Goedkeuring van de notulen
De Voorzitter
De notulen van gisteren zijn rondgedeeld.
Geen bezwaren?

Delcroix
Mevrouw de Voorzitter, ik wil alleen even onder de aandacht brengen dat mijn stem niet is genoteerd bij de stemming over het eerste amendement, dat is nummer 26 van de aanbeveling Rothley. Ik heb tegen gestemd.

De Voorzitter
Heel goed. We zullen uw stem noteren, mijnheer Delcroix.
(De notulen worden goedgekeurd)

Falconer
Mevrouw de Voorzitter, ik wil graag een motie van orde indienen in verband met een bijeenkomst die zal plaatsvinden op 14, 15 en 16 mei in het kiesdistrict van mijn collega, de heer Smith, in Turnbury. Het is een conferentie van de zogeheten Bilderberg-groep. Dat is nogal een vreemde groep, want bij de bijeenkomsten worden geen pers of andere buitenstaanders toegelaten.
Mijn motie van orde betreft het centrale ledenregister. Mag ik het Bureau vragen om de parlementsleden mede te delen dat, als ze aan deze groep deelnemen, ze dat moeten opgeven bij de "belangen van de leden" . Op die manier krijgen we in dit Parlement dezelfde doorzichtigheid en openheid als in andere parlementen, zoals het Britse, waar leden van de Labourpartij, te weten Tony Blair, Giles Radice en Denis Healey, hun belangen in de Bilderberg-groep kenbaar hebben gemaakt. Ik vertrouw erop dat andere leden van dit Huis dit ter harte zullen nemen en hetzelfde zullen doen.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer Falconer. Er wordt goede nota van genomen.

Rübig
Mevrouw de Voorzitter, onder verwijzing naar artikel 127 en artikel 95 en volgende van het Reglement juich ik het toe dat de Conferentie van voorzitters heeft besloten het debat over de dramatische gebeurtenissen in Kosovo en de kernproeven in India op de agenda van vandaag te zetten in plaats van de mededeling van Raad en Commissie over de veiligheid in de steden. Toch ben ik met velen van mijn collega's in dit Huis van mening dat ook de veiligheid in de Europese steden een belangrijke en dringende kwestie is. Dit weekend nog heeft de Russische maffia in Wenen een juwelier geëxecuteerd. Ik vind het dan ook belangrijk dat we tijdens onze volgende vergaderingperiode over de mededeling van de Commissie debatteren.

Green
Mevrouw de Voorzitter, gisteren hoorden we in dit Huis over een afschuwelijk incident in Turkije waarbij een zeer vooraanstaande mensenrechtenactivist, namelijk Akin Birdal, de voorzitter van de Turkse mensenrechtenorganisatie, in zijn kantoor in Ankara door onbekende burgers werd neergeschoten.
Velen van ons in dit Huis kennen Akin Birdal als iemand die, met grote moed en integriteit, vooroploopt in de strijd om verbetering en versterking van de mensenrechten in Turkije. Zoals u weet is dit een van onze voornaamste eisen aan de Turkse autoriteiten.
Ik zou u willen vragen onmiddellijk met Voorzitter Gil Robles te spreken en hem te vragen om Akin Birdal - die er slecht aan toe is - en zijn naaste familie ons medeleven en onze beste wensen voor zijn herstel over te brengen. Daarnaast zou hij zich tot de Turkse regering moeten wenden met het dringende verzoek om de daders zo snel mogelijk voor de rechter te brengen, en ook om de kritiek die in dit Huis vaak is geleverd op de manier waarop de mensenrechten in Turkije regelmatig worden geschonden, serieus te nemen. Dit soort paramilitaire activiteiten moet ophouden.

De Voorzitter
Dank u, mevrouw Green. Ik denk dat de Voorzitter van plan is deze stappen te ondernemen, met name na het betoog van gisteren door mevrouw Roth. Natuurlijk zal ik er hoe dan ook met hem over spreken.

Benoemingen in de directie van de Europese Centrale Bank
De Voorzitter
Aan de orde zijn de aanbevelingen van de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid inzake de benoemingen in de directie van de Europese Centrale Bank (rapporteur: mevrouw Randzio-Plath).

Randzio-Plath
Mevrouw de Voorzitter, de Europese Centrale Bank kan haar werk op 1 juli 1998 beginnen en een succesvol, onafhankelijk en uniform monetair beleid voor de eurozone met elf lidstaten gaan voorbereiden. Dat is het resultaat van de hoorzitting met de kandidaten voor de directie van de Europese Centrale Bank in het Europees Parlement. Ik stel voor de benoeming van de zes kandidaten te bekrachtigen.
Ze waren overtuigend, ze zijn integer, beschikken over de nodige beroepservaring en zijn buitengewoon bekwaam. Ze bekleden een economische of monetaire positie die duidelijk in overeenstemming is met de in het Verdrag vastgestelde doelen van de Europese Centrale Bank. Wat dat betreft krijgt de Europese Centrale Bank de directie die zij verdient. Allen benadrukten dat prijsstabiliteit de hoofddoelstelling is, maar wezen er tegelijkertijd op dat ervan kan worden uitgegaan dat deze doelstelling is bereikt bij een inflatie van 2 %. Dankzij de historisch lage inflatiecijfers in Europa zal de Europese Centrale Bank haar ambtstermijn daarom niet hoeven te beginnen met renteverhogingen om haar geloofwaardigheid te bewijzen. Ook een overdreven starre rentepolitiek met het doel te bewijzen dat de ECB onafhankelijk is en vertrouwen verdient, is volgens de kandidaten niet te verwachten.
De Europese Centrale Bank kan voortbouwen op het vertrouwen dat de bestaande nationale centrale banken genieten. Tenslotte zal het uniforme monetaire beleid worden ontwikkeld door het Europees Stelsel van Centrale Banken en niet alleen door de Europese Centrale Bank en haar directie. Alle kandidaten gaven tijdens de hoorzittingen te kennen duidelijke reserves te hebben ten aanzien van een bijdrage van het monetaire beleid aan de bestrijding van de werkloosheid op een andere manier dan door het realiseren van prijsstabiliteit. Zij benadrukten dat prijsstabiliteit de beste manier is waarop de Europese Centrale Bank aan de bestrijding van de werkloosheid in de eurozone kan bijdragen, en lichtten dit standpunt ook toe.
Alleen wanneer een duurzame prijsstabiliteit gewaarborgd is, kunnen er andere maatregelen in overweging worden genomen, zoals verlaging van de kortetermijnrente. Alle kandidaten gaven evenwel aan - de een wat explicieter dan de ander - dat ze op de hoogte zijn van de bepalingen van artikel 105 en artikel 2 van het Verdrag, die de Europese Centrale Bank behalve tot het nastreven van de hoofddoelstelling van prijsstabiliteit ook verplichten tot ondersteuning van het economisch beleid in de Europese Unie en tot het leveren van een bijdrage aan het realiseren van de in artikel 2 geformuleerde doelstellingen, te weten een hoog niveau van werkgelegenheid en economische en sociale samenhang. Dit alles is zo belangrijk, dat het logisch is dat ze er hun gedachten over laten gaan.
Er moet nu in de monetaire dialoog met de Europese Centrale Bank worden onderzocht hoe aan deze bijdrage invulling kan worden gegeven. Dankzij de democratische verantwoordingsplicht zoals wij die in Straatsburg hebben vastgelegd in onze resolutie over de democratische verantwoordingsplicht van monetaire instellingen kunnen we van de Europese Centrale Bank verklaringen verwachten over de manier waarop de aanwezige monetaire speelruimte wordt gebruikt. Zij maken ook het gebruik van deze monetaire speelruimte nodig en mogelijk.
Anders dan dit in de Amerikaanse wetgeving het geval is voor de Amerikaanse centrale bank, is in het Verdrag van Maastricht vastgesteld dat de hoofddoelstelling van de Europese Centrale Bank het nastreven van prijsstabiliteit is. De Amerikaanse bank moet daarentegen zowel streven naar prijsstabiliteit als proberen de gestelde doelen op het gebied van groei en werkgelegenheid te realiseren. Dit heeft niet alleen tot gevolg dat er een ander monetair beleid wordt gevoerd, maar ook dat het monetaire beleid een andere rol vervult. Daardoor heeft het Amerikaanse monetaire beleid de afgelopen jaren beter kunnen bijdragen tot een adequate en evenwichtige policy mix , die het investeringsklimaat, de economische groei en de werkgelegenheid ten goede is gekomen.
De kandidaten hebben duidelijk gemaakt dat het monetaire beleid, zoals gezegd, kan bijdragen tot de groei en de werkgelegenheid door prijsstabiliteit te garanderen en daardoor inflatie uit te sluiten en macro-economische stabiliteit en vooral een laag niveau van de langetermijnrente te waarborgen. Uit de hoorzittingen is gebleken dat de Europese Centrale Bank - dat werd vooral ook benadrukt door de kandidaat voor het presidentschap van de Europese Centrale Bank - een nuttig gebruik zal maken van de aanwezige monetaire speelruimte zodra het inflatiedoel bereikt is en het waarschijnlijk is dat de ontwikkeling van duurzame aard zal zijn.
Daardoor zal de mogelijkheid bestaan dat anders dan tot nu toe ook in de eurozone het monetaire beleid het economische beleid zal ondersteunen en ook doelstellingen zal nastreven die gezien zijn taakstelling van ondergeschikt belang zijn, maar waaraan het Europees Parlement in zijn debat over het economisch jaarverslag en de richtsnoeren van het economisch beleid bijzonder veel waarde hecht. Deze vraagstukken zullen in de monetaire dialoog tussen de ECB en het Europees Parlement van buitengewoon groot belang zijn. Wij moeten de Europese Centrale Bank vragen om een toelichting op haar monetaire besluiten, zodat haar bijdrage aan een evenwichtige policy mix gemeten kan worden. Ook hieraan zullen wij de juistheid van de keuze van de kandidaten kunnen afmeten. De praktische dialoog met het Europees Parlement is daarom zo belangrijk.
De gebeurtenissen in de Europese Raad in het weekend van 2 en 3 mei hebben het vertrouwen van het publiek in de onafhankelijkheid van de Europese Centrale Bank niet bepaald vergroot. De hoorzittingen in het Europees Parlement hebben ertoe bijgedragen het verloren vertrouwen terug te winnen en wat dat betreft waren onze hoorzittingen dan ook niet alleen in het belang van het Europese publiek maar ook in dat van de toekomstige Europese Centrale Bank. Zeker, het Verdrag van Maastricht bepaalt dat de kandidaten genomineerd worden door de politiek. Dat is ook goed. Dit politieke besluit is evenwel genomen via een procedure die een bittere nasmaak achterlaat, omdat noch de leeftijd noch de nationaliteit van een kandidaat de garantie kunnen bieden dat het uniforme monetaire beleid een succes wordt en daarom volgens het Verdrag terecht geen selectiecriteria zijn. Dat zijn alleen de persoonlijke en professionele bekwaamheid.
De ongedeelde ambtstermijn van de ECB-president van acht jaar is het bewijs van zijn persoonlijke onafhankelijkheid. Dat heeft dit Europees Parlement keer op keer benadrukt. Daarom wilden we ook dat Wim Duisenberg ons in de hoorzitting de zekerheid gaf dat alleen hij en niemand anders zal beslissen over het einde van zijn ambtstermijn!
(Applaus) De kandidaat heeft duidelijk gemaakt dat zijn onafhankelijkheid op geen enkele manier in het geding is. Hij overtuigde door zijn vastberadenheid, de helderheid van zijn argumenten en de duidelijkheid van zijn taal en onderstreepte daarmee dat de politieke invloed van de regeringen op het monetaire beleid ophoudt met de benoeming van de directieleden en de oprichting van de Europese Centrale Bank en dat de onafhankelijkheid van dat beleid met diezelfde oprichting begint.
Wat dat betreft heeft de hoorzitting ons laten zien dat het niet mag gebeuren dat besluiten weer op nationaal niveau worden genomen en dat de unanimiteitsregel de Europese Unie weer eens aan de grenzen van haar belastbaarheid en de bevolking aan de grenzen van haar geduld en haar inzicht in de Europese integratieprocessen heeft gebracht. Die regel moet dan ook veranderd worden!
We juichen het uitdrukkelijk toe dat er met mevrouw Hämäläinen ook een vrouw lid zal worden van de directie van de ECB en dat zij er zo toe zal bijdragen dat meer vrouwen hun stem doen gelden in belangrijke beslissingsorganen dan tot nu toe het geval was.
(Applaus) De hoorzitting en de toekomstige monetaire dialoog vergroten niet alleen het geloof en vertrouwen in het Europese democratische systeem maar ook het geloof en vertrouwen in de toekomstige Europese Centrale Bank. In zoverre is het goed dat er behalve over het jaarverslag van de Europese Centrale Bank ook gedebatteerd zal worden over het economisch jaarverslag en de richtlijnen voor het economisch beleid en dat alle kandidaten met de frequentie van de monetaire dialoog - viermaal per jaar - hebben ingestemd.
Zonder meer onbevredigend blijft de weigering om de notulen vijf jaar na een ECB-vergadering te publiceren, omdat dit noodzakelijk is om de transparantie van het monetaire beleid te vergroten. Deze hoorzittingen hebben naar mijn mening ook aangetoond dat het einde van de benoemingsprocedure het begin is van een nieuwe periode, waarin de eerste federale Europese autoriteit in het belang van de communicatie met het Europese publiek rekenschap moet afleggen aan het Europees Parlement. Het is belangrijk dat beide organen, het Europees Parlement en de Europese Centrale Bank, het gevoel hebben deze grote verantwoording aan te kunnen en dat ook laten zien!
(Applaus)
Brown
Mevrouw de Voorzitter, dit is de tweede fase van het overleg dat begon op 2 mei, toen ik me tot het Europees Parlement richtte met de aanbeveling dat 11 landen aan de voorwaarden voor de invoering van de ene munt voldeden. In het licht van de democratische tradities waar we in dit werelddeel zo aan hechten, was het goed dat dit Parlement bij deze belangwekkende gebeurtenis zo'n belangrijke rol kon spelen. Na dat debat, waaraan bijna 50 sprekers bijdroegen, stemde dit Parlement met overweldigende meerderheid vóór de elf.
De resultaten van deze historische stemming zijn door uw Voorzitter aan de Raad overgebracht, en namens de Raad wil ik u graag laten weten hoezeer wij het advies van het Parlement op prijs hebben gesteld. Ik zou ook graag formeel willen melden dat, overeenkomstig de opvatting van het Parlement, de Raad unaniem heeft besloten dat 11 landen aan de ene munt zullen meedoen.
Als gevolg van deze historische beslissingen, waar het Europees Parlement zijn volle aandeel in heeft gehad, zal de wens van de oprichters van de Unie tijdens de conferentie in Messina, namelijk de coördinatie van het monetaire beleid en de totstandkoming en ontwikkeling van een gemeenschappelijke markt, op 1 januari werkelijkheid worden. Deze ene munt staat voor ongeveer een vijfde van alle handel ter wereld. Laten we ook in gedachten houden dat deze munt moet zorgen voor de stabiliteit die we nodig hebben om onze gezamenlijke doelstelling van meer werkgelegenheid en meer welvaart voor de volkeren van Europa te verwezenlijken.
Ons doel is een hoog groei- en werkgelegenheidsniveau voor Europa. En in een mondiale economie waar landen hun investeringsfondsen uit de hele wereld moeten halen, zijn stabiliteit en een lage inflatie daarvoor een eerste vereiste. Juist vanwege de noodzaak om die stabiliteit te bereiken is het debat over de benoemingen in de directie van de Europese Centrale Bank zozeer van belang, zoals uw rapporteur slechts enkele minuten geleden erkende.
De Europese Centrale Bank zal op 1 juli worden opgericht en zal op 1 januari volgend jaar verantwoordelijk worden voor het monetaire beleid van de deelnemende lidstaten, en het Verdrag bepaalt uiteraard dat de Raad een president, een vicepresident en maximaal nog vier directieleden moet benoemen.
De Raad heeft de aanbeveling gedaan om de heer Wim Duisenberg voor een periode van acht jaar te benoemen tot eerste president van de ECB. Dit Parlement heeft reeds de gelegenheid gehad om de heer Duisenberg vragen te horen beantwoorden. De gedetailleerde voorstellen die we hebben gedaan, inclusief de eigen persoonlijke verklaring van de heer Duisenberg over zijn voornemens, liggen nu bij het Parlement. De heer Duisenberg zal zijn eigen beslissingen nemen over zijn pensionering, en deze procedure is volledig in overeenstemming met het Verdrag.
De Raad adviseert om de heer Christian Noyer voor een termijn van vier jaar tot vice-president te benoemen, en verder om de volgende personen in de directie te benoemen: de heer Otmar Issing voor een termijn van acht jaar, de heer Tommaso Padoa Schioppa voor zeven jaar, de heer Eugenio Domingo Solans voor zes jaar en mevrouw Sirkka Hämäläinen voor vijf jaar. Ik zeg het Parlement dat, welke conclusies u de afgelopen dagen ook hebt getrokken ten aanzien van de afzonderlijke leden, hun ideeën en hun commentaar, deze ook gezien moeten worden in de context van de Verdragsbepaling om te zorgen voor passende en regelmatige verslaglegging, onderzoek en verantwoording aan het Europees Parlement.
Ik wil het Parlement graag herinneren aan het belang dat wij hechten aan de rol van het Parlement in het kader van behoorlijke verslaglegging van de Europese Centrale Bank aan de Europese bevolking via dit Parlement. De Europese Centrale Bank moet zijn jaarverslag richten aan het Parlement, alsmede aan de Raad en de Commissie. De president van de Europese Centrale Bank moet in de toekomst het jaarverslag zowel aan het Parlement als aan de Raad presenteren; de president van de Europese Centrale Bank en andere directieleden kunnen bij de deskundigencomités van het Parlement worden geroepen; en het Parlement wordt uiteraard geraadpleegd over alle toekomstige benoemingen in de directie van de Europese Centrale Bank.
Uw resolutie van 2 april bevatte een aantal nuttige en constructieve suggesties ten aanzien van de uitvoering van dit Verdrag in de praktijk. Met name ben ik blij met uw voorstel om de leden van de ECB-directie uit te nodigen voor de driemaandelijkse parlementaire vergaderingen over monetaire en economische ontwikkelingen.
Dit is een stap in de goede richting. Het is een positief signaal aan de Europese burgers. De mensen in Europa, zoals ook de rapporteur slechts enkele minuten geleden heeft gezegd, moeten vertrouwen hebben in hun nieuwe Centrale Bank, vertrouwen in haar onafhankelijkheid, vertrouwen in haar verantwoordingsplicht, en dat is precies wat we via samenwerking tussen het Parlement en de regeringen trachten te bereiken.
Nog één andere opmerking die van belang is voor de toekomst op lange termijn: de roep om meer openheid en transparantie in het monetaire beleid is in de hele economische wereld aan het uitgroeien tot een krachtige tendens, een idee waar de tijd nu rijp voor is. Inmiddels wordt erkend dat duidelijke doelstellingen en operationele regels, die in de moderne besluitvorming over monetair beleid essentieel zijn voor de geloofwaardigheid, ook moeten worden ondersteund door meer openheid in het economisch bestuur om de maximale geloofwaardigheid nog verder te versterken. Afgelopen maand werd door alle landen in het interim-comité van het IMF een nieuwe code voor de monetaire en financiële praktijk voorgesteld die meer openheid vereist. Deze nieuwe drang naar openheid, transparantie en verantwoording biedt een impuls voor verandering die zich wereldwijd doet voelen. Ik ben verheugd over de rol van het Europees Parlement in de toekomstige dialoog met de Europese Centrale Bank, een rol die een belangrijke garantie zal vormen voor goede verslaglegging aan een democratisch gekozen instelling.
Tenslotte zou ik graag willen zeggen dat we nooit uit het oog mogen verliezen dat alle maatregelen met betrekking tot de ene munt een bepaald doel dienen, namelijk de stabiliteit die ons het hoge groei- en werkgelegenheidsniveau moet geven dat we in Europa willen en nodig hebben. Als Parlement en als regeringen mogen we nooit vergeten dat het onze plicht en verantwoordelijkheid is om degenen die maatschappelijk buiten de boot zijn gevallen weer een plaats te geven, en om de 18 miljoen werklozen weer aan het werk te helpen; zij behoeven en verdienen onze steun, en moeten die ook krijgen.
Sinds het allereerste begin van dit streven naar vrede, sinds 43 jaar geleden in Messina de aanzet hiervoor werd gegeven, zal deze roep om meer economische coördinatie en integratie, deze tendens met als doel meer groei, werkgelegenheid en welvaart in heel Europa, vanmorgen een nieuw punt in de besluitvorming bereiken. Ik wil het Parlement en de regeringen op het hart drukken om samen te blijven werken om deze nieuwe instellingen te laten functioneren en te zorgen dat hiermee een nieuw hoofdstuk in de ontwikkeling van Europa wordt ingeluid.
(Applaus)
Donnelly, Alan
Mevrouw de Voorzitter, ik wil de woorden van de minister van Financiën graag met warme instemming ontvangen. Het is alle delen van dit Huis zeer welkom om de fungerend voorzitter zijn steun te horen betuigen aan de rol die het Europees Parlement in de loop der jaren zal spelen in het toezicht op de Europese Centrale Bank. Het Europees Parlement heeft zich bij de hoorzittingen voor alle zes de kandidaten zeer verantwoordelijk gedragen. Onze opzet was om zekerheid te verkrijgen dat alle kandidaten zich committeren aan prijsstabiliteit en onafhankelijkheid, en alle zes de kandidaten hebben inderdaad aan die verplichting voldaan.
Maar in de socialistische fractie leggen we ook sterk de nadruk op de volledige naleving van artikel 105 van het Verdrag, namelijk dat de Centrale Bank, wanneer prijsstabiliteit eenmaal is bereikt, zich ook zal inzetten voor de bredere doelstellingen van de Europese Unie, met name op het gebied van werkgelegenheid en groei. We hechten ook grote waarde aan het afleggen van democratische verantwoording. Bij de hoorzittingen heeft dit voor ons een cruciale rol gespeeld en alle kandidaten zijn hierover zorgvuldig ondervraagd.
We moeten ervoor zorgen dat, naast het handhaven van een lage inflatie, het monetaire beleid ook kan bijdragen tot het bestrijden van de werkloosheid. Ik was blij dat de fungerend voorzitter dat vanochtend noemde. Met betrekking tot democratische verantwoording hebben we van de heer Duisenberg gehoord hoe hij onze toekomstige betrekkingen met de Europese Centrale Bank ziet. Namens de socialistische fractie wil ik vandaag graag zeggen dat we vóór het zomerreces van dit Parlement nog een bijeenkomst met Wim Duisenberg moeten hebben om concreet en gedetailleerd vast te stellen hoe het Europees Parlement in de toekomst met de Europese Centrale Bank zal omgaan. We mogen dit niet tot later in het jaar laten liggen. We moet nu reeds beginnen om daar duidelijkheid over te krijgen en uitwerken hoe de democratische verantwoording kan worden gewaarborgd.
Ik zou graag een paar dingen willen zeggen over de procedure en over de hoorzittingen. Maandagavond toonde de socialistische fractie enige reserve ten aanzien van een van de kandidaten. Ik weet dat sommige mensen in dit Huis daar kwaad om waren. Het doel van de hoorzittingen is om de kandidaten te horen en objectief te beoordelen, niet op nationaliteit of politieke overtuiging, maar op hun ideeën als potentiële leden van de Europese Centrale Bank. Onze fractie heeft dat gedaan en we zullen ons oordeel over welke kandidaat dan ook niet zomaar terzijde schuiven vanwege het historische belang van het moment. Daarom hebben wij maandag uitdrukking gegeven aan onze bedenkingen over een van de kandidaten.
Hoe dan ook, en dat had ik maandag al duidelijk gemaakt, onze fractie heeft hier gisteravond uitvoerig over gesproken en wij beschouwen alle zes de kandidaten als competente leden van de Europese Centrale Bank. Wij zullen vandaag dan ook voor de benoeming van alle zes de kandidaten stemmen. Wij zijn van mening dat voor deze bankdirectie de cruciale rol is weggelegd om onze burgers vertrouwen in de euro te geven. Dat moet gebeuren door een rentevoet vast te stellen die de stabiliteit kan waarborgen en ook, zoals de fungerend voorzitter zei, groei en volledige werkgelegenheid in de Europese Unie kan garanderen. Wij willen een rentebeleid voor al onze burgers, niet alleen voor het rijke hart van de Europese Unie.

Herman
Mevrouw de Voorzitter, geachte collega's, dankzij de hoorzittingen die wij hebben gehad, hebben wij enkele interessante zaken kunnen vaststellen. De zes kandidaten voldoen ruimschoots aan de in het Verdrag genoemde selectiecriteria. Zij hebben over het geheel genomen een uitstekend niveau met uiteraard individuele verschillen die soms opmerkelijk zijn, maar waarmee we voorzichtig moeten omgaan. Leraren weten heel goed dat de briljantste leerlingen niet altijd de briljantste loopbaan hebben en wij weten dat bescheiden kandidaten later ware persoonlijkheden bleken te zijn. Als Harry Truman voor onze jury had moeten verschijnen, zou hij waarschijnlijk niet tot het hoogste ambt zijn doorgedrongen. Ik wil het mijn socialistische collega's niet al te zeer inwrijven dat zij een aantal van onze commissarissen die zij nu met loftuitingen overstelpen, aanvankelijk weinig positief hebben beoordeeld.
Een tweede opmerking. Te oordelen naar hun mondelinge en schriftelijke antwoorden hebben de zes kandidaten een betrekkelijk coherente visie op hun toekomstige taak. Ondanks de pogingen van een aantal van onze leden om een of andere tegenstelling in de verschillende verklaringen van de kandidaten te benadrukken, bleek dat het veeleer ging om nuanceverschillen als gevolg van andere ervaringen dan om echte afwijkingen. We hoeven ons om de homogeniteit van het toekomstige directieteam geen ernstige zorgen te maken. Ik zou hieraan willen toevoegen dat de socialisten niet als enigen benadrukt hebben dat zodra de stabiliteitsdoelstellingen zijn bereikt, de andere doelstellingen met betrekking tot het economische beleid eveneens de aandacht van de bank behoeven; ik geloof dat de meeste kandidaten het met dit standpunt eens waren. We moeten er geen partijpolitieke kwestie van maken.
Ten derde dient een interessante vaststelling te worden gemaakt, die positief is voor het Parlement, namelijk dat alle kandidaten erkend hebben dat het nodig is om met het Europees Parlement bijzondere betrekkingen te onderhouden. Voor elk van hen is het Parlement de instelling waar zij verantwoording voor hun daden afleggen, uitleg komen geven, hun voornemens mededelen en zich uitspreken over de verschillende bestaande stellingen. Zij zijn er allemaal van overtuigd dat doorzichtigheid noodzakelijk is, zij erkennen allemaal dat "accountability" de normale tegenhanger is van hun onafhankelijkheid en hun aanzienlijke macht. Allemaal aanvaarden ze met kleine nuanceverschillen dat niet hun nationale parlementen, maar het Europees Parlement hun specifieke aandacht vraagt, maar zij hebben ook benadrukt dat zij ten opzichte van de nationale parlementen een rol blijven spelen, omdat de centrale banken niet verdwijnen. De betrekkingen met de nationale parlementen lopen derhalve via de directies van de bestaande centrale banken, hetgeen volkomen overeenstemt met het denkbeeld van de subsidiariteit en de federalistische combinatie.
Ik zou hier een welgemeend woord van dank willen richten tot de fungerend voorzitter van de Raad, omdat hij uitdrukking heeft gegeven aan datgene wat nu in het licht van de crisis in Azië belangrijk is, namelijk dat doorzichtigheid een essentiële voorwaarde is voor de geloofwaardigheid van ieder actueel monetair beleid. Het verheugt mij dat dit nu wordt erkend en dat daarmee tegelijkertijd de bestemming van het Europees Parlement wordt erkend. Ik hoop dat wij ons hiertoe waardig zullen tonen en op de meest verantwoorde wijze aan de dialoog zullen deelnemen.
Ik wil tevens al degenen danken die in de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid ertoe hebben bijgedragen dat de hoorzittingen op verantwoorde, serieuze en objectieve wijze zijn verlopen en hiermee wil ik, mevrouw de Voorzitter, indachtig uw verzoek om kort te zijn, eindigen.

Giansily
Mevrouw de Voorzitter, geachte collega's, op 7 en 8 mei jongstleden hebben wij in een sfeer van vertrouwen en wederzijds respect, onder het strenge, maar hoffelijke voorzitterschap van Karl von Wogau de zes kandidaten voor de directie van de Europese Centrale Bank gehoord. Het lijkt me dat we bij onszelf te raden moeten gaan met betrekking tot de beslissing die de Raad over hen moet nemen en onszelf drie vragen moeten stellen. Zijn zij de besten, kunnen zij stabiliteit brengen en vormen zij een hecht team?
Mijn antwoord op de eerste vraag luidt als volgt: de presidentskandidaat is in de eerste plaats duidelijk de kandidaat van de bankdirecties. Dat zij hem gekozen hebben, betekent dat zij hem als degene beschouwen die het best in staat is om deze geweldige wijziging van het Europese banksysteem te leiden. Iedereen weet dat binnen onze fracties en partijen altijd wordt gekozen voor degene waarvan wij menen dat hij onze idealen en belangen het best kan verdedigen. In die zin zie ik niet in waarom dit bij centrale bankiers anders zou zijn. Eerlijk gezegd zou het onbegrijpelijk zijn dat het Peter-principe op dergelijke instellingen van toepassing is. Ik moet toegeven dat de vaagheid die hij opzettelijk heeft gehandhaafd met betrekking tot de duur van zijn mandaat me doet weifelen. Maar hij heeft zich zeker het devies van François Mitterrand eigen gemaakt, die beweerde dat men slechts ten koste van zichzelf uit een tweeslachtige situatie te voorschijn komt. Hoe dan ook aan het eind van deze hoorzitting bestaat er geen enkele twijfel over zijn bekwaamheid en zijn integriteit. En deze opmerking over bekwaamheid en integriteit geldt eveneens voor de vijf andere kandidaten die we gehoord hebben.
Dan de tweede vraag: kunnen zij monetaire stabiliteit brengen? Het leek mij dat de zes het er unaniem over eens waren dat de inflatie tussen 0 en 2 % zou moeten schommelen. Het zou in feite verbazingwekkend zijn geweest als een van hen zou hebben verklaard dat hij zich baseert op het model van de Albanese Centrale Bank met het gigantische systeem van piramideleningen. Of bijvoorbeeld dat het ter bevrediging van zijn ietwat sadistische genoegens zijn liefste wens is de inflatie opnieuw aan te wakkeren om de spaarders te ruïneren.
Nu we op dat punt zijn gerustgesteld, komen wij bij vraag drie. Vormen zij een samenhangend team? Het leek er zeker op dat zij elkaar redelijk aanvulden, maar zoals voor alle teams geldt ook voor dit team dat het wordt afgerekend op het behaalde resultaat. Om die reden had ik er persoonlijk en ik geloof ook mijn fractie unaniem, de voorkeur aan gegeven om een enkele stem op de groep kandidaten uit te brengen. Natuurlijk zouden wij, naar alle waarschijnlijkheid, allemaal voor hebben gestemd.
Onze fractie zal derhalve geen van de kandidaten afwijzen, daar zij allen een uitstekend niveau hebben, opmerkelijk veel ervaring en een uitstekende reputatie hebben opgebouwd.

Gasòliba i Böhm
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, op zaterdag 2 mei werd in dit Parlement de totstandkoming gevierd van de Monetaire Unie met 11 lidstaten van de Unie.
De Monetaire Unie leidt tot een eenheidsmunt, de euro.
Deze beslissing is de bevestiging van een nieuwe en belangrijke stap in het economisch en monetair beleid van de Unie en is bovendien van enorm politiek belang. Uitgifte van geld houdt soevereiniteit in en de Europese eenheidsmunt geeft uitdrukking aan een Europese soevereiniteit die moet leiden tot een verdieping van de politieke dimensie in de Unie.
Jammer genoeg heeft de Europese Raad, nadat het Europees Parlement tot een beslissing gekomen was, bij het voordragen van de president, de vice-president en de andere vier leden van de directie van de Europese Centrale Bank, voor verwarring gezorgd. Wat naar voren had moeten komen als een historisch succes, werd in de ogen van de publieke opinie ontluisterd door een onenigheid die nooit had mogen plaatsvinden.
Gelukkig heeft de inhoud het uiteindelijk gewonnen van de vorm en heeft de internationale financiële wereld duidelijk laten zien de Monetaire Unie en de euro te aanvaarden, en de ploeg die werd voorgedragen verdient alle felicitaties van de kant van de belangrijkste en meest prestigieuze economische en financiële instellingen.
Wat betreft de hoorzittingen die plaatsvonden in het Europees Parlement, wil ik meedelen dat de liberale fractie de voorstellen steunt van het verslag van de voorzitter van de Subcommissie monetaire zaken, mevrouw Randzio-Plath. En wat de voordracht van de president van de Centrale Bank in het bijzonder aangaat, benadrukken we dat we zijn onafhankelijkheid volledig zullen eerbiedigen, alsook het mandaat waarvoor hij werd voorgedragen.
Tijdens de hoorzitting heeft de huidige voorzitter van het Europees Monetair Instituut nogmaals zijn persoonlijkheid en kwaliteiten, die ons door zijn optreden als voorzitter van het Europees Monetair Instituut al bekend zijn, in de verf gezet. Wij juichen zijn onafhankelijkheid toe ten opzichte van iedere mogelijke druk die de vervulling van de doelstellingen, waarmee het Verdrag van Maastricht de Europese Centrale Bank belast, in de weg staat.
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, een nieuwe en belangrijke fase in de consolidatie van de euro gaat van start. De Europese Centrale Bank vormt de hoeksteen in de verwezenlijking van de doelstellingen die het Verdrag haar heeft opgedragen en we zullen er over waken dat dit proces en de transparantie verwezenlijkt worden, evenals de toezeggingen die door bepaalde leden werden gedaan tijdens de respectieve hoorzittingen.

Moreau
Mevrouw de Voorzitter, de taak en de juridische status van de Europese Centrale Bank zijn vastgesteld op basis van het doel dat met de gemeenschappelijke munt is verbonden, namelijk het aantrekken van kapitaal op de financiële markten ten koste van het sociale systeem en de democratie waar de tekorten dramatisch worden en door de bevolking steeds minder aanvaardbaar geacht.
De prijsstabiliteit, de belangrijkste taak van de Europese Centrale Bank, werd verkregen door vermindering van de geld- en kredietschepping ten gunste van een beter rendement op kapitaal. Dit kost werkgelegenheid en bevordert de overheidstekorten. Deze manier van economisch oorlog voeren moet volgens ons worden vervangen door een concept van samenwerking op met name monetair gebied. Hiermee zou de ECB een geheel andere koers moeten varen, gericht op groei en werkgelegenheid. De doorzichtigheid van en de democratische controle op de Europese Centrale Bank moeten worden verzekerd, met name door de controle van het Europees Parlement en de nationale parlementen en door het voeren van een openbaar debat over de belangrijke aandachtspunten.
In dit verband is de discussie met betrekking tot de benoemingen van de directie van de Europese Centrale Bank op z'n zachtst gezegd verbazingwekkend. Te oordelen naar de commentaren op deze kwestie zou het de voorkeur hebben verdiend om zonder meer de meesterzet te aanvaarden van de centrale bankiers die besloten hadden om hun kandidaat aan het hoofd van de ECB te plaatsen. In het Verdrag staat echter dat de staatshoofden en regeringsleiders de directie aanwijzen en ik denk dat het nuttig is opnieuw te bevestigen dat de landen vóór de banken gaan.

Wolf
Mevrouw de Voorzitter, om te beginnen wil ik nog eens in herinnering brengen dat een grote meerderheid van onze fractie voor de stipte invoering van de euro met elf lidstaten heeft gestemd. Ik merk dit ter inleiding op, omdat we hier debatteren in een sfeer van opwinding waarin iedere specifieke vraag onmiddellijk naar de achtergrond verdwijnt en er maar één vraag telt: voor of tegen de euro?
Wij moeten hier debatteren over de specifieke vraag hoe we met het resultaat van de hoorzitting om zullen gaan. Dat betekent onder andere dat ons helder voor ogen moet staan wat onze positie nu eigenlijk is. Zijn we een personeelsselectiecommissie? Nee. Zijn we een centrale bankraad? Ook niet. We zijn een politieke volksvertegenwoordiging. Dat betekent dat we van gedachten moeten wisselen over het politieke programma waar de kandidaten voor staan. Als we een personeelsselectiecommissie waren, zouden we positief moeten stemmen. Het zijn immers geschikte mensen. Als we een centrale bankraad waren, zouden we eveneens een positief signaal moeten afgeven, want op dit moment zou een negatief signaal de speculatie aanwakkeren.
Als politieke volksvertegenwoordiging echter moeten we drie vragen onderzoeken. Ten eerste moeten we ons afvragen wat we vinden van de benoemingsprocedure, waarvan de heer Duisenberg zelf heeft gezegd dat deze een onaangename nasmaak heeft achtergelaten. Deze onaangename nasmaak is naar mijn mening beslist nog niet verdwenen. Ondanks alle pogingen om hier iets aan te doen, blijft het feit dat de heer Duisenberg zich genoodzaakt zag ons op het hart te drukken dat er geen politieke druk op hem is uitgeoefend. Dat geeft een onaangename nasmaak.
Ten tweede moet worden vastgesteld dat deze benoemingsprocedure, die veel restrictiever is dan in de Verdragen is voorgeschreven, in snel tempo is uitgevoerd. Dan is er het grote probleem van het monetaire beleid. Het Verdrag biedt enige speelruimte en die is groter dan de kandidaten willen toegeven. Je kunt bestrijden van de inflatie niet simpelweg gelijkstellen met bagatelliseren van de inflatie! Dat hebben alle kandidaten met uitzondering van de heer Padoa Schioppa evenwel gedaan. Wij hebben deze nuance in onze amendementen tot uitdrukking gebracht. Bij alle argumenten die ingebracht kunnen en moeten worden tegen de stelling dat de euro zwak is, zoals rechtse populisten beweren, moeten we dit verschil onderkennen.
Mijn laatste punt: we moeten ook beseffen dat de kandidaten ten aanzien van transparantie en democratische verantwoordelijkheid hoofdzakelijk argumenteren met het oog op de financiële markten en het publiek en met het Parlement alleen maar een vrijblijvende dialoog willen voeren. Daarvan uitgaande kan het antwoord alleen negatief zijn. Dat wordt in onze fractie verschillend beoordeeld, dat heeft geen betrekking op de analyse, maar op het punt welke vragen we hier werkelijk kunnen beantwoorden.

Castagnède
Mevrouw de Voorzitter, geachte collega's, nu de Europese Centrale Bank wordt ingesteld, is het onze taak als Parlement om duidelijk te stellen dat wij het enige wettelijke democratische controleorgaan zijn op de nieuwe Europese monetaire macht en mogen wij er geen onduidelijkheid over laten bestaan dat wij, in overeenstemming met de Verdragen, voor de instelling van dit Europese economische en monetaire orgaan zijn. In deze Verdragen staat dat de directie van de ECB wordt benoemd door de staatshoofden en regeringsleiders, dat wil zeggen door een politiek orgaan. In de Verdragen staat ook dat de Europese Centrale Bank onafhankelijk is.
Met het compromis dat in Brussel op eerlijk gezegd nogal omslachtige wijze door de staatshoofden en regeringsleiders is bereikt en de mondelinge verklaring van de heer Duisenberg worden de bepalingen van de Verdragen nageleefd. De door de toekomstige president van de Europese Centrale Bank gegeven verduidelijking ten overstaan van de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid heeft ons er verder van overtuigd dat de ECB onafhankelijk blijft met inachtneming van het in Brussel overeengekomen gentlemen's agreement. Wij menen derhalve dat het strijdig is met het belang van een doelmatige start van de euro om terug te komen op de bepalingen en voorwaarden van deze overeenkomst. Wij willen niet dat ons debat van vandaag daartoe de gelegenheid is.
De taak van het Europees Parlement ten aanzien van de controle op de democratie is op uiterst vastberaden wijze aangevangen met de hoorzitting waarbij de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid elke kandidaat langdurig en serieus aan de tand heeft kunnen voelen. Het is op dit punt absoluut niet nodig om de zaken aan te dikken, maar wij kunnen eenvoudig erkennen dat het orgaan voor controle op de democratie zijn taak serieus en doelmatig heeft volbracht. Alle gehoorde kandidaten hebben ervan blijk gegeven dat zij, elk met hun eigen persoonlijke kwaliteiten die van elkaar verschillen en elkaar aanvullen, beschikken over de bekwaamheid en de integriteit die in de uitoefening van hun functie noodzakelijk zijn. Bovendien hebben zij de indruk gegeven dat zij samen een team kunnen vormen dat het vertrouwen van het Parlement verdient.
Wij staan derhalve volledig achter de conclusie van het verslag van mevrouw Randzio-Plath met betrekking tot de goedkeuring van deze zes kandidaten.
Rest ons nog slechts twee wensen uit te spreken. Ten eerste dat leden van de directie van de Europese Centrale Bank in de toekomst met dezelfde bereidwilligheid als tijdens de hoorzittingen de noodzakelijke dialoog met het Europees Parlement willen voortzetten. Ten tweede dat de tot stand gekomen Europese monetaire macht snel aanvulling en tegenwicht krijgt bij het vaststellen van de budgettaire en fiscale instrumenten waarmee in het door de ECB geschapen stabiele klimaat de Raad de economie van de Unie doeltreffend kan sturen naar groei en werkgelegenheid.

Blokland
Mevrouw de Voorzitter, namens de groep van Onafhankelijken voor een Europa van Nationale Staten heb ik vorige week alle hoorzittingen met de beoogde kandidaten voor de directie van de Europese Centrale Bank bijgewoond. Er waren opmerkelijke verschillen in de wijze van beantwoorden van zowel de schriftelijke als de mondelinge vragen. Sommige kandidaten voelden haarfijn aan hoe ze met de vragen moesten omgaan. Duisenberg, Issing, Padoa Schioppa en Hämäläinen gaven schriftelijk en/of mondeling heldere antwoorden en maakten binnen de beschikbare tijd overtuigend duidelijk goed tot zeer goed gekwalificeerd te zijn voor hun functie.
De beoogde vice-president, de heer Noyer, en de heer Domingo Solans bleven hierbij achter. Welke consequenties moeten we daar nu aan verbinden? Als het om een advies gaat met marginale toetsing of om een beoordeling van een team als geheel heb ik weinig moeite met het wat vrijblijvende advies dat het hier om een sterk team gaat. Als het om een serieus advies gaat en van ons een gedegen beoordeling van iedere individuele kandidaat gevraagd wordt, rijst er toch wel een probleem. Kunnen we wel voldoende afstand nemen van de nationaliteit en de politieke kleur van de voorgedragen kandidaten? Ik heb daar zo mijn twijfel over. Ook in de Raad lijkt men bij de benoemingen niet in de eerste plaats te letten op capaciteit en kwaliteit, maar op regionale spreiding. In elk geval een Duitser, een Fransman, een Italiaan en dan nog 3 leden uit een ander land, maar natuurlijk wel gespreid.
Krijg je daar nu het sterkste team mee? De heer Duisenberg is een Nederlandse sociaal-democraat. Noch het een, Nederlanderschap, noch het ander, sociaal-democraat zijn, kwalificeert hem voor deze functie. Wel relevant is dat hij een ervaren centrale bankier is, prijsstabiliteit weet te bereiken, niet terugdeinst voor het kapittelen van regeringen, 8 jaar lang heeft hij dat in Nederland gedaan, gedegen en consequent, het publiek weet te informeren en op ontspannen en transparante wijze communiceert met het Europees Parlement. Blijkbaar vindt de Franse regering dat de nationaliteit van een bankpresident er wel toe doet. Het is lichtelijk vreemd dat er nu kennelijk al consensus bestaat over de opvolger van de heer Duisenberg. Blijkbaar doen de komende 4 tot 8 jaar beroepservaring er niet meer toe. Overigens geeft het ons gelegenheid om een uitputtend dossier aan te leggen over het doen en laten van de heer Trichet. We hebben minstens 4 jaar, hopelijk zelfs 8 jaar, om ons te prepareren op de hoorzitting met de heer Trichet.
De rapporteur, mevrouw Randzio-Plath, heeft ervoor gekozen om geen gedifferentieerde beoordeling van iedere individuele kandidaat te geven. Zij kiest voor een korte, algemene, voor ieder lid gelijke evaluatie. Dat is bij nader inzien erg onbevredigend en doet ook geen recht aan de kandidaten. De kandidaten zijn immers niet gelijk. De enige mogelijkheid die er nu is om die ongelijkheid uit te drukken is om dat tijdens de stemming tot uitdrukking te brengen.

Berès
Mevrouw de Voorzitter, de onafhankelijkheid van de Centrale Bank is niet hetzelfde als het isolement, de eenzaamheid of de onverantwoordelijkheid van de eerste echte federale instelling van de Europese Unie. De institutionele bepalingen van het Verdrag van Maastricht en de hierin sindsdien aangebrachte aanpassingen zijn echter een minimaal uitgangspunt. Binnen dit oorspronkelijke institutionele evenwicht moet de aan de politiek verantwoordelijken opgedragen beslissingsbevoegdheid ten volle worden benut.
Zo is er in de eerste plaats de bevoegdheid om de directie van de Centrale Bank te benoemen. Daar het een politieke benoeming betreft, konden en mochten de staatshoofden en regeringsleiders niet eenvoudigweg de tussen de centrale bankiers overeengekomen coöptatie overnemen. Zij moesten ook rekening houden met het geografische evenwicht in de eurozone. In de toekomst is het de taak van de Euroraad en de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën om de dialoog met de Centrale Bank aan te gaan.
Dan is er verder de bevoegdheid van het Parlement om te worden geraadpleegd. Deze eerste fase hebben wij, dunkt mij, met succes afgerond. De serieuze en professionele wijze waarop wij deze hoorzittingen hebben voorbereid, geleid en vandaag evalueren moet ertoe bijdragen dat de rechtmatigheid en het gezag van onze instelling als bevoorrechte parlementaire gesprekspartner van de Europese Centrale Bank wordt gevestigd. Bij het gebruik van deze bevoegdheid is onze strategie liever voorkomen dan botsen en daar ben ik verheugd over.
Wat de eigenlijke evaluatie van het optreden van de kandidaten betreft, hecht mijn fractie veel belang aan twee vragen. Op welke wijze bent u van plan de dialoog met het Parlement te voeren? Dit betreft de het vraagstuk van de democratische verantwoordelijkheid. Hoe interpreteert u artikel 105 van het Verdrag dat verlangt dat u zodra de prijsstabiliteit is bereikt, het economische beleid van de Europese Unie en de in artikel 2 van het Verdrag genoemde doelstellingen steunt? Voor alle duidelijkheid: meer werkgelegenheid.
Op deze twee punten moeten wij de intensieve dialoog met de Centrale Bank voortzetten. De huidige beoordeling van de zes kandidaten is een unieke gelegenheid die ons wordt geboden, waarbij moet worden bedacht dat de duur van de mandaten van de directieleden varieert. Hun optredens waren verschillend, maar zij hebben duidelijk blijk gegeven van een grote mate van onafhankelijkheid en een grote mate van samenhang in hun denken. Verder is ieders oordeel anders en afhankelijk van de ervaring die een ieder heeft met dergelijke zaken. Hoewel het niet onze taak is om cijfers te geven, zou ik toch graag een eervolle vermelding willen geven aan de heer Padoa Schioppa.
Na deze goede start moeten wij onze agenda's en structuren dusdanig aanpassen dat wij bij de belangrijke richtsnoeren van het economische beleid de oplettende inspecteurs zijn van het monetaire beleid dat is afgestemd op het economische beleid en dat in de eerste plaats in dienst moet staan van de werkgelegenheid.

Secchi
Mevrouw de Voorzitter, waarde collega's, een paar gedachten, die voortvloeien uit het bijwonen van deze bijzonder interessante en zeer belangrijke hoorzittingen.
Allereerst zou ik willen zeggen dat wat van belang was met betrekking tot de procedure zoals die door de Raad gehanteerd werd op zaterdag 2 en zondag 3 mei, de vaststelling is dat de markten, dat wil zeggen de Europese spaarders, zich met tevredenheid hebben uitgesproken over de benoemingen en dat het Europees Parlement - de spreekbuis voor de wensen van het volk - dus ook rekening dient te houden met dat feit, waarin eveneens een vermoedelijk nog sterkere wens tot overgang naar de euro tot uitdrukking komt dan blijkt uit de opiniepeilingen. Toch zal het in politiek kader nodig zijn zich een oordeel te vormen over het optreden van de Raad, waarbij men verder gaat dan beschouwingen over de ontoereikendheid van een verward en weinig transparant besluitvormingsproces, dat continu belaagd werd door het unanimiteitsbeginsel, volledig achterhaalde elementen ten opzichte van de toenemende success-story van de gemeenschappelijke Europese dimensie.
Andere collega's - met name de rapporteur - zijn al ingegaan op het thema van de verplichtingen inzake prijsstabiliteit.
Ook zou ik zou nu nog een paar opmerkingen willen maken over een ander belangrijk onderwerp dat naar voren is gekomen, en wel de accountability van de Europese Centrale Bank. Deze kwestie is van het allergrootste belang, als een tegemoetkoming aan zowel dat wat nodig is in het kader van democratische controle en transparantie als dat wat wenselijk is met het oog op het versterken van het aanzien en de geloofwaardigheid van de ECB zelf. Volgens mij zou men zich dan ook meer moeten concentreren op initiatieven in die richting, dan op formele regelingen, die het risico lopen slechts een bureaucratisch reactie en een vertoning van uiterlijke schijn te vormen en daarenboven de onafhankelijkheid en de goede werking van het monetair beleid in het gedrang zouden kunnen brengen.
Gedurende onze hoorzittingen kwam ook het vraagstuk aan bod van de ingewikkelde consolidering van het beheer van de Europese economie, een aangelegenheid die niet langer uitgesteld mag worden, niet alleen omdat er een beter evenwicht moet komen tussen monetair en ander economisch beleid maar ook in het kader van het aanvaarden - als gevolg van de Economische en Monetaire Unie - van de gemeenschappelijke dimensie van problemen die tot op heden als nationaal beschouwd werden. In een dergelijke context zou ik bij voorbeeld lang kunnen stilstaan - wat ik trouwens niet zal doen - bij de noodzaak de coördinatiewerkzaamheden te versnellen in het kader van het belastingbeleid.
Tot slot, mevrouw de Voorzitter, kan ik me niet alleen gunstig maar ook bijzonder tevreden uitspreken over het team dat leiding zal geven aan de ECB. Dit vormt natuurlijk een goede basis voor een succesrijke lancering van de euro.

Malerba
Mijnheer de Voorzitter, bij het stellen van vragen aan de kandidaten voor de directie van de Europese Centrale Bank vorige week, was ons hoofddoel het bevestigen van het principe van behoefte aan vertrouwen en, in uitzonderlijke situaties, ook het recht van het Parlement om ten aanzien van de Centrale Bank een motie van afkeuring in te dienen: nu, bij de oprichting en later bij het functioneren ervan.
Inderdaad, de kandidaten op onze hoorzittingen konden allen geloofsbrieven voorleggen van buitengewone waarde: kandidaat-president Wim Duisenberg is ook een oude bekende voor de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid, waar hij bekend staat om zijn bekwaamheid en zijn direct taalgebruik.
Het was echter van het uiterste belang een precedent te scheppen voor een interinstitutionele dialoog tussen Parlement en Bank, waarbij een aantal aanknopingspunten gecreëerd werden voor het nog niet duidelijk afgebakende terrein van de democratische verantwoording van de Bank. Ik ben van mening dat ook de heer von Wogau en mevrouw Randzio-Plath een aanzienlijk bijdrage hebben geleverd aan het welslagen van de hoorzitting.
De andere prioriteit van de hoorzitting was na te gaan welke rol en politieke ruimte de nieuwe instelling - de Centrale Bank - met inachtneming van de Verdragen van plan is in te gaan nemen: de betrekkingen met de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën en met de euro-11, met de gouverneurs van de banken van de Europese landen, die deel uit willen en zullen willen maken van de euro, aangezien de Centrale Bank de eerste echte Europese federale instelling is.
Het lijkt mij ook van belang het volgende vast te houden, dat - volgens mij beter dan door wie ook - verwoord werd door Tommaso Padoa Schioppa, en wel het feit dat ook de Europese Centrale Bank, ook al is zij onafhankelijk en autonoom, ideeën zal moeten ontwikkelen over de opbouw van Europa en overeenstemming moet bereiken met de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën en met het Parlement.
Ook voor de Bank bestaat er een samenhang tussen monetair beleid en Europese plannen, tussen de noodzaak van de stabiliteit waarover zij de hoedster is en de op werkgelegenheid gerichte hervormingen, die ons sterk bezighouden.
Dit zal het terrein vormen waarop de dialoog tussen Centrale Bank en Parlement de beste resultaten kan opleveren. Dit ziet er volgens mij ook gunstig uit en ik bevestig mijn vertrouwen in de bankiers.

Cox
Mijnheer de Voorzitter, de hoorzittingen in het Parlement en de stemming die we later vandaag zullen houden over de president, vice-president en directieleden van de Centrale Bank, markeren voor dit Huis de laatste belangrijke stap aan het begin van een zeer belangrijke en historische onderneming voor Europa.
De uitstekende gang van zaken in het Parlement heeft, denk ik, weer enige waardigheid gegeven aan het benoemingsproces dat, vanwege de langdurige en nogal bittere onderhandelingen op 2 mei in de Europese Raad, helaas van meet af aan nogal verstoord was.
De aanbeveling van de Raad aan het Parlement noemt, overeenkomstig het Verdrag, een ambtstermijn van acht jaar voor de heer Wim Duisenberg als kandidaat voor het presidentschap van de Centrale Bank. Later vandaag zullen wij een resolutie aannemen waarin de benoeming van de president op deze voorwaarden wordt bevestigd. Daar is geen bezwaar tegen. Ik erken echter dat de vermelding van een achtjarige termijn voor de president voor ons allemaal niet meer dan een fictie is, omdat duidelijk is dat de heer Duisenberg, naar hij ook zelf toegeeft, die termijn waarschijnlijk niet vol zal maken.
Op 2 mei legde de heer Duisenberg in een verklaring uit dat hij, gelet op zijn leeftijd, niet de volledige termijn wilde uitdienen, maar hij voegde daaraan toe dat de toekomstige beslissing om af te treden zijn beslissing zou zijn, en zijn beslissing alleen. Onze hoorzittingen hebben geholpen om nader inzicht in deze kwestie te krijgen. De presidentskandidaat is, als zijn gezondheid dat toelaat, van plan om tenminste aan te blijven totdat de overschakeling van nationale biljetten en munten op euro's achter de rug is. Verder verklaarde hij dat hij niet van plan was om op enig specifiek moment terug te treden. Desgevraagd voegde hij daaraan toe: " Ik kan u verzekeren dat er geen verband bestaat tussen de termijn van de ene directeur of vice-president en die van een andere. Voorzover ik weet is daar geen verband tussen, geen enkel verband." Voor wat betreft de volledige onafhankelijkheid en discretie waarmee dit hoge ambt gepaard dient te gaan, is dit laatste citaat een belangrijke geruststelling.
In dit licht wil de liberale fractie benadrukken dat continuïteit in de leiding van de bankdirectie hoogst wenselijk is en dat een vroegtijdige of gelijktijdige opvolging van zowel de president als de vice-president vermeden dient te worden. Uiteraard ligt deze kwestie volledig in handen van de heer Duisenberg zelf. Ik aanvaard zijn geruststelling dat er geen enkel verband bestaat tussen de termijn van de ene aanstelling en enige andere benoeming. Maar in de liberale fractie zijn wij van mening dat er geen duidelijkere manier is om dit daadwerkelijk te bevestigen dan wanneer hij aanblijft om te zorgen voor een soepele overgang tussen de eerstbenoemde vice-president en diens opvolger.

Theonas
Mijnheer de Voorzitter, met dit debat van vandaag is het Europees Parlement betrokken bij de samenstelling van de directie van de Europese Centrale Bank. Zoals gebleken is uit de hoorzittingen, zal deze directie onafhankelijk zijn van de politieke en democratische controleorganen van niet alleen de lidstaten, maar zelfs de Europese Unie en afhankelijk van informele machtsorganen. Het politieke compromis van Brussel spreekt wat dat betreft boekdelen. De directie van de ECB voelt zich geroepen tot het voeren van een keihard monetaristisch beleid dat tot doel heeft de monetaire stabiliteit en lage rentevoeten te handhaven. Daarbij worden de gevolgen van een dergelijk beleid voor de sociale situatie van de burgers van de Unie volkomen genegeerd.
Namens al degenen die de dramatische gevolgen moeten ondergaan van dit neoliberaal beleid dat de belangen van het volk volkomen negeert, weigeren wij deze instantie en de aan haar opgedragen rol met onze stem te legitimeren.

Hautala
Mijnheer de Voorzitter, ik hoop dat de procedure waarmee de directie van de Europese Centrale Bank wordt benoemd nooit herhaald zal worden. In het bijzonder de eis van de lidstaten is zeer rampzalig en maakt het mogelijk dat een grote lidstaat de andere kan chanteren. De onofficiële overeenkomst over de verdeling van de ambtstermijn is gelukkig slechts een deel van het meedogenloze toneelstuk - het zal geen enkele rechtsgeldigheid hebben. Laat het echter een waarschuwing zijn dat het monetaire beleid van de eurozone niet ondergeschikt gemaakt kan worden aan nationale belangen.
Ik zal enkele kritische opmerkingen over de hoorzittingen plaatsen. Ten eerste toonden de benoemde personen een enigszins verbazingwekkende terughoudendheid wat betreft de eisen van de openheid van de Centrale Bank. Wim Duisenberg ging zelfs zo ver dat hij zei dat de notulen van de directie pas over zestien jaar gepubliceerd zouden kunnen worden. Dit kunnen we niet goedkeuren. Het Europees Parlement moet direct gesprekken hierover beginnen met de leden van de directie.
De benoemde personen leggen ook de nadruk op inflatiebestrijding, zelfs meer dan in het Verdrag van Maastricht wordt geëist. Laat de hoorzittingen van vorige week echter het beginpunt zijn voor een dialoog die de directie van de Centrale Bank en het Europees Parlement moeten aangaan. In die dialoog moet een evenwicht gevonden worden tussen de inflatiedoelstellingen en de werkgelegenheidsdoelstellingen. Daarin moet ook benadrukt worden dat de meest onafhankelijk verklaarde Centrale Bank in het vervolg zo te werk moet gaan dat zij haar oplossingen zowel voor het Europees Parlement als voor het grote publiek beargumenteert. Hierin zit genoeg uitdaging voor het Europees Parlement. Ik ben ervan overtuigd dat ook het grote publiek het belang van het Europees Parlement voor de controle op de Centrale Bank zal inzien.

Trizza
Mijnheer de Voorzitter, namens Alleanza Nazionale wil ik onze instemming en voldoening uitspreken over alle ingediende kandidaturen waarvan ik graag de bijzonder indrukwekkende kandidaatstelling van de heer Padoa Schioppa wil onderstrepen. Niettemin moet ik wijzen op de noodzaak een aantal mechanismen te herzien in het kader van toekomstige benoemingen in het leidinggevend orgaan van de Europese Centrale Bank. Naast bijna algehele instemming leeft er namelijk een evenzo algemeen ongenoegen bij het Parlement.
Wanneer men het beginsel van de democratie wil naleven dient het Parlement dan ook een meer doorslaggevende rol te verkrijgen bij keuzes, die zoals deze directe gevolgen hebben voor de individuele economieën van de lidstaten. De mogelijkheid moet geboden kunnen worden om kandidaten, die bij een eerste analyse geen volledige uitleg hebben gegeven omtrent hun houding inzake monetair beleid, inzake democratische verantwoording en inzake de transparantie van de werkzaamheden, die zij zullen verrichten uit naam van en in het belang van Europa, opnieuw te beoordelen en aan een grondiger onderzoek te onderwerpen.
Ik herhaal, zoals ik in de vergadering van 1 april reeds heb gedaan, mijn volledige instemming met betrekking tot de autonomie van de Centrale Bank, maar het is van vitaal belang dat men, naast het in het leven roepen van een dialoog met het Europees Parlement en een dialoog bij de benoeming van de directie en ook in geval van monetaire keuzes die van groot strategisch belang zijn, komt tot een situatie van politieke cohesie, die de enige garantie vormt tegen het risico te maken te krijgen met een reus die wel economisch van karakter is maar gespeend van enige politieke waardigheid.

Metten
Voorzitter, voordat wij afgelopen week de hoorzittingen voor de kandidaten voor de Europese Centrale Bank hielden, wisten wij natuurlijk dat wij juridisch gezien geen vetorecht tegen de kandidaten hadden. Inmiddels is duidelijk dat politiek gezien dat vetorecht wel degelijk bestaat. Geen van de kandidaten kan als directielid functioneren als hij of zij het vertrouwen van een grote meerderheid van dit Parlement mist. Zelfs binnen dit Parlement blijkt dat belangrijke feit nog niet voldoende doorgedrongen. Dat hebben de discussies over één kandidaat, die duidelijk minder presteerde dan de overigen, wel duidelijk gemaakt. Welke conclusies kunnen wij nu uit deze hoorzittingen trekken?
In de eerste plaats dat goede voorbereiding loont. Mijn fractie heeft enkele maanden geleden Europese topdeskundigen aangezocht die als adviseurs en sparringpartners voor de sociaal-democratische ondervragers functioneerden. Wij hebben door onafhankelijke deskundigen politieke profielen van alle kandidaten laten maken. Enkele van ons hebben zich in de Verenigde Staten bij de Senaat en de FED laten adviseren over de Amerikaanse ervaringen.
De opzet van de hoorzittingen heeft goed gefunctioneerd. Onze eigen aanpak met een leidende ondervrager per kandidaat, steeds uit een andere lidstaat dan de ondervrager zelf, verdient onmiskenbaar navolging. Wat sommige andere fracties deden, namelijk de ondervraging bij voorkeur door landgenoten van de ondervraagden te laten geschieden, die zich dan ook nog op hun vriendschap of gezamenlijke activiteiten met de kandidaat lieten voorstaan, is duidelijk niet voor herhaling vatbaar.
In de tweede plaats bleek mijns inziens dat het bewustzijn van het belang van openheid, actieve communicatie en goede relaties met het Europees Parlement bij alle kandidaten voldoende aanwezig was. Nog maar enkele weken geleden moesten wij als socialisten nog een harde strijd leveren rond het verslag-Randzio-Plath om de noodzaak tot openheid te benadrukken, omdat veel conservatieve collega's openheid van de ECB nog associeerden met aantasting van haar onafhankelijkheid. Die misverstanden zijn nu duidelijk uit de weg geruimd. Zelfs over de notulen van de Europese Centrale Bank in een geanonimiseerde vorm zie ik wel overeenstemming tot stand komen.
In de derde plaats is het bij de hoorzittingen heel helder geworden dat prijsstabiliteit, waarvan ook mijn fractie de noodzaak duidelijk onderschrijft, op dit moment bereikt is en dat de ECB onmiddellijk geconfronteerd wordt met de vraag hoe zij haar secundaire taak, namelijk het steunen van het algemene economische beleid, zal vorm geven.
Helaas moet ik constateren dat de antwoorden op deze vraag steeds rijkelijk vaag waren. Het leek wel of bij centrale bankiers de rente alleen omhoog kan. Mijn laatste conclusie is dat de kandidaten een voldoende bewustzijn van de onzekerheden die het monetaire beleid op Europees niveau met zich meebrengt ten toon spreidden en niet aankwamen met traditionele, nationale oplossingen voor Europese problemen. Deze openheid van geest doet mij zelf voldoende vertrouwen hebben in de vruchtbaarheid van de constante dialoog die wij met de ECB zullen aangaan. Voor het Parlement zal die dialoog één van onze belangrijkste taken worden. Het is een fascinerende uitdaging die wij met graagte zullen aannemen.

Peijs
Voorzitter, als je zo naar de heer Metten luistert, krijg je toch een beetje een nare smaak in je mond. Alsof de socialisten hier in dit Parlement de enigen zijn die openheid en transparantie aan het verdedigen zijn als het gaat om de Centrale Bank. Laat niemand een misverstand daarover hebben, de EVP was er alleen op tegen dat het Parlement het bestuur van de Centrale Bank weg zou kunnen sturen. Ik zou toch ook nog even willen herinneren aan de grote broek die de heer Metten heeft aangetrokken om een van de kandidaten weg te sturen, of liever gezegd, zich te onthouden bij de stemming, maar morgen of vanmiddag gaat hij toch weer voor stemmen. Merkwaardig, Voorzitter, ik denk dat die grote broek de heer Metten niet past.
Voorzitter, wat de hearing betreft, de antwoorden van de heer Duisenberg op mijn vragen stelden mij gerust. Hij bepaalt zelf, zegt hij, wanneer hij zijn functie neerlegt. Hij vindt het absurd om nu al te spreken over de nationaliteit, laat staan de naam van een opvolger. Ondanks veelvuldig tandenpoetsen op aanraden van de heer Duisenberg is bij ons de slechte smaak in de mond van het weekend van 2 en 3 mei nog niet helemaal verdwenen. Het blijkt ook dat het voorzitter zijn in zo een geval ook werkelijk professioneel aangepakt moet worden. Het wantrouwen blijft een beetje hangen in de hoofden en de harten van de mensen. Om iedere twijfel weg te nemen bij de mensen doe ik vanaf hier een beroep op de heer Duisenberg om minstens tot 2003 te blijven om daarmee onomstotelijk de onafhankelijkheid van de Europese Centrale Bank ten opzichte van de politiek aan te tonen. De antwoorden op de vragen over de democratische verantwoording vormden een centraal punt voor het Parlement.
De presidentskandidaat is bereid om vier keer per jaar voor het Europees Parlement te verschijnen. Het kwartaalbericht staat dan ter discussie. Vice-president Noyer zegt het belang van deze verantwoording ook in te zien. De presidenten van de nationale centrale banken kunnen in de nationale parlementen het monetaire beleid uitleggen. Het is verstandig van de heer Duisenberg, die niet ingaat op de wensen van het Franse parlement, om de leden van de directie van de ECB zelf in de nationale parlementen te laten verschijnen. Stel je voor, de heer Duisenberg in de Franse Assemblée , Marianne zou van haar maagdelijke voetstuk vallen.

Janssen van Raay
Een opmerking en een vraag. Mijn opmerking is deze: vanuit Nederlands zicht zal de muntwet 1987 bij wet gewijzigd moeten worden en dat zou een uitstekende aanleiding zijn om het nieuwe middel van het referendum te gaan gebruiken omdat iedere Nederlandse burger met de gulden te maken heeft. Dit is de gelegenheid om aan het Nederlandse volk te vragen: wilt u in meerderheid van de gulden af of niet? Dat is mijn opmerking. Men heeft voldoende mandaat gegeven aan de meer dan 40.000 die de wet voorschrijft om een referendum te kunnen entameren.
Mijn vraag. In het voetspoor van mijn twee vorige Nederlandse sprekers: geven wij straks nou een oordeel over een president die uit vrije soevereine wil halverwege de rit gaat aftreden, uit eigen soevereine wil, of geven wij een oordeel over een president die van zijn soevereiniteit gebruik maakt, mevrouw Peijs heeft in dezelfde zin gepleit, door 8 jaar te blijven zitten? Want die onduidelijkheid bestaat: de minister-president heeft in die geest gesproken maar de minister van Financiën in een andere zin.

Ojala
Mijnheer de Voorzitter, bij de discussie over de Europese Centrale Bank en de benoeming van de directie ervan hebben de leden van het Europees Parlement vele malen naar voren gebracht dat de bank een zo groot mogelijke openheid moet betrachten bij haar functioneren en het parlement voortdurend op de hoogte moet houden van haar functioneren.
Ik zou hierbij de ene kant van de zaak naar voren willen brengen, namelijk dat een dergelijke openheid nuttig voor de bank zelf is en vooral in het beginstadium uiterst noodzakelijk. Om haar doel te bereiken heeft de Centrale Europese Bank behalve het vertrouwen van de markten ook dat van de mensen nodig. Hierbij kan het Europees Parlement een goede samenwerkingspartner voor de Centrale Bank zijn. Een open discussie met het Parlement over het monetaire beleid geeft de Bank de nodige feedback van het volk en vermindert het wantrouwen van het volk ten opzichte van de Bank. Ik hoop dat de te kiezen leden van de directie van de Bank, die ik allen steun, het nut van openheid en democratie begrijpen.

Harrison
Mijnheer de Voorzitter, het was mij een eer en een genoegen om afgelopen week in Brussel alle hoorzittingen van de genomineerde bestuurders en overige vijf directieleden van de Centrale Bank bij te wonen. Deze hoorzittingen waren een onmiskenbaar succes voor het Europees Parlement en daarmee voor de inwoners van de Europese Unie. Bovendien geloof ik dat onze hoorzittingen enigszins de schijn van onzekerheid hebben weggenomen die de bijeenkomst van de Raad in Brussel het voorafgaande weekeinde kenmerkte. De uiteindelijke keuze van Duisenberg en Trichet voor een 12-jarige termijn voor het ECB-presidentschap was weliswaar een succes, maar de aard van de overeenkomst waarop die berustte, liet toch te wensen over.
Waarom waren de hoorzittingen van het Parlement een succes? Ten eerste ontlokte onze forensische ondervraging aan Wim Duisenberg het klaroengeschal van zijn onafhankelijkheid. Op deze man viel niets af te dingen. Hij heeft een mandaat van acht jaar gekregen en hij alleen zal de datum van zijn eventuele vertrek bepalen.
Ten tweede stelde Wim Duisenberg, evenals mevrouw Hämäläinen en de heer Issing, dat als het allesoverheersende principe van prijsstabiliteit eenmaal is gewaarborgd en vastgesteld, het voor de ECB overeenkomstig artikel 105 van het Verdrag niet alleen een optie maar ook een verplichting is om - wijs en met behulp van alle tot haar beschikking staande instrumenten - de brede doelstellingen van de Europese Unie te ondersteunen, dat wil zeggen het bevorderen van groei en werkgelegenheid. Zoals fungerend voorzitter Gordon Brown zojuist nog vermeldde, zijn er 18 miljoen werklozen. Deze verplichting kan dus betekenen dat in heel "Euroland" de rente wordt verlaagd om de groei te stimuleren.
Ten derde heeft het EP gezorgd voor een duidelijke en toekomstige dialoog met de huidige directie van de ECB. Zoals minister van Financiën Brown zojuist heeft onderstreept, zullen wij ieder kwartaal zinvolle hoorzittingen met de ECB houden, niet om inbreuk te maken op haar onafhankelijkheid, maar juist om de noodzakelijke openbare verantwoording mogelijk te maken waaraan zelfs dit verheven en machtige orgaan zich moet onderwerpen - en voor de bevolking zal het inderdaad "verheven" zijn. In dit opzicht betreur ik het hoofdcommentaar in de Times van afgelopen maandag waarin met de gebruikelijke onnozelheid geringschattend werd gedaan over de belangrijke toekomstige rol van het EP met betrekking tot de democratische verantwoording.
Het Europees Parlement is volwassen aan het worden. Na deze hoorzittingen zullen zijn eerste grijze haren verschijnen, en over enkele maanden zullen de éminences grises van het Parlement beginnen met hun historische taak om een geregelde dialoog met de ECB aan te gaan. Dit is de taak die het Europees Parlement voorgoed op de politieke landkaart zal zetten. Afgaande op de hoorzittingen denk ik dat we tegen deze taak zijn opgewassen, en ik kijk er met plezier naar uit dat het Europees Parlement samen met het team van de heer Duisenberg gaat werken aan de gezamenlijke, spannende toekomst van Europa.

Langen
Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren, ik vind dat de Raad een compliment verdient, omdat hij bij de oprichting van de ECB een excellente directie heeft voorgedragen. Daarmee heeft de Raad geheel en al voldaan aan zijn verplichtingen op grond van artikel 109 A van het Verdrag. Het is volgens mij onnodig verder te debatteren over de ambtstermijn van de toekomstige president, omdat de heer Duisenberg benoemd is voor acht jaar en dit in overeenstemming is met het Verdrag.
In het Verdrag is evenwel bepaald dat eenparigheid van stemmen vereist is, dat wil zeggen de benoeming is een politiek besluit en over de personen moet dus onderhandeld worden. De onafhankelijkheid van de directie wordt uitsluitend gewaarborgd doordat herbenoeming niet is toegestaan. Daarover hebben we met de heer Duisenberg eigenlijk helemaal niet gedebatteerd, maar alleen over de lengte van zijn ambtstermijn. Tijdens de hoorzitting is gebleken dat ons zes uitstekende vakmensen en kandidaten zijn gepresenteerd. Weliswaar waren er verschillen in hun uitspraken en hun presentatie voor het Parlement, maar over het geheel genomen is de kwalificatie van deze kandidaten volledig buiten kijf. Alle kandidaten hebben eenduidig verklaard dat ze een combinatie van regulering van de geldhoeveelheid en inflatiedoelstelling zien als het belangrijkste instrumentarium om de stabiliteit van de euro te waarborgen. Inderdaad is het zo dat de hoofddoelstelling volgens artikel 105 de prijsstabiliteit is en de werkgelegenheid daar alleen van afgeleid kan worden, anders dan mevrouw Randzio-Plath het zojuist heeft voorgesteld. Alleen een stabiele euro, een gecoördineerd financieel beleid en de strikte naleving van artikel 104 in combinatie met het Stabiliteitspact garanderen blijvende positieve resultaten. Inflatie lost geen werkgelegenheidsproblemen op, dat werd tijdens de hoorzitting door iedereen gezegd.
Staat u mij toe nog een opmerking te maken aan het adres van collega Metten. De collega's van de socialistische en communistische fractie trokken de kwalificatie van één kandidaat in twijfel. Ik heb de indruk - en dat blijkt ook uit de stemverklaringen - dat het punt niet was dat de persoon in kwestie een minder goede kandidaat zou zijn, maar dat deze kandidaat adviseur is geweest van een christen-democratische minister-president en bovendien jarenlang werkzaam is geweest in een ondernemersbond. Ik verzoek u dergelijke argumenten buiten beschouwing te laten en gezamenlijk voor een verstandige en goede directie te stemmen.

Katiforis
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, de hoorzittingen met de kandidaten voor de directie van de Europese Centrale Bank zijn door de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid op voorbeeldige wijze gehouden. Dit strekt het Parlement tot eer. In het Verdrag staat dat de kandidaten voor de directie van de ECB personen dienen te zijn die in heel Europa hoog aanzien genieten en beschikken over onbetwistbare beroepscapaciteiten. Hun nationaliteit speelt geen rol en mag bij onze beoordeling ook geen rol spelen. Wel moeten de opvattingen van de kandidaten over het economisch beleid een rol spelen. Deze mogen wij niet uit het oog verliezen. Maar dit zijn misschien allemaal bijkomende zaken als wij ons realiseren dat er nu in de wereld twee grote centrale banken bestaan, de Europese Centrale Bank en de Federal Reserve van de Verenigde Staten.
Wij hopen dat deze twee grote organisaties bij het streven naar een stabiel internationaal monetair stelsel en een stabiele wereldeconomie zullen samenwerken. Als ik echter de statuten van deze twee organisaties met elkander vergelijk, moet ik vaststellen dat de Amerikaanse Centrale Bank superieur is. De in de statuten van de Europese Centrale Bank genoemde doelstellingen zijn eenzijdig en onhandig geformuleerd. In hun haast formuleringen te vinden voor de prijsstabiliteit - waar wij natuurlijk allen mee instemmen, mits deze op logische en verantwoorde wijze wordt nagestreefd - zijn de schrijvers hiervan vergeten dat technisch gezien het hoofddoel van elke Centrale Bank de bevoorrading van de economie met geld is. Zij hebben de werkgelegenheid dan ook op het tweede plan gezet. De statuten van de Federal Reserve beginnen echter met de vaststelling dat de centrale bank in eerste instantie de economie van geld moet voorzien en daarbij moet zorgen voor prijsstabiliteit, werkgelegenheid en logische rentevoeten. Deze eenzijdige opzet van de statuten van de ECB maakte het de kandidaten mogelijk één lijn te trekken wat de prijsstabiliteit betreft en, eerlijk gezegd, konden zij niet anders. Zo hebben zij wat de werkgelegenheid betreft als Pontius Pilatus hun handen in onschuld kunnen wassen, alhoewel er wel enige nuances tussen de kandidaten waren. Het Parlement stemt in met alle kandidaturen en eerbiedigt ten volle de onafhankelijkheid van de centrale bank, maar wij moeten de leden van de directie wel op het hart drukken dat zij bij het voeren van een monetair beleid de eenzijdigheid van de statuten dienen te corrigeren en de richting moeten uitgaan van de Federal Reserve. Dit was hetgeen de socialistische fractie in haar beoordeling van de kandidaten naar voren wilde brengen en ik hoop dat de geuite kritiek door de toekomstige directieleden ter harte wordt genomen.
Mijnheer de Voorzitter, de prijsstabiliteit in Europa heeft tot nu toe 20 à 30 miljoen mensen hun baan gekost. Daarom is het hoog tijd dat het monetair beleid verbeterd wordt, gevoeliger wordt gemaakt, opdat een gedeelte van de last van de schouders van deze mensen kan worden weggehaald. Daarin hebben de directieleden van de Europese Centrale Bank een belangrijke rol te vervullen.

Stevens
Mijnheer de Voorzitter, de Britse leden van de Fractie van de Europese Volkspartij zijn voornemens om tegen de heer Duisenberg en de heer Noyer te stemmen. Het gaat niet om een stem tegen hen persoonlijk: het is een stem tegen het akkoord dat op 2 en 3 mei tijdens de Top in Brussel is gesloten. Ook is het geen stem tegen de Monetaire Unie. De collega's weten dat ik dat nooit zou dulden. Integendeel, het is een stem voor het succes van de ene munt. Dat succes is niet alleen afhankelijk van de geloofwaardigheid van de nieuwe Centrale Bank, maar van de geloofwaardigheid van alle Europese instellingen, en niet in de laatste plaats van de geloofwaardigheid van dit Huis.
Op 30 april stemden wij met overgrote meerderheid tegen wijziging van de achtjarige ambtstermijn van de bankpresident en tegen het vooraf bepalen van de nationaliteit van zijn opvolger. Nog geen drie dagen later kregen wij deze stemuitslag door de Raad voor de voeten geworpen. Wat de heer Duisenberg vervolgens op persoonlijke titel tegen ons heeft gezegd, doet aan dat feit niets af.
Ik weet dat velen van u onze verontwaardiging hierover delen. Sommigen hebben hun mening gegeven en vervolgens hun mond gehouden. Anderen hebben, tot hun schande, getracht hun onderdanigheid aan de regeringsleiders te verhullen door af te geven op de heer Solans. Dat is een laffe manier van doen. Sommigen van ons moeten de moed hebben om uit te spreken wat dit Parlement denkt maar niet durft te zeggen.

Pérez Royo
Mijnheer de Voorzitter, zoals u allemaal weet wordt het functioneren van de Europese Centrale Bank in het Verdrag duidelijk omschreven en wordt de nadruk gelegd op de autonomie en onafhankelijkheid van deze centrale bank, die immuun moet zijn voor om het even welke druk of politieke inmenging.
Maar tegelijk kent het Verdrag een essentiële rol toe aan de politiek op een welbepaald tijdstip, namelijk het tijdstip van de benoeming. Deze benoeming komt toe aan de Raad, maar behelst ook het advies van het Parlement, na hoorzittingen met de door de Raad voorgestelde kandidaten. Welnu, op dit moment kan ik mijn tevredenheid uiten over de correcte manier waarop het Parlement zijn taak vervuld heeft, waardoor de slechte indruk die de Topbijeenkomst van staats- en regeringshoofden van het voorbije weekeinde had nagelaten, kon worden weggewerkt.
De antwoorden van de heer Duisenberg ten overstaan van de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid hebben twijfels over bepaalde, tijdens de Top onduidelijk gebleven aspecten, in het bijzonder het eventuele aftreden van de heer Duisenberg, uit de weg geruimd. In het volledig verslag van de vergadering staat letterlijk: "I do not intend to step down at a specific moment in time" , aldus de heer Duisenberg. En hij zei nadrukkelijk: "I want to emphasize that the decision to step down will be my decision and mine alone" . Ik geloof dat dit een belangrijke verduidelijking is, vooral met het oog op de zopas door de heer Stevens gemaakte opmerking.
Het tweede thema dat ik wens aan te snijden is van bijzonder belang voor het Parlement en vooral voor de parlementsleden van progressieve of linkse signatuur en heeft betrekking op de bereidheid van de kandidaten om de fundamentele opdracht tot behoud van prijsstabiliteit en lage inflatie te combineren met de algemene doelstellingen van het economisch beleid dat de Unie voert - of zou moeten voeren - en dat vooral gericht is op groei en het scheppen van banen. De antwoorden van de zes kandidaten op de desbetreffende vragen waren over het algemeen bevredigend, weliswaar met vanzelfsprekende nuanceverschillen.
Ten derde is er iets dat voor ons bijzonder belangrijk is, namelijk de verstandhouding met het Europees Parlement, dat vanaf nu de bevoorrechte gesprekspartner zal zijn en hoort te zijn inzake de democratische controle op de toekomstige Europese Centrale Bank. Ook op dit vlak waren de antwoorden van alle leden bevredigend. Zij hebben ons bovendien zekerheid verschaft omtrent een belangrijk punt: de rol van het Europees Parlement als bevoorrechte gesprekspartner. De nationale parlementen zullen hun functie behouden ten overstaan van de gouverneurs van de nationale banken, die uiteraard blijven bestaan op nationaal niveau.
Tenslotte is er nog iets dat voor ons van bijzonder belang is: transparantie en voorlichting aan het publiek over de beslissingen aangaande monetair beleid en de gronden van die beslissingen. Dat is essentieel, dat hebben we ook dikwijls herhaald en ook op dit punt waren de antwoorden bevredigend.

Brok
Mijnheer de Voorzitter, beste collega's, 128 jaar geleden moest er in Europa ook al eens een post worden bekleed. Dat was destijds in Spanje. De Franse regering zond toen een telegram naar Bad Ems. Doordat er enkele veranderingen in dit telegram werden aangebracht, riep het de stemming op die nodig was om een oorlog voor te gaan bereiden.
Nu is er opnieuw strijd geleverd om de bekleding van een ambt, vooral door de Duitsers en de Fransen. Maar de twee belangrijkste opponenten hebben elkaar twee dagen later in Avignon ontmoet en plannen gemaakt voor hoe ze in de toekomst in Europa verder zullen gaan. Daaruit blijkt naar mijn mening heel duidelijk hoe enorm groot het verschil is met destijds, hoe ver we in Europa zijn gekomen. Over kwesties die vroeger tot oorlogen leidden, wordt nu gestreden in gemeenschappelijke instellingen en als de strijd voorbij is, gaat men weer gezamenlijk rond de tafel zitten om samen verder te werken. Daaruit blijkt hoe groot de politieke stabiliteit is die we in Europa bereikt hebben. Deze politieke stabiliteit vormt ook de basis voor de economische en monetaire stabiliteit die we in het kader van de Europese Monetaire Unie willen bereiken. Het gaat hier immers niet om de personele invulling, maar in het Verdrag van Maastricht, in het Stabiliteitspact is er met de onafhankelijkheid van de Centrale Bank, van het complete stelsel van Centrale Banken enzovoort een kader vastgelegd, zodat dit, naar mijn mening, op stevige fundamenten rust.
Wij moeten evenwel ook duidelijk maken dat deze onafhankelijkheid van de Europese Centrale Bank verdedigd moet worden. In de verklaring van de heer Duisenberg wordt de eerst mogelijke datum van aftreden genoemd maar niet de uiteindelijke datum van aftreden. Daarom is zijn uitspraak belangrijk dat het pas na vier jaar bergop zal gaan en dat we dan de onafhankelijkheid kunnen verdedigen als de een of andere nationale regering onevenredig veel druk uitoefent op de president van de Centrale Bank en zijn goede team.
Staat u mij toe een laatste opmerking te maken! De enorme ergernis waar we bij de invulling van het ambt van voorzitter van de Commissie mee te maken hadden en nu weer mee te maken hebben, heeft maar één reden: dit soort kwesties moeten nog steeds unaniem worden beslist. Daarom moet het Parlement er in de volgende institutionele ronde met nadruk voor pleiten dat er over dit soort benoemingen voortaan op Raadsniveau bij meerderheidsbesluit beslist kan worden, zodat dergelijke situaties zich niet meer kunnen voordoen.

