Wyjaśnienia dotyczące sposobu głosowania
Ustne wyjaśnienia dotyczące głosowania
Christopher Heaton-Harris
Pani przewodnicząca! Wstrzymałem się od głosu w tym konkretnym temacie, ponieważ myślę, że Komisja ma za dużo do roboty i naprawdę nie potrzebuje ponownie deliberować nad tym, w jakim kierunku politycznym czy strategicznym. Powinno się o wiele więcej rozmawiać na temat deregulacji, a nie o tym, jak czynić postępy we wspólnej polityce imigracyjnej.
Wiele małych przedsiębiorstw w regionie, który reprezentuję, wolałoby, aby mniej regulacji wychodziło z inicjatywy tej Izby. W rzeczywistości wiele osób chciałoby, aby przepisy uchwalane w tej Izbie były lepiej wdrażane w całej Unii Europejskiej.
Wreszcie, wielu mieszkańców mojego regionu wyraża obawy, że Komisja nie robi tego, co powinna. Na przykład, być może w chwili obecnej Komisja odkłada na bok sprawy, dotyczące naruszenia prawa wspólnotowego przez różne państwa członkowskie, jeśli chodzi o hazard, tak aby ukryć ten temat przed opinią publiczną na kilka lat. A jest to coś, czym Komisja powinna się teraz zajmować.
Bernard Wojciechowski
Pani Przewodnicząca! Priorytetami Komisji na rok 2009 są wzrost zatrudnienia, zmiany klimatyczne i zrównoważona Europa. Na szczególną uwagę zasługuje zatrudnienie w Unii Europejskiej.
W listopadzie 1997 r. podczas szczytu luksemburskiego przyjęto traktat amsterdamski, w którym stworzono podstawę do formułowania europejskiej strategii zatrudnienia. Z uwagi na problem bezrobocia w krajach członkowskich, gdy 17 milionów osób pozostawało w tym czasie bez pracy, nadano jej priorytetowy charakter. Po 9 latach, w 2006 r., w Unii Europejskiej-27 pracę miało 64,3% osób w wieku produkcyjnym. Najwyższy poziom zatrudnienia miała Dania, a najniższy Polska. Bezrobotnych było wówczas łącznie 7,9% osób w wieku produkcyjnym. Dla porównania wskaźnik bezrobocia w Stanach Zjednoczonych wyniósł 4,6%. W ciągu ostatniego roku 24 spośród państw członkowskich zarejestrowały spadek stopy bezrobocia, zaś 3 kraje jej wzrost. Największy spadek zaobserwowano w Polsce, Bułgarii i na Łotwie, zaś największy wzrost bezrobocia zarejestrowała Estonia.
Sprawozdanie pani Haug pokazuje jak ważna jest rola państw członkowskich w ramach polityki zatrudnienia na terytorium UE.
Kathy Sinnott
Pani przewodnicząca! Zarówno w tym głosowaniu, jak i w głosowaniu w sprawie ropy z Zatoki znowu zostałam zmuszona do wstrzymania się od głosu lub do głosowania przeciw, po prostu dlatego, że to głosowanie antycypuje traktat lizboński.
Moim zdaniem jest to bardzo aroganckie i lekceważące wobec parlamentów, które jeszcze nie ratyfikowały traktatu, w szczególności wobec narodu irlandzkiego, który dopiero weźmie udział w referendum.
Wzywam parlament i osoby, piszące te wnioski o rezolucje, do wstrzymania pośpiechu, w jakim chcą podejmować decyzje na temat traktatu, który może być ratyfikowany lub nie. Dla dobra demokracji obie te grupy powinny się powstrzymać.
Bernard Wojciechowski
Pani przewodnicząca! W pełni popieram przyjętą rezolucję autorstwa posła Salafranca Sánchez-Neyra i innych. Są tacy, którzy wiedzą, co mówią, i są tacy, którzy wiedzą, co robią.
Europa powinna umacniać swoje związki z Ameryką Łacińską. Owoce tych związków będą zbierać następne generacje, czego nie można powiedzieć o projekcie Galileo.
W końcu, jak wskazuje rezolucja, partnerstwo euro-latynoamerykańskie obejmuje populację ponad jednego miliarda mieszkańców, którzy stanowią jedną trzecią państw członkowskich ONZ i których udział w światowym handlu wynosi ponad jedną czwartą.
Zdzisław Zbigniew Podkański
Pani Przewodnicząca! Celem, dla którego powołano do życia Światową Organizację Handlu, było wdrożenie systemu handlu wolnego i wielostronnego. Uznano, że otwarte rynki oparte na przyjaznych i uczciwych zasadach są kluczowe dla stabilnego wzrostu gospodarczego oraz w ograniczaniu ubóstwa na świecie.
Jednak dla wielu obywateli WTO jest wciąż zagadką. Wynika to z braku przejrzystości prac oraz niewłaściwego informowania opinii publicznej. Obecnie zawężone grupy robocze G4 i G6 są często postrzegane jako zgromadzenia przedstawicieli dużych państw narzucających lub starających się narzucić swoją wolę innym członkom.
Kolejną wadą jest brak pomocy technicznej i prawnej ze strony WTO dla krajów mniej rozwiniętych, które nie odnoszą korzyści gospodarczych z większej liberalizacji rynku.
Kraje takie jak Indie, Chiny czy Brazylia uznane zostały za rozwijające się, dzięki czemu mogą korzystać z bardziej korzystnych warunków i zróżnicowanych zobowiązań. Uważam to za błąd w polityce WTO. Organizacja nie uwzględnia olbrzymiego potencjału tych krajów i ich zasobów. Kraje te wykorzystują ten fakt i często stosują w handlu dumping cenowy, który szkodzi pozostałym krajom. Należałoby przeprowadzić bardziej wyraźny podział krajów rozwijających się, uwzględniający czynniki takie jak siła ekonomiczna, rozwój sytuacji gospodarczej, wzrost PKB i rozwój eksportu.
Syed Kamall
Pani przewodnicząca! Wszyscy zgadzamy się z koniecznością reformy dla celów WTO. Ale najlepszą reformą dla Światowej Organizacji Handlu byłaby reforma podejścia stron negocjujących, w tym Unii Europejskiej.
Wzywam moich kolegów posłów do poparcia ponad podziałami partyjnymi kampanii globalnej wzywającej do prawdziwego handlu, której jestem współprzewodniczącym wraz z Abdim Abdirahimem Haitharem ze Wschodnioafrykańskiego Zgromadzenia Ustawodawczego. Wysuwamy pięć postulatów. Znieśmy subsydia w rolnictwie, znieśmy cła na artykuły rolne, zliberalizujmy przepisy dotyczące pochodzenia; połóżmy większy nacisk na wsparcie handlu, raczej infrastruktury niż bezpośrednie wsparcie budżetów skorumpowanych rządów. Ponadto chcemy, by pojawiły się bodźce, dzięki którym kraje o niskich dochodach mogłyby usunąć bariery między sobą, aby tworzyć dobrobyt - przedsiębiorcy mogą tworzyć dobrobyt - a więc mogą także uczestniczyć w światowym systemie handlu.
Bernard Wojciechowski
(PL) Pani Przewodnicząca! Europejczycy cenią sobie środowisko naturalne. Sondaże Eurobarometru wskazują, że ponad 70% ludzi pragnie, aby decydenci z jednakową uwagą odnosili się do polityki w zakresie środowiska, gospodarki i spraw społecznych.
