

De Voorzitter.
   – Aan de orde is het verslag (A6-0216/2006) van Miloslav Ransdorf, namens de Commissie industrie, onderzoek en energie, over nanowetenschappen en nanotechnologieën: een actieplan voor Europa 2005-2009 (2006/2004(INI)). 
Miloslav Ransdorf (GUE/NGL ),
   – Geachte Voorzitter, waarde collega’s, vervuld van enige zorgen neem ik hier het woord inzake nanotechnologieën. Enige zorgen, omdat ik zie dat de oorspronkelijke plannen met betrekking tot dit onderwerp niet in de financiële vooruitzichten zijn opgenomen. Er wordt 38 procent op de uitgaven gekort. En ook al werd in het vorige kaderplan het jaarlijkse bedrag van 140 miljoen euro verhoogd naar 600 miljoen euro – een forse stap in de goede richting – toch is het bedrag lager dan we zouden wensen, vooral gezien de dynamiek die de Europese Unie op dit vlak aan den dag legt. We hebben nog steeds een uitstekende positie op het gebied van fundamenteel onderzoek en van publicaties – daarin loopt de Europese Unie voor op de Verenigde Staten – maar wat betreft de aantallen octrooien lopen de VS met 42 procent van het totale aantal in de wereld voor op de Europese Unie, die 36 procent voor haar rekening neemt. Ook zien we dat wat betreft productlanceringen de EU het minder doet. De federale uitgaven van de VS zijn ongeveer gelijk aan de totale uitgaven van de Europese Unie op het gebied van nanotechnologie en nanowetenschappen, en de individuele lidstaten van de Europese Unie hebben verschillende uitgavenniveaus. Eigenlijk geeft alleen Ierland gemiddeld per hoofd van de bevolking meer uit dan de Verenigde Staten.
Eveneens wil ik er op wijzen dat in 2001 uit een opinieonderzoek onder 16 000 inwoners bleek dat de bevolking van de Europese Unie buitengewoon slecht geïnformeerd is over nanotechnologie. Daarom zou ik in verband hiermee twee grote namen willen noemen, en ik citeer hen. De eerste is Johann Wolfgang von Goethe, die Mephisto in Faust laat zeggen: “Veracht de rede en de wetenschap maar goed, en je bent helemaal van mij.” Ik wil hier op deze plaats niet Mephisto’s voorbeeld volgen, maar ik wil in elk geval wél waarschuwen voor een verlaging van de uitgaven op dit gebied ten opzichte van andere landen. De volgende grote naam die ik graag zou willen citeren – ik hoop dat het hem een plezier doen zal, ook al is hij hier niet aanwezig – is Günter Verheugen. Vorige week gaf hij een opsomming van de tien prioriteiten van de Europese Unie op dit gebied, en één daarvan is uiteraard het klaarstomen van professionals, het investeren in onderwijs, en het voorlichten van het algemeen publiek zodat het klaar is voor deze nieuwe technologieën. Zonder dit soort wijzigingen komen we niet verder, want de publieke opinie staat veelal negatief tegenover deze nieuwe technologieën, en uiteraard bestaan er ook overtrokken twijfels over de veiligheid. Als voorbeeld hiervan kan ik enkele amendementen noemen die door de Groenen op dit verslag zijn ingediend, en wel amendement 3 en 6. Goedkeuring ervan zal in feite het hele methodologisch kader voor nanowetenschappen en -technologie van het zevende kaderprogramma de das omdoen. Het is onacceptabel dat in feite een complex onderzoeksprogramma in zijn geheel wordt geliquideerd, omdat er alleen maar zou mogen worden geïnvesteerd in deelgebieden waar blootstelling aan mensen en het milieu is uitgesloten. Het algemene publiek in Europa moet uiteraard de nodige veiligheidsgaranties krijgen, maar het mag niet zo zijn dat op deze manier feitelijk een geavanceerd onderzoeksplan in zijn geheel naar de prullenbak wordt verwezen.
Wat mij betreft dienen wij zeer nadrukkelijk stil te staan bij de sociale aspecten van nanotechnologieën. Deze sector is een grote belofte voor de werkgelegenheid, hij biedt ons een kans om onze investeringen in mensen te verhogen en om het medisch vakgebied en de medische wetenschappen als geheel te versterken. De nanowetenschappen bieden wat dit betreft grote kansen, vergelijkbaar met de uitdagingen van de micro-elektronica in de jaren zestig, zeventig en tachtig van de vorige eeuw. Net als de micro-elektronica zal de nanotechnologie doordringen in alle aspecten van het dagelijks leven. Ook zal deze technologie grote gevolgen hebben op energiegebied. Ze houdt de belofte in van lichtere, betrouwbaardere en duurzamere nieuwe materialen, alsook de mogelijkheid om voertuigen te bouwen die minder energie verbruiken. Dankzij nanotechnologie kan het materiaal- en energieverbruik drastisch worden verlaagd. Dames en heren, we hebben het hier over een uitdaging die we aan moeten gaan, als we de toekomst van het Europese bedrijfsleven in de wereldwijde concurrentie veilig willen stellen.
Dames en heren, tot zover mijn inleidende woorden. Ik zie uit naar het debat. Ik zou hier commissaris Potočnik en commissaris Verheugen, de geachte collega’s van de Commissie industrie, onderzoek en energie, alsook de heer Renzo Tomellini, het hoofd van de administratieve eenheid Nanowetenschap en -technologie, hartelijk willen bedanken voor de samenwerking. 
Janez Potočnik,
   – Mijnheer de Voorzitter, ik ben hier vandaag om te spreken over het grote onderwerp van kleine technologieën. Meer dan 2000 jaar geleden zei de Oud-Griekse politicus Demosthenes: “Kleine kansen zijn vaak het begin van grote ondernemingen.” Ik denk dat hij gelijk had. En dan heb ik het over het woord onderneming in al zijn betekenissen – niet alleen als een bedrijf, maar ook als een project en een ontdekkingsreis.
Nanotechnologieën hebben al laten zien dat ze een grote belofte inhouden. Nanotechnologieën zorgen niet alleen voor nieuwe oplossingen voor veel huidige problemen, maar bieden ook nieuwe kansen voor innovatie en geven op die manier een sterke impuls aan de economie en de werkgelegenheid.
Nanotechnologieën spelen al een belangrijke rol op een groot aantal gebieden. Zo worden er met nanotechnologieën bijvoorbeeld nieuwe medische behandelingen ontwikkeld voor ernstige ziekten als hersentumoren en Alzheimer; helpen ze het milieu door middel van efficiëntere katalysatoren, betere batterijen en efficiëntere lichtbronnen; en worden er kleinere, lichtere en beter presterende materialen, componenten en systemen mee ontwikkeld. Maar nanotechnologieën zouden ook een grote bijdrage kunnen leveren aan het vinden van een oplossing voor mondiale problemen, zoals de vraag hoe we bedreigingen voor het milieu kunnen afwenden, hoe we beter gebruik kunnen maken van hulpbronnen en minder afval kunnen produceren, en hoe we energiegenererende technologieën kunnen verbeteren.
Europa heeft op dit moment een leidende positie in de wereld, mede dankzij het kaderprogramma van de Commissie. De Europese industrie moet nu de vruchten van die kennis plukken door innovatieve producten en processen te ontwikkelen. Maar om dit te kunnen uitvoeren moeten we actie ondernemen op meerdere fronten, die worden vastgesteld in de mededeling van de Commissie “Nanowetenschappen en nanotechnologieën: een actieplan voor Europa 2005-2009”. Het gaat hierbij onder andere om het verruimen van de investeringen, het bevorderen van interdisciplinariteit, het scheppen van de benodigde infrastructuur, het ontwikkelen van de menselijke hulpbronnen en het stimuleren van innovatie.
Er is al veel vooruitgang geboekt bij de tenuitvoerlegging van het actieplan: het bedrag dat de Commissie uittrekt voor onderzoek in het kader van de nanowetenschappen en nanotechnologieën is gestaag gestegen tot ongeveer 470 miljoen euro in 2005. De Commissie is nu zelfs ’s werelds grootste publieke financier van nanotechnologieën geworden. Vorig jaar nam de Commissie 30 procent van de publieke financiering van onderzoek naar nanotechnologieën in de Europese Unie voor haar rekening. Gedurende de looptijd van het zevende kaderprogramma zullen de beschikbare middelen naar verwachting aanmerkelijk stijgen. De Commissie heeft voorgesteld het budget voor nanotechnologieën te verhogen, met een nieuwe nadruk op de ontwikkeling van infrastructuren en projecten waarmee de risico’s van nanotechnologieën voor mensen en het milieu in kaart worden gebracht. Dat is een cruciaal gebied, omdat we behalve aan de voordelen ook aan de potentiële risico’s moeten denken. Die moeten nauwkeurig in kaart worden gebracht. Er zijn al zorgen geuit met betrekking tot sommige nieuwe toepassingen.
Het actieplan houdt ook daar rekening mee. Speciale projecten en meertalig voorlichtingsmateriaal zullen informatie verschaffen en de communicatie verzorgen. Er zijn projecten om het publiek erbij te betrekken, waarbij beide kanten van de zaak worden belicht; brochures waarin uitgelegd wordt hoe nanotechnologieën werken; en zelfs dvd’s die in eenvoudige bewoordingen uitleg geven aan kinderen. Daarnaast werkt de Europese Groep voor de ethiek van de exacte wetenschappen en de nieuwe technologieën aan een advies over de ethiek van de nanogeneeskunde, dat naar verwachting binnenkort aan voorzitter Barroso zal worden overhandigd.
De Commissie heeft zich gecommitteerd aan een evenwichtige aanpak. Het is van fundamenteel belang dat we een hoog niveau van volksgezondheid, veiligheid en milieu- en consumentenbescherming hebben. Daarvoor moeten we in Europa vaststellen welke veiligheidsrisico’s er bestaan en gegevens verzamelen, zodat we een risicoanalyse kunnen maken van de gezondheids- en milieueffecten van het product en in een zo vroeg mogelijk stadium kunnen ingrijpen door daar waar het nodig is de risicobeoordelingsprocedures voor nanotechnologieën aan te passen.
De Commissie is ook bezig de Europese wetgeving die van toepassing is op nanotechnologieën te heroverwegen. We zijn aan het beoordelen hoe adequaat en geschikt die wetgeving is in het licht van het toenemend gebruik van nanotechnologieën. Ook moeten we mogelijke knelpunten in de regelgeving in beschouwing nemen.
Tot slot zijn we actief in een groot aantal internationale fora, waarbij we nieuwe problemen aan de orde stellen en een gedragscode proberen te ontwikkelen.
Het doet me zeer veel genoegen dat het Europees Parlement, door middel van het verslag van de heer Ransdorf, de belangrijke rol die nanowetenschappen en nanotechnologieën te spelen hebben ten volle erkent en het actieplan van de Commissie verwelkomt. Ik vind het heel positief dat in het verslag wordt opgeroepen tot verruiming van de publieke investeringen in onderzoek en ontwikkeling op terreinen die zijn gerelateerd aan nanowetenschappen en nanotechnologieën, en met name in de ontwikkeling van de benodigde infrastructuur en in de nanogeneeskunde. En ook is het belangrijk dat in het verslag beklemtoond wordt hoe belangrijk het is dat we in Europa het juiste klimaat voor innovatie scheppen en dat we in het internationale debat op dit zeer veelbelovende terrein “met één stem spreken”. Ik vind het verheugend om te zien dat het verslag grote steun heeft gekregen van de drie parlementaire commissies die het besproken hebben.
Om af te sluiten, ik hoop dat ik u in het kort de contouren heb kunnen schetsen van het evenwichtige en zich ontwikkelende Commissiebeleid inzake nanowetenschappen en nanotechnologieën. We kunnen allemaal samen baat hebben van deze opwindende nieuwe onderneming. Ik dank het Europees Parlement voor de steun die het tot dusverre heeft gegeven en hoop dat u de Commissie zult blijven steunen bij het verder ontwikkelen van de Europese dimensie van nanowetenschappen en nanotechnologieën. 
Piia-Noora Kauppi (PPE-DE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, het doet me genoegen dat de heer Ransdorf veel van onze suggesties in zijn verslag heeft opgenomen.
Het is duidelijk dat nanowetenschappen en nanotechnologieën een van de snelst groeiende sectoren van de eenentwintigste eeuw vormen. Nanotechnologie heeft het potentieel om van invloed te zijn op een groot aantal sectoren en de prognose is dat de wereldmarkt binnen tien jaar bijna een triljoen euro kan bedragen.
Europa heeft dit potentieel echter maar langzaam ontplooid en heeft daarom, als we het hebben over nanotechnologieën, maar een klein marktaandeel op het gebied van onderzoek en ontwikkeling en scholing, en als gevolg daarvan ook op het gebied van industriële innovatie. Het is absoluut noodzakelijk dat dit plan voor het ontwikkelen van nanowetenschappen, het bevorderen van scholing en het stimuleren van de wetenschappelijke belangstelling voor nanotechnologieën in de lidstaten door de Europese Unie wordt aangenomen. Bovendien is het bevorderen van nanowetenschappen en nanotechnologieën van essentieel belang voor het verwezenlijken van de doelstellingen van de Lissabon-strategie.
Met betrekking tot het verslag wil ik in het bijzonder wijzen op een aantal doelstellingen die in het verslag zijn opgenomen en op een belangrijk punt dat helaas niet voldoende aan bod komt. Ten eerste zijn nanowetenschappen en nanotechnologieën doortrokken van ethische vraagstukken. Daarom ben ik blij dat in het verslag de suggestie van onze commissie is opgenomen om hoge ethische beginselen te hanteren en dat de openbare verslagen over niet-therapeutische menselijke verbetering en de bescherming van de persoonlijke levenssfeer worden verwelkomd. Daarnaast steun ik het voorstel van de Commissie om rekening te houden met de dynamiek die nodig is om te komen tot een goede regelgeving op dit gebied.
Ten tweede wordt in het voorstel sterk de nadruk gelegd op octrooien. Hervorming van het octrooistelsel voor nanowetenschappen en nanotechnologieën en de invoering ervan in alle lidstaten zijn cruciale elementen voor het welslagen van Europa op dit gebied. Verlaging van de kosten van een octrooiaanvraag moet onderdeel uitmaken van die hervormingen, net als een grotere toegankelijkheid van octrooistelsels voor kleine en middelgrote bedrijven. Bovendien moeten we, om de wereldwijde erkenning en bescherming van octrooien te bevorderen, beklemtonen hoe belangrijk het is dat de WTO-regels worden nageleefd, met name in China.
De bescherming van intellectuele-eigendomsrechten, zowel op internationaal niveau als in de Europese Unie, is echter nog onvoldoende uitgewerkt in dit verslag. De lidstaten worden opgeroepen om hun acties met betrekking tot intellectuele-eigendomsrechten te coördineren en eensgezind op te treden binnen de OESO en UNESCO. Dat is te weinig om intellectuele-eigendomsrechten op dit terrein te kunnen beschermen. De activiteiten van deze organisaties richten zich meer op het verspreiden van goede praktijken dan op het ondernemen van actie. Daarom kunnen echte regels wel eens effectiever blijken.
Met de verwachte sterke groei van de nanowetenschappen en nanotechnologieën is het belangrijk dat de EU het Commissievoorstel aanvaardt om een nieuwe aanpak voor deze sector te kiezen, van scholing tot onderzoek en ontwikkeling. Dergelijke acties zullen bijdragen aan meer concurrentiekracht en ontwikkeling in onze lidstaten. 
Giles Chichester,
   – Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik de heer Ransdorf, mijn collega en ondervoorzitter van de Commissie industrie, onderzoek en energie, feliciteren met zijn voortreffelijke verslag. Ik wil bij dezen de algemene steun van mijn fractie voor dit verslag en voor het Commissievoorstel uitspreken.
Nanowetenschappen en nanotechnologieën zijn van groot belang voor de toekomst van de economie en de samenleving. Ze houden een enorme belofte in voor industriële en andere toepassingen. Het is een zeer opwindende technologie op allerlei verschillende terreinen. Als maatstaf voor de prioriteit die we in Europa aan nanowetenschappen en nanotechnologieën geven, merk ik op dat dit onderwerp een belangrijke plaats inneemt in het zevende kaderprogramma. Ik verwelkom dit actieplan.
Dat gezegd hebbende, wil ik opmerken dat ik de nogal negatieve en angstige benadering die de amendementen van de Verts/ALE-Fractie kenmerkt betreurenswaardig vind. Het is jammer dat daarin ten strijde wordt getrokken tegen ingebeelde risico’s, alleen omdat het gaat over iets dat zo klein is dat het moeilijk te zien is en dat, durf ik zelfs te zeggen, moeilijk te begrijpen is. Maar misschien geldt dat alleen voor simpele zielen als ik. Daarom wil ik aandringen op terughoudendheid bij het stellen van etiketteringseisen voordat er wetenschappelijk bewijs is, en op terughoudendheid bij het toepassen van het voorzorgsbeginsel. Wanneer we dit beginsel altijd zouden toepassen, zouden we innovatie, uitvindingen en onderzoek wel kunnen vergeten en zouden we geen enkele vooruitgang boeken.
Ik wil ook een voorbehoud maken als het gaat om de vraag of nanodeeltjes moeten worden opgenomen in REACH. Laten we wel wezen, veel bekende deeltjes zijn onderdeel van bestaande chemische voorraden en zouden daarom eigenlijk in die categorie moeten vallen. We hebben echter al genoeg problemen met REACH om daar nog hele kleine deeltjes aan toe te voegen.
Ik eindig met een optimistische noot en herinner de collega’s aan het oude gezegde dat ‘uit zaadjes ooit bomen groeien’. Ik hoop dat mijn partij thuis goed naar deze opmerking luistert. 
Adam Gierek,
   . Mijnheer de Voorzitter, de nanowetenschappen houden zich bezig met verschijnselen in vaste stoffen op nanoniveau, namelijk op een schaal van 10-9 van een meter. De nanotechnologie is hierop gebaseerd. Het is een buitengewoon veelbelovend technologisch terrein en staat voor een potentieel positieve trend die de waarschijnlijkheid dat er vooruitgang wordt geboekt op veel gebieden van ons leven wel eens drastisch zou kunnen doen toenemen.
Onder andere de automobiel- en luchtvaartindustrie kunnen er baat bij hebben, bijvoorbeeld bij de productie van gladde, slijtvaste coatings die nanodeeltjes bevatten. Ook de gezondheidszorg kan er profijt van hebben, in de vorm van geneeskundige producten of cosmetica. Bovendien kan het van nut zijn voor de energiesector, in de vorm van brandstofcellen of nanoporeuze waterstofabsorbers en efficiënte zonnebatterijen. Tevens zou ik ICT-technologieën kunnen noemen waarbij optische en spintoestanden worden gebruikt om verdere compressie van informatie gemakkelijker te maken, die kan worden gelezen door middel van blauwe lasers. Ook de biotechnologie verdient vermelding, inclusief DNA-onderzoek en bio-informaticasystemen. Aan deze voorbeelden kunnen we nog toevoegen sensorische of constructiematerialen zoals nanocomposieten of vezels en weefsels waarvan de oppervlakte wordt geactiveerd door elektronenverbindingen. Wel is het helaas ook zo dat er blijvende schade kan worden aangericht aan het milieu en dat de atmosfeer kan worden vervuild door de langdurige aanwezigheid van drijfgassen die moeilijk zijn te controleren.
Er zijn twee soorten nanotechnologie. De eerste wordt ‘top down’-technologie genoemd. Deze heeft onder andere betrekking op de overgang van de macro- naar de nanostaat, bijvoorbeeld door het malen van poeders, en de ontwikkeling en activering van hun oppervlakte door een toegenomen potentieel. Een voorbeeld van dergelijke technologie zijn nanodiamantcoatings. De tweede categorie is de ‘bottom up’-technologie, op moleculair niveau. Het creëren van hooggeïntegreerde spintronica is hier een voorbeeld van. Helaas zijn er maar weinig technologieën beschikbaar die gebruik maken van tunnelmicroscopie of zelforganiserende verschijnselen. Biologische informatiesystemen maken deel uit van deze groep.
Tot slot wil ik opmerken dat in het wetenschappelijk beleid op het terrein van nanowetenschap en nanotechnologie ten eerste rekening dient te worden gehouden met het feit dat de ontwikkeling van de ‘top down’-technologie in de Europese Unie het op dit moment mogelijk maakt dat er minimaal een paar en wellicht meer dan een tiental technologische platforms worden gecreëerd. Ten tweede dient er in het kader van ‘bottom up’-technologie verder intensief fundamenteel onderzoek te worden gedaan. En ten derde dient een methode om de huidige verontreinigingsniveaus te meten prioriteit te krijgen. Ik heb het dan over de huidige vervuiling van de atmosfeer met nanodeeltjes die niet is veroorzaakt door nanotechnologie. Dit is iets meer dan PM2,5, deeltjes die gemakkelijk in ons lichaam doordringen via celmembranen en waarvan de katalytische reacties schade kunnen toebrengen aan de gezondheid. Wie weet bestaat er een verband tussen de kankerepidemie en de voortdurende aanwezigheid van nano-aërosols in ons milieu. De hoeveelheden, die moeilijk zijn vast te stellen, nemen wellicht toe en zijn afkomstig uit een heel scala aan bronnen. 
Jorgo Chatzimarkakis,
   . – Mijnheer de Voorzitter, allereerst mijn hartelijke gelukwensen aan de rapporteur, Miloslav Ransdorf, die zich heeft vastgebeten in het onderwerp en heeft geprobeerd op alle aspecten in te gaan. Mijn dank ook voor de filosofische overwegingen helemaal aan het begin van zijn betoog.
Wij Europeanen moeten ons realiseren dat we onze leidende rol op verschillende markten en bij verschillende technologieën niet eeuwig zullen behouden en dat we onze leidende rol – onze toonaangevende rol bij vele technologieën – in veel markten inmiddels kwijt zijn. Denk bijvoorbeeld aan de farmaceutische industrie, die uit Europa verdwijnt, of aan de micro-elektronica, die steeds meer in Azië wordt ontdekt.
Op het gebied van de nanotechnologie staan we als Europeanen wereldwijd op de eerste plaats. We staan technologisch aan de top. Wij stellen echter niet alleen de technologie centraal, maar ook de mens – en dat is de beperking. Dat is de Europese aanpak. Dat is de balans die in dit verslag – tenminste in de versie die door de Commissie industrie, onderzoek en energie is aangenomen – naar voren wordt gebracht. En daar moet het bij blijven. In het verslag in zijn huidige vorm is een balans gevonden tussen en de grenzen van de ethiek, en tussen industriebeleid en consumentenbelangen. Tussen deze aspecten moet een evenwicht bestaan, omdat ze allebei belangrijk zijn.
Om deze technologische toppositie te handhaven, moet de Europese Unie echter wel haar duidelijke steun geven. Dit gebeurt zowel door middel van het zevende kaderprogramma voor onderzoek als door het actieplan, maar – en dit is minstens even belangrijk – ook standaardisatie en normering zijn nodig. We hebben een mondiaal bindend kader voor wereldwijde concurrentie nodig. Als voorbeeld kan de gsm-technologie dienen; bij de ontwikkeling hiervan hebben wij als Europeanen een actieve rol gespeeld, en we hebben een zekere positie op de wereldmarkt weten te veroveren.
Bij het nanodebat hebben we wel één groot probleem: het onderwerp is te abstract. Mensen kunnen zich er nog niets bij voorstellen. Dit werkt de nog steeds bestaande “angstindustrie” in Europa in de hand, zoals ook blijkt uit een aantal amendementen die in dit Parlement zijn ingediend. We zagen het ook al bij de softwarepatenten en ten dele ook bij REACH. We kunnen niet toelaten dat dit weer gebeurt bij de nanotechnologie, die vooral wordt tegengehouden door de bangmakers uit de “angstindustrie”. Op dit moment hebben we echter elke arbeidsplaats nodig. We praten elke dag over de Lissabon-strategie; we mogen deze strategie dan niet tezelfdertijd torpederen. Het is dus zaak de nanotechnologie concreter te maken. Vandaag al worden banen gecreëerd door de nanotechnologie. Ik ben zelf langs geweest bij dat soort bedrijven en was zeer onder de indruk. In de halfgeleidersindustrie, in de automobielsector en de medische technologie bestaat een enorm potentieel. We moeten wel naar de risico’s kijken, maar niet meteen alles blokkeren.
Kan iemand van u mij zeggen dat hij geen mobiele telefoon gebruikt hoewel de risico’s bekend zijn? Als de consument vindt dat de voordelen opwegen tegen de nadelen, zal hij de technologie gebruiken. Dat is een belangrijk punt. Daarom moet de consument op informatietechnologisch gebied zelf kunnen beschikken. Wij als Europees Parlement dragen daaraan bij. STOA, het bureau voor de beoordeling van het wetenschappelijk en technologisch beleid van dit Parlement, organiseert in oktober nanocafés. U allen bent op 18 oktober van harte welkom in Brussel. 
David Hammerstein Mintz,
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil zeggen dat wij van de Groenen niet tegen nanotechnologie zijn, maar dat als we iets doen, we het goed moeten doen. Want anders zullen we nooit het noodzakelijke vertrouwen van de consumenten krijgen, zullen we nooit kunnen profiteren van de potentieel grote voordelen van deze technologie en zullen de investeringen weggegooid geld blijken te zijn geweest.
Wie tegen een voorzichtige houding is, is geen vriend van de nanotechnologie, maar juist het tegenovergestelde. Op dit moment drukken we het gaspedaal in van de machine die nanotechnologie heet zonder dat we zeker weten of we wel noodremmen hebben of zelfs maar weten of de richting die we inslaan wel de juiste is.
Nanodeeltjes worden al op grote schaal gebruikt in gevoelige consumentenproducten als cosmetica, schoonmaakmiddelen, verf en textiel. Onze zorg is dat we mogelijkerwijs de weg aan het plaveien zijn voor een groot schandaal op het gebied van de volksgezondheid in de toekomst.
Dat zijn geen ongefundeerde angsten. Het Europees Wetenschappelijk Comité heeft er in zijn adviezen van 28 en 29 september 2005 op gewezen en aan herinnerd dat er belangrijke lacunes bestaan in de kennis die nodig is om de risico’s te kunnen inschatten, en dan gaat het bijvoorbeeld om de karakterisering van nanodeeltjes, de opsporing en meting van die deeltjes, de hoeveelheden, en doses, de reactiviteit, de evolutie en de levensduur van nanodeeltjes in het menselijk lichaam en in het milieu en alle aspecten van de milieutoxicologie. Datzelfde Comité beklemtoont dat we niet eens over methoden beschikken om de risico’s te kunnen beoordelen.
We hebben het over elementen met heel verschillende waarden. Het voornaamste probleem is dat het ongecontroleerd vrijkomen van nanodeeltjes veel gevaarlijker kan zijn dan het vrijkomen van conventionele deeltjes, want nanodeeltjes zijn veel vatbaarder voor chemische reacties en oxideren gemakkelijker, waarbij zeer reactieve en voor het menselijk lichaam schadelijke radicalen kunnen vrijkomen. Zogeheten ‘nanotubes’ kunnen zich in het menselijk lichaam zelfs op een manier gedragen die vergelijkbaar is met asbestvezels. En we weten allemaal wat er met asbest gebeurd is.
We weten heel weinig af van het gedrag en de reactiviteit van nanodeeltjes als ze eenmaal in het milieu terecht zijn gekomen en de Europese Unie moet op dit terrein een stevige impuls aan het onderzoek geven. Op dit moment is maar een klein, heel klein gedeelte van de investeringen bestemd voor onderzoek naar voorzorgsmaatregelen en is er in het geheel geen regelgeving; we hebben geen juridisch kader voor het gebruik van deze producten.
