UE 2020 - działania w następstwie nieformalnego posiedzenia Rady Europejskiej w dniu 11 lutego 2010 r. (debata) 
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku dziennego jest debata nad oświadczeniem Rady i Komisji: UE 2020 - działania w następstwie nieformalnego posiedzenia Rady Europejskiej w dniu 11 lutego 2010 r.
President
Panie przewodniczący Van Rompuy! Ponieważ to będzie pańskie pierwsze wystąpienie podczas posiedzenia plenarnego Parlamentu Europejskiego, postanowiliśmy, że może być ono trochę dłuższe. Pan przewodniczący Van Rompuy chciałby na początku urzędowania przedstawić Izbie swoje stanowisko w odniesieniu do różnych kwestii, do kwestii instytucjonalnych. Czy wystarczy panu około 15-20 minut?
Herman Van Rompuy
przewodniczący Rady Europejskiej. - Panie przewodniczący! Niezmiernie cieszy mnie możliwość uczestniczenia w debacie, nie tylko po to, by przedstawić sprawozdanie z nieformalnego spotkania szefów państw lub rządów - w końcu było to spotkanie nieformalne, bez żadnych wniosków wymagających przedstawienia - ale również, by spotkać się z państwem na początku mojego urzędowania. Gdybym czekał z przedstawieniem sprawozdania aż do pierwszej formalnej okazji, czyli do posiedzenia Rady Europejskiej zaplanowanego na koniec marca, nie pojawiłbym się w tej Izbie przed końcem kwietnia - czyli minęłoby około pięć miesięcy od daty nominowania mnie na przewodniczącego Rady Europejskiej. Pozwolę sobie zatem wykorzystać nadarzającą się okazję, by przedstawić moją wizję pełnionej przeze mnie roli i funkcji. Zajmie mi to kilka minut, a w przyszłości nie będę musiał już do tego wracać.
Oczywiście urząd prezydencji Rady Europejskiej istniał od zawsze; nie jest on równoznaczny z urzędem "prezydenta Europy”, jak opisują to niektóre media. Co się w związku z tym zmieniło? Pojawiły się trzy drobne elementy, które wspólnie i w miarę upływu czasu przyczynią się do wprowadzenia znaczących zmian.
Pierwszym z nich jest ciągłość: w przeszłości prezydencja zmieniała się co sześć miesięcy; czyli zawsze po drugim bądź trzecim posiedzeniu. Istniały niewielkie możliwości zbudowania strategii długoterminowej. Nasi partnerzy z krajów trzecich byli nieustannie zaskakiwani, ponieważ na każdym szczycie z Unią Europejską musieli spotykać się z innym szefem rządu. Zwiększona ciągłość ma zasadnicze znaczenie w budowaniu stosunków międzynarodowych i w wykonywaniu poważnych zadań.
Drugim elementem jest pełnoetatowy wymiar pracy na tym stanowisku: poprzednio przewodniczący Rady musieli równocześnie zarządzać swoimi krajowymi rządami. Oznaczało to, że w najlepszym przypadku sprawom europejskim mogli poświęcić pół etatu. Rada Europejska, dzięki stworzeniu pełnoetatowego stanowiska poświęconego prowadzeniu posiedzeń Rady oraz działań następczych, w tym reprezentowania jej na zewnątrz, ma obecnie większe szanse na odegranie swojej roli w ramach europejskiego systemu instytucjonalnego.
Trzeci element polega na tym, że teraz stanowisko przewodniczącego jest obsadzane w ramach wyboru przez szefów państw lub rządów, a nie jest dziełem przypadku wynikającego z arbitrażowego systemu rotacyjnego. Mam nadzieję, że zapowiada to wsparcie, na które może liczyć przewodniczący.
Każdy z tych trzech elementów stanowi pragmatyczną zmianę na lepsze w odniesieniu do uprzedniej struktury instytucjonalnej, ale występując wspólnie i przy uwzględnieniu, że obecnie Rada staje się samorządną instytucją, elementy te dają Radzie Europejskiej większe szanse na wywiązanie się z zadania "[określenia] ogólnych kierunków i priorytetów politycznych [Unii Europejskiej]”, nałożonego na mocy traktatów.
Niektórzy komentatorzy widzą w tej roli znacznie więcej, inni widzą mniej. Z jednej strony niektórzy uważają prezydencję Rady Europejskiej za równoznaczną z urzędem prezydenta, szefa państwa piastującego władzę wykonawczą, jak to jest na przykład we Francji. Z drugiej strony inni uważają ją za zwykłe przewodniczenie posiedzeniom szefów rządów. A w rzeczywistości prezydencja nie jest ani jednym ani drugim. Zdecydowanie nie jest to niezależny urząd prezydenta mającego władzę wykonawczą. Osoba piastująca ten urząd musi wyrażać poglądy kolektywu szefów państw lub rządów. Z kolei z drugiej strony rola ta nie polega wyłącznie na przewodniczeniu posiedzeniom, udzielaniu głosu poszczególnym członkom Rady Europejskiej. Zadanie przygotowania i zapewnienia ciągłości posiedzeń Rady, a także reprezentowania Unii na zewnątrz, na przykład wraz z przewodniczącym Komisji podczas szczytu grupy G-20, i pełniona rola łącznika pomiędzy stolicami krajowymi a instytucjami zdecydowanie wykraczają poza zadanie samego tylko przewodniczenia podczas posiedzeń.
Zadaniem stałego przewodniczącego Rady jest ni mniej, ni więcej zwiększenie wspólnego wyczucia kierunku. Dokąd zmierzamy? Jak powinniśmy postępować z naszymi sąsiadami? Kim są nasi główni światowi partnerzy strategiczni? W jakim punkcie chcemy być za 10 lub 20 lat? To są kwestie najważniejsze.
Traktat dość zwięźle opisuje moje stosunki z Parlamentem Europejskim, wymaga ode mnie po prostu przedstawiania sprawozdań "z każdego posiedzenia Rady Europejskiej”. Oznacza to co najmniej cztery sprawozdania w roku, chociaż przeważnie co roku mamy pięć do sześciu posiedzeń, a liczba ta w przyszłości może wzrosnąć do dziesięciu. Nie minie wiele czasu, a wielu spośród państwa będzie już miało dość mojego widoku! Będę nadal utrzymywał zwykłe kontakty z posłami do PE, takie jak rozpoczęte już przeze mnie spotkania z przywódcami grup i comiesięczne spotkanie z przewodniczącym Parlamentu.
Mojej roli nie należy oczywiście mylić z rolą Przewodniczącego Komisji. Pan Barroso sprawuje urząd wykonawczy, wybierany przez Parlament Europejski i przed nim odpowiedzialny. Przedstawia państwu wnioski legislacyjne i budżetowe, czego ja nie czynię. Przewodniczący Komisji pozostaje w bezpośrednim codziennym kontakcie z Parlamentem Europejskim, w szczególności pracując nad tymi wnioskami legislacyjnymi i budżetowymi. Moje zadanie polega raczej na zagwarantowaniu, by szefowie państw lub rządów byli zgodni co do ogólnej strategii Unii Europejskiej, zarówno w odniesieniu do jej rozwoju wewnętrznego, jak i pod względem stosunków zewnętrznych. Co tydzień spotykamy się z panem przewodniczącym Barroso. Obaj mamy świadomość konieczności unikania konfliktu na tle konkurencji i nieporozumień odnośnie tego, kto jest za co odpowiedzialny. Zrozumienie różnicy między Przewodniczącym Komisji a Przewodniczącym Rady Europejskiej może być dla opinii publicznej i krajów trzecich dość trudne; jestem jednak przekonany, że zmierzamy we właściwym kierunku.
W tym kontekście należy także pamiętać, że jestem przewodniczącym Rady Europejskiej, a nie Rady Unii Europejskiej; są to dwie oddzielne instytucje. Poszczególne państwa członkowskie będą nadal co sześć miesięcy rotacyjnie obejmować prezydencję w zwykłej Radzie, która jest obok Parlamentu Europejskiego częścią władzy prawodawczej. Rada jedynie w dziedzinie spraw zagranicznych ma stałego przewodniczącego, obecnie w osobie lady Catherine Ashton, czyli wiceprzewodniczącego Komisji i wysokiego przedstawiciela do spraw zagranicznych.
Zatrzymam się tu na chwilę, by wyrazić uznanie wobec lady Catherine Ashton za jej pracę. Zasługuje ona na nasze wsparcie w odniesieniu do walki z licznymi wyzwaniami w dziedzinie spraw zagranicznych i bezpieczeństwa oraz przygotowań do utworzenia Służby Działań Zewnętrznych. Będę zaszczycony móc blisko z nią współpracować w zakresie reprezentowania Unii Europejskiej na arenie międzynarodowej.
Pozwolę sobie powiedzieć kilka słów na temat samej Rady Europejskiej.
Pierwsze formalne posiedzenie pod moim przewodnictwem odbędzie się pod koniec przyszłego miesiąca. Na początku bieżącego miesiąca zorganizowaliśmy jednakże w oddalonej jedynie kilkaset metrów stąd Bibliothèque Solvay, przydatne nieformalne zgromadzenie szefów państw lub rządów. Nasze rozmowy okazały się owocne, być może z powodu przytulnej atmosfery panującej w bibliotece, a być może z powodu fizycznej bliskości Parlamentu.
Nie mogę przedłożyć formalnego sprawozdania w sprawie wniosków z nieformalnego spotkania, o czym zresztą mówiłem już wcześniej. Mogę, co najwyżej, podzielić się z państwem moimi osobistymi wnioskami z dyskusji, które przedstawiłem w liście do członków Rady Europejskiej, krążącym z tego, co wiem, w Parlamencie. Organizując nieformalne posiedzenie Rady miałem na celu głównie przygotowanie naszych przyszłych rozważań dotyczących kwestii poprawienia wyników gospodarczych Europy po wyjściu z kryzysu gospodarczego. Wymaga to przyjrzenia się naszym celom i ambicjom, otrzymaliśmy od przewodniczącego Barroso bardzo przydatny dokument w tej sprawie, ale także przyjrzenia się możliwości poprawienia naszego zarządzania tymi kwestiami. Jedną z najważniejszych kwestii stojących przed Unią Europejską jest sposób w jaki zamierzamy zarządzać naszą zintegrowaną europejską gospodarką, największym rynkiem światowym, tak aby poprawić nasze wyniki gospodarcze.
Pierwsza wymiana naszych poglądów objęła omówienie sposobu ustalania celów, ich realizowania i oceniania wyników. W dużej mierze chodzi o koordynację wykonywania kompetencji narodowych przy równoczesnym pełnym wykorzystaniu kompetencji UE i dostępnych instrumentów. W związku z tym Rada Europejska ma szczególne predyspozycje do realizacji tego zadania. Wszyscy członkowie Rady Europejskiej na spotkaniu w Bibliotece Solvay zgodzili się, że potrzebujemy w Unii większej i bardziej skoncentrowanej koordynacji gospodarczej, zarówno w przypadku polityki makroekonomicznej, niewątpliwie w strefie euro, jak i polityki mikroekonomicznej. Wiele aspektów ma wymiar praktyczny, ale przyjmijmy koncepcję zmniejszenia liczby wspólnych celów gospodarczych do czterech lub pięciu. Cele te powinny być policzalne i podzielne na zestawy celów narodowych; tworzenie tablic wyników dla, powiedzmy, 65 różnych zestawów danych nie ma sensu.
Ponadto wszyscy członkowie Rady Europejskiej chcą wziąć na siebie większą odpowiedzialność w odniesieniu do wspólnej europejskiej strategii na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia. Takie osobiste zaangażowanie jest bezwzględnie potrzebne; musimy przejść od zaleceń na papierze do prawdziwego zaangażowania. Ucieszyła mnie tak ogromna ambicja uczestników spotkania. Można nazywać to lepszą koordynacją, lepszym zarządzaniem, czy nawet gouvernement économique, ale kluczem jest wspólne dążenie do osiągnięcia sukcesu.
Rozmawialiśmy pokrótce także o lepszym wdrożeniu europejskich działań na rzecz odbudowy Haiti; chcemy kontynuować tę dyskusję, zwracając uwagę na dokładniejsze wdrożenie postanowień art. 214 traktatu w sprawie koordynacji pomocy humanitarnej. Na kolejnym spotkaniu Rady Europejskiej kontynuowana będzie dyskusja, w jaki sposób Europa powinna strategicznie zareagować na konferencję w Kopenhadze w sprawie zmian klimatu. Niewątpliwie dość nieoczekiwanie rozmawialiśmy także o sytuacji w Grecji. Wziąłem na siebie obowiązek zagwarantowania, że kwestia ta zostanie rozwiązania w instytucjonalnych ramach Unii Europejskiej, a nie poza nimi, i że 27 szefów państw lub rządów, a także przewodniczący Komisji i prezes Europejskiego Banku Centralnego wyrażą zgodę na osiągnięte porozumienie. Taki poziom kompromisu stanowił dowód zgody Grecji na zobowiązanie się do zmniejszenia w sposób wiarygodny krajowego deficytu i naszej solidarności, jeśli zajdzie taka potrzeba. Z niecierpliwością oczekuję państwa poglądów na te sprawy, szczególnie zaś na możliwe sposoby uporania się z wyzwaniami stojącymi przed Unią.
Mogę państwa zapewnić, że na nadchodzące lata mam jeden nadrzędny cel polegający na zagwarantowaniu, by nasza Unia zmierzała w kierunku wzmocnienia wewnętrznego, wystarczającego na utrzymanie naszego własnego modelu społecznego, i wzmocnienia na zewnątrz, pozwalającego na obronę naszych interesów i szerzenie naszych wartości. Uważam, że wszystkie instytucje europejskie mogą i muszą wspólnie pracować nad osiągnięciem tych zamierzeń.
(Oklaski)
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji. - Panie przewodniczący! Pozwolę sobie najpierw pogratulować przewodniczącemu, panu Van Rompuyowi, bardzo dobrego pierwszego nieformalnego posiedzenia Rady Europejskiej pod jego przewodnictwem.
Osiągnąwszy wspólne porozumienie w sprawie ważnego oświadczenia dotyczącego Grecji, omówiliśmy europejską strategię 2020, strategię na rzecz zrównoważonego wzrostu gospodarczego i zatrudnienia. Miałem możliwość skoncentrowania się na stojących przed nami konkretnych kwestiach politycznych, na wyzwaniach i rozwiązaniach, które Komisja formalnie przedstawi w przyszłą środę.
Gospodarka europejska przed kryzysem znajdowała się w fazie postępu: powstało 18 milionów nowych miejsc pracy i bardziej dynamiczne środowisko przedsiębiorczości. Kryzys finansowy i jego wpływ na wiele obszarów naszej działalności, jak 4 % spadek PKB tylko w ciągu jednego roku, wzrost bezrobocia do 10 %, silne uderzenie w nasz dobrobyt, realne zagrożenie dla naszego społeczeństwa - to wszystko wymazało jednak dotychczasowe osiągnięcia. Równocześnie nasze zadanie staje się coraz trudniejsze: mamy starzejącą się populację, rosnące różnice w poziomach wydajności w stosunku do naszych konkurentów, a także niedociągnięcia w obszarze edukacji i badań. Mamy jednakże również wiele mocnych stron: mamy największą na świecie gospodarkę rynkową, mamy jednolity rynek, mamy strefę euro. W czasach kryzysu aspekty te okazały się ważnym zabezpieczeniem.
Dziś jednak Europa stoi w obliczu ważnego wyboru; powiedziałbym, że wyboru decydującego o losach przyszłych pokoleń. Nadzieja na powrót starych, dobrych czasów nie jest wyborem. Jednym wyborem jest ograniczona zmiana - najmniejszy wspólny mianownik, który przynosi reformy i wzrost gospodarczy. Nigdy jednak nie odzyskamy tego, co utraciliśmy w związku z kryzysem. Ten wybór sprawi, że Europa w nowym porządku świata będzie krajem drugiej kategorii. Minimalne zmiany, pewne dostosowania.
Wierzę, że możemy i musimy być bardziej ambitni. Możemy dążyć do strategii gospodarczej, która pozwoli Europie wejść na ścieżkę w kierunku konkurencyjności i stworzyć miliony nowych miejsc pracy. Nie osiągniemy tego jednak za pomocą półśrodków i intratnych zmian. Musimy zaszczepić poczucie pilnej potrzeby, poczucie że utrzymywanie obecnego stanu nie ochroni naszego europejskiego modelu życia i naszych modeli społecznych. A wręcz przeciwnie. Te modele społeczne będą zagrożone, jeśli nie dostosujemy się do stawiającego znacznie większe wymagania środowiska globalnego.