Paasilinna
Mijnheer de Voorzitter, ik wil collega Christa Randzio-Plath bedanken voor het geweldige werk dat zij verricht heeft ten behoeve van dit verdienstelijke verslag.
De Centrale Bank krijgt de meest brede handelsvrijheid van de wereld: de directeuren ervan zijn topmachthebbers. Het is dus duidelijk dat de macht niet zonder verantwoordelijkheid kan zijn. Geld en in het bijzonder monetair beleid zijn niet neutraal. Het is heet, het is elektrisch, het is harde macht en dat heeft invloed op iedere burger in de Unie.
Hoorzittingen zijn belangrijk. We hebben geen politiek standpunt ingenomen, omdat er in dat geval immers vijf wat ons betreft ongeschikte kandidaten geweest zouden zijn. Eén kandidaat voldeed naar de mening van onze vele vragenstellers niet aan de eisen. Er moet gezegd worden dat het banksysteem overgevoelig is als dat niet eens een stemonthouding verdraagt, zelfs niet in het Parlement. Gelukkig zijn de markten een andere mening toegedaan.
Het goede aan de zaak is dat we op deze wijze een intensieve dialoog zijn aangegaan met de Centrale Bank, en we zullen zeker secuur moeten zijn in het naar buiten brengen van het economische en werkgelegenheidsbeleid. Ik waarschuw tegen de gedachte dat het Europees Parlement een publiciteitskanaal voor de Centrale Bank is, zoals de pers. Het Parlement bepaalt in welke volgorde behandeling plaatsheeft, en brengt de sociaal-economische kaders naar voren waarbinnen de ECB het monetaire beleid voert.
Het is mijns inziens van groot belang dat de ECB, behalve over het financiële beleid, in haar verslagen ook rapporteert over de mate waarin het monetaire beleid het algemene economische beleid daadwerkelijk ondersteunt. Haar centrale doel is immers de werkgelegenheid te verbeteren. Dat is het centrale probleem van de Unie. Een euro die gebaseerd is op zo'n massale werkloosheid, is niet altijd stabiel.
Sommige kandidaat-leden van de Centrale Bank erkenden niet dat het monetaire beleid een verschillende invloed zou kunnen hebben in de diverse delen van de eurozone. Het is desondanks bekend dat de landen zich op verschillende momenten in verschillende economische cycli bevinden. Met name de economische kringloop, oftewel cyclus, en de werkgelegenheidssituatie in kleine landen als Finland zijn anders dan die in de grote landen. De Europese Centrale Bank dient ook rekening te houden met de mogelijkheid van asymmetrische schokken bij het vaststellen van het geschikte Europese monetaire beleid.
De samenwerking met de Bank is nu begonnen. Ik geloof en hoop dat die goed, vruchtbaar en van grote waarde zal zijn.

Thyssen
Voorzitter, op basis van het CV van de kandidaten en van hun schriftelijke en mondelinge antwoorden op onze vragen, hebben wij kunnen vaststellen dat elk van de voorgedragen kandidaten onze steun verdient. Ik ben overtuigd van de kwaliteiten van deze vijf mannen en één vrouw, van hun integriteit, hun vastberadenheid en het toepassen van het Verdrag in al zijn aspecten én van hun nuttige ervaring voor het waardig vervullen van hun mandaat.
De kandidaten hebben állen blijk gegeven van hun bereidheid om als directie van de Europese Centrale Bank in permanente dialoog te treden met ons Europees Huis. De kandidaten hebben bovendien al bij voorbaat laten zien dat zij aanleg hebben om te functioneren als equipe.
Na de kandidaten gehoord te hebben en de conclusies van de Europese Raad gelezen te hebben, kunnen wij alleen vaststellen dat het Verdrag en de statuten van de Europese Centrale Bank gerespecteerd werden. Ik zal daarom met genoegen stemmen voor de benoeming van elk van de kandidaten.
Helaas kan ik datzelfde genoegen niet uiten over het verloop van de Europese Raad. De Europese bevolking heeft weinig woorden van lof voor wie verantwoordelijk is voor de slechte voorbereiding van deze Raad en voor wie er zelfs op zo'n historisch moment niet in slaagt zijn behoefte te onderdrukken om het nationaal prestige van zijn land voorrang te verlenen op een welbegrepen algemeen Europees belang. Maar de regeringsleiders die het geduld en de politieke moed hebben opgebracht om urenlang te lunchen en zo toch nog het resultaat mogelijk te maken dat wij vandaag zullen beamen, die verdienen wel onze felicitaties. Die felicitaties gaan ook naar hen die het werk in onze economische commissie georganiseerd hebben. Ik hoop, collega Metten, dat bij een volgende gelegenheid de fracties de politieke vrijheid bewaren om zich elk intern zo te organiseren zoals zij dat zelf aangewezen achten.
De besluitvormingsprocedure van de Raad moet natuurlijk wel gewijzigd worden. Het kan niet langer zo zijn dat één land bij benoemingsbesluiten zijn veto kan stellen.

Torres Marques
Mijnheer de Voorzitter, de invoering van de euro is een gebeurtenis van het allerhoogste belang. Het zal de nieuwe referentiemunt van een groot economisch machtsblok worden. En ik hoop van harte dat de euro ertoe zal leiden dat uit dit economisch blok een politieke grootmacht zal groeien.
Het beheer van de euro zal door een onafhankelijke Centrale Bank geschieden. De hoorzittingen die we hebben gehouden met de personen die als directieleden van de ECB zijn voorgedragen, vormen een van de hoogtepunten in het bestaan van dit Parlement. De procedure die de Raad heeft gevolgd voor het kiezen van de directie van de bank moet daarentegen betreurenswaardig worden genoemd. De geloofwaardigheid van de benoemde leden en de soliditeit van de Europese economieën zijn voor de financiële markten echter voldoende overtuigend geweest om de herinnering aan dit door nationalisme overheerste besluit uit te wissen. We hopen in de toekomst niet meer met dit soort beslissingen geconfronteerd te worden.
Dit is niet de ideale directie die ik hoopte dat de Europese Raad ons zou voorstellen. Ik heb natuurlijk niet van alle kandidaten dezelfde indruk gekregen. Maar de hoorzittingen die we hebben georganiseerd hebben ons wel degelijk voldoende garantie verschaft dat alle leden van de directie, en in het bijzonder de president, Wim Duisenberg, erkennen dat de bestaansgrond en de geloofwaardigheid van de Europese Centrale Bank en de sterkte van de euro recht evenredig samenhangen met de mate waarin de Bank verantwoording zal afleggen tegenover dit Parlement, en de diepgang van de monetaire dialoog die de Bank met ons zal ontwikkelen.
Al de leden die wij gehoord hebben, hebben de garantie weten te geven dat ze beschikken over een zeer gedegen kennis en een integriteit die zich uitstrekt over hun gehele loopbaan. Ik wil hier in het bijzonder mevrouw Hämäläinen gelukwensen, niet alleen omdat wij op dezelfde dag jarig zijn, maar vooral omdat het me verheugt dat er een vrouw in de directie van de Europese Centrale Bank is opgenomen.
Wij hopen dat zij daar in de toekomst gezelschap zal krijgen van andere vrouwen, wat in een democratie alleen maar natuurlijk is. Zodra wij, de directie van de Bank en het Parlement, elkaar wat beter leerden kennen heeft deze directie ingezien dat voor ons het monetaire beleid geen neutrale aangelegenheid is. Zij heeft begrepen dat wij, de Europarlementariërs, met onze collega's uit de nationale parlementen het functioneren van de Europese Centrale Bank nauwlettend in de gaten zullen houden, om te controleren of deze instelling alle taken die het Verdrag haar oplegt naar behoren uitvoert. Zij dient te zorgen voor stabiele prijzen, ze moet de werkloosheid bestrijden en voorts een bijdrage leveren aan de economische groei en de economische, sociale en regionale samenhang binnen Europa.

Hendrick
Mijnheer de Voorzitter, mag ik om te beginnen mevrouw Randzio-Plath feliciteren met haar niet aflatende inspanningen als rapporteur, en de leden en medewerkers van het secretariaat van het Parlement met hun werk.
Een succesvolle eenheidsmunt zal een stap vooruit betekenen voor de interne markt, hetgeen, overeenkomstig artikel 2 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, zal bijdragen tot groei en een hoog werkgelegenheidspeil. Op langere termijn zal dat kunnen leiden tot monetaire en economische stabiliteit en een lage inflatie.
Ik vind dat dit Parlement zich waardig heeft gedragen. Onze inspanningen van vorige week donderdag en vrijdag, tijdens de hoorzittingen, hebben zowel onszelf als anderen in de wereld een blik gegund in het binnenste van onze toekomstige ECBbestuurders, op een manier die we tot nu toe nog niet hadden meegemaakt.
Het streven naar openheid en transparantie is, zoals de fungerend voorzitter in zijn toespraak zei, iets waarvoor de tijd nu rijp is. Daarnaast hebben alle kandidaten zich uitgesproken voor allerlei vormen van democratische verantwoording, hetgeen met open armen ontvangen moet worden. Alle kandidaten waren competent en enkelen van hen hadden opvattingen waar sommigen van ons het niet mee eens waren. Maar doen alsof het voor de euro of voor de rol van dit Parlement zin heeft om tegen het presidentschap van de heer Duisenberg te stemmen, zoals de heer Stevens zei, is een verkeerde voorstelling van zaken en misleidend.
De woorden van de heer Stevens vormen eerder een gebaar naar zijn leider, de heer Hague, thuis in Westminster. Wij zijn allemaal Europeanen en de beslissingen in dit Huis worden genomen in het belang van Europa als geheel - dit is geen intergouvernementele instelling. Wij bevinden ons op de drempel van een tijdperk - en ik denk dat alle 15 lidstaten daar over enkele jaren bij betrokken zullen zijn -, een tijdperk dat meer werkgelegenheid en welvaart in Europa zal brengen dan we ooit eerder hebben gekend, en dat de Europese burgers het gewicht en de invloed in de wereld zal geven dat overeenkomt met hun betekenis. Ik kijk uit naar dat tijdperk.

von Wogau
Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren, het eerste weekend in mei was voor de Europese Unie van historische betekenis. Met het besluit dat elf van de vijftien lidstaten op 1 januari 1999 de gemeenschappelijke munt zullen invoeren, heeft de Europese Unie haar koers voor de 21ste eeuw uitgezet. Deze historische gebeurtenis werd evenwel overschaduwd door het debat over de toekomstige president van de Europese Centrale Bank. In de media stond tenslotte alleen de vraag op de voorgrond of de ambtstermijn van Wim Duisenberg vier of acht jaar zal duren.
Ik betreur dat ten zeerste. Dit was en is eigenlijk niet de belangrijkste vraag. Het is juist dat de zes directieleden van de Europese Centrale Bank verschillende ambtstermijnen hebben. Dat is zo geregeld om te voorkomen dat bij de volgende wisseling het gehele team in één keer aftreedt. Zo wordt gewaarborgd dat de opgedane ervaringen worden doorgegeven. Een kortere ambtstermijn heeft dus niets te maken met een geringere mate van onafhankelijkheid van de Europese Centrale Bank. Haar onafhankelijkheid zal in het dagelijks handelen tot uiting komen. Het is eveneens juist dat de benoeming van de top van de Europese Centrale Bank een politiek besluit is. Dat is in geen enkel land ter wereld anders. In haar werk daarentegen is de Europese Centrale Bank volkomen onafhankelijk.
Wat was nu eigenlijk de oorzaak van het debacle in het eerste weekend van mei? Zeker is dat de Raadsvergadering van 2 mei 1998 niet optimaal was voorbereid. Zoals we weten, is het altijd de taak van het voorzitterschap om besluiten over personen, die zoals bekend met eenparigheid van stemmen genomen moeten worden, intensief voor te bereiden. Het Luxemburgse voorzitterschap had daarmee een begin gemaakt, en wel door een voorstel uit te werken dat sterk leek op de oplossing die nu is gevonden. Het Britse voorzitterschap is hiermee verdergegaan. Het voorstel dat minister-president Tony Blair de staatshoofden en regeringsleiders op 2 mei uiteindelijk presenteerde, vond helaas geen algemene instemming. Een crisisberaad met de Nederlandse en de Franse regeringsleider, die de benoeming van elkaars kandidaten blokkeerden, had helaas geen resultaat. Uiteindelijk moest bondskanselier Helmut Kohl de rol van bemiddelaar op zich nemen. In een vergadering die later de langste lunch uit de geschiedenis genoemd zou worden en die duurde van 14.00 uur tot 3.00 uur 's morgens, heeft hij de oplossing gebracht die nu ter tafel ligt. Daarvoor heeft de heer Kohl onze dank en waardering verdiend. Applaus alstublieft!
(Voorzichtig applaus) Met Wim Duisenberg wordt die kandidaat de eerste president van de Europese Centrale Bank, naar wie de voorkeur van 14 lidstaten en ook de voorkeur van het Europees Parlement uitging. Met name in de beslissende eerste jaren van de Europese Centrale Bank is dit van grote betekenis. De heer Duisenberg heeft aan het begin van zijn loopbaan academische ervaring opgedaan. Daarna heeft hij door zijn werk in het Internationaal Monetair Fonds de wereld van het internationale monetaire beleid leren kennen. Hij is in zijn land minister van Financiën geweest en daarna een buitengewoon succesvolle president van de Nederlandsche Bank. Op dit moment is hij president van het Europees Monetair Instituut. Daarmee voldoet Wim Duisenberg optimaal aan de voorwaarden voor het ambt van eerste president van de Europese Centrale Bank, want de ervaring die hij in de loop van zijn leven heeft opgedaan, komt in deze functie uitstekend van pas.
Verder moeten we ons realiseren dat er hier een team aantreedt en dat de president van de Centrale Bank niet alleen besluiten neemt, maar dat de besluiten worden genomen door een team. Dit team heeft een uitstekende captain. Dat is president Wim Duisenberg. Verder zitten er in het team nog twee buitengewoon sterke spelers: Padoa Schioppa uit Italië, een man met uitstekende kwaliteiten die we allemaal kennen, en Otmar Issing, lid van de directie van de Deutsche Bundesbank, de professor die de fundamentele werken over monetair beleid en geldtheorie heeft geschreven. Ik heb zijn werken zelf moeten lezen, voordat ik me met monetair beleid ging bezighouden. Tijdens de hoorzitting heb ik hem dan ook gezegd dat ik professor Issing eigenlijk niet zou moeten beoordelen, maar professor Issing mij! Hij is dus een buitengewoon kundig man. Professor Issing is benoemd voor acht jaar. Hij zal er dus acht jaar bij zijn. Verder weten we - en ook collega Donnelly weet dat - dat de besluiten over de rente uiteindelijk niet alleen genomen zullen worden door de president en de directie, maar dat de directie, de Raad van de Centrale Bank in zijn geheel deze besluiten neemt, en daarin zullen ook Trichet en Tietmeyer vertegenwoordigd zijn. Met andere woorden, er zal hier een uitstekend team aan de start staan. Ik kan u alleen maar het advies geven voor dit uitstekende team te stemmen!

Brown
Mijnheer de Voorzitter, dit debat en zeker ook de aanpak van het Parlement zijn een oefening geweest in zowel verantwoording als consensusvorming, en strekken dit Parlement enorm tot eer. Dat betekent dat de toekomstige betrekkingen tussen het Parlement en de Europese Centrale Bank uitstekend in orde zullen zijn. Ik denk dat ik namens de hele Raad spreek als ik mijn gelukwensen aan dit Parlement aanbied voor de voortreffelijke gang van zaken.
Ik wil nog slechts twee dingen toevoegen. Ten eerste zal ik dinsdag bij de volgende vergadering van de ministers van Financiën niet alleen de stemming maar ook de opvattingen van het Parlement overbrengen. Ik zal hun vertellen wat volgens mij door alle sprekers hier is gezegd - uw opvatting, mijn opvatting, de opvatting van de hele Raad - namelijk dat het Verdrag zal en moet worden gerespecteerd, in alle opzichten.
Het tweede dat ik zal overbrengen is dat deze raadpleging niet het einde maar het begin van een proces vormt. Naar mijn mening en gezien de gang van zaken zijn de transparantie, verantwoording en openheid waar vrijwel alle sprekers het over hebben gehad, absoluut essentieel, niet alleen als zodanig omdat ze goed zijn voor de werking van de ene munt, maar ook omdat ze bijdragen tot die grotere stabiliteit die hoge groei- en werkgelegenheidsniveaus in Europa mogelijk zal maken.
Het is dus in die zin dat de raadpleging doeltreffend is geweest en ook in de toekomst doeltreffend zal zijn, dat ik erop aandring om uw beraadslagingen aan de Europese ministers van Financiën en de Europese Raad over te brengen in de geest van wat er vandaag is gezegd.

Wolf
Mijnheer de Voorzitter, ik persoonlijk ben nogal onthutst, omdat ik niet in staat was in de woorden van de heer von Wogau ironie en ernst van elkaar te onderscheiden, als ik zijn reactie afzet tegen die van de heer Brok.

Metten
Voorzitter, mevrouw Peijs heeft mij op twee punten aangevallen. In de eerste plaats zegt zij dat de EVP altijd voor meer openheid is geweest. Zij is kort van memorie. Ik nodig iedereen uit om haar speech bij het vorige verslag-RandzioPlath te lezen, dat geeft uitsluitsel.
Ten tweede, over de sterkte van mijn ruggengraat wat betreft de kritiek die ik op een paar kandidaten geuit heb. Ik nodig iedereen uit om de uitslag van de hoofdelijke stemmingen straks te raadplegen en dan zal blijken hoe sterk mijn ruggengraat is.

von Wogau
Mijnheer de Voorzitter, omdat collega Wolf mij heeft aangesproken, wil ik hem verzekeren dat ik graag bereid ben hem de redevoering die ik heb gehouden, schriftelijk ter beschikking te stellen. Wanneer hij deze dan afzet tegen de feitelijke gebeurtenissen en bijvoorbeeld aan Gordon Brown vraagt of de dingen zich inderdaad zo hebben afgespeeld, zal hij tot de conclusie komen dat de fungerend Raadsvoorzitter Gordon Brown bevestigt dat het zo is gegaan.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

Euromediterrane samenwerking
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende mondelinge vragen met debat aan Raad en Commissie:
B4-0466/98 - O-0111/98 van de leden Viola en anderen, namens de PPE-Fractie, over de Euromediterrane samenwerking; -B4-0288/98 - O-0083/98 van de heer Speciale en anderen, namens de PSE-Fractie, over de Euromediterrane associatieovereenkomsten; -B4-0290/98 - O-0092/98 en B4-0383/98 - O-0093/98 van de leden Azzolini en Pasty, namens de UPE-Fractie, over de Euromediterrane samenwerking; -B4-0384/98 - O-0094/98 en B4-0385 - O-0095/98 van de leden Elmalan en anderen, namens de GUE/NGL-Fractie, over de Euromediterrane associatieovereenkomsten; -B4-0467/98 - O-0112/98 van de leden Fabra Vallés en anderen, namens de PPE-Fractie, over de Euromediterrane samenwerking; -B4-00389/98 - O-0099/98 en B4-0390/98 - O-0100/98 van de leden Aelvoet en anderen, namens de V-Fractie, over de Euromediterrane associatieovereenkomsten; -B4-0465/98 - O-0103/98 van mevrouw Lalumière, namens de ARE-Fractie, over de Euromediterrane associatieovereenkomsten; -B4-00469/98 - O-0114/98/rev.1 van de heer Souchet, namens de I-EDN-Fractie, over de Euromediterrane samenwerking; -B4-00471/98 - O-0116/98 en B4-0472/98 - O-0117/98 van de leden Caligaris en Fassa, namens de ELDR-Fractie, over de Euromediterrane associatieovereenkomsten.
Viola
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, het Euromediterrane proces beleeft vandaag het moeilijke en belangrijke moment van het weer op gang komen na de krachteloosheid van Malta, het moeizame akkoord met Jordanië, de vertraging in het ratificeren van de reeds gesloten Euromediterrane overeenkomsten, de dramatische gebeurtenissen uit Algerije, de impasse van het vredesproces, de gecompliceerde kandidaatstelling van Cyprus en tenslotte het pijnlijke stopzetten van de MED-programma's.
De Euromediterrane dialoog zal een tweede start krijgen in Palermo waar in juni aanstaande de informele top zal plaatsvinden van de ministers van Buitenlandse Zaken, die de weg vrij moet maken - een afdaling hopen wij - richting Conferentie van Berlijn.
Deze nieuwe lancering vindt onder een goed gesternte plaats: vooral het weer vlot krijgen van de MED-programma's en dus een herstel van het vertrouwen in de mogelijkheid de burgermaatschappij opnieuw en met de nodige financiële middelen de vereiste kracht te geven om beide oevers van de Middellandse Zee samen te brengen.
Een ander positief signaal gaat uit van de spoedige oprichting van het Euromediterraan Forum, dat niets anders is dan het compleet maken van de verklaring van Barcelona zelf.
Ondanks al deze gunstige voortekenen blijft het risico aanwezig dat het pijnlijke vredesproces tussen Israël en Palestina, waarvan de afgelopen dagen weer eens alle problemen op de voorgrond kwamen plus de onvoldoende Europese diplomatieke aanwezigheid bij de onderhandelingen onder leiding van Washington negatieve invloed zullen uitoefenen - zoals ook al het geval was op Malta - op de Europese pogingen de dialoog met de zuidelijke oever van de Middellandse Zee te versterken.
Een belangrijk onderdeel van het Barcelona-proces wordt gevormd door het thema Midden-Oosten, dat echter onvermijdelijk afgegleden is tot de huidige situatie en misschien een van de zwakste schakels blijft vormen van datzelfde proces.
Het gemeenschappelijk buitenlands beleid van de Unie is misschien nog niet opgewassen tegen een dergelijke taak, het toekomstige Euromediterrane Forum kan daar wellicht verbetering in brengen en de poort van de dialoog tussen alle partijen openhouden.
Wij hebben het vandaag ook over het hervatten van de MED-programma's. Ik hoop dat dit volledig en doeltreffend zal gebeuren. Die volledigheid zal bereikt worden zodra de startfase volkomen is afgerond en indien men volgt wat in het verslag van collega Fabra Vallés stond, dat vorig jaar door dit Parlement werd aangenomen.
Het compleet heropenen van de Euromediterrane dialoog via gedecentraliseerde samenwerking zal in werkelijkheid pas volledig zijn wanneer alle MED-programma's weer gaan draaien, met name die waarbij de burgermaatschappij en het MKB uit de kustgebieden in grotere mate betrokken worden.
Van doeltreffendheid kan pas sprake zijn wanneer de Europese Commissie voldoende medewerkers zal hebben en zij marktdeelnemers, die in het verleden cofinancieringsverplichtingen zijn aangegaan zonder deze vervolgens waar te maken, op ondubbelzinnige wijze uitsluit van deelname aan nieuwe programma's.
Ik koester de hoop dat de Commissie begrepen heeft hoe hoog de prijs geweest is - niet alleen in financiële en dus kwantificeerbare termen, maar ook in termen waarop men veel moeilijker een cijfer kan plakken, van verlies aan vertrouwen namelijk in de Europese instellingen bij de derde mediterrane landen en vooral bij de burgermaatschappij - veroorzaakt door het onvermijdelijke stopzetten van de MED-programma's, een stop die, laten we wel wezen, terecht door commissaris Marín gewenst werd en waarop krachtig toezicht werd uitgeoefend door de Commissie begrotingscontrole van dit Parlement. Deze commissie kon pas haar gunstig advies over het weer opstarten van gedecentraliseerde programmering geven nadat de Commissie voldoende garanties had geboden voor een nieuwe start met een gezonde programmering en financieel beheer.
Ik ben wat blijven stilstaan bij het hervatten van de MED-programma's wat heeft geleid tot het debat dat wij nu voeren, waarbij ik al vooruit ben gelopen op de bespreking van de situatie in het Midden-Oosten, die gepland is voor juni.
De Fractie van de Europese Volkspartij wil zich, zoals u ziet, zeker niet onttrekken aan een dergelijk debat, dat wij hoe dan ook nuttig en opportuun vinden. Mijn fractiegenoten zullen na mij specifiek ingaan op een aantal afzonderlijke thema's.
Tenslotte lijkt het mij evenzo nuttig en opportuun dat wij hier komen tot een gezamenlijke resolutie, waarin iedereen zich kan vinden. Een dergelijk doel kan geloof ik wat betreft onze fractie gemakkelijk bereikt worden indien er een akkoord komt over een compromisresolutie, te weten twee eenvoudige mondelinge amendementen, die overeengekomen zijn, waardoor overweging G positief geformuleerd wordt en paragraaf 10 die objectief gezien nu achterhaald is, geactualiseerd.

Fabra Vallés
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, ik zou er in de eerste plaats nogmaals op willen wijzen hoe belangrijk de acties van de Europese Unie ten behoeve van de mediterrane partnerlanden zijn.
Alleen al in het kader van het MEDA-programma gaat het, voor de periode tot 1999, om 3, 4 miljard ecu. Dat geld is bestemd om de nood te lenigen waar die het hoogst is, namelijk op het gebied van essentiële basisvoorzieningen voor het welzijn van de bevolking. Hierbij wordt prioriteit gegeven aan projecten in de sectoren onderwijs, beroepsscholing en gezondheid.
Hoewel ik het helemaal met de Commissie eens ben over de basisprincipes, neemt dit niet weg dat er vragen blijven rijzen over de tenuitvoerlegging van deze principes en over de manier waarop het geld dat in de begroting van de Unie wordt uitgetrokken, besteed wordt.
Wat dat betreft weten we allemaal dat het uur der waarheid nog altijd niet is aangebroken. Al stelt de Commissie ons op dit moment, bij wijze van een voorbeeldige uiting van transparantie van haar kant, via Internet de uitvoeringspercentages beschikbaar van de begrotingsplanning voor het Middellandse-Zeegebied. Dat is een goede zaak.
De cijfers zijn uitstekend voor wat betreft vastleggingskredieten, maar daarmee is niet alles opgelost. Zullen deze toezeggingen kunnen worden nagekomen? Zal het beschikbare geld worden besteed? Met andere woorden, zullen beloftes worden nagekomen? Of zullen we in de toekomst geconfronteerd worden met dezelfde problemen als met de programma's PHARE en vooral TACIS? Op grond van deze vraag zal de Commissie uiteindelijk beoordeeld worden.
Het verslag van de Rekenkamer, dat enkele weken geleden werd voorgelegd, over de financiële en technische samenwerking met de mediterrane derde landen, zal misschien twijfels oproepen, bijvoorbeeld over het tekort aan personeel dat de Commissie beschikbaar stelt voor de tenuitvoerlegging van de programma's en het gebrek aan transparantie tussen de verschillende diensten van de Commissie enerzijds en tussen de zetel van de Commissie te Brussel en de plaatselijke delegaties anderzijds.
En het verslag van de Rekenkamer besluit met de opmerking dat deze problemen zullen verergeren indien we het belang van de toezeggingen die in het kader van MEDA gedaan werden uit het oog verliezen, zoals het ambitieuze betalingsritme. Wat is de houding van de Commissie tegenover dit risico? En dan hebben we het nog maar over het MEDA-programma, waar nog geen enkel probleem bestond en alles uiterst correct verliep.
Een tweede bron van zorgen zijn de gedecentraliseerde samenwerkingsprogramma's, de zogenaamde MED-programma's. De vraag is of de Commissie van plan is alle voor de tenuitvoerlegging van de resoluties van het Parlement noodzakelijke maatregelen te treffen. Het is een goede zaak dat deze samenwerkingsprogramma's werden hervat op basis van nieuwe principes. Drie vragen moeten nochtans gesteld worden: zal de Commissie al de door het Parlement gestelde voorwaarden respecteren? Zal de Commissie ervoor zorgen dat alle bedragen van projecten die werden stopgezet omwille van onregelmatigheden gerecupereerd worden? Zal de Commissie alle beschikbare informatie die kan bijdragen tot de vaststelling van strafrechtelijke aansprakelijkheden overbrengen aan de gerechtelijke autoriteiten?
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, moet ik er nog aan herinneren dat dit een conditio sine qua non is voor de verlening van kwijting aan de Commissie voor de uitvoering van de begroting van 1996?

Speciale
Mijnheer de Voorzitter, het is vandaag de bedoeling een bijdrage te leveren aan het opnieuw opstarten van de Euromediterrane strategie. Na de euro en het openen van de onderhandelingen over de uitbreiding moet dit de fundamentele aanpak worden om het hoofd te bieden aan de problemen van stabiliteit en ontwikkeling in een bijzonder belangrijk gebied en ook om de houding aan te geven van Europa in haar dialoog met het Zuiden van de wereld, te beginnen met het dichtstbijgelegen gedeelte daarvan: het Middellandse-Zeegebied.
Het moet hierbij gaan om een engagement van de hele Europese Unie en niet alleen van een paar lidstaten. De vergadering van de ministers van Buitenlandse Zaken, die begin juni in Italië zal plaatsvinden, vormt de ideale gelegenheid om deze afspraak te bevestigen en te concretiseren, waar onze fractie dan ook krachtig en met aandrang om verzoekt. De hele waaier van instrumenten dient te worden ingezet om dit te bereiken. Tegelijkertijd is er ook nog de kwestie van de al gesloten associatieovereenkomsten zoals met Marokko en Israël, waarvan met name de overeenkomst met Marokko al meer dan twee jaar geleden gesloten werd, maar door sommige lidstaten nog steeds niet geratificeerd is. De Raad dient te wijzen op het belang van een dergelijke ratificatie en dient ook de Commissie mandaat te geven voor meer flexibiliteit waardoor in een versneld tempo over overeenkomsten onderhandeld kan worden. Sommige heel belangrijke onderhandelingen zoals met Egypte en Libanon zijn al een tijd geleden gestart en dienen in een hogere versnelling te komen.
MEDA is van fundamenteel belang; de afgelopen periode kon een krachtige acceleratie worden vastgesteld van het gebruik ervan, misschien is het nodig te denken aan wijzigingen qua procedures en regelingen. Voor enkele MED-programma's gebaseerd op gedecentraliseerde samenwerking wordt nu ook de opschorting opgeheven, en dat is prima, want samenwerking is van belang voor de dialoog tussen samenlevingen.
Ook ons Parlement moet snel en zonder aarzeling toewerken naar een onmiddellijke oprichting van het interparlementair Forum, want politieke dialoog is in een dergelijk kader bijzonder nuttig.
Ook zijn er in dit gebied enkele politieke problemen met een grote draagwijdte waar wij niet omheen kunnen en alleen indien er sterkere inspanningen geleverd zullen worden kunnen er resultaten geboekt worden binnen de ontwikkeling van een Euromediterrane strategie, waarvan met name het vredesproces in het Midden-Oosten en de situatie in Algerije de twee gevoeligste en belangrijkste elementen vormen.
De delegatie van het Parlement heeft in Algerije heel duidelijk gewezen op de vraagstukken betreffende het eerbiedigen van de rechtsstaat in het kader van de noodzakelijke bestrijding van het terrorisme, maar heeft ook de Europese samenwerking aan de orde gesteld, in verband met het blijven opsporen en aanpakken van eventuele terroristenbases in sommige van onze landen. Er zit nog geen schot in het vredesproces in het Midden-Oosten en de houding van de Israëlische regering is sinds de weigering de akkoorden van Oslo te erkennen nog steeds een struikelblok voor vrede in dit gebied.
Europa kan het zich niet meer veroorloven een reus te zijn op economisch en een dwerg op politiek gebied. Zij moet absoluut zelf een rol gaan spelen in dit gebied en een referentiepunt vormen voor allen. Van het Britse voorzitterschap en de vergadering van de ministers van Buitenlandse Zaken verwachten wij krachtige toezeggingen in die richting alsmede concrete, meetbare stappen. Ik ben het eens met het belang van een groot aantal stemmen voor de gezamenlijke resolutie; paragraaf G kan ook gewijzigd worden door er gewoonweg de verwijzing naar de akkoorden van Oslo aan toe te voegen.

Azzolini
Mijnheer de Voorzitter, toen in 1995 het startsignaal werd gegeven voor de Intergouvernementele Conferentie van Barcelona, waarop een aantal ministeriële bijeenkomsten volgden, en daarop Malta in 1997 en de Forum van de burgerbijeenkomsten van Barcelona in 1995 en van Napels in 1997, waren de ideeën zoals die naar voren kwamen van de zijde van regerings- en parlementaire instanties en ook van de zijde van burgermaatschappij unaniem voorstander van een nauwere en vruchtbare mediterrane samenwerking.
Wij mogen het feit niet onderschatten dat het Middellandse-Zeebekken niet alleen een geografische aanduiding is maar bovendien vanuit geopolitiek standpunt een strategisch gebied vormt, waarvan de gevoeligheid wat betreft migratiestromen continu stijgt en dat van steeds meer belang is voor economische, commerciële en culturele betrekkingen.
Wanneer wij de balans opmaken van de afgelopen drie jaar zijn wij evenwel niet tevreden. Daar ik persoonlijk deel uitmaakte van de delegatie van het Parlement onder leiding van collega Gutiérrez Díaz bij de Intergouvernementele Conferentie van Malta in 1997, moet ik toegeven dat veel problemen, ook van politieke aard, in bepaalde gedeelten van het Middellandse-Zeegebied een belemmering vormen of in ieder geval een remmende werking hebben op het ontstaan van echte samenwerking.
Wij zijn in ieder geval van mening dat deze struikelblokken geen voorwendsel mogen worden om een samenwerkingsproces stop te zetten, dat steeds dringender en urgenter wordt. Ik stel echter vast op basis van het compromis waarachter socialisten, liberalen, links en de radicale alliantie zich kunnen scharen, dat men de initiatieven van de Europese Unie wil terugbrengen tot een houding van afwachten of zo min mogelijk oordelen. Wij geloven echter dat de rol van de Europese Unie veel belangrijker moet zijn, vooral het verder uitbouwen van een bemiddelingsbekwaamheid die verder gaat dan het eenvoudige, passieve nota nemen van de problemen die de democratieën van sommige derde landen in het Middellandse-Zeegebied treffen, zonder voldoende rekening te houden met het feit dat de negatieve gevolgen ervan hun weerslag zullen hebben op het hele Euromediterrane systeem.
Ook wij veroordelen met kracht de systematische schending van mensen- en burgerrechten en stellen met spijt vast dat vredesprocessen soms steeds moeilijker gemaakt worden; maar wij moeten ons juist met zin voor realiteit en verantwoordelijkheid buigen over fenomenen van een dergelijke reikwijdte en complexiteit, des te meer daar deze historisch van karakter zijn. Het klopt dat het ontwarren van deze kluwen van redenen van politieke, godsdienstige, economische en culturele aard moeilijk lijkt, maar juist op dat gebied kunnen de rol en de bekwaamheid van onze instelling op waarde geschat worden.
Onze bemiddelingsactiviteiten en onze rol gericht op het stimuleren van een nauwere en meer vruchtbare samenwerking dienen juist uit te gaan van die objectieve gegevens, die moeten aansporen niet tot uiteengaan en discriminatie maar tot een aandachtige beschouwing om te komen tot de meest geschikte en gewetensvolle oplossingen.

Wurtz
Mijnheer de Voorzitter, ik wil het hebben over de voornaamste hinderpaal voor het Barcelonainitiatief, de crisis in het Midden-Oosten.
Laten we terugdenken aan het beeld van Yitzhak Rabin tijdens zijn laatste vergadering - en dat was me een vergadering! - waarbij hij met ontroerende helderheid het pacifistische lied aanhief dat hij zelf indertijd had verboden. In dit zo nabije verleden was de hoop op een weg naar vrede zichtbaar zowel in Israël als in Palestina, omdat deze twee volkeren zich er steeds meer van bewust waren geworden dat zij wederzijds van elkaar afhankelijk zijn. Een door president Arafat graag gebruikte zinsnede vat dit gemeenschappelijk belang goed samen: de gebieden tegen de vrede.
Deze hoop en deze ontwikkeling wordt door het onverantwoordelijke beleid van de heer Netanyahu zozeer tenietgedaan dat een plan van de belangrijkste bondgenoot van Israël met het bescheiden verzoek om terugtrekking van 13 % van de militairen van de Westelijke Jordaanoever wordt verworpen. Wat wil deze extreem rechtse regering toch? De Verenigde Staten ertoe brengen zich uit het proces terug te trekken? De Palestijnen tot wanhoop drijven? Geen van beide schijnen hem op dit moment het excuus te willen geven waarmee hij het Oslo-initiatief officieel kan begraven. Maar hoe lang kan deze ongekende situatie blijven duren?
Ik hoop dat de Europese Unie gezien het levensbelang en de ernst van de crisis al haar gewicht in de schaal wil leggen. De gebruikelijke aarzelingen van bepaalde Europese leiders om ook maar iets te ondernemen dat hun Amerikaanse bondgenoot zou kunnen storen, zijn in dit geval uit den boze. Er moet gezamenlijk druk worden uitgeoefend op degene die de vrede ernstig bedreigt, om de uitvoering van de Oslo-akkoorden opnieuw op gang te brengen. Dit is ook het moment waarop Europa aan degenen die aan het nut ervan twijfelen, moet laten zien dat volledige deelname aan de beslissende onderhandelingen over de meest brandende problemen op het gebied van met name de nederzettingen, de vluchtelingen, Jeruzalem en natuurlijk de staat Palestina wel nuttig is.
We beschikken hier over een uitstekend voorbeeld van gemeenschappelijke Europese diplomatie. Voor de vrede en voor Europa hoop ik dat deze werkelijkheid kan worden en zal slagen.

Cohn-Bendit
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik wil niet herhalen wat over de rol van het vredesproces in het Midden-Oosten en de Euromediterrane akkoorden is gezegd, omdat ik meen dat wij het er allemaal over eens zijn dat hier sprake is van een harde kern die ervoor kan zorgen dat de impasse al dan niet wordt doorbroken.
Ik denk dat we moeten beseffen en begrijpen dat Europa ten aanzien van het Euromediterrane probleem over het algemeen geen fundamentele rol kan spelen bij het afvlakken van de tegenstellingen indien Europa zichzelf niet voorziet van de wapens waarmee een dergelijk beleid tot een goed einde kan worden gebracht. Een gemeenschappelijk buitenlands beleid met gemeenschappelijke structuren blijkt derhalve nodig, omdat Europa betaalt, maar niet in staat is politieke druk uit te oefenen voor de verwezenlijking van de doelen, of het nu gaat om de mensenrechten of om andere problemen. Ik wil, als u mij toestaat, nog een ander probleem als voorbeeld noemen en dat is Algerije.
We zien dat zich in de regio en met name in Marokko buitengewone ontwikkelingen voordoen en dat het Algerijnse probleem tegelijkertijd een tweede harde kern is waardoor het gehele proces wordt lamgelegd, om de doodeenvoudige reden dat ondanks alle begonnen initiatieven de tegenstellingen in Algerije op dit moment nog van dien aard zijn dat Europa zich diepgaand op drie niveau's moet verbinden.
In de eerste plaats door te zeggen dat het sociaal-economische probleem van Algerije dat door de Wereldbank is opgelegd ook het probleem van Europa is en dat Europa dit beleid tot staan moet brengen. In de tweede plaats door te zeggen dat elk antiterroristisch beleid in Algerije alleen kan worden gevoerd met inachtneming van de mensenrechten. En in de derde plaats moet rekening gehouden worden met de burgermaatschappij: we moeten in Algerije leren tot drie te tellen! Het gaat niet alleen om de militairen aan een kant en de integristen aan de andere kant, maar er is ook een burgermaatschappij. Er is meer dan die duivelse tweedeling en Europa moet zich ook verbinden.
Zolang we dat niet begrijpen, kunnen wij onze taak met betrekking tot een Europa waarin het sociale ideaal en de vrijheid voorop staan, niet uitvoeren.

Novo Belenguer
Mijnheer de Voorzitter, ik geloof dat we het op dit moment wel allemaal eens zijn dat in de loop van het debat duidelijk is gebleken hoe belangrijk het is om ervoor te zorgen dat de conclusies van de Conferenties van Barcelona, van november 1995, en van Malta, van april 1997 worden nageleefd, geconcretiseerd en ten uitvoer gelegd. En wel om de stilte te doorbreken rond de voorstellen die in deze resoluties gedaan worden. Het resultaat van beide conferenties blijkt van levensbelang te zijn voor het behoud van de vrede in het Middellandse-Zeebekken en de economische en sociale ontwikkeling in deze regio, wat zonder enige twijfel ook gunstig is voor de verstandhouding met de Europese Unie.
Aan de andere kant juichen we de beslissing van de Commissie toe om de programma's MED, URBS, MEDIA en CAMPUS een nieuwe impuls te geven, zoals we dat in dit Parlement hebben gevraagd, aangezien deze programma's noodzakelijk blijken voor het versterken van de Euromediterrane samenwerking.
We moeten er de nadruk op leggen dat het Euromediterrane partnerschap in de huidige omstandigheden aan belang wint, doordat het vredesproces in het Midden-Oosten geblokkeerd is en dit indruist tegen de conclusies van de Conferentie van Barcelona. Om die reden krijgt EUROMED, het parlementaire Middellandse-Zeeforum dat in de loop van dit jaar zal plaatsvinden, een bijzondere betekenis, omdat het de resultaten van Barcelona moet versterken en aanvullen en ervoor zorgen dat de resoluties van Barcelona worden nageleefd en er meer politieke dialoog komt.
Mijnheer de Voorzitter, ondanks dit alles en aangezien we het eens zijn over de conclusies van Barcelona, wens ik te onderstrepen dat bij iedere versterking van het Euromediterrane partnerschap rekening moet worden gehouden met de gevolgen voor doelstelling 1-gebieden van de Europese Unie; zoals u allemaal weet liggen de meeste van deze regio's in het Middellandse-Zeegebied en zijn de industriële activiteiten vergelijkbaar met die van derde partnerlanden. Het gaat hier meer bepaald om textielindustrie, ceramiek en landbouw. Een vrijhandelstelsel dat geen rekening houdt met deze regio's zou deze slechts benadelen en een voor het ideaal van de Europese Unie fundamenteel beginsel als de economische en sociale samenhang in gevaar brengen.

Souchet
Mijnheer de Voorzitter, de gedecentraliseerde samenwerkingsprogramma's die de lidstaten van de Europese Unie hebben ontwikkeld ten gunste van een betere structuur van de partnerschappen tussen het Noorden en het Zuiden van de Middellandse Zee om zo bij te dragen aan een stabiele euromediterrane zone worden dus weer opgepakt, nadat de balans is opgemaakt van de reeds uitgevoerde maatregelen en de wijze van uitvoering. Het is belangrijk dat wij hiervan op de hoogte zijn, dat wij weten welke concrete maatregelen met welk stabiliserend effect de MED-programma's hebben bewerkstelligd, met name op het belangrijke gebied van de ontwikkeling van het MKB. Hebben de programma's kunnen voorkomen dat de landbouw- en visserijsector is verzwakt dankzij aanvaarde gedragscodes die eventuele schadelijke gevolgen moeten voorkomen?
De uitvoering van de MED-programma's heeft noodzakelijkerwijze een voorbeeldfunctie. Zijn de ernstige onregelmatigheden die de Rekenkamer in haar verslag van 1996 heeft genoemd met betrekking tot het beheer van de programma's door de Commissie verholpen en zo ja, hoe is dat gebeurd? Ik wijs er nogmaals op dat de Commissie het gehele administratieve en financiële beheer van de MED-programma's had uitbesteed aan een internationale vereniging zonder winstoogmerk naar Belgisch recht, ARTM, die door de Commissie zelf was opgericht en waarvan de financiële middelen uitsluitend afkomstig waren uit de overeenkomsten die de Commissie met deze vereniging sloot.
Deze overdracht van bevoegdheid van de Commissie aan een derde waarvoor geen rechtsgrondslag bestond en waarbij geen beroep is gedaan op de concurrentie, omdat de contracten meestal in gezamenlijk overleg werden afgesloten, hetgeen een zeer ernstige belangenverstrengeling tot gevolg heeft gehad, aangezien dezelfde consultancybedrijven die de programma's ontwierpen, ook de financiële voorstellen uitwerkten, deelnamen aan het beheer van ARTM en het technisch toezicht op de programma's verzorgden, is door de Rekenkamer terecht aan de kaak gesteld. De Rekenkamer veroordeelde eveneens de slecht onderbouwde programma's en de ongeschikte instrumenten voor beheer en toezicht van de Commissie.
Deze handelwijze is om duidelijke redenen van doorzichtigheid in de meeste lidstaten verboden, want het is een voortdurende bron van financiële uitglijders, malversaties en vriendjespolitiek.
Omdat steeds meer programma's worden beheerd op het niveau van de Commissie en hun werkingsgebied steeds maar wordt uitgebreid lijkt het risico niet ondenkbeeldig dat er uiteindelijk meestal helemaal geen controle meer is. Wij willen in het onderhavige geval weten welke oplossingen de Raad heeft gevonden of denkt toe te passen om de doelmatigheid van de MED-gemeenschapsgelden te garanderen en de doorzichtigheid bij het gebruik ervan te herstellen.

Caligaris
Mijnheer de Voorzitter, nu de euforie rond de Europese Monetaire Unie is weggeëbd is het nodig het gemeenschappelijk buitenlands beleid opnieuw ter hand te nemen, dat er zeker niet zo rooskleurig uitziet. Dat geldt vooral voor het Middellandse-Zeegebied, nog steeds gemarginaliseerd aan de rand van Europa, en ook bron van dusdanige potentiële en bestaande crisissen, dat zijn uitzonderlijke mogelijkheden erdoor overschaduwd worden.
Het lijkt overigens niet te ver gezocht in herinnering te roepen hoe het Heilige Roomse Rijk, wat nu zo vaak gezien wordt als het model voor de eenwording van Europa, echt ten onder is gegaan, namelijk door haar onvermogen de middeneuropese werkelijkheid te doen aansluiten op die van de Middellandse Zee. Misschien kunnen wij uit het verleden iets leren met betrekking tot het heden.
In de laatste jaren sinds de Tweede Wereldoorlog is het marginaliseren van het Middellandse-Zeegebied opnieuw begonnen en de ongetwijfeld negatieve gevolgen daarvan zijn nu tastbaar. In Barcelona scheen men op positieve wijze de draad weer op te willen pakken, maar de daaropvolgende bijeenkomst op Malta was waarlijk teleurstellend. Dat was de context waarin tot op heden de bilaterale betrekkingen tussen de Europese Unie en de individuele mediterrane derde landen bestonden, maar het valt te betwijfelen of dit van fundamenteel belang is binnen de context van het globale Euromediterrane beleid.
Onze resolutie, die pleit voor een nieuwe start, is dan uiteindelijk niet meer dan een slap cahier de doléances , nauwelijks getemperd door een paar lichtpuntjes, zoals het ongedaan maken van de opschorting van de MEDA-middelen, de bijeenkomst van 27 ministers van Buitenlandse Zaken en het opstarten van het Euromediterrane Forum. Ook al mogen deze stappen niet onderschat worden, toch gold voor het proces van de Europese Monetaire Unie wel degelijk een andere aanpak en waarschijnlijk zou dat niet eens een onderwerp van gesprek vormen mocht het op dezelfde wijze aangepakt zijn.
Kortom, zonder een gemeenschappelijk Europees buitenlands beleid van de Noordzee tot aan de Middellandse Zee zal er weinig echt kunnen veranderen en zullen resoluties zoals deze elkaar opvolgen zonder te leiden tot het inlossen van grote verwachtingen.

Henderson
Ik ben dankbaar voor de gelegenheid aan dit debat deel te nemen om te proberen de gestelde vragen te beantwoorden, hoewel ik het aan mijn collega, commissaris Marín, overlaat om op de technische aspecten in te gaan.
Alvorens een poging te doen enkele van onze antwoorden in een meer algemene context uiteen te zetten, zou ik in dit kader een andere zaak willen noemen, namelijk de moordaanslag op Akin Birdal, de voorzitter van de mensenrechtenorganisatie in Turkije, die ik afgelopen herfst bij mijn bezoek aan Turkije heb ontmoet. Ik denk dat alle rechtschapen mensen in heel Europa geschokt en verontwaardigd zullen zijn over dit tragische incident. Ik weet dat de sympathie van deze goede Europeanen uitgaat naar de heer Birdal en zijn familie in deze moeilijke tijd. Wij wensen hem allen een spoedig herstel toe. Ik weet zeker dat het voorzitterschap en alle rechtschapen burgers in Europa alle mogelijke steun zullen willen geven aan de Turkse regering en de rechterlijke macht om degenen die voor deze wreedheid verantwoordelijk zijn, voor de rechter te brengen.
Meer in het algemeen met betrekking tot het EUROMED-proces zou ik om te beginnen willen zeggen dat dit partnerschap naar mijn mening van de hoogste prioriteit is voor de Raad. Voor wat betreft de ratificatie van de tot dusverre gesloten Euromediterrane overeenkomsten, kan de Raad alleen maar constateren dat de ratificatie van de reeds ondertekende overeenkomsten door de nationale parlementen inderdaad een zeer langdurig proces is. Het voorzitterschap heeft de lidstaten herhaaldelijk aangespoord om de ratificatie te bespoedigen. De Raad heeft echter niet de bevoegdheid om zich in de interne ratificatieprocedures van die lidstaten te mengen.
Op de Conferentie van Barcelona in november 1995 is de doelstelling van een EUROMED-vrijhandelszone voor het jaar 2010 vastgelegd. We zijn nu hard aan het werk om dat doel te bereiken. Een essentieel element in deze strategie is de sluiting van de nieuwe EUROMED-associatieovereenkomsten.
Ten aanzien van de onderhandelingen over landbouwproducten merkt de Raad op dat, ondanks de gevoeligheid van bepaalde producten, de onderhandelingen met Marokko, Tunesië, Israël, de Palestijnse Autoriteit en Jordanië met succes zijn afgerond. De Raad hoopt dat ook de overige onderhandelingen spoedig tot een goed einde zullen worden gebracht. Een nieuwe onderhandelingsronde met Libanon vond plaats op 23 en 24 april, en met Egypte op 7 en 8 mei. Ik kan het Parlement ook melden dat de onderhandelingen met Syrië op 14 mei van start zullen gaan.
In december 1997 stelde de Landbouwraad conclusies vast naar aanleiding van de studie van de Commissie naar de effecten van concessies aan de mediterrane landen. Daarin werd benadrukt dat het van belang was de sociaal-economische gevolgen van de voorgestelde concessies voor de communautaire agrarische markt in aanmerking te nemen. Ook werd gewezen op de noodzaak om een samenhangend algemeen beleid te ontwikkelen ten aanzien van het bepalen van de positie van de Gemeenschap in onderhandelingen met derde landen.
Voor wat betreft de strijd tegen het terrorisme: de onderhandelingsrichtsnoeren voor een associatieovereenkomst met Algerije, die in juni 1996 door de Raad zijn goedgekeurd, voorzien niet in de mogelijkheid om bepalingen hieromtrent in de overeenkomst op te nemen.
In het kader van de dialoog tussen de Europese Unie en Algerije hebben de Algerijnse autoriteiten onderstreept dat ze de discussie over mogelijkheden om het terrorisme te voorkomen en te bestrijden graag willen voortzetten. De Raad heeft herhaaldelijk zijn interesse getoond voor een brede dialoog om alle aangelegenheden en voorstellen te bespreken die de Algerijnse autoriteiten maar onder zijn aandacht zouden willen brengen, inclusief de aanpak van het terrorisme. Dat is ook in overeenstemming met de ontwerpresolutie die aan het Parlement voorligt.
De Raad onderzoekt momenteel wat de beste manier is om een politieke dialoog over deze gevoelige kwestie tot stand te brengen, zowel op bilateraal niveau als binnen de context van EUROMED. De Raad heeft terroristische aanslagen op de Algerijnse bevolking, waaronder bloedbaden, andere moorden, ontvoeringen en verkrachtingen, krachtig veroordeeld. Tegelijkertijd heeft de Raad zijn solidariteit met het Algerijnse volk uitgesproken en heeft hij de Algerijnse autoriteiten dan ook herhaaldelijk opgeroepen om alles te doen om de bevolking actief tegen dergelijke aanvallen te beschermen.
Even belangrijk voor de Raad is de bevordering en bescherming van de mensenrechten in Algerije. Met het oog daarop heeft het voorzitterschap, in het kader van de 54ste VN-Commissie voor de Rechten van de Mens, de regering van Algerije namens de Europese Unie dringend verzocht de mensenrechten volledig te respecteren en zich bij de strijd tegen het terrorisme aan de wet en aan internationale normen te houden.
In dit verband maakt de Raad zich ook zorgen over beschuldigingen van willekeurige executies, willekeurige opsluiting en marteling, en heeft hij er bij de Algerijnse autoriteiten op aangedrongen orde op zaken te stellen. De Raad heeft de Algerijnse regering aangemoedigd, en zal haar blijven aanmoedigen, voor meer doorzichtigheid te zorgen door met de internationale gemeenschap in gesprek te treden over de mensenrechten. De Raad heeft Algerije opgeroepen mee te werken aan een spoedig bezoek van speciale VN-rapporteurs inzake martelingen en onrechtmatige, parate of willekeurige executies.
Het MEDA-programma vormt een essentieel onderdeel van de strategie voor samenwerking tussen de Europese Unie en haar mediterrane buurlanden. De Unie heeft voor 1995-1999 een bedrag van 4, 7 miljard ecu toegewezen ter ondersteuning van de economische omschakeling die momenteel gaande is.
Na diepgaande discussies tussen de Commissie en het Europees Parlement heeft de Commissie onlangs aangekondigd dat zij voornemens is drie gedecentraliseerde mediterrane samenwerkingsprogramma's te herintroduceren: MED-CAMPUS, MED-MEDIA and MED-URBS. Het MED-INVEST-programma zelf is niet hernieuwd, maar de voornaamste doelstellingen daarvan zijn nu in het bredere MEDA-programma opgenomen. De Raad stelt met tevredenheid vast dat deze beslissing juist enkele weken voor de ministeriële bijeenkomst in Palermo is genomen. Daardoor zal het mogelijk zijn om, overeenkomstig de Verklaring van Barcelona, tot substantiële samenwerking tussen actoren uit de diverse samenlevingen te komen en zodoende het onderlinge begrip te bevorderen.
De ad hoc ministersvergadering op 3 en 4 juni in Palermo zal de gelegenheid bieden om gezamenlijk, met alle mediterrane partners, de activiteiten in het kader van het Euromediterrane partnerschap te evalueren en om daaraan, met het oog op de volgende formele ministeriële bijeenkomst in Duitsland in april 1999, een nieuwe impuls te geven.
Voor wat betreft het risico dat het Barcelona-proces wordt meegetrokken door het vredesproces in het Midden-Oosten, benadrukt de Raad dat het partnerschap moet worden voortgezet volgens de koers die is vastgelegd in de Verklaring van Barcelona, die langetermijndoelstellingen bevat. Dit perspectief mag niet worden overschaduwd door de problemen waar het vredesproces momenteel mee kampt. Beide processen zijn complementair maar staan los van elkaar.
Het recente bezoek van premier Blair en minister van Buitenlandse Zaken Cook aan die regio en de besprekingen die op 4 en 5 mei in Londen zijn gehouden, vormen een concreet teken van de nauwe diplomatieke betrokkenheid van de Raad bij het vredesproces in het Midden-Oosten. Dit is opnieuw in overeenstemming met de inhoud van de ontwerpresolutie die aan het Parlement voorligt. We hopen dat die een basis zal vormen voor voortzetting van de dialoog en er bestaat enig optimisme dat er binnenkort vooruitgang kan worden geboekt.

De Voorzitter
Dank u, fungerend voorzitter. Ik zou u met name willen bedanken voor uw aandacht voor de recente moordaanslag in Turkije. Zoals u waarschijnlijk weet is deze kwestie dinsdag in dit Huis aan de orde geweest, en vanochtend opnieuw.

Marín
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, mijnheer Anderson, fungerend voorzitter van de Raad, ik zou om te beginnen willen wijzen op iets dat soms vergeten wordt. Tot amper twee en een half jaar geleden, tot de Conferentie van Barcelona, was de draagwijdte van het Middellandse-Zeebeleid relatief bescheiden en beperkt. We boden ieder niet tot de Gemeenschap behorend mediterraan land eenvoudig een reeks commerciële concessies aan en een bepaalde hoeveelheid financiële hulp op bilaterale basis. Een aantal zeer belangrijke domeinen waren in deze samenwerking niet eens aan de orde. Ik heb het over politieke dialoog, economische verandering, vrijhandel, culturele samenwerking en samenwerking met de burgermaatschappij. De financiële hulp was bovendien conventioneel van aard. Het ging om enkele financiële protocollen, die meestal betrekking hadden op langzame betalingen en bepaalde prioriteiten die in de grond werden vastgesteld door de Unie, zonder dat er sprake was van een echt partnerschap tussen het Noorden en het Zuiden van de Middellandse Zee.
De Conferentie van Barcelona betekende een radicale ommekeer. Daar voerden we een partnerschapsstrategie in die in samenspraak met onze mediterrane partners werd geformuleerd en uitgevoerd, juist op basis van door alle partijen vrij aangegane verplichtingen. Het partnerschap is een project van grote draagwijdte dat inmiddels alle domeinen bestrijkt waarin gemeenschappelijke belangen op het spel staan, gaande van politieke en veiligheidsvraagstukken of economische en financiële samenwerking tot de sociale, culturele en menselijke sfeer. Het is daarom niet verwonderlijk dat de overgang naar dit nieuwe systeem een aantal startproblemen heeft veroorzaakt, die de Commissie niet kan verdoezelen.
Ten eerste is het geen geheim dat de MEDA-verordening gedurende acht maanden in de Raad geblokkeerd werd om puur politieke redenen die u allemaal bekend zijn. Deze verordening werd acht maanden tegengehouden in de Raad vanwege de situatie die ontstaan was door onze problematische betrekkingen met Turkije en het veto van een lidstaat.
Ten tweede kwam de exponentiële steunverhoging op de Top van Cannes op een moment dat het politiek gezien onmogelijk was om zelfs een minimale personeelsuitbreiding in de Commissie door te voeren om deze steun ten uitvoer te leggen. De Top van Cannes, die resulteerde in een aanzienlijke verhoging van de middelen voor het MEDA-programma, vond net plaats op het moment dat de Raad en het Europees Parlement hadden besloten een personeelsstop bij de Europese Commissie door te voeren. En bovendien is het waar dat ik persoonlijk, door de problemen die we hebben vastgesteld bij het beheer van de gedecentraliseerde samenwerkingsprogramma's, de beslissing heb genomen ze stop te zetten totdat we de transparantie en het goede beheer ervan volledig hebben nagetrokken.
Thans voeren we een beleid met coherente en ambitieuze doelstellingen op lange termijn, gebaseerd op de invoering van vrijhandel, steun voor economische verandering en bevordering van directe investeringen. Kort samengevat, bevinden we ons momenteel - en het is goed dat dit debat in het Europees Parlement gevoerd wordt - in de fase waarop we op kruissnelheid komen. Het MEDA-programma is ondanks alle problemen, zoals de ondermijning van het vredesproces - een bijkomend probleem dat allerlei moeilijkheden veroorzaakt in het dagelijkse bestuur - na twee en een half jaar op kruissnelheid gekomen.
In de eerste plaats zijn we erin geslaagd om al vijf Euromediterrane overeenkomsten te ondertekenen en in de overige boeken we veel vooruitgang, hoewel ik niet ontken dat er moeilijkheden zijn op het gebied van handel in landbouwproducten en het weer toelaten van illegale immigranten. De onderhandelingen op het gebied van landbouw en de clausule betreffende het weer toelaten van illegale immigranten zijn de twee grootste politieke struikelblokken geworden in de onderhandelingen over partnerschapovereenkomsten. Niettemin vind ik dat men consequent moet zijn: wel een Euromediterraan beleid eisen of zich uitspreken voor een Euromediterraan beleid, maar op voorwaarde dat de landen in de regio zelfs geen tomaat, krop sla of komkommer verkopen op de communautaire markt, betekent gewoonweg dat men tegen een mediterraan beleid is. Men kan niet tegelijk het ene en het omgekeerde zeggen. Dat moet van nu af aan duidelijk zijn. Voor een Euromediterraan beleid moet vanuit commercieel oogpunt een prijs betaald worden door de communautaire economie. Wie dat niet inziet ontkent de evidentie van het proces zelf.
Wat de nationale programma's betreft is er enorme vooruitgang geboekt, aangezien ze allemaal zijn goedgekeurd. Er is natuurlijk een discrepantie, waar terecht op gewezen werd, tussen de vastleggings- en betalingskredieten. De uiteindelijke balans kan pas aan het einde van het proces gemaakt worden, al moet ik opmerken dat wat de meeste uitstaande kredieten betreft, deze gekoppeld worden aan structurele aanpassingen. Deze bedragen zullen dus uitbetaald worden indien de betrokken landen op het vlak van privatiseringswetten, wettelijke hervorming van het bankwezen en sanering van de openbare sector, de doelstellingen bereiken van het macro-economische programma dat zij ondertekenden met de Wereldbank en de Europese Unie. Indien ze niet voldoen, zullen deze bedragen niet worden uitbetaald, want in dit concrete geval is de Commissie juist verplicht betaling te weigeren. Laat dat meteen duidelijk zijn. Zo heb ik al een negatieve beslissing genomen over een mediterraan land dat zijn verplichtingen inzake privatiseringswetten niet is nagekomen, wat me ertoe gebracht heeft te zeggen dat we om die reden het aanpassingsprogramma niet kunnen financieren, al zijn de onderhandelingen nog bezig.
Mijnheer Wurtz, ik zou u iets op het hart willen drukken: de moeilijkheden rond het peace process vormen een ernstige belemmering voor het proces van Barcelona. U beseft niet wat voor wonderen we keer op keer moeten verrichten om ervoor te zorgen dat het Barcelona-comité blijft functioneren, gewoon omdat de toestand in het Midden-Oosten een zeer negatieve invloed heeft op het hele proces. Ons doel is in Palermo, ter gelegenheid van de topontmoeting tussen de ministers van Buitenlandse Zaken van beide partijen, in de mate van het mogelijke het proces van Barcelona te redden. Een herhaling van wat op Malta is gebeurd, toen we niet eens een slotcommuniqué op tafel konden leggen, is uit den boze. Zo kunnen we niet verder, want het is heel negatief en het zorgt voor talloze problemen.
Om tijd te sparen, wil ik nu vlug enkele opmerkingen maken.
Wat de Rekenkamer zegt over het personeelstekort is volkomen juist. Het is waar dat de beslissing van het Parlement om ten behoeve van MEDA technische en administratieve steun te leveren ons vooruithelpt en we hebben deze middelen al aangewend in de zetel en alle delegaties, maar op het gebied van personeel bevinden we ons opnieuw in een toestand waarvoor de Commissie maar moeilijk een uitleg kan geven. Omdat de Rekenkamer constateert dat wij personeel tekortkomen en het Europees Parlement tot dezelfde conclusie komt. Als de Raad en het Europees Parlement in de maand oktober van dit jaar een personeelsstop afkondigen, dan kent u het antwoord al voor het komende jaar: ik zal weer niet over voldoende personeel beschikken.
Daarom zal ik in oktober opnieuw tegen het Europees Parlement en de Raad zeggen: indien u vaststelt dat ik niet genoeg personeel heb, geef me dan personeel, anders kent u het antwoord al voor het komende jaar: ik heb geen personeel.
Goed, wat hebben we wel gedaan. We hebben het gedecentraliseerde samenwerkingsprogramma nieuw leven ingeblazen en, zoals we hebben uitgelegd in de Commissie begrotingscontrole en nogmaals zullen uitleggen, wat het verslag-Fabra Vallés betreft, hebben we alle voorwaarden van het Europees Parlement vervuld, op één na. Omdat we gewoon niet genoeg personeel hebben. Want deze voorwaarde betreft het directe beheer van de programma's. Wat we gedaan hebben - en dat staat vast omdat het gepubliceerd is in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen - is het technische beheer enerzijds en het financiële beheer anderzijds uitbesteden aan externe organisaties. En dat hebben we gedaan door middel van een openbare aanbestedingsprocedure die via het Publicatieblad en Internet wordt bekendgemaakt en onderworpen is aan de nieuwe contractuele bepalingen van het waterdichte contract dat de Commissie vorig jaar juli heeft goedgekeurd.
Waarom hebben we deze beslissing genomen? Bij gebrek aan personeel. In ieder geval hebben we alle mogelijke voorzorgsmaatregelen genomen door het technische en het financiële beheer gescheiden te houden. Beide bureaus zullen onafhankelijk van elkaar werken en bovendien heeft de Commissie het contract beperkt tot twee jaar om te zien wat de resultaten zijn. Natuurlijk zou ik graag hebben dat wij in de begroting van oktober meer personeel krijgen toebedeeld, zodat we deze programma's zelf kunnen runnen.
Wat de beslissing betreft om de dossiers wel of niet over te dragen aan de gerechtelijke autoriteiten, zal de Commissie op 20 mei aanstaande een verslag over deze kwestie voorleggen aan de Commissie begrotingscontrole, tijdens het debat over de kwijting aan de Commissie voor de uitvoering van de begroting van 1996.
Wat Algerije betreft, waarover de heer Cohn-Bendit zich zorgen maakt, is dit het kritieke moment waarop besloten moet worden welke richting wij willen uitgaan met de Algerijnse regering. Want juist deze week is een delegatie van mijn dienst, het Directoraat-generaal, in Algiers om hier een antwoord op te vinden.
Want ook hier gaat het niet om verplichtingen maar om betalingen. Het is geen geheim dat op dit moment 400 miljoen ecu van de begrotingslijn Algerije, bestemd voor de mediterrane protocollen en het nieuwe MEDA-programma, in de ijskast liggen. En het is nodig om dit probleem daar aan de orde te stellen. Als we een aanbesteding uitschrijven voor een programma van plattelandsontwikkeling in Algerije, maar uit veiligheidsoverwegingen stelt niemand zich kandidaat, wat kan de Commissie daar dan aan doen?
Ik kan de bureaus voor technische bijstand van de lidstaten niet verplichten om te gaan als ze dat weigeren. Ik kan de technische staf die normaal werkzaam is te Brussel niet verplichten om naar een land te gaan waar het volgens hen heel moeilijk werken is, vanwege de binnenlandse problemen. Toch zijn we deze week aan de slag in Algiers om een oplossing te vinden.
Er is nog een bijkomende reden waarom er vertraging is opgetreden in de tenuitvoerlegging van de programma's, iets waar men het nooit over heeft maar waar ik het wel over wil hebben: de vertraging bij de ratificatie van partnerschapsovereenkomsten door de lidstaten.
Ik heb me opnieuw moeten wenden tot de ministers van Buitenlandse Zaken, omdat de mediterrane overeenkomsten - het eerste geval betrof Tunesië - gemiddeld pas na twee jaar en vier maanden geratificeerd worden in de nationale parlementen. En de overeenkomst met Marokko is nog steeds niet door alle nationale parlementen geratificeerd.
Dat is de reden waarom er gewoon niet begonnen kan worden met het onderdeel van MEDA dat betrekking heeft op de samenwerkingscomités. En er kan niet mee begonnen worden zolang de lidstaten niet ratificeren. Daarom hoop ik dat onze lidstaten zich zullen inspannen om ervoor te zorgen dat, als zij op 6 juni in Palermo aankomen, er een aanvaardbare stand van zaken is.
Persoonlijk maak ik mij het meeste zorgen over het geval van Marokko. Om nog maar te zwijgen over Palestina, of Israël, of andere gevallen.
Tenslotte mag men niet vergeten - en ik geloof dat dit een debat is dat in alle rust gevoerd moet worden op een nieuwe Intergouvernementele Conferentie - dat zolang we de bepaling van het Verdrag van Maastricht inzake gemengde overeenkomsten blijven toepassen, het heel moeilijk is om op het vlak van de tenuitvoerlegging van de samenwerkingsovereenkomsten tot resultaten te komen.
Want ik ondervind deze problemen met MEDA, maar bij PHARE en TACIS gebeurt net hetzelfde. Gemiddeld wordt er door de nationale parlementen pas geratificeerd na een periode van twee en een half tot drie jaar. Voor het algemene imago van de Europese Unie is dat een zeer slechte zaak.
Omdat we gebonden zijn aan het Verdrag kunnen we niet anders, maar ik hoop dat in de toekomst het hele systeem van gemengde overeenkomsten - dat is gewoon een kwestie van gezond verstand - herzien zal worden in het kader van een nieuwe Intergouvernementele Conferentie, want om zo te werken is, geloof me, heel, heel moeilijk.

Terrón i Cusí
Dank u voor uw toespraak, mijnheer de commissaris. Ik kan u zeggen dat ik het helemaal met u eens ben, vooral met wat u op het einde gezegd heeft, omdat ik hierdoor een aantal dingen die ik zelf wilde zeggen niet hoef te herhalen. Om te beginnen wens ik onze tevredenheid te uiten over het starten van de MED-programma's, die dit Parlement zo dierbaar zijn, omdat het altijd op zoek is naar mogelijkheden om de burgers te betrekken bij gedecentraliseerde communautaire initiatieven. Door deze programma's te starten heeft de Commissie - en dat moet onderstreept worden - gehoor gegeven aan de verzoeken van het Parlement.
Zoals de voorzitter van de Begrotingscommissie, de heer Samland - die hier, terloops gezegd, niet bekend staat als een bijzonder beminnelijk of liefdadig iemand - opmerkte, is de transparantie die de Commissie op dit domein kan tentoonspreiden voorbeeldig, en ik geloof dat het als voorbeeld kan dienen voor andere samenwerkingsprogramma's die gaande zijn.
Ook heel positief is het hoge uitvoeringspercentage van de MEDA-programma's. Hierover wil ik trouwens een vraag stellen: is het met deze hoge benuttingsgraad wel logisch dat de financiële middelen die werden voorgesteld voor 1999, conform de overeenkomsten van Cannes, een vermindering inhouden? Welke gevolgen heeft dit voor de continuïteit van de programma's na 1999? Een vermindering op zeer korte termijn van de financiële middelen voor de MEDA-programma's, ondanks hun hoge benuttingsgraad, is volgens mij een negatief politiek signaal.
De toestand in Israël houdt ons allemaal bezig. De vertegenwoordiger van de Raad heeft gezegd dat de politieke toestand in het Midden-Oosten ons niet mag doen afwijken van onze doelstellingen op lange termijn. Het spreekt vanzelf dat we willen dat de langetermijndoelstellingen van de Conferentie van Barcelona bereikt worden, maar als we niet weten hoe we de akkoorden die we ondertekenden met de Palestijnse Autoriteit moeten toepassen, omdat we niet eens weten in welke gebieden ze kunnen worden toegepast, dan kunnen we niet anders dan de commissaris gelijk geven: het niet naleven van de OsloAkkoorden ondermijnt het proces van Barcelona.
Ik wens te eindigen met dezelfde positieve noot waarmee ik begonnen ben en verheug me over het feit dat EUROMED, het parlementaire Middellandse-Zeeforum, zal doorgaan.

Hernández Mollar
Mijnheer de Voorzitter, als Spanjaard, die bovendien aan de grens woont met een bevriend land als Marokko, want ik woon in Melilla en dus ook op enkele kilometers van de Algerijnse grens, voel ik me ten zeerste betrokken bij de problemen aan beide oevers van de Middellandse Zee. Volgende week brengt de delegatie voor de betrekkingen met de Maghreblanden van dit Parlement een bezoek aan Marokko en Mauretanië om de politieke en parlementaire dialoog met deze landen een impuls te geven in de geest van de Conferentie van Barcelona en de partnerschapsovereenkomst met Marokko, waar een ambitieus ontwikkelingsproject gaande is in het noorden van het land dat ongetwijfeld de nodige aandacht verdient.
De problemen in verband met schulden, immigratie, drugs, onderlinge culturele afstanden, wantrouwen en ongerustheid als logisch gevolg van fundamentalistische bewegingen, die landen als Algerije tot onze grote spijt in bloed dompelen, vereisen wederzijdse inspanningen om samen te werken en elkaar te steunen. Verscheidene procedures werden hiervoor in gang gezet, zoals deze die voortkomen uit de MEDA-programma's en de bilaterale akkoorden over economische, culturele en sociale ontwikkeling. Of de mediterrane samenwerking tot goede resultaten zal leiden hangt af van de betrokken partijen. De Europese instellingen moeten de nodige middelen ter beschikking stellen om de steun zo snel mogelijk en met een transparant beleid naar deze landen te laten komen en via een adequaat informatiebeleid ervoor te zorgen dat de geïnteresseerde bedrijven, instanties en particulieren, op voet van gelijkheid toegang krijgen tot de bestaande programma's.
Op het vlak van regionale en lokale samenwerking zou het heel positief zijn indien de mediterrane derde landen zich werkelijk zouden inspannen voor de betrokkenheid van de burgermaatschappij inzake rechten en vrijheden en gelijke behandeling van vrouwen en zich in het bijzonder zouden bezighouden met het jongerenprobleem, alsook de versoepeling van hun administratieve diensten, door deze minder bureaucratisch te maken en transparanter te laten functioneren.
Het bezoek dat wij brachten aan Algerije met een delegatie van dit Parlement heeft ons veel bijgeleerd en bracht ons tot de conclusie dat naast economische samenwerking, met de door de heer Marín besproken moeilijkheden, ook een verregaande politieke samenwerking nodig is, daar deze onontbeerlijk is om openlijk over terrorisme, mensenrechten en sociale en culturele samenwerking te praten.
Het Europees Parlement heeft zich opengesteld voor deze politieke dialoog, die we in de delegatie voor de betrekkingen met de Maghreblanden al zijn gestart. Zoals de heer Marín stelde, is het daarom nodig dat de partnerschapsovereenkomsten op een efficiënte manier functioneren. Zoals hier reeds gezegd werd, is het heel belangrijk dat de nationale parlementen het ratificatieproces versnellen, ook van de overeenkomsten waarover nog onderhandeld wordt, zoals in het geval van Algerije. Deze overeenkomsten vormen een basisinstrument in het kader van de politieke dialoog, die natuurlijk niet mag ophouden bij de ondertekening en de ratificatie van deze overeenkomsten.

Van Bladel
Voorzitter, over drie dagen vertrek ik als rapporteur voor het associatieakkoord naar Egypte maar ik besef dat de politieke bedoeling van het Barcelona-initiatief in gevaar is en daarmede de ontwikkeling van een zone van stabiliteit.
De heer Henderson heeft zojuist de machteloosheid van de Raad geïllustreerd in zijn verhaal dat de ratificatie van de reeds aangegane akkoorden niet verder bevorderd kan worden. Toch is dat essentieel, zoals ook de heer Marín zojuist heeft gezegd.
Landbouw. Wat wordt er gedaan om de aanpassing van het gemeenschappelijk landbouwbeleid aan de vooravond van de uitbreiding in harmonie te laten zijn met de gerechtvaardigde wensen wat landbouwexport betreft in Noord-Afrika?
Mensenrechten. Marokko maakt grote stappen vooruit, maar andere landen blijven achter. Ook daar moet wat aan gedaan worden.
Terrorisme. Ik ben het ermee eens dat in veel landen terroristische activiteiten worden gepleegd, maar toch wordt voortdurend Londen genoemd van waaruit ook initiatieven met terroristische inslag naar de landen in Noord-Afrika gaan. Londen wordt steeds weer genoemd. Londen zwijgt. Londen moet iets doen. Alleen België heeft wat gedaan.
Tenslotte, het is onjuist de hele mediterrane politiek op te hangen aan de blokkade van het vredesproces in het MiddenOosten. Dat lijkt mij onjuist.

André-Léonard
Mijnheer de Voorzitter, het is duidelijk dat het onderhandelingsproces met de mediterrane landen versneld moet worden, anders is het risico groot dat de Verenigde Staten die reeds duidelijk aanwezig zijn in dit gebied uiteindelijk alle touwtjes in handen krijgen. Het gebied in kwestie is gevoelig op het punt van stabiliteit en vrede, maar het is ook een groot gebied dat voor de handel kan worden opengelegd. En ook al betreur ik het Europese protectionisme met betrekking tot de landbouw waarmee een echte integratie onmogelijk wordt, ik betreur evenzeer zo niet meer de houding van bepaalde betrokken landen die de beginselen van vrede, naleving van de mensenrechten en de rechtsstaat als onderdeel van het Barcelona-initiatief uit het oog verloren schijnen te hebben.
De Europese Unie is inderdaad ten dele verantwoordelijk voor het langzame en slechte beheer van de programma's, om maar niet te spreken over de verduistering van geld en onvoldoende controle op het beheer van de projecten. De verdeeldheid van de Vijftien staat, hoewel soms begrijpelijk, vaak echte welvaart in de mediterrane regio in de weg en draagt niet bij tot het oplossen van het migratieprobleem, de sociale problemen, de milieuproblemen, de culturele problemen en de problemen op het gebied van veiligheid en terrorisme.
Het is duidelijk dat Europa zich meer moet bezighouden met het vredesproces in het Midden-Oosten en met het oplossen van de crisis die in Algerije heerst. We moeten erkennen dat Europa niet in staat geweest is om in de Algerijnse crisis een belangrijke rol te spelen. Of dit nu te wijten is aan de verschillende politieke standpunten ten aanzien van een oplossing voor het conflict of aan economische redenen, het resultaat is zeer teleurstellend. Terrorisme viert meer dan ooit hoogtij en dat geldt ook voor de schending van de mensenrechten en ik denk hierbij natuurlijk aan martelingen en de vele verdwijningen.
De verklaring van Barcelona houdt in dat alle landen die de verklaring onderschrijven de beginselen van vrede, democratie en mensenrechten naleven in een klimaat van vrijheid en met ruimte voor een dialoog met de burgermaatschappij. Ik hoop van ganser harte dat Europa de samenwerking met de mediterrane landen ontwikkelt en het ratificatieproces van de akkoorden bespoedigd. Maar ik roep deze landen ook op om meer met Europa samen te werken. Wij winnen daar allemaal bij en leveren samen een bijdrage aan stabiliteit, welvaart en vrede.

Sierra González
Mijnheer de Voorzitter, het proces dat in gang werd gezet met de Conferentie van Barcelona en dat de regionale dialoog tussen de volkeren van de Middellandse Zee bevordert en op een nieuwe manier structureert, betrekt deze volkeren in het bereiken van drie grote doelstellingen: politieke stabiliteit, veiligheid op grond van de versterking van de democratische instellingen en economische ontwikkeling.
Maar op dit ogenblik heeft deze dialoog over partnerschap onvoldoende geloofwaardigheid. Hij wordt voortdurend ondermijnd door de toestand in het Nabije Oosten, de schending van de mensenrechten in Turkije en de wankele toestand in Algerije.
Wat het Nabije Oosten betreft, is het vredesproces gestruikeld over de onverzoenlijke houding van de Israëlische regering en de onverschilligheid van dit land voor een nieuwe bijeenkomst, waar verder gebouwd kan worden aan de vrede. Deze houding verraadt een duidelijke minachting voor de resoluties van de VN-Veiligheidsraad, de Oslo-Akkoorden en de principes die werden aangenomen op de Conferentie van Madrid over het Nabije Oosten.
De Europese Unie moet eisen dat Israël deze verplichtingen nakomt. Als dat niet gebeurt, moeten de voorwaarden van onze overeenkomst met Israël worden herzien, omdat de Israëlische regering het proces van stabilisatie en integratie in de regio in gevaar brengt.
Verder moet de Unie eisen dat er een einde komt aan de schendingen van de mensenrechten in Turkije en moet zij de democraten in Algerije steunen. In de toekomstige strategie van de Europese Unie moet zowel haar rol in het vredesproces van het Midden-Oosten onderzocht worden als haar politieke rol in het Middellandse- Zeegebied, dat door eeuwenoude historische, culturele en menselijke banden verbonden is.
De Europese Unie moet niet alleen een economische bondgenoot zijn, maar ook een politieke bemiddelaar. Zij zet hiermee niet alleen de geloofwaardigheid van de mediterrane dialoog op het spel, maar ook die van haar eigen Europese eenwording als politiek project.

De Voorzitter
Het debat wordt vanavond voortgezet.

Falconer
Mijnheer de Voorzitter, ik wil het hebben over het instellen van de 50 %-regel voor de hoofdelijke stemmingen. U zult zich herinneren dat u dit Huis heeft laten weten dat deze nieuwe procedure voorlopig voor een proefperiode van drie maanden zou gelden. Die drie maanden zijn nu om. Mag ik u vragen of u van plan bent eventuele wijzigingen van deze procedure aan dit Huis voor te leggen zodat het Parlement daar vervolgens democratisch over kan stemmen?
Wij staan op het punt de benoeming van de directie van de Centrale Bank te behandelen. Er is heel wat gezegd over de openheid en transparantie van de werking van de Europese Centrale Bank. Het is niet meer dan terecht dat de leden van dit Parlement dezelfde openheid en transparantie verwachten van het Bureau. Ik zou u willen zeggen, mijnheer de Voorzitter, dat het misschien wel lijkt of ik de enige ben die bezwaar heeft tegen deze specifieke voorschriften, maar ik kan u verzekeren dat heel wat parlementsleden uit alle fracties net zo bezorgd zijn als ik over het opleggen van regels door een Bureau dat zelf geen rekenschap aan dit Huis verschuldigd meent te zijn.
Mag ik daarom eindigen met de vraag of u van plan bent dit Huis procedures voor te leggen om de huidige weerzinwekkende en dwaze 50 %-regel te bekrachtigen, zoals u met het huidige stemsysteem hebt gedaan?

De Voorzitter
Mijnheer Falconer, ik zal deze kwestie tijdens een van de komende vergaderingen aan het Bureau voorleggen, zodat het zich aan het einde van deze periode van drie maanden over het systeem kan buigen. Ik heb geenszins de bedoeling te tornen aan de bevoegdheid van het Bureau om het systeem te beoordelen nadat we het drie maanden lang hebben toegepast.

Aelvoet
Voorzitter, gisteren bij de stemming van het verslag-Pirker was er een amendement van de groenen waarvan twee delen aanvaard waren door een meerderheid van dit Parlement. Dit waren aanvullingen of wijzigingen van de bestaande paragraaf 8. Nadien heeft de Voorzitter van de vergadering van dat ogenblik laten stemmen over de oorspronkelijke paragraaf 8. Ik ben toen tussengekomen in de plenaire vergadering om te zeggen dat dit alleen kon betekenen dat wat compatibel was met de aanvaarde amendementen overgenomen was. Nu blijkt dat een wezenlijk onderdeel van een goedgekeurd amendement niet is opgenomen in de goedgekeurde tekst. Ik moet daartegen formeel protest aantekenen. Dat is tegen elke parlementaire praktijk en ook tegen de regels van dit Huis. Ik vraag dus om een rechtzetting, zodanig dat recht gedaan wordt aan de stemming die door een meerderheid hier is uitgebracht.

