Imigracja - Legalna migracja - Priorytety polityczne w ramach walki z nielegalną imigracją obywateli państw trzecich (debata)
Przewodniczący
Następnym punktem jest debata łączna na temat:
oświadczeń Rady i Komisji w sprawie imigracji,
sprawozdania pani Lilli Gruber, w imieniu Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych w sprawie planu polityki legalnej migracji oraz
sprawozdania pana Javiera Moreno Sáncheza, w imieniu Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych w sprawie priorytetów polityki zwalczania nielegalnej imigracji obywateli krajów trzecich.
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Unia Europejska nadal stoi w obliczu poważnych wyzwań, jeśli chodzi o reagowanie na zmienną sytuację migracyjną.
Globalne podejście do kwestii migracji, przyjęte przez Radę Europejską w grudniu 2005 r., nadal stanowi podstawę przy definiowaniu reakcji na te wyzwania. Przyjmując globalne podejście, Rada Europejska podkreśliła konieczność opracowania zrównoważonej, globalnej i spójnej strategii, obejmującej politykę zwalczania nielegalnej imigracji, a także, we współpracy z krajami trzecimi, promowania korzyści płynących z legalnej migracji. Wdrażanie globalnego podejścia było i jest niezwykle istotnym priorytetem dla kolejnych prezydencji.
Globalne podejście do kwestii migracji nie pozostaje niezmienne, ale jest wciąż doskonalone i rozwijane przez Radę Europejską stosownie do wydarzeń i postępów w jego wdrażaniu. Obecnie zostało natomiast zintegrowane z całościową polityką migracyjną Unii Europejskiej.
Podczas posiedzenia, które odbyło się w tym roku w dniach 21 i 22 czerwca, Rada Europejska przyjęła wnioski dotyczące rozszerzenia i umocnienia globalnego podejścia. Wnioski te zalecają w szczególności zastosowanie globalnego podejścia w stosunku do sąsiednich regionów na wschód i na południowy wschód od UE oraz rozwój partnerstwa pomiędzy Unią Europejską i krajami trzecimi w zakresie migracji wahadłowej i mobilności.
Znaczenie wdrażania globalnego podejścia uwydatniły wydarzenia tego lata, w szczególności te, które miały miejsce na południowej granicy morskiej UE. Kontynuując realizację globalnego podejścia, musimy zarówno stosować środki ukierunkowane na zwalczanie nielegalnej imigracji, jak i rozwijać możliwości w zakresie legalnej migracji.
Rada dąży do osiągania postępów w realizacji tych dwóch nierozerwalnie ze sobą związanych celów. Podczas posiedzenia w czerwcu omawiano sytuację na południowej granicy śródziemnomorskiej. Po raz kolejny podkreślono istotność roli, jaką musi odegrać Frontex, i podjęto decyzję o realizacji dalszych działań w świetle sugestii ze strony Malty. Prace te zostały zrealizowane i zaowocowały przyjęciem, podczas posiedzenia Rady w dniu 18 września, wniosków w sprawie poprawy zarządzania południowymi granicami morskimi UE. Niektóre z tych wniosków wzywają do szybkiego działania w celu umocnienia stosowanych obecnie środków i istniejących porozumień. Państwa członkowskie zachęca się do udzielania dwustronnego wsparcia tym państwom członkowskim, które są szczególnie narażone na nielegalną imigrację ze względu na swe położenie geograficzne i poziom współpracy z sąsiednimi krajami trzecimi. Współpraca ta będzie obejmowała, na przykład, środki dotyczące powrotu, warunki przyjęcia, odpowiedzialność za osoby ubiegające się o azyl, uchodźców i nieletnich.
We wnioskach położono również nacisk na konieczność umocnienia współpracy w tym obszarze z krajami trzecimi, będącymi krajami pochodzenia i tranzytu, w szczególności w zakresie zarządzania ich granicami, z jednoczesnym przyjęciem odpowiedzialności za poszukiwania i akcje ratownicze, walkę z handlem ludźmi i przemytem, a także za budowanie skutecznej strategii odsyłania nielegalnych imigrantów.
Położono nacisk na konieczność ścisłej współpracy z organizacjami międzynarodowymi w rodzaju UNHCR (Biurem Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców) oraz IOM (Międzynarodowej Organizacji ds. Migracji). Kolejny kluczowy element to próba umocnienia działalności Frontex, zwłaszcza poprzez opracowanie długoterminowych działań wspólnych i rozszerzenie zakresu działalności w ramach europejskiej sieci patroli przybrzeżnych.
Jeśli chodzi o działania długoterminowe, Rada poprosiła Komisję o przedstawienie sprawozdania w sprawie potencjalnych dodatkowych środków, połączonego z pogłębioną analizą niektórych wniosków ze strony Malty, opracowania dotyczącego istotnych aspektów prawa morskiego oraz zobowiązania, w ramach trwającej debaty na temat zielonej księgi w sprawie wspólnego europejskiego systemu azylowego, do utworzenia specjalistycznych zespołów azylowych.
Rola agencji Frontex w sprawowaniu przez państwa członkowskie skutecznej kontroli nad granicami zewnętrznymi UE zyskuje coraz większe znaczenie. Jak państwo wiedzą, Frontex działa dopiero od października 2005 r., jednak w tym stosunkowo krótkim okresie agencja zdołała rozwinąć swą zdolność operacyjną i podjąć szereg istotnych kroków w celu poprawy bezpieczeństwa granic zewnętrznych Unii Europejskiej, skupiając się na walce z nielegalną imigracją. Przeprowadzono szereg operacji wspólnych, koordynowanych przez Frontex, a inne działania nadal trwają w regionie Oceanu Atlantyckiego i Morza Śródziemnego. Szczególnie istotnym momentem było uruchomienie w maju tego roku europejskiej sieci patroli przybrzeżnych, która w dłuższej perspektywie doprowadzi do integracji przyszłego europejskiego systemu monitorowania.
Kolejnym ważnym wydarzeniem było przyjęcie przez Radę w lipcu tego roku oraz wejście w życie w dniu 20 sierpnia rozporządzenia, na mocy którego powstał mechanizm umożliwiający tworzenie zespołów szybkiej interwencji na granicy, znanych jako RABIT. Rozporządzenie powołuje mechanizm zapewniania szybkiego wsparcia operacyjnego na ograniczony okres czasu na rzecz wnioskującego o udzielenie takiego wsparcia państwa członkowskiego, znajdującego się w sytuacji wyjątkowej i nagłej presji, zwłaszcza w przypadku masowego napływu do zewnętrznych punktów granicznych obywateli państw trzecich usiłujących przedostać się nielegalnie na terytorium Unii Europejskiej.
Frontex jest obecnie w trakcie wdrażania tego rozporządzenia. Jednakże, aby działania koordynowane przez Frontex mogły odnieść skutek, kluczowe znaczenie ma dostępność odpowiedniego sprzętu. Zgodnie z rozporządzeniem ustanawiającym Frontex, agencja utworzyła centralny rejestr dostępnego wyposażenia technicznego, znany jako CRATE. Rejestr ten w tej chwili zawiera już długą listę helikopterów, samolotów, statków i innego sprzętu, który państwa członkowskie są gotowe udostępnić na rzecz operacji koordynowanych przez Frontex.
Jeśli chodzi o środki prawne zwalczania nielegalnej imigracji, odpowiednie organy Rady rozpoczęły już analizę proponowanej dyrektywy naszego Parlamentu i Rady, określającej sankcje w stosunku do osób zatrudniających obywateli krajów trzecich o nieuregulowanym statusie. Wniosek ten, którego celem jest zwalczanie nielegalnego zatrudnienia jako czynnika sprzyjającego nielegalnej imigracji, został przedstawiony przez Komisję w maju 2007 r.
Stosując procedurę współdecyzji, aby szybko osiągnąć porozumienie, Rada przyznała także wysoką priorytetowość proponowanej dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wspólnych standardów i procedur organizowania przez państwa członkowskie powrotu dla pozostających nielegalnie na ich terytorium obywateli krajów trzecich. Jest ona obecnie analizowana przez właściwe organy Rady.
Jeśli chodzi o politykę readmisji, należy wspomnieć, że po wejściu w życie w czerwcu umowy o readmisji z Rosją, podjęto też decyzję o podpisaniu umowy o readmisji z Ukrainą, a także podpisano szereg takich umów z krajami Bałkanów Zachodnich oraz z Mołdową. Wszystkie te umowy zostaną sfinalizowane w chwili przedstawienia opinii przez Parlament Europejski.
Chciałbym teraz powiedzieć kilka słów na temat planowanej polityki w sprawie legalnej migracji. Jak państwo wiecie, Rada i prezydencja portugalska traktują promowanie legalnej migracji jako priorytet. Konferencja na wysokim szczeblu, poświęcona kwestii legalnej migracji, została zorganizowana przez prezydencję w Lizbonie w dniach 13 i 14 września. Spotkali się wówczas ministrowie, urzędnicy wyższego szczebla i znani uczeni, a także przedstawiciele tego Parlamentu i Komisji. Konferencja była poświęcona kwestiom legalnej migracji, takim jak kanały legalnej migracji i zarządzanie przepływami migracyjnymi, integracja i agenda lizbońska, a także migracja i rozwój. Wyniki tej konferencji odegrają niezwykle istotną rolę w kierowaniu naszymi pracami przez kolejne miesiące.
Rada rozpocznie też niebawem pracę nad wnioskiem w sprawie dyrektywy ramowej w sprawie praw migrantów przebywających legalnie w państwie członkowskim do zatrudnienia oraz w sprawie utworzenia pojedynczego zezwolenia na pobyt, a także nad dyrektywą w sprawie warunków wjazdu i pobytu dla wysoko wykwalifikowanych pracowników, którą, miejmy nadzieję, Komisja przedstawi w ciągu najbliższych tygodni. Te dwa wnioski, a także inne, które zostaną przedstawione w nadchodzących latach, to kolejne kroki w realizacji planu polityki legalnej migracji, przedstawionego przez Komisję w styczniu 2006 r.
Rada rozpoczęła już analizę proponowanej dyrektywy Rady, zmieniającej dyrektywę 2003/109/WE w celu rozszerzenia jej zakresu na beneficjentów ochrony międzynarodowej. Celem tego wniosku jest objęcie beneficjentów ochrony międzynarodowej możliwością uzyskania pobytu stałego. Rada czeka już tylko na opinię Parlamentu, aby jak najszybciej przyjąć projekt tego dokumentu.
W sprawie stosunków zewnętrznych w obszarze migracji, muszę poinformować państwa, że Rada aktywnie dąży do wdrożenia globalnego podejścia do kwestii migracji, zdefiniowanego przez Radę Europejską w jej wnioskach z grudnia 2005 i 2006 r. Zwracam też państwa uwagę na wnioski dotyczące rozszerzenia i umocnienia globalnego podejścia do kwestii migracji, przyjęte przez Radę w czerwcu. W grudniu 2006 r. Rada Europejska zaprosiła Komisję: do składania wniosków w sprawie zastosowania globalnego podejścia do wschodnich i południowo-wschodnich regionów sąsiadujących z Unią Europejską; do zaproponowania sposobów zintegrowania możliwości legalnej migracji z polityką zewnętrzną UE w celu rozwijania zrównoważonego partnerstwa z krajami trzecimi stosownie do zdefiniowanych potrzeb rynku pracy w państwach członkowskich; do zasugerowania sposobów i środków ułatwiania tymczasowej migracji wahadłowej; oraz do przedstawienia szczegółowych wniosków w sprawie poprawy organizacji i dostarczania informacji dotyczących zróżnicowanych form legalnego przemieszczania się pomiędzy Unią Europejską i krajami trzecimi.
Komisja przedstawiła w odpowiedzi na to zaproszenie dwa komunikaty, a następnie, po przyjęciu tych komunikatów Komisji, prezydencja przedstawiła Radzie projekty wniosków, ukierunkowanych na rozpoczęcie działań określonych przez Komisję.
Konferencja ministerialna Euromed w sprawie migracji odbędzie się w listopadzie. Celem tej konferencji jest rozwijanie inicjatyw i działań w zakresie wdrażania kwestii związanych z migracją. Ponadto szczególny nacisk położono na Afrykę, dążąc do intensyfikacji dialogu w sprawach związanych z migracją, nawiązanego z krajami afrykańskimi w roku 2005. Za priorytet uznano także śledzenie wyników ministerialnej konferencji w sprawie migracji i rozwoju, zorganizowanej w Rabacie w czerwcu 2006 r. i w Trypolisie w listopadzie 2006 r. W ramach tych konferencji ministerialnych, pierwszej z nich o zasięgu regionalnym, a drugiej - kontynentalnym, określono szereg obszarów, w przypadku których możliwe jest umocnienie współpracy pomiędzy krajami pochodzenia, tranzytu i krajami docelowymi migrantów.
Rada aktywnie pracuje nad przełożeniem na konkretne działania wspólnych programów, uzgodnionych w Rabacie i Trypolisie.
Franco Frattini
wiceprzewodniczący Komisji. - (IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Jestem niezwykle wdzięczny przedstawicielowi Rady za jego opis szeroko zakrojonych ram naszych wspólnych działań, a w szczególności chciałbym podziękować dwójce sprawozdawców, Lilli Gruber i Javierowi Moreno Sánchezowi, za dwa sprawozdania, które dziś omawiamy i komentujemy.
Pierwsze spostrzeżenie, jakie się nasuwa, dotyczy oczywiście postępów, jakie poczyniła Europa w tak krótkim czasie, które dają nam powody do pewnego optymizmu. Wszyscy pamiętamy, że przed szczytem w Hampton Court w październiku 2005 roku istniały nawet wątpliwości, czy Europa może opracować wspólną politykę w kwestii imigracji. Dziś cel ten stał się dla nas nie tylko hasłem przewodnim, ale pewne uzgodnione inicjatywy są już realizowane i zaczęły przynosić realne efekty.
Świadczy to o tym, że Europa ma do odegrania ważną rolę w zarządzaniu globalnym, niepowstrzymanym zjawiskiem migracji; działania państw członkowskich na szczeblu krajowym przestały być wystarczające. Wskazuje to także na fakt, że działania Europy przynoszą korzyści jej samej, państwom członkowskim i wszystkim naszym partnerom, zarówno tym z południa - głównie krajom afrykańskim - jak i tym ze wschodu, ponieważ, o czym właśnie nam przypomniano, Komisja zaproponowała rozszerzenie globalnego podejścia na wschód, tak, aby objąć przepływy migracyjne ze wschodu. Rada w pełni się z tym zgodziła.
Stale dyskutujemy na temat globalnego podejścia. Obecnie wszyscy zgadzamy się, że oznacza to utworzenie absolutnie nierozerwalnego powiązania pomiędzy wymiarem zewnętrznym i wewnętrzną polityką imigracyjną. Nie możemy ograniczać się do zarządzania imigracją wyłącznie na naszym terytorium; musimy stawić czoła fundamentalnym przyczynom imigracji, na które także dziś składają się przede wszystkim desperacja ludzi uciekających przed prześladowaniami, ubóstwem i wojnami, którzy nie mogą decydować samodzielnie o wyjeździe z własnego kraju lub pozostaniu w nim. Muszą opuścić ojczyznę, aby przetrwać.
Dlatego nie budzi wątpliwości, że przyczyn leżących u podstaw migracji nie da się wyeliminować wyłącznie poprzez strategię bezpieczeństwa, jakkolwiek patrolowanie regionu śródziemnomorskiego jest i nadal będzie kluczowym elementem ochrony obszaru wokół Wysp Kanaryjskich. Nie może to być nasza jedyna strategia, i bez wątpienia musimy spełnić oczekiwania państw członkowskich UE: zarządzać legalną migracją. To jeden z najlepszych sposobów walki z nielegalną imigracją.
Im większa będzie nasza zdolność do zarządzania migracją ekonomiczną, którą musimy wykształcić, tym lepiej uda nam się ograniczyć do minimum tę szarą, mglistą strefę imigracji nielegalnej. Dlatego na początek chciałbym wypowiedzieć się na temat migracji legalnej, którą omawialiśmy w trakcie ważnego posiedzenia w Lizbonie kilka dni temu. Mówiliśmy o perspektywie na przyszłość, i odniosłem wrażenie - które, mam nadzieję, potwierdzi ten Parlament - że nadszedł dobry moment polityczny, aby spojrzeć na migrację ekonomiczną w sposób oderwany od ideologii.
Szczerze mówiąc, musimy to zrobić, wiedząc, że potrzebni nam są pracownicy spoza Wspólnoty, wiedząc, że nie wolno nam siać paniki i straszyć ogromnymi liczbami, które mogą zrobić złe wrażenie. Niektórzy obserwatorzy, a nawet przedstawiciele paru największych gazet, stwierdzili: "jesteśmy gotowi na przyjęcie 20 milionów migrantów”. Takie liczby są po prostu niebezpieczne. Przedstawianie niebudzących wątpliwości trendów demograficznych to jedno: Europa starzeje się, a część pracowników europejskich odejdzie z powodu niżu demograficznego; czym innym jest wymyślanie na chwilę obecną liczb, które być może będą miały zastosowanie za 50 lat.
Dlatego musimy kontrolować wszystkie aspekty tego zjawiska, począwszy od niżu demograficznego w Europie. Drugim aspektem jest jednak wdrażanie celów strategii lizbońskiej w zakresie konkurencyjności i atrakcyjności gospodarki europejskiej. W tym celu potrzebujemy siły roboczej we wszystkich tych sektorach, które, można rzec, zostały w pewnym stopniu porzucone przez wielu naszych współobywateli w Europie. Trzeci aspekt polega na tym, że imigracja nie może być jedynym sposobem walki z niżem demograficznym.
Nie możemy, na przykład, zapominać, że mówiąc o imigracji z krajów nienależących do Wspólnoty, nadal utrzymujemy bariery blokujące wolny przepływ pracowników w ramach Wspólnoty. Niektórzy z naszych europejskich współobywateli nie mają pełnej swobody szukania zatrudnienia we wszystkich innych krajach UE. W żargonie technicznym, zjawisko to jest określane mianem "preferencji wspólnotowej”, należy jednak tłumaczyć je przez pryzmat działań politycznych, a nie biurokracji. Oznacza to, że Europa będzie cieszyła się pełną mobilnością siły roboczej wyłącznie po obaleniu tych barier, stawianych przed pracownikami z Europy; oczywiście mówię tu o obywatelach nowych państw członkowskich. Jest to zatem kolejny element, który trzeba wziąć pod uwagę.
Aspekt czwarty dotyczy odmowy uznania niżu demograficznego za zjawisko, któremu musimy się poddać, mówiąc "nie szkodzi, przyjadą robotnicy z Afryki”. Nasz niż demograficzny, podobnie jak nasza przyszłość, musi być powodem do niepokoju. Dlatego, na przykład, środki przeznaczane na wspieranie rodzin i podwyższanie wskaźnika urodzin w Europie są w tym kontekście tak samo istotne jak zarządzanie imigracją spoza Europy.
Oczywiście, przyjmujemy inicjatywy ukierunkowane na realizację każdego z tych celów, a niektóre z nich zostały już przyjęte w dziedzinie imigracji. Mogę państwu powiedzieć, że uruchomiliśmy procedurę zaproszenia do udziału w przetargu, dotyczącym utworzenia europejskiego portalu imigracyjnego. Mam nadzieję, że procedura zostanie zakończona w ciągu kilku miesięcy, o ile pozwoli na to biurokracja, co pozwoli nam utworzyć pierwszy zjednoczony portal imigracyjny Europy. Zapewni on dostęp do ofert pracy, wyszukiwarek, sektorów charakteryzujących się popytem na siłę roboczą i tak dalej. Znacząco zwiększy to potencjał Europy w tym obszarze.
Europejski Fundusz Integracji stał się wreszcie rzeczywistością. Omawialiśmy tę koncepcję przy innych okazjach i wyraziliście państwo swoje poparcie dla niej. Muszę powiedzieć, że Rada nieznacznie obniżyła poziom pierwotnie proponowanego przeze mnie poziomu finansowania, ale fundusz został uruchomiony i działa. Dysponujemy kwotą prawie 1 miliarda Euro, przeznaczoną na wdrażanie tego głównego elementu naszej strategii migracji. Nie może być imigracji bez integracji. Fundusz europejski już istnieje. Finansujemy szkolenia językowe i zawodowe w krajach pochodzenia. To kolejny warunek zarządzania migracją ekonomiczną: jeśli przyjeżdżający tu nie będą przeszkoleni pod kątem potrzeb określonych sektorów, jeśli nie będą znali języka kraju, w którym mają pracować, będą skazani na izolację społeczną, a tego nie chcemy. Unia Europejska finansuje już inicjatywy w tym obszarze.