Do tego potrzebne są wspólne wysiłki. Potrzebujemy działania państw członkowskich; potrzebujemy działania instytucji europejskich; potrzebujemy działania zainteresowanych stron i ogólnie społeczeństwa; potrzebujemy zwłaszcza aktywnego zaangażowania i wsparcia Parlamentu Europejskiego na rzecz budowania strategii i informowania obywateli.
Komisja w przyszłym tygodniu ustanowi kluczowe elementy strategii, które formalnie przedstawi instytucjom europejskim. Strategia będzie skoncentrowana na trzech priorytetach: rozwoju inteligentnego, rozwoju zrównoważonego i rozwoju gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu.
Po pierwsze, wiedza musi być głównym napędem rozwoju; wiedza i innowacja, które pozwalają na tworzenie koncepcji jutra, przyszłych umiejętności i technologii. Po drugie, potrzebujemy większej liczby miejsc pracy w celu utrzymania przy życiu naszego europejskiego modelu społeczeństwa. Naszym celem musi być zbudowanie zdrowych, bogatych i bezpiecznych społeczeństw, w których każdy czuje, że odgrywa ważną rolę. Oznacza to zapewnienie ludziom pracy i kwalifikacji oraz zwalczenie plagi ubóstwa. Problem ubóstwa nie jest jedynie problemem krajowym, do jego rozwiązania potrzebujemy wspólnej europejskiej reakcji.
Nasza społeczna gospodarka rynkowa musi mieć pewne stałe punkty, tak aby wykorzystywać przyszłe możliwości. Mówię tu o zrównoważonym wzroście, uznaniu konieczności rozwiązania problemu zmian klimatu, uznaniu nacisku na wykorzystanie zasobów. Rozumiem przez to gospodarkę konkurencyjną, wzmocniony rynek wewnętrzny, tworzenie lepszych warunków dla inwestycji, zwłaszcza dla MŚP, czyli europejską gospodarkę zdolną do utrzymania swojej pozycji na zglobalizowanym rynku.
Te priorytety nie są nam obce, ale brak sukcesu w realizowaniu tych celów sprawia, że stają one jeszcze ważniejsze. Potrzebna jest radykalna zmiana, nie naszej recepty na uzdrowienie europejskiej gospodarki, ale naszego podejścia do realizacji tego zadania.
Czego potrzebujemy do osiągnięcia sukcesu? Po pierwsze, strategia musi być wszechstronna. Nie możemy zastosować dowolnej mieszanej strategii, pozwalając każdej ze stron na wykonywanie łatwych zadań, miłych obowiązków, a innym zostawiając do rozwiązania prawdziwe wyzwania. Wciąż istnieje wiele kwestii: mam na myśli między innymi ukończenie procesu tworzenia jednolitego rynku, podniesienia jakości naszych systemów podatkowych, sposób wydawania pieniędzy w czasach, gdy finanse publiczne znajdują się pod presją.
Po drugie, strategia musi angażować wszystkie części składowe naszych społeczeństw. Nie zdołamy wprowadzić społeczeństwa europejskiego na właściwą drogę do przyszłości za cenę konfliktów społecznych. Dlatego zasadnicze znaczenia ma przyjęcie aktywnego podejścia na rzecz tworzenia miejsc pracy i zwalczania plagi ubóstwa. I dlatego też wykazaliśmy się rozsądkiem i przeprowadziliśmy reformę rynków finansowych. Chcemy mieć silny sektor finansowy zdolny do finansowania innowacyjności i pomagania w rozwoju przedsiębiorstw; sektor uznający swoją zwiększoną odpowiedzialność wobec społeczeństwa i rządów, które przyszły mu z pomocą w potrzebie; sektor akceptujący konieczność wprowadzenia na szczeblu europejskim skutecznego nadzoru.
Po trzecie, nie wolno nam mylić ogólnej wizji europejskiej gospodarki z pytaniem "Kto zajmuje się czym?”. To nie powinna być kwestia debaty nad kompetencjami. Musimy dostrzec wartość dodaną europejskiego podejścia. W czasach globalizacji, gdy musimy rozmawiać ze Stanami Zjednoczonymi, Chinami, Rosją i innymi, całkiem wyraźnie widać, że wspólne podejście niesie wartość dodaną; przykładem może być inicjatywa w grupie G-20, w rzeczywistości wprowadzona przez Unię Europejską podczas prezydencji francuskiej przez prezydenta Francji i przeze mnie, polegająca na zaproponowaniu prezydentowi USA wyrażenia zgody na spotkania na szczycie. Naprawdę bezwzględnie należy zrozumieć, że działając wspólnie mamy większy wpływ. Uznanie globalnej współzależności i zlekceważenie europejskiej współzależności nie ma sensu. Dlatego musimy działać razem.
Wciąż potrzebne będą działania na szczeblu narodowym. Oczywiście na państwach członkowskich spoczywają obowiązki narodowe, którymi zgodnie z naszymi oczekiwaniami powinny zająć się przede wszystkim rządy, ale oczekujemy również, że rządy szczerze zaangażują się w realizowanie podejścia europejskiego. Podejście europejskie jest niezbędne nie w celu przywrócenia władzy Brukseli, nie taki jest nasz zamiar, ale w celu przeprowadzenia bezwzględnie potrzebnych reform w społeczeństwie, tak aby przyniosły dobrobyt naszym obywatelom.
Odniesiemy sukces, o ile będziemy pracować wspólnie, a nie przeciwko sobie. W związku z tym potrzebne jest wiarygodne poczucie wspólnej własności na każdym szczeblu. Potrzebna jest nam zdecydowana i prawdziwa koordynacja w dziedzinie gospodarki. Traktat lizboński daje nam te instrumenty, a my je wykorzystamy.
Podczas ostatniej Rady Europejskiej dostrzegłem świadomość istnienia tego problemu. Mogę porównać bieżące dyskusje z dyskusjami sprzed pięciu lat, gdy omawialiśmy strategię lizbońską. Powiem zupełnie szczerze i otwarcie, że wśród szefów państw lub rządów dostrzegłem znacznie większą świadomość konieczności wspólnego działania oraz zewnętrznych ograniczeń wobec gospodarki europejskiej. Mam nadzieję, że tym razem wąskie interesy krajowe nie staną ponownie na przeszkodzie większej koordynacji i wydajnego systemu zarządzania europejskiego.
Potrzebujemy także istotnych środków sztandarowych na szczeblu unijnym uosabiających nasze cele, czyli konkretne plany. Zamierzamy przedstawić niektóre z nich: projekty, takie jak plan innowacji, program nowych kwalifikacji, stosowna polityka przemysłowa, agenda cyfrowa, technologie ekologiczne oraz określony plan lub działanie przeciwko ubóstwu; projekty, które same w sobie mają wartość i siłę oddziaływania; projekty, które pokażą, czemu to Europa zapewnia część rozwiązań, oraz że Unia Europejska nie tylko dużo mówi, ale także działa.
Na zakończenie pozwolę sobie wezwać Parlament Europejski, jako prawodawcę, jako organ budżetowy i jako mistrza działań europejskich w każdym zakątku UE, do udzielenia tym projektom silnego wsparcia.
Joseph Daul
Panie przewodniczący, panie Van Rompuy, panie przewodniczący Barroso, panie i panowie! Rada Europejska z dnia 11 lutego była pierwszym posiedzeniem, które zwołał i któremu przewodniczył pan Van Rompuy, którego pragnę powitać przy okazji jego pierwszej wizyty podczas posiedzenia plenarnego Parlamentu Europejskiego.
Panie Van Rompuy! Grupa Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci) wiele od pana oczekuje. Cieszy mnie pozytywny i pragmatyczny duch wypowiedzi wygłaszanych przez pana od chwili nominacji, ponadto doceniam ton, jaki chce pan nadać w Radzie Europejskiej, ale oczekuję, że zarówno pan, jak i Rada Unii Europejskiej będziecie mieć świadomość, że wraz z traktatem lizbońskim zmieniły się wasze stosunki z nami, z posłami do PE. Teraz mamy jednakowy udział w procesie podejmowania decyzji, co ma konsekwencje nie tylko prawne, ale także polityczne.
Chciałbym teraz przejść do zasadniczej treści debaty z 11 lutego, czyli oczywiście do strategii 2020, ale również do polityki w zakresie euro oraz polityki gospodarczej i budżetowej, ponieważ spekulacje dotyczące greckiego zadłużenia i kwestii euro bez wątpienia dość nieoczekiwanie pojawiły się na spotkaniu w Bibliotece Solvay.
Chciałbym postawić następujące pytanie: czy osłabienie naszej wspólnej waluty wynika wyłącznie z greckiego kryzysu, czy też euro jest celem bezpośrednich ataków podmiotów niezadowolonych z mocy wspólnej waluty i zainteresowanych państw członkowskich?
Po drugie, czy zamierzamy czekać z naszą reakcją, aż sytuacja w określonych krajach strefy euro pogorszy się, jak to miało miejsce w przypadku Grecji? Jeśli nie, to jakie mamy plany pozwalające na naprawienie sytuacji w krajach najbardziej zagrożonych? Panie przewodniczący Van Rompuy! To pytanie do pana.
Zadaję te pytania, ponieważ zdecydowanie wątpię, czy jako Europejczycy panujemy nad sytuacją, chociaż cieszą mnie solidarne środki przyjęte na spotkaniu w dniu 11 lutego. Czyż obecna sytuacja nie stanowi dowodu na to, że greckie ostrzeżenie ukazało zakres, w jakim musimy podejmować odważne decyzje, tak aby wreszcie mieć pewność, że nasza waluta, euro, odzwierciedla stojącą za nią władzę polityczną?
Oczywiście bardzo dużo mówimy, mówimy o zarządzaniu gospodarczym, a także o zarządzaniu walutowym, ale moglibyśmy uprościć wiele spraw i bez wątpienia zwiększyć wydajność w wielu aspektach, gdybyśmy tylko opracowali i wdrożyli prawdziwą koordynację budżetową działań członków strefy euro. Były francuski premier, pan Edouard Balladur, sam niedawno uznał konieczność rezygnacji z suwerenności w niektórych obszarach, a dla Francuza nie jest to łatwe, i przekonywał do tego, by Eurogrupa akceptowała narodowe budżety państw członkowskich ze strefy euro, jeszcze przed przedłożeniem ich w parlamentach krajowych.
Chciałbym podchwycić ten odważny pomysł i zwracam się z prośbą do Rady Europejskiej o zastanowienie się nad nim i o jego poważne przeanalizowanie. Państwa strefy euro, odpowiednio koordynując swoje budżety, zyskałyby bezprecedensową możliwość wywierania wpływu i pole manewru. Ich moc oznaczałaby silny wpływ na tworzenie nowych regulacji globalnych, ale wymagałaby także zjednoczenia się sił europejskich w ramach międzynarodowych organizacji finansowych, gdzie państwa strefy euro muszą być jednomyślne.
Przytoczę jaskrawy przykład - o którym, jak sądzę, wspomniał już pan Barroso - Międzynarodowego Funduszu Walutowego, gdzie prawo głosu jest wyliczane w zależności od gospodarczego znaczenia państw. Zgodnie z tym kryterium Stany Zjednoczone mają 16,7 % głosów, Japonia ma 6 %, Chiny mają 3,6 %, a sześć państw założycielskich Unii Europejskiej ma 18,49 %. Gdyby jednak państwa strefy euro przedstawiały MFW jednolite podejście, miałyby 23 % głosów, a zjednoczone wszystkie państwa członkowskie UE miałyby 32 %, czyli, inaczej mówiąc, dwa razy więcej niż USA.
Panowie przewodniczący, panie i panowie! Tak w rzeczywistości wygląda równowaga mocarstw na świecie. Wciąż podzielona Europa nie może jednak wykorzystać swojego pełnego znaczenia gospodarczego. Czy możemy nadal akceptować taką sytuację? Grupa PPE uważa, że nie. Panie przewodniczący Van Rompuy! Nadszedł czas, by państwa strefy euro zdały sobie wreszcie sprawę z sytuacji i wyciągnęły wnioski. Wtedy będą przygotowane na to, co i tak wkrótce będą zmuszone uczynić, a mianowicie na prawdziwe zjednoczenie, zamiast kurczowego trzymania się fasady suwerenności gospodarczej, która jest niczym więcej, jak tylko niebezpiecznym pozorem.
Stephen Hughes
w imieniu grupy S&D. - Panie przewodniczący! Od momentu rozpoczęcia kryzysu gospodarczego i społecznego szeregi bezrobotnych w Europie zasiliło ponad siedem milionów osób. Przed końcem bieżącego roku prawdopodobnie liczba bezrobotnych wzrośnie do 25 milionów. Dobry stan naszych gospodarek i finansów publicznych, do którego tak ciężko dążyliśmy od wczesnych lat 90. XX wieku, został zniszczony w niecałe dwa lata. Pomimo zastosowania kosztownych środków odbudowy zdołaliśmy dotychczas uniknąć jedynie całkowitego upadku systemu.
Rozwój gospodarczy pozostaje na bardzo niskim poziomie, a wiele osób straciło wiarę w szybką naprawę gospodarczą. Nasze społeczeństwo trapią obawy o przyszłość, nasiliły się różnego rodzaju nierówności, a niektóre państwa członkowskie desperacko potrzebują europejskiej solidarności i ochrony, ponieważ padły ofiarą bezwzględnych i niekontrolowanych spekulacji. Kryzys mocno osłabił globalną konkurencyjność Europy i jej polityczne wpływy.
W takim posępnym krajobrazie Europa musi teraz na nowo obmyślić swoją przyszłość, tak aby chronić swój model rozwoju gospodarczego i społecznego.
Panie przewodniczący Barroso! Zamierza pan zapytać na wiosennym posiedzeniu Rady, gdzie Europa ma się znaleźć w roku 2020. To bardzo istotne pytanie, ale czy możemy sobie pozwolić na spory dotyczące odległej przyszłości, jeśli najpierw nie udzielimy odpowiedzi milionom Europejczyków, którzy obecnie odczuwają skutki kryzysu i martwią się o jutro, czy będą mieli pracę, czy będą mieli szansę na znalezienie nowej pracy? Jakie odpowiedzi ma pan dla nich?
Nie mogę wrócić jutro do swojego regionu i powiedzieć wyborcom, że nie muszą się martwić, ponieważ mamy plan na rok 2020. Muszę zareagować na ich naglące problemy i obawy. Chcę móc powiedzieć im, że utrzymają swoją pracę, że wkrótce zaczną powstawać nowe miejsca pracy oraz że będą to przyzwoite miejsca pracy, z dobrymi pensjami.
Obecnie jedynym planem średniookresowym jest plan opracowany przez Radę Europejską w grudniu i polegający na konsolidacji finansów publicznych. Oczekuje się, że państwa członkowskie do roku 2011 rozpoczną konsolidację mającą na celu zmniejszenie deficytów do poziomu 3 % przed upływem dwóch lat. Równocześnie bezrobocie będzie wciąż rosło, a rozwój gospodarczy będzie zbyt słaby, by ograniczyć wzrost bezrobocia.
Istnieją inne sposoby na wydobycie Europy z kryzysu: skoncentrowanie naszej agendy politycznej na ludziach, zwłaszcza tych najdotkliwiej dotkniętych przez kryzys. Nalegam, by przewodniczący Van Rompuy i przewodniczący Barroso ponownie zastanowili się nad charakterem tak zwanej strategii wyjścia. Europa powinna wybrać drogę wyjścia z kryzysu przyzwoitą pod względem moralnym: drogę humanitarną opartą na naszych podstawowych wartościach, która w rzeczywistości jest także rozsądniejsza pod względem gospodarczym.
Nie będzie to możliwe, jeśli polityka makroekonomiczna będzie skoncentrowana na szybkiej konsolidacji. Oznaczałoby to cięcia w zakresie inwestycji publicznych, edukacji i szkoleń, a także usług socjalnych i opieki zdrowotnej. Konsolidacji nie można osiągnąć jedynie poprzez podniesienie podatków. Europejski potencjał wzrostu ucierpiałby jeszcze bardziej niż dotychczas, w wyniku czego proces naprawy byłby niezwykle powolny, a znaczna część bezrobotnych stałaby się grupą długotrwale bezrobotną.
Europejczycy zasługują na bardziej zrównoważone i społecznie odpowiedzialne podejście. Uważamy, że takie podejście powinno obejmować "strategię wejścia” na rynek pracy stanowiącą nierozłączną część strategii UE 2020 i plan działania na okres do roku 2015.