Zmiany klimaty postępują. W ciągu ostatnich 100 lat średnie temperatury w Europie wzrosły o 0,095°C, a w ciągu najbliższego wieku mogą wzrosnąć o 2°, a nawet 6°C. OECD szacuje, że 6,4% zgonów i chorób dzieci w Europie spowodowanych jest zanieczyszczeniem środowiska.
Unia Europejska może osiągnąć cele dotyczące redukcji zanieczyszczenia zapisane w protokole z Kioto (Przewodnicząca przerwała mówcy)
Przewodnicząca
Przepraszam, ale mówi pani za szybko dla tłumaczy.
Bernard Wojciechowski
(PL)... dzięki wprowadzeniu zasad handlu uprawnieniami do emisji w krajach Unii Europejskiej oraz innym instrumentom, w tym Europejskiemu programowi przeciwdziałania zmianom klimatu. Uważam, że sprawozdanie pani Ferreira jest kolejnym bodźcem pobudzającym państwa członkowskie do działania w sferze ochrony środowiska.
Christofer Fjellner
(SV) Chciałbym wyrazić swoje rozczarowanie faktem, że nie mieliśmy okazji głosować przeciwko wnioskowi o osobiste karty emisji CO2, innymi słowy chodzi o karty osobiste, wymagające od każdego z nas mierzenia naszego wkładu w powstawanie efektu cieplarnianego. To jest po prostu nie w porządku. To jest wbrew ludzkiej przedsiębiorczości i rozwojowi i to może nieść ze sobą dziwne przesłania: żeby nie oddychać, nie ćwiczyć, a zwłaszcza nie dyszeć, i na miłość Boską, nie pierdzieć!
Jakie będą sankcje dla tych, którzy emitują zbyt dużo dwutlenku węgla lub za bardzo przyczyniają się do efektu cieplarnianego? Czy powinniśmy zabronić im w ogóle oddychać? Nie, takie idiotyczne pomysły podważają naszą wiarygodność i odwracają naszą uwagę od właściwych, skutecznych środków, jakimi jest handel prawami do emisji, zasada "zanieczyszczający płaci” i inne metody, które rzeczywiście działają.
Jestem zdziwiony, że więcej posłów nie protestowało przeciwko temu wnioskowi, który zdaje się przeszedł niezauważony. Przykro mi bardzo, jeśli w wyniku mojego wystąpienia wyemitowałem do atmosfery więcej dwutlenku węgla, niż mam prawo. Bardzo za to przepraszam.
Bernard Wojciechowski
(PL) Głosowałem za przyjęciem rezolucji w sprawie międzynarodowych standardów sprawozdawczości finansowej. MSSF ułatwia porównywanie sprawozdań finansowych między przedsiębiorstwami działającymi w ramach tych samych, a nawet różnych, sektorów. Uważam, że Unia Europejska powinna zbadać, czy i jakie zyski przynosi zastosowanie międzynarodowych standardów sprawozdawczości finansowej dla małych i średnich przedsiębiorstw.
Pisemne wyjaśnienia dotyczące głosowania
Giles Chichester  
na piśmie. - Brytyjscy konserwatyści popierają fakt, iż rezolucja ta kładzie nacisk na ulepszenie uregulowań prawnych, zmniejszenie obciążeń administracyjnych, ponowne podkreślenie potrzeby osiągnięcia celów strategii lizbońskiej w zakresie wzrostu i zatrudnienia oraz poczynienie dalszych postępów w celu wzmocnienia jednolitego rynku. Poparliśmy również wspomniane w rezolucji niezależne oceny skutków w zakresie prawodawstwa, do których od dawna nawołują konserwatywni posłowie do PE.
Nie możemy jednak poprzeć, między innymi, odwołań do wspólnej polityki imigracyjnej czy wspólnej polityki azylowej, decyzji ograniczających swobodę działania państw członkowskich w zakresie wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych, utworzenia Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych czy też decyzji wzmacniających zdolności obronne UE.
Z tych powodów wstrzymaliśmy się od głosu podczas głosowania końcowego.
Hélène Goudin i Nils Lundgren  
na piśmie. - (SV) Wniosek o rezolucję zawiera wiele niejasności. Jesteśmy rzecznikami rozwoju rynku wewnętrznego, ale stwierdzenie, że Parlament Europejski żałuje braku konkretnej harmonizacji w tej dziedzinie, można interpretować na kilka sposobów. Na przykład tak, że należy wprowadzić bardziej zharmonizowane, szczegółowe regulacje, czego nie popieramy.
Ponieważ wniosek także odrzuca wszelkie próby ponownej nacjonalizacji polityki spójności i popiera wspólną politykę imigracyjną oraz rozwój wspólnej polityki NATO, zdecydowaliśmy głosować przeciwko wspólnemu wnioskowi o rezolucję.
Pedro Guerreiro  
na piśmie. - (PT) W UE, charakteryzującej się pogorszeniem warunków społeczno-ekonomicznych swoich robotników i ludności ogółem, i w której nadal rośnie koncentracja dobrobytu, pogłębiają się nierówności i ubóstwo, znaczące jest, że ani Komisja, ani większość posłów w tym Parlamencie, nie uważa walki z tą niedopuszczalną sytuacją za naczelny priorytet. Ponadto nie może być inaczej, mając na względzie, że promowanie takiej sytuacji jest właśnie celem różnych strategii polityki UE.
Celem przedmiotowych priorytetów jest rozszerzenie strategii polityki neoliberalnej i większe skupienie się na środkach promocji całkowitego wdrożenia jednolitego rynku (tj. liberalizacji rynków dla usług, towarów i pracy, z wdrożeniem modelu flexicurity) i handlu międzynarodowego, wraz z przyspieszeniem agendy federalistycznej i militarystycznej (obejmującej rewizję strategii własnej i NATO), i to na podstawie nieratyfikowanego (!) traktatu lizbońskiego.
Wreszcie, w roku, w którym odbywać się będą wybory do Parlamentu Europejskiego wzywa się nas i ponagla do wzmocnienia propagandy UE i mistyfikacji jej strategii. Zwolennicy takiej polityki odrzucili poprawkę przedstawioną przez nasze ugrupowanie, nie uznając orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, które legitymizują dumping zarobków i ograniczają prawa związków zawodowych.
Małgorzata Handzlik  
na piśmie. - Rezolucja Parlamentu Europejskiego na temat Annual Policy Strategy 2009 pozytywnie odniosła się do licznych punktów zawartych w dokumencie Komisji Europejskiej. Szczególnie istotne jest podkreślenie współzależności pomiędzy postępem ekonomicznym, społecznym, w dziedzinie ochrony środowiska istotnymi z punktu widzenia tworzenia zrównoważonych gospodarek. Jako członek Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumenta ze szczególnym zadowoleniem przyjmuję wsparcie dla inicjatyw nakierowanych na pobudzenie potencjału małych i średnich przedsiębiorstw.
Nie do przeoczenia jest kwestia właściwego wdrożenia kluczowych dla rynku wewnętrznego dyrektyw, a zwłaszcza dyrektywy usługowej czy dyrektywy o kredycie konsumenckim. Uzyskanie realnych korzyści z integracji europejskiej jest uzależnione od prawidłowego wdrażania przepisów do krajowego porządku prawnego przez wszystkie państwa członkowskie. Nie należy jednak zapominać, iż Komisja Europejska odgrywa centralną rolę poprzez monitoring, raportowanie oraz wsparcie państw członkowskich w osiąganiu tego celu.