Jak już zapewne państwo wiedzą, w najbliższych dniach Komisja przyjmie dwie proponowane przeze mnie inicjatywy legislacyjne. Odniósł się już do nich przedstawiciel Komisji. Będą to dyrektywy, dość innowacyjne; pierwsza z nich ma dotyczyć wysoko wykwalifikowanych pracowników. Z pewnością nie będzie ona poświęcona liczbom: ilu inżynierów potrzeba we Włoszech, ilu lekarzy - w Belgii. Sprawy tego rodzaju będą pozostawały we wspólnej gestii rządów i rynków pracy zainteresowanych państw. Interesuje nas zwiększenie atrakcyjności Europy w stosunku do naszych konkurentów, takich jak Stany Zjednoczone, Kanada i Australia, przyciągających 95% wysoko wykwalifikowanych pracowników spoza Europy - z krajów afrykańskich i azjatyckich - podczas, gdy Europa jest w stanie przyciągnąć zaledwie 5%. To zbyt mało!
Oto, na czym polega idea europejskiej "błękitnej karty”: wysoko wykwalifikowany pracownik, potrzebny w danym kraju, otrzymuje, po określonym czasie, prawo przeniesienia do innego kraju Unii Europejskiej - w którym, oczywiście, ma pracę - bez skomplikowanych formalności i procedur. Osoba ta jest uprawniona do powrotu do własnego kraju wedle życzenia, a następnie do powrotu do Europy po kolejnym okresie czasu, jeśli sobie tego życzy. Ta forma migracji wahadłowej może też zapobiegać trwałemu drenażowi mózgów z krajów pochodzenia.
Druga dyrektywa, w sprawie wspólnych praw dla migrantów ekonomicznych, będzie oczywiście równie istotna, ponieważ po raz pierwszy wprowadzimy pozwolenie na pracę i zezwolenie na pobyt w postaci pojedynczego dokumentu. Dana osoba przyjeżdża do Europy do pracy. Oczywiście nie chodzi mi o osoby starające się o status uchodźcy czy o łączenie rodzin; mówię o ludziach, którzy przyjeżdżają do Europy, aby tu pracować: o migrantach ekonomicznych. Z zasady, nie powinniśmy utrzymywać podziału pomiędzy pobytem i zatrudnieniem, a dokument tego rodzaju powinien być przejrzysty.
Bez wątpienia, pozwoli to na harmonizację praw. W niektórych państwach członkowskich, prawo do opieki zdrowotnej w pełnym zakresie nie jest zagwarantowane, a w innych jest. Wniosek, który Komisja ma przedstawić Radzie i Parlamentowi, pozostawi oczywiście w gestii państw członkowskich decydowanie, czy należy wyjść poza istniejący poziom, jeśli, na przykład, dany system krajowy już w tej chwili sprzyja migrantom w większym stopniu. Oczywiście, nie oczekujemy, że kraje bardziej gościnne ograniczą zakres przyznawanych praw, musimy jednak powiedzieć, że mniej gościnne muszą podnieść poziom uprawnień do usług socjalnych, edukacyjnych, zdrowotnych i innych.
W roku 2008 przedstawię wnioski dotyczące innych kategorii pracujących migrantów: pracowników sezonowych, uczestników płatnych szkoleń i tak zwanych transferów wewnątrzkorporacyjnych. Jeśli, na przykład, dana firma ma biura w różnych miastach europejskich, należy ułatwić przepływy w ramach jednej firmy, nie rozpoczynając wszystkich procedur od nowa w każdym kraju. Następnie przyjdzie kolej na robotników niewykwalifikowanych; to największa kategoria, która wciąż wymaga szeregu analiz. Zamiast formułować na chwilę obecną wnioski legislacyjne, chciałbym przedstawić możliwości, lub luźne propozycje - co uczynię na początku przyszłego roku - w celu zebrania komentarzy i sugestii przed sformułowaniem jak najlepszego wniosku. Nie mówimy tu o niewielkich grupach, ale o przeważającej większości tych, którzy przybywają do Europy, nie mając żadnego przeszkolenia zawodowego. W tym zakresie, należy poruszyć szereg kwestii.
Jeden z kluczowych aspektów - cytuję tu sprawozdanie pani Gruber - to oczywiście współpraca z krajami pochodzenia w celu zapobiegania drenażowi mózgów. Aspekt ten budzi mój szczególny niepokój. Jak już powiedziałem, idea migracji wahadłowej powstała dokładnie w tym celu: aby uniknąć trwałego wysysania energii. Na przykład, współpraca z niektórymi krajami Afryki subsaharyjskiej już się rozpoczęła, przede wszystkim, aby określić, jak postępować w stosunku do wysoko wykwalifikowanych pracowników, którzy znajdują czasowe zatrudnienie w Europie, a potem wracają do domu, gdzie można ich zatrudnić z korzyścią dla kraju pochodzenia.
Jest to otwarty dialog, który mam zamiar intensywnie prowadzić przez kilka kolejnych miesięcy, częściowo dzięki silnemu wsparciu, jakie otrzymuję od obecnej prezydencji portugalskiej, podobnie jak od poprzednich prezydencji. Otwiera się przed nami wspaniała możliwość w tym zakresie. Zbliżają się dwa szczyty ministerialne: szczyt eurośródziemnomorski, o którym była już mowa, i szczyt przywódców UE i Afryki. Mam nadzieję i wierzę, że szczyt ten pozwoli nam poczynić postępy, ponieważ oczywiście spodziewam się, że przywódcy rządów podczas szczytu Europa-Afryka przyjmą rzetelną deklarację partnerstwa pomiędzy Europą i Afryką w sprawie imigracji, mobilności i zatrudnienia.
Jeśli tak się stanie, wierzę że dokonamy znaczącego kroku do przodu, częściowo dlatego, że jak uzgodniono z prezydencją portugalską, wniosek omawiany w czasie prezydencji niemieckiej z ministrem zatrudnienia oraz z ministrem spraw wewnętrznych Republiki Federalnej, zostanie teraz przedstawiony pierwszej wspólnej radzie ministrów spraw wewnętrznych i zatrudnienia. Na początku grudnia po raz pierwszy zostaną podjęte wymierne działania polityczne w celu przybliżenia do siebie poszczególnych elementów naszej strategii migracji: nie tylko bezpieczeństwa, ale także aspektów gospodarki i zatrudnienia, ogromnie istotnych z przyczyn, które już przytoczyłem.
Umowy o współpracy z krajami pochodzenia to jeszcze inna kwestia. Komisja przystąpiła do współpracy z niektórymi krajami na zasadach eksperymentalnych w tej dziedzinie. Krótko mówiąc, opracowaliśmy profile poszczególnych krajów. Każdy kraj jest inny od pozostałych, i nie możemy zarządzać napływami migracji z Mali i z Senegalu w ten sam sposób. Każdy kraj ma swój profil i musi być traktowany odrębnie.
Następnie oferujemy możliwość nawiązania partnerstwa w ramach całościowego porozumienia. Nazwaliśmy te działania po prostu "platformami współpracy”. Są to porozumienia obejmujące platformę kwestii wymagających uzgodnienia: wspólnej walki z handlem ludźmi, ponieważ handel ludźmi rozpoczyna się w kraju pochodzenia; co za tym idzie, wyeliminowania korupcji, chroniącej handel ludźmi, a także zarządzania ofertami pracy poprzez dostarczanie informacji i zapewnianie szkoleń zawodowych i językowych. Otworzyliśmy pierwszy ośrodek zatrudnienia w Bamako, stolicy Mali, przy pomocy funduszy europejskich. Zadeklarowaliśmy także dostarczanie informacji na temat prawodawstwa europejskiego, możliwości zatrudnienia i kursów szkoleniowych w tym ośrodku. W rzeczy samej, tak właśnie robimy. Mali to pierwszy kraj, który wyraził zainteresowanie, i już teraz uruchomiliśmy naszą inicjatywę wobec niego. Chcemy postępować tak samo w stosunku do innych krajów, które się do nas zgłoszą.
Jeśli chodzi o integrację, pozwólcie państwo, że powiem bardzo krótko, iż integracja jest kluczowym elementem polityki migracyjnej, i bez wątpienia Fundusz będzie wykorzystywany w celu wdrażania wszelkich zasad polityki włączania społecznego w stosunku do tych, którzy przestrzegają naszych zasad. Wreszcie nielegalna imigracja jest również elementem naszej strategii politycznej. Wiem i jestem zadowolony, że Komisja LIBE zatwierdziła sprawozdanie pana Webera w sprawie europejskiej polityki repatriacji. Będziemy omawiać ją w przyszłości, ale to ważne narzędzie.
Walka z nielegalną imigracją oznacza, że nie zachęcamy do podejmowania niezgłoszonej pracy, co stymuluje nielegalne zatrudnienie. Jak państwo wiecie, w Europie rośnie odsetek imigrantów, którzy stracili pracę. To poważny problem. Początkowo zatrudnienie znajdowało wiele osób - przy pracach sezonowych, w rolnictwie, turystyce, robotach publicznych - teraz zaś obserwujemy, niestety, wzrost bezrobocia. Co mamy zrobić z ludźmi, którzy stracili pracę?
Dlatego nie zachęcajmy do nielegalnego zatrudnienia: karajmy pracodawców, którzy czerpią zyski z nielegalnych imigrantów; zagwarantujmy wdrażanie polityki repatriacji, zakładającej poszanowanie dla podstawowych praw człowieka, która zarazem będzie jednoznacznie i konsekwentnie spójna z naszymi celami. Nie możemy tolerować bezprawia i powtarzających się zachowań sprzecznych z prawem.
Europejska agencja Frontex przyczyniła się do zatrzymania tysięcy nielegalnych imigrantów. Tylko tego lata uratowała ponad 1200 ludzi, którzy w przeciwnym razie zginęliby, podobnie jak wielu innych, i mamy dług wdzięczności wobec załóg statków, samolotów i helikopterów, które brały udział w misjach Frontex. Jednakże agencja Frontex zdołała też ograniczyć napływ nielegalnych imigrantów w patrolowanych przez siebie obszarach. Agencja ta jest, była i będzie kluczowym narzędziem globalnego podejścia.
Na koniec, pani przewodnicząca, chcę powiedzieć, że imigracja będzie elementem naszych prac przez kilka kolejnych dziesięcioleci, a nie tylko miesięcy. Dlatego to dobrze, że Europa zdaje sobie sprawę z tego, iż ma wspaniałą okazję, aby odegrać ważną rolę na arenie światowej w tej dziedzinie, podobnie jak w innych.
Lilli Gruber
sprawozdawczyni. - (IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Imigracja to nie sytuacja awaryjna, ani też zjawisko przemijające. W roku 2006, w 27 państwach członkowskich UE mieliśmy 18 i pół miliona imigrantów. Jak wiemy, jest to spowodowane przez szereg przyczyn: wojny, ubóstwo, klęski żywiołowe i bezlitosna dyktatura, panująca w wielu rejonach świata. Unia Europejska jest jednym z kluczowych światowych graczy, dlatego musi bez dalszej zwłoki opracować strukturalną politykę walki z tym wyzwaniem, które dotyczy nas wszystkich. W pojedynkę nigdzie nie zajdziemy!
Zrobiono już wiele w walce z nielegalną imigracją, ale to nie wystarczy. Podstawową metodą walki z nielegalną imigracją jest otwarcie legalnych kanałów wstępu na terytorium Unii Europejskiej. Są to dwie strony tej samej monety, i dlatego Javier Moreno Sánchez i ja zdecydowaliśmy wspólnie przedstawić nasze sprawozdania.
Nasze gospodarki nie są już w stanie funkcjonować nie zatrudniając migrantów, a bez ich wkładu nasz system ubezpieczeń społecznych uległby paraliżowi, zważywszy na zagrożenie spowodowane przez spadek wskaźnika urodzeń. Dane Eurostat są całkowicie jasne: w roku 2050, jedna trzecia spośród 490 milionów Europejczyków będzie należała do populacji powyżej 65 roku życia. Plan działań Komisji z roku 2005 był ważnym krokiem naprzód, ponieważ przedstawił konkretne wnioski otwarcia kanałów legalnej migracji w sposób ujednolicony na szczeblu UE. Oczywiście, poszczególne państwa członkowskie ponoszą odpowiedzialność za określenie kwot imigracyjnych.
Spośród pięciu dyrektyw, które zostaną przedstawione przez pana w nadchodzących miesiącach, panie komisarzu Frattini, znaczenie priorytetowe ma dla nas dyrektywa gwarantująca utworzenie wspólnych ram prawnych dla migrantów. Życzę panu wszystkiego najlepszego, ponieważ wszyscy wiemy, że negocjacje z Radą z pewnością nie będą łatwe, ale będzie pan miał Parlament po swojej stronie. To jedna z przyczyn, dla których powinniśmy przejść na współdecydowanie i położyć kres prawu weta w Radzie.
Moje sprawozdanie zostało przyjęte jednogłośnie przez Komisję LIBE, poza jednym głosem sprzeciwu, i jestem niezwykle wdzięczna kolegom z innych grup za wsparcie. W sprawozdaniu wzywamy do udostępnienia na szczeblu UE spójnych i rzetelnych statystyk. Nie można wprowadzać prawodawstwa dotyczącego imigracji, nie znając jej prawdziwego zakresu; bez twardych danych, może ono łatwo stać się narzędziem propagandy.
Do tego zjawiska musimy podejść bez demagogii, bez populizmu i bez tabu. Dlatego wierzę, że zarówno politycy, jak i dziennikarze powinni bezwzględnie wykazać się większym poczuciem odpowiedzialności, wypowiadając się w kwestii tak delikatnej. Obie grupy, jak państwo wiedzą, odgrywają kluczową rolę w procesie integracji.
Integracja jest procesem dwustronnym, określającym prawa i obowiązki obu stron, a aktywne uczestnictwo imigrantów w życiu gospodarczym, społecznym i politycznym kraju przyjmującego ma kluczowe znaczenie. Zgadzam się z panem, panie Frattini, gdy mówi pan o zasadzie równego traktowania w odniesieniu do praw społecznych i gospodarczych, ponieważ podstawowe prawa człowieka obejmują równą płacę i bezpieczeństwo pracy, ale także uznanie kwalifikacji, możliwość przenoszenia praw do wynagrodzenia, łączenie rodzin oraz zagwarantowanie kobietom prawnej niezależności od małżonka.
Jeśli chodzi o dyrektywę w sprawie pracowników wysoko wykwalifikowanych, tak zwana błękitna karta może okazać się znakomitym bodźcem, przyciągającym specjalistów, których Europa tak bardzo potrzebuje. Z pewnością chcielibyśmy dowiedzieć się nieco więcej na temat błękitnej karty, panie komisarzu, zważywszy, że na dzień dzisiejszy - jak pan już wspomniał - tylko 5% zatrudnionych imigrantów to osoby wysoko wykwalifikowane, w przeciwieństwie do 95% niewykwalifikowanych.
Dyrektywa w sprawie pracowników sezonowych powinna uzupełnić luki w zakresie praw tej ostatniej grupy pracowników, i jestem przekonana, że pracownicy sezonowi, którzy przestrzegają zasad, powinni mieć pierwszeństwo w dostępie do innych form imigracji tymczasowej i trwałej. Jednakże, panie Frattini, luźne wnioski lub alternatywy, jak je pan nazwał, dotyczące migrantów o niskich kwalifikacjach lub niewykwalifikowanych, to świetna inicjatywa, ale jak długo będziemy czekać na dyrektywę w tej sprawie? Moje pytanie jest skierowane przede wszystkim do Rady.
Mój czas się skończył, panie i panowie. Wzywamy rządy i Radę do przyjęcia bardziej realistycznego i odważnego stanowiska. Potrzebujemy odpowiedzialnej strategii, aby rozwiać obawy i wątpliwości naszych coraz bardziej niespokojnych społeczeństw. Granice nie są zamknięte i wcale nie padliśmy ofiarą inwazji imigrantów! Imigracja to konieczność, jeśli zaś podejmiemy w tej sprawie rozsądne decyzje, może stać się atutem dla społeczeństwa obywatelskiego, które szanuje różnorodność.
(Oklaski)
Javier Moreno Sánchez
sprawozdawca. - (ES) Pani przewodnicząca, panie wiceprzewodniczący Komisji, panie urzędujący przewodniczący Rady, pani Gruber, panie i panowie! Wyobrażanie sobie przyszłości Europy i naszych społeczeństw bez imigracji w dobie globalizacji to ucieczka od rzeczywistości. Imigracja jest koniecznym i pozytywnym zjawiskiem dla stabilności demograficznej, wzrostu gospodarczego i różnorodności kulturowej UE.
Potrzebujemy pracowników w postaci legalnych imigrantów, posiadających prawa i obowiązki, a nie niewolników. Rozwój i sukces polityki legalnej imigracji jest w dużej mierze uzależniony od konsekwentnej walki z drugą stroną medalu: nielegalną imigracją.
Zarządzanie nielegalnymi przepływami migracyjnymi i ich kontrolowanie wykracza poza zdolność indywidualnego działania państw członkowskich, i nie ulega wątpliwości, że jest to najbardziej delikatny aspekt wspólnej, ogólnej polityki imigracyjnej, którą Unia Europejska musi opracować.
Ostatnie zachwiania równowagi społecznej i ekonomicznej, konflikty międzynarodowe i zmiana klimatu spowodują wzrost napływu nielegalnych imigrantów do UE. Przepływ ten jest szybszy niż nasza reakcja polityczna i nie zatrzyma się samoistnie. Musimy działać już teraz.
Z zadowoleniem przyjmujemy i wspieramy podejście Komisji. Ma ono kluczowe znaczenie dla bardziej spójnej i skutecznej polityki państw członkowskich, bazującej na pełnym poszanowaniu ludzkiej godności i podstawowych praw, w duchu solidarności, wspólnej odpowiedzialności, przejrzystości i wzajemnego zaufania.
Po pierwsze, musimy zabezpieczyć granice lądowe, powietrzne i morskie poprzez nasiloną obserwację i monitorowanie, i w tym zakresie musimy polegać na agencji Frontex i RABIT: to droga ku wspólnej odpowiedzialności i solidarności.
Panie i panowie! Frontex działa. Tam, gdzie przeprowadzono operacje, uratowano ludzkie życie i znacząco obniżono napływ nielegalnych imigrantów. Nielegalni imigranci musieli szukać innych dróg zewnętrznych, co zaobserwowano ostatnio w Hiszpanii i we Włoszech.
Jednakże Frontex jest na razie w powijakach; to dziecko UE, które może się rozwijać i realizować swoje funkcje wyłącznie dzięki wsparciu rodziców, państw członkowskich, które wzywamy do podjęcia wyzwania poprzez dostarczenie niezbędnych zasobów ludzkich i logistycznych.
Ponadto, kluczowe znaczenie ma opracowanie środka odstraszającego w postaci europejskiej polityki w sprawie powrotu imigrantów, wyrażającej pełne poszanowanie dla praw człowieka, oraz praca nad umowami o readmisji z krajami trzecimi. Chcielibyśmy być świadkami przyjęcia dyrektywy ws. powrotu imigrantów w trakcie prezydencji portugalskiej.
Panie i panowie! Potrzebujemy politycznej odwagi i woli, aby stawić czoła czynnikowi, który w największym stopniu przyciąga nielegalnych imigrantów: nielegalnemu zatrudnieniu. Musimy zwyciężyć w walce z mafią i pozbawionymi skrupułów przedsiębiorcami, którzy wykorzystują nielegalnych imigrantów. To działalność, która angażuje ogromnie dużo ukrytych interesów i pieniędzy, i która wymaga twardej i energicznej reakcji.
Musimy, jak pan powiedział, panie wiceprzewodniczący, zastosować politykę bezwzględnej walki z nielegalnym zatrudnieniem, aby ograniczyć zasięg podziemnej gospodarki, odpowiedzialnej za tak zwany "efekt sukcji”. Wymiar psychologiczny jest tu oczywisty. Jeśli nie będzie szansy na nielegalne zatrudnienie w UE, będzie też mniej powodów, aby do niej emigrować.
