Przepływy migracyjne i azyl oraz ich wpływ na Schengen (debata)
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku dziennego są oświadczenia Rady i Komisji dotyczące przepływów migracyjnych i azylu oraz ich wpływu na Schengen.
Enikő Győri
urzędująca przewodnicząca Rady - Panie Przewodniczący! Rozwój wydarzeń w południowym sąsiedztwie i wynikające z tego przepływy migracyjne oznaczają dla Unii Europejskiej poważne wyzwanie. Dzięki nim stało się wyraźnie widoczne, jak istotne jest w ogóle śledzenie kwestii sposobu zarządzania przez nas migracją i przepływami uchodźców.
Dlatego też w marcu Rada Europejska wezwała Radę i Komisję, aby przed czerwcową Radą Europejską przedstawiła w charakterze odpowiedzi plan dotyczący rozwoju możliwości w zakresie zarządzania migracją i przepływami uchodźców. Konkluzje przyjęte 11 i 12 kwietnia 2011 r. przez Radę ds. Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz wydany w zeszłym tygodniu przez Komisję komunikat to ważne kroki w tym kierunku. Prezydencja zaplanowała nadzwyczajne posiedzenie Rady ds. Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych na 12 maja z zamiarem omówienia kwestii zarządzania migracją i przepływami uchodźców. Te dyskusje będą pomocne w przygotowaniach do posiedzenia Rady Europejskiej, które odbędzie się 21 czerwca i będzie dotyczyło tych samych zagadnień.
Nie możemy oczywiście pozostawać bezczynni wobec wydarzeń po drugiej stronie Morza Śródziemnego. Unia Europejska i państwa członkowskie są przygotowane, aby pomagać zarówno osobom przesiedlonym w rezultacie ostatnich wypadków w Afryce Północnej, jak i państwom członkowskim, których obecna sytuacja dotyczy bezpośrednio. W ciągu minionych kilku miesięcy UE i państwa członkowskie udostępniły około 96 milionów euro kryzysowej pomocy humanitarnej i jesteśmy zdecydowani dalej udzielać pomocy, kiedy tylko będzie tego wymagać sytuacja.
Rada zachęciła również wszystkie państwa członkowskie, aby nadal wspierały UNHCR, Międzynarodową Organizację do spraw Migracji, Czerwony Krzyż i wszystkich liczących się uczestników, których wysiłki mają kapitalne znaczenie dla udzielania pomocy osobom przesiedlonym w związku z trwającymi wciąż w Libii aktami przemocy. Te państwa członkowskie, które w bardziej bezpośredni sposób odczuwają skutki tych wydarzeń, otrzymują pomoc w postaci pieniędzy, sprzętu i specjalistycznej wiedzy; dla przykładu Komisja ogłosiła niedawno, że istnieje możliwość udostępnienia takim państwom członkowskim, jak Włochy i Malta, około 25 milionów euro z funduszy kryzysowych. Ponadto pomocy udzielić może również nowo utworzony Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu, mimo iż wciąż jest w trakcie uzyskiwania pełnej zdolności do działania. Niektóre państwa członkowskie, w tym Węgry, wyraziły już gotowość do przyjęcia uciekinierów z Malty w celu zmniejszenia presji na tamtejsze władze.
Oprócz szczególnych środków, opracowanych z myślą o tej właśnie sytuacji, Rada nadal jest w pełni zaangażowana w dalszy rozwój wspólnego europejskiego systemu azylowego. Praca trwa w Radzie i w Parlamencie i pomimo trudności technicznych i delikatnej z politycznego punktu widzenia natury tego zagadnienia osiągnięto już pewne postępy.
Ogólnie rzecz biorąc, zarządzanie przepływami migracyjnymi w UE i w poszczególnych państwach członkowskich wymaga efektywnego zarządzania granicami. Jeśli chodzi o zarządzanie granicami zewnętrznymi, agencja Frontex może odegrać istotną rolę na wiele sposobów, włącznie z monitorowaniem granic zewnętrznych UE i zapewnianiem wsparcia operacyjnego.
W świetle najnowszych wydarzeń w Afryce Północnej, 20 lutego 2011 r. rozpoczęto na wniosek rządu włoskiego wspólną operację "Hermes”. Ma ona na celu zapobieganie i wykrywanie przypadków nielegalnego przekraczania granicy w celu przedostania się na Lampedusę, Sycylię, Sardynię i kontynentalne terytorium Włoch. Frontex wspiera również władze włoskie w działaniach z zakresu kontroli granicznej drugiej linii w postaci odpraw i kontroli migrantów.
Rada z zadowoleniem przyjmuje też decyzję Komisji dotyczącą uruchomienia funduszy uzupełniających, których Frontex potrzebuje do dalszego prowadzenia wspólnych operacji. Zaapelowaliśmy do państw członkowskich o udostępnienie dalszych zasobów ludzkich i technologicznych, koniecznych do wsparcia działań tej agencji, w tym operacji "Hermes”.
Jak Państwo wiedzą, nowy wniosek dotyczący Fronteksu jest już w tym Parlamencie i prowadzimy w jego sprawie negocjacje. Bardzo liczę, że Parlament pomoże doprowadzić do pomyślnego zakończenia prac nad tym wnioskiem ustawodawczym oraz zapewni powodzenie rokowań.
Na tle niedawnego naporu migracyjnego z Afryki Północnej, wzmocnienie agencji Frontex stało się dla Rady wysokim priorytetem. Chciałabym złożyć podziękowania Panu Posłowi Busuttilowi i kontrsprawozdawcom za dobrą współpracę i mam ogromną nadzieję, że - jak to przed chwilą podkreślałam - do czerwca 2011 roku uda się osiągnąć porozumienie w pierwszym czytaniu, do czego w marcu wzywała Rada Europejska.
Wydarzenia w południowym regionie Morza Śródziemnego, w szczególności te dotyczące przybywających na Lampedusę migrantów z Tunezji, sprowokowały również pytania o kontrole na granicach wewnętrznych. To z kolei wiąże się z kwestią swobody poruszania się w granicach Unii Europejskiej. Rada w pełni zgadza się z poglądem niemal wszystkich tu obecnych, że swobodny przepływ osób wewnątrz strefy Schengen to ogromne osiągnięcie. Te państwa członkowskie, które zwróciły się o rewizję systemu Schengen, podkreślały też, że złożyły taką propozycję z zamiarem zachowania swobodnego przepływu naszych obywateli, który jest jednym z kamieni węgielnych Unii.
Poprawa bezpieczeństwa i zarządzania w strefie Schengen w czasach zwiększonej presji to sposób na realizację tego celu. Wobec tego w świetle zwiększonej presji na niektóre granice zewnętrzne oraz apeli państw członkowskich o wzmocnienie systemu zasad Schengen Rada będzie musiała poszukać sposobów, które pozwolą nam dalej gwarantować przestrzeganie zasady swobodnego przepływu osób i równocześnie zapewniać obywatelom wysoki poziom bezpieczeństwa wewnętrznego.
W trakcie spotkania Rady w dniu 12 maja 2011 r. prezydencja planuje rozpocząć dyskusję na temat różnych pomysłów dotyczących dorobku Schengen, które przedstawiła Komisja w komunikacie w sprawie migracji z dnia 4 maja. Rada oczekuje w szczególności, że zostanie przeprowadzona analiza sugestii Komisji dotyczących mechanizmu skoordynowanego tymczasowego ponownego wprowadzenia kontroli jako środka ostatecznego, w oparciu o obiektywne kryteria i z poszanowaniem metody wspólnotowej. Rada będzie mieć również sposobność omówienia sposobu realizacji dalszych prac nad przeglądem mechanizmu oceny Schengen, co zapewni skuteczniejsze i bardziej jednolite wdrażanie dorobku.
Naszym bezpośrednim priorytetem jest oczywiście zaradzenie skutkom dramatycznych wydarzeń w południowym regionie Morza Śródziemnego, lecz musimy także wyciągnąć z tego naukę na przyszłość. Krótko mówiąc, musimy wprowadzić strategię na dłuższą metę. Niektóre z poruszonych przeze mnie zagadnień będą pomocne w stworzeniu takiej strategii, ale oczekuję dyskusji, w efekcie których możliwe będzie wypracowanie szerokiego podejścia do migracji, w pełni zgodnego z naszym globalnym podejściem do migracji.
Zgodnie z tymi założeniami premier Orbán powiedział niedawno, że powinniśmy wprowadzić wyraźne rozróżnienie pomiędzy migrantami z przyczyn ekonomicznych a uchodźcami politycznymi. Jeśli Europa chce pozostać wierna sobie, to musi przyjmować tych drugich. Europa musi pomagać krajom Afryki Północnej, używając środków podobnych do planu Marshalla tak, aby wytworzyć tam znośne warunki życia, usiłując w ten sposób zaradzić pierwotnym przyczynom migracji. Będzie to wymagało nie tylko zgody pomiędzy nami samymi, ale też konsultacji z naszymi sąsiadami, a w szczególności w partnerstwie z krajami Afryki Północnej; będzie trzeba uwzględnić przy tym szeroką gamę czynników, takich jak ochrona międzynarodowa, mobilność i bezpieczeństwo.
Na zakończenie, w szerszej perspektywie, nasi południowi sąsiedzi będą otrzymywać wszelką dostępną pomoc w okresie przejściowym prowadzącym do formowania otwartych, demokratycznych i zamożnych społeczeństw. To najlepszy z możliwych sposobów, aby stawić czoła przyczynom, które kierują nielegalnych imigrantów ku naszym wybrzeżom.
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji - Panie Przewodniczący! Dziś zebraliśmy się tu, aby omawiać sprawy migracji i ruchu transgranicznego obywateli Europy, ale pragnę na początku przypomnieć nam wszystkim, że wczoraj upłynęła 61. rocznica Deklaracji Schumanna, która stała się fundamentem Unii Europejskiej i że tamtego dnia rozpoczął się proces, w trakcie którego Europejczycy stali się gotowi połączyć swe siły i odłożyć na bok dzielące ich różnice, by zbudować kontynent europejski bez granic, po którym nasi obywatele będą mogli swobodnie poruszać się pomiędzy krajami.
Dla regionów takich jak ten, w którym teraz jesteśmy - tu, w Strasburgu i ogólnie w całej Alzacji - życie w otoczeniu granic nie jest już równoznaczne z zamknięciem w tych granicach, a korzyści sięgają daleko poza te graniczne regiony. Dla ogromnej większości obywateli Europy prawo do swobodnego poruszania się jest ucieleśnieniem europejskiego projektu i jednym z najbardziej namacalnych efektów istnienia Unii Europejskiej. Cieszę się, gdy mogę powiedzieć, że większość Europejczyków w pełni wykorzystuje swoje prawo - co roku turyści odbywają około 1,25 miliarda podróży po krajach Unii Europejskiej.
Bez Unii Europejskiej byłoby to całkowicie niemożliwe. Wciąż pamiętam czasy, kiedy aby wjechać z mojego kraju, Portugalii, do Hiszpanii, musieliśmy pokonywać wiele trudności. Jest to więc istotnie ogromny znak postępu cywilizacyjnego, że kraje mogą obniżyć bariery na swoich granicach i pozwolić obywatelom na swobodne poruszanie się.
Ponadto także i w sprawach gospodarczych swobodny przepływ ma zasadnicze znaczenie dla powodzenia jednolitego rynku i nieustających wysiłków Europy na rzecz przyśpieszenia wzrostu i tworzenia miejsc pracy. Mówiąc krótko, swobodne poruszanie się jest dla Europy tym, czym fundamenty dla budynków. Wystarczy je usunąć, by osłabić całą konstrukcję.
W zeszłym tygodniu Komisja przedstawiła komunikat w sprawie bardziej zorganizowanego podejścia do migracji, w którym odniosła się między innymi do wzmocnionego systemu zarządzania strefą Schengen. W najbliższych tygodniach nadejdą nowe wnioski - i w tym miejscu pragnę pochwalić pracę pani komisarz Malmström, która z wielką pomysłowością i przenikliwością robi co może, aby znaleźć właściwe podejście do tej skomplikowanej sprawy.
Pozwolę sobie skupić się na zarządzaniu strefą Schengen, ponieważ rozumiem, że tu, w Parlamencie, jest to najważniejsza sprawa. Jest oczywiście wiele innych wniosków, które dotyczą na przykład wzmocnienia agencji Frontex oraz wspólnego europejskiego systemu azylowego, ale mam nadzieję, że będziemy mieli inne okazje, by dokładniej przedyskutować takie sprawy.
W zeszłym roku Komisja przedstawiła wnioski dotyczące zachowania i wzmocnienia mechanizmu oceny Schengen, jako głównego elementu dorobku prawnego naszego wspólnego projektu i chciałbym zaznaczyć, że już w ubiegłym roku - czyli na długo przed ostatnimi wydarzeniami - Komisja zidentyfikowała pewne trudności związane z zarządzaniem strefą Schengen. Teraz zaktualizujemy i uzupełnimy te propozycje i zrobimy wszystko, co możemy, aby szybko osiągnąć wyniki.
Obecna sytuacja dotycząca migracji w regionie śródziemnomorskim i wynikające z niej presje doprowadziły do uwidocznienia się pewnych słabości i nieskoordynowanych reakcji ze strony państw członkowskich w zarządzaniu strefą Schengen. Wobec tych nadzwyczajnych okoliczności musimy pilnie wzmocnić zarządzanie strefą Schengen i jej granicami zewnętrznymi. Potrzebujemy lepszej koordynacji pomiędzy Komisją a państwami członkowskimi i, nade wszystko, pomiędzy samymi państwami członkowskimi.
Podczas gdy ostatnie wydarzenia sprawiły, że omówienie tej sprawy stało się pilne, Komisja poprzez swój komunikat wykorzystuje tę okazję, aby zająć się występującymi od dawna niespójnościami i nierozstrzygniętymi kwestiami, które stały się dla niektórych państw członkowskich podstawą do jednostronnego działania, niekoniecznie uwzględniającego perspektywę Unii Europejskiej. Czas, by stłumić tę tendencję w zarodku: powstrzymać ją ab ovo.
Komisja przedsięwzięła już krótkoterminowe środki w związku z sytuacją w regionie śródziemnomorskim. Na dodatek pakiet, który przedstawiliśmy w zeszłym tygodniu, stanowi przyczynek do racjonalnych przemyśleń, z uwzględnieniem krótkoterminowych potrzeb dotyczących wzmocnienia granic zewnętrznych, a także szerszego podejścia do azylu i migracji. Te kwestie należy również rozważyć w świetle naszej polityki sąsiedztwa, handlu z Afryką Północną i wspierania demokratyzacji, a także występujących w Europie długofalowych niedoborów siły roboczej i wysiłków na rzecz zwiększenia konkurencyjności Europy.
Nasza reakcja nie jest odruchowa. To nie jest improwizacja. To jest i musi być szeroki zakres środków zbudowanych na fundamentach silnej i skutecznej polityki europejskiej sformułowanej zgodnie z najlepiej pojętymi interesami Unii Europejskiej i jej obywateli teraz i w przyszłości.
Równocześnie cel polega na tym, by przynieść ulgę tym państwom członkowskim, które próbują uporać się z nieproporcjonalnie dużym udziałem w obciążeniu imigracją. Gdy tysiące ludzi przybywa na wybrzeża jednego kraju, to nie jest tak dlatego, że marzą oni o życiu na Malcie czy Lampeduzie; to dlatego, że szukają w Europie lepszego życia. Nie można wymagać od krajów w bardziej bezpośredni sposób narażonych na masowy napływ migrantów, aby radziły sobie z nim same. Zasady dotyczące swobodnego poruszania się obywateli służą dobru wszystkich krajów w Unii Europejskiej. Obowiązkiem wszystkich krajów jest wspierać te kraje, które w tym czy innym czasie podlegają szczególnej presji. To oznacza, że ciężary należy dzielić sprawiedliwie. Oznacza to także, że wszystkie państwa członkowskie muszą podchodzić poważnie do swoich obowiązków.
Gdy przyglądamy się kwestii podziału obciążeń, powinniśmy wziąć pod uwagę wszelkiego rodzaju presje i każdy wkład - i taki jest właśnie duch Unii Europejskiej: zarządzanie sytuacjami kryzysowymi poprzez solidarność i odpowiedzialność. Solidarność i odpowiedzialność to kluczowe słowa w naszej odpowiedzi. Imigracja to europejskie wyzwanie. Imigracja wymaga europejskiej odpowiedzi.
Dlatego też celem wniosku Komisji jest przeniesienie unijnego zarządzania strefą Schengen o poziom wyżej i pokazanie, że solidarność między państwami członkowskimi jest możliwa. Tu chodzi o wspólne rządy, a nie jednostronne posunięcia. Raz jeszcze podkreślam, że jest to część całościowego podejścia. Wzmocnienie agencji Frontex i działania na rzecz stworzenia wspólnego europejskiego systemu azylowego to również aspekty takiego podejścia.
Chciałbym bardzo jasno powiedzieć jedną rzecz: nie chodzi nam o znalezienie sposobów na przywrócenie przez państwa członkowskie kontroli granicznych. Jestem głęboko przekonany, że taki krok nie tylko miałby katastrofalny wpływ na to, co Europa budowała przez ostatnie 61 lat, ale też mógłby narazić na szwank zasadność naszych wysiłków na rzecz budowy zamożnej i zintegrowanej Europy dla przyszłości.
Ponadto państwa członkowskie mają już prawo do jednostronnego korzystania z tego rozwiązania w ramach obowiązującego systemu Schengen. W przeszłości korzystano z tego prawa, aby pomóc państwom członkowskim poradzić sobie ze szczególnymi, występującymi krótkotrwale nadzwyczajnymi okolicznościami, takimi jak te powstałe w następstwie ataków terrorystycznych lub w związku z przewozem narkotyków.
Te wyjątki powinny pozostać wyjątkami, ponieważ nie sposób wyrazić, jak ważne jest, że ponowne wprowadzenie kontroli granicznych nie jest dla Europy pożądane, ani w panujących dziś okolicznościach, ani w związku z przyszłymi wyzwaniami, z którymi prędzej czy później się zetkniemy. To powinna być naprawdę ostateczność.
Wszyscy wiemy ponadto, że wewnętrzne kontrole sporadycznie mogą być użyteczne, ale nie są one elementem konstruktywnego podejścia do integracji europejskiej ani też efektywnym kosztowo rozwiązaniem służącym monitorowaniu ruchu i radzeniu sobie z presją imigracyjną. Tak jest od zawsze. Fakty są takie, że żadne państwo członkowskie nie znajdzie się w lepszej sytuacji wobec masowego napływu migrantów, jeśli będzie mu próbowało podołać samodzielnie. Długotrwałe rozwiązanie będzie można znaleźć tylko wtedy, gdy państwa członkowskie wspólnie stawią czoła problemowi.
