Goedkeuring van de Notulen
De Voorzitter
De Notulen van de vergadering van gisteren zijn rondgedeeld.
Geen bezwaren?

Sakellariou
Mijnheer de Voorzitter, een opmerking over de Notulen. Op bladzijde 18 van de Duitse versie, punt 16: " Beleid van de Unie ten aanzien van Algerije" , wordt in de ontwerpresolutie van de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-Democraten ook mijn naam vermeld. Ik steun deze ontwerpresolutie niet. Ik heb de diensten er ook van in kennis gesteld dat ik mijn handtekening intrek.

De Voorzitter
Dit zal worden vermeld tijdens de stemverklaringen, mijnheer Sakellariou. Dit zal worden rechtgezet.
(De Notulen worden goedgekeurd)

Andrews
Mijnheer de Voorzitter, het Parlement zal zich herinneren dat ik tezamen met andere leden meer dan eens de opsluiting van Róisín McAliskey, die zeven maanden zwanger is, in een Britse gevangenis van de categorie A, aan de orde heb gesteld.
De Ierse minister van Buitenlandse Zaken heeft de Britse ambassadeur in Ierland en de Duitse ambassadeur in Londen duidelijk gemaakt dat de Duitse regering geen bezwaar heeft tegen haar vrijlating.
Ik wil thans een beroep doen op u, mijnheer de Voorzitter, om de Britse regering te verzoeken deze vrouw uit de gevangenis te ontslaan en op grote spoed aan te dringen.

Oomen-Ruijten
Voorzitter, ik wil alleen de geachte collega laten weten dat we gisteren uitgebreid over deze zaak gesproken hebben en dat terugkomen op dringende resoluties die niet aanvaard werden een beetje een gekke zaak is.

De Voorzitter
Hartelijk bedankt, mevrouw Oomen-Ruijten. Wij nemen nota van uw opmerking.

ONP en de universele telecommunicatiedienst
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0049/97) van mevrouw Read, namens de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid, over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad (COM(96)0419 - C4-0581/96-96/0226(COD)) inzake de toepassing van Open Network Provision (ONP) op spraaktelefonie en de universele telecommunicatiedienst in een door concurrentie gekenmerkt klimaat (ter vervanging van richtlijn 95/62/EG van het Europees Parlement en de Raad).

Read
Mijnheer de Voorzitter, mijn collega's in de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid weten dat dit de derde poging is om, nog voor 1 januari 1998, de vastgestelde datum voor liberalisering, tot overeenstemming te komen over de voorstellen inzake spraaktelefonie. Ik wil dat in de Notulen wordt opgenomen dat de commissie, en trouwens ook het Parlement, met grote spoed gewerkt heeft om het mogelijk te maken dat deze voorstellen de verschillende stadia doorlopen hebben voor de vergadering van de Raad Telecommunicatie, die begin maart zal plaatsvinden. Het was niet ideaal om op die manier te werk te gaan, maar ik vind dat wij het er onder de gegeven omstandigheden bijzonder goed van afgebracht hebben.
Dit onderdeel van het telecommunicatiedossier heeft, zoals u weet, de meest rechtstreekse gevolgen voor de burgers van de Europese Unie. Om die reden heeft de commissie haar aandacht vooral gericht op bepaalde aspecten van deze voorstellen die de consument betreffen. De vrees bestaat natuurlijk dat de exploitanten zich zullen concentreren op de meest lucratieve segmenten van deze markt en daaronder vallen meestal niet de gewone huishoudens. Wij hebben amendementen ingediend met betrekking tot de universele dienst - die zo centraal staat in deze voorstellen - en de consumentenbescherming en verder hebben enkele van mijn collega's zeer nuttige amendementen ingediend ter versterking van de voorstellen van de Commissie, met name wat betreft het recht van consumentenorganisaties om geraadpleegd te worden over veranderingen.
Bovendien zijn amendementen ingediend om de gebruikers met een laag inkomen te beschermen en ik juich de ideeën van de Commissie zelf omtrent flexibele betalingsregelingen van harte toe. Ik heb met steun van de commissie amendementen voorgesteld, alsmede namens mijn fractie vele amendementen opnieuw ingediend, inzake de bescherming van gehandicapte consumenten. Men realiseert het zich vaak niet, maar sommige ontwikkelingen in de telecommunicatietechnologie kunnen bepaalde gehandicapte consumenten benadelen. Om een voorbeeld te noemen, teksttelefoons hebben weinig of geen zin voor blinden of slechtzienden. Wij hebben amendementen ingediend betreffende de kwaliteit van de dienstverlening en de bescherming van de consument in plattelandsgebieden - geïsoleerde of dunbevolkte gebieden.
Ik wil vooral graag horen wat commissaris Bangemann te zeggen heeft over de vraag in hoeverre deze voorstellen ook op mobiele telefonie van toepassing moeten zijn. Ik weet dat dit een controversieel punt is en dat alle fracties in dit Parlement hier niet per definitie achter staan. Ik zou hen echter willen verzoeken aandachtig te luisteren naar het commentaar van de commissaris en hun stem misschien dienovereenkomstig aan te passen. De mobiele telefoonmarkt ontwikkelt zich in de ene lidstaat weliswaar veel sneller dan in de andere, maar het is volgens mij een duidelijke zaak dat dit vroeg of laat toch één markt zal worden. Het leek mij goed toe, en daarin word ik gesteund door mijn commissie, om nu al vast enkele stappen in die richting te doen. De gebieden waarvoor wij gekozen hebben zijn de financiering van de universele dienstverlening en de bescherming van de consument: betrekkelijk kleine, maar wel belangrijke stappen en voor mij het meest coherente en logische beginpunt.
Het is zeker van belang deze week, nu wij dit verslag over spraaktelefonie behandelen, dat de Wereldhandelsorganisatie eindelijk de alle records brekende overeenkomst over de telecommunicatiemarkt heeft gesloten. Het was interessant dat zowel de Commissie als de WTO zelf de eer voor dit akkoord opeiste - maar ik ben ervan overtuigd dat beiden die eer toekomt. De overeenkomst benadrukte dat dit een enorm lucratieve en belangrijke bedrijfstak is - niet alleen op zichzelf, maar ook als hulpmiddel voor veel andere industrieën. Ik denk dat het akkoord door ons allen wordt toegejuicht en dat wij vooral inzien dat een mijlpaal is bereikt en hopen dat de Europese Unie zal toewerken naar het prijsniveau waarvan de consument in de Verenigde Staten reeds profiteert. Tegelijkertijd beseffen wij dat dit een bedrijfstak is die vast en zeker bereid is, en het zich ongetwijfeld ook kan permitteren, om de fundamentele maatregelen ter bescherming van de consument, die dit Parlement naar mijn stellige overtuiging zal steunen, uit te voeren.
Dat waren de opmerkingen die ik wilde maken. Ik beveel het voorstel bij u aan en verzeker de commissaris en de Raad dat het Parlement al het mogelijke zal doen om te bewerkstelligen dat in een gestaag tempo vorderingen gemaakt worden met deze maatregel, zodat de deadline van 1 januari 1998 gehaald wordt.

Ettl
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de nakende liberalisering van de telecommunicatiemarkt biedt de Europese economie een groot aantal mogelijkheden en actieterreinen met belangrijke werkgelegenheidseffecten. Anderzijds is ze, hoe bescheiden en zuiver technisch ze ook mag lijken, tevens een belangrijke maatschappelijke uitdaging.
In de gegeven economische en sociale omstandigheden is algemene netwerktoegang - anders gezegd, betaalbaarheid van de diensten - een conditio sine qua non voor gelijke kansen en non-discriminatie van de burgers. Daarom moet er bij de vaststelling van de aard en de mate van liberalisering van de markt in dit segment altijd rekening worden gehouden met de belangen van de consument.
Bij de liberalisering moet aan behoeftige groepen, ouderen, gehandicapte personen en personen met een laag inkomen, alsook degenen die in geografische randgebieden wonen een tegenwoordig economisch en sociaal al levensnoodzakelijk te noemen minimale dienst tegen sociaal aanvaardbare /verantwoorde prijzen worden gegarandeerd. Dat is heel belangrijk. Dat is een regel in de communicatie, juist voor de onderste bevolkingslagen, juist voor de kleine man. Precies hieruit blijkt ook dat spraaktelefonie een belangrijk instrument voor maatschappelijke integratie is dat, als het nonchalant wordt gebruikt, in aanzienlijke mate tot desintegratie kan bijdragen.
Daarom moeten bij algemene controles op faire concurrentie en noodzakelijke prijstransparantie, bij de vaststelling van verschillende kortingsregelingen voor particuliere en grote afnemers, bij het onderzoeken van overheersende marktposities van aanbieders, alsmede bij de verdere ontwikkeling van nieuwe systemen, maar ook bij andere verdere regelende maatregelen de consumenten en de organisaties voor de bescherming van de consument bindend in de besluitvormingsprocessen worden betrokken, en wel in het kader van een faire sociale dialoog. Dat zal veel meer transparantie opleveren en dat is juist wat wij nodig hebben.
Dit is niet meer dan een billijk, zowel markteconomisch als democratisch noodzakelijk, integrerend onderdeel van de liberalisering, zoals ik die zie. Juist deze richtlijn moet volgens mij onder het motto worden geplaatst dat de consument volledig van de technologische vooruitgang in de spraaktelefonie moet profiteren. Voor mij, als consumentenbeschermer, staan daarbij vijf belangrijke punten op de voorgrond: betaalbare en faire prijzen; hoge kwaliteit van de aangeboden prestaties; transparantie van prijs en prestatie; rechtstoegang en hulp bij bepaalde bemiddelingsprocedures, geschilprocedures; betrekken van de consumenten bij technische veranderingen.
Wij moeten nu echter al rekening houden met de mogelijkheid dat alles niet functioneert zoals het hoort. Als de vrije concurrentie en de verantwoordelijkheid van alle lidstaten niet tot een passende norm leiden, dan moet er nu al aan minimale normen op Europees niveau, alsmede aan consequenties voor aanbieders die niet aan de normen voldoen, worden gedacht. Als het dus summa summarum lukt het voorstel voor een richtlijn met het verslag van mevrouw Read praktijkgericht aan te vullen, te verbeteren, dan kan er weer van een vooruitgang in de zin van het consumentenbeleid worden gesproken en ik hoop dat dit dan ook zo ten uitvoer zal worden gelegd.

Van Velzen, W.G.
Voorzitter, in de eerste plaats zou ik mevrouw Read zeer willen danken voor haar uitzonderlijke inspanningen. Onder grote tijdsdruk heeft ze een kwalitatief hoogstaand rapport geproduceerd en de Raad telecommunicatie begin maart mag het Parlement buitengewoon dankbaar zijn voor de snelle wijze waarop in ieder geval in het Parlement gewerkt wordt. Nu is het aan de Raad Telecommunicatie om op dezelfde voortvarende wijze te opereren, want het Parlement zal geen spelbreker zijn met betrekking tot de liberalisering op 1 januari 1998. Het belang van de universele dienstverlening zit natuurlijk in de geliberaliseerde markt en het is vooral gericht op consumentenbescherming. Daarbij zijn twee belangrijke politieke vragen. Ten eerste: wat is de omvang van de universele dienstverlening en ten tweede, wie betaalt dat? Wat de omvang van de universele dienstverlening betreft, enerzijds betekent het ontwikkelen van een geliberaliseerde markt, waarbij Europese telecombedrijven zich moeten kunnen ontwikkelen als partijen die volwaardig kunnen concurreren op de internationale markt, dat je geweldig moet opletten met betrekking tot het opleggen van nieuwe lasten aan deze bedrijven. Anderzijds, heb je natuurlijk de kwestie van het belang van de consument. Daartussen bestaat een spanning en moet een afweging worden gemaakt. Een tweede aspect dat van belang is, is de omstandigheid dat wat technisch in het ene land kan nog niet in het andere land hoeft te kunnen. Dus, je moet rekening houden met differentiatie die helaas binnen de Europese Unie bestaat. En tenslotte is het van belang om rekening te houden met convergentie tussen de vaste en mobiele telefoonnetwerken én niet het feit dat er technologisch in de komende jaren heel veel gaat gebeuren. Dat betekent dat de omschrijving van universele dienstverlening waar we nu over spreken tijdgebonden is en uiteraard voor de hele Europese Unie moet gelden. Een omschrijving van de universele dienstverlening op EU-niveau is van groot belang om te bevorderen dat slechts op EU-niveau omschreven diensten door telecombedrijven betaald hoeven te worden en te voorkomen dat ze belast worden met weer extra universele dienstverleningsverplichtingen die worden opgelegd aan marktpartijen. Vandaar dat amendement 10 zo van groot belang is. Mijn fractie vindt dat op dit moment mobiele telefonie nog niet moet worden opgenomen in de universele dienstverlening vanwege de grote verschillen tussen de EU-landen, maar we moeten wel die deur openhouden want terecht is er sprake van convergentie. Vandaar ook dat wij in amendement 7 die deur hebben opengelaten.
Voorzitter, dan komen we bij de tweede politieke vraag: wie betaalt, wie draagt bij aan de universele dienstverlening? Mijn fractie vindt dat op dit moment duidelijk moet zijn dat slechts aanbieders van spraaktelefoniediensten via het vaste net bij kunnen dragen aan de kosten. Dus niet dienstenaanbieders via het mobiele netwerk, maar we moeten op termijn wel bezien in hoeverre het gerechtvaardigd is dat ook zij gaan bijdragen. Vandaar dus amendement 15, waarin dat wordt voorgesteld. Wat we absoluut niet willen is dat nu al nieuwe dienstenaanbieders worden verplicht om mee te gaan doen aan de universele dienstverlening. Het lijkt ons heel slecht, daardoor komt de informatiesamenleving niet tot stand.
Voorzitter, dan het dilemma van de gehandicapten. Er bestaat een neiging om zoveel mogelijk gratis aan te bieden. Maar dat lijkt mij geen goed idee, want niet elke gehandicapte is gelijk. Sommigen zijn economisch zeer zelfstandig en ik denk dat ze het zelfs beledigend en anti-emancipatorisch zouden vinden om een speciale behandeling te krijgen. Dus, ga dat nu niet op EU-niveau regelen, maar doe het op een lager niveau. Hetzelfde geldt voor de sociaal zwakkeren. Een benadering op maat, d.w.z. decentraal, is het beste. Ik ben er uiteraard voor dat sociaal zwakkeren worden geholpen om sociale uitsluiting te voorkomen, maar je moet het nadrukkelijk doen op het laagste niveau, namelijk regio, stad of land en niet op EU-niveau.

Lindqvist
Mijnheer de Voorzitter, de tijd vliegt, 1 januari 1998 nadert en de telecommunicatiemarkt zal dan geliberaliseerd worden. Heel in het algemeen wil ik zeggen dat wij in Scandinavië - Zweden en Finlandal vanaf 1992 een geliberaliseerde markt hebben. Wij hebben goede ervaringen met een geliberaliseerde markt; de problemen bijvoorbeeld met de dunbevolkte gebieden zijn heel klein geweest. Onze ervaring is dat een grondwettelijk kader voor de regelingen van de markt de beste manier is om de markt te liberaliseren. Binnen dit kader moeten wij, de gekozen vertegenwoordigers, de markt bewaken. Wij moeten er op toe zien dat ongewenste uitwassen en dergelijke worden tegengegaan. Waar wij over praten, is dat men dus bereid moet zijn wetten op te stellen voor een geliberaliseerde markt, maar niet meer bepalingen en wetten dan nodig zijn om deze markt te laten functioneren. Dat is onze ervaring in Scandinavië. Wat allereerst geregeld moet worden, zijn zekerheid en bescherming voor de consumenten en gelijke kansen voor iedereen om in de informatiemaatschappij aan de nieuwe technologie deel te nemen. Onze fractie wil ook benadrukken dat deze kwestie niet alleen over technologie mag gaan, maar dat het evenzeer gaat om democratie, om gelijkberechtigdheid in afgelegen regio's en dichtbevolkte gebieden, en om gelijke kansen voor iedereen, voor ouderen, jongeren, invaliden en degenen die misschien niet gewoon zijn met dit soort communicatie te werken. Het verslag van mevrouw Read is in hoofdlijnen een goed verslag. Onze taak als volksvertegenwoordigers is de markt te bewaken en ervoor te zorgen dat het algemeen belang en dat van de burgers behartigd wordt. Alle exploitanten dienen verplicht te zijn om bij te dragen aan de financiering van universele dienstverlening. Het is belangrijk dat men er van het begin af aan op toeziet dat het belang van de burgers voorrang krijgt. Wat ons betreft willen we de mobiele telefoons buiten het verslag laten en wij zullen derhalve over desbetreffende voorstellen onze stem uitbrengen bij de stemming in het Parlement. Over het algemeen staan wij achter de amendementen van de commissie en wij zullen er dan ook voor het grootste deel onze goedkeuring aan hechten.

Wolf
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, ik geloof dat wij hier, zoals mevrouw Read daarnet, moeten wijzen op het verband met de in het kader van de WTO gesloten overeenkomst, die echter zelf nog dubbelzinniger is dan ze hier werd beschreven. In deze overeenkomst zit nog altijd het element dat de huidige moeilijkheden op het gebied van kapitaalaccumulatie, in plaats van via de overgang naar een nieuw, toekomstgericht ontwikkelingsmodel, moeten worden overwonnen door tot dusver openbaar georganiseerde sectoren voor de particuliere markten, de particuliere concurrentie open te stellen. En dat is niet onproblematisch.
Volgens mij is dit ook in verband met de mobiele telefoondienst een serieus discussiepunt, want zoals mevrouw Read heeft gezegd, zal ook dat één markt worden en de strategie en de tactiek van de Commissie, die erin bestaat om technische redenen alsmaar kleinere sectoren van elkaar te scheiden en verschillend te regelen, overtuigt alsmaar minder. In dit verband zou ik mevrouw Read er heel uitdrukkelijk voor willen danken dat ze op het gebied van de spraaktelefonie, in tegenstelling tot de piecemeal -strategie of de salami-tactiek van de Commissie, telkens weer op het ruimere verband heeft gewezen en aldus misschien ook de andere zijde van het Parlement, die nu wel niet aanwezig is, doet inzien dat flexibilisering of ook liberalisering alleen dan stappen voorwaarts kunnen zijn als wij onze regulerende taak ernstig opnemen, als wij er werkelijk toe komen de noodzakelijke openbare garantie voor alle, en met name de door handicaps, nadelen en problemen getroffen groepen of regio's te waarborgen. Daar hoort de universele dienst, en wel een gedynamiseerde universele dienst bij. Daar hoort de noodzakelijke rol van de consumentenverenigingen bij. Daar horen inderdaad - ik kan dit alleen maar beklemtonen - specifieke garanties voor gehandicapten juist op dit gebied bij. Communicatie is een openbaar goed. Men kan een deel ervan particulier aanbieden, voor de particuliere sector openstellen, maar de overheid moet er via regulering toch de hand in houden.

Ewing
Ik wil om te beginnen Imelda Read complimenteren, die zeer snel heeft gewerkt en haar argumenten, die ik steun, zeer zorgvuldig en duidelijk uiteengezet heeft. De richtlijn moet, in tegenstelling tot hetgeen een van de vorige sprekers zei, ook voor mobiele telefonie gelden. Dit is een groeiende markt. Ik weet dat zij niet in alle lidstaten even snel groeit, maar het is niettemin een markt in ontwikkeling die, naar ik veronderstel, steeds meer deel zal gaan uitmaken van het dagelijks leven in de EU. Mobiele telefonie moet dus in het voorstel worden opgenomen.
Dit moet ook een universele dienstverlening zijn. Ik heb een zeker belang hierbij, omdat ik misschien wel een van de meest afgezonderde delen van de Europese Unie vertegenwoordig - de Schotse Hooglanden en eilanden, 90 eilanden. De bewoners van mijn eilanden mogen dezelfde toegang tot diensten verwachten als ieder ander in de Unie, of men nu komt uit een zeer dichtbevolkt land als Nederland of uit een grote stad. Er is mij veel aan gelegen dat dit een universele dienst wordt en ik begin met te zeggen dat dat een absolute voorwaarde is voor mijn steun voor dit voorstel.
Wij hebben het al even gehad over mensen met speciale behoeften. Tot mijn ontzetting hoorde ik de woordvoerder van de Fractie van de Europese Volkspartij zeggen dat gehandicapten het vernederend zouden vinden om een speciale behandeling te krijgen. Dat zie ik beslist niet zo. Deze mensen zijn benadeeld en hebben recht op onze steun en de dienst moet hen tegen een speciaal tarief verleend worden. De mobiele telefoonbedrijven of -organisaties maken grote winsten. Dit is inderdaad een zeer lucratief segment van de markt en ik zie niet in waarom wij de bedrijfstak, voordat het te laat is, niet tot universele dienstverlening zouden verplichten, met speciale voorwaarden om invaliden, gehandicapten en blinden hulp te bieden.
Mensen die in het bezit van een mobiele telefoon zijn moeten recht hebben op vermelding in een telefoongids, als zij dat wensen, en evenzo het recht hebben vermelding te weigeren, als zij niet in de telefoongids willen staan. Daarom hoop ik dat dit Parlement het beginsel van de universele dienstverlening, dat Imelda Read zo duidelijk uiteengezet heeft, zal steunen.

Blokland
Mijnheer de Voorzitter, een vrijere markt voor telecommunicatie levert in het jaar 2005 zo'n 1, 3 miljoen banen op. Zo heeft een Frans onderzoeksbureau uitgezocht, niet in de telecomsector, die zal inkrimpen. Maar door verbeterde telecomtechnieken zou de werkgelegenheid in andere sectoren juist toenemen. Het valt op dat particuliere telecombedrijven voor liberalisering zijn en dat staatsbedrijven dit proces juist tegenwerken. Zij hebben blijkbaar veel verborgen werkloosheid te verbergen. Wij moeten daarom uitkijken met regelgeving die voor staatsbedrijven gunstig uitwerkt. Het Europees Parlement mag zich niet laten misleiden door de bijziendheid van vakbonden die alleen maar kijken naar gevolgen voor het aantal banen in grote staatsbedrijven.
De vraag over de voortgang van het liberaliseringsproces houdt ons in dit debat bezig. Halen wij 1 januari 1998? Wij hopen dat het niet zo gaat als in het postdossier waar Frankrijk, Duitsland en zuidelijke lidstaten de liberalisering doorgeschoven willen hebben naar 2003. De Europese Commissie gaat daar blijkbaar aan meewerken. Maar weet de Commissie niet dat hoe langer je wacht hoe beroerder de postsector en ook de telecomindustrie er in Europa voor komt te staan. Stilstand is hier echt achteruitgang. Of riskeert de Commissie soms een toekomstige parlementaire enquête naar haar handelwijze in het telecom- en postdossier.
Liberalisering is goed maar niet tot elke prijs. Daarvoor hebben wij het concept van de universele dienst ontwikkeld. Ik denk dat dit concept goed werkbaar is als de definitie niet al te veel wordt uitgebreid, want dan houden wij alsnog monopolieposities in stand, terwijl het doel is de markt te liberaliseren. De universele dienst dwingt bedrijven om de hele markt te bedienen en niet de krenten uit de pap te vissen. Maar hoe detaillistischer de vereisten voor de universele dienst hoe hoger de kosten van basale diensten zijn. Overregulering is vooral nadelig voor zwakkere groepen die wij juist willen beschermen. Wij moeten hier zoeken naar een optimum. In dit verband spreek ik mijn steun uit voor amendement 10 op artikel 3, maar amendement 19 op artikel 7, lid 1, is duidelijk een geval van overregulering. De meest auditieve gehandicapten kiezen voor een privé-teksttelefoon. Deze dienstverlening is in de universele dienst begrepen. Een publieke variant is dus overbodig.
Ten aanzien van het tarief meen ik dat wij niet meer moeten vastleggen dan een betaalbaar maximumtarief. Bij het vaststellen van een kosten georiënteerde uniforme vaste prijs kijgt de concurrentie geen kans en benadelen wij de consument. Kosten zijn geen goede maatstaf die kunnen in een bepaalde lidstaat namelijk veel hoger zijn omdat men daar te maken heeft met een inefficiënt staatsbedrijf.

Muscardini
Mijnheer de Voorzitter, wij zijn het in beginsel eens met de voorstellen van de rapporteur en meer bepaald met de onderdelen die erop gericht zijn de consument te beschermen dankzij de kwaliteit van de dienst, de informatiecontracten en de beslechting van geschillen; ook zijn we voor invoering van een speciale categorie gebruikers, te weten huishoudens.
We kunnen ons vinden in het voorstel van de rapporteur om de voorschriften inzake de bescherming van de consument ook op abonnees van een mobiel telefoonnet toe te passen, waarbij natuurlijk duidelijk is dat de richtlijn geen regelgeving voor de mobiele telefonie mag bevatten, omdat vaste en mobiele telefonie nog niet een en dezelfde markt zijn.
Bij de bescherming van de consument speelt verder ook het sociale aspect een rol. Wij staan op het standpunt dat er zonder meer flexibele betalingsregelingen moeten worden ingevoerd om afsluiting te voorkomen wanneer de zwakste gebruikers, met name minima en/of gehandicapten, in problemen verkeren.
Wat betreft de keuzen op het gebied van de universele dienstverlening vraag ik me af of de Commissievoorstellen op de korte termijn niet realistischer zijn dan de voorstellen van het Parlement. Op dit moment brengt een te brede definitie van het begrip universele dienstverlening namelijk onaanvaardbare kosten met zich mee, die moordend zijn voor de concurrentie. Op de lange termijn moeten we wel tot de voorgestelde oplossingen komen, maar het zou goed zijn als de Commissie in de tussentijd kostenramingen voor de verschillende niveaus van universele dienstverlening ontwikkelt.
Verder zou het goed zijn als de Commissie een onderzoek in gang zet naar de onderlinge betrekkingen tussen de lidstaten wat betreft de vrije markt en de concurrentie in deze sector, de naleving van de voorschriften, de eventuele onrechtmatige verrijking of het onrechtmatig gebruik van de bronnen. De liberalisering van de telecommunicatiemarkten is een enorm belangrijke gebeurtenis; om te zorgen dat deze volledig wordt verwezenlijkt, is het van belang dat de onderhavige richtlijn, evenals de andere richtlijn die tezamen het pakket vormen, tijdig wordt aangenomen.

Thors
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de Commissaris, velen hier hebben vastgesteld dat hetgeen wij nu bespreken een zich snel ontwikkelend gebied is, dat mogelijkheden moet krijgen om zich te ontwikkelen, ter bevordering van een concurrerende markt en een concurrerende industrie hier in Europa. Het is ons bekend dat er zeer grote investeringen nodig zijn om werkelijk alle delen van Europa toegang te geven tot informatie. Gedachtig het verleden denk ik dat het belangrijk is dat wij geen regels stellen. Ik vrees enigszins dat zowel het verslag als het voorstel van de Commissie wel uitgaan van deze gedachte. Wij weten welke diensten er bestonden, maar wij kunnen minder goed voorzien waaraan in de toekomst behoefte zal zijn. Er zijn geen "gratis lunches" en wat wij nu nastreven zijn garanties voor de oude diensten. Er bestaat een risico dat wij middelen onttrekken aan de ontwikkeling die wij in de toekomst nodig zullen hebben. Die ontwikkeling kan o.a. leiden tot fantastische mogelijkheden voor invaliden om op een heel nieuwe manier aan de samenleving deel te nemen. Zoals mijn collega Lindqvist al zei, hebben wij in de Noordse landen fantastische resultaten gezien van wat de liberalisering met zich heeft meegebracht. O.a. zijn sinds de liberalisering de kosten voor lange-afstandsgesprekken in mijn land, Finland, met 70 % gedaald, en is het aantal telefooncellen met een kwart toegenomen. De consumenten hebben dus van deze liberalisering geprofiteerd.
Op het ogenblik is de situatie zo, dat de ontwikkeling in de verschillende lidstaten onderling zeer verschilt. Daarom hebben de lidstaten de vrijheid nodig om zelf te beslissen hoe zij de invaliden willen steunen, en de vrijheid om te beslissen welke bepalingen de landen willen toepassen bij die steun aan de invaliden, bijvoorbeeld via sociale steunmaatregelen.
In mijn advies van de Commissie juridische zaken en rechten van de burger geef ik uiting aan een zekere bezorgdheid, die niet door de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid is meegenomen. Wij willen een beperking van de mogelijkheden voor ingrijpen van de nationale regelgevende instantie. Het is ons bekend dat de nationale regelgevende instantie misschien niet op alle manieren helemaal vrij is van een monopoliepositie. Er bestaat dan ook een risico dat deze op een discriminerende manier beperkingen stelt. Ten slotte wil ik mijn instemming betuigen met dat wat het lid Lindqvist daarnet heeft gezegd, dat de mobiele telefoonnetten niet dienen te worden opgenomen, aangezien die een voor ons noodzakelijke, toekomstige ontwikkeling zouden belemmeren.

Herman
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, gelet op wat er zich op wereldvlak en op de WTOonderhandelingen afspeelt, is het duidelijk dat Europa er goed aan heeft gedaan zich aan te passen aan de omstandigheden. Er moet de Commissie en het Parlement dus hulde worden gebracht, omdat er zonder hun inspanningen nooit sprake zou zijn geweest van een liberalisering van de telefoniemarkt. We mogen niet vergeten dat we de redelijk bevredigende resultaten van vandaag hebben bereikt door tegen de lidstaten in te gaan en door de mogelijkheden van het Verdrag te benutten. We mogen dus nooit vergeten: als de Commissie er niet was geweest, als het Parlement er niet was geweest, zouden we nog steeds te maken hebben met vijftien volledig afgeschermde telecommunicatiemarkten, met vijftien of iets minder dan vijftien monopolies. Zo is dat en daar moest nu nog eens op worden gewezen.
Over de kern van de zaak zijn wij het in het Parlement eens, waarmee ik mevrouw Read wil feliciteren. Wij zijn het eens over de mededingingsproblemen en de doorzichtigheid van de prijzen, wij zijn het erover eens dat er redelijke prijzen moeten worden vastgesteld en dat er een universele dienst moet zijn die de consument beschermt. Op welke punten zijn wij het dan nog niet eens? Het verschil zit hem in de manier waarop wij dezelfde doelstellingen willen verwezenlijken.
Onze doelstelling is dezelfde: zoveel mogelijk burgers moeten voor een zo laag mogelijke prijs toegang hebben tot een zo groot mogelijk aantal kwaliteitsdiensten. Maar hoe moeten we dit bewerkstelligen? Wij zijn het op dit moment absoluut niet eens over de vraag of de mobieletelefoonsector nu aan dezelfde regels moet worden onderworpen als het vaste telefoonnetwerk. Op dit punt lopen de meningen uiteen. Zij lopen uiteen omdat wij van mening zijn dat de interessante ontwikkeling van de mobiele telefoon het gevolg is van mededinging en het zojuist door mij aangehaalde doel via mededinging op veel efficiëntere wijze dan langs welke andere weg ook zal worden bereikt. Als men de exploitanten vanaf heden voor de kosten van de universele dienst wil laten opdraaien, zal dat onvermijdelijk een prijsstijging tot gevolg hebben. Mevrouw Ewing en mevrouw Read, u moet namelijk weten dat geen enkele dienst gratis is. Er zijn altijd kosten. Er is een bepaalde - ik zal niet zeggen socialistische - mentaliteit nodig om te geloven dat men voor rekening van de gemeenschap probleemloos heel royaal diensten kan verstrekken. Daar zijn echter altijd kosten aan verbonden en als u deze exploitanten nu nieuwe kosten gaat opleggen, zult u de verspreiding van het product vertragen. Iemand die zich op dit moment geen mobiele telefoon kan veroorloven, zal dat dan in de toekomst ook niet kunnen.
Kijkt u maar naar de ontwikkelingen in Zweden, in Finland, in de Verenigde Staten. Mevrouw Read zei te hopen dat de Europese burgers op zeer korte termijn over dezelfde diensten kunnen beschikken als de burgers van de Verenigde Staten en dit voor dezelfde prijs. De Verenigde Staten zouden echter nooit zover zijn geraakt als zij het beleid van mevrouw Read hadden toegepast. Dat dit wel het geval is, komt doordat zij een tegenovergesteld beleid hebben gevoerd. Toen de resultaten van de mededinging eenmaal merkbaar waren, toen de overgrote meerderheid van de bevolking reeds tegen zeer interessante prijzen toegang had tot kwaliteitsdiensten, hebben zij de voorwaarden van de universele dienstverlening aan de exploitanten opgelegd.
We mogen dus geen vergissing begaan. We moeten wachten totdat de mobiele telefonie een marktaandeel van 30 tot 40 % heeft en haar op dat moment een aantal kosten van de universele dienstverlening aanrekenen. Dit moment zal zeer spoedig aanbreken. Het is gemakkelijker een richtlijn uit te vaardigen dan een netwerk tot stand te brengen, om er nog maar van te zwijgen dat het eerste minder kost dan het tweede.

Bangemann
Mijnheer de Voorzitter, ik kan aanknopen bij wat mijn vriend Fernand Herman zojuist heeft gezegd. Maar ik geloof dat hij mevrouw Read onrecht doet door te geloven dat zij in het vandaag door haar voorgelegde verslag een beleid voorstelt dat precies het tegenovergestelde is van wat in de VS is gedaan. Zo zie ik het althans niet, ook al deel ik de fundamentele standpunten van de heer Herman.
Om te beginnen zou ik mevrouw Read dus willen danken. Omdat ze zeer snel heeft moeten werken, zijn wij haar en het hele Parlement dank verschuldigd. Het spijt mij dat het zo snel is moeten gaan, maar u weet allen dat de termijn, 1 januari van volgend jaar, ons allen tot spoed aanmaant. Ik moet u helaas zeggen dat ik niet kan beloven dat wij vandaag de laatste keer spreken over ONP of over al de onderwerpen waarover wij de afgelopen jaren hebben gesproken, want de convergentie - zowel de technologische als de economische convergentie - zal al deze tot dusver gescheiden markten samenbrengen, waardoor wij natuurlijk verplicht zullen zijn van een andere aanpak uit te gaan.
Dat is echter niet het onderwerp van dit debat. Ik zou ons onderwerp van vandaag als volgt kunnen omschrijven: enerzijds het fundamentele vraagstuk van de verschillende beleidsvormen, anderzijds een thema met heel praktische conclusies. Maar omdat praktische conclusies altijd ook een beetje afhangen van wat men principieel juist vindt, is het toch nuttig dat wij er ons aan de hand van wat mevrouw Read en anderen, onder wie Fernand Herman, hebben gezegd, nog eens van vergewissen of onze fundamentele aanpak wel juist is.
Om te beginnen zou ik nogmaals willen wijzen op het feit - dat allang door niemand meer wordt betwist, zelfs niet door ex-marxisten als de heer Wolf - dat we ondertussen een geliberaliseerde markt hebben. Dit wordt als een betere situatie dan een publiekrechtelijk monopolie ervaren. Dat is een heel belangrijke vooruitgang, want ik herinner mij zeer goed dat er bij het begin van dit debat nog altijd mensen waren die de stelling verkondigden die nog eens is doorgeklonken in wat mevrouw Ewing hier heeft gezegd: communicatie is een openbaar goed en daarom hebben wij een publiekrechtelijke organisatie, en het best van al een monopolie, nodig om iedereen beter te kunnen bedienen.
Ik kan mij nog goed het begin van het liberaliseringsdebat herinneren. Wat de heer Herman heeft gezegd, klopt: Parlement en Commissie hebben in dezen al heel wat gepresteerd en wij bengelen niet aan het eind van de rij, maar door de concepten die wij hebben ontwikkeld, nemen wij technisch en politiek - zoals heel duidelijk uit de WTO-onderhandelingen is gebleken - een plaats aan de kop in. Daarom hoeven wij geen schrik te hebben voor de ontwikkelingen in het kader van de WHO. Maar in de eerste debatten - die ik mij levendig herinner, omdat ik toen het voorwerp van aanvallen was, iets waar ik altijd plezier in schep - ging het duidelijk nog om de vraag: kunnen wij eigenlijk wel dereguleren, kunnen wij eigenlijk wel liberaliseren, is dit geen hersenschim van de ultraliberalen? Goddank zien wij nu allen ondertussen in - en ik zeg dat niet met de hoogmoed van degene die gelijk heeft gekregen, maar gewoon omdat het resultaat goed is - dat de liberalisering alles bij elkaar genomen juist voor de consumenten grote voordelen heeft en daar ben ik zeer tevreden over. Het is immers duidelijk geworden dat we nu al zowel bij datatransmissie als bij, met name, telefoondiensten met lagere tarieven kunnen werken. En dat moet toch ons uitgangspunt zijn.
De concurrentie leidt ook in deze sector tot een verlaging van de prijzen en een verhoging van de kwaliteit. Dat betekent niet - en de Commissie heeft nooit dit standpunt verdedigd - dat wij nu de concurrentie volledig aan zichzelf kunnen overlaten. We moeten vanzelfsprekend bepaalde dingen reguleren die nu eenmaal niet uit de concurrentie ontstaan. De grote vraag waarvoor wij telkens weer staan, luidt: wat komt voort uit de concurrentie en wat moeten we reguleren? En als we het willen reguleren, hoe moeten we dat dan doen? Dat is heel moeilijk te voorspellen, omdat de technische ontwikkeling hier samengaat met concurrentie en vele dingen heel anders zijn dan ze normaler wijze in de economie zijn. Ik heb daar altijd op gewezen.
Laten we nog eens de kwestie van de universele dienst nemen. De aard van het aanbod en de aard van de kosten die hier ontstaan, verplichten iedere aanbieder een zo breed mogelijk aanbod te doen. De stelling die je telkens weer hoort verkondigen dat men zich alleen op lonende dingen zal concentreren, met andere woorden alleen op dichtbevolkte gebieden of op rijken en bedrijven die het zich kunnen - en moeten - permitteren te telefoneren. Natuurlijk zal dat in sommige gevallen gebeuren. Dat is duidelijk. Er zullen aanbieders zijn - en die zijn er ook vandaag - die zich eerst op grote bedrijven concentreren, en dat overigens ook moeten doen omdat ze in het begin geen het hele grondgebied bestrijkend netwerk hebben.
Maar zo'n uitgestrekt netwerk hebben, is hoe dan ook winstgevender, want hoe meer klanten ze kunnen bereiken, hoe overtuigender wordt het aanbod dat ze kunnen doen. Zo'n netwerk stelt hen ook in staat de kosten te drukken. Er zijn tegenwoordig bedrijven - als ik dit enkele jaren geleden had gezegd, had u mij waarschijnlijk uitgelachen - die bijvoorbeeld gratis draagbare telefoons uitdelen, omdat ze niet geïnteresseerd zijn in het toestel en de winst op het toestel, maar in de dienst. Oké, zult u zeggen, dat is alleen maar een andere manier van kostenverdeling, ze rekenen dan gewoon hogere tarieven aan. Neen, ook daar heerst er ondertussen concurrentie - mijnheer Graefe zu Baringdorf kijkt mij hooglijk verbaasd aan, omdat hij als landbouwexpert helemaal niet gewend is aan concurrentie en dit bijgevolg allemaal heel nieuw voor hem is. Er zijn tegenwoordig ook bedrijven die kosteloze telefoongesprekken aanbieden, als de gebruiker het ermee eens is dat deze gesprekken van tijd tot tijd door reclame worden onderbroken. Dat is misschien niet aangenaam. Neen, zeker bij bepaalde persoonlijke telefoongesprekken is het niet leuk plotseling door reclame te worden onderbroken. Dat zouden mevrouw Lulling en ikzelf heel zeker storend vinden. Maar dat is niet waar het om gaat. Waar het om gaat, is dat je gratis kan telefoneren als je dat wil, dat je er helemaal niets voor hoeft te betalen.
Mijn stelling luidt dus: laten wij toch afwachten wat de concurrentie oplevert op het vlak van universele toegang, die voor allen - ook voor gehandicapten - helemaal geen financieel of ander probleem meer vormt. Natuurlijk zijn er bepaalde vormen van handicaps waarvoor dan technische oplossingen moeten worden bedacht, dat is waar. Maar ook op dat gebied zal de techniek volgens mij veel mogelijk maken wat wij vandaag nog niet eens voor mogelijk houden. Dat is mijn eerste opmerking.
Anders gezegd, laten wij het vraagstuk van de universele toegang niet als een probleem behandelen dat in de eerste plaats via het sociale beleid moet worden opgelost. Het zal in de eerste plaats door de ontwikkeling van de techniek en de markt worden opgelost. Wat er daarna overblijft, dat is de vraag, en ook hoe we dat dan moeten oplossen.
Ik ben ervan overtuigd dat er vooral op het vlak van overheersende marktposities nog behoefte aan regulering is. Hier rijst ook de vraag of aanbieders van mobieletelefoondiensten niet anders moeten worden behandeld. Moet men niet asymmetrisch te werk gaan, met andere woorden degene die een vast netwerk, een feitelijk monopolie heeft, belasten en de mobieletelefoonexploitanten, de nieuwe toetreders tot de markt ontlasten? Aanvankelijk hebben wij ook gedacht dat dit de juiste aanpak was. Ondertussen vragen wij ons af of dit niet moet worden beperkt. Wij vinden bijvoorbeeld al dat beiden gelijk moeten worden behandeld wat de vermelding in telefoongidsen betreft. Daarom zullen wij het desbetreffende amendement ook overnemen. En als er het een of ander voor beiden zeker gelijk moet zijn, dan moeten wij dat vandaag ook zo reguleren. Het klopt echter dat degene die over een dergelijk vast netwerk beschikt, momenteel natuurlijk nog een enorm concurrentievoordeel heeft. Wij proberen dat juist te reguleren door zelf ook voor de regulering van de toegang tot het netwerk te zorgen. Het is niet zo dat wij dat gewoon ongereguleerd laten. En ook op dat stuk zal in de toekomst - en wij moeten ter zake nog het verslag van de heer Hoppenstedt behandelen - concurrentie tussen de netwerken ontstaan.
Zo zullen wij met persoonlijke communicatie via de satelliet ook een oplossing kunnen vinden voor de bottleneck dat enkelen vandaag nog eigenaar en gebruiker van vaste netwerken zijn. Als het tot concurrentie tussen de netwerken komt, dan ziet de situatie er heel anders uit. Tot zover enkele overwegingen mijnerzijds. Ik hoop dat wij erin slagen hier een regeling te vinden waarin rekening wordt gehouden met gerechtvaardigde belangen, maar die niet leidt tot waar de heer Van Velzen terecht voor heeft gewaarschuwd. Wij kunnen de ontwikkeling van dergelijke zaken ook van meet af aan zo bemoeilijken, dat deze voordelen van het succes van de concurrentie en de techniek voor gehandicapte personen of andere sociaal zwakke categorieën niet eens ontstaan.
Als men niet eerst zo'n netwerk laat ontstaan, kan men later ook geen aanspraak maken op de voordelen van het gebruik ervan. De grote vraag, die deze sector ver overstijgt, luidt: wie zal men met de kosten van het sociale beleid belasten, wie moet deze kosten dragen? En ik vind dat het eenvoudige, hier nogmaals door mevrouw Ewing vertolkte principe - die verdienen zoveel geld, die kunnen dat gemakkelijk betalen - verkeerd. Vraag maar eens aan de exploitanten van mobiele telefoonnetwerken, die in het begin veel moeten investeren en nog niet hetzelfde inkomen hebben als de oude ondernemingen, wat ze aan aanloopkosten moeten financieren en in welke moeilijke situatie ze zich ten dele bevinden. Zelfs als ze zeer veel geld zouden verdienen, zou men zich af moeten vragen of dit eigenlijk wel een juist principe is.
Wij spreken over de werkloosheid in de Europese Unie. De werkloosheid is hier schrikbarend hoger dan in de VS. Waarom? Omdat wij de factor arbeid zo zwaar belasten. Niemand mag zo naïef zijn te geloven dat zo'n kostenbelasting van ondernemingen niet wordt afgewenteld. Natuurlijk moeten de ondernemingen dat in de kosten doorberekenen. Maar, algemeen gesproken, is de transmissie van data tegenwoordig de belangrijkste productiefactor geworden. Als we hem ook nog eens extra met het sociale beleid belasten, zullen wij de arbeidsplaatsen in toenemende mate uit Europa wegjagen. Daarom moeten wij het sociale beleid uit de opbrengst van de economie financieren.
Wij moeten de moed hebben om dat wat wij willen doen, niet gewoon naar de financieringsregeling af te schuiven, maar wij moeten het open en bloot uit de begroting financieren. Daar moet het vandaan komen, uit de belastingen, en dan kan men erover nadenken voor wie men iets wil doen. Dat zou het juiste systeem, ook om arbeidsplaatsen te scheppen, zijn.
Een laatste opmerking nog over de kwestie van de WTO. Het wordt sterk onderschat dat wij hierdoor een waarlijk enorme stap voorwaarts hebben gedaan. Deze markt is momenteel wereldwijd 600 miljard dollar groot en kan bovendien uit twee cijfers bestaande groeipercentages voorleggen! Als wij er dus in slagen op dit gebied de positie te behouden en te versterken die wij vandaag innemen, dan is dat een van de weinige redenen tot hoop op het scheppen van nieuwe arbeidsplaatsen die wij nog hebben. Daarom was dit besluit van de WHO voor ons zo ontzettend belangrijk en het is zeer goed dat ook anderen er zich bij hebben kunnen aansluiten, zodat wij een verstandige regeling hebben verkregen.
Ik kan nog in het kort zeggen welke amendementen wij aannemen en welke niet. Maar omdat we in eerste lezing zijn, zal ik daarna misschien nog volledig verslag uitbrengen aan uw rapporteur. Om te beginnen staan wij volledig open en zijn wij, zoals ik eerder heb gezegd, bereid ons achter het uitgangspunt te scharen dat mevrouw Read terecht verdedigt, namelijk dat wij nu ook eens aan de consumenten en bepaalde groepen consumenten moeten denken. Daarom nemen wij de amendementen 2, 3, 10, 13, 14 en 41 aan. Enkele wijzigingen willen wij niet overnemen, en wel om de reden die hier zeer duidelijk door mevrouw Thors is uiteengezet: er zijn bepaalde sociale rechten die beter op regionaal en nationaal niveau kunnen worden geregeld, omdat men daar beter weet wie wat is. Daarom nemen wij de amendementen 11, 15, 21, 34, 36, 44, 46 en 49 niet aan. Wat het erbij betrekken van de mobiele telefonie betreft, waarover de heer Van Velzen en anderen het hebben gehad, zijn wij bereid de amendementen 5, 7, 9, 16, 23, 26 en 42 in hun geheel of gedeeltelijk over te nemen.
Dat is de stand van zaken vandaag. Nogmaals, dames en heren, ik kan u niet besparen dat wij in de komende jaren opnieuw - en niet één keer, maar telkens weer - op dit thema terug zullen moeten komen.

Read
Mijnheer de Voorzitter, ik wil een motie van orde indienen betreffende de volgorde van de stemmingen. Ik kan het echter niet laten tegen de heer Bangemann te zeggen dat exploitanten sommige abonnees gratis telefoongesprekken willen aanbieden om dezelfde reden als banken die studenten soms gratis bankfaciliteiten bieden: zij verwachten dat dit te zijner tijd een lucratieve, winstgevende sector zal zijn. Wij kunnen in deze industrie getuige zijn van wat de mondiale trek naar de goudvelden van Klondike van het komende millennium zal zijn. Dit is werkelijk een enorm winstgevende industrie.
Ik wil u, mijnheer de Voorzitter, en de diensten echter vragen of u de volgorde van de stemmingen die om twaalf uur zullen plaatsvinden wilt bekijken. Dit is de eerste lezing, maar in het kader van de medebeslissingsprocedure en met enkele gecompliceerde amendementen en in sommige gevallen stemming in onderdelen en minstens één belangrijke principiële stemming over de opneming van mobiele telefonie. Er kan geen sprake van zijn dat wij hier om twaalf uur niet aan toekomen. Ik verzoek u om dit verslag vroeg in stemming te brengen, zodat wij er behoorlijk aandacht aan kunnen besteden.

De Voorzitter
Mevrouw Read, ik zal dit doorgeven aan de bevoegde diensten, die het probleem zullen voorleggen aan mijn collega Voorzitter die de vergadering zal voorzitten. Hij zal de beslissing moeten nemen.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt vandaag te 12.00 uur plaats.

Telecommunicatiediensten - Persoonlijke satellietcommunicatiediensten
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over:
de aanbeveling voor de tweede lezing (A4-0051/97), namens de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid, betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van de richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende een gemeenschappelijk kader voor algemene machtigingen en individuele vergunningen op het gebied van telecommunicatiediensten (C40633/96-95/0282(COD)) (Rapporteur: de heer Van Velzen); -de aanbeveling voor de tweede lezing (A4-0050/97), namens de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid, betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van de beschikking van het Europees Parlement en de Raad betreffende een gecoördineerde aanpak op het gebied van persoonlijke satellietcommunicatiediensten in de Europese Gemeenschap (C4-0634/96-95/0274(COD)) (Rapporteur: de heer Hoppenstedt).
Van Velzen, W.G.
Mijnheer de Voorzitter, we vieren vandaag een zeer belangrijke overwinning - dat zijn de woorden van de directeur-generaal van de WTO, Renato Rugiero, na de sluiting van een WTO-overeenkomst om de telecommarkten wereldwijd te openen. Door de commissaris is er al naar gewezen. Als het Europees Parlement vandaag akkoord gaat met de amendementen die wij hebben ingediend, vieren wij ook vandaag een overwinning, want eindelijk, na vele jaren aanmodderen met de vergunningenrichtlijnen, zal de Europese Unie dan over een kader beschikken waaraan telecommunicatievergunningen in onze lidstaten moeten voldoen. De nu overeengekomen WTO-overeenkomst bepaalt uitdrukkelijk dat de ondertekenaars onafhankelijke regelgevende instanties op dienen te zetten, interconnectierechten garanderen tegen redelijke prijzen, maar vooral garanderen de ondertekenaars van het akkoord transparantie en non-discriminatie in licentiebeslissingen. De EUrichtlijn die wij vandaag behandelen zal daarom een belangrijk aanknopingspunt zijn voor de Unie zelf en de lidstaten van de Unie om hun internationale WTO-verplichtingen na te komen. Waarin zit nu de transparantie in de EU-licentiebeslissingen? Allereerst moeten telecombedrijven ruim van tevoren bekend zijn met de voorwaarden die aan vergunningen verbonden zijn en de vorm waarin deze vergunningen worden gegoten, namelijk een individuele vergunning of een algemene autorisatie. Natuurlijk is het systeem van algemene, vooraf in wetgeving vastgelegde vergunningen te prefereren boven een bureaucratisch systeem van individuele vergunningen. Het was juist dit punt dat in de historie van deze richtlijn zoveel problemen in de Raad opleverde. Het amendement dat ik in dit Huis vandaag voorstel, zal daarom eraan bijdragen dat het accent in de toekomst meer op deze algemene vergunningen zal komen te liggen en minder op individuele vergunningen.
Ten tweede mag de prijs die voor een vergunning gevraagd wordt niet exceptioneel hoog zijn. Ook hieronder vinden telecombedrijven in de Europese Unie problemen. Sommige lidstaten hebben plannen om hoge prijzen te vragen voor licenties en zo de zittende telecombedrijven een oneerlijk voordeel te geven, omdat zij nooit voor een vergunning hoefden te betalen. Ik ben daarom ook blij dat deze richtlijn duidelijk stelt dat slechts de administratieve kosten die gemoeid zijn met de verlening van de vergunningen gevorderd mogen worden. Ten derde is het voor transparantie van belang dat vergunningsvoorwaarden in de Unie in grote lijnen gelijk zijn en dat de procedures voor de verlening niet te ingewikkeld en geharmoniseerd zijn. Verschillende vergunningsprocedures met ondoorzichtige eisen belemmeren Europa's telecomindustrie op dit moment. Daarom is harmonisatie dringend gewenst. Ten vierde moet zo'n vergunningssysteem ruimte aanbieden voor aanbieders van telecomdiensten.
Maar toch, na al dat positieve zijn er grote kanttekeningen te plaatsen bij de gang van zaken rondom deze richtlijn. Daarvoor moeten wij ons goed realiseren dat het Parlement onder enorme tijdsdruk staat, aangezien wij per 1 januari 1998 die markt vrij willen hebben. Na ons zijn er nog de nationale parlementen die deze wetgeving moeten behandelen. Toch moet ik zeggen dat de procedure van samenwerking met de Raad en de Commissie mij is tegengevallen. In mei vorig jaar stemden wij in eerste lezing over deze vergunningenrichtlijn in de verwachting dat de Raad zeer snel zijn standpunt over deze richtlijn zou bepalen. Dit bleek echter valse te hoop te zijn, want pas eind december konden wij het gemeenschappelijk standpunt in handen krijgen, en in de donkere kamer van de Raad Telecom zijn veel compromissen gesloten en hebben lidstaten inschattingen gemaakt over haalbaarheden. Dit proces voltrok zich in stilte, zonder publiek debat, zonder democratische verantwoording achteraf en zonder dat bekend is waarom lidstaten hun standpunt innamen zoals ze dat deden. Bovendien wijzigde de Commissie haar oorspronkelijk positief standpunt ten opzichte van sommige amendementen van het EP in eerste lezing tijdens het overleg met de Raad. Het zou de commissaris sieren als hij hier in het Huis zijn motieven voor die standpuntwijziging meedeelde, bijvoorbeeld waarom de commissaris indertijd positief adviseerde over het wederzijds erkenningsamendement, maar dat later weer introk. Als er nog geen exacte harmonisatie is, is wederzijdse erkenning immers een goed instrument om een interne telecommunicatiemarkt te creëren en ook in de WTO zijn afspraken gemaakt over wederzijdse erkenning, terwijl de Europese Unie zelf niet in staat is om hierover afspraken te maken.
Het Europees Parlement heeft zich zeer coöperatief opgesteld. Het heeft ervoor gekozen beter met een beperkte richtlijn te beginnen dan te vertragen of het risico te lopen dat deze richtlijn in de Raad in tweede lezing wordt geblokkeerd. Immers, liberalisering is een hoger goed. Ik wil mij dan ook uitdrukkelijk richten tot de fungerend Raadsvoorzitter, mevrouw Jorritsma. Als het Europees Parlement vandaag dit verslag goedkeurt, neemt zij de uitdrukkelijke verantwoordelijkheid op zich om spoed te zetten achter deze wetgeving. En ik verwacht dan ook dat het Raadsvoorzitterschap deze richtlijn op 6 maart zonder enig probleem door de Raad Telecom sleept.
Andere zorgpunten zijn er natuurlijk ook in deze richtlijn. Ik som er een aantal op. Er is nog steeds een te grote marge voor lidstaten om restrictieve vergunningsvoorwaarden te stellen. Wij weten nog steeds niet of de one-stop shopping procedure door zal gaan. Wij zijn nu afhankelijk geworden van een internationale club van telecomregelgevers, de CEP en de ECTRA, en daarin is de positie van de Commissie veel te beperkt. Er zijn nog te veel mogelijkheden dat de nationale regelgevende instanties hun eigen lijnen kunnen uitzetten. Het zou een hele goede zaak zijn als er uiteindelijk één groot comité zou komen. De Commissie zou in dit verband de sector een grote dienst bewijzen als zij op korte termijn een soort telecomwetgeving-helpdesk zou opzetten, waar de nationale regelgevende instanties met hun vragen over Europese telecomwetgeving terecht kunnen, want op die manier zou je organisch gaan werken in de richting van de opbouw van een Europese regelgevende instantie.
De Commissie heeft nu de belangrijke taak om toe te zien op de strikte naleving van datgene wat er afgesproken is in de richtlijn. Daarbij zal zij vooral moeten letten op de prijzen die gevraagd worden voor de vergunningen, de naleving van de tijdslimiet door de lidstaten en de voorwaarden die aan de vergunningen worden verbonden. Ik denk dat het in de komende tijd daarom zal gaan.

