Wspólne normy i procedury odsyłania nielegalnych imigrantów pochodzących z państw trzecich (debata) 
Przewodniczący
Następnym punktem jest sprawozdanie pana posła Webera, w imieniu Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, na temat propozycji dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej wspólnych standardów i procedur w państwach członkowskich przy odsyłaniu nielegalnie przebywających na ich terytorium obywateli państw trzecich - C6-0266/2005 -.
Dragutin Mate
urzędujący przewodniczący Rady. - (SL) W rzeczy samej bardzo mnie cieszy fakt, że zebraliśmy się tu dzisiaj i rozmawiamy o dyrektywie dotyczącej powrotów, która jest właściwie pierwszym dokumentem, który udało nam się razem stworzyć - Parlamentowi i Radzie - w dziedzinie migracji. Nie mieliśmy wcześniej takich doświadczeń i muszę przyznać, że podjęty został wyjątkowo duży wysiłek, zarówno przez Radę, jak i przez Parlament, a szczególnie przez pana posła Webera, aby umożliwić nam dojście do punktu, w którym obecnie jesteśmy.
Propozycje, które koordynowaliśmy w Radzie, zajęły bardzo dużo czasu. Potrzebowaliśmy ponad dwóch lat, aby skoordynować podstawowe zasady, na bazie których będziemy faktycznie w stanie rozpocząć polityczne rozmowy trójstronne. Rozpoczęliśmy polityczne rozmowy trójstronne prawie pod koniec ubiegłego roku, i kontynuowaliśmy je w roku bieżącym, a podejście, na które się zdecydowaliśmy i które otrzymało też poparcie sprawozdawcy, pana posła Webera, za co mu dziękuję, polegało na tym, że po pierwsze mieliśmy opinię większości państw członkowskich i próbowaliśmy harmonizować teksty, a dopiero potem szukaliśmy większości kwalifikowanej w Radzie, która poparłaby zharmonizowany przez nas tekst.
Niektóre punkty były niezmiernie trudne, czy raczej trudno było je zabezpieczyć, a jedną ze szczególnie istotnych dziedzin - zarówno dla Parlamentu jak i naturalnie Rady - była kwestia czasu - na jak długo możemy zatrzymać lub ograniczyć ruch osób przyjeżdżających nielegalnie na terytorium Unii Europejskiej. Należy to powiedzieć bardzo wyraźnie: tylko dziesięć krajów ma okres krótszy niż sześć miesięcy, a pozostałe państwa będą musiały dostosować swoje ustawodawstwo do okresu sześciu miesięcy, co proponujemy w tej dyrektywie, stanowiącej znaczący postęp w dostępnych nam opcjach i oczywiście w dziedzinie ograniczania przemieszczania się.
Należy także powiedzieć, że dotyczyło to również wyjątkowego postępu i procesu standaryzacji, na podstawie którego wszystkie państwa byłyby zobowiązane pracować. Jak dotąd każde państwo kierowało się własnym ustawodawstwem i oczywiście mam głęboką nadzieję, że uda nam się tutaj w Parlamencie osiągnąć dzisiaj odpowiedni konsensus, zakończyć pierwsze czytanie i zagłosować przy pierwszym czytaniu.
W kwestii praktycznej, najtrudniejszą częścią wszystkich naszych rozmów był temat zaoferowania tym osobom pomocy prawnej. Tutaj w Radzie zwróciliśmy uwagę na argumenty i poglądy Parlamentu, które też przyjęliśmy, chociaż nie było to proste, przez negocjacje trwające aż do ostatniego dnia, końcowe negocjacje dotyczące tego punktu skończyły się właściwie rano tuż przed Radą Ministrów, i w Radzie Ministrów udało nam się też przekonać ich do przyjęcia zasad pożądanych przez Parlament, chociaż doprowadzi to do znaczącego wzrostu pracy i inwestycji finansowych, których będą musiały dostarczyć poszczególne państwa członkowskie. Chodzi o to, że musimy być świadomi, że sytuacja nielegalnej migracji jest bardzo zróżnicowana - od Morza Śródziemnego, gdzie występują poważne problemy dnia codziennego, narastające szczególnie latem, po pewne kraje oddalone od napływu migracji, które oczywiście mogą reagować na migrację w sposób zupełnie odmienny.
Muszę powiedzieć, że jestem oczywiście bardzo zadowolony, że znaleźliśmy kompromisy, które pozwolą nam poprawić sytuację migrantów, że skupiliśmy się na najsłabszych grupach migrantów - rodzinach i dzieciach - i że dajemy im znacząco większe prawa niż te zagwarantowane obecnie w wielu ustawodawstwach narodowych, i to wydaje się być bardzo znaczącym procesem i bardzo znaczącym osiągnięciem dla negocjatorów z Parlamentu, kiedy omawialiśmy te kwestie.
Jednakże, muszę rzecz jasna powiedzieć parę innych rzeczy. Muszę powiedzieć, że kompromis osiągnięty w Radzie został osiągnięty z wielkim trudem. Negocjacje, w które byłem osobiście zaangażowany aż do ostatniego dnia, razem z innymi ministrami, były niezmiernie trudne i żmudne, i obecnie panuje jednoznaczne i twarde przekonanie w Radzie, że jest to tekst do zaakceptowania przez Radę. Jakakolwiek próba rewizji czy poprawiania tekstu skończy się różnicą zdań w Radzie, co oczywiście będzie oznaczało brak przyjęcia dyrektywy w pierwszym czytaniu.
Jakie są tego konsekwencje? Nie będziemy mieli wspólnych standardów, nie poprawimy sytuacji, którą wszyscy chcemy poprawić, a proces przyjęcia tej dyrektywy się przedłuży i będzie się znacząco wlekł. Przy bardzo optymistycznym założeniu, możemy przyjąć, że przez przynajmniej następne trzy lata nie uda nam się skoordynować dyrektywy dotyczącej powrotów, i w ten sposób oczywiście w znaczący sposób zaostrzymy sytuację dla wszystkich tych, których sytuacje moglibyśmy znacząco poprawić.
Jednakże nie jest to jedyny skutek, jeśli dyrektywa ta nie zostanie przyjęta. Kolejną konsekwencją jest fakt, że będzie to miało wpływ na inne dyrektywy, które przyjmiemy w ramach procedury współdecydowania, w przypadku której metoda negocjacji, jak została ona wdrożona w tej procedurze, mogłaby być dobrym przykładem i mogłaby znacząco przyczynić się do poprawy pracy w pierwszym rzędzie w kwestii dyrektyw dotyczących zielonej karty i pewnych innych praw pracowników przybywających do Unii Europejskiej. Myślę, że ścieżka, którą wyznaczyliśmy, jest prawidłowa i że w ten sposób będziemy mogli pracować.
Kończąc, zważywszy na konstruktywną i owocną współpracę chciałbym podziękować nie tylko sprawozdawcy panu posłowi Weberowi, ale też wszystkim sprawozdawcom pomocniczym, którzy byli obecni przez cały czas trwania negocjacji politycznych, i oczywiście wiceprzewodniczącemu i jego pracownikom z Komisji, którzy pomogli nam w wielu sytuacjach znaleźć rozwiązania kompromisowe.
Jacques Barrot
Panie przewodniczący! Ja z kolei chciałbym podziękować panu Dragutin Mate'owi, naszemu zarządzającemu przewodniczącemu Rady. Chciałbym najpierw powiedzieć, że ta sprawa jest autentycznym dowodem na to, że procedura współdecydowania działa nawet w przypadku spraw złożonych i trudnych.
Komisja Europejska zaleca zintegrowane podejście do migracji, a takie spójne podejście wymaga konsolidacji kanałów imigracji legalnej, lokalnej integracji imigrantów jak też efektywnego i hojnego systemu przyznawania azylu. Naturalnie jeśli przyjmiemy tę regulację warunków wjazdu obywateli państw trzecich do Unii Europejskiej, musimy też ustalić zasady w stosunku do tych, którzy nie spełniają lub przestali spełniać warunki.
W przeciwnym wypadku, nasza polityka migracyjna straci swoją zasadność. Musimy uznać, że istnieje tu ryzyko błędnego koła. Jeśli nic nie zrobimy w kwestii nielegalnej imigracji, skomplikujemy życie ludzi narażonych na bycie wykorzystywanym przez pozbawionych skrupułów pracodawców, i skomplikujemy też integrację nielegalnych imigrantów. Dlatego jestem przekonany, że musimy przeciąć to błędne koło poprzez równowagę, o której mówił pan Mate.
Dyrektywa ta wprowadza do prawa Wspólnotowego stosowne postanowienia Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. Jej przyjęcie pozwoli nam zastosować mechanizmy kontrolne Wspólnoty dotyczące monitoringu zastosowania się do acquis. Niezależnie od tego, czy jest to kwestia uznania za priorytetowe powrotu dobrowolnego, praw osób pozostających nielegalnie zagrożonych powrotem, zachowanie tych warunków, ochrony najlepszych interesów dzieci, szacunku dla życia rodzinnego w ramach powrotu lub szacunku dla zasady non-refoulement, dyrektywa redukuje ilość szarych sfer i umożliwia bardziej efektywna walkę z wykorzystywaniem dzieci, na co narażeni są nielegalnie przebywający obywatele państw trzecich.
Dyrektywa nakłada na państwa członkowskie obowiązek podjęcia decyzji o repatriacji albo zaoferowania prawa pobytu obywatelom państwa trzeciego. Takie podejście oznacza, że pewność prawna może być polepszona dla wszystkich zainteresowanych. Dyrektywa ta ma dlatego jeszcze jeden plus: oferuje Komisji możliwość monitoringu jej implementacji i mogę państwa zapewnić, że Komisja i ja osobiście, jako osoba odpowiedzialna za ten tekst, także, zapewnimy podporządkowanie się fundamentalnym zasadom dotyczącym praw migrantów. W szczególności ocenimy wkład pewnych regulacji na aresztowanie, zakaz ponownego wjazdu i pomoc prawną.
Ja powiedział pan Mate, dyrektywa zmusi wszystkie państwa członkowskie to zwrócenia szczególnej uwagi na prawa dzieci. Wdrożenie tych reguł powinno być zgodne z Europejską Konwencją Praw Człowieka i Konwencją Praw Dziecka Organizacji Narodów Zjednoczonych. Komisja będzie to monitorowała, w szczególności w celu zapewnienia, że szczególna sytuacja tych najbardziej narażonych na wykorzystanie ludzi jest odpowiednio brana pod uwagę.
Panie przewodniczący, panie i panowie! Pozwolę sobie rozszerzyć moje podziękowania szczególnie na pana posła Webera, jak też sprawozdawców pomocniczych i Komisję Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, za niezmiernie ważną pracę, która została wykonana w celu stworzenia dyrektywy, która w moim przekonaniu gwarantuje efektywną kontrolę przy zwracaniu szczególnej uwagi na prawa człowieka.
Zamiarem Komisji jest wprowadzenie spójnych ram europejskich dla polityki dotyczącej powrotu, które byłyby zarówno efektywne jak i stworzone w poszanowaniu praw i podlegające kontroli demokratycznej.
Jeśli państwo pozwolą, kończąc odniosę się do trzech wypowiedzi, z których składa się kompromis osiągnięty ze współprawodawcami, jaki zawarł w załączniku do poprawki kompromisu państwa sprawozdawca, pan poseł Weber.
Manfred Weber
sprawozdawca. - (DE) Panie przewodniczący, panie przewodniczący zarządzający radą, panie wiceprzewodniczący! Od dwóch i pół roku omawiamy już tę dyrektywę dotyczącą powrotu obywateli państw trzecich nielegalnie przebywających w Unii Europejskiej. Zanim przejdę do kwestii praktycznych, chciałbym wyrazić podziękowania. Był to temat bardzo złożony i budzący duże emocje, leżący wielu ludziom w Europie na sercu i wymagał on zastosowania nowej procedury, procedury współdecydowania, więc dziękuję państwu. W Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych mieliśmy poparcie dużej większości dla naszych sugestii solidnej i wykonalnej propozycji. Jako Parlament jesteśmy w stanie osiągnąć porozumienie. Dziękuję państwu za uczciwą współpracę, i dziękuję też słoweńskiej prezydencji Rady, ponieważ w ciągu całych dwóch i pół roku, była to jedyna prezydencja, która naprawdę nadała tej debacie rozpędu.
Przechodząc do rzeczy: nie mówimy o azylu, jak twierdzą niektórzy. Dyrektywa dotycząca azylu to zupełnie inna kwestia prawodawcza. Mówimy o ludziach przebywających obecnie nielegalnie w Europie - milionach ludzi przebywających w Europie nielegalnie, których status chcemy zmienić. Należy położyć kres niewolnictwu istniejącemu dzisiaj w tej dziedzinie w Unii Europejskiej. Można to zrobić poprzez prawodawstwo, wydanie legalnego prawa pobytu, jak też poprzez wydalenie osoby to jej własnego państwa.
Chciałbym odnieść się dzisiaj do tych w tej Izbie, którzy pozostają sceptyczni, którzy w dalszym ciągu zadają pytania. Słychać było oskarżenia w związku z okresem trwania zatrzymania do czasu wydalenia: sześć miesięcy, z możliwością przedłużenia o następne 12 miesięcy. Mówi się, że są państwa mające 30 dni, lub 40 dni. Rada Ministrów zdecydowała nie stosować tej dyrektywy jako argumentu pozwalającego na pogorszenie warunków; innymi słowy, wysokie standardy powinny być zachowane. Dlaczego nikt nie dostrzega, że mamy obecnie dziewięć państw członkowskich w Unii Europejskiej, które nie mają żadnych limitów dotyczących okresu aresztowania? Poprawiamy sytuację w tych państwach.
Dlaczego nikt nie dostrzega, że poświęciliśmy całą sekcję, cały artykuł szczególnie rodzinom i dzieciom, w celu ustalenia minimalnych standardów? Szczególnie służy to dzieciom bez opieki, które szczególnie potrzebują naszej pomocy. Ustaliliśmy tu minimalne standardy. Dlaczego nikt nie dostrzega potrzeby zapewnienia dzieciom dostępu do opieki zdrowotnej i edukacji? Dlaczego nikt nie dostrzega kluczowego zapisu wyrażonego przez okres zatrzymania poprzedzającego wydalenie, który chcemy utrzymać możliwie najkrótszym i żeby osoba mogła zostać zatrzymana tylko, jeśli powrót jest prawnie możliwy? To oznacza, że taktyka pokonania oporu władz stosowana obecnie będzie w przyszłości zabroniona w Unii Europejskiej.
Dlaczego nikt nie dostrzega, że mamy pomoc prawną, że ugrupowania pozarządowe mają dostęp, że istnieje prawo wniesienia sprzeciwu? Ta dyrektywa oznacza duży postęp. Mamy ograniczoną liczbę krajów, do których ludzie mogą wrócić. Parlament Europejski przeforsował zasadę dobrowolnego powrotu, czyli co nie istnieje jeszcze we wszystkich państwach członkowskich, będzie w przyszłości zasadą. Czytałem w gazetach, że Rada Europy wyraziła krytycyzm. Wszystkie wytyczne Rady Europy dotyczące powrotu są teraz uwzględnione w tej dyrektywnie i tym samym osiągną w przyszłości moc prawną, więc dlaczego Rada Europy krytykuje swoje własne wytyczne? Tą dyrektywą osiągamy duży postęp, włączając w to pięcioletni zakaz ponownego wjazdu. Proszę - weźcie to pod uwagę. To Komisja zaproponowała ogłoszenie wymogu pięcioletniego zakazu ponownego wjazdu. Udało nam się usunąć ten wymóg. Jako Parlament Europejski, udało nam się zapewnić lepszą regulację w jego miejsce.