Przyjęte podejście powinno łączyć agendę polityki makroekonomicznej i strukturalne strategie gospodarcze, społeczne i środowiskowe, aby dążyć do utworzenia przynajmniej pięciu milionów miejsc pracy do roku 2015, szczególnie w dziedzinie gospodarki ekologicznej. Rada Europejska podczas posiedzenia marcowego powinna wyraźnie ogłosić ten zamiar jako kluczowy cel nowej strategii.
Właściwa koordynacja polityki gospodarczej, wykraczająca daleko poza porządkową rolę paktu na rzecz stabilności, powinna gwarantować połączenie stopniowej konsolidacji budżetowej w różnych państwach członkowskich z utrzymaniem kluczowego finansowania publicznego w obszarach rozwojowych i kluczowych strategii społecznych.
Będzie to wymagało przeskoku myślowego w odniesieniu do zarządzania gospodarczego Europą, a w szczególności strefą euro.
Szczyt marcowy lub czerwcowy powinien dać przewodniczącemu, blisko współpracującemu z Komisją, mandat do przedłożenia ambitnego planu na rzecz wzmocnienia zarządzania gospodarczego w UE, o którym ostatecznie zadecyduje Rada w grudniu 2010 roku.
Musimy sprzeciwić się starym sposobom działania, jeśli chcemy wynieść naukę z bieżącego kryzysu i sprawić, by jak najszybciej przeszedł do historii. Jest to szansa, by Europa stała się bardziej dostosowana nie tylko do rynków, ale także do obywateli. Będzie to możliwe, tylko wtedy, gdy strategia UE 2020 będzie naprawdę dotyczyła ludzi i zatrudnienia, inaczej mówiąc, gdy uwzględni ambitny plan działań społecznych i działań na rzecz przyzwoitego zatrudnienia.
W imieniu swojej grupy nalegam, by obywatele, szczególnie z grup najbardziej bezbronnych, znaleźli się w samym sercu projektu europejskiego.
Guy Verhofstadt
w imieniu grupy ALDE. - Panie przewodniczący! Przede wszystkim pozwolę sobie od razu przejść do najważniejszego obecnie problemu. Możemy mówić o roku 2020, ale dziś mamy do czynienia z poważniejszym problemem: chodzi o strefę euro i Grecję. Musimy znaleźć rozwiązania w tym obszarze.
Moim zdaniem Parlament Europejski musi w tym obszarze przejąć inicjatywę. Należy koniecznie ustalić, co dokładnie wydarzyło się w Grecji. Dziś otrzymaliśmy sprzeczne informacje. Grecja twierdzi, że przekazała Unii Europejskiej i jej instytucjom wszystkie informacje. Równocześnie Komisja Europejska i Eurostat twierdzą, że nie otrzymali wszystkich niezbędnych informacji. Ponadto banki inwestycyjne - Goldman Sachs, Morgan Stanley, Deutsche Bank - minimalizują swoje dotychczasowe działania w przypadku Grecji.
W związku z tym uważam, że nasz Parlament ma za zadanie jak najszybsze zorganizowanie przesłuchań w stosownej komisji, tak abyśmy mogli wysłuchać wszystkich zainteresowanych stron i zrozumieć, co dokładnie dzieje się w Grecji. Nie możemy mówić o środkach naprawczych, rozwiązaniach, reformach w Unii Europejskiej, jeśli przede wszystkim nie wiemy, co dokładnie wydarzyło się w Grecji w latach 2008-2009 i przed tym okresem. Moim zdaniem bezwzględnie konieczne jest wysłuchanie przez Parlament poszczególnych stron.
Po drugie, musimy również zająć się problemem greckiego zadłużenia. Moim zdaniem jest tylko jedno rozwiązanie. Wczoraj przeczytałem w "Financial Times” artykuł Georga Sorosa poświęcony temu zagadnieniu, a kilka dni temu przeczytałem w prasie niemieckiej artykuł Joschki Fischera. Mówi on to, co powtarza wiele osób: najlepszym rozwiązaniem problemu greckiego zadłużenia jest rozwiązanie europejskie, czyli euroobligacje lub Europejski Fundusz Walutowy, nienakładające kosztów na europejskiego podatnika, ale dające rozwiązanie na przyszłość. Uważam, że Parlament powinien zwrócić się z prośbą do Komisji i do Rady o rozważenie takiej możliwości i o wyjście poza interesy krajowe obecnych państw członkowskich Unii Europejskiej.
Po trzecie, moim zdaniem najważniejszą częścią przedmiotowej debaty jest oczywiście decyzja w sprawie roku 2020. Uważam, że Grecja jest świetnym przykładem tego, co poszło nie tak, jeśli chodzi o strategię lizbońską. Strategia lizbońska była zbyt słaba; luka między gospodarką niemiecką a gospodarką grecką poszerzyła się na przestrzeni ostatnich dziesięciu lat, a po wejściu w życie strategii lizbońskiej zamiast zmaleć jeszcze się powiększyła. Potrzebujemy uznania, że metoda otwartej koordynacji nie była dobra, że była zbyt słaba - to powinna być pierwsza decyzja Komisji i Rady Europejskiej. Potrzebujemy w Unii Europejskiej mocniejszego instrumentu. Jest nim zarządzanie gospodarcze w ramach Unii Europejskiej.
Panie przewodniczący Barroso! Mam nadzieję, że za kilka dni, na początku marca, chyba będzie to 3 marca, przedstawi pan dokument w tej sprawie. Mam nadzieję, że przedstawi pan w nim strategię odważniejszą niż metoda oparta na wnioskach przyjętych lub nieprzyjętych na nieformalnym spotkaniu. Jest to wciąż metoda międzyrządowa i oparta na otwartej koordynacji. Trochę ją ulepszono, przyspieszono, ale ostatecznie jest to wciąż metoda otwartej koordynacji, oparta na zasadzie międzyrządowej. Prosimy pana o objęcie przywództwa w tej kwestii dotyczącej polityki gospodarczej i zarządzania gospodarczego, a także o przedstawienie, wraz z panem Ollim Rehnem, zdecydowanego wniosku w sprawie wprowadzenia w Unii Europejskiej zarządzania gospodarczego. Bez sensu jest tworzenie unii walutowej z jednej strony i nie utworzenie unii gospodarczej, społecznej i politycznej. Problemy z Grecją są tego dowodem.
(Oklaski)
Uważam, że nadszedł czas, gdy możemy oczekiwać od Komisji odważnego działania i mam nadzieję, że Komisja w dniu 3 marca przedstawi dokument znacznie bardziej ambitny niż rozczarowujące, moim zdaniem, wyniki nieformalnego posiedzenia.
(Mówca zgodził się odpowiedzieć na pytanie zgodnie z procedurą niebieskiej kartki na mocy art. 149 ust. 8 Regulaminu)
William
Panie przewodniczący! Chciałbym zadać panu posłowi Verhofstadtowi następujące pytanie: czy jest pan zwolennikiem udzielenia państwom strefy euro finansowego wsparcia przez państwa spoza strefy euro? Czy do tego pan namawia?
Guy Verhofstadt
w imieniu grupy ALDE. - Być może w niedalekiej przyszłości niezbędne będzie wsparcie finansowe dla Wielkiej Brytanii, ponieważ zauważyłem, że jej deficyt budżetowy jest jeszcze większy niż deficyt budżetowy Grecji.
(Oklaski)
Obecnie, jeśli się nie mylę, deficyt budżetowy wynosi 12,9 % PKB. I dlatego moim zdaniem najważniejsze jest teraz przyjęcie wiarygodnej strategii dążenia do strefy euro i jestem przekonany, że nadejdzie czas, być może nie jutro, ale wkrótce, kiedy Wielka Brytania wejdzie do strefy euro. Możecie być tego pewni.
Rebecca Harms
Panie przewodniczący! Mam nadzieję, że brytyjskie przedszkole będzie na tyle uprzejme, by mnie przez chwilę posłuchać.
(Okrzyki)
Zamierzałam rozpocząć swoje wystąpienie od omówienia strategii UE 2020, ale zacznę od sytuacji w Grecji, zwłaszcza w świetle interwencji ze strony prawego skrzydła Izby. Uważam, że w rozmowach dotyczących sytuacji w Grecji oraz perspektyw dla Grecji najmniej pomocna jest postawa antygrecka, nacjonalistyczna lub antyeuropejska. Moim zdaniem obecnie w Grecji ujawniają się błędy popełniane od dawna, często więcej błędów wychodzi na jaw podczas kryzysu, niż w czasach spokoju.
Chciałabym poruszyć kwestię podniesioną przez pana Verhofstadta. Jeśli nie chcemy, by rozwijały się postawy antyeuropejskie, musimy uzgodnić, kto w Brukseli jest odpowiedzialny za ukrywanie przez tak wiele lat, prawdopodobnie nawet podczas całego okresu przygotowawczego do przystąpienia do unii walutowej, sytuacji w Grecji. Panie Barroso! Uważam, że znaczna część odpowiedzialności spoczywa na panu. Przede wszystkim powinien pan ujawnić ten aspekt, ponieważ jak na razie pod względem odpowiedzialności widzimy jedynie wierzchołek góry lodowej, ale nie widzimy jeszcze całego systemu odpowiedzialności kryjącego się za nim.
Po drugie, wiele trzeba zmienić również w Grecji. Musimy w ramach strefy euro omówić z Grecją - najlepiej w przyjazny sposób - zaistniałą sytuację. Grecja musi wprowadzić określone realne zmiany, jeśli niezbędna jest nasza pomoc, a moim zdaniem jest, i jeśli ponownie należy zastosować zasadę europejskiej solidarności, a nie chciałabym jej w tym momencie w żaden sposób wykluczyć. Mamy na przykład do czynienia z nadmiernie rozbudowanym sektorem publicznym. Jeśli wierzyć Grekom, z którymi rozmawiałam, około 25 % greckich robotników zatrudnionych jest w sektorze publicznym, który na dodatek wcale nie funkcjonuje dobrze. Ten sektor niewątpliwie potrzebuje reform.
Jednakże zmiany są niezbędne nie tylko w zakresie wydatków, ponieważ wyraźnie widać, że coś jest nie tak w zakresie dochodów. Sądzę, że pan poseł Papandreou ma rację dążąc do ujawnienia w Grecji deklaracji podatkowych osób o wysokich dochodach. Nie ma konieczności kupowania płyt CD ze Szwajcarii, można to zrobić w inny sposób. Dzięki temu bardzo szybko pokażemy, że także w Grecji możliwa będzie znacząca poprawa dochodu państwa, jeśli tylko ostatecznie zlikwidowane zostanie zjawisko uchylania się od płacenia podatków, a osoby pławiące się w Grecji w luksusie zaczną płacić podatki, tak jak wszyscy uczciwi obywatele.
Mój kolega, pan poseł Giegold, prawdopodobnie będzie później mówił więcej na temat euroobligacji. Chciałabym jedynie wspomnieć krótko o strategii UE 2020. Panie Barroso! Ani razu nie wspomniał pan o porażkach związanych ze strategią lizbońską. Moim zdaniem porażka w ocenieniu strategii lizbońskiej nie wróży powodzenia lub prawdopodobnego powodzenia nowej strategii. Przedmiotowa strategia w zasadzie, jako strategia zintegrowana, nie jest zła, ale...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Timothy Kirkhope
w imieniu grupy ECR. - Panie przewodniczący! Chciałbym podziękować panu posłowi Verhofstadtowi za przypomnienie nam o porażce lewicowej strategii gospodarczej w Wielkiej Brytanii. Jesteśmy bardzo wdzięczni za poradę i mam nadzieję, że wraz z moimi koleżankami i kolegami zdołamy naprawić te błędy podczas zbliżających się wyborów powszechnych.
Nawet przed rozpoczęciem obecnego kryzysu Europa przegrywała ze swoimi głównymi rywalami i konkurentami. Nasz poziom wzrostu gospodarczego był mniejszy, a poziom bezrobocia większy, malała nasza względna pozycja handlowa i nasz udział w globalnej produkcji. Wprowadziliśmy strategię lizbońską, ale bez przekonania bądź zaangażowania; zatem jej niepowodzenie nie było niespodzianką. Nie może być podobnie ze strategią Europa 2020. Jestem niezmiernie zadowolony, że moja grupa jako jedna z pierwszych przedłożyła wnioski mające na celu pomóc w realizacji strategii.
Musimy teraz wyznaczyć naszym gospodarkom nowy kierunek. Musimy uznać, że rządy nie tworzą wydajnych miejsc pracy i nie podnoszą standardu życia. Mogą to zrobić jedynie konkurencyjne przedsiębiorstwa i odnoszący sukcesy przedsiębiorcy. Państwa członkowskie i instytucje muszą ich wspierać, zmniejszając ich obciążenie. Nie możemy oczekiwać, że nasze gospodarki będą dynamiczne, jeśli nakładamy na podmioty generujące wzrost gospodarczy i zatrudnienie coraz większe wymagania, obciążając ich surowymi reżimami podatkowymi i biurokratycznymi regulacjami. Musimy, jak podkreślał przewodniczący Barroso, stymulować badania i rozwój, lepsze szkolnictwo wyższe i lepsze szkolenia zawodowe. Należy na nowo ożywić rynek wewnętrzny i rozszerzyć go na nowe obszary.
Stawka nie mogłaby być wyższa. Przez blisko trzysta lat największymi potęgami gospodarczymi świata były państwa o najbardziej liberalnych i demokratycznych konstytucjach; kwestia wolności i dobrobytu gospodarczego szły ramię w ramię. Obecnie rozpoczyna się nowa era. Do końca XXI wieku znacząca władza gospodarcza może przejść w ręce rządów niedemokratycznych. Dyktatorski kapitalizm może nie ewoluować w stronę kapitalizmu demokratycznego i odpowiedzialnego, jakim cieszymy się obecnie w Europie i na Zachodzie.
Mamy nadzieję, że państwa te staną się bardziej liberalne. Będziemy je do tego w sposób przyjazny zachęcać, ale znamy potencjalne zagrożenia. Powodzenie programu UE 2020 pod względem tworzenia wartościowych miejsc pracy i podnoszenia standardu życia będzie korzystne dla naszych obywateli, a wyznaczenie przez ten program drogi w kierunku silniejszej gospodarczo przyszłości wszystkich obywateli będzie korzystne dla całego wolnego świata.
Lothar Bisky
Panie przewodniczący! Stare przysłowie mówi, że przyjaciół poznaje się w biedzie. 27 rządów w Unii Europejskiej próbuje, każdy na swój własny sposób, ratować swoje banki i przemysły ciężkie. Dotychczas jedynym skutkiem jest zwiększone zadłużenie poszczególnych krajów i katastrofalne oprocentowanie oszczędności obywateli. Wspomniano już o określanej eufemistycznie polityce ograniczania płac, ograniczaniu pozapłacowych kosztów pracy i prywatyzacji zagrożeń życia, takich jak wiek, rodzina, choroba oraz pożądane wykształcenie.
Obecnie banki wykorzystują państwowe pakiety pomocy, by prowadzić spekulacje w odniesieniu do budżetów krajowych. Banki już teraz poczyniły większe postępy niż państwa. Banki Hypo Real Estate i Commerzbank, które w Niemczech zostały uratowane dzięki miliardom euro pochodzącym z kieszeni podatników, obecnie znajdują się w pierwszym szeregu wykupujących nadmiernie drogie obligacje rządowe w Grecji. Spekulacje są prowadzone przy użyciu pieniędzy podatników, zwykłych i uczciwych pracowników, niemających kont w szwajcarskich bankach, do których uciekają z oszczędnościami co bogatsi.
(Okrzyki)
Proszę mi wierzyć, podawanie złych przykładów z Niemiec wcale nie jest dla mnie przyjemne. Rządząca partia w Niemczech wciąż nawołuje do wprowadzenia ulg podatkowych, podczas gdy rząd grecki jest wzywany do podniesienia podatków. Kto będzie jednak musiał znaleźć te pieniądze? Obawiam się, że przede wszystkim obywatele, którzy już teraz z trudem wiążą koniec z końcem. Czy to nie Niemcy, kiedyś największy światowy eksporter, dawno temu oddzielili wzrost płac od produktywności, co doprowadziło do dumpingu społecznego?