Hoppenstedt
Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren, vóór mijn eigenlijke verslag in te leiden zou ik enkele fundamentele opmerkingen willen maken om het belang van het verslag te verduidelijken. Het commerciële gebruik van satellietsystemen in de ruimte voor wereldwijde communicatie, dit onderwerp zou hier enkele jaren geleden nog als een episode uit een science-fiction scenario zijn behandeld. Ondertussen zijn de tijden echter veranderd. De technische vooruitgang, de deregulering en de convergentie tussen radio en telecommunicatie dragen er momenteel toe bij dat een wereldwijde satellietinfrastructuur wordt opgebouwd, die ook nieuwe commerciële toepassingen mogelijk maakt.
De onderhavige S-PCS-systemen, met andere woorden de persoonlijke communicatiesatellieten, zijn slechts een klein voorbeeld van het geheel van nieuwe satellietdiensten. De stap van onderzoeksprojecten in de ruimtevaart naar het commerciële gebruik van satellietcommunicatie is uit economisch en politiek oogpunt van heel groot belang voor Europa. Satellietcommunicatie biedt de Europese industrie nieuwe markten en schept zo natuurlijk ook arbeidsplaatsen voor de toekomst. Tegelijkertijd ondersteunen de nieuwe satellietsystemen, vooral door hun geografische reikwijdte het economisch en sociaal naar elkaar toegroeien in Europa, maar vooral het naar elkaar toegroeien van Europa en de rest van de wereld, en bijgevolg de ontwikkeling van de wereldwijde informatiemaatschappij.
Jammer genoeg hebben de Europeanen in hun geheel dit enorme economische en sociale potentieel van de satellietcommunicatie echter lange tijd onderschat en derhalve geen gemeenschappelijk beleid geformuleerd. Uitzonderingen bevestigen de regel, denk maar aan de heer Bangemann en de impulsen die hier in het Parlement al in een zeer vroeg stadium werden gegeven.
Ik zou nog eens naar de in november 1995 te Genève gehouden WTO-Conferentie willen verwijzen, waar de Amerikanen de Europeanen hebben overrompeld bij de verdeling en de bezetting van de frequenties voor nieuwe systemen. Wegens het in Europa heersende gebrek aan vooruitziendheid, risicobereidheid en coördinatie liggen de Amerikanen wat het commerciële gebruik van de nieuwe satellietsystemen betreft veel op ons voor. Amerikaanse bedrijven brengen nu al de eerste satellieten in de ruimte - hoewel, de pogingen zijn wegens falende draagsystemen mislukt, maar worden voortgezet. Ik ben niet weinig blij dat Europa in zijn geheel nu uit de slaap lijkt te ontwaken.
De mededeling van de Europese Commissie over de ruimtevaart van december 1996 maakt duidelijk hoe belangrijk de bevordering van toepassingen en markten op het gebied van de satellietcommunicatie is om het concurrentievermogen van Europa te vergroten. Ik juich het geplande actieplan voor satellietcommunicatie, waaronder zeker ook de S-PCS-diensten vallen, dan ook toe en ik hoop dat het de Europese industrie tot activiteiten en investeringen zal aanmoedigen.
Bij de belangrijkste voorwaarden voor toekomstige investeringen horen rechtszekerheid en onderling afgestemde procedures bij de toekenning van frequenties en vergunningen. Wij hebben dat elders al gehoord. Alleen met een onderling afgestemd vergunningenbeleid van de Europeanen kan fragmentering worden voorkomen en is een snelle invoering van de satellietdiensten mogelijk.
Ik kom nu tot mijn verslag. Voor het Parlement is het bijzonder verheugend dat de Raad het voorgestelde compromis uit de eerste lezing tot op grote hoogte heeft overgenomen. De Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid heeft het gemeenschappelijk standpunt, op een kleine, logische wijziging van het tijdschema na, derhalve eenstemmig goedgekeurd. Institutioneel gezien is dit een uitstekend voorbeeld voor het constructieve en pragmatische werk van het Parlement met de Raad en de Commissie. Ik kan alleen maar hopen dat dit voorbeeld school zal maken en ik verwijs hier als rapporteur natuurlijk naar de moeizaam verlopende procedures op telecomgebied. Mijn vriend Glante is ook een van de leden van het Parlement wiens geduld op de proef wordt gesteld in deze comités en ik moet zeggen dat het gewoon onaanvaardbaar is dat er zoveel tijd moet verstrijken om een dergelijke zaak samen met Raad en Commissie tot een goed einde te brengen.
Zoals door het Parlement voorgesteld, wordt door CEPT in plaats van een selectieprocedure op EU-niveau nu een harmonisatie bij het gebruik van de frequenties en de vergunningsvoorwaarden nagestreefd. Het mandaat van CEPT is echter aan een duidelijk tijdschema gebonden. Mocht de Commissie of een lidstaat tot de overtuiging komen - wat heel goed denkbaar is - dat de werkzaamheden binnen CEPT te langzaam vorderen, dan kan de Commissie maatregelen op EU-niveau nemen. Wij moeten afwachten of CEPT haar mandaat efficiënt en effectief kan vervullen en het vooraf in haar gestelde vertrouwen ook waardig blijkt. De hier voorgestelde coördinatieprocedure is een proefballon. Mocht hij niet opgaan, dan moeten wij een andere weg inslaan.
Naar de WTO-Conferentie is hier al herhaaldelijk verwezen. Ik ga dat niet allemaal herhalen, ook niet de inhoud van de discussies, maar er wordt verwacht dat de komende jaren ongeveer 1.700 satellieten in een baan rond de aarde zullen worden gebracht. Het geraamde aantal is misschien wat te hoog, maar het gaat hoe dan ook om de lancering van een groot aantal satellieten met de daar natuurlijk aan voorafgaande toegevoegde waarde van de dragersystemen en van alle andere afleidingen. Door deze satellieten komen wij natuurlijk ook dichter bij de informatiemaatschappij - niet alleen terrestrisch, dus met de netwerken die wij hebben, maar ook via satelliet - in Afrika, in de insulaire staten en in de hele wereld. Welke toegevoegde waarde hiervan te verwachten is, werd ook al gezegd. Om welke orde van grootte het gaat, stond in een krantenartikel waarin werd gezegd dat de overeenkomst goed nieuws was voor bedrijven en natuurlijk ook voor de consumenten, die tegenwoordig meer voor telecommunicatie dan voor aardolie uitgeven. Het gaat hier met andere woorden om enorme bedragen en ik denk dat wij door de hier voorgestelde regeling de Europese Unie een dienst bewijzen op de weg naar satellietcommunicatie, naar onderlinge verbinding door een netwerk met satellieten, naar het onderling verbinden van de hele telecommunicatie door een netwerk en dat wij daardoor een enorme stap voorwaarts doen. Ik dank u voor het luisteren en ben er zeker van dat wij hier in de plenaire vergadering een eenstemmig besluit over dit onderwerp zullen nemen.

Read
Mijnheer de Voorzitter, ik wil om te beginnen, zoals te doen gebruikelijk bij deze gelegenheden, mijn collega's, de heren Van Velzen en Hoppenstedt, complimenteren. Slechts een kleine, selecte groep van ons is bij dit zeer gespecialiseerde gebied betrokken. Ik vind eigenlijk dat wij voor het Parlement en de Commissie een soort reuzenadventskalender hadden moeten maken, waarvan de dagen afgescheurd kunnen worden als wij de dag van de liberalisatie naderen. Misschien zullen wij in de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid al betrekkelijk gauw van de gelegenheid gebruik maken om de Commissie te vragen welke consequenties het zal hebben in de verschillende opzichten, als wij deze tijdslimiet die wij onszelf hebben opgelegd niet halen.
Het is een feit dat deze twee voorstellen de belangrijkste bouwstenen zijn om die streefdatum te halen en ik wil zeggen dat de Socialistische leden van dit Parlement deze twee verslagen zullen steunen. De heer Van Velzen heeft terecht de aandacht gevestigd op de lange voorgeschiedenis van pogingen om te komen tot een standpunt inzake vergunningen en het verheugt mij zeer dat zijn werk en dat van de Commissie het accent legt op de veronderstelling dat algemene autorisatie te prefereren is boven individuele vergunningen. Wij weten allen dat de verlening van vergunningen en de voorwaarden die sommige lidstaten daaraan verbinden buitengewoon restrictief en protectionistisch zijn en dat er met betrekking daartoe zaken aanhangig gemaakt zijn bij het Europese Hof van Justitie.
De heer Van Velzen heeft volkomen gelijk, wij moeten een duidelijke en voorspelbare context voor vergunningen tot stand brengen en natuurlijk zegt hij terecht dat er duidelijke tijdslimieten gesteld moeten worden. Als zich ooit een geval van "uitstel van recht is ontzegging van recht" heeft voorgedaan, dan is het wel op het gebied van de vergunningen en interconnecties waarvoor thans de bemiddelingsprocedure gevolgd wordt. Als degenen die tot deze markt willen toetreden geen vergunning kunnen krijgen waaraan duidelijke en eerlijke voorwaarden verbonden zijn en wel binnen een redelijke termijn, dan zal dat een belangrijke belemmering zijn voor het bereiken van het doel. Daarom steunen wij zonder enige aarzeling zowel de heer Van Velzen als de heer Hoppenstedt.
In zijn commentaar zei de heer Hoppenstedt terecht dat de convergentie van de technologie en de onbegrensde mogelijkheden van de technologie als leidraad dienden bij de opstelling van zijn verslag. Hij heeft volkomen gelijk. Hij sprak ook over het grote geld. Veel mensen die niet gewend zijn aan zaken waarbij reuzenbedragen omgaan, merken zodra zij eenmaal beginnen de extra nullen en miljarden toe te voegen, dat zij zich heel moeilijk kunnen voorstellen hoe allesomvattend deze industrie is. Maar het is waar dat onze hoop, bij voorbeeld ten aanzien van de werkgelegenheid en de technische vooruitgang die de kwaliteit van het leven verbetert, grotendeels op dit gebied gevestigd is.
Ik complimenteer mijn collega's. Wij zullen hen steunen, als de stemming plaatsvindt, en wij hopen de commissaris spoedig te zien om de mogelijkheden en de problemen te bespreken, mochten wij die streefdatum in een of ander opzicht niet halen.

Malerba
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega's, met deze twee gemeenschappelijke standpunten over de regelgeving voor vergunningen op het gebied van diensten en de gecoördineerde machtiging op het gebied van persoonlijke satellietcommunicatiediensten, worden weer twee met elkaar verband houdende elementen toegevoegd aan de grote puzzel die de liberalisering van de telecommunicatiediensten is.
We zijn commissaris Bangemann en het Europees Parlement in de persoon van de rapporteurs Hoppenstedt en Van Velzen felicitaties verschuldigd voor hun snelle en pragmatische aanpak, waardoor een en ander in korte tijd is afgerond, daarbij de termijn van 1 januari 1998 in acht nemend.
In mijn namens de commissie opgesteld verslag voor advies in eerste lezing over het onderzoek naar satellietcommunicatie had ik een aantal amendementen voorgesteld, die door rapporteur Hoppenstedt binnen de commissie economische zaken zijn overgenomen. Die amendementen beoogden de Europese Commissie weer meer bij de harmonisatie te betrekken, en minder bij de selectieprocedures, waarbij het aanbod van technisch gebruiksklare diensten terecht meer aandacht krijgt en Europese ondernemingen deelnemen aan een selectieprocedure waarin de Europese Commissie een meer gestructureerde en formele rol speelt; een procedure die in het geval van satellietdiensten mijns inziens onvermijdelijk langdurig en eigenlijk onnodig is, omdat deze nu eenmaal aan een klein kringetje van mondiale exploitanten voorbehouden zijn. Ik ben blij dat dankzij het verslag van de commissie economische zaken en dankzij de instemming van de Europese Commissie een gemeenschappelijk standpunt snel bereikt is.
Het is goed dat men de interconnectieprocedures wil vereenvoudigen en ook aan de satellietcommunicatiediensten wil aanpassen, het is goed dat het idee van één enkel loket in de vergunningenrichtlijn als uitgangspunt is opgenomen, en dat de beperkte steunmaatregelen alleen bestemd worden voor segmenten waar de natuurlijke hulpbron - het frequentiespectrum - beperkt is.
Wat het beheer van het frequentiespectrum betreft wil ik er overigens op wijzen dat in de Verenigde Staten de Federal Communication Commission voor een ultraliberalistische methode heeft gekozen, door de frequenties bij opbod te verkopen aan exploitanten die een aanvraag hebben ingediend. Zo worden de frequenties aan de hoogst biedende toegekend en worden er enorme kapitalen vergaard - ik dacht 20 miljard dollar, bijna het dubbele van de jaarlijkse begroting van de NASA, om maar iets te noemen - die weer verder geïnvesteerd kunnen worden. Misschien moeten we enig voorbehoud bij deze aanpak maken, maar wel interessant is dat onze grootste concurrenten in een markt die zowel vanuit technologisch oogpunt als wat de vraag naar diensten betreft snel groeit, prioriteit toekennen aan de marktwerking.
Dan het verslag over de vergunningen: ik deel de aanbeveling van collega Van Velzen om de verschillende comités die momenteel de communautaire wetgeving op telecommunicatiegebied onder hun hoede hebben vóór het jaar 2000 in één enkel comité onder te brengen, en ik onderschrijf de noodzaak - die tussen de regels van het verslag door te bespeuren valt - om een Europese regelgevende instantie op te richten. Ten einde de discussie met het Parlement en de Raad te openen, moet de Commissie ons naar mijn mening een mededeling voorleggen over hoe dit comité te verwezenlijken valt.
De informatiemaatschappij lijkt dus voor de deur te staan. De werkzaamheden van de Wereldhandelsorganisatie voor de liberalisering van de telecommunicatiediensten per 1 januari 1998 en voor het vrije verkeer van informaticaproducten geven ons werkelijk de indruk dat er een wereldwijde beweging is ontstaan waaraan ook veel landen meedoen die buiten het traditionele Europees-Amerikaanse kader vallen, en die ons in dit grote avontuur van de 21ste eeuw meesleurt. Aan ons de taak de Unie van regels te voorzien die de industrie van de telecommunicatieproducten en -diensten en de audiovisuele industrie concurrerender, en onze burgermaatschappij meer onderling verbonden, beter geïnformeerd en dus ook samenhangender en democratischer kunnen maken.

Frischenschlager
Mijnheer de Voorzitter, beste collega's, ook ik zou om te beginnen de beide rapporteurs van ganser harte willen danken voor hun werk en feliciteren met het resultaat. Dit is immers een uiterst politiek thema dat ook principieel van belang is, omdat het er werkelijk om gaat nieuwe systemen, nieuwe marktincentives te scheppen. Enerzijds moeten wij tegemoetkomen aan de behoefte aan openheid van de markt, anderzijds weten wij dat er op dit gebied een heel bijzondere regelingsbehoefte bestaat.
Naar mijn mening heeft de Commissie echter een bevredigend antwoord op de meeste van deze vragen kunnen geven. De markttoegang kan nu objectief, niet-discriminerend en transparant worden gemaakt, waarvoor wij commissaris Bangemann van harte moeten danken.
Uitgaand van de overweging dat het momenteel vooral zaak is politiek haalbare voorstellen ter tafel te leggen, zou ik het voorstel van de Commissie uitdrukkelijk willen toejuichen. Ik zou er echter aan toe willen voegen dat het volgens mij politiek en economisch wenselijker zou zijn geweest de organen van de Europese Unie op dit gebied heel in het algemeen, maar ook wat de vergunningprocedure en de internationale coördinatie in het bijzonder betreft, meer bevoegdheden te verlenen om op Europees en mundiaal niveau een doeltreffender systeem mogelijk te maken.
Ik hoop alleen maar dat dit tekort in de mondiale wedloop om de toegang tot communicatiediensten via de satelliet niet zozeer in het nadeel van Europa zal uitvallen. De Commissie zal in elk geval haar waarnemersrol en coördinerende taak doeltreffend moeten vervullen.
Met het oog op de komende liberalisering van de telecommunicatiesector in januari 1998 is bij de besluitvorming natuurlijk grote spoed geboden. Het verheugt mij dat het, zelfs onder deze grote tijdsdruk, is gelukt een belangrijke eerste stap in de goede richting te doen. Belangrijk zal echter zijn dat wij de verdere technologische ontwikkeling niet uit het oog verliezen, maar de kadervoorwaarden overeenkomstig de ontwikkeling in deze sector voortdurend aanpassen.
Nogmaals van harte bedankt voor dit werk. Ik geloof dat er een goede ontwikkeling is ingezet.

Wolf
Mijnheer de Voorzitter, ik zou commissaris Bangemann willen herinneren aan zijn sociaal-liberale periode, alsook aan het feit dat er niet alleen een curatief, maar ook een preventief sociaal beleid bestaat. De economie is geen natuurlijk proces, maar moet maatschappijpolitiek worden geconstitueerd - de niet speciaal oudmarxistische Polanyi heeft het embedding genoemd - anders kunnen wij bepaalde destructieve ontwikkelingen immers niet voorkomen.
Nu de verslagen. Ook wij steunen de beide verslagen en feliciteren de rapporteurs. Een harmonisatie van de vergunningen in de interne markt is zeker zinvol. De geplande termijn van zes weken vinden wij echter te kort. Tegen de heer Hoppenstedt moeten we natuurlijk zeggen: we zouden eigenlijk eens grondig over de ruimtevaart moeten discussiëren. Dat doen wij hier echter niet. Wij moeten, geloof ik, nog eens aan het oorspronkelijke standpunt van het Parlement herinneren, want juist in deze sector zitten we met het probleem van de wereldwijde monopolies, waar de heer Bangemann hier al eerder - ik geloof dat het toen om on-line diensten ging - terecht op heeft gewezen. Dat probleem staat ons hier te wachten.
Als Europa geen sterkere rol krijgt, als de Commissie in dezen niet meer handelingsmogelijkheden krijgt, dan zal deze proefballon van de coördinatieprocedure, vrees ik, maar heel traag op blijken te gaan. Desondanks zullen we, gezien de tijdsdruk waaronder we staan, verplicht zijn het zo te doen. Op die tijdsdruk wil ik echter nogmaals kritiek uiten. Wij komen telkens weer in de situatie terecht dat we afzonderlijke kwesties moeten regelen zonder dat we echt tijd voor een breed, strategisch debat hebben. Dat is een ergerlijke situatie!
Wij zouden dit werkelijk samen moeten aanpakken en het actieprogramma van de Commissie biedt daar duidelijk een kader voor. Maar hetzelfde geldt voor de gedetailleerde, specifieke debatten. Als wij niet in zo'n gezamenlijke aanpak slagen, dan zullen wij inderdaad telkens weer in deze ergerlijke situatie terechtkomen en dat is slecht. Desondanks zullen wij nu "ja" zeggen. Maar ik zou er nogmaals op willen wijzen dat wij het probleem van de wereldwijde monopolies moeten aanpakken. Het probleem van een actieve, constructieve deelneming van de Europese Unie in het kader van de Wereldhandelsorganisatie moeten wij aanpakken en daarvoor zijn er waarschijnlijk veelomvattender regelingen nodig dan er in dit slappe compromis tot stand zijn gekomen.

Glante
Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren, waarde collega Hoppenstedt, het is inderdaad bemoedigend en goed dat we elkaar schouderklopjes inzake consolidation TEN telecom -vraagstukken geven. Ik vind dat sommige procedures zeer vlot, zeer snel verlopen, zoals dit verslag heeft aangetoond. Sommige gaan wel heel snel van start, maar vertragen daarna. TEN telecom consolidation is wat moeizaam op gang gekomen, maar ik hoop dat wij heel binnenkort een compromis zullen bereiken. Ik stel daarbij ook mijn hoop in het Nederlandse voorzitterschap.
Ik zou mij op het verslag-Hoppenstedt willen concentreren. Zoals de rapporteur heel terecht opmerkt, heeft Europa op het gebied van satellietcommunicatie een achterstand op de koploper, de VS. Dit is des te pijnlijker, omdat deze satellietcommunicatie de bestaande hogesnelheidsinfrastructuur zinvol kan aanvullen, respectievelijk mogelijk kan maken. Daarom is het des te verbazender dat de lidstaten zo negatief op het voorstel van de Commissie hebben gereageerd en het niet eens zijn kunnen worden over een door de Commissie ten uitvoer te leggen procedure. Deze reactie verbaast vooral omdat het ook de lidstaten zijn die telkens weer eisen dat er op mondiale uitdagingen, waar de satellietcommunicatie ongetwijfeld bijhoort, ook mondiaal wordt gereageerd.
Het is toch verbazend dat men het in Europa eens kan worden over een gemeenschappelijk monetair en economisch beleid, en dat ook zal verwezenlijken, maar dat men het er niet over eens kan worden bijvoorbeeld de toekenning van satellietfrequenties aan een Europese instelling over te laten. Het door de rapporteur voorgestelde compromis krijgt onze instemming en is geschikt om het te regelen probleem voldoende op te lossen. Ik hoop dat de coördinatie van de selectie van dienstaanbieders en het geharmoniseerde gebruik van de frequenties, waar de lidstaten zich toe hebben verbonden, in de praktijk ook zullen functioneren en niet in onafgebroken, moeizame onderhandelingen zullen eindigen, waardoor Europa nog meer achterop zou raken.
Maar lof wie lof toekomt, en in dit geval is dat ook eens de Raad. Over de conformiteit van de vergunningprocedure en de ONP-tekst zijn Raad het Parlement het bij wijze van uitzondering eens, wat toe te juichen is. Tot slot zou ik beide rapporteurs willen danken en hoop ik dat de leden bij de stemming dit compromis zonder voorbehoud zullen goedkeuren.

Bangemann
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Read heeft een leuk voorstel gedaan. Ze stelt de collega's hier in het Parlement, en ik neem aan ook mij, nu wij ons al zo lang bezig houden met de totstandbrenging van een functionerende en efficiënte markt voor telecommunicatie, voor een soort adventskalender te maken waarop we de laatste etappes tot 1 januari 1998 overzichtelijk kunnen volgen. Dat vind ik een prima idee. We zullen nagaan of we het niet universal accessible kunnen maken, zodat we het met bijdragen van mobieletelefoonexploitanten kunnen financieren!
Ik heb nog een ander voorstel. We kunnen ook een soort ganzenspel maken en dan met dobbelstenen gooien. Wie met zijn pion in een vakje van het Parlement terechtkomt, mag twee stappen verder gaan, voor de vakjes van de Commissie geldt hetzelfde. Wie in een vakje van de Raad belandt, moet minstens drie maanden wachten of twee stappen terugzetten. In elk geval zijn de rollen hier een beetje verdeeld.
Ik kom eerst bij het verslag van de heer Van Velzen, waarvoor ik deze zou willen danken. We zijn, zoals het Parlement, van mening dat er meer Europawijde regelingen en instellingen nodig zijn, dat weet u, en u hebt gevraagd waarom wij tijdens de beraadslagingen van de Raad ons standpunt ter zake hebben gewijzigd. Dat valt alleen te verklaren door de houding die wij tot dusver bij de Raad hebben moeten vaststellen. Als geen enkele lidstaat - niet eens mevrouw Jorritsma, die ongetwijfeld bij de liberalere leden van de Raad Telecommunicatie hoort en die nu, goddank, ook voorzitter van die Raad is - bereid is, bijvoorbeeld, een Europees orgaan - niet in institutionele of rechtstechnische zin - in het leven te roepen, bij hetwelk bepaalde vergunningen kunnen worden aangevraagd, zodat de voorwaarden, de vergunningsbreedte en alle daarmee samenhangende kwesties Europawijd op soortgelijke of dezelfde wijze kunnen worden geregeld, dan is het toch duidelijk dat de tijd niet rijp is voor een dergelijke regeling.
Wij hebben ons afgevraagd of wij nog op de richtlijn moesten wachten, wat niet mogelijk is gezien de datum en de rechtsgrondslag die wij voor nationale regelingen scheppen, dan of wij een compromis moesten sluiten. Het is mogelijk dat het een zwak of onbevredigend compromis is. Ik geloof dat de heer Frischenschlager het zwak heeft genoemd. Dat is allemaal goed mogelijk. Alleen is er momenteel gewoon niet meer mogelijk. Ik zal nu echter zien hoe de Raad tegenover de zes amendementen staat die u hebt ingediend en die wij allemaal steunen.
Wij steunen alle zes amendementen zonder uitzondering - overigens verzoek ik u dat op onze kredietrekening te zetten die u tot november voor de Commissie hebt geopend. Wij hebben hier gescoord, zij het ook niet direct met BSE, maar wij zullen alle zes amendementen overnemen. Hierdoor zullen we dus nog eens kunnen testen welke houding de Raad aanneemt. In feite is het probleem heel eenvoudig. We hebben zonder enige twijfel meer Europawijde regelingen nodig. Hoe die kunnen worden bereikt, daarover lopen de meningen momenteel nog uiteen. Dat ligt gedeeltelijk aan het feit dat de lidstaten hun wantrouwen ten aanzien van zulke Europawijde regelingen nog niet hebben overwonnen. Dat deze regelingen echter noodzakelijk worden - ook zuiver technologisch gezien, alsmede met het oog op de internationale concurrentie, zoals de heer Wolf ditmaal terecht heeft vastgesteld - is zonneklaar. Wij hebben daar een soort vertrouwenwekkend proces voor nodig, en misschien lukt het wel de Raad ervan te overtuigen dat wij een soort informele werkgroep, een informeel comité moeten vormen, dat uit de afzonderlijke nationale regelgevende instanties bestaat. In dat comité kan dan over de nationale besluiten worden beraadslaagd en kan misschien ook eens over de negatieve gevolgen daarvan worden nagedacht, zodat er hopelijk een soort wederzijds vertrouwen kan ontstaan. Wij hebben een soortgelijk proces bij het Europees Bureau voor Europawijde toelating van geneesmiddelen in Londen meegemaakt. Ook daar zijn de nationale deskundigen in het beslissingsproces geïntegreerd en hebben ze in korte tijd vertrouwen gekregen, zowel in de ernst van de beslissingen van het Bureau als in de onpartijdigheid ervan.
Wij hopen - en ik heb dit al met mevrouw Jorritsma besproken - dat wij erin zullen slagen de Raad ervan te overtuigen een dergelijke informele samenwerking op gang te brengen, zodat er wederzijds vertrouwen kan groeien. De vraag blijft of deze richtlijn een versplintering in vijftien verschillende vergunningsystemen zal toelaten. Wij hopen dat dit niet het geval zal zijn, want wij hebben toch een reeks gemeenschappelijke kadervoorwaarden geschapen waaraan alle vergunningprocedures in Europa moeten beantwoorden. Deze richtlijn biedt de exploitanten, ongeacht waar zij een licentie aanvragen, dus waarborgen in verband met, bijvoorbeeld, het opleggen van tijdslimieten, vast te stellen procedures om verzet aan te tekenen, dat is bijzonder belangrijk, vaststelling van beginselen voor en beperkingen op het heffen van rechten, ook dat is belangrijk. Mevrouw Read heeft daarop gewezen. Voor zulke vergunningen ontoelaatbaar hoge vergoedingen vragen, is dat natuurlijk ook een vorm van niet-opening van de concurrentie. Wij zijn zelfs al bezig een aantal soortgelijke gevallen te onderzoeken. Ook de globale procedure waarin de richtlijn voorziet om het verkrijgen van algemene en individuele vergunningen in enkele lidstaten te vergemakkelijken en het mechanisme voor een verdere harmonisatie van algemene vergunningen zijn eerste stappen in de richting van een meer gemeenschappelijke aanpak.
Ik geef toe dat er meer nodig is en wij hebben dan ook voorgesteld uiterlijk in 1999 de gevolgen van de richtlijn te onderzoeken en nieuwe voorstellen te doen. Het is mogelijk dat wij niet eens zo lang zullen wachten. De heer Wolf heeft er al van in het begin, dus sinds wij over deze vraagstukken praten, telkens weer op gewezen dat wij in dezen een soort salamitechniek toepassen. Hij beweerde dat de Commissie dat opzettelijk deed om de betrokkenen, om zo te zeggen, om de tuin te leiden. Dat was zeker niet onze bedoeling. Wij waren gewoon verplicht bepaalde deelproblemen vóór 1 januari 1998 op te lossen.
Hij heeft echter in zoverre gelijk dat om twee redenen een meer algemene kaderwetgeving noodzakelijk zal worden. Ten eerste ter wille van de al door mij vermelde convergentie. Ik kan er zoals bij satellietcommunicatie - ik kom straks tot het verslag van de heer Hoppenstedt - alleen maar telkens weer op wijzen dat wij ons nu al in een situatie bevinden waarin technisch gezien alle tot dusver apart behandelde communicatie- en telecommunicatiesectoren, met inbegrip van de media, één geheel kunnen worden. Technisch is dat vandaag al mogelijk. Met de digitale techniek kan men op dat gebied alle grenzen neerhalen en de vraag in hoeverre daar normen voor nodig zijn, hebben wij ook al beantwoord door te zeggen dat dit alles beschikbaar is.
Economisch voltrekt dit proces zich tegenwoordig nog niet, omdat het nu eenmaal een markt is die ook eerst eens moet uittesten wat de consument echt wil en wat hij daarvoor wil betalen. Daarom hebben wij tot dusver weinig economisch succesvolle mogelijkheden om deze convergentie, die technologisch mogelijk is, te benutten. Maar ook daar zal zeer snel verandering in komen, omdat er een reeks economische mogelijkheden zal bestaan die zullen worden uitgebreid, gewoon omdat ze daardoor goedkoper, alsook aantrekkelijker worden. Ik denk bijvoorbeeld aan electronic commerce . U weet dat wij in ons actieprogramma van deze mogelijkheid een prioriteit hebben gemaakt en ik ben ervan overtuigd dat er niet alleen gebruik van zal worden gemaakt om goederen en dienstverrichtingen op afstand aan te bieden en te ontvangen, maar dat ze ook voor andere dingen zal worden gebruikt.
Om te beginnen zal men misschien bepaalde berichten kunnen horen, wat al aanleiding zal geven tot de vraag: is dit ja dan neen televisie? De mediabedrijven in de Duitse deelstaten, ook de openbare radio- en televisieomroepen, zullen in het geweer moeten komen. Ik zou nogmaals willen beklemtonen dat ik niets tegen hen heb, opdat niet de indruk ontstaat dat ik mijn sociaal-liberale verleden volledig heb vergeten, mijnheer Wolf, maar het is zonneklaar dat het argument dat het Bundesverfassungsgericht altijd heeft aangevoerd om de speciale positie van de openbare radio en televisie te rechtvaardigen, namelijk schaarse hulpmiddelen en een recht op basisvoorzieningen, is weggevallen! Met de digitale technologie, breedbandverbindingen en andere transmissiemogelijkheden, waar ook satellieten bij zullen horen, kan men niet meer van schaarse hulpmiddelen spreken! Wat de basisvoorziening betreft kunt u tegenwoordig alles wat u wilt natuurlijk ook van particuliere aanbieders krijgen, en wel - denk maar aan de nieuwszenders, maar ook aan andere zenders - van precies dezelfde kwaliteit als van de openbare omroepen. Dat betekent dat wij ons opnieuw moeten beraden over wat televisie en radio is en in welke relatie dat met de aangeboden on-line diensten enzovoort staat.
Dat alles zal ertoe leiden dat wij ons in een kaderwet, die men misschien telecommunicatiewet kan noemen, maar die eigenlijk veel meer omvat, kritisch met al deze vraagstukken moeten bezighouden. Wij moeten tenminste eens bepalen waar wij het willen regelen. Daarna is het zaak de afzonderlijke regelingen daar onder te brengen. Wij hebben dus aanvankelijk gedacht dat we hier een sterkere regeling konden halen, maar ik denk dat we met de herzieningsclausule een mogelijkheid hebben om spoedig op deze problemen terug te komen. Dat geldt ook voor de comités. Natuurlijk zou het beter zijn als wij één enkel comité voor al deze vraagstukken hadden. Maar zover zijn wij echt nog niet, en daarom moeten wij de zaak geleidelijk aanpakken.
Ik kom nu tot het verslag van mijn vriend Karsten Hoppenstedt. Ik denk, mijnheer de Voorzitter, dat ik weer eens gebruik kan maken van de gelegenheid die de Commissie wordt geboden om te spreken tot u aan de stemming begint, tenzij u misschien even wil pauzeren?! Dit is een unfair voordeel dat de Commissie heeft, dat geef ik gaarne toe. Maar ik wil ook niet overdrijven. De heer Hoppenstedt heeft alle belangrijke dingen ook al gezegd. Om te beginnen was het echt belangrijk de aandacht op het probleem in het algemeen te vestigen. Alle ontwikkelingen op dit gebied zijn zo nieuw, dat ze vaak gewoon boven de horizon gaan van degenen die er zich mee bezighouden. Die denken dan: we zullen maar afwachten tot de ontwikkeling zich heeft voltrokken; als het eenmaal zover is, zullen we wel zien wat we moeten doen. Dat is volledig fout! Overigens herkent men hier zeer goed een beginsel van het nieuwe industriebeleid. Als politieke instanties niet heel vroeg in dergelijke processen van technologische ontwikkeling en economische evaluatie in actie treden - daarom niet altijd om te reguleren, maar om dit soort mogelijkheden te creëren - dan verliest dit proces een deel van zijn dynamiek.
Dat is glashelder. En aan het besluit van de ITU is heel duidelijk te zien dat de Europeanen, anders gezegd onze lidstaten, toen het belang van persoonlijke communicatie via de satelliet nog niet inzagen. De Raad fronst het voorhoofd - het is leuk dat hij hier ook eens vertegenwoordigd is en wij juichen zijn aanwezigheid dan ook toe! Natuurlijk kunt u ook het voorhoofd fronsen, mevrouw, maar het is niet terecht, want toen ik in de Raad Telecom voor het eerst over dit probleem sprak, was het niet alle ministers bekend dat dit besluit was genomen.
Natuurlijk kan men, moet men een frequentie hebben. Wij hadden net zo goed ook voor ons een frequentie kunnen aanvragen, maar wij waren nog niet zover en onze industrie ziet in zo'n geval maar één uitweg: participeren in de Amerikaanse ondernemingen. Dat is allemaal goed en wel, ik ben geen protectionist en evenmin een chauvinist, en natuurlijk moeten Amerikaanse ondernemingen dezelfde kansen als alle andere ondernemingen hebben om aan de concurrentie deel te nemen. Als er echter helemaal geen Europese ondernemingen aanwezig zijn, als ze gewoon ontbreken, dan moeten degenen die het politieke debat voeren daar belangstelling voor hebben en iets doen. Daarom juich ik het door de heer Hoppenstedt ingenomen standpunt toe. Ik hoop dat wij erin zullen slagen de Raad hier verder van te overtuigen en de eerste tekenen wijzen in die richting.
Wij hadden in Parijs een conferentie waaraan de lidstaten en de industrie deelnamen. Wij hebben daar een grote opening van de discussie vastgesteld. Ik zou dat hier ook eens met de nodige lof voor de Raad en de lidstaten willen vaststellen. Er is iets veranderd, het klimaat is anders geworden. Wij moeten nu snel handelen, want het klopt wat de heer Hoppenstedt heeft gezegd: als de bewuste draagraket het niet had laten afweten, zouden de eerste satellieten nu al in de ruimte zijn. Wij hebben nu overigens een unieke kans, mede door middel van technische ontwikkelingen, een combinatie van "geos" met de nieuwe "leos" tot stand te brengen. Dat zou ons ook weer een zekere voorsprong geven. Daarom zouden wij er intensief aan moeten werken.
Ik dank het Parlement uitdrukkelijk, ook voor de conciliation die tot dusver heeft plaatsgevonden. Het is, goddank, gelukt in deze TEN-telecomkwestie een aantal eerste standpunten uit te werken die met name ook de communicatie via de satelliet vooruit zouden kunnen helpen. Ik hoop dat de Raad het standpunt dat nu samen met het Parlement tot stand is gekomen, ook kan overnemen, want dan zouden wij mede door de aanwending van - zij het ontoereikende, maar althans als incentive werkende - middelen verder onderzoek en ontwikkeling en de verwezenlijking van deze systemen kunnen bevorderen en aanmoedigen.
Tot zover wat ik over het verslag van de heer Hoppenstedt had te zeggen. Ik ben vanzelfsprekend bereid over te nemen wat hij hier heeft gezegd, met name ook dat wij ons best doen om met de al bestaande organisaties, met andere woorden met CEPT, verstandig samen te werken. Wij hebben niet de bedoeling bestaande, behoorlijk werkende organisaties te omzeilen, maar door tijdslimieten te stellen, maken wij wel duidelijk dat wij in geval van nood ook alleen kunnen optreden.
Zo zou ik nu nog 20 minuten door kunnen praten, maar ik denk dat dat te veel zou zijn. Een kopje koffie tussendoor is ook niet te versmaden! Dank u.

De Voorzitter
Dank u, commissaris Bangemann. Aangezien er nog een paar minuten over zijn kan ik de twee rapporteurs als ze dat willen nogmaals het woord geven.

Van Velzen, W.G.
Mijnheer de Voorzitter, u begrijpt dat ik heel tevreden ben met het antwoord van de commissaris. Ik heb genoteerd dat nu zes airmails ingeboekt worden bij de heer Böge, de voorzitter van de BSE-enquêtecommissie. Ik zal persoonlijk via de interconnectie zorg dragen dat dat gaat gebeuren. Het tweede punt dat ik naar voren zou willen brengen, is het volgende: ik ben het eens met de commissaris dat de gang in de richting van een European Regulatory Authority een moeizame weg is. Ik juich toe dat u start met een informele werkgroep uit de Raad. Maar ik heb er ook op aangedrongen dat de Commissie zich misschien vast kan gaan ontwikkelen als een soort helpdesk, waarmee dan een vertrouwensband kan worden opgebouwd met de nationele regelgevende instanties. Ik denk dat dat op zich een vertrouwenwekkende maatregel zou kunnen zijn. Ten slotte zou ik u willen vragen: u heeft zojuist, hebben wij begrepen, een hele dikke studie over de toegevoegde waarde van een European Regulatory Authority op uw bureau gekregen, en mijn vraag is: bent u bereid om die ook aan het Parlement te sturen, in ieder geval aan de mensen die ook bij u op de adventkaart komen te staan?

De Voorzitter
Dank u, mijnheer Van Velzen; wil commissaris Bangemann daar nu antwoord op geven?

Bangemann
Mijnheer de Voorzitter, ik dank om te beginnen de heer Van Velzen voor wat hij over het vraagstuk van de samenwerking heeft gezegd. Natuurlijk zal de Commissie in dit informeel comité meewerken, dat wil zeggen wij zullen daarin samen met het voorzitterschap een taak op ons nemen. Ik geloof dan ook dat wij nu in de eerste plaats moeten proberen dit vertrouwenwekkende proces op gang te brengen. De dikke studie waarover u het hebt, kan wel al op mijn bureau liggen, maar ik heb ze nog niet gelezen. Wij kunnen ze natuurlijk toegankelijk maken voor u. In antwoord op herhaaldelijk door u geuite wensen hebben wij opdracht gegeven tot het verrichten van een onafhankelijk onderzoek naar het probleem van de oprichting van een Europese regelgevende instantie op telecomgebied.
Dit onderzoek is nog niet afgerond, er wordt momenteel de laatste hand aan gelegd. Uit deze studie blijkt echter hoeveel belangstelling er voor een eventuele Europese regelgevende instantie bestaat en aan welke mogelijke taken van een dergelijke instantie de marktdeelnemers het meeste belang hechten. Er wordt voorts in onderzocht in welk juridisch kader een dergelijke instantie kan worden opgericht. In dit onderzoek wordt echter niet ingegaan op de vraag of een dergelijke instantie ja dan neen in het leven moet worden geroepen, want dat is natuurlijk een politieke beslissing.
Maar er wordt wel voorgesteld het onderzoek in het worldwide web toegankelijk te maken voor het publiek. Hoewel u het dus misschien via het wordwide web zult kunnen inzien, zullen wij het u toch ook in natura ter hand stellen. Wij zijn van plan binnen de komende twee maanden een workshop te houden, waar wij de studie zullen voorstellen en verder over het thema zullen discussiëren. Tegen eind februari zouden de werkzaamheden voltooid moeten zijn. U krijgt, zoals gezegd, over ten laatste twee weken een samenvatting van deze executive summary en vervolgens natuurlijk ook het volledige rapport.

Hoppenstedt
Ik wilde het debat eigenlijk niet voortzetten. Ik ben de commissaris echter dankbaar omdat hij heeft aangeboden de studie via worldwide web -pagina's aan te bieden. Ons is waarschijnlijk bekend welke u ons aanbiedt, anders moet ik misschien nog eens het juiste nummer opgeven. Maar waarschijnlijk is dat zonder problemen te achterhalen. Ik ben heel dankbaar dat wij nu deze weg kunnen kiezen. Men zou misschien eens moeten testen hoeveel afgevaardigden ook werkelijk op het worldwide web zijn aangesloten door deze studie alleen maar via dit netwerk aan te bieden.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt vandaag te 12.00 uur plaats.
(De vergadering wordt te 11.50 uur onderbroken en te 12.00 uur hervat)

Gollnisch
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, mijn beroep op het Reglement berust op het Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten van het Europees Parlement.
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, er circuleert op dit moment een pamflet in het Parlement waarin wordt opgeroepen tot een betoging tegen het congres dat mijn politieke partij, het Front national , eind maart in Straatsburg zal houden. Mijnheer de Voorzitter, ik zou onze collega's slechts willen vertellen dat onze partij wettig is en dat haar bijeenkomsten vreedzaam van aard zijn; dat zij het recht om bijeen te komen en een congres te houden ontleent aan de Franse wetgeving, aan de democratische beginselen en aan het vertrouwen van miljoenen kiezers, waarvan 26 % in dit departement van de Elzas. Deze 26 % kiezers van het Front national respecteert de bewegingsvrijheid van alle leden van het Parlement, ook van hen die heel afwijzend tegenover hun politieke denkbeelden staan. Mijnheer de Voorzitter, het is dan ook abnormaal dat er binnen dit Parlement zelf wordt opgeroepen tot - wat sommigen betreft liefst gewelddadige - betogingen tegen de bijeenkomst van onze politieke partij. Iedereen zal voor zichzelf uitmaken wie het recht, de vrijheid en de democratie aan zijn zijde heeft.

De Voorzitter
Mijnheer Gollnisch, het onderwerp van uw interventie houdt geen verband met het debat. Ik vraag me dan ook af op welk artikel van het Reglement uw tussenkomst berust.

Stemming
von Wogau
Mijnheer de Voorzitter, omdat het om hier een ongewone procedure gaat, moet goed duidelijk worden gemaakt waarover wij stemmen. De vraag is of de mobiele telefonie al dan niet in deze richtlijn moet worden opgenomen. Dat is een zeer centrale vraag, waarop tijdens de stemming dus met ja of neen moet worden geantwoord. Ik vind dat men de stemprocedure heel duidelijk moet maken, zodat iedereen ook goed beseft waarover hier wordt gestemd.

Read
De heer von Wogau, de voorzitter van de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid heeft het bij het juiste eind. Dit is een cruciaal amendement en ik hoop dat de aanwezige collega's ervoor zullen stemmen. Laat ik voor alle duidelijkheid echter nogmaals zeggen dat het niet de bedoeling is dat mobiele telefonie in elk onderdeel van dit voorstel wordt opgenomen, maar alleen in bepaalde hoofdonderdelen die de financiering van de universele dienstverlening en de bescherming van de consument betreffen. Dan weet men werkelijk precies waarover men verzocht wordt te stemmen.
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)

Collins, Kenneth
Mijnheer de Voorzitter, deze stemming stond op de agenda van gisteren, maar werd uitgesteld teneinde duidelijkheid te verkrijgen over de procedure. Dit verslag gaat over de maximumwaarden voor residuen van geneesmiddelen voor diergeneeskundig gebruik in levensmiddelen van dierlijke oorsprong. Het voorstel is tweeledig. Het eerste deel wijzigt het tijdschema, waardoor de oorspronkelijke richtlijn die in 1996 afliep, veel later zal aflopen, omdat de Commissie extra tijd nodig heeft om de substanties te beoordelen.
Het tweede deel heeft betrekking op de substanties zelf en het Parlement kan dat deel eerlijk gezegd onmogelijk beoordelen in de tijd die ons ter beschikking staat. Wij hebben om toepassing van de urgentieprocedure verzocht voor slechts één artikel en niet meer dan dat. Dit heeft enige problemen veroorzaakt. Ik heb intussen de diensten van dit Parlement om nader advies gevraagd. Wij hebben overleg gepleegd met het kabinet van de heer Bangemann en met de juridisch adviseur van de Commissie. Wij zijn het er allemaal over eens dat de huidige urgentieprocedure, waar de Raad op 11 februari om verzocht, alleen van toepassing is op verlenging van de termijn voor de vaststelling van maximumwaarden voor residuen van bepaalde oude substanties. Wij zien allen in - de heer Bangemann en de Commissie milieu, volksgezondheid en consumentenbescherming - dat deze termijn verlengd moet worden.
Wij zijn het er derhalve ook over eens dat, als het Parlement alleen over dat punt stemt, het niet geacht kan worden zijn advies over het gehele oorspronkelijke voorstel te hebben uitgebracht. De heer Bangemann heeft dit gisteren in feite ook al gezegd. Hij zei gisteren bovendien dat, mocht de Raad toch nog trachten wetgeving goed te keuren op grond van het oorspronkelijke voorstel, hij dit voorstel zonder meer zou intrekken. Ik zou de commissaris erkentelijk zijn, als hij dit ten behoeve van de leden die gisteren niet bij het debat aanwezig waren wilde herhalen, omdat een groot aantal mensen de zaal pas binnenkwam, toen de heer Bangemann ons al enige tijd geboeid hield met zijn toespraak.
Hij hield zijn toespraak gisteren in het Engels, Frans en Duits. Hij verdient een compliment voor zijn talenkennis. Hoe het ook zij, wij hebben het volgende gedaan. Ik heb de diensten van het Parlement verzocht om een herziene ontwerp-wetgevingsresolutie op te stellen, als een soort ad hoc oplossing voor dit probleem. Deze ad hoc resolutie is vanmorgen met de fracties besproken en zij hebben haar, voorzover ik weet, allen aanvaard. De herziene tekst is beschikbaar, maar helaas alleen in het Engels vanwege de tijdnood. Misschien wilt u dat ik haar voorlees. Dat zal ik gaarne doen.
Tot besluit, ongeacht of u wilt dat ik de resolutie voorlees of niet, beveel ik het Parlement aan om in de eerste plaats alleen te stemmen over het amendement van de Milieucommissie op artikel 14 van het voorstel van de Commissie en over de herziene ontwerp-wetgevingsresolutie waarop geen enkel amendement is ingediend. Het betreffende amendement is - als ik het mij goed herinner - het oorspronkelijk door mevrouw Jensen ingediende amendement 8, waarmee alle partijen instemmen. Als het Parlement dat amendement aanneemt, kan het in één klap zowel de heer Bangemann als mij blij maken. Dat valt niet altijd samen.

Bangemann
Mijnheer de Voorzitter, het verheugt mij dat de gisteren ondernomen pogingen resultaat hebben opgeleverd. Dit was waarschijnlijk een misverstand dat men had kunnen voorkomen. Maar zulke misverstanden wegen meestal veel zwaarder door dan de misverstanden die men niet kan voorkomen.
Ik kan voor alle duidelijkheid nog het volgende in de Notulen laten opnemen: de Raad heeft uitsluitend voor artikel 14 om toepassing van de urgentieprocedure verzocht. Het gaat dus alleen om de bepaling tot verlenging van de uiterste termijn voor de beoordeling van reeds op de markt zijnde substanties en derhalve om het aanvullen van het op dat gebied bestaande rechtsvacuüm. Het Parlement kan bijgevolg, logischerwijze en ook juridisch volledig correct, uitsluitend advies uitbrengen over artikel 14. Dat betekent dat het Parlement nog niet over de inhoud van het hele voorstel is gehoord. Het is alleen over artikel 14 gehoord. De Raad, met andere woorden het voorzitterschap, heeft in een brief aan de heer Collins en aan mij en aan anderen nogmaals gezegd dat hij geen besluit zal nemen over de hele kwestie, zolang het Parlement daar niet zijn mening over heeft gezegd. De Raad zal dus nog geen definitief besluit nemen. Hij heeft dat schriftelijk bevestigd. Omdat het Parlement echter nog altijd twijfels heeft - ik weet niet of wantrouwen in dit geval het juiste woord is en hou het dus bij "twijfels" , ditmaal ten aanzien van de Raad en niet ten aanzien van de Commissie... Ja, mevrouw Roth-Behrendt, ik weet dat u een blind vertrouwen in de Commissie...
(Tekenen van onrust, interrupties) ... of althans, ik neem wat gas terug, in bepaalde leden van de Commissie hebt.
Ik kan hier natuurlijk niet namens de Raad spreken. Na deze brief heb ikzelf geen twijfels, maar als de Raad tegen alle verwachtingen in toch een besluit over de hele tekst zou nemen of zou willen nemen, zal de Commissie haar voorstel intrekken om dit onmogelijk te maken.
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)
De Voorzitter
Ik herinner eraan dat de Fractie De Groenen in het Europees Parlement verzocht heeft de woorden "seksuele geaardheid" in de Nederlandse versie van het verslag te vervangen door "seksuele voorkeur" .

Blokland
Mijnheer de Voorzitter, er wordt op een bepaalde manier geprobeerd de in het Nederlands gangbare term "seksuele geaardheid" te veranderen in een niet in Nederland gangbare term "seksuele voorkeur" . De vertaling van het Engelse sexual orientation is "seksuele geaardheid" ; ik ga er niet mee akkoord dat via een slinkse manier geprobeerd wordt een inhoudelijke wijziging aan te brengen in een Nederlandse tekst.

Van Dijk
Voorzitter, dit soort problemen die zijn niet zo makkelijk, dat heeft alles te maken met zogenaamde politieke correctheid en we zouden daar in dit Parlement toch ook aan moeten doen; seksuele geaardheid is een zeer maar dan ook zeer politiek correcte term in de Nederlandse samenleving, en die hoort dan ook in dit verslag te staan.

Maij-Weggen
Voorzitter, ik ken het Nederlands al wel 53 jaar en de heer Blokland heeft groot gelijk.
Vóór de eindstemming over het verslag:

Fabre-Aubrespy
Mijnheer de Voorzitter, voordat wij overgaan tot de eindstemming zou ik, overeenkomstig artikel 129 van het Reglement, willen dat de Vergadering zich over terugverwijzing van de tekst naar de commissie uitspreekt. Ik breng namelijk in herinnering dat de Commissie juridische zaken en rechten van de burger het verslag van mevrouw Lindholm heeft verworpen en dat wij, na een langdurige beraadslaging, met algemene stemmen hebben besloten het voorstel van de Commissie ongewijzigd aan het Parlement voor te leggen. Er zijn een aantal amendementen voorgesteld door verschillende fracties. Degenen die in de Commissie juridische zaken en rechten van de burger andere amendementen hadden voorgesteld, hebben deze nu ingetrokken. Zij hebben gehandeld in de geest van het besluit van de Commissie juridische zaken en rechten van de burger.
Ik vind het niet correct dat er amendementen zijn voorgesteld en aangenomen. Volgens mij zou het getuigen van respect voor de bevoegdheden van de Commissie juridische zaken en rechten van de burger als de tekst, in het licht van de besluiten van de plenaire vergadering, terug naar deze commissie werd verwezen, opdat zij hoe dan ook een beslissing neemt.

Florio
Mijnheer de Voorzitter, om redenen die ik hier niet ga herhalen ben ik het eens met het voorstel van de heer Fabre-Aubrespy, ik kan me vinden in zijn uitspraken. Ook mij lijkt het verstandig dit verslag naar de commissie juridische zaken terug te verwijzen en het daarna weer ter behandeling aan de Vergadering voor te leggen.

Lindholm
Mijnheer de Voorzitter, eigenlijk is alles wat ik wilde zeggen reeds gezegd, namelijk dat wij in de commissie zijn overeengekomen om op deze wijze te werk te gaan. Bovendien kan het Parlement immers - als ik het Reglement niet volkomen verkeerd heb begrepen - zijn voorstellen hier aan de voltallige vergadering voorleggen. Ik ben er derhalve voorstander van om hier te stemmen, en de zaak niet naar de commissie terug te verwijzen.
(Het Parlement verwerpt het verzoek om terugverwijzing van het verslag naar de commissie)
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)

Robles Piquer
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, ik wil eerst en vooral de erkentelijkheid en dank uitspreken van degenen die deze resolutie ondertekend hebben voor de collega's die - ongetwijfeld hard - aan deze ontwerpresolutie over Algerije gewerkt hebben. Ik wil tevens herinneren aan het vreselijke drama dat zich, zoals wij allemaal weten, in dit land afspeelt.
Dit Parlement heeft in december een resolutie aangenomen over Algerije. Gisteren heeft de fungerend voorzitter van de Raad een verklaring afgelegd die mij uiterst voorzichtig leek. Net als de collega's die dit samen met mij ondertekend hebben, ben ik van oordeel dat wij nog grondiger moeten nadenken voor wij een resolutie aannemen die een aantal beweringen bevat waarmee velen van ons het niet eens zijn.
Deze zaak is niet dringend aangezien wij in december al een resolutie hebben aangenomen en wij hier nogmaals moeten over nadenken. Het lijkt ons dan ook beter dat wij dit uitstel met twee maand krijgen. Ik wil tevens zeggen dat haast en spoed altijd slechte raadgevers zijn en zal een voorbeeld geven, mijnheer de Voorzitter. Ik heb hier de verschillende versies voor mij van het document waarover wij moeten stemmen en dat slechts één amendement bevat. In alle teksten in de verschillende talen die ik hier voor mij heb, gaat dit amendement 1, dat een nieuw punt wil toevoegen, over de situatie in Sarajevo en Mostar. Jullie zullen wel begrijpen dat dit weinig te maken heeft met Algerije. Dit is een materiële fout maar deze materiële vergissing weerspiegelt de overhaasting waarmee wij zulke delicate kwesties soms behandelen.
Overeenkomstig artikel 131 van het Reglement verzoek ik dan ook om uitstel.