Znowu będzie tu dzisiaj mnóstwo krytyki. Wielu posłów zabierze głos i będzie opisywać, jak okropne są ośrodki, w których czasowo przetrzymuje się cudzoziemców przebywających w danym kraju nielegalnie, jak opłakana jest sytuacja w tych miejscach, jak nieludzkie wydalenie przez Unię Europejską w obecnych dniach. Omawialiśmy to przez dwa i pół roku, i dziękuję za wymianę poglądów, ale powiem dzisiaj bez ogródek: jeśli będziecie głosować przeciwko tej dyrektywie, zagłosujecie przeciwko wynikom rozmów trójstronnych, zahamujecie jakikolwiek postęp Unii Europejskiej w poprawie standardów tych praw człowieka. Dlatego chcę prosić państwa, proszę, żebyśmy pokazali, że jesteśmy w stanie działać. Szczególnie w świetle faktu, że obywatele Irlandii odrzucili dalszą ekspansję Europy, mamy przy pomocy tego dokumentu możliwość, w tej dziedzinie tematycznej, pierwszy raz pokazać, że jesteśmy w stanie działać, i że chcemy silnej, humanitarnej Europy.
(Oklaski)
Agustín Díaz de Mera García Consuegra
Panie przewodniczący! Chciałbym zacząć od złożenia szczerych gratulacji mojemu koledze panu posłowi Weberowi.
Ta propozycja dyrektywy jest mocnym i decydującym krokiem w kierunku wspólnej polityki imigracyjnej, której potrzebujemy. Dyrektywa jest koniecznym instrumentem prawnym zabezpieczającym fundamentalne prawa imigrantów i zasadniczym warunkiem osiągnięcia postępu w regulacji legalnej imigracji. Propozycja czyni dobrowolny powrót imigrantów przebywających w państwach członkowskich celem postrzeganym jako priorytetowy, i wyposaża powracających w środki niezbędne do zapewnienia, że powrócą do swoich krajów w odpowiedni sposób i nie poniosą związanych z tym kosztów.
Alternatywa powrotu przymusowego traktowana jest jako wyjście ostateczne i zawsze w ścisłym poszanowaniu praw podstawowych. Prawna i językowa pomoc, jak też możliwość odwołania od decyzji o powrocie przed organem prawnym lub administracyjnym stworzone dla tego celu, są przykładami na to, jak ta propozycja starała się uczynić powrót przymusowy drugorzędnym w stosunku do powrotu dobrowolnego.
Istotną częścią tej dyrektywy jest ustalenie maksymalnego okresu zatrzymania. Trudno jest zrozumieć jak dzisiaj w Unii Europejskiej mogą istnieć miejsca, w których imigranci mogą być przetrzymywani w nieskończoność, ale żadne państwo członkowskie nie może użyć dyrektywy do zaostrzenia swoich praw imigracyjnych, szczególnie w odniesieniu do okresów zatrzymania.
Ponadto istnieje jasne rozróżnienie między powrotem, a azylem. Jasne gwarancje prawne zostały ustalone w odniesieni do porządku zatrzymania. Nowy artykuł 15a ustanawia większą ilość i lepsze warunki dla nieletnich i ich rodzin, jak też, ostatecznie, dyrektywa oferuje możliwość rozszerzenia kompetencji Trybunału Sprawiedliwości w tej dziedzinie.
Z tych wszystkich powodów, panie przewodniczący, i ponownie doceniając wysiłki sprawozdawcy, Rady i Komisji, proszę o poparcie dyrektywy dotyczącej powrotów.
Martine Roure
Panie przewodniczący! Omawiamy dzisiaj jeden aspekt wprowadzenia europejskiej polityki imigracyjnej i już pojawia się obserwacja, którą chcielibyśmy się podzielić: oto jesteśmy tu, tworząc Europę zamkniętą w sobie, mimo faktu, że próbując pokonać nielegalną imigrację powinniśmy ustalać narzędzia pozwalające migrantom na legalny wjazd.
Moja grupa nie akceptuje kompromisu żmudnie wypracowanego przez prezydencję i sprawozdawcę, nie dlatego, że jesteśmy przeciwni europejskiej polityce powrotu, ale ponieważ czujemy, że rezultat jest bardzo nieadekwatny w odniesieniu do ochrony praw podstawowych. W rzeczy samej, zawsze mówiliśmy, że popieramy dyrektywę dotyczącą powrotów, ponieważ byliśmy świadkami zbyt wielu horrorów podczas naszych odwiedzin w obozach dla internowanych. Jednakże nie chcemy dyrektywy za wszelką cenę. Słyszałam, że ta dyrektywa pozwoliłaby ludziom wyjść z ukrycia. To poważne nieporozumienie, ponieważ ta dyrektywa jedynie wyznacza reguły organizacji powrotów i w żadnym wypadku nie daje prawa do pozostania.
W odczuciu sprawozdawcy jest to zrównoważony kompromis, ponieważ nadaje on pewne prawa. Jednak te prawa nadane przez tekst, jak na przykład dostęp do edukacji dla nieletnich i dostęp do pomocy prawnej, tak właściwie nie są obowiązkowe.
Ponadto dyrektywa ta nie przyniesie ze sobą poprawy w odniesieniu do zatrzymania w Unii Europejskiej. Na przykład, ustalenie okresu zatrzymania do osiemnastu miesięcy zdaje się stanowić poprawę w przypadku dziewięciu z dwudziestu siedmiu państw członkowskich. Jednak z tych dziewięciu państw do trzech dyrektywa się nie odnosi - Wielka Brytania, Irlandia i Dania - ponieważ nie uczestniczą one w tej dyrektywie. Będzie kilka ulepszeń w takich krajach jak Malta, gdzie większość zatrzymanych to ubiegający się o azyl, których ta dyrektywa nie dotyczy. Zatrzymani w Grecji to głównie ludzie przyłapani na nielegalnym przekraczaniu zewnętrznej granicy. Również do nich nie odnosi się zasięg tej dyrektywy.
Dlatego Grupa Socjalistyczna przedłożyła w Parlamencie Europejskim ograniczoną liczbę poprawek wycelowanych w nadanie temu tekstowi ludzkiego wymiaru. Jest to pierwsza wspólna decyzja Parlamentu Europejskiego w walce z nielegalną imigracją i dlatego mamy obowiązek, jako posłowie do PE, walczenia o jasne prawodawstwo niepodlegające różnym interpretacjom państw członkowskich lub orzeczeniom Trybunału Sprawiedliwości. Dlatego też wzywam Parlament Europejski do zastosowania wszelkiej władzy prawodawczej będącej w jego zasięgu tak, aby umożliwić przyjęcie prawodawstwa, które poprawi los zatrzymanych. To nasz obowiązek jako posłów do PE.
Nie usprawiedliwi nas to od myślenia o szerszym, bardziej filozoficznym pytaniu: czy ziemia należy do wszystkich istot ludzkich? Czy niektórzy z tych ludzi naprawdę muszą być przypisani do życia w biedzie? Czy myślą państwo, że jest to realna kwestia?
Jeanine Hennis-Plasschaert
w imieniu grupy ALDE. - Panie przewodniczący! Negocjacje z Radą były długie, intensywne, skomplikowane i twarde. Punktem wyjścia dla większości państw członkowskich było: "Jak pozbędziemy się tej dyrektywy, skoro nie chcemy żadnych europejskich standardów dotyczących powrotu nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich?” Jasne jest, że Rada i Parlament miały zupełnie odmienne rozumienie tego, co powinno być poważną dyrektywą dotyczącą powrotu z wystarczającą ilością zabezpieczeń. Parlament musiał walczyć o każde słowo i przecinek.
Dla każdego, a szczególnie dla grupy PSE, powinno być teraz krystalicznie jasne, że pakiet kompromisowy ustala zasady tam, gdzie obecnie ich nie ma. Państwa członkowskie oferujące bardziej korzystne warunki powinny je zachować, lub wprowadzić, jeśli chcą. Parlamenty narodowe mają rolę do odegrania w zapewnieniu wdrożenia tej dyrektywy. Poza tym, zapewniliśmy również deklarację polityczną ze strony Rady, że dyrektywa ta nie zostanie i nie może zostać użyta jako wytłumaczenie do obniżenia standardów. Doświadczenia z 10 innymi dyrektywami dotyczącymi azylu i migracji pokazują, że obawy, że między państwami członkowskimi istnieje tendencja do stosowania przeniesienia takiej dyrektywy jako pretekstu do uczynienia ich narodowego prawa bardziej represyjnym, nie sprawdziły się.
Obecnie nie istnieje żadne unijne prawodawstwo dotyczące powrotu nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich.. Poprzez przyjęcie pakietu dostępne staną się wspólnotowe mechanizmy kontroli. Postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, kompetencje Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, sprawozdania Komisji, monitoring Parlamentu Europejskiego: wszystko to będzie dostępne.
Trzy lata debaty pokazały, że nie ma już miejsca na manewry i oczywistym jest, że w drugim czytaniu nie zostaną wprowadzone dalsze ulepszenia. Szkoda, przyznaję, ale taka jest prawda. Rada zacznie przedkładanie listy z wieloma propozycjami bez szans na przejście. W rzeczy samej otwarta zostanie puszka Pandory.
Naturalnie, obecny klimat polityczny w większości państw członkowskich nam nie pomoże. Więc jak można ustalić wspólne minimum zasad tam, gdzie żadnych obecnie nie ma? Jak upewnić się, że mechanizmy kontrolne Wspólnoty będą dostępne? Jak zapewnić, że wytyczne Rady Europy są prawnie wiążące dla wszystkich państw członkowskich?
Na tym etapie fundamentalne pytanie to: chcemy dyrektywy czy nie? Chcemy dyrektywy, która nie jest idealna, ale niewątpliwie jest pierwszym krokiem w dobrym kierunku, czy nie chcemy żadnej dyrektywy, bo uważamy obecną sytuację za zadowalającą?
Nawet teraz, wielu państwom członkowskim ulżyłoby gdyby dyrektywa umarła śmiercią naturalną z winy Parlamentu. Więc co to za ironia, że te państwa członkowskie próbujące przełamać pakiet kompromisowy efektywnie popierają te państwa członkowskie, które w ogóle nie chcą żadnych unijnych zabezpieczeń dotyczących powrotu!
Pakiet kompromisowy powinien być postrzegany jako bardzo skromny, ale ważny pierwszy krok. Nie można postrzegać polityki dotyczącej powrotu w sposób odizolowany, ale jako konieczną część całościowego pakietu dotyczącego migracji, łącznie z aspektami prawnymi, jak też azylem. W rzeczy samej, w moim przekonaniu po blisko trzech latach debaty i negocjacji nadszedł najwyższy czas na podjęcie naszej odpowiedzialności.
(Oklaski)
Jean Lambert
w imieniu grupy Verts/ALE. - Panie przewodniczący! Chciałbym zacząć od podziękowania sprawozdawcy tej kwestii za spójność i otwartość, z którą podszedł do pytań. Chciałbym również podziękować naszym kolegom, z którymi próbowaliśmy najlepiej jak potrafimy znaleźć wspólne podejście, rozpoznając potrzebę traktowania ludzi jako jednostek indywidualnych w procesie powrotu i potrzebę należytego procesu i jasności prawa.
Dyskusje w Radzie jasno wykazały niedobory istniejące w niektórych państwach członkowskich w stosunku do ich własnych obywateli w chwili obecnej, szczególnie w odniesieniu do pomocy prawnej - niezbędnej jeśli ludzie mają mieć dostęp do prawa i jakąś możliwość obrony przed tymi pozostającymi u władzy - jak też tam, gdzie brak efektywnych systemów, które adekwatnie reprezentowałyby samotne dzieci i młodych ludzi w ich własnym imieniu. Stworzyło to pewne problemy w dyskusjach z Radą.
Żałuję, że po tak długich negocjacjach moja grupa nie może zaakceptować wynegocjowanych pozycji, ponieważ chociaż teoretycznie nie sprzeciwiamy się takiej dyrektywie, zupełnie nie spełnia ona standardów, które wytyczyliśmy na początku. Dlaczego nie? Bo w naszym przekonaniu otacza ona szerokim łukiem wiele problemów, z którymi walczyliśmy w naszych państwach członkowskich.
Jedną z kwestii jest długość zatrzymania. Podczas gdy zaproponowana dyrektywa nakłada na nią limity, wiemy, co długie okresy zatrzymania czynią ze zdrowiem psychicznym jednostek i dzieci, które są zatrzymane. Widzieliśmy to na własne oczy, dostępne są również wyniki badań. Widzieliśmy warunki, w jakich wiele osób jest trzymanych i podczas gdy zaproponowana dyrektywa jasno stwierdza, że ośrodki, w których czasowo przetrzymuje się cudzoziemców nielegalnie przebywających w danym kraju nie powinny być więzieniami, nie zawsze jest dla nas jasne, jaka jest między nimi różnica.
Mamy też pytania dotyczące zakazu wjazdu, a artykuł 9 wyjaśnia, że powinna to być ogólna zasada dla każdego, kto zostaje przymusowo wydalony. Czyli państwa członkowskie, podpisując dyrektywę, będą musiały odpowiedzieć na pytania w stylu tych zadanych przez jedną z moich wyborców, Serwę Nouri Yousefę, która ma status uchodźcy, jest teraz w ósmym miesiącu ciąży i której mąż został przymusowo wydalony do Iraku a teraz został uznany za zaginionego. Wedle tej dyrektywy, jego również czekałby zakaz wjazdu. Więc co będzie z życiem rodzinnym, pomimo zapewnień o ochronie humanitarnej?
Mamy również pytania dotyczące artykułu 3(c), dotyczące tego, dokąd ludzie mają być wydalani, i wydaje nam się, że odniesienie "inne rozmieszczenia” zawiera metaforyczne kajdanki, które widzieliśmy w przeszłości pomiędzy panami Berlusconim a Kadafim, i uznajemy to za niedopuszczalne, aby takie porozumienia były zawierane poza pisemnymi oficjalnymi porozumieniami.
Andrzej Tomasz Zapałowski
w imieniu grupy UEN. - Panie Przewodniczący! Problem, nad którym tutaj dzisiaj dyskutujemy, w znacznej mierze został wywołany przez kraje członkowskie Unii Europejskiej. Gdyby sięgnąć do wystąpień przedstawicieli niektórych partii politycznych reprezentowanych tutaj, okaże się, że środowiska te nawoływały w przeszłości do tworzenia prawa umożliwiającego liberalizację przepisów dla napływu osób spoza Europy.
Dziś także słychać tutaj często głosy nawołujące do regulacji prawnych uderzających w tradycyjną rodzinę czy też w tradycje chrześcijańskie Europy. Należy tylko poczekać kilka lat, aby w tej sali słuchać masowych nawoływań i rezolucji wzywających do ratowania tożsamości naszego kontynentu, gdyż zanika to, co niegdyś powodowało, że Europa była wzorem dla całego świata.
Propozycja zawarta we wnioskach, dotycząca powołania nowych urzędów zajmujących się powrotami, jest niecelowa. Należy zadania te realizować w ramach funkcjonujących instytucji, które są i tak rozbudowane.
Giusto Catania
Panie przewodniczący, panie i panowie! Ta dyrektywa to hańba i zniewaga dla europejskiej kultury prawnej. Absolutnie nie do zaakceptowania i mogące przekreślić kulturę przyjaznego przyjmowania gości, którą mieliśmy przez tysiące lat, jak też głębokie korzenie tożsamości europejskiej kształtowanej przez praktykę gościnności. Dyrektywa jest kolejnym monumentem wystawianym Twierdzy Europa, materializacją reakcyjnej utopii szukającej drogi utrudnienia swobody przemieszczania się mężczyzn i kobiet.
Prawo do przemieszczania się nie może być hamowane poprzez zamykanie mężczyzn i kobiet za drutem kolczastym lub w brudnym ośrodku, w którym czasowo przetrzymuje się cudzoziemców nielegalnie przebywających w danym kraju. Zwracam się do pana Mate'a: mówimy o około 18 miesiącach - maksymalnym okresie zatrzymania - nie o 6 miesiącach, jak pan mówił. To 18 miesięcy bez popełnienia żadnego przestępstwa!
