Betrekkingen tussen de Europese Unie en Turkije (debat)
De Voorzitter
Aan de orde zijn de verklaringen van de Raad en de Commissie over debetrekkingen tussen de EU en Turkije.
Manuel Lobo Antunes
fungerend voorzitter van de Raad. -(PT) Mijnheer de Voorzitter, commissaris, dames en heren, het voorzitterschap zou in de eerste plaats het Europees Parlement, en met name mevrouw Oomen-Ruijten, willen bedanken voor de ontwerpresolutie inzake de betrekkingen tussen de EU en Turkije.
Het voorzitterschap erkent en is verheugd over de actieve betrokkenheid van het Parlement bij het uitbreidingsproces, dat zo een constructieve bijdrage levert aan de algemene discussie over uitbreiding en in het bijzonder de toetreding van Turkije. Zonder twijfel biedt elk debat een bruikbare gelegenheid om het toetredingsproces van Turkije onder de aandacht te brengen, door de burgers van de lidstaten en Turkije bij dit proces te betrekken en de Turkse regering te steunen op weg naar de toetreding.
Ik kan u verzekeren dat we speciale aandacht besteden aan de opvattingen van het Europees Parlement. Over enkele dagen zal de Commissie haar periodieke voortgangsverslag inzake het toetredingsproces van Turkije presenteren. De Raad zal dit verslag zeer nauwgezet onderzoeken en beoordelen.
Tot het zover is, wil ik graag een aantal aspecten van deze fase van de toetredingsonderhandelingen met Turkije kort bespreken. Wij zijn van mening dat de recente verkiezingen in Turkije hebben aangetoond dat de Turkse bevolking behoefte heeft aan democratie, politieke en economische stabiliteit en vooruitgang.
We zijn ook verheugd over de wijze waarop de verkiezingen zijn uitgevoerd, over de grote kiezersopkomst en over de verhoogde representativiteit van het nieuwe Turkse parlement. Het voorzitterschap deelt de opvattingen en zorgen van dit Huis inzake het hervormingsproces van Turkije. Wij denken dat de nieuwe regering een grotere legitimiteit heeft, alsmede een duidelijk mandaat dat cruciale passen mogelijk zou moeten maken bij het voortzetten en verbreden van het hervormingsproces in Turkije.
Het is van het grootste belang dat de nieuwe regering een nieuwe impuls geeft aan de hervormingen - en de implementatie hiervan - door zich te richten op de belangrijkste zaken. Met het oog hierop is de implementatie van het toetredingspartnerschap - met name de prioriteiten op de korte termijn die hierin gesteld zijn - zeer belangrijk. Ik herinner u eraan dat het toetredingspartnerschap in de komende maanden geëvalueerd moet worden. In dit kader wil ik tevens de nadruk leggen op de noodzaak van een brede raadpleging en nationale consensus inzake de nieuwe grondwet van Turkije.
Wij zijn het eens met uw opvattingen over het belang van hervormingen op het cruciale gebied van fundamentele vrijheden en mensenrechten. Verdere tastbare vooruitgang is essentieel, met name waar het gaat om de vrijheid van meningsuiting, godsdienstvrijheid, culturele rechten en vrouwenrechten, evenals een intensivering van de strijd tegen marteling en mishandeling. In het toetredingspartnerschap zijn de meeste van deze kwesties opgenomen als prioriteiten waaraan Turkije op korte termijn moet voldoen.
Op het gebied van de vrijheid van meningsuiting zijn wij met name teleurgesteld door het gebrek aan vooruitgang, ondanks een brede openbare discussie over deze kwestie, en maken wij ons zorgen over het toenemende nationalisme dat tot zelfcensuur kan leiden. Wij zijn nog altijd stellig van mening dat artikel 301 van het Turkse wetboek van strafrecht, alsmede andere onduidelijk gedefinieerde artikelen, geschrapt of ingrijpend gewijzigd moeten worden om de vrijheid van meningsuiting te garanderen. Vooruitgang op dit gebied is van levensbelang voor de algehele vordering van de toetredingsonderhandelingen.
Wat godsdienstvrijheid betreft, is tastbare vooruitgang dringend nodig, met name na de tragische gebeurtenissen eerder dit jaar. Er wordt al geruime tijd uitgekeken naar de aanneming van wetgeving die een godsdienstig pluralisme op Europees niveau kan garanderen, door alle problemen op te lossen waar niet-moslimgemeenschappen mee te maken hebben, zoals wettelijke status, eigendomsregistratie en opleiding van geestelijken.
De wetgeving op stichtingen zou in dit opzicht een positieve eerste stap kunnen zijn en zal nauwgezet beoordeeld worden zodra zij aangenomen en uitgevoerd is. De recente uitspraak van het hooggerechtshof inzake het oecumenisch patriarchaat is tevens een punt van zorg.
Wij zijn het eens met uw opvattingen inzake de burgerlijk-militaire relaties. Recente ontwikkelingen - met name vóór en gedurende de verkiezingscampagne - tonen aan dat verdere stappen op dit gebied nodig zijn zodat strijdkrachten geen politieke invloed kunnen uitoefenen.
De civiele controle over het militaire apparaat op het niveau van de EU-lidstaten zal nog tot stand moeten worden gebracht.
Met betrekking tot het zuidoosten hebben wij de recente terroristische aanslag in de provincie Sirnak scherp veroordeeld. Tevens hebben we andere terreurdaden in Turkije veroordeeld en dit zullen we blijven doen. Terroristische acties zijn nooit te rechtvaardigen. In dit opzicht benadrukken wij onze solidariteit met de mensen in Turkije. Tegelijkertijd moet we ons door terrorisme niet laten afleiden van de dringende behoefte aan de spoedige opstelling en implementatie van een algemene strategie die de culturele, sociale en culturele ontwikkeling in het zuidoosten garandeert. Het gaat hier om een complexe streek die wij in het kader van het lopende hervormingsproces nauwlettend in het oog houden.
Naast de mate waarin het land voldoet aan de politieke criteria van Kopenhagen, zal de vooruitgang van Turkije bij het voorbereiden van de toetreding beoordeeld worden aan de hand van de eisen die duidelijk zijn uiteengezet in het onderhandelingskader. Zoals de Raad in december verleden jaar is overeengekomen, zal in dit opzicht de vooruitgang inzake de in de verklaring van 21 september 2005 besproken kwesties worden gecontroleerd en geëvalueerd, met name de volledige en niet-discriminatoire implementatie van het Aanvullend Protocol bij de Overeenkomst van Ankara. Helaas is er op dit gebied nog geen vooruitgang geboekt.
Ik zou ook willen benadrukken dat erkenning door alle lidstaten een onmisbaar onderdeel van het toetredingsproces is en het daarom essentieel is dat de Europese Unie de betrekkingen tussen Turkije en alle lidstaten zo snel mogelijk normaliseert.
Het is een zware taak om te voldoen aan de normen van de Unie en de verplichtingen behorende bij het lidmaatschap. Hiervoor zijn onaflatende inspanningen en vastbeslotenheid nodig. Wij hechten een speciaal belang aan het toetredingsproces van Turkije en ik kan u verzekeren dat het Portugese voorzitterschap eveneens zijn uiterste best zal doen om deze onderhandelingen verder te helpen.
Aan verbintenissen die zijn aangegaan, moet worden voldaan. De voortzetting van het hervormingsproces en de tegemoetkoming aan bestaande verplichtingen zal het toetredingsproces van Turkije verder helpen, waarvan in de eerste plaats alle Turkse burgers zullen profiteren. Desalniettemin hangt de vooruitgang in het toetredingsproces wezenlijk en met name af van de prestaties van Turkije.
Olli Rehn
lid van de Commissie. -(EN) Voorzitter, laat me allereerst mevrouw Oomen-Ruijten feliciteren met haar gedegen verslag. Haar voorstel is streng én rechtvaardig.
Turkije heeft eerder dit jaar een uiterst moeilijke periode doorgemaakt, met een ernstige constitutionele crisis en grote politieke spanningen. Ondanks deze spanningen zijn er in Turkije verkiezingen gehouden voor een nieuw parlement en een nieuwe president. Daarbij zijn de democratische principes volledig gerespecteerd en was er sprake van een zeer hoge participatiegraad.
Het resultaat was, dat de democratie het laatste woord heeft gekregen. Het nieuwe Turkse parlement vormt een goede afspiegeling van de Turkse politieke diversiteit en - zoals de heer Lobo Antunes al zei - de nieuwe regering kan nu rekenen op de steun van een stabiele meerderheid en een breed gedragen mandaat van de bevolking. De weg naar de toekomst is daardoor in dat opzicht vrijgemaakt. Nu wordt het tijd het hervormingsproces een nieuwe impuls te geven.
De Commissie onderschrijft daarom het uitgangspunt van de ontwerpresolutie, dat erop neerkomt dat vastgesteld dient te worden welke uitdagingen er zijn en dat Turkije aangespoord dient te worden om deze beleidsmatige uitdagingen het hoofd te bieden. Dat betekent dat het voornemen van de nieuwe Turkse regering om de inspanningen ten aanzien van de hervormingen op te voeren, gesteund dient te worden en dat de regering aangespoord dient te worden om dit voornemen met spoed in actie om te zetten. We doelen dan zowel op het hervormingsproces als op het Ankara Protocol.
De Commissie is verheugd, dat de regering de hervorming van de Grondwet bovenaan de agenda heeft gezet, met als doel het versterken van de democratie en het verruimen van de fundamentele vrijheden. Dit mag echter niet leiden tot een uitstel van hervormingen die al vandaag dringend nodig zijn, zoals de herziening van het beruchte Artikel 301 van het Turkse Wetboek van Strafrecht en andere artikelen betreffende de vrijheid van meningsuiting of het aannemen van de wet betreffende stichtingen, om de vrijheid van religie te waarborgen.
