Wyniki Rady Europejskiej z 11 i 12 grudnia 2008 r. - Półrocze działań prezydencji francuskiej (debata)
Przewodniczący
Kolejnym punktem posiedzenia są oświadczenia Rady i Komisji dotyczące wyników Rady Europejskiej z 11 i 12 grudnia 2008 r. oraz oświadczenie urzędującego przewodniczącego Rady w sprawie sprawozdania z działalności prezydencji francuskiej.
Witam bardzo serdecznie przewodniczącego Rady Europejskiej, prezydenta Francji Nicholasa Sarkozy'ego. Mamy zaszczyt gościć go w Parlamencie Europejskim po raz trzeci w trakcie prezydencji francuskiej!
Witam bardzo serdecznie również przewodniczącego Komisji Europejskiej José Manuela Durão Barroso oraz przedstawicieli Komisji. Miło mi gościć tu dziś kilku komisarzy. Witamy wszystkich bardzo gorąco!
(Oklaski)
Panie i panowie, zadaniem przewodniczących grup oraz posłów zabierających głos w imieniu swoich grup jest przeprowadzenie podsumowań. Pozwolą państwo jednak, że zacznę od kilku uwag wprowadzających.
Panie prezydencie Sarkozy! Objął pan prezydencję w okresie obfitującym w wydarzenia, kiedy to trzeba było podjąć stanowcze negocjacje i zdecydowane działania. Prezydencja mierzyła się z rozmaitymi wyzwaniami, w tym z sytuacją w Gruzji, kryzysem finansowym, trudnościami gospodarczymi i innymi problemami. Gości pan tu w Parlamencie po raz trzeci w roli przewodniczącego Rady Europejskiej, a poprzednio odwiedził pan Parlament i przemawiał tu przed objęciem urzędu przewodniczącego Rady Europejskiej.
Kilkukrotnie zwołał pan również konferencję przewodniczących w swojej oficjalnej rezydencji, Pałacu Elizejskim, zaprosił Komisję i Parlament do stolicy swojego kraju na imponującą uroczystość objęcia prezydencji w dniu 1 lipca, która jednocześnie okazała się inspirującą demonstracją pańskiej woli zjednoczenia Europy.
Ponownie spotkaliśmy się w Paryżu w dniach 13 i 14 lipca. 13 lipca bowiem odbył się szczyt śródziemnomorski zwołany w celu ustanowienia Unii dla Śródziemnomorza. W dniu 11 listopada - w 90. rocznicę zakończenia I Wojny Światowej - zostaliśmy również zaproszeni na obchody do Verdun.
Wszystkie te okoliczności dowodzą pańskiego uznania dla Parlamentu Europejskiego. Pragnę za to gorąco podziękować. Zapraszam pana teraz do wystąpienia przed Parlamentem Europejskim.
Nicolas Sarkozy
urzędujący przewodniczący Rady. - (FR) Panie przewodniczący, panie i panowie! Kiedy Francja objęła prezydencję, w Europie panował impas w procesie przyjmowania traktatu lizbońskiego po tym, jak w referendum w Irlandii opowiedziano się za odrzuceniem traktatu.
Nie przypuszczaliśmy wtedy, że między Gruzją a Rosją może wybuchnąć konflikt zbrojny, nie zdawaliśmy sobie również sprawy z dotkliwości kryzysu finansowego, a w konsekwencji gospodarczego, w obliczu którego miała stanąć Europa.
Panie przewodniczący! Prezydencja francuska próbowała oprzeć wszystkie swe działania na dwóch przekonaniach: po pierwsze, że świat potrzebuje silnej Europy, a po drugie, że podzielona Europa silna być nie może. Nie są to rzecz jasna żadne odkrywcze tezy, niemniej jednak dla nas istotne.
Przez ostatnie sześć miesięcy zabiegaliśmy o jedność i siłę Europy, o jej zdolność do samodzielnego myślenia. Czym jest silna Europa? To Europa myśląca, pełna przekonania, znajdująca odpowiedzi i mająca wyobraźnię. To Europa, której nie cieszy pójście w czyjeś ślady, Europa odrzucająca konsensus zbudowany wyłącznie na niedopowiedzeniach, pozbywaniu się problemów i leczeniu ran czasem. W moim przekonaniu im dłużej czekamy, tym bardziej sprawy się komplikują.
Wreszcie prezydencja ta działała w rytm wydarzeń międzynarodowych, które podyktowały organizację naszej pracy i oczywiście bilans tych działań nie należy do mnie. Chciałem po prostu rzec, że zostaliśmy postawieni w obliczu rozmaitych wyzwań.
Kiedy 8 sierpnia nastąpił kryzys w Gruzji, nasz cel był jeden: powstrzymać wojnę i nie dopuścić do kolejnej Bośni. Będę szczery, choć daleki od surowych osądów. Kiedy rozgorzał konflikt w Bośni - w Europie - to Europy tam nie było. To Stany Zjednoczone, nasi przyjaciele i sojusznicy, wzięły odpowiedzialność na swoje barki, a Europa nie poszła w ich ślady.
Prezydencja gorliwie dążyła do zapewnienia, by Europa wzięła na siebie odpowiedzialność - w sierpniu zaczęliśmy negocjować zawieszenie broni, dnia 12 sierpnia, a następnie porozumienie w sprawie wycofania wojsk, dnia 12 września. W końcu udało się uniknąć wojny, wojska rozpoczęły odwrót, a przede wszystkim Europa pozostała zjednoczona dzięki wysiłkowi wszystkich państw członkowskich.
Nie było to wcale z góry przesądzone, gdyż zważywszy na dzieje różnych naszych krajów, bolesną historię europejczyków żyjących przez długie lata za żelazną kurtyną, w Europie upokorzonej, podzielonej, poświęconej, to naturalne, że w niektóre państwa darzą naszych rosyjskich sąsiadów zgoła odmiennymi uczuciami od tych państw, które znają tylko wolność.
Mimo to Europa utrzymała jedność, a prezydencja wespół z przewodniczącym Komisji Europejskiej dołożyła wszelkich starań, by działania wojenne nie wymknęły się spod kontroli. 8 sierpnia wojska rosyjskie znajdowały się 40 km od Tbilisi; dziś praktycznie wszystkie wojska rosyjskie opuściły terytorium Gruzji, poza Osetią i Abchazją.
Europa zaznaczyła swoją obecność bez wdawania się w agresywną politykę na podwórku naszych rosyjskich sąsiadów. Żywię przekonanie, że naszą jedyną opcją na przyszłość jest współpraca z sąsiadami w celu rozwoju gospodarczego, bezpieczeństwa i pokoju, i jednoczesne wyjaśnianie im, że jeśli chcą liczyć się na arenie międzynarodowej - a Rosja to ogromny kraj - to muszą szanować wartości, praktyki i zachowania zgoła odmienne od tych, które wyznawali w Europie w minionej epoce.
(Oklaski)
Europa była obecna. Potem nastał kryzys gospodarczy. Kryzys nie zrodził się w sierpniu 2007, jak niektórzy utrzymują: W sierpniu 2007 pojawiły się pierwsze problemy, lecz systemowy kryzys finansowy, który zapanował na całym świecie, rozpoczął się wraz z decyzją Stanów Zjednoczonych dotyczącą zezwolenia na bankructwo Lehman Brothers 18 sierpnia 2008 roku, co okazało się śmiertelnie poważnym posunięciem. To właśnie wtedy znaleźliśmy się w globalnym kryzysie finansowym na niespotykaną dotąd skalę.
Wraz z przewodniczącym Barroso dążyliśmy do dwóch celów. Pierwszym była jedność europejska, którą stopniowo osiągaliśmy: najpierw zwołując spotkanie czterech największych państw w Europie z Komisją, Europejskim Bankiem Centralnym i przewodniczącym Eurogrupy, następnie organizując po raz pierwszy od 2000 roku posiedzenie Eurogrupy na szczeblu głów państw i szefów rządów, a wreszcie, we wrześniu, zgromadziwszy głowy państw i szefów rządów, opracowaliśmy plan naprawczy dla europejskich banków, który zyskał poparcie wszystkich europejskich państw. Jak państwo wiedzą, było to trudne, ponieważ dotkliwość kryzysu skłoniła niektóre państwa do podjęcia przedwczesnych decyzji: jestem przekonany, że nie mogły one postąpić inaczej - m.in. Irlandczycy, którzy byli zasypywani atakami na cały system bankowy.
W końcu miesiąc później cała Europa zjednoczyła się wokół wspólnego planu pomocy dla banków, a my wraz z przewodniczącym Barroso podjęliśmy próbę przekształcenia europejskiego planu pomocy w powstrzymaniu upadku naszego systemu bankowego w plan globalny. Stany Zjednoczone Ameryki przeszły z planu Paulsona I do planu Paulsona II, a obecnie przystąpiły do planu Paulsona III, który niewątpliwie został zainspirowany pierwszym planem europejskim.
Nie twierdzę, że wszystko udało się naprawić, mówię tylko, że gdyby państwa członkowskie, Komisja i instytucje europejskie nie wzięły na siebie odpowiedzialności w tamtym czasie, to - panie i panowie - stanęlibyśmy w obliczu bezprecedensowego upadku bądź bankructwa niektórych państw członkowskich oraz destrukcji europejskiego systemu bankowego.
Europa pokazała jedność i solidarność. Mam na myśli zwłaszcza ten niechlubny weekend, kiedy musieliśmy uruchomić 22 miliardy euro kredytu dla Węgier, co znalazło się w ogniu krytyki po tym, jak trzeba było uruchomić 17 miliardów euro dla Ukrainy. Wciąż istnieje obawa o kondycję niektórych państw bałtyckich, nie wspominając o innych problemach natury globalnej, z którymi musimy się uporać.
W sytuacji kryzysu finansowego Europa pozostała zjednoczona: z naszej inicjatywy zwołany został szczyt waszyngtoński, spotkanie grupy G20, a w dniu 2 kwietnia zorganizujemy w Londynie szczyt w sprawie reformy zarządzania finansami na świecie. Europa była jednomyślna twierdząc, że chce kapitalizmu opartego na przedsiębiorczości, a nie spekulacji, chce reformy systemu finansowego, chce innej roli dla państw wschodzących, chce kapitalizmu etycznego; Europa przemawiała jednym głosem w obronie swych wartości.
Jeżeli chodzi o kryzys gospodarczy, w debacie brakowało otwartości, panie i panowie. A brakowało jej z dwóch względów. Po pierwsze sytuacja finansowa różnych krajów nie jest taka sama; po drugie nasze kultury gospodarcze i tożsamości polityczne nie są jednorodne. Ale nawet mimo to w końcu każdy uznał potrzebę skoordynowanego bodźca w wysokości około 1,5% PKB, zgodnie z zaleceniem Komisji.
W pełni rozumiem, że ludzie mogą czuć się zaskoczeni nieporozumieniami na tym czy innym gruncie, wahaniami, zamieszaniem i zgrzytami. Przypominam tym, którzy obserwują Europę, że mamy tu 27 państw i niełatwo jest narzucić tę samą politykę tym 27 państwom, kiedy to każde z nich może być poddane naciskom wyborczym - ponieważ nie wszędzie wybory odbywają się w tym samym dniu - a w tej Izbie, świątyni europejskiej demokracji każdy wie, że zbliżające się kampanie wyborcze niekoniecznie sprzyjają osiągnięciu konsensusu. Mimo wszystko Europa, po ustanowieniu wspólnej polityki wobec kryzysu finansowego, zdołała tym samym sposobem wypracować wspólną politykę wobec kryzysu gospodarczego.
Znaleźliśmy również czas na Unię dla Śródziemnomorza. Zakładam, że konieczna była koordynacja i kompromis w celu wyjaśnienia dwóch spraw. Chodzi o to, że jeśli Europa nie przyłoży ręki do pokoju na Bliskim Wschodzie, to nie zrobi tego za nas nikt: Nie ma na świecie państwa, które byłoby w stanie krzewić pokój między Izraelem a światem arabskim w pojedynkę. Europa musi odegrać swoją rolę oraz zaznaczyć swą obecność, aby zapobiec zderzeniu czołowemu między światem arabskim, z jednej strony, a wiodącą potęgą na świecie - Stanami Zjednoczonymi - z drugiej strony.
Unia dla Śródziemnomorza to organizacja służąca trwałemu dialogowi między Europą a państwami śródziemnomorskimi, w tym państwami arabskimi. To dialog, który jest potrzebny zarówno nam, jak i społeczności arabskiej. To dla Europy szansa, by przestać być tylko ofiarodawcą i wyrażać przekonania polityczne promujące pokój - zamiast zadowalać się samym łożeniem pieniędzy, może nawoływać do pokoju, wyważonego pokoju, zwłaszcza między Palestyńczykami, którym przysługuje prawo do nowoczesnego, demokratycznego i bezpiecznego państwa, a Izraelem, który będąc krajem uznawanym za cud demokracji ma prawo do bezpieczeństwa.
W przedmiocie Unii dla Śródziemnomorza potrzebna była pewna doza perswazji: trzeba było przekonywać, że Unia dla Środziemnomorza nie podważa jedności Europy, a wręcz przeciwnie, tę jedność cementuje. Wreszcie, panie i panowie, jako Europejczycy możemy być dumni, że Unii dla Śródziemnomorza współprzewodniczą prezydencja UE i Egipt, a wśród pięciu zastępców sekretarzy generalnych znaleźli się przedstawiciele Izraela i Palestyny: to pierwszy raz, kiedy państwa arabskie zaakceptowały Izraelczyka jako członka zarządu regionalnej organizacji, jaką jest Unia dla Śródziemnomorza. To historyczne osiągnięcie.
Chylę czoła przed Bernardem Kouchnerem, którego błyskotliwe negocjacje podczas szczytu w Marsylii pozwoliły osiągnąć rezultat, o jakim nawet nie marzyliśmy. W zamian za to Izraelczycy zgodzili się na udział Ligi Państw Arabskich w pracach Unii dla Śródziemnomorza. Unia ta w żaden sposób nie przeszkodzi prezydencji czeskiej, a następnie szwedzkiej w budowaniu partnerstw wschodnich, jakich potrzebuje Europa.
Zajmę się teraz energią i zmianami klimatu. Postawmy tę sprawę jasno: to było kompromitujące starcie i jestem pewien, że każdy ma powody do niezadowolenia. Niektórzy są zdania, że oczekujemy zbyt wiele; inni, że nasze oczekiwania są niewystarczające - jedna grupa uważa, że należy pójść tą drogą, inna że tamtą. Prezydencja niemiecka wyznaczyła termin na koniec 2008 roku. Prezydencja niemiecka wytyczyła również trzy cele - "trzy razy 20” - których sednem jest porozumienie przypieczętowane podczas Rady Europejskiej. Żywię nadzieję, że jutro zostanie ono przyjęte przez Parlament Europejski i cele wyznaczone przez was samych zostaną osiągnięte.
Szczerze przyznam, że wszystkim stronom trzeba było przypominać o ich obowiązkach. Szaleństwem byłoby poniechanie własnych celów przez Europę w czasie, gdy nowy prezydent Stanów Zjednoczonych wytyczył ambitne cele środowiskowe dla najpotężniejszego kraju świata. To byłoby nieodpowiedzialne, ponieważ nie uzyskawszy w Europie jednomyślności w sprawie pakietu Komisji dotyczącego energii i zmian klimatu, nie można oczekiwać, że wysłuchają nas Indie, Chiny, Brazylia i wszystkie inne państwa świata, które teraz muszą przyjąć odpowiedzialność za równowagę środowiskową na naszej planecie.
Aby osiągnąć ten cel, musieliśmy być przekonujący, należało także znaleźć pola do kompromisu. Jakie one były? Oznajmiłem, że nigdy nie odstąpimy od harmonogramu ani celu trzy razy 20, lecz każdy tu musi zrozumieć, że państwa takie jak nowe wschodnie państwa członkowskie, w których przemysł ciężki padł ofiarą przekształcenia ustroju komunistycznego w gospodarkę rynkową, zgodziły się utrzymać odniesienie do roku 2005, choć miały dobre powody, by zażądać innego roku referencyjnego, na przykład 1990. Nie byłaby to żadna niespodzianka zważywszy na to, co stało się w tych krajach i przez co przeszły. Pieczę nad moim wystąpieniem sprawuje Jean-Louis Borloo, który wniósł kompletny, niezaprzeczalny i skuteczny wkład w te negocjacje. Nie chciałem budowania proaktywnego podejścia do środowiska kosztem polityki społecznej, która mogłaby doprowadzić nowe państwa członkowskie UE do upadku.
Fundamentalistom mogę powiedzieć, że w moim odczuciu nigdy nie chodziło o nienakładanie wymogów środowiskowych na Polskę, Węgry i inne kraje, a raczej o uniknięcie krachu społecznego w tych państwach i niezmuszanie ich do wybierania między wzrostem gospodarczym a ochroną środowiska. Proponujemy zatem inny rodzaj wzrostu: zrównoważony, ekologiczny wzrost bez windowania cen i z uniknięciem takiego rodzaju oddziaływania na pracowników polskich, węgierskich i innych krajów Wschodu, którego nie może tolerować żadne demokratyczne państwo świata.
Dodam też, że bardzo uważnie wysłuchałem państwa niepokojów dotyczących mojej ostatniej wizyty w Parlamencie. Niektórzy z was zarzucali mi - rozumiem nawet czemu - "panie prezydencie, poniechał pan swoich celów, ponieważ zaakceptował pan tryb jednomyślności w procesie decydowania w Radzie”. Zgodziłem się na jednomyślność z jednego prostego powodu: Wybory środowiskowe, które podejmuje Europa, nie mogą być wymuszone, lecz zamierzone. Czy potraficie sobie wyobrazić, jak kruche byłoby porozumienie większościowe, gdyby niektóre państwa nie przestrzegały jego warunków? Jak przedstawiałaby się wiarygodność pakietu energetyczno-klimatycznego, gdyby został ratyfikowany większością? Przecież każdy zdaje sobie sprawę, że tylko jednomyślność daje gwarancję wykonania zobowiązań politycznych.
(Oklaski)
Co więcej, niektórzy z państwa przypomnieli mi, że ta kwestia podlega procedurze współdecyzji. Pragnę zatem oznajmić, że zrobiłem z tego użytek. Przyznam szczerze, panie przewodniczący, że podczas moich dyskusji z głowami państw i szefami rządów baczna postawa Parlamentu zdeterminowanego do osiągnięcia porozumienia w sprawie pakietu energetyczno-klimatycznego była znaczącym czynnikiem motywującym dla tych głów państw i szefów rządów, którzy byli mniej skłonni do przyjęcia konkluzji niż pozostali.
W każdym razie dziś przynoszę jednomyślną zgodę szefów wszystkich 27 państw lub rządów w sprawie pakietu dotyczącego energii i zmian klimatu. Proszę z nią postąpić według swojej woli.
Na koniec poruszę dwie zwięzłe kwestie. Jeśli chodzi o politykę migracyjną, to dla Europy nie do pomyślenia jest - większość z jej państw należy to strefy Schengen, która opiera się na swobodnym przepływie osób i towarów - aby podążać dalej bez wypracowania powszechnych zasad ustanawiających wspólną politykę imigracyjną. Praca została juz wykonana, i to bez zbędnego szumu. Państwo w Parlamencie Europejskim zrobiliście wiele, by wnieść nutę spokoju do debaty nad polityką imigracyjną, która na szczeblu krajowym nie zawsze jest godna naśladowania w aspektach poszanowania człowieka, spokoju, rozwagi i odpowiedzialności. Obecnie mamy jednomyślne podwaliny dla wspólnej polityki imigracyjnej.
Przechodząc do obronności, w przyszłym roku wraz z kanclerz Merkel będziemy mieli sposobność do zorganizowania szczytu NATO w Kehl/Strasburgu. W moim odczuciu istotne jest to, że odtąd 27 państw rozumie, że polityka bezpieczeństwa i obronności jest zarówno polityką europejską, jak i natowską, i że polityka bezpieczeństwa i obronności Europy jest dopełnieniem polityki NATO, a nie jej zaprzeczeniem.
Wreszcie, pojawił się problem natury instytucjonalnej. Po irlandzkim wecie, wraz z Bernardem Kouchnerem udałem się do Dublina na zaproszenie premiera Irlandii Briana Cowena. Oznajmiłem tam - ku wielkiemu zaskoczeniu ogółu - że jedyną drogą wyjścia z impasu jest ponowne skonsultowanie się z naszymi irlandzkimi przyjaciółmi. To oświadczenie wywołało dyskusję, tak jakby proszenie o kolejną szansę na podjęcie decyzji miało oznaczać brak szacunku dla ludzi!
A jak sytuacja przedstawia się teraz? Dziś w 25 państwach brakuje tylko zakończenia procesu ratyfikacji traktatu lizbońskiego. W 26. państwie, Czechach, właśnie zapadła ważna decyzja Trybunału Konstytucyjnego, że proces ratyfikacji traktatu lizbońskiego może się rozpocząć, a premier Topolánek w swoim odważnym i pełnym odpowiedzialności oświadczeniu oznajmił, że jego ambicją jest wystąpienie z wnioskiem o ratyfikację traktatu lizbońskiego. Wszystko zatem w rękach Irlandczyków.
To porozumienie, które osiągnęliśmy jednomyślnie. Jego warunki są bardzo proste. Przede wszystkim zawiera ono gwarancję, że jeśli traktat lizboński wejdzie w życie, to każde państwo członkowskie będzie miało jednego komisarza. Wiem, że dla niektórych z was brzmi to jak wyrok, tak samo jak dla części rządów, które uważały, że Komisja powinna być mniejsza, aby pracowała skuteczniej. Proszę jednak uwzględnić jedną rzecz: jeśli chcemy traktatu lizbońskiego - a Europa potrzebuje mocnych, trwałych instytucji - to możemy go mieć wyłącznie z irlandzkim "tak”. Aby to "tak” usłyszeć, potrzebujemy nowej sytuacji. Rada Europejska proponuje, aby tą nową sytuacją był jeden komisarz na państwo członkowskie.
Drugim elementem porozumienia są podjęte przez nas zobowiązania polityczne dotyczące konkretnych aspektów debaty irlandzkiej, m.in. neutralności, opodatkowania i rodziny. Poczynienie owych zobowiązań politycznych okazało się nietrudne, zatem w czym problem? Najlepiej wyłożyć wszystkie karty na stół. Problem dotyczy mocy prawnej owych zobowiązań politycznych. Irlandia posiada Trybunał Konstytucyjny i nie ma wątpliwości co do tego, że przeciwnicy traktatu - korzystając ze swego prawa - zwrócą się do Trybunału Konstytucyjnego z zapytaniem o moc prawną tych zobowiązań politycznych.
Kompromis sugerowany przez prezydencję przedstawia się następująco: nie dla ponownej ratyfikacji traktatu lizbońskiego przez tych, którzy go już ratyfikowali i nie dla zmian w jego treści. Moim zdaniem nie ma sensu rozwiązywać jednego problemu, tworząc 26 kolejnych. Tyle jest jasne. Z drugiej strony, przy następnym rozszerzeniu Unii - prawdopodobnie akcesji Chorwacji w 2010 lub 2011 roku - jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, będziemy potrzebować nowego traktatu, aby móc powiększyć Unię o kolejnego członka. Stąd też zaproponowaliśmy, by w chwili rozszerzenia Europy, ale nie wcześniej, dodać dwa elementy do chorwackiego traktatu akcesyjnego: pierwszym z nich będzie "protokół irlandzki”, natomiast drugi element będzie dotyczył liczby posłów do Parlamentu Europejskiego. Wybory europejskie będą się odbywać na podstawie traktatu nicejskiego. Nie widzę innej możliwości, ponieważ na mocy traktatu lizbońskiego niektóre państwa członkowskie zyskały dodatkowe mandaty europarlamentarne. Również i tym problemem możemy się zająć przy okazji kolejnego rozszerzenia.
W związku z tym rząd irlandzki odważnie zobowiązał się do przeprowadzenia kolejnego referendum w sprawie traktatu lizbońskiego przed końcem 2009 roku. Oznacza to, że jeśli wszystko pójdzie zgodnie z moimi nadziejami - choć zależy to od wyborców irlandzkich - traktat lizboński wejdzie w życie z zaledwie rocznym opóźnieniem.
Panie i panowie! To również nie była prosta sprawa pod względem dyskusji czy organizacji. Nie będzie również łatwa ani dla Irlandczyków, ani dla innych, lecz duch europejski to przede wszystkim duch kompromisu. Jeśli nie zdołamy osiągnąć kompromisu między 27 naszymi państwami, to nie będziemy warci ideału europejskiego. Ideał europejski polega na słuchaniu racji innych i współpracy w celu znalezienia wspólnych dróg do rozwikłania problemów.
Kończąc, pragnę podziękować przede wszystkim Parlamentowi Europejskiemu. Przyznam też, że utrzymywanie kontaktu ze wszystkimi grupami politycznymi w Izbie przebiegało bardzo łatwo i przyjemnie, bez względu na zapatrywania polityczne - lewica czy prawica, liberałowie czy zieloni, suwereniści czy federaliści. Wszyscy, choć każdy na swój sposób, pokazaliście państwo chęć pchnięcia Europy do przodu. Szczerze przyznam, że z punktu widzenia prezydencji Parlament odegrał decydującą rolę w osiągnięciu wyników. Powiem nawet, że łatwiej było rozmawiać, pracować i negocjować z Parlamentem Europejskim niż z niektórymi innymi kontaktami - nie podam ich nazw. Na zakończenie prezydencji należy uściślać pochwały, a uogólniać żale.
Chcę również powiedzieć, że staraliśmy się pracować w duecie z przewodniczącym Komisji, bacząc na podział kompetencji. By oddać mu sprawiedliwość, Prezydencja nigdy nie osiągnęłaby tych rezultatów bez ścisłej współpracy z przewodniczącym Barroso. Trzeba to powiedzieć, gdyż taka jest prawda, przynajmniej z mojej perspektywy.
Na koniec dziękuję głowom państw i szefom rządów. Panie i panowie, nie zbudujemy Europy w opozycji do jej państw: tyle jest jasne. Bez względu na to, jak mocno czujecie się Europejczykami, Europa nie jest wrogiem narodów, a narody nie są wrogami Europy. Powiem jedno: daleko byśmy nie zaszli, nie próbując zrozumieć problemów każdego demokratycznego rządu. Błędem jest próba ignorowania zapatrywań wybranych przedstawicieli państw: to jest sprzeczne z ideałem europejskim, to fundamentalizm. Całe życie walczę z fundamentalizmem, nawet fundamentalizmem europejskim. Kiedy słyszę określenie "fundamentalizm europejski”, to zapominam o słowie "Europa” i słyszę tylko słowo "fundamentalizm” - który nigdy nie jest dobrą drogą. Próba budowania Europy w opozycji do narodów byłaby błędem o wymiarze historycznym. Szefowie rządów przyjęli swoją odpowiedzialność, a kraje swoją.
Tytułem konkluzji powiem, że osobiście wiele się nauczyłem w ciągu sześciu miesięcy prezydencji, a praca sprawiała mi wielką przyjemność. Rozumiem, czemu posłowie są tak oddani swojej pracy, gdyż mając sposobność spędzenia sześciu miesięcy na próbach zrozumienia i zmaganiu się z problemami 27 państw uczyliśmy się tolerancji, otwartości ducha i przyswoiliśmy sobie, że Europa to bez wątpienia najpiękniejsza idea wynaleziona w XX wieku i że obecnie potrzebujemy tej Europy bardziej niż kiedykolwiek. Starałem się pchnąć Europę naprzód, lecz to Europa zmieniła mnie. Chcę powiedzieć coś jeszcze, ponieważ jestem o tym głęboko przekonany.
(Oklaski)
Szczerze uważam, że każdy szef państwa lub rządu skorzysta na przyjęciu tej odpowiedzialności w tym czy innym czasie, przede wszystkim dlatego, że pomaga to zrozumieć, że problemy, których doświadczają we własnych krajach, częstokroć można rozwiązać wyłącznie w porozumieniu z sąsiadami. Przywódcy nauczą się również, że bez względu na dzielące nas różnice jednoczy nas naprawdę wiele. Nauczą się też czegoś jeszcze ważniejszego: że dla Europy łatwiej jest mieć duże ambicje niż małe.
Jest jeszcze jedna rzecz, o której jestem głęboko przekonany, mianowicie że w Radzie Europejskiej, Parlamencie Europejskim i Komisji Europejskiej łatwiej jest odnieść sukces z dużymi projektami niż z małymi, ponieważ małym projektom brakuje impetu zdolnego przełamać narodowe ego. Potrzeba nam dużych projektów, dużych ambicji i dużych idei: z nimi uda nam się przełamać narodowe ego. W konsekwencji niech Europa będzie ambitna, niech zrozumie, że świat jej potrzebuje do podejmowania decyzji! Zamiatając problemy pod dywan, gromadzimy je na przyszłość. Problemy należy rozwiązywać tu i teraz i nieprawdą jest, że instytucje europejskie wstrzymują podejmowanie decyzji. Tym, co wstrzymuje decyzje jest brak odwagi, brak motywacji: osłabienie ideału. Nie można czekać z decyzjami na Lizbonę! Nie możemy czekać jutra, lecz musimy decydować teraz. Wyrażam głęboką ufność, że prezydencja czeska będzie kontynuować dzieło prezydencji francuskiej.
(Gromkie oklaski))
Przewodniczący
Dziękujemy urzędującemu przewodniczącemu Rady za wystąpienie, a w szczególności za odwagę i determinację w służbie Europie. Aplauz jest najlepszym wyrazem tych podziękowań.
Zanim oddam głos przewodniczącemu Komisji, pragnę powitać dwóch ministrów - Bernarda Kouchnera i Jeana Louisa Borloo - którzy wnieśli spory wkład w sukces prezydencji francuskiej. Witam bardzo serdecznie obu panów.
Pragnę powitać Bruna Le Maire'a, ministra stanu ds. europejskich, następcę Jean-Pierre'a Jouyeta. Jean-Pierre Jouyet został teraz przewodniczącym francuskiego organu ds. regulacji rynków finansowych. Wcześniej współpraca z nim była bardzo owocna. Korzystając z okazji składam mu serdeczne podziękowania.
Choć nie jest to przyjęta praktyka, pozwolę sobie pogratulować w obecności pozostałych instytucji europejskich byłemu przewodniczącemu Parlamentu Europejskiego w latach 1994-1997 oraz posłowi do Parlamentu Europejskiego od czasu pierwszych wyborów do tego organu, Klausowi Hänschowi 70. urodzin, które obchodził wczoraj. Serdecznie mu dziękuję oraz składam wyrazy uznania za jego ciężką pracę dla Parlamentu i Unii Europejskiej.
Proszę teraz przewodniczącego Komisji Europejskiej, José Manuela Durão Barroso o wystąpienie przed Parlamentem Europejskim.
José Manuel Barroso
Panie przewodniczący, panie urzędujący przewodniczący Rady, panie i panowie! Wynik ostatniej Rady Europejskiej zapisze się w historii UE. To rzadkość, aby Rada Europejska podjęła tak wiele decyzji w jakże istotnych sprawach politycznych. Rzadko Europa miewała okazję wyrazić zadowolenie z tak wielu pozytywnych rezultatów, a nawet potrójnego sukcesu. W trudnej, wręcz palącej kryzysowej sytuacji zdołaliśmy poczynić spory postęp dla przyszłości Europy i Europejczyków. Oto Europa, do której wszyscy jesteśmy tak przywiązani: Europa, którą stać na najlepsze.