Cohn-Bendit
Mijnheer Robles Piquer, ook al respecteer ik u ten zeerste, ik ben het volstrekt niet eens met wat u zegt.
Ten eerste: de Raad is voorzichtig, dat is waar. In onze resolutie stellen wij zelfs dat hij te voorzichtig is en het door ons gewenste beleid niet volledig uitvoert. Daarom leggen wij deze resolutie voor.
Ten tweede, mijnheer Robles Piquer, u hebt nog alle gelegenheid om een meerderheid bijeen te krijgen en dan zal deze resolutie niet worden aangenomen.
Aangezien de situatie in Algerije bijzonder dramatisch is en deze situatie de naaste morele en politieke belangen van Europa raakt, zie ik niet in waarom het Parlement een vandaag te nemen besluit, dat waarschijnlijk niet het laatste besluit van deze aard zal zijn, op de lange baan schuift. Ik zie niet in waarom wij over twee maanden, mocht er sprake zijn van nieuwe ontwikkelingen, niet opnieuw over Algerije zouden kunnen beraadslagen. Onaanvaardbaar vind ik daarentegen dat we vandaag geen resolutie zouden opstellen waarin het tegen de Algerijnse bevolking gerichte terrorisme scherp wordt veroordeeld en waarin wij aangeven in welke politieke richting de Raad zich ons inziens moet bewegen, opdat er een einde komt aan dit drama en de Algerijnse bevolking in vrede kan leven.

von Habsburg
Mijnheer de Voorzitter, ik ben het uiteraard volledig met de heer Cohn-Bendit eens.
(Het Parlement verwerpt het verzoek om uitstel van stemming) Gezamenlijke ontwerpresolutie, namens de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij, de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-Democraten, de Fractie Europese Radicale Alliantie, de Fractie De Groenen in het Europees Parlement, de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links en de Fractie van de Europese Volkspartij, over de situatie in Algerije, ter vervanging van de ontwerpresoluties B4-0061/97, B4-0067/97, B4-0086/97, B4-0097/97, B4-0145/97 en B4-0146/97
(Het Parlement verwerpt de gezamenlijke ontwerpresolutie)
De Voorzitter
Ik stel voor de vergadering enkele minuten te onderbreken en dan over het verslag Caccavale te stemmen.
(Het Parlement verwerpt het voorstel)

Kellett-Bowman
Ik heb voor het verslag-Van Velzen gestemd, zij het met enig voorbehoud. Vergunningen die worden verleend voor mobiele telefoonnetten moeten aanzetten tot het ontwerpen van gebruikersvriendelijke systemen.
Zij mogen niet leiden tot het ontstaan van monopolistische regelingen voor de organisaties die toegang tot het netwerk verlenen. De ervaring leert dat zij "locked in" contracten verstrekken, die men niet zonder verlies kan opzeggen, en te veel berekenen voor hun diensten.
Ik zou graag zien dat de werkelijke concurrentie toeneemt, omdat de dienstverlening aan de consument dan realistischer in rekening zal worden gebracht en aan hogere eisen moet voldoen.
Verslag-Gebhardt (A4-0003/97)
Caudron
Het algemeen stelsel van erkenning van diploma's en andere titels werd in 1989 aangenomen (tussen 1991 en 1994 hebben 11.000 personen de erkenning van hun diploma verkregen). In 1992 werd het aangevuld met hogere beroepsopleidingen van minder dan drie jaar. Met dit stelsel kunnen echter niet alle situaties worden geregeld. Zo vallen de beroepen waarvoor specifieke richtlijnen betreffende wederzijdse erkenning gelden (zes beroepen in de gezondheidssector en het beroep van architect) en de beroepen in de sectoren handel, industrie en nijverheid buiten de werkingssfeer van het algemeen stelsel.
Het onderhavige voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad heeft uitsluitend betrekking op de beroepen in de sectoren handel, industrie en nijverheid.
Met betrekking tot deze beroepen zijn de laatste jaren 35 richtlijnen tot stand gekomen die in twee soorten kunnen worden onderverdeeld: de liberaliseringsrichtlijnen, die erop gericht zijn de verschillende belemmeringen (nationaliteitsvoorwaarde) voor de vrijheid van vestiging en het vrij verrichten van diensten weg te nemen, en de overgangsrichtlijnen, waardoor de erkenning van opgedane ervaring moet worden gewaarborgd, als er geen sprake is van wederzijdse erkenning van diploma's.
Het is de bedoeling dat er één enkele richtlijn wordt aangenomen, waarin de wettelijke bepalingen van de 35 bestaande richtlijnen worden opgenomen en waarin aan de aanvragers garanties inzake de procedure worden gegeven, ten einde de Gemeenschapswetgeving eenvoudiger en transparanter te maken. Dit is bijzonder belangrijk!
De lidstaten zijn verplicht een verzoek om erkenning in te willigen wanneer de kwalificaties van de aanvrager overeenstemmen met die van een burger van het gastland. Als deze kwalificaties niet kunnen worden aangetoond, moet de aanvrager het bewijs van het bezit van de vereiste kwalificaties overleggen (met inbegrip van gegevens met betrekking tot goed gedrag, financiële draagkracht en het bewijs dat er een verzekering is afgesloten).
De lidstaat moet vervolgens op korte termijn - uiterlijk vier maanden na indiening van de aanvraag - een met redenen omklede beslissing nemen. Hierdoor worden de rechten van de burgers versterkt en wordt een bijdrage geleverd aan de mobiliteit en de verwezenlijking van het vrije verkeer en bijgevolg aan een daling van de werkloosheid in de Europese Unie.
Het Europees Parlement verlangt zowel door de Commissie als door de Raad op de hoogte te worden gehouden van de tenuitvoerlegging van de richtlijn in de lidstaten. Het wenst zich tevens het recht voor te behouden bij iedere beslissing over een wijziging van de richtlijn betrokken te worden.
Ik vecht voor een burgervriendelijk Europa, voor een Europa van de burgers.
Dit is tevens de strekking van het voorstel en van het verslag-Gebhart. Ik steun derhalve beide documenten, waarmee ik de rapporteur trouwens feliciteer.

Mezzaroma
In de artikelen 52 en 57 van het EG-Verdrag is de vrijheid van vestiging en de vrije dienstverlening neergelegd. Volgens de jurisprudentie van het Hof van Justitie moeten deze artikelen rechtstreeks worden toegepast. Dat betekent dat vrijeberoepsbeoefenaren - artsen, advocaten, architecten, ingenieurs enz. in een andere lidstaat hun diensten mogen aanbieden en hun beroep mogen uitoefenen.
Zij moeten in ieder geval lid worden van de desbetreffende beroepsorganisatie in het land waar ze hun beroep willen uitoefenen en de deontologische voorschriften in acht nemen. De vereniging van het gastland moet de door de instanties van de lidstaat van herkomst erkende titel erkennen. Er zijn echter problemen gerezen, omdat de nationale controlerende instanties grote verschillen hebben waargenomen tussen opleidings/specialisatiecursussen en tussen dezelfde cursussen op universitair niveau. Daarmee hebben ze de erkenning van titels onmogelijk of buitengewoon moeilijk gemaakt.
Om deze situatie recht te zetten heeft de EG een aantal richtlijnen aangenomen waarmee specifieke beroepen worden geharmoniseerd (de zogeheten verticale richtlijnen). Daarop is in 1989 richtlijn 89/48/EG aangenomen, waarmee een nieuw horizontaal systeem werd ingevoerd dat voor alle titels en diploma's geldt. Dat systeem is vervolgens vervolledigd door richtlijn 92/51/EG betreffende titels die met cursussen van minder dan drie jaar worden verworven.
Het aldus opgerichte systeem van wederzijdse erkenning van diploma's en titels heeft als gevolg dat elke vrijeberoepsbeoefenaar zijn beroep in elke lidstaat mag uitoefenen.
Hij moet daarbij aan de volgende verplichtingen voldoen: - in bezit zijn van een geldig(e) diploma of titel die hem toegang tot dat beroep in een lidstaat geeft; - in het wettig bezit zijn van een beroepstitel en lid zijn van de eigen nationale organisatie; - lid worden van de beroepsorganisatie in het land waar hij zijn beroep wil gaan uitoefenen.
De controlerende instanties van de lidstaat mogen de erkenning van een rechtmatig verkregen titel of diploma niet weigeren. Zij hebben alleen het recht bekendheid te eisen met de deontologische voorschriften van het desbetreffende beroep.
Het verslag van de heer Gebhardt gaat over een voorstel voor een richtlijn waarmee in het algemene systeem van wederzijdse erkenning van diploma's en titels beroepen worden ingevoerd die oorspronkelijk onder sectoriële richtlijnen vielen. Zo wordt dus het algemene systeem van wederzijdse erkenning van diploma's en titels vervolledigd, en daarom zal het verslag door onze fractie met open armen worden ontvangen.

Titley
Mijnheer de Voorzitter, ik ben er vandaag vooral op gebrand dit verslag te steunen, omdat ik, evenals menig collega, erg boos was, toen ik van gekwalificeerde mensen uit mijn kiesdistrict hoorde dat hen een baan in andere lidstaten geweigerd was.
Mijns inziens kunnen nationale regeringen geen excuus aanvoeren voor verder uitstel op dit gebied. Een van de grote attracties van de EU moet voor veel goed geschoolde mensen juist zijn dat zij de keus hebben hun loopbaan voort te zetten in andere delen van Europa, als zij dat wensen.
Daarom juich ik vooral het idee toe om de autoriteiten, in gevallen waarin deze weigeren iemands kwalificaties te erkennen, ertoe te verplichten die persoon toe te staan bewijzen van zijn of haar kennis en ervaring voor te leggen.
Het is tevens van belang dat deze nieuwe voorstellen van de Commissie voorzien in het recht om zaken voor de rechter te brengen.
Laat de Commissie in ieder geval binnen vijf jaar rapporteren hoe goed de regeringen deze maatregelen ten uitvoer leggen - maar ik verzoek al mijn collega's die in kennis gesteld zijn van vergelijkbare gevallen deze onder de aandacht van de Commissie te brengen, net zoals ik van de week gedaan heb. Wij kunnen onze kiezers niet vragen om vijf jaar te wachten op de gelijke waardering van hun vaardigheden in de gehele Europese Unie. Dat is te lang.
Verslag-Read (A4-0049/97)
Caudron
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, over enkele maanden zal de liberalisering van de telecommunicatiemarkt in Europa voltooid zijn en wij beschikken reeds over meerdere richtlijnen op dit gebied. Zij vullen elkaar aan, overlappen elkaar in een aantal gevallen, ja zijn soms zelfs in strijd met elkaar en momenteel zijn wij bezig een richtlijn te wijzigen nog voordat zij in werking is getreden.
Ik ben mij bewust van het zeer technische karakter van de kwestie en van de grote belangen die op het spel staan. Ik betreur niettemin dat de procedures zo ingewikkeld en de teksten zo slecht verstaanbaar zijn, nu ons nog maar tien maanden scheiden van wat een echte economische en psychologische aardverschuiving zal zijn. Toch krijg ik vandaag de kans te bevestigen dat wij achter een universele telecommunicatiedienst binnen een concurrerende markt staan. Dit is een vrij nieuw concept dat tot stand is gekomen doordat een meerderheid in het Europees Parlement ervoor is blijven vechten. Het stelt ons - zij het op nog te beperkte schaal - in staat weer in de eerste plaats aan de consument te denken, wat op zich zeer belangrijk is.
Liberalisering heeft, zoals te verwachten was, positieve gevolgen voor de telecommunicatiemarkt. Sommigen beweren ook dat de mededinging positieve gevolgen zal hebben voor de consument, laten we het hopen. We mogen echter niet uit het oog verliezen dat de markt nooit rekening houdt met de vereisten van ruimtelijke ordening, van gelijke toegang voor allen tot de dienstverlening en van sociale rechtvaardigheid voor minder bevoorrechte bevolkingsgroepen of -lagen.
Ook al juich ik, net als de rapporteur, de door de Commissie gedane pogingen om rekening te houden met deze elementen dus toe, toch vind ik dat we onze ogen goed open moeten houden voor alles wat bij kan dragen tot de sociale samenhang en de invoering van een echte universele dienstverlening. Sterker nog, in deze fase van de procedure en gezien de reeds opgedane ervaringen zet ik een vraagteken bij de wijzigingen die de Commissie en vooral de Raad in deze tekst zullen aanbrengen. Ik denk dan ook dat het Parlement wat dat betreft een zeer duidelijk signaal moet geven.

Eriksson en Svensson
De ondergetekenden hebben inzake het verslag-Read gestemd voor die standpunten die volgens ons het meest voordelig zijn voor de consumenten. Wij zijn tegelijkertijd principiële tegenstanders van commercialisering en het zgn. op de markt brengen van fundamentele infrastructuren.
Dit proces heeft ertoe geleid dat de infrastructuren zijn vernietigd en versplinterd, dat de voordelen van het systeem verloren zijn gegaan, dat de openheid is verminderd en de niveauverschillen tussen regio's en groepen consumenten groter zijn geworden. Een samenwerking tussen nationale overheids-telecommunicatiediensten zou een grotere rechtvaardigheid, technische ontwikkeling en rationalisering als voordeel hebben gehad. De Zweedse ervaringen van vóór de "liberalisering" zijn hier een sprekend voorbeeld van.

Kirsten Jensen, Blak, Sindal en Iversen
De Deense sociaal-democraten stemmen vandaag voor het verslag over de toepassing van ONP op de spraaktelefonie en het aanbod van verplichte dienstverlening op het gebied van telecommunicatie. De Deense sociaal-democraten zijn bijzonder tevreden over het verslag en begroeten het in het kader van een algemene liberalisering van de telecommunicatiemarkt.
De Deense sociaal-democraten onderschrijven de visie dat de consumenten in het algemeen recht hebben op dienstverlening voor bijvoorbeeld aansluiting en op betaalbare prijzen, maar wij vinden dat er andere mogelijkheden voor deze dienstverlening moeten zijn dan alleen de situatie waarin de lidstaten de regels voor de financiering van de dienstverleningsplicht moeten vaststellen.
De Deense sociaal-democraten vinden ook dat het mogelijk moet zijn om van openbare betaaltelefoons gratis alarmoproepen te doen, maar wegens de te verwachten hoge kosten zijn wij geen voorstander van evenveel of een gelijkaardig aantal openbare betaalteksttelefoons.
De Deense sociaal-democraten zijn het eens met de eis dat de consumenten voor een aanvaardbare prijs, het liefst gratis en anders voor een symbolische prijs, gebruik moeten kunnen maken van de diensten van een telefonist, maar wij zijn van oordeel dat het eventuele verschil tussen de kostprijs van deze dienst en de aanvaardbare prijs die de consument betaalt, niet door de lidstaten moet worden bijgelegd.
De Deense sociaal-democraten zijn het eens met de eis dat een abonnee beschermd moet zijn tegen het afsluiten van zijn telefoonlijn in situaties waar bijvoorbeeld onenigheid is ontstaan tussen de abonnee en zijn telefoonmaatschappij over de geldigheid van een factuur, maar aan de andere kant vinden we het afsluiten van de telefoonlijn bij wanbetaling over het algemeen een aanvaardbare maatregel als gevolg van een overeenkomst.
Verslag-Lindholm (A4-0046/97)
Gollnisch
Mijnheer de Voorzitter, ik ben van mening dat dit verslag een aantal zeer betwistbare bepalingen bevat. Allereerst probeert de rapporteur blijkbaar de positieve discriminatie van vrouwen te rechtvaardigen. Ik moet helaas zeggen dat het door haar gemaakte onderscheid tussen formele en reële vrijheden mij doet denken aan het door de marxisten op dit gebied geïntroduceerde onderscheid en wij weten inmiddels dat waar er toen geen sprake was van formele vrijheden, er evenmin sprake was van reële vrijheden. Ik zou bijna durven stellen: waar geen formele gelijkheid bestaat, bestaat er evenmin reële vrijheid.
Het tweede punt waar ik het niet mee eens ben, is de impliciete erkenning van het homo-huwelijk. Ik heb niet het recht, net als niemand in deze Vergadering het recht heeft, een oordeel te vellen over wat zich tussen instemmende volwassenen afspeelt. De vraag is of de gemeenschap verbintenissen moet erkennen die niet op voortplanting zijn gericht. Voortplanting is de enige reden waarom het huwelijk sociale bescherming geniet en ik blijf er dan ook bij dat het niet wenselijk is, noch in onze samenleving noch in enige andere samenleving, dat de wet andere soorten verbintenissen uitdrukkelijk beschermt.

Caudron
Één van de filosofische uitgangspunten van ons Europees Parlement is het beginsel van gelijke kansen voor en gelijke behandeling van mannen en vrouwen. Het is een goede zaak dat de communautaire instellingen dit verdedigen en het ons voorgelegde voorstel voor een verordening gaat in de goede richting. Onze rapporteur doet ten aanzien van deze verordening een aantal voorstellen die onze goedkeuring verdienen. Dit geldt bijvoorbeeld voor de oprichting van een commissie voor gelijke kansen in iedere instelling.
Wat de aan gehuwde ambtenaren toegekende salarissen en rechten betreft wil de rapporteur dat deze bepalingen ook gaan gelden voor ongehuwde koppels, zowel heteroseksuele als homoseksuele. Het zou ons Parlement tot eer strekken als het regels zou opstellen die voor alle individuen gelden, ongeacht hun seksuele geaardheid of hun houding ten opzichte van het huwelijk. Dit is eenvoudigweg een kwestie van rechtvaardigheid.

Gahrton, Holm, Lindholm en Schörling
Wij hebben tot onze vreugde geconstateerd dat het Parlement vandaag heeft gestemd vóór de afschaffing van discriminatie van homoseksuelen, en vóór verbetering van de gelijke kansen voor het mannelijke en vrouwelijke personeel van de Europese instellingen, door concrete veranderingen voor te stellen in de ongeveer 50 jaar oude arbeidsbepalingen. Aangezien de amendementen op één lijn liggen met de voorstellen van de Commissie en een nadere uitwerking hiervan bevatten, verzoeken wij de Commissie dringend zo snel mogelijk overeenkomstig de besluiten van het Parlement te handelen.

Kirsten Jensen, Blak, Sindal en Iversen
De Deense sociaal-democraten stemmen vandaag voor het verslag van het Europees Parlement over het voorstel van de Commissie tot wijziging van het Statuut van de ambtenaren van de EU-instellingen. Met dit voorstel wil men enerzijds de gelijke behandeling van mannen en vrouwen bij de aanwerving bevorderen en anderzijds het verbod op discriminatie uitbreiden, zodat het ook de seksuele geaardheid omvat.
De Deense sociaal-democraten staan positief tegenover de bevordering van de gelijke behandeling van mannen en vouwen. Wij steunen het verslag dan ook omdat het terzelfdertijd de mogelijkheid biedt om de rechten van homoseksuele mannen en vrouwen in de EU-instellingen te verbeteren en omdat het op langere termijn een goed uitgangspunt vormt voor de verbetering van hun mogelijkheden in de lidstaten.
Verslag-Whitebread (A4-0317/96)
Díez de Rivera Icaza
De bescherming en de verdediging van de consumenten, m.a.w. van ons allemaal, is één van de hoekstenen van de oprichting en de ontwikkeling van de interne markt en het Unieverdrag.
In het derde programma voor consumentenbeleid (1996-1998) ontbreken op onverklaarbare wijze vele van de voordelen en positieve acties van het vorige programma. Dit nieuwe derde programma is eigenlijk een opsomming van goede voornemens voor de Europese consument maar bevat geen duidelijke en concrete toezeggingen.
De "actieprioriteiten" die dit programma vastlegt, houden verband met een uitgebreide waaier aan gebieden die de belangen van de consument betreffen maar dit gebeurt, ik herhaal het, op een vage en onprecieze manier, zoals zowat alles wat de Commissie ons de jongste tijd voorlegt.
We moeten andermaal beklemtonen dat, als we op een congruente en doeltreffende manier vooruitgang willen boeken, de belangrijkste prioriteit van de Commissie erin moet bestaan de hangende activiteiten af te ronden en het werk voor de periode van 1993 tot 1995 te bevorderen en te evalueren zodat wij dit nieuwe programma met kennis van zaken kunnen opstellen. We vinden echter niets van dit alles terug aangezien het voorliggende programma een coherente strategie, een tijdschema met concrete toezeggingen, een actieplan enz. mist om het consumentenbeleid overeenkomstig zijn belang te bevorderen.
De ingediende amendementen trachten dit moedig recht te trekken maar als deze ernstige leemtes niet gevuld worden, kan de Unie moeilijk volhouden dat de burger als consument één van haar prioriteiten vormt.
Mijn stem is dan ook het logische gevolg van deze opmerkingen.

Eriksson en Svensson
Wij hebben vóór het verslag-Whitehead gestemd, aangezien wij het zeer belangrijk vinden om de consumentenbescherming in de Unie te verbeteren. Op het ogenblik vertoont deze grote gebreken en wij steunen het grootste deel van de voorstellen uit het verslag. Wij vinden echter dat het grootste probleem, nl. dat het vrij verkeer van goederen binnen de Unie belangrijker wordt gevonden dan milieu- en consumenten-aspecten, niet voldoende wordt belicht.
Wij verwerpen daarentegen paragraaf 19 van het verslag, waarin steun wordt uitgesproken voor de bewustmakingscampagne van de EU voor een gemeenschappelijke munt.

Lindqvist (ELDR), Gahrton, Holm en Lindholm (V)
Het is goed dat de positie van de consumenten op de interne markt sterker wordt door meer consumentenvoorlichting, etikettering van levensmiddelen, toegang tot hulpbronnen grondstoffen enz. Deze gedeeltes van het verslag zijn goed. Op lange termijn moet de doelstelling zijn dat kwesties als milieu- en consumenteneisen op de markt meer gaan tellen.
Wij kunnen ons echter niet verenigen met de voorgestelde detailregelgeving van de EU in de vorm van gemeenschappelijke bepalingen voor de verkoop op afstand van financiële dienstverlening, de moratoire rente van de crediteur, sancties bij niet-betaling, en harmonisatie van de juridische procedures bij invordering. Wij verwerpen eveneens paragraaf 19 van het verslag, waarin steun wordt uitgesproken voor de bewustmakingscampagne van de EU voor een gemeenschappelijke munt.
Verslag-Marinucci (A4-0048/97)
Lindqvist (ELDR)
Het is een goede zaak om de rechten en belangen van de consumenten te verbeteren, ook waar het gaat om financiële dienstverlening, zoals bank- en verzekeringsdiensten. Er is echter geen reden om dit alles op Europees niveau te regelen, bijvoorbeeld om de financiële dienstverlening bij verkoop op afstand te regelen. Ik heb dan ook tegen het verslag gestemd.

De Voorzitter
De stemming is gesloten.
(De vergadering wordt te 13.25 uur onderbroken en te 15.00 uur hervat)

De Voorzitter
De heer Caccavale heeft het woord voor een kwestie in verband met het Reglement.

Caccavale
Mijnheer de Voorzitter, ik heb Voorzitter Anastassopoulos verzocht mijn verslag vanochtend in stemming te brengen. Nu is de agenda van de stemming van vanochtend onverwacht gewijzigd en wordt mij de mogelijkheid ontnomen mijn verslag in stemming te brengen.
Nu zijn er twee mogelijkheden: ofwel we stemmen vanmiddag, na de motie van wantrouwen, over het verslag, ofwel - en ik vraag u dit tevens namens mijn fractie - we stellen de stemming uit tot de plenaire vergadering van maart, omdat ze vanavond natuurlijk niet dezelfde impact heeft.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer Caccavale. U zal zelf ook wel gemerkt hebben hoe groot het enthousiasme is om na de motie van afkeuring over uw verslag te stemmen. Ik ben van oordeel dat het beter is, zowel voor uw verslag als voor de goede orde van onze werkzaamheden, dit in maart te doen. Ik dank u voor deze mogelijkheid.

Collins, Kenneth
Mijnheer de Voorzitter, ik verwijs naar het besluit dat u zojuist op verzoek van de rapporteur genomen hebt om dit verslag tot maart uit te stellen. Vermoedelijk kan hij hier vanmiddag niet aanwezig zijn. Zoudt u, alvorens dit besluit te nemen, het programma van de Raad kunnen nalopen om te zien of dit punt al dan niet op de agenda van de Raad is ingeschreven? Als dat namelijk wel het geval is, dan is dit besluit absoluut onaanvaardbaar.

De Voorzitter
Ik zal dit nagaan en zal er trachten voor te zorgen dat de Raad aanwezig is. Dank u wel voor uw goede raad, mijnheer Collins.

Green
Mijnheer de Voorzitter, ik geloof niet dat het er om gaat of de Raad aanwezig moet zijn. Waar het om gaat is dat er vanavond en morgenochtend ook nog tijd is uitgetrokken voor stemmingen. Als de rapporteur er nu wel is, moeten wij hieruit dan opmaken dat hij niet bij de volgende stemmingen aanwezig zal zijn? Hij zou er wel bij kunnen zijn en zijn verslag zou dan in stemming gebracht kunnen worden, zoals met het verslag van ieder ander zou gebeuren, als het niet eerder behandeld kon worden.

De Voorzitter
Mevrouw Green, ik heb geen enkele persoonlijke reden van de rapporteur ingeroepen. Ik heb gezegd dat het goede verloop van de werkzaamheden verstoord kon worden wanneer dit verslag onmiddellijk daarna in stemming gebracht zou worden. En aangezien de rapporteur twee mogelijkheden bood, heb ik mij aangesloten bij de tweede mogelijkheid, die geen enkel probleem stelt en waarbij wij dus volgende maand over dit verslag zullen stemmen.
Ik heb begrepen dat de Raad aanwezig zal zijn als hij dit nuttig acht - en wij zullen al het mogelijke doen opdat dit het geval is. Eens een besluit genomen is en aangezien dit momenteel geen enkel probleem stelt, is beslist dat we volgende maand over dit verslag zullen stemmen.

Verwelkoming
De Voorzitter
Ik heb de eer een officiële delegatie van het Congres van de Verenigde Staten te verwelkomen, die geleid wordt door de heer Benjamin Gilman, de voorzitter van de commissie internationale betrekkingen van het Huis van Afgevaardigden van de Verenigde Staten.
Dit is de oudste van de delegaties die wij met derde landen onderhouden en zij bevindt zich in Straatsburg om de 46ste interparlementaire bijeenkomst tussen het Europees Parlement en het Congres van de Verenigde Staten bij te wonen.
Onze transatlantische betrekkingen gaan nu een cruciale fase in en wij worden geconfronteerd met talrijk nieuwe uitdagingen overal ter wereld. Ik hoop echt dat de parlementaire uitwisseling van de komende twee dagen de al stevige relaties die wij onderhouden nog verder versterkt.
Ik wens de delegatie van het Congres van het Verenigde Staten een aangenaam verblijf toe in Straatsburg.

BSE (Stemming over de motie van afkeuring)
De Voorzitter
De heer Happart heeft het woord voor een kwestie in verband met het Reglement.

Happart
Mijnheer de Voorzitter, het gaat hier niet om een beroep op het Reglement, maar om een voorstel van orde. Ik zou namelijk willen weten wat de heer Santer gaat doen voor de slachtoffers en hun families.
(Tekenen van onrust) Wat de heer Santer gaat doen tegen...
(Interruptie door de Voorzitter) die het Interinstitutionele Akkoord heeft geschonden...

De Voorzitter
Mijnheer Happart, u bent niet meer aan het woord. U hebt mij het woord gevraagd voor een voorstel van orde, maar dit is geen voorstel van orde. Wij hebben onlangs langdurig over deze kwestie gesproken en de Commissie heeft de in haar ogen nodige uitleg verschaft.
Wij gaan nu over tot de stemming.

(Het Parlement verwerpt de motie van afkeuring)

Hory
Mevrouw de Voorzitter, op gevaar af onze beraadslagingen te doen uitlopen, geef ik er de voorkeur aan mijn stemverklaring - of liever, die van mijn fractie - mondeling af te leggen, aangezien de Voorzitter mij gisteren niet de kans heeft gegeven een beroep op het Reglement af te ronden, waarin ik wilde uitleggen wat het meerderheidsstandpunt in de Fractie Europese Radicale Alliantie is.
Vandaag wil ik dus uitleggen wat het standpunt van mijn fractie was en waarom een meerderheid in onze fractie voor de motie van afkeuring heeft gestemd. Alvorens dit te doen, zou ik echter nogmaals willen zeggen hoezeer ik de voor de verschillende stemmingen over de kwestie van de BSE-crisis gekozen procedure betreur. Door de beslissing om gisteren over het verslag van de enquêtecommissie en over de mondelinge vragen met betrekking tot deze tekst te stemmen, heeft het Parlement het initiatief tot afkeuring van de Commissie ontegenzeggelijk verzwakt en zo zelf één van zijn belangrijkste wapens uit de hand gegeven. Daarom heeft onze fractie, de Radicale Alliantie, niet deelgenomen aan de stemming op 19 februari.
Laat er verder geen twijfel over bestaan: wij hebben weliswaar voor de motie van afkeuring gestemd, maar deze beslissing was absoluut niet gericht tegen de Commissie als instelling, integendeel. Het standpunt van de radicalen is het gevolg van hun opvatting van de Europese instellingen. Wij zijn federalisten en daarom beschouwen wij de Commissie als een voorproef van een mogelijk toekomstige federale regering. En als we willen dat de publieke opinie in onze landen de Europese Commissie niet langer beschouwt als een administratief, technisch, ondoorzichtig en onverantwoordelijk orgaan, dan moeten we haar een verantwoordelijkheid van politieke aard geven, dat wil zeggen een blijvende, ongedeelde en collegiale verantwoordelijkheid. Dat waren de redenen waarom de Radicale Alliantie voor heeft gestemd.

Cot
Mevrouw de Voorzitter, ik heb vóór de motie van afkeuring gestemd, want ik wil mij distantiëren van de manier waarop de Commissie in deze zeer ernstige kwestie te werk is gegaan!
Ik wil niet ontkennen dat de Commissie-Delors evenmin vrijuit gaat, maar de blaam treft vooral de huidige Commissie, aangezien de heer Santer en zijn collega's al twee jaar "op de hoogte waren" ! Op het moment dat ze hier kennis van kregen, hadden ze onmiddellijk de instellingen, de lidstaten en de publieke opinie moeten waarschuwen. Dit hebben zij echter nagelaten, aangezien het de heer Major was die daartoe het initiatief in het voorjaar van 1996 heeft genomen. Toen zij eenmaal op de hoogte waren, hadden zij de nodige maatregelen moeten voorstellen om de volksgezondheid te beschermen. Dit hebben ze achterwege gelaten! Ze hadden tevens onmiddellijk loyaal moeten samenwerken met de parlementaire enquêtecommissie! Dit hebben ze echter niet gedaan. En vandaag weigert de Commissie de behartiging van de morele, materiële en financiële belangen van de Gemeenschap en haar burgers op zich te nemen door ten aanzien van een lidstaat de vereiste procedures in gang te zetten.
Onder parlementaire voogdij geplaatst, komt de Commissie verzwakt en in diskrediet gebracht uit deze crisis. Ik betreur dit, want dit is een slechte zaak voor de instellingen en voor Europa. Een openlijke motie van afkeuring ware beter geweest. Daarna had een nieuwe, opnieuw samengestelde Commissie in een betere sfeer weer aan het werk kunnen gaan.

Fontaine
Mevrouw de Voorzitter, geachte collega's, ik heb tegen de motie van afkeuring gestemd. Gezien het feit dat deze BSE-kwestie een uiterst ernstige zaak is, wil ik mijn stem mondeling toelichten.
De enquêtecommissie heeft, onder de capabele leiding van haar voorzitter, de heer Böge, uitstekend werk geleverd.
Voorzitter Santer en mevrouw Bonino - wij verheugen ons erover dat deze laatste voortaan belast is met een wezenlijk onderdeel van de betrokken afdeling, in overeenstemming met de door ons verlangde structurele verandering - hebben een aantal van onze vragen over belangrijke punten uit het uitstekende verslag van de heer Medina beantwoord.
Het is onze plicht waakzaam te blijven en juist ten aanzien van deze waakzaamheidsstrategie zijn er meningsverschillen aan het licht gekomen.
Sommigen waren van mening dat er onmiddellijk een motie van afkeuring moest worden aangenomen, maar een meerderheid van de leden vond dat de dreiging van een dergelijke motie een doeltreffender pressiemiddel zou zijn om ervoor te zorgen dat er gevolg wordt gegeven aan onze aanbevelingen, doeltreffender dan het naar huis sturen van leden van de Commissie die in dezen bijna allemaal vrijuit gaan!
Ik was het hiermee eens en heb ingestemd met de gezamenlijke resolutie, waarin deze aanpak, en wel in punt 7, werd bepleit. Het lijkt mij dan ook bijzonder tegenstrijdig de ene dag te besluiten de Commissie op de proef te stellen en de volgende dag plots te kiezen voor een onmiddellijke motie van afkeuring. Dat is iets wat mijns inziens onmogelijk valt uit te leggen aan onze publieke opinie. Er moest een keuze worden gemaakt. Iedereen heeft naar eer en geweten zijn standpunt bepaald. Ik heb vrede met het mijne. Ik ben er diep van overtuigd dat in de komende maanden zal blijken dat de gisteren door ons Parlement met een overgrote meerderheid bepaalde strategie de meest doeltreffende is om dergelijke drama's te voorkomen.

Fabre-Aubrespy
Mevrouw de Voorzitter, ik ben één van de 71 ondertekenaars van de motie van afkeuring tegen de Commissie. Ik ben één van de 118 afgevaardigden die vóór deze motie hebben gestemd.
Het was niet de bedoeling door middel van deze indiening, door deze stemming bepaalde leden van de Commissie te veroordelen, maar wel om de voltallige Commissie openlijk te berispen, dat wil zeggen de Commissie als college, en de Commissie in haar geheel, namelijk de verschillende Commissies, zowel die van vóór als die van na 1995.
Ik zal niet te lang uitweiden over de redenen van deze motie van afkeuring. Een aantal ernstige fouten in de werking van de Commissie kon niet zonder gevolgen blijven, en dan denk ik met name aan de fouten die mijn collega Édouard Desplaces afgelopen dinsdag hier zo treffend uiteen heeft gezet. "Verantwoordelijk, maar niet schuldig" is een uitdrukking waar wij, en ook ik persoonlijk, geen genoegen mee nemen. Als de Commissie openlijk was berispt, zou zij waarschijnlijk onmiddellijk opnieuw zijn benoemd, maar dan had er tenminste niet kunnen worden gezegd dat wij niets hadden gedaan.
De motie van afkeuring zal toch wel enig effect hebben. Want net als bij de investituur van voorzitter Santer het geval was en net als volgende maand het geval zal zijn met de affaire van de communautaire doorvoerhandel, zal het Europees Parlement zijn ongenoegen uiten, zal het Europees Parlement de gang van zaken veroordelen en zal het Europees Parlement tenslotte bakzeil halen.
Na deze mislukte motie van afkeuring, na deze stap terug, zullen er geen andere moties van afkeuring meer volgen. Dat is een van de positieve gevolgen van deze hele onderneming.

Bourlanges
Mevrouw de Voorzitter, ik heb niet voor de motie van afkeuring jegens de Commissie gestemd. Niet dat de verleiding niet groot was. Vorige week heb ik in mijn fractie zelfs de aanbeveling gedaan deze motie aan te nemen en ik betreur dat de grootste fracties in dit Parlement - waaronder de mijne - er de voorkeur aan hebben gegeven de Commissie niet door een duidelijke, massale en onmiddellijke uitspraak te berispen.
Meer nog dan een bestraffing van de Commissie - ik ben het er overigens volledig mee eens dat zij noch de enige, noch de hoofdverantwoordelijke is -had een dergelijke stemming, enkele maanden vóór het begin van de Intergouvernementele Conferentie, namelijk een krachtig schot voor de boeg van de instellingen en de lidstaten kunnen zijn, om hen ertoe aan te zetten een vraagteken te plaatsen bij een besluitvormingssysteem waarvan de fundamentele tekortkomingen duidelijk aan de oppervlakte zijn gekomen: bureaucratische ondoorzichtigheid, uitholling van de verantwoordelijkheden en een ontoereikend en star sanctiesysteem, waardoor de schuldigen buiten schot blijven en wij verplicht zijn het hele college te straffen voor de fout van één van zijn leden, als ik mij zo mag uitdrukken, de hele kudde te slachten omdat één dier te zwak is.
Ik geloof dat de fracties, zowel de mijne als de socialistische, ons in dezen niet hebben gevolgd. Wij konden ons derhalve op twee manieren opstellen: persoonlijk uiting geven aan onze afkeuring, wat zonder politieke gevolgen blijft, of ons schikken in een strategie van voorwaardelijke afkeuring, die wel degelijk nut heeft.
Mevrouw Fontaine heeft reeds aangegeven wat het belang van deze strategie is. Zelf heb ik een keuze gemaakt tussen de moraal van de overtuiging en die van de verantwoordelijkheid, tussen een protest zonder politieke gevolgen en een poging de Commissie tot interne veranderingen te bewegen.

Paisley
Mevrouw de Voorzitter, dinsdagavond heb ik in dit Parlement mijn standpunt duidelijk uiteengezet in het debat over BSE. Ik zei toen dat Noord-Ierland onrechtvaardig behandeld is, niet alleen door de regering van het Verenigd Koninkrijk, maar ook door de Commissie, de Raad en het Parlement.
Gisteren heb ik tegen de gezamenlijke resolutie over de conclusies van de speciale Enquêtecommissie BSE gestemd, omdat ik niet geloof dat enige Britse minister volgens de wet verplicht is verantwoording af te leggen tegenover dit Parlement of zijn commissies. Maandagavond stemde ik, als lid van het Britse Parlement, voor een motie van afkeuring jegens de heer Douglas Hogg. Ik heb mij ook absoluut verzet tegen de eis in de conclusies van de Enquêtecommissie dat de aan de Britse boeren uitgekeerde compensatiebedragen worden terugbetaald. Ik kan derhalve vandaag onmogelijk stemmen voor de motie van afkeuring tegen de Commissie, die is ingediend door degenen die maatregelen op mijn land willen toepassen die mijns inziens schandalig zijn. Daarom heb ik mij van deze stemming onthouden.

Nordmann
Mevrouw de Voorzitter, ik heb mij van stemming onthouden. Daar zit een ingewikkelde redenering achter. Ik weet dat dit erop neerkomt dat ik niet vóór de motie van afkeuring heb gestemd, maar ik wilde er in ieder geval niet tégen stemmen, want ik ben van mening dat de formule van de uitgestelde afkeuring de juiste is. Dit is de juiste aanpak indien wij de komende paar maanden beschouwen als een soort voorwaardelijke veroordeling, als een proeftijd waarin de Commissie de nodige veranderingen door moet voeren.
Ik ben er niet van overtuigd dat de Commissie dat vast van plan is en de manier waarop voorzitter Santer onze vergadering zojuist heeft verlaten, toen de uitslag van de stemming eenmaal bekend was, zou voor ons trouwens een reden tot scepticisme en ongerustheid moeten zijn. Laat er echter geen twijfel over bestaan dat wij - wij die de motie van afkeuring vandaag niet hebben aanvaard - deze motie aan het eind van het jaar wel en in groten getale zullen aannemen als de noodzakelijke verbeteringen dan niet tot stand zijn gebracht.
De Commissie zou dan ook een vergissing begaan als zij de stemming van vandaag als een blancovolmacht zou beschouwen. Als zij verstandig is, ziet zij er eerder een ernstige waarschuwing in, want de stemming van vandaag is een succes geworden voor degenen die het initiatief tot de afkeuring hebben genomen.

Bonde
Mevrouw de Voorzitter, er is gezegd dat men een nieuwe Commissie niet kan straffen voor de nalatigheid van de vorige. Daar ben ik het mee eens. Beide commissie verdienen straf. De oude Commissie heeft zich door haar verzuim schuldig gemaakt aan onvrijwillige doodslag. De nieuwe Commissie heeft de moord echter bedekt en heeft haar medewerking om de zaak volledig op te helderen geweigerd. Zij verdient naar mijn mening meer kritiek dan de vorige Commissie en daarom heb ik de meerderheid niet gevolgd in haar aanbeveling voor het uitstel, maar heb ik vandaag voor de motie van afkeuring gestemd. Ik heb geen vertrouwen in de Commissie. Een Commissie die weigert een telefoonlijst met de nummers van haar ambtenaren af te leveren. Een Commissie met een dergelijk gebrek aan respect voor de algemene democratische principes, de algemene principes inzake openheid, verdient geen vertrouwen, maar vervanging.

Anttila, Ryynänen en Virrankoski
Wij zijn als afgevaardigden van Suomen Keskusta in het Europees Parlement van mening dat de Europese Commissie zich heeft schuldig gemaakt aan grove nalatigheid bij de behandeling van de BSE-crisis.
Afgelopen dinsdag hebben we de door het Parlement aangenomen resolutie gesteund, hoewel we van mening waren dat er op bepaalde punten nog wel wat aan de formulering schortte.
We hebben de motie van wantrouwen tegen de Commissie niet gesteund, aangezien de ergste nalatigheden hebben plaatsgevonden tijdens het mandaat van de vorige Commissie.
We steunen de resolutie, waarin van de Commissie wordt verlangd dat zij op voortvarende wijze effectieve maatregelen gaat nemen om de verdere verspreiding van de ziekte BSE te voorkomen. Als de Commissie nalaat om de door het Parlement in deze resolutie geëiste maatregelen uit te voeren, zullen we ernstig overwegen om een motie van wantrouwen in te dienen tegen de Commissie.

Bébéar
Als lid van de parlementaire enquêtecommissie-BSE heb ik zes maanden lang de vele elementen van deze kwestie kunnen bestuderen.
Ik heb voor de motie van afkeuring gestemd, omdat ik ervan overtuigd ben dat Groot-Brittannië in dezen een grote verantwoordelijkheid draagt en dat de Commissie onmiskenbaar fouten en vergissingen heeft begaan, in gebreke is gebleven en zaken heeft achtergehouden. Dit geldt natuurlijk voor de door de heer Delors voorgezeten Commissie, maar ook voor die van voorzitter Santer.
De verantwoordelijkheid van landbouwcommissaris Fischler staat mijns inziens immers als een paal boven water; deze commissaris heeft de ernst van deze kwestie eerst niet ingezien en later bepaalde dossiers achtergehouden of tegengewerkt. Voor de eer van de Commissie ware het wenselijk geweest dat de heer Fischler was afgetreden.
De Europese Unie heeft zich, via Groot-Brittannië en de Commissie, niet gekweten van één van haar belangrijkste taken, namelijk het beschermen van de gezondheid van haar burgers. De publieke opinie in de landen van de Unie zou niet begrijpen als een dergelijke fout ongestraft bleef.
Daarom heb ik dus voor de motie van afkeuring gestemd, ook al onderken ik het belang van de door voorzitter Santer gedane voorstellen om de fouten uit het verleden te herstellen. Dit is namelijk min of meer een erkenning van de verantwoordelijkheid en de schuld van zijn Commissie.

Bernard-Reymond
Wij worden op dit moment geconfronteerd met één van de meest fundamentele problemen waarmee een parlementslid bij de uitoefening van zijn ambt kan worden geconfronteerd.
De ethische regels, de voorstelling die men zich maakt van de taak van afgevaardigde, de verdediging van het hoogste goed van onze medeburgers, namelijk hun gezondheid, de analyse van de bestuurlijke dwalingen en de middelen om die te verhelpen, de wil om voor de voortzetting van de Europese opbouw op een gezonde en stevige basis te zorgen, maar ook respect voor de betrokkenen - het Parlement is tenslotte geen rechtbank - zijn stuk voor stuk beginselen die in deze kwestie een rol spelen en waar wij bij de uiteindelijke bepaling van ons standpunt rekening mee moeten houden.
Met alles wat slechts het resultaat zou lijken te zijn van een ontwikkelingsfase van de krachtsverhoudingen tussen communautaire instellingen, van de behartiging van louter nationale, ja zelfs commerciële belangen of zelfs van het gewone verloop van een hoofdzakelijk diplomatiek steekspel of, erger nog, van politieke bescherming, mag daarentegen geen rekening worden gehouden bij het zoeken naar een oplossing voor het bestaande morele probleem. Als wij het eens zijn over deze beginselen, dan ben ik van mening dat de motie van afkeuring moet worden aangenomen.
Het is natuurlijk waar dat de Britse regering en de vorige Commissie de hoofdverantwoordelijken zijn, maar uit het verslag van onze onderzoekscommissie blijkt dat de huidige Commissie evenmin vrijuit gaat. En op dit moment moeten we ons over deze laatste uitspreken. Het feit dat andere instellingen schuldig zijn, mag de huidige Commissie niet geheel vrijpleiten.
Ik breng deze stem uit, ook al heb ik grote achting voor de leden, de voorzitter en voor verschillende hoge ambtenaren van de Commissie.
Ik doe dit met een gerust hart, omdat ik ervan overtuigd ben dat onze medeburgers verwachten dat wij ons in een dergelijke kwestie op zo'n manier opstellen. Ik doe dit bovendien in de overtuiging - en ik weet dat die overtuiging niet door iedereen wordt gedeeld - dat ik hierdoor een bijdrage lever aan de verzoening van de publieke opinie met de politieke klasse en van onze medeburgers met de idee van de Europese opbouw zoals zij zich die voorstellen.

Berthu
De motie van afkeuring die ik heb gesteund en vervolgens net als mijn collega's van het Europa van de Nationale Staten heb goedgekeurd, is in de eerste plaats gericht tegen de Commissie wegens haar onverantwoorde gedrag in de gekke-koeienkwestie. Maar afgezien hiervan stelt zij tevens het hele Europese systeem aansprakelijk, dat door zijn aberraties het geknoei met informatie, de verlamming van de afweermechanismen van de landen en de verspreiding van de ziekte mogelijk heeft gemaakt. Deze kwestie is met name belangrijk omdat zij een nieuwe kijk geeft op de ware aard van de Europese instellingen.
In de eerste plaats draagt de Commissie, zowel de huidige als de vorige, een bijzonder zware verantwoordelijkheid voor de ontwikkelingen in dit drama. Een verantwoordelijkheid die niet het gevolg is van een geïsoleerde daad of een ongelukkig toeval, maar wel van een al lange tijd vast te stellen consequente handelwijze die inherent is aan de doelen die de Commissie zich heeft gesteld.
Nadat zij van de totstandbrenging van het vrije verkeer - die zij onterecht uitlegde als de afschaffing van alle grenscontroles - haar belangrijkste doelstelling had gemaakt, beschouwde zij immers alle voorstellen van de lidstaten om opnieuw nationale controles in te voeren als een bedreiging voor de interne markt. Zij ging zelfs zover dat ze lidstaten daarvoor, zowel in 1990 als in het begin van 1996, voor het Hof van Justitie dreigde te brengen. Welke onmiskenbare fouten de Britse regering ook heeft gemaakt, zij vormen geen verklaring of excuus voor de slappe houding van de Commissie ten aanzien van de risico's, voor haar verwerping van het voorzichtigheidsbeginsel, voor het niet onvoorwaardelijk kiezen voor de gezondheid van de bevolking. In deze houding heeft zij tot het allerlaatste moment volhard, aangezien zij in juni 1996 nog met veel moeite de voorwaardelijke opheffing van het embargo op rundergelatine, -talg en -sperma heeft weten te verkrijgen, nog steeds met de bedoeling het vrije verkeer zo snel mogelijk te herstellen. Dit blijkt allemaal uit de bladzijden die de enquêtecommissie van het Europees Parlement aan deze episode wijdt. Hierin vallen harde woorden als "politieke pressie" , " terugkrabbelen na manipulaties van de industriële sector" , " gebrek aan transparantie" , " ongeloofwaardigheid van de Commissie" , " het huidige streven de verantwoordelijkheden af te zwakken" enzovoort.
Tot slot verleende de huidige Commissie, en dus niet de vorige, op 18 december jongstleden toestemming voor het op de Europese markt brengen van transgene Amerikaanse maïs. Hierbij heeft zij zich, zoals altijd, laten leiden door haar obsessie voor het vrije verkeer, terwijl zij koppig alle waarschuwingen in de wind sloeg en weigerde lering te trekken uit de gekke-koeienkwestie. Bij een dergelijke koppigheid kan er niet meer van een incidentele vergissing worden gesproken, maar gaat het om het opzettelijk boven alles plaatsen van een ontaarde integratie, wat dit de bevolking ook mag kosten.
Want iedereen zal zich natuurlijk afvragen door welke geheimzinnige ommezwaai de regelgevende bevoegdheden op handelsgebied, die door de lidstaten aan de Commissie werden toevertrouwd, in beginsel om de volkeren van Europa beter te beschermen, zo tegen deze volkeren konden worden gebruikt om hun verdedigingsmechanismen ten voordele van schandelijke financiële belangen af te breken. Als we deze ommezwaai en vooral de mechanismen ervan van naderbij bekijken, dan scheurt het gordijn van hagiografische propaganda waarmee de Commissie zich omgeeft en wordt haar ware aard duidelijk.
Deze motie van afkeuring is weliswaar gericht tegen een instelling, maar wij willen er ook een heel Europees systeem dat tegen de volkeren wordt opgebouwd mee ter discussie stellen. Wij verzetten ons tegen een landbouwbeleid dat op integratie in de wereldmarkt via de productiviteitswedloop is gericht. Wij zijn tegen een eenwording die alle controles aan de binnengrenzen onmogelijk maakt en ieder land de mogelijkheid ontneemt de vitale belangen van zijn bevolking te behartigen of zelfs maar zijn eigen standpunten op het gebied van gezondheid, veiligheid en bescherming van het milieu te verdedigen. Wij zijn het niet eens met de politieke opvatting dat Europa, in het belang van de volkeren, op een slinkse manier tot stand moet worden gebracht door alwetende technocraten, die als enigen verder zouden kunnen kijken dan onze afzonderlijke belangen.
Wij vinden dat Europa op landbouwgebied naar kwaliteitsproducten zou moeten streven. Deze productie zou vanzelfsprekend door de een of andere vorm van communautaire preferentie moeten worden beschermd. Wij vinden dat de interne markt geen afbreuk mag doen aan het recht van de lidstaten om zich van elkaar te onderscheiden of zich te verdedigen, wat ons inziens trouwens niet onverenigbaar is met een welbegrepen vrijhandel. Wij vinden ten slotte dat de Europese Unie om haar democratisch tekort aan te vullen, weer onder het directe toezicht van haar lidstaten moet worden geplaatst en dat de Intergouvernementele Conferentie daar met ingang van vandaag een prioritaire taak van moet maken.

de Brémond d'Ars
Deze voorbarige indiening van een motie van afkeuring jegens de Commissie is, zoals verwacht, een slag in de lucht geweest.
Dit is het niet onverwachte resultaat van een onderneming waarvan het nooit de bedoeling was dat zij zou slagen. Het was een demagogische politieke zet, waarvoor een aantal naïevelingen zich gewillig hebben laten gebruiken.
Het volstaat namelijk niet een motie van afkeuring in te dienen en zo de media te halen, er moet ook een strategie worden toegepast om die motie haar doel te laten bereiken, anders is het alleen maar een vertoning om het publiek te vermaken, om niet te zeggen "misleiden" .
Welnu, iedereen weet dat we nog nooit een beroep hebben gedaan op een dergelijke procedure. Nu we ze voor het eerst gaan gebruiken - helaas, maar het is nu eenmaal niet anders - moeten we, als we er een succes van willen maken, het Parlement voorbereiden om zijn huivering te overwinnen.
We moesten dit vruchteloos initiatief vervangen door een actie die doeltreffend kon zijn. Vandaar de gisteren aangenomen resolutie en de "voorwaardelijke motie van afkeuring" die ik, samen met andere leden van het Parlement, steun.
Dit wapen is in twee opzichten doeltreffend. Ten eerste, het zorgt ervoor dat er een oogje wordt gehouden op de Commissie en zou ertoe moeten leiden dat zij haar houding, zowel in deze als in andere kwesties, wijzigt. Ten tweede, het geeft het Parlement de nodige tijd om zich voor te bereiden op het wagen van de sprong, mocht daar aanleiding toe zijn, en zijn verantwoordelijkheden op zich te nemen.
Haast en ongeduld zijn meestal geen garantie voor succes. Vandaag was het nog te vroeg voor deze motie van afkeuring. Als de Commissie morgen niet veranderd zal zijn, dan zal zij worden veranderd!

Carlotti
Wat er in het uitstekende verslag van de enquêtecommissie over de verantwoordelijkheid van de conservatieve Britse regering staat, kan ons alleen maar met verstomming slaan.
De Britse regering is op een onverantwoordelijke en soms schandelijke manier te werk gegaan door voorrang te geven aan deregulering zonder ook maar in het minst rekening te houden met de gezondheid, door te ontkennen dat er ook maar enig gevaar bestond voor de mens en door het exportverbod voor diermeel niet na te leven. De Europese Commissie heeft harerzijds een aantal overduidelijke fouten gemaakt waarvoor wij onze ogen niet kunnen sluiten.
Spreekt het niet vanzelf dat een instelling die een crisis op het gebied van de volksgezondheid heeft gebagatelliseerd, gestraft moet worden? Wie heeft de invoering van eenvoudige voorzorgsmaatregelen voor het inactiveren van het diermeel vertraagd? Wie heeft het embargo op gelatine opgeheven? Wie heeft, door zijn houding, voorrang gegeven aan de markt in plaats van aan de volksgezondheid?
Anderzijds blijkt uit de ondoorzichtige manier waarop de diensten van de Commissie met het BSE-dossier zijn omgesprongen dat het Interinstitutioneel Akkoord is geschonden.
De stemming over de motie van afkeuring aan het adres van de Commissie is een politiek antwoord op het gebrek aan politiek verantwoordelijkheidsbesef waarvan deze instelling blijk heeft gegeven.
Hoe kunnen wij beweren dat wij een solidair Europa tot stand brengen, als dit Europa niet in staat is zijn burgers te beschermen tegen ziekten die afkomstig zijn uit zijn eigen industrie?
In het belang van de burgers van de Unie en uit een ethisch verantwoordelijkheidsbesef moeten wij het beleid van de Commissie dus veroordelen.

Cars
Er is reden om kritiek te hebben op de aanpak van de Commissie van de BSEcrisis, maar de kritiek is niet van zo ernstige aard dat deze een motie van afkeuring rechtvaardigt. Als de motie van afkeuring had kunnen worden gericht tegen de Britse regering of de vorige Commissie, dan zou ik ervóór gestemd hebben. Nu heb ik dat niet gedaan.
Het Parlement eist in zijn besluit dat de Commissie doorgaat met maatregelen. Ik vind dit redelijke eisen en ik steun ze ook. Maar ik ben er niet voor dat het Parlement deze eisen combineert met een impliciet dreigement van een motie van wantrouwen als niet aan deze eisen wordt voldaan.
Het Parlement kan de Commissie altijd naar huis sturen. Daarom is er evenmin reden voor het Parlement om zich er nu over uit te spreken hoe het eventueel in de toekomst zal handelen.
Als de Commissie het vertrouwen van het Parlement geniet, moet ze met respect behandeld worden; als er geen vertrouwen bestaat, moet het Parlement de Commissie naar huis sturen. Iets ertussenin dient niet voor te komen. Gebrek aan duidelijkheid in dezen schaadt beide partijen en vermindert daarmee de kracht van de Europese samenwerking.

Caudron
De Europese Commissie afkeuren, is een vergaande maatregel die, eerlijk gezegd, in deze situatie misschien niet zo geschikt is.
Laten we namelijk niet vergeten dat de Britse regering, die vanaf het begin van deze kwestie een ongehoorde houding heeft aangenomen, de hoofdverantwoordelijke is. In de tweede plaats zijn de leden van de Europese Commissie die hun werk niet hebben gedaan verantwoordelijk, wat weer betekent dat de laatste twee Commissies collectief de verantwoordelijkheid dragen.
Het gevolg van dit alles is dat de situatie momenteel zo ernstig is, de collectieve verantwoordelijkheden zo zwaar wegen en de toekomstige risico's zo groot zijn, dat we deze dag niet voorbij mogen laten gaan zonder een krachtige politieke daad te stellen. Gisteren hebben wij natuurlijk een sterke resolutie voorgelegd, waardoor de huidige Commissie in het nauw is gebracht. Ik juich deze resolutie toe en ik heb er dan ook vóór gestemd.
Maar vandaag, donderdag 20 februari 1997, kunnen wij, nu ons deze motie van afkeuring wordt voorgelegd, niet met een goed geweten werkeloos toezien en toestaan dat slechts enkele tientallen leden voor deze motie stemmen. Daarom zal ik voorstemmen.
Ik doe dit niet om bepaalde personen te veroordelen, maar wel om een verwerpelijke aanpak, een onaanvaardbare collectieve verantwoordelijkheid, een misdadige blindheid af te keuren. Ik stem voor de motie, omdat ik hoop dat zij ertoe zal bijdragen dat verder onheil, voor zover mogelijk, wordt voorkomen, dat de grootste misstanden worden verholpen en dat alle verantwoordelijken zo snel mogelijk tot waakzaamheid worden gemaand, zodat nieuwe drama's worden voorkomen.

