te komen op het eigenlijke MEDA-programma: wij zijn er niet zeker van of dit programma in feite op economisch vlak op den duur wel productief zal zijn maar we zijn er in ieder geval wel van overtuigd dat het in strijd is met de volledige toepassing van het subsidiariteitsbeginsel.
Er bestaat geen enkele noodzaak om hier de rol van de lid-staten in deze vorm van samenwerkingsbeleid te elimineren. Daarom zullen wij tegen dit verslag stemmen en wij wensen dat dit soort politiek voortaan onder de bevoegdheid van de lid-staten blijft vallen, met alle soepelheid die dit zal bieden tegenover de starre programma's die momenteel zijn voorzien.

Marín
Mevrouw de Voorzitter, allereerst zou ik de heer Barón willen bedanken voor zijn verslag, en voor het feit dat het Europees Parlement en de respectieve commissies ermee hebben ingestemd de tweede lezing op zo korte termijn in behandeling te nemen. De Commissie heeft zich achter het criterium van het Europees Parlement geschaard, en ik moet zeggen dat de Raad er uiteindelijk na wat horten en stoten ook mee heeft ingestemd zodat deze hernieuwde raadpleging van het Parlement kon plaatsvinden; het lijdt namelijk geen twijfel dat er op een aantal punten politieke problemen over het oorspronkelijke voorstel waren ontstaan, die overigens algemeen bekend waren, terwijl er ook een aantal nieuwe beslissingen waren genomen waardoor het uiteindelijke besluit afweek het voorstel en het verslag van het Europees Parlement.
Samenvattend, want de heer Barón heeft het naar mijn idee al heel goed verwoord, kan ik zeggen dat ik zijn opmerkingen accepteer. Het is waar dat we ons op dit moment wat de MEDA-verordening betreft, onafhankelijk van het feit dat dit - inderdaad - een strikt financiële en technisch zeer gecompliceerde verordening is, in politiek opzicht op een cruciaal punt bevinden; wat de heer Enrique Barón hierover zei, is volkomen juist: wat we op het spel zetten is de geloofwaardigheid, niet van een concreet beleid, maar de geloofwaardigheid van het kunnen van de Europese Unie op het gebied van de buitenlandse betrekkingen.
De verontrusting van de Begrotingscommissie en de Commissie begrotingscontrole neem ik zeer serieus. Ik wil hierop ingaan. Er zijn al drie overeenkomsten gesloten. In chronologische volgorde zijn dat die met: Tunesië, Israël en Marokko. Beide partijen zijn de instelling van een vrijhandelszone overeengekomen. Elk heeft zijn troefkaarten uitgespeeld. Een van de belangrijkste punten die de Europese Unie bepleit heeft, was nu juist de inkrimping op industrieel gebied. Vanwege de clausule met terugwerkende kracht van 1 januari 1996 is er al een begin gemaakt met die industriële inkrimping, en ik kan als verantwoordelijke commissaris niet langer de vele ministers uit die landen die bij mij hun deel komen opeisen, met een kluit in het riet sturen. Het mag niet zo zijn dat we aan het eind van het jaar met een situatie zitten waarin een van beide partijen - de landen die bovendien een veel zwakkere economie hebben dan wij - zijn huiswerk heeft gedaan en zich aan zijn woord heeft gehouden, terwijl de andere partij, de Europese Unie, dat niet heeft gedaan. Dat wil zeggen dat de heer Barón gelijk heeft. Dit is een probleem dat de financiële of technische dimensie van het MEDA-programma ver overstijgt.
Wat de amendementen betreft, is de Commissie van oordeel dat het in drie gevallen niet zo wenselijk is de tekst nu te wijzigen, omdat dat zou betekenen dat het voorstel zou moeten worden gewijzigd, en dat zou weer drie of vier maanden extra vergen. Er is echter ook een amendement van politieke aard waaraan de Commissie zich zonder bezwaar kan verbinden, omdat zij dat feitelijk al heeft gedaan op de Intergouvernementele Conferentie. In het kader van het besluitvormingsproces van wat vermoedelijk het nieuwe GBVB zal zijn, zal de Commissie het standpunt innemen dat in alle kwesties met betrekking tot de mensenrechten moet worden beslist op basis van het beginsel van de gekwalificeerde meerderheid. Hierover mag geen enkele twijfel bestaan: de Commissie hangt in dit geval geenszins het unanimiteitsbeginsel aan. Als de MEDA-verordening op dit moment door een gekwalificeerde meerderheid zou worden goedgekeurd, dan zou dat een aardig precedent zijn voor het Parlement en de Commissie, maar het zou bij sommige delegaties van de Intergouvernementele Conferentie wel een negatieve reactie oproepen. U zult mij zeggen: maar wat heeft het een met het ander te maken? Op dit moment zijn de tactische standpunten van de lid-staten in heel wat opzichten met elkaar verbonden, en als nu het beginsel van de gekwalificeerde meerderheid zou worden toegepast, dan zou dat ogenblikkelijk tot obstructies leiden.
Laten we dus hopen dat de Intergouvernementele Conferentie zover komt dat de mensenrechten op een ander niveau worden geplaatst, zowel wat betreft eventuele sancties als aangaande de gekwalificeerde meerderheid, waarbij de Commissie zal vasthouden aan haar eerdere standpunten.
In het verlengde van wat hier vandaag gezegd is, zou ik, misschien om het zekere voor het onzekere te nemen, een aantal opmerkingen willen maken. We hopen dat het wonder van de "gekke koe" zal plaatsvinden. We hopen we, ook wat MEDA betreft, zullen kunnen spreken van het wonder van Florence. En we zijn in afwachting van het begin van de Intergouvernementele Conferentie in Florence. Ik bedoel, we verwachten zoveel dingen van Florence dat ik niet weet of die wonderen uiteindelijk ook wel echt zullen gebeuren.
Maar ik moet u iets zeggen. Voor de Begrotingscommissie en de Commissie begrotingscontrole is de situatie zo gespleten geworden dat ik de aandacht van het Europees Parlement hierop vestigen wil. De Commissie en het Europees Parlement waren het eens geworden over het financiële schema voor de komende drie jaar. Voor het lopende jaar waren de Commissie en het Parlement een bedrag van 600 miljoen ecu overeengekomen. Het was de Raad die het plafond van dat bedrag heeft opgetrokken tot 900 miljoen ecu. Dat is een feit. Welnu, sinds november vorig jaar - toen de Conferentie van Barcelona plaatsvond - tot juli dit jaar heeft de Raad, door middel van obstructie van verschillende zijden, geweigerd ons een rechtsgrondslag te verschaffen, zodat het institutionele orgaan dat het plafond van de uitgaven heeft opgetrokken, hetzelfde is dat het ons belet om ook maar één enkele ecu te besteden.
U zult begrijpen dat de Commissie, als het wonder van Florence inderdaad gebeurt, heel goed weet welk besluit de Commissie begrotingscontrole zal nemen in oktober, namelijk dat alle niet-bestede reserves worden ingetrokken, waardoor de situatie nog veel gespletener wordt omdat het niet zo is, dat we het geld niet hebben kunnen besteden, maar dat we het geld niet móchten besteden aangezien er geen rechtsgrondslag was. Legt u het die derde mediterrane landen eens uit, dat we ons niet alleen niet aan onze beloften zullen houden waaraan we door een internationaal akkoord gebonden zijn, maar dat we in oktober bovendien gaan korten op het financiële deel van de overeenkomst. Dat is een totaal bezopen situatie, waaruit duidelijk blijkt hoe ontzaglijk slecht het GBVB functioneert, het instrument voor buitenlands beleid en gemeenschappelijke veiligheid.
Daarom hoop ik dat alle instellingen vanwege de vele concrete vereisten een bepaalde manier zullen vinden om tot een compromis-oplossing te komen inzake een kwestie die op zich al moeilijk te begrijpen valt. En u dient nog iets te begrijpen. Ik heb nog liever politieke sancties omdat we niet in staat zijn geweest het geld te besteden - ofschoon dat onrechtvaardig zou zijn, omdat we daartoe in feite niet de gelegenheid hebben gehad - , dan dat de Commissie alles in de maand september uitgeeft in een poging om aan de "guillotine-clausule" van de verordening te ontkomen. Dat laatste zou bijzonder onverantwoordelijk zijn van de Commissie; het spreekt vanzelf dat ik de Commissie niet ga voorstellen om het totaalbedrag van het financiële schema, die 900 miljoen ecu, in één enkele maand te besteden, want dat zou onmogelijk en ongeloofwaardig zijn, een schertsvertoning, en het zou de geloofwaardigheid van het MEDA-programma tenslotte om zeep helpen.
Dat wil zeggen, mijnheer Barón, dat de situatie heel ernstig is. Het gaat niet aan, de dingen te dramatiseren. Maar we kunnen op deze manier niet verder werken, en ik denk dat TACIS zowel als MEDA op de Intergouvernementele Conferentie kunnen worden aangevoerd als voorbeelden die duidelijk aantonen dat het met het Verdrag zoals het nu is, volstrekt onmogelijk is om op serieuze en consequente wijze vorm te geven aan het buitenlands beleid van de Europese Unie.