Obok innych ważnych konkluzji, zwłaszcza dotyczących polityki bezpieczeństwa i obronności, Unii dla Śródziemnomorza i nowego Partnerstwa Wschodniego, pragnę podkreślić trzy konkretne zagadnienia: traktat lizboński, naprawę gospodarczą oraz energię i zmiany klimatu.
27 państw członkowskich podjęło współpracę w celu znalezienia wspólnej drogi do kontynuacji procesu politycznego ku traktatowi lizbońskiemu. Komisja Europejska zawsze opowiadała się za tym traktatem, i mieliśmy powód, by sądzić, że dając sobie czas na wysłuchanie obaw naszych irlandzkich przyjaciół, wspólnie będziemy w stanie znaleźć elementy rozwiązania.
Inicjatywa Komisji z 26 listopada spotkała się z pozytywnym przyjęciem i 27 państw członkowskich postanowiło skoordynować swoje plany naprawy gospodarczej wobec nadzwyczaj silnego sztormu. Dziś mamy porozumienie w sprawie bodźca dla gospodarki w wysokości około 1,5% PKB UE, zgodnie z zaleceniem Komisji. Ten skoordynowany plan pozwoli zwalczyć recesję, zwłaszcza że przewidziano w nim większą pomoc dla najsłabszych grup społeczeństwa. Jednocześnie pozwoli nam na inwestycje w nasze gospodarki, aby przystosować je do przyszłych wyzwań. Oznacza to, że kryzys obróci się w szansę na zwiększenie inwestycji w Europę socjalną oraz Europę reform.
Podążając za inicjatywami legislacyjnymi przedstawionymi przez Komisję 23 stycznia 2008 r. oraz opierając się na znacznym wkładzie wniesionym przez Parlament Europejski, 27 państw członkowskich jednomyślnie zgodziło się podjąć zobowiązanie przekształcenia Europy w ekologiczną gospodarkę o niskim zużyciu energii dla dobra przyszłych pokoleń. Sednem porozumienia w sprawie polityki energetycznej i klimatycznej jest osiągniecie celu "3 razy 20%” do 2020 roku. Ten historyczny przełom, o ile jutro zostanie zatwierdzony przez tę Izbę, to znak zwycięstwa Europy partnerskiej, innymi słowy instytucji europejskich pracujących ramię w ramię z państwami członkowskimi w duchu współpracy, z niezłomną wolą sukcesu.
W tym miejscu pragnę ponownie wyrazić wdzięczność wobec francuskiej prezydencji Rady za sukces Europy partnerskiej. Panie prezydencie! Pańska prezydencja przypadła w wyjątkowo burzliwych okolicznościach politycznych, o czym pan przed chwilą przypomniał: w bezprecedensowym kryzysie finansowym oraz w czasie wojny gruzińsko-rosyjskiej. Pańska prezydencja uporała się z problemami skutecznie, spokojnie i - śmiem twierdzić - z gracją i polotem. Francja wróciła do Europy - jak powiedział pan w wieczór swojego zwycięstwa wyborczego - i nie mamy co to tego najmniejszych wątpliwości. Dodam, że takich wątpliwości nie było nawet przez chwilę, co nas bardzo cieszy.
Dlatego składam najserdeczniejsze gratulacje prezydentowi Sarkozy'emu oraz całemu zespołowi prezydencji francuskiej, członkom jego rządu, dyplomatom i ekspertom. Wykonaliście wspaniałą pracę.
Dziękuję w imieniu Europy.
(Oklaski)
Ciesząc się z sukcesu Europy partnerskiej, pragnę powiedzieć, że jestem bardzo dumny z centralnej roli Komisji, jej zdolności do podejmowania inicjatywy politycznej na podstawie solidnego przygotowania technicznego, jak również z trafności jej wniosków. Komisja udowodniła, że pozostaje niezastąpioną dźwignią do przeobrażania marzeń politycznych w rzeczywiste działania. To na podstawie wniosków Komisji w sprawie energii i zmian klimatu - począwszy od Hampton Court na jesieni 2005 roku, poprzez porozumienie polityczne w sprawie celów z marca 2007 za prezydencji niemieckiej, i skończywszy na wnioskach legislacyjnych ze stycznia 2008 - państwa członkowskie zdołały osiągnąć jednomyślne porozumienie. Również na podstawie wniosków Komisji z 29 października i 26 listopada państwa członkowskie zdołały osiągnąć porozumienie w sprawie wspólnego programu naprawczego.
Dzięki silnemu poparciu dla tych wniosków mogliśmy rozpocząć nową erę w Europie i podkreślam, że bez zaangażowania prezydencji w większe upolitycznienie Europy uzyskanie tych zobowiązań byłoby bardzo trudne, a wręcz niemożliwe. Zważywszy na to, że pracowałem z dziewięcioma przewodniczącymi Rady Europejskiej wiem, jak ciężko jest w tych czasach osiągnąć konsensus między 27 państwami członkowskimi, które - co naturalne - czasami mają odmienne priorytety. Oto dlaczego potrzebujemy ducha partnerstwa w Europie.
Wreszcie, wciąż nawiązując do sukcesu Europy partnerskiej, chylę czoła przed Parlamentem Europejskim za fantastyczną pracę w ostatnich miesiącach, zwłaszcza nad pakietem w sprawie zmian klimatu. To wszystko nie byłoby możliwe bez zaangażowania Parlamentu Europejskiego oraz niestrudzonej pracy waszych sprawozdawców, komisji, przewodniczących tych komisji i koordynatorów grup politycznych. Ostateczny kompromis, który wykształcił się w wyniku rozmów trójstronnych w ten weekend ewidentnie nosi cechy tego zaangażowania, zarówno w aspekcie systemu handlu emisjami, podziału pracy, energii odnawialnej, jak i wychwytywania i składowania dwutlenku węgla, w związku z czym argumenty przedłożone przez Parlament umożliwiły zwiększenie wielkości kwoty przewidzianej do finansowania do poziomu 300 milionów ton.
Od samego początku Parlament wykazywał zrozumienie kontekstu globalnego: zgadza się - to projekt dla Europy, lecz jest to także udział w wysiłkach globalnych, jak również podstawa naszej strategii na przyszłoroczne negocjacje kopenhaskie.
Mam w związku z tym nadzieję, że w trakcie jutrzejszego posiedzenia plenarnego rezultat tych prac zostanie zatwierdzony zdecydowaną większością głosów. Parlament Europejski dzierży ostatni klucz do ostatnich drzwi, po których przejściu Europa XXI wieku poderwie się do lotu. Europa stanie się pierwszym światowym partnerem, który akceptuje prawnie wiążące postanowienia dotyczące redukcji emisji gazów cieplarnianych do 20% do 2020 roku i jednoznacznie zobowiązuje się dążyć do redukcji o 30% w ramach umowy międzynarodowej.
Przyjęcie tej umowy zdecydowaną większością głosów przez Parlament będzie wyraźnym sygnałem dla naszych partnerów. Takiego zobowiązania oczekujemy również od naszych partnerów, w szczególności od USA. To dlatego na zakończenie Rady Europejskiej powiedziałem, że teraz, kiedy my, europejczycy wiedziemy prym w tej materii, możemy obwieścić naszym amerykańskim przyjaciołom: "Yes you can! We can; yes, you can!” (Tak, dacie radę! Damy radę; tak, dacie radę!) Oto komunikat, który mamy do przekazania Stanom Zjednoczonym, aby wespół z nami podjęły pracę w celu osiągnięciu globalnego porozumienia.
przewodniczący Komisji. -Świat wokół nas się zmienia, zmienia się również Europa. Razem podjęliśmy szereg ważnych decyzji, aby dostarczyć Unii Europejskiej środki umożliwiające sukces w erze globalizacji, ochronę obywateli przed skutkami kryzysu finansowego i gospodarczego, stworzenie warunków powrotu do zrównoważonego wzrostu oraz przewodzenie działaniom na rzecz reformy systemu finansowego i ładu w skali globalnej. W ostatnich miesiącach pokonaliśmy długą drogę, by sprostać tym wyzwaniom, lecz - powiedzmy to sobie jasno - wciąż pozostaje wiele do zrobienia w nadchodzących tygodniach i miesiącach.
Jeżeli chodzi o zmiany klimatu, musimy teraz skierować naszą uwagę w stronę Kopenhagi. Jeżeli zaś chodzi o ład globalny, a zwłaszcza o reformę systemu finansowego, musimy przygotować się do szczytu G20, który odbędzie się w Londynie. Co się tyczy planu naprawy gospodarczej, musimy przełożyć porozumienie polityczne na konkretne działania. We wszystkich tych dziedzinach kluczem do sukcesu pozostaje ścisła współpraca między instytucjami wspólnotowymi. Zwłaszcza w odniesieniu do kryzysu finansowego i gospodarczego potrzeba nam wsparcia Parlamentu i Rady jako współprawodawców i władzy budżetowej. Jutro rano na konferencji przewodniczących Parlamentu Europejskiego będziemy mieli sposobność szczegółowego omówienia tego zagadnienia, a teraz pozwolę sobie przedstawić w skrócie, co nas czeka.
W kwestii budżetu Wspólnoty, z początkiem 2009 roku zwiększymy wypłaty zaliczek, aby państwa członkowskie zyskały wcześniejszy dostęp do kwoty sięgającej 1,8 miliarda euro. Jeszcze dziś Komisja przyjmie wniosek w sprawie przystosowania do bieżącej sytuacji Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji oraz ułatwienia dostępu do niego. Co się tyczy wykorzystania niewydatkowanych pieniędzy z budżetu Wspólnoty, Rada Europejska dała Komisji zielone światło dla propozycji realokacji środków na projekty transeuropejskich połączeń międzysystemowych i infrastruktury szerokopasmowej oraz na promowanie efektywności energetycznej. Na lata 2009 i 2010 przewidujemy kwotę 5 miliardów euro. Znaczna suma będzie zarezerwowana na projekty demonstracyjne w zakresie wychwytywania i składowania dwutlenku węgla oraz uzupełnienie finansowania w ramach systemu handlu emisjami.
Liczę na pomoc Parlamentu w przekonywaniu tych, którzy wciąż sprzeciwiają się wykorzystaniu niewydatkowanych środków. Ufam, że prezydencja francuska urzeczywistni czytelne konkluzje polityczne Rady Europejskiej. Nie powinniśmy pozostawiać co do tego wątpliwości. Ważne, aby ambicja, którą okazała Rada Europejska, znalazła poparcie na wszystkich szczeblach procesu decyzyjnego.
Aby przyspieszyć inwestycje państw członkowskich, Komisja w tym tygodniu zaproponuje czasowe, dwuletnie zwolnienie do 500 000 euro ponad próg de minimis pomocy państwa. Wspomnę również o korzystaniu w latach 2009 i 2010 z procedur przyspieszonych przewidzianych w dyrektywach dotyczących zamówień publicznych, z uwagi na nadzwyczajne okoliczności. Postawmy jednak sprawę jasno. Choć w panującym obecnie kryzysie pożądane jest przyspieszenie procedur, to w żadnych okolicznościach kryzys nie może stanowić pretekstu do zawieszenia zasad regulujących pomoc państwa, które stanowią trzon naszego jednolitego rynku. Musimy zachować integralność rynku wewnętrznego. Stanowi on jedno z najważniejszych osiągnięć europejskich, podobnie jak euro. Dlatego, jeśli chcemy prawdziwie europejskiej reakcji, to musimy przestrzegać postanowień Paktu na rzecz stabilności i wzrostu, jak również reguł rynku wewnętrznego.
Komisja dopilnuje również, by państwa członkowskie przestrzegały swoich zobowiązań do podejmowania wysiłków krajowych w skoordynowany sposób. W tym celu posłużymy się dobrze sprawdzonym instrumentarium - Strategią lizbońską na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia oraz Paktem na rzecz stabilności i wzrostu.
Żyjemy w wyjątkowych czasach, które wymagają wyjątkowych działań. Prezydencja francuska odegrała kluczowa rolę w krótkoterminowym zarządzaniu kryzysowym. Zdołała również pchnąć Europę na właściwy tor w kierunku długoterminowej naprawy oraz powrotu do zrównoważonego wzrostu. Lecz w nadchodzących miesiącach wciąż pozostaje wiele do zrobienia. Ufam, że utrzymując Europę partnerstwa między Komisją Europejską, Parlamentem Europejskim i Radą, odniesiemy sukces dla dobra wszystkich Europejczyków.
Przewodniczący
Panie przewodniczący Komisji! Dziękujemy za wystąpienie, a zwłaszcza za zaangażowanie.
Joseph Daul
Panie przewodniczący, panie urzędujący przewodniczący Rady, panie przewodniczący Komisji Europejskiej, panie i panowie! Przede wszystkim pragnę złożyć wyrazy uznania za niesamowite wysiłki poczynione przez prezydencję Rady przez ostatnie sześć miesięcy.
Panie prezydencie Sarkozy, w bardzo krótkim czasie zdołał pan stworzyć prawdziwie polityczną Europę: Europę, która stawiła czoło Rosji, która doprowadziła do spotkania grupy G20, która jest obecnie szanowanym graczem w reformie globalnej architektury finansowej, oraz która ustanowiła pragmatyczną i ambitną politykę imigracyjną; wreszcie Europę, która zdołała dojść do porozumienia w kwestii skoordynowanej reakcji na kryzys gospodarczy oraz przejęła inicjatywę w międzynarodowych negocjacjach w sprawie walki ze zmianami klimatu.
Panie prezydencie! Wyniki tej prezydencji stanowią wierne odzwierciedlenie idei politycznego działania, za którą zawsze opowiadała się centroprawica. To, czego oczekują nasi współobywatele, to konkretne działania, pragmatyczne i racjonalne rozwiązania podejmowane przez przywódców, którzy potrafią zachować zimną krew. Zdołały tego wspólnie dokonać Komisja Europejska, Parlament Europejski i Rada pod egidą prezydencji francuskiej.
W obliczu kryzysu finansowego, prowadzona w sposób skoordynowany polityka w zakresie gwarancji depozytów bankowych, rekapitalizacji zagrożonych instytucji oraz zastrzyków gotówki mających na celu stymulację kredytów pozwoliła nam uniknąć reakcji łańcuchowych i utraty tysięcy miejsc pracy w Europie.
Ostatnie miesiące pokazały, że tylko zjednoczona, silna Europa może podjąć wyzwanie, jakie stanowi kryzys gospodarczy i finansowy. Okazało się również, że tylko nasz model społeczny - społeczna gospodarka rynkowa - może zapewnić właściwą równowagę między pracodawcami a pracownikami umożliwiającą wszystkim korzystanie z owoców ich pracy oraz zaspokojenie ambicji bez zbędnych obciążeń czy barier, jak również zapewnić prawdziwą solidarność. Oto model społeczny, który my, centroprawica pragniemy rozwijać.
Panie Barroso, panie Sarkozy, panie i panowie! Z zadowoleniem przyjmuję wynik Rady Europejskiej w sprawie pakietu energetyczno-klimatycznego. Rezultat ten stawia Europę na czele w tej dziedzinie i dowodzi, że potrafimy osiągnąć jednomyślne porozumienie 27 państw nawet w tak złożonej sprawie, i to w rekordowym czasie.
Pakiet przyjęty przez Radę w piątek, oraz na posiedzeniu trójstronnym w sobotę, godzi pilność problemu zmian klimatu z potrzebą ochrony naszych interesów społeczno-gospodarczych.
Zbliżamy się ku końcowi długotrwałych negocjacji. Pragnę pogratulować wszystkim zaangażowanym, w szczególności kolegom posłom z mojej grupy politycznej. Tu nie chodzi o zwycięstwo czy porażkę: Osiągnęliśmy porozumienie między trzema instytucjami, i Unia Europejska dowiodła, że jest zdolna przejąć inicjatywę w walce ze zmianami klimatu. Unia musi teraz wykorzystać swą pozycję, podwajając wysiłek badawczy i promując innowacje oraz nowe technologie.
Musimy również wywrzeć nacisk na naszych partnerów handlowych - w tym gospodarki wschodzące, które zaliczają się do największych zanieczyszczających - aby wzięli na siebie odpowiedzialność. Oczekujemy zwłaszcza od nowej administracji prezydenta Obamy powzięcia wymiernych działań w tej dziedzinie.
W tych burzliwych czasach widać, że Europa potrzebuje większej stabilności politycznej oraz skuteczności podjętych decyzji. To prawda, że w ostatnich miesiącach udało nam się ruszyć z miejsca mimo wymogu jednomyślności, lecz nie ma co się łudzić, że łatwo będzie powtórzyć ten sukces.
Grupa Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów) wzywa każdy kraj, każdego głosującego obywatela do przyjęcia na siebie odpowiedzialności oraz zdecydowania o ratyfikacji traktatu lizbońskiego z pełną znajomością faktów. Prosimy o dokonywanie rozróżnienia między pustymi hasłami a rzeczywistością, między populizmem a odpowiedzialnością.
Czego ludzie naprawdę chcą? Czy chcą planu dotyczącego zmian klimatu, z którego będą naprawdę dumni, modelu społecznego, który będą mogli przekazać dzieciom, czy też demagogicznych postulatów, które są tylko stratą czasu? Odpowiedź nasuwa się sama. "Tak” dla traktatu lizbońskiego zapewni środki do realizacji naszych ambicji. Na zakończenie ponownie dziękuję prezydencji francuskiej za podjęte wysiłki polityczne. Żywię nadzieję, że kolejna prezydencja okaże takie samo zaangażowanie. Oto moje życzenie na rok 2009.
(Oklaski))
Martin Schulz
Panie przewodniczący, panie i panowie! Panie Sarkozy, zakończył pan swoje wystąpienie stwierdzeniem, że starał się pan pchnąć Europę naprzód, lecz to Europa zmieniła pana. Nie jest pan w tym osamotniony.
Prezydencja francuska zmieniła również i innych, m.in. Daniela Cohn-Bendita. Kiedy opuściliśmy Pałac Elizejski w zeszłym tygodniu po spotkaniu, zapewnił nam pan eskortę policyjną na sygnale. Znalazłem się wraz z panem Cohn-Benditem w samochodzie jadącym za policją. Powiedziałem mu "Spójrz jak czasy się zmieniły! W 1968 roku to policja podążała za tobą, a teraz to ty podążasz przez Paryż za policją”.
(Oklaski)
Czasy się zmieniły, a prezydencja francuska również zmieniła wiele rzeczy.
Panie prezydencie! W minionym tygodniu w niemieckim tygodniku "Der Spiegel” opublikowano pański portret z podpisem "wszechprezydent”. To prawda, że jest pan niejako wszechprezydentem: jednego dnia urzęduje pan w Paryżu, następnego dnia w Brukseli, dziś jest pan w Strasburgu, jutro w Londynie, choć pani Merkel nie została zaproszona. Nie mnie oceniać pańskie działania w Paryżu, gdyż nie do mnie należy dyskusja na temat nierówności społecznych lub polityki medialnej: to zadanie moich odpowiedników w Paryżu.
Natomiast moją powinnością jest omówienie i ocena pańskiego przewodnictwa w Unii Europejskiej. I ta ocena wypada przyzwoicie.
w imieniu grupy PSE. - (DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Jestem przekonany, że prezydencja francuska wypracowała pozytywne wyniki. Pakiet dotyczący energii i zmian klimatu to wielki sukces. Cieszę się, że usłyszeliśmy wyrazy uznania pod adresem Parlamentu Europejskiego, które się mu należą, gdyż bez Parlamentu pakiet ten nigdy nie stałby się sukcesem. Dziękuję zwłaszcza naszym sprawozdawcom. W przeciwieństwie do Komisji liczącej sobie 22 tysiące urzędników, która ponadto posiada do dyspozycji największe organy rządowe, nasi sprawozdawcy zwykle mają od trzech do pięciu współpracowników. Jakość ich prac jest pierwszorzędna, gdyż pochodzą one z Parlamentu Europejskiego. Dobrze, że pan to przyznał.
(Oklaski)
Weźmy jako przykład dyrektywę w sprawie oznakowania pojazdów pod kątem emisji CO2. Ogrom pracy włożył w nią pan Sacconi i odrobinę także pan Sarkozy, lecz ogólnie jest ona wielkim sukcesem. Sukcesem mojej grupy - jako że Grupa Socjalistyczna w Parlamencie Europejskim podjęła ogromny wysiłek, aby zapewnić równowagę między koniecznością gospodarczą, której nie możemy ignorować, a odpowiedzialnością za środowisko, którą musimy na siebie przyjąć. Uważam, że krytyka, jaką usłyszeliśmy, zwłaszcza w opisanych przez pana dziedzinach to znak, że jesteśmy na właściwym torze. Dlatego moja grupa będzie jednomyślnie głosować za przyjęciem tego pakietu. Mam nadzieję, drogi panie pośle Daul, że Grupa Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów) i Europejskich Demokratów uczyni to samo! A może powinniśmy się obawiać, że wpłynie poprawka służąca opóźnieniu wprowadzenia systemu handlu emisjami? Przez ostanie kilka dni lepiej zrozumieliśmy znaczenie skrótu PPE-DE. PPE jest łatwe do rozszyfrowania, ale wydaje nam się, że DE oznacza europejski zamęt. Sami zdecydujcie, jak macie postąpić. Czy chcecie chwalić prezydenta Sarkozy'ego, lecz go nie wspierać, a może zechcecie przyjąć ten pakiet wespół z nami? Z zaciekawieniem czekamy na sposób głosowania grupy PPE-DE.
Dodam, że porozumienie podczas pierwszego czytania to sytuacja wyjątkowa. Jako Parlament nie pozwolimy kolejnej Radzie na słowa: "zrobiliście to dla pakietu w sprawie zmian klimatu i energii”. Jeśli jest dla was jasne, że porozumienie podczas pierwszego czytania stanowi formę presji na uparte głowy państw i szefów rządów po to, by przemówić im do rozsądku, to w tym przypadku jest to forma właściwa. Jednakże nie powinno to stanowić precedensu dla wszystkich innych spraw.
W obliczu kryzysu zadziałaliście prawidłowo. Przypomnę jednak, co wraz z moim kolegą Poulem Nyrupem Rasmussenem stwierdziliśmy podczas debaty w lipcu na początku waszej prezydencji. Mówiliśmy, że nierówności społeczne w Europie wynikają z niesprawiedliwego podziału zysków i że niesprawiedliwy podział dóbr w Europie to tykająca bomba zegarowa. Odpowiedź prezydencji francuskiej była następująca: "Nie jest to nasz główny priorytet”. Otóż w ciągu ostatnich sześciu miesięcy stało się dla was jasne, że to jest główny priorytet. Postąpiliście właściwie, lecz gdybyście zadziałali wcześniej, to udałoby się uniknąć wielu rzeczy, które wymagają teraz naprawienia. Dobra robota, choć nieco spóźniona.
Póki co, nie mamy traktatu lizbońskiego, a teraz usłyszeliśmy decyzję Rady. Musimy przejść nad tym do porządku dziennego, musimy się z tym pogodzić. jednakże wszystkie decyzje, które podjęliście w sprawie Komisji, w sprawie mandatów w Parlamencie, w sprawie ustępstw na rzecz obywateli Irlandii okazałyby się bezużyteczne, gdyby premier lub rząd irlandzki chwycił byka za rogi i powiedział obywatelom Irlandii: "spójrzcie, co się stało! Dostrzeżcie solidarność Europejczyków, państw europejskich z Irlandią i wyobraźcie sobie, co by się stało, gdyby Irlandia musiała borykać się z kryzysem osamotniona!” Jeśli premier Irlandii nie powie swojemu narodowi: "Teraz musimy pracować solidarnie wespół z Europejczykami we własnym interesie!”, to znów nic z tego nie wyjdzie. Możemy zostawić wszystkie projekty europejskie tym ludziom, na pastwę pana Ganleya i jego machinacji. Potrzeba nam stanowczego rządu irlandzkiego, który nie negocjuje zbioru niewydarzonych kompromisów, ale powie: "Chcemy Europy i chcemy tego traktatu!”
(Oklaski)
Prezydencja francuska była sukcesem. Gratuluję panu zwłaszcza tego, że wyszedł pan na proeuropejskiego dzięki stwierdzeniu: "trwam przy tym europejskim projekcie”. W przeszłości miewałem wątpliwości. Znam wiele pańskich wystąpień. Jako przewodniczący pokazał pan, że dotrzymuje słowa danego na początku. Jeśli kolejna prezydencja będzie postępować tak samo, będę szczęśliwy. Bardzo dziękuję! Zrobiliście wiele rzeczy dobrych i kilka nie tak dobrych, lecz dziś o nich zapominamy. Ogólnie uważam, że prezydencja francuska pchnęła Europę naprzód, i o to właśnie w tym wszystkim chodzi. Nie tylko o Francję, lecz o całą Europę. Ogólny rezultat jest zadowalający. Bardzo dziękuję!
(Gromkie oklaski)
Graham Watson
W imieniu grupy ALDE. - Panie przewodniczący! Zalety prezydencji francuskiej są niemal bajkowe: bogaty książę cwałujący na białym rumaku militarnego straszaka UE, aby ocalić damę Gruzję, Kopciuszek z Londynu w końcu został wpuszczony na bal, a dobra księżniczka z Berlina nauczyła się w odpowiedzi na list z Kanzleramt do Élysée, że jeśli chce być z królewną z bajki, to musi być gotowa pocałować żabę.
(Śmiech)
Panie urzędujący przewodniczący Rady! Wyobrażam sobie, że nie wybierał pan wyzwań, na które napotkała pańska prezydencja, lecz podjął je pan z werwą, entuzjazmem i kreatywnością. Pokazał pan siłę europejskiej solidarności. Gratulujemy sukcesu Rady w zeszłym tygodniu. Pański harmonogram naprawy gospodarczej pomoże przywrócić zaufanie na rynkach. Pański odpór wobec protekcjonizmu jest godny podziwu. Pańskie ustępstwa w sprawie pomocy państwa i zamówień publicznych są rozsądne, jak również pańskie dążenie do powiązania ich z reformami strukturalnymi przewidzianymi w strategii lizbońskiej.
W konkluzjach szczytu dopuszcza się pewien zakres obniżenia stawek VAT. Liberalni demokraci wzywają Ecofin do natychmiastowego zmniejszenia stawki VAT na urządzenia energooszczędne i wykorzystujące energię odnawialną, aby wspomóc przemysł i środowisko. Z zadowoleniem przyjmujemy również ponowione zobowiązanie do zrównoważenia finansów publicznych i szybkiego powrotu do średnioterminowych celów budżetowych. Nasza odpowiedź na recesję winna bazować na solidarności i rzetelnej ekonomii.
Wydaje się, że znalazł pan praktyczną odpowiedź na zmartwienia Irlandii dotyczące nowego traktatu. Może nie jest zbyt elegancka, ale godna Henryka IV, króla Francji: Si Paris valait une messe, Dublin vaut un commissaire (Paryż wart jest mszy, a Dublin wart jest komisarza). W sferze polityki bezpieczeństwa i obronności poczyniono spory postęp: stworzenie jednolitej struktury planowania misji ESDP, usystematyzowanej formy współpracy z NATO oraz deklaracji naszych celów i zamiarów w walce o bezpieczeństwo.
Na surowszą ocenę zasługuje zagadnienie zmian klimatu. W konkluzje Rady została wpisana cała nawałnica ustępstw korporacyjnych; nowe państwa członkowskie zostaną przekupione z funduszu łapówkowego, pozwolenia na emisje będą rozdawane, by stać się przedmiotem obrotu, a główni gracze, np. spółki energetyczne będą korzystać z odstępstw równych superdotacjom. Wszystko to obniża koszt dwutlenku węgla, obcina przychody i utrudnia osiągniecie celów związanych z poziomami emisji. Co więcej system handlu emisjami nie wejdzie w życie przed 2013 rokiem.
Niemniej jednak moja grupa docenia pański wkład w zawarcie tego porozumienia. Z zadowoleniem przyjmujemy porozumienia w sprawie oszczędzania energii, w sprawie przeznaczenia połowy dochodów z handlu emisjami na dalsze ograniczanie emisji gazów cieplarnianych oraz na wychwytywanie i składowanie dwutlenku węgla. Poprzemy ten pakiet w jutrzejszym głosowaniu.
Zawsze można oczekiwać więcej od każdej prezydencji. Dostrzegliśmy postęp w reformie WPR. Chcieliśmy otwarcia. Co się tyczy imigracji, błękitna karta jest obciążona biurokracją, a w sferze handlu odwołanie rozmów w Doha w tym tygodniu pozostawia niewielką nadzieję na postęp. Lecz prezydencja ta okazała się sukcesem dla Europy, a pan urzędujący przewodniczący Rady zasługuje na uznanie.
Po sześciu miesiącach prawdopodobnie zasługuje pan również na przerwę. Nie musi pan robić wszystkiego. Proszę powierzyć ministrów finansów Jean-Claude'owi Junckerowi. Proszę zostawić euro Jean-Claude'owi Trichetowi. Bajkowa prezydencja ma również bajkowe zakończenie. Proszę iść za radą pańskiego ulubionego piosenkarza: C'est le temps du départ, retournez à d'autres étoiles et laissez-nous la fin de l'histoire.
(Oklaski)
Daniel Cohn-Bendit
w imieniu grupy Verts/ALE. - (FR) Panie przewodniczący, panie Sarkozy, panie Barroso! Naprawdę doceniamy wasze proaktywne podejście. Tak, zdołaliście pchnąć Europę naprzód. Chodzi tylko o to, że mieliśmy tu kilku Nicolasów, a moim faworytem był Nicolas Pierwszy, który w lipcu 2008 roku oznajmił przed zdumioną Izbą, że "jednomyślność zabija demokrację” Tak powiedział Nicolas Pierwszy przed Parlamentem Europejskim w lipcu 2008 roku. Nicolas Pierwszy miał rację. Nicolas Trzeci jest w błędzie.
Taki mam problem z prezydencją francuską. Jest niczym chorągiewka na wietrze. W jednej chwili mówi prawdę, w kolejnej mówi nieprawdę, a idąc wstecz zabiorę wszystko, co jest prawdą i zostawię wszystko to, co nie wypaliło, by zakręcić chorągiewką, ponieważ istnieje różnica między nami.
Sprowadzacie Parlament Europejski do roli Viagry dla rządów, lecz my nie jesteśmy tu po to, by zmuszać innych do robienia czegoś, czego nie chcą. Nikt tu nie twierdzi, że chcemy stworzyć Europę wbrew narodom. Nikt tak nie powiedział. Instytucje wspólnotowe są całkiem słusznie Europą Narodów i obywateli, a my reprezentujemy tu obywateli. Chce pan ratyfikacji traktatu lizbońskiego, a możliwości jednomyślności są dokładnie takie, jakie dopuszczają ograniczenia zawarte w traktacie lizbońskim. Czemu? Jednomyślność zabija demokrację, zatem jeśli będziemy podążać tą drogą, to zabijemy własną gotowość do tworzenia polityki europejskiej.