Díez de Rivera Icaza
Deze kwestie is zo ernstig dat moeilijk te begrijpen valt hoe zoiets kon gebeuren in de Europese Unie.
Wanneer we de resultaten van de Tijdelijke Enquêtecommissie BSE doornemen, lijdt het geen twijfel dat de Commissie zo sterk tekortgeschoten is in haar verantwoordelijkheden op het vlak van preventie en bescherming van de volksgezondheid (niet meer of niet minder) dat deze motie van afkeuring volkomen terecht is.
Als de verantwoordelijkheden van het college van commissarissen gedeeld zijn, waardoor wij aan het begin van deze zittingsperiode niet over elke commissaris afzonderlijk konden stemmen - zoals het Europees Parlement vroeg - is vandaag, volgens dezelfde regel, de Commissie in haar geheel verantwoordelijk. De redenering is duidelijk, vooral in deze in alle opzichten misdadige zaak, waarin geen enkele regeling mogelijk is: met de volksgezondheid wordt niet gespeeld of hierover wordt niet onderhandeld.
Mijn stem volgens mijn geweten weerspiegelt dan ook alleen hetgeen ik hier uiteengezet heb.

Ferrer
De BSE-epidemie en de aanpak van de ziekte, met name door de Britse regering, hebben dramatische gevolgen gehad voor de gezondheid van de consument. Dit Parlement moet dan ook niet alleen een kordaat maar ook een verantwoord antwoord geven, dat de adequate bescherming van de burgers, ook op het vlak van de volksgezondheid, helpt waarborgen. Het Parlement moet de Britse regering, de belangrijkste en echte verantwoordelijke voor de BSE-crisis, dan ook kordaat en op een klaar en duidelijke manier veroordelen. Het moet ook de schuldigen in de Raad aanklagen die niet gereageerd hebben op het gebrek aan daadkracht en transparantie van de Britse regering.
Uit zin voor verantwoordelijkheid moet het tevens eisen dat de Commissie de aanbevelingen van het verslag van de Tijdelijke Enquêtecommissie BSE uitvoert en dat zij onverwijld de wetgevende, organisatorische en persoonlijke maatregelen treft die in dit verslag worden voorgesteld. Zij moet o.a. maatregelen treffen die de onafhankelijkheid en bekwaamheid van de wetenschappelijke comités moeten waarborgen en een einde maken aan de huidige dysfuncties in de communautaire administratie. Het Parlement moet ook eisen dat de Commissie de Intergouvernementele Conferentie verzoekt de nodige hervormingen door te voeren zodat het Parlement volledig betrokken is bij de opstelling van de wetgeving inzake de volksgezondheid en het gemeenschappelijk landbouwbeleid. Ik heb gisteren dan ook de resolutie over de resultaten van de Tijdelijke Enquêtecommissie BSE gesteund. Die veroordeelt niet alleen de echte verantwoordelijken maar eist tevens dat de Commissie maatregelen treft die vermijden dat zich in de toekomst nog dergelijke epidemiologische uitbarstingen voordoen die de gezondheid van de burgers kunnen bedreigen. Ze stelt tevens een datum vast voor de start van deze maatregelen en bepaalt dat een motie van afkeuring van de Commissie zal worden ingediend indien zij dit niet doet.
Een verantwoordelijke houding is gewoonlijk in strijd met grote gebaren zonder inhoud. Ik ben dan ook van oordeel dat het onverantwoord zou zijn nu een motie van afkeuring van de Commissie voor te stellen aangezien de echte verantwoordelijkheid eerst en vooral bij de Britse regering ligt en ten tweede bij de Commissie die door de heer Delors werd voorgezeten. Dit zouden louter gebaren zijn die de oorzaken van de uiterst ernstige crisis helemaal niet zouden oplossen. Ik heb dan ook tegen de motie van afkeuring gestemd.

Grossetête
De werkzaamheden van de enquêtecommissie van het Europees Parlement hebben uitgewezen dat de Europese Commissie een aantal fouten heeft gemaakt en zich schuldig heeft gemaakt aan ernstige nalatigheden. Het is dus heel vanzelfsprekend dat wij daar de politieke conclusies uit trekken. De Commissie moet, als instelling, moet haar verantwoordelijkheden op zich nemen en worden gestraft. Daarom blijf ik er volslagen onbewogen bij en kies ik voor een onmiddellijke afkeuring.
De huidige Commissie heeft de manipulaties van de vorige Commissie toegedekt en heeft de enquêtecommissie de transparantie onthouden waar deze recht op had. Het is weliswaar duidelijk dat de met de landbouw belaste commissarissen, de heren MacSharry en Steichen, politiek verantwoordelijk zijn, met name voor de periode 19901994, maar de huidige commissaris, de heer Fischler, heeft - afgezien van de duidelijke fouten die hij heeft gemaakt en waarvoor hij zich nog zal moeten verantwoorden - het onderzoek tegengewerkt door bepaalde feiten te verzwijgen, zoals blijkt uit het bestaan van verslagen die de enquêtecommissie nooit onder ogen heeft gekregen. Dit is een ernstige zaak.
De Commissie is een college. Volgens de huidige Verdragen kan alleen de instelling in haar geheel worden gestraft. Niets weerhoudt onze regeringen er echter van Jacques Santer en de leden van de Commissie die niet verkeerd hebben gehandeld, opnieuw aan te wijzen. Het zou niet meer dan vanzelfsprekend zijn dat zij opnieuw zouden worden benoemd. Dit zou niet al te veel tijd in beslag hoeven te nemen.
De Europese burgers zouden niet begrijpen dat het Europees Parlement, van zijn kant, niets zou ondernemen.
Ik ben van mening dat een onmiddellijke afkeuring de enige passende sanctie is om een eind te maken aan de bestuurlijke dwalingen en de nieuwe Commissie te verplichten snel de nodige structurele en politieke beslissingen te nemen. Doeltreffendheid en moraal moeten weer hand in hand gaan. Mocht deze nieuwe Commissie geen maatregelen nemen, dan zou ik er overigens geen moeite mee hebben om haar over zes maanden een tweede keer af te keuren.

Jové Peres
De enorme verantwoordelijkheid van de Commissie in de aanpak van de dolle-koeienziekte en de risico's die dit meebracht voor de volksgezondheid zijn klaar en duidelijk uiteengezet in het verslag van de Tijdelijke Enquêtecommissie. In het licht van deze vaststellingen en gezien het collegiale karakter van de Commissie, het principe van de continuïteit van de instellingen en de verantwoordelijkheden van het huidige college van commissarissen moet het Europees Parlement zijn controlefuncties waardig uitoefenen.
Bovendien heeft de Commissie het interinstitutioneel akkoord op een oneerlijke manier gebruikt, zij heeft de waarheid verzwegen en heeft getracht een deel van haar verantwoordelijkheid af te wentelen op het Europees Parlement. Deze inbreuk op het Europese institutionele evenwicht is onduldbaar en moet worden afgekeurd.
Alleen een nieuwe Commissie kan gelegitimeerd zijn om de aanbevelingen van de Tijdelijke Enquêtecommissie uit te voeren. De versterking van de Europese integratie, het vervullen van de functies die aan het Parlement zijn toevertrouwd en de verplichtingen van de afgevaardigden tegenover de samenleving vereisen dat wij de Commissie ter verantwoording roepen. De gevolgen van BSE op de menselijke gezondheid zijn nog maar begonnen en het Parlement moet van alle verantwoordelijkheid gezuiverd worden. Daarom heeft de Confederale Fractie Europees Unitair Links een motie van afkeuring van de Commissie ingediend en goedgekeurd.

Lindqvist
Ik heb mij geschaard achter de gisteren (woensdag 19 februari 1997) door het Parlement aangenomen resolutie. En wel omdat ik het belangrijk vind dat er door de Commissie wordt voldaan aan in de resolutie gestelde, concrete eisen dat de Commissie verbeteringen zal doorvoeren ter voorkoming van zulke crises inzake de volksgezondheid. Dat is nodig om de maatregelen in het kader van de volksgezondheid te versterken en daardoor het vertrouwen in de volksvertegenwoordigers van het Europees Parlement te vergroten.
De resolutie is echter volgens mij te zwak geformuleerd. Dat is de reden dat ik besloten heb ook vóór de motie van afkeuring tegen de Commissie te stemmen, ook al begrijp ik dat deze allereerst tegen de Britse regering en de vorige Commissie had moeten worden gericht. Ook de huidige Commissie is echter verantwoordelijk, en het rapport van de enquêtecommissie legt zulke ernstige gebreken ten aanzien van de transparantie en de rapportage bloot, dat een motie van afkeuring aangewezen lijkt.

Lucas Pires
In het geval van de "gekke koeien" heeft de Commissie diverse nietdagelijkse zonden begaan betreffende controle, voorlichting en transparantie, die kunnen worden bestraft met een motie van afkeuring, zelfs als voorwaarde voor het herstel van het vertrouwen van de consumenten en de burgers in de Europese instellingen. De enquêtecommissie van het Europees Parlement heeft deze fouten terdege aangeklaagd, waardoor het Parlement zijn rol als controle-orgaan heeft aangetoond.
Het is evenwel zo dat de huidige Commissie in de keur van instellingen die verantwoordelijk zijn voor deze situatie slechts de laatste is, na de Raad, de Veterinaire Comités, de Britse regering en de vorige Commissie. Er bestaan trouwens niet voldoende communautaire bevoegdheden op het gebied van volksgezondheid om een autonome verantwoordelijkheid van de Commissie te rechtvaardigen. Het is wel dringend noodzakelijk dat die er komen in de huidige IGC. In de Verdragen wordt evenmin een individuele verantwoordelijkheid van de commissarissen vastgelegd. Welnu, in dit geval zou het onevenredig kunnen zijn een collegiale verantwoordelijkheid van de Commissie als dusdanig in te roepen.
Het succes van een motie van afkeuring zou neerkomen op een machtsovername door het Parlement in een nog steeds door de Staten overheerst institutioneel kader, waarop de Unie niet voorbereid is. Aangezien de Commissie niet door het Europees Parlement wordt benoemd, zou het zelfs moeilijk te vermijden zijn dat de nieuwe Commissie een reproductie van de huidige is. De open crisis kan de aandacht wegnemen van de inspanningen voor de verwezenlijking van de eenheidsmunt die instellingen en Staten mobiliseren, waarna de volkomen democratisering van de Unie waarschijnlijker is.
Het is nuttiger de huidige Commissie een termijn te verlenen waarbinnen zij de noodzakelijke hervormingen moet invoeren in de dierproductiesector en de onontbeerlijke waarborgen moet bieden voor het herstel van het vertrouwen. Indien dit niet gebeurt, dient een motie van afkeuring te worden ingediend, die dan meer kans heeft de vereiste ruime meerderheid te bereiken. Momenteel zijn de door voorzitter Santer aangekondigde "groene revolutie" en "verplichte etikettering" al positief te noemen.

McCartin
Ik ben tegen een volledige motie van afkeuring jegens de Commissie op dit moment, daar ik van mening ben dat het onjuist zou zijn om de huidige Commissie naar huis te sturen, omdat haar voorgangsters te kort zijn geschoten. In ieder geval ben ik van mening dat zelfs de vorige Commissie zich niet schuldig gemaakt heeft aan strafbare nalatigheid, ook al heeft zij het mogelijke gevaar niet onderkend en verzuimd passende maatregelen te nemen.
De Raad was evenzeer verantwoordelijk voor dit falen. De nationale regeringen dragen ook verantwoordelijkheid voor de veiligheid van voedsel en zij hebben eveneens nagelaten de consumenten te waarschuwen voor de mogelijke gevaren. Waarom zouden wij dan de huidige Commissie onterecht tot zondebok maken en de Unie in een politieke crisis storten? Zo'n actie zou niets oplossen en slechts het werk verstoren dat juist met grote spoed gedaan moet worden.
Wat ons nu te doen staat is de zwakke plek in ons administratieve stelsel opsporen die de oorzaak van ons falen was en de nodige veranderingen tot stand brengen. Wij moeten tevens al onze toekomstige besluiten baseren op de beste wetenschappelijke kennis waarover wij beschikken. Dank zij het doorgaande onderzoek, beschikken wij vandaag de dag over veel meer kennis dan acht jaar geleden. Wij hebben het geluk dat wij veel beter geïnformeerd zijn dan onze voorgangers.
Ik weet dat het BSE-probleem werkelijk zeer ernstig is en dat naar schatting 15 personen gestorven zijn aan de daarmee verwante ziekte van Creutzfeldt-Jakob. Niettemin is slechts een klein aantal mensen daardoor getroffen in vergelijking met de duizenden die per jaar alleen al in de EU overlijden, omdat de voedselverwerkende industrie onvoldoende hygiënisch te werk gaat. Kort geleden zijn in een lidstaat 15 personen gestorven aan voedselvergiftiging ten gevolge van het eten van besmet voedsel dat van één kleine groothandelsfirma afkomstig was. Jaarlijks gaan honderdduizenden mensen in de EU dood aan de gevolgen van roken of alcoholgebruik en toch blijven wij de productie daarvan subsidiëren, ook al beschikken wij over onomstotelijk bewijs dat deze producten een gevaar voor de gezondheid vormen.
Door de weinig gematigde verklaringen die in dit Parlement en elders zijn afgelegd hebben wij de indruk gewekt dat rundvleesproducten een groot gevaar voor de gezondheid vormen. In feite levert het eten van rundvlees, ongeacht uit welk deel van de EU het afkomstig is, een zeer gering gevaar voor de gezondheid op.

Papayannakis
Ik stem om de volgende - heel eenvoudige - reden voor de motie van afkeuring jegens de Commissie. Het Parlement heeft zijn goedkeuring gehecht aan het verslag van de Tijdelijke Enquêtecommissie BSE, dat vernietigend is voor de Commissie en de Britse regering en hen verantwoordelijk stelt voor de aanpak van de BSE-kwestie en de crisis die eruit is voortgevloeid. Daar de huidige institutionele regeling ons niet toestaat moties van afkeuring jegens individuele commissarissen - laat staan jegens de Raad en de regeringen van de lidstaten - in te dienen, blijft ons geen andere keuze dan een motie van afkeuring jegens de Commissie. De Parlementsleden, die de volken van de Unie vertegenwoordigen en er zich toe hebben verbonden de bescherming van de rechten, gezondheid en dagelijkse veiligheid van de burgers te verzekeren, moeten in het bestaande institutionele kader hun verantwoordelijkheid opnemen, de nodige acties ondernemen en sancties opleggen waar dat noodzakelijk - en mogelijk - is. Daar het Parlement - en de andere Unie-instellingen - de volksgezondheid niet ondergeschikt mogen maken aan economische en politieke belangen, moeten we de motie van afkeuring jegens de Commissie aannemen - waarmee we een vertrouwenscrisis in onze instellingen kunnen voorkomen. Als onvoorwaardelijk voorstander van het ene Europa ben ik van oordeel dat de Unie nood heeft aan sterke instellingen die niet alleen in het dagelijks beheer maar ook op moeilijke ogenblikken bewijzen wat ze waard zijn.

Schlechter
Als je een aantal afgevaardigden moet geloven, heeft het Europees Parlement dinsdag een grote dag beleefd.
Dat hebben misschien ook de vele bezoekersgroepen gedacht die de gelegenheid hadden de discussie over de resultaten van de enquêtecommissie voor boviene spongiforme encefalopathie, in de volksmond BSE, te volgen.
Wat ze echter heel zeker niet wisten, was dat heel gewone afgevaardigden eensklaps grote BSE-specialisten waren geworden, die voor de bij mens en dier door de BSE-crisis ontstane schade naarstig een schuldige gingen zoeken.
Zoals zovelen ben ook ik van mening dat het hoofddoel van een menselijk beleid erin moet bestaan het behoud van de gezondheid van mens en dier te waarborgen. Dit is een doelstelling die gewoon bij de meest primaire voorzorgsplichten van een staat behoort.
Mede daarom ben ik het eens met veel van wat in de gezamenlijke resolutie staat. Het kan en mag niet zijn dat de regering van het Verenigd Koninkrijk voor haar verkeerde houding en haar slecht management in de BSEkwestie vrijuit gaat.
Het kan en mag niet zijn dat de ondoorzichtige activiteiten en manipulaties van de veterinaire comités en de comités voor gezondheidsvraagstukken voortgaan zoals in het verleden.
Dat had de vorige Commissie onder Jacques Delors ook al ingezien, maar de Commissie-Santer heeft gehandeld.
Het klopt misschien dat niet al het mogelijke werd gedaan, maar er is toch al een begin met veel gemaakt en dat levert al de eerste resultaten op.
Kritiek op wat de diensten van de Commissie hebben gedaan, was misschien op zijn plaats; de oproep tot voorzitter Santer om ontslag te nemen, was echter overdreven.
Voorts kan worden vastgesteld dat de kritiek op de Commissie zeer heftig was, maar dat men de Raad bijna kritiekloos vrijuit heeft laten gaan. Een verklaring hiervoor is misschien het feit dat er onder de afgevaardigden veel voormalige ministers zitten.
Hetzelfde geldt voor de kwestie van de schadeloosstelling van de door de BSE-crisis benadeelde landbouwers. Ook in dat geval had het Parlement er goed aan gedaan, in het licht van de verschrikkelijke fouten die in GrootBrittannië zijn gemaakt, met veel grotere felheid een schadeloosstelling voor de Europese boeren van de Britse regering, van de fabrikanten van het diermeel en van de exporteurs te eisen.
In het debat werden enkele cijfers genoemd: 15 doden door Creutzfeldt-Jakob, 30 door zelfmoord van met bankroet bedreigde landbouwers, 100.000, indien niet meer, bedreigde burgers die misschien door BSE-rundvlees besmet zijn, en vele honderdduizenden die mogelijk hetzelfde lot te wachten staat.
De eerste cijfers kloppen heel zeker, maar de laatste berusten op zuivere vermoedens en zullen er helaas niet toe bijdragen dat de rundvleesconsumptie weer opleeft. Er is paniek gezaaid en die wordt nu ook geoogst.
Wie dus had verwacht dat dit debat de schade bij de burgers zou beperken, moet nu vaststellen dat het tegendeel is bereikt en dat de consument nog onzekerder werd gemaakt. De landbouwers zullen er ons dankbaar voor zijn!
Als politicus die met alle mogelijkheden rekening moet houden, vraag ik mij af wat er zal gebeuren als het van alle zijden verwachte wetenschappelijke rapport over de overdraagbaarheid van BSE van runderen op mensen, dat door een onafhankelijke Zwitserse professor wordt opgesteld, er niet zal uitzien zoals door velen wordt verwacht, als met andere woorden overbrenging op de mens niet kan worden vastgesteld.
Laten wij hopen dat professor Weissman en de met hem samenwerkende wetenschappers dan niet als charlatans zullen worden afgeschilderd. Of zullen allen die zo luid om het ontslag van voorzitter Santer hebben geroepen dan hunnerzijds hun conclusies trekken en aftreden?
In afwachting van de dingen die ons heel zeker nog te wachten staan, zal ik tegen de tegen de Commissie-Santer ingediende moties van afkeuring stemmen.

Souchet
Ik heb voor de motie van afkeuring gestemd, net als mijn collega's van de Fractie van onafhankelijken voor het Europa van de Nationale Staten. Waarom?
Omdat we ons er niet toe kunnen beperken de verantwoordelijkheden en de rampzalige laksheid van de Commissie aan het licht te brengen. Ze moeten ook worden bestraft. Dat verwachten de families van de slachtoffers, degenen die werkzaam zijn in de getroffen rundvleessector en al degenen die ons hebben gekozen om een oogje te houden op de werkzaamheden van de Commissie. Ik heb voor de motie gestemd, omdat ik het beginsel "verantwoordelijk, maar niet schuldig" niet aanvaard.
Sommigen zeggen echter: " De Commissie van de heer Delors is verantwoordelijk, maar u neemt maatregelen tegen de Commissie van de heer Santer" . Zij houden geen rekening met het continuïteitsbeginsel, dat voor ieder bestuurslichaam geldt. En zij houden er evenmin rekening mee dat, ook al draagt de Commissie van de heer Delors inderdaad een grote verantwoordelijkheid, de Commissie van de heer Santer deze verantwoordelijkheid verborgen heeft gehouden en ondertussen precies hetzelfde onverantwoorde beleid heeft gevoerd ten aanzien van gelatine of transgene producten. Dezelfde nonchalance ten aanzien van wetenschappelijke gegevens, dezelfde structurele gevoeligheid van de Commissie voor de pressie van lobby's, dezelfde onverschilligheid voor de volksgezondheid. Dezelfde ondoorzichtigheid, dezelfde tegenwerking: de enquêtecommissie van het Parlement heeft de grootste moeite gehad om, met name van de met landbouw belaste commissaris, de heer Fischler, de basisgegevens vast te krijgen die zij nodig had. Het gaat hier dus niet alleen om menselijke verantwoordelijkheden, maar bovenal om het institutionele mechanisme, dat radicaal moet worden veranderd, als we het vertrouwen willen herstellen.
Ik heb voor de motie van afkeuring gestemd, omdat de lessen die uit deze zeer ernstige gekke-koeiencrisis moeten worden getrokken, niet verloren mogen gaan en nog in het kader van de Intergouvernementele Conferentie vruchten moeten afwerpen.
Uit de BSE-kwestie is gebleken dat als het aangewezen bestuurslichaam de plaats inneemt van de gekozen politiek verantwoordelijken, met andere woorden als de Commissie op een bepaald gebied de hoogste politieke verantwoordelijkheid draagt, deze instelling de fundamentele belangen van de bevolking van Europa niet op een doeltreffende manier behartigt en zich integendeel gedraagt als de verdediger van specifieke belangen. Wij kunnen ons dus niet verlaten op een instelling die op een dergelijke manier functioneert en wij mogen onze soevereiniteit op een aantal gebieden niet volledig aan haar overdragen.
Ik heb voor de motie van afkeuring gestemd, omdat het Europees Parlement geen bestaansrecht meer heeft als het, in zo'n duidelijke zaak als deze, zijn verantwoordelijkheden ten aanzien van de Commissie niet op zich neemt en ervan afziet streng toezicht te houden op haar werkzaamheden. Als het de taak van het Europees Parlement wordt de heer Delors, volgens de Partij van de Europese Sociaal-Democraten, of de heer Santer, volgens de Europese Volkspartij, of een bepaalde commissaris, volgens weer een andere partij, te beschermen en als deze taak er in ieder geval niet in bestaat de gezondheid van de bevolking van Europa te beschermen, dan bevinden wij ons in een oogluikend systeem in plaats van in een systeem met democratische controle, in een oligarchisch en ideologisch systeem waarin de Commissie "taboe" en boven iedere afkeuring verheven is, wat zij ook doet. Binnen een dergelijk stelsel is er ruimte voor alle mogelijke uitwassen.
Ik heb voor de motie van afkeuring gestemd, omdat de lering die de heer Santer uit de crisis wil trekken, een nieuwe institutionele krachttoer is: de veralgemening van de medebeslissingsprocedure, ook voor het gemeenschappelijk landbouwbeleid. Deze vlucht naar voren is schandalig en ontoelaatbaar. Het wordt tijd dat er definitief een einde wordt gemaakt - en wel op de Intergouvernementele Conferentie - aan dit slechte mechanisme, dat de Raad uit onmacht een eigen leven laat leiden en waardoor iedere crisis, ieder onvermogen van de supranationale instellingen een excuus vormt voor nieuwe aanspraken op het gebied van bevoegdheden en middelen. De Commissie heeft haar plicht verzaakt? Dan moeten we haar dus meer bevoegdheden en meer ambtenaren geven... Het wordt tijd dat de Raad bij zinnen komt en zijn politieke verantwoordelijkheden volledig op zich neemt en dat geen enkel administratief lichaam nog beslissingen mag nemen in zijn plaats. Ook moet het subsidiariteitsbeginsel weer in ere worden hersteld. Iedere regering moet zelf de bevolking die haar heeft gekozen kunnen beschermen door beschermingsniveaus vast te stellen die hoger liggen dan die door de Europese Unie zijn ingevoerd en door haar eigen controlemechanismen op te zetten op een dermate belangrijk gebied als dat van de veiligheid op het gebied van de gezondheid. Alleen op deze manier kunnen de Europese instellingen weer enigszins geloofwaardig worden, nadat zij deze zware klap hebben gekregen door de vernietigende conclusies van de enquêtecommissie van het Europees Parlement.
Uit het feit dat een groot aantal afgevaardigden met een verschillende politieke achtergrond en van verschillende nationaliteiten met de motie instemt, blijkt dat er zich een bewustwordingsproces voltrekt ten gunste van een ingrijpende verandering van de Europese instellingen. Om Europa te redden moet er zo snel mogelijk een einde worden gemaakt aan de uitwassen van het communautaire apparaat, aan het tot gemeengoed worden van onverantwoordelijkheid. De Commissie moet weer weten waar haar plaats is en de Raad moet zijn politieke verantwoordelijkheden weer volledig op zich nemen: tijdens de Intergouvernementele Conferentie moeten deze belangrijke lessen van de gekke-koeiencrisis in daden worden omgezet.

Soulier
De Europese Unie is de harde kern van de democratie in de wereld, wat ons, met name omdat wij op dit gebied een voorbeeldfunctie hebben, een aantal verplichtingen oplegt.
Niets doet af aan deze verplichtingen, noch de achting die de leden van de huidige Commissie over het algemeen genieten, noch het streven om de verzoeken van deze of gene lidstaat, waarover op dit moment in Brussel wordt beraadslaagd, niet te doorkruisen.
Het gaat hier om de manier waarop de democratische controle in de Unie moet worden uitgeoefend. De publieke opinie is op dit moment sceptisch of terughoudend wat betreft de vooruitzichten op een voortzetting van de Europese opbouw. Te veel van onze medeburgers zijn van mening dat zij te weinig betrokken worden bij de beslissingen die namens hen en, zo wordt hun verteld, ten voordele van hen worden genomen.
Zij zijn zich terdege bewust van de dubbele bevoegdheid van de Commissie, namelijk het initiatiefrecht en de uitvoerende bevoegdheid. Zij zien echter niet goed hoe er toezicht wordt uitgeoefend op de Commissie. Zij worden overspoeld door een stortvloed van informatie over de vastgestelde nalatigheden van de overheden en over de bochten waarin sommigen - de Britse regering en Europese ambtenaren - zich hebben gewrongen om de waarheid te verdoezelen of de ontdekking ervan uit te stellen en zodoende nationale of persoonlijke belangen op zo'n vitaal - in de meest letterlijke betekenis van het woord - gebied als de menselijke gezondheid te beschermen.
De bestuurlijke dwalingen strekken zich uit over een aantal jaren; wij mogen nu geen genoegen nemen met verbintenissen en beloften inzake beterschap. Er moet een duidelijk signaal worden gegeven aan al degenen die mogelijk ontgoocheld zijn en die misschien de grote hoop dreigen op te geven die zich direct na de verschrikkelijke tweede wereldoorlog van ons continent meester heeft gemaakt.
Door de motie van afkeuring aan te nemen stellen wij een daad van vertrouwen in de Europese instellingen en geven wij aan ons volledig bewust te zijn van de taak van het Parlement op het gebied van de bescherming van de rechten en de vrijheden van de burgers.

Vaz da Silva
Ik heb mij onthouden bij de stemming over de aan de Commissie gerichte motie van afkeuring in verband met de resultaten van de enquêtecommissie BSE, omdat:
" vóór" stemmen neerkwam op een halve onrechtvaardigheid door van deze Commissie de zondebok te maken voor het slecht functioneren uit het verleden waarvoor anderen, met name in de Raad, verantwoordelijk zijn, en niet alleen de Commissie; " tegen" stemmen neerkwam op het bevorderen van een Commissie die signalen blijft geven van een overduidelijk gebrek aan leiderschap en een daaruit voortvloeiende algemene strategische verwarring (wat al te voorspellen was ten tijde van haar benoeming), maar vooral van een te zeer politieke aanpak van onderwerpen die in het algemeen belang van de burgers zijn - zoals de volksgezondheid - en die het werkelijk verdient te worden afgekeurd en, indien zij zich niet corrigeert, bestraft.De waarheid is dat er duidelijk "te weinig Europa" is op het gebied van de volksgezondheid, zoals dat overigens over het algemeen het geval is op de gebieden van de derde pijler die de burger meer direct aangaan.
De Commissie, hoewel met eervolle individuele uitzonderingen, heeft ongetwijfeld verantwoordelijkheid, omdat zij zich in een situatie heeft laten dringen die explosief is en wie weet oncontroleerbaar dreigt te worden.
Wanneer de motie van afkeuring wordt aangenomen, vormt zij echter een "rode kaart" . Een "gele kaart" in de vorm van de gisteren aangenomen gemeenschappelijke resolutie, waarmee ik instem, lijkt mij in de huidige periode vóór de IGC verkieslijk.

Actualiteitendebat
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over actuele, dringende en bijzonder belangrijke kwesties.

De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende zeven ontwerpresoluties:
B4-0058/97 van de heer Bertens en anderen, namens de Fractie van de Europese Liberale en Democratisch Partij, over de toestand in het Afrikaanse merengebied; -B4-0076/97 van de leden Sauquillo Pérez del Arco en Pons Grau, namens de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-Democraten, over de moord op hulpverleners in Ruanda; -B4-0092/97 van de heer Pasty en anderen, namens de Fractie Unie voor Europa, over de situatie in het oosten van Zaïre; -B4-0101/97 van de heer Hory, namens de Fractie Europese Radicale Alliantie, over de situatie in het oosten van Zaïre; -B4-0114/97 van de heer Fernández Martín en anderen, namens de Fractie van de Europese Volkspartij, over de situatie in het gebied van de Grote Meren; -B4-0116/97 van de leden Carnero González en Pettinari, namens de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links, over de situatie in het gebied van de Grote Meren, met name in Oost-Zaïre; -B4-0129/97 van de leden Aelvoet en Telkämper, namens de Fractie De Groenen in het Europees Parlement, over het gebied van de Grote Meren.
Bertens
Mevrouw de Voorzitter, in Zaïre worden we geconfronteerd met het resultaat van een gebrek aan coherent en actief optreden van de Europese Unie en andere internationale machten. Bloedige gevechten zullen zonder twijfel escaleren in oorlog. Gebrek aan eensgezindheid en onwil om een internationale troepenmacht te sturen destabiliseert het derde land in de regio van de Grote Meren. Wanneer is het nu genoeg? In de Raad Algemene Zaken van 20 januari jl. was weer opnieuw hetzelfde: too little, too late . Het verslag van commissaris Bonino was duidelijk en moet ertoe leiden dat de Europese Unie eensgezind pleit voor een internationale interventie. Komende week moet de Raad besluiten tot een gemeenschappelijke inzet om tot een internationale troepenmacht te komen. Ook indien de positieve geluiden over vredesbesprekingen onder leiding van Mandela waar zijn, moet een internationale troepenmacht een belangrijke bouwsteen vormen voor het bereiken van een duurzame vrede. De huurlingen moeten worden gestopt. Om een snel einde te maken aan het humanitaire drama in Zaïre moeten er door de troepenmacht humanitaire corridors gecreëerd worden, zodat de stervenden en de vluchtelingen kunnen worden gered. Ik begrijp de kritiek van de Raadsvoorzitter op het internationaal tribunaal in Arusha. Het intrekken van de steun moet echter niet worden overwogen. Het mag alleen als dreigmiddel gelden. We moeten alle instrumenten gebruiken om de kwaliteit van het tribunaal te verhogen. Daartoe moeten we ook bereid zijn om de steun te verhogen, en natuurlijk moeten de lidstaten dan wel hun interne wetgeving wijzigen zodat ze hun medewerking kunnen verlenen aan dat tribunaal. De Unie heeft geen tijd te verliezen om de coherentie van haar beleid te verhogen. Anders verliest de Unie ook hier weer haar geloofwaardigheid.

Dury
Mevrouw de Voorzitter, het is niet voor de eerste keer dat wij over de verschrikkelijke situatie in het gebied van Zaïre, Ruanda en Burundi spreken. Eens te meer overheerst in dit gebied het geweld, met dramatische gevolgen voor duizenden burgers, vluchtelingen en ontheemden. In navolging van de heer Bertens, wil ik, al hebben wij niet dezelfde resolutie ondertekend en al spreek ik namens de socialistische fractie, aangeven dat wij ons hier grote zorgen over maken. Ook betreuren wij het, net als mijnheer Bertens, dat noch de Europese Unie, noch een grote mogendheid als de Verenigde Staten de koe bij de horens hebben gevat door krachtige diplomatieke initiatieven te lanceren en een multinationale troepenmacht op de been te brengen, niet om zich in de strijd te mengen, maar om de burgers te beschermen en te trachten de vredesinspanningen te bevorderen. De situatie verslechtert op dit moment, maar wij komen er tevens achter wie de verantwoordelijken zijn: niet alleen de regeringen, maar ook bepaalde Europeanen die zich in dit gebied wagen en er hun "kennis" en hun "technieken" tentoonspreiden - ik moet zeggen dat ik er absoluut niet trots op ben dat er zich in dit gebied huurlingen ophouden.
Wat stellen wij voor? Natuurlijk stellen wij voor alles in het werk te stellen om een staakt-het-vuren tot stand te brengen, in het kader van een regionale conferentie voor vrede, veiligheid en stabiliteit in dit gebied, die onder toezicht van de VN en de OAE zou worden gehouden. Als eenvoudige diplomatieke stappen echter niet toereikend zouden blijken te zijn om een dergelijke conferentie te kunnen organiseren, dan denk ik dat er naar andere middelen moet worden gegrepen. Wij verzoeken de Raad een gemeenschappelijk optreden vast te stellen, waardoor hij over meer instrumenten dan alleen maar resoluties zal beschikken. Wij vragen niet alleen aan de ministers van de Europese Unie, maar ook aan de Verenigde Naties steun voor het initiatief van mevrouw Bonino, zodat we een compleet beeld van de situatie krijgen en deze vluchtelingencrisis in Oost-Zaïre kunnen bezweren. Wij hebben op de televisie gezien hoe ontdaan en ook woedend mevrouw Bonino was toen zij ter plaatse vaststelde hoe kinderen, vrouwen en oude mensen onder deze situatie te lijden hebben. Als we uit politiek oogpunt voorlopig geen enkel resultaat bereiken, moeten er voor de hulp humanitaire corridors worden gecreëerd.
Wij zijn, tot slot, van mening dat de situatie in dit gebied niet kan worden verbeterd als tijdens deze conferentie niet alle problemen aan bod komen. Niet alleen de kwestie van de onschendbaarheid van de grenzen, maar ook die van de democratie en van de naleving van de rechten van de mens. Democratie in Zaïre! Velen geloofden dat president Mobutu, dictator Mobutu, iets kon doen voor de stabiliteit in het gebied. Wij zien nu dat dit niet het geval is. Ook hij heeft een aandeel in de chaos en wij hopen dat alles in het werk zal worden gesteld om in dit land een begin te maken met de democratie, de enige manier om een verzoening tot stand te brengen.
En ten slotte moet er gerechtigheid geschieden voor Ruanda, voor alle betrokkenen. Ik vind dat ze zich veel inspanningen moeten getroosten om zich met elkaar te verzoenen, maar wanneer ze weten dat ze zich in een rechtsstaat bevinden, dat ze in alle rust naar huis kunnen terugkeren, dan zijn de omstandigheden om tot een dergelijke verzoening te komen misschien iets gunstiger dan nu het geval is. Dat is de inhoud van onze boodschap aan de Commissie, die hier is vertegenwoordigd, en aan de Raad, die dit niet is. Wij roepen luid op tot het nemen van zeer krachtige maatregelen.

Van Bladel
Voorzitter, het hart van Afrika schudt en trilt van geweld. Geweld dat meer slachtoffers vergt, landsgrenzen verschuift en de staten dreigt te doen uiteenvallen. Zo'n staat is Zaïre. De kern van het Afrikaanse continent. Oude koloniale banden met Europa zijn al lang geen garantie meer. Integendeel, het zijn juist die wapenleveranties uit Europa die het niet deel hebben aan de macht van de bevolking in die landen hebben bevorderd en daarom mede deze chaos creëren. Eindelijk, is er een wijze Afrikaanse leider die beseft dat het uiteenvallen van Afrika de rest van het continent in een genadeloze val naar beneden zal meesleuren.
Voorzitter, laat de Unie dit overleg dat deze wijze Afrikaanse leider doet tot oproep, op alle mogelijke manieren steunen, de wapenleveranties stoppen, de huurlingen terugtrekken, want het lijkt alsof de werkloosheid zich verplaatst heeft in een huurlingenfenomeen in Afrika, want het is niet alleen Zaïre, het is Angola, het is Tsjaad, het is overal. De huurlingen terug roepen, humanitaire corridors instellen met een militaire garantie en de VN, de nieuwe secretaris-generaal Kofi Annan oproepen de vluchtelingen te beschermen want waarom is de VN er anders.

Hory
Mevrouw de Voorzitter, als opsteller van de door de Fractie Europese Radicale Alliantie voorgelegde ontwerpresolutie over deze crisis in het gebied van de Grote Meren, zou ik willen uitleggen waarom ik het niet nodig heb geacht mijn fractie te verzoeken zich aan te sluiten bij het door de andere fracties gesloten compromis. Ik had hiervoor twee redenen. Ten eerste ben ik van mening dat er onvoldoende onderzoek is gedaan naar de noodzaak van humanitaire hulp voor de naar Zaïre gevluchte Rwandezen en de ontheemde Zaïrese burgers en naar de noodzaak van aan de Rwandese autoriteiten te verlenen steun om een miljoen reeds teruggekeerde vluchtelingen en een onbekend aantal dat nog zal komen, te kunnen opvangen. Dit is een zeer dringende kwestie.
Ten tweede zag ik, aangezien het om een urgentieprocedure gaat, niet in waarom wij onze verknochtheid aan de onschendbaarheid van het Zaïrese grondgebied moesten onderstrepen. Dit is naar ongetwijfeld een belangrijke kwestie, maar ik denk niet dat we ze in een spoedresolutie moeten behandelen en ik ben bang dat de kopstukken van de crisis deze woorden zullen opvatten als een, mijns inziens niet op zijn plaats zijnde, sympathiebetuiging voor het regime van Kinshasa. Daarom zal ik mij te zijner tijd ook verzetten tegen het door onze vrienden van de liberale fractie voorgestelde amendement betreffende een militaire interventiemacht, want ik vrees dat, gezien de huidige situatie in Oost-Zaïre, elke vorm van gewapend ingrijpen - zelfs om te helpen de weg vrij te maken voor humanitaire hulp - zal worden uitgelegd als het innemen van een territoriaal standpunt in een conflict dat in de eerste plaats de Zaïrezen aangaat. Ik hoop dus dat de resolutie van de Veiligheidsraad ervoor zal zorgen, met name dankzij het voorstel inzake een regionale conferentie, dat er een blijvende, vreedzame oplossing wordt gevonden voor het hele gebied van de Grote Meren.

Tindemans
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, zelden of nooit heeft een debat in het Europees Parlement plaatsgevonden in zulke dramatische omstandigheden als vandaag het geval is. Commissaris Bonino zei bij haar terugkeer uit Zaïre dat ze terugkwam uit de hel en dat de situatie in Oost-Zaïre een" scandale insoutenable" was. En wat nog te zeggen over de niet eindigende executies in Boeroendi. Volgens de laatste informatie proberen de vluchtelingen in Zaïre niet zozeer te ontkomen aan de oorlog, maar te ontsnappen aan een massale afslachting, waarmede zowel de inlandse bevolking als de vluchtelingen bedreigd worden, vrouwen en kinderen het eerst.
Het jongste verleden in Centraal Afrika was vreselijk, maar wat daar vandaag plaatsvindt is het niet minder. Wat bovendien bijdraagt tot het schandalig karakter van de gebeurtenissen is de onbegrijpelijke houding van de Verenigde Naties. Moet ik u eraan herinneren dat in december jl. werd beslist een internationale interventiemacht op te richten die een week later werd ontbonden, zogezegd omdat de Rwandese vluchtelingen naar huis waren teruggekeerd, terwijl nu duidelijk is dat er zich nog enkele honderdduizenden in de wouden van Zaïre ophouden. Ik ontmoette mensen die officieel niet meer bestaan, zei Emma Bonino. En wat met het kamp waar meer dan 5.000 kinderen zonder ouders zitten? Zij sterven als vliegen, wie bekommert er zich om? Inderdaad, de geloofwaardigheid van de Verenigde Naties staat op het spel. Waarom werd de informatie waarvan gedacht werd dat de Verenigde Staten ze bezaten niet medegedeeld? Massa's moderne wapens worden gebruikt in de gevechten tussen de zogenaamde rebellen en wat overblijft aan Zaïrese militairen. Vanwaar komen die wapens? Waarom niet optreden wanneer geruchten de ronde doen? Waarom die geruchten voeden dat Westerse mogendheden op één of andere manier bij de invasie in Zaïre betrokken zijn? Waarom kan men nu teksten lezen waarin de buit, die in Zaïre te veroveren is, " enorm" wordt genoemd? Tekstueel: " les richesses à se partager du Zaïre sont énormes" , ik neem die uit een document. En wie verstaat nog iets van de houding van mevrouw Ogata? Hoorden we rebellenleider Kabila niet beweren dat de nieuwe conferentie van Berlijn moet worden bijeengeroepen? Weten degenen die zoiets kortzichtigs steunen, dat wie zo Afrika behandelt nationalisme in de wereld sterke argumenten verschaft om grenswijzigingen of statenvorming op etnische grondslag op te eisen?
Van meet af aan stond dit Parlement eenparig op het standpunt dat alle militaire operaties in Kivu moesten ophouden. Vanzelfsprekend moeten de vluchtelingen naar huis kunnen terugkeren zo ze dit verlangen of elders een onderkomen kunnen krijgen, maar zonder enige druk. En een gerecht, die naam waardig, moet zijn taak kunnen vervullen. De Verenigde Naties moeten inzien dat de dubbelzinnige politiek van de maand december hun gezag zeer aantast. Als de wapens het zwijgen is opgelegd, moet de internationale conferentie voor de landen gelegen aan de Grote Meren kunnen plaatshebben. Of wil men ook hier de waarheid verbergen? Een Europese Afrikapolitiek heeft geen zin als we een dergelijke conferentie niet tot stand kunnen brengen. Laat dit Parlement nu eindelijk eens de stem verheffen zodat de hele wereld het horen kan. Dit Parlement veroordeelt imperialisme, ook in Afrika. Het beweert vrede, ontwikkeling, verdraagzaamheid en mensenrechten te verdedigen. Nu moet blijken of het ons menens is.

Pettinari
Mevrouw de Voorzitter, inmiddels is wel duidelijk dat er hoegenaamd geen politieke en humanitaire belangstelling is voor de gebeurtenissen in het gebied van de Grote Meren. Honderdduizenden vluchtelingen en ontheemden zijn overgeleverd aan de genade van geopolitieke strategieën die in Washington en Parijs worden uitgedokterd en die elke grote hulpactie in dit gebied onmogelijk maken. De Verenigde Staten ondersteunen militaire Tutsi-regimes, die zich handhaven en ontwikkelen bij de gratie van het evenwicht dat ze bereikt hebben via hun monoetnische legers en via de handel die ze zelf in handen hebben. Europa en Frankrijk daarentegen staan aan de kant van dictator Mobutu, die juist de aanstichter van zoveel rampen in deze regio is.
De dupe van dit alles zijn miljoenen onschuldige en hongerige Afrikanen die de ondraaglijke prijs van ons krankzinnige buitenlands beleid betalen. Het lijkt wel alsof de Verenigde Staten besloten hebben de chaos aan te wakkeren en de sterke machten in de regio te gebruiken om hun eigen politiek erdoor te drukken, in plaats van te zorgen - zoals had gemoeten - voor een multinationale interventiemacht die het gebied van de Grote Meren had kunnen helpen zich voor te bereiden op de toekomstige democratische legitimering van die regimes; in plaats van te zorgen voor de internationale conferentie voor een regionale oplossing, voor de economische wederopbouw en de institutionele hervorming in Ruanda, Burundi en Zaïre.
Dit is echter ook allemaal de schuld van de onacceptabele onenigheden tussen de lidstaten van de Europese Unie, die haar geloofwaardigheid in deze crisis voor een deel dreigt te verliezen. Neem de Raad van 20 januari jongstleden, dat was een laconieke, zinloze Raad die uitgebreid stilstond bij het onvermogen en de onwil van Europa om daadwerkelijk in dat gebied in te grijpen. Een ziekmakende keuze waartegen wij in opstand komen, een zwarte bladzijde in de geschiedenis van de Europese solidariteit die ons zonder slag of stoot tot medeplichtigen maakt aan de wekelijkse dood van duizenden mensen.
De resolutie waar we vandaag over gaan stemmen en die mijn fractie ondersteunt, is een noodkreet waarin een aantal maatregelen wordt voorgesteld die hopelijk door ons Parlement worden bekrachtigd.

Telkämper
Mevrouw de Voorzitter, de aanhoudende burgeroorlog in het oosten van Zaïre zal de bevolking nog verder in vreselijke ellende dompelen. Het is altijd de burgerbevolking die daaronder lijdt: vrouwen, kinderen, bejaarde mannen, jongeren. Volgens de laatste berichten heeft de Zaïrese regering niet alleen huurlingen aangeworven, maar worden vrouwen en meisjes ook massaal verkracht.
Wij zouden ertoe moeten bijdragen dat een politieke oplossing wordt gevonden. Hoe kan die oplossing eruit zien? We moeten de initiatieven van de VN steunen. Het recentste initiatief van Nelson Mandela is zinvol. Hij zegt dat er in Afrika zelf een oplossing is, die wij technisch en financieel moeten steunen. Er is een actieplan voor de humanitaire hulp voor zuidelijk Afrika nodig. De huurlingentroepen moeten worden teruggetrokken. De eerste bijdrage die wij kunnen leveren, is onze ogen open te doen voor de situatie in onze landen. Hier in de buurt ligt het vreemdelingenlegioen. Het is toch zo'n huurlingenleger dat naar ginder wordt gestuurd. Wij moeten bereiken dat dit niet meer gebeurt, dat wij het Tribunaal voor oorlogsmisdaden in Ruanda, dat een afschrikkend effect heeft, steunen.
Wij mogen ons ontwikkelingsbeleid ook niet opgeven. Als er in deze begrotingslijnen wordt gesnoeid, ontbreekt het geld voor een civiele ontwikkeling. Ten slotte moet er onmiddellijk een eind komen aan de situatie dat wapens, bijvoorbeeld, uit Duitsland komen en dat, volgens de geruchten, Duitse stichtingen zorgen voor de uitrusting van de politie van een dictator als Mobutu. Dat is een belangrijke bijdrage tot de vrede.

Günther
Mevrouw de Voorzitter, sta mij toe dat ik die laatste opmerking meteen van de hand wijs. De heer Telkämper heeft gezegd dat het om geruchten gaat. Wij zouden het hier in de plenaire vergadering beneden onze waardigheid moeten achten geruchten te verspreiden. Als in een land waar zich zeer dramatische ontwikkelingen voordoen, wordt geprobeerd een bijdrage te leveren tot de opleiding van veiligheidstroepen, in dier voege dat deze tot een civiele politiemacht worden opgeleid en zonder dat de bewapening in handen van stichtingen is, dan is dat volgens mij ook een bijdrage tot de hier gestelde eisen.
Maar laten wij overgaan tot waar het ons in de resolutie van vandaag om te doen is: de opsomming van catastrofes hoort in dit deel van de plenaire vergaderingsweek al bijna tot de gegevenheden. Wij stellen hier ook telkens weer vast dat de genomen maatregelen geen effect hebben gesorteerd. Daarom vind ik het meer dan nodig dat er nieuwe maatregelen worden genomen. Als het probleem van de grote vluchtelingenkampen niet op te lossen is, als het niet mogelijk is te realiseren wat mevrouw Ogata heeft geëist, namelijk de milities in de kampen ontwapenen, dan rijst toch de vraag of wij onze inspanningen niet op een decentralisatie van deze kampen moeten richten, zodat het onmogelijk wordt dat er zich tussen 200.000 vluchtelingen zo- en zoveel militieleden verstoppen en bandieten er hun levendige wapenhandel drijven.
Wij horen telkens weer - ook in het document van het huidige voorzitterschap - de woorden "bezorgd" , " eist" , " veroordeelt" . Maar daarmee lossen we een probleem nog niet op. Ook Europa moet eindelijk eens de moed opbrengen om de humanitaire rechten met troepen, met andere woorden militair, te verdedigen. En in het verslag van de heer Fassa, waarover wij later op de dag discussiëren, hebben wij precies deze eis, die ook door de Commissie ontwikkelingssamenwerking wordt gesteld, geformuleerd. Ik hoop dat wij op die manier zover zullen komen dat wij niet meer alleen recht eisen, maar het ook kunnen doorzetten.

Carnero González
Mevrouw de Voorzitter, mijns inziens heeft de Europese publieke opinie met verontwaardiging gereageerd op twee rampen: eerst en vooral op de ramp die in het gebied van de Grote Meren heeft plaatsgevonden en ten tweede op een politieke ramp, waarbij de Europese Unie er niet in geslaagd is tussenbeide te komen en een einde te maken aan de slachtpartijen in het gebied van de Grote Meren. Sommige landen zoals Spanje hebben zelfs met het leven van drie coöperanten betaald voor de aanwezigheid van de burgermaatschappij en de politieke afwezigheid van de Europese Unie in dit deel van Afrika. Er heerst niet alleen verontwaardiging over wat gebeurt en over het uitblijven van een tussenkomst maar ook omdat de oorzaken gekend zijn, foute strategieën botsen en de steun aan dictaturen zoals die van Mobutu Sese Seko de facto wordt voortgezet.
Laten wij hopen dat de resolutie die de VN-Veiligheidsraad onlangs heeft aangenomen bijdraagt tot een politieke oplossing van deze situatie en dat de conferentie, die wij in onze resolutie vragen, eindelijk gehouden kan worden. Zoals de tekst zelf vraagt, is hiervoor ook een gemeenschappelijk optreden van de Europese Unie nodig.

de Silguy
Mevrouw de Voorzitter, de Commissie is even ontdaan, of liever ontzet, als het Parlement over de situatie in het gebied van de Grote Meren. Zij begrijpt dat het Europees Parlement deze kwestie onder de aandacht van de internationale gemeenschap wil brengen. Dat is inderdaad nodig. De escalatie van het geweld zou de politieke problemen namelijk nog kunnen vergroten en de omvang van de humanitaire crisis in dit gebied nog kunnen doen toenemen.
Het voorzitterschap van de Raad heeft onlangs, namens de Europese Unie, een verklaring inzake Zaïre afgegeven, waarin de verschillende partijen in het conflict worden aangespoord onmiddellijk onderhandelingen over een staakt-het-vuren te openen en de toegang voor de humanitaire organisaties te vergemakkelijken, opdat deze de noodlijdende bevolking te hulp kunnen komen. Mevrouw Bonino is, wegens de zeer slechte humanitaire situatie in Zaïre, van 30 januari jongstleden tot 2 februari ter plaatse geweest met de bedoeling de toegang voor de humanitaire hulp in het oosten van het land te vergemakkelijken. In uw interventies hebt u zojuist, als ik het goed heb begrepen, aangegeven dat juist dit één van de kwesties is waarover u zich het meest zorgen maakt. Ik wil u er tevens aan herinneren dat de reis van mevrouw Bonino een goede gelegenheid was om een boodschap over te brengen die, mijns inziens, toch iets teweeg heeft gebracht op internationaal niveau.
In verband met het werk van de humanitaire hulporganisaties heeft mevrouw Bonino er duidelijk op gewezen dat het op gang brengen van deze hulp momenteel sterk wordt belemmerd door veiligheidsproblemen en administratieve moeilijkheden. Daarom heeft mevrouw Bonino er bij de regering op aangedrongen dat ze de internationale afspraken op het gebied van mensenrechten na moet leven. De Commissie besteedt zeer veel aandacht aan de bescherming van de humanitaire organisaties ter plaatse. Ik herinner u aan het recente moorden, met name in Ruanda, op een aantal medewerkers van deze organisaties. Deze moorden hebben begrijpelijkerwijs zeer veel indruk gemaakt op de medewerkers van de humanitaire organisaties, waarvan een groot aantal haar programma heeft beperkt of zelfs overweegt zich uit het gebied terug te trekken.
Ook al is het eerste probleem nu dat er een voorlopige oplossing voor de verslechterende situatie in Zaïre en Burundi moet worden gevonden - u heeft in dit verband terecht uiting gegeven aan uw bezorgdheid door te verwijzen naar het probleem van de wapensmokkel en naar de problemen die worden veroorzaakt door het feit dat het vooralsnog onmogelijk is humanitaire corridors te creëren - dat neemt niet weg dat het uiteindelijke doel van de inspanningen van de Europese Unie het vinden van een algemene oplossing, en wel zo snel mogelijk, moet blijven. Het is de taak van de internationale gemeenschap de strijdende partijen rond de onderhandelingstafel te doen plaatsnemen en oplossingen te vinden voor deze crisis.
Het doel van de humanitaire hulp is niet het vinden van een oplossing voor het conflict. Dit soort hulp ontleent zijn bestaansreden helaas aan het feit dat er geen oplossing wordt gevonden voor dergelijke conflicten. Daarom is de Commissie zo ingenomen met de zeer recente resolutie van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties van 18 februari jongstleden, waarin wordt onderstreept dat de vluchtelingen en de ontheemden dringend moeten worden beschermd en dat de toegang van de humanitaire hulp tot de slachtoffers moet worden vergemakkelijkt. Ik kan u ervan verzekeren dat de Commissie alles in het werk zal stellen om ervoor te zorgen dat er gevolg wordt gegeven aan deze resolutie.

Telkämper
Mevrouw de Voorzitter, ik doe een beroep op artikel 108 van het Reglement. Omdat mevrouw Günther op mijn uiteenzetting heeft gereageerd, zou ik nogmaals uitdrukkelijk willen beklemtonen dat ik de opleiding van de politie, respectievelijk de steun voor de bewapening van de politie van dictator Mobutu, niet in verband heb gebracht met de Hans-Seidelstichting.

De Voorzitter
Mijnheer Telkämper, dat was meer een verklaring dan een beroep op het Reglement!
Het debat is gesloten.
De stemming vindt te 17.30 uur plaats.

De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerpresoluties:
B4-0082/97 van de heer Bertens en anderen, namens de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij, over de crisis in Albanië; -B4-0089/97 van de heer Pasty en anderen, namens de Fractie Unie voor Europa, over de situatie in Albanië; -B4-0093/97 van de leden Dupuis en Hory, namens de Fractie Europese Radicale Alliantie, over de situatie in Albanië; -B4-0105/97 van de heer Roubatis en anderen, namens de Fractie van de Partij van de Europese SociaalDemocraten, over de situatie in Albanië; -B4-0113/97 van mevrouw Pack en anderen, namens de Fractie van de Europese Volkspartij, over Albanië; -B4-0126/97 van de heer Alavanos en anderen, namens de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links, over de situatie in Albanië; -B4-0138/97 van mevrouw Aelvoet en anderen, namens de Fractie De Groenen in het Europees Parlement, over de situatie in Albanië.
Bertens
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, de situatie in Albanië is uiterst explosief. De dromen, de winstdromen van een groot deel van de bevolking zijn vernietigd en de harde werkelijkheid in Albanië vandaag de dag maakt de mensen uiterst bitter. Het is natuurlijk niet aan de Unie om de Albanese burgers financieel bij te staan bij een of andere mishap in hun manier van gokken. Wel moeten wij de Albanese regering aanspreken op haar manier van optreden ter zake. Onderdrukking, geweld en arrestatie van de oppositie, het breidelen van de pers zijn niet de manier om een einde te maken aan de onrust. Dat werkt als een rode lap op een stier.
Commissie en Raad zouden er bij de regering van de heer Berisha op moeten aandringen de weg van de repressie te verlaten en een faire, betaalbare en verantwoorde geste richting de gedupeerde bevolking te doen. In een dialoog met de oppositie moet de regering een oplossing zien te vinden voor de huidige economische en politieke crisis.
Verdere democratisering en liberalisering zijn noodzakelijk om Albanië uit het moeras te halen. De Unie moet bereid zijn daarbij hulp te verlenen.