W przyjętej rezolucji Parlament Europejski zauważył konsekwencje wynikające z ostatnich orzeczeń Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawach Viking, Laval i Rüffert oraz potrzebę dalszej debaty na forum Parlamentu Europejskiego. Liczę na zaangażowanie Komisji Europejskiej oraz na konstruktywną dyskusję z jej przedstawicielami w tej kwestii.
Zgadzam się, iż rok 2009 będzie przełomowy dla funkcjonowania instytucji europejskich. Mam jednak nadzieję, że fakt ten nie przeszkodzi w implementacji kluczowych celów na tenże rok.
Dan Jørgensen, Poul Nyrup Rasmussen, Christel Schaldemose i Britta Thomsen  
na piśmie - (DA) Grupa Socjalistów w Parlamencie Europejskim zdecydowała się głosować przeciwko poprawce wnioskowanej przez Grupę Zielonych/Wolne Przymierze Europejskie odnośnie do bezwarunkowego zaniechania starań o 10% domieszkę biopaliw do paliwa transportowego do 2020 r.
Nie pójdziemy na kompromis, jeśli chodzi o zrównoważenie, ani w aspekcie społecznym, ani w aspekcie środowiskowym, w związku z czym nalegamy, aby docelowa wartość 10% pozostała obowiązkiem, i jest to możliwe do zrobienia w sposób zrównoważony.
Jesteśmy gotowi dokonać rewizji tego celu, jeśli stanie się jasne, że nie można go osiągnąć w sposób zrównoważony. Niemniej wierzymy, że Roczna Strategia Polityczna Komisji stanowi właściwy kontekst podjęcia tej decyzji, poprzez negocjacje na temat pakietu dotyczącego zmian klimatycznych w UE, w tym dyrektywy o energii odnawialnej.
Silvia-Adriana Ţicău  
Głosowałam za poprawkami 1, 2, 3 i 4 złożonymi przez Grupę Socjalistyczną do wniosku o wspólną rezolucję dotyczącą rocznej strategii politycznej Komisji na rok 2009. Grupa chciała, aby Komisja rozwiązała polityczny impas związany z dyrektywą o czasie pracy, dyrektywą o tymczasowych agencjach i dyrektywą w sprawie przenoszenia prawa do emerytury. To są ważne aspekty europejskiej polityki społecznej i zatrudnienia. Te poprawki wymuszają na Komisji spełnienie zobowiązania, jakim jest przedstawienie wniosku ustawodawczego dotyczącego minimalnych standardów zbiorowych umów transgranicznych, które pozwoliłyby państwom członkowskim poprawić te standardy, zwłaszcza poprzez zbiorowe negocjacje.
Żałuję, że te poprawki nie zyskały wymaganej większości. W rezultacie głosowałam przeciwko końcowemu brzmieniu, ponieważ nie uwzględnia ono potrzeb Europy społecznej.
Lidia Joanna Geringer de Oedenberg  
na piśmie. - (PL) Rok 2008 jest rokiem ratyfikacji traktatu lizbońskiego, który ma wejść w życie w 2009 r., przyznając nowe kompetencje Unii Europejskiej, co będzie miało istotny wpływ na budżet Wspólnoty.
Nowe składy Parlamentu oraz Komisji zmierzą się z całkowicie nową procedurą budżetową, której podlegać będzie budżet w 2010 r. Z tego względu niezmiernie ważnym jest klarowne uzgodnienie zmian do odpowiednich instrumentów budżetowych i legislacyjnych do końca tego roku, tak by zagwarantować przejrzyste ramy na rok 2010. Ponadto należy zintensyfikować przygotowania do szeroko zakrojonego przeglądu wszystkich aspektów unijnych wydatków, aby umożliwić Komisji przedstawienie sprawozdania jeszcze przed końcem tego roku.
Priorytetem na przyszły rok musi pozostać zasada solidarności, przy jednoczesnym zagwarantowaniu środków finansowych na jej realizację. Martwi fakt, iż jednoczesne realizowanie dotychczasowych oraz nowowytyczonych przez Komisję priorytetów jest - bez szkody tych pierwszych - praktycznie niemożliwe z uwagi na marginesy pułapów określone w wieloletnich ramach finansowych.
Dlatego też wstępny projekt budżetu powinien dawać realistyczny obraz wszystkich potrzeb w roku przyszłym, uwzględniając postulat Parlamentu w kwestii wykorzystania pełnych kwot przeznaczonych na projekty pilotażowe, gdyż te umożliwiają skuteczną realizację nowych strategii politycznych i działań leżących w interesie ogółu obywateli europejskich.
Pedro Guerreiro  
na piśmie. - (PT) Pamiętajmy, że równolegle z debatą w sprawie budżetu Wspólnoty na 2009 r. toczy się druga debata w sprawie rewizji całego budżetu UE, zgodnie z zapisami porozumienia międzyinstytucjonalnego. Nie określono jeszcze dokładnie formy tej rewizji, ale wyrażamy obawy o niektóre cele już wskazane.
Ponadto Rada już ogłosiła swój zamiar ustanowienia realistycznego i rygorystycznego poziomu płatności, oraz dokładnej analizy poziomu jej zobowiązań i środków na płatności w odniesieniu do możliwości zagospodarowania ich przez Wspólnotę, co sugeruje, że bardziej prawdopodobne są dalsze cięcia wydatków w rubryce polityki strukturalnej i spójności, czemu jesteśmy przeciwni. Mamy inne zdanie i wierzę, że należy dokonać szczegółowej analizy przyczyn niewydania pełnej kwoty przyznanej na te pozycje budżetowe, jak również należy podjąć środki w celu zapewnienia dokładnej realizacji tych pozycji.
Tymczasem wniosek postuluje zwiększenie alokacji na działania zewnętrzne, zapewnienie zasobów kompatybilnych z ambicjami UE. Odrzucenie proponowanej przez nas poprawki rzuciło światło na to, co to naprawdę znaczy. Gwałtownie sprzeciwiamy się wnioskowi Rady o dodatkowe alokacje budżetowe UE na wydatki militarne jako część europejskiej polityki bezpieczeństwa i obrony.
Janusz Lewandowski  
na piśmie. - (PL) Pani Przewodnicząca! Przymiarki budżetowe na rok 2009 muszą uwzględniać szczególne uwarunkowania przyszłego roku.
Przede wszystkim - budżetowe konsekwencje spodziewanego wejścia w życie traktatu lizbońskiego oraz wybory europejskie i ukształtowanie nowego składu Parlamentu Europejskiej i Komisji Europejskiej, co stanowi wyzwanie dla ciągłości prac legislacyjnych i budżetowych. Zarazem, jest to rok pełnego wdrożenia perspektywy finansowej 2007-13 po dwóch latach "rozbiegowych”, na których ciążyło opóźnienie ram legislacyjnych i tym samym spóźniony start programów wieloletnich.
