Interes Europy: sukces w dobie globalizacji (debata) 
Przewodniczący
Panie i panowie! Jestem zadowolony, widząc, że są tutaj w końcu dwaj przewodniczący grup politycznych. Mało brakowało, a pominąłbym jednego z nich, ale właśnie zmierza szybko w stronę swojego miejsca.
Kolejnym punktem obrad jest przedstawienie orzeczeń Rady i Komisji w sprawie interesu Europy: osiąganie sukcesu w dobie globalizacji.
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) Panie przewodniczący, panie przewodniczący Komisji, panie i panowie! Globalizacja to nie tylko zjawisko, które należy rozpatrywać pod względem konsekwencji gospodarczych czy technologicznych. Dla państwa, panie i panowie, dla członków Rady UE i dla każdego z nas osobna jest to w rzeczywistości głównie sprawa polityczna. Wiąże się z nią bowiem utrata zatrudnienia, kryzysy regionalne, zanikanie sektorów gospodarki oraz nowe zagrożenia dla bezpieczeństwa i środowiska, ale także nowe możliwości podjęcia pracy, nowe sektory produkcji i niższe ceny dla szeregu produktów, co w rezultacie zapewnia korzystniejszą alokację środków finansowych oraz wzrost handlu towarami i usługami.
Globalizacja sprzyja bezprecedensowej wymianie myśli i powstawaniu relacji między ludźmi. Przewidywany wzrost gospodarczy i kulturowy jest potężny, ale nie mniejsze jest różnego typu ryzyko, że nastąpi globalne zachwianie równowagi. Do nas należy wyzwanie kształtowania nowej i coraz bardziej płynnej współzależności w tym coraz bardziej skoncentrowanym świecie. Kluczowymi zadaniami dla naszych państw demokratycznych oraz dla samej idei skuteczności demokracji jest przede wszystkim radzenie sobie z globalizacją i jej regulacja: czy będziemy w stanie utrzymywać kontrolę polityczną w zakresie podstawowych opcji zarządzania gospodarką oraz kontrolować tak wiele innych sfer życia, zgodnie z tym, do czego zobowiązali się nasi współpracownicy i wybrani w wyborach przedstawiciele społeczeństwa?
Mocno wierzę w to, że w wielu istotnych dziedzinach będziemy skuteczni jako Europejczycy, pod warunkiem że będziemy w stanie zapewniać nowe, wspólnie opracowywane rozwiązania polityczne względem najpoważniejszych problemów naszych czasów, takich jak wzrost gospodarczy, tworzenie miejsc pracy, ochrona środowiska naturalnego, energetyka, migracje oraz walka z terroryzmem.
Unia Europejska aktualizuje nadal swoje strategie wewnętrzne, aby zapewnić konkurencyjność oraz sprawiedliwy i zrównoważony rozwój. Wzmocnienie spójności społecznej oraz dbałość o środowisko powinny stanowić wytyczne dla reform gospodarczych. Inwestycje w badania naukowe, innowacje oraz edukację muszą napędzać wzrost gospodarczy i podnosić poziom zatrudnienia. Nie jesteśmy jednak sami, a byłoby nieodpowiedzialnym patrzyć w swoją stronę z przekonaniem, że egoizm może być skuteczną taktyką. Ten nowy świat nie posiada skutecznie broniących ścian czy strażnic. Musimy pracować z innymi krajami i regionami świata, aby osiągnąć wyniki, które będą pozytywne dla wszystkich.
Stabilność, wolność, bezpieczeństwo i dobrobyt będą spójne i trwałe tylko wówczas, gdy będziemy się nimi dzielić. Taka jest misja Europy. Musimy przewodzić i kształtować proces globalizacji zgodnie z naszymi zasadami i wartościami, patrząc na zewnątrz w postawie uniwersalistycznej, tak jak to czyniliśmy podczas najchwalebniejszych chwil w naszej historii.
Pracując razem, UE oraz jej państwa członkowskie pokazały, że mogą rozwiązywać wspólne problemy i stawiać czoło wspólnym wyzwaniom, dzięki doświadczeniu nagromadzonemu przez 50 lat integracji. Nowy traktat lizboński zapewnia bardziej efektywne i bardziej przejrzyste warunki instytucjonalne, w zakresie których UE ma odgrywać swoją rolę w całym świecie. Wyzwanie polega na zachowaniu i umocnieniu tego, co udało się nam osiągnąć w tym czasie, oraz na znalezieniu sposobów ochrony naszych interesów i zaszczepiania naszych wspólnych wartości poza naszymi granicami.
Uaktualnionej strategii lizbońskiej zawdzięczamy zarys działań potrzebnych Europie do sprostania temu zadaniu. Rozpoczęcie nowego cyklu zarządzania oferuje nam możliwość snucia refleksji o tym, jaki kierunek chcemy obrać. Komunikat Komisji poddany dzisiaj dyskusji jest doskonałym punktem wyjścia do takiej debaty oraz stanowi podstawę do rozmów szefów państw lub rządów podczas nieoficjalnego spotkania w Lizbonie dnia 19 października. Nasza praca w Radzie opiera się na tym dokumencie, ale ma także na celu opracowanie pakietu dokumentów, które pomogą przygotować kolejny cykl dla strategii lizbońskiej.
Mająca swoje posiedzenie w tym tygodniu Rada Ecofin przyjęła nowe wnioski, natomiast Rada ds. Konkurencyjności również zatwierdzi pewne dokumenty w dniu 22 listopada. Na dni 5 i 6 grudnia Rada ds. Zatrudnienia zaplanowała przyjęcie wniosków w sprawie przyszłości europejskiej strategii zatrudnienia w kontekście nowego cyklu strategii lizbońskiej. Inne Rady odniosły się do kwestii istotnych z punktu widzenia przygotowań dla nowego cyklu. Mogę potwierdzić, że w istocie osiągnęliśmy porozumienie z Komisją: nowa strategia lizbońska musi dalej obowiązywać, aby stanowić właściwy program ramowy dla odpowiedzi Europy na główne wyzwania, które przed nami stoją, szczególnie wyzwanie związane z globalizacją. Europa czyni znaczne postępy. Cele wyznaczone dla czterech priorytetowych dziedzin, a więc zatrudnienia, wiedzy i innowacji, środowiska biznesowego oraz energetyki i zmian klimatycznych, które zostały określone w roku 2006, są nadal aktualne.
Główne wytyczne nowego cyklu muszą zachować stabilność konieczną do skonsolidowania wyników. Jest również ważnym, aby dokonać zmian i usprawnień, tak aby osiągnąć w pełni potencjał nowej strategii lizbońskiej. Korzystając z rozmachu, jaki spowodował osiągnięty już postęp w tej kwestii, musimy w pierwszym rzędzie przyspieszyć wprowadzanie reform, tak aby wzmocnić nasze gospodarki.
UE posiada globalne priorytety i musi być lepiej przygotowana do kierowania globalizacją dzięki strategicznemu, spójnemu i jasno określonemu stanowisku na szczeblu światowym. Jednocześnie musimy nadal wykazywać pełną gotowość do podejmowania działań na szczeblu krajowym, tak aby lepiej radzić sobie z problemami pojawiającymi się w wyniku zmian demograficznych, z jakością finansów publicznych oraz ich długoterminowej stabilności, rynkiem pracy, zatrudnieniem, spójnością społeczną, rynkiem wewnętrznym, konkurencyjnością, badaniami naukowymi oraz innowacją, energetyką i zmianami klimatycznymi, jak również edukacją i szkoleniami.
Jednocześnie wspólnotowy program lizboński musi odegrać istotną rolę w nowym cyklu, oferując bardziej efektywne gwarancje spójności koniecznych do przeprowadzenia reform. Własność Parlamentu oraz Rady musi zostać wzmocniona, a wymiana dobrych praktyk pomiędzy państwami członkowskimi musi być rozpowszechniana. Migracja także musi odegrać istotną rolę w kontekście globalizacji poprzez wspieranie potencjału wzrostu gospodarczego i ułatwienie wprowadzenia zmian. Zgodnie z niedawno opracowanym sprawozdaniem przedłożonym Radzie w tym tygodniu, dotyczącym wpływu tej sytuacji na stopień mobilności siły roboczej, wzrost demograficzny w UE jest coraz bardziej zależny od ruchów migracyjnych, dlatego należy zwrócić uwagę na czynniki decydujące o tym, jak te ruchy wzmacniają elastyczność potrzebną do stawiania czoła kryzysom oraz redukcji niskich poziomów mobilności wewnątrzregionalnej.
W kontekście globalizacji wymiar zewnętrzny strategii lizbońskiej musi zostać wzmocniony i rozwinięty, powodując tym samym zaszczepienie celów politycznych i gospodarczych UE, jak również norm społecznych i środowiskowych poza jej granicami. Jak państwu wiadomo, ten właśnie aspekt był uwzględniony w dyskusji głów państwa oraz rządu podczas nieoficjalnego spotkania w Lizbonie, podczas którego omawiane były kwestie związane z niestabilnością rynku finansów, a w szczególności zmiany klimatyczne. Ta interesująca i pobudzająca do działania debata polityczna, w której przewodniczący tej Izby również brał udział, wzmocniła naszą wiarę w przyszłość.
Jak już zaznaczył premier Portugalii, pan José Sócrates, Europa ma obowiązek przewodniczyć procesowi globalizacji i jest w dobrej pozycji, aby to czynić, korzystając z nowych okazji, które się nadarzyły, w tym w obszarze wymiany myśli i wymiany kulturowej. Poprzez wzmacnianie relacji pomiędzy społeczeństwami oraz współzależności pomiędzy narodami UE dokonuje kluczowego postępu w zakresie pokoju i globalnej stabilizacji. Europa posiada polityczne i instytucjonalne warunki do tego, aby odpowiadać spójnie na wyzwania, które prowokuje globalizacja na polu gospodarki, życia społecznego oraz w dziedzinie środowiska, i dlatego może wpłynąć na proces globalizacji. Potrzebujemy silniejszej współpracy strategicznej z naszymi partnerami w celu stworzenia nowej, globalnej agendy, która połączy w sobie wzajemne otwarcie rynków, wyższej jakości normy dotyczące środowiska, życia społecznego, finansów i własności intelektualnej, a także potrzebę wspierania zdolności instytucjonalnej krajów rozwijających się.
Jak już ogłosił premier Portugalii pod koniec nieoficjalnego spotkania w Lizbonie, deklaracja UE w sprawie globalizacji zostanie zatwierdzona podczas szczytu europejskiego w dniach 13 i 14 grudnia. Będzie to stanowić jasny sygnał dla obywateli oraz świata, mówiący o determinacji i poświęceniu przywódców europejskich na rzecz wspierania zdolności UE do wpływania na agendę globalizacji i znajdowania właściwych sposobów reagowania.
Wyzwania, które stoją przed nami, są trudne oraz motywujące, a prezydencja portugalska będzie dalej się w nie angażować. Liczymy na wsparcie ze strony Parlamentu Europejskiego, tak jak zawsze to czyniliśmy, w zakresie promowania i rozwijania UE oraz działań krajowych, które zostały uzgodnione na szczeblu globalnym i które pozwalają Europie podejmować odpowiedzialność w skali całego świata oraz odnosić sukces w stawianiu czoła przyszłym wyzwaniom.
Czasami jesteśmy skłonni zapominać, co znaczy Europa dla tak wielu ludzi w tym zglobalizowanym świecie. Obrazy migrantów powalonych zmęczeniem i leżących na naszych plażach w sposób brutalny przypominają nam tę rzeczywistość i to, jak bardzo uprzywilejowani jesteśmy tu, w Europie, która stała się bastionem nadziei, nadziei na to, że możliwe jest stworzenie modelu świata łączącego w sobie wolność, wzrost gospodarczy, sprawiedliwość społeczną oraz ochronę środowiska, oparte na partnerstwie, współpracy i współdzielonej odpowiedzialności.
W walce tej nie chodzi tylko o nasz sukces, jako Europy. Jak państwu wiadomo, silniejsza Unia dla lepszego świata jest mottem naszej prezydencji, dlatego szczerze wierzymy, że Europa powinna odegrać istotną rolę w budowaniu bardziej sprawiedliwego i zrównoważonego świata.
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji. - (PT) Panie przewodniczący, panie sekretarzu stanu z Urzędu Komitetu Integracji Europejskiej reprezentujący prezydencję Rady, panie i panowie! Globalizacja jest głównym tematem dla tego pokolenia Europejczyków. Dotyczy to życia wszystkich naszych obywateli w taki czy inny sposób, a więc właściwe jest umieszczenie tego tematu wśród priorytetów porządku obrad UE.
Jak państwu wiadomo, jestem przekonany, że europejski pogram na XXI wiek musi być skoncentrowany w dużej mierze na zagadnieniu globalizacji, oczywiście z uwzględnieniem wartości i zasad, które od zawsze stanowiły podstawy europejskich działań. Globalizacja musi być jednak postrzegana również jako okazja dla Europy do bronienia i umacniania swoich interesów w świecie, który staje się coraz bardziej współzależny. Jestem z tego względu bardzo zadowolony, że biorę udział w debacie dotyczącej zagadnienia opracowanego przez Parlament Europejski.
Jak już powiedział sekretarz stanu, projekt dokumentu przedstawiony w ubiegłym miesiącu przez Komisję, dotyczący interesu Europy, wywołał szczególnie emocjonującą debatę podczas nieoficjalnego posiedzenia Rady Europejskiej w Lizbonie. Szczególne wrażenie zrobił na mnie motywujący konsensus w kwestii sposobów reagowania na globalizację. Chciałbym podziękować również prezydencji portugalskiej za stałe wsparcie dla tej globalnej agendy europejskiej i dla uznania konieczności tego, aby nadać strategii lizbońskiej taki wymiar, który pozwoli reagować na wyzwania związane z globalizacją.
Wyrażamy również poparcie dla wydania deklaracji w sprawie globalizacji podczas grudniowego posiedzenia Rady Europejskiej. Byłby to doskonały sposób na skonsolidowanie tego konsensusu. Należy tę ideę rozpowszechniać także tutaj, w Europejskim Parlamencie, opracowując wspólny projekt rezolucji w sprawie tak przecież ważnej.
Unia Europejska pracowała właściwie nad stworzeniem stopniowej i prawdziwie europejskiej reakcji na globalizację, zachęcając dzięki temu Europejczyków do wykorzystania tego zjawiska w jak najlepszy sposób. Ta reakcja uwzględnia uzasadnione obawy tych, którzy doświadczają zmiany, ponieważ nie można zapominać, że niektórzy ludzie mogą na tej zmianie stracić, a więc musimy przygotować tę reakcję także dla nich.
Wierzę, że w interesie Europy leży odnalezienie właściwej równowagi, ale nie może nią być reakcja strachliwa czy uległa; musi się ona opierać na silnym przekonaniu. Nowe godne uwagi zagadnienie pojawiło się w ciągu ostatnich kilku miesięcy: turbulencje na rynkach finansowych pokazały, że stan gospodarki europejskiej jest zależny od rozwoju globalnego, natomiast skrajne warunki atmosferyczne pokazały, jak poważne są potencjalne konsekwencje zmian klimatycznych i jak bardzo pilne jest znalezienie rozwiązania tego problemu. Każdego dnia widzimy, że poziom zatrudnienia w Europie, energetyka, zdrowie społeczeństwa oraz jakość życia w całej Europie są zależne od czynników globalnych.
Panie przewodniczący! Jestem przekonany, że naszym punktem wyjściowym powinno być silne przekonanie. Mamy już doświadczenie jako największa światowa gospodarka oraz największy światowy eksporter. Odkrywaliśmy nowatorskie sposoby radzenia sobie z nowymi problemami - wystarczy spojrzeć na handel emisjami - i posiadamy określone zasady, które nam dobrze służyły.
Po pierwsze, spoczywa na nas odpowiedzialność za ochronę naszych obywateli bez stosowania taktyki protekcjonizmu. Powinniśmy tak ukierunkować nasze strategie, aby inni także podążali naszą ścieżką, w celu rozpoczęcia działań. Nie powinniśmy zamykać drzwi, ale raczej sprawić, aby inni otworzyli swoje. Protekcjonizm zastosowany w Europie, będącej największym eksporterem świata, stanowiłby doktrynę skazaną na porażkę.
Po drugie, jesteśmy otwarci, ale nie jesteśmy naiwni. To oznacza, że nasza rola nie polega na wspieraniu działań tych, którzy nie respektują pewnych kluczowych zasad. Takie przesłanie kryło się za naszymi niedawnymi propozycjami. Miało to zapewnić, że zasady inwestowania w energię będą odnosiły się do firm z państw trzecich.
Po trzecie, jest wiele do zyskania przy stosowaniu systemu opartego na zasadach, a doświadczenie Unii Europejskiej zapewnia wyjątkowo dobre warunki dla wprowadzania rozporządzeń na szczeblu globalnym - konkretny sposób kształtowania globalizacji. Bądźmy ze sobą szczerzy: aby dysponować otwartą gospodarką, potrzebne są jakieś zasady. Rynki nie mogą funkcjonować bez instytucji, a Unia Europejska, bardziej niż ktokolwiek inny, posiada doświadczenie w łączeniu w całość różnych zasad i łączeniu ze sobą różnych krajowych doświadczeń. To dlatego mocno wierzę, że jesteśmy lepiej przygotowani niż jakakolwiek inna organizacja na świecie do kształtowania globalizacji - nie do narzucania, ale zaproponowania naszego modelu fazy globalizacji, w którą teraz wchodzimy.
Posiadamy również zaplecze, które pozwoli nam stawić czoła globalizacji z wiarą we własne siły. Nigdy nie było to bardziej oczywiste, że euro jest siłą zapewniającą stabilizację w międzynarodowym systemie finansowym. Możliwość skorzystania z prawa Unii Europejskiej do ustalania zobowiązujących zadań w zakresie emisji gazów cieplarnianych oraz zasobów odnawialnych gwarantuje nam również niezrównaną wiarygodność. Dysponujemy również stabilną dźwignią do przeprowadzania zmian w Europie, mających postać odnowionej strategii lizbońskiej.
Gdy powoływaliśmy strategię lizbońską w 2005 roku, staraliśmy się udoskonalić ją na wiele różnych sposobów. Podnieśliśmy stopień zaangażowania oraz rozliczalności poprzez nawiązanie partnerstwa pomiędzy państwami członkowskimi i Komisją. Określiliśmy, jaka praca ma zostać wykonana, zwracając się w stronę rekomendacji przynależnych każdemu krajowi. Każde państwo członkowskie posiada teraz własny krajowy program reform i każde państwo członkowskie akceptuje fakt, że wprowadzanie tych reform wymaga wspólnego wysiłku. Ponownie ukierunkowaliśmy finansowe instrumenty Unii na wzrost gospodarczy i zatrudnienie.
Widzimy obecnie tego efekty. Pomimo istniejących obaw wydajność gospodarcza wzrosła: na przestrzeni ostatnich 2 lat, w Unii składającej się z 27 państw, powstało prawie 6,5 miliona dodatkowych miejsc pracy, a przewiduje się, że przez okres 2007-2009 powstanie ich jeszcze 8 milionów. Reformy lizbońskie bez wątpienia wzmocniły potencjał wzrostu gospodarki europejskiej.
Nie ma tu jednak miejsca dla samozadowolenia: do osiągnięcia celu potrzeba jeszcze dużo pracy. Państwa członkowskie i Unia muszą przyspieszyć z reformami. Jest to najlepszy sposób, by wzmocnić nasze gospodarki, mając w perspektywie niepewną przyszłość gospodarczą.
Cztery priorytetowe obszary uzgodnione w 2006 roku stanowią właściwe ramy programowe dla Lizbony: badania naukowe i innowacje technologiczne, korzystniejsze warunki dla przedsiębiorczości (walka z biurokracją i promowanie lepszych warunków dla inwestycji), wyższy poziom zatrudnienia oraz poważne zagadnienia związane z energetyką i zmianami klimatycznymi. Te obszary działalności, a także ich definicje pozwoliły ukierunkować strategię w sposób bardziej dokładny. Oczywiście obszary te są ściśle współzależne. Unia nigdy nie stanie się niskoemisyjną gospodarką opartą na wiedzy bez zapewnienia sobie wysoko wykwalifikowanej siły roboczej oraz większych nakładów na badania naukowe i innowacje technologiczne.
Z tego względu chciałbym podkreślić zagadnienie badań naukowych i innowacji technologicznych. Chciałbym skorzystać z tej okazji, aby podziękować Parlamentowi Europejskiemu za wsparcie żądania ze strony Komisji opracowania trójkąta wiedzy: badań, edukacji i innowacji. Chciałbym państwu podziękować i skierować państwa uwagę na potrzebę współpracy w celu kontynuowania projektu Galileo jako wielkiego projektu europejskiego. Chciałbym również podziękować państwu za wsparcie dla projektu EIT.
Jeśli chodzi o potrzebę tworzenia europejskiej przestrzeni dla wiedzy, postępujemy do przodu. Jednym z nowych pomysłów w naszym dokumencie było właśnie określenie definicji dla piątej wolności obywatelskiej - wolność do rozpowszechniania wiedzy w Unii Europejskiej.
Nie uda się nam powołać nowego dynamizmu bez odpowiedniego klimatu dla MŚP. W Europie istnieją 23 miliony MŚP. To dlatego jestem przekonany, że wszystkie te obszary mogą razem stworzyć cenną przestrzeń, która pomoże osiągnąć nam wszystkie nasze cele jednocześnie.
Podczas przygotowań do uruchomienia kolejnego trzyletniego cyklu musimy zaktualizować naszą strategię, mając na uwadze naukę wyciągniętą z doświadczeń i nowe okoliczności. Należy w większym stopniu skoncentrować się na wymiarze społecznym. Większe inwestycje w edukację i szkolenia dla osób w każdym wieku stanowią najlepszą broń przeciwko nierówności i społecznemu wykluczeniu i, jak wcześniej powiedziałem, nie dla każdego globalizacja oznacza wygraną. Jeśli chcemy mieć pewność wsparcia dla naszej agendy ze strony obywateli Unii Europejskiej, powinniśmy - w odpowiednim czasie - zająć się problemami związanymi z wymiarem społecznym. To m.in. dlatego Komisja zaproponowała zmianę w funduszu dostosowania do globalizacji, ponieważ uświadamialiśmy sobie od początku konieczność udzielenia konkretnych odpowiedzi dotyczących tych kwestii.
Szczególnie pocieszające wydaje mi się porozumienie pomiędzy partnerami społecznymi co do szeregu zasad elastycznego rynku pracy i jego bezpieczeństwa, przedstawionych przez Komisje jeszcze na wiosnę. Podczas nieoficjalnego posiedzenia Rady w Lizbonie otrzymaliśmy dobrą wiadomość o porozumieniu pomiędzy europejskimi partnerami społecznymi. Mam nadzieję, że uczestnicy grudniowego posiedzenia Rady Europejskiej wyrażą swoje poparcie dla tych zasad. Dzięki temu państwa członkowskie mają zagwarantowaną podstawę do lepszego określenia równowagi pomiędzy elastycznością i bezpieczeństwem na swoich rynkach pracy.
Entuzjastyczne wdrożenie doskonałych reform, większy nacisk na umiejętności i edukację, konkretne działania mające na celu przekształcenie Europy w gospodarkę niskoemisyjną: są to, z naszego punktu widzenia, priorytety dla kolejnego cyklu.