Przedłożone przez nas przed rokiem wnioski dotyczące wzmocnienia systemu Schengen, poprzez mechanizm oceny i ściślejszą koordynację nadzoru granic, pomogą stworzyć poczucie ogólnoeuropejskiej dyscypliny i wspólnej orientacji w tym systemie. To zapewni, że w przyszłości państwa nie będą odczuwały presji, by samodzielnie podejmować decyzje mające wpływ na wszystkich sygnatariuszy Schengen.
To nie jest - podkreślam - nowa polityka, która podkopuje Unię. Jest to szansa na jej wzmocnienie - krok naprzód ku wspólnemu europejskiemu zarządzaniu, a nie krok wstecz. Zamiarem jest wzmocnienie dorobku Schengen, a nie odejście od dorobku Schengen. Nie możemy nie dostrzegać, że niedawne wydarzenia doprowadziły do ujawnienia problemu z zarządzaniem strefą Schengen - problemu, który musimy rozwiązać. Jeśli nie wzmocnimy istniejących mechanizmów, państwa członkowskie będą nadal działać same. W istocie będą one zachęcane, by działać samodzielnie. Będziemy dawać argumenty do ręki populistom, ekstremistom i, w niektórych przypadkach, ksenofobom, którzy chcą podać w wątpliwość wspaniały dorobek wspólnotowy w tej dziedzinie. Oto dlaczego uważamy, że najlepszym sposobem, by nie narażać systemu Schengen, jest właśnie wzmocnienie zasad zarządzania strefą Schengen i wyjaśnienie niektórych jego aspektów.
Mówię z pełnym przekonaniem, że nie uginamy się tu pod presją ze strony którejkolwiek części Europy. Zwiększenie naszej zdolności do skutecznego reagowania na sytuacje kryzysowe doprowadzi do wprowadzenia solidniejszego systemu zarządzania, dzięki któremu decydenci będą dysponować lepszymi narzędziami, by móc w przyszłości odpierać naciski populistów lub ekstremistów.
To nie jest projekt mający na celu tylko zaradzenie krótkotrwałym wydarzeniom, gdyż prawdziwe zaufanie do rozwiązań długoterminowych można będzie mieć tylko wtedy, gdy udowodnimy, że potrafimy sobie radzić także z problemami krótkoterminowymi. Nie chodzi tu o cofanie czasu: chodzi o to, aby już dziś dostosować model zarządzania do wyzwań, przed jakimi z całą pewnością stanie jutro Europa. Nie chodzi o odstąpienie od prawa obywateli do swobodnego poruszania się. Chodzi o dowartościowanie nienaruszalności tych zasad poprzez ich wzmocnienie.
Ufam, że ten Parlament poprze nasze podejście i nasze wysiłki. Jednoczy nas to, że jesteśmy zdecydowani pielęgnować wartości, na których opiera się nasza Unia, wbrew wszelkim populistycznym pokusom. Wiemy, że dziś tu i ówdzie modne jest bycie ekstremistą lub populistą, lub nawet powiewanie flagami ksenofobii. Tego nie zamierzamy robić. Oprzemy się wszystkim tym naciskom, ale żeby nam się to udało, musimy dać obywatelom pewność, że w dwóch sprawach nasze stanowisko jest zdecydowane: po pierwsze, w sprawie korekty niedociągnięć istniejącego systemu, dzięki której w sytuacjach presji i kryzysu można będzie zapewnić skuteczną pomoc; i po drugie, w sprawie zapewnienia na tej podstawie pełnego poszanowania praw człowieka i zasad humanitarnych, na których opiera się Unia. Ludzie będą gotowi okazywać solidarność w wymiarze wewnętrznym i zewnętrznym, jeśli będą mogli ufać, że na ich obawy dotyczące bezpieczeństwa znajdzie się zdecydowana i wszechstronna odpowiedź.
Liczę, że ten Parlament poprze moje apele do państw członkowskich o szybkie podjęcie niezbędnych decyzji. Przedstawiliśmy już nasze wnioski. Teraz nie jest czas, by czekać: czas działać, tak aby otwarta Unia Europejska wyszła ze spotkania z tym wyzwaniem zjednoczona i silniejsza.
Manfred Weber
Panie Przewodniczący, Pani Urzędująca Przewodnicząca Rady, Panie Przewodniczący Komisji! Jak to już podkreślano, Schengen jest jednym z wielkich osiągnięć naszego wspólnego projektu europejskiego. Obywatele codziennie dostrzegają to, podróżując po Europie. To jest spełnienie snu o Europie - Europie bez kontroli granicznych. Dlatego też w tej debacie należy najpierw wyjaśnić - zwłaszcza w związku z debatą, która trwa od paru tygodni - że my na tej sali będziemy wspólnie pilnować, aby ta zasada i stojąca za nią idea nie uległy wykolejeniu z powodu jakiejś inicjatywy czy debaty. Będziemy bronić tej zasady w Parlamencie Europejskim.
Od kilku tygodni toczą się dyskusje na temat ponad 25 tysięcy uciekinierów z Tunezji, którzy przybyli na włoskie terytorium - Lampedusę. W końcu nawet kraj taki jak Szwecja przyjmuje rocznie ponad 25 tysięcy osób. Są państwa, które udzieliły schronienia znacznie większym w porównaniu do liczby ich mieszkańców grupom ludzi, niż to obecnie ma miejsce na południowej granicy Europy, a mimo to nikomu nigdy nie przyszło na myśl, by podważyć Schengen z powodu tego obciążenia. Dlatego też chciałbym na tym etapie jasno podkreślić, że to szkoda, iż z powodu tego wyzwania wymagającego połączenia naszych sił, musimy akurat w Europie w ogóle prowadzić debatę w sprawie statusu Schengen.
Po drugie, chciałbym jasno stwierdzić, że okazujemy sobie solidarność. W stosunku do takich krajów jak Malta - mały kraj będący pod ogromną presją, bez zaplecza w postaci lądu stałego - solidarność okazujemy już teraz. Chciałbym jednak podkreślić, że oprócz tej solidarności drugą podstawową zasadą jest odpowiedzialność, jaką ponoszą poszczególne kraje. Dlatego muszę również zwrócić się do Komisji, aby przyjrzała się tej sprawie z większą uwagą. Skoro sądy w Unii Europejskiej orzekają teraz, że rozporządzenie Dublin II ma przestać obowiązywać - czyli że nie można będzie deportować uchodźców do ich krajów pierwszego przybycia - to musimy spytać Komisję, jak bardzo jest zdecydowana podjąć działania przeciw tym państwom, które wyraźnie nie stosują obowiązującego prawa. Mówimy tu o minimalnych standardach w Unii Europejskiej. Dlatego też wzywam Komisję do podjęcia działań także i w tej sprawie.
Co się tyczy przygotowań do Rady, mam tylko trzy spostrzeżenia. Pierwsze jest takie, że w odniesieniu do migracji z całą pewnością musimy oczekiwać, że w dłuższej perspektywie dojdzie do jej wzrostu w wyniku zmian demograficznych, ale obecnie mamy tu, w Unii Europejskiej, 24 miliony osób bez pracy, a w Hiszpanii stopa bezrobocia wśród ludzi młodych wynosi 30 %. Dlatego też w sprawie migracji powinniśmy działać ostrożnie, bardzo ostrożnie. Moja druga uwaga dotyczy wzmocnienia agencji Frontex, o czym była już mowa.
Trzecia moja uwaga jest taka, że chciałbym, abyśmy wszyscy dopilnowali, by te kraje, które mają właśnie wejść do strefy Schengen, czyli Bułgaria i Rumunia, nie zostały w efekcie obecnej debaty pominięte. Wykonały one pracę i dołożyły odpowiednich starań. Nie prosimy o obniżone kryteria przystąpienia, lecz jeśli Bułgaria i Rumunia spełniają normy, to jedynym uczciwym wyjściem jest przyznanie im prawa do członkostwa w strefie Schengen.
Martin Schulz
Panie Przewodniczący! Nie podzielam opinii, że komunikat Komisji to dobry dokument. Jest mi bardzo przykro, ale tak nie uważam. Uważam, że jest przesadzony i nieprzemyślany.
Nie mamy tu do czynienia z kryzysem w Unii Europejskiej. Gdy 400 tysięcy ludzi z Libii trafia do Tunezji, to jest to kryzys dla Tunezji. Gdy 20 tysięcy osób przepływa Morze Śródziemne, by trafić do Europy, to nie jest to kryzys dla Europy.
(Oklaski)
Gdyby to obciążenie rozsądnie rozłożyć na całym terytorium Europy, to w ogóle nie byłoby problemu. Panie Pośle Weber! Podał Pan liczby. Nikt nie przejmuje się liczbami o takiej skali.
Dlatego też nie uważam, że to, co Pani przedstawiła jest dobre, Pani Komisarz Malmström, ponieważ nie przytoczyła Pani art. 78 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). Nie wiem, czy jest on Pani znany. Zgodnie z art. 78 ust. 3 traktatu, w przypadku gdy jedno lub więcej państw członkowskich znajdzie się w sytuacji nagłego napływu obywateli państw trzecich, Rada, na wniosek Komisji, może przyjąć środki tymczasowe na korzyść zainteresowanego państwa lub państw członkowskich, nawiasem mówiąc - po konsultacji z Parlamentem Europejskim. Tak brzmi zapis art. 78 ust. 3 obecnego traktatu.
Przy okazji - przejściowe kontrole graniczne zostały wprowadzone w oparciu o system Schengen z 2006 roku w związku z Mistrzostwami Europy w Piłce Nożnej oraz piłkarskimi Mistrzostwami Świata jako środek ochrony przed chuligaństwem. Nie ma żadnej potrzeby, by poprzez przedstawianie takiego komunikatu udzielać poparcia populistycznej inicjatywie dwóch szefów rządów, którzy są w swoich krajach na straconej pozycji i populistycznymi metodami poszukują wyjścia.
(Oklaski)
A co stało się później, Panie Przewodniczący Komisji? Włoski minister spraw wewnętrznych, członek Ligi Północnej, mówi: Wszyscy Tunezyjczycy mówią po francusku. To dobrze; możemy dać im zezwolenie na pobyt w obszarze Schengen i wtedy wszyscy będą mogli jechać do Francji. Oczywiście prezydent Francji pyta później, czy oni mają po kolei w głowie. Jak to, wszyscy przybywający do Włoch Tunezyjczycy chcą teraz jechać do Francji? Chcecie ich zepchnąć na nas? W takim razie zamkniemy granicę. W ten sposób premier Berlusconi i prezydent Francji łączą swe siły, by dać do zrozumienia, że ponownie potrzebujemy kontroli granicznych z powodu sytuacji, którą sami sprowokowaliśmy. A co robi wtedy Komisja? Przedstawia komunikat, zamiast powiedzieć: "Ludzie! Zupełnie nie tędy droga. Nie możecie w taki sposób pozbawiać obywateli Europy jednej z ich podstawowych swobód.” Oto czego bym od Państwa oczekiwał.
(Oklaski)
Tracimy ducha europejskości. Czy naprawdę może być tak, że w tej Unii, w której jednym z największych naszych osiągnięć w kontekście podstawowych swobód jest swoboda przemieszczania się naszych obywateli, dwóch szefów rządów mogło zwyczajnie, arbitralnie pozbawić mocy jedno z naszych naprawdę wielkich osiągnięć - i to było doskonałe wyrażenie, którego użył Pan w swoim wystąpieniu - z powodu problemu o marginalnym znaczeniu, z którym można sobie łatwo poradzić? Jak to możliwe? Wszystkim, czego ci ludzie potrzebują do wygranej, jest wystarczająco słaby sprzeciw z naszej strony. Chciałbym więc widzieć, jak z tym walczycie.
(Przewodniczący przerwał mówcy wystąpienie)
Chciałbym tylko powiedzieć Pani jedną rzecz: Mieszkam na granicy, w moim przypadku na granicy niemiecko-holendersko-belgijskiej pomiędzy Akwizgranem, Maastricht i Liège. Gdyby mogła mi Pani wyjaśnić, Pani Komisarz Malmström, w jaki sposób to, że jadąc następnym razem z Akwizgranu do Maastricht, będę musiał okazać paszport, przyczyni się do opanowania problemu migracji w rejonie śródziemnomorskim, to byłbym Pani bardzo wdzięczny.
Guy Verhofstadt
w imieniu grupy ALDE - Panie Przewodniczący! Bądźmy w tej sprawie bardzo otwarci i mówmy wprost: to, co w minionych tygodniach obserwowaliśmy w związku z tą kwestią, było żenujące: Włochy wydające dokumenty pobytowe zezwalające na pobyt czasowy uchodźcom z Tunezji, a następnie reakcja Francji w postaci przywrócenia wewnętrznych kontroli granicznych, tak jakby Unia Europejska nagle przestała istnieć.
Bądźmy bardzo szczerzy i nazwijmy to po imieniu: to była gra w ping-ponga pomiędzy dwoma rządami i pomiędzy Berlusconim a Sarkozym, kosztem uchodźców, którzy naprawdę mają kłopoty. To właśnie się działo, a moim zdaniem było to katastrofalne nie tylko dla Schengen, ale też dla Unii Europejskiej i jej wizerunku, ponieważ ponowne wprowadzenie kontroli granicznych jest sprzeczne z całą istotą Unii i z podstawowymi zasadami traktatu. To stwierdzenie pojawiało się kilkakrotnie; mówił o tym także przewodniczący Barroso.
Ponadto to, co się stało, było całkowicie przesadne. Nie będę posuwał się tak daleko, by powtarzać słowa posła Schulza, który nazywa to marginalnym problemem. 27 tysięcy Tunezyjczyków to nie marginalny problem, ale ma on prawo tak powiedzieć, jeśli porównamy ich na przykład z 350 tysiącami osób, które uciekły z Kosowa w czasie wojny o Kosowo. Z całą pewnością nie mówimy tu o migracyjnym tsunami.
I tu dochodzimy do problemu: sprawa odnosi się do komunikatu Komisji. Moim zdaniem nie jest on zbyt jasny. Zgodnie z komunikatem może zaistnieć konieczność wprowadzenia mechanizmu po wyczerpaniu wszelkich innych środków i w sytuacjach naprawdę krytycznych i tak, jak ja to rozumiem, oznacza to nowy mechanizm skoordynowanego tymczasowego ponownego wprowadzenia kontroli.
Ten problem dotyczy całego komunikatu, ponieważ jeśli ma to oznaczać, że Komisja proponuje dodatkową, nieprzewidzianą w obowiązującym dorobku Schengen możliwość przywrócenia kontroli granicznych, to mogę Państwu powiedzieć, że nasza grupa będzie walczyć z takim projektem z pomocą wszelkich dostępnych środków i mam nadzieję, że cały Parlament uczyni podobnie.
Jeśli, dla odmiany, omawiane zdanie oznacza, że Komisja zamierza ograniczyć obecny przepis, to zostało to przewidziane: bezpieczeństwo narodowe i porządek publiczny są tymi dwoma elementami, które znalazły się w obecnym dorobku Schengen.
Jeśli zamierzone znaczenie jest takie, że Komisja chce ograniczyć obecny przepis, zezwalając państwom członkowskim na ponowne wprowadzenie kontroli granicznych, to wówczas, Panie Przewodniczący Barroso, może Pan mieć od naszej grupy 100 % poparcia.
Proszę zatem Panią Komisarz Malmström i Pana Przewodniczącego Barroso właśnie o zmianę brzmienia tego komunikatu, a w szczególności zdania mówiącego o wprowadzeniu nowego mechanizmu ponownego wprowadzenia kontroli granicznych. Wszystko, co muszą zrobić, to zadeklarować, że wzmocnią istniejący przepis w dorobku Schengen.
Timothy Kirkhope
w imieniu grupy ECR - Panie Przewodniczący! Moja grupa i ja z zadowoleniem przyjmujemy tę możliwość omówienia spraw i problemów, z którymi styka się Europa w kontekście migracji i systemu Schengen. Ta debata powinna była odbyć się już dawno. Teraz nadszedł czas, by skupić się nie tylko na zapewnieniu swobodnego przepływu, ale też na lepszej ochronie granic państw członkowskich i samej UE. Zamiast dążyć do tworzenia dalszych aktów prawnych w obszarze imigracji i migracji powinniśmy pracować nad tym, aby to prawodawstwo, które już mamy, służyło lepiej i skuteczniej wszystkim obywatelom Unii. Obecne obawy państw członkowskich to jednak nie przejaw uwstecznienia, lecz nieunikniona konsekwencja ponad 20 lat ciągłych zmian sytuacji w Europie i na całym świecie.
Nie ma wątpliwości, że Schengen na wiele sposobów jest sukcesem, ale Europa stoi wobec takich wyzwań, które zwyczajnie nie występowały w obecnym nasileniu w czasach, gdy powstawał ten system. Bezrobocie na wielką skalę, migracja z Afryki Północnej, terroryzm, przestępczość zorganizowana i handel ludźmi nastręczyły nam problemów dalece bardziej złożonych niż te przewidziane w politykach dotyczących swobodnego przepływu obywateli Europy. I nie będzie to niesprawiedliwa ocena, jeśli powiemy, że obecny system okazuje się teraz wadliwy i nieprzygotowany na nowe okoliczności, w których się znajdujemy. Musimy stworzyć skuteczne narzędzie, które będzie odpowiadało współczesnym potrzebom państw członkowskich Europy i dzięki któremu będzie można polepszyć sytuację wszystkich.
Należy uzupełnić je nową siłą poprzez zapewnienie, by inne agencje UE, takie jak Frontex, wspierały państwa w pracy nad zabezpieczeniem ich własnych zewnętrznych granic UE oraz by do pogłębienia tych trudności nie przyczyniły się dalsze państwa, które mogą przyłączyć się do UE, a w związku z tym i do strefy Schengen, a które są słabo przygotowane, by stawić czoła zarówno wyzwaniom, jak i ciężarom towarzyszącym oczywistym korzyściom.
Ten problem najlepiej jest rozwiązać drogą komunikacji i współpracy, ale europejskie polityki z zakresu imigracji i Schengen pilnie wymagają przeglądu, przemyślenia, a następnie rozsądnej reformy.
Daniel Cohn-Bendit
Panie Przewodniczący, Szanowni Komisarze, Panie i Panowie! Jest coś, czego nie rozumiem. Mówi się nam, że do Europy przybywa 25 tysięcy Tunezyjczyków, a ludzie mówią o braku bezpieczeństwa. O jakim braku bezpieczeństwa? Nie zapominajmy, że w Tunezji i Egipcie doszło do niecodziennych wydarzeń i że w Libii trwa wojna. Chciałbym przypomnieć Państwu, że w czasie wojny w Bośni zezwolenia na pobyt czasowy wydawano, gdy wojna trwała? Niemcy przyjęły kilkaset tysięcy ludzi. To się wydarzyło, a Niemcy wciąż są całe. Jak dotąd nie upadły. Całe to gadanie o tonącym okręcie to zwykła propaganda.