Barón Crespo
Mevrouw de Voorzitter, ten eerste zou ik de commissaris willen bedanken voor de manier waarop hij de situatie zonder omwegen, duidelijk uiteen heeft gezet. Wat betreft uw standpunt inzake de amendementen die nog niet zijn aangenomen, moet ik u zeggen dat ik de Commissie erkentelijk ben voor haar positieve houding ten aanzien van het belangrijkste amendement, en ik ben het ermee eens dat dit amendement inhoudelijk niet alleen van toepassing is op het onderhavige programma en het onderhavige verslag, maar dat het om een fundamentele politieke maatstaf van de Commissie gaat die ook het Parlement altijd gehad heeft, namelijk dat de beslissingen door een meerderheid genomen moeten worden, wat eveneens moet gelden voor het GBVB.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag te 12.00 uur plaats.

Veiligheid en gezondheid van de werknemers die door explosieve omgeving gevaar kunnen lopen
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0158/96) van de heer Mather, namens de Commissie sociale zaken en werkgelegenheid, over het voorstel voor een richtlijn van de Raad (COM(95)0310 - C4-0508/95-95/0235(SYN)) betreffende minimumvoorschriften voor de verbetering van de gezondheidsbescherming en de veiligheid van de werknemers die door explosieve omgevingen gevaar kunnen lopen.

Mather
Mevrouw de Voorzitter, de Commissie heeft een in de grond van de zaak goed en vooruitstrevend voorstel ingediend ter verbetering van de gezondheidsbescherming en de veiligheid van werknemers die door explosieve omgevingen gevaar kunnen lopen. De richtlijn wordt uitgebracht overeenkomstig kaderrichtlijn 89/391/EEG. Deze legt werkgevers een drietal belangrijke verplichtingen op.
In de eerste plaats moeten zij het ontstaan van explosieve omgevingen beletten. In de tweede plaats moeten zij de ontsteking van explosieve omgevingen voorkomen. In de derde plaats moeten zij de gevolgen van explosies tot een minimum beperken. Ons verslag van de Commissie sociale zaken en werkgelegenheid eist dat de werkgevers elk van deze verplichtingen als een hoge prioriteit beschouwt en elk daarvan nakomt.
Het in dit verslag beoogde doel van de Commissie is het juiste midden te vinden tussen de noodzaak om werknemers te beschermen en een evenwichtige aanpak van de regulering. Dit is wel degelijk een gebied waarop preventieve maatregelen kunnen bijdragen tot de bescherming van mensenlevens. Te zijner tijd zal dit symbool - het zij mij vergund het aan de collega's in de zaal te laten zien - duiden op de aanwezigheid van een explosieve omgeving. Deze waarschuwing in zwart en geel zal de werknemers helpen beschermen tegen onverwachte explosieve omgevingen en hen aanmanen om in dergelijke omgevingen voorzichtig te zijn.
De richtlijn is ook noodzakelijk, omdat in sommige lid-staten helemaal geen wetgeving bestaat of de regelgeving in het gunstigste geval een rudimentair karakter heeft. De door de Commissie voorgestelde minimumnormen zijn doeltreffend. Het is belangrijk te constateren dat het raadplegingsproces dat de Commissie heeft doorlopen grondig en uitputtend was, zodat haar conclusies geloofwaardig genoemd kunnen worden.
Bij de beoordeling van de opmerkingen en voorstellen van verschillende organisaties, instellingen en vertegenwoordigers van werknemers, met inbegrip van de adviezen van het Economisch en Sociaal Comité en de medebetrokken parlementaire commissies, heeft mijn commissie zich door al deze punten laten leiden. Ik kan u tot mijn genoegen mededelen dat zij dit verslag met algemene stemmen heeft goedgekeurd. Er zijn enkele belangrijke amendementen ingediend, waaronder het amendement dat de drievoudige verantwoordelijkheid van de werkgevers benadrukt. Het is nodig ervoor te zorgen dat lid-staten die reeds aan de minimumeisen voldoen niet te maken krijgen met een overmaat aan administratieve bepalingen ten gevolge van deze richtlijn. Daarom heeft de Commissie sociale zaken en werkgelegenheid de mogelijkheid voorgesteld om de door de Commissie bepleite documentatie- en indelingssystemen in dergelijke gevallen te vervangen door de documenten of praktijken die thans op het niveau van de lid-staat in gebruik zijn.
Dat komt echter geenszins neer op een verzwakking van de effectieve controle en het is van belang te vermelden dat enkele van de door de commissie ingediende amendementen de voorstellen van de Commissie juist versterken, met name amendement 12 dat de werkgever ertoe verplicht om voortdurend toezicht te houden op de beveiligingssystemen, om deze dus niet slechts eenmaal per jaar te laten onderzoeken, maar er voortdurend toezicht op te laten houden dat de beschermende maatregelen aan de voorschriften voldoen.
Andere amendementen betreffen de uitvoeringstermijnen die voor deze richtlijn zouden moeten gelden. Het is ongetwijfeld van het grootste belang dat kleine en middelgrote ondernemingen in de Unie voldoende tijd en informatie krijgen om effectieve preventieve maatregelen in werking te brengen. De commissie heeft zich ook in dit opzicht laten leiden door de adviezen van het Economisch en Sociaal Comité, uitgebracht door de vertegenwoordiger van de werknemers daarin, teneinde de voorstellen in de richtlijn te versterken.
Dit waren enkele algemene opmerkingen over het verslag en ik wil graag het commentaar van collega's en van de commissaris horen. Het belang van deze richtlijn moet ons allen duidelijk zijn en berust op het feit dat deze maatregel de vooruitzichten voor de gezondheid en veiligheid op het werk kan verbeteren en werkelijk de mogelijkheid biedt om mensenlevens te redden in de Europese Unie.