Zintegrowane wytyczne zapewniają ważny instrument koordynacji, wspólne ramy dla zróżnicowanych państw członkowskich, dzięki którym będą mogły realizować własne programy reform. Zarówno analizy, jak i informacje zwrotne od państw członkowskich wskazują, że wytyczne są prawidłowe. Są one podstawą dla wspólnotowego programu lizbońskiego. Mam przeczucie, że pomimo potrzeby ich aktualizacji nie powinniśmy ich naprawiać, dopóki nie sprawiają trudności.
Powinniśmy również uczynić więcej, aby zagwarantować, że strategia lizbońska postępuje w równym tempie w każdym państwie członkowskim: wolniejsze tempo reform w jednym z tych państw ma swoje oczywiste konsekwencje dla pozostałych. Konieczne jest również większe zaangażowanie parlamentów krajowych, partnerów społecznych oraz władz lokalnych i regionalnych.
Poświęcenie się tej Izby na rzecz strategii lizbońskiej było i jest nadal bardzo ważne dla podtrzymywania tego tempa. Wraz z panem wiceprzewodniczącym Verheugenem oraz z całym kolegium oczekujemy zintensyfikowania naszych wspólnych starań w chwili przejścia do nowego cyklu lizbońskiego.
Związek pomiędzy globalizacją i Lizboną daje nam świetną okazję do pokazania, dlaczego - w obecnym czasie - europejski program gospodarczy nie stanowi zbędnego dodatku: jest on bowiem kluczem otwierającym drzwi do świetlistej przyszłości Europy. Reformy gospodarcze, wizja globalna, gospodarka niskoemisyjna: są to współzależne cele, do których należy zmierzać równolegle, a tylko Unia Europejska może zapewnić takie zasięg i spójność, jakich Europa tak bardzo potrzebuje. Tylko razem możemy zadbać o to, co w naszym dokumencie nazywamy "interesem europejskim”.
Na koniec chciałbym powiedzieć, że mocno wierzę w to, że nie jest to wyłącznie europejski interes. Jestem głęboko przekonany, że w erze globalizacji świat potrzebuje bardziej zaangażowanej Europy, w której nasze interesy będą chronione i bronione, ale również takiej Europy, w której nasze wartości - wolność oraz solidarność - będą nadal szanowane.
(Oklaski)
Joseph Daul
w imieniu grupy PPE-DE. - (FR) Panie przewodniczący, mój drogi Hansie-Gercie, urzędujący przewodniczący Rady, panie Manuelu Lobo Antunesie, panie przewodniczący Komisji José Manuelu Barroso! Z punktu widzenia naszych obywateli globalizacja nie jest wcale abstrakcją. Globalizacja to rzeczywistość, która co dzień wpływa na życie zwykłego Europejczyka, oczekującego odpowiedzi na wiążące się z nią pytania ze strony rządów i instytucji.
Nasi obywatele oczekują od Unii Europejskiej bardzo dużo w tym względzie. Oczekują tego, że będą fizycznie chronieni - w świetle groźby ataku terrorystycznego, i że zapewni się im bezpieczeństwo pod względem zmieniających się warunków na rynkach finansowych. Oni zawsze liczą na nas, że zapewnimy im bezpieczeństwo żywnościowe i bezpieczeństwo żywności. Jednak ubiegłego lata nagły wzrost cen zboża spowodował także gwałtowne podniesienie się cen produktów konsumenckich. Europejscy konsumenci potrzebują zapewnienia, że tanie, importowane produkty będą bezpieczne pod każdym względem. Jest to szczególnie popularny temat: gdy nadchodzi okres świąteczny, musimy zapewniać rodziców i dziadków, że zabawki, które kupują swoim dzieciom i wnukom pod choinkę, nie stanowią żadnego zagrożenia dla ich zdrowia.
Globalizacja musi nie tylko przyczyniać się do dobrobytu, ale także musi być sprawiedliwa - musi też podlegać zasadom etycznym, m.in. po to, aby zapobiec wykorzystywaniu dzieci. Globalizacja nie może być budowana na barkach tych, którzy są najsłabsi - ona musi być narzędziem do walki z nierównością, nie tylko wewnątrz poszczególnych krajów, ale również pomiędzy krajami. Globalizacja powinna być ukierunkowana na podnoszenie zdolności nabywczej najbiedniejszych warstw społecznych. Zawsze opowiadaliśmy się za wolnych handlem, ale handel taki musi opierać się na surowych zasadach. Otwartość Unii Europejskiej na pozostałe części świata stanowi siłę napędową globalnej gospodarki, dlatego wiele firm chętnie rozpoczyna swoją działalność od Europy. Będą one musiały zaakceptować nasze zasady i spełniać nasze normy w zakresie ochrony zdrowia, ochrony środowiska i ochrony konsumenta.
Na przestrzeni 50 lat Unia Europejska zdołała utworzyć funkcjonalny rynek wewnętrzny, dla którego harmonizacja prawodawstwa państw członkowskich zawsze była regułą. Ważnym zadaniem Unii Europejskiej jest eksportowanie jej wiedzy praktycznej oraz pomaganie jej partnerom w podnoszeniu produkcji i doskonaleniu norm zarządzania jakością. Prace w tym zakresie obejmują już pewną ich liczbę. Sukces pierwszego posiedzenia Transatlantyckiej Rady Gospodarczej, które odbyło się w ubiegły piątek w Waszyngtonie, jest pozytywnym sygnałem. Musimy teraz wzmóc nasze wysiłki, aby przypomnieć Brazylii, Chinom i Indiom o ich obowiązkach. Stanowisko zajęte wobec Afryki jest teraz bardziej przychylne.
Aby sprostać wyzwaniom z zewnątrz, musimy, po pierwsze, umocnić nasz jednolity rynek poprzez większe inwestycje w badania naukowe i rozwój, a po drugie zapewnić lepszą koordynację badań naukowych i działań innowacyjnych w państwach członkowskich. Chociaż globalizacja oferuje nowe możliwości, to również wymaga wysiłków adaptacyjnych, np. pod względem edukacji i szkolenia się w czasie wykonywania zawodu.
Moja grupa z zadowoleniem przyjmuje nowe inicjatywy na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia w ramach strategii lizbońskiej, a także ustawę o małych przedsiębiorstwach zaproponowaną przez Komisję, ponieważ małe i średnie przedsiębiorstwa pozostają wyjątkowo ważnymi siłami napędowymi dla stabilizacji oraz tworzenia nowych miejsc pracy w Europie.
Panie i panowie! Jako politycy jesteśmy coraz częściej wzywani do tego, aby zajmować się problemami dotyczącymi energii. Do czasu opracowania wspólnej strategii dla bezpieczeństwa energetycznego oraz ochrony środowiska Unia Europejska pozostanie wrażliwa. Zakładając, że cena ropy naftowej pozostanie na poziomie 100 dolarów za baryłkę, Europa, w której żyjemy, zostanie postawiona w trudnej sytuacji. Potrzebujemy europejskiej strategii energetyki, która zagwarantuje nam bezpieczeństwo dostaw i zrównoważony wzrost w tym sektorze. Musimy przedsięwziąć szczegółowy przegląd źródeł energii odnawialnej i zbadać potencjał energetyczny cywilnych źródeł energii nuklearnej.
Wszystkie dyskusje dotyczące tego zagadnienia muszą być przejrzyste i mieć na celu podnoszenie świadomości ludności oraz zdobywanie wsparcia dla naszych przedsięwzięć. Ostatecznie chodzi nam o zapewnienie czystszej, bardziej wydajnej i bezpieczniejszej energii dla Europy. Europa musi określić swoje interesy, nie tylko z punktu widzenia handlu czy gospodarki światowej, ale także w odniesieniu do kultury, języka i tradycji. Poprzez współpracę mającą na celu znalezienie wspólnych rozwiązań na problemy związane z globalizacją znajdziemy korzystniejszą pozycję do chronienia prawnie uzasadnionych interesów naszych obywateli, unikając przy tym protekcjonizmu.
(Oklaski)
Martin Schulz
w imieniu grupy PSE. - (DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Tytuł tej debaty odzwierciedla to, że Parlament Europejski omówi wkrótce wraz z Radą oraz Komisją rolę, którą Europa - instytucje europejskie i państwa członkowskie UE - ma zamiar odegrać w zakresie możliwości i zagrożeń związanych z globalizacją. Dlatego też musimy podkreślić - podobnie jak uczyni to dzisiejsza debata - że konsekwencje globalizacji można rozpatrywać na wiele sposobów oraz można się do nich odnosić za pośrednictwem różnych konkurujących metod.
Negocjacje dotyczące rezolucji, która ma zostać dziś przyjęta, pokazały, że istnieje znacząca różnica, a w wielu przypadkach nawet przepaść, pomiędzy koncepcjami prawej strony w tej Izbie i tym, o co zabiega Grupa Socjalistyczna. To, o czym powiemy w tej debacie, określi zatem parametry, które zastosujemy podczas oceniania ról, jakie powinny odegrać instytucje, a w szczególności Komisja. Wysłuchawszy z uwagą pana komentarzy, panie przewodniczący Komisji, oraz uwag pana posła Daula, chciałbym powiedzieć, że istnieje wspólne stanowisko, lecz są też wyraźnie różnice.
Każdy, kto ubiega się o stanowisko przewodniczącego Komisji, teraz lub w przyszłości, zostanie oceniony przez naszą grupę na podstawie pewnych kryteriów, związanych w szczególności z jego lub jej postrzeganiem roli Komisji w gospodarce globalistycznej. Koordynacja polityki makroekonomicznej, jak to się fachowo mówi, co można by było również nazwać wspólną polityką gospodarczo-fiskalną, musi być kierowana zgodnie z zasadami polityki społecznej. Postęp gospodarczy w Europie musi przyczynić się do większej stabilności społecznej. UE musi zadbać o to, aby globalny postęp gospodarczy doprowadził do pełniejszego wyrównania praw i możliwości osób na całym świecie. To także jest polityka społeczna. Dobrobyt obywateli w kraju i zagranicą jest naszą wspólną miarą.
Postęp gospodarczy jest warunkiem dla bezpieczeństwa społecznego - a nie na odwrót, jak zostało zasugerowane podczas kilku przemówień w tej Izbie. Pomysł, że mniejsze bezpieczeństwo społeczne w Europie powinno być źródłem postępu gospodarczego, jest całkiem nienormalny. Każdy, kto wierzy, że UE może być wykorzystana do podkopania osiągnięć w zakresie polityki społecznej, kryjąc się za zasłoną dymną globalizacji, że się tak wyrażę, jest w błędzie. Zdestabilizowane rynki powodujące maksymalizację zysków i niższe standardy społeczne są być może stanem idealnym dla osób z prawej strony tej Izby. Nie są czymś takim dla nas. Chodzi nam o to, że tajemnicę sukcesu Europy stanowi postęp społeczny i gospodarczy, które są dwiema stronami tej samej monety. Jeśli o nas chodzi, nic się nie zmieniło pod tym względem.
(Oklaski)
To stwierdzenie pana posła Daula było ciekawym przerywnikiem. Dla tych, którzy nie słyszeli go, powtarzam, co powiedział: "Gospodarka na pierwszym miejscu!” Nie! Wzrost gospodarczy i dobrobyt społeczny muszą następować jednocześnie - jest to bardzo ważne i dobrze pokazuje błędne mniemanie polityków prawicowych w Europie. Wyjaśnijmy sobie jedną rzecz: przeważająca większość rządów reprezentowanych w Radzie to rządy centro-prawicowe, ale Komisja to oczywiście nie El Dorado socjalizmu. Pan, panie Barroso, jest politykiem centroprawicowym, podobnie jak większość pana kolegów komisarzy. Przyglądamy się zatem uważnie działaniom Komisji, aby mierzyć wiarygodność pana stwierdzeń.
Oczywiście potrzebujemy badań naukowych, innowacji i edukacji, a także rynku wewnętrznego, który rozwinie się tak, że możliwa będzie ochrona środowiska i stabilizacja zasobów społeczeństwa. Bez wątpienia tego potrzebujemy! Ale potrzebujemy również, aby Komisja przedstawiła odpowiednie wnioski dotyczące dyrektyw. Następnie będziemy potrzebowali odpowiednich inicjatyw ustawodawczych, aby skonsolidować cały proces. Istnieje kilka dobrych założeń, pochwalamy je, ale są również takie, które chcielibyśmy dogłębnie zbadać.
Potrzebna jest również skuteczna administracja. Nie wiem, czy należałoby ją nazywać zarządzaniem procesem lizbońskim, jak to zostało określone w różnych pozycjach dokumentów UE. Nie wiem, czy zwykły, szary obywatel rozumie, co to oznacza. A gdy mówi pan o upraszczaniu administracji i zatrudnia byłego ministra i prezydenta Bawarii, aby poprowadził te działania, to jedyne, co mogę powiedzieć, to powodzenia - wszystkiego najlepszego.
To, czego naprawdę potrzebujemy - a w tej kwestii zgadzamy się w pełni z panem, panie przewodniczący Komisji - to zbiór zasad, które oswoją ten kapitalizm rodem z dzikiego zachodu, który dominuje na rynkach finansowych i - tak - zagraża całym gospodarkom krajowym. Zacznijmy więc opracowywać te zasady w Europie. Aby określić, co jest potrzebne, pozwolę sobie stwierdzić, że oczekujemy tego, że międzynarodowi kapitaliści zostaną poddani nadzorowi, ich działania staną się przejrzyste, ich wpływy zostaną ograniczone, a pańskie starania o ten stan rzeczy będą wspierane przez nas. Jest to jeden z kluczy do postępu społecznego w Europie.
Na zakończenie, panie przewodniczący Hansie-Gercie, panie i panowie, chciałbym powiedzieć, że kwestia, którą omawiamy dzisiaj, a mianowicie to, w jaki sposób powinniśmy się zjednoczyć, aby stawić czoła wyzwaniom globalizacji, oraz jaki właściwie wpływ może Europa - a tu mam na myśli jej wymiar instytucjonalny, państwa w Komisji i nas w Parlamencie - mieć na dążenie do tych ambitnych celów, jest również miarą, według której nasi wyborcy będą nas oceniać. Jeśli nadal będziemy skupiać się na ogólnych debatach, w których opisujemy dokładnie, czego chcemy, ale nie czynimy nic ponadto w tym zakresie, unikając podjęcia konkretnych środków prawnych tutaj i w państwach członkowskich, to cały wysiłek straci swój sens. I właśnie dlatego oczekujemy, że to, co jest tutaj omawiane, zostanie również odzwierciedlone w naszej wspólnej rezolucji i przekształcone w spójną politykę.
(Oklaski z lewej strony)
Przewodniczący
Panie pośle Schulz! Fakt, że pozwolono panu przekroczyć czas na wypowiedź w dużym stopniu, nie miał związku z tym, w jaki sposób odniósł się pan do przewodniczącego. Dodatkowy czas, który pan wykorzystał, będzie jednak odliczony od przydziału czasowego pańskiej grupy.
Graham Watson
w imieniu grupy ALDE. - Panie przewodniczący! Słyszeliśmy właśnie mowę z przeszłości.
w imieniu grupy ALDEDie Rede der Vergangenheit!
w imieniu grupy ALDEInni wiedzą, często lepiej niż my, że już żyjemy w globalnym społeczeństwie. Indie, Chiny i Brazylia już złapały wiatr w żagle i płyną całkiem szybko, podczas gdy zbyt wielka część Europy boi się fal, które do niej docierają.
Podczas wczorajszego przemówienia w tej Izbie prezydent Sarkozy wspomniał o "różnych możliwych przyszłościach dla Europy jutra”, prowokując tym samym dyskusję na temat naszej strategii konkurencyjności, polityki energetycznej i rozszerzania Unii.
Wypowiedź pana przewodniczącego Barroso podczas tej przemowy pozwoliła nam dziś rano zrozumieć więcej niż wszystkie jego słowa. Jeśli Europa będzie siedzieć z założonymi rękoma, ponieważ jej przywódcy - nawiązując do obaw obywateli - walczą o agendę UE, to przepadnie nam okazja do kształtowania globalizacji w zakresie wspólnych interesów Europy.
To nie obywateli musimy przekonywać, tu chodzi o państwa członkowskie. Kolejne badania pokazują, że większość naszych obywateli potrzega Unię Europejską, a nie krajowe rządy, jako najlepiej usytuowaną do kierowania globalizacją.
Proszę spojrzeć, jak wstrząsy globalizacji porażają organy polityczne Europy. Niektórzy przedstawiciele prawicy wycofują się, widząc nadchodzące globalne zmiany - od konserwatyzmu do nacjonalizmu czy też od demokracji chrześcijańskiej do chrześcijańskiej autokracji. Porażenie globalizacyjne biegnie dokładnie przez środek PPE.
Z lewej strony pan poseł Kurt Beck i jego koledzy wstrzymują konieczne reformy. Pan poseł Franz Müntefering zauważył to i dlatego zagłosował swoimi stopami. A mimo to wizjonerzy widzą tę konieczność zmian, dlatego napisali o tym w europejskim manifeście socjalistycznym, przyjętym w Oporto.
Nie ma już w naszej polityce podziału pomiędzy lewicą i prawicą co do strategii gospodarczej; podział ten jest pomiędzy tymi, którzy odpowiadają na globalne wyzwania, podnosząc most zwodzony i tymi, którzy - podobnie jak Liberalni Demokraci - popierają ideę otwartego społeczeństwa.
Panie przewodniczący Barroso! Stanowisko pana Komisji wobec globalizacji ma większościowe poparcie w tej Izbie. Nie jest to jednak poparcie oparte na jednej rodzinie politycznej. W rzeczywistości może ono się nawet rozpaść i na nowo ukształtować rodziny polityczne w Europie.
Globalizacja będzie w coraz większym stopniu określać kształt naszej polityki. Jednak nie globalizacja rozumiana wąsko, na sposób gospodarczy, zgodnie z tym, jak to zostało opisane w tym komunikacie - chociaż stabilne euro, efektywne zasady konkurencyjności i regulacja rynku należą do naszych interesów - ale w rozumieniu szerszym, bardziej holistycznym, obejmującym migrację i wzrost liczby ludności całego świata, zmiany klimatyczne i bezpieczeństwo energetyczne, a także przestępczość zorganizowaną na skalę światową i związany z nią terroryzm.
Czy nie potrzebujemy raczej potwierdzenia, aby "działać na skalę kontynentalną”, do czego nas zachęca ten dokument, i aby skorzystać z naszej "masy krytycznej”, która "umożliwi Europejczykom kształtowanie globalizacji”, jak tego wymaga komunikat Komisji?
Jeśli tak, panie przewodniczący Barroso, to jaka jest pańska polityka? Pana terminarz? Pana wszechstronne podejście? Obiecano nam działania: w zamian tego otrzymaliśmy dokument, który jest bogaty pod względem retorycznym, ale ubogi we wnioski. To nie może stanowić ostatecznej odpowiedzi Europy na globalizację. Oczekuję pańskiego przeglądu dotyczącego rynku jednolitego, aby móc zobaczyć, w jaki sposób wsparłby pan wzrost gospodarczy i podniósł poziom zatrudnienia w trudnych warunkach, a także pańską strategię legalnej migracji, mając nadzieję, że uwzględnia ona obawy państw pochodzenia.
Wraz z kolegami oczekujemy podjęcia pilnych działań na rzecz obniżenia poziomu użytkowania energii i walki z przestępczością transgraniczną. Wierzymy również, że zdrowie społeczne i witalność gospodarcza są równie ważne. Jeśli chcemy tworzyć rynek globalny, potrzebujemy nowego kontraktu społecznego, który pogodzi konkurujące ze sobą wymagania elastyczności i sprawiedliwości, ponieważ, jak uczył nas Martin Luther King, "niesprawiedliwość w jednym miejscu jest zagrożeniem dla sprawiedliwości w każdym miejscu”.
Tak więc Unia musi połączyć agendę lizbońską z koncentracją na konkurencyjności, agendę z Cardiff z koncentracją na prawach społecznych, a agendę z Gothenburga z koncentracją na środowisku.
Świat potrzebuje silnej, zjednoczonej Unii, aby przeciwstawiać się niesprawiedliwości, konfliktom i biedzie, gdziekolwiek się one pojawią, ponieważ jesteśmy jednym z niewielu graczy na arenie świata, którzy mają możliwość zająć się problemami globalnymi, i jeśli nie podejmiemy się tej roli, nikt inny również tego nie zrobi.
To oznacza powstrzymywanie hipokryzji taryf handlowych i opracowanie sprawiedliwych warunków w Dausze dla krajów rozwijających się; zawarcie kontraktu dotyczącego emisji dwutlenku węgla w Bali przy wykorzystaniu naszych wspólnych wpływów do uwzględnienia w tej kwestii Ameryki; a także tworzenie międzynarodowej strategii dla rynków finansowych ze szczególnym naciskiem na współpracę w zakresie przepisów, jednolitość norm i równość zasad.
Rozwiązanie tych problemów w sposób sprawiedliwy dla każdego będzie wymagało więcej, a nie mniej, globalizacji. Ponieważ żyjemy w świecie, którego części są ze sobą ściśle powiązane, świecie, który potrzebuje solidarności na szczeblu globalnym, jak również tej pomiędzy europejskimi obywatelami.
Powinniśmy dlatego, razem z Victorem Hugo, wypatrywać dnia, w którym jedynymi polami bitwy będą rynki otwarte na biznes oraz świadomość ludzka otwarta na nowe idee.
Mirosław Mariusz Piotrowski
w imieniu grupy UEN. - Panie Przewodniczący! Globalizacja to zjawisko w wielu aspektach nieodwracalne, co poszczególne państwa Unii Europejskiej powinny nie tylko przyjąć do wiadomości, ale także w sposób konkretny na nie reagować. Działania Unii nie mogą jednak godzić w interesy gospodarcze państw narodowych, jak choćby w przypadku nieuzasadnionych ograniczeń limitów emisji dwutlenku węgla, które poważnie zaszkodzą gospodarce na przykład takich krajów, jak Polska.
Natomiast w sferze politycznej działania te nie powinny prowadzić do zaniku narodowych tożsamości. Podczas gdy kraje Azji z sukcesem dostosowują się do nowej sytuacji, ich gospodarki prężnie się rozwijają, to my w Parlamencie Europejskim dyskutujemy między innymi nad tak ważkimi problemami, jak lusterka wsteczne w ciągnikach rolnych i leśnych oraz rola i znaczenie cyrków w Unii Europejskiej, i tym podobnymi sprawami.
Unia cały czas mnoży przepisy utrudniające skuteczną konkurencję i zdaje się nie dostrzegać rzeczywistości, na co mamy dowód w dzisiejszym przemówieniu reprezentanta socjalistów. Mam nadzieję, że dzisiejsza debata przyczyni się do zmiany stylu myślenia o globalizacji w perspektywie europejskiej.
Jean Lambert
w imieniu grupy Verts/ALE. - Panie przewodniczący! Myślę, że to, czego doświadczyliśmy, zapoznając się z tym komunikatem, można określić mianem kompletnej porażki wyobraźni, biorąc pod uwagę powagę sytuacji, w której się znajdujemy.
Brakuje tutaj rzeczywistej definicji globalizacji. Zwykle odnosi się ona do aspektu gospodarczego - i o tym chciałbym teraz mówić.