Dodatkowo słyszymy teraz o przestępcach i mafii. Tak jakby przestępcy i mafia lądowali na Lampeduzie! Przestępcy nie muszą przybywać przez Lampedusę. Przyjeżdżają zwykłą drogą. Nie widzimy ich, ale oni są tu, w naszych krajach. Proszę więc przestać robić taki zamęt.
Problem jest całkiem oczywisty: ludzie uciekają z Afryki Północnej. Udzielmy więc im wspólnie wsparcia w Europie. Z całą pewnością nie zamierzają Państwo mówić mi, że 25 tysięcy ludzi wśród 400 milionów to wielki problem. Chciałbym coś Państwu powiedzieć. Ta sprawa jest mi bliska: pomyślmy, jak wielu Żydów nie wpuściliśmy do siebie? Robili to Anglicy, Amerykanie; robiły to wszystkie kraje, gdy Żydzi wyjeżdżali, ponieważ ludzie mówili, że Żydów jest za dużo. To było w latach 1939-1940. Taka była wtedy Europa. Taka była wtedy Anglia: odprawiała Żydów. Stany Zjednoczone odprawiały ich od swoich granic. Nazwa statku brzmiała Saint Louis. Oburza mnie, że za każdym razem, gdy ludzie przeżywają trudności, postrzega się ich jako problem. Oni nie stanowią problemu: tylko my i nasza niezdolność do okazania solidarności i bycia otwartymi.
(Oklaski)
Szanowni Komisarze! Pani Urzędująca Przewodnicząca Rady! Czy są Państwo świadomi tego, co wydarzyło się w Paryżu? W Paryżu kilku młodych Tunezyjczyków mających włoskie zezwolenia na pobyt usłyszało od francuskich policjantów: "Oto co zrobimy z waszymi zezwoleniami”, a następnie policjanci podarli je na ich oczach. Takie jest dziś europejskie prawo: funkcjonariuszy krajowych sił policyjnych, którzy mówią ludziom posiadającym wydane przez Włochy zezwolenia na pobyt: "premier Sarkozy zdecydował, że ten dokument się nie liczy”. Jeśli taki jest stan prawa w Europie, mówię, że coś jest nie tak i dlatego też proszę, aby przestali Państwo mówić nam, że problemy w Afryce Północnej stanowią problem dotyczący bezpieczeństwa. Problemy występujące w Afryce Północnej i problem wojny w Libii stanowią problem dotyczący bezpieczeństwa dla ludzi, którzy tam żyją.
Podzielmy więc uchodźców pomiędzy siebie. Zatwierdźmy ich obecność, dając im czasowe zezwolenia na pobyt do czasu, gdy sytuacja się uspokoi i niech te zezwolenia obowiązują w całej Europie. Myślę, że po tym, jak zaaprobujemy dzisiejszą debatę o Schengen i zgodzimy się na populistyczne naciski i rasizm, wszelkie kontrole graniczne będą odbywały się w oparciu o wygląd twarzy. Panie Pośle Schulz! Czy ktoś Pana zatrzymywał? Nie. Panie Pośle Verhofstadt! Czy ktoś Pana zatrzymywał? Nie. Mnie też nie zatrzymywali. Ale każdy o śniadej skórze, każdy, kto jest inny, zostanie zatrzymany i sprawdzony. Stworzymy Europę à la carte. Białych wpuszczamy, ciemnoskórych - nie! Przeciw takiej Europie chcemy walczyć.
(Oklaski)
Rui Tavares
Panie Przewodniczący! Dokładnie przed rokiem głosowaliśmy w tym Parlamencie w ramach naszego udziału we współdecyzji w sprawie przesiedlania uchodźców i tamta współdecyzja obejmowała awaryjny mechanizm, z którego można skorzystać w odniesieniu do wszystkich uchodźców, którzy znaleźli się w strefie działań zbrojnych lub padli ofiarą klęsk żywiołowych.
W rok później Rada nie zakończyła tej procedury współdecyzji i moja praca w charakterze sprawozdawcy na temat przesiedlania uchodźców zmieniła się teraz w poszukiwanie poparcia dla tej wspólnej decyzji.,. Było 600 głosów za, lecz jedynym jedyny efekt był taki, że zadanie z początku frustrujące i przygnębiające jest teraz rozpaczliwe.
Moja praca autora sprawozdania na temat przesiedlania uchodźców nie może polegać na donoszeniu - tak jak w zeszłym miesiącu - że u wybrzeży Lampedusy zginęło 150 osób, albo na dowiadywaniu się, - jak niedawno - że 600 osób zaginęło, a ponad 60 zginęło w polu widzenia okrętów Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego (NATO) i jednostek marynarek europejskich. Tak nie ma wyglądać moja praca.
Rada musi zakończyć tę procedurę współdecyzji, ponieważ jest bardzo wiele do zrobienia w sprawie przesiedlania uchodźców. Właśnie teraz możemy wezwać baronessę Ashton, aby powiedziała, że musimy otworzyć korytarz humanitarny, aby ewakuować 8 tysięcy osób, które nadal pozostają w Trypolisie. Jest tam 8 tysięcy osób posiadających karty identyfikacyjne Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców (UNHCR); to niezbyt wiele.
Musimy wezwać okręty NATO do stosowania rezolucji nr 1973, która nakazuje ochronę cywilów. Będzie to miało takie same znaczenie w Benghazi, Misracie i na Morzu Śródziemnym: będzie oznaczało ratunek dla rozbitków.
W odniesieniu do Schengen chciałbym powiedzieć jedno: odpowiedzą na doraźne, jednostronne akty zawieszenia Schengen nie może być systemowe zawieszenie systemu Schengen przez Unię. Tu nie chodzi o całkowite "uśmiercenie” tego zamysłu. Chodzi o realizowanie go i powszechne stosowanie. Tak nie może być. Na początek będzie chodziło o zaangażowanie środków na rzecz przesiedlania uchodźców. Czy wiedzą Państwo, ile pieniędzy państwa członkowskie Unii Europejskiej zarobiły tylko na sprzedaży broni do Libii w 2009 roku? Zarobiły 343 miliony euro. Czy wiedzą Państwo, ile pieniędzy mamy w Europejskim Funduszu na rzecz Uchodźców? Mamy 100 milionów euro. Bylibyśmy zachwyceni, gdyby w Funduszu było tyle, ile zarobiliśmy tylko w jednym roku na sprzedaży broni.
Węgry, które były pierwszym w świecie krajem, gdzie w 1956 roku odbyła się skoordynowana akcja przesiedlenia uchodźców, mają bardzo szczególny obowiązek - historyczny obowiązek - aby również działać w sprawie tego kryzysu migracyjnego. W tej dziedzinie nie powinniśmy się skarżyć z powodu braku funduszy.
Nigel Farage
w imieniu grupy EFD - Panie Przewodniczący! Wczoraj był rzeczywiście Dzień Europy i u nas na dziedzińcu mieliśmy uzbrojonych żołnierzy, mieliśmy orkiestrę Luftwaffe i imperialne orły, była defilada ze sztandarem, wznieśliśmy sztandar, hymn Europy; to była demonstracja militaryzmu i unijnego nacjonalizmu.
Myślałem i miałem nadzieję, że to tylko zły sen, ale dziś mam tu Pana, Panie Przewodniczący Barroso. Zaczął Pan oczywiście od potwierdzenia faktu, że swobodny przepływ osób to ucieleśnienie europejskiego projektu. Następnie powiedział Pan, że dzielenie się ciężarami wynikającymi z napływu migrantów do Europy jest obowiązkiem państw członkowskich. Broni Pan wspólnej unijnej polityki imigracyjnej, lecz oczywiście jest Pan świadom, że przegrywa, ponieważ awantura, która wybuchła pomiędzy Włochami a Francją stanowi dowód, że w razie kryzysu, gdy istnieje wybór pomiędzy teorią integracji europejskiej a praktyką państwa narodowego, wygrywa państwo narodowe.
Martwi się Pan więc, że przegrywa i broniąc swego stanowiska, broniąc swego umiłowanego dorobku wspólnotowego, swego zbioru praw, ucieka się Pan do nietolerancji, nacjonalizmu, sprawia Pan, że zdaję sobie sprawę, że to, co widziałem wczoraj, działo się naprawdę.
Atakuje Pan tych, którzy chcą mieć kontrolę nad własną polityką graniczną. Dziś atakuje Pan ich jako ksenofobów. Atakuje ich Pan jako ekstremistów, ale co najgorsze ze wszystkiego, o tak, najgorsze ze wszystkiego, po trzykroć atakuje ich Pan za to, że są populistami. Czyż to nie straszne? Potęga urny wyborczej. Gdy ludzie ośmielają się głosować w referendach na "nie”, to są populistami; gdy chcą sprawować kontrolę nad swoimi własnymi granicami, to są populistami. Zapewniam Pana, że populiści są tak naprawdę demokratami i obraża Pan tych, którzy pragną powiewać flagą populizmu.
Dobrze, proszę bardzo, Panie Barroso. Oto ona.
(Posłowie Nigel Farage, John Stuart Agnew i Godfrey Bloom wznieśli małe flagi brytyjskie)
Ta flaga reprezentuje liberalną demokrację w znacznie większym stopniu niż którekolwiek inne z państw członkowskich tej Unii Europejskiej i tak będzie jeszcze długo po tym, gdy zniknie Pana gwiaździsty sztandar.
Philip Claeys
- (NL) Panie Przewodniczący! Układ z Schengen przewiduje wprawdzie konieczność zniesienia kontroli na wewnętrznych granicach UE, ale też przewiduje, że musimy monitorować nasze granice zewnętrzne. Problem polega na tym, że nie przestrzegamy tego układu, ponieważ nasze granice zewnętrzne nie są monitorowane w skuteczny sposób. Stąd też, 16 lat po wprowadzeniu systemu Schengen powinniśmy mieć odwagę przyznać, że ten układ się nie sprawdza. Powinniśmy też mieć odwagę przyznać, że UE nie zapewniła nam rozwiązania i że zamiast tego sama stała się częścią problemu. Państwa członkowskie muszą więc raz jeszcze otrzymać możliwość ochrony swoich granic bez ingerencji UE.
Pilnie potrzebujemy więcej środków. Na przykład Frontex powinien odsyłać statki wiozące fałszywych uchodźców do ich krajów pochodzenia, zamiast odgrywać rolę pewnego rodzaju życzliwego komitetu powitalnego. Musimy rozprawić się z sieciami handlu ludźmi. Państwa członkowskie powinny przestać nagradzać przebywających w nich nielegalnie obcokrajowców zezwoleniami na pobyt. Należy podjąć aktywne kroki na rzecz repatriacji nielegalnych uchodźców i tych uchodźców politycznych, których wnioski zostały odrzucone. Jeżeli to się nie stanie, to gwarantuję Państwu, że będzie to koniec systemu Schengen, co nie byłoby wcale takie złe.
Panie Przewodniczący! Chciałbym także zaprotestować przeciw językowi, jakiego się tu używa, przeciw takim obraźliwym słowom, jak "populiści”, "ekstremiści” i tym podobnym, którymi określa się osoby chcące po prostu chronić granice swojego kraju. Musimy położyć temu kres. To niewłaściwe. Musimy również przyznać, że trzeba stosować zasady; czy nie jest dziwne, że nie mówimy o stosowaniu zasad, a za to pozwalamy niektórym obrzucać się wyzwiskami?
Simon Busuttil
Panie Przewodniczący! Strefa Schengen to rzeczywiście bardzo ważne i widoczne osiągnięcie dla obywateli Europy, a dziś z tej sali płynie wyraźne przesłanie, że potrzebujemy wspólnie walczyć nie tylko o to, by je utrzymać, lecz by je dalej wzmacniać. Ufamy, że Komisja Europejska osiągnie ten cel, a Parlament Europejski będzie wspierać Komisję w działaniach na rzecz wzmocnienia Schengen; jeśli jednak z tego, co działo się w ostatnich tygodniach, możemy wyciągnąć dwa wnioski - to są one następujące.
Po pierwsze, granice wewnętrzne w obrębie strefy Schengen zależą od wspólnej strategii, wspólnej troski o nasze granice zewnętrzne. Jeśli nasze granice zewnętrzne będą słabe, to będziemy mieć problemy na granicach wewnętrznych - i musimy brać to pod uwagę. Przybycie 25 tysięcy osób sprawiło, że Włochy zaczęły odczuwać presję. Dały im tymczasowe pozwolenie, a ci przenieśli się do Francji. Francja poczuła się pod presją i przywróciła granice państwowe. W ten sposób presja przeniosła się na granice wewnętrzne i dlatego też granice zewnętrzne są wspólną troską.
Po drugie, Schengen wymaga solidarności, a solidarność oznacza także podział odpowiedzialności - podział obciążeń - a podział odpowiedzialności wiąże się również z wielkością państwa członkowskiego. W związku z obecnym systemem osoby przybywające do jednego kraju pozostają w kraju, do którego przybyły, dlatego że nasze przepisy, w tym rozporządzenie Dublin, gwarantują, że muszą one pozostać w pierwszym kraju przybycia. To koniecznie musi się zmienić, ponieważ takiego stanu nie da się utrzymać. Tysiąc osób przybywających do najmniejszego państwa członkowskiego, do mojego kraju, na Maltę, , w stosunku do liczby ludności równa się przybyciu ponad miliona osób do całej Unii Europejskiej. Więc istotnie, 25 tysięcy ludzi to nic dla całej Unii, są oni kroplą w morzu, ale tysiąc osób przybywających do najbardziej wysuniętego na południe państwa członkowskiego - to wiele. Dlatego też musimy powiązać system Schengen z solidarnością; Schengen potrzebuje solidarności.
(Mówca zgodził się odpowiedzieć na pytanie zadane zgodnie z regułą niebieskiej kartki na mocy art. 149 ust. 8 Regulaminu)
William
Panie Przewodniczący! Mówca mówił o wzmocnieniu Schengen. Czy obejmuje to wzmocnienie granic Schengen, a w szczególności granic pomiędzy Grecją a Turcją?
Simon Busuttil
Panie Przewodniczący! Dziękuję Panu Posłowi za pytanie.
Jednym z warunków wejścia do strefy Schengen jest istotnie wzmocnienie granic zewnętrznych. Jako że dlatego są one przedmiotem wspólnej troski, wszystkie państwa członkowskie są odpowiedzialne za dopilnowanie, by granice zewnętrzne były mocne.
Gdy tylko uda się spełnić te warunki, można wejść do Schengen. Dokładnie to zrobiły takie kraje, jak Bułgaria i Rumunia i właśnie dlatego pomagaliśmy Grecji na granicy turecko-greckiej z pomocą misji agencji Frontex.
Wobec tego, tak, to ma być dowód, że wzmocnienie granic zewnętrznych również jest kwestią wspólnego zainteresowania.
Juan Fernando López Aguilar
(ES) Panie Przewodniczący! To prawda, że wczoraj, 9 maja, upamiętnialiśmy moment założenia Unii Europejskiej, co pokazało nam, że Europa będzie budowana małymi krokami, a nie raz na zawsze: innymi słowy, że Europa nie została zbudowana w sposób ostateczny czy nieodwracalny i że musimy dzień po dniu pracować nad zachowaniem każdego z jej osiągnięć.
Schengen jest obszarem swobodnego przepływu osób, ale jest też symbolem najlepszych dokonań Europy w ciągu minionych 20 lat i w związku z tym - tej najlepszej Europy.
Przedstawianie 25 tysięcy imigrantów, którzy przybyli na tą stronę Morza Śródziemnego, jako ciężaru nie do zniesienia, to błędne przesłanie: Niemcy pokazały, że tak nie jest; Wyspy Kanaryjskie i Hiszpania dowiodły, że napływ 30 tysięcy ludzi z wybrzeży Afryki w ciągu roku nie jest dla Unii Europejskiej ciężarem nie do zniesienia.
Odpowiedzią na ten przepływ migracyjny nie może być więc kwestionowanie Schengen. Wręcz przeciwnie: zamiast tego należy wykorzystać to zjawisko do zademonstrowania, że tym, co pozostaje jeszcze do zrobienia, nie jest korygowanie słabości spowodowanych nadużyciami Schengen, ale raczej wzmocnienie Schengen. Schengen można wzmocnić poprzez uzupełnienie klauzuli solidarności przewidzianej w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, w myśl traktatu lizbońskiego; poprzez dokończenie pakietu dotyczącego azylu, prace nad którym wciąż się opóźniają; a także poprzez wprowadzenie na stałe systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II) oraz mechanizmu weryfikacji, zgodnie z zapisami dotyczącymi warunków wejścia do strefy swobodnego przepływu oraz pozytywnym wynikiem głosowania w Parlamencie nad wejściem do niej Rumunii i Bułgarii. Te kraje mają prawo do tego, by stać się częścią strefy swobodnego poruszania się.
Jednak tym, co powinniśmy zrobić przede wszystkim, jest wysunięcie przez Parlament Europejski roszczenia, że jest on uprawniony do decydowania o tej sprawie wspólnie z Radą. Dlatego też przypomnę Państwu, że propozycja, zgodnie z którą podstawą prawną tej procedury miałby być art. 70, który nie uwzględnia Parlamentu, jest nie do przyjęcia: żądamy, by był to art. 77.
I jedna myśl na koniec, Panie Przewodniczący: mówi się tu o populizmie, ponieważ populizmu nie da się zwalczać naśladując jego wymuszone rozwiązania, lecz całkiem przeciwnie, przeciwstawiając mu rozwiązania dotyczące przyszłości, a nie przeszłości.
Renate Weber
(ES) Panie Przewodniczący! Poseł Verhofstadt zwrócił się do Komisji o zmianę tekstu komunikatu, ale jestem ciekawa, czy zanim zostanie on ponownie napisany, otrzymamy dziś wyraźną odpowiedź na pytanie, czy zamierzają Państwo ulepszyć istniejący system, tymczasowo zamykać granice, czy dodać coś do istniejącego systemu, czy też nie. Byłby to dobry sposób, by udzielić odpowiedzi na co najmniej jedno z naszych pytań.
Następnie uczciwie jest powiedzieć, że zgadzamy się z celem Komisji dotyczącym ulepszenia zarządzania strefą Schengen poprzez dokonanie przeglądu mechanizmu oceny w oparciu o podejście wspólnotowe. Parlament podziela ten pogląd i w tym kontekście muszę powiedzieć, że jesteśmy głęboko zawiedzeni podejściem Rady.