Chciałbym odnieść się do słów arcybiskupa Agostino Marchetto z Rady Migrantów Konferencji Episkopatu Włoch, w których powiedział, że osoba nie można być zatrzymana za błahe uchybienie administracyjne, i że nie można przetrzymywać ludzi w nieludzkich I poniżających ośrodkach tymczasowych takich jak te, które odwiedziła parlamentarna Komisja Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych.
Ponadto ta dyrektywa jest dyrektywą nieludzką, bo przygotowuje podłoże pod powrót do kraju tranzytowego. Libia ma duże szanse stać się celem masowej deportacji migrantów. Przygotowuje podłoże do zatrzymania i wydalenia nieletnich pozostających bez opieki, ustanawia zakaz ponownego wjazdu, tym samym systematycznie ograniczając prawo ubiegania się o azyl, i pozwala na dobrowolną pomoc prawną. Oto prawdziwa natura tej dyrektywy.
Co więcej, dyrektywa ta jest narzucana przez rządy. W tej Izbie byliśmy stroną dyktatury Rady, która powiedziała Parlamentowi: 'albo to polubisz, albo przywykniesz', a nawet wystosowała groźby przeciwko pomysłowi jakiejkolwiek kontynuacji debaty na temat imigracji. Parlament Europejski pasywnie poddaje się tej decyzji. Odwołuję się do poczucia godności Parlamentu Europejskiego. To nie jest współdecydowanie. To, na co patrzymy, to godzenie się z Radą. Prawda jest taka, że rządy chcą natychmiast uruchomić tych 700 milionów euro ulokowanych w funduszu powrotu. Oto prawdziwa natura tej dyrektywy.
Co jednak powinniśmy zrobić, to posłuchać społeczeństwa, tych poza Parlamentem, głów państw krajów trzecich, Amnesty International, kościołów, europejskich konferencji episkopatu, związków zawodowych i Rady Europy: oni wszyscy mówią nam, żebyśmy nie przyjmowali tej dyrektywy. Nawet Wysoki Komisarz ONZ ds. Uchodźców, który zgodnie z traktatem z Amsterdamu powinien być konsultowany we wszystkich sprawach dotyczących azylu i imigracji podejmowanych przez Komisję Europejską, mówi nam, żebyśmy nie przyjmowali tej dyrektywy.
Tego typu represyjne polityki są prawdziwą przyczyną największej tragedii Unii Europejskiej: śmierci na morzu. Wczoraj zmarło 150 osób, a w ciągu ostatnich dziesięciu lat było 12 000 takich zgonów. Unia Europejska plami się zbrodnią nie do zaakceptowania a ta dyrektywa czyni z niej w dalszym ciągu współsprawcę w tych zabójstwach, które zamieniły Morze Śródziemne w cmentarz. Prawdopodobnie byłoby dobrym pomysłem, w hołdzie tym ofiarom, aby nie przyjmować tej dyrektywy.
Hélène Goudin
w imieniu grupy IND/DEM. - (SV) Kiedy wszystkie drzwi są zamknięte, zawsze możesz znaleźć drogę na tyłach. Co roku tysiące ludzi stara się dotrzeć do Unii Europejskiej, która buduje coraz wyższe mury dookoła swojego terytorium. Próby te są coraz bardziej rozpaczliwe, a media regularnie donoszą o tym, ilu ludzi przypłaciło je życiem.
Dzisiejsza debata dotyczy tych, którym udało się dostać do Unii, a których teraz chcemy z Unii wyrzucić. Wiele organizacji praw człowieka krytykuje zaproponowaną dyrektywę, łącznie z Caritas i Amnesty International. Musimy posłuchać ich ostrzeżeń, ponieważ zaproponowana dyrektywa łamie prawa człowieka.
Żadna europejska wartość dodana nie powstanie, jeśli przez decyzję, że osoby, które nie popełniły żadnego przestępstwa mogą być zatrzymane nawet przez okres 18 miesięcy. Skutkiem dłuższych okresów zatrzymania nie będzie zwiększona liczba powrotów. Są one tylko nieludzkim i kosztownym rozwiązaniem złożonego problemu. Konsekwencją zakazu ponownego wjazdu do pięciu lat będzie wzrost nielegalnej imigracji. Zdesperowani ludzie są zmuszeni uciec się do handlarzy ludźmi, a my będziemy coraz więcej czytać o nieszczęściach przytrafiających się uchodźcom, które z kolei doprowadzą do wzbudzenia nienawiści do naszej części zachodniego świata.
Organizacje zajmujące się prawami człowieka ostrzegły nas. Teraz nasza kolej, aby się postawić i chronić praw człowieka, i zrobić to na poziomie narodowym!
Frank Vanhecke
(NL) Panie przewodniczący! Powaga sytuacji dotyczącej całkowitego braku stanowczych działań przeciwko pladze milionów nielegalnych imigrantów w Europie została oczyszczona z histerycznych reakcji na tę dyrektywę dotyczącą powrotu po stronie politycznie poprawnych lewicowych opiniodawców. Przykro mi, ale to nie jest dyrektywa dotycząca powrotów. Ona nawet zobowiązuje państwa członkowskie do zapewnienia darmowej pomocy prawnej nielegalnym imigrantom w celu zakwestionowania ich wydalenia. Dodatkowo, przynajmniej siedem państw członkowskich zostanie zmuszonych do skrócenia swoich okresów zatrzymania.
Ponadto dyrektywa właściwie daje dwie opcje - wydalenie i uregulowanie - na mniej więcej tym samym poziomie, jakby była to kwestia neutralnego wyboru, podczas gdy masowe regulacje przeprowadzane w różnych państwach członkowskich w ostatnich latach działały jak masowy czynnik stymulujący i kładły też duży ciężar na inne kraje europejskie.
Podsumowując, chciałbym, aby była to prawdziwa dyrektywa dotycząca powrotów, która zatrzymałaby czynnik stymulujący do nielegalnej imigracji raz na zawsze, ale niestety to nie to. Jestem daleki od przekonania, że będzie to chociaż wstępny mały krok w odpowiednim kierunku.
Simon Busuttil
(MT) Chciałbym zacząć od pogratulowania mojemu koledze panu posłowi Weberowi jego bardzo przydatnej pracy nad tym prawodawstwem, tym kompromisem, który udało nam się osiągnąć. Panie przewodniczący! Wynik ubiegłotygodniowego referendum w Irlandii pokazuje, że ludzie mają wrażenie, że Unia Europejska nie odnosi się wystarczająco do ich zmartwień i jeśli przyjrzymy się też przeprowadzanym sondażom, jak Eurobarometr, na przykład, uważamy, że imigracja jest jednym z największych zmartwień obywateli europejskich; obywatele Unii Europejskiej chcą więcej Europy, nie mniej, ale odpowiedź, jakiej od tej pory udzieliliśmy, nie jest wystarczająco dobra.
Dlatego też, Unia Europejska nie będzie traktowana poważnie w dziedzinie imigracji, jeśli nie pokaże, że jest w stanie udzielić jasnej i efektywnej odpowiedzi w tej dziedzinie. Jaki jest punkt wyjścia tej dyrektywy? Punkt wyjścia jest taki, że dotyczy ona wszystkich przebywających nielegalnie. Jeśli jesteś nielegalnie, odpowiedź może być tylko taka, że musisz wrócić tam, skąd przyjechałeś. Taki jest cel tego prawodawstwa, i każdy głosujący przeciwko tej dyrektywie powie i wyśle sygnał, że nielegalność może pozostać a my możemy to zaakceptować. To nie jest do zaakceptowania i nie powinno być.
Dla tych, którzy muszą zostać odesłani, ten kompromis wysuwa serię warunków, różniących się okresem zatrzymania, traktowania, użycia siły, usług zdrowotnych, i innych czynników. Przed sobą mamy kompromis. Nie jest on idealny, ale jest to dobry kompromis, który poprowadzi nas naprzód. Chcemy pokazać, że jesteśmy w stanie udzielić odpowiedzi na temat tego kompromisu.
Claudio Fava
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Pozwolę sobie odnieść się do Rady, ponieważ nie jest to nasza dyrektywa ani propozycja Komisji, którą omawiamy, ale sposób, w jaki Rada pozbawiła ją jakiegokolwiek znaczenia.
Dyrektywa ta odzwierciedla wspólny kierunek, który obiera debata na temat imigracji w Europie. Fakt, że została ona jednogłośnie zaakceptowana przez Radę nie umniejsza, ale podkreśla wiadomość, którą ze sobą niesie. Jest to informacja mówiąca nam o Europie zbudowanej na zasadzie nieufności. Nie chodzi o słuszność dyrektywy, która tworzy wspólny, spójny system. Chodzi o to, co ta dyrektywa ustala.
Dzień po śmierci 150 nielegalnych imigrantów, którzy utonęli w Morzu Śródziemnym, prosicie nas, żebyśmy powiedzieli tym, którzy przeżyli, że od jutra tych, którzy jak oni, już są w naszych krajach, czeka zapis pozwalający nawet na 18 miesięcy zatrzymania. Popieramy dewastującą zasadę prawną umożliwiającą pozbawienie człowieka indywidualnej wolności nawet na 18 miesięcy poprzez środek administracyjny i bez popełnienia jakiejkolwiek zbrodni. Nie tylko pozwalamy na to, czego nigdy nie tolerowalibyśmy w naszych krajach, gdyby było to stosowane w stosunku do obywateli europejskich, ale też popieramy takie zachowanie w odniesieniu do nielegalnych imigrantów.
18 poprawek przywracających oznaki cywilizacji politycznej do tej zasady, przedstawione przez grupę, są próbą przywrócenia godności w kwestiach prawodawczych do zasady, która naszym zdaniem jest poniżająca nie tylko dla Unii Europejskiej, ale również dla naszych państw członkowskich. Jeśli nie zostaną przyjęte, będzie wiele głosów przeciwko tej dyrektywie, włącznie z moim, panie przewodniczący.
Nie wierzę, że istnieje szeroki consensus, panie pośle Weber. Nie ma zgody co do swobody decyzji i ocen, na które pozwalamy naszym państwom w odniesieniu do sposobu, w jaki traktowane będą najistotniejsze punkty tej dyrektywy. Ten Parlament nie jest strażnikiem abstrakcyjnych reguł. Jest to Parlament, któremu traktaty przypisują obowiązek ochrony szczególnych zasad, specyficznych zasad odnoszących się do prawa i cywilizacji politycznej. Rada prosi, abyśmy zrzekli się tych zasad i tym samym umożliwili bardziej płynne postępowanie. Wierzymy, że w tym punkcie byłby to fundamentalny błąd. Oto nie prosicie nas o żwawe ruchy, prosicie nas o dokonanie złego ruchu: złego dla imigrantów, złego dla Europy, złego dla naszych państw członkowskich, i jest to odpowiedzialność, której nie chcemy z wami dzielić.
Gérard Deprez
(FR) Panie przewodniczący, komisarze, panie i panowie! Jasnym jest, że omawiamy dzisiaj bardzo delikatną kwestię - co do której Parlament jest podzielony - i tym samym bardzo delikatną jeśli nie tragiczną kwestię, ponieważ potencjalnie może ona mieć fundamentalne konsekwencje dla warunków egzystencji a nawet życia tych, którzy chcą przybyć do Europy, nawet legalnie, w poszukiwaniu przyszłości, której ich kraj nie może im zaoferować.
Nie będę powtarzał, co inni mówcy już powiedzieli, ale chciałbym podkreślić cztery szczególne punkty.
Pierwszy skierowany jest do mojego kolegi i przyjaciela, pana posła Giusto Catania. Mówienie o twierdzy Europie jest krzywdzące, jakby nikogo na swoje terytorium nie wpuszczała i jakby była nieczuła na biedę milionów ludzi. Według oficjalnych danych, co roku legalnie wjeżdża do Unii Europejskiej pomiędzy 1,5 a 2 milionów imigrantów, albo przez regularyzację, łączenie rodzin lub uznanie za uchodźców politycznych. To oznacza, że jeśli takie tempo będzie się utrzymywać przez następnych 30 lat - a ja nie mam co do tego zastrzeżeń - legalnie wjedzie do Unii Europejskiej około 45 do 60 milionów ludzi.
Po drugie, ta dyrektywa, pomimo swoich niedociągnięć, a przyznaję, że ma ich kilka, nie jest rozporządzeniem. W rzeczy samej, jest to właściwie dyrektywa ramowa, która pozostawia każdemu państwu członkowskiemu miejsce do manewrowania w jej ocenach - oprócz minimalnych standardów, które ustala, i limitów, które nakłada i które nie mogą być przekroczone - i oferuje każdemu państwu członkowskiemu możliwość posiadania ustawodawstwa, o którym zadecyduje większość demokratyczna w tych państwach. Dyrektywa ta również mówi, że Komisja musi składać sprawozdanie do Parlamentu co trzy lata i że Komisja może proponować poprawki. Przeczytajcie dyrektywę!
Po trzecie, i zwracam się tu do niektórych moich socjalistycznych kolegów, musimy powstrzymać rozprzestrzenianie głównych kłamstw. Dyrektywa nie ustanawia zasady z zatrzymania. Artykuł 14 dyrektywy mówi o możliwości zatrzymania w niektórych specyficznych przypadkach i również nakłada na nie niesamowicie ostre kontrole prawne. Przeczytajcie po prostu Artykuł 14, ustęp 2. Mówienie, że zatrzymanie jest zasadą nie jest po prostu prawdą. Nie należy podburzać opinii publicznej. Jest wystarczająco dużo prawdziwych problemów, bez wyszukiwania tych nieistniejących.
Moim czwartym i ostatnim komentarzem, panie przewodniczący, jest wiadomość dla pana posła Webera i grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokracji) i Europejskich Demokratów. Mimo wszystkich niedociągnięć, które tu są, przyznaję, będę głosował za przyjęciem tej dyrektywy. Chciałbym jednak prosić grupę PPE-DE, żeby postarała się nie stosować manewrów proceduralnych w celu ustalenia kwestii natury politycznej i które mogłyby podzielić Parlament. Bez względu na to, jak Parlament dziś rano zagłosuje, powinniśmy wynik tego głosowania uszanować.
Hélène Flautre
(FR) Panie przewodniczący! Pewna sprawa nie daje mi spokoju. Dlaczego sprawozdawca, pan poseł Weber, zdecydował się odmówić władzy Parlamentowi Europejskiemu poprzez czynienie co w jego mocy abyśmy przyjęli w pierwszym czytaniu wspólną pozycję Rady - co więcej, taką, która była gruntownie nie do zaakceptowania - w czasie, kiedy mamy problem z przekonaniem obywateli o wartości z nadania Parlamentowi Europejskiemu silniejszej władzy? Musi mi pan tę decyzję wytłumaczyć, panie pośle Weber.
Naprawdę mam nadzieję, że jutro dojrzejemy do oczekiwań obywateli europejskich i pokażemy, że zabezpieczamy ochronę praw człowieka i wartości Unii Europejskiej. Dlaczego? Nie sądzę, że możemy zaakceptować, że nieletni pozostający bez opieki mogą zostać zamknięci i wydaleni do państw, gdzie nie maja rodziny, żadnych więzi i żadnego przedstawiciela prawnego. W każdym przypadku jest to całkowite naruszenie szacunku dla działania w najlepszym interesie dziecka. Nie sądzę też, żebyśmy mogli zaakceptować, że migranci muszą cierpieć i przebywać w traumatycznych i destrukcyjnych warunkach przez 18 miesięcy, kiedy nie popełnili żadnego przestępstwa. Jest to przesadne pozbawienie wolności, opisane jako takie przez prawo precedensowe Trybunału Europejskiego. Nie możemy też zaakceptować, żeby migranci odesłani do kraju pochodzenia wedle zachcianek porozumień dotyczących ponownego wjazdu do państw, w których nie mają żadnych więzi i gdzie, panie pośle Weber i panie pośle Deprez, nie mamy możliwości zapewnienia im fizycznego lub psychicznego bezpieczeństwa. Nie mamy możliwości zapewnienie zasady non-refoulement, nawet jeśli jest to zapisane dużymi literami w pana tekście.