Całkowicie zrozumiały jest akcent położony na finansowanie polityki innowacyjnej oraz ambicji Unii Europejskiej w polityce międzynarodowej. Nie może to jednak odbywać się kosztem polityki spójności, niezmiernie dziś potrzebnej, z uwagi na dysproporcje rozwojowe krajów i regionów. Zasada solidarności, zawarta w ustępie 3 sprawozdania, zaopatrzona jest w komentarz dotyczący należytego i przejrzystego wykorzystania funduszy strukturalnych. Nabiera to szczególnego znaczenia w obliczu przeglądu budżetu, który planowany jest na lata 2008-2009, z konsekwencjami dla unijnych finansów po roku 2013. Jest to jeszcze jedna z okoliczności istotnych dla polityki budżetowej w roku 2009.
David Martin  
na piśmie. - Jestem zadowolony z treści sprawozdania pani posłanki Haug dotyczącego budżetu na rok 2009, Sekcja III - Komisja: ramy i priorytety budżetowe na rok 2009. Sprawozdanie to przedstawia wytyczne, które pomogą ułatwić przejście z obecnej do nowej procedury, wynikającej z traktatu lizbońskiego. Głosowałem za tym sprawozdaniem.
Brian Simpson  
na piśmie. - Choć zagłosuję za tym wspólnym wnioskiem o rezolucję, muszę powiedzieć, że jest to typowa rezolucja Parlamentu Europejskiego powstała nie z powodu obawy o środowisko czy bezpieczeństwo morskie, ale ponieważ konserwatywni politycy hiszpańscy nadal desperacko starają się odzyskać Gibraltar, wprawiają tym w zakłopotanie swój rząd.
Jest to tekst, który stara się przypodobać wszystkim i zawiera całą masę trywializmów, poświęcając jedynie parę słów ważnym kwestiom bezpieczeństwa na morzu.
Po angielsku jest napisany źle, a zapis ust. 12 nie ma sensu i opisuje rzecz niemożliwą; oto dlaczego treści tego ustępu nie można traktować poważnie, nawet jeśli Izba go rozumie.
Najważniejsze, że ze statku usunięto ropę, że EMSA oraz władze Gibraltaru i Hiszpanii działały szybko i sprawnie w obliczu klęski i że musimy zadbać, aby zwrócono uwagę na kwestię bezpieczeństwa ma morzu. Wszystko to można było zawrzeć na dwóch stronach o wiele bardziej wyraziście, niż na czterech stronach przedstawionej nam bezładnej gmatwaniny słów.
(Skrócono na podstawie art. 163 ust. 1 Regulaminu)
Edite Estrela  
na piśmie. - (PT) Głosowałam za wnioskiem o wspólną rezolucję w sprawie szczytu Unia Europejska - Ameryka Łacińska i Karaiby, ponieważ moim zdaniem spotkanie na szczycie w Limie będzie stanowiło wyjątkową okazję do konsolidacji partnerstwa strategicznego między dwoma regionami i do intensyfikacji wysiłków w kierunku osiągnięcia milenijnych celów rozwoju do 2015 r., w tym promocji demokracji i reguł prawa, ochrony i gwarancji praw człowieka, ze szczególnym uwzględnieniem sytuacji kobiet, oraz umocnienia spójności społecznej i walki z ubóstwem.
Podzielam coraz szersze przekonanie co do wagi utworzenia Obserwatorium Migracji, co pozwoliłoby nam lepiej zrozumieć migrację między Ameryką Łacińską a Karaibami i Unią Europejską.
Konieczne jest wspólne działanie w celu ochrony środowiska, bioróżnorodności i lasów, oraz do walki ze zmianą klimatu, pustynnieniem i brakiem wody.
Hélène Goudin i Nils Lundgren  
na piśmie. - (SV) Całkowicie solidaryzujemy się z tym wnioskiem o rezolucję, ale pewne jego treści dotyczą spraw, które nie dotyczą tego Parlamentu, natomiast powinny leżeć w gestii państw członkowskich, i ewentualnie rady ministrów spraw zagranicznych.
Jak zawsze, różne grupy zgłosiły nieistotne poprawki w różnych ważnych kwestiach zasadniczych, takich jak, czy MRTA należy włączyć na unijną listę organizacji terrorystycznych, czy próby wdrożenia procesu pokojowego w Kolumbii.
To są ważne kwestie, lecz ich waga jest tak wielka, że nie może o nich decydować Parlament Europejski, lecz kompetentni decydenci w państwach członkowskich.
Dlatego głosowaliśmy przeciwko sprawozdaniu.
Pedro Guerreiro  
na piśmie. - (PT) Mimo ostrożnych sformułowań użytych w obecnej rezolucji, trudno jest ukryć widoczne między wierszami pragnienie, aby globalne partnerstwo międzyregionalne i euro-latynoamerykańska strefa globalnego partnerstwa międzyregionalnego stały się zalążkiem przyszłej strefy wolnego handlu (z wolnym przepływem towarów, usług i kapitału), pozwalając UE promować integrację Ameryki Łacińskiej na swą własną modłę i czynić zadość ambicjom głównych ugrupowań finansowych i gospodarczych (patrz cele umów stowarzyszeniowych między UE a państwami i regionami Ameryki Łacińskiej, np. Meksykiem i Chile).
Niektórzy z nas myślą, że wyczerpujące powtórzenia w rezolucji, dotyczące tego, co zapewne będzie stanowiło wspólne zasady, wartości i interesy, to tylko próba promocji neokolonialnych pretensji i ingerencji potęg europejskich w Ameryce Łacińskiej.
Jesteśmy zupełnie przeciwni zamiarowi UE, jakim jest ułatwienie przywłaszczenia przez spółki wielonarodowe nagromadzonego bogactwa tego regionu, jego zasobów naturalnych i bioróżnorodności, spółki, które będą wykorzystywać pracowników, promować bezrobocie, rujnować miliony drobnych rolników, niszczyć środowisko, blokować postęp i odmawiać praw i suwerenności narodom.
Jens Holm, Kartika Tamara Liotard i Eva-Britt Svensson  
na piśmie. - Wyrażamy ubolewanie, że tekst na temat zdrowia reprodukcyjnego, który był częścią rezolucji GUE, został skreślony we wniosku kompromisowym wszystkich ugrupowań politycznych. Skreślony tekst brzmi następująco:
"Wzywa do tego, by strategie publiczne promowały infrastrukturę, wyposażenie i usługi publiczne zapewniające ogólny dostęp kobiet do edukacji seksualnej i rozrodczej, w tym kontroli ich płodności, i wspierania rodzicielstwa matek i ojców, umożliwiając kobietom planowanie swych rodzin i innych aspektów swego życia i ułatwiając tworzenie wszelkich warunków, wymaganych do pełniejszego uczestnictwa na zasadach równości.”
David Martin  
na piśmie. - Współpraca w tej dziedzinie wymaga dialogu, który promuje m.in. społeczną spójność i współpracę w walce z globalnym ociepleniem. Potrzeba głębszego dialogu w tych dziedzinach jest odzwierciedlona w moim głosie.
Brian Simpson  
na piśmie. - Cieszy mnie możliwość, którą daje nam szczyt Unia Europejska - Ameryka Łacińska, do dyskusji na temat sytuacji w Ameryce Łacińskiej i, w rzeczy samej, związków UE z tą częścią świata.
Poprę wspólny wniosek o rezolucję, ale chcę zaznaczyć, że musimy upewnić się, że znalazło się rozwiązanie polityczne problemów dotyczących Kolumbii i jej otoczenia, a także stanowisko ONZ.