Tak naprawdę Rada zamierza po prostu izolować Parlament. . Naprawdę chciałabym wiedzieć, dlaczego Rada niemal bez przerwy próbuje podważać to wielkie osiągnięcie, jakim jest rola Parlamentu Europejskiego w procedurze współdecyzji. My reprezentujemy obywateli Europy i wszyscy powinniśmy pracować tak, by służyć obywatelom Europy. Być może Rada powinna także zrozumieć swoją rolę raczej jako instytucji unijnej, a nie tylko zgromadzenia 27 państw członkowskich.
Prawda jest taka, że odpowiedź na ten napływ migrantów, niezależnie od tego czy będzie stosowna z punktu widzenia wydarzeń, które rozegrały się w Afryce Północnej i południowej części basenu Morza Śródziemnego, musi nadejść poprzez prawodawstwo obejmujące wspólną politykę migracyjną i azylową, nad którą wciąż pracuje Parlament i którą blokuje Rada.
Konrad Szymański   -
(PL) Pomimo, że mieszkam stosunkowo daleko, w Polsce, to mam wrażenie, że całkowicie rozumiem niepokoje, jakie budzi niekontrolowana imigracja we Francji czy we Włoszech. Imigracja z Afryki Północnej jest naturalnym czynnikiem podnoszącym napięcia kulturowe i społeczne, potęgującym presję na budżety socjalne państw członkowskich. A więc jest o czym rozmawiać. Nie należy odwracać głowy. Francuzi, Włosi, Maltańczycy płacą dzisiaj najwyższy rachunek za to, że kontrola granic zewnętrznych Unii Europejskiej po prostu nie działa. Płacą ten rachunek narody europejskie również za to, że nasze wysiłki, by wyhamować dynamikę imigracji do Europy, nie odnoszą sukcesu.
Mam tylko jeden apel. Chciałbym, aby zmiany w kodeksie Schengen nie były pretekstem do tego, by ograniczać wolność podróżowania wobec obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej. Takie postulaty od bardzo dawna podnoszone są na granicy polsko-niemieckiej wobec obywateli polskich. Będzie łatwiej znaleźć porozumienie, jeśli będziemy mieli pełne gwarancje, że zmiany w kodeksie Schengen nie dotkną obywateli państw członkowskich.
Marie-Christine Vergiat
(FR) Panie Przewodniczący! Ta debata przechodzi ludzkie pojęcie. Prosi się nas o dokonanie przeglądu swobody poruszania się ludzi w Europie i o ponowne ustanowienie granic państwowych, aby podołać napływowi migrantów, który rzekomo zalewa Europę od czasu rewolucji w Tunezji.
Gdyby konsekwencje tego pozerstwa nie były tak drastyczne i tak bardzo odległe od rzeczywistości, to byłyby one śmiechu warte. Od początku 2011 roku na Morzu Śródziemnym zginęło ponad 1150 osób, a 23 tysiące dotarły do Włoch. Tymczasem z Libii uciekło ponad 700 tysięcy osób starających się schronić w sąsiednich krajach i spotkało się tam z innym przyjęciem niż to, które czekało ich w Europie.
Panowie Sarkozy i Berlusconi stawiają na pierwszym miejscu krótkoterminowe interesy wyborcze, rozbudzając obawy i dając ludziom do zrozumienia, że trwa inwazja. Cóż za nonsens! Kiedy Europa przestanie mówić jedno, a robić drugie? Cóż proponujemy dzisiaj, prócz słów, poddając się populistycznej presji, raz jeszcze wzmacniając Frontex i przekształcając Europę w fortecę? Granice nigdy nikogo nie powstrzymały - ani w ciemnych okresach naszej historii, ani dziś. Czy nie mamy żadnego innego przesłania, które moglibyśmy przekazać wschodzącym demokracjom po drugiej stronie Morza Śródziemnego?
Unia przez lata wychodziła dyktatorom naprzeciw, z pogardą dla swoich własnych wartości. Czy nie czas, by otworzyła oczy? Według mnie już czas.
(Oklaski)
Daniël van der Stoep   -
(NL) Panie Przewodniczący! Myślę, że następną osobą w kolejce do mównicy jest poseł Borghezio z Grupy Europa Wolności i Demokracji.
Mario Borghezio
(IT) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Pożytek z tej sprawy jest taki, że dzięki niej wyszła na jaw ogromna hipokryzja.
Jedynym w Unii Europejskiej rządem, w którym minister spraw wewnętrznych należy do partii określanej przez Państwa jako populistyczna jest ten, który miał odwagę zastosować najbardziej humanitarne rozwiązanie: dać 25 tysiącom Tunezyjczyków pozwolenie na swobodne poruszanie się. Zrobiliśmy tak, ponieważ na własne oczy widzieliśmy, że to nie jest25 tysięcy przestępców, lecz uciekinierzy z Tunezji. To była nagła sytuacja, musieliśmy stawić jej czoła w zgodzie ze zdrowym rozsądkiem i próbowaliśmy pomagać.
To dowodzi, jaka jest prawda, a mianowicie, że w wielu sytuacjach prawdziwymi "dobrymi” jesteśmy my, ci "źli”. My, którzy twierdzimy, że imigrację trzeba kontrolować na zewnętrznych granicach, cały czas błagamy Europę - jak to słusznie robił pan poseł Cohn-Bendit - aby pomogła rozmieścić na swoim terytorium rzeszę uchodźców, która może urosnąć do pięćdziesięciu lub stu tysięcy osób, ponieważ ludzie uciekający z Libii nie są przestępcami.
Tak brzmią wyraźne słowa ruchu, który broni terytorium i tożsamości, który sprzeciwia się imigracji, ponieważ nie chce wysiedlania ludzi i który potępia rasizm i ksenofobię, ale też hipokryzję.
Daniël van der Stoep
(NL) Panie Przewodniczący! Mamy jednolitą europejską politykę azylową i migracyjną - jedną i tę samą okropną politykę dla całej UE. Niedawny katastrofalny strumień migrantów z Afryki Północnej i kłopoty, jakie mieliśmy ze zawodnym układem z Schengen stanowią dowód, że politykę azylową i migracyjną należy przekazać z powrotem w ręce państw członkowskich. Żadne państwo członkowskie nie jest takie samo jak inne - to całkiem proste. Oto dlaczego jedna, wspólna europejska polityka nie będzie działać.
Panie Przewodniczący! Propozycja pani komisarz Malmström dotycząca Schengen to doprawdy marne posunięcie. Jej decyzja, że państwom członkowskim nie powinno się pozwalać na samodzielne rozstrzyganie, czy należy wprowadzać kontrole graniczne i, jeśli to konieczne, zamykać granice, jest obłędna. Państwa członkowskie mają kłopoty z dziesiątkami tysięcy upośledzonych społecznie imigrantów z Afryki Północnej, a pani komisarz Malmström zabrania im robić cokolwiek w tej sprawie. Na Lampedusę wciąż docierają łodzie pełne poszukujących szczęścia migrantów. Zło migracji nadal podstępnie się rozprzestrzenia. Lecz nie, jeśli spytacie panią komisarz Malmström, to odpowie, że państwa członkowskie nie mają prawa stawiać oporu. Za to serwuje nam gadkę o solidarności.
Panie Przewodniczący! Państwa członkowskie niestety już nie są panami w swoich własnych domach. Panem jest Europa. Państwa członkowskie chcą odzyskać te uprawnienia. Państwa członkowskie muszą raz jeszcze mieć możliwość kształtowania własnej polityki azylowej i imigracyjnej. Co Komisja zamierza z tym zrobić?
Carlos Coelho
- (PT) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Chciałbym zacząć od tego, że powiem Pani Komisarz Malmström, że zgadzam się z zasłużoną pochwałą, jakiej udzielił jej przewodniczący Barroso za pracę wykonywaną w tym obszarze.
To, że przechodzimy trudny okres z uwagi na presję migracyjną, nie może usprawiedliwiać osłabiania jednego z największych osiągnięć integracji europejskiej, czyli strefy Schengen.
Schengen jest równoznaczne ze swobodą poruszania się i z tej rzeczywistości nie da sie ani nie wolno się wycofać, lecz należy ją chronić, wzmacniać i rozwijać. Zgadzam się również, że zasadnicze znaczenie ma właściwa kontrola granic zewnętrznych. Jeśli taka nie będzie, to bezpieczeństwo strefy Schengen ulegnie osłabieniu, podważona zostanie wiarygodność Unii Europejskiej i zniszczeniu ulegnie wzajemne zaufanie.
Dlatego też z zadowoleniem odnoszę się do faktu, że w swoim zeszłotygodniowym komunikacie Komisja Europejska uznała znaczenie strefy Schengen oraz doniosłość wyzwania dotyczącego jej wzmacniania i rozwoju. Zgadzam się również z przewodniczącym Barroso, że potrzeba większej solidarności i podziału odpowiedzialności pomiędzy państwami członkowskimi. Problem nie wynika z przepisów strefy Schengen, ale ze sposobu, w jaki państwa członkowskie stosują te przepisy, bez poczucia odpowiedzialności czy solidarności.
Potrzebujemy zatem prawdziwego mechanizmu oceny Schengen. Ten Parlament jest gotów, by w dobrej wierze pracować na rzecz stworzenia tego mechanizmu: mechanizmu, w ramach którego nie stosowano by podwójnych standardów; innymi słowy takiego, który od krajów kandydujących nie wymagałby więcej niż od tych, które już są członkami tego klubu.
Ja jednak jestem zmartwiony, Panie Komisarzu. Jestem zaniepokojony milczeniem prezydencji Rady na samym początku tej debaty w sprawie wspomnianego mechanizmu. Martwi mnie też długoletnie milczenie Rady w sprawie mechanizmu przesiedlania uchodźców, o czym już mówił pan poseł Tavares. Z trzech instytucji Rada jest tą jedną, która nie czyni odpowiednich postępów w tym obszarze; powinna ona wrócić na właściwy tor tak prędko, jak to możliwe.
Judith Sargentini
pytanie zadane zgodnie z regułą niebieskiej kartki, skierowane do posła van der Stoepa - (NL) Panie Przewodniczący! Chciałabym zadać Posłowi van der Stoepowi następujące pytanie: gdyby miano przywrócić kontrole graniczne, to co powiedziałby Pan Poseł van der Stoep holenderskim urlopowiczom wracającym z dwutygodniowych wakacji we Francji, pragnącym przekroczyć granicę pomiędzy Antwerpią a Hazeldonk, którzy w drodze do domu znajdą się w wielokilometrowym korku, tym samym, w którym stoją kierowcy ciężarówek jadący do portu w Rotterdamie, by rozładować swój ładunek?
Daniël van der Stoep   -
(NL) Panie Przewodniczący! Pani Poseł Sargentini wie bardzo dobrze, że zdecydowanie sprzeciwiamy się tworzeniu od nowa przejść granicznych; od 1992 roku, gdy nasze granice zostały otwarte, do wspólnej polityki azylowej i migracyjnej w zeszłym roku, wszystko działało bez zarzutu. Jednak w tej chwili sami przekroczyliśmy pewną granicę i tym, czego zdają się Państwo nie dostrzegać, jest fakt, że we Włoszech jest teraz 25 tysięcy uchodźców z przyczyn ekonomicznych, którzy dostaną wizy. To są uchodźcy z przyczyn ekonomicznych, których możliwie najszybciej trzeba odesłać do ich krajów. Im nawet nie powinno się pozwolić na ubieganie się o wizę. Holenderska Partia Wolności (PVV) zawsze jasno stawiała sprawę: nie chcemy, aby te przejścia graniczne wróciły, ale chcemy jedynie możliwości samodzielnego ustalania kształtu naszej polityki azylowej i migracyjnej, jak to wszyscy Państwo dobrze wiedzą.
Claude Moraes
Pani Przewodnicząca! Stanowisko grupy S&D jest bardzo wyraźne. Wszyscy słyszeliśmy, jakie są podstawy do łamania postanowień z Schengen, a od 1999 roku czekamy na jakąkolwiek wspólną politykę azylową i migracyjną.
Wyrażamy się zatem bardzo jasno. Najpierw kierujemy słowa do Komisji: w związku z Schengen Państwo chcą wspólnotowego mechanizmu zbiorowego decydowania, pragną Państwo odejść od idei międzyrządowości, a także położyć kres politycznemu oportunizmowi, jaki okazały Włochy i Francja. Prosimy więc, aby przesłanie w waszym oświadczeniu nie było wieloznaczne. Powiedzcie wyraźnie, że nie dopuścicie do tego i będziecie zapobiegać tego rodzaju oportunizmowi, który w końcu spowoduje załamanie się Schengen.
Do Rady: czekając od 1999 roku z utworzeniem wspólnego europejskiego systemu azylowego wywołali Państwo sytuację, w której często mówi się w tym miejscu o solidarności i podziale ciężarów, ale pod żadnym względem nie jesteśmy blisko formalnego mechanizmu podziału ciężarów we Wspólnocie Europejskiej. Blokują Państwo znaczną część prac, które prowadzimy tu, w Parlamencie. Proszę je odblokować. Proszę pracować z nami i z Komisją nad zapewnieniem, by solidarność znaczyła solidarność, a podział ciężarów - podział ciężarów.
I wreszcie Komisja spogląda w przyszłość, ku polityce migracji. Pracujcie z nami. Nie bądźcie nieśmiali, bądźcie odważni i zagwarantujcie, że gdy uda nam się uregulować kwestię Schengen, to uda się także ustalić naszą wspólną politykę migracji i będziemy mieć coś, z czego będziemy dumni.
Sarah Ludford
Pani Przewodnicząca! Podobnie jak inni uważam, że pani komisarz Malmström wykonuje bardzo dobrą pracę, ale też mam odczucie, że w świetle tego, jak nieugięcie przewodniczący Barroso bronił dziś swobodnego przepływu w strefie Schengen, niezupełnie rozumiem, w jaki sposób mógł powstać pomysł, że proponowany przez Komisję mechanizm na szczeblu unijnym ma ułatwić ponowne wprowadzenie kontroli granicznych. Mimo to pomysł ten zaistniał. Zapewne tak nie może być, ale czy może zdarzyć się, że do różnych odbiorców wysyła się różne wiadomości: jedne do posłów Parlamentu, a być może inne do Paryża lub Rzymu? Kompetentne rządy powinny być zdolne do skutecznego zarządzania presjami dotyczącymi migracji i udzielania azylu w UE.
Niestety teraz mamy zbyt wiele rządów, które starają się przypodobać skrajnie prawicowym, ekstremistycznym środowiskom. Komisja Europejska musi oczywiście bronić swobodnego przepływu wewnątrz UE i nie ma wykonywać gestów w stylu tych, które prezydent Sarkozy i premier Berlusconi uczynili dla potrzeb walki wyborczej. To powinno podkreślić fakt, że państwa członkowskie nie zdołały wdrożyć unijnych zasad dotyczących migracji. I na koniec Komisja musi zbadać zarzuty dotyczące 61 migrantów, których pozostawiono na śmierć, pomimo iż nawiązali oni kontakt z włoską strażą przybrzeżną, okrętem NATO i wojskowym helikopterem. Wszelkie organy, które złamały międzynarodowe prawo morskie i humanitarne muszą złożyć wyjaśnienia.
Cornelia Ernst
(DE) Pani Przewodnicząca, Panie i Panowie! Myślę, że teraz musimy przejść do sedna tej sprawy. Nie potrzebujemy nowego przepisu dotyczącego tymczasowego czy innego rodzaju przywrócenia kontroli granicznych - ani teraz, ani w przyszłości. Musimy za to pojąć, że swoboda poruszania się - a takie jest przecież przesłanie Unii Europejskiej - jest czymś, czego nie można tak zwyczajnie, na zawołanie, znieść lub obejść. Jest to prawo obywatelskie, którego nie można zwyczajnie zrelatywizować.
Czy chcą Państwo wiedzieć, co naprawdę mnie drażni? Tak wiele słyszymy o solidarności. A któż mówi o solidarności z tymi krajami Afryki, które muszą teraz przyjmować setki tysięcy uchodźców i będą nadal to robić, bez wielkiej dyskusji? A czy ktokolwiek mówi o solidarności z ludźmi, którzy uciekają przed wojną i przybywają tu, do Europy? Musimy okazać tym ludziom nieco szacunku.
Szczerze mówiąc, nie chcę omawiać żadnych zmian w systemie Schengen, ani też jakichkolwiek zasad; chciałabym, abyśmy rozsądnie uporali się z kwestią migracji raz i na zawsze. Nie osiągniemy tego, używając agencji Frontex jako narzędzia do deportowania ludzi; osiągniemy to, jeśli nasze prawo azylowe będzie demokratyczne i humanitarne. O tym właśnie powinniśmy mówić w Europie i to musi obowiązywać w całej Europie. O to właśnie powinniśmy walczyć. Takie jest nasze prawdziwe zadanie.
Véronique Mathieu
- (FR) Pani Przewodnicząca! Moje wystąpienie kieruję do Komisji i do moich kolegów posłów; chciałabym też zachęcić do jego wysłuchania Radę. Zagadnienie, z którym dziś się stykamy, ma swoje źródła w zarządzaniu strefą Schengen w 2011 roku. Strefa ta nie ogranicza się już do pięciu państw członkowskich, jak w latach osiemdziesiątych. Jest to raczej obszar, który w sposób ciągły rozszerzał się przez kilka ostatnich lat i który dziś obejmuje 25 krajów, z których trzy nie są członkami Unii Europejskiej.
Dlatego też, podobnie jak wszystkie polityki europejskie, współpraca w strefie Schengen powinna odzwierciedlać prawdziwą sytuację, do której dziś się odnosi, a która jest inna niż dziesięć lat temu. Oto kontekst, w jakim należy rozumieć propozycje rządów włoskiego i francuskiego oraz pragmatyczne i niezbędne kroki opisane dziś przez Komisję w komunikacie w sprawie imigracji. Wzajemne zaufanie pomiędzy państwami członkowskimi należącymi do strefy Schengen to z całą pewnością kamień węgielny współpracy w ramach Schengen. To zaufanie opiera się jednak na wzajemnych zobowiązaniach. Jeżeli jedna ze stron nie będzie przestrzegać swoich zobowiązań i spowoduje napływ, to cały system zawali się. Należy więc zezwolić innym państwom członkowskim, by mogły reagować na takie załamanie, przywracając tymczasowe i ściśle regulowane kontrole graniczne. Takie działanie równałoby się wyraźnemu apelowi do tych państw członkowskich, które są odpowiedzialne za takie załamanie, abyskuteczniej kontrolowały swoje granice zewnętrzne.