W starożytnym teatrze greckim kryzys oznacza szansę - tak, oznacza wyzwanie punktu zwrotnego. W celu dojścia do takiego punktu zwrotnego musimy zażądać wprowadzenia ustawowej płacy minimalnej. Za taką samą pracę w tym samym miejscu należy wynagradzać taką samą płacą. Potrzebujemy w Unii harmonizacji rodzajów podatków, ale przede wszystkim potrzebujemy prawdziwej europejskiej regulacji oraz kontroli rynków finansowych, a także prawdziwej europejskiej polityki gospodarczej i finansowej, skoordynowanej w oparciu o zasadę solidarności, zakładającej wiążące cele społeczne i środowiskowe.
Nigel Farage
w imieniu grupy EFD. - Nadszedł wreszcie długo oczekiwany dzień i mamy prezydenta Europy. Mówiono nam, że gdy wybierzemy prezydenta, ujrzymy figurę polityczną ważną w skali globalnej; przywódcę pięciuset milionów obywateli; osobę reprezentującą nas na arenie światowej; przywódcę, który wykonuje tak ważną pracę, że zarabia więcej od prezydenta Obamy. Cóż, niestety - dostaliśmy pana, panie przewodniczący. Przykro mi, ale po pana wcześniejszym wystąpieniu... Nie chcę być niegrzeczny, ale naprawdę ma pan charyzmę jak mokra ścierka i wygląd urzędnika bankowego niskiego szczebla.
(Protesty)
Pytanie, które chcę zadać, które wszyscy zamierzamy zadać brzmi: kim pan jest? Nigdy o panu nie słyszałem; nikt w Europie nigdy o panu nie słyszał. Panie przewodniczący! Chciałbym zapytać, kto na pana zagłosował?
(Głośne protesty)
Jakie mechanizmy - wiem, że demokracja nie jest wśród państwa popularna - jakie mechanizmy mają do dyspozycji obywatele Europy, by pana usunąć? Czy tak wygląda europejska demokracja?
Wyczuwam jednakże, że ma pan kompetencje i jest pan zdolny i niebezpieczny, nie mam wątpliwości, że zamierza pan stać się cichym zabójcą europejskiej demokracji i europejskich państw narodowych. Zdaje się, że czuje pan odrazę do samej idei istnienia państw narodowych; być może dlatego, że pochodzi pan z Belgii, która niewątpliwie jest raczej nie-państwem.
(Ożywione reakcje)
Od czasu objęcia przez pana urzędu, status Grecji został zredukowany do protektoratu. Panie przewodniczący! Nie ma pan żadnego prawa do tego urzędu i mogę zdecydowanie powiedzieć, że przemawiam w imieniu większości Brytyjczyków: nie znamy pana, nie chcemy pana, im szybciej zostanie pan wyrzucony z pracy, tym lepiej.
Przewodniczący
Panie przewodniczący! Mówił pan, że nie chce być niegrzeczny.
Wolałbym kontynuować posiedzenie. Panie przewodniczący! Czy zgadza się pan na pytanie zgodnie z procedurą niebieskiej kartki?
Joseph Daul
Panie pośle Farage! Czy zechce pan zastosować postanowienia art. 9 traktatu, by poprosić o możliwość opuszczenia Unii Europejskiej? Dzięki temu będzie pan szczęśliwy.
Martin Schulz
Panie przewodniczący Buzek! Jestem bardzo rozczarowany pana postępowaniem. Sytuacja, w której przewodniczący grupy politycznej zamiast przedstawiać polityczną krytykę, nazywa przewodniczącego Rady Europejskiej "mokrą ścierką”, jest niedopuszczalna.
(Oklaski)
Panie przewodniczący! Oczekiwałbym od pana odpowiedniej reakcji i przywołania mówcy do porządku. Nie wolno w milczeniu wyrażać zgody na jawne lekceważenie powagi tej Izby przez tego człowieka. Panu posłowi Daulowi pragnę powiedzieć, że nie chodzi tu o opuszczenie Europy przez Wielką Brytanię. Prawdopodobnie lepszym rozwiązaniem byłoby zrzeczenie się mandatu przez pana Farage'a, skoro uważa on Unię Europejską i Parlament Europejski za instytucje o tak nagannym charakterze.
(Oklaski)
Przewodniczący
Tak jak powiedziałem panu przewodniczącemu Farage'owi dwa miesiące temu, tak mówię i dzisiaj: tego rodzaju wystąpienia, które atakują personalnie poszczególne osoby, są niedopuszczalne w Parlamencie Europejskim. Rozmawiając na ten temat z panem Faragem, zwróciłem mu na to uwagę. Chciałem powiedzieć, panie przewodniczący Schulz, że działam i postępuję w taki właśnie sposób.
Nigel Farage
Może się państwu nie podobać to, co mówię, ale zastanówcie się nad swoim zachowaniem. Kiedy obywatele Irlandii powiedzieli "nie” w referendum, uznaliście, że nasza grupa popierając ich sprzeciw otworzyła drzwi dla faszyzmu; powiedzieliście, że nasza grupa zachowała się w Parlamencie jak Hitler i naziści w Reichstagu. Danny Cohn-Bendit nazwał nas psychicznie chorymi. To musi być... Nie może być tylko jednego sposobu...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Przewodniczący
Panie pośle Farage! Przykro mi, ale to nie było osobiste oświadczenie. Musimy zachować porządek i postępować zgodnie z przepisami naszego Parlamentu.
Frank Vanhecke
(NL) Przede wszystkim chciałbym spokojnie zauważyć, że prowadzimy tę debatę w Izbie, w Brukseli, czyli w Belgii. W obecnej sytuacji gospodarczej moglibyśmy bez żadnej przesady opisać Belgię jako Grecję regionu Morza Północnego, ponieważ Belgia ma, zaraz po Grecji i Włoszech, najwyższy pod względem procentowym dług sektora instytucji rządowych i samorządowych w całej Europie. Zasadniczo jesteśmy chorym państwem Europy, ale jeśli mogę to ująć w ten sposób, nie przynosi to w żaden sposób chluby jednemu z moich przedmówców, panu Verhofstadtowi, byłemu premierowi Belgii. Jeśli chodzi o oszustwa i sztuczne zawyżanie budżetu, Grecy mogą się od niego tego i owego nauczyć!
Nie denerwujmy się tym jednak za bardzo. A zwłaszcza nie obiecujmy, że zdołamy zażegnać kryzys zwiększając dług sektora instytucji rządowych i samorządowych, czyli wykorzystując haniebny wniosek pana Verhofstadta w sprawie europejskiej pożyczki rządowej, stanowiącej rachunek, który prędzej czy później ktoś będzie musiał zapłacić. Wręcz przeciwnie, raz jeszcze widzimy, że to decyzje europejskie doprowadziły nas do kryzysu, decyzje europejskie o odrzuceniu kryteriów z Maastricht oraz paktu stabilności i wzrostu, tylko dla zachowania pozorów, by zdawało się, że Europa idzie naprzód.
Z tym samym eurokratycznym uporem obecnie wymuszana jest na nas strategia przystąpienia Turcji. Należy odłożyć na bok rzeczywistość gospodarczą i geograficzną, a obywatele europejscy muszą ponieść koszty ewentualnego przystąpienia do UE kraju, który nawet nie leży w Europie. Strategia "więcej Europy” nie stanowi rozwiązania. Rozwiązaniem jest narodowa odpowiedzialność oraz zobowiązanie poszczególnych państw członkowskich do dopasowania działań do możliwości i zasobów.
Corien Wortmann-Kool
(NL) Panie przewodniczący Buzek, panie przewodniczący Barroso i oczywiście panie przewodniczący Van Rompuy! Cieszy nas pana obecność tutaj. Z pańskiej wypowiedzi rozpoczynającej debatę wynika, że ma pan zamiar prowadzenia ambitnych prac, ale także wywiązywania się ze swojej funkcji zgodnie z postanowieniami traktatu lizbońskiego. Chciałabym z góry panu tego pogratulować.
Bardzo ważna jest pańska obecność tutaj w związku ze strategią UE 2020, ponieważ ma ona kluczowe znaczenie w procesie odbudowywania roli Europy na świecie. Panie przewodniczący - w tym miejscu zwracam się także do przewodniczącego Barroso - znają panowie nasze priorytety. Koncentrują się one na budowaniu ekologicznej i społecznej gospodarki rynkowej. Oznacza to, że naszym głównym zadaniem powinno być postawienie na nogi małych i średnich przedsiębiorstw, które przyczyniają się do tworzenia miejsc pracy. Nie mówimy tu jedynie o handlu i usługach, ale także o przemyśle europejskim, któremu musimy przywrócić konkurencyjność na arenie międzynarodowej. Mówimy również o rolnictwie i sektorze produkcyjnym wysokiej jakości żywności, które także są konkurencyjne na arenie światowej. Oznacza to, że potrzebujemy MŚP, u których podstaw leży wiedza, innowacja i zrównoważone technologie.
Strategię UE 2020 należy zbudować na takich podstawach. Oznaczają one przyjęcie strategii wyjścia, która będzie szła ramię w ramię z mocnym paktem stabilności i wzrostu oraz z niezbędną reformą rządowych wydatków państw członkowskich. Panie przewodniczący! Stara strategia lizbońska zawierała zbyt wiele niejasnych celów i ukazała porażkę metody otwartej koordynacji. W związku z tym mam do pana pytanie: jakie określone cele zamierza pan przyjąć, by zmusić państwa członkowskie do wykazania się prawdziwym zaangażowaniem w realizację nowej strategii, równocześnie nie wykraczając poza ustalone w traktacie lizbońskim granice w odniesieniu do zasady pomocniczości?
Marita Ulvskog
(SV) Panie przewodniczący! Z danych podawanych przez Komisję wynika, że obecnie 80 milionów obywateli UE żyje poniżej granicy ubóstwa. Taka sytuacja jest uwłaczająca i stanowi przeszkodę na drodze do wszelkich zmian. Równocześnie człowiek pokroju pana Farage'a pojawia się tu w Parlamencie i rzuca obelgi, podczas gdy Europa jest pogrążona w kryzysie i mamy tak wiele ważnych tematów do omówienia. Pan Farage powinien dostać krótką przerwę i nie powinien brać udziału w przyszłotygodniowym posiedzeniu w Strasburgu. A i tak byłaby to łagodna kara za dzisiejsze zachowanie.
Teraz mamy za zadanie stworzenie nowej strategii lizbońskiej, inaczej mówiąc strategii UE 2020. W tym kontekście należy bezwzględnie uznać, że spójność społeczna i zrównoważony rozwój mają zasadnicze znaczenie dla wzrostu gospodarczego. Na przykład pierwsza społeczność, która uniezależni się od paliw kopalnych, obejmie prowadzenie w procesie tworzenia nowych zielonych miejsc pracy. Potrzebujemy jednakże zasobów, jeśli proces ten ma się zakończyć powodzeniem. W Zielony Nowy Ład zdolny do tworzenia nowych zielonych miejsc pracy należy zainwestować co najmniej 50 % funduszy odłożonych przez UE i państwa członkowskie na rzecz wydobycia nas z kryzysu. Siódmy i ósmy program ramowy musi być skoncentrowany na badaniach i rozwoju w zakresie odnawialnych źródeł energii.
Komisja musi również dołożyć wszelkich starań, by zapobiegać społecznemu wykluczeniu występującemu obecnie w Europie i wzmocnić podmioty działające na rynku pracy. Unię Europejską w ostatnich latach zaczęto postrzegać jako zagrożenie dla ruchu związków zawodowych. To musi ulec zmianie. Pierwszym krokiem może być zmiana kontrowersyjnej dyrektywy o delegowaniu pracowników, inaczej zwanej w Europie "dyrektywą o dumpingu płacowym”, która powoduje tak wiele gniewu i konfliktów. Dziś mieliśmy tego wystarczająco dużo tutaj, w Parlamencie.
Lena Ek
Panie przewodniczący! Strategia UE 2020 powinna mieć na celu uwolnienie potencjału europejskiego obywatela. Zbyt często zapominamy, że nasze strategie na rzecz wzrostu mają być korzystne dla naszych obywateli i dla przyszłości naszych dzieci.
Nie ma wątpliwości, że strategia lizbońska zakończyła się porażką, ponieważ próbowano w niej uwzględnić wszystkie aspekty. Przy tak szerokim planie działania utracono koncentrację i przeoczono możliwość zrealizowania ambitnych założeń.
Jeśli strategia UE 2020 ma być bardziej skuteczna, należy całkowicie zmienić jej format. Należy ukierunkować prowadzone prace na kilka określonych obszarów, w których należy zająć się zasadniczymi aspektami potrzebnymi do zrównoważonego wzrostu.
Parlament, jako jedyny organ UE wybierany w wyborach bezpośrednich i mający pełne prawo współdecyzji, będzie mógł wyrazić swoją opinię w sprawie strategii 2020. Zatem Komisja i Rada w celu zagwarantowania zasadności i otwartości postąpią rozsądnie uwzględniając Parlament w trwających pracach nad strategią UE 2020.
Otwartość i przejrzystość są nie tylko niezbędne w procesie budowania Europy obywatelskiej, ale również stanowią kluczowe narzędzia służące unikaniu kryzysów w finansach publicznych, takich jak te obecnie nękające kraje w Unii.
Każdy wytyka Grecję palcami, ale przecież także inne państwa członkowskie unikały benchmarkingu, oszukiwały Europę odnośnie do wysokości deficytu i fałszowały finansowe dane statystyczne. Metoda otwartej koordynacji przeistoczyła się w zamknięty spisek i otwarte poniżenie.
Pamiętajmy, że to, co obowiązuje obywateli, obowiązuje również rządy. Wolności niosą ze sobą również odpowiedzialność. Nadszedł czas, by rządy w całej Europie poważnie potraktowały tę odpowiedzialność, ponieważ stoimy w obliczu poważnych problemów.
Philippe Lamberts
(FR) Panie przewodniczący, panie i panowie! Zgadzam się, że powinniśmy ograniczyć liczbę celów strategii UE 2020, przy uwzględnieniu, że przyjmiemy te co najmniej ambitne. Przede wszystkim ambitne pod względem zmniejszenia naszego wpływu na środowisko. W związku z tym nie chodzi wyłącznie o klimat i z tej perspektywy, naszym zdaniem, powrót do celu 20 % jest znacznie poniżej potrzeb. Nawet cel 30 % nie jest wystarczająco ambitny.
Następnie mamy ambitny cel dotyczący zmniejszenia nierówności: na przykład zmniejszenia przed rokiem 2020 poziomu ubóstwa w Europie o 50 %; z pewnością można osiągnąć znacznie więcej. Istnieje również ambitny cel w odniesieniu do edukacji, badań, rozwoju i innowacji, a także niewątpliwie do tworzenia miejsc pracy.
Cele te, jak już wspomniano, muszą być mierzalne i wiążące; bez znaczenia jest, czy to system bonus-malus, czy inny, potrzebujemy wyników. Nie osiągniemy ich jednak bez dwóch bezwzględnie potrzebnych elementów.
Pierwszym z nich jest silna regulacja rynku. Panie Van Rompuy! Z tej perspektywy bardzo niepokoją nas zmiany w odniesieniu do nadzoru rynków finansowych oraz stanowiska przyjęte przez Radę.
Jeśli zaś chodzi o drugi element, chciałbym podkreślić słowa pana Daula. Panie Daul! Rzeczywiście państwa członkowskie będą musiały zrezygnować z części suwerenności, szczególnie w zakresie budżetowym. Zastanawiam się jakie jest stanowisko Grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów) w tej kwestii. Bez zdecydowanej konwergencji budżetowej nie zdołamy przywrócić stabilności naszych finansów publicznych i zbudować systemu podatkowego opartego na zrównoważonych podstawach. Myślimy o energii, myślimy, rzecz jasna, o opodatkowaniu transakcji finansowych.
Kay Swinburne
Panie przewodniczący! Popieram kierunek, w którym zmierza strategia UE 2020, szczególnie w czasach kryzysu gospodarczego i nalegam, by Unia Europejska skoncentrowała się na istniejącej gospodarczej i konkurencyjnej przewadze komparatywnej Europy oraz wykorzystała dostępne narzędzia i zasoby, zwłaszcza w obszarze badań i rozwoju, w celu stworzenia prawdziwej wartości dodanej UE.
Chciałbym, żebyśmy potraktowali priorytetowo kwestię ukończenia budowy jednego rynku usług i towarów oraz przyjęli ambitne podejście do kwestii tworzenia jednego rynku badań innowacyjnych. Należy zachęcać na szeroką skalę do badań i rozwoju, zarówno na uniwersytetach, jak i w prywatnych przedsiębiorstwach w Europie, tak abyśmy znaleźli się w pierwszym szeregu pod względem tworzenia nowego zrównoważonego przemysłu i technologii.