Baldi
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega's, ik ben zeer verontrust over de situatie in Albanië, maar meer nog over de gevolgen die deze situatie kan hebben en over de reactie van de Europese Unie op deze ernstige problemen, die ook een donkere schaduw op de toekomstige economische ontwikkeling van het land kunnen werpen. Ik zou niet graag willen dat een aantal mensen hier misbruik van maakt en de toch al zo penibele situatie in dit land nog eens een graadje erger maakt.
Wij als Europese Unie hebben de morele en burgerlijke plicht Albanië op alle mogelijke manieren te helpen om te voorkomen dat het land en de regio volledig ontwricht raken. We moeten dezelfde aandacht en eerlijkheid opbrengen als die we in het verleden betracht hebben, bijvoorbeeld in 1996, toen we waarnemers naar de verkiezingen zonden, waardoor we het reilen en zeilen bij de verkiezingen hebben kunnen volgen.
In het kader van haar verschillende programma's moet de Commissie technische bijstand leveren aan de hervorming van de financiële en banksector, omdat Albanië als gevolg van de instorting van de piramidefondsen met een zeer ernstige financiële en economische crisis kampt. En het staat als een paal boven water dat dit voor een groot deel van de Albanese bevolking enorme persoonlijke problemen met zich meebrengt.
Voorts moeten we president Berisha steunen in zijn oproep de orde te bewaren en ons ongenoegen en onze afkeuring uitspreken over het gewelddadige neerslaan van de protesten, waarbij vier doden en honderden gewonden zijn gevallen; we moeten de Albanese autoriteiten met klem verzoeken zo snel mogelijk een onderzoek te doen om vast te stellen welke mensen verantwoordelijk zijn voor deze malversaties die duizenden kleine spaarders hebben geruïneerd, en om deze mensen vervolgens te veroordelen. Ook moeten de verantwoordelijke Albanese politici die tot de meerderheid of tot de oppositie behoren, worden gesteund, zodat zij kunnen proberen de bevolking, die echt een vreselijke tijd doormaakt, weer rustig te krijgen.

Dupuis
Mevrouw de Voorzitter, Albanië heeft drie miljoen inwoners, ongeveer evenveel als een kleine regio in de Unie. Wij zien dat niet alleen onze Unie, de Commissie, maar ook een aantal lidstaten - sommige in het bijzonder, bijvoorbeeld Italië - vele projecten hadden opgezet voor dit land, waarvan echter maar weinig terecht is gekomen.
Er werd, zoals gewoonlijk, veel geld gegeven, maar er werd weinig aandacht besteed aan een zeer belangrijk onderdeel van de spelregels, namelijk het vaststellen van bepaalde garanties, van systemen die ervoor zorgen dat de misstanden waarvan wij nu getuige zijn geweest, zich niet kunnen voordoen. We weten wat piramidespelen zijn. We zijn ze reeds tegengekomen in Roemenië.
Commissaris Van den Broek heeft ons meegedeeld dat de Commissie reeds vele maanden op de hoogte was en ondanks het feit dat er vijf, zes jaar lang zeer veel geld is vrijgemaakt voor Albanië, kon men - ongelooflijk, maar waar - toch niet voorkomen dat de bom barstte. Dat is toch volstrekt verbijsterend!
Ik denk dat het echt tijd wordt dat de Europese Unie een buitenlands beleid gaat voeren dat deze naam waardig is, anders zal er geld blijven stromen, wat ons op kosten zal jagen, zonder dat er in deze landen ook maar van enig resultaat, van enige ontwikkeling sprake is.

Titley
Mevrouw de Voorzitter, een paar jaar geleden bracht ik een bezoek aan Albanië, vlak nadat het onafhankelijk was geworden. Het werd de deprimerendste ervaring van mijn leven. Ik voelde mij terneergeslagen, niet door de armoede - ik was toen al in veel armer landen geweest - maar vooral door de geschokte blik en de uitdrukking van hopeloosheid op de gezichten van de plaatselijke bevolking.
In feite ziet men, als men naar arme landen gaat, vaak overal kleinschalige economische activiteit. In Albanië viel daarvan niets te bespeuren. De mensen waren verbijsterd en hadden geen flauw idee hoe zij op de veranderingen moesten reageren. Ik werd mij toen bewust van de enorme kloof tussen onze manier van denken en de hunne.
Wij spreken zeer gemakkelijk over democratie en markteconomie, zonder ons te realiseren dat beide een grote inspanning vergen en in feite een essentieel onderdeel van onze opvoeding vormen. Het is zeer moeilijk om deze begrippen in te voeren in een gebied dat nooit democratie gekend heeft en ook nooit een echte markteconomie gekend heeft.
Het was altijd al een duidelijke zaak dat Albanië met ernstige problemen geconfronteerd zou worden en uiteraard is dat ook gebeurd, precies zoals men verwacht had. Wij moeten niet al te zeer verbaasd zijn over de piramidefondsen, omdat het in de grond frauduleuze regelingen zijn. Een van de ideeën waarvan wij deze landen hebben proberen te overtuigen is dat als men het kapitalisme aanhangt, men zeer snel rijk wordt. De werkelijkheid van het kapitalisme is echter dat heel wat meer mensen zeer snel arm worden en de meesten van ons daar ergens tussenin voortploeteren en zeer hard moeten werken om het hoofd boven water te houden. Dat is een belangrijke les die men moet trekken. Nog een belangrijke les is dat democratie niet slechts een kwestie is van naar de stembus gaan om een regering te kiezen, die zich vervolgens net als alle voorgaande regeringen gedraagt. Democratie is een kwestie van behoorlijke wisselwerking tussen de verschillende krachten in een bepaalde samenleving.
Met deze resolutie over Albanië beogen wij daarom degenen die deze situatie hebben trachten te manipuleren, teneinde er zelf beter van te worden, te veroordelen - wat wij ook moeten doen. Wij zijn verontrust over de berichten dat internationale misdaadsyndicaten betrokken zijn bij deze beleggingsfondsen en wij hebben vanzelfsprekend ook de acties van de regering veroordeeld.
Wat ons na deze veroordeling te doen staat is bekijken hoe wij de situatie kunnen verbeteren. Met deze resolutie hebben wij er de aandacht op willen vestigen dat de EU speciale bijstand moet verlenen, met name aan financiële instellingen en voor de opbouw van de financiële sector. Laten wij niet vergeten dat het pad van het kapitalisme in het Verenigd Koninkrijk in het verleden ook bestrooid was met allerlei systemen om snel rijk te worden die op een compleet fiasco uitliepen en met banken die ten onder zijn gegaan - dat is niets nieuws.
Wij moeten gebruik maken van onze ervaring en nauw samenwerken met de Albaanse bevolking en haar regering en trachten behoorlijke financiële instellingen op te bouwen, die hun economie zullen openstellen en welvaart zullen doen ontstaan. Enerzijds moeten wij onze veroordeling uitspreken, maar laten wij anderzijds bekijken hoe wij hen op effectievere wijze hulp kunnen bieden. Het heet dat Albanië van cruciale betekenis is voor de regio: als wij de controle op Albanië verliezen, verliezen wij de controle op de gehele regio.

Pack
Mevrouw de Voorzitter, beste collega's, ik dank de heer Titley voor zijn zeer wijze bijdrage. Mijnheer Titley, het verheugt mij dat u dat vandaag zo hebt gezegd, want ik zie het net zoals u. Onze resolutie is helaas niet zo goed uitgebalanceerd als wat u hebt gezegd en wat ik ga zeggen, maar dat is nu eenmaal zo bij resoluties.
Een heel groot deel van de Albanese burgers heeft zijn spaargeld aan rattenvangers gegeven, omdat dezen hun ongelofelijke winsten voorspelden. Als aangestoken door goudkoorts, waren de mensen niet meer in staat naar tijdige waarschuwingen te luisteren. Hun verstand was te zeer beneveld door het vermeende vooruitzicht op fabelachtige winsten. Ze vormden een des te gemakkelijker prooi, omdat ze niet de minste ervaring met zulke kwalijke kapitalistische uitwassen hadden. Vandaag, na het verschrikkelijk ontwaken, zoeken ze natuurlijk de schuld niet bij zichzelf, maar bij de regering. Het is mogelijk dat deze niet tijdig heeft gewaarschuwd, maar zonder steekhoudende bewijzen en gezien de euforie van de beleggers was dat misschien ook moeilijk.
Als de regering dan in september 1996 op de televisie toch waarschuwingen liet horen, geloofde men haar niet. Het ongeluk van de mensen en de daaruit voortvloeiende problemen, ook voor de staat Albanië, zijn echter te groot om er op zo'n schandalige manier mee om te springen. De oppositie misbruikt de onrust helaas voor partijpolitieke doeleinden. De herrieschoppers die openbare gebouwen en de politie aanvallen, en zodoende de openbare orde voortdurend verstoren, moet een halt worden toegeroepen. Dat dit niet altijd en overal met het nodige inzicht is gebeurd, is zeer betreurenswaardig. Dat er daarbij doden zijn gevallen, is erg. De schuldigen moeten natuurlijk ter verantwoording worden geroepen.
Wie van onze collega's heeft het debat gevolgd dat in het Albanees parlement, met inzicht en democratische rijpheid, werd gevoerd over het verzoek om de uitzonderingstoestand uit te roepen? Dit verzoek werd uiteindelijk verworpen. Maar het was duidelijk dat iedereen daar min of meer verblind was, de politici van de oppositie niet minder dan sommige regeringsleden. Alleen moeten zij nu allen proberen de scherven zo vlug mogelijk te krammen en ongegronde beschuldigingen of verdachtmakingen achterwege te laten. De regering zal de aangevatte terugbetaling van het weinige geredde geld voortzetten. De onderzoekscommissie moet de achtergronden aan het licht brengen en de Europese Commissie zou de financiële en bankssector moeten helpen hervormen en de regering bij de opbouw van solide en geloofwaardige markteconomische structuren moeten ondersteunen.
Laten wij vandaag alstublieft oorzaken niet met gevolgen verwarren en ons niet voor de kar van de partijpolitiek laten spannen. Onze aandacht moet gaan naar het onheil dat hierdoor bij de burgers is aangericht. Deze zaak moet worden opgehelderd.

Papayannakis
Mevrouw de Voorzitter, in de minuut spreektijd waarover ik beschik, wil ik de Commissie niet vragen wat ze denkt over elementaire dingen zoals de politieke toestand en de situatie van de rechtsstaat en mensenrechten in Albanië. Ik verzoek haar wel te antwoorden op de twee volgende vragen. Ten eerste, hoe groot schat zij de verliezen die voortvloeien uit de instorting van de zogenaamde pyramidefondsen? Ik heb gehoord dat er twee miljard dollar mee gemoeid is - een bedrag dat veel hoger ligt dan het bruto binnenlands product van het land. De omvang van deze ramp bewijst dat het niet gaat om een tijdelijke tegenslag van die fondsen - zoals enkele collega's hier hebben beweerd - maar om de ineenstorting van het hele systeem . Vier van de acht vermeende beleggingsfondsen werden failliet verklaard - wat al geleid heeft tot een nieuwe economische situatie in het land - en men voorspelt dat andere zullen volgen. Ten tweede, wat verwacht de Commissie van de samenwerking tussen de Unie en Albanië en welke adviezen worden aan het land gegeven? Alles wijst erop dat sommigen er kapitalisme verwarren met een spelletje poker, overheidsfraude en andere ongeregeldheden.

Tamino
Mevrouw de Voorzitter, ook ik wil even kort mijn bezorgdheid uitspreken over de verslechtering van de politieke situatie in Albanië als gevolg van de instorting van de piramidefondsen, en tevens over de buitensporige reactie van de Albanese regering en politie. De daarmee gepaard gaande gebeurtenissen hadden op de een of andere manier voorkomen moeten worden, en men had vooral moeten zien te vermijden dat er een situatie ontstond waarin mensen gedood zijn.
De Albanese regering is vooral niet in staat gebleken te reageren op de beschuldiging als zou zij onder één hoedje hebben gespeeld met de bedrijven waarin de beleggingsfondsen zijn ondergebracht. Ik moet zeggen dat het mij onmogelijk lijkt dat Berisha en zijn regering niet wisten wat er speelde, dat dus de Albanese bevolking op grote schaal werd opgelicht.
De aanwezigheid van internationale criminele organisaties vormt zeker een gevaar waarop moet worden gewezen, maar daarnaast moet ook worden gezegd dat de Albanese regering een uitgebreid, doorzichtig onderzoek moet verrichten en tegelijkertijd een dialoog met alle oppositiepartijen op touw moet zetten, want zonder een dialoog zal de op dit moment vereiste politieke stabiliteit nooit bereikt worden.
De Europese Unie moet de Albanese regering de nodige hulp verlenen zodat zij het huidige spaarsysteem kan herstructureren en geschikte wetgevende maatregelen kan nemen om een eind aan de noodsituatie te maken.

Lambrias
Mevrouw de Voorzitter, daar de situatie in Albanië - een klein en gekweld land in een licht ontvlambare regio - dramatisch is en de economische en financiële toestand van talloze kleine beleggers er de jonge democratie dreigt te destabiliseren, moet de Unie een directe en realistische actie ondernemen, temeer omdat er ernstige aanwijzingen zijn dat misdaadsyndicaten bij illegale activiteiten in het land zijn betrokken - waarbij het niet gaat om aanwijzingen, jammerklachten of wensdromen van ideologische tegenstanders van het heersende regime. Hoewel de Unie in de eerste plaats technische bijstand moet verlenen aan de hervorming van de totaal ontredderde financiële en banksector, zullen haar acties alleen succesvol zijn als ze ook omvangrijke economische steun aan het land verstrekt. Nu iedereen de mond vol heeft van de mondialisering van de economie, is het tragisch vast te stellen dat een klein land als Albanië de zwakke plek in Europa blijft en economisch en politiek ten onder dreigt te gaan aan gewetenloze speculaties en het beleid van onbekwame regeringen.

de Silguy
Mevrouw de Voorzitter, de Commissie maakt zich natuurlijk, net als de Vergadering, grote zorgen over de ernstige sociale spanningen in Albanië als gevolg van de instorting van deze piramidespaarfondsen. De heer Papayannakis heeft mij gevraagd hoe groot de omvang van dit schandaal is. Behoorlijk groot, zo blijkt uit het onderzoek van het Internationaal Monetair Fonds. Het gaat hier om 30 % van het BNP, dus om 1 miljard dollar. Er is dus inderdaad sprake van een omvangrijk schandaal en dientengevolge maken wij ons zorgen, maar, mijnheer Tamino, wij zijn tevens verontrust over het gewelddadige karakter van de door het protest op gang gebrachte sociale beweging.
Mevrouw Baldi en de heer Dupuis vroegen wat de Europese Unie eigenlijk doet, waarom zij zich niet met deze kwestie heeft beziggehouden. Het probleem is dat Albanië, als gevolg van zijn geschiedenis, niet over een toereikend of voldoende uitgewerkt wet- en regelgevend kader voor zijn financiële stelsel, zijn bankstelsel beschikt. Daarom wordt er sinds 1992 via het PHARE-programma veel steun verleend aan Albanië, onder meer juist met het oog op de hervorming van het bankstelsel en met name de privatisering van een aantal staatsbanken.
Als gevolg hiervan is de situatie verbeterd en heeft Albanië aanzienlijke successen geboekt op economisch vlak, met name door zich te houden aan de concepten van het Internationaal Monetair Fonds. In 1996 is de situatie er echter sterk en in snel tempo op achteruit gegaan, wat de Commissie er eind oktober van dat jaar toe heeft aangezet Albanië technische bijstand voor te stellen om de juridische problemen op te lossen die het toezicht op deze "piramidale" investeringsfondsen met zich bracht en brengt. De Albanese autoriteiten hebben het aanbod van de Commissie echter afgeslagen.
Mijnheer Titley en mijnheer Lambrias, wij trachten de Albanezen te helpen. Daarom heeft de Commissie op 5 en 6 februari jongstleden - dus onlangs - mensen naar Tirana gestuurd om het operationele PHARE-programma voor 1997 voor te bereiden. Bij deze gelegenheid hebben wij de gevolgen van de crisis kunnen bestuderen en nieuwe voorstellen voor steun kunnen doen. Tot mijn spijt moet ik echter vaststellen dat de Albanese autoriteiten er nog altijd de voorkeur aan geven de door deze spaarfondsen veroorzaakte problemen zelf op te lossen.
De Commissie betreurt dat de Albanese regering haar voorstel van de hand heeft gewezen. Deze weigering is verontrustend - dit moeten we ons goed realiseren - aangezien er nog drie à vier "piramidestelsels" bestaan, die, op zijn zachtst gezegd, een onzekere toekomst tegemoet gaan. Ik moet constateren dat ook het aanbod van bijstand van het Internationaal Monetair Fonds en van de Verenigde Staten door de Albanese regering is afgeslagen.
Om deze redenen en gezien het reële gevaar dat de situatie opnieuw verslechtert, heeft de Commissie het voorzitterschap van de Raad gevraagd deze kwestie tijdens de Raad Algemene Zaken, op maandag 24 februari aanstaande, ter sprake te brengen. De Commissie stelt de Unie voor alle betrokken partijen in de eerste plaats op het hart te drukken zich terughoudend op te stellen en geweld te vermijden. De Commissie is bovendien van mening dat het geen kwaad kan de Albanese autoriteiten erop te wijzen dat het gebruik van niet-democratische middelen om een einde te maken aan de crisis verstrekkende gevolgen kan hebben voor de huidige betrekkingen tussen de Unie en Albanië en met name voor de onderhandelingen over een nieuwe overeenkomst tussen beide partijen. Met andere woorden, als wij deze kwestie tot een goed einde willen brengen, moeten wij zowel blijk geven van menselijkheid als van standvastigheid.

De Voorzitter
Van harte bedankt, mijnheer de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt te 17.30 uur plaats.

De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerpresoluties:
53ste zitting van de VN-Commissie rechten van de mens -B4-0063/97 van de leden Bertens en Larive, namens de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij, over China en de VN-Commissie mensenrechten; -B4-0077/97 van de heer Barros Moura en anderen, namens de Fractie van de Partij van de Europese SociaalDemocraten, over de 53ste zitting van de VN-Commissie voor de rechten van de mens; -B4-0091/97 van de heer Pasty en anderen, namens de Fractie Unie voor Europa, over de 53ste zitting van de VN-Commissie voor de rechten van de mens; -B4-0094/97 van de leden Dupuis en Dell'Alba, namens de Fractie Europese Radicale Alliantie, over de China/Tibet-resolutie in de Commissie mensenrechten van de VN en over het standpunt van de EU-landen; -B4-0111/97 van mevrouw Lenz en anderen, namens de Fractie van de Europese Volkspartij, over de 53ste zitting van de VN-Commissie voor de rechten van de mens; -B4-0123/97 van de heer Carnero González en anderen, namens de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links, over de rechten van de mens - Genève; -B4-0142/97 van de heer Müller en anderen, namens de Fractie De Groenen in het Europees Parlement, over de 53ste zitting van de VN-Commissie voor de rechten van de mens; -B4-0062/97 van de heer Cars en anderen, namens de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij, over de afschaffing van de doodstraf; -B4-0095/97 van de heer Dupuis en anderen, namens de Fractie Europese Radicale Alliantie, over de steeds frequentere toepassing van de doodstraf in veel landen van de wereld; -B4-0124/97 van de heer Carnero González en anderen, namens de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links, over de VN-Commissie voor de mensenrechten en de afschaffing van de doodstraf; -B4-0134/97 van mevrouw Aglietta en anderen, namens de Fractie De Groenen in het Europees Parlement, over de doodstraf; -B4-0098/97 van de leden Dupuis en Dell'Alba, namens de Fractie Europese Radicale Alliantie, over ernstige schendingen van de mensenrechten in Oost-Toerkestan (Xinjiang);
Iran -B4-0059/97 van de heer Cars, namens de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij, over Iran; -B4-0075/97 van de heer García Arias en anderen, namens de Fractie van de Partij van Europese SociaalDemocraten, over Iran; -B4-0108/97 van mevrouw Lenz en anderen, namens de Fractie van de Europese Volkspartij, over de Iraanse schrijver en publicist de heer Sarkouhi; -B4-0119/97 van de leden Vinci en Pettinari, namens de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links, over de mensenrechten in Iran; -B4-0143/97 van mevrouw Roth en anderen, namens de Fractie De Groenen in het Europees Parlement, over de verdwijning van de Iraanse publicist Faraj Sarkouhi, zijn broer, Ismail Sarkouhi, en zijn medewerkster Parvin Ardalan; 
Mordechai Vanunu -B4-0070/97 van de heer Crampton en anderen, namens de Fractie van de Partij van de Europese SociaalDemocraten, over de aanhoudende eenzame opsluiting van Mordechai Vanunu; -B4-0144/97 van de heer Telkämper en anderen, namens de Fractie De Groenen in het Europees Parlement, over de aanhoudende eenzame opsluiting van Mordechai Vanunu; 
Tsjaad -B4-0057/97 van de heer André-Léonard en anderen, namens de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij, over de schendingen van de rechten van de mens in Tsjaad; -B4-0118/97 van de heer Pettinari, namens de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links, over de schendingen van de rechten van de mens in Tsjaad; 
Autochtone bevolking in Indonesië-B4-0065/97 van de heer Pollack, namens de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-Democraten, over de schending van de rechten van de autochtone bevolking en over het kappen van tropische bossen op het eiland Yamdena, Indonesië; -B4-0130/97 van de leden Hautala en McKenna, namens de Fractie De Groenen in het Europees Parlement, over de schending van de rechten van de autochtone bevolking en over het kappen van de tropische bossen op het eiland Yamdena, Indonesië.
Bertens
Voorzitter, over de aanstaande vergadering van de mensenrechtencommissie in Genève. De Unie moet daar met kracht haar stem laten horen. Een goede voorbereiding om een gemeenschappelijke positie te bereiken op de VN-Commissie voor de rechten van de mens is essentieel. De voorbereiding lijkt iets beter dan het vorig jaar, maar is nog steeds voor verbetering vatbaar. Vorig jaar werd er in Genève gecoördineerd en nu drie weken eerder in Brussel. Maar ik vind het toch jammer dat er niet meer tijd voor genomen werd. Dat vergroot de kans op succes om de VN-Commissie te beïnvloeden.
Het Parlement moet vandaag aan de Raad duidelijk maken dat China, Turkije, Birma en Oost-Timor deel uit moeten maken van de prioriteitenlijst. De Raadsvergadering van komende week zal de beslissing nemen. Ik hoop dat de Raadsvoorzitter zich duidelijk zal uitspreken over bijvoorbeeld de universaliteit van de rechten van de mens, die ook op China van toepassing zijn. De nieuwe, maar wellicht ook de oude Chinese leiders moeten als dat moet zonder schroom in VN-verband worden veroordeeld voor de verslechtering van de mensenrechtensituatie in hun land, die alom duidelijk wordt dat dat er niet beter op is geworden. De Raad moet zich in Genève sterk maken voor een internationale coalitie zonder te denken aan mogelijke economische retaliatie van de zijde van China.

Schulz
Mevrouw de Voorzitter, geachte collega's, ik waag de poging in 60 seconden iets zinnigs te zeggen over deze mensenrechtencommissie en haar 53ste zitting. Domme dingen zeggen, mijnheer Ferber, is ook een mensenrecht, vandaar dat wij uw interrupties dulden!
Het is moeilijk in een discussie over deze 53ste zitting een keuze te maken uit de massa daar behandelde onderwerpen. Als rapporteur van dit Parlement over seksueel misbruik en uitbuiting van kinderen zou ik de vertegenwoordigsters en vertegenwoordigers van de Raad en de lidstaten, alsook van ons Parlement die naar deze conferentie in Genève gaan, willen verzoeken naast de politieke, traditionele debatten die daar worden gevoerd, op deze conferentie de vraag centraal te stellen wat er aan de hand is in een maatschappij waar zo'n hoge graad van verruwing bestaat als blijkt uit wat wij over seksueel misbruik en uitbuiting van kinderen weten. Met name de Europese landen verzoek ik erover na te denken dat wij juist dit fenomeen bij ons bijzonder zorgvuldig moeten onderzoeken, de oorzaken en de gevolgen ervan wegwerken, als wij in een dergelijke vergadering als Europeanen op lange termijn schendingen van de mensenrechten buiten Europa geloofwaardig aan de kaak willen blijven stellen! Daarom verzoek ik degenen die naar Genève gaan dit onderwerp eens bijzonder zorgvuldig onder de loep te nemen.

Van Bladel
Voorzitter, de resolutie noemt een tiental landen, maar voor mij is China prioriteit. Grootste land, grootse bevolking, groeiende markt, verleiding voor westerse investeerders, geen aantoonbare beweging in de mensenrechten. Ik noem nu de bezetting van Tibet, de situatie in Turkestan en Binnen-Mongolië, de lange gevangenisstraffen voor dissidenten waaronder Wei Jingsheng. China om de opvolger van de overleden leider Deng Xiaoping ervan te overtuigen dat de Universele Verklaring van de mensenrechten voor deze hele planeet geldt.
China, als prioriteit, omdat Hongkong binnenkort onder het bestuur van Peking valt en de eerste onderdrukkingsmechanismes van daaruit al zichtbaar is. China, omdat de oppositie daar hoopt op een langzaam maar zeker optillen van de tolerantiegraad en de openheid. China, in de mensenrechtenconferentie in Genève. Een unieke gelegenheid om samen met onze collega's uit het Amerikaanse Congres die net nog op de tribune zaten, onze transatlantische relatie in te zetten voor het navolgen van die Universele Verklaring van de Mensenrechten waar iedere dissident op deze planeet een beroep op doet en dat zijn de waarden die wij graag geïmplementeerd willen zien. China mag zich niet verstoppen achter zogenaamde Aziatische waarden, want die zijn niet van toepassing op deze planeet.

Dupuis
Mevrouw de Voorzitter, ik ben het volledig eens met mevrouw Van Bladel. Ik geloof dat er veel redenen zijn om het accent op China te leggen, en niet om de verdwijning van de zogenaamde "grote architect" , die, zoals Wei Jingsheng zei, de vijfde en belangrijkste modernisering, de democratie, heeft vergeten.
China telt 1.200.000.000 inwoners, onder wie met name miljoenen Tibetanen, Mongolen en Oejgoeren in OostToerkestan, aan wie de democratie wordt ontzegd. Ik ben heel blij dat men in ons Parlement voor het eerst over hen begint te spreken. Voor deze van democratie en vrijheid beroofde mensen is het belangrijk en dringend dat de Europese Unie de situatie vastberaden het hoofd biedt en niet doet zoals vorig jaar, toen we er gedurende weken getuige van zijn geweest hoe de Europese Unie vertragende maatregelen nam, die uiteindelijk resulteerden in een standpunt dat niet werd verdedigd en waarover men geen consensus met de andere lidstaten van de Commissie mensenrechten probeerde te bereiken.
Dit jaar moeten we een krachtig standpunt innemen. Ik geloof dat er wel tekenen zijn die in de goede richting wijzen. Mevrouw Allbright heeft tegen ons gezegd dat de Verenigde Staten bereid zijn dezelfde resolutie als de Europese Unie te steunen. We moeten dus vastberaden verder in die richting gaan en de beide regeringen van de Europese Unie die zich nog passief verzetten onder druk zetten. Ik denk dat het goed is ze hier bij name te noemen: het gaat om ons land, Frankrijk, commissaris de Silguy, en om Italië. Er moet een unaniem en krachtig standpunt van de Europese Unie komen. Hierdoor zullen wij eindelijk een einde kunnen maken aan de gelatenheid ten aanzien van het grote model dat de Chinese leiders ons voorhouden, namelijk ontwikkeling zonder democratie. Als Europa zich niet vastberaden begint te verzetten, zal dit model zich meer en meer doen gelden, niet alleen in China, maar ook in talrijke andere landen in de wereld. Ik denk dat het tijd is dat wij dit luid en duidelijk zeggen en dienovereenkomstig handelen.

Lenz
Elk jaar weer zijn er de zittingen van de VN, de Conferentie over de mensenrechten in Genève. Maar ik denk dat juist wij hier ze als een mogelijke maatstaf voor de eerbiediging van de mensenrechten in de wereld zeer ernstig moeten opnemen. Omdat diplomaten daar, volledig rekening houdend met de belangensituatie van hun eigen land, de situatie op het gebied van de mensenrechten in de wereld onder de loep nemen, weegt dit onderzoek in de ogen van de landen namelijk zwaar. Het Europees Parlement is het meer om democratie te doen en daarom zijn er af en toe ook verschillen merkbaar.
Met de hulp van de Europese Commissie - en op dat punt moet ik de heer Dupuis toch wat tegenspreken - treedt de Raad daar als coördinator van de lidstaten op en heeft hij het afgelopen jaar van een voor onze lidstaten verbazende cohesie blijk gegeven. Daarom zouden wij de Commissie en de Raad ook de eisen willen voorleggen waarvan ons, door ons werk van de afgelopen jaren, duidelijk is geworden dat ze noodzakelijk zijn. Onze "zorgenlanden" zijn gebleven. Het is een hele lijst. Enkele ervan worden hier vanmiddag ook behandeld. Het overlijden van de Chinese hervormer Deng mag ons er niet van weerhouden, zoals andere sprekers, op de onafgebroken schendingen van de mensenrechten in dit land te wijzen. Dit punt mag in Genève niet van de agenda worden geschrapt.
De resolutie omvat natuurlijk nog meer eisen en wij zouden de Commissie mensenrechten vooral op het hart willen drukken dat er normen of overeenkomsten inzake straffeloosheid of processen over om politieke redenen begane misdaden moeten worden uitgewerkt. Dat is een probleem dat in alsmaar meer landen van de wereld een belangrijke rol speelt bij de overgang van dictatuur naar democratie.
In verband met de bescherming van kinderen tegen seksueel misbruik en uitbuiting, zou ik tegen de heer Schulz het volgende willen zeggen: als wij in onze landen eens iets goeds hebben gedaan, mogen wij dat ook tegen de rest van de wereld zeggen. Daarom zou ik het een en ander willen omdraaien. Het grootste deel van het Europees Parlement is voor afschaffing van de doodstraf en wij zouden dat altijd duidelijk moeten onderstrepen. Ook de problemen in verband met de autochtone bevolking zijn belangrijk geworden. Daarom doen wij een beroep op de Europese Unie en de lidstaten om deze mensenrechten werkelijk als één grote uitdaging voor de ontwikkeling van het buitenlands beleid en de betrekkingen tussen de volkeren te zien.

Pettinari
Mevrouw de Voorzitter, mag ik de aandacht van de commissaris vragen voor een bepaald onderdeel van de mensenrechten: de doodstraf. Het lijkt vreemd aan de vooravond van de 21ste eeuw in deze Vergadering over de doodstraf te moeten praten, maar feit is dat deze mensenrechtenkwestie in veel van de landen speelt waarmee wij betrekkingen onderhouden.
Zoals de commissaris weet heeft Europa de afgelopen eeuwen een rijke humanistische cultuur opgebouwd, en dan vraag ik me af waarom wij zo weinig ondernemen om onze partners en de derde landen over te halen de doodstraf volledig af te schaffen of op zijn minst een moratorium in te stellen dat dan hopelijk definitief wordt.
De Conferentie van Genève biedt mijns inziens de kans om in ieder geval dit belangrijke doel te bereiken, en het lijkt mij juist en belangrijk dat de Europese Unie de lidstaten op deze lijn brengt en op de genoemde Conferentie druk uitoefent om het gewenste moratorium te bereiken.

Kreissl-Dörfler
Ik zou nogmaals drie gevallen in herinnering willen brengen die de Fractie De Groenen in het Europees Parlement bijzonder nauw aan het hart liggen en waarover er resoluties van het Europees Parlement bestaan. Ik zou de Raad nadrukkelijk willen verzoeken deze resoluties in Genève met klem te verdedigen.
Ten eerste, Colombia. Na de resolutie van het Parlement van oktober 1996, die onder meer tot het aftreden van de Colombiaanse ambassadeur te Brussel, de heer Marulanda, heeft geleid, zijn de moorden op boeren zonder land en de overvallen op de mensenrechtenbeweging veeleer nog toegenomen. Ook de Verenigde Naties moeten daar eindelijk iets aan doen.
Ten tweede, Nigeria. Wole Soyinka, de Nigeriaanse Nobelprijswinnaar, was tot gisteren te gast in het Parlement. Hij heeft de eis tot een economische boycot, en met name een olieboycot, tegen het regime van generaal Abacha, fel verdedigd. De VN-organen moeten daar werk van maken, want alleen zij kunnen zo'n internationale boycot uitvaardigen.
Ten derde, Turkije. De Turkse regering heeft een veroordeling door de VN-organen voor de mensenrechten tot dusver altijd, mede met de steun van de Europeanen, kunnen voorkomen. De mensenrechtensituatie is in Turkije echter geen sikkepit verbeterd. De EU moet eindelijk alle valse diplomatieke consideraties opgeven en van de veroordeling van mensenrechtenschendingen voor haar eigen deur, met name jegens het Koerdische volk, haar allereigenste desideratum maken. Dat vragen wij aan de Raad en wij manen hem daar zelfs met klem toe aan.

Cars
Mevrouw de Voorzitter, wij kunnen helaas niet helemaal voorkomen dat onze medeburgers soms misdaden bedrijven, zelfs zulke ernstige misdaden als moord. Van staten eisen wij echter terecht dat zij zulke misdaden niet legitimeren door zelf te doden, d.w.z. hun burgers terechtstellen. Voor mij is het duidelijkste bewijs dat de Europese Unie gegrondvest is op menselijkheid en eerbied voor het leven, dat alle landen de doodstraf hebben afgeschaft.
Mevrouw de Voorzitter, het Europees Parlement heeft ook goede reden ervan uit te gaan dat alle regeringen van de lidstaten vasthouden aan de in de resolutie geuite wens van het Parlement om bij de vergadering van de VNCommissie voor de rechten van de mens een universeel, alle landen betreffend moratorium op executies te eisen. Het Parlement dient aan de voorzitter van de Raad te verzoeken verslag te doen van de activiteiten van de lidstaten op dit gebied.

Dell'Alba
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega's, sta mij toe dat ik mij - nu u zich eens niet over problemen in verband met de ene munt maar in verband met de mensenrechten moet buigen - mij tot u richt om, net als enkele andere sprekers, heel specifiek de aandacht te vestigen op het vraagstuk van de doodstraf en het moratorium waar wij onze lidstaten om verzoeken en dat wij de Commissie gaarne zouden zien verdedigen op de volgende zitting van de VN-Commissie mensenrechten te Genève.
Dit is een zeer belangrijk onderwerp. Aan de vooravond van het derde millennium is het ontoelaatbaar dat de doodstraf nog in het strafrecht van het merendeel van de landen van de internationale gemeenschap is opgenomen. Laat de Europese Unie in de Algemene Vergadering van de VN een initiatief voor een onmiddellijk moratorium nemen. Dat zou een belangrijke bijdrage tot bevordering van de zaak van de mensenrechten zijn. Dit is een idee waar verschillende lidstaten, waaronder, als ik mij niet vergis, de uwe, mijnheer de commissaris, belangstelling voor hebben. Ik hoop dat ook de Commissie er oren naar zal hebben.

Gahrton
Mevrouw de Voorzitter, ik kan het met veel van wat de leden Van Bladel, de heer/mevrouw Dupuis en Lenz over China gezegd hebben, eens zijn. De gebeurtenis van vannacht in China kan immers in het gunstigste geval een nieuw tijdperk in het land inluiden. De oude generatie uit de tijd van de revolutie die onder zware omstandigheden moest vechten tegen de buitenlandse invloed en vóór het zelfbeschikkingsrecht van China en tegen pogingen om het grootste land van de wereld te isoleren, is verdwenen. In het gunstigste geval - en ik weet dat veel mensen pessimistischer verwachtingen hebben - begrijpt de nieuwe generatie misschien dat geen enkel land een belangrijke rol in de gemondialiseerde wereld van de 21e eeuw kan spelen, als de mensenrechten daar niet volledig worden geëerbiedigd.
Als voorzitter van de China-delegatie heb ik zeer veel contacten gehad met Chinezen, zowel van de kant van de regering, als van de kant van de oppositie. Veel Chinezen denken dat wij hier in het Europees Parlement een speciale campagne tegen China voeren. Ze hebben uitgerekend hoeveel resoluties met kritiek op China wij hebben aangenomen. Ik denk dat het belangrijk is tegenover China te benadrukken dat wij geen campagne tegen China voeren, maar dat wij een campagne voor de mensenrechten voeren. Er zijn niet veel landen op aarde die nooit hebben blootgestaan aan onze kritiek; ook lidstaten van de Europese Unie zijn bekritiseerd. Het gaat derhalve om een campagne vóór de mensenrechten die vanzelfsprekend gericht is tegen iedereen die deze schendt.
Volgens sommige mensen in China begrijpen wij niet dat er andere tradities bestaan accepteren wij deze niet. Zij denken dat wij hun een soort Europese tradities en waarden willen aansmeren. Ik vind dat volstrekt onbegrijpelijk. Mensenrechten zijn geen speciaal Europese uitvinding. De Europeanen hebben in historisch licht bezien niets om over op te scheppen op mensenrechtengebied. Mensenrechten zijn van universeel belang. De vertegenwoordigers van Europa moeten ook benadrukken dat wij niemand Europese mensenrechten proberen aan te smeren, maar dat wij iedereen proberen te doen inzien dat universele mensenrechten een deel van de moderne samenleving vormen.
Ik heb vandaag als voorzitter van de China-delegatie vanzelfsprekend via de diplomatieke weg mijn medeleven betuigd met het overlijden van de heer Deng, aangezien ieders overlijden voor iemand een verlies betekent. Op dezelfde wijze leef ik mee met de voorvechters van de mensenrechten, die nog steeds in Chinese gevangenissen zitten, enkel omdat zij een vijfde modernisering wilde toevoegen aan de vier moderniseringen van de heer Deng. Het spreekt vanzelf dat meningsverschillen net zozeer bij de moderne tijd horen als werkkampen en de doodstraf bij een voorbije tijd.

Macartney
Mevrouw de Voorzitter, ik wil de aandacht van het Parlement in het bijzonder vestigen op paragraaf 8, waarin gepleit wordt voor de aanneming van de VN-verklaring inzake de rechten van inheemse volkeren op het niveau van de VN-Commissie voor de rechten van de mens, zoals overeengekomen is door alle partijen, met inbegrip van de inheemse volkeren.
Ons wordt verzocht deze zeer belangrijke verklaring te steunen. Het Parlement heeft een zeer goede reputatie wat betreft het opkomen voor de rechten van de inheemse volkeren, die men al gauw uit het oog kan verliezen, omdat zij geen eigen staat hebben om hen te beschermen. Vaak wordt hen zelfs het recht op het land waarop zij wonen betwist door de omliggende staten.
In 1994 hebben wij als Parlement een resolutie aangenomen waarin werd verzocht om de oprichting van een delegatie bij de inheemse volkeren. Dat moet dit jaar gerealiseerd worden. Deze delegatie is van zeer groot belang. Zij zal een teken van hoop geven aan de volkeren wier voortbestaan gevaar loopt. Als wij spreken over bedreigde diersoorten, moeten wij die zeker beschermen. Er zijn echter vele volkeren, talen en cultuurgroepen die ook ernstig in hun bestaan bedreigd worden. Daarom verzoek ik u dringend de gehele resolutie te steunen en in het bijzonder paragraaf 8 luid en duidelijk goed te keuren. Ik verzoek de Commissie deze resolutie met onze steun voor te leggen aan de Verenigde Naties.

Cars
Mijnheer de Voorzitter, de Iraanse schrijver Faraj Sarkuhi is blootgesteld aan ernstige gewelddaden van de zijde van de Iraanse autoriteiten. Ook zijn medewerker, Parvin Ardalan, zou getroffen zijn. Het gebeurde is afschuwwekkend en dat willen wij in het Europees Parlement tot uitdrukking brengen.
Wat wij met steeds meer verbazing bekijken, is de zogenaamde kritische dialoog die de regeringen van onze lidstaten volgens eigen zeggen met Iran voeren. Wij, parlementsleden, kunnen helaas niet concluderen dat dit tot enige concrete positieve resultaten heeft geleid. Als Iran niet meer eerbied toont voor de mensenrechten en zich niet bezint op zijn houding tegenover martelingen, executies en geheime acties jegens niet-Iraanse burgers, moet er een herbezinning plaatsvinden met betrekking tot de kritische dialoog en dient dit te leiden tot een ander beleid met andere beleidsmiddelen tegenover Iran.

Newens
Mijnheer de Voorzitter, ondanks het feit dat vele organisaties, alsmede het Europees Parlement, menigmaal de flagrante schendingen van de mensenrechten in Iran hebben veroordeeld en ondanks de pogingen van vertegenwoordigers van de Iraanse regering om ons ervan te overtuigen dat de situatie is verbeterd, is dit helaas niet het geval, zoals tal van gebeurtenissen hebben aangetoond.
Volgens Amnesty International is het aantal terechtstellingen in 1996 op zijn minst verdubbeld, worden allen die niet in het gareel willen lopen, zoals nu de stakende arbeiders in de olie-industrie, nog steeds gearresteerd en duurt de vervolging van religieuze minderheden voort. Bovendien worden, naar verluidt, Islamitische fundamentalistische groeperingen die betrokken zijn bij terroristische acties in andere landen onverminderd gesteund en zijn ongeveer dertig tegenstanders van het regime in het buitenland gedood.
De Duitse autoriteiten blijven Iraanse functionarissen verantwoordelijk stellen voor de in 1992 gepleegde moord op Koerdische leiders in Berlijn en er zijn beschuldigingen geuit dat er zelfs wapens binnengevoerd zijn in België, mogelijk om daar aanslagen te plegen. Wat echter nog het ergste is, een Iraanse stichting heeft de beloning verhoogd die geboden wordt voor de uitvoering van een onwettig doodvonnis tegen Salman Rushdie, die op dit moment geen Iraans staatsburger is en dat ook nooit geweest is. Onder de gegeven omstandigheden moeten wij opnieuw de voortdurende grove schendingen van de mensenrechten in Iran zelf en in het buitenland veroordelen en meer druk uitoefenen op de Iraanse autoriteiten met betrekking tot al deze kwesties.
De discriminatie van vrouwen neemt ook zeer ernstige vormen aan in Iran en wij moeten daarop kritiek blijven leveren en daartegen stelling nemen. Met de politiek van de kritische dialoog zijn wij er niet in geslaagd verandering teweeg te brengen in het beleid van de Iraanse regering, ondanks alle mooie woorden over de gematigdheid van Rafsanjani en het minder strenge optreden van het regime. Wij moeten daarom een harde lijn volgen tegenover Iran. Wij moeten niet alleen deze resolutie aannemen, maar de regering ook op alle mogelijke manieren onder druk blijven zetten om de mensenrechten oprecht te erkennen.

Lenz
Mijnheer de Voorzitter, er gaat geen week voorbij zonder dat er nieuwe schendingen van de mensenrechten uit Iran bekend worden. Twee daarvan hebben recentelijk weer de voorpagina gehaald. Terwijl er in de pers nog werd gesproken over de arrestatie van de schrijver Sarkouhi, de uitgever van een van de weinige kritische tijdschriften die er nog in Iran bestaan, kwam het bericht dat een Iraanse particuliere stichting de beloning op het hoofd van Salman Rushdie heeft verhoogd. De Baha'i, vakbondsleden en vrouwen worden door de fundamentalisten bedreigd. De staat laat arrestaties verrichten.
Waar is hier de scheiding tussen staatsmacht en religieus fanatisme? Hoe denkt de Iraanse regering, die zogezegd naar betere betrekkingen met Europa streeft, eigenlijk zulke betrekkingen aan te knopen? Op welke basis wil zij dat doen? Wij wensen voor het Iraanse volk dat de eerbiediging van de internationale beginselen op het gebied van de mensenrechten onze volkeren eindelijk weer in contact met elkaar zal brengen. Op de Europese Raad zijn naar aanleiding van de verjaardag van de fatwa tegen Salman Rushie duidelijke woorden gesproken. Deze zou bij zijn kritiek op de EU echter moeten weten dat alleen een internationale gemeenschap als de Europese Unie een schuilplaats kan bieden. In Iran lijden ook vele anderen onder de maatregelen van het Iraanse regime. Doodsbedreigingen en aanslagen buiten het land zijn niet uitgesloten. De heer Newens heeft zo-even op het geval in Duitsland gewezen.
Wij zijn in dit Parlement voor de mensenrechten, vrijheid van godsdienst en meningsuiting, de rechtsstaat en democratie en dat zullen wij ook telkens weer tegen Iran zeggen.

Pettinari
Mijnheer de Voorzitter, ook bij dit onderwerp wend ik me tot de commissaris omdat wij vandaag het staatsterrorisme van de Iraanse autoriteiten krachtig veroordelen, maar het is niet de eerste keer dat wij dit doen, en daarom vraag ik me af wat voor zin dit heeft; heeft het werkelijk zin veroordelingen te blijven uitspreken en vervolgens eigenlijk met de handen in schoot te blijven zitten?
De afgelopen jaren zijn er over de hele wereld veel teveel politieke tegenstanders door de speciale eenheden van de Iraanse veiligheidsdiensten vermoord. Ook in mijn land, Italië, is dat gebeurd. De veiligheidsdiensten blijven Iraanse burgers bedreigen die in de lidstaten wonen en wettige politieke activiteiten tegen hun regime uitoefenen.
Europa stelt zich veel te mild op tegenover Iran; wij, en meer bepaald de Europese instellingen, moeten een streng beleid voeren, omdat in Teheran inmiddels een apartheid jegens vrouwen heerst, de democratie dagelijks met voeten wordt getreden en marteling van tegenstanders aan de orde van de dag is. Dit is een dusdanig ernstige situatie dat een buitengewone actie onontkoombaar is, maar daar valt tot op dusver helaas nog geen spoor van te bekennen.

Roth
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, zoals de andere sprekers al hebben gezegd, is de situatie op het gebied van de mensenrechten in Iran werkelijk slechter dan ooit. Vrouwen, religieuze minderheden, intellectuelen die ook maar de allergeringste kritiek op het huidige beleid uiten, zijn het doelwit van openlijke repressie en brute vervolging. Een duidelijk teken van de voortdurende verslechtering van de toestand is de verdubbeling van alleen al het officiële aantal terechtstellingen in 1996 tot 110. Wij weten dat dit slechts het topje van de ijsberg is en dat het onbekend blijvende aantal van degenen die zonder welke vorm van - in rechtsstaten gebruikelijk - proces ook worden gedeporteerd en op de meest gruwelijke wijze gemarteld en gedood, veel hoger ligt. Het recentste voorbeeld van de terreur zijn het opnieuw verdwijnen van de publicist Sarkouhi, die sinds november al 47 dagen door de Iraanse regering werd vastgehouden en mishandeld, en de nieuwe verhoging van de beloning op het hoofd van Salman Rushdie. Met deze beide maatregelen probeert de Iraanse regering trouwens druk uit te oefenen op de afloop van het Mykonos-proces in Berlijn, waar nu duidelijke bewijzen zijn geleverd voor de rechtstreekse betrokkenheid van de mulla's bij de moord op oppositieleden in het buitenland.
Telkens weer zijn de onhoudbare situaties in Iran en de op export van terreur gerichte politiek van het mullaregime en zijn geheime dienst in het Europees Parlement aanleiding geweest tot duidelijke woorden van kritiek. Deze kritiek was echter niet alleen tegen de machthebbers in Iran gericht, maar ook tegen de regeringen in de Europese Unie, overigens in de eerste plaats tegen de Bondsrepubliek Duitsland.
Deze kritiek is tegen de onvoorwaardelijke voortzetting van de politiek van de zogenaamde kritische dialoog gericht. Er moet eindelijk eens worden vastgesteld dat deze zogenaamde kritische dialoog is mislukt. Hij heeft de economische betrekkingen gebruikt en heeft de machthebbers in Teheran telkens weer bevestigd dat hun politiek geen consequenties heeft. Aan de mensenrechten heeft deze zogenaamde kritische dialoog niets veranderd, hoewel het toch vooral om de handhaving en de eerbiediging van de mensenrechten gaat!
Mordechai Vanunu
Crampton
Mijnheer de Voorzitter, de drie eerdere resoluties die dit Parlement sinds 1990 heeft aangenomen zijn door de Israëlische regering genegeerd. Er zijn ook veel vragen gesteld. Ik heb bij de twee vorige premiers van Israël navraag gedaan en kreeg te horen dat deze kwestie alleen de Israëlische justitie aanging. Dat is en was niet het geval. Het is ook onze zaak. Vanunu heeft de Britse pers onthuld dat Israël kernwapens bezat. Hij werd bovendien ontvoerd in Italië, een lidstaat van de EU, en dat was in strijd met het internationaal recht.
Dat is nu echter verleden tijd. Wat niet tot het verleden behoort is het feit dat Vanunu al meer dan tien jaar in eenzame hechtenis opgesloten zit in een zogenaamd beschaafd land, onder omstandigheden die Amnesty International als wreed, onmenselijk en vernederend aanmerkt. Hij wordt zeker veel slechter behandeld dan de Amerikaanse of Britse spionnen die veroordeeld werden wegens het verkopen van staatsgeheimen aan de Sovjetunie.
Deze resolutie is eigenlijk een oproep om clementie te betrachten. Vanunu kan de Israëlische veiligheid niet in gevaar brengen. Ik verzoek de Israëlische regering om hem niet langer eenzaam op te sluiten en de vroegtijdige vrijlating van deze tot een lange gevangenisstraf veroordeelde gevangene te regelen.

Telkämper
Mijnheer de Voorzitter, het verheugt mij dat wij hier in het Parlement na talrijke pogingen en lange tijd weer het geval van Mordechai Vanunu kunnen behandelen. De heer Crampton heeft het zojuist gezegd: drie maal hebben wij een resolutie aangenomen, maar er is niets veranderd. Ik vind dat de Europese Unie en ook de Italiaanse staat de plicht hebben zich voor deze mens in te zetten.
Wij zouden de Israëlische staat moeten verzoeken clementie te tonen door tot zijn vroegtijdige vrijlating te besluiten. Wat heeft Mordechai Vanunu gedaan? Hij heeft tegen de Sunday Times gezegd - wat wij vandaag allemaal weten - hoe het kernwapenpotentieel van de Israëlische staat eruitziet. Als wij naar Israël gaan, kunnen wij daar ook over de kernwapencapaciteit spreken, kunnen wij over zijn gevangenschap spreken - dat staat niet ter discussie. Het feit dat hij werd ontvoerd, dat dit nu een stuk geschiedenis is, dat hij onder voorwaarden die niet die van een rechtsstaat zijn tot 18 jaar gevangenisstraf werd veroordeeld en dat er van die gevangenisstraf nu 10 jaar voorbij zijn, moet ons er echter allen toe brengen alles te doen wat in onze macht ligt om ervoor te zorgen dat deze man uit zijn eenzame opsluiting vrijkomt.
Ik denk dat wij ons daar in de Subcommissie mensenrechten mee bezig moeten houden. Wij zouden onze regeringen met klem moeten verzoeken initiatieven in dezen te nemen, omdat deze eenzame opsluiting een gruwelijke wreedheid is. Deze man heeft geen contact met de buitenwereld, behalve met zijn broer, en dat is iets wat wij in alle landen waar het gebeurt betreuren. Het minste wat de staat Israël zou moeten doen, is menselijke opsluitingsvoorwaarden invoeren, ervoor zorgen dat verwanten hem kunnen bezoeken en dat hij kan bewegen. Maar ik denk dat er na 10 jaar en omdat er geen grond van beschuldiging meer is - geheime diensten werken met middelen die veel wreder, veel verschrikkelijker zijn en wat er aan kennis over de kernwapens is, weten wij toch allen al - eigenlijk geen reden meer is om hem vast te houden. Daarom verzoekt het Parlement Israël clementie te tonen!

Van Bladel
Voorzitter, tien jaar alleen in een cel is een gruwel, maar in alle eerlijkheid moet gezegd worden dat de heer Vanunu de afgelopen tijd met regelmaat aanvullende privileges aangeboden heeft gekregen die hij heeft afgewezen. Ik ben ook van mening dat zijn situatie moet verbeteren maar de resolutie, zoals ze hier nu op tafel ligt, die kan mijn fractie niet steunen. Ik had het dan ook veel beter gevonden dat dit Parlement zijn energie zou inzetten voor een zaak in dezelfde regio die absoluut ook belangrijk is met betrekking tot de mensenrechten.
Voorzitter, reeds lang vragen Duitsland, Frankrijk en Griekenland om de uitlevering van ex-SS-officier en oorlogsmisdadiger, Aloïs Brunner. Deze man is binnenkort overleden, bevindt zich in Syrië. Wanneer kan nog recht gedaan worden aan de slachtoffers in Frankrijk en Griekenland. Als Syrië van goede wil is en graag de associatieakkoorden met de EU wil, laat zij de uitlevering van de heer Brunner laten plaatsvinden.

Bertens
Mijnheer de Voorzitter, in het Midden-Oosten wordt stapsgewijs gewerkt aan de vrede. Het Hebron-akkoord is er uiteindelijk gekomen. Het bezoek van een gemengde Israëlisch-Palestijnse parlementaire delegatie deze week hier in Straatsburg is een teken dat er tegenwoordig zaken te doen valt zowel met de Palestijnen als met de Israëliërs.
De tijd is dan ook rijp voor een andere doorbraak. De heer Vanunu zit reeds meer dan tien jaar eenzaam opgesloten in een kleine cel wegens het vermeende veiligheidsrisico dat hij tien jaar na dato, nog zou zijn. In de geest van de veranderde omstandigheden spreekt mijn fractie zich uit voor de vraag om clementie en voor de aandacht van de mensenrechtenaspecten van dit trieste geval. Maar dit Parlement moet wel reëel zijn. Ik ben eerlijk genoeg om u te zeggen dat het verzoek aan alle betrokkenen om alle bewijzen op tafel te leggen op welke wijze de heer Vanunu destijds in de kraag werd gegrepen belachelijk is. Als paragraaf 4 niet wordt geschrapt - wij zullen daar een amendement voor indienen - dan zal de liberale fractie jammergenoeg toch tegen deze resolutie moeten stemmen.
Tsjaad
André-Léonard
Mijnheer de Voorzitter, van 3 tot 6 januari verbleef ik als Europees waarnemer in Tsjaad om het verloop van de eerste democratische verkiezingen in dat land te volgen.
Al is deze eerste verkiezingsronde correct verlopen, de situatie op het gebied van de mensenrechten kan ik helaas niet verheugend noemen. Ik heb inderdaad kunnen vaststellen hoe de ordestrijdkrachten geweld gebruiken jegens Tsjaadse burgers, of dat nu mannen, vrouwen of kinderen zijn. Onmiddellijke fysieke eliminatie, zonder enig vonnis, is blijkbaar een veel voorkomende praktijk.
Ik kan weliswaar begrijpen dat de politieke verantwoordelijken in Tsjaad met moeilijkheden zijn geconfronteerd, zoals de opeenstapeling van wapens door bepaalde burgers na dertig jaar oorlog, plunderingen, overvallen, maar daarom kan ik natuurlijk nog niet toelaten dat de schuldigen, of vermeende schuldigen, het voorwerp zijn van geweld en schandelijke praktijken van een land waar een democratische ontwikkeling plaatsvindt, waarmee ik dat land trouwens feliciteer.
Ik doe derhalve een beroep op president Déby en de toekomstige regering om een einde te maken aan deze praktijken en een doeltreffend en rechtvaardig gerechtelijk apparaat in het belang van allen en met respect voor iedereen te laten werken.