Papakyriazis
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de Commissaris, ik zal ongeveer beginnen waar de vorige spreker, onze rapporteur, geëindigd is. Ik ben het er inderdaad mee eens dat deze verordening een belangrijke stap vormt voor de toerusting van de Europese Unie, en dus voor de toerusting van de lid-staten, en dus voor de toerusting van al onze volkeren tegen gevaren op de werkplek.
En dat is niet het enige punt waarover ik u mijn instemming zal horen betuigen. Ook in de Commissie sociale zaken was dit verslag een geval, zo mag ik het wel stellen, waarbij we gemakkelijk de gemene delers vonden, gemakkelijk dit verslag behandelden en verbeterden - dat wil ik toch geloven mijnheer de Commissaris - en effectief tot een unaniem standpunt kwamen. In dit voorstel van de Commissie signaleren we een belangrijke stap voor het definiëren van explosieve omgevingen, een benadering dus die niet alleen iets toevoegt aan het wapenarsenaal van de Europese Unie, niet alleen de nodige uitwerking geeft aan deze elementaire aanpak die we reeds enige tijd in de Europese Unie volgen, maar daadwerkelijk ook de leemtes opvult die in de lidstaten bestaan. Ik wil mijn geachte collega rapporteur er hier ook aan herinneren dat we het gemakkelijk eens werden over het feit dat er een gemeenschappelijke regeling nodig is, dat er regulerende maatregelen op het niveau van de Unie nodig zijn, om juist de veiligheid te waarborgen van de werknemers in een dergelijke, per definitie bijzonder gevaarlijke omgeving.
Ik meen dat de amendementen, zoals deze uiteindelijk geformuleerd werden na het debat in onze commissie, dat enerzijds uitvoerig en anderzijds gemakkelijk was, met veel compromissen, de verordening, mijnheer de Commissaris, daadwerkelijk verbeteren. Ik onderstreep dat we het accent daar gelegd hebben waar we menen dat het moet liggen, dus niet bij de grote officiële industriële bedrijven, waar dit min of meer vanzelfsprekend, een vaststaand feit en gemakkelijk te controleren is, maar wel bij de talrijke gevallen waar het midden- en kleinbedrijf, in het dagelijks leven en vlak naast ons, met gelijksoortige verschijnselen te kampen heeft. Verder wil ik nog zeggen dat het voorstel met betrekking tot de toepassingstermijn de gulden middenweg vormt tussen de nabije toekomst en de tijd die de bedrijven werkelijk nodig hebben om zich aan de nieuwe toerusting aan te passen.
Namens mijn fractie verklaar ik dat wij met plezier voor het verslag van de heer Mather zullen stemmen.

Mann, Thomas
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer Flynn, in de ondernemingen en bedrijven in Europa bestaan over de omgang met explosieve omgevingen vaak geen en in het beste geval slechts uiterst rudimentaire voorschriften. Een explosieve omgeving is een licht ontvlambaar mengsel van lucht en brandbare stoffen en is voor de werknemers een potentieel gevaar. Vandaar de noodzaak van een Europese richtlijn. In concrete bepalingen moeten organisatorische maatregelen en technische normen worden vastgesteld om de gezondheid van de werknemers beter te beschermen en hen meer veiligheid te waarborgen. Namens de Commissie sociale zaken en werkgelegenheid heeft de heer Mather hier voortreffelijk werk verricht.
Hoe kan men explosies voorkomen en de werknemers afdoende beschermen? Men moet beletten dat explosieve omgevingen ontstaan, de ontsteking van explosieve omgevingen voorkomen en de gevolgen van explosies zodanig beperken dat geen gevaar ontstaat. Met die grondbeginselen kan reeds de nodige bescherming worden bereikt. De ruimten in de bedrijven moeten volgens de risicograad in verschillende zones worden verdeeld. De werkgevers moeten de werknemers en hun vertegenwoordigers informeren, hen bij het probleem betrekken en hen tijdig horen. De veiligheidsmaatregelen moeten ten minste eens per jaar met passende instrumenten en moderne technische middelen worden gecontroleerd en moeten voortdurend onder toezicht staan van een bevoegd persoon die op grond van zijn beroepsopleiding en ervaring met die taak wordt belast. Om de kleine en middelgrote ondernemingen dezelfde kansen te bieden, moet deze richtlijn in een passend tijdsbestek ten uitvoer worden gelegd.
Ten slotte moet in overeenstemming met de Raad een vademecum worden opgesteld waarin mogelijkheden zijn opgenomen om aan de minimumvoorschriften te voldoen. De eenparigheid in de Commissie sociale zaken en werkgelegenheid is beslist een positief signaal, niet alleen voor de werknemers maar ook voor de Commissie en de Raad.

Stenius-Kaukonen
Mevrouw de Voorzitter, het voorstel van de Commissie over minimumeisen ter bescherming van werknemers die door een explosieve omgeving gevaar kunnen lopen komt geen minuut te vroeg. Er zijn al veel te veel werknemers gewond geraakt of om het leven gekomen door explosies. Strenge veiligheidsmaatregelen zijn nodig om explosies te voorkomen. Ook moeten er duidelijke regels komen om de door explosies aangerichte schade zo klein mogelijk te houden, voor het geval er zich ondanks de veiligheidsmaatregelen toch een explosie voordoet.
De heer Mather verklaarde in de commissie dat regelgeving noodzakelijk is. Het is zeer verheugend dat de heer Mather tot deze conclusie is gekomen na kennis te hebben genomen van het voorstel van de Commissie, want de Britse regering, die bestaat uit vertegenwoordigers van zijn partij, heeft stelselmatig stelling genomen tegen communautaire regelgeving op het gebied van arbeidsbescherming.
Eerder is gezegd dat het verslag door de commissie met algemene stemmen is goedgekeurd. Tijdens de definitieve stemming stemde ik weliswaar voor het verslag, maar ik steun niet alle door de heer Mather ingediende voorstellen, maar helaas heeft een meerderheid van de commissie ze toch goedgekeurd. Op veel punten was het naar mijn mening terecht geweest af te gaan op de deskundigheid van de Commissie, in plaats van schijnbare wijzigingen aan te brengen. Ze betekenen echter niet een dusdanig grote verandering dat het gevaarlijk zou zijn om ze goed te keuren. Ik kan het echter niet eens zijn met de door mijn fractie goedgekeurde amendementen 1 tot en met 8. Daarentegen steun ik van ganser harte het voorstel van de heer Mather om de informatievoorziening over de gevaren van explosies aan werknemers uit te breiden, in het bijzonder in het midden- en kleinbedrijf. Afrondend wil ik de heer Mather feliciteren met dit verslag.