Musimy jednakże zachować czujność wobec prawodawstwa, które ma na celu utrudnianie realizacji procesów rozwojowych. Musimy wzmocnić więzi łączące sektor prywatny z badaniami akademickimi oraz pracować nad ułatwieniem transferu wiedzy do przedsiębiorstw tworzących miejsca pracy i dobrobyt. Musimy, oprócz zwiększenia dostępności finansowania na rzecz innowacji, zapewnić także zmniejszone obciążenie administracyjne, szczególnie MŚP i mikropodmiotom. Na początek należy realizować strategię zamówień przyjazną dla MŚP oraz pozwolić MŚP na uczestnictwo w partnerstwie publiczno-prywatnym.
Strategia UE 2020 skoncentrowana na innowacji w obszarach istniejącej wiedzy specjalistycznej...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Nikolaos Chountis
(EL) Panie przewodniczący! W Grecji robotnicy organizują duże zgromadzenia bezrobotnych z sektora prywatnego i publicznego.
Gniew rozprzestrzenia się na ulicach, a pracownicy są oburzeni z powodu surowych środków wprowadzanych przez rząd grecki pod naciskiem Unii Europejskiej, zwłaszcza niedawnej Rady Europejskiej, która zajęła się przygotowaniem do roku 2020 Komisji Europejskiej jako rozszerzenia i kontynuacji traktatu, zamiast przyjąć środki korzystne dla słabych gospodarek, środki mające położyć kres spekulacjom i stworzyć parasol ochronny solidarności gospodarczej i społecznej, zamiast przyjąć do wiadomości, że pakt stabilności nie istnieje, i że jego przywrócenie pogłębi recesję i zamiast uznać, że traktat lizboński okazał się spektakularną porażką.
Traktujecie Grecję jak kozła ofiarnego, dyktując jej przyjęcie środków niekorzystnych dla pracowników, którzy nie ponoszą winy za kryzys, co zapoczątkuje wprowadzenie podobnych środków w przypadku pozostałych państw.
Obywatele Grecji i obywatele Europy wkrótce rozprawią się z państwem tak, jak zrobili to obywatele Argentyny w przypadku Międzynarodowego Funduszu Walutowego.
Rolandas Paksas
(LT) Symboliczne znaczenie ma to, że dwadzieścia lat po upadku muru dzielącego Europę mówimy o strategii Europa 2020. Po pierwsze, chciałbym pochwalić podstawowe priorytety strategii UE 2020: wiedzę i innowację, społeczeństwo o wysokiej stopie zatrudnienia oraz konkurencyjną i zrównoważoną gospodarkę. Proponuję dodanie jeszcze dwóch priorytetów: rozwój infrastruktury i wydajna polityka energetyczna. Podkreślając znaczenie zwiększenia bezpieczeństwa energetycznego jako jednego z najwyższych priorytetów europejskiej polityki energetycznej oraz dążąc do zapewnienia dywersyfikacji źródeł energii i szlaków dostaw, nie wolno nam zapominać o istotnych, nie tylko dla Litwy, projektach Rail Baltica i Via Baltica. Uważam, że podczas opracowywania nowej strategii musimy ocenić, co spowodowało naszą porażkę w odniesieniu do osiągnięcia celów przyjętych w strategii lizbońskiej. Musimy nie tylko ustanowić nowe cele i zadania strategii, ale również przejść od dyskusji, czasami trwającej zbyt długo, do konkretnych działań i wyznaczyć określone terminy ich wykonania.
Francisco Sosa Wagner
(ES) Pani przewodnicząca! Moim zdaniem obecny kryzys stanowi szansę poczynienia mocnych i zdecydowanych postępów w procesie tworzenia silnej Europy. Prawdopodobnie w tej silnej Europie będziemy musieli zrezygnować z wyrażenia "poprawienie koordynacji”, ponieważ oznacza ono, że wszystko zależy od podmiotów, których działania należy skoordynować i niechybnie prowadzi do paraliżu oraz braku jasności.
Wiemy, że finanse oraz długi publiczne państw europejskich będą odczuwały skutki kryzysu, dopóki nie pójdziemy w kierunku europejskiej integracji finansowej i nie wypuścimy euroobligacji.
W każdy razie instytucje europejskie już teraz mogą rozpocząć określone działania - nie zamierzam koncentrować się na pustych obietnicach dotyczących koordynacji. Z jednej strony mamy Europejski Bank Centralny służący harmonizacji nadzoru finansowego, a z...
(Pozostała część wystąpienia jest niedostępna z powodów technicznych)
Werner Langen
(DE) Pani przewodnicząca, panie przewodniczący Barroso, panie Van Rompuy! Jeśli strategia UE 2020 ma zakończyć się powodzeniem, to musi zostać - w przeciwieństwie do strategii lizbońskiej - rzeczywiście wdrożona. Nie zgadzam się z moimi przedmówcami i uważam, że przyjęte cele nie były złe. Główną przyczyną porażki strategii było to, że państwa członkowskie nie przestrzegały zasad i nie wywiązywały się ze swoich obowiązków. Panie Barroso! Komisja nie była wystarczająco odważna. Zabrakło jej odwagi w odniesieniu do wdrożenia strategii, żądania reform, czy też realizacji swojej własnej strategii.
Dzięki znacznej większości głosów przewodniczy pan nowej Komisji w drugiej kadencji i mam nadzieję, że zdoła pan wszystko poprawić, że przywróci pan Europie dynamizm działania, że będzie pan wspierał rozwój technologii i że nie tylko będziemy mówić o redystrybucji, ale zdołamy konkurować z innymi regionami gospodarczymi świata. Regiony te nie zastanawiają się, czy Europejczycy są między sobą zgodni, lub czy wdrażają nowe programy redystrybucji. Mają one swój własny dynamizm działania i musimy na niego reagować. Przedmiotowa strategia musi pozwolić nam na realizację tego zadania.
Dotychczas przedłożono jedynie projekty i mam nadzieję, że zostaną one poprawione, ponieważ przejawia się w nich mentalność "utrzymywania stanu dotychczasowego”. Nie przedstawiono żadnego nowego podejścia. Żadne nowe propozycje nie wyszły od Rady i nowego przewodniczącego Rady Europejskiej. Przedmiotowa strategia jest nam jednakże potrzebna w celu dotrzymania kroku reszcie świata. W związku z tym należy określić nowe warunki ramowe. Musimy uważnie zastanowić się nad założeniami klimatycznymi z przeszłości. Musimy promować rozwój technologii i zaprzestać ustawiania przeszkód na jego drodze.
Komisja, jako organ kolegialny, nie powinna reprezentować interesów poszczególnych komisarzy, ale musi przejąć wiodącą rolę w Europie. Możecie być państwo pewni naszego nieograniczonego wsparcia. Tylko w takim przypadku strategia UE 2020 zakończy się sukcesem, co nie będzie możliwe przy tchórzliwym postępowaniu rządów i naleganiu, by ktoś zapłacił za to, czego sam nie zrobi stosowny partner w Europie.
Stéphane Le Foll
(FR) Pani przewodnicząca, panie przewodniczący Barroso, panie Van Rompuy! Przede wszystkim chciałabym powiedzieć, że wszyscy zgadzamy się co do celów, jeśli chodzi o strategię UE 2020. Problemem, z którym boryka się obecnie nasz kontynent jest jednakże wychodzenie z poważnego kryzysu, który polega na bardzo niewielkim lub wręcz ujemnym wzroście globalnym.
W związku z tym potrzebna jest polityczna świadomość, która moim zdaniem ma dwa cele. Po pierwsze, trzeba wiedzieć w jaki sposób organizujemy się pod względem politycznym. Macie państwo na obejmowanych przez siebie stanowiskach dwa główne obowiązki: zachęcać do koordynowania gospodarczych strategii politycznych, co jest bezwzględnie konieczne, oraz ustalać cele i narzędzia do ich osiągnięcia.
Przejdę teraz do drugiego celu, który moim zdaniem ma podstawowe znaczenie. Równocześnie będzie to pytanie. Do osiągnięcia celów w polityce publicznej niezbędny jest budżet. Dziś Europa stoi przed dylematem: deficyty państw członkowskich są ogromne, a im większy deficyt, tym mniej dane państwo dorzuci do wspólnego europejskiego koszyka. W związku z tym istnieje mniejsza możliwość ponownego ożywienia wzrostu.
Jak należy rozwiązać ten dylemat? Takie pytanie pragnę państwu zadać. Rozwiązanie zależy od dwóch czynników. Po pierwsze, jakich wytycznych będziecie państwo bronić podczas dyskusji z państwami członkowskimi w sprawie perspektyw budżetowych? Po drugie, czy jesteście państwo gotowi na innowacje, które umożliwią Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu oraz Europejskiemu Bankowi Odbudowy i Rozwoju przyjęcie większej odpowiedzialności i - czemu, by nie - umożliwią Europie zaciąganie pożyczek na finansowanie koniecznej inwestycji, jaką jest przyszły wzrost?
Sylvie Goulard
(FR) Pani przewodnicząca, panowie przewodniczący! Po strategii lizbońskiej mamy teraz strategię UE 2020. Czy to tylko zwykła zmiana nazwy, czy też zmiana kierunku? Z tym pytaniem zwracam się przede wszystkim do pana Barroso. Panie Barroso! Czytając pana wystąpienie na nieformalnym posiedzeniu Rady, słuchając, jak zabrał pan dziś głos wspominając całkiem słusznie o liczbie ubogich w Unii Europejskiej oraz o konieczności stworzenia regulacji finansowej, pomyślałam, jaka to szkoda, że przez ostatnie pięć lat nie był pan właściwym przewodniczącym Komisji! Mógłby pan wtedy zrobić wszystko to, co proponuje nam pan dziś. A dziś mówi pan, że to kryzys powstrzymał pana przed działaniem, ale obwinianie kryzysu jest łatwe. W końcu każdy grzech zostanie wybaczony, więc nie marnujmy już więcej czasu.
W związku z tym zwracam się z nadzieją do pana Van Rompuya, przede wszystkim, by powitać go serdeczniej niż uczynił to jeden z moich przedmówców, a nie inni przedmówcy. Liczymy na pana. Panie Van Rompuy! To brzmi jak paradoks, ale mamy nadzieję, że ponownie ożywi pan Europę, stosowną społeczność europejską. A pochodzi pan z kraju, który zna znaczenie słowa "społeczność” dla interesu ogółu.
Uzyska pan wsparcie Parlamentu, jeśli zajmie się pan tym problemem i uważam, że jeśli chodzi o strategię UE 2020 nie możemy dać się zwieść słowom. Jeśli słowa mają jakieś znaczenie, musimy przede wszystkim myśleć średniookresowo, myśleć globalnie i wychodzić poza myślenie nacjonalistyczne. Zgadzam się z panem Lambertsem: obecnie członkowie Rady nie przedstawiają nam wspaniałej perspektywy europejskiej w zakresie nadzoru finansowego. Obie nogi położyli na hamulcu.
Ze swojej strony proponuję jeden cel, o którym właściwie wspomniał pan w dokumencie przygotowanym na Radę, a mianowicie zbudowanie unii gospodarczej i monetarnej ze wszystkimi jej aspektami, konsolidacja dyscyplin i oczywiście konsolidacja solidarności. Należy również przypomnieć Radzie, że problemy w Grecji częściowo są winą samych Greków, ale częściowo wynikają z braku solidarności.
Reinhard Bütikofer
(DE) Pani przewodnicząca! Ustanawianie szczytnych celów jest łatwe. Robimy to wszyscy na początku każdego roku, przyjmujemy szczytne cele, ale już to, czy pozostaną one marzeniem, napomnieniem, czy też staną się planem działania zależy od tego, czy udzielimy określonych odpowiedzi na pytania: kto, co, jak, ile i kiedy. Tego potrzebujemy w odniesieniu do strategii UE 2020. Moim zdaniem pan Daul na początku debaty trafił w samo sedno. Pytanie tylko, czy jesteśmy przygotowani na zrzeczenie się narodowej suwerenności w obszarze polityki gospodarczej, czy raczej wolimy obejść się bez spójności Unii, bez euro, bez tego, co budowaliśmy przez dziesięciolecia? Alternatywa jest bardzo dramatyczna. Chciałbym również usłyszeć wyraźne oświadczenia przedstawiciela Unii Chrześcijańsko-Demokratycznej (CDU) w Niemczech, ponieważ, jak wiemy, to konserwatyści w Niemczech tak często sprzeciwiali się wzmacnianiu Unii.
Pani przewodnicząca, panie Van Rompuy, panie Barroso! Chciałbym usłyszeć nie tylko jak przewodniczący Rady Europejskiej mówi, z cichym zapewnieniem, że Rada chce przyjąć wytyczne w tym obszarze, ale chciałbym również, by Komisja - wraz z Parlamentem - rozpoczęła aktywne i energiczne prace nad przygotowaniem tych wytycznych dotyczących wspólnego europejskiego zarządzania gospodarczego. Komisja w tych działaniach nie powinna być wyłącznie prowadzona za rękę przez panią Merkel i pana Sarkozy'ego, ale powinna dołożyć starań, by dzięki wspólnej polityce gospodarczej zbliżyć Europę.
Charalampos Angourakis
(EL) Pani przewodnicząca! Jak doskonale państwo wiedzą, gdy my debatujemy nad wynikami nieformalnej Rady Europejskiej, cała grecka siła robocza, co do jednego pracownika, strajkuje w proteście przeciwko dokładnie tym środkom, przeciwko dokładnie tym wynikom. Protestują przeciwko samej Unii Europejskiej oraz polityce rządów centrolewicy i centroprawicy, które, wyłącznie i po prostu, by chronić zyski monopolistów, jednogłośnie przyjmują środki szkodliwe dla zwykłego obywatela, szkodliwe dla rynku pracy.
Unia Europejska, rządy i Komisja usiłują sterroryzować pracowników w UE, by poddali się powodzi środków szkodliwych dla zwykłego obywatela. W tej walce jednakże robotnicy odpowiadają masowymi strajkami, demonstracjami i zgromadzeniami, o których pan Barroso nie wspominał. Demonstracje i strajki są organizowane w wielu krajach Unii Europejskiej przez mające świadomość podziałów klasowych związki zawodowe.
Na front przygotowany przez partie związane z kapitałem, na europejskie jednokierunkowe myślenie, na skorumpowanych przywódców związków zawodowych, na szeroko zakrojone ataki rządów na płace i emerytury pracownicy mogą dać tylko jedną odpowiedź: rozwój z korzyścią dla nich.
Mario Borghezio
(IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Odbył się formalny pokaz solidarności z Grecją, ale w rzeczywistości prawdziwy cel polegał po prostu na nałożeniu na państwa członkowskie UE surowej polityki niedostatku.
Pan Van Rompuy na końcowej konferencji prasowej wyraźnie stwierdził, że chodzi o ustanowienie pewnej dyktatury w Unii Europejskiej, przekształcającej Radę w imperialną juntę o jeszcze większej władzy nad państwami członkowskimi.
Gazeta "The Independent” ujawniła, że przewodniczący Van Rompuy przed szczytem wysłał do szefów państw lub rządów list, w którym napisał między innymi, że członkowie Rady są w swoich rządach odpowiedzialni za strategię gospodarczą, i że powinni być za nią odpowiedzialni także na szczeblu UE. Niezależnie od tego, czy nazwiemy to koordynacją polityki, czy zarządzaniem gospodarczym, jedynie Rada może formułować i realizować strategię europejską. Dodał również, że Rada Europejska ma duże ambicje, że chce mieć kontrolę i chce być przywódcą, aczkolwiek oczywiście w ramach konsultacji. I dlatego właśnie zaproponował, by Rada spotykała się co miesiąc.
Takie są imperialne projekty architektów Unii Europejskiej i występują one także w projekcie krążącym w kuluarach Komisji, który nawołuje, by 80 % zadłużenia państw członkowskich stało się zadłużeniem Unii Europejskiej.
Rozpoczęta niedawno kampania na rzecz zbudowania gospodarczego super-państwa prawdopodobnie przekształci nie tylko Grecję, ale wszystkie 27 państw członkowskich UE w protektoraty.