Ma pan oczywiście rację, twierdząc, że przewodniczący muszą nabrać doświadczenia, ale pani Merkel, kanclerz do spraw klimatu, sprawowała funkcję przewodniczącej Rady i odkąd powróciła wyłącznie do roli kanclerz Niemiec, to przepadła w uścisku niemieckiego przemysłu i zapomniała o europejskim interesie. Oto, jakie wyzwanie postawiono przed panem podczas Rady Europejskiej, a pan zdołał osiągnąć kompromis między różnymi narodowymi ego: kompromis, który zamierzamy osądzić, lecz osądzić w określony sposób. Zagłosujemy za tym, co dobre, przeciwko temu, co złe i nie damy się zaszantażować.
Taka jest prawda: uważam, że pierwsze czytanie to forma szantażu, ponieważ procedura demokratyczna Parlamentu polega na przyjęciu wniosku pod obrady, zakwestionowaniu go oraz powrocie do stołu negocjacyjnego. Oto dlaczego mam wątpliwości nawet wobec pakietu w sprawie zmian klimatu, a dotyczą one porozumień zawartych podczas pierwszego czytania.
Dowiedziałem się stąd, że lubi pan francuską chanson, lecz naprawdę wasz duet miłośników Françoise Hardy la main dans la main, et les yeux dans les yeux, ils s'en vont amoureux sans peur du lendemain - panie Sarkozy i panie Barroso - nikogo nie nabierze. Z pewnością nie nabierze nas, ponieważ to co zrobiliście, to zepchnięcie Komisji do roli sekretariatu Rady. Do tego w sumie nadaje się Komisja pana Barroso. I do niczego więcej!
Tak, panowie, wkrótce wybory, dlatego porozmawiajmy o tych sprawach - o tym jak po obu stronach łasicie się do swoich rządów. Tu, w Parlamencie, mamy inne zadanie niż łasić się do naszych krajowych partii: nasze zadanie polega na obronie interesów europejskich, interesów wspólnotowych, a nie krajowych. To chciałem oznajmić, zarówno lewicy, jak i prawicy.
Jeżeli chodzi o pakiet w sprawie zmian klimatu, okazaliśmy się silni i przejęliśmy inicjatywę. To prawda, że nawet jeśli to nie wystarczy, o czym nam mówiono, to "3x20” jest właściwym celem. Jednakże odeszliśmy od "3x20” na rzecz gospodarki "4x4”. Oto dokąd dotarliśmy z pakietem w sprawie zmian klimatu. A czemu? Powiem panu, czemu: ponieważ w planie naprawy gospodarczej według pańskiego projektu - choć to nie pańska wina, nie mówię - są rzeczy, których nawet pan, prezydencie Sarkozy nie potrafi zrobić, nawet pan nic tu nie poradzi!
Przykładowo zetknąwszy się z niemieckim nacjonalizmem stchórzył pan. Razem z przewodniczącym Barroso powiedzieliście: "1,5% PKB”, lecz cały świat wie, że plan prezydenta Obamy zakłada przeznaczenie 3 do 4% PKB na naprawę gospodarczą i środowisko, a tego my byśmy nie wytrzymali. Wiecie, co wam powie prezydent Obama? Powie wam " Nie, nie dacie rady, nie jesteście w stanie, to za mało”, zupełnie jak pan Krugman, laureat nagrody Nobla w dziedzinie ekonomii, powiedział panu Steinbrückowi. Gdybym to ja sam powiedział, uznalibyście, że nie wiem, o czym mówię, ale to powiedział pan Krugman.
Na zakończenie dodam jeszcze jedno: jak powiedziałem, plan naprawy gospodarczej jest niewystarczający, gdyż przewiduje za mało środków. To nie tylko pańska wina, ale nie jest to plan europejski.
Chciałbym teraz poruszyć inną sprawę. W ostatnim tygodniu w Pekinie aresztowano dysydenta Liu Xiaobo. Znamy pańską politykę wobec Chin: powiedział pan w tej Izbie, że musimy uniknąć poniżania Chińczyków. To nie pan poniżał Chińczyków, to Chińczycy poniżali pana. Przespacerowali się po panu. Po tym wszystkim powiedział pan "no dobra, nikt mnie nie powstrzyma przed cichym spotkaniem z Dalajlamą w Gdańsku.” Tak się nie godzi! Osobiście dumny jestem z przyznania przez Parlament nagrody Sacharowa dysydentowi Hu Jia i dumny jestem, że nie ulegliśmy prezydencji, która chciała, abyśmy się płaszczyli przed Chinami, podczas gdy codziennie więzi się tam i torturuje ludzi, a Unia Europejska nie mówi nic. Tak samo jak nie powiedziała nic, kiedy Putin zaaresztował tłum demonstrantów domagających się tylko równości społecznej. Taka jest polityka: kiedy VIPy są po naszej stronie, płaszczymy się. Dlatego odrzucamy politykę wyrażaną w taki sposób.
(Oklaski)
Cristiana Muscardini
Panie przewodniczący, panie i panowie! Ja również składam podziękowania. Dla członka grupy zwanej Unią na rzecz Europy Narodów jedyną naturalną reakcją jest szczególna pochwała pańskich słów.
Pańska prezydencja dowiodła, że projekt na rzecz polityki europejskiej, polityczna Europa, ma rację bytu. Potrzebna jest tylko odwaga, którą okazaliście w trakcie konfliktu między Rosją a Gruzją, jak również zdolność do radzenia sobie z kryzysem finansowym raczej za pomocą nowych metod pracy oraz otwartych interpretacji, aniżeli sztywnych postanowień Paktu na rzecz stabilności i wzrostu. Z zadowoleniem przyjęłam i poparłam nową wizję polityczną prezydencji, która umieszcza politykę w centrum debaty, a w rezultacie umieszcza Europę w centrum debaty ogólnoświatowej.
Jesteśmy przekonani, że niezależność Europejskiego Baku Centralnego powinna oznaczać, że ma on obowiązek szybciej spotykać się z instytucjami. W istocie dowiedziono, że kryzysu nie rozwiążą banki centralne, kiedy na górze brakuje konkretnej wizji politycznej oraz wspólnej strategii rozwoju. Tworzenie pakietu w sprawie energii i zmian klimatu oraz zaradzenie problemowi zasobów krajowych to ogromny sukces, który daje nadzieję na przyszłość, podobnie jak Unia dla Śródziemnomorza, która jest mapą drogową dla pokoju i rozwoju.
Jednakowoż niektóre sprawy priorytetowe wciąż pozostają niezałatwione. Mamy nadzieję, że uda się je załatwić we współpracy z trojką i następną prezydencją. Obok zagadnień imigracji i kontroli granicznej oraz ożywienia rolnictwa zalicza się do nich kwestia rzeczywistej równości płac dla kobiet i mężczyzn. Dziś w Europie mówi się o równości płci w kontekście wieku emerytalnego, lecz sądzę, że należałoby zacząć od wprowadzenia równości płac.
Panie przewodniczący! Uważam, że rozwiązanie polegające na przyznaniu jednego komisarza na państwo członkowskie jest najsprawiedliwsze, co stwierdziliśmy podczas konwencji. Dziękujemy prezydencji francuskiej za przywrócenie tego wniosku. Wreszcie zdefiniował pan kryzys jako zjawisko systemowe. Stąd też - panie przewodniczący - ponownie nawołujemy do reformy systemu w oparciu o zdolność do uczynienia gospodarki realnej potężniejszą od gospodarki finansowej, a rzeczywistych aktywów mocniejszymi od aktywów na papierze.
Francis Wurtz
Panie przewodniczący, panie urzędujący przewodniczący Rady, panie przewodniczący Komisji! Bez wątpienia okres prezydencji francuskiej zapadnie nam w pamięć. Zostanie zapamiętany ze względu na poważny wymiar wydarzeń, które miały miejsce w ostatnich sześciu miesiącach, jak również ze względu na doniosłość poszczególnych problemów, którymi prezydencji przyszło się zająć. Przyznaję, że okres ten zostanie zapamiętany również z powodu raczej osobliwego stylu urzędującego przewodniczącego Rady - kombinacji determinacji, zaradności i obrazoburczych metod w odniesieniu do ustalonego kanonu wspólnotowego. Wszystko to znajduje moje poparcie. Oprócz stylu zapamiętamy przede wszystkim tryb sprawowania rządów w Unii Europejskiej, który przewodniczący zapoczątkował, zwłaszcza wkroczenie z polityką w świat, w którym zwyczajowo nie było na nią miejsca. Do tego zawsze nawoływałem.
Jestem również przekonany, że przewodniczący Rady Europejskiej może niekoniecznie pochwala, lecz przynajmniej zaakceptuje - z większym wdziękiem niż miało to miejsce podczas jego ostatniego wystąpienia w Parlamencie Europejskim - to że zrezygnuję z uprzejmych, ugodowych komentarzy, tym razem w odniesieniu do ostatniej Rady Europejskiej, by wskazać na kilka problemów, ponieważ prawdziwa polityka wiąże się ze szczerą lecz pełną szacunku wymianą poglądów.
Po pierwsze odniosę się do pakietu energetyczno-klimatycznego. Oczywiście poniechanie przez Radę Europejską tej istotnej dla cywilizacji kwestii byłoby tragiczne w skutkach. Rozumiem zatem, że uwypuklono fakt istnienia kompromisu między 27 państwami, ze względu na jego znaczenie dla autorytetu Unii Europejskiej, a zwłaszcza dla kontynuacji procesu.
W związku z tym, czy powinno się mówić o historycznym porozumieniu i modelowej postawie Unii Europejskiej? Nie sądzę. Czy nie jest tak, że ów kompromis grozi w rezultacie zwolnieniem zdecydowanej większości przemysłu europejskiego z jakichkolwiek ograniczeń ekologicznych? Czy nie jest tak, że Europa ryzykuje zaledwie nieznaczne zmniejszenie emisji, zadowalając się udziałem w ograniczaniu emisji poza jej obszarem za pomocą mechanizmu kompensacji? Czy nie jest tak, że kraje rozwijające się słusznie wyrażają rozgoryczenie wobec braku wiążącego mechanizmu solidarności finansowej na ich rzecz?
Jeśli ów model zostanie upowszechniony w obecnym kształcie, to niemożliwe stanie się osiągnięcie podstawowych celów wyznaczonych przez społeczność naukowców na świecie. To dobrze, że istnieje porozumienie europejskie, lecz na tym etapie jego zakres nie zaspokaja oczekiwań, ani potrzeb.
(Oklaski)
Opowiadam się za taką samą przejrzystością przy ocenie planu naprawczego przyjętego w Brukseli. Huczne gratulacje pod własnym adresem to moim zdaniem wysyłanie negatywnego komunikatu do obywateli. Kiedy spada konsumpcja gospodarstw domowych, kiedy ogłaszane są coraz to nowsze plany redukcji zatrudnienia oraz pojawiają się napięcia społeczne - patrz Grecja - to ów plan nasuwa wiele pytań.
Naprawa z korzyścią dla kogo? A kto zapłaci za ten plan kosztujący miliardy? Jakie będą jego rezultaty? Czemu w ramach tego samego planu jedno państwo członkowskie zwiększa siłę nabywczą swoich obywateli, podczas gdy inne pomaga przedsiębiorstwom? Jak to jest, że udziela się pożyczki bankom i że pieniądze nie trafiają do przedsiębiorstw, skoro to one potrzebują teraz bezpośredniej pomocy? Czemu państwa członkowskie, które ratują banki, nie prowadzą systematycznej i proporcjonalnej kontroli, aby stworzyć warunki do odpowiedzialnego zarządzania, co służyłoby tworzeniu miejsc pracy i dóbr korzystnych dla społeczeństwa? Zdrowy rozsądek nasuwa tyle pytań, że najlepiej będzie odpowiedzieć na nie, nim pojawią się kolejne kwestie.
W końcu nikt nie powinien być zaskoczony, że moja grupa nie składa gratulacji Radzie Europejskiej za wywieranie nacisku na naród irlandzki. Zdajecie sobie sprawę, że oczekiwania Irlandczyków - jak i pozostałych Europejczyków - dotyczące zmian są daleko bardziej posunięte, niż opisaliście. Wkrótce będziecie mieć kolejny tego obraz na ulicach Strasburga. Musicie wysłuchać tych ludzi i udzielić im odpowiedzi, ponieważ jak powiedział pan prezydent, zamiatanie brudu pod dywan powoduje spiętrzenie trudności w przyszłości.
Nigel Farage
w imieniu grupy IND/DEM. - Panie przewodniczący! Pan Sarkozy przydał energii i dynamiki swojej prezydencji, lecz na wszystkich etapach działań jasno sygnalizował, że chce więcej władzy dla Unii oraz przyjęcia traktatu lizbońskiego.
Teraz, przed rozpoczęciem okresu prezydencji czeskiej, uważam, że potworny atak na prezydenta Klausa odsłonił prawdziwe oblicze nowoczesnej Unii Europejskiej. Zapytuję prezydenta Sarkozy'ego: jakiej Unii Europejskiej pan chce? Ponieważ mamy tu do czynienia z Unią, która gardzi demokracją.
Brian Crowley powiedział prezydentowi Klausowi, że Irlandczycy pragną traktatu lizbońskiego. Cóż, przepraszam bardzo, ale oni powiedzieli "nie”! Proszę pogodzić się z tym wynikiem! Poprzednio Martin Schulz powstał i powiedział, że głosowanie na "nie” prowadzi do faszyzmu i nie możemy skłaniać się ku populizmowi. Zatem to jest Unia, która gardzi demokracją, Unia, która nie potrafi znieść odmiennego punktu widzenia. "Nie obchodzą mnie pańskie opinie” - powiedział Danny Cohn-Bendit prezydentowi Klausowi. Poprzednio pan Cohn-Bendit powiedział w tej Izbie, że przeciwnicy traktatu są upośledzeni umysłowo.
To bardzo niebezpieczny krok dla Unii. Ta Unia zachowuje się niczym łobuz i oprych - pan Cohn-Bendit położył unijną flagę na biurku prezydenta Klausa i zażądał, by ten wywiesił ją na zamku w Pradze. To przypomina zachowanie niemieckiego urzędnika sprzed 70 lat lub radzieckiego sprzed 20 lat. Danny liberał, który stał się autorytarystą - człowiek, który stał się wyznawcą wszystkiego, czemu się sprzeciwiał 40 lat temu - i to jest oblicze tej Unii Europejskiej, panie prezydencie Sarkozy. A wszystko działo się za namową przewodniczącego Pötteringa, który kiedyś zwykł karać posłów do tej Izby grzywną za obrazę głów państw.
Panie Sarkozy! Czy to jest Unia, której pan chce, czy też wraz ze mną potępi pan skandaliczne potraktowanie prezydenta Klausa w Pradze w zeszłym tygodniu?
(Oklaski))
Bruno Gollnisch
(FR) Panie przewodniczący! Panujący kryzys jest kryzysem europejskiego systemu globalistycznego. Zmusił on was do wielkiego wysiłku, lecz prawdziwy kontekst tego wysiłku świadczy o tym, że Unia Europejska jest niedostosowana do potrzeb.
Jak miałem okazję wspomnieć, podjęte środki zostały w istocie umieszczone w kontekście krajowym, bądź w ramach tradycyjnej wielostronnej dyplomacji. W kontekście krajowym mamy środki naprawy gospodarczej, które oprócz tego, że różnią się w poszczególnych państwach członkowskich - co w istocie wcale nie dziwi - okazują się później uzyskiwać wspólną formalną aprobatę. Każdy to wie. Udało się panu nazwać mianem polityki europejskiej odmienne, czasem nawet sprzeczne polityki premiera Browna, kanclerz Merkel i innych, lecz powierzchowność bywa złudna. W kontekście krajowym to dobrze, że istnieją granice, których należy bronić, że państwa członkowskie są potrzebne, a suwerenność dopuszcza szybkie i skuteczne działanie.
W kontekście tradycyjnej dwu- lub wielostronnej dyplomacji mieliśmy wasze starania o powstrzymanie kryzysu gruzińskiego, natomiast w odniesieniu do kryzysu gospodarczego, spotkanie grupy G20 w Waszyngtonie, w którym udział wzięło zaledwie kilka państw członkowskich oraz USA, Chiny, Indie, Japonia, Kanada, Arabia Saudyjska i inne państwa. To wyraźny znak, że Unia Europejska stanowi zbyt ciasną przestrzeń, aby rozwiązać problemy, z którymi się borykamy.
Wiele rzeczy przypisano jako zasługi Unii Europejskiej na fali sztucznej euforii, lecz musimy nabrać do tego dystansu. Przykładowo pakiet w sprawie energii i zmian klimatu zawiera tak wiele odstępstw, że - zważywszy na kryzys - jest praktycznie beztreściwy. Nowe ograniczenia nie będą mieć zastosowania do tych branż przemysłu, których koszty wzrastają o ponad 30% lub które eksportują ponad 30% produkcji - warunki te spełnia 3/4 przemysłu. Plan naprawy gospodarczej, jak wspomniano, to 1 lub 1,5% PKB, w porównaniu do planu USA w wysokości 4% PKB i planu chińskiego rzędu 10% PKB. Ledwie zdążył wyschnąć atrament na pakcie o imigracji, a już jego postanowienia zostały naruszone przez rząd włoski, który właśnie ogłosił regulację statusu 170 tysięcy nielegalnych imigrantów. Dokąd zostaną oni wysłani? To oczywiste, że propozycje imigracyjne czy kolejne błękitne karty nie przyniosą żadnego skutku poza pozbawianiem krajów rozwijających się wykwalifikowanych zasobów ludzkich, choć tam przydają się najbardziej w związku z rozwojem. Środki te nie zastąpią jednak niekontrolowanej imigracji, a przyczynią się do pogorszenia sytuacji.
Wreszcie, jeżeli chodzi o działania na szczeblu międzynarodowym, potępiamy obmierzłą praktykę zmuszania społeczeństwa odrzucającego katastroficzne osiągnięcia Unii, która zdaje się oferować więcej ograniczeń niż korzyści, do kolejnych głosowań w nieskończoność, aż przyjmie ono owe unijne ekscesy, i pozbawiania go tym samym możliwości ich zakwestionowania.
Wie pan doskonale, panie przewodniczący, że traktat lizboński nie jest ani minitraktatem, ani też uproszczoną wersją traktatu i że Konstytucja Europejska została odrzucona przez Francuzów i Holendrów. Traktat zakłada europejskie superpaństwo, które staje się coraz bardziej autorytarne i totalitarne - gwoli oceny apodyktycznych zapędów pana Cohn-Bendita wobec pańskiego następcy, oraz reprezentuje represyjne inicjatywy pana Barrota, wraz z propozycjami rozszerzenia wszystkich tych unormowań, które w chwili ich przyjęcia nasz kolega poseł Toubon nazwał stalinowskimi.
Taka Unia Europejska, bez względu na to, co pan powie, jest faktycznie wrogiem narodów. Jest nośnikiem globalistycznej władzy, gotuje nam upadek gospodarczy, moralny i kulturowy. Nie jest miejscem ochrony i wolności należnej naszym obywatelom, do której będziemy niezłomnie nawoływać.
Martin Schulz
(DE) Panie przewodniczący! Przepraszam za zabieranie pańskiego czasu. Poprosiłem o możliwość wygłoszenia osobistego oświadczenia z uwagi na treść oświadczenia pana Farage'a. Na szczęście wciąż jest on obecny w Izbie i mogę udzielić mu odpowiedzi. Zwykle opuszcza nas zaraz po wystąpieniu, lecz dziś postanowił pozostać.
Po pierwsze oświadczam, że nigdy nie powiedziałem, jakoby głosowanie na "nie” prowadziło do faszyzmu. Takie twierdzenie nigdy nie padło z moich ust! Pańskie słowa są po prostu niezgodne z prawdą.
Po drugie, panowie Cohn-Bendit, Watson, Pöttering, Crowley i ja uczestniczyliśmy w spotkaniu na zamku w Pradze.
(Okrzyki)
Kto? Pani Belohorská.
Nie zostaliśmy wcześniej poinformowani, że nasze dyskusje podczas spotkania będą nagrywane. Każdy z obecnych uznał, że spotkanie ma charakter poufny, podobnie jak zeszłotygodniowe posiedzenie Konferencji Przewodniczących z udziałem pana Sarkozy'ego w Pałacu Elizejskim.
Odkryliśmy, że czeska prasa zrelacjonowała przebieg posiedzenia, który prezydent Klaus upublicznił bez naszej wiedzy. Nie mam pojęcia, w jakim ustroju dopuszcza się takie rzeczy, ale z pewnością tak się nie godzi w ustroju demokratycznym.
Przewodniczący
Dodam, że przebieg spotkania nie został zrelacjonowany w całości, stąd sprawozdanie nie było prawidłowe, gdyż wiele związków pozostało niejasnych. Nie chcemy jednak zaognienia sytuacji, dlatego dotąd nie poruszaliśmy tej sprawy publicznie. Dość powiedzieć, że przebieg spotkania nie został w pełni zrelacjonowany, stąd sprawozdanie nie jest prawidłowe.
Nicolas Sarkozy
urzędujący przewodniczący Rady. - (FR) Panie Daul! Prezydencja francuska doceniła stałe poparcie waszej grupy, tym bardziej że nawet w samej grupie niełatwo było rozstrzygać spory, znajdować kompromisy oraz nawiązywać porozumienie według racjonalnej i odpowiedzialnej linii politycznej. Bardzo dobrze znam rolę, jaką odegrał pan jako przewodniczący, i jest ona dla nas zdecydowanym atutem.
Przyznam szczerze, że wasza grupa, ze swoim poparciem dla traktatu lizbońskiego, prezentuje spójną wizję Europy, silnej Europy ze stabilnymi instytucjami i prezydencją na dwa i pół roku, oddaną wyłącznie sprawom europejskiej prezydencji.
Uważam, że są to racjonalne pomysły, które dadzą coś namacalnego wszystkim tym, którzy chcą Europy zapewniającej ochronę i przygotowanej na przyszłość - jak my, panie Daul, i pańska grupa - a nie Europy pełnej niepokoju i zmartwionej o przyszły los. Może być pan pewien, że niezachwiane poparcie pańskiej grupy było istotne dla prezydencji francuskiej i jej rezultatów.
Panie pośle Schulz! Trzeba odwagi, by zgodzić się na rozmowę z kimś spoza własnej opcji politycznej. Kiedy spotkaliśmy się z panem oraz posłem Daulem, już na początku przyznaliśmy, że nie będzie łatwo, ponieważ zbliżają się wybory europejskie, a to nieuchronnie stwarza dodatkowe obciążenie. Przyznam szczerze, że dla nas, prezydencji francuskiej - pan, panie Schulz i pańska grupa byli wymagającym partnerem - ale czy można mieć wam za złe gorliwą obronę waszych idei? Lecz byliście również partnerem odpowiedzialnym. Osobiście praca z panem była dla mnie wielką przyjemnością, jednocześnie każdorazowe pańskie czy posła Daula porady były dla mnie niezwykle inspirujące, gdyż zdaję sobie sprawę, że nie osiągnęlibyśmy tych rezultatów bez wspólnej pracy. Zwracam się do posła Cohn-Bendita - o wiele więcej odwagi wymaga wyciągnięcie ręki do drugiej osoby, aniżeli robienie zamieszania ze swojego miejsca i odgrywanie wieszcza.
Odwaga cechuje tę osobę, która coś buduje, a nie tę, która rzuca oskarżenia. Posłowie Schulz i Daul pozwolili nam budować, pchać Europę naprzód. Są i inni, którzy udzielili nam poparcia, mimo że nie podzielali naszego punktu widzenia, jak na przykład poseł De Sarnez, za co jestem jej ogromnie wdzięczny. Nie zaszkodziło to bynajmniej ich przekonaniom - mam na myśli posła Schulza czy poseł De Sarnez. Mówiąc wprost, europejska cywilizacja to: odpowiedzialni i pełni dobrej woli mężczyźni i kobiety, którzy starają się czynić postępy w zakresie określonych spraw. Pan mnie sobie nie wybierał, panie Schulz, ani ja nie wybierałem sobie pana, ale wspólna praca to nasza powinność. Udało się ją wykonać i przyznam, że z tego punktu widzenia jest to dla mnie wspaniałe doświadczenie.
Europę da się zmienić i do tego musimy dążyć. Powiedział pan, że dużo podróżowałem, ale dla przewodniczącego Rady Europejskiej, który nie lubi podróżować, lepiej byłoby nie podejmować się tej funkcji. Moim zdaniem jedynym sposobem na zbliżenie Europy do jej obywateli, Europejczyków jest pokazanie im, że ci, którzy czasowo odpowiadają za jej instytucje, przybywają, by rozmawiać i pokazywać ludzkie oblicze tych instytucji. Panie Schulz, podczas podróży, zwłaszcza podróży do Dublina, ale również Gdańska, Warszawy czy gdziekolwiek indziej odczułem, że w Europie brakuje nie tyle instytucji, ile twarzy. Ludzie muszą nas widzieć, ludzi z krwi i kości, aby przekonać się, że Europa to nie instytucjonalna hydra stworzona przez bezimiennych, ale przez konkretne osoby z ich słabościami. Nie chodzi o personalizację rzeczy, oczywiście nie tędy droga, ale być może posunęliśmy się za daleko, jeżeli chodzi o bezosobowość obowiązków różnych ludzi.
Powiem jedną rzecz, która być może zostanie odebrana jako naiwność: naprawdę pokochałem tę pracę i myślę, że ludzie, którzy przewodzą Europie, powinni kochać to, co robią. Jak bowiem mamy sprawić, by ludzie pokochali Europę, kiedy nie kochamy tego, co sami robimy? Będąc we Francji, miałem okazję powiedzieć jednemu z moich ministrów, że Parlament Europejski jest niezwykle ważny, że niezwykle ważna jest Europa. Jeśli sami nie będziemy szczęśliwi, dumni i zafascynowani własną pracą - jak wy wszyscy - to czy możemy oczekiwać od Europejczyków fascynacji Europą?
Istniało podejście do tworzenia Europy, które było zdaniem obywateli zbyt chłodne, zbyt technokratyczne. W technokracji nie chodzi bynajmniej o wiedzę techniczną; oznacza to nieangażowanie żadnych uczuć. Moim zdaniem Europa jednak zasługuje na uczucia. Tak czy inaczej, doceniam pańskie uznanie: być może się nie zgadzaliśmy, panie Schulz, lecz czegoś się od siebie nawzajem nauczyliśmy. Pan w żaden sposób nie zmienił swoich przekonań, a i ja nie zmieniłem swoich. Pokazaliśmy jednak, że aby budować, jesteśmy potrzebni sobie nawzajem, i to moim zdaniem jest wielki moment demokracji.
Pośle Watson, pamiętam, że mówił pan o Carli. Dziś mówił pan o Angeli. Ma pan dobry gust, panie Watson. Cenię sobie pańskie uwagi!
(Śmiech)
(Oklaski)
Przyznam, że bardzo dobrze pracowało mi się z panem Watsonem, który jest człowiekiem bardzo wymagającym. Doceniam pańską sumienność, znajomość rzeczy oraz dokładność. Musiałem pójść na kompromisy, a pan przyznał, że były one rozsądne. Nie będę zaprzeczał przed Parlamentem - kompromisy były zawierane. Kto w Europie może powiedzieć, że idzie do do Rady Europejskiej, nie słucha nikogo innego i odchodzi osiągnąwszy satysfakcję w każdej sprawie? Jedyną kwestią nie jest kwestia tego, czy zawierać kompromis, który jest przecież wpleciony w konstrukcję europejską, ale kwestia posiadania wiedzy, czy kompromis jest rozsądny.
Uświadomiłem sobie, że zapomniałem o czymś powiedzieć, za co przepraszam: chodzi o VAT. Mimo wszystko to dziwne - tu pan Barroso sprostuje moją wypowiedź, jeśli trzeba - że kiedy państwo zamierza obniżyć VAT na wszystkie produkty, może podjąć całkowicie samodzielną decyzję. Jeżeli natomiast pragnie obniżyć VAT na jedną kategorię produktów, to musi poczekać na zgodę pozostałych państw. Proszę mnie zrozumieć, panie Watson: po prostu chcę każdemu przypomnieć o naszych obowiązkach. Który obywatel europejski to zrozumie?
Nie przedstawiłem swojego osądu decyzji Gordona Browna. Jest on szefem rządu i cenię go. Był niezwykle pomocny w walce z kryzysem finansowym, ale zdecydował o obniżeniu VAT w swoim kraju. Wszyscy obywatele europejscy - każdy ma prawo do własnej opinii na ten temat - powinni się temu przyjrzeć i zapytać własny rząd. Jeśli ktokolwiek z nas chce obniżenia podatku VAT tylko od jednego produktu, musi zwrócić się do tych samych obywateli: "przykro mi, ale decyzja musi być jednomyślna!” Uważam, że ta zasada nie powinna dłużej obowiązywać. Zasada musi być taka sama dla wszystkich. Pragnę również powiedzieć Komisji, że nie uważam, jakoby rozsądne było utrzymanie jednomyślności. Każdy ma prawo do pomysłów i nie powinien się bać, ilekroć wpadnie na nowy pomysł. Zwrócił się do mnie w tej sprawie pan Watson i zamierzam zająć się tym dogłębnie.
Wraz z panem Barroso przedłożyliśmy Radzie projekt decyzji. To ważne, gdyż już od trzech lat rozmawiamy o problemach dotyczących zmniejszenia VAT. Zostało postanowione - w istocie zawiązaliśmy porozumienie zaproponowane przeze mnie i kanclerz Niemiec Angelę Merkel - że skończymy rozmowy, a w marcu zapadnie decyzja w Radzie Ecofin. Sądzę, że to rozsądne porozumienie; teraz należy podjąć decyzję.
Istnieje cały złożony problem tzw. czystych produktów. Przyznam panie Watson, że to nielogiczne, by czysty produkt kosztował więcej niż produkt zanieczyszczający środowisko. Jeśli kraje chcą obniżenia stawki VAT w celu promowania budownictwa o wysokiej jakości środowiskowej, produkcji mniej zanieczyszczających środowisko samochodów czy ekologicznych wyrobów, to powinno się im na to pozwolić. Pozwolę sobie zauważyć jeszcze jeden drobiazg: VAT na ciemną czekoladę ma obniżoną stawkę, podczas gdy VAT na czekoladę mleczną wynosi 19,6%. Jak należy to rozumieć? Osobiście żałuje, że tak jest, gdyż wolę czekoladę mleczną, ale rzecz jasna mówię tylko za siebie.
Jeżeli chodzi o książki i produkty kultury, sytuacja przedstawia się gorzej. Europa winna czerpać korzyści z tego, że więcej mówi się o kulturze i sporcie. Co się tyczy produktów kultury, VAT na książki wynosi 5,5% - bardzo mądra decyzja. Jak należy zatem rozumieć to, że VAT na filmy i płyty CD wynosi 19,6%? Są to produkty kultury: Niebawem filmy całkiem znikną ze sprzedaży - będą bowiem "spiracane” - to samo dotyczy płyt CD w Europie. Rozwiązanie problemów dotyczących kultury leży w interesie ogółu. Ta sama argumentacja dotyczy usług tworzenia miejsc pracy. Mam nadzieję, że ministerstwa finansów na Radzie Ecofin w marcu odbiorą komunikat od głów państw i szefów rządów.
Panie Watsonie, muszę nawiązać do liczby komisarzy. Moja opinia jest następująca: to, czy w składzie Komisji znajduje się 24, 27, czy też jutro 33 komisarzy, niczego nie zmienia. Jestem przekonany, że w istocie powinniśmy zwiększyć uprawnienia przewodniczącego Komisji. To moja osobista opinia, którą się z panem dzielę. Czemu? Gdyż tylko przewodniczący Komisji może zadbać o wspólną doktrynę dla wszystkich komisarzy, którzy napotykają na różne sytuacje na tym samym rynku.