Wiemy, że kraje tego regionu mają trudności, i my w Unii Europejskiej musimy aktywnie pomagać tym krajom pokonywać ich problemy, w szczególności odnośnie do narkotyków i przestępczości, oraz scalać demokratyczne zasady w ich rządach i instytucjach.
Charles Tannock  
na piśmie. - Brytyjscy konserwatyści głosowali za tą rezolucją w dniu dzisiejszym, ale chcę postawić sprawę jasno, że odniesienie, do którego mają zastrzeżenia - uniwersalne poparcie dla statutu rzymskiego i Międzynarodowego Trybunału Karnego oraz odniesienie do "walki z karą śmierci” w ust. 11 rezolucji - dotyczy raczej problemu, będącego kwestią sumienia dla każdego konserwatywnego członka Parlamentu Europejskiego.
David Martin  
na piśmie. - Sytuacja w Birmie wymaga jednolitego i wyraźnego stanowiska ze strony UE. Szersze i bardziej sprecyzowane sankcje stanowią ważną część tego stanowiska i pożądane jest światowe embargo na broń, jak również uwolnienie więźniów politycznych, w tym Aung San Suu Kyi. UE nie powinna jednak naciskać wyłącznie na Birmę, lecz także na kraje bloku ASEAN, aby podjęły kroki w kierunku wykluczenia Birmy z korzystnych reguł handlowych, jakie oferuje ASEAN.
Duarte Freitas  
na piśmie. - (PT) Zmniejszenie różnorodności biologicznej to jedno z największych wyzwań, przed jakimi dziś stoi społeczeństwo, i przysparza ono nawet więcej obaw w kontekście zmian klimatu.
Obawa o wpływ zmiany klimatu na zmniejszenie różnorodności biologicznej sięga o wiele dalej, niż ochrona gatunków zagrożonych wyginięciem. Zmniejszenie różnorodności biologicznej sprawia, że ekosystemy stają się mniej produktywne i mniej skuteczne w służbie człowiekowi.
Na przykład gleby o zmniejszonej różnorodności biologicznej są o wiele mniej zdolne do wiązania węgla, co jeszcze bardziej wpływa na zmianę klimatu.
W związku z tym popieram tę rezolucję w nadziei, że UE będzie nadal podtrzymywać swe ambitne stanowisko w konwencji ONZ o różnorodności biologicznej.
Hélène Goudin i Nils Lundgren  
na piśmie. - (SV) Lista Czerwcowa popiera międzynarodowe działania mające na celu zachowanie różnorodności i bezpieczeństwa biologicznego. Świat przyrody oferuje bogactwa, które człowiek zaledwie zaczął odkrywać, a ważne jest, by z tego skarbca przyszłych możliwości mogły korzystać także następne pokolenia. W związku z tym popieramy tę rezolucję.
Jednakże ważne jest, aby działania Unii w kierunku zachowania różnorodności biologicznej pozwoliły na elastyczność oraz aby dyrektywy i przepisy prawa obowiązujące w UE były przystosowane do różnic krajowych. Nasze państwa członkowskie mają różne środowiska i w związku z tym wymagają różnych rodzajów ochrony.
Luca Romagnoli  
na piśmie. - (IT) Sprawozdanie Miroslava Ouzký'ego na temat "Europejskiej strategii w dziedzinie różnorodności biologicznej (COP 9) i zapobiegania zagrożeniom biotechnologicznym (COP-MOP 4)” kwestionuje ochronę różnorodności biologicznej i sprawiedliwą dystrybucję korzyści wynikających z korzystania z takich zasobów.
Chciałbym skupić się w szczególności na kwestii różnorodności biologicznej i podkreślić, że należy rozwijać i stosować różne nowoczesne techniki inżynierii genetycznej dla celów cisgenicznych, a nie transgenicznych, w celu stymulacji procesów jak najbardziej naturalnych.
Zgadzam się, że ważne jest, by podejmować skuteczne kroki przeciwko biopiractwu poprzez oznaczanie znakiem CE niektórych z tych produktów, a więc zapewnianie, że są one zgodne z odpowiednimi dyrektywami wspólnotowymi.
Bruno Gollnisch  
na piśmie. - (FR) To oznacza nic innego, jak transformację WTO w nowy ośrodek zarządzania światem, z sekretariatem posiadającym silniejsze uprawnienia i prerogatywy, na modłę Komisji Europejskiej (personel, prawo inicjatywy itd.), zgromadzenie parlamentarne itp., wszystko skoordynowane z innymi organami, które chcą sprawować kontrolę nad światem.
Paradoksalnie ma to usprawiedliwić konsensus, to jest jednomyślność, która, cytuję "gwarantuje, w przeciwieństwie do głosowania większościowego (lub ważonego), równość wszystkich członków". W rzeczywistości ta równość jest lekceważona w Unii Europejskiej.
Równie paradoksalne jest żądanie, by negocjacje handlowe i rozstrzyganie sporów obejmowało wyraźnie aspekty społeczne, środowiskowe i "humanistyczne”, podczas gdy wnioski o akcesję byłyby rozpatrywane wyłącznie z handlowego punktu widzenia! Takie ex post usprawiedliwienie gremialnej akceptacji przez ten Parlament wejścia Chin do WTO, podczas gdy teraz skarży się on na społeczny dumping, jaki uprawia ten kraj, nie mówiąc o wielokrotnym łamaniu praw człowieka.
Pedro Guerreiro  
na piśmie. - (PT) Poza tym, że traktuje o sprawach pozytywnych, np. o potrzebie większej koordynacji działań między WTO, ILO, UNEP, UNDP, WHO i UNCTAD, sprawozdanie stara się umniejszyć rolę liberalizacji handlu międzynarodowego, czego w ogóle nie krytykuje.
Łagodne podejście autora sprawozdania ma jedynie za zadanie neutralizację krytyki i zakamuflowanie roli tych, którzy, podobnie jak socjaldemokraci, próbują znaleźć sposób na wyjście z kryzysu, przed jakim stanął system kapitalistyczny.
Sprawozdanie podkreśla poparcie, aczkolwiek umiarkowane, dla liberalizacji handlu światowego, jednocześnie kamuflując jego konsekwencje. Liberalizacja handlu międzynarodowego promuje otwarcie się rynków między krajami o wielkich różnicach w poziomie rozwoju gospodarczego, na korzyść i dla celów osiągania zysków przez wielkie grupy finansowe i gospodarcze, takie jak Unia Europejska.
Sprawozdanie za wszelką cenę chce ukryć swoje poparcie dla liberalizacji handlu oraz swą rolę w ofensywie na rzecz neoliberalnej globalizacji kapitalistycznej, która - zdaniem autora sprawozdania - zapewni rozwój gospodarczy i postęp narodów.
Nic innego tak bardzo nie mija się z prawdą. To co zobaczyliśmy i nadal obserwujemy to wzrost nierówności na świecie, tendencji, która będzie się pogłębiać, jeśli obecna neoliberalna polityka będzie nadal realizowana. Wzrost cen żywności dobitnie to ilustruje.
W związku z tym głosowałem przeciwko sprawozdaniu.