Andreas Mölzer
(DE) Pani przewodnicząca! Unia Europejska przyjęła kolejną, po lizbońskiej, strategię, w której starannie unikała zobowiązania się do jakichkolwiek sprawdzalnych celów. Skoncentrowanie się na ekologicznej gospodarce samo w sobie nie wystarczy, by zagwarantować konkurencyjność Europy jako centrum produkcyjnego. Moim zdaniem potrzeba do tego, oprócz należycie funkcjonujących dostaw energii i infrastruktury, dobrze wyszkolonych pracowników, zamiast kolejnej fali robotników imigrantów, zalewających rynek swoją tanią pracą.
Jeśli jest to konieczne do zwiększenia elastyczności narodowych rynków pracy, nie powinno prowadzić do wprowadzania tylnymi drzwiami okresów przejściowych dla nowych państw członkowskich. W czasach kryzysu, gdy co raz więcej ludzi traci pracę lub ledwo wiąże koniec z końcem, zatrudniając się na pół etatu lub na słabo płatnych miejscach pracy, UE nie powinna dawać nowego bodźca dla istniejącej już bezwzględnej konkurencji na rynku pracy.
Unia Europejska nie powinna, co do zasady, stosować despotyzmu. Nie wolno jej natychmiast wycofywać - a nawet grozić wycofaniem - pomocy finansowej z regionów słabych pod względem strukturalnym, tylko dlatego, że nie przeprowadzono tam reform. Zdecydowanie nie potrzebujemy kolejnego komitetu doradczego do przeprowadzenia oceny celów, która prawdopodobnie ponownie wyląduje na półce. Zamiast większej centralizacji musimy przenieść dotacje z powrotem na szczebel krajowy. Strategia UE 2020 nie może powodować kolejnego maratonu konkurencji i masowej prywatyzacji. W zamian musi gwarantować obywatelom Europy dobrobyt.
Unia Europejska ma teraz okazję zdobyć status falochronu przed globalizacją i prawdopodobnie będzie to dla niej jedyna taka okazja.
Mario Mauro
(IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie, panie przewodniczący Rady! Być może, jak utrzymuje pan Farage, nie jest pan powszechnie znany, ale wiem, że pańskie ideały są głęboko zakorzenione w europejskiej tradycji i kulturze. Za to pana podziwiam i szanuję.
Właśnie dlatego pozwolę sobie na skomentowanie pana bardzo racjonalnej wypowiedzi używając analogii ze świata piłki nożnej. Pańska wizja roli przewodniczącego Rady przypomina mi rolę obrońcy, pomocnika na boisku, który ma za zadanie przywrócić porządek gry w drużynie, mającej po zmianie zasad gry wprowadzonych przez traktat lizboński większe trudności ze zdobywaniem bramek, czyli z osiąganiem swoich założeń.
Moim zdaniem, w świetle tej analogii, to Parlament powinien ponosić większe ryzyko niż pozostali gracze, powinien być napastnikiem nieustannie zmieniającym grę, czerpiącym inspirację z nowych zasad, tak aby wzmocnić zdolność drużyny do ataku oraz umożliwić naszemu hipotetycznemu środkowemu napastnikowi - Komisji pod przewodnictwem pana Barroso - pozycję do zdobycia bramki.
Co się wydarzy, jeśli nie przyjmiemy tego podejścia, które z całego serca popieram? Wycofamy się na pozycję obronną i strzelimy sobie bramkę samobójczą, szkodliwą dla naszych współobywateli.
Panie Van Rompuy! Właśnie z tego powodu proszę pana o wsparcie dla nowej roli Parlamentu i o uznanie jej nie za przeszkodę, a za szansę. Wszyscy musimy stanąć na wysokości zadania, odegrać historyczną rolę, wywiązać się z tego historycznego zadania i jestem przekonany, że pan jest właściwym człowiekiem, by nas poprowadzić.
Juan Fernando López Aguilar
(ES) (Początek przemówienia niedostępny z powodów technicznych) ...Mówiąc o strategii UE 2020, mówimy nie tylko o strategii po-lizbońskiej, ale również o uznaniu porażki w zrealizowaniu strategii lizbońskiej lub, mówiąc ostrzej i otwarcie, o uznaniu porażki samej Lizbony. Przedmiotowa strategia miała na celu zapewnienie wzrostu i zrównoważonego rozwoju, ale nie została zrealizowana, ponieważ nie przyczyniła się do zagwarantowania zrównoważenia finansowego, środowiskowego i społecznego.
Z finansowego punktu widzenia Europa zbudowała unię walutową, ale jest bardzo daleka nie tylko od zbudowania unii gospodarczej, ale nawet od skoordynowania polityki gospodarczej i bodźców budżetowych, które powinny towarzyszyć unii walutowej.
Z punktu widzenia energii wciąż jeszcze należy stworzyć jedną europejską politykę. Ze społecznego punktu widzenia w całej Europie mamy do czynienia z niezadowoleniem pracowników, związków oraz klas najbardziej poszkodowanych, zaniepokojonych o zrównoważenie modelu, który czyniąc z nas Europejczyków, poprawił naszą sytuację, który przyczynił się do zapewnienia dobrobytu i spójności społecznej.
Ze względu na nieformalne spotkanie Rady, które miało miejsce 11 lutego, chciałbym zapytać jakie zobowiązania chce przyjąć Rada, Komisja i wszystkie instytucje europejskie, by zwiększyć zaangażowanie w pakt społeczny, o którym w swoim wystąpieniu wspomniał przewodniczący Unii na najbliższe sześć miesięcy, premier Hiszpanii, pan José Luis Rodríguez Zapatero?
Pakt społeczny, który wyraźnie stwierdza, że tym razem Europa zamierza zobowiązać się do zrównoważenia finansowego i środowiskowego oraz do utrzymania modelu społecznego, który czyniąc z nas Europejczyków, poprawił naszą sytuację.
Jean Lambert
Panie przewodniczący! Pan Barroso mówił wcześniej o chęci przyjęcia ambitnej strategii i rzeczywiście niektóre części dokumentu UE 2020 są ambitne, ale zdecydowanie ambitna nie jest liczba obrazująca redukcję emisji gazów cieplarnianych, jest ona wręcz żałosna i nie zaprowadzi nas do upragnionego celu. Powinniśmy dążyć do zredukowania emisji do roku 2020 o 40 %. Oczywiście problem nie dotyczy jedynie klimatu, ale również dostępności zasobów i zwiększenia wydajności zasobów.
Ponadto wydaje się, że wiele aspektów widzieliśmy w tej strategii już wcześniej, szczególnie jeśli chodzi o postrzeganie wzrostu gospodarczego raczej jako celu, a nie jako wskaźnika. Strategia powinna mieć inny cel. Unia Europejska próbowała w wielu obszarach oddzielić kwestię wzrostu od transportu, wykorzystania energii, a dawno temu oddzieliła tę kwestię od zatrudnienia. Zatem, czy możemy nie mówić, że wzrost w jakiś sposób przyczyni się tworzenia miejsc pracy?
Musimy także dążyć nie tylko do zmniejszenia ubóstwa, ale do zmniejszenia nierówności, ponieważ wiąże się to z powszechnie znanymi korzyściami. Musimy mieć pewność, że nasze instytucje finansowe nie podważają ambitnych celów, które możemy przyjąć.
Othmar Karas
(DE) Panie Van Rompuy! Przede wszystkim chciałbym panu podziękować za przesłany do nas list. Mogę powiedzieć, że w pełni popieram zasady, wartości i kierunki, o których mówi pan w tym liście. Cieszy mnie pańska dzisiejsza wypowiedź o zamiarze comiesięcznych spotkań, ponieważ pana zadaniem jest przyprowadzenie z powrotem do Europy szefów państw lub rządów oraz państw członkowskich. Strategia lizbońska nie była zła sama w sobie, ale złe były metody i zabrakło w państwach członkowskich politycznej chęci wdrożenia założeń. Pana zadanie polega na skoordynowaniu działań państw członkowskich w obszarach, gdzie władza Komisji Europejskiej i Unii jest niewystarczająca.
Powiedział pan bardzo wyraźnie, że rynek to za mało. Rzeczywiście, potrzebujemy społecznej gospodarki rynkowej. Unia walutowa to za mało. Potrzebujemy unii politycznej. Pierwszym sprawdzianem dla nas wszystkich będzie budżet na rok 2011, który należy przygotować już w oparciu o strategię UE 2020. Strategia Europa 2020 nie jest celem; jest instrumentem, który odpowiednio wykorzystamy, by zareagować na kryzys finansowy i gospodarczy. Potrzebujemy większej koordynacji polityki budżetowej, polityki fiskalnej, strategii politycznej w zakresie badań i edukacji, ponieważ samymi celami gospodarczymi nie zdołamy poprawić naszej konkurencyjności. W związku z tym należy wdrożyć program Small Business Act w państwach członkowskich. Nasze motto powinno brzmieć: "małe firmy przodem”, ponieważ to one tworzą miejsca pracy w regionach.
Chciałbym, żeby wykonano trzy zadania. Panie Barroso! Potrzebujemy badania wpływu wszystkich środków przyjętych przez Komisję nie tylko na sektor bankowy, ale także na gospodarkę realną. Potrzebujemy przeglądu naszych finansów uwzględniającego zmiany demograficzne, system ubezpieczeń społecznych i systemy emerytalne. Potrzebujemy także wspólnego pakietu uwzględniającego koordynację, procedurę nadmiernego zadłużenia, strategię wyjścia i strategię Europa 2020, tak aby aspekty te wzajemnie się nie wykluczały.
Alejandro Cercas
(ES) Panie przewodniczący Van Rompuy, panie przewodniczący Barroso! Naprawdę bardzo mnie cieszą dzisiejsze wypowiedzi. Mam nadzieję, że w przyszłym tygodniu ich słowa będą takie same, ponieważ oznaczałoby to, co wszyscy podobnie jak panowie, dziś zrozumieliśmy, że możemy ustanawiać cele i możemy decydować o naszej przyszłości.
Oznaczałoby to brak gospodarczego determinizmu oraz głos na rzecz strategii politycznej, głos na rzecz obywateli, głos na rzecz naszej przyszłości spoczywającej w naszych rękach. Oznaczałoby to, że gospodarka wyznacza nam granice i daje nam środki, ale to my ustalamy cele i że to gospodarka powinna służyć społeczeństwu, a nie odwrotnie.
Oznaczałoby to, że - jak już dziś tu wspomniano - potrzebujemy długoterminowej, a nie tylko krótkoterminowej strategii, ponieważ moim zdaniem taką naukę możemy wynieść z przeszłości. Nauka, którą możemy z niej wynieść jest taka, że doświadczyliśmy znaczącego wzrostu gospodarczego, ale opartego na spekulacji, która nie uwzględniała sprawiedliwości, uczciwości, środowiska, przyszłości i przyszłych pokoleń.
Urzędujący panie przewodniczący Rady! Mam zatem nadzieję, że w przyszłym tygodniu otrzymamy dokumenty zawierające ambitny plan działania, który koncentruje się na zrównoważonym rozwoju, który sprawia, że problemy gospodarcze, społeczne i środowiskowe stają się kompatybilne, ponieważ są współzależne.
Teraz chciałbym powiedzieć kilka słów o społecznym wymiarze planu: w tym wymiarze wyrażane są żądania, marzenia i obawy obywateli, marzenia i obawy podmiotów na rynku pracy i poza nim, ofiar aroganckiego postępowania rynków finansowych, które doprowadziło do przejęcia kontroli nad gospodarką realną i ją zniszczyło.
W wymiarze społecznym cała nadzieja, że położymy kres obecnej sytuacji, że zrealizujemy politykę na rzecz pełnego zatrudnienia, dobrych miejsc pracy, miejsc pracy dostępnych dla wszystkich i że w końcu zamiast obniżać standardy społeczne przyjmiemy w Europie cel dążenia do doskonałości.
Sven Giegold
(DE) Pani przewodnicząca, panie Barroso, panie Van Rompuy! Kryzys w europejskiej gospodarce jest tak poważny, że w tej sytuacji oczekujemy bardzo konkretnych wniosków, zgodnych z założeniami przedstawionymi tu przez wielu mówców. Parlament na wiele sposobów wzywał do europejskiego zarządzania gospodarczego.
Przedstawmy wniosek w sprawie sposobu rozłożenia ryzyka związanego z wysokim poziomem zadłużenia, tak aby Grecja i inne kraje nie zostały zmiażdżone przez wysokie stopy procentowe. Przedstawmy wniosek w sprawie rozwiązania kwestii nierówności, do czego wczoraj wzywała Komisja Gospodarcza i Monetarna. Nie tylko kraje posiadające deficyty muszą być karane i muszą wprowadzać zmiany. Reformy należy przeprowadzić również w krajach o wysokich nadwyżkach. Potrzebujemy niezależnych europejskich danych statystycznych i musimy podjąć skuteczne środki na rzecz unikania konkurencji podatkowej. Takie wnioski zostały złożone w Parlamencie. Teraz od państwa zależy ich ostateczne omówienie.
Jean-Pierre Audy
(FR) Panie Van Rompuy, panie ministrze, panie Barroso, panie i panowie! Przewodniczący Rady Europejskiej jest wreszcie z nami. Serdecznie witamy! Rozpocznę jednak od ponownego wyrażenia rozczarowania, że pana pierwszym politycznym posunięciem nie było odwiedzenie przedstawicieli obywateli Europy i przedstawienie się im bezpośrednio po 1 grudnia, czyli gdy oficjalnie objął pan urząd.
Panie Van Rompuy! Jest pan, podobnie jak my, politykiem, a polityka nie istnieje bez demokracji. Z przeprowadzonych we Francji i Holandii w 2005 roku referendów płynie następująca demokratyczna nauczka: obywatele mówią, że nie są przeciwni Europie, ale odnoszą wrażenie, iż jest ona budowana bez ich udziału, a czasami nawet wbrew nim. Podobny wydźwięk miałyby referenda w innych państwach, gdyby zostały przeprowadzone.
W związku z tym dzięki pani Merkel, która w 2007 roku zajmowała pana miejsce i dzięki panu Sarkozy'emu, który został wtedy wybrany na prezydenta Republiki Francuskiej, w centrum procesu integracji europejskiej znaleźli się raz jeszcze obywatele, a to za sprawą traktatu lizbońskiego, który przewidywał utworzenie wysokiego urzędu obecnie przez pana zajmowanego.
Panie Van Rompuy! Musi pan zrozumieć, że bez obywateli i ich przedstawicieli nie można nic zrobić. A nasz Parlament musi zrozumieć, że nic nie można zrobić bez państw członkowskich, czyli bez szefów państw lub rządów.
Przejdźmy do rzeczy: ludność Europy cierpi, ponieważ nie rozumie już ogromnego globalnego zamętu, który ją otacza. Pana zadaniem jest nadać znaczenie, ustalić kierunek, przekonać Radę Europejską, że Europa nie stanowi problemu, ale jego rozwiązanie. Europa nie wystawia na niebezpieczeństwo, ale chroni. Europa nie cierpi, ale działa.
Jaka jest pańska wizja świata i miejsca w nim Unii Europejskiej? Czy może nam pan powiedzieć jaką rolę w pana strategii europejskiej odgrywa system międzyrządowy, szczególnie w odniesieniu do zarządzania gospodarczego, którego nam brakuje, i do utworzenia Służby Działań Zewnętrznych?
Panie Van Rompuy! Unia Europejska maszeruje na dwóch nogach, opiera się na państwach członkowskich oraz ich rządach i obywatelach. Szukamy jeszcze głowy i pan jest tą głową! Ponadto nie powinien pan zasiadać na miejscu pasażera, ale na miejscu kierowcy, a przyszłość Unii Europejskiej będzie zależała od pana zdolności pokierowania państw członkowskich w stronę unii politycznej. Panie Van Rompuy! Dziękuję, że pan tu jest. Jest pan człowiekiem o ogromnej wartości. Niech nie obawia się pan obywateli i ich przedstawicieli. Niech ich pan pokocha, a odwdzięczą się tym samym.
Sergio Gaetano Cofferati
(IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Unia określając strategię średniookresową będzie musiała uwzględnić wpływ kryzysu gospodarczego, który obecnie doskwiera tej, i nie tylko, części świata oraz oczywiście niedociągnięcia, które przyczyniły się do słabych wyników poprzedniej strategii, czyli strategii lizbońskiej 2000.
Kryzys daje nam pewne określone wskazówki w odniesieniu do rozwoju i pełnego zatrudnienia, jeśli chcemy uwzględnić ten cel w naszych działaniach, co uważam za niezbędne.
Po pierwsze, niezbędne są narzędzia regulacji i nadzór systemu finansowego oraz banków, by zagwarantować, że w przyszłości nie powtórzą się negatywne warunki dotkliwie nas dzisiaj nękające.