Ook zijn verdere inspanningen nodig in het kader van de totstandkoming van een democratische controle over de civiel-militaire betrekkingen, de bescherming van de rechten van vrouwen, kinderen en vakbonden, de verbetering van het rechtssysteem en het opvoeren van de strijd tegen corruptie.
Laat me nog kort ingaan op de recente gebeurtenissen en de huidige situatie, waarover we nauw afstemmen met het voorzitterschapen de heer Solana en we hebben goede kennis genomen van de opvattingen van het parlement. Turkije wordt voortdurend geconfronteerd met grensoverschrijdende terroristische aanslagen door de PKK, die op de EU-lijst van terroristische organisaties staat. De Europese Unie veroordeelt elke terroristische aanslag en heeft begrip voor de noodzaak van Turkije om haar burgers te beschermen.
De EU en Turkije erkennen beide de onafhankelijkheid, soevereiniteit, eenheid en territoriale integriteit van Irak. We blijven Turkije en Irak aansporen om dit probleem aan te pakken door middel van samenwerking tussen de desbetreffende autoriteiten en conform het internationaal recht. De recent afgesloten bilaterale overeenkomt tussen Turkije en Irak betreffende de bestrijding van terrorisme biedt hiervoor een basis.
Het valt te begrijpen dat de Turkse autoriteiten proberen de Verenigde Staten en de Iraakse en Iraaks-Koerdische autoriteiten bij hun inspanningen te betrekken. Recente tekenen wijzen erop dat hierin vooruitgang wordt geboekt. De resolutie die vorige week in het parlement is aangenomen dient gezien te worden als onderdeel van die bredere politieke strategie.
Het Europese perspectief voor Turkije is een van de centrale motiverende factoren gebleken voor de hervormingen in het land. Overeenkomstig ons kernprincipe van conditionaliteit in het uitbreidingsbeleid, wordt de voortgang in de toetredingsonderhandelingen bepaald door de mate waarin de hervormingen in de praktijk worden geïmplementeerd.
Als we dit principe echter echt effectief willen gebruiken als serieus politiek drukmiddel om hervormingen te laten plaatsvinden, dient de Europese Unie zich aan haar eigen toezeggingen te houden. We moeten woord houden - pacta sunt servanda.
Alle lidstaten staan nog steeds achter de toetredingsonderhandelingen met Turkije. Het is voor de geloofwaardigheid van de Unie van essentieel belang dat dit proces doorgaat in overeenstemming met het Onderhandelingskader van 3 oktober 2005 en het Raadsbesluit van 11 december 2006. Dit waren unanieme besluiten van alle 27 lidstaten.
We dienen daarom nieuwe hoofdstukken te openen op het moment dat deze technisch gereed zijn. Minstens twee hoofdstukken - consumentenbescherming en bescherming van de volksgezondheid en trans-Europese netwerken - zouden de komende weken geopend kunnen worden. We sporen Turkije ook aan, te zorgen dat ze voldoen aan de benchmarks die als uitgangspunt reeds voor 13 hoofdstukken gedefinieerd zijn.
Om af te sluiten, maar niet in de laatste plaats, wil ik u verzekeren dat van uw bijdrage goede nota zal worden genomen bij het opstellen van de eerstvolgende voortgangsrapportage over Turkije, die de Commissie op 6 november zal aannemen.
Ria Oomen-Ruijten
namens de PPE-DE-Fractie. - (NL)Voorzitter, dank, zowel aan Raad alsook aan Commissie, voor de aardige woorden die men gesproken heeft. Het debat van vandaag en de resolutie die we straks aannemen, is inderdaad op de eerste plaats gericht aan de Europese Commissie, omdat wij de bedoeling hebben om een input te geven aan het voortgangsverslag.
Maar het is ook gericht aan de Raad, die in december naar aanleiding van het voortgangsverslag weer met elkaar gaat spreken. Wat doen we in de resolutie? Wat doen we in de tekst? We beschrijven de voortgang die er is en de afspraken die we gemaakt hebben. We beschrijven ook wat er terecht is gekomen van het committment dat door Turkije is aangegaan.
De resolutie is dus een compilatie van wat er gerealiseerd is, maar er staat ook van alles in wat niet gerealiseerd is. Voorzitter, wat er óók in staat, is wat wij van de Turkse regering verwachten, omdat men nu de mogelijkheid heeft het hervormingsproces een nieuw elan te geven.
Als derde punt zou ik willen zeggen: we hebben geprobeerd om het debat met Turkije te verdiepen en te verbreden. En dat betekent dus dat ik aandacht vraag voor sociale cohesie, logistiek, transport en energie.
Vrijheid van meningsuiting en religieuze vrijheid krijgen terecht een grote plaats in onze tekst. De constitutie, de nieuwe grondwet mag geen enkel excuus zijn om er niet onmiddellijk met alle mogelijke middelen voor te zorgen dat alle noodzakelijke hervormingen, en met name die in verband met artikel 301, gerealiseerd worden.
Een ander punt dat ik zou willen aanhalen is de relatie met de buren. Goede betrekkingen met de buren zijn een absolute noodzaak. Dat betekent dat, wanneer ik Turkije en Armenië bekijk, de grenzen moeten worden opgeheven. Elke economische blokkade moet gestopt worden. Maar bovendien - een laatste zin - als een volk zijn verleden niet erkent, heeft het geen toekomst. Dus ik vraag aan de Europese Commissie om ook op dat punt Turkije en Armenië te ondersteunen.
Voorzitter, ik kan niets meer zeggen over de PKK, want door de procedures in dit Huis heb ik te weinig spreektijd.
Hannes Swoboda
Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats wil ik mevrouw Oomen-Ruijten feliciteren met dit zeer goede verslag en haar hartelijk bedanken voor de uitstekende samenwerking.
Dit verslag bevat een aantal boodschappen en toen ik Turkije bezocht met Martin Schultz heb ik de volgende over weten te brengen aan de Turkse overheid. Ten eerste moeten de hervormingen niet alleen worden voortgezet maar ook worden geïntensiveerd. De commissaris heeft artikel 301 van het Turkse wetboek van strafrecht reeds genoemd, evenals andere hervormingen ter garantie van een volledige en echte vrijheid van meningsuiting en pluraliteit van meningen in Turkije. Hetzelfde geldt vanzelfsprekend voor godsdienstvrijheid en vele andere kwesties die later tijdens dit debat door collega's zullen worden besproken. Het hervormingsproces moet in een stroomversnelling terecht komen.
Ten tweede de Koerdische kwestie. Ik wil mijn standpunt hieromtrent erg duidelijk maken. Al vele jaren, om niet te zeggen decennia, probeer ik een aandeel te hebben in de oplossing van het Koerdische probleem, maar nu is het eindelijk mogelijk om een politieke en parlementaire oplossing te vinden voor dit probleem en het geweld te staken. Daarom is het voor mij onbegrijpelijk dat de PKK doorgaat met terrorisme. Tegelijkertijd snap ik het wel, want de PKK wil geen vreedzame oplossing en het is goed mogelijk dat er in het leger ook mensen zijn die dat niet willen.
Desalniettemin moeten we een duidelijk signaal afgeven dat wij een vreedzame oplossing willen en dat Irak dat ook wil. We hebben een woordvoerder van president Talabani ontmoet in Ankara en ook hij maakte ons zeer duidelijk dat zij een politieke oplossing willen in plaats van nog meer PKK-terrorisme. Ik hoop dat vertegenwoordigers van de Koerdische regionale regering acht slaan op de boodschap dat de voortzetting van PKK-terrorisme niet alleen Turkije maar ook Irak schaadt.
Dat is waarom ikzelf en de Sociaal-democratische Fractie in het Europees Parlement het alleen maar eens kunnen zijn met de volgende oproep: Turkije en Irak moeten nader tot elkaar komen om op basis van vreedzame samenwerking, waaraan ook deelgenomen moet worden door de Koerdische regionale regering, een einde te maken aan het terrorisme. Tegelijkertijd moet Turkije zich ook inschikkelijk tonen ten opzichte van de Koerdische bevolking, zodat deze zich daar op hun gemak kan voelen en Turkije ook als haar thuis kan beschouwen.
Alexander Lambsdorff
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik zou ook graag beginnen met het bedanken van rapporteur Ria Oomen-Ruijten, maar ook Jos Lagendijk en Hannes Swoboda, voor de zeer goede samenwerking tijdens het opstellen van deze resolutie. Ik vind dat we een goede tekst hebben afgeleverd met een verrassend hoge mate van consensus, wat in mijn optiek zeer positief is.
Voor mijn fractie wil ik de belangrijkste punten nogmaals aangeven en benadrukken. Allereerst is deze resolutie een positief en constructief signaal naar Turkije. We zijn verheugd dat de constitutionele crisis van afgelopen zomer is overwonnen en dat de nieuwe regering een sterk en duidelijk mandaat heeft voor verdere hervormingen. We doen echter een ondubbelzinnig beroep op de regering om dit mandaat te gebruiken om de hervormingen daadwerkelijk door te zetten.
Zoals aangegeven in de resolutie is het in dit kader belangrijk dat deze hervormingen van levensgrote betekenis zijn voor Turkije zelf, voor de Turkse bevolking, de Turkse maatschappij en de Turkse economie. Turkije moet zich gestaag en op eigen kracht verbeteren en ik ben blij dat er in Turkije een groeiende consensus op dit punt is, zoals verwoord in het programma van april. Het is goed dat dit nog steeds het geval is.
Het is belangrijk voor ons dat de criteria van Kopenhagen de belangrijkste maatstaf blijven voor de onderhandelingen, zoals ook de opnamecapaciteit van de Europese Unie zelf een belangrijk en onmisbaar criterium blijft.