Chcemy także wezwać państwa członkowskie do podjęcia zdecydowanych działań przy zaangażowaniu odpowiednich zasobów finansowych w celu walki z handlem ludźmi poprzez współpracę sądowniczą i policyjną, ze szczególnym naciskiem na najbardziej bezbronne ofiary - kobiety i dzieci - oraz do zapewnienia im dostępu do opieki zdrowotnej i edukacji.
Działania zewnętrzne wymagają dialogu i bliskiej współpracy z krajami pochodzenia i tranzytu. Musimy iść dalej drogą wytyczoną podczas konferencji ministerialnych zorganizowanych w Rabacie i Trypolisie oraz podczas światowego forum w Brukseli, kładąc nacisk na związek pomiędzy imigracją i rozwojem.
Musimy uczynić imigrację czynnikiem rozwoju w krajach pochodzenia i w krajach przyjmujących oraz postawić na współrozwój dla skutecznej walki z głębiej zakorzenionymi przyczynami nielegalnej imigracji.
Musimy też zmaksymalizować pozytywny wpływ funduszy przesyłanych z powrotem przez imigrantów na rozwój w ich krajach pochodzenia oraz przeanalizować potencjał mikropożyczek.
Co więcej, musimy opracować spójną politykę zewnętrzną, aby zapewnić kompatybilność celów handlowych i pomocy rozwojowej, tak, aby mniej rozwinięte kraje mogły eksportować swe produkty, a nie musiały eksportować swych obywateli.
Panie i panowie! Zanim zakończę, chciałbym skierować podziękowanie do wszystkich sprawozdawców, z którymi miałem przyjemność ściśle współpracować, co odzwierciedla szeroki konsensus osiągnięty w ramach Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych.
Nie ma wątpliwości, panie i panowie, że musimy walczyć z nielegalną imigracją, jej przyczynami i kanałami, nie możemy jednak walczyć z nielegalnymi imigrantami, ponieważ nie są oni przestępcami: emigracja nie jest przestępstwem. Musimy położyć kres populistycznej, ksenofobicznej dyspucie, która kojarzy imigrację z zachwianiem bezpieczeństwa, przestępczością, terroryzmem i bezrobociem. Nikt nie emigruje dla kaprysu: dzieje się tak zawsze z konieczności. Działajmy tak, aby wyeliminować tę konieczność i przemienić ją w osobisty wybór.
(Oklaski)
Manolis Mavrommatis  
sprawozdawca komisji opiniodawczej Komisji Rozwoju. - (EL) Pani przewodnicząca! Przede wszystkim chcę pogratulować Lilli Gruber i Javierowi Moreno Sánchezowi wspaniałej pracy, jaką wykonali, oraz współpracy, która dała nam dużo zadowolenia podczas przygotowania tych dwóch sprawozdań.
Ustalone stanowisko Komisji UE popiera rzetelną wspólną politykę imigracyjną, która zostanie przyjęta przez 27 państw członkowskich. Imigracja jest nierozerwalnie związana z rozwojem, a biorąc pod uwagę problem demograficzny, któremu UE musi dziś stawić czoła, legalna imigracja stanowi część rozwiązania wielu problemów Europy, zamiast stwarzać kolejny problem.
Możliwość wydania opinii pozwoliła nam, Komisji Rozwoju, w imieniu Parlamentu Europejskiego, bronić równouprawnienia płci, ochrony najbardziej bezbronnych grup, takich, jak imigrujące kobiety i dzieci, a także zapewnić informacje i szkolenia językowe nowo przybyłym imigrantom.
Co więcej, uwzględniono kwestię drenażu mózgów z takich regionów jak Afryka, gdzie występuje ogromne zapotrzebowanie na zasoby ludzkie w sektorze ochrony zdrowia. Obszary te cierpią za każdym razem, gdy lekarz wyjeżdża z kraju, szukając lepszej przyszłości w UE.
Dlatego też z zadowoleniem przyjmujemy wniosek Komisji w sprawie umocnienia migracji wahadłowej. Imigranci będą mieli możliwość powrotu do ojczyzny po okresie jednego roku i wzbogacenia swego kraju o wiedzę i doświadczenie nabyte w państwach członkowskich UE.
Niezwykle istotne jest też dostarczanie przez Komisję większej ilości informacji na temat ram prawnych obejmujących pojęcie "migracji wahadłowej”. W tym miejscu chciałbym podziękować komisarzowi Franco Frattiniemu za delikatność, jaką okazał w kwestii imigracji w ciągu ostatnich dwóch lat, i za jego nieustające wysiłki, zmierzające ku osiągnięciu porozumienia 27 państw członkowskich w sprawie wspólnej polityki imigracyjnej.
(Oklaski)
Maria Badia i Cutchet
sprawozdawczyni komisji opiniodawczej Komisji Kultury i Edukacji. - (ES) Pani przewodnicząca, panie komisarzu, panie i panowie! Jako sprawozdawczyni komisji opiniodawczej Komisji Kultury i Edukacji podkreśliłam istotność rozważenia aspektów społecznych, edukacyjnych i kulturowych w związku z imigracją. Czynniki te mają ogromny wpływ na rozwój gospodarczy i spójność społeczną. Istotne jest także ułatwianie integracji tych osób w krajach przyjmujących, co obniży poziom wzajemnej nieufności.
Jeśli chodzi o edukację, zaproponowałam wprowadzenie polityki dostępu imigrantów do systemu edukacji oraz zintegrowania z tym systemem poprzez uznanie kwalifikacji akademickich i zawodowych uzyskanych w krajach trzecich.
Aby zapobiegać drenażowi mózgów, skupiliśmy się na wniosku Komisji, dotyczącym zachęcania do zatrudniania rdzennej ludności w krajach, w których emigracja wykwalifikowanych specjalistów mogłaby spowodować destabilizację sytuacji społecznej i gospodarczej.
Wreszcie chciałabym zwrócić uwagę na wagę i odpowiedzialność mediów, rozpowszechniających informacje zarówno w krajach pochodzenia, jak i w krajach przyjmujących, aby zapobiec przedstawianiu zjawiska migracji w fałszywym świetle.
Maria Panayotopoulou-Kassiotou  
sprawozdawczyni komisji opiniodawczej Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia. - (EL) Pani przewodnicząca! Komisja Praw Kobiet i Równouprawnienia wyraża żal z powodu faktu, że zarówno w komunikacie w sprawie projektu strategii legalnej migracji, jak i w materiale, w którym jesteśmy dziś wzywani do głosowania, bardzo niewiele miejsca poświęcono kwestii równouprawnienia kobiet.
Dlatego też wzywamy Komisję, państwa członkowskie i różne grupy w ramach Rady, które odpowiadają za te kwestie, o zwiększenie wysiłków. Koordynacja polityki legalnej migracji musi obejmować szczególną ochronę praw migrujących kobiet, które cierpią z powodu podwójnej dyskryminacji. Należy walczyć z nielegalną imigracją; promuje ona różnorodne sieci wykorzystywania bezbronnych mężczyzn, kobiet i dzieci.
Kładziemy nacisk na globalne podejście do prawnych aspektów migracji. Należy zastosować środki dwustronnej integracji, aby zwiększyć akceptację ze strony społeczeństw przyjmujących, jak i gotowość imigrantów płci męskiej i żeńskiej do integracji.
Kobiety i ich rodziny mają znaczący wkład w ten proces, należy więc ułatwiać łączenie rodzin poprzez zapewnienie im niezależnego statusu. Musimy walczyć z dyskryminacją, okaleczaniem, zmuszaniem do małżeństwa, poligamią, przestępstwami honorowymi i przemocą wszelkiego rodzaju w krajach pochodzenia, a także umacniać legalny rozwój umiejętności kobiet.
Joseph Daul
w imieniu grupy PPE-DE. - (FR) Pani przewodnicząca, panie komisarzu Frattini, panie urzędujący przewodniczący Rady, panie i panowie! Kwestia imigracji to sprawa polityczna o szczególnym znaczeniu, ponieważ niejednokrotnie kryją się za nią dramaty ludzkie. Grupa Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci) i Europejskich Demokratów ma świadomość powagi tej debaty i nasze myśli kierują się ku setkom tych, którzy zginęli, ponieważ marzyli o tym, aby zamieszkać w Europie. Szacunek dla życia ludzkiego musi być priorytetem przy opracowywaniu naszej polityki imigracyjnej.
Chciałbym pogratulować sprawozdawcom wykonanej przez nich pracy, a panu komisarzowi Frattiniemu - woli i determinacji politycznej, jaką okazał. Naszym obowiązkiem jest zrobić wszystko, co w naszej mocy, aby kontrolować napływ migrantów. Spójność naszego społeczeństwa, nasza zdolność do przyjmowania imigrantów oraz determinacja w walce z rasizmem, nietolerancją i ksenofobią są stawką w tej grze. Aby zarządzać imigracją, musimy przyjąć podejście bazujące na poszanowaniu ludzkiej godności, realizmie i solidnych ramach prawnych.
Panie i panowie! Omawiając kwestię imigracji, musimy nakreślić granicę pomiędzy osobami ubiegającymi się o status uchodźcy, tymczasowymi uchodźcami i migrantami ekonomicznymi, przy czym ta ostatnia grupa jest najliczniejsza. W ramach tej ostatniej kategorii musimy też rozróżnić pomiędzy imigracją nielegalną, za którą Unia Europejska ponosi odpowiedzialność, i imigracją legalną, która leży w obszarze jurysdykcji państw członkowskich.
Jesteśmy zwolennikami surowych działań, gdy chodzi o imigrację nielegalną. Europa musi wziąć na siebie odpowiedzialność i wypowiedzieć wojnę mafijnym gangom, które handlują ludzkim nieszczęściem. Wiemy, że poczyniono tu pewne postępy, takie jak założenie agencji Frontex, utworzenie europejskiego Funduszu Granic Zewnętrznych oraz zespołów szybkiej interwencji na granicy, aby strzec obszarów granicznych. To jednak za mało, ponieważ zasoby ludzkie, materialne i finansowe przeznaczone na ten cel są wciąż niewystarczające. Teraz zapewnimy dodatkowe, niezbędne zasoby dla wdrażania tych instrumentów. Tym niemniej, aby zyskać większą skuteczność, te państwa członkowskie, które pełnią rolę strażników naszych zewnętrznych granic, muszą stosować wspólne standardy. Kluczowe znaczenie ma tu opracowanie realnego protokołu Wspólnoty w sprawie ochrony naszych granic zewnętrznych, wraz z systemem monitorowania.
Nasze państwa członkowskie stawiają czoła różnym wyzwaniom, gdy chodzi o przepływy migracyjne. Musimy wprowadzić staranne rozróżnienie pomiędzy tymi państwami, które pełnią rolę strażników naszych granic, a pozostałymi. Zadanie stojące przed południowym i wschodnim obszarem Unii jest ogromne. Niezbędna jest tu solidarność, abyśmy mogli zmaksymalizować efekty naszych działań, a państwa członkowskie borykające się z masową nielegalną imigracją potrzebują wsparcia technicznego, logistycznego i finansowego. Podczas, gdy walka z nielegalną imigracją musi toczyć się na naszych zewnętrznych granicach, wymaga ona także mobilizacji wysiłków wewnątrz samej Unii Europejskiej. Na naszym terytorium przebywa obecnie nielegalnie od 10 do 15 milionów ludzi.
Jeśli wiodącą zasadą dla naszych demokracji jest równość wobec prawa, imperatywem jest przyjęcie polityki, która pozwoli na systematyczne zawracanie osób, które nielegalnie wkroczyły na terytorium UE, do ich krajów pochodzenia. Unia Europejska musi zorganizować powrót nielegalnych imigrantów przy jednoczesnym ścisłym poszanowaniu praw człowieka i godności ludzkiej. Chcemy, aby Europa stała się azylem dla tych, którzy uciekają przed prześladowaniami, i dlatego jesteśmy przeciwni masowemu uregulowaniu sytuacji nielegalnych imigrantów. Nie jest to w żadnym razie rozwiązanie, wyrobi ono jedynie błędne przekonanie, że nielegalni migranci i ci, którzy chcą przedostać się na terytorium UE prędzej czy później uregulują tu swój status prawny. Amnestie tego rodzaju spowodują jedynie nasilenie działalności przestępczych gangów, zaangażowanych w nielegalną imigrację i handel ludźmi. Z ogromną radością powitaliśmy wniosek Komisji w sprawie karania pracodawców zatrudniających nielegalnych imigrantów.
Jeśli chodzi o obecną sytuację w kwestii legalnej imigracji, nasza grupa jest zdania, że zaangażowanie ze strony kraju pochodzenia w zakresie kontrolowania nielegalnej imigracji powinno być warunkiem naszych negocjacji z krajami trzecimi. Oczywiście, odpowiedzialność za uregulowanie kwestii legalnej imigracji ponoszą państwa członkowskie, a nie Unia Europejska. Tym niemniej, aby zwiększyć naszą skuteczność i spójność działań w tym zakresie, musimy skoordynować wysiłki bardziej efektywnie na szczeblu 27 państw członkowskich UE. Musimy także rozważyć możliwości wprowadzenia wspólnego procesu przyjmowania imigrantów, który pozwoliłby wysoko wykwalifikowanym pracownikiem i osobom posiadającym określone kwalifikacje uzyskać dostęp do europejskiego rynku pracy. Wniosek utworzenia europejskiej błękitnej karty powinien zostać opracowany i omówiony w szerszym zakresie, podobnie, jak koncepcja projektu imigracji wahadłowej dla robotników niewykwalifikowanych.
Panie i panowie, imigracja jest uzależniona od zachowania właściwej równowagi pomiędzy spójnym społeczeństwem, które jest silne i otwarte na innych, z jednej strony, oraz poszanowania dla rządów prawa z drugiej strony. Nie chcemy zamykać przed nikim drzwi, ale upewnić się, że potencjalni imigranci są dobrze widziani i integrują się z naszym społeczeństwem, tak jak dzieje się to w innych rejonach świata.
Claudio Fava
w imieniu grupy PSE. - (IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Proszę pozwolić mi podziękować obojgu sprawozdawcom za ich pracę, niezwykle cenną i trafną.
Chciałbym na początek przedstawić obraz, który towarzyszy nam wszystkim od miesięcy: fotografię 40 rozbitków uratowanych z katastrofy, którzy dryfowali po Morzu Śródziemnym przez dwa dni i dwie noce, uczepieni sieci do połowu tuńczyków. W tym przypadku, wydaje się, że uratowanie połowu ryb stało się ważniejsze niż uratowanie życia tych zdesperowanych ludzi: nie zostali zabrani na pokład statku rybackiego, który napotkali. Mówię to, ponieważ, jak przypomniał nam pan komisarz, potrzebujemy globalnego, ale zróżnicowanego podejścia do kwestii migracji. Podejście to musi zapewnić równowagę, solidarność, i - o czym mówiła pani Gruber - porzucenie tabu.
Imigracji nie można traktować wyłącznie jako kwestii bezpieczeństwa. To nieuchronne wyzwanie dla Europy: to aspekt integracji i rozwoju społecznego, z którym musimy się zmierzyć. Komisarz Frattini powiedział, że Europa ma do odegrania ważną rolę; zgadzamy się z tym. Europa ma do odegrania swoją rolę, pod warunkiem, że zdoła ogarnąć tę kwestię w całej jej złożoności.
W ciągu kilku sekund, jakie mi jeszcze pozostały, chciałbym podkreślić wagę trzech podstawowych zasad, opisanych w tych dwóch sprawozdaniach. Najskuteczniejszym sposobem walki z nielegalną imigracją jest otwarcie kanałów migracji legalnej, w ramach których migranci i kraje przyjmujące będą miały określone prawa i obowiązki.
Co do nielegalnej imigracji, chciałbym powiedzieć, że należy ustanowić zasadę solidarności państw członkowskich, pod warunkiem, że będzie miała ona zastosowanie do wszystkich państw członkowskich, a nie tylko do tych, które graniczą z Morzem Śródziemnym. Jednocześnie, jak już stwierdziło wielu moich kolegów posłów, musimy walczyć z nielegalną imigracją, stwarzając w krajach pochodzenia warunki dla eliminacji przyczyn, dla których ludzie są zmuszeni do ucieczki; kluczowe przyczyny wymienił już pan Frattini.
Wreszcie, pani przewodnicząca, poszanowanie dla praw człowieka pozostaje niezbędnym punktem odniesienia dla naszej polityki. Proces integracji europejskiej może być silny i znaczący tylko, jeśli zdołamy powstrzymać Europę przed zamknięciem drzwi przed imigrantami.
Graham Watson
w imieniu grupy ALDE. - Panie przewodniczący! Co może lepiej obrazować potrzebę stworzenia wspólnej europejskiej polityki imigracyjnej niż przypadek tunezyjskich rybaków? Wszystkie elementy tej tragicznej historii - od imigrantów w pontonach na otwartym morzu po przemytników ludzi, którzy ich tam umieścili i władze, które uwięziły tych, którzy uratowali rozbitków - dowodzą klęski Europy w jej podejściu do migracji.
Przy każdej takiej ludzkiej tragedii, w okresie rozpaczliwej dekady bezczynności, Liberałowie i Demokraci zadawali jedno proste pytanie: ilu ludzi musi zginąć, nim rządy zrozumieją, że podnoszenie mostu zwodzonego fortecy Europa nie służy niczyim interesom? Uporanie się z problemem migracji leży tak samo w naszym interesie, jak w interesie tych, którzy podążają ku naszym wybrzeżom, a w swoich wysiłkach są gotowi nawet na śmierć. Populizm przyniósł politykę opartą na strachu, ale nadszedł czas, aby zrozumieć pewne fakty.
Po pierwsze, w ciągu następnych 20 lat Europa straci 20 milionów pracowników - pracowników, którzy wypełniają sektor usług i których podatki finansują usługi świadczone na rzecz naszych obywateli.
Po drugie, rządy krajowe zniechęcają ludzi, których Europa potrzebuje, by uczestniczyć w bezwzględnej konkurencji na światowym rynku, a raczej by ją przetrwać. 85% najzdolniejszych pracowników wyjeżdża do Ameryki i Australii, zrażonych naszą biurokracją, perfidią i przeszkodami w swobodnym przepływie.
Po trzecie, wśród imigrantów, którzy trafiają do Europy, tylko 3 na 20 to wykwalifikowani pracownicy - większość stanowią ludzie bez kwalifikacji zawodowych, zdesperowani i pozbawieni środków do życia. Propozycje komisarza Frattiniego, nawiązujące do pomysłu pani Hennis-Plasschaert w sprawie uzupełniania braków wykwalifikowanej siły roboczej poprzez wprowadzenie europejskiej "zielonej karty”, odnoszą się tylko do części tego problemu. Jednak koncepcja "niebieskiej karty” też ma braki: nie wspomina na przykład o pracownikach, których potrzebujemy w sektorze gastronomicznym, turystycznym i opiece zdrowotnej. Może odpowiadać na wyzwania ekonomiczne i demograficzne, jeżeli będzie jej towarzyszyć swobodny przepływ pracowników z nowych państw członkowskich UE, ale niewiele czyni w sferze sprostania wyzwaniom nielegalnej imigracji na naszej południowej granicy.
Ale nie łudźmy się - wygodna kalkulacja Komisji, zakładająca, że weźmiemy to, co najlepsze, a resztę odrzucimy, nie sprawdzi się. Ludzie nękani przez ubóstwo, głód, nędzę i wojnę nadal będą przepływać przez Morze Śródziemne, niezależnie od tego czy spełniają nasze kryteria czy nie. Dlaczego? Ponieważ nasza polityka rolna i rybacka eliminuje z rynku ich produkty i pustoszy zasoby naturalne.
Oczywiście musimy patrolować granice Europy. Sprawozdanie Moreno Sáncheza słusznie postuluje wyposażenie Frontexu w taki budżet, personel i sprzęt, który umożliwi wykonywanie powierzonych mu zadań - mimo że wyłączenie Gibraltaru z Frontexu można porównać z pozostawieniem dziury w płocie i szczerze mówiąc, jest absolutnie niezrozumiałe. Jednak w dłuższej perspektywie tylko kompleksowa polityka UE, która karze przemytników ludzi, wprowadza kanały legalnej imigracji i stwarza nadzieję w miejsce rozpaczy, może odwrócić panujące tendencje.