Dodam jeszcze jeden, ostatni punkt. Nie uważałem, jakoby miało sens tłumaczenie państwom członkowskim, że powinniśmy wybierać przewodniczącego Rady na dwa i pół roku i w związku z tym prezydencja Rady, zmieniająca się co sześć miesięcy, by pozostała, lecz w wymiarze wirtualnym, a jednocześnie wycofalibyśmy prawo każdego państwa do posiadania komisarza. Nie wydaje mi się, aby to wzmocniło Komisję. Jest to zatem kompromis, który wynegocjowałem i zaproponowałem, gdyż sądzę, że przyda się na przyszłość.
Panie Cohn-Bendit, z panem zawsze dzieją się dziwne rzeczy! Kiedy zaprosić pana na lunch, prywatnie jest pan uprzejmą, tolerancyjną i miła osobą: docierają do pana argumenty innej osoby. Można pomyśleć, że kiedy tylko pojawia się kamera telewizyjna, zaczyna pan szaleć. Ten sam człowiek, z którym tak dobrze obcuje się na stopie prywatnej...
(Oklaski)
...w którego towarzystwie można mile spędzić czas - nagle się zmienia i aż chce się powiedzieć opinii publicznej, która nas obserwuje: "nie wierzcie w świat obrazów właśnie przedstawiony. Daniel Cohn-Bendit jest o wiele lepszą osobą; nie jest karykaturą samego siebie, jaką właśnie wam pokazał”.
Powiem panu, pośle Cohn-Bendit, dlaczego tak się dzieje, ponieważ znam pana od bardzo dawna. Często do siebie telefonujemy i trzy razy jedliśmy razem lunch w Pałacu Elizejskim. Wprawdzie raz przybył pan spóźniony, ale nie wysłałem wtedy po pana eskorty motocyklowej. Aby kolejnym razem pan się nie spóźnił, wysłałem eskortę. Nie odmówił pan, co dowodzi, że chce pan uszanować zasady Republiki, ale przede wszystkim jest pan prawdziwym Europejczykiem, kiedy mówi pan o Europie. Kiedy jednak zwraca się pan do mnie w sposób, w jaki pan to uczynił, to traci pan swą europejskość, ponieważ skandaliczne zachowanie jest nieeuropejskie, skandaliczne zachowanie jest w Europie potępiane. Proszę pozostać człowiekiem, którego znamy i lubimy, a będę mógł powiedzieć panu Schulzowi: "spójrz, zdołałem nieco zmienić Europę, ale nie Daniela Cohn-Bendita”.
(Oklaski)
Bardzo dziękuję pani Muscardini za poparcie. Chcę jednak powiedzieć jedną rzecz: wspominałem o Niemczech, które udzieliły nam poparcia, jak również o Wielkiej Brytanii; byłem zadowolony z poparcia Włoch, które wcale nie było takie oczywiste przy pakiecie w sprawie energii i zmian klimatu. Niech przewodniczący Komisji mnie poprawi, jeśli trzeba. Wiele państw zajęło stanowiska już na początku i przyznam, że rząd włoski i pan Berlusconi ułatwili nam zadanie podczas ostatniej Rady Europejskiej. Mówię to, bo taka jest prawda, a nie dlatego by okazać względy tej czy innej osobie. Mówię to, ponieważ by zbudować konsensus w Europie każdy musi mieć pewność, że ceni się go nie za obronę interesów krajowych, a interesów europejskich. Pani poseł Muscardini! Ma pani całkowita rację: naszym priorytetem stała się gospodarka realna, a w 2009 roku zobaczymy po dotkliwości kryzysu oraz stanie pewnych sektorów przemysłu, czy trzeba zrobić więcej, niż zdecydowaliśmy dotąd.
Panie Wurt! Cenię sobie dyskusje, które razem odbyliśmy, a zwłaszcza doceniam to, że popiera pan prawo do prowadzenia polityki w Europie. Ogromnie brakowało prowadzenia prawdziwej polityki w Europie, oferowania wyborów politycznych Europejczykom przy poszanowaniu tolerancji i otwartości względem siebie. Polityka musi wrócić do Europy! Czym jest polityka? To dawanie wyboru! Nie jest to reprezentowanie ludzi wyznających te same poglądy, i w tym miejscu odpowiedzi dla pana Wurtza przypomnę, co powiedział poseł Farage. Wymagana jest jasność!
Mamy państwo, które odrzuciło traktat lizboński. Rozumiemy ten sprzeciw, staramy się znaleźć na niego odpowiedź. Można powiedzieć: "uwaga, to zakrawa na dyktat!”. A czy to, że jedno państwo stawia pozostałe 26 w określonej sytuacji, funduje im politykę, której sobie nie życzą, nie zakrawa na dyktat?
(Oklaski)
Pośle Farage - zwracam się tu także do posła Wurtza - ja również znalazłem się w takiej samej sytuacji we Francji. Francja odrzuciła konstytucję większością 55%. Francja musiała podjąć wysiłek w celu ponownego rozważenia tej sprawy. Jaki wysiłek? W czasie kampanii zobowiązałem się, jako jedyny z kandydatów, że nie będę organizował referendum. Przyjmuję odpowiedzialność polityczną za ten krok; byłem oddany sprawie traktatu lizbońskiego. Jak można powiedzieć, że to niemal faszyzm, prosić naszych irlandzkich przyjaciół o ponowne głosowanie? Co mamy zatem powiedzieć o pozostałych 26 krajach, które ratyfikowały traktat, część z nich również w drodze referendum i które z tego punktu widzenia powinny wyrzec się swego wyboru?
Prawda jest taka, że Europa potrzebuje Irlandii. Stanowimy 27 państw i chcemy wprowadzić traktat lizboński we wszystkich 27 państwach. Każde z nich jest teraz świadome swojej odpowiedzialności. Jeśli Irlandczycy chcą komisarza europejskiego, to mamy Lizbonę, gdyż traktat nicejski nie przewiduje komisarza europejskiego dla każdego z państw. Jeśli Irlandczycy dobrze zrozumieli sytuację, to wydaje się, że byli szczęśliwi, kiedy cała Europa stanęła za Irlandią podczas zawieruchy finansowej, która prawie porwała Irlandię, i że byli bardzo szczęśliwi, kiedy przewodniczący Komisji znalazł rozwiązanie - co było niełatwe - zapewniając rządowi irlandzkiego jako pierwszemu daleko idącą możliwość zapewnienia gwarancji dla wszystkich banków, wszystkich produktów bankowych, zapominając na chwilę, że zagraniczne banki w Irlandii musiały być potraktowane tak samo, jak banki irlandzkie.
Sądzę, że z tej perspektywy kryzys zmusza opinię publiczną do zatrzymania i refleksji. Panie Wurtz! Nikt nie może zostać sam podczas sztormu. Uważam, że ponowne głosowanie jest dla Irlandczyków ważne, a ja wszystkimi siłami będę walczył wespół z irlandzkim rządem o to, by naród ten powiedział "tak”. Ewentualne weto będzie wyborem politycznym. Czy wtedy pozostałe 26 państw ma wyrzec się swoich ambicji? Jeśli znajdziemy się w takim położeniu, potrzebna będzie przede wszystkim debata.
Wreszcie, pośle Farage, muszę panu oznajmić, że aprobuję odważne i rozsądne stanowisko pana Pötteringa wobec prezydenta Klausa. Każdy wymaga szacunku, ale by zyskać szacunek, należy go okazywać innym, i czasami można poczuć się zaskoczonym oświadczeniem prezydenta jednego z wielkich państw Unii Europejskiej. Oczekuje on szacunku, co jest ze wszech miar zrozumiałe, lecz szczerze mówiąc zdjęcie flag europejskich z każdego publicznego budynku w tym wielkim państwie, Czechach, to był dla obecnych tu Europejczyków bolesny widok. Takie zachowanie nie przyniosło nikomu chluby i cieszę się, że premier Topolanek miał odwagę oprzeć się tym tendencjom.
Przewodniczący Pöttering oraz przewodniczący grup mogą zawsze liczyć na pełne poparcie prezydencji. My nie traktujemy przewodniczących grup politycznych w ten sposób, nie traktujemy przewodniczącego Parlamentu Europejskiego w ten sposób, ani nie traktujemy w ten sposób symboli Europy, niezależnie od przekonań politycznych; taka sytuacja nie ma miejsca i nie powinna mieć miejsca.
(Oklaski)
W końcu, pośle Gollnisch, oznajmił pan, że Europa jest niedostosowana do potrzeb. To pana niezmienny pogląd i rzecz jasna szanuję go, lecz widać też, że państwa członkowskie pozostawione samym sobie również okazują się niedostosowane do potrzeb. Mówi pan, że działaliśmy każdy na własną rękę, lecz to nie było tak. Jeśli każdy osobno zdecydowałby o udzieleniu wsparcia dla banków, to żaden bank nie otrzymałby wsparcia. Ani jeden, z tego prostego względu, że banki europejskie mają wspólne pożyczki i dzierżą wspólne ryzyko. Jeśli każdy z nas by oznajmił: "poradzimy sobie sami”, to cały system by się załamał, bez szans na wsparcie, sukces czy powrót do równowagi. Oczywiście decyzje należą do państw członkowskich, jako że to państwa członkowskie uchwalają własne budżety, lecz decyzje te należało podjąć w sposób skoordynowany.
Na tym zakończę. Europa jest silna, kiedy ma wsparcie silnych i odpowiedzialnych państw, a ponieważ państwa te są silne, to dopuszczają potrzebę kompromisu w interesie europejskim. Wielkim błędem jest myślenie, że silna Europa wymaga słabych państw. Moim zdaniem silne państwa są potrzebne do budowania silnej Europy, gdyż tylko silni potrafią wyciągnąć dłoń i pójść na kompromis. Tylko słabych cechuje sekciarstwo i zamykanie się od środka. Uważam, że musimy dobrze wykorzystać tę kryzysową lekcję.
Na tym zakończę. Oznacza to, że wielkim państwom Europy nie przysługuje więcej praw niż najmniejszym, lecz być może mają więcej obowiązków. Wadą w ostatnich latach było to, że to wielkie państwa czasem próbowały uchylać się i migać od odpowiedzialności, którą powinny przyjąć. W kryzysie nie tylko prezydencja podjęła odpowiedzialność, wszystkie wielkie kraje zrobiły to samo. Mamy te same prawa co inni, lecz większe obowiązki. Mówię to z głębi moich europejskich przekonań.
José Manuel Barroso
Panie przewodniczący! W skrócie poruszę dwa lub trzy punkty. Po pierwsze, w kwestii ambicji pakietu pragnę podkreślić, że ambicje pakietu w sprawie zmian klimatycznych zaprezentowanego przez Komisję zostają w ostatecznym kompromisie zatwierdzonym przez Radę Europejską utrzymane.
Z pewnością pojawiło się wiele ustępstw co do celów. Te ustępstwa były konieczne, by sprostać żądaniom niektórych państw członkowskich, lecz udało się odnieść sukces i uważam, że powinniśmy go sobie pogratulować, gdyż droga do niego nie była prosta, zważywszy na kryzys finansowy i gospodarczy. Ale jednak osiągnęliśmy sukces, utrzymując - co powtarzam - ambitne cele 3x20% do 2020 roku.
Co więcej, z pewnością słyszeliście, że historyczna decyzja Unii Europejskiej została z zadowoleniem przyjęta przez Sekretarza Generalnego ONZ oraz przez uczestników konferencji w Poznaniu. Stąd też sugeruję powstrzymanie Europy od powtórnego masochizmu w tej kwestii. Jesteśmy teraz światowymi liderami w tej dziedzinie. Żaden inny kraj, żaden inny region na świecie, czy to w Ameryce, Ameryce Łacińskiej, czy też w Azji nie uczynił niczego porównywalnego, ani nawet zbliżonego. Jeżeli zatem ktoś chce więcej, to może uczynić więcej, zachęcając innych do pójścia w ślady Europy, a nie kwestionując porozumienie, które naprawdę stanowi przykład dla reszty świata.
Oczywiście Komisja przedstawiła ambitny pakiet, wiedzieliśmy o tym od samego początku, ale mogę stwierdzić, że w duchu kompromisu udało się utrzymać podstawowe cele pakietu w sprawie zmian klimatu.
Co się tyczy ożywienia gospodarki oraz planu naprawy gospodarczej, muszę skorygować niektóre stwierdzenia dotyczące Stanów Zjednoczonych, które tu padły. Prawdą jest, że póki co Amerykanie niczego nie zaproponowali. Krążą pomysły, ale na prezentację musimy jeszcze poczekać. Powiem wam też, że jeżeli chodzi o politykę gospodarczą i monetarną, to wcale nie jest pewne, czy Stany zjednoczone są w stanie udzielić nam najlepszych sugestii. W każdym razie jesteśmy przekonani, że obecny kryzys, oprócz kwestii ściśle finansowych, powstał na skutek pewnych podstawowych zakłóceń makroekonomicznych. Amerykańska polityka monetarna i budżetowa okazała się co najmniej nierealistyczna. Przestrzegam zatem przed pomysłami, które mogą się pojawić - a już je zauważam - że powinniśmy postąpić dokładnie tak, jak Amerykanie. Nie jesteśmy w takiej samej sytuacji, poza tym uważam, że przydało by się nieco rozwagi, jeżeli pomyśleć również w kategoriach równowagi średnio- i długoterminowej.
Prezes Europejskiego Banku Centralnego faktycznie powiedział Radzie Europejskiej, że w Europie możemy przyjąć, iż zaangażowanie przynajmniej 1,2% naszego PKB odniesie automatyczny skutek stabilizujący. Oznacza to, że jeśli dodać działanie stabilizatorów gospodarczych do 1,5% PKB, który przyjęła Rada Europejska, to nie odbiegamy od ogłoszonych intencji - podkreślam, ogłoszonych przez prezydenta-elekta Stanów Zjednoczonych.
Tak samo całym sercem opowiadam się za zwiększeniem koordynacji działań w sferze gospodarczej ze Stanami Zjednoczonymi. Bez wątpienia - i są to konkluzje G20 - w celu ożywienia globalnej gospodarki potrzebny jest globalny wysiłek. Kryzys pokazał zakres wzajemnej zależności naszych gospodarek. Dlatego zaproponowaliśmy wspólną agendę w sprawie globalizacji, abyśmy mogli pracować nad ożywieniem gospodarczym również w obszarze atlantyckim.
Jeżeli chodzi o sprawy Komisji oraz rolę Komisji w instytucjach, dokładnie wyjaśnię moje zapatrywania na tę kwestię. Uważam, że w Europie nikt nie jest silniejszy dlatego, że inni są słabsi. Jest to zasadniczy błąd popełniany przez niektórych analityków oraz moich europejskich przyjaciół - tych, przyznam szczerze, którzy należą do najmocniej przekonanych, że na wzmocnieniu prezydencji w Radzie cierpi rola Komisji. Prawda jest natomiast zupełnie odwrotna. Mogę to stwierdzić teraz, bazując na doświadczeniu w pracy z dziewięcioma różnymi prezydencjami w Radzie.
Jeśli ktokolwiek uważa, że Parlament Europejski jest silniejszy, bo słabsza jest Komisja, bądź Komisja jest silniejsza, ponieważ Rada jest słabsza, to tkwi w kardynalnym błędzie. Przede wszystkim jest to pogląd niegodziwy i nie podpisuję się pod nim.
Dziś Unia Europejska stanowi na tyle złożony organizm, z 27 państwami członkowskimi mającymi różne priorytety, że tylko w duchu partnerstwa i wzajemnego wsparcia instytucje europejskie mogą osiągnąć zamierzone rezultaty. Oto dlaczego np. w odniesieniu do zmian klimatu wnioski pozostały te same, które Komisja złożyła kilka lat temu.
Naturalnie w naszym interesie leży dążenie do silnej prezydencji w Radzie, która zdoła osiągnąć konsensus z państwami członkowskimi. Oczywiście działania, inicjatywy i prace Parlamentu Europejskiego w tej sprawie są istotne. W związku z tym uważam, że powinna nastąpić zmiana paradygmatu. Znajdujemy się w sytuacji, w której instytucje muszą potwierdzać swoją władzę i przywódczą rolę nie poprzez umniejszanie roli innych instytucji, a przeciwnie, poprzez zwiększanie zdolności do znajdywania pozytywnych kompromisów, które zapewnią postęp europejskiej idei.
Podsumowując, odniosę się do niektórych oświadczeń czeskich przywódców politycznych. Powiem po prostu, że kiedy ktoś czyni porównanie między Związkiem Radzieckim a Unia Europejską, to dowodzi tym samym trzech rzeczy: po pierwsze, że nie pojmuje, czym był Związek Radziecki, po drugie, nie pojmuje, czym jest Unia Europejska, oraz po trzecie, ma bardzo mgliste pojęcie o demokracji i jej zasadach, a zwłaszcza o wolności i solidarności, które stanowią nasze europejskie zasady.
(Oklaski))
Timothy Kirkhope
Panie przewodniczący! Zacznę od wyrazów uznania dla roli, jaką odegrał prezydent Sarkozy podczas przewodnictwa w Radzie. Kiedy stał on u steru, to bez wątpienia wykazywał zaangażowanie i koncentrację. W szczególności przypominamy jego wkład w proces pokojowy w Gruzji po inwazji wojsk rosyjskich. Przypominamy również o jego determinacji na rzecz zapewnienia porozumienia w sprawie pakietu energetyczno-klimatycznego, co brytyjscy konserwatyści w pełni popierają, choć żałuję, ale nie możemy udzielić takiego samego poparcia dla traktatu lizbońskiego.
Uważam, że UE powinna nadal wieść prym w sprawach związanych z klimatem. Jednakże kryzys finansowy i gospodarczy niewątpliwie zdominował ostatnie sześć miesięcy. Pomimo twierdzeń brytyjskiego premiera, że jego reakcja na kryzys znalazła wielu zwolenników, nie zapominajmy o uwagach niemieckiego ministra finansów z ostatniego tygodnia, który powiedział pod adresem rządu brytyjskiego, że "ci sami ludzie, którzy nigdy nie posunęliby się do finansowania wydatków z deficytu” w przeszłości, obecnie "przerzucają miliardy” i że "przejście z polityki aktywizacji podaży aż do prostackiego keynesjanizmu jest karkołomne”. Również, nawiązując do brytyjskich stawek VAT, stwierdził, że "wszystko to zwiększy dług brytyjski do poziomu, który będzie odrabiać całe pokolenie.” Bardzo żałuję, ale minister ma całkowitą rację: gospodarka brytyjska zmierza w otchłań najdłuższej i najgłębszej recesji ze wszystkich największych gospodarek unijnych, a brytyjski premier stracił resztki rozwagi fiskalnej i należytego zarządzania gospodarką.
Panie prezydencie Sarkozy, to była sytuacja, w której brytyjski premier powinien był podążyć za innymi przywódcami europejskimi oraz faktycznie zaprowadzić dyscyplinę, którą wykazały inne państwa w zarządzaniu gospodarką. Ponownie gratuluję pańskiej sześciomiesięcznej kadencji. Żywię nadzieję, że kolejne sześć miesięcy okaże się pomyślne dla narodów Europy.
Bernard Poignant
(FR) Panie przewodniczący! Twierdzenie, jakoby pańska prezydencja była idealna, byłoby nie na miejscu, ale nieuczciwością byłoby również twierdzenie, że była ona porażką. Nauczyła mnie jednej lub dwóch rzeczy.
Obecny czas to czas przemiany, gdyż począwszy od tej prezydencji, gdy na rynku pojawią się problemy, z rozwiązaniem będzie spieszyć państwo. Mam nadzieję, że ta przemiana jest głęboka i trwała. Jako francuski socjalista z satysfakcją dowiedziałem się, że źródło problemów tkwi nie w 35-godzinnym tygodniu pracy a w bankach, a "Lady 35 Godzin” okazała się lepsza niż "Pan Madoff”.
Druga lekcja jest taka, że na zakończenie prezydencji będzie pan zmuszony przywrócić lepsze stosunki między Francją a Niemcami, gdyż na początku doszło do wstrząsu z powodu Unii dla Śródziemnomorza. Kanclerz Niemiec nie zostaje zaproszona na ważne spotkanie, a następnie żądamy od niej oraz od Niemiec zapłaty, jak to miało miejsce w 1918 roku tytułem reparacji, w 1945 roku na odbudowę, w 1955 roku tytułem składki, bądź w 1990 roku w związku ze zjednoczeniem. Tak, bronię Niemiec. Czy ty to widzisz, Martin? Występuję w ich obronie. Zna pan francuskie powiedzonko: "nie wspinaj się na palmę kokosową, jeśli masz dziurę w spodniach”. Uważam, że należy nieco uporządkować sprawy i trzeba odbudować stosunki francusko-niemieckie.
Wreszcie, aby prezydencja odniosła sukces - to doprawdy wyborna lekcja - musiał pan otoczyć się dwoma socjalistami: Bernardem Kouchnerem, byłym ministrem w gabinecie Mitterranda, oraz panem Jouyetem, który pracował z premierem Jospinem i premierem Delorsem. Zwracam się do pana Le Maire'a, nowego ministra: uważaj na prezydenta Sarkozy'ego, to człowiek Villepina. Sadzę, że zna pan inne powiedzonko: "Wybaczam wszystkim którzy mnie obrazili, lecz nie wyrzucam listy!”
(Oklaski)
Przewodniczący
Bardzo dziękuję, pośle Poignant. Niemal nasuwa się pytanie, czy nie zechciałby pan dołączyć do składu rządu.
Marielle De Sarnez
(FR) Panie przewodniczący! Prawdopodobnie możemy już powrócić do Europy.
Stojąc w obliczu kryzysu regionalnego, finansowego, gospodarczego, społecznego i klimatycznego, prezydencja francuska była trapiona przez agendę światową. Potrafiła odpowiedzieć, i niesiona impetem pańskich działań, zdołała podjąć wyzwania. Uważam takie stawianie sprawy za właściwe i użyteczne. Warto również przyjrzeć się wspólnie, co pozostaje do zrobienia, aby reakcje na kryzys były możliwie najpełniejsze.
Nasza rekcja na kryzys była skoordynowana i raczej dobrze przemyślana, lecz teraz uważam, że należy przystąpić do działań i rozpocząć stawianie fundamentów systemu ładu globalnego, nie tylko w zakresie regulacji. Afera Madoffa dowiodła ponad wszelką wątpliwość, że potrzebujemy monitorowania, a również systemu kar. Potrzebujemy europejskiego regulatora, a w stosownym czasie przyda się europejski prokurator.
Podobnie, mamy wiele do zrobienia w reakcji na kryzys gospodarczy i społeczny. Europejski plan, jak państwo wiedzą, niestety nie dorasta do planu amerykańskiego. Potrzeba nam wielkich projektów, innowacji, badań naukowych, infrastruktury, zrównoważonej adaptacji. Oto co powinno się znaleźć w europejskim planie działań w nadchodzących miesiącach.
Podobnie musimy wyciągnąć z kryzysu wnioski na przyszłość, pracując nad poprawą spójności finansowej i monetarnej, zwłaszcza w strefie euro, co nawiasem mówiąc pomoże rozstrzygnąć nieporozumienia między Francją a Niemcami, dając nam pole manewru, które bardzo się przyda w czasie recesji, kiedy - mam nadzieję - najszybciej jak to możliwe powróci wzrost, oraz przywracając centralną rolę Komisji, ponieważ bez względu na okoliczności nie może ona odstępować od prawa inicjatywy. W czasie kryzysu jest to raczej obowiązek inicjatywy, którą moim zdaniem powinniście mieć.
Wreszcie, podczas pańskiej prezydencji osiągnęliśmy kompromis w kwestii kryzysu klimatycznego. Nie jest on doskonały, tym niemniej jest. Żałuję tylko, że pozostawia on na uboczu ważką kwestię pomocy dla krajów rozwijających się, które nadal cierpią skutki zmian klimatu, za które nijak nie ponoszą odpowiedzialności.
Dlatego też, panie przewodniczący, jeżeli chodzi o wszystkie te sprawy, żywię nadzieję, że jutro Europa zdoła zaspokoić oczekiwania naszych współobywateli.
Ian Hudghton
Panie przewodniczący! Prezydencja francuska faktycznie stanęła w obliczu wielu wyzwań, choć kwestią sporną jest to, czy Rada należycie sprostała wyzwaniu związanemu ze zmianami klimatu.
Co się tyczy gospodarki, usłyszałam, jak pan Sarkozy stwierdził, że Irlandia pierwsza udzieliła wsparcia bankom, a teraz robi to cała Unia Europejska, co jest bardziej prawdziwym twierdzeniem, aniżeli ostatnie przejęzyczenie Gordona Browna, że samodzielnie ocalił świat.
Ponownie dziękuję rządowi irlandzkiemu za pokazanie, jak wpływowe mogą być małe państwa członkowskie w Unii Europejskiej. Dziękuję też narodowi irlandzkiemu za "przeszkadzanie” - jak wyraził się prezydent Sarkozy - w ratyfikacji traktatu lizbońskiego. Gwarancje dane Irlandii pomogą również mojemu krajowi, Szkocji, gdyż podkreślają one, że w Europie jest niezależność skarbowa, i że my jako suwerenne państwo członkowskie możemy wyznaczyć komisarza.
Pan Sarkozy stwierdził, że nie ma mowy o silnej Europie bez Europy zjednoczonej. Pozwolę sobie przypomnieć, że jedność w różnorodności to nie tylko slogan, a idea, do której powinniśmy dążyć: nie możemy zatracić tego, z czego jesteśmy dumni jako Szkoci, Walijczycy, Irlandczycy, Francuzi, Czesi czy każdy inny naród, jako obywatele - a nie poddani - Unii Europejskiej.
Brian Crowley
(GA) Panie przewodniczący, szczyt Unii Europejskiej na szczeblu głów państw, który odbył się w zeszłym tygodniu, był spotkaniem bardzo budującym z punktu widzenia Irlandii oraz całej Europy. Rada Europejska zatwierdziła europejski plan naprawy gospodarczej wart 200 miliardów euro.
Najważniejsze, że kiedy patrzymy na wyniki Rady Europejskiej, oddajemy sprawiedliwość, komu się należy. Rozwiązania i kompromisy dla tych trudnych lub wyglądających na trudne do rozwikłania problemów powstały nagle niczym śmietana na mleku. Gratuluję panu, prezydencie Sarkozy, poczynionych wysiłków, zwłaszcza w sprawie Irlandii. Bardzo doceniamy osiągnięty kompromis, który umożliwia powtórne podjęcie decyzji przez naród irlandzki w sprawie traktatu lizbońskiego.
Nawiążę szybko do wystąpień niektórych kolegów z dziś i wczoraj w sprawie moich rzekomych słów wypowiedzianych w Pradze w zeszłym tygodniu. Po pierwsze, nigdy nie wspominałem o moim ojcu, choć znalazła się o nim wzmianka w zapisie ze spotkania udostępnionym przez prezydenta Klausa. Po drugie, wcale nie powiedziałem, że Irlandczycy pragną Europy. Powiedziałem natomiast, że to, co się stanie z traktatem lizbońskim, zależy od woli narodu irlandzkiego.
Zważywszy na nasze doświadczenie - zwłaszcza z ostatnich sześciu miesięcy - to, czego naprawdę potrzeba Europie, by iść naprzód, to współdziałanie, koordynacja i wspólna praca, aby osiągnąć wspólne cele na zasadach zrozumienia i tolerancji dla odmiennych poglądów oraz odmiennych cykli gospodarczych, które istnieją w Unii Europejskiej.
(FR) Panie przewodniczący! Mój francuski jest fatalny, proszę mi wybaczyć. Pańska prezydencja przywróciła wielki projekt europejski, projekt Unii Europejskiej z wielkim sercem, na podstawie równości i ciężkiej pracy w Europie oraz na świecie. Dziękuję i powodzenia!
(Oklaski))
Bairbre de Brún
(GA) Panie przewodniczący, Irlandia powinna być w Unii Europejskiej. Współpraca z europejskimi partnerami jest bardzo cenna. Jednakże sposób, w jaki podchodzi się do kwestii weta w Irlandii, nie buduje dobrej woli. Może on nawet podsycać sprzeciw w całej Europie, a nie tylko w Irlandii.
Nawet Rada odmówiła wprowadzenia zmian w traktacie lizbońskim. Zamiast tego należy zachęcać oraz nakłaniać obywateli irlandzkich do zmiany stanowiska.
Rada nie zajęła się prawdziwymi niepokojami Irlandczyków w kwestii militaryzacji UE, praw pracowników oraz usług publicznych. Rozdźwięk między przywódcami Unii a obywatelami się pogłębia z powodu reakcji na weto w Irlandii i w innych krajach.
Konkluzje Rady nie dają należytych gwarancji w dziedzinach, w których te gwarancje są potrzebne. Odmawia się podania pozytywnych powodów głosowania za traktatem lizbońskim. Zamiast tego dopuszcza się atmosferę lęku. Niektóre sprawy się zagmatwały. W trakcie powtórnego referendum będzie panować lęk i dezinformacja.
jeżeli chodzi o konkluzje Rady dotyczące pakietu w sprawie energii i zmian klimatu, bardzo ważne jest, aby zostały przyjęte właściwe przepisy oraz prawnie wiążące cele. Jednakże część pakietu rozczarowuje i nie jest tak wyrazista, jak powinna być.
Bernard Wojciechowski
(PL) Panie prezydencie! Już w październiku tego roku pojawiły się na łamach prasy informacje, że prezydencja czeska może być ignorowana. Mówiło się też o pana propozycji objęcia prezydencji w grupie państw euro jako o próbie pośredniego, w ten sposób, kontrolowania Czechów. Chciałbym zatem od pana usłyszeć, jak ustępująca prezydencja zamierza zachować się wobec tej nowej czeskiej prezydencji?
Panie prezydencie, w tej Izbie dwa miesiące temu, w odpowiedzi na moje pytanie o prezydenta Kaczyńskiego powiedział pan, że będzie pan go przekonywać i że umów się dotrzymuje. Nikt nie podejrzewał jednak, że Kaczyński będzie sugerował się opinią nie brata, a obywateli irlandzkich. Czy jednak podobnie będzie pan przekonywał prezydenta Klausa? Czy też rozmów w ogóle już nie będzie? I na zakończenie, panie prezydencie, życzę miłego słuchania Elvisa.
Sylwester Chruszcz
(PL) - Szanowny panie prezydencie! Jestem jednym z tych posłów tej Izby, którzy nie będą panu gratulować sukcesów w tej półrocznej prezydencji. Uważam bowiem, że dwa sztandarowe projekty, które forsował pan przez ostatnie pół roku są po prostu szkodliwe. W dodatku szkodliwe nie tylko dla mojego kraju, ale także dla całej Europy. Przyjmowanie obecnie pakietu klimatycznego, nawet w nieco bardziej akceptowalnym, lecz wciąż złym kształcie jest po prostu absurdem. Reanimacja traktatu lizbońskiego, który został odrzucony w ogólnonarodowym referendum w Irlandii jest z kolei kpiną z demokracji. I proszę nie mieć złudzeń, że kupi pan w Polsce większe poparcie dla Lizbony dzięki jednemu dodatkowemu miejscu w Parlamencie Europejskim.