Hervormingen zijn dringend nodig, met name op de volgende gebieden, waarvan sommige al genoemd zijn. Wat betreft het wetboek van strafrecht is artikel 301 reeds genoemd en hierover is iedereen het eens. In mijn optiek zouden we ook artikel 252 in de discussie moeten betrekken. Hierbij gaat het om de belediging van de herinnering aan Mustafa Kemal Atatürk en tegelijkertijd een problematische inperking van de vrijheid van meningsuiting.
Een tweede belangrijke punt is het verbeteren van de situatie van vrouwen. Het aantal eremoorden blijft een zeer zorgwekkende kwestie. De grondwettelijke hervorming moet voortgezet worden. Fundamentele mensenrechten en persoonlijke vrijheden moeten worden beschermd. En ik wil graag toevoegen dat vanuit ons oogpunt de verkiezingswetgeving ook een probleem is. In de rest van de OVSE is een kiesdrempel van tien procent ondenkbaar.
Ik wil graag afsluiten door te zeggen dat we enig begrip moeten tonen voor de moeilijke situatie in Turkije, met name gezien de tragische gebeurtenissen in het zuidoosten, op de grens tussen Turkije en Irak. Wij veroordelen de terroristische acties van de PKK in de laatste weken onvoorwaardelijk en ik zou de condoleances van mijn fractie willen overbrengen aan de families van de soldaten die zijn omgekomen.
Wij dringen er bij de Turkse regering op aan om behoedzaam te reageren op deze situatie. Tot op dit moment is er geen teken dat dit niet zal gebeuren. Desalniettemin moeten de maatregelen die genomen worden om tegemoet te komen aan de terroristische dreiging voor Turks grondgebied aan de volgende voorwaarden voldoen. Ze moeten gepast, proportioneel en voor bepaalde tijd zijn. De Europese Unie begrijpt de moeilijke situatie in Turkije. Het is belangrijk voor Turkije om dit begrip te behouden. Een vreedzame oplossing is vanzelfsprekend ons hoofddoel.
De resolutie van vandaag is een daadwerkelijk constructief signaal voor een positieve dialoog met Turkije. Turkije zal een zeer belangrijke partner voor de Europese Unie blijven en moet nu in zijn eigen belang de hervorming krachtig doorzetten.
Sebastiano  Musumeci
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, een jaar na de laatste resolutie inzake de betrekkingen tussen de EU en Turkije die dit Huis heeft aangenomen, moet ik jammer genoeg constateren dat enkele fundamentele problemen nog steeds aan de orde zijn. Turkije erkent Cyprus niet, een land dat in elke zin van het woord een lidstaat van de Europese Unie is, persvrijheid wordt nog steeds onderdrukt, aangezien artikel 301 van het wetboek van strafrecht nog niet gewijzigd is, en Turkije blijft weigeren de genocide op de Armeense bevolking in 1915 te erkennen.
De recente afschuwelijke terroristische aanval door de PKK, de daaropvolgende onstuimige reactie van het Turkse leger en de dreiging om in het noorden van Irak in te grijpen als de PKK zijn terroristische acties niet voor eens en altijd staakt; deze factoren liggen ten grondslag aan de gevaarlijke en gevoelige geopolitieke positie waarin Turkije zich bevindt.
Er is natuurlijk wel enige vooruitgang geboekt. Hierbij denk ik met name aan de grotere vertegenwoordiging van vrouwen in het pas verkozen Turkse parlement, in economische kringen en in de academische wereld, maar meer dan ooit moeten we ons afvragen of het Europa van morgen een groot politiek orgaan wil zijn of een sterke culturele identiteit wil hebben, want onzekerheden hieromtrent spelen Turkije, dat niet van zins is te veranderen, in de kaart.
Joost Lagendijk
namens de Verts/ALE-Fractie. - (NL)Voorzitter, collega's, dit debat staat helaas in de schaduw van de terroristische aanslagen in Turkije. Veel liever had ik gesproken over de wenselijkheid om de draad van de hervormingen weer op te pakken; helaas kom ik tot de constatering dat daar ondanks vele mooie woorden in de praktijk nog veel te weinig van terechtkomt. Maar ik denk dat nu de vraag centraal moet staan: wat vinden wij dat Turkije moet doen?
Laten we uit dat debat alle hypocrisie weglaten, collega's. Eenieder van ons weet, of zou moeten weten, dat er geen makkelijke antwoorden zijn op dit duivelse dilemma. Aan de ene kant het besef, de wetenschap dat elk land waar de laatste maand vijftig doden zijn gevallen, iets moet doen om te reageren en tegelijkertijd het besef bij velen van ons - ik denk ook bij de Turkse regering - dat grootschalige militaire operaties daarbij geen oplossing zijn. Ze schakelen de PKK niet uit, ze brengen grote diplomatieke en politieke schade met zich mee en ze maken - uiteindelijk het belangrijkste - een oplossing van het Koerdische probleem in Turkije nog veel moeilijker.
Laten we daarom hopen dat alle pogingen die nu worden ondernomen om een diplomatieke en politieke oplossing te vinden, succesvol zijn. Want het probleem ligt uiteindelijk niet in de Iraakse bergen, het probleem ligt in Turkije. Maar bij de oplossing van dat probleem - het Koerdische probleem - is het niet: Turken tegenover Koerden. In mijn ogen is het aan de ene kant degenen in Turkije, de Turken en de Koerden, die weten dat er alleen een politieke oplossing is voor dat probleem - de AKP en de DTP - en aan de andere kant de radicalen, aan de Turkse kant en aan de Koerdische kant, die helemaal geen belang hebben bij een politieke oplossing en die denken dat militair geweld kan helpen: aan de Turkse kant het leger en een deel van de oppositie en aan de Koerdische kant de PKK.
Want laat het heel helder zijn: de huidige aanvallen van de PKK zijn natuurlijk gericht op de Turkse staat, maar zijn ook een aanval op de Koerdische partij DTP in het parlement, die zoekt naar een politieke oplossing voor het probleem. Daarom is het zo belangrijk dat dit Parlement weliswaar sterk veroordelend is over de PKK en zijn terroristische aanslagen en tegelijkertijd zijn steun blijft uitspreken voor al diegenen aan de Koerdische kant en aan de Turkse kant die een vreedzame politieke oplossing voor dit probleem zoeken.
Kyriakos Triantaphyllides
namens de GUE/NGL-Fractie. -(EL) Mijnheer de Voorzitter, met het vooruitzicht van toetreding van Turkije tot de EU stevig in het achterhoofd moet de Commissie, en daarmee de gehele Unie, in de komende paar dagen de beoordeling afronden van de vooruitgang van Turkije (of het gebrek hieraan) in de verschillende sectoren die het land in lijn moet brengen met het communautaire acquis.
Wij hebben verklaard dat Turkije zou moeten kunnen toetreden tot de EU, op voorwaarde dat het land voldoet aan alle criteria van Kopenhagen en andere verplichtingen die zijn opgenomen in het onderhandelingskader en het aanvullend protocol. Wij denken niet dat compromisoplossingen de resultaten zullen opleveren waarop Turkije of de Unie hoopt. Graag willen we erop wijzen dat Turkije enige vooruitgang heeft geboekt, maar we herhalen dat de toetreding alleen soepel kan verlopen als Turkije doet wat voorgaande kandidaat-lidstaten hebben gedaan: jegens de gehele EU voldoen aan de verplichtingen zoals opgenomen in de overeenkomst. Turkije moet derhalve voldoen aan zijn verplichtingen jegens Cyprus; het land moet zijn zee en vliegvelden openstellen voor schepen en vliegtuigen van de Republiek Cyprus en zijn veto tegen deelname van Cyprus aan internationale organisaties en multilaterale verdragen intrekken.
Als een linkse fractie, en in het bijzonder als AKEL (de progressieve arbeiderspartij van Cyprus), hebben wij er vertrouwen in dat het vooruitzicht van toetreding van Turkije tot de EU zal zorgen dat het land aan zijn verplichtingen zal voldoen, met name het beëindigen van de bezetting van Cyprus door Turkse soldaten.
Wij geloven ook dat door Turkije aan te moedigen op zijn weg naar Europa, ervan uitgaande dat Turkije tegelijkertijd aan zijn verplichtingen jegens de EU voldoet, wij druk op het land kunnen uitoefenen. Turkije moet dus aan de volgende verplichtingen voldoen: het verdedigen en eerbiedigen van de mensenrechten van alle inwoners, met inbegrip van Koerden en andere minderheden, het erkennen van de genocide op de Armeniërs en het openstellen van zijn grens met Armenië, met alle sociaal-economische gevolgen van dien.
Indien Turkije hoopt zijn weg naar toetreding voort te zetten en af te ronden, dan is het volkomen duidelijk dat de maatregelen en beleidslijnen die het land aanneemt, zullen moeten leiden tot volledige nakoming van het communautaire acquis en absolute eerbiediging van de internationale wetgeving, die uiteindelijk bepalend is voor de wijze waarop de EU functioneert.
Georgios Georgiou
namens de IND/DEM-Fractie. -(EL) Mijnheer de Voorzitter, wat we hebben gehoord is verbijsterend en afkomstig van niemand minder dan de bevoegde commissaris, die vrijheidsstrijders wel erg makkelijk afschrijft als terroristen. Ik vraag me af of we er niet te happig op zijn om Turkije te beschrijven als een land dat van alle kanten wordt aangevallen. Het gaat hier om een land dat troepen heeft in een EU-lidstaat, en het is niet het eerste en enige land dat zich aanpast aan de eisen van de EU.
Ik zal afsluiten door mij te richten op een kwestie van meer technische aard. Kort voor het voorval aan de oostgrens van Turkije, was de Turkse olieprijs in Europa 76 dollar per vat; inmiddels is de prijs dankzij de Turkse wapens, waarop het land altijd aanspraak kan maken bij het oplossen van zijn problemen, gestegen naar meer dan 90 dollar per vat.