De Voorzitter
Mevrouw Aelvoet, we zullen de notulen nakijken om na te gaan wat er gebeurd is, al is dit niet het moment om opmerkingen te maken over de notulen. Maar deze kwestie is zo belangrijk dat we het zullen nakijken.

Falconer
Mijnheer de Voorzitter, het is mij nog steeds niet helemaal duidelijk. Zegt u nu dat u met het Bureau gaat overleggen over de positie van het stemsysteem maar dat u de beslissing niet aan de plenaire vergadering zult voorleggen? Bent u bereid om een aanbeveling van het Bureau aan de plenaire vergadering voor te leggen? Dat was mijn vraag. De geachte leden van dit Parlement hebben het recht om in hun fracties over deze kwesties te debatteren en te stemmen en om er in dit Huis over te stemmen. U kunt de voorwaarden niet wijzigen zonder de rechten van de geachte afgevaardigden te schenden.
Ik vraag u nogmaals of ik u goed begrepen heb, namelijk dat u hebt gezegd dat u de zaak aan het Bureau zult voorleggen. U hebt de toetsing na drie maanden gehad. Ik had verwacht dat het Bureau dit vorige maand al zou hebben besproken. Als u het echter opnieuw aan het Bureau gaat voorleggen, betekent dat dan dat u de beslissing van het Bureau aan dit Huis zult voorleggen?

De Voorzitter
Mijnheer Falconer, wanneer een parlementslid of om het even wie zich op zijn rechten beroept, moet hij in de allereerste plaats zijn rechten kennen. Daarom verzoek ik u het Reglement te lezen, want daarin staan de rechten van de leden van dit Parlement. En het huidige Reglement kent deze bevoegdheid toe aan het Bureau en niet aan de plenaire vergadering. Er is een heel eenvoudige manier om daar verandering in te brengen: door een wijziging van het Reglement voor te stellen. Ik zal me niet verzetten. Dien een voorstel tot wijziging van het Reglement in, zoals om het even welk parlementslid dat kan doen, om deze beslissingen voortaan door de plenaire vergadering te laten nemen in plaats van het Bureau. Zolang het Reglement bepaalt dat het Bureau deze beslissingen neemt, ben ik net zoals u en alle 626 leden gebonden door het Reglement en moet ik zorgen dat het wordt nageleefd, want daartoe ben ik verplicht op grond van artikel 5.

Stemming
Martinez
Mijnheer de Voorzitter, de groepering van Europese rechtse partijen heeft niet aan de stemming deelgenomen, omdat wij het niet eens zijn met het beginsel van een directieteam, noch met de samenstelling ervan.

De Voorzitter
Mijnheer Martinez, u bent een deskundig jurist. U weet best dat dit niet het moment is voor de stemverklaringen. Die komen achteraf aan de orde.
Na de stemming over overweging E
Alavanos
Mijnheer de Voorzitter, voordat wij de stemming over de benoeming van de heer Duisenberg beëindigen, wilde ik u vragen of de heer Duisenberg hier aanwezig is. Nu wij stemmen over ons standpunt ten aanzien van zijn benoeming als president van de Europese Centrale Bank, zou zijn aanwezigheid hier een blijk van respect voor het Parlement zijn. Is de heer Duisenberg aanwezig?

De Voorzitter
Mijnheer Alavanos, ik zie hem niet en men zegt mij dat hij op dit ogenblik afwezig is. Ik herinner u eraan dat het vandaag niet gaat om een benoeming, maar om een advies ten gunste van zijn benoeming, die hoe dan ook een bevoegdheid is van de Raad.
(Het Parlement neemt de aanbeveling aan)

Fabre-Aubrespy
Mijnheer de Voorzitter, ik had het woord gevraagd voordat u tot de hoofdelijke stemming overging. Het spijt me dat u, hoewel u mijn verzoek heeft gezien, hieraan geen gevolg heeft willen geven.
Het is gebruikelijk om bij een stemming over benoemingen dit bij geheime stemming te doen. Zoals dit bijvoorbeeld gebeurt bij benoemingen voor de Rekenkamer. In dit geval moeten wij een mening geven over personen die zijn voorgedragen voor een benoeming bij de Europese Centrale Bank. Ik denk dat het normaal zou zijn als wij de gebruikelijke procedure volgen en ook bij hoofdelijke stemming een geheime stemming te houden.

De Voorzitter
Mijnheer Fabre-Aubrespy, als lid van de commissie Reglement weet u dat geheime stemming vóór aanvang van de stemming moet worden aangevraagd door een vijfde van de leden. Ik heb geen verzoek in die zin ontvangen van een vijfde van de leden. Het gaat hier overigens niet om een verkiezing en zelfs niet om een benoeming, het gaat om een advies op basis waarvan de Europese Raad moet besluiten om al dan niet tot benoeming over te gaan. De bepalingen waarop u zich beroept, zijn derhalve niet van toepassing.

Ephremidis
Mijnheer de Voorzitter, ik wil niet herhalen wat de andere collega's reeds zeiden. Ik heb tegen deze aanbeveling gestemd en ik wilde mijn stem motiveren. Ik had namelijk begrepen dat het Parlement een parlementaire.....
(De spreker wordt door de Voorzitter onderbroken) .....men heeft het heiligste van het heiligste in handen gelegd van een zekere heer Duisenberg die zich niets van ons aantrekt en zich hier gewoon niet laat zien.....
(De spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)
Izquierdo Rojo
Dank u, mijnheer de Voorzitter. Naar aanleiding van een probleem met de plaatsen - ik heb nog altijd geen plaats gevonden - wens ik mee te delen dat ik bij de laatste stemming aanwezig was en dat ik voor gestemd heb. Ik verzoek u dat te noteren.
Ik wil ook opmerken dat de plaatsen die ons ter beschikking staan geen microfoons hebben, waardoor het heel moeilijk is om je aanwezigheid kenbaar te maken.
Mijnheer de Voorzitter, ik verzoek daarom dat mijn stem wordt gerekend bij de stemmen voor, er kennis wordt genomen van mijn aanwezigheid en dat er, indien mogelijk, microfoons komen op deze plaatsen.

De Voorzitter
Mevrouw Izquierdo Rojo, dat probleem wordt opgelost wanneer we de nieuwe vergaderzaal krijgen. Zolang we het moeten stellen met de plaatsen van deze vergaderzaal, is het: die het eerst komt, het eerst maalt.

Bloch von Blottnitz
Mijnheer de Voorzitter, ik wil dit moment in geen geval voorbij laten gaan zonder op het volgende te wijzen en te benadrukken dat dit ook in het komende begrotingsdebat voortdurend bedacht moet worden: wij zullen de verschillende voorstellen voor het SAVE-programma ter bevordering van de energie-efficiëntie zonder verslag weliswaar goedkeuren, maar u allen moet zich er wel van bewust zijn dat het eigenlijk onwaarachtig is als we deze zes landen opnemen in ons SAVE-programma, want er zal geen cent voor beschikbaar zijn!

De Voorzitter
Mevrouw Bloch von Blottnitz, dit is niet het moment voor een stemverklaring of een debat.
Wij gaan nu over tot de stemming.
(Door middel van opeenvolgende stemmingen keurt het Parlement de zes voorstellen voor een besluit goed)

Fabre-Aubrespy
Mijnheer de Voorzitter, u heeft ons er terecht op gewezen dat voor deze tekst een gekwalificeerde meerderheid is vereist. We hebben zojuist gestemd over een amendement op de eerste overweging en dit amendement is verworpen, maar ik geloof dat u nu de oorspronkelijke tekst van deze eerste overweging in stemming moet brengen om te zien of hiervoor daadwerkelijk een gekwalificeerde meerderheid bestaat.

De Voorzitter
Mijnheer Fabre-Aubrespy, de tekst van het Verdrag bepaalt dat amendementen in tweede lezing, en alleen amendementen, goedgekeurd moeten worden bij gekwalificeerde meerderheid. Over de tekst zelf wordt niet gestemd. Deze hoeft niet in stemming te worden gebracht en dat is overigens het resultaat van een idee dat naar voren is gebracht door een Franse president tijdens de besprekingen over het Verdrag van Maastricht.

(De Voorzitter verklaart dat het aldus gewijzigde gemeenschappelijk standpunt is goedgekeurd)

Collins, Kenneth
Mijnheer de Voorzitter, ik wilde alleen de aandacht van het Parlement vestigen op het feit dat de heer Cabrol, de rapporteur voor tabaksreclame, al de derde rapporteur van dit Parlement is die zich met dit onderwerp heeft beziggehouden, en hij is degene die het erdoor heeft gekregen. Het Parlement zou hem daarmee moeten feliciteren.

De Voorzitter
Ik wijs erop dat het verboden is op de tribune te betogen.

Provan
Mijnheer de Voorzitter, nu zien we alweer dat de diensten toelaten dat demonstraties in dit Huis door televisiecamera's worden gefilmd. Dat is zeer betreurenswaardig. Het Bureau zou daar iets aan moeten doen. Het moet duidelijke instructies geven dat er geen publiciteit mag worden gegeven aan illegale demonstraties in dit Huis.
(Tekenen van onrust)

Roth
Mijnheer de Voorzitter, ik wil even inhaken op het voorstel van de voorgaande spreker. Ik verzoek het Bureau na te gaan waarom er gisteren tijdens de stemming over het verslag van de heer Rothley diverse mensen van de pers, onder andere van Reuters, APE, AFP en Nordfoto, van de tribune werden verwijderd en waarom de diensten van dit Huis hebben geweigerd bijvoorbeeld de Italiaanse televisieomroep RAI beelden van onze stemming uit te laten zenden. Ik beschouw dat als een vorm van censuur...
... en ik verzoek u dringend zich te buigen over de vraag wat het begrip openbaarheid en wat het recht van de pers, van de media op informatie in dit Huis, dat zich democratisch noemt, eigenlijk nog te betekenen hebben!

Muscardini
Mijnheer de Voorzitter, mag ik u vragen, zoals ik ook al bij eerdere gelegenheden gedaan heb, ook te kijken naar de rechterkant van de parlementszaal, waar je je armen uit je lijf moet zwaaien om het woord te krijgen.
Ik wilde alleen maar iets toevoegen aan uw uitlatingen. Het klopt dat betogingen verboden zijn in de zaal, maar het is ook juist dat de burger recht heeft op informatie over wat er in het Parlement gebeurt. Men kan overigens stellen dat de weinige keren dat het Europees Parlement op televisie komt in de landen van Europa, en vooral in Italië, er een of andere betoging aan de gang is. Ik vraag de actualiteitendiensten dus om meer aandacht voor de parlementaire werkzaamheden.

De Voorzitter
Waarde collega's, ik bied mevrouw Muscardini mijn excuses aan. Mijn ogen gaan achteruit.
We gaan nu over tot de stemming over het voorstel voor een besluit.
(Het Parlement neemt het besluit aan)

Hautala
Mijnheer de Voorzitter, ik was zojuist enigszins verrast. Ik las namelijk de Finstalige amendementen door en het viel me op dat daarin ook de amendementen zaten op het verslag van collega Viceconte, over de bestrijding van zeldzame ziekten. Ik zou nu een fundamenteel misverstand uit de weg willen ruimen. In mijn verslag is zeer zeker geen sprake van zeldzame ziekten, maar van zeer veel voorkomende ziekten. Er sterven jaarlijks 40.000 mensen in de Europese Unie aan de gevolgen van luchtvervuiling; er is dus sprake van een vervelend misverstand.

De Voorzitter
Wij zullen uiteraard de vertalingen controleren om er zeker van te zijn dat alles in orde is. Ik wijs u erop dat er twee correcties zijn, één in de Spaanse versie en één in de Portugese versie.
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)

Poggiolini
Mijnheer de Voorzitter, ik zou de socialistische fractie en met name de schaduwrapporteur mevrouw van Putten, willen vragen amendement 51 in te trekken. Dat doe ik omdat indien amendement 52, ingediend door de Groenen en waar ik volledig achtersta, wordt goedgekeurd wij er al zeker van kunnen zijn dat de gestrengheidscriteria van deze Europese milieukeur niet zullen onderdoen voor die van de nationale keuren. Maar indien, zoals ik hoop, amendement 52 wordt goedgekeurd, zal amendement 51, hoewel het er niet incompatibel mee is, toch vertekening opleveren, daar het naar vage criteria verwijst, zoals de bekendheid of de lange duur, elementen die storend werken in een verordening die er goed uitziet, vooral als de Commissie bij de tweede lezing onze amendementen overneemt. Ik verzoek dus de socialistische fractie amendement 51 in te trekken, en mocht dat niet kunnen, dan zou ik het Parlement willen vragen tegen te stemmen. Mag ik erop wijzen dat wij reeds amendement 50, ingediend door de socialistische fractie, goedgekeurd hebben. Ik heb veel begrip voor wat mevrouw van Putten bezig houdt, die ik zou willen bedanken voor haar bijdrage aan de werkzaamheden gericht op het bevorderen van deze verordening op commissieniveau, maar ik verzoek haar amendement 51 in te trekken.

Van Putten
Nee, Voorzitter, ik blijf als aanvulling vinden dat ze heel goed samengaan en dat het in onze onderhandelingspositie voor de tweede lezing meer kansen geeft ten opzichte van de Commissie en de Raad. Helaas, ik zou graag hieraan tegemoetkomen maar in dit geval niet.
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)

Garosci
Mijnheer de Voorzitter, toen ik ter gelegenheid van de goedkeuring van de euro op 2 mei jongstleden het woord voerde in de Vergadering in Brussel, had ik het over een schip, dat eindelijk vertrokken was om zijn institutionele taak te vervullen. Vandaag hebben we dat schip uitgerust met marineofficieren, onmisbaar voor de vaart; ik noem hen officieren omdat wij allen, Europese burgers, de matrozen vormen met ons eigen werk en dagtaak.
Het kiezen van de zes directieleden en de president van de Europese Centrale Bank was de belangrijkste stap om de eenheidsmunt operationeel te maken. Slechts een minuut na die stemming maakten wij de praktijkstart van de euro mogelijk door de voorstellen van de lidstaten betreffende de namen van de zes directieleden van de ECB voor de komende jaren te bekrachtigen. Laten we dan nu met vertrouwen over hen waken, goed wetende dat de taak die hun wacht niet gemakkelijk is noch qua functioneren noch qua tijd; laten we hun bekwaamheid, verworven in hun eerdere functies, behoeden en laten wij vooral hun onafhankelijkheid vrijwaren tegen politieke inmenging, die het werk van de directie zou verstoren, zoals het ook duidelijk geformuleerd staat in de Verdragen.
In datzelfde kader hopen wij ook dat het Europees Parlement in de toekomst nauwer betrokken zal worden bij de werkzaamheden van de ECB. Het Parlement is immers - het is goed om daar nog eens op te wijzen - de enige gekozen instelling van de Gemeenschap, direct aangewezen dus door de burgers, aan wie het verantwoording moet afleggen, en die het continu op de hoogte moet houden van de toekomstige activiteiten van de directie.
Laten wij tenslotte ons verlangen uiten, dat er snel een oplossing gevonden wordt voor de benoeming van een nieuwe president van de EBWO, de Europese Bank voor Wederopbouw en Ontwikkeling, een post die al een aantal maanden vacant is. Ook hier moet een keuze gemaakt worden, die niet aan het Parlement is maar aan de Raad, waarvan wij verwachten dat zij in overeenstemming met de communautaire geest zal gebeuren, te weten een kader te scheppen, waarvan de onderdelen in harmonie zullen samenwerken om het gemeenschappelijk doel te bereiken.

Berthu
Mijnheer de Voorzitter, de rapporteur namens de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid, mevrouw Randzio-Plath heeft zojuist verklaard dat de hoorzittingen van de kandidaten voor de directie van de toekomstige Europese Centrale Bank ertoe hebben geleid dat zij een zeer positief oordeel uitbrengt. Alle kandidaten zijn van mening dat de doelstelling van prijsstabiliteit tegenwoordig in Europa zo ongeveer is bereikt hetgeen in de toekomst moet bijdragen tot een lage rentevoet. Zo blijkt ook uit de hoorzittingen dat de financiële kwalificaties van de kandidaten tezamen met de serieuze benaderingswijze die de ECB van de centrale banken overneemt, ervoor moeten zorgen dat de ECB geloofwaardig is en eveneens moeten bijdragen tot een lage rentevoet.
Wij denken echter dat de zeer krachtige tegengestelde factoren die ongetwijfeld in de eurozone een structureel hoger dan noodzakelijke rentevoet willen proberen te handhaven niet uitgevlakt mogen worden. Daar deze zone namelijk op economisch gebied heterogeen is en daar zij psychologisch gezien ook heterogeen is, aangezien er geen eenduidige Europese publieke opinie bestaat die de Centrale Bank massaal ondersteunt, wordt deze laatste onophoudelijk geconfronteerd met meningsverschillen die veel groter zijn dan binnen een nationale staat. De ECB moet dit tekort aan geloofwaardigheid voortdurend compenseren door een hogere rentevoet dan het mogelijke gemiddelde van de nationale rentevoeten voor zover deze nog zouden bestaan. Daar prijsstabiliteit bovendien de prioritaire doelstelling van de ECB is, moet de bank ingrijpen telkens als zich ergens een afwijking dreigt voor te doen, omdat hiermee het evenwicht in de gehele zone in gevaar komt. Ook dat is een factor die de rentevoet automatisch omhoog stuwt. Ik herhaal echter dat deze situatie niet toevallig is, maar voortvloeit uit de opvatting die men heeft over de gemeenschappelijke Europese munt waarmee de Europese Centrale Bank alleen komt te staan in het midden van een heterogene zone. Dat is de prijs die voor de euro betaald moet worden, ook al doet men nu alsof dat niet zo is. De burgers komen er echter wel achter als ze eenmaal in het nieuwe systeem zitten.

Müller
Mijnheer de Voorzitter, ik heb voor de aanbeveling van mevrouw Randzio-Plath betreffende de benoeming van de zes kandidaten voor de Centrale Bank gestemd. Maar ik wil niet onvermeld laten dat er grote twijfels zijn gerezen over de vraag of de selectieprocedure wel volgens de regels is verlopen.
Nu kun je zeker de vraag stellen welke vooraanstaande politici, de heer Chirac of de heer Kohl, of welke iets minder vooraanstaande politici, de heer Waigel of mensen als de heer Tietmeyer, de verantwoording dragen voor deze procedure. Naar mijn mening is het in de allereerste plaats van belang te onderkennen dat de bepalingen van het Verdrag op dit punt eigenlijk veranderd moeten worden.
Mijn dringende oproep aan de Raad en in het bijzonder aan de toekomstige Duitse Raadsvoorzitter luidt: als we willen dat de euro in de toekomst door de Europese burgers wordt beschouwd als een betrouwbare en stabiele munt, dan moeten ook de mensen die bij deze Centrale Bank werken, gekozen worden volgens een procedure waarin de burgers alle vertrouwen kunnen hebben.
Dat betekent in de eerste plaats dat we af moeten van de unanimiteitsregel. Het gaat niet aan dat een lidstaat pas aan het einde van een uiterst langdurige lunch instemt met een besluit over de vraag wie er door de Raad voorgedragen moet worden, zoals dit onlangs is gebeurd. In de tweede plaats moet absoluut worden geregeld dat het Europees Parlement meer doet dan alleen een aanbeveling. Het Europees Parlement moet de mogelijkheid krijgen deze kandidaten te kiezen, en wel precies zoals de Raad: met meerderheid van stemmen. Aldus gekozen kandidaten zullen dan ook het vertrouwen van de bevolking en het publiek hebben.

Le Gallou
Mijnheer de Voorzitter, de afgevaardigden van de groepering van Europese rechtse partijen hebben niet aan de stemming over de Europese Centrale Bank deelgenomen, omdat zij het er niet mee eens zijn dat de nationale munteenheden worden opgeheven en dat de soevereiniteit op monetair gebied wordt overgedragen aan een team van deskundigen dat geen band heeft met het volk.
Op dat punt zou ik er graag zeker van willen zijn dat degenen die nu zo enthousiast zijn over de euro niet degenen zijn die ons morgen uitleggen dat we de euro moeten vervangen door de dollar. Ik zal uitleggen wat ik bedoel. In 1987 werd het voorstel voor een gemeenschappelijke markt gelanceerd en in 1992 werd ons gezegd dat er naast de gemeenschappelijke markt een gemeenschappelijke munt moest komen. Nu zeggen commissaris Brittan en anderen, met name personen van het Britse voorzitterschap, dat we een gemeenschappelijke transatlantische markt moeten scheppen. Welnu, als zij hun doel weten te bereiken en als we in de richting van een gemeenschappelijke transatlantische markt gaan, twijfel ik er niet aan dat dezelfde personen ons in 2004, 2005 of 2006 zullen vertellen dat er naast een gemeenschappelijke transatlantische markt ook een gemeenschappelijke transatlantische munt moet komen en dat kan uiteraard alleen maar de dollar zijn.
Dus door nu de frank te verdedigen, kunnen we misschien gemakkelijker voorkomen dat we morgen de dollar als munteenheid hebben.

Boogerd-Quaak
Voorzitter, ik verwelkom de goedkeuring van het Europees Parlement inzake de benoeming van de heer Duisenberg tot president van de Europese Centrale Bank. Het Europees Parlement is vandaag in staat geweest de kleinzieligheid in de Europese Raad met grote meerderheid te overstemmen. Ik wil in dit kader het belang benadrukken van het aangenomen amendement van de ELDR, dat oproept om een vroegtijdige dan wel gelijktijdige opvolging van zowel de president als de vice-president te vermijden. Door aannemen van het amendement geeft het Europees Parlement een signaal af dat de continuïteit van de leiding in de directie van de Centrale Bank gewaarborgd moet blijven. Bovendien beklemtoont het amendement dat het alleen, en ik herhaal alleen, aan de president of een lid van de directie van de Centrale Bank is om te beslissen wanneer terug te treden en dat van buiten af niet getornd mag worden aan het mandaat van de desbetreffende persoon, dit alles in de geest van het Verdrag.
Tot slot ben ik van mening dat de op 2 en 3 mei jongstleden gevolgde benoemingsprocedure hoogst onbevredigend is gebleken, en dat zij in de toekomst moet worden verbeterd, wil men het vertrouwen van het publiek in de euro in de toekomst versterken. Het macabere politieke steekspel van de afgelopen weken roept om meer bevoegdheden van het Europees Parlement op dit terrein. Aangenomen moet worden dat de Europese Raad de benoemingsmacht niet vrijwillig afstaat. Het is derhalve aan de burger van Europa om meer democratie af te dwingen.

Ahlqvist, Theorin en Wibe
Aangezien Zweden niet deelneemt aan de EMU, onthouden wij ons van stemming over de aanbeveling inzake de benoeming van de bovengenoemde personen. De landen die wel deelnemen moeten beslissen of deze personen competent genoeg zijn en qua politieke instelling geschikt zijn voor deze vertrouwensposities.

Alavanos
Helaas bewandelen wij het pad van de gemeenschappelijke munt, de euro en de Economische en Monetaire Unie met een steeds groter wordend democratisch deficit en een oppermachtige, van elke controle ontheven Europese Centrale Bank. Het Europees Parlement dient helaas slechts voor het opfleuren van de show. Onze rol is die van figurant.
Op 2 mei werd - voor het eerst op een zaterdag - een buitengewone vergadering belegd tijdens welke het Europees Parlement zijn goedkeuring moest hechten aan de besluiten van de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën over de elf landen die aan de euro zouden gaan deelnemen. Of het Europees Parlement deze besluiten nu zou goedkeuren of verwerpen, het deed er in feite helemaal niets toe. Wij zitten hier immers slechts voor een advies, meer niet. Ik ben het absoluut niet eens met het besluit van het Bureau van het Parlement om aan deze rituelen mee te doen. Wij hebben geen enkele inspraak, geen enkele bevoegdheid en doen enkel en alleen mee om een paar kruimels mee te pikken van de enorme publiciteitscampagne voor de euro. Wij hadden nooit onze instemming mogen betuigen met de verwezenlijking van een economisch en monetair Europa waarin geen plaats bestaat voor een parlement dat op grond van zijn bevoegdheden als echte spreekbuis zou kunnen fungeren voor de soevereine Europese volkeren. Daarom heb ik er de voorkeur aan gegeven afwezig te zijn bij deze "schoolfuif" die enkel en alleen voor de media op touw is gezet. Mijns inziens is het Europees Parlement hieruit niet gesterkt naar voren gekomen. Integendeel, wij zijn eerder belachelijk gemaakt.
Vandaag worden wij tijdens deze voltallige vergadering in Straatsburg geacht onze goedkeuring te hechten aan de benoeming van de directie van de Europese Centrale Bank. Tijdens de hoorzitting werd de heer Duisenberg gevraagd "wat hij ging doen als zijn benoeming tot president niet door het Parlement goedgekeurd zou worden" . De heer Duisenberg heeft toen geantwoord dat iets dergelijks niet zijn zaak was, maar de zaak van de Raad. De Raad heeft vanmorgen bij monde van de fungerend voorzitter, de minister van Financiën, de heer Brown, bevestigd dat het Parlement een "adviserende" rol heeft.
Wij gaan echter onverdroten door en richten de Europese Centrale Bank op. Intussen wordt dit Parlement echter de schaduw van zichzelf. Wij doen denken aan de parlementen uit de tijd voor de Franse revolutie die enkel de koning van advies mochten dienen.
Ik wens niet deel te nemen aan deze procedure voor de benoeming van de directie van de Europese Centrale Bank en onthoud mij van stemming.

Andersson, Hulthén, Lööw en Waidelich
Vanzelfsprekend stemmen wij voor de aanbeveling over de benoemingen van de voorzitter, de vice-voorzitter en de overige leden van de directie van de Europese Centrale Bank, daar de gemeenschappelijke Europese munt de ontwikkeling in alle Europese landen zal beïnvloeden.
Wij willen er op alle manieren aan meewerken dat de EMU een succesvol project wordt, omdat dat alle Europese burgers ten goede komt, inclusief de Zweden.

Caudron
Wat er op 2 mei jongsleden is gebeurd tijdens de Top van Brussel is zeer onbevredigend geweest en heeft een zeer bittere nasmaak achtergelaten. De muggenzifterij tussen de lidstaten heeft de geboorte van de euro en het belang van deze gebeurtenis op het tweede plan gezet.
Het debat over de beslissingsbevoegdheid was echter de moeite waard om gevoerd te worden. Maar al is dit waar, het debat was onaangenaam en veel te nationalistisch. We zouden het echt nog een keer over moeten doen. Het moeten namelijk de politieke leiders zijn die beslissen en niet de presidenten. Vervolgens heeft het Parlement zijn werk gedaan met een kwalitatief hoogstaande hoorzitting.
Moeten wij op dit moment streng zijn voor een van de kandidaten? De vraag is in de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid aan de orde geweest en maandagavond heb ik mij bij de stemming over een van de kandidaten van stemming onthouden. Dat was een noodzakelijke waarschuwing. Maar nu is er geen dwingende reden om het voorgestelde team niet te bekrachtigen.
Voor de toekomst moeten wij eisen dat er een echte controle door het Parlement plaatsvindt en vooral dat we vastbesloten op weg gaan naar een Europees beleid. Hoe beter de deskundigen gekwalificeerd zijn, hoe meer hun onafhankelijkheid wordt erkend en hoe meer de politici hun verantwoordelijkheid moeten nemen uit naam van de burgers die zij vertegenwoordigen. Dat staat er in de komende vijf jaar op het spel.

De Rose
De resolutie van het Europees Parlement over de benoeming van de president en de leden van de ECB heeft er in ieder geval toe geleid dat er een team kon worden samengesteld van deskundigen op monetair gebied waarvan iedereen de professionele kwaliteiten erkent.
Uit de hoorzitting blijkt dat de algemene doelstelling nog steeds de strikte toepassing van het Verdrag is, namelijk het vinden van absolute stabiliteit van de euro. Opgemerkt dient overigens te worden dat de "onafhankelijkheid" van de ECB een onduidelijk en vaag punt is. Onafhankelijkheid ten opzichte van wie?
Maar ook al hebben de parlementsleden tijdens de debatten van de laatste twee dagen een hele reeks brede thema's kunnen aansnijden over de persoonlijke situatie van de kandidaten, hun opvatting over de rol van de ECB en technische vragen kunnen stellen over de geldhoeveelheid en over de verhouding euro/dollar, het blijft bijzonder moeilijk om zich over de "theoretische" kwalificaties van een ieder uit te spreken op basis van slechts een hoorzitting.
Wij zullen de bekwaamheid van elk van hen van dag tot dag moeten beoordelen tijdens de uitvoering en de toepassing van het monetaire beleid en aan de hand van de oplossingen waarmee het hoofd geboden moet worden aan de koersschommelingen die de financiële markten ongetwijfeld zullen ondergaan.
Het is weliswaar lovenswaardig om monetaire stabiliteit aan te bevelen alvorens een gezond economisch klimaat te scheppen, maar we mogen in geen geval de doelstelling uit het oog verliezen die zowel bij de politici als bij de monetaire deskundigen prioriteit moet behouden, namelijk vermindering van de werkloosheid.
Want als wij namelijk willen dat de publieke opinie in ons blijft geloven - en ik wijs er nog maar eens op dat het de taak van de gekozen vertegenwoordigers is de publieke opinie te verdedigen - is het absoluut noodzakelijk dat het gevoerde beleid doeltreffende oplossingen biedt aan de twintig miljoen uitgesloten burgers die werkloos zijn, want zij maken zich niet druk over de onafhankelijkheid en de controle van een Europese instelling die belast is met monetaire zaken, maar willen wel weten hoe zij de kwaliteit van hun leven en hun levensniveau weer op een redelijk peil kunnen brengen.
Het is verder voorbarig om ons nu al zorgen te maken over de leeftijd van de president van de ECB, want waarom moet er over een opvolger gesproken worden nu hij net is benoemd? Laten we wachten tot er een beleid is ingesteld dat op de best mogelijke manier wordt uitgevoerd.
Frankrijk dat vele jaren als stuwende kracht achter de Europese eenwording stond, heeft langzamerhand aan macht ingeboet. Het kan nog de schijn ophouden van een compromis, maar met betrekking tot de grote thema's ligt daar het einde van zijn macht, ondanks de streken die aan de benoeming van de heer Duisenberg tot president van de ECB voorafgingen. Noch de Europese zaak noch ons land zijn beter geworden van dit hele verhaal.

Eriksson, Sjöstedt en Svensson
Ondergetekenden hebben zich onthouden van stemming over bovenvermeld verslag, om de volgende redenen:
wij zijn tegenstanders van het EMU-project als zodanig; alle eerdere projecten met gemeenschappelijke maatstaven en/of vaste wisselkoersen zijn een mislukking geworden; -Zweden doet niet mee aan de EMU, en er is voor ons dan ook geen reden om te oordelen over benoemingen van personen op posten in de ECB.
Gahrton, Holm, Lindholm en Schörling
Wij zijn van mening dat het economische bezuinigingsbeleid van de EMU kan leiden tot sociale en politieke onrust binnen de EU en dat het daarom een uiterst riskant project is. De EMU sluit ook een duurzame economie op 'groene' grondslag uit.
De zes voorgestelde kandidaten die de directie zullen vormen van de Europese Centrale Bank, moeten dit grondwettelijk vastgelegde economische beleid volgen. Tijdens de hoorzittingen heeft niemand van hen ook maar in de verste verte geduid op een interpretatie waarin rekening wordt gehouden met ecologische en sociale belangen; zij vertegenwoordigen allemaal de harde lijn.
Bovendien hebben alle kandidaten op de vraag of de activiteiten van de ECB onderworpen zijn aan openbaarheid en democratische invloed, wederom met NEE geantwoord. De kandidaten voor de directie van de ECB verdedigen allemaal de onafhankelijkheid van de bank, terwijl zij zich er daarnaast tegen verzetten dat ze voor hun handelen verantwoording moeten afleggen tegenover het Europees Parlement. Ze benadrukken ook allemaal dat al het doen en laten van de bank achter gesloten deuren moet plaatsvinden, waardoor het voor het Europees Parlement en de burgers van Europa onmogelijk wordt op de hoogte te zijn van wat er gebeurt.
De koehandel die heeft plaatsgevonden met de duur van de ambtstermijn van de voorzitter van de ECB, en de manier waarop het Europees Parlement om advies is gevraagd, zijn onwaardig en vernederend.

Gallagher
Als lid van de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid van het Europees Parlement verwelkom ik de voornaamste beslissingen die in het weekeinde van 1-3 mei door de Europese leiders zijn genomen, die definitief het groene licht hebben gegeven voor de invoering van een gemeenschappelijke Europese munt in Europa.
Het verheugt mij dat 11 landen klaar zijn om toe te treden tot de nieuwe munt, waarbij het in totaal om meer dan 290 miljoen mensen gaat. Als slechts zes of zeven landen aan de nieuwe munt hadden meegedaan, dan zou dit slechts hebben geleid tot de vorming van een Europa van twee snelheden.
Ik ben blij dat Ierland meedoet aan de nieuwe munt omdat hierdoor voor onze fabrikanten de exportkosten omlaag zullen gaan. Een van de gevolgen van ons lidmaatschap van het gemeenschappelijke Europese muntstelsel zal zeker een lagere rente zijn, hetgeen goed nieuws is voor het midden- en kleinbedrijf, en het feit dat de transactiekosten komen te vervallen zal goed nieuws zijn voor de Ierse toeristenindustrie.
De Europese Centrale Bank zal de komende 12 jaar worden geleid door twee van de meest ervaren bankiers in Europa, de heer Duisenberg en de heer Trichet. Beide heren hebben onberispelijke geloofsbrieven op het gebied van het internationale bank- en geldwezen en zijn zeer geschikt om achtereenvolgens de functie van hoofd van de Europese Centrale Bank te bekleden.
De discussie over het nieuwe hoofd van de Europese Centrale Bank mag geen afbreuk doen aan de reeds geboekte successen voor wat betreft de totstandkoming van een nieuwe gemeenschappelijke Europese munt.
We moeten echter ook in het achterhoofd houden dat de Ierse deelname aan een nieuwe Europese munt daadwerkelijke uitdagingen met zich meebrengt.
Het rentebeleid wordt nu door de Europese Centrale Bank bepaald. Wil Ierland binnen het raamwerk van de ene munt dus kans van slagen hebben, moeten we concurrerend blijven binnen de markt, de prijzen laag houden en zorgen dat de inflatie laag blijft.
Tenslotte ben ik overtuigd dat Engeland zich in de nabije toekomst bij de nieuwe munt zal aansluiten, omdat het Britse bedrijfsleven dat wil en omdat Engeland, zolang het buiten de nieuwe "eurozone" blijft, een grote verliezer zal zijn als het gaat om het aantrekken van directe buitenlandse investeringen.

Kirsten Jensen, Blak, Sindal en Iversen
De Deense sociaal-democraten onthouden zich bij de stemming over de directieleden van de Europese Centrale Bank. Wij stemden voor de lijst van landen die de gemeenschappelijke munt mogen invoeren, omdat de Deense uitzondering niet impliceert dat wij de andere landen willen verhinderen de gemeenschappelijke munt in te voeren. Desalniettemin zijn wij van mening dat het moeilijk is een standpunt in te nemen inzake de bekwaamheid van een directie die bevoegd is voor alle landen die de euro zullen invoeren. Wij onthouden ons van stemming, omdat er bovendien discussie is over het resultaat van de hoorzittingen met de kandidaten. Als we nu voor de aanbeveling zouden stemmen, wijken we af van het principiële standpunt dat we op 2 mei hebben ingenomen.

Lucas Pires
De benoeming van de president van de Europese Centrale Bank is door de markten en de openbare opinie reeds geratificeerd - en dat is een buitengewoon belangrijke factor in het aanvaardingsproces, ook in de zin van democratische aanvaarding. De in tweeën geknipte ambtstermijn van Duisenberg mag enige afbreuk doen aan de waarde van het presidentschap, de gang van zaken kan aan het gezag van de bank als instelling iets toevoegen. De directie van de bank is overigens bekwaam en maakt over het geheel genomen een overtuigende indruk. Bovendien zullen de nu gerezen bedenkingen ertoe leiden dat de instelling oplettender te werk zal gaan. In het benoemingsproces is de politieke wil gebleken doorslaggevend te zijn, en in die zin is het positief dat de belangrijkste opdracht van de Europese Centrale Bank - het toezicht op de prijsstabiliteit - nu gezien kan worden in een breder perspectief, waarin de stabiliteit, het evenwicht en de cohesie van de Europese Unie tezamen beoordeeld worden. Het heeft daarom geen zin al te lang stil te staan bij wat gebeurd is. Het gaat er nu om het "geraamte" van de Europese Unie met "vlees" te vullen, door die Unie op politiek en sociaal gebied te completeren.

Martinez
Wij worden geraadpleegd over de benoeming van de president van de Centrale Bank. Alleen maar geraadpleegd. Uit het feit dat wij niets hoeven te besluiten blijkt de beperkte draagwijdte van onze macht en wordt de omvang van de soevereiniteit van de Europese Centrale Bank daarentegen duidelijk. De bank beschikt over volledige, autonome en exclusieve bevoegdheid. De volledige onafhankelijkheid die de ECB krachtens artikel 107 van het Verdrag van Maastricht krijgt, betekent duidelijk afwezigheid van controle.
Het is overigens onthullend en hartverscheurend om te zien welke pogingen de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid onderneemt om bij een hoge ambtenaar, in dit geval de heer Duisenberg, te bedelen om een paar kruimeltjes informatie tijdens de hoorzitting. Ik citeer: "Met welke frequentie, mijnheer de president, zou u bereid zijn om voor de bevoegde commissie van het Parlement te verschijnen?" Ik maak u opmerkzaam op de formulering " zou u bereid zijn..." . De heer Duisenberg antwoordt overigens dat hij bereid is om elk kwartaal te verschijnen. Zachtmoedig als hij is, zal hij zelfs "iedere uitnodiging om de vergaderingen van de commissies bij te wonen" , aannemen.
Maar als het gaat om de verantwoordelijkheid van de ECB meent hij dat deze alleen "tegenover het grote publiek" behoeft te worden afgelegd. Deze verantwoordelijkheid wordt concreet gemaakt door middel van "een open en doorzichtig communicatiebeleid" , hetgeen vast niet zulke strenge straffen van "het grote publiek" tot gevolg zal hebben....
President Duisenberg aanvaardt zelfs dat de ECB verantwoordelijk is tegenover het Parlement en hij doet dit overigens met een oprechtheid waaraan niemand twijfelt. Op de negentiende vraag van de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid die aldus luidt: "Indien het Europees Parlement zou aanbevelen dat uw benoeming moet worden verworpen, zou u dan toch kandidaat willen blijven" , was zijn antwoord namelijk volkomen duidelijk: "Hierover kan ik geen standpunt innemen" . Is er sprake van verantwoordelijkheid als de verantwoordelijke persoon duidelijk weigert op te stappen als zijn verantwoordelijkheid in het geding is?
Iedereen kan het zien, de ECB is zonder controle wis en waarachtig soeverein en wel zozeer dat de economische en monetaire leiding van Europa niet langer onderdeel van een democratie maar van een oligarchie is.
Ook hier is sprake van achteruitgang in de institutionele geschiedenis van Europa.

Papayannakis
De hoorzittingen met de kandidaten voor de directie van de Europese Centrale Bank en de stemming over de goedkeuring van hun benoeming door het Europees Parlement vormen ongetwijfeld een belangrijk etappe in de inspanningen tot voltooiing van de EMU en de invoering van de euro. Juist op dit moment worden wij echter herinnerd aan de politieke mankementen in het Europese eenmakingsproces, zoals zich dat tot nu toe heeft voltrokken. Het Europees Parlement brengt slechts een advies uit. De nationale parlementen mogen hun mening over de benoeming van de directie van de ECB niet geven, aangezien zij daarvoor geen bevoegdheid hebben. Deze bevoegdheid hebben zij echter wel wanneer het gaat om de benoeming van de president van hun eigen centrale bank. Zo heeft het Griekse parlement onlangs nog gebruik kunnen maken van deze bevoegdheid. Dus zijn het de regeringen die de directie van de ECB benoemen. Daarover vindt vaak een koehandel plaats die niet bepaald is om over naar huis te schrijven. De parlementaire controle wordt dus aan de nationale parlementen onttrokken, maar komt niet bij het Europees Parlement terecht. Dit is een van de vele tegenstrijdigheden die regelrecht voortvloeien uit de mankementen in het politieke eenmakingsproces van Europa. Deze tegenstrijdigheid zal echter naarmate de EMU vordert, steeds schrijnender worden. Het zal niet lang duren of wij zullen hier een knoop moeten doorhakken: ofwel leidt de EMU niet tot een politieke, op federale leest geschoeide eenmaking van Europa en dan zullen wij ons pas echt zorgen moeten maken over haar toekomst, ofwel mondt zij onvermijdelijk uit in een dergelijke eenmaking en dan moeten wij daar onomwonden voor uitkomen en zorgen dat wij goed beslagen ten ijs komen. Daarom geef ik de voorkeur aan onthouding bij de stemming, hetgeen niet betekent dat ik enige twijfel koester over de geschiktheid van de ons voorgestelde personen en zeer zeker niet over de historische betekenis van de EMU en de gemeenschappelijke munt als dusdanig.

Porto
We zijn verheugd over de stemming, waarmee het Europees Parlement nogmaals een belangrijke bijdrage aan de geloofwaardigheid van de euro heeft geleverd.
Dat is eerder al gebeurd toen we met de commissie economische en monetaire zaken deelnamen aan de evaluatie van de curricula van de zes voorgestelde kandidaten en met die kandidaten gesprekken hebben gevoerd.
We hebben in alle vrijheid een positief oordeel over al deze kandidaten geveld, en daarmee hebben we bijgedragen aan de versterking van de geloofwaardigheid van de euro. De markt heeft dat erkend, en dat helpt ons het ietwat ongelukkig verloop van de Top van Brussel te vergeten: het vrijwillige, voortijdige aftreden van de heer Duisenberg - een aftreden waarmee het Verdrag op geen enkele wijze geschonden wordt - heeft aan de geloofwaardigheid van de euro dus in het geheel geen afbreuk gedaan.
Die geloofwaardigheid zal nog eens versterkt worden door de tijdens de Top overeengekomen opvolgingsprocedure, door het feit dat er nu een datum is vastgesteld voor de deelname van een Portugees lid in het uitvoerend comité, en door de wetenschap dat de gouverneur van de Bank van Portugal een permanente plaats heeft in de raad van bestuur van de Bank, een orgaan dat tenminste tienmaal per jaar zal vergaderen en de bevoegdheid heeft de belangrijkste beslissingen te nemen, door middel van stemmingen met - in principe - een absolute meerderheid van stemmen, waarbij alle stemmen even zwaar wegen.

Ribeiro
Met de "instelling" van de euro en de aanwijzing van de "pioniers" van de ene munt, heeft de wijze waarop de eerste directie van de ECB geïnstalleerd wordt - met al z'n ongewenste gehaastheid en opportunisme - zelfs de meest pessimistische verwachtingen overtroffen.
Deze show, die opgezet was om indruk te maken op de publieke opinie, werd gevolgd door een trieste vertoning - iedereen zal dat beamen. Weinigen echter zijn bereid openlijk te erkennen dat de gehele gang van zaken aantoont dat er geen democratische mechanismen en procedures gevolgd zijn.
Wat ons betreft, we willen het niet hebben over personen, het verdelen van de invloed tussen de "groten" , " combinaties" en "recepten" . Wij hebben niet aan deze stemming meegedaan, om redenen van geestelijke gezondheid, en om het idee van politiek als leerschool te kunnen blijven koesteren. Het zijn stemmingen waarin niets beslist wordt, en waarin alleen maar de schone schijn wordt opgehouden. Ze zijn uitsluitend bedoeld om de burgers een idee voor te houden, maar slagen er niet eens in datgene wat men de burgers niet wil laten zien ook daadwerkelijk verborgen te houden. Het is tijd dat we ons uitspreken tegen het feit dat de beslissingen steeds verder van de burgers - goed geïnformeerde, verantwoordelijk handelende burgers - worden genomen.

Wolf
Onze fractie heeft in meerderheid tegen alle genomineerde directieleden gestemd, omdat zij van mening is dat het monetaire beleid en de praktische invulling die deze kandidaten, met een kleine nuancering voor de heer Padoa Schioppa, hieraan willen geven, onacceptabel is en dringend correctie behoeft. Een inflatiebestrijding zonder inflatie is geen zinvol monetair concept, het voorkomen van deflatoire tendensen daarentegen wel degelijk. Het betrekken van het publiek en met name het "vakkundige publiek" van de financiële markten bij de werkzaamheden van de Centrale Bank is een trivialiteit, de democratische inbedding van de onafhankelijkheid van de Centrale Bank in een gestructureerde monetaire dialoog die zowel op Europees als op nationaal niveau geïnstitutionaliseerd dient te worden, is daarentegen een taak die eerst nog volbracht moet worden.
Een ruime minderheid van onze fractie achtte het niet zinvol in deze op de spits gedreven situatie een negatieve stemverklaring te formuleren.
Nu het Europees Parlement zich met een grote meerderheid van stemmen voor de benoemingen heeft uitgesproken, zullen wij groenen ons ervoor inzetten dat deze politieke idealen in de toekomst gecorrigeerd worden. We zullen daarbij gebruik maken van alle mogelijke middelen om invloed uit te oefenen op de parlementaire wilsvorming en alle beschikbare vormen van de geïnstitutionaliseerde dialoog. Wij zijn ervan overtuigd dat een heldere en precieze formulering van de verschillen - zoals wij die zowel in onze (door de meerderheid van dit Huis afgewezen) amendementen als door tegen te stemmen tot uitdrukking hebben gebracht - het juiste uitgangspunt is voor de in de komende jaren met de directie van de ECB te voeren discussies. Wat dat betreft moeten wij ons er nu op richten uit de in de kiem aanwezige bereidheid tot het voeren van een dialoog waarvan de kandidaten dan toch nog blijk hebben gegeven, te halen wat erin zit. We zullen in ieder geval niet in een hoekje gaan zitten pruilen, maar we zullen juist nog actiever proberen kritische standpunten en eisen naar voren te brengen in de noodzakelijke dialoog tussen ECB en Europees Parlement.
Deze verklaring geldt dienovereenkomstig ook voor de volgende stemmingen over de benoeming van de directieleden van de ECB.
Aanbeveling voor de tweede lezing-Cabrol (A4-0150/98)
McKenna
Mijnheer de Voorzitter, de beslissing die hier vandaag is genomen markeert een grote dag voor de democratie en voor de volksgezondheid in heel Europa. Uiteraard hadden de Groenen deze richtlijn graag nog iets scherper geformuleerd gezien, maar we weten dat de tactiek van de tabakslobby was om te proberen een amendement ingediend te krijgen zodat, als de richtlijn zou teruggaan naar de Raad, de meerderheid haar daar zou wijzigen, met name onder buitensporige druk van Duitsland.
De Duitse regering is door de gedrukte media en de krantenwereld onder druk gezet omdat die zagen aankomen dat ze een enorm bedrag aan tabaksreclame-inkomsten zouden mislopen. Zij hebben een aantal lidstaten onder druk gezet om hun standpunt in de Raad te wijzigen. Ik vind het ontstellend dat de gevestigde belangen binnen regeringen en landen volledig voorbijgaan aan de gezondheid van mensen in heel Europa.
Het is duidelijk dat tabaksreclame een vreselijk effect heeft, met name op jongeren. Als je kijkt naar de gezondheidseffecten van tabak en roken, dan is het duidelijk dat het aantal mensen dat aan de gevolgen daarvan overlijdt, zeer hoog is. De Ierse organisatie ASH schat bijvoorbeeld dat de tabaksindustrie met haar weerzinwekkende campagne om steeds meer jongeren aan het roken te krijgen, in Ierland jaarlijks zes maal zo veel doden eist als verkeersongevallen, bedrijfsongevallen, drugs, moorden, zelfmoorden en aids. Er bestaat geen twijfel dat roken een gevaar voor de gezondheid is.
Iedere vorm van reclame voor iets dat een gevaar voor de gezondheid betekent, zou in een beschaafde samenleving onaanvaardbaar moeten zijn. Ik ben blij om hier vandaag te zien dat de tabaksindustrie haar zin niet heeft gekregen en dat het Parlement de belangen van de volksgezondheid in Europa zwaarder laat wegen dan de gevestigde belangen.
Helaas zijn veel van de Duitse leden van de twee grootste fracties in het Europees Parlement voor de druk van deze belangengroepen gezwicht en hebben ze het belang van het geld boven het belang van de mens en zijn gezondheid gesteld. We zijn echter blij dat dit erdoor is gekomen. Het is niet perfect, maar het is tenminste iets.
De Groenen hadden er moeite mee om geen amendemente in te dienen, omdat we wisten wat daar uiteindelijk het gevolg van zou zijn. Het is duidelijk dat de tactiek van sommige mensen in dit Huis zonder meer boosaardig was: proberen om amendementen in te dienen; proberen om gezondheidsbewuste mensen daarvoor te laten stemmen. Zouden diezelfde personen die amendementen in een andere situatie ook steunen? Ik denk het niet.

Lulling
Mijnheer de Voorzitter, ik heb om twee redenen niet voor het gemeenschappelijke standpunt gestemd. De eerste reden betreft de rechtsgrondslag. De commissie juridische zaken heeft duidelijk aangetoond dat het Verdrag geen enkele rechtsgrondslag bevat voor een radicaal verbod op reclame voor producten - in dit geval tabak, maar in de toekomst bijvoorbeeld wijn - die vervaardigd zijn op basis van landbouwproducten die niet alleen zijn toegestaan, maar integendeel zelfs ruim worden gesubsidieerd in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid, zoals met tabak het geval is.
Het gaat er vandaag niet om of we voor of tegen roken zijn, voor of tegen de strijd tegen kanker. Het is volkomen schizofreen en zelfs hypocriet om een aureool van gezondheid te scheppen door te stemmen voor een verbod op alle reclame voor tabaksproducten. Niemand begint met roken alleen maar vanwege de reclame en niemand stopt met roken omdat alle reclame verboden is. En daar komt tussen haakjes nog bij dat dit verbod zeer gunstig is voor de staatsmonopolies die nu juist de sigaretten produceren die het meest schadelijk voor de gezondheid zijn.
Omdat het verbod op reclame in de Gemeenschap het risico inhoudt dat duizenden banen, vooral voor vrouwen en met name in mijn eigen land verloren gaan ten gunste van de multinationals in derde landen, weiger ik hypocriet te zijn en heb ik tegen gestemd. Ik zou commissaris Flynn overigens willen aanraden om net zoveel geestdrift en enthousiasme aan de dag te leggen voor het scheppen van banen voor vrouwen als hij in dit Parlement heeft getoond om het verbod op reclame te verwezenlijken waarmee werkgelegenheid wordt vernietigd.

Fantuzzi
Mijnheer de Voorzitter, ik heb voor het verslag-Cabrol gestemd. Ik wil echter uw aandacht vestigen op het standpunt van commissaris Flynn bij het einde van het debat over dat verslag. Ik keur zijn houding af: commissaris Flynn heeft zich uitgesproken tegen de steunmaatregelen voor de tabakstelers, in een nogal heetgebakerde toespraak, waarin hij mikte op applaus van een gedeelte van deze zaal. Maar de steun aan de tabakstelers stond bij dat debat helemaal niet op de agenda! Ik ben van mening dat beide zaken gescheiden moeten worden gehouden, zoals trouwens de Commissie dat gedaan heeft, die besloot de steun aan de tabaksteelt te handhaven, een onderwerp dat in een volgend verslag van het Parlement aan bod zal komen.
In de tweede plaats meen ik dat een commissaris in dit forum de standpunten van de Commissie als college dient weer te geven, en niet zijn eigen visie. Zijn persoonlijke mening ken ik en respecteer ik, maar hij dient ook het Europees Parlement te respecteren en onze spelregels. Ik zou u dan ook willen vragen, mijnheer de Voorzitter, mijn kritiek door te geven aan commissaris Flynn en hem indien mogelijk een reactie te vragen betreffende zijn houding.

Alavanos
Ik heb voor het gemeenschappelijk standpunt van de Raad over de reclame en de sponsoring van tabaksproducten gestemd, daar ik van mening ben dat wij niet via reclame het gebruik van tabaksproducten mogen aanmoedigen. Roken is slecht voor de gezondheid en met name voor de gezondheid van jongeren. Dit vraagstuk staat echter volledig los van de positie die tabak inneemt in het gemeenschappelijk landbouwbeleid. Als wij, zoals de heer Flynn gisteren voorstelde, de steun voor tabak zouden afschaffen, zouden wij een enorm sociaal probleem creëren. Grote berg- en heuvelgebieden in de Europese Unie zouden worden verlaten en tot woestenij vervallen. De consumptie zou echter zelfs niet met één sigaret teruglopen. Enkel de import en met name de import uit de Verenigde Staten zou er wel bij varen en wel op kosten van de communautaire productie.

Barros Moura
, schriftelijk. (PT) Ik heb mijn stem uitgebracht met betrekking tot de essentiële zaken, en dan vooral waar het de rechtsgrondslag betrof. Ik heb daarbij gestemd tegen het standpunt dat het uiteindelijk gehaald heeft.
Ik heb gestemd op grond van een principe: zolang de productie en de verkoop van tabak legaal zijn, bestaat er geen enkele reden om de reclame ervoor te verbieden. Die reclame moet wel duidelijk maken dat aan het gebruik gevaren verbonden zijn, en zij moet de vrijheid van keuze respecteren. Er bestaan trouwens veel publicaties over de schadelijke gevolgen van tabaksgebruik.
Ik heb ook gestemd vanuit een antifundamentalistische instelling: ik heb het roken tien jaar geleden opgegeven, maar ik kan geen begrip opbrengen voor het fanatisme waarmee een aantal mensen rokers een bepaalde moraal willen opleggen.
En ik heb gestemd uit politieke overwegingen: commissaris Flynn heeft dit besluit uitdrukkelijk gekoppeld aan de maatregelen tegen de productie van tabak in de Europese Unie en de subsidies voor de tabaksproducenten. Dat is een niet te verdedigen instelling, die geen rekening houdt met de ongunstige economische en sociale gevolgen die zo'n maatregel teweeg zal brengen, niet opkomt voor Europese belangen tegenover die van de Verenigde Staten en bovendien niet past binnen de structurele hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid ten gunste van de land- en tuinbouw en de wijn- en olieproductie in de zuidelijke lidstaten.

Bébéar
Nadat de wetgeving 5 jaar in een impasse heeft verkeerd, staat een van de kwetsbaarste dossiers uit de geschiedenis van het Europees Parlement nu op het punt afgerond te worden. Met onze stemming van vandaag moeten wij de reclame voor tabak in de Europese Unie kunnen verbieden. Het is een fundamentele beslissing voor de volksgezondheid waarmee we duidelijk uitdrukking geven aan onze wens om te strijden tegen alle mogelijke bronnen van verslaving.
In de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming hebben wij dankzij de inspanningen van professor Cabrol overeenstemming bereikt over het afschaffen van alle vormen van reclame en sponsoring ten gunste van tabak. Daar een grote meerderheid van ons zich hier mee kon verenigen is dit het beste compromis dat op dit moment mogelijk is, want er wordt recht gedaan aan het evenwicht tussen de bestaande belangen. Belangrijke sectorale aanpassingen en ontheffingen worden gedurende langere tijd toegestaan om elke vorm van financiële schade voor de landbouw, de media enzovoort te voorkomen.
Ik steun dus formeel het gemeenschappelijke standpunt dat de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming heeft goedgekeurd en dat is verwoord in de aanbeveling van het verslag-Cabrol. Ik nodig alle collega's die de volksgezondheid een warm hart toedragen uit van dezelfde vastberadenheid blijk te geven.
Als KNO-arts wil ik graag even terugkomen op enkele aspecten die ons ertoe gebracht hebben deze beslissing te nemen, die in het licht van hetgeen er voor de volksgezondheid op het spel staat geenszins overmatig of buiten proporties is.
Reclame voor tabak richt zich op een steeds jonger publiek, dat het belangrijkste mikpunt is geworden van de fabrikanten die zich op deze wijze willen verzekeren van hun afzetmarkten van morgen en de 500.000 rokers die elk jaar in Europa sterven op deze manier willen vervangen. Het is onaanvaardbaar dat wij onder het mom van vrijheid van meningsuiting toestaan dat een dergelijke invloed wordt uitgeoefend op het gedrag van jongeren die het risico dat zij nemen niet kunnen overzien. De Verenigde Staten nemen sinds 1995 strenge maatregelen met betrekking tot minderjarigen en jonge volwassenen. Wij kunnen niet toestaan dat Amerikaanse fabrikanten nu in de Europese Unie gaan doen wat zij in de Verenigde Staten niet meer mogen.
Daar reclame voor tabak er in het bijzonder op is gericht de vraag te stimuleren en de consumptie te bevorderen, is het belangrijk dat wij erin slagen om deze voorgoed in te dammen. Tabak maakt elk jaar direct of indirect meer slachtoffers dan het verkeer, alcoholisme, drugs en zelfmoord te samen. Wij zijn het eens geworden over het scheppen van de gemeenschappelijke munt. Laten wij vandaag alle krachten bundelen om het gebruik aan banden te leggen van dit in potentie gevaarlijke product dat een belangrijk probleem vormt voor de volksgezondheid.

Bonde en Lis Jensen
Het verslag-Cabrol is op vele punten zeer zinvol, waardoor wij het zonder problemen kunnen steunen. Vandaag stemden wij voor een aantal amendementen die, indien ze zouden zijn aangenomen, van de richtlijn een aanbeveling hadden gemaakt. Wij vinden immers dat het verslag-Cabrol geen rechtsgrondslag heeft, maar aangezien de inhoud goed is, zagen wij het graag als aanbeveling aangenomen.
Zowel de juridische dienst van de Raad zelf als de juridische commissie van het Parlement zijn tot dezelfde conclusie gekomen en aangezien het recht van de lidstaten om hun eigen wetgeving vast te stellen ons na aan het hart ligt, kunnen wij het verslag-Cabrol alleen als aanbeveling steunen.

Cushnahan
De laatste maal dat het voorstel om tabaksreclame te verbieden in het Europees Parlement aan de orde was, heb ik me daartegen verzet. Dat deed ik om redenen van censuur. Ik was bang dat een verbod op tabaksreclame, op aandringen van mensen met zeer kleingeestige, ultraconservatieve opvattingen, zou worden gevolgd door een verbod op reclame voor andere producten.
Hoewel ik die beslissing zuiver vanuit een vrijheidsgezinde overtuiging nam, ben ik sindsdien van mening veranderd. Mijn verontwaardiging over het manipulatieve gedrag van de tabaksindustrie, die een keiharde onverschilligheid aan de dag legt voor ethiek en volksgezondheid, weegt veel zwaarder dan de bedenkingen die ik eerst had.
Bepaalde tabaksproducenten hebben op meedogenloze wijze geprobeerd jongeren te bereiken. Zij verhoogden het nicotinegehalte van sommige producten zodat jongeren voor de rest van hun leven verslaafd zouden raken. Ze stellen jongeren aan verleidelijke reclame bloot zonder zich druk te maken om de blijvende gezondheidsschade die ze aanrichten. Winst is belangrijker dan humaniteit.
Dergelijke praktijken kan ik niet accepteren en daarom zal ik het verbod op tabaksreclame ondersteunen.

Delcroix
Tabak is een vergif waaraan honderdduizenden mensen per jaar sterven en miljoenen anderen een handicap overhouden of ernstig ziek van worden.
Wij weten dat het simpelweg verbieden ervan vanuit het oogpunt van de gezondheid te verdedigen is, maar dat het in de praktijk niet mogelijk is. De productie en consumptie van tabak moeten we dus niet verbieden.
Er is sprake van tegenstrijdigheid en onverdraaglijke schijnheiligheid nu alleen de reclame wordt verboden terwijl de productie nog steeds wordt aangemoedigd met subsidies waarvan het bedrag hoger is dan de uitgaven voor de gezondheidszorg. Meer dan een miljard ecu per jaar! De besluiten dienen op elkaar afgestemd te zijn.
Ondanks deze betreurenswaardige schijnheiligheid stem ik voor het verbod op reclame in de hoop dat andere maatregelen in de toekomst kunnen worden goedgekeurd.

Deprez
Na zes jaar debatteren heeft de Raad eindelijk, maar op het nippertje, het gemeenschappelijke standpunt goedgekeurd met betrekking tot een volledig verbod op reclame voor tabak.
Persoonlijk ben ik voor de goedkeuring van het project als zodanig zonder enig amendement. Het tabaksprobleem is namelijk met betrekking tot de volksgezondheid een van de belangrijkste aandachtspunten. Het verbod op reclame is weliswaar slechts een eerste stap, maar die stap kunnen we vandaag zetten. Laten we daarom een vastberaden standpunt innemen en het verslagCabrol aannemen!
Ik denk overigens dat wij aan de tegenstanders van het idee om reclame te verbieden de gelegenheid geven om het project in zijn geheel te doen stranden, indien wij amendementen aannemen, en een dergelijk risico wil ik niet lopen.
Tenslotte is er naar alle waarschijnlijkheid uitdrukkelijk bepaald dat de lidstaten die sneller stringentere maatregelen willen nemen, dat kunnen doen. Een ieder kan derhalve zijn eigen verantwoordelijkheid nemen indien hij van mening is dat de tekst ten aanzien van het tijdschema niet ver genoeg gaat.

Díez de Rivera Icaza
De stemming die vandaag plaatsvond is van historisch belang. Door vandaag het gemeenschappelijk standpunt van de Raad ongewijzigd aan te nemen, is het Parlement, de rechtstreekse vertegenwoordiging van de Europese burger, er na negen jaar strijd in geslaagd op democratische wijze zijn maatstaven op te leggen.
Vandaag is een historische dag voor de gezondheid van alle burgers, ook al stemden de Spaanse afgevaardigden van de Partido Popular voor het aanzetten tot roken en de dramatische gevolgen voor de gezondheid die daarmee gepaard gaan.
Vandaag kan men terecht trots zijn te behoren tot dit Parlement, zoals ik tijdens het debat van gisteren al namens de socialistische fractie heb laten blijken.

Graenitz
Hoewel het gemeenschappelijk standpunt niet in ieder opzicht volledige duidelijkheid geeft en de kwestie van de rechtsgrondslag omstreden is, heb ik voor geen enkel amendement gestemd, omdat ik van mening ben dat we op het niveau van de Unie moeten laten zien dat de gezondheid van de burgers voor ons buitengewoon belangrijk is.

Grossetête
Ik wil de rapporteur, professor Christian Cabrol, van harte feliciteren met het uitstekende werk dat hij heeft verricht bij de voorbereiding van de tweede lezing van het voorstel voor een richtlijn betreffende het verbod op reclame voor tabaksproducten in de Europese Unie.
Ik deel zijn mening over deze tekst. Door in de eerste plaats te kiezen voor de strijd om een goede gezondheid en deze voor alle andere belangen te plaatsen, heeft hij ervoor gekozen om een politiek moedig standpunt te verdedigen.
Zes jaar na de eerste lezing is de Raad er eindelijk in geslaagd een gemeenschappelijk standpunt te formuleren. Deze tekst is het resultaat van moeizaam onderhandelen. De tegenstanders van dit voorstel voor een richtlijn pleiten voor een wijziging van de rechtsgrondslag ervan. Ik deel hun mening niet. Het gaat namelijk niet alleen om een volksgezondheidsprobleem, maar ook om een harmonisatieprobleem van de regels voor reclame op het gehele grondgebied van de Gemeenschap. Uit dien hoofde lijkt het mij dat artikel 100 A uitstekend voldoet.
Als de rechtsgrondslag echt een probleem is en niet alleen dient als voorwendsel voor bepaalde leden en bepaalde lidstaten, dan zal het Hof van Justitie de zaak behandelen en er een uitspraak over doen.
Het Parlement dient zich echter uit te spreken op het politieke vlak en dat doet het vandaag ook, net na het verschijnen van het jaarverslag van de WHO waarin wordt vastgesteld dat het aantal slachtoffers van tabak in de wereld per jaar 3, 5 miljoen bedraagt en geschat wordt dat het aantal doden in 2020 zal zijn opgelopen tot 10 miljoen. Deze ontwikkeling houdt rechtstreeks verband met een voorzienbare stijging van de tabaksverslaving, met name in ontwikkelingslanden. Het verslag benadrukt overigens dat het aantal kankergevallen over het geheel genomen lijkt af te nemen. Het aantal zou tot 2005 stabiel moeten blijven met uitzondering van longkanker waarvan het aantal gevallen als enige nog toeneemt.
Ik ben gelukkig met het resultaat van de stemming waarmee onze instelling uitdrukking geeft aan de wens om de gezondheid van de jeugd en de komende generaties te beschermen. Hiermee zetten we een grote stap voorwaarts op het gebied van de bescherming van de volksgezondheid.

Hautala
Het Europees Parlement mag zichzelf feliciteren met het feit dat het vandaag de instelling van een verbod op tabaksreclame in de Europese Unie heeft bekrachtigd. Hoewel het besluit vanwege de lange overgangsperiode een onbevredigend compromis is, is in dit geval een half ei beter dan een lege dop. Het Parlement weerhield zich er wijselijk van om amendementen van welke aard dan ook in te dienen ten aanzien van het besluit zoals dat aflopen december, na jarenlange inspanning, door de ministeries van Volksgezondheid is genomen. Op die manier werd ook de wolf in schaapskleren afgeweerd, oftewel in de eerste plaats de Duitse vertegenwoordigers, die met behulp van gezondheidsargumenten en juridische verdraaiingen poogden het verbod op tabaksreclame af te zwakken.
Partijen die een enorme economische macht vertegenwoordigen, zoals de tabaksindustrie en grote krantenuitgeverijen, zijn tegen het reclameverbod. De wetgevers van de Europese Unie hebben bewezen dat ze ook aan krachtige oppositie weerstand kunnen bieden.
Dit is ook de laatste gelegenheid om een verbod op tabaksreclame op te leggen. Over enkele jaren zullen zich bij de Unie Midden- en Oost-Europese landen aansluiten die tegen een beperking van markten zijn. De Unie dient ook aan die landen duidelijk te maken dat ze serieus is in haar pogingen de volksgezondheid te bevorderen.

Habsburg-Lothringen
Als actieve niet-roker sinds mijn geboorte komt het niet in mij op het gebruik van tabak aan te moedigen, laat staan voorbij te gaan aan de mogelijke gevaren daarvan. Daarom neem ik de bezwaren die daartegen worden geuit, buitengewoon serieus. Toch pleit ik voor een eerlijk en rechtlijnig beleid en daarom kan ik het voorstel voor de richtlijn inzake het verbod op tabaksreclame niet volgen.
Of je voor of tegen roken bent, is een principekwestie en deze kwestie moet ook als zodanig worden behandeld. Het is huichelachtig je uit te spreken tegen tabaksreclame en tegelijkertijd te accepteren dat de Europese Unie tabaksproducten subsidieert.
We begeven ons hier op glad ijs en gaan ook in een geheel ander opzicht een bedenkelijke richting uit: het is een van de basisprincipes van een markteconomie en dus ook een integraal onderdeel van een interne markt om over goederen die legaal verkrijgbaar zijn, nadere informatie te verstrekken. Dat strookt met ons ideaalbeeld van de mondige consument die in staat is de informatie die hij krijgt, op de juiste manier te gebruiken. Door dit reclameverbod gaat onze vrije markteconomie een gevaarlijke kant uit. Waar blijft het verbod op reclame voor eieren? Of voor automerken? Om nog maar te zwijgen over alcohol en koffie!

Klaß
De Europese Unie wil het vrije verkeer van goederen en diensten garanderen en de interne markt realiseren. Het verbod op tabaksreclame is evenwel de verkeerde weg om deze onbetwiste doelstellingen te realiseren. Voor elk product dat vrij verkocht mag worden, moet ook reclame gemaakt kunnen worden. Als consument heb ik het recht erover geïnformeerd te worden welke producten er op de markt zijn en wat deze producten te bieden hebben.
Er is geen rechtsgrondslag op basis waarvan tabaksreclame in de gehele Europese Unie verboden kan worden. Dat roken schadelijk is voor de gezondheid, is onomstreden. Op het feit dat roken schadelijk is, wordt gewezen op de sigarettenverpakkingen. Deze beperkingen moeten evenwel in een redelijke verhouding staan tot het beoogde doel. Het verbod op tabaksreclame zoals het gemeenschappelijk standpunt van de Raad dat regelt, voldoet beslist niet aan deze voorwaarde.
Ook ben ik bang voor een domino-effect dat niet zal stoppen bij het verbod op tabaksreclame: een reclameverbod voor alcoholische dranken, snelle auto's, geneesmiddelen en speelgoed kunnen hierna aan de beurt zijn. Waar trekken we de grens?
Dames en heren, een zinvolle voorlichting van de bevolking over de gevaren van het gebruik van tabak is een veel betere en efficiëntere manier om het roken onder de Europese bevolking terug te dringen dan het uitvaardigen van concurrentieverstorende reclameverboden. Naar mijn idee moeten we ons daarom meer concentreren op actieprogramma's op het gebied van de volksgezondheid, zoals bijvoorbeeld het programma "Europa tegen kanker" .

Lindqvist
Tabak is de grootste afzonderlijke oorzaak van ziekten en sterfgevallen die te voorkomen zijn. Binnen de lidstaten van de EU zijn er elk jaar meer dan 500.000 sterfgevallen die op tabak kunnen worden teruggevoerd; 200.000 daarvan worden veroorzaakt door hart- en vaatziekten.
Wetenschappelijk onderzoek heeft uitgewezen dat tabaksreclame de rookgewoonten van mensen bevordert. Onderzoek heeft ook uitgewezen dat een verbod op tabaksreclame samen met andere preventieve en informatieve maatregelen een remmend effect op het roken heeft.
Een van de omstreden kwesties is de vraag of de voorgestelde richtlijn inbreuk maakt op het recht op vrije meningsuiting en daarmee op de grondwet. Contacten met deskundigen wijzen uit dat dit niet het geval is. Er bestaan geen gegronde bezwaren tegen het voorstel voor een verbod op directe en indirecte tabaksreclame en op sponsoring voor tabaksproducten. Ik heb dan ook voor het verslag gestemd.

Nicholson
Hoewel wij allemaal voor een drastische reductie van tabaksreclame zijn, is het spijtig dat de behoefte aan betere voorlichting onder jongeren is verdrongen door het oppervlakkig gezien aantrekkelijke pleidooi voor een algeheel verbod op reclame. Als de Commissie haar antirookbeleid serieus neemt, dan zou zij zichzelf en het Europese publiek een grotere dienst bewijzen door zich op voorlichtingsprogramma's te concentreren in plaats van met slecht ontworpen en slecht toegepaste middelen de publiciteit te zoeken.
Dat de zaak niet behoorlijk doordacht is, blijkt uit het feit dat artikel 100 A niet de juiste rechtsgrondslag vormt om de tabaksreclame aan te pakken. Ik vind dat de geloofwaardigheid van de EU door een dergelijke manipulatie van het Verdrag wordt ondermijnd.
Ook is het niet eerlijk om parlementsleden, die oprecht van mening zijn dat de rechtsgrondslag voor dit voorstel onjuist is, ervan te beschuldigen dat ze aan de leiband van de sigarettenindustrie lopen. Ik heb geluisterd naar de argumenten van zowel de fabrikanten als de antirooklobby als de vakbonden die de werknemers van deze bedrijfstak in mijn eigen kiesdistrict vertegenwoordigen. Ik ben er nog steeds van overtuigd dat een algeheel verbod niet het antwoord is op het probleem van het tabaksgebruik, en dat het trouwens niet eens haalbaar is op een rechtsgrondslag die niet te rechtvaardigen is.

Reding
Alle medici zijn het erover eens: vanaf de eerste sigaret brengt roken de gezondheid in gevaar. Dat geldt voor de roker zelf, maar ook voor de passieve rokers in zijn directe omgeving.
Deskundigen hebben het bewezen: directe en indirecte tabaksreclame hebben vooral invloed op de jeugd, die wordt aangemoedigd om de drug "tabak" te gaan gebruiken.
Daarom heeft een grote meerderheid in het Europees Parlement, gesteund door een meerderheid in de Raad van ministers van Volksgezondheid, een EU-richtlijn betreffende een verbod op tabaksreclame uitgewerkt.
Ondanks de geconcentreerde oppositie van de tabaksindustrie, die in een grootschalige pr-campagne geen enkel middel onbeproefd liet om de politici van gedachten te doen veranderen, heeft het verstand overwonnen. Na een overgangsperiode van drie jaar, waarin de economische structuren aangepast zullen worden, zullen directe en indirecte tabaksreclame en sponsoring in Europa verboden zijn.
Per jaar overlijden er in Europa ongeveer 548.000 mensen aan de gevolgen van roken. Met 654 slachtoffers wijkt Luxemburg niet van deze trend af. Het is daarom van groot belang het gevaarlijke gebruik van tabak te verminderen en vooral de jongeren - op wie vele tabaksreclames specifiek gericht zijn! - ervan te weerhouden zich aan deze schadelijke gewoonte over te geven. Omdat bewezen is dat er maar weinig mensen na hun twintigste met roken beginnen, is extra aandacht voor preventie bij kinderen en jongeren een politiek verstandige daad die de volksgezondheid ten goede zal komen.
Uit volle overtuiging en moreel gesteund door de Luxemburgse artsen en de Fondation luxembourgeoise contre le cancer stem ik voor het verbod op tabaksreclame.

Rovsing
Ongeacht of men een verbod op tabaksreclame nu al dan niet wenselijk vindt, verdient de voorgestelde richtlijn geen steun. Zowel de Commissie juridische zaken en rechten van de burger als de juridische dienst van de Raad zijn tot de conclusie gekomen dat de Unie niet bevoegd is om de richtlijn uit te vaardigen - noch met artikel 100 A noch met eender welk ander artikel in het Verdrag als rechtsgrondslag.
Als de richtlijn wordt aangenomen, is het hoogst waarschijnlijk dat de zaak voor het Hof van Justitie komt met het verzoek de richtlijn ongeldig te verklaren uit hoofde van artikel 173 en 174 van het Verdrag. Daarna moeten we het aan de lidstaten overlaten om te beslissen of zij een dergelijk verbod al dan niet uitvaardigen. Daarom steun ik de heer Nassauer en zal ik de ontwerpintentieverklaring betreffende de verwerping van het gemeenschappelijk standpunt van de Raad mee ondertekenen.

Rübig
Als actieve niet-roker sinds mijn geboorte komt het niet in mij op het gebruik van tabak aan te moedigen, laat staan voorbij te gaan aan de mogelijke gevaren daarvan. Daarom neem ik de bezwaren die daartegen worden geuit, buitengewoon serieus.
Toch pleit ik voor een eerlijk en rechtlijnig beleid en daarom kan ik het voorstel voor de richtlijn inzake het verbod op tabaksreclame niet volgen.
Of je voor of tegen roken bent, is een principekwestie en deze kwestie moet ook - in alle opzichten - als zodanig worden behandeld. Het is voor mij onbegrijpelijk dat je je uitspreekt tegen tabaksreclame en tegelijkertijd accepteert dat de Europese Unie tabaksproducten subsidieert. We begeven ons hier op glad ijs en gaan ook in een geheel ander opzicht een bedenkelijke richting uit: het is een van de basisprincipes van een markteconomie en dus ook een integraal onderdeel van een interne markt om over goederen die legaal verkrijgbaar zijn nadere informatie te verstrekken. Dat strookt met ons ideaalbeeld van de mondige consument die in staat is de informatie die hij krijgt, op de juiste manier te gebruiken.
Door dit reclameverbod gaat onze vrije markteconomie een gevaarlijke kant uit. Waar blijft het verbod op reclame voor eieren? Of voor automerken? Om helemaal nog maar te zwijgen over alcohol en koffie!
Om al deze redenen spreek ik mij uit voor de Europese interne markt en tegen een beperking op de reclame voor legale producten.

Rack
Het gaat om veel meer dan alleen het verbod op tabaksreclame. Ik wijs het verbod af omdat ik principiële bezwaren heb tegen de aanpak van de commissie milieubeheer, die tot gevolg heeft dat het Europees Parlement zonder slag of stoot zijn goedkeuring hecht aan een belangrijk Europees wetsvoorstel. Want zo ontnemen we onszelf de mogelijkheid in dit Parlement te debatteren over een voorstel dat ruim zes jaar geleden is behandeld door een Europees Parlement dat volkomen anders was samengesteld.
Nog belangrijker voor onze positie is echter het feit dat het Europees Parlement met de gekozen aanpak een besluit neemt waartoe het juridisch beslist niet bevoegd is. Geen van de bevoegdheden die de Europese Unie op dit moment heeft, geeft haar het recht een zo verregaand verbod uit te vaardigen op directe en indirecte reclame voor een product waarvoor bovendien nog geldt dat de consumptie ervan niet alleen niet verboden is, maar aan de productie waarvan de Europese Unie zelfs tientallen jaren lang met EU-middelen heeft bijgedragen, bijvoorbeeld door het subsidiëren van tabak en tabaksproducten.
Wij voelen veel meer voor toepassing van het subsidiariteitsbeginsel, dat niet impliceert dat alles centraal op het niveau van de Europese Unie geregeld wordt en waarbij een Europese wetgever in Brussel zich niet bevoegd acht op ieder mogelijk gebied in te grijpen.
Ter afsluiting wil ik zeggen dat wij sympathie hebben voor de bedoelingen van diegenen die de gezondheidsrisico's die tabaksrook met zich meebrengt, serieus nemen. Maar wij willen dat de Europese Unie en het Europees Parlement andere en vooral juridisch toelaatbare wegen bewandelen om deze bedoelingen de aandacht te geven die zij verdienen.

Schlechter
Als niet-roker zou ik mij zonder enig probleem kunnen scharen achter al degenen die vandaag met veel enthousiasme stemmen voor een volledig verbod op reclame voor tabak.
Dat ik de aanbevelingen van onze rapporteur, professor Cabrol, niet volg komt omdat ik er niet van overtuigd ben dat dit verbod het verwachte resultaat zal opleveren.
In plaats dat wij onze krachten bundelen om te proberen onze medeburgers ervan te overtuigen dat zij moeten stoppen met roken en in plaats dat wij onze jongeren opvoeden en leren reclame op de juiste waarde te schatten, kiezen wij de weg van de minste weerstand, dat wil zeggen wij verbieden en wij laten hen nogmaals zien dat ze bijvoorbeeld groot genoeg zijn om een volksvertegenwoordiger te kiezen, maar dat zij voor al het overige toch nog maar minderjarigen zijn.
Het verbod op reclame voor tabak is dus de weg van de minste weerstand. Maar waar leidt deze weg toe? Wordt nu werkelijk alles wat maar enigszins door middel van verschillende vormen van indirecte reclame oproept tot tabaksgebruik aan regels gebonden? Naar mijn mening zijn wij alleen uit op roem.
Blijven wij consequent en gaan we filmsterren die in films roken van het witte doek bannen, gaan wij reclame voor reukwaters verbieden omdat deze genoemd zijn naar een sigaar, een rokende acteur of beroemde sportman of -vrouw die rookt?
Ik denk echt dat onze nationale wetgeving ons voldoende middelen biedt om reclame voor wat dan ook te regelen en ik ben het op dit punt eens met de commissie juridische zaken en de juridische dienst van de Raad die zeggen dat artikel 100 A geen rechtsgrondslag kan zijn voor een verbod op reclame voor tabak.
Ik ben ervan overtuigd dat het verbod op reclame voor tabaksproducten kleine producenten schaadt en slechts leidt tot een andere verdeling van het marktaandeel tussen de grote fabrikanten van tabaksproducten, maar dat het geen invloed heeft op de consumptie zelf.
Ik vrees anderzijds dat een verbod op reclame voor tabaksproducten een stap is in de richting van een toekomstig verbod op andere producten zoals bijvoorbeeld alcohol. Is dat wat wij willen?
Ik wil tenslotte zeggen dat ik me verzet tegen onze schijnheiligheid die enerzijds de Europese tabaksfabrikanten miljarden ecu aan subsidies verleent en anderzijds de reclame verbiedt die de verkoop van deze tabak kan bevorderen.

Schleicher
Ik betreur het dat de belangrijke amendementen van het Europees Parlement op het verslag-Cabrol geen meerderheid hebben gevonden. Naar mijn mening bevat het Verdrag van de Europese Unie geen rechtsgrondslag voor het gemeenschappelijk standpunt.

Souchet
Daar wij ons terdege bewust zijn van de zeer negatieve gevolgen van tabaksgebruik, kan onze fractie niet anders dan voor een strenge regeling zijn op reclame en sponsoring van tabaksproducten.
Alleen vermindering van reclame en sponsoring kan namelijk tot vermindering van het gebruik van tabak leiden. Iedereen weet dat de gewoonte om tabak te consumeren vaak ontstaat aan het eind van de adolescentie of aan het begin van de volwassenheid. In die zin keuren wij de regelgeving betreffende reclame en sponsoring van tabak goed. Het nut van een Europese regeling is gelegen in de noodzaak om te voorkomen dat de reclame zich als het ware verplaatst naar de meest toegeeflijke lidstaten. Veel sportieve en culturele evenementen worden namelijk door de verschillende media doorgezonden naar hun publiek dat zich in alle lidstaten bevindt. Voorkomen moet derhalve worden dat reclame die in sommige lidstaten verboden is via de media zonder controle vanuit de andere lidstaten wordt verspreid.
Onze fractie wil echter haar standpunt betreffende de Europese tabaksindustrie nogmaals benadrukken. Een groot aantal leden uit niet producerende lidstaten wil regelmatig elke steun aan de tabaksproductie intrekken. Wij moeten echter niet vergeten dat de Europese Unie een groot tekort heeft en meer tabak invoert dan uitvoert. Intrekking van de steun aan de Europese tabaksteelt zou de totale verdwijning ervan tot gevolg hebben. De invoer zou stijgen met alle negatieve gevolgen van dien voor de handelsbalans van de Europese Unie, maar zonder enig effect op de consumptie.
De tabaksproductie is een bedrijfstak waarin veel arbeidskrachten nodig zijn. Het zou absurd zijn om deze steun in te trekken, want dit zou een vernietigend effect hebben op de bijzonder gevoelige plattelandsgebieden.
Het verslag-Cabrol maakt tenslotte melding van een belangrijke juridische kwestie. Hoewel de rapporteur in de grond vanuit de beste bedoelingen werkt, hecht hij er zijn goedkeuring aan dat de Commissie een richtlijn uitwerkt die volkomen strijdig is met de bestaande rechtsorde, waarbij de nationale bevoegdheden worden overschreden en er duidelijk inbreuk wordt gemaakt op het subsidiariteitsbeginsel.
Bescherming van de volksgezondheid is namelijk bij uitsluiting een nationale bevoegdheid, behoort niet tot het gemeenschappelijke terrein en kan derhalve niet in een of andere richtlijn worden opgenomen.
Een dergelijk precedent is uitermate gevaarlijk. Het kan de weg openen voor activistisch handelen met meerderheid van stemmen door de Gemeenschap op praktisch alle gebieden die onder de bevoegdheid van de lidstaten vallen. Hiermee wordt derhalve een klimaat van rechtsonzekerheid geschapen waarbij duidelijk wordt dat de Europese instellingen zich weinig aantrekken van het op hen toepasselijke recht, dat zij hun bevoegdheden overschrijden en van mening zijn dat het recht aan de kant staat van de wisselende meerderheid.