Dlatego wzywam wszystkich posłów do odrzucenia jutro tego, co jest tylko wydłużeniem represyjnej, krótkowzrocznej polityki państw członkowskich. Europa potrzebuje innego ambitnego celu w kwestii imigracji międzynarodowej.
Roberta Angelilli
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Uczynienie wydaleń bezpiecznymi I zniechęcenie do nielegalności i wyzysku: to, po krótce, w moim przekonaniu, jest celem dyrektywy dotyczącej powrotów. Chciałabym więc pogratulować sprawozdawcy jego znakomitej pracy, która położyła podwaliny pod kompromis osiągnięty z Radą.
Tekst jest zrównoważony, i oparty na niektórych fundamentalnych założeniach: w końcu daje nam wspólną politykę imigracyjną. Długo o tym rozmawialiśmy - zbyt długo. To oznacza wyposażenie nas we wspólne zasady, kluczowe dla pełnej ochrony praw legalnych imigrantów, którzy stanowią bardzo pozytywny zasób, zakładając, że nieubłagalne podejście zostanie zastosowane w stosunku do nielegalnej imigracji.
Jest jeszcze kilka innych charakterystycznych punktów, które szczególnie chcę podkreślić: w pierwszej kolejności, promowany jest dobrowolny powrót; szybsze terminy są ustalone na powrót w przypadku ryzyka ucieczki lub niebezpieczeństwa, które stanowi dany nielegalny imigrant i, przede wszystkim, nareszcie został ustalony konkretny plan odnośnie do okresu przebywania w ośrodkach, w których czasowo przetrzymuje się nielegalnie przebywających w danym kraju, w celu dokonania niezbędnych kontroli. Nie jest to osiągnięcie bez znaczenia. Chciałbym zaznaczyć, że dotychczas - jak powiedziało już wielu moich kolegów posłów - każde państwo członkowskie miało swobodę co do zastosowania ograniczeń czasowych dotyczących długości pobytu lub nie.
Szczególną uwagę należy też zwrócić na prawa człowieka, szczególnie jednostek szczególnie narażonych na wykorzystanie i szczególnie nieletnich, w odniesieniu do najlepszego dobra dziecka. Jest to punkt rewolucyjny, który faktycznie bierze pod uwagę to, co dzieje się w ośrodkach, w których czasowo przetrzymywani są nielegalni imigranci.
W końcu, zakaz ponownego wjazdu ważny w całej Unii Europejskiej: postrzegam to jako wspólne, sprawiedliwe i przejrzyste zasady, które mogłyby być częścią strategii, lub paktu na rzecz integracji, jak nazwał to następny urzędujący przewodniczący Unii Europejskiej, które umożliwiłyby dostrzeżenie możliwości polepszenia kontroli na zewnętrznych granicach Unii i prowadzenie nowej polityki dotyczącej przyznawania azylu, która z kolei byłaby nowym bodźcem do współpracy dyplomatycznej, ale też przede wszystkim do współpracy w dziedzinie rozwoju z państwami trzecimi.
W końcu, w odniesieniu do europejskiego kodu integracji legalnych imigrantów, Europa powinna nie bać się podjęcia odpowiedzialności, powinna być autorytatywna, i wiarygodna, powinna stać się Europą praw i zasad, których trzeba przestrzegać. Mamy obowiązek przyjąć ten tekst, który może oczywiście być dalej poprawiany. Wszystko można poprawić. W każdym razie, mogą to zrobić państwa członkowskie, ale po trzech latach okropnym byłoby blokowanie dyrektywy przez następne miesiące lub lata, w celu znalezienia kolejnego, znikomego kompromisu, który w każdym przypadku byłby krokiem w tył. Kiedy my żyjemy w naszym złotym świecie, stworzonym właśnie z nieskończonych kompromisów, dużo jest ludzi wykorzystywanych, umierających w brutalny i nieludzki sposób, jak to miało miejsce wczoraj we Włoszech. Miejmy proszę więcej odpowiedzialności a mniej słów!
Eva-Britt Svensson
(SV) Panie przewodniczący, panie i panowie! Piątek jest Światowym Dniem Uchodźcy, w którym uwaga skupi się na sytuacji uchodźców na świecie. Przyjęcie sprawozdania pana posła Webera byłoby cynicznym krokiem w złym kierunku, i dlatego grupa GUE/NGL będzie głosowała przeciwko sprawozdaniu. Sprzeciwiamy się budowaniu "Twierdzy Europa”. Konsekwencją propozycji zawartych w sprawozdaniu pana posła Webera będzie nie tylko budowanie przez Unię Europejską jeszcze wyższych murów przeciwko uchodźcom, ale też zamknięcie bram i wyrzucenie klucza.
Zamiast podkopywać prawa człowieka, kraje Unii Europejskiej powinny pracować nad przywróceniem prawa uchodźców do umożliwienia im legalnych sposobów dostania się do Europy w ramach Konwencji ds. Uchodźców i do zapewnienia przynajmniej podstawowego stopnia szacunku dla praw człowieka. Ani obywatele państw trzecich, ani państw członkowskich nie powinni być narażeni na uchylenie wolności osobistej lub poddani wyrokom zatrzymania za wykroczenia administracyjne.
Gerard Batten
Panie przewodniczący! Ta propozycja bardzo utrudniłaby państwom członkowskim wydalenie nielegalnych imigrantów i ich powrót do własnych krajów. Do jakiego stopnia będzie to miało wpływ na Wielką Brytanię, a szczególnie mój okręg wyborczy, Londyn? Londyn już ponosi niewymierny ciężar legalnych i nielegalnych imigrantów i ubiegających się o azyl. Mówi się, że Wielka Brytania nie włączyła się w tę dziedzinę prawa wspólnotowego i wychodzi na to, że nie będzie nas ona dotyczyła - ale czy to prawda?
Kiedy pozwoli się nielegalnym imigrantom pozostać w państwach członkowskich, mogą oni podróżować do innych państw członkowskich Unii Europejskiej. Mogliby być wydaleni tylko w przypadku, jeśli stanowiliby prawdziwe zagrożenie dla bezpieczeństwa, zdrowia publicznego lub polityki publicznej. A kto w Wielkiej Brytanii, zastanawiam się, zamierza to egzekwować? Brytyjska imigracja i systemy azylowe znajdują się w stanie kompletnego chaosu. Jeśli Wielka Brytania faktycznie wyłączyła się z tego prawodawstwa, to nielegalnie imigranci w Europie mogą nie zostać wpuszczeni drzwiami frontowymi, ale ta propozycja daje im klucz do tylnych drzwi. No i oczywiście jest cała kwestia traktatu lizbońskiego i karty praw podstawowych. Czy prawodawstwo dotyczące praw człowieka może być użyte do wyegzekwowania części tych propozycji w Wielkiej Brytanii? Bo o tym zadecyduje nie rząd brytyjski ani Parlament ani sądy, ale Europejski Trybunał Sprawiedliwości.
Roberto Fiore
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Chciałbym wykorzystać tę możliwość, aby zaprotestować przeciwko niemądrym i niewytłumaczalnym słowom pana wiceprzewodniczącego Barrota, wczoraj, dotyczących możliwości uznania nielegalnej imigracji za czynnik decydujący o zaostrzeniu kary w przestępstwach kryminalnych, jak zaproponował rząd włoski. Nie sądzę, aby miało to jakąkolwiek podstawę prawną i na pewno nie spotkałoby się z przychylnym przyjęciem ze strony opinii publicznej.
W odniesieniu do sprawozdania pana posła Webera, chciałbym powiedzieć, że moim zdaniem nielegalna imigracja powinna być traktowana jako ipso facto przedstawiająca możliwość, że ludzie będą uciekać przed sprawiedliwością. Jasnym jest, że skoro imigrant wjeżdża do kraju nielegalnie, to istnieje prawdopodobieństwo, że może chcieć uciec przed sprawiedliwością. Chciałbym też powiedzieć, że niezbędnym jest, aby Komisja i ten Parlament rozważyły w ostatniej analizie znaczenie, jakie niesie ze sobą nakazanie państwom, z których pochodzą ci imigranci - jak Libia w przypadku Włoch - zapłacenia. Powinny one ponieść ogromne koszty tworzone obecnie przez nielegalną imigrację.
Urszula Gacek
Panie przewodniczący! Należy serdecznie pogratulować i podziękować panu posłowi Weberowi za jego ciężką pracę w pracy nad tym złożonym, wzbudzającym duże emocje i delikatnym tematem.
Celem dyrektywy dotyczącej powrotów jest wprowadzenie wspólnych podstawowych standardów dotyczących sposobu traktowania nielegalnych imigrantów. Szczególny nacisk położony został na aspekty związane z prawami człowieka w tej sprawie.
Jesteśmy w pełni świadomi, że wielu nielegalnych imigrantów jest podwójnymi ofiarami. Po pierwsze, zostają oszukani w swoim kraju, kiedy często oddają oszczędności swego życia a nawet więcej, żeby zapewnić sobie wjazd do i pracę w Unii Europejskiej. Jednak, zamiast zastać krainę miodem i mlekiem płynącą, stają się raczej współczesnymi niewolnikami w Europie. Jeśli zostaną złapani w Unii Europejskiej, są często więzieni, a dopóki ta dyrektywa nie wejdzie w życie mogą też być przetrzymywani przez długi czas zanim zostanie rozpatrzona ich sprawa.
Wedle tej dyrektywy, promowane będą powroty dobrowolne; więzienie będzie dopuszczalne tylko w tych przypadkach, w których istnieje jasne zagrożenie, że nielegalny imigrant będzie próbował uciec przed odpowiedzialnością prawną i w innych uzasadnionych kwestiach. Maksymalne okresy zatrzymania są ustalone, ochrona prawna - szczególnie w przypadku grup bardziej narażonych na wykorzystanie - jest umocniona, a ugrupowania pozarządowe będą miały dostęp do bardzo krytykowanych ośrodków, w których tymczasowo przetrzymuje się cudzoziemców przebywających nielegalnie, które otworzą je na bardziej dokładne obserwacje i zapewnią dodatkowe usługi i wsparcie dla samych zatrzymanych.
Mam propozycję dla moich kolegów, którzy opowiedzieli się przeciwko tej dyrektywie: w tym tygodniu, po głosowaniu, zamiast wstać i tłumaczyć coraz bardziej pustoszejącej Izbie, dlaczego głosowali przeciwko, może raczej wytłumaczyliby bezpośrednio tym nielegalnym imigrantom pozbawionym ochrony w wielu krajach, tym przetrzymywanym w nieskończoność bez dostępu do pomocy prawnej. Może mogą im powiedzieć, że głosowali przeciwko tej dyrektywie, bo leżało im na sercu tylko dobro tych imigrantów.
Stavros Lambrinidis
(EL) Pani przewodnicząca! Martwi mnie, że przez trzy lata Rada Ministrów blokowała postęp poprzez spieranie się na temat przepisów. Te przepisy dotyczą ochrony fundamentalnych praw, łącznie z tymi nielegalnych imigrantów, i powinny być traktowane jako nienegocjowalne. Dlatego coś złego dzieje się z niektórymi europejskimi rządami.
W Europie nienegocjowalnym wymaganiem powinien być zakaz zatrzymywania kogokolwiek przez 18 miesięcy, szczególnie jeśli powodem ku temu jest nie to, co ktoś zrobił czy nie zrobił, ale ponieważ władze w jego kraju pochodzenia, nie z ich winy, odmawiają współpracy w procedurze jego wydalenia. Nienegocjowalnym wymaganiem powinno być, że jeśli zarządzony zostaje ostateczny represywny sposób, czyli uwięzienie jakiegokolwiek nieszczęsnego człowieka, musi on mieć przynajmniej prawo do pomocy prawnej i dostęp do decyzji sędziego dotyczącej jego uwięzienia, bez żadnych wyjątków ani luk prawnych. Nienegocjowalnym wymaganiem powinien być zakaz deportowania nieletnich pozostających bez opieki do krajów trzecich. Jeśli nie mogą bezpiecznie wrócić do swoich krajów, zatrzymajmy te dzieci i chrońmy je tu w Europie, Jednocześnie, europejska solidarność również powinna być nienegocjowalna. Te kraje, w szczególności na południu, które mają największy napływ imigrantów, powinny otrzymać wystarczającą pomoc finansową z innych krajów w celu umożliwienia im zapewnienia wcześniej wspomnianych praw człowieka. Niejasne deklaracje ewentualnego przyszłego poparcia z Komisji nie wystarczą.
Jednakże, mimo poważnych wysiłków sprawozdawcy I sprawozdawców posiłkowych w Parlamencie, żaden inny wymóg oprócz tych jasnych samych w sobie nie stał się punktem przetargowym w Radzie. Efekt końcowy był naturalnie do pewnego stopnia pozytywny, przynajmniej w odniesieniu do państw, które nie oferują obecnie żadnej ochrony. W niektórych kluczowych punktach, jednakże, te same państwa wymusiły na innych 'najniższy wspólny mianownik' kompromisu. W wielu kwestiach jest to niezmiernie problematyczne i niejednoznaczne, ponieważ jego wyegzekwowanie zostało pozostawione w gestii rządów, które, panie pośle Deprez, wykazały brak wyczucia z ich strony.
Jest to harmonizacja, która ostatecznie nie harmonizuje ani nie dostosowuje się do podstawowych Europejskich zasad i wartości.
Alexander Alvaro
(DE) Pani przewodnicząca! Ja również dziękuję sprawozdawcy panu posłowi Weberowi, chociaż może mnie ignorować, a szczególnie moją koleżankę panią Hennis-Plasschaert, która, razem z innymi sprawozdawcami, popchnęła naprzód ten trudny proces w ciągu ostatnich trzech lat przez wzburzone morze na spokojne wody.
W tym miejscu chciałbym powiedzieć, że za szkodliwe i hańbiące uważam łączenie przez niektórych tragedii śmierci w Morzu Śródziemnomorskim z tą dyrektywą, jako że, realistycznie rzecz biorąc, nie mają one ze sobą nic wspólnego. Nie można na to pozwolić! Ta dyrektywa tworzy zapewnienia prawne tam, gdzie ich nie ma. Poprawi się los, jaki spotyka ludzi żyjących obecnie w niegodnych warunkach, którzy nie wiedzą, kiedy będą mogli wrócić do swoich krajów, i nie mają dostępu do władzy sądowniczej. Dyrektywa wyznacza minimalne standardy dla 27 państw członkowskich, i dla jednej trzeciej z nich, która nie ma żadnych standardów, jest to lepsza sytuacja niż obecnie. Jest to pierwszy krok w kierunku pilnie potrzebnej wspólnej polityki azylowej i ogólnie europejskiego szacunku dla godności ludzkiej. Jestem przekonany, że każdy, kto chce podjąć ten krok razem z nami powinien potraktować tę odpowiedzialność poważnie i głosować za tym sprawozdaniem.
Pierre Jonckheer
(FR) Pani przewodnicząca! Powtarzając za moim przedmówcą, pozostaję osobiście przywiązany do starej europejskiej idei harmonizacji połączonej z dokonywaną poprawą: to znaczy, harmonizacją do góry. W konsekwencji, zastanawiam się, dlaczego przestrzeganie tych najbardziej ochronnych zasad jest odrzucane w przypadku ludzi będących w potrzebie. Myślę, że trzeba podkreślić, że deklaracje Rady nie są prawnie wiążące i że jeśli jesteśmy tak świadomi ryzyka wyrównania do dołu, to powinniśmy włączyć mechanizm prawny w treść samej dyrektywy. Myślę też, że aby pomóc państwom w trudnych warunkach - szczególnie finansowo - w kwestii pomocy prawnej, potrzebny jest i powinien zostać założony Europejski Fundusz Solidarności.