(De spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)
Philip Claeys
namens de ITS-Fractie. - (NL)Voorzitter, tijdens de bespreking van deze resolutie in de commissie leek het alsof het Parlement collectief in slaap was gedommeld. Zuiver pro forma wordt er wat vage kritiek geformuleerd, maar voor het overige lijkt het alsof we de toetreding van Turkije moeten aanvaarden als een voldongen feit.
Nochtans heeft Turkije nauwelijks vooruitgang geboekt sinds het begin van de onderhandelingen. Ik verwijs bijvoorbeeld naar een recent verslag van Amnesty International over de situatie van de mensenrechten en de behandeling van minderheden. Over de houding van Turkije tegenover Cyprus wordt nauwelijks nog gepraat. Bovendien is de kans groot dat Turkije binnenkort een grootschalige militaire inval doet in Irak. We zullen dan moeten meemaken dat een kandidaat-lidstaat niet alleen een deel van het grondgebied van een bestaande lidstaat militair bezet houdt, maar bovendien ook nog een soort lokale oorlog gaat voeren in een ander buurland, in Irak deze keer.
Voorzitter, de meerderheid van de bevolking in Europa is tegen de mogelijke toetreding van Turkije gekant. Dat komt omdat Turkije geen Europees land is, en dus niet in de Europese Unie thuishoort. In plaats van de geloofwaardigheid van Europa verder te grabbel te gooien, zouden we dus beter in alle openheid en alle duidelijkheid streven naar een bevoorrecht partnerschap met Turkije, in plaats van naar volwaardig EU-lidmaatschap.
Jim Allister
(EN)Voorzitter, ik bespeur, met name bij de Commissie, de neiging om het niet-Europese Turkije in een zo goed mogelijk daglicht te stellen. Dat is wellicht niet verrassend, gezien de miljoenen die we er als pre-toetredingshulpinpompen, maar er zijn onaangename feiten die we onder ogen moeten zien. Hiervan vormen gevallen van eerwraak, grove schendingen van de mensenrechten, gebrek aan bescherming van niet-moslim minderheden, het ontbeken van religieuze vrijheid en aanvallen op en propaganda gericht tegen christenen mijn grootste zorg.
Dodelijke aanslagen op christenen hebben ook dit jaar plaatsgevonden, zoals de moord op drie mannen in Malataya in april. Daadwerkelijke vrijheid van religie is vaak de beste graadmeter voor de mate waarin een land de mensenrechten daadwerkelijk respecteert. In Turkije moet daar nog veel aan gedaan worden, denk onder andere aan de wettelijke status van religieuze groeperingen en het eigendomsrecht, maar fundamenteel dient het recht op vrije godsdienstuitoefening en het recht om te bekeren gerespecteerd te worden.
Werner Langen
(DE) Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik mevrouw Oomen-Ruijten bedanken voor het opstellen van een verslag dat zal worden voorgelegd aan de Commissie en namens het Parlement zal bijdragen aan het komende voortgangsverslag.
Turkije heeft binnenlandse problemen overwonnen, de regering heeft een duidelijk mandaat, de volksraadpleging van zondag over constitutionele amendementen betreffende de verkiezing van de president kende het gewenste resultaat en er is nu geen reden om hervormingen nog langer uit te stellen. Ik zou daarom willen beginnen met een oproep aan de Turkse regering: als zij de toetreding tot de EU serieus neemt, moet zij de hervormingen intensiveren. Zoals wij allen weten is er vorig jaar relatief weinig gebeurd.
Ten tweede zijn de hervormingen in de eerste plaats bedoeld voor de Turkse bevolking. Ze zijn niet een doel op zichzelf of een kunstgreep van Europa; ze zijn bedoeld om de tekortkomingen aan te pakken die niet aanwezig zouden moeten zijn in een democratie, betreffende de vrijheid van meningsuiting, godsdienstvrijheid, vrouwenrechten, minderheidsrechten, verkiezingswetgeving, enzovoort. Turkije moet deze problemen op eigen kracht oplossen en deze tekortkomingen teniet doen.
Ik zou graag willen ingaan op een ander onderwerp, namelijk de Armeense kwestie. Als Duitser ben ik van mening dat we van Turkije een duidelijke erkenning van zijn historische verantwoordelijkheid mogen verwachten. Zijn weigering om zich over deze kwestie uit te spreken en de blokkades jegens Armenië te verwijderen, is een thema dat moet worden blijven besproken. Zoals de heer Swoboda zojuist al zei, bestaat er op dit moment de zorg dat het militaire conflict in de Koerdische regio zich zal uitbreiden naar Irak. Op dit punt zijn wij duidelijk voorstander van een diplomatieke oplossing, een oplossing die voortkomt uit onderhandelingen, niet uit militair optreden. In dezen ben ik het volledig eens met het standpunt van de Sociaal-democratische Fractie in het Europees Parlement.
Uiteindelijk moet Turkije zelf bepalen of en hoe het land zijn weg naar Europa wil vervolgen. Wij zijn van mening dat volledige toetreding tot de EU niet de enige optie is; de onderhandelingen zijn met opzet open gelaten en uiteindelijk is het aan Turkije om te beslissen of het deze route proactief wenst te volgen. Het gaat er niet alleen om of Europa zelf over de capaciteit voor toetreding van Turkije beschikt.
Jan Marinus Wiersma
(NL)Voorzitter, ook van mijn kant de complimenten aan de rapporteur, mevrouw Oomen-Ruijten. Meteen een reactie op de opmerking van de heer Langen: bij mijn fractie gaat het er juist wel om dat de onderhandelingen gericht zijn op lidmaatschap van de Europese Unie!
De resolutie die we vandaag bespreken, is een aanmoediging aan de Turkse regering om vooral op die weg door te gaan. Premier Erdoğan heeft een sterk mandaat van de Turkse kiezers gekregen om dat te doen. Dat stelt hem inderdaad in staat om een impuls te geven aan de hervormingen. We verwachten dat er nu snel resultaten zullen komen en we verwachten dan ook dat de Commissie binnenkort met een voortgangsverslag in die zin zal komen.
Urgente issues mogen natuurlijk niet ondergesneeuwd raken. Ik denk dat het symbolisch een enorm belangrijke stap zou zijn, maar ook een enorme uitstraling zou hebben, wanneer de Turkse regering iets zou doen aan artikel 301, dit zou intrekken of op een andere wijze zou formuleren. Dat zou in Turkije de noodzakelijke openheid scheppen voor het debat, ook over kwesties uit het verleden, en dat brengt mij op de Armeense kwestie. Wij vinden het van groot belang dat er in Turkije een intern debat daarover plaatsvindt, maar het is vooral aan Turkije zélf om dat te organiseren en niet zozeer aan het Europees Parlement of het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden om dat af te willen dwingen. Het is vooral een interne zaak, waarbij wij kunnen helpen, maar het is niet erg zinvol dat wij daar van buitenaf daar voortdurend op aandringen.
De nieuwe grondwet is aangekondigd. Dat geeft ook mogelijkheden, volgens ons, om eindelijk eens te zoeken naar een politieke oplossing voor het Koerdische vraagstuk. Ik deel de opvatting van diegenen die zeggen dat we alles moeten doen om te voorkomen dat er een militaire escalatie plaatsvindt in Noord-Irak, maar dat kunnen we alleen maar als we in de eerste plaats ook zelf afstand nemen van de terroristische aanslagen van de PKK en van de PKK eisen dat ze daarmee stoppen.
In de tweede plaats moeten we Turkije ook ondersteunen in de dialoog met Irak en de Irakese autoriteiten, maar ook in de dialoog met de regionale autoriteiten in Koerdisch Irak om in de praktijk samen te werken om die aanvallen te stoppen. We verwelkomen nieuwe diplomatieke initiatieven, maar het gaat ons vooral om praktische samenwerking in de regio zelf om het geweld te stoppen en terug te dringen.
Marco Cappato
(IT)Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het voorzitterschap van de Raad heeft gezegd dat het allemaal van Turkije afhangt en vele collega's hebben dit idee herhaald, met inbegrip van de heer Langen die heeft gezegd dat het aan hen is om te beslissen. Welnu, ik geloof niet dat dat zo is. In mijn optiek moet Europa haar verantwoordelijkheid nemen.
Het gaat hier niet alleen om een probleem omtrent Turkije en zijn naleving van de formele toetredingscriteria. De waarheid is dat Europa en Europese regeringen - met voorop, maar niet als enige, het Franse voorzitterschap - de laatste maanden het signaal hebben afgegeven dat Turkije niet zal toetreden tot de Europese Unie. Het verslag Oomen-Ruijten gaat hier eveneens van uit en de tekst is waarschijnlijk de beste die in dit Huis zou kunnen worden opgesteld, maar we moeten de moed hebben om de algehele sfeer te veranderen: de Europese Unie is gedeeltelijk verantwoordelijk voor huidige politieke en militaire crisis aan de grens tussen Turkije en Irak omdat wij in politieke zin de deur in het gezicht van Turkije hebben gesmeten, ondanks het feit dat de onderhandelingen nog steeds lopen.
Er is een grote stap voorwaarts nodig, waarbij de Europese Unie en de regeringen nadrukkelijk verzoeken om een politiek verslag over het individuele recht op democratie en rechtsstatelijkheid van burgers die in Turkije wonen, gericht op het toetreden tot Europa. Dit zou kunnen helpen om Turkije dichter bij Europa, in plaats van het Midden-Oosten, te brengen.
Feleknas Uca
(DE)Mijnheer de Voorzitter, helaas wordt de stemming van vandaag over de resolutie van het Parlement over Turkije overschaduwd door zeer bedroevende en zorgwekkende gebeurtenissen.