W dokumencie tym jest mowa o nadchodzącej trzeciej rewolucji przemysłowej. Myślę, że powinniśmy wyciągnąć wnioski z poprzednich rewolucji przemysłowych. Ci, którzy nie wzięli pod uwagę całkowitych kosztów środowiskowych, i ci, którzy nie wzięli pod uwagę całkowitych kosztów społecznych. Istnieje podejrzenie, że ceny wyrobów niskiej jakości będą nadal takie same, często na niekorzyść najbiedniejszych krajów świata. Zakłada się również, że będzie można prowadzić handel w krajach, gdzie narzuci się zasady otwartego rynku, gdy zabraknie infrastruktury społecznej oraz silnego sektora publicznego, a także, że powinniśmy strzec się syreny wzajemności, jeśli nie dotyczy ona stron sobie równych. Zdarzają się również przypadki, w których przeceniamy rolę rynków pod względem osiągania celów społecznych. Istnieją również zagadnienia związane z konsolidacją gospodarczą, szczególnie jeśli opiera się ona na ekonomii długu i spekulacjach bardziej niż na faktach i z tego względu staje się wysoce niebezpieczna dla stabilności gospodarczej.
Nowe okoliczności nie dotyczą wyłącznie zmian klimatycznych. Chodzi tu także o kryzys paliwowy i o to, jak on będzie miał wpływ na możliwości krajów rozwijających się; chodzi o dążenie do milenijnych celów rozwoju.
To prawda, że handel potrzebuje ponownego zrównoważenia sił, podobnie jak wymiar społeczny i środowiskowy. Zgodnie z WTO priorytetem staje się handel przed metodami produkcyjnymi, przed wszystkim tym, co daje nam prawo mówić, że mamy trudności ze sposobem produkowania towarów, ponieważ nie spełniają one naszych norm. Uznaliśmy, że nie zapiszemy tego w odnośnych zasadach.
Jeśli spojrzymy na wzrost gospodarczy, wydaje się, że nadal chodzi głównie o ilość, a nie jakość, ani to co właściwie dzieje się wewnątrz naszych społeczeństw. Z zadowoleniem przyjmuję wiadomość o konferencji Komisji w następnym tygodniu, ale te wysiłki powinny być podejmowane od wielu lat.
Co zamierzamy uczynić z naszym sektorem rolnym? Z naszym sektorem turystyki? Z tyloma innymi sektorami w świetle zmian klimatycznych? Nie zgadzamy się ze stwierdzeniem, że nie jest konieczne dokonanie przeglądu wytycznych. Myślimy, że jest konieczne.
Jeśli chodzi o szkolenia i edukację, strategia zrównoważonego rozwoju wymaga, abyśmy spojrzeli na te zagadnienia w kontekście zmian klimatycznych i postępu w dziedzinie środowiska. Nie słyszałem o żadnym poważniejszym nawiązaniu do tych kwestii. Nie istnieje strategia europejska w tym zakresie.
W jaki sposób chcemy osiągnąć gospodarkę niskoemisyjną? Nie ma niczego w tym dokumencie, co dałoby nam większą wiarę w rozwiązanie tych kwestii.
A trzeba jeszcze uwzględnić problem włączenia społecznego. Różnice w wynagrodzeniu ze względu na płeć nadal istnieją. Nadal musimy zabiegać o godne wynagrodzenie, a elastyczny rynek pracy musi uwzględniać bezpieczeństwo finansowe każdej osoby.
Nadal konieczna jest integracja agendy lizbońskiej i agendy z Göteborga. Oto wyzwanie, przed jakim stoimy. Dokument ten nie spełnia w tym względzie swojego zadania i jestem przekonany, że Parlament także tego nie robi.
Jiří Maštálka
w imieniu grupy GUE/NGL. - (CS) Panie i panowie! Najpierw chciałbym wyrazić moje rozczarowanie ostateczną wersją projektu rezolucji. Moje rozczarowanie wynika z dwóch rzeczy. Po pierwsze, szkoda, że przez długi czas niemożliwe było osiągnięcie porozumienia i że porozumienie większościowe zostało osiągnięte dopiero w ostatniej chwili i pod presją czasu, za co trzeba było zapłacić (moim zdaniem), lekceważąc podstawowe sprawy. Po drugie, jestem rozczarowany, ponieważ rezolucja nie odzwierciedla interesów Europy, a jeśli chodzi o tytuł dokumentu - a więc jeszcze bardziej o jej istotę - nie odnosi się ona nawet do interesów większości europejskich obywateli.
To podwójne rozczarowanie wynika z analizy projektu wspólnej rezolucji, który w żaden sposób nie uwzględnia negatywnych konsekwencji globalizacji i tak naprawdę nie oferuje obywatelom nic poza strategią radzenia sobie z globalizacją w podobny sposób, jak radzenia sobie z powodzią. Moim zdaniem niemożliwe jest polubienie globalizacji ani powodzi, nie mówiąc już o godzeniu się na nie. Normalnym wyjściem byłaby próba wpływania na te procesy w taki sposób, aby uniknąć ich zgubnych skutków. Nic takiego jednak nie znajduje się w rezolucji: nie oferuje ona nawet modelu zrównoważonego rozwoju globalnego.
W swoim projekcie rezolucji nasza grupa skupiła się na następujących kwestiach:
- Walką z ubóstwem, ponieważ jak wskazują statystyki, około 80 milionów osób w Unii Europejskiej dysponuje dochodami, które są poniżej 60% wartości wyrównanej krajowej mediany dochodów.
- Podkreśliliśmy potrzebę bardziej skutecznych środków zapewniających prawa obywatelom, takie jak dostęp do dobrej i dobrze płatnej pracy, oraz minimalne standardy społeczne.
- W odniesieniu do strategii lizbońskiej położyliśmy nacisk na to, że nowa zintegrowana strategia dla równowagi i solidarności powinna zastąpić obecną strategię lizbońską i zapewnić efektywne narzędzie do jej wdrożenia.
Wczoraj kilka grup politycznych uzgodniło kształt wspólnej rezolucji, ignorując zupełnie wniosek naszej grupy. Czyniąc to, jasno pokazały, że przywiązują większą wagę do zagadnień gospodarczych niż do praw społecznych i sprawiedliwości. Z powyższych przyczyn nasza grupa nie poprze omawianej rezolucji.
Godfrey Bloom
w imieniu grupy IND/DEM. - Panie przewodniczący! Wczoraj wysłuchaliśmy błyskotliwego przemówienia prezydenta Francji. Słuchałem uważnie tego elokwentnego człowieka. Stanowczo opowiedział się za wolnym handlem. Ale jeśli inne kraje popierały protekcjonizm, on również to robił. Stanowczo popierał demokrację: ludzie mają prawo do tego, aby wysłuchano ich zdania, ale mimo to, jak się wydaje, ich zdanie jest ignorowane, podobnie jak została zignorowana opinia ludności francuskiej i holenderskiej. W pierwszym rzędzie, jak on to by określił, jest Europejczykiem, ale przy tym bez reszty Francuzem, przede wszystkim Francuzem, chociaż w zupełności Europejczykiem. No dobrze, można jeszcze dorzucić do tego trochę węgierskiego gulaszu.
Potrzebujemy europejskiej armii, marynarki i sił powietrznych, aby zadbać o rozprzestrzenianie naszych pokojowych wartości europejskich wszerz i wzdłuż całego świata, ponieważ nigdy nie może dojść do wojny. Musimy budować w oparciu o nasze demokratyczne instytucje, ale, jak by się wydawało, nie tak bardzo. Francja nie może organizować kolejnego referendum, ponieważ to mogłoby doprowadzić do referendum angielskiego, a wszyscy oczywiście wiemy, że Brytyjczycy odrzuciliby nową konstytucję - o, przepraszam - "Traktat”.
Musimy, jak sugerował, lepiej poznać nasze dążenia i upewnić się, że istnieje więcej opieki ze strony kobiet, nie tylko dla kobiet, ale i dla mężczyzn, więcej szarlotki, szczególnie dla ubogich, czy tego chcą, czy nie. Korzystając ze starodawnego słownictwa angielskiego - a przy okazji powiem, że uwielbiam testować zdolności najlepszych tłumaczy na świecie - określiłbym to wszystko słowem "humbug” (brednie).
Dimitar Stoyanov   -
(BG) Po pierwsze, chciałbym przypomnieć Komisji i Radzie, że globalizacja nie jest procesem samoistnym, że Europa jest ważnym elementem polityki światowej i że kierunek polityki obrany przez Europę zdecyduje o tym, czy globalizacja się rozwinie.
I tego właśnie nie mogę zrozumieć w strategii Komisji. Czy Komisja chce podjąć politykę, która przyczyni się do rozwoju globalizacji, czy też opóźni ten proces? Co więcej, chciałbym zwrócić państwa uwagę na fakt, że jednolity rynek, sam w sobie, nie jest gwarancją sukcesu Europy w procesie rozwoju globalizacji.
Rada ogłosiła, że uważa konkurencyjność za coś istotnego, ale obecnie w Unii Europejskiej istnieją nowe branże, które są jeszcze słabe i których konkurencyjność jeszcze nie dotyczy, nawet na rynkach krajowych.
Komisja natomiast oświadczyła, że rozwój strategii lizbońskiej jest dla niej najważniejszy, biorąc pod uwagę wdrożenie jej planów z perspektywy globalizacji.
Spodziewam się, że w przypadku Bułgarii strategia lizbońska nie odniesie skutku, ponieważ mój kraj, jak już wielokrotnie mówiliśmy, nie był przygotowany do przystąpienia do Unii Europejskiej. A więc jak teraz możemy chronić interesy obywateli europejskich, nie korzystając z jakiejkolwiek formy protekcjonizmu?
Otwarte społeczeństwo, o którym mówi pan Graham Watson, jest zdradliwe dla słabszych gospodarek w UE. Jeśli solidarność globalną stawiamy przed solidarnością wewnątrz Wspólnoty, to po co nam w ogóle Wspólnota?
Mając to na uwadze, przyszły rozwój globalizacji w obliczu słabych gospodarek, które mają duży deficyt handlowy i nie są konkurencyjne nawet na rynkach krajowych, spowodowałby dalsze naciskanie tych gospodarek aż do momentu ich załamania się, a te gospodarki, które walczyły o dostanie się na właściwy tor rozwoju, rozpadłyby się jak domek z kart.
Jana Bobošíková
(CS) (Wstęp wypowiedzi był niesłyszalny) ... aby poczynić starania, tak aby Europa była możliwie najsilniejszym graczem na rynku światowym. Aby to jednak osiągnąć, należy zakończyć negocjacje w sprawie handlu na świecie, obniżyć dopłaty dla europejskich rolników i zredukować opłaty celne stosowane w handlu z USA. Należy się także umocnić w stosunkach z Chinami za pośrednictwem WTO i zacząć regularnie wprowadzać środki antydumpingowe. Jeśli chcemy z powodzeniem radzić sobie z globalizacją, musimy pozbyć się ciężaru nadmiernych przepisów, ograniczających małe i średnie przedsiębiorstwa. To właśnie obiecała Komisja pana przewodniczącego Barroso, ale utknęła już na początku drogi.
Unia byłaby również silniejsza, jeśli Turcja i Ukraina miałyby się przyłączyć, i jeśli Rosja nawiązałaby z nią normalne partnerskie stosunki gospodarcze. Strategia migracyjna nie jest właściwa. Zamiast być miejscem docelowym dla osób biednych Europa powinna stać się celem światłych osób, które teraz wyjeżdżają do Chin albo USA. Jeśli rzeczywiście chcemy poradzić sobie z wyzwaniami globalizacji, najważniejszą rzeczą jest umożliwienie Unii, aby mówiła jednym głosem na arenie międzynarodowej. W przeciwnym wypadku nie będzie ona traktowana poważnie. Mam nadzieję, że szefowie państw dojdą do tego samego wniosku w grudniu.
Pozwolę sobie jeszcze na kilka ostatecznych uwag. Mój kolega, pan poseł Schulz, mówił o kapitalizmie rodem z dzikiego zachodu, który opanował rynki finansowe. Taką retorykę stosowano w czasach szczególnie intensywnego komunizmu, kiedy kapitalistów finansowych nazywano "rekinami z Wall Street”. Wszyscy wiemy, czym taka postawa skończyła się dla gospodarek bloku wschodniego.
Timothy Kirkhope
Panie przewodniczący! Chciałbym podziękować przewodniczącym Rady oraz Komisji za ich wypowiedzi na ten ważny temat dotyczący przyszłości Europy.
Aby przetrwać i zachować dobrobyt, Europa musi stawić czoła wyzwaniom globalizacji i im sprostać, ale także widzieć możliwości obok zagrożeń, jakie niesie ze sobą. Realizacja agendy lizbońskiej jest głównym warunkiem dla prosperującej Europy przyszłości, a my powinniśmy zadbać o to, aby światowe rozmowy handlowe przyniosły oczekiwany skutek. Musimy zreformować wspólnotą politykę rolną i wspomóc funduszami nie tylko naszych rolników, ale także rolników z krajów rozwijających się. Musimy poczynić postępy w realizacji agendy deregulacyjnej, uwalniając handel i przemysł, tak aby mogły konkurować skutecznie z Chinami i Indiami. Powinniśmy także dokonać znacznego postępu w popieraniu starań pani kanclerz Merkel w tworzeniu wspólnego rynku transatlantyckiego.
Z zadowoleniem przyjmuję niedawną wypowiedź przewodniczącego Komisji na temat globalizacji, w której stwierdził, że raison d'être dla XXI wieku jest jasna: przygotowanie Europy do zglobalizowanego świata. Aby tego dokonać, jak twierdzi, musimy zainwestować w ludzi, we wzrost gospodarczy, w miejsca pracy, w bezpieczeństwo energetyczne, w walkę ze zmianami klimatycznymi oraz w poprawę warunków konsumenckich. Dalej mówił również o tym, że protekcjonizm nie wzbogaci Europy, protekcjonizm nie ochroniłby naszych obywateli, lecz zubożył. Jest to istotne stwierdzenie, które wszystkie rządy Europy powinny teraz mieć na uwadze.
Oczywiście w dziedzinie usług finansowych i księgowości normy europejskie szybko stają się normami globalnymi, z czego jestem dumny. Sposobem na postęp w Europie jest radykalna reforma europejskiego modelu społecznego, większa elastyczność rynków pracy oraz dalsze działania redukujące obciążenie biznesu.
Oczywiście powinniśmy także przewodzić w walce ze zmianami klimatycznymi, dlatego przyjmuję z radością decyzję Parlamentu, aby uwzględnić emisje lotnicze oraz system handlu uprawnieniami do emisji, co jest kolejnym znakiem naszej chęci do przewodzenia globalnej społeczności.
W walce z biedą musimy zadbać o wiarygodność, wydajność ekonomiczną i właściwie ukierunkowanie programów UE. Musimy zadbać o lepsze warunki handlu dla krajów rozwijających się i dokonać konkretnych postępów w Afryce.
Powinniśmy być dumni z naszych osiągnięć, ale nadal istnieje wiele możliwości, które można wykorzystać.
Robert Goebbels
(FR) Panie przewodniczący! Podczas negocjowania projektu rezolucji w sprawie wyzwań dotyczących globalizacji zauważyłem wyraźną różnicę zdań pomiędzy lewą i prawą stroną w tej Izbie. Moi koledzy z grupy PPE oraz grupy ALDE poddali krytyce miliony zwykłych obywateli, którzy - widząc redukcję miejsc pracy wskutek relokacji przedsiębiorstw, fuzji lub przejęcia przez inną firmę, lub porównując swoje mikre pensyjki z wielkimi dodatkami przydzielanymi doświadczonej kadrze kierowniczej (która jeszcze opowiada się za ograniczeniem stawek) - wątpią w jakiekolwiek korzyści z globalizacji.
Moim zdaniem globalizacja to proces konieczny, szczególnie dlatego, że zapewnia najbiedniejszym krajom dostęp do rynków międzynarodowych, pozwalając w ten sposób podnieść standard życia ich społeczeństw. Nie dajmy się jednak zwieść pozorom! Idealny rynek, tak bardzo wielbiony przez liberałów, jest iluzją. Konkurencja jest niezbędna, ale nie jest nigdy wolna.
Weźmy na przykład rynek energii, gdzie 90% światowych zasobów jest kontrolowanych przez niezależne państwa. Kartele zdominowały rynek ropy naftowej. Kolejny kartel przygotowuje się do przejęcia rynku gazu ziemnego. Polityka cenowa nie jest przejrzysta i odnosi się nie więcej niż do 40% światowego handlu. Trzecia część wartości końcowej należy do długiego łańcucha spekulantów, których wkład gospodarczy jest żaden. Kiedy ci spekulanci i ich "środki specjalne” ponoszą klęskę, banki centralne pompują miliardy w system finansowy, aby uspokoić powszechny proces destabilizacji, ale efektem tego jest tak naprawdę asekuracja spekulacji.
Kilku dyrektorów generalnych może jakoś z tego wybrnąć dzięki swoim złotym skrzydłom, ale miliony konsumentów kończą w bagnie długów, będąc zmuszonymi do sprzedania swoich mieszkań. Na przestrzeni sześciu miesięcy prawie pół miliona Amerykanów musiało zgłosić osobiste bankructwo. Europejska gospodarka wcale się nie spieszy. Być może Komisja ograniczyła swoje gospodarcze przepowiednie, ale zamiast przedstawiać projekty nowej strategii, z zadowoleniem przeżuwa znaną już dobrze papkę słowną. Tak, to prawda, potrzebujemy większego wzrostu gospodarczego i więcej miejsc pracy, wynikających z lepszej koordynacji i intensywniejszych badań naukowych, jak również rozwoju; tak, to prawda, musimy stawić czoła nowym faktom społecznym.
Ale gdzie jest budżet na to wszystko? Gdzie są zasoby? Pan przewodniczący Barroso nie chce udoskonalać zintegrowanych wytycznych. Prawica odmawia dyskutowania nad koordynacją gospodarczą. Pan prezydent Sarkozy emituje miłe dla ucha dźwięki, ale ani razu przez pół godziny nie raczy użyć słowa "społeczny”. Mimo to wszystkie badania opinii potwierdzają, że społeczeństwo chce, aby kładziono większy nacisk na zagadnienia społeczne: chce czuć się bezpieczniej, chce mieć większe możliwości nabywcze i chce móc korzystać z lepszych usług publicznych.
Prezydenci dziesięciu stolic europejskich podpisali właśnie deklarację w obronie usług publicznych dostępnych dla każdego. Ale co w tej kwestii robi Komisja? Ukrywa się za wyświechtanym protokolikiem dotyczącym przyszłego traktatu, gwarantującego pomocniczość wyłącznie w zakresie usług innych niż gospodarcze - lepiej jest przecież zniszczyć usługi publiczne, o które tak zabiegają zwykli obywatele Europy! Moja grupa nie zaakceptuje tej wymówki ze strony Komisji. Zamierzamy przyłączyć się do prezydentów miast, Komitetu Regionów, Komitetu Ekonomiczno-Społecznego oraz związków zawodowych w walce politycznej o taką Europę, która ma silniejszy wymiar społeczny i w której usługi publiczne są priorytetem.
(Oklaski)
Margarita Starkevičiūt
(LT) Wielu obywateli UE martwi się zmianami w ich najbliższym otoczeniu, związanymi z nadejściem globalizacji, dlatego naszymi obowiązkiem, jako polityków, jest udzielenie im odpowiedzi. Bardzo często Parlament zachęca państwa członkowskie do przygotowania wspólnej strategii, ale chciałabym zaznaczyć, że powinniśmy zacząć od siebie. Przygotowanie tej rezolucji wymagało bardzo dużego wysiłku, nie było też łatwo połączyć opinie wszystkich komisji, tak aby stworzyły jedną uogólnioną opinię. Dlatego chciałabym zaproponować, aby dokonywać prób połączenia opinii różnych komisji i różnych rezolucji w jedną uogólnioną opinię jeszcze częściej, tak aby móc udzielić obywatelom UE skoordynowanej odpowiedzi w zakresie tego, co zamierzamy uczynić.
Inną bardzo ważną kwestią jest nasza rola jako partnera globalnego. Chciałabym podkreślić, że nasza rola w świecie powinna być rolą aktywną. W chwili obecnej Unia Europejska jest największą unią, dzięki swojej ekspansji i dzięki nowym możliwościom. Przyjdzie nam odegrać największą rolę, bez względu na to, czy mamy na to ochotę, czy jesteśmy temu niechętni. Mimo to można odnieść wrażenie, że ociągamy się, jakbyśmy czekali, aż ktoś inny poda nam rozwiązanie. Nasza polityka zagraniczna, realizowana przez wymiar zewnętrzny strategii lizbońskiej, powinna być aktywna.
Jeśli chodzi o politykę krajową, chciałabym podkreślić wagę dokonania przeglądu naszych priorytetów. Według najnowszych badań powodem, dla którego Unia Europejska jest w tyle pod względem wzrostu produktywności, nie jest wcale brak komputerów czy nowoczesnego wyposażenia. Powodem tego są nasze problemy w zarządzaniu. Nie korzystamy w pełni z jednolitego rynku i nie udaje się nam stworzyć pozytywnych warunków dla przepływu towarów czy też ekspansji rynku finansowego. Jeszcze jedno pytanie: czy to w porządku, że głównym priorytetem UE na przyszłość będzie rozwój technologiczny? Czy istnieje możliwość, że produkcja żywności stanie się głównym priorytetem, jak ostrzegają eksperci?
Mówiąc prościej, powinniśmy opracować nową strategię wobec naszego rynku gospodarczego i nadać priorytetowe znaczenie ekspansji rynku krajowego. Jeśli chodzi o politykę społeczną, o czym była już mowa wiele razy, zgadzam się: tak, powinna być ona jednym z naszych priorytetów, ale powinna być też aktywna. Powinniśmy porzucić skłonność do utrzymywania pewnych osób - nasza rola powinna polegać na tworzeniu możliwości do tego, aby zapracowali na swoje utrzymanie. Nikogo nie można na siłę stawiać w sytuacji, w której będzie darmozjadem: takie osoby powinny być aktywnymi uczestnikami rynku. Dlatego też mądrze by było zainwestować w te sfery społeczne, które w przyszłości pomogłyby zgromadzić kapitał intelektualny i zapewniłyby wzrost produktywności.
Na koniec chciałabym podkreślić znaczenie rosnącego stopnia skoordynowania pomiędzy instytucjami UE. Ta rezolucja i dzisiejsza debata są właśnie przykładami dobrej koordynacji. Mam nadzieję, że w przyszłości będziemy mieli okazję do przedyskutowania tych kwestii, nie tylko podczas sesji wieczornych, ale także w ciągu dnia.
Seán Ó Neachtain
(GA) Panie przewodniczący! Jest interesem UE, aby mieć silny i sprawiedliwy międzynarodowy system wymiany handlowej pod auspicjami Światowej Organizacji Handlu. Niedopuszczalnym jest zatem fakt, że rozmowy w Dausze obracają się wyłącznie wokół przyszłych koncesji ze strony UE dotyczących rolnictwa, które przecież odpowiada za jedyne 5% światowego handlu. A co z pozostałymi 95%? Czy kwestia ta została tutaj pominięta?
Moim zdaniem pan komisarz Mandelson jest zbyt skłonny do wycofywania się w przypadku, gdy chodzi o rolnictwo w UE. Obecnie opowiada się on za 46% obniżeniem ceł importowych w sektorze rolnym. Ale, jak powiedział wczoraj pan prezydent Sarkozy w tej Izbie, musimy utrzymywać nasze krajowe źródła pożywienia. Na przykład Ameryka nie ustąpiła pola w kwestii rolnictwa ani trochę. Niedawno wydany w USA akt prawny dotyczący rolnictwa wystarczająco przemawia za tym faktem.
Musimy postąpić do przodu w rozmowach dotyczących światowego handlu w zakresie przemysłu, handlu i usług. Obowiązujące średnie cło 4% kształtuje się w UE na poziomie 4%, podczas gdy odpowiadająca temu wartość w Azji i Ameryce Południowej wynosi 30%. Gdy rynki hinduski i chiński zostaną otwarte dla sektorów telekomunikacji i oprogramowania, będzie okazja do tego, aby rozpoczął się postęp napędzany przez konkurencję. Co więcej, uproszczenie nie będzie się odnosić wyłącznie do procedur celnych, ale także do przyszłych umów handlowych.