Het kan niet zo zijn dat we deze producten eerst op de markt brengen en dan pas vragen gaan stellen. We moeten een beleid van voorzichtigheid voeren om met deze technologie definitieve stappen te kunnen zetten. 
Vladimír Remek,
   Waarde collega’s, het doet mij grote deugd dat het onderwerp nanowetenschappen en nanotechnologieën de belangstelling geniet van het Europees Parlement. Zoals ook blijkt uit het verslag waarover we vandaag debatteren – een verslag waarvoor ik mijn waardering en steun wil uitspreken – hebben we het hier over een technologie die in de eenentwintigste eeuw van doorslaggevende betekenis zal zijn. Het is daarom volledig terecht dat nanowetenschappen en nanotechnologieën geschaard worden onder de prioriteiten van de Europese Unie. Er zijn echter zowel positieve als negatieve kanten aan de zaak.
Onder de eerste categorie zou ik zonder meer de steun willen scharen die deze veelbelovende technologie in zo’n beetje het gehele Parlement geniet. Het verslag geeft een goede schets van de buitengewone kansen die worden geboden door de ontwikkeling van nanotechnologieën. Europa weet vooralsnog goed bij te blijven bij de rest van de wereld. Een aantal dagen geleden heb ik dat tijdens een bezoek aan de Noord-Tsjechische stad Liberec met eigen ogen kunnen aanschouwen. De resultaten van de werkzaamheden van de Technische Universiteit en een lokaal bedrijf aldaar op het gebied van onderzoek naar en de toepassing van nanotechnologieën, waren letterlijk van wereldklasse. En dat geldt ook voor de vervaardiging van apparatuur van uitzonderlijk hoge kwaliteit. Ik wil hier nadrukkelijk zeggen dat Liberec een kleinere Tsjechische stad is, en geenszins een wetenschappelijke centrum met hoog potentieel, zoals Praag of Brno. Nanotechnologie is dus naar mijn mening ook voor kleinere staten – en over het algeheel genomen voor kleinere entiteiten – een kansrijke sector. De ontwikkeling van nanotechnologie en nanowetenschappen dient echter niet alleen in de Tsjechische Republiek maar ook in geheel Europa sterk te worden ondersteund. De rest van de wereld heeft dat trouwens al door. Wie denkt u dat het vaakst en het meest actief informeert naar de onderzoeksresultaten van het team wetenschappers en technici in Liberec? Uiteraard zijn dat mensen van andere continenten, hoofdzakelijk Noord-Amerika, en ook Zuidoost-Azië.
Hiermee hangt een van de negatieve aspecten van de ontwikkeling van nanotechnologieën in Europa samen, en wel de naar mijn mening vooralsnog onvoldoende bescherming van de intellectuele eigendom, vooral wat betreft de toepassing van onderzoeksresultaten in andere vakgebieden. Ook is er het probleem van de totnogtoe onvoldoende, ik zou zeggen vooral ingewikkelde en daarom moeilijk toegankelijke, financiële steunverlening. Ook in het verslag wordt erop gewezen dat de Verenigde Staten op dit moment al 37 procent uitgeeft van de middelen die op wereldschaal aan dit aandachtsgebied worden besteed, terwijl de EU slechts 24 procent hiervan voor haar rekening neemt, hetgeen minder is dan Japan. En de voor het zevende kaderprogramma geplande financiering voor nanowetenschappen en nanotechnologieën blijft eveneens achter bij die van de VS.
Tot slot zou ik graag nog de aandacht willen vestigen op een zeer positief fenomeen waarvan ik persoonlijk getuige heb kunnen zijn, en wel dat nanowetenschappen en nanotechnologieën zich in de grote belangstelling mogen verheugen van jongeren die geïnteresseerd zijn in wetenschap en techniek en in universitaire studies. Dus laten we ook deze kans niet voorbijgaan om de ontwikkeling van wetenschap en techniek in de Europese Unie een nieuwe impuls te geven. Laten we ervoor zorgen dat we erbij zijn als deze dwerg – het voorvoegsel ‘nano’ betekent immers kabouter of dwerg – uitgroeit tot de reus van de eenentwintigste eeuw. 
Nils Lundgren,
   Nanotechnologieën zijn absoluut van zeer groot belang voor de toekomst van de mens. Er worden rasse vorderingen gemaakt en techniek zal spectaculaire effecten hebben op vrijwel elk gebied.
In dit Parlement heerst een diepgeworteld idee dat al dit soort belangrijke verschijnselen door de EU moeten worden gestuurd. In alle verslagen wordt beweerd dat organisatie, wetgeving, toezicht en financiering de verantwoordelijkheid van de EU moeten zijn. In alle verslagen wordt erop gewezen hoe belangrijk het is dat de EU op het wereldwijde strijdtoneel niet achterop raakt bij de Verenigde Staten, Japan en China. We zien echter nooit een overtuigende analyse van zaken die zich niet vanzelf oplossen op de markt en die daarom overheidsmaatregelen vereisen. We zien nooit een overtuigende analyse van het niveau waarop dergelijke overheidsmaatregelen moeten worden genomen. Het uitgangspunt van alle verslagen is altijd weer dat het Europees Parlement de volmaakte kundigheid heeft en dat het de Commissie en de lidstaten dus kan en moet opdragen om zijn aanwijzingen te volgen. Het Europees Parlement spoort allen aan, en wijst allen steeds met veel nadruk op de wereldproblemen en op de manier waarop die moeten worden opgelost. Rapporteur Ransdorf wil bijvoorbeeld dat het Parlement vaststelt dat de nanotechnologieën moeten worden gebruikt voor de ontwikkeling van waterstofenergie. Ik stel dat het Europees Parlement absoluut incompetent is om over iets dergelijks te beslissen. Nanotechnologieën worden het snelst en het effectiefst ontwikkeld wanneer ze niet van bovenaf door internationale bureaucraten worden gestuurd. De internationale onderzoekswereld, de ondernemingen en de instellingen van de nationale staten zijn het meest geschikt om op het gebied van de nanotechnologieën te experimenteren en te concurreren, en particuliere en nationale organisaties zijn het meest geschikt om informatiemateriaal over nanotechnologieën te ontwikkelen dat is aangepast aan de opvattingen en de kennis van de eigen bevolking. De rol van de EU in dit verband moet worden beperkt tot het opstellen van een octrooibewakingsstelsel op dit gebied, het opstellen van ethische en milieupolitieke normen, en misschien het zorgen voor financiering van zeer grootschalige projecten van hetzelfde type als fusie-onderzoek.
Luca Romagnoli (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, mijns inziens heeft Europa, om concurrerend te blijven op het gebied van de nanowetenschappen en de nanotechnologie, een samenhangend en geavanceerd systeem van infrastructuur, onderzoek en ontwikkeling nodig Nanowetenschappen en nanotechnologie kunnen een positieve bijdrage leveren aan de verwezenlijking van belangrijke doelstellingen op economisch, sociaal en milieugebied en ik hoop dat zij de behoeften van de burgers kunnen helpen vervullen en op die manier kunnen bijdragen aan de welvaart van de naties.
Er zijn onweerlegbare feiten die we niet over het hoofd kunnen zien: een hele reeks technologische verbeteringen ligt binnen handbereik dankzij de manier waarop nieuwe materialen worden gecreëerd door atomen en moleculen samen te voegen. Het is absoluut noodzakelijk dat er meer middelen worden uitgetrokken voor deze tak van onderzoek om de concurrentiekracht van het Europese industriële systeem te waarborgen. De onvervreemdbare ethische beginselen en de criteria voor volksgezondheid en milieubescherming moeten daarbij echter te allen tijde in acht worden genomen.
Ik ben het eens met een aantal van de amendementen die zijn ingediend door de heer Hammerstein en mevrouw Breyer. Het gaat om precies te zijn om de volgende amendementen: amendement 1, over paragraaf 2, waarin zonder af te doen aan de oorspronkelijke tekst de nuttige en verstandige aanbeveling wordt gedaan te evalueren wat de mogelijke risico’s zijn voor de menselijke gezondheid en het milieu, en wat de sociale en ethische implicaties zijn; amendement 6 dat tot doel heeft steun voor onderzoek alleen naar projecten te laten gaan waarbij op zijn minst de helft van de beschikbare middelen aan de risicobeoordeling wordt besteed; en amendement 8, waarin onderstreept wordt dat de risicobeoordeling moet worden uitgevoerd gedurende de gehele levenscyclus van een op nanowetenschappen en nanotechnologieën gebaseerd product, vanaf het ontwerp tot de verwijdering.
Wat we niet moeten vergeten is dat er veel toxicologische risico’s lijken te kleven aan nanotechnologie, ook volgens talloze deskundigen die geïnterviewd zijn door , het prestigieuze tijdschrift van het MIT, het Massachusetts Institute of Technology. In het verslag komt ook deze kant van de medaille aan de orde.
Wat betreft de nieuwe paragraaf 5 bis, daarentegen, vind ik weliswaar dat het goed is voorzorgsmaatregelen voor een passende risicobeoordeling in te calculeren en ervoor te zorgen dat de traceerbaarheid en de etikettering van op nanowetenschappen gebaseerde producten gegarandeerd zijn, evenals de aansprakelijkheid hiervoor, maar ik vind de tekst een beetje vaag – al ben ik het eens met de beperking van het onderzoek – en daarom zal ik mij op dit punt van stemming onthouden, net als bij de voorgestelde nieuwe paragraaf 17.
Tot besluit: de lidstaten en Europa moeten concurrerend zijn in de sectoren van de nanowetenschappen en de voorgestelde inspanning lijkt minimaal – een halfslachtige poging om de kloof te dichten tussen Europa enerzijds en de VS en het Verre Oosten anderzijds. In het verslag wordt terecht aandacht besteed aan zowel de economische en strategische vooruitzichten van de kennisdriehoek, als de noodzaak van duurzame ontwikkeling en bescherming van de gezondheid. Daarom stem ik vóór het uitstekende verslag van collega Ransdorf. 
Nikolaos Vakalis (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, vandaag geeft het Europees Parlement met het verslag van de heer Ransdorf – die ik gelukwens – een belangrijke en concrete boodschap af: de nanotechnologie neemt, met haar geweldige mogelijkheden en ontwikkelingsvooruitzichten, een centrale plaats in het ontwikkelingsbeleid van de Europese Unie in.
Onze onderzoekers op dit gebied doen voor niemand onder. Integendeel, men zou kunnen zeggen dat zij momenteel zelfs koplopers zijn in de wereld. De weddenschap die wij ook hier moeten winnen, houdt dan ook verband met de vraag hoe wij de geproduceerde kennis economisch kunnen gebruiken en uitbuiten. Om deze weddenschap te winnen moeten wij, net als elders op kennisgebied, ervoor zorgen dat tijdig een efficiënte link wordt gelegd tussen ons rijke menselijk onderzoekspotentieel en de productie. Daarvoor is samenwerking nodig tussen de overheid en de particuliere sector. Universiteiten, onderzoekscentra, industrie, bedrijfsleven en bankwezen moeten hun krachten bundelen, nauw samenwerken en zich laten leiden door een visie. Eerst en vooral betekent dit dat wij de burgers moeten informeren over en voorbereiden op de revolutie die de nanotechnologie teweeg zal brengen in ons dagelijks leven. Zij zal de ons bekende wereld veranderen.
Geachte collega’s, de nanotechnologie en de nanowetenschap zullen voor de eenentwintigste eeuw dat zijn wat het internet voor de twintigste eeuw was. Wij kunnen ons in Europa niet de luxe veroorloven om opnieuw in de absurde situatie terecht te komen waar wij in het verleden in zaten. Het internet was namelijk een puur Europees idee maar werd door Amerika het beste gebruikt.
Het is hoog tijd dat wij als Europese Unie aantonen dat wij niet alleen nieuwe ideeën kunnen ontwikkelen maar ze ook kunnen gebruiken, ten voordele van de Europese burgers. 
Teresa Riera Madurell (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Potočnik, ik wil de rapporteur feliciteren met zijn uitstekende verslag en wijzen op het belang dat we vanuit de Europese Unie moeten blijven hechten aan het wetenschappelijk onderzoek en de technologische ontwikkeling op het terrein van nanowetenschappen en nanotechnologieën, dat bovendien een van de thematische prioriteiten van het zevende kaderprogramma vormt.
Dames en heren – en de sprekers voor mij hebben dit al gezegd – nanowetenschappen en nanotechnologieën worden beschouwd als sleuteltechnologieën voor de eenentwintigste eeuw, met belangrijke gevolgen voor onze bedrijven. Het gaat om een multidisciplinair terrein dat een waaier aan nieuwe kansen biedt, evenals een breed scala van oplossingen voor reële problemen van burgers en bedrijven, waardoor nanowetenschappen en nanotechnologieën de Europese Unie naar verwachting in hoge mate kunnen helpen bij het verwezenlijken van de doelstellingen van duurzame ontwikkeling en een groter concurrentievermogen.
De Europese Unie is overigens leider op dit terrein, ook al investeert de Europee Unie veel minder in onderzoek en ontwikkeling dan de Verenigde Staten of Japan. Ik deel de mening van de rapporteur dat we die leidende positie vanuit de Europese Unie moeten versterken, om daarmee onze positie in een wereld met steeds meer concurrentie en onze positie in een zeer veelbelovende sector te consolideren en te versterken.
Daarvoor is het niet genoeg om de investeringen in onderzoek en ontwikkeling te verhogen. We moeten tegelijkertijd ook de excellentie van het onderzoek waarborgen, over voldoende gekwalificeerd personeel beschikken, de beschikbare middelen en het beleid van de lidstaten beter coördineren en het ondernemersklimaat blijven verbeteren, vooral door het moderniseren van onze kleine en middelgrote bedrijven en door het creëren van nieuwe, gebaseerd op kennis, om ervoor te zorgen dat excellent onderzoek en ontwikkeling in nanowetenschappen en nanotechnologieën vertaald wordt in nieuwe producten en nieuwe processen.
De Europese technologieplatformen op het gebied van nanowetenschappen en nanotechnologieën helpen bij het vaststellen van de prioriteiten en doelstellingen van gemeenschappelijke onderzoeksprojecten die van belang zijn voor onze bedrijven.
Ik wil ook het belang van internationale samenwerking onderstrepen. Dames en heren, we moeten de wetenschappelijke vooruitgang niet in de weg staan, we moeten onze onderzoekers steunen, want zij kennen als geen ander de voors en tegens van dit gebied. Wel is het zo dat als we willen dat de burgers vertrouwen hebben in de wetenschap, we de wetenschappelijke vooruitgang op een begrijpelijke manier moeten uitleggen en het publieke beter moeten voorlichten, zodat er een beter begrip ontstaat voor de wezenlijke uitdagingen waar we voor staan en de gevolgen daarvan voor onze levens. 
Vittorio Prodi (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, mijn dank aan collega Ransdorf voor zijn verslag, en ik wil ook commissaris Potočnik bedanken voor zijn aanwezigheid.
Nanotechnologieën zijn buitengemeen belangrijk, en dan vooral de nano-elektronica, die ons in staat stelt een steeds grotere efficiëntie te bereiken met een lager energiegebruik in vergelijking met de huidige micro-elektronica, zoals ook bevestigd wordt door de activiteiten van het platform.
Nanotechnologie wil zeggen: een intelligent gebruik van gewone materialen, bijvoorbeeld door filtratie en katalyse, van materialen die ons in staat stellen de problemen te omzeilen die soms verbonden zijn aan de schaarste van zeldzame elementen. Ik zou er echter op willen wijzen dat de bezorgdheid over de gevolgen voor de gezondheid niet ongegrond is. De nanometrische afmetingen van de deeltjes doen vragen rijzen over een nieuwe toxicologie en de daarmee gepaard gaande risico’s: volgens de beschikbare gegevens kunnen deze nanodeeltjes rechtstreeks de celmembranen binnendringen en dus eventueel het nucleïnezuur aanvallen. Het is mijns inziens niet meer dan terecht dat hieraan onderzoek en energie wordt gewijd.
Tot besluit zou ik mij willen richten tot commissaris Potočnik: wij moeten het Europees Octrooibureau reorganiseren, want zoals de situatie nu is, ontbreekt het aan een adequaat toezicht. Het Parlement moet zijn mening kunnen geven, dit mag niet langer een uitsluitend intergouvernementele aangelegenheid zijn, het moet deel worden van de activiteiten van de Unie. Het bevorderen en garanderen van wetenschap is een algemeen vraagstuk dat in feite een vraagstuk van de Unie is. 
Hiltrud Breyer (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, welke taak heeft de politiek op het gebied van de nanotechnologie? We kunnen onszelf toch niet alleen opwerpen als promotor en kritiekloos achter een hype aanlopen, en het is evenmin onze taak via promotietournees en nanocafés de reële angsten van mensen weg te nemen. We mogen ons niet beperken tot de rol van reclamemedium voor de nanotechnologie.
Het is de taak van de politiek om zorg te dragen voor consumenten- en milieubescherming. Door middel van nanotechnologie brengen we consumentenproducten als cosmetica, schoonmaakmiddelen en textiel op de markt, waarvoor welhaast een juridisch vacuüm bestaat. Zoals de heer Prodi net al zei, beschikken we niet over een juridisch kader waarin we de nanotechnologie kunnen onderbrengen. Als het wetenschappelijk comité van de Commissie op 29 september 2005 zelf toegeeft, ik citeer: “Er bestaan aanzienlijke lacunes in de risicobeoordeling, de karakterisering en meting van nanodeeltjes. We weten weinig van de dosis/effectrelatie. Het is onbekend waar nanodeeltjes in het menselijk lichaam terechtkomen en hoe lang ze daar blijven. We weten weinig van de milieutoxiciteit”, dan kunnen we dit toch niet negeren en onze kop in het zand steken. Dan moet u als Commissie juist eindelijk zorg dragen voor een juridisch kader dat de consumenten beschermt.
Hebben we dan niets geleerd van het thema asbest? We hebben zojuist gehoord dat nanodeeltjes in staat zijn de bloed-hersenbarrière te doorbreken. Als we al weten dat deze risico’s bestaan, moeten we toch beschermende maatregelen nemen. We kunnen in dit licht toch niet gewoon toestaan dat deze producten op de markt komen en op de consument worden getest. De consument mag geen proefkonijn worden!
Het is niet de taak van de politiek als reclamemedium voor de nanotechnologie te fungeren, maar wel om een uitgebreid juridisch kader voor regulering, controle en meting te scheppen, allemaal thema’s die u in uw eigen wetenschappelijk advies naar voren hebt gebracht.
Anders bewijzen we ook de nanotechnologie een slechte dienst. Nanotechnologie kan immers alleen succesvol op de markt worden gebracht en kan alleen economisch levensvatbaar zijn als we duidelijk maken dat ook rekening wordt gehouden met consumentenbelangen en risico’s. Europa als sterk economisch centrum kan alleen bestaan als ook de positie van de consument sterk is. Op dit vlak valt nog veel winst te behalen. Ik vind het dan ook ronduit onverantwoord dat de Commissie consumentengoederen op de markt wil brengen zonder dat de risico’s zijn uitgesloten, ook al is zij op de hoogte van de lacunes en het ontbreken van een methodiek waarmee de risico’s überhaupt kunnen worden geregistreerd. Ik roep u nogmaals met klem op dit onderwerp op te pakken!
We hebben het nog bijna niet gehad over de risico’s, de ethische problemen, over verbetering, de concentratie van nanodeeltjes in de mens, omdat we er lange tijd van overtuigd waren dat dat sciencefiction was. Deze risico’s worden echter steeds reëler.
Ik verwacht dat de Europese Unie de VS een antwoord geeft. Ons antwoord kan niet zijn dat we als lemmingen achter een technologie aanlopen; het Europese antwoord op de nanotechnologie moet zijn dat we op een sociaal verantwoordelijke manier rekening houden met de risico’s. 
Bastiaan Belder (IND/DEM ).
   – Voorzitter, bezinning op nanotechnologieën is hard nodig. Door het ontwerpen van materialen op moleculair niveau ontstaan nieuwe eigenschappen waarvan de effecten op de gezondheid van mensen en op het milieu nog onbekend zijn. De Europese Commissie doet een voorstel voor een actieplan tot 2009. Het actieplan ademt hoge verwachtingen uit van de voordelen voor economie en maatschappij. Ethische overwegingen en bezorgdheid bij het publiek ziet de Commissie echter in de eerste plaats als hinderpalen. In dit opzicht is het actieplan bepaald onevenwichtig, mijnheer de commissaris.
Dit geldt helaas ook voor het verslag-Ransdorf, hoewel het enig tegengewicht biedt. Wat ontbreekt? Allereerst openheid voor andere bezwaren dan alleen de veiligheidsrisico's, onder meer de vraag naar de wenselijkheid van nieuwe technologieën en levensbeschouwelijk geïnspireerde vragen. De voordelen en mogelijke schadelijke gevolgen moeten eerst in kaart worden gebracht. Dat moet voorkomen dat vroeg in de technologieontwikkeling keuzes worden gemaakt uitsluitend op basis van technisch-economische waardeoordelen.
Ten tweede moeten we ons in de Europese Unie sterker concentreren op de internationale coördinatie, niet alleen op het gebied van toxiciteitstests en risicobeoordeling voor de hele levenscyclus, maar ook bij wetgeving voor normering, etikettering en aansprakelijkheid. Degene die de nanodeeltjes op de markt brengt, is aansprakelijk voor de eventuele schade.
Tot slot, de wenselijkheid van octrooien op nanotechnologieën en -materialen, met name bij fundamentele en algemene techniek en bij materialen die een groot aantal verschillende toepassingsmogelijkheden kennen. Kan de Commissie een kritische analyse daarvan doen toekomen? Daarin moet dan ook aandacht worden besteed aan de vraag in hoeverre octrooien en licenties arme landen op grotere achterstand zetten en hoe dit kan worden tegengegaan. 
Leopold Józef Rutowicz (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, uit onderzoek naar nanotechnologie en haar toepassingen blijkt dat deze een enorm potentieel biedt voor de productie van materialen met nuttige kenmerken. Het gebruik van deze materialen zal van invloed zijn op de vooruitgang op het gebied van de industrie, de economie en de gezondheidsbescherming in de eenentwintigste eeuw, en zal ook onze levensstandaard verhogen. De race om verdere vooruitgang op het terrein van de nanowetenschappen en de nanotechnologie is begonnen en de Europese Unie kan het zich niet veroorloven om deze te verliezen.
In het verslag wordt een aantal obstakels aangewezen die moeten worden overwonnen. Daartoe behoren wettelijke en formele kwesties, de bescherming van intellectuele-eigendomsrechten, de coördinatie van het onderzoek en het beschikbaar maken aan het publiek daarvan, het opzetten van interdisciplinaire onderzoeksgroepen, scholing, het verkrijgen van extra particuliere investeringen en het veilige gebruik en beheer van nieuwe materialen. Al deze activiteiten dienen te worden bewaakt en gesteund door het Parlement.
Graag wil ik de heer Ransdorf bedanken voor het degelijke en uiterst noodzakelijke verslag. 
Jan Březina (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, graag wil ik de rapporteur bedanken voor zijn verslag waarin de trends in deze dynamische tak van de wetenschap en technologie zeer goed worden weergegeven. De door de nanotechnologie geïnduceerde veranderingen zijn vergelijkbaar met de grote technologische revoluties van het verleden, met gevolgen die misschien in velerlei opzicht nog wel veel verder strekken. De mogelijkheden die zich voor onze ogen ontsluiten, brengen vele uitdagingen met zich mee. Op een aantal hiervan wordt in het verslag ingegaan, maar sommige andere blijven onbelicht. Uit het voorliggende document kan de conclusie worden getrokken dat onze partners en concurrenten in de wereld zich het grote belang van nanotechnologie en het hiermee verband houdende onderzoek realiseren. Dat blijkt uit de aan dit onderzoek bestede bedragen, en uit de voorwaarden die voor dit onderzoek worden geschapen. Daarentegen is het voornemen van de Europese Commissie om de financiering voor nanotechnologieën uit het zevende kaderprogramma te verhogen, feitelijk niet gerealiseerd – zoals reeds opgemerkt door de rapporteur, die de publieke en private uitgaven op dit vlak in Europa, de Verenigde Staten en Japan met elkaar vergelijkt. Europa blijft achter bij de Verenigde Staten wat betreft het inrichten van een concurrentiekrachtige infrastructuur en het goedkeuren van normen voor intellectueel eigendom.
Het octrooieren van uitvindingen op het gebied van nanowetenschappen en nanotechnologieën komt slechts langzaam op gang, en het verslag wijst daarom op de noodzaak tot een hervorming van het Europese octrooisysteem, hetgeen goed zou zijn voor de wetenschap en de innovatie als geheel. Helaas ontbreekt er hier een tijdspad. Er is echter één aspect van de toepassing van nanotechnologie die ik in het verslag mis, en wel het mogelijke gebruik voor militaire doeleinden. Totnogtoe bestaan er voor dit soort toepassingen geen enkele beperkingen, iets dat ons in de toekomst wel eens zou kunnen opbreken. Thomas van der Molen vergelijkt in zijn verslag de vrije verspreiding van deze technologieën met de verstrekking van kernreactoren aan alle landen onder de voorwaarde dat ze deze niet gebruiken voor de ontwikkeling van kernwapens. Ik vrees dat we in de nabije toekomst eveneens met dit aspect van nanotechnologie rekening zullen moeten houden. 
Carl Schlyter (Verts/ALE ).
   – De nanotechnologieën hebben een groot potentieel, maar degenen die ze zonder regels, zonder kennis en zonder bescherming willen loslaten op de consumentenmarkt, brengen dat potentieel in gevaar. Wij Groenen willen dat er eerst kennis beschikbaar komt, dat er daarna regels ter bescherming van milieu en gezondheid komen, en dat ze pas daarna op de markt worden gebracht. Dat is de juiste volgorde.
Nanodeeltjes hebben niet dezelfde toxische eigenschappen als gewone partikels. Koolpoeder is ongevaarlijk, maar nanodeeltjes in de vorm van koolclusters leiden al bij concentraties van 0,5 ppm binnen 48 uur tot aanzienlijke hersenbeschadigingen bij vissen. Nanobuizen kunnen mitochondriaal DNA vernietigen en nanodeeltjes op de huid kunnen zich verplaatsen naar de hersenen en lymfknopen en ons lichaam beschadigen. Ons immuunsysteem is er eenvoudigweg niet op ingericht om nanodeeltjes te lijf te gaan. Uit het eigen onderzoek van de EU blijkt dat biologisch niet-afbreekbare en biologisch niet-compatibele nanodeeltjes levensbedreigend kunnen zijn en dat we altijd moeten vermijden dat we ze inademen en innemen.
Kathy Sinnott (IND/DEM ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het verslag concentreert zich op de voordelen van nanowetenschappen en nanotechnologieën en de noodzaak voor Europa om bij de ontwikkeling daarvan in het eerste gelid te strijden, overeenkomstig de Lissabon-doelstellingen van grotere productiviteit en economische groei. Hoewel dit prijzenswaardig is, leidt het ook tot één belangrijke leemte: de aanbevolen toename van het onderzoek op het gebied van nanotechnologieën gaat vooraf aan wetgeving om deze technologieën te reguleren.
De wetgeving moet op zijn minst gelijk opgaan met het onderzoek. In onze haast om een voorsprong te nemen op China of de Verenigde Staten bestaat de kans dat we wetgeving, met inbegrip van risicobeoordelingen, gaan zien als iets dat ons in de weg zou kunnen staan. Er zijn echter vragen met betrekking tot niet-therapeutische menselijke verbetering, privacy, rechtvaardigheid, octrooien, militaire toepassingen, veiligheid, gezondheid en het milieu, die we eerst moeten beantwoorden. Regelgeving moet er in dit geval voor zorgen dat we niet in onze haast allerlei buitengewoon moeilijke problemen gaan creëren. Als de regelgeving goed is, zal het onderzoek ermee gediend zijn en er gerichter en effectiever van worden. “Bezint eer gij begint” is altijd een goede en nuttige stelregel geweest. 