Prawda jest taka, że mamy tylko jeden wybór w naszych stosunkach z krajami rozwijającymi się: możemy wziąć ich towary lub ich ludzi. Jeśli chcemy przyjmować mniej imigrantów, musimy bardziej pomagać ich ojczystym krajom, co słusznie zauważa sprawozdanie pani Gruber. Dlatego też portugalska prezydencja musi podwoić swoje wysiłki, aby obniżyć europejskie cła rolne i doprowadzić do pomyślnego ukończenia negocjacji dauhańskich, a Komisja powinna stworzyć prawdziwy program dla Afryki, łączący środki finansowe i otwarcie rynku z poszanowaniem praw człowieka i zasad państwa prawnego, by dać ludziom nadzieję na lepsze życie w ich ojczyznach.
Panie Lobo Antunes, panie Frattini, zwołajcie następne posiedzenie Rady w hali dla imigrantów na nowojorskiej wyspie Ellis. Przy planowaniu grudniowego szczytu UE-Afryka wyciągnijcie wnioski z naszej historii wędrówek na zachód. Problem migracji nie zniknie - stoi za nim wybuchowa mieszanka rozpaczy i nadziei, prawo podaży i popytu, ale także, jeśli właściwie wykorzystana, szansa wzbogacenia i ożywienia Europy.
(Oklaski)
Cristiana Muscardini
w imieniu grupy UEN. - (IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Istnieje już szereg dyrektyw w sprawie legalnej migracji, a kolejne czekają na przedstawienie, ale faktyczny nierozwiązany dotąd problem polega na zapobieganiu nielegalnej i niekontrolowanej imigracji, a także na jednoznacznym zdefiniowaniu i narzuceniu poszanowania dla praw i zasad obowiązujących w państwach UE; to kluczowy warunek wstępny pokojowego współistnienia.
Jestem wdzięczna komisarzowi Frattiniemu za przedstawione przez niego wnioski. Jednak problem nadal pozostaje poważny ze względu na orzeczenia sądów - mówię tu o sprawach, które miały miejsce w Niemczech i we Włoszech - stanowiące, że nie można postawić w stan oskarżenia rodziców przetrzymujących córkę w domu, lub że pozew o rozwód, wniesiony przez kobietę wielokrotnie bitą przez męża, nie może zostać rozpatrzony, ponieważ, według tych sądów, zachowanie takie jest zgodne ze zwyczajami i praktykami w krajach pochodzenia imigrantów. Sprawy te mają też poważny wydźwięk w świetle projektu traktatu reformującemu: znajduje się w nim zapis dotyczący wspólnej polityki imigracyjnej, która jednak jeszcze długo nie powstanie, jakkolwiek, aby walczyć z nielegalną imigracją, potrzebujemy wspólnej polityki bezzwłocznie.
W lutym 2004 roku byłam sprawozdawczynią komisji opiniodawczej Komisji Spraw Zagranicznych w sprawie agencji Frontex, która powstała w roku 2004 i działa od roku 2005, nadal jednak nie dysponuje wystarczającymi zasobami. W wielu przypadkach brakuje środków na monitorowanie nie tylko granic oficjalnych, ale także naszych granic, jako że to granice naszych krajów wymagają ściślejszego monitorowania. Aby zbudować sprawiedliwe społeczeństwo, wolne od konfliktów jawnych i ukrytych, gdy ryzyko jest jasne - włącznie z ryzykiem zniekształcenia tożsamości naszych obywateli i innych narodów - potrzebujemy silnej polityki walki z łamaniem prawa. Wzywamy Komisję i Radę nie tylko do wzmocnienia kontroli granicznej UE, ale także do wprowadzenia zharmonizowanego prawodawstwa, które pozwoli na szybkie i zdecydowane karanie handlarzy ludźmi, a także na promowanie lepszych umów z krajami pochodzenia imigrantów.
Ochrona praw człowieka i ludzkiej godności nie ma racji bytu, gdy słaba polityka zwiększa ryzyko terroryzmu i marazmu społecznego. To jedna z przyczyn, dla których naszym zdaniem brak wspólnych zasad w zakresie prawa do azylu pogarsza sytuację, nie widzimy jednak aktywności w tej dziedzinie ze strony grup politycznych.
Jean Lambert
w imieniu grupy Verts/ALE. - Panie przewodniczący! Pragnę podziękować Komisji, Radzie i naszym dwóm sprawozdawcom za dostrzeżenie złożoności spawy i potrzeby wypracowania spójnego podejścia. Wiemy, że migracja jest częścią naszej rzeczywistości, siłą napędową rozwoju i że wielu obywateli UE także podąża tą drogą w celach zarobkowych, edukacyjnych lub w poszukiwaniu lepszego życia, tak jak czynią to mieszkańcy Afryki Subsaharyjskiej.
Z zadowoleniem przyjmujemy krok w kierunku równych praw dla wszystkich grup imigrantów, ponieważ nasze zaniepokojenie budziło sektorowe podejście do tego problemu, co mogło prowadzić do jeszcze większych komplikacji wynikających z przyznawania odmiennych praw różnym grupom pracowników.
Martwi nas także sytuacja tych osób, które obecnie nie mogą wrócić do swoich krajów pochodzenia ze względu na toczący się w nich konflikt i które w rezultacie są pozostawione bez środków do życia, często na naszych ulicach.
Z zadowoleniem przyjmujemy także apel o większą uczciwość ze strony państw członkowskich w kwestii potrzeby napływu pracowników w realiach współczesnej gospodarki. Globalizacja przyspiesza proces migracji i całkowicie zgadzam się z tymi posłami, którzy mówili o potrzebie zmiany naszych przepisów handlowych. Jak usłyszeliśmy, powinna obowiązywać zasada "skoro bierzesz nasze ryby, weź też naszych rybaków”. Ale z drugiej strony, przestrzegałbym tych posłów przed wylewaniem krokodylich łez nad niedolą niektórych imigrantów i zachęcałbym, abyśmy w tej Izbie nie głosowali za umowami w sprawie rybołówstwa i za przepisami handlowymi, które niszczą inne gospodarki.
Słuszne jest także dyskutowanie o zatrudnieniu w kategoriach równych praw, wyrównanych zarobków i prawidłowych kontroli, co jest korzystne dla wszystkich pracowników, którzy powinni znać swoje prawa. Jeśli martwi nas "drenaż mózgów”, pomyślmy także o sposobach zatrzymania wykwalifikowanych pracowników. Musimy wykorzystywać i rozwijać umiejętności przybywających do nas pracowników, a EQUAL dostarczył nam wspaniałych przykładów, których nie powinniśmy tracić z oczu.
Problem pozyskiwania wysoko wykwalifikowanych pracowników nie sprowadza się tylko do kwestii swobodnego przepływu pracowników; to także kwestia uporania się z rasizmem i ksenofobią, które zniechęcają wielu wysoko wykwalifikowanych ludzi do przyjazdu do Unii Europejskiej.
(Oklaski)
Giusto Catania
w imieniu grupy GUE/NGL - (IT) Panie przewodniczący, panie i panowie, komisarz Frattini mówił nam dziś o legalnej migracji, a następnie o nieuregulowanej imigracji. Gdyby Unia Europejska postępowała zgodnie z logiką jego wypowiedzi, mógłbym się z nim zgodzić, niestety jednak tak nie jest.
W ostatnich latach, polityka UE była zdominowana przez terminologię obejmującą takie pojęcia, jak zakaz wjazdu, przestępczość wśród migrantów, represje, perspektywa inwazji; teraz, nareszcie, zaczynamy mówić o polityce przyjmowania imigrantów. Dlatego możemy wszyscy zgodzić się, że polityka legalnej migracji ma znaczenie kluczowe dla zwalczania nieuregulowanej imigracji, zapobiegania handlowi ludźmi, przeprawom morskim, i że może zapobiec stopniowemu przeobrażaniu się Morza Śródziemnego w ogromny cmentarz. Powinniśmy jednak zachować logikę. Tym samym, zanim zaproponujemy wprowadzenie zasad zakazu wjazdu, powinniśmy rozważyć możliwości rozszerzenia kanałów legalnego wjazdu oraz sposoby walki z wyzwaniami demograficznymi.
Nie zrozumiałem, co miał na myśli pan Frattini, mówiąc dziś o przeciekach prasowych. Faktem jest, że prognozowana liczba 20 milionów imigrantów została podana przez samą Komisję Europejską w zielonej księdze, objaśniającej, że ze względu na kryzys demograficzny w Unii Europejskiej będziemy potrzebowali 20 milionów imigrantów do roku 2030. Jednakże 20 milionów imigrantów nie oznacza 20 milionów wykwalifikowanych imigrantów. Działamy od końca: najpierw wdrażając politykę zakazu wjazdu, następnie decydując, w jaki sposób zwiększyć napływ imigrantów wykwalifikowanych, a na samym końcu szukając odpowiedzi na pytanie, co zrobić ze wszystkimi pozostałymi.
Uważam, że powinniśmy przyjrzeć się bliżej zasadom wdrażanym w ostatnich latach i poddać je analizie. Musimy też ocenić, jakiego rodzaju politykę zakazu wjazdu chcemy wdrażać. Branie pod uwagę opcji 18 miesięcy aresztu administracyjnego to, moim zdaniem, przestępstwo i pogwałcenie praw człowieka.
Powinniśmy też przeanalizować działania agencji Frontex. W tym roku wydaliśmy 45 milionów Euro; w agencji Frontex zatrudnionych jest 90 osób, a tego lata przeprowadzono cztery operacje morskie. Nie sądzę, abyśmy mogli uznać politykę realizowaną przez Frontex za zadowalającą. Polityka ta stawia zasadę zakazu wjazdu wyżej, niż ludzkie życie.
Moja konkluzja brzmi: ratowanie życia musi być priorytetem. Na prośbę przewodniczącego i innych członków naszej grupy, Komisja miała nam dziś przedstawić sprawozdanie w sprawie siedmiu tunezyjskich rybaków, przebywających w więzieniu we Włoszech za uratowanie 44 migrantów. Mam nadzieję, że komisarz Frattini będzie mógł oświecić nas w tej sprawie, w której postąpiono zgodnie z logiką kryminalizacji imigracji.
Roger Knapman
w imieniu grupy IND/DEM. - Panie przewodniczący! Biedny pan Frattini nadal się gubi w labiryncie ogrodu pałacu Hampton Court, podczas gdy UE coraz bardziej oddala się od demokracji. Porównajmy się, nie po raz pierwszy, ze Szwajcarią.
Szwajcaria wie, że lokalne doświadczenia stanowią klucz do polityki imigracyjnej. UE stara się scentralizować kontrolę imigracyjną ponad poziomem krajowych rządów. Szwajcarzy natomiast przekazują ją na niższe szczeble władzy - gdy tylko to możliwe, na poziom kantonów. W Szwajcarii roczny limit dotyczący liczby imigrantów jest częściowo określany przez rząd federalny, a częściowo przez kantony. Odrzucono tam też propozycje utworzenia federalnej agencji imigracyjnej.
Szwajcarskie kantony i ich długa tradycja demokracji bezpośredniej są historycznie powiązane z polityką imigracyjną, która działa na korzyść krajowej gospodarki i zapewnia dobrą integrację imigrantów ze szwajcarskim społeczeństwem. Jak stwierdził profesor Windisch z Uniwersytetu Genewskiego w biuletynie francuskiej Fundacji na rzecz Innowacji Politycznych z kwietnia 2006 r., demokracja bezpośrednia w Szwajcarii bardzo wcześnie musiała się zmierzyć z kwestiami związanymi z imigracją i integracją i to - co wydaje się nie do pomyślenia - za pomocą referendów i inicjatyw obywatelskich. Profesor Windisch twierdzi, że "w przeciwieństwie do bardzo scentralizowanych państw takich jak Francja, debatę prowadzono zarówno na szczeblu federalnym, jak i z perspektywy kantonu i gminy, poszukując opinii lokalnych wspólnot, co skutkowało inicjatywami takimi jak zakładanie urzędów integracyjnych w każdym kantonie czy geograficznym rozproszeniem nowo przybyłych imigrantów.”
Wniosek dla nas, którzy w przeciwieństwie do Szwajcarów nie mamy tego szczęścia, by pozostać poza UE, jest następujący: polityka imigracyjna dobrze działa w Szwajcarii, ponieważ określają ją lokalne i ogólnonarodowe potrzeby oraz ponieważ to lokalne społeczności, a nie anonimowa, scentralizowana biurokracja, są odpowiedzialne za integrację imigrantów zależnie od potrzeb. W Zjednoczonych Królestwie, które póki co przynależy do UE, politykę imigracyjną coraz bardziej oddziela się od bogactwa lokalnych doświadczeń - nasza Partia Niepodległości Zjednoczonego Królestwa od dawna wskazuje na braki takiego podejścia.
Alessandro Battilocchio
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Na początek chcę podziękować obojgu sprawozdawcom za doskonałą pracę. Promowanie i regulowanie legalnej migracji to jedyne realne rozwiązanie, nie tylko, aby zwalczać przestępczość w związku z przepływami migracyjnymi, ale także aby chronić i gwarantować przestrzeganie praw człowieka. Jak wszyscy obywatele Europy, imigranci muszą podlegać integracji i włączeniu do lokalnych wspólnot oraz mieć określone prawa i obowiązki.
Rok temu pełniłem funkcję sprawozdawcy komisji opiniodawczej Komisji Rozwoju w sprawie sprawozdania dotyczącego przekraczania granic zewnętrznych. Chciałbym dziś podkreślić, podobnie jak wtedy, konieczność zapewnienia przez Europę odpowiednich zasobów na rzecz tworzenia właściwych ośrodków recepcyjnych, szkolenia personelu, zapewniania obywatelom zagranicznym dostępu do informacji na temat ich praw i obowiązków, a przede wszystkim - pełnej współpracy pomiędzy państwami członkowskimi.
Teraz, po uruchomieniu działalności Frontex, agencja ta musi otrzymywać adekwatne zasoby i angażować inne kraje dotknięte przepływami migracyjnymi na tyle, na ile to możliwe.
Mikel Irujo Amezaga
- (ES) Tak, panie przewodniczący. Przepraszam, miałem pewne problemy z tłumaczeniem, poza tym, jeśli udzieli mi pan kilku sekund, chciałbym powiedzieć, że...
(Mówca zabrał głos po baskijsku)
Przepraszam; chciałem tylko dodać kilka słów w języku euskera na temat Europejskiego Dnia Języków, ponieważ, o czym była już mowa w czasie tej debaty, nie jesteśmy przestępcami; chcemy jedynie mówić we własnym języku.
Alfredo Antoniozzi
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Chciałbym wyrazić swoje uznanie wobec pana wiceprzewodniczącego Frattiniego i podziękować mu za przedstawienie planu działania, który w końcu zapewnia nam odpowiednie podstawy do prowadzenia dyskusji i umożliwi zajęcie się problemem migracji w przyszłości.
Jeśli chodzi o sprawozdanie, myślę, że jest to tekst wyważony pod względem treści; jest on owocem pożytecznych negocjacji i istotnych ugodowych poprawek pomiędzy różnymi grupami politycznymi. Dzięki temu możemy udzielić szerokiego poparcia dla tego dokumentu oraz, jako Parlament, wyrazić poparcie dla Komisji Europejskiej w jej przyszłych staraniach w tym zakresie. Chciałbym podkreślić, że stanowisko grupy PPE-DE podczas opracowywania tego sprawozdania przydało tej kwestii potrzebnego zrównoważenia oraz istoty problemu.
Kluczowe poglądy naszej grupy na temat imigracji, mające od zawsze taką właśnie postać, zostały potwierdzone. Wśród nich należy wspomnieć o naszym zobowiązaniu do podejmowania zdecydowanych kroków na rzecz walki z nielegalną imigracją, wsparciu dla silniejszego związku pomiędzy legalną i nielegalną imigracją oraz poszukiwaniu nowych mechanizmów dialogu i integracji imigrantów.
Przedmiotowe sprawozdanie można bez wątpliwości określić mianem europejskiego, i to nie tylko ze względu na jego efekt retoryczny. Opisuje ono bowiem imigrację jako zjawisko, którym należy zająć się wspólnie, przy współpracy wszystkich partnerów europejskich, zarówno jeśli chodzi o jego pozytywne, jak i negatywne aspekty. Każdy musi wykazać się solidarnością i w ten sposób skonfrontować się z problemami, zwracając na nie taką samą uwagę, oraz z tym samym poświęceniem, nawet jeśli w jednym kraju sprawy te mają większe znaczenie niż w innym. Bez względu na to, czy statek przewożący nielegalnych imigrantów rozbije się na wybrzeżu Sycylii, Wysp Kanaryjskich czy też w innym miejscu, należy ten problem traktować jako wspólny.
Strategia ogólnoeuropejska, która skoordynuje wysiłki związane ze zjawiskiem imigracji, jest co najmniej potrzebna. Przedmiotowe sprawozdanie pozwala nam ukierunkować nasze działania we właściwy sposób, potwierdzając to przekonanie, a także wyraża pełne poszanowanie dla krajowej odpowiedzialności za czynniki jakościowe i ilościowe fali migrantów.
Bárbara Dührkop Dührkop
- (ES) Panie przewodniczący! Podobnie jak wszyscy inni, w pierwszej kolejności chciałabym pogratulować sprawozdawcom znakomitej pracy.
Imigracja nie jest zjawiskiem nowym, o czym wszyscy wiemy, jednak w ostatnich latach nastąpił niezwykły jej wzrost, co wiąże się ze wzrostem poziomu ubóstwa oraz z faktem, że dotyka ono coraz większej liczby krajów.
Dlatego, w moim odczuciu, głównym wyzwaniem jest obecnie kontrolowanie przepływów migracyjnych, strukturalizowanie ich stosownie do realnych potrzeb oraz zapewnienie lepszej integracji imigrantów w krajach przyjmujących, a także wzmocnienie kontroli naszych granic oraz opracowanie polityki umożliwiającej repatriację do krajów pochodzenia.
Przede wszystkim, musimy rozprawić się z mafią zaangażowaną w handel ludźmi. Absolutnie konieczne jest opracowanie rozwiązań, które położą kres ludzkim tragediom związanym z nielegalną imigracją: pod tym względem się zgadzamy.
Kontrola granic powinna być jednak sprawowana wspólnie przez państwa członkowskie. Wspólna odpowiedzialność i solidarność powinny współistnieć.
Chciałabym powiedzieć kilka słów na temat agencji Frontex, która ma na swym koncie znaczące dokonania, a komentarz ten kieruję do Rady, która odczytała nam długą listę okrętów i helikopterów. Zastanawiam się, gdzie one są? Fakt, że znalazły się na tej liście, nie jest wystarczający. Mam też poczucie, że Rada zachowuje się niejako schizofrenicznie, prosząc o zwiększenie wsparcia dla agencji Frontex i jednocześnie obcinając jej budżet o 2,5%, w świetle pożyczek, które na rok 2007 zostały już wykorzystane.
Mimo działań Frontex zdajemy sobie jednak sprawę, że napływ imigrantów będzie trwał bez względu na to, czy wyrazimy wolę przejęcia nad nim pełnej kontroli: potrzeba nam woli działania, a nie prawodawstwa, ponieważ Komisja i Rada odrzuciły pojedynczą dyrektywę w sprawie warunków legalnego wjazdu na terytorium UE.
Wygląda na to, że wszystko, na co liczyliśmy w Tampere, wszystko, czego nasza Grupa Socjalistyczna broniła tak zaciekle, po prostu uleciało z wiatrem.
Jeanine Hennis-Plasschaert
- (NL) Panie przewodnicząc! W świecie, w którym musimy stawiać czoła coraz to nowym konfliktom regionalnym, gdzie dystrybucja dóbr jest niezwykle zróżnicowana, a co za tym idzie, w świecie cechującym się ogromną mobilnością, kontrolowanie przepływów migracyjnych będzie kwestią coraz istotniejszą, a zarazem trudną. Czy Unia może zrealizować swoje obowiązki w zakresie całościowego pakietu, związanego z migracją, zarówno legalną, jak i nielegalną? Mówimy na ten temat już od pewnego czasu: o czynnikach wypychających, które skłaniają ludzi do wyjazdu, o czynnikach przyciągających, które skłaniają ich do przyjazdu, o istotności pomocy w regionie, o nierzadko nieludzkich warunkach, w jakich ludzie się znajdują, o zamierzonym podziale obciążeń pomiędzy państwami członkowskimi, o organizacji powrotu nielegalnych migrantów, braku możliwości legalnej migracji, ryzyku drenażu mózgów, nie mówiąc o zmianach demograficznych, w obliczu których stoi Unia. Wszystkie te aspekty zostały lub zostaną rozważone w najbliższej przyszłości poprzez dyrektywy, plany działania i inne instrumenty. W związku z tym, chciałabym podziękować panu komisarzowi Frattiniemu. W ostatni czwartek po raz kolejny z wielkim entuzjazmem przedstawiono cele w trakcie zorganizowanej przeze mnie i moich kolegów konferencji kształtowania strategii migracyjnych.