Pierre Jonckheer
(FR) Panie przewodniczący, panie wiceprzewodniczący Komisji! W moim mniemaniu brakuje w tym dokumencie czegoś istotnego; brakowało tego także w przemówieniu pana przewodniczącego Barroso. Brakujący element to skuteczna analiza opracowanych wniosków dotyczących funkcjonowania międzynarodowych rynków finansowych, istnienia rajów podatkowych, walki z międzynarodową przestępczością finansową oraz metod opodatkowania w skali międzynarodowej - a więc przepływu kapitału w najściślejszym tego znaczeniu.
Sądzę, że debata międzynarodowa wymaga konfrontacji z faktami. Ani w dokumentach, ani w słowach przewodniczącego Komisji nie znajduję odniesienia do żadnych zdecydowanych inicjatyw politycznych, dotyczących skądinąd wyjątkowo ważnych zagadnień. Z trudem powstrzymuję się od powiązania tego ze zmianami klimatycznymi i nadchodzącą debatą w Bali, gdzie wymiar finansowy będzie wyjątkowo istotny, szczególnie w związku z udzieleniem pomocy państwom najbardziej narażonym w podpisaniu drugiego protokołu z Kioto.
Wszyscy wiemy, że będzie to wymagało bardzo dużych nakładów ze środków publicznych. Skąd one się wezmą? Chociaż zdaję sobie sprawę, że jest wyjątkowo trudno nadać tym kwestiom rozgłos w agendach międzynarodowych, to jednak wierzę, że jeśli to nam się nie uda lub nie będziemy tego chcieli zrobić, to zaszkodzimy naszej polityce międzynarodowej.
Moja druga uwaga dotyczy globalnej walki o normy, szczególnie o te środowiskowe i społeczne, przy czym bardziej jednak o normy środowiskowe.
Zgodnie z tym, co mówi pan poseł Watson, dokument Komisji jest bardzo ogólny, a ja się z nim zgadzam. Na stronie 6 mowa jest o tym, że: "Nowa strategia międzynarodowa, skupiająca się na współpracy w zakresie przepisów, ujednoliceniu norm i równoważności zasad, zostaje powołana w wyniku dwustronnych rozmów sektorowych z państwami trzecimi. "Panie wiceprzewodniczący! Chciałbym wiedzieć dokładnie, co to oznacza dla zachowania europejskich norm środowiskowych. Co to oznacza z punktu widzenia opracowywania tych norm i jakie są praktyczne implikacje dla ich promowania na skalę międzynarodową, zgodnie z tym, jak to widzi pan przewodniczący Barroso?
Moje obawy rosną tym bardziej, gdy czytam w gazetach sprawozdania z mających teraz miejsce negocjacji pomiędzy Unią Europejską i Koreą Południową, sugerujące, że jeśli chodzi o podtrzymywanie norm - albo chociaż norm społecznych - nasza postawa jest mniej stanowcza niż to, co prezentują USA.
Winien jest nam pan szczegółowe odpowiedzi na te pytania.
Sahra Wagenknecht
(DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Globalizacja nie jest procesem naturalnym, mimo że niektórzy chcieliby ją przedstawiać w ten sposób. Sama globalizacja jest owocem działań politycznych. Jest ona tworem politycznym powstałym w wyniku środków podejmowanych na rzecz deregulacji i liberalizacji międzynarodowego przepływu kapitału. Jej powstanie w środowisku politycznym na miejsce za każdym razem, gdy państwo rozwijające się jest zmuszane do otwierania swojego rynku kapitałowego i pozwalania na przejęcia ze strony podmiotów zagranicznych. Jest to twór narodów zindustrializowanych, w nie mniejszym stopniu także Unii Europejskiej.
To, co się kryje pod określeniem "globalizacja”, nie jest tak bardzo umiędzynarodowieniem gospodarki, ile samej władzy właścicieli ziemskich, banków i konglomeracji, które są teraz poza zasięgiem krajowych ustawodawców, mogąc inwestować swoje środki tam, gdzie przynosi to największy zysk, bez względu na społeczne konsekwencje. Ta władza pozwala im oczywiście przeciwstawiać sobie różne kraje jako potencjalne lokacje biznesowe i w ten sposób zmuszać je do tworzenia warunków, które w coraz większym stopniu przyczyniają się do maksymalizacji zysków.
Stanowi to właśnie niewidoczną agendę, która kryje się pod pozorami konkurencyjności, ale kieruje się chęcią obcięcia podatków dla przedsiębiorstw, zniszczenia systemów opieki społecznej i zaangażowania się w brutalne dumpingowanie płac - innymi słowy, jej misja polega na tworzeniu coraz słabiej kontrolowanego kapitalizmu. To oczywiście oznacza, że nie każdy jest przegrany w grze zwanej globalizacją; dzięki niej niektórzy wygrywają w pięknym stylu. W nie mniejszym stopniu odnosi się to do konglomeracji europejskich, które w wyniku procesu globalizacji rozwinęły się do poziomu partnerów globalnych, a których skala zysków z trudem mogłaby zostać jeszcze powiększona. Duża większość jednak nie czerpie zysków z takiego rozwoju sytuacji. Wprost przeciwnie: prawo dżungli, które dominuje w niekontrolowanym kapitalizmie, pozwala posiadającym uciskać i wykorzystywać tych, którzy nie posiadają.
Proponowana rezolucja próbuje zamaskować ten problem, dlatego nasza grupa jej nie poprze. Będziemy raczej walczyć o inny porządek gospodarczy w Europie, taki porządek, w którym ludzie nie stanowią tylko czynników kosztów, a państwa nie są tylko lokacjami biznesowymi.
Witold Tomczak
Panie Przewodniczący! Musimy odróżnić dwie rzeczywistości - zjawisko globalizacji i program globalizmu.
Globalizacja wynika z rozwoju nowych technologii w zakresie transportu, komunikacji, gromadzenia i przetwarzania danych. Globalizacja otwiera nowe szanse, ale stwarza też nowe zagrożenia. To od nas zależy, jak ją wykorzystamy.
Globalizm natomiast jest programem tworzenia ponadnarodowej światowej władzy. Jest skierowany przeciwko wolności ludów i narodów w imię wyniesienia nielicznych dysponujących największymi kapitałami i światową infrastrukturą tak, aby w ramach światowego państwa mogli realizować własne egoistyczne interesy, a nie dobro ludów i narodów. Jest to program w istocie totalitarny. Wbrew pacyfistycznym hasłom prowokuje też zagrożenia wojenne.
Europa stoi wobec pokusy zlekceważenia praw własnych narodów w imię zwiększenia udziału jej kosmopolitycznych elit w światowym zarządzaniu. Uleganie tej pokusie to przekreślenie wielowiekowego dziedzictwa narodów Europy, wypływającego z poszanowania praw człowieka i praw ludzkich społeczności.
W dobie globalizacji sukcesem Europy będzie szacunek dla praw człowieka, dla praw rodziny i praw narodów wyrażony w rozwoju instytucji gwarantujących poszanowanie ich dobra. Sukcesem Europy będzie ukazanie innym ludom i narodom świata drogi budowania ustroju godnego człowieka wolnego. Klęską Europy będzie wpisanie się w totalitarny program globalizmu.
Jean-Claude Martinez
(FR) Panie przewodniczący, szanowni koledzy! Globalizacja, internacjonalizacja lub "planetyzacja”, jak by powiedział jezuita Teilherd de Chardin, bez wątpienia będzie miała miejsce, a to, czego jesteśmy teraz świadkami, jest drugą falą globalizacji, bardziej powszechną od tej w latach 90-tych, ponieważ obejmuje ona finanse, gospodarkę, język, przepływ osób i ideologię, przy czym dominuje tu jeden model, a mianowicie rynek.
Negatywne skutki globalizacji są tak samo oczywiste: na półkuli południowej, czyli tam gdzie surowce są nadmiernie eksploatowane, oraz w Indiach i Chinach, gdzie w grę wchodzą ludzie, ziemia, lasy, morza oraz rzeki i gdzie prawa ludzkie są zagrożone. Tu, na Północy, widzimy już skutki w postaci relokacji przedsiębiorstw, utraty zatrudnienia i finansowej destabilizacji naszego systemu społecznego, a także - ze względu na to, że nasze społeczeństwo starzeje się i dlatego rosną koszty opieki nad osobami najstarszymi - jako ryzyko tego, że Europa stanie się geriatryczną Ruandą ze wszystkimi tego konsekwencjami, a więc brakiem poszanowania dla życia ludzkiego i łamaniem praw człowieka.
Jaka jest nasza odpowiedź w świetle tych faktów i wobec tego, co oczywiste? Wydaje się, że jest nią pomieszanie magicznych słów z minimalizmem i wielką bzdurą. Natykamy się na magiczne słowa m.in. w obecnych debatach i w rezolucjach. Nasze polityczne "zaklęcia” składają się z odniesień do strategii lizbońskiej i bardziej konkurencyjnej gospodarki. Przypomina to wypowiedzi Chruszczowa na obradach ONZ w latach 60-tych, gdy próbował dogonić system kapitalistyczny. To jest odpowiedź Harry'ego Pottera na problem globalizacji.
Następnie mamy minimalizm. Doskonałym przykładem jest fundusz na rzecz globalizacji: mała garść finansowych cukierków. Nie mając kontroli nad tym, co się dzieje, patrzymy w niebiosa i próbujemy naszego starego zaklęcia: W imię Ojca, Adama Smitha, Syna, Davida Ricardo itd. przed wielkim globalnym ołtarzem ideologii wolnego handlu składamy ofiarę, obniżając, a potem znosząc cła całkowicie.
Kompletna bzdura! Jednak największym wynalazkiem Europy, owocem jej geniuszu z przed 2 500 lat jest myśl logiczna - rozum! Rozum nam dzisiaj podpowiada, że wolny handel jest konieczny, ale równie konieczna jest ochrona naszego społecznego i kulturowego dobytku. Tak więc musimy znaleźć sposób na pogodzenie wolnego handlu z bezpieczeństwem ludzkim.
Tak naprawdę to mamy już taką możliwość dzięki nowej technologii odprawy celnej. Mówię o technologii cła, które można odliczać od kosztów: przy wykorzystaniu tego systemu, cła oczywiście nadal obowiązują w przypadku wywozu towarów, ale ich płacenie oznacza dla eksportera uzyskanie równowartości w postaci kredytu celnego, odliczanego od kosztów nabycia towarów w państwie będącym importerem. Ta nowa generacja zróżnicowanego oraz podlegającego refundacji i negocjacji cła, dla którego obowiązuje również zwrot nadpłaty, pozwoli nam rozwiązać zbyt dobrze już znany problem nierównowagi gospodarczej, społecznej i środowiskowej w dziedzinie handlu międzynarodowego pomiędzy Północą i Południem.
Jim Allister
Panie przewodniczący! Dla rosnącej liczby wyborców globalizacja oznacza rozpacz, ponieważ fabryki jedna po drugiej są zamykane i produkcja jest przenoszona na wschód.
Zaledwie dwa tygodnie temu w moim okręgu wyborczym, w miejscowości Limavady, firma Seagate Technology ogłosiła zamknięcie produkcji, co skutkowało 960 zwolnieniami i poważnie zachwiało równowagę jej mieszkańców. Tym, co niszczy naszą produkcję, jest nie tylko pokusa taniej siły roboczej, ale również ograniczający ciężar przepisów dotyczących przemysłu europejskiego.
Pan prezydent Sarkozy miał rację, mówiąc wczoraj, że UE ma prawo do zapewnienia sobie ochrony przed takim spustoszeniem. Chciałbym, aby tak było. Pomogłyby tutaj dwa natychmiastowe środki: obniżenie progu dla Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji. Gdy tysiąc osób traci pracę w Paryżu, to jest źle, ale gdy dzieje się to w tak małej miejscowości jak Limavady, to mamy do czynienia z katastrofą. A więc próg ten powinien być niższy dla mniejszych gospodarek. Po drugie, UE musi złagodzić zasady dotyczące udzielania pomocy ze strony państwa, tak aby środki takie jak umiarkowany podatek przemysłowy mogły pomóc w utrzymaniu produkcji. Chciałbym, aby Komisja odpowiedziała na te dwa problemy w sposób pozytywny.
Werner Langen
(DE) Panie przewodniczący! Każdy, kto słucha tutejszych przemówień, a szczególnie wygłoszonych przez pana posła Wagenknechta oraz pana posła Schulza, może stwierdzić, że dotyczyły one czasów, które - co mnie bardzo cieszy - już dawno minęły. Były one pełne stwierdzeń z zamierzchłych czasów socjalistycznej chwały, które nie przynoszą nam żadnych korzyści w stawianiu czoła globalizacji.
Każdy obecny w tej Izbie wie, że wolność gospodarcza, większy dobrobyt i model społeczny są ze sobą kompatybilne. Europa stanowi najlepszy przykład tego faktu. Po tym, jak wprowadziliśmy euro jako wewnętrzny program fitness dla rynku jednolitego, teraz mamy strategię lizbońską, pomimo wszystkich zastrzeżeń i problemów, które mogą się z nią wiązać, także jako program fitness, który przygotuje nas do konkurencji globalnej. Nie mamy żadnych powodów do tego, aby ukrywać się przed globalizacją. Sposób, w jaki się o niej tutaj mówi, całkowicie odbiega od rzeczywistości.
Globalizacja to główna siła napędowa dla demokracji i dobrobytu w krajach słabo rozwiniętych. Na pewno nie jest prawdą, że wiąże się ona wyłącznie z trudnościami, jak sugerują przykłady podane w kilku poprzednich wypowiedziach. Tak naprawdę wszystkie kraje czerpią zyski z globalizacji: kraje rozwijające się, kraje niedawno uprzemysłowione, a nawet te kraje rozwijające się, w których istnieje więcej niż ekstrawagancki organ władzy, którego podatnicy nie mogą już dłużej znosić. Nie możemy cofnąć czasu, a Europa jest wzorem dla reszty świata. Zastanawiam się, czemu chcemy to przemilczeć. Dlaczego mówimy tylko o negatywnych stronach?
Oczywiście możemy mówić o praktykach dzikiego zachodu dominujących rynki finansowe. Tak, potrzebujemy międzynarodowej koordynacji. Potrzebujemy międzynarodowych ograniczeń i nadzoru. Ale kto, oprócz pana posła Goebbels'a, wspomniał o fakcie, że istnieją również systemowe zaburzenia, których nie udało się nam jeszcze wyeliminować? W Japonii regułą jest, że kierownik wyższego szczebla zarządzający firmą nie może zarabiać więcej niż dwadzieścia razy tyle, ile zarabia jego przeciętny pracownik. Jakie uzasadnienie znajdziemy dla faktu, że pozwala się kierownikom firm w Europie i Stanach Zjednoczonych zarabiać tysiąc razy więcej od ich pracowników? Możemy mówić o tych rzeczach, ale na pewno nie możemy demonizować globalizacji jako takiej, ponieważ z globalizacją wiążą się nowe możliwości wynikające z połączenia wolności z dobrobytem.
Anne Van Lancker
(NL) Panie przewodniczący, panie urzędujący przewodniczący Rady, panie komisarzu, panie i panowie! Dobrze jest widzieć, że Komisja dodaje zewnętrzny wymiar do strategii lizbońskiej, ale przede wszystkim nie powinniśmy zapominać, że globalizacja niesie ze sobą konsekwencje dla naszej wewnętrznej polityki europejskiej.
Strategia lizbońska była korzystna dla wzrostu gospodarczego i zatrudnienia, to prawda, ale prawdą jest również to, że nie każdy w wyniku tego odniósł korzyści. W Europie globalizacja znacznie pogłębiła przepaść pomiędzy tymi, którzy mają umiejętności, i tymi, którym ich brakuje.
Dlatego też cieszę się, że Komisja wraz z Radą Ministrów Zatrudnienia będą w przyszłości zwracać większą uwagę na wymiar społeczny, ponieważ istnieje wciąż zbyt wiele osób - o małych umiejętnościach, osób w pewnym stopniu niepełnosprawnych, starszych pracowników, migrantów - które nie mają dostępu do szkolenia na przyzwoitym poziomie i są pozbawione dobrych perspektyw zatrudnienia. W Europie sześć milionów młodych ludzi kończących szkołę nie posiada odpowiednich kwalifikacji, 72 miliony żyją w ubóstwie, tworząc margines społeczny, a kolejne 14 milionów należy do pracującej biedoty.
Dobrobyt gospodarczy powinien przynosić korzyści każdemu, panie i panowie. Dlatego chciałbym podkreślić trzy dodatkowe sprawy.
Pierwsza: jasne jest, że nowa generacja narzędzi politycznych strategii lizbońskiej musi skoncentrować się o wiele bardziej na społecznym włączeniu, równych szansach, redukcji ubóstwa i właściwym zabezpieczeniu socjalnym. Wymiar społeczny musi ponownie zostać uwzględniony w zintegrowanych wytycznych.
Druga: nacisk kładziony na realizowanie przedsięwzięć państw członkowskich, mających na celu zapewnienie zatrudnienia i szkoleń, musi być większy. Wzrost gospodarczy nie przekłada się automatycznie na dobrej jakości warunki zatrudnienia - aby tak się działo, państwa członkowskie muszą wykazać się dużym poświęceniem.
Trzecia: o wiele więcej należy uczynić w zakresie partnerstwa. Dobra strategia dla wzrostu gospodarczego, zatrudnienia i włączenia społecznego również wymaga wkładu ze strony parlamentów krajowych, władz lokalnych i regionalnych oraz partnerów społecznych i społeczności obywatelskiej.
Tak więc moja grupa nie uważa, aby nowej generacji narzędzia opracowane na potrzeby strategii lizbońskiej mogły oznaczać wyłącznie "normalne sprawy”. Wiceprzewodniczący Komisji powinien docenić fakt, że istnieje wiele powodów do czynienia istotnych zmian w pakiecie lizbońskim.
Bernard Lehideux
(FR) Panie przewodniczący, panie i panowie! Ta powtarzająca się debata na temat wad i zalet globalizacji ma tyle sensu, ile debata nad wadami i zaletami zimowej pogody w Boże Narodzenie.
Jedyną istotną tu rzeczą jest wskazanie, w jaki sposób Unia Europejska może spróbować potraktować to nieodwołalne zjawisko, aby jej społeczeństwa miały z tego korzyść. Tym, czego oczekują mieszkańcy Europy, są skuteczne zmiany mające na celu zwiększenie poziomu zatrudnienia oraz wspieranie ich w zmieniających się okolicznościach.
Realizowanie strategii lizbońskiej wyglądało do tej pory, jak Czekanie na Godota. Słyszy się wiele na jej temat, jesteśmy niezwykle podekscytowani, czekając, aż zostanie wdrożona, ale ostatecznie nie udaje się jej doczekać. Państwa członkowskie, mające klucz do sukcesu strategii lizbońskiej, muszą zacząć wykorzystywać odpowiednie zasoby, aby osiągać cele, które sobie wyznaczyły. Oczekujemy, że wykażą się inicjatywą, jak również dostarczą nam pełnej i obiektywnej oceny wyników swoich działań.
Nie jest moim zamiarem tworzenie całkowicie ponurego obrazu sytuacji. Widać już kilka zachęcających sygnałów, takich jak Fundusz Dostosowania do Globalizacji, który jakoś funkcjonuje, pomimo że jego efektywność powinna zostać jeszcze oceniona. Ważne jest również to, że po raz pierwszy w Europie społeczni partnerzy uzyskali porozumienie co do tego, które wyzwania na rynku pracy wymagają analizy. Uzgodniły również, aby poprosić państwa członkowskie o wdrożenie strategii flexisecurity, łączącej bliźniacze elementy elastyczności i bezpieczeństwa, zarówno dla pracodawców, jak i pracowników.
Kończąc swoją wypowiedź, panie przewodniczący Barroso, wzywam pana do nielekceważenia wymiaru społecznego strategii lizbońskiej, tylko dlatego, że pana zdaniem obniża on naszą konkurencyjność. Zwyczajni obywatele oczekują, że Europa będzie zważać na ich problemy, a firmy oczekują, że wdroży ona strategię, która będzie przeciwdziałać powszechnemu dumpingowi socjalnemu.
Wojciech Roszkowski
Panie Przewodniczący! Dokument Komisji zawiera bardzo wiele słów o miejscu Unii Europejskiej w procesie globalizacji, ale czy daje konkretne odpowiedzi na pytania, jakie sobie zadajemy? Raczej wątpię.
W dokumencie stwarza się wrażenie, że dobre regulacje unijne zagwarantują rozwój Unii i dobrobyt jej mieszkańców. Tymczasem rozwój i dobrobyt zależą od wysiłku obywateli, którzy powinni działać sprawniej i wydajniej niż dotąd, a także sprawniej i wydajniej niż w innych krajach.
Dla przyszłego rozwoju ekonomicznego Unii Europejskiej nie wystarczą dobre regulacje. Nie wystarczy efekt wyrównywania poziomów między starymi państwami członkowskimi i nowymi, które rozwijają się szybciej niż średnia unijna. Nie wystarczą skutki imigracji zarobkowej ludności z krajów o niższych kosztach pracy do krajów o wyższych kosztach pracy.
Przyszły rozwój ekonomiczny Unii będzie zależał od jej konkurencyjności. Tymczasem w dokumencie Komisji wiele mówi się o ochronie zdobyczy socjalnych. To bardzo pięknie - tylko nie są one przyczyną, a skutkiem rozwoju. Broniąc tych zdobyczy nie zapominajmy, że dźwigniami rozwoju są innowacyjność, lepsza sprawność organizacyjna, wyższa wydajność oraz konkurencyjność.
Jill Evans
Panie przewodniczący! Chciałabym podziękować Komisji i Radzie za ich oświadczenia. Zgadzam się, że UE posiada możliwość do tego, aby podjąć bardzo pozytywne zadanie. Lecz jak dotychczas globalizacja gospodarcza doprowadziła do szybszej degradacji środowiska, gorszych warunków pracy i rosnącej destabilizacji społecznej.
Na szczeblu lokalnym przyczyniło się to do braku bezpieczeństwa związanego z zatrudnieniem, a co gorsze, utratą pracy w zakładach produkcyjnych i w dziedzinie usług, czego byłam naocznym świadkiem w mojej społeczności walijskiej, tam gdzie mieszkam, gdy na początku tego roku zamknięto fabrykę w Burberry; fakt ten pozbawił pracy setek osób mieszkających w bardzo ubogim regionie, na obszarze konwergencji.
Przedsiębiorstwom jest teraz łatwiej przemieszczać się w poszukiwaniu najtańszej siły roboczej, bez dbania o konsekwencje swoich działań i pomimo dobrowolnych umów o społecznej odpowiedzialności, które, tak jak w przypadku Burberry, wyglądają pięknie na papierze, ale niewiele znaczą w praktyce.
Konsekwencje takich działań dla lokalnej społeczności są tragiczne. Społeczności takie, jak już słyszeliśmy, stanowią klucz do zwiększonego poziomu zatrudnienia i wzrostu gospodarczego, czyli głównego celu agendy lizbońskiej. Wszystko to prowadzi do utraty złudzeń co do polityki i udowadnia, że rynek jest silniejszy od demokracji.