Flynn
In de eerste plaats wil ik u, mijnheer Mather, mijn dank betuigen voor het buitengewoon goede werk dat u verricht hebt met betrekking tot deze zeer technische kwestie. De Commissie is bereid de meeste van de voorgestelde amendementen geheel of ten dele over te nemen.
Laat ik beginnen met de vier amendementen die de Commissie niet aanvaardbaar acht: de amendementen 6, 9, 10 en 12. Amendement 6 is onaanvaardbaar voor de Commissie, aangezien artikel 9 voorziet in voorschriften voor zowel de arbeidsplaats als de arbeidsmiddelen. Wat amendement 9 betreft, is de Commissie van mening dat het onzekerheid wekt over de inwerkingtreding van de richtlijn. De Commissie steunt echter de gedachte die aan het amendement ten grondslag ligt en zij zal daaraan denken tijdens de interinstitutionele onderhandelingen en trachten te waarborgen dat alle betrokkenen behoorlijk worden geïnformeerd. De kwestie van goede informatieverstrekking is trouwens door veel van de woordvoerders in het debat genoemd. De Commissie kan amendement 10 niet accepteren. Zij wil echter overwegen om haar oorspronkelijke tekst te wijzigen door de zinsnede "en de beoordeling van de verwachte gevolgen" toe te voegen, teneinde de tekst meer in overeenstemming te brengen met de teksten van de ISO.
Wat amendement 12 aangaat, volgens de Commissie maakt dit amendement de tekst te restrictief en legt het de industrie, in het bijzonder het midden- en kleinbedrijf, een onnodige last op, en het kan derhalve niet worden overgenomen.
In de tweede plaats wil ik vijf amendementen opsommen die de Commissie ten dele kan aanvaarden. Wat amendement 2 betreft, is de Commissie van mening dat het eerste deel de tekst van het Commissievoorstel verduidelijkt en dit kan daarom worden overgenomen. De laatste alinea gaat echter lijnrecht in tegen de filosofie van de risico-analyse, daar zij verplicht tot gelijktijdige toepassing van alle drie de grondbeginselen tezamen, waardoor de tekst onnodig strikt wordt.
Het voorstel in amendement 3 om "toezicht door een verantwoordelijk persoon" te vervangen door "behoorlijk toezicht" is ook een weerspiegeling van het advies van het Economisch en Sociaal Comité en is aanvaardbaar voor de Commissie. Het heeft echter voor het toezicht zelf weinig zin om in deze context opleiding en onderricht op te nemen. De laatste alinea van het amendement kan dus niet worden geaccepteerd, omdat zij niets toevoegt aan datgene wat reeds in artikel 4, lid 4, van het voorstel of in artikel 6 van kaderrichtlijn 89/391/EEG is vastgelegd.
De Commissie is van mening dat amendement 4 overgenomen kan worden, zij het iets anders geformuleerd, in overeenstemming met de oorspronkelijke tekst van de Commissie, waarin duidelijk wordt omschreven dat de werkgever zich ervan moet vergewissen dat er een veiligheids- en gezondheidsbeschermingsplan wordt opgesteld en bijgehouden, want anders zal de werkgever of werkgeefster verplicht zijn om het veiligheids- en gezondheidsbeschermingsplan zelf op te stellen, en dat zou kleine en middelgrote ondernemingen onaanvaardbare beperkingen opleggen.
De Commissie is van mening dat de schrapping in amendement 7 van "arbeidsmiddelen" een logisch gevolg is van de formulering van artikel 9, lid 1 en 2, en aanvaard kan worden. Arbeidsplaatsen die reeds in gebruik zijn vóór de inwerkingtreding van deze richtlijn moeten echter voldoen aan de minimumvoorschriften, zoals omschreven in het voorstel, en niet alleen die van artikel 4.
Met betrekking tot amendement 8 staat de Commissie op het standpunt dat de tekst door de verwijzing naar artikel 17 van de kaderrichtlijn te schrappen minder precies wordt, aangezien het amendement niet duidelijk aangeeft wie het vademecum opstelt. Dientengevolge zou de tekst moeten worden aangevuld met de woorden: " door de Commissie" .
Tenslotte - en dit is iets dat zowel door u, mijnheer Mather, als door de heer Papakyriazis werd genoemd - kan ik u tot mijn genoegen mededelen dat de Commissie vijf van de ingediende amendementen volledig kan aanvaarden. De Commissie is van oordeel dat deze amendementen, te weten de amendementen 1, 5, 11 en 13, de oorspronkelijke tekst verbeteren door haar juister te formuleren en dat met name amendement 14, door te voorzien in vroegtijdige informatieverstrekking, in het bijzonder aan kleine en middelgrote ondernemingen, hun aanpassing aan de voorschriften van die richtlijn vergemakkelijkt. De heer Thomas Mann vestigt onze aandacht trouwens zeer terecht op de grondbeginselen waar het hier om gaat, namelijk in de eerste plaats het beletten van het ontstaan van dergelijke omgevingen, waarvoor bepaalde vormen van ventilatie nodig zijn. Verder het voorkomen van de ontsteking waardoor de explosie wordt veroorzaakt. En wij moeten, als zich een explosie voordoet, natuurlijk altijd trachten de gevolgen te beperken. Dat zijn de beginselen die ten grondslag liggen aan wat wij hiermee beogen. Mijnheer Papakyriazis, u zegt volkomen terecht dat dit een goede stap vooruit is. Wij moeten de juiste informatie verstrekken, zoals mevrouw Stenius-Kaukonen zei, want dat is de manier om vooruitgang te boeken, in het belang van de bescherming van werknemers.
Dank u voor uw aandacht. Er zijn niet veel leden meer aanwezig, maar toch is dit belangrijke wetgeving en wij hopen dat die spoedig zal worden aangenomen.