Panie urzędujący przewodniczący Rady! Jestem pod wrażeniem deklaracji premiera Socratesa. Państwa Unii Europejskiej rzeczywiście ponoszą historyczną odpowiedzialność w stosunku do tych, którzy dziś podróżują w przeciwnym kierunku. Jako urzędujący przewodniczący Rady, wykazał się pan daleko idącą ambicją, jednak rzeczywistość wskazuje, że UE ma przed sobą długą drogę, jeśli chodzi o branie na siebie globalnej odpowiedzialności. Debata na temat migracji przybiera charakter skrajny w wielu państwach członkowskich. Nie wprowadza się rozróżnienia pomiędzy osobami ubiegającymi się o azyl i migrantami ekonomicznymi, choć ci ostatni nierzadko są nielegalnymi imigrantami. Debata jest zdominowana przez problemy związane z integracją. Mówi się o zagrożeniu systemów opieki społecznej, a jeśli nie będziemy ostrożni, przeciętnego imigranta będzie się niebawem porównywało z terrorystą. Otwarta, sprawiedliwa i przejrzysta debata zbyt często jest po prostu niemożliwa. Niestety, problemy te odzwierciedla niezwykła powolność realizacji procedur przez Radę, zważywszy, że Rada decyduje się na harmonizację, a ostatecznie poprzestaje na najniższym możliwym poziomie standardów minimalnych. Gdy decydujemy o wdrożeniu konkretnych środków, zawsze bazujemy na najmniejszym wspólnym mianowniku. Tak, jestem osobą z natury niecierpliwą, ale uznałam, że o tym wspomnę.
W rzeczywistości, jednakże, wielu państwom członkowskim brakuje ambicji. Brak solidarności jest szokujący, mogę tu wymienić Frontex, ale przykładów jest wiele. Kiedy państwa członkowskie okażą wsparcie dla długoterminowej perspektywy, dowiodą, że nie kieruje nimi strach, że nie pozwalają już sobie, aby rządziły nimi krytyczne artykuły z pierwszych stron gazet czy nadchodzące wybory. Nie uda się to wyłącznie dzięki dobrym konkluzjom samej Rady. Moje pytanie, urzędujący panie przewodniczący Rady, brzmi: w jaki sposób ma pan zamiar zapewnić zmianę tej sytuacji? Czy urzędujący przewodniczący Rady jest skłonny przekazać Parlamentowi możliwość współdecydowania w odniesieniu do nowych dyrektyw w sprawie legalnej migracji, w rodzaju błękitnej karty, w oczekiwaniu na przyjęcie nowego traktatu. To, urzędujący panie przewodniczący Rady, byłoby stosownym sygnałem.
Mario Borghezio
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Pani przewodnicząca Doyle ostrzegała nas przed ryzykiem uproszczonych rozwiązań. Osiągnięcia agencji Frontex, która powinna być znacznie lepiej zaopatrzona, wskazują, że coś zaczyna się dziać i zaczynamy osiągać pewne rezultaty. Polityka Francji zmierza we właściwym kierunku i może posłużyć za przykład. To samo ma zastosowanie do pewnych decyzji podejmowanych przez sądy, na przykład we Włoszech, gdzie przejmuje się domy wynajmowane nielegalnym imigrantom. Tego rodzaju rozwiązania praktyczne powinny być wdrażane w całej Europie.
Cóż jednak ma nam do powiedzenia dobrotliwa, otwarta lewica! Przykro mi, pani Gruber, ale jestem zdumiony, słysząc, jak osoba tak inteligentna jak pani, mówi, że legalną migrację można promować, a nielegalną - zwalczać, otwierając drzwi dla legalnych migrantów. Jest dokładnie odwrotnie! Wyeliminowanie plagi, jaką jest bezprawie, pozwoli nam otworzyć się na to, co akceptowalne i godne tolerowania, także pod względem liczebności, innymi słowy, na uregulowaną, jasną i przejrzystą imigrację. Czy słyszała pani kiedykolwiek o mafii? W rzeczy samej, to słowo nie padło w pani sprawozdaniu; podobnie jak słowo terroryzm, a jednak mafia i terroryzm karmią się i bogacą na przemycaniu i śmierci nieszczęsnych nielegalnych imigrantów. Nawet pani powinna to zrozumieć; to nic trudnego!
Kathalijne Maria Buitenweg
- (NL) Panie przewodniczący! Chciałabym odczytać fragment sprawozdania badawczego, sfinansowanego przez Parlament. Stanowi on:
"Można w sposób uzasadniony stwierdzić, że liczba osób, które zginęły na granicach europejskich, zwiększyła się znacznie od chwili rozszerzenia kontroli na granice zewnętrzne w roku 1995.”
(NL) Panie przewodniczący! W rzeczywistości liczba osób szukających możliwości przedostania się do Europy nie wzrosła, ale granice są strzeżone o wiele lepiej, przez co ludzie szukają trudniejszych i bardziej niebezpiecznych dróg. W sprawozdaniu stwierdzono także:
"Wnioski Rady Europejskiej prawdopodobnie spowodują zwiększenie liczby ofiar w ludziach ze względu na wzmocnioną ochronę i kontrolę.”
(NL) Panie przewodniczący! Chciałabym bardzo usłyszeć odpowiedź Komisji i Rady na ten temat. Wierzę, że nie powinniśmy polegać na takich badaniach, ale gromadzić nasze własne dane dotyczące ofiar ginących na przejściach granicznych. Czy państwo się z tym zgadzacie i kto powinien gromadzić dane?
Panie przewodniczący! Nie twierdzę, że należy całkowicie znieść kontrolę graniczną, ale że należy zwiększyć możliwości legalnej migracji. W związku z tym, chciałabym wyrazić poparcie dla wniosku Komisji w sprawie błękitnej karty. Błękitna karta: nazwa odnosi się do błękitu na fladze europejskiej, ale wydaje się, że chodzi głównie o gwiazdki. Konieczne jest uzupełnienie. Cieszę się, że Komisja zadeklarowała chęć przystąpienia do prac w tym zakresie. Będę niecierpliwie czekać na jej wnioski, ponieważ sądzę, że uzupełnienie wniosków przedstawionych do tej pory jest niezbędne.
Nils Lundgren
(SV) Panie przewodniczący! Migracja to zjawisko towarzyszące ludziom od zarania dziejów. To jedna z głównych sił napędowych historii. Gdy mówimy o migracji pomiędzy krajami, szukamy odpowiedzi na pytania fundamentalne, na egzystencjalne pytania dotyczące ludzkiej wolności. Czy ludzie nie mają prawa wybierać, w jakiej części świata chcą mieszkać? Na ten temat właściwie tu nie rozmawiamy. Współczesne państwo opiekuńcze to idea nie do pogodzenia ze swobodną imigracją, a także trudna do pogodzenia z rozszerzoną migracją ogólną ze względu na zróżnicowanie standardów życia.
Imigracja jako sposób odmłodzenia naszych populacji praktycznie stoi w martwym punkcie, jak wynika z badań. Imigracja członków rodzin ma bardzo niewielki wpływ na strukturę demograficzną. Od 50 do 70% ludności kraju musiałaby być imigrantami, gdybyśmy chcieli odmłodzić w ten sposób populację takiego kraju, jak Japonia.
Drenaż mózgów to poważny problem dla wielu krajów rozwijających się. Tu zaproponowano praktycznie, abyśmy rabowali wykształconą populację innych krajów. Potrzebujemy nowego podejścia.
Marine Le Pen
(FR) Panie przewodniczący, panie i panowie! Najnowsze dane podane w corocznym sprawozdaniu na temat Eurodac za rok 2006, a jest to narzędzie biometryczne stosowane w Europie do monitorowania osób ubiegających się o azyl, wskazują, że liczba osób, które nielegalnie przekroczyły jedną z granic UE wzrosła o 64% od roku 2005. Ta niepokojąca tendencja dowodzi jedynie, co właściwie nie wymaga dowodów, że Europa jest bezsilna, jeśli chodzi o kontrolowanie jej granic zewnętrznych i ograniczanie wykładniczego wzrostu nielegalnej imigracji, zwłaszcza z Afryki.
Jedynym pocieszającym elementem sprawozdania jest fakt, iż wydaje się, że Parlament zrozumiał wreszcie, że masowe uregulowanie sytuacji imigrantów, którzy nielegalnie wkroczyli na terytorium Unii Europejskiej nie jest rozwiązaniem i nie wyeliminuje problemu. No cóż, to wspaniale! Tym niemniej, Hiszpania, Belgia, Francja, Włochy i Holandia musiały najpierw uciec się do tej niebezpiecznej polityki regulacyjnej, co spowodowało niewątpliwy wzrost tak zwanego zjawiska "aspiracji” i wpłynęło na przepływy migracyjne u ich europejskich sąsiadów, zanim ostatecznie zdały sobie z tego sprawę.
Zachowajmy jednak optymizm. Przynajmniej to był jakiś początek. Jednak aby skutecznie walczyć z nielegalną imigracją, możemy szybko wprowadzić tylko jeden środek: odtworzyć kontrolę zewnętrznych granic Unii Europejskiej. Chwyt reklamowy, jakim jest Frontex, ta pusta skorupa, której brakuje ludzi i sprzętu, która nie cieszy się nawet pełnym poparciem wszystkich krajów europejskich, które chcą zachować suwerenność w kwestii zarządzania imigracją, nigdy nie uratuje Europy przed tą piekielną spiralą.
Samą Europę należy winić za stały, rosnący problem imigracji, spowodowany karygodnym aktem podpisania układów z Schengen. Trzeba je unieważnić, i to szybko.
Irena Belohorská
(SK) Unia Europejska dysponuje szeroko zakrojonym prawodawstwem w kwestii polityki migracyjnej. Mamy konwencje genewskie, Konwencję dublińską, szereg rozporządzeń i dużą liczbę dyrektyw.
Istnieją jednak poważne problemy, związane z ich wdrażaniem, a ich duża liczba sprawia, że system jest mało przejrzysty. Dodatkowo, ustawodawstwo państw członkowskich jest często stosowane nieprawidłowo, co powoduje częstokroć mieszanie statusu uchodźcy i ubiegającego się o azyl.
Ponieważ mamy niewiele czasu, będę się trzymać kwestii dzieci pozbawionych opieki rodziców, które opuszczają swój kraj pochodzenia, aby szukać azylu w innym kraju: 5% wszystkich ubiegających się o azyl to właśnie dzieci. Dysponujemy statystykami, dotyczącymi liczby dzieci, które wystąpiły o azyl, nie wiemy jednak, jak wiele z nich przekracza granicę i nie wnioskuje o przyznanie azylu. Wiemy, ile z nich otrzymało azyl, nie wiemy jednak, co się dzieje z tymi, których wnioski zostały odrzucone.
Co więcej, w chwili wjazdu do kraju dziecku należy przyznać przedstawiciela prawnego, który ma obowiązek bronić jego interesów, nie mamy jednak precyzyjnej definicji interesu dziecka. Przedstawicielem prawnym dziecka nie powinien być niedoświadczony wolontariusz, student ani osoba prawna, w przypadku której występuje konflikt interesów.
Patrick Gaubert
(FR) Panie przewodniczący, panie i panowie! Ucieszyłem się ostatnio, czytając o wezwaniu Grupy Socjalistycznej w Parlamencie Europejskim, aby dzisiejsza debata nie stała się wprawką do agitacji przedwyborczej. Ponadto, słuchając państwa dziś rano, odniosłem wrażenie, że wasze stanowisko zbliża się niebezpiecznie do tego, które zajmuje moja grupa.
Zgadzam się z panią Gruber, że państwa członkowskie nie są już w stanie zarządzać imigracją, działając niezależnie we własnym zakątku Europy. Zgadzam się też z panem Moreno, że chcemy pomagać krajom, w których występuje wysoki poziom emigracji, w rozwoju, aby ich obywatele byli bardziej skłonni pozostać na miejscu. Zgadzam się też z panem Favą, który stwierdził, że Europa powinna zająć twarde stanowisko w stosunku do pracodawców bezwzględnie wykorzystujących swoich pracowników.
Niektórzy kojarzą imigrację z przemocą i twierdzą, że imigranci są przyczyną wszystkich nieszczęść nękających kraj. Ludzie ci nie podzielają fundamentalnych wartości Unii Europejskiej.
Na szczęście są też ci, którzy walczą humanitarnie z nielegalną imigracją, będącą źródłem nowoczesnego niewolnictwa, wspierając legalną imigrację, która stwarza możliwości gospodarcze, kulturowe i intelektualne dla nas wszystkich.
My, w tym Parlamencie, wiemy jedno: problemu nie da się rozwiązać wyłącznie na szczeblu krajowym. Jedyna droga przed nami to spójna polityka europejska. Nie utworzyliśmy agencji Frontex po to, żeby wyławiać utopionych ludzi z morza na południe od wybrzeża Europy, czy żeby zbierać na wschodzie zwłoki dzieci, które zmarły z głodu i pragnienia. Frontex nie jest nieprzekraczalną granicą, to środek zapobiegawczy w stosunku do napływu nadmiernej liczby imigrantów, którym nie możemy zapewnić wystarczającej opieki socjalnej i materialnej.
Kontrolowanie naszych granic nie jest problemem technicznym ani wojskowym: to kwestia polityczna. Podobnie jak państwo, szukam najbardziej realistycznego i humanitarnego rozwiązania. Jak wszyscy wiemy, można je znaleźć przy stole europejskim, uzgodnić pomiędzy nami i przywódcami krajów, które są głównym źródłem imigracji. To od nas zależy wdrożenie nowej, bardziej skutecznej formy współrozwoju, która zapewni nam możliwość inteligentnego regulowania przepływów migracyjnych i pokojowe wkraczanie imigrantów na teren Unii Europejskiej.
Koledzy posłowie! Migranci często nie decydują o własnym losie, my natomiast mamy wybór: możemy ich przyjmować z troską, godnością i zrozumieniem. Od nas zależy, czy odniesiemy sukces na polu, które dla innych tak długo było miejscem porażki.
(Oklaski)
Martine Roure
(FR) Panie przewodniczący! Jesteśmy bardzo zadowoleni z tej łącznej debaty, ponieważ nie da się dziś stworzyć prawdziwie skutecznej i spójnej europejskiej polityki imigracyjnej, nie łącząc tych dwóch kwestii na szczeblu Wspólnoty.
Przez szereg lat, nasze kraje realizowały restrykcyjną politykę imigracyjną, która mimo to nie powstrzymała napływu migrantów. Przeciwnie, nadal napływają oni do Europy, mimo ogromnego osobistego ryzyka, w poszukiwaniu lepszych warunków życia, a w wielu przypadkach - aby zapewnić sobie możliwość przetrwania. Świat jest dziś globalną wioską, i nigdy nie uda nam się powstrzymać tych, którzy uciekają od nędzy i rozpaczy. Niektórzy ludzie nadal podtrzymują iluzję, że możemy zamknąć nasze granice, co jest kompletnie nieodpowiedzialne.
Chodzi tu o kwestię moralności i solidarności, i to naszym obowiązkiem jest pomaganie krajom, które cierpią. Dlatego chciałabym, aby debata ta objęła nie tylko Frontex. Z pewnością Rada Europejska musi wyjaśnić, dlaczego agencja Frontex została zmuszona do zawieszenia swych działań w rejonie Morza Śródziemnego w połowie sierpnia z powodu braku środków. Jednak pytanie, na którym powinniśmy rzeczywiście się skoncentrować, brzmi: jak mamy umożliwić wjazd do Europy w sposób należycie uregulowany tym, którzy tego pragną?
Oczywiście, powinniśmy rozważyć możliwość wprowadzenia europejskiej błękitnej karty: pozwoliłoby to migrantom na swobodny przepływ pomiędzy Europą i ich krajem pochodzenia w sposób przejrzysty i bezpieczny. Jednocześnie Komisja powinna w pierwszej kolejności przedstawić wniosek definiujący wspólne podstawy praw migrantów. W różnych krajach eksploatuje się w skandaliczny sposób ogromne rzesze ludzi. Musimy w pełni zdawać sobie sprawę z faktu, że w dzisiejszym zmieniającym się świecie, kwestią nie cierpiącą zwłoki jest harmonijny rozwój krajów, w których ludzie nadal żyją w biedzie. To po prostu nasz obowiązek. Każdy powinien mieć prawo pobytu i życia w kraju swego urodzenia: obecnie ludzie nie mają takiego wyboru.
Na koniec chcę wyrazić nadzieję, że państwa członkowskie uszanują mandat konferencji międzyrządowej w zakresie poddania kwestii legalnej imigracji kwalifikowanemu głosowaniu większościowemu oraz współdecydowania. Powtarzam, że to absolutne niezbędne dla przyjęcia spójnej europejskiej polityki w tej dziedzinie.
Jean-Marie Cavada
(FR) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie urzędujący przewodniczący Rady! Nareszcie jesteśmy w stanie rozmawiać łącznie na temat nielegalnej imigracji oraz imigracji określanej mianem legalnej: to dwie strony tego samego medalu, bez których żaden kraj nie może dziś mówić o wdrażaniu skutecznej polityki imigracyjnej. W rzeczywistości, wielu udało się po prostu stworzyć nierównowagę wyborczą, która prowadzi do niepotrzebnego zaostrzenia problemów, zamiast do ich rozwiązania.
Żadne państwo członkowskie nie może obecnie twierdzić, że chce zarządzać samodzielnie swoją polityką imigracyjną, a tragedia Unii Europejskiej polega na tym, że wiele z jej członków to kraje, które mają historyczne doświadczenie co najmniej dwustu lat imigracji jako jej ofiary. Zobaczymy dziś z pewnością wiele politycznego pozerstwa, sądzę jednak, że nadeszła pora, aby posunąć się dalej. W obszarze, który gwarantuje swobodę poruszania się, jak nasze terytorium, decyzje podejmowane przez jedno z państw członkowskich mają bezpośredni wpływ na kraje sąsiednie. Podobnie, zważywszy, że granice zewnętrzne są wspólne dla wszystkich krajów Unii, nie możemy oczekiwać, że państwa członkowskie znajdujące się na południu i na wschodzie UE stawią czoła, samotnie i bez pomocy, masowemu napływowi migrantów, czego jesteśmy dziś świadkami na Malcie, Wyspach Kanaryjskich i Lampedusie, we wschodnich rejonach Unii, a nawet na północnym zachodzie.
Stosując zasadę solidarności, musimy wykazać się wolą polityczną, której w moim odczuciu państwa członkowskie nie są gotowe okazać. Nie możemy opracować skutecznej europejskiej polityki imigracyjnej, jeśli nie położymy kresu nierównowadze, usankcjonowanej obowiązującymi traktatami: walka z nielegalną imigracją musi się stać częścią odpowiedniego systemu wspólnotowego, i nie możemy już tolerować paraliżu, który dotknął naszą strategię legalnej imigracji.
Dlatego chcę podkreślić ponownie, że w kwestii naszej polityki legalnej imigracji i integracji, określonej przez mandat konferencji międzyrządowej, musimy stosować zasady kwalifikowanej większości głosów i współdecydowania z Parlamentem Europejskim. To jedyny sposób, aby skutecznie i demokratycznie stawić czoła jednemu z największych wyzwań, przed jakimi stoi Unia Europejska.
Roberts Zīle
(LV) Panie przewodniczący, panie komisarzu! Jestem szczególnie zadowolony, że Parlament, popierając podejście Wspólnoty, rozważa także kwestie legalnej imigracji w moim kraju - na Łotwie - odnosząc się do deficytu zatrudnienia w różnych sektorach, takich jak budowlany i gastronomiczny. To prawda, że wielu ludzi opuściło Łotwę, aby pracować legalnie w tych sektorach w różnych krajach UE, a obywatele z krajów spoza UE wykonują te prace w naszym kraju, zarówno legalnie, jak i nielegalnie. Jednakże zwracając się do tych, którzy chcą umocnienia roli Parlamentu Europejskiego i ograniczenia kompetencji państw członkowskich, szczególnie małych, w kwestii imigracji, chciałbym, aby skupili się na innej kwestii. Powinniśmy za wszelką cenę przekonywać poszczególne państwa członkowskie do złagodzenia restrykcji w zakresie dostępu do rynku pracy dla państw członkowskich, które dołączyły do UE w roku 2004, nie wspominając już o podejściu do tych, które są państwami członkowskimi od roku 2007, co zachęca nawet obywateli UE do podejmowania nielegalnego zatrudnienia. Bądźcie konsekwentni, panie i panowie! Dziękuję.