UE może pomóc, dbając o podniesienie standardów pracy i standardów społecznych na całym świecie, uwzględniając również koszt zmian klimatycznych w cenach rynkowych, tak aby uniknąć dumpingu ekologicznego. Konsekwencje globalizacji powodują, że ochrona socjalna jest jeszcze bardziej istotna dla pracowników i różnych społeczności.
Zgadzam się, że sposobem na osiągnięcie jakiegokolwiek postępu jest wspieranie małych przedsiębiorstw oraz zapewnianie długoterminowego i godnego zatrudnienia oraz dobrych warunków pracy, dlatego mam nadzieję, że projekt ustawy o drobnej przedsiębiorczości pomoże nam w końcu osiągnąć ten cel.
Ilda Figueiredo
(PT) Pani przewodnicząca! W tej debacie należy podkreślić, że sukces Unii Europejskiej zależy od naszej reakcji w kategoriach solidarności oraz spójności ekonomicznej i społecznej. Kiedy w Unii Europejskiej utrzymuje się wysoki poziom ubóstwa mający wpływ na 17% populacji, czyli około 80 milionów mieszkańców wszystkich 27 państw Unii, kiedy wzrasta ryzyko utraty pracy i zwiększa się odsetek biednych wśród pracujących, naszym podstawowym priorytetem musi być porzucenie neoliberalnej polityki i priorytetowe traktowanie zatrudnienia, które zapewni pracownikom prawa, godne zarobki i większą ochronę socjalną. Priorytet należy się też usługom publicznym na wysokim poziomie, gdyż w ten sposób można wspierać efektywne inwestycje mikro- i małych firm oraz sprawiedliwszy podział wytworzonego bogactwa, aby doprowadzić do realnej konwergencji w państwach członkowskich, wspierać rozwój i postęp społeczny oraz wdrożyć politykę współpracy z krajami trzeciego świata.
Patrick Louis
(FR) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Nasi współobywatele - którzy także są robotnikami, konsumentami i podatnikami - jasno dostrzegają, że Unia Europejska w obecnym kształcie jest nie tyle zaporą przed nadużyciami finansowej globalizacji, co przystankiem na drodze do takich nadużyć.
Już od 20 lat obiecuje się nam świetlaną przyszłość - dzięki euro i zniesieniu granic - tym się nas kusi, aby uzyskać na przykład poparcie dla traktatu z Maastricht w 1992 roku. Mimo to nasz przemysł wytwórczy zwija interes i wycofuje się, pozostawiając po sobie miliony bezrobotnych, zniszczone przemysłowo tereny i opustoszały krajobraz.
Słuchając, jak prezydent Sarkozy przedstawia przed tą Izbą argumenty za misją na rzecz zabezpieczenia interesów Europy, można odnieść wrażenie, że nigdy nie zaakceptował on ani traktatu z Maastricht, ani traktatu lizbońskiego. Wspaniale jest słyszeć, jak przemawia niczym generał de Gaulle i oświadcza, że w WTO będzie występował przeciw wszelkim negocjacjom, które mogłyby zaszkodzić naszemu narodowemu interesowi. Zdaje się jednak zapominać, że Francja nie ma tam prawa weta i że jedyną osobą, która prowadzi negocjacje, jest brukselski komisarz, który konsekwentnie ignoruje zakres wymagań i obowiązków nałożonych na niego przez państwa członkowskie.
Podobne złudzenia mogliśmy obserwować, kiedy - znów mając ku temu wszelkie powody - zaatakował deflacyjną obsesję niezależnego Europejskiego Banku Centralnego we Frankfurcie. Komu jednak mamy wierzyć: człowiekowi, który staje przed kamerami telewizyjnymi i ogłasza francuską suwerenność, czy człowiekowi, który w europejskim traktacie zdradza naszą narodową suwerenność? Prawda jest taka, że traktat lizboński potwierdza założenia innych traktatów, które zabraniają nam sterować kursem euro, chronić nasze narodowe rynki i stawać w obronie naszych praw w negocjacjach dotyczących światowego handlu.
Traktat wspomina wprawdzie, że jego celem jest ochrona obywateli, jednak jest to tylko polityczna deklaracja, pozbawiona jakiejkolwiek mocy prawnej. Znamienne jest to, że Traktat zwiększa siłę i niezależność zarówno Komisji Europejskiej, jak i EBC w relacjach tych instytucji do wolnego handlu. Protokół 6, a także artykuły 3 i 4 traktatu WE umacniają to dogmatyczne pojęcie nieograniczonej i nieskrępowanej państwowymi granicami konkurencji, nie bacząc na narodowe interesy i nie zważając na demokrację.
Jesteśmy przekonani, że naród francuski i narody Europy pragną czegoś innego. Zrehabilitujmy zatem prawdziwy wolny handel w formie wymiany międzynarodowej, która będzie źródłem bogactwa, a nie formą pozbawiania narodów ich obrony i tożsamości.
Udo Bullmann
(DE) Pani przewodnicząca, panie i panowie! W ciągu najbliższych trzech lat Komisja zamierza przedstawić propozycje zmiany unijnego kursu polityki ekonomicznej, społecznej i ochrony środowiska. To dobra rzecz, gdyż jak wiemy, dotąd nic jeszcze nie ustalono. Październikowy dokument, który jest podstawą naszej obecnej dyskusji, jest bardzo krótki. Choć muszę przyznać, że zawsze dobrze jest przygotowywać krótkie dokumenty, to ten jest jednocześnie płytki, słaby - nie możemy z niego dowiedzieć się nic o kierunku, jaki należy obrać.
Komisja musi nam pomóc, rozstrzygając pewną sprzeczność: Jeśli dzisiejszą debatę weźmiemy za punkt wyjścia, za wprowadzenie, to przed nami stoją ogromne wyzwania: globalizacja, zmiany klimatyczne, kwestia międzynarodowych rynków finansowych - to wszystko są ogromne wyzwania, które dotyczą każdego państwa członkowskiego. Kiedy jednak przechodzimy w dyskusji do wniosków praktycznych, mówi się nam, że nie ma potrzeby zmieniać praktycznych wytycznych polityki. To niezrozumiałe. Jest to całkowicie niezrozumiałe, ponieważ w oczywisty sposób budzi wątpliwości co do prawdziwej natury obecnej debaty na temat globalizacji. Czy jest to pretekst do niepodejmowania żadnych praktycznych działań w sprawach polityki społecznej, ekonomicznej i ochrony środowiska, czy może niepowtarzalna okazja, żeby zobaczyć rzeczywisty obraz sytuacji i zaproponować odpowiedź na najpilniejsze pytania i potrzeby europejskich obywateli?
Pozwolą państwo, że zadam jeszcze kilka pytań. Jeśli nasza przyszłość rzeczywiście leży w uprzemysłowionym i przyjaznym środowisku naturalnemu społeczeństwie, dlaczego tak trudno jest rozmawiać w Komisji, z Komisją, a nawet w tej Izbie o właściwej polityce inwestycyjnej, która jest konieczna, jeśli mamy osiągnąć ten cel? Dlaczego nie możemy rozmawiać o programach renowacji budynków oraz o nowoczesnych pojazdach i systemach transportu, których potrzebujemy, aby osiągnąć ten cel? Dlaczego dyskusja na temat przyzwoitej polityki inwestycyjnej stanowi niemal tabu? Dlaczego te tematy nie figurują w programie Komisji? Dlaczego nie ma ich też w programie dotyczącym Lizbony? Mam nadzieję, że można to jeszcze zmienić.
Kiedy mówimy o trójkącie wiedzy - potrzebie edukacji, badań i innowacji - dlaczego nie możemy sprawić, żeby Europejski pakt na rzecz młodzieży stał się praktycznym narzędziem i gwarancją fachowych szkoleń dla europejskiej młodzieży, umożliwiając wykorzystanie specjalistycznej wiedzy i inteligencji w dążeniu do restrukturyzacji uprzemysłowionego społeczeństwa. To są praktyczne wyzwania, na które chcielibyśmy odpowiedzieć.
Marco Cappato
(IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Wydaje mi się, że w tej debacie nie brakuje mówców, którzy wolność ekonomiczną stawiają w opozycji do zapewnienia i ochrony praw socjalnych oraz walki z ubóstwem.
Przeciwstawienie wolności ekonomicznej i praw społecznych to myślenie zakorzenione w minionym wieku - w obecnej polityce europejskiej takie myślenie jest nieaktualne. Bez wątpienia mamy obowiązek dopilnować, żeby w pełni stosowano reguły dotyczące wolności ekonomicznej, np. przeciwko monopolom, czy reguły dotyczące przejrzystości rynków finansowych. Mamy też obowiązek dopilnować, żeby winni ponieśli koszty zanieczyszczenia środowiska. Niewątpliwie są to sprawy zasadnicze! Jednak z punktu widzenia praw społecznych to, co nie pozwala nam pomóc najbiedniejszym obywatelom naszych krajów, to przestarzałe systemy opieki społecznej, nastawione na korporacje i pracę zorganizowaną, które w żaden sposób nie pomagają bezrobotnym i osobom pozostającym poza systemem gwarancji i ochrony socjalnej.
W moim kraju, we Włoszech, mamy system, który niemal zmusza ludzi do odejścia na emeryturę w wieku 58 lub 59 lat, a jednocześnie tylko dwudziestu procentom bezrobotnych daje jakąkolwiek ochronę socjalną. To jest problem ludzi najbiedniejszych: nie globalizacja lub wolność ekonomiczna, ale fakt, że mechanizmy ubezpieczeń społecznych są stare, nieaktualne i anachroniczne. Te mechanizmy należy przemyśleć i w tym może pomóc strategia lizbońska oraz Komisja Europejska.
Ryszard Czarnecki
Pani Przewodnicząca! Nie chcę powtarzać banałów na temat dobrodziejstw globalizacji. Warto by w Parlamencie Europejskim zaprezentować również opinie krytyczne wobec globalizmu.
Dla mnie najlepszą ilustracją naszej debaty jest głos kanadyjskiego filozofa Johna Ralstona Saula. Dedykuję jego słowa chórowi chwalców globalizacji, który dzisiaj także śpiewa w Parlamencie Europejskim. Globalizm to ideologia, choć ma wiele elementów typowej religii Zachodu. Globalizm to wiara w jedną ideę, która wyklucza alternatywne punkty widzenia. U jego podłoża leży przekonanie o prymacie ekonomii nad innymi sferami życia oraz przeświadczenie, że wszystkie teorie ekonomiczne poza liberalizmem zawiodły i nie ma innej drogi.
Przekonanie to wynika także z tego, że liberalizm uruchomił siły globalne, które potwierdzają jego racje, zadając kłam innym podejściom. Złudzeniem globalizmu jest pomysł, że ekonomia może być motorem cywilizacji. Przez ostatnie dwadzieścia, trzydzieści lat nauczyliśmy się sprowadzać wszystko do zagadnień natury gospodarczej. Nawet Marks nie poszedł tak daleko. Mówił, że gospodarka jest ważna, ale nie posunął się do tego, aby patrzeć na wszystko przez pryzmat zysku.
Kyriacos Triantaphyllides
- (EL) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Temat przedstawiony dziś przez Komisję jest pełen sprzeczności. Pozwolę sobie poruszyć dwie kwestie:
Po pierwsze, Komisja podkreśla, że należy zwiększyć zdolność przystosowania się do globalizacji, aby zapewnić naszym obywatelom wysoki standard życia. Zważywszy na niepowodzenie strategii lizbońskiej, dziś nie widać takiego rezultatu. Prawda wygląda tak, że polityka wzmożonej konkurencyjności tylko pogłębia nierówny podział bogactwa oraz mocy produkcyjnych i tylko Komisja Europejska widzi w tym zwiększenie dobrobytu oraz likwidację nierówności w rozwoju poszczególnych państw członkowskich.
Po drugie, z dokumentu dowiadujemy się, że Komisja dąży do Europy społecznej. Jest to idea, o której słyszeliśmy bardzo wiele, ale dowodów na nią nigdy sami nie widzieliśmy. Oto prosty przykład: od 2002 roku ceny paliw wzrosły w państwach członkowskich o 35-50%. Ten fakt, obok wielu innych, uderza po kieszeni osoby o niskich dochodach, ale żadna ze strategii społecznych Komisji jakoś nie proponuje tu rozwiązania.
Daniel Caspary
(DE) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Nasz europejski cel -sukces w dobie globalizacji - można osiągnąć, jeśli skorzystamy z nadarzającej się okazji. Dyskusja na forum publicznym zbyt często skupia się na niepożądanych skutkach globalizacji. Mówimy o tym za każdym razem, gdy firmy zwalniają pracowników lub przenoszą produkcję za granicę, ale o wiele za mało mówimy o dobrych stronach globalizacji.
Weźmy na przykład mój okręg wyborczy - region, z którego pochodzę. Co najmniej 74% produkcji przemysłowej z tego regionu przeznaczone jest na eksport. Z globalizacji czerpiemy konkretne korzyści. Niestety, również w moim regionie zwalnia się pracowników z firm, które nie przynoszą zysków, jednak dużo więcej ludzi zatrudnia się w innych firmach, które korzystają z globalizacji, firmach, które się do tego przystosowały. Liczba bezrobotnych gwałtownie spada. Niestety, zbyt rzadko mówimy o tej stronie medalu.
Unia Europejska ma do odegrania istotną rolę w kształtowaniu globalizacji. Czterysta osiemdziesiąt milionów Europejczyków musi wspólnie opowiedzieć się po stronie swoich interesów i wartości. Już dziś mamy najbardziej otwartą gospodarkę na świecie, potrzebujemy jednak dostępu do światowego rynku. Musimy przywiązywać wielką wagę do wzajemności. Bariery pozataryfowe i inne przeszkody dla handlu są niedopuszczalne. Musimy umieć obronić się przed nieuczciwymi praktykami w handlu. W tym celu potrzebujemy instrumentów ochrony handlu oraz komisarza, któremu nie brakuje wiarygodności i który reprezentując w świecie Unię Europejską, nie będzie emanował arogancją, lecz śmiało bronił naszych interesów handlowych w duchu współpracy i wzajemnego zaufania. Musimy skuteczniej chronić własność intelektualną, silniej naciskać na globalne stosowanie zasad i norm, musimy umacniać WTO oraz wykorzystywać partnerstwo transatlantyckie.
Jeśli my i Komisja wypełnimy te zadania, będziemy prawdziwie mogli wykorzystać i kształtować proces globalizacji w celu zapewnienia ludziom dalszego życia w wolności i dobrobycie.
Edite Estrela
(PT) Sukces w dobie globalizacji jest wielkim wyzwaniem stojącym przed Unią Europejską. Pytanie brzmi: jak pogodzić konkurencyjność ze spójnością społeczną, lub innymi słowy - globalizację z regulacją.
Odpowiedzią jest strategia lizbońska. Traktat lizboński ułatwi podejmowanie decyzji, jednak sukces zależeć będzie przede wszystkim od tego, czy Europa w globalizacji będzie widzieć nadarzającą się okazję, czy zagrożenie. Musimy zrozumieć, co dzieje się w Chinach i w Indiach. Chiny w rankingu najbardziej uprzemysłowionych państw świata wyprzedziły Wielką Brytanię, Francję i Włochy; wyprzedziły Stany Zjednoczone, jako największego eksportera wyrobów technicznych i zgromadziły ogromne rezerwy finansowe.
Jeśli chodzi o Indie, to niewielu ludzi zna nazwę "TATA”. Jednak w 2006 roku produkująca samochody spółka zależna koncernu TATA, miała wyższą wartość giełdową niż General Motors, podobnie jak nikt nie słyszał o MITTAL Group, zanim firma ta nie podjęła próby wrogiego przejęcia koncernu ARCELOR, wzbudzając tym panikę w Paryżu, Brukseli i Luksemburgu.
Nie wolno jednak zapomnieć o drugim obliczu azjatyckiego cudu. To bolesna sprawa wynikająca ze współpracy pekińskiego rządu z zachodnimi przedsiębiorstwami międzynarodowymi, które przeniosły tam swoje fabryki, aby skorzystać z taniej siły roboczej i braku instytucji państwa opiekuńczego.
Tymczasem to w Azji okaże się, czy walka z globalnym ociepleniem zakończy się zwycięstwem, czy porażką. Europa musi być silna i musi domagać się wzajemności w handlu międzynarodowym, ale nie wolno nam planowo stosować polityki protekcjonizmu. To prawda, że chińska konkurencja jest nieuczciwa ze względu na niskie płace, brak praw politycznych i związkowych, podróbki i zaniżoną wartość waluty. To wszystko prawda. Jednak prawdą jest również to, że 800 milionów Chińczyków i 700 milionów Hindusów pragnie uczciwej płacy minimalnej i większej sprawiedliwości społecznej. To są wyzwania dla silniejszej Europy i lepszego świata.
Sarah Ludford
Pani przewodnicząca! Ja również uważam, że nasza reakcja na globalizację nie powinna opierać się na strachu, lecz na wyczuciu szansy w połączeniu z inteligentnym przystosowaniem się.
Jak mówi rezolucja, UE jako światowy gracz na rynku, jest jednym z głównych beneficjentów otwartej gospodarki światowej. Czasami trudno to zauważyć, zważywszy na wymiar antyglobalistycznej retoryki w Europie. Zgadzam się z panem posłem Czarneckim, że liberalizm rozlał się po świecie. Jednak w odróżnieniu od niego, ja się z tego cieszę.
UE może osiągnąć swój cel tylko poprzez aktywność i dobrą organizację na światowej arenie. W szczególności sprawdza się to w stosunku do migracji. Jestem wdzięczna, widząc, że akapit, który napisałam w imieniu grupy ALDE, przetrwał prawie nietknięty w ostatecznej wersji rezolucji. Naprawdę uważam, że migracja zasługuje na priorytetowe miejsce w harmonogramie prac UE, na równi z kwestią zmian klimatycznych i energetyki. Widzimy naciski z zewnątrz, widzimy napięcia społeczne i oczywiście widzimy rasizm w samej Unii. Wciąż jednak nie ma całościowej europejskiej polityki w sprawie legalnej, jak i nielegalnej imigracji i integracji.
Na koniec nie zapominajmy o potencjale ogólnoświatowej komunikacji, a szczególnie Internetu, w działaniach na rzecz praw człowieka. Cóż, może jego wpływ nie jest tak nieunikniony, jak nam się kiedyś wydawało - zważywszy na przykład na cenzurę z powodzeniem stosowaną w Chinach - jednak globalizacja, Internet oraz inne ogólnoświatowe formy komunikacji już na dobre stały się potężnymi siłami wpływu. To także jest część globalizacji.
Jan Tadeusz Masiel
Pani Przewodnicząca! Szanowna Rado i Komisjo! Tak jak po okresie dzieciństwa w życiu człowieka następuje okres dorastania, tak globalizacja wydaje się być naturalnym etapem w rozwoju ludzkości i kolejnym dla niej wyzwaniem.
W tej trudnej debacie nad ciągle nowym, nieznanym zagadnieniem stwierdzę paradoksalnie, iż każdy z moich przedmówców od prawej do lewej strony sali miał sporo racji.
Jedno jest najważniejsze: istnieje wielka potrzeba stworzenia odpowiednich zasad i regulacji w celu sprawiedliwego podziału zdobyczy globalizacji. A ponieważ już z definicji globalizacji wynika, że jest zjawiskiem ona powszechnym, nie wystarczy, by takowe instytucje i regulacje posiadała tylko Unia Europejska - musi je przyjąć cały świat. I słusznie powiedział pan Barroso, że to właśnie Unia Europejska jest w stanie i powinna zaproponować światu swój wyważony i sprawiedliwy model globalizacji.
Georgios Toussas
- (EL) Pani przewodnicząca! Temat dzisiejszej dyskusji jest chybiony. Sukces w dobie globalizacji nie chroni ani interesów europejskich, ani dobrobytu pracowników w krajach UE, a jedynie interesy kapitału. W kontekście globalizacji, nowy porządek wprowadzany na szczeblu wspólnotowym i międzynarodowym przez biznes i międzynarodowe koncerny, ma na celu tylko pomnożenie zysków kapitałowych przez nasilony wyzysk robotników.
Wczorajsza wypowiedź prezydenta Sarkozy'ego na temat globalizacji potwierdza zależność UE od wielkiego kapitału. Pokazuje nasilenie konfliktów między imperiami oraz chęć wykorzystania Unii w charakterze tarana przeciwko innym wielkim ośrodkom imperialistycznym, szczególnie zaś przeciwko osiągnięciom i słusznym roszczeniom robotników. Wspólnym mianownikiem wszystkich tych dążeń jest frontalny atak na robotników. Sedno strategii lizbońskiej stanowią obniżone płace, zwiększony wymiar godzin pracy, dostosowanie się do potrzeb kapitału, podwyższenie wieku emerytalnego, elastyczny rynek pracy i bezpieczeństwa socjalnego (flexicurity) oraz restrukturyzacja stosunków pracy.
Uważamy, że bezwzględnej rzeczywistości, której doświadczają miliony robotników, nie można oceniać w kategoriach globalizacji. Nikogo też nie przekonują wysuwane przez Komisję i Radę argumenty na rzecz ochrony środowiska.
Robert Sturdy
Pani przewodnicząca! Bardzo trudno komisarzowi Verheugenowi słuchać wszystkiego, o czym mówi się dziś w tej Izbie, jednak poruszono tu kilka bardzo gorzkich kwestii i mam nadzieję, że weźmie je on pod uwagę.
Słuchałem, co mówił przewodniczący Barroso. Pomyślałem sobie, że powiedział coś, z czym się całkowicie zgadzam, mianowicie że globalizacja może przynieść Unii Europejskiej korzyści. Pan poseł Toussas przed chwilą wygłaszał piękne słowa na temat klasy robotniczej, ale gdyby nie globalizacja, gdyby nie przemysł i wielki biznes w Unii Europejskiej, ci ludzie nie mieliby żadnych miejsc pracy. Co mnie rzeczywiście bardzo zaniepokoiło, to wczorajsza wypowiedź prezydenta Sarkozy'ego. Czy będziemy mieć do czynienia ze starą i protekcjonistyczną Francją, czy z Francją, która przygarnie też nowe pokolenie? Przypomina mi się sytuacja, kiedy Chiny starały się o podpisanie deklaracji członkowstwa w WTO podczas wizyty w USA. Prezydent Clinton zdołał nie dopuścić do tego przez 10 lat. Kiedy prezydent Bush podpisał zgodę, jego doradcy spojrzeli po sobie i powiedzieli: "O Boże, Chińczycy w WTO! Co myśmy zrobili”? W istocie to, co zrobili, dla nas oznacza wprowadzenie do gry nowych wspaniałych możliwości.
Na Chiny i Indie musimy patrzeć jako na nadarzającą się szansę. Nie czas podnosić mosty, obsadzać blanki i zamykać wierzeje, ponieważ Europa stoi przed wyjątkową szansą i musi ją wykorzystać. Pan poseł Caspary mówił prawdę o zatrudnieniu w swoim okręgu wyborczym. Wiem, że bardzo trudno jest utrzymać pracę, jeśli jednak nie zgodzimy się zostać częścią globalnego rynku, donikąd nie zajdziemy. Naprawdę wierzę, że trafia nam się wyjątkowa okazja, jeśli tylko będziemy umieli z niej skorzystać. Musimy też przyglądać się takim zjawiskom, jak umowy o wolnym handlu. Maroko podpisało właśnie umowę o wolnym handlu ze Stanami Zjednoczonymi. Musimy się temu przyglądać.
W końcu chciałbym poprosić Komisję, aby pozwoliła biznesowi i przemysłowi robić to, co do nich należy. Proszę bardzo uważać na przygotowywane prawodawstwo, które może zaprzepaścić europejskie szanse.