Mather
Mevrouw de Voorzitter, ik wil commissaris Flynn dank zeggen voor zijn commentaar en natuurlijk ook al mijn collega's voor hun opmerkingen, die zeer nuttig waren.
Zoals de commissaris al zei, is dit werkelijk een zeer technische kwestie en dat blijkt ook uit de punten die naar voren zijn gebracht. De commissie heeft, zoals de heer Papakyriazis opmerkte, heel veel tijd en uitvoerig aandacht besteed aan alle bijzonderheden. Ik ben hem daarvoor zeer erkentelijk en mijn collega Thomas Mann voor zijn commentaar.
Ik moet mevrouw Stenius-Kaukonen met een enkel woord van repliek dienen, omdat zij de amendementen met enigszins gemengde gevoelens heeft ontvangen. Zij zijn inderdaad strikt en ik roep de commissaris tot getuige, die in zijn commentaar opmerkte dat enkele van de maatregelen naar zijn smaak iets te strikt waren. Dus ben ik misschien niet streng genoeg naar de zin van mevrouw Stenius-Kaukonen en wat te streng naar de zin van de commissaris. Ik hoop dat het verslag daarom ongeveer de juiste toon treft.
Ik zal de gastvrijheid van het Parlement niet misbruiken om de eer van de Britse regering op te houden tegenover de kritiek van mevrouw Stenius-Kaukonen, maar wil slechts zeggen dat mijn collega's in Londen op het standpunt staan dat zij met niet aflatende ijver en toewijding gevolg geven en steun verlenen aan veiligheids- en gezondheidsmaatregelen die naar hun mening terecht als zodanig bestempeld worden, maar zich nogal onverzoenlijk opstellen als gezondheids- en veiligheidsprocedures gebruikt worden voor andere maatregelen, die volgens hen niet behoorlijk binnen dat bestek vallen.
Dank u nogmaals voor een debat dat hopelijk nut zal hebben. Wij willen deze belangrijke zaak graag enige stappen verder brengen.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag te 12.00 uur plaats.

Bescherming van werknemers tegen risico's van blootstelling aan carcinogene agentia
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0103/96) van mevrouw Stenius-Kaukonen, namens de Commissie sociale zaken en werkgelegenheid, over het voorstel voor een richtlijn van de Raad (COM(95)0425 - C4-0433/95-95/0229(SYN)) tot eerste wijziging van richtlijn 90/394/EEG betreffende de bescherming van de werknemers tegen de risico's van blootstelling aan carcinogene agentia op het werk.

Stenius-Kaukonen
Mevrouw de Voorzitter, de doelstellingen van dit voorstel van de Commissie zijn het vaststellen van een grenswaarde voor de blootstelling aan benzeen tijdens het werk, het uitbreiden van het toepassingsgebied van de richtlijn en het op twee plaatsen verduidelijken van de in de richtlijn gebruikte bewoordingen. Dit wijzigingsvoorstel betekent een duidelijke verbetering ten opzichte van het vorige.
Vooral de uitbreiding van het toepassingsgebied is van belang, want daarmee vallen ook medicijnen, cosmetische produkten, afval, meststoffen, springstoffen en levensmiddelen onder de richtlijn.
Niet zonder reden is benzeen als eerste stof gekozen om grenswaarden voor vast te stellen. Blootstelling aan benzeen komt zeer veel voor en het gevaar daarvan duidelijk is aangetoond. Blootstelling aan benzeen vindt bijvoorbeeld plaats in olieraffinaderijen, bij het vervoer en de distributie van benzine, bij benzinestations en in garages en in de petrochemische industrie. Ook gebruikers van kettingzagen kunnen worden blootgesteld aan benzeen.
De Commissie sociale zaken en werkgelegenheid heeft 16 amendementen ingediend. Het Europees Parlement heeft al eerder verzocht tot het vaststellen van grenswaarden voor alle stoffen waarvan de kankerverwekkendheid is aangetoond. Dit is echter nog niet gebeurd. Hoewel de Commissie sociale zaken en werkgelegenheid in haar verslag het voorstel van de Commissie steunt om allereerst alleen voor benzeen grenswaarden vast te stellen, wil ze tegelijkertijd met nadruk stellen, dat de Commissie een plan moet opstellen om voor alle als carcinogeen geclassificeerde agentia zo snel mogelijk de benodigde grenswaarden vast te stellen. De Commissie heeft immers al een prioriteitenlijst opgeteld van stoffen waarvoor in de toekomst grenswaarden zullen worden vastgesteld. De commissie acht het van belang dat ook voor zware metalen snel grenswaarden worden vastgesteld, en stelt voor om als eerste stof van deze prioriteitenlijst arseen en bepaalde arseenverbindingen te behandelen.
De commissie stelt eveneens voor dat de Commissie de mogelijkheden tot vereenvoudiging van het vaststellen van de grenswaarden van carcinogene agentia dient te verduidelijken, in het bijzonder met betrekking tot die agentia, waarvoor de grenswaarden moeten zijn gebaseerd op wetenschappelijke gegevens en fundamenteel onderzoek, en die zuiver de gezondheid als uitgangspunt hebben.
Een zwak punt in het voorstel van de Commissie is dat er niet genoeg aandacht wordt besteed aan absorptie door de huid. Hoewel het belang van absorptie door de huid ook in de tekst wordt benadrukt, wordt in de richtlijn geen gewag gemaakt van biologische metingen of van de grenswaarden daarvan. De commissie stelt in het verslag ook voor om het begrip biologische grenswaarde nader te omschrijven en verzoekt de Commissie om op zo kort mogelijke termijn biologische grenswaarden vast te stellen voor benzeen. De definitie van grenswaarden in het verslag is rechtstreeks overgenomen uit het voorstel van de Commissie inzake de richtlijn betreffende chemische agentia. De Commissie sociale zaken en werkgelegenheid is van mening dat de omschrijving van het begrip grenswaarde nader moet worden gepreciseerd.
In het voorstel van de Commissie wordt de meeteenheid spatiaal bepaald met de omschrijving "ademhalingszone van een werknemer" . In de wetgeving moet echter duidelijk onderscheid worden gemaakt tussen twee begrippen: de lucht op de werkplek en de door de werknemer ingeademde lucht. Daarom heeft de commissie op de desbetreffende plaats een toevoeging aangebracht in overeenstemming met het pas uitgebrachte advies van de Europese Commissie voor normalisatie, waarin de ademhalingszone wordt omschreven als de ruimte waarin de werknemer ademt. Het overschrijden van deze waarden is verboden.
In het verslag van de commissie wordt verder voorgesteld om voor het vaststellen van de grenswaarden van het benzeengehalte in de lucht een gemeenschappelijke meetmethode te hanteren. Als het begrip grenswaarde wordt vastgesteld op de door de commissie voorgestelde manier, is het niet meer nodig om, zoals de Commissie voorstelt, tijdelijk afwijkingen toe te staan. Deze afwijkingen vormen geen bevredigende vorm van wetgeving en zijn bovendien in strijd met de bescherming van de gezondheid van de werknemers. Als het voorstel van de Commissie sociale zaken en werkgelegenheid wordt aangenomen, en afwijkingen dus niet worden toegestaan, zijn de amendementen van de Milieucommissie, dus de amendementen 18 en 19, niet meer nodig.
Benadrukt moet worden dat benzeen wordt beschouwd als een van de stoffen waarvoor geen grenswaarde vastgesteld kan worden onder welke de gezondheid niet meer wordt bedreigd. Het verkleinen van de blootstelling verkleint echter dit gevaar. De door de Commissie voorgestelde grenswaarde van 1 ppm kan bij een blootstelling gedurende het hele arbeidzame leven resulteren in 0, 5-6, 6 meer gevallen van leukemie per 1.000 werknemers. Dit is een te groot risico en daarom moet deze grenswaarde geleidelijk worden verlaagd. De Milieucommissie heeft een grenswaarde van 0, 1 ppm vanaf het jaar 2001 voorgesteld en zelf heb ik dit ook in de Commissie sociale zaken voorgesteld, maar het is afgewezen. Als compromis stel ik nu 0, 5 ppm vanaf het jaar 2003 voor en ik hoop dat dit tenminste wordt aangenomen. De beste manier om de niveau's van benzeen te verlagen is het verminderen van het benzeengehalte in benzine en vandaag heeft de Commissie een voorstel gedaan, maar dat is naar mijn mening nog niet genoeg. Ik wil de vertegenwoordigers van de Commissie bedanken voor de constructieve samenwerking en ik ben blij dat Ierland van plan is deze kwestie meteen aan het begin van het voorzitterschap op de agenda te plaatsen.