David Martin  
na piśmie. - Z radością przyjmuję wiadomość o sprawozdaniu posłanki Muscardini: "Ku zreformowanej Światowej Organizacji Handlu”. Obszary takie jak system reprezentacji, rozpatrywanie sporów w organizacji i jej ogólne uzasadnienie prawne i przejrzystość wymagają uwagi. W rzeczy samej analiza przeprowadzona w sprawozdaniu znacząco przyczynia się do debaty o tych kwestiach. Co więcej, zwiększone uczestnictwo i konsultacje społeczeństwa, krajów rozwijających się i organizacji ONZ w tej debacie jest także wymagane. Poglądy te zostały odzwierciedlone w moim głosie.
Zdzisław Zbigniew Podkański  
na piśmie. - Celem, dla którego powołano do życia Światową Organizację Handlu, było wdrożenie systemu handlu wolnego i wielostronnego. Uznano, że otwarte rynki oparte na przejrzystych i uczciwych zasadach są kluczowe dla stabilnego wzrostu gospodarczego oraz w ograniczaniu ubóstwa na świecie.
Jednak dla wielu obywateli WTO jest wciąż zagadką. Wynika to z braku przejrzystości prac oraz niewłaściwego informowania opinii publicznej. Obecnie zawężone grupy robocze G4 i G6 są często postrzegane jako zgromadzenia przedstawicieli dużych państw narzucających lub starających się narzucić swoją wolę innym członkom.
Kolejną wadą jest brak pomocy technicznej i prawnej ze strony WTO dla krajów mniej rozwiniętych, które nie odnoszą korzyści gospodarczych z większej liberalizacji rynku.
Kraje takie jak Indie, Chiny czy Brazylia uznane zostały za rozwijające się, dzięki czemu mogą korzystać z bardziej korzystnych warunków i zróżnicowanych zobowiązań. Uważam to za błąd w polityce WTO. Organizacja nie uwzględnia olbrzymiego potencjału tych krajów i ich zasobów. Kraje te wykorzystują ten fakt i często stosują w handlu dumping cenowy, który szkodzi pozostałym krajom. Należałoby przeprowadzić bardziej wyraźny podział krajów rozwijających się, uwzględniający czynniki takie jak siła ekonomiczna, rozwój sytuacji gospodarczej, wzrost PKB i rozwój eksportu.
Luca Romagnoli  
na piśmie. - (IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Głosuję za sprawozdaniem posłanki Muscardini w sprawie reformy Światowej Organizacji Handlu. Reforma wielostronnego systemu handlu, a w szczególności działania Światowej Organizacji Handlu, jest potrzebna już od jakiegoś czasu, szczególnie w świetle obecnej wielkości Organizacji, która na chwilę obecną zrzesza 151 członków.
Chciałbym także podkreślić pilną potrzebę reformy w związku z krajami rozwijającymi się. W chwili obecnej kraje, w których panuje dobra koniunktura, w tym Chiny i Indie, cieszą się preferencyjnym i korzystnym traktowaniem, ponieważ nadal uważa się je za "rozwijające się” na równi z krajami mniej rozwiniętymi. Zgadzam się z propozycją ustanowienia grup krajów rozwijających się, które są bardziej przejrzyste, bardziej porównywalne i przystające do aktualnej sytuacji gospodarczej danego kraju.
Pedro Guerreiro  
na piśmie. - (PT) Istny "podręcznik” umów o wolnym handlu (FTA)...
Tekst jest pełen bezkrytycznych odniesień do redukcji, eliminacji i liberalizacji barier pozataryfowych, do obaw o ewentualne zakłócenia konkurencji powodowane subsydiami publicznymi, do znaczenia rosnącej liberalizacji usług i inwestycji oraz konkurencyjnych przetargów, a także wyraża bardziej lub mniej otwarte poparcie dla traktatu lizbońskiego.
Rezolucja jest tak neoliberalna, że skłoniła socjaldemokratów do próby usprawiedliwienia swego pobłażania co do jej treści, poprzez prezentację szeregu poprawek zmierzających do jej stonowania - tzw. kapitalizm z ludzką twarzą.
Powtarzam - widzimy, że traktaty o wolnym handlu starają się wepchnąć oknem to, czego nie udało się wnieść drzwiami. Ustanawiając ten typ umów z regionami i krajami świata, Unia stopniowo stara się promować liberalizację handlu międzynarodowego, kontynuując jednocześnie negocjacje w ramach WTO.
Stanowczo sprzeciwiamy się FTA (bez względu na to, jak bardzo tajemnicze mogą się wydawać). Naszym zdaniem należy się organizować, jednoczyć i walczyć o koniec z neoliberalizmem, którego tak dotkliwe konsekwencje odczuwają robotnicy i narody.
David Martin  
na piśmie. - Należy poprzeć ustne zapytanie pana posła Markova do Komisji w sprawie umowy o wolnym handlu z Radą Współpracy Państw Zatoki Perskiej (FTA). FTA między WE a Radą Współpracy Państw Zatoki Perskiej powinna zawierać klauzule dotyczące norm pracy i środowiska oraz praw człowieka. Bez takich klauzul zagrożona jest socjalna warstwa FTA. Należy uznać wezwanie do odnowienia mandatu, jeśli UE ma nadzieję na to, by pozostać wiarygodną w obronie polityki gospodarczej uwzględniającej aspekt społeczny na całym świecie. Głosowałem zgodnie z wyrażonymi przeze mnie poglądami w tej kwestii.
Jan Andersson, Göran Färm, Inger Segelström i Åsa Westlund  
na piśmie. - (SV) My, szwedzcy socjaldemokraci, zdecydowaliśmy się głosować za niniejszym sprawozdaniem.
Uważamy, że na poziomie UE należy opracować instrumenty gospodarcze, które pozwolą na podjęcie przez Unię szeregu wyzwań w obszarze środowiska i klimatu. Ponadto sprawozdanie podkreśla zasadę pomocniczości.
Jednakże zdecydowaliśmy się nie poprzeć tekstu na temat specjalnych środków dla gospodarstw domowych o niskich dochodach.
Istnieją prostsze i lepsze instrumenty ogólne pozwalające zrekompensować społeczne konsekwencje instrumentów polityki środowiskowej.
Ponadto zdecydowaliśmy się głosować przeciwko poprawkom 2 i 3. Traktują one o tak ważnych sprawach, jak sprawność silników spalinowych i wykorzystanie pestycydów.
Uważamy jednak, że najlepiej będzie tego dokonać poprzez trwające prace Parlamentu nad redukcją wpływu samochodów na klimat i uregulowaniami na temat wykorzystania pestycydów.
John Bowis  
na piśmie. - PPE-DE przyjmuje z radością sprawozdanie w sprawie zielonej księgi na temat instrumentów rynkowych na potrzeby polityki w zakresie ochrony środowiska i w dziedzinach pokrewnych. Wierzymy, że zawiera ona wiele dobrych i konstruktywnych elementów służących podkreśleniu wagi MBI w rozwoju i wdrażaniu polityki środowiskowej. Dlatego glosowaliśmy za sprawozdaniem.
Jednakże PPE-DE chciałaby zwrócić uwagę na fakt, że głosowała przeciwko drugiej części ust. 26, który wzywa Komisję do przedłożenia wniosku legislacyjnego o minimalny wspólnotowy podatek od CO2 przed zakończeniem 2008 r. Jesteśmy przekonani, że to jest przeciwne zasadzie pomocniczości; to państwa członkowskie decydują o polityce podatkowej. PPE-DE podkreśla także, że koncepcja ta jest niezgodna z obecnym rozwojem efektywnego unijnego systemu handlem emisjami.