Taubira Delannon
Het nauwkeurig volgen van de procedures is een garantie voor de democratie. Het is essentieel dat de waakzaamheid nooit verslapt en dat belangrijke beslissingen die van invloed zijn op het dagelijks leven van de burger genomen worden in overeenstemming met de in alle vrijheid overeengekomen regels.
De vraag over de rechtsgrondslag waarop een tekst is gebaseerd is derhalve altijd een fundamentele vraag. Toch zijn de aard van de bedoeling en in dit geval het gebruik dat bij een vertragingstactiek gemaakt kan worden van het juridische argument niet onbelangrijk.
De samenhang tussen de politieke keuzes die het Parlement maakt, houdt verband met onze geloofwaardigheid en onze doelmatigheid en wij moeten met de noodzakelijke politieke moed ons niveau van eisen met betrekking tot de volksgezondheid handhaven.
De technologische mogelijkheden hebben overigens wel degelijk invloed op de handelspraktijken en als dankzij de techniek van informatiedragers (en reclame) de grenzen overschreden kunnen worden, kan deze feitelijke harmonisatie van marktregels niet als iets onschuldigs worden gezien.
Onder voorbehoud van het in de inleiding genoemde beginsel, moeten wij vandaag derhalve kiezen tussen een maatschappij waar de vrijheid (van de sterksten en meest welgestelden) een dogma is en niet een verworvenheid die de zwaksten beschermt, en een maatschappij waar verantwoordelijkheid opnieuw een politieke deugd is die echter wel bedreigend is voor bepaalde financiële belangen.
Deze keuze betekent niet het oplossen van cultureel moeilijke kwesties betreffende de te ontwikkelen onderwijsmethodiek waarmee jongeren kunnen worden geholpen hun eigen gedragsregels en gebruiksregels te bepalen, noch de normaliter netelige en tegennatuurlijke beleidskwesties betreffende de financiële betrokkenheid van landen bij de tabaksindustrie en andere plagen voor de volksgezondheid (alcohol, belasting op inkomsten uit prostitutie....)
Maar 10 jaar van nadenken, van rijping, van aarzelingen is de tijd die een kind nodig heeft om adolescent te worden en zonder voorbereiding te ontdekken hoe het zijn vluchtige en gevaarlijke pleziertjes kan doseren en beheersen alsof de eerdere generaties geen andere wegen voor dromen voor hen hadden geopend.
Er is niet zo erg veel moed voor nodig om te komen tot een betere afstemming van de wetgeving waarmee dit soort aansporingen kan worden afgeremd. Laten wij die moed dan tenminste hebben.
Aanbeveling voor de tweede lezing-Kenneth D. Collins (A4-0146/98)
Alavanos
De richtlijn van de Raad over de kwaliteit van voor menselijke consumptie bestemd water is zeer belangrijk. Men zal moeten zorgen voor een goede toepassing daarvan. Het doet mij genoegen dat in de tweede lezing het amendement van mevrouw Marinucci is aangenomen, op grond waarvan koper overgeheveld moet worden van deel B naar deel C van de bijlage. Dit is gezien de wetenschappelijke gegevens noodzakelijk. Bovendien hebben wij daardoor de mogelijkheid de waarden en de classificatie van de parameters aan de nieuwe wetenschappelijke kennis aan te passen.

Buffetaut
Wie is er geen voorstander van om de kwaliteit van water voor menselijke consumptie te beschermen?
De staten, de gemeenten, de bedrijven en de particulieren moeten zich hiervoor inzetten. In de praktijk kunnen de beoogde doelstellingen evenwel pas verwezenlijkt worden als er duidelijke, relevante en meetbare parameters worden gedefinieerd.
Het is evenwel zo dat bij dit definitie- en classificatiewerk de gekozen opties realistisch moeten zijn en dat ze niet op ideologische, maar op wetenschappelijke overwegingen moeten steunen. In dit opzicht vinden wij dat de in het gemeenschappelijk standpunt opgenomen bepalingen van aanhangsel 1, deel B, met betrekking tot koper niet stroken met de stand van de wetenschap en met de verworven kennis omtrent de effecten van koper op het organisme.
Daarom leek het ons ten zeerste opportuun de ons voorgelegde amendementen 31 tot 34 aan te nemen. Het merendeel van onze collega's was het daarmee eens. Dat verheugt ons des temeer daar er voor het ogenblik geen materialen bestaan die probleemloos en zonder risico koper kunnen vervangen om het water tot bij de consument te brengen.
Het Europees Parlement heeft deze morgen in verband met een kwestie die weliswaar technisch, maar zeker niet zonder economische gevolgen is, blijk gegeven van realiteitszin en van ernst.

Grossetête
Reeds bij de eerste lezing in december 1996 heeft het Europees Parlement dit voorstel voor een richtlijn, dat onderzocht wordt in het kader van de medebeslissingsprocedure, ingrijpend verbeterd.
De onderhandelingen in de Raad konden vrij snel worden afgerond. Een jaar was voldoende!! Als wij dit met andere teksten vergelijken, mogen wij ons gelukkig prijzen.
Het is echter vooral belangrijk dat een aantal fundamentele amendementen van het Parlement in het gemeenschappelijk standpunt van de Raad zijn opgenomen, zoals:
het verzoek tot het opstellen van eenvormige monsternemingsmethoden voor de controle van het loodgehalte van het water, dat ik namens de Fractie van de Europese Volkspartij in eerste lezing had ingediend. Dit is een essentieel punt. Het is immers absoluut noodzakelijk dat de gegevens van staat tot staat vergelijkbaar zijn; -de definitie van de conformiteitspunten: de Raad heeft rekening gehouden met mijn in eerste lezing aangenomen amendement. Voor het water dat door een distributienet wordt geleverd, is het conformiteitspunt de kraan die normaal voor menselijke consumptie wordt gebruikt. Zo vermijdt men dat conformiteitscontroles worden uitgevoerd op kranen in de tuin... Dit zal de toepassing van deze richtlijn terdege vergemakkelijken.Toch konden bepaalde punten van het gemeenschappelijk standpunt nog worden verbeterd.
Wat het koper betreft, hebben de Europese Commissie en de Raad het in eerste lezing aangenomen amendement niet overgenomen. Geen van beide heeft het Parlement hiervoor een rechtvaardiging gegeven.
Namens de Fractie van de Europese Volkspartij ben ik heel tevreden dat dit amendement vandaag is aangenomen. Het strekt ertoe koper te verplaatsen van aanhangsel B, scheikundige producten, naar aanhangsel C, waarin ijzer en mangaan zijn opgenomen. Hierdoor wordt, bij overschrijding van het toegestane kopergehalte, artikel 8, lid 2, van toepassing, zoals dit geldt voor alle parameters in bijlage C. Volgens dat artikel moeten de lidstaten zo snel mogelijk maatregelen nemen om de kwaliteit van het water te herstellen. Dit betekent een fundamentele waarborg voor de kwaliteit van het drinkwater.
De Fractie van de Europese Volkspartij is ook tevreden dat de amendementen zijn aangenomen met betrekking tot:
de concentratiewaarden van bepaalde scheikundige stoffen, zoals trihalomethanen, of over de fysieke parameters, zoals radioactiviteit, waarmee uiteraard rekening zal moeten worden gehouden in het kader van de Euratom-richtlijn; - het verzoek om een studie uit te voeren over stoffen die endocriene stoornissen kunnen veroorzaken. Ik wil onderstrepen dat wij terzake niet over voldoende wetenschappelijke gegevens beschikken. Maar ik dring erop aan dat de onderzoeksprogramma's van de Commissie versneld worden uitgevoerd. Dit ligt in de lijn van het preventiebeginsel dat de Unie zichzelf heeft opgelegd met betrekking tot het milieu en de volksgezondheid.Wat lood betreft, moeten de lidstaten een studie voorleggen over de invloed van loden leidingbuizen op de kwaliteit van het water. Ze hebben vijf jaar tijd om een plan voor de vervanging ervan op te stellen. Dit is een goede oplossing: men geeft voldoende tijd om na te gaan wat er, gelet op die invloed, te doen valt. Het zou natuurlijk wenselijk zijn die plannen te becijferen en de uitgaven te programmeren, maar dat valt onder de bevoegdheid van de individuele lidstaten.
Ik wijs erop dat, wat de loodnorm betreft, de lidstaten (voornamelijk het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk, Spanje, Italië, Portugal, België en Ierland) met een waterleidingnet dat nog gedeeltelijk uit loden pijpen bestaat, een enorme financiële inspanning zullen moeten leveren (35 à 50 miljard ecu voor de hele EU).
Tenslotte biedt het gemeenschappelijk standpunt minder mogelijkheden tot afwijkingen en die zijn strikter in de tijd beperkt. Dat is een goede zaak. Toch diende men in uitzonderlijke gevallen de lidstaten de mogelijkheid te geven de Europese Commissie een meer soepele afwijking te vragen.
Ik feliciteer onze rapporteur, de heer Ken Collins, voor het werk dat hij bij de eerste en bij de tweede lezing geleverd heeft.

Lindqvist
De watervoorziening is in de eerste plaats een nationale aangelegenheid. Watergebrek, milieuproblemen, natuurrampen en dergelijke maken het tot een Europese en mondiale kwestie. Ik kan een gemeenschappelijk waterbeleid dan ook steunen, op voorwaarde dat de lidstaten strengere eisen mogen stellen. Dat wordt ook in de richtlijn voorgesteld. Ik heb dan ook voor het verslag gestemd.

Nicholson
Mijnheer de Voorzitter, het is van groot belang dat de waterkwaliteit in de gehele Europese Unie wordt beschermd en verbeterd. Het is het recht van de burger hier op te kunnen vertrouwen.
Hoewel ik erken dat het zinvol is normen in te voeren, moet de invoering van die normen aan de lidstaten worden overgelaten. Tegelijkertijd dienen hun normen uitgebreid en verbeterd te worden - en er is heel wat ruimte voor verbetering.
We moeten zorgvuldig nagaan wat de beste manier is om alle contact met koperen leidingen te vermijden. Daarnaast moet iedere lidstaat met voorstellen komen over de uitbanning van lood.

Rovsing
De drinkwaterrichtlijn is een van de belangrijkste wetgevingsinitiatieven in het kader van het EU-milieubeleid. Een van de meest centrale elementen in de richtlijn is het principe van preventie en het principe dat de vervuiler betaalt. Dit zijn belangrijke criteria die we moeten blijven hanteren als we de consumenten ook in de toekomst zuiver water willen garanderen. Het verheugt mij dat de Commissie, de Raad en het Parlement op een vruchtbare manier hebben samengewerkt voor de totstandkoming van een richtlijn met duidelijke bepalingen, die onze steun verdient.

Souchet
Onze fractie heeft gestemd voor het gemeenschappelijk standpunt van de Raad over de kwaliteit van water voor menselijke consumptie. Toch moet er met betrekking tot het waterbeleid een hiërarchie worden opgesteld om tegelijk de watervoorziening te waarborgen, het vervuilde water te zuiveren en elke nieuwe aftakeling van de waterkwaliteit tegen te gaan. Die drie doelstellingen moeten gelijktijdig worden aangepakt teneinde tegemoet te komen aan de behoeften van de consument. Het komt er dus op aan de coherentie van de voorstellen na te gaan en te zorgen voor een efficiënte controle op de conformiteit, en dit op basis van betrouwbare gegevens en analysemethoden.
De lidstaten moeten bijgevolg de vastgestelde kaderdoelstellingen naleven door geschikte technieken en technologieën toe te passen. In de watersector, net zoals in vele milieusectoren, moet het subsidiariteitsbeginsel maximaal worden toegepast teneinde de problemen efficiënter op te lossen. Maar vooral op het gebied van waterzuivering moet de samenwerking tussen lidstaten in de hand worden gewerkt, aangezien de kunstmatige administratieve staatsgrenzen niet gelden voor de waterbekkens. Wij weten allen dat de Rijn door Zwitserland, Frankrijk, Duitsland en Nederland stroomt en tenslotte in de Noordzee uitmondt. Normen opstellen inzake de drinkwaterkwaliteit haalt niets uit indien de samenwerking tussen de staten over het hoofd wordt gezien.
In plaats van dat de Europese instellingen de normen almaar strenger maken, moet dit soort samenwerking in de hand worden gewerkt. Op die manier kunnen de beslissingen, conform het subsidiariteitsbeginsel, voor het grootste stuk op het lokale niveau worden genomen en kan worden gezorgd dat de meest geschikte maatregelen en technologieën worden benut.

Titley
Met genoegen ondersteun ik dit verslag van mijn collega, de heer Collins. De kwaliteit van het water is voor elke Europese burger zonder meer van vitaal belang. Ik ben blij te zien dat de EU-regeringen bijna 40 van de amendementen van dit Parlement uit de eerste lezing hebben overgenomen. Dit is een goed voorbeeld van samenwerking tussen gekozen ministers en gekozen EP-leden om de situatie voor de consument te verbeteren.
Ik ondersteun echter de amendementen van de rapporteur die het voor de lidstaten lastiger moeten maken om onder de EUnormen voor waterkwaliteit uit te komen. Hij brengt terecht naar voren dat, hoewel het voor de lidstaten mogelijk moet zijn om strengere nationale normen te hanteren dan de EU-wetgeving vereist, landen in het belang van de consument wel de Europese minimumnormen moeten hanteren.
In dit Huis houden we ons vaak bezig met wetgeving over zaken die, hoewel misschien van belang voor een bepaalde groep, niet altijd van invloed zijn op het dagelijks leven van veel mensen. Dit verslag zou door het Parlement moeten worden gesteund om iedereen in de EU te laten weten dat we ons ook inzetten voor hun gezondheid en de bescherming van hun milieu. Ik heb begrepen dat in Schotland, waar de heer Collins vandaan komt, whisky vaak het water des levens wordt genoemd, maar uit dit verslag blijkt dat hij weet hoe belangrijk het is om te zorgen dat drinkwater, het werkelijke water des levens, zo veilig mogelijk is.

Wibe
Dit soort verslag hoort niet door dit Parlement te worden behandeld. Het Parlement mist de deskundigheid om richtsnoeren voor bijvoorbeeld het gehalte van radioactiviteit in het drinkwater vast te stellen. Het Parlement moet beslissen over algemene richtsnoeren, en het vervolgens aan deskundige instanties overlaten om de specifieke details op te stellen. Een fundamenteel gebrek aan het functioneren van dit Parlement is dat er veel te veel tijd besteed wordt aan details (op gebieden waar het Parlement niet deskundig is) en veel te weinig tijd aan algemene richtsnoeren.
Het Parlement moet doelstellingen formuleren. De deskundige instanties moeten dan over de voor deze doelstellingen vereiste middelen besluiten.
Aanbeveling-Miranda de Lage (A4-0156/98)
Alavanos
Gezien de situatie van de mensenrechten in Mexico en met name in het gebied Chiapas heb ik geweigerd voor de overeenkomst tussen de Europese Unie en Mexico te stemmen. Helaas lijkt de regering van Mexico gekozen te hebben voor de harde lijn. Zij doet niets om een volkerenmoord in dit gebied te voorkomen en werpt zelfs hinderpalen op voor internationale waarnemers. Ik moet toegeven dat de opneming van de clausule inzake de rechten van de mens zeer belangrijk is, maar helaas wordt, zoals uit de ervaring in andere landen blijkt, deze clausule niet zelden omzeild.

Deprez
Evenals u ben ik verheugd dat de goedkeuring van de interim-overeenkomst waaraan wij instemming verlenen het mogelijk zal maken snel handelsbesprekingen te starten tussen de Europese Unie en Mexico. Men is het erover eens dat de modernisering van de Mexicaanse economie en de toetreding tot NAFTA een herziening noodzakelijk maakten van de kaderovereenkomst inzake samenwerking, die de Europese Gemeenschap en Mexico in 1991 ondertekenden en die thans van kracht is. Overigens kon de Europese Unie niet lijdzaam blijven toezien hoe de mensenrechten en de fundamentele vrijheden meer en meer werden geschonden en hoe na de gebeurtenissen in Chiapas en de financiële crisis van december 1994 de sociale kloof groeide en de armoede om zich greep.
Zoals onze rapporteur zegt, voorziet de nieuwe overeenkomst in drie vormen van samenwerking om de democratisering van de Mexicaanse maatschappij te bevorderen en die kwamen niet voor in de kaderovereenkomst van 1991. Dat is een heel goede zaak. Nochtans moeten wij met de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid constateren dat in de vastgestelde mechanismen voor politieke dialoog nog steeds geen plaats is ingeruimd voor bijdragen van de zijde van de burgermaatschappij. Het gaat hier om een leemte die mijns inziens moet worden opgevuld. Volgens mij zal de algemene overeenkomst ook de procedures moeten vastleggen om te garanderen dat de NGO's en de andere verenigingen en organisaties van de burgermaatschappij actief bij de politieke dialoog betrokken worden. Algemener gesteld: beide partijen moeten er in de definitieve overeenkomst voor zorgen dat de democratische clausule geen lege doos blijft.
In verband met die definitieve overeenkomst wil ik tot besluit nog zeggen dat ik volledig achter het advies van de Commissie externe economische betrekkingen sta. Het Europees Parlement moet hoe dan ook de bevoegdheid behouden om zijn instemming te verlenen aan het geheel van de overeenkomst, zodra alle resultaten van de onderhandelingen die binnenkort starten, bekend zullen zijn.

Eriksson, Sjöstedt en Svensson
Wij zijn voorstanders van een goed ontwikkelde economische, politieke en socio-culturele samenwerking en uitwisseling met Mexico. Desondanks hebben wij niet voor dit verslag gestemd. Wij vinden dat Mexico in de huidige situatie niet voldoet aan de vereiste eerbiediging van de mensenrechten.
In Mexico, vooral in de Provincie Chiapas, vinden permanente schendingen van de mensenrechten plaats. Vele vakbondsactivisten en mensenrechtenactivisten zijn vermoord door paramilitaire groeperingen, die indirecte banden met het leger hebben. Mexico maakt in ettelijke gevallen ook inbreuk op de mensenrechten bij zijn behandeling van verschillende nationale minderheden die tot de oorspronkelijke bevolking behoren.

Wurtz
De Franse communistische afgevaardigden en politieke verwanten vragen de opschorting van de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese Unie en Mexico. Wij bevelen die uitzonderlijke maatregel aan op verzoek van talrijke leidende figuren van Chiapas en Mexico in het algemeen. De redenen hiervoor heb ik hier reeds op 15 januari jongstleden uiteengezet, kort na het verschrikkelijke bloedbad van Acteal. Wij zullen dan ook tegen het verslag stemmen.
Sinds het begin van het jaar zijn ernstige schendingen van de mensenrechten, militarisering van het gebied en acties van paramilitaire groeperingen schering en inslag. De bevolking leeft er in een klimaat van voortdurend geweld en spanningen. Het risico op nieuwe onlusten neemt toe, temeer daar de echte aanzetters tot de slachtpartij van Acteal tot op heden ongestraft zijn. Tientallen inlanders zijn opgepakt omdat ze hadden betoogd of meegewerkt aan de invoering van autonome gemeentebesturen conform de akkoorden van San Andrès van februari 1996.
De Mexicaanse regering lijkt zich niets aan te trekken van het plan om de grondwetsvoorstellen te herzien, rekening houdend met de rechten en de cultuur van de inheemse bevolking. Dat plan is opgesteld door de Commissie voor eendracht en vrede, die hiertoe nochtans wettelijk gevolmachtigd was.
Die houding druist in tegen de geest van de akkoorden van San Andrès, die de dialoog voorstaan om tot oplossingen te komen. De associatieovereenkomst tussen Mexico en de Europese Unie was in die context opgesteld. Die overeenkomst vandaag goedkeuren, betekent een heel ander beleid steunen. De opschorting van de toepassing ervan kan ertoe aanzetten de oorspronkelijke verbintenissen na te leven. Dat is wat wij voorstellen.
Verslag-Peijs (A4-0149/98)
Reding
De reeds lang voorbereide herziening van het douanewetboek komt op het juiste moment, nu bekend werd gemaakt dat de communautaire begroting grote verliezen lijdt doordat op grote schaal gefraudeerd wordt. Europa moet zijn wetgevend kader aanpassen. De interne markt en het vrije verkeer van goederen werden niet ingevoerd om de grootschalige zwendelarij van criminele organisaties te vergemakkelijken. De douanefraude wordt voor 1997 op zowat 2 miljard ecu geraamd. Nu de meeste lidstaten moeten bezuinigen, hebben dergelijke berichten een heel negatief effect op het imago van de Unie en van de nationale overheidsdiensten.
De herziening van het douanewetboek, dat het referentiekader vormt voor de komende voorstellen en initiatieven van de Commissie op dat gebied, is dus welkom en nodig. De ambtenaren van de douanediensten vragen reeds lang dat de wetgeving en de procedures die hun werk regelen, worden vereenvoudigd. De bedrijven zullen gemakkelijker de wet toepassen als de teksten transparant en eenvoudig zijn. Bovendien moeten de bepalingen van het douanewetboek vlotter en sneller kunnen worden aangepast.
Die punten van de voorgestelde herziening gaan in de goede richting en zullen de mogelijkheden tot fraude aanzienlijk inperken. Toch passen enkele kanttekeningen. Allereerst moet de democratische controle worden gewaarborgd: het mag niet zo zijn dat het Europees Parlement elke mogelijkheid tot democratische controle verliest omdat men de procedures wil versnellen. Het rationaliseren van de herzieningsprocedures mag er niet toe leiden dat de betrokken ondernemingen minder geraadpleegd worden of dat er onzekerheid is over de inhoud van de uitvoeringsverordeningen van de Commissie en evenmin dat beslissingen worden genomen zonder inspraak van de verkozen organen. Omdat het raadplegen van het Europees Parlement de procedure vertraagt, moeten de voorstellen van de Commissie duidelijk, gedetailleerd en voldoende soepel zijn, zodat ze niet om de haverklap moeten worden gewijzigd.
Ten tweede moeten wij verwarring vermijden: de vereenvoudiging van de procedures moet de overheidsdiensten in staat stellen sneller in te spelen op nieuwe situaties. Ze moet het mogelijk maken snel onverwachte achterpoortjes te sluiten en aldus frauduleuze praktijken te voorkomen, die te wijten zijn aan mazen in de wetgeving. Veelvuldige en snel op elkaar volgende wijzigingen kunnen zorgen voor verwarring bij de overheidsdiensten en ze bestraffen de betrokken bedrijven doordat ze voortdurend hun werkwijze moeten aanpassen. Zo'n klimaat van verwarring werkt fraude evenzeer in de hand als het tijdelijk bestaan van mazen in de wetgeving. De extra termijnen die de raadpleging van het Europees Parlement vergt, hebben daarom niet noodzakelijk een negatief effect.
Door de wijzigingen die de rapporteur voorstelt aan te nemen, volgt het Parlement de middenweg tussen het rationaliseren van de procedures en de eis tot democratische controle en bovendien wordt de efficiëntie van het nieuwe systeem aanzienlijk verbeterd.

Ribeiro
Wanneer, of als, ooit de ware geschiedenis van deze dereguleringsfurie wordt geschreven, zal daarin zeker erkentelijkheid betuigd worden voor de pogingen van douanebeambten iets te ondernemen tegen deze dolle haat jegens regels en mechanismen welke toch bedoeld zijn om nationale economieën te beschermen tegen oplichters die snel zullen ontdekken hoe ze handig gebruik kunnen maken van de mogelijkheden die door de liberalisering - en de haast waarmee deze wordt doorgevoerd - geschapen worden.
Douanebeambten zijn als beroepsklasse de belangrijkste slachtoffers van deze ontwikkeling, en dat terwijl ze door betere opleidingen en beter technisch materieel beter tegen hun taak opgewassen zijn.
Bij de herziening van het communautair douanewetboek blijkt opnieuw wat de algemene houding is. De bedenkingen en de voorstellen van de zijde van de douanebeambten hebben nauwelijks serieuze aandacht gekregen, vooral waar het de verschillende wijzen van aangifte betrof, die met het oog op de belangen van de landen zijn vastgesteld.
Douanebeambten behoren te allen tijde erkend te worden als de natuurlijke spreekbuis voor alles wat met douaneactiviteiten te maken heeft, vooral als het gaat om belastinginning en fraudebestrijding. Het lijkt echter wel alsof men een eind wil maken aan deze activiteiten, en degenen die er een betrekking in vinden werkloos wil maken.
Ons stemgedrag is dus ingegeven door het verlangen het algemeen belang te dienen. Wij geloven dat douanebeambten een essentiële rol spelen in de bestrijding van de schadelijke gevolgen die teweeg worden gebracht door een te ver doorgevoerde deregulering. De strijd tegen de fraude is buitengewoon belangrijk en wat er op het spel staat overstijgt de nationale grenzen.

Rübig
Als voormalig lid van de parlementaire enquêtecommissie over fraude bij het douanevervoer ondersteun ik principieel ieder initiatief om de procedure effectiever en minder fraudegevoelig te maken.
Aan de voorliggende wijziging van het communautair douanewetboek geef ik mijn instemming echter alleen onder voorbehoud. Ik pleit ervoor dat bij het aanpassen van het EU-douanerecht met verstand te werk wordt gegaan en dat de nieuwe regeling geadministreerd kan worden. Nieuwe regelingen moeten voldoen aan de eisen van SLIM en Fiche d'impact. Bovendien is het noodzakelijk dat alle betrokkenen - douanekantoren, verkopers en kopers, vervoerders, banken en verzekeringen - bij het wilsvormingsproces betrokken worden.
Verslag-Pollack (A4-0161/98)
Blokland
Voorzitter, ik heb van harte ingestemd met de drie verslagen over de verzuring. De voorstellen van de Commissie en de amendementen van het Parlement juichen wij toe. Over het beleid tegen de verzuring tot nu toe kunnen we behoorlijk tevreden zijn. Al sinds de jaren '70 worden in Europa maatregelen genomen om de uitstoot van zwavel en stikstofoxiden onder controle te krijgen. En dat beleid werkt. Ondanks het gestegen energiegebruik is de uitstoot van deze twee stoffen drastisch gedaald. Laten wij onze zegeningen dus maar eens tellen! Reducties van meer dan 50 % sinds 1980 zijn voor de meeste lidstaten gelukkig geen uitzonderingen. Zelfs de geplande reducties voor zwavel- en stikstofoxiden voor 2010 kunnen als gevolg van de nieuwe normen voor uitlaatgassen van auto's waarschijnlijk gehaald worden. Dat is hoopgevend.
Toch kunnen wij helaas niet uitsluitend positief zijn. De verontreinigingen door fijn stof en door ammoniak zijn zeer hardnekkig. De deeltjesvervuiling, ofwel het fijn stof, vormt een duidelijke bedreiging van de gezondheid van de mens. Daarom doet het me deugd dat daar nu eindelijk eens kwaliteitsdoelstellingen voor opgesteld zijn. Ik moet daar wel meteen bij zeggen, dat ze me hoog gegrepen lijken. Zoals bekend, komen de deeltjes vooral vrij in het verkeer. Als de groei van het verkeer zo doorgaat als de afgelopen jaren, dan zal de deeltjesuitstoot ook alleen maar groeien. Heel zorgelijk, want één deeltje kan bij bepaalde risicogroepen al fataal zijn. De grenswaarden die nu in het Commissievoorstel staan, zullen dus wel "wenswaarden" blijken te zijn.
De ammoniakvervuiling speelt vooral in de landbouw en is regionaal heel verschillend. Kwaliteitsdoelstellingen hebben we hiervoor zeer zeker nodig, maar een effectgericht beleid zal hier voor reducties moeten zorgen. Minder intensieve veeteelt lijkt de enige echte oplossing. Nationaal beleid is hier het antwoord, omdat de intensiteit van de vervuiling zo enorm verschilt.
Mijn conclusie is: de verzuringsstrategie die de Commissie volgt, ziet er goed uit, maar naar mijn idee is er een aanvullende deeltjesstrategie noodzakelijk. Ik wens de Commissie daarbij sterkte toe, want terugdringing van het verkeer is geen eenvoudige klus.

Díez de Rivera Icaza
Degenen onder ons die voor het verslag-Hautala hebben gestemd, steunen natuurlijk ook het verslag van mevrouw Pollack, want de kwaliteit van de lucht die we inademen is van essentieel belang voor de bescherming van onze gezondheid.
We zijn ons allemaal bewust van de schadelijke gevolgen van de in deze richtlijn behandelde vervuilende stoffen voor het milieu en de volksgezondheid en de dringende noodzaak om de grenswaarden bindend te maken. Een van de verdiensten van deze richtlijn is juist dat hierbij gesteund wordt op de nieuwe normatieve waarden die werden vastgesteld door de Wereldgezondheidsorganisatie.
Omdat ik over weinig tijd beschik, wens ik twee aspecten te belichten, waarvoor het vandaag besproken verslag volgens mij geen goede oplossing biedt. Ten eerste, het belang van de installatie van zoveel mogelijk meetstations op de kleinere eilanden van de Unie en de eilanden die behoren tot een archipel, aangezien deze meetstations naar alle waarschijnlijkheid als enige metingen zullen doen en dus de enige informatiebron zullen zijn voor de bevolking. Ten tweede kan men zich afvragen hoe de metingen zullen gebeuren in toeristische gebieden, waar de bevolking tijdens de vakantieperiodes minstens drie keer zo groot is, of in gebieden met minder dan 250.000 inwoners.
Met instemming van de rapporteur hebben we verschillende amendementen ingevoerd om deze wettelijke leemte aan te vullen, want elke burger heeft dezelfde rechten, en natuurlijk ook als het gaat om de kwaliteit van de lucht die hij inademt.

Titley
Ik stem voor dit verslag omdat de mensen die ons als hun vertegenwoordigers hierheen sturen, mogen verwachten dat wij onze steun geven aan maatregelen voor het schoner maken van de lucht die we met zijn allen inademen.
Eerder deze eeuw behoorde mijn eigen kiesdistrict in Groot Manchester tot de vele gebieden in industrieel Groot-Brittannië die baat hadden bij de luchtkwaliteitswetgeving van onze eigen overheden. Maar tegenwoordig beseffen we dat luchtverontreiniging niet alleen schadelijk kan zijn voor onze eigen kinderen en onze eigen omgeving, maar dat de verontreiniging van een bepaald land door de wind kan worden meegevoerd en op internationale schaal milieuschade kan aanrichten.
Dit verslag van mijn collega, mevrouw Pollack, is een klassiek voorbeeld van het principe van mondiaal denken en lokaal handelen. In de hele EU zouden uniforme normen moeten worden gebruikt voor het meten van de luchtverontreiniging, om op lokaal niveau de autoriteiten en het publiek van dag tot dag te informeren over de luchtverontreiniging om hen heen. Dergelijke regelmatige informatie kan voor regeringen en het bedrijfsleven een daadwerkelijke prikkel vormen om de verontreiniging omlaag te brengen.
Naast nationale actie, zoals de toezegging van de Britse regering op de onlangs gehouden Wereldmilieutop in Kyoto om de verontreiniging terug te dringen, kan ook de EU-wetgeving een wapen toevoegen aan ons arsenaal in de strijd om schone lucht voor de toekomstige generaties.
Verslag-Hautala (A4-0174/98)
Buffetaut
De voorstellen voor een richtlijn betreffende de verlaging van het zwavelgehalte van bepaalde vloeibare brandstoffen vormen een van de maatregelen van de communautaire strategie om de verzuring tegen te gaan.
Zwaveldioxide (SO2) is een van de verontreinigende stoffen die bijdragen tot verzuring door te grote depositie van verzurende substanties op een bepaalde oppervlakte grond of water. De gevolgen van die zure depositie zouden sterk verband houden met de eigenheid en de gevoeligheid van de receptoren en natuurlijk ook met de hoeveelheid depositie.
Er moet overigens worden opgemerkt dat de verbranding van steenkool de voornaamste oorzaak is van SO2-uitstoot.
Het is verbazingwekkend dat hiermee geen rekening is gehouden. Men kan zich ook afvragen of het wel opportuun is zeer lage algemene drempelwaarden vast te leggen met mogelijkheden tot afwijking en of het niet logischer zou zijn omgekeerd te werk te gaan en alleen voor gevoelige gebieden lage drempels vast te stellen.
Ook het probleem van de brandstoffen in raffinaderijen is belangrijk. Voor raffinaderijen gelden reeds strikte beperkingen inzake SO2-uitstoot. Is het dan wel zinvol nog een extra beperking op te leggen?
Kortom, de tekst die ons wordt voorgelegd maakt aanzienlijke investeringen in de ontzwavelingsinstallaties noodzakelijk, hoewel die nu reeds zijn uitgerust met talrijke mechanismen om de SO2-uitstoot te beperken. Het zou dan ook efficiënter zijn een nieuwe algemene strategie uit te werken om de verzuring te bestrijden en nationale grenswaarden vast te stellen die rekening houden met de geografische verschillen in zure depositie.

Gahrton, Holm, Lindholm en Schörling
Wij hebben op grond van de zakelijke inhoud voor het verslag gestemd, maar wij willen wel krachtig reageren op de tegen de wil van de rapporteur ingevoerde wijziging van de rechtsgrond van artikel 130 S in artikel 100 A, aangezien dit de mogelijkheden van de lidstaten beperkt in hun mogelijkheden strengere milieubeschermingsmaatregelen te nemen.

Grossetête
Hoewel ik het niet altijd met haar standpunten eens ben, wil ik toch mevrouw Hautala feliciteren met haar werk.
Ik ben tevreden dat ons Parlement het amendement heeft aangenomen dat ertoe strekt de rechtsgrondslag van de tekst te wijzigen. Artikel 100 A is volgens mij een veel geschiktere rechtsgrondslag voor een tekst die grenswaarden vastlegt voor zwavel in bepaalde brandstoffen om enerzijds de verzuring tegen te gaan en anderzijds concurrentievervalsing te voorkomen zoals die thans bestaat op de Europese markt voor zware brandstoffen.
Het zwavelgehalte verschilt inderdaad sterk al naar gelang de lidstaat: niet alleen vóór de behandeling van de brandstoffen, want die hangt af van het gebied waar ze vandaan komen (Perzische Golf, Noordzee, ...), maar ook na de behandeling ervan, aangezien de normen van land tot land sterk verschillen.
Ik wil er in dat verband op wijzen dat lid 4 van artikel 100 A de lidstaten toestaat strengere nationale normen toe te passen indien dit om milieuredenen nodig is. Ik hoop dat de Europese Commissie met die stemming rekening zal houden en haar voorstel in die zin zal wijzigen.
Algemeen gezien heeft de Europese Commissie een evenwichtige tekst voorgelegd die nauwelijks verbetering behoefde. Ik betreur namens mijn fractie dat het toepassingsgebied van deze richtlijn uitgebreid wordt tot bunkerolie en dieselolie voor de scheepvaart en dat de norm die de Europese Commissie voor de gasolie voorstelt, wordt verstrakt. Die amendementen zijn economisch gezien niet realistisch en niet verantwoord op milieuvlak. Ik ben niettemin tevreden dat de amendementen om het Europees Parlement bij de informatieprocedures te betrekken, zijn aangenomen.
Bovendien moet de Europese Commissie, voor het einde van het jaar, voorstellen indienen met betrekking tot de economische instrumenten die kunnen bijdragen tot een vermindering van de uitstoot van zwaveldioxide. Die benadering had nu reeds in dit voorstel vervat moeten zijn.
Verslag-Poggiolini (A4-0119/98)
Fayot
De consument, maar zeker ook veel producenten kunnen geen wijs meer worden uit de vele bestaande milieukeuren (wereldwijd schijnen er meer dan 50 van te bestaan).
In vele opzichten wordt met het milieubewustzijn van de burger nogal slordig omgesprongen. Het zou dus een heel goede zaak zijn, als er in ieder geval op de Europese interne markt een Europese milieukeur zou bestaan, dat het vertrouwen van de consument heeft.
Het ziet er niet naar uit dat dit in de nabije toekomst kan worden gerealiseerd.
Want de EU heeft niet alleen te maken met een groot aantal bestaande nationale systemen, maar moet ook de misleidende "ecologische" reclame bestrijden.
Dit verklaart ook waarom bijna geen enkele consument de Europese milieukeur kent, die al meer dan vijf jaar bestaat: bijna niemand kent de bloem op het veld met sterren. Dat is ook de schuld van de lidstaten, die er niet in zijn geslaagd de eerste verordening succesvol om te zetten.
De nieuwe poging die we nu ondernemen, moet door de oprichting van een "Europese Organisatie voor het milieukeurmerk" serieuzer worden. Dit is in het belang van de consument wel te hopen. Met name moet er coördinatie komen tussen de nationale keurmerken en het Europese keurmerk. Landen met strenge milieunormen willen hun milieukeur natuurlijk niet opgeven ten gunste van de invoering van een zwakker keurmerk.
Luxemburg, dat geen eigen nationaal milieukeurmerk heeft en dat veel producten uit het buitenland importeert, zou het buitengewoon toejuichen als deze verordening eindelijk zou worden gerealiseerd.

Kirsten Jensen, Blak, Sindal en Iversen
De Deense sociaal-democraten hebben vandaag voor een herziening van het systeem voor de toekenning van EU-milieukeuren gestemd. Een uniforme milieukeur in heel de EU, gebaseerd op dezelfde strenge criteria die vandaag reeds voor de nationale milieukeuren gelden, is de doelstelling op lange termijn. Zolang de EU-milieukeur niet is rondgedeeld en zoals gepland functioneert, moeten de nationale eco-labels verder worden gebruikt. De keuze tussen meerdere bloemen in plaats van één bloem is van geen belang. Wij moeten er wel voor zorgen dat de consument degelijk wordt voorgelicht over de reden waarom een product een bloem heeft gekregen.

Lindqvist, Ryynänen en Virrankoski (ELDR), Eriksson, Ojala, Sjöstedt, Seppänen en Svensson (GUE/NGL), Gahrton, Holm en Lindholm (V)
Wij hebben ervoor gestemd dat de huidige, goed functionerende nationale milieukeurstelsels als 'de Noordse zwaan', 'de pelgrimsvalk' en 'goede milieukeuze' niet worden verboden en daarna worden vervangen door de milieubloem van de EU.
Wij zijn van mening dat de bestaande milieukeurstelsels naast de nieuwe behouden moeten blijven. Het zou verkeerd zijn te besluiten tot een gemeenschappelijk EU-milieukeurmerk, dat leidt tot een verbod op goed functionerende en gewaardeerde milieukeurmerken.
De 'Noordse zwaan' is een voorbeeld van een keurmerk dat op het ogenblik in meerdere landen functioneert en dat via internationale samenwerking tot stand is gekomen. Voor dit soort keurmerk is het vertrouwen van het publiek nodig en een koppeling aan de milieubeweging. Een milieukeurstelsel dat op deze beide punten geslaagd is, moet niet worden vervangen door de milieubloem van de EU. Uit het oogpunt van de consument is dit voorstel verwerpelijk. Er kunnen verschillende keurmerkstelsels naast elkaar bestaan. In casu is mededinging te verkiezen boven een monopolie.

Rovsing
Met betrekking tot het voorstel voor een herziening van het systeem voor de toekenning van de EU-milieukeur wil ik graag twee initiatieven noemen die ik zeer positief vind.
Het voorstel van de Commissie bevat belangrijke initiatieven om de procedure voor de toekenning van de milieukeur minder bureaucratisch te maken, zodat ze vlugger kan verlopen. Alleen op deze manier kan de Europese milieukeur de concurrentiepositie van de producten die dit label dragen, verbeteren. In het verslag van het Parlement wordt voorgesteld het toepassingsgebied van de verordening tot de dienstverlenende sector uit te breiden. Dit is een zeer nuttig voorstel, dat vooral ambachtelijke ondernemingen ten goede kan komen, bijvoorbeeld wanneer een kleinere onderneming bijzondere inspanningen doet om milieuvriendelijke producten te gebruiken.
Verslag-Whitehead (A4-0153/98)
Seillier
Mijnheer de Voorzitter, het verslag van onze collega betreft een noodzakelijke aanvulling op wat wij twee jaar geleden hebben aangenomen met betrekking tot de richtlijn "Televisie zonder grenzen" . Hier gaat het om de bescherming van minderjarigen en van de menselijke waardigheid met betrekking tot de nieuwe audiovisuele en informatiediensten. Over het aspect geweld en de noodzaak dit via een aantal procédés te reguleren, is er volledige eensgezindheid. Wat pornografie betreft, wil ik evenwel verder gaan dan onze collega, verder zelfs dan al onze collega's.
Sommigen zeiden dat men grondiger moest nadenken over pornografie. Iedereen is het er inderdaad over eens dat pornografie met minderjarigen of pornografie die door minderjarigen kan worden bekeken, verboden en vervolgd moeten worden. Over pornografie als dusdanig is er echter nog geen consensus om te stellen dat elke vorm van pornografie, die waarbij meerderjarigen als speler of als kijker betrokken zijn, een aantasting is van de menselijke waardigheid. Het verslag handelt nochtans over de bescherming van minderjarigen en van de menselijke waardigheid. Wat pornografie betreft, geachte collega's, gaat het niet om vrijheid van meningsuiting noch om kunst maar om commercie, die schandalig veel opbrengt over heel de wereld.
Ik wacht dus op het moment waarop al onze maatschappijen pornografie als een aantasting van de menselijke waardigheid zullen beschouwen alsook op het moment waarop er, niet alleen op Europees, maar ook op internationaal niveau, meer bepaald op het vlak van de VN-mensenrechten, vraag zal zijn naar ethische normen die pornografie wereldwijd verbannen.

Caudron
Het opstellen van een Groenboek over de bescherming van minderjarigen en van de menselijke waardigheid was als dusdanig een uitstekende zaak. Ik heb het verslag van onze collega Whitehead dan ook met grote tevredenheid gelezen. Ik wil hem feliciteren. Zijn tekst is niet alleen coherent maar ook pragmatisch.
Controle kunnen uitoefenen op uitzendingen van allerlei aard op audiovisueel gebied is één ding, hopen de explosieve groei van het Internet te beheersen is iets heel anders. Wat dat laatste betreft, kunnen wij alleen maar zorgen dat de dienstverrichters en de hosts van het wereldwijde net meewerken.
Wij moeten echter helder blijven. De aanpak die het mogelijk moet maken de mensen te beschermen tegen de informatie, is moeilijk en twijfelachtig. Tal van voorbeelden bewijzen dit helaas.
Een efficiënt optreden veronderstelt dat iedereen die iets te maken heeft met dit probleem van aantasting van de menselijke waardigheid, zowel van minderjarigen als van volwassenen, op de been wordt gebracht. Elke dag duikt wel ergens een nieuwe site op waar haat en geweld de enige leidmotieven zijn.
Om dit fenomeen, dat niet nieuw is als zodanig maar wel wat de verspreidingskanalen betreft, te bestrijden, moet zoals ik reeds zei een campagne worden gevoerd niet alleen in de audiovisuele sector zelf, maar ook bij de internauten opdat ook zij op de bres springen voor vrijheid en verdraagzaamheid.

Cushnahan
Dit verslag van de heer Whitehead komt precies op het juiste moment.
Het is belangrijk dat wordt onderkend dat de snelle expansie van de informatiemaatschappij, met name het Internet, ernstige vragen oproept en vooral het misbruik van dit systeem door verderfelijke groepen mensen. We moeten maatregelen treffen, met name om kinderen te beschermen en om de menselijke waardigheid te benadrukken.
Ik steun de voorstellen van de heer Whitehead voor zelfregulering binnen de bedrijfstak en onder Internet-aanbieders.
Zelfregulering als zodanig is echter niet voldoende. Daarnaast is er behoefte aan nationale en EU-wetgeving die het eenvoudiger maakt om mensen te vervolgen wegens misbruik van het Internet voor immorele en onaanvaardbare praktijken.

Darras
Ik dank de rapporteur voor zijn methodisch en uitgebreid verslag, waar ik volledig achter sta. Zoals hij opmerkt zijn de nieuwe diensten "veel te pluriform en te nieuw om zich aan te passen aan regulering van bovenaf, zoals we die bij de ontwikkeling van de Europese omroepen kennen" .
Wij moeten dus naar andere middelen grijpen. De Commissie is voorstander van zelfregulering en vraagt dat de industrie meewerkt aan het opstellen van gedragscodes en dat de efficiëntie ervan op nationaal niveau wordt geëvalueerd. De Commissie belooft van haar kant die nationale kaders voor zelfregulering onderling aan elkaar te koppelen en de samenwerking en de uitwisseling van ervaring tussen politie en gerecht aan te moedigen in de lidstaten zelf en met die instanties in andere landen. De Commissie vraagt de lidstaten bovendien actieve steun te verlenen aan efficiënte zelfregulering bij de dienstverleners.
Dit voorstel moet zeker worden gesteund en uitgevoerd. Toch moet men uiterst waakzaam blijven. Ik sta dan ook volledig achter de rapporteur wanneer hij zegt dat de nationale praktijken zullen verschillen naar gelang van de respectieve culturen, zodat moet worden gestreefd naar een zekere convergentie van de gedragscodes.
Ook moeten de nationale zelfreguleringscodes regelmatig opnieuw worden bekeken en moet de efficiëntie ervan worden getoetst. Daarna moet worden nagegaan of een eventuele reglementering mogelijk is.

Fayot
Ik zal weliswaar voor het verslag van mijn collega Whitehead stemmen, maar tegelijkertijd ben ik mij ervan bewust dat dit slechts een druppel op de spreekwoordelijke gloeiende plaat is.
We weten allemaal dat kinderen en jongeren tegenwoordig worden blootgesteld aan een enorme morele en mentale belasting en aan vervuiling op het Internet en in andere audiovisuele diensten door allerlei vormen van geweld en andere rommel.
We weten dat dit bij velen van hen tot ernstige gedragsstoornissen op zedelijk gebied en tot geestelijke wankelmoedigheid leidt, waardoor ze voor het leven worden getekend.
Maar we weten ook dat dit in een vrije samenleving en in het licht van de wereldwijde verspreiding en koppeling van communicatiemiddelen niet is tegen te houden. Want niemand wil de vrijheid van communicatie beperken en niemand is daartoe in staat, ook al zou hij dat willen.
Er bestaat dus geen paardenmiddel om jongeren en kinderen te beschermen.
Maar het zou rampzalig voor de moderne tijd zijn als we de handen zonder verzet in de schoot zouden leggen.
Zowel de verordening van de Commissie als het verslag van Philip Whitehead gaan daarom uit van de bereidheid om de moeilijke weg in te slaan van een langetermijnbeleid van invoering van morele waarden zonder dat dit ten koste van de vrijheid gaat.
Want er is hoogstens sprake van een langetermijnbeleid van vele kleine stappen: " een zachte vorm van convergentie" , zoals het in de toelichting heet, met internationaal erkende normen, evaluatiesystemen, zelfdiscipline van de belangrijkste producenten, maar ook een actief beleid van justitie en politie op Europees niveau.
We staan aan het begin van een bewustwordingsproces. Een gemeenschappelijke internationale wil tot zelfregulering en controle moet het tegenwicht vormen voor de wereldwijde heerschappij van de communicatie.

Kirsten Jensen, Blak, Sindal en Iversen
De Deense sociaal-democraten stemmen voor het verslag-Whitehead. Het voorstel van de Commissie voor een aanbeveling van de Raad is een goed initiatief. Het is verheugend dat het principe van zelfregulering daarin zo'n belangrijke rol speelt.
Dit onderwerp is een goed voorbeeld van een probleem dat op nationaal niveau niet naar behoren kan worden opgelost. De nieuwe, grensoverschrijdende media maken internationale oplossingen noodzakelijk. Wij zijn blij dat de Raad het probleem van de rechtsgrondslag met de nodige aandacht heeft bekeken en het oorspronkelijke voorstel zo heeft gewijzigd, dat het nu beter onder artikel 130, lid 3 valt.

Rovsing
Ik ben zeer blij dat de Commissie een voorstel heeft ingediend, waarin de lidstaten aangemoedigd worden aan zelfregulering te doen om minderjarigen te beschermen met betrekking tot audiovisuele en informatiediensten.
De minderjarigen zijn een bijzonder kwetsbare groep, wat specifieke beschermingsmaatregelen op dit gebied rechtvaardigt. Daarom is zelfregulering ook de beste methode, maar de nationale maatregelen kunnen slechts efficiënt zijn als er op Europees niveau coördinatie is. Er moet namelijk gecontroleerd worden of ze het gewenste effect hebben en daarom ben ik blij met de voorstellen die het verslag in dit opzicht doet. Dit verslag verdient onze steun en daarom stem ik voor.

Titley
Mijnheer de Voorzitter, met genoegen zal ik heden voor dit verslag van mijn collega, de heer Whitehead, stemmen. De dreiging van het feit dat onze kinderen blootstaan aan aanstootgevende afbeeldingen en dergelijke op Internet wordt nu algemeen erkend. Maatregelen om te voorkomen dat kinderen via de nieuwe elektronische media aan dergelijk materiaal worden blootgesteld, vormen overigens een essentieel onderdeel van Britse programma's om de toegang tot Internet op scholen te verbeteren.
Gezien het aantal en de verscheidenheid van dergelijke nieuwe elektronische media, wordt in het verslag terecht naar voren gebracht dat een van bovenaf opgelegde EU-verordening niet werkbaar zou zijn, vooralsnog ten minste. Het is beter om bedrijven die zich met deze nieuwe technologie bezighouden, de kans te geven om te laten zien dat ze de bezorgdheid van de consument omtrent aanstootgevend materiaal serieus nemen. De slimme jongens achter de Internet-diensten moeten aan de slag om dergelijk materiaal voor kinderen af te schermen.
Ik sta ook achter het idee om een aantal gemeenschappelijke richtsnoeren te ontwikkelen zodat illegale en schadelijke informatie geïdentificeerd en geëtiketteerd kan worden. Als er echter, zoals de heer Whitehead aangeeft, na twee jaar problemen met deze richtsnoeren blijken te zijn, moeten we ons het recht voorbehouden om regelgeving te overwegen.
De branche moet zich ervan bewust zijn dat, hoewel we positief staan tegenover de ontwikkeling naar een informatiemaatschappij waar technologie voor iedereen beschikbaar is, wij ons best zullen doen om ervoor te zorgen dat onze kinderen niet door gewetenloze exploitanten aan aanstootgevend materiaal worden blootgesteld.
Verslag-Hulthén (A4-0162/98)
Des Places
De verslagen van onze collega's Hautala, Pollack en Hulthén hebben alle betrekking op het probleem van de luchtverontreiniging. Wij hebben op een vorige plenaire vergadering strenge normen aangenomen om de kwaliteit van de brandstof te verbeteren en zodoende de uitstoot van vervuilende stoffen te verminderen. Het is dan ook vanuit die gedachtegang dat onze fractie die drie verslagen heeft gesteund.
Er zijn thans geschikte oplossingen voorhanden om de uitstoot van vervuilende stoffen terug te dringen, onder andere de biobrandstoffen.
Ik maak van de gelegenheid gebruik om nogmaals te wijzen op mijn terughoudendheid omtrent sommige punten van Agenda 2000 van de Commissie. Inderdaad, voor de grote teelten is niets gepland om het gebruik te bevorderen van landbouwproducten die niet als voedsel dienen. Biobrandstoffen geven de landbouw nieuwe mogelijkheden, ze zijn milieuvriendelijk en ze mogen niet verdwijnen omdat de Commissie ze "vergeten" is.
De Europese landbouw is zich gaan toeleggen op de ontwikkeling van biobrandstoffen en arbitraire beslissingen mogen die inspanningen niet tenietdoen.
Op technisch vlak tenslotte wijs ik erop dat, volgens de Europese autofabrikanten, vermindering van het zwavelgehalte van brandstoffen noodzakelijk is voor de werking van de nieuwe milieubeschermende voorzieningen op auto's: katalysatoren, roetfilters, enz.
Ook het aromatengehalte van benzine moet naar beneden. Tijdens het verbrandingsproces vallen de aromaten in de benzine uiteen en vormen onder andere benzeen dat kankerverwekkend is. Het aromatengehalte moet dan ook binnen aanvaardbare technische grenzen naar beneden, want zo wordt de benzeenuitstoot teruggedrongen.
Doordat biobrandstoffen zwavel noch aromaten bevatten, kan het totale gehalte aan vervuilende stoffen in brandstoffen worden verminderd. Dat beantwoordt aan de technische eisen van de Europese autofabrikanten.
Verslag-Perry (A4-0166/98)
Seillier
Mijnheer de Voorzitter, met betrekking tot de tekst van de Commissie stelt dit verslag pertinente vragen over de evaluatie van de vorige programma's en van de lopende programma's. Toch gaat het volgens mij niet ver genoeg. Een louter kwantitatieve benadering is niet voldoende. Wij moeten weten aan wie die programma's werkelijk ten goede komen. Mijns inziens koestert het verslag, net als de Commissie, al teveel de illusie dat een massale invoering van de nieuwe informatietechnologieën in staat is tal van problemen op school te verhelpen.
Ik geloof dit eerlijk gezegd niet. Ik denk dat wij ons heel speciaal moeten concentreren op het probleem van de vroegtijdige schoolverlaters, dat zich in elk van onze landen voordoet. Wij moeten ons afvragen waarom dat probleem er is en hoe wij het kunnen verhelpen. Ik bedoel niet dat de nieuwe technologieën hiertoe niet kunnen bijdragen, ik denk alleen dat het een gevaarlijke illusie ze als enig zaligmakend middel te beschouwen.
Het is ook zo dat uitwisselingen van leerlingen van elke leeftijd binnen de Unie, hoe wenselijk die ook zijn, pas kunnen slagen als de betrokken jongeren hun moedertaal beheersen. Hoe komt het dat zoveel uitwisselingen of programma's hun doel missen? Omdat wij ook daar het paard achter de wagen spannen. Wij moeten eerst zorgen dat de voorwaarden vervuld zijn om die uitwisselingen te doen slagen.
Bovendien heerst er in al die verslagen verwarring met betrekking tot begrippen als onderwijs, opleiding, Europa van de kennis, enz. en volgens mij is er een woord dat al te vaak ontbreekt, namelijk cultuur. Meer bepaald die fameuze algemene cultuur waarop de uitwisselingen tussen onze landen zouden moeten kunnen steunen. Zo zouden wij vele jongeren, en niet alleen uit achtergestelde milieu's, opnieuw toegang kunnen geven tot die algemene cultuur. Alleen dit kan er echt voor zorgen dat de uitwisselingen de beoogde resultaten opleveren.
Wat de Europese dimensie in de opvoeding betreft, vind ik het heel spijtig dat geen kredieten zijn uitgetrokken voor het beleggen van bepaalde ontmoetingen, het uitvoeren van studies en de aankoop van moderne audiovisuele apparatuur. Alle belangrijke fenomenen van de Europese geschiedenis waren in de verschillende landen gekenmerkt door eenheid zowel als door diversiteit, bijvoorbeeld de monarchie, de universiteiten, enz. Het zou heel interessant zijn die Europese dimensie in te voeren op het vlak van de cultuur.

Bernardini
In 1999 lopen de drie communautaire programma's op het gebied van onderwijs, opleiding en jeugdzaken af.
In haar mededeling schetst de Europese Commissie haar plannen met betrekking tot de activiteiten terzake voor de periode 2000-2006. Ze stelt ons een beperkt aantal doelstellingen voor (verbetering van de toegang van de burgers tot het onderwijsen opleidingsaanbod, opstarten van proefprojecten, ruime verspreiding van goede onderwijspraktijken).
Wij geven toe dat de intenties goed zijn, maar hun formulering is nogal vaag. Ikzelf vind niet dat de Commissie echt rekening heeft gehouden met de standpunten die ons Parlement herhaaldelijk heeft verdedigd.
Wat doen we bijvoorbeeld met de behoeften van de achtergestelde bevolkingsgroepen, waar de tekst met geen woord over rept? Net als onze rapporteur vinden wij dat hun meer kansen moeten worden gegeven om aan de programma's deel te nemen. De kandidaten worden al te vaak geconfronteerd met warrig beheer en met "economische" selectie. De Commissie stelt geen enkele oplossing voor. Nochtans gaat het om iets wat ons Parlement al lang eist.
Wij vragen ook reeds lang meer middelen voor dat Europa van de kennis, maar er worden ons nergens cijfers gegeven.
Laten wij nochtans logisch blijven: door de jongeren een gedegen opleiding te verschaffen, geven wij hun de kans een positie op de arbeidsmarkt te verwerven. Daarom moeten wij het onderwijsbeleid bevorderen door het meer middelen te geven.

Cushnahan
De recente voorstellen van de Commissie voor EU-onderwijsprogramma's na 2000 bieden een goed uitgangspunt voor discussie. Ik onderschrijf de nadruk die wordt gelegd op de bevordering van levenslang leren en de ondersteuning van het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten. Ik kan me ook vinden in het idee dat er een burgerschapsconcept moet worden ontwikkeld op basis van gemeenschappelijke normen en waarden, in de erkenning dat de talenkennis moet worden verbeterd en in de suggesties voor meer samenwerking op het gebied van onderwijs met de landen van Midden- en Oost-Europa.
Ik hoop echter dat de Commissie nota zal nemen van de voorstellen van het Parlement voor een Europees gericht onderwijsprogramma, een afzonderlijk jeugdprogramma met de bredere doelstelling om uitsluiting en racisme tegen te gaan, en een EU-leidraad ter bevordering van nieuwe technologie en de informatiemaatschappij.
Hoeveel waarde de EU-onderwijsprogramma's hebben voor de Europese integratie bleek mij het duidelijkst toen ik de eer had deel te nemen aan een Comenius-project op een school in mijn kiesdistrict. De school was de St. Paul's in Dooradoyle, Limerick, en de partnerscholen bevonden zich in Grumbach, Oostenrijk en in Triëst, Italië. Het onderwijzend personeel en de leerlingen van deze school toonden een enorme betrokkenheid, bleken allerlei vaardigheden te bezitten, en waren met veel energie en enthousiasme bezig om Europese samenwerking en wederzijds cultureel begrip tot stand te brengen. Het was een groot genoegen om in die ervaring te mogen delen, en het sterkt mij in mijn steun voor de voortzetting en uitbreiding van de EU-onderwijsprogramma's.

Darras
Deze mededeling heeft tot doel een debat op gang te brengen over de krachtlijnen van de komende communautaire activiteiten op het gebied van onderwijs, opleiding en jeugdzaken voor de periode 2000-2006. Het gaat in feite om de nieuwe generatie programma's of activiteiten die de programma's SOCRATES (onderwijs), LEONARDO (opleiding) en JEUGD VOOR EUROPA vervangen of voortzetten.
Onze rapporteur heeft uitstekend werk geleverd en ik feliciteer hem daarmee. Het gaat om een veelomvattend en belangrijk onderwerp en ik betreur dat de Commissie ons niet meer tijd gunde en vooral dat ze terzake geen duidelijker toekomstvisie heeft. Blijven de drie programma's afzonderlijk bestaan of gaan ze op in een algemener kader? Wat leren ons de ervaringen uit het verleden? Kunnen er meer financiële middelen worden vrijgemaakt of moeten wij verder werken met het huidige beperkte budget? Onze voorstellen zullen afhangen van de antwoorden op al deze vragen.
Die onderwijsprogramma's zijn intussen welbekend in de verschillende landen. Het komt erop aan ze voort te zetten en de resultaten ervan te verbeteren. De mobiliteit moet in de hand worden gewerkt en er moet gebruik worden gemaakt van de nieuwe technologieën. Het "Netdays" -experiment was uiterst positief. Ik spreek erover als verkozene van de regio Pas-deCalais, waar wij dankzij dit initiatief scholen en colleges met informaticamateriaal hebben kunnen uitrusten. In de nieuwe programma's of/en de nieuwe activiteiten moet met deze successen rekening worden gehouden.
Bovendien zouden de sociale partners nauwer bij de zaak moeten worden betrokken. Men zou ze ertoe moeten aanzetten nauwer samen te werken met de scholen (en omgekeerd), zodat de overstap onderwijs-opleiding voor de betrokkenen gemakkelijker en verrijkender wordt. Het gaat er hier om de besluiten van de Top van Luxemburg in verband met de jongeren en de werkgelegenheid in de praktijk te brengen. Wij moeten de jeugd ook als een geheel benaderen en dat veronderstelt activiteiten of programma's die buiten het domein onderwijs en opleiding vallen.

Eriksson, Sjöstedt en Svensson
Wij hebben ons van stemming onthouden, aangezien wij de tekst van de Commissie beter vinden.
Wij zijn het echter eens met het in amendement 2 verwoorde standpunt dat de sociale scheefgroei bij de deelneming aan de studieprogramma's verontrustend is. Wij vinden echter niet dat deze scheefgroei kan worden opgelost door een verdubbeling van de begrotingsgelden.

Hawlicek
De bestaande programma's van de Gemeenschap op het gebied van algemeen beroepsonderwijs en jeugdbeleid lopen eind 1999 af na een looptijd van vijf jaar.
Daarom worden in de mededeling "Voor een Europa van de kennis" voorstellen gedaan voor de richtsnoeren voor toekomstige gemeenschappelijke maatregelen op het gebied van het algemeen beroepsonderwijs en het jeugdbeleid voor de periode 2000 tot 2006.
Ik ben het ermee eens dat het bij de belangrijkste uitgangspunten niet alleen gaat om "maatregelen ter bevordering van de werkgelegenheid" , maar evengoed om "maatregelen ter bevordering van kennis" . Want onderwijs is niet alleen een instrument van arbeidsmarktbeleid, onderwijs is meer; daarom wordt de brede definitie van het begrip onderwijs, zoals die in het witboek wordt gehanteerd, ook als richtsnoer in de programma's gebruikt.
Er moet op de successen van de drie programma's worden voortgebouwd, want juist op het gebied van het onderwijs is continuïteit nodig. De visie op de toekomst en nieuwe ideeën zijn belangrijk, maar SOCRATES en ERASMUS, alsmede "JEUGD VOOR EUROPA" zijn de laatste jaren goed bezette programma's geworden en dat moet zo blijven. Ik juich het voorstel van de Commissie toe om de doelstellingen en maatregelen duidelijk te definiëren en vooral de administratieve maatregelen te vereenvoudigen. Maar verder zal het ook noodzakelijk zijn de nationale coördinatiecentra van de bestaande programma's te handhaven om voor de nodige continuïteit in de Europese gemeenschappelijke actieprogramma's te zorgen.
De toegang tot de mobiliteitsprogramma's moet worden vereenvoudigd; daartoe moeten niet alleen de begrotingsmiddelen voldoende worden verhoogd, zoals in het voorstel van de Commissie wordt aangegeven. Naar mijn mening moeten ze worden verdubbeld om te bereiken dat op deze programma's vaker een beroep kan worden gedaan en om een benuttingsgraad van tenminste 10 % te bereiken, wat ook de doelstelling van commissaris Cresson is.
Alleen op die manier kunnen we het doel van het Europa van de kennis en een verbetering van het kennisniveau voor iedereen bereiken. Al op 4 juni zal de Commissie haar ontwerp voor de nieuwe programma's aan de Raad voorleggen en dan kan direct daarna het debat in het Europees Parlement en de onderwijscommissie beginnen. Het zou me bijzonder verheugen als tijdens het Oostenrijkse voorzitterschap, dat wil zeggen eind 1998, reeds het gemeenschappelijk standpunt met betrekking tot de nieuwe programma's klaar zou kunnen zijn.

Wibe
In de ontwerpresolutie, en wel in overweging N, staat dat "begrip voor andere culturen bevorderd kan worden door de invoering van een Europese dimensie in de nationale onderwijsprogramma's."
Deze gekunstelde manier om op bevel van de EU een hoofdstuk over de Europese dimensie in de onderwijsprogramma's van de lidstaten te laten opnemen is absurd. In onze Zweedse scholen bijvoorbeeld hebben wij altijd een Europese dimensie gekend. Zowel bij maatschappijleer als bij geschiedenis bestuderen onze leerlingen alles van Karel de Grote tot Napoleon, de Parijse Commune, de ontwikkeling van het Europese imperialisme, de arbeidersbewegingen, het ontstaan van de democratie, enzovoort.
In de EU-landen bestaat vandaag de dag al een Europese en mondiale dimensie in het onderwijs. Ik ben ervan overtuigd dat de lidstaten zelf het beste kunnen zorgen voor het onderwijs van hun burgers, zonder hierover door de Europese Unie belerend te hoeven worden toegesproken.
(De vergadering wordt om 13.50 uur onderbroken en om 15.00 uur hervat)

De Voorzitter
Ik wil alle collega's en iedereen die hier het woord wil voeren erop wijzen dat we over weinig tijd beschikken. Het is deze voormiddag al niet mogelijk gebleken alle interventies die op het programma stonden in hun geheel te horen vanwege de overschrijding van de toegewezen spreektijd. Om nog voor het vragenuur te kunnen discussiëren over de drie agendapunten - het verslag-Tindemans, de verklaring van de Raad over de kernproeven in India en de verklaringen van de Raad en de Commissie over de situatie in Kosovo - wijs ik iedereen erop dat de toegewezen spreektijd nauwlettend in acht dient te worden genomen.

Gemeenschappelijk defensiebeleid
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0171/98) van de heer Tindemans, namens de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid, over de geleidelijke bepaling van een gemeenschappelijk defensiebeleid van de Europese Unie.

Tindemans
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, het valt op hoe sedert 1945 in Europa het probleem van de veiligheid en defensie telkens opnieuw op het voorplan kwam maar meestal ook een aanleiding vormde tot verdeeldheid. Ik kan het alleen maar even opsommen en ik verontschuldig mij daarvoor. 1947: Pact van Duinkerken tussen Groot-Brittannië en Frankrijk, 1948: Pact van Brussel; Pact van Duinkerken tussen de Benelux-landen, 1949: oprichting NAVO. In 1951 komt de EGKS en in 1954 poogt men een Europese defensiegemeenschap op te richten. Dit mislukt echter. In 1954 wordt de West-Europese Unie opgericht met de landen van het Pact van Brussel maar dat gaf de gelegenheid de Bondsrepubliek Duitsland die een Bundeswehr mocht oprichten daar te ontvangen. In de zestiger jaren komt het plan Fouchet met drie versies. In 1970 begint men met de politieke samenwerking. In 1976 komt er een rapport, gevraagd door de Europese Raad, het draagt mijn naam, en daarin staat de zin: geen Europese Unie is denkbaar zonder een gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid. Dan komt Maastricht. Men beslist in Maastricht een gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid te geven aan de Europese Unie. Wel, we waren gegaan tot 15 leden in 1994. Nu onderhandelt men met vijf plus een en de druk voor de veiligheid zal waarschijnlijk nog groeien. Op de Intergouvernementele Conferentie van 1996 werden de institutionele problemen, men verwachtte voorstellen daar, niet opgelost en in 1997 in Amsterdam evenmin. Hier staan wij nu.
Wij besloten in de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid een initiatiefverslag te wijden aan veiligheid en/of defensie. Het Bureau van het Parlement stemde daarmee in. De wereld is natuurlijk veranderd sedert de implosie van de Sovjetunie en de gebeurtenissen in Centraal-Europa. We hadden de beslissing van Maastricht, veel diende nog institutioneel te worden opgelost en wij gingen proberen in de commissie tot een akkoord te komen. De leden van de commissie zullen zich herinneren dat dit aanleiding gaf tot goede besprekingen maar toch ook tot moeilijkheden, zodanig dat het gesplitst werd. Het eerste deel zou gewijd zijn aan veiligheid, het tweede deel aan defensie. Dat eerste deel is al goedgekeurd meer dan een jaar geleden. Nu behandelen wij het tweede deel, de defensie, en zijn wij in dit Parlement geroepen om morgen daarover een uitspraak te doen.
In Maastricht was echter wel gezegd dat de West-Europese Unie voortaan de Europese pijler zou vormen in de NAVO. Vandaar dus dat wij geconfronteerd worden met grote problemen. Aan de ene kant staan we met een economische en monetaire unie. Dit is een fantastisch initiatief. Sta mij toe dat ik dit zeg. Wij gaan een invloed hebben op de wereldeconomie daardoor, wij gaan op gelijke voet staan met de dollar-zone, de yen-zone. De betekenis van die EMU kan moeilijk overschat worden. Het is dan ook ondenkbaar dat zulk een economische en monetaire entiteit zich van de internationale gebeurtenissen, zelfs die met invloed op de economische conjunctuur, niets zou aantrekken. Dit is eenvoudig, dit zou absurd zijn, dit is niet denkbaar. Met de toekomstige uitbreiding van de Europese Unie zullen wij ons meer nog moeten bezinnen over die vraagstukken. Hoe de vrede in Europa helpen waarborgen zonder in de oude tegenstellingen of ententes te vervallen en tegelijkertijd aan de buitenlandse politiek een geloofwaardigheid geven die geschraagd zou zijn door een veiligheids- en defensiebeleid. Dat is de grote vraag.
Amsterdam bracht niet de gewenste opheldering. Wij proberen nu wel een en ander naar voren te schuiven, onze ideeën dus over te brengen, vooral aan de Raad maar vanzelfsprekend ook aan de Commissie. Er is dus een verslag gemaakt en wij hebben het al in de commissie goedgekeurd. Dit verslag houdt naar mijn overtuiging het midden tussen de actuele situatie van Europa en de ideale wenselijkheid de Europese persoonlijkheid te ontwikkelen. Het wil klaarheid brengen en transparantie in de verhouding tussen NAVO, Europese Unie en West-Europese Unie. Het wil duidelijk maken hoe dit direct verkozen Parlement de doelstellingen van een verantwoorde defensie ziet, in welke richting een zinvolle ontwikkeling dient te gaan als Europa crisissituaties wil voorkomen of oplossen, ook als het de territoriale integriteit betreft of de verdediging van gerechtvaardigde belangen. De Europese opvatting van vrede gaat ook de buurlanden aan en tenslotte heel de wereld. Het verslag stelt voor jaarlijks een Witboek op te stellen over defensie. Het suggereert een Europees politieapparaat op te richten in contact met de departementen Justitie en Binnenlandse Zaken en met een permanente maar beperkte planningseenheid bij de Europese Unie. Het pleit voor een toenadering tussen die Unie en de West-Europese Unie zoals dit in de Verdragen wordt gesuggereerd of wordt voorgesteld, op het niveau van ministers, van parlement, assemblée , ambtenaren en voor een planningsentiteit voor een buitenlands beleid waar volgens een vroeger besluit die samenwerking tot stand zou moeten worden gebracht.
Dit verslag lost niet alles op, dat is duidelijk, maar legt de basis voor een geloofwaardigheid, een betrouwbaarheid en een zelfbewustzijn in Europa. Ik durf als laatste zin van deze korte inleiding te zeggen, mijnheer de Voorzitter, dat wie dit verwerpt - de betrouwbaarheid, de geloofwaardigheid en het zelfbewustzijn op het gebied van veiligheid en defensie - in feite de Europese gedachte verwerpt, die wil niet dat er een Europese persoonlijkheid komt, ook op dat gebied.

Brinkhorst
Mijnheer de Voorzitter, de Begrotingscommissie heeft met zeer veel belangstelling kennis genomen van het verslag van de heer Tindemans. Hoewel wij uiteraard pas in de tweede lijn hier op dit punt zijn, is het belangrijk, ook al zal misschien veel van wat in het verslag-Tindemans staat pas in de toekomst verwezenlijkt worden, dat op dit ogenblik reeds het Parlement een duidelijk beeld heeft van wat dit financieel en budgettair zal gaan betekenen.
Het is belangrijk dat in het kader van het Verdrag van Amsterdam de tweede pijler-problematiek gefinancierd wordt binnen het kader van de Europese begroting. Wij hebben daar hard voor moeten vechten, maar dat is verwezenlijkt. Maar het is eveneens duidelijk dat wanneer het gaat om de Petersberg-taken, wanneer het gaat om het Europees bureau voor de bewapening, wanneer het gaat om de integratie van nieuwe diensten, daar op het ogenblik natuurlijk geen sprake is van voldoende ruimte op de Europese begroting.
Wij zien het vooral als onze taak om ervoor te pleiten dat vanaf het eerste ogenblik, evenals dat het geval is bij de oprichting van de Europese Centrale Bank, het Parlement volledig betrokken wordt bij de voorbereiding en de uitwerking van plannen die op dat punt plaatsvinden. Het is dus ook een poging om ruimte te scheppen voor het Parlement om vanaf het eerste ogenblik, zoals het ook op andere gebieden het geval is, de invloed te kunnen uitoefenen die het Parlement toekomt.
Wij zijn het graag eens met de heer Tindemans dat na de totstandkoming van een Europese Monetaire Unie de discussie over de politieke ontwikkeling van Europa uiteraard niet stil kan blijven staan. Het is in dat kader ook dat de Begrotingscommissie een aantal voetnoten heeft geplaatst. Het verheugt ons zeer dat de heer Tindemans bereid is geweest om de twee specifieke amendementen die ik als rapporteur voor de Begrotingscommissie heb ingediend in het kader van zijn verslag in te dienen.
Voorzitter, dat is de bijdrage van de kant van de Begrotingscommissie.

Titley
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik de heer Tindemans feliciteren met de voltooiing van zijn zeer zware taak. Ook wil ik hem dankzeggen voor de buitengewoon soepele wijze waarop hij zich in dit debat heeft opgesteld en voor zijn bereidheid om de opmerkingen over te nemen van andere commissieleden.
Het verslag vormt ongetwijfeld een belangrijke bijdrage aan het debat. Het is geen vlucht in de fantasie, maar het sluit aan op de in Europa bestaande organen voor veiligheid en defensie, zoals de OVSE en de NAVO. Bestaande verantwoordelijkheden tegenover de Noord-Atlantische Verdragsorganisatie worden gerespecteerd. Ook is het verslag stevig geworteld in bestaande besluiten van het Verdrag van Amsterdam en de Verklaringen van Petersberg, Berlijn en Madrid.
Het verslag beschrijft voorts de problemen die wij hier in de toekomst hebben te overwinnen: de betrekkingen tussen de WEU en de EU en de moeilijkheden die zich zouden voordoen bij een eventueel samengaan van deze organisaties.
Ook wordt het vraagstuk aangestipt van een Europese identiteit op het gebied van defensie, ingeval wij ooit een vorm van onafhankelijke actie willen uitwerken in het kader van de Verklaring van Berlijn: namelijk dat we gebrek aan middelen hebben op het gebied van strategisch luchtvervoer, satellietcommunicatie en inlichtingendiensten.
Nadruk wordt gelegd op het belang tot een gemeenschappelijk bewapeningsbeleid te komen, want zonder effectieve technologische onderbouw kunnen wij nooit een doeltreffende Europese defensie-identiteit ontwikkelen; tezelfdertijd wordt erkend dat ontwapening ook een van onze zorgen is.
Het allerbelangrijkste is de vaststelling dat op het gebied van de veiligheid een nieuwe situatie is ontstaan: vredestaken en crisispreventie zijn nu veel zwaarwegender geworden.
Ons grootste bezwaar is dat in het verslag-Tindemans het juiste evenwicht ontbreekt tussen de verschillende onderwerpen. Wij moeten meer nadruk leggen op het bewaren van de vrede en crisisbeheersing; wij moeten meer nadruk leggen op het overtuigen van andere landen buiten de Europese Unie om zich vergelijkbaar op te stellen.
Er wordt vaak gezegd dat de politiek zich bezighoudt met het aanslepen van de oplossingen van gisteren voor de problemen van vandaag. In zekere zin hebben we ons ook in dit verslag daaraan schuldig gemaakt. Wij moeten bepaalde problemen aanpakken die voortvloeien uit de vredestaken. Het Britse leger bijvoorbeeld heeft op dit ogenblik meer taken dan ooit sinds de Tweede Wereldoorlog. Hoe lossen we dat op wanneer wij praten over het uitbreiden van de vredeskrachten?
In het verslag-Tindemans wordt abusievelijk ervan uitgegaan dat de WEU en de EU zullen worden verenigd, terwijl in het Verdrag alleen de mogelijkheid wordt vermeld. Ook is de formulering van onafhankelijke acties ietwat vaag; deze acties moeten duidelijk gestoeld worden op de Besluiten van Berlijn.
Tenslotte moeten wij in gedachten houden dat wij ons niet teveel zorgen moeten maken over een mooie procedure, maar meer over het praktisch resultaat ervan.
Op defensiegebied moeten wij ervoor zorgen dat wij kunnen lopen, alvorens te willen rennen. Wij zullen eerst dat moeten realiseren wat in het Verdrag van Amsterdam is voorzien; dan pas kunnen wij verder praten.

Brok
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, de bespreking van het verslag-Tindemans valt in een zeer interessante fase in de ontwikkeling van de Europese Unie. Door het besluit van 2 mei hebben we de economische en monetaire integratie in principe afgerond. We moeten erkennen dat de Europese Unie door de integratie die zij intern heeft bereikt een vredesgemeenschap is geworden, die uniek is in de geschiedenis. Maar het vermogen om intern de vrede te waarborgen heeft zij tot nu toe niet in gelijke mate buiten haar eigen grenzen kunnen ontwikkelen.
In de gesprekken met onze burgers moeten we evenwel vaststellen dat zij vaak erg teleurgesteld zijn over het feit dat de Europese Unie niet in de positie is - ik zeg "niet in de positie" omdat zij de daartoe benodigde instrumenten nog niet heeft - buiten haar eigen grenzen voor vrede te zorgen. Ik geloof dat in een beslissende fase als deze een man als Leo Tindemans terecht weer het initiatief tot een dergelijk debat heeft genomen, zoals hij dat reeds in de jaren '70 met zijn verslag over de Europese Unie heeft gedaan. We moeten het ook inderdaad in een vergelijkbare context zien.
Met het ineenstorten van het communistische systeem en de opheffing van de tegenstelling tussen de blokken in Europa zijn regionale, klassieke oorlogen weer mogelijk geworden. We hebben daarop echter nog geen antwoord gevonden. Tot nu toe hopen we dat de NAVO, die eigenlijk niet voor dit doel is opgericht, de zaken voor ons regelt. In Bosnië kreeg de vrede een kans, toen een geloofwaardige militaire mogendheid, namelijk Amerika, zich bij de vredesinitiatieven aansloot. We kunnen er niet op rekenen dat de Amerikanen dit in de toekomst steeds weer voor ons zullen doen.
Het getuigt van grote huichelarij om de Amerikanen altijd voor de politieagenten van de wereld uit te maken, terwijl wij onszelf als de grote diplomaten afschilderen. In het kader van de burden sharing voor Europa en met het oog op de geloofwaardigheid van de cohesie in het transatlantisch bondgenootschap moeten we zelf vergelijkbare capaciteiten ontwikkelen. Ik ben van mening dat daarom de mogelijkheden van het Verdrag van Amsterdam volledig moeten worden benut, hoewel ik betwijfel of dat wat in dat Verdrag is vastgelegd wel voldoende is.
Leo Tindemans wijst erop dat bijvoorbeeld de strategie- en planningsgroep van doorslaggevend belang is. Lukt het eindelijk - zoals ook in het interne gemeenschapsbeleid - een instelling te creëren die voorstellen voorlegt vanuit een gemeenschappelijke invalshoek? De Raad kan die dan afwijzen, maar hij moet tot een conclusie komen, met een standpunt vanuit een gemeenschappelijke invalshoek. Verder moet deze strategie- en planningseenheid van het Verdrag van Amsterdam zo worden opgezet, dat dit niet een COREPER-3-orgaan wordt of een nieuw orgaan van de politieke directeuren en hun plaatsvervangers. Deze moet rekening houdend met de Commissie zodanig worden vormgegeven, dat het geen samenraapsel van nationale standpunten is, maar een gemeenschappelijk standpunt vertegenwoordigt.
Dat kunnen we ook aan een hele reeks van andere voorbeelden zien. Wat betekent bijvoorbeeld een strategie die eenstemmig in de Europese Raad moet worden aangenomen? Wanneer het om de grote lijnen gaat, waarover unaniem kan worden besloten, dan is er niets aan de hand. Maar wanneer het om details gaat ontstaan er moeilijkheden en wordt er geen enkele vooruitgang meer geboekt. Er moeten dus alleen algemene besluiten worden genomen, waaruit de Raad dan samen met de Commissie door middel van meerderheidsbesluiten actie kan ontwikkelen. Het potentieel is dus aanwezig, het moet alleen in de praktijk worden uitgebuit.

Pasty
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, ik feliciteer de heer Tindemans met zijn uitstekend verslag over de geleidelijke invoering van een gemeenschappelijk defensiebeleid voor de Europese Unie.
Nu Europa stilaan uitgroeit tot een volledig continent en de eenheidsmunt is ingevoerd, zijn wij ons des temeer bewust van zijn onmacht om op internationaal niveau een politieke rol te spelen die evenredig is aan zijn economische macht en die vooral beantwoordt aan de vele verwachtingen van landen in Afrika, Amerika en Azië die er historisch en cultureel mee verbonden zijn. Die landen verwachten veel van een Europa dat niet langer hegemonie nastreeft, maar een echte factor van evenwicht en vrede in de internationale betrekkingen wil zijn.
De Europese Unie kan dit niet waarmaken als ze er niet in slaagt geleidelijk aan een gemeenschappelijk defensiebeleid uit te bouwen, zodat ze haar territoriale integriteit en haar vitale belangen veilig kan stellen en kan deelnemen aan operaties om conflicten te voorkomen of vrede te handhaven. Om die uitdaging aan te gaan stelt onze collega Tindemans voor de structuren van de West-Europese Unie en die van Europese Unie nader tot elkaar te brengen om ze op termijn te integreren, waarbij de WEU als het ware de vierde pijler van de Europese Unie wordt.
Die aanpak heeft de verdienste pragmatisch en progressief te zijn. Hij zal echter pas kunnen slagen als de Europese Unie haar politieke wil toont om de defensie-infrastructuur uit te bouwen, die thans schromelijk ontbreekt, waardoor ze spijtig genoeg veel te afhankelijk is van de Atlantische Alliantie. Al aanvaarden de Verenigde Staten onder bepaalde voorwaarden dat de WEU-strijdkrachten zonder Amerikaanse deelneming kunnen worden ingezet met gebruikmaking van de infrastructuur van de Alliantie, toch is dit enkel een blijk van positieve niet-inmenging waarvan ze de sleutel in handen blijven houden.
Willen de lidstaten van de Europese Unie verder gaan in het uitbouwen van een echt onafhankelijk gemeenschappelijk defensiebeleid? Dit is het Europees Europa zoals de Gaulle dit zag. Willen ze zich uitrusten met de nodige infrastructuur, onder meer voor satellietcommunicatie en radarcontrole, om die onafhankelijkheid te garanderen? Willen ze vooral de legitieme en democratische politieke instellingen oprichten om dit gemeenschappelijk defensiebeleid uit te stippelen en uit te voeren?
Het is op basis van deze doelstelling, die wellicht niet op korte termijn te verwezenlijken is, dat de voorstellen van onze collega Tindemans voor een versterking van de WEU en de geleidelijke integratie ervan in de Europese Unie moeten worden besproken. Onze fractie staat voor het grootste deel achter die aanpak maar wijst er toch op dat die niet mag worden opgedrongen aan de EU-lidstaten die dit voorlopig nog niet willen.
De geleidelijke invoering van een gemeenschappelijk defensiebeleid moet gebeuren in het kader van versterkte samenwerkingsverbanden, zoals het Verdrag van Amsterdam dit voorstelt. De concrete voorstellen van de heer Tindemans vormen een uitstekende discussiebasis om aan de weg te timmeren. Ik dank de auteur daarvoor.