Panie prezydencie! Nawet jeśli dzięki talentowi dyplomatycznemu skłonił pan w zeszłym tygodniu w Brukseli pozostałych szefów państw i rządów, aby poparli pana kontrowersyjne pomysły, mam nadzieję, że obywatele suwerennych państw w przyszłorocznych wyborach do Parlamentu Europejskiego powiedzą tym pomysłom: nie!
Hartmut Nassauer
(DE) Panie przewodniczący, panie urzędujący przewodniczący Rady! Jeśli nawet poseł Schulz wyraża się pozytywnie o prezydencji francuskiej, to musiała ona być doprawdy błyskotliwa, gdyż jak dotąd socjaliści nie należeli do wielkich zwolenników prezydenta Sarkozy'ego.
W imieniu Grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci) i Europejskich Demokratów zapewniam pana, panie prezydencie Sarkozy, że pańska prezydencja była nadzwyczajna i odniosła wielki sukces. Podjął pan zdecydowane i skuteczne działania wobec obu kryzysów, do jakich doszło w tym roku. Przydał pan Unii Europejskiej wagi politycznej oraz poprawił jej reputację na świecie. Bez wątpienia odzyskał pan cześć zaufania jej obywateli i co nie mniej ważne, w tych ciężkich czasach zdołał pan uwypuklić korzystne i stabilizujące oddziaływanie naszej wspólnej waluty, euro. W skrócie mieliśmy szczęście, że okazał się pan właściwym człowiekiem na właściwym miejscu we właściwym czasie. Chciałbym, żeby o kolejnej prezydencji można było powiedzieć to samo.
Pakiet w sprawie energii i zmian klimatu to sukces Rady. Powinniśmy jednak pamiętać, że to decyzja, która sięga daleko w przyszłość, a jej pełne skutki staną się odczuwalne, kiedy większości z rządzących nie będzie już na stanowiskach, w związku z czym nie poniosą oni odpowiedzialności za te skutki. Musimy dokonać trudnego wyboru między celami polityki klimatycznej, które w pełni popieram, a nieuniknionymi obciążeniami natury gospodarczej.
Poseł Schulz wezwał grupę PPE-DE do podjęcia tej decyzji. Naturalnie podejmiemy ją, ale najpierw spróbujemy przeczytać to, o czym mamy decydować. Jeśli podjęliście decyzję wczoraj, to nie mieliście pewnie okazji nawet zapoznać się z tekstem. Zdecydowaliście na oślep, kierując się lewicową polityką. Jeżeli chodzi o krytycyzm wobec pierwszego czytania, skoro pan Cohn-Bendit także roni krokodyle łzy, to całkowicie zgadzam się z pańskim krytycyzmem. Kto jednak nas do tego zmusił? Czy to Rada zakneblowała nam usta w toku procedury? Czy może Komisja dopuściła się szantażu? To większość Parlamentu podjęła tę decyzję. Podczas posiedzenia Konferencji Przewodniczących tylko Joseph Daul zagłosował za pierwszym czytaniem jako właściwą procedurą. Mam nadzieję, że wyciągniemy z tego wnioski, aby na przyszłość, przynajmniej przy tak ważkich projektach nie były akceptowane porozumienia z pierwszego czytania.
Poul Nyrup Rasmussen
Panie przewodniczący, zwracam się do prezydenta Sarkozy'ego:
(FR) "być proaktywnym w polityce, to najtrudniejsze zadanie
- Obaj to wiemy, panie prezydencie.
Jak sam pan powiedział, w Europie chodzi o kompromisy, lecz także o zapewnienie dynamiki. Właśnie o to chodzi. Uważam, że zawiódł pan Europę najdalej, jak mógł pan podążyć oraz najdalej, jak dało się zabrać 27 szefów państw, lecz proszę nie wyolbrzymiać rezultatów. Zwracam się z tym zwłaszcza do przewodniczącego Barroso. Proszę nie wyolbrzymiać rezultatów. Jeśli będzie pan to czynił, to podważy pan zaufanie pokładane przez zwykłych ludzi w Unii Europejskiej. Obecnie mamy kryzys gospodarczy, który jeszcze się nie skończył. Jak pan powiedział, nie skończył się. Proszę nie mówić ludziom, że pakiet stymulacji gospodarczej odpowiada 1,5% PKB. To nieprawda. Jeśli od tego wyliczenia na chwilę odejmiemy gwarancje kredytowe, przyjrzymy się rzeczywistym inwestycjom oraz prawdziwemu popytowi, to średnia wartość spadnie do ok. 0,6 % PKB Unii Europejskiej. Tak, panie Barroso. Potwierdzają to kalkulacje ekonomiczne instytutu Bruegel i Uniwersytetu Kopenhaskiego. Proszę zatem o ostrożność.
Tylko dwa kraje - choć Wielka Brytania została poddana krytyce przez Niemcy - przewidują bodziec dla gospodarki w wysokości 1% PKB, a mianowicie kraj pana Zapatero i kraj pana Gordona Browna. Francja się do tego zbliża. Lecz prawdziwy kłopot póki co dotyka Berlin. Nie rozumiem tylko, jak Angela Merkel, kanclerz Niemiec może opowiadać ludziom, że to, co obecnie robią dla zatrudnienia w Europie w zupełności wystarczy. Tak niestety nie jest.
Panie przewodniczący! Nie zgadzam się z wypowiedzią Grahama Watsona. Nie powinien pan odpoczywać. Powinien pan utrzymać swoją energię, ponieważ już wkrótce - na wiosnę - będziemy potrzebować kolejnego pakietu stymulacyjnego. Mam nadzieję, że będzie pan aktywny 2 kwietnia w Londynie, no i oczywiście podczas wiosennego szczytu. Jak pan sam stwierdził, zbliżenie Europy do obywateli polega na zapewnieniu ludziom pracy.
Przewodniczący
Panie i panowie, prezydent Sarkozy niebawem nas opuści. Oddam mu teraz ponownie głos. Następnie zostaną z nami panowie Borloo i Le Maire.
Nicolas Sarkozy
urzędujący przewodniczący Rady. - (FR) Panie i panowie! Dziękuję za poparcie, panie pośle Kirkhope. Pragnę skorzystać z okazji i zwrócić się do członka brytyjskiej Partii Konserwatywnej, by podkreślić ten ważny dla nas w Europie fakt, że tak wielka partia, brytyjska Partia Konserwatywna pozostaje głęboko zaangażowana w integrację europejską.
Nie mam nic wspólnego z polityką w Wielkiej Brytanii. Macie młodego lidera, pana Camerona i jesteście partią o długiej historii. Potrzebujemy was w Europie, bo nic - panie Kirkhope - nie stanie się sukcesem samo z siebie. Nie wiem, jaka przyszłość czeka Gordona Browna, ani jaka przyszłość czeka pana Camerona, ale ktokolwiek obejmie przywództwo w Wielkiej Brytanii, będzie potrzebował innych, aby osiągnąć postęp, aby bronić jej interesów, aby zwyciężyć w Europie. To nie zrobi się samo. Dodam jeszcze jedno, mianowicie to, że zawsze byłem przekonany o szczególnej roli Wielkiej Brytanii w Europie. Czasami spotykałem się z krytyką, ponieważ to Wielka Brytania mówi wiodącym językiem na świecie, ponieważ ma dynamiczną gospodarkę, ale przemyślcie to. Spójrzcie, ile kosztuje Wielką Brytanię tak szczególna więź ze Stanami Zjednoczonymi, ile kosztuje ją tak szczególne zaangażowanie w usługi finansowe; pomyślcie - Europa potrzebuje Wielkiej Brytanii, lecz żywię mocne przekonanie, że i Wielka Brytania potrzebuje Europy.
Podczas wizyty w Wielkiej Brytanii powiedziałem, że entente cordiale między Francją a Wielka Brytanią nie wystarczy. Gordon Brown zasugerował entente formidable. Ze swojej strony uważam, że możliwe było wyjście z kryzysu finansowego silniejszym dzięki temu, że Wielka Brytania wybrała Europę. Przyznaję, że w przeszłości nasze stosunki były nienajlepsze, ale nie wdając się w politykę wewnętrzną uważam, że to prawda.
Panie Poignant! Prezydencja francuska nie jest ani idealna, ani - naturalnie - nie jest porażką, i dla pana, jako wiernego zwolennika pana Mitterranda, jest to idealne "ani..., ani”. Nie myśli pan zatem ani dobrze, ani źle. Tak naprawdę myśli pan, że jeśli osiągnąłem sukces, to za sprawą dwóch dobrych socjalistów... Cóż, panie Poignant: gdzie jest dwóch, tam jest i trzeci - Jouyet, Kouchner... Wyczuwam tu pewną nutę zazdrości! A poważnie, chcę zaprzeczyć opiniom wszystkich tych, którzy uważają, że między Francją a Niemcami doszło do poważnych nieporozumień. Mam tu sposobność do udzielenia wyjaśnień - mówiąc to, zwracam się również do pani poseł Marielle De Sarnez.
Oś francusko-niemiecka, przyjaźń między Francją a Niemcami, to nie kwestia wyboru: to nasza bezwzględna powinność. Nasze dwa kraje znajdowały się w sercu największej tragedii XX wieku. To nie wybór - nie dlatego, że nie ja go dokonuję, ale dlatego, że to powinność wobec Europy i świata. Musimy iść ramię w ramię. Jestem głęboko przekonany - panie Poignant - że jest to obowiązek, który wykracza daleko poza osobę kanclerz Merkel, czy moją, a wcześniej panów Schrödera czy Chiraca: to jest rzeczywistość historyczna. Nie możemy doprowadzić do rozłamu między nami, właśnie dlatego, że nasza historia w ostatnim wieku była taka, a nie inna.
Jednocześnie - nie zamierzam nikogo urazić - muszę przyznać, że oś francusko-niemiecka nie może wyglądać tak samo w Europie 27 państw, jak w Europie 6 państw. W Europie sześciu, dziewięciu czy nawet dwunastu krajów, jeśli Niemcy i Francja zawierały porozumienie, to ono wystarczało, a reszta się przyłączała.
Tak było, ale dzisiejsza Europa wygląda zgoła inaczej i to dlatego nawoływałem do obustronnej przebudowy osi francusko-niemieckiej. Potrzebujemy jej, lecz nie możemy traktować osi francusko-niemieckiej, jakby wciąż było nas tylko 12 państw. Pamiętam, kiedy Niemcy i Francja doszły do porozumienia - nie za moich czasów - w sprawie kandydata na przewodniczącego Komisji, ten drugi ustąpił, ponieważ sprawiało to wrażenie arogancji. Podsumowując, przyjaźń między Francją a Niemcami jest nieodzowna, choć nie wyklucza ona innych porozumień, innych przyjaźni. To pierwsza rzecz, którą chciałem powiedzieć, ponieważ odnoszę wrażenie, że niektórzy patrzą na Europę przez 30-letnie okulary, choć należy raczej patrzeć perspektywicznie - myśląc o tym, co będzie za 30 lat.
Druga sprawa: kanclerz Merkel mocno broni niemieckich interesów. Ale kto jeśli nie ona ma to robić? Rzecz jasna nie możemy jej za to krytykować. Czyniła to z klasą, czyniła to z mocą, czyniła to z determinacją. Ja również bronię interesów mojego kraju. Czyż nie po to zostałem wybrany?
Dlatego czasami nie od razu się ze sobą zgadzamy. I co z tego? To najzupełniej naturalne. Czy demokracja bądź też duch kompromisu są niemożliwe dlatego, że chodzi o Niemcy i Francję? Tak, musiałem pójść na ustępstwa wobec pani Merkel; tak, ona również poszła na ustępstwa wobec mnie. I co z tego? To dla dobra Niemiec. Tylko dlatego, że chodzi o Niemcy i Francję, nie powinniśmy o niczym debatować, nie powinniśmy o niczym dyskutować? Nasi niemieccy przyjaciele nie byli zbyt zachwyceni Unią dla Śródziemnomorza. Doszło do nieporozumień. Wyjaśniłem je w drodze dyskusji. W czym zatem problem?
W każdym razie nie mam zamiaru tłumaczyć się z każdorazowego porozumienia z kanclerz Merkel, wzajemnego poparcia czy pomocy. Nie zapominam jednak o jednym - że Niemcy to państwo federacyjne, podczas gdy Francja ma raczej strukturę unitarną, choć zdecentralizowaną. Rytm oraz czas potrzebne na podjęcie decyzji nie są takie same. Zdolności pani Merkel czy jakiekolwiek błędy z mojej strony nie mają tu nic do rzeczy; chodzi o struktury obu państw, które się od siebie różnią. Ponadto Niemcy mają rząd koalicyjny. Nie jestem pewien, czy pani Merkel dobrowolnie wybrała socjalistów do swojego rządu. Natomiast za wybór socjalistów do mojego rządu odpowiadam ja. To druga różnica, lecz wyjaśnia ona również, dlaczego podejmowanie decyzji zajmuje tyle czasu.
W każdym razie Niemcy nie są atakowane, dlatego można spać spokojnie. Niemcy to największa gospodarka w Europie. Potrzebujemy Niemiec, a Niemcy potrzebują Europy. Należy jednak nadmienić, że ani Francji, ani Niemcom nie przysługuje więcej praw niż innym; mamy za to więcej obowiązków i z nimi również musimy sobie radzić razem. Nie martwcie się. Mam tego pełną świadomość.
Pani De Sarnez! Ma pani rację, jest jeszcze tyle do zrobienia. Nie będę wracał do pani uwag na temat prezydencji. Wciąż jest tyle do zrobienia. Mówiła pani, że potrzeba europejskiego organu regulacyjnego i ma pani zupełną rację. Powiedzmy sobie, jak wygląda stan rzeczy. Póki co nie udało się nam tego osiągnąć, gdyż niektóre mniejsze państwa uważają, że kiedy zabraknie krajowych organów regulacyjnych, to mogą pojawić się problemy dotykające ich suwerenności narodowej. Musimy wziąć to pod uwagę, lecz moim zdaniem potrzeba nam przynajmniej kolegium europejskich organów regulacyjnych.
Po drugie, czy potrzeba nam europejskiego prokuratora? To fascynująca debata, która obejmuje i inne kwestie, z pewnością lepsze współdziałanie.
Co się tyczy wielkich projektów, to ja z kolei proszę o wyrozumiałość, ponieważ 5 miliardów euro zostało uruchomionych przez przewodniczącego Komisji. Doszło do prawdziwego starcia, pani De Sarnez, ponieważ nie wszystkie kraje przystały na porozumienie w sprawie finansowania wielkich projektów i otwarcie przyznaję, że Komisja okazała o wiele większą ambicję, aniżeli niektóre państwa członkowskie. Mówiąc wprost, aby Komisja mogła spożytkować 5 miliardów euro do celów wielkich projektów, każde państwo członkowskie musi udzielić zgody. Zgodę mamy, zatem teraz przynajmniej mamy te 5 miliardów.
Nawiązując wreszcie do pomocy dla krajów rozwijających się, obawiam się, że nie podzielam pani punktu widzenia. Wraz z przewodniczącym Barroso wykorzystaliśmy 1 miliard euro, którego - zaznaczam - nie chciały państwa członkowskie, i na szczycie w Hokkaido musiałem przekonać moich partnerów europejskich do udzielenia zgody panu Barroso na wykorzystanie na milenijne cele rozwoju niewydatkowanych środków. Był to wkład w wysokości 1 miliard euro.
Podczas szczytu w Doha nie posiadałem się ze zdumienia - proszę pani De Sarnez - gdyż okazało się, że jestem jedyną obecną przy stole głową zachodniego państwa. Spośród wszystkich głów państw i szefów rządów G20 byliśmy tylko my dwaj: prezydent Republiki Południowej Afryki oraz przewodniczący Rady Europejskiej. Obecny był również przewodniczący Barroso. Innych zabrakło. Wyobrażam sobie, co bym od pani usłyszał, gdybym się tam nie pofatygował! Udaliśmy się tam, ponieważ kryzys nie może służyć za pretekst do obciążenia najbiedniejszych krajów większą częścią kosztów kryzysu, mimo że nie ponoszą zań żadnej odpowiedzialności. Jednakowoż, i w tym przypadku wydaje mi się, że może to być kwestia sporna.
Panie Hudghton - różnorodność i jedność: bądźcie pewni, jeżeli chodzi o kwestię różnorodności, nic więcej nie da się zrobić! Szczerze, jeśli miałbym poświęcić całą swoją energię na jeden projekt, wybrałbym raczej jedność, ponieważ zauważam, że nikt z zasiadających przy stole w Radzie nie zapomina, skąd pochodzi. Nieco trudniej jest zorientować się, kto dokąd zmierza. Wielki francuski etnolog Lévi-Strauss jednoznacznie stwierdził - i wyjątkowe było to, że stwierdzenie to padło wówczas z jego ust - że "tożsamość nie jest chorobą”. Tożsamość nie jest chorobą w Europie, zatem nadwyżki energii należy poświęcać na jedność.
Panie Crowley! Dziękuję za poparcie podczas posiedzenia Rady Europejskiej. Gościć pana w Pałacu Elizejskim jako przedstawiciela pańskiej grupy to był dla mnie zaszczyt. Bardzo cenię odwagę i szczerość, jaką pan zawsze okazywał.
Tak, pani de Brún, musimy uspokoić i przekonać Irlandczyków. Powiedziała mi pani, że nie posunęliśmy się wystarczająco daleko. Przykro mi, ale nie mogliśmy pójść dalej, gdyż w innym przypadku doprowadzilibyśmy do zamieszania w innych krajach. Jeśli w celu rozwiązania problemu irlandzkiego wznawiamy debatę na temat ratyfikacji w pozostałych krajach, zwłaszcza w Wielkiej Brytanii, to stawiamy się w niemożliwej sytuacji, i najtrudniejszym kompromisem była dyskusja, która odbyła się w piątek wcześnie, bardzo wcześnie rano na posiedzeniu Rady Europejskiej między premierem Irlandii a premierem Wielkiej Brytanii, którzy usiłowali dojść do porozumienia. Rozumiem, że pan Brown nie chciał wznowienia debaty na temat ratyfikacji w Wielkiej Brytanii, gdzie - jak wszyscy wiedzą - przebiegała ona wyjątkowo opornie. Uważam zatem, że nie możemy się posunąć dalej. Szczerze mówiąc, i tak posuwamy się dość daleko, obiecując protokół do pierwszego traktatu akcesyjnego w ciągu dwóch lat.
Panie Wojciechowski! Pomożemy prezydencji czeskiej. Nie powinien mieć pan co do tego wątpliwości. Co powiedział mi prezydent Kaczyński? Niechętnie o tym mówię, gdyż ostatnim razem nie dotrzymał danego mi słowa. Powiedział w trakcie posiedzenia Rady Europejskiej, że nie będzie robił przeszkód w ratyfikacji traktatu lizbońskiego, jeśli Irlandczycy opowiedzą się za jego przyjęciem. Przypomniałem mu tylko o jednej rzeczy - uczyniłem to nie przyłączając się do dyskusji z premierem Tuskiem - że w moim gabinecie, za czasów prezydencji niemieckiej, w lipcu 2007 roku o 3 nad ranem, wraz z panami Zapatero, Tonym Blairem i Junckerem uzyskaliśmy podpis polskiego prezydenta pod przyszłym traktatem lizbońskim, kiedy to był on zajęty rozmową ze swoim bratem bliźniakiem, ówczesnym premierem Polski.
Szanuję polskiego prezydenta, ale przyznam, że byłem zaskoczony, kiedy okazało się, że można podpisać traktat w Brukseli i odmówić podpisania tego samego traktatu w Warszawie. Doprawdy! Nadmieniam, że kiedy podpisuje się coś w imieniu państwa, to jest to obietnica! Zrozumie to pan. Nie powinienem więcej o tym mówić, niemniej jednak takie słowa usłyszałem. Traktat lizboński nie był negocjowany przez premiera, pana Tuska, był on negocjowany przez polskiego prezydenta, pana Kaczyńskiego i jego brata bliźniaka, ówczesnego premiera. Ot co. W końcu traktat nie został do końca ratyfikowany, ponieważ zabrakło jednego podpisu, tym niemniej ratyfikował go Parlament. To wszystko.
Mówiąc to, nie wikłam się w politykę wewnętrzną, przedstawiam sprawę szczerze, ponieważ ze względu na wszystkie obowiązki, które mi powierzono, muszę zachowywać szczerość, muszę mówić dokładnie o tym, co zaszło, z kim negocjowaliśmy i kiedy. W innym razie niemożliwe jest pozyskanie zaufania. Nie chodzi o prawicę czy lewicę, nie o państwa wschodnie czy zachodnie, zwyczajnie chodzi o dotrzymywanie obietnic. Bez szacunku dla danego słowa nie może być mowy o rządach prawa, nie może być mowy o Europie. To takie proste.
(Oklaski)
Panie Chruszcz! Wie pan, że szczerze mówiąc, zrobiłem wszystko, co mogłem dla Polski, aby znaleźć sposób na osiągnięcie kompromisu. Podczas Rady Europejskiej w lipcu 2007 roku, za czasów prezydencji niemieckiej, znaleźliśmy się o krok od katastrofy, kiedy to niektóre państwa członkowskie powiedziały, że powinniśmy iść dalej bez Polski. Dopiero w ostatniej minucie udało się nam osiągnąć kompromis w sprawie traktatu lizbońskiego. Taka jest prawda. Nikt nie chciał odejścia Polski. Polska ma 38 milionów ludności, co czyni ją jedną z 6 największych krajów w Europie pod względem liczebności. Potrzebujemy was. Aby osiągnąć kompromis, byłem w Gdańsku negocjować z Polską i ośmioma innymi państwami członkowskimi. Zrozumieliśmy problemy Polski. Będziemy Polskę wspierać, lecz Polska musi również zrozumieć, że jako jeden z największych krajów w Europie, obok praw ma również obowiązki.
Przecież odpowiednikami praw są obowiązki i źle by się im to przysłużyło, gdybyśmy powiedzieli, że skoro jesteście członkiem Unii Europejskiej krócej niż inni, to macie tych obowiązków mniej. Polska jest ważnym krajem europejskim. Nie powinniście nam wyrzucać, że was tak traktujemy - tzn. prosimy o nieco więcej - właśnie dlatego, że Polska jest ważnym krajem. Dokładnie tak chciałem postąpić i mam nadzieję, że Polacy to rozumieją.
Panie Nassauer! Dziękuję za wsparcie od pana - bardzo doświadczonego posła do Parlamentu, posła niemieckiego. Nie byłem zaskoczony pańską obroną przemysłu w ogóle, a zwłaszcza przemysłu niemieckiego, ponieważ zbyt często oglądam - zwracam się tu również do posłów Schulza i Daula - zbyt często oglądam niszczące skutki kryzysu finansowego w państwach, które nie broniły swojego przemysłu wystarczająco mocno. Myślę, że ta kwestia wykracza poza podziały między nami, gdyż nie chcemy, aby Europa stała się przemysłową pustynią. Pustynia przemysłowa oznacza miliony ludzi bez pracy. Jeśli dopuścimy do utraty miejsc pracy w przemyśle, to następny będzie sektor usług. Błędne jest twierdzenie, że bronimy usług, ale nie miejsc pracy w przemyśle.
Chodziło nam o to, że obrona przemysłu oznacza zmuszanie go do modernizacji, ponieważ Europejczycy nie będą dłużej tolerować przemysłu, który zanieczyszcza środowisko. Oto właśnie równowaga, którą staraliśmy się osiągnąć. Było to bolesne i trudne, ponieważ Niemcy to wielki uprzemysłowiony kraj, a wielki uprzemysłowiony kraj nieuchronnie cierpi bardziej, aniżeli kraj, który już nie posiada żadnego przemysłu. Wasz kraj jest sąsiadem Polski. Skoro przygotowaliśmy przepisy dopuszczające odstępstwo dla Polski w latach 2013-2020, nie mogliśmy pominąć kwestii nowych elektrowni w Niemczech, tak by uniknąć zakłócenia konkurencji między oboma krajami położonymi blisko siebie. Znów uważam, że to było uczciwe.
Panie Rasmussen! Proszę się zbyt mocno nie martwić o wyniki. Ma pan zupełną rację. Niemniej jednak nie należy zapominać o stabilizatorach społecznych, ponieważ nasi amerykańscy przyjaciele mają prawdziwy dar do podawania, obwieszczania niesamowitych danych liczbowych. Póki co to tylko zapewnienia. Pamiętam I plan Paulsona. Wszyscy osłupieliśmy: nagle Sekretarz Stanu ds. Skarbu mówi o 700 miliardach! Wszyscy zastanawiali się wówczas, czy Europa byłaby w stanie tak postąpić. I co zobaczyliśmy? Trzy dni później Kongres nie przyjął planu i Amerykanie wrócili do punktu wyjścia.
Co zdarzyło się potem? Koniec końców kwota okazała się niższa od przewidywanej. System społeczny w Stanach Zjednoczonych ma się nijak do systemu społecznego w Europie, w każdym z jej państw. Do pieniędzy włożonych w ożywienie trzeba dołożyć stabilizatory społeczne, tzn. wszystkie świadczenia, które wypłacamy, to co robimy dla ochrony przed wzrostem inflacji i wszystkie inne elementy, które dokładamy do puli. Tym niemniej, na litość boską, przynajmniej uwierzmy w plan, który realizujemy! Być może kryzys okaże się na tyle poważny, że będziemy musieli zrobić coś jeszcze. Ale nieważne! Osiągnięcia nie są zerowe. Mówi pan, że Wielka Brytania i Hiszpania zdziałały więcej. Lecz Hiszpania miała nadwyżkę budżetową i boryka się z kryzysem na rynku nieruchomości na niespotykaną dotąd skalę. Pan Zapatero zareagował wybornie, lecz sytuacja hiszpańskiej gospodarki jest nie do pozazdroszczenia.
Co się tyczy zaś Wielkiej Brytanii i banków, ludzie często mi mówią: "premier Brown uczynił więcej niż pan”. Owszem, ale różnica polega na tym, że angielskie banki były w pełni zależne od systemu amerykańskiego i pojawiło się ryzyko upadłości na skalę, jakiej nie doświadczyliśmy - była to kwestia na debatę między nami a Komisją - w innych państwach członkowskich. Musimy mieć na tyle rozsądku, by chwilę poczekać i zobaczyć, jak przebiega realizacja różnych planów. Jestem optymistą, jeżeli chodzi o zdolność do współdziałania w Europie.
Wreszcie ostatni punkt. Mówi pan, panie Rassmusen, bym nie ustawał w wysiłkach. Bym nadal pracował z całych swoich sił! Cóż, muszę pana uspokoić. Nie musi się pan o to obawiać.
(Oklaski))
Silvana Koch-Mehrin
(DE) Panie przewodniczący, panie Le Maire, panie Borloo! W ostatnich miesiącach UE mocno dowiodła swej wartości. To wasza zasługa, zasługa prezydencji francuskiej.
Liczyłam, że zdołam osobiście podziękować prezydentowi Sarkozy'emu za uczynienie tego niewygodnego kroku, jakim było dobitne oznajmienie kanclerz Niemiec, co myśli on o letargu niemieckiego rządu. Inne państwa europejskie podejmują działania, by zapobiec kryzysowi, a Niemcy czekają, aż kryzys nas dopadnie, tudzież czekają na kolejne wybory do Bundestagu. Niemcy to największa gospodarka w Europie i dlatego dobrze się stało, że partnerzy unijni przypomnieli rządowi niemieckiemu o jego odpowiedzialności. Prezydent Sarkozy właśnie powtórzył to upomnienie w Izbie.
Gdyby UE nie istniała, musielibyśmy ją wynaleźć, i to najpóźniej na skutek kryzysu finansowego. Żadne z państw UE, działając w pojedynkę, nie byłoby w stanie zwalczyć kryzysu. Ważnym czynnikiem stabilizującym jest również euro. Znów okazało się, jak ważny dla dobrobytu i stabilności w Europie jest wspólny rynek. Nie możemy jednak posługiwać się kryzysem finansowym jako pretekstem do narażenia tego, co wspólnie osiągnęliśmy. Dlatego niezależność Europejskiego Banku Centralnego nie powinna podlegać żadnym negocjacjom. Nie możemy dopuścić do powrotu protekcjonizmu. Nawrót do polityki izolacjonizmu lub wyścigu subwencji między państwami członkowskimi miałby również katastrofalne skutki dla naszych obywateli.
Ponadto pod żadnym pozorem nie należy łagodzić przepisów unijnych dotyczących konkurencji i pomocy państwa. Dotyczy to również Paktu na rzecz stabilności i kryteriów z Maastricht. Musimy zachować te osiągnięcia. Unia musi podjąć wspólne, zgrane i stanowcze działania, aby zapobiec najgorszemu. To dla Europy szansa, a prezydent Sarkozy ją wykorzystał. Pokazał naszym obywatelom, co może zrobić Europa i nadał jej ludzkie oblicze. Pragnę mu za to gorąco podziękować.
Adam Bielan
(PL) Panie przewodniczący! Prezydencja francuska przypadła na niełatwy czas - światem, w tym również Unią Europejską wstrząsnął potężny kryzys finansowy. Na szczęście prezydent Sarkozy nie twierdził jak niektórzy politycy europejscy, że kryzys nas nie dotknie. Bardzo szybko zaczął działać i za to chciałbym mu bardzo gorąco podziękować.
Ale te sześć miesięcy to również czas innego kryzysu - czas inwazji Rosji na naszego wschodniego sąsiada - Gruzję. I w tej sprawie przy całej mojej sympatii do prezydenta Sarkozy'ego muszę powiedzieć, że nie stanął na wysokości zadania. Jego pierwszym błędem było zmuszenie prezydenta Saakaszwiliego do podpisania niedobrego porozumienia z Rosją. Niedobrego, bo niegwarantującego Gruzji podstawowej rzeczy, a mianowicie integralności terytorialnej. Pan prezydent Sarkozy nie słuchał wówczas kolegów, których sam dzisiaj określił jako tych, którzy mieli doświadczenia dziesiątków lat spędzonych za żelazną kurtyną. Nie słuchał ich, bo gdyby ich słuchał, to wiedziałby, na podstawie ich doświadczeń, że takie ustępstwa Rosjanie odbiorą jako oznakę słabości. I dokładnie tak się stało. Przecież nawet to niedobre porozumienie jest zupełnie przez Rosjan nieprzestrzegane. Kilka dni temu prezydent Polski został ostrzelany na terytorium Gruzji, a Rosjanie zajęli gruzińską wioskę Perewi. Mimo to prezydent Sarkozy kontynuował politykę obłaskawienia Rosji, choćby poprzez wznowienie negocjacji w sprawie nowej umowy o partnerstwie i współpracy.
Pan prezydent Sarkozy za dwa tygodnie przestanie pełnić rolę przewodniczącego Unii Europejskiej, ale przecież nie zniknie z polityki europejskiej. Będzie dalej w niej odgrywał dużą rolę, dlatego życzę mu dalszych sukcesów. Mam nadzieję, że wyciągnie w przyszłości wnioski z popełnionych błędów.