Hélène Flautre
(FR) Panie przewodniczący! Proponując legalne kanały imigracji, co jest ideą tłumaczoną przez potrzeby gospodarcze Europy, na ogół bez uwzględnienia realnych potrzeb mieszkańców południowej części Unii, w rzeczywistości decydujecie państwo nie tyle o liczbie migrantów przybywających do Europy, co raczej o liczbie tych, którzy mogą wjechać na nasze terytorium. legalnie. Co jednak będzie z innymi?
Dla nich pozostanie tylko wizja koszmarnej podróży. Zakaz opuszczenia kraju urodzenia, przechwycenie na morzu, nieoficjalne kanały, areszt, ratunek lub śmierć w morzu - chciałabym, abyśmy powtarzali jak najczęściej, że ratowanie ludzi na morzu jest obowiązkiem powszechnym i fundamentalnym, wspominając przypadek siedmiu tunezyjskich rybaków, i przynajmniej takiego minimum powinniśmy oczekiwać - a następnie być może przymus repatriacji, niekończąca się wędrówka przez wrogo nastawione kraje tranzytowe, do tego poważne naruszenia praw człowieka i tak dalej.
Jako komisarz odpowiedzialny za kwestie sprawiedliwości, wolności i bezpieczeństwa, powinien się pan zajmować przede wszystkim poszanowaniem praw człowieka - podobnie jak my - a pana kompetencje w tym zakresie są rzeczywiście bardzo duże, a w gruncie rzeczy, jak wszyscy wiemy, wręcz ogromne.
Gdy obywatelom Czeczenii odmawia się prawa do azylu na Słowacji i odsyła się ich z powrotem do Rosji przez Ukrainę, w jaki sposób może pan zagwarantować, że nie padną ofiarą złego traktowania? Jaki jest wynik wstępnych porozumień w sprawie readmisji, wynegocjowanych przez UE w tym zakresie? W jaki sposób możemy zagwarantować, że ludzie wydalani tak bezceremonialni nie padną ofiarą represji?
Gdy patrole Frontex przechwytują łódź pełną migrantów, w jaki sposób można upewnić się, że ci, którzy znajdują się na pokładzie, mają następnie prawo złożenia wniosku o azyl, a patrole te traktują w odpowiedni sposób nieletnich, dbając o ich interesy, zgodnie z wymogami prawa międzynarodowego?
Na zakończenie chciałabym poprosić o jednoznaczne wyjaśnienie, dlaczego nie istnieje proaktywna polityka, nakładająca na państwa członkowskie wymóg ratyfikowania konwencji międzynarodowej dotyczącej ochrony praw migrujących pracowników i ich rodzin?
Pedro Guerreiro
(PT) Mając tylko jedną minutę, możemy jedynie podkreślić, że represyjna polityka nastawiona na bezpieczeństwo, w ramach której traktuje się migrantów obu płci, którzy szukają prawa do pracy i godnego życia, jako przestępców, musi się skończyć. Ośrodki przetrzymywania migrantów muszą zostać zamknięte, trzeba też położyć kres nieludzkiej polityce repatriacji. Trzeba walczyć z ksenofobią, rasizmem i korupcją, która zachęca do ich stosowania. Sytuacja migrujących pracowników musi zostać uregulowana poprzez zagwarantowanie im praw pracowniczych i socjalnych, co jest warunkiem koniecznym wyeliminowania niedopuszczalnej eksploatacji. Potrzebna jest skuteczna polityka integracyjna, obejmująca zwłaszcza łączenie rodzin.
Uważamy, że opracowanie wspólnej polityki migracyjnej nie jest właściwą odpowiedzią na te kwestie i problemy, na co wskazują wyniki innych wspólnych strategii. Sytuacja migracyjna jest odmienna w każdym z krajów Unii Europejskiej. Decyzje podejmowane w sprawie tej polityki muszą zapewnić poszanowanie dla suwerenności każdego państwa, co oczywiście nie wyklucza niezbędnej współpracy w tym zakresie na szczeblu UE. Zamiast wspólnej polityki, potrzebujemy innej polityki i innych środków skutecznej ochrony praw migrantów i walki z głęboko zakorzenionymi przyczynami migracji.
Patrick Louis
(FR) Panie przewodniczący, panie i panowie! Wystarczy już tej politycznej hipokryzji. Prawo do azylu i imigracja w obszarach zbliżonych cywilizacyjnie nie jest problemem. Kwestia dotyczy imigracji z innych obszarów cywilizacyjnych, która nie jest korzystna dla nikogo.
Imigracja w poszukiwaniu zatrudnienia to podwójna niesprawiedliwość: pozbawia ona kraj pochodzenia kwalifikacji, za które zapłaciła, a w kraju przyjmującym powoduje nasycenie rynku pracy i odbiera możliwości zatrudnienia lokalnym bezrobotnym.
Imigracja w poszukiwaniu zasiłków jest podwójną pomyłką: powoduje wykorzenienie ludzi biednych, zahipnotyzowanych blaskiem zachodniego świata, a w kraju przyjmującym powoduje destabilizację budżetu socjalnego, który został stworzony i jest w stanie przetrwać wyłącznie w ograniczonym, ochronnym kontekście narodu.
Oznacza to, że nieprawdziwy jest napis, który pojawił się na ścianie restauracji poselskiej w Brukseli miesiąc temu - Unia Europejska nie potrzebuje imigracji. W rzeczywistości, jest raczej odwrotnie: Europa potrzebuje dobrej polityki rodzinnej i demograficznej, suwerennej współpracy pomiędzy krajami i obszarami granicznymi, a nie agencji Frontex. Świat musi zrozumieć, z jednej strony, że pokój nie rodzi się z imigracji, ale z samowystarczalnego rozwoju, z drugiej zaś, że prawdziwa proletaryzacja pojawia się, gdy ludzie tracą swoje korzenie kulturowe.
Jim Allister
Panie przewodniczący! Zdolność państwa narodowego do kontrolowania własnych granic i zmieniania polityki imigracyjnej według uznania stanowi realny przejaw suwerenności.
Fakt, że Zjednoczone Królestwo nie może naprawić poważnego błędu z 2004 r., jakim była polityka otwartych drzwi wobec Europy Wschodniej, wymownie wskazuje na to, ile suwerenności Zjednoczone Królestwo oddało, by przynależeć do unijnego klubu. Mówiąc "poważny błąd” mam na myśli przybycie 750 000 pracowników, zamiast przewidywanych 13 000, oraz związany z nim masowy drenaż opieki społecznej w postaci milionów funtów rocznie wydatkowanych na świadczenia i ulgi podatkowe z tytułu posiadania dzieci, które nawet nie mieszkają w Zjednoczonym Królestwie, ale ich ojcowie mają do nich prawo, ponieważ pracują w tym kraju. Ze względu na przepisy UE jesteśmy bezsilni w tej sytuacji, a i tak niektórzy chcieliby, abyśmy przekazali Brukseli jeszcze więcej uprawnień. Takie działanie byłoby bardzo nierozsądne.
József Szájer
(HU) Panie i panowie! Braki w europejskiej polityce imigracyjnej i trudności, z jakimi się borykamy w kwestii działań wspólnych, doprowadziły do spadku poparcia społecznego dla wspólnych wartości, takich jak swoboda poruszania się obywateli w ramach terytorium Unii Europejskiej.
Otworzyliśmy nasze granice wewnętrzne, ale nie mamy wspólnej polityki imigracyjnej. To kompletny absurd. Tymczasem obywatele europejscy mają poczucie, że otwarcie granic wewnętrznych UE powoduje niekontrolowaną imigrację. Jeśli chcemy utrzymać pokój w naszych społeczeństwach i zapewnić wsparcie opinii publicznej dla idei swobodnego przemieszczania się, potrzebujemy silnej Europy, silniejszej, niż obecnie, w sprawie imigracji. W tym zakresie, nie powinniśmy jednak zapominać, że obywatele nowych państw członkowskich nadal stoją w obliczu restrykcji w zakresie polityki imigracyjnej, mimo że są obywatelami europejskimi.
Europejska Partia Ludowa jest przekonana, że następujące warunki muszą być spełnione dla prawidłowej i przejrzystej wspólnej polityki imigracyjnej w Europie. Po pierwsze: solidarność państw członkowskich, która wykluczyłaby jednostronne decyzje, które mają wpływ na wszystkich w wyniku otwarcia granic, podobnie jak w przypadku decyzji rządu hiszpańskiego. Po drugie: wiodącą zasadą musi być godność ludzka.
Po trzecie: musimy zdecydowanie przeciwdziałać nielegalnej imigracji. Jeden z kolegów posłów z Grupy Socjalistycznej powiedział tu jakiś czas temu, że imigracja nie jest przestępstwem. Jednakże, panie i panowie, każdy, kto narusza zasady obowiązujące w Europie i w państwach członkowskich, w rzeczywistości popełnia przestępstwo, i dlatego właśnie mówimy o nielegalnej imigracji. Aby podjąć działania eliminujące nielegalną imigrację, potrzebujemy mocniejszej niż obecnie ochrony naszych granic zewnętrznych oraz przepisów ustawowych regulujących powrót imigrantów do ich kraju.
Po czwarte: zasady dotyczące nielegalnej imigracji wymagają umocnienia i muszą stać się bardziej przejrzyste - przepraszam, chodziło mi o zasady legalnej imigracji - z większym uwzględnieniem rodzaju zatrudnienia potrzebnego w naszych krajach.
Po piąte: polityka imigracyjna nie może zaczynać się na naszej granicy. To uderzające, że choć Unia Europejska jest jedną z największych organizacji pomocowych świata, nie wyznacza zbyt wielu standardów, jeśli chodzi o korupcję, poszanowanie praw człowieka i demokrację w krajach otrzymujących pomoc. Należy położyć temu kres i narzucić takie wymogi krajom, które są beneficjentami pomocy. Ceterum censeo: Europa potrzebuje silniejszej polityki imigracyjnej.
Stavros Lambrinidis
(EL) Panie przewodniczący! Kilka dziesięcioleci temu miliony naszych europejskich obywateli migrowało do Ameryki, Australii, Afryki Południowej i do innych krajów Europy. Nie byli bogaci, ale uciekali przed ubóstwem.
Prosiliśmy o ich przyjmowanie i udzielanie im praw. Pieniądze, które przesyłali do domu, wspierały naszą gospodarkę. Tysiące flag włoskich, greckich i irlandzkich powiewa w tych krajach w czasie naszych świąt narodowych. Kochają kraje, do których wyemigrowali, ale pozwalano im też kochać kraje, z których pochodzą; nikt nie czuje się zagrożony przez taką podwójną miłość. Stymulowali oni rozwój gospodarczy, kulturowy i demokratyczny krajów przyjmujących.
Dlatego imigracji nie można traktować przede wszystkim jako zjawiska policyjnego, a tym bardziej potencjalnego źródła terroryzmu, jak w tej chwili mówi się o niej w Europie.
Polityka imigracyjna powinna mieć charakter całościowy i powinna obejmować szereg aspektów:
po pierwsze, ulepszanie kanałów legalnej migracji;
po drugie, walkę z imigracją utajoną, przede wszystkim z nieludzkimi kręgami handlu ludźmi; a także poszanowanie praw człowieka w ośrodkach przetrzymywania imigrantów. Jedynym przestępstwem, jakiego dopuścili się ci ludzie, jest to, że urodzili się w krajach cierpiących nędzę lub rozdartych wojną.
po trzecie, przyczyny masowego napływu imigrantów: wojny, ubóstwo, zacofanie gospodarcze, dyktatury; Europa musi walczyć z tymi zjawiskami w ramach swojej polityki zagranicznej i gospodarczej;
po czwarte, powinniśmy zadać sobie pytanie, dlaczego Europa jest tak atrakcyjna dla emigrantów. Jednocześnie musimy walczyć z nielegalnym zatrudnieniem;
po piąte, potrzeby demograficzne, badawcze, edukacyjne i gospodarcze Unii Europejskiej; musimy przyciągać jakże potrzebną siłę roboczą;
po szóste, poszanowanie dla fundamentalnych praw;
po siódme, stworzenie europejskiego pomostu łączącego ludy i kultury, co umocni nasza politykę zagraniczną.
Bardzo niewiele z tych postulatów można realizować przy pomocy działań policyjnych. Z drugiej strony, wymagają one światłych i śmiałych polityków. Cieszę się, że Komisja, która kładła początkowo nacisk na podejście policyjne, zaczyna się obecnie skłaniać ku o wiele lepszemu podejściu całościowemu. Gratuluję, panie Frattini!
Mogens Camre
(DA) Panie przewodniczący! U źródła problemów, o których tu mówimy, leży nierównowaga demograficzna na świecie. Legalizacja nielegalnej imigracji nie rozwiąże żadnych problemów: tym bardziej nie dokona tego zarządzanie imigracją zgodnie z jednolitym systemem zasad. Tylko wsparcie w rozwoju i krzewieniu demokracji może tu pomóc. Państwa UE są tak zróżnicowane, że nie da się wprowadzić jednolitych zasad. W Danii, ponad pół miliona imigrantów spoza krajów zachodnich nie ma dostępu do rynku pracy, a ci, którzy znajdują się na tym rynku, doświadczają skutków wysokiego bezrobocia. Dzieje się tak dlatego, że płace w kraju są minimalne, a zasiłki socjalne wysokie - tak wysokie, że niewiele osób w tym Parlamencie zdaje sobie sprawę, że Dania po prostu nie jest w stanie przyciągnąć ludzi pozbawionych kwalifikacji na rynek pracy, bez względu na ich narodowość i bez względu na ogromne nakłady finansowe związane z tą inicjatywą.
Sprzeciw wobec wzrostu imigracji z obcych nam kręgów kulturowych we wszystkich państwach członkowskich powinien być wystarczającym argumentem, przekonującym Parlament Europejski do słuchania własnego elektoratu.
Raül Romeva i Rueda
- (ES) Panie przewodniczący! Debata na temat imigracji musi bazować na co najmniej czterech faktach. Ludzie będą nadal ryzykowali życie, przyjeżdżając tutaj, nieważne, ile postawimy murów, krat więziennych, ile wyślemy okrętów. Ludzie ci nie przyjeżdżają do Hiszpanii, na Maltę czy do Włoch: przybywają do Europy. Wszystkie badania wskazują, że populacja imigrantów jest UE potrzebna, aby zagwarantować jej utrzymanie obecnego poziomu opiekuńczości. Jednak mamy wciąż do czynienia z niepokojąco dużym zasięgiem przemocy w stosunku do wielu spośród tych ludzi ze strony bezwzględnych biznesmenów, wykorzystujących ich bezradność, aby ich eksploatować.
Jeśli tak jest - a chciałbym przypomnieć państwu, że zostało to już wykazane i nie jest to efekt uprzedzeń czy podejrzeń - jeśli tak jest, musimy teraz opracować rozsądną i inteligentną politykę europejską w zakresie dostępu do naszych granic: powstrzymywanie ludzi przed ich przekraczaniem nie sprzyja uzyskaniu kontroli nad tym procesem; sprawia jedynie, że dramatyzm sytuacji wzrasta.
Musimy też przyjąć na siebie odpowiedzialność za proces przyjmowania cudzoziemców, przyznawania prawa do azylu i statusu uchodźcy imigrantom, za indywidualne traktowanie każdej jednostki oraz wdrażanie realistycznych rozwiązań.
Kyriacos Triantaphyllides
(EL) Panie przewodniczący! Uważnie przeczytaliśmy sprawozdania naszych szanownych kolegów posłów. Nie zawarto w nich wniosków, które różniłyby się zasadniczo od środków i zasad polityki proponowanych przez Radę i Komisję.
Frontex, dla którego szuka się dofinansowania, to nie tylko mechanizm policyjnego strzeżenia naszych granic; może także stać się platformą kontroli krajów spoza UE, graniczących z nią. Rozwiązaniem problemu nielegalnej imigracji nie jest utworzenie mechanizmów represji i interwencji. Nie powinniśmy tworzyć ośrodków przetrzymywania cudzoziemców, gromadzić danych biometrycznych w centralnych bazach danych, czy też traktować wszystkich, którzy próbują przekroczyć nasze granice jako terrorystów lub przestępców.
Jednocześnie, utworzenie ram specyfikacji dla legalnej migracji nie jest sposobem walki z imigracją nielegalną. Nie powinniśmy wykorzystywać tych ram jako pretekstu dla promowania środków, które posłużą całej Unii Europejskiej, nie biorąc przy tym pod uwagę praw samych imigrantów.
Odnośne oświadczenie wyjaśniające nie krytykuje zastosowania danych biometrycznych; nie wprowadza rozróżnienia pomiędzy środkami kontroli i zarządzania imigracją, ani też nie zajmuje się imigrantami, którzy nie należą do kategorii użytecznych pracowników wykwalifikowanych lub niezbędnej siły roboczej na potrzeby koncernów wielonarodowych.
Imigracja to dwustronna relacja podaży i dialogu, wymiany i wzajemnego wpływu, współpracy i szacunku dla ludów i jednostek, podejście całościowe i gwarancja równych szans. Dlatego naszym obowiązkiem jest promowanie polityki realizującej takie i wyłącznie takie podejście.
Manfred Weber
(DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Mówiliśmy dziś wiele na temat imigrantów. Chciałbym teraz zwrócić na chwilę państwa uwagę na to, o co pytają nas nasi obywatele. Pytanie, jakie zadają nasi obywatele, brzmi: mamy w Unii Europejskiej miliony bezrobotnych, a mimo to mówimy o imigracji wysoko wykwalifikowanych pracowników. Jako politycy, musimy poświęcić wiele energii na tłumaczenie naszym obywatelom, że jeśli chodzi o wykwalifikowanych pracowników, potrzebujemy najlepszych umysłów świata.
Obywatele zadają nam też inne pytanie: "Czy traktujecie poważnie nasze wątpliwości w tej kwestii?” Mówimy o migracji wahadłowej. W ostatnich dziesięcioleciach, do mojego kraju napływali obywatele tureccy, którzy otrzymywali zatrudnienie. W Czechach mamy Wietnamczyków. Migracja wahadłowa - innymi słowy, powrót do domu pracowników, których gościmy - jak dotąd nie udała się w tych krajach. Nasi obywatele pytają: W jaki sposób macie zamiar rozwiązać ten problem? W jaki sposób można to wszystko pogodzić?
Będziemy musieli jasno uświadomić obywatelom, że w naszym pojęciu migranci mają obowiązek integracji, jak powiedział pan Lambrinidis, co oznacza naukę języka oraz dążenie do integracji. Zdołamy wyjaśnić obywatelom europejską politykę migracyjną - w zakresie legalnej imigracji - wyłącznie, jeśli uda nam się jednoznacznie zapewnić ich, że jeśli chodzi o nielegalną imigrację, nielegalni imigranci będą musieli opuścić Europę. To jedyny sposób, aby zyskać poparcie opinii publicznej dla legalnej imigracji.
Najistotniejszym elementem sprawozdania, w mojej opinii, jest jednoznaczne zobowiązanie wobec obywateli Europy, że pozostawimy odpowiedzialność za wyznaczenie kwot - innymi słowy, za określenie liczby osób wchodzących na rynek pracy - państwom członkowskim, tak jak do tej pory. W tym względzie, obywatele czują się dużo pewniej.
Chciałbym podziękować dwójce naszych sprawozdawców, którzy przedstawili dobre sprawozdanie. W imieniu swojej grupy, PPE-DE, chciałbym powiedzieć, że jesteśmy zadowoleni, iż nasi koledzy - posłowie z partii lewicowych w tym Parlamencie także zbliżyli się pod wieloma względami do naszego stanowiska, przede wszystkim w kwestii stanowczej polityki w sprawie powrotu imigrantów, pozostawienia kwot w gestii krajowej oraz ustanowienia skutecznej kontroli granic. Z mojego punktu widzenia to niezwykle budujące, że jako grupa PPE-DE zdołaliśmy umocnić nasze stanowisko w tym zakresie.