PPE-DE podkreśla dalej, że podczas gdy nie zażądano oddzielnego głosowania nad treścią ust. 42 sprawozdania, nasz sprzeciw oparty na tych samych zasadach obejmuje pojęcie ogólnounijnego podatku od kerosenu i kar za emisje NOx.
Charlotte Cederschiöld, Christofer Fjellner, Gunnar Hökmark i Anna Ibrisagic  
na piśmie. - (SV) Popieramy sprawozdanie w sprawie zielonej księgi na temat instrumentów rynkowych na potrzeby polityki w zakresie ochrony środowiska i w dziedzinach pokrewnych,, ponieważ traktuje ono o wielu mechanizmach, jakie mogą być wykorzystywane do ochrony lub poprawy jakości środowiska, np. handel prawami do emisji, zasada "zanieczyszczający płaci” i reforma subsydiów, które są szkodliwe dla środowiska.
Jednakże odrzucamy ideę wprowadzenia karty CO2 dla obywateli oraz małych i średnich przedsiębiorstw, na której rejestrowane byłoby spożycie przez nich energii i poziom emisji gazów cieplarnianych. Po pierwsze uważamy, że praktyczne trudności stanowią przeszkody same w sobie. Uważamy ponadto, że wniosek ten stoi w sprzeczności z polityką prywatności i wolności obywatelskiej, szczególnie, że nie podaje się uzasadnienia co do tego, dlaczego te dane mają być zbierane lub po co byłyby potrzebne.
Odrzucamy także wniosek o opłaty od CO2. Wolny handel oznacza, że zasoby ziemi są wykorzystywane tak efektywnie, jak to jest możliwe. Należy skupić się na międzynarodowych traktatach w sprawie środowiska.
Edite Estrela  
na piśmie. - (PT) Głosowałam za sprawozdaniem posłanki Anne Ferreira w sprawie zielonej księgi na temat instrumentów rynkowych na potrzeby polityki w zakresie ochrony środowiska i w dziedzinach pokrewnych, ponieważ zgadzam się z tym, że wykorzystanie tych instrumentów jest podstawą do realizacji skutecznej i wykonalnej polityki środowiskowej. Środki, które poprawiają działanie rynków, takie jak zastosowanie reguły "zanieczyszczający płaci”, która pozwala na wycenę działalności gospodarczej szkodliwej dla środowiska, są formą interwencji państwowej, do której należy zachęcać, jak pokazało doświadczenie w dziedzinie ochrony środowiska.
Duarte Freitas  
na piśmie. - (PT) Popieram sprawozdanie posłanki Anne Ferreira, ponieważ moim zdaniem użycie instrumentów opartych na rynku, takich jak opodatkowanie, subsydia i handel emisjami dla celów polityki środowiskowej, to ważne narzędzia, choć nie jedyne, do promocji zrównoważonego rozwoju.
Chociaż zgadzam się w ogólności z tym sprawozdaniem, myślę, że za wcześnie jest, aby wprowadzać jednolity europejski podatek od CO2, ponieważ trudno byłoby wdrażać go równocześnie z Europejskim Programem Handlu Emisjami.
Ponadto nie zgadzam się z twierdzeniem, że istniejące przepisy wspólnotowe na temat ochrony środowiska powinno się zastąpić instrumentami opartymi na rynku, które ze swej istoty nie zapewnią alternatywy dla regulacji prawnych.
Hélène Goudin i Nils Lundgren  
na piśmie. - (SV) Kwestie środowiskowe są jednym z najważniejszych obszarów współpracy UE. Transgraniczne zanieczyszczenie środowiska w Europie nie może być zwalczane na poziomie państwa. W takich kwestiach rola UE wydaje się oczywista.
Jednakże bardzo smutne jest to, że sprawozdanie bezczelnie wykorzystuje kwestie klimatyczne jako argumenty za wzrostem siły politycznej UE oraz otwarciem drzwi dla biurokracji i protekcjonalizmu. Podano wiele przykładów i wszystkie są złe. W sprawozdaniu postuluje się wspólne opodatkowanie, przemyślenie istoty wolnej konkurencji i wprowadzenie tzw. granicznych instrumentów dostosowawczych, czyli jednym słowem ceł.
Należy zezwolić na to, by państwa członkowskie samodzielnie ustalały, jak chcą realizować politykę środowiskową. Znalezienie skutecznych rozwiązań problemów środowiskowych, ażeby mogła kwitnąć kreatywność, leży w konkurencyjności krajów i spółek, a nie w biurokratyzowaniu naszego życia.
W związku z tym głosowaliśmy przeciwko sprawozdaniu.
Pedro Guerreiro  
na piśmie. - (PT) To sprawozdanie podtrzymuje inicjatywę Komisji Europejskiej i ustanawia szereg wytycznych Parlamentu Europejskiego do utworzenia instrumentów opartych na rynku dla celów polityki środowiskowej i pokrewnej; jest to perspektywa, co do której mamy bardzo poważne zastrzeżenia i obawy.
Jej celem jest zredukowanie zanieczyszczeń i ochrona środowiska poprzez użycie środków opartych na rynku i wdrożenie zasady "zanieczyszczający płaci", której koszty, w ostatecznym rozrachunku, poniosą konsumenci, ogólnie rzecz biorąc rodziny, które już i tak płacą największy podatek środowiskowy.
Sprawozdanie odnosi się do płatności kar za spożycie wody, które obejmują koszt zużycia zasobu i koszt środowiskowy. Wiemy, że zapewnione już jest poparcie dla zastąpienia podatku dochodowego podatkami opartymi na zasadzie "zanieczyszczający płaci” w pojedynczych krajach i że te kraje także postrzegają to jako przyszły podatek UE.
Poza środkami w dziedzinie podatków sprawozdanie wprowadza program handlu emisjami CO2, który jest zdominowany naczelnym interesem ekonomicznym i będzie promował spekulacje finansowe.
W związku z tym głosowałem przeciw.
Linda McAvan  
na piśmie. - Posłowie do Parlamentu Europejskiego należący do Partii Pracy popierają wprowadzenie instrumentów opartych na rynku w celu rozwiązywania problemów związanych ze zmianą klimatu, takich jak unijny system ETS. Przyjmujemy z zadowoleniem większą część treści zielonej księgi oraz sprawozdanie. Jednakże jest kilka dziedzin, co do których mamy zastrzeżenia. Obejmują one m.in.:
ust. 47: Eurowinieta: Rozumiemy, że Komisja wyjdzie z wnioskiem legislacyjnym w sprawie eurowiniet w przyszłości i zastrzegamy nasze stanowisko do tego czasu.
ust. 50: dyrektywa w sprawie podatku energetycznego: pewne odstępstwa w dziedzinie podatków od paliw kopalnych dla konsumentów krajowych spełniają cele polityki społecznej, których należy przestrzegać.
Olle Schmidt  
na piśmie. - (SV) Jako przedstawiciel szwedzkich liberałów, mam z zasady sceptyczne podejście do wspólnych podatków unijnych. Jednakże nie w przypadku, kiedy chodzi o podatki środowiskowe. Jednakże musimy być ostrożni i wziąć pod rozwagę, która kombinacja instrumentów będzie szczególnie skuteczna. Wierzę mocno w skuteczność handlu prawami do emisji i zasadniczo nie jestem przeciwko podatkowi od dwutlenku węgla. Jednakże trzeba dobrze pomyśleć nad tym, które rozwiązanie jest lepsze, a ponieważ wnioski zostały złożone niejako konkurencyjnie, uważam za właściwe zajęcie jednoznacznego stanowiska.