Paul Rübig (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte rapporteur Ransdorf, geachte dames en heren, mijn dank aan collega Ransdorf voor zijn geëngageerde verslag. Hij heeft zich met veel gevoel en intuïtie in deze belangrijke materie verdiept. Nu is het zaak deze materie bij de verschillende Europese instellingen te verankeren. Enerzijds hebben we fundamenteel onderzoek, het zevende kaderprogramma voor onderzoek, de Europese Onderzoeksraad, de technologieplatforms – hiermee hebben we iets uitermate duurzaams gecreëerd – en ik wil commissaris Potočnik feliciteren omdat dit zevende kaderprogramma voor onderzoek een grote stap voorwaarts zal betekenen.
Anderzijds hebben we het Gemeenschappelijk Centrum voor onderzoek dat zich wat meer zou mogen bezighouden met deze zogenaamde angstindustrie. De objectiviteit van het Gemeenschappelijk Centrum voor onderzoek zou in ieder geval een goede basis vormen om deze nieuwe technologieën te begeleiden. Het Europees Technologie-Instituut dat door de Commissie-Barroso is voorgesteld, zou zich kunnen inzetten voor de overdracht van inzichten uit het fundamenteel onderzoek aan de sector onderwijs en beroepsopleiding via een top-downstrategie. Of men hanteert een bottom-upstrategie en haalt kennis van onderwijsinstellingen, maar vooral van het midden- en kleinbedrijf, en presenteert deze op een platform als eBay, waarbij men via internet ideeën kan uitwisselen, wensen kan uiten en kan zorgen voor een betere communicatie in 20 of meer Europese talen.
Ook de fusiereactor ITER zou hierbij een rol kunnen spelen, omdat de nanotechnologie juist in het fusie- en plasmaonderzoek een geheel nieuwe uitdaging vormt, ook als instrument waarmee in het kader van het energiebeleid energie-efficiëntie gestimuleerd kan worden, frictieverliezen tot een minimum beperkt kunnen worden en strategieën ter bestrijding van corrosie ontwikkeld kunnen worden. Op het gebied van reiniging en vele andere gebieden zijn er volop mogelijkheden. 
Ján Hudacký (PPE-DE ).
   – Ik wil de rapporteur, de heer Ransdorf, mijn erkentelijkheid betuigen voor zijn zeer nauwgezette verslag waarin de tekortkomingen in de ontwikkeling van de nanotechnologie evenals de enorme kansen en de veelbelovende toekomst van deze sector voor het voetlicht worden gebracht. 
In het actieplan van de Europese Commissie worden de voorwaarden beschreven waaronder de steun aan deze sector kan worden voortgezet en wordt een beroep gedaan op de lidstaten om, in het kader van de ontwikkeling van de kenniseconomie, deze sector sterker te beklemtonen. De nanotechnologie is een vast onderdeel van diverse technologische disciplines en zal in de nabije toekomst een grote, positieve impact hebben op bijna elke industrietak. Alleen daarom al is het noodzakelijk een actieplan uit te voeren en te zorgen voor een hoge mate van coördinatie en ondersteuning. 
Ik wil nu enkele problemen noemen waarmee dit belangrijke onderzoeks- en ontwikkelingsgebied te kampen heeft. Ik geloof dat elk onderzoek en elke ontwikkeling op het gebied van de nanotechnologie, ongeacht de omvang, beantwoordt aan de criteria voor uitmuntendheid. In veel gevallen echter vormt deze formele vereiste, in combinatie met de vereiste inzake de zogenaamde kritische massa van middelen, een obstakel voor de deelname van kleine universitaire onderzoeks- en innovatiecentra, evenals van innovatiecentra van het midden- en kleinbedrijf, die gesteund worden met nationale en Europese programma’s zoals het zevende kaderprogramma of het komende kaderprogramma voor concurrentievermogen en innovatie. 
In dit verband wil ik de aandacht vestigen op enerzijds de behoefte aan een betere samenwerking tussen de kleine en grote organisaties die actief zijn op het gebied van onderzoek en ontwikkeling, en anderzijds de noodzaak van een betere interne mededingingsomgeving.
Het andere probleem dat ik wilde onderstrepen betreft de financiering. Wij zien dat de financiële middelen voor onderzoek en ontwikkeling alsmaar worden verminderd. Dit geldt ook voor de nanotechnologie. Hierbij zij slechts nog vermeld dat wij, ondanks onze bekwame wetenschappers en ons innovatief potentieel, op dit gebied duidelijk achterlopen bij de VS. Naast het zevende kaderprogramma zou, vooral voor kleinschalige onderzoeksactiviteiten en innovatieprojecten, risicokapitaal een oplossing kunnen zijn. De mogelijkheden daar voor een efficiëntere institutionalisering door middel van publiek-private partnerschappen worden vaak onderschat.
Ik geloof dat de Europese Commissie met het Jeremie-progamma in staat zal zijn om, samen met het Europees Investeringsfonds, haar coördinerende rol te verbeteren. Daarbij moeten specifieke en duidelijke aanbevelingen worden gedaan aan het adres van de lidstaten met betrekking tot de invoering van efficiënte stimuleringsmaatregelen, die gefinancierd worden met overheidsmiddelen, bijvoorbeeld uit de structuurfondsen. 

Romana Jordan Cizelj (PPE-DE ). –
   Nanowetenschap en nanotechnologie hebben een groot potentieel om de welvaart van de mensheid nog te verbeteren. Ook de politiek moet echter in overeenstemming met de technische ontwikkeling handelen, zowel met verschillende initiatieven als met wetgevende maatregelen. Het gaat daarbij om het stimuleren van ontwikkeling en om regelgeving die misbruik onmogelijk maakt en risico's beperkt. In dat licht is het document dat de Commissie heeft opgesteld heel belangrijk.
We behandelen dit onderwerp echter vrij laat. Het Parlement, de Commissie en de Raad sluiten binnenkort de onderhandelingen over het zevende kaderprogramma af. Net dat programma bevat enkele wezenlijke elementen van het actieplan, namelijk op het gebied van onderzoek, innovatie en deels van personeel. Ik hoop van harte dat het Parlement serieus onderhandeld heeft en een gepaste rol voor nanowetenschap bepleit heeft, zowel door onderzoeksgebieden vast te stellen alsook door zich sterk te maken voor een aanzienlijke verhoging van financiële middelen voor onderzoek.
In verband daarmee blijft echter nog één gebied oningevuld, een gebied dat in het actieplan als essentieel wordt beschouwd voor het waarborgen van een kritieke massa aan infrastructuur. Men heeft het over de samenwerking van universiteiten, onderzoeksorganisaties en de industrie en om deze doelstellingen te bereiken, wordt aangeraden de bestaande mechanismen te gebruiken. Ondertussen is een levendig debat gevoerd over het zogenaamde Europees Technologie-Instituut, een verdere uitwerking van dat idee, dat zich bezighoudt met het waarborgen van een kritieke massa met de nadruk op personeel.
Bij beslissingen over de ontwikkeling van verdere mechanismen voor het waarborgen van kritieke massa moeten we rekening houden met de weloverwogen conclusies over nanowetenschap en nanotechnologie die reeds zijn getrokken. Daarbij wil ik vooral beklemtonen dat we samenwerking moeten mogelijk maken voor zowel die groepen die reeds hebben laten zien uitmuntend onderzoek te verrichten, alsook voor die groepen die het duidelijk in zich hebben in vrij korte tijd uitstekend te worden. Nanowetenschap en nanotechnologie kunnen dienst doen als een van de testgebieden voor nauwere samenwerking binnen de zogenaamde kennisdriehoek.
Ten slotte wil ik graag de rapporteur bedanken voor het voortreffelijke werk.
Lambert van Nistelrooij (PPE-DE ). –
   Voorzitter, innovatiekracht maakt zo'n 30 procent uit van de concurrentiekracht in de hoog ontwikkelde landen, dat staat in de actuele enquête van het Wereld Economisch Forum. Dat geldt in het bijzonder voor de nanotechnologie. Nanogeneeskunde bijvoorbeeld creëert kansen voor betere behandeling van kanker, hartziekten, diabetes, Alzheimer en Parkinson. Samengevat betreffen deze ziektebeelden twee derden van de Europese mortaliteit.
Europese onderzoeksinstellingen en bedrijven horen op dit terrein tot de wereldtop. Alleen in Nederland al heeft de nano-industrie een omzet van 20 miljard euro. De overheid investeert in mijn land bijvoorbeeld in het "Centre for Molecular Medicine" in Eindhoven een recordbedrag. Bedrijven leggen daar ook veel bij en dat is een voorbeeld van een offensieve strategie. De wereldontwikkeling, de concurrentie vraagt om een dergelijke houding.
Keuzes maken, investeren en steun geven aan de Europese kerninfrastructuur, dat wordt nu ook goed verwoord in het verslag Ransdorf. Het is dan een taak voor de Europese Commissie, de lidstaten, de regionale overheden met industrie en MKB: ervoor zorgen dat dit wordt omgezet in industriële productie in dit deel van de wereld. Het zevende kaderprogramma voor onderzoek en ontwikkeling, de Europese technologieplatforms en de kennisregio's hebben een goede basis gelegd samen met structuurfondsen, ook wat financiën betreft. En dan de risico's. Natuurlijk moeten worden gekeken naar de risico's, vooral ook op mondiale schaal binnen UNESCO/OECD.
En tenslotte, dit najaar start Commissaris Potočnik met een routemap voor researchinfrastructuur. Dan zal blijken welke gebieden, regio's of clusters echt het potentieel hebben om de wereldconcurrentie aan te gaan. Investeren gaat niet om een braindrain op wereldschaal, maar op dit terrein moet het een braingain worden, winst voor de Europese economie en het welzijn van onze burgers. 
Janez Potočnik,
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil in telegramstijl reageren op een aantal punten en een samenvatting geven van wat ik denk dat de boodschap is van het debat van vandaag over innovatie, financiering, risico’s, ethiek en het regelgevend kader. Ik zal deze punten één voor één bespreken.
Met betrekking tot innovatie bestaat er geen twijfel over dat nanowetenschappen en nanotechnologieën een zeer groot potentieel hebben. Nanowetenschappen hebben veel gemeen met informatietechnologieën. Dus een doorbraak op dit terrein zou voor alle sectoren positieve resultaten opleveren. Daarom is het zeer belangrijk om alle aandacht aan innovatie te schenken.
Wanneer we onszelf met de Verenigde Staten vergelijken, zien we dat we op veel gebieden geen achterstand hebben. Er is echter één gebied waarop we echt een achterstand hebben en dat is de informatietechnologie. Als je kijkt hoeveel geld we uitgeven aan innovatie, onderzoek en ontwikkeling, dan zie je dat we zelfs structureel, en niet alleen in algemene zin achterlopen. We mogen niet dezelfde fout maken als het om innovatie gaat.
We proberen Europese technologieplatforms, gezamenlijke initiatieven op het gebied van technologie – een gebied waarop we zeer actief zijn – en bedrijven die op dat gebied actief zijn bij onze plannen te betrekken. Ik ben het met u eens dat het punt van de intellectuele-eigendomsrechten ook belangrijk is en daarom heeft dit speciale aandacht gekregen in het actieplan.
En dan de financiering. We hebben twee gebieden die daar veel mee te maken hebben. Eén daarvan is natuurlijk dat van de nanowetenschappen en nanotechnologieën en het andere gebied is dat van de informatie- en communicatietechnologieën. Maar er is meer. Er zijn ook nog de vragen waarop een antwoord zal worden gezocht in de Europese Onderzoeksraad, in het mensenprogramma, in het capaciteitenprogramma, en in de acties op het terrein van de infrastructuur – zaken die betrekking hebben op regionale ontwikkeling. Daarom kunnen de bedragen van het zesde kaderprogramma moeilijk worden vergeleken met de bedragen die in de toekomst naar het zevende kaderprogramma zullen gaan. Ik kan u vertellen dat er vergeleken met de huidige situatie aanzienlijk meer middelen beschikbaar zullen komen.
Nogmaals, als we de bedragen in de Europese Unie met die in de Verenigde Staten vergelijken, moeten we niet vergeten dat het kaderprogramma 5 procent van de Europese publieke financiering uitmaakt. Het is daarom logisch dat wanneer je kijkt hoeveel publiek geld er naar de nanowetenschappen gaat, 30 procent van die publieke financiering afkomstig is van de EU. Het is duidelijk dat we er proportioneel veel meer aandacht aan besteden dan de lidstaten. Dat moet duidelijk onderstreept worden.
In de tweede plaats zou in normale omstandigheden twee derde van de financiering afkomstig moeten zijn van de private sector, en daar moeten we onze aandacht op richten. Een van de dingen die we ontdekt hebben – en dat is gepubliceerd in augustus 2006 – is dat de beslissende factoren, volgens de bedrijven die het onderzoek doen in de Europese ruimte, de volgende zijn: één, het bestaan van de markt; en twee, de kennispool, en niet de hoogte van de lonen. De hoogte van de lonen is bijna irrelevant als we het over kennis en onderzoek en ontwikkeling hebben. Dit zijn de gebieden die aandacht nodig hebben.
In de derde plaats, met betrekking tot de risico’s, klopt het dat we niet alles weten, en het zou hypocriet zijn om te zeggen dat we wel alles weten, want dat is niet zo. We weten echter wel veel, en ik ben het eens met al diegenen die hebben gezegd dat we daar voldoende aandacht aan moeten besteden in het zevende kaderprogramma. In het actieplan hebben we ook veel aandacht besteed aan vragen met betrekking tot de risico’s. De informele verzameling van input voor verdere projecten in het kader van het zevende kaderprogramma is onlangs voltooid. Het is eveneens uitermate belangrijk dat de wijze waarop we met vragen over de risico’s omgaan transparant moet zijn en dat we mensen op een goede manier voorlichten.
Met betrekking tot ethiek is het heel duidelijk dat we dezelfde hoge ethische normen en beginselen moeten handhaven waar we ons altijd aan gehouden hebben en dat we daar voldoende aandacht aan geven.
Tot slot, met betrekking tot het regelgevend kader, wil ik nogmaals zeggen dat dit een integraal onderdeel van het actieplan is. Al deze vraagstukken zijn bijeengebracht in het actieplan en de Commissie werkt nauw samen met directoraten-generaal die te maken hebben met onderzoek en directoraten-generaal die zich bezighouden met regelgevingsaspecten om een oplossing te vinden voor de verschillende onzekerheden met betrekking tot potentiële gevaren, om leemten in de kennis op te vullen, en om richtsnoeren en methoden verder te ontwikkelen. Ook wordt zorgvuldig gekeken naar de geschiktheid van de bestaande en toekomstige wetgeving met betrekking tot nanotechnologieproducten.
Samenvattend hebben we zonder enige twijfel een evenwichtige aanpak nodig die transparant is en een hoog niveau van volksgezondheid, veiligheid en milieu- en consumentenbescherming garandeert, maar die wel gericht is op het exploiteren van het enorme potentieel dat nanowetenschappen en nanotechnologieën hebben voor de gebieden onderzoek en innovatie. Het verslag van vandaag heeft een uitstekende gelegenheid geboden om al deze componenten van onze aanpak te onderstrepen en ik wil de geachte afgevaardigden bedanken voor hun belangstelling voor deze vraagstukken, voor de steun voor ons werk en voor de punten van zorg die naar voren gebracht zijn. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt vandaag om 12.00 uur plaats. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is het verslag (A6-0270/2006) van Alain Hutchinson, namens de Commissie ontwikkelingssamenwerking, over “Meer en beter samenwerken: het pakket 2006 inzake de doeltreffendheid van de bijstand van de EU” (2006/2208 (INI)). 
Alain Hutchinson (PSE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, het verslag dat wij vandaag, naar ik hoop, zullen aannemen is een direct vervolg op de drie mededelingen van de Commissie die samen het zogenaamde “pakket inzake de doeltreffendheid van de bijstand van de EU” vormen en maakt dus deel uit van het bredere kader van het streven de Europese ontwikkelingssamenwerking te verbeteren. Tot zover de achtergrond van dit verslag.
Wat de inzet betreft, ik zou zelfs willen zeggen de uitdaging, deze is zo helder als glas: hoe gaan wij, Europeanen, een significante verbetering bewerkstelligen van de daadwerkelijke steun die wij aan de landen in het zuiden verlenen? Anders gezegd: hoe gaan wij ervoor zorgen dat de bijstand die wij de landen in het zuiden verlenen, meer consequent tot concrete verbeteringen leidt, verbeteringen van dien aard dat ze het leven van miljoenen mensen die onder menselijkerwijs onaanvaardbare omstandigheden leven, werkelijk kunnen veranderen?
Er heerst inmiddels een collectief besef dat onze bijstand voor verbetering vatbaar was. Er zijn politieke verbintenissen aangegaan, op basis waarvan dit vraagstuk tot prioriteit kan worden gemaakt van ons ontwikkelingssamenwerkingsbeleid. Er bestaat een Europese consensus voor ontwikkelingssamenwerking en er is een nieuwe strategie voor Afrika. Dat is allemaal prachtig. Bovendien begint het legislatieve en technische kader concreet vorm te krijgen. Rest ons nog – als ik het zo mag zeggen – om dit alles in de praktijk te brengen.
Onder de vele vraagstukken die wij hebben behandeld in dit verslag zijn: de definitie van ontwikkelingssamenwerking, en dus van hetgeen iedere lidstaat gerechtigd is onder de noemer officiële ontwikkelingshulp op te voeren; het minimum aan bijstand dat moet worden gehaald om onze verbintenissen na te komen; de ontkoppeling van de bijstand, die de lidstaten – sommigen althans – duidelijk slechts met tegenzin toepassen; het ontbreken van indicatoren waarmee de werkelijk geboekte vooruitgang bij de verbetering van de Europese bijstand kan worden gemeten; en de ongerustheid bij de mensen in het veld, die een zekere terughoudendheid vaststellen in het betrekken van de begunstigde landen bij de strategieën en programma's die voor hen bestemd zijn.
Behalve deze specifieke vraagstukken die ons er een idee van geven hoeveel ons nog te doen staat voor wat betreft de concrete verbetering van onze bijstand, vormen de 3 C's – complementariteit van de acties, coördinatie van de programma's en coherentie in het beleid – eveneens een werkkader en een buitengewoon belangrijk schema voor ons optreden in de komende jaren op het gebied van ontwikkelingssamenwerking.
Feit is dat, wat de complementariteit van de acties aangaat, zowel sectorieel als geografisch, de verdeling van het werk op heel wat weerstand en moeilijkheden stuit. Door openheid en durf moeten we deze problemen kunnen overwinnen. Het debat mag niet beperkt blijven tot een tegenstelling tussen het protectionisme van de lidstaten en het centralisme van Brussel, ook al is het inderdaad niet overbodig om te waarschuwen voor een al te centralistische aanpak in de vorm van een top down-programmering met als voornaamste kenmerk een kleinere rol voor de partnerlanden en maatschappelijke organisaties bij het bepalen van strategieën en prioriteiten.
Dit neemt niet weg dat er ontegenzeglijk voordelen zouden zijn verbonden aan een gecentraliseerde coördinatie tussen lidstaten en Commissie. Hierdoor zou met name vermeden kunnen worden dat in een en hetzelfde land of gebied een hele reeks verschillende actoren hetzelfde doen, wat op dit moment wel gebeurt. In de EU-Donoratlas wordt bijvoorbeeld duidelijk de aandacht gevestigd op het bestaan van vergeten crises ofwel de zogenaamde verwaarloosde landen, naast situaties zoals na de tsunami, waar de begunstigde landen de massale hoeveelheid bijstand ineens niet kunnen verwerken.
Er wordt weliswaar al jaren over coördinatie gesproken, maar harmonisering van de procedures en een betere coördinatie van de verschillende ontwikkelingssamenwerkingsprogramma's van de Unie blijven ons voor enorme uitdagingen stellen. Daarnaast heeft de beleidssamenhang zowel te maken met de gevolgde benadering op het niveau van de verschillende geografische zones waarop ons ontwikkelingsbeleid van toepassing is, als op het niveau van de verschillende communautaire beleidsvormen zelf. Het Finse voorzitterschap heeft dit laatste aspect op zijn agenda geplaatst en heeft besloten er een belangrijk deel van zijn werkzaamheden aan te wijden.
Hoewel het ons dus verstandiger leek om ons in ons verslag te beperken tot het benadrukken van het belang hiervan, in afwachting van hetgeen de nabije toekomst voor ons in petto heeft, zou ik de gelegenheid die mij hier wordt geboden te baat willen nemen om dit punt ter sprake te brengen, omdat ik het een essentieel punt vindt dat uiteindelijk raakt aan de basis van iedere samenwerking, ja zelfs van ieder beleidsproject.
Zoals we weten – we hebben het er geregeld over – blijven er op dit moment bootjes aan de Spaanse kusten aankomen, aan onze kusten, met honderden personen aan boord die iedere dag weer proberen een lot te ontvluchten, waarvan zij hebben besloten het, met gevaar voor eigen leven, niet te accepteren. Deze situatie doet natuurlijk vragen rijzen omtrent het beheer van migratiestromen, de controle van de grenzen of het integratiebeleid voor geïmmigreerde bevolkingsgroepen, maar ook – op zeer dringende wijze – omtrent de doeltreffendheid van ons ontwikkelingssamenwerkingsbeleid en de samenhang daarvan met het overige beleid dat wij voeren.
Ik wil niet in een karikatuur vervallen, maar wat stelt een ontwikkelingssamenwerking voor, een samenwerking van meer dan veertig jaar, als aan het einde daarvan de bevolkingsgroepen die wij bedoelden te helpen, slechts één ding willen, namelijk tegen elke prijs hun levensomstandigheden ontvluchten? Laten we niet bang zijn om bepaalde woorden in de mond te nemen: mijns inziens zou dat kunnen worden aangemerkt als een mislukking. Wat kan een ontwikkelingssamenwerkingsbeleid met een jaarbudget van 50 miljard euro betekenen voor de landen in het zuiden als deze gebonden zijn aan een beleid dat hun verplicht een schuld te betalen waarvan de jaarlijkse afbetaling viermaal zo hoog is als dat bedrag?
Hoe kunnen we nog in alle toonaarden blijven verklaren dat we vastbesloten zijn ons in te zetten voor de ontwikkeling van de landen in het zuiden, terwijl we hun tegelijkertijd de regels van de vrijhandel blijven opdringen, waartegen zij geenszins zijn opgewassen in de omstandigheden die wij hun opleggen? Hoe kunnen we afspreken de armoede te bestrijden terwijl er ondertussen niets wordt ondernomen om de structurele oorzaken van die armoede te bestrijden?
Eerlijk gezegd zal het ontwikkelingssamenwerkingsbeleid alleen, hoe doeltreffend ook, er nooit in slagen om het hoofd te bieden aan de vele uitdagingen die zich voordoen in de landen in het zuiden van de wereld. En juist daarin schuilt de noodzaak om het te verbeteren, want hoe doeltreffender de Europese ontwikkelingssamenwerking, hoe meer dat betekent dat Europa zich bewust wordt van de noodzaak om een omvattend beleid te voeren dat helemaal gericht is op het streven naar één gemeenschappelijk prioritair doel: de totstandkoming van een meer rechtvaardige, meer solidaire wereld. 
Charlie McCreevy,
   – Mijnheer de Voorzitter, ik spreek namens mijn collega, de heer Michel, die hier vanochtend niet aanwezig kan zijn. Ik wil om te beginnen de rapporteur, de heer Hutchinson, en de Commissie ontwikkelingssamenwerking bedanken voor een constructief verslag over de doeltreffendheid van de ontwikkelingshulp, een onderwerp dat van essentieel belang is voor het ontwikkelingsbeleid van de Europese Unie.
Het verbeteren van zowel de kwantiteit als de kwaliteit van onze hulp is zeker een van kerndoelen van de Europese Consensus inzake ontwikkeling, die in 2005 door alle lidstaten, de Commissie en het Parlement is bekrachtigd. De Consensus is een cruciaal document voor ons allemaal. In de eerste plaats creëert de Consensus een nieuwe dimensie voor samenwerking tussen de 25 lidstaten en de Commissie. In de tweede plaats worden in de Consensus, voor het eerst in de geschiedenis van de EU, onze collectieve Europese visie en de beginselen en doelstellingen die aan ons ontwikkelingsbeleid ten grondslag liggen op een samenhangende wijze beschreven. In de derde plaats wordt het comparatieve voordeel van de Commissie uiteengezet, evenals de doelstelling om de activiteiten van de lidstaten te hergroeperen teneinde betere synergieën te realiseren, die we hard nodig hebben.
Zoals is gebleken tijdens alle debatten over de Europese Consensus, moet de Commissie de invloed van Europa op het gebied van de ontwikkelingssamenwerking vergroten en de doeltreffendheid van de hulp hoger op de agenda zien te krijgen. De Europese Unie moet een leidersrol vervullen in de internationale fora die zich bezighouden met de doeltreffendheid van de hulp, met name in de Commissie voor Ontwikkelingsbijstand (DAC) van de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OESO), waarvan de Commissie statutair lid is. Een sterke EU zorgt voor een sterke DAC.
Met dit in gedachten heeft commissaris Michel een pakket concrete maatregelen voor het vergroten van doeltreffendheid van de hulp voorgesteld dat per direct kan worden geïmplementeerd en dat in het voorjaar van 2006 is goedgekeurd door de Raad. De ideeën van de Commissie ten aanzien van de doeltreffendheid van de hulp zijn gebaseerd op lessen die geleerd zijn in het veld, goede praktijken en de verwachtingen van de partnerlanden. Ze zijn geworteld in de beginselen van harmonisatie, eigen inbreng, minder versnippering en het bereiken van resultaten, zoals dat ook in de Verklaring van Parijs is verwoord.
Het Parlement heeft in eerdere resoluties en nu ook weer in dit verslag duidelijk gemaakt dat het achter de pogingen van de Commissie staat om de coördinatie en de coherentie van de acties van zowel de Commissie als de EU-lidstaten op het gebied van ontwikkelingssamenwerking te versterken. In het verslag worden drie belangrijke gebieden aangegeven waarop vooruitgang moet zijn geboekt in 2007 en ik wil daar kort enkele opmerkingen over maken.
Ten eerste het versterken van de complementariteit en de werkverdeling: dit zijn cruciale punten voor de Commissie. In de Donoratlas van de EU worden de lacunes en overlappingen in de donoractiviteiten die de effectiviteit van de hulp in de weg staan inderdaad benadrukt. Om deze zwakke punten te verbeteren heeft de Commissie samen met de lidstaten een proces in gang gezet dat als doel heeft operationele beginselen aan te nemen die tot een betere werkverdeling tussen de EU-donoren moeten leiden. De besprekingen hierover lopen op dit moment en dit initiatief moet operationeel gemaakt worden in de conclusies van de Raad in 2007.
Ten tweede de gezamenlijke programmering van de hulp: de EU heeft nu een gemeenschappelijk kader tot haar beschikking, dat afgelopen voorjaar is aangenomen. Dit kader voorziet in het maken van gemeenschappelijke diagnoses en analyses in partnerlanden en in nauwe samenwerking met de betrokken lidstaten, om op die manier gemeenschappelijke operationele oplossingen te vinden. De partnerlanden en het maatschappelijk middenveld spelen een belangrijke en actieve rol in dit proces. Het maatschappelijk middenveld wordt allesbehalve uitgesloten van deze besprekingen: het wordt juist sterk betrokken bij de diagnose van een land, wat de eigen inbreng van het desbetreffende land moet waarborgen. Deze aanpak is volledig in overeenstemming met de aanpak die we in onze eigen programmering hanteren.