Ponadto proponowane przez Komisję środki byłyby w znacznej mierze zgodne z duchem układu z Schengen, ponieważ kontrole mają być przywracane tylko w ostateczności, a decyzje zapadać na szczeblu europejskim, a nie międzyrządowym. Środki te będą siłą rzeczy powiązane ze wszystkimi innymi długoterminowymi narzędziami proponowanymi w ramach przygotowań do wprowadzenia wspólnej polityki migracyjnej. Wzmocnienie agencji Frontex i okazywanie większej solidarności są szczególnie istotne - i na tej sprawie zakończę - z punktu widzenia udzielania wsparcia państwom członkowskim położonym na naszych granicach zewnętrznych. Sytuacja, która ma miejsce w ostatnich latach w regionie Morza Śródziemnego przyczynia się tylko do ujawnienia niedociągnięć w dorobku Schengen.
Na przestrzeni kilku tygodni imigranci z sąsiednich krajów śródziemnomorskich zaczęli stanowić znaczący procent rocznego napływu imigrantów do Francji. Ten dorobek nie jest niezmienny; należy natomiast pracować nad jego rozwojem. Mam nadzieję, że ten projekt zostanie szybko przyjęty w celu zagwarantowania jak najszybszego lepszego zarządzania naszą strefą Schengen i w ten sposób zapewnienia bezpieczeństwa naszych wspólnych granic zewnętrznych.
Ioan Enciu
(RO) Pani Przewodnicząca! Nadzwyczajne przepływy migracyjne, takie jak ten biorący swój początek na południowych wybrzeżach Morza Śródziemnego, nie mogą stwarzać zagrożenia dla strefy Schengen. Komisji Europejskiej nie wolno propagować pomysłów niektórych państw członkowskich, które podają to w wątpliwość. Rola Komisji polega na ochronie strefy Schengen poprzez promowanie europejskich rozwiązań, o których mowa w dorobku Schengen. W procesie zarządzania strefą Schengen państwa członkowskie muszą okazywać solidarność. Rada musi również współuczestniczyć we wzmacnianiu strefy Schengen, wyrażając natychmiastową aprobatę, dzięki której Rumunia i Bułgaria będą mogły przyłączyć się do tej strefy. Te tak zwane problemy ze strefą Schengen są zmyślone i nie mają nic wspólnego ze swobodą poruszania się po terytorium Unii Europejskiej, lecz z niezdolnością bądź niechęcią niektórych państw do stawienia czoła trudnościom związanym z imigracją poza Unią Europejską. Rozwiązanie na przyszłość polega na ulepszeniu europejskiego systemu zarządzania migracją, ukończeniu procesu budowy Wspólnego Europejskiego Systemu Azylowego, czyli ram prawnych dotyczących nielegalnej i legalnej migracji oraz wzmocnieniu roli agencji Frontex.
Salvatore Iacolino
(IT) Pani Przewodnicząca! W ostatnich tygodniach masowe przepływy migrantów wywołały wśród obywateli Europy obawę i różne reakcje.
Niektóre państwa członkowskie zajęły takie stanowisko, z którego wynika, że kwestię przepływów migracyjnych należy traktować bardzo poważnie.
System Schengen jest teraz ugruntowanym atutem europejskiej cywilizacji i w związku z tym trzeba go chronić i utrzymywać. Nie oznacza to, że wykluczone jest rozwiązanie w postaci tymczasowego przywrócenia, na określonych warunkach, kontroli granicznych. Dlatego też z zadowoleniem przyjmujemy mechanizmy kompensacyjne oparte na podejściu unijnym, które mają w każdym przypadku zapewnić stosowanie zasad strefy Schengen zgodnie z oczekiwaniami zainteresowanych obywateli.
Na takim założeniu opiera się cenny wniosek Komisji z 4 maja 2011 r., dzięki któremu w strefie Schengen wprowadzona zostanie większa elastyczność i koordynacja, co pozwoli na bardziej zorganizowane zarządzanie wewnętrznymi przepływami migracyjnymi. Celem tego wniosku jest wzmocnione zarządzanie, któremu w chwilach szczególnie dotkliwego kryzysu musi się oczywiście poświęcać należytą uwagę.
Ze szczególnym zainteresowaniem słuchałem zarówno tu, w Brukseli, jak i w Palermo, wypowiedzi przewodniczącego Barroso w sprawie regionalnych polityk ochrony Sycylii i Lampedusy, gdzie wciąż do brzegów przybijają łodzie, które w przeciwnym razie znalazłyby się na łasce szalejącego morza, które pochłonęłoby więcej ofiar. Pani Przewodnicząca! Musimy nadal brać to pod uwagę.
Sylvie Guillaume
(FR) Pani Przewodnicząca! W trakcie tych tak ważnych debat nad kwestiami migracji musimy za wszelką cenę unikać pułapki oportunistycznych oświadczeń panów Sarkozy'ego i Berlusconiego o układach z Schengen. Wykorzystywanie Europy i przepływów migracyjnych jako worków bokserskich, przy jednoczesnym przytaczaniu populistycznych argumentów skrajnej prawicy to dla niektórych europejskich rządów bardzo wygodny sposób na zamaskowanie ich błędów w polityce gospodarczej i społecznej szczebla krajowego.
Próby podważenia swobodnego przepływu, namacalnego osiągnięcia integracji europejskiej, zakrawają dziś na manipulację i są niebezpieczne. Z jednej strony komentatorzy twierdzą, że Komisja wzięła stronę Francji i Włoch, a z drugiej dziś przewodniczący Barroso mówi nam, że nie zamierza być po stronie populistycznych państw członkowskich. Które z tych twierdzeń jest prawdziwe?
W komunikacie z 4 maja jest mowa nie tylko o przywracaniu kontroli na granicach wewnętrznych, ale też o wielu innych zagadnieniach, takich jak walka z handlem ludźmi, legalna imigracja, przesiedlanie uchodźców, azyl i tak dalej. To są prawdziwe tematy! Problem polega na tym, że w komunikacie tym znalazły się jedynie połowiczne rozwiązania.
Pani Komisarz Malmström! Wydaje się, że chce Pani przywrócić podejście wspólnotowe, co jest bardzo istotne. Niech więc Pani tak uczyni! Zachęcam Panią! Potrzebujemy więcej Europy i więcej integracji tam, gdzie dla państw członkowskich pojawia się pokusa, by chronić wyłącznie własne interesy.
(Oklaski)
Georgios Papanikolaou
- (EL) Pani Przewodnicząca! W dniu 2 lipca 1990 r., zaledwie parę dni po podpisaniu konwencji wykonawczej do układu z Schengen, tygodnik "Time” opublikował artykuł, który zaczynał się tak: "Marzenie o wolnej od granic Europie jest o krok bliższe spełnienia”, a kończył się następująco: "w celu zwalczania ewentualnego wzrostu niedozwolonego handlu narkotykami, działań terrorystycznych i nielegalnej imigracji, kontrole na zewnętrznych granicach Schengenlandu będą ściślejsze”.
Przytoczone słowa zostały napisane 21 lat temu i, jak to powiedział przewodniczący Komisji, to jest dokładnie to, do czego wzywa się nas dziś: aby to marzenie mogło żyć i aby zaostrzyć kontrole na granicach Włoch Grecji i na wszystkich granicach południowej Europy, ponieważ południowe granice zjednoczonej Europy są także granicami innych państw - na przykład Niemiec, Francji i Belgii. Aby postępować zgodnie z zasadami solidarności i wzajemności, dzięki którym ta Europa może żyć, musimy dokonać rewizji wszystkiego, co zdaje się nie przynosić pożądanych efektów, zrewidować umowę Dublin II, o czym już dyskutowaliśmy w Parlamencie, i dzielić ciężary, które każde państwo członkowskie musi ponosić sprawiedliwie, tak abyśmy wszyscy mogli przyczynić się do tego, by to marzenie żyło.
David-Maria Sassoli
- (IT) Pani Przewodnicząca! Kwestionowanie Schengen równa się, naszym zdaniem, kwestionowaniu Europy. Jeśli Europa ma być jeszcze słabsza, jak tego chcą prawicowe rządy, będzie nas to coraz częściej skłaniać, abyśmy - jak to uczynił minister spraw wewnętrznych Włoch, Roberto Maroni - zadawali sobie pytanie, czy pozostawanie w Europie ma jeszcze sens.
Odpowiedzią jest jednak większe zaangażowanie mechanizmów UE. Krótko mówiąc, potrzebujemy więcej Europy, a nie mniej Europy, a Komisja musi wypowiadać się z większą mocą. Swoje najlepsze oblicze Europa ukazała w niedzielną noc, gdy to w nadzwyczajnym łańcuchu ludzkiej solidarności mieszkańcy Lampedusy uratowali 500 rozbitków zmierzających ku pewnej śmierci. Najgorszą rzeczą, jaką mogła zrobić Europa - jeśli potwierdzą się doniesienia dziennika "The Guardian” - będzie brak działania ze strony sił zbrojnych NATO, by ratować dryfujących mężczyzn, kobiety i dzieci.
Pani Komisarz Malmström! Jeśli mamy pewność, którą z tych rzeczy wybieramy, to w trakcie Rady Europejskiej w czerwcu Komisja będzie musiała przekonać państwa członkowskie do sformułowania europejskiej polityki imigracyjnej, ponieważ Europa à la carte będzie równoznaczna z krachem europejskiego marzenia.
Wim van de Camp
- (NL) Pani Przewodnicząca! W czerwcu 2009 roku zostałem wybrany przez obywateli Europy do Parlamentu Europejskiego. Nie zostałem wybrany do parlamentu reprezentującego instytucje ani też do parlamentu reprezentującego poszczególne państwa członkowskie. Podkreślam to, ponieważ obywatele Europy mają wiele pytań odnośnie do Schengen. Nie ma to nic wspólnego z populizmem ani też z obawami. Dotyczy za to pytań, które budzą troskę obywateli Europy: jak radzimy sobie z Schengen? W tej chwili zadawane jest wiele pytań w tej sprawie i dlatego też zwracam na to Państwa uwagę.
Oczywiście jeśli przewodniczący Komisji powie, że musimy stać na straży zasady swobodnego przepływu osób, to ja to poprę. Nie można pozwolić, aby 502 miliony Europejczyków stały się zakładnikami 25 tysięcy Tunezyjczyków, ale te pytania nie stracą aktualności i poparcie społeczne dla Schengen w Europie ucierpi. Oto dlaczego mogę się również zgodzić na ustalenia dotyczące tymczasowego przywracania kontroli granicznych, jak to sugerował mój kolega poseł Iacolino. Wiem bardzo dobrze, że przy pierwszej próbie nie uda nam się w pełni wprowadzić w życie idei podziału ciężarów.
Wreszcie, Pani Przewodnicząca, jeszcze jedno pytanie: jaki jest stan rzeczy, jeśli chodzi o rozpoczęcie funkcjonowania Europejskiego Urzędu Wsparcia w dziedzinie Azylu na Malcie? Słyszałem, że wciąż jeszcze jest możliwość rozpoczęcia przez niego pracy. Być może Pani Komisarz raz jeszcze mogłaby poinformować, kiedy naprawdę ten urząd będzie należycie działać.
Carmen Romero López
(ES) Pani Przewodnicząca, Pani Komisarz Malmström! Problem z komunikatem, który przedstawiła Komisja, jest taki, że ten komunikat nie jest w chwili obecnej wiarygodny w odniesieniu do problemów o charakterze krótkoterminowym, wynikających z poruszanej tu sprawy, a nawet do nadzwyczajnych rozwiązań, które Unia Europejska powinna w tej chwili wprowadzić.
Niestety Komisja dowiodła, że jest bardzo słaba, ponieważ nie da się uszczęśliwić wszystkich. Nie można uszczęśliwić prezydenta Sarkozy'ego i premiera Berlusconiego z jednej strony, a z drugiej wprowadzić długoterminowej wspólnej polityki azylowej i imigracyjnej. Nie można do takiego komunikatu wprowadzać wieloznacznych sformułowań, świadczących że jest to polityka, która nie stanowi zdecydowanej odpowiedzi na sytuację, której doświadczamy.
Przewodniczący Barroso nie wyświadcza Państwu wielkiej przysługi mówiąc, że robią Państwo wszystko, co możliwe, by znaleźć równowagę, ponieważ tu nie chodzi o znalezienie równowagi. Tu chodzi o to, by sprostać sytuacji kryzysowej takiej jak ta, z którą teraz się stykamy. Chodzi o dostęp do źródeł finansowania i o wypracowanie odpowiedniej umowy pomiędzy państwami członkowskimi w sprawie wspólnej polityki azylowej, Europejskiego Urzędu Wsparcia w dziedzinie Azylu oraz wszystkich wyzwań, wobec których stoimy. Tam nie ma nic na ten temat.
Jak mogą Państwo mówić o programach współpracy regionalnej z państwami trzecimi, gdy na oczach demokratów z Tunezji i Libii zamykamy granice naszych krajów? Czy można o tym mówić? Nie możemy wyrażać się dwuznacznie. Mamy do czynienia ze sprawami na tyle poważnymi, że Pani powinna także podejść do nich poważnie, Pani Komisarz Malmström.
Hubert Pirker
- (DE) Pani Przewodnicząca! Uważam, że ta debata nad przywróceniem kontroli granicznych i zmianą mechanizmu Schengen jest całkowicie przesadzona i zbyteczna. Ponadto zorganizowaliśmy tę debatę tylko dlatego, że premier Berlusconi i prezydent Sarkozy myśleli tylko o swoich interesach narodowych i działali jak populiści zagrażając, że ponownie wprowadzą kontrole na granicach pomiędzy poszczególnymi państwami członkowskimi z powodu migrantów z Afryki Północnej.
Byłem również zdumiony - i muszę to jasno powiedzieć - tym, jak szybko José Manuel Barroso, przewodniczący Komisji, wszczął debatę zamiast przyjąć europejskie podejście naprawcze. Schengen to ogromne osiągnięcie. Schengen to symbol Europy i doskonałe połączenie swobody podróżowania, otwartych granic i bezpieczeństwa. W żadnym razie nie wolno kwestionować Schengen. Mamy już możliwość przywracania w szczególnych przypadkach kontroli na ograniczony okres i na ograniczonym terytorium, gdzie występuje poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa wewnętrznego.
Wobec tego nie potrzebujemy debaty w sprawie Schengen. Tym, czego potrzebujemy zamiast niej, jest dyskusja o środkach na rzecz takiego wzmocnienia agencji Frontex, które zapewni jak największe bezpieczeństwo na granicach zewnętrznych Unii Europejskiej, zabezpieczając w ten sposób swobodę poruszania się oraz dyskusja o szybkich procedurach azylowych i kontrolowanej migracji, o współpracy na rzecz zaradzenia przyczynom migracji oraz w sprawie umów o readmisji.
Jestem szczęśliwy, że mogę zgodzić się z propozycjami pani komisarz Malmström w tej sprawie - a jej propozycje są bardzo rozległe - i zachęcić Komisję, by raczej podążała śladem Parlamentu, a nie ścieżką, jaką obrali niektórzy przedstawiciele Rady.
Stavros Lambrinidis
(EL) Pani Przewodnicząca, Pani Komisarz! W czasie, gdy podstawowe zasady spójności i solidarności w UE są obiektami ataków politycznych ze wszystkich stron, a zwłaszcza ze strony ruchów neonacjonalistycznych - a wszyscy wiemy, z kim mamy tu do czynienia - Komisja powinna, moim zdaniem, uczynić swoją stałą powinnością rozprawianie się z każdym, kto atakuje symbole politycznej jedności Europy.
Przecież jesteśmy tu właśnie dlatego, że tego nie zrobiła. Pozwoliła, aby pod presją niektórych państw członkowskich rozgorzała dyskusja w sprawie kamienia węgielnego tożsamości europejskiej: Schengen. Jednak - także z prawnego punktu widzenia - wniosek Komisji stoi w sprzeczności z art. 78 i art. 80 konwencji. Zgodnie z wyraźnym zapisem konwencji, gdy któreś z państw członkowskich znajduje się pod silną presją z powodu imigracji, Europa musi okazywać wsparcie i solidarność. Ponowne wprowadzenie kontroli granicznych to nie solidarność, to kara. Nie prowadzi do sprawiedliwego rozłożenia ciężaru presji na granice zewnętrzne, na przykład poprzez wzmocnienie agencji Frontex; prowadzi za to do nałożenia na państwa członkowskie jeszcze większych obciążeń. Innymi słowy, Komisjo, nie jest to "dzielenie ciężaru”, lecz rażący przykład "spychania ciężaru”. Państwo, czyli Komisja, pozwolili, aby ta debata doszła do skutku i muszą ją przerwać - właśnie tu i teraz.
Kinga Gál
(HU) Pani Przewodnicząca, Panie Przewodniczący Barroso, Pani Komisarz, Pani Minister Győri! System Schengen to jeden z najbardziej namacalnych elementów dorobku Unii Europejskiej. Gdyby spytać obywateli Europy, to jako ważną dla nich w Unii Europejskiej rzecz wymieniliby swobodny przepływ bez kontroli granicznych. Oto dlaczego zachowanie tego systemu jest tak ważne i dlaczego tak ważne jest, by robić wszystko, aby utrzymać swobodny przepływ naszych obywateli i Europę bez granic. To musi pozostać naszym pierwszorzędnym celem.
Te wartości, nasz dorobek, wymagają ochrony zwłaszcza wtedy, gdy się je podważa. Dziś wyzwaniem jest gwałtowne nasilenie migracji i wzrost liczby uchodźców. Aby jednak stawić czoła tym wyzwaniom, potrzebujemy konkretnych propozycji i rozwiązań.
Powinniśmy zacząć od oddzielenia i rozjaśnienia tej sprawy, co oznacza, że oddzielimy kwestię uchodźców od kwestii nielegalnej imigracji, że będziemy robić użytek z obowiązujących nas zasad, takich jak solidarność i współpraca, które mogą posłużyć nam za fundament, a także że będziemy używać naszych istniejących instytucji, takich jak Frontex, lub obowiązujących nas przepisów.
Z zadowoleniem przyjmuję stanowisko Węgier oraz stanowisko pani Minister Győri, a także słowa przewodniczącego Barroso, który powiedział, że cel polega na umocnieniu systemu Schengen i właściwego nim zarządzania, a nie na odejściu od niego.
Vilija Blinkevičiute
(LT) Pani Przewodnicząca! W pierwszej kolejności chciałabym podkreślić, że rozwiązanie pojawiających się problemów dotyczących migracji powinno pozostawać w zakresie układu z Schengen. Obecnie w dorobku Schengen przewidziane są możliwości tymczasowego przywracania ochrony granic wewnętrznych w przypadku pojawienia się zagrożeń dla porządku publicznego i bezpieczeństwa; te postanowienia są naprawdę całkowicie wystarczające. Dlatego też być może Komisja mogłaby szczegółowo opisać dodatkowe przypadki przedstawione w swoim komunikacie w sprawie migracji umożliwiające tymczasowe wprowadzenie kontroli granicznych, które w komunikacie opisane zostały w bardzo abstrakcyjny sposób, a których obszar tematyczny również jest słabo określony. Czy to oznacza, że Komisja Europejska ulega przywódcom dwóch największych państw członkowskich Unii Europejskiej i ma zamiar zniszczyć jedną z największych unijnych wartości: strefę wolności i swobodnego przepływu? Chciałabym również skomentować treść komunikatu, ponieważ wygląda na to, że komunikat ten został napisany wyłącznie z myślą o tym przypadku, kiedy mamy do czynienia z nasilonym przepływem migracyjnym z krajów Afryki Północnej. Czy Komisja nie uważa, że dokument nazywany komunikatem w sprawie migracji powinien być sformułowany znacznie szerzej pod względem treści i zawartości?