Chciałbym dodać jeszcze jeden komentarz na temat procedury. Panie wiceprzewodniczący Barrot! Mamy tu odwróconą procedurę współdecydowania. Jestem jednym z 780 Posłów do Parlamentu Europejskiego. Dzisiaj jest jedyna możliwość, kiedy mam szansę mówić i przedstawić poprawki, i jeśli nie chcemy uczynić zasady z zatrzymania to, panie pośle Deprey, powinien pan przeczytać poprawki 82 i 95, które określają na przykład, co jest rozumiane pod pojęciem ryzyka ucieczki przed odpowiedzialnością prawną. Przeczytajcie poprawki i głosujcie za poprawkami 79 i 98, które regulują warunki, wedle których można wydalić nieletnich pozostających bez opieki z terytorium Unii Europejskiej. Przedłożone poprawki mają na celu poprawienie tekstu i myślę, że Parlament nie może być skonfrontowany z quasi-zgodną procedurą, która jest dokładnie tym, co się obecnie dzieje.
Mario Borghezio
(IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Europejska polityka dotycząca imigracji ma fundamentalny defekt: pojedynczym punktem wyjścia jest koncepcja obrony praw człowieka, kiedy należy również myśleć o obronie praw ludów, ich wolności, ich bezpieczeństwa, i ich praw, żeby nie zostały zaatakowane.
Z tymi poprawkami uszczęśliwiającymi innych, lewica ustala politykę niezgadzającą się na powroty nielegalnych imigrantów. Instytucja Europejskiego Ombudsmana konfrontuje nas z czystą demagogią. Czy chcemy dać ombudsmana też nielegalnym imigrantom? Poważna polityka to taka, która walczy z interesami globalizacji, która to chce wykorzenić ludzi z ich terytoriów, ponieważ traktuje ich jak towary, lub jak niewolników, albo nowych konsumentów. Jesteśmy temu przeciwni.
Jeśli Morze Śródziemne to cmentarz, moralna odpowiedzialność leży po stronie tych, którzy otworzyli bramy dla nielegalnych jednostek. Zawsze potępialiśmy, na przykład z Lampedusy, ten ordynarny handel ludzkim mięsem. To hańba. Jeśli te poprawki lewicy miałyby zostać przyjęte, europejska polityka dotycząca powrotu imigrantów będzie skończona zanim się jeszcze zaczęła.
Athanasios Pafilis
(EL) Pani przewodnicząca! Propozycja dyrektywy jest nie do przyjęcia i cynicznie ukrywa prawdziwą nieludzkość Unii Europejskiej i jej polityki
Ustalają państwo prawodawstwo pozwalające na 18-miesięczny okres zatrzymania nieszczęsnych imigrantów, również dzieci, w obozach koncentracyjnych, w których warunki życia są uwłaczające dla cywilizacji ludzkiej. Zabraniają państwo też ponownego wjazdu, nawet zgodnego z prawem, na teren Unii Europejskiej przez kolejnych pięć lat. Powrót dobrowolny to jakiś kiepski żart, bo nie jest to nic innego niż przymus. Mówicie im, że mają albo wyjechać dobrowolnie albo pójść do więzienia i zostać wydalonym po 18 miesiącach.
Traktujecie tych, którzy są ofiarami waszej polityki jak kryminalistów. Bombardujecie Afganistan i narzekacie na uchodźców. Grabicie kraje Trzeciego Świata i narzekacie na migrantów zarobkowych, którzy tworzą ogrom portfela kapitalistycznego.
Za pomocą tych nowych środków pomnożycie, między innymi, zyski handlarzy niewolnikami i sieci handlarzy, ponieważ im surowsze zasady tym wyższe ceny. Pogorszycie sytuację imigrantów i innych pracowników, którzy będą zmuszeni do pracy bez żadnych przysługujących im praw według tych nowych środków przymusu bazujących na strachu przed deportacją.
Możecie być pewni, że pracownicy, obywatele zarówno państw trzecich jak i europejskich, nie zaakceptują tych środków.
Carlos Coelho
(PT) Pani przewodnicząca, panie wiceprzewodniczący Barrot, panie i panowie! Czy potrzebujemy europejskiego podejścia w tych dziedzinach czy nie? Zazwyczaj wszyscy mówimy tak. Jak podchodzimy do tego tematu? Jest w tej Izbie duża większość, która popiera konieczność uregulowania legalnej imigracji i walki z nielegalną imigracją.
Polityka dotycząca powrotu jest istotną częścią tej strategii, jak powiedział to już komisarz Barrot. Mamy dyrektywę wyznaczającą minimalne standardy. Czy chcemy więcej? Czy chcemy lepszych standardów? Jestem pewien, że wszyscy chcielibyśmy mieć lepsze standardy, ale natknęliśmy się na nieprzejednaną Radę i dlatego nasuwa się polityczne pytanie: czy lepiej jest mieć te minimalne standardy czy nie mieć w ogóle żadnych standardów?
Moja odpowiedź brzmi tak: wierzę, że lepiej jest mieć te minimalne standardy, i chciałbym pogratulować koledze, panu posłowi Weberowi, jego pracy i negocjacji, które prowadził.
Pozwolę sobie podać dwa szczególne przykłady: zakaz ponownego wjazdu, ustalony na pięć lat. Inni preferowaliby inne limity czasowe, jestem pewien, ale są obecnie państwa członkowskie bez żadnych ograniczeń, jak ma to miejsce w przypadku Austrii, Danii czy Francji.
Kwestia zatrzymania... Dziewięć państw członkowskich nie ma maksymalnego okresu zatrzymania. Tylko sześć ma krótsze okresy zatrzymania niż ustalone w tej dyrektywie. Jednym z tej szóstki jest Portugalia, mój kraj, która ustaliła dwumiesięczny okres i już zapowiedziała, że przy nim pozostanie. Innymi słowy, nie zamierza korzystać z tej dyrektywy w celu obniżenia standardów.
Kończąc, pani przewodnicząca, chciałbym podkreślić to, co komisarz Barrot powiedział o dzieciach. Musimy być tu szczególnie uważni i zapewnić, żeby dyrektywa ta była stosowana w ludzki sposób.
Javier Moreno Sánchez
(ES) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Dyrektywa ta jest krokiem naprzód w kierunku wspólnej polityki imigracyjnej. Jest to krok konieczny, któremu odtąd towarzyszyć muszą inne kroki jako część ogólnego podejścia europejskiego.
Musimy stworzyć instrumenty prawodawcze i finansowe, które pozwoliłyby nam na zdecydowane otworzenie naszych drzwi legalnym imigrantom i pomóc im w integracji z naszymi społecznościami. W ten sam sposób musimy zablokować legalną imigrację i nielegalną pracę, i pomóc w rozwiązaniu sieci stworzony na wzór mafijnych, które zajmują się handlem ludźmi.
Wszystko to osiągniemy poprzez ścisłą współpracę z państwami pochodzenia i tranzytowymi. Wzywamy więc Komisję do użycia jej władzy inicjatywnej, i prosimy Radę do jak najszybszego przyjęcia wszystkich w dalszym ciągu nierozstrzygniętych dyrektyw, ponieważ bez ogólnego zestawu środków, obywatele nie zrozumieją tej dyrektywy. Jej celem jest złączenie 27 różnych systemów ustawodawczych w celu zapewnienia efektywnych procedur dotyczących powrotu jak też godności i szacunku dla praw podstawowych imigrantów.
Poprzez nasze poprawki, Grupa Socjalistyczna chce ustawić tę dyrektywę w jednym szeregu z najbardziej zaawansowanym i ochronnym prawodawstwem. My, hiszpańscy socjaliści, kładziemy szczególny nacisk na ochronę i opiekę nad nieletnimi, i prosimy, aby mieli oni dostęp do edukacji i przebywali w specjalnych izbach dziecka. Chcemy też promować powrót dobrowolny i poprawiać prawne zabezpieczenia procedur.
Panie i panowie! Na koniec chciałbym powiedzieć, że cieszy mnie odrzucenie propozycji sprawozdawcy, pana posła Webera, który szukał skrótu w procedurze, który osłabiłby siłę współdecydowania i wiarygodność tej Izby.
W obecnych czasach potrzebny jest nam silny Parlament, który nie boi się przejąć odpowiedzialności.
Sarah Ludford
Pani przewodnicząca! Nie zawaham się zagłosować za tą dyrektywą, nie dlatego, że jest idealna, ale dlatego, że podnosi standardy w niektórych państwach członkowskich. I faktycznie, ocena wartości tej dyrektywy pochodzi, przewrotnie, właśnie z faktu, że Wielka Brytania nie jest stroną. Nie chce ona być ograniczona wyższymi standardami wprowadzanymi przez dyrektywę, między innymi limitami czasowymi i warunkami zatrzymania, takie jak oddzielenie zatrzymanych imigrantów od skazanych przestępców, co nie często się obecnie w Wielkiej Brytanii zdarza, tak jak i przez fakt, że środki przymusu muszą być proporcjonalne i szanować prawa podstawowe i godność jednostki - wszystko wartościowe elementy w tym tekście.
Dużo było mylnych informacji i przykro mi, że ktoś mylnie poinformował Prezydenta Boliwii, który napisał we wczorajszej brytyjskiej gazecie The Guardian. Osiemnaście miesięcy to nie standardowy czas zatrzymania. Dyrektywa mówi, że nie powinien on przekraczać sześciu miesięcy poza tymi sytuacjami, kiedy mimo sensownych wysiłków podejmowanych przez państwa członkowskie, operacja wydalenia może trwać dłużej z racji braku współpracy ze strony osób bezpośrednio zainteresowanych lub opóźnień w otrzymaniu dokumentacji z trzeciego kraju.
Myślę, że zapisy dotyczące wzięcia pod uwagę najlepszego interesu dziecka, życia rodzinnego, stanu zdrowia, zasady non-refoulement i szczególnych zapisów dotyczących nieletnich pozostających bez opieki, są szczególnie wartościowe i pomogą imigrantom zagrożonym wydaleniem. Przepisy dotyczące powodów zatrzymania i kontrola sądowa są kluczowe. Ale mimo poparcia dla tej nieidealnej lecz koniecznej dyrektywy w celu podniesienia standardów, muszę podkreślić, że jest to tylko jedna strona medalu. Musimy mieć sprawiedliwy system przyjmowania uchodźców i właściwą legalną politykę imigracyjną.
Willy Meyer Pleite
(ES) Pani przewodnicząca, panie i panowie! To hańba, całkowita hańba, aby próbować deportować ponad 8 milionów ludzi, na podstawie koncepcji zatrzymania z powodów administracyjnych.
Jeśli taka decyzja zostanie podjęta, do czego może niestety dojść, będzie to koniec ochronnej Europy. Wielu z nas, Europejczyków, cierpiało z powodu zatrzymania administracyjnego w czasach dyktatury, i jest to koncepcja, która będzie przeważać w kwestii deportacji 8 milionów ludzi.
Nieudzielająca wsparcia Europa będzie skonsolidowana. Te same państwa członkowskie, które dążą do wznowienia tej koncepcji to te, które w tym roku finansowym obniżyły pomoc dla współpracy międzynarodowej..
Osiągnięcie milenijnych celów rozwoju nie będzie możliwe, i to będzie nasz wkład, ze starej Europy, starej Europy z zasadami solidarności, w głód i kryzys żywnościowy. Deportacja 8 milionów ludzi bez żadnych gwarancji: to hańba!
Wierzę w i wzywam do mobilizacji Europy tych obywateli, którzy odrzucają ten typ prawodawstwa.
Marian-Jean Marinescu
(RO) Drodzy koledzy! Komisja Europejska ustaliła, że w roku 2006 było około 8 milionów nielegalnych imigrantów w Unii Europejskiej. Unia nie może dłużej ignorować tego problemu. Musimy znaleźć rozwiązania, nie możemy igrać z życiem tych ludzi, a pewnym jest też, że ta sytuacja sama się nie rozwiąże.
Instrumenty zaproponowane ostatnio przez Komisję dotyczące kontroli nielegalnej imigracji nie mogą generować pozytywnego efektu, chyba że problem nielegalnych emigrantów też zostanie rozwiązany. Żyjemy w Europie, w której zlikwidowane zostały wewnętrzne granice, powód, dla którego potrzebujemy tej dyrektywy, abyśmy mogli zrobić pierwszy krok w kierunku wspólnej polityki repatriacji nielegalnych imigrantów.
Są organizacje pozarządowe, które uważają, że Unia Europejska przyjęła jeszcze bardziej represywną politykę w kwestii imigracji i uznają dyrektywę dotyczącą powrotów za "dyrektywę wstydu”. Rozumiem zainteresowanie tych organizacji ochroną interesów ludzi bez papierów, ale wzywam te organizacje do przyjrzenia się sytuacji pod kątem realistycznym. Jakie rozwiązania powstałyby dla nielegalnych imigrantów wjeżdżających przez Maltę, Wyspy Kanaryjskie, Grację, Włochy, lub, niedawno, przez zewnętrzną granicę wschodnią, którzy próbują osiedlić się w Unii Europejskiej? Istnieje ryzyko, że ci imigranci staną się ofiarami pracy czarnorynkowej, handlu ludźmi lub nawet radykalizacji terrorystycznej. Zagrożenie to jest realne i właśnie dlatego ważnym jest, aby uregulować ich sytuację albo przez repatriację albo przez zagwarantowanie im azylu albo pozwolenia na pobyt.
Negocjacje z Radą doprowadziły do rozwiązań, które mogą zostać przyjęte bez zastrzeżeń, szczególnie w tak drażliwych dziedzinach jak ochrona wrażliwych ludzi czy nieletnich pozostających bez opieki, warunki repatriacji stawiane państwom pochodzenia lub państwom, z którymi Unia Europejska zawarła dwustronne porozumienia w tej dziedzinie. Jestem przekonany, że wysiłki dostarczone przez sprawozdawcę i Radę powinny zostać docenione, a dyrektywa powinna zostać przyjęta w formie zaprezentowanej w pierwszym czytaniu.
Wolfgang Kreissl-Dörfler
(DE) Pani przewodnicząca! Zamierzam odstawić na bok moje zapiski. Przygotowałem mnóstwo innych rzeczy do powiedzenia, ale muszę przyznać, że na pewno nie osiągnęliśmy wszystkiego, co chcemy. Ja też miałem nadzieję na więcej lub lepsze regulacje. Mam podwójne odczucia: z jednej strony chcę mieć to, co najlepsze, a z drugiej chcę podjęcia decyzji tu, na poziomie europejskim, włączając w to minimalne standardy, które powinny odnosić się do krajów, które nie mają żadnych standardów. Każdy z nas powinien przyjrzeć się stanowi rzeczy w swoim własnym kraju, jakie standardy ma jego własny kraj. Czy naprawdę wszystkie są takie wspaniałe?
Jako Parlament Europejski możemy ustalić tylko minimalne standardy. Fakt, że Radzie udało się dojść do jakiegokolwiek porozumienia na wszystkich krańcach to cud, bo cztery z pięciu państw, łącznie z moim własnym Federalnym Ministrem Spraw Wewnętrznych nie chcieli w ogóle żadnej regulacji na ten temat i wyrazili zadowolenie ze stanu rzeczy w tej dziedzinie w ich krajach. Teraz stoi wyzwanie przed parlamentami narodowymi, aby działać znacznie lepiej. Nikt ich nie będzie zatrzymywał, jeśli zechcą znaleźć lepsze rozwiązania - gdzie jest to napisane? Kiedy byłem studentem, uczyłem się, że "zaglądanie do ksiąg statutowych ułatwia znalezienie prawa”. Pan poseł Deprez ma rację: jeśli przeczytało się wszystkie artykuły razem, jaśniejsze staje się to, co możemy tu osiągnąć. Nie próbujemy tu odnaleźć kamienia filozoficznego. Nikt go nigdy nie znalazł - wręcz odwrotnie. Jednak chcę zobaczyć ten kompromis jako podstawę, aby w przyszłości Unia Europejska mogła działać lepiej. Moi koledzy w Bundestagu, Izbie niższej niemieckiego Parlamentu, i w każdym z niemieckich landów, będą musieli odegrać swoją rolę, jako że nasz kraj ma 18-miesięczny okres zatrzymania poprzedzający wydalenie. Mamy zakaz ponownego wjazdu jeszcze dłuższy i w wielu landach były podejmowane decyzje nie do zaakceptowania. Jeśli powiemy, że jest to wstydliwa sprawa - to wszystko, co mogę zrobić, to poradzić, że to nie jest droga naprzód. Ciągłe przeciwstawianie się - góruje, a ono nigdy nie zagwarantowało jakiejkolwiek pomocy ludziom, którzy w tej dziedzinie pracują, a którzy utknęli w krajach niemających żadnych wytycznych.