Verleden woensdag stemde het Turkse parlement met een enorme meerderheid in met een inval van het Turkse leger in Noord-Irak. Sindsdien hebben we het bedroevende nieuws gehoord van doden en gewonden aan de grens tussen Turkije en Irak, van een bloedige strijd. Ook hebben we gehoord dat het Turkse leger dorpen in Noord-Irak beschiet. We hebben gehoord over aanvallen op Koerdische instituten en kantoren van de DTP en over ziedende nationalisten die proberen hun Koerdische medeburgers op te hangen. En dat terwijl de signalen die Turkije afgaf na het einde van de constitutionele crisis eind augustus zo veelbelovend waren. Er werd gesproken over een nieuwe burgerlijke grondwet, verdere hervormingen en intensievere hervormingsinspanningen om de nog niet opgeloste problemen aan te pakken. Mevrouw Oomen-Ruijten en vele van mijn collega's wilden rekening houden met deze positieve signalen en ontwikkelingen in Turkije nadat de hervormingsinspanningen daar vorig jaar stokten.
De ontwerpresolutie bevat een evenwichtige en eerlijke beoordeling en evaluatie. Gezien de recente beslissing van Turkije en de onmiskenbare dreiging van een militaire inval die de territoriale integriteit van Irak zou schenden, vraag ik me echter wel af welke doelen Turkije eigenlijk voor ogen heeft. Gaat het echt om de PKK? Het is een feit dat het Turkse leger de laatste jaren 24 grensoverschrijdende operaties heeft uitgevoerd, waarvan geen enkele een blijvend effect heeft gehad. Waarom zou het ditmaal anders uitpakken? Of zou het te maken kunnen hebben met de oliereserves in de regio rond Kirkuk en de intentie van Turkije om de autonome status van de Koerden in Noord-Irak ongedaan te maken?
Het is in ieder geval duidelijk dat de Koerdische kwestie niet kan worden opgelost door een inval in Noord-Irak. Naar mijn mening is het echter ook duidelijk dat het niet mag gebeuren dat Turkije voor de ogen van de Europese Unie en de internationale gemeenschap de internationale wetgeving met voeten treedt en de soevereiniteit van Irak schendt. Europa moet nu haar verantwoordelijkheid nemen en actief deelnemen aan de ontwikkeling van een strategie voor de oplossing van de Koerdische kwestie, want dit is de sleutel tot daadwerkelijke vrede en democratie in Turkije.
Bastiaan Belder
(NL)Voorzitter, Eurocommissaris Rehn heeft in een recent interview met de Nederlandse pers ondubbelzinnig aangegeven welke hervormingen in Turkije voor de EU het meest urgent zijn, en ik citeer: "die liggen op het vlak van de vrijheid van meningsuiting én religie, kernbeginselen van de democratie”.
Ik ben de commissaris erkentelijk voor deze heldere stellingname. Ze geeft mij ook aanleiding een document onder zijn aandacht te brengen van de Alliantie van Protestantse Kerken in Turkije. Het document is gedateerd op 1 september 2007 en geeft de ernstige noden en zorgen weer van Turkse protestanten inzake het ontbreken van vrijheid van godsdienst. Commissaris, ik vertrouw erop dat u uw Turkse gesprekspartners krachtig aanspreekt op de kwetsbare maatschappelijke positie van de Turkse protestanten, c.q. de Turkse christenen.
Symptoombestrijding, Voorzitter, schiet echter tekort. Media en politici scheppen een zeer intolerant gevaarvol klimaat voor niet-moslimminderheden in Turkije. Ook hier is snelle actie van Brussel richting Ankara geboden. Ik zal daarvoor een tweede document aan de commissaris overleggen. Graag wacht ik een spoedige schriftelijke reactie van hem af.
Andreas Mölzer
(DE)Mijnheer de Voorzitter, een aantal dagen geleden was ik in het deel van Cyprus dat door de Turken bezet is en daar heb ik zelf een indruk kunnen opdoen van de systematische vernieling van ongeveer vijfhonderd Grieks-katholieke kerken en de vernieling van Europees cultureel erfgoed dat nooit meer hersteld kan worden. Naar mijn mening botst dit evenzeer met het wezen van Europa als het voortdurende gebrek aan verdraagzaamheid jegens christenen en andere minderheden of het zogenaamde vergrijp van "het beledigen van de Turkse identiteit” dat wordt gebruikt ter onderdrukking van de vrijheid van meningsuiting en de persvrijheid, om nog maar niet te spreken van de voortdurende mensenrechtenschendingen, het voorbijgaan aan de genocide op de Armeniërs en de aanhoudende islamisering.
Het is volkomen onaanvaardbaar dat een kandidaat-lidstaat een gedeelte van een EU-lidstaat, namelijk het noorden van Cyprus, bezet houdt, en dan heb ik het nog niet eens over de plannen voor een militaire aanval op een ander land, namelijk Irak.
Brussel is nooit te beroerd om te benadrukken dat de eerbiediging van grondrechten, met name godsdienstvrijheid en vrijheid van meningsuiting, de hoogste prioriteiten zijn voor toetreding tot de EU. In het geval van het streven naar lidmaatschap van Turkije zijn dit blijkbaar slechts holle frasen.
Ioannis Kasoulides
(EL) Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag beginnen met mevrouw Oomen-Ruijten te feliciteren met haar verslag.
En nu iets wat hoognodig besproken moet worden: mijnheer de Voorzitter, wat zal er gebeuren als Turkije, een kandidaat-lidstaat, de waarschuwingen van de EU naast zich neerlegt en Noord-Irak binnenvalt? Welke bedoelingen heeft Turkije? Zijn zij wellicht van plan om een situatie zoals met Cyprus te creëren of om grondgebied in Koerdisch-sprekend Irak te bezetten, en zo veel landen, waaronder Europese, verder te dwarsbomen bij hun pogingen om Irak te stabiliseren? Hoe kunnen wij toestaan dat lidstaten of kandidaat-lidstaten als destabiliserende factoren optreden in een gebied waar Europese soldaten het leven laten bij hun pogingen om stabiliteit te bewerkstelligen?
Mag ik u eraan herinneren dat Turkse soldaten veertig procent van Cyprus bezet houden? Dit is geen belemmering geweest voor het land om toetredingsbesprekingen te starten. Mag ik u eraan herinneren dat Turkije nog steeds niet heeft voldaan aan het verzoek van de EU om het Ankara Protocol te verlengen? Ik vraag me af wat hierover zal worden gezegd in het verslag van de Europese Commissie, dat op 6 november verwacht wordt. Als de boodschap er een van verdraagzaamheid is, waarom is die verdraagzaamheid er dan niet wanneer het gaat om zoveel andere principes en waarden die de kern van de EU raken?
De vraag waar het uiteindelijk op neerkomt is: willen we de waarden van de EU verspreiden of hun invloed juist inperken?
Béatrice Patrie
(FR) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik zou in de eerste plaats mevrouw Oomen-Ruijten willen bedanken voor de constructieve boodschap die we op het punt staan te verzenden naar de Raad en de Commissie, maar ook naar de Turkse regering en het Turkse parlement.
Ik vind het echter jammer dat ons Parlement zich niet duidelijker heeft uitgedrukt over een kwestie die gevoelig ligt maar daarom niet minder belangrijk is: de Armeense genocide. Sinds 1987 heeft dit Parlement het woord "genocide” gebruikt voor de afslachting van 1,2 miljoen Armeniërs, oftewel tweederde van de Armeense bevolking die op dat moment in het Ottomaanse Rijk woonde, tussen 1915 en 1917. De Senaat en het Huis van Afgevaardigden van de VS hebben dit onlangs ook gezegd en het is betreurenswaardig dat het Parlement in deze kwestie achterloopt bij de Amerikanen.
Zoals onlangs benadrukt in een persbericht van de Internationale Federatie voor de Mensenrechten worden op basis van artikel 301 van het wetboek van strafrecht veel Turkse burgers beschuldigd van het beledigen van de Turkse identiteit. Een goede omgang met deze historische periode houdt mijn inziens in dat dit artikel zo snel mogelijk geschrapt wordt. We doen onze Turkse vrienden geenszins een plezier door hen toe te staan hun verleden te vergeten. Deze herinneringsplicht is ook een plicht jegens de nakomelingen van de mensen die de genocide hebben overleefd en jegens de internationale gemeenschap zelf. Derhalve roep ik het Parlement op om de amendementen te steunen die oproepen tot erkenning van de Armeense genocide en die de noodzaak van volledige eerbiediging van godsdienstvrijheid en minderheidsrechten benadrukken.
Marios Matsakis
(EN) Voorzitter, Turkije is om politieke, economische, militaire en culturele redenen een belangrijk land en het isdaarom belangrijk voor de EU. De EU was zich hiervan bewust en is daarom toetredingsonderhandelingen begonnen. De weg naar toetreding is tot dusverre niet zonder hobbels geweest, maar het heeft een bijdrage geleverd aan het op gang komen van een democratisch hervormingsprogramma dat in Turkije hard nodig was.
Deze hervormingen worden toegejuicht door zowel de EU als de burgers van Turkije. Die hervormingen moeten doorgaan en alleen al om die reden moeten we de Turkse toetreding onverminderd steunen. Niemand ontkent dat er problemen zijn. Mijn land, Cyprus, bevindt zich in het centrum van een van die problemen, maar net als de meeste mensen in deze Kamerrealiseer ik me dat problemen niet kunnen worden opgelost door middel van conflict, maar enkel door vreedzame onderhandelingen.