Nadja Hirsch
(DE) Pani Przewodnicząca! Po raz pierwszy zniesiono granice w Niemczech i Austrii i wreszcie mamy możliwość swobodnego przepływu pracowników z krajów Europy Wschodniej. Z jednej strony obalamy granice, a z drugiej próbują Państwo raz jeszcze budować bariery.
Uważam za nie do przyjęcia, że dwa państwa członkowskie i dwóch jegomości, którzy pragną wyrobić sobie nazwiska, zdołało doprowadzić do ponownej dyskusji nad przywróceniem kontroli granicznych. Nie ma powrotu do tej tematyki i nie możemy pozwolić sobie, aby ta dyskusja poświęcona jednostkowej sprawie wywarła na nas presję. Problemu uchodźców nie da się automatycznie rozwiązać powracając do systemu kontroli granicznych. Proszę mi wybaczyć. Ci ludzie ryzykowali życie, zdążając do Europy; uda im się też ominąć przejścia graniczne. Jedynymi, którzy skorzystają na przywróceniu kontroli granicznych, będą handlarze ludźmi, ponieważ uchodźcy będą musieli znaleźć nowe sposoby na przekraczanie granic, dając handlarzom ludźmi nowe źródła dochodu.
Nie mogę pogodzić się z tym, że poważnie zastanawiamy się nad tą sprawą, i apeluję do Komisji, by w tym wypadku nie uznawała kompromisów.
Ulrike Lunacek
(DE) Pani Przewodnicząca! Cieszę się, że ze wszystkich stron tej sali, w tym ze strony Grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów), do której należą też panowie Sarkozy i Berlusconi, płyną wyraźne zapewnienia, że nowe zasady nie są konieczne i że nie trzeba zmieniać układu z Schengen, lecz że potrzebne jest coś innego, a mianowicie wspólna polityka azylowa i migracyjna, która zasługiwałaby na swoją nazwę. Pani Komisarz Malmström! Wzywam Panią ponadto, aby podjęła Pani działania i wyraźnie dała do zrozumienia, że umowa Dublin II wymaga zmiany, która ułatwiłaby okazywanie w Europie prawdziwej solidarności w związku z kwestiami dotyczącymi azylu oraz aby pokazała Pani, że nasz kontynent jest spójnym podmiotem, a krajów leżących przy granicach zewnętrznych nie można pozostawić sobie samym.
Warto jednak działać ostrożnie. Same Włochy mogą oczywiście przyjąć na siebie odpowiedzialność za to i muszą tak uczynić. Minister spraw wewnętrznych taki jak Roberto Maroni, który sam należy do partii Lega Nord, musi wyraźnie stwierdzić, że ci ludzie są uchodźcami, których praw należy przestrzegać i że w tym kontekście należy podjąć właściwe działania. My w Europie musimy chronić nie tylko pieniądze i banki, ale też uchodźców, i dlatego nie potrzebujemy nowych uregulowań dotyczących Schengen, lecz raczej takiej polityki azylowej i migracyjnej, w której naprawdę będzie miejsce na poszanowanie godności ludzkiej.
Kyriacos Triantaphyllides
Pani Przewodnicząca! W ciągu ostatnich kilku miesięcy Komisja działała dosyć szybko i opublikowała dwa ważne komunikaty, których celem jest natychmiastowe stawienie czoła wyzwaniom istniejącym od czasu, gdy wybuchła jaśminowa rewolucja w Tunezji.
Przedstawiono szereg politycznych rozwiązań i Parlament już wypowiedział się na ich temat, aby dać Komisji wskazówki do przygotowania konkretnych wniosków ustawodawczych.
W komunikacie w sprawie migracji Komisja odnosi się do zagadnień kontroli na granicach zewnętrznych, zarządzania strefą Schengen i mobilności zorganizowanej. Dlaczego nie znalazła się w nim żadna wyraźna wzmianka o podziale obciążeń? W komunikacie jest mowa o projekcie pilotażowym dotyczącym przesiedlania uchodźców na Malcie, ale wprowadzono tam pojęcia projektu pilotażowego dotyczącego przemieszczania nielegalnych imigrantów lub osób ubiegających się o azyl - i to pomimo powtarzających się apeli o stworzenie systemu podziału obciążeń ze strony różnych państw członkowskich i posłów do Parlamentu.
Dlaczego Komisja nie przedstawia w tej sprawie konkretnej propozycji? Mówimy o europejskim obszarze swobody przemieszczania się; mówimy o wspólnym europejskim systemie azylowym. Kiedy zamierzają Państwo poprzeć czynami ideę europejskiej solidarności?
Morten Messerschmidt
- (DA) Pani Przewodnicząca! Pragnę odnieść się do złożonego przez Komisję wniosku dotyczącego wzmocnienia kontroli na granicach zewnętrznych. Nie jest on niestety zbyt zadowalający, ponieważ w czasie gdy jesteśmy świadkami, jak kilka państw członkowskich realizuje nierozważną politykę imigracyjną, w ramach której wielka liczba obcokrajowców uzyskuje prawo do legalnego pobytu w UE i gdy brak kontroli granicznych umożliwia ludziom swobodne przemieszczanie się przez granice, istnieje potrzeba wprowadzenia na stałe wzmocnionej kontroli granic pomiędzy państwami członkowskimi UE. Odnosząc się do ciągłego poruszania sprawy solidarności, chciałbym również wyrazić swoje zaskoczenie tym, że od państw członkowskich takich jak na przykład Dania, które skutecznie zaostrzyły swoją politykę imigracyjną, oczekuje się, że okażą wielką solidarność z krajami, którym się to nie udało. Rozsądne byłoby zezwolenie krajom na to, by dały wyraz swej suwerenności państwowej przez określenie własnej polityki imigracyjnej, co pozwoliłoby im także zbierać owoce swojej pracy.
Andreas Mölzer
- (DE) Pani Przewodnicząca! Tylko około 3 tysięcy tunezyjskich uchodźców zatrzymanych na Lampeduzie to osoby rzeczywiście starające się o azyl, podczas gdy 20 tysięcy lub więcej to migranci z przyczyn ekonomicznych. Dopóki Unia Europejska będzie wzbraniała się przyznać, że nie zdoła pomieścić wszystkich migrantów z przyczyn ekonomicznych ze wszystkich możliwych części świata, będą do nas przybywać kolejne ich setki tysięcy. Jeśli będą podejmowane takie działania, jak masowe amnestie dla nielegalnych imigrantów, lub jeżeli układ z Schengen będzie łamany poprzez wykorzystanie wiz turystycznych, to nieuchronnym skutkiem tego będzie wiele tysięcy następnych uchodźców. To zagraża całemu systemowi Schengen.
Grecja, Włochy i Malta naturalnie nie są w stanie zabezpieczyć swoich granic zewnętrznych, a nowi członkowie grupy Schengen po przystąpieniu często przestają dokładać starań na dotychczasowym poziomie. Zewnętrzne granice Unii są bardziej dziurawe niż ser szwajcarski, a często też ulegają osłabieniu od wewnątrz. Tymczasowe kontrole nie wystarczą. Unia Europejska musi rozbudować Frontex tak, by stał się prawdziwą agencją ochrony granic. Jeśli żaden z tych środków nie przyniesie rezultatów, to wtedy w sposób nieunikniony to czy inne państwo wystąpi z pomysłem wycofania się z układu z Schengen.
Andrey Kovatchev
- (BG) Pani Przewodnicząca! Dziś musimy odpowiedzieć na pytanie o to, w jaki sposób należy zachować i znaleźć równowagę pomiędzy naszymi podstawowymi wartościami: wolnością, solidarnością, sprawiedliwością, a z drugiej strony - bezpieczeństwem. Przy wielu okazjach wspominano, że za granice zewnętrzne są odpowiedzialne wspólnie wszystkie państwa członkowskie. Powstrzymajmy się od tworzenia niepotrzebnych przeszkód pomiędzy nami. Nie pozwólmy też, by obecna sytuacja znalazła się w książkach historycznych jako zły przykład integracji europejskiej. Oczywiście z zadowoleniem przyjmuję, że agencja Frontex otrzymała większą rolę oraz dodatkowe zasoby ludzkie i materialne, a także wzmocnienie mechanizmu oceny Schengen, lecz nie cieszą mnie nowe wymogi narzucone Bułgarii i Rumunii oraz utrudnianie im drogi do członkostwa.
Pani Minister Győri! Prosimy, aby po tym, jak Bułgaria i Rumunia spełniły wszystkie potrzebne do członkostwa kryteria techniczne, co było przedmiotem oceny ekspertów Rady, powiedziała nam Pani, jakie jest stanowisko Rady w sprawie ram czasowych przystąpienia Bułgarii i Rumunii, i czy dyskusja w tej sprawie toczy się w Radzie. Skoro mają obowiązywać nowe reguły, to muszą one być ważne dla każdego i nie stanowić środka do realizacji celów politycznych, lecz do doskonalenia ochrony naszych granic w oparciu o obecny system. Z perspektywy polityki zagranicznej uważam, że nasza polityka dobrego sąsiedztwa musi być powiązana z wypełnianiem przez odpowiednie rządy podjętych przez nie w stosunku do ich obywateli zobowiązań dotyczących readmisji.
Ulrike Rodust
(DE) Pani Przewodnicząca! Otwarte granice to dla Europy ważny symbol. Chciałabym zwrócić Państwa uwagę na inny problem. Pochodzę z północnych Niemiec i dlatego szczególnie ważna dla mnie jest granica niemiecko-duńska. Prawicowa, populistyczna Duńska Partia Ludowa próbuje zmusić duński rząd do przywrócenia kontroli granicznych. Jaki jest tego powód? To obawa przed osobami z Rumunii i Bułgarii. To skandaliczne. Prawicowi populiści szybko rosną w siłę i stanowią dla Europy prawdziwe niebezpieczeństwo. Musimy mieć oczywiście środki ochrony przed nieokiełznaną przestępczością - i nasze organy bezpieczeństwa już znalazły skuteczne alternatywy dla kontroli paszportowych.
Bardzo mnie zasmuca to, że jedno z naszych najważniejszych europejskich osiągnięć może zostać zagrożone. Powodzenie Unii w propagowaniu pokoju i wolności nie ma sobie równych w historii, lecz teraz sukces ten narażony jest na potężny atak. Wzywam duński rząd, aby nie pozwolił prawicowym populistom dyktować sobie warunków.
Anna Maria Corazza Bildt
Pani Przewodnicząca! Swoboda poruszania się to kamień węgielny integracji europejskiej. Nie otwierajmy puszki Pandory, dokonując rewizji Schengen. Nie róbmy kroku wstecz w kwestii naszych zasad. Możliwość wprowadzenia kontroli granicznych już istnieje. Ich przywracanie powinno być tymczasowe, następować w wyjątkowych warunkach i być traktowane jako ostateczność. Potrzebujemy wspólnego podejścia, dalekowzroczności, do której wzywa Komisja, by móc odpowiedzieć na obawy obywateli dotyczące bezpieczeństwa. Musimy pracować nad wprowadzeniem do 2012 roku wspólnej polityki azylowej, wspólnej polityki migracyjnej oraz ułatwieniem legalnej imigracji w celu podjęcia pracy, a równocześnie walczyć z nielegalną imigracją.
Należy znieść krótkoterminowe procedury, które utrudniają przesiedlanie. Tak, musimy wyrazić naszą solidarność z najbardziej narażonymi na napływ osób państwami członkowskimi, ale w pierwszej kolejności naszą solidarność powinniśmy okazywać ludziom, którzy uciekają przed tragedią. Godność imigrantów, ludzi uciekających ze swojego kraju, musi z powrotem znaleźć się w centrum europejskiej debaty.
Robert Goebbels
- (FR) Pani Przewodnicząca! Jestem ciekaw, czy demagodzy z Rzymu i Paryża i ich kohorty tu, w Parlamencie Europejskim, zdają sobie sprawę, co tak naprawdę pociąga za sobą ich apel o przywrócenie kontroli na granicach wewnętrznych. Ponad milion obywateli Europy pracuje w krajach innych niż ich własny. Przekraczając granicę z Luksemburgiem, przybywa tam codziennie sto pięćdziesiąt tysięcy osób. Czy chcą Państwo poddać ich kontrolom granicznym? Tego lata w podróż wybiorą się dziesiątki milionów Europejczyków. Czy panowie Berlusconi i Sarkozy chcą objąć ich kontrolami granicznymi? Sam przewodniczący Barroso powiedział: co roku wewnątrz strefy Schengen ludzie wyruszają w podróż ponad 1,25 miliarda razy. Czy chcą Państwo objąć ich kontrolami granicznymi?
Pani Komisarz Malmström! Zostawmy Schengen tak jak jest. Raz jeszcze przeczytajmy traktaty, przeczytajmy artykuły 67 i 78. Tam wszystko jest. Nie ma potrzeby, by opracowywać coś nowego; trzymajmy się układu z Schengen i swobodnego przepływu obywateli. W przeciwnym razie będziemy odpowiedzialni za ich bunt.
Jens Rohde
(DE) Pani Przewodnicząca! Poseł Schulz opuścił nas, ale cieszę się, że on i pani poseł Rodust jasno powiedzieli, że pomysł przywrócenia kontroli granicznych nie jest elementem polityki socjaldemokratów. Jednak przed dwoma laty, w trakcie kampanii wyborczej do Parlamentu Europejskiego, głównym postulatem duńskich socjaldemokratów było ponowne zamknięcie granic. Nie mówię tu o prawicowych populistach. Zarówno Anker Jørgensen, jak i przewodnicząca partii Helle Thorning-Schmidt byli tego zwolennikami. Mają Państwo absolutną słuszność, to jest populizm. Stąd też jedno ważne pytanie do Komisji brzmi: czy jakiś kraj może przywrócić kontrole graniczne i nadal pozostać w Unii Schengen, z dostępem do systemu informacyjnego itp., czy jest to sytuacja albo-albo? To pytanie jest ważne dla duńskiej debaty i dlatego proszę o jasną odpowiedź.
Mario Mauro
(IT) Pani Przewodnicząca, Panie i Panowie! Zauważyłem, że dla ratowania Schengen wielu chciałoby zaproponować rozwiązanie w postaci wydalenia z Europy panów Berlusconiego i Sarkozy'ego.
Uważam, że wystarczyłoby i byłoby prościej wzmocnić Frontex, co oznacza wzmocnienie bezpieczeństwa na zewnętrznych granicach UE. Chciałbym przypomnieć wszystkim, że właśnie teraz wiele rządów uchyla się od obowiązku solidarności poprzez brak uczestnictwa w agencji Frontex.
Oprócz tego czuję się zmuszony, by powiedzieć o jeszcze jednej ważnej rzeczy: za kryzysem humanitarnym i problemem imigracji ukrywa się problem polityczny. Istotnie, podczas gdy wysiłek humanitarny Europy w kontekście imigracji jest bardzo duży, to zgadzam się z panią komisarz Malmström, że w wymiarze politycznym Europa jest nieobecna w stosunku do towarzyszącej temu tragedii. Potrzebujemy więcej pani komisarz Malmström i mniej baronessy Ashton; zobaczymy wtedy, że będziemy potrafili jakoś doprowadzić do poprawy trudnych warunków, w których się znaleźliśmy i zapewnić szanse na przyszłość.
Cecilia Malmström
komisarz - Pani Przewodnicząca! To jest bardzo interesująca i dobra debata nad bardzo ważnym tematem. Wcześniej była mowa, że trwa gra w ping-ponga. W tego ping-ponga grają zapewne Parlament Europejski i dwa państwa członkowskie. Proszę więc, by nie używać Komisji jako piłeczki.
Na wszystko, co odnosi się do migracji i granic, próbujemy udzielić skoordynowanej, odpowiedzialnej i spójnej odpowiedzi, ponieważ to wszystko jest ze sobą powiązane. Jeśli nie będziemy mieć kontroli granicznej, to nie będziemy mogli prowadzić polityki wizowej. Jeżeli w Unii Europejskiej nie będziemy mieć wspólnej polityki azylowej, to nie będziemy mogli udzielać wiarygodnej ochrony osobom proszącym o udzielenie azylu. Nie możemy mieć dobrze funkcjonującej legalnej migracji, jeśli nie będziemy też pracować nad integracją; nie będziemy też mogli walczyć z nielegalną imigracją, jeśli nie będziemy dysponowali właściwą i przyzwoitą polityką w zakresie powrotów i readmisji. Wobec tego aby mieć to wszystko razem, potrzebujemy wyraźnych ram oraz ram europejskich.
Dlatego też Komisja wydała przedmiotowy komunikat. Z całym szacunkiem dla wszystkich tych, którzy tak ciężko pracują w Komisji, zdradzę Państwu pewną tajemnicę. Nie potrafimy przygotować takiego komunikatu w ciągu dwóch dni. To niemożliwe. On był planowany od dawna. To nie jest odpowiedź udzielana jednemu czy dwóm prezydentom czy premierom. Jest to coś, co planowaliśmy od dłuższego czasu - i tam jest wszystko.
Ci, z którymi współpracowaliśmy na co dzień wiedzą, że od pierwszego dnia pracuję z nimi i z Radą nad realizacją wspólnego europejskiego systemu azylowego. To ciężka praca, trudna i pracujemy bardzo powoli, lecz czynimy pewne postępy. Pracujemy razem nad legalną migracją, próbujemy wzmocnić Frontex, a od czasu mojego ostatniego przesłuchania w lutym obiecuję Państwu dokument w sprawie integracji. Już w zeszłym roku zaproponowaliśmy lepsze zarządzanie strefą Schengen. To nie jest odpowiedź przeznaczona dla jednego czy dwóch premierów, którzy o coś apelują. Jest to dobrze przemyślane i przyniesie efekty w postaci kolejnych aktów prawnych i wniosków przygotowywanych z myślą o czerwcowym posiedzeniu Rady Europejskiej, którego tematem - również planowanym od dłuższego czasu - będą kwestie migracji.