Marco Cappato
(IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Sprawozdawca, pan poseł Weber, zastanawiał się, dlaczego ten Parlament nie zauważył niektórych pozytywnych środków zapoczątkowanych przez jego propozycję dyrektywy.
Sprawozdawca, jednakże, mówi do nas tak, jakby ten Parlament był postawiony przed koniecznością ostatecznego głosowania, przy ostatnim czytaniu, z obowiązkiem wykorzystania swojej najwyższej odpowiedzialności za przyjęcie lub odrzucenie dyrektywy. To nie tak. Znajdujemy się na etapie pierwszego czytania. Dlatego trudno jest zrozumieć, dlaczego, w świetle propozycji poprawek, które znajdują szerokie poparcie w tej Izbie, na pewno od prawicy do lewicy, dotyczących dalszych gwarancji, które mogą zostać udzielone nieletnim, trzecim krajom tranzytowym, i dotyczących zakazów ponownego wjazdu, nie wykorzystujemy tej sposobności.
Mówi nam pan, że to dlatego, że tak zadecydowała Rada, i że zadecydowały rządy. To - jak powiedział pan poseł Jonckheer - stanowi wyrzeczenie się naszych praw jako współprawodawcy; to znaczy - i mówię to z pełnym należnym szacunkiem dla pracy wykonanej przez ponad trzy lata negocjacji - że znajdujemy się w punkcie nie wykonywania naszej władzy umożliwiającej poprawę dyrektywy.
Rządy Europy potrzebują tego Parlamentu dokładnie w celu zrobienia z Europy nie miejsca strachu i bardziej efektywnych instrumentów ochrony przed imigracją, ale miejsca integracji imigracji.
Patrick Gaubert
(FR) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Wiele organizacji i parti politycznych napędzają absurdalną ideologiczną kampanię przeciwko temu tekstowi, który wykorzystują i źle interpretują dla celów politycznych.
Tą dyrektywą, oferujemy ludziom w sytuacjach podatności na wykorzystanie gwarancje zabezpieczające, że ich powrót będzie miał miejsce w warunkach pełnego szacunku dla ich praw i ich godności. Nie dotyczy to prawa do azylu, panie pośle Catania. Odnoszę wrażenie, że jeszcze pan tego nie zrozumiał.
Nie pozwolimy, aby nasi obywatele myśleli, że ich przedstawiciele są odpowiedzialni za tekst źle nazwany 'Wstydliwą Dyrektywą'. Nie musimy wstydzić się tekstu, który wprowadza nowe gwarancje. Prawdziwy wstyd niosą ci, którzy są ślepi i nie widzą, lub nie chcą widzieć, jaki postęp ona umożliwia.
Czy chcemy włączyć zasadę dobrowolnego powrotu? Czy chcemy pozwolić państwom członkowskim na utrzymanie nielimitowanego okresu? Czy chcemy uzasadnionych decyzji? Czy chcemy, aby władze prawne kontrolowały warunki zatrzymania? Czy chcemy bezpłatnej pomocy prawnej i dostępu organizacji pozarządowych? Czy chcemy włączyć zasady jedności rodziny, najlepszych interesów dzieci, i pomocy medycznej? Wszystkie teksty mogą zostać poprawione, ale ta dyrektywa stanowi postęp w porównaniu do tego, co istnieje obecnie, gdzie każde państwo członkowskie robi, co chce, czasami nie do zaakceptowania - czy tak nie jest, pani poseł Roure i pani poseł Hennis-Plasschaert?
Panie i panowie! Wzywam was do głosowania za tym kompromisem, aby nie dawać sposobności do manipulacji politycznych tego tekstu przez pewnych ludzi i tym samym mieć na uwadze konkretne poprawy, jakie ze sobą niesie.
Inger Segelström
(SV) Pani przewodnicząca! Chciałabym zacząć od podziękowania panu posłowi Manfredowi Weberowi i wszystkim tym, dzięki którym odbyła się ta dyskusja w sprawie pierwszego etapu tworzenia wspólnych norm i procedur dotyczących powrotu nielegalnych imigrantów. Myślę, że w porównaniu z poprzednimi dyskusjami w komisji i na posiedzeniu plenarnym w kilku kluczowych kwestiach sprawy idą w złym kierunku, w kierunku mniej ludzkiej UE.
Po pierwsze: zamykanie ludzi na 18 miesięcy jest nie do przyjęcia. Ludzie mogą zwariować, a nie są to zbrodniarze czy przestępcy, ale osoby szukające lepszego życia dla siebie i swoich rodzin z dala od ubóstwa. Po drugie: jeżeli Rada i sprawozdawca nie wierzą w dobrowolny powrót, to dzieci będą wyrywane ze szkół i zajęć w przedszkolach, lokale mieszkalne będą zwalniane bez uprzedzenia i wyrządzimy w ten sposób więcej szkód niż cały ten stres związany z oczekiwaniem na decyzję, szczególnie w przypadku dzieci. Po trzecie: po przyjęciu w styczniu strategii na rzecz praw dziecka Parlament nie może teraz cofnąć się o krok i zamykać dzieci czy traktować je tak, jak się proponuje. Może to spowodować u dziecka uraz psychiczny na całe życie, a ja nie będę się do tego przyczyniać. Po czwarte: pięć lat bez możliwości powrotu to za długo, jeżeli ma się powód do powrotu. Nawet w najlepszym wypadku nie można skupić ludzi w grupy; poszczególne przypadki trzeba traktować indywidualnie i każdy z osobna trzeba ocenić i przeanalizować, na przykład w odniesieniu do kobiet i dzieci w handlu ludźmi.
Wiele organizacji monitorujących prawa człowieka przedstawiło swoje opinie i obawy i uważają one, że kompromis nie jest odpowiedni, a ludzkie podejście jest bezduszne. Należy pochwalić poprawki Grupy Socjalistycznej. Dziękuję, pani przewodnicząca.
Panayiotis Demetriou
(EL) Pani przewodnicząca! Musimy zadać sobie pytanie: czy nielegalna imigracja jest dziś w UE problemem czy nie? Odpowiedź musi brzmieć: to jest problem, i to duży. Musimy także zadać sobie pytanie, czy problem ten powinien być poruszany na szczeblu europejskim czy pozostać w interesie poszczególnych państw członkowskich? Odpowiedź na to drugie pytanie brzmi: problemem tym musi zająć się UE. Określiliśmy nasze stanowisko w tej sprawie. Czy w odniesieniu do tego problemu zastosowano dotychczas jakąś spójną i ogólną politykę UE? Tu znowu, niestety, odpowiedź brzmi: nie. Poruszamy ten problem w sposób fragmentaryczny, a debata, w której bierzemy dziś udział, ledwie dotyka powierzchni tego rozległego problemu, jakim jest nielegalna imigracja. Niemniej jednak możemy za każdym razem posuwać się o krok do przodu.
Inne pytanie, które musi paść dziś w czasie dyskusji nad kompromisem, to: czy jest to doskonały kompromis między Radą a Parlamentem? Odpowiedź brzmi: nie. Czy takiej odpowiedzi chcieliśmy? Z pewnością nie! Czy jest to kompromis, który mogliśmy przedyskutować w dostępnym nam czasie i mieć satysfakcję, że cokolwiek osiągnęliśmy? Odpowiedź znowu brzmi: nie. Parlament dyskutuje z Radą na ten temat od dwóch i pół roku.
Gratuluję panu posłowi Weberowi pracy, którą włożył, i efektu, jaki uzyskał, ale nie jest to efekt, który by mnie całkowicie satysfakcjonował. Tak czy inaczej, pytanie brzmi, czy sytuacja się poprawia. Odpowiedź brzmi: tak, poprawia się. Wynika z tego kolejne pytanie: czy w miarę upływu czasu damy radę doprowadzić do jakiejś poprawy zamiast pozwalać sytuacji stać w miejscu? Moja odpowiedź brzmi: tak, jest między nami dialog, a to może być tylko dobry znak. "Ziemia należy do wszystkich ludzi” to podejście, które mnie wzruszyło. Porusza mnie pogląd, że nie możemy zachowywać się nierozsądnie w stosunku do tych ludzi. Jednak musimy uświadomić sobie rzeczywistość. Istnieją zorganizowane społeczeństwa i, choćby nie wiem co, musimy chronić prawa człowieka, a jednocześnie bronić interesów i praw zorganizowanych społeczeństw i zorganizowanych stanów.
Genowefa Grabowska
Pani Przewodnicząca! W Europie miliony osób przebywają nielegalnie, toleruje się je, bo są źródłem taniej siły roboczej, nie nabywają prawa do emerytury, opieki zdrowotnej, nie mogą dobrowolnie dochodzić swych praw na drodze sądowej. Nie wątpię, że każdy człowiek, niezależnie od statusu prawnego, ma prawo do godności i humanitarnego traktowania. Dlatego z zadowoleniem witam wniosek Komisji Europejskiej zmierzający do ujednolicania zasad w tej materii.
Nie wątpię, że wszyscy w tym Parlamencie chcemy mieć przejrzyste, czytelne wspólnotowe zasady i procedury dotyczące powrotów, odsyłania, zakazów wjazdu nielegalnych imigrantów. Czekamy na nie wystarczająco długo. Parlament pracuje już nad tymi rozwiązaniami dwa lata. A pamiętajmy, że na wprowadzenie tej dyrektywy w życie poczekamy jeszcze kolejne dwa lata, bo taki jest okres jej implementacji w państwach członkowskich. I chociaż dyrektywa wzbudza moje zastrzeżenia, nasze zastrzeżenia dotyczące między innymi czasu przetrzymywania imigrantów, zatrzymywania dzieci bez opiekunów czy też zakazu ponownego wjazdu do Unii Europejskiej, chcę zapytać czy nielegalni imigranci powinni nadal czekać na jednolitą politykę imigracyjną, w tym minimalne standardy? Czy powinni być świadkami naszej dyskusji pokazującej, że Europa w tej materii nie potrafi się porozumieć? Ja uważam, że nie.
Stefano Zappalà
(IT) Pani przewodnicząca, szanowni państwo! Wraz z wieloma innymi posłami, którzy uczestniczyli i nadal uczestniczą dziś w debacie w tej Izbie doświadczyłem tego zjawiska osobiście na początku tej kadencji Parlamentu, kiedy byłem z wizytą w wielu częściach Europy i w wielu wstępnych ośrodkach recepcyjnych.
Rozumiem, że zjawisko to jest złożone i wieloaspektowe. Każdy z nas, ze względu na swoją kulturę, charakter i stanowisko polityczne, może spoglądać na to z pewnego punktu widzenia. Musimy jednak wszyscy wziąć pod uwagę - i uważam, że jest to absolutnie konieczne - iż nie mówimy tu tylko o kilku emigrantach, jak przed 100 laty. Nie mówimy o małym czy wyizolowanym zjawisku, ale o migracjach narodów. Mówimy o milionach, milionach osób, które migrują z różnych powodów: w niewielu przypadkach w poszukiwaniu azylu, w niewielu z przyczyn politycznych, ale w wielu przypadkach w poszukiwaniu lepszych warunków do życia i lepszych warunków do pracy.
Choć czas nagli, nie mogę zapomnieć o podziękowaniach dla pana posła Webera. Nie mogę zapomnieć o podziękowaniach dla pana posła Depreza, obecnego przewodniczącego Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, byłego przewodniczącego, pana posła Cavady oraz wszystkich posłów, z którymi spędziliśmy dużo czasu, pracując nad tym zjawiskiem. Uważam, że prawo, które można poprawić, jest lepsze niż jego brak. Jestem przekonany, że Europa ma rację, opiekując się wszystkimi, ale - przede wszystkim - w przypadku tego złożonego i poważnego zjawiska, którego doświadczamy, musi opiekować się swoimi obywatelami.
Frieda Brepoels
(NL) Pani przewodnicząca, szanowni państwo! Chciałabym zacząć od wyrażenia szczególnych podziękowań naszemu sprawozdawcy za jego niezmiernie trudną pracę, a także za jego wytrwałość w pracy nad tą niezwykle istotną dokumentacją. Oczywiście, pod koniec debaty bardzo trudno jest wnieść w nią jakiekolwiek nowe aspekty, ale jak najbardziej zgadzam się z tymi posłami, którzy stwierdzili, że przedmiotowa dyrektywa jest tylko początkowym, choć niezbędnym, etapem tworzenia szerokiej polityki migracyjnej. Wszyscy stoimy wobec tych samych problemów i wyzwań i jasne jest, że nasi obywatele zaakceptują i zrozumieją legalną migrację tylko pod warunkiem, że politycy bardzo jasno określą, iż nielegalna migracja nie jest pod żadnym pozorem do przyjęcia. Widzimy, że w jednej trzeciej naszych państw członkowskich nadal nie ma żadnych przepisów w tym obszarze, a więc de facto każdy akt prawny, jaki tutaj przyjmiemy, będzie stanowił dla tych państw postęp w odniesieniu do ochrony samych nielegalnych migrantów.
Chciałabym tylko powiedzieć przeciwnikom tej dyrektywy, że w krajach, które oferują już wystarczającą ochronę, zmieni się bardzo mało albo nie zmieni się nic oraz. Ponadto Rada wyraźnie zapewniła już, iż dyrektywa ta nie będzie wykorzystana ze szkodą dla ochrony wykraczającej poza tę dyrektywę, co ma miejsce w niektórych krajach. Trzeba w końcu jasno określić, że państwa członkowskie mają prawo pójść dalej niż przewiduje to przedmiotowa dyrektywa.
Jeśli chodzi o wdrażanie i późniejsze działania, uważam za bardzo ważne, by nie tylko Komisja, ale także parlamenty krajowe poniosły za to główną odpowiedzialność, ponieważ rozumie się samo przez się, że wydalenia te muszą także zostać skutecznie wdrożone.
Mam wreszcie nadzieję, pani przewodnicząca, że większość posłów w tej Izbie wyjdzie poza dogmaty i manewry polityczne i będzie gotowa przyczynić się do realistycznego, zdecydowanego, jasnego i ludzkiego rozwiązania, nie tylko w interesie UE, ale tym bardziej w interesie samych nielegalnych migrantów.
Manolis Mavrommatis
(EL) Pani przewodnicząca! Pozwolę sobie najpierw pogratulować mojemu koledze panu posłowi Weberowi jego doskonałej pracy i jej efektów, a także pogratulować pani poseł Carlotti konstruktywnej współpracy, której doświadczyliśmy w Komisji Rozwoju.
Kraje regionu śródziemnomorskiego stoją w obliczu problemu nielegalnej imigracji w większym stopniu niż inne kraje, których granice nie są tak wyeksponowane. Przykładowo w ubiegłym roku do mojego kraju, Grecji, przybyło 112 000 nielegalnych imigrantów, a decyzji o powrocie wydano 58 000. Są to rekordowe liczby dla UE, która dlatego musi przyjąć wspólną strategię, aby podjąć ten problem. Trzeba powziąć dodatkowe działania w celu integracji imigrantów i trzeba stworzyć przyzwoite warunki powrotu tym, którzy wjechali do kraju nielegalnie.