Kathy Sinnott
Panie przewodniczący! Korzystając z okazji, udzielę przyjacielskiej rady, gdyż wielu irlandzkich wyborców wyraża zniecierpliwienie debatą w sprawie traktatu. Sondaż sprzed dwóch tygodni wskazał, że przeważająca liczba wyborców nie życzy sobie drugiego referendum. Oni podjęli już decyzję i nie ma sensu kontynuować tej debaty w środku światowego krachu gospodarczego. Martwią się bezrobociem i cięciami budżetowymi, które dotykają najsłabszych. Czują się osamotnieni z tymi problemami, gdyż ich przywódców zajmuje pogoń za lizbońskim upiorem.
To szczególnie irytujące, ponieważ nie rozwikłano kwestii podniesionych przy okazji głosowania na "nie”, poczynając od braku demokracji w samym traktacie; usłyszeliśmy za to, że traktat pozostanie w dotychczasowej formie, a oferowane zmiany są kosmetyczne.
Jesteśmy narodem wyspiarskim, a nasze ryby i rybołówstwo znikają. Obrońcy życia ludzkiego martwią się o niszczenie zarodków podczas badań finansowanych przez UE. Głosując na "nie”, wyborcy zagłosowali za ochroną swoich miejsc pracy, swoich rodzin i konstytucji.
Rozprawiacie o jednoczeniu Europy, lecz powiem wam, że to, co powinno nas jednoczyć, to demokracja, a to co nas dzieli, to Lizbona.
Peter Baco
(SK) Ucieszyły mnie propozycje Unii Europejskiej dotyczące reform międzynarodowego systemu finansowego, które polegały na nadaniu priorytetu bezpieczeństwu zaopatrzenia w żywność. Jednakże w konkluzjach Rady zabrakło miejsca na podkreślenie owego priorytetu.
Chcę zatem zwrócić waszą uwagę na coraz wyraźniejsze dowody pogorszenia sytuacji finansowej rolników. W Unii Europejskiej dotyczy to głównie nowych państw członkowskich, natomiast poza Unią, Ameryki Południowej oraz innych krajów świata. Nastąpił roczny spadek cen produktów rolnych o 50%, podczas gdy koszty nawozów podwoiły się, a pożyczki zdrożały, co prowadzi do stopniowego spadku plonów.
Zapasy żywności są na dramatycznie niskim poziomie, istnieje rzeczywista groźba kryzysu żywnościowego, którego konsekwencji nie sposób przewidzieć. Priorytetem powinno stać się zapobieżenie kryzysowi żywnościowemu. Musimy zwiększyć zapasy i stymulować produkcję, co z kolei wymaga należytego refinansowania. Dlatego wzywam Radę do nadania najwyższego priorytetu należytemu refinansowaniu plonów i zapasów żywności.
Jacek Saryusz-Wolski
(FR) Panie przewodniczący! To była ważna prezydencja, nie dlatego, że - jak wyraził się prezydent Sarkozy - są duże kraje i małe kraje, ale dlatego, że prezydent Sarkozy osobiście podołał wyzwaniom.
Nie była to łatwa prezydencja, wręcz przeciwnie. Był kryzys w Gruzji, kryzys finansowy i inne problemy, z którymi trzeba było się uporać, w tym kwestia traktatu lizbońskiego. Wszystko to wymagało reakcji i działania, a to jest najtrudniejsze dla każdego przywództwa. Przywództwo to było sprawowane w sposób pewny. Prezydencja dowiodła, że potrafi podjąć takie działanie, a to budzi uznanie i jest korzystne dla Unii Europejskiej.
Poza Gruzją i kryzysem gospodarczym chcę poruszyć trzy punkty: politykę sąsiedztwa, politykę klimatyczną oraz politykę obronności i bezpieczeństwa. Polityka sąsiedztwa zyskała spory impet, zarówno w wymiarze śródziemnomorskim - z Unią dla Śródziemnomorza - jak i w wymiarze wschodnim - z partnerstwem wschodnim, które zasługuje na tyle samo uwagi, co wymiar południowy.
Czas było wyjść poza etap omawiania polityki sąsiedztwa i energicznie zabrać się do działania. Trzeba było wysłać obywatelom tych krajów silny sygnał poparcia ich wysiłków na rzecz reform oraz ich ambicji lepszego życia. Zasadnicze znaczenie ma utrwalenie pokoju, stabilności i dobrych rządów w regionach położonych blisko naszych granic. W istocie można nawet rzec, że to nieodzowny składnik naszego projektu integracji.
Jeżeli chodzi o klimat i energię, pragnę podziękować prezydencji francuskiej za jej empatię i zrozumienie wrażliwości nowych państw członkowskich.
Trzecim obszarem tematycznym, którym zajmowała się prezydencja i Rada, było wzmocnienie polityki bezpieczeństwa i obronności, zwłaszcza poprzez zwiększenie potencjału cywilnego i wojskowego - i pragnę pogratulować dokonań w tej sferze.
Podsumowując, umiejętność postępowania jest kwestią umiejętności zapewnienia sobie środków. Jest to wyzwanie stojące przed prezydencją oraz szczytem. Niezależnie od tego, czy zajmujemy się pakietem energetyczno-klimatycznym, naprawą gospodarczą czy polityką bezpieczeństwa, musimy wszyscy podejść do tego w sposób skoordynowany, a mówiąc "my”, mam na myśli zarówno instytucje, jak i obywateli.
Hannes Swoboda
(DE) Panie przewodniczący! Przede wszystkim składam najszczersze podziękowania ministrowi Borloo za jego zaangażowanie w sprawy pakietu klimatycznego, ponieważ jest to bardzo dobre rozwiązanie, którego możemy bronić w całości.
Chciałbym jednak pomówić o stosunkach zewnętrznych i w związku z tym zwracam się do nowego ministra ds. europejskich. Rada uchwaliła podwaliny pod nowe Partnerstwo Wschodnie. Prezydent Sarkozy wspominał już, że jeśli chcemy sukcesu w regionie Morza Czarnego, to oczywiste jest, że musimy włączyć w to Rosję. Musi to być oczywiście Rosja, która respektuje integralność terytorialną i niepodległość państw w tym regionie oraz jest gotowa na rozwiązanie problemów w regionie Morza Czarnego.
Bez wątpienia potrzebujemy również Turcji. Jestem doprawdy zdumiony, że nie pojawiła się żadna wzmianka o Turcji! Teraz, w tej sytuacji, w tym regionie, czy możemy łudzić się, że zdołamy cokolwiek rozwiązać bez Turcji? Niedawno przewodziłem delegacji tego Parlamentu w Turcji. Pan Rocard, członek delegacji, wciąż pytał: "I jak pan ocenia prezydencję francuską? Czy zachowuje obiektywizm?” Odpowiedź na to pytanie zawsze była twierdząca, innymi słowy, francuska prezydencja istotnie zachowywała obiektywizm. Jeśli postępowanie Francji miałoby nadal przebiegać w tym duchu - mam tu na myśli Francję jako państwo członkowskie - negocjacje z Turcją zakończyłyby się bardzo szybko, i to zamknięciem wszystkich rozdziałów.
W związku z tym, co my wyprawiamy z Turcją, której potrzebujemy jako partnera w tamtym regionie? Nie zamierzam przesądzać o treści odpowiedzi za pana, ministrze, ale powinien pan zastanowić się, co dalej, ponieważ jeśli chcemy coś osiągnąć w tym regionie w sferze stabilności i rozwiązać panujące tam kryzysy, potrzebujemy współpracy z Turcją i musimy dostrzec w niej ważnego partnera dla Europy. Do tego potrzeba nam nie tylko prezydencji francuskiej, ale i Francji jako państwa.
Jean-Marie Cavada
(FR) Panie przewodniczący! Kiedy czołgi zagrażały Tbilisi, a prezydencja francuska wprowadzała Europę w rolę rozjemcy - rolę, której nigdy nie powinniśmy poniechać - powtórnie sięgnąłem po teksty węgierskiego pisarza Sándora Máraia.
Opisuje on przyczyny plag, które dwukrotnie zniszczyły Węgry, połowę Europy, a ostatecznie całą Europę i wstrząsnęły światem, mianowicie nazizm i stalinizm. Teraz historia i towarzysząca jej przemoc powróciły, i naturalnie kryzys w Rosji, kryzys finansowy oraz dające się przewidzieć następstwa społeczne czy polityczne to poważne czynniki.
Wola polityczna Europy musi urastać do wyzwań zgotowanych przez te wydarzenia i nowe oblicza przemocy, dlatego jesteśmy wdzięczni prezydencji francuskiej oraz wszystkim instytucjom za właściwe zajęcie się tymi problemami, które zagrażają naszemu pokojowi i stabilności. Oczywiście kryzys finansowy nie został ostatecznie zażegnany i to jeszcze nie koniec. Oczywiście stosunki z regionem śródziemnomorskim zyskały nowe ramy instytucjonalne. Nie możemy jednakowoż zaprzeczać historycznej zmianie, jaką stanowią zmiany klimatu. Niewątpliwie Europa wyrasta na lidera, nawet jeśli nie wszystko wzbudza zadowolenie.
Europa potrzebuje trwałego skoku politycznego na wysokim szczeblu, ponad prawicą, lewicą i liberałami, aby zwalczyć zagrożenia, które powracają, włącznie z przemocą znaną nam z przeszłości.
Narody, które nie znają swojej historii, są skazane na powtórki z historii, powiedział pewien filozof. Ten kryzys przypomniał nam, że to człowiek tworzy historię, a nie historia człowieka.
Mogens Camre
(DA) Panie ministrze! Ze względu na tak późną porę ograniczę swoje wystąpienie tylko do jednego punktu. Jestem pewien, że słyszeli państwo o orzeczeniu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, a dokładnie Sądu Pierwszej Instancji z 4 grudnia, unieważniającym po raz trzeci wpisanie Ludowej Organizacji Mudżahedinów Iranu (PMOI) na unijną listę organizacji terrorystycznych. Proszę potwierdzić, że PMOI nie figuruje już na liście. Apeluje do prezydencji o poszanowanie trzech orzeczeń Sądu, co posłuży zapewnieniu, że nigdy więcej nie przypniemy etykiety terrorystów irańskiemu ludowemu ruchowi wolnościowemu. Nie przysłuży się to bowiem interesowi Europy w demokratycznej przyszłości społeczeństwa irańskiego.
Margie Sudre
(FR) Panie przewodniczący! To była bardzo udana prezydencja francuska. Pojawiło się zaledwie parę głosów przeciwnych takiej konkluzji. 27 państw członkowskich przełamało dzielące je różnice i wspólnie podjęło serię przykładnych decyzji.
W sprawie pakietu energetyczno-klimatycznego Europa stawia swój pierwszy krok i trzeba przyznać, że jest to krok ogromny. Zyskała teraz środki, by podjąć odpowiedzialność za środowisko, nie poświęcając przy tym gospodarki. Może objąć przewodnictwo w tej kwestii i poprowadzić inne kontynenty ku zrównoważonemu rozwojowi.
Ponadto Irlandia proponuje sposób na wyjście z izolacji. Nasi irlandzcy przyjaciele ponownie zadecydują w sprawie traktatu lizbońskiego, tym razem dzierżąc wszystkie karty w dłoni, ponieważ praktycznie wszystkie pozostałe państwa członkowskie podjęły już ostateczne decyzje.
Panujący obecnie kryzys pokazał, że Unia Europejska potrzebuje - teraz bardziej niż kiedykolwiek - najlepszych narzędzi instytucjonalnych, by osiągnąć skuteczność. Rada Europejska przyjęła obszerny, skoordynowany plan naprawy gospodarczej oparty na długoterminowych inwestycjach w produkcję oraz wsparciu skierowanym do najdotkliwiej poszkodowanych sektorów przemysłu.
Prezydent Sarkozy poruszył kwestię obniżenia niektórych stawek VAT. W pełni podzielam jego zapatrywania. Miejmy nadzieję, że w marcu ministrowie gospodarki i finansów osiągną porozumienie, które w zeszłym tygodniu okazało się niemożliwe na szczeblu głów państw i szefów rządów. Wyzwania, z którymi mierzą się Europejczycy to dla UE sposobność do pokazania obywatelom, że jej instytucje są bardziej zjednoczone, bardziej wyczulone i opiekuńcze.
Jesteśmy wdzięczni prezydencji francuskiej za tchnięcie tej nowej dynamiki. Podobnie jak pan Sarkozy żywimy nadzieję, że nieprędko ponownie zobaczymy Radę we wczorajszym stylu, która obraduje do 4 rano i ledwie zdoła cokolwiek wynegocjować. W ciągu sześciu miesięcy Europa zupełnie się zmieniła pod względem perspektyw, możliwości i wiarygodności. Winniśmy za to dziękować prezydencji francuskiej. Wszyscy doskonale wiemy, że ta rola nie jest jej zupełnie obca.
Robert Goebbels
(FR) Panie przewodniczący! Przewodniczącemu, dla którego historia nie była łaskawa - mam na myśli przewodniczącego Mao, a nie Sarkozy'ego - mogę zadedykować następującą dewizę: "jeśli jeszcze spadasz, nie osiągnąłeś dna”. Gospodarka światowa nie osiągnęła jeszcze dna. Kryzys finansowy się przedłuża. Nowy skandal finansowy dowodzi niesłychanej nieodpowiedzialności bankierów w obliczu kapitalizmu spekulacyjnego, podczas gdy ci sami bankierzy na nowo odkrywają swoją wyniosłą nieelastyczność podczas rozpatrywania wniosków kredytowych konsumentów i przedsiębiorców.
Kiedy Europejski Bank Centralny obniża stopy procentowe, banki podnoszą marże. Państwa, które dopiero co wyciągnęły banki z tarapatów, powinny wprowadzić obowiązek natychmiastowego przełożenia na grunt krajowy znacznych obniżek bazowej stopy EBC. Byłby to środek naprawczy, który nie kosztowałby budżetów państwowych ani centa. Plan naprawy gospodarczej przyjęty przez Radę Europejską jest niedostateczny. Oprócz specjalnych pożyczek udzielanych przez Europejski Bank Inwestycyjny, praktycznie nie przewidziano w nim dodatkowych pieniędzy.
Stany Zjednoczone zamierzają wpompować pokaźniejsze sumy w swoją gospodarkę. Mogą tak postąpić, ponieważ reszta świata wciąż oferuje im kredyty mimo kolosalnych deficytów państwa USA, jego przedsiębiorstw i obywateli. Europa płaci wysoką cenę za brak prawdziwie jednolitej polityki makroekonomicznej. Lękliwość EBC oraz państw strefy euro powstrzymuje nas przed przyjęciem skuteczniejszej polityki naprawy gospodarczej w drodze emisji euroobligacji gwarantowanych przez Unię Europejską, której zdolność finansowania pozostaje nietknięta.
Dziękuję, panie przewodniczący, na tym zakończę - choć prezydent Sarkozy przemawiał przez 72 minuty, podczas gdy nam przysługuje po 90 sekund na wyrażenie opinii.
Andrew Duff
Panie przewodniczący! Pakiet związany z traktatem powinien wystarczyć do przekonania Irlandczyków do zmiany zdania. Mniej oczywista wydała mi się jakość decyzji dotyczących polityki gospodarczej. Do jakich wniosków udało się dojść w kwestii pojęcia "prostackiego keynesjanizmu”, spopularyzowanego przez pana Steinbrücka, partyjnego kolegę Martina Schulza?
Podejrzewam, że po doświadczeniach z obecnym kryzysem finansowym, pan Sarkozy sam określiłby się mianem keynesjanisty. Wobec braku sensownego bodźca na rzecz produktywnego zatrudnienia ze strony Niemiec sądzę, że wyjście z recesji wcale nie jest takie pewne.
Guntars Krasts
(LV) Dziękuję, panie przewodniczący. Dzięki zawarciu porozumienia w Radzie w sprawie pakietu klimatycznego rok 2008 stał się najważniejszym rokiem z punktu widzenia zapobiegania zmianom klimatu od roku 2001, kiedy to został przyjęty protokół z Kioto. Przyjęcie pakietu klimatycznego stanowi również zwrot ku nowemu myśleniu gospodarczemu, które doprowadzi do zmniejszenia uzależnienia Unii Europejskiej od importowanej energii oraz ograniczenia ryzyka politycznego i gospodarczego związanego z niepewnością zaopatrzenia w energię. Obecny czas trudności gospodarczych to moment naszej gotowości na radykalne wykorzenienie zapatrywań, które mieliśmy aż do teraz oraz moment naszej największej otwartości na innowacje. Jesteśmy zadowoleni z sukcesu, jakim jest osiągnięcie kompromisu w kwestii sektorów, których adaptacja do nowych warunków wymaga czasu. Dodatkowa pomoc dla państw, które obniżyły emisje CO2 o ponad 20% od 1990 roku jest rozwiązaniem sprawiedliwym. Co się tyczy prezydencji, za swój sukces może ona sobie poczytywać wynik ostatniej Rady Europejskiej, jak również aktywną rolę prezydencji w rozwiązywaniu konfliktu między Rosją a Gruzją, choć już sukcesem nie jest to, że Unia Europejska pozostawiła Rosji prawo do interpretacji wykonania porozumienia, które zawarto pod egidą Unii. Prezydencja nie zdołała naprawić wszystkich starych niedociągnięć. Dziękuję za uwagę.
Laima Liucija Andrikien
(LT) Gratuluję Francji tak znakomitego przewodnictwa przez ostatnie sześć miesięcy. Światowy kryzys finansowy, konflikt między Rosją a Gruzją oraz stosunki między UE a Chinami to tylko kilka z wyzwań. Tak przedstawia się tło wydarzeń z tych sześciu miesięcy. Musimy przyznać, że Francja odegrała rolę prezydencji UE skutecznie i w imponującym stylu.
Podzielę się teraz kilkoma refleksjami na temat europejskiej polityki sąsiedztwa, a w szczególności partnerstwa wschodniego, co było omawiane podczas Rady UE w październiku oraz w zeszłym tygodniu w Brukseli. Wydarzenia w Gruzji to wyraźny przykład tego, jak może zadziałać Unia Europejska w centrum wydarzeń oraz jak może pozytywnie wpłynąć na ich przebieg. Co najważniejsze, wydarzenia te pokazują również jedność i solidarność Unii Europejskiej.
Kolejnym przykładem jest Białoruś, która od wielu lat nie potrafi wykorzystać możliwości europejskiej polityki sąsiedztwa. Podkreślam jednak, że tej jesieni również na Białorusi zaobserwowano zmiany dające nadzieję, że zmieni się jakość stosunków między UE a Białorusią; mogą one przeistoczyć się w prawdziwie sąsiedzkie stosunki.
Możliwości współpracy są bardzo realne, o ile przywódcy na Białorusi uświadomią sobie własne obowiązki w sferze wolności prasy, wolnych wyborów, wolnego Internetu i innych przedstawionych nam kwestii.
Dziś prezydent Sarkozy powiedział, cytuję: "starałem się pchnąć Europę naprzód, lecz przez ostatnie sześć miesięcy to Europa zmieniła mnie. Stałem się bardziej tolerancyjny i otwarty” (koniec cytatu). Panie i panowie, wygląda na to, że Europa pomaga zmienić się wielu ludziom, w tym nam samym, a na Białorusi nawet jej przywódcy, Aleksandrowi Łukaszence. To wspaniałe.
Pervenche Berès
(FR) Panie przewodniczący! Rządzenie oznacza patrzenie w przyszłość. Ktoś może chcieć na nowo napisać historię i zainscenizować przebieg wypadków, aby ustawić początek kryzysu na dzień upadłości Lehman Brothers 15 września 2008 roku. Każdy jednak wie, że już w sierpniu 2007 roku zapaliły się wszystkie światła ostrzegawcze i był to czas na uczynienie kwestii nadzoru rynków finansowych oraz zarządzania kryzysem priorytetami prezydencji francuskiej.
Niestety musieliśmy poczekać do upadku Lehman Brothers, nim prezydent Sarkozy podjął tę kwestię i zaczął skakać ze szczytu na szczyt. Jedyna faktyczna wartość przedłożonych propozycji i rozwiązań to plan bezwarunkowej pomocy dla banków, przy wsparciu polityki monetarnej, którą obecnie się przyjmuje.
I co w związku z tym widzimy? Widzimy banki, które zamiast robić, co do nich należy, czyli finansować realną gospodarkę i inwestycje, na nowo zwiększają swe marże. Nie tego potrzeba Europie. Potrzeba nam europejskiego działania ukierunkowanego na zapewnienie sektora bankowego, który będzie służył gospodarce, i uważam, że w nadchodzącym okresie naprawdę odczujemy tę potrzebę. Nie jestem pewien, czy obecnie mamy wystarczająco mocne fundamenty, by sobie poradzić.
Marian Harkin
Panie przewodniczący! Irlandzkie "nie” dla traktatu lizbońskiego nigdy nie było wyłącznie irlandzką sprawą: należało zająć się nią jak sprawą europejską i to się właśnie stało.
Do obowiązków każdego polityka należy znajdowanie rozwiązań. Rząd Irlandii wysłuchał niepokojów swych obywateli i w partnerstwie z europejskimi kolegami sporządził listę gwarancji prawnych, które uspokoją główne obawy obywateli Irlandii.
O ile zostaną osiągnięte zadowalające rezultaty, rząd irlandzki przeprowadzi drugie referendum - i w tym tkwi istota demokracji: Politycy pracują, by przygotować rozwiązanie, a następnie zwracają się do narodu o przyzwolenie.
Mam jednak poważne słowa przestrogi: nie możemy ponownie zlekceważyć sił, które tu grają rolę. Musimy szczególnie uważać na tych, którzy usiłują wpłynąć na wynik oraz na tych, którzy finansują kampanię sprzeciwu. Musimy w pełni zrozumieć, że część przeciwników przyjęcia traktatu, którzy udają proeuropejskich, chce rozpadu UE i jej instytucji. Irlandia była i będzie polem bitwy o serce i duszę Europy. Taka jest stawka - ani trochę mniejsza - i jest ona warta całej naszej współpracy, całego zaangażowania i wszystkich wysiłków.
Tym, którzy pouczają nas o demokracji, jak Nigel Farage, oraz innym, którzy twierdzą, że gdyby narody Europy miały możliwość wypowiedzenia się w bezpośrednim plebiscycie, odrzuciłyby Lizbonę, chcę powiedzieć: nie sięgnęliście do danych liczbowych. Wyniki pięciu głosowań bezpośrednich - czterech w sprawie konstytucji i jednego w sprawie Lizbony - to 27 milionów obywateli UE "za” i 23 miliony "przeciw”, a zatem większość bezpośrednio głosujących obywateli UE opowiedziała się za.
Na koniec, mimo że pan Sarkozy nas opuścił, chcę mu podziękować za jego energię i zaangażowanie dla EU, jak również za wysiłki w celu rozwikłania trudnych problemów.
Jana Hybášková
(CS) W imieniu przewodniczącego delegacji Parlamentu Europejskiego ds. stosunków z Izraelem, pragnę podziękować prezydencji francuskiej za nadzwyczajny wysiłek włożony w poprawę jakości stosunków między Izraelem a Unią Europejską. Jednym ze skutków wojny w Iraku było dostrzeżenie przez Izrael faktu, że nie jest już jedynym sojusznikiem USA na Bliskim Wschodzie. Dlatego Izrael zdecydował o dywersyfikacji swojego bezpieczeństwa i zacieśnieniu więzi z Europą.
14 lipca bieżącego roku mile zaskoczyła nas Rada Stowarzyszenia, która po zapoznaniu się z wynikami grupy analitycznej wyraziła wolę poprawy jakości stosunków. Zadania przygotowania planu działań UE-Izrael oraz przede wszystkim znalezienia sposobu na osiągnięcie politycznego konsensusu w Radzie przypadły wyłącznie prezydencji francuskiej. Konkluzje Rady w odniesieniu do regionu śródziemnomorskiego, Maroka i Izraela są zdumiewające. Rada wyraziła szczerą polityczną wolę współpracy, organizowania spotkań ministrów spraw zagranicznych, współpracy w ramach Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa (KPiB) oraz umożliwienia Izraelowi uczestnictwa w misjach europejskiej polityki bezpieczeństwa i obrony, jak również doraźnych konsultacjach politycznych w uzupełnieniu do spotkań na szczycie. Poprzez podniesienie jakości stosunków Europa prawdopodobnie zyska większy wpływ na stosunek wartości do ceny oraz możliwie większy bezpośredni wpływ na proces pokojowy na Bliskim Wschodzie.
Panie przewodniczący! Jestem całkowicie przekonana, że nasz Parlament wkrótce zgodzi również się na udział Izraela w programach wspólnotowych. Warunek poprawy sytuacji w strefie Gazy jest absurdalny i dowodzi braku zrozumienia obowiązków i roli Europy. Mam nadzieję, że wkrótce się z tym uporamy oraz w toku naszych szacownych procedur wyrazimy poparcie zarówno dla konsensusu w Radzie, jak i ciężkiej pracy Komisji. Mam nadzieję, że w oparciu o wspólne wysiłki polityczne prezydencja czeska zdoła doprowadzić do szczytu Europa-Izrael, pierwszego takiego szczytu od II Wojny Światowej.
Libor Rouček
(CS) Ja również pragnę pochwalić prezydencję francuską za znakomitą pracę. Pod przewodnictwem francuskim Unia Europejska wspólnie i skutecznie uporała się z kryzysem w Gruzji oraz radzi sobie z wymagającym kryzysem finansowo-gospodarczym w sposób pewny i skoordynowany. Zdołała zawrzeć dobry i wyważony kompromis w sprawach pakietu energetyczno-klimatycznego, jak również pracowała z rządem irlandzkim nad znalezieniem rozwiązania problemu z ratyfikacją traktatu lizbońskiego w Irlandii.
Póki co jednak traktat lizboński nie wszedł w życie. Republika Czeska, która za 14 dni obejmie prezydencję Unii, musi jeszcze ratyfikować traktat. Premier Czech Topolánek, którego prezydent Sarkozy nazwał człowiekiem odważnym, nie dotrzymał obietnicy zarówno wyrażonej ogólnie, jak również danej osobiście prezydentowi Sarkozy'emu, że Praga ratyfikuje traktat lizboński do końca tego roku. Praga nie zdołała ratyfikować traktatu i ma z tym ogromne problemy. Posłowie i senatorowie Obywatelskiej Partii Demokratycznej, którzy są również członkami Grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci) i Europejskich Demokratów, odrzucają traktat. To będzie wielki problem dla prezydencji czeskiej. Chciałbym jednakowoż ponownie podziękować prezydencji francuskiej.
Werner Langen
(DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Uważam, że nasze podsumowanie prezydencji francuskiej powinno brzmieć: była to rzeczywiście udana prezydencja. Panie ministrze Borloo, przypominam, że na początku byłem bardzo sceptyczny wobec możliwości realizacji tak ambitnego programu. Ale nawet jeśli nie ze wszystkim się zgadzam, to wynik jest naprawdę dobry. Urzędnicy i ministrowie francuscy wykonali znakomitą pracę - odnosi się to nie tylko do osoby prezydenta, ale do wszystkich zaangażowanych. To godne pochwały.
Odbyliśmy tu kilka rzeczowych debat. Poseł Rasmussen zmył głowę Angeli Merkel. Wszyscy wiemy, że konwencjonalne pakiety bodźców gospodarczych zawodzą, powodują wzrost zadłużenia państwa oraz nie mają skutków długoterminowych. Poseł Rasmussen toczył tu kampanię wyborczą, lecz najwyraźniej zapomniał, że niemieckim ministrem finansów jest pan Steinbrück, socjalista. To pan Steinbrück żarliwie nalegał, aby nie wdrażać teraz żadnych dalszych pakietów bodźców gospodarczych, ponieważ wciąż nie mamy możliwości oceny skali kryzysu.
Z drugiej zaś strony konieczne jest utrzymanie dyscypliny budżetowej w państwach oraz niewykraczanie poza ograniczenia przewidziane w Pakcie na rzecz stabilności i wzrostu. W związku z tym nie rozumiem wyrażanych przez prezydenta francuskiego propozycji zniesienia Paktu stabilności i wzrostu, co miałoby sprawić, że będziemy postrzegani jako czynnie działający. Nie dziwi zatem, że głowy państw i szefowie rządów wyhamowali i wnieśli nieco perspektywy w ten zapał prezydenta francuskiego do działania w Europie. Do naszych zalet należy to - czas kryzysu jest czasem działań rządowych - że w Europie zdejmujemy nogę z gazu, debatujemy nad różnymi sprawami na forum Parlamentu Europejskiego, nie popełniamy falstartu, w pełni akceptujemy tożsamość państw członkowskich, ich historię oraz różnorodne struktury polityczne. To również jest nasz sukces.
Generalnie pakiet jest rozsądny, a podziękowania pod adresem prezydencji francuskiej bezwzględnie i w całości należne. Panie ministrze! Proszę przekazać podziękowania wszystkim instytucjom. Dziękuję bardzo za uwagę.
Enrique Barón Crespo
(ES) Panie przewodniczący, panie urzędujący przewodniczący Rady, pani wiceprzewodnicząca Komisji, panie i panowie! Brawo dla prezydencji francuskiej! Prezydent Sarkozy okazał się dla Europy muszkieterem w najlepszym francuskim stylu i uwspółcześnił dewizę muszkieterów mówiąc, że świat potrzebuje silnej Europy, a Europa nie może być silna, jeśli jest podzielona. Dodam jeszcze, że Europa działa lepiej wtedy, gdy posługuje się metodą wspólnotową, ale ufam, że prezydent Sarkozy to pojął i tego się trzyma.
Panie przewodniczący! Zasiadam w Parlamencie Europejskim od 22 lat. Po raz pierwszy widziałem, jak przewodniczący wszystkich trzech instytucji - Rady, Komisji i Parlamentu - udzielają nadchodzącej prezydencji poważnego ostrzeżenia. Czeski rząd odłożył ratyfikację traktatu lizbońskiego. Dodam jeszcze jedno: do 2010 roku prezydencji nie będzie sprawował kraj ze strefy euro.
By osiągnięcia prezydencji francuskiej miały przełożenie na przyszłość, uważam, że niezwykle istotne jest zachowanie ciągłości i apeluję do prezydencji czeskiej o poczucie odpowiedzialności w tym względzie.
Colm Burke
Panie przewodniczący! Rząd irlandzki zdołał wysnuć udaną opowieść, wyszczególniając swoje bohaterskie czyny w obronie praw elektoratu irlandzkiego podczas ostatniego szczytu Rady Europejskiej. Był orędownikiem woli narodu irlandzkiego w Brukseli i zapewnił prawnie wiążące gwarancje we wszystkich wrażliwych dla Irlandii sprawach.
Kluczowy punkt przedstawia się następująco: niepokoje wyrażone podczas referendum w sprawie traktatu lizbońskiego, które dotyczyły opodatkowania, neutralności militarnej oraz aborcji były w przeważającej mierze skutkiem dezinformacji. W rzeczywistości albo kwestie te nie są poruszane w traktacie lizbońskim, albo do traktatu zostały załączone protokoły służące uwzględnieniu stanowiska Irlandii. Przykładowo protokół 35 do obecnej wersji traktatu lizbońskiego chroni stanowisko Irlandii w sprawie aborcji.
Moja partia, Fine Gael, sformułowała ostatnio szereg konkretnych sugestii w odniesieniu do sprawozdania podkomisji zawierającego analizę irlandzkiego "nie”. Z pomocą tych propozycji Fine Gael próbuje zająć się dogłębnymi przyczynami odrzucenia traktatu. Gwarancje prawne nie wystarczą, by przekonać Irlandczyków do głosowania na "tak” jesienią następnego roku. Potrzebna jest również rzeczowa konfrontacja z narodem irlandzkim, aby odbudować zrozumienie oraz poparcie dla procesu europejskiego.