Ten derde enkele woorden over een essentieel instrument voor het verbeteren van de werkverdeling en de coördinatie van het werk, namelijk medefinanciering. In 2007 zal de Commissie komen met specifieke voorstellen voor de versterking van het gebruik van medefinanciering als instrument om de werkverdeling tussen de donoren te bevorderen en om die lidstaten te helpen bij het opbouwen van hun ontwikkelingscapaciteit. Het Parlement heeft er consequent en terecht bij de Commissie op aangedrongen dat zij de coördinatie tussen de lidstaten op zich neemt, om op die manier de doeltreffendheid van de financiering van de ontwikkelinghulp te versterken. Zoals u kunt zien, heeft de Commissie duidelijk een proactieve houding aangenomen en zal zij, in nauwe samenwerking met de lidstaten, alle instrumenten aanwenden die zij tot haar beschikking heeft om een grotere doeltreffendheid van de hulp te realiseren. Ik kan er alleen maar voor pleiten dat het Europees Parlement de gezamenlijke bijeenkomst met de nationale parlementen over ontwikkeling, die in oktober zal worden gehouden, zal aangrijpen om de steun voor deze initiatieven te vergroten.
Het is voor de EU van groot belang dat haar politieke ambities overeenkomen met haar financiële status als ’s werelds grootste donor. In dit opzicht heeft het Parlement een grote rol te spelen bij het helpen van de lidstaten om hun hervormingsproces te versnellen en de cultuurveranderingen door te voeren die deze nieuwe samenwerking met zich meebrengt. Succes op dit front is van groot belang voor de verwezenlijking van onze ontwikkelingsdoelstellingen, en ook om op mondiaal niveau een leidersrol te kunnen spelen in de ontwikkelingssamenwerking.
Laten we niet vergeten dat het uiteindelijke doel het winnen van de strijd tegen de armoede is. Alleen door samen te werken en zo goed mogelijk gebruik te maken van alle middelen die we tot onze beschikking hebben, kan succes gewaarborgd worden. Dankzij de Europese Consensus hebben we nu alle instrumenten die we nodig hebben om dit doel te bereiken. We moeten ervoor zorgen dat dit hoog op de politieke agenda blijft staan en dat we deze reële kans om onze ambitieuze politieke doelen te verwezenlijken niet laten voorbijgaan. Het gaat om veel meer dan alleen politiek; het gaat om collectieve geloofwaardigheid. 
Margrietus van den Berg (PSE ),
   . Voorzitter, dank op de eerste plaats aan collega Hutchinson voor dit belangrijke verslag. Effectieve ontwikkelingshulp veronderstelt coherentie tussen de hulpaanpak van de EU en de handelsaanpak van de EU. Willen we de millenniumdoelen in 2015 realiseren, dan kunnen en moeten hulp en handel elkaar aanvullen. Helaas is de werkelijkheid vaak anders. Hulp- en handelsbeleid, inclusief landbouw, werken nog steeds maar al te vaak langs elkaar heen. Op deze manier zal het zeker in Afrika nog honderd jaar duren voordat we armoede tot de geschiedenis laten behoren.
Op dit moment is er van coherentie van ons Europees beleid weinig sprake. De handelsonderhandelaars van Commissaris Mandelson preken vrijhandel met mondiale regels, de ontwikkelaars van Commissaris Michel werken aan de millenniumontwikkelingsdoelstellingen en het landbouwsubsidiebeleid gaat dan weer in tegen de doelstellingen van beide kampen. Ik zou de verschillende beleidsterreinen willen vergelijken met 
Hierbij raakt de ontwikkelingskant helaas maar al te vaak in het gedrang. Bijvoorbeeld bij de economische partnerschapsovereenkomsten, de beroemde of soms wel beruchte EPA's, overheerst veel te sterk de handelskant. Voor de ontwikkelingskant wordt te vaak verwezen naar al bestaande hulpfondsen. Van een echt geïntegreerde aanpak waarbij daadwerkelijk extra geld en nieuwe ontwikkelingsplannen op tafel komen, is vaak veel te weinig sprake. Dit terwijl juist met behulp van de EPA's de effectiviteit van hulp zou kunnen toenemen dankzij de versterkte lokale samenwerking waar ze van uitgaan.
Daarbij moeten we er van uitgaan dat op het gebied van de ontwikkelingskant uiteraard wel voor de zwakke onderhandelingspartijen de nodige voorzieningen worden getroffen dat er eerlijke afspraken en een realistisch tijdschema uit de EPA's voortkomen. De vervanging van fiscale grensovergangsopbrengsten bijvoorbeeld naar een hervormd belastingsysteem, institutionele versterking van publieke diensten en sociale sectoren, onderwijs, gezondheidszorg, is voorwaarde voor een echte handels . Het huidige gebrek aan coördinatie en coherentie is niet alleen ineffectief maar ook strijdig met artikel 178 van het Verdrag en dus onacceptabel.
Een van de oorzaken is dat kennis en expertise bij de handelsexperts, of andersom bij de ontwikkelaars, over elkanders werkterrein vaak ontbreken. Ook het ontbreken van de bereidheid om de reële kosten en baten van geïntegreerde ontwikkeling op een rij te zetten en hiervoor gezamenlijk – dus ook in de Raad gezamenlijk – nieuw geld te zoeken, speelt een rol. Sterker nog, diverse Europese politieken, landbouw, handel, ontwikkeling en ook andere, werken elkaar vaak regelrecht tegen. Landbouw dumpt met exportsubsidie zijn producten in Noord-Afrika doordat de werkloosheid daar toeneemt. Migratie klaagt over de stroom van economische vluchtelingen uit die regio om ze vervolgens weer terug te sturen met hulpgeld in plaats van dat er aan goede afspraken over de regionale arbeidsmarkt wordt gewerkt.
Alleen een Europese coherentieagenda van de Commissie en de Raad zou de situatie wezenlijk verbeteren. Mondiale handel is belangrijk en van groot nut om ontwikkelingslanden uit hun vicieuze armoedecirkel te krijgen. Dat proces zou niet in de weg mogen staan van hun ontwikkeling en daarom is er veel te winnen bij goede combinatie van hulp en handel. Zo zouden we de millenniumdoelstellingen kunnen realiseren. Ik roep op tot de Europese coherentieagenda. Laat het nieuwe ontwikkelingssamenwerkingsinstrument daarvoor het nieuwe kader leveren. 
Tokia Saïfi,
   . – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, om te beginnen zou ik de rapporteur, Alain Hutchinson, willen bedanken voor de kwaliteit van zijn werk over dit belangrijke onderwerp dat van een zo cruciaal belang is voor onze toekomst. Mijn complimenten.
Er is in 2005 veel gebeurd dat van doorslaggevend belang is voor het vraagstuk van de ontwikkelingshulp. Nu er daadwerkelijk middelen zijn vrijgemaakt, moeten we de daad bij het woord voegen. De inspanningen van de Europese Unie en sommige lidstaten voor een aanmerkelijke verhoging van de ontwikkelingshulp kunnen wij dan ook alleen maar toejuichen. Maar hoewel het vanzelf spreekt dat doeltreffende bijstand zonder financiële middelen niet mogelijk is, zijn financiële middelen alleen niet afdoende.
Zo is er strikt toezicht nodig op de praktijk van de ontwikkelingssamenwerking, om precies op de hoogte te blijven van de tenuitvoerlegging van dit beleid. Uit de ontwikkelingshulp moet een kwalitatieve ambitie spreken, van eenzelfde niveau als de financiële ambitie, om concrete resultaten te boeken als het gaat om het terugdringen van de armoede. In dat verband wil ik de nadruk leggen op het belang van de tenuitvoerlegging van innoverende financieringsmechanismen, waarmee stabiele en voorspelbare bronnen kunnen worden aangeboord. Ik ben dan ook blij met de oprichting van Unitaid tijdens de afgelopen VN-top, waarmee ontwikkelingslanden gemakkelijker toegang kunnen krijgen tot geneesmiddelen. Laten we nu, terwijl dit mechanisme zich nog in het beginstadium bevindt, hopen dat het qua doeltreffendheid volledig tot zijn recht komt en dat veel landen zich zullen aansluiten bij de landen die al meedoen, in navolging van Frankrijk.
De Europese Unie moet het voortouw nemen, met het oog op een betere verdeling van de taken op het gebied van ontwikkelingshulp. Deze coördinatie moet zowel op het niveau van de Europese Unie tot stand komen als ter plaatse, door de begunstigde bevolkingen erbij te betrekken. Het pakket maatregelen voor een doeltreffende bijstand vormt een eerste stap. De Europese Unie en haar lidstaten delen eenzelfde ambitie voor de ontwikkelingssamenwerking. Laten we dus gezamenlijk de uitdaging aangaan een doeltreffende en transparante bijstand te verwezenlijken, waarbij we trouw blijven aan onze verplichtingen. 
Miguel Ángel Martínez Martínez,
   – Mijnheer de Voorzitter, eergisteren, toen we een bijeenkomst hadden met de president van Liberia en haar in het kort probeerden uit te leggen wat de belangrijkste activiteiten van het Europees Parlement op het gebied van de ontwikkelingssamenwerking zijn, hebben we beklemtoond dat we, wat de Sociaal-democratische Fractie in het Europees Parlement betreft, een dubbele plicht hebben: het vrijmaken van meer middelen voor deze taak – voor ons een verantwoordelijkheid van de Europese Unie die prioriteit heeft – en het bereiken van maximale efficiëntie in het gebruik van de beschikbare middelen, teneinde tastbare resultaten te krijgen bij het aanpakken van een probleem dat steeds ernstiger wordt en waaraan we ons steeds minder kunnen onttrekken.
In dit verband is het verslag dat mijn collega en vriend Alain Hutchinson heeft geproduceerd een buitengewoon belangrijk document, vanwege de accuratesse en diepgang ervan en vanwege het moment waarop het gepubliceerd wordt: op een moment dat de publieke opinie in de Europese Unie zich er meer en meer van bewust wordt dat zowel op grond van het beginsel van solidariteit als door de exodus van emigranten die vanuit onderontwikkelde gebieden naar onze landen vluchten, ons geen ander alternatief rest dan om vanuit Europa met al onze kracht bij te dragen aan de ontwikkeling en stabilisering van de landen in het zuiden.
Het verslag en de voortreffelijke ontwerpresolutie van collega Hutchinson, die we ongetwijfeld met een overweldigende meerderheid gaan aannemen, vormen niet zomaar een van de vele documenten die we in het Parlement behandelen. Omdat ik het volledig eens ben met de voorstellen in het verslag, zal ik ze hier nu niet gaan herhalen. Wat ik wel wil zeggen is dat ze extra relevant zijn op een dag als vandaag, omdat nog maar een paar uur geleden de onderhandelingen over het nieuwe juridische instrument voor de financiering van onze ontwikkelingssamenwerking tot een goed einde lijken te zijn gebracht.
Ook wil ik zeggen dat het verslag een echt leerstuk vormt en zeer veel ideeën en voorstellen bevat die de Raad en vooral de Commissie goed in overweging moeten nemen, zodat we de effectiviteit van ons werk op het gebied van de ontwikkelingssamenwerking kunnen blijven vergroten.
Vanuit het Europees Parlement, vanuit onze Commissie ontwikkelingssamenwerking en zeker ook vanuit mijn Sociaal-democratische Fractie moeten wij onszelf ertoe verplichten om de voorstellen van Alain Hutchinson niet te laten verworden tot een waardeloos stuk papier of simpelweg een intentieverklaring. We moeten ons uiterste best doen om hier een soort leidraad voor ons handelen van te maken. We moeten waarborgen dat de effectiviteit die we op dit terrein bereiken bijdraagt aan meer en betere objectieve resultaten, die bovendien zullen rechtvaardigen dat er meer middelen beschikbaar zullen komen voor dit gebied, dat niet langer een secundair of perifeer onderwerp is of iets waarmee we slechts ons geweten sussen. We moeten, tot slot, zorgen dat dit terrein zich ontwikkelt tot een echte prioriteit in het beleid van de Europese Unie. 
Gabriele Zimmer,
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren. Geachte collega Hutchinson, om te beginnen mijn dank voor uw uitstekende verslag, dat ook de volledige steun van mijn fractie zal krijgen.
Parlementsleden uit alle fracties hebben zich de afgelopen jaren zeer serieus gewijd aan de taak die de Algemene Vergadering van de VN zich in 2000 ook al gesteld heeft: resultaten meetbaar te maken, doelstellingen te formuleren en behaalde resultaten met bewijzen te staven. De Millenniumdoelstellingen zijn ook voor ons de maatstaf bij de beoordeling van de efficiëntie van onze werkzaamheden op het gebied van ontwikkelingsbeleid.
Het voortgangsverslag van de Verenigde Naties was voor ons alarmerend. De beoogde doelstellingen zijn niet bereikt. We hebben gefaald. Dit falen betekent voor goedbetaalde Europeanen een slecht geweten, maar voor miljoenen mensen die in armoede leven de dood, voor miljoenen jonge meisjes een leven lang zonder opleiding. Dat zou voor de Commissie al reden genoeg moeten zijn om de doeltreffendheid van haar hulp te onderzoeken, en voor ons om de zelfanalyse van de Commissie door te lichten. Collega Hutchinson, nogmaals mijn gelukwensen met uw goede werk. U geeft de Commissie zeer duidelijke aanwijzingen.
Bij deze gelegenheid wil ik ook onze rol als Parlement ter sprake brengen. Het is ook aan ons te wijten dat de nagestreefde doelstellingen niet zijn gehaald. Blijkbaar hebben wij jarenlang begrotingen goedgekeurd die hun doel niet bereikten. Maar waren wij wel in staat geweest betere beslissingen te nemen? Beschikken we wel over voldoende informatie om onze rol als toezichthouder te kunnen vervullen? Ik heb zo mijn twijfels. De Commissie heeft tot op heden geen overtuigend bewijs geleverd dat haar projectbeheer zodanig is dat de acht Millenniumdoelstellingen verwezenlijkt kunnen worden. De begrotingsgegevens die wij moesten goedkeuren, waren onvoldoende uitgewerkt.
In 2005 hebben wij de Europese Investeringsbank om een benchmarking van haar kredietverlening verzocht, dat wil zeggen, alle leningen worden beoordeeld op de bijdrage die ze leveren aan het bereiken van de Millenniumdoelstellingen. Voor de middelen die door onszelf worden gecontroleerd, bestaat geen soortgelijke benchmarking. Er is geen instelling die een uitgebreide controle van de ingezette middelen voor ons zou kunnen uitvoeren. Daarom moeten we ook eisen dat het Europees Parlement eindelijk wordt betrokken bij de totale keten van ontwikkelingssamenwerking, dus ook bij de programmering van het Europees Ontwikkelingsfonds.
We hebben voorstellen nodig die op nationaal niveau maar ook op regionaal niveau concrete doelstellingen en mijlpalen op weg naar het bereiken van de Millenniumdoelstellingen bevatten. De Commissie moet voortaan haar nationale en regionale verslagen indelen naar sector en uitwerken tot op projectniveau. We hebben verslagen nodig waarin ook een lijst met opdrachtgevers en een lijst met betrokken consultantsbureaus is opgenomen alsmede de middelen die zij hebben ontvangen.
Het verslag-Hutchinson bevat 65 belangrijke voorstellen. Dit geeft wel aan dat dit Parlement wel degelijk over de nodige competentie beschikt, die in het vervolg ook benut dient te worden. Naast de al betrokken regeringen van de doelregio’s ligt mijns inziens een tweede competentie bij de uitvoerende instanties in deze regio’s, die een veel grotere rol zouden moeten gaan spelen. In het verslag wordt waardering uitgesproken voor de aanpak waarbij afzonderlijke donoren in een regio een leidende rol in een bepaalde sector op zich zouden moeten nemen. Een dergelijk idee is het overwegen waard: met de financiële mogelijkheden die de Europese Unie in vergelijking met de Verenigde Naties heeft, zou zij een leidende rol voor een van de acht Millenniumdoelstellingen op zich kunnen nemen. Ik stel voor: water.
De Europese Unie zou de verplichting op zich kunnen nemen, samen met lokale partners de drinkwatervoorziening en sanitaire voorzieningen voor het Afrikaanse continent te realiseren. Daarmee zouden we een beter figuur slaan dan met het nieuwste schandaal waarbij Europese bedrijven drinkwater hebben vergiftigd. We moeten de Commissie dus oproepen een tijdschema te presenteren waarin wordt aangegeven binnen welke termijn alle metropolen bezuiden de Sahara voorzien kunnen worden van duurzame drinkwater- en rioleringssystemen. Ook moeten we aandringen op regelmatige tussentijdse rapporten over de voortgang bij het klaren van deze klus.
Ik vraag de Commissie of zij over de structuren beschikt die vereist zijn voor een dergelijke onderneming, en of zij ook vindt dat wij internationaal behoefte hebben aan een dergelijk kenniscentrum. De niveaus praktijk, politiek en geldgevers moeten beter op elkaar worden afgestemd. Ik stel voor dat de Commissie om de twee jaar een internationale Afrika-ontwikkelingsconferentie organiseert die er specifiek op gericht is de eisen en ervaringen uit de praktijk aan de politiek en de donoren voor te leggen. U zou middels een tentoonstelling geslaagde en mislukte projecten aan het publiek kunnen presenteren en succesvolle projecten een onderscheiding kunnen toekennen.
Ook moet van deze gelegenheid gebruik worden gemaakt om meer geschoold personeel, maar vooral ook jongeren voor ontwikkelingssamenwerking te interesseren. 
Ryszard Czarnecki (NI ). –
   Mijnheer de Voorzitter, als je mensen vraagt de dominante supermacht aan te wijzen, dan noemen ze allemaal de Verenigde Staten. Maar het is de Europese Unie die meer dan de helft van de hulp aan de ontwikkelingslanden verstrekt en zij is de grootste donor op aarde. Helaas wil dit niet zeggen dat Europa de belangrijkste leider is in de internationale arena. We zeggen ‘Unie’, maar we denken in termen van ‘lidstaten’, gezien het feit dat de Europese Raad in december 2005 in Brussel heeft besloten dat 80 à 90 procent van de steun aan de ontwikkelingslanden voortaan moet komen van de lidstaten.
We dienen onszelf af te vragen of we voortaan de schuldenvermindering voor bepaalde landen, pas geleden nog voor Irak en Nigeria, willen beschouwen als een vorm van ontwikkelingshulp. Het is een gemakkelijke oplossing voor de Unie, maar in werkelijkheid leidt dit tot een vermindering van de hulp aan de ontwikkelingslanden. De kwijtschelding van schulden buiten beschouwing gelaten, is de hulp aan arme landen het afgelopen jaar met vijf miljard euro gestegen. Sommigen zeggen ‘slechts vijf miljard’, anderen zeggen ‘maar liefst vijf miljard’.
Tot slot wil ik als vertegenwoordiger van een nieuwe lidstaat van de Europese Unie opmerken dat de nieuwe en armere lidstaten van de Unie zich in een volstrekt ongebruikelijke situatie bevinden. Wij maken deel uit van de Europese Gemeenschap en willen de bijbehorende verplichtingen graag aanvaarden. Onze landen moeten inzien dat er landen zijn die nog armer zijn dan wij. 
Karin Scheele (PSE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil de rapporteur feliciteren met zijn uitmuntende verslag. In de 65 punten behandelt hij veel onderwerpen en factoren die voor een omvangrijke en betere hulpverlening nodig zullen zijn. Hij licht de innovatieve bronnen voor de financiering van ontwikkelingshulp toe evenals de noodzaak een aanpak te hanteren die de kwijtschelding van schulden behelst, zodat ontwikkelingslanden meer armslag hebben in de strijd tegen armoede. Uiteraard wijst hij ook op het feit dat coherentie tussen afzonderlijke beleidsterreinen nodig is. Onze hulp kan alleen doeltreffend zijn als beleidsterreinen beter op elkaar zijn afgestemd.
Het staat buiten kijf dat efficiëntie geen afbreuk mag doen aan de noodzakelijke verantwoordingsplicht. Juist als er steeds meer middelen als directe begrotingssteun naar ontwikkelingssamenwerking gaan, zijn er voldoende middelen nodig om een onafhankelijk en kritisch maatschappelijk middenveld op te bouwen. Als donorlanden de doelmatigheid van hun hulp willen verhogen, zijn ze op veel gebieden aangewezen op niet-gouvernementele organisaties om ervoor te zorgen dat verleende hulp ook daadwerkelijk wordt ingezet voor armoedebestrijding en terechtkomt bij de arme en minderbedeelde bevolking in de partnerlanden.
De lidstaten wordt in het verslag gevraagd de aangegane verplichtingen wat betreft de financiering van ontwikkelingshulp na te komen, dat wil zeggen 0,56 procent van het bruto nationaal product in 2010 en 0,7 procent in 2015. In dit licht wil ik erop wijzen dat verleende kwijtscheldingen van schulden niet in deze berekeningen mogen worden opgenomen. Uit de meest recente cijfers van de OESO-Commissie voor Ontwikkelingsbijstand blijkt dat de Europese Unie met name de schuldenverlichting voor Irak en Nigeria van 2005 als ontwikkelingshulp heeft opgevoerd, ook al bepaalt de Consensus van Monterrey uitdrukkelijk dat financiële middelen voor schuldenverlichting niet uit fondsen voor ontwikkelingshulp mogen komen, die doorgaans direct aan ontwikkelingslanden worden uitgekeerd.
Het Europees Parlement roept de lidstaten daarom op elk jaar een lijst samen te stellen waarop precies wordt aangegeven welke bedragen direct voor ontwikkelingshulp zijn gereserveerd. De rapporteur heeft gezegd dat de hulp van de Europese Unie en de lidstaten complementair gecoördineerd en coherent moet zijn. Veel partnerlanden kunnen het grote aantal donors niet aan. Parallelle projecten leiden vaak tot onnodige overlap en zijn soms zelfs contraproductief. We kunnen dit probleem alleen oplossen als we de ontwikkelingssamenwerking van de Gemeenschap en die van de lidstaten beter op elkaar afstemmen.
In het verslag wordt een werkgroep voorgesteld waaraan vertegenwoordigers uit het maatschappelijk middenveld actief zouden moeten deelnemen. Aan de hand van concrete casestudies moet worden aangetoond op welke gebieden de zaken goed geregeld zijn en waar nog heel wat te verbeteren valt. 
Justas Vincas Paleckis (PSE ).
   – Ik feliciteer de rapporteur en steun de essentie van zijn verslag. De Europese Unie kan, en moet, een vooraanstaande plaats gaan innemen met betrekking tot niet alleen de draagwijdte van de steun maar ook de effectiviteit ervan. Wij kunnen blijven klagen over onvoldoende steun aan derde landen, maar eerst en vooral moeten wij ons ervan vergewissen dat de steun die wordt gegeven, effectief wordt gebruikt. Wij moeten de steunverlening beter coördineren, de overbodige formaliteiten afschaffen en de controle verscherpen om onszelf in staat te stellen in te spelen op de zich steeds veranderende situatie. De rol van de Europese Commissie daarbij mag alleen maar toenemen, vooral als het gaat om de coördinatie van de steunverlening. Dit is zeer belangrijk voor de nieuwe lidstaten, aangezien hun bijdrage tot de steunverlening aan de ontwikkelingslanden geleidelijk aan wordt vergroot. Litouwen, bijvoorbeeld, begint al een andere status binnen de Wereldbank te krijgen doordat het transformeert van een begunstigd land tot een donorland, waardoor mijn land gemakkelijker zal kunnen deelnemen aan de ontwikkelingsprogramma’s van de Bank. 
Een factor van doorslaggevend belang is overheidssteun, die tot nu toe niet zo groot is als ze zou moeten zijn. Wij moeten onder de lidstaten het besef versterken dat wij door de ontwikkelingslanden te helpen ook onszelf helpen. In deze tijd van globalisering herinnert de wereld ons eraan dat armoede en honger, onrust en natuurrampen in Afrika of Azië ook een impact hebben op de stabiliteit en de levensstandaard in Europa of Amerika. De begunstigde landen moeten echter ook aantonen dat zij in staat zijn de hun toevertrouwde middelen behoorlijk te beheren. De leden van dit Parlement moeten, evenals de EU en de begunstigde landen, dit vraagstuk hun allergrootste aandacht schenken 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt vandaag om 12.00 uur plaats.
Filip Kaczmarek (PPE-DE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, de toelichting van het verslag van de heer Hutchinson begint met de dramatische verklaring dat er wereldwijd iedere minuut elf kinderen sterven van honger en armoede.
Er valt moeilijk een betere reden aan te wijzen om het vraagstuk aan te pakken van de doeltreffendheid van de ontwikkelingshulp van de Europese Unie. Je kunt het alleen maar eens zijn met de uitspraak dat het slechts zin heeft om de omvang van de bedragen voor de ontwikkelingshulp te verhogen indien er een beduidende verhoging van de doeltreffendheid ervan plaatsvindt. Ik ben ervan overtuigd dat de burgers van Europa voorstanders van hogere bedragen voor de ontwikkelingshulp zullen zijn. Maar zij zullen geen verspilling, ondoeltreffendheid, gebrek aan transparantie en fictieve activiteiten tolereren. Vandaar dat het zo belangrijk is om de doeltreffendheid te verbeteren.
Het is van wezenlijk belang dat alleen daadwerkelijke bijstand wordt geclassificeerd als bijstand. Daarom ben ook ik van mening dat vermindering van de schulden van de arme landen los dient te worden gezien van de uitgaven voor ontwikkelingshulp. Het HIPC-initiatief, het initiatief voor arme landen met een zware schuldenlast, heeft inderdaad geen duurzame oplossing aangedragen voor het schuldenvraagstuk van arme landen. Anderzijds is het van groot belang dat een zo groot mogelijk deel van de financiële bijstand rechtstreeks aan de ontvangende landen wordt gestuurd. Het is van belang om niet de indruk te wekken dat een groot deel van deze bedragen wordt gebruikt om bemiddelaars te betalen, zoals ambtenaren en adviseurs. Daarom verdient het streven naar een intensievere, gedecentraliseerde, rechtstreekse samenwerking met de plaatselijke autoriteiten in de ontwikkelingslanden onze steun. 


Emine Bozkurt (PSE ). –
   Voorzitter, ik wil een punt van orde stellen. Er is op dit moment tegen Lívia Járóka, een collega van ons die zich keihard inzet voor Roma-rechten en die genomineerd is voor de , een hele lelijke racistische actie gaande via de e-mail. Er is ook sprake van vrouwonvriendelijke taal. Ik vind dat dit totaal niet hoort bij het Europees Parlement. Ik wil graag dat hier notie van genomen wordt, want dit kan niet.
De Voorzitter.
   – Ik denk dat het applaus wel aangeeft dat onze collega's het met u eens zijn. 
Doris Pack (PPE-DE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, ik sluit mij aan bij de woorden van mevrouw Bozkurt. Ik vind het ongehoord dat een Bulgaarse waarnemer probeert de waardigheid van mevrouw Járóka onderuit te halen. Want dat is wat hij in zijn e-mail doet. Ik verwacht dat het Voorzitterschap rigoureuze stappen neemt. Hij heeft in deze zaal niets te zoeken.
Charles Tannock (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, een punt van orde, ik wil protesteren tegen de toespraak die premier Siniora van Libanon gisteren voor de Conferentie van voorzitters heeft gehouden. Het was een volkomen bevooroordeelde, eenzijdige toespraak en er was geen gelegenheid om direct te reageren op zijn woorden. Het was allemaal voorgekookt door de fracties – en daar is misschien ook niets mis mee. Maar ik wil de Conferentie van voorzitters vragen, in het belang van een eerlijke en evenwichtige rapportage, om de premier of de minister van Buitenlandse Zaken van Israël een uitnodiging te sturen, zodat we ook de andere kant van het verhaal te horen krijgen.