McGowan
Mijnheer de Voorzitter, de situatie in Tsjaad vervult mij met grote zorg. De beschuldigingen in de resolutie zijn werkelijk zeer ernstig. Ik was ook als waarnemer in Tsjaad tijdens de eerste fase van de parlementsverkiezingen en zal namens u, op uitnodiging van de regering van Tsjaad, dit weekend naar Tsjaad terugkeren voor de tweede fase.
Vandaag, aan de vooravond van de verkiezingen, is de premier van Tsjaad in Straatsburg aangekomen. Ik heb een ontmoeting met hem gehad. De premier heeft mij de gelegenheid geboden om dit weekend niet alleen bepaalde bijeenkomsten in Tsjaad bij te wonen, maar ook een gevangenis te bezoeken, en ik heb zijn aanbod aanvaard. De premier is zich bewust van de ernstige bezorgdheid van dit Europees Parlement.
Ik heet de premier welkom in het Europees Parlement en wil hem zeggen dat wij bekend zijn met de recente geschiedenis van Tsjaad en weten dat er enige vooruitgang geboekt is op het gebied van de mensenrechten, maar wij zijn geenszins tevredengesteld.
De regering van Tsjaad en dit Europees Parlement hebben de plicht om samen te werken, teneinde een radicale en dringend noodzakelijke verbetering van de fundamentele mensenrechten tot stand te brengen, het de leden van het Europees Parlement mogelijk te maken om deze week in Tsjaad verdere informatie uit de eerste hand te vergaren en de stemming van vandaag tot maart uit te stellen, opdat wij aanzienlijke vooruitgang kunnen boeken. Ik doe een beroep op alle partijen om ons toe te staan dit te doen, om een tijdschema vast te stellen en deze kwestie als een ernstiger zaak te beschouwen dan het simpelweg aannemen van een resolutie, zodat wij vooruitgang kunnen boeken in Tsjaad en, indien nodig, deze resolutie in maart in stemming kunnen brengen.
Autochtone bevolking in Indonesië
Hautala
Mijnheer de Voorzitter, Yamdena is een eiland in Oost-Indonesië en de regering heeft aan bepaalde bosbouwondernemingen vergunningen afgegeven voor het kappen van zeer grote arealen bos. Wij vrezen dat deze houtkap zal plaatsvinden zonder de rechten van de inheemse bevolking te eerbiedigen. Het betreft hier bovendien een ecologisch gezien bijzonder veelzijdig en rijk gebied.
Ik zou willen vragen of de Commissie al een verkennende expeditie naar dit gebied heeft gestuurd. Dit is namelijk beloofd tijdens informele besprekingen met enkele parlementsleden die in november plaatsvonden. Ik zou ook willen vragen wat de opvatting van de Commissie over deze kwestie is. De Commissie heeft immers vele projecten voor de bescherming van bossen in Indonesië gesteund en nu wordt de grondslag van deze bescherming in zekere zin bedreigd. Is de Commissie bereid om de maatregelen ter bescherming van de bossen in Indonesië, ook op Yamdena, te intensiveren?

de Silguy
Ik ga op alle vragen antwoorden in de volgorde waarin ze zijn gesteld.
Met betrekking tot de 53ste zitting van de Commissie mensenrechten, kan ik de heer Dell'Alba antwoorden dat ik inderdaad niet speciaal de gewoonte heb het in euro-aangelegenheden over de mensenrechtenclausule te hebben, maar ik zal vandaag mijn best doen om op de gestelde vragen te antwoorden. Zoals u weet, volgt de Commissie heel aandachtig de voorbereiding van de aanstaande zitting van de VN-Commissie voor de mensenrechten. Zoals de heer Schulz vind ook ik het inderdaad heel moeilijk een keuze uit al die onderwerpen te maken. Schendingen van de mensenrechten komen helaas heel veel voor in de wereld, mijnheer KreisslDörfler, maar worden door de Europese Unie in elk geval altijd vastberaden en overigens ook doeltreffend - getuige het feit dat het merendeel van onze overeenkomsten een mensenrechtenclausule omvat - veroordeeld. De Europese Unie is bijzonder actief binnen de Verenigde Naties en maakt van elke gelegenheid gebruik om uiting te geven aan haar bezorgdheid ter zake.
Wat betreft China kan ik u zeggen dat de Unie voornemens is een beroep te doen op de het meest geschikt geachte middelen. Daarbij zal zij er echter voor waken dat de kansen op een hervatting van de bilaterale dialoog niet in gevaar worden gebracht. We moeten in dezen doeltreffend zijn, maar mogen ons niet belachelijk maken noch onze geloofwaardigheid verliezen. Wat volgens mij telt, is het resultaat. De kwestie van een resolutie over de situatie van de mensenrechten zal worden besproken op de Raad van ministers van Buitenlandse Zaken, maandag aanstaande te Brussel, mijnheer Dupuis, en ik kan u zeggen dat de mogelijkheid bestaat dat een gezamenlijke aanpak met de Verenigde Staten wordt overwogen. Er vinden ter zake ook bilaterale contacten met de Chinese autoriteiten plaats.
In verband met de andere onderwerpen die u bezighouden, kan ik u zeggen dat de Europese Unie bij voorrang stappen doet op het gebied van de rechten van het kind en de vrouwenrechten. De heren Dell'Alba, Cars en Pettinari hebben het probleem van de doodstraf aangeroerd. Ik geloof niet dat de Commissie ter zake bevoegd is. Ik zal uw wens bijgevolg aan het Nederlandse voorzitterschap voorleggen. Ik kan u, althans wat mij persoonlijk betreft, verzekeren dat ik het volledig eens ben met uw analyse en uw bezorgdheid deel. Ik geloof niet dat er één Europees land is dat deze straf nog toepast. Ik denk dat wij inderdaad moeten opkomen voor de afschaffing van de doodstraf op internationaal niveau. Maar ik kan mij daar helaas alleen maar persoonlijk toe verbinden!
De Europese Unie heeft ook een ontwerpresolutie over de rechten van het kind voorgelegd, waarin de problemen dwangarbeid, seksuele uitbuiting, kinderen die het slachtoffer zijn van conflicten en straatkinderen worden aangesneden. Ik geloof dat deze ontwerpresolutie door de meerderheid van de lidstaten van de Europese Unie wordt gesteund.
Tweede onderwerp: de mensenrechten in Iran, met inbegrip van het geval van de heer Sarkouhi. De Commissie is zich, zoals uw Vergadering, bewust van de ernst van de situatie op het gebied van de mensenrechten in Iran, waar de repressie de afgelopen twee jaar nog lijkt te zijn verergerd. Ik moet u er niettemin op wijzen dat de Iraanse autoriteiten tot de speciale gezant van de Verenigde Naties in Iran een verzoek om technische bijstand van de VN hebben gericht op gebieden zoals hervorming van het strafrecht, opleiding van magistraten en steun voor vrouwen-NGO's.
Ja, mijnheer Pettinari, de schendingen moeten worden veroordeeld. Stilzwijgen over dergelijke kwalijke praktijken kan, naar mijn mening, alleen maar een aanmoediging tot de voortzetting ervan zijn. Dat zou ontoelaatbaar zijn. De Europese Unie veroordeelt dus vastberaden deze manifeste schendingen van de grondrechten door Iran. Ik breng in herinnering dat Iran de Universele Verklaring van de rechten van de mens heeft ondertekend en, al is het alleen maar daarom, zijn verbintenissen moet nakomen.
Zoals de heer Newens betreurt de Commissie dus zeer dat een particuliere organisatie de beloning op het hoofd van de heer Salman Rushdie heeft verhoogd. In het kader van de kritische dialoog - neen, mevrouw Roth, deze dialoog is niet mislukt - probeert de Europese Unie van de Iraanse regering meer garanties inzake de veiligheid van de heer Rushdie te verkrijgen. Daarom verzoekt de Commissie de Iraanse regering deze maatregel ondubbelzinnig te veroordelen en de betrokken organisatie aan te moedigen haar premie in te trekken.
Ten slotte is de Commissie, net als mevrouw Lenz, zeer bezorgd over het lot van de Iraanse auteur en uitgever, de heer Sarkouhi. Volgens sommige van onze inlichtingen - beter gezegd, van inlichtingen die in ons bezit zijn - zou de heer Sarkouhi in de afgelopen twee maanden herhaaldelijk zijn aangehouden en gefolterd. De Commissie verzoekt de Iraanse regering alle inlichtingen over de situatie van de heer Sarkouhi te verschaffen waarover zij beschikt, en de Commissie is bovendien voornemens met de hulp van de lidstaten druk uit te oefenen op Iran om de heer Sarkouhi onmiddellijk vrij te laten.
Derde geval: de heer Mordechai Vanunu. De Commissie blijft zeer waakzaam inzake de opsluiting en het stelsel van de celstraf van de heer Vanunu. Tegen de heren Telkämper en Crampton kan ik zeggen dat wij bezorgd zijn over de voorwaarden waaronder de heer Vanunu gevangen wordt gehouden. De Commissie is tevens bezorgd over de eerbiediging van de mensenrechten in Israël, Cisjordanië en Gaza en deze vraagstukken staan regelmatig op de agenda van de bilaterale besprekingen met de Israëlische autoriteiten. De euromediterrane associatieovereenkomst die onlangs tussen de Europese Unie en Israël werd gesloten, moet binnenkort worden geratificeerd. In het kader van de door deze overeenkomst ingevoerde politieke dialoog met Israël zal de Europese Unie beter in staat zijn positieve invloed uit te oefenen op de kwestie van de mensenrechten en, met name, het probleem van de opsluiting van de heer Vanunu. Ik breng u inderdaad in herinnering dat de Unie, en met name de Commissie, een beroep zal kunnen doen op de bepaling volgens welke de eerbiediging van de mensenrechten een wezenlijk onderdeel van de overeenkomst is. Als deze bepaling niet in acht wordt genomen, komt de overeenkomst te vervallen.
Inzake Tsjaad is de Commissie van oordeel dat de overgang naar een pluralistisch regime in dit land gepaard is gegaan met een duidelijke verbetering van de eerbiediging van de mensenrechten. De toestand blijft niettemin zorgwekkend. Het machtsmisbruik door de ordestrijdkrachten waarnaar u hebt verwezen, brengt de democratische verworvenheden in gevaar. Met name het schieten op misdadigers is een ernstige schending van de mensenrechten, die een wezenlijk onderdeel zijn van de Vierde Overeenkomst van Lomé, die Tsjaad met de Europese Unie verbindt.
Mevrouw André-Léonard en mijnheer McGowan, ik kan u verzekeren dat de Commissie al bij de Tsjaadse autoriteiten is geïntervenieerd om erop aan te dringen dat de aan de ordestrijdkrachten gegeven instructies in overeenstemming moeten zijn met de eerbiediging van de mensenrechten. De Commissie verzoekt de Tsjaadse regering bovendien al de maatregelen te nemen die nodig zijn om op het gebied van de eerbiediging van de mensenrechten en de invoering van de rechtsstaat duidelijk vooruitgang te boeken.
Laatste punt: de tropische bossen op het Indonesische eiland Yamdena. De Commissie volgt, zoals u weet, met bezorgdheid dit probleem en het vraagstuk van het kappen van bossen en de gevolgen daarvan voor de bevolking en het milieu. De Commissie heeft geen missie ter plaatse gezonden, mevrouw Hautala, maar draagt bij in de financiering van de studies die momenteel worden verricht, want het duurzaam bosbeheer is de hoeksteen van het Indonesische ontwikkelingssamenwerkingsprogramma dat door de Commissie wordt beheerd. Momenteel wordt ruim 71 miljoen ecu aan desbetreffende projecten besteed. De Commissie neemt ook de prioriteiten van het ontwikkelingsprogramma met Indonesië opnieuw onder de loep. In dit kader wordt momenteel de mogelijkheid bestudeerd om microprojecten, met name op het gebied van water, gezondheidsinfrastructuur en onderwijs, te verwezenlijken. Ik ben echter zo vrij er de aandacht op te vestigen dat de manoeuvreerruimte waarover de Commissie beschikt om aan de situatie op dit eiland snel een andere wending te geven, al bij al echter beperkt is. De evaluatie- en goedkeuringsprocedures voor de ontwikkelingsprojecten duren normalerwijze tussen 20 en 30 maanden. Door die lange termijnen kan er helaas niet altijd rekening worden gehouden met de schade de mogelijk aan het milieu werd toegebracht. Ik denk dus dat de toekenning van steun aan plaatselijke NGO's die zich bezighouden met de verdediging van de rechten van de bevolking dient te worden overwogen.

De Voorzitter
Hartelijk bedankt, mijnheer de commissaris.
Het gecombineerd debat is gesloten.
De stemming vindt vandaag te 17.30 uur plaats.

De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerp-resoluties:
B4-0087/97 van de heer Cars en anderen, namens de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij, over de situatie in het voormalige Joegoslavië; -B4-0090/97 van de heren Pasty en Azzolini, namens de Fractie Unie voor Europa, over de situatie in het voormalige Joegoslavië; -B4-0099/97 van de heer Vandemeulebroucke en anderen, namens de Fractie Europese Radicale Alliantie, over de politieke situatie in Servië; -B4-0104/97 van de heer Wiersma en anderen, namens de Fractie van de Partij van de Europese Sociaaldemocraten, over de situatie in Mostar en Oost-Slavonië; -B4-0127/97 van de heer Carnero González, namens de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links, over de situatie in het voormalige Joegoslavië; -B4-0139/97 van mevrouw Aelvoet en anderen, namens de Fractie De Groenen in het Europees Parlement, over de situatie in Bosnië-Herzegovina en in Oost-Slavonië; -B4-0156/97 van de heer Pack en anderen, namens de Fractie van de Europese Volkspartij, over de situatie in het voormalige Joegoslavië.
Cars
Mijnheer de Voorzitter, Carl Bildt, de Hoge Vertegenwoordiger van de EU in het voormalig Joegoslavië heeft het er vaak over dat dit een zaak van lange adem is en dat men de moed niet moet verliezen. Op dezelfde wijze heeft de VN-vertegenwoordiger voor de mensenrechten het er vaak over dat er tijd nodig is om de problemen in voormalig Joegoslavië op te lossen. Ik wil net als zij benadrukken dat dat vanzelfsprekend zo is. Tegelijkertijd is het echter belangrijk dat wij op verschillende manieren aangeven, dat het verstrijken van de tijd en het feit dat dit niet leidt tot de door ons gewenste snelle vooruitgang niet maakt dat wij onze belangstelling en inzet voor voormalig Joegoslavië verliezen, en wel om een definitief oplossing te bereiken, waarbij de mensenrechten geëerbiedigd worden en die ook inhoudt dat de mensen zich kunnen vestigen waar zij dat zelf willen.
Ik denk dat de nu door ons behandelde resolutie en de door ons gevoerde discussie, vóór alles een uiting is van het standpunt van het Parlement door te willen gaan met acties en activiteiten rond voormalig Joegoslavië. Daarom wil ik uit naam van de liberale fractie onze ongerustheid kenbaar maken over de gebeurtenissen in Mostar; en over het feit dat de gewelddadigheden het bereiken van een definitieve oplossing nog verder hebben bemoeilijkt en dat de internationale politiemacht zeer duidelijk niet voldoende uitgerust was om de situatie het hoofd te kunnen bieden.
Wij betreuren het ook dat er geen definitieve oplossing is gevonden voor de kwestie Brcko, en we hopen dat men ook daar in de toekomst betere resultaten boekt. Over dit laatste punt willen wij echter graag ter afsluiting naar voren brengen dat het belangrijk is acht te slaan op de in Brcko getoonde wil om met de VN en Europa samen te werken en tot overeenstemming te komen, en dat daarmee rekening moet worden gehouden bij de definitieve beslissing over de toekomst van Brcko.

Macartney
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de opmerkingen van de vorige spreker onderschrijven. Wij staan voor de moeilijkheid dat wij de rechten van de verschillende gemeenschappen die deel uitmaakten van het voormalig Joegoslavië met elkaar in evenwicht moeten zien te brengen.
Mostar heeft een Kroatisch deel en een moslim-deel en mijns inziens is de enige manier om tot een oplossing te komen de oprichting van een soort de facto federatie van Mostar aan weerszijden van de rivier de Neretva. Evenzo zou naar mijn mening de netelige situatie in Brcko door een soortgelijk compromis opgelost kunnen worden. In dit geval biedt het Dayton-akkoord althans nog de mogelijkheid om de status quo minstens één jaar onder Servische controle te handhaven. Op dit moment moeten wij in beide gevallen geduld oefenen en de mensen ter plaatse verzoeken geduld te hebben en de situatie wat stabieler te laten worden, en na een jaar zullen wij de zaak opnieuw bekijken.
Evenzo kan de toestand in Kosovo op het moment gevaarlijk worden. Wij moeten oproepen tot volledige eerbiediging van de rechten van de Albaans sprekende bevolking in dat gebied, teneinde geen nieuwe brandhaard te laten ontstaan, terwijl het elders net iets rustiger begint te worden.

Titley
Mijnheer de Voorzitter, de heer Macartney heeft er zojuist reeds op gewezen dat zich in het voormalig Joegoslavië enkele problemen voordoen die ons op het moment verontrusten, maar het meest symbolische is misschien wel de situatie in Mostar.
Mostar was per slot van rekening de stad die onder EU-bestuur stond, en Mostar laat zien wat de sterke en de zwakke punten zijn van de EU-initiatieven in het voormalig Joegoslavië: sterke punten, want het lijdt geen twijfel dat er in Mostar enorm veel technische steun geboden is, die heeft bijgedragen tot de wederopbouw van de stad; zwakke punten, omdat Mostar natuurlijk ook heeft laten zien dat bij de Raad de politieke wil ontbreekt om zijn mooie woorden metterdaad te steunen.
Wij herinneren ons natuurlijk allen nog de vreselijke dag dat de heer Koschnick bijna om het leven kwam. Hij kreeg zeer weinig steun van de Raad. Wat wij in Joegoslavië zien is dat er geen vrede heerst, maar ook geen oorlog gevoerd wordt en wij koesteren thans de hoop dat de gemeenschappen, nu er geen oorlog meer is, weer normaal met elkaar zullen gaan samenleven. Het is echter veel meer hoop dan iets anders.
Uit de recente gebeurtenissen, vooral die in Mostar, blijkt duidelijk dat de zaken nog niet zo goed lopen als wij wel zouden wensen. Wij hebben de zwakke punten gezien die inherent waren aan het Dayton-akkoord: het onvermogen om behoorlijk op te treden tegen de feitelijke etnische zuiveringen, de indruk die Dayton had gewekt dat het mogelijk zou zijn om een soort Kroatische federatie op te richten binnen de Bosnische federatie, en dat is de werkelijke achtergrond van wat zich op dit moment afspeelt. Het onvermogen om op te treden tegen de grote staten, met name Kroatië, en tegen de activiteiten van president Tudjman, in het bijzonder met betrekking tot de Kroatische gemeenschap in Mostar, alsmede het onvermogen om degenen aan te pakken die naar ik vermoed de echte boosdoeners zijn en de situatie in Mostar veroorzaakt hebben, namelijk de gangsters op de westelijke oever, die de stad beslist voor zichzelf willen houden en niet willen dat de normale vrede weerkeert. Wij moeten duidelijk maken dat het voor de internationale gemeenschap van vitaal belang is om Mostar, gezien de symboliek van de stad, niet onbestuurbaar te laten worden. De internationale politiemacht en trouwens ook de stabilisatietroepen moeten krachtiger kunnen optreden om de gemeenschappen gescheiden te houden; om de laffe aanvallen die de laatste tijd in Mostar hebben plaatsgevonden een halt toe te roepen; om daarnaar een onderzoek in te stellen en actie tegen de schuldigen te ondernemen.
Eerlijk gezegd, als wij van mening zijn dat de internationale politiemacht niet voldoende bevoegdheid heeft, dan moeten wij bekijken hoe wij die bevoegdheden kunnen uitbreiden, zodat zij niet machteloos hoeven toezien hoe mensen aangevallen worden, gewond raken en zelfs gedood worden. Wij moeten ook zeer duidelijk kenbaar maken dat er veel gedaan is in Mostar. De internationale gemeenschap heeft enorm veel geld uitgegeven; als dat werk teniet wordt gedaan, als die projecten weer worden verwoest, moeten de mensen ter plaatse heel goed begrijpen dat de internationale gemeenschap niet bereid zal zijn om dat geld voor de tweede keer bij elkaar te brengen. Dit is de laatste kans voor Mostar. Wij mogen niet toestaan dat de stad verwoest wordt en wij mogen het westelijk deel eigenlijk geen steun meer geven, zolang men niet bereid is samen te werken met de rest van Mostar aan de opbouw van een vreedzaam bestaan.

Pettinari
Mijnheer de Voorzitter, het conflict in het voormalige Joegoslavië dreigt opnieuw tot een uitbarsting te komen. Uit de spanningen in Mostar blijkt dat de koude vrede in deze republieken aan een zijden draadje hangt, en het feit dat de internationale arbitragecommissie niet in staat is een definitieve beslissing over de status van belangrijke steden in de zone te nemen, bewijst wel dat de autoriteiten van het voormalige Joegoslavië niet in staat zijn de interetnische samenleving en de verzoening als fundament voor de toekomst van hun landen te nemen.
Veel delen van het voormalige Joegoslavië hebben duidelijk niet de politieke wil om de spanningshaarden door middel van de dialoog en de politiek weg te nemen. Daarom moeten de Commissie en de Raad mijns inziens nadrukkelijk stellen dat Europa hulp aan de wederopbouw verstrekt op voorwaarde dat er een beleid gericht op het samenleven wordt gevoerd, dat alle vluchtelingen - onafhankelijk van hun etnische oorsprong - een vrije terugkeer wordt gegarandeerd naar hun plaatsen van herkomst, en dat de nieuwe, in Dayton opgerichte, instellingen in acht worden genomen.
Ik verzoek de Commissie daarom niet werkeloos toe te zien hoe de politieke spanningen steeds hoger oplopen, maar de Raad aan te sporen zijn verantwoordelijkheden op zich te nemen en bij alle ondertekenaars van de akkoorden van Dayton aan te dringen op volledige naleving van die akkoorden.

Tamino
Mijnheer de Voorzitter, zoals de voorgaande sprekers reeds hebben uiteengezet, brengt de huidige situatie in het voormalige Joegoslavië de beperkingen van de akkoorden van Dayton aan het licht, waar wij al vaker op hebben gewezen. Vanwege deze beperkingen kun je nu eigenlijk alleen zeggen dat er geen oorlog meer woedt, maar van vrede is geen sprake. Het punt is echter dat we niet alleen verder dan Dayton moeten gaan, maar dat Dayton ook ten uitvoer moet worden gebracht. Op dit moment is de situatie evenwel zo, dat de akkoorden nog niet volledig ten uitvoer zijn gelegd, en dat daar ook niets voor ondernomen wordt, dat er niets gedaan wordt om de noodsituatie te boven te komen en de situatie van geen oorlog te verruilen voor een situatie van vrede.
Daarom zijn wij zeer bezorgd over wat er in de verschillende delen van het voormalige Joegoslavië is gebeurd, in het bijzonder in Mostar en Brcko, omdat die symbool staan. Mijns inziens moet het mandaat worden uitgebreid en moet de capaciteit van de internationale politiemacht worden vergroot, want die is van cruciaal belang voor een vreedzame ontwikkeling in Bosnië-Herzegovina. Wat Brcko betreft moeten we daarom inzien dat de vluchtelingen veilig moeten kunnen terugkeren en dat de plaatsvervanger van de Hoge Vertegenwoordiger de beschikking moet krijgen over de noodzakelijke middelen om zijn mandaat te kunnen uitvoeren.
Benadrukt moet worden dat een echte vrede onmogelijk is als de vluchtelingen niet kunnen terugkeren en als niet de garantie wordt gegeven dat de door Dayton beoogde commissie voor de teruggave van onroerende goederen in staat wordt gesteld haar werk te doen. Naast deze voorwaarden moet er natuurlijk een dialoog op touw worden gezet, waar wij als Groenen al geruime tijd op aandringen.

Pack
Mijnheer de Voorzitter, ten eerste zou ik de gewelddadigheden van de Bosnische Kroaten ten scherpste willen veroordelen. Ten tweede zou ik de verwachting willen uitspreken dat allen die invloed op de daar handelende, respectievelijk mishandelende personen kunnen uitoefenen dat onverwijld ook doen. Ten derde verwacht ik ook dat de daders gestraft en uit hun ambt worden ontzet.
Ik vestig er echter tevens uw aandacht op dat wat momenteel in Mostar gebeurt zijn oorzaak vindt in fouten die in Dayton zijn gemaakt, namelijk de erkenning van de zogenaamde Republiek Sprska, waaruit de Serven vandaag afleiden dat ze niets te maken hebben met Bosnië-Herzegowina. En dat heeft het de Bosnische Kroaten zeer moeilijk gemaakt van "Herceg-Bosna" af te zien.
Ten tweede wijs ik op het feit dat Sarajevo meer en meer een moslimstad wordt die de anderen een gelijkgerechtigde participatie moeilijker maakt. Dat zijn twee dingen die wij niet uit het oog mogen verliezen en wij moeten ervoor zorgen dat dit niet voortdurend tot nieuwe protestacties in Mostar leidt.
Ten derde zou ik willen zeggen dat de lakse houding van de contactgroep van de Europese Unie ten aanzien van het behoud van het in Dayton vastgelegde Bosnië-Herzegowina als een multi-etnisch geheel te veroordelen is. Ze leidt ertoe dat andere ondertekenaars van het akkoord, namelijk Kroatië en Servië, ook niet noodzakelijk alles in het werk stellen om dit Verdrag van Dayton zo spoedig mogelijk ten uitvoer te leggen.
Ten vierde zou ik erop willen wijzen dat degenen die zich ter plaatse aan Dayton houden, dat wil zeggen degenen die vluchtelingen willen laten terugkeren en dat ook doen, zo snel mogelijk en duidelijk zichtbaar steun moeten krijgen. Ze moeten erop kunnen rekenen dat hun goede daden à la Dayton ook echt succes hebben, dat ze er zichtbaar voor worden beloond. Alleen op die manier kunnen wij anderen ertoe brengen eindelijk te doen wat zij met hun handtekening hebben beloofd, namelijk de bepalingen van Dayton nakomen.
Dames en heren, zolang het in Brcko, in Mostar, in de Republiek Srpska, alsook in de moslim-Kroatische federatie op vele plaatsen niet mogelijk is vluchtelingen echt terug te laten keren, zolang wij geen uiterste datum voor de terugkeer van de vluchtelingen vaststellen, zolang zullen wij moeilijkheden hebben. Wij hebben in de Europese Unie goede ervaringen met uiterste data, met deadlines. Wij werken nu toch ook met een deadline voor de euro.
Ik denk dat wij ook in het geval van Dayton moeten proberen een uiterste datum vast te stellen tegen welke de vluchtelingen teruggekeerd moeten zijn, want alleen met de terugkeer van de vluchtelingen kan ook de steun voor de wederopbouw succes hebben en kunnen wij ginds vrede brengen.

Habsburg-Lothringen
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen zou ik mij volledig willen aansluiten bij wat mevrouw Pack zo-even heeft gezegd over de mate waarin het Dayton-Akkoord de oorzaak is van veel van de problemen die wij in het voormalige Joegoslavië meemaken en die de laatste tijd vooral in Mostar en Brcko zeer ernstige vormen aannemen. Ik ben echter verbaasd hoe in enkele punten van de onderhavige ontwerpresolutie telkens weer met twee maten wordt gemeten. In de officiële berichten die op 14 februari over de stad Brcko werden verspreid, werd ons toch eerst meegedeeld dat deze stad aan de Serven werd toegewezen. Pas toen er hiertegen, terecht, massaal protest van de zijde van moslims en Kroaten rees, werd bekendgemaakt dat de beslissing met een jaar werd uitgesteld. Hoe die beslissing er over een jaar uit zal zien, kunnen wij ons echter nu al voorstellen. Men zal wijken voor de luidruchtigste - en vermoedelijk ook sterkste - pretendent, met andere woorden de Serven, hoewel de moslims tot hun verdrijving verreweg de grootste bevolkingsgroep in Brcko waren, de Kroaten de tweede grootste en de Serven slechts de derde grootste.
Alle groeperingen in de wereld die etnische zuiveringen uitvoeren, kijken momenteel gefascineerd naar Brcko, omdat ze verwachten dat ze zich daar in hun gevaarlijke en mensonwaardige praktijken door een internationale scheidsrechterlijke uitspraak gestaafd zullen zien. Daar ligt volgens mij een van de grootste gevaren.
Na de ervaringen die wij de afgelopen maanden met het Servische deel van Bosnië en de ernstige veronachtzaming van vele bepalingen van het Dayton-Akkoord hebben opgedaan, hoeven wij evenmin de illusie te koesteren dat Brcko, als het onder Servische controle is, in de toekomst als kruispunt zal fungeren waardoor de historische en voor moslims en Kroaten levensbelangrijke ader naar het noorden kan stromen. Op het moment dat de internationale controle wegvalt, zal deze deur ook gesloten zijn.
Wij zouden uit de geschiedenis toch iets moeten leren: overal waar er illegitieme corridors werden gecreëerd, heeft dit onveranderlijk tot de volgende oorlog geleid. Herinner u maar welk onheil wij ons met de Poolse corridor op de hals hebben gehaald.
Een laatste opmerking nog over de ontwerpresolutie betreffende Mostar. Het zou mooi zijn als wij ons ten minste hier en daar aan de oude rechtsregel audiatur et altera pars zouden houden, in plaats van alle schuld alleen maar, zoals je hier telkens weer hoort, op de Kroaten te schuiven.

de Silguy
Mijnheer de Voorzitter, de Commissie heeft zeer veel aandacht voor de vragen die door uw Vergadering over het voormalige Joegoslavië zijn gesteld.
Om te beginnen zou ik willen zeggen dat wij ons wat de tenuitvoerlegging van de civiele aspecten van de akkoorden van Dayton en Parijs betreft, momenteel in de consolidatieperiode bevinden. De Peace Implementation Conference heeft op de laatste ministeriële bijeenkomst te Londen duidelijk aangegeven welke resultaten tijdens deze periode moeten worden bereikt. Ondanks de al geboekte vooruitgang blijven er nog vele problemen op te lossen.
Sommige geachte afgevaardigden hebben daarstraks terecht onderstreept dat er nog altijd te weinig tegemoet wordt gekomen aan hun wens tot samenwerking met het internationaal straftribunaal. Deze samenwerking is echter een van de belangrijkste politieke voorwaarden om toegang te krijgen tot de voor de wederopbouw bestemde steun. De Europese Commissie denkt bijgevolg dat ze voor de Republiek Srpska alleen maar projecten zal kunnen uitwerken die op ontwikkeling van de samenwerking tussen de twee Bosnische entiteiten zijn gericht.
De oorlogsmisdadigers moeten aan de gerechtelijke autoriteiten worden overgeleverd. Dat is een noodzakelijke voorwaarde voor het welslagen van de verzoening die het land zo nodig heeft. Daarbij mag niet uit het oog worden verloren dat een groot deel van de vluchtelingen afkomstig is uit gebieden die vandaag in de Republiek Srpska liggen en dat de aanwezigheid van oorlogsmisdadigers in deze gebieden een serieuze hinderpaal voor hun terugkeer is.
Anderzijds moet wel worden gezegd dat de centrale regering van Bosnië-Herzegowina functioneert, maar ook dat er nog belangrijke beslissingen moeten worden genomen, met name op economisch gebied, over zo belangrijke kwesties als de werking van de Centrale Bank of de invoering van één munt voor alle Bosnische entiteiten. Dergelijke maatregelen zijn noodzakelijk voor de economische stabilisatie van het land en om donors over de brug te doen komen.
Op politiek gebied laat de samenwerking binnen de federatie nog veel te wensen over en, mijnheer Titley, de gebeurtenissen te Mostar brengen de kansen op een gunstige ontwikkeling van de betrekkingen tussen de Kroaten en de moslims ernstig in gevaar.
De Commissie heeft de aandacht van alle partijen gevestigd op het feit dat de situatie te Mostar van doorslaggevend belang is voor de samenhang van de federatie. De Commissie heeft beklemtoond dat alles in het werk moet worden gesteld om te voorkomen dat de situatie verslechtert. Ik breng u niettemin in herinnering dat de Europese Unie aanzienlijke personele en materiële middelen heeft vrijgemaakt om de inwoners van Mostar te verzoenen. We moeten voorkomen dat deze inspanningen nu door enkele moeilijk te controleren elementen teniet worden gedaan.
In verband met Kosovo, een andere hinderpaal voor de betrekkingen met de voormalige Republiek Joegoslavië, moet ik zeggen dat er helaas nog geen begin van een oplossing in het zicht is. De autoriteiten in Belgrado moeten begrijpen dat dit immobilisme elke ontwikkeling van hun betrekkingen met de Unie belemmert. De Commissie betreurt dat in Kosovo nog altijd niet de minste aanwezigheid van de Unie wordt geduld en dat Belgrado aan de heer Vanderstoel, hoge commissaris van de OVSE voor de minderheden, zelfs een visum weigert.
Ten slotte is er de voorlopig genomen scheidsrechterlijke beslissing over Brcko. De internationale gemeenschap heeft zich nu als taak gesteld volgend jaar de politieke en economische voorwaarden tot stand te brengen die het mogelijk zullen maken deze beslissing een definitief karakter te geven. De Europese Commissie zal aan dit proces meewerken door in het kader van de wederopbouw projecten op te zetten die tot een verbetering van de situatie kunnen bijdragen.

De Voorzitter
Hartelijk bedankt, mijnheer de commissaris.
Het gecombineerd debat is gesloten.
De stemming vindt vandaag te 17.30 uur plaats.

De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerp-resoluties:
B4-0069/97, van de heer Ford en anderen, namens de Fractie van de Partij van de Europese Sociaaldemocraten, over racisme, vreemdelingenhaat en antisemitisme; -B4-0100/97, van de heer Hory en anderen, namens de Fractie Europese Radicale Alliantie, over de opkomst van extreem-rechts in de Europese Unie en met name in Frankrijk; -B4-0117/97, van de heer Pailler, namens de Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links, over bedreigingen van de vrijheid van meningsuiting en scheppende kunst; -B4-0131/97, van mevrouw Roth en anderen, namens de Fractie De Groenen in het Europees Parlement, over de wederopleving van het racisme en het neo-fascisme in Europa; -B4-0136/97, van mevrouw Roth en anderen, namens de Fractie De Groenen in het Europees Parlement, over de invoering van een visumverplichting voor minderjarige gezinsleden van immigranten in de Bondsrepubliek Duitsland.
Ford
Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag het woord voeren om de gezamenlijke resolutie over racisme, vreemdelingenhaat en extreem rechts, alsmede de twee door enkele Franse collega's ingediende amendementen daarop, te steunen.
De resolutie verzoekt het enige land dat dat nog niet gedaan heeft, het Verenigd Koninkrijk, onmiddellijk in te stemmen met de oprichting van een Europees observatorium voor racisme, vreemdelingenhaat en antisemitisme. De regering is reeds akkoord gegaan met artikel 235 van het Verdrag als rechtsgrondslag voor de oprichting van het Waarnemingscentrum voor drugs en het Europees Agentschap voor de veiligheid en gezondheid op het werk en wij zien geen reden waarom zich op dit gebied ook maar enig probleem zou voordoen. Als zij twijfelt aan de noodzaak van samenwerking op Europees niveau, hoeft zij alleen maar terug te kijken naar de gebeurtenissen die een paar weken geleden plaatsvonden, toen Deense neonazi's, samen met aanhangers van de British National Party, door Zweden trokken om bombrieven te versturen naar paren van gemengd ras in het Verenigd Koninkrijk. Als dat geen voorbeeld is dat de noodzaak van samenwerking op Europees niveau aantoont, dan weet ik niet wat dat wel is.
In de tweede plaats levert de resolutie scherpe kritiek op de activiteiten van enkele rechts-extremistische partijen in de Europese Unie, met name het Front national in Toulon, Orange en Marignane. Terwille van de demonstratie van het Front national , die in maart hier in Straatsburg moet plaatsvinden, hoorden wij de heer Gollnisch vanmorgen hartstochtelijk pleiten voor verdraagzaamheid en vrijheid van meningsuiting. Ik moet zeggen dat ik in lange tijd niet zulke huichelachtige taal gehoord heb! Wij kunnen toch zien wat er in Orange gebeurt, waar bibliotheken aan censuur worden onderworpen, subsidies worden stopgezet en mensen zelfs niet in het huwelijk mogen treden, als zij met een buitenlander willen trouwen. De laatste keer dat ik naar Marseille ging om een persconferentie over racisme bij te wonen, moest er Franse oproerpolitie met oproerschilden en traangas aan te pas komen om mij op tijd bij die persconferentie te laten zijn, vanwege een demonstratie van datzelfde Front national , waarvan de heer Gollnisch lid is.
Tot besluit wil ik zeggen dat ik vandaag tot mijn grote vreugde vernomen heb dat de Raad van Europa van plan is deze zaal op paasmaandag beschikbaar te stellen, teneinde de mensen in Straatsburg die willen protesteren tegen de activiteiten van het Front national te voorzien van een forum waarin zij duidelijk kunnen verklaren dat zij verdraagzaam zijn en de verwerpelijke politieke ideeën van de mensen daarginds afwijzen.

Hory
Mijnheer de Voorzitter, sta mij toe te zeggen dat onze procedure voor spoedresoluties over dringende kwesties voor deze keer echt haar naam waardig is, want het is inderdaad hoogstdringend dat we iets doen om de opkomst te stuiten van het racisme, de vreemdelingenhaat, het antisemitisme en extreemrechts in Europa, waarvan wij overal uitingen zien. Ik wens mijnerzijds de aandacht op vier punten te vestigen.
Ten eerste, door racisme ingegeven misdrijven en overtredingen komen alsmaar meer voor in geheel Europa. Dit is helaas dagelijkse kost, zult u misschien zeggen, maar deze misdadige praktijken tonen aan dat het grote kwaad ten allen tijde weer de kop op kan steken.
Ten tweede, wij hebben in Frankrijk een unicum beleefd: bij de gedeeltelijke gemeenteraadsverkiezingen in Vitrolles heeft een extreemrechtse lijst met volstrekte meerderheid van stemmen de overwinning behaald. Hieruit blijkt dat voor een deel van onze burgers zelfs het allerergste aanvaardbaar kan worden.
Ten derde, in een andere grote Franse stad, Toulon, richt het gemeentebestuur zich meer en meer tegen de vrijheid van meningsuiting en van scheppende kunst. Hieruit blijkt dat het kwaad, ondanks al zijn vermommingen, uiteindelijk altijd op het meest verfoeilijke lijkt.
Ten vierde, de urgentie van de toestand. Volgens mij is het zover kunnen komen, omdat verschillende conservatieve regeringen in Europa, en met name de Franse regering, het fascisme denken te kunnen indijken door het achterna te hollen. Zo legitimeert traditioneel rechts in Frankrijk de door extreemrechts gestelde problematiek door de mensen te laten geloven dat er een oorzakelijk verband zou bestaan tussen de immigratie, en zelfs de symboolfiguur van de vreemdeling, enerzijds en de economische problemen, de werkloosheid en de onveiligheid anderzijds. Dat is laaghartig en bovendien volslagen ondoeltreffend.
Alle repressieve immigratiewetten die in Frankrijk zijn aangenomen om extreemrechts terug te dringen, hebben het alleen maar aangemoedigd. Het is de stigmatisatie van de immigratie die de golf van extreemrechts voedt. Er bestaat een rechtstreeks oorzakelijk verband tussen beide.
Door vandaag de door vijf fracties ingediende ontwerpresolutie en onze amendementen 1 en 2 aan te nemen, kan het Europees Parlement ons helpen de Franse regering, die tegen de vreemdelingen een op verklikking en ongastvrijheid gerichte wet - een gelegenheidswet, dat wel, maar tegelijkertijd ook een oude, heel oude zondebokwet - wil doen aannemen, gas terug te doen nemen. Sommigen zullen ons helpen om te voorkomen dat hun vrienden een grove politieke fout begaan. Maar de meerderheid van dit Parlement zal van deze gelegenheid gebruik willen maken om een humanistische visie van de Europese opbouw, van een Europa dat gebouwd is op de waarden verdraagzaamheid en vrijheid, op de beginselen van het universalisme - het Europa van de verlichting tegen dat van het obscurantisme - opnieuw te bevestigen.

Pailler
Mijnheer de Voorzitter, het doel van deze resolutie is aan de hand van feiten, en we hadden helaas nog een veel langere lijst kunnen opstellen, aan te tonen dat het racisme vandaag een realiteit in opmars is en dat racistische daden in geheel Europa voorkomen.
Hoewel ieder land op dit gebied zijn nationale "specialiteiten" heeft, zijn de diepere oorzaken van het racisme overal gelijk, namelijk in de eerste plaats een viscerale en primaire afwijzing van de andere, met een andere huidskleur of een andere cultuur, en ten tweede een diepe sociale crisis van lange duur die door de opeenvolgende regeringen, die zich niet de middelen willen verschaffen om ze te overwinnen, als onvermijdelijk wordt voorgesteld.
In Frankrijk spannen wij met de verkiezingsuitslagen van het Front national de kroon, als ik het zo mag zeggen, wat de politieke vertaling van deze twee grondslagen van het racisme betreft.
De Franse regering, die al protesterend inbreuken op de vrijheid van meningsuiting en scheppende kunst toelaat en culturele censuur te Toulon en in enkele andere steden laat heersen, schaadt de democratie. Ze geeft blijk van hypocrisie en kan daarbij slecht haar ultraliberale neigingen verbergen, waardoor de onzekerheid en de ellende nog groter worden. Wat valt er overigens te verwachten van een regering die wetten zoals de wet-Pasqua en de wet-Debré uitvaardigt, die munt slaat uit de racistische stellingen van extreemrechtse partijen door buitenlanders gelijk te stellen met clandestiene immigranten en clandestiene immigranten gelijk te stellen met delinquenten en die deze racistische stellingen daardoor legitimeert? De rap, de hip-hop, de eigentijdse scheppende kunst in het algemeen, al deze gecensureerde of bedreigde artistieke bewegingen zijn doordrongen van en verrijkt door de diversiteit van de culturen van de wereld en nodigen ons uit ons hart en onze geest te openen om vreemdelingen met de woorden van Jacques Prévert te verwelkomen: " Vreemde vreemdelingen, jullie zijn een deel van de stad, jullie maken deel uit van haar leven" .

Roth
Mijnheer de Voorzitter, beste collega's, overal wordt het Europees Jaar tegen het racisme plechtig gevierd. Jubelvieringen zijn echter niet voldoende en één zaak mogen ze heel zeker niet doen: ze mogen de realiteit niet verdoezelen. En de realiteit in de Europese Unie draagt het stempel van alledaags racistisch geweld, groeiende vreemdelingenhaat en toenemend antisemitisme. De balans van het geweld is schrikwekkend. Alleen al op 7 en 8 februari werden in Duitsland een Vietnamees, een Libanese asielzoeker en twee Poolse burgers aangevallen, overvallen en zeer zwaar gewond en werd in Maagdenburg een 17-jarige punker het slachtoffer van racistisch geweld.
Bij deze realiteit hoort echter ook de politiek met een dubbele bodem, die enerzijds van antiracisme spreekt, maar tegelijkertijd het institutioneel racisme en de institutionele discriminatie verscherpt. Eerste voorbeeld: Frankrijk. De vorige spreker is er al op ingegaan. Het wetsontwerp-Debré verscherpt zelfs - en niet een beetje - de beroemde, ja beruchte wetten-Pasqua en verheft verklikking tot een plicht en tot wet, aangezien iedereen die een buitenlander onderdak biedt, verplicht wordt diens personalia op te geven. Hierdoor wordt de basis gelegd voor vreemdelingenhaat, voor nieuwe verdeeldheid in de samenleving, voor desintegratie en geweld. Geen wonder dus dat het Front national , het voorbeeld voor zo'n afschuwelijke politiek, in de lift zit.
Tweede voorbeeld: Duitsland. Daar laat minister van Binnenlandse Zaken Kanther zich als nationale coördinator van het Europees Jaar tegen racisme benoemen en wat is de allereerste daad die hij stelt? Hij vaardigt een visumen verblijfsvergunningsplicht uit voor kinderen van in Duitsland levende migranten uit de klassieke wervingslanden, Turkije vooraan. 800.000 kinderen zijn door dit besluit getroffen. Is dit beleid, waardoor Turkse kinderen tot tweederangskinderen worden gedegradeerd en uitgesloten, waardoor het recht op een gezin blijkbaar alleen voor Duitse gezinnen geldt, waardoor deze kinderen tot een bedreiging voor de orde en de veiligheid worden uitgeroepen, misschien het Duitse integratiemodel?
De mensenrechten zijn ondeelbaar, ook bij ons. Het besluit van de bondsregering is een eclatante schending van de mensenrechten en mag geen Europees model worden! Dit besluit schendt wetten, schendt het VN-Verdrag over de rechten van het kind. De verslechtering van de sociale situatie van Turkse werknemers is een discriminatie van deze medeburgers en een overtreding van de bepalingen van de associatieovereenkomst. Ik zou gaarne weten wat de Commissie, als hoedster van de Verdragen en als hoedster van de tenuitvoerlegging van de associatieovereenkomst, daartegen zal ondernemen.

Fontaine
Mijnheer de Voorzitter, ik geef toe dat dit misschien niet echt een motie van orde is, maar ik meen mij te herinneren dat het de socialistische Franse regering was die het aan buitenlanders opgelegde bewijs van onderdak heeft uitgevonden. Als ik mij vergis, zou ik willen dat men mij dat zegt!

Rocard
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, van mevrouw Fontaine mogen we altijd volkomen juistheid en uiterste nauwkeurigheid verwachten.
Alleen heeft het bewijs van onderdak niet meer dezelfde betekenis. Wij hebben het in 1992 ingevoerd als instrument om aan de politie te bewijzen dat de geïncrimineerde vreemdeling was gestabiliseerd en dat men hem daarom een bewijs van regularisatie van zijn verblijf kon afgeven.
Als men dit instrument omkeert om er, vergeleken met wat het was ten tijde dat het door Robert Badinter en Pierre Bérégovoy, met mijn volledige instemming, werd ingevoerd, een instrument voor een politiële klopjacht van te maken, dan maakt men een bocht van 180-, dan maakt men er precies het tegenovergestelde van. Beste Nicole, ik vrees dat ditmaal de interpretatie van mevrouw Roth de juiste is. Afgezien daarvan, was uw rechtzetting wat de historiek van de maatregel betreft juist.

De Voorzitter
Hartelijk bedankt, mijnheer Rocard. Deze enigszins buiten de agenda liggende opmerkingen zijn buitengewoon interessant, zij brengen een beetje frisse lucht in de monotonie van sommige debatten en het voorzitterschap bekijkt deze dan ook met sympathie, maar het dient hoe dan ook zijn plicht te vervullen.

Lindeperg
Mijnheer de Voorzitter, het fascisme komt in de regel niet uit de lucht vallen. Daarom moeten we zeer op onze hoede zijn voor voortekenen. Het geeft vooraf zijn terrein aan door arglistige acties om de geest van de mensen te beïnvloeden en in dat stadium speelt de cultuur een zeer grote rol.
Aanhangers van een totalitaire ideologie kunnen zich cultuur alleen maar voorstellen als een welomlijnde, steriele, officiële kunst, terwijl kunstenaars per definitie lastpakken zijn, kosmopolitisch en grootmoedig, maar wel uiterst secuur als het om hun vrijheden gaat. Scheppende kunst wordt beschouwd als subversief en de schrijvers zelf zijn verdacht, behalve natuurlijk degenen die voor de indoctrinatie moeten zorgen. In de Franse steden waar het gemeentebestuur in handen van extreemrechts is, is een operatie om iedereen in het gelid te doen lopen aan de gang. Het is natuurlijk niet zo dat men boeken verbrandt, men gaat bij de zuiveringsacties niet met vuur maar intelligenter te werk. Men zet lastige kunstenaars aan de deur, men censureert schrijvers wier naam slecht klinkt. Omdat men de bibliothecarissen van de stadsbibliotheek momenteel niet kan ontslaan, zet men zodanig het mes in hun taken dat hun ambt inhoudsloos wordt. Kortom, de machine om het volk breinloos te maken draait op volle toeren.
Om de opmars van deze ideeën te bestrijden, vonden sommigen het een goed idee zich op hetzelfde terrein te begeven. Andere sprekers hebben daar al op gezinspeeld. Helaas, wie dit spelletje speelt, verliest keer op keer en is verplicht telkens verder te gaan. Maar de tolerantiedrempel is vlug overschreden en in Frankrijk heeft een brede protestbeweging dat zopas duidelijk gemaakt aan de regering.
Dat gezegd zijnde, zou ik willen vragen of men hier in het Parlement eindelijk de echte problemen gaat aanpakken die een voedingsbodem voor extremisten vormen, of eindelijk iets gaat doen aan de werkloosheid, aan de kwalijke gevolgen van het ongebreidelde liberalisme en met name het rampzalig effect ervan op de sociale samenhang. De Commissie zit zeker niet stil, maar wat vermogen de bezwerende oproepen van de heer Santer tot bestrijding van de werkloosheid tegenover het immobilisme van de Raad? Geduld is niet noodzakelijk een deugd. Soms moet men opzien durven baren, moet men met de fluwelenhandschoenenpolitiek durven breken, om te bereiken dat er eindelijk een antwoord op de echte problemen van de burgers wordt gegeven.

Schaffner
Mijnheer Hory, ik ben bang dat ik het over deze ontwerpresolutie niet volledig met u eens ben, want volgens mij wordt alles erin op één hoop gegooid. Feiten bijeenbrengen die zich in verschillende Europese landen hebben voorgedaan, is goed om een persoverzicht te maken, is goed voor de gemengde berichten in de krant, maar is geen goed onderwerp voor een resolutie.
Het kwaad aan de basis is de clandestiene immigratie. Deze clandestiene immigratie schaadt de immigranten die in orde zijn met de voorschriften, maakt ook hen verdacht, brengt ook hen in diskrediet. Deze clandestiniteit is de oorzaak van marginaliteit. En helaas, mevrouw Pailler, hoe kan je als marginaal leven zonder te vervallen in praktijken die geleidelijk misdadig kunnen worden?
De diagnose wordt door iedereen gesteld, maar er zijn remedies nodig. Er bestaan er al enkele waarvan we weten wat ze waard zijn, maar de kwaal verergert en er zijn dus betere remedies en een andere posologie nodig. Wij zijn het in dit Parlement allen, of toch bijna allen, eens dat racisme, vreemdelingenhaat en extreemrechts moeten worden bestreden. Maar wij zijn het niet eens over de middelen. Ik ben er niet van overtuigd dat petities - zelfs al worden ze van dag tot dag aangedikt door lay-outtrucs van sommige Franse kranten, die "s anderendaags dezelfde namen, maar dan met de voornamen, afdrukken en die zich ook aan ander weinig eerlijk kunst- en vliegwerk schuldig maken - voldoende zijn als bewijs van opwellingen van grootmoedigheid en om de bevolking aan de basis in beweging te brengen. De bevolking is trouwens niet bedrogen - 59 % van de Fransen is voor de wetten-Debré - want zij is geconfronteerd met de kleine criminaliteit, de overbevolking van sommige appartementen, de omstandigheden waarin de clandestiene immigranten leven. Kan men bij sommigen van hen trouwens nog van "clandestien" spreken? Moet men het zwijgen bewaren over de uitbuiting van hun werk door hun eigen medeburgers-immigranten?
Ieder Europees land probeert een andere formule uit. Deze formules zijn niet allemaal perfect, maar wel allemaal vatbaar voor verbetering. De clandestiene immigratie onder controle krijgen, is het enige middel dat we kunnen gebruiken als we de Akkoorden van Schengen op bevredigende wijze willen toepassen. Het verbaast mijn fractie dat de ondertekenaars van deze resolutie, die zo secuur zijn als het op de rechten van de Europese parlementsleden aankomt, en die zoals wij allen het recht van amendement voor de ons voorgelegde teksten opeisen, de Franse parlementsleden zo heftig de bevoegdheid ontzeggen om diezelfde rechten uit te oefenen.
De tekst van het wetsontwerp-Debré komt binnenkort in tweede lezing in het Frans parlement. Onze Franse collega's zijn verantwoordelijk. Ze weten wat de kiezers wensen. Ze hebben een mandaat gekregen om hen te vertegenwoordigen. Acht u hen niet bekwaam om zich aan dat mandaat te houden? Zou u aanvaarden dat het nationaal parlement u orders gaf? Zou al deze agitatie misschien alleen maar tot doel hebben de oorverdovende stilte van de Franse oppositie bij de behandeling van de tekst in eerste lezing te doen vergeten?

Goerens
Mijnheer de Voorzitter, het ontbreken van toekomstperspectieven voor talrijke werklozen, de schrik van degenen die hun werk dreigen te verliezen, het gevoel van marginalisatie of uitsluiting verklaren voor een zeer groot deel het succes van de extreemrechtse bewegingen, die in het merendeel van de landen van de Europese Unie de wind in de zeilen lijken te hebben. De angst, de onzekerheid, de onverschilligheid worden door deze bewegingen voor dubieuze doelstellingen gebruikt.
De houding die de politieke klasse tegenover deze situatie aanneemt, mag niet simpel noch simplistisch zijn. De minste geschikte - en ik zou zelfs zeggen de gevaarlijkste - houding zou erin bestaan dat men zich in zijn politieke optreden laat inspireren door de methodes die tot de verkiezingssuccessen van de extremistische partijen leiden, en wel om de eenvoudige reden dat de kiezers vroeg of laat het oorspronkelijke boven na-aperij zullen verkiezen.
Neen, de actie tegen het racisme, de vreemdelingenhaat en het antisemitisme moet uitgaan van een multidisciplinaire aanpak waarbij een beroep wordt gedaan op actoren uit de meest verschillende milieus, en met name uit het verenigingsleven, de laatste redplank als is gebleken dat alle anderen niet in staat zijn om deze problemen te overwinnen.
De Europese Unie zou harerzijds haar inspanningen moeten intensiveren om de reeds opgestarte acties en campagnes te voltooien. Ik denk dan met name aan tussen de Raad van Europa en de Europese Unie overeen te komen aanvullende acties. De ontwikkeling van...
(De Voorzitter onderbreekt de spreker, omdat deze zijn spreektijd heeft overschreden)

Mohamed Alí
Mijnheer de Voorzitter, andermaal wordt in deze Vergadering gedebatteerd over racisme en xenofobie. Nauwelijks een maand geleden juichte ons Parlement de start van het Europees jaar tegen racisme toe en vandaag zien we ons al genoodzaakt deze kwestie opnieuw te behandelen in het actualiteitendebat. De jongste tijd doen zich een aantal onrustwekkende feiten voor en bovendien wordt in Frankrijk momenteel een debat gehouden over het wetsontwerp-Debré. Dit zal leiden tot een versterking van de stellingen van uiterst rechts, dat in opmars is, op sociaal ongenoegen teert en immigratie op een simplistische en tendentieuze manier aan misdaad koppelt. Het Europees Parlement en de regeringen van de lidstaten moeten, zoals wij in Spanje zeggen, de koe bij de horens vatten en moeten zich onthouden van hypocrisie en een dubbele moraal. Zij moeten deze bedreigingen voor de vrijheid van het individu veroordelen maar moeten ook naar de kern van het probleem gaan en de grondslagen leggen om de oorzaken van deze toename van de onverdraagzaamheid weg te werken.
Het scheppen van werk en het bevorderen van collectieve structuren, die de ontwikkeling van het individu in coëxistentie en solidariteit mogelijk maken, kunnen hiervan een voorbeeld zijn.