Lannoye
Mevrouw de Voorzitter, de mening van de milieucommissie verschilt niet veel van die van de Commissie sociale zaken en werkgelegenheid. Dat maakt onze taak gemakkelijker, maar ik wilde toch de aandacht vestigen op enkele elementen van ontwerp-richtlijn. In de eerste plaats moeten we blij zijn met de uitbreiding van het toepassingsbereik, zodat nu alle op de arbeidsplaats voorkomende kankerverwekkende stoffen zijn opgenomen - wat een goede zaak is - en voorts dat alle wijzen waarop men aan deze stoffen blootgesteld kan worden, in overweging zijn genomen.
Grenswaarden vaststellen voor benzeen, ook dat is een goede zaak. Wat minder goed is, is het feit dat er een grenswaarde is bepaald van een partikel per miljoen (ppm), dat wil zeggen gemiddeld 3, 25 mg per m3 in acht uur. Deze waarde komt in feite overeen met de situatie die zich thans al voordoet op alle werkplaatsen, waar benzeen wordt gebruikt, behalve in bepaalde bedrijven in de aardolie-industrie, waar het voorstel juist een afwijking wil toestaan met een grenswaarde die drie maal zo hoog ligt.
Wanneer men weet dat benzeen een kankerverwekkende stof is, dat al een eeuw lang bekend is, wanneer men bovendien weet, dat er geen waarde bestaat waaronder het risico nul is, dat wil zeggen, dat zodra er sprake is van blootstelling aan benzeen, er een risico op kanker bestaat, dan vind ik - en de milieucommissie is het met mij eens - dat dit voorstel geheel en al onvoldoende is. Er kan geen afwijking worden toegestaan. Het is heel goed mogelijk de werktijd te bekorten, indien technisch gezien op korte termijn niet kan worden verhinderd dat iemand die acht uur per dag werkt, aan meer dan één ppm wordt blootgesteld. De korte-termijnoplossing bestaat dus uit het verkorten van de arbeidstijd.
Een andere oplossing zou het verminderen van het benzeengehalte in brandstoffen kunnen zijn. Wij weten dat de Verenigde Staten slechts één procent benzeen in benzine toestaan, terwijl in Europa maximaal 5 % wordt toegelaten. Op dit punt zou dus nog heel duidelijk een grote inspanning kunnen worden geleverd, in plaats van afwijkingen toe te staan om een bestaande situatie te bekrachtigen.
Ten slotte, omdat het logisch is op termijn de blootstelling aan benzeen zoveel mogelijk te beperken, moet na het jaar 2000 - en dat is het voorstel van de milieucommissie - de grenswaarde voor de blootstelling aan benzeen met een factor 10 worden verlaagd, dat wil zeggen tot 0, 1 ppm.

Skinner
Mevrouw Stenius-Kaukonen heeft een grondig verslag opgesteld dat van veel inzicht getuigt en feitelijk door hard werken in de commissie tot stand is gekomen. Zij weet dat ik bijna alles wat zij gedaan heeft aanvaard en de Socialistische Fractie zal het verslag, zoals dat door de commissie is goedgekeurd, in zijn geheel steunen.
Ik wil de commissaris een bepaalde directe vraag stellen over de grenswaarden, die de Commissie op 1 ppm heeft vastgesteld. Wij accepteren dat dit waarden zijn die de industrie kan bereiken en zich kan veroorloven. Zou de Commissie misschien kunnen bevestigen dat een verdere verlaging, die ik op korte termijn niet waarschijnlijk acht, geen realistische doelstelling is en mogelijk een te zware last betekent voor de chemische industrie in haar geheel? Mijns inziens geeft dat geen hoop op redding van meer mensenlevens, omdat ik niet geloof dat dit op korte termijn bereikt zal worden, maar houdt dat de mogelijkheid in dat veel kleine bedrijven geruïneerd worden.
Miljoenen mensen worden jaarlijks ziek en krijgen ziekten die met het werk verband houden. Dit verslag zal als direct gevolg hebben dat het aantal slachtoffers en de ellende veroorzaakt door de industrie zullen afnemen. Daarom is het nodig dat dit verslag het beoogde doel bereikt en wij moeten de nadruk leggen op belangrijke resultaten en als er ergens grote prestaties geleverd worden, dan moeten wij die steunen. Het is misschien gemakkelijk om dit verslag te verwerpen en te zeggen dat wij niet zover gegaan zijn als wij konden, maar wij weten dat 5 ppm op het moment voorkomt. Deze waarde terugbrengen tot 1 ppm is een belangrijk resultaat. Ik bied u mijn verontschuldigen aan voor het gebruik van het jargon, maar dat is een flinke stap vooruit.
Ik hoop dat al mijn collega's in dit Parlement, waar zij zich vanavond ook bevinden, morgen bij de stemming zullen uitgaan van een pragmatische en eerlijke aanpak van dit probleem. Niemand mag lichtzinnig omspringen met de gezondheid en de veiligheid en ik durf, zonder vrees voor een berisping, te zeggen dat dit verslag een van de belangrijkste richtlijnen betreft die op het gebied van gezondheid en veiligheid zijn uitgevaardigd. Ik waarschuw een ieder die denkt dat hij een dergelijk verslag achteloos kan behandelen, dat hij zijn borst maar nat moet maken. Wij moeten de uitdaging aannemen om een limiet te stellen die nog nooit gehaald is, en dat ligt nu binnen ons bereik. Ik wil dat het verslag een succes wordt. Laat er over deze kwestie geen meningsverschil bestaan tussen de Commissie en ons. Wij willen dit voorstel gezamenlijk naar de Raad terugsturen en wij willen dat de Raad ons advies aanvaardt.