Met een meer Europees Turkije valt veel beter te discussiëren en kunnen problemen worden aangepakt en daarom sta ik volledig achter de Turkse toetreding tot de EU. Ik steun derhalve het compromis dat is bereikt door de wijze aanpak van mevrouw Oomen-Ruijten, met de eerlijke en vruchtbare medewerking van al die geïnteresseerde collega's die er wellicht andere meningen op nahouden als het specifieke onderwerpen betreft, maar die allemaal het principe onderschrijven dat de EU meer kan bereiken door constructieve samenwerking met Turkije dan door hen tegen ons in het harnas te jagen.
Turkije maakt momenteel een moeilijke periode door en het lijkt me op het moment aangewezen dat de EU met stroop werkt in plaats van met azijn. Laten we door een overweldigende steun aan dit verslag de bevolking van Turkije tonen dat we hen echt bij de EU willen hebben en een bijdrage leveren aan nog verdergaande en snellere hervormingen in Turkije en aan oplossingenvoor het Cypriotische probleem dat al veel te lang bestaat.
Mario Borghezio
(IT)Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, velen van ons hebben geopolitieke redenen aangedragen ter afwijzing van de toetreding van Turkije tot Europa. De feiten ter plaatse stellen ons nu in het gelijk, aangezien Ankara als een olifant de Iraakse porseleinkast is binnengestormd, waarin onze soldaten elke dag hun leven riskeren en voor de vrijheid van de bevolking vechten.
Ik ben van mening dat we hierover moeten nadenken omdat, waarde collega's, jullie geliefde democratische Turkije, dat mensenrechtenparadijs op aarde, op dit moment op de deur van Europa klopt terwijl er zich tegelijkertijd een afschuwelijk, onvoorspelbaar en tragisch oorlogsscenario ontvouwt op het Iraakse front.
Zodra u weer in Brussel bent, doet u dan wat ik van plan ben: bezoek het Armeense restaurant. Horen de Armeniërs niet bij uw EU-vrienden? Maar toch is hun domein binnengedrongen door vandalen, door Turkse criminelen, die een restaurant in de hoofdstad van Europa hebben platgebrand alleen omdat het Armeens is. Dat is de democratische inslag van de Turkse nationalisten! Waarom zouden we hen dus verwelkomen als zij de Armeense genocide nog steeds niet erkennen? Ik nodig u uit om voor mijn amendement te stemmen.
Gerard Batten
(EN) Voorzitter, de resolutie benadrukt dat Turkije, om te kunnen toetreden tot de EU, volledig moet voldoen aan de criteria van Kopenhagen.Het verslag spoort de Turkse regering ook aan de implementatie van de vrijheid van religie volledig conform deze uitgangspunten, zoals gedefinieerd door het Europese Hof van Justitie, uit te voeren.
Sinds de tijd van Kemal Atatürk is Turkije een seculiere staat, die het hoofd heeft weten te bieden aan de groeiende macht van een fundamentalistische en literalistische Islam. Ik vraag me af of de Turken zich realiseren dat toetreding tot de EU hun vermogen om het hoofd te bieden aan een militante Islam zal ondermijnen. Als Turkije toetreedt tot de EU, zullen Islamisten de wetgeving ten aanzien van de mensenrechten gebruiken als een schild, van waarachter ze hun jihad in Turkije en Europa kunnen opvoeren.
De Britse bevolking begint zich te realiseren dat als Turkije lid wordt van de EU, nog eens 70 miljoen mensen het recht zullen krijgen naar Groot-Brittannië te komen. De Turkse toetreding wordt een ramp voor de Turken en een ramp voor Groot-Brittannië.
Koenraad Dillen
(NL)Voorzitter, collega's, in het debat over de ontwerpresolutie-Florenz werd gisteren terecht opgemerkt dat een grote meerderheid van de bevolking voorstander is van strenge maatregelen om het roken op de werkvloer en in de horeca te verbieden.
Ik had gehoopt dat ook deze resolutie rekening zou houden met de meerderheid van een overgrote meerderheid van de bevolking, namelijk dat Turkije geen lid kan worden van de Europese Unie. Maar ik koester mij blijkbaar teveel illusies. Als het om cruciale zaken, zoals de grondwet of de toetreding van Turkije tot de Europese Unie gaat, dan telt de opinie van de bevolking plots niet meer.
Turkije, een bevriende natie, is geen Europees land. Punt, amen en uit. Daarmee zou de discussie gesloten moeten zijn. Maar niet alleen weigert dit Parlement eens te meer zijn verantwoordelijkheid te nemen, het blijft andermaal blind voor bepaalde recente ontwikkelingen die weer overduidelijk aantonen dat Turkije niet thuishoort in de Europese Unie, en dat de beslissing om toetredingsonderhandelingen op te starten een fout was.
Waarom wordt in deze resolutie met geen woord gerept over het verzet van de AKP tegen een grondwettelijke bepaling die de bekering tot een andere godsdienst niet meer strafbaar stelt? Waarom blijft men zo vaag over de Armeense kwestie en over Cyprus? Hier wordt weer een staaltje van Europese Realpolitik gegeven, waar wij voor passen.
Charles Tannock
(EN) Voorzitter, volgens The Times in Londen was de resolutie van het Congres van de VS over de Armeense genocide abominabel slecht getimed. Wat is dan wel een goed moment om over genocide te praten?
De reden dat de Armeense lobby in dit Parlement zo fel is, is juist de sfeer van een kennelijke samenzwering om erover te zwijgen, die al bijna een eeuw lang om deze genocide hangt. De moord op de Turks-Armeense journalist Hrant Dink zou tot een periode van nationale reflectie hebben moeten leiden, maar dat is helaas niet gebeurd.
Desondanks is de verzoening tussen Turkije en Armenië, waaronder het weer openstellen van de grenzen die gesloten zijn, een belangrijk element in de Turkse inspanningen voor toetreding tot de EU. Maar ik ben van mening dat geen enkele ware democratie zijn verleden mag ontkennen, zelfs zijn diepste en meest duistere geheimen.
Evenzeer van belang is een blijvende oplossing voor het conflict op Cyprus, dat nog steeds in een impasse verkeert, door de aanwezigheid van een bezettingsmacht in een lidstaat van de EU en door het niet implementeren van het Ankara Protocol.
Een andere zorg vormen de rechten van religieuze minderheden, met name de christenen. Het Grieks-Orthodoxe seminarie van Halki is bijvoorbeeld al sinds 1971 gesloten; de Assyrische christenen die tijdens de oorlog naar Duitsland en Zweden gevlucht zijn, zijn hun Turks staatsburgerschap kwijtgeraakt, waardoor ze hun huizen niet meer kunnen terugeisen die ze tijdens het conflict verloren hebben. En Turkije erkent de Alevieten niet als een groepering die zich onderscheidt van de Soennietenmeerderheid en erkent daarom hun eigen specifieke religieuze behoeften niet.
Artikel 301 van het Wetboek van Strafrecht, betreffende het beledigen van de Turkse identiteit,heeft tot vele veroordelingen geleid en in maart heeft een rechtbank in Istanbul - heel bizar, vind ik - een uitspraak gedaan die toegang tot YouTube verbood, toen er daar toespelingen werden gemaakt op de seksualiteit van de grondlegger van het moderne Turkije, Kemal Atatürk.
Geheel op persoonlijke titel, en niet namens mijn partij of fractie, zeg ik: het is duidelijk dat er nog veel moet gebeuren.
Maria Eleni Koppa
(EL) Mijnheer de Voorzitter, het debat van vandaag geeft ons de kans om onze tevredenheid uit te spreken over de verkiezingsresultaten in Turkije en onze blijdschap over de nadrukkelijke wens van de Turkse bevolking om de hervormingen voort te zetten.
Het vooruitzicht van Turkse toetreding tot de EU, waarnaar nog altijd gestreefd wordt, heeft de weg vrijgemaakt voor pogingen tot hervorming. Helaas hebben deze inspanningen een plateau bereikt en zijn ze gestagneerd. De nieuwe regering, met haar nieuwe en sterke mandaat, moet nu erg snel actie ondernemen om alle bepalingen in de associatieovereenkomst en het aanvullend protocol uit te voeren.
Het hervormingsproces gaat vooral over democratisering, fundamentele mensenrechten en godsdienstvrijheid. Met het oog hierop is het essentieel om artikel 301 van het wetboek van strafrecht in te trekken en de verzoeken van het oecumenisch patriarchaat krachtig te beantwoorden. Helaas heeft de houding van de Turkse regering inzake deze kwestie tot nu toe de mogelijkheid open gelaten voor extremistische activiteiten. Hier moeten we ook de onverklaarbare volharding in het gesloten houden van de theologische faculteit in Chalki door de Turkse regering noemen.
Een andere kwestie die ons zorgen baart, is de gespannen situatie in Zuidoost-Turkije. Ik ben van mening dat de gewoonte om meningsverschillen op een gewelddadige manier te beslechten, niet mag overwinnen, omdat dat tot instabiliteit in de gehele omliggende regio zal leiden. De huidige regering heeft de verantwoordelijkheid om actie te ondernemen zodat er een vreedzame oplossing van de Koerdische kwestie kan worden bereikt. Hiervoor is een dialoog tussen de twee partijen nodig. De internationale gemeenschap moet in deze potentiële crisis de rol van vredestichter op zich nemen.
Mijnheer de Voorzitter, ter afsluiting wil ik zeggen dat wij van Turkije verwachten dat het al zijn verplichtingen nakomt zodat het land geleidelijk aansluiting kan zoeken bij Europa.
Giorgos Dimitrakopoulos
(EL) Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik mevrouw Oomen-Ruijten graag feliciteren met haar uitmuntende werk.
Mijnheer de Voorzitter, het mandaat dat door het volk verstrekt is aan de regering Erdoğan en in het bijzonder de heer Erdoğan biedt de mogelijkheid op een voortzetting van de hervormingskoers die is ingeslagen vanaf het moment dat de aanspraak van Turkije op een plek in Europa een reële mogelijkheid werd. Tegelijkertijd vormt het mandaat een inspiratie voor de hernieuwde wens een eerlijke en duurzame oplossing voor de kwestie Cyprus te vinden, met de terugtrekking van de Turkse soldaten uit Cyprus als een eerste vereiste.