Magda Kósáné Kovács
HU Dziękuję, panie przewodniczący. Europa potrzebuje wspólnej polityki imigracyjnej. Od Tampere aż po Hagę, od Claude”a Moraesa i Patricka Gauberda aż po dzisiejsze znakomite sprawozdania oraz komunikaty Komisji, przedstawione w międzyczasie - oto główne kamienie milowe na drodze, na której udało nam się wreszcie ustalić, że surowość polityki imigracyjnej sama w sobie nie jest atutem.
Naszym zadaniem jest koordynowanie i różnicowanie. Musimy koordynować złożone zjawiska, które są czynnikami wpływającymi na migrację, zarówno w przypadku osób migrujących wyłącznie z przyczyn ekonomicznych, jak i tych, które przekraczają granicę nielegalnie. Od nich musimy odróżniać osoby ubiegające się o azyl; te, które przenikają granice w związku z działalnością przestępczą i te, które niekiedy bywają zmuszane do łamania prawa przez same władze.
Do tej pory, my, nowe państwa członkowskie, pełniliśmy rolę krajów tranzytowych, teraz jednak staniemy się również krajami docelowymi i wzrośnie nasza odpowiedzialność, ponieważ my także potrzebujemy świeżego dopływu siły roboczej. Nie potrzeba nam większej siły mięśni, czy też szarej masy, którą można eksploatować, ale świeżego dopływu pracowników na nasze rynki pracy. Dlatego popieram uregulowania, które definiują miejsce imigrantów w naszej sytuacji rynku pracy. Popieram także plan wprowadzenia wspólnej polityki i instrumentów wskazanych we wspólnym programie prawodawczym.
Na koniec chciałabym podkreślić, że współpraca z krajami pochodzenia daje realne szanse na przyszłość z ludzką twarzą, gdzie decyzja o legalnej i nielegalnej imigracji nie będzie kształtowała całego życia i oznaczała ucieczki z ojczyzny i domu; będzie raczej okresem przejściowym, gdzie warunki powrotu będą ustalane poprzez zrozumienie i integrację. Dziękuję, panie przewodniczący.
Simon Busuttil
(MT) Dziękuję, panie przewodniczący, panie komisarzu. Agencja Frontex bardzo się stara, ale muszę powiedzieć, że daleko nam do osiągnięcia koniecznych wyników. W lipcu misja Frontex w rejonie Morza Śródziemnego pozwoliła zredukować liczbę imigrantów przybywających do mojego kraju, Malty, o połowę w porównaniu z lipcem poprzedniego roku. Co niezwykłe, mimo to, misję wstrzymano z końcem lutego, co sprawiło, że w sierpniu liczba przybywających była porównywalna z tą z poprzedniego roku. W tym miesiącu misję Frontex kontynuowano, ale nadal widzimy wzrost w porównaniu z wrześniem zeszłego roku. Co to wszystko oznacza, panie przewodniczący? Oznacza to, po pierwsze, że musimy wzmocnić Frontex i dlatego Parlament dąży do zwiększenia, a nie do obniżenia budżetu Frontex, co próbuje osiągnąć Rada. Oznacza to, że państwa członkowskie, które obiecały dostarczyć agencji Frontex tyle i tyle łodzi, helikopterów i samolotów nie szanują obietnic, które złożyły, i liczę na to, że zarówno Frontex, jak i Komisja będą współpracowały z tym Parlamentem, aby wyegzekwować od państw członkowskich dopełnienie ich zobowiązań. Oznacza to także, że trzeba zrobić więcej, aby kraje trzecie, takie jak Libia, współpracowały z nami w sektorze imigracji. Jednakże, oznacza to również, panie przewodniczący, że europejska polityka imigracyjna nadal nie jest wolna od hipokryzji. Wszyscy zgadzają się, że podstawowym priorytetem powinno być ratowanie życia ludzi tonących w Morzu Śródziemnym. Bardzo dobrze, tak być powinno. Jednakże, gdy pytamy, podobnie jak to zrobiła Malta, kto przyjmie ludzi uratowanych od utonięcia, zapada głęboka cisza.
Wolfgang Kreissl-Dörfler
(DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! To dobrze, że wreszcie uznaliśmy, iż chodzi nie tylko o wspólne dążenie do walki z nielegalną migracją, ale też o całościowe strategie, niezbędne, aby zarządzać i koordynować legalną migrację w sposób łączny, zwłaszcza w Europie bez granic. Jednakże, nie może to być zadaniem wyłącznie ministrów spraw wewnętrznych, którzy szybko osiągnęli porozumienie w sprawie sposobów postępowania z nielegalnymi migrantami; to także zadanie dla ministrów pracy i spraw społecznych.
Dlatego popieram inicjatywę Rady i Komisji, dotyczącą włączenia odpowiednich wyspecjalizowanych ministerstw, na przykład naszego wicekanclerza, pana Münteferinga. Faktem jest, że legalna migracja zawsze oznacza migrację na rynek pracy, a tym samym włączenie do systemu opieki socjalnej.
Musimy jednak także wypowiedzieć bardziej aktywną walkę przyczynom migracji i przyczynom, które sprawiają, że tak wielu ludzi szuka ucieczki ze swych spustoszonych ojczyzn. Musimy stworzyć możliwości legalnego zatrudnienia. Błękitna karta i migracja wahadłowa to pierwszy krok we właściwym kierunku.
Chcę też dodać komentarz na temat agencji Frontex: to, co robią tu niektóre państwa członkowskie, jest skandaliczne. Solidarność, której zawsze wymagamy, musi mieć zastosowanie do wszystkich państw członkowskich, a nie tylko do niektórych, a uchodźcy muszą, w mojej opinii, być rozdzielani pomiędzy wszystkie państwa członkowskie według zasad, które należy opracować. Nie może to być problem wyłącznie Malty, Wysp Kanaryjskich czy Grecji. Ostatecznie, Frontex będzie rozwiązaniem dobrym tylko na tyle, na ile pozwolą na to państwa członkowskie.
Chciałbym także dodać na marginesie komentarz na temat Frontex: Frontex zawsze nadaje swoim operacjom nazwy pochodzące z mitologii greckiej; jednym z przykładów jest tu Nautilus. Jednakże jedna z planowanych operacji nosi nazwę Hydra. Wydaje mi się, że to w złym guście. W mojej opinii, nazwę tej operacji należy zmienić, ponieważ każdy, kto ma choć odrobinę wiedzy na temat mitologii greckiej, wie, co oznacza Hydra.
(Oklaski)
Agustín Díaz de Mera García Consuegra
- (ES) Panie przewodniczący! Chciałbym wygłosić kilka uwag i podkreślić pewne dane statystyczne. Według Eurostat, 45% cudzoziemców wkraczających na kontynent europejski decyduje się pozostać w Hiszpanii. Od 21 września do wczesnego ranka 24 września, 595 migrantów z krajów subsaharyjskich wylądowało na hiszpańskich plażach. Od początku tego roku, 11 000 imigrantów dotarło na same Wyspy Kanaryjskie, a 9 000 z nich po rozpoczęciu realizacji misji Hera w dniu 23 kwietnia.
Mimo działań Frontex w ramach operacji Hera, Hermes, Nautilus, Posejdon i Malta, liczby wskazują, że mafia handlująca ludźmi potrafi ominąć nasze mechanizmy kontroli i otwierać nowe szlaki morskie. Jednym z przykładów może tu być duża liczba imigrantów docierających na wybrzeże wschodniej Hiszpanii, lub ponad 4 000 imigrantów ze Sri Lanki i Pakistanu, czekających na zabranie do Europy z plaż Gwinei (Konakry).
Należy zatem nadać priorytet misjom, których celem jest namierzanie i aresztowanie członków mafii oraz nasilić współpracę policyjną i międzynarodową poprzez utworzenie wspólnych zespołów dochodzeniowych. Frontex musi stale realizować swoje misje w obszarach kryzysowych. Niezbędne jest, aby Rada usankcjonowała działanie europejskiej sieci patroli granicznych w celu wzmocnienia monitoringu i kontroli.
UE jako całość musi wspierać i zachęcać do zawierania porozumień o współpracy i realizowania kampanii informacyjnych, nie tylko w zakresie językowym i specjalistycznym; kraje pochodzenia i tranzytu muszą także mieć świadomość ryzyka podejmowanego przez imigrantów oraz występowania ofiar.
Wreszcie, niezbędna jest koordynacja polityki imigracyjnej na szczeblu europejskim, co pozwoli zapobiec tworzeniu liberalnego prawa i procesom regulacji, które wywołują "efekt sukcji”. Musimy także dążyć do opracowania szczodrej i humanitarnej polityki azylowej i zapewnienia niezbędnej ochrony międzynarodowej.
Zbliżam się do końca, panie przewodniczący: nie można rozmawiać z Radą na temat solidarności w 20%. Frontex pokrywa 80% kosztów wynajmu okrętów, samolotów, paliwa, wszystkiego poza amortyzacją aktywów. Dlatego Rada musi zachęcać do 20-procentowej solidarności i przestać używać podwójnego języka w sprawie polityki, która ma wpływ na całą Unię Europejską.
Inger Segelström
(SV) Panie przewodniczący! Na początek chcę podziękować sprawozdawcom za bardzo dobrą pracę. Cieszę się, że planujemy utrudnić życie pracodawcom i osobom prywatnym, które nielegalnie zatrudniają cudzoziemców. Nielegalne zatrudnienie, na przykład przy pracach domowych i opiece nad dziećmi, dotyczy głównie kobiet, wiele z nich to imigrantki. Zjawisko to dotyka nie tylko osób zainteresowanych, ale także systemów opieki socjalnej oraz finansów, a także konkurencyjności w krajach, w których ono występuje. Cieszę się też, że nadal będziemy wspierać walkę z handlem ludźmi, zwłaszcza kobietami i dziećmi, który dominuje. Jestem wdzięczna za poparcie wyrażone dla zmniejszenia o połowę liczby ofiar w okresie dziesięciu lat i dążenia do całkowitego wyeliminowania tego zjawiaska.
Z drugiej strony, jestem rozczarowana, że nie uzyskałam poparcia grupy konserwatywnej w Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych w zakresie udzielania kobietom i dzieciom pomocy, aby mogły się wyzwolić i rozpocząć nowe życie. Głosowanie za poprawką 29 daje nam nową szansę wsparcia kobiet i dzieci, tak, aby mogły pozostać w UE, lub pomóc im wrócić. Zróbmy to, aby kobiety mogły zacząć nowe życie - nawet, gdy padną ofiarą handlu ludźmi.
Cieszę się też, że nadal sprzeciwiamy się obozom uchodźców poza UE. Chciałabym jednak przestrzec państwa przed siłą roboczą złożoną z migrantów ekonomicznych, którą otrzymamy, jeśli nie zezwolimy, aby towarzyszyły im rodziny, partnerki i dzieci. Napłyną do nas głównie młodzi mężczyźni, co nie jest dobrym rozwiązaniem dla żadnego społeczeństwa UE.
Mówimy o granicach UE. To ważne, aby osoby, które zajmują się handlem ludźmi, przestępczością, handlem narkotykami i bronią oraz praniem pieniędzy zostali na zewnątrz, a zarazem, aby humanitarna UE przyjmowała ludzi, szukających ochrony. Są oni kręgosłupem UE i nie można ich wykluczyć ze wspólnej przyszłości UE. Migracja będzie miała znaczenie, nie tylko dla nas, którzy dziś tu mieszkamy, ale także dla przyszłych pokoleń, dlatego musimy dążyć do osiągnięcia zarówno globalnego, jak i naszego własnego dobrobytu.
Carlos Coelho
(PT) Panie urzędujący przewodniczący Rady, panie wiceprzewodniczący Komisji, panie i panowie! Dzisiejsza debata bazuje na dwóch sprawozdaniach, reprezentujących jednoznacznie dwa uzupełniające się podejścia: plan polityki w sprawie legalnej migracji i priorytetów w walce z nielegalną imigracją. Poważnym błędem byłoby faworyzowanie jednego i lekceważenie drugiego z nich. To zawsze dwie strony tego samego medalu. Migracja jest dziś zjawiskiem o ogromnym zasięgu. Szacuje się, że w Unii Europejskiej przebywa obecnie około 26 milionów migrantów, zarówno legalnie, jak i nielegalnie. Migracja to zjawisko, które ma niezaprzeczalnie wymiar europejski, nie tylko dlatego, że każde państwo członkowskie per se nie jest w stanie efektywnie nim zarządzać, ale w szczególności dlatego, że wszelkie zmiany polityki migracyjnej jednego z państw członkowskich mogą mieć wpływ na przepływy migracyjne i ich rozwój w innych państwach członkowskich.
Panie wiceprzewodniczący Komisji! Oczywiście popieram ideę błękitnej karty, a także utworzenie europejskiego portalu imigracyjnego, dostarczającego na wielką skalę informacji na temat warunków i opcji legalnej migracji w Unii Europejskiej. Popieram strategię odrzucenia idei jednej dyrektywy, w świetle kilkuletniego impasu w pracach Rady, i przyjęcia metody progresywnej, obejmującej przedstawienie czterech dyrektyw sektorowych w ciągu następnych trzech lat. Chcę podkreślić konieczność opracowania polityki pomocy rozwojowej, w ramach której podpisane zostaną umowy z krajami trzecimi w celu efektywnego zarządzania migracją. Współpraca z krajami pochodzenia ma znaczenie kluczowe dla walki z handlem ludźmi i nielegalnym zatrudnieniem.
Wreszcie, panie przewodniczący, musimy też zagwarantować kontrolę graniczną i wykorzystanie dostępnych zasobów, takich, jak Frontex i RABIT (zespoły szybkiej interwencji na granicy), które muszą mieć dostęp do niezbędnych zasobów, aby wykonywać swe zadania.
Genowefa Grabowska
Migracja to nie tylko problem południa Europy. Dotyczy on całej Unii, także Polski, mojego kraju, który leży w północno-wschodniej części kontynentu.
Wschodnia granica Polski jest najdłuższą granicą lądową w Unii i to my odpowiadamy za jej szczelność. W Warszawie działa także FRONTEX, od którego tak wiele oczekujemy. Powierzyliśmy FRONTEXOWI zadania i obowiązki, więc powinniśmy również zapewnić mu środki i narzędzia, aby mógł działać i dobrze ochraniać nasze granice.
W ostatnich latach Polskę opuściło niemal 3 miliony moich rodaków, którzy, korzystając z zasad wspólnego rynku, wyjechali do państw Unii Europejskiej. Ale mamy też tysiące przybyszów z Dalekiego Wschodu: Koreańczyków, Wietnamczyków, nie wspominając o Ukraińcach i Białorusinach. Potrzebujemy ich, to oni budują Polskę.
Dlatego z zadowoleniem przyjmuję sprawozdania Lilli Gruber i Sáncheza, zwłaszcza sprawozdanie o polityce imigracyjnej, albowiem jego założenia cywilizują imigrację poprzez tworzenie kanałów legalnej imigracji. Oba te sprawozdania świetnie się uzupełniają. Jeśli do tego dodamy dyrektywę o sankcjach karnych za zatrudnienie nielegalnych imigrantów, nad którą obecnie pracuje komisja LIBE, to otrzymamy dobre podstawy prawne pod unijną politykę imigracyjną. Jestem zadowolona, że Parlament odgrywa tu tak dużą rolę.
I ostatnia uwaga: proszę nie patrzeć na imigrację jako na kłopot. Potraktujmy imigrację jako szansę dla starzejącej się Europy! Wykorzystajmy zapał i energię ludzi, którzy do nas legalnie przyjeżdżają, włączmy ich w budowę nowych państw i naszej wspólnej Europy!
Barbara Kudrycka
Panie Przewodniczący! Warto zwrócić uwagę na rozkład akcentów w sprawozdaniu o nielegalnej migracji. Sprawozdanie to koncentruje się przede wszystkim na Basenie Morza Śródziemnego. Po drugie, pokłada zbyt dużo nadziei we wspólnotowych instrumentach działania.
Wszyscy wiemy, że odpowiedzialność za kontrolę granic spoczywa na państwach członkowskich. A w tej kwestii, mimo odwoływania się do zasady solidarności, czy też istnienia FRONTEXU, nadal jednak wiele zależy od gotowości konkretnych służb państwa członkowskiego. Dlatego zrównoważone podejście do polityki emigracyjnej jest tak ważne.
Sytuacja na wschodnio-południowej granicy lądowej również wymaga uwagi, środków finansowych i wspólnych działań, nawet jeśli ten kierunek na razie cieszy się mniejszym zainteresowaniem nielegalnych emigrantów.
Z kolei rozszerzenie strefy Schengen może nasilić problemy związane z emigracją. Dlatego tak ważna jest polityka Unii w sprawie legalnej emigracji. Aby jednak zarządzać legalną emigracją zarobkową, najpierw musimy uporać się z wykorzystaniem potencjału i mobilności siły roboczej wewnątrz Unii.
Istnienie okresów przejściowych na otwarcie rynków pracy dla obywateli nowych państw członkowskich, czy też selektywne uchylanie tych okresów poprzez otwarcie tylko dla wysoko wykwalifikowanych pracowników poważnie zaburza wszelkie pomysły na wspólnotową politykę emigracyjną wobec obywateli państw trzecich.
Z kolei ważny jest także aspekt kulturowo-geograficzny legalnej emigracji. Jest naturalne, że państwa członkowskie ze względu na swoje położenie geograficzne, bliskość kulturową i językową preferują wybrane kraje trzecie, z którymi chcą prowadzić politykę migracyjną. Chodzi o te kraje, z którymi poprzez bliskość, rozpoznawalność, chociażby języka, łatwiej jest się ich obywatelom integrować z kulturą i wartościami europejskimi. Dlatego tego typu legalna emigracja ma podwójną wartość dodaną.
Josep Borrell Fontelles
- (ES) Panie przewodniczący, panie i panowie! Morze Śródziemne to najbardziej nierówna z granic świata. Jeśli chodzi o kryteria gospodarki i dochodów, ogromna różnica dzieląca obie strony tej granicy powoduje przepływ ludzi, którego nie mogą kontrolować wyłącznie siły policyjne.
Latem 2006 roku miałem okazję pogratulować komisarzowi Frattiniemu, ponieważ wraz z kilkoma rybakami hiszpańskimi uratował on honor Europy, ratując grupę rozbitków na morzu, potem zaś byliśmy świadkami haniebnych targów, gdy decydowano, co z nimi zrobić. Czy po upływie roku, panie komisarzu, jesteśmy lepiej przygotowani do walki z tym problemem?
Posuwamy się do przodu doprawdy bardzo powoli, niewspółmiernie do powagi problemu. Problemu tego nie zdołamy rozwiązać bez dalszego rozwoju w krajach pochodzenia. Musimy sobie to wbić do głowy. Nie będziemy w stanie rozwiązać tego problemu bez rozwoju w krajach pochodzenia, ponieważ, choć potrzebujemy dużej liczby imigrantów, nie jesteśmy w stanie przyjąć całej demograficznej nadwyżki Afryki subsaharyjskiej.
Co więcej, mamy tu do czynienia ze straszliwym połączeniem głodu po jednej stronie i talerzy satelitarnych po drugiej. Puste miski w kuchni i talerze satelitarne, uginające się od obietnic, to najlepszy grunt dla rozkwitu nielegalnej imigracji, którą możemy kontrolować wyłącznie przyczyniając się do rozwoju w krajach pochodzenia i zapobiegając wystąpieniu realnego "efektu sukcji”: nielegalnemu zatrudnieniu.
(Oklaski)
Philip Bradbourn
Panie przewodniczący! Dyskutowany dziś przez nas temat jest bez wątpienia niezwykle ważny dla Europy i każde z państw członkowskich musi się zmierzyć z innymi wyzwaniami w tym obszarze. Dlatego też, niezależnie od tego, czy rozpatrujemy sprawę nielegalnej czy legalnej imigracji, nie możemy stosować jednego uniwersalnego podejścia. Sprawy związane z imigracją muszą pozostać suwerennym prawem każdego państwa członkowskiego.
Jednakże opowiadam się za większą współpracą między państwami członkowskimi wtedy, gdy możliwe jest znalezienie wspólnej płaszczyzny i gdy współpraca ta może przynieść korzyści wszystkim stronom. Podobnie jak moi przedmówcy chciałbym zwrócić uwagę Izby na system Frontex, na który przeznaczyliśmy ostatnio dodatkowe 12 mln EUR.
Od początku system ten ma pewne braki z powodu niewypełnienia zobowiązań przez państwa, które zadeklarowały odpowiednie zasoby. Jeśli projekt ten ma się udać, musimy zapewnić dostępność zadeklarowanych zasobów, gdy są one potrzebne.