Goerens
Mijnheer de Voorzitter, als voormalig voorzitter van de assemblee van de WEU had ik eind de jaren "80 de eer rapporteur Leo Tindemans te ontmoeten, die toen Belgisch minister van Buitenlandse Zaken was.
Sindsdien heeft hij tien jaar van zijn leven aan Europa gegeven. Zijn vastberadenheid, zijn visionaire en tegelijk pragmatische kant blijven steevast zijn persoonlijkheid kenmerken. Ik denk trouwens dat dit de enige manier is om vooruitgang te boeken op het gebied van veiligheid en defensie in Europa, waar enerzijds de leemten in het oog springen, zeker in crisissituaties zoals in ex-Joegoslavië en waar anderzijds een schromelijk gebrek aan middelen is om die leemten aan te vullen.
Wij zijn nog ver verwijderd van de desbetreffende doelstellingen in het Verdrag van Maastricht. Wij moeten ook toegeven dat noch de regeringen van de Vijftien, noch de mentaliteit van onze volkeren klaar zijn om de taken op zich te nemen die nodig zijn om de territoriale integriteit van Europa te verdedigen en om conflicten te voorkomen in de grensgebieden.
Dit verslag gaat niet voorbij aan de grote uitdagingen: het voorkomen van conflicten, de noodzakelijke emancipatie van Europa in een Atlantische Alliantie zonder de banden met de Verenigde Staten te verbreken, de toenemende integratie van de West-Europese Unie in de Europese Unie.
Dit debat heeft de grote verdienste dat het duidelijk maakt dat de weg naar meer veiligheid een politieke aangelegenheid is en dat het de Europeanen, in de eerste plaats de politieke autoriteiten, voor hun verantwoordelijkheid plaatst, namelijk onze Europese Unie voortaan te beschouwen als een gemeenschap met eenzelfde lotsbestemming. Mocht iedereen het daar ondubbelzinnig mee eens zijn, dan zouden de ideeën van Leo Tindemans nog sneller kunnen worden waargemaakt.

Carnero González
Mijnheer de Voorzitter, voor iedereen is het duidelijk dat met het einde van de bipolaire tegenstelling de noodzaak naar voren komt om een nieuw model te ontwikkelen voor pan-Europese veiligheid. Een model dat de basis vormt voor vrede, stabiliteit, conflictpreventie en crisisbeheersing.
De Europese Unie heeft objectief belang bij de totstandkoming van dit nieuwe model dat moet zorgen voor veiligheid in ons continent. Maar zij moet tegelijk beseffen dat dit model enkel tot stand kan komen indien de Unie alles in het werk stelt om dit doel te bereiken en een doeltreffend buitenlands beleid voert met het oog op gemeenschappelijke veiligheid.
Om echt doeltreffend te zijn, is het bovendien onontbeerlijk dat dit buitenlands beleid ondersteund wordt door een defensiebeleid. Het is duidelijk dat de vooruitgang die op dit vlak geboekt werd, eerst met het Verdrag van Maastricht en vervolgens met het Verdrag van Amsterdam, positief is maar onvoldoende.
We hebben het over een defensiebeleid dat niet geënt is op een klassiek concept, maar op een nieuwe formule, en dat gebaseerd is op de principes van het Handvest van de Verenigde Naties, de Slotakte van Helsinki en het Handvest van Parijs.
Dus een defensiebeleid dat niet agressief is, maar gebaseerd op samenwerking en gemeenschappelijkheid. Een defensiebeleid dat geen nieuwe onkosten met zich meebrengt, maar de huidige middelen maximaal benut en uitgaven zoveel mogelijk drukt. Een defensiebeleid dat bovendien nuttig is in de coördinatie van de verschillende takken van de wapenindustrie, waarbij de onafhankelijkheid van deze sector ten opzichte van derden beknot wordt en er controle komt op transacties buiten de Unie.
Met het oog op de tenuitvoerlegging van de zogenaamde Petersberg-taken is het volgens mij ook noodzakelijk om de strijdkrachten van de lidstaten te coördineren. En het spreekt vanzelf dat ik voorstander ben van de integratie van de WestEuropese Unie in de Europese Unie.
De relatie met het Atlantisch Bondgenootschap, een instelling die thans, zoals we allemaal weten, instaat voor de veiligheid in Europa, maar niet de enige instelling hoort te zijn die hiervoor instaat, moet beslist in dit kader gezien worden.
Aan de andere kant moet, in deze optiek, overwogen worden hoe het evenwicht in de verhouding tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten op het gebied van veiligheid en defensie hersteld kan worden.

Schroedter
Mijnheer de Voorzitter, het verslag gaat voorbij aan het feit dat er binnen Europa verschillende opvattingen bestaan over de juiste veiligheidsconcepten. Bovendien is het een grote misstap als het Europees Parlement tijdens het ratificatieproces van het Verdrag van Amsterdam ideeën uit de mottenballen haalt die zelfs door de Top van Amsterdam zijn verworpen. De voorstelling dat de EU met een gemeenschappelijk defensiebeleid de veiligheid in Europa kan garanderen, is afkomstig uit de tijd van de koude oorlog en die hebben we nu toch wel achter ons gelaten.
De EU heeft ten opzichte van de organisaties uit de tijd van de koude oorlog enorme voordelen. Waarom willen we die eigenlijk niet uitbuiten? Ze heeft instrumenten voor de integratie van betrekkingen van goed nabuurschap. Ze kan compromissen bevorderen, ze kan nauwe economische betrekkingen opbouwen en op deze basis een sterke economische samenwerking en financiële ondersteuning aan haar buren bieden. Dat zijn instrumenten die ook de EU in staat stellen de verantwoordelijkheid in de wereld te nemen die noodzakelijk is om te waarborgen, dat we gezamenlijk op deze wereld kunnen overleven.
Daarentegen zal Europa met een defensie-identiteit een gevaarlijk leven leiden, doordat de problemen in de wereld van vandaag niet meer met confrontaties, bedreigingen en provocaties zijn op te lossen. Van een dergelijke provocatie zijn we ook onlangs weer getuige geweest, toen India met zijn kernproeven een nieuwe wedloop naar een efficiënte vernietigingsmachinerie ontketende.
Wij Groenen wijzen deze vorm van werkverschaffing voor het militair industrieel complex van de EU-staten met kracht van de hand en pleiten in plaats daarvan voor meer ontwapening en omschakelingsprojecten.

Dupuis
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega's, de heer Tindemans hoefde ons niet te overtuigen van zijn visionaire eigenschappen en van zijn vastberadenheid. Ik denk dat hij ons niet heeft willen tonen dat hij ietwat ontgoocheld was, maar in zijn conclusies was dat voor een goed verstaander duidelijk.
Het verslag dat hij ons vandaag voorstelt, is zeker niet het verslag dat hij voor ogen had; het is evenmin het verslag dat mijn fractie en ikzelf wilden; het is een verslag dat veel hindernissen heeft moeten overwinnen alvorens hier vandaag in de plenaire vergadering te kunnen worden behandeld. Sta mij toe op te merken dat in het betoog van mijn charmante Britse collega, de heer Titley, een zeker ironie te bespeuren was.
Wat de band tussen de WEU en de Europese Unie betreft, was het plan om die twee instellingen snel in elkaar te doen opgaan een wens van de heer Tindemans en ook, denk ik, van de meerderheid van de collega's van ons Parlement, maar zeker niet een wens van onze socialistische collega's - zij hebben dat bewezen in de loop van de amenderingsprocedures. Hetzelfde geldt voor de wens om snel over een Europees legerkorps te beschikken voor het herstel en het handhaven van de vrede: ook die leefde, daar ben ik zeker van, bij een meerderheid van onze collega's van dit Parlement, maar niet bij de leden van de socialistische fractie en van de Fractie De Groenen in het Europees Parlement. Zij hebben dat bewezen door de desbetreffende amendementen te verwerpen.
Ik wil de heer Tindemans dan ook echt feliciteren omdat hij zo goed als mogelijk was weerstand heeft geboden. Ik richt mij tot hem en tot al de collega's opdat ze pogen dit verslag nog in extremis kracht bij te zetten door een aantal amendementen die erin opgenomen zijn, aan te nemen.
Ik denk dat wij ons er bewust van moeten zijn dat de reden waarom de Britten vandaag geen deel uitmaken van de Monetaire Unie is dat ze hoopten - en ik denk dat zij zich vergissen - er te kunnen instappen met een pond sterling dat opgewaardeerd zou zijn ten opzichte van de euro. Dat zal niet het geval zijn. Zij hebben vandaag geen enkel belang toe te treden tot een Europese Unie voor defensie en veiligheid, omdat zij de voordelen van die toetreding nog niet hebben ingezien. Wij willen niet dat de Europeanen in de komende maanden opnieuw worden geconfronteerd, zoals dit drie jaar lang het geval was, - wij hopen dit niet maar willen het niet meemaken, mochten de gebeurtenissen een tragische wending nemen -, met een Europa van de onmacht en van de schande ten aanzien van Bosnië. Wij moeten in de komende maanden zorgen dat wij in staat zijn te reageren en vooral te verhinderen dat, na de tragedies in Kroatië en in Bosnië, de dictator die in Belgrado nog steeds aan de macht is, een derde tragedie veroorzaakt in Kosovo.
Het Verdrag van Amsterdam en de Petersberg-taken geven ons niet alleen de mogelijkheid maar ook de verplichting onszelf snel de middelen te geven om operaties voor het handhaven en het herstellen van de vrede uit te voeren. Dit is geen wens en ook geen toekomstvisie, het is iets waar wij meteen werk moeten van maken.

Bonde
Mijnheer de Voorzitter, in de jaren '70 gaf de Belgische premier en minister van Buitenlandse Zaken, de heer Tindemans, zijn naam aan het verslag over de rechtstreekse verkiezingen van het Europees Parlement en over de politieke unie. In Denemarken werden deze plannen toen verworpen, omdat ze zogezegd geen kans hadden. Vandaag zijn bijna alle voorstellen van het verslag-Tindemans aangenomen. En vandaag geeft deze Belgische politicus zijn naam aan een verslag over een gemeenschappelijk EU-ministerie van Defensie, gemeenschappelijke wapenproductie en een gemeenschappelijk legerkorps. De Deense minister van Buitenlandse Zaken, Niels Helveg Petersen, noemt het "een zucht uit het verleden" . Dezelfde Niels Helveg was samen met de meeste Deense politici tegen elke stap van het verslag-Tindemans gekant, maar heeft toch uiteindelijk voor elke "zucht uit het verleden" gestemd.
Op dezelfde wijze zal de huidige Deense regering voor een gemeenschappelijke defensie stemmen, indien Denemarken in het referendum voor het Verdrag van Amsterdam stemt - anders zou het wel de eerste keer zijn dat een regering voet bij stuk houdt. Het verslag-Tindemans over een gemeenschappelijke defensie meent het serieus en is gevaarlijk. Het stelt een geleidelijke totstandkoming van een gemeenschappelijke defensie voor in overeenstemming met het Verdrag van Amsterdam. Wanneer een EU-land wordt aangevallen, moet de NAVO ons verdedigen, maar alle andere oorlogen zijn EUaangelegenheden. De Unie kan om het even waar, wanneer en om gelijk welke reden troepen uitsturen. Er is geen geografische noch juridische beperking, alleen een politieke, doordat het uitsturen van troepen een unanieme beslissing vereist.
Een gewone meerderheid in het Deense parlement volstaat om de Deense uitzondering op het gebied van defensie en van deelname aan militaire acties na een concrete beslissing af te schaffen. De Deense uitzondering geeft de andere landen uitdrukkelijk het recht een gemeenschappelijke defensie te ontwikkelen. Denemarken is daarmee het enige land dat geen vetorecht heeft inzake militaire acties in naam van de Unie. Het verslag-Tindemans is naar onze mening niet alleen een document dat beschrijft wat er aan het gebeuren is. Het verslag-Tindemans is een herhaling van de oefening met de WestEuropese Unie. Ik hoop dat de heer Tindemans Denemarken bezoekt vóór het referendum over het Verdrag van Amsterdam plaatsvindt om de bevolking te overtuigen dat hij slechts "een zucht uit het verleden" is, zoals Niels Helveg het uitdrukt. In mijn ogen beschrijft het verslag-Tindemans gewoon wat ons te wachten staat als Denemarken ja stemt.

Lang, Carl
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, op het ogenblik waarop Indië drie kernproeven uitvoert, China zijn experimenten voortzet en andere landen hun eerste atoomwapens aanmaken of hun arsenaal uitbreiden, slaagt onze rapporteur erin over de veiligheid van Europa te spreken zonder dat ook maar ergens in het verslag de thema's nucleaire afschrikking of atoombewapening worden aangesneden. Nochtans betreft het hier een cruciaal domein voor de veiligheid van Europa, want in de toekomst zal de interne en externe veiligheid van onze landen helaas niet door goede bedoelingen of goede voornemens worden gegarandeerd.
Ik betreur ook dat nergens in het verslag de wil blijkt om Europa onafhankelijk te maken van de Verenigde Staten en dus van de NAVO. Integendeel, Frankijk heeft zich onderdanig, afhankelijk en zwak opgesteld en openlijk gehoorzaamheid betoond door opnieuw toe te treden tot het NAVO-commando, en dan nog op een moment dat de Russische dreiging was weggevallen.
Wij denken dat de West-Europese Unie een middel tot emancipatie moet worden en niet een instrument in dienst van de nieuwe wereldorde en van de allesoverheersende wil van de Amerikaanse autoriteiten. Maar daarvoor moeten wij onszelf van de nodige budgettaire, technologische en personele middelen voorzien en een einde maken aan de afbouw van onze legers en aan de morele ontwapening. Er moeten een aantal beginselen worden herbevestigd: instelling van een nieuw verdrag voor een Europese alliantie, waarin niet alleen de EU-landen vertegenwoordigd zijn maar alle Europese staten die soeverein en onafhankelijk zijn, onafhankelijk uiteraard in de eerste plaats van de Verenigde Staten en vervolgens van de NAVOstructuren; toepassing van de regel van de Europese voorkeur voor alles wat bewapening aangaat; opstelling van een begrotingsbeleid waarmee Europa zijn veiligheid, zijn onafhankelijkheid en zijn vrijheden kan garanderen; inachtneming van nieuwe bedreigingen zoals terrorisme of bacteriologische dreigingen; ontwikkeling van structuren voor opleiding, organisatie en burgerbescherming en tenslotte vaststelling van regels om de Franse nucleaire afschrikkingsmacht in te zetten ten gunste van de Europese alliantie.
Wij betreuren dat niets van dit alles in het verslag terug te vinden is.

Swoboda
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik collega Tindemans hartelijk feliciteren met zijn verslag. De heer Tindemans gaf zojuist een lesje aan collega Bonde, die - geloof ik - het verslag helemaal niet heeft gelezen. Anders zou hij niet hebben kunnen spreken alsof hier aan de afzonderlijke landen iets wordt opgedrongen. Maar als de heer Tindemans deze bijles geeft, dan hoeft hij ook helemaal niet meer te luisteren, omdat hij toch wel zal weten wat ik weet.
Het Europese veiligheidsbeleid kent drie pijlers. De eerste pijler is het preventieve veiligheidsbeleid, de voorkoming en verhindering van crises. De tweede pijler is een gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, dat naar mijn mening - daarin geef ik collega Tindemans volledig gelijk - moet worden gesteund door een gemeenschappelijk defensiebeleid. De derde pijler is voor mij de ontwapening. Minder wapens in Europa vormen een belangrijke bijdrage aan de veiligheid.
Deze pijlers zijn alle drie te weinig ontwikkeld en misschien bestaat het verschil tussen collega Tindemans en mij daarin, dat hij de eerste en derde pijler, dus de preventie en de ontwapening, te weinig benadrukt. Maar dat betekent niet, dat de tweede pijler niet belangrijk is. We moeten dit gemeenschappelijk veiligheidsbeleid niet alleen gemeenschappelijk binnen de EU, maar ook met de Verenigde Staten, met Rusland en Oekraïne en met de landen rond de Middellandse Zee ontwikkelen.
Waarom is dit gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, ondersteund door een gemeenschappelijk defensiebeleid, zo belangrijk en zinvol? Ten eerste de kwestie van de geloofwaardigheid: wanneer we te maken hebben met een mijnheer Milosevic - en, mevrouw Schroedter, we hebben nu eenmaal met dat soort mensen te maken - dan kunnen we niet volstaan met alleen maar woorden en het tonen van goede wil, omdat hij geen goede wil zal tonen zolang hij er niet vanuit hoeft te gaan dat die woorden in het uiterste geval kracht kan worden bijgezet met militaire middelen.
Ten tweede moeten we meer met één stem spreken. We hebben te veel organisaties, die ongecoördineerd werken. EU, WEU, ik hoef alleen maar aan Kosovo en aan Joegoslavië te denken, de contactgroep, de NAVO, verscheidene andere instellingen, te veel instellingen in te veel verschillende samenstellingen, waardoor het op dit moment onmogelijk is om met één stem te spreken.
Ten derde is voor mij de europeanisering zeer belangrijk. De europeanisering, die niet als tegenwicht tegen de VS is bedoeld, maar die binnen dit bondgenootschap toch meer gewicht geeft aan de Europese landen, en wel aan alle Europese landen die mee willen doen. Deze europeanisering, vooral op het gebied van het zogenaamde relatief laagdrempelige defensiebeleid - daarom is hetgeen collega Tindemans met betrekking tot de politie en het compromis voorstelt uitermate belangrijk - moeten we voornamelijk zelf ter hand nemen en we kunnen niet op anderen vertrouwen. Een ander punt: meer democratie. Samenwerking en op den duur ook integratie van EU en WEU betekent ook meer democratie, als dit Parlement meer rechten en meer invloed daarop krijgt.
Laatste punt: collega Titley heeft terecht opgemerkt, dat we eerst moeten leren lopen voordat we leren rennen. Daarmee ben ik het volledig eens. Maar er zijn zoveel crises, dat we snel moeten leren rennen om te kunnen helpen. Daarom: laten we het leren, maar wel snel!

Piha
Mijnheer de Voorzitter, ik dank de heer Tindemans voor het opstellen van dit uitmuntende verslag. Het verslag is het resultaat van een moeizaam afwegingsproces, dat een logisch vervolg vormt op de discussie over een gemeenschappelijk veiligheidsbeleid.
De Europese Unie heeft een duidelijke veiligheidsbeleidsdimensie, ongeacht of bij toekomstige activiteiten van de Unie sprake zal zijn van directe elementen van militaire veiligheid. De begrippen veiligheid en defensie overlappen elkaar dan ook gedeeltelijk. Het is duidelijk dat alleen al het scheppen van afhankelijkheidsrelaties tussen de diverse partijen de veiligheid en stabiliteit in ons werelddeel vergroot. We moeten niet vergeten dat de Europese integratie in wezen qua karakter, wat de doelstellingen betreft, een grootschalig veiligheidsproject is, waar alleen al op basis van de principes van het Verdrag van Maastricht defensieaspecten aan verbonden zijn.
Het bepalen van de rol van de West-Europese Unie als onderdeel van een gezamenlijke defensie houdt rechtstreeks verband met de gedeeltelijk gelijktijdige uitbreidingsprocessen van zowel de NAVO als de EU. De NAVO wordt heterogener wanneer landen uit Midden- en Oost-Europa worden toegelaten, maar tegelijkertijd wordt de zogenaamde Europese poot van de organisatie verstevigd. Hoewel beweerd kan worden dat de belangen van de Midden- en Oost-Europese landen als NAVO-lid zich voornamelijk concentreren rond militaire veiligheid, moet tegelijkertijd ook worden vastgesteld dat in geval van toetreding tot de NAVO van de Midden- en Oost-Europese landen de rol van de organisatie als regionale, collectieve veiligheidsorganisatie wordt benadrukt. Het is onvermijdelijk dat de Unie zich dan ook beraadt over haar eigen rol.
Om de toekomstige status van de WEU te verduidelijken, en ten behoeve van een effectiever beleid dient de status van de geassocieerde leden en leden zonder stemrecht opnieuw beoordeeld te worden. Als de uitvoering van toekomstige militaire operaties een taak van met name de WEU wordt, zou de rol van landen die naar actieve deelname streven hopeloos onduidelijk worden. Naar mijn mening dienen in de nabije toekomst alle partijen, dus ook mijn vaderland Finland, deel te nemen aan activiteiten van de WEU, als gelijkwaardig lid, dus door verkrijging van het volledig lidmaatschap. Hetzelfde geldt natuurlijk voor toekomstige lidstaten van de Unie.
De zogenaamde Petersberg-taken, die op initiatief van Finland en Zweden in het Verdrag van Amsterdam zijn opgenomen en die aan alle lidstaten van de Unie de mogelijkheid biedt om deel te nemen aan regionale crisisbeheersingsoperaties, scheppen een basis voor het ontwikkelen van een gezamenlijke defensie, hoewel crisisbeheersing niet altijd rechtstreeks verband houdt met defensie. Het dient ook gezien te worden als een stap in de richting van een meer uniforme identiteit op het gebied van het Europese veiligheidsbeleid.

Caccavale
Mijnheer de Voorzitter, ook ik zou collega Tindemans willen bedanken en ook ik geloof dat hij een prachtig stuk werk heeft geleverd, vooral gezien de grote weerstand waarmee hij al doende geconfronteerd werd. Ook ik ben van mening dat hij veel meer wilde, veel meer van plan was dan hij uiteindelijk als resultaat geproduceerd heeft en dat het voor hem dan ook bijzonder pijnlijk geweest moet zijn dit stadium te bereiken met resultaten die, laten we eerlijk wezen, nogal bescheiden zijn voor iemand die dit thema - het gemeenschappelijk defensiebeleid - van essentieel belang acht, tenzij men van mening is dat Europa alleen het Europa van de eenheidsmunt is.
De WEU moet opgenomen worden in de Europese Unie, dat vormt de eerste stap, en ik geloof dat collega Tindemans daarover uiterst duidelijk was. Voor ons ligt de schande van wat er in Bosnië gebeurd is, waar interventie van de Amerikanen nodig was. Laten we dat nooit vergeten! Wie beweert dat de Amerikanen de politie van de wereld zijn en de Europeanen de diplomaten, is een huichelaar. Dit is gewoon een teken van het onvermogen van Europa en de hypocrisie van de landen van Europa, die politieke dwergen blijven, die navelstaarderige egoïsten blijven. Verder kiest ook diegene die beweert dat het verslag-Tindemans meer ruimte zou moeten geven aan preventie en minder aandacht aan de kwestie van optreden, voor een schijnheilige benadering, omdat het wel waar is dat preventie in de eerste plaats moet komen - dat is duidelijk - maar het ook waar is dat Europa veroordeeld is tot het produceren van alleen maar kletspraat, nutteloze nonsens, omdat er in werkelijkheid geen mogelijkheid bestaat tussenbeide te komen in regionale conflictsituaties zoals in Bosnië en Albanië enkele maanden geleden.
Hier opent zich voor Europa de weg van het gemeenschappelijk lot: dat begrijpen is iets waar de Europese landen niet meer omheen kunnen. Wie denkt dat er nog sprake kan zijn van het Britse Rijk of de Franse of Duitse mogendheden leeft in een wereld van illusies. Wij kunnen en moeten een bijdrage leveren aan een toekomst van Europa in vrede en evenwichtigheid.

Bertens
Mijnheer de Voorzitter, een betrouwbare visionair moet een realist zijn en daarom is de heer Tindemans een uitstekend rapporteur geweest van uiteraard een zeer goed verslag.
De Unie moet in beginsel in staat zijn om militair alleen te kunnen optreden. Dat betekent geen vervanging maar een aanvulling op de NAVO bijvoorbeeld. Een volwassen Europese Unie moet haar buitenlands beleid kracht kunnen bijzetten met militaire middelen ook wanneer de Verenigde Staten daar niet achter staan.
De rapporteur heeft in zijn verslag duidelijk gesteld dat gemeenschappelijk defensiebeleid zinloos is zonder gemeenschappelijk buitenlands beleid. Vele lidstaten werpen nog steeds blokkades op tegen effectieve vormgeving van het GBVB en realisme is daarom op zijn plaats waar het betreft defensie. Zoveel mogelijk lidstaten moeten gebruik maken van de NAVO, joint task forces , indien gewenst. De Unie moet overigens zo min mogelijk een parallelle militaire structuur opbouwen. De burgers van Europa zitten niet te wachten op hogere defensiebudgetten.
Terecht wordt hier gepleit voor concrete stappen. De ministers van Defensie moeten ook in Unieverband kunnen vergaderen en Commissiediensten inzake veiligheid en defensie moeten ook versterkt worden en het EP moet regelmatiger dan nu overleg hebben met de secretaris-generaal, de voorzitter en de assemblee van de WEU.
Tot slot, mijnheer de Voorzitter, als voorzitter van de betrokken subcommissie steun ik het voorstel in het verslag om de naam van de subcommissie, nu veiligheid en ontwapening, te veranderen in Subcommissie veiligheid en defensiebeleid. Ontwapening maakt daar natuurlijk wel in principe deel van uit.

Alavanos
Mijnheer de Voorzitter, mijns inziens heeft de heer Tindemans uitstekend werk verricht, alhoewel het debat over dit vraagstuk mij doet denken aan een vaart in onbekende wateren. Als men namelijk het gebied dat bestreken wordt door de politieke besluitvorming in de regeringen en de Raad verlaat, komt men terecht in een ander gebied waar ruimte bestaat voor het uitwerken van scenario's en ideeën. Daar ligt misschien ook een rol voor het Parlement, een rol die wij ook in andere tijden reeds hebben vervuld, toen inhoud gegeven moest worden aan de politieke, economische en monetaire eenmaking. Mijns inziens moeten wij nu nagaan hoe wij het tot nu toe bereikte kunnen bestendigen en afronden en wel voordat wij andere moeilijke wegen inslaan. Defensie is een voorbeeld van zulk een nieuwe weg.
Mijns inziens zijn de problemen in het voormalig Joegoslavië niet zozeer te wijten aan het ontbreken van een defensiedimensie van de Europese Unie, maar aan het onvermogen van de EU om bepaalde besluiten te nemen of aan foutieve besluiten, zoals in het geval van Bosnië. Wij moeten dus bijzondere aandacht schenken aan hetgeen tot nu toe werd bereikt. Dat moet worden bestendigd en derhalve wilde ik een vraag stellen aan commissaris Van den Broek die geduldig naar dit debat zit te luisteren. In het Verdrag van Amsterdam komen de begrippen buitengrenzen, integriteit van de Unie en wederzijdse politieke solidariteit voor.
Mijnheer de commissaris, zijn er oostgrenzen? Of zijn er alleen maar west-, noord- en zuidgrenzen? Bestaat er zoiets als integriteit van de Unie? Als deze zaken bestaan, waarom is men dan zo laks? Misschien zou ik deze vraag eerder aan de Raad moeten stellen, maar ik zou toch graag zijn mening willen horen. Waarom zijn de hoogste organen van de Unie zo onverschillig wanneer Turkije eilanden voor zich opeist waarvan iedereen weet dat zij tot een lidstaat van de Unie en dus tot de Europese Unie zelf behoren? Daar zou ik graag een antwoord van de heer Van den Broek op willen hebben.

McKenna
Mijnheer de Voorzitter, ik vind het ongelooflijk dat de heer Tindemans hier als een visionair wordt bewierookt. Ik begrijp niet hoe iemand die nog in de Middeleeuwen leeft, iemand die gelooft in militaire blokken, algehele bewapening en imperialisme, als een visionair kan worden beschouwd. Dat is belachelijk.
Het imperialisme treedt duidelijk naar voren in paragraaf 4 van het verslag waarin staat dat "het doel van een gemeenschappelijk defensiebeleid is de bescherming van de belangen van de Unie in al hun aspecten te verzekeren, met inbegrip van de zekerheid van toevoer" . Het is een schande. Hier wordt gezegd dat u een defensiebeleid en een defensiesysteem wilt, niet om uzelf te beschermen tegen eventuele aanvallers, maar om fundamenteel zelfzuchtige belangen te beschermen. Dat zoiets in dit Parlement kan voorkomen is gewoon beschamend.
In Ierland wordt een referendum gehouden over het Verdrag van Amsterdam. Onze regering en de voornaamste politieke partijen beweren dat het Verdrag van Amsterdam niets met defensie te maken heeft. Toch wordt met het Verdrag van Amsterdam, zoals de heer Tindemans verklaart, een gemeenschappelijk defensiebeleid naderbij gebracht in die zin dat de band tussen de Europese Unie en de West-Europese Unie die met het Verdrag van Maastricht was geschapen, nu nog verder wordt versterkt.
Dan hebben we nog artikel J.7 van het Verdrag van Amsterdam. Het protocol hierbij was een Ierse toevoeging met de bedoeling de Ierse bevolking in onwetendheid te laten verkeren over de werkelijke bedoelingen van het Verdrag van Amsterdam. Volgens artikel J.7 "ontwikkelt de Europese Unie binnen een jaar na de inwerkingtreding van dit protocol samen met de West-Europese Unie regelingen voor intensievere onderlinge samenwerking" , om de WEU als "integraal deel van de ontwikkeling van de Unie" te voorzien van een organisatorisch raamwerk. Het is volkomen duidelijk dat men hier de EU wil militariseren, dat men er een militair bondgenootschap van wil maken, met als hoofdoel de bescherming van zelfzuchtige belangen en de toegang tot de wereldbronnen.
(Applaus van de V-Fractie)

Souchet
Mijnheer de Voorzitter, wanneer men van gedachten wisselt over het Europees defensiebeleid moet men in eerste instantie goed beseffen dat de collectieve defensie van de lidstaten van de Europese Unie niet valt onder de bevoegdheid van de Europese Unie, maar onder die van de lidstaten afzonderlijk en van de allianties, waarvan een aantal van die lidstaten deel uitmaken.
Ik vind het dan ook jammer dat in het verslag-Tindemans een aantal vage en niet terzake doende begrippen worden gehanteerd zoals de zelfverdediging van de Europese Unie.
Een debat over de Europese defensie roept vandaag dan ook een aantal vragen op. Zo rijst onder andere de vraag of we vanuit een Europa dat vijftien lidstaten telt een duidelijk beeld kunnen krijgen van de defensieproblematiek waarmee ons continent thans te kampen heeft, nu de Sovjet-dreiging plaats heeft gemaakt voor een aantal nieuwe bedreigingen. Moet het Europees defensiebeleid erop gericht zijn iedereen binnen een strak keurslijf te krijgen, of zou dat beleid beter steunen op een zogenaamde "variabele geometrie" , waarbij rekening wordt gehouden met de zeer uiteenlopende noden van de verschillende lidstaten met betrekking tot defensie? Hoe staat het voorts met de betrekkingen tussen de Europese Unie en de WEU? In het Verdrag van Amsterdam wordt niet voorzien in een integratie van de WEU binnen de EU, maar in een algemene voortzetting van de bestaande verhoudingen. Nieuw zijn twee dingen: de samenwerking op bewapeningsvlak binnen de GBVB en de Petersberg-taken.
Het bewapeningsbeleid is vanzelfsprekend een intergouvernementele aangelegenheid. Wat de defensie-industrie betreft dient, juist omwille van het specifieke karakter van die materie, het soevereiniteitsbeginsel duidelijk voorrang te krijgen boven het marktprincipe. Het Europees Bureau voor de bewapening dient erop toe te zien dat Europa over een autonome en technologisch zeer hoogwaardige onderzoeks- en productiecapaciteit beschikt, om met name het hoofd te kunnen bieden aan de bijzonder agressieve Amerikaanse concurrentie.
In het verslag-Tindemans is tevens sprake van strategisch luchtvervoer, dataverwerking inzake ruimtevaart en satellietcommunicatie. Op die domeinen kunnen lidstaten die dat wensen samenwerkingsverbanden aangaan en op georganiseerde wijze tewerk gaan, om aldus meer greep te krijgen op informatievergaring, waardoor er een einde kan komen aan onze afhankelijkheid van de Verenigde Staten.
Door het subsidiariteitsbeginsel is men wel verplicht om, gelet op het prijskaartje dat aan al die projecten hangt, gemeenschappelijke programma's uit te werken die uiteindelijk gefinancierd moeten worden door de Lidstaten die besloten hebben om vrijwillig daaraan mee te werken.
De traditioneel neutrale lidstaten - een derde van de vijftien lidstaten - waren wel te vinden voor de opneming van de Petersberg-taken in het Verdrag, maar niet voor het collectieve defensiebeleid waarin door de leden van de WEU in het Verdrag van Brussel werd voorzien.
Uit artikel 17 van het Verdrag van Amsterdam blijkt overigens hoe groot de verschillen zijn inzake defensiebeleid tussen de lidstaten onderling. Naast het bijzondere geval van de traditioneel neutrale lidstaten, wordt in dat artikel gesteld dat het gemeenschappelijk defensiebeleid moet voortvloeien uit de integratie van de WEU in de Europese Unie en dat die integratie reeds een feit is binnen NAVO-verband. Europa zou Europa niet zijn zonder al die gerechtvaardigde verschillen en de wil van het volk en van de staten dient dan ook geëerbiedigd te worden, vooral wanneer het om zo'n gevoelig onderwerp gaat als het defensiebeleid.
In het verslag-Tindemans wordt er terecht op gewezen dat een gemeenschappelijk defensiebeleid afhangt van gemeenschappelijke belangen. Er wordt dan ook voorgesteld dat de Raad die belangen in een Witboek nader zou toelichten. Bovendien zou er meer inhoud moeten worden gegeven aan de Europese veiligheids- en defensie-identiteit waarvan de Top van Berlijn heeft bepaald...
(De Voorzitter verzoekt de spreker om af te ronden) Die twee aspecten zijn volgens ons niet zonder belang en verdienen dan ook onze ondersteuning.

Tatarella
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, ik wil collega Tindemans gelukwensen met het werk dat hij verricht heeft en de intentie die hij aan het verslag heeft gegeven en waarvan wij de inhoud volledig steunen. Natuurlijk had men meer kunnen doen, vragen om het nog meer vaart zetten achter het proces van een gemeenschappelijke defensie, maar de rapporteur heeft vooral gezocht naar zoveel mogelijk eenstemmigheid en consensus. Misschien heeft hij gezien zijn ervaring als staatsman geen ongelijk. Het gemeenschappelijk defensiebeleid valt niet te realiseren via meerderheden, die gezocht en ook gevonden hadden kunnen worden.
Het is ook bijzonder veelzeggend dat dit debat juist vandaag plaatsvindt, op dezelfde dag als de goedkeuring door ons Parlement van de leden van de directie van de Europese Centrale Bank. Dit is misschien de beste wijze waarop ons Parlement kan reageren op de niet onterechte kritiek van wie vreest dat Europa slechts een samenraapsel is van financiële en monetaire belangen. Hier moeten wij opnieuw de overtuiging bevestigen dat monetaire unie zonder politieke unie nonsens is, nutteloze moeite voor de volkeren van Europa. Een logisch gevolg van een politieke unie is ongetwijfeld een gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid en gekoppeld aan dat laatste een gemeenschappelijke militaire en bewapeningsstrategie.
Europa beleeft nu een belangrijk moment, een gelukkig moment. Op de eenheidsmunt dient binnenkort een gemeenschappelijk defensiebeleid te volgen, zodat Europa ook buiten zijn eigen grenzen in kan staan voor de vrede.
De inspanningen van collega Tindemans doen mij denken aan de overmatige ijver waarmee onze betreurde collega Spinelli, die vanuit dezelfde hoek als van waaruit vandaag niet altijd aanvaardbare stemmen opgaan, voor afremming pleitte en streed om van Europa een politiek onderwerp te maken en hem een buitenlands, militair en gemeenschappelijk beleid te geven.
De delegatie van Alleanza Nazionale, een democratische en gematigde Italiaanse partij, zal voor het verslag stemmen om op die manier haar eigen pro-Europa keuze te bekrachtigen en zo te wijzen op de noodzaak bepaalde essentiële keuzes te maken en ons Europa politieke en internationale waardigheid te geven.

Barón Crespo
Mijnheer de Voorzitter, ik wil in de eerste plaats hulde brengen aan het voorbeeld van onze collega, de heer Tindemans, want men noemde hem hier een visionair, maar ik beschouw hem als een voorbeeld van vastberadenheid en enthousiasme. Het is een man met misschien wel de meeste ervaring van ons allemaal, zowel in de Raad als in het Parlement, en ik vind het een compliment om te zeggen dat hij nog steeds een toekomstvisie heeft, omdat hij werkelijk gestreden heeft voor de Europese eenwording, niet alleen op politiek en monetair vlak, maar ook op het gebied van defensie en veiligheid.
En wat dit verslag concreet betreft, wens ik namens de Spaanse socialisten te zeggen dat wij hier altijd positief tegenover hebben gestaan, want toen wij, alvorens toe te treden tot de Gemeenschap, het referendum organiseerden over de NAVO en daarbij onze standpunten over defensie en veiligheid formuleerden, hebben we altijd gezegd dat het nodig is om de WEU nieuw leven in te blazen en de Europese identiteit te bevestigen op het gebied van defensie. Het Verdrag van Maastricht was hoopgevend, in zoverre dat het een omschrijving gaf van het buitenlands en veiligheidsbeleid - er werd vermeld dat het defensiebeleid te gelegener tijd tot stand zou komen - en het Verdrag van Amsterdam betekende weer een, zij het bescheiden, stap vooruit, met de zogenaamde Petersberg-taken en de mogelijkheid om de WEU zonder verdragswijzigingen op te nemen. Maar het gaat hier niet enkel om de Verdragen, het gaat ook om de realiteit. En de realiteit is dat we in dit Parlement talloze keren geklaagd hebben over de gebeurtenissen in sommige delen van Europa - meer bepaald naar aanleiding van de ontbinding van ex-Joegoslavië en de Balkan - en wat deze confrontatie met de werkelijkheid ons heeft geleerd, ligt volgens mij ook voor de hand, namelijk dat al onze inspanningen niet op elkaar afgestemd waren en dat deze verdeeldheid heeft laten zien hoe machteloos we zijn. Wat ik maar niet kan begrijpen is onze kritiek op anderen, als we niet in staat zijn om onze eigen problemen op te lossen en onze verantwoordelijkheid op te nemen. Op dit ogenblik wordt in mijn land de honderdste verjaardag gevierd van de oorlog tussen Spanje en Noord-Amerika en we vinden het niet gepast om de Noord-Amerikanen systematisch de schuld te geven van onze eigen fouten. We moeten eerst in staat zijn om onze eigen problemen op te lossen en we moeten zelf het defensiebeleid uitstippelen.
Tenslotte, mijnheer de Voorzitter, is het zo dat we beland zijn in een fase waarin een definitieve stap werd gezet in de totstandkoming van de Economische en Monetaire Unie. We hebben alle reden om dit te beschouwen als het moment dat in de Verdragen van Maastricht en Amsterdam bedoeld wordt, het moment om een belangrijke stap te doen op het gebied van veiligheid en defensie, niet alleen om onszelf te beschermen en te verdedigen, maar ook om onze verantwoordelijkheid op ons te nemen in het zorgen voor vrede en stabiliteit in ons continent en in de betrekkingen met de rest van de mensheid. Om die reden steunen wij het verslag-Tindemans.

Burenstam Linder
Mijnheer de Voorzitter, dit verslag is voor ons eens te meer een reden om onze grote waardering voor de deskundigheid en betrokkenheid van de heer Tindemans uit te spreken. Het verschil tussen veiligheidsbeleid en defensiebeleid is minder duidelijk geworden nu het gevaar van een gewapende aanval op de EU-landen is verminderd en het gevaar op crises in onze directe omgeving is toegenomen. Crises kunnen zich echter uitbreiden tot omvangrijke vijandelijkheden. Wij moeten bijvoorbeeld onder ogen zien dat de ontwikkelingen in Rusland onze positie op defensiegebied snel ernstiger zouden kunnen maken. Europa heeft zowel een afschrikkende bescherming van zijn grenzen nodig als de capaciteit om bij crises krachtig te kunnen ingrijpen.
De NAVO vormt de basis van de Europese defensiesamenwerking. Een nog actievere defensiesamenwerking binnen de EU moet niet tot stand komen als vervanging van, maar als aanvulling op de NAVO. Deze aanvulling is nodig. Toch ontbreekt het de Europese samenwerking op defensiegebied binnen de WEU aan kracht. Dat ligt niet zozeer aan het feit dat nieuwe landen buiten de militaire allianties op de rem gestaan hebben, als wel aan het feit dat het binnen de EU aan politieke wil heeft ontbroken. Niemand heeft zich hiervoor sterk gemaakt, zoals dat wel is gebeurd voor de totstandkoming van de EMU. Activiteiten op defensiegebied moeten ook voortkomen uit een gemeenschappelijk buitenlands beleid, maar op dit punt is de EU nog niet ver gekomen.
Het verslag van de heer Tindemans vormt een goede reden om hierover na te denken. Het is de vraag of Europa volledig op de NAVO en dus op de Amerikaanse betrokkenheid kan vertrouwen. Het is niet irreëel te denken aan mogelijke crises en bedreigingen waarover men in de VS op zich net zo oordeelt als in de EU, maar waarbij de VS geen redenen ziet om in te grijpen zoals Europa dat eventueel wil. Een omvangrijke uitbreiding van de EU zal er waarschijnlijk toe leiden dat de EU en de NAVO minder congruent worden, en dat vergroot de noodzaak van samenwerking op defensiegebied binnen de EU.
De Europese Unie streeft ernaar de vrede in Europa te bevorderen. Op dit gebied is de EU een volledig succes gebleken. De vredesinspanningen gaan verder in verband met de uitbreiding naar het Oosten. De net begonnen samenwerking in dezen heeft al tot aanzienlijke resultaten geleid. Om als lid van de Europese Unie te worden aanvaard, spannen de kandidaat-landen zich in de mensenrechten te bevorderen en binnenlandse twisten en zelfs conflicten met andere landen op te lossen. Dat is van groot belang. Niet alleen op de Balkan kan een etnisch mozaïek tot gevaarlijke ontwikkelingen leiden. In deze constatering ligt voor de EU een moderne, actuele versie van haar vredesmotieven. Om de algemene opinie te beïnvloeden, bijvoorbeeld die in mijn eigen land, is er alle reden om te wijzen op de grote bijdrage die de EU nog steeds betekent voor de ontwikkeling van de vrede in Europa. De tragedies op de Balkan, dat wil zeggen buiten de EU en buiten de kring van de kandidaat-landen, tonen hoe ellendig het anders kan verlopen.

Kaklamanis
Mijnheer Tindemans, ik heb uw verslag gelezen en ook aandachtig geluisterd naar hetgeen u zei. Van harte proficiat! Uw verslag zal ongetwijfeld door het Europees Parlement worden aangenomen. Ondanks al uw moeite echter zullen de heren van de Raad dit verslag waarschijnlijk regelrecht de prullenmand in gooien en dat is niet alleen jammer voor u, maar ook voor het Europees Parlement en de Europese volkeren.
De heren van de Raad zijn er niet eens in geslaagd overeenstemming te bereiken over de president van de Europese Centrale Bank, ze hebben de euro belachelijk gemaakt voordat deze het daglicht mocht aanschouwen en gelooft u nu echt dat zij het wel met elkander eens zullen worden over zulk een belangrijk thema als het uwe? Zij interesseren zich niet voor een gemeenschappelijk buitenlands beleid, een gemeenschappelijk defensiebeleid. Zij bekommeren zich niet om de Europese belangen, om de Europese volkeren. Zij koesteren de belangen van de banken en de bankiers. Kijkt u maar eens naar hetgeen in Dayton is gebeurd. De Amerikanen besloten en de heer Van den Broek kon, ondanks zijn goede inspanningen, niets anders doen dan de kas van de Commissie laten rinkelen. Op Cyprus, in het Midden-Oosten, in Kosovo en de Egeïsche Zee trekken de heren Holbrooke en Miller aan de touwtjes. Zij besluiten, Europa voert uit. Ik wilde u niet teleurstellen en hoop van ganser harte dat uw verslag een goed lot beschoren zal zijn, alhoewel ik vrees dat dit niet het geval zal zijn.

Caligaris
Mijnheer de Voorzitter, ik feliciteer collega Tindemans met zijn bekwaamheid en vooral met de volharding en het geduld, waarmee hij dit uitstekende verslag heeft opgesteld: een controversieel verslag, niet zozeer vanwege de inhoud als wel vanwege het feit dat Europa er steeds meer moeite mee heeft op rustige en ernstige wijze om te gaan met een bepaald onderwerp, dat van zijn eigen veiligheid en defensie, terwijl het goed weet, dat de oplossing in dat kader ongetwijfeld in grote mate bepalend zal zijn voor het welslagen van het eigen politieke proces.
Europa's ontreddering blijkt ook uit de wildgroei aan instanties waaraan het dit onderwerp, waar het zelf niet mee om kan gaan, doorgeeft. Andere collega's wezen er ook al op, wij hebben nu tenminste vier organisaties: de Europese Unie, de WEU, de OVSE en de NAVO, die terwijl zij in theorie zouden moeten samenwerken in werkelijkheid met elkaar wedijveren en zich met elkaar bemoeien. En alsof dat nog niet voldoende is wil de WEU - die de militaire arm zou moeten worden - opgenomen worden in de Europese Unie op het belangrijke moment zelf, waarop de regeringen zich gaan uitspreken of en wanneer deze operatie kan plaatsvinden. Ik hoop dat het niet zo zal gaan zoals in de Promessi Sposi van Manzoni, dat wil zeggen dat volgens een enkeling of zelfs volgens velen, "dit huwelijk niet mag plaatsvinden" .
Daar komt nog bij dat men er zes jaar geleden bijna in slaagde de publieke opinie ervan te overtuigen dat het beter kon via het uitdokteren van het akkoord van Petersberg voor het uitvoeren van vredestaken: op een periode van zes jaar is er geen enkele uitgevoerd en ik vraag mij af of dat ooit het geval zal zijn.
Tot besluit zou ik willen zeggen dat het verslag-Tindemans een moedige steen is, geworpen in de vijver van de politieke inertie. Ik hoop dat deze er uiteindelijk in zal slagen dit debat aan te zwengelen dat tot op heden een fiasco was.

Ephremidis
Mijnheer de Voorzitter, evenals de vorige collega's wil ook ik de heer Tindemans van harte gelukwensen met zijn verslag. Zijn jarenlange loopbaan in de politiek heeft hem geleerd hoe je met heel subtiele en gekunstelde formuleringen precies dat kunt laten doorschemeren wat je in feite wilt zeggen, zonder het direct te noemen, en in dit geval is dat de geleidelijke verandering van de Europese Unie in een militaire en politieke terreur- en politieorganisatie. Hij legt hierbij geen persoonlijke maatstaven aan, maar klassemaatstaven. Dat is de boodschap van het verslag. Het kapitaal, het grote monopolistische kapitaal, de multinationale ondernemingen moeten zonder al te veel spijsverteringsstoornissen dat kunnen verwerken wat zij dankzij de monetaire unie en alle andere weldaden van de Europese Unie kunnen veroveren. Dat doel heeft men voor ogen met de oprichting van speciale interventiemachten, de uitvoering van bewapeningsprogramma's, de oprichting van een bewapeningsindustrie en informatiecentra, met dat spektakel NAVO - WEU - GBVB waarvan de uitgaven met Europese belastingcenten moeten worden betaald. Dan stelt zich natuurlijk de vraag of deze Europese Unie geen defensiebeleid zou moeten hebben. Wie is echter de vijand? Tegen wie zou zij zich moeten verdedigen? Dat wordt niet duidelijk gezegd. De smoes "Sovjet-Unie, Warschaupact" gaat niet meer op. Daarom krijgt men de indruk dat de volkeren de vijand zijn, dat men hun verzet tegen het repressieve beleid moet vrezen. Die opstand wilt u immers de kop indrukken en daarvan uitgaande wilt u de vrijheid hebben om ook elders op te treden, binnen en buiten de EU. De belangen van de Europese Unie worden aangetast, zo staat hier, dat wil zeggen de belangen van het multinationaal kapitaal.
Dan nog een laatste opmerking, mijnheer de Voorzitter. De laatste tijd wordt veel gesproken over de heer Milosevic....
(De spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)

Féret
Mijnheer de Voorzitter, bij het debat van vorig jaar over het eerste verslag van de heer Tindemans inzake een gemeenschappelijk veiligheidsbeleid in Europa, heb ik de wens geuit dat de uitbreiding van de Europese Unie met de landen van Midden en Oost-Europa niet gepaard zou gaan met een soortgelijke uitbreiding van de NAVO. De kloof tussen de Europese en Amerikaanse belangen wordt immers steeds groter en het is dan ook de hoogste tijd dat de Europese bevolking haar lot in eigen handen neemt.
Aan mijn verzuchtingen werd tegemoetgekomen en ik zou dan ook mijn dank willen betuigen aan de rapporteur die een voorstander is van de integratie van de WEU in de EU en van de toetreding tot de WEU van de toekomstige Europese lidstaten, waarbij nauw zal moeten worden samengewerkt met het GOS, zelfs als en, ik zou zelfs durven stellen, vooral als de groenen dit niet echt zint. Zij worden immers ingehuurd om erop toe te zien dat de Europese landen zich steeds meer onderwerpen aan de Amerikaanse reus en dit zowel op economisch vlak - hun groteske houding naar aanleiding van de goedkeuring van de octrooiering van biotechnologische uitvindingen is een zeer duidelijk bewijs daarvan - als op militair vlak, zoals blijkt uit de door hen aangevoerde amendementen op het uitstekende verslag van staatsman Tindemans.
Europa zal binnenkort over een eenheidsmunt beschikken. Het zal ook een leger nodig hebben. Als we volledig onafhankelijk willen zijn, moeten wij ook dat ervoor over hebben.

Sakellariou
Mijnheer de Voorzitter, ik vrees dat ik na de marxistische analyse van collega Kaklamanis over de Europese banken en het klassenbewuste standpunt van collega Ephremidis hier slechts een bescheiden rol heb te spelen, omdat ik alleen iets mag zeggen over het verslag Tindemans.
Ook ik wil collega Tindemans bedanken voor het feit dat hij deze zeer moeilijke taak op zich heeft willen nemen. Dat dit een moeilijke taak is weet ik door onze samenwerking in de commissie. Er moet een gemeenschappelijk defensiebeleid worden geformuleerd voor vijftien vrije, soevereine staten en voor 75 à 80 partijen - ik weet niet precies hoeveel partijen dit Parlement telt - die toch zeer uiteenlopende opvattingen vertegenwoordigen. Deze opvattingen zijn geworteld in verschillende tradities in het defensiebeleid en ik denk dat we alleen tot een gemeenschappelijk defensiebeleid kunnen komen als we bereid zijn deze verschillende tradities bij de formulering van ons beleid te aanvaarden en te respecteren.
Ik wil drie uitgangspunten noemen die voor mij van belang zijn en die verder gaan dan wat u heeft geschreven en ten aanzien waarvan wij verschillende amendementen willen voorstellen. Ten eerste: we moeten proberen een nieuw defensiebeleid te definiëren dat in een nieuw veiligheidsbeleid is ingebed en meer is georiënteerd op collectieve veiligheidsmodellen zoals die van de OVSE, dan op modellen uit de koude oorlog zoals die van de NAVO en de WEU.
Ten tweede: preventieve conflictbeheersing en een initiatief tot een nieuwe ontwapeningsronde - dus niet een bewapeningsmaar een ontwapeningsspiraal - kunnen in deze tijd onder bepaalde omstandigheden een doeltreffender verdedigingsmiddel vormen dan een of ander nog te ontwikkelen multifunctioneel wapen.
Ten derde: als we een eigen defensiebeleid ontwikkelen, dan doen we dat niet om de Amerikaanse begroting te ontlasten, maar om recht te doen aan onze eigen identiteit.

Brok
Mijnheer de Voorzitter, een opmerking over het artikel van het Reglement over de spreektijd. Ik wil u verzoeken met de spreektijd van de heer Ephremidis in de toekomst veel ruimhartiger om te gaan, want we hebben niet zo vaak het genoegen om naar ouderwetse stalinistische redevoeringen te kunnen luisteren.

De Voorzitter
Ik geloof dat deze interventie ietwat overdreven is, maar aangezien deze vergadering best wat humor kan gebruiken, wil ik dat wel door de vingers zien.

Ephremidis
Mijnheer de Voorzitter, sta ik soms bij de heer Brok in het krijt? Als ik een schuld heb te vereffenen, zal ik dat bij deze doen. Wilt u misschien een check in euro's?

De Voorzitter
Ik wou net zeggen dat u aan het eind van het debat om een persoonlijk feit het woord zou krijgen. Aangezien u echter reeds heeft gesproken, hoeft u aan het eind van het debat niet meer aan het woord te komen.

Lambrias
Mijnheer de Voorzitter, terwijl op het prachtige eiland Rhodos niet minder dan 56 ministers van Buitenlandse Zaken en Defensie uit 28 Europese landen, waarvan tien leden van de Europese Unie, aanwezig waren ter gelegenheid van de plechtige vergadering van de West-Europese Unie onder Grieks voorzitterschap, reisden twee Amerikaanse afgevaardigden, de heren Holbrooke en Gelbard, tussen Belgrado en Pristina heen en weer om een voor Servië en Albanië aanvaardbare therapie te vinden voor de bloedende wonden in Kosovo.
Gisteren hebben de in groten getale aanwezigen ministers van de WEU een uit meerdere bladzijden bestaand document uitgegeven waarin zij, naast allerlei algemeenheden, ook hun ongerustheid uitten over de situatie in Kosovo en hun bereidheid uitspraken om te ijveren voor een realistische en zuivere aanpak van het probleem.
Deze twee evenementen van internationale diplomatie vielen weliswaar qua tijdstip samen, maar zijn overigens volkomen verschillend. Op Rhodos was er een rustige, plechtige sfeer en vooral luxe. Daar was het alsof tijd niet bestond. Daar wist men dat de oplossingen hoe dan ook niet bindend waren. Met het heen en weer gereis van de twee Amerikaanse gezanten was het precies andersom. De Amerikanen hebben haast, zij willen praktische oplossingen en daardoor maken zij zich niet zelden schuldig aan onrechtvaardigheden en gevaarlijke complicaties. Wij zijn de heer Tindemans dank verschuldigd. Hij heeft met de vlijt en de inzet van een missionaris geprobeerd Europa achter een gemeenschappelijk defensiebeleid te krijgen. Sedert 1975 maakt hij zich hiervoor sterk. Sedert 1975 verkondigt hij dat alleen met een defensiebeleid Europa zijn waarden kan beschermen en een politiek substraat kan verwerven. Wij zijn allen verheugd over de verwezenlijking van de EMU en de invoering van de euro. Tegelijkertijd zien wij echter dat ondanks de in het Verdrag van Maastricht tot uitdrukking gebrachte wensen en de halfslachtige formuleringen in het Verdrag van Amsterdam, de weg naar het GBVB lang en moeilijk is en vol hinderpalen en struikelblokken. Ook zien wij dat nog steeds grote onduidelijkheid bestaat over de verandering van de WEU in de militaire arm van de EU. Dit alles is een blok aan het been van de Europese integratie. De wereld verandert echter razendsnel en te langzaam handelen kan zeer gevaarlijk zijn. Onze ervaringen zijn wat dat betreft bitter.
Ik heb persoonlijk slechts een meningsverschil met de heer Tindemans. De totstandkoming van het gemeenschappelijk defensiebeleid mag niet geleidelijk gebeuren, zoals in de tekst staat, maar moet onmiddellijk totstandkomen.

Frischenschlager
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, het verslag van onze collega Tindemans is een zeer positief signaal, omdat eindelijk weer eens een document wordt gepresenteerd, dat de verantwoordelijkheid van de Europese Unie voor haar eigen veiligheid duidelijk benadrukt. Want waar gaat het om? In theorie kennen we sinds Maastricht het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid. De praktijk is, zoals wij allen weten, een tragedie. Waar gaat het om? Wat is het doel? Dat we in de politiek het misbruik van geweld niet alleen veroordelen, maar het ook geen kans geven! Dat kunnen we bereiken, als we in de Europese Unie eindelijk afscheid nemen van een apart veiligheidsbeleid van elke individuele lidstaat en in plaats daarvan het politieke, het economische en uiteindelijk ook het militaire potentieel van de Unie in het belang van crisisbeheersing en vredeshandhaving bundelen. Dat is één ding.
Het tweede punt, dat ik heel duidelijk wil benadrukken: wij streven sinds Maastricht naar een gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid en we hebben gezegd dat we de West-Europese Unie tot een instrument van de Europese Unie willen maken. We moeten ophouden daarover alleen maar te spreken maar het ook eindelijk doen!
Laatste punt: velen willen de veiligheid van de Europese Unie het liefst in Washington deponeren en het daaraan delegeren. Volgens mij is dat te betreuren! Want het Amerikaanse veiligheidsbeleid is er terecht vooral op gericht de eigen belangen te dienen. Ten tweede is het Amerikaans veiligheidsbeleid zeer, zeer vaak afhankelijk van de binnenlandse politieke situatie van het moment. Dat kan vaak regelrecht een veiligheidsrisico voor Europa zijn. Daarom moeten we verder werken aan de doelstelling van een gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid en de EU en de West-Europese Unie integreren in het belang van de crisisbeheersing en de vredeshandhaving, niet alleen in Europa maar als bijdrage in de wereld.

Seppänen
Mijnheer de voorzitter, het verslag van de heer Tindemans is een oorlogsverklaring van de militaristen in dit Parlement aan het Europese vredesbeleid. Het is geschreven door een afgezant van de wapenindustrie, wiens vaderland nooit als eerste wordt bedreigd. De heren Tindemans en Titley willen ver weg, achter alle frontlinies, wapens produceren voor degenen die in de frontlinies moeten vechten wanneer, volgens het verslag, met de basiswaarden van de EU zogezegd een loopje wordt genomen. Volledige werkgelegenheid behoort niet tot de basiswaarden van de EU.
Mijn land is nog nooit bezet geweest. Hoevelen van u, die nu een gezamenlijke bewapeningsindustrie, bewapening en militaire doctrine aan het ontwerpen bent, kunnen hetzelfde zeggen? Is van uw kant, wapenfabrikanten van het thuisfront, als het erop aankomt enigerlei hulp te verwachten voor degenen die met u in een verbond zitten, maar die tegen hun zin bij een gewapend conflict betrokken zouden kunnen worden? Aan alle militaristen die aan de bezetting of de Falklandoorlog een trauma hebben overgehouden zeg ik: probeer niet om ons, neutrale landen, tot een oorlogsverbond te dwingen met behulp van een gezamenlijke Europese defensie. U bent zelf te slechte soldaten om aan anderen duidelijk te kunnen maken wat veiligheid is.
Op mijn beurt wil ik tegen de heer Brok zeggen dat hij, die in dienst is van de onderneming Bertelsmann, niet gerechtigd is om aan ongebonden Eurovertegenwoordigers te adviseren wat ze moeten zeggen.

Theorin
Mevrouw de Voorzitter, het verslag heet "de oprichting van een gemeenschappelijk veiligheidsbeleid in de Europese Unie" , maar de inhoud doet denken aan het gedachtegoed en de retoriek van de koude oorlog. In het verslag wordt ervan uitgegaan dat conflicten en problemen worden opgelost met militaire middelen.
Het buitenlands en veiligheidsbeleid bestaat uit verschillende onderdelen: buitenlands beleid, bijstand, handel, vredestaken, conflictoplossing, ontwapeningsbeleid, vluchtelingenbeleid en defensie. Veiligheidsbeleid is dus niet hetzelfde als defensie.
Ik vind het van iedere realiteitszin ontbloot om een verslag te schrijven met zo'n inhoud als de heer Tindemans heeft gedaan. Velen, onder wie de Assemblée van de WEU, zijn van mening dat de verwezenlijking van een gemeenschappelijk defensiebeleid met het Verdrag van Amsterdam voor lange tijd van de politieke agenda is afgevoerd. Het komt mij zeer merkwaardig voor dat het Parlement, dat geen beslissingsrecht over een gemeenschappelijke defensie heeft, hierover opnieuw een voorstel doet, in afwijking van de Raad. Een gemeenschappelijke defensie lijkt wel een mantra: als het maar vaak genoeg wordt herhaald, wordt het misschien nog wel eens werkelijkheid.
In een modern veiligheidsperspectief staat de veiligheid van de mens centraal. De bedreigingen van de mens kunnen zeer divers zijn, van milieurampen tot sociale uitsluiting. In onze huidige tijd worden internationale conflicten steeds zeldzamer. In plaats daarvan komen er steeds meer interne conflicten. Deze conflicten komen vooral voort uit sociale tegenstellingen met etnische en/of religieuze kenmerken. Dergelijke conflicten kunnen niet worden opgelost met militaire methoden of met wapengeweld.
In de federalistische euforie moet men niet vergeten dat een gemeenschappelijke defensie zoals door de heer Tindemans wordt voorgestaan, niet wordt aanvaard door Engeland, Denemarken, Ierland, Oostenrijk en Zweden. In Zweden is nog steeds een meerderheid van 70 % van de bevolking tegen een gemeenschappelijke defensie.

Stenzel
Mevrouw de Voorzitter, de Europese Unie legt alleen dan gewicht in de schaal, als ze uitgroeit boven datgene dat zij tot nu toe heeft bereikt. Voor het eerst hebben we de kans zonder zeer hoge druk van buitenaf - zoals die in de koude oorlog bestond onder de dreiging van een nucleaire vernietigingsoorlog - de Unie vrijwillig op drie benen te zetten, namelijk die van de klassieke Europese Gemeenschap, van de Economische en Monetaire Unie maar ook van de Politieke Unie.
Daartoe behoort ook de wil, zoals in het Verdrag van Amsterdam is aangegeven, om een gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid en ook stap voor stap een gemeenschappelijk defensiebeleid te ontwikkelen. Dit is voorzien in het Verdrag van Amsterdam, dat het Oostenrijkse parlement binnenkort zal ratificeren omdat het zich bewust is van onze verantwoordelijkheid als volgende voorzitter van de Raad. Tot nu toe is het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, net als het gemeenschappelijk defensiebeleid, niet of nauwelijks ontwikkeld en onduidelijk gebleven. Dit is tegen de achtergrond van de regionale conflicten in Europa onbevredigend. Tegen de spreekster voor mij zou ik willen zeggen dat veiligheidsproblemen in Europa helaas niet alleen uit natuurrampen bestaan.
De afhankelijkheid van de bereidheid van de Verenigde Staten om in het kader van de NAVO als politieagent in Europese crisisgebieden op te treden toont niet alleen aan hoe zwak de positie van Europa tot nu toe was, maar vormt op den duur ook voor de VS een bijna niet te dragen last. De VS zullen steeds meer geneigd zijn zich uit de Europese crisishaarden terug te trekken en voor de EU zal daardoor een grotere verantwoordelijkheid ontstaan. Het verslag Tindemans wijst daarom de weg naar een zelfstandige Europese positie, ook in het engere verband van het defensiebeleid.
Daarom is het ook voor Oostenrijk een logische stap om te werken aan de volledige integratie van de West-Europese Unie in de EU en deel te nemen aan de totstandkoming van een gemeenschappelijk defensiebeleid. Maar dit kan en mag niet ten koste van de NAVO gaan. Elf van onze veertien EU-partners willen de Europese veiligheids- en defensie-identiteit binnen de NAVO realiseren. De WEU is in vele opzichten afhankelijk van het materieel en de logistiek van de NAVO. Het taakgebied van de WEU en het NAVO-partnerschap voor de vrede vallen grotendeels samen. Daarom moet worden voorkomen dat bestaande mechanismen elkaar gaan overlappen.
Voor ons is de solidariteit bij de totstandbrenging van een gemeenschappelijk veiligheids- en defensiebeleid een wezenlijk element. Het verwijderingsproces tussen de EU en de NAVO moet dan ook in dit licht worden gezien. Het verslag-Tindemans is ook voor de Raad en de Commissie een goede basis voor de beleidsvorming op dit terrein.

Ojala
Mevrouw de Voorzitter, er zijn drie redenen waarom ik de uitgangspunten van het verslag van de heer Tindemans niet kan goedkeuren. In de eerste plaats is volgens mij het standpunt ten aanzien van de veiligheid hoofdzakelijk achterhaald en gebaseerd op de veronderstelling dat conflicten zich tussen landen afspelen, en dat het gebruik van geweld daarvoor de oplossing is. Van de 27 oorlogen of conflicten die in 1996 plaatshadden, was er slechts in één geval sprake van een internationaal conflict: de strijd tussen India en Pakistan over Kashmir. Met name de Europese conflicten vragen om de ontwikkeling van crisisbeheersing en garanties voor vrede. In dit verband is het initiatief van de Finse en Zweedse Ministeries van Buitenlandse Zaken naar mijn mening goed.
Ten tweede gaat het niet voldoende in op de pan-Europese veiligheid en dan met name de ontwikkeling van een veilige situatie tussen de landen van de EU en Rusland. Deze samenwerking is onder andere vereist bij de ontwikkeling van het gebied rond de Oostzee en in de noordelijke wateren.
Ten derde draagt de gedachte om de Europese Unie te ontwikkelen als een defensieverbond evenmin bij tot het streven om de EU uit te breiden. Het benadrukken van het militaire streven van de EU zal naar mijn mening de uitbreiding bemoeilijken, zowel met betrekking tot de buurlanden van Rusland als tot Cyprus.

Imbeni
Mevrouw de Voorzitter, beste collega's, herinnert u zich nog een van de uitspraken van de Franse president Chirac als reactie op de protesten waarop de kernproeven onthaald werden? Zij gebeuren ook voor u, zei hij, voor uw bescherming en uw verdediging! Ik vind het jammer dat de andere regeringshoofden de woorden van de president van de Franse republiek toen niet letterlijk hebben opgevat en daar niet op hebben aangedrongen om in Amsterdam tot een echt vernieuwend resultaat te komen inzake het gemeenschappelijk defensiebeleid. Dat is niet gebeurd en er is een teleurstellend resultaat uit de bus gekomen.
Welbeschouwd is volgens mij de ware betekenis van de resolutie-Tindemans de volgende: het Europees Parlement zegt tegen de Europese Raad, tegen de Raad van ministers: "het moment is aangebroken om dit moeilijke thema op de agenda te plaatsen" . Wendt u niet af, slaat niet op de vlucht, laten we geen triest schouwspel meer bieden zoals ten opzichte van de tragedie van Bosnië. Wij staan op het punt over te gaan van vijftien naar zesentwintig, dat is niet mogelijk zonder een nieuwe mijlpaal te bereiken: internationale identiteit voor de Europese Unie door middel van een gemeenschappelijk defensiebeleid. Het zal moeilijk worden, beslist, heel moeilijk zelfs maar wij hebben geen alternatief. Daar ben ik in ieder geval van overtuigd.
Collega Tindemans werd als visionair bestempeld, maar volgens mij is hij een realist. Visionairs en zelfs gevaarlijk zijn mensen die, wanneer zij terug moeten blikken op het verleden, slechts opnieuw een toestand kunnen suggereren die wij al gekend hebben. Dus laten wij uit het verleden de verschillende talen en culturen vasthouden, die de rijkdom vormen van onze Europese Unie, maar laten wij de donkerste gebeurtenissen achter ons laten: de dictaturen, de oorlogen, de racistische ideologieën, hun nationalisme. Laten we met een beetje moed de toekomst ingaan. Bij de begrafenis een tijdje geleden van een ambtenaar van de West-Europese Unie, die te vroeg was heengegaan, was er een krans van de collega's van de overledene. Buiten een woord van genegenheid aan de dierbare overledene stond er in het Frans de merkwaardige tekst op: "Les amis de l'Union Européenne Accidentale" ( De vrienden van de Toevallige i.p.v. "West" -Europese Unie ). Foutje dus: een toevallige Europese Unie, maar wij hebben een echt verbond van staten en volkeren nodig, geen speling der geschiedenis!

Konrad
Mevrouw de Voorzitter, geachte dames en heren, de WEU bouwt haar operationele vermogen door interne optimalisering verder uit. Daarmee is de WEU op grond van de taakuitbreiding van 1992 op weg een instrument van doeltreffend Europees crisismanagement te worden. Daarom is het van belang dat we dit proces, net als vandaag, democratisch begeleiden.
De WEU heeft naar mijn mening de dubbele taak om enerzijds de integratie van de nieuwe partners in Oost-Europa te begeleiden en anderzijds de Europese pijler van de Euro-Atlantische alliantie te versterken. Tegen deze achtergrond is het buitengewoon belangrijk dat de verhouding van de WEU ten opzichte van zowel de EU als de NAVO met de nodige omzichtigheid wordt benaderd.
Deze omzichtigheid is noodzakelijk met het oog op de betrekkingen tussen Europa en Amerika, maar ook met het oog op verschillende lidstaten van de EU, zoals bijvoorbeeld het Verenigd Koninkrijk, Denemarken, Ierland, Oostenrijk en Zweden, bij wie de opbouw van een militaire arm van de Europese Unie om uiteenlopende redenen op zijn minst op terughoudendheid stuit. Maar, collega Bonde uit Denemarken, wij willen vandaag met het debat op geen enkele wijze het referendum van 28 mei in Denemarken beïnvloeden. Net als ieder ander land heeft ook Denemarken volgens het Verdrag van Amsterdam de mogelijkheid aan de zijlijn te blijven staan als het om militair optreden gaat. Maar we zouden er geloof ik geen goed aan doen als we de zorgen van de burgers juist in de neutrale staten niet serieus zouden nemen.
Ik heb overigens ook het volste begrip voor de houding van de VS, die het standpunt innemen - zoals recentelijk op Corfu - dat de afspraak met de NAVO gehandhaafd blijft om de WEU alleen dan autonome collectieve middelen ter beschikking te stellen, als dit op grond van een crisis voor acute GBVB-taken noodzakelijk is.
Ook ben ik er beslist op tegen om de WEU binnen de NAVO belangrijke en permanente autonome plannings- en operationele bevoegdheden te geven, maar - en dat zeg ik ook in de richting van de Fractie van onafhankelijken voor het Europa van de Nationale Staten - het kan er bij de WEU niet om gaan naast de NAVO en zonder transatlantisch overleg aan Europa een rol van wereldformaat à la Parijs te geven. Het kan er alleen om gaan crises, zoals bijvoorbeeld op de Balkan, in de toekomst met een GBVB te beheersen, dat beperkt blijft tot de uitvoering van gemeenschappelijke operationele, humanitaire en vredeshandhavende WEU-interventies.

Eriksson
Mevrouw de Voorzitter, ik wil graag allereerst de collega's McKenna, Theorin en Ojala bedanken voor hun bijdragen, die voor mij de enige lichtpuntjes zijn in een overigens uiterst somber stemmend debat.
Dit debat maakt mij net zo bezorgd als toen ik een paar dagen geleden het verslag-Tindemans las. Helaas ben ik niet veel opgewekter geworden van de amendementen op dit verslag. Dit is zoals bekend een initiatiefverslag van het Europees Parlement. Mijns inziens is het zeer betreurenswaardig als wij als gekozen vergadering dit signaal doen uitgaan naar onze kiezers in heel Europa. Er wordt bijvoorbeeld totaal geen rekening gehouden met wat voor nieuwe aspecten dan ook, zelfs niet eens met het beleid dat wordt gevoerd door de vier neutrale landen, die toch ook lid zijn. Ik hoop werkelijk dat wij dit verslag zullen afwijzen.

Truscott
Mevrouw de Voorzitter, ik wil eveneens de rapporteur feliciteren met zijn hoogst actueel verslag. De heer Tindemans heeft gelijk dat niet alle lidstaten van de EU bereid zijn naar een gemeenschappelijk defensiebeleid toe te werken, ondanks het feit dat in Amsterdam de WEU als een integraal deel werd beschouwd van de ontwikkeling van de EU.
Met het Verdrag van Amsterdam werd een doeltreffender buitenlands en veiligheidsbeleid uitgewerkt, waarbij de nadruk werd gelegd op een nauwere institutionele en organisatorische band tussen de EU en de WEU, met inbegrip van de uitbouw van de Petersberg-taken: vredeshandhavingsoperaties en humanitaire acties.
Ik verwelkom de verwijzingen in het verslag naar de rol van de Combined Joint Task Forces en de Euro-Atlantische Partnerschapsraad, het programma Partnerschap voor de Vrede en het belang een Europees Bewapeningsagentschap op te zetten. In het verslag wordt tevens gewezen op het belang van wereldwijde ontwapening en het Stabiliteitspact en wordt de opstelling toegejuicht van een EU gedragscode voor de wapenhandel.
Er zijn echter ook passages in het verslag waar ik het niet mee eens ben. Het doen opgaan van de WEU in de EU is voor de nabije toekomst niet haalbaar. Ook stem ik er niet mee in dat het doel van een gemeenschappelijk defensiebeleid is de belangen van de Unie "in al hun aspecten" te beschermen, met inbegrip van de zekerheid van toevoer.
Evenmin ben ik het ermee eens dat veiligheids- en defensievraagstukken onder de autoriteit van een lid van de Commissie moeten worden gebracht, of dat een Witboek voor defensie moet worden opgesteld door de eenheid voor beleidsplanning en vroegtijdige waarschuwing, dat ter goedkeuring aan de Europese Raad zou worden voorgelegd. Het is niet de taak van de EU om overeenkomsten te ondertekenen voor militaire samenwerking met Rusland en de GOS landen.
Ik acht het verder geen haalbare kaart om het Verdrag van de Europese Unie te amenderen door artikel 5 van het WEUVerdrag daarin op te nemen.
Om deze redenen kan ik tot mijn spijt niet mijn goedkeuring hechten aan het verslag zoals het er nu uitziet - en ik beklemtoon zoals het er nu uitziet .

Donner
Mevrouw de Voorzitter, ik behoor niet tot de groep collega's die de heer Tindemans feliciteren. Zoals het verslag er nu uitziet, schijnt te worden vergeten dat er vier militair niet-gebonden lidstaten van de Unie zijn en dat hun toestemming nodig is om de wensdromen van de heer Tindemans en anderen te vervullen en de WEU in de Unie te doen opgaan.
Aan de andere kant is één verbetering van het Verdrag van Amsterdam bereikt op initiatief van Zweden en Finland, namelijk de opneming daarin van de Petersberg-taken. Dit betekent dat de niet-gebonden landen evenzeer geïnteresseerd zijn als de overige in het ontwikkelen van een gemeenschappelijk defensiebeleid. Gemeenschappelijke defensie en gemeenschappelijke optredens worden uiteindelijk bepaald door geopolitieke of nationale belangen. Dit geldt zowel voor grote als kleine lidstaten, zoals bleek uit de slechte aanpak van de crisis in Joegoslavië. Persoonlijk zou ik er vóór zijn om troepen naar Kosovo te sturen als alle andere middelen falen.
Finland is op dit ogenblik de enige EU-lidstaat met een gemeenschappelijke grens met Rusland, en het beschouwt de ontwikkeling van wederzijds profijtelijke en vreedzame betrekkingen met dat land als van het grootste belang, in scherpe tegenstelling tot de houding van de NAVO. Portugal kan daar eventueel anders over denken. Besluiten over het Europese defensiebeleid dienen niet in Washington te worden genomen, zoals in het verleden is voorgekomen. De zwakte van dit verslag is dat het valse dromen combineert met mooie woorden. Als de socialistische amendementen het niet halen, zullen velen van ons tegen het gehele verslag moeten stemmen.

Wiersma
Mevrouw de Voorzitter, ik ben geloof ik de laatste spreker namens dit Huis in dit boeiend debat, niet het eerste debat over dit onderwerp en ook niet het laatste. Dat debat is boeiend dank zij de vooruitstrevende verslagen van collega Tindemans die zich al tientallen jaren met dit onderwerp heeft beziggehouden. Ik was en ik blijf sceptisch over de mogelijkheden om in Unie-kader een waarachtig defensiebeleid te ontwikkelen. Ik ben daarvan geen principiële tegenstander maar acht het verstandig om de NAVO op dit punt maar te laten voor wat ze is. Bovendien lijkt het me ook niet verstandig het paard achter de conceptuele wagen te spannen. De discussie over de verdediging van het eigen grondgebied is een beetje op de achtergrond gedrongen de afgelopen jaren door een veel belangrijker discussie over de rol van de NAVO, de Europese Unie, de WEU als het gaat om crisisbeheersing. Mij interesseert dan ook veel meer de vraag of de Unie in staat zal zijn, wanneer de situatie zich voordoet, de zogenaamde Petersberg-taken uit te voeren. Dan gaat het om crisisbeheersing elders. Dat is ook de kern volgens mij van een militair debat op nationaal niveau. Het invullen van deze optie, waarvoor de grondslagen ook in Amsterdam gelegd zijn en het zich voorbereiden op de mogelijkheid daarvan, zou de komende jaren prioriteit moeten krijgen. Dan gaat het ook om de praktische invulling van de relatie tussen de Europese Unie en de WestEuropese Unie op dit gebied. Wat de Unie vooral nodig heeft, en ik heb het vaak gezegd, is positieve praktijkervaring. Met een dergelijke ervaring op het gebied van eventuele crisisbeheersing komt wellicht ook de gemeenschappelijke defensie in zicht. Ik zou het dus allemaal om willen draaien. De Unie moet zichzelf leren vertrouwen inzake veiligheidsvraagstukken. De invoering van de euro zal zeker ook op dit gebied voor de nodige dynamiek zorgen. De economische unie veroorzaakt de politieke unie, dat is vaak genoeg gezegd. Ik denk dat de veiligheidsexperts in dit Parlement wat dat betreft een zonnige toekomst tegemoet gaan.
Het laatste wat ik wil zeggen is vaker gezegd. De beste bijdrage van de Europese Unie aan veiligheid in Europa is haar uitbreiding. Daar komt geen militair instrument aan te pas. Het bewijs dat de scope van de veiligheidsinstrumenten van de Europese Unie groot is moet, denk ik, het uitgangspunt blijven bij het debat in dit Parlement over de veiligheidsrol van de Unie.

Van den Broek
Mevrouw de Voorzitter, graag wil ook ik mijn grote waardering uitspreken voor het verslag van de heer Tindemans over het gemeenschappelijk defensiebeleid van de Europese Unie. Mij verbaast de kwaliteit van het verslag niet en ook niet de compromisgezindheid wanneer ik denk aan de wijsheid, de heer Tindemans eigen, opgedaan tijdens een lange periode van regeringsverantwoordelijkheid en van een ministerschap van Buitenlandse Zaken. Ook ik herinner mij nog zeer wel de verslagen van de hand van de heer Tindemans waarin hij telkens een pleidooi heeft gehouden voor het activeren van een duidelijke gemeenschappelijke buitenlandse en veiligheidspolitiek als uiteindelijke doelstelling van een krachtige Europese Unie. En zeker na de stap die recentelijk is gezet in de richting van de gemeenschappelijke Muntunie verdient, denk ik, thans het GBVB extra en opnieuw aandacht en dienen wij te kapitaliseren op de cohesieve impuls die ook van de gemeenschappelijke Muntunie zal uitgaan om te komen tot een meer gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid.
De actualiteitswaarde van dit verslag-Tindemans had eigenlijk niet groter kunnen zijn. Enkele redenen daarvoor heb ik al genoemd. Maar daar komt bij dat wij in het verleden bij zo'n discussie over een Europees defensiebeleid konden refereren aan de tragische ontwikkelingen in voormalig Joegoslavië en wijzen op de lessen die daaruit moesten worden getrokken. Maar vandaag is het al niet meer mogelijk om op een abstracte manier over dit thema te spreken, want andermaal wordt Europa geconfronteerd met een situatie die, indien er niet op tijd voorzorgsmaatregelen worden getroffen, een herhaling te zien kunnen geven van de verschrikkingen van een etnisch conflict.
Straks kom ik nog even afzonderlijk te spreken over de situatie in Kosovo. Maar het lijkt mij echter dat ook in het kader van dit debat daarover van gedachten moet worden gewisseld, omdat er zoveel aanknopingspunten zijn met de opmerkingen die door de heer Tindemans in zijn verslag naar voren worden gebracht. De politieke, de economische en ook de humanitaire gevolgen van een escalatie, een overslaan van het conflict in Kosovo, zullen rechtstreeks de belangen raken van de lidstaten en van de kandidaatleden van de Europese Unie. Daarbij denk ik niet in de laatste plaats ook aan de mogelijkheid dat weer enorm grote vluchtelingenstromen op gang komen. Het opvangen van een dergelijke situatie is ook zo vaak onderwerp geweest van debatten in dit Huis.
Gisteren sprak ik met mevrouw Ogata, de Hoge Commissaris voor de Vluchtelingen van de Verenigde Naties, die mij informeerde dat in en buiten Bosnië-Herzegovina nog altijd ongeveer 1, 8 miljoen ontheemden en vluchtelingen zijn waarvoor nog geen oplossing in zicht is. Maar ook op andere terreinen zullen wij nog geruime tijd bezig zijn met het consolideren van de maar langzaam verbeterende situatie in Bosnië-Herzegovina. Daarom ook is er alle reden om te komen tot een inzet van alle middelen waarover de Unie beschikt, dan wel kan beschikken, om erger te voorkomen in Kosovo en de omliggende regio.
Daarbij doel ik ook wel degelijk op een mogelijke bijdrage van de West-Europese Unie aan initiatieven die beogen het risico van overslaan zoveel mogelijk te beperken. Dan denk ik uiteraard aan maatregelen ten gunste van de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië en Albanië meer in het bijzonder. Zoals de heer Tindemans ook aangeeft, heeft de Europese Unie vorig jaar verzuimd via de West-Europese Unie een conflictbeheersende rol te spelen in Albanië. Alle lof overigens aan Italië dat destijds maar drie maanden na het Europees debat met ondersteuning van een aantal andere landen erin is geslaagd om met een stabiliteitseenheid daar ter plaatse aanwezig te zijn en inderdaad de situatie te helpen stabiliseren. Maar het had wel degelijk op de weg van de Europese Unie en van de West-Europese Unie gelegen, indachtig ook hetgeen in het Verdrag van Amsterdam is neergelegd ten aanzien van de zogenaamde Petersberg-taken, om een leidende positie in te nemen bij het oplossen van de toenmalige crisis die in Albanië was ontstaan naar aanleiding van de piramideschandalen. Maar een vergelijkbare situatie doet zich thans voor, maar het is zeer de vraag of er nu wel voldoende politieke wil aanwezig is om daadwerkelijk inhoud te geven aan het veiligheidsaspect van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid.
Er is eerder vanmiddag gewezen, ik dacht door de heer Lambrias, op de bijeenkomst van de WEU in Rhodos die gisteren en eergisteren heeft plaatsgevonden. Maar de resultaten van die bijeenkomst duiden er niet op dat er opzienbarende initiatieven zijn overeengekomen. De vraag rijst dan of het niet in de rede had gelegen dat aan de West-Europese Unie zou zijn gevraagd om in ieder geval een analyse van de veiligheidssituatie ter plaatse te ondernemen, met daaraan gekoppeld een aantal aanbevelingen over de wijze waarop eventueel door de West-Europese Unie een bijdrage zou kunnen worden geleverd aan de veiligheid in de regio.
Het is juist en het is zinvol dat er ook in NAVO-kader naar deze kwestie wordt gekeken. Maar waarom zou een specifieke inbreng van de Europese Unie, van de West-Europese Unie niet tot de mogelijkheden behoren. Het uitblijven van concrete en doelgerichte activiteiten maakt een gedachtewisseling over de plaats van de West-Europese Unie in de Europese veiligheidsarchitectuur wel erg theoretisch.
In het verslag van de heer Tindemans wordt melding gemaakt van de Europese veiligheids- en defensie-identiteit. En dit alles ook gezien tegen de achtergrond van de plaats van de West-Europese Unie in de Atlantische Alliantie. De vraag is, en daarbij sluit ik eigenlijk aan bij de opmerkingen die zojuist door de heer Wiersma zijn gemaakt, of het zo zinvol is om een brede discussie met elkaar aan te gaan over een gemeenschappelijk defensiebeleid als wij op het gebied van het gemeenschappelijk buitenlands, maar zeker op het gebied van het gemeenschappelijk veiligheidsbeleid, nog geen stappen vooruit hebben kunnen doen. Zou het niet de voorkeur verdienen om de Unie zich in de allereerste plaats te laten richten en zich te laten concentreren op het inhoud geven aan datgene wat verstaan werd, ook in het Verdrag van Amsterdam, onder de zogenaamde Petersbergtaken: vredesbevorderende taken, ook peacemaking , humanitaire acties en dergelijke. Mocht dit al niet tot de mogelijkheden behoren of tot concrete activiteit leiden, dan kun je je afvragen of men zich binnen de Europese Unie een grote illusie moet maken over de Europese defensie-identiteit. Als wij spreken over defensie-identiteit en wij verbinden dat aan het beschermen van de onafhankelijkheid en de territoriale integriteit van een grondgebied, dan denk ik dat niemand in dit Huis zal betwisten dat daarvoor een eerste verantwoordelijkheid ligt en ook in de voorzienbare toekomst zal blijven liggen bij de Atlantische Alliantie, bij de NAVO. Maar waar wij hier over spreken en waar Amsterdam in feite stappen vooruit heeft gemaakt, is het zelf ondernemen van actie, ook met militaire middelen, als het gaat om bijvoorbeeld regionale crisisbeheersing. Dan herhaal ik mijn vraag: moeten wij dan na het laten liggen van die mogelijkheid een jaar geleden in Albanië dit jaar waarin een crisis in Kosovo dreigt opnieuw achter de feiten aan lopen? En straks elkaar bevragen waarom niet tijdig voorzorgsmaatregelen waren genomen.
Evenals de heer Tindemans heeft de Commissie in haar aanbevelingen, die vooraf gingen aan de Intergouvernementele Conferentie destijds, gepleit voor het op termijn opgaan van de West-Europese Unie in de Europese Unie. Op deze manier zou het tot een betere afstemming kunnen komen, ook tussen de diplomatieke, politieke, economische en militaire middelen waarover de Unie kan beschikken.
Mocht de Unie er niet in slagen op basis van datgene wat bij Verdrag is overeengekomen, zowel in Maastricht als in Amsterdam en wat door alle lidstaten zonder uitzondering ook is onderschreven met betrekking tot het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, indien de Unie er niet in zou slagen op basis van die Verdragsteksten een slagvaardiger buitenlands en veiligheidsbeleid te formuleren en uit te voeren, dat wordt ondersteund door militaire middelen met als oogmerk crisispreventie, dan is de geloofwaardigheid van het gehele gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid naar onze opvatting sterk aangetast. Juist nu de Unie het uitbreidingsproces ook in gang heeft gezet, mag deze geloofwaardigheid niet op het spel worden gezet. Ook en vooral een uitgebreide Europese Unie zal een politieke positie in moeten nemen die overeenkomt met haar economische omvang en belangen en zal in staat moeten zijn om deze belangen met alle middelen die haar ten dienste staan ook te behartigen.