Pervenche Berès
(FR) Pani przewodnicząca, panie przewodniczący Komisji, panie przewodniczący Rady! Właśnie słyszeliśmy, jak pan przewodniczący Barroso mówił, że Unia Europejska jest w wyjątkowo dobrej pozycji, aby zapewnić podstawy do regulacji gospodarki na całym świecie. Ma rację. Jeśli jednak chcemy to osiągnąć, najpierw musimy posprzątać we własnym domu. Instrumenty dostępne Unii do sprostania temu wyzwaniu obejmują tak zwane "wytyczne” polityki gospodarczej i polityki zatrudnienia. Obawiam się, że dzisiaj Komisja próbuje zamieść te wytyczne pod dywan globalizacji. Wytyczne są jednak przydatne i trzeba je zrewidować.
Trzeba to zrobić po pierwsze dlatego, że na posiedzeniu Rady w marcu przywódcy państw członkowskich przyjęli najlepszą z możliwych strategii, która umożliwia Unii zajęcie się globalizacją oraz wyzwaniami związanymi z dostawami energii i zmianą klimatu. Jeśli realizując tę strategię, nie wykorzystamy wszystkich dostępnych w Unii Europejskiej środków, w tym również wytycznych - a nawet szczególnie wytycznych - donikąd nie zajdziemy, tylko damy kolejne powody do rozczarowania unijnymi umiejętnościami radzenia sobie z globalizacją.
Musimy postąpić tak również dlatego, że - jak zauważył już sam komisarz Almunia - zmiany kursów walut, ceny ropy i realny wpływ na europejską gospodarkę kryzysu na rynku kredytów sub-prime odbiją się na prognozach wzrostu w Unii. Prognozy już obniżono z 2,9% na 2,4% dla całej Unii i z 2,6% na 2,2% dla strefy euro.
Należy to zrobić z jeszcze jednego powodu - musimy odpowiedzieć na aspiracje mieszkańców Europy. Niezależnie od tego, co myśli na ten temat Nicolas Sarkozy, Europa społeczna jest kwestią fundamentalną, którą będziemy musieli się zająć, jeśli nie chcemy, żeby europejscy obywatele w przyszłości się nas wyparli.
Ostatni powód takiego działania precyzyjnie określił dziś pan komisarz Almunia, przyznając, że przy panującym klimacie międzynarodowym przyszły wzrost gospodarczy Europy napędzać będzie głównie, jeśli nie wyłącznie, konsumpcja wewnętrzna.
Czy można sobie wyobrazić, że wobec wszystkich tych kompleksowych zmian jedynym niezmiennym elementem pozostaną wytyczne? Czy można sobie wyobrazić, że nie nastąpią żadne zmiany w jedynym unijnym instrumencie efektywnego sterowania polityką gospodarczą i społeczną państw członkowskich?
Chciałabym prosić przedstawiciela Komisji i wiceprzewodniczącego Komisji, aby przekazali przewodniczącemu Barroso, że musi zmienić wytyczne, że musi wziąć pod uwagę nowy kontekst, aby Unia mogła wewnętrznie uzbroić się w najlepsze dostępne narzędzia do sprostania wyzwaniom globalizacji.
Wolf Klinz
(DE) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Ludzie, którzy ogłaszają swoje zaangażowanie w budowanie lepszego świata, bez skrupułów obciążają globalizację winą za trudności gospodarki w ich krajach. Wzywają oni w ten sposób do zmniejszenia zakresu wolnego rynku, do większej regulacji i większych interwencji ze strony rządów. Jednak w rzeczywistości globalizacja otwiera autentyczną możliwość, że każdy gracz będzie zwycięzcą, ponieważ globalizacja umożliwia wschodzącym rynkom i krajom opóźnionym w stosunku do światowej gospodarki dogonić pozostałych, a nam daje okazję do zdobycia nowych rynków dla najwyższej jakości i klasy produktów, obiektów i usług.
Jeśli jednak mamy skorzystać z tych możliwości, musimy odrobić pracę domową, co oznacza podwojenie wysiłków w obszarze szkoleń, dokształcania - szczególnie młodych bezrobotnych - i kształcenia ustawicznego, a także zwiększanie kreatywności w kształtowaniu łańcucha wartości i procesów gospodarczych oraz wspieranie jeszcze większej swobody przedsiębiorczości. Niczym niehamowana globalizacja prowadzi do większej swobody rynku i większej konkurencyjności, z czego korzystają wszyscy konsumenci.
Oprzyjmy się pokusie ochrony naszej gospodarki. Taki ruch szybko zamieni się w czysty protekcjonizm. Zamiast tego czuwajmy nad wewnętrzną siłą naszej gospodarki, aby ona sama mogła się odnawiać. Zainwestujmy w technologie przyszłości, a przyszłość będzie nasza.
Ewa Tomaszewska
Pani Przewodnicząca! Gospodarka jest dla ludzi, a nie odwrotnie. Naturalna różnica w tempie przemieszczania się kapitału i pracowników w dobie globalizacji prowadzi do spirali spadku standardów zatrudnienia. Zakłady produkcyjne przenosi się w rejony o coraz niższych płacach i coraz mniej bezpiecznych warunkach pracy. Prowadzi to do utraty pracy przez pracowników w rejonach o wyższych standardach zatrudnienia, a także do spadku mocy nabywczej dochodów pracowników, co obniża popyt na dobra konsumpcyjne.
Jeżeli Unia Europejska chce w dobie globalizacji odnieść sukces, musi znaleźć skuteczne narzędzia na zwalczanie dumpingu socjalnego, na utrzymanie i ochronę socjalnego wymiaru Europy.
Piia-Noora Kauppi
Pani przewodnicząca! Uważam, że wkład Komisji w debatę na temat globalizacji jest niezwykle cenny.
Jestem przekonana, że globalizacja nie jest zagrożeniem, a szansą. Europa jest w dobrej sytuacji, aby z niej skorzystać. Mamy wysoko rozwiniętą infrastrukturę, system oświaty, technologię, rynek kapitałowy i prężnie rozwijające się rynki krajowe.
Nie można przecenić tego, że siła Europy leży w rynku wewnętrznym, który dla naszych firm jest odskocznią w działaniu na skalę globalną. W całej Europie rodzą się innowacje rynkowe. Nie należy obciążać ich rozwoju biurokracją. W tej sprawie szczególnie liczę na komisarza Verheugena. Ograniczenie w Europie zbędnych przepisów jest dla globalizacji i konkurencyjności sprawą kluczową. W szczególności musimy skupić się na małych i średnich przedsiębiorstwach. Słusznie są one w centrum uwagi Komisji. Wiele już osiągnięto, ale na przykład bariery celne nadal hamują handel w Europie.
Silne firmy nie istnieją bez siły roboczej, która wkrótce może być w Europie zasobem ograniczonym. Demografia Europy potrzebuje imigracji. Pod tym względem inne regiony świata bardzo nas wyprzedzają, co znajduje wyraz w ich wynikach gospodarczych. To trudna kwestia, wymagająca wyważonego rozpatrzenia wszystkich interesów, nie tylko interesów pracodawców. Jest to oczywiście kwestia dotycząca całej UE, ponieważ nie będzie konkurencyjności bez mobilnych pracowników. Plany takie jak projekt "niebieskiej karty” są tu jak najbardziej pożądane.
Innym elementem, który powinien w Europie przepływać swobodnie, lecz miarowo, jest kapitał. Stabilność finansowa jest warunkiem koniecznym konkurencyjnej i gospodarczo bezpiecznej Europy. Patrząc globalnie, rynki finansowe stanowią jeden z silniejszych sektorów europejskiej gospodarki, jedną z tych branż, która odnosi sukcesy. Także w tym przypadku kluczowa jest podporządkowana rynkowi innowacyjność, która nie oznacza wcale leseferyzmu, lecz ułatwia funkcjonowanie branży w Europie.
Jeśli chodzi o resztę świata, to Europa powinna ugruntować sobie pozycję silnego światowego gracza. Potrzebujemy jedności z państwami członkowskimi Unii Europejskiej, a Komisja może przyczynić się do osiągnięcia tej jedności.
Jan Andersson
- (SV) Pani przewodnicząca, panie komisarzu, urzędujący przewodniczący Rady! Wolałbym patrzeć na szanse związane z globalizacją, niż na wynikające z niej problemy, jednak wszystko zależy od tego, jakie podejmiemy działania. Zgadzam się z tym, że powinniśmy inwestować w badania i rozwój, że powinniśmy robić więcej długofalowych inwestycji w środowisko oraz inwestować w ludzi i kształcenie ustawiczne. Jednak Komisja zapomina o tym - i to jest błąd w wydanym przez nią dokumencie - że lekceważymy wymiar społeczny.
Dzisiaj Europa nastawiona jest na silny wzrost i zwiększanie liczby miejsc pracy, ale jednocześnie obserwujemy coraz większe wykluczenie społeczne, coraz poważniejsze rozłamy, coraz większe ryzyko utraty pracy. Wprawdzie jest więcej miejsc pracy - nie tylko w Niemczech - ale nie dają one żadnej stabilności, bo ludzie muszą korzystać ze świadczeń socjalnych, żeby uzupełnić swoje zarobki. Wzrost i zatrudnienie musimy powiązać z wymiarem społecznym, który zmniejszyłby różnice między ludźmi i regionami Europy. Mówiono o tym podczas debaty w Guimarães, w której uczestniczyłem w ramach spotkania ministrów pracy i spraw społecznych.
Portugalska prezydencja próbuje forsować kwestię zintegrowanych wytycznych i zmienić je tak, aby uwydatnić powiązania społeczne i aby były one lepiej zintegrowane.
Jednak Komisja nie chce tego robić. Komisja nie chce zmienić wytycznych. A je trzeba zmienić. W naszej rezolucji osiągnęliśmy zgodę co do tego, że chcemy nowych wytycznych, które obejmują wymiar społeczny i oczywiście zajmują się też kwestiami zmieniającego się poczucia bezpieczeństwa i "flexicurity”, czyli elastycznego podejścia do rynku pracy i bezpieczeństwa społecznego. Również Komisja powinna wziąć to pod uwagę, abyśmy mogli osiągnąć silniejsze powiązanie wzrostu gospodarczego i wymiaru społecznego.
Musimy również wprowadzić w życie strategię lizbońską. Obecnie nie jest ona zaszczepiona na szczeblu krajowym, regionalnym i lokalnym. Jest wielu ludzi, którzy są w ogóle nieświadomi jej istnienia. Musimy ją zintegrować i sprawić, aby społeczeństwo obywatelskie i partnerzy społeczni zaczęli pracować nad zagwarantowaniem, że wymiar społeczny, wzrost gospodarczy i zatrudnienie będą traktowane jako kwestie ważne i rozpatrywane łącznie.
Samuli Pohjamo
(FI) Pani przewodnicząca! Chciałbym wprowadzić do tej debaty punkt widzenia obywatela Północy. Dwa lata temu pracowałem dla organizacji rozwoju regionalnego niedaleko koła polarnego i rosyjskiej granicy. Dla tego odległego regionu globalizacja jest zarówno zagrożeniem, jak i szansą. Zaczęliśmy pracę nad rozwojem, wierząc w nasze siły i wykorzystując globalizację. Firmy prywatne, przedsiębiorstwa państwowe, szkoły i uniwersytety zgromadziły swoje zasoby, aby zbudować efektywne środowisko innowacyjne. Baza umiejętności została wzmocniona poprzez nawiązanie kontaktów z globalnymi sieciami umiejętności w duchu strategii lizbońskiej. Jednocześnie uruchomiliśmy projekty dotyczące energii odnawialnej. Efekty są zachęcające. Szczególnym przykładem jest szybki wzrost międzynarodowej turystyki na tym obszarze. Jestem przekonany, że ten region może służyć za pożyteczny wzór dla wielu innych regionów Europy, a UE powinna ułatwić taką pracę.
Corien Wortmann-Kool
(NL) Pani przewodnicząca! Renoma Europy bierze się z jednolitego rynku, liberalizacji jednolitego rynku i rynku światowego oraz z globalizacji. Te elementy przyniosły nam nie tylko dobrobyt, ale i stabilną demokrację. Musimy zatem uważać - mam tu na myśli głównie aspekt handlowy - jeśli chodzi o strategię nazbyt obronną, a przede wszystkim jeśli chodzi o protekcjonistyczny styl regulowania handlu.
Pani przewodnicząca! Europejskiej konkurencyjności pomoże większa otwartość na świat. Myślę, że ważne jest, aby priorytet dać otwieraniu rynków w krajach spoza Unii, a konkretnie w uprzemysłowionych krajach wschodzących, takich jak Indie, Brazylia i Chiny, ponieważ ogromny potencjał wzrostu tych rynków stanowi szansę dla firm europejskich oraz szansę dla europejskiej gospodarki. Te uprzemysłowione kraje wschodzące będą z kolei musiały otworzyć swoje rynki dla naszych firm, także w odniesieniu do usług, i ze względu na zasadę wzajemności zachęcam Komisję, aby w prowadzonych negocjacjach wywierała w tej sprawie odpowiednią presję w szczególności na te właśnie kraje.
Pani przewodnicząca! Z delegacją Komitetu ds. Handlu Międzynarodowego odwiedziliśmy Singapur i zobaczyliśmy tam, że firmy amerykańskie mają dużo lepszy dostęp do tamtego rynku niż firmy europejskie. Nie możemy na to pozwolić. Musimy wykazać się aktywnością. W końcu jesteśmy największą gospodarką świata. Jeśli wszyscy zmobilizujemy siły, uda nam się otworzyć tamte rynki. Następnym krokiem, pani przewodnicząca, jest zniesienie opłat importowych i pozataryfowych barier handlowych. W naszej strategii pozyskiwania dostępu do rynków ważne jest i tu przyznanie priorytetu tamtym wschodzącym rynkom.
Katerina Batzeli
- (EL) Pani przewodnicząca, panie komisarzu, panie urzędujący przewodniczący Rady! Europa ma pokazać swoim obywatelom inne oblicze globalizacji. Nie chodzi tu o oblicze nieskrępowanej konkurencji, ale o solidarność społeczną, redystrybucję dochodu, dywersyfikację i wartości kulturowe.
Komisja Europejska musi promować i umacniać kulturowy etos Unii Europejskiej w dialogu wewnętrznym oraz przez proces otwierania Unii na resztę świata dzięki naszej polityce ekonomicznej, społecznej, ochrony środowiska oraz polityce bezpieczeństwa, rozwoju oraz imigracji. Komisja w swojej corocznej pracy legislacyjnej, w strategii lizbońskiej, a także w procesie umacniania Traktatu po reformie musi w sposób bezpośredni promować następujące obszary w sektorze kultury:
Po pierwsze, Komisja musi wspierać oparte na wysokiej jakości i innowacyjnych usługach branże związane z kulturą, gdyż otwierają one przed europejską gospodarką efektywne i innowacyjne możliwości. Sektor ten ma istotne znaczenie dla dialogu międzykulturowego.
Po drugie, należy umocnić "trójkąt wiedzy”, czyli badania, edukację i innowacje. Te kwestie niestety nie znalazły jeszcze poparcia w działaniach legislacyjnych, choć powinny być jednym z celów UE.
Innowacja w obszarze kultury nie powinna być luksusem dostępnym tylko niewielu przedsiębiorstwom wielonarodowym, lecz powinna stanowić politykę horyzontalną wobec małych i średnich przedsiębiorstw.
Pani przewodnicząca! Komisja Europejska i Rada muszą jasno określić swoje pozycje, aby sprostać wyzwaniom globalizacji. Muszą to uczynić w otwartym dialogu - na początek z parlamentami krajowymi. Globalizacja może stać się częścią europejskiej historii, jeśli zostanie nasycona europejską kulturą.
Sharon Bowles
Pani przewodnicząca! Globalizację wini się o wszystko, począwszy od przeludnienia, poprzez zmiany klimatyczne, aż po wyzysk. Wszystko to jest jednak tylko wytworem ludzkości, podobnie jak konkurencja. Darwin nazwał to selekcją naturalną.
Obywatele Europy są przestraszeni. To prawda, że musimy ich wykształcić, ale nie osiągniemy tego, mówiąc im, że potrzebujemy unijnej polityki, aby stawić czoło wyzwaniom światowej gospodarki. To właśnie wzbudza strach - sugerowanie, że nie mamy takiej polityki.
UE ma wyjątkową możliwość, aby na szczeblu ponadnarodowym kształtować formę działań i nie dopuszczać do nieprawidłowości. W lipcu dziennik Financial Times napisał: "Bruksela jest regulacyjną stolicą świata i muszą się z nią liczyć wszyscy od Waszyngtonu po Tokio”. Jeśli tak jest, wykorzystajmy to, ale roztropnie. Jaki jest cel agendy na rzecz konkurencyjności, jeśli nie utrzymanie naszej pozycji w świecie? Jaki jest cel jednolitego rynku, jeśli nie wdrożymy odpowiednio w życie jego zasad? Koniec z tchórzliwymi wymówkami. UE bez wątpienia może stanąć na wysokości zadania. Musimy tylko zabrać się do pracy, zanim dogoni nas selekcja naturalna.
Cristobal Montoro Romero
(ES) Pani przewodnicząca, przedstawiciele Rady i Komisji! Globalizacja jest dobra dla Europy i Europa musi ją wspierać.
Jesteśmy świadkami wciąż jeszcze wolnego, ale nieodwracalnego procesu otwierania granic, który wyprowadził z biedy ponad 400 milionów ludzi w niecałe 20 lat. Jednocześnie w 2007 roku, po raz pierwszy w historii, Chiny będą krajem, będą tym regionem świata, który ma największy wkład we wzrost światowej gospodarki. Proszę państwa, Chiny, a nie Unia Europejska!
Krótko mówiąc, oznacza to, że globalizacja jest wyzwaniem, ale również wielką szansą. Jest wyzwaniem w tym sensie, że otwarcie rynku pociąga za sobą większy wzrost, większy dobrobyt, większe zatrudnienie i to należy wyjaśnić europejskim obywatelom. Co mnie martwi, to fakt, że słyszę w tej Izbie słowo "protekcja”.
Protekcjonizm jest zaprzeczeniem globalizacji i zaprzeczeniem Unii Europejskiej. Ochrona obywateli nie jest konieczna, kiedy sami są oni rzecznikami swojego wzrostu gospodarczego i własnego dobrobytu. Musimy oddać te kompetencje z powrotem w ręce ludzi i musimy w Unii przejść lekcję samokrytyki.
Jest to konieczne, ponieważ nie robimy tego, co do nas należy - kiedy nasza gospodarka nie rośnie w oczekiwanym tempie, kiedy ponosimy współodpowiedzialność za kryzys na światowych rynkach finansowych i, mówiąc najkrócej, kiedy nie robimy tego, co trzeba na własnym podwórku - w celu zapewnienia wzrostu w sektorze małych i średnich przedsiębiorstw i w celu tworzenia nowych miejsc pracy (ponieważ potrzebujemy dużo wyższego zatrudnienia, niż może nam to zapewnić proces otwierania gospodarki).
Agenda lizbońska jest w rzeczywistości wyznacznikiem sukcesu na rynku wewnętrznym, uregulowania finansów publicznych, reform, modernizacji rynku pracy, zaangażowania w reformę ochrony środowiska i wykorzystania energii odnawialnej. Krótko mówiąc, otwarcie Europy tak naprawdę oznacza większą spójność społeczną.
Enrique Barón Crespo
(ES) Pani przewodnicząca, panie przewodniczący Rady, panie wiceprzewodniczący Komisji, panie i panowie! Myślę, że dzieje się bardzo dobrze, że debata na temat globalizacji odbywa się za prezydencji portugalskiej, ponieważ Portugalia jest krajem, którego flaga przedstawia glob; ponieważ Portugalczycy byli w awangardzie, kiedy Europejczycy rozpoczynali globalizację, i również dlatego, że globalizacja nie jest jakąś plagą, która na nas spada. Europejczycy rozpoczęli proces globalizacji w epoce renesansu, kiedy byliśmy na niższym stopniu rozwoju niż Chińczycy i Hindusi - i tak patrzy na nas reszta świata.
Wraz z traktatem lizbońskim, znów będziemy pionierami tego, co nazwałbym "globalizacją postimperialną”. Nie będziemy podbijać innych kontynentów. To, co robimy, to działanie, w którym z własnej woli zbieramy w jedno wartości podzielane przez państwa i narody i dzięki czemu możemy stać się przykładem takiej globalizacji, która potrzebna jest najbardziej, mianowicie globalizacji politycznej i społecznej.
Mówiliśmy tu o gwałtownej i niekontrolowanej globalizacji finansowej, która postępuje pomimo faktu, że we władzach Międzynarodowego Funduszu Walutowego zasiada także przedstawiciel Europy. Również w WTO jesteśmy głównym blokiem i odgrywamy tam ważną rolę. Czego nam brakuje? Brakuje dokładnie tego, żebyśmy umieli znaleźć takie odpowiedzi na pytania dotyczące zglobalizowanego świata, które z nim współgrają. W szczególności istnieją dwa bardzo ważne i trudne aspekty, w których musimy wykazać aktywność. W globalizacji nie chodzi tylko o kwestie handlu i rozwój techniczny, chodzi również o kwestie uniwersalnej obrony praw człowieka, szczególnie praw pracowników, do czego powołano Międzynarodową Organizację Pracy, a także o negocjacje i strategie polityczne potrzebne do opanowania problemu zmian klimatycznych.
Kończąc moją wypowiedź, pani przewodnicząca, jestem przekonany, że Europejczycy nie mają bynajmniej prawa do pesymizmu względem globalizacji. Sami do niej dążyliśmy i teraz musimy znaleźć na nią adekwatną odpowiedź.
Jerzy Buzek
Pani Przewodnicząca! Panowie Przewodniczący! Jest oczywiste, że jednym oświadczeniem i jedną akcją na rzecz strategii lizbońskiej nie rozwiążemy wszystkich problemów globalizacji. Ale oświadczenie Rady i Komisji jest dobre, bo zwraca uwagę na to, że globalizacja nie jest przekleństwem, może nie być zagrożeniem, a może być źródłem sukcesu obywateli Europy, i że obywatele, ich aktywność, powinni być głównym celem działań Unii.
Popieram cztery obszary działań. Po pierwsze, trójkąt wiedzy, szczególnie innowacyjność i rozumiem, że tutaj konieczne jest między innymi szybkie działanie w sprawie chociażby uruchomienia Europejskiego Instytutu Technologicznego.
Po drugie, otoczenie biznesowe, a to oznacza w pełni otwarty, wolny rynek wewnętrzny bez monopoli, z pełną konkurencją, z mniejszą regulacją, ze zmniejszeniem biurokracji, o co tak dzielnie walczy pan wiceprzewodniczący Komisji Günter Verheugen.
Po trzecie, zasoby ludzkie, a więc problemy migracji, a przede wszystkim przeciwdziałanie drenażowi mózgów, co oznacza lepszą edukację, atrakcyjne inwestycje, a także wymiar socjalny Unii oparty na osiągnięciach gospodarki.
Wreszcie po czwarte, energia i zmiany klimatyczne, a więc wspólna polityka energetyczna, do której jak sądzę już wszyscy dojrzeliśmy, oraz redukcja emisji. Ale redukcja emisji gazów cieplarnianych tylko w Unii Europejskiej nie uratuje w żaden sposób klimatu świata. Potrzebna jest więc silna politycznie Unia, bo tylko taka Unia może wpłynąć na Stany Zjednoczone, Chiny, Indie, aby także przestrzegały zasad ochrony klimatu.