Berthu
Mijnheer de Voorzitter, in de ons voorgelegde ontwerpresolutie, die zogezegd over de het racisme handelt, wordt, zoals te vaak in dit Parlement, geen onderscheid gemaakt tussen vreemdelingenhaat en de legitieme wil van de Europese volkeren om de immigratie in de hand te houden die zich op hun grondgebied kan voordoen.
Wat ik met name verontrustend vind, is dat de wettekst die momenteel in het Frans parlement wordt besproken in de ontwerpresolutie bijzonder afkeurenswaardig wordt genoemd. Deze kritiek is vooral gericht tegen de bepaling die voor personen die onderdak bieden aan vreemdelingen de verplichting invoert het vertrek van dezen op het gemeentehuis te melden. Wat is het doel van deze bepaling?
Aangezien de personencontroles aan de binnengrenzen tegenwoordig grotendeels zijn afgeschaft, is het moeilijk gebleken de vreemdelingen uit derde landen die na het vervallen van hun verblijfsvergunning het land verlaten te registreren en bijgevolg te achterhalen welke clandestien in Frankrijk blijven. Van deze abnormale situatie wordt natuurlijk gebruik gemaakt door degenen die de clandestiene immigranten uitbuiten, degenen die tegenwoordig de nieuwe slavenhandelaars worden genoemd.
Om dit probleem op te lossen is men op het idee gekomen in het wetsontwerp-Debré personen die aan bepaalde vreemdelingen onderdak bieden, de verplichting op te leggen het vertrek van dezen te melden. Men kan denken wat men wil van de doeltreffendheid of de opportuniteit van deze maatregel, maar het is een feit dat hij rechtstreeks voortvloeit uit het ontbreken van controles aan de grenzen. Het is niet meer dan een logische conclusie, want men moet een keuze maken: hetzij een melding van het vertrek aan de burgemeester of op de prefectuur - die door velen als een chicane, een hinderlijke politionele formaliteit wordt beschouwd - hetzij dezelfde melding op het moment dat de vreemdeling de grens oversteekt om te vertrekken. Deze tweede oplossing lijkt inderdaad eenvoudiger, doch is alleen maar mogelijk als er een minimum van politiemensen aan de grens aanwezig is.
Uit deze kwestie kan ook een meer algemene conclusie worden getrokken: grenscontroles lijken al bij al nog de meest liberale, de openbare vrijheden het minst beperkende methode om de immigratie in de hand te houden. Als de perifere controles worden afgeschaft, is men onvermijdelijk verplicht het aantal politiecontroles over het hele nationale grondgebied te vergroten.
Dat is waar wij bang voor zijn en daarom heeft mijn fractie zich altijd verzet tegen het Europese beleid tot afschaffing van de binnengrenzen, want wij zijn van oordeel dat de controle aan de grenzen alles welbeschouwd een goede bescherming voor de vrijheden vormt.

Vanhecke
Voorzitter, één van de oorspronkelijk voor ons liggende resoluties had als titel "Over de bedreigingen van de vrijheid van meningsuiting en scheppende kunst" - wat ik alleen maar kan interpreteren als een nogal burleske vorm van humor, als absurd theater van de bovenste plank, vermits ze werd ingediend door de Franse communistische partij, partij die inzake de bedreiging van de vrije meningsuiting zeker haar sporen dubbel en dik verdiend heeft.
Wat er ook van weze, wat mij betreft, ik maak mij al lang niet meer druk over de zoveelste resolutie over de zogenaamde strijd tegen het zogenaamde racisme en de zogenaamde xenofobie. Dat zijn fenomenen die alleen opleven, die alleen vooruitgang boeken, in de wilde verbeelding van een paar onverdraagzamen die elke vorm van bescherming van de nationale identiteit met deze scheldwoorden willen brandmerken.
Ten eerste stel ik vast dat de verdedigers van de nationale identiteit steeds meer bijval krijgen. Getuige daarvan de bij uitstek democratische verkiezingstriomf van onze collega Bruno Mégret in Vitrolles. Maar ook bijvoorbeeld de vraag van de Duitse bondskanselier Kohl of een land met miljoenen werklozen zich nog wel miljoenen nietEuropese gastarbeiders kan veroorloven.
Ten tweede moet ik toch ook zeggen dat de papieren verontwaardiging van dit lege Parlement door geen zinnig mens in Europa nog ernstig genomen wordt. Een voorbeeld: na de stemming op 3O januari over het Europees jaar tegen racisme verklaarden de Vlaamse christen-democratische parlementsleden voor hun eigen kiezers dat zij wél vóór de resolutie hadden gestemd, maar dat zij eigenlijk tégen waren.
Welnu, wanneer zelfs de christen-democraten zich ten koste van dit Parlement dergelijke schitterende grappen en grollen kunnen permiteren, zult u toch van mij niet vragen dit circus nog ernstig te nemen?

d'Ancona
Voorzitter, het doet mij goed dat ik na de heer Vanhecke te hebben moeten aanhoren kan zeggen wat voor mij het allerbelangrijkste aspect is van dit Parlement, nl. dat het een buffer vormt, een buffer tegen racisme, xenofobie, neofachisme en neonazisme. Dát is voor mij het allerbelangrijkste van dit Parlement. Dat bleek meer dan 10 jaar geleden mijnheer Vanhecke, toen mijnheer Le Pen hier voor de eerste keer dit Parlement betrad en toen wij kwamen met een gemeenschappelijke en plechtige verklaring die werd ondertekend door Raad, Commissie en Parlement en het bleek ook bij de opdracht aan de commissie- Kahn en bij onze jaarlijkse resoluties, hier in dit Parlement, hier in dit Huis, alsmede ook uit de instelling van het jaar, het Europese jaar tegen het racisme.
Maar hoe vertrouwwekkend, mijnheer de Voorzitter, die opstelling van de overgrote meerderheid van dit Parlement ook moge zijn, het blijven papieren boorden die vaak in schril contrast staan met wat er in onze lidstaten gebeurt. En heb ik het niet over het Front National en niet over het Vlaams Blok of andere extreem rechtse partijen want hun weerzinwekkende uitingen zijn voorspelbaar. Nee, mijnheer de Voorzitter, dan heb ik het juist over "fatsoenlijke" partijen, dan heb ik het over democratisch gekozen parlementen die nijgen tot een benauwend nationalisme en die trots zijn op het feit dat ze zo min mogelijk asielzoekers toelaten, die steeds inhumaner optreden tegen illegalen die ze zelf creëren door hun benepen toelatingsbeleid. De voorbeelden in de resolutie, ik ga ze niet herhalen, ze spreken voor zichzelf, maar ik vind toch wel dat Frankrijk dat het wetsvoorstel-Debré de kroon haalt hier. Het doet me denken aan de zwartste periode uit onze geschiedenis, uit onze Europese geschiedenis. Een geschiedenis die we ons dag in dag uit moeten blijven herinneren en die in feite de ontstaansbron is van de Europese eenwording. Laten we daarom, mijnheer de Voorzitter, hier de kant kiezen van alle Fransen die daartegen in verweer komen.

Nordmann
Mijnheer de Voorzitter, een van de interessantste lessen van de enquêtecommissie racisme en vreemdelingenhaat die ik in de vorige zittingsperiode de eer had voor te zitten, is dat de bestrijding van racisme en vreemdelingenhaat via de bestrijding van clandestien werk en de daarmee samenhangende immigratie moet verlopen.
Het is deze les die de Franse regering, na andere regeringen, moedig in de praktijk probeert te brengen. Dat is de betekenis van de wet-Debré, of liever van het wetsontwerp-Debré. En ik nodig degenen die zich tegen dit ontwerp verzetten - duidelijk zonder het te hebben gelezen - uit eens een kijkje te gaan nemen in bepaalde clandestiene werkplaatsen en bepaalde clandestiene verblijven, waar deze ongelukkigen in de meest onmenselijke omstandigheden worden opgesloten. Wie de waarheid achter dit debat zoekt, zal ze daar vinden, waarde collega's.
Ziedaar waarom ik, in tegenstelling tot degenen die in de opkomst van het Front national een historische kans hebben gezien om dankzij de verontwaardiging die deze partij wekt aan de macht te blijven of er opnieuw aan te komen, bij degenen hoor die het optreden steunen van de Franse regering, die zich, moedig en kranig, op dit front probeert...
(De Voorzitter onderbreekt de spreker, omdat deze zijn spreektijd heeft overschreden)

Amadeo
Mijnheer de Voorzitter, de gezamenlijke ontwerpresolutie gaat over de dreigende opkomst van racisme en vreemdelingenhaat in enkele landen van de Gemeenschap, meer bepaald in Frankrijk en Duitsland.
Als Nationale Alliantie een beweging was die bij dit onderwerp iets te verbergen had, dan was ze wel zo tactisch geweest om over deze resolutie haar mond te houden. Maar we willen juist laten zien dat we volkomen te goeder trouw zijn en racisme en vreemdelingenhaat ten enen male afwijzen, en daarom stellen wij dat deze resolutie een bar slecht politiek document is, en wel vooral om twee redenen. Ten eerste omdat de linkse oppositie in verschillende lidstaten een eventuele goedkeuring van dit stuk door onze Vergadering wil gebruiken als wapen tegen de desbetreffende centrumrechtse regeringen. Het is niet toevallig dat er met geen woord gerept wordt van de recente voorstellen van de Italiaanse regering die zich, wat het uitzetten en niet kunnen toelaten van burgers uit derde landen betreft, op de Franse en Duitse regelgeving baseren en zelfs nog verder gaan. Ten tweede omdat het woord "rechts" over één kam wordt geschoren met de term "racistisch" ; zo wil men dus doen voorkomen alsof wie rechts is racistisch is, en wie racistisch is per definitie rechts is.
Dat is een semantische strategie waarin de topstukken van de voormalige communistische wereld meesters waren, bedreven als ze waren in het achterhouden van informatie. Voor de communisten was namelijk iedereen aan hun rechterzijde een sociaal-fascist en je tegenstander als sociaal-democraat bestempelen stond gelijk aan hem beledigen of een negatief etiket opplakken.
Wij zeggen nee tegen deze strategie omdat we zowel uit de verre als uit de recente geschiedenis voorbeelden kennen van racisme en vreemdelingenhaat waaraan talloze landen en regeringen die zichzelf links noemen en ook links zijn, zich schuldig maken. Om slechts een paar voorbeelden te noemen: bedenk maar eens hoe de communist Ceausescu de Hongaarse minderheden behandelde, hoe de Tibetaanse minderheid door communistisch China wordt onderdrukt, en hoe alle etnische minderheden van de Sovjetunie werden vernederd, gedeporteerd en geregistreerd door een totalitaire, linkse ideologie.

Schulz
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, de heer Nordmann heeft zojuist gezegd dat je racisme en vreemdelingenhaat alleen maar kan bestrijden door een einde te maken aan de illegale immigratie. Zo'n onzin heb ik zelden gehoord! Ik kom uit een land waar Hitler in 1933 43 % van de stemmen haalde. En toen bestond er in Duitsland geen illegale immigratie, maar wel een enorm economisch onevenwicht en een enorm verkeerde verdeling van de economische hulpmiddelen. Dat onevenwicht bestaat vandaag nog binnen de Europese Unie tussen bevolkingsgroepen en sociale klassen en bestaat, bijvoorbeeld, ook nog in de relatie van deze Unie tot het zuiden en tot Oost-Europa. Dat zijn de oorzaken van de immigratiedruk in de Europese Unie, die door u, dames en heren van de rechterzijde, voor uw afschuwelijke doelstellingen op grote schaal wordt misbruikt.
Tegen de heer Vanhecke zou ik eens het volgende willen zeggen: dat u zich over niets meer opwindt, is ons al lang bekend. En dat u zich, zoals u zelf zegt, over de verkiezingsoverwinning van Bruno Mégret verheugt, nemen wij zelfs van u aan. Alleen heeft de heer Mégret helemaal geen verkiezingsoverwinning behaald, de heer Mégret mocht zich namelijk niet kandidaat stellen, de heer Mégret is namelijk een wetsovertreder, die niet mocht opkomen bij de verkiezingen! Zijn vrouw heeft de overwinning behaald. Daar aan de overkant zitten altijd typen die hier doen alsof zij toonbeelden van fatsoen zijn. Zij hebben echter meer op hun geweten dan dit hele Parlement samen! Dat moet hun toch eens duidelijk worden gezegd.
En, mijnheer Berthu, in uw banken zitten een hele reeks lieden met een zwaar strafblad en die zich hier voordoen alsof ze de crème de la crème van de Europese politiek zijn. Mijnheer Berthu, ik wil u nog iets zeggen: wat ik beter vind aan de heer Vanhecke is dat hij tenminste openlijk toegeeft dat hij een fascist en racist is. Wat u hier komt vertellen, ontlokt mij de opmerking: Le Pen is een boek, u bent een pocket! Dat moet ik u echt zeggen.
Collega's, mijnheer de Voorzitter, omdat ik in het begin zo snel heb gesproken, wil ik er nog tien seconden bijdoen. Er is namelijk een heel belangrijk punt waarop wij vandaag nog niet hebben gewezen, namelijk het feit dat in het hele debat dat wij hier voeren en dat ons gedeeltelijk door extreemrechts wordt opgedrongen, één zaak volledig over het hoofd wordt gezien. Er zijn dagelijks slachtoffers van het racisme in de Europese Unie - mevrouw Roth heeft daarop gewezen - en ik vraag mij af waar mensen als de heer Nordmann...
(De Voorzitter onderbreekt de spreker)
Berthu
Mijnheer de Voorzitter, ik hoef er niet veel woorden aan vuil te maken, maar ik zou willen dat de heer Schulz ophoudt met voortdurend stalinistische methodes te gebruiken. De beste manier om het racisme aan te wakkeren, bestaat erin eerst een lakse houding aan te nemen ten aanzien van immigratie en vervolgens de racisten voortdurend op één hoop te vegen met degenen die eerlijk proberen de bevolking te verdedigen die wij de plicht hebben te verdedigen.

Vanhecke
Voorzitter, ik vraag het woord voor een kort persoonlijk feit. Mijnheer Schulz meent uit mijn uiteenzetting te kunnen vaststellen dat ik zou beweerd hebben dat ik toegeef een racist en fascist te zijn. Nu, ik ben noch het een noch het ander, en indien mijnheer Schulz dergelijke stemmen uit het niets, uit het ijle hoort, dan zou hij zich misschien beter eens door een goede psychiater laten onderzoeken.

de Silguy
Mijnheer de Voorzitter, ik denk niet dat mijn woorden zulke hevige reacties zullen uitlokken.
De Commissie is zich zeer goed bewust van de zeer negatieve invloed van de illegale immigratie op de publieke opinie, en met name op de ontwikkeling van racistische en xenofobe gedragingen. Zij vindt het dus noodzakelijk dat er een beleid wordt gevolgd dat tegelijkertijd berust op bestrijding van clandestiene immigratie en mensenhandel, op integratie van immigranten die legaal op het grondgebied verblijven en op bestrijding van racisme, vreemdelingenhaat en antisemitisme.
Wat de bestrijding van clandestiene immigratie betreft breng ik in herinnering dat de Raad in september 1996 een aanbeveling over de bestrijding van illegaal werk door onderdanen van derde landen heeft aangenomen. Daarin wordt gezegd dat de illegale handel in arbeidskrachten als een strafbaar feit moet worden beschouwd en strafrechtelijk moet worden vervolgd. Daarnaast is er samenwerking tussen de lidstaten nodig om de oorsprong van de mensenhandel te achterhalen en de beste bestrijdingsmethode vast te stellen. De Raad heeft een werkgroep voor de uitwisseling van informatie ingesteld.
Op het vlak van de politiële samenwerking behoort de bestrijding van mensenhandel bij de taken van de eenheid "drugs-Europol" .
Ten slotte werkt de Commissie, overeenkomstig haar sociaal actieprogramma op middellange termijn 1995-1997, aan een Groenboek over de problematiek van clandestien werk. Dit Groenboek zou ruim overleg mogelijk moeten maken over het optreden van de Unie om een einde te maken aan alle praktijken die het welzijn van de werknemers schaden of de goede werking van de arbeidsmarkt belemmeren.
Inzake de toelating van onderdanen van derde landen op het grondgebied van de lidstaten heeft de Raad vier resoluties aangenomen die respectievelijk van toepassing zijn op werknemers, zelfstandigen, studenten en gezinshereniging. De Commissie is voornemens een ontwerpovereenkomst over toelating voor te leggen. Het doel van dit initiatief is vorderingen te maken op het gebied van de onderlinge aanpassing van de wetgevingen en de regelingen van de lidstaten. De uiteindelijke doelstelling is de invoering van een echt statuut van vreemdelingen die al lang op het grondgebied van de lidstaten verblijven.
De Europese Unie mag haar actie niet beperken tot beheersing van de immigratie. Ze moet ook het hoofd bieden aan de ontwikkeling van xenofobe gevoelens in onze samenleving. Zoals u weet, zijn er op aansporing van Europese Raad al talrijke initiatieven genomen.
Het Europees Jaar tegen racisme is het eerste voorbeeld van een overeenkomst tussen de communautaire instellingen en de lidstaten om tot concrete acties ter bestrijding van het racisme over te gaan. Het stelt ons in staat een bewustmakingsactie op te zetten om te waarschuwen voor het gevaar van het racisme en de nadruk te leggen op positieve maatregelen om het te bestrijden. De door de Commissie in november 1996 voorgestelde oprichting van een Europees observatorium voor racistische en xenofobe verschijnselen zal er ook toe bijdragen dat concreet vorm wordt gegeven aan het engagement van de Unie ten aanzien van de opkomst van het racisme. Ongelukkigerwijs moet de Commissie betreuren dat één lidstaat die oprichting nog altijd tegenhoudt.
Op strafrechtelijk vlak heeft de Raad in 1996 tot een gemeenschappelijk optreden besloten om justitiële samenwerking op het gebied van racistische misdrijven te verbeteren.
Ten slotte heeft de Commissie ook druk uitgeoefend om in het Verdrag, ter gelegenheid van de Intergouvernementele Conferentie, een bepaling op te nemen die iedere vorm van racistische discriminatie verbiedt.
Het geheel van deze initiatieven kan de effectieve bescherming van de mensenrechten en de fundamentele vrijheden in de Unie verbeteren.
Het Europees Jaar tegen racisme en vreemdelingenhaat biedt de gelegenheid om er eens hard tegenaan te gaan, maar de actie moet ook daarna worden voortgezet en het is aan alle betrokken actoren - de Europese instellingen, de lidstaten, de sociale partners, de niet-gouvernementele organisaties, de media, maar ook de burgers - voor de continuïteit van deze inspanning tegen het racisme, de vreemdelingenhaat en het antisemitisme te zorgen.

Roth
Wees maar niet bang, mijnheer de Voorzitter, ik wil het debat niet heropenen. Maar ik heb de commissaris een vraag gesteld, en dat beleefd gedaan, en daarom zou ik graag een antwoord krijgen. Wat denkt de Commissie als hoedster van de Verdragen, en bijgevolg als hoedster van de associatieovereenkomsten van de Europese Unie met Turkije, te doen in verband met de invoering van een visum en een verblijfsvergunningsplicht voor kinderen van migranten, voor ongeveer 600.000 Turkse kinderen? Deze maatregel is naar mijn mening onverenigbaar met de bepalingen van de associatieovereenkomst. Ik heb u dat gevraagd en ik zou ook graag een antwoord krijgen.

de Silguy
Ik kan u zeggen dat de Commissie, aangezien zij hoedster van de Verdragen is, het Verdrag, overeenkomstig de haar opgedragen taak, nauwgezet zal doen respecteren.
Maar op de specifieke vraag die mij is gesteld kan ik, tot mijn spijt, geen antwoord geven, aangezien ik niet over de nodige gegevens beschik. Ik kan dus niet op uw vraag antwoorden, maar ik heb er wel goed nota van genomen. Ik zal er mevrouw Gradin verslag van uitbrengen en zij zal u onmiddellijk schriftelijk antwoorden.

Fabre-Aubrespy
Mijnheer de Voorzitter, overeenkomstig artikel 108 neem ik aan het einde van dit debat het woord voor een persoonlijk feit.
De heer Schulz heeft alle leden van mijn fractie daarstraks beschuldigd, toen hij de heer Berthu aanviel. Volgens de vertaling die ik heb gehoord, heeft hij dat gedaan door te verwijzen naar het vermeende gerechtelijk verleden van leden van mijn fractie. Ik verzoek hem zijn woorden terug te nemen. Wij zijn er niet van verdacht dat wij in onze fractie...
(De Voorzitter onderbreekt de spreker)

Schulz
Mijnheer de Voorzitter, het was voor alle aanwezigen duidelijk dat ik geen kritiek heb uitgebracht op de fractie van de heer Fabre-Aubrespy. Ik heb alleen maar de heer Le Pen en de heer Berthu, wat hun intellectuele vermogens betreft, vergeleken en daarbij de eerste een boek en de tweede een pocket genoemd. Als dat de hele fractie kwetst, dan vraag ik u mij te verontschuldigen!

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
Wij gaan nu over tot de stemming.
Vóór de stemming over de resoluties over Tsjaad:

McGowan
Ik zou graag willen weten of de opstellers van deze resoluties van plan zijn de stemming hierover uit te stellen. Ik heb daaromtrent verwarrende informatie ontvangen. Ik vraag dit, omdat de premier van Tsjaad een bezoek brengt aan Straatsburg en hij de Europese delegatie, die dit weekend in Tsjaad zal verblijven, bepaalde toezeggingen gedaan heeft. Handhaven de indieners de resolutie of volgen zij mijn advies op, dat ik al uitvoerig uiteengezet heb, om de resolutie voor een maand in te trekken?

De Voorzitter
Ik heb geruchten gehoord, maar geen officiële mededeling ontvangen.

Werkzaamheden van de Paritaire Vergadering ACS/EU in 1996
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0019/97) van mevrouw Baldi, namens de Commissie ontwikkelingssamenwerking, over de resultaten van de werkzaamheden van de Paritaire Vergadering ACS-EU in 1996.

Baldi
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega's, de Paritaire Vergadering ACS/EU speelt een essentiële rol in het debat over de doelstellingen en de uitdagingen waarmee de Unie en haar partners geconfronteerd worden, namelijk de vernieuwing van het samenwerkingskader. Binnenkort beginnen de voorbereidingen voor de onderhandelingen over de toekomst van de betrekkingen tussen de Europese Unie en de ACS-landen na het jaar 2000. Ik wijs u hierbij op de essentiële rol en bijdrage van de Paritaire Vergadering aan het debat dat in 1996 op gang is gekomen over de doelstellingen en de uitdagingen die de vernieuwing van het samenwerkingskader met zich meebrengt; een kader dat ook na het jaar 2000 en in een wereld waar ingrijpende omwentelingen plaatsvinden, de inspiratiebron moet blijven voor de geprivilegieerde betrekkingen die sinds het begin van de Europese eenwording tussen de partners bestaan.
De voortzetting van deze betrekkingen, waaraan 85 landen deelnemen, is voor het Parlement bijzonder belangrijk, omdat de meerderheid van de ontwikkelingslanden en driekwart van de armste landen tot deze groep landen behoort. Het gehele ontwikkelingsbeleid van de Unie zal onder de loep worden genomen als er een nieuwe Overeenkomst moet worden uitgewerkt. Aangezien het onderwerp "ontwikkelingsbeleid" op de achtergrond dreigt te raken, omdat niet ingezien wordt dat alle problemen over de hele wereld met elkaar verband houden - zoals vluchtelingen, milieu, drugs, criminaliteit en de daaruit voortvloeiende destabilisering en veiligheidsproblemen - moet het Europees Parlement zijn gehele politiek gewicht in de schaal leggen om ervoor te zorgen dat de betrekkingen op een adequaat niveau en met adequate instrumenten worden voortgezet. In het bijzonder moet ervoor worden gepleit dat de intergouvernementele conferentie het ontwikkelingsbeleid van de Unie in een herzien Unieverdrag de autonome plaats geeft die het toekomst.
De twee discussies over dit onderwerp in Windhoek en Luxemburg hebben duidelijk gemaakt dat de leden van de Paritaire Vergadering zich ten volle bewust zijn van het belang van de toekomstige vorm van de betrekkingen tussen de ACS-landen en de Europese Unie, en bereid zijn zich in te zetten voor een voortzetting van de ontwikkelingshulp. De discussie hierover wordt met de presentatie van het Groenboek van de Commissie voortgezet; hierin komen algemene, maar noodzakelijke vraagstukken van het ontwikkelingsbeleid van de Europese Unie aan de orde, evenals de coördinatie hiervan met de bilaterale ontwikkelingshulp van de lidstaten.
Nadat de bevoegde permanente werkgroep haar werkzaamheden met betrekking tot de situatie van de vluchtelingen in de ACS-landen in het kader van het beleid inzake humanitaire hulp had afgerond, heeft de Vergadering op 20 maart 1996 een ontwerpresolutie ter zake aangenomen. De massale toestroom en sterke toename van het aantal vluchtelingen, vooral naar aanleiding van de gebeurtenissen in het gebied van de Grote Meren, vormt een uitdaging voor de internationale gemeenschap en maakt duidelijk dat de juridische positie van vluchtelingen en ontheemden moet worden verbeterd, en dat aan hun fysieke en psychische behoeften moet worden voldaan door middel van rehabilitatie, repatriëring en persoonlijke bescherming.
Gezien de ernstige problemen van kleine eilandstaten als gevolg van klimaatveranderingen - sommige van hen worden in hun economische en zelfs in hun fysieke voortbestaan bedreigd - is op de bijeenkomst in Luxemburg met deskundigen een hoorzitting over deze problematiek gehouden en werd besloten een nieuwe werkgroep in te stellen die een verslag hierover zal opstellen.
Met het oog op de essentiële economische betekenis, maar ook de grote praktische problemen van de industrialisering van de ACS-landen, heeft de Paritaire Vergadering in het in Namibië aangenomen verslag terzake mogelijkheden en wegen aangegeven om de menselijke en natuurlijke hulpbronnen van de ACS-landen te benutten ten einde bij de productie van industriële goederen een toegevoegde waarde te bereiken die in de vorm van nieuwe arbeidsplaatsen, stijging van de koopkracht en stimulering van vraag en aanbod rechtstreeks ten goede komt aan de bevolking.
De Paritaire Vergadering heeft van haar kant duidelijke besluiten genomen op het gebied van binnenlandse conflicten en ernstige schendingen van de mensenrechten in bepaalde ACS-regio's. We moeten op deze weg voortgaan, waarbij bedacht moet worden dat ontwikkeling, eerbiediging van de mensenrechten, democratische beginselen en de rechtsstaat onderling nauw met elkaar verband houden.
De talloze conflicten die nog steeds woeden en het vraagstuk van de vluchtelingen en ontheemden - ik verwijs opnieuw naar het gebied van de Grote Meren, waar de situatie uitermate nijpend is, zoals ik met eigen ogen heb kunnen vaststellen - dwingen ons het debat voor te zetten over het recht van een humanitaire interventie en over de ontwikkelingshulp die de internationale gemeenschap moet leveren, waarbij sprake moet zijn van echte solidariteit met alle menselijke wezens, ten einde hun door middel van rechtstreekse, doelgerichte en gecoördineerde maatregelen een waardig bestaan te garanderen.
Duidelijke en nadrukkelijke steun moet worden gegeven aan alle initiatieven om anti-personenmijnen in de ban te doen of af te schaffen, want deze vormen een dagelijkse bedreiging voor het leven en de gezondheid van de bevolking en voor de ontwikkeling van de landen; zij moeten gesteund worden met rehabilitatiemaatregelen en acties voor het opruimen van mijnen.
Voorts stel ik met voldoening vast dat de parlementaire vertegenwoordiging in de Vergadering voortdurend wordt versterkt, waardoor haar gezag en legitimiteit worden geconsolideerd en wordt bewezen dat de ACS-landen zich in steeds sterkere mate inzetten voor de democratisering. Ook ben ik verheugd over de verplichtingen die in het kader van artikel 32 van de vierde Overeenkomst van Lomé betreffende de democratische legitimiteit van deze instelling zijn aangegaan, en hoop ik dat de Paritaire Vergadering haar werkzaamheden zelfstandig kan organiseren, in die zin dat zij met name zelf beslist over de vergaderplaatsen, over informatieve reizen en over contacten in het kader van de beschikbare begrotingsmiddelen. Daarnaast moet het Europees Parlement in zijn rooster rekening houden met de lang van tevoren bekende datums van de vergaderingen van de Paritaire Vergadering.
Tot besluit spreek ik de hoop uit dat het Nederlandse voorzitterschap zich tijdens zijn mandaat ervoor zal inzetten dat de lidstaten van de Unie de ratificatieprocedure versnellen, zoals op Mauritius is bepaald, zodat de Overeenkomst van Lomé kan worden ondertekend en daarmee het onderhavige herziene verdrag kan worden geratificeerd.

Robles Piquer
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, natuurlijk kan ik deze volledige goedkeuring, die wij ook in de Commissie ontwikkelingssamenwerking aan het uitstekende verslag van onze collega, mevrouw Baldi, verleend hebben, enkel prijzen en bekrachtigen. We moeten benadrukken dat in haar verslag het concept van ontwikkeling wordt geïntegreerd in het buitenlands beleid - zoals enkele jaren geleden ook al gebeurde in de wereld van de wetenschappen toen daar de letter O van ontwikkeling werd toegevoegd. Iets gelijkaardigs gebeurt nu ook hier.
Vanuit Europa mag geen buitenlands of veiligheidsbeleid gevoerd worden dat niet gepaard gaat met een intense activiteit ter bevordering van de ontwikkeling van de meest achtergebleven landen. De Gemeenschap, met haar eigen middelen, en het geheel van de lidstaten zijn niet voor niets de belangrijkste donors ter wereld. De vraag van mevrouw Baldi, dat de middelen voor ontwikkelingshulp in de algemene EG-begroting zouden worden opgenomen, is dan ook niet onredelijk maar heel logisch. Net als de vraag dat de samenwerking en de coördinatie tussen de strikt communautaire actie en de acties die de lidstaten ontwikkelen wordt opgevoerd want die volgen vaak niet echt tegengestelde richtingen maar toch parallelle en niet-convergerende lijnen.
We moeten ook wijzen op een aantal aspecten die mevrouw Baldi in haar verslag beklemtoond heeft: wij moeten de actie van de Paritaire Vergadering ACS-EU voor vrede samen ontwikkelen en niet afzonderlijk, zoals soms gebeurd is (hier moeten we een opmerking maken). Zo moeten de delegatiereizen voor het lopende jaar op een rationele manier gepland worden, zoals wij van plan waren te doen of voor te stellen vanuit het Europese deel van de Paritaire Vergadering. Een halfjaarlijks schema -of zelfs een jaarplan- van gezamenlijke delegatiereizen - natuurlijk met uitzonderingen voor noodgevallen die kunnen opduiken- zou een redelijke manier zijn om aanwezig te zijn in de landen waar een conflict woedt, sluimert of kan uitbreken.
Zoals de rapporteur stelt, is het ook verheugend dat ongetwijfeld vooruitgang geboekt is inzake de representativiteit van de kant van de ACS-landen en dat wij op het punt staan om echt maatregelen te nemen die deze representativiteit willen waarborgen. Die vormt het equivalent van het democratiseringsproces dat gelukkig in een aanzienlijk deel van de ACS-landen aan de gang is, zij het met vallen en opstaan.
Natuurlijk moeten we hier wijzen op de schokken die veroorzaakt worden door dramatische situaties zoals die welke we hier vanmiddag besproken hebben -in het gebied van de Grote Meren- of dat andere drama in Nigeria, waarover Wole Soyinka, een illustere Nobelprijswinnaar, het enkele uren geleden in het Europees Parlement had.
Het verslag bevat bovendien een interessante verwijzing naar de resolutie van de Raad van ministers van de ACSlanden, die een top wil organiseren, houden en bijeenroepen. Ik vraag mij af of het niet wenselijk zou zijn dat niet alleen de ACS-landen op deze top aanwezig zouden zijn maar ook de Europese Unie. Zoals ik al gezegd heb, is de Europese ontwikkelingsbijdrage zo belangrijk dat het zeker de moeite zou lonen ze nog verder op te voeren. Die blijkt o.a. uit de actie van ECHO, uit onze hulp voor de vluchtelingen, uit de komende opstelling van het Groenboek, waarnaar wij met veel belangstelling uitkijken.

Nordmann
Ook ik zou, namens de liberale fractie, mevrouw Baldi van ganser harte willen feliciteren met de kwaliteit van haar verslag. Dit verslag is inderdaad belangwekkend, omdat het heel goed de ontwikkeling aangeeft van de Paritaire Vergadering. Dit is vooral interessant als we ons opnieuw voor de geest proberen te halen wat de Paritaire Vergadering in het bijzonder en het beleid van de Europese Unie in het algemeen niet meer dan enkele jaren geleden waren.
Het verslag van mevrouw Baldi toont ons inderdaad een in een veranderingsproces gewikkeld beleid, een evolutief beleid dat, rekening houdend met veranderingen die zich sinds het einde van de jaren "80 in de wereld hebben voorgedaan, geleidelijk een andere vorm aanneemt.
In dit verband is het belangrijk dat wij, zoals mevrouw Baldi, nogmaals de noodzaak bevestigen dat de Europese Unie zich zeer sterk inzet voor het ontwikkelingsbeleid, dat sommigen ten opzichte van andere beleidsvormen, en met name het beleid van opening naar het oosten toe, achteruit zouden willen zetten. De differentiatie - het tweede aspect van dit ontwikkelingsbeleid - wordt ook zeer sterk beklemtoond. De noodzaak dat onze acties zo goed mogelijk worden aangepast aan de plaatselijke situatie en de niveauverschillen tussen de verschillende partners wordt ook goed in het licht gesteld, met name waar wordt aangedrongen op een beleid dat meer is afgestemd op de behoeften van de meest benadeelde bevolkingsgroepen.
Onze fractie is het tevens eens met de door de rapporteur onderstreepte noodzaak dat de preferentiestelsels worden gehandhaafd waarvan de ACS-landen voor een aantal producten, met name bananen, suiker en cacao, genieten. Deze stelsels blijven voor de betrokken landen instrumenten voor hun ontwikkeling en hun ecologisch evenwicht. Wij hebben hierover in de Commissie ontwikkelingssamenwerking heel interessante verklaringen van de vertegenwoordigers van de lidstaten gehoord.
Ten slotte blijkt uit het feit dat het accent wordt gelegd op de representativiteit en het toenemende belang dat door de Europese Unie aan de vereisten inzake democratisering wordt gehecht, dat de Unie in haar beleid wil afstappen van het versluierd taalgebruik als het over de derde wereld gaat en eindelijk zonder omwegen de idee van echte samenwerking aan de orde wil stellen.

Pettinari
Mijnheer de Voorzitter, ook ik sta achter het verslag van mevrouw Baldi, want net als zij ben ik van mening dat de ACS-Vergadering een uitermate belangrijk parlementair instrument voor de betrekkingen tussen noord en zuid op de wereld is. In geen enkele andere instelling zijn de vertegenwoordigers van zoveel landen op alle niveaus aan elkaar gelijk en komen ze tezamen om over ontwikkeling, democratie en mensenrechten te praten.
Dat is dus een ervaring die beschermd en versterkt moet worden, zoals ook wel blijkt uit het belang van de initiatieven die de Vergadering in 1996 heeft ontplooid. Daarbij wil ik onder andere wijzen op de missie die aan de vooravond van de ACS-Vergadering in Angola heeft plaatsgevonden en waardoor wij uit de eerste hand inzicht in de problemen van dat land hebben gekregen en ook gezien hebben hoe dramatisch het vredesproces tot stilstand is gekomen.
Welk lot de toekomstige betrekkingen tussen de ACS-landen en de Europese Unie ook beschoren zal zijn - daar praten wij op basis van het in dit debat herhaaldelijk genoemde, beroemde Groenboek over - de ervaringen van de ACS-Vergadering moeten mijns inziens als een te vermenigvuldigen schat worden beschouwd. Het zou onaanvaardbaar zijn als de dialoog tussen noord en zuid tot een eind kwam, want dat is eerlijk gezegd een van de weinig echt positieve verworvenheden die het Europese ontwikkelingsbeleid de afgelopen decennia op zijn naam heeft weten te schrijven. Daarom ben ik het ermee eens - dat benadruk ik - dat in het verslag van mevrouw Baldi ook de begroting wordt genoemd.

Telkämper
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Baldi heeft ons hier een zeer uitvoerig verslag voorgelegd, dat weerspiegelt wat op de beide vergaderingen is gebeurd. Zij verdient daarvoor onze dank. Ik ben blij dat ze uitvoerig ingaat op diverse punten, bijvoorbeeld dat het belangrijk was dat de NGO's van ACS-zijde met ons aan een discussieproces zijn begonnen of dat wij een duidelijke houding tegenover Nigeria hebben aangenomen en dat het juist was tot sancties te besluiten. Dat is deze week ook gebleken bij het bezoek van Nobelprijswinnaar voor de vrede Wole Soyinka.
Volgens mij moet worden beklemtoond dat de ACS-vergadering een duidelijke houding ten aanzien van landmijnen heeft aangenomen: een verbod, een ban op de productie en de export van landmijnen. Ja, ik denk dat wij het als een plicht moeten zien ervoor te zorgen dat er in onze lidstaten werkelijk geen productie van landmijnen meer plaatsvindt. Maar ook de andere zijde, het ontwikkelingspolitieke aspect is belangrijk. Rehabilitatie, behandeling van de slachtoffers is een plicht en ik denk eigenlijk dat men de producenten van deze mijnen ter zake zou moeten aanspreken.
Een ander aspect dat door mevrouw Baldi wordt vermeld, is het vrijhandelsgebied met Zuidelijk Afrika, artikel 39. Ik geloof dat uit de ACS-vergaderingen zal blijken dat wij de onderhandelingen met Zuid-Afrika tot een goed einde kunnen brengen. Het centrale punt is natuurlijk het perspectief van de ACS/EU-Vergadering, de idee van pariteit, van samenwerking als een nieuwe vorm van toekomstig buitenlands beleid, alsmede de uitwerking van het buitenlands beleid van de Europese Unie ook buiten wat daarover in het Groenboek staat.
Het zou mij verheugen als de impulsen uit deze Vergadering en het nieuwe Groenboek met zijn ideeën en voorstellen ertoe zouden bijdragen dat wij met het oog op Maastricht II, op het toekomstige buitenlands beleid een eigen pijler of een eigen deel zouden krijgen, waarin wordt gezegd: wij willen een civiel buitenlands beleid. Het is momenteel zo dat in de financiële middelen voor ontwikkelingshulp wordt gesnoeid. Wij hebben geen medebeslissing over het ACS-budget. Mevrouw Baldi wijst daar terecht op.
De lidstaten moeten begrijpen - en dit is een oude eis van ons - dat deze begroting wordt gebudgettiseerd. Ik vind dat men dit alles in één civiel deel moet onderbrengen. Alleen dat creëert ook voor de landen een perspectief. Er staat in het verslag dat driekwart van de armste landen tot de groep van de ACS-landen behoort en ik ken geen andere vergadering die zo voortwerkt aan deze gedachte van pariteit en dialoog en zodoende ook vorm geeft aan een stuk buitenlands beleid. Dat mogen wij niet verloren laten gaan.
Wij moeten volgens het Groenboek tot een nieuwe vorm van samenwerking met de ACS-landen komen. Ik denk dat men dat ook kan uitbreiden tot enkele andere armere landen en dit hoort thuis in de civiele sector van een buitenlands beleid van de Europese Unie.

Souchet
Mijnheer de Voorzitter, het verslag-Baldi is een nauwkeurige weerspiegeling van de verlangens en de bezorgdheid waaraan uiting is gegeven tijdens de werkzaamheden van de Paritaire Vergadering ACS-EU in 1996. Het heeft de verdienste dat het een duidelijk signaal is van de verknochtheid van ons Parlement aan de geest van Lomé, maar het onderstreept wellicht niet genoeg de tegenstrijdigheid van de verschillende beleidslijnen die de Europese Unie op handels- en ontwikkelingsgebied volgt en waarover onze partners zich grote zorgen maken.
Is de handelspreferentie, in de ware zin van het woord de ruggengraat van het stelsel van Lomé, niet bedreigd door het door de Europese Commissie gevolgde buitenlands economisch beleid? Waarom zijn wij gehecht aan de handhaving van een communautair ontwikkelingsbeleid? Omdat het ons van wezenlijk belang lijkt dat wij de ontwikkeling van Afrika als een prioritair gemeenschappelijk belang van de Europese Unie blijven erkennen. Natuurlijk moeten wij het proces van Lomé voortdurend proberen te vernieuwen via een aanpassing van de modaliteiten, waarbij wij voorrang moeten geven aan steun aan de actoren in de burgermaatschappij of aan gedecentraliseerde samenwerking, bijvoorbeeld, maar wel zonder de op vertrouwen en voorspelbaarheid berustende geest van Lomé prijs te geven.
Wij moeten ook zeer waakzaam zijn ten aanzien van alle pogingen om het proces van Lomé te buiten te gaan en geleidelijk uit te hollen: alsmaar grotere toegevingen aan de niet-ACS-bananenproducenten; op de helling zetten van de positie van de cacao in Europa, waar door bepaalde groepen uit de voedingsindustrie om wordt verzocht; negatieve gevolgen van de om strategische redenen aan drugsproducerende regio's verleende handelspreferenties. Wij weten vandaag dat er ernstige twijfel bestaat omtrent de ware herkomst van bepaalde producten, met name visserijproducten, uit deze landen. Er moeten keuzes worden gemaakt.
Willen wij een vraatzuchtig, op systematische en ongedifferentieerde opening berustend buitenlands handelsbeleid alles op zijn doortocht laten wegvegen of willen wij bevestigen dat de wil tot een bevoorrechte samenwerking, heel in het bijzonder met Afrika, waaruit zowel een wil tot solidariteit als een verlangen naar veiligheid spreekt, een van de fundamentele beleidsdoelstellingen van de Unie blijft?
Al zijn wij het niet eens met de communautarisering van het EOF, wij zullen voor het verslag-Baldi stemmen, omdat dit duidelijk de gegrondheid, de legitimiteit en de noodzaak van een nauwe samenwerking, ook in de toekomst, tussen Europa en Afrika bevestigt.

Pinheiro
Mijnheer de Voorzitter, sta mij toe in de eerste plaats mevrouw Baldi te feliciteren met de kwaliteit van haar verslag dat niet beperkt blijft tot een interessante en strikte voorstelling en beoordeling van de voornaamste werkzaamheden van de Paritaire Vergadering in 1996, maar dat ook een ruimere bezinning teweegbrengt, waardoor de uitbreiding van de rol en de verbetering van de werking van deze Vergadering mogelijk wordt, evenals op een algemene manier de uitdieping en heropleving van de betrekkingen tussen de Europese Unie en de ACS-landen, waarvan de Paritaire Vergadering een fundamentele motor is.
Ik wil graag opmerken, mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, dat de Paritaire Vergadering ACSEuropese Unie geleidelijk aan meer belang en grotere impact krijgt. Grotendeels dankzij de impuls en ernst die daaraan zijn verleend door met name Lord Plumb, die hier aanwezig is, maar ook door de kwaliteit van de verslagen die binnen de Paritaire Vergadering worden voorgelegd. Zo zie ik bijvoorbeeld dat mevrouw Baldi en mevrouw Maij-Weggen uiterst interessante verslagen hebben opgesteld over de mijnenkwestie of over het vervoer in de ACS-landen, die voor de Commissie en de deelnemende landen zelf van groot belang en impact zijn gebleken.
Het is de kwaliteit van de verslagen en onze inzet in deze instelling die de Paritaire Vergadering tussen de Europese Unie en de ACS-landen nog verder kunnen verbeteren. Persoonlijk neem ik met plezier aan deze Vergadering deel. Het is voor vele van de ACS-landen een evidente plaats van democratie en democratische werking. En soms is een goed voorbeeld beter dan tien boeken of veel retoriek.
Mijnheer de Voorzitter, ik denk dat het verslag van mevrouw Baldi deze materie met veel belang analyseert, zodat elke toevoeging mijnerzijds overbodig is. Ik wil het Europees Parlement slechts bedanken voor de belangstelling en de inzet die het aan de werking van deze instelling hecht en die doorslaggevend is voor de waargenomen constante verbetering.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen te 9.00 uur plaats.

Ontwikkelingssamenwerking
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0028/97) van de heer McGowan, namens de Commissie ontwikkelingssamenwerking, over de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement (COM(95)0160 - C4-0178/95) betreffende de complimentariteit van het Gemeenschapsbeleid op het gebied van ontwikkelingssamenwerking en het beleid van de lidstaten.

McGowan
Mijnheer de Voorzitter, ik wil om te beginnen mijn collega's in de Commissie ontwikkelingssamenwerking dank zeggen, omdat dit verslag voor een groot deel het product is van het vele werk dat zij gedaan hebben.
Ik zou ook in het bijzonder mijn dank willen betuigen aan de Voorzitter van het Parlement, op wie de ambtenaren van het Parlement enige druk hebben uitgeoefend met betrekking tot een belangrijke paragraaf in de ontwerpresolutie - paragraaf 21 - waarin een samenvatting wordt gegeven van de reeks initiatieven die de Commissie ontwikkelingssamenwerking wil nemen. Mij werd verzocht deze te schrappen, maar de Voorzitter heeft mij gesteund, hoewel hij erop wees dat de Commissie ontwikkelingssamenwerking deze initiatieven in feite kon nemen zonder ze aan het Parlement voor te leggen. Wij zijn echter de mening toegedaan dat het ontwikkelingsbeleid, de complementariteit, de coördinatie en de gehele toekomst van de ontwikkelingssamenwerking van zo'n groot belang zijn dat het Parlement zich daarover moet kunnen uitspreken. Ik wil de nieuwe Voorzitter daarvoor dank zeggen.
Het verslag spreekt voor zich, maar is natuurlijk opgesteld in het licht van het feit dat de complementariteit van het beleid van de Europese Unie en de lidstaten thans een in het Verdrag opgenomen verplichting is. Complementariteit is een zaak waarvoor wij verantwoordelijk zijn en ook een zaak waarvoor de hoedster van het Verdrag - de Commissie - een duidelijk omschreven verantwoordelijkheid draagt, en ik kan wel zeggen dat haar adviezen bijzonder nuttig zijn geweest.
Het gebrek aan complementariteit en coördinatie tussen de Unie en de lidstaten hoeft eigenlijk niemand van ons hier te verbazen, gezien het gebrek aan complementariteit en coördinatie en, ik moet het wel zeggen, het gebrek aan samenhang in de Europese Unie zelf. Hoe vaak gebeurt het niet dat het ontwikkelingsbeleid, het handelsbeleid, het buitenlands beleid, het milieubeleid en het landbouwbeleid - als ik dat nog durf te noemen - in totaal verschillende richtingen gestuurd worden. Het is dus een feit dat het coördineren, complementeren en coherent zijn ons in de Unie niet erg goed afgaat.
Dit biedt veel lidstaten de kans om lippendienst te blijven bewijzen aan het belang van coördinatie. Zij zeggen allen dat zij er in principe voorstander van zijn, maar in werkelijkheid valt er weinig te bespeuren van coördinatie en ik reken er op dat het huidige Nederlandse voorzitterschap dit serieuzer zal nemen dan in het verleden het geval is geweest.
De heer Pronk, de fungerend voorzitter van de Raad, is een van de meest kundige en ervaren ministers van Ontwikkelingssamenwerking in de geschiedenis van de Europese Unie. Ik moet echter zeggen dat ik er niet echt van overtuigd ben dat de heer Pronk zich volledig inzet voor het voeren van een op coördinatie gericht beleid in de Europese Unie, maar ik hoop dat wij, gezien zijn bekwaamheid en invloed, mogen verwachten dat zowel hijzelf als de Raad zich beter zal gedragen.
De lidstaten gebruiken het ontwikkelingsbeleid zo dikwijls voor andere doeleinden: als tak van het buitenlands beleid, als onderdeel van beperkte nationale belangen, als tak van de wapenindustrie, als middel om de olieindustrie te steunen. Hieruit blijkt dat er, in het algemeen gesproken, geen prioriteit wordt verleend aan ontwikkelingssamenwerking. De armste mensen in de wereld nemen in aantal toe en hun armoede wordt nog groter door de werkloosheid en andere problemen. Wij zeggen in de Europese Unie vaak dat wij onze eigen verzorgingsstaten en sociale voorzieningen eigenlijk niet kunnen blijven bekostigen. Op precies dezelfde wijze zeggen enkele lidstaten dat wij onze taken in de rest van de wereld niet kunnen voortzetten. Het debat over racisme brengt dit aan het licht. Wij kunnen het ons echter niet veroorloven om, alleen uit eigenbelang, niet samen te werken met mensen in alle landen, met name de mensen in de ontwikkelingslanden.
Het wordt tijd dat wij enkele belangrijke kwesties gaan aanpakken. Via de Commissie ontwikkelingssamenwerking hebben wij ons over het probleem van de landmijnen gebogen. Wij weten dat iedereen landmijnen verafschuwt, maar zij worden natuurlijk nog steeds vervaardigd en nog steeds in vele delen van de wereld uitgezet.
Het wordt nu tijd om de gehele wapenindustrie en wapenhandel aan te pakken, omdat zes van de permanente leden van de Veiligheidsraad, waaronder Groot-Brittannië en Frankrijk, 85 % van de mondiale wapenhandel voor hun rekening nemen.
Het wordt ook tijd om het op te nemen tegen de multinationals. Ik breng hulde aan Richard Howitt, mijn collega hier, voor het werk dat hij in Colombia doet. Ik wou dat de Commissie ons nog beter kon helpen in de strijd tegen enkele oliemaatschappijen. In dit geval moet het Europees Parlement werkelijk zichzelf maar zien te redden. Wij zijn er immers voorstander van dat de ontwikkelingslanden dat ook doen.
Er bestaat behoefte aan een nieuwe wereldorde die berust op het besef dat men van elkaar afhankelijk is, maar dat betekent dat daarvoor steun gewonnen moet worden bij de gewone mensen.
Ik ben van mening dat onze lidstaten de bezorgdheid onderschatten die heerst onder de mensen die wij vertegenwoordigen, onder de armste mensen die wij vertegenwoordigen, onder de jongste mensen die wij vertegenwoordigen - sommigen van hen zijn hier vanavond aanwezig. Als wij in onze eigen gemeenschappen meer doen en meer samenwerken met de gekozen leden in de lidstaten, dan kunnen wij samen veel bereiken.

Howitt
Mijnheer de Voorzitter, laat ik om te beginnen duidelijk zeggen dat dit debat van vanavond over een van de grote tekortkomingen van het ontwikkelingsbeleid van de Europese Unie gaat. Van de coördinatie is eigenlijk niets terechtgekomen. Aan artikel 130 X van het Verdrag wordt niet de hand gehouden. De heer McGowan heeft het in zijn verslag absoluut bij het juiste eind, als hij zegt dat alles wat wij over coördinatie horen retoriek is en dat er in de praktijk geen sprake is van daadwerkelijke coördinatie. Ik ben van mening dat vanavond in dit debat de belangrijke taak op ons rust ervoor te zorgen dat wij niets aan die retoriek toevoegen, maar de werkelijke belemmeringen en de werkelijke redenen vaststellen waarom er geen coördinatie plaatsvindt. In de tijd die mij ter beschikking staat zal ik op slechts drie daarvan ingaan.
In de eerste plaats moeten wij onze aandacht richten op de vraag in hoeverre de prioriteiten voor ontwikkelingshulp nog steeds bepaald worden in de lidstaten door historische, commerciële en politieke belangen. Aan het eind van deze eeuw spreken wij nog steeds over gebonden hulp. Voor de lidstaten gaat het er niet om hoe de hulp het best gecoördineerd kan worden, maar is het een kwestie van concurrentie tussen de donorlanden: hoeveel invloed kunnen zij kopen door in een bepaalde situatie de grootste geldschieter te zijn. In een tijd dat de druk op de staatskas in zo veel landen toeneemt, beschouwen te veel overheidsfunctionarissen in de lidstaten de zaak als een kwestie van concurrentie tussen de begrotingen voor ontwikkelingshulp in de Europese Unie en de financiële middelen die zij zelf in de lidstaten kunnen uitgeven.
De tweede belemmering heeft te maken met het feit dat de lid-staten vrezen macht te moeten afstaan aan de Europese Commissie. Wij zien dat aan de absurde comitologieprocedures voor de comités die in Brussel werkzaam zijn. Wij bekritiseren deze comités dikwijls wegens hun kosten, bureaucratie en geheimhouding. Toch zou de bestaansreden voor deze comités, als er al een is, juist moeten zijn dat zij een bilaterale dialoog op gang houden over de coördinatie van de hulp. Zo werkt het echter niet. Er is sprake van een unilaterale dialoog. De Commissie verstrekt informatie. De lidstaten doen dat niet. Wij zien dat ook bij de afzonderlijke delegaties en missies, waar achterdocht en vijandigheid heerst tussen ambassades en delegaties van de Europese Commissie.
Tenslotte vormt personeelsgebrek bij de Commissie een belemmering. In DG VIII zijn slechts twee mensen verantwoordelijk voor de operationele coördinatie en in DG I B slechts één persoon en wij zien dat het aantal personeelsleden bij de delegaties naar afzonderlijke landen afneemt.
Als wij niet bereid zijn die belemmeringen uit de weg te ruimen, zal de coördinatie niet tot stand komen. De noodzakelijke concentratie op de kwaliteit van de hulp, op de deelname van de minder ontwikkelde landen zelf zal uitblijven.
Laat ons vanavond horen welk voorstel gedaan zal worden om de modelexperimenten een vervolg te geven. Zullen het op zichzelf staande projecten zijn of zal er werkelijk iets gedaan worden met de resultaten daarvan?