De Voorzitter
Hartelijk dank, commissaris Van den Broek!
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

Kernproeven in India
De Voorzitter
Aan de orde is de verklaring van de Raad over de kernproeven in India.

Henderson
Mevrouw de Voorzitter, op 11 mei meldde de regering van India dat zij drie ondergrondse kernproeven had verricht. Dienovereenkomstig heeft het voorzitterschap de volgende verklaring afgelegd: "Het voorzitterschap uit zijn ontsteltenis over het bericht van de Indiase kernproef die vandaag heeft plaatsgevonden. De Europese Unie heeft zich verplicht tot de naleving van het non-proliferatieverdrag en het verdrag betreffende het totaalverbod op kernproeven, dat ten doel heeft de verspreiding van kernwapens tegen te gaan. De Europese Unie heeft veel belang bij vrede en stabiliteit in Zuid-Azië en is bezorgd over het gevaar van verspreiding van kernwapens en raketten. Het voorzitterschap zal er zorg voor dragen dat de gevolgen van deze kernproef door de lidstaten besproken worden op de bijeenkomst van het politieke comité op 12 mei" . Dit is inderdaad gebeurd.
De regering van India maakte vandaag bekend dat ze nog twee kernproeven heeft gedaan, en verklaarde daarmede de geplande reeks proeven te hebben voltooid. Deze kernproeven zijn verricht onder totale veronachtzaming van de internationale opinie. Zij vormen een uiterst ongewenste ontwikkeling die er alleen maar toe zal dienen de veiligheid in de regio in gevaar te brengen. De kernproeven zijn in strijd met het ontwapeningsproces, waartoe de overgrote meerderheid van de internationale gemeenschap zich heeft verbonden.
Het politieke comité is overeengekomen dat de Europese Unie stappen moet ondernemen bij de regeringen van India en Pakistan. Dat gebeurt vandaag. In Zuidoost-Azië is het wachtwoord nu: beheersing. De Europese Unie zal er bij Pakistan en India op blijven aandringen hun geschillen op te lossen via bilaterale dialoog. Dat biedt de enige werkelijke hoop voor een oplossing van de vraagstukken die hen nog altijd verdelen.
Op de bijeenkomst van de Raad Algemene Zaken op 25 mei zullen de gevolgen worden besproken voor de betrekkingen tussen de Europese Unie en India. Tijdens die Raadsbijeenkomst zal de Europese Unie beslissen over haar antwoord, dat weloverwogen en passend moet zijn.

Rocard
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de minister, ik beschik slechts over twee minuten en met twee minuten tijd moet ik wel erg beknopt zijn. Het feit dat India vijf kernproeven heeft uitgevoerd - we hebben immers zonet vernomen dat er vanochtend nogmaals twee proeven hebben plaatsgevonden, na de drie van eergisteren - plaatst ons voor een bijzonder ernstig probleem.
India is reeds geruime tijd betrokken in een territoriaal conflict met twee van zijn buurlanden, namelijk China en Pakistan. China is een erkende nucleaire mogendheid. Pakistan wordt daarentegen beschouwd als een potentiële kernmacht, die misschien reeds over een clandestien kernwapenarsenaal beschikt. China en Pakistan hebben echter beide in september 1996 te New York het verdrag inzake het volledig verbod kernproeven, het CTBT, ondertekend - ook al hebben zij dat verdrag bij mijn weten nog niet geratificeerd - en tot op heden hebben zij zich eraan gehouden. Deze gebeurtenissen wekken wantrouwen en leiden tot een verscherping van de situatie, die zou kunnen uitmonden in een niet-vreedzame aanpak van het conflict.
Het betreft hier een bijzonder gevaarlijke situatie. In tegenstelling tot vele anderen die zich hierover hebben uitgesproken ben ik, mijnheer de minister, helemaal niet verrast. De uitleg die India gegeven heeft toen het weigerde het CTBT te ondertekenen, was reeds een teken aan de wand.
De huidige Indiase regering is bijzonder nationalistisch gezind en in dit Huis betreuren wij, denk ik, allemaal haar bestaan. Het feit dat nauwelijks twee maanden nadat deze regering aan de macht gekomen is reeds vijf kernproeven zijn uitgevoerd, kan er enkel maar op wijzen dat alles reeds op voorhand was gepland en dat dit beleid door het hele land wordt gesteund.
Het zou kunnen dat dit grootse land, bekend om zijn eeuwenoude en zeer opmerkelijke cultuur en dat bij elk bezoek, zoals mij ook al overkomen is, maakt dat je ervan gaat houden, op deze wijze wil aantonen dat het zich door de internationale gemeenschap in de steek gelaten, en zelfs geminacht voelt en dan ook duidelijk wil maken dat het geen vertrouwen heeft in de capaciteiten van die gemeenschap om conflicten op een vreedzame wijze te helpen oplossen.
Hoewel heel wat landen woedend reageren, maar tegelijkertijd ernstig blijven en uiting geven aan hun bezorgdheid, zien we hoe de Russische republiek zo ongeveer met het volgende kwam aandraven, en ik maak het een beetje belachelijk, namelijk dat "er geen sancties tegen India dienen te worden genomen, aangezien het om een zeer belangrijke klant gaat" !
Het strategisch leiderschap van de Amerikanen in de wereld verkeert in een crisis. Landen als India, maar ook Pakistan, dat nog niet zo lang geleden een raket heeft uitgetest, en regeringsleiders zoals de heer Netanyahu, hebben dat Amerikaans leiderschap behoorlijk ondermijnd.
De verantwoordelijkheid van Europa, mijnheer de minister, wordt dan ook steeds belangrijker. Zullen wij er met z'n allen in slagen om de economische en diplomatieke sancties door te drukken die zich thans opdringen? Zullen wij in staat zijn om Frankrijk en Groot-Brittannië ertoe aan te zetten het plan te lanceren tot volledige nucleaire ontwapening, zoals wordt voorgesteld door de Canberra-commissie? Dit zou een mogelijke aanzet kunnen zijn tot het luwen van de regionale spanningen in het Indiase subcontinent, op voorwaarde echter dat de Groten der Aarde het voorbeeld geven.
De internationale gebeurtenissen wachten onze ellenlange weifelingen heus niet af. Mijnheer de minister, het eerste belangrijke initiatief van de Europese Unie inzake extern veiligheidsbeleid zal noodgedwongen op een nucleaire materie betrekking moeten hebben. Het gaat hier om een zeer dringende aangelegenheid.

Smith
Mevrouw de Voorzitter, volgens de agenda zou de Raad een verklaring afleggen over de kernproeven in India, gevolgd door vragen. Ik nam in mijn argeloosheid aan dat wij vragen aan de Raad mochten stellen. Ik wil de Raad alleen maar vragen om mijn geheugen op te frissen: heeft de Raad eenzelfde ontsteltenis aan de dag gelegd toen Frankrijk kernproeven deed? Heeft de Raad toen Frankrijk daarvoor veroordeeld?

De Voorzitter
Mijnheer Smith, ik neem aan dat we allebei voor vandaag dezelfde agenda hebben, en op mijn agenda staat het volgende punt: verklaring van de Raad over de kernproeven in India met aansluitend vragen, verklaringen van de Raad en de Commissie over Kosovo met aansluitend debat.
De fracties hebben - zo heb ik mij laten vertellen - afgesproken om in plaats van vragen een debat te houden en hebben daarom sprekers aangemeld. Ik denk dat dit in de fracties ook voldoende is besproken. Het spijt me werkelijk dat ik u nu niet het woord kan geven voor het stellen van een vraag, maar dat is nu eenmaal zo besloten.

Spencer
Mevrouw de Voorzitter, mijn fractie wil deze kernproeven veroordelen, maar wij erkennen dat het om een politieke uitbarsting gaat in antwoord op een partijpolitiek programma. Ik ben het in zoverre met de heer Smith eens dat het huidige gebeuren veel gelijkenis vertoont met de jongste Franse kernproeven. Daarom lijkt mij een politiek antwoord op zijn plaats.
Het zou echt niet nodig moeten zijn om bommen te laten ontploffen om de aandacht van de internationale gemeenschap te trekken. Ik vrees dat de Europese Unie al te lang blind is geweest tegenover Zuid-Azië. Mijn fractie acht het niet verstandig een kwart van de wereld te negeren, of het nu om kernproeven gaat of om veranderingen in het klimaat, een kwestie waar India en China ook een centrale rol spelen.
Als het mag wil ik twee vragen richten tot het voorzitterschap: zou het kunnen overwegen een regionale top bijeen te roepen over de veiligheid in Zuid-Azië? Dit lijkt mij een nuttiger reactie dan de Amerikaanse sanctievoorstellen, alhoewel ze waarschijnlijk allebei doorgang kunnen vinden. Tweede vraag: is de fungerend voorzitter bereid tegen het eind van de maand naar de commissie buitenlandse zaken te komen, de dag na de Raadszitting waaraan hij refereerde? Wij zullen dan het verslagAndré-Léonard bespreken over de nieuwe partnerschapsovereenkomst tussen de Europese Unie en India en onze mening daarover kan natuurlijk beïnvloed worden door wat er de komende weken gebeurt. Ik denk dat het Britse voorzitterschap een centrale rol dient te spelen om dit ongelukkige voorval te bezweren, voor het uitgroeit tot een regionale ramp.

Malerba
Mevrouw de Voorzitter, ik neem het woord zowel namens mijn fractie om dit initiatief van de Indiase regering te veroordelen als uit naam van de Commissie externe economische betrekkingen in mijn hoedanigheid van rapporteur voor de partnerschapsovereenkomst tussen de Europese Unie en India.
Onze commissie stond op het punt, waar trouwens collega Spencer al op wees vanuit de invalshoek van de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid, haar goedkeuring te hechten aan een oriëntatiedocument van de Commissie gericht op het opnieuw opstarten en bestendigen van het partnerschap van de Europese Unie met India.
Natuurlijk zullen wij echter - in het licht van de besluiten genomen door de Indiase regering inzake het opnieuw uitvoeren van kernproeven - het ontwerpverslag opnieuw onder de loep moeten nemen en ons standpunt dat in een eerder stadium zeer positief was moeten heroverwegen.
In het licht van de meest recente gebeurtenissen zullen wij volgende week, op 19 mei om precies te zijn, dit punt gaan bespreken in de Commissie externe economische betrekkingen en ons samen met de Commissie vragen gaan stellen, binnen het kader van de bevoegdheden van deze commissie natuurlijk, over eventueel te nemen economische maatregelen ten opzichte van India en de eventuele coördinatie en organisatie daarvan. Ik wil eraan herinneren, dat onze commissie erg gehecht is aan het multilaterale karakter van eventuele economische acties en gekant is tegen bilaterale initiatieven.
Hoewel de Europese Unie er enerzijds belang bij heeft optimale economische en commerciële betrekkingen met India te onderhouden, en hoewel wij in zekere zin begrip kunnen opbrengen voor de bekommernissen van dit land ten aanzien van de status van kernmogendheid gepostuleerd door China, dat het verbod op kernproeven ook al niet heeft ondertekend, wij kunnen toch niet onverschillig zijn voor het risico op escalation van de kernbewapening, dat door dit besluit opnieuw de kop heeft opgestoken.
De besluiten van de Verenigde Staten en Japan, de sanctievoorstellen, dat alles vraagt om een snelle stellingname ook van de zijde van de Europese Unie. En hierom zal onze Commissie externe economische betrekkingen ook ongetwijfeld vragen. Wat het Parlement betreft wil ik erop wijzen dat het altijd voorstander is geweest van maatregelen waarover internationaal overleg is gepleegd en daarom geloof ik dat de Veiligheidsraad, de Verenigde Naties, de plaatsen zijn waar eventuele multilaterale beslissingen genomen moeten worden.

Bertens
Mevrouw de Voorzitter, de vijf kernproeven inmiddels, maken de zaak er niet gezelliger op en ondermijnen het momentum voor nucleaire ontwapening dat bestond sinds het einde van de koude oorlog en de ondertekening van het CTBT en de verlenging van het non-proliferatieverdrag. India is een drempelland, dat zal wel, maar ze staan ook wel op de drempel van een gevaarlijke instabiliteit in de regio. Spencer heeft daar groot gelijk in als hij zegt: het is niet alleen militair maar vooral politiek.
India moet terechtgewezen worden, akkoord, maar het moet ook een waarschuwing zijn voor overige landen. In recente verdragen hebben de kernwapenstaten zich verplicht tot nucleaire ontwapening. Daar zien we niet erg veel van, mevrouw de Voorzitter. In plaats daarvan houdt de Verenigde Staten subkritische testen en wordt het START II-verdrag niet geratificeerd door de Russische Doema. Het is van het grootste belang dat alle betrokken staten een aandeel nemen in de ontwapening die nu eindelijk kan plaatsvinden. Eenzijdige veroordeling van India is natuurlijk niet juist maar andere betrokken landen moeten inderdaad door dit gebeuren gewaarschuwd worden. Alleen door een gezamenlijke aanpak kunnen we ons doel bereiken.

Wurtz
Mevrouw de Voorzitter, we kunnen niet vaak genoeg herhalen hoe onbezonnen de beslissing van de Indiase premier is geweest en hoe ernstig de gevolgen ervan zijn. Die beslissing dreigt een proces op gang te brengen waarvan de gevolgen niet te overzien zijn en dit in een regio waar meer dan één derde van de totale wereldbevolking leeft en waar gedurende de afgelopen decennia reeds verschillende oorlogen zijn uitgevochten. De internationale gemeenschap wordt hier zonder meer uitgedaagd en wel door een land dat het aanzien niet waardig is dat het in het verleden heeft weten te verdienen.
Ik denk dat we weer eens rond de tafel moeten gaan zitten om het over nucleaire wapens te hebben en over de definitieve vernietiging ervan in elk land, zonder uitzondering. Door het non-proliferatieverdrag te ondertekenen zijn de erkende nucleaire mogendheden de plechtige verbintenis aangegaan - artikel 6 van het verdrag - om ook op hun beurt de verwezenlijking van die doelstelling na te streven. Er dient echter nog heel wat te gebeuren vooraleer men kan spreken van een universele en gecontroleerde non-proliferatie.
Ik zou tevens van deze gelegenheid gebruik willen maken om een oproep te doen aan alle pacifistische bewegingen en personen die er ook van overtuigd zijn dat men, ook nu nog, moet blijven strijden voor ontwapening. Laten we samen nagaan welke initiatieven nodig zijn om duidelijk te maken dat we radicaal gekant zijn tegen dergelijke kernproeven en om iedereen opnieuw te doen inzien hoe belangrijk de vrede is.

Aelvoet
Mevrouw de Voorzitter, ik denk inderdaad dat de atoomtesten die India heeft uitgevoerd, ondertussen vijf stuks, een grote stap in de verkeerde richting zijn. De hele regio staat op zijn kop. Kijk naar de reacties van Pakistan. Ook China heeft al zwaar gereageerd. Bovendien ziet men dat deze beslissing in heel de wereld veel reacties uitlokt en terecht. In dat opzicht ben ik niet helemaal gerustgesteld door de woorden van het voorzitterschap dat zegt: we moeten reageren maar gematigd. Ik zou zeggen: laten we duidelijk reageren en met diplomatieke middelen en ook met gerichte economische middelen. In dat verband denk ik dat we inderdaad het samenwerkingsakkoord tussen de Europese Unie en India grondig moeten bekijken, vooral wat betreft de overdracht van gevoelige technologie. Ik denk dat echt gekeken moet worden hoe we daarmee omgaan, zeker ook in het kader van het verslag van mevrouw André-Léonard.
Langs de andere kant kan er uiteraard niet genoeg de nadruk gelegd worden op de hypocrisie van de vijf atoommachten die niets gedaan hebben aan nucleaire ontwapening, hoewel dat evengoed voorzien was in het non-proliferatieverdrag. Dan met de vingers naar de anderen wijzen die aan verspreiding doen, wat ik uiteraard bijzonder negatief vind, maar zonder zelf enige verantwoordelijkheid te nemen voor ontwapening, sorry, daarmee kan je de wereld niet meer overtuigen. Wij zullen pas geloofwaardig zijn als Europese Unie, en hier zijn én Groot-Brittannië én Frankrijk aangesproken, indien zij ook terzake initiatieven nemen. Daarvan heb ik nog niets gezien.

Vandemeulebroucke
Mevrouw de Voorzitter, de vijf ondergrondse kernproeven die India uitvoerde, veroorzaakten natuurlijk een schokgolf in de ganse wereld. Het Verdrag tot een algemeen verbod op kernwapenproeven is niet van toepassing op India vermits het dit Verdrag niet heeft geratificeerd. We moeten eerlijk zijn, India voelt zich bedreigd door Pakistan, door China en heeft vaak gelijk met de stellingname van deze bedreiging.
De vraag is niet enkel of de vijftien landen van de Unie internationaal met één stem zullen spreken maar de vraag is ook wat wij vanaf volgende week zullen doen, want dan wordt in de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid gestemd over de ondertekening van het samenwerkingsakkoord. De vraag is dan wat de stellingname is, namelijk zullen wij van die ondertekening afzien zolang India het non-proliferatieverdrag niet heeft ondertekend. Dat wil dan terzelfdertijd ook zeggen dat wij een veel actievere politiek moeten voeren opdat, zoals Magda Aelvoet zei, aan de hypocrisie van de nucleaire landen eindelijk een einde kan komen.

Gollnisch
Mevrouw de Voorzitter, geachte collega's, het is begrijpelijk dat men zich zorgen maakt wanneer men te horen krijgt dat er weer eens met kernwapens wordt geëxperimenteerd, maar daarmee wordt de enorme huichelarij nog niet goedgepraat. De voorzitter van de Raad maakt als Brits minister deel uit van de regering van een land dat over een nucleair wapenarsenaal beschikt, wat natuurlijk een zeer comfortabele uitgangspositie is wanneer men zulk een arsenaal aan anderen wil ontzeggen.
We hebben zonet vernomen dat de Verenigde Staten van Amerika sancties gaan instellen tegen India en wel, zoals altijd, om morele overwegingen, terwijl de VS het enige land is dat ooit een nucleair wapen heeft ingezet, namelijk tegen de burgerbevolking van Hiroshima en Nagasaki. Kunt u mij uitleggen, mijnheer de voorzitter van de Raad, waarom het gerechtvaardigd is, moreel verantwoord en acceptabel dat China in die regio over een nucleair wapen beschikt en waarom het onaanvaardbaar, immoreel en schandalig zou zijn dat India er ook een in zijn bezit heeft? Is het niet zo dat de communistische partij, waartoe de heer Wurtz behoort, er destijds voor te vinden was dat Stalin over een atoombom beschikte?
Bent u niet van oordeel, mijnheer de voorzitter van de Raad, dat het antwoord op het vraagstuk inzake de nucleaire proliferatie van politieke aard dient te zijn? We moeten een beroep doen op onze goede betrekkingen met alle in die zaak betrokken partijen, om via bemiddeling de spanning in die regio te doen verminderen. Tegelijkertijd mogen de grote mogendheden zich niet onttrekken aan de gedragsregels die zij anderen willen opleggen. Doen zij dit wel, dan zal dit door de rest van de wereld ervaren worden als een ondraaglijk en hypocriet dictaat.

Theorin
Mevrouw de Voorzitter, het is een zeer ernstige zaak dat India deze proeven heeft genomen; het kan het begin vormen van een nieuwe wereldwijde kernwapenwedloop. Hierop moet vanzelfsprekend worden gereageerd door zowel de politiek als de burgers. De EU moet reageren, niet alleen in woord maar ook in gebaar. De burgers van de EU moeten net zo reageren als bij de Franse kernwapenproeven, namelijk met alle beschikbare instrumenten.
De Zweedse regering heeft vandaag met onmiddellijke ingang de samenwerkingsovereenkomst met India, ten bedrage van 900 miljoen Zweedse kroon, stopgezet. Het is echter ook belangrijk te bedenken welk argument India had om het nonproliferatieverdrag niet te ondertekenen, namelijk dat er geen paragraaf instond over volledige ontwapening. Dit argument moet nu tegen India worden gekeerd en het moet ook werkelijk worden gebruikt, als het werkelijk serieus gemeend was.
Het is echter ook belangrijk te bedenken dat alle kernwapenmachten gelijk moeten worden behandeld. De realiteit is dat deze zich vandaag de dag niet houden aan hun belofte krachtens artikel 6 van het non-proliferatieverdrag, dat zij hun kernwapenarsenaal zullen reduceren. Dat moeten wij bij ons optreden tegen India's kernproeven wel in het achterhoofd houden.

Oostlander
Mevrouw de Voorzitter, sinds de hervatting van de kernproeven op Mururoa onder auspiciën van de Franse president Chirac had men natuurlijk kunnen verwachten dat zo een gedrag wordt geïmiteerd door landen in Azië en elders. Het bestaan van kernwapens, mevrouw de Voorzitter, hebben wij destijds met een slecht geweten aanvaard vanwege de afschrikkende werking daarvan. Maar dat men daar nationale trots aan verbindt, aan het bezit van zo een wapen, dat is natuurlijk helemaal van de gekke. Het schijnt dat nationalistische politici al langer hun geweten hebben gesust met de idee dat nationaal belang en nationale eer alles kunnen rechtvaardigen. Tegen dat soort politiek hebben wij destijds, hebben onze politieke voorvaderen, de Europese integratie uitgevonden tegen het nationalisme want nationalisme betekent in feite oorlog. Dat zijn opmerkingen die hier ook al eerder zijn gemaakt door mensen als Helmut Kohl en Mitterrand. Vandaar dat de Europese Unie de eerste moet zijn om dat gevaarlijke machogedrag van India te veroordelen. Het zou van groot belang zijn als de Indiase bevolking ook merkt dat haar regering dus een blunder heeft begaan en ze geen enkele winst heeft geboekt. Financieel-economische maatregelen maken het nodig dat wij met anderen die daartoe in staat zijn, zoals Amerika en Japan, samenwerken om te kijken wat onze rol moet zijn om de vrede in dat gebied te verzekeren in overleg met hen die dus inderdaad in staat zijn financieel-economische druk uit te oefenen. Gaarne wens ik de Raad de snelheid en de effectiviteit toe zoals ook gewenst in het verslag-Tindemans om op deze zaken een goed antwoord te geven en op zo een manier een normale en gerespecteerde rol op het wereldtoneel te spelen.

André-Léonard
Mevrouw de Voorzitter, als rapporteur inzake het versterkte partnerschap tussen de Europese Unie en India, ben ik enorm geschokt door India's onbegrijpelijke en gevaarlijke stellingname. De vijf kernproeven hebben een heel ander licht geworpen op de toekomstperspectieven die het Europees Parlement ten aanzien van dat versterkte partnerschap had. Met ons verslag wilden wij alle aspecten aankaarten en tevens beide partijen de noodzakelijke politieke ruggensteun geven in hun welgemeende pogingen om hun wederzijdse samenwerking meer diepgang te geven. India heeft echter het wederzijds vertrouwen waaraan gedurende jaren is gewerkt flink ondermijnd.
Ik zou dan ook willen instemmen met de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid, die oordeelt dat de huidige omstandigheden zich niet meer lenen tot de verdere uitbouw van het partnerschap, maar integendeel voldoende ernstig zijn om een onmiddellijk einde te stellen aan dat proces, zolang India niet definitief zal hebben afgezien van het uitvoeren van kernproeven en het verdrag inzake de non-proliferatie en het volledig verbod op kernproeven niet zal hebben ondertekend en geratificeerd. Bovendien zal zij actief moeten bijdragen tot een betere verstandhouding tussen de verschillende staten in die regio, en meer bepaald met Pakistan.
De commissie buitenlandse zaken zal op 25 mei aanstaande naar aanleiding van mijn verslag hierover debatteren.

Günther
Mevrouw de Voorzitter, waarde collega's, net als de vorige spreker vind ik het schrijnend, dat India deze proeven heeft uitgevoerd en dat in het land zelf geen kritiek is opgelaaid. Tegen deze achtergrond zullen de aangekondigde sancties waarschijnlijk eerder leiden tot een reactie van trots dan tot het inzicht dat een groot democratisch land in de regio ook een voorbeeldfunctie heeft.
Met dit machtsvertoon mag dan voor het moment een binnenlands-politiek effect zijn geboekt, maar dat staat in geen verhouding tot de eigen ingegooide glazen op buitenlands-politiek vlak. Een staat, die de armoede in het eigen land niet kan terugdringen, zou niet moeten proberen met dit soort demonstraties het binnenlands-politieke aanzien op te vijzelen.
Het laatste dat we in een ontwikkelingsland kunnen gebruiken is een bewapeningswedloop. Nu al geeft India 12, 5 % en Pakistan 27 % van zijn nationale middelen uit voor militaire doeleinden. Maar het biedt tegen de achtergrond van de wapenwedloop in de regio weinig perspectief om nu alleen van India te eisen de proeven te beëindigen. De internationale gemeenschap moet zich bovendien afvragen, of zij na de Franse kernproeven in de Stille Oceaan niet ontspannen achterover is gaan leunen in plaats van met kracht de toetreding van meer landen tot de bestaande verdragen te eisen!

Henderson
Mevrouw de Voorzitter, ik dank u voor de gelegenheid in het kort te antwoorden op de punten die aan de orde zijn gesteld in dit korte, maar belangrijke debat.
Aan degenen die vragen hebben gesteld zou ik willen zeggen dat al deze kwesties deel zullen uitmaken van de agenda voor de bijeenkomst van de Raad Algemene Zaken op 25 mei, waarop hij de reactie van de Unie zal bespreken.
Ik wil twee onnauwkeurigheden rechtzetten. De eerste is het gevoel van India verwaarloosd te zijn - ik kan het er niet mee eens zijn dat er van de zijde van de Unie van enigerlei verwaarlozing sprake was. Het voorzitterschap bevond zich de laatste maand in een politieke dialoog met India over een grote verscheidenheid aan onderwerpen. Maar zelfs al zou er een gevoel van verwaarlozing bestaan, dan geloof ik nog niet dat dat hoe dan ook de stap van de Indiase regering rechtvaardigt om tot kernproeven over te gaan.
De tweede onnauwkeurigheid was de opmerking van mevrouw Aelvoet die beweerde dat ik had gezegd dat er een gematigde reactie van de Raad zou komen. Welnu, ik heb dat niet gezegd. Ik heb gezegd dat er een weloverwogen en passende reactie moest komen en dat is heel wat anders.
Het belangrijkste van dit debat is dat het ons allen de gelegenheid heeft gegeven over dit onderwerp na te denken, af te wegen hoe de Unie zou dienen te reageren en daartoe voorstellen aan de hand te doen, zodat de Raad op 25 mei kan bespreken welke stappen moeten worden ondernomen. Wij moeten er echter boven alles voor zorgen dat de hand wordt gehouden aan het nonproliferatieverdrag en aan het algemeen verbod op kernproeven. Deze teksten zullen de basis vormen voor onze beraadslaging op 25 mei.
Ons hoofddoel is een passende reactie uit te stippelen zodat de grootst mogelijke invloed wordt uitgeoefend op de Indiase regering en tevens ons uiterste best te doen om stabiliteit en zelfbeheersing in Zuidoost-Azië te bevorderen.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.

Agenda
De Voorzitter
Geachte collega's, de debatten hebben vanmorgen en in de loop van de middag grote vertraging opgelopen; dat zult u aan de hand van de agenda en de stand van de klok kunnen vaststellen. Daarom zijn we nu gedwongen de agenda voor vanavond aan te passen en ik stel u voor de zitting als volgt te doen verlopen.
Volgens de agenda is het vragenuur van 17.30 uur tot 19.00 uur. Ik stel voor om 21.00 uur, dus na de avondpauze, het debat voort te zetten over de Euromediterrane samenwerking, dat vanmorgen niet kon worden afgerond. Daarna zou dan het debat over Kosovo volgen, het verslag-Caudron over het concurrentievermogen van de Europese industrie, het verslag van mevrouw Mann over een Europees initiatief op het gebied van de elektronische handel, dan de aanbevelingen voor de tweede lezing van het verslag Hendrick over een informatieprocedure op het gebied van de technische normen en procedures, de aanbeveling voor de tweede lezing van het verslag-Van Velzen over nummerportabiliteit en carriervoorkeuze, en tenslotte nog het verslag-Collins over de etikettering van met genetisch gemodificeerde organismen geproduceerde levensmiddelen.
Geen bezwaren?

Titley
Mevrouw de Voorzitter, een motie van orde. Ik erken dat wij ons grote moeilijkheden bezorgd hebben met de agenda. Het heeft duidelijk geen zin dat een verklaring over Kosovo wordt afgelegd en dat het debat uren later gehouden wordt, wanneer de Raad naar ik heb begrepen niet meer vertegenwoordigd zal zijn. Ik zou willen voorstellen dat er verklaringen over Kosovo worden afgelegd door de Raad en de Commissie, dat er van iedere fractie één spreker het woord voert, zoals het plan was, en dat wij het debat daarmee beëindigen. Diegenen onder ons die verderop op de lijst staan, zijn bereid hun spreekbeurt op te geven, op voorwaarde dat elke fractie één verklaring aflegt. Dan kunnen wij daarmede het debat over Kosovo afwikkelen en sluiten, en overgaan tot het vragenuur.

De Voorzitter
Mijnheer Titley, ik heb zojuist snel opgeteld, hoeveel tijd dat zou kosten. Daarom doe ik met betrekking tot uw voorstel een compromisvoorstel. We vragen het voorzitterschap van de Raad en de Commissie het onderwerp Kosovo in te leiden en het debat wordt dan, zoals ik heb voorgesteld, later gevoerd.

Posselt
Mevrouw de Voorzitter, Kosovo is op dit moment een van de grootste politieke problemen en crisishaarden in Europa. We hadden eigenlijk op een ander moment over dat onderwerp willen debatteren. Ons is medegedeeld dat het vandaag beter uitkomt, omdat een verklaring van de Raad is voorzien en daarom werd het debat bij de vaststelling van de agenda, afgelopen maandag, voor vandaag geagendeerd.
Vervolgens werd gisteren om 17.00 uur, toen bijna niemand in de zaal zat, op bijna staatsgreepachtige wijze bekend gemaakt, dat de agenda voor vandaag was gewijzigd en we bevinden ons nu in de situatie dat na een ingelast debat over kernproeven nu eigenlijk het debat over Kosovo zou moeten plaatsvinden. Maar een verklaring van de Raad zonder aansluitend debat is niets anders dan een persconferentie van de Raad! Daarvoor hebben we geen Europees Parlement nodig, als onze interventies naar de nachtelijke uurtjes worden verbannen. Wat de heer Titley heeft voorgesteld is werkelijk het uiterste compromisvoorstel dat nog aanvaardbaar is. Ook dat is voor ons zeer moeilijk te aanvaarden, maar wat u nu heeft voorgesteld is geen compromisvoorstel, maar het oorspronkelijke voorstel.

De Voorzitter
Mijnheer Posselt, dat zou dan wel betekenen dat het vragenuur daardoor wordt verkort.

von Habsburg
Mevrouw de Voorzitter, ik wil daarover slechts één opmerking maken: we hebben het vragenuur zo vaak verschoven, omdat bepaalde personen de vragen nu eenmaal niet leuk vinden, dat ik voorstel het debat over Kosovo nu te doen plaatsvinden omdat dat gewoon logischer is. Dat is voor ons immers het brandende probleem. Het was toch al onzinnig dat we ons met een niet-Europese kwestie bezig hebben gehouden, in plaats van te spreken over een probleem dat van het grootste belang is, namelijk de kwestie Kosovo. Ik zou u daarom met klem willen verzoeken daarmee rekening te willen houden.

Cars
Mevrouw de Voorzitter, een motie van orde. Vandaag zijn de presidenten van de Bondsrepubliek Joegoslavië en Kosovo het eens geworden om in Belgrado bijeen te komen. Dat schept natuurlijk een geheel nieuwe situatie. Het zou belachelijk zijn daarover te debatteren zonder de aanwezigheid van de Raad. Ik sluit mij aan bij het voorstel van de heer Titley de zaak uit te stellen, want een debat zonder de aanwezigheid van de Raad heeft geen zin.

De Voorzitter
Hartelijk dank! Als ik goed interpreteer wat u nu heeft gezegd, dan kunnen we als volgt te werk gaan: we maken een begin met het debat over Kosovo en de sprekers van de fracties behouden hun eerder toebemeten spreektijd. Maar ik zou er wel op willen aandringen die ook te respecteren. We houden een eerste ronde en de rest van het debat moet dan vanavond plaatsvinden. Maar om de tijd vrij te maken die daarvoor nodig is - ongeveer 15 tot 20 minuten - wordt het vragenuur ingekort. Het vragenuur staat voor 17.30 uur op de agenda. Maar het wordt ingekort en vanaf 21.00 uur werken we de agenda dan verder af. Als u het daarmee eens bent, stel ik vast dat aldus is besloten.

Kosovo
De Voorzitter
Aan de orde zijn thans de verklaringen van de Raad en de Commissie over Kosovo.

Henderson
Mijnheer de Voorzitter, ik dank u voor de gelegenheid deel te nemen aan het debat over Kosovo. Ik kreeg eerder wat moeilijkheden met uw collega, toen er een poging werd gedaan de agenda om te zetten. Ik hoop dat hij er begrip voor zal hebben dat onderdeel van onze afspraak is dat het vragenuur ingekort wordt vanwege het debat over Kosovo.
De escalatie van geweld in Kosovo is hoogst verontrustend. Er gaat nauwelijks een dag voorbij zonder berichten over nieuwe confrontaties. De Servische veiligheidstroepen hebben zich duidelijk ingegraven. Het Joegoslavische leger heeft zich tot voor kort afzijdig gehouden, maar diens inmenging betekent een verdere zorgwekkende ontwikkeling. De toenemende onveiligheid onderstreept de dringende behoefte aan politieke actie, met inbegrip van een volledige en onvoorwaardelijke dialoog. Het is een betreurenswaardig feit dat het toenemende geweld het op gang komen van een onvoorwaardelijke dialoog des te moeilijker maakt.
Velen zullen het er echter mee eens zijn dat er geen andere weg open staat voor een bevredigende oplossing van de crisis. Zoals wij allen weten, is er op de Balkan al veel te veel bloed vergoten. De snelle en vastberaden reactie van de internationale gemeenschap heeft duidelijk gemaakt dat wij niet bereid zijn een herhaling te aanschouwen van de verschrikkelijke gebeurtenissen in de Balkan in het begin van de jaren "90. Wij hebben ingezien dat wij in het verleden veel te langzaam in het geweer zijn gekomen en wij zijn vastbesloten niet in dezelfde fouten te vervallen.
De Europese Unie heeft zich volledig achter de maatregelen van de Contactgroep geschaard, waarmee een voelbare boodschap aan president Milosevic in Belgrado werd afgegeven dat de internationale gemeenschap de grove acties van onderdrukking en geweld niet wenst te tolereren waaraan politie en veiligheidstroepen zich eind februari in de provincie hebben schuldig gemaakt.
Het is gewoon niet geloofwaardig dat de regering in Belgrado dit soort optreden rechtvaardigt als wettelijke maatregelen om terrorisme tegen te gaan, wanneer zoveel vrouwen en kinderen het slachtoffer zijn. Tegelijkertijd heeft de Europese Unie duidelijk gemaakt dat zij totaal gekant is tegen het gebruik van terreur om politieke doeleinden te bereiken. Nu is het wantrouwen tussen beide partijen zo groot geworden, dat als welke vorm van dialoog dan ook een realistische kans van slagen wil hebben, een vorm van internationale bemiddeling duidelijk aangewezen is.
Daarom heeft de Europese Unie Felipe González aangewezen als haar vertegenwoordiger in Joegoslavië, in combinatie met zijn mandaat van fungerend voorzitter van de OVSE als diens persoonlijke vertegenwoordiger. De reactie van Belgrado op de missie van de heer González is tot nu toe teleurstellend. Zij houden vol dat Kosovo hun interne aangelegenheid is. Dit verwerpen wij. Hier staan mensenrechten op het spel en mensenrechten kennen geen grenzen. Bovendien betekent de situatie in Kosovo een ernstig gevaar voor de veiligheid van de omliggende landen en voor de stabiliteit in de gehele streek.
De regeringen van de landen die het meest geraakt dreigen te worden, namelijk Albanië en Macedonië, hebben tegenover Kosovo een opbouwende houding ingenomen die wij ten zeerste verwelkomen. Wij erkennen hun redenen voor bezorgdheid en zullen met hen blijven samenwerken in het zoeken naar wegen om te voorkomen dat de situatie in Kosovo hun eigen veiligheid in gevaar brengt. Wij hebben het aantal waarnemers van de Europese Gemeenschap aan de Albanese grens met Kosovo vergroot en ook waarnemers naar Macedonië gestuurd.
Het is onze wens dat de Federale Republiek Joegoslavië in de Europese familie van volkeren de plaats inneemt die haar toekomt en volledig haar rol speelt in de internationale gemeenschap. President Milosevic heeft een duidelijke keus. Hij kan de weg van vrede en verzoening middels dialoog kiezen, of doorgaan op de weg van toenemend geweld en confrontatie met aanhoudend en toenemend internationaal isolement als gevolg.

Van den Broek
Voorzitter, ik sluit mij graag aan bij het betoog van het voorzitterschap. Ik wil er nog aan toevoegen dat ook de Commissie er sterk van overtuigd is dat uitsluitend en alleen een dialoog en onderhandelingen, met het erbij betrekken van internationale waarnemers of degenen die het proces kunnen vergemakkelijken, een kans op uitkomst biedt en dat het derhalve ook niet aanvaardbaar is dat president Milosevic op het standpunt blijft staan dat dit een interne aangelegenheid is en elke bemoeienis van buiten kan worden afgewezen. Maar dat betekent tegelijkertijd ook, en zeker nadat president Milosevic een referendum heeft georganiseerd met een voorspelbare uitkomst en waarbij de bevolking zich eveneens tegen, zeg maar, internationale inmenging heeft gekeerd, dat de kans op verdere escalatie van het conflict groot is. Dan rest de internationale gemeenschap twee wegen.
In de allereerste plaats het opvoeren van de druk. De Commissie is thans bezig uitvoering te geven aan de besluiten binnen de Contactgroep ten aanzien van het bevriezen van de buitenlandse tegoeden van de Federale Republiek Joegoslavië en tegelijkertijd ook het stopzetten van de steun voor investeringen. Een dergelijk voorstel zal de Raad binnenkort bereiken.
Ten tweede, is ook door de Commissie uiteengezet welke positieve maatregelen president Milosevic allemaal kan verwerven ingeval hij daadwerkelijk bereid is om mee te werken. Ik denk aan de steun die wij wensen te geven aan uitvoering van het onderwijsakkoord dat tot stand is gebracht. Ik denk aan de humanitaire hulp die ondanks het politieke verzet van Milosevic toch wordt gegeven.
Maar ik denk ook aan de handelspreferenties die aan Milosevic kunnen worden toegezegd ingeval hij meewerkt. Ik denk aan de technische assistentie in het kader van het PHARE-programma waarop in de huidige situatie Servië geen aanspraak kan maken. Ik denk ook aan het handels- en samenwerkingsakkoord dat Servië destijds al in het vooruitzicht is gesteld als zij zich zouden houden aan de aanbevelingen van het González-rapport.
Kortom, degenen die wellicht het gevoel hebben dat president Milosevic op geen enkele manier aanmoediging wordt gegeven om mee te werken aan een vreedzame oplossing van dit conflict moge bedenken dat er aanbiedingen genoeg zijn op dat punt. Ik denk ook overigens aan de Amerikaanse sancties die dan zouden kunnen worden opgeheven. Ik denk ook aan het weer toelaten tot de OVSE en tot de Verenigde Naties. Kortom, een ganse reeks van positieve maatregelen die Servië weer terug zou kunnen brengen in het kader van de internationale gemeenschap, maar waar kennelijk het Kosovo-belang van Milosevic nog steeds de overhand heeft.
Voorzitter, ik sluit af met nog eens op te merken, en dat is dan eigenlijk de tweede voorzorgsmaatregel die de internationale gemeenschap in deze situatie moet nemen bij een kans op verdere escalatie, dat ook de Europese Unie haar verantwoordelijkheid moet nemen bij het treffen van voorzorgsmaatregelen als het gaat om het beschermen van de grenzen van Albanië en de voormalige republiek Macedonië. De NAVO kijkt daar naar. Wij weten dat. Wij vinden ook dat de WestEuropese Unie onderzoek daarnaar moet doen en ook met eventuele aanbevelingen moet komen, zodat wij niet opnieuw in situaties verzeild raken waarbij grensoverschrijdende conflicten ontstaan, ook met de grote vluchtelingenstromen die dat tot gevolg zal hebben, en waarbij de Europese Unie zichzelf zou kunnen verwijten te laat zich daarop te hebben voorbereid en daar zelfs maatregelen tegen te hebben genomen.

Swoboda
Mevrouw de Voorzitter, dank u dat u het compromisvoorstel van Gary Titley heeft overgenomen, dat hij tegen zijn eigen belang in heeft gedaan. Mijnheer de voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris! In principe ben ik het met de twee verklaringen van vandaag eens. Ik wil vooral onderschrijven wat de commissaris heeft gezegd over de benadering, die ik als parlementariër zou willen betitelen als een combinatie van schouderklopjes en stokslagen, dat wil zeggen een aanpak die wel degelijk positieve maatregelen in het vooruitzicht stelt. Niet omdat we de heer Milosevic zo sympathiek vinden, maar omdat we toch moeten proberen met alle mogelijke middelen de zaak te redden zolang de crisis nog niet is geëscaleerd. Over de nalatigheden van het verleden zal ik hier maar zwijgen.
Anderzijds heeft dit alleen zin, als ook de heer Milosevic begrijpt, wat de gevolgen zijn als hij zich op een bepaalde manier gedraagt. En ik ben het, geachte commissaris, ook volledig eens met wat u heeft gezegd over de investeringsstop. Ik vind het terecht dat Joegoslavië nu wat moeilijker tijden doormaakt doordat het door sancties wordt getroffen. Maar die doen alleen dan pijn, als ze werkelijk algemeen geldend zijn en ook door alle betrokkenen worden nageleefd, en in dat opzicht zijn vooral contacten met Rusland noodzakelijk.
Ook namens mijn fractie zou ik deze aanpak duidelijk willen steunen. Sancties moeten pijn doen, maar ze moeten ook iets opleveren in de ware zin van het woord, als Milosevic bereid is in dezen een verstandig beleid te voeren. Ook met betrekking tot de steun voor Albanië en de Voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië een volmondig "ja" . Ook ben ik bijzonder blij met de inschakeling van de WEU. Dat hangt ook samen met het verslag dat we al diepgaand hebben besproken. We moeten hier alle geschikte maatregelen nemen. Ik geloof ook dat een onderling overeengekomen politieoptreden zeer belangrijk zou zijn, omdat de Servische politie bij de Albanezen in Kosovo nu eenmaal niet voldoende vertrouwen geniet en dat vertrouwen ook niet waard is.
Tot slot acht ik het van groot belang dat ook met de partijen in Bosnië wordt gesproken, want voor hen betekent het nietingrijpen in Albanië, Kosovo en in de Voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië) een uitnodiging om de conflicten opnieuw aan te wakkeren. In lijn daarmee wil ik de verklaringen en vooral het pakket van maatregelen steunen, dat de commissaris hier heeft voorgesteld.

Posselt
Mevrouw de Voorzitter, in een Servische gevangenis wordt sinds enige tijd de heer Uschkin Hoti, een Albanese hoogleraar uit Kosovo en een groot Europeaan, vastgehouden omdat hij jaren geleden een Europese oplossing voor de onderhandelingen met betrekking tot Kosovo heeft voorgesteld. Wij eisen in onze resolutie zijn onmiddellijke vrijlating, en zijn woorden zouden voor ons een aansporing moeten zijn, want het gaat hier immers niet om een plotseling geëscaleerd conflict; de kern van de zaak is, dat in Kosovo al jaren lang systematisch wordt gediscrimineerd, gemarteld, verbannen en zelfs volkerenmoord wordt gepleegd.
Dat is in 1989 begonnen met de coupe-achtige opheffing van de autonomie van Kosovo door Milosevic in strijd met de toenmalige Joegoslavische grondwet. Vandaag moeten we goed beseffen dat de heer Milosevic de hoofdverantwoordelijke is voor wat zich daar afspeelt, en dan gaat het niet om incidentele schendingen van de mensenrechten, maar om misdaden tegen de menselijkheid. Daarom ben ik de heer Swoboda zeer dankbaar voor zijn amendement 3, waarin hij dit tot uitdrukking brengt. Schendingen van de mensenrechten en misdaden tegen de menselijkheid kunnen al helemaal niet als een binnenlandse aangelegenheid worden beschouwd. Ik ben van mening dat de heer Milosevic en zijn beulsknechten eerder voor het tribunaal in Den Haag dan in een vergaderzaal thuishoren.
We moeten er natuurlijk geen twijfel over laten bestaan, dat naar een politieke oplossing moet worden gestreefd. Daarom is de benadering van "schouderklopjes en stokslagen" zeker een goed uitgangspunt. Maar ik moet zeggen dat ik soms de stokslagen wel eens mis. We moeten vooral beseffen dat op Servië met sancties - en dat heeft de heer Van den Broek enige tijd geleden zeer expliciet gezegd - nauwelijks vat te krijgen is, maar we moeten dat land zeer duidelijk maken dat het zich, als de volkerenmoord doorgaat, definitief buiten de internationale gemeenschap stelt, met alle gevolgen van dien.
We hebben niet alleen internationale waarnemers nodig, we hebben een internationale vredesmacht in Kosovo nodig die toezicht houdt op het herstel van de autonomie, zodat de Kosovo-Albanezen zich dan in vrije zelfbeschikking over een door onderhandelingen tussen hen en Belgrado tot stand gekomen oplossing kunnen uitspreken. Ik ben stellig van mening dat er aan het moorden van de laatste tijd zeker geen einde zal komen, zolang we niet vastbesloten zijn met waarnemers, met het al lang geplande EU-bureau en, zo mogelijk, met een vredesmacht in Kosovo aanwezig te zijn.
We moeten er als Europese Unie niet voor terugschrikken zelfstandig initiatieven te ontplooien. Natuurlijk hebben we de contactgroep nodig, maar we mogen ons ook niet door de contactgroep laten gijzelen. Wie het afgelopen weekeinde de bijeenkomst van de ministers van Buitenlandse Zaken en Financiën van de G-8 in Londen heeft gevolgd, heeft gezien dat de G-8 op dit punt uiteen is gevallen, omdat Rusland absoluut niet bereid was medeverantwoordelijkheid voor de maatregelen te dragen, wat betekent dat Moskou deze volkerenmoord dekt. We moeten beseffen dat dit natuurlijk ook een verlammende invloed op het werk van de contactgroep heeft. Daarom hebben we naast de contactgroep ook duidelijke en eenduidige taal van de Europese Unie nodig.

Cars
Mevrouw de Voorzitter, volgens mijn inlichtingen uit Belgrado is vannacht via Amerikaanse bemiddeling tussen de presidenten Milosevic en Rugova afgesproken elkaar in Belgrado te treffen, en daar onder vier ogen en zonder afgesproken agenda het kader te bespreken voor verdere regelmatige onderhandelingen op een lager niveau. Ik ben verbaasd dat de heer Henderson dit helemaal niet vermeldde, en ook niet leek te weten; in ieder geval heeft hij er geen commentaar op gegeven.
Volgens mij is dit een hele grote stap. Milosevic heeft hiermee aanvaard dat de kwestie-Kosovo een federale aangelegenheid is en niet alleen een probleem van de deelrepubliek Servië. Anderzijds heeft Rugova in ieder geval wat de ontmoeting in Belgrado betreft afgezien van de eis inzake internationale deelneming aan de onderhandelingen. Volgens mij kunnen wij de heer Holbrooke met zijn resultaten gelukwensen. Wat hij van zijn kant heeft moeten toezeggen om deze overeenkomst tot stand te brengen, bijvoorbeeld een vermindering van de sancties, zal de Raad en de heer Henderson ondertussen wel bekend zijn.
Het door de heer Henderson vermelde gewapende conflict in Kosovo is geëscaleerd. Zo zijn onlangs twee politiepatrouilles aangevallen; één ervan zelfs in Pristina. De weg tussen Pristina en Pec is afgesloten, er is informatie dat steden in Kosovo worden beschoten, en elke dag vallen er nieuwe slachtoffers. Dat maakt dat men de gebeurtenissen daar kan betitelen als een laag-intensieve oorlog, die een gevaar betekent voor de vrede en veiligheid in de hele omgeving.
Vanzelfsprekend hopen wij dat de onderhandelingen tussen Milosevic en Rugova over vrijheid en autonomie voor de Albanezen in Kosovo ertoe leiden dat de gevechten afnemen, of liever helemaal ophouden. Daar kunnen we echter niet op rekenen. Er bestaat het gevaar dat ofwel een van de bij het conflict betrokken partijen ofwel beide partijen de onderhandelingssituatie willen uitbuiten dan wel er door opvoering van het geweld tegen willen protesteren.
Ik ben er zeker van dat ik bij het Parlement kan rekenen op steun voor een oproep aan partijen om zich te onthouden van geweld en dat wij door onze daden tonen dat wij de onderhandelingen en vrede een kans gunnen.

Theonas
Mevrouw de Voorzitter, de situatie in Kosovo geeft ons inderdaad redenen genoeg om ongerust te zijn over een eventueel overslaan van de crisis naar heel de Balkan. Enkel druk uitoefenen op Belgrado zal echter nergens toe leiden. Dat is olie op het vuur van de onverzettelijke, Albaneestalige extremistische organisaties. Deze willen immers maar één ding en dat is onafhankelijkheid, waardoor een realistische aanpak van het vraagstuk met de gematigde leiders van de Albanezen in Kosovo, die de meerderheid vertegenwoordigen, onmogelijk wordt.
Het Europees Parlement mag er geen doekjes om winden en moet duidelijk zeggen dat de bestaande grenzen dienen te worden gerespecteerd en niet geschonden mogen worden, dat gebruik van geweld of het dreigen met geweld onaanvaardbaar is in internationale betrekkingen en geen oplossing biedt en dat tenslotte sancties en embargo's ten koste gaan van het volk dat dergelijke maatregelen niet legitimeert. Alleen met een eerlijke en oprechte dialoog tussen de Servische autoriteiten en de leiders van de Albanese minderheid in Kosovo kan men een oplossing bewerkstelligen waarmee onschendbaarheid van de grenzen en eerbiediging van de rechten van de mens en de minderheden kunnen worden gegarandeerd.
Tot slot wil ik nog twee opmerkingen tot de fungerend voorzitter richten.
Ten eerste heeft de heer Rugova reeds de uitnodiging van de heer Milosevic aanvaard. Hij zal op 15 mei naar Belgrado reizen om daar met hem te spreken over een oplossing. Is de fungerend voorzitter niet van mening dat dit een vermeldenswaardige ontwikkeling is?-Ten tweede heeft de premier van Albanië voorgesteld van Kosovo de derde lidstaat van de Federale Republiek Joegoslavië te maken. Is de fungerend voorzitter van de Raad niet van mening dat dit een opbouwende houding is van Albanië? Betekent dit voor u dat er een nieuw land ontstaat in de Balkan?
Aelvoet
Mevrouw de Voorzitter, ik denk dat de inwoners van Kosovo dezelfde waardigheid hebben als de Montenegrijnen en dat ze dus ook een statuut moeten krijgen dat daaraan gelijkwaardig is maar uiteraard binnen de bestaande grenzen van de nieuwe federatie Joegoslavië. Zonder zo een formule vrees ik dat er geen definitieve vreedzame oplossing mogelijk zal zijn, maar het acute probleem is inderdaad de mensen aan de tafel te krijgen en te doen aanvaarden dat internationale bemiddeling aangewezen is. Beide partijen hebben in dit opzicht kansen laten voorbijgaan. Ik steun ten volle de uitspraak die stelt dat mensenrechten en minderheidsrechten nooit herleid kunnen worden tot een interne aangelegenheid, trouwens de hele situatie ginds bewijst dat het onmiddellijk gevolgen heeft voor naburige landen, denk aan Macedonië, denk aan Albanië en hoe die daarop inspelen.
Ten tweede denk ik dat als we het hebben over én aanmoediging én sancties, dat we op het niveau van de sancties moeten uitkijken dat die Servië treffen en niet ook Montenegro, want een aantal economische sancties zijn moeilijk uit te voeren ten aanzien van een federatie zonder dat alle delen daarvan de gevolgen dragen. Dat terwijl Montenegro zich stukken opener opstelt en ik precies van oordeel ben dat het aanbod van Montenegro mee opgenomen zou moeten worden, zodanig dat binnen de federatie een oplossing gezocht wordt en niet alles afhankelijk wordt gemaakt van Servië als dusdanig.
Er is één enkel concreet punt waar ik graag even de aandacht op vestig en dat is het probleem van de aanwezigheid van Albanese migranten en Albanese vluchtelingen in de lidstaten. Wij weten allemaal dat heel wat van hen betrokken zijn bij het opkopen en leveren van wapens die in Kosovo terecht komen. Op dat vlak laten de lidstaten veel kansen liggen om contact te krijgen met deze Albanezen, om vergaderingen met hen te organiseren, om andere perspectieven zichtbaar en mogelijk te maken. Dat is geen ideaalbeeld, in Duitsland heeft zo een vergadering met groot succes plaatsgevonden. Ik denk dus dat het zeer nuttig is dat we dit punt, het moeilijke maar reële potentieel van Albanezen uit Kosovo die bij ons zijn, op een goede manier moeten proberen te oriënteren als onderdeel van een gemeenschappelijk beleid.

Dupuis
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, een aantal vraagjes. Heel wat vreemde aanwijzingen doen de indruk ontstaan dat het bij de aanslagen die gepleegd werden door de UCK in feite om één gigantisch opgezet spel gaat dat georkestreerd wordt door de geheime diensten van Belgrado. Beschikken de Raad en de Commissie over informatie daaromtrent? Zijn zij van plan deze zaak aan een onderzoek te onderwerpen?
Mijnheer de voorzitter van de Raad, u zegt dat de regering van Belgrado geen geloofwaardigheid meer heeft. Is dit ooit wel het geval geweest met de heer Seselj als een van de leden van die regering?
Een derde vraag: de heer Posselt heeft reeds opgemerkt dat de leiders in Kosovo soms blijk geven van enige zwakheid. Een aantal belangrijke personaliteiten, intellectuelen, bevinden zich in de gevangenis. We hebben met hen kennis kunnen maken. Zij werden berecht, maar men kan wel raden onder welke omstandigheden die processen hebben plaatsgevonden. De heer Hoti, met name, blijkt zeer duidelijke opvattingen te hebben over de toekomst van Kosovo en over de toekomstige relaties tussen Kosovo en Servië. Hebben de Commissie en de Raad reeds pogingen ondernomen om de heer Hoti en de overige politieke gevangenen in Kosovo vrij te krijgen?
Vierde vraag: de Europese Unie treedt gewoonlijk pas op nadat een of andere crisishaard is opgelaaid. Wordt het niet eens tijd om maatregelen te treffen ter vermijding van bepaalde crisissituaties en om aan de logistieke ondersteuning te werken van operaties inzake peace keeping en peace making en om tevens rechtstreeks waarnemers te sturen naar de grens tussen Albanië en Kosovo en tussen Macedonië en Kosovo, om er hoe dan ook voor te zorgen dat er een einde komt aan het gekuip van de regering in Belgrado?

Tatarella
Mevrouw de Voorzitter, waarde collega's, de crisis in Kosovo - een gevolg van de stuiptrekkingen waaraan het gebied van het vroegere Joegoslavië nog ten prooi is - loopt het risico, zoals het geval was in Bosnië, te veranderen in een ware tragedie met zijn uitwerkingen in de vorm van etnische zuiveringen en tegenzuiveringen.
De delegatie van Alleanza Nazionale is van mening dat de volksopstanden in dat gebied eigenlijk meer het gevolg zijn van het ondemocratische en despotische bewind van het gezag in Servië dan van een werkelijk eigen wens van de bevolking van Kosovo die een Albanese oorsprong en cultuur heeft om zich aan te sluiten bij Albanië. Een gevoel van onmacht komt echter over elke pro-Europeaan, wanneer hij nogmaals moet vaststellen dat Europa - geconfronteerd met het vooruitzicht op een etnische, en niet alleen etnische, veldslag die zich zou kunnen uitbreiden tot een bijzonder dicht bij ons gelegen gebied - er moeite mee heeft zich als volwaardige gesprekspartner van de partijen op te stellen. Om geloofwaardig te zijn moet een gesprekspartner immers zijn volledige politieke gewicht alsmede de mogelijke consequenties van het niet bereiken van een akkoord tussen de partijen op de onderhandelingstafel gooien.
En hier komen wij bij de kern van het probleem wat betreft de Europese Unie: zolang zij geen gemeenschappelijk buitenlands beleid heeft, kan zij geen enkel of toch weinig specifiek gewicht in de schaal leggen bij het oplossen van conflicten, zelfs vlakbij haar eigen grenzen. En zo lezen wij over bemiddelingspogingen van de Amerikaan Holbrooke, die ontmoetingen heeft met de president van Servië, Milosevic, en met die van Albanië, terwijl Europa nog aan het bedenken is of de crisis in Kosovo een interne crisis is van de Servische Federatie dan wel beschouwd kan worden als een conflict tussen staten.
Mijnheer de voorzitter van de Raad, de delegatie van Alleanza Nazionale is van oordeel dat de institutionele hervorming inzake het stemmingsmechanisme in de Raad niet langer uitgesteld mag worden en dus het eenparigheidsbeginsel voor besluitvorming in het kader van buitenlands beleid afgeschaft moet worden.

De Voorzitter
Het debat wordt onderbroken.
Het wordt vanavond voortgezet.

Vragenuur (Raad)
De Voorzitter
Aan de orde is het Vragenuur voor vragen aan de Raad (B4-0464/98).
Geachte collega's, dit vragenuur begint met 30 minuten vertraging ten opzichte van het in de agenda vastgestelde en door u goedgekeurde tijdschema. Nu het tijd is om te beginnen en wetende dat we dit debat niet langer kunnen rekken dan tot 19.10 uur, vragen twee leden mij het woord voor moties van orde. Ik zal ze het woord verlenen omdat het Reglement dat zo bepaalt. Maar ik verzoek u er rekening mee te houden dat de door u gebruikte tijd van de vraagstellers wordt afgepakt.
Mijnheer Sarlis, u krijgt het woord voor een motie van orde voor een tijdsduur van maximaal één minuut.

Sarlis
Mijnheer de Voorzitter, ik stond op de sprekerslijst voor Kosovo en ik verzoek u dan ook mij te zeggen wanneer dit debat wordt voortgezet. Ik begrijp heel goed dat nu het vragenuurtje moet beginnen, maar vertelt u ons dan alstublieft wanneer wij verder gaan met Kosovo. Ik ben al negen jaar lid van het Europees Parlement en het is nog nooit voorgekomen dat men sprekers van de door de partij goedgekeurde sprekerslijst haalt. Zegt u ons alstublieft hoe laat wij met dit debat over Kosovo doorgaan en ik hoop dat ook de fungerend voorzitter zijn reisplannen zo zal kunnen aanpassen dat hij bij de voortzetting van het debat aanwezig kan zijn. Ook in zijn afwezigheid zullen wij dit debat echter moeten voortzetten.

De Voorzitter
Luister, mijnheer Sarlis. U heeft deelgenomen aan de goedkeuring van de agenda. Als Voorzitter draag ik geen enkele verantwoordelijkheid voor de vertraging van de werkzaamheden. De debatten zullen worden voortgezet om 21.00 uur. Het enige dat ik op dit moment kan doen, mijnheer Sarlis, is aan de leden de mogelijkheid geven het vragenuur nu, met meer dan twee minuten vertraging, te beginnen. Ik herhaal dat het debat vanavond om negen uur zal worden voortgezet.
De heer Dupuis krijgt het woord voor een motie van orde. U heeft één minuut.

Dupuis
Ik zal snel zijn, mijnheer de Voorzitter. Ik denk dat er een misverstand is; we waren het er immers over eens dat er een minidebat zou plaatshebben met de fractievertegenwoordigers, met dus een inleiding van de Commissie en de Raad, een uiteenzetting door de onderscheiden fracties en een repliek vanwege de Raad en de Commissie. Dit heeft anders natuurlijk geen enkele zin.

De Voorzitter
Ja, mijnheer Dupuis. Maar deze kwestie moet u bespreken met uw fractievoorzitter, want de organisatie van dit debat is niet het werk van de Voorzitter, maar van de verschillende fractievoorzitters. Het enige dat ik als Voorzitter kan doen, is de u toegekende spreektijd in goede banen leiden. En deze heeft al vertraging opgelopen. Geachte collega, ik wacht al 30 minuten om te kunnen beginnen met het vragenuur. Ik verzoek u de aanmerkingen die u heeft op de regeling van de werkzaamheden voor te leggen aan de fractievoorzitters, die verantwoordelijk zijn voor het vaststellen van de agenda. Het enige dat wij als Voorzitters van de vergadering trachten te doen is onze bevoegdheden uitoefenen. Soms, zoals vandaag, moeten we dat doen met de bijkomende moeilijkheid dat de parlementsleden ontevreden zijn, omdat ze niet hebben kunnen spreken, en de Voorzitter ontevreden is, omdat hij niet kon beginnen op het vastgestelde uur.
Geachte collega's, hiermee is deze kwestie wat mij betreft opgelost en ga ik nu over tot het vragenuur voor vragen aan de Raad, zoals ik reeds zei, met 33 minuten vertraging, die we niet kunnen recupereren, aangezien de heer Henderson moet vertrekken en wij als parlementsleden nog andere verantwoordelijkheden hebben.
Vraag nr. 1 van mevrouw Ulla Sandbæk, die wordt vervangen door de heer Bonde, komt te vervallen, aangezien de vraagsteller afwezig is.
Vraag nr. 2 van Lyndon Harrison (H-0388/98):
Betreft: Rol KMO op de interne markt
Is de Raad van oordeel dat de langverbeide richtlijn betreffende betalingsachterstand bij handelstransacties en het onlangs gepubliceerde programma betreffende risicodragend kapitaal voor KMO voor deze vitale, werkgelegenheid creërende sector van de economie een stimulans zullen vormen om op de interne markt een meer beslissende rol te spelen?

Henderson
Betalingsachterstanden beperken het concurrentievermogen van kleine en middelgrote ondernemingen en vormen een belemmering voor kleine bedrijven om volop deel te nemen aan de interne markt. De Commissie heeft een voorstel uitgewerkt voor een richtlijn van de Raad om betalingsachterstanden bij handelstransacties tegen te gaan en dit voorstel voorgelegd aan de Industrieraad van 7 mei. De Raad denkt de richtlijn op het niveau van een werkgroep nog voor het einde van het voorzitterschap van het Verenigd Koninkrijk te bespreken.
De Luxemburgse Werkgelegenheidstop van 20 en 21 november heeft het initiatief van het Europees Parlement verwelkomd om de begrotingsposten voor werkgelegenheid te verhogen, en heeft de Commissie uitgenodigd formele voorstellen in te dienen, zodat de Raad deze ten snelste kan aannemen. Op 21 april heeft de Raad zijn politieke steun verleend aan een krediet van 420 miljoen ecu over drie jaar, voor drie reeksen maatregelen, met inbegrip van faciliteiten voor bedrijfskapitaal, beheerd door het EIF, bestemd voor beginnende KMO's met een hoog groeipotentieel.
De Commissie heeft een werkdocument opgesteld over risicodragend kapitaal en banen-creatie in de Europese Unie, met een analyse van de markt voor bedrijfskapitaal in de Europese Unie in vergelijking met de Verenigde Staten, afgerond met een actieplan met omschrijving van wat er verder moet worden gedaan, zowel op het niveau van de lidstaten als op Europees niveau. De Raad hoopt met deze maatregelen vooral kleine en innoverende ondernemingen te ondersteunen, die zo belangrijk zijn voor de groei en de werkgelegenheid in de Europese Unie.

Harrison
Ik ben de fungerend voorzitter dankbaar voor dit zeer positieve antwoord, want ik weet dat deze kwestie een prioriteit van het Britse voorzitterschap voor zijn zes maanden was. Misschien wordt het niet bereikt, maar ik hoop dat het overgedragen wordt aan het Oostenrijkse voorzitterschap en dat er resultaten worden geboekt, want de betalingsachterstand vormt overal in de Europese Unie werkelijk de gesel van het kleinbedrijf.
Nog zeer recentelijk, namelijk deze week, hadden wij het laatste verslag van Grant Thornton in handen waaruit blijkt hoe zeer lange betalingstermijnen nog steeds het kleinbedrijf in de zuidelijke staten van de Europese Unie teisteren. Maar ook in het Verenigd Koninkrijk wordt de helft van de facturen te laat betaald. Deze 50 % betekent dat er opzet in het spel is; de KMO's wachten 50 % langer dan grote bedrijven op hun betalingen. Als wij dit probleem voor het kleinbedrijf in de Europese Unie kunnen oplossen, zal de opbrengst uitgedrukt in banen om onze mensen weer aan het werk krijgen, werkelijk enorm zijn.

Henderson
Ik dank mijn waarde vriend voor zijn aanvulling. Het gaat om een belangrijke zaak. Ik denk dat veel kleine ondernemingen in de Europese Unie geloven dat zij best in staat zijn contracten aan te nemen, maar daarvan weerhouden worden omdat zij vrezen niet binnen redelijke termijn betaald te worden; zij zouden tenslotte met liquiditeitsproblemen worden geconfronteerd die in extreme gevallen zelfs tot hun bankroet zouden kunnen leiden.
Als wij het concurrentievermogen in de Europese Unie in het algemeen willen opvoeren, en ik hoop dat wij dat allemaal willen, dan moeten wij deze belangrijke kwestie aanpakken. Ik hoop dat de ontwerprichtlijn veel zal bijdragen aan de verbetering van de omstandigheden waaronder het kleinbedrijf moet werken en duidelijke richtsnoeren zal geven aan de grotere partners op de markt dat wanneer zij contracten afsluiten met kleine bedrijven, zij deze binnen redelijke termijn moeten betalen. Wanneer zij dat doen, wanneer de richtlijn ertoe bijdraagt dat zij dat doen, dan zullen wij met het stimuleren van het kleinbedrijf veel bereikt hebben voor ons concurrentievermogen.

Hardstaff
Ik ben blij met het antwoord van de fungerend voorzitter op de vraag van mijn collega, maar zou nader in willen gaan op het punt van het bedrijfskapitaal. Dat vormt voor kleine bedrijven een groot probleem. De Europese Unie zegt heel veel over haar steun aan kleine en middelgrote ondernemingen, maar een onderneming van die categorie in mijn kieskring heeft de grootste moeilijkheden om geld te krijgen van de Europese Investeringsbank, juist om uit te breiden en banen te creëren in een doelstelling 5b-gebied. Ik zou de fungerend voorzitter willen vragen of hij mij enige zekerheid kan geven dat het voor dit soort bedrijven gemakkelijker wordt toegang tot deze middelen te verkrijgen.

De Voorzitter
Dank u, mevrouw Hardstaff.
Mijnheer Henderson, zoals u ziet is dit vragenuur goed begonnen, want u kreeg alleen maar complimenten. Laten we hopen dat u tijdens de resterende 70 minuten evenveel complimenten krijgt. Wilt u antwoorden op de vraag van mevrouw Hardstaff.

Henderson
Ik dank mijn waarde vriendin voor haar aanvulling op een ander aspect van deze zaak. Hieruit blijkt wederom hoe belangrijk het is, gezien de aanloopproblemen die kleine en middelgrote ondernemingen toch al hebben, zoals de heer Harrison heeft uiteengezet, dat zij het vertrouwen en de zekerheid krijgen dat zij op tijd betaald worden. Aan de andere kant, als zij geen kapitaal kunnen krijgen om een bepaald project te financieren waarvoor extra investeringen nodig zijn, ook wanneer zij denken dat zij het contract kunnen opleveren en op tijd betaald zullen worden, kunnen zij toch in de onmogelijkheid verkeren genoeg financiële middelen vrij te maken om hun voorzieningen aan te passen of anderszins het nodige te doen om een contract uit te voeren. Alle maatregelen die een kleine onderneming kunnen helpen toegang te krijgen tot bedrijfskapitaal, zijn hoogst wenselijk en ik hoop dat wij zoveel mogelijk vooruitgang kunnen boeken om het kleinbedrijf in de Unie meer steun te verlenen.

De Voorzitter
Vraag nr. 3 van James Nicholson (H-0390/98):
Betreft: Ongelijkheid tussen het Pond Sterling en het Ierse Punt
Is de Raad zich bewust van de huidige ongunstige handelspositie van handelaren in Noord-Ierland als gevolg van de grote ongelijkheid tussen het Pond Sterling en het Ierse Punt? Kan hij zeggen wanneer er een verbetering in de huidige toestand kan optreden en of hij zal optreden om voor een eerlijke handel op voet van gelijkheid tussen beide jurisdicties te zorgen?

Henderson
De Raad erkent het belang van stabiele wisselkoersen voor het doeltreffend functioneren van de interne markt. Zoals in de macro-economische richtsnoeren van 1997 is aangegeven, schept een gezond macro-economisch beleid de voorwaarden voor stabiele wisselkoersen in de Gemeenschap.
Tijdens de bijeenkomst van de ministers van Economische Zaken en Financiën van 1 mei, hebben de lidstaten hun verbintenis bevestigd om een economisch beleid te voeren dat gericht is op stabiliteit.

Nicholson
Mijnheer de Voorzitter, ik heet de fungerend voorzitter hier welkom en dank hem voor zijn antwoord - al was het dan kort.
De werkelijkheid is natuurlijk dat het verschil tussen het pond en het punt hoogten heeft bereikt van 22 %. Aangezien NoordIerland deel uitmaakt van het Verenigd Koninkrijk en grenst aan een ander land van de Europese Unie, is dat verschil wel heel groot. Het treft de detailhandel en benzinepompen en is er de oorzaak van dat mensen in de grensstreek tussen NoordIerland en de Ierse Republiek hun werk verliezen en middenstanders daar zwaar benadeeld worden.
Ik vraag mij meer speciaal af of de fungerend voorzitter, zijn regering of de Raad zelf willen overwegen een studie te laten verrichten naar de gevolgen hiervan. We naderen een tijdperk waarin in andere lidstaten de ene munt wordt ingevoerd. In aanmerking nemend dat het Verenigd Koninkrijk geen deel zal uitmaken van de ene munt, maar Ierland wel, kan hij op zich nemen de schadelijke gevolgen te laten onderzoeken die dit zal hebben op detailhandelaren en alle ondernemers in NoordIerland, al is het in dit stadium maar koffiedik kijken?

Henderson
De geachte afgevaardigde stelt een belangrijke zaak aan de orde die in zijn kieskring duidelijk speelt. De koersschommelingen tussen het punt en het pond hebben altijd al gevolgen gehad voor de grensstreek tussen de Republiek Ierland en Noord-Ierland. Ik herinner mij dat nog niet zo lang geleden precies het tegenovergestelde speelde.
Ik kan hem verzekeren dat de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën de verplichting is aangegaan toezicht uit te oefenen op de totstandkoming van koersschommelingen, nu wij op weg zijn naar de ene munt, en hoe laatstgenoemde de andere valuta's beïnvloedt.
Ik kan ook nog vertellen - maar dat is geen aangelegenheid van de Raad - dat de Britse regering zelf het oog zal houden op de wijze waarop de economische verhoudingen fluctueren tussen de landen met de eenheidsmunt en het Verenigd Koninkrijk. Dat geldt natuurlijk ook voor de Republiek Ierland en voor Noord-Ierland als deel van het Verenigd Koninkrijk. Het maakt deel uit van het toezicht op de convergentie.
Het zal de geachte afgevaardigde bekend zijn dat de regering van het Verenigd Koninkrijk streeft naar een tijdvak waarin convergentie kan plaatsvinden tussen de door het pond beheerste economie en de door de euro beheerste economie.
De Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën zal de situatie in het oog houden, maar de regering van het Verenigd Koninkrijk zal haar eigen analyse maken. Ik ga ervan uit dat die analyse aan de eerdergenoemde Raad zal worden voorgelegd, en dat zulks een steentje bij zal dragen aan het opzetten van een volgsysteem door de Raad.

De Voorzitter
Vraag nr. 4 van Felipe Camisón Asensio (H-0393/98):
Betreft: Oprichting Europees Agentschap voor veiligheid in de burgerluchtvaart
Welke mededelingen kan de Raad doen over de mogelijke oprichting van een Europees Agentschap voor veiligheid in de burgerluchtvaart?

Henderson
In december 1996 heeft de Europese Commissie de Raad een aanbeveling voorgelegd om de Commissie te machtigen onderhandelingen aan te knopen over het opzetten van een Europees Agentschap voor veiligheid in de burgerluchtvaart. Sindsdien heeft de Raad zich actief met deze zaak beziggehouden.
De Raad erkent de noodzaak om een uniform hoog peil te bereiken voor de veiligheid van het luchtverkeer in Europa en ondersteunt derhalve de opzet van een EAVB. Organen van de Raad werken hier nu aan, uitgaande van de veronderstelling dat het Veiligheidsagentschap de vorm zal krijgen van een internationale organisatie, grotendeels gebaseerd op het systeem van gemeenschappelijke luchtvaartautoriteit. Belanghebbende partijen van erkend Europees niveau zijn geraadpleegd en hebben zich uitgesproken voor een snelle oprichting van het veiligheidsagentschap. Verwacht wordt dat de Vervoersraad tijdens zijn junizitting een besluit bespreekt over een onderhandelingsopdracht.

Camisón Asensio
Na het horen van de Raad heb ik de indruk dat we het in principe eens zijn over het enorme belang van dit project, dit Agentschap, misschien niet op korte termijn, maar in ieder geval op lange termijn. Niet alleen voor de verbetering van de omstandigheden aan boord, maar vooral met het oog op de invoering van garantiebewijzen in de hele luchtvaartsector. Het antwoord van de Raad heeft onze twijfels dienaangaande echter niet helemaal kunnen wegnemen. Daarom vragen wij aan de Raad of hij niet bang is dat het probleem van de globale uitstraling van dit Agentschap, namelijk of het enkel een instelling zal blijven op communautair niveau of daadwerkelijk een ruimere toepassing zal krijgen, bijvoorbeeld in de landen van het Oosten, in de Raad, of ten minste bij een van zijn leden, op weerstand zal stuiten. In hoeverre is dit een probleem en hoe denkt de Raad dit op te lossen?

Henderson
Ik dank de geachte afgevaardigde voor zijn aanvullende vraag. De zaak is duidelijk; het betreft hier een aangelegenheid van de Raad. Volgens sommige opvattingen dient het zo ruim mogelijk te worden opgezet, zodat de hoogste veiligheidsstandaarden kunnen worden bewaakt, geanalyseerd en overeengekomen over het gehele uitgestrekte gebied.

Von Habsburg
Ik zou de fungerend voorzitter willen vragen of op de conferentie waarop naar zijn zeggen dat agentschap zal worden opgericht, ook aandacht zal worden geschonken aan de veiligheid in het vliegtuig zelf. Het is nu al jarenlang regel dat men slechts een stuks handbagage mee kan nemen in het vliegtuig. Ik vlieg veel en heb gemerkt dat de meeste luchtvaartmaatschappijen zich hier niet aan houden. Dit vormt een van de voornaamste onveiligheidsfactoren ingeval van ongelukken of moeilijkheden. Is hij voornemens stappen te nemen om te zorgen dat dit specifieke punt deel uitmaakt van de onderhandelingen en de voorbereidingen voor het agentschap?

Henderson
Dit is werkelijk een zaak van de luchtvaartmaatschappijen zelf. Ik weet dat ik in bepaalde gevallen zelf ook heb gezondigd: ik probeerde teveel tassen mee te nemen en ik werd toen door de luchtvaartmaatschappij geïnstrueerd om de tas bij de trap achter te laten zodat die de laadruimte in zou gaan. Het is inderdaad een zaak die in het Veiligheidsagentschap kan worden besproken. Het is de bedoeling dat dat verantwoordelijk wordt voor alle terreinen van luchtvaartveiligheid - speciaal voor vliegvelden en luchtverkeerscontrole - maar stellig ook voor dit soort zaken.

Rübig
Mijnheer de Voorzitter, ik ben zelf vaak als piloot in de lucht en het valt mij op dat, anders dan je zou denken, vooral via Eurocontrol de interfaces vaak niet aan de veiligheidsvoorschriften voldoen. Ik vind dat er op dit gebied nieuwe normeringsbepalingen moeten komen, die op basis van gelijke software en hardware de grondslag vormen voor uniforme Europese afspraken.
Ten tweede krijgen we met het GPS nieuwe navigatiemogelijkheden. Nog kort geleden was ik in Moskou, waar we met GLONASS over een extra systeem zouden beschikken. Daarmee zou een nieuw tijdperk in de navigatie aanbreken. In hoeverre valt het ook onder de opdracht van dit nieuwe agentschap om voor toekomstige projecten nieuwe veiligheidsvoorschriften op te stellen?

Henderson
De geachte afgevaardigde heeft hier een heel relevant punt aan de orde gesteld. Het valt zeker te hopen dat het mandaat van het Veiligheidsagentschap ook de verantwoordelijkheid behelst na te gaan hoe nieuwe technologieën van invloed kunnen zijn op vele terreinen van de luchtvaartveiligheid, alsmede de bevoegdheid aanbevelingen te doen voor het testen van nieuwe technologie en voor striktere, in acht te nemen veiligheidsvoorschriften.

De Voorzitter
Vraag nr. 5 van Alan Gillis (H-0395/98):
Betreft: Witwassen van geld
Kan de Raad, gezien de illegale activiteiten van in Ierland geregistreerde buitenlandse bedrijven, mededelen welke maatregelen hij in het kader van het Europese antidrugsbeleid van plan is te nemen om de Ierse regering ertoe over te halen deze bedrijven, die ook volgens de regering zelf betrokken zijn bij geldwitwasactiviteiten, te sluiten?

Henderson
Sinds 1991 hebben wij een richtlijn van de Raad die erop gericht is te voorkomen dat het financieel systeem wordt gebruikt voor het witwassen van geld. De Commissie stelt regelmatig een verslag op over de toepassing van deze richtlijn; deze verslagen worden voorgelegd aan het Europees Parlement en de Raad. Tot nu toe heeft de Commissie geen voorstellen gedaan om de wetgeving over het witwassen van geld te wijzigen.
Wat meer inzonderheid de vraag van de geachte afgevaardigde betreft, deze aangelegenheid is niet besproken in de organen van de Raad.

Gillis
Ik dank de fungerend voorzitter voor zijn antwoord, maar ben zeer teleurgesteld dat deze belangrijke kwestie niet op de agenda staat. Het is bijna schandalig te noemen, gezien het feit dat de levens van honderdduizenden EU burgers - meestal jonge mensen - totaal worden verwoest door de drugsbaronnen die fortuinen bij elkaar graaien, dikwijls geholpen door gebrekkig vennootschapsrecht. De meesten van deze jonge mensen vinden een vroege dood.
In het Parlement hebben we drugs tot topprioriteit verklaard. Ik zou daarom de fungerend voorzitter willen vragen: vindt hij ook niet dat hij het witwassen van geld en de bestrijding van de drugshandel de hoogste prioriteit zou moeten geven, gezien het feit dat de Europese Unie nu vrijwel geen grenzen meer heeft en deze handelaren zich vrij kunnen bewegen?

Henderson
Ik ben het met de geachte afgevaardigde volkomen eens. Er is ongetwijfeld een verband tussen aanvoer en gebruik van drugs en het witwassen van geld afkomstig van de drugshandel en soms het witwassen van geld om in eerste instantie de drugs aan te schaffen. Ik zou hem erop willen wijzen dat als hij gelooft dat bestaande regels op een bepaalde manier niet worden toegepast, hij dit onder de aandacht van de autoriteiten moet brengen.
Het voorzitterschap heeft de hele zaak van de bestrijding van de drugshandel en aanverwante praktijken zoals het witwassen van geld, tot de hoogste prioriteit verklaard. De Europese Conferentie heeft een groep van deskundigen opgezet om te bestuderen hoe de drugshandel over een groter gebied dan alleen de Europese Unie kan worden bestreden, met inbegrip van de landen die tot de Europese Unie willen toetreden. Sommige van deze landen worden vaak gebruikt als doorvoerland tussen de plaats van herkomst van de drugs en de Unie en vormen een schakel in de keten van financiering van drugsaankopen of van winsten uit de verkoop ervan.
Het gaat hier om de hoogste prioriteit en ik ben ervan overtuigd dat de Top van Cardiff de zaak zal willen bespreken. Het onderwerp staat zeer in de belangstelling, vooral van de mensen zelf. Ouders en andere betrokkenen zijn overal in de Europese Unie doodsbang dat hun kinderen in aanraking komen met drugs en eindigen als drugsverslaafden. Ik twijfel er niet aan of zij zullen hun volledige steun verlenen aan een actie van de Europese Unie - of van de lidstaten van de Europese Unie - om deze kwalijke handel te bestrijden.