Sprawozdanie pani posłanki Ferreira jest jak miszmasz. W zdecydowanej części było pozytywne i dlatego nie musiałem długo się namyślać przed poparciem go, choć nie wszystko w nim jest w porządku. Ust. 66, którego nie wybrano do oddzielnego głosowania, dotyczył np. wprowadzenia karty CO2 dla osób fizycznych oraz małych i średnich przedsiębiorstw. To prawda, że w polityce chodzi o to, żeby czegoś się domagać. Jednakże chodzi też o to, żeby się domagać czegoś możliwego do zrobienia.
Thomas Ulmer  
na piśmie. - (DE) Głosuję przeciwko temu sprawozdaniu, ponieważ zaproponowane instrumenty trącą raczej gospodarką planowaną niż rynkową. Nie podzielam większościowego sposobu pojmowania tego, co stanowi gospodarkę rynkową.
Bruno Gollnisch  
na piśmie. - (FR) Kwestie podniesione w sprawozdaniu posła Radwana wydają się wysoce techniczne, lecz są bardzo ważne.
Władze publiczne powinny z pewnością mieć głos w definiowaniu standardów księgowych, ponieważ mają one taki wpływ na wszystkie podmioty w gospodarcze, a nawet na przychody z podatku krajowego. Nie jest dobrze, jeśli podmiot prywatny jest ustanawiany de facto jako rzeczywisty ustawodawca, bez jakiejkolwiek kontroli politycznej, w szczególności ponieważ technicznie usankcjonowanie prawne IASB w coraz większym stopniu poddawana jest w wątpliwość z powodu podejścia tej organizacji do przedmiotowych kwestii, które to podejście jest bardziej teoretyczne niż profesjonalne. Poza tym skład geograficzny i profesjonalny organizacji pozostawia dużo do życzenia. Tak, nowe standardy powinny być przyjęte, jeśli są one użyteczne i potrzebne, ale po dokładnej analizie kosztów i ryzyka. Tak, rola ISAB powinna sprowadzać się do spółek notowanych na giełdzie i nie obejmować małych i średnich przedsiębiorstw.
Jeśli chodzi o zasadę "wartości godziwej” skłania się ona ku podejściu krótkoterminowemu i czyni rezultaty finansowe dominującym czynnikiem w zarządzeniu spółką. Zwiększa ona finansowanie gospodarki i niestabilność rynków. Unia Europejska powinna odmówić stosowania tego standardu. Jednakże stanowisko sprawozdawcy w tym temacie nie jest w ogóle jasne. W związku z tym wstrzymaliśmy się od głosowania.
Pedro Guerreiro  
na piśmie. - (PT) Od stycznia 2005 r. spółki z Unii Europejskiej notowane na giełdzie zostały zobligowane do używania międzynarodowych standardów księgowych w swoich skonsolidowanych sprawozdaniach finansowych.
Standardy te opracowała prywatna organizacja (Fundacja Komitetu Międzynarodowych Standardów Księgowych (IASCF/IASB)) finansowana ze źródeł prywatnych (głównie spółek w tym samym sektorze) i niepodlegająca żadnej kontroli publicznej.
Choć obecne sprawozdanie obejmuje aspekty, co do których mamy zastrzeżenia, proponuje ono jednak pewien sposób poradzenia sobie z tą sytuacją i rozważnie mówi o możliwości zastosowania tego typu międzynarodowych standardów księgowych dla małych i średnich przedsiębiorstw.
Jednakże trzeba sobie wyraźnie uświadomić, że niemożliwe jest leczenie pacjenta lekami paliatywnymi, których zadaniem jest zminimalizowanie konsekwencji spekulacji finansowych i zapobieżenie sytuacjom, które mogłyby doprowadzić do zapaści międzynarodowego systemu finansowego, jako sposób utrzymania rosnącej liberalizacji przepływów kapitału.
Musimy dotknąć sedna problemu: zwiększającej się kontroli gospodarki przez kapitał finansowy i zwiększającego się poziomu spekulacji finansowych, czego konsekwencją jest odpływ produktywnych inwestycji. Musimy postawić systemy finansowe do usług postępu narodów i ich państw, a nie do usług potężnego kapitału!
Małgorzata Handzlik  
na piśmie. - Wysokiej jakości globalne standardy sprawozdawczości mają ogromne znaczenie dla stabilność rynków finansowych. Międzynarodowe Standardy Sprawozdawczości Finansowej (MSSF) bez wątpienia ułatwiają dokonywanie porównań sprawozdań finansowych pomiędzy przedsiębiorstwami, a dzięki temu umożliwiają podejmowanie korzystnych decyzji przez inwestorów.
Pragnę jednak zauważyć, iż wymagania, jakie rządzą działalnością małych i średnich przedsiębiorstw różnią się od wymagań inwestorów działających na rynku kapitałowym.
Dlatego też zgadzam się ze stanowiskiem sprawozdawcy, iż proponowane przez Radę Międzynarodowych Standardów Rachunkowych (RMSS) MSSF dla MŚP są zdecydowanie zbyt skomplikowane. Pragnę podkreślić, iż będę konsekwentnie sprzeciwiać się rozwiązaniom, które zamiast upraszczać, w rzeczywistość tworzą kolejne bariery w funkcjonowaniu przedsiębiorstw. Projekt RMSS został opracowany z myślą o stosunkowo dużych MŚP (ponad 50 pracowników). Pragnę przytoczyć w tym miejscu dane opublikowane w ostatnim czasie przez EUROSTAT, według których przedsiębiorstwa zatrudniające poniżej 50 osób stanowią 98,7% wszystkich przedsiębiorstw działających na rynku Unii Europejskiej, a 1,1% czyli około 210 tys. firm to MŚP powyżej 50 osób.
Pragnę podkreślić, iż nie neguję idei MSSF dla małych i średnich przedsiębiorstw. Uważam jednak, iż Unia Europejska powinna dokładnie zbadać, jakie korzyści wynikają z przyjęcia MSSF dla MŚP. Z uwagą będę przyglądała się dalszej debacie na ten temat.
Peter Skinner  
na piśmie. - Publiczne niedostrzeganie podmiotów takich jak IASCF/IASB to problem kontrowersyjny. Praca na rzecz konwergencji, jak uzgodniono w IFRS, może przynieść rosnące korzyści dla spółek działających w środowisku międzynarodowym. Wiele milionów euro można oszczędzić poprzez unikanie podwójnej księgowości. Jednakże wdrażanie takich porozumień w sposób nieprzejrzysty i oddalony poddaje w wątpliwość publiczne kontrolowanie tej procedury.
MŚP także potrzebują właściwej uwagi i mniej wiadomo o tym, jak one są traktowane w przeciwieństwie do wielkich spółek.
Co więcej, zasada wartości godziwej należy do tych, których nie trzeba niszczyć, wymyślając jakiekolwiek alternatywy i interpretacje poza to, co jest rozsądne do przyjęcia.
Przewodnicząca
Na tym kończymy uzasadnienie głosowania.