Po drugie, będziemy musieli dużo zainwestować w innowację, badania i szkolenia, szczególnie jeśli chcemy dążyć do zbudowania ekologicznej gospodarki. Aczkolwiek, by możliwe były poważne inwestycje, Europa musi zapewnić sobie euroobligacje oraz system nagród i kar, tak aby mogła osiągnąć swoje cele gospodarcze. Takie są główne słabe strony pierwszej strategii lizbońskiej.
Będziemy musieli wprowadzić jednolite strategie w zakresie redystrybucji w odniesieniu zarówno do opodatkowania, jak i płac. Ponadto w sektorach niezbędna jest skoordynowana polityka przemysłowa, która pozwoli chronić historyczną strukturę produkcyjną naszej części świata. I na zakończenie musimy na nowo ukształtować i rozpocząć dialog społeczny, czyli siłę napędową służącą do budowania spójności i usuwania zagrożeń związanych z długoterminowym bezrobociem, z którym musimy sobie poradzić.
Pilar del Castillo Vera
(ES) Pani przewodnicząca, panie przewodniczący Van Rompuy, panie przewodniczący Barroso! Ten ostatni jest tu nieobecny, ale zwracam się również do niego. Naprawdę dobrze było zobaczyć państwa wszystkich razem, dlatego że - moim zdaniem - dzięki temu dostrzegliśmy krok naprzód i skoncentrowanie się na tym, co powinno stanowić podstawy wspólnej strategii na najbliższe dziesięć lat. Jest to dla mnie niezwykle ważne.
Najbardziej w przedstawionym nam na piśmie wniosku i w państwa wypowiedziach zainteresowało mnie to, że należy przyjąć zaledwie kilka celów: jedynie celów o najwyższym priorytecie, które będą wyraźne, mierzalne i nieustannie poddawane ocenie, by możliwe było sprawdzenie, czy robimy postępy w dobrym kierunku.
Uważam, że takie działanie ma podstawowe znaczenie i stanowi istotną zmianę w stosunku do strategii lizbońskiej.
Podkreślę tu jeden z celów: rynek wewnętrzny. Europejski rynek wewnętrzny został zapoczątkowany ponad 20 lat temu. Po upływie dwudziestu lat wciąż mamy wiele do zrobienia na drodze do prawdziwie wewnętrznego rynku europejskiego w większości sektorów. W niektórych przypadkach dzieje się tak dlatego, że są to sektory nowe, takie jak rynek cyfrowy, ale w pozostałych przyczyną jest tak wysoki poziom defragmentacji i tak duża liczba barier, że pozbawiamy europejską gospodarkę ram potrzebnych jej do zapewnienia sobie niezbędnej konkurencyjności, która przyczyni się do wzrostu, co z kolei zwiększy zatrudnienie.
Panie Van Rompuy, panie Barroso! Potrzebujemy istotnego politycznego bodźca, narzędziem nie może być już dłużej "utrzymywanie stanu obecnego”. Potrzebujemy silnego przywództwa i to na panach spoczywa ogromna odpowiedzialność. Oczywiście mają panowie moje pełne wsparcie w tych działaniach.
Udo Bullmann
(DE) Pani przewodnicząca, przewodniczący Rady Europejskiej, panie komisarzu, panie i panowie! Chciałbym pokrótce omówić dwa punkty. Po pierwsze, czy mamy już strategię Europa 2020 obiecującą powodzenie? Nie, jak dotychczas, jeszcze nie. Powiem państwu dlaczego. Mówienie w Komisji i państwach członkowskich, że najpierw przeprowadzimy szybką konsolidację budżetów, a później uporamy się z kwestią gospodarki i zatrudnienia jest błędem w obliczeniach. Jeśli nam państwo nie wierzą, proszę przeczytać oświadczenie wydane wczoraj przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy. Popyt w sektorze prywatnym jest daleki od poprawy. Niepokoją nas inwestycje publiczne. Nie będziemy mieć szans na uporanie się z kryzysem, jeśli nie zrealizujecie zintegrowanej strategii, w której centrum znajdują się określone cele w zakresie zatrudnienia.
Po drugie, czy mamy odpowiedź na kryzys zadłużenia w państwach, które znajdują się pod największą presją? Nie, jak dotychczas, jeszcze nie mamy. Błędy popełniło więcej niż jedno państwo. Aczkolwiek jeśli uważnie wczytają się państwo w dane i posłuchają analityków, to okaże się, że przynajmniej połowa problemów w Grecji została spowodowana przez spekulantów, na których Komisja przez pięć lat nie chciała nałożyć żadnej regulacji, czyli przez fundusze hedgingowe. Teraz wreszcie się tym zajęliśmy, ale co to oznacza w praktyce? Potrzebny jest nam europejski fundusz walutowy, którzy pomoże przedmiotowym państwom. Musimy mieć możliwość oferowania kredytu na rozsądnych warunkach, nie tylko poza strefą euro, ale również w niej. Musimy jednakże przyjąć europejską politykę na rzecz rozwiązania kryzysu i musimy zrobić to natychmiast.
Enikő Győri
(HU) Panie i panowie! Bardzo doceniam, jako członkini grupy trzech prezydencji i jako węgierska poseł do PE, działania pana przewodniczącego Van Rompuya na rzecz przyjęcia przez Europę zdecydowanego zobowiązania oraz wiarę z jaką podszedł do swoich nowych obowiązków. Teraz bezwzględnie nadszedł czas, by określić sposób funkcjonowania Rady Europejskiej. Jestem przekonana, że nękana kryzysem Europa potrzebuje silnej i zdecydowanej ręki u steru. Kwestią wiarygodności nowego programu będzie zdolność uniknięcia losów jego poprzednika, czyli strategii lizbońskiej. Mówię to także, jako poseł z byłego kraju komunistycznego. W tym zakątku Europy istnieje, być może całkiem zrozumiała, naturalna awersja do górnolotnych planów długoterminowych.
Mam jeden komentarz instytucjonalny i jeden formalny. Jeśli chodzi o kwestię instytucji: musimy zadecydować, do kogo zaadresowana jest przedmiotowa strategia. Jeśli adresatami są przywódcy UE, to dotychczasowe działania były stosowne, a napięty harmonogram był dobrym rozwiązaniem. Jeśli jednak sądzimy, że adresatem są obywatele UE, których chcemy przeciągnąć na swoją stronę, z którymi chcemy pracować nad kształtowaniem silniejszej i bardziej konkurencyjnej Unii, niosącej obywatelom więcej korzyści niż dotychczas, to musimy postępować zgodnie z postanowieniami traktatu lizbońskiego i szczerze zaangażować w te działania Parlament Europejski, a co więcej także parlamenty narodowe. Dzisiejsza debata nie stanowi substytutu dla normalnego zajmowania się tym tematem w naszej Izbie, czyli przy uwzględnieniu oświadczenia sprawozdawcy, w ramach poszczególnych komisji i grup politycznych.
Mój komentarz formalny dotyczy tego, że najważniejszym celem musi być tworzenie miejsc pracy. To musi być punkt wyjścia w każdej nowej strategii. W jaki sposób to osiągnąć? W tej chwili wiemy bardzo mało na ten temat. Wiemy jedynie, że potrzebujemy mniejszej liczby priorytetów, lokalizowania wąskich gardeł i większej koordynacji polityki gospodarczej. Wszystko brzmi pięknie, ale proszę o rozważenie następującej rady: po pierwsze, nie wyrzucajmy tego, co funkcjonowało dobrze. Istniejące strategie wspólnotowe wzmocniły UE, a ponadto odrzucenie polityki spójności i polityki rolnej, które dobrze służą obywatelom UE, jest sprzeczne z postanowieniami traktatów założycielskich. Po drugie, nowa strategia ma służyć interesom wszystkich regionów, a nie tylko należących do określonych firm lub państw. Konkurencyjność UE wzrośnie poprzez stosowanie polityki spójności. Po trzecie, dopasujmy strategię do państw. Dzięki temu całe postępowanie nabierze wiarygodności.
Anni Podimata
(EL) Pani przewodnicząca! Prowadzimy bardzo interesującą debatę w sprawie strategii UE 2020, ale doskonale wiemy, że nieformalne posiedzenie Rady Europejskiej z 11 lutego zostało zdominowane przez tak zwaną kwestię grecką. Wiemy również, że nieformalne posiedzenie zakończyło się przyjęciem oświadczenia szefów państw lub rządów, w którym udzielono Grecji wsparcia, wyrażono gotowość do podjęcia działań zmierzających do ustabilizowania wartości euro oraz podkreślono, że Grecja nie poprosiła o pomoc finansową z Unii Europejskiej.
Chciałabym skorzystać z nadarzającej się okazji, by przypomnieć Izbie, że rząd grecki i grecki premier wielokrotnie podkreślali, że Grecja nie prosi o pieniądze, że nie prosi niemieckich, austriackich, szwedzkich, czy pozostałych europejskich podatników o spłacenie greckich długów, z którymi sama sobie poradzi, które ograniczy dzięki własnym wysiłkom opartym na przedstawionych już środkach.
Panie pośle Verhofstadt! Pozostając przy tym temacie chciałam powiedzieć, że to nieprawda jakoby Grecja twierdziła, że dostarczyła wszystkich informacji o obligacjach Goldman Sachs; powiedziała, że wkrótce je dostarczy. Ponadto - nie widzę tu przewodniczącego Komisji Europejskiej - chciałabym wyrazić konsternację spowodowaną tym, że jedynie władze greckie i Grecję poproszono o złożenie wyjaśnień w sprawie praktyki wobec punktu nasycenia, stosowanej jak wynika z licznych artykułów publikowanych ostatnio w zagranicznej prasie, w okresie od roku 1998 do 2008 przez liczne państwa członkowskie w strefie euro.
Grecja nie prosi o pieniądze. Prosi o coś innego, co powinno być oczywiste, nie tylko z powodu przynależności Grecji do strefy euro, ale również, bardziej ogólnie, ze względu na jej członkostwo w Unii Europejskiej. Prosi o polityczne wsparcie, solidarność oraz podstawowe i szczere zaufanie. Prosi o wsparcie nie tylko słowne, ale o wsparcie poparte treścią i znaczeniem, które nie zostanie cofnięte i podważone zaraz po wyjściu stąd.
Grecja prosi, by jej partnerzy nie robili i nie mówili nic, co może napędzać spekulacje i by przestali zasiewać wątpliwości odnośnie do zdolności Grecji do osiągnięcia wyników za pomocą zapowiedzianych środków, ponieważ w ostatecznej analizie udaremni to wysiłki podejmowane przez ten kraj.
Nie wolno nam chować głowy w piasek. Doskonale wiemy, że spekulanci poprzez Grecję namierzają strefę euro i naszą walutę. Zatem wprowadźmy wszystkie środki niezbędne do ochrony strefy euro i naszej waluty.
(Oklaski)
Paolo De Castro
(IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie! W imieniu swoim oraz całej Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi, której mam zaszczyt przewodniczyć, muszę wyrazić szczere ubolewanie spowodowane brakiem wzmianki w strategii UE 2020 o sektorze rolno-spożywczym.
Nieuwzględnienie w propozycji strategii Komisji na najbliższe dziesięć lat najważniejszego aspektu wyzwania dotyczącego bezpieczeństwa żywnościowego, wzrostu i utrzymania zatrudnienia w obszarach wiejskich jest posunięciem niedorzecznym.
Pani przewodnicząca! Jak można myśleć o zielonej i zrównoważonej Europie nie uwzględniając faktu, że 45 % całego terytorium europejskiego zamieszkują rolnicy? Jak można nie wziąć pod uwagę blisko 30 milionów ludzi pracujących na tym obszarze? Tych pracowników należy zabezpieczać i chronić. Zanim skoncentrujemy się na nowych miejscach pracy, musimy chronić te już istniejące.
Pragnę przypomnieć, że rolnictwo dostarcza szereg podstawowych usług związanych między innymi z żywnością, bioróżnorodnością, krajobrazem i środowiskiem. Zadanie te są wykonywane ze względu na życie społeczne i gospodarcze na obszarach wiejskich.
Prezydencja hiszpańska również zdecydowanie nalegała na konieczność stworzenia mocnej wspólnej polityki rolnej. W związku z tym niepokoi mnie ten poważny brak w strategii, który, mam nadzieję, Parlament zdoła uzupełnić.
Liisa Jaakonsaari
(FI) Pani przewodnicząca! Obecny rok jest rokiem tygrysa, a Chiny są tygrysem gospodarczym.
Indie są obecnie ogromnym placem budowy i moim zdaniem rozwój tego kraju będzie miał ogromny wpływ na Europę. Właśnie dlatego potrzebny jest nam nowy rytm, nowy początek symbolizowany przez strategię UE 2020. Potrzebujemy wspólnej polityki gospodarczej, inteligentnej polityki podatkowej oraz odwagi do uznania naszych słabości strukturalnych: badań i rozwoju produktu. Wszystkie te kwestie zostały tu dobrze przedstawione.
Mam dwa pytania. W jaki sposób, w oparciu o grecką tragedię i nauczkę, którą nam dała, zamierzamy w przyszłości monitorować wdrożenie paktu stabilności i wzrostu? A drugie pytanie jest następujące: jaką metodę kija i marchewki zamierzamy zastosować, by strategia UE 2020 mogła zakończyć się większym sukcesem niż strategia lizbońska, skoro państwa członkowskie w ogóle o to nie dbają?
Marian-Jean Marinescu
(RO) Pani przewodnicząca, urzędujący przewodniczący Rady! Cieszę się, że jest tu pan z nami. Nie rozumiem, czemu Rada usiłuje podejmować decyzje w takim pośpiechu, bez przeprowadzenia poważnych konsultacji z Parlamentem Europejskim. Strategia UE 2020 jest nam potrzebna, ponieważ strategia lizbońska okazała się nieskuteczna. Krążące dokumenty są jednakże zbyt ogólne i nie przedstawiają żadnych wyraźnych stwierdzeń dotyczących przyszłych wyzwań.
Jednym z przykładów jest aspekt społeczny. Starzenie się populacji oraz brak wysoko wykwalifikowanych pracowników stanowią główne problemy społeczne w Europie.
W tych okolicznościach pierwszym błędem jest przeznaczenie mniej niż 2 % PKB na badania, rozwój i innowacje i musimy go szybko naprawić. Badania i rozwój mogą opierać się na zasadzie publiczno-prywatnego partnerstwa i na zachęcaniu przedsiębiorców do inwestowania w laboratoria oraz instytuty badawcze, tak aby zapobiegać drenażowi mózgów do Stanów Zjednoczonych i Japonii.
Monika Flašíková Beňová
(SK) Postaram się mówić krótko, by nie przekroczyć danego mi czasu. Jestem rozczarowana, że przewodniczący Komisji już nas opuścił, ale sądzę, że obecna jest osoba odpowiedzialna za współpracę międzyinstytucjonalną.
W celu zbliżenia strategii UE 2020 do osiągnięcia sukcesu chciałabym przede wszystkim powiedzieć, że niezwykłe znaczenie ma zaprzestanie konkurowania ze sobą przez poszczególne instytucje UE i nasza poważna wspólna praca nad instrumentami, bez których nie zdołamy zrealizować założeń strategii UE 2020.
W związku z tym należy bezwzględnie zamienić narodowe egoizmy w poczucie narodowej odpowiedzialności, a także europejskiej odpowiedzialności, ponieważ dopóki nie zajmiemy się kwestią harmonizacji polityki społecznej i harmonizacji polityki podatkowej, dopóty niemożliwe będzie zrealizowanie założeń polityki gospodarczej i naszej wspólnej europejskiej gospodarki, która uczyni z nas naprawdę konkurencyjny region w tym zglobalizowanym świecie.
Andrew Duff
Pani przewodnicząca! Jestem bardzo wdzięczny przewodniczącemu Van Rompuyowi za opisanie zakresu jego obowiązków, ale wciąż nie potrafię zrozumieć, czemu odmawia udzielenia odpowiedzi na moje parlamentarne pytanie. Chciałbym prosić go o ponowne rozważenie podejścia do kwestii pytań parlamentarnych.
Chciałbym również przeprosić pana przewodniczącego Van Rompuya za haniebne zachowanie pana Nigela Farage'a. Zapewniam pana, że większość brytyjskich posłów do PE zamierza pana traktować z ogromnym szacunkiem.
Georgios Papanikolaou
(EL) Pani przewodnicząca! Oczy całej Europy - i nie tylko Europy - są ostatnio zwrócone w stronę Grecji, o czym wspominali już liczni mówcy.