Er is nieuwe hoop op betrekkingen van goed nabuurschap, zowel in het algemeen als met Griekenland in het bijzonder.
Dankzij het mandaat wordt de eerbiediging van mensenrechten gegarandeerd door nieuwe wetgeving, zoals de wetgeving inzake kerkelijke stichtingen en de wetgeving die rechten en vrijheden beschermt. Dit is een historische aanvaarding van het verleden en de genocides op de Armeniërs, Pontische Grieken en Assyriërs worden nu erkend.
Dankzij het mandaat wordt er nu anders tegen de Koerdische kwestie aangekeken. De potentiële inval in Noord-Irak is een kwestie die de EU zeer serieus moet nemen. Een dergelijke daad mag niet worden toegestaan, omdat we het er allen over eens zijn dat de noodzaak om terrorisme te bestrijden nooit mag worden gebruikt als een excuus om ons voor een voldongen feit te stellen door grondgebied in het noorden van Irak te bezetten, zoals op Cyprus is gebeurd.
Richard Howitt
(EN) Voorzitter, ik weet niet wat dit debat vanochtend kan toevoegen aan de kwestie van de Turkse toetreding. Hooguit is het een gelegenheid voor een klein aantal felle tegenstanders van de Turkse toetreding om hun argumenten nog eens in deze Kamer te kunnen herhalen. Natuurlijk dienen we Turkije ertoe aan te sporen terughoudendheid te betrachten en gepast te reageren op de terroristische dreiging vanuit Noord-Irak, maar het valt me op dat de kritiek die deze ochtend geuit wordt van dezelfde mensen afkomstig is die in eerdere debatten tegen een bijdrage van de Europese Unie aan de wederopbouw in Irak waren.
Ik juich het strategisch partnerschap tussen Groot-Brittannië en Turkije toe, dat gisteren in Londen werd aangekondigd door premier Brown en premier Erdogan, inclusief de positieve samenwerking bij de bestrijding van de georganiseerde misdaad en terrorisme. Ik roep de andere lidstaten op, dat ook te doen.
Ik heet het jongste vrouwelijke Turkse parlementslid Ayla Akat welkom, die afgelopen week in Brussel was als een van de Koerdische parlementsleden die voor het eerst sinds veertien jaar in het Turkse parlement zijn teruggekeerd. Zij geven ons de hoop, dat het probleem van de Koerdische culturele en politieke rechten opgelost kan worden door middel van democratie in plaats van door geweld.
Josef Zieleniec
(CS) Mevrouw Ria Oomen-Ruijten heeft uitstekend werk verricht door een compromisformulering te vinden bij een onderwerp dat dit Huis verdeelt.
Ik ben er echter van overtuigd dat het aannemen van zulke resoluties en verslagen, die ernaar streven om compromissen te vinden die ten koste gaan van het uitdrukken van de opvattingen van het Parlement over omstreden kwesties van belang, in de toekomst achterwege gelaten moet worden. Onze inspanningen om unanimiteit te bewerkstelligen, resulteren in een boodschap aan Turkije die niet voldoende laat zien dat er binnen dit Parlement en onder de Europese bevolking verschillende meningen over het Turkse lidmaatschap bestaan.
Ik zal niet onder stoelen of banken steken dat ik de opening van toetredingsonderhandelingen met Turkije op zichzelf als een fundamentele vergissing beschouw. Tegelijkertijd ben ik er mij van bewust dat niet iedereen in dit Huis deze mening deelt, en dit respecteer ik.
De Europese bevolking is zelf sterk verdeeld als het gaat om deze kwestie, die van levensbelang is voor de toekomst van de Europese integratie. Het is onze plicht om deze diversiteit uit te dragen. Ik spreek daarom de hoop uit dat toekomstige resoluties en verslagen een duidelijke afspiegeling zijn van deze verdeeldheid in het Parlement als het gaat om het mogelijke Turkse lidmaatschap van de EU. Hoewel compromissen welkom zijn op vele andere gebieden waarover door het Parlement gesproken wordt, horen het Turkse lidmaatschap en de betrekkingen tussen Turkije en de EU daar niet bij.
Laten we het anders aanpakken. Laten we niet doorgaan met het maken van verslagen en resoluties die een indruk van overeenstemming en unanimiteit proberen te wekken. Laten we in plaats daarvan laten zien dat er onder ons verdeeldheid bestaat over de kwestie van het Turkse lidmaatschap, door al of niet in te stemmen met duidelijk geformuleerde standpunten.
Het gaat hier om onze verantwoordelijkheid jegens de burgers van zowel de EU als Turkije, die geen halve waarheden verdienen. Ik weet zeker dat de Turkse bevolking veel blijer zal zijn met een bericht van verdeeldheid dan met een verdoezeling van de echte situatie, waaraan zowel het Parlement als Europa zich al geruime tijd schuldig maken.
Vural Öger
(DE)Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, met de resolutie van mevrouw Oomen-Ruijten over Turkije geeft het Europees parlement een positief signaal af en heeft het zodoende een nieuw stadium van constructieve dialogen in zijn betrekkingen met Turkije geïnitieerd. In Turkije wordt er op dit moment heftig gediscussieerd over interne hervormingen.
In Turkije is er nu een regering aan de macht gekomen die van het volk een duidelijk mandaat heeft gekregen en dus aan de slag kan. Dit is een kans om een nieuwe impuls te geven aan verschillende belangrijke onderdelen van het toetredingsproces. Oproepen om aan bijkomende verplichtingen te voldoen die geen deel uitmaken van de toetredingsonderhandelingen, hebben een averechts effect. De hoogste prioriteit in Turkije is nu de uitwerking van een nieuwe grondwet. Deze grondwet begint al vorm aan te nemen.
Over de oproep tot herziening van artikel 301 van het Turkse wetboek van strafrecht wordt aan Turkse zijde beraadslaagd. Turkije heeft nu meer positieve signalen nodig van de EU. We moeten Turkije aansporen om dit hervormingsproces met al zijn ziel en zaligheid door te zetten.
Het voortgangsverslag van de Commissie wordt verwacht op 7 november en ik denk dat het zeer belangrijk is dat de huidige positieve ontwikkelingen in Turkije in dat verslag aan bod komen.
Yiannakis Matsis
(EL)Mijnheer de Voorzitter, Turkije is een kandidaat voor toetreding tot een verenigd Europa. Het heeft rechten en plichten. De rapporteur heeft een evenwichtig interimverslag afgeleverd. Dit geeft Turkije nog een kans om de hervormingen voort te zetten en aan zijn plichten te voldoen, die vooral te maken hebben met economische veranderingen, eerbiediging van de criteria van Kopenhagen en mensen-, godsdienst- en minderheidsrechten.
Wij willen dat Turkije verandert omdat Turkije zelf verandering nodig heeft en ook omdat deze tijden erom vragen. Verandering in Turkije betekent dat het moet voldoen aan zijn verplichtingen jegens Cyprus door de Republiek van Cyprus te erkennen en de bezetting van Cyprus te beëindigen. In het verslag wordt terecht gezegd dat de terugtrekking van het Turkse leger zal helpen bij het komen tot een oplossing en dat het Turkse leger kan worden vervangen door een kleine Europese macht onder bevel van de Veiligheidsraad. Turkije moet aan de volgende verplichtingen voldoen: beëindiging van de kolonisatie van Cyprus en wijziging van het demografische karakter van het eiland; repatriëring van de Turkse inwoners, die de overgrote meerderheid vormen in de bezette gebieden en er op uit zijn om elke mogelijke oplossing te saboteren; beëindiging van de overname van Grieks-Cypriotische bezittingen in het bezette deel van Cyprus; en beëindiging van de vernieling van ons cultureel erfgoed. Als eerste stap moet Turkije de beslissingen van de VN eerbiedigen en de stad Famagusta teruggeven aan de rechtmatige inwoners.
Ankara beschouwt de Turks-Cyprioten als afgezonderd vanwege de aanwezigheid van 45 000 Turkse soldaten, die de Grieks-Cyprioten weghouden bij hun huizen en bezittingen. Turkije bezit de sleutel tot zowel zijn toetreding tot Europa als de oplossing van de kwestie Cyprus. Het Turkse beleid om Cyprus in twee staten te verdelen is geen oplossing. We leven in een tijd van eenwording, niet van opdeling. Wij zeggen ja tegen een Europees Turkije en ja tegen een Europese oplossing, zaken die niet voort zullen komen uit scheidslijnen en zones maar, zoals de rapporteur terecht aangeeft, zich moeten baseren op de beginselen van een verenigd Europa. Dit zal leiden tot een levensvatbare staat die als model dient voor heel Europa, waar Grieks- en Turks-Cyprioten, en christenen en moslims, op vreedzame en productieve wijze hun levens kunnen leiden op basis van wederzijds respect voor de beginselen en waarden van een verenigd Europa.
Carlos Carnero González
(ES) Mijnheer de Voorzitter, zoals u weet, is de uitbreiding van de Europese Unie met een nieuw land altijd een dialogisch proces waarbij de inspanningen van de kandidaat-lidstaat moeten worden beoordeeld maar waarbij het ook duidelijk moet zijn dat de Unie zich inspant.
Naar mijn mening is het zo dat wanneer de Europese Unie een nieuw hervormingsverdrag heeft dat zorgt voor meer democratie en doeltreffendheid, zij tevens in een betere positie verkeert om haar uitbreiding voort te zetten.