De Voorzitter.
   – Dit alles zal worden voorgelegd aan de bevoegde organen. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde zijn de stemmingen.

Sajjad Karim (ALDE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil bij paragraaf 21 na het woord “voortzetten” en de komma de volgende tekst invoegen: “parallel aan de handelsonderhandelingen; stelt vast dat de punten op de positieve en negatieve lijst nu door de Raad van de Zuid-Aziatische Vrijhandelszone worden behandeld”, waarna de tekst verder doorloopt zoals hij nu is. 
De Voorzitter.
   – Zijn er bezwaren tegen dit mondeling amendement?
De Voorzitter.
   – Hiermee is de stemming beëindigd. 
Nirj Deva (PPE-DE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, mijn collega’s van de Britse Conservatieven en ik hebben dit verslag gesteund, maar we zijn het fundamenteel oneens met paragraaf 58 van het verslag, waarin de lidstaten worden opgeroepen om te streven naar de vorming van “één enkele kiesgroep”, ofwel één zetel voor de hele EU bij het Internationaal Monetair Fonds. Aangezien deze paragraaf echter alleen maar een ‘herinnering’ is aan een eerder ingenomen standpunt kunnen we het verslag toch steunen. 
Hélène Goudin en Nils Lundgren (IND/DEM ),
   De Zweedse partij Junilistan is zoals bekend tegen bijstand onder regie van de EU, en wel om diverse redenen. Het bijstandsbeleid is net als het buitenlands beleid een nationale aangelegenheid en moet daarom niet worden gedelegeerd aan Brussel.
Wij zijn tegen het grootste deel van het verslag, onder andere tegen de oproepen tot ruimere budgetten. De rapporteur mengt zich ook in andere strikt nationale aangelegenheden zoals controle en follow-up van de bilaterale bijstand. Tevens wordt voorgesteld dat de Commissie een strategische planning van de bijstand van de lidstaten opzet. Dat is volstrekt onaanvaardbaar. 
Alyn Smith (Verts/ALE ),
   – Ik feliciteer onze rapporteur met dit verslag, dat een aantal uitstekende initiatieven bevat om de hulp gerichter te maken. De EU doet het heel goed op het gebied van de internationale ontwikkelingssamenwerking en heeft op dit terrein een veel indrukwekkender staat van dienst dan de meeste lidstaten. Het kan echter nog beter, veel beter, en in dit verslag wordt een aantal goede ideeën naar voren gebracht die ik van harte steun. 
Hélène Goudin en Nils Lundgren (IND/DEM ),
   Het fundamentele standpunt van de Zweedse partij Junilistan is dat visserijvraagstukken moeten worden aangepakt in reeds bestaande internationale organisaties. Dat betekent dat de EU geen gemeenschappelijk visserijbeleid moet voeren en geen visquota moet vaststellen. Een duurzame visserij is een voorwaarde voor het voortbestaan van de visserijsector. De ervaring leert dat de EU geen prioriteit geeft aan een duurzame visserij. De visquota die zijn vastgesteld voor kabeljauw in de Oostzee zijn bijvoorbeeld voorwerp van uitgebreide kritiek geweest, onder andere van de kant van de Voedsel- en Landbouworganisatie van de Verenigde Naties.
David Martin (PSE ),
   – Ik verwelkom dit gedetailleerde verslag over de kansen en uitdagingen die de EU en India zullen tegenkomen bij het aantrekken van hun bilaterale handelsbetrekkingen. Ik ben het volledig eens met de oproep van de rapporteur om het strategisch belang van de handelsbetrekkingen met India op de voorgrond te plaatsen, gezien India’s indrukwekkende economische groei en zijn status als leider van de G20 in de Wereldhandelsorganisatie.
Naarmate het land internationaal gezien steeds welvarender wordt, groeit de kloof tussen rijk en arm binnen zijn grenzen en daarom steun ik de nadruk die in dit verslag wordt gelegd op de gedachte dat handels- en ontwikkelingsvraagstukken in onderlinge samenhang moeten worden beschouwd. India heeft een verantwoordelijkheid tegenover zijn burgers als het gaat om het naleven van kernnormen op het gebied van arbeid en milieu. Tegelijkertijd moet de EU als wereldleider en belangrijke handelspartner van India samenwerken met de Indiase autoriteiten om ervoor te zorgen dat de Indiase industrie kan blijven profiteren van het stelsel van algemene preferenties en dat er een delicaat evenwicht wordt gevonden tussen enerzijds de noodzaak dat de internationale regels met betrekking tot intellectuele-eigendomsrechten worden nageleefd en anderzijds de garantie dat traditionele kennis en de toegang tot medicijnen voor aan armoede gerelateerde ziekten in stand gehouden kunnen worden. 
Glenis Willmott (PSE ),
   – De delegatie van de Labour Party in het Europees Parlement stemt voor het verslag, en wij willen in dit verband laten vastleggen dat wij de rol van de Regionale Adviesraad voor de Noordzee als verstrekker van adviezen en belangrijk raadplegingsforum voor het gemeenschappelijk visserijbeleid verwelkomen. De delegatie van de Labour Party in het Europees Parlement betreurt het echter dat in het verslag niet meer aandacht wordt besteed aan het verband tussen acties die worden ondernomen in het kader van het beheer van de schol- en tongbestanden in de Noordzee en de reikwijdte van het kabeljauwherstelplan. Het geplande herstelniveau van de kabeljauwbestanden in de Noordzee is laag en het is van vitaal belang dat alle aspecten van de visserij die daarop van invloed zijn binnen de reikwijdte van het kabeljauwherstelplan blijven vallen. 
Ilda Figueiredo (GUE/NGL ),
   – De Commissie wil de nu geldende Verordening (EEG) nr. 2092/91 over de invoer van biologische landbouwproducten wijzigen om de erkenningsprocedure voor deze producten te verscherpen. Deze wijzigingen gaan evenwel niet ver genoeg.
Daarom heeft de commissie landbouw en plattelandsontwikkeling een hele reeks amendementen voorgesteld – om de producenten en consumenten op nationaal vlak beter te beschermen. De nadruk ligt daarbij op de controle van producten die uit derde landen worden ingevoerd. Die controle moet garanderen dat het product is geproduceerd overeenkomstig productienormen die gelijkwaardig zijn aan die welke gelden voor de biologische productiemethode in de Gemeenschap, en dat er in dit opzicht reciprociteit geldt.
Het zou ten aanzien van de landbouwers en de consumenten in de EU niet billijk zijn als voor de productie uit derde landen niet dezelfde controles golden als die welke voor landbouwers uit de EU gelden. Van belang is ook dat de bevoegde nationale autoriteiten worden betrokken bij de procedure voor erkenning van controleorganisaties voor importen uit derde landen. De bestrijding van fraude kan alleen doeltreffend zijn als de nationale autoriteiten van de invoerende landen een stem hebben bij de controle en de erkenning. 
Hélène Goudin en Nils Lundgren (IND/DEM ),
   De Zweedse partij Junilistan heeft er begrip voor dat men aan biologische producten uit derde landen dezelfde eisen moet stellen als aan biologische producten uit de EU. Maar de controlesystemen moeten niet te duur zijn en men moet rekening houden met de subsidies die de producenten van de EU krijgen voor de productie van hun biologische producten.
Wij staan sceptisch tegenover het aanvullende voorstel van de Commissie landbouw inzake strengere eisen aan biologische producten van derde landen, en wij vragen ons af of er verborgen protectionistische motieven achter hun amendement op de ontwerpverordening zitten.
Wij zijn daarom niet bereid om de Commissie landbouw te steunen, maar hebben tegen haar amendement en ontwerpresolutie gestemd.
Diamanto Manolakou (GUE/NGL ),
   70 procent van de ingevoerde biologische producten komt binnen met “invoervergunningen”. 
De controle geschiedt aan de hand van documenten en niet door monsterstrekking ter plekke. Dit vindt men een redelijke procedure.
Het is derhalve van essentieel belang te waarborgen dat biologische producten die op de markt worden gebracht met het voor de gehele EU geldige bio-etiket zonder enige uitzondering geproduceerd zijn met inachtneming van de beginselen en bepalingen van Verordening (EG) nr. 2092/91.
In dat opzicht zijn de door de rapporteur voorgestelde amendementen een verbetering van de invoervoorwaarden en de controle op de invoer in de EU van biologische producten uit derde landen, zodat de ingevoerde producten ongeveer dezelfde zijn als de eigen producten. De communautaire verordening inzake de telingsvoorwaarden voor biologische producten in de EU-landen is namelijk veel strenger dan de Codex Alimentarius.
Wij stemmen eveneens in met de voorgestelde verordening inzake de productie, etikettering en invoer van biologische producten. Wij zijn het er echter niet mee eens dat productcertificatie ook kan geschieden door geaccrediteerde particuliere instanties tegen een redelijke kostenvergoeding.
Wij zijn van mening dat het openbaar belang niet efficiënt beschermd kan worden door particuliere instanties, ook indien zij geaccrediteerd zijn en bij steekproef gecontroleerd worden door de overeenkomstige overheidsinstanties. Het openbaar belang wordt efficiënter beschermd door overheidsinstanties die de biologische producenten gratis certificeren, aangezien een gratis dienstverlening een stimulans is voor de ontwikkeling van de biologische teelt. 
Alyn Smith (Verts/ALE ),
   – Het doet me veel plezier dat ik mijn fractiegenoot met dit verslag mag feliciteren. Biologisch voedsel is een groeimarkt in Schotland, maar als we de sector willen zien groeien is van het allergrootste belang dat er vertrouwen is in de normen die in de sector worden toegepast. Dit verslag is een stap in de goede richting, maar wij als Europese Unie moeten nog meer doen en officieel onze steun uitspreken voor de biologische landbouw en voor manieren om die te beschermen en te bevorderen. 
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ),
   – Zolang Galileo – het Europese programma voor radionavigatie per satelliet – niet gebruikt wordt voor militaire doeleinden en niet wordt ingezet ten behoeve de huidige overdreven veiligheidstrend, is het een belangrijk instrument voor het verlenen van een openbare dienst. Het zou dus een heel goede mogelijkheden kunnen bieden voor samenwerking en wetenschappelijke en technische vooruitgang. Het programma zou verder kunnen worden gebruikt voor het toegankelijk maken en uitwisselen van informatie, onder de voorwaarde dat de rechten en vrijheden van de burgers gegarandeerd zijn.
Galileo zou ook kunnen bijdragen tot het beëindigen van onze afhankelijkheid van het door de VS gecontroleerde GPS-systeem. Dat systeem wordt beheerd door het Amerikaanse leger, dat de toegang tot het systeem blokkeert wanneer het militaire aanvallen op volken en staten uitvoert.
We betreuren het daarom dat de meerderheid in dit Parlement tegen de door onze fractie ingediende amendementen heeft gestemd. Deze amendementen veroordeelden het gebruik van Galileo voor militaire doeleinden en legden er de nadruk op dat alle gebruikers op gelijke wijze toegang tot het systeem behoren te hebben. Wij vonden verder dat de burgers de beschikbare informatie gratis zouden moeten kunnen opvragen. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   – Galileo is bij uitstek het communautaire programma voor de verwezenlijking van de doelstellingen van de Lissabon-strategie.
Het Europese programma voor radionavigatie per satelliet vormt een nieuwe technologische uitdaging. Het is opgezet om bij te dragen tot de groei van de Europese economie en om nieuwe mogelijkheden te scheppen voor ondernemers. Daarom moeten wij ervoor zorgen dat het niet bij een project blijft. Dit is het eerste voorbeeld van Europese, door de Gemeenschap beheerde, infrastructuur, en die infrastructuur zal voor het verwezenlijken van de Lissabon-doelstellingen van fundamenteel belang zijn.
Aangezien Europa zeer veel KMO's telt worden er nu enorme mogelijkheden geschapen.
De instellingen van de Gemeenschap zullen er daarom voor moeten zorgen dat dit project goed beheerd wordt. We moeten transparante en doeltreffende regels opstellen voor publiek-private partnerschappen en proberen al het mogelijke uit dit project te halen.
We moeten dus volledig gebruik maken van de mogelijkheden die dit project biedt, en dat kan alleen als we begrijpen dat dit de juiste aanpak is. 
Koenraad Dillen (NI ). –
   Voorzitter, ik heb tegen deze gezamenlijke ontwerpresolutie gestemd omdat het politiek correcte discours over immigratie, dat als een onaantastbaar middeleeuws dogma in deze instelling heerst, ook in deze resolutie wordt overgenomen.
Terwijl onze mediterrane grenzen in Lampedusa en de Canarische Eilanden overspoeld worden met economische gelukzoekers wil Europa nog altijd niet beseffen, zoals een socialistisch eerste minister dat ooit treffend zei, dat wij niet de miserie van heel de wereld op onze schouders kunnen torsen. Willen wij in Europa bereidwillige immigranten assimileren, dan moeten wij ook durven zeggen dat zij die deze wil niet kunnen opbrengen, moeten terugkeren naar hun landen van herkomst.
Dan moeten wij ook durven zeggen dat er een waterdichte immigratiestop moet komen, gekoppeld aan een ambitieus ontwikkelingsbeleid dat de immigratiedruk uit de derde wereld doet afnemen. Dan moeten wij durven zeggen dat er in Europa geen plaats is voor islamfundamentalisme.
Het Zwitserse volk heeft er vorige zondag in een referendum duidelijk voor gekozen zijn eigenheid te bewaren. Europa zou beter aan de onafhankelijke en vrije Zwitsers een voorbeeld nemen in plaats van door de knieën te gaan voor de intellectuele terreur van de immigratielobby. 
Charlotte Cederschiöld (PPE-DE ),
   De delegatie van de Zweedse conservatieven heeft besloten tegen de resolutie van de PPE-DE-Fractie te stemmen, omdat wij besliste tegenstanders zijn van de gemeenschappelijke minimumlijst van veilige landen van herkomst, waaraan wordt gerefereerd in de laatste zin van paragraaf 9.
Wij vinden ook dat in deze versie van de resolutie te weinig wordt benadrukt dat alle maatregelen voor het bestrijden van illegale immigratie verenigbaar moeten zijn met de garanties en de grondrechten voor het individu, die zijn vastgesteld in het Handvest van de grondrechten van de EU en in het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden.
We zijn niet volledig tegen paragraaf 4 (over de plicht tot informatie aan andere partijen bij het toepassen van genereuzere regels), maar we hebben onze twijfels, omdat dat die verplichting een eerste stap zou kunnen zijn op de weg naar volledige supranationaliteit op asiel- en immigratiegebied.
Maria da Assunção Esteves (PPE-DE ),
   – Bij de Raad van Tampere is een ambitieus politiek programma voor Europa opgesteld. Er zou een gemeenschappelijke Europese ruimte moeten worden opgezet waar problemen op het gebied van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid op een voor iedereen gelijke basis konden worden opgelost. Het evenwicht dat men destijds hoopte te bereiken is niet houdbaar gebleken. We zien dat veiligheid voorrang krijgt boven de mensenrechten. Het is duidelijk dat de bestrijding van terrorisme en illegale immigratie de belangrijkste plaats inneemt op de agenda van Justitie en Binnenlandse Zaken.
Het nieuwe Programma van Den Haag uit 2004 ontbeert een visie voor de toekomst. Immigratie is een onderwerp dat beslist via de medebeslissingsprocedure moet worden geregeld. De interventie van het Parlement in dit proces verschaft de besluitvorming immers legitimiteit. Belangrijk is ook dat er een bindend Handvest voor de grondrechten komt. Het immigratiebeleid moet op het niveau van de Unie vastgelegd worden en gebaseerd zijn op humanitaire overwegingen, preventie en samenwerking met de landen van oorsprong. De lidstaten moeten zich bewust zijn van hun gedeelde verantwoordelijkheden en zich solidair opstellen. Anders zal het beleid niet rechtvaardig zijn. 
Edite Estrela (PSE ),
   – Ik heb vóór de gemeenschappelijke ontwerpresolutie over het gemeenschappelijk immigratiebeleid van de EU (RC-B6-0508/2006) gestemd, aangezien de Unie behoefte heeft aan een behoorlijk gemeenschappelijk immigratiebeleid. We moeten een Europees asielsysteem ontwerpen met gemeenschappelijke regels voor het beschermen van de grondrechten van immigranten en asielzoekers die naar de EU komen. Alle obstakels die het opzetten van een dergelijk systeem in de weg staan moeten worden verwijderd.
De Europese instellingen moeten een transversale benadering kiezen om kanalen voor legale immigratie te openen en de integratie van migranten in het gastland aan te moedigen. Deze benadering moet gebaseerd zijn op de legale opname op de arbeidsmarkt, met recht op onderwijs en training, en toegang tot sociale voorzieningen en gezondheidszorg. Immigranten moeten op een doeltreffende wijze worden opgenomen in het sociale, culturele en politieke leven van het gastland. Van groot belang is ook dat we de ontwikkeling van de oorsprongslanden steunen om zo de onderliggende oorzaken van migratie aan te pakken. 
Hélène Goudin en Nils Lundgren (IND/DEM ),
   Het gemeenschappelijk immigratiebeleid van de EU is naar de mening van de Zweedse partij Junilistan een van de hoofdoorzaken van de tragische situatie waaraan veel migranten zich blootstellen als ze in de hoop op een beter leven een letterlijk levensgevaarlijke reis naar de EU ondernemen. In de resolutie wordt zeer terecht benadrukt dat de Dublin II-verordening een mislukking was en is. Deze verordening heeft betekend dat vooral de landen in het zuiden en oosten van de EU konden beslissen over het lot van de migranten, zonder enige rekening te houden met het immigratiebeleid en de behoeften van andere lidstaten. Het is uiterst merkwaardig en onaanvaardbaar dat de EU het laatste decennium heeft geëxperimenteerd met een gemeenschappelijk immigratiebeleid. Al deze politieke experimenten hebben het zelfbeschikkingsrecht van de lidstaten in migratiezaken uitgehold en tevens geleid tot ernstig lijden van de migranten. De oplossing van de huidige situatie is niet dat men de EU nog meer machtsbevoegdheden in immigratievraagstukken geeft om door te gaan met haar mislukte immigratiebeleid, maar dat men de lidstaten hun zelfbeschikkingsrecht teruggeeft.
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ),
   – Deze resolutie bevat een aantal punten waar we het mee eens kunnen zijn. Er wordt bijvoorbeeld erkend dat de situatie dramatisch is en dat er kanalen moeten worden geopend voor legale immigratie. Belangrijk is ook dat immigranten werkelijk integreren en dat er voor de oorsprongslanden ontwikkelingsplannen worden opgesteld.
We menen echter dat het verslag verzuimt het repressieve veiligheidsbeleid van de EU te veroordelen. Dat beleid criminaliseert illegale immigratie; de grenzen worden afgesloten, er worden opvangcentra opgezet en immigranten worden uitgewezen.
We zijn ook tegen het opstellen van een gemeenschappelijk immigratiebeleid. Dat is niet de juiste aanpak voor deze problematiek, hetgeen ook blijkt uit de resultaten van het gemeenschappelijk beleid op andere terreinen. Migratie verschilt per land, en bij elk besluit op dit beleidsgebied moet rekening worden gehouden met de soevereiniteit van de afzonderlijke staten. Dat betekent overigens niet dat landen niet met elkaar kunnen samenwerken.
Een gemeenschappelijk beleid is niet nodig. Waar we behoefte aan hebben is een ander beleid en andere maatregelen, waarmee de rechten van immigranten op een doeltreffende wijze beschermd worden. Het zou dus een goed idee zijn om de VN-Overeenkomst inzake de bescherming van de rechten van alle migrerende werknemers en hun gezinnen te ratificeren en na te komen. Verder zullen er maatregelen moeten worden genomen om de onderliggende oorzaken van migratie aan te pakken. 
Timothy Kirkhope (PPE-DE ),
   – Hoewel deze motie over een gemeenschappelijke aanpak van de immigratie in Europa gaat, kan zij worden gesteund omdat de bevoegdheden en verantwoordelijkheden van de individuele lidstaten opnieuw duidelijk worden bekrachtigd en omdat in de motie de noodzaak van samenwerking – niet harmonisatie – wordt onderstreept. 
Carl Lang (NI ),
   Iedere dag stranden er meer kano's en provisorische vaartuigjes afkomstig uit Senegal, Mali, Mauritanië of Gambia op de kusten van de Canarische Eilanden.
In totaal komen er jaarlijks zo'n 300 000 Afrikanen illegaal de EU binnen. De Europese leiders moeten nu wel wakker worden en de omvang van dit verschijnsel onder ogen zien, en ze beginnen zich op te winden – maar zonder er afstand van te nemen – over de rampzalige gevolgen van de Schengenakkoorden en de enorme aanzuigende werking van de massale regularisatie van illegalen in landen als Spanje en Italië (sinds 1985 heeft Spanje meer dan 1 150 000 vreemdelingen geregulariseerd).
Vooralsnog beperkt de Europese Unie zich ertoe Spanje de les te lezen over zijn al te ruimhartig geachte regularisaties. Natuurlijk is het niet om de immigratiewetten en het asielrecht te veranderen, naar het voorbeeld van Zwitserland, dat zich met 68 procent van de stemmen voor een nieuwe immigratiewet heeft uitgesproken en voor een verzwaring van de toelatingsvoorwaarden voor het asielrecht, waarmee het zich een van de meest restrictieve wetgevingen in Europa verschaft.
Het moet nu eens afgelopen zijn met de gedweeë, passieve houding. De oplossing om deze immigratievloedgolf tegen te houden is het herstel van de grenzen, een immigratiestop en geen naturaliseringen meer. 
Marine Le Pen (NI ),
   . – Het lijkt erop dat de illegale immigratie de Europese leiders zorgen baart. Het werd tijd! Toegegeven, het Front National is pas sinds 1995 en de rampzalige Schengenakkoorden onophoudelijk bezig met het waarschuwen voor en aan de kaak stellen van de onvermijdelijke schade die het wegvallen van de controles aan de binnengrenzen van de Unie teweegbrengt.
Eerst moest Spanje sinds januari het recordaantal van ruim 25 000 Afrikaanse immigranten aan land zien komen op de Canarische Eilanden en moesten de Italiaanse kustwachten in negen maanden ruim 12 000 immigranten naar het vluchtelingenkamp op het eilandje Lampedusa ten zuiden van Sicilië brengen, alvorens de regeringen van Europa en onze Europese bestuurders zich eens zorgen begonnen te maken over de onstuitbare en exponentieel groeiende migratiegolf in Europa.
Nu staat Europa in zijn hemd, niet in staat om zijn eigen zee- en landgrenzen te beheren. En van het "gadget" Frontex, het agentschap voor het beheer van de operationele samenwerking aan de buitengrenzen van de EU, dat uitblinkt in traagheid en een gebrek heeft aan personeel en middelen, valt in elk geval geen doelmatige oplossing te verwachten voor de immigratie-invasie.
Laten we de binnengrenzen van Europa herstellen en stoppen met de immigratiebevorderende regularisaties van illegalen. Dat zijn de noodzakelijke voorwaarden voor het onmiddellijk stoppen van deze immigratievloedgolf. 
Patrick Louis en Philippe de Villiers (IND/DEM ),
   Wij hebben tegen deze twee resoluties gestemd die ons zijn voorgelegd. Er werd daarin namelijk weliswaar, met enige nuances, vastgesteld dat de binnenkomst en het verkeer van illegale immigranten moeilijk te controleren is, maar niet één keer werd daarbij vermeld dat dit te wijten is aan de opheffing van de landsgrenzen.
In deze resoluties is het idee overgenomen – dat overigens wordt gedeeld door de heer Sarkozy – om voor Justitie en Binnenlandse Zaken de besluitvorming bij eenparigheid van stemmen volledig af te schaffen, en daarmee dus de soevereiniteit van de staten op hun eigen grondgebied. Zo wordt de Europese integratie, die juist de oorzaak is van het probleem, gebracht als oplossing. Diegenen die hier vandaag, zoals de Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese Democraten, de immigratie proberen te beperken zijn in wezen pyromane brandweerlieden: ze hadden niet moeten instemmen met het Verdrag van Schengen, waarmee de vaste controles aan de binnengrenzen werden opgeheven; ze hadden niet moeten instemmen met het Verdrag van Amsterdam, waarmee het grootste deel van het beleid op het gebied van asiel, visa en immigratie, inclusief de bestrijding van illegale immigratie, werd gecommunautariseerd. Men heeft de sluizen van de ongecontroleerde immigratie opengezet en tegelijkertijd de staten hun bevoegdheden ontnomen, om deze over te dragen aan een onvermijdelijk vleugellamme Unie. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   – Immigratie is een teken van economische vitaliteit en speelt een rol bij het aantrekken van actieve en ondernemende mensen. Illegale immigratie is echter een activiteit van de georganiseerde misdaad. Dit soort immigratie vormt een bedreiging voor het leven van de migranten en voedt een parallelle, onmenselijke arbeidsmarkt.
Het idee om buitengewone wetgeving uit te vaardigen is dan ook een geval van goede bedoelingen met slechte resultaten. Dit soort maatregelen houden voor illegale immigranten een kleine beloning in en spelen de mensensmokkelaars enorm in de kaart.
Als we willen dat immigratie positieve consequenties heeft moeten we aanvaarden dat het absorptievermogen van de markt een centrale rol speelt. Dat kan echter alleen als we duidelijke en praktische regels opstellen voor het vereenvoudigen van legale immigratie en het tegengaan van illegale immigratie. Illegale immigratie is immers in geheel Europa een probleem. Ik heb daarom in het kader van een ander debat al gezegd dat we bij het vernieuwen van de uitrusting van het leger ook moeten denken aan de bescherming van de buitengrenzen. Dat zijn tenslotte ook gedeelde grenzen.
Tot slot wil ik graag zeggen dat het strenger toepassen van de wetgeving geen oplossing is. De oplossing – de bestrijding van ongeremde immigratie, armoede en terrorisme – is gelegen in het uitvoeren van onze rijkdom, onze economische welvaart en ons liberale en democratische model. 
Margie Sudre (PPE-DE ),
   Door de massale toestroom van illegale migranten naar de Canarische Eilanden zijn de burgers en de regeringen geconfronteerd met de ernstige en complexe problemen van de illegale immigratie.
Ik wil mijn Europese collega's er graag aan herinneren dat dit geen nieuw verschijnsel is voor de Franse overzeese gebiedsdelen, met name voor Mayotte, Frans-Guyana, Martinique en Guadeloupe, daar deze vlakbij een aantal van de armste staten van de wereld liggen. Mayotte ligt slechts op enkele zeemijlen van de Comoren, en de Guyaanse grens loopt door een moeilijk controleerbaar tropisch regenwoudgebied. Dat geeft wel aan in hoeverre de ultraperifere gebieden, waaronder de Canarische Eilanden en de overzeese departementen, gebaat zouden zijn bij een gemeenschappelijk immigratiebeleid!
Mijns inziens moet het Europees Parlement de nadruk leggen op vijf aspecten van dit toekomstige beleid: beter gerichte ontwikkelingshulp, het sluiten van partnerschappen met landen van herkomst, de beveiliging van de grenzen en de bestrijding van mensensmokkel, een versterkt terugkeerbeleid, en een betere integratie van legale migranten in de ontvangende samenleving.
Wat we nodig hebben is een heldere regelgeving, waarin concrete en operationele prioriteiten worden uitgewerkt. De Europese Unie kan niet langer volstaan met goede voornemens. 