Posselt
Ik was rapporteur over de uitbreiding met Oost-Europese landen en de binnenlandse veiligheid. We zien dat door de grote privatiseringsprogramma's in combinatie met de onzekerheden die bestaan met betrekking tot de beginselen van de rechtsstaat, in de kandidaat-landen enorme witwastransacties plaatsvinden, overigens ook met geld dat uit de Europese Unie afkomstig is en dat dan weer wordt teruggesluisd. Speelt de kwestie van de witwaspraktijken een rol in het regelmatige overleg met de landen van Midden- en Oost-Europa en bij de voorbereidingen van de toetredingen? Collega Schmid van de sociaal-democraten heeft dit onderwerp in mijn verslag ingebracht. Het is noodzakelijk dat de kandidaatlanden voor de toetreding ook krachtige maatregelen tegen de witwaspraktijken nemen.

Henderson
De geachte afgevaardigde heeft volkomen gelijk dat er een dialoog moet worden gevoerd tussen de Unie en de landen die tot de Unie willen toetreden over alle facetten van de bestrijding van drugshandel en het aanverwante probleem van het witwassen van geld.
Ik hoop dat ik de geachte afgevaardigde kan geruststellen met erop te wijzen dat het overnemen van het communautair acquis een van de voorwaarden is voor de landen die tot de Unie willen toetreden. Dat geldt ook voor het banksysteem. Een van de hier belangrijke onderdelen van het bankstelsel is de regel die eenvoudigweg van de mensen eist de herkomst op te geven van grote geldbedragen die zij bij de bank willen deponeren. Ik weet niet of deze regel nu al geldt in sommige kandidaat-landen voor toetreding tot de Unie. Misschien in sommige streken of bij sommige banken. Het vormt echter een onderdeel van het toetredingsproces op bankgebied en kan een grote bescherming betekenen.

Schmid
Mijnheer de voorzitter van de Raad, de eerder door u vermelde Europese wetgeving tegen het witwassen geldt niet voor Gibraltar, niet voor Jersey, niet voor Guernsey, en niet op het eiland Man, hoewel al deze gebieden onder Brits staatsgezag vallen, en zij geldt niet in ministaten zoals Andorra, Monaco en Vaticaanstad. Heeft de Raad al gesproken over de vraag hoe deze lacunes, die in de praktijk zo belangrijk zijn omdat de witwaspraktijken in Europa zich juist daar concentreren, kunnen worden weggewerkt?

Henderson
Ik wil niet nader ingaan op de door geachte afgevaardigde met name genoemde gebieden. Zonder voorafgaand overleg en een nauwkeurige analyse van de situatie in elk gebied zou dat onjuist zijn. In het algemeen kan ik wel zeggen dat het in het belang van de offshore banken zelf is de normale regels te volgen die international geldig zijn. Als blijkt dat zij daaraan niet voldoen, zullen zij het vertrouwen verliezen in hun vermogen zich in te voegen in de rest van het wereldbanksysteem. Dat zou verlies betekenen van veel deposito's die zij graag hadden willen hebben.
Ik weet bijvoorbeeld dat op het eiland Man grote inspanningen zijn verricht om het volstrekt duidelijk te maken dat het niveau van de vereiste regelgeving daar hetzelfde is als in de stad Londen. U kunt over de doelmatigheid van de Londense regels twisten, maar de autoriteiten op het eiland Man zijn erop gebrand dat hier de hand aan wordt gehouden. Ook in Gibraltar heeft de regering maatregelen getroffen om potentiële investeerders te kunnen overtuigen dat zij dezelfde internationale bankvoorschriften hanteren als elders.
De desbetreffende autoriteiten zijn zich er dus van bewust dat het in hun eigen belang is aan internationale regels te voldoen. Dit ter geruststelling van investeerders en eveneens ter afschrikking van eventuele witwassers die denken dat zij het daar gemakkelijker hebben dan bij een bank op het vasteland van de Europese Unie.

De Voorzitter
Vraag nr. 6 van David Bowe (H-0400/98):
Betreft: Raad van ministers van Milieu van 23 maart 1998
Is de Raad tevreden over de resultaten van de zitting van de ministers van Milieu van 23 maart 1998? Zo nee, waarom niet?

Henderson
Ik kan met genoegen mededelen dat de Milieuraad van 23 maart heel bevredigend is verlopen. De Raad heeft vier gemeenschappelijke standpunten bepaald, overeenkomst bereikt over vier series gevolgtrekkingen en goede vooruitgang geboekt op een aantal belangrijke gebieden zoals de klimaatverandering en de kwaliteit van de lucht. De werkzaamheden zouden een waardevolle bijdrage moeten betekenen aan de verbetering van de levensomstandigheden van de mensen in Europa. Een groot deel van dit succes is te danken aan het op tijd beschikbaar zijn van de standpunten van het Parlement, dankzij het werk van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming, waarvan de geachte afgevaardigde naar ik weet lid is.

Bowe
Ik dank de fungerend voorzitter voor zijn compliment aan de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming. Ik zal het doorgeven aan mijn collega's. Ik ben het eens met het oordeel van de vertegenwoordiger van de Raad over de eerste bijeenkomst van de Milieuraad tijdens dit voorzitterschap. Het zal er zeker toe bijdragen dat de laatste sporen van het beeld van vooral het VK als de "vieze man" van Europa worden uitgewist.
Ik zou evenwel willen vragen wat het voorzitterschap nog meer zal doen - tenslotte gaat het hier maar om een eerste stap - of gelooft al gedaan te hebben gedurende dit voorzitterschap om meer te bereiken op het gebied van het milieu en aldus volledig het beeld uit te wissen van het VK als de "vieze man" van Europa.

Henderson
Ik dank de geachte afgevaardigde voor zijn vraag. Het voorzitterschap en de Raad hebben de gehele aangelegenheid van de milieuverbetering aangemerkt als topprioriteit. Behalve de punten die ik al in mijn eerste antwoord heb opgesomd, is het mij een genoegen nog mede te delen dat gemeenschappelijke standpunten zijn bepaald inzake drie richtlijnen over stortplaatsen, uitlaatgassen van lichte bestelwagens en uitstoot van vluchtige organische stoffen tijdens bepaalde industriële processen. Ik heb begrepen dat er nu ook een advies van het Parlement is over deze aangelegenheden.
Voorts is de Raad het eens geworden over conclusies ten aanzien van de klimaatverandering, waarbij de resultaten van de conferentie van Kyoto van december jongstleden werden geëvalueerd en de voornaamste prioriteiten werden vastgesteld voor wat er gedaan moet worden op het gebied van handel in uitstootvergunningen en andere zaken voor de volgende conferentie die in november zal plaatsvinden in Buenos Aires. Het gaat hier om belangrijke werkzaamheden om het milieu in heel Europa te verbeteren en ik hoop dat aldus iets op gang is gekomen, zodat de commissie van de geachte afgevaardigde en ook toekomstige voorzitterschappen van de Raad verder kunnen werken.

McIntosh
Ik heet de fungerend voorzitter ook op deze plaats welkom en zou hem willen vragen of hij mijn bezorgdheid deelt over het feit dat de informele Raad van ministers van Milieu en Verkeer de wens te kennen heeft gegeven een kerosinebelasting in te voeren, hetgeen dramatische gevolgen zou hebben voor het luchtverkeer. Is de minister het er niet mee eens dat het vliegtuig waarschijnlijk een van de schoonste en milieuvriendelijkste manieren is om mensen en goederen over heel Europa te vervoeren en dat het verkeerd zou zijn het luchtverkeer op zo'n manier te treffen? Is hij het er ook mee eens dat een kerosinebelasting, die naar ik begrepen heb wordt voorgestaan door in ieder geval het Ministerie van Milieu in het Verenigd Koninkrijk maar ook andere in Europa, een zeer schadelijk effect zal hebben op een milieuvriendelijke vorm van reizen, op plaatselijke economieën en op de werknemers van luchthavens en luchtvaartmaatschappijen?

Henderson
Het is altijd een genoegen een vraag gesteld te krijgen van de geachte afgevaardigde, hier of elders. Ik weet dat zij zeer geïnteresseerd is in dit onderwerp.
Er is geen sprake van dat de Unie een bepaalde sector van economische bedrijvigheid wil treffen en van die sector een grotere bijdrage voor milieudoeleinden vergt dan van andere bedrijfstakken. Het hoofdbeginsel is dat alle sectoren van economische bedrijvigheid te allen tijde nauwkeurig in het oog moeten houden wat de milieugevolgen zijn van hun doen en laten. Het Verdrag van Amsterdam schept voor de Unie de verplichting bij al haar maatregelen met dit aspect rekening te houden.
Ik kan de geachte afgevaardigde verzekeren dat het op dit ogenblik alleen nog maar om een voorstel gaat. De diverse betrokkenen zullen het voorstel bestuderen en nagaan wat de gevolgen zijn en of het tot het gewenste resultaat zal leiden. Wanneer we meer gegevens hebben en meer raadplegingen hebben gehouden, zal ik beter in staat zijn een definitieve mening te geven. Ik ben er zeker van dat de geachte afgevaardigde hierop terug zal komen, hier of elders, en dezelfde soort vragen zal stellen.

Martin, David
Ik weet dat mevrouw McIntosh dezer dagen haar tijd over twee parlementen moet verdelen, maar ik vraag mij af of haar bekend is dat vandaag tegen lunchtijd dit Parlement tegen het idee van een kerosinebelasting heeft gestemd. De Labourafgevaardigden in het Parlement hebben op advies van Harer Majesteit's regering dit standpunt gesteund. Ik vraag mij af of de minister blij is met dit besluit?

De Voorzitter
Mijnheer Henderson, u krijgt het woord indien u wenst te antwoorden op deze vraag. U heeft het recht wel of niet te antwoorden. Als Voorzitter nodig ik u uit om het woord te nemen, maar dat hangt in de eerste plaats af van het specifieke domein waarover de vraag gaat. Daarom bent u degene die moet beslissen of u al dan niet antwoord geeft op de vraag van de heer Martin.

Henderson
Mijnheer de Voorzitter, een uitnodiging uwerzijds kan ik niet afslaan. Ik deel de geachte afgevaardigde mede dat ik van dit besluit niet op de hoogte was, maar er zal ongetwijfeld rekening mee worden gehouden tijdens de beraadslagingen van de Raad.

De Voorzitter
Omdat de vragen over een soortgelijk onderwerp gaan, worden ze tezamen behandeld.
Vraag nr. 7 van Pedro Marset Campos (H-0405/98):
Betreft: Situatie in Palestina
De wijze waarop de Israëlische premier Netanyahu zich tijdens het bezoek van de Britse minister van Buitenlandse Zaken en fungerend voorzitter van de Raad, de heer R. Cook, heeft gedragen, kan niet door de beugel. Is de Raad niet van oordeel dat de EU ongeacht de consequenties een strengere gedragslijn moet gaan volgen, waarbij de vredesakkoorden van Oslo en de VN-resoluties onverkort worden gesteund en er bij Israël wordt aangedrongen op naleving van de resoluties van de VN en de VN-Veiligheidsraad?
Welke maatregelen overweegt de Raad om te bewerkstelligen dat de Israëlische regering de resoluties van de VN aanvaardt en eerbiedigt? Vraag nr. 8 van Sören Wibe (H-0414/98):
Betreft: Economische sancties tegen Israël
Ik ben van mening dat het optreden van de Britse minister van Buitenlandse Zaken tijdens diens recente bezoek aan Israël/Palestina zeer moedig was. De Israëlische premier toonde echter geen enkele wil tot onderhandelen, maar trad daarentegen zeer arrogant op.
Is de Raad niet van oordeel dat er concretere krachtige maatregelen tegen Israël nodig zijn, wellicht in de vorm van economische sancties, om dit land tot eerbiediging van het gesloten vredesakkoord te bewegen?
Henderson
De houding van de Raad ten aanzien van het vredesproces in het Midden-Oosten is geheel gebaseerd op het internationale recht, met inbegrip van de VN-resoluties 242, 338 en 425. In de loop der jaren heeft de Raad er steeds bij Israël op aangedrongen zich naar die resoluties te schikken. De Raad is ervan overtuigd dat het Oslo-proces en het beginsel van land voor vrede de beste kansen bieden voor een oplossing die de Palestijnen recht, en de Israëli's veiligheid verschaft.

Marset Campos
Ik dank u voor uw antwoord, fungerend voorzitter van de Raad, maar ik vind het onvoldoende, en wel om de volgende reden: het is 50 jaar geleden dat Israël werd gecreëerd en ook 50 jaar geleden dat de VN zich verbond tot de oprichting van de Palestijnse staat.
Israël kan rekenen op een machtige bondgenoot, de Verenigde Staten en zijn lobby, terwijl Palestina zou moeten kunnen rekenen op onze bijzondere steun, met het oog op de vrede in het Nabije Oosten en de toekomst van het MiddellandseZeegebied.
Is de Raad niet van mening dat de Europese Unie actiever zou moeten optreden om een beleid van solidariteit en strikte naleving van het internationale recht te kunnen stellen tegenover het optreden van president Netanyahu, dat het vredesproces voortdurend in gevaar brengt?

Henderson
Ik ben het geheel met de geachte afgevaardigde eens dat het noodzakelijk en passend is dat de Europese Unie hierbij betrokken is. Zij heeft een verantwoordelijkheid om al het mogelijke te doen om de diverse geschillen in het Midden-Oosten op te lossen. Ik kan mij het afgelopen jaar geen Raadsbijeenkomst herinneren waar niet besproken werd wat namens de Unie zou kunnen worden gedaan om te proberen een bijdrage aan het vredesproces te leveren.
Tijdens dit voorzitterschap hebben twee bezoeken aan het Midden-Oosten plaatsgevonden; het tweede bezoek werd gebracht door premier Blair en daaruit is een conferentie in Londen voortgevloeid om een poging te doen het vredesproces vooruit te helpen. De conferentie in Londen was in zoverre belangrijk dat het de dialoog weer heeft geopend. Nu is er een kans op voortzetting van de dialoog op uitnodiging van de Amerikaanse regering. Naar ik heb begrepen is de boodschap van de Amerikaanse regering in grote lijnen aanvaardbaar voor president Arafat. Er worden nu stappen genomen door de Amerikaanse regering, met de steun van de Europese Unie, om de heer Netanyahu te overreden aan deze besprekingen deel te nemen. Wij worden hierin bijgestaan door onze speciale vertegenwoordiger, die in het recente verleden namens de Unie veel en hard werk heeft verzet in het Midden-Oosten.
Aangezien wij de grootste hulpverleners in het gebied zijn, is het van doorslaggevend belang dat wij het vredes-proces pogen te steunen en doorgaan met zoveel mogelijk druk uit te oefenen op alle partijen om tot een regeling te komen.

Wibe
Ik wil de fungerend voorzitter van de Raad graag danken, niet alleen voor zijn antwoord, maar speciaal ook voor de door mij zeer gewaardeerde inspanningen op dit gebied van het Britse voorzitterschap. Ik vraag mij echter toch af, net als de heer Marset Campos, of er niet wat concretere maatregelen nodig zijn, in de vorm van politieke of economische pressie op Israël, om dit land ertoe te krijgen aan het vredesproces deel te nemen.
Ik wil graag een concrete vraag stellen: heeft de Raad tijdens dit voorzitterschap Israël er bijvoorbeeld toe aangespoord, of van dit land geëist, dat het de miljoenen Palestijnse vluchtelingen, die nu al generaties lang in vluchtelingenkampen buiten Israël leven, toestaat naar hun voormalige vaderland terug te keren? Is er bijvoorbeeld ook van Israël geëist dat het de Palestijnse eigendommen teruggeeft, die het in verband met de oorlog in 1948 van het Palestijnse volk heeft gestolen?
Ik denk dat dit soort concrete eisen nodig is als men Israël ertoe wil krijgen zijn huidige gevaarlijke optreden te wijzigen.

Henderson
Ik dank de geachte afgevaardigde voor zijn vraag. Tijdens dit voorzitterschap heeft de Raad vele malen geprobeerd druk uit te oefenen op de betrokken partijen in het Midden-Oosten, met inbegrip van premier Netanyahu, om te proberen hem te overreden op te treden in de zaak die de geachte afgevaardigde aan de orde heeft gesteld alsmede in een hoop andere aangelegenheden.
Het is van belang dat wij met kleine stapjes vooruitkomen, als dat de enige manier is om vooruit te komen. Velen die betrokken zijn of de omstandigheden kennen, zien in dat er een dialoog nodig is waarbij tegelijkertijd diverse politieke en economische punten aan de orde komen, zodat vooruitgang wordt geboekt met betrekking tot een pakket waartoe alle partijen zich hebben verbonden.
Het probleem met het benadrukken van een bepaald onderdeel is, dat vooruitgang met stukjes en beetjes niet altijd blijvend is en vaak uitloopt op een situatie waar alle vooruitgang die was geboekt weer wordt verloren. Daarom is een bredere dialoog noodzakelijk over alle politieke en economische kwesties. Wij hebben er bij de Israëlische regering op aangedrongen deel te nemen aan het jongste Amerikaanse initiatief. Een dialoog is er tenminste weer - in zekere mate - na de besprekingen in Londen.

De Voorzitter
Vraag nr. 9 van Anna Karamanou (H-0411/98):
Betreft: Oorlogsscenario's via elektronische kinderspelen
Volgens een recent onderzoek van het Griekse dagblad "Kathimerini" heeft de oorlogsindustrie op de markt voor spelen een vruchtbare bodem voor de uitbreiding van haar ondernemersplannen gevonden, daarbij geholpen door de technologie van de suggestieve gelijkenissen. Via oorlogsscenario's en fictieve slagvelden worden kinderen opgeleid in de technieken van het oorlogvoeren, het gebruik van geweld en in sluwheid en gemeenheid, om zo de moderne superstrijders te worden. De woestijnen van Irak en Koeweit vormen het toneel voor spelen als Desert Tank, Super Battletank, M1 Abrahams en Desert Strike, waarbij de spelers tanks en helikopters moeten besturen en de schuilplaatsen van de "niet-christelijke terroristen" vernietigen.
Welke maatregelen denkt de Raad te treffen ter bescherming van de geestelijke gezondheid van onze kinderen tegen allerlei op winst beluste en oorlogszuchtige personen en tot welke actie denkt hij over te gaan opdat onder de jonge generatie de Europese vreedzame beginselen en het afwijzen van oorlog en geweld als middelen tot het beslechten van geschillen worden verspreid?

Henderson
De Raad heeft twee voorstellen bestudeerd inzake hiermee samenhangende onderwerpen. Het eerste voorstel betreft een ontwerpbesluit voor een meerjarenactieplan van de Gemeenschap om het veilige gebruik van Internet te bevorderen. In dit actieplan zijn verscheidene maatregelen voorzien tegen geweld en illegaal materiaal op Internet. Er wordt een systeem opgezet om het materiaal te etiketteren of in te delen al naar gelang bijvoorbeeld de hoeveelheid geweld. Ouders kunnen dan zogenaamde filterprogramma's gebruiken om de toegang te blokkeren tot materiaal met een geweldsetiket. Ook wordt een rode lijn ingesteld voor Internetgebruikers om illegaal materiaal te signaleren en justitie de mogelijkheid te bieden vervolging in te stellen tegen de aanbieders van dit materiaal. Er zijn verder nog maatregelen voorzien om ouders erop attent te maken welke middelen beschikbaar zijn om hun kinderen te beschermen. Ten tweede onderzoekt de Raad een voorstel voor een aanbeveling ter bescherming van minderjarigen en de menselijke waardigheid op audiovisueel materiaal en informatiediensten. Met dit voorstel wordt de lidstaten aanbevolen op vrijwillige basis een nationaal kader te scheppen voor de bescherming van minderjarigen tegen uitzendingen en on line diensten, met name door de betrokken partijen - gebruikers, consumenten, ondernemingen en overheid - aan te sporen deel te nemen aan het uitwerken en toepassen van maatregelen op dit terrein. Ook wordt aanbevolen op national niveau een zelfregulerend raamwerk en gedragscodes uit te werken voor on-line diensten. Ik hoop dat Raad en Parlement nauw blijven samenwerken ten aanzien van beide voorstellen, zodat die zo spoedig mogelijk kunnen worden aangenomen.

Karamanou
Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, uw antwoord wekte bij mij de indruk dat dit vraagstuk niet met de noodzakelijke ernst wordt behandeld. De opvoeding van de jeugd is letterlijk aan de controle van de overheid ontsnapt en in handen terecht gekomen van speculanten, van mensen die winst maken met het aanmoedigen van gewelddadig gedrag van jongeren, van mensen die met video games en cd-roms - en ik heb het niet alleen over internet - onze kinderen confronteren met oorlogsscenario's en hen letterlijk bijbrengen hoe je oorlog moet voeren. Dat doet mij denken aan het oude Sparta. Wij zien dat gewelddadig gedrag en criminaliteit van kinderen steeds sterker toenemen. Daarom geloof ik dat de Raad meer moet doen dan enkel een aanbeveling uitvaardigen. Mijns inziens dekt het bestaande juridische bestel in de Europese Unie dit vraagstuk niet, alhoewel dit vraagstuk van kapitaal belang is. Verder ben ik van mening dat je nauwelijks gevaarlijker speelgoed kunt kopen dan bepaalde video games. Daar heeft ook de Economist in januari 1998 een artikel over gepubliceerd en ik zou u, mijnheer de voorzitter, van harte deze lectuur willen aanbevelen.

Henderson
Ik dank de geachte afgevaardigde voor haar aanvullende vraag. Ik geloof dat het de noodzaak tot actie nog meer benadrukt. Ik kan geloof ik niets nuttigs meer toevoegen aan hetgeen ik al heb gezegd over de actie. Ik weet dat vele miljoenen burgers overal in de Europese Unie zeer gevoelig zijn voor deze zaak; daarom is het zo belangrijk dat wij met voorstellen komen om in een praktische geest al het mogelijke te doen om een beter klimaat te scheppen voor technologieën zoals Internet.

Elliott
Ik moet zeggen dat ik het antwoord van de fungerend voorzitter heel positief en bemoedigend vond. Ik ben er erg blij mee, maar toch zou ik hem willen vragen of we niet nog meer kunnen doen. Het is heel mooi dat de ouders verantwoordelijk moeten zijn, maar het probleem met Internet is dat in de meeste gezinnen het de kinderen zijn die weten hoe ze ermee om moeten gaan, terwijl de ouders geen idee hebben. Het komt mij voor dat we meer maatregelen moeten nemen tegen mensen die een hoop geld verdienen aan het op die manier etaleren van geweld. Ik vraag mij af of wij niet de mogelijkheid kunnen bestuderen dat sommige van deze kwesties, vooral waar het gaat om racistische en godsdienstige vijandigheid, vallen onder het nieuwe artikel over non-discriminatie dat in het Verdrag van Amsterdam is opgenomen. Wanneer dat bekrachtigd wordt, kan het ons wellicht een wapen geven om dit soort mensen gerechtelijk te vervolgen. De Europese Unie is grotendeels tot stand gekomen vanwege het leed en de ellende van twee wereldoorlogen, maar een nieuwe generatie jonge mensen groeit op die er geen idee van heeft wat die oorlogsverschrikkingen werkelijk inhouden. Dit soort cerebrale opdiening van geweld is werkelijk heel verontrustend.

Henderson
De geachte afgevaardigde snijdt hier twee belangrijke kwesties aan. Het is inderdaad maar de vraag of ouders in de praktijk handig genoeg zijn om Internetmateriaal te blokkeren waarvan zij niet willen dat hun kinderen het zien. Ik vind het al moeilijk om een video te bedienen, en haal meestal mijn zoon erbij om me te laten zien wat ik moet doen, en dat is nog heel eenvoudig vergeleken met de technologie van Internet. Het is werkelijk een probleem, en misschien zouden plaatselijke overheden ouders van advies kunnen dienen hoe zij die technologie moeten leren beheersen.
Wat de vraag betreft wat er dient te gebeuren met de aanbieders van materiaal dat in strijd is met de wet: als er sprake is van overtreding van bestaande wetten, moet dit aan de autoriteiten worden gerapporteerd, en dan is het de zaak van de gerechtelijke autoriteiten in de Unie om te beslissen of zij een zaak al dan niet vervolgen. Wat de vraag betreft of de situatie al dan niet verandert na bekrachtiging van het Verdrag van Amsterdam, geloof ik dat dit een bijkomende verplichting schept voor de Gemeenschap om te verzekeren dat haar maatregelen niet discriminerend zijn. Ik geloof dat wij dat zeker in gedachten zullen houden bij alle acties die wij als Unie nemen om de gevolgen te keren van sommige van die schadelijke producten op Internet.

De Voorzitter
Vraag nr. 10 van Hans Lindqvist (H-0416/98):
Betreft: Harmonisatie EU-milieukeur
In Zweden zijn wij goed bedeeld met drie betrouwbare systemen van milieukeuren: Bra Miljöval, Svanen en KRAV. De milieukeur heeft in Zweden gevolgen die in andere EU-landen hun weerga niet kennen. Dit is het gevolg van een bewuste inzet van de milieubeweging die de vraag naar producten met milieukeur stimuleert en van een grote belangstelling van een groeiend aantal milieubewuste consumenten. De EU bereidt een verbod op de Zweedse milieukeur voor. Volgens een nieuw voorstel voor een richtlijn mag uitsluitend het milieumerk van de EU zelf, de EU-bloem, worden toegelaten. Op zichzelf staande milieukeuren zoals Bra Miljöval van de (Zweedse) Vereniging tot bescherming van de natuur worden verboden. Hoewel sinds 1992 grote bedragen zijn geïnvesteerd, heeft het EU-systeem niet meer dan een handvol licentienemers. Het systeem vertoont dermate grote gebreken dat het voor licentienemers en consumenten niet aantrekkelijk is. Naar verluidt zal niet langer gewaarborgd zijn dat de milieuorganisaties vertegenwoordigd zijn in het adviesforum bij de Commissie.
Welke maatregelen overweegt de Raad om de verslechteringen die de Commissie op milieugebied wil aanbrengen, tegen te houden?

Henderson
Een van de bedoelingen van het voorstel van de Commissie tot opsplitsing van verordening nr. 880/92 betreffende de instelling van een milieukeur van de Gemeenschap, is om deze regeling en andere regelingen die in de Gemeenschap van kracht zijn beter op elkaar te laten aansluiten.
Het voorstel beoogt geen verbod op andere bestaande regelingen op nationaal of regionaal niveau. De strekking van artikel 11 van de voorgestelde nieuwe regeling is dat binnen vijf jaar nationale regelingen beperkt moeten blijven tot die categorieën producten waarvoor geen criteria met de communautaire regeling zijn vastgesteld.
De werkgroep van de Raad heeft een eerste bespreking aan dit voorstel gewijd, in aanwezigheid van vertegenwoordigers van de Commissie, en dit was een van de punten waarover een aantal lidstaten hun bezorgdheid uitspraken. Voor het ogenblik zijn er geen plannen voor verdere besprekingen van het voorstel.

Lindqvist
Zoals u weet, hebben wij vandaag een verslag over deze kwestie in het Parlement besproken. Het Parlement heeft zich daarbij achter de eis geschaard dat de nationale regelgeving niet slechter mag worden door invoering van EU-bepalingen die in het hele EU-gebied algemene geldigheid zullen krijgen. Er is heel duidelijk gesteld dat na verloop van de periode van vijf jaar gegarandeerd moet zijn dat de communautaire milieukeuren evenveel waard zijn als de keuren die in de beste nationale milieukeurprogramma's worden toegepast.
Mijn aanvullende vraag is: steunt de Raad dit parlementaire besluit, en welke conclusies verbindt de Raad voor het overige aan het zeer positieve parlementaire debat van vandaag?

Henderson
Zoals de geachte afgevaardigd bekend is - en ik dank hem voor zijn vraag - was in de Raad niet de benodigde steun aanwezig voor een dergelijk voorstel.
Of de Raad de wijzigingen zou aanvaarden die door de commissie van de geachte afgevaardigde zijn voorgesteld, kan ik op dit ogenblik niet zeggen - het desbetreffende voorstel is pas vandaag goedgekeurd. Het is nu hangende bij de Raad en het is nu de taak van Raad en lidstaten de weerslag van deze voorstellen te bestuderen op de algemene lijn der dingen en na te gaan of aan hun oorspronkelijke bezwaren tegemoet is gekomen.

De Voorzitter
Vraag nr. 11 van Maj Theorin (H-0417/98):
Betreft: Gemeenschappelijke defensie
In het Verdrag van Amsterdam is het vraagstuk van een gemeenschappelijke defensie en een rechtstreekse integratie van de WEU in de EU buiten beschouwing gelaten, maar zijn humanitaire acties, vredeshandhavende operaties, vroegtijdige waarschuwing en het oplossen van conflicten als kwesties van gemeenschappelijk belang aangemerkt. Desalniettemin worden er voortdurend voorstellen inzake een gemeenschappelijke defensie aan het Europees parlement voorgelegd. Is de Raad van oordeel dat er binnen afzienbare tijd een gemeenschappelijke defensie tot stand zal komen?

Henderson
Na ratificatie van het Verdrag van Amsterdam zal het nieuwe artikel J.7 van het Unieverdrag van kracht zijn dat bepaalt dat "het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid alle kwesties omvat die betrekking hebben op de veiligheid van de Unie, met inbegrip van de geleidelijke bepaling van een gemeenschappelijk defensiebeleid, overeenkomstig lid 2, dat tot een gemeenschappelijke defensie kan leiden indien de Europese Raad daartoe besluit" .
Onder voorbehoud van een daartoe strekkend besluit van de lidstaten, "overeenkomstig hun respectieve grondwettelijke vereisten" , wordt dus in het nieuwe Verdrag gemeenschappelijke defensie aangemerkt als een mogelijkheid die open is gelaten voor de toekomst, en onder de voorwaarden als beschreven in het desbetreffende artikel. Wanneer het Verdrag in werking zal treden, geeft deze tekst de richtsnoeren voor de wijze waarop de Unie de kwestie van een gemeenschappelijke defensie moet aanpakken.

Theorin
Dank u voor uw antwoord op mijn vraag. Wat de vertegenwoordiger van de Raad zegt is volstrekt juist; in de artikelen staat het zo, en er staat ook if the council so decides. De toevoeging van die formulering na het Verdrag van Maastricht berust natuurlijk op het feit dat een aantal landen binnen de EU op dit moment het niet eens is met een gemeenschappelijke defensie. Heel wat mensen komen tot de uitleg dat het Verdrag van Amsterdam betekent dat een gemeenschappelijke defensie met de huidige formuleringen voor lange tijd uitgesteld is. Het gaat daarbij om Engeland, Denemarken, Zweden, Ierland, Oostenrijk en Finland, die allemaal stellen dat zij niet bereid zijn mee te doen aan een gemeenschappelijke defensie in haar huidige opzet.
Zoals ik het begrijp, luidt het antwoord van de Raad op mijn vraag dan ook dat een gemeenschappelijke defensie op korte termijn niet aan de orde is.

Henderson
Ik dank de geachte afgevaardigde voor haar vraag. Ik hoop haar gerust te kunnen stellen met de verzekering dat de Raad ook nu de mogelijkheid heeft over buitenlands en defensiebeleid te debatteren en dat ook vaak doet. De artikelen die betrekking hebben op de oorspronkelijke vraag hebben echter betrekking of gemeenschappelijke defensie.
In Amsterdam werd een standpunt bepaald dat aanvaardbaar was voor alle landen van de Unie. Met dit standpunt is het mogelijk debatten te voeren en gezamenlijk op te treden in het kader van de Petersberg-taken, ingeval actie nodig is om een crisis te bezweren en dergelijke.
De kwestie van militaire defensie moet op een ander vlak worden beslist. Hier lopen de meningen uiteen. In de Europese Unie bestaan nu diverse organen voor defensieaangelegenheden en ik voorzie hierin op korte termijn geen verandering.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer Henderson. Er resten ons nog precies 5 minuten van de tijd die we hadden toegestaan. Ik stel voor de vragen nrs. 12 en 13 gezamenlijk te beantwoorden. Ik ben ervan overtuigd dat we, dankzij de beknoptheid die we van u gewend zijn en de discipline van de heren Newens en Gahrton, in staat zullen zijn te eindigen om 19.10 uur, zoals afgesproken.
Omdat de vragen over een soortgelijk onderwerp gaan, worden ze tezamen behandeld.
Vraag nr. 12 van Arthur Newens (H-0419/98):
Betreft: Overeenkomst VN-Irak
Kan de fungerend voorzitter van de Raad een verklaring afleggen over de manier waarop de recente overeenkomst tussen de Verenigde Naties en Irak over inspecties op plaatsen waar massavernietigingswapens vermoed worden en over meer voedsel-, medische en humanitaire hulp in praktijk werkt? Vraag nr. 13 van Per Gahrton (H-0455/98):
Betreft: Boycot van Irak
Op een begin april gehouden EU-conferentie over de humanitaire hulp aan Irak viel Commissaris Bonino de boycot van Irak scherp aan wegens de nadelige humanitaire gevolgen hiervan.
Is de Raad het met mevrouw Bonino eens dat de boycot van Irak veeleer onschuldige mensen treft dan het bewind van Saddam? Is hij bereid het initiatief te nemen tot maatregelen om de boycot van Irak te verzachten of op te heffen?
Henderson
De inspectie door UNSCOM van geheime plaatsen is op 6 maart weer begonnen. Alles verliep met volledige medewerking van Irak, alhoewel met enige bureaucratische vertraging. Inspecties van presidentiële gebouwen volgden kort daarna op 26 maart en 4 april, en verliepen eveneens zonder grote moeilijkheden. Het programma van de Verenigde Naties voor humanitaire hulp, waartoe de Veiligheidsraad heeft besloten bij resolutie 1153, zal niet in werking treden voordat de regering van Irak een distributieplan heeft voorgelegd aan de VN en dat plan door beide partijen is goedgekeurd.
Voedsel en medicijnen zijn nooit onder de sancties gevallen. Met het humanitaire VN-programma aardolie-voor-voedsel kan de Iraakse regering grote hoeveelheden aardolie exporteren om de aankoop van humanitaire goederen te financieren. Volgens recente aanbevelingen van de secretaris-generaal van de VN tot verbetering van het aardolie-voor-voedselplan, kan Irak in de volgende fase van het programma zijn aardolie-exporten meer dan verdubbelen tot een hoogte van 5, 3 miljard dollar over een periode van zes maanden.
Tijdens de recente bijeenkomst van de Europese Unie werd het humanitaire aspect van de situatie in Irak besproken en is wederom blijk gegeven van de voortdurende toewijding van de Europese Unie en de internationale gemeenschap om alles te doen om het Iraakse volk te helpen. Jammer genoeg wordt deze verbondenheid niet gedeeld door het Iraakse regiem. Met het humanitaire VN-programma heeft het regiem ruimschoots de middelen maar verkiest die niet te gebruiken om het gewone volk te helpen. De EU blijft de pogingen van de VN ondersteunen om de regering van Irak ertoe te bewegen de beschikbare middelen ook te gebruiken om de noden van het Iraakse volk zo goed mogelijk te lenigen. De voorwaarden voor het opheffen van de VN-sancties tegen Irak zijn duidelijk: wanneer Irak zich voegt naar alle desbetreffende resoluties van de VN, kunnen de sancties worden opgeheven.

Newens
Geeft de fungerend voorzitter desalniettemin toe dat de door de secretaris-generaal van de Verenigde Naties opgestelde overeenkomst met Irak niet geleid heeft tot een werkelijke toename van de importen van voedsel en medicijnen? De importen liggen nog steeds op ongeveer een derde van het importpeil vóór de sancties, zodat grote ontberingen en vele doden het gevolg zijn, hetgeen natuurlijk gedeeltelijk de schuld is van de Iraakse dictator.
Zal hij via de aangewezen kanalen het probleem aan de orde stellen van de ernstige bureaucratische vertragingen die het Sanctiecomité van de Verenigde Naties veroorzaakt, en ook de uitsluiting van een groot aantal artikelen zoals microscopen, brillenglazen, spatels, thermometers en vaseline, die toch niet als militaire goederen kunnen worden beschouwd, waardoor de meest kwetsbare lagen van de bevolking worden getroffen, en niet Saddam Hussein en zijn kliek?

Henderson
Ik dank de geachte afgevaardigde voor zijn vraag, maar ik moet toch zeggen dat het Saddam is die kinderen gebruikt voor zijn politieke spel. De Iraakse regering heeft altijd de mogelijkheid gehad voedsel en goederen te kopen voor aardolie. Die mogelijkheid is nog uitgebreid met de overeenkomst die de secretaris-generaal van de VN heeft bereikt. De gelegenheid is altijd voorhanden indien Irak de zeer redelijke voorwaarden aanvaardt.

Gahrton
De vertegenwoordiger van de Raad stelt dat Saddam kinderen gebruikt voor "politieke spelletjes" . Iedereen hier is ervan overtuigd dat het regime van Saddam een walgelijk dictatoriaal regime is, maar het is toch iets te gemakkelijk om alle schuld bij Saddam te leggen. Er bestaan immers verslagen van een aantal humanitaire organisaties, die het regime van Saddam absoluut niet steunen, over de verschrikkelijke gevolgen van de boycot.
Mijn vraag kwam bij mij op, nu ook commissaris Bonino van mening is dat de gevolgen verschrikkelijk zijn. Moet de Raad niet toch ook rekening houden met de werkelijke gevolgen van de boycot in plaats van alleen maar de schuld bij Saddam te leggen? Daarom wil ik graag het volgende vragen: aan welke voorwaarden moet precies worden voldaan? Hoe komt men te weten of Irak aan alle voorwaarden van de VN heeft voldaan? Hoe kan men ooit bewijzen dat er zich geen enkel illegaal wapen in Irak bevindt?

Henderson
Onder dankzegging voor de vraag van geachte afgevaardigde, wil ik erop wijzen dat in de mogelijkheid tot aankoop van voedsel en medicijnen juist is voorzien omdat de Raad en onze internationale bondgenoten in de Verenigde Naties zich bewust zijn van de eventuele gevolgen voor een maatschappij wanneer zij deze belangrijke goederen moet ontberen. Daarom zijn alle pogingen in het werk gesteld om Irak de mogelijkheid te verschaffen de nodige uitrusting en goederen aan te kopen. Irak zelf heeft verkozen niet te voldoen aan de zeer redelijke voorwaarden die waren gesteld en die door de VN secretaris-generaal zijn herhaald in zijn jongste voorstel aan de Iraakse regering. De mogelijkheid is er altijd geweest en is nog steeds voorhanden. Het is nu aan Irak gehoor te geven aan dit heel redelijke standpunt, ten bate van zijn volk dat deze goederen zo hard nodig heeft.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer Henderson.
Geachte collega's, aangezien de tijd voor het vragenuur voor vragen aan de Raad is verstreken, zullen de vragen nrs. 14 tot 38 schriftelijk worden beantwoord.
Het vragenuur is gesloten.
Ik dank de heer Henderson.
De heer Papakyriazis krijgt het woord voor een motie van orde.

Papakyriazis
Mijnheer de Voorzitter, ik heb een motie van orde die waarschijnlijk niet onverwacht komt. Ik vind het uiterst vervelend dat vandaag zo weinig vragen zijn behandeld. Daar wens ik tegen te protesteren. Ik heb volledig respect voor uw positie, maar de zaken zijn zoals zij zijn. Ik begrijp ook heel goed dat het debat over Kosovo, hetgeen een uiterst belangrijk vraagstuk is, enigszins is uitgelopen en daardoor vertraging is ontstaan. Ik heb echter een vraag - en geen retorische vraag - over een belangrijk probleem en deze is om bepaalde redenen niet aan de beurt gekomen. Desalniettemin blijft dit voor mij een heel serieuze en actuele zaak. Wat moet ik dan doen? Heb ik de kans deze opnieuw in de komende vergaderperiode in te dienen?

De Voorzitter
Mijnheer Papakyriazis, twee opmerkingen. Ten eerste, de agenda wordt opgesteld op de vergadering van de fractievoorzitters. Daarom zou ik het op prijs stellen indien u deze klachten over de agenda zou overbrengen aan uw vertegenwoordiger in de vergaderingen van de fractievoorzitters. Als Voorzitter heb ik vandaag een half uur moeten wachten vooraleer ik kon beginnen met het vragenuur. Daarom zou ik het bijzonder op prijs stellen indien u eventuele opmerkingen over de agenda, die ik enkel heb uit te voeren, zou voorleggen aan uw fractievoorzitter.
Ten tweede, indien u uw vraag intrekt, kan u ze later opnieuw stellen. Doet u dat niet, dan ontvangt u een schriftelijk antwoord op uw vraag en dat, zoals ik reeds zei, binnen een termijn van 48 uur. U heeft dus de mogelijkheid om een schriftelijk antwoord te ontvangen binnen 48 uur, of uw vraag in te trekken, wat inhoudt dat zij opnieuw wordt opgenomen in het vragenuur, maar ik kan u geen enkele garantie geven dat deze vraag in de plenaire vergadering aan de orde zal komen.
(De vergadering wordt om 19.15 uur onderbroken en om 21.00 uur hervat)

Euromediterrane samenwerking (voortzetting)
De Voorzitter
Aan de orde is de voortzetting van het gecombineerd debat over de mondelinge vragen aan de Raad en de Commissie over de Euromediterrane associatieovereenkomsten.

Sakellariou
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de vice-voorzitter van de Commissie, de kranten kopten vanochtend: "Palestijnen in Jeruzalem doodgestoken door joodse extremisten en vier burgers gedood bij bombardement op Zuid-Libanon door Israëlische luchtmacht" .
Dat zijn de elementen van het vredesproces op de wijze van de heer Netanyahu. Wij mogen onszelf niets wijsmaken: het vredesproces tussen Israël en Palestina bevindt zich in een impasse, om niet te zeggen dat het helemaal niet meer bestaat. Het akkoord van Oslo, de basis van dit vredesproces, wordt door de Israëlische regering niet meer geëerbiedigd. Wij moeten dit feit ter kennis nemen, omdat het gehele euromediterrane partnerschap hierdoor wordt beïnvloed. Aan het begin van het partnerschap hebben wij getracht het Euromediterrane partnerschap te scheiden van het vredesproces. Ik hoop dat het vandaag voor iedereen duidelijk is, dat dit niet gaat. Als wij vooruitgang willen boeken op het vlak van het Euromediterrane partnerschap, dan moeten wij ons ook met het zogenaamde vredesproces bemoeien. Als Israël en Palestina onderhandelingen voeren, moeten wij ook iets in te brengen hebben.
Een tweede punt dat ons in de afgelopen tijd beziggehouden heeft, mijnheer de vice-voorzitter, en dat ook nauw in verband staat met het proces van Barcelona, is Algerije. De delegatie van het Europees Parlement heeft naar mijn mening een deur geopend voor een dialoog met Algerije. Dit Parlement beziet momenteel heel veel zaken met andere ogen. Onze collega's die in Algerije waren en die ons een uitvoerig verslag hebben voorgelegd, konden veel onjuiste informatie rechtzetten. Wij moeten consequent voortgaan op deze weg. Wij moeten samenwerken met onze collega's in het Algerijnse parlement en hen helpen om het door middel van de verkiezingen succesvol op gang gebrachte democratiseringsproces in Algerije voort te zetten. Wij kunnen niet veel doen, maar moeten er wel toe bereid zijn te doen wat we kunnen. Wij moeten de Algerijnen helpen door hun zorgen te delen, door bereid te zijn met hen samen te werken, bijvoorbeeld bij de bestrijding van het terrorisme, niet in Algerije, maar in onze eigen landen, in Europa. Tot op heden zijn wij namelijk zeer laks geweest op dit gebied en hebben wij de ontwikkeling van het terrorisme geen halt toegeroepen.

Dimitrakopoulos
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de vice-voorzitter van de Commissie, dit is inderdaad een belangrijke vergadering vandaag. Hier wordt immers gesproken over de toekomst van het MEDA-programma met al zijn verschillende aspecten. Zoals u zelf, mijnheer de vice-voorzitter, vanmorgen herhaaldelijk hebt gezegd, lijdt het geen twijfel dat zowel het algemene MEDA-programma als ook de specifieke MED-programma's een zeer belangrijk, zo niet het belangrijkste instrument vormen voor het welslagen van het Middellandse-Zeebeleid. Ik ben het wat dat betreft roerend met u eens. Dit beleid heeft echter te kampen met een aantal problemen, met name omdat er crisishaarden bestaan in het zo belangrijke Middellandse-Zeegebied. Mijns inziens zal eenieder in deze zaal het met mij eens dat het MEDA-programma absoluut moet worden toegepast en zelfs een zo groot mogelijk aantal terreinen moet beslaan. Ik ben ervan overtuigd dat het MEDA-programma en al hetgeen daarmee bewerkstelligd kan worden, in belangrijke mate kan bijdragen aan een politieke oplossing van talrijke vraagstukken.
De crises die momenteel in het Middellandse-Zeegebied heersen - in Turkije, op Cyprus, in het Midden-Oosten en in Algerije - kunnen echter niet alleen met financiële middelen worden bestreden. Er zijn politieke oplossingen, politieke voorstellen nodig en ik zeg dit met name aan het adres van de Raad. Klagen over de problemen volstaat niet. Vaststellen dat wij vaak afwezig zijn, volstaat evenmin. Wij moeten een stap verder doen. Wij moeten en kunnen voorstellen doen. Het MiddenOosten is een zeer belangrijk vraagstuk en zal waarschijnlijk nog regelmatig onderwerp van gesprek zijn. Wij moeten, ik herhaal, voorstellen doen, niet alleen voor de bilaterale betrekkingen tussen Israël en de Palestijnse Autoriteit, maar ook voor de betrekkingen met de andere landen in dit gebied, met Syrië, Libanon en zelfs Jordanië. Deze landen zijn zeer belangrijk voor de vrede en stabiliteit in het Midden-Oosten. Een ander belangrijk onderwerp is Algerije. Ook dat debat is nog lang niet afgesloten en ik ben het eens met hetgeen de heer Sakellariou zei. Inderdaad heeft het Europees Parlement de deur wagenwijd opengezet en nu is het aan de Raad en de Commissie deze opening daadwerkelijk te benutten. Ik ben trouwens blij, mijnheer Marín, dat u een delegatie hebt gestuurd. Zeggen dat het islamitisch fundamentalisme gevaarlijk is, volstaat immers niet. Wij moeten zien hoe wij dit op de beste manier het hoofd kunnen bieden.

Papayannakis
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Marín, evenals in 1972 doen wij ook nu weer de Middellandse Zee een voorstel tot samenwerking of, anders gezegd, tot economische hulp, zij het dan op een ander niveau dan in 1972.
Evenals toen doen zich ook nu allerlei politieke conflicten in het Middellandse-Zeegebied voor. De Europese Unie weet nog steeds niet goed wat zij daarmee moet aanvangen. Haar optreden is vaak tegenstrijdig, slap en onduidelijk. Soms is zij zelfs geheel afwezig, alhoewel ik toe moet geven dat zij nu een zekere dialoog voorstelt. In Algerije en in de Westelijke Sahara schittert zij door afwezigheid. In het Midden-Oosten kijkt zij toe. In de kwestie-Cyprus krabbelt zij steeds weer een beetje terug ten opzichte van haar aanvankelijke standpunt, dat volkomen juist was. Jegens Turkije neemt zij de ene keer een harde houding aan - zonder dat dit overigens enige zoden aan de dijk zet - en de andere keer ziet zij onaanvaardbare inmenging van Turkije in de interne aangelegenheden van de Unie door de vingers. Kijkt u maar naar dat recente, originele veto van Turkije tegen communautaire programma's voor bewoonde Griekse eilanden.
Ik zal hier niet verder op voortborduren, mijnheer de Voorzitter. Zolang er geen echt gemeenschappelijk buitenlands beleid is, waarmee veiligheid, integriteit, vrede, vrijheid en gemeenschappelijke groei kunnen worden gegarandeerd, zal ook de vandaag ondernomen poging, evenals die van 1972, tot mislukken gedoemd zijn. Toen heette onze poging, enigszins ironisch misschien: Allesomvattend Middellandse-Zeebeleid.

De Voorzitter
Ik heb zeven ontwerpresoluties overeenkomstig artikel 40, lid 5 van het Reglement ontvangen.

Marín
Mijnheer de Voorzitter, ik zou even kort willen reageren op de discussie van vanochtend. We mogen niet uit het oog verliezen dat het Euromediterrane programma van de Conferentie van Barcelona nog maar nauwelijks twee jaar geleden in het leven is geroepen en dat er veel meer tijd nodig is voor een zo omvangrijk project als het creëren van een vrijhandelszone. Deze twee jaar zijn een moeizame inrijperiode geweest.
Zoals ik al zei, we mogen niet uit het oog verliezen wat ons beginpunt was, en op welk punt we nu staan.
Tijdens het eerste jaar van het MEDA-programma besloot het Europees Parlement te voorzien in een negatieve reserve van 20 %. Vorig jaar werd dit 10 %. Dit jaar is er geen negatieve reserve.
Bovendien zijn de programma's betreffende de gedecentraliseerde mediterrane samenwerking die problemen hebben gegeven nu hervat. Dat wil zeggen dat het MEDA-programma voor het eerst volledig functioneert. Er zijn natuurlijk nog steeds zaken die niet goed lopen, maar het gaat erom dat het programma op dit moment op kruissnelheid draait.
Er is echter nog een punt waar we duidelijk niet omheen kunnen, waar ook de heer Sakellariou en de andere sprekers op hebben gewezen. Zolang het proces van Barcelona wordt tegengewerkt door het uitblijven van de vrede in het MiddenOosten, is het goed mogelijk om te werken aan de tweede pijler, de associatieovereenkomsten. Maar het is wel duidelijk dat er niet goed gewerkt kan worden aan de eerste pijler, veiligheid, vrede, stabiliteit, het vergroten van het onderlinge vertrouwen en het Mediterraan Handvest. Werken aan de derde pijler, sectorale conferenties en de burgermaatschappij, is zeer moeilijk, aangezien we vorig jaar, zoals u weet, minstens drie sectorale conferenties hebben moeten afzeggen, omdat de ene niet kwam en de andere wel, en als de ene kwam, kwam de andere niet.
We hebben hier dus te maken met een belangrijk onderwerp. Ik hoop dat we op de zesde in Palermo in staat zullen zijn om met zijn allen tot een oplossing te komen. Het streven van de Europese Commissie is juist de Conferentie van Barcelona los te koppelen van de ups en downs in het vredesproces, aangezien het moeilijk is om door te werken terwijl de verwijten over en weer blijven gaan.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer Marín.
Het gecombineerd debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

Kosovo (voortzetting)
De Voorzitter
Aan de orde is de voortzetting van het debat over de verklaringen van de Raad en de Commissie over Kosovo.

Titley
Mijnheer de Voorzitter, ik voer het woord niet om, zoals gewoonlijk, een bijdrage te leveren aan het debat, maar omdat het debat over Kosovo vanmorgen is ingekort en er enige chaos uitbrak toen we probeerden verklaringen los te krijgen van de fungerend voorzitter van de Raad en de Commissie en toen fractieleden hun bijdragen probeerden te leveren.
Tijdens het gewoel stelde de heer Cars een vraag aan de heer Henderson, fungerend voorzitter van de Raad, over een ontmoeting die naar hij had vernomen zou moeten plaatsvinden tussen de heren Milosevic en Rugova, waarbij geprobeerd zou worden een deel van de problemen in Kosovo op te lossen. De heer Henderson kon de heer Cars op dat moment niet antwoorden. Hij heeft me gevraagd u bij deze mede te delen dat die ontmoeting inderdaad plaats zal vinden. Verder heeft hij mij verzocht u de verklaring voor te lezen die het voorzitterschap aan het einde van deze middag heeft uitgebracht:
"Het is goed nieuws dat Milosevic en Rugova elkaar vrijdag van man tot man zullen ontmoeten. Deze ontmoeting is er gekomen dankzij de niet aflatende druk die de Europese Unie, de contactgroep en andere leden van de internationale gemeenschap hebben uitgeoefend op beide partijen om een zinvolle dialoog te openen. We hebben president Milosevic gezamenlijk opgeroepen zich ondubbelzinnig achter het noodzakelijke politieke proces te scharen. Wij vertrouwen er nu op dat beide partijen deze kans op een constructieve politieke dialoog ten volle zullen benutten, vooral de autoriteiten in Belgrado, die als regering de grootste verantwoordelijkheid dragen om via onderhandelingen tot een oplossing te komen."
Ik ben er zeker van dat het Parlement enthousiast op dit nieuws zal reageren. Dit is immers precies wat we wilden bereiken. De heer Henderson heeft mij gevraagd zijn excuses aan te bieden voor het feit dat hij de heer Cars niet onmiddellijk kon antwoorden. Dit was aan de omstandigheden te wijten.
Ik heb begrepen dat deze ene ontmoeting in Belgrado binnen een week zal worden gevolgd door onderhandelingen in Pristina, en dat er daarna wekelijkse ontmoetingen zullen volgen. Dit is dus een belangrijke doorbraak in het conflict. Dit is precies wat de leden van het Europees Parlement hebben geëist.

Sarlis
Mijnheer de Voorzitter, ik moet voor de tweede keer protesteren tegen de wijze waarop dit debat over Kosovo wordt gehouden. Omdat het vragenuur moest beginnen, werd het debat over Kosovo, om voor mij onbekende redenen, onderbroken. Ik wil niet uw collega die de vergadering voorzat, de schuld geven, maar ergens heeft toch iemand de zaken slecht georganiseerd of de tijd verkeerd gepland. Ik vind het onaanvaardbaar dat, omdat bepaalde debatten uitlopen, zoals vandaag het debat over Indië, bepaalde mensen niet meer aan het woord komen, alhoewel zij door hun partij op de sprekerslijst zijn gezet.
In eerste instantie moet ik zeggen dat de fungerend voorzitter met geen woord gerept heeft over de voor 15 mei geplande ontmoeting tussen Rugova en Milosovic. Wij horen nu van onze collega datgene wat enkelen onder ons reeds wisten, dat namelijk deze ontmoeting inderdaad zal plaatsvinden. Ik ben daar zeer verheugd over, daar ook de Europese Unie heeft bijgedragen aan de totstandkoming van deze ontmoeting. Ik vraag mij dan ook af waarom de heer Hamilton niets heeft gezegd over de inspanningen die zijn ondernomen om deze ontmoeting mogelijk te maken. Hij heeft eveneens gezwegen over de persoon die de hoofdrol hierin heeft gespeeld. Dat was namelijk niet de vertegenwoordiger van de Europese Unie, de heer González, maar de heer Holbrooke, de speciale Amerikaanse afgezant. De heer Holbrooke heeft het voor mekaar gekregen dat Rugova en Milosovic een afspraak maakten. Mijns inziens moeten wij - en ik richt mij nu tot de Raad die natuurlijk niet luistert - iemand als de heer González, die een bijzonder succesvol premier was, behoeden voor een dergelijke taak als vertegenwoordiger en bemiddelaar, wanneer de twee betrokken partijen hun contacten niet via hem laten lopen, maar via de Amerikaanse bemiddelaar. Natuurlijk betekent deze ontmoeting een nieuwe ontwikkeling in de crisis, een ontwikkeling die de juist kant uitgaat, maar in dit land heerst noch steeds ernstige onrust en er vloeit veel bloed. Een goede ontwikkeling is ook de met algemene stemmen aangenomen verklaring van de ministers van Buitenlandse Zaken en Defensie van de WestEuropese Unie. Zij hebben verklaard dat de territoriale onschendbaarheid van Joegoslavië dient te worden gerespecteerd, een eind moet worden gemaakt aan de terreur en tegelijkertijd de Joegoslaven moeten beginnen met een echte dialoog. Daarom moet steun worden gegeven aan de voorstellen van de West-Europese Unie. Het heeft dan ook totaal geen zin dat de Raad het Europees Parlement om de tuin probeert te leiden. Ik sluit nu af - want ik wil voorkomen dat u mij afhamert, mijnheer de Voorzitter - met een compliment aan het adres van commissaris Van den Broek. Uw opmerking was zeer juist en getuigt van gematigdheid.

De Voorzitter
Ik heb zeven ontwerpresoluties overeenkomstig artikel 37, lid 2 van het Reglement ontvangen.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

Concurrentievermogen van de Europese industrie
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0138/98) van de heer Caudron, namens de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid, over het concurrentievermogen van de Europese industrie (SEC(96)2121 - C4-0025/97).

Caudron
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega's, het is vaak bon ton om te klagen over de zogenaamd magere prestaties van de Europese industrie. Nu ik mijn verslag na enkele maanden werk heb afgerond, kan ik u zeggen dat die klacht ongegrond is, en in veel gevallen zelfs uitgesproken onrechtvaardig.
Ik ben natuurlijk niet van plan om na al dat werk mijn ogen te sluiten voor de zwakke punten. Ik noem er vijf, al zijn er meer. Het eerste is het feit dat overheid en particulieren al jaren te weinig investeren. Dit heeft zonder twijfel de innovatie en de productiviteitsgroei van onze industrie afgeremd. Het tweede zwakke punt is onze grote achterstand op het gebied van informatietechnologie, productie van informatica en biotechnologie. Het derde zwakke punt is de hoge en vaak onrechtvaardige belastingdruk die de concurrentiekracht van onze industrie regelmatig ondermijnt. Het vierde is het feit dat de Europese industrie zich onvoldoende profileert ten opzichte van haar Amerikaanse en Japanse concurrenten. Het vijfde zwakke punt, maar niet het laatste, is het feit dat onze samenleving zich maar heel moeilijk weet aan te passen aan de technologische veranderingen. Dat laatste geldt voor alle sectoren en voor alle geledingen van de samenleving.
Dit zijn belangrijke problemen. Zij vereisen een heldere, eenvoudige, begrijpelijke aanpak met een duidelijk tijdschema, zowel van de kant van de Europese Unie als van de lidstaten. In mijn verslag stel ik een reeks maatregelen voor, die in twee groepen zijn onder te verdelen.
De eerste groep draait rond de noodzaak het industriële klimaat in Europa te verbeteren. Hier doe ik zeven voorstellen.
Het eerste voorstel betreft de invoering van een algemeen Europees economisch beleid, waarbij het economisch beleid van de lidstaten gecoördineerd wordt. Van coördinatie is nu al sprake, maar er is nog veel ruimte voor verbetering.
Het tweede voorstel betreft de coördinatie van het belastingbeleid. Dit moet met name dienen om alle mogelijke vormen van fiscale dumping en andere deregulering tegen te gaan.
Het derde voorstel betreft de modernisering van het ambtelijk apparaat van onze lidstaten. De overheidsadministratie moet efficiënter worden. Dat is waarschijnlijk een van de sleutels tot de verbetering van het ondernemingsklimaat. Het begrip openbare dienstverlening moet zijn oorspronkelijke inhoud terugkrijgen.
Het vierde voorstel gaat over de verbetering en consolidering van de interne markt met behulp van de euro. De euro gaat, zoals bekend, een heel belangrijke rol spelen. Tegelijkertijd zal hij het Europese burgerschap op een fantastische manier kunnen bevorderen.
Het vijfde voorstel betreft de Europese rechtspersoonlijkheid voor bedrijven. Die moet nu eindelijk eens te voorschijn komen uit de molens van de besluitvorming, zodat de oprichting van grote Europese industriële groepen bevorderd kan worden.
Het zesde voorstel betreft een Europees handelsbeleid. Dat moet het embryonale stadium dringend ontgroeien, zodat we onze concurrenten uit de rest van de wereld de regels van de internationale mededinging kunnen laten naleven.
Het zevende voorstel tenslotte. We mogen niet vergeten dat grote bedrijven een belangrijke rol te spelen hebben in de ontwikkeling van de wereldeconomie. Onderzoek en ontwikkeling op technologisch gebied is vooral een zaak van grote bedrijven. Alleen zij beschikken over voldoende middelen om het voortouw te nemen. Hiermee wil ik overigens geenszins onze aandacht voor het midden- en kleinbedrijf ter discussie stellen.
De tweede groep voorstellen omvat maatregelen rond de interne flexibiliteit van onze ondernemingen.
Ten eerste moet in alle bedrijven informatietechnologie worden ingevoerd. De computer moet universeel worden toegepast bij de communicatie binnen bedrijven, tussen bedrijven onderling en tussen bedrijven en burgers.
Ten tweede moet er meer aandacht komen voor opleiding, in het bijzonder van managers. Ik ben trouwens van mening dat opleiding hand in hand kan gaan met de verkorting van de arbeidsduur die op dit moment besproken wordt. Over de arbeidsduurverkorting zelf is, zoals bekend, een tamelijk heftig debat gaande. Op persoonlijke titel wil ik wel kwijt dat ik als rapporteur het amendement over deze kwestie van de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links niet kan steunen, maar dat ik als Frans socialist wel achter hun amendement 4 sta.
Ten derde moeten ondernemingen in staat zijn zich aan te passen aan de schommelingen van de markt. Vaak vindt men dat het volstaat een paar regels af te schaffen om de arbeidsmarkt flexibeler te maken. Ik zeg dat zulke oplossingen realistisch noch sociaal aanvaardbaar zijn. Een bedrijf dan zich pas flexibeler opstellen als zijn werknemers een aantal onaantastbare sociale basisrechten hebben verworven, en als zij er erop kunnen rekenen dat ook zij de vruchten van groei en vooruitgang zullen plukken.
Mijn vierde en laatste voorstel tenslotte. De levenscyclus van producten wordt hoe langer hoe korter. De Europese octrooiwetgeving moet rekening houden met de veranderde omstandigheden. Daarom moet er snel een hervorming komen.
Geachte collega's, dit is het resultaat van ons denkwerk binnen de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid. Het Internet is me zeer tot nut geweest bij de samenstelling van dit verslag. Ik beweer niet dat ik bergen heb verzet, maar ik hoop dat ik het debat heb verruimd, dat ik het vooruit heb geholpen en dat het nu verder reikt dan de gebruikelijke ideologische stellingoorlog rond twee of drie harde standpunten.

Paasilinna
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik bedank collega Caudron voor zijn goede voorstellen. De Europese industrie vertegenwoordigt nog altijd hoogwaardige productieprocessen, vakbekwaamheid en ervaring. De wetenschappelijke en technische kennis zijn ook van hoog niveau, maar op het gebied van de informatietechnologie en in het bijzonder computerprogramma's en websites lopen we achter. Zo zijn ook het onderwijs, de ontwikkeling van het verstand en de verscheidenheid uitgangspunten van het economische concurrentievermogen. Daarom moeten we vooral aandacht besteden aan het ontwikkelen van de onderwijsstelsels, het steunen van leraren en het scheppen van een innovatieve sfeer. Hoogwaardig Europees onderzoek heeft ook behoefte aan intensivering, zodat we onze onderzoekers niet verliezen aan Amerikaanse commerciële onderzoeksinstellingen en hogescholen.
Het versterken van het concurrentievermogen van de industrie en het verbeteren van de productiviteit kunnen niet plaatsvinden op kosten van flexibiliteit en bezuinigingen op de arbeidsmarkt. Europa kan niet concurrerend zijn als het te kampen heeft met een enorme werkloosheid, een verkwisting van menselijke mogelijkheden. Een sterke kant van Europa is de verscheidenheid aan volken en culturen. We hebben beter onderwijs en meer gelijkheid en sociale zekerheid. Dit zijn de grondslagen voor een duurzame informatiemaatschappij.
In de Internetmaatschappij is productie van websites een hoogontwikkelde zakelijke activiteit. In Europa zouden dan ook veelvormige en flexibele websites gecreëerd moeten worden. Hiermee zou via uitvindingen, innovaties en onderzoeken een website-industrie geschapen worden. Die zou zowel een plaatselijk als wereldwijd karakter hebben.
De productiviteit van de Europese economie lijkt nauw verbonden te zijn met het investeringsniveau. Vooral de overheidsinvesteringen staan op een laag niveau. De Commissie moet dan ook een voorstel doen waarin een kader wordt gecreëerd voor een nieuw Europees industriebeleid. Ik verwacht beleidslijnen die gebaseerd zijn op maatregelen om zowel de publieke als de private investeringen aan te moedigen. Men moet ook bedrijfsmechanismen en risicokapitaal overbrengen naar innovatieve sectoren van de industrie die nieuwe arbeidsplaatsen scheppen. Belasting moet ook verplaatst worden van arbeidskracht naar elders, bijvoorbeeld naar de speculatieve valutahandel.

Carlsson
Mijnheer de Voorzitter, ik wil collega Caudron graag gelukwensen met de wijze waarop hij heeft opengestaan voor nieuwe standpunten en deze heeft verwerkt in zijn verslag, waaraan wij in de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid lang en zorgvuldig hebben gewerkt. Ik wil hem ook lof toezwaaien voor de doelmatige manier waarop hij de standpunten van de industrie niet alleen heeft onderzocht maar ook heeft verwerkt, wat ik een verstandige zaak vind.
Ik wil ook de Commissie gelukwensen met het feit dat wij nu beschikken over een prima, openhartig verslag over onze huidige situatie. Het concurrentievermogen dient op mondiaal niveau te worden geanalyseerd, precies zoals de Commissie heeft gedaan. Het is ook van belang het concurrentievermogen van de Europese industrie te bespreken, omdat onze welvaart daar voor een groot deel op berust. Een groot gedeelte van de Europese export bestaat uit industriële producten. De industrie is van beslissende betekenis voor grote delen van de kennisintensieve dienstensector.
Wij van de Fractie van de Europese Volkspartij zijn blij dat men het ermee eens is dat goede randvoorwaarden en stimulansen belangrijk zijn. In deze tijd van steeds snellere veranderingen zijn voorspelbare en duurzame bepalingen voor de lange termijn voorwaarde voor een beter ondernemingsklimaat. Wij zijn van mening dat tijdelijke maatregelen, speciale bepalingen voor bepaalde bedrijfstakken of een selectief bedrijfsbeleid ondoelmatig en kostbaar zijn en op de lange duur destructief voor het ondernemerschap.
Het opzetten van belastingstelsels, arbeidsmarktrechtelijke regelgeving en infrastructuur in heel ruime zin is van cruciaal belang voor groei, werkgelegenheid en concurrentievermogen. Dat betekent dat vooral de huidige belemmeringen voor de groei van kleine ondernemingen uit de weg geruimd moeten worden. Er zijn structurele hervormingen nodig. De globalisering van de economie vergroot deze hervormingsnoodzaak nog.
Zoals gezegd, zijn de meeste amendementen van onze fractie goedgekeurd, maar wij hadden graag gezien dat men meer nadruk had gelegd op het belang van een beter functionerende markt en het intensiveren van maatregelen tegen concurrentievervalsende staatssubsidies en monopolies. Men moet de concurrentieverhoudingen verbeteren door beter de hand te houden aan openbare aanbestedingen, privatisering en verdere liberalisering en deregulering van de markten. Dit zeg ik omdat dit niet alleen voor de industrie, maar voor het gehele bedrijfsleven van belang is.
De problemen zijn nu in kaart gebracht en de door ons toegejuichte studie van de Commissie ligt nu ter bestudering bij vooral de lidstaten van de EU. Maar wij kunnen het ons niet veroorloven tijd te verliezen; wij moeten nu actie ondernemen, vooral als het ons ernst is met de aanpak van de werkloosheid.

Ribeiro
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, beste collega's, het verslag van de heer Caudron moet gezien worden in het kader van het soort concurrentievermogen dat de Commissie nastreeft en horizontaal probeert op te leggen.
Het gaat hier om een concurrentievermogen dat gebaseerd is op de nog steeds toenemende en kennelijk onbegrensde flexibiliteit van de salarissen - of liever, van diegenen die een salaris ontvangen, dat alles in het kader van een nog drastischer deregulering van de markt, vooral van de factor arbeid. Het privatiseringsproces wordt daarmee nog eens - als dat tenminste mogelijk is - versneld, waarbij we het voorbeeld van de Verenigde Staten volgen, met ongelijke verdeling van de lonen en gebrek aan sociale bescherming. Over de voordelen en de kosten van arbeidstijdverkorting bestaat ernstige twijfel.
Het verslag bevat een aantal positieve punten, die een zeker tegenwicht vormen, waarvoor mijn dank. Het gaat hier om de verbetering van de opleidingen, meer steun voor onderzoek en innovatie, de kritiek die de heer Caudron levert op een strategie die uitsluitend gebaseerd is op de flexibiliteit van de arbeid, de noodzaak en het belang van openbare investeringen en het behoud van overheidsondernemingen en openbare diensten.
We zouden het echter op prijs stellen als het verslag iets minder volgzaam was en een grotere nadruk zou leggen op moderatie en strategische correcties. Op basis van die principes hebben wij wijzigingen voorgesteld, waarvan wij hopen dat ze door de rapporteur zullen worden aanvaard. We hebben al een aantal reacties ontvangen, niet alle positief, maar de reacties die dat wel waren kunnen de kwaliteit van dit verslag verbeteren. Mijn gelukwensen aan de rapporteur.

Wolf
Mijnheer de Voorzitter, ik ben van mening dat de heer Caudron onrecht wordt aangedaan als men hem nu gewoon zegt dat dit een zeer voorzichtig en zeer onsystematisch verslag is. Toch zou er nogmaals op gewezen moeten worden dat in het verslag-Delors van 1993 alle aspecten van het probleem zijn besproken. Ik herinner aan hoofdstuk 10 waarin tenminste een strategische consequentie ter sprake kwam, namelijk de noodzaak van een nieuw ontwikkelingsmodel.
In dit debat is het noodzakelijk - en de heer Caudron heeft met zijn zinnige overwegingen dit euvel niet kunnen verhelpen - dat wij twee begrippen opnieuw bepalen. Ten eerste, het begrip industrie. Dit begrip valt beslist te definiëren, in de trant van de afbakening van industrie en ambacht met betrekking tot reparatie, de ontwikkeling van nieuwe bedrijfstakken die absoluut niet meer lijken op de vroegere, in de trant van de inhoud-industrie, in de trant van de informatiemaatschappij of de transportof telecommunicatiesector. Hierdoor krijgt het door de heer Caudron gebruikte begrip industriële structuur een geheel nieuwe inhoud.
Ten tweede moet ook worden nagedacht over de exacte betekenis en inhoud van het begrip concurrentievermogen. Het gaat niet alleen om de kosten, het gaat ook om kwaliteit, het gaat vooral om het nut voor anderen, en niet zozeer om exportoverschotten, al helemaal niet in een grote Europese Economische Ruimte waarin het exportvolume onder 10 % ligt.
De heer Caudron heeft reële problemen aangesneden, onder andere de lage investeringsgraad. Mijns inziens mogen wij dan echter niet verzwijgen dat dit ook komt omdat de cost cutters , de mensen die de kosten per se omlaag willen brengen, in de afgelopen vijftien jaar zowel op particulier als op overheidsgebied de scepter hebben gezwaaid, wat nefaste gevolgen heeft gehad.
Bovendien moet er bij de toekomsttechnologieën op gewezen worden dat Europa tegenwoordig zijn voorsprong weggeeft die het op het gebied van de milieutechnologie had en ten dele nog heeft. Als lid van een kleine fractie wil ik derhalve hier de as-analyse-strategie vermelden die misschien als succesvol alternatief zou kunnen dienen en op veel vlakken overeenstemt met de voorstellen van de heer Caudron, maar die toch iets verder gaat.
Ten eerste hebben wij op Europees niveau zoiets nodig als een gouvernement économique , die dan ook werkelijk vat krijgt op de verschillende dimensies van dumping - op fiscaal, sociaal en ecologisch vlak -, en die met een nieuw markteconomisch beleid nieuwe voorwaarden voor de ontwikkeling van de industrie stelt.
Ten tweede hebben wij behoefte aan een vernieuwing van het Europese sociale en consensusmodel, dat op zichzelf al een voorwaarde voor innovaties en tevens een productiviteitsfactor is. Indien er nu over een gebrek aan innovaties wordt geklaagd, mag men niet vergeten wie dit veroorzaakt heeft. Mijns inziens is het neoliberale dereguleringsbeleid daarvoor verantwoordelijk, omdat dit beleid iedereen afschrikt en innovaties belemmert.
Ten derde is een sociaal-ecologische reorganisatie noodzakelijk voor een systematisch gebruik van toekomstgerichte technologieën, procédés en ressources, in de richting van een efficiëntie-revolutie, sufficiëntie-revolutie waarbij de economie zich richt op de plaatselijke en regionale behoeften. Op die manier zouden wij eindelijk een praktisch debat voeren en niet dat eeuwenoude debat over de kwestie "industriebeleid - ja of neen" , of het door mevrouw Carlsson weer opgerakelde debat over het nut en doel van deregulering, want dat zijn de verkeerde debatten.

Sainjon
Mijnheer de Voorzitter, twee minuten zijn nogal weinig voor zo'n belangwekkend onderwerp. Maar goed, ik wil de heer Caudron bedanken voor zijn uitstekende verslag. Hij haalt het communautaire industriebeleid duidelijk naar voren als een van de pijlers van de Europese constructie.
Het verslag van de heer Caudron stelt verschillende kwesties aan de orde. Ik zal er maar twee of drie noemen. Ten eerste is er de steeds operationeler wordende complementariteit tussen het midden- en kleinbedrijf enerzijds en grote industriële groepen anderzijds. Het belang hiervan mogen we niet onderschatten. Zoals bekend scheppen de ongeveer 16 miljoen ondernemingen uit het Europese midden- en kleinbedrijf de meeste nieuwe banen. Voor het merendeel zijn zij afhankelijk van grote bedrijven of werken zij met grote bedrijven samen. Ik vind dus dat we de synergie tussen die twee moeten bevorderen en, waarom niet, werk moeten maken van een Europese rechtspersoonlijkheid voor bedrijven om de internationale concurrentie beter het hoofd te bieden.
Ten tweede vind ik dat de Unie de verplichting op zich moet nemen onderzoek, innovatie en opleiding te bevorderen. In het licht van de technologische vooruitgang zijn die dingen namelijk essentieel, willen we op sociaal vlak vooruitgang boeken en willen we de werkloosheid succesvol blijven bestrijden. Dat brengt ons bij de vraag uit welke particuliere en overheidsbronnen wij dat gaan financieren. Volgens mij biedt risicokapitaal concrete mogelijkheden voor de ontwikkeling van innoverende bedrijven. Misschien moeten we ook eens rustig nadenken over hoe pensioenfondsen kunnen bijdragen aan economische ontwikkeling en werkgelegenheid. Dit vereist natuurlijk een strikte deontologie, aangezien pensioenfondsen ook pensioenen hebben uit te betalen.
Ik had graag nog iets gezegd over arbeidsduur en de verkorting daarvan, maar daar heb ik de tijd niet meer voor. Toch is dit volgens mij een probleem van de eerste orde, want het houdt rechtstreeks verband met de werkgelegenheid. Starheid is in mijn ogen uit den boze, omdat we daarmee alleen maar in een impasse belanden. Alles verandert in het leven. Iedereen zal het nodige aanpassingsvermogen en de nodige buigzaamheid aan de dag moeten leggen als het gaat om arbeidsverdeling en arbeidsduur, ook op jaarbasis.
Ik had het nog willen hebben over de harmonisatie van het belastingbeleid en een groot aantal andere thema's. Maar goed, mijn standpunten liggen in de lijn van die van de heer Caudron. Onze fractie zal zijn verslag uiteraard steunen.

Lukas
Mijnheer de Voorzitter, de vaststelling dat de Verenigde Staten bij een gelijke groei meer arbeidsplaatsen met zowel een hoge als een lage toegevoegde waarde scheppen dan Europa, acht ik van wezenlijk belang. Bij een werkloosheidscijfer van 18 miljoen moet er een rechtstreeks verband gelegd worden tussen het concurrentievermogen en de schepping van arbeidsplaatsen. Een industrie met een sterke concurrentiepositie creëert nu eenmaal meer arbeidsplaatsen. Op het gebied van het industriële onderzoek dient Europa op communautair en op nationaal niveau zijn achterstand in te halen.
De inspanningen zouden veel meer geconcentreerd moeten worden op de commerciële bruikbaarheid. Door het gebrek aan coördinatie van het onderzoeksbeleid in de lidstaten gaan de meest waardevolle synergie-effecten verloren. Vooral op het vlak van de informatietechnologieën zou een uitstekend gedoteerd en gecoördineerd onderzoeks- en ontwikkelingsbeleid wezenlijk bijdragen tot een verbetering van het concurrentievermogen van de Europese industrie.

Wibe
Mijnheer de Voorzitter, collega Caudron heeft zeven punten in zijn verslag behandeld. Ik wil graag drie onderwerpen aankaarten, die er ten onrechte niet in staan.
Het eerste onderwerp is de oorzaak van het feit dat de VS de laatste vijf jaren een grotere groei kennen dan Europa. Ik ben een beetje verbaasd dat niemand het heeft gehad over het algemeen bekende feit dat er in de VS geen convergentieprogramma was. De VS hebben niet hetzelfde strenge monetaire beleid als Europa. De VS hebben zich evenmin zo strikt gericht op inflatiebestrijding.
Mijn tweede punt betreft de belastingen. In het verslag worden belastingen enkel genoemd als een rem op de groei en de productiviteit. De enige theorie die dit ondersteunt is de theorie dat belastingen de werklust van mensen verminderen. Maar deze theorie kan amper van toepassing zijn op de huidige situatie in Europa. Er is immers geen sprake van gebrek aan werklust bij de inspanningen voor de 20 miljoen werklozen. Ik vind dat men had kunnen toevoegen dat belastingen bij de mensen terugkomen, in de vorm van subsidie of als bijdrage van de overheidssector, en dat belastingen zo de vraag stimuleren die, zoals bekend, de meest krachtige impuls voor innovaties vormt.
Ik mis verder een paragraaf over de betekenis van de steeds schevere inkomensverdeling. De marginale consumptiedrang van een rijk persoon is gelijk aan nul. De consumptiedrang van een arm persoon is gelijk aan één. Als de inkomensverdeling steeds ongelijker wordt, wat helaas in het huidige Europa het geval is, krijgen wij automatisch een vermindering van de vraag. Dat zal op zijn beurt leiden tot afname van de productie en de groei, en vervolgens van innovaties.
Deze drie onderwerpen mis ik zowel in het verslag van de rapporteur als in de onderliggende mededeling van de Commissie.

Imaz San Miguel
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik de heer Caudron feliciteren met zijn verslag, dat zeer interessant is en de inzichten over het concurrentievermogen van de Europese industrie zeker verrijkt. Werkgelegenheid heeft immers de eerste prioriteit in onze samenleving en we mogen niet vergeten dat industrie de basis vormt voor de groei, de welvaart en het verschaffen van werkgelegenheid in deze samenleving. Een concurrerende Europese industrie is dan ook een basisvereiste voor ons sociaal-economisch model en voor het welzijn in de Europese samenleving.
De eenheidsmunt zal dit concurrentievermogen bevorderen omdat deze, enerzijds, een stabiel beleggingsklimaat creëert, de interne markt sterker maakt en de wisselkosten voor de bedrijven vermindert en, anderzijds, de rentevoeten sterk zal doen dalen, wat zal leiden tot gunstiger financieringsvoorwaarden en een beter concurrentievermogen van de Europese bedrijven.
Dit alles is noodzakelijk, maar het is niet genoeg, omdat we ook te maken hebben met een klimaat van globalisering, wat we als een uitdaging moeten zien, maar wat ook een groter concurrentievermogen en een snellere aanpassing van de Europese industrie vereist. Het is een feit dat we een dergelijk concurrentievermogen niet zullen bereiken door ons enkel te baseren op een flexibele markt en een algehele vermindering van de loonsom. We moeten zoeken naar andere middelen om de Europese industrie in staat te stellen de kansen die de globalisering biedt te benutten, bijvoorbeeld door duidelijk te kiezen voor innovatie. Europa is op dit moment wel ver op het gebied van basisonderzoek, maar het is moeilijk om dit te vertalen naar werkelijke industriële innovatie, dat wil zeggen naar het product en het productieproces, en er zullen nog maatregelen getroffen moeten worden om het punt te bereiken waarop het concurrentievermogen hier echt beter van wordt. We moeten ons toeleggen op het coördineren van een economisch beleid, inclusief het belastingbeleid, dat zorgt voor een gunstig beleggingsklimaat en een goed concurrentievermogen van de Europese industrie, en ook op een Europees industriebeleid dat zich bijvoorbeeld richt op de aspecten waar de heer Sainjon over sprak, namelijk het creëren van synergie, stimulansen om synergie te creëren in de Europese kleine en middelgrote bedrijven en innoverende financieringsbronnen die vooral zullen zorgen voor een gunstige ontwikkeling zodat deze innovatie voortgang kan boeken. Ook het beleid dat op dit moment wordt gevoerd ten aanzien van het concurrentievermogen, is positief.
Ik zou willen eindigen met de volgende woorden: scholing van de mens op de eerste plaats. Op dit moment kunnen energie en grondstoffen worden gekocht en vervangen, maar ons concurrentievermogen en onze toekomst hangen vooral af van onze mensen. Vandaar: scholing, scholing en nog eens scholing, met het oog op het concurrentievermogen.

Porto
Mijnheer de Voorzitter, het initiatief van de Commissie en het verslag van de heer Caudron over het concurrentievermogen van de Europese industrie zijn buitengewoon actueel. Mijn dank voor het verslag. Het geeft de enig mogelijke weg aan in een wereld waarin de grenzen steeds opener worden, wat over het geheel genomen positief is.
Het is vooral van belang dat we het probleem in het juiste perspectief zien. De rapporteur heeft gelijk als hij in zijn toelichting stelt dat de recente overwinning van de markt niet betekent dat we het zonder "openbaar optreden op regionaal, nationaal of Europees niveau" kunnen stellen.
In dit decennium is in het Verdrag van Maastricht een hoofdstuk over de industrie ingevoegd. Niet zozeer om een lans te breken voor openbare interventie in productie-activiteiten - behalve in een zeer gering aantal uitzonderingsgevallen -, maar veeleer om aan te geven dat zulk ingrijpen onmisbaar is voor het compenseren van onvolmaaktheden en het creëren van externe economieën. Alleen zo kunnen de mogelijkheden die de markt biedt ten volle kunnen worden benut.
De verwijzing naar de staten, op regionaal en Europees niveau, zou weerspiegeld moeten worden in de overwegingen en de paragrafen van de resolutie, bij het verdedigen van een structuurbeleid dat, door extra aandacht te besteden aan minder begunstigde regio's, kan bijdragen aan de ontwikkeling van facetten van het concurrentievermogen die tot nu toe weinig aandacht hebben gekregen. Er is immers geen enkele rechtvaardiging voor het gebrek aan politieke en sociale wil op het gebied van het regionaal beleid.
We willen het belang van grote groepen en samenwerkingsverbanden niet ontkennen. In paragraaf 22 wordt daar een voorbeeld van gegeven, zoals mevrouw Carlsson en de heer Sainjon al hebben opgemerkt. Maar we vinden dat in diezelfde punt of in een andere paragraaf ook moet worden gewezen op het belang van de kleine en middelgrote ondernemingen. Ze worden uitsluitend in overweging D bij naam en toenaam genoemd, terwijl ze vaak toch zeer of soms zelfs het meest concurrerend zijn. Dat geldt zowel voor de Europese markt als voor andere ontwikkelde markten, zoals de Verenigde Staten en Japan. Ze hebben overigens, en dat wordt in de overwegingen terecht opgemerkt, een complementaire functie met betrekking tot de grotere eenheden. De in het verslag en de resolutie genoemde ondersteuningsacties moeten ten goede komen aan de kleine en middelgrote ondernemingen, en niet zozeer aan de grote bedrijven, die zulke maatregelen niet zo dringend nodig hebben.
Ten slotte verdient het probleem van de flexibiliteit van de arbeidsmarkt meer aandacht. De formulering van overweging H lijkt me hier tekort te schieten. Zonder aan de noodzaak van sociale ondersteuning voorbij te willen gaan, is het wel zo dat die flexibiliteit een onmisbare factor vormt bij het scheppen van nieuwe mogelijkheden. Als Europarlementariërs en vertegenwoordigers van alle burgers dienen we niet alleen oog te hebben voor diegenen die een baan hebben, maar ook voor al degenen die geen werk hebben, en dat zijn vaak jongeren op zoek naar hun eerste baan. Al deze mensen hebben niets aan een Europees "sociaal model" dat star en onrealistisch is, met allerhande prachtige, idealistische formuleringen in het Verdrag en ander teksten. Die formuleringen leiden in de praktijk niet tot een dynamischer ondernemerschap, dat de voorwaarde vormt voor het scheppen van banen. Dat kan dan weer leiden tot de verwerping van iets dat we moeten trachten te behouden: het werkelijk adequate Europese sociale model.