A więc zmniejszanie emisji w Unii - tak, ale także silna politycznie Unia, a to oznacza jak najszybszą, pełną ratyfikację traktatu europejskiego.
Gary Titley
Pani przewodnicząca! Miejmy nadzieję, a sam mówię te słowa z nadzieją, że traktat lizboński będzie stanowił ostatni rozdział w historii Unii Europejskiej, rozdział rozkwitu UE, umocnienia pokoju i stabilności na naszym kontynencie, okres zniesienia barier handlowych i ekonomicznych między państwami członkowskimi oraz czas rozwoju instytucjonalnego, który potrzebny był do osiągnięcia tych wszystkich celów. Teraz jednak musimy otworzyć nowy rozdział, rozdział otwarcia na świat i podejmowania wyzwań globalizacji.
Potrzebujemy Europy globalnej, która wyznaczy zupełnie nowy kurs globalizacji, oparty na zasadach otwartości, uczciwości i współpracy między państwami członkowskimi. Znamy już wyzwania - omówiono je dokładnie w tej debacie. Moim zdaniem dwa najpoważniejsze wyzwania to zmiany klimatyczne i migracja, jednak musimy także utrzymać wysoki wzrost gospodarczy i zatrudnienie. Potrzebujemy nowoczesnej i efektywnej agendy społecznej. Musimy zająć się terroryzmem i przestępczością oraz działać na rzecz bezpieczeństwa poza naszymi granicami, a także uporać się z ubóstwem. W istocie, jak powiedziała pani poseł Bowles, nie mamy gotowej polityki w tych sprawach. Bądźmy szczerzy: postęp jest powolny, nierówny i nie zawsze efektywny.
Jeśli naprawdę mamy zająć się globalizacją, potrzebujemy radykalnej i fundamentalnej zmiany - nie tylko w naszej polityce, ale w całym sposobie myślenia o Unii Europejskiej. Teraz musimy skupić się po prostu na działaniu i efektach. Musimy mieć pewność, że państwa członkowskie wypełniają przyjęte zobowiązania, ponieważ UE ma określone ramy działania. Brakuje nam tego, żeby 27 państw członkowskich wykonywało wszystko zgodnie ze składanymi deklaracjami i dlatego teraz musimy skupić się na pilnowaniu podjętych zobowiązań i wykorzystaniu całego potencjału, jaki kryje się w UE.
Alexander Radwan
(DE) Pani przewodnicząca! Mam podsumować globalizację w dwie minuty - cóż, spróbuję. Na początek mam prośbę, żebyśmy w naszej debacie podchodzili do globalizacji nieco uczciwiej. Mój rodzimy region, Bawaria, połowę PKB zarabia na eksporcie. Wielu ludzi krytycznie podchodzi do globalizmu, ale gdyby zapytać ich, czy zgodziliby się, żeby miejscowe firmy przestały sprzedawać swoje wyroby na rynku światowym, odpowiedzieliby, że nie.
Podobnie gdybyśmy zwrócili się z pytaniem do galerii dla publiczności i zapytali, czy ktoś jest gotowy zrezygnować z możliwości kupna towarów po konkurencyjnych cenach - na przykład urządzeń elektrycznych, odzieży czy innych wyrobów - okazałoby się, że nie ma chętnych. Wszyscy wiedzą, że import z krajów o niskich cenach jest powodem niskiej inflacji w ostatnich latach. Słuszną rzeczą jest zatem przyznać, że tak właśnie jest, mimo że zazwyczaj mówimy o globalizacji w kategoriach zagrożenia.
Europa musi kształtować proces globalizacji, gdyż czerpią z niej korzyści nasi producenci i konsumenci. Taki jest na przykład cel likwidacji zbędnych przepisów, co jest ważnym zadaniem zarówno dla komisarza Verheugena, jak i dla całej Europy. Nie chcę sugerować, że jest to tylko zadanie dla Komisji. Mam tu na myśli także Parlament i Radę. Teraz mówimy o globalizacji, ale za chwilę będziemy przyjmować dyrektywę w sprawie ochronie gleby i tworzyć w ten sposób nowe zbędne przepisy. Krótko mówiąc, nasze działania w Europie muszą być rygorystycznie konsekwentne, bo kształtowanie Europy jest naszą misją.
Patrząc na kryzys na rynku kredytów sub-prime w Stanach Zjednoczonych, musimy sobie uświadomić, że międzynarodowe rynki finansowe są wzajemnie powiązane i że my, Europejczycy, musimy pomóc w opanowaniu tej sytuacji. Jak będziemy postępować z agencjami ratingowymi i funduszami hedgingowymi? Niestety komisarz McCreevy, który jest odpowiedzialny za te sprawy, nie wykazał jeszcze inicjatywy powstrzymania Amerykanów i innych rynków - a przez to Europa pozostaje w tyle.
Niemniej jednak głęboko wierzę, że Europa jest dobrze przygotowana do globalizacji. Czerpiemy z niej korzyści i należy to wyjaśnić naszym obywatelom. Musimy też domagać się od innych spełniania minimalnych standardów. Choć nie będą to standardy europejskie, to my będziemy już gotowani i przystosowani do wygrania globalizacyjnej gry. To, czy globalizacja będzie postępować, nie rozstrzygnie się w Brukseli lub Strasburgu.
Magda Kósáné Kovács
(HU) Dziękuję, pani przewodnicząca. Przemawiam jako przedstawiciel regionu, który po wojnie nie miał wpływu na swój los. Od tej części Europy, której bardziej się poszczęściło, nasz kraj oddzielał drut kolczasty, ale nawet to nie zdołało powstrzymać nieoczekiwanych efektów globalizacji.
W 2000 roku zaczęliśmy zapoznawać się z konkurencyjnością i solidarnością w strategii na rzecz zatrudnienia i siły roboczej oraz ze strategii lizbońską. Od tamtej pory środek ciężkości wielokrotnie przesuwał się w kierunku zwrotu kapitału i pojawiła się obawa, że strategia zaczyna tracić ludzki wymiar.
Konkurencyjność i praca od dawna i bez wątpienia są pojęciami nierozłącznymi. Dopiero zaczynamy zdawać sobie sprawę z tego, że wartościowa praca jest tylko częścią wartościowego życia. Wartościowe życie obejmuje również poczucie podstawowego bezpieczeństwa, przyczyniające się do zdrowego życia i rozwoju, brak dyskryminacji i godne warunki życia.
Jednak Europa nie powinna widzieć siebie jedynie jako obrońcy wartości. Powinna także kształtować marzenia całych pokoleń, otwierając nowe możliwości dla Europejczyków i obywateli krajów trzecich, którzy chcą coś osiągnąć. Właśnie dlatego solidarność nie powinna pozostać jedynie sloganem. Powinna być szansą dla ludzi, którzy potrafią czegoś dokonać i umożliwić im to.
Panie i panowie! Rynek pracy i kapitał, który ma przynosić zyski, to elementy rzeczywistości bezlitośnie ze sobą konkurujące. Inwestycje w nowe zasoby ludzkie i nowe miejsca pracy wymagają dużo większych nakładów, niż inwestycje w kapitał, którym zawsze dużo łatwiej obracać. Europa wartości nie może pozwolić na to, żeby zabrakło pracy dla ludzi dopiero zaczynających karierę, dla ludzi starszych, dla wykluczonych ze społeczeństwa przez ubóstwo, dla pracowników zmuszonych do nabywania nowych umiejętności lub dla Cyganów, którzy są pokrzywdzeni na wiele różnych sposobów. Szczególnie dlatego, żeby jarzmo tych krzywd nie ciążyło na przyszłych pokoleniach, istnieją wspólnotowe fundusze przeznaczone dla tych ludzi. Te fundusze nie tylko pozwalają im prowadzić godne i wartościowe życie, ale też dalej zwiększają szanse na konkurencyjność Europy. Dziękuję, pani przewodnicząca.
Georgios Papastamkos
- (EL) Pani przewodnicząca! Wniosek, który naturalnie wyłania się z tej debaty, jest taki, że przenoszenie modelu europejskiego na skalę globalną pociąga za sobą i ryzyko i szanse.
W zasadzie Europejczycy postrzegają globalizację jako zjawisko zewnętrzne: nie dotyczą jej wprost żadne europejskie przepisy lub działania polityczne. Europejski plan działania powinien więc pokazać, że w rzeczywistości bronimy tu namacalnego i wymiernego europejskiego interesu, jednocześnie działając na rzecz globalnego pojmowania tego problemu.
Jeżeli chodzi o agendę handlu zewnętrznego Unii, to moim zdaniem priorytet należy przyznać między innymi warunkom wzajemności w dostępie do rynku oraz konkurencyjności na równych zasadach, co dobitnie powiedział wczoraj w tej Izbie prezydent Francji Nicolas Sarkozy.
Restrykcyjne europejskie ramy prawne dotyczące ochrony środowiska i ochrony zdrowia publicznego konsumentów i pracowników są istotnym wskaźnikiem unijnej dojrzałości politycznej i instytucjonalnej. Jeśli jednak na dłuższą metę nie mają one być dla Unii hamulcem konkurencyjności, należy oczekiwać, że inni czołowi gracze na rynku międzynarodowym wprowadzą u siebie równorzędne rozwiązania.
Wzajemne ustępstwa między wewnętrznymi i zewnętrznymi aspektami strategii lizbońskiej pomogą wypromować na światowej arenie europejski model rządzenia. Koliduje to jednak z niższym poziomem dyscypliny regulacyjnej i wiążącej prawnie kompletności - zarówno w WTO, jak i w innych organizacjach międzynarodowych. Unia ma odegrać wiodącą i konstruktywną rolę na wyższym poziomie współpracy międzynarodowej. Ma przyznać priorytet podejmowaniu wiążących zobowiązań i stosowaniu międzynarodowych norm w interesie rosnącej konwergencji regulacyjnej.
Stephen Hughes
Pani przewodnicząca! To bardzo obszerna debata i na jej koniec chciałbym sprowadzić ją z powrotem na temat polityki społecznej jako czynnika wytwórczego.
Start pakietu zintegrowanych wytycznych miał doprowadzić do wyważonej realizacji procesu lizbońskiego w aspekcie ekonomicznym, społecznym i zrównoważonego rozwoju. Jednak w praktyce, jeśli chodzi o wytyczne dotyczące zatrudnienia, można tu mówić jedynie o podporządkowaniu, a nie o integracji. Wytyczne dotyczące zatrudnienia są praktycznie niewidoczne, skrywając wielką zmienność poziomu wykonania pod różnymi wskaźnikami i celami, jakie państwa mają osiągnąć w ramach strategii zatrudnienia młodzieży, integracji pracowników starszych itp. W niektórych państwach członkowskich wydatki na kształcenie ustawiczne i aktywne działania na rzecz rynku pracy w ciągu ostatnich pięciu lat w rzeczywistości spadły - nie wzrosły, a spadły! To jest katastrofalne dla całości procesu lizbońskiego.
Zatem strategii zatrudnienia trzeba nadać dużo większą wyrazistość w kolejnym etapie realizacji strategii lizbońskiej. Kolejna sprawa: wspólna rezolucja, którą tu dziś omawiamy, w kilku miejscach podkreśla potrzebę solidnej pracy i skupienia się na poprawie jakości pracy. Nie pomaga w tym Komisja, która koncentruje się na pojęciu bezpieczeństwa zatrudnienia, stawiając je w opozycji do bezpieczeństwa pracy, co wielokrotnie przejawia się zarówno w zielonej księdze w sprawie prawa pracy, jak i w komunikacie na temat modelu elastycznego rynku pracy i bezpieczeństwa socjalnego (flexicurity). W pracy Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych na temat flexicurity wyraźnie mówimy, że ważne jest zarówno bezpieczeństwo zatrudnienia, jak i bezpieczeństwo pracy.
To, czego potrzebuje szybko zmieniająca się i elastyczna firma - firma zmieniająca co pół roku asortyment produktów, a co cztery miesiące konfigurację sprzętu informatycznego - to potrafiąca się dostosować, wykwalifikowana, lojalna i oddana pracy załoga, a nie przypadkowy i podzielony rynek pracy. Zrobimy zatem co w naszej mocy, aby pomóc stworzyć dobre zasady modelu elastycznego rynku pracy i bezpieczeństwa socjalnego, jednak potem te zasady muszą doprowadzić do poprawy wytycznych. Przewodniczący Barroso powiedział wcześniej: "Nie naprawiaj, jeśli nie jest zepsute”. Jednak to jest zepsute i trzeba to naprawić.
Philip Bushill-Matthews
Pani przewodnicząca! Gratuluję Komisji doskonałego dokumentu. Chciałbym tylko zwrócić uwagę na następujące cztery punkty.
Pierwszy dotyczy gospodarki opartej na wiedzy. Myślę, że pięknie wyrażono w dokumencie kwestię swobodnego przepływu idei i naukowców, co można by uznać za "piątą swobodę” Unii Europejskiej. Chciałbym, żeby myśl ta znalazła kontynuację.
W odpowiedzi na to, co przed chwilą powiedział pan poseł Hughes, wydaje mi się, że jego uwaga dobrze pokazuje, dokąd doszliśmy w pracach w Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych - że chcemy odejść od idei ochrony samej pracy, a przejść do ochrony zatrudnienia, promując umiejętność przystosowania zawodowego i zwiększając kwalifikacje. W ten sposób sukces Europy w dobie globalizacji może oznaczać sukces poszczególnych osób - sukces ludzi - na czym Europie powinno zależeć dużo bardziej.
Druga sprawa dotyczy MSP. Jest tu odwołanie do szerokiego zakresu nowych propozycji na koniec 2008 roku. To bardzo cieszy, jest jednak jedno "ale”: nie przechodźmy do propozycji nowych uzgodnień na jutro, zanim nie spełnimy istniejących zobowiązań działania w dniu dzisiejszym. Chciałbym tu zwrócić uwagę, szczególnie komisarza Verheugena, na zapowiedź 25-procentowego uproszczenia przepisów prawnych Unii. Obyśmy jak najszybciej wszyscy doświadczyli efektów tego posunięcia, gdyż szczególną korzyść przyniesie to właśnie małym i średnim przedsiębiorstwom. W tym kontekście chciałbym zachęcić do całościowej rewizji dyrektywy w sprawie godzin pracy, co od nas wszystkich wymaga sporo myślenia lateralnego - i naprawdę chodzi mi tu o wszystkich - także o posłów do PE.
Po trzecie, jednolity rynek: dodanie wymiaru zewnętrznego to bardzo dobry pomysł, ale kończąc kształtowanie własnego jednolitego rynku, zajmijmy się najpierw wymiarem wewnętrznym, zanim ograną nas wielkie ambicje ekspansji. Chciałbym powiedzieć panu posłowi Schulzowi, a także panu posłowi Hughesowi, że całkowicie zgadzam się z tym, że w podejmowanych działaniach nie chodzi tylko o postęp ekonomiczny, ale także spodziewany postęp społeczny.
Na koniec mam uwagę bardziej osobistą. Jedyną rzeczą, która mnie zaskakuje w tym dokumencie, jest pierwszy wiersz na pierwszej stronie dokumentu, w którym czytamy: "Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów”. Uznaję istnienie Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów - choć nie jest dla mnie do końca jasne, po co one istnieją - proszę jednak nie podnosić ich rangą do tego samego poziomu, co dwie pierwsze europejskie instytucje współdecydujące.
Miroslav Mikolášik
(SK) Zjawisko globalizacji staje się coraz bardziej zauważalne. W takiej sytuacji Unia Europejska musi reagować dość szybko i ustalić, czy konkurencyjność Europy nie tylko została zachowana, ale czy wzrasta; czy strategia lizbońska, czyli narzędzie, które ma to zapewnić, jest w stanie przynieść potrzebne rozwiązania, w szczególności w zakresie innowacji, energetyki, migracji, kształcenia i demografii. Wszystko to musi ułatwiać wzrost i możliwość tworzenia nowych miejsc pracy.
Pojawiają się nowe wyzwania związane ze środowiskiem naturalnym, między innymi emisja CO2, stosowanie pestycydów, dbałość o zasoby i źródła wody pitnej, ochrona gleby i rolnictwo. Nie mniej istotne są wyzwania w dziedzinie zdrowa i epidemiologii, wśród nich walka z otyłością, chorobami układu krążenia i rosnącym występowaniem wszystkich rodzajów raka.
Panie i panowie! Globalizacja przynosi także dalsze wyzwania w obszarze bezpieczeństwa, migracji i rosnącego zagrożenia ze strony przestępczości i terroryzmu. Kiedy dziewięć nowych państw członkowskich wstąpi do strefy Schengen, będziemy świadkami upadku ostatnich pozostałości żelaznej kurtyny i podziału Europy. Musimy robić wszystko, aby wszechstronnie strzec tego wspólnego obszaru, żeby nie mieli tu wstępu nielegalni imigranci, którzy zagrażają bezpieczeństwu w krajach członkowskich. Z drugiej strony, wzywam do odpowiedzialnego podejścia do sprawy pozwoleń na pracę dla legalnych migrantów: róbmy to w sposób przemyślany, wybierając wykwalifikowanych pracowników do zatrudnienia w sektorach, które najbardziej tego potrzebują.
Wierzę też, że starsze państwa członkowskie Unii Europejskiej - i chciałbym, aby Komisja wzięła to pod uwagę - odeszły od bezsensownych ograniczeń zatrudniania obywateli nowych państw członkowskich. W dzisiejszej sytuacji jest to niezrozumiały anachronizm.
Tokia Saïfi
(FR) Pani przewodnicząca! Unia Europejska nie może stać się ofiarą globalizacji, ani dać swoim obywatelom powodów do myślenia, że zostali wplątani w coś, na co nie mają wpływu. Zatem pytanie nie dotyczy tego, czy globalizacja jest dobra, czy zła: chodzi o to, czy jesteśmy gotowi obarczyć ją swoimi sprawami i uregulować. Aby sobie z tym poradzić, Unia Europejska musi pogodzić konkurencyjność ze spójnością ekonomiczną i społeczną. Umacnianie reguł wielostronnych jest częścią tego procesu.
W otwartym systemie ekonomicznym najlepszym sposobem zapewnienia, że prawa konsumentów i obywateli będą respektowane, jest przestrzeganie reguł konkurencji oraz ustanowienie uczciwego i sprawiedliwego rynku, odzwierciedlającego normy społeczne i środowiskowe. Zatem zanim wypracujemy sobie komplet reguł uznawanych na szczeblu międzynarodowym, ważną sprawą jest zachowanie i nieosłabianie istniejących instrumentów ochrony handlu, które są naszym jedynym narzędziem walki przeciwko dumpingowi. Owszem, możliwe jest, żeby Europa chroniła swoich obywateli bez protekcjonizmu. Europa potrzebuje także inwestycji w tych sektorach, które zdecydują o jej przyszłej sile ekonomicznej - chodzi o badania, innowacyjność i rozwijanie czystych technologii.
Ponadto, aby wesprzeć tych, którym najtrudniej skorzystać z globalizacji, Europa musi przyspieszyć ustalenia w sprawie zastosowania w praktyce zasad solidarności, na przykład poprzez Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji i model elastycznego rynku pracy i bezpieczeństwa socjalnego. Aby poradzić sobie z międzynarodową konkurencją, w interesie Europy jest wyprzedzanie koniecznych adaptacji i reform. Unia Europejska posiada pełen potencjał i zasoby konieczne do sprostania temu wyzwaniu.
Eija-Riitta Korhola
(FI) Pani przewodnicząca! Sukces globalizacji ma decydujące znaczenie dla europejskiego dobrobytu, bo to globalizacja jest źródłem tego dobrobytu. Kiedy kończy się trzyletni etap odnowionej strategii lizbońskiej, musimy skupić się szczególnie na wymiarze zewnętrznym. Chciałabym zwrócić uwagę w szczególności na trzy elementy.
Po pierwsze: energia - jej dostawy i dostępność podnoszą i zmniejszają pozycję społeczeństw w konkurencyjnym globalnym środowisku. Sytuacja w Europie nie wygląda najlepiej. Spadek samowystarczalności energetycznej jest poważnym wyzwaniem dla UE. Już teraz połowę naszej energii importujemy spoza UE, a ta zależność ma jeszcze wzrosnąć. Oprócz zdecydowanych działań na rzecz zwiększenia samowystarczalności energetycznej, potrzebujemy silnej energetycznej polityki zagranicznej - wspólnego głosu, solidarności i bezpieczeństwa importu.
Drugą ważną kwestią są zmiany klimatyczne - jest to zjawisko ogólnoświatowe, które ma globalnie negatywny wpływ na środowisko naturalne, gospodarkę i społeczeństwo, i które wymaga rozwiązań również na skalę globalną. Jednostronne działania w tej kwestii wypaczają konkurencyjność i prowadzą do wyprowadzania wysokoemisyjnej produkcji do krajów o mniej restrykcyjnej polityce ochrony środowiska. Jeśli chodzi o globalizację, następujące kwestie wymagają szczególnej uwagi: nieuchronność wprowadzenia globalnego programu handlu uprawnieniami do emisji, obowiązkowe zaangażowanie w tę sprawę ze strony krajów uprzemysłowionych i gospodarek wschodzących oraz likwidacja barier dostępu do rynku dla czystych technologii.
Po trzecie, UE powinna zawsze pamiętać błyskotliwe spostrzeżenie Schumana, że w historii naszego sukcesu ekonomia będzie służyć wspólnym celom, dobru człowieka, pokojowi i stabilności. Nasza tradycja kulturowa zobowiązuje nas do dążenia do bardziej ludzkiego świata, który szanuje prawa człowieka. Tylko wtedy globalizacja może służyć interesom wszystkich ludzi. Tylko wtedy nie dopuścimy do tego, żeby świat wymknął nam się z rąk.
Panayiotis Demetriou
- (EL) Pani przewodnicząca, panie urzędujący przewodniczący Rady, panie komisarzu! Europejczycy w zasadzie sceptycznie przyjmują historyczne zjawisko globalizacji - wielu z nich wręcz ze strachem i całkowicie negatywnym nastawieniem. Dzieje się tak ze względu na trwającą właśnie rewolucję światowej gospodarki i tkanki społecznej w Europie. Jednak uprzedzenia, strach, a nade wszystko bezczynność i bierna obserwacja rozwoju wypadków nie są sposobem na stawianie czoła nowemu porządkowi na światowej scenie. Obecnej sytuacji nie można odwrócić. Globalizacja zadomowiła się u nas na dobre, niezależnie od tego, czy nam się to podoba, czy nie. Powstaje wielka globalna wioska, jak powiedział przewodniczący Barroso.
UE ma bronić europejskich interesów. Musi zatem zaangażować się metodycznie, planowo, zespołowo i dynamicznie w proces globalizacji, aby szukać właściwych reguł działania w nowym światowym układzie. UE musi iść naprzód, oczywiście musi dążyć do dobrobytu obywateli Europy, ale także obywateli całego świata. Jako wspólnota zasad i wartości, UE musi poświęcić szczególną uwagę swemu antropocentrycznemu charakterowi i promować go na szczeblu międzynarodowym. Musi przekształcić konkurencję ekonomiczną w autentyczne współzawodnictwo, mające na celu promowanie wolności, demokracji, zasady praworządności, sprawiedliwości społecznej, poszanowania praw człowieka, ochrony środowiska i pokojowego współistnienia ludzi i narodów. Oto rola, jaką UE może i musi odegrać w procesie globalizacji.
Marianne Thyssen
(NL) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Nasza debata nastąpiła w samą porę. Globalizacja jest już faktem. Mówi się, że każde pokolenie ma swoje wyzwania. Cóż, naszym wyzwaniem jest odpowiedzieć jak najlepiej na nowe okoliczności spowodowane globalizacją.