Alyn Smith (Verts/ALE ),
   – De situatie in Darfur verslechtert voor onze ogen, en het is hartverscheurend om te zien hoe machteloos we staan tegenover deze agressie. Ik heb de onderhandelingen over deze ontwerpresolutie nauwlettend gevolgd en ik steun de ontwerpresolutie, hoewel ik ons graag meer had willen zien doen. 
Hélène Goudin en Nils Lundgren (IND/DEM ),
   De Zweedse partij Junilistan geeft haar krachtige steun aan de verwezenlijking van de interne markt. Dat brengt ook met zich mee dat de EU een gemeenschappelijk handelsbeleid moet hebben tegenover andere staten. Het is echter niet de taak van de EU om bezwaar te maken tegen aangelegenheden op het gebied van het binnenlands beleid van India.
De rapporteur heeft onder andere aanmerkingen op de Indiase bureaucratie, op de vorm van de publieke sector en op het regionaal beleid van de centrale regering van India.
Junilistan verdedigt het nationaal zelfbeschikkingsrecht en nationale soevereiniteit, ongeacht of het om een lidstaat gaat of om welke andere staat waar dan ook ter wereld. Daarom hebben wij tegen dit verslag gestemd.
Overigens sluiten wij evenmin uit dat India misschien bepaalde opvattingen heeft over het handels- en landbouwbeleid van de EU. 
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ),
   – Dit belangrijke verslag over de betrekkingen tussen de EU en India bestrijkt uiteenlopende aspecten van deze betrekkingen; het verslag bevat ook een aantal tegenstrijdigheden.
Het noemt een aantal punten die ook wij belangrijk vinden, maar het maakt toch deel uit van een strategie voor het liberaliseren van de wereldhandel, hetzij in de context van de WHO, hetzij via een hele reeks bi- of multilaterale vrijhandelsovereenkomsten, en dat alles samen met de VS binnen een kader van mededinging. Wij zijn daar uiteraard tegen.
Het verslag voert een pleidooi voor de zogenaamde "Doha-ontwikkelingsagenda" en dringt aan op het voortzetten van de onderhandelingen – die nu in een impasse zijn geraakt – over het liberaliseren van de handel en de markten over de gehele wereld.
In dit verslag roept de EU India en de G20 nogmaals dringend op zich te "realiseren" () "dat het Europese aanbod met betrekking tot landbouw moet worden gevolgd door een redelijk aanbod van de G20 met betrekking tot NAMA en diensten". Dat is onaanvaardbaar.
Vandaar onze stem tegen. 
Jörg Leichtfried (PSE ),
   . Ik stem voor het verslag van Sajjad Karim over de economische en handelsrelatie van de EU met India. De voor mij uiterst belangrijke sociale aspecten zijn erin opgenomen, en ook de sociale kloof tussen arm en rijk, zuid/west en noord/oost zijn aan de orde gekomen. Ik wil met name wijzen op het grote belang van de Internationale Arbeidsorganisatie voor alle Indiase werknemers. Hoewel buitenlandse investeerders in het verslag worden opgeroepen hun politieke verantwoordelijkheid te nemen door de toepassing van de fundamentele arbeidsnormen van de IAO, wil ik erop wijzen dat deze uiteraard ook voor Indiase werkgevers moeten gelden en ten behoeve van de werknemers moeten worden toegepast om in India coherente structuren te creëren, zodat onevenwichtigheden worden weggewerkt en de arbeidskwaliteit wordt verhoogd. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   – Dit initiatiefverslag is heel belangrijk omdat het ons erop wijst dat we voor onze betrekkingen met India een strategie zullen moeten ontwikkelen. Als je wilt begrijpen hoe de wereldhandel op dit moment functioneert moet je bedenken dat de BRIC-landen (Brazilië, Rusland, India en China) daarin een fundamentele rol spelen. Dat wil overigens niet zeggen dat we voor Brazilië, Rusland, India en China identieke strategieën kunnen volgen. Integendeel.
Onze betrekkingen met de BRIC-landen moeten op een zodanige wijze worden vormgegeven dat globalisering, economische ontwikkeling en groei van de wereldhandel bijdragen tot welvaart voor iedereen, of althans zo veel mogelijk mensen, en dat betekent dat we verschillende strategieën moeten ontwikkelen. Dichtbevolkt democratisch India is immers heel anders dan niet democratisch dichtbevolkt China of ons buurland Rusland.
Als we willen dat ons project slaagt zullen we beslist moeten nadenken over de wijze waarop onze toekomst door de ontwikkeling van deze landen beïnvloed wordt. We zullen dus zinvolle strategieën moeten opstellen voor onze betrekkingen met elk van deze landen. India is enorm belangrijk. De situatie waarin dit land verkeert verdient om zowel geografische als politieke en economische redenen bijzondere aandacht. Het kan in de toekomst tenslotte een belangrijke bondgenoot worden. 
Hynek Fajmon (PPE-DE ).
   – Geachte Voorzitter, dames en heren. De afgevaardigden van de Tsjechische ODS-partij hebben vandaag geweigerd om te stemmen voor het verslag van Hiltrud Breyer over de vooruitzichten van de vrouw in de internationale handel. Dit verslag is je reinste linkse feministische ophitserij die niks goeds kan opleveren. Wij zijn het volstrekt oneens met de theorie dat de seksen gelijk zijn en verwerpen alle vereisten die uit deze foutieve benadering van de menselijke samenleving voortvloeien. Wij bezien mensen als individuele burgers met individuele rechten en vrijheden die door de overheid worden gegarandeerd, en niet als collectieve door het geslacht bepaalde groepen met collectieve rechten. De gelijkheid van de burgers voor de wet is reeds in alle staten van de Unie realiteit; alle vrouwen en mannen in de Europese lidstaten zijn vrij en maken naar eigen goeddunken van deze vrijheid gebruik. En wel bijvoorbeeld zodanig, dat vrouwen meer tijd besteden aan kinderen dan mannen. De vereiste van gendergelijkheid is regelrecht in strijd met de idee van vrijheid. Wij kunnen dan ook onder geen enkele voorwaarde instemmen met de invoering van quota voor vrouwen in bestuursfuncties in het bedrijfsleven, zoals in onderhavig verslag wordt bepleit. En wij zijn, wederom in tegenstelling tot de rapporteur, ervan overtuigd dat de liberalisering van de wereldhandel mannen en vrouwen in de hele wereld nieuwe kansen geeft op zelfontplooiing en een grotere welvaart. Om deze redenen hebben we tegen het verslag gestemd. 
Charlotte Cederschiöld, Christofer Fjellner, Gunnar Hökmark en Anna Ibrisagic (PPE-DE ),
   Wij hebben gestemd tegen het verslag over de vooruitzichten van de vrouw in de internationale handel.
Vrije handel leidt tot meer welvaart en minder armoede. In de laatste decennia heeft de globalisering geleid tot spectaculaire verbeteringen van de levensstandaard van mensen, vooral van vrouwen en kinderen. Vrije handel zorgt voor meer formele dienstverbanden, en in tegenstelling tot wat in het verslag wordt beweerd, biedt vrije handel ook vrouwen met informele functies meer zekerheid en een weg uit de armoede.
In het verslag ligt de nadruk op de vorm in plaats van op de inhoud. Gendergelijkheid is belangrijk, vooral in het werk, waar een eigen salaris een sterke bijdrage tot de onafhankelijkheid en zelfstandigheid van vrouwen is. Meer globalisering en niet uitbreiding van EU-instellingen is de juiste weg naar meer zelfstandigheid van vrouwen. 
Ilda Figueiredo (GUE/NGL ),
   – Wij hebben vóór deze resolutie gestemd. Hier en daar is ze tegenstrijdig, maar ze houdt toch een positieve visie in op de rol van vrouwen en de bestrijding van discriminatie, zeker binnen de context van de internationale handel.
We willen er echter wel op wijzen dat we verder hadden moeten gaan bij het veroordelen van de liberalisering van de internationale handel en de negatieve gevolgen daarvan voor de mensen in de minder ontwikkelde landen, met name vrouwen. Er had ook kritiek moeten worden geleverd op de pogingen van de Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese Democraten om een wat progressievere interpretatie van de strijd voor vrouwenrechten te verhinderen.
We hadden ook verder moeten gaan bij het veroordelen van de kwalijke praktijken van multinationals. Deze ondernemingen gebruiken de arbeid van vrouwen in één land totdat ze een ander land vinden waar ze nog grotere winsten kunnen realiseren, zonder zich zorgen te maken over de gevolgen die werkloosheid kan hebben voor de levensomstandigheden van de betrokken vrouwen. 
Robert Goebbels (PSE ),
   Ik heb geweigerd om deel te nemen aan de stemming over het verslag-Breyer, omdat het, uitgaande van de noodzakelijke bevordering van de positie van vrouwen op alle terreinen van de economie, een ratjetoe is geworden van goede en vooral slechte ideeën. 
David Martin (PSE ),
   – Ik heb voor dit verslag gestemd, omdat het de vitale, maar vaak over het hoofd geziene rol van de vrouw in economieën over de hele wereld onderkent. Een van de bevindingen van het verslag is dat de ongelijkheid tussen mannen en vrouwen als het gaat om hun kansen op scholing en werk zowel binnen als buiten de Europese Unie blijft bestaan. Tegelijkertijd wordt in het verslag de aandacht gevestigd op het belangrijke feit dat zogenaamd ‘vrouwenwerk’, waaronder zorg voor de familie en sociale zorg, traditioneel wordt ondergewaardeerd en niet wordt beloond.
Feit is dat vrouwen al een grote rol spelen in de economie, zowel in het publieke als in het private domein. In het verleden bestond er in veel internationaal handels- en ontwikkelingsbeleid onvoldoende erkenning voor de mate waarin vrouwen in ontwikkelingslanden zich bezighouden met inkomensgerelateerde activiteiten en het beheer over het huishoudbudget voeren. Daarom verwelkom en steun ik de roep om beleid dat een grotere deelname van vrouwen aan de economie bevordert teneinde hun status te verbeteren en hun inkomen en vermogen te verhogen. Ook steun ik de aanbeveling aan de lidstaten van de EU om het Noorse voorbeeld volgen en een quotum van 40 procent vrouwen in het bestuur van maatschappijen op aandelen verplicht te stellen. 
Cristiana Muscardini (UEN ),
   .  Het verband dat bestaat tussen gendervraagstukken en het handelsverkeer is niet alleen economisch van belang, maar weerspiegelt helaas ook een cultuur die in verschillende delen van de wereld bestaat, waar vrouwen zich nog in de marge van de samenleving bevinden.
In het verslag wordt gesteld dat vrouwen dankzij de handelsexpansie gemakkelijker en sneller een plaats in de moderne industriële economie vinden. Staat u mij toe hierbij een kanttekening te plaatsen: maar al te vaak komen principiële stellingen niet overeen met de werkelijkheid. Vrouwelijke ondernemers ondervinden namelijk nog altijd grote problemen, ook omdat zij dikwijls kleine en middelgrote ondernemingen of winkels vertegenwoordigen en ambachtelijk werk verrichten, en dus werkzaam zijn in sectoren die steeds meer het slachtoffer worden van de globalisering van de markten, een proces dat maar al te vaak zonder duidelijke en gemeenschappelijke regels plaatsvindt.
Er is in feite meer economische hulp nodig, maar ook meer structurele hulp, om vrouwen in de wereld van werken en ondernemen te steunen en met kracht de valse cultuur te bestrijden waarin de sociale en economische rechten van vrouwen, die zijn neergelegd in het actieprogramma van Peking, met voeten worden getreden of als handelsbelemmeringen worden bestempeld.
Hoewel wij vóór dit verslag stemmen, vind ik het belangrijk eraan te herinneren dat het de politieke en praktische plicht van de Unie is om met moedige voorstellen de negatieve aspecten te bestrijden waarvan grote groepen vrouwen de dupe zijn, vooral in de armste landen, maar ook in de lidstaten van de Unie. 
Lydia Schenardi (NI ),
   Ik moet mijn collega, mevrouw Breyer, feliciteren met haar verslag. Ik kan mij namelijk alleen maar aansluiten bij haar conclusies, waarin wordt voorgestaan, ik citeer: “dat de EU een voorbeeld stelt en haar handelsbeleid aanpast.” Er was een verslag van de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid voor nodig voordat er eindelijk rekening gehouden werd met de rechten van vrouwen, maar ook van alle arbeiders, in het huidige mondialiseringsproces dat door Brussel wordt nagestreefd en ondergaan.
Het is haast naïef hoe de rapporteur erachter lijkt te komen dat de concurrentiedruk in een steeds verder gemondialiseerde economie leidt tot dalende lonen en exploitatiekosten, werkloosheid, bedrijfsverplaatsingen en sluiting van ondernemingen. De cijfers zijn namelijk zeer verontrustend: van de 1,3 miljard personen in de wereld die in armoede leven, is 70 procent vrouw.
Ik moet nochtans toegeven dat het zinnig is om hier te benadrukken dat de ongelijkheid tussen de seksen, met name in Azië en Afrika, waar vrouwen worden vernederd, geminacht en beschouwd als minderwaardig aan de man, uiteraard tot problemen leidt op economisch, commercieel, sociaal en politiek terrein. Bovenal is het duidelijk dat de status van de vrouw onmiddellijk moet worden herzien in alle landen waar dikwijls de islamitische wetgeving op de eerste plaats komt. 
Marie-Arlette Carlotti (PSE ),
   Economische tegenslagen, uitputting van visbestanden en pietluttige controles maken dat de Europese visserij er beroerd voor staat. De vissers van de Middellandse Zee krijgen de volle laag. Het wordt hoog tijd dat de Europese Unie lering trekt uit deze constatering.
Dit verslag bevat meerdere positieve richtsnoeren, die voortkomen uit ons gezamenlijke optreden met de vissers van mijn regio en de steun van mijn fractie. Allereerst wordt de Europese Commissie gemaand haar huiswerk over te doen en om concretere en ambitieuzere voorstellen te formuleren, die nodig zijn gezien de ernst van de crisis die de sector doormaakt. Bovendien wordt ondersteuning bepleit van de beroepsorganisaties voor vissers, voor hun participatie (cobeheer) bij de tenuitvoerlegging van het GVB en de verbetering van het visserijbeheer. Tot slot zijn in het verslag meerdere van onze amendementen opgenomen met het oog op het redden van de ambachtelijke visserij in de Middellandse Zee.
Ik zal daarom voor dit verslag stemmen, want het vormt een sterk politiek signaal voor een ambitieus beleid van de Europese Unie.
Ik zou echter nog liever hebben gehad dat het Europees Parlement nog verder zou gaan en zou aandringen op een speciaal programma voor de visserij in de Middellandse Zee. Ons amendement met die strekking heeft het echter niet gehaald. Wij laten het daar niet bij zitten. De strijd gaat door, aan de zijde van de vissers uit mijn regio. 
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ),
   – Het Parlement heeft ingestemd met de belangrijkste voorstellen. Deze waren in de Commissie visserij reeds unaniem aanvaard. Ze zijn erop gericht de economische situatie in de visserijsector te verbeteren, en wij vinden dat een goede zaak.
Er is lang gediscussieerd over deze voorstellen, die door vertegenwoordigers van de sector zijn opgesteld met de bedoeling de huidige economische en sociale crisis – nog eens verergerd door de sterke stijging van de brandstofprijzen – het hoofd te bieden.
We zijn heel blij dat op ons aandringen in de uiteindelijke tekst een lijst is opgenomen met duidelijke prioriteiten voor de visserij en de daarbij gebruikte hulpbronnen, een en ander met adequate financiering uit het zevende kaderprogramma voor onderzoek, technologische ontwikkeling en demonstratie.
Positief is ook dat in dit verslag, niettegenstaande druk van de grote ‘nettobetalers’, zoals Duitsland, opnieuw wordt aangedrongen op meer middelen voor het Europees Visserijfonds. In de resolutie was reeds aangegeven dat er onvoldoende middelen beschikbaar zijn voor de implementatie van de instrumenten voor het gemeenschappelijk visserijbeleid.
Het is nu aan de Commissie om initiatieven te nemen teneinde deze middelen beschikbaar te maken.
We betreuren het intussen wel dat het idee om een openbare verzekering voor de visserijsector op te zetten is afgewezen. Dat is een teleurstelling, zeker als je bedenkt dat het Parlement heeft aangedrongen op een dergelijke verzekering voor andere sectoren, zoals de landbouw. 
Diamanto Manolakou (GUE/NGL ),
   De visserijsector is zeer belangrijk zowel voor de voedselketen als voor de economische ontwikkeling in de verschillende gebieden. Met name in de verafgelegen gebieden, zoals de Griekse eilanden in de Egeïsche Zee, is het voortbestaan afhankelijk van de visvangst, die tegelijkertijd bijdraagt aan het behoud van de lokale culturele tradities.
De laatste jaren zijn talrijke problemen ontstaan in met name de kustvisserij. Deze werden nog verergerd door de gemeenschappelijke marktordening, de programma’s voor het uit de vaart nemen van vaartuigen, de verlaging van de prijzen bij de eerste verkoop voor de vissers – zonder dat de prijzen voor de consumenten daardoor omlaag gingen – en de verhoging van de kosten ten gevolge van de aardolieprijsstijging. Daardoor is de sector in een crisis verzeild geraakt, zijn de inkomens gekelderd en de gebieden leeglopen.
De mededeling van de Commissie onderkent de moeilijkheden in de sector maar stelt oplossingen voor die niet levensvatbaar zijn. Zij biedt geen enkele echte oplossing voor de problemen en creëert er zelfs nog meer. Bovendien is er absoluut geen sprake van de steun die de sector nodig heeft, zoals de rapporteur terecht opmerkt.
In de mededeling wordt wel gesproken over “vermindering van de visserij-inspanning” en “aanpassing van de vloot”. Dat betekent staking van de activiteiten, met alle gevolgen van dien: werkloosheid van een groot aantal kleine vissers en concentratie van de sector in de handen van een klein aantal grote bedrijven. Dat beleid van de EU en de regeringen moet veroordeeld worden, omdat daarmee kartels worden gecreëerd in de meeste sectoren, waardoor de producenten en consumenten worden uitgebuit. 
Jan Mulder (ALDE ),
   De VVD-fractie heeft voor het verslag Guerreiro gestemd aangezien wij als VVD achter de verbetering van de economische situatie in de visserijsector staan. Wij realiseren ons dat een groot gedeelte van de visserijsector de afgelopen jaren in economische onzekerheid zat, met name door de stijging van de brandstofprijzen. Maar wij zijn ook voorstander van een duurzame visserijsector. Daarom zijn wij tegen vernieuwing en modernisering van de vissersvloot als het geen duurzame vernieuwingen betreft. Ook zijn wij tegen uitkering van een compensatievergoeding omdat je de visserijsector op deze manier kunstmatig in stand houdt. 
Seán Ó Neachtain (UEN ),
   – Ik verwelkom deze mededeling van de Commissie, waarin erkend wordt dat de visserijsector van de Europese Unie te kampen heeft met een moeilijk economisch klimaat.
Het is makkelijk gezegd dat het uit de vaart halen van vaartuigen en het beperken van de overcapaciteit zal leiden tot een hogere winstgevendheid, terwijl in werkelijkheid vele kustgemeenschappen door dergelijke maatregelen zijn verwoest. Dat geldt evenzeer voor de kustgemeenschap van de Algarve in Portugal, die we enkele weken geleden hebben bezocht, als voor de traditionele visserijgemeenschappen op het eiland Ierland.
Ik erken dat er een goede balans moet worden gevonden tussen enerzijds de visbestanden en anderzijds de omvang van de vloot, maar ik accepteer niet dat dit ten koste gaat van de kleine vissersvloten, die meer dan 80 procent van de totale Europese vloot uitmaken. De maatregelen voor het behoud van de visbestanden die worden genomen tegen kleine vissersvloten mogen niet zwaarder uitpakken dan de maatregelen die worden genomen tegen de diepzeevisserij.
Naar mijn mening is het gemeenschappelijk visserijbeleid geen succesvol Gemeenschapsinstrument gebleken als het gaat om het beschermen van die traditionele vissersvloten en de gemeenschappen waartoe ze behoren, en het is tijd om het beleid te wijzigen teneinde een betere balans te vinden. 
Glenis Willmott (PSE ),
   – Het verslag onderkent de economische moeilijkheden waarmee de sector te maken heeft. Om een consistent standpunt te handhaven ten aanzien van de grote problemen waarvoor de visserijsector zich gesteld ziet – overcapaciteit en overbevissing – wil de delegatie van de Labour Party in het Europees Parlement echter laten aantekenen dat wij het niet eens zijn met het standpunt dat in het verslag wordt ingenomen met betrekking tot vier zaken:
1. Het aanpassen van de omvang van de vloot en uit bedrijf nemen van vaartuigen. De delegatie van de Labour Party in het Europees Parlement is van mening dat dit een optie moet zijn in de strategieën voor het terugdringen van de overcapaciteit binnen de visserijsector.
2. De voorgestelde toename van de “de minimis”-steun, betalingen die aan de visserijsector kunnen worden gedaan voor maatregelen die anders zouden leiden tot verstoring van de concurrentie of tot overcapaciteit – in het verslag wordt opgeroepen om dit bedrag te verhogen tot 100 000 euro. De Commissie heeft een bedrag van 30 000 euro voorgesteld en de delegatie van de Labour Party in het Europees Parlement pleit voor een meer terughoudende benadering.
3. De vervanging van motoren en het Europees Visserijfonds – het verslag wordt voorbijgestreefd door het compromis over het Europees Visserijfonds, maar de delegatie van de Labour Party in het Europees Parlement blijft van mening dat er geen subsidie moet worden gegeven voor de vervanging van vaartuigen en motoren.
4. Subsidie- en compensatiemechanismen – in het verslag worden hiervoor suggesties gedaan, maar wordt niet erkend welke rol dergelijke mechanismen spelen bij het nog verder vergroten van de overcapaciteit. 
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ),
   – Dit verslag roept de Commissie op om de regels voor het vissen op haaien aan te laten sluiten op de situatie in de Gemeenschap. Het gaat dan in de eerste plaats om het voorschrift dat de vinnen niet meer dan 5 procent van het levend gewicht mogen uitmaken.
Dit percentage is rechtstreeks overgenomen uit de vispraktijk in de VS en is niet geschikt voor de soorten waar door de EU-lidstaten op wordt gevist. Als voorbeeld noem ik de blauwe haai – daar wordt voornamelijk op gevist door Portugese vissers in de wateren rond de Azoren.
Wij zijn het met de rapporteur eens dat het plafond omhoog moet naar 6,5 procent, overeenkomstig de resultaten van het wetenschappelijk onderzoek en de verzoeken van een aantal lidstaten, waarvan de vloten problemen ondervinden als gevolg van de impasse binnen de Commissie. In een rapport van de Internationale Commissie voor de instandhouding van Atlantische tonijnen wordt reeds naar deze situatie verwezen.
Voor Portugal gaat het om elf drijvende beugen voor het vissen op zwaardvis en pelagische soorten, waarvoor de regel van 5 procent geldt.
Gelet op het feit dat er zelfs in de ingediende amendementen een zekere mate van tegenstrijdigheid bestaat tussen de wetenschappelijke en de technische gegevens, geloven wij dat er een technisch forum moet worden opgezet, bestaande uit wetenschappers en mensen die in de sector werkzaam zijn, teneinde een wetenschappelijke consensus te bereiken en vast te stellen op welke wijze het plafond dient te worden aangepast. 
Glenis Willmott (PSE ),
   – De delegatie van de Labour Party in het Europees Parlement heeft indertijd Verordening (EG) nr. 1185/2003 van de Raad betreffende het afsnijden van haaienvinnen aan boord van vaartuigen van harte verwelkomd, als een belangrijke maatregel voor de instandhouding van visbestanden. De verordening is bedoeld om het ‘vinnen’ van haaien te voorkomen, waarbij de karkassen weer overboord worden gegooid nadat eerst de vinnen, die veel waard zijn, eraf zijn gesneden. Het is bekend dat de praktijk van het afsnijden van haaienvinnen het overleven van verschillende soorten haaien in gevaar brengt.
Tegen deze achtergrond is de delegatie van de Labour Party in het Europees Parlement ontsteld en teleurgesteld over het feit dat het voorliggende verslag-Miguélez Ramos het afsnijden van haaienvinnen dreigt te stimuleren. In paragraaf 5 van het verslag wordt gevraagd om een verhoging van de ratio vinnen/levend gewicht van 5 naar 6,5 procent, met name voor blauwe haaien. Ook wordt in diezelfde paragraaf ten onrechte gesuggereerd dat de Internationale Raad voor het onderzoek van de zee (ICES) en de Internationale Commissie voor de instandhouding van Atlantische tonijnen (ICCAT) een toename van de ratio vinnen/levend gewicht voor de blauwe haai steunen. In 2005 is er een paper aan de ICES voorgelegd, maar de ICES heeft deze paper niet in aanmerking genomen en geen advies uitgebracht. Datzelfde geldt voor de ICCAT, die een wetenschappelijke analyse naar de ratio vinnen/levend gewicht heeft laten uitvoeren, maar geen aanbeveling heeft gedaan voor een toename van de ratio vinnen/levend gewicht.
De delegatie van de Labour Party in het Europees Parlement heeft die amendementen gesteund die bijdragen aan het uitbannen van de barbaarse praktijk van het ‘vinnen’ van haaien.
- Amendement 1, dat de opschorting beoogt van iedere wijziging van de ratio vinnen/levend gewicht zolang er geen algehele herziening heeft plaatsgevonden; (…)
Robert Goebbels (PSE ),
   Ik heb voor het verslag-Ransdorf gestemd, vanwege de nadruk die daarin wordt gelegd op het belang van de nanowetenschappen en nanotechnologieën op zulke uiteenlopende terreinen als geneeskunde, chirurgie, energie, elektronica, metaalbewerking, enz. Ik heb echter tegen de amendementen van de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie gestemd, daar zij onder het mom van het voorzorgsbeginsel, willen doen geloven dat nanotechnologieën gevaarlijk zijn omdat er wordt gemanipuleerd op het kleinste niveau, dat van atomen en moleculen. Dat is belachelijk. De Amerikanen ruiken kansen, terwijl de Europeanen zich allereerst willen indekken tegen ieder denkbaar risico! 
Frédérique Ries (ALDE ),
   De opkomst van nieuwe wetenschappen roept altijd een zekere mate van enthousiasme, hoop, twijfels en zelfs verzet op. De nanotechnologieën, de wetenschappen die zich richten op voorwerpen op atomaire schaal, vormen geen uitzondering op die regel.
Als liberale afgevaardigde ben ik er natuurlijk toe geneigd het werk van de onderzoekers op het gebied van nanowetenschappen en het gecontroleerd assembleren van atomen te steunen. Hun werk is revolutionair en biedt een enorm potentieel van uiteenlopende technologische toepassingen, bijvoorbeeld in voertuigen, voedingsmiddelen, geneesmiddelen en regeneratieve geneeskunde.
De positie van Europa op het gebied van nanotechnologie ten opzichte van de concurrentie op de wereldmarkt moet worden versterkt. Er moeten meer middelen worden vrijgemaakt dan de 610 miljoen euro per jaar van het zevende kaderprogramma voor onderzoek en ontwikkeling. Bovendien is het van wezenlijk belang om duidelijke informatie te verstekken aan burgers die zich zorgen maken over de mogelijke toxiciteit van de nanodeeltjes in het milieu, de voedselketen en het lichaam.
De steun van het algemene publiek laat zich niet afdwingen, maar moet verdiend worden, en daar zijn onderwijs, geduld en transparantie voor nodig. Daarom moeten de Unie en de lidstaten vermijden dat ze hier dezelfde fouten maken als op het terrein van de genetisch gemodificeerde organismen, waar het gebrek aan helderheid in de informatieverstrekking en het optreden wantrouwen heeft gewekt en ertoe heeft geleid dat vele Europese burgers afwijzend staan tegenover een nochtans veelbelovende tak van de wetenschap. 