Bangemann
Mijnheer de Voorzitter, het debat heeft aangetoond dat wij in de afgelopen jaren vooruitgang hebben geboekt in onze discussies over begrippen als concurrentievermogen, productiviteit, deregulering, flexibiliteit, enzovoort. Derhalve wil ik de heer Caudron gelukwensen met zijn verslag, want ook al stemt het niet op alle punten overeen met zijn persoonlijke mening, toch geeft het zeer goed weer dat onze opvattingen en overwegingen steeds meer in dezelfde richting gaan. Dat is heel goed. Natuurlijk zullen er altijd weer afwijkende meningen bestaan, maar steeds minder in aantal. De heer Wibe, die helaas vertrokken is, heeft hier een bijna bewonderenswaardige beschrijving van de klassieke socialistische theorie gegeven, die mijns inziens niet eens door de heer Wolf wordt gesteund, en dat wil al veel zeggen.
Vanzelfsprekend zijn er altijd weer opvattingen die uit het verleden stammen, die met grote nadruk verdedigd worden, maar die ons eigenlijk niet verder brengen omdat er geen meerderheid voor te vinden is en vooral ook omdat zij niet omgezet kunnen worden. Afgelopen week hebben wij met de Raad van ministers van Industrie gedebatteerd over het concurrentievermogen aan de hand van ons verslag, dat hier ook het onderwerp van het verslag van de heer Caudron is, en in de grond van de zaak waren wij het eens. Wij hebben nu genoeg geanalyseerd en concepten ontwikkeld. Het komt er nu op aan dat wij een begin maken met een gemeenschappelijk Europees beleid, dat dan bepaalde effecten zal hebben. Of dit positieve of negatieve effecten zullen zijn, zullen we wel zien. Ik vind het nogal nutteloos om bijvoorbeeld in theorie erover te twisten of er door deregulering nu arbeidsplaatsen bijkomen of verdwijnen, zeker gezien de ervaringen die wij op telecommunicatiegebied hebben opgedaan. Uit de statistieken blijkt duidelijk dat er momenteel in Europa op twee gebieden werkgelegenheid ontstaat, namelijk op het gebied van de informatiemaatschappij in brede zin en op dat van de biotechnologie, dus op twee moderne technologiegebieden waarop wij onze achterstand gelukkig weer hebben ingehaald. Ik zal niemand beschuldigen, want een dergelijk debat moet nu eenmaal een zekere tijd worden gevoerd zodat de mensen eraan wennen, maar nu is onze achterstand weer verdwenen.
Er is een andere mogelijkheid die wij in het debat hebben geïntroduceerd en die de heer Caudron ook vermeldt, namelijk benchmarking. Op grond van een eenvoudige overweging hebben wij twee voorbeelden gegeven: Nieuw-Zeeland en Ierland. In de eerste plaats zijn dat kleine landen die niet op een hoog industrieel niveau zijn begonnen, maar eerder een agrarische structuur hebben en aan de periferie liggen. Nieuw-Zeeland bevindt zich bij wijze van spreken aan de periferie van de wereld en Ierland aan de periferie van Europa. Beide landen hebben deze verandering met groot succes doorstaan. Zij hebben meer en vooral beter betaalde arbeidsplaatsen geschapen, dus niet alleen maar arbeidsplaatsen die de directe behoefte dekken, maar arbeidsplaatsen met duurzame vooruitzichten. Deze voorbeelden zijn weliswaar niet volledig van toepassing op een ander land, maar de grote lijnen van een dergelijke actie worden toch duidelijk.
Ik kom nu tot de kwestie van onderzoek en ontwikkeling, innovatie en de rol van de kleine en middelgrote ondernemingen. Hier zijn er intussen al genoeg acties. Wij moeten deze voortzetten. De debatten over het vijfde kaderprogramma voor onderzoek zijn nog niet ten einde. De heer die dat heeft gezegd, is ook al vertrokken. Het probleem is altijd dat de mensen die eigenlijk uitleg nodig hebben, vertrekken, terwijl zij die er geen nodig hebben, hier blijven. Wij hebben ons onderzoek bijvoorbeeld al lang op marktgerichte producten en procédés omgeschakeld, op zaken die rechtstreekse uitwerkingen hebben. Wij zijn jaren geleden al van het principe afgestapt dat onderzoek een verheven aangelegenheid is die zo ver mogelijk van de markt moet plaatsvinden. Bij de kleine en middelgrote ondernemingen zien wij nu al de eerste zichtbare inspanningen, die mijn collega Papoutsis aandachtig volgt.
Flexibiliteit van de arbeidsmarkt is vanzelfsprekend een nogal kritisch probleem, omdat iedereen denkt dat vooruitgang kan worden geboekt door de sociale rechten te verminderen, hoewel dat dan weer de kwaliteit van het leven vermindert. Als men dit eens goed bekijkt - en mijns inziens kan men daarover geen algemeen geldende uitspraken doen -, dan kan men een aantal interessante vaststellingen doen. In ons witboek zijn wij begonnen dit eens nauwkeuriger te bekijken en vragen wij ons af hoe het eigenlijk zit met arbeidsplaatsen waarvoor geen bijzondere kwalificatie is vereist. Dat wil dus zeggen arbeidsplaatsen die er toch moeten zijn, ook al legt men zeer grote nadruk op kwalificatie, hetgeen ons inziens belangrijk en juist is. Er zullen namelijk tal van mensen zijn die deze kwalificatie niet bereiken of helemaal niet willen hebben.
Een maatschappij die alleen arbeidsplaatsen van een bepaald kwalificatieniveau kan aanbieden, is natuurlijk ook niet ideaal. Dit soort arbeidsplaatsen hebben wij overigens veel meer verloren dan de Verenigde Staten. Het interessante is dat onze arbeidsproductiviteit hoger is dan die in de Verenigde Staten omdat wij deze laaggekwalificeerde arbeidsplaatsen hebben verloren. Als wij deze echter willen behouden of meer van deze arbeidsplaatsen willen scheppen, dan moeten wij de belastingdruk verlagen. Dat is een hele normale, eenvoudige mogelijkheid. Helaas heeft geen enkele lidstaat dat tot nu toe gedaan en derhalve moeten wij ons afvragen hoe wij de lidstaten ertoe kunnen aanzetten dit deel van de belastinghervorming om te zetten in de praktijk.
Bij de andere overweging - wel of geen loonsverlaging - heb ik altijd de mening verdedigd dat een zuivere kostenbesparing, de verlaging van lonen of de afschaffing van arbeidsplaatsen, heel gevaarlijk is voor het voortbestaan van een onderneming, want op deze manier verliest een onderneming potentieel dat zij weer nodig heeft zodra de economie aantrekt. Wij zien nu al dat er in de Europese industrie weer nieuwe arbeidsplaatsen worden geschapen omdat het concurrentievermogen groter is geworden en men nu weer beter kan produceren.
Dus alleen maar kosten verlagen, alleen maar sparen, dat is beslist verkeerd, maar onnodige kosten verlagen, bijvoorbeeld bij de algemene input, op het vlak van energie en telecommunicatie, dat is een goed concept. Wij hebben op grond van de gemonopoliseerde energiemarkt in de Unie nog altijd hogere energiekosten dan de Verenigde Staten. Voor de energieintensieve bedrijven is dat vanzelfsprekend een concurrentienadeel. Tegen de heer Wolf wil ik dan ook zeggen, hoewel ik geen zout in zijn wonden wil strooien - daarvoor ben ik veel te liberaal en dus ook menselijk - dat het opdrijven van de benzineprijs in Duitsland naar 5 Duitse mark betekent dat daar arbeidsplaatsen verloren gaan. Dat heeft niets met milieutechnologie te maken. Natuurlijk kunnen wij wel iets met de milieutechnologie doen, maar als wij onze energiekosten zo verhogen als in de zin van het milieubeleid wellicht te rechtvaardigen zou zijn, dan moeten wij de negatieve gevolgen hiervan voor de werkgelegenheid op de koop toe nemen. Dat betekent dat wij, zoals altijd, in het menselijk leven compromissen moeten sluiten en soms ook prioriteiten moeten stellen. Ik ben intussen tot de overtuiging gekomen dat een dergelijk debat over concurrentievermogen en werkgelegenheid alleen maar nut heeft als wij de moed hebben om deze prioriteit te stellen.
Het heeft geen nut om te zeggen dat wij nu met veel aplomb een milieubeleid zullen voeren, als wij steeds opnieuw beweren dat werkloosheid ons grootste probleem is en dat onze maatschappelijke stelsels de werkloosheid niet meer kunnen opheffen.
De opmerking van de heer Caudron dat hij persoonlijk deze arbeidstijdverkorting graag zou verdedigen, zet mij er natuurlijk ook toe aan een opmerking te maken. Men kan de individuele arbeidstijd verkorten als men flexibelere werktijden invoert en daartoe bereid is. Dat kan men zelfs doen om de productiviteit te verhogen. Maar een algemene arbeidstijdverkorting zonder een flexibele werktijdenregeling leidt volgens Adam Riese - en dit is maar een eenvoudig rekensommetje - tot hogere arbeidskosten en daardoor tot een verlies van arbeidsplaatsen.
Bij sommige mensen heeft men echter soms het gevoel dat men een debat met doofstommen voert, omdat bepaalde fundamentele inzichten gewoonweg niet aanvaard worden. Gelukkig zijn wij nu een stap verder. Ik ben er dankbaar voor dat het verslag dat de Commissie heeft voorgelegd en van nu af aan jaarlijks zal voorleggen, zo positief onthaald is. Ik hoop dat uit dit en de volgende debatten dan datgene voortspruit wat wij in de Raad gezamenlijk hebben vastgesteld. Wij moeten nu iets doen.
Wij hebben nu echt lang genoeg gepraat. Zelfs al doen wij nu iets verkeerd, is dat nog altijd beter dan helemaal niets te doen. Laat u ons maar beginnen, zelfs als dit indruist tegen alle theorieën van de heer Wolf, want ik ben van mening dat het in de politiek uiteindelijk om de resultaten gaat en niet of iemand in theorie gelijk heeft of gelijk wil hebben. Dat valt altijd te proberen en er worden dan natuurlijke prachtige slagen geleverd. Daar heeft echter geen enkele werkloze baat bij. Derhalve ben ik van mening dat wij nu eens een begin moeten maken met hetgeen intussen succesvol is gebleken, en als wij dan eens kijken wat dat oplevert, kunnen wij nog altijd verder zien.
Natuurlijk moet men geen beleid voeren dat binnen tien jaar weer dezelfde fouten maakt, maar laten wij nu eens beginnen, laten wij lering trekken uit de ervaringen, laten wij iets doen en over twee of drie jaar zien we wat de resultaten zijn. Dan zullen wij vaststellen dat wij er nog niet zo slecht voorstaan.
Ons concurrentievermogen is intussen versterkt en in velerlei opzichten overtreffen wij de Verenigde Staten en Japan. Ook de euro zal in aanzienlijke mate tot een groter concurrentievermogen van de Europese industrie bijdragen. Derhalve is er dan ook geen reden tot pessimisme, maar reden om te handelen. Als dat het resultaat van dit debat is, hebben wij heel veel mensen geholpen.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer Bangemann.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

Elektronische handel
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0173/98) van mevrouw Erika Mann, namens de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid, over de mededeling van de Raad, het Europees Parlement, het Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de regio's over een Europees initiatief op het gebied van de elektronische handel (COM(97)0157 - C4-0297/97).

Mann, Erika
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega's, allereerst wil ik mijn collega's bedanken voor de zeer intensieve samenwerking en voor de compromisbereidheid. Het resultaat hiervan is dat er nu een verslag voor ons ligt dat het beleid van de Europese Unie op het gebied van de elektronische handel hopelijk enigszins kan consolideren. Ook gaat mijn dank uit naar de betrokken commissies, de Commissie, de Raad, bedrijven, vakbonden en consumentenorganisaties, waarmee ik een permanente dialoog heb gevoerd. Bijzondere dank komt echter het secretariaat van de Commissie voor economische en monetaire zaken en industriebeleid toe, dat soms dag en nacht aan het werk is geweest en bij de opstelling van dit verslag betrokken was.
De elektronische handel wordt voor de bedrijven en burgers in de Europese Unie almaar belangrijker. Zonder al te grote investeringen gaat de wereld voor veel bedrijven open als handelsplaats. In principe zou het MKB hier het meeste van kunnen profiteren. Er zijn echter nog veel juridische onzekerheden en noch voor de koper, noch voor de verkoper zijn de omstandigheden optimaal.
De mededeling van de Commissie beoogt een reeks maatregelen om het potentieel van de elektronische handel voor de interne markt volledig te benutten. De mededeling van de Commissie kan men zien als antwoord op het initiatief van de Amerikaanse regering dat op 1 juli 1997 door Clinton persoonlijk werd voorgesteld en live werd uitgezonden op CNN en C-SPAN. Er werd een ambitieus tijdschema opgesteld dat tegen het jaar 2000 het actieterrein moet afbakenen. De elektronische markt is een virtuele markt waarop men informatie uitwisselt, contracten sluit, koopt, betaalt en reclameert, en waar bindende regels nodig zijn. Het is bijna zoals in het echte leven en toch zijn er belangrijke verschillen.
De elektronische markt is een deel van Internet. Deze cyber-werkelijkheid is een universum op zich, met krachtige wortels in de reële wereld, maar ook met zeer autonome karakteristieken die in een omvattend handelsbeleid van de Europese Unie in aanmerking moeten worden genomen. Wij staan voor een paradigmawisseling die de bestaande structuren ingrijpend zal veranderen. De Europese Unie zou ditmaal haar kansen moeten benutten. De interne markt biedt hiervoor een geweldig potentieel.
Mijn verslag bevat een duidelijke boodschap die door mijn collega's wordt ondersteund: zoveel regulering als noodzakelijk en zinvol is, maar geen regulering als doel op zich.
De rechtszekerheid die momenteel in de virtuele wereld van Internet bestaat, is buitengewoon fragiel en gefragmenteerd. Het is noodzakelijk de elektronische marktruimte meer rechtszekerheid te geven. Een succesvolle coëxistentie tussen de nationale, Europese en internationale rechtsstelsels bestaat tot nu toe alleen nog maar in voorzichtige pogingen en in het brein van enkele specialisten. Op internationaal niveau is een harmonisatie of erkenning van normen op dit gebied noodzakelijk. In dit verband heb ik een voorstel ingediend dat de Commissie ertoe oproept een overeenkomst met de Amerikanen te sluiten voor de wederzijdse erkenning op het gebied van gegevensbescherming. De richtlijn inzake gegevensbescherming moet tegen 1 oktober in nationaal recht zijn omgezet. Wij vrezen dat er opnieuw een onsamenhangend kader wordt vastgelegd. Ik vraag de Commissie zo spoedig mogelijk een voorstel te doen om dit te vermijden.
Het rechtskader moet flexibel zijn en aangepast kunnen worden. Zelfregulering kan een elegante methode zijn om flexibilisering op de elektronische markt te bereiken en vervolgens ook te handhaven. Dit vraagt echter wel een grote mate van verantwoordelijkheid van de betrokken actoren, die verder moet gaan dan vrijblijvende regels. De invoering van ethische normen moet haar neerslag vinden in het privaatrecht, het aansprakelijkheidsrecht en in het bijzonder in het contractenrecht. De Europese Unie moet een actieve rol spelen bij de voorbereiding van de noodzakelijke regulering.
Mijn collega's en ik waren het over veel punten eens. Wij hebben daarop aangedrongen en getracht ook antwoorden te formuleren en hopen dat de Commissie en ook de Raad deze zal overnemen.
Wij hebben behoefte aan een richtlijn met een horizontaal karakter. Deze richtlijn moet er binnen twee maanden komen. Deze richtlijn dient vooral de aspecten aansprakelijkheidsrecht, reclame, commerciële mededelingen, vrije beroepen en handelsmerken te omvatten. Daarenboven is er op veel gebieden internationale coördinatie en overeenstemming nodig. Wij zijn van mening dat deze internationale coördinatie verder moet gaan dan het voorstel dat de heer Bangemann in het kader van het internationale charter heeft voorgelegd.
Wij ondersteunen de voorzetten van de Commissie in het kader van de WHO en van de domeinnamen, alsmede het initiatief voor een internationaal charter, echter wel met een grotere reikwijdte. Mijn voorstel voor een enkel coördinatiepunt in de Commissie op het gebied van de elektronische handel zou dit proces kunnen ondersteunen. Wellicht is het zinvol dit uit te breiden tot de gehele informatiesector. Bovendien hebben wij behoefte aan belastingharmonisatie. Er is al een mededeling van de Commissie voor de volgende Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën. Ik vermoed dat dit initiatief, zoals het nu is geformuleerd, niet zal volstaan om ook echt tot een zinvolle belastingharmonisatie te komen. De eerste indruk na een vluchtige analyse is dat het om een snel schot gaat, dat zeker niet in de roos zal zijn.
Ik kijk uit naar de antwoorden van de heer Bangemann.

Plooij-Van Gorsel
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, collega's, op de eerste plaats wil ik mevrouw Mann namens de Commissie externe economische betrekkingen feliciteren met haar uitstekende verslag over dit cruciale onderwerp. De ontwikkeling van elektronische handel is afhankelijk van goede en nauwkeurige wetgeving, standaarden, eenvoud en zekerheid volgens principes die het liefst over de hele wereld geldig zijn aangezien elektronische handel voornamelijk internationale handel zal zijn. Een wereldwijd wettelijk kader voor elektronische handel dient daarbij helder, transparant, eenvoudig, technologieneutraal en concurrentiestimulerend te zijn en zowel consument als producent voldoende bescherming te bieden. De markt dient echter de groei van elektronische handel te stimuleren en overdaad aan regelgeving of verkeerde regelgeving kan de potentie van elektronische handel in de kiem smoren. Elektronische handel dient niet dood gereguleerd te worden. Het vertraagt de oplossing van een aantal belangrijke en gevoelige internationale onderwerpen zoals ten eerste: wat doen we met de belastingheffing? Mevrouw Mann sprak er zo-even al over. Belastingneutraliteit van elektronische handel geniet brede steun in Europa en de Verenigde Staten en er mag geen discriminatie plaatsvinden tussen traditionele en elektronische dienstverlening. Ongelijke behandeling leidt tot handelsverstoring en dus tot concurrentievervalsing.
Mijn tweede punt is de privacy. De consument moet er zeker van zijn dat de elektronische omgeving betrouwbaar is. Het elektronisch kopen van producten zonder dat daarbij een volledige registratie van persoonsgegevens plaatsvindt zou vanzelfsprekend moeten zijn. Kleine betalingen doe je normaal cash zonder gegevensregistratie. Dat is anoniem en dat moet ook on line kunnen. Dat brengt mij bij mijn laatste punt. Wat is eigenlijk het Commissiestandpunt over BTW-heffing op het Internet? Ik stel u deze vraag, commissaris Bangemann, omdat ik vernomen heb dat de Commissie een controlesysteem voorstelt voor het elektronisch factureren van BTW. Dat lijkt mij zeer omstreden met het oog op de bescherming van data en privacy en met de wens van velen: geen BTW op het Internet. Dus ik zie met belangstelling het antwoord van de commissaris hierop tegemoet.

Malerba
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, het lijkt me niet nodig nogmaals te wijzen op het groeiende belang en de perspectieven van de elektronische handel, want dat is al heel goed uit de doeken gedaan door collega Mann, wier verslag zeker een pluim verdient. Als rapporteur voor advies van de Commissie onderzoek, technologische ontwikkeling en energie heb ik de taak te wijzen op een paar saillante punten inzake de richtsnoeren voor ondersteuning van onderzoek en ontwikkeling ter bevordering van de groei van elektronische handel.
Ik denk dat het zeker positief was dat de telecommunicatiemarkt is vrijgemaakt om via een situatie van mededinging een daling van prijzen te bewerkstelligen. Maar voldoende is het niet. Wat tevens gedaan moet worden, is het platform van gebruikers uitbreiden, hulp bieden aan degenen die investeren in de ontwikkeling van toepassingen en software, kleine en middelgrote bedrijven helpen die zich via de telematica in een internationale dimensie willen plaatsen, administratieve diensten stimuleren in de richting van automatisering, om op die manier de burger naast nieuwe technologieën ook betere diensten te bieden, om interactie met de computer te bevorderen, niet alleen op school en op het werk, maar ook via nieuwe vormen van voorlichting en participatie voor alle leeftijdscategorieën.
Naast stimulering van de marktuitbreiding moet ervoor gezorgd worden dat het concurrentie- en innovatievermogen van de Europese industrie van telecommunicatieapparatuur behouden blijft. In de computerindustrie hebben wij weliswaar de wedloop met de Verenigde Staten verloren, maar voor wat betreft de telecommunicatie-industrie denk ik dat de race nog open is. Het is in ieder geval een belangrijke concurrentieslag: de toekomst ligt immers vooral bij de onderlinge verbinding van alles met alles. Daarom wil ik even een paar relevante onderzoeksthema's opsommen: commutatietechnologie, technieken van statistische toegang, compressie van gegevens, breedbandtransmissie via de kabel en via satelliet, de nieuwe multimediale terminals en tot slot de bepaling van standaarden, om het Europese bedrijfsleven in de gelegenheid te stellen mee te doen aan definitie en opkomst van deze nieuwe marktstandaarden.
Ik wilde tot slot nog iets zeggen over een kwestie waarover wij inmiddels preliminaire besprekingen hebben gevoerd binnen de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid, een kwestie die naar mijn gevoel heel belangrijk is voor de bevordering van elektronische handel op wereldschaal, zoals collega Mann ook al heeft gezegd: de internationale samenwerking voor het Internet. Het is absoluut noodzakelijk dat de gebruiker meer vertrouwen krijgt. Wij moeten voorkomen dat er een chaotische groei ontstaat vol controversen en lessen die per vergissing of uit frustratie geleerd zijn. Bovendien moet de Europeanen uiteraard gelijke toegang tot de netwerken gegarandeerd worden, om hen te behoeden voor een te grote Amerikaanse controle die in feite schadelijk voor iedereen is.
Wij zijn al begonnen de thema's op te sommen. Ik ben er zeker van dat wij op gebieden waar versterking van de internationale samenwerking vereist is, in commissaris Bangemann een uiterst dynamische persoon vinden die geen bureaucratische oplossingen nastreeft, maar wel een harmonische ontwikkeling van de markt wil bereiken.

Read
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, allereerst wil ik op mijn beurt de rapporteur gelukwensen met haar breed opgezette en erg volledige verslag. Het is te merken dat ze uitgebreid te rade is gegaan bij de producenten, de dienstensector, de consumenten en andere belangengroepen.
Ook de Commissie wil ik gelukwensen met haar doordachte, vooruitziende en goed getimede voorstellen.
Op twee punten wil ik ingaan op het verslag van mevrouw Mann. Daarna wil ik er nog een paar opmerkingen van mezelf aan toevoegen. Ik sta volledig achter het feit dat zij de Commissie vraagt te onderzoeken welke gevolgen de elektronische handel voor de werkgelegenheid zal krijgen. Ik weet trouwens dat de Commissie daartoe zelf al initiatieven heeft genomen. Er zijn veranderingen op til, en die veranderingen zijn niet te stuiten. Het is aan ons om te zorgen dat we er klaar voor zijn.
Mevrouw Mann merkt terecht op dat er meer bekendheid moet worden gegeven aan elektronische handel, en dat de consument moet leren hoe hij ermee om moet gaan. Gebeurt dat niet, dan komt er niet veel van de grond. Nu besef ik wel dat dit makkelijker gezegd is dan gedaan, vooral voor een bepaalde groep consumenten.
Vervolgens benadrukt mevrouw Mann dat er vertrouwen moet worden gewekt. Dit kan natuurlijk alleen als de privacy afdoende beschermd wordt en persoonlijke gegevens veilig zijn. De rapporteur legt de nadruk op het belang van encryptie, en doet op dat punt een aantal degelijke, goed uitgewerkte voorstellen. Dit is belangrijk, want geld is een gevoelig onderwerp dat ons allen na aan het hart ligt, en volledige zekerheid is nooit mogelijk. Risico's zijn nooit helemaal uit te sluiten bij handelstransacties, maar de manier van werken moet zo waterdicht mogelijk zijn. Dat geldt zowel voor oude als voor nieuwe transacties.
Het is ook belangrijk dat we nieuwe, kleine bedrijven die hun handel elektronisch willen drijven, ondersteunen bij hun ontstaan en ontwikkeling. De elektronische handel kan de drempel verlagen om een dynamisch en innovatief bedrijf op te starten, dat is al gebleken. Tegelijkertijd moeten de rechten van de consument gewaarborgd blijven, al moet de manier waarop dat gebeurt worden aangepast aan de nieuwe vereisten van het elektronisch zakendoen.
Verder wil ik de noodzaak van belastingharmonisatie aan de orde stellen. De rapporteur heeft volkomen gelijk dat zij het ouderwetse en achterlijk aandoende voorstel van een bit-belasting afwijst. Ik zou graag willen horen wat de commissaris hiervan vindt. Ook zou ik graag willen weten of de commissaris van mening is dat belasting geheven moet worden in het land van oorsprong dan wel in het land van bestemming. Dat is iets waar we snel duidelijkheid over moeten krijgen.
Tenslotte moet de elektronische handel de gebruiker toegang bieden tot goederen en diensten op een snelle, betrouwbare, veilige en goedkope manier. Snel, omdat de consument zijn interesse verliest als het allemaal te lang duurt. Betrouwbaar, omdat hij moet kunnen kopen en verkopen wat hij wil, anders voldoet de elektronische handel niet aan zijn behoeften. Veilig, omdat de hele elektronische handel verdampt als er geen veiligheid is. En goedkoop, omdat een lage prijs de sleutel is tot de ontwikkeling van elektronische dienstverlening en vele andere toepassingen van nieuwe technologie.
Dit verslag en het voorstel van de Commissie komen een heel stuk tegemoet aan al deze vereisten, en ik beveel beide dan ook bij u aan.

Gallagher
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik mevrouw Mann gelukwensen met haar uitstekende verslag. Mijn fractie staat volledig achter haar voorstel om de krachtige groei van de elektronische handel in de Europese Unie te stimuleren. De Verenigde Staten en Japan liggen al op ons voor, en de Europese Unie kan het zich niet veroorloven achterop te hinken. We moeten onze eigen toekomst uitstippelen. De recente groei van de elektronische handel is voornamelijk aan het Internet te danken en staat dus overal en voor iedereen open. Als de Verenigde Staten hun zin kregen, waren we nu al op weg naar een vrijhandelszone op het Internet.
We moeten weten wat de gevaren zijn. Anderzijds moeten we de voordelen duidelijk op een rijtje zetten en bekendmaken. Twee jaar geleden bedroeg de verkoop aan consumenten op het Internet ongeveer 600 miljoen dollar. Tegen het jaar 2000 kan dat 200 miljard ecu zijn wereldwijd. De boodschap is duidelijk. De kansen liggen voor het oprapen in deze sector. Het ontwikkelingspotentieel is gigantisch en ook op het gebied van werkgelegenheid zijn de mogelijkheden legio. Maar kan de Commissie mij verzekeren dat ook het westen en noordwesten van mijn land daarvan de vruchten kunnen plukken? Ik roep op tot positieve discriminatie voor zulke verafgelegen gebieden en voor de kleine en middelgrote ondernemingen die daar actief zijn of, nog belangrijker, die het potentieel hebben om daar actief te worden.
De hoge kosten voor telecommunicatie hebben de uitbreiding van de elektronische handel in Europa danig in de weg gestaan. Ik hoop dat enige liberalisering op dit vlak lagere en flexibeler prijzen zullen opleveren. Gezien het grensoverschrijdende karakter van de elektronische handel is het van het grootste belang dat wereldwijd overeenstemming wordt bereikt over een goede rechtsgrondslag voor de elektronische handel. Een van de moeilijkste opgaven is voldoende vertrouwen te wekken bij de gebruiker om zijn transacties via het Internet uit te voeren. Opleiding en ervaring zijn van het grootste belang. We mogen ook de bezorgdheid over cybermisdaad, veiligheid en gegevensbescherming niet uit het oog verliezen.
Zakendoen op het Internet omvat detailhandel, elektronisch betalen, adverteren en business-to-business. Dit alles kan een grote vlucht nemen als de toegang goedkoper wordt en de betalingen gegarandeerd veilig zijn. Een cyberpolitie van Europol kan wel eens heel belangrijk worden.

Boogerd-Quaak
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, u moet het wel beu worden om steeds dezelfde verhalen aan te horen, maar wij als vertegenwoordigers van verschillende fracties willen toch graag een boodschap kwijt. Ik vrees dat mijn boodschap dezelfde richting uitgaat als wat u al gehoord hebt. Het verslag-Mann is goed, met name vanwege de brede aanpak van de problematiek. Elektronische handel kan de personificatie worden van het vrije verkeer van goederen omdat men vanachter de computer zelf in elk land kan winkelen, ik ben daar ook mee aan het oefenen en ik moet zeggen dat het wel leuk is om te ervaren dat je het territoriale aspect van de handel helemaal niet meer nodig hebt. Soms is het ook moeilijk hoor, tenminste voor halfanalfabeten zoals ik ben. Maar het is simpel om prijzen te vergelijken en de komst van de euro zal dit proces alleen maar makkelijker maken.
Gelet op de snelle ontwikkeling van Internet en het grensoverschrijdende karakter van de elektronische handel is het van groot belang dat wordt samengewerkt op internationaal niveau aan het opstellen van een regelgevend kader. Maar om dat te kunnen, moet Europa eerst zijn eigen huis op orde hebben en dat probleem is werkelijk urgent. Ik denk dat het op orde brengen van het eigen huis niet een zaak is die de Commissie slecht ter hand neemt. Integendeel, ik denk dat de Europese Commissie hier heel goede voorzetten heeft gedaan maar daarmee hebben wij de lidstaten nog niet op een lijn. Om een sterkere concurrentiepositie te verwerven, is het van zeer groot belang dat de interne markt voor de elektronische handel goed functioneert. Met andere woorden, de voorwaarden voor deze handel moeten worden vervuld. Ik ga ze nu maar weer herhalen. Die voorwaarden zijn het vertrouwen van de consument in de veiligheid van het medium, bijvoorbeeld buitengewoon belangrijk met betrekking tot geldtransacties. Het waarborgen van privé gegevens, dus gebruik maken van stevige coderingstechnologieën is een voorwaarde. Ik denk dat we een code nodig hebben voor het oplossen van handelsgeschillen en daarnaast hebben we een paar andere zaken nodig die ook al uitstekend beschreven zijn in het verslag-Mann zoals het stimuleren van de computervaardigheid in alle lagen van de bevolking, het stimuleren van aansluiting op het net en daarmee het voorkomen van verschillen in Internetgebruik in de bevolking.
Een ander punt, het MKB ontwikkelen, jong talent stimuleren. Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, het is mijn persoonlijke ervaring in gesprekken met kleine bedrijven dat de kwestie van risicodragend kapitaal toch nog altijd een nijpend probleem is, ondanks de initiatieven die wij daartoe ook op Europees niveau hebben ondernomen.
Mijnheer de Voorzitter, ik moet ook nog even stilstaan bij het fiscale probleem. Amerika heeft een vrijhandelszone voorgesteld op het Internet en misschien is dat voor de korte termijn interessant, want als wij nu te snel maatregelen nemen en de lidstaten ieder voor zich tot belastingmaatregelen komen, zijn wij verkeerd bezig. We moeten eerst onze eigen plaats op het net zien te veroveren en daarom denk ik dat het nodig is om de lidstaten te weerhouden maatregelen te treffen die op langere termijn schadelijk zijn voor het creëren van een uniform Europees stelsel. In dat kader wil ik graag de vraag van mevrouw Plooij met betrekking tot de BTW ondersteunen.

Paasilinna
Mijnheer de Voorzitter, ik bedank mevrouw Mann voor haar uitvoerige verslag. De groei van de elektronische handel roept veel ingewikkelde vragen op. Die hebben betrekking op consumentenbescherming, werkgelegenheid, belastingheffing en de vrees voor discriminatie. Een niet gereguleerde elektronische handel brengt de vraag naar voren wie verantwoordelijk is als er via deze handel aanwijzingen voor het maken van een bom worden verkregen of als de bestelde compactdisc leeg is? De Commissie moet snel de problemen oplossen die verband houden met copyright, handelsmerken, misleidende reclame en de bescherming van persoonsgegevens.
De elektronische handel zal op veel gebieden lucratiever worden dan de traditionele handel. De gevolgen voor de werkloosheid kunnen groot zijn. Het kan gaan zoals in mijn eigen land: door elektronische bankieren is het aantal arbeidsplaatsen meer dan gehalveerd. Door investeringen is het aantal extra arbeidsplaatsen afgenomen. De situatie is ingewikkeld. Als wordt gesproken over keuzevrijheid op het gebied van de handel, moet de keuze ook betrekking hebben op de werknemers, het gaat hierbij om de keuze tussen werk en werkloosheid. Er ontstaan weliswaar nieuwe arbeidsplaatsen, maar oude verdwijnen in snel tempo. Er moeten dus nieuwe diensten worden gevonden die arbeidsplaatsen en een meerwaarde scheppen, maar geen andere arbeidsplaatsen doen verdwijnen.
Rationalisatie die arbeidsplaatsen kost is eenvoudig. Ik ben zelf directeur geweest en rationalisatie is een van de eenvoudigste zaken. Het scheppen van een geheel nieuwe rationalisatie is moeilijk en dat is onze Europese test. Er moeten dus nieuwe zakelijke activiteiten gecreëerd worden, omdat bijvoorbeeld het consumeren van informatie op het Internet geen bovengrens lijkt te kennen zoals bijvoorbeeld bij eten.
Het is waar dat door de elektronische handel de centra ook naar afgelegen gebieden worden verplaatst. Ouderen en gehandicapten kunnen hun producten bestellen als ze een computer met modem hebben. Daarom moeten een computer en aansluiting op het informatienetwerk een mensenrecht worden. Pas een Europees netwerk creëert een echte binnenmarkt in Europa en daar wordt eigenlijk het niveau van de Europese maatschappij aan afgemeten.

Rübig
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte dames en heren, het is echt nog niet zo lang geleden, ongeveer vijf à tien jaar, dat de burgers in Europa nog maar heel weinig konden aanvangen met het begrip Internet. Als wij naar de ontwikkeling vanaf toen kijken, stellen wij vast dat wij echt getuige zijn geweest van een revolutie op het gebied van gegevensuitwisseling en dat wij nu gewoonweg een revolutie van onze maatschappij en van de menselijke samenleving doormaken.
Toch zou ik durven beweren dat wij pas aan het begin van een zeer complex veranderingsproces staan. Stap voor stap ontdekken wij steeds weer nieuwe toepassingsgebieden voor telecommunicatie. Nog maar in het voorjaar heb ik een boek hierover uitgegeven en als ik het nu weer lees, stel ik vast dat bepaalde gebieden en passages al achterhaald zijn. Mijns inziens moeten wij de hindernissen nemen die hier steeds weer opduiken en de veranderingen verwerken.
Om deze reden ben ik dankbaar voor de mededeling van de Commissie, alsmede voor de buitengewone inzet van de rapporteur, mevrouw Mann, en ook van Wim van Velzen, voor een Europees initiatief voor de elektronische handel. Het Internet wordt allang niet meer alleen gebruikt voor het uitwisselen van gegevens en de overdracht van informatie, maar is ook geschikt voor de moderne handel en tenslotte ook voor zaken die eenvoudig, goedkoop en snel kunnen worden afgewikkeld. Het biedt de consument, alsook veel kleine en middelgrote ondernemingen, reusachtige mogelijkheden. Er zijn vacatures op te vinden en er worden allerlei nieuwe soorten diensten aangeboden. Ik sta volledig achter de doelstelling een Europees kader vast te leggen voor de elektronische handel en een verbrokkeling van de interne markt te voorkomen. Wij wensen dan ook internationale overeenkomsten en een gemeenschappelijke coördinatie.

Bangemann
Bij verscheidene gelegenheden heb ik mevrouw Mann al voor de kwaliteit van haar verslagen bedankt. Daaruit blijkt weer dat een discussie met het Parlement ook voor ons zeer leerrijk kan zijn en dat wij daarbij belangrijke nieuwe impulsen ontvangen. Wellicht is het nog belangrijker dat grote delen van het verslag overeenstemmen met de standpunten die de Commissie tot nu toe heeft verdedigd. Dat is heel belangrijk omdat wij in de discussie over regelingen met andere handelspartners en concurrenten met één stem moeten spreken, willen wij succesvol zijn.
Wij zijn er eigenlijk wel een beetje trots op dat wij in de kwestie van de elektronische handel van aanvang aan als het ware de opinieleiders zijn geweest. Niet zozeer omdat het thema bij ons nu al zo een grote rol speelt - in de Verenigde Staten bevindt het zich ook maar in het beginstadium -, maar meer vanwege de betekenis ervan voor de ontwikkeling en wat wij moeten doen om deze ontwikkeling te stimuleren.
Op de Conferentie van Bonn in juli 1997 hebben wij ons met vraagstukken beziggehouden die toen in het middelpunt van de belangstelling stonden. Op wetgevingsvlak hebben wij een aantal voorstellen gedaan die nu al in de praktijk zijn omgezet. Ik wil erop wijzen dat het niet altijd alleen maar om wetgevende oplossingen gaat. Vanzelfsprekend kan men ook gebruik maken van alle andere mogelijkheden, zoals bijvoorbeeld vrijwillige verplichtingen van de betrokkenen, of hetgeen ik op internationaal vlak heb voorgesteld, namelijk een politieke consensusregeling, en zo meer. Dat zal ons in de discussie met de Verenigde Staten helpen, want de VS zijn beslist niet altijd voor zeer liberale en verregaande vrijwillige verplichtingen. Uit het voorbeeld van de inscription blijkt dat zij soms veel harder en rigider zijn dan wij in de Europese Unie.
Wij kunnen echter in ieder geval zeggen dat, als wij deze politieke consensus vinden en als er inhoudelijke overeenstemming is, de vorm niet zo van belang is. Dat geldt bijvoorbeeld ook voor de gegevensbescherming. Wij hebben een complete en goede richtlijn daarvoor, dus een wetgevende maatregel. Als er in de VS op dat vlak de voorkeur bestaat voor een vrijwillige verplichting, dan is het inhoudelijke aspect van belang. Hoe dit dan wordt omgezet, is niet doorslaggevend.
Ons voorstel voor een charter - de heer Van Velzen heeft gevraagd hoe de Amerikanen daartegenover staan -, is door velen positief onthaald. Wij bereiden het charter voor. In de Raad hebben wij een werkgroep. Wij hebben de Amerikaanse en Europese industrie uitgenodigd voor een eerste rondetafelconferentie. Natuurlijk zal deze ook uitgebreid worden met industrieën uit andere landen. Wij hebben contact opgenomen met alle internationale organisaties die hier een rol zullen spelen en met de Amerikanen staan wij permanent in contact.
Aanvankelijk waren er enkele misverstanden, omdat de Amerikanen dachten dat wij een soort nieuwe internationale instantie met een strenge reglementering in het leven wilden roepen. Na verheldering onzerzijds verdween de bezorgdheid. Natuurlijk zijn er nog altijd kwesties waar wij het eens over moeten worden, maar als wij op mondiaal vlak praktische vooruitgang willen boeken, moeten wij het proces nu op gang brengen, want de risico's die voor de interne markt kunnen ontstaan, kunnen natuurlijk ook wereldwijd ontstaan. Het zou kunnen dat deze nieuwe mogelijkheden niet optimaal worden benut, omdat de mensen er bezorgd over zijn dat het niet zou lukken om op mondiaal vlak een betrouwbare basis voor het gebruik tot stand te brengen.
Momenteel houden wij ons in principe met dezelfde kwesties bezig die mevrouw Mann ook heeft aangesneden, namelijk gegevensbescherming en -beveiliging, digitale handtekening en consumentenbescherming - en wij hebben intussen wetgevende maatregelen voorgelegd -, auteursrechten, belastingen en douanerechten - ik ga hier straks nog in detail op in -, illegal en harmful content en Internet governants . Ten dele gaat het om technische, maar niet minder belangrijke kwesties, hoe men het Internet het beste kan gebruiken. Het zou mij zeer verheugen in dit Parlement, waar zoveel deskundigheid aanwezig is, met u samen te werken.
Op vier punten wil ik nader ingaan, omdat deze ook in het debat aan de orde kwamen. Over het coördinatiepunt kan worden nagedacht. In de praktijk hebben wij dit al gedaan. Wij hebben een groep waarin alle leden van de Commissie zijn vertegenwoordigd die met de informatiemaatschappij te maken hebben. Indien gewenst kan aan deze groep een zekere onderbouw worden gegeven, zodat iedereen weet tot wie hij zich kan richten. Ten tweede steunt de Commissie ook het voorstel van de VS voor een duty-free zone - zo werd het genoemd, alhoewel dit tot misverstanden kan leiden want eigenlijk gaat het om douanerechten, dus om customs . Het voorstel strekt er niet toe nieuwe douanerechten in te voeren, maar de huidige situatie te stabiliseren. Daar hebben wij absoluut geen probleem mee en binnenkort zullen wij dan ook zeker tot een oplossing voor deze kwestie komen.
Wat de belastingen betreft, hebben wij twee standpunten ingenomen. Enerzijds zeggen wij namelijk "no discrimination" , dat wil zeggen geen bijkomende nieuwe belastingen - bit-belasting of wat ook allemaal wordt overwogen -, maar ook "no privilege" , dat betekent dat iedere fiscale regeling die voor de handel met diensten of goederen op het Internet geldt, overeenstemt met de regeling voor de off line-handel. Een praktisch voorbeeld: als men geen BTW moet betalen voor een boek dat via het Internet wordt besteld, terwijl men wel BTW moet betalen voor een boek dat in de boekhandel wordt gekocht, dan is dat natuurlijk absolute discriminatie van de gewone handel. Op die manier werkt het niet.
De overwegingen waarop verscheidene kritische opmerkingen blijkbaar stoelden, worden niet gesteund door de Commissie, maar zijn de eerste overwegingen van een directoraat-generaal dat deze kwestie hoofdzakelijk vanuit fiscaal oogpunt heeft behandeld en minder het Internet-aspect in aanmerking heeft genomen. Niemand hoeft zich dan ook op te winden, wij zullen deze zaak wel in orde brengen.
Vanzelfsprekend willen wij ook een verbrokkeling van de interne markt voorkomen, dat is volkomen duidelijk. Wij zijn er overigens van overtuigd dat de elektronische handel de interne markt veel meer gewicht zal geven, en niet alleen de interne markt. Het gaat om een mondiaal netwerk. Wat de werkgelegenheid betreft, kan men aan de lopende band successen opnoemen. Ik wil maar een voorbeeld geven: er is een onderneming Alfa Cie. Metallurgy Company, "based in the east of France, specialized in mechanical parts. This enterprise has expanded from 40 to 400 employees in 3 years, broadened its client base from 1 to 23 countries, reduced time to market for new products from 6 to 1 week, improved reliability" enzovoort.
Er zijn dus talrijke voorbeelden waaruit blijkt dat juist kleine en middelgrote ondernemingen nieuwe mogelijkheden krijgen. Tegen de Ierse collega wil ik zeggen dat Ierland een goed voorbeeld is van een land waar met gebruik van deze nieuwe mogelijkheden een hele nieuwe dynamiek in de economie en bij de schepping van arbeidsplaatsen is ontstaan. Als Ier zou ik mij er geen zorgen over maken dat het voor Ierland niet nuttig zou zijn. Het is voor Ierland nu al in grote mate nuttig geweest.
Vanzelfsprekend moeten wij een hele reeks technische en duidelijke rechtsregels opstellen. Dat is hier al gezegd. Gegevensbescherming is bijvoorbeeld heel belangrijk. De mensen denken altijd dat regelgeving op dit vlak alleen nodig is voor personen die zich bezighouden met gegevensbescherming en die nogal vreemde ideeën hebben. Neen, het zal voor iedere consument van belang zijn, of hij nu gebruik maakt van de elektronische handel of niet. Als er op dat vlak geen waarborgen zijn, zullen veel mensen ervan afzien gebruik te maken van deze nieuwe diensten.
Indien mogelijk moeten wij op dit vlak natuurlijk tot wereldwijde regelgeving komen, want gegevensbescherming die alleen maar in Europa of in de VS geldt, is natuurlijk niets waard als gegevens mondiaal worden gebruikt. Zoals gezegd is dit ook mogelijk, want het komt niet op de verschillende procedures aan, maar op de inhoud ervan.
Uit beschikbare statistieken kan duidelijk worden afgelezen hoeveel arbeidsplaatsen er worden geschapen: in de Verenigde Staten hebben in 1996 7, 4 miljoen mensen in de IT-industrie gewerkt. In een jaar - van 1995 op 1996 - werden er 230.000 nieuwe arbeidsplaatsen in de IT-industrie gecreëerd. Zulke cijfers zijn er ten dele ook voor Europa. Zelfs al zijn er nu nog maar gedeeltelijke analyses beschikbaar, kan toch al worden gezegd dat dit een groot bereik is waarin nieuwe arbeidsplaatsen ontstaan. Overigens kunnen ook bestaande arbeidsplaatsen worden gehandhaafd, want er kunnen aanzienlijke besparingen worden gedaan en een grotere productiviteit worden bereikt als men een relatief hoog loonniveau door een hogere productiviteit mogelijk maakt of compenseert. Het feit dat het concurrentievermogen van de Europese scheepswerven bijvoorbeeld groter is geworden kan uitsluitend worden toegeschreven aan de invoering van dergelijke moderne processen. Als men dat in de zin van outsourcing ook nog als informatienetwerk tussen de systeemfirma's en de toeleveranciers opvat, dan komt hier echt een nieuw concurrentievermogen tot stand.
Dat wij momenteel qua gebruik nog een beetje achter de VS aanhinken, hangt met verscheidene zaken samen, ook met de kosten - dat werd reeds gezegd -, maar vooral ook met de grote verbreiding van PC's. In de toekomst zal dat overigens veranderen, want men zal ook op andere manieren toegang krijgen tot het Internet, niet alleen via een PC, maar bijvoorbeeld ook via de televisie. Als de toegang tot het Internet eenvoudiger en goedkoper wordt, zal er in Europa een wezenlijk grotere dynamiek op gang worden gebracht dan in de VS. Derhalve zou ik mij daarover geen zorgen maken. Die achterstand kunnen wij inhalen als wij op dezelfde manier voortgaan als tot nu toe. Dat is er een voorwaarde voor. Ik twijfel er echter niet aan dat alle lidstaten intussen inzien dat dit belangrijk is. Het Parlement - en dat blijkt uit dit verslag - ziet dat net zo. Ik ben blij dat mevrouw Mann weer is opgedoken. Ik voelde mij zeer alleen toen zij vertrok. Daaruit blijkt hoezeer ik op uw samenwerking aangewezen ben.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer Bangemann.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

Informatieprocedure op het gebied van normen 
en technische voorschriften
De Voorzitter
Aan de orde is de aanbeveling voor de tweede lezing (A4-0151/98), namens de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid, betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van de richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot derde substantiële wijziging van richtlijn 83/189/EEG betreffende een informatieprocedure op het gebied van normen en technische voorschriften (C4-0035/98-96/0220(COD))(Rapporteur: de heer Hendrick).

Hendrick
Mijnheer de Voorzitter, de razendsnelle uitbreiding van de nieuwe informatiediensten vraagt om een innovatieve regulering. Die moet zo ver gaan als de situatie vereist, zonder dat die diensten in hun ontwikkeling worden gehinderd. Dit kan betekenen dat bestaande regulering moet worden aangepast als die verouderd of contraproductief blijkt. In sommige gevallen is communautaire wetgeving wellicht noodzakelijk, maar de meeste regulering zal van de lidstaten zelf komen. Zoals de Commissie in haar voorstel heeft opgemerkt, bestaat er een risico dat lidstaten tegenstrijdige of inconsequente voorschriften uitvaardigen. Dat kan het vrije verkeer van goederen en diensten schaden, en daarmee de interne markt. Vandaar de noodzaak van enige coördinatie.
De Commissie heeft gekozen voor bestaande technische normen, die op hun eigen specifieke terrein doeltreffend zijn gebleken. In eerste lezing steunde het Parlement deze benadering. Niettemin heeft het op een aantal punten zijn bezorgdheid geuit, wat geresulteerd heeft in 17 amendementen. Die kunnen ruwweg als volgt worden onderverdeeld. Ten eerste zijn er de amendementen die betrekking hebben op sociale, maatschappelijke en culturele aspecten. Voor die zaken is deskundig advies vereist. Ten tweede zijn er de amendementen die verband houden met het behoud van sectorspecifieke regels. Ten derde zijn er de amendementen die slaan op de vrijheid van vestiging. Die moet gewaarborgd blijven. Ten vierde zijn er de amendementen die betrekking hebben op de actieve samenwerking tussen de Commissie en de lidstaten, en de lidstaten onderling. Ten vijfde zijn er de amendementen die aandringen op duidelijker definities van begrippen en hun reikwijdte, en die verder verband houden met toekomstige herziening, aanverwante initiatieven van de Unie, en juridische en formele aspecten.
Het gemeenschappelijk standpunt zelf ziet er op het eerste gezicht nogal teleurstellend uit, ondanks de relatief brede steun van de Commissie. Er is maar een enkel, minder belangrijk amendement onverkort overgenomen. Maar zelfs al zijn de formuleringen grondig bijgesteld, de meeste opmerkingen van het Parlement zijn in overweging genomen. Onze ongerustheid over de culturele kanten van de zaak werd gedeeld door de Raad. Die heeft uitdrukkelijk uitgesloten dat de procedure op het cultuur- en audiovisueel beleid wordt toegepast.
Ook andere sectorspecifieke aspecten zijn in overweging genomen, met name met betrekking tot de financiële dienstverlening. Hierbij is gebleken dat de ideeën rond een doeltreffende regulering gelijklopen. De meeste formele en juridische kwesties die het Parlement naar voren heeft gebracht, zijn in overweging genomen of opgelost. Ik heb vijf amendementen ingediend voor deze tweede lezing, die stuk voor stuk verband houden met zaken die al bij de eerste lezing aan de orde waren.
Volgens het eerste amendement moet de Commissie in de toekomst inspelen op de ontwikkelingen in de sector en de reglementering naar behoefte aanpassen. Dit lijkt mij belangrijk. De richtlijn moet niet beschouwd worden als iets statisch, maar als een soepel instrument dat met de informatiemaatschappij meegroeit. In amendement 2 wordt aangedrongen op de oprichting van een adviesgroep van deskundigen. Een zo breed mogelijk advies van deskundigen wordt steeds belangrijker, aangezien dit vakgebied steeds complexer wordt. In het ideale geval zou er een vaste groep deskundigen uit het bedrijfsleven en de academische wereld moeten komen. Ik zou graag willen dat er hierover een duidelijk engagement werd aangegaan. Amendement 3 betreft de vrijheid van vestiging van dienstverleners. Als die niet wordt toegestaan, wordt de interne markt aanzienlijk in haar functioneren gehinderd. Wat bijvoorbeeld zou kunnen gebeuren, is dat de ene lidstaat de voorschriften gebruikt om te voorkomen dat organisaties uit een andere lidstaat zich bij hem komen vestigen. Amendement 4 verschaft zowel de Commissie als de lidstaten het recht gedetailleerde kritiek kenbaar te maken op zulk soort maatregelen van andere lidstaten die in hun ogen het vrije verkeer van goederen hinderen. Als de lidstaat in kwestie geen gevolg geeft aan de kritiek, moet hij duidelijk aangeven waarom. Deze bepaling betreft alleen aspecten van de richtlijn die verband houden met de informatiemaatschappij. Amendement 5 gaat opnieuw over de vrijheid van vestiging voor dienstverleners, en is gerechtvaardigd om de reden die ik zojuist al heb aangegeven.
Volgens mij zijn deze amendementen realistisch, minimalistisch en gericht op een maximale consensus. Daarom hoop ik ook dat er morgen een gekwalificeerde meerderheid voor is. Ik vertrouw erop dat het Parlement de tweede lezing steunt.

Carlsson
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega's, graag wil ik de heer Hendrick gelukwensen met zijn verslag, waarin een groot aantal verstandige formuleringen staan. Ik citeer: " De snelle expansie van de sector nieuwe informatiediensten vraagt om een innoverende manier van regelgeving, voor zover noodzakelijk, zonder dat zij in hun ontwikkeling worden belemmerd of er voorschriften worden goedgekeurd die achterhaald of contraproductief zouden blijken" .
Het is natuurlijk van groot belang dat de regeling van de informatietechnologie weloverwogen tot stand komt. Er bestaat gevaar voor ouderwetse regelzucht, vanuit het idee dat dit een eenvoudige manier is om problemen en moeilijkheden binnen de nieuwe technologie op te lossen. Er zijn heel wat mensen die denken dat wij problemen kunnen oplossen door traditiegetrouw meer regels te stellen en wetten uit te vaardigen, maar dat helpt maar zelden.
Natuurlijk zullen er, zoals collega Hendrick vaststelt, in bepaalde gevallen initiatieven op communautair niveau nodig zijn bij het vaststelling van regelgeving en wetgeving voor deze sector. Zoals ook in de toelichting wordt gesteld, zullen de meeste nieuwe regels van de lidstaten komen.
Natuurlijk vindt nu binnen deze bij uitstek grensoverschrijdende sector onophoudelijk informatie-uitwisseling over de ontwikkelingen plaats. Wanneer aberraties en problemen worden ontdekt, moeten deze door de bestuurders binnen de Unie worden besproken. Daarnaast moet dat ook steeds meer mondiaal gebeuren. Daarbij moet men niet vergeten ook de actoren op deze markt bij de discussies te betrekken, om ook hun mening over de problemen en mogelijke oplossingen te horen. Als er werkelijk geen andere oplossing is, moet men wellicht regelgeving overwegen. Hierbij is het echter van groot belang dat dit geen speciale nationale regeltjes worden die waarschijnlijk geen effect hebben en die bovendien de handel en de informatiespreiding kunnen bemoeilijken en nieuwe belemmeringen op de interne markt kunnen veroorzaken.
Om deze redenen vind ik het gemeenschappelijke standpunt van de Raad prima. De Raad bekommert zich om het probleem van de grensoverschrijdende activiteiten, zonder in regelzucht te vervallen. Ook de door collega Hendrick voorgestelde en door de economische commissie aangenomen amendementen gaan volgens onze Fractie van de Europese Volkspartij in de richting die ik heb bepleit.
Ik wil graag eindigen met een volgend citaat uit de inleiding van collega Hendrick: " dat de Commissie ... de ontwikkelingen ... onderzoekt ... en zo nodig initiatieven neemt met het oog op een snelle aanpassing van de regelgeving, teneinde de ontwikkeling van nieuwe diensten in Europa te stimuleren" . Persoonlijk wil ik hieraan toevoegen dat ik ervan overtuigd ben dat wij op dit gebied niet al te veel regels hoeven te krijgen.

Rübig
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte dames en heren, normen en technische voorschriften vormen een buitengewoon belangrijk instrument voor het economisch beleid. Het gaat erom transparantie tot stand te brengen en communicatie te stimuleren. Ik zou twee niveaus willen onderscheiden, namelijk het horizontale niveau, waarop het om de activiteiten in de lidstaten gaat, alsook het tweede, Europese niveau. Het is mijns inziens bijzonder belangrijk ook de kandidaat-lidstaten hierbij te betrekken en tenslotte ook de communicatie met de "rest van de wereld" op gang te brengen.
Ook het verticale niveau is zeer belangrijk. Ik ben van mening dat wij door de harmonisatie zekere vooruitgang hebben geboekt op het verticale niveau, maar dat ook het systeem van de wederzijdse erkenningen zeer veel voordelen heeft opgeleverd.
Een derde niveau, de informatieplicht, kan tenslotte ook de basis vormen voor het vrije verkeer van goederen. Ik vraag mij af of het niet zinvol is deze systemen naast elkaar te laten bestaan. Voor ons is het van belang dat de markt snel en met een minimum aan kosten kan reageren. De vraag is hoe men aan Europese zijde de opstelling van normen kan ondersteunen. Mijns inziens zou het zinvol zijn om een task force voor deze nieuwe voorschriften op te richten. Ook in het kaderprogramma voor onderzoek zou gepland kunnen worden om al vroegtijdig rekening te houden met nieuwe ontwikkelingen. Daartoe hebben wij behoefte aan infrastructuur, waarbij de bestaande infrastructuur wellicht alleen maar opnieuw georganiseerd moet worden, en vanzelfsprekend hebben wij ook behoefte aan opleiding.

Bangemann
Mijnheer de Voorzitter, ik kan het maken zijn, ofschoon ik daardoor de betekenis en de kwaliteit van het verslag niet tot hun recht laat komen. Als wij hier net als op het gebied van goederen een dergelijke regelgeving erdoor kunnen krijgen, hetgeen dankzij de inspanningen van het Parlement nu mogelijk is, dan wordt daardoor natuurlijk ook een verbrokkeling van de markt vermeden, die op een andere manier helemaal niet vermeden kan worden, dat blijkt uit onze ervaringen. Wij hebben het vandaag over een zeer belangwekkende ontwikkeling. Met het oog op de tijd en omdat wij het in principe over alle punten eens zijn, kan ik mij nu echter beperken tot een dankwoord aan de rapporteur en tot de mededeling dat wij al zijn amendementen overnemen, zodat wij hopen dat wij binnenkort een wezenlijk verbeterd voorstel als wettelijke basis hebben.

De Voorzitter
Hartelijk dank, commissaris Bangemann.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

Nummerportabiliteit en carriervoorkeuze
De Voorzitter
Aan de orde is de aanbeveling voor de tweede lezing (A4-0127/98), namens de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid, betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van de richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van richtlijn 97/33/EG wat betreft nummerportabiliteit tussen exploitanten en carriervoorkeuze (C4-0104/98-97/0250(COD))(Rapporteur: de heer W.G. van Velzen.)

Van Velzen, W.G.
Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris, dames en heren, op de eerste plaats zou ik dank willen zeggen aan mijn collega's voor de plezierige en goede samenwerking en de snelheid waarmee we de tweede lezing, wat het Parlement betreft, hebben kunnen afwikkelen. Nadat eerst vooral bedrijven hebben kunnen profiteren van de liberalisering van de telecommunicatiesector doet het mij deugd dat met dit voorstel inzake nummerportabiliteit en carrier preselection zoals dat nu voor ons ligt, uiteindelijk ook de gewone consumenten de vruchten kunnen gaan plukken van het liberaliseringsproces. Het voorstel beoogt de invoering van nummerportabiliteit en carriervoorkeuze. Hierdoor kunnen consumenten hun telefoonnummer behouden als zij van telefoonmaatschappij veranderen en kunnen ze tevens door het intoetsen van een eenvoudige code per gesprek een andere operator kiezen. Mijnheer de Voorzitter, ik ben er vast van overtuigd dat met deze instrumenten de concurrentie tussen de telefoonmaatschappijen stevig zal worden aangewakkerd en meestal leidt dat ertoe dat de prijzen zullen gaan dalen en dat is natuurlijk ook goed nieuws voor de consument, zeker als daarbij ook de service gaat toenemen.
Mijnheer de Voorzitter, er is dus een amendement ingediend namens de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid en het is voor een gezonde ontwikkeling van de concurrentie op de telecommarkt van wezenlijk belang dat gebruikers niet worden ontmoedigd om over te stappen naar een andere telecomoperator. We hebben begin januari al gezien welke effecten dat heeft en daarom moeten de nationale regelgevinginstanties erop toezien dat de interconnectietarieven voor carriervoorkeuze kostengeoriënteerd zijn en dat eventuele directe kosten voor de consument het gebruik van deze faciliteit niet ontmoedigen. Met het oog hierop heeft dus uw rapporteur een amendement ingediend dat dus door de economische commissie is goedgekeurd. Daarbij, laat ik dat voorop stellen, mijnheer de Voorzitter, hanteer ik de definitie van kostengeöriënteerd zoals die gebruikt wordt in de interconnectierichtlijn en dat betekent dus dat je ook rekening moet houden met de dominante marktpositie van de partijen. Dat geldt natuurlijk dus niet voor de binnenkomers, de nieuwe, kleinere partijen. Ik wil dan ook de Europese Commissie vragen om strikt toezicht te houden op de invoering van de nummerportabiliteit en de carrier preselection . Ik zou het verwelkomen indien de Commissie het Europees Parlement hier jaarlijks over zou kunnen berichten. Ik prijs de commissaris dat gisteren de Commissie wederom vijf lidstaten heeft aangepakt omdat zowel het vergunningenstelsel als de interconnectierichtlijn door deze lidstaten niet of niet goed worden uitgevoerd.
Mijnheer de Voorzitter, ik zou graag toch een opmerking willen maken over het Europees alarmnummer 112 en ik moet op dat punt nu een beetje mijn frustratie laten horen. Een aantal maanden geleden heb ik hierover reeds vragen gesteld aan de Commissie en ik heb toen een antwoord gekregen wat ik zou willen noemen: dat is een beetje een kluitje in het riet. Wij hebben daarna nieuwe vragen gesteld en tot nu toe geen antwoord gekregen. Het gebruik van het alarmnummer 112 in de Europese Unie zou volgens de beschikking van de Raad van 6 augustus 1991 uiterlijk 31 december 1996 operationeel dienen te zijn maar in de afgelopen maanden, mijnheer de Voorzitter, is gebleken dat het alarmnummer in de praktijk nog steeds veel te wensen overlaat. Zo ondervinden buitenlanders in een aantal lidstaten problemen bij 112 omdat het personeel van de alarmcentrale te weinig talen beheerst. Hoe kan ik als Nederlander, als ik in Griekenland ben, mij verstaanbaar maken als ik een alarmnummer moet draaien. Ook blijkt in sommige lidstaten het alarmnummer ingevoerd te zijn naast de oude alarmnummers. Ik wil u er bijvoorbeeld op wijzen dat in België nog steeds de politie rondrijdt met verwijzing naar het oude alarmnummer. Belgacom geeft lijsten uit waaruit blijkt dat 112 niet bestaat. Dan zeg ik, Voorzitter, het parallel bestaan van twee alarmnummers, een nationaal nummer en een Europees nummer, dat strookt toch niet met de intentie van één Europees alarmnummer. Ik vind dat daarmee ook de symboolwerking verloren gaat voor onze burgers. Ik wil de commissaris dan ook het volgende vragen: in welke lidstaten is alarmnummer 112 nog niet ingevoerd? Als de commissaris de feitelijke informatie niet heeft, wil hij dan nu echt ervoor zorgen dat er een spoedonderzoek wordt ingesteld? Tweede vraag, welke stappen, welke acties zal de commissaris ondernemen om ervoor te zorgen dat lidstaten voldoen aan hun verplichting die voortvloeit uit deze beschikking? Wat vindt hij ervan dat personeel van alarmcentrales in lidstaten ten minste drie talen beheersen die het meest worden gesproken om toch ook die arme toerist op dat punt goed te woord kunnen staan?
Tenslotte rest mij mede te delen dat uiteraard mijn fractie graag zou instemmen met het gemeenschappelijk standpunt aangevuld met amendementen.

Read
Mijnheer de Voorzitter, de heer Van Velzen moet mijn gelukwensen zo langzamerhand beu zijn. We staan elkaar hier "s avonds laat maar te feliciteren, en buiten de commissaris is er niemand om naar ons te luisteren. Maar toch, de interne telecommunicatiemarkt is erg ingewikkeld, en er is weer een stukje van de puzzel gelegd. Mijn welgemeende gelukwensen.
Ik heb weinig toe te voegen aan de opmerkingen van de heer Van Velzen, behalve dat ik het met hem eens ben dat de mobiele en vaste telecommunicatiemarkten tot een geheel zijn samengegroeid. Het gaat allemaal zo snel dat het de consument niet veel uitmaakt of hij nu belt van een vaste telefoon of van een GSM, zolang hij maar snel en goedkoop verbinding krijgt en zijn gesprek kan voeren. Het lijkt me niet meer dan redelijk om aan te dringen op de snelle invoering van nummerportabiliteit voor mobiele telefoons. Ik hoop dat de Commissie daar iets over kan zeggen. De veelbesproken herzieningsconferentie van 1999 komt eraan, en daar kunnen we niet alles in kwijt. Daar waar de markt is samengegroeid, moeten we zorgen dat de rechtsregels dat weerspiegelen.
Mijn tweede opmerking betreft een onderdeel van de toelichting waar de rapporteur naar heeft verwezen, namelijk het noodnummer 112. Ik zou nog een bijkomende vraag aan de heer Bangemann willen stellen. Zijn er aanwijzingen dat de gebruiker in enig land moet betalen als hij met zijn GSM 112 of een ander noodnummer belt? Als u die informatie niet bij de hand heeft, had ik graag een schriftelijk antwoord.
De overgang van nationale noodnummers naar 112 moet wellicht omzichtiger gebeuren dan de rapporteur in zijn toelichting betoogt. Hij schetst een erg verontrustend beeld. Maar ik zie het toch anders. In plaats van de overgang te versnellen, vind ik dat we ons juist veel meer tijd en moeite moeten getroosten om het publiek voldoende voor te lichten. Voordat we een definitieve en onherroepelijke stap zetten, moeten we zeker weten dat de burger - en dan denk ik met name aan ouderen en mensen die de telefoon niet zo vaak gebruiken - de noodnummers terdege kent en weet hoe hij ze moet gebruiken, zowel vanaf een vaste telefoon als vanaf een GSM.
Ik dring dus aan op voorzichtigheid en had graag een antwoord op mijn ene vraag. Voor het overige steunen wij het verslag van de heer Van Velzen en bevelen het van harte bij u aan.

Bangemann
Mijnheer de Voorzitter, het klopt wat mevrouw Read heeft gezegd. Wij hoeven elkaar niet opnieuw geluk te wensen, wij hebben nu eenmaal heel goed samengewerkt. Hetgeen de rapporteur hier voorstelt, is voor ons ook aanvaardbaar.
Ik wil enkel op de vragen ingaan. De heer Van Velzen heeft zelf reeds gezegd, dat indien het door hem ingediende amendement wordt aangenomen, dit ertoe zal leiden dat de lidstaten de kosten voor de carriervoorkeuze niet kunnen opleggen aan de marktdeelnemers die tot nu toe geen dominante marktpositie hebben. Maar dat heeft hij zelf al gezegd en daar hoeven wij dan niet meer verder over te twisten. Wij zullen dat dienovereenkomstig formuleren.
Wat de invoering van het 112-nummer betreft, kan ik melden dat dit nummer alleen in Griekenland nog niet is ingevoerd. Derhalve zetten wij de procedure tegen Griekenland ook voort. Tegen de andere lidstaten die het oorspronkelijk ook niet gedaan hebben, kan de procedure niet worden voortgezet omdat deze de facto ongegrond is geworden.
Hetgeen mevrouw Read heeft gezegd, moeten wij inderdaad zeer serieus nemen. Met de regelgevingsautoriteiten en ook met andere instanties van de lidstaten die dit nieuwe nummer 112 nu invoeren, moeten wij erover praten, dat zij er reclame voor maken en dit nummer bekendheid geven, want anders ontstaat er een nogal bizarre situatie: er is een nieuw nummer, maar het is absoluut niet bekend. Het oude nummer dat wel bekend is, kan niet meer worden gebruikt. Dit moet begeleid worden, en dat is zeker te realiseren.
De eis dat alarmcentrales in staat zouden moeten zijn om in minstens drie talen van de Gemeenschap te werken - in principe wel, zoals de ironische Duitse Radio Eriwan zou antwoorden - is in de praktijk moeilijk te realiseren, want als men zelfs in de controletorens bij luchthavens niet in staat is om Engels te spreken - en dat is de enige taal, die daar gesproken moet worden -, dan heb ik zo mijn twijfels of het bij de alarmcentrales dan direct met drie Gemeenschapstalen zou functioneren. Maar dat kan worden onderzocht, wij kunnen dit propageren en zien hoever wij komen, want deze telefoonnummers worden ook door mensen gebruikt die in een land op bezoek zijn of die de taal van het land gewoon niet spreken. Ik geloof dat dit de vragen waren waarop ik nog moest ingaan. Ik hoop dat het definitieve besluit nu spoedig wordt genomen.

De Voorzitter
Hartelijk dank, commissaris Bangemann.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

Etikettering van met genetisch gemodificeerde organismen
geproduceerde levensmiddelen
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0181/98) van de heer K. Collins, namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming, over het voorstel voor een verordening van de Raad betreffende de verplichte opneming in de etikettering van bepaalde met genetisch gemodificeerde organismen geproduceerde levensmiddelen van andere gegevens dan die waarin richtlijn 79/112/EEG voorziet (COM(98)0099 - C4-0227/98-98/0811(CNS)).

Liese
Mijnheer de Voorzitter, het is jammer dat de rapporteur niet aanwezig is, maar ik wil graag het standpunt van de Fractie van de Europese Volkspartij tegenover het verslag-Collins uiteenzetten.
Aanstaande vrijdag vieren wij een gedenkwaardig jubileum. Dan is de novel food -verordening namelijk een jaar van kracht, zonder dat de burgers in Europa daar praktische gevolgen van ondervinden. Dat komt doordat wij momenteel nog steeds geen rechtsgeldige uitvoeringsbepalingen hebben en omdat de producten die al in grote stijl op de markt zijn - genetisch gemodificeerde maïs en genetisch gemodificeerde soja - uit de novel food -verordening zijn gehaald of dat de Commissie heeft geïnterpreteerd dat het niet om nieuwe soorten levensmiddelen gaat. Toentertijd heb ik mij erover geërgerd, maar ik vind het goed dat nu wordt voorgesteld ook deze producten te etiketteren. Mijnheer Bangemann, in de afgelopen jaren hebt u veel kritiek gekregen in verband met dit dossier. Nu hebben wij eens een aanleiding om u lof toe te zwaaien dat u dit voorstel hebt voorgelegd, en ik ben van mening dat, vergeleken met sommige andere voorstellen, dit voorstel in zijn geheel genomen nog niet zo slecht is.
Er zijn enkele punten waarover te twisten valt. De Fractie van de Europese Volkspartij steunt in het algemeen de voorstellen van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming, maar daarover kan men wel van mening verschillen. Wij zijn van mening dat er een de minimis -limiet moet worden vastgelegd, die echter niet bij 5 % moet liggen, zoals sommigen voorstellen, want in principe kan men er dan niet meer van uitgaan dat er nog genetisch gemodificeerde levensmiddelen bestaan. Iedereen kan daar dan een verschillende interpretatie aan geven. Er zouden zeer lage waarden moeten worden vastgelegd en het Wetenschappelijk Comité voor de menselijke voeding moet op dit vlak voorstellen doen. Een lijst van producten die niet geëtiketteerd hoeven worden, zou van groot nut kunnen zijn, maar ik ben van mening dat geen enkele partij zich in deze strijd moet vastbijten. Hier moet een compromis mogelijk zijn.
Persoonlijk ben ik van mening dat de door de Commissie voorgestelde "kan bevatten" -bepaling - dat wil zeggen dat, als men niet weet of een product genetisch gemodificeerde organismen bevat, men op het etiket van dit product zou kunnen vermelden "kan bevatten" -, helemaal niet zo slecht is. Mijn belangrijkste verzoek aan de Commissie, en indirect ook aan de Raad, luidt: wordt u het eindelijk eens. Iedereen moet bereid zijn tot compromissen. Iedereen moet zich bij extreme standpunten met minder tevreden stellen. Het zou niet mogen dat burgers moeten wachten op uitvoeringsbepalingen terwijl er een regeling is. Wij hebben een duidelijk besluit nodig, zodat de industrie en de consumenten weten waar zij aan toe zijn en daartoe is het noodzakelijk dat alle partijen tot compromissen bereid zijn.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer Lannoye. Het Bureau zal het Reglement zeer vrij interpreteren en toestaan dat de plaats van onze rapporteur, de heer Collins, en catastrophe ingenomen wordt door de heer Bowe. Maar het gaat hier wel om een zeer coulante interpretatie en ik wil hierbij duidelijk maken dat een verzoek om vervanging in dit soort omstandigheden ruim van tevoren bij het Bureau moet worden ingediend, en niet op het allerlaatste moment.

Bowe
Mijnheer de Voorzitter, dit voorstel is van het grootste belang. Het werd hoog tijd dat er enige duidelijkheid kwam in een situatie die het afgelopen jaar erg verward is geweest. Het etiketteren van genetisch gemanipuleerde levensmiddelen is cruciaal om het vertrouwen van het publiek in de biotechnologische industrie en haar producten te behouden.
Het probleem was dat er genetisch gemanipuleerde soja en maïs op de markt zijn gekomen voordat de novel food -verordening van kracht was. Bijgevolg heerste er een juridisch vacuüm en was er geen doeltreffende procedure voor de etikettering. In haar oorspronkelijke voorstel probeert de Commissie een deel van de problemen te verhelpen. Dat voorstel is op dit moment in behandeling bij de Raad, maar het moet mij van het hart dat er eigenlijk niet veel van deugt.
Ik ben het er met name niet mee eens dat de Commissie een etiket wil met de woorden: "kan bevatten" . De formulering "kan bevatten" wekt niet bepaald vertrouwen. Integendeel, zij leidt onvermijdelijk tot verwarring en wantrouwen bij het publiek. Bijgevolg heeft het Parlement een voorstel op tafel gelegd dat duidelijkheid schept. Het voorziet in een gepast etiket voor levensmiddelen waarvan de genetisch gemanipuleerde ingrediënten met een redelijke analyse tegen een redelijke kostprijs en met redelijke nauwkeurigheid zijn opgespoord. Hopelijk wekt dit enig vertrouwen en begrip onder de bevolking, zodat de verdere productie van genetisch gemanipuleerde levensmiddelen en de biotechnologische industrie als geheel een duwtje in de rug krijgen. Voor de ontwikkeling van de biotechnologische industrie is het vertrouwen van het publiek van groot belang. Dat mogen wij niet onderschatten. Passende wetgeving, juridische stabiliteit en duidelijkheid zijn goed en wel, maar zonder het vertrouwen van de bevolking kunnen deze producten niet op een normale manier in de handel gebracht worden.
Het voorstel dat voor u ligt bevat duidelijke, begrijpelijke regels met een degelijke wetenschappelijke basis. Zij bieden de consument de informatie die hij nodig heeft om zijn keuze met kennis van zaken te maken. Als we deze regels toepassen op de levensmiddelen die vandaag in de rekken van de supermarkt liggen, krijgt een aanzienlijk deel een etiket, zoveel is duidelijk. Ik vind niet dat we daar bang voor moeten zijn. We moeten blij zijn dat de consument voldoende informatie krijgt om zijn keuze te maken. Met die informatie en een stilzwijgend vertrouwen in het product, zal het besef groeien dat genetisch gemanipuleerde levensmiddelen ongevaarlijk zijn, goed van kwaliteit en betrouwbaar. Als de consument eenmaal begrijpt dat er geen sprake is van een enkel groot biotechnologisch bedrijf dat achter de schermen aan de touwtjes trekt om zoveel mogelijk winst te behalen, als hij eenmaal inziet dat er geen gevaar is voor zijn gezondheid, dan ben ik er redelijk van overtuigd dat hij langzaam maar zeker een voorkeur voor deze producten ontwikkelt. Dat is ook al gebleken toen de allereerste producten op de markt verschenen, zoals genetisch gemanipuleerde tomatenpasta, waarvan in het Verenigd Koninkrijk nu al twee keer zoveel blikjes worden verkocht als van gewone pasta.
Als het publiek de voordelen van genetisch gemanipuleerde levensmiddelen eenmaal ondervonden heeft, en als er eenmaal etiketten op zitten, zal het ons werk van vanavond - het werk van een selecte groep, bijna een broederschap - beoordelen als een stap in de richting van een logischer, evenwichtiger en verstandiger inrichting van de Europese markt. In die markt zullen biotechnologische producten als normaal, gezond en zinvol worden beschouwd, en niet, zoals nu, met wantrouwen worden bekeken als het resultaat van een of andere rare, enge wetenschap.
Ik hoop dat de Commissie naar ons luistert en bereid is haar voorstel aan te passen, want wij weten hoe het publiek erover denkt. Als u wilt dat deze producten verkopen, moeten deze etiketten erop.

Bangemann
Ik wil niet ingaan op hetgeen de heer Liese nogmaals heeft gezegd. Ik wil hem er alleen op wijzen dat de novel food -verordening tenslotte aangenomen werd in de vorm die het Parlement heeft aanvaard. Toentertijd, toen hier in het Parlement triomfliederen werden aangeheven, heb ik gezegd dat dat enigszins te vroeg was, omdat ik de regeling niet zeer bruikbaar vond. Ik heb toen duidelijk mijn mening gegeven. Destijds heb ik daar kritiek op gekregen en nu word ik nog bekritiseerd vanwege het feit dat ik er toen voor gewaarschuwd heb. Maar misschien is dat wel de rol van een commissaris.
Dat brengt mij rechtstreeks bij het punt waar het vandaag om gaat. Vanzelfsprekend willen wij ook tot een oplossing bijdragen. Wij zijn uitgegaan van twee principiële voorwaarden. Ten eerste, welke procedure, welk criterium ook wordt gekozen, het moet wetenschappelijk gefundeerd zijn. Wij weten dat wetenschappelijke kennis zich verder ontwikkelt. Geen enkele wetenschappelijke vaststelling zal tien of twintig jaar stand houden, maar als wij volledig afzien van door de wetenschap verworven inzichten leveren wij ons over aan de willekeur. Dan kan men doen wat men wil. Dat is naar onze mening niet verstandig, het is overigens ook niet conform de rechtsstaat. Ik kan niemand een verplichting opleggen die ik bij wijze van spreken zomaar te voorschijn tover.
Ten tweede dient de etikettering de consument informatie te geven waarmee hij ook iets kan beginnen, die iets voor hem betekent. Wat het eerste punt betreft zijn wij ondertussen in de discussie met de Raad tot overeenstemming gekomen. Wij zullen dat dan wel zien. De Raad heeft zich erbij neergelegd om zich te baseren op wetenschappelijke vaststellingen. In drie kwesties is de Raad een andere mening toegedaan dan wij, namelijk bij de kwestie van een drempel, een minimum, en bij de kwestie van een negatieve lijst. Als men zich bij beide kwesties op wetenschappelijke verworvenheden baseert, betekent dat namelijk dat men momenteel helemaal geen besluit kan nemen. Dat zeg ik nog eens heel duidelijk. Als wij er echter door het Parlement en de Raad toe worden gedwongen zoiets te doen, dan moeten wij dat dan maar doen. Wij willen ons hier niet tegen verzetten. Ik ben er absoluut toe bereid om dan te zeggen dat dat nu eenmaal de mening van de meerderheid is.
In de derde kwestie, de kwestie van may contain , ben ik een andere mening toegedaan dan het Parlement. De "kan bevatten" bepaling heeft een grote reeks voordelen, overigens ook voor de consument, maar in de eerste plaats voor de kleine onderneming die helemaal niet in staat is om al het nodige te doen om het product te voorzien van een etiket met de vermelding "bevat geen" . Om er zeker van te zijn dat zij niet een of andere schadeclaim krijgen, zullen zij op het etiket de vermelding "bevat" aanbrengen. U zult zien, mijnheer Bowe, dat ons inziens nu al dan ongeveer 60 % van het processed food moet worden geëtiketteerd met "contains GMO" , en om zeker te zijn zelfs waarschijnlijk 90 % of 100 %. Dat is dan eigenlijk zero information voor de consument, want als de consument geen mogelijkheid meer heeft om een product zonder GMO's te kopen, omdat de producenten min of meer gedwongen zijn zich tegen ieder aansprakelijkheidsrisico in te dekken, dan is er helemaal geen informatie meer voor de consument.
Nogmaals, dat is mijn standpunt. Ik heb dit standpunt vanaf het begin verdedigd. Het klopt, mijnheer Liese, dat ik daarvoor bekritiseerd werd. Intussen zien velen, juist ook bij de groenen - en dat is wellicht niet bepaald de gewenste steun, maar het is al goed als zij mij in deze kwestie eens ondersteunen -, hoe gevaarlijk het is wat de meerderheid hier doet. In dit verband wil ik een anekdote uit Beieren vertellen. Toen men een Beiers parlementslid eens verweet dat hij met de meerderheid een zeer weloverwogen standpunt had platgewalst, zei hij dat het wel zou kunnen dat de anderen verstandiger waren, "aber mir san die mehreren" . In het Nederlands zou men zeggen "maar wij waren in de meerderheid" en ik hoop dat men dit in alle talen kan vertalen.
Dus, "Sie san die mehreren" , en nu zullen wij eens zien hoe wij met de Raad overeenkomen. Natuurlijk zal de Commissie zich niet tegen een compromis kanten, maar u kunt het ons niet kwalijk nemen als wij luid en duidelijk zeggen dat een oplossing onder die en die voorwaarden niet bruikbaar is of de consument niet de informatie geeft die hij wenst. Dat is het probleem, niet het vertrouwen. Wat dat betreft, deel ik uw mening. Het gewenningsproces zal er zeker toe leiden dat deze angst, die wij nu ten dele hebben, verdwijnt. Maar desondanks gaat het hier om een gerechtvaardigd belang van de consument. U weet wat ik bedoel, bevat het product nu wel of geen GMO's? En dat belang behartigen wij niet. Dat is mijn standpunt en tot nu toe ook nog het standpunt van de Commissie.

Lannoye
Mijnheer de Voorzitter, ik had graag een woord van verduidelijking van de commissaris. In het voorstel voor een verordening zit waarschijnlijk een vergissing, of een onnauwkeurigheid. Er is sprake van "producten" die in de handel gebracht en geëtiketteerd zouden zijn voordat de verordening van kracht was. Het Engelse woord is products . Ik veronderstel dat het hier gaat om voorraden die al bestonden of leveringen die al hadden plaatsgevonden. Het gaat om wat er al in voorraad was. De term "producten" is dubbelzinnig.

Bangemann
Mijns inziens is hier geen misverstand mogelijk, want de betrekkelijke bijzin luidt duidelijk, "die voor de inwerkingtreding op de markt waren" . Dat wil zeggen dat het ofwel om een voorraad of om een product gaat, maar dit moet voor de inwerkingtreding op de markt zijn geweest. Dat is toch duidelijk en ondubbelzinnig. Of het nu een voorraad was of alleen een product dat misschien eerst in het productieproces was, maakt dan niet uit, van belang is het tijdstip.

Bowe
Mijnheer de Voorzitter, ik heb een korte vraag voor de commissaris. Als de Commissie wil dat de consument deze producten accepteert, waarom geeft zij hem dan niet waar hij om vraagt, namelijk eenvoud en duidelijkheid? Schrap de woorden "kan bevatten" . Waarom "kan bevatten" ? Geef de mensen eenvoud en duidelijkheid. Laat ze zelf kiezen. Heb een beetje vertrouwen in de mensen.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.
(De vergadering wordt om 23.38 uur gesloten)