Badania powyborcze ujawniły bardzo niski poziom zrozumienia roli i funkcji Unii Europejskiej przez społeczeństwo. Irlandzkie "nie” stanowi duże wyzwanie, zarówno dla Unii Europejskiej, jak i krajowego systemu politycznego i rząd irlandzki nie powinien tego ponownie bagatelizować.
Wśród naszych sugestii znajduje się propozycja zmiany konstytucji w taki sposób, by umożliwić kierowanie przyszłych traktatów międzynarodowych do irlandzkiego Sądu Najwyższego w toku ich zawierania, aby Sąd wskazał, które z postanowień należy oddać woli narodu irlandzkiego. Taki mechanizm pozwoli na ujawnienie kwestii wymagających debaty w Irlandii, pozwoli wypowiedzieć się wyborcom, a w końcu pozwoli Irlandii ratyfikować ducha tych traktatów w całości, bez odwlekania postępów istotnych z punktu widzenia innych zainteresowanych stron.
Proponujemy również utworzenie nowego, konstytucyjnego urzędu inspektora ds. obywateli Unii Europejskiej. Powołana na to stanowisko osoba działałaby jako niezależny organ doradczy we wszystkich aspektach prawodawstwa UE, w tym jego transpozycji do prawa irlandzkiego. Osoba ta odpowiadałaby za udzielanie obiektywnych informacji na temat faktów dotyczących kwestii europejskich, w tym w sytuacjach spornych.
Richard Corbett
Panie przewodniczący! Jeżeli chodzi o porozumienie irlandzkie podczas Rady Europejskiej, to przyznam, że jest to ogromny sukces irlandzkiej dyplomacji. Szczerze mówiąc byłem zaskoczony, że w sprawie wielkości Komisji pozostałe państwa członkowskie tak szybko przystały na powrót do koncepcji jednego komisarza na państwo. Wiem, że wiele państw członkowskich miało co do tego zastrzeżenia. Lecz fakt, że przystały one na to, dowodzi woli ustępstwa ze strony pozostałych państw członkowskich, tak by możliwe było rozwianie niepokojów wyrażonych podczas irlandzkiej kampanii sprzeciwu wobec traktatu i w trakcie głosowania. Nie jest to bynajmniej próba zignorowania irlandzkiego "nie”. To próba odpowiedzi na wyrażone "nie”, wola spotkania w pół drogi i poszukania rozwiązania możliwego do przyjęcia przez wszystkie 27 państw.
W tej Unii, kiedy dochodzi do rozbieżności, staramy się doprowadzać do zbliżenia stanowisk. Inne państwa członkowskie pokazały wolę działania, aby rozwiać obawy Irlandczyków. Głęboko wierzę, że to wystarczy do uzyskania pozytywnego rezultatu w nowym referendum, które odbędzie się w przyszłym roku, kiedy to wybór znajdzie się w rękach narodu irlandzkiego.
Mario Mauro
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Ja również gratuluję prezydencji francuskiej, a raczej kilku przedstawicielom Rady, którzy przetrwali naszą długą debatę, jak również naszej komisarz, która wykazała się lepszą kondycją.
Przyznam, że przez te sześć miesięcy poczuliśmy się jak za czasów ojców założycieli. Głębia przekonań pokazała nam, że to, co nas łączy jest wspanialsze niż to, co dzieli. Uważam, że to ważna lekcja od prezydencji francuskiej, która również otworzyła przed nami bardzo obiecującą perspektywę: to znaczy pomogła zrozumieć, że radykalizm europejski to nie jest właściwa droga. Co więcej, poprzez wyważony sposób zajęcia się pakietem klimatycznym dowiadujemy się, że integracja sama w sobie nie jest celem, lecz dostarcza ona wizji, za pomocą której możemy powrócić do naszych wspólnych celów.
Wobec tego chciałbym zauważyć, że skoro te nakazy są tak ważne, to warto dzielnie wyciągać lekcję i uczestniczyć w niej do końca. Co się tyczy kryzysu gospodarczego i w szczególności finansowego - warto byśmy wykazali więcej odwagi i uzupełnili dotąd przyjęte środki o bardziej zdecydowane inicjatywy, jak na przykład przyjęcie euroobligacji; uważam, że to najlepszy sposób na sprowadzenie perspektywy danej przez prezydencję francuską do jej naturalnej konkluzji.
Proinsias De Rossa
Panie przewodniczący! Z zadowoleniem przyjmuję decyzje w sprawie traktatu lizbońskiego podjęte podczas Rady Europejskiej. Jak można się było spodziewać, eurofoby z kampanii sprzeciwu nie ustają w rzucaniu swoich wytartych argumentów, przedstawionych dziś przez poseł Brún, poseł Sinnott i posła Farage'a.
Prawo każdego państwa członkowskiego do wyznaczenia komisarza zostało zagwarantowane; wynegocjowano również gwarancje rozwiewające inne obawy. Ich treść i charakter wymagają jeszcze negocjacji. Kwestie praw pracowniczych wywiedzione ze sprawy Lavala i innych wyroków należy rozwiązać kompleksowo. Lecz te wyroki Trybunału Sprawiedliwości opierają się na dyrektywie w sprawie delegowania pracowników, a nie na traktacie lizbońskim; ta dyrektywa wymaga zmiany, lecz również wymaga ona pełnego wdrożenia przez państwa członkowskie.
Treść gwarancji ma zadowalać zdecydowaną większość obywateli irlandzkich i europejskich. Nie wolno ich używać do zamrożenia postępu społecznego w Irlandii, ani do odmawiania nam korzyści wynikających z Karty Praw Podstawowych. Ten Parlament i wszyscy politycy w Irlandii mają obowiązek uczestniczenia w kształtowaniu treści tych gwarancji oraz zapewnienia, by konkluzje nie okazały się uwsteczniające.
Simon Busuttil
(MT) Gratuluję prezydencji francuskiej, w szczególności osiągnięć związanych z traktatem lizbońskim. Mam na myśli kwestię liczby komisarzy. Z ogromnym zadowoleniem przyjąłem decyzję, że przypadnie po jednym komisarzu na każde państwo członkowskie i będzie to zasada zapisana w treści traktatu. Po pierwsze warto przypomnieć, że zmniejszenie liczby komisarzy uzgodniono już w 2000 roku na mocy traktatu z Nicei, zatem kwestia ta nie pojawiła się po raz pierwszy w traktacie lizbońskim. Tym niemniej uważam, że to istotne porozumienie i należy się z niego cieszyć, ponieważ - co ważne - każdy kraj będzie się czuł reprezentowany w Komisji. Czemu? Przede wszystkim jest to związane z zaufaniem, jakim ludzie powinni darzyć Komisję. Po drugie, odzwierciedla to wkład, jaki każdy kraj, bez względu na to, czy duży czy mały, powinien wnieść w tworzenie Komisji. Nie chodzi o to, że komisarz reprezentuje interes swojego kraju, a o to, że komisarz musi zadbać, by żaden kraj nie był marginalizowany. Wreszcie skuteczność Komisji zależy nie tyle od liczby komisarzy, ile od wewnętrznej organizacji. Moim zdaniem obecna Komisja licząca 27 komisarzy dowiodła, że jest sprawnym systemem organizacyjnym. Oto dlaczego wierzę, że po każdej burzy wychodzi słońce. W pewnym sensie to dzięki narodowi irlandzkiemu mamy teraz porozumienie w sprawie zasady jednego komisarza na państwo członkowskie. Żywię nadzieję, że teraz naród irlandzki również poprze tę zasadę.
Jo Leinen
(DE) Panie przewodniczący! Dobrze się stało, że proces ratyfikacji traktatu lizbońskiego zmierza do drugiego referendum i być może będziemy mieć ten traktat w 2009 roku, po ośmiu latach oczekiwania. Źle jednakże, że płacimy za to wysoką cenę, a w jednym z obszarów nawet zbyt wysoką, jak sądzę.
Póki co reforma Komisji została zdławiona. Zreformowanie Komisji było częścią pakietu reform instytucjonalnych. Uważam, że to, o czym tu zdecydowano, powróci za kilka lat, by nas dręczyć. Kiedy siedem państw byłej Jugosławii zyska członkostwo w UE, była Jugosławia łącznie będzie mieć więcej komisarzy niż sześć największych państw Unii. To naruszenie równowagi. Ta kwestia została jedynie odłożona na później, ale nie rozwiązana.
W tej kwestii da się odczuć brak przewodnictwa. Prezydencja Rady - jak również przewodnictwo Komisji - nie zdołały ustanowić granic w odpowiedniej chwili. Widzimy teraz wyraźnie, że obóz przeciwników traktatu nie jest usatysfakcjonowany. Jego członkowie znajdą nowe kości niezgody.
Musimy rozpocząć ofensywę medialną, aby nie pozostawiać rozstrzygnięcia drugiego referendum populistom. To nasze obecne zadanie.
.
José Manuel García-Margallo y Marfil
(ES) Panie przewodniczący! Wszyscy zgadzamy się co do tego, że panujący kryzys jest o wiele bardziej dotkliwy i głębszy, niż prognozowano. Nastały wyjątkowe czasy, które wymagają wyjątkowych działań, i prezydencja francuska podołała swojemu zadaniu.
Teraz do nas - Parlamentu i Komisji - należy dopilnowanie, by wszystkie te szczególne środki pomocowe nie spowodowały nieodwracalnych zniszczeń w architekturze Europy.
Pierwszym zagrożonym obszarem jest polityka konkurencji. Znajdujemy się w czasie wojny. Obowiązują prawa wojenne, lecz nawet w czasie wojny znajduje zastosowanie konwencja Genewska, która nie dopuszcza, rzecz jasna, rekapitalizacji banków przez państwo po to, by spożytkowały one tę pomoc w celu zakupu innych banków. Pan minister wie, do czego nawiązuję.
Drugim obszarem jest Pakt na rzecz stabilności i wzrostu, który uważam za filar architektury Europy. Przyklaskuję podejmowanym środkom podatkowym, lecz nie pochwalam idei traktowania kiesy państwowej jako swego rodzaju świnki skarbonki, którą możemy rozbić z zamkniętymi oczami, a pieniądze rozsypią się tu i tam. To nie plan Marshalla opłacany przez wujka Sama. To plan naprawy gospodarczej, który będą spłacać jutrzejsi podatnicy.
Nie zapominajmy przeto, że dzisiejsze długi to jutrzejsze podatki. Zwycięzcą nie będzie ten, który wyda najwięcej, a ten, który wyda najrozsądniej. Jedynym kryterium oceny, czy wydatkujemy dobrze czy lepiej, jest to, czy pomaga nam to w wyjściu z kryzysu gospodarczego, a nade wszystko, w tworzeniu miejsc pracy.
Nie podzielam zatem koncepcji posła Rasmussena, że najlepsi uczniowie w klasie to ci, którzy spieszyli się, by wydać najwięcej.
Na koniec poruszę sprawę stabilności finansowej, o której wspomniał pan Sarkozy. Zgadzam się z tym, że potrzebne są reformy, że należy zrewidować ramy regulacyjne oraz podjąć ogromny wysiłek w celu zawiązania bliższej współpracy między europejskimi organami regulacyjnymi, tak długo jak nie ustanowimy jednego europejskiego organu regulacyjnego w gospodarce.
Gary Titley
Panie przewodniczący! Podobnie jak pan Schulz, na początku tej prezydencji niepokoiłem się w związku z powolnością reagowania na zbliżający się kryzys finansowy. Uważam, że cała Europa popełniła grzech pychy, sądząc, że to nie nasz problem, lecz Amerykanów.
Odkąd jednak uderzyło w nas to finansowe tsunami, jestem zadowolony z naszej reakcji; Dobrze postrzegam przywództwo sprawowane przez premiera mojego kraju, Gordona Browna, oraz prezydenta Sarkozy'ego.
Nauczyliśmy się, że Europa razem podnosi się i razem upada. Działanie w pojedynkę by nas zgubiło, potwierdzają to wydarzenia. Znaleźliśmy się w całkowicie nowej dla nas sytuacji i to dlatego doceniam dynamiczne przywództwo, które mieliśmy, w przeciwieństwie do partii pana Kirkhope'a, której członkowie niczym króliki znieruchomieli w świetle reflektorów samochodu sądząc, że jedynym wyjściem z kryzysu jest bierność.
Zwróciłem uwagę, że prezydent Sarkozy mówił o "naszych przyjaciołach Amerykanach”. Cały Zachód zmaga się z ogromnym kryzysem. Jedyną szansą na wyjście z niego jest nadanie priorytetu wspólnej pracy. W styczniu musimy zatem uwypuklić znaczenie współdziałania Europy z nową administracją, aby uformować zjednoczony front wobec wielkich wyzwań, takich jak zmiany klimatu czy kryzys finansowy.
Elmar Brok
(DE) Panie przewodniczący, pani wiceprzewodnicząca Komisji, panie urzędujący przewodniczący Rady! Dwa wydarzenia pokazały, że Europa może odegrać swoją rolę i wywrzeć wpływ. To Europejczycy powstrzymali wojnę w Gruzji, a w kwestii kryzysu finansowego to Europejczycy zmusili inne państwa świata - poprzez szczyty G8 i G20 - do przyjęcia uzgodnień oraz negocjacji mających w przyszłości zapobiec podobnym zdarzeniom.
Czy następnym razem, kiedy nieodzowna będzie aktywna prezydencja Rady pełniona przez duże państwo członkowskie, powinniśmy zdawać się na los? Mówię tak, ponieważ Francja i prezydent Sarkozy pokazali klasę. Uważam, że potrzebne nam bardziej stabilne ramy instytucjonalne zapewniające zdolność do funkcjonowania w przyszłości. To dlatego ratyfikacja traktatu lizbońskiego jest z wielu względów tak ważna. Trzecią rzeczą, za którą chcę pochwalić prezydencję francuską jest osiągnięcie porozumienia, na podstawie propozycji rządu irlandzkiego, dotyczącego przedstawienia rozwiązań odnoszących się do wyjaśnień - lub jakkolwiek to nazwać - kwestii liczby komisarzy oraz wielu innych zagadnień.
Uważam, że teraz Irlandia ma obowiązek zareagować w sposób pozytywny. Jak zauważyło wielu przedmówców, zaakceptowanie tych spraw, a zwłaszcza sprawy liczby komisarzy, wielu osobom nie przyszło łatwo. Uważam jednak, że skuteczność działań można osiągnąć w inny sposób.
Należy tu nadmienić jedną rzecz - chodzi o to, że reakcja przeciwników traktatu lizbońskiego dowodzi, że teraz muszą oni przygotować nowy materiał, ponieważ argumenty z pierwszego referendum zostały im odebrane. Jasne stało się zatem, że nie są to przyjaciele Europy; nie są to ludzie, którzy pragną lepszej Europy, lecz ludzie, którzy zagięli parol na integrację europejską i stale szukają nowych argumentów ułatwiających im osiągnięcie celu.
Powinno to stanowić wystarczającą zachętę do postępu i zamknięcia tej sprawy. Jestem pewien, że prezydencja czeska - pierwsza prezydencja obejmowana przez byłe państwo Układu Warszawskiego - zabierze się za tę sprawę ze szczególnym poczuciem odpowiedzialności oraz we współpracy z kolegami z Francji i Szwecji, doprowadzi ją do szczęśliwego zakończenia.
Adrian Severin
(FR) Panie przewodniczący, panie i panowie! Jakich lekcji udzieliła nam prezydencja francuska? Naliczyłem ich trzy.
Pierwsza lekcja jest taka, że Unia Europejska potrzebuje silnej prezydencji trwającej przez okres dłuższy niż zajmują procesy, które ma przeprowadzić ta prezydencja, oraz sprawowanej przez dynamiczną, kompetentną osobę zdolną całkowicie poświęcić się interesom i sprawom europejskim. Dlatego potrzebujemy przynajmniej traktatu lizbońskiego. To prawda, że nie powinno się personalizować Europy, lecz należy ją spersonifikować.
Druga lekcja jest taka, że Unia Europejska potrzebuje prezydencji zdolnej do tworzenia kompromisów między przedstawicielami narodów, przy wsparciu przedstawicieli obywateli europejskich. Do tego potrzeba nam silniejszego Parlamentu, ponieważ zjednoczona Europa nie stanowi zagrożenia dla państw narodowych. Nieuchronną alternatywa dla procesu integracji europejskiej jest anarchia i neofeudalne rozdrobnienie, które zagraża integralności narodów.
Trzecia lekcja jest taka, że Europie potrzeba rządów gospodarczych zdolnych do uchwycenia równowagi między zrównoważonym wzrostem a solidarnością i spójnością społeczną. Jeśli Europa wielu prędkości, choć niepożądana, staje się nieunikniona, to Europa powinna przeorganizować działania stosownie do różnic między proaktywnymi politykami, a nie różnic w poziomie rozwoju gospodarczego.
Na zakończenie składam gratulacje i podziękowania. Oddajmy sprawiedliwość, komu się należy.
Andrzej Jan Szejna
(PL) Panie przewodniczący! Ostatni szczyt europejski przechodzi do historii jako przełomowy, a dla nowych krajów członkowskich porównywany jest, ze względu na wagę pakietu energetyczno-klimatycznego, z negocjacjami i traktatami akcesyjnymi.
Ucieszyły mnie informacje dotyczące jedności Unii, zdolności do zawarcia trudnego kompromisu w sprawie pakietu energetyczno-klimatycznego. Chcę jednak w tym miejscu przestrzec, że kompromis jest dopiero początkiem drogi. Dopiero w 2020 r. będziemy wiedzieć, czy odnieśliśmy sukces klimatyczny i energetyczny, czyli tzw. cel 3 x 20% i czy gospodarki nowych krajów członkowskich, a w szczególności Polski, skutecznie zmodernizowały swój sektor energetyczny bez ponoszenia nadmiernych i drastycznych kosztów gospodarczych i społecznych.
Optymizmem napełniają postanowienia dotyczące ratyfikacji traktatu lizbońskiego, ale rozczarowują propozycje w sprawie wspólnych działań zwalczających kryzys finansowy, a szczególnie pogłębiający się i odczuwalny przez obywateli kryzys gospodarczy w Unii Europejskiej. Apeluję więc do Komisji i kolejnej prezydencji o przedstawienie realnego programu wspólnych działań, które zapobiegną zwiększeniu stopy bezrobocia i spadkowi wzrostu gospodarczego w Unii.
Véronique De Keyser
(FR) Panie przewodniczący, panie prezydencie Sarkozy! Jest to wyróżniająca się prezydencja. Sprawić, aby Europa przemawiała jednym głosem, to nie lada wyczyn. Jednakże w sferze praw człowieka zawiódł nas pan i zaszokował.
Ta ostatnia pretensja dotyczy poprawy jakości stosunków politycznych z Izraelem, czym Rada zajmowała się na najwyższych obrotach. Jak pan wie, nawet pomoc europejska nie dociera już do Gazy. Wie pan, że komisarz Michel mówi o karze zbiorowej. Parlament Europejski otrzymuje setki e-maili nawołujących do uzależnienia poprawy jakości stosunków z Izraelem od przestrzegania prawa międzynarodowego. My odraczamy głosowanie, tymczasem co robi pan? Pan forsuje bezwarunkowe "tak”, uzasadniając je perspektywą zyskania większego wpływu na Izrael. Czy ja śnię? Od lipca Izrael uzyskał porozumienie co do zasad, a ponadto sprawował wiceprzewodnictwo Unii dla Śródziemnomorza.
Czy wstrzymał budowę osiedli, zmniejszył liczbę posterunków czy poluzował morderczy uścisk wokół strefy Gazy? Nie. W związku z tym, udzielając poparcia wyborczego pani Livini, z miejsca odrzuca pan prawa człowieka i umacnia w obu obozach tych, którzy wierzą, że jedynie zbrodnia i przemoc popłaca, którzy dążą do konfrontacji. Panie Sarkozy, to już nie jest realpolitik, ale albo ślepota, albo niedopuszczalny cynizm.
Tunne Kelam
Panie przewodniczący! Podziwiam prezydencję francuską za jej zdecydowane przewodnictwo. Potrzebujemy go również, aby przeciwstawić się aspiracjom wojowniczego reżymu irańskiego, który od lat terroryzuje własny naród i na masową skalę eksportuje terroryzm - i zachodzi obawa, że w przyszłości również broń masowego rażenia. Jak na ironię, Rada UE wciąż utrzymuje jedyną liczącą się siłę opozycyjną w Iranie na liście domniemanych organizacji terrorystycznych. Jest to organizacja PMOI, której celem jest zaprowadzenie bez użycia przemocy świeckich, demokratycznych rządów w Iranie.
4 grudnia 2008 r. Europejski Trybunał Sprawiedliwości wydał trzecie orzeczenie stwierdzające nieważność i bezzasadność lipcowej decyzji Rady Europejskiej o utrzymaniu PMOI na wspomnianej liście. Liczę na praworządność prezydencji francuskiej i poszanowanie rozstrzygnięć sądów europejskich oraz danie irańskiej opozycji szansy na zaprowadzenie realnych zmian.
Avril Doyle
Panie przewodniczący! W pełni popieram ostatnie stwierdzenie Tunne Kelama.
To był ważny szczyt z ważnym programem. Chce wyrazić uznanie oraz podziękować prezydencji francuskiej za jej niestrudzoną pracę nad pakietem naprawy gospodarczej oraz pakietem energetyczno-klimatycznym. Lecz teraz zajmę się trzecim, ważnym punktem programu szczytu.
W zeszłym tygodniu na szczycie nasz taoiseach wraz z ministrem spraw zagranicznych uzyskali pozytywną odpowiedź od wszystkich pozostałych szefów rządów na obawy wyrażone 12 czerwca 2008 r. przez większość wyborców irlandzkich, kiedy sprzeciwili się ratyfikacji traktatu. Zwracam się do tych państw członkowskich, które miały wątpliwości co do kwestii, o które zabiegaliśmy - jak ujął to minister Martinem - dziękujemy za starania w celu usatysfakcjonowania nas, opiekę komisarza przez cały czas oraz gwarancje prawne dotyczące opodatkowania, neutralności, prawa do życia, edukacji i rodziny. Wciąż pozostaną przeciwnicy drugiego referendum. Jednakże większość narodu irlandzkiego nadal uznaje i w pełni docenia nasze członkostwo w UE, zwłaszcza w czasie bezprecedensowych globalnych trudności gospodarczych, kiedy to marginalizacja i utrata wpływu nie są dla nas żadną opcją, kiedy nieskrępowany dostęp do jednolitego rynku 500 milionów konsumentów ma krytyczne znaczenie dla irlandzkiego eksportu - w tym naszej wybornej wieprzowiny - który może ponownie skierować nas na ścieżkę wzrostu.
Jest jedno "ale”. Chodzi o to, że nasz nieszczęsny i zagubiony rząd ma zrobić to, czemu nie sprostał w czerwcu, tzn. zabrać się zbiorowo do ciężkiej pracy i wytłumaczyć, czym jest traktat, jaki jest jego cel oraz korzyści. Jeśli nie, to być może uświadomienie, że w innym przypadku wyborcy znajdą się za drzwiami, pomoże im zebrać myśli.
Csaba Sándor Tabajdi
(FR) Panie przewodniczący! Pragnę pogratulować prezydencji francuskiej, która była bardzo ambitna, spójna i bardzo udana.
Po pierwsze, z wielkim zadowoleniem przyjąłem wasze działanie mające na celu opanowanie kryzysu finansowego i gospodarczego. Osobiste podziękowania dla pana Sarkozy'ego oraz pana Barroso w imieniu narodu węgierskiego, za pomoc udzieloną mojemu krajowi.
Po drugie, gratuluję wam podejścia przyjętego w dziedzinie rolnictwa. Przyjęcie oceny funkcjonowania reformy WPR oraz rozpoczęcie okresu refleksji to bardzo pozytywne inicjatywy. Należy je kontynuować przy wsparciu Francji.
Po trzecie, pakiet w sprawie energii i klimatu to wynik historycznego kompromisu. Rekompensata przyznana nowym państwom członkowskim nie zatrze do końca poczucia, że jesteśmy dyskryminowani.
Wreszcie opanowanie kryzysu między Gruzja a Rosją bardzo dobrze się powiodło i udało się przy tym uniknąć ochłodzenia stosunków między Rosją a Unią Europejską.
Carlo Fatuzzo
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Proszę przekazać prezydentowi Sarkozy'emu, że poseł Carlo Fatuzzo w 100% pochwala dokonania prezydencji francuskiej w ostatnich sześciu miesiącach.
Proszę mu również przekazać, że przybyłem do Izby w chwili, kiedy prezydent mówił, że zaangażowanie w wielkie projekty propaguje porozumienie i ułatwia jego osiąganie. Pragnę mu podziękować, ponieważ zachęcił mnie do realizacji mojego własnego wielkiego projektu jako przedstawiciela emerytów wybranego po raz drugi do Parlamentu, w którym chodzi o zapewnienie, by sytuacja emerytowanych obywateli Europy, ludzi starszych, była lepsza, niż wówczas, kiedy pracowali oni zawodowo. Po przejściu na emeryturę powinni oni mieć więcej pieniędzy, cieszyć się większym szacunkiem i zachowywać większą godność. To wielki projekt, lecz po tym, co usłyszałem od prezydenta Sarkozy'ego, czuję o wiele silniejszą motywację.
Mairead McGuinness
Panie przewodniczący! Powiem tylko, że prezydent Sarkozy ma za co odpowiadać, gdyż dzisiejszy Irish Times donosi, że jego prowadzona w zawrotnym tempie sześciomiesięczna kadencja przewodniczącego UE zbliża się ku końcowi, pozostawiając desperacko łaknących urlopu dyplomatów i dziennikarzy! Dodam tylko, że zbliżają się Święta Bożego Narodzenia i wszystkim przyda się urlop, zwłaszcza tym z nas, którzy mają za pasem europejskie wybory i drugie referendum w sprawie traktatu lizbońskiego. W tej kwestii czekają nas wzmożone debaty w przyszłości.
Problemu Irlandii nie należy zbytnio upatrywać w treści traktatu - to wiemy już od czasu pierwszego plebiscytu - chodzi raczej o zajęcie się kwestiami, które budzą niepokoje społeczeństwa, i uczyniła to Rada. Niestety Rada nie zdoła za Irlandię przekonać krajowej opinii publicznej obecnie zniechęconej przez własny rząd do poparcia traktatu. Spoczywa to zatem na barkach tych, którzy w pełni popierają traktat i uzgodnienia prawne, które mam nadzieję pozwolą nam szeroko agitować za wartościami traktatu i oddzielić kwestie o wymiarze krajowym od spraw na szczeblu europejskim. To będzie ciężka praca i sądzę, że o tym wiecie, ale przy wsparciu tej Izby można jej podołać.
Gábor Harangozó
(HU) Przede wszystkim gratuluję prezydencji francuskiej jej historycznie doniosłej pracy. Plan stymulacji gospodarczej o wartości 200 miliardów euro, uproszczenie przepisów i usprawnienie systemu instytucjonalnego to skuteczne zmiany. Są to osiągnięcia, które pomogą pobudzić europejską gospodarkę.
Jednakże brak równowagi historycznej stwarza poważny problem dla Europy. W wielu krajach skutki kryzysu windują nierówności społeczne do punktu krytycznego. Musimy podjąć skuteczne kroki o symbolicznym znaczeniu na rzecz najsłabszych obywateli, zaradzić dalszym napięciom społecznym oraz zapobiec rozprzestrzenianiu się agresji. Cieszę się, że zakres remontów obiektów społecznego budownictwa mieszkaniowego można rozszerzyć, by objąć nim wysokokondygnacyjne bloki mieszkalne, w których zamieszkują ludzie o niskich dochodach, lecz nie możemy zapominać, że istnieją dotknięte nędzą siedliska w obszarach wiejskich, które powstały w miejscach, gdzie modernizacja jest pozbawiona sensu, stąd też należałoby umożliwić zamykanie tych powodujących segregację siedlisk. Musimy zlikwidować skrajną nędzę, gdyż inaczej kryzys gospodarczy może przynieść niebezpieczne skutki społeczne.
Bruno Le Maire
Panie przewodniczący, pani Wallström, panie i panowie! To dla mnie wielki zaszczyt po raz pierwszy przemawiać w Parlamencie Europejskim. Jak państwo wiedzą, przyjechałem z francuskiego parlamentu krajowego, świątyni francuskiej demokracji, zatem to wielki honor zabierać głos w świątyni demokracji europejskiej.
Jak pan zauważył, panie przewodniczący, zrobiło się późno, zatem ograniczę się do czterech punktów, w których przedstawię cztery podstawowe rodzaje poczynionych uwag, które dotyczą gospodarki, pakietu klimatycznego, kwestii politycznych i wreszcie traktatu.
Co się tyczy gospodarki, uważam, że Unia Europejska dowiodła, że jest w stanie sprawować swoje obowiązki oraz, w obliczu poważnego kryzysu, który dotknął wszystkich obywateli, wdrożyć plan naprawy gospodarczej służący ochronie pracowników, ochronie przemysłu oraz umożliwiający uporanie się z kryzysem.
(DE) Kilka słów do pani Koch-Mehrin: musimy wspierać przemysł europejski, musimy również okazywać solidarność między krajami europejskimi. To bardzo ważne.
(FR) W kwestii kryzysu finansowego trafnie wyraził się pan Geobbels - że potrzeba nam lepszej koordynacji gospodarczej, lecz także bezpieczniejszych zasad regulujących system bankowy. Sądzę, że w nowym roku będziemy zmuszeni poczynić postępy w tym kierunku.
Pojawiły się uwagi krytyczne, zwłaszcza ze strony pani Berès, jak również pana Schulza. Padło pytanie: "czy było zbyt późno?”.
W moim odczuciu najważniejsze jest to, że zdołaliśmy skutecznie zareagować. W 2007 roku kilku obserwatorów sygnalizowało, że zbliża się kryzys. Być może szybsze działanie byłoby lepsze. Najważniejsze jednak, pani Berès, że zadziałaliśmy.
Zgadzam się natomiast w całej rozciągłości z panami Titleyem i Duffem w kwestii reakcji ściśle finansowej.
Kryzys finansowy jeszcze nie minął i musimy pamiętać, że nic nie zostanie rozwiązane, dopóki wszystko nie zostanie rozwiązane.
(FR) Uważam, że w przyszłym roku powinniśmy zachować szczególną czujność; należy utrzymać inicjatywę i wprowadzić niezbędne regulacje finansowe.
Do sprawy pakietu klimatycznego odniosę się pokrótce, ponieważ francuski minister stanu, Jean-Louis Borloo, który wykonał tę fantastyczną pracę z pomocą swojego sekretarza stanu, Nathalie Kosciusko-Morizet, powie wam więcej dzisiejszego popołudnia. Pragnę za to podziękować posłom Sudre, Krastsowi, Langenowi, Szejnie i Doyle, którzy wnieśli ogromny wkład w prace nad tym planem klimatycznym. Dziękuję im za pozytywne opinie zwrotne, których udzielili w sprawie planu.
Uważam, że ten plan w sprawie klimatu jest najważniejszą inicjatywą od czasu protokołu z Kioto. Przede wszystkim, dzięki niemu Europa świeci przykładem przed konferencją kopenhaską.