Najlepszą reakcją jest oczywiście nieopieranie się globalizacji, do czego niektórzy chcieliby nas wciąż zmuszać. Nie możemy i nie zamierzamy tego robić. W każdym razie takie postępowanie przyniosłoby Europie skutek odwrotny do zamierzonego, gdyż bardziej niż inni jesteśmy zależni od reszty świata w kwestii surowców, energii, rynków zbytu, a nawet - zważywszy na starzejącą się populację - siły roboczej.
Nasza reakcja musi być zgodna z globalizacją i nadawać jej odpowiedni kształt. Oznacza to zawieranie porozumień i ustalanie reguł na szczeblu międzynarodowym. Jako Europa mamy doświadczenie w zawieraniu wielostronnych porozumień. Wykorzystajmy zatem to doświadczenie, aby dać przykład na arenie międzynarodowej.
Pani przewodnicząca! Powinniśmy zrobić to z niezbędną wiarą w siebie, zainspirowani wartościami, które inspirują również nasze działania w ramach UE, wartościami, które tak dobrze wyrażono w traktacie reformującym i w Karcie praw podstawowych UE.
Panie i panowie! Wczorajsze zapewnienie, że program prawodawstwa i prac Komisji na 2008 rok skupia się na chęci ukształtowania globalizacji w celu uzyskania najlepszych efektów, jest dobrym znakiem, znakiem, że do sprawy podchodzimy poważnie. Fakt, że temat globalizacji poruszano również na nieformalnym szczycie w Lizbonie, oznacza, że strategia lizbońska potrzebuje nowego zewnętrznego wymiaru.
Jako koordynator grupy w pracach nad strategią lizbońską, chciałbym powiedzieć, że ta strategia pobudziła nas do działania. Stopniowo, zrywami, zaczynamy coś osiągać. Pierwszy, trzyletni etap po przeglądzie śródokresowym dobiegł prawie końca i być może potrzebna jest kolejna korekta. Proponowałbym, pani przewodnicząca, abyśmy odtąd mniej koncentrowali się na planowanych poziomach, procentowych wskaźnikach i danych statystycznych, a bardziej na prawdziwych celach: innowacji, dobrym klimacie dla biznesu, konkurencyjności, wzroście oraz większej liczbie i lepszej jakości miejscach pracy.
Ostatecznie musimy dążyć do celu, który podzielamy wszyscy, czyli zwiększenia szans na życie na przyzwoitym poziomie dla jak największej liczby osób.
Zuzana Roithová
(CS) Należy podziwiać europejską umiejętność radzenia sobie ze współczesnością. Jeśli jednak chodzi o globalizację, nie mamy pewności, jak znaleźć właściwą strategię, która pozwoliłaby Europie odegrać kluczową rolę w świecie. Pierwszym krokiem w tych poszukiwaniach jest zrozumienie, że w strategii lizbońskiej brakuje wymiaru zewnętrznego i że będzie ona musiała stać się częścią bardziej złożonej strategii społeczno-ekonomicznej. Ta strategia powinna właściwie rozpoznać konflikt między wysoce uregulowaną gospodarką europejską a zliberalizowanym handlem światowym i powinna dać nam narzędzie do zminimalizowania tego konfliktu, który sprawia, że Europa jest dużo mniej konkurencyjna.
Dwa czynniki, które usprawiedliwiają regulację wewnątrz wspólnego obszaru ekonomicznego, to uczciwa konkurencja i wysoki poziom ochrony konsumenta. Jednak oba te czynniki są coraz bardziej rozmywane przez falę podróbek i tanich towarów z krajów trzecich. Stajemy przed niewyobrażalnymi zadaniami, np. kontrolą ogromnej ilości importowanych towarów, które nie spełniają europejskich norm bezpieczeństwa.
Kluczowym punktem naszej złożonej strategii musi być działanie na rzecz konwergencji mechanizmów regulacyjnych, innymi słowy, stworzenie globalnych reguł i norm, nie tylko technicznych, ale również reguł i norm ekologicznych, społecznych i dotyczących bezpieczeństwa. Jednym ze sposobów na wsparcie tego procesu jest nieustanny nacisk na poszanowanie praw człowieka w krajach trzecich. Wolność słowa umożliwi obywatelom tych krajów domagać się lepszych warunków życia i pracy i w ten sposób przyczyni się do konwergencji z drugiej strony.
Nasza nowa polityka energetyczna stanowi dobrą odpowiedź na wyzwanie globalizacji i daje dobry przykład. Musimy jednak zrewidować także pozostałe polityki, które później staną się częścią właściwej i złożonej strategii radzenia sobie z globalizacją. Musimy znieść na przykład takie przeżytki, jak polityka rolna.
Jeśli chcemy nadal być ważnym graczem na globalnej scenie, musimy nie tylko reagować, musimy aktywnie współpracować przy tworzeniu globalnych reguł konwergencji, zarówno w ramach UE, jak i poza nią. Europa musi się zmienić. W przeciwnym wypadku czeka nas los ugotowanej żywcem żaby: woda będzie podgrzewana bardzo, bardzo powoli i nagle okaże się, że jest już za późno, żeby wyskoczyć z garnka.
Hans-Peter Martin
(DE) Pani przewodnicząca! Jeden z moich przedmówców, pan poseł Alexander Radwan, powiedział, że Europa jest dobrze przygotowana na globalizację, jednak globalizacja w dzisiejszej wersji towarzyszy nam już od 18 lat. Tymczasem zjeżdżamy z pułapki globalizacji - mówiąc o tym, co było kiedyś, o odwrocie powszechnego dobrobytu, o ataku na demokrację - prosto w pułapkę europejską, która jest jeszcze rezultatem grzechu z Nicei, gdzie nie wypracowano właściwego traktatu, a zamiast budowania ściślejszej unii, zwyciężyła przedwczesna idea rozszerzenia.
W rezultacie istotą dzisiejszych problemów jest biurokracja, marnowanie miliardów euro oraz - jak najbardziej - błędy w politycznym doborze europejskich elit. W istocie dotyczy to pana, panie komisarzu Verheugen. Podłe osobiste ataki na pana zaczęły się, kiedy próbował pan zapanować nad biurokracją. Teraz na pana miejscu jest nowy człowiek i już kopie się pod nim dołki. Zobaczymy, jakie postępy zdoła zrobić w sprawie biurokracji.
W ten sposób nie można kontynuować. Jeśli nie zdołamy wyleczyć tych słabości, Unia pozostanie politycznie sparaliżowana, a wyzwania globalizacji nas pokonają.
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) Pani przewodnicząca, panie wiceprzewodniczący Komisji, panie i panowie! To była naprawdę długa i obszerna debata, i ze wszystkich debat, w jakich uczestniczyłem w imieniu prezydencji, ta miała najdłuższą listę uczestników i posłów wyrażających swoją opinię. Jest to wyraźnie bardzo aktualna i ważna kwestia, jednak nie miejmy złudzeń co do tego, że jest to także kwestia trudna i kontrowersyjna, która wzbudziła szereg różnych opinii, analiz i komentarzy. Zakładam jednak, że wspólny wniosek jest taki, że globalizacja zadomowiła się u nas na dobre, postępuje i objawia się wciąż w nowy sposób.
Nie ma odwrotu, nie można się cofnąć, nie można odwrócić historii. Sama globalizacja jest wynikiem naszego podążania ku przyszłości. To, co musimy zrobić, co musimy przeanalizować i o czym zdecydować, naturalnie dotyczy kwestii, jak wyciągnąć największe korzyści z globalizacji, ograniczając lub eliminując jednocześnie związane z nią ryzyko i zawsze mając na uwadze - co moim zdaniem jest bardzo ważnym punktem - że to globalizacja musi służyć ludzkości i obywatelom, a nie odwrotnie. To nie ludzkość, obywatele i poszczególne osoby mają służyć globalizacji.
Nie ma też wątpliwości, że chcąc w najwyższym stopniu skorzystać z globalizacji, musimy zapewnić naszym europejskim przedsiębiorstwom - wielkim, małym czy średnim - narzędzia i zasady umożliwiające im sprostanie wyzwaniom globalizacji w gospodarce. Musimy podnosić kwalifikacje, szkolić europejskich obywateli i zreformować model społeczny UE. Nie jest to kwestia zredukowania czy osłabiania tego modelu - wręcz przeciwnie. Musimy go wzmocnić i dostosować, tak aby skutecznie móc sprostać wyzwaniom i zagrożeniem, jakie niesie globalizacja. W obszarze środowiska należy przyznać, że Unia Europejska sprawdziła się w jego ochronie i udowodniła umiejętność prowadzenia i nadawania kierunku przyszłych działań, jak żaden inny region na świecie. Jasno pokażą to negocjacje, które rozpoczną się w grudniu na Bali.
W końcu muszę też odwołać się do "zewnętrznego wymiaru” strategii lizbońskiej, co również ściśle wiąże się z globalizacją. Idea jest taka, żeby zaprosić wszystkich, którzy idą tą samą droga, którzy mają te same trudności i napotykają te same wyzwania globalizacji, aby podzielali z nami wartości i zasady ekonomiczne, społeczne i dotyczące środowiska. Naturalnie, celem jest także wyraźne pokazanie, że globalizacja może przynieść korzyści wszystkim, tylko wtedy, gdy osiągniemy wspólne stanowisko na temat społecznego, ekonomicznego i ekologicznego świata, który kształtujemy naprawdę dla dobra wszystkich. Ten aspekt jest zasadniczy. Nie bądźmy naiwni, panie i panowie. Wierzymy, że mając solidną politykę, solidne zasady i solidne wartości, możemy - jak już powiedziałem - naprawdę osiągnąć to, co jest naszym zasadniczym celem: globalizację na usługach ludzkości.
Günter Verheugen
wiceprzewodniczący Komisji Europejskiej. - (DE) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Komunikat Komisji w sprawie interesów europejskich, który służył za podstawę dzisiejszej debaty, jest jedynie pewnym wprowadzeniem do dyskusji. Nie jest to lizboński plan działania na następne trzy lata. To dokument, którego celem jest pobudzenie dyskusji w Radzie i Parlamencie Europejskim, aby następnie umożliwić Komisji przedstawienie wyników tej dyskusji w postaci propozycji na kolejny etap strategii lizbońskiej. Te propozycje zostaną sformułowane dopiero w grudniu. Jeszcze nie rozpoczęliśmy pracy nad nimi, więc panie i panowie posłowie, którzy krytykowali Komisję za brak konkretnych propozycji, działali w błędnym przeświadczeniu.
Nie tego dotyczy dzisiejsza debata. Komisja chciała się dowiedzieć, na co, państwo, jako przedstawiciele europejskich wyborców, zwróciliby uwagę przy opracowywaniu planu strategii lizbońskiej. Cieszę się, że mogę przychylnie odpowiedzieć na wiele spraw, które tu usłyszałem.
Wytyczne pozostaną głównym narzędziem lizbońskiego pakietu. Jak wyraźnie powiedział przewodniczący Barroso, ten instrument się sprawdził i nie będziemy go zmieniać, choć oczywiście zostanie on dopracowany, tak abyśmy mogli uwzględnić doświadczenia ostatnich trzech lat i nadać większą wagę sprawom, które w tym czasie wysunęły się na pierwszy plan.
Pozwolą państwo, że podam kilka przykładów. Będziemy musieli położyć większy nacisk na powiązania między konkurencyjnością, energetyką i środowiskiem naturalnym. W dzisiejszej debacie było kilka wniosków tej sprawie. To całkowicie słuszne. Czas skończyć z rozpatrywaniem poszczególnych strategii politycznych w oderwaniu od siebie. Potrzebujemy całościowego podejścia. Musimy nadać większą wagę opracowaniu dobrych propozycji służących zapewnieniu, że światowa konkurencja, której zdecydowanie chcemy, będzie funkcjonować na równych zasadach dla wszystkich. Musimy poświęcić więcej uwagi na szukanie sposobów, by polityka społeczna stanowiła podporę zmian strukturalnych. Z dzisiejszej debaty wyłania się ponadpartyjny pogląd, że jest to naprawdę ważna kwestia i rzeczywiście jest to pogląd uzasadniony.
Pozwolę sobie coś powiedzieć na ten temat. Jestem przekonany, że błędem jest postrzeganie inwestycji w stabilność i zabezpieczenie społeczne jako charytatywnych datków. Wręcz przeciwnie, są to inwestycje w potencjał gospodarczy, gdyż nie ma wątpliwości co do tego, że potencjał gospodarczy Europy zależy od silnie zmotywowanej i wysoce wydajnej siły roboczej, a ten atut mamy właśnie dzięki wysokim zarobkom i wysokiemu poziomowi zabezpieczenia społecznego.
To nie jest prawda, że wzrost gospodarczy i opieka społeczna wzajemnie się wykluczają. W rzeczywistości, jak zauważyło dziś już kilku prelegentów, te elementy wzajemnie się dopełniają. Myślę, że to bardzo ważna okoliczność. Należy również zwrócić uwagę na to, że choćby dlatego, że coraz więcej regionów i gałęzi gospodarki cierpi na brak wyszkolonej i wykwalifikowanej siły roboczej, należy dużo poważniej niż dotąd zająć się kwestią umiejętności przystosowania zawodowego. Jestem przekonany, że na wiele z tych spraw mamy takie samo zdanie.
Dodam, że Komisja podziela pogląd, że zawirowania, jakich ostatnio doświadczamy na rynkach finansowych, wymagają działań wielostronnych i prowadzonych na szczeblu międzynarodowym. Nie można pozwolić na to, żeby sprawy toczyły się po prostu dlatego, że istnieje, jak ktoś się wyraził, naturalna wada strukturalna międzynarodowego systemu finansowego. Nie chodzi tu o błąd ludzki ze strony tych menedżerów, którzy są obecnie zwalniani z odprawami wartości 100 lub 200 milionów dolarów - nie, to wynik wady strukturalnej.
Chciałbym jeszcze dodać trzy krótkie komentarze na temat głównej debaty, jaka odbyła się tu dziś na temat globalizacji. Po pierwsze, bardzo trudno jest opracować wspólną politykę europejską na podstawie tej debaty, ponieważ nie ma zgody co do tego, jaki w istocie jest europejski interes. W rzeczywistości na co dzień definicje europejskich interesów zmieniają się nieustannie. Zależnie od sytuacji interes Europy może polegać na niskich cenach w supermarketach w jednym z państw członkowskich, lub na wysokim poziomie zatrudnienia w przemyśle w innym kraju - a to jest konflikt, który niełatwo rozwiązać. W interesie Europy może być wysoki poziom zatrudnienia w przemyśle stalowym w Liège, że zacytuję akurat bardzo aktualny przykład, lub wyśrubowane normy ekologiczne w europejskim handlu uprawnieniami do emisji. Nieustannie stajemy wobec takich konfliktów i nie istnieje żadna wspólna dla 27 państw członkowskich definicja europejskiego interesu.
Po drugie, nie możemy zaakceptować stanowiska, że globalizacja była w porządku, o ile oznaczała dominację nad biednymi państwami z południa ze strony bogatych państw z północy - że w takich okolicznościach była to dobra rzecz - kiedy jednak kraje z południa stają się konkurencją dla północy, to globalizacja jest już zła. Nie można postępować w ten sposób. Niedopuszczalne jest też występowanie z wymogami wyższych norm dotyczących środowiska lub spraw społecznych wobec regionów rozwijających się, kiedy sami nie mamy woli zmiany polityki w tych kwestiach.
W Europie mówi się dzisiaj, że Chiny i Indie muszą zmienić swoje normy społeczne i ekologiczne. Oczywiście że muszą. Jednak Chińczycy i Hindusi postrzegają takie żądania jako czysty protekcjonizm ze strony Europy. My dochodziliśmy do bogactwa, mając niskie standardy społeczne i ekologiczne, a teraz mówimy innym, że chcemy zachować to, co mamy, ale im tego nie wolno.
Zapewniam państwa, że taka polityka skazana jest na niepowodzenie. Jedynym realnym podejściem jest pokazanie rozwijającym się gospodarkom, że istnieje inna droga, że wyzwania ekologiczne i społeczne mogą zamienić się w gospodarczą szansę. Stąd pochodzi określenie "ekologiczna polityka przemysłowa”.
Wydaje się, że na ten temat w większości panuje zgoda. Mając to wszystko na uwadze, Komisja rozpocznie teraz intensywne prace nad propozycjami na kolejny etap strategii lizbońskiej. Będą one omawiane na wiosennym posiedzeniu Rady w marcu, co da Parlamentowi Europejskiemu wystarczająco dużo czasu na wyrażenie swojej opinii w sprawie konkretnych inicjatyw i propozycji, zanim w marcu przyszłego roku zapadną ostateczne decyzje.
(Oklaski)
Przewodnicząca
Dziękuję za podsumowanie, panie komisarzu!
Otrzymałam siedem projektów rezolucji zgodnie z art. 103 ust. 2 Regulaminu.
Debata została zamknięta.
Głosowanie odbędzie się jutro o godz. 12.00.
(Skrócono zgodnie z art. 142 Regulaminu)
Edit Herczog  
na piśmie. - (HU) Panie przewodniczący, państwo przedstawiciele Rady i Komisji, panie i panowie! Konsekwencją postępującej globalizacji jest to, że coraz więcej krajów przyjmuje demokrację i przyjmuje reguły światowego wolnego handlu. Pokazuje to sukces prowadzonej przez Europę od pół wieku polityki pokoju i demokracji. Z drugiej strony, fakt że niektóre kraje uzyskują czasami przewagę w handlu międzynarodowym, stosując środki nielegalne, jest znakiem, że przejście na prawo konstytucyjne zachodzi stopniowo i nie od razu przynosi efekty. Właśnie dlatego celem Europy powinno być dalsze promowanie i umacnianie demokracji.
Nasz sukces w wynikającej stąd globalnej konkurencji zależy od nas. Jako autorka raportu Parlamentu na temat globalizacji wiem, że zdaliśmy już sobie sprawę z wyzwań - teraz jest czas na działanie.
Musimy pomyśleć o tym, że nasz obecny dobrobyt powinien dotyczyć również naszych wnuków i to tak, aby tymczasem w podobny sposób mogły rozwinąć się inne narody świata. Czy starczy dla nich energii? Czy będą mieli nadające się do zamieszkania środowisko? Na tym polega europejska polityka energetyczna oraz budowanie gospodarki opartej na technologiach niskoemisyjnych.
Musimy zapewnić, żeby każda osoba w Europie, niezależnie od pochodzenia i swojej obecnej sytuacji, a także każda firma, niezależnie od rozmiaru i miejsca rejestracji, mogła rozwijać wszystkie swoje talenty i zdolności. Na tym polega równość szans, budowanie społeczeństwa wiedzy, polityka innowacji i nowa europejska polityka względem MŚP.
Musimy przeskoczyć do ery cyfrowej i wdrożyć system e-integracji we wszystkich obszarach i wobec wszystkich obywateli.
Krótko mówiąc, gotowe są wszystkie potrzebne narzędzia - trzeba to tylko zrobić. Zabierzmy się do pracy!
Janusz Lewandowski  
na piśmie. - Globalizacja jest procesem nieuchronnym, ale sukces Unii Europejskiej w globalizacji nie jest przesądzony. Z pewnością receptą na sukces nie jest strategia lizbońska realizowana w dotychczasowym stylu. Pozostaje bowiem strategią papierową i już na półmetku, w roku 2005, było jasne, iż cel główny, jakim był wyścig z USA w zakresie konkurencyjności i innowacyjności, nie został spełniony.
W międzyczasie pojawiły się inne wyzwania w postaci ofensywy gospodarczej Chin, Indii i innych krajów azjatyckich. Jak dotąd mnogość słusznych celów przesłaniała prawdę o braku politycznej odwagi, by podjąć reformy strukturalne na szczeblu krajowym, gdzie rozstrzyga się szansa na innowacyjną i dynamiczną Europę. Z braku tej odwagi Unia Europejska szuka rozwiązań zastępczych. Na przykład pokładając nadzieję w radykalnej zmianie budżetu wspólnotowego, czyli zwiększeniu publicznych nakładów na badania i rozwój, co nie wystarczy, jeśli nie idzie w parze ze zdolnością do ponoszenia ryzyka i zasileniem innowacyjnych firm przez prywatny sektor finansowy.
Recepta w postaci Europejskiego Instytutu Technologicznego ilustruje z kolei skłonność do rozwiązań instytucjonalnych, zaś Fundusz Dostosowań do Globalizacji jest miarą przesadnych europejskich lęków. Rzeczywistą odpowiedzią na wyzwanie globalizacji jest pełna liberalizacja rynku i odważna reforma europejskiego modelu socjalnego.
Joseph Muscat  
na piśmie. - Aby odnieść sukces w dobie globalizacji, Unia Europejska musi wypracować własną politykę bezpośrednich inwestycji zagranicznych.
Potrzebujemy polityki, która obejmie:
Napływające bezpośrednie inwestycje zagraniczne, tj. inwestycje bezpośrednie w Unii Europejskiej, pochodzące z innych części świata;
Wychodzące bezpośrednie inwestycje zagraniczne, tj. inwestycje bezpośrednie w innych częściach świata, pochodzące z Unii Europejskiej, oraz
Wewnętrzne bezpośrednie inwestycje zagraniczne, tj. inwestycje bezpośrednie w którymś z państw członkowskich Unii Europejskiej, pochodzące z innego państwa członkowskiego UE.
To prawda, że mamy już elementy takiej polityki, jak na przykład siódmy program ramowy, który zapewnia warunki do przyciągania inwestycji w badania i rozwój.
Aczkolwiek ważny, jest to jednak tylko jeden element potrzebnych rozwiązań.
Fakty i dane pokazują ogromną wagę inwestycji zagranicznych w dzisiejszej gospodarce światowej oraz pozycję europejskich inwestycji bezpośrednich względem reszty świata.
Te fakty pokazują, że jeśli mamy wzmocnić potencjał strategii lizbońskiej, potrzebujemy kompleksowej europejskiej polityki BIZ, aby nasi obywatele maksymalnie skorzystali z bezpośrednich inwestycji zagranicznych.
Alexander Stubb  
na piśmie. - W dzisiejszych czasach nie jest niczym dziwnym dla Europejczyków podróżowanie z plecakiem po Ameryce Łacińskiej, rozmawianie na czacie ze znajomymi z Ameryki lub zamawianie płyt z USA. W wyniku globalizacji świat się kurczy. W szczególności młode pokolenie patrzy na Europę jak na swoje podwórko, a na świat - jak na swoje miasto.
Jednak słowo "globalizacja” wzbudza także obawy. Powszechną obawą jest to, że kraje o niskich kosztach siły roboczej pozbawią Europę miejsc pracy.
UE odgrywa istotną rolę w zmianie takich nastawień. Unia Europejska, pokazując, że wspólnie państwa członkowskie są wystarczająco silne, musi nie tylko przetrzymać, ale wręcz skorzystać z globalizacji. Jak napisano w omawianym dokumencie, Europa jest największym na świecie eksporterem towarów i usług, a także plasuje się na drugim miejscu, jeśli chodzi o przyjmowanie bezpośrednich inwestycji zagranicznych. Jeśli natomiast chodzi o zatrudnienie, to tylko w 2006 roku utworzono tu w sumie 3,5 miliona nowych miejsc pracy!
Oczywiście, jest co poprawiać: przydałoby się pobudzić europejską polityka innowacji, należy uregulować sprawy handlu światowego, a kwestia ochrony przed zmianą klimatu nie powinna być jedynie problemem Europy. Jednak nie mam wątpliwości co do tego, że ostatecznie UE celująco zda egzamin z globalizacji.