Schörling
Mevrouw de Voorzitter, ik wil beginnen met de rapporteur, mevrouw Stenius-Kaukonen, geluk te wensen met dit verslag. Dit is een gebied waarop zij zeer deskundig is en dat zij goed beheerst. De wijzigingen in het voorstel van de Commissie die in het verslag worden voorgesteld en de groene amendementen zie ik als een noodzakelijke aanscherping van het voorstel van de Commissie.
Eigenlijk zouden wij natuurlijk al het mogelijke moeten doen om de gezondheid van de mensen te beschermen en ervoor te zorgen dat ze op hun werk of elders niet worden blootgesteld aan wat wij kennen als sterk carcinogene agentia, bijvoorbeeld benzeen. Wat gevaarlijke agentia en substanties van deze aard betreft, moet men allereerst de vraag stellen of het materiaal of het product überhaupt nodig is, daarna of het kan worden vervangen door iets anders, en daarna, in derde instantie, de risico's beperken.
Het is natuurlijk geweldig dat de Commissie met dit voorstel is gekomen en dat wij een grenswaarde krijgen. Maar tegelijkertijd betreur ik dat er geen grenswaarden worden vastgesteld voor alle andere agentia waarvan ook is vastgesteld dat ze sterk carcinogeen zijn. Het liefst moeten zoveel mogelijk van deze agentia verdwijnen en voor zover ze absoluut nodig zijn, moeten er ook grenswaarden voor worden bepaald. Bovendien moeten de grenswaarden bindend zijn met een maximaal toegelaten gehalte, dat niet mag worden overschreden. In dit verband moet het voorstel van de Commissie zodanig worden uitgewerkt dat er geen onduidelijkheden of mogelijkheden voor verschillende interpretaties bestaan.
Om de grenswaarden geen inhoudsloze cijfers te laten zijn, moet de richtlijn ook aangeven wat van de werkgever wordt geëist als de grenswaarden worden overschreden of welke sancties respectievelijk welke gevolgen te verwachten zijn als het maximaal toegelaten gehalte niet wordt gerespecteerd.
Ik zou het ook betreurenswaardig vinden als de richtlijn niet reeds nu een aanzienlijk lagere grens vaststelt, precies zoals de rapporteur heeft voorgesteld. Het zou jammer zijn als dit compromis wordt verwezenlijkt, dat wil zeggen 0, 1 ppm tot het jaar 2000. Er zijn immers al landen die hebben besloten om deze waarde in te voeren. Daarom geloof ik niet dat het zo onmogelijk zou zijn. De Groenen kunnen evenmin aanvaarden dat bedrijfssectoren voor opslag en transport van benzine bij wijze van uitzondering een grenswaarde van 3 ppm mogen hanteren.
Uiteraard zullen wij dit voorstel steunen, maar met de amendementen die de Groenen erbij hebben ingediend.

Blak
Mevrouw de Voorzitter, kanker is een ernstige ziekte. Ze treft vele mensen op een harde wijze en eist vele mensenlevens. Leukemie is een van de meest ernstige vormen van kanker. Ontelbare onderzoeken hebben het verband tussen de blootstelling aan benzeen en leukemie aangetoond. Daarom verheugt het ons dat de Commissie een betere bescherming voor de werknemers wil invoeren. Er is een richtlijn voor carcinogene stoffen nodig en het is noodzakelijk het toepassingsgebied van de huidige richtlijn uit te breiden tot geneesmiddelen, cosmetica en pesticiden. Wij moeten alles doen wat er politiek en menselijk binnen onze mogelijkheden ligt ter voorkoming van kanker en ter bescherming van de werknemers. Dit kan alleen met preventieve maatregelen gebeuren. Daarom vind ik de vaststelling van biologische grenswaarden geen goed idee. We moeten ervoor zorgen dat de algemene arbeidsvoorwaarden in orde zijn, zodat er geen reden is om metingen bij de mens te doen. Indien we zo ver gaan, bestaat het risico dat de mensen al ziek zijn. We moeten metingen doen op de arbeidsplaats, niet bij de personen.
Grenswaarden zijn geen doel op zich. Men moeten ons ervoor hoeden onze aandacht uitsluitend op de grenswaarden toe te spitsen. De andere maatregelen in de kaderrichtlijn moeten een hogere prioriteit krijgen. Er moet een algemene oplossing zijn om de arbeidsplaats veiliger te maken. We mogen geen enkele vorm van gevaarlijke stoffen of machines in een onderneming toelaten. Als een stof gevaarlijk is, moet hij door een andere vervangen worden enzovoort. Daarom wil ik de Commissie verzoeken de werkzaamheden in het Wetenschappelijk Comité op te drijven. Het onderzoek van de verschillende carcinogene stoffen duurt veel te lang. De traagheid waarmee dit werk gebeurt is schandalig, mijnheer Flynn. Het is niet voldoende om alleen maar te controleren of men zich aan de grenswaarden heeft gehouden. In sommige arbeidssituaties zal de voorgestelde grenswaarde van 0, 1 ppm nog te hoog zijn. De arbeidsplaats moet volledig veilig en risicovrij zijn. Dat zou het uitgangspunt moeten zijn. Voor de rest wil ik de rapporteur loven voor het zeer goede verslag.