UE musi zapewnić politykę w sprawie powrotu imigrantów opierającą się na zasadzie solidarności i dzieleniu się odpowiedzialnością z krajami rozwijającymi się. Zatwierdzam i popieram w tej dyrektywie zwolnienie z wykonania decyzji o powrocie: jego podstawą są stosunki rodzinne, najlepsze interesy dzieci i stan zdrowia imigrantów. Interesy dzieci muszą być zabezpieczone przez odpowiedni dział świadczeń socjalnych albo przez adwokata.
Wreszcie apel Komisji Rozwoju skierowany przeciwko więzieniu nieletnich został zaakceptowany i jestem pewny, że wszyscy moi koledzy i koleżanki posłowie go przyjmą.
Ioannis Varvitsiotis
(EL) Pani przewodnicząca! Jak powiedział pan poseł Mavrommatis, w ubiegłym roku do Grecji przybyło 112 000 nielegalnych imigrantów. Jednak większość z nich nie chciała zostać. Chcieli oni pojechać do innych krajów europejskich. Oznacza to, że problem imigracji jest problemem europejskim, dotyczy nas wszystkich i musimy wspólnie się do niego odnieść.
Dlatego Grecja popiera wspólną politykę migracyjną. Z pewnością zalecenie pana posła Webera nie rozwiązuje problemu w całości, jest ono jednak bardzo pozytywnym krokiem, dlatego z całego serca mu gratuluję. Jeśli będziemy kontynuować politykę nakreśloną w tej dyrektywie, to myślę, że prędzej czy później w którymś momencie znajdziemy się w lepszej sytuacji niż obecnie.
Nikt nie akceptuje nieludzkiego traktowania imigrantów czy łamania praw człowieka. Jedyne zastrzeżenie Grecji dotyczyło zobowiązania państw członkowskich do zagwarantowania darmowej pomocy prawnej. Czy wiedzą państwo, dlaczego? Powody są dwa: po pierwsze, koszty są olbrzymie i przekraczają możliwości Grecji; po drugie, pomoc prawna zawiera element niesprawiedliwości. Jeśli nielegalni imigranci otrzymają darmową pomoc prawną, to dlaczego nie dać jej biednym, legalnym imigrantom wjeżdżającym do naszego kraju i dlaczego nie dać jej naszym biednym obywatelom?
Myślę, że wraz z rozwinięciem odpowiedniego artykułu kwestia ta została rozwiązana, a zastrzeżenie Grecji uchylone. Dlatego zdecydowanie poprzemy wniosek oraz zalecenie.
Pierre Pribetich
(FR) Pani przewodnicząca, szanowni państwo! Negocjacje zmierzające w kierunku osiągnięcia porozumienia w pierwszym czytaniu wyeliminowały wiele korzyści osiągniętych dzięki pracy Parlamentu.
W obecnym kształcie kompromisowy tekst jest nie do przyjęcia. Nie można zaakceptować traktowania nieletnich jak dorosłych, pozostawiania ich bez dostępu do edukacji, pozwalania na wysłanie ich z powrotem do jakiegoś kraju z dala od bliskich. Nie można zaakceptować równania wspólnych przepisów i procedur do najniższych standardów w Europie i odrzucenia tej dyrektywy; nie można zaakceptować pozostawienia tak wielu drzwi otwartych na poważne ryzyko łamania praw człowieka i na niegodne okresy zatrzymań, nie można zaakceptować pozostawienia tak wielu ludzi bez pomocy prawnej w takich sytuacjach.
Jak oświecona Europa może pozwalać na tak okropne rzeczy? Jakim cudem marzenie twórców Stanów Zjednoczonych Europy Victora Hugo może po okresie takiej nadziei obrócić się w koszmar?
Miroslav Mikolášik
(SK) Problemy kojarzone z imigrantami przebywającymi nielegalnie w UE domagają się przejrzystych, jasnych i sprawiedliwych przepisów. Biorąc pod uwagę, jak bardzo aktualny jest ten problem - obecnie w UE mieszka około 8 milionów nielegalnych imigrantów - oraz jak bardzo jest on skomplikowany, myślę, że nie można uniknąć stworzenia wspólnych ram prawnych.
Z dyrektywy tej jasno wynika, że nielegalni imigranci muszą opuścić Europę. Musimy jednak rozważyć warunki, w których tak się stanie i zapewnić, ze prawa człowieka, w szczególności prawo wolności osobistej, będą w pełni respektowane.
Ponieważ dzieci są w tej sytuacji grupą szczególnie wrażliwą, z zadowoleniem przyjmuję fakt, że kluczowa zasada prawna mówiąca o najlepszym interesie dziecka jest wyraźnie wymieniona w tej dyrektywie. Nie możemy ograniczać problemu nielegalnej imigracji jedynie do pragmatycznego przymusowego wydalenia i zakazu powrotu. Musimy w końcu nadać temu problemowi szerszy wymiar polityczny w odniesieniu do ograniczania inicjatyw dotyczących nielegalnej imigracji w Unii Europejskiej.
Jean-Claude Martinez
(FR) Pani przewodnicząca! Evo Morales napisał do nas w sprawie tej dyrektywy w sprawie imigracji, która we Francji znana jest jako "sans-papiers”. Głowa latynoamerykańskiego państwa pisząca do Europy to nie jest ktoś obcy, to tak, jakby pisał kuzyn.
Oczywiście, jesteśmy Stanami z pewnymi zasadami, które trzeba respektować; w przeciwnym wypadku robi się nieporządek i w końcu wszyscy cierpią. Skoro jednak jest imigracja z Peru do Chile, z Nikaragui do Kostaryki i z Mozambiku do RPA, to imigracja jest zjawiskiem globalnym i ma globalne przyczyny. Na zglobalizowanym rynku ekonomicznym imigracja jest najwyższym stadium logiki kapitalistycznej, w której ktoś, kto nie ma niczego do sprzedania, może sprzedać tylko siebie. Z uwagi na skutki globalnej migracji może być konieczne stworzenie chwiejnej kontynentalno-europejskiej struktury prawnej, ale ostatecznie trzeba będzie zająć się imigracją na szczeblu globalnym, tak jak w przypadku żywności, pandemii i podstawowej edukacji, ponieważ jest ona już zglobalizowana. Nazywa się to "regulowaniem” wspólnych obszarów globalnego współposiadania.
Petru Filip
(RO) Istnienie jednolitych norm i procedur stosowanych w państwach członkowskich stanowi wymóg na szczeblu całego europejskiego systemu administracyjnego, a nie tylko w odniesieniu do powrotu dzieci imigrantów z państw trzecich.
Sporządzenie tego sprawozdania, które jest niewątpliwie ciekawe i przydatne, stanowi dla mnie okazję, aby raz jeszcze poddać pod dyskusję potrzebę wdrożenia na szczeblu administracyjnym interoperacyjnych systemów wydawania ludziom dokumentów we wszystkich krajach.
Interoperacyjność systemów wydawania dokumentów we wszystkich krajach pozostaje główną przesłanką dla ograniczania ryzyka wynikającego z nadużywania władzy oraz stanowi ona formułę gwarantującą wykorzystanie praw wynikających ze statusu obywatela Wspólnoty.
Doceniam jakość tego sprawozdania i chciałbym podkreślić, że jego skutki będą maksymalne, jeśli przemyśli się raz jeszcze praktyczne warunki jego wdrożenia, opierając się na podstawowych badaniach dotyczących możliwości wprowadzenia zintegrowanego elektronicznego systemu dla procedur i usług administracyjnych. Może nie jest jeszcze za późno na zastanowienie się nad stworzeniem elektronicznej tożsamości europejskiej.
Nicolae Vlad Popa
(RO) Dzięki sprawozdaniu Webera, wyważonemu sprawozdaniu, dyrektywa w sprawie powrotu nielegalnych imigrantów z państw trzecich będzie pierwszą inicjatywą legislacyjną w kwestii imigracji, która będzie mogła z powodzeniem zostać przyjęta w procedurze współdecyzji pomiędzy Parlamentem Europejskim a Radą. Cieszę się, że obie instytucje, przy pomocy Komisji Europejskiej, podjęły i w odpowiedzialny sposób spełniły swoje obowiązki, ustanawiając dokument referencyjny dla kolejnych dokumentów.
Polityka w sprawie powrotu imigrantów powinna być postrzegana jako integralna i niezbędna część pełnej i spójnej polityki Wspólnoty w kwestii migracji i azylu. Bardziej skuteczne przepisy dotyczące nielegalnej imigracji umożliwią stworzenie bardziej liberalnych przepisów dla legalnej migracji.
Uważam, że stworzono właśnie jasne, przejrzyste i sprawiedliwe przepisy zapewniające skuteczną politykę w sprawie powrotu imigrantów, jako niezbędny element prawidłowego zarządzania polityką migracyjną uzgodnioną przez program haski.
Ewa Klamt
(DE) Pani przewodnicząca! Od lat apelowaliśmy o stworzenie ogólnego planu dotyczącego wszystkich aspektów migracji, a dyrektywa w sprawie powrotu nielegalnych imigrantów z państw trzecich stanowi najwyraźniej część tego pakietu. Legalną imigrację do Unii Europejskiej można rozsądnie regulować tylko wtedy, jeśli nie będziemy nadal dawać schronienia milionom nielegalnych imigrantów i rozpatrywać tej sytuacji na równi z legalną imigracją.
Skoro pani poseł Roure zwraca uwagę na "prawo” nielegalnych imigrantów do ucieczki przed ubóstwem, muszę jej przypomnieć, że na samym tylko kontynencie afrykańskim jest 922 miliony ludzi, z których większość żyje w ubóstwie, oraz że w Indiach jest 1,1 miliarda ludzi, z których wielu chciałoby przyjechać do nas do Europy. Jest to zły sposób regulacji. Dlatego proszę o poparcie tej dyrektywy, tak aby otworzyć nam drogę do naprawdę dobrego regulowania legalnej imigracji, przynajmniej po to, abyśmy naprawdę mogli pomagać ludziom.
Dragutin Mate
urzędujący przewodniczący Rady. - (SL) Oczywiście chciałbym dodać coś do tego, co powiedzieli państwo w swoich uwagach i co dokładnie śledziłem.
Po pierwsze, trzeba jasno stwierdzić, że rozmawiamy tu dziś o dyrektywie w sprawie powrotu nielegalnych imigrantów z państw trzecich, rozmawiamy o nielegalnej imigracji, nie rozmawiamy o azylu ani o procedurach azylowych. Te dwie rzeczy bardzo się od siebie różnią. Dyrektywa w sprawie azylu weszła w życie w 2003 r. i obowiązuje do dziś.
Teraz staramy się pójść o krok dalej. Ważne jest, abyśmy zrobili ten krok do przodu, a w swojej deklaracji politycznej, którą można znaleźć na przedostatniej stronie, Rada przyjęła zobowiązanie, że w przypadku osób spełniających warunki zatrzymania, ale nie wszystkich w ogóle, zatrzymanie może trwać sześć miesięcy. Co więcej, w wyjątkowych sytuacjach, szczególnie określonych, okres zatrzymania będzie wydłużony do 12 miesięcy. Nie jest to automatyczny proces, jak już dziś słyszeliśmy wielokrotnie z tego miejsca, trwający 18 miesięcy. To nieprawda.
Ponadto w swojej politycznej deklaracji Rada podjęła jasne zobowiązanie. Pozwolę sobie zacytować: "Rada oświadcza, że wdrożenie przedmiotowej dyrektywy nie powinno być wykorzystywane jako powód dla usprawiedliwienia przyjęcia postanowień mniej korzystnych dla osób, których ona dotyczy”.
Oznacza to: żaden kraj, a takich krajów jest sześć - rozmawiałem o tym ze wszystkimi sześcioma ministrami. W procesie negocjacji w Radzie sześciu ministrów nalegało, by było to mniej niż sześć miesięcy. Jednak, niestety, w większości państw członkowskich okres ten jest dużo dłuższy, a nawet nieograniczony, a kilka państw członkowskich ma teraz praktyczną i teoretyczną możliwość przetrzymywania nielegalnych imigrantów przez nieograniczony okres czasu.
W tej kwestii chcemy dokonać postępu. Co więcej, musimy dokonać postępu. W tym miejscu chciałbym, oczywiście, wspomnieć szczególnie wrażliwą grupę, jaką są dzieci. Namawiałbym Parlament, aby raz jeszcze przyjrzał się artykułowi 5 i jeszcze raz artykułowi 15a. Jasno określono, że warunki nie mogą być gorsze dla dzieci oraz że muszą one mieć zapewniony dostęp do edukacji i przedszkoli. Muszą zostać zakwaterowane w stosownych instytucjach, które to wszystko umożliwią. Ograniczenia są bardzo surowe.
Również w tej kwestii negocjacje były bardzo trudne, bynajmniej nie były łatwe. Nie wiem, czy wszyscy posłowie mogą sobie to wyobrazić, ale oto jeden zaledwie mały szczegół z tych negocjacji. Nad jednym artykułem, artykułem 14, negocjowaliśmy cztery godziny, cztery godziny nad każdym słowem z osobna.
Państwa członkowskie zrozumiały, że musi to zostać rozwiązane na szczeblu UE. A w jakiej sprawie dziś tu państwo decydują? Czy rozwiążemy to na szczeblu narodowym jak dotychczas czy na w szczeblu UE. Jeden z posłów ujął to bardzo elokwentnie: nielegalna imigracja, to jest problem. Pytanie nie brzmi, czy jest to problem. To jest problem. Kwestia ta musi zostać uporządkowana, musi zostać uporządkowana w możliwie najbardziej cywilizowany sposób. Musimy więc zrobić pierwszy krok. Wiem, że dla wielu ludzi nie jest to dobry kompromis, ale musimy być świadomi, ze również dla państw członkowskich kompromis ten jest na granicy akceptowalności.
Muszą państwo być świadomi, że bardzo wiele państw członkowskich nie chce wspólnej polityki w tym obszarze. Państwa członkowskie, wiele państw członkowskich z chęcią będzie regulować tę kwestię we własnym zakresie, u siebie ze swoimi przepisami, bez zgody Parlamentu Europejskiego i bez nadzoru ze strony innych instytucji europejskich. A obecna sytuacja jest gorsza od tego, co dziś proponujemy. Z tego powodu powtórzę raz jeszcze, że jest to ważny i decydujący krok naprzód.
Więc w jakiej sprawie się tu dziś decyduje? Nie decydujemy o faktycznym brzmieniu tych artykułów ani o powodzeniu negocjacji między panem posłem Weberem a mną, z Radą i Komisją po jednej stronie, a komisarzami po drugiej. Decydujemy o integralności polityk integracyjnych. Jeżeli dziś dotrzemy do momentu, w którym powiemy tej dyrektywie w sprawie nielegalnej migracji NIE, to możecie sobie państwo wyobrazić, jak trudno będzie przejść do procesu decyzyjnego, do wspólnego podejmowania decyzji w kwestii legalnej migracji.
Będziemy musieli wykonać pierwszy krok, a jeśli nie zrobimy tego dziś, przyszłość i metoda przyjęcia tej dyrektywy leży daleko, bardzo daleko. Z całą odpowiedzialnością mogę tu dziś państwu powiedzieć, że jeżeli dyrektywa ta nie zostanie przyjęta w pierwszym czytaniu, wiele państw członkowskich wróci do swoich pierwotnych stanowisk negocjacyjnych, które są niezwykle sztywne i stanowcze. Następnie, oczywiście, upłynie jakiś czas, zanim znów tutaj zasiądziemy i będziemy decydować, czy przyjąć jakieś wspólne stanowisko.
W końcu trzeba będzie przyjąć jakiś kompromis. Nie przyjmiemy żadnego ekstremalnego stanowiska. To jest kamień węgielny demokracji. Nie chodzi o to, że czyjeś zdanie przeważa, a ja, oczywiście, szanuję opinię wszystkich organizacji pozarządowych i wszystkich innych instytucji, które wyraziły swoje zdanie i walczą o poprawę sytuacji. Dobrze, że o to walczą, ale musimy być świadomi, że w końcowym rozrachunku to my wszyscy, my w Radzie i państwo w Parlamencie, odpowiadamy przed naszymi wyborcami i wiemy, jakie trudności wynikają w tych kwestiach. Jak już wielokrotnie stwierdzałem w tym podsumowującym przemówieniu, jest to pierwszy krok, bardzo ważny krok, który musimy wykonać razem na tej drodze w kierunku polepszenia praw nielegalnych imigrantów i ogólnie w zakresie formułowania polityk migracyjnych.