Maij-Weggen
Voorzitter, in de eerste plaats wil ik collega McGowan van harte complimenteren met zijn uitstekend verslag. Ik wil ook benadrukken dat dit verslag op een heel goed moment komt omdat de informele Raad voor ontwikkelingssamenwerking die op 28 februari en 1 maart in Amsterdam vergadert, dit juist één van zijn belangrijkste thema's zal maken. Het is dus heel goed dat we dat verslag nu bespreken, het zou nog mooier zijn als mijn goede vriend Jan Pronk hier ook zou zitten. Het is de tweede keer dat we deze week hier een Nederlandse minister missen. Ik hou er echt niet van om kritiek op Jan Pronk uit te oefenen, want ik weet dat het een uitstekende minister van Ontwikkelingssamenwerking is en ik heb vijf jaar naast hem gezeten in de Nederlandse Ministerraad. Dus dat is ook al een reden om hem niet al te hard te kritiseren, maar hij had hier toch beter wel kunnen zitten al was het alleen maar om te luisteren naar datgene wat de heer McGowan zei. Ik hoop dat hij toch nog kennis zal nemen van datgene wat in dit debat ten berde wordt gebracht.
Voorzitter, ondanks het feit dat ontwikkelingssamenwerking vaak vele goede dingen heeft gebracht, moeten we vaststellen dat er ook heel veel klachten zijn over de effecten van ontwikkelingssamenwerking. Soms ligt dat aan het slechte bestuur in de landen zelf, soms ligt dat aan oorlogen en aan natuurrampen, zaken van buitenaf, maar soms ligt het ook gewoon aan de slechte coördinatie van de ontwikkelingshulp van de donoren. En, Voorzitter, als dat het geval is dan moeten wij ons dat aantrekken en moeten we daar ook lering uit willen trekken. Laat ik eens drie voorbeelden noemen van rare coördinatie die ik zo zelf in de praktijk van mijn rondreizen ben tegengekomen. Zambia heeft tot in de jaren '80, omdat het zo een sympathiek land was geweldig veel ontwikkelingshulp gekregen. Zoveel zelfs dat meer dan de helft van de nationale begroting uit donorgelden bestond. Iedereen weet dat het slecht is voor een land. Het dempt de eigen dynamiek en eigenlijk gaat de eigen verantwoordelijkheid verloren en toch was men samen niet in staat om dat te verminderen. En dat is een slecht teken van coördinatie. In Mauretanië en Senegal maakte ik eens een keer mee dat een Nederlands landbouwproject, het was op de grens van Mauretanië en Senegal, overgedragen moest worden aan de lokale bevolking. Men wilde het eigenlijk niet en men stapte naar Denemarken en vroeg of men dat project over wilde nemen. En kennelijk was ook de Europese Unie niet in staat om die twee landen bij elkaar te roepen en eigenlijk te zorgen dat dat niet zou gebeuren. En in Nepal heb ik eens een klacht meegemaakt van twee NGO's die zich beklaagden over het feit dat men aan het opbieden was bij een attractief lepraproject, zelfs zodanig dat de regionale bestuurders smeergelden gingen vragen. Je vraagt er dan natuurlijk ook wel om. Het zijn maar enkele voorbeelden van slechte coördinatie.
Voorzitter, wat zijn de grootste knelpunten? De belangrijkste is ook door de heer McGowan al genoemd: de Unie kent sinds 1994 geïntegreerde buitenlandse politiek. Onze commissaris voor ontwikkelingssamenwerking de heer Pinheiro is in de gebieden die hij beheert ook verantwoordelijk voor de buitenlandse politiek en ook voor de handel en ook voor de mensenrechten en dat werkt goed. Maar het is in de lidstaten niet zo, daar doet men het allemaal nog apart. En als ik dan kijk naar de verschillen in omvang van de hulp, aan de verschillen in oriëntatie, aan de verschillen in de plaats van de hulp, kom je tot dezelfde conclusies. Er zijn vier landen die de 0, 7 %-norm van de OESO halen. De andere zitten daar ver onder. En wat de oriëntatie betreft, het is net ook al door de socialistische collega gezegd, zijn er grote verschillen per lidstaten. Sommige zien ontwikkelingshulp als iets wat echt voor arme landen is bestemd, waarmee je ze moet helpen. Andere zien het als een verlengstuk van externe handel en weer andere zien het vooral als een patroon om alle machtsverhoudingen vast te houden. En we weten allemaal welke landen hier achter staan.
Dan zie je ook nog weer, Voorzitter, een derde knelpunt dat, als het gaat om samenwerking met multilaterale organisaties, IMEF wereldbank, of als het gaat om samenwerking met de NGO's, dat er ook een heel verschillende lijn wordt gevolgd. Sommige landen werken heel veel met NGO's, andere doen dat nauwelijks. Sommige landen werken veel met multilaterale organisaties, andere doen dat nauwelijks. De Commissie heeft geprobeerd om in een aantal landen tot coördinatie te komen. Het is misschien wel verstandig dat de Commissie niet direct heeft geprobeerd om alle lidstaten op een lijn te krijgen. Nee, men heeft een aantal pilo-projecten geopend in Bangladesh, Ivoorkust, in Ethiopië, in Costa Rica, in Peru en heeft gezegd: laten we daar nu eens proberen om in het land zelf tot samenwerking te komen. Ambassadeurs bij elkaar zetten en zaken goed op elkaar afstellen. Dat helpt wel totdat je moet vaststellen dat de boodschappen die van de lidstaten komen hele andere boodschappen zijn als datgene wat er rondom die tafel moet worden gecoördineerd.
Voorzitter, de tijd is dus echt wel rijp om met de lidstaten rond de tafel te gaan zitten om te kijken of men tot een betere coördinatie kan komen. Dit is dringend nodig. Belangrijkst eigenlijk is dat daardoor de hulp effectiever kan worden en de Europese Unie is de grootste donor ter wereld voor wat betreft ontwikkelingshulp. In de meeste ontwikkelingslanden komt méér dan de helft van het geld bij ons vandaan. In Afrika is het zelfs 65 %. Ik hoop van harte dat Minister Pronk, ook al is hij niet hier, kans ziet om op de informele Raad toch een aantal doorbraken op dit gebied te bewerkstelligen en ik hoop van harte dat de heer Pinheiro hem wil uitleggen wat wij hier hebben gezegd over dat onderwerp. Als dat zal lukken, dan heeft de Europese Raad, denk ik, iets positiefs gedaan voor de Unie en voor de lidstaten, maar vooral voor de ontwikkelingslanden.

Bertens
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, aan mijnheer McGowan zeer veel hulde voor dit verslag; ik ben blij dat de voorgaande spreekster, collega en vriendin, al dat heeft gezegd wat ik had willen zeggen. Want oppositie of geen oppositie, ontwikkelingssamenwerking gaat over heel iets anders.
Het verslag-McGowan heeft de vinger gelegd op zeer vele zere plekken. De lidstaten tonen nauwelijks bereidheid om hun ontwikkelingssamenwerkingsbeleid af te stemmen op elkaar en op dat van de Unie. Ik ook kan een avondvullend programma met lichtbeelden verzorgen van mijn ervaring van 27 jaar in ontwikkelingslanden, wat het schrijnende onderscheid tussen de ontwikkelingssamenwerking van de Unie, toen nog Gemeenschap genoemd, en de bilaterale belangen van diverse Europese lidstaten.
De lidstaten willen - ik heb het al gezegd - dat hun ontwikkelingssamenwerkingsbeleid effectief en efficiënt zou zijn. Nu wordt de hoogste mate van effectiviteit toch bereikt door afstemming - u heeft het uitstekend verwoord in uw verslag. De lidstaten blijken daartoe niet bereid. De conclusie moet dan zijn dat ze de kwaliteit van de hulp willen opofferen aan hun eigen profiel in de wereld, hun zogenaamde soevereiniteit willen veiligstellen en buitenlands beleid gelijk willen stellen met buitenlandse belangen en buitenlandse relaties.
Ik vind het een uiterst zorgelijke zaak. Verlaagde effectiviteit vermindert de kansen op ontwikkeling in die landen en ondermijnt het publieke draagvlak in onze eigen landen, waardoor de arme landen in de toekomst nogmaals het slachtoffer worden
Voor de tweede keer: er moet een einde aan komen - dat roepen wij al 30 jaar. Het externe optreden van de Unie vereist van de lidstaten dat zij zich loyaal opstellen ten aanzien van Europese beleidslijnen. Ik hoop dat die Europese beleidslijnen vanuit dit Parlement kunnen worden gesteld.
De Unie heeft grote behoefte aan coherentie in haar buitenlandse beleid, dat blijkt nu weer eens uit het imago dat wij hebben rond het Grote-Merenbeleid, het visserijbeleid, het landbouwbeleid, maar ook bijvoorbeeld bij de wapenexportcontrole. McGowan heeft daar iets over gezegd.
Ik hoop dat het Nederlandse voorzitterschap, dat beloofd heeft aan die beleidscoherentie iets te doen, dat inderdaad hoog op de agenda zal plaatsen. Ik ben het met mevrouw Maij-Weggen eens dat ik inderdaad minister Pronk mis in deze beraadslaging over het uitstekend verslag van de heer McGowan.

Telkämper
Mevrouw de Voorzitter, waarde collega's, ik denk dat de heer McGowan ons een belangrijk verslag over het ontwikkelingsbeleid voorlegt, dat naar de kern van de zaak gaat en daarom misschien een aanleiding kan zijn om over de toekomstige strategie en perspectieven te discussiëren. Volgens mij mogen wij nu geen zondagse redevoeringen houden.
Om te beginnen wil ik twee vaststellingen doen: in onze samenlevingen is het ontwikkelingsbeleid compleet "out" . Mevrouw Maij-Weggen heeft het zojuist gezegd: slechts vier landen halen het doel dat ze zich zelf hebben gesteld, namelijk 0, 7 % van het bruto nationaal product. Wij hebben in de laatste begroting van de Gemeenschap een vermindering in reële cijfers gehad en wij stellen ook in andere lidstaten een vermindering vast.
Ten tweede, er vindt geen Europees ontwikkelingsbeleid plaats. De vijftien lidstaten hebben elk een apart beleid en daarnaast is er een extra beleid van de Gemeenschap. Dat is de reële situatie. Van de in het Verdrag van Maastricht geëiste coördinatie is er de afgelopen jaren niets te merken geweest. Ook in Maastricht II is dit niet het geval. In het kader van Maastricht II moet, overeenkomstig artikel 130, een institutionele herziening plaatsvinden. Maar wat stellen wij vast? Dat punt staat niet eens op de agenda. Mijnheer Pinheiro, zult u erin slagen het nog op de agenda te plaatsen? Onze regeringen hebben er blijkbaar geen belangstelling voor.
En als ik de begroting bekijk, ziet het al evenmin rooskleurig uit. We hebben de laatste jaren vastgesteld dat er zo goed als geen belangstelling was voor milieu en ontwikkeling, vrouwen en ontwikkeling. De NGO's moeten meer krijgen. Ofschoon wij in de Commissie bereid zijn meer personeel in te schakelen, wordt wegens de begrotingssituatie bespaard. Enkele groten zullen het meeste geld uitgeven.
Voorts heeft er nog een interne structurele verschuiving plaatsgevonden. De regeringen hebben tot het megaprogramma besloten zonder geld beschikbaar te stellen en dit geld wordt uit het ontwikkelingsbeleid genomen. Dan stel ik mij de vraag wat eigenlijk de strategie is.
Mevrouw Maij-Weggen zegt dat de Gemeenschap wereldwijd de grootste donor is. Ja, de nettokapitaalafvloeiing is in de landen vaak veel groter dan wat zij krijgen en wij kunnen alleen maar vaststellen dat de honger toeneemt, de ellende toeneemt, het aantal doden toeneemt. Ja, wij hebben een civiel buitenlands beleid nodig. Mijn laatste eis is een institutionele hervorming in het kader van Maastricht II. Mijnheer Pinheiro, wij hebben een sterke minister, een sterke commissaris nodig voor dit civiele ontwikkelingsbeleid als aanvulling van het buitenlands beleid dat wij op militair en defensiegebied in het kader van het GBVB hebben.

Hory
Mevrouw de voorzitter, de Fractie Europese Radicale Alliantie is het volledig eens met wat in de mededeling van de Commissie alsook in het verslag van de heer McGowan wordt gezegd.
Voor ons staat het als een paal boven water: alles wat het op het vlak van de conceptie, de besluitvorming, de financiering, de acties ter plaatse en de evaluatie mogelijk maakt de complementariteit tussen het ontwikkelingsbeleid van de Unie en dat van lidstaten te ontwikkelen, lijkt ons positief.
Is het niettemin toegelaten, in het verlengde van wat de heer Bertens heeft gezegd, naar aanleiding van dit verslag te dromen van een situatie waarin dit probleem niet meer zou bestaan, omdat de landen hun bevoegdheden inzake en hun middelen voor ontwikkelingssamenwerking aan de Europese Unie zouden hebben overgemaakt?
Ik vertegenwoordig een land, Frankrijk, waar men misschien om historische redenen, maar zeker wegens economische en diplomatieke invloeden, meer dan elders is gehecht aan bilaterale hulp. Het zou, naar men beweert, in het belang van Frankrijk zijn deze bilaterale samenwerking te handhaven en te versterken. Ik vraag mij af over welk belang het gaat en in welke eeuw wij leven.
En dat vraag ik mij trouwens nog meer af als ik onze debatten en onze stemmingen hier bijwoon. Ik geloof dat Frankrijk hier - daarstraks, een uur geleden - werd veroordeeld voor de rol die zijn militairen zouden spelen in de onderdrukking van misdrijven, maar ook van de politieke oppositie in Tsjaad. Ik hoor hier dat Frankrijk wordt beschuldigd van inmenging in de binnenlandse aangelegenheden van een land als de Centraal-Afrikaanse Republiek. Ik hoor hier dat Frankrijk, en met Frankrijk ook België, een niet te verwaarlozen rol heeft gespeeld in het uitbreken en de verergering van de crisis in Ruanda en Zaïre, en ik kan bovendien vaststellen dat de Franse ontwikkelingshulp, die onvoorwaardelijk aan dictaturen wordt gegeven, alle wanbeheer en alle corruptie voedt. En iedereen kan er nog met mij op wijzen dat Frankrijk zich, onder het voorwendsel van bijzondere bilaterale betrekkingen, zeer vaak als een neokoloniale mogendheid opstelt en zich niet kan verdedigen tegen dit al te gegronde verwijt.
Waar is het belang van Frankrijk? Mijn overtuiging is dat wij er werkelijk belang bij zouden hebben onze middelen ten dienste van een Europees ontwikkelingsbeleid te stellen, dat daardoor opeens een veel ruimere dimensie en doel zou krijgen. Daar lijkt mij, buiten de noodzakelijke complementariteit, de toekomst van ons nationaal samenwerkingsbeleid te liggen en ik geloof dat het de Commissie tot eer zou strekken als ze een voorstel tot geleidelijke communautarisering van de nationale middelen voor het ontwikkelingsbeleid zou doen.
Ik voeg daar, aansluitend op onze beraadslaging van daarstraks over het racisme, nog aan toe dat als Frankrijk wegens een gemeenschappelijke geschiedenis en een gemeenschappelijke cultuur, bijzondere redenen zou hebben om bilaterale betrekkingen met Afrikaanse landen te onderhouden, het de immigranten uit deze landen zeker een betere ontvangst zou bereiden.

Pinheiro
Mevrouw de Voorzitter, sta mij toe in de eerste plaats de heer McGowan te feliciteren met het uitstekende verslag dat hij heeft opgesteld over niet alleen de hoofdkwestie van de complementariteit van het ontwikkelingsbeleid, maar ook over de coördinatie en de coherentie.
De Commissie staat in sterke mate achter de analyse van de heer McGowan over de situatie met betrekking tot het ontbreken van echte vooruitgang bij de toepassing van het Verdrag betreffende de Europese Unie op dit gebied. Ondanks de goedkeuring door de Raad in 1992 van diverse resoluties en conclusies over de complementariteit, de coördinatie en de coherentie van de hulp van de Gemeenschap en de lidstaten zijn de tot op de dag van vandaag bereikte resultaten immers duidelijk onbevredigend, ook al zijn zij tastbaar.
De Commissie staat tevens achter de door de rapporteur gedane vaststelling dat één van de belangrijkste redenen voor dit ontbreken van vooruitgang ligt in het feit dat sommige lidstaten geen belangstelling tonen om de coördinatie te verbeteren. Toch is de logica van de bilaterale samenwerking diepgaand verschillend van die van de communautaire samenwerking. Wij zijn telkens meer toegespitst op programma's, op integratie van de strategische ontwikkeling van de landen, overleg met de Wereldbank, met het Monetair Fonds of met de Verenigde Naties, dit is een strategische logica, daar waar de bilaterale hulp vrijwel altijd gericht is op projecten en niet op programma's of sectoren. Vandaar dat complementariteit, synergie en coördinatie woorden zijn die beide kanten zouden moeten interesseren. Jammer genoeg is er om de redenen die enkele parlementsleden hebben genoemd nog steeds sprake van bijziendheid van sommige regeringen die niet inzien dat synergie en coördinatie de landen helpen hun eigen actie te versterken.
Minister Jan Pronk en ikzelf hebben bij de voorbereiding van het Nederlandse voorzitterschap dit thema als één van de essentiële thema's genoemd waarop vooruitgang dient te worden geboekt, ook al weten wij dat dit moeilijk zal zijn; en daarom hadden wij gedacht dit probleem aan te pakken via concrete gevallen van gebrekkige coördinatie, gebrek aan coherentie of complementariteit. Op de volgende informele bijeenkomst van de ministers van Ontwikkelingssamenwerking, die aan het eind van deze maand zal plaatsvinden, zullen wij als hoofdthema precies die thema's bespreken die de heer McGowan in zijn verslag aansnijdt.
Tot slot wilde ik opmerken dat er vast goede redenen zijn waarom het Europees Ontwikkelingsfonds niet in de communautaire begroting zit. Ongetwijfeld. Maar ik wil opmerken dat de Commissie van mening blijft zijn dat de daaruit voortvloeiende voordelen, hetzij bij de uitstippeling van het beleid, hetzij bij de beoordeling of de toepassing ervan, ruimschoots opwegen tegen de kleine ongemakken die de opname van het EOF in de begroting voor sommige lidstaten kunnen meebrengen.
Zo kan ik niet nalaten dit te onderstrepen en nogmaals te trachten deze wijziging op de een of andere manier te bereiken in het kader van de IGC. Ik ben ervan overtuigd dat zodra het Europees Parlement een grote rol speelt in het debat over de begroting van het EOF sommige van deze coördinatie-aspecten een aanzienlijke rol zouden krijgen, niet alleen in de verslagen van de meest geïnteresseerde parlementsleden, maar van het Parlement als een geheel.
Mevrouw de Voorzitter, mag ik tot besluit opmerken dat ik hoop dat dit thema terug zal komen, omdat de enige manier om twee partners in deze tango te hebben is erin te slagen dat de politieke druk op de andere partner herhaaldelijk wordt uitgeoefend. Wat de Commissie betreft is het nogmaals mijn taak het Parlement te bedanken voor de belangstelling, de inzet en de steun die het ons heeft gegeven in deze poging om onze actie met andere lidstaten beter te coördineren.

De Voorzitter
Hartelijk bedankt, mijnheer de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgenochtend te 9.00 uur plaats.

Noodhulp, rehabilitatie en ontwikkeling
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over het verslag (A4-0021/97) van de heer Fassa, namens de Commissie ontwikkelingssamenwerking, over de humanitaire hulp van de Europese Unie, de rol van ECHO en de mededeling van de Commissie (COM(96)0153- C4-0265/96) aan de Raad en het Europees Parlement over de samenhang tussen noodhulp, rehabilitatie en ontwikkeling.

Fassa
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega's, het klassieke onderscheid tussen humanitaire hulp, rehabilitatie en ontwikkeling wordt steeds meer als kunstmatig ervaren en er wordt meer en meer aandacht besteed aan de onderlinge samenhang.
Dit verslag en de daaraan gehechte ontwerpresolutie gaan over deze twee onderwerpen, en ik zal ze hier kort toelichten. Het eerste deel is gewijd aan de humanitaire hulp van de Europese Unie en meer bepaald aan de rol die ECHO daarin speelt. We kunnen niet ontkennen dat de humanitaire hulp van de Gemeenschap de afgelopen jaren sterk is gestegen. Deze hulp kent verschillende aspecten, waarvan ik er hier slechts vier wil noemen: ten eerste de noodzaak van coördinatie. Een eerste aspect van de coördinatie is van politiek-organisatorische aard. Zoals ook in de oorspronkelijke tekst van het verslag werd gesteld - namens mijn fractie dien ik hierop een amendement in -, wordt de oprichting van één enkel commissariaat voor dit soort vraagstukken noodzakelijk geacht. Het tweede aspect van de coördinatie is het zogeheten operationele aspect, dat wil zeggen de coördinatie tussen de niet-gouvernementele organisaties en de delegaties van de Commissie. We weten dat de overeenkomsten gestandaardiseerd zijn en dat is positief, in die zin dat de betrekkingen dankzij duidelijke, welbekende voorschriften stabiel zijn. Dit neemt niet weg dat de mogelijkheid om bijlagen aan de contracten toe te voegen dient te worden overwogen, aangezien er een groot aantal ondertekenaars en dus ook grote onderlinge verschillen zijn. Op die manier worden de overeenkomsten met de niet-gouvernementele organisaties flexibeler.
Een tweede aspect betreft de merkbare aanwezigheid, en in het verslag wordt ingegaan op de vraag welke diepere betekenis dit begrip moet hebben, meer bepaald waar we merkbaar aanwezig willen zijn: in onze eigen landen, in de begunstigde landen, in andere donorlanden? En de vraag wat we daarmee willen bereiken.
Het derde aspect betreft de zogeheten fund raising . Hier kan worden voorgesteld rechtstreeks bij de bevolking geld in te zamelen. Dat kan belangrijk zijn in het kader van de merkbare aanwezigheid, omdat het publiek zich dan veel bewuster wordt van de humanitaire problemen, zonder dat de niet-gouvernementele organisaties hiervan schade ondervinden; deze kunnen bij de inzameling zelf actief worden betrokken. Hiervoor is een amendement ingediend.
Een vierde aspect heeft betrekking op de vorming van een Europese vrijwilligersdienst op het gebied van humanitaire hulp. De rapporteur is van mening dat de initiatieven die de Europese Unie reeds voor de oprichting van een Europese burgerdienst ondernomen heeft geïntegreerd kunnen worden, waarbij de nadruk op de ontwikkelingswerkzaamheden komt te liggen.
Dan kom ik nu bij het tweede deel van het verslag, over de samenhang tussen hulp, rehabilitatie en ontwikkeling. In april 1996 heeft de Commissie een uit vier delen bestaand document opgesteld: het eerste deel is gewijd aan een methode om de hulpacties beter af te stemmen op ontwikkelingsdoelen en -vereisten. In het document wordt het belang onderstreept van impact-analyses per land vóórdat een begin wordt gemaakt met de hulpoperaties.
In het tweede deel komt de rehabilitatie en de bijstand na de crisis aan de orde; de tekst van de Commissie is nuttig, maar moet toch nog verder worden uitgewerkt, waarbij ook de plaatselijke burgermaatschappij een rol moet krijgen.
Het derde deel is gewijd aan de ontwikkelingsacties en aan het risico van noodsituaties. De aanpak van de Commissie, die draait om de begrippen risico en kwetsbaarheid, is zonder meer waardevol, maar om zeker te zijn dat alle belangrijke overwegingen worden gemaakt, moet men beseffen dat dit slechts één kant van het probleem is. Evenveel aandacht voor de kennis en de mogelijkheden van de mensen, en dus een duidelijke betrokkenheid van diegenen die wij proberen te helpen, is de enige manier om succes te verzekeren.
Het vierde en laatste deel gaat over door menselijk toedoen veroorzaakte noodsituaties. Preventie van conflicten moet een vast onderdeel van het beleid op dit vlak zijn.
Een onderwerp dat in het Commissiedocument niet behandeld wordt, zijn de politieke aspecten van de humanitaire hulp. Toch mag men niet blind zijn voor het feit dat humanitaire acties soms politieke gevolgen hebben, ook al moet men te allen tijde neutraal blijven. De Commissie zou de gevolgen van geval tot geval moeten bestuderen, en waar mogelijk moet zij proberen ervoor te zorgen dat de acties dienen als ondersteuning van bredere initiatieven ter voorbereiding op conflictsituaties.

Dupuis
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega's, allereerst mijn felicitaties voor de rapporteur, en niettemin mijn vriend, Raimondo Fassa, voor zijn uitstekende verslag, alsook mijn dank aan de leden van de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid, die alle voorstellen van onze commissie gunstig hebben onthaald.
Deze voorstellen hadden hoofdzakelijk betrekking op twee aspecten: ten eerste, versterking van de preventie, met name door de oprichting van het internationaal tribunaal voor oorlogsmisdaden, ten tweede, het vermogen van de Unie om conflictsituaties te onderkennen en te analyseren.
In verband met de interventiecapaciteit van de Unie - en ik denk dat dit een zeer belangrijk punt is - wordt in dit verslag gepleit voor de hervorming van het GBVB, alsmede voor de mogelijkheid de diplomatieke inspanningen en de militaire en civiele interventie-inspanningen voort te zetten. Het is dan ook maar logisch dat in dit verslag aan de Commissie wordt gevraagd - en ik ben zo vrij dit commissaris Pinheiro extra op het hart te drukken - de mogelijkheid te onderzoeken van de oprichting van een uit militairen en burgers bestaand vredeskorps dat in staat is om operaties voor het handhaven en het scheppen van vrede uit te voeren.
Nu men zich gewonnen geeft wat betreft het toevertrouwen van het bevel over de NAVO Zuid-Europa aan een Europeaan, nu de discussies over de invoering van een Europese pijler in de NAVO alsmaar moeilijker worden, nu de discussies over de integratie van de WEU in de instellingen van de Europese Unie alsmaar moeizamer verlopen, nu de ramp van de operatie "Turquoise" nog vers in het geheugen ligt, nu de Unie al vier maanden niet in staat blijkt tot een interventie in het gebied van de Grote Meren te besluiten, nu er geen enkel concreet voorstel betreffende de hervorming van de pijler gemeenschappelijke veiligheid en defensie van de Europese Unie ter tafel ligt, is het niet onrealistisch te denken dat de Unie toch blijk zou kunnen geven van een minimum aan creativiteit en verbeelding en een Europees interventiekorps voor haar operaties voor het handhaven en het herstellen van de vrede zou kunnen oprichten. Dit korps zou uit speciaal voor dit soort situaties getrainde militairen en burgers bestaan: militairen, artsen, personen die een vluchtelingenkamp kunnen opzetten en beheren, met ander woorden een korps van militairen dat niet de som zou zijn van nationale eenheden, maar dat uit Europese militairen met een Europese vlag zou bestaan.
Een dergelijk voorstel, dat financieel gezien binnen de mogelijkheden van de Europese Unie ligt, zou spoedig een concrete vorm kunnen aannemen. Daartoe zou men alleen onmiddellijk aan de slag moeten gaan, meteen de opdracht tot de nodige studies moeten geven. Op voorwaarde dat de politieke wil aanwezig is, zou men dan al bij de herziening van de Verdragen in juni eerstkomend te Amsterdam tot de oprichting kunnen besluiten.

Torres Couto
Mevrouw de Voorzitter, geachte commissaris, ik wil de heer Fassa persoonlijk en in naam van de sociaaldemocratische fractie feliciteren met zijn verslag. Uit diens lezing blijkt duidelijk dat de traditionele scheiding tussen noodhulp, rehabilitatie en ontwikkeling telkens meer kunstmatig is, waarbij het noodzakelijk is de onderlinge banden tussen deze drie soorten acties te versterken.
De humanitaire hulp van de Gemeenschap is tussen 1990 en 1995 immers aanzienlijk toegenomen, jammer genoeg ten gevolge van het toenemend aantal crises die zich de laatste jaren heeft voorgedaan. Maar wij dienen rekening te houden met de vermoeidheid die wij beginnen te voelen van de kant van de donatoren en de economische problemen waarmee vele staten te kampen hebben. De instandhouding van hoge niveaus van humanitaire hulp kan op grond van dit alles de ontwikkeling in de komende jaren bedreigen, wat ons bijzonder ernstig zorgen moet baren.
Er is dan ook een nauwe coördinatie nodig tussen de lidstaten en de Commissie voor een doelmatige humanitaire hulp van de Gemeenschap, en het is onontbeerlijk dat de definitie van een planetaire strategie wordt geëist - waarvoor de rapporteur heel terecht pleit - die coherent is met betrekking tot de toepassing van deze hulp. Een dergelijke coördinatie dient de actie van derde landen, van de gespecialiseerde internationale organisaties en agentschappen, evenals van de NGO's te bestrijken.
Voorzitter, commissaris, in het licht van de stagnatie of zelfs de vermindering van het merendeel van de steunprogramma's is het zaak dat de Commissie de noodzakelijke financiële voorwaarden schept, zodat men voor eens en altijd prioriteit begint te verlenen aan de preventie van conflicten. Het zal belangrijk zijn de Europese publieke opinie te stimuleren voor het belang van ontwikkelingsbijstand op de middellange termijn, zodat wij het oorzakelijk verband tussen armoede en humanitaire crises aantonen.
Niet onbetekenend zal de bijdrage van een Europese vrijwilligersdienst op het vlak van de Gemeenschap zijn voor de toekomstige communautaire actie op het gebied van de ontwikkelingssamenwerking en humanitaire hulp. Men zal steeds meer aandacht moeten besteden - zoals de rapporteur terecht voorstelt - aan de onderlinge banden tussen hulp op korte, middellange en lange termijn in een naar behoren coherente aanpak.
Het is zaak niet te vergeten - hoewel de Raad dit jammer genoeg wel vergeet - dat er op de lange termijn geen beter middel is om het menselijke lijden te verhelpen dan de preventie van conflicten, waarbij wij zodra de situatie in een land dit vereist niet mogen vergeten een begin te maken met preventieve acties van diplomatieke, economische of mediatieve aard.
De door de rapporteur, de heer Fassa, voorgestelde maatregelen beogen de verwezenlijking van al deze doelstellingen en verdienen mijn hartelijk applaus, waarbij ik eerlijk hoop dat zij ook door de commissaris en de Commissie goed worden onthaald.

Robles Piquer
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega's, gelukkig kunnen we hier vanmiddag voor de derde maal een verslag bespreken dat net als de vorige verslagen van uitstekende kwaliteit is. Dit verslag is het werk van de heer Fassa en twee goede adviezen die de Commissie externe economische betrekkingen, bij monde van de heer Smith en de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids - en defensiebeleid, bij monde van de heer Dupuis hebben uitgebracht.
Zoals onze Nederlandse collega's ook al gezegd hebben, had dit mijns inziens echt de aanwezigheid van de minister, de heer Pronk, gerechtvaardigd. De heer Pronk is zonder enige twijfel heel bekwaam maar hij had misschien iets kunnen leren van de standpunten die wij als Europarlementsleden, die interesse betonen voor deze problemen, innemen.
Zoals de rapporteur zelf ook al stelde, wordt in dit laatste verslag uitgegaan van een uitstekend document van de Commissie - en ik ben hierover verheugd - over het verband tussen hulp, rehabilitatie en ontwikkeling, waarbij rehabilitatie wordt beschouwd als een centrale fase opdat de hulp daadwerkelijk de ontwikkeling ten goede komt. Zoals de rapporteur ook al terecht stelde, wil ik herhalen dat dit een steeds kunstmatiger onderscheid is, deze taakverdeling tussen DG I en VIII en ECHO, onder drie verschillende commissarissen, ook al wordt de structuur van de Commissie behouden omwille van redenen die, zoals wij weten, niet gemakkelijk op te lossen zijn.
Wij mogen echter omwille van bureaucratische redenen niet pessimistisch zijn. De Europese Unie heeft haar hulp aanzienlijk opgevoerd. We kunnen zeggen dat de hulp verdubbeld is in de periode tussen 1992 en 1995 en vooral in 1994 is ze sterk toegenomen. Hoewel wij - aangezien de Europeanen een belangrijke bijdrage tot de OESOfondsen leveren - in steeds meer noodsituaties moeten bijspringen, worden wij eraan herinnerd dat de noodhulp is opgelopen van 500 miljoen dollar in 1988 tot 3.500 miljoen dollar in 1993. Deze noodsituaties zijn bijvoorbeeld het gevolg van vluchtelingenstromen, die grotendeels uit vrouwen bestaat - zoals terecht gesteld wordt in het verslag. Het is positief dat punten 15, 16 en 17 van het verslag gewijd zijn aan dit probleem van vrouwen en kinderen. Wij worden er ook op gewezen dat voorkomen beter is dan genezen en de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids en defensie-beleid heeft inderdaad meer dan eens de steun van de plenaire vergadering gekregen opdat de Raad een ernstige studie inzake de preventie van conflicten zou verrichten. Wij komen altijd te laat maar ooit zouden we wel eens op tijd kunnen gekomen zijn.
Positief is ook het idee dat vervat ligt in het verslag en de oorspronkelijke studie van de Commissie om de vorming van vrijwilligers te bevorderen. Ik wil eraan herinneren dat er in de loop van de geschiedenis vele vrijwilligers geweest zijn. Ik heb het hier vooral over de missionarissen van de christelijke godsdiensten, die niet alleen hebben bijgedragen tot de intellectuele en morele ontwikkeling maar ook de nood van de bevolking hebben helpen lenigen en vaak hun leven gegeven hebben. De vrijwilligers hebben misschien een andere levensstijl en werken vanuit een lekenovertuiging maar leveren eveneens schitterend werk.
Natuurlijk blijft hiervoor belangrijke steun van de landen nodig en moeten de hulp en de ontwikkeling gebundeld worden, zoals ook al werd aanbevolen in het eerdere verslag van mevrouw Baldi en het goede verslag van de heer McGowan. Mijns inziens gaat hier een sociale druk achter schuil en het is positief dat die druk er is. De sociale druk van de Europese volkeren die echt willen helpen.
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, wij hebben het allemaal over de dood van een belangrijk leider, Deng Xiaoping, of wij het nu eens waren met zijn ideeën of niet. Ik wil eraan herinneren dat deze leider er grotendeels in geslaagd is het meest bevolkte land ter wereld uit de onderontwikkeling te halen. Hij stelde ook dat "het er niet toe deed of de kat wit of zwart was als ze maar muizen ving" . Laten wij hopen dat wij met zijn allen doen wat we kunnen opdat anderen niet alleen muizen vangen maar ook elke dag over voldoende levensmiddelen beschikken.

Pettinari
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, versterking van het aandeel van de humanitaire hulp mag mijns inziens niet ten koste gaan van de ontwikkelingsacties op de lange termijn. Het is namelijk al geruime tijd zo dat indrukwekkende hoeveelheden financiële middelen van de ontwikkelingssamenwerking naar de humanitaire hulp worden overgeheveld, zowel in de lidstaten als in de Europese Unie.
Eerlijk gezegd lijkt me dit een onaanvaardbaar vooruitzicht dat voor het rijke deel van de wereld een zwaar verlies aan politieke verantwoordelijkheid betekent, waartegen we ons moeten verzetten. De publieke opinie vindt humanitaire hulp namelijk meer nodig, of denkt dat het meer nodig is; het is aantrekkelijker, het raakt de mensen meer en het krijgt in de kranten en in de massamedia meer aandacht. Ik vind echter dat we de Europese publieke opinie meer verantwoordelijkheidsbesef moeten bijbrengen en haar ervan moeten overtuigen dat de enige manier om de internationale stabiliteit en de ontwikkeling van de arme landen te bevorderen het beleid voor de ontwikkelingssamenwerking is en de forse financiële ondersteuning van dat beleid; dat betekent vooral dat het tekort op het vlak van de economische en politieke democratie, waardoor de betrekkingen tussen Noord en Zuid worden gekenmerkt, moet worden aangevuld.
Daarom sta ik achter het verslag van de heer Fassa, waarin een aantal nuttige voorstellen wordt gedaan om de samenhang tussen humanitaire hulp, ontwikkelingshulp, rehabilitatie en economische wederopbouw doelmatiger te maken. Het verslag hecht zijn onvoorwaardelijke steun aan het optreden van de niet-gouvernementele solidariteitsorganisaties, die vaak de eerste zijn om met hun moedige aanwezigheid in oorlogsgebieden hun verantwoordelijkheid ter hand te nemen.
Verder heb ik ook een positief oordeel over de ervaring van ECHO; zijn functioneringsbeginsel laat zien dat alleen een reële, doelmatige en overtuigde coördinatie van de Europese humanitaire acties de gestelde doelen kan bereiken. ECHO is volgens mij in bepaald opzicht de parel van het externe optreden van de arme landen en moet in ieder geval de zekerheid hebben van de middelen die hem toekomen; dat neemt de onzekerheid weg die de praktijk van de begrotingsreserves op dit moment met zich meebrengt, want die zouden op humanitair gebied niet eens moeten bestaan, niet voor beleidsvormen waarmee werkelijk in nood verkerende mensen worden geholpen.
Wel vind ik dat een krachtige vermaning vanwege de sabotage van de Raad en de lidstaten op zijn plaats is; zij hebben namelijk de coördinatie gedwarsboomd van de Europese beleidsvormen inzake de ontwikkelingssamenwerking, die de Commissie zo moedig had voorgesteld. We zien op dit moment dat het Europese samenwerkingsbeleid gerenationaliseerd wordt, en dat is een forse aderlating. Het is een duidelijke politieke keuze van de regeringen van de lidstaten, die daarmee handelen in naam van een neokoloniaal beleid dat eigenlijk geen bestaansrecht meer heeft en dat het belachelijke effect sorteert dat de lidstaten op basis van concurrentie in de arme landen interveniëren, waarmee ze alle inspanningen frustreren.
Om al het bovengenoemde te kunnen doen moet er een politieke wil aanwezig zijn waarover dit Parlement zich moet uitspreken; hopelijk - ik werk daar in ieder geval wel aan mee - zal het verslag-Fassa worden aangenomen, zodat een kleine stap in die richting gezet kan worden.

Sandbæk
Mevrouw de Voorzitter, het is hoog tijd dat wij gebruik beginnen te maken van de enorme kennis en ervaring die we reeds hebben, in plaats van steeds weer nieuwe organen op te richten met nieuwe mensen, die weer van nul moeten beginnen. Ik denk onder andere aan de idee van een Europese vrijwilligersdienst voor ontwikkelingswerk. De NGO's hebben een ruime ervaring en weten dat men juist moet vermijden om niet-gekwalificeerde arbeidskrachten naar ontwikkelingslanden te sturen. Het is beter de lokale bevolking erbij te betrekken. Het kan niet de bedoeling zijn dat de ontwikkelingslanden, vooral in rampsituaties, jonge niet-gekwalificeerde Europeanen toegestuurd krijgen om de werkloosheid in Europa te doen verminderen.
De NGO's hebben eveneens ervaring met specifieke impact-analyses per land dankzij hun kennis van de lokale situatie en hun samenwerking met de lokale NGO's. Waarom vragen we de NGO's en ECHO niet een nauwe samenwerking aan te gaan om de specifieke impact-analyses per land op te maken? Ik herinner mij onder andere dat Oxfam een jaar vóór de ramp in Ruanda er meermaals op gewezen had wat er in de lucht hing. Oxfam wees op de noodzaak om in te grijpen, maar niemand luisterde. Ik begrijp evenmin dat ECHO en de Commissie reclame maken voor zichzelf, slechte reclame dan nog wel, en ik wil graag weten hoeveel EU- of ECHO-middelen aan dergelijke reclame besteed worden.
Ik kan niet instemmen met het hoofdstuk over de hervorming van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid en de punten 11 en 12 vind ik onzin. Het verheugt mij daarentegen dat de amendementen over de rol en de actieve medewerking van de vrouw in het verslag zijn opgenomen. Helaas laat anderhalve minuut spreektijd mij niet toe de heer Fassa te loven voor alles waarvoor hij lof verdient.

Amadeo
Mevrouw de Voorzitter, waarde rapporteur, de mededeling waarover wij het hier hebben is in feite bedoeld om de samenhang tussen noodhulp, rehabilitatiefase en ontwikkelingsprocessen opnieuw vast te stellen, om zo de Europese hulp efficiënter te maken.
Volgens ons moet dat verband tussen noodhulp, rehabilitatie en ontwikkeling noodzakelijkerwijs gepaard gaan van een strategische programmering waarin de politieke, sociale en technische aspecten van de ontwikkelingsfilosofieën uitvoerig aan bod komen, en moet het bovendien zorgen dat de steunmaatregelen van de Unie, van de lidstaten en van de Verenigde Naties beter geharmoniseerd worden.
Versterking van het beleid inzake de ontwikkelingssamenwerking lijkt dan ook van fundamenteel belang, en het onderbrengen van de bevoegde diensten in één instantie, waardoor de steunmaatregelen beter gecoördineerd en bijtijds uitgevoerd kunnen worden, is onzes inziens de aangewezen weg om de daad bij het woord te voegen.
Aangezien er tegenwoordig crises zijn die we zonder meer als chronisch en in ieder geval zeer ernstig kunnen omschrijven, omdat ze al zolang voortduren, is de tijd rijp om de steunmaatregelen zo goed mogelijk te programmeren. Zo kan de aanvankelijke noodhulp uiteindelijk omgegoten worden in de meer gedetailleerde vorm van doelgerichte hulp.
Wij staan op het standpunt dat de acties van de Commissie rekening moeten houden met de behoeften van de zwakste bevolkingslagen, zoals vrouwen, bejaarden en kinderen, en tevens de plaatselijke markten moeten bevorderen door de mogelijkheden van de plaatselijke toelevering een voorkeurspositie te geven.
Wij zijn derhalve voor de oprichting van een Europese instantie waarin civiele en militaire eenheden worden ondergebracht die met de WEU samenwerken om een bijdrage te leveren aan het oplossen van crises en het herstellen van de vrede. Ook zijn wij overtuigd dat er een permanent internationaal tribunaal in het leven moet worden geroepen om de misdaad in te dammen en de schuldigen te straffen, dat het zinvol is strengere controle op wapenexporten uit te oefenen, en dat er onverwijld een beleid voor preventie van natuurrampen en voor het beslechten van gewapende conflicten dient te worden uitgestippeld.

Smith
Mevrouw de Voorzitter, mag ik om te beginnen mijn instemming betuigen met de algemene strekking van dit voortreffelijke verslag en de aanpak waarvoor de rapporteur gekozen heeft. In mijn bijdrage wil ik slechts de voornaamste punten van het advies van de Commissie externe economische betrekkingen benadrukken. In de eerste plaats erkennen wij dat de Commissie een belangrijk en zinvol onderscheid maakt tussen de verschillende soorten rampen, te weten: natuurrampen zonder meer, die niettemin een structurele oorzaak kunnen hebben of van endemische aard zijn, natuurrampen van beperkte omvang, zoals overstromingen, aardbevingen etc., en door menselijk toedoen veroorzaakte noodsituaties, die gepaard gaan met gewelddadige conflicten. In het laatste geval is vaak het institutionele en bestuurlijke kader voor ontwikkelingssamenwerking ineengestort, terwijl in de eerder genoemde gevallen de institutionele en bestuurlijke basisstructuren nog wel grotendeels blijven functioneren, maar door de noodsituatie ontwricht of tijdelijk overbelast zijn. Dat betekent natuurlijk dat de situatie zeer gecompliceerd is, maar niettemin een flexibele aanpak vereist. Verder is het uiteraard noodzakelijk - de vorige spreker heeft daar ook reeds op gewezen - om de lokale markten te steunen en te bevorderen dat zij als handelsnetwerken fungeren, dat is een belangrijk element in de rehabilitatie-acties. In feite zou dat in veel gevallen zelfs de grondslag voor de rehabilitatie leggen.
Ik zou er met nadruk op willen wijzen hoe belangrijk het is dat degenen die betrokken zijn bij het opstellen van de hulp-, rehabilitatie- en ontwikkelingsprogramma's besluiten nemen om interventies te steunen die het functioneren of het herstel van de lokale markten en de nationale of regionale handelsstructuren bevorderen.
Geen enkele discussie van deze aard kan ooit volledig zijn zonder de rol van de wapenhandel te vermelden, en wanneer wij het over grote humanitaire rampen hebben, wordt de wapenhandel zeer vaak genoemd. De Commissie externe economische betrekkingen is van mening dat het van vitaal belang is dat de Europese Unie stappen onderneemt voor het opstellen van een gedragscode voor de wapenhandel in regio's en landen waar duidelijk sprake is van spanningen en een conflict dreigt of ontstaan is.
Tenslotte, wat het verband tussen deze mededeling en het huidige beleid van de Europese Unie betreft, de benadering van de Commissie van de samenhang tussen noodhulp, rehabilitatie en ontwikkeling lijkt nogal theoretisch en gaat uit van een aantal vooronderstellingen over het vermogen van de Europese Unie om deze tamelijk ambitieuze aanpak te realiseren. Ik heb een paar zeer goede gesprekken gehad met de betrokkenen in de Commissie en de opstellers van dit document en ik heb hen gezegd dat het mij zeer verheugt het hier te zien en dat het volgens mij een voortreffelijk stuk is, dat een heel eind in de richting gaat van de voorstellen die het Europees Parlement in de loop der jaren gedaan heeft. Het is en blijft niettemin mijn grootste zorg of aan dit document op effectieve wijze gevolg gegeven kan worden in de dagelijkse praktijk van de acties van de Europese Unie voor noodhulp, rehabilitatie en ontwikkeling. Misschien moet meer aandacht geschonken worden aan de wijze waarop de zaken thans functioneren, alvorens voorstellen voor de toekomst worden gedaan.

Günther
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega's, om te beginnen wil ik de rapporteur, de heer Fassa, van harte danken voor de moeite die hij zich heeft getroost. Ik zou slechts kort op een paar punten willen ingaan. Wat ik bijzonder in dit verslag toejuich, is dat het vraagstuk van de militaire bescherming van humanitaire acties erin wordt aangesneden. Dat is immers een probleem waar wij telkens weer mee worden geconfronteerd, zeker nu de laatste tijd meer en meer humanitaire hulporganisaties het slachtoffer van gewelddadige aanslagen worden. Ik geloof bovendien dat wij hier een klein stuk gemeenschappelijk buitenlands beleid van de Unie kunnen verwezenlijken en daarom juich ik ook het advies van de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid over het vredeskorps toe.
Ik deel de mening van de vorige spreker ten aanzien van de problematiek van de wapenuitvoer. Maar hoewel wij in een reeks Europese landen zeer rigide maatregelen op het gebied van wapenleveringen in conflictgebieden hebben, zijn er toch telkens weer criminele elementen die middelen en wegen vinden om aan wapens te geraken en deze wapens dan ook in crisisgebieden te leveren. Alleen met mooie onderhandelingen is het probleem dus nog niet van de baan.
Een ander punt waarop volgens mij in verband met noodhulp en duurzame ontwikkeling moet worden gewezen, is dat wij bij noodhulp niet in dezelfde mate rekening kunnen houden met schendingen van de mensenrechten, maar in de eerste plaats aan de slachtoffers van de ramp moeten denken. Maar bij aanhoudend en voortdurend opbouwwerk - ontwikkelingshulp - moeten wij wel de vraag in verband met de mensenrechten stellen. En op dat punt moet ik de heer Robles Piquer helaas tegenspreken: zelfs een zekere welvaart in een land of betere levensomstandigheden rechtvaardigen niet dat de mensenrechten met voeten worden getreden en - ook al wordt vaak gezegd: van doden niets dan goeds - ik kan geen verering voelen voor een staatsman die dat heeft gedaan.

Pinheiro
Mevrouw de Voorzitter, de Commissie wil de rapporteur, de heer Fassa, complimenteren met zijn verslag en zij staat in het algemeen zeer positief tegenover de conclusies en aanbevelingen daarin. Het verslag levert een zeer constructieve bijdrage tot de formalisering van een aanpak, die zich tijdens het gehele ontwikkelingsproces gekenmerkt heeft door voortdurend overleg met een heel scala van belanghebbenden.
De Commissie zou van de punten waarop de rapporteur de nadruk heeft gelegd er een paar willen uitkiezen voor nader commentaar en zij wil de lidstaten tevens de laatste gegevens verstrekken over de wijze waarop deze aanpak, die de samenhang tussen noodhulp, rehabilitatie en ontwikkeling moet verzekeren, in praktijk wordt gebracht en verder commentaar leveren op enkele kwesties die van belang zijn en de humanitaire hulp en ECHO betreffen.
Ik ben ervan overtuigd dat de effectiviteit en de efficiëntie van de hulpverleningsinspanningen wel moeten verbeteren door een goed begrip van de versterking van de samenhang tussen de verschillende fasen van noodhulp, rehabilitatie en ontwikkeling. Even belangrijk, en de heer Fassa heeft daar in zijn verslag reeds de nadruk op gelegd, is de noodzaak van coördinatie van de hulpacties van de Gemeenschap en de lid-staten en bovendien moet natuurlijk ook gezorgd worden voor een goede coördinatie tussen de Commissie en de andere grote internationale organisaties en instellingen. Alleen dan kunnen wij de samenhang waarborgen en de efficiëntie verbeteren. Een ander cruciaal punt is dat de hulp beter afgestemd moet worden op de mensen in nood. Dat kan zeer moeilijk te verwezenlijken zijn, met name in humanitaire crisissituaties die gepaard gaan met een massale uittocht van vluchtelingen en grote onveiligheid, maar het is niettemin van vitaal belang om niet alleen de middelen zo goed mogelijk te besteden, maar ook op de lange termijn de steun van het publiek te behouden voor de verlening van levensreddende hulp.
Bovendien hebben wij veel humanitaire hulp moeten verlenen in conflictgebieden, waar de burgerbevolking steeds meer het slachtoffer, of zelfs het directe doelwit, werd van het geweld. In dergelijke omstandigheden wordt de humanitaire gemeenschap geconfronteerd met vele fundamentele en bijzonder moeilijke vragen betreffende de neutraliteit en de onpartijdigheid van de hulpverlening. Terecht wordt gevraagd hoe manipulatie en plundering door de strijdende partijen vermeden kan worden, hoe schendingen van de mensenrechten worden tegengegaan, hoe hulpverleners worden beschermd enzovoorts. Voor een groot deel liggen deze bronnen van gerechtvaardigde zorg ten grondslag aan de punten die in het verslag naar voren worden gebracht. De Commissie erkent zeer zeker dat het verlenen van humanitaire hulp in deze situaties met ernstige moeilijkheden gepaard gaat. Bekendheid met de inherente risico's en een voortdurende analyse van situaties die om politieke of economische redenen gemakkelijk tot een crisis kunnen leiden, vormen een belangrijk onderdeel van dit werk. Men dient zich echter te realiseren dat de problemen waarmee men geconfronteerd wordt van de ene crisissituatie tot de andere sterk verschillen. De Commissie spant zich zeer in om de hulp samen met partners als de NGO's, het Rode Kruis en de VNorganisaties te coördineren en om in iedere situatie passend te reageren.
Het verslag plaatst de kwestie van de conflictpreventie op de voorgrond en de Commissie juicht dat natuurlijk toe. Op het belang van preventie kan niet te sterk de nadruk gelegd worden; voorkoming van conflicten en bevordering van een zekere structurele stabiliteit staan centraal in deze aanpak, die de samenhang tussen noodhulp, rehabilitatie en ontwikkeling moet verzekeren, en de Commissie heeft, zoals u weet, een mededeling over dit onderwerp opgesteld, die momenteel door de Raad wordt besproken.
De Commissie ziet verder tot haar grote vreugde dat de rapporteur speciale aandacht besteedt aan een seksegebonden benadering en dat de man-vrouwverhouding ook belicht wordt in het advies van de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid. Dit aspect speelde een belangrijke rol in de mededeling van de Commissie over de samenhang van noodhulp, rehabilitatie en ontwikkeling en in het werk van ECHO in 1996 en dat zal ook zo blijven, omdat het een wezenlijk onderdeel is van ons streven de humanitaire hulp rechtvaardig te verdelen en effect te laten sorteren. Vrouwen zijn in een crisissituatie in andere opzichten kwetsbaar dan mannen en bieden daaraan vaak op andere manieren het hoofd dan mannen. In het algemeen hebben mannen meestal meer keuzemogelijkheden dan vrouwen, omdat zij doorgaans meer te zeggen hebben over de geldmiddelen, mobieler zijn en een grotere beslissingsbevoegdheid hebben. Daarom moeten wij uitzoeken hoe daarmee rekening gehouden kan worden bij de planning en uitvoering van humanitaire operaties en ervoor zorgen dat deze aanpak op het gebied van de operaties ook werkelijk in praktijk wordt gebracht.
Dit sluit ook aan bij de paragraaf in het verslag van de heer Fassa over de plaatselijke en regionale mogelijkheden. Het is maar al te gemakkelijk om fragiele of jonge markten door middel van niet goed doordachte of slecht afgestemde programma's te gronde te richten. Door plaatselijk personeel aan te trekken en plaatselijke instellingen te versterken voor de bestrijding van rampen kan een groot deel van de waargenomen negatieve gevolgen van noodhulp bij calamiteiten worden voorkomen in gebieden waar de plaatselijke inspanningen in veel gevallen volledig onder de voet gelopen of buiten spel gezet zijn door buitenlands personeel en buitenlandse middelen. De Commissie is zich hiervan terdege bewust. Wij streven er in feite naar de particuliere sector te stimuleren, omdat wij die beschouwen als de stuwende kracht die de groei in de ACS-landen op gang moet brengen. In die zin zijn wij ook van mening dat betere ontwikkeling de behoefte aan noodhulp doet afnemen, dat betere noodhulp bijdraagt tot betere ontwikkeling en dat betere rehabilitatie de overgang van noodhulp naar ontwikkeling vergemakkelijkt.
De vooruitgang die geboekt is met het in praktijk brengen van deze aanpak die de samenhang tussen noodhulp, rehabilitatie en ontwikkeling moet verzekeren, kenmerkt zich door enkele mijlpalen. Sterker nog, daar verbetering van de samenhang tussen noodhulp, rehabilitatie en ontwikkeling alom beschouwd wordt als een aanpak die algemeen toegepast kan worden in verschillende situaties, doet de invloed daarvan zich overal gevoelen en zit er flink schot in de zaak. Degenen die verantwoordelijk zijn voor de ontwikkeling en de uitvoering van de programma's beschikken over een techniek die aansluit bij bestaande programma's, omdat de enige vereiste is dat de programma's ontwikkeld worden met de onderlinge samenhang voor ogen en gebaseerd zijn op zowel interne als externe coördinatie. Alleen al het feit dat in de vroegste stadia de toekomstige gevolgen van thans ondernomen acties worden bekeken, draagt ertoe bij dat men zich meer concentreert op verbetering van de efficiëntie en de doeltreffendheid van de hulp.
Speciale eenheden vormen waarschijnlijk een van de meest concrete en pragmatische mogelijkheden om de samenwerking en coördinatie binnen de Commissie in de praktijk te toetsen. Zij zijn opgericht in de regio's waar deze aanpak het verst gevorderd is. De twee beste voorbeelden tot op heden zijn de speciale eenheden die nu al enige tijd werkzaam zijn voor Haïti en het gebied van de Grote Meren. Andere bestaan al langer, bijvoorbeeld die in Liberia. Informeel gesproken, en dank zij de aantrekkelijkheid en de noodzaak van deze nieuwe aanpak, is de coördinatie en de samenwerking tussen de diensten beter dan ooit tevoren, met het bijkomende voordeel dat deze aanpak nu gesteund wordt door de mededeling van de Commissie en het vruchtbare debat naar aanleiding daarvan. Als interne maatregel binnen de Commissie is deze mededeling omgezet in een Gezamenlijke Instructie, die is ondertekend door de directeuren-generaal van alle betrokken DG's en de directeur van ECHO en naar alle externe diensten en delegaties gestuurd is.
De verbetering van de samenhang tussen noodhulp, rehabilitatie en ontwikkeling blijft niet beperkt tot de Commissie. De lid-staten worden uitgenodigd volledig deel te nemen aan de werkzaamheden en het doet de Commissie genoegen dat de Raad ook van mening is dat de Commissie en de lidstaten moeten samenwerken aan de vorming van algemene beleidskaders voor bepaalde landen en regio's.
Dit verslag heeft uitvoerig aandacht geschonken aan veel belangrijke kwesties op het gebied van de humanitaire hulpverlening en is een welkome stap tot verbetering van de samenhang tussen noodhulp, rehabilitatie en ontwikkeling, waarvoor het Parlement ook altijd zijn steun heeft verleend.
Mevrouw de Voorzitter, neemt u mij niet kwalijk dat ik zo lang het woord gevoerd heb, maar bij een dergelijk verslag en onderwerp gaat het om de wezenlijke inhoud van wat wij dagelijks in veel probleemgebieden ondernemen. Daarom vond ik dat ik voor mijn antwoord wel wat meer tijd mocht nemen om onze bezorgdheid over enkele punten tot uitdrukking te brengen.

De Voorzitter
Hartelijk bedankt, mijnheer de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen te 9.00 uur plaats.
De vergadering is gesloten.
(De vergadering wordt te 20.05 uur gesloten)