De Voorzitter.
   – Aan de orde is de verklaring van de Commissie over de ASEM-Top (Helsinki, 10-11 september 2006). 
Charlie McCreevy,
   – Mijnheer de Voorzitter, ik spreek namens mijn collega, commissaris Ferrero-Waldner, die hier vanmiddag niet aanwezig kan zijn.
Ik wil u bedanken voor de gelegenheid die u mij geeft om verslag uit te brengen van de resultaten van de zesde Top van het Aziatisch-Europees overleg (ASEM), die op 10 en 11 september in Helsinki is gehouden. Op de Top waren alle 39 partners aanwezig, waaronder de Commissie, en 35 partners werden vertegenwoordigd door een staatshoofd of regeringsleider. De zeer hoge opkomst getuigt van het grote belang dat de partners aan de betrekkingen tussen Azië en Europa hechten nu ASEM tien jaar bestaat.
Voorop bij de directe resultaten staat het besluit om Bulgarije, Roemenië, India, Mongolië, Pakistan en het secretariaat van ASEAN toe te laten treden tot ASEM. De opening naar Zuidoost-Azië is een historische ontwikkeling en zal het collectieve gewicht van ASEM bij het bevorderen van het multilateralisme en van vooruitstrevende en gedeelde politieke doelstellingen in de internationale arena versterken.
Onder het overkoepelende thema “Mondiale uitdagingen – gezamenlijke antwoorden”, legde voorzitter Barroso de nadruk op het grenzeloze karakter van de uitdagingen en bedreigingen waarvoor de wereld van vandaag zich gesteld ziet en op de noodzaak van gezamenlijke antwoorden. Mondiale vraagstukken als het terrorisme en bedreigingen voor de gezondheid kunnen alleen worden aangepakt met behulp van een multilateraal internationaal systeem, met in het hart daarvan de Verenigde Naties.
Voor het in stand houden van een open en eerlijk multilateraal handelssysteem is het van essentieel belang dat de Doha-onderhandelingen weer hervat worden zodra de omstandigheden dat toestaan. Er moet echter goed beleid worden geïmplementeerd op economisch en sociaal gebied en op het gebied van scholing en werkgelegenheid om bij het streven naar productiviteitsgroei het aanpassingsvermogen van de samenleving te verbeteren en de sociale cohesie te vergroten. De ontwikkeling van een kennismaatschappij is een ander essentieel element voor het bereiken van duurzame groei en wereldwijd concurrentievermogen.
De voorzitter sloot zich aan bij andere partners door krachtige steun te geven aan een interculturele en interreligieuze dialoog. Harmonie in diversiteit is mogelijk, en er kan alleen nultolerantie zijn tegenover intolerantie. De voorzitter deelde de zorgen van anderen over de voortschrijdende klimaatverandering en riep de partners op tot samenwerking om tot een efficiënt, schoon en duurzaam gebruik van energie te komen en de emissies te verminderen. Het is van groot belang dat de Top een ambitieuze verklaring over de klimaatverandering heeft aangenomen, met daarin voorstellen voor gemeenschappelijke aanpak om te bereiken dat de verplichtingen in het kader van het Kaderverdrag van de Verenigde Naties en het daarbij behorende Protocol van Kyoto volledig worden geïmplementeerd.
De leiders hebben een openhartige discussie gevoerd over belangrijke regionale ontwikkelingen, waarbij onder andere het Koreaanse schiereiland, Birma/Myanmar en het Midden-Oosten aan de orde zijn gekomen. In aanwezigheid van de minister van Buitenlandse Zaken van Birma/Myanmar spraken de lidstaten hun diepe teleurstelling uit over het gebrek aan vooruitgang op weg naar democratie in het land sinds de Top van Hanoi van 2004.
Met de blik naar voren gericht nam de Top een verklaring aan over de toekomst van ASEM, waarin terreinen werden vastgesteld waarop ASEM zich moet concentreren in de aanloop naar de volgende Top in Peking in 2008 en verder.
Behalve bilaterale topontmoetingen met de Republiek Korea en China heeft voorzitter Barroso bijeenkomsten gehad met de president van Indonesië en de eerste minister van Singapore en heeft commissaris Ferrero-Waldner besprekingen gevoerd met de ministers van Buitenlandse Zaken van Vietnam, Thailand, Indonesië en de Filippijnen.
Een groot deel van de waarde van ASEM is gelegen in zijn vermogen om alle belanghebbende partijen bij elkaar te brengen. Voor het eerst heeft de voorzitter van het Parlementair Partnerschap Azië-Europa de leiders op de Top toegesproken, en vertegenwoordigers van NGO’s, het bedrijfsleven en vakbonden hebben elkaar ontmoet in de marges van de Top.
De Top van Helsinki heeft ASEM nieuwe vitaliteit gegeven nu het tien jaar bestaat, en met de uitbreiding een nog groter vermogen om de internationale agenda te beïnvloeden. De Commissie zal doorgaan met het vervullen van haar rol bij het streven naar verwezenlijking van het volledige potentieel van het forum. 
Panagiotis Beglitis,
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil commissaris McCreevy bijzonder bedanken voor de informatie die hij ons heeft gegeven over de Top van Helsinki.
Geachte collega’s, het nieuwe internationale kader waarbinnen de Europese Unie het hoofd moet bieden aan de serieuze uitdagingen op politiek, economisch, energie- en milieugebied die de mondialisering met zich meebrengt, wordt gevormd door de steeds duidelijker wordende, geostrategische en geo-economische rol van Azië en de dynamische verschijning van sterke, opkomende economieën.
Azië doet zijn aanwezigheid in het internationale bestel sterk gevoelen. Het beïnvloedt dit en draagt bij aan de totstandkoming van de nieuwe machtsverhoudingen in de eenentwintigste eeuw. Het is ook geen toeval – en is eerder van symbolische waarde – dat de nieuwe secretaris-generaal van de VN uit het Aziatische gebied afkomstig is. Daarom is het meer dan ooit noodzakelijk dat de Europese Unie de nieuwe Aziatische omgeving op efficiënte wijze gebruikt. Het besluit om jaarlijkse topontmoetingen te beleggen bevordert de dialoog en de multilaterale samenwerking in de sectoren die van cruciaal belang zijn voor de toekomst van de mensheid, zoals de vrede, de veiligheid, de energie, het milieu, de economische en sociale ontwikkeling. Vanuit die optiek bekeken zijn er op de ASEM-Top van Helsinki positieve resultaten bereikt. Daar werden immers bepaalde fundamentele beginselen van de multilaterale samenwerking bevestigd en werden prioriteiten vastgesteld voor de aanpak van nieuwe internationale uitdagingen.
Wij mogen, geachte collega’s, echter geen illusies koesteren of hoge verwachtingen wekken. De Europese Unie beschikt namelijk niet over een geïntegreerde, gemeenschappelijke strategie voor Azië, met beleidsmaatregelen en mechanismen die de ontwikkelingen kunnen beïnvloeden. De som van de nationale strategieën van de lidstaten is geen stevige grondslag voor een gemeenschappelijke Europese strategie. Bovendien hebben de sterke Aziatische landen – los van het kader van algemene verklaringen – reeds een nationale strategische agenda vastgesteld op het gebied van de energie, de handel, en de regeling van internationale en regionale problemen, en ze passen die ook reeds toe.
Zelfs als multilaterale samenwerking en gedragscodes worden ingeroepen, geschiedt dit aan de hand van hun voorwaarden, bijvoorbeeld op het gebied van de milieubescherming, de sociale rechten van de werknemers, de rechten van het kind en de rechten van de vrouw.
Ik wil vooral erop wijzen dat de – volgens de statistieken – positieve balans van de economische en commerciële betrekkingen met de Aziatische landen voor de EU de onaangename realiteit niet kan verbergen. Er is namelijk een negatieve balans voor Azië als het gaat om de bescherming van de mensenrechten, de democratische vrijheden, de eerbiediging van de beginselen van tolerantie en diversiteit. De recente staatsgreep in Thailand en het democratisch tekort in veel landen van Azië zijn daar een bevestiging van. Bovendien brengt de opkomst van het moslimfundamentalisme gevaren met zich mee voor de stabiliteit en de veiligheid van heel het gebied.
Ik heb de indruk, mijnheer de Voorzitter, dat er op topbijeenkomsten aan vrome wensen nooit een gebrek is, maar duidelijke verbintenissen en doelstellingen voor de verwezenlijking ervan schitteren door afwezigheid. Daarom zou de Commissie ons ideeën moeten geven voor de operationele follow-up van de topontmoetingen en de – mijns inziens – noodzaak de betrekkingen tussen de Europese Unie en Azië te institutionaliseren. 
Jules Maaten,
   . Voorzitter, het belang van de politieke economische en culturele dialoog tussen Europa en Azië kan natuurlijk niet onderschat worden en ik sta er nog steeds versteld van dat de twee grote fracties in dit Huis besloten hebben om dan maar geen resolutie op te stellen naar aanleiding van de ASEM-top in Helsinki op 10 en 11 september. Wat zojuist naar voren is gebracht door de socialistische fractie is toch eigenlijk heel zinnige taal en het is jammer dat we dat niet in een resolutie tot uiting hebben kunnen brengen.
Economische samenwerking staat natuurlijk bij deze dialoog voorop en ik ben er een groot voorstander van om de sterk groeiende economische banden, zowel handel als investeringen, tussen de Europese Unie en Azië verder te versterken. Er is een enorm economisch potentieel in Azië. Zuid-Korea bijvoorbeeld heeft indrukwekkende resultaten geboekt. Het was 50 jaar geleden nog een ontwikkelingsland maar tegenwoordig heeft 97 procent van de 25- tot 34-jarigen ten minste een middelbare schoolopleiding afgerond en dat is het hoogste percentage in de geïndustrialiseerde wereld. Die investering in het onderwijs wordt ruimschoots terugverdiend door een groeiende en bloeiende economie.
Onze economische thematische programma's moeten verlenging krijgen: bevorderen van contacten en tussen het midden- en kleinbedrijf in de Europese Unie en Azië, maar ook bevordering van samenwerking tussen lokale overheden en tussen universiteiten bijvoorbeeld. Ik ben ook verheugd dat de Commissie nu serieus wil overwegen bilaterale handelsakkoorden te sluiten met Aziatische landen, in ieder geval met Singapore, misschien ook Thailand. Je kunt natuurlijk ook denken aan landen als Maleisië en Indonesië bij gebrek aan een wereldwijd handelsakkoord. Ik denk dat dat een goede weg voorwaarts is.
Maar als je het over Azië hebt, dan kan je natuurlijk niet alleen maar naar de economie kijken. Er zijn andere zaken en het is voor mij ondenkbaar dat dit Parlement zich niet zou uitspreken over de recente staatsgreep in Thailand. De zogenaamde militaire heeft op 19 september de democratisch verkozen regering omvergeworpen. Een regering waar wij misschien grote twijfels bij hebben, maar als je van zo'n regering af wilt is een militaire coup natuurlijk niet het antwoord. Thailand, een land dat echt op weg was om een stabiele democratie te zijn en een voorbeeld in de wereld en zeker in Azië, heeft hiermee toch een stap terug gedaan.
De gebouwen van het Parlement en het Gerechtshof zijn gesloten, buitenlandse televisiekanalen kunnen niet meer worden uitgezonden en lokale kanalen zenden onder militaire controle patriottische liederen uit. Zelf weblogs van mensen in Thailand zijn afgesloten en onderhevig aan censuur. Het is duidelijk dat grote ongerustheid hierover op zijn plaats is. De Europese Unie moet ook in dit soort contacten toch democratische waarden voorop zetten. Ik vind dus ook de manier waarop wij omgaan met Taiwan zeer onjuist.
En tot slot moeten ook mensenrechten een onderdeel uitmaken van deze dialoog. Op de Filippijnen en in Myanmar zijn er inderdaad verontrustende ontwikkelingen en ik ben blij dat men zich daarover heeft uitgesproken. Al met al wil ik zowel de Commissie als in dit geval ook de Raad feliciteren met deze ASEM-top. In het verleden zijn we zeer kritisch geweest, vooral over de houding van de Raad en de afwezigheid van de Raad op deze top. Deze keer was het een stuk beter en ik hoop dat het ook op die manier verder zal gaan. Ik wens de Commissie succes met haar inspanningen daarvoor. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is de verklaring van de Commissie over toekomstige acties op het vlak van octrooien. 
Charlie McCreevy,
   – Mijnheer de Voorzitter, intellectuele-eigendomsrechten vormen het hart van iedere kenniseconomie. Innovatie is de sleutel tot het vergroten van de concurrentiekracht van Europa op mondiaal niveau. De bescherming van intellectuele-eigendomsrechten is daarbij van cruciaal belang, want intellectuele-eigendomsrechten zorgen er niet alleen voor dat het rendabel is om te investeren in nieuwe producten en diensten, maar ook dat technologieën worden overgedragen, waardoor de innovatie weer verder wordt gestimuleerd. Uit de recente raadpleging over de toekomst van het octrooisysteem in Europa kwam één duidelijke boodschap naar voren: het wettelijk kader moet een betaalbare octrooibescherming bieden voor alle bedrijven, zowel klein als groot, voor rechtszekerheid zorgen en op een zodanige wijze worden toegepast dat alle spelers ervan kunnen profiteren. Een solide wettelijk kader is daarom van essentieel belang. Ik moet herhalen dat we niet achterop mogen raken. In vergelijking met onze belangrijkste handelspartners is Europa terrein aan het verliezen.
Het Gemeenschapsoctrooi wordt door de Raad nog steeds tegengehouden, maar gezien het economisch belang van octrooien was het naar mijn idee niet goed om de hele octrooiagenda in het luchtledige te laten hangen. Daarom heb ik, zoals u weet, eerder dit jaar een brede raadpleging over het toekomstige octrooibeleid in Europa georganiseerd, waarbij alle belanghebbende partijen gehoord zijn.
Uit de raadpleging is gebleken dat het bedrijfsleven de pogingen van de Commissie steunt om het octrooisysteem in Europa te vereenvoudigen en meer kosteneffectief te maken. Er spelen hier twee grote kwesties: enerzijds het talenprobleem, of de vertaalkosten, en anderzijds het rechtsstelsel. Er is veel steun voor de invoering van een Gemeenschapsoctrooi. Het bedrijfsleven is echter weinig gecharmeerd van het politieke compromis over het Gemeenschapsoctrooi dat in 2003 is gesloten door de Raad. Het verwerpt de voorgestelde oplossingen met betrekking tot zowel de talen als het rechtsstelsel, omdat daarmee niet de vermindering van de kosten en de vereenvoudiging van het octrooisysteem worden gerealiseerd waar het bedrijfsleven om vraagt.
Tegelijkertijd is er ook een sterke roep om verbetering van het bestaande Europese octrooisysteem zoals dat is vastgelegd in het Verdrag van München, door het afsluiten van een Europese overeenkomst inzake geschillen over octrooien (EPLA) en door de ratificatie en inwerkingtreding van de Overeenkomst van Londen over het gebruik van talen.
Het is interessant om te zien dat geen enkel initiatief voor de verbetering van het octrooisysteem van de Europese Unie unanieme steun heeft gekregen van de belanghebbende partijen. Verschillende belanghebbenden hechten aan verschillende aspecten, en veel partijen hebben aangegeven dat er een heel pakket aan verschillende maatregelen nodig is, die parallel aan elkaar moeten worden geïmplementeerd.
Ik ben er daarom van overtuigd dat we een veelzijdige aanpak nodig hebben. Als we een goed octrooistelsel willen hebben, moeten we alle problemen rond octrooien in één allesomvattend pakket maatregelen in orde maken. Dat pakket maatregelen zal tegemoet moeten komen aan de kritiek en de behoeften van de belanghebbenden. We zullen alleen slagen als we kunnen aantonen dat onze voorstellen meerwaarde zullen hebben ten opzichte van de huidige situatie, met name op het gebied van de octrooikosten (vertaalkosten) en de rechtszekerheid (rechtsstelsel). Momenteel werken we aan onze opties en die zullen we presenteren in een mededeling en een actieplan, die de Commissie naar verwachting voor het eind van dit jaar zal aannemen.
Een essentieel onderdeel van dit werk betreft de kwestie van de jurisdictie. Op dit moment is het zo dat bedrijven, ook al kunnen ze een octrooi aanvragen bij één enkel loket, het Europees Octrooibureau (EOB), in een situatie terecht kunnen komen dat ze dat octrooi op verschillende fronten tegelijk moeten verdedigen. De reden daarvoor is dat de octrooien die worden toegekend door het Europees Octrooibureau in feite bundels van nationale octrooien zijn waarvan de naleving alleen door nationale rechtbanken kan worden afgedwongen. De mogelijkheid dat geschillen over dezelfde uitvinding bij verschillende fora moeten worden uitgevochten werkt natuurlijk kostenverhogend, maar nog belangrijker is dat daardoor een situatie van onzekerheid wordt geschapen, omdat verschillende rechtbanken in verschillende landen uiteenlopende interpretaties kunnen geven aan dezelfde gepatenteerde uitvinding. Voor dat probleem moeten we dringend een oplossing vinden. Het huidige ‘allegaartje’ kan ertoe leiden dat octrooihouders hun rechten niet kunnen afdwingen en ontmoedigt kandidaten, met name kleine en middelgrote bedrijven die op zoek zijn naar efficiënte en betaalbare octrooibescherming, om het Europees octrooi te gebruiken. Europa kan op dit moment aan innoverende ondernemingen geen optimale oplossing aanbieden als het gaat om het beschermen van hun intellectuele eigendom. We zullen nooit de meest concurrerende economie van de wereld worden als we geen werkbare oplossingen voor de toepassing en bescherming van octrooien vinden.
Het Gemeenschapsoctrooi en de initiatieven om het Europees octrooi te verbeteren, namelijk de Overeenkomst van Londen inzake vertalingen en de EPLA, sluiten elkaar onderling niet uit. Ze zijn beide gericht op hetzelfde doel: een beter, goedkoper en betrouwbaarder octrooisysteem. En daarom wil ik ze allebei. Er bestaan vergelijkbare problemen bij het ontwerpen van de wettelijke regelingen voor het Gemeenschapsoctrooi: we moeten één systeem zien te vinden waarin we onafhankelijke rechtspraak hebben en dat duidelijk en betrouwbaar is voor de gebruikers van octrooien, zonder dat er een te grote centralisatie of juist fragmentatie plaatsvindt.
Om dat doel te bereiken moet de Gemeenschap zich aansluiten bij de EPLA, waarin de gedeelde verantwoordelijkheden van de lidstaten en de Gemeenschap worden geregeld. Het spreekt voor zich dat het Parlement een bijdrage zal moeten leveren wanneer de Gemeenschap verder gevorderd zal zijn met de benodigde voorstellen, zodat we in de nabije toekomst vooruitgang kunnen boeken op dit punt.
Ik ben me ervan bewust dat er kritische stemmen zijn opgegaan tegen de EPLA. Ik wil alleen zeggen dat ik de EPLA zie als een praktisch initiatief om meer eenheid te krijgen in de jurisprudentie inzake octrooien in Europa. Onze bedrijven hebben rechtszekerheid nodig en dat geldt zowel voor grote als voor kleine bedrijven. Het EOB heeft honderdduizenden octrooien toegekend. Zelfs als we een Gemeenschapsoctrooi zouden hebben, zou de noodzaak blijven bestaan om de gerechtelijke procedures naar aanleiding van door het EOB toegekende octrooien te stroomlijnen.
Het is aan ons om ons aan te sluiten bij dit initiatief, zodat het ten goede komt aan het concurrentievermogen van onze economie. Ik erken dat er legitieme twijfels en zorgen bestaan: de proceskosten in het kader van de EPLA, de gevolgen van het reglement voor procesvoering, die nog niet duidelijk zijn, en de onafhankelijkheid van de EPLA-rechters ten opzichte van het EOB. Maar ik ben ervan overtuigd dat de beste manier om deze problemen aan te pakken is om actief bij dit proces betrokken te raken en te waarborgen dat het voor alle betrokken partijen bevredigend en eerlijk verloopt en volledig in overeenstemming is met de wetgeving van de Europese Unie.
Natuurlijk, noch het Gemeenschapsoctrooi, noch de EPLA is een panacee. Er zullen altijd bedrijven zijn – de kleinere – die liever met hun nationale octrooibureaus zaken doen, of die bedrijfsmodellen hanteren die niet op octrooien zijn gebaseerd. We moeten naar manieren zoeken waarop we die bedrijven kunnen helpen en ondersteunen. En natuurlijk moeten we ervoor zorgen dat grote bedrijven geen misbruik maken van hun positie door ofwel op oneerlijke wijze hun eigen octrooien uit te baten, ofwel de octrooirechten van anderen te negeren.
Tijdens de raadpleging zijn veel van dit soort zaken naar voren gekomen, bijvoorbeeld de mogelijke bemiddelingsmechanismen die vooraf kunnen gaan aan een gerechtelijke procedure, de noodzaak om technologiemarkten te creëren waarmee bedrijven beter hun intellectuele-eigendomsrechten kunnen verhandelen, en het idee om beste praktijken uit te wisselen tussen de nationale octrooibureaus, met name met betrekking tot de speciale behoeften van het midden- en kleinbedrijf. Ik zal op al deze punten een antwoord proberen te vinden, in samenwerking met mijn collega’s in de Commissie, en daarom zal ik proberen om met een allesomvattende strategie te komen.
In de op kennis gebaseerde wereldeconomie van de eenentwintigste eeuw moeten we dringend een oplossing vinden voor het octrooiprobleem. Ik reken op de steun van het Parlement bij het vinden van een allesomvattende oplossing voor deze zeer complexe vraagstukken. 
Klaus-Heiner Lehne,
   . Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega’s, ik ben al twee jaar een van de twee rapporteurs van de stuurgroep van het Europees Parlement voor het Lissabon-proces. U weet dat we het Lissabon-proces in 2000 gezamenlijk hebben geïnitieerd. Sindsdien hebben we in verklaringen van staatshoofden en regeringsleiders en in resoluties van het Parlement keer op keer gewezen op het feit dat de verdere ontwikkeling van het Europese octrooisysteem een van de absoluut noodzakelijke voorwaarden is voor het realiseren van de doelstellingen van Lissabon. Commissaris McCreevy heeft op indrukwekkende wijze op het belang van dit onderwerp gewezen. We moeten streven naar een eenvoudig, voordelig en zo mogelijk uniform Europees patent, zodat de mogelijkheden van de bescherming van innovaties op de interne markt niet alleen zijn weggelegd voor de grote industrie, maar vooral ook voor het midden- en kleinbedrijf. KMO’s hebben inderdaad de meeste innovatieve octrooien op hun naam staan.
Het belangrijkste is nu dat we in het huidige versplinterde octrooisysteem in Europa een verandering teweegbrengen zodat consultancy-, proces- en vertaalkosten, die wederom vooral het midden- en kleinbedrijf belasten, drastisch omlaag kunnen. Dat is het doel dat we voor ogen moeten hebben. Natuurlijk kun je ook vandaag de dag al overal in de EU je innovaties laten beschermen, maar dat is in bijna alle lidstaten alleen mogelijk via de directe weg van de nationale octrooibureaus, of via de indirecte weg van het Europees Octrooibureau met bundeloctrooien, die hier al werden genoemd. In geval van geschillen of schendingen moet men in theorie in al deze lidstaten processen voeren, kosten van juridisch advies voldoen, etc. Hier moet een einde aan worden gemaakt, en het octrooisysteem moet vooral voor het midden- en kleinbedrijf uitvoerbaar en praktisch worden ingericht. De interne markt moet een grotere rol gaan spelen.
Onder uw voorganger, commissaris Bolkestein, is een prijzenswaardig voorstel voor een verordening betreffende één enkel Europees octrooi, voor de invoering van een Gemeenschapsoctrooi, gelanceerd. Als artikel 308 echter als rechtsgrondslag wordt gebruikt en eenparigheid van stemmen in de Raad is vereist, kan moeilijk overeenstemming worden bereikt. In dit concrete geval wordt geen overeenstemming bereikt als gevolg van de taalstrijd. Momenteel hanteert de Raad twintig officiële talen. Na de volgende uitbreidingsronde zullen het er 22 zijn. De industrie zegt met recht dat niemand op een dergelijk octrooi zit te wachten. Het zou zo exorbitant duur zijn dat niemand er iets aan heeft en dat het praktisch geen economische waarde zou hebben. Het Europees octrooi zou ons wat ons concurrentievermogen betreft ook volgens mondiale maatstaven op een grote achterstand zetten en zou niet voor de vereiste kwaliteit zorgen. Een dergelijk octrooi zou desnoods alleen interessant kunnen zijn voor zeer grote, kapitaalkrachtige bedrijven die daar genoeg geld voor hebben. Het midden- en kleinbedrijf zou er absoluut niets aan hebben. De verordening bevindt zich dus in een impasse. En de Raad leunt achterover.
Mijn voorstel om de harmonisatie voort te zetten – u was zo vriendelijk dit op te nemen in de raadplegingen, mijnheer de commissaris – is ook door alle partijen afgewezen, en dan vooral na de ervaringen die we bij de tweede lezing van de richtlijn betreffende in computers geïmplementeerde uitvindingen hebben opgedaan, toen bleek dat een wetgeving dreigde te ontstaan die het huidige octrooiwezen en octrooisysteem niet zou verbeteren, maar aanmerkelijk zou verslechteren.
Zo komt de harmonisatie dus ook geen stap verder. Wat rest ons dan nog? We kunnen doorgaan op de ingeslagen weg en het bestaande octrooisysteem verder ontwikkelen. We hebben echter te maken met een aantal institutionele problemen: enerzijds de geheel legitieme eis van de Europese Unie dat de lidstaten zich niet moeten bezighouden met gebieden die althans gedeeltelijk onder haar rechtssfeer en de interne markt vallen, anderzijds het streven van de lidstaten naar vooruitgang. Ik ben van mening dat moet worden geprobeerd deze twee problemen te koppelen en op te lossen. De Europese Unie zou mijns inziens bijvoorbeeld op de een of andere manier – dat moet in onderling overleg worden bepaald – betrokken kunnen worden bij het Europees Octrooiverdrag; de Europese Unie zou dan op haar beurt de institutionele bezwaren tegenover de EPLA, de Europese overeenkomst inzake geschillen over octrooien, uit de weg kunnen ruimen. Mogelijk kunnen we de huidige situatie op die manier verbeteren zolang de Raad geen overeenstemming kan bereiken over een Gemeenschapsoctrooi.
Wat betreft de openlijk geuite kritiek van de belangengroep: de bewering dat de invoering van een gemeenschappelijk Europees octrooigerecht in het kader van de EPLA ertoe zou leiden dat software eenvoudiger te octrooieren zou zijn, vind ik op zijn zachtst gezegd onzin. Dit is pure speculatie die kant noch wal raakt – in het ene geval gaat het om procesrecht, in het andere om materieel recht. Ook is de EPLA niet duurder. Hier worden appels met peren vergeleken. Als de EPLA er komt, hoeft men niet in alle aangesloten landen afzonderlijk procedures aan te spannen. Er hoeft maar één rechter, zogezegd in tweede instantie, een uitspraak te doen die vervolgens voor alle verdragsstaten in dezelfde mate bindend is.
Mijn hartelijke dank aan commissaris McCreevy voor de manier waarop de raadpleging is verlopen. Uit de openlijke opmerkingen van de commissaris heb ik opgemaakt dat hij blijkbaar ook de juiste conclusies trekt uit het resultaat van de raadpleging. Ikzelf en een grote meerderheid van mijn fractie staan achter deze visie. Er is geen alternatief. Anders is het grote project, het Europese octrooisysteem verder te ontwikkelen, tot mislukken gedoemd. 