Odniosę się teraz do kwestii politycznych, a zwłaszcza sprawy Gruzji i Rosji. To prawda, że nie wszystkie problemy udało się rozwiązać. Sądzę jednak, że oczekiwanie od Unii Europejskiej rozwiązania wszystkich kwestii spornych w jednym z najbardziej skomplikowanych regionów na świecie, na Kaukazie, jest wygórowane. Najważniejszą kwestię udało się załatwić, i tą najważniejszą kwestią jest pokój. To kwestia zasadniczej wagi w tym regionie, jak również najistotniejsza dla Unii Europejskiej, jako że raison d'être Unii Europejskiej jest pokój.
Przyznam też, że jako obywatel Unii Europejskiej odczuwam szczególną dumę, że prezydent Republiki, przewodniczący prezydencji francuskiej, wespół ze wszystkimi państwami europejskimi podjął inicjatywę zaprowadzenia pokoju tam, gdzie panowała wojna. Powtarzając za posłami Cavada i Andrikiené, jest to dla mnie bardzo ważne, ponieważ wielce istotne jest dla mnie to, by europejskie siły stabilizacyjne w Gruzji w pełni odegrały teraz swoją rolę oraz nie dopuściły, żeby wkraczano w zakres ich obowiązków.
Nasuwa mi się drugi punkt, który został już podniesiony, w szczególności przez posła Saryusza-Wolskiego. Chodzi o kwestię europejskiej obronności. Sądzę, że nasze rezultaty w zakresie europejskiej obronności są dobre z dwóch względów: po pierwsze, są one namacalne. Nie są to bowiem tylko wyniki na papierze, lecz żołnierze w terenie. Są gwarantami stabilizacji w danym obszarze.
Rezultaty są dobre również dlatego, że uzyskaliśmy je w ścisłej współpracy z NATO. Musimy powstrzymać niechęć europejskich sił obronnych do NATO. To dwa uzupełniające się elementy: aby w pełni odegrać swoją rolę, potrzebujemy niezależnych europejskich sił obronnych tak samo, jak potrzebujemy NATO.
Jeśli chodzi o sprawę Turcji, podniesioną przez posła Swobodę - proces przybiera swój zwykły obrót zgodny z postanowieniami europejskich aktów prawnych. W piątek odbędzie się posiedzenie Rady ds. Ogólnych w tej sprawie, której uczestnicy zapoznają się z odpowiednimi rozdziałami. Uważam, że sprawy te przybierają obrót zgodny z decyzjami podjętymi przez wszystkie państwa członkowskie.
Do kwestii Bliskiego Wschodu nawiązywało kilku przemawiających, w tym panie Hybášková oraz De Keyser. Panuje tam ostry konflikt. Prawdopodobnie jest on źródłem całej przemocy na Bliskim Wschodzie, a Unia Europejska ma obowiązek działania, jako że jest głównym donatorem, głównym dostawcą pomocy na terytoria palestyńskie i wskutek tego musi przyjąć na siebie odpowiedzialność.
Uważam, że w związku z tym, jeśli wraz ze wszystkimi państwami członkowskimi posuniemy się dalej w tym kierunku i zaspokoimy wszystkie oczekiwania, które ma Bliski Wschód, Izrael i terytoria palestyńskie względem nas oraz jeśli zaprowadzimy pokój i stabilizację na obecnej arenie przemocy, Europa odegra swoją rolę.
Czas podsumować kwestię traktatu. Pani Sinnott ujęła to doskonale: potrzebujemy Irlandii w Europie. Musimy również uszanować demokratyczny wybór dokonany przez naród irlandzki oraz zapewnić kolejną szansę wyrażenia zdania w demokratyczny sposób. Nie ma innej drogi przyjęcia traktatu. Pan Brok powiedział, że potrzebujemy traktatu lizbońskiego.
"Potrzebujemy traktatu lizbońskiego. Nie ma co do tego wątpliwości”.
Jestem co do tego w stu procentach przekonany.
Musimy również działać bardzo metodycznie, otwarcie i prowadzić intensywny dialog, aby umożliwić Irlandczykom podjęcie decyzji. Wydaje mi się to bezwzględnie konieczne. Panowie Corbett i Burke! Mieliście pewne wątpliwości w tej kwestii, co jest normalne. Referendum to zawsze hazard.
I macie rację: nie możemy bagatelizować trudności politycznych. Z drugiej zaś strony, nie możemy nie doceniać naszej woli pomocy Irlandczykom, ponieważ w końcu wybór znajdzie się w ich rękach.
(FR) Nawiązując do liczby komisarzy, czyli kwestii poruszonej m.in. przez pana Leinena. Spotkamy się później tego popołudnia, by o tym porozmawiać. Nie wydaje mi się, aby była to najistotniejsza kwestia.
Najistotniejsze kwestie są dwie: Po pierwsze, każdy naród powinien odczuwać, że jest należycie reprezentowany w Komisji, a jeśli w tym celu mamy dokonać zmiany, to pozwólcie nam jej dokonać. Uważam, że podjęta decyzja jest właściwa.
Drugą istotną sprawą jest oczywiście wymagana pewność kierowania Komisją, o czym kilkakrotnie wspominał prezydent Republiki. Powinien być silny przewodniczący, ponieważ on również gwarantuje legitymację Komisji.
"To nasze obecne zadanie.”
Wydaje mi się, że powiedział to pan Burke. Fakt, musimy podążyć w tym kierunku.
To wszystko, co miałem do przekazania w odpowiedzi na wystąpienia. Korzystając z okazji powiem jeszcze, że to wielki zaszczyt sprawować tę funkcję powierzoną mi przez prezydenta Republiki. Dodam jeszcze, że pozostaję do państwa dyspozycji od rana do wieczora, aby współdziałać z Parlamentem Europejskim, który zajmuje teraz szczególne miejsce, nie tylko wśród naszych instytucji, ale również w sercach naszych obywateli. Z wami wybudujemy europejską demokrację.
(Oklaski)
Margot Wallström
wiceprzewodnicząca Komisji. - Panie przewodniczący! Pragnę podziękować za tę bardzo ciekawą debatę - przez większość czasu byłam nią bardzo pochłonięta - uważam, że usłyszeliśmy najistotniejsze argumenty. Ograniczę swoje wystąpienie do przedstawienia kilku uwag w telegraficznym skrócie oraz omówię kilka rzeczy, o których nie usłyszałam w debacie.
Po pierwsze, Komisja nie jest sekretariatem Rady. Stanowczo temu zaprzeczam. Proszę nie mylić faktu bardzo ścisłej współpracy z prezydencją francuską - a współpraca z prezydencją francuska należała do udanych - z funkcją sekretariatu. Przedstawiając pakiet energetyczny, pakiet klimatyczny, plan naprawy gospodarczej, okazując ambicję i podejmując inicjatywę, udowodniliśmy, że nie jesteśmy sekretariatem, a Komisją z prawem inicjatywy. I będziemy kontynuować działanie w ten sposób.
Nawiązując do traktatu lizbońskiego: mogę uzupełnić argumenty tu przedstawione o pogląd, że Rada wraz z Komisją, rzecz jasna, przedstawiła długa listę problematycznych kwestii niepokojących Irlandczyków w trosce o poszanowanie dla narodu irlandzkiego. Zdołaliśmy ją szczegółowo przestudiować. Wspólnie szukaliśmy rozwiązań, a Rada, jak państwo wiecie, właśnie uzgodniła podjęcie decyzji w sprawie liczby komisarzy. Zawsze opowiadałam się za rozwiązaniem "jeden komisarz na państwo członkowskie”, choć byłam lojalna wobec stanowiska Komisji. Krótko mówiąc, uważam, że to, co możecie stracić na efektywności - choć wcale nie jestem pewna, czy do tego dojdzie; przykładowo rząd francuski liczy sobie 33 członków - zyskacie na legitymacji. Potrzebujemy legitymacji bardziej niż kiedykolwiek, dlatego bardzo ważne jest, aby utrzymać parytet jednego komisarza na jedno państwo członkowskie. Z zadowoleniem przyjęłam tę decyzję. Zapoznaliśmy się z pozostałymi obawami z listy i są sposoby na ich rozwianie.
To, jaki będzie nasz wkład, stanie się jasne niezwłocznie po podpisaniu protokołu ustaleń z rządem irlandzkim w sprawie sposobów poprawy informowania. Chodzi m.in. o upewnienie się, że młodzi ludzie i kobiety w Irlandii mogą formułować własne opinie oraz że mogą powiedzieć, że przynajmniej mieli szansę na zdobycie wszystkich wymaganych informacji. Tym zajmiemy się w najbliższej przyszłości.
Nie słyszałam żadnych argumentów dotyczących tego, że pakiet energetyczny również oferuje szereg możliwości dla Europy. Uważam, że inwestycje w bardziej efektywne energetycznie gałęzie przemysłu lub w sieć energetyczną daje nam wspaniałe możliwości, polegające nie tylko na tworzeniu miejsc pracy i wypieraniu recesji, lecz także na zrównoważonym rozwoju. Sądzę, że nigdy dość powtarzania o tym. Powinniśmy zmierzać do wytworzenia europejskiej wartości dodanej, polegającej na wspólnym działaniu.
Niektórzy z was wspominali o biednych państwach oraz świecie rozwijającym się, gdyż nie możemy zapominać, że są to pierwsze oraz najdotkliwiej doświadczone ofiary. Nie możemy poniechać realizacji milenijnych celów rozwoju i nie możemy stracić z oczu reszty świata, będąc pochłoniętymi walką z recesją oraz problemami związanymi z kryzysem gospodarczym.
Dodam, że podczas prezydencji francuskiej zapisano mały kawałek historii. Wraz z wiceprezydentem Vidal-Quadrasem oraz panem Jouyetem zdołaliśmy podpisać partnerstwo w sprawie komunikacji, porozumienie o partnerskiej komunikacji z państwami członkowskimi, Parlamentem Europejskim i Komisją. Będzie to przydatne narzędzie, a wy, i to przede wszystkim wy, musicie go użyć pierwsi, aby upewnić się, że zmobilizujecie elektorat wobec zbliżających się wyborów europejskich. Przyznam, że bardzo ceniłam sobie pracę zarówno z panem Vidal-Quadrasem, jak i panem Jouyetem i jestem pewna, że nawiążemy udaną współpracę w przyszłości.
Tyle pochwał spłynęło na prezydencję francuską, ponieważ doceniamy prawdziwe przywództwo, zaangażowane przywództwo, kiedy mamy z nim do czynienia. Choć nie należymy do tej samej rodziny politycznej, to wolimy ludzi zdecydowanych co do swoich wartości, którzy są gotowi włożyć mnóstwo energii oraz własnych pomysłów w debatę o Europie, i widząc te wszystkie cechy, dostrzegamy kogoś, kto broni Europy. To właśnie szanujemy i cenimy.
Na koniec składam wszystkim życzenia wesołych świąt i szczęśliwego Nowego Roku.
Przewodniczący
Zamykam debatę.
Oświadczenia pisemne (art. 142 Regulaminu)
Jean-Pierre Audy  
Na wstępie chcę wyrazić dumę z bycia Francuzem, jaką odczuwam na koniec prezydencji francuskiej w Unii Europejskiej, sprawowanej przez Francję w osobie jej prezydenta Nicolasa Sarkozy'ego. Bez względu na to, czy chodzi o stosunki eurośródziemnomorskie, wojnę na Kaukazie, wysiłki w celu opanowania kryzysu finansowego i gospodarczego, czy też kwestie zasadnicze, jak np. regulacje prawne (pakiet w sprawie energii/zmian klimatu) mające na celu osiągnięcie gospodarki o zredukowanej emisji dwutlenku węgla w XXI wieku, imigrację, rolnictwo itd., wszystkie te dokonania świadczą o jakości prezydencji francuskiej w Unii i jej administracji, jak również o znakomitych działaniach ministrów, którzy przewodniczyli Radzie, zwłaszcza Jean-Pierre'a Jouyeta. Prezydencja ta dowiodła, jak bardzo potrzeba nam, o ile kiedykolwiek było potrzeba tak bardzo, stabilnej prezydencji w Unii Europejskiej w świetle aktualnych globalnych wyzwań, oraz jak bardzo potrzebujemy ratyfikacji traktatu lizbońskiego. Podziwiam mądrość głów państw i szefów rządów, którzy uzyskali zadowalający kompromis z przyjaciółmi irlandzkimi. Szczerze ufam, że prezydencja czeska sprosta wyzwaniom europejskim oraz pokaże Unii zaangażowanie, poczynając od pełnej ratyfikacji traktatu lizbońskiego przez Republikę Czeską.
Sebastian Valentin Bodu  
Obecny kryzys gospodarczy wymaga podjęcia nadzwyczajnych środków, kiedy stale rosnąca liczba Europejczyków staje przed widmem bezrobocia i recesji finansowej. Podwyższenie pułapu gwarancji depozytów bankowych dla ogółu ludności jest środkiem pożądanym, który pozwoli podtrzymać zaufanie do systemu bankowego. Wyjściowy pułap w wysokości 50 tysięcy euro oraz dodatkowy pułap w wysokości 100 tysięcy euro to więcej, niż wystarczająco dla państw bez ugruntowanej tradycji systemów bankowych, m.in. Rumunii i innych państw byłego bloku komunistycznego. Póki co ważne jest, aby każde państwo przyjęło ten środek, gdyż w innym przypadku grozi nam wybuch paniki w społeczeństwie. Rumunia nie należy do państw o dużej liczbie depozytów przekraczających 50 tysięcy euro. Jednakże w kategoriach psychologicznych podwyższenie gwarantowanej kwoty może mieć tylko pozytywny efekt, zważywszy, że nastąpił spadek wysokości depozytów ludności w porównaniu do sierpnia, o 6% w samym Bukareszcie. Oznacza to wycofanie z rachunków około 600 milionów euro w przeciągu zaledwie kilku tygodni, co w ostatnich latach jest sytuacją bez precedensu.
Z drugiej zaś strony, jako poseł do Parlamentu Europejskiego pragnę zwrócić państwa uwagę na fakt, że ów środek należy uzupełnić przeglądem polityki przyznawania kredytów oraz zakładanego poziomu ryzyka.
Dragoş Florin David  
Przede wszystkim gratuluję prezydencji francuskiej stylu, w jakim radziła sobie w tym trudnym okresie, przez który przechodziła Europa. Model, który po sobie pozostawiliście, stanie się wzorcem dla kolejnych prezydencji w Unii Europejskiej. Charakteryzuje go szybkie reagowanie, elastyczność i zdolność adaptacji do trudnych sytuacji wewnętrznych i zewnętrznych. Zajmowanie się problemami związanymi z dynamiką integracji europejskiej, zrównoważoną gospodarką UE, rozwojem gospodarczym i społecznym oraz zewnętrzną polityką wspartą na fundamencie Unii Europejskiej, jakim jest propagowanie pokoju, ma zasadnicze znaczenie dla przyszłości Europy. Takie samo znaczenie ma przestrzeganie podstawowych zasad integracji europejskiej.
Ponadto pragnę podkreślić znaczenie trzech "k”: komunikacji, kooperacji i kompromisu, podstawowych elementów europejskiej polityki. W okresie prezydencji francuskiej z wszystkich tych elementów korzystano z najlepszym skutkiem, zważywszy na fakt, że nastał niełatwy okres pod względem stosunków z najbardziej demokratycznymi instytucjami UE: Parlamentem Europejskim i parlamentami krajowymi.
Genowefa Grabowska  
Panie przewodniczący PE, Panie przewodniczący Rady Europejskiej, koleżanki, koledzy! Pragnę podziękować panu przewodniczącemu za udaną francuską prezydencję. I to zarówno za udane działania podejmowane na forum globalnym (kryzys gruziński), jak i za zaangażowanie w tak wielu sprawach ważnych dla zwykłego obywatela. Osobiście wyrażam zadowolenie, iż to prezydencja francuska zamknęła prace nad rozporządzeniem w sprawie transgranicznych zobowiązań alimentacyjnych UE. Pracowałam nad nim długo i cieszę się, iż po akceptacji przez Radę będziemy mogli wreszcie zapewnić właściwe zabezpieczenie finansowe tym dzieciom, o których jedno z rodziców, przebywające poza swym krajem, chyba po prostu "zapomniało”.
Z drugiej strony, jako członek komisji AFCO, wyrażam zaniepokojenie ustępstwami i obietnicami instytucjonalnymi poczynionymi wobec Irlandii, przywracającymi zasadę "jedno państwo, jeden komisarz”. Oczekiwane rozszerzenie UE do 30 lub więcej państw członkowskich sprawi, że taka sama liczba komisarzy jeszcze bardziej zbiurokratyzuje prace Komisji Europejskiej, rozproszy kompetencje desygnowanych komisarzy, a ją samą uczyni bardziej kosztowną, mniej efektywną i trudniejszą w zarządzaniu. Oczekiwałabym także, że debata poprzedzająca kolejne referendum w Irlandii będzie prowadzona w duchu europejskiej solidarności, z uwzględnieniem dobrze wyjaśnianych wątków merytorycznych traktatu lizbońskiego (w tym zmian instytucjonalnych) ważnych zarówno dla Irlandczyków, jak i dla funkcjonowania całej Unii Europejskiej.
Pedro Guerreiro  
Decyzje Rady Europejskiej - jeśli pominąć całą nieodłączną retorykę i demagogię - odsłaniają rzeczywiste cele i kierunki polityki UE.
Po tym, jak uniemożliwiono reszcie Europy powszechne wyrażenie zdania w referendum, nakazuje się teraz kolejne referendum tym, którzy suwerennie i demokratycznie odrzucili proponowany im traktat.
Co więcej, Irlandczycy odbędą referendum nad tą samą wersją (treścią) traktatu, której póki co towarzyszy wiążące "zobowiązanie polityczne” dotyczące przyszłej akcesji Chorwacji w 2010 lub 2011 roku.
Jest to próba wymuszenia skoku jakościowego w neoliberalizmie, federalizmie i militaryzmie, które reprezentuje proponowany traktat, w interesie wielkich korporacji i głównych sił.
Ta sama Rada Europejska zmierza do nowego etapu militaryzacji UE i stosunków międzynarodowych, przygotowując się na kolejny szczyt NATO (w kwietniu 2009) oraz umacniając UE jako europejski filar tej organizacji.
Jak uprzednio podkreślaliśmy, takie decyzje wyraźnie świadczą o antydemokratycznym charakterze UE, nierozerwalnie związanym z pozycją, jaką UE zajmuje jako imperialistyczny blok.
Jeżeli chodzi o plan ożywienia gospodarki europejskiej, to opiera się on dokładnie na tej samej polityce, której priorytetem jest zaspokojenie interesów głównych sił i kapitału finansowego.
Anneli Jäätteenmäki  
Cieszy mnie to, że głowy państw i szefowie rządów znaleźli rozsądne i w zasadzie jedyne słuszne rozwiązanie problemu liczby komisarzy. Mój komisarz jest łącznikiem z Komisją, co jest szczególnie istotne dla mniejszych państw członkowskich.
We Francji zamieszkuje przynajmniej 60 milionów ludzi, a rząd francuski ma w składzie 38 ministrów. UE zamieszkuje niemal 500 milionów osób. Jak to możliwe, że w Komisji brakuje miejsca dla komisarzy ze wszystkich krajów, nawet jeśli dołączą kolejne państwa członkowskie?
Dziękuję za uwagę.
Lívia Járóka  
W grudniu 2007 roku Rada Europejska wezwała Komisję Europejską do oceny dostępnych narzędzi integracji społecznej Romów. Wbrew oczekiwaniom, opublikowany dokument dotyczył oceny istniejących polityk wspólnotowych. We wrześniu odbył się pierwszy europejski szczyt w sprawie Romów, lecz nie doprowadził on do żadnych konkretnych zaleceń, ani harmonogramów. Dnia 8 grudnia Rada ds. Ogólnych wezwała Komisję do przedstawienia do początku 2010 roku sprawozdania z postępów.
Bazę dla kształtowania progresywnej strategii Wspólnoty winny stanowić możliwie najszersze forum, inicjatywy dotyczące zarówno romskiego, jak i nie romskiego społeczeństwa obywatelskiego, wiedza naukowa oraz współpraca przedstawicieli kościołów i życia gospodarczego. Potrzeba nam więcej, niż wdrożenia najlepszych praktyk, które oceniono o wiele za wysoko. Potrzeba globalnej strategii uwzględniającej równolegle wszystkie kwestie dotyczące Romów, która da wyraźny obraz sposobu realizacji inicjatyw wspólnotowych w praktyce, poziomu ich skuteczności w stymulowaniu i wspieraniu najistotniejszych dla integracji społecznej lokalnych polityk. Musimy przygotować państwom członkowskim mapę drogową opartą na egzekwowalnych podstawach prawnych i gwarantującą realizację czytelnych i mierzalnych celów, jeżeli konieczne, za pomocą sankcji. Ponadto strategia powinna sięgać zagadnień ściśle związanych z integracją społeczną Romów, m.in. ochrony środowiska, opieki zdrowotnej, różnych przejawów dyskryminacji, postaw antyromskich prezentowanych w mediach i obecnych w innych obszarach życia społecznego.
Thomas Mann  
Panie przewodniczący! "Europa działała jako jedność”. To główne przesłanie zaprezentowanego nam przez prezydenta Sarkozy'ego podsumowania prezydencji francuskiej. Bez wątpienia nadawał on tempo i dynamikę, która wyraźnie przyczyniła się do sukcesu tych sześciu miesięcy.
Z zadowoleniem przyjmuję wieść o tym, że urzędujący przewodniczący Rady spotkał się z Dalajlamą podczas spotkania laureatów Pokojowej Nagrody Nobla w Gdańsku. Dwa tygodnie temu mieliśmy zaszczyt gościć jego Świątobliwość Dalajlamę w Parlamencie Europejskim oraz wysłuchać jego wystąpienia na posiedzeniu plenarnym. Poprzez odbycie postu, na który zdecydowało się ponad 500 osób oraz tybetańskie chusty zademonstrowaliśmy naszą solidarność z Dalajlamą oraz narodem tybetańskim. Poparliśmy jego umiarkowanie, jego gotowość do dialogu oraz niezachwianą wierność zasadzie niestosowania przemocy. Zawsze opowiadał się on za autonomią Tybetu, a nie za separatyzmem, który zarzucają mu Chińczycy.
Ostatnie miesiące pokazały, że Rada, Komisja i Parlament zgadzają się, że to jedyna droga. Chciałbym się dowiedzieć, co uczyni Europa w świetle zerwania przez Pekin oficjalnych rozmów UE-Chiny? W jaki sposób Rada może ostatecznie przekonać Chiny do respektowania praw człowieka w praktyce? W rzeczywistości rząd chiński raczej usiłuje odrzucić prawa człowieka jako przejawy wartości Zachodu, aniżeli włączyć je w swoją politykę.
Zdzisław Zbigniew Podkański  
Uczestników dzisiejszej debaty oceniającej prezydencję francuską można podzielić na trzy grupy: na tych, którzy prezydencję bezkrytycznie chwalą, na tych, którzy ją krytykują i na tych, którzy milczą. Niezależnie od tego, w której grupie dziś jesteśmy, odpowiedzialność za przyszłe losy narodów Europy ponosimy wszyscy.
Odpowiadamy więc i za prezydencję francuską, która mimo dużej aktywności i zmasowanej propagandy tak naprawdę nic dobrego nie wniosła. Gorzej, prezydent Sarkozy domagając się uznania odrzuconego w referendum przez naród irlandzki Traktatu z Lizbony, wywierając presję na władze Irlandii i przywódców innych suwerennych państw i narodów, pogwałcił głoszoną przez siebie demokrację.
Brak demokracji w UE wyraźnie obrazuje pakiet klimatyczny, który wykłada rozwijające się gospodarki, w tym polską w imię ratowania pogrążonych w kryzysie starych krajów członkowskich. Cynizmem prezydenta Sarkoziego jest przemilczenie, że człowiek powoduje emisję zaledwie kilku procent CO2, w tym Europa kilkunastu. Tak więc bez rozwiązania tego problemu z udziałem innych kontynentów i krajów, w tym Indii i Chin, efektu nie było i nie będzie. Będzie to tylko nowy podatek, kara za przystąpienie do Unii dla nowych krajów członkowskich, w tym Polski.
I na koniec: demokracja jest świadomym wyborem. Narzucanie wolnym krajom szkodliwych rozwiązań kojarzy się z totalitaryzmem, a więc drogą donikąd.
Nicolae Vlad Popa  
Dokonując oceny mandatu prezydencji francuskiej, możemy bez wahania stwierdzić, że był to ogromny sukces. Program działań prezydencji stanowił udane połączenie determinacji politycznej, pragmatyzmu i taktownej dyplomacji - elementów bezwzględnie koniecznych do przezwyciężenia kryzysów, które nastały.
Jej wskazówki dotyczące działań zawsze cechowała ogromna ambicja, dzięki czemu możliwe było przyjęcie kilku ważnych decyzji na szczeblu UE: europejskiego porozumienia w sprawie migracji i azylu, porozumienia dotyczącego pakietu energetyczno-klimatycznego, Unii dla Śródziemnomorza oraz nowego porozumienia w sprawie wspólnej polityki rolnej. W programie działań prezydencji mocno zaznaczyły swoją obecność trzy nieprzewidziane wydarzenia, które jednak dowiodły skuteczności grupy zadaniowej, która może być zmobilizowana w imieniu UE: odrzucenie traktatu lizbońskiego przez obywateli Irlandii, konflikt w Gruzji (8 sierpnia) oraz upadek banku Lehman Brothers, który wyznaczył początek obecnego kryzysu finansowego i gospodarczego (15 września).
Gratuluję prezydencji francuskiej udanego mandatu. Prezydencja bowiem z powodzeniem poradziła sobie z następstwami weta Irlandii (podczas posiedzenia Rady Europejskiej w dniach 11-12 grudnia Irlandia zobowiązała się ponownie przedłożyć traktat lizboński do ratyfikacji do końca 2009 roku) oraz przeprowadziła misję rozjemczą między Moskwą a Tbilisi, która okazała się sukcesem dyplomatycznym, ale która jednocześnie zwróciła uwagę na zapotrzebowanie na skuteczną i spójną wspólną politykę zagraniczną i bezpieczeństwa na szczeblu UE. I sprawa ostatnia, choć nie mniej ważna - prezydencja zdołała uzyskać zgodę państw członkowskich na serię bardzo ważnych projektów wspólnotowych, m.in. w zakresie ochrony środowiska oraz imigracji.
Czesław Adam Siekierski
(PL) Unia Europejska w czasie prezydencji francuskiej w obszarze gospodarczym była zdominowana działaniami związanymi z pakietem klimatyczno-energetycznym oraz kryzysem finansowym.
Europa poprzez swoje duże rozszerzenie stała się bardzo zróżnicowana i specyficzna. To nie dotyczy tylko poziomu rozwoju gospodarczego państw członkowskich. Stąd też bardzo trudno jest znaleźć jednolite instrumenty dla rozwiązania tak różnych problemów z którymi borykają się poszczególne gospodarki krajów członkowskich.
Działania antykryzysowe wymagają bowiem pakietu zróżnicowanych instrumentów na okres walki z kryzysem np. możliwość obniżki wysokości VAT czy odejście od niektórych wymogów pakietu stabilizacji i wzrostu.
Pakiet klimatyczno-energetyczny powinien być dopasowany do poziomu i specyfiki poszczególnych gospodarek i jej sektorów. W mojej ocenie to zróżnicowanie działań w ramach pakietu nie jest adekwatne do panującej rzeczywistości.
Ustępstwa i korzyści jakie otrzymały poszczególne państwa nie będą w stanie wyrównywać szans ich rozwoju, bo mamy tak różny poziom startu. Stąd jestem zwolennikiem systematycznego przeglądu tego pakietu z analizą jego stanu oraz przebiegu i na tej podstawie wprowadzać niezbędne korekty.
Silvia-Adriana Ţicău  
Gratuluję prezydencji francuskiej pracy, którą wykonała, skłaniając nas do osiągnięcia zadowalającego kompromisu w zakresie pakietu energetyczno-klimatycznego. Przyjęcie tego pakietu daje Unii Europejskiej pozycję lidera w walce ze zmianami klimatu, ze względu na przykład, jaki dała oraz zobowiązania, jakie podjęła. W Kopenhadze Unia Europejska będzie mieć argumenty, które mogą się jej przydać w negocjacjach z innymi państwami świata. W ten sposób, poprzez wspólny wysiłek, możemy przyczynić się do redukcji emisji gazów cieplarnianych w wymiarze globalnym.
Gratuluje również prezydencji francuskiej zaangażowania w przyjęcie trzeciego pakietu bezpieczeństwa morskiego "Erika III” w drodze postępowania pojednawczego. Na podstawie wniosków wyciągniętych z wypadków morskich w ostatnich latach UE zaostrzyła przepisy w sprawie bezpieczeństwa transportu morskiego oraz przygotowała szczególne środki i przejrzyste rozwiązania na ewentualność wypadków morskich. Udało się również osiągnąć postęp - choć niewystarczający - w dziedzinach zrównoważonego transportu, jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej i bezpieczeństwa drogowego. Ponadto w trakcie prezydencji francuskiej mile widziany byłby postęp w sprawach pakietu drogowego, pakietu energetycznego i pakietu telekomunikacyjnego.
Oprócz tego, kompletne debaty, które odbyły się w Parlamencie i Radzie w sprawie wpływu wzrostu cen energii i żywności, udowodniły obywatelom Europy, że agenda społeczna należy do głównych priorytetów Unii Europejskiej.
Andrzej Tomasz Zapałowski  
na piśmie. - (PL) Panie przewodniczący! Patrząc na dokonania prezydencji francuskiej, chciałbym zwrócić uwagę na kilka kwestii, które rzutują na jej całościową ocenę. Co prawda sierpniowa interwencja prezydenta Sarkozy'ego w sprawie Gruzji wstrzymała działania wojenne, lecz jej zatrzymanie wynikało bardziej z interesów gospodarczych Rosji i jej stosunków z Francją niż z rzeczywistej chęci uregulowania problemów, które doprowadziły do wojny.
Kolejną sprawą, która wskazuje na kierunki rozwoju i zarządzania UE, jest kwestia podejścia do ratyfikacji Traktatu Lizbońskiego. Przypadek Irlandii, gdzie ma się organizować referenda aż do pozytywnego rozstrzygnięcia dla największych państw Wspólnoty pokazuje, że interesy Niemiec, Francji i kilku innych krajów są ważniejsze niż przyjęte zasady i demokratyczna debata. Także fakt przekupywania społeczeństwa Irlandii odstępstwami od Traktatu pokazuje, iż w UE można każdy kraj traktować różnie i kupić. Ta decyzja potwierdza coraz powszechniejszą praktykę panującą w instytucjach Wspólnoty polegającą na manipulowaniu prawem.
Przypomnę, że za tej prezydencji zapadła decyzja o zniszczeniu przez UE polskich stoczni w sytuacji, gdzie we Wspólnocie rozwija się renacjonalizacja przemysłu i banków, w tym w pana kraju. Nie było także zgody ze strony kierowanej przez pana prezydencji w sprawie zrównania dopłat w rolnictwie do równego poziomu. Utrzymaliście je państwo w bardzo niekorzystnej relacji w stosunku do nowych państw członkowskich.
(Posiedzenie zostało zawieszone o godz. 14.10 i wznowione o godz.15.05.)