Jest to jednak tylko jedno narzędzie w walce z nielegalną imigracją. Musimy wziąć pod uwagę nowe, innowacyjne rozwiązania i zastosować je u samego źródła - tam, gdzie imigranci rozpoczynają swoją wędrówkę. Należy rozważyć prowadzenie kampanii w krajach pochodzenia, które uświadamiałyby ludziom, że drzwi do Europy nie są szeroko otwarte. Ale przede wszystkim musimy skierować nasze wysiłki przeciwko handlarzom ludźmi.
Druga strona medalu wygląda tak, że państwa członkowskie muszą prowadzić skuteczną politykę deportacyjną, by odstraszyć zarówno uczestników, jak i organizatorów nielegalnej imigracji.
Podsumowując, pragnę powiedzieć, że państwa członkowskie potrzebują współpracy, a nie przepisów prawnych. Stosowanie jednego uniwersalnego podejścia nie rozwiąże problemów imigracji i nie możemy wpaść w pułapkę myślenia, że "więcej Europy” stanowi rozwiązanie.
Louis Grech
- (MT) Panie przewodniczący! To prawda, że w ostatnich miesiącach stałe zaangażowanie komisarza Frattiniego oraz priorytety prezydencji portugalskiej przyniosły pewne efekty, mimo przemożnej biurokracji i faktycznego braku solidarności w pewnych aspektach, co opóźniło skuteczność szeregu inicjatyw. Jednakże ta tragiczna kwestia wymaga wspólnej polityki europejskiej, która pozwoli bezzwłocznie rozwiązać sprawy fundamentalne, takie jak: przyjęcie polityki "podziału obciążeń” pomiędzy wszystkimi państwami członkowskimi, zrewidowanie rozporządzenia Dublin II zgodnie z wnioskiem zawartym w ust. 18 sprawozdania Sáncheza, odpowiedniego wsparcia finansowego lub innego rodzaju wsparcia, włącznie z zapewnieniem kapitału na projekty infrastrukturalne, a także ocena możliwości, lub ich braku, w zakresie tworzenia ośrodków, takich jak ośrodki zatrudnienia w krajach pochodzenia i tranzytu, opracowanie realistycznej polityki w sprawie powrotu imigrantów, wdrażanie na bieżąco polityki integracji oraz walka z przestępczością zorganizowaną, w tym handlem ludźmi, a także z ksenofobią i rasizmem. Niestety, nie istnieje europejska agencja w rejonie Morza Śródziemnego, która byłaby odpowiedzialna za rozwijanie tej wspólnej polityki imigracyjnej i azylowej. Frontex nigdy nie będzie w stanie pełnić tej roli, jeśli nie zmienią się zasadniczo warunki funkcjonowania tej agencji. Na koniec, panie przewodniczący, chciałbym podziękować dwójce naszych sprawozdawców, którzy pokazali nam jednoznacznie, jak zacofana jest Unia w tym zakresie. Mówili o prawach i godności imigrantów, którzy często padają ofiarą represji politycznych, ubóstwa i przestępczości zorganizowanej, a także o trudnościach, z jakimi borykają się małe państwa członkowskie, takie jak Malta, niewspółmiernie obciążone, nierzadko nie mogąc liczyć na jakąkolwiek realną solidarność.
Libor Rouček
(CS) Panie i panowie! Europa stoi przed dwoma wyzwaniami. Z jednej strony obserwujemy starzenie się społeczeństw i spadek demograficzny. Z drugiej strony, setki tysięcy, a nawet miliony ludzi z krajów rozwijających się pukają do bram południowych i wschodnich Unii, chcąc się tu dostać legalnie lub nielegalnie. Wyzwaniu temu musimy stawić czoła w Unii Europejskiej poprzez zjednoczone wysiłki: żaden kraj, nieważne jak wielki, nie rozwiąże tego problemu w pojedynkę.
Dlatego popieram dążenie Komisji do przedstawienia łącznych rozwiązań, podobnie jak użycie agencji Frontex do zapobiegania nielegalnej migracji. Kolejny przykład to zarządzanie imigracją legalną poprzez system błękitnych kart lub umów o współpracy z krajami pochodzenia. Popieram też apel, który komisarz Frattini skierował dziś ponownie do tych państw Unii Europejskiej, które nie otworzyły jeszcze swoich rynków pracy dla współobywateli z nowych państw członkowskich, aby zrobiły to jak najszybciej.
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Będę mówić krótko. Bez wątpienia była to jedna z najpełniejszych, najbardziej szczegółowych i całościowych debat, jakie miałem zaszczyt prowadzić i w jakich uczestniczyłem w Radzie oraz w Parlamencie. W debacie tej odnotowałem i zarejestrowałem, rzecz jasna, szereg sugestii, porad i wniosków, które w mojej opinii są niezwykle istotne i ważne dla pracy, jaką musimy wykonać w przyszłości.
W świetle powyższego, mam poczucie, że mogę niewątpliwie wyciągnąć wnioski, iż Unia Europejska dysponuje spójną i całościową strategią w kwestii migracji i znajduje się na dobrej drodze do wdrożenia zasad polityki, które nadadzą tej strategii formę fizyczną i praktyczną. Oczywiście, pojawią się chwile wahania i wątpliwości, a także konieczność wykazania nieco większych ambicji, chcę jednak podkreślić, że cały proces będzie zrównoważony i dostosowany do kontekstu, w którym żyjemy oraz do trudności, z jakimi się zmagamy. Mam poczucie, że jesteśmy na właściwej drodze i możemy, i musimy posuwać się do przodu z determinacją w celu wdrożenia prawdziwie globalnego podejścia do migracji.
W naszej opinii, podstawę tej polityki formułują dwa kluczowe słowa, humanitaryzm i solidarność: humanitaryzm, ponieważ polityka ta bazuje na ludziach i jest skierowana do ludzi. Prezydencja nie może zapominać i nigdy nie zapomina o humanitaryzmie. Jak już powiedziałem, mówimy o ludziach, którzy, chcąc przedostać się do naszych krajów, chcą legalnie zapewnić lepsze życie sobie i swoim rodzinom. To ludzkie pragnienie i życzenie, które musimy w pełni szanować. Drugim kluczowym słowem jest tu solidarność, ponieważ, jak już stwierdzono, nie jest to kwestia czy problem, który może rozwiązać samodzielnie jedno państwo członkowskie, czy nawet dwa lub trzy. To problem, który dotyka wszystkich, i dlatego trzeba wspólnie szukać rozwiązania. Na szczęście wierzymy, że rośnie świadomość potrzeby zbliżenia tych dwóch pojęć - humanitaryzmu i solidarności - przy definiowaniu i wdrażaniu europejskiej polityki migracyjnej.
Utworzyliśmy już wspólny instrument walki z nielegalną imigracją, agencję o nazwie Frontex, która istnieje już od dwóch lat. W tym okresie agencja stawiała pierwsze kroki, i naszym zdaniem, mimo pewnych trudności, radziła sobie dobrze. Bez wątpienia, musimy zwiększyć wysiłki, aby wyposażyć ją w niezbędne narzędzia do bardziej skutecznej i precyzyjnej realizacji celów, do których została stworzona. Jednakże uznajemy, że ten wspólny instrument wskazuje jak dotąd, że jego utworzenie było konieczne i słuszne.
W kontekście legalnej migracji, bardzo słusznie wspomniano tu dziś o konieczności intensyfikacji dialogu z krajami trzecimi, zwłaszcza tymi, które są źródłem przepływów migracyjnych. Dialog ten ma znaczenie absolutnie fundamentalne, i jak powiedziałem, w pełni zgadzam się ze stwierdzeniem, że jeśli nie rozważymy, nie przeanalizujemy i nie zmierzymy się w taki czy inny sposób z przyczynami, dla których te kraje pochodzenia są źródłem przepływów migracyjnych, nigdy nie zdołamy znaleźć trwałego rozwiązania tego problemu.
Rozpoczęliśmy już dialog na ten temat z Afryką i mamy nadzieję, że podczas kolejnego szczytu Europa-Afryka uda się osiągnąć istotne wyniki, a ostatecznie doprowadzić do legalnej migracji, w kontekście migracji i dialogu na temat migracji z krajami pochodzenia. Prezydencja portugalska nadała legalnej migracji wysoki priorytet w swojej agendzie w trakcie swej sześciomiesięcznej kadencji. Komisja także działała aktywnie w tym obszarze i przedstawiła wnioski, które uważamy za bardzo interesujące. Zostaną one omówione w trakcie naszej prezydencji, w czasie której mamy nadzieję poczynić istotne postępy.
Podsumowując, mimo trudności, mimo poważnych problemów, którym musimy stawić czoła, mamy poczucie, że znaleźliśmy się na właściwej drodze. Być może w niektórych kwestiach potrzeba nam więcej ambicji. Być może pod pewnymi względami musimy nieco zwiększyć tempo, uważam jednak, że nikt, kto ma dobrą wolę, nie mógłby zaprzeczyć, że w ostatnich latach zrobiono wiele.
Oczywiście, Rada popiera i zachęca do prowadzenia tej debaty z Parlamentem Europejskim. Poruszono dziś kwestię współdecydowania i traktatu reformującego. Jak państwo wiecie, traktat reformujący wywodzi się z mandatu, zatwierdzonego przez Radę Europejską, a tym samym przez wszystkie państwa członkowskie. Decyzje tego rodzaju muszą oczywiście podejmować wszystkie państwa członkowskie, a nie tylko prezydencja. W każdym razie, uważam, że traktat reformujący, podobnie jak traktat konstytucyjny, przyczynia się w sposób niezwykle istotny do rozszerzenia procesu współdecydowania na wiele inicjatyw legislacyjnych w ramach UE.
Franco Frattini
wiceprzewodniczący Komisji. - (IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Ja także jestem wdzięczny wszystkim, którzy przemawiali podczas tej niezwykle istotnej debaty. Wierzę, że Europa musi prawdziwie się zjednoczyć w swoim podejściu do tego globalnego zjawiska, które dotyka miliony dzieci, kobiet i mężczyzn oraz obejmuje wszystkie kontynenty.
Po pierwsze, powiedziano tu - z czym się zgadzam - że musimy zwalczać zachowania niezgodne z prawem, poprzez działania w stosunku do handlarzy ludźmi i tych, którzy wykorzystują nielegalnych imigrantów, a także poprzez politykę repatriacji, która będzie zarazem wiarygodna i pełna poszanowania dla praw jednostki i godności każdej istoty ludzkiej. Unia Europejska podjęła już pewne działania w zakresie repatriacji i może je kontynuować. Chcę przypomnieć, że inicjatywy dotyczące repatriacji są często delegowane na Biuro Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców, aby zapewnić maksymalną przejrzystość w zakresie poszanowania praw człowieka.
Wierzymy, że polityka europejska musi łączyć pomoc, poszanowanie praw człowieka, politykę handlu z Afryką i imigrację. W dużej mierze zgadzam się z mądrymi słowami pana Watsona, dotyczącymi tych krajów: "odbieramy im dobra lub odbieramy im ludzi”. Musimy się nad tym zastanowić, zwłaszcza, że strategia musi mieć charakter globalny i nie można wyłączyć z niej stosunków handlowych czy naszej polityki pomocy rozwojowej dla Afryki.
Kontrola granic zewnętrznych także ma kluczowe znaczenie. Niektórzy z państwa już o tym wspominali; niektórzy wyrażali swoje wątpliwości. Wierzę, że Frontex zasługuje na wsparcie. Zasługuje na wsparcie, ponieważ, jak to się stało latem tego roku, nie tylko uratowano życia ludzkie, które inaczej byłyby skazane na zagładę, ale też pracownicy agencji Frontex zatrzymał dużą liczbę osób: 400 członków organizacji zajmującej się handlem ludzi zatrzymano i przekazano władzom. To duża liczba, ponieważ mówimy tylko o zeszłym lecie.
Dlatego mam nadzieję, że ten Parlament uzna konieczność przekazania agencji Frontex dodatkowych środków w ramach budżetu na rok 2008. Wiem, że istnieje poprawka, w ramach której planowane jest zamrożenie aż 30% kosztów operacyjnych Frontex ze skutkiem natychmiastowym. Mam nadzieję, że zostanie ona rozważona ponownie, i że zamiast tego budżet zostanie zwiększony, przy jednoczesnym monitorowaniu i przyjęciu pełnej odpowiedzialności za wydatki.
Oczywiście, padło wiele słów na temat migracji ekonomicznej. Szczegółowy wniosek, który przedstawię w sprawie europejskiego pozwolenia na pracę, nie oznacza, że tu, w Brukseli, będziemy decydować, ilu imigrantów potrzebuje każdy kraj. Pozostanie to w gestii rządu i rynku krajowego każdego z państw, o czym chcę zapewnić wszystkich, którzy żywią w tym zakresie wątpliwości. Innymi słowy, każde państwo członkowskie będzie mogło decydować, ilu pracowników spoza Wspólnoty potrzeba mu w każdej kategorii. Jednakże, panie i panowie, jedyne, czego państwa nie mogą zrobić, to stwierdzenie: "nie potrzebujemy ich w ogóle” i dalsze tolerowanie nielegalnej imigracji oraz wykorzystywanie zatrudnionych nielegalnie pracowników. Nie jest to możliwe, ponieważ będą obowiązywały zasady europejskie.
Imigracja jest związana z wartością uniwersalną, o której mówili niektórzy z państwa: mobilnością ludów. Wierzę, że istnieją możliwości, ale także prawa. Prawom towarzyszą zawsze obowiązki. Polityka, która określa prawa, nie wspominając nic na temat obowiązków, byłaby nie do pomyślenia. Nie możemy i nie chcemy narzucać prawodawstwa czy finansowania europejskiego nikomu, kto się na to nie zgodzi. Musimy to wyjaśnić jednoznacznie: nasza idea, nasza polityka, to partnerstwo. Chodzi o szeroko zakrojony pakt z krajami, z których pochodzą i przez które podróżują imigranci.
Pakt taki obejmowałby - jako element kluczowy - pełne poszanowanie na naszym terytorium dla naszych przepisów, fundamentalnych praw oraz naszych najbardziej niepodważalnych i uniwersalnych wartości: życia, godności każdej kobiety i każdego mężczyzny, poszanowania jednostki. Tu dochodzimy do integracji.
Integracja imigrantów oznacza okazywanie szacunku dla ich pochodzenia i wyznania, ponieważ wzbogacają one nas wszystkich, ale oznacza także szacunek z ich strony dla naszych tradycji, naszego pochodzenia, naszej kultury i religii. Dlatego, moim zdaniem, integracja oznacza uczestnictwo.
Mówiąc otwarcie, nie możemy na mocy prawa narzucać integracji tym, którzy jej nie chcą, którzy nie są gotowi na ten krok, tym, którzy sądzą, że Europa może nadal tolerować wymuszane małżeństwa czy poligamię. Takie zachowania są niedopuszczalne, ponieważ mamy nasze prawa i uniwersalne wartości.
Oznacza to także edukację, mam na myśli naukę języków, szkolenia zawodowe, a także regularne zatrudnienie i odrzucenie wszystkiego, co jest niezgodne z prawem. Oznacza to zajęcie twardego stanowiska wobec bezprawia. Ktoś wyraził tutaj myśl, z którą szczególnie się zgadzam: imigranci, którzy popełniają przestępstwa, są najgorszymi wrogami uczciwych imigrantów, którzy normalnie żyją i pracują.
Dzieje się tak dlatego, że musimy tłumaczyć tę politykę naszym obywatelom, którzy są pełni wątpliwości: nie powinni obawiać się imigracji jako takiej, ale tych, którzy popełniają przestępstwa. Naszym obowiązkiem jest upewnić się, że ludzie, którzy popełniają przestępstwa, zostaną ukarani, w innym razie bowiem nie zdołamy wprowadzić stosownego rozróżnienia na rzecz naszych obywateli, i ich obawy i wątpliwości zamienią się w rasizm i ksenofobię, zjawiska straszne, które jednak wzrastają w siłę w Unii Europejskiej.
Na koniec, panie przewodniczący, chcę powiedzieć, że politycy muszą dokonywać wyborów. Wierzę, że naszym wyborem musi być ustanowienie globalnego paktu praw i obowiązków pomiędzy równymi, pomiędzy partnerami. Nie powinno być tak, że jedna strona ustala zasady, a druga je przyjmuje; nikt nie powinien nam narzucać zachowań, które uznajemy za niedopuszczalne. Tego właśnie potrzebujemy, gdy w grę wchodzi godność i prawa istot ludzkich. Nie mówimy tu o środku gospodarczym ani o biurokratycznym.
Przewodniczący
Debata została zamknięta.
Głosowanie odbędzie się jutro o godz. 12.00.
(Posiedzenie zostało zawieszone o godz. 11.45 i wznowione o godz. 12.00).
Oświadczenia pisemne (art. 142 Regulaminu)
Filip Kaczmarek  
na piśmie. - Nielegalna imigracja to termin dość paradoksalny. Wychowałem się w systemie politycznym, w którym określone słowa były przez rządzących i propagandę a priori uznawane za pozytywne lub negatywne np. internacjonalizm był dobry, a kosmopolityzm zły. Obyśmy nie wpadli w podobną semantyczną pułapkę. Skoro ksenofobia jest zła, to obrona państwa lub Unii Europejskiej przed nielegalną imigracją nie powinna chyba być postrzegana jako coś bardzo dobrego. To raczej zło konieczne.
W moim mieście - Poznaniu - widziałem na murze napis - Nikt nie jest nielegalny. Warto czasami zastanowić się nad tym czy człowiek w ogóle może być nielegalny. Przekroczenie granic Unii bywa śmiertelnym zagrożeniem nie tylko na Atlantyku czy Morzu Śródziemnym. W ubiegłym tygodniu na granicy ukraińsko-polskiej zmarły 3 czeczeńskie dziewczynki, które wraz z matką uciekały od tragedii, która dotknęła ich ojczyznę. Trudno się dziwić, że ludzie próbują uciekać z Czeczenii, nawet ryzykując utratę życia.
Kilka milionów imigrantów w Europie, którzy przybyli do Unii w sposób nielegalny, to problem jak najbardziej realny. Jednak rozwiązując ten problem, musimy pamiętać o uniwersalnych wartościach, które legły u podstaw integracji europejskiej. Musimy też pamiętać, że imigracja jako taka nie jest czymś negatywnym. Z prostego powodu - człowiek nie jest czymś negatywnym.
Katalin Lévai  
na piśmie. - (HU) Panie i panowie, panie przewodniczący! 85% niewykwalifikowanych imigrantów z rozwijającego się świata mieszka w Unii Europejskiej, a tylko 5% trafia do USA, podczas gdy zaledwie 5% wysoko wykwalifikowanych imigrantów przybywa do krajów starego kontynentu, a ponad połowę wchłania gospodarka amerykańska. Niezwykle się cieszę, że jednym z celów sprawozdania pani Gruber jest zatrzymanie i odwrócenie tego procesu.
Myślę, że musimy znaleźć sposoby na przyciągnięcie wysoko wykwalifikowanych pracowników, zapobiegając zarazem drenażowi mózgów z krajów rozwijających się. Pojęcie "wysoko wykwalifikowanej siły roboczej” należy zatem zdefiniować, a wspólne kryteria przeszkolenia powinny zostać poddane standaryzacji i opracowane dla całej Unii Europejskiej.
Tym razem nie popieram Komisji w jej zastosowaniu zasady "im więcej, tym lepiej” i zgadzam się, że pięć dyrektyw należy połączyć. Zmniejszenie biurokracji także przyciągnie wykwalifikowanych pracowników.
Przed opracowaniem dyrektyw(y), sugeruję przeprowadzenie wstępnej analizy oddziaływania, która uwzględni także czynniki socjalne. Ocena ta powinna pomóc nam w upewnieniu się, że opracowywane prawodawstwo pozwoli Unii Europejskiej oszczędzić miliony Euro, jeśli będzie reprezentowała faktyczne interesy jej obywateli.
Wniosek pana Frattiniego, dotyczący wprowadzenia pakietów kwot imigracyjnych, przyczyni się moim zdaniem do zredukowania nielegalnej migracji wewnątrz Unii Europejskiej, a także może poprawić skuteczność kontroli nielegalnej migracji w krajach trzecich.
Zamiast zielonej karty UE, proponowanej w sprawozdaniu, sądzę, że nowy plan dotyczący błękitnej karty ma większe szanse powodzenia w realizacji naszych celów w związku z legalną imigracją.