Michel Rocard,
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ook al zijn we hier nu niet in groten getale aanwezig, dat wil nog niet zeggen dat wij ons niet met serieuze zaken bezighouden, in tegendeel. Ik zal het woord voeren namens ten minste drie fracties, net zoals mijn collega en vriend de heer Lehne, zojuist heeft gedaan.
Mijnheer de commissaris, wij hebben dit debat te danken aan het initiatief van het Europees Parlement. Wij wilden positief reageren op uw raadpleging. Wij bedanken u daarvoor en feliciteren u ermee.
Na de problemen waarop wij zijn gestuit met betrekking tot de octrooieerbaarheid van programmatuur, waren wij blij dat de Commissie – met u als tussenpersoon – een procedure in gang heeft gezet om de gedachtevorming over en de voorbereidende werkzaamheden voor het Europees octrooi weer op te pakken.
Mijnheer de commissaris, we hebben de degens gekruist, we waren het op tal van punten oneens. Ik heb zojuist buitengewoon aandachtig naar u geluisterd, en ik kan u zeggen dat ik het op een enkel woord na eens ben met alles wat u gezegd hebt. Ik met het volkomen met u eens, maar er is één argument dat u niet hebt genoemd, en omdat u eraan voorbijgegaan bent, is dat het argument waar ik vragen bij heb en waardoor degenen die ik vertegenwoordig, zolang we geen oplossing hebben gevonden, in een tamelijk negatieve onzekerheid blijven.
Ik zal mij ietwat nader verklaren. Wij allen hier, als Europeanen, willen dat het Gemeenschapsoctrooi er komt. Ik deel die wens met mijn collega en vriend de heer Lehne, die zojuist het woord heeft gevoerd met de welsprekendheid die wij van hem kennen.
We weten allen dat dat octrooi op enorme moeilijkheden is gestuit en dat de zaak is vastgelopen. De voornaamste reden daarvoor is taalkundig van aard. In feite zijn de vier factoren voor het vastlopen het taalprobleem, het kostenprobleem, het probleem van de juridische samenhang van de rechtspleging en het probleem van het gezag, waar u het niet over hebt gehad.
Ik ben werkelijk van mening dat de manier om echt uit de politieke, culturele en intellectuele impasse in de Raad over het Europees octrooi te geraken voornamelijk te maken heeft met het taalprobleem. In tegenstelling tot mijn collega Lehne, ben ik niet alleen een pro-Europees lid van het Europees Parlement; ik ben ook nog Fransman. Neemt u het mij niet kwalijk; geen mens is volmaakt. Ik wil hier zeggen dat de ratificering van de Overeenkomst van Londen – waar mijn land nog geen officiële intentie toe heeft getoond, maar die ik bepleit – voor ons allen een mogelijkheid zou zijn om onze arrogantie op taalgebied en de vijandigheid die daaruit voortvloeit te overwinnen, en te leren om samen te leven en onder ogen te zien dat er één dominante taal is op het wereldtoneel. Dat is misschien niet leuk, maar het is nu eenmaal zo; en het is ook wel gemakkelijk. Zo zou de patstelling om te beginnen met het maken van plannen voor een Gemeenschapsoctrooi mogelijk kunnen worden opgelost. Wij zouden er dus voor zijn dat dit ook in de resolutie die uit deze debatten voortkomt, komt te staan.
Het tweede probleem heeft te maken met de kosten. Daar wil ik weinig woorden aan vuil maken. Ik wil alleen maar zeggen dat de kostenfactor voor drie kwart op taalgebied ligt – dat is het probleem dat ik ga aansnijden – en dat het overblijvende kwart van bescheiden omvang is, dat we waarschijnlijk de Europese overeenkomst inzake geschillen over octrooien (EPLA) zouden moeten verbeteren en dat het een schandalige gedachte is dat er straks een overeenkomst geratificeerd zou kunnen worden waarvan veel deskundigen zeggen dat deze tot hogere kosten zal leiden. Daar zitten we niet op te wachten.
Het enige probleem waar u het niet over gehad hebt, is de vraag door welk wetgevingsgezag het terrein van wat octrooieerbaar is en wat niet, wordt afgebakend en mettertijd wordt bijgesteld.
Dit Parlement, mijnheer de commissaris, zal buitengewoon gevoelig zijn ten aanzien van alles dat raakt aan de octrooieerbaarheid van levend materiaal, een wezenlijk beschavingsprobleem. Bovendien kunnen we voor de programmatuur de EPLA niet ratificeren, omdat deze regeling aan een professionele groep rechters een taak toekent die deels internationaal, deels Europees is, namelijk om de jurisprudentie te veranderen zoals hun goeddunkt, zonder dat er enige legislatieve controle of gezag kan worden uitgeoefend over hun optreden.
Dat is waar wij niet in kunnen meegaan: het idee dat de afbakening van het terrein buiten het Europese gezag valt. Derhalve, omdat de EPLA een samenstelling is van autonome rechtspraken die de invoering van het Europees octrooi belemmeren en ophouden, zeggen wij nee tegen de EPLA en raden wij u aan ...
Sharon Bowles,
   – Mijnheer de Voorzitter, commissaris, zoals u weet ben ik aanwezig geweest bij de raadpleging over het octrooibeleid. Ik heb mijn eigen suggesties ingeleverd en veel andere gelezen en ik denk dat u zojuist een uitstekende samenvatting heeft gegeven. Ik wil u ook bedanken voor het feit dat u de datum waarop de raadpleging gehouden werd, heeft verzet naar een dag dat er niet vergaderd werd in Straatsburg, zodat ik en andere afgevaardigden er ook bij konden zijn.
Het was een zeer nuttige dag, want er kwam duidelijk aan het licht hoe groot de reikwijdte is van de problemen die aan de voorstellen voor een Gemeenschapsoctrooi kleven. De vertalingen waren een probleem, zoals we al wisten, maar nu blijkt dat het feit dat er ook een rechtsstelsel nodig is, met gespecialiseerde rechters, waarop een beroep kan worden gedaan in de lidstaten, eveneens een probleem is. We willen allemaal dat overwegingen met betrekking tot de interne markt de doorslag geven en dat leidt uiteindelijk tot een Gemeenschapsoctrooi, maar de raadpleging heeft laten zien dat er stappen kunnen worden genomen om het proces te verbeteren.
In het EPLA-initatief van de lidstaten, dat optioneel is, is een aantal van deze stappen geïncorporeerd. Het is nog werk in uitvoering, dus u heeft nu de kans om zich erbij aan te sluiten en ik verwelkom het feit dat u zegt dat u die kans gaat aangrijpen. Dat kan alleen maar bijdragen aan het bereiken van het doel om uiteindelijk nog maar één enkel of samengevoegd Europees Gemeenschapsoctrooi te hebben. Misschien kunt u helpen bij het tegemoetkomen aan een deel van kritiek die geuit is op de EPLA. Een punt dat ik graag geregeld zou willen zien is dat de proceskosten worden geminimaliseerd en de partijen niet het hele gewicht van de salarissen van de rechters en de vestigingskosten van het Kamers van beroep hoeven te dragen. Een tweede punt dat ik graag geregeld zou willen zien is dat de nationale rechtbanken in stand worden gehouden en niet na zeven jaar geleidelijk worden opgeheven. Die moeten toch gehandhaafd kunnen worden, zoals de nationale octrooiarchieven en de Europese octrooien nu al bijna dertig jaar naast elkaar bestaan.
Aan de andere kant is een systeem met nationale octrooigerechten van eerste aanleg en een panel van rechters, waarvan er ten minste één technisch en ten minste twee wettelijk gekwalificeerd zijn, en die afkomstig zijn uit verschillende lidstaten, misschien wel beter dan de huidige regelingen van het Europees Hof van Justitie, toegepast op een Gemeenschapsoctrooi.
De heer Rocard en een aantal anderen hebben de EPLA bekritiseerd omdat de leden van de raad van beroep van het Europees Octrooibureau (EOB) daarmee technische rechters zouden kunnen worden. Dat bezwaar is uitsluitend gebaseerd op een verschil van mening met betrekking tot enkele specifieke besluiten op één of twee gebieden van de technologie. Het houdt geen rekening met de openbare gegevens die we tot onze beschikking hebben, want daaruit blijkt duidelijk dat de technische raden van de EOB onafhankelijk zijn van zowel de onderzoeksafdeling van het EOB als ten opzichte van de bestaande EOB-praktijken. Het gaat voorbij aan het feit dat in de EPLA-structuur die technische rechters in de minderheid zouden zijn ten opzichte van de nationale rechters, die door medestanders van de heer Rocard zijn geprezen voor hun opstelling op die gebieden van de technologie. Ik vraag me echter wel af of we moeten willen dat ze allebei die functies tegelijk vervullen – ik denk niet dat dat de bedoeling was – en het lijkt mij dat hierover duidelijkheid moet worden verschaft.
Ook met de benoeming van rechters via vertegenwoordigers van de lidstaten wordt het voorbeeld gevolgd van vele andere instellingen, met inbegrip van het Europees Hof van Justitie, dus ik denk dat deze argumenten inhoudelijk niet zoveel voorstellen en de Commissie zou zeker een vergissing begaan als zij de kans zou laten lopen om een bijdrage te leveren aan en te leren van het EPLA-proces. 
Raül Romeva i Rueda,
   – Mijnheer de Voorzitter, ik neem het woord namens mijn collega Evelin Lichtenberger, die hier vanmiddag niet aanwezig kan zijn.
We hebben het altijd over een concurrerende kenniseconomie in Europa, maar sommige mensen hebben zo weinig vertrouwen in de mogelijkheden van Europa dat ze liever de belangen van de Europese Unie schaden en een instantie versterken die niet aan de Europese Unie gelieerd is – het Europees Octrooibureau. Als we geharmoniseerde rechtspraak willen, waarom proberen we dat dan niet te bereiken door middel van EU-richtlijnen? Dat zou de meest voor de hand liggende manier van werken zijn. Sommige mensen zijn bang voor het democratisch proces.
Na het gevecht om de softwareoctrooien zijn er kennelijk mensen die zich zorgen maken over de amendementen die het Europees Parlement zou kunnen indienen. Daarom willen ze zo ondemocratisch mogelijk te werk te gaan. Ze willen het lot van de Europese bedrijven in handen leggen van de octrooibureaucratie in plaats van in die van de beleidsmakers. Bovendien zouden de proceskosten een enorme hobbel voor het midden- en kleinbedrijf vormen, omdat iedere gerechtelijke procedure over een door het Europees Octrooibureau toegekend octrooi direct voor een nieuw internationaal gerecht zou moeten worden gevoerd – een echt eigen doelpunt als het gaat om het concurrentievermogen van Europa.
Ik wil uw aandacht vragen voor het feit dat sommige grote multinationals, zoals Nokia en GlaxoSmithKline, zich grote zorgen maken over dit voorstel. Als dit voorstel niet goed is voor het midden- en kleinbedrijf en ook niet wordt verwelkomd door de grote bedrijven, voor wie is het dan wel goed? Wat we in ieder geval kunnen concluderen is dat het sommige octrooiadvocaten alleen maar meer werk zal opleveren. Europa heeft niet enkel meer octrooien nodig: het heeft meer kwalitatief hoogstaande octrooien nodig die een stimulans vormen voor echte innovatie. In de afgelopen zeven jaar is het aantal octrooiaanvragen dat bij het Europees Octrooibureau is ingediend ieder jaar met ongeveer 60 procent gestegen. Dat cijfer gaat echter niet gepaard met een toename van de innovatieve activiteiten, reden waarom wij ons zorgen maken over een eventuele vergroting van de reikwijdte van de inhoudelijke bevoegdheden van het Octrooibureau.
We zullen blijven herhalen tegen onze collega’s, en met name tegen de commissaris, dat alleen een communautair kader de voorwaarden kan scheppen voor een effectieve, concurrerende Europese octrooiwet op internationaal niveau. 
Thomas Wise,
   – Mijnheer de Voorzitter, vorig jaar heeft het Parlement met 684 stemmen tegen 14 een poging verworpen om software octrooieerbaar te maken, omdat software, net als boeken en ander geschreven materiaal, het best kan worden omschreven als ‘ideeën in symbolische vorm’ en alleen onder het copyright moet blijven vallen. Het Parlement heeft zich er toen ook van laten overtuigen dat het octrooieren van software het doen van uitvindingen sterk ontmoedigt, fnuikend is voor kleine bedrijven en de economie schaadt, en toch komt de Commissie dit jaar terug met een voorstel dat nog veel verder gaat en waarmee alsnog octrooi kan worden gevestigd op software.
In het voorstel wordt geopteerd voor één enkele octrooirechtbank, waarvan de rechters zouden worden benoemd door dezelfde raad die de rechters benoemt in het huidige Kamer van beroep van het bestaande – en zuiver adviserende – Europees Octrooibureau. De Commissie heeft een zetel in deze raad en zou in dit voorstel ook stemrecht krijgen. Dit roept ernstige twijfels op over de onafhankelijkheid van de nieuwe rechtbank, vooral als we in aanmerking nemen dat het EOB geen scrupules kent als het gaat om het verlenen van octrooien op software en dat in dit voorstel die ene enkele octrooirechtbank de precedentwerking van eerdere besluiten van het EOB moet eerbiedigen.
In het voorstel wordt openlijk toegegeven dat een procedure bij de nieuwe rechtbank twee- tot driemaal zo duur zal worden als een vergelijkbare procedure bij nationale octrooirechtbanken, die in dit voorstel ook worden opgeheven, waarmee in beroep gaan bij deze rechtbank buiten het bereik kom te liggen van vrijwel ieder bedrijf, op de grote ondernemingen na. Ik dacht dat de richtlijn betreffende de octrooieerbaarheid van in computers geïmplementeerde uitvindingen slecht was totdat ik dit voorstel zag. Als dit doorgaat, zal ik gaarne het Leninistische standpunt innemen dat slechter beter is. Maar we moeten natuurlijk nee zeggen en aan de commissarissen vragen welk deel van het woord nee ze niet begrijpen. 
Barbara Kudrycka (PPE-DE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, de beduidende toename van het aantal octrooiaanvragen draagt bij aan het effect van onduidelijke octrooiwetgeving. Daarom zijn er oplossingen nodig waardoor het harmonisatieproces van de octrooiwetgeving in gang kan worden gezet. En daarvoor is er een duidelijke definitie nodig van wat wel octrooieerbaar is en wat niet. Het is van belang dat we de octrooiwetgeving niet loskoppelen van de innovaties zelf, want een octrooi houdt per definitie in dat de vrije mededinging tot op zekere hoogte wordt beperkt. Gezien vanuit de belangen van de Gemeenschap zou een harmonisatierichtlijn de beste oplossing zijn, maar het Parlement heeft de vorige voorstellen van de Commissie verworpen.
Daarom moeten er andere oplossingen worden gezocht. Zo is het idee geopperd dat alle lidstaten de EPLA aanvaarden en ratificeren. Wel dienen we in gedachten te houden dat we deze overeenkomst alleen kunnen steunen als zij voldoet aan de criteria die de Unie van wezenlijk belang acht. Tot deze criteria behoren onder andere het opstellen van een duidelijke definitie, voor zover dat mogelijk is, van wat octrooieerbaar is, alsmede het borgen van de onafhankelijkheid van beslissende organen en van de volledige onafhankelijkheid van de rechters die beslissen over octrooibescherming en de rechtsgeldigheid van octrooien. De kosten die de bescherming van octrooirechten met zich meebrengt, dienen ook uitgebalanceerd te zijn en moeten gemakkelijk kunnen worden verwerkt.
Om deze redenen kunnen wij de EPLA op dit moment niet goedkeuren. Welke gevolgen de overeenkomst met zich meebrengt, is moeilijk te beoordelen. Want hoewel duidelijk is dat de EPLA institutionele oplossingen biedt, mag niet worden vergeten welke gevolgen zij kan hebben voor het materieel recht, met name wat betreft de activiteiten van het Europees Octrooibureau. Daarom verzoek ik de Commissie om met een gedetailleerde beoordeling van de effecten te komen van elk van de hier gepresenteerde voorstellen. Niettemin is het van het grootste belang om duidelijk te maken dat het Parlement een verandering wenst van het octrooibeleid. De verandering waaraan wij denken moet dan wel aansluiten bij de behoeften van zowel grote ondernemingen als kleine en middelgrote Europese ondernemingen. 
Manuel Medina Ortega (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil de heer McCreevy feliciteren met zijn inzet voor de totstandbrenging van een interne markt, vooral met betrekking tot het octrooirecht.
Ik moet echter zeggen dat wij als leden van het Europees Parlement hier optreden als vertegenwoordigers van onze kiezers, en de reacties die ik met betrekking tot dit voorstel heb ontvangen van de kiezers uit de industriële sector van mijn land zijn negatief. En dat zijn ze om verschillende redenen: het probleem van de talen – ik denk dat de voorgestelde oplossing een veel minder goede oplossing is dan die van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt, waarin meer ruimte bestaat voor verschillende talen – en het probleem van het rechtsstelsel, waarover hier al is gesproken.
We hebben een eigen rechtsstelsel, met het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen en het Gerecht van eerste aanleg, en de creatie en verveelvoudiging van het aantal rechtsstelsels buiten de Europese Unie veroorzaken een aantal problemen waar we rekening mee moeten houden.
Kortom, het is mijn indruk dat dit voorstel het wel eens niet kan gaan halen, net als de voorgaande voorstellen, omdat er geen rekening wordt gehouden met deze elementen. Het gaat erom dat we vooruitgang boeken op het gebied van octrooien, maar daar is een breed politiek draagvlak voor nodig.
In de eerste plaats zou ik zeggen dat gerechtelijke procedures die zich uitstrekken buiten de grenzen van de Europese Unie op dit moment weinig vertrouwen genieten – we hebben zeer veel vertrouwen in die schitterende instellingen die het Hof van Justitie en het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen zijn – en in de tweede plaats is het talenprobleem er niet toevallig. Ik weet dat velen van u een taal hebben met een meer universele uitstraling, maar binnen de Europese Unie hebben we naar oplossingen gezocht voor het talenprobleem, omdat de Europese Unie verschillende culturen, verschillende modellen en verschillende rechtsstelsels omvat die naast elkaar moeten kunnen bestaan.
Ik hoop dat de commissaris en de Commissie nog eens goed zullen nadenken over dit hele voorstel en met een voorstel kunnen komen dat aanvaardbaar is voor de Europese Unie in zijn totaliteit. 
Toine Manders (ALDE ). –
   Voorzitter, Commissaris, bedankt voor uw inspanningen om dit langzame schip weer op gang te krijgen. Octrooien, we praten er al ruim 30 jaar over en het is bijzonder vreemd dat zoveel collega's kritiek hebben op uw ideeën, terwijl bijna alle lidstaten van de Europese Unie ook de Conventie van München hebben ondertekend. Impliciet zeggen wij dus dat wij geen vertrouwen hebben in onze lidstaten. Dat vind ik op zich een heel rare impasse en ik vind het ook raar dat een communautair patent in de Raad nog steeds onbespreekbaar is.
Op dit moment heeft de EU geen democratische controle op het Europese Octrooibureau en dat is natuurlijk heel jammer. Het zou goed zijn – en wij volgen u in uw voorstellen – dat de EU, net zoals zij heeft gedaan bij de conferentie van Den Haag, deelneemt als een politieke en economische organisatie, zodat we als EU invloed kunnen hebben op wat er gebeurt. Dan is het niet alleen intergouvernementeel, neen dan wordt het communautair. Wij zouden graag zien dat de EU op dezelfde wijze deelneemt aan de Conventie van München zodat de Commissie en wellicht ook het Parlement een permanente democratische controle hebben over wat daar gebeurt. Wij hebben daarom samen met de EVP en de liberalen – en ik hoop dat de socialistische fractie dit ook wil steunen – een resolutie ingediend om u te ondersteunen, om te onderzoeken waar de mogelijkheden liggen. Wij denken dat dat de enige oplossing is omdat het al zo lang vastzit in de Raad.
En dan hebben we het niet over de talenregeling, we hebben het niet over de kosten, we willen absoluut niet de nationale rechtbanken opheffen. Maar er moet uiteindelijk wel een speciale Kamer komen bij het Europees Hof van Justitie met gespecialiseerde rechters die kan oordelen hoe de patenten op Europees niveau moeten worden behandeld in geval van juridische procedures.
Ook willen wij niet opnieuw de doos van Pandora openmaken over de computergeïmplementeerde uitvindingen, zoals mijnheer Rocard opmerkte. Ik ben het met hem eens, als we dat doen zou het heel vervelend zijn. Aan de andere kant zien we dat er binnen de EPO wellicht nog fouten worden gemaakt. Die kunnen we niet corrigeren en alleen al om die reden is het belangrijk dat wij dat volgen.
Onlangs zei een Ierse Commissaris in Finland – en dat sprak mij wel aan – : "Stop met die mooie woorden over Lissabon, we gaan iets doen". En ik hoop dat u dat gaat doen, want u was namelijk de Commissaris die dat zei. 
Charlie McCreevy,
   – Mijnheer de Voorzitter, ik heb aandachtig geluisterd naar het debat van vanmiddag. We zijn het er allemaal over eens dat de situatie niet perfect is en we weten allemaal dat de meningen uiteenlopen als het gaat om het vinden van de beste oplossingen. Ik ben ervan overtuigd dat in een ideale wereld het Gemeenschapsoctrooi de oplossing ís, maar in de echte wereld ziet het er niet naar uit dat er in de nabije toekomst overeenstemming zal worden bereikt over het Gemeenschapsoctrooi.
Moet ik dan maar met mijn armen over elkaar gaan zitten wachten tot er iets gebeurt? Dat zou de gemakkelijkste oplossing zijn, maar ook zou het uitermate onverantwoordelijk zijn, want als wij het initiatief niet nemen zal er ook niets gebeuren.
De raadpleging heeft enkele duidelijke en belangrijke conclusies opgeleverd. Er is overweldigende behoefte aan een octrooisysteem dat eenvoudiger en kosteneffectiever is en dat de hoogste kwaliteitsnormen hanteert bij het analyseren en toekennen van octrooien.
Alle belanghebbenden hebben zich grote moeite getroost om hun visie aan ons kenbaar te maken. Nu willen ze dat er actie wordt ondernomen, en terecht. En daar ben ik het mee eens. Ik denk dat nu de tijd is aangebroken om samen een serieuze poging te ondernemen om het octrooisysteem in Europa te verbeteren. Als beleidsmakers en wetgevers hebben wij de plicht daartoe.
Op dit moment staan we stil. We moeten nu de eerste en moeilijkste stap nemen en de ene kant opgaan of de andere. Er bestaat geen perfecte oplossing. Eén enkel instrument dat een oplossing biedt voor alle problemen bestaat niet. Om aan de verschillende behoeften van de belanghebbenden tegemoet te komen moeten we verschillende instrumenten met elkaar combineren. Zoals ik in mijn inleidende opmerkingen heb gezegd, sluiten het Gemeenschapsoctrooi en de EPLA elkaar niet uit; sterker nog, ons doel zou moeten zijn om die twee initiatieven te laten convergeren. Ons doel is bij allebei hetzelfde: een beter, goedkoper, betrouwbaarder octrooisysteem.
Ik ben niet blind voor de potentiële nadelen en gevaren van de EPLA. Maar we hebben een betere kans om het beste resultaat voor de Europese bedrijven te krijgen als we ons actief bemoeien met de onderhandelingen over de overeenkomst.
De octrooistrategie omvat nu meer dan alleen onze plannen voor een Gemeenschapsoctrooi en de EPLA. Er is een heel scala van kader- en ondersteunende maatregelen die we in overweging moeten nemen, waarvan de meeste gericht zijn op kleinere bedrijven. Onze doelstelling is om een systeem te krijgen dat tegemoetkomt aan de behoeften van alle belanghebbenden op alle niveaus – op nationaal, Europees en Gemeenschapsniveau – en waarin alle verschillende belangen op een redelijke manier tegen elkaar afgewogen worden.
Ik wil nog een laatste opmerking maken. Als politicus die al dertig jaar in het vak zit, ben ik niet zo meer snel ergens verbaasd over. Maar deze week was ik toch enigszins verbaasd. Ik was enigszins verbaasd omdat mijn schets van de contouren van onze toekomstige strategie, een paar weken geleden in Helsinki, door sommigen is gebruikt om te beweren dat de Commissie de kwestie van de in computers geïmplementeerde uitvindingen weer op de agenda wil zetten. Nu ben ik er wel aan gewend dat er stevige beweringen worden gedaan en allerlei verbanden worden gelegd, maar van deze bewering sta ik toch perplex. Ik heb in dit Huis bij verschillende gelegenheden verklaard dat zolang ik commissaris voor de interne markt en diensten ben, de Commissie met betrekking tot dit onderwerp geen enkel initiatief zal presenteren en actie zal ondernemen. Sommigen vinden dat wellicht een goede zaak, anderen zullen het wellicht afkeuren. Maar dit Parlement heeft vorig jaar het gemeenschappelijk standpunt verworpen. Ik respecteer en accepteer dat besluit en ik zal absoluut niets ondernemen om dat besluit weer terug te draaien.
Ik wil u verzekeren dat ik een man van mijn woord ben. Bij het trekken van conclusies uit de raadpleging heb ik op geen enkele wijze aan in computers geïmplementeerde uitvindingen gedacht. En dat zal zo blijven tijdens de rest van mijn mandaat.
De Voorzitter.
   – Ik wil u erop wijzen de termijn voor indiening van ontwerpresoluties overeenkomstig artikel 103, lid 2, van het Reglement is vastgesteld op maandag 9 oktober 2006 om 12.00 uur.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag 12 oktober om 11.00 uur plaats.
Richard Corbett (PSE ).
   – Ik maak me ernstige zorgen over de voorstellen voor een systeem van octrooirechtbanken die zich grotendeels zouden onttrekken aan zowel de democratische controle als een behoorlijke beroepsprocedure. De ontwerpresolutie over de Europese overeenkomst inzake geschillen over octrooien (EPLA) kan ertoe leiden, als hij ten uitvoer wordt gelegd, dat de beoordeling van geschillen over octrooien komt te liggen bij degenen die belang hebben bij een zeer ruim gebruik van octrooien, zal leiden tot extra kosten voor kleine en middelgrote bedrijven en tot een explosieve toename van het aantal gerechtelijke procedures en zal mogelijkerwijs de innovatie in Europa beperken.
Voorstanders van de EPLA verwijzen naar de centrale federale octrooirechtbank van de Verenigde Staten, maar dat systeem heeft geleid tot een overmatig gebruik van octrooien en een groot aantal gerechtelijke procedures, en ook tot het kwaadwillig dreigen met rechtszaken. 
Bernd Posselt (PPE-DE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, het is nog geen 16.00 uur en het actualiteitendebat van deze week is al geschrapt, ook al had dat maar een uur geduurd. We waren dus om 17.00 uur klaar geweest. Er waren belangrijke thema’s zoals de staatsgreep in Thailand of de situatie in Moldavië, maar de Conferentie van voorzitters heeft zomaar besloten geen actualiteitendebat te houden. Ik wil hier bij de afsluiting van deze vergadering nogmaals krachtig tegen protesteren. Men zei dat dit de tweede vergadering in september is, maar dat is niet juist. We hebben de plenaire vergadering van augustus begin september ingehaald, dus dit is, zeg maar, de plenaire vergadering van september. Op zich hebben we recht op een actualiteitendebat tijdens elke reguliere vergadering in Straatsburg. Ik verzoek u dit protest aan het Bureau en aan de Conferentie van voorzitters door te geven. 
De Voorzitter.
   – Uw opmerking zal worden doorgegeven aan de Conferentie van voorzitters. 
De Voorzitter.
   – Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement te zijn onderbroken.