Dit is ook het geval na het Verdrag van Lissabon. Turkije boekt duidelijk vooruitgang. We staan allen achter de regering in Ankara en achter de Turkse bevolking in de strijd tegen terrorisme. Desalniettemin moeten we, om de vooruitgang die ik noemde door te zetten, oproepen tot terughoudendheid, gematigdheid en naleving van de internationale wetgeving. Een militaire operatie op grote schaal in Noord-Irak zou alleen maar olie op het vuur gooien en ook ernstige problemen in Turkije kunnen veroorzaken.
Ten slotte wil ik mevrouw Oomen-Ruijten feliciteren met haar resolutie, ook al ontbreekt er één onderwerp: waarom vergeten we vaak dat Turkije niet alleen een kandidaat-lidstaat is maar ook een cruciale Euro-mediterrane partner in het proces van Barcelona? Dit punt blijft onbesproken in het verslag. Turkije is in dat proces van cruciaal belang, net zoals wij voor Turkije cruciaal zijn in het Euromediterraanse proces.
Emine Bozkurt
(NL)Voorzitter, ik dank mevrouw Oomen-Ruijten voor haar gebalanceerde resolutie. Anderhalve week geleden was ik in Turkije en heb daar met leden van de nieuwe Turkse regering en het nieuwe parlement gesproken. Ik heb de nadruk gelegd op de noodzaak de hervormingen voort te zetten, met speciale aandacht voor de vrijheid van meningsuiting.
De minister van Justitie en andere kabinetsleden verzekerden mij dat artikel 301 zal worden herzien. Verder beloofde de nieuwe regering hervormingen op weg naar EU-lidmaatschap. De resolutie noemt dat lidmaatschap ook als einddoel. De resolutie zal daardoor direct bijdragen aan de hervormingen in Turkije, ook als het gaat om vrouwenrechten, vakbondsrechten en sociale wetgeving.
Maar voor hervorming is rust nodig, en op het moment heerst er in Turkije angst en woede. Angst voor aanslagen van de PKK, woede die kan leiden tot escalatie. Om dat te voorkomen moeten Turkije en de EU de handen ineenslaan om op diplomatieke en politieke wijze terrorisme te voorkomen en te straffen.
Manuel Lobo Antunes
fungerend voorzitter van de Raad. -(PT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, dit levendige debat is erg nuttig geweest voor het voorzitterschap. Het heeft duidelijk aangetoond, voor wie daar nog aan twijfelde, hoezeer de meningen en standpunten van de Parlementsleden uiteenlopen als het gaat om de onderhandelingen over de toetreding van Turkije tot de Europese Unie. Ondanks de vele verschillende meningen over deze kwestie denk ik echter dat dit debat duidelijk heeft aangetoond dat Turkije reeds een cruciale strategische partner van de Europese Unie is als het gaat om politiek, economie en veiligheid.
Ik denk ook dat dit debat duidelijk heeft gemaakt dat het vooruitzicht van Turkse toetreding tot de Europese Unie de drijvende kracht is geweest achter fundamentele politieke en sociale hervormingen in Turkije. Het is duidelijk dat sommige mensen betreuren het dat deze hervormingen niet zo snel zijn verlopen of zo uitgebreid zijn geweest als misschien werd gehoopt, maar feit blijft dat de bevolking en de regering van Turkije gestaag vooruitgang boeken langs de route die door ons is uitgestippeld, op weg naar een steeds democratischer en pluralistischer maatschappij waarin meer eerbied is voor de rechtsstaat.
De criteria van Kopenhagen, dienend als gids of referentiekader voor dit hele onderhandelingsproces, zijn buitengewoon duidelijk voor Turkije en andere kandidaat-lidstaten: alleen de landen die onze economische beginselen en, in het bijzonder en wellicht zelfs wel belangrijker nog, onze politieke beginselen duidelijk eerbiedigen, kunnen lid worden van de Europese Unie. Als Turkije volledig aan deze criteria voldoet, kan het natuurlijk toetreden tot de Europese Unie. Dit is zonneklaar en kan derhalve geen onderwerp van twijfel zijn (of zou dat tenminste niet moeten zijn).
Met betrekking tot de terroristische aanvallen van de PKK aan de grens tussen Turkije en Irak zou ik uw aandacht willen vestigen op de verklaring van het voorzitterschap inzake deze kwestie van 22 oktober. In deze verklaring veroordeelde het voorzitterschap het terroristische geweld van de PKK volledig en spraken wij onze actieve solidariteit uit met de families van de slachtoffers. Ook gaven wij aan dat het voor de internationale gemeenschap van levensbelang is om de inspanningen van Turkije in de strijd tegen terrorisme te steunen, waarbij de rechtsstaat geëerbiedigd moet worden, de internationale vrede en stabiliteit alsmede de regionale stabiliteit gehandhaafd moeten worden en Turkije moet worden opgeroepen om niet over te gaan tot ongepaste militaire acties. We roepen ook de Turkse en Iraakse regering op tot doeltreffende samenwerking om dit probleem aan te pakken en in het bijzonder om te voorkomen dat het Iraakse grondgebied wordt gebruikt voor terroristische acties tegen Turkije.
Olli Rehn
lid van de Commissie. - Voorzitter, geachte leden, ik wil u bedanken voor dit uitgebreide en goedgetimede debat, net voordat we op 6 november - dat wil zeggen: over twee weken - onze voortgangsrapportage over Turkije uitbrengen. Als Commissie stellen we ons ten doel een verslag uit te brengen dat net zo objectief en rechtvaardig is als het verslag dat mevrouw Oomen-Ruijten heeft gepresenteerd.
Dit Huis geeft met het debat van vandaag en de resolutie die u naar aanleiding daarvan heeft opgesteld een heel duidelijk signaal af aan Turkije. In de eerste plaats denk ik dat we het er allemaal over eens zijn dat dit het moment is om de hervormingsinspanningen in het land verder op te voeren, in het belang van de Turkse burgers, uiteraard, maar ook om serieuze voortgang te kunnen boeken in de onderhandelingen over de toetreding tot de EU. Met name ligt de nadruk heel sterk op hervormingen die niet langer hoeven te worden uitgesteld, zoals ten aanzien van de vrijheid van meningsuiting, het veelbesproken Artikel 301 en andere equivalente artikelen, en de religieuze vrijheden. Eveneens willen we vooruitgang zien op het gebied van de rechten van vrouwen en vakbonden, de culturele en religieuze rechten en de internationale verplichtingen van Turkije.
Bovendien, we veroordelen de terroristische aanslagen en we hebben er begrip voor dat Turkije haar burgers dient te beschermen, maar we dringen er ook bij Turkije op aan dat er een politieke oplossing gezocht wordt in samenwerking met de Iraakse autoriteiten en de internationale gemeenschap en dat de reactie op het PKK-terrorisme proportioneel is.
Wat betreft de Armeense kwestie steunt de Commissie de oproep van het Parlement, tot uitdrukking komend in uw ontwerpresolutie, om een proces van verzoening op gang te brengen tussen Turkije en Armenië. Dat is de beste en meest effectieve manier om op termijn daadwerkelijke resultaten te boeken wat betreft verzoening en recht.
We zijn ook van mening dat alle kwesties in Turkije, inclusief de Armeense kwestie, open en vreedzaam in de Turkse samenleving besproken dienen te worden, in naam van de vrijheid van meningsuiting. De hervorming van Artikel 301 is dan ook van essentieel belang voor een serieus en effectief debat over de Armeense kwestie, dat tot een daadwerkelijke verzoening kan leiden.
De huidige inperking van de vrijheid van meningsuiting heeft een remmend effect en draagt zelfs bij aan een atmosfeer van intolerantie en haat, zoals helaas tot uiting kwam bij de moord op Hrant Dink, eerder dit jaar.
Tot slot dienen we één ding niet te vergeten. Ik stel, net zoals u hebt gedaan, strenge eisen aan Turkije als het gaat om het hervormingsproces, en met reden. Tegelijkertijd moeten we niet vergeten dat de beoogde uitkomsten uitsluitend tot stand kunnen komen als beide partijen doen wat ze moeten doen. Dat betekent, dat we niet alleen streng maar ook rechtvaardig moeten zijn. We moeten woord houden en achter de toekomstige toetreding van Turkije, zoals neergelegd in het onderhandelingsmandaat, blijven staan.
(Applaus)
Anders kunnen we zo hard schreeuwen als we willen, maar dan is het tegen dovemansoren gericht. Dan komt er geen reactie, maar slechts een lange stilte.
De Voorzitter
Er zijn twee ontwerpresoluties tot besluit van het debat ingediend.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt vandaag plaats.
Schriftelijke verklaringen (artikel 142)
Richard Corbett  
Turkije heeft nog een lange weg te gaan om te kunnen voldoen aan de voorwaarden voor het lidmaatschap van de EU. Ondanks het feit dat er de afgelopen jaren aanzienlijke vooruitgang is geboekt, is een aantal belangrijke kwesties nog niet opgelost op het gebied van de vrijheid van meningsuiting (met name Artikel 301 van het Wetboek van Strafrecht), de mensenrechten en Armenië.
Ik wijs echter de argumenten af van degenen die zeggen dat Turkije nooit toegelaten dient te worden, omdat het geen Europees land zou zijn. We accepteren Turkije al sinds ruim een halve eeuw als volwaardig lid van de Europese Raad. We hebben toetredingsonderhandelingen gestart en daarmee erkend dat Turkije in principe in aanmerking komt voor toetreding tot de EU. Degenen die beweren dat Turkije niet Europees is, bedoelen in feite dat het niet christelijk is. Maar waarom zou dat een criterium moeten zijn? Het motto van de Europese Unie luidt "in verscheidenheid verenigd”. We willen culturen niet standaardiseren, maar manieren van samenwerking vinden, met behoud van onze verschillende talen, religies, enzovoorts. Het toelaten van een staat met een hoofdzakelijk islamitische bevolking zou dat principe alleen maar onderstrepen.