Flynn
Mevrouw de Voorzitter, ik wil mevrouw Stenius-Kaukonen dank zeggen voor haar goede werk ter verbetering van dit voorstel en voor het feit dat zij de Commissie al enige tijd steunt bij de bestrijding van kanker ten gevolge van de uitoefening van een beroep. De Commissie waardeert dat zeer, en dat geldt ook voor mij persoonlijk.
De doelstellingen van het voorstel van de Commissie zijn eenvoudig. In de eerste plaats willen wij de werkingssfeer van de richtlijn uitbreiden met een hele reeks preparaten die de rapporteur genoemd heeft, zoals medicijnen, cosmetica en pesticiden. In de tweede plaats willen wij voor het eerst een grenswaarde stellen voor een bekende kankerverwekkende stof waaraan mensen op het werk worden blootgesteld, namelijk benzeen.
Deze twee maatregelen zijn belangrijke nieuwe initiatieven ter versterking van de inspanningen van de Gemeenschap om de werknemers te beschermen tegen de risico's van blootstelling aan carcinogene agentia op het werk en de Commissie is erkentelijk voor de steun die het Parlement aan haar voorstel heeft gegeven. Het verheugt mij te kunnen zeggen dat het merendeel van de voorgestelde amendementen voor de Commissie aanvaardbaar is.
Tot mijn spijt kunnen de amendementen 11, 14 en 15 niet worden geaccepteerd. Deze vragen om schrapping van de tijdelijke afwijking van de vastgestelde grenswaarde voor benzeen die bepaalde sectoren van bedrijvigheid wordt toegestaan. Deze afwijkingen, die door de sociale partners in het Raadgevend Comité werden overeengekomen, zijn noodzakelijk om enkele bedrijfstakken wat meer tijd te gunnen om aan de bepalingen van de richtlijn te voldoen. De Commissie ziet de noodzaak van deze afwijkingen in. Het zou natuurlijk ideaal zijn, als alle sectoren in staat waren om onmiddellijk aan de herziene voorschriften te voldoen. In het geval van deze sectoren is dat echter gewoon niet mogelijk.
Het is van belang goed voor ogen te houden dat de afwijkingen beperkt zijn, zowel wat het aantal betrokken sectoren als wat de tijd betreft. De afwijking zal dus twee jaar nadat de lid-staat de richtlijn in wetgeving heeft omgezet vervallen. De Commissie is bereid om op een later tijdstip ieder voorstel voor een verkorting van de tijdslimiet voor benzeen in overweging te nemen. De in de huidige tekst opgenomen cijfers zijn, zoals ik reeds gezegd heb, het resultaat van uitvoerig overleg met het Raadgevend Comité voor de veiligheid, de hygiëne en de gezondheidsbescherming op de arbeidsplaats. Een eventuele verdere beperking zou in het kader van een actualisering van de richtlijn in de toekomst vastgesteld kunnen worden. De heer Skinner heeft gelijk: dit is werkelijk een stap vooruit en wat de grenswaarden betreft, geeft hij een juiste voorstelling van zaken.
Er zijn landen waar concentraties van 5 ppm voorkomen en een daling naar 1 ppm is dus een grote vooruitgang. De heer Skinner had het bij het juiste eind, toen hij dat zei. Om deze redenen kunnen de amendementen 17 en 20 niet aanvaard worden. De amendementen 18 en 19, die de arbeidstijden moeten beperken voor werknemers die aan een hoger niveau worden blootgesteld, zelfs als dat wetenschappelijk verantwoord is, zou zeer moeilijk in praktijk te brengen zijn in de situaties waarin de afwijkingen voorzien. Om die reden kan de Commissie ze niet overnemen.
De Commissie is van mening dat amendement 10 niet in deze tekst thuishoort. Het is overbodig, gezien de bepalingen van kaderrichtlijn 89/391/EEG, waaraan de huidige tekst is ontleend. De Commissie heeft begrip voor de overwegingen die aan de amendementen 3 en 4 ten grondslag liggen. Deze verlangen een vereenvoudiging van het vaststellen van de grenswaarden voor carcinogene agentia en vragen om een plan over de wijze waarop de grenswaarden voor alle carcinogenen stoffen ten spoedigste vastgesteld kunnen worden. Bij de vereenvoudiging van het proces in kwestie waren echter niet alleen de Commissie, maar ook de sociale partners en de Raad betrokken.
Wat amendement 4 betreft, daarvoor zijn niet voldoende wetenschappelijke gegevens beschikbaar. Dat is een cruciaal punt en velen van u zullen dat begrijpen, met name de rapporteur. Die gegevens zijn op dit moment nog niet beschikbaar voor alle carcinogene agentia. De Commissie wil het Parlement echter gaarne verzekeren dat zij, zodra zij over de gegevens beschikt, niet zal aarzelen om actie te ondernemen. Bovendien hebben de amendementen 3 en 4, die de overwegingen betreffen, geen wettelijk vervolg in de tekst van het besluit. Dat geldt ook voor amendement 7. Ik ben daarom van mening dat het de voorkeur verdient om welwillend kennis te nemen van de ideeën in deze amendementen en op dit moment geen duidelijke uitspraken te doen omtrent de wijze waarop wij deze beginselen in praktijk kunnen brengen.
Van de amendementen die aanvaardbaar zijn en waarmee ik mijn instemming wil betuigen, wil ik vooral amendement 16 noemen, dat een uniforme meetprocedure voor benzeen vastlegt. De Commissie zal trachten een passende formulering te vinden om dit voorstel in de tekst op te nemen. Ik wil al diegenen dank zeggen die een bijdrage geleverd hebben en zeggen dat wij het voorstel als een belangrijke wijziging van richtlijn 90/394 beschouwen. Het doet mij genoegen te kunnen zeggen dat het Ierse voorzitterschap prioriteit heeft verleend aan deze zaak en ik hoop oprecht dat wij er in de nabije toekomst vooruitgang mee kunnen boeken.

De Voorzitter
Ik wilde op mijn beurt u danken, commissaris Flynn.
Mevrouw Stenius-Kaukonen, wenst u hierop commentaar te geven?

Stenius-Kaukonen
Mevrouw de Voorzitter, misschien is het goed om nog enkele opmerkingen te maken. Naar mijn mening zijn uitzonderingen niet nodig, zelfs niet voor de door de Commissie voorgestelde twee jaar, maar hierover heeft de Commissie een andere opvatting. Ik hoop dat het Parlement een ander standpunt in zal nemen. Het allerbelangrijkste voor een snelle verlaging van de niveau's is de verlaging van het benzeengehalte in benzine, en zoëven verwees ik al naar het vandaag door de Commissie goedgekeurde pakket maatregelen inzake autobrandstoffen en -oliën, maar helaas is de daarin voorgestelde doelstelling van 2 % benzeen in benzine nog veel te hoog. Als deze doelstelling verlaagd zou worden tot 1 %, zoals in veel landen al het geval is, zou de doelstelling van 1 ppm aanzienlijk eenvoudiger gehaald kunnen worden, met name voor benzinestations, waar men natuurlijk veel met benzine te maken heeft.
In dit verband zou ik alleen willen zeggen dat er over het gevaar van alle carcinogene agentia natuurlijk nog niet genoeg wetenschappelijke informatie voorhanden is. Maar klaarblijkelijk heeft de Commissie niet begrepen wat ik met mijn voorstel bedoelde. Voor die agentia waarover voldoende informatie beschikbaar is, moet een duidelijke planning komen voor de vaststelling van de grenswaarden. De stoffen waarvoor nog meer onderzoek nodig is, moeten verder onderzocht worden en er moeten doelstellingen worden vastgesteld voor het tijdstip waarop dat onderzoek moet hebben plaatsgevonden. Dit zou de voortgang van deze kwestie aanzienlijk versnellen. Eerder is hier al gezegd dat het vaststellen van deze tijdstippen te langzaam gebeurt. Ik herinner eraan dat het Parlement al vele jaren geleden maatregelen inzake deze kwestie heeft voorgesteld. Maar al met al zou ik, zoals ik zonet ook al heb gedaan, de Commissie willen danken voor de samenwerking op dit gebied en ik hoop dat we voortgang zullen boeken.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen te 12.00 uur plaats.
(De vergadering wordt te 23.35 uur gesloten