Oczywiście sytuacja w Afryce Północnej i w basenie Morza Śródziemnego przynagla nas w Europie do tego, abyśmy posprzątali na własnym podwórku. Czy jest to powód do przywrócenia wewnętrznych kontroli granicznych? Nie. Oczywiście, że nie. Czy istnieje powód do działania na szczeblu europejskim? Tak. Istnieje. Do Europy przybyło około 25 tysięcy Tunezyjczyków. Przy wielu okazjach omawialiśmy tę sprawę tu, na sali plenarnej. Oczywiście każdy z nich przybywa z jakiegoś powodu, a dokładnie z takiego, że nie ma on - ponieważ bardzo często jest to mężczyzna - pracy w Tunezji. Bardzo przejmuję się tutaj losami każdego z nich, ale nie wszyscy mogą przyjechać do Europy. Znacznie lepiej byłoby, gdyby ci ludzie znaleźli sobie jakąś przyszłość w Tunezji, ponieważ nie są oni uchodźcami. W tym celu współpracujemy z władzami tunezyjskimi i Włochami, by zobaczyć, jak możemy wspierać Włochy w tworzeniu miejsc pracy i generowaniu wzrostu.
Uciekinierzy jednak napływają, a ich liczba obecnie wzrasta. W tym tygodniu z Libii przybyło wielu ludzi - obywateli państw trzecich, a nawet Libijczyków - i może być ich jeszcze więcej. Ci ludzie z całą pewnością stanowią powód do podjęcia działań na szczeblu europejskim i do okazywania solidarności. Komisja zaprosiła wszystkie państwa członkowskie do udziału w konferencji 12 maja, w celu omówienia kwestii przesiedlania i przedłużenia realizowanego na Malcie projektu, którego celem jest pomoc Malcie wobec napływu na tę wyspę tysięcy ludzi. Będzie tam również Wysoki Komisarz Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców, tak więc spróbujemy zwrócić się do państw członkowskich o przyjęcie na siebie zwiększonej odpowiedzialności za uchodźców uciekających przed narastającą w Libii przemocą, którzy są pozostawieni na pastwę losu w Tunezji i na granicy.
Wracając do Schengen, zgadzam się z Państwem - lub z większością Państwa - którzy mówią, że Schengen to fantastyczne osiągnięcie. To, że możemy podróżować z Finlandii na Maltę czy z Portugalii do Estonii, nie pokazując ani razu paszportu, to wspaniały symbol integracji europejskiej. Chcę go chronić i dalej propagować. Cieszę się, że mogę liczyć na Państwa poparcie w tej sprawie.
System ten nie jest jednak doskonały. Na długo zanim to wszystko się zaczęło wiedzieliśmy, że w tych systemach są pewne słabe punkty. Mechanizm oceny nie działa, ponieważ państwa członkowskie oceniają się wzajemnie - a to nie jest dobre rozwiązanie. Potrzebujemy europejskiego mechanizmu, w który zaangażowany będzie Parlament Europejski. W listopadzie ubiegłego roku przedstawiłam tę sprawę i pamiętam, że to plenum udzieliło mi całkiem sporego poparcia w tym zakresie.
Musimy dysponować narzędziami, dzięki którym państwa członkowskie będą skuteczniej ochraniać zewnętrzne granice Unii. Musimy wzmocnić monitoring i potrzebujemy więcej - a nie mniej - Europy. Aby więc dokonać oceny tej sytuacji i zadecydować o niezbędnych środkach, naprawdę potrzebujemy europejskiego podejścia. Wypadki minionego tygodnia tylko to potwierdzają. Niedociągnięcia nie powinny nigdy automatycznie prowadzić do ponownego wprowadzania kontroli granicznych. Należy przeprowadzić ocenę braków na wszelkie inne możliwe sposoby, takie jak udzielenie wsparcia finansowego i operacyjnego. Państwa członkowskie mogą również pomagać sobie nawzajem. Pracujemy również wspólnie z Państwem nad wzmocnieniem agencji Frontex.
Punktem wyjścia jest wzmocnienie obowiązującego prawodawstwa. Jestem przekonana, że obecne przepisy wystarczą, aby poradzić sobie z większością scenariuszy. W przypadku gdy występują różnice w interpretacji, Komisja powinna skonsultować się z państwami członkowskimi w celu wyjaśnienia przepisów. Można tego dokonać, wydając wytyczne lub zalecenia.
Istnieją szczególne okoliczności, w których może wystąpić potrzeba ponownego wprowadzenia kontroli granicznych. Taka możliwość została przewidziana dziś i w kilku przypadkach konieczność taka zaistniała - na przykład w związku ze znaczącym wydarzeniem, jak zagrożenie terrorystyczne. Może dojść do poważnego zdarzenia, w związku z którym państwa członkowskie mogą, w bardzo ściśle określonych okolicznościach, znaleźć się w takiej potrzebie. My jednak musimy wzmocnić wymiar europejski tego aspektu i uniemożliwić państwom członkowskim jednostronne podejmowanie działań. O tym właśnie mówimy.
Żyjemy w niespokojnych czasach. Wiele z tego, co się dzieje, stanowi powód do radości - w Egipcie i Tunezji - ale jest też wiele obaw. W tej sytuacji musimy zachować spokój. Musimy próbować zarządzać nią na krótką metę, ale też na dłuższą metę. Musimy wzmocnić nasze przepisy, a nie je osłabiać. Musimy wzmocnić zasady funkcjonujące w oparciu o prawo europejskie, o nasze wartości i o zobowiązania międzynarodowe. Potrzebujemy, aby europejskie przywództwo przeciwstawiało się nazbyt uproszczonym rozwiązaniom - a o niektórych z nich słyszałam tu dziś - oraz populizmowi. Potrzebujemy więcej Europy, a nie mniej.
(Oklaski)
Enikő Győri
urzędująca przewodnicząca Rady - Pani Przewodnicząca! Chciałabym również bardzo podziękować Pani za tę debatę i za wystąpienia szanownych posłów tego Parlamentu.
Pozwolę sobie zacząć od wyjaśnień dotyczących pakietu azylowego, ponieważ otrzymałam w tej sprawie bardzo konkretne pytania. Co się tyczy przedstawionych konkretnych wniosków, Rada z zadowoleniem przyjmuje rozpoczęcie dialogu trójstronnego w sprawie dyrektywy dotyczącej kwalifikowania pomiędzy Parlamentem i Radą. Jeśli chodzi o rozporządzenie dublińskie i rozporządzenie Eurodac, na poziomie technicznym odnotowano znaczący postęp.
Jednak dwie główne kwestie, które są nierozerwalnie związane z dyskusjami politycznymi, pozostają nieuregulowane. Pierwszą z nich jest zawieszenie "wjazdów” i "wyjazdów” związanych ze stosowaniem rozporządzenia dublińskiego, a drugą dostęp do organów ochrony porządku publicznego na mocy rozporządzenia Eurodac. Wiele delegacji w Radzie jest zdania, że zawieszenie związanych ze stosowaniem rozporządzenia dublińskiego przeniesień do tych państw członkowskich, które znajdują się pod praktyczną presją, oznaczałoby stworzenie złego precedensu i podważenie rozporządzenia dublińskiego. Wiele delegacji wyraziło zdecydowane życzenie, aby udostępnić bazę danych Eurodac organom ochrony porządku publicznego. Biorąc pod uwagę takie stanowiska w Radzie oraz nasze wspólne zaangażowanie w prace nad ustanowieniem wspólnego europejskiego systemu azylowego, potrzebna jest konstruktywna debata pomiędzy wszystkimi zaangażowanymi instytucjami: Radą, Parlamentem i Komisją.
Na koniec Rada z zainteresowaniem oczekuje na zrewidowane projekty Komisji dotyczące dyrektyw proceduralnych i dyrektywy dotyczącej warunków przyjmowania, która będzie gotowa, jeśli się nie mylę, na początku czerwca. Tak więc, Pani Poseł Weber, ponieważ mówiąc o pracy Rady zasugerowała Pani, że kwestionujemy i torpedujemy procedurę współdecyzji i próbujemy izolować Parlament, mam nadzieję, że moje wyjaśnienie Pani wystarczy. Oczywiście bardzo się cieszymy, że możemy podzielić się z Państwem wszystkimi informacjami i jesteśmy zdecydowani dokonać postępu w tych sprawach, które - jak myślę - są dla nas wszystkich niezmiernie ważne.
Kilka końcowych, ogólnych uwag o charakterze horyzontalnym pozwolę sobie przedstawić w moim języku ojczystym.
(HU) - Jak to podkreśliłam we wstępie, czas na wielką debatę w Radzie jeszcze nadejdzie. Wniosek Komisji został opublikowany sześć dni temu. Na dzień 12 maja zwołaliśmy specjalne posiedzenie Rady ds. Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, w trakcie którego będziemy mogli przeprowadzić dyskusję orientacyjną. Mamy nadzieję, że ta praca i debata w grupach roboczych ułatwią zadanie szefom państw i rządów, i że będą mogli oni podjąć najważniejsze decyzje polityczne w trakcie czerwcowej Rady Europejskiej.
W tej chwili więc mogę podzielić się z Państwem opinią prezydencji węgierskiej. I pozwolę sobie powtórzyć - i to nie po raz pierwszy na tej sali - że naszą podstawową filozofią jest silna Europa; silna Europa, w której myślimy przede wszystkim o ludziach.
To nasza podstawowa zasada; determinuje ona każdą naszą politykę i każdy podejmowany przez nas krok. Na tej właśnie podstawie mogę powiedzieć Państwu, jaki będzie nasz punkt wyjścia w tej tak bardzo delikatnej pod względem politycznym sprawie. Nie będziemy partnerami kogokolwiek, kto będzie próbował obalić system Schengen i zasadę swobodnego przepływu.
Przeważająca większość przedstawionych w tym Parlamencie uwag wskazuje na konieczność zachowania tego wspólnego dorobku. Pozwolę sobie zacytować słowa szanownego włoskiego posła, Salvatore Iacolino, który nazwał go "patrimonia della civilta europea”, czyli "naszym wspólnym dziedzictwem europejskim” lub pani poseł Kingi Gál, która powiedziała, że swobodny przepływ jest najbardziej namacalnym efektem jedności UE.
Prezydencja węgierska będzie przeciwstawiać się wszelkim wysiłkom w przeciwnym kierunku. Nie oznacza to jednak - i tu zgadzam się z panią komisarz Malmström - że ten system nie wymaga udoskonalenia. Od miesięcy, od lat, mamy świadomość, że ten system należy dostosować do wyzwań roku 2011; i to naturalnie można zrobić. Nikt nie chce, aby system, który stworzyliśmy razem w ciągu wielu lat pracy, rozpadł się na kawałki.
Co się zaś tyczy odtworzenia granic wewnętrznych, uważamy, że coś takiego można robić tylko w wyjątkowych sytuacjach, w przypadku nadzwyczajnych wyzwań - na wyznaczony okres i w drodze decyzji Wspólnoty. Powiedziałam to na wstępie, mówili to także komisarz Malmström i przewodniczący Barroso. Raz jeszcze powtarzam, że jest to nasz punkt wyjścia.
W których sprawach możemy nadal być partnerami, a w których być nimi nie możemy? Chcielibyśmy odróżniać tych uchodźców, którzy w myśl prawa międzynarodowego naprawdę ubiegają się o azyl. Musimy im pomagać, przez co będziemy wierni sobie i naszym wspólnym wartościom.
Jednocześnie musimy też walczyć z nielegalną migracją. Nie muszę tu przypominać, że ochrona naszych wspólnych granic, naszych zewnętrznych granic, to wspólna sprawa. Koniecznie należy wzmocnić Frontex i koniecznie trzeba zapewnić niezbędne do tego środki. Oto, nad czym wspólnie z Państwem pracujemy, mając nadzieję, że decyzję będziemy mogli podjąć w możliwie najkrótszym czasie.
Sprawa Schengen nie sprowadza się do tego, co teraz zawarto w komunikacie Komisji; sprawa rozszerzenia strefy Schengen widnieje w programie. Prezydencja węgierska wprowadza wyraźne rozgraniczenie pomiędzy tymi dwiema sprawami. Nikt nie może lekceważyć tych dwóch krajów, które zainwestowały ogromną pracę, energię i pieniądze w należyte przygotowania oraz w to, by sprostać surowym wymaganiom związanym z przystąpieniem do strefy Schengen i nikt nie może chcieć zniszczyć efektów tych wysiłków mówiąc, że w tej chwili panuje niekorzystna atmosfera.
Już w lutym w trakcie prezydencji węgierskiej przyznaliśmy, że pod względem standardów technicznych, Rumunia jest gotowa, a Bułgarii pozostało jeszcze co nieco do zrobienia. Z zadowoleniem pragnę ogłosić, że Sch-eval, Grupa Robocza ds. Oceny Schengen stwierdza teraz, że Bułgaria wykonała tę pracę.
Mam nadzieję, że zanim prezydencja węgierska dobiegnie końca, będziemy mogli oświadczyć, że zakończono przygotowania techniczne. Te dwa kraje spełniają kryteria techniczne systemu Schengen. Decyzję polityczną należało będzie podjąć, gdy państwa członkowskie będą na nią gotowe. Przeprowadziliśmy na bieżąco konsultacje ze wszystkimi zainteresowanymi stronami i próbujemy znaleźć takie rozwiązanie, które będzie do przyjęcia dla wszystkich stron, Rumunii, Bułgarii i państw członkowskich zainteresowanych mechanizmem Schengen.
I na koniec pewna uwaga: myślę, że to poseł Weber z Grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów) powiedział, że musimy bardzo ostrożnie podchodzić do realizowanej przez nas w stosunku do migrantów polityki, problemów, których doświadcza Europa i podaży siły roboczej. Do głębi się z tym zgadzam. Nie możemy zapominać, że mamy swoich własnych bezrobotnych, ale też w równej mierze powinniśmy pamiętać, że nasze europejskie społeczeństwo starzeje się i że możemy się spodziewać także problemów z niedoborem siły roboczej.
Dlatego prezydencji węgierskiej zależy na umieszczeniu w planie prac zagadnień demograficznych, dzięki czemu wszyscy będą łatwiej mogli się przekonać, które z państw członkowskich uzyskało bardzo dobre wyniki w dziedzinie polityki demograficznej i rodzinnej. Pragniemy poprawy sytuacji rodzin w Unii Europejskiej. Chcemy, aby w Europie rodziło się więcej dzieci, ponieważ każde państwo członkowskie propaguje ten cel za pomocą własnych środków - i to jest rozwiązanie problemu starzejącego się społeczeństwa, a dobrze byłoby, gdybyśmy nie musieli rozwiązywać go poprzez migrację.
Przewodnicząca
Zamykam debatę.
Oświadczenia pisemne (art. 149 Regulaminu)
Ivo Belet
na piśmie - (NL) Wraz z euro, swobodny przepływ osób w UE to jeden z głównych filarów europejskiego projektu. Nie ma żadnego powodu, aby to teraz kwestionować. Rekcja na pojawienie się tysięcy uchodźców, dosłownie wyrzucanych przez fale na południowych wybrzeżach Europy, z pewnością nie może być uważana za istotny powód do tego, byśmy mieli zacząć zamykać nasze granice wewnętrzne - nawet tymczasowo. Jedyną rozsądną odpowiedzią na to jest dokonanie w krótkim czasie zmian we wspólnej europejskiej polityce azylowej i migracyjnej. Nie możemy i nie powinniśmy siedzieć bezczynnie i pozwalać, by napływ 30 tysięcy uchodźców na wybrzeża Włoch lub Grecji podkopywał filary UE. Oczywiście Włochy słusznie zaapelowały do Europy o solidarność w pokonywaniu tego problemu. Solidarność jest rozwiązaniem. Zamykanie naszych granic, nawet tymczasowe, to reakcja paniczna, która nie przystoi przywódcom UE.
John Bufton
, na piśmie - Odpowiedzią Komisji na każde widoczne wyzwanie dla UE jest sięganie po bardziej zcentralizowane uprawnienia. W taki sam sposób, jak wtedy, gdy doskonale sprzyjał jej kryzys finansowy i zamiast przyznać się do klęski euro, skorzystała z szansy, by usprawiedliwić zarządzanie gospodarką, tak teraz obawy związane z nagłym napływem migrantów i związane z nim obciążenie niektórych krajów służą do tego, by wzywać do wzmocnienia Schengen z silniej scentralizowanym zarządzaniem. Obywatele wybierają posłów do Parlamentu Europejskiego, jako swoich rzeczników. Posłowie reprezentują kraje, z których pochodzą. Lecz kiedy w tym miejscu opowiadają się za interesami narodowymi, to takie postępowanie otrzymuje etykietkę "populistycznego”. Przewodniczący Barroso powiedział, że bycie populistą i powiewanie flagą ksenofobii zaczyna być modne. Czy on wierzy, że sama istota bycia krajem - posiadania krajowego rządu, niezależnej gospodarki i granic państwowych - jest ze swej natury zła? Czy nie można się zdobyć na odwagę, by zwyczajnie znieść Parlament i siłą przejąć Europę? Nazywając rzecz po imieniu, siejąca panikę i rozpełzająca się biurokracja jest wyrachowana i megalomańska. Proszę jednak nie myśleć, że jesteśmy tego nieświadomi. Gdybyśmy byli, to tak zwana "moda” na populizm nie rozwijałaby się. Ludzie otwierają oczy na Wasze zamiary i nadejdzie czas, że zostaniecie zdemaskowani.
Giovanni Collino
Problemu migracji, z jakim stykamy się we Włoszech i w całej Europie nie można w żadnym razie sprowadzać do rangi wyłącznie kryzysu humanitarnego, nawet jeżeli jest to najbardziej pilna sytuacja, z którą musimy sobie poradzić. My, posłowie, o których wiadomo, że są odpowiedzialni za wyrażanie woli politycznej swoich obywateli oraz za wdrażanie i ocenianie, czy wnioski obywateli są zrównoważone w dłuższej perspektywie, musimy mieć całościową wizję i musimy wiedzieć, jak bronić jej przed innymi instytucjami. W przypadku polityki imigracyjnej ta całościowa wizja ma swój początek w analizie społeczeństwa Europy, które starzeje się, chociaż proces ten przebiega raczej nierównomiernie, w zależności od państwa członkowskiego Unii. Pomiędzy liczbą urodzin a liczbą zgonów występuje poważny brak równowagi, a nasz wzrost powiązany jest również z rozmieszczeniem przestrzennym siły roboczej, które ma zapewnić rynkowi niezbędne zasoby do prowadzenia ciągłej produkcji tego, co potrzebne. Dlatego też Parlament powinien być rzecznikiem holistycznego modelu zarządzania problemem imigracji i proponować go innym instytucjom, w tym rządom państw członkowskich, czyniąc ludzi punktem centralnym strategii naprawy - przez którą rozumiem nie tylko odbudowę gospodarczą - do której potrzebni są hydraulicy, inżynierowie i budowlańcy, a także system bankowy.