Jacques Barrot
Pani przewodnicząca! Ograniczę się do wniesienia w tę debatę kilku dodatkowych informacji.
Po pierwsze, dyrektywa w sprawie powrotu nielegalnych imigrantów z państw trzecich, o ile powstanie, to nie powstanie w odosobnieniu. Będzie ona częścią serii opartej na koncepcji skoordynowanej polityki imigracyjnej. W efekcie, jak wspomniało juz wielu posłów, będziemy mieli de facto teksty dotyczące legalnej imigracji oraz teksty umacniające nasze procedury azylowe i przyjmowanie przez nas uchodźców. Będziemy też mieli, już mamy, skoordynowaną politykę dotyczącą państw trzecich, z których pochodzą imigranci. Osobiście jestem przekonany, że to właśnie dzięki partnerstwu z wieloma państwami trzecimi uda nam się znaleźć sposoby i środki dla tej skoordynowanej polityki imigracyjnej. Jest to pierwsza rzecz, o której chciałem powiedzieć.
Po drugie, chciałbym państwu przypomnieć, że wartość dyrektywy - i to jest bardzo ważne - polega na tym, że ma ona dać nam ramy prawne, które umożliwią zastosowanie mechanizmów Komisji, co będzie oznaczało, że będziemy mogli kontrolować poszanowanie acquis , a mianowicie postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, jurysdykcji Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, sprawozdania Komisji oraz kontroli ze strony Parlamentu Europejskiego. Zaletą przyjęcia tego rodzaju dyrektywy jest otwarcie kanałów dla bardziej skutecznej kontroli sądowej.
Trzecim punktem, który Parlament powinien przemyśleć, jest fakt, że Parlament ciągle rozwijał pewne kwestie, szczególnie poprzez artykuły dotyczące dzieci. Zgodnie z duchem nowych artykułów, artykułu 8a oraz artykułu 15a, o ile to możliwe nie powinno się zatrzymywać dzieci. Jeśli kiedykolwiek się je zatrzyma, wartość dodana tej dyrektywy będzie polegać na tym, że zmusi państwa członkowskie, które się na to zdecydowały, aby respektowały minimalne zabezpieczenia określone w artykule 15a, o których pan, panie pośle Mate, właśnie wspomniał.
Czwartym punktem, który chcę dodać, jest fakt, że mamy także zasoby finansowe, które powinny zostać wykorzystane. Mamy Fundusz Powrotów Imigrantów w wysokości 700 milionów euro, który powinien umożliwić nam zapewnienie wsparcia w zakresie służby zdrowia i pomocy prawnej oraz licznych problemów z ponowną integracją w niektórych krajach pochodzenia.
Piąty punkt zaczerpnę od pana posła Depreza, który wspomniał, że Komisja będzie odpowiedzialna za sporządzenie sprawozdania w ciągu trzech lat. Chcę podkreślić, że nie tylko to sprawozdanie nałoży na nas obowiązek, ale wszystko, co wiąże się z tym tekstem: chęć wyposażenia Unii Europejskiej w procedury będące przedmiotem kontroli sądowej, procedury, które próbują wyważyć potrzebę legalności, bez których opinia publiczna nie zaakceptowałaby legalnej imigracji, a z drugiej strony potrzeba poszanowania zasad konwencji praw człowieka. Mogę państwu powiedzieć, że, jeśli ta dyrektywa zostanie przyjęta, osobiście będę zaangażowany w jej wdrożenie, tak aby zapewnić, że nie umknie nam nic z tego ducha.
Manfred Weber
sprawozdawca. - (DE) Pani przewodnicząca, szanowni państwo! Chciałbym najpierw podziękować państwu za przemyślaną debatę. Przy kwestii tak odwołującej się do emocji jak ta niesamowite jest, że nasza debata jest tak obiektywna. Muszę powiedzieć, że, biorąc pod uwagę szeroki zakres tematów, jakie tu dziś omówiliśmy, jestem dumny, że jestem posłem do tego Parlamentu.
Doszło do jednego potknięcia: pan poseł Catania oskarżył nas wszystkich, że byliśmy odpowiedzialni za masowe groby w rejonie Morza Śródziemnego. Muszę odrzucić tę strategię zdobywania wpływów politycznych przez odwoływanie się do powszechnych emocji i obaw. Wszyscy tutaj robimy, co w naszej mocy, aby pomóc tamtym ludziom.
Nie chcę mówić już nic więcej na temat treści dyrektywy, ponieważ została ona już szczegółowo przedyskutowana. Chciałbym powiedzieć coś o samym procesie. Nasz przewodniczący w Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych powiedział bardzo mądre słowa. Doradził on grupie Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskim Demokratom) oraz Europejskim Demokratom, aby szczególnie w tym procesie postępować sprawiedliwie. Wycofaliśmy nasze poprawki. Chcielibyśmy, aby poprawki zostały poddawane pod głosowanie, a więc przyczyniliśmy się do tego. Przygotowaliśmy w Komisji Spraw Wewnętrznych setki poprawek i stworzyliśmy tam znaczące większości. Oznaczało to, że każdy poseł, który był zainteresowany tą kwestią, mógł wziąć udział.
Chciałbym także powiedzieć coś o organizacjach pozarządowych. Rozumiem, że nie są one zadowolone. Kiedy rozmawiamy tu o kwestiach związanych z ochroną środowiska, Greenpeace nigdy nie będzie zadowolony z rezultatów, jakie osiągamy. Zadaniem organizacji pozarządowej jest wywieranie coraz większego nacisku, ale już dziś mogę państwu powiedzieć, co się stanie: jeśli przyjmiemy tę dyrektywę, to jutro te same organizacje pozarządowe, które teraz protestują, wykorzystają te możliwości prawne i będą wszczynać postępowania w Europejskim Trybunale Sprawiedliwości. Przewiduję także, że posłowie z lewicy, którzy argumentują dziś przeciwko tej dyrektywie, jutro poproszą Komisję, albo pana komisarza Barrota, aby wdrażać to, co tu przyjęliśmy. Na podstawie tego prawnego fundamentu będą próbowali stworzyć korzyści dla ludzi. Dlatego mówię: nie jest to sytuacja idealna, ale uczyniliśmy duży krok naprzód.
Jeszcze jedna ostatnia myśl: niestety, nieobecni są tu pani poseł Roure i pan poseł Fava z Grupy Socjalistycznej. Są na zewnątrz, udzielają wywiadów dla telewizji i próbują przedstawić swoje stanowisko. Nie słyszeli tego, co powiedział pan Dragutin Mate: albo uczynimy ten krok naprzód - jeszcze raz serdeczne podziękowania dla słoweńskiej prezydencji w Radzie - albo przez wiele lat nie będzie żadnego postępu. Będziemy dalej powtarzać, że musimy dokonać zdecydowanego postępu, ale nie osiągniemy niczego. Dlatego jutro pytanie nie będzie brzmiało, czy ta dyrektywa jest idealna czy nie. Pytanie brzmi po prostu "czy posuwa ona Unię Europejską do przodu?” Jutro będziemy mogli na to pytanie odpowiedzieć porządnym, jasnym "tak”.
Przewodnicząca
Debata została zamknięta.
Głosowanie odbędzie się jutro o godz. 11.30.
Oświadczenia pisemne (art. 142 Regulaminu)
Louis Grech  
na piśmie. - Proponowana dyrektywa w sprawie powrotu nielegalnych imigrantów, powinna być przyjęta z uznaniem jako próba przyjęcia wspólnych standardów i krok we właściwym kierunku. Jednakże brakuje w niej zabezpieczeń, odnoszących się do praw uchodźców i praw człowieka i pomija specyficzne potrzeby i problemy państw członkowskich, takich, jak Malta, która dotknięta jest w nieproporcjonalnym stopniu w stosunku do wielkości kraju, jego populacji i zasobów.
Ponownie chciałabym podkreślić i powtórzyć punkt, że ta sprawa zasługuje na wspólną politykę europejską, regulującą problemy fundamentalne, takie jak a) przyjęcie polityki "rozłożenia wysiłku” pomiędzy państwa członkowskie, b) zmiana rozporządzenia Dublin II, c) adekwatne wsparcie finansowe, d) ocena możliwości istnienia lub rozwoju takich ośrodków jak ośrodki pracy w krajach pochodzenia i tranzytu, e) sformułowanie realistycznej polityki powrotu uchodźców, f) realizacja polityki integracji we właściwym terminie i g) walka z przestępczością zorganizowaną (w tym handlem ludźmi), ksenofobią i rasizmem.
Utworzenie agendy, stworzonej specjalnie do zajmowania się kwestią całej imigracji, legalnej i nielegalnej, będzie ważnym instrumentem rozwiązywania tych problemów w sposób wyczerpujący i zintegrowany.
Eija-Riitta Korhola  
na piśmie. - (FI) Pani przewodnicząca! Pierwsze wyzwanie tego wniosku legislacyjnego to fakt, że to nasza pierwsza próba ustanowienia ogólnowspólnotowych norm polityki imigracyjnej. Stworzenie polityki, którą stosuje Wspólnota jako całość, będzie dużym wysiłkiem.
Politykę imigracyjną jak nic innego cechuje wrażliwość pod względem praw fundamentalnych i praw człowieka. Zgadzam się z tymi, którzy mówili, bez owijania w bawełnę, że wniosek zawiera pewne delikatne punkty kompromisu w zakresie praw fundamentalnych i praw człowieka.
Jednakże jako prawodawcy musimy widzieć cały obraz: utrzymanie status quo nie jest możliwe. Po pierwsze dotyczy to zasad aresztowania. W kilku państwach członkowskich nie ma limitu czasowego w prawa do aresztowania. Ponadto również kryteria aresztowania są często nieodpowiednio uregulowane. Po drugie, wiele państw członkowskich nakłada nieograniczone zakazy ponownego wjazdu. Z tego powodu wiele państw członkowskich wolałoby wniosek kompromisowy, a jeszcze lepiej gdyby cała inicjatywa legislacyjna przepadła w naszym głosowaniu.
Równie ważne jest, aby dyrektywa umożliwiła proces powrotu z uwzględnieniem mechanizmów monitoringu Wspólnoty. W ten sposób będziemy w stanie zagwarantować, że pewne minimalne standardy będą wkrótce stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Jestem wdzięczna sprawozdawcy, panu posłowi Weber, za to, że udało mu się wynegocjować znaczną poprawę stanowiska Komisji, w wyniku czego nasze obowiązki humanitarne zostały zagwarantowane. Szczególnie ważne są zmiany, wprowadzone w celu ochrony dzieci, rodzin i mniejszości.
Roselyne Lefrançois  
Tekst, przedłożony do jutrzejszego glosowania, stanowi wyraźny krok wstecz nie tylko w stosunku do początkowego wniosku Komisji, ale przede wszystkim w odniesieniu do pracy, wykonanej w Komisji Swobód Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, której jestem członkiem.
My, socjaliści, jesteśmy za wprowadzeniem minimalnych zasad, dotyczących powrotu osób, przebywających nielegalnie, ponieważ popieramy odpowiedzialne, humanitarne podejście do nielegalnej imigracji i zdajemy sobie sprawę, że niektóre państwa członkowskie UE realizują w tym obszarze politykę nie do zaakceptowania z punktu widzenia przestrzegania praw fundamentalnych.
Jednak nie mamy innego wyboru, jak tylko wskazać kompromis, poparty przez konserwatystów i większość liberałów, nie wnosi w tym obszarze żadnej poprawy. Nie stosuje się ani do osób, ubiegających się o azyl ani osób przechwyconych na granicach. Ponadto państwom członkowskim zostawia się zbyt dużo swobody w kluczowych sprawach, takich jak prawa mniejszości i okresy zatrzymania w areszcie.
Okres zatrzymania w areszcie mógłby zostać przedłużony maksymalnie do 18 miesięcy. Jak wielu z moich kolegów posłów, odmawiam poparcia możliwości zamknięcia na tak długi czas ludzi, których jedyną zbrodnią jest pragnienie poszukiwania lepszego życia w Europie.
Właśnie dlatego, jeżeli poprawki Grupy Socjalistycznej w Parlamencie Europejskim zostaną odrzucone, będę głosować zgodnie z moim sumieniem - przeciwko temu tekstowi.
Vincent Peillon  
Panie przewodniczący, panie i panowie! Jutro musimy głosować nad tekstem, który państwa członkowskie i bardziej konserwatywni pośród nas przedstawiają jako kompromis. Ale nie dajcie się nabrać: ten tekst nie jest kompromisem, jest kompromitacją.
To, co Rada i sprawozdawca proponuje w dyrektywie w sprawie powrotów, to nic innego, jak poparcie przez nas, aby państwa członkowskie mogły zamknąć człowieka, który przybył nielegalnie, ale nie są winien żadnej zbrodni, na 18 miesięcy i potem wydalić go z terytorium Unii na dalsze 5 lat?
Wreszcie Parlament ma prawo współdecydowania w sprawie imigracji. W konsekwencji nie mamy możliwości przeforsowania swego stanowiska wbrew Radzie; mamy taki obowiązek. Nie marnujmy tej szansy: przyjęcie dyrektywy w obecnym kształcie oznaczałoby umożliwienia Radzie zatrzymania postępu, osiągniętego w zakresie praw człowieka, w ciągu 3 lat negocjacji.
Dlatego mam nadzieję, że odrzucimy ten tekst; to prawdziwa karykatura wycofania się i zapomnienia o naszych wartościach, które stanowią dla nas takie zagrożenie.
Potrzebujemy prawdziwej europejskiej polityki imigracyjnej, a nie takiej, która stanowi iluzoryczną ochronę Twierdzy Europa.
Gabriele Zimmer  
Prawicowa większość w Parlamencie Europejskim otwiera drogę do masowych wydaleń.
Osiem milionów ludzi bez ważnego zezwolenia na pobyt, z których wielu żyje w państwach członkowskich UE od wielu lat, stanęło w obliczu zatrzymania i deportacji. Ministrowie spraw wewnętrznych chcieli "oczyścić pokład” przed uregulowaniem legalnej imigracji w Unii Europejskiej w sposób ujednolicony. Ostatnio Parlamentarny Sekretarz Stanu w niemieckim Federalnym Ministerstwie Spraw Wewnętrznych, Peter Altmaier, wyjaśnił w wiadomościach telewizyjnych i powiedział, że w przyszłości łatwiejsze będzie usuwanie dla dobra Niemiec tych ludzi, których Niemcy chcą się pozbyć.
Zgodnie z kompromisowym tekstem, sporządzonym przez Komisję i pana Weber, posła do Parlamentu Europejskiego i posła Chrześcijańsko-Socjalnej Unii Bawarii, możliwe będzie zatrzymanie w areszcie do 18 miesięcy, rozdzielenie dzieci od ich rodzin, a deportowani będą pozbawieni prawa powrotu do Unii Europejskiej przez pięć lat. Konfederacyjna Grupa Zjednoczonej Lewicy Europejskiej/ Nordycka Zielona Lewica, grupa lewicowa, protestuje przeciw tym niehumanitarnym praktykom.
Dyrektywa ta jest katastrofą dla prób, podejmowanych przez Unię Europejską, zdobycia renomy organu, który prowadzi międzynarodową kampanię w sprawie praw człowieka. We wspólnym apelu do posłów 44 regiony Afryki i Ameryki Łacińskiej żądały odrzucenia projektu legislacyjnego. Prezydent Boliwii, Evo Morales, już przypomniał posłom, w mocnym i emocjonalnym liście, że w ciągu ostatnich dwóch stuleci uchodźcy z Europy znajdowali sanktuarium przed biedą i represjami, jak też przyjaciół, na innych kontynentach.