Anne Delvaux
Decyzja Włoch dotycząca wydania zezwoleń na pobyt czasowy tysiącom przybywających na jej ziemię tunezyjskich imigrantów i prośba Francji o tymczasowe przywrócenie kontroli granicznych sprawiły, że strefa Schengen, jeden z najbardziej namacalnych aspektów integracji europejskiej, stała się przedmiotem wątpliwości.
Przedstawione w komunikacie Komisji z 4 maja propozycje, w tym w szczególności planowane rozszerzenie zakresu "wyjątkowych przypadków”, w których można przywrócić kontrole graniczne sprawiają, że czuję się cokolwiek zakłopotana. Z całą pewnością nie zamierzamy pozwolić, by wola dwóch szefów państw naraziła na uszczerbek jedno z największych osiągnięć Europy.
Imigracja jest wyzwaniem, które wymaga odpowiedzi o charakterze ogólnoeuropejskim, i dlatego też apeluję o ustanowienie wspólnej polityki migracyjnej. Czas, by w sposób bezpośredni zająć się tą sprawą. Mam nadzieję, że atmosfera czerwcowego szczytu europejskiego, w trakcie którego omawiany będzie ten temat, nie zostanie zmącona przez populistyczne nastroje.
Monika Flašíková Beňová
na piśmie - (SK) Chciałbym wyrazić rozczarowanie tym, że Komisja zawęża całe zagadnienie migracji do problemów w regionie śródziemnomorskim i do strefy Schengen. Sytuacja jest krytyczna. Od dawna oczekuje się, że Komisja zaproponuje jakąś ambitną strategię i że nie będzie to antyeuropejski plan przywrócenia granic państwowych. Pani komisarz Malmström słusznie podkreśla fakt, że swobodny przepływ osób przez europejskie granice to ogromny sukces i że nie wolno nam go zmarnować. Z tej perspektywy propozycja Komisji dotycząca zarządzania przepływami imigracyjnymi wydaje się niezrozumiała. W szczególności dotyczy to części, w której zezwala się na wprowadzenie w UE kontroli granicznych, nawet jeśli ma do tego dochodzić w sytuacjach kryzysowych i tymczasowo. To, że o zastosowaniu takiego środka nie może decydować państwo, lecz wyłącznie Unia, jest korzystne. Pomimo to uznaję, że tekst tej klauzuli ma przestarzały charakter i sygnalizuje niepotrzebną uległość wobec populistycznych nacisków przywódców Francji i Włoch. Nie mówimy o czymś mało znaczącym, lecz o jednej z podstawowych zasad UE, o swobodzie przemieszczania się. Nie jestem przekonana, czy powinniśmy poświęcać to osiągnięcie w związku z obecnymi trudnościami, których nastręcza nam kontrola presji migracyjnej ze strony Afryki. Moim zdaniem rolą Unii powinno być planowanie sposobów podziału presji migracyjnej z regionu śródziemnomorskiego pomiędzy państwa członkowskie oraz skuteczne zarządzanie integracją imigrantów. Komisja zaleca, aby w maju i czerwcu przyjąć wiele dokumentów dotyczących migracji. Pragnę wyrazić nadzieję, że przy pracy nad przygotowaniem tych dokumentów Komisja zachowa pewną dozę dystansu i chłodną ocenę sytuacji.
Elisabetta Gardini
Obecny kryzys polityczny w Afryce Północnej i będąca jego skutkiem migracja stanowią potwierdzenie, że potrzebne jest zdecydowane europejskie podejście do imigracji i azylu. Imigracja to wyzwanie europejskie, które wymaga nie tylko szybkich i skutecznych rozwiązań, ale też wspólnej długoterminowej strategii. Być może zapominamy, że zgodnie z najnowszymi szacunkami ONZ od marca Libię opuściło 12 360 migrantów, którzy przybyli do Włoch i na Maltę, lecz za to już 700 tysięcy osób uciekło z Libii i Tunezji z zamiarem przeprawienia się przez Morze Śródziemne. Bez wspólnego planu przyjęcia imigrantów i kontroli granicznej ryzykujemy, że dojdzie do niekontrolowanej, chaotycznej imigracji o poważnych dla całej Europy skutkach. W tym kontekście ważne jest wzmocnienie agencji Frontex, większa solidarność pomiędzy państwami członkowskimi, wprowadzenie umów w sprawie intensyfikacji kontroli granicznych, a także repatriacja nielegalnych imigrantów. Wreszcie jeśli chodzi o jakiekolwiek zmiany w systemie Schengen, decyzje takie powinny zapadać na szczeblu europejskim, a nie pozostawać w gestii któregokolwiek kraju. Nie możemy pozwolić, by najbardziej narażone na presję migracyjną kraje ponosiły ryzyko znalezienia się w jeszcze głębszej izolacji.
Kinga Göncz
Dziś jednym z najpoważniejszych wyzwań dla Europy jest pytanie, jak ma ona reagować na rewolucje, które wybuchły u jej południowych granic. Demokratyzacja tego regionu leży w głębokim interesie UE; Unia musi znaleźć takie rozwiązanie w związku z napływem uchodźców z tego regionu, które będzie zgodne z zasadami humanitaryzmu i prawami człowieka. Potrzebna jest solidarność pomiędzy państwami członkowskimi, lecz w szczególności solidarność z przybywającymi do Europy uchodźcami. My, Węgrzy, naprawdę potrafimy zrozumieć, jakie to ważne, ponieważ po powstaniu w 1956 roku wiele krajów świata przyjęło setki tysięcy naszych rodaków.
Odpowiedzią na presję ze strony migracji nie jest przywracanie kontroli na granicach wewnętrznych, lecz możliwie pilne przyśpieszenie trwających negocjacji dotyczących przyjęcia pakietu w sprawie uchodźców, wspólnej europejskiej polityki migracyjnej i mechanizmu oceny Schengen.
Przywrócenie kontroli granicznych, nawet tymczasowe, równałoby się podważeniu jednego z symbolicznych elementów dorobku UE i upośledzeniu swobodnego przepływu obywateli. Jest to dorobek, który obywatele Europy głęboko doceniają i który stanowi też gwarancję wdrożenia i skutecznego funkcjonowania wspólnego obszaru gospodarczego. Musimy wspólnie znaleźć rozwiązania dla pojawiających się problemów; nie powinniśmy ustępować populistom i pojedynczym głosom proponującym tylko pseudorozwiązania.
Lena Kolarska-Bobińska
, na piśmie - (PL) Dyskutując o wzmacnianiu i usprawnianiu zarządzania strefą Schengen, musimy jednocześnie zastanowić się nad nową polityką migracyjną Unii Europejskiej nie tylko w kontekście sytuacji w Afryce Północnej, ale również ewentualnych wydarzeń u naszych wschodnich sąsiadów. Trudno bowiem przewidzieć, co może wydarzyć się w krajach postsowieckich w przyszłości. Musimy również wziąć pod uwagę wyzwania stojące przed Europą. Społeczeństwo UE starzeje się i dlatego też napływu migrantów nie należy postrzegać tylko jako zagrożenie dla europejskich rynków pracy. Migranci często przyczyniają się do rozwoju ekonomicznego kraju, do którego przyjeżdżają.
Tak było po przyjęciu do UE nowych państw członkowskich. Niemcy, obawiając się napływu migrantów, stosowali okresy przejściowe i dopiero teraz otworzyli swoje granice dla pracowników z Polski. Anglicy zdecydowali się na otwarcie swojego rynku pracy od razu. Teraz liczą korzyści, jakie przyniosło im zatrudnienie około 2 milionów młodych, sprawnych i energicznych Polaków. Często powtarza się też, że powinniśmy akceptować migracje o charakterze politycznym, natomiast zamykać Europę dla migracji ekonomicznych. Moim zdaniem podział ten nie ma większego sensu, ponieważ często trudno jest rozróżnić te dwa typy migracji. Jak zakwalifikować protesty klasy średniej w krajach arabskich? Miały one bowiem zarówno podłoże polityczne, jak i ekonomiczne. Nie ulegajmy więc wyimaginowanym obawom, myślmy o szansach dla naszego rozwoju.
Edward Scicluna
na piśmie - Agresywne stanowiska, jakie przyjęli francuscy i włoscy przywódcy polityczni w odniesieniu do incydentu z Ventimiglia nie mają nic wspólnego z układem z Schengen, lecz raczej stanowią działanie mające wywrzeć wrażenie na własnych obywatelach. Te około 20 tysięcy migrantów to byli w zasadniczej mierze migranci z przyczyn ekonomicznych, poszukujący pracy i lepszych możliwości. Zamiast cierpieć z powodu drenażu mózgów, w miarę jak najlepsi i najświatlejsi ludzie próbują migracji zarobkowej, Tunezja potrzebuje pomocy finansowej UE do realizacji programów rozwoju gospodarczego promujących pracę dla ludzi młodych i bezrobotnych. To jednak nie powinno odwodzić nas od prób zaradzenia prawdziwemu problemowi: jak mamy najskuteczniej podołać migracji osób z Północnej Afryki, które naprawdę poszukują azylu i którzy uciekają lub będą uciekać z rozdartych wojną krajów. Nie potrzebujemy w tym celu przywracać kontroli na granicach państw. Do unijnych zasad zalicza się swoboda przemieszczania się i solidarność pomiędzy państwami członkowskimi, a my nie powinniśmy w tym kontekście wykonywać kroków wstecz. W traktatach mamy postanowienie dotyczące ustanowienia jednolitego europejskiego systemu azylowego i należytego podziału obciążeń pomiędzy państwami członkowskimi. Zamiast podsycać prawicowy populizm, powinniśmy pracować, jako Europejczycy, nad wprowadzeniem potrzebnego prawodawstwa.
Debora Serracchiani
Napływ strumieni imigrantów na Lampedusę w ostatnich dniach świadczy, że kryzys imigracyjny jest sprawą cały czas aktualną, która wymaga natychmiastowego działania. Zgodnie z ustaleniami zawartymi w komunikacie Komisji z 4 maja, z całą pewnością potrzebujemy lepszego zarządzania wewnątrz strefy Schengen.
Do tego konieczne jest wzmocnienie mechanizmów solidarności pod kątem redystrybucji osób ubiegających się o azyl, mobilności zorganizowanej i nowych partnerstw z państwami trzecimi. Rewizja mechanizmów służących do stosowania dorobku Schengen nie może być postrzegana jako usprawiedliwienie dowolnego wprowadzania ograniczeń prawa do swobodnego przepływu, lecz raczej jako bodziec do poszukiwania nowych możliwości.
Mam nadzieję, że już wkrótce zostaną przedstawione konkretne propozycje dotyczące zwalczania uprzedzeń i dyskryminacji, walki z bezprawiem i promowania praw człowieka, godności ludzkiej i pokoju. Skuteczne zarządzanie imigracją i zachęcanie do pokojowej koegzystencji musi stać się codziennym zobowiązaniem dobrej polityki, której celem jest propagowanie rozwoju i bezpieczeństwa. Zawracanie potężnego napływu ludzi do ich krajów pochodzenia nie pomaga w utrzymaniu dystansu pomiędzy Europejczykami a imigrantami. Jeśli przynosi jakiekolwiek efekty, to raczej zagraża dalszym wzrostem skali nielegalnej działalności, brakiem bezpieczeństwa i kosztami gospodarczymi.
Monika Smolková
Masowa migracja mieszkańców Afryki Północnej była do przewidzenia od kilku miesięcy, a Francja i Włochy powinny były zareagować natychmiast, wspólnie z Komisją. Ich dzisiejsze oświadczenia i działania, wraz z polityką, w ramach której policja jednego państwa odmawia zaakceptowania dokumentów drugiego państwa, dają powody do czegoś znacznie więcej niż zaskoczenie. Postulaty dotyczące ochrony interesów na granicach wewnętrznych z powodu 25 tysięcy uchodźców są bezprecedensowe i populistyczne i godzą we wszystko, co reprezentuje system Schengen. W dniu 22 grudnia 2007 r. pomogłam porąbać bramę graniczną na granicy słowacko-węgierskiej. W porównaniu z entuzjazmem, jaki okazywali wtedy ludzie, dzisiejsze wzmacnianie granic wewnętrznych wydaje się być całkowitym zaprzeczeniem schengeńskiego ideału. Wolność, swobodny przepływ osób i towarów, i solidarność z każdym, kto potrzebuje solidarności - takie muszą pozostać priorytety UE. Jestem przeciwna granicom wewnętrznym i dlatego oczekuję wzmocnienia mechanizmów kontroli Schengen, co pozwoli zapobiec populistycznym tendencjom niektórych państw, radykalizacji i nietolerancji oraz skonsolidować system Schengen, który jest jednym z największych osiągnięć dzisiejszej Europy.
Nuno Teixeira
Będące efektem rewolucji ludowych w Afryce Północnej wydarzenia, które przynoszą zniszczenia na wyspie Lampeduzie, doprowadziły do kryzysu humanitarnego, gdy pomiędzy styczniem a kwietniem przybyło do Europy ponad 20 tysięcy tunezyjskich imigrantów. Rząd włoski nie zdołał z powodzeniem udzielić odpowiedzi na niezliczone wnioski o azyl i nagłe przybycie tysięcy nielegalnych imigrantów. Zawarty w 1985 roku układ z Schengen, który stał się częścią Traktatu o Unii Europejskiej, uważany jest za jeden najdonioślejszych wyrazów integracji europejskiej. Dlatego też jest istotne, by nie zapominać o jej podstawowych zasadach, których wypaczenie odbije się na skuteczności strefy Schengen. Należyte stosowanie porozumień z Schengen w duchu solidarności, przy wymianie informacji i koordynacji staje się kwestią pierwszorzędnej wagi. Kryzys humanitarny, z którym mamy dziś do czynienia, wymaga rozwiązania, ale z wykorzystaniem środków prawnych ustanowionych w zasadach Schengen. Niezmiernie ważne jest wprowadzenie rozróżnienia między osobami uprawnionymi do międzynarodowej ochrony, takimi jak uchodźcy, a migrantami z przyczyn ekonomicznym; dzięki temu można będzie chronić ludzi, którzy naprawdę potrzebują ochrony. Z drugiej strony należy za wszelką cenę zapobiegać jednostronnemu naruszaniu tej umowy, ponieważ zagraża to budowie europejskiego obszaru bez granic, która rozpoczęła się w 1985 roku.
Kathleen Van Brempt
Ogłoszone przez Komisję w środę propozycje w sprawie zaostrzenia polityki azylowej i migracyjnej zawierają trochę wymysłów i kilka dobrych inicjatyw. Odniesienie do kontroli granicznych na naszych granicach wewnętrznych wiąże się bardziej z realizacją interesów politycznych niż z przywództwem i przenikliwością. Lecz dobrze, to ustępstwo na rzecz Francji i Włoch ma na szczęście charakter zaledwie symboliczny. Cieszę się również, że w swych propozycjach Komisja udowodniła, że także w niej panuje świadomość, że nie musi poruszać nieba i ziemi, poszukując skuteczniejszej polityki azylowej i migracyjnej, i że wymaga to innej, bardziej europejskiej formy współpracy.
Pomiędzy państwami członkowskimi istnieją ogromne różnice w sposobach rozpatrywania wniosków o azyl oraz w wynikach tych procedur. Dlatego też niezbędny jest jednolity europejski system azylowy, dzięki któremu osoby starające się o azyl będą mogły przekonać się, że w razie koniczności Europa może udzielić pomocy, lecz że nie daje darmowych biletów poszukiwaczom przygód. Musimy stworzyć związek pomiędzy tym systemem a budową poważnych partnerstw pomiędzy Europą a sąsiadującymi z nią krajami, co umożliwi nam wspieranie wzrostu i rozwoju. Mam nadzieję, że Komisja nie da się już wykorzystywać w charakterze zabawki w rękach niektórych polityków, którzy chcą zbierać punkty u siebie w domu. Potrzebujemy wiarygodnych europejskich rozwiązań europejskiego problemu. Te propozycje to dobry punkt wyjścia, ale chciałabym, aby oprócz tego poruszono jeszcze kilka kwestii.
Iuliu Winkler
W obliczu poważnego wpływu kryzysu gospodarczego i finansowego oraz reperkusji arabskiej wiosny ludów, wraz z jej długofalowymi następstwami w postaci wymogów dotyczących kontrolowania przepływów emigrantów i dostępu do zasobów ropy, UE sprawia wrażenie coraz silniej podzielonej i gotowej do odejścia od swoich najcenniejszych osiągnięć - swobody poruszania się w strefie Schengen. Ograniczenie swobody poruszania się obywateli poprzez wprowadzenie kilku nowych restrykcji, nawet tymczasowych, oraz narzucenie Rumunii i Bułgarii dodatkowych kryteriów oprócz tych, które znalazły się w układzie z Schengen, spowoduje uszczerbek europejskiej jedności. Wierzę w potężną Europę, która okazuje solidarność i należę do zwolenników wizji, jaką propaguje prezydencja węgierska UE, której wyrazem jest hasło: "Silna Europa”. Patrząc jednak na niedawne wydarzenia dotyczące przyszłości strefy Schengen, muszę powiedzieć, że jesteśmy na złym torze. W krytycznych chwilach, takich jak te, które teraz przeżywamy, przywództwo UE powinno okazywać większą dalekowzroczność i solidarność oraz troszczyć się o to, by zablokować odrodzenie się prymitywnego populizmu i wewnętrznego protekcjonizmu w Europie. Te trudności będą mieć dramatyczne następstwa, które łatwo przewidzieć. Ograniczenia i zakazy z całą pewnością nie przyczynią się do wzmocnienia strefy Schengen i uczynienia jej stabilną.
Anna Záborská
Z debaty plenarnej Parlamentu Europejskiego wynika, że swoboda przemieszczania się, którą przyniósł układ z Schengen, jest jednym z kluczowych filarów europejskiej współpracy, a my musimy robić wszystko, by ją zachować. Równocześnie jednak dostrzegamy, że Europa nie była gotowa na przyjęcie coraz większej liczby imigrantów z Tunezji i Libii. To, że Włochy wydały tym imigrantom dokumenty podróży, umożliwia im swobodne poruszanie się wewnątrz strefy Schengen. Zmusiło to również inne państwa, a szczególnie Francję i Niemcy, do gorączkowego poszukiwania rozwiązań. W wyjątkowych okolicznościach układ z Schengen zezwala państwom na wprowadzanie wyrywkowych kontroli granicznych podróżnych i na przykład Dania już zrobiła użytek z tej możliwości. Moim zdaniem, jednolita europejska polityka migracyjna i azylowa nie jest rozwiązaniem, ponieważ ta sprawa należy do sfery kompetencji państw członkowskich. W tej chwili państwa graniczne strefy Schengen powinny przyjąć na siebie odpowiedzialność za ochronę wspólnych granic i podjąć starania na rzecz szybkiego powrotu emigrantów z przyczyn ekonomicznych do krajów ich pochodzenia.