Oczywiście w sytuacji globalnego kryzysu gospodarczego nie tylko Grecja ma poważne problemy gospodarcze. Wszyscy dobrze wiemy, że sytuacja dotyczy także innych państw.
Jesteśmy świadkami bezprecedensowych ataków spekulacyjnych, które ostatnio, jak z przykrością muszę stwierdzić, przybrały formę najgorszych oszczerstw rzucanych przez niektóre media.
Mówcie, co chcecie, ale możecie być pewni, że Grecja nie zbankrutowała, Grecja nie upada. Ponadto nasz kraj nigdy nie prosił o wsparcie finansowe. Prosił natomiast i prosi o wsparcie polityczne. Prosił i prosi o prawdziwy dowód solidarności ze strony pozostałych państw członkowskich w ramach europejskiej unii walutowej, ponieważ w ostatecznym rozrachunku taka właśnie jest stawka.
Silvia-Adriana Ţicău
(RO) Stopa bezrobocia na początku roku wzrosła do 10 %, a w licznych państwach członkowskich zwiększył się deficyt. Obywatele Europy oczekują natychmiastowych rozwiązań w odniesieniu do bieżących podstawowych wyzwań, czyli zmian demograficznych i zmian klimatu, a także kryzysu gospodarczego i finansowego.
Unia Europejska musi przede wszystkim inwestować w tworzenie i utrzymywanie miejsc pracy w obszarze edukacji, opieki zdrowotnej, rolnictwa i transportu oraz w infrastruktury energetyczne. Unia Europejska potrzebuje zrównoważonej strategii energetycznej oraz nowoczesnej, bezpiecznej i wydajnej infrastruktury transportowej. Musimy inwestować w środki na rzecz wydajności energetycznej, co przyniesie korzyści zarówno w zakresie budownictwa, jak i unowocześnienia instalacji przemysłowych, tym samym umożliwiając nam utworzenie do roku 2020 ponad 2 milionów miejsc pracy.
Ponadto zmniejszanie emisji zanieczyszczeń oznacza unowocześnianie instalacji przemysłowych w całej Unii Europejskiej i nieprzenoszenie przemysłu europejskiego do krajów trzecich. I ostatnie, choć nie mniej ważne, starzejąca się populacja i spadek liczby narodzin wymagają przeprowadzenia reform w systemach społecznych, tak aby możliwe było zagwarantowanie przyzwoitych warunków życia każdemu obywatelowi Unii Europejskiej.
Maroš Šefčovič
komisarz. - Panie przewodniczący, szanowni posłowie do Parlamentu Europejskiego! Posiedzenie trochę się przeciągnęło i przewodniczący Komisji musiał opuścić Izbę ze względu na inne obowiązki, ale mam zaszczyt udzielenia odpowiedzi w imieniu przewodniczącego Barroso i w imieniu Komisji.
Chciałbym na początek podziękować państwu za interesującą debatę, za wiele ciekawych pomysłów i za entuzjazm oraz wsparcie w odniesieniu do strategii UE 2020. Strategia UE 2020 nie może zakończyć się, i nie zakończy się, powodzeniem bez państwa wsparcia. Mogę państwa zapewnić, że Komisja będzie działać odważnie; w samym centrum zainteresowania strategii UE 2020 znajdą się obywatele, zatrudnienie i likwidacja ubóstwa. Mogę państwa również zapewnić, że wyciągnęliśmy lekcję z przypadku strategii lizbońskiej i dlatego skoncentrujemy się na mniejszej liczbie celów i zdecydowanie poprawimy zarządzanie.
Komisja czuje się zachęcona do działania dzięki dużemu zainteresowaniu ze strony Parlamentu Europejskiego, które, mamy nadzieję, przeistoczy się w zdecydowane wsparcie. Otuchy dodaje nam również fakt, że Rada Europejska wyraża poczucie nagłej potrzeby działania. Widzimy wyraźnie, że dzisiejsza atmosfera w Radzie znacznie różni się od tej sprzed pięciu lat, gdy omawialiśmy szczegóły strategii lizbońskiej.
Musimy jednak zrobić jeszcze więcej; musimy zdobyć wsparcie dla strategii na szczeblu lokalnym i regionalnym, a co najważniejsze musimy zachęcić do niej obywateli. Musimy mieć pewność, że obywatele nie uznają strategii UE 2020 za kolejne ćwiczenie administracyjne, ale za nowe podejście do sposobu poprawienia jakości życia w Europie oraz w ich krajach i regionach. Szanowni posłowie! Chciałbym prosić państwa o pomoc w wykonaniu tego zadania. Niech nasze instytucje ze sobą nie konkurują, niech współpracują, niech skoncentrują się na priorytetach i na osiągnięciu konkretnych wyników.
W strategii UE 2020 chcielibyśmy wprowadzić system trzech filarów oparty na inteligentnej i zielonej gospodarce sprzyjającej włączeniu społecznemu. Chcielibyśmy w oparciu o te filary stworzyć elastyczne inicjatywy ukierunkowane na likwidowanie wąskich gardeł, na rozwiązywanie problemów przyczyniających się do spowolnienia gospodarki europejskiej, które przeszkadza w wykorzystaniu jej pełnego potencjału. Chcielibyśmy bardziej skoncentrować się na edukacji i szkoleniu, tak aby siła robocza w Europie mogła zachować przewagę konkurencyjną, na jaką zasługuje Europa. Strategia UE 2020 będzie nadal powiązana z paktem stabilności i wzrostu, ponieważ silna pozycja budżetowa stanowi klucz do stabilności gospodarczej.
Wiele czasu poświęciliśmy dziś sytuacji w Grecji i chciałbym zapewnić państwa, że doszliśmy do konsensusu, na mocy którego państwa członkowskie należące do strefy euro w razie potrzeby podejmą zdecydowane i skoordynowane działania mające na celu ochronę stabilności w strefie euro. Komisja będzie ściśle współpracować z Grecją i monitorować proces wdrażania przez nią zaleceń. Obecnie w Atenach przebywa misja pod przewodnictwem Komisji, z udziałem przedstawicieli EBC, i korzystająca z technicznego wsparcia MFW, która oceni konieczność wprowadzenia przez Grecję dodatkowych środków.
Postawię sprawy jasno; mamy narzędzia, by w razie potrzeby ochronić stabilność finansową w strefie euro - dotyczy to szczególnie państw członkowskich ze strefy euro, Komisji i Europejskiego Banku Centralnego - i jesteśmy przygotowani do wprowadzenia europejskich ram służących do koordynacji działań. Każdy etap procesu musi jednakże przebiegać w odpowiednim dla niego kierunku. Teraz Grecja ma za zadanie przeprowadzić reformy i zastosować niezbędne środki. Wierzę, że jesteśmy gotowi do zdecydowanego działania, czy to w kwestii strategii UE 2020, czy też sytuacji w Grecji.
Herman Van Rompuy
Panie przewodniczący, panie i panowie! Cieszę się, że przeprowadziliśmy tę debatę; cieszę się, że przyjąłem zaproszenie, by pojawić się tutaj na samym początku procesu opracowywania strategii UE 2020, ponieważ debata właśnie dopiero się rozpoczęła. Niedawno, w dniu 11 lutego, przeprowadziliśmy jedną debatę, wkrótce pod koniec marca odbędzie się wiosenne posiedzenie Rady, a pod koniec czerwca zakończymy prace nad strategią UE 2020 lub strategią na rzecz zatrudnienia i wzrostu gospodarczego. Mamy zatem sporo czasu na wymianę poglądów i określenie, raz i na zawsze, kierunku działań.
W związku z tym cieszy mnie europejska ambicja, którą tu dziś dostrzegłem i poczucie pilnej potrzeby działania, które również tu dziś wyczułem. Było jedno wystąpienie, którym najzwyczajniej gardzę, ale nie zamierzam go komentować.
W odniesieniu do strategii gospodarczej chciałbym wprowadzić rozróżnienie między trzema okresami. Pierwszy z nich jeszcze trwa, inaczej mówiąc jest to kryzys finansowy i jego konsekwencje. Pozwolę sobie użyć słów innych niż te, które dziś przeważały w debacie. Już wyjaśniam. Chciałbym użyć słów, które odzwierciedlają także pozytywne aspekty Unii Europejskiej, ponieważ - choć może brzmi to zaskakująco - ostatnio miały miejsce również pozytywne wydarzenia. Wielki kryzys w latach 30. XX wieku i jego konsekwencje posłużyły nam za dobrą lekcję. Obecnie, w rok po ogromnym kryzysie, czyli w 2010 roku, ponownie mamy dodatni wskaźnik wzrostu w większości państw. Taka sytuacja nie miała miejsca w latach 30. XX wieku. Tamten kryzys w rzeczywistości trwał przez całą dekadę.
Czemu zawdzięczamy dodatni wskaźnik wzrostu? Wprowadzeniu właściwych środków. Podjęliśmy działania mające uratować instytucje finansowe, nie dlatego, że jakoś szczególnie je lubimy, ale dlatego, że bez nich nie byłoby gospodarki. Prowadziliśmy inteligentną politykę walutową. Daliśmy gospodarce zastrzyk płynności, nie zrobił tego nikt 70 lat temu. Pomimo wszystkich problemów stworzyliśmy strefę stabilności walutowej dla co najmniej 16 państw. W latach 30. XX wieku przeprowadzono dewaluację konkurencyjną. Dziś tego nie robimy. Zastosowaliśmy ryzykowną politykę budżetową, wykorzystując deficyty budżetowe do ożywienia gospodarki. Nie postąpiliśmy tak jak w latach 30. XX wieku, czyli nie przywróciliśmy bezzwłocznie równowagi budżetowej. W związku z tym ochroniliśmy nasz rynek wewnętrzny, który nie jest idealny. Musimy go ulepszyć, a pan Monti przedstawi nam konkretne wnioski. Nie cofnęliśmy się jednak do zasady protekcjonizmu stosowanej w latach 30. XX wieku i dlatego ogromny kryzys, który nas dotknął był dla nas istotną lekcją.
Poszedłbym nawet o krok dalej. To dzięki Unii Europejskiej powstała grupa G-20; to my wykazaliśmy się inicjatywą do utworzenia zalążka zarządzania światowego. Po raz pierwszy mocarstwa, nowe i stare, połączyły siły, by zwalczyć kryzys, co prawda w sposób niedoskonały, ale będziemy kontynuować prace. Zatem Europa, Unia Europejska nie zawsze powinna być spychana do pozycji obronnych. Udało się również stworzyć kilka bardzo ważnych aspektów.
Teraz musimy odejść od strategii zwanej strategią wyjścia. Musimy znaleźć równowagę pomiędzy zbyt szybkim odrzuceniem bodźca budżetowego, a powrotem w średnim okresie do równowagi budżetowej, która jest bezwzględnie niezbędna do finansowania naszego systemu emerytur, naszego systemu ubezpieczeń społecznych i systemu opieki zdrowotnej. Zatem należy znaleźć delikatną równowagę, a pakt stabilności i wzrostu zapewnia nam potrzebne do tego środki, ponieważ nie wymaga natychmiastowego powrotu do równowagi budżetowej. Wymaga stopniowego podejścia krok po kroku, gdzie najpierw osiągamy poziom 3 %, a następnie w średnim okresie osiągamy zrównoważony budżet. Uważam, że realizowaliśmy, i będziemy nadal realizować, mądrą politykę.
Jeśli chodzi o strategię lizbońską, to znamy jej słabe strony, ale nie wolno nam zapominać, że kryzys finansowy i gospodarczy całkowicie zakłócił proces jej wdrożenia. Niewątpliwie wystąpiły pewne zaniedbania; nie zamierzam ich teraz wymieniać, wszyscy je znają. Powiem jednak jedno: potrzebne są nam duże, lub inaczej mówiąc ważne reformy, które będą wymagały dokonania wyborów budżetowych na szczeblu europejskim i narodowym. To nie przypadek, że chcemy skutecznie w ramach prawnych paktu stabilności i wzrostu powiązać dyskusję w sprawie budżetu z reformami gospodarczymi. Powtórzyłem to w pisemnych konkluzjach, które państwo czytali. Powód jest prosty, jeśli na przykład mówimy, że powinniśmy zdziałać więcej w zakresie badań i rozwoju, to musimy przewidzieć niezbędne środki w budżetach narodowych i perspektywie finansowej Unii Europejskiej. Oznacza to konieczność dokonania wyborów budżetowych.
Kolejna konsekwencja wyborów dokonywanych w przypadku strategii lizbońskiej polega na tym, że proponowane przez nas cele nie zawsze są celami miękkimi. Może się zdarzyć, że będą to cele twarde. Tu sprawa się komplikuje. Z jednej strony mamy zapotrzebowanie na reformy, a z drugiej kwestię ich przeprowadzenia. Nie mówię, że słyszałem takie nawoływania w tej Izbie, ale na szczeblu europejskim ludzie domagają się wprowadzenia twardych środków, poważnych i trudnych reform, ale gdy wracają oni do swoich państw widzę bardzo mało wyników. W związku z tym musimy przyjąć konsekwentne stanowisko. Nie tylko Unia Europejska przeprowadzi reformy. Możemy zachęcać państwa członkowskie do reform, możemy je stymulować i zapewniać im niezbędne ramy, ale większość reform należy przeprowadzić na szczeblu narodowym. Dlatego najważniejsze będzie zademonstrowanie znaczącej woli politycznej i politycznego zaangażowania.
Często mówi się, że potrzebujemy wiążących środków. Powinniśmy się jednak nad tym zastanowić. Przedstawiłem kilka wniosków, które moim zdaniem są inteligentniejsze od wiążących środków. Nawet pakt stabilności i wzrostu, zawierający liczne środki wiążące, nie zdołał pomóc niektórym krajom w poprawieniu sytuacji. W związku z tym należy zauważyć, że metoda to nie wszystko, metoda nie rozwiązuje wszystkich problemów, a pozbawiona politycznego zaangażowania i zobowiązań, jest bezwartościowa.
W odniesieniu do strategii gospodarczej niektórzy z łatwością mogą mówić, że potrzebujemy więcej ograniczeń. Jeśli jednak chodzi o wytyczne gospodarcze, to traktat z Lizbony ich nie przewiduje. Ja osobiście nie opracowywałem traktatu lizbońskiego, zrobili to inni, ale nie przewiduje on żadnych sankcji, kar, czy negatywnych środków w odniesieniu do wdrożenia wytycznych gospodarczych. Wystarczy uważnie przeczytać art. 121, by w pełni to zrozumieć. W związku z tym kluczowe znaczenie ma zobowiązanie polityczne, zarówno na szczeblu europejskim, jak i narodowym. Bez politycznego zobowiązania niczego nie osiągniemy.
I jeszcze jedna ostatnia uwaga dotycząca Grecji. Moim zdaniem wysłaliśmy słuszny przekaz. Przekazaliśmy wiadomość o odpowiedzialności greckiego rządu, który musi poradzić sobie w niezwykle trudnej sytuacji, którą oddziedziczył. Rząd grecki wprowadza pewne odważne środki. W dniu 11 lutego przedstawiciele rządu powiedzieli nam, że kraj ten wprowadzi dodatkowe środki, jeśli obecne nie wystarczą do zmniejszenia w roku 2010 wysokości deficytu do 4 % PKB. Zobowiązaliśmy się do dokładniejszego monitorowania sytuacji, nie tylko z inicjatywy Komisji Europejskiej, ale również przy pomocy Europejskiego Banku Centralnego, a nawet ekspertów z Międzynarodowego Funduszu Walutowego. W związku z tym uważam, że naprawdę bardzo wyraźnie wyznaczyliśmy i określiliśmy aspekt odpowiedzialności. Oczywiście w razie konieczności jest jeszcze zasada solidarności. Grecja powiedziała, że nie chce z niej skorzystać, ale przewidzieliśmy dwa przesłania: przesłanie dotyczące odpowiedzialności i, w razie potrzeby, przesłanie dotyczące solidarności.
Oczywiście musimy wyciągnąć wnioski z wydarzeń w Grecji na przestrzeni ostatnich lat. W ramach strefy euro musimy przyjąć bardziej aktywne podejście w odniesieniu do kwestii gromadzenia danych i do samych strategii politycznych. Bieżący kryzys był także wyzwaniem, w tym sensie, że musimy szerzej realizować politykę koordynacji. W rzeczywistości każdy kryzys stanowi wyzwanie. Z każdego kryzysu musimy wyciągać naukę. No cóż, zrobimy to. Wynieśliśmy lekcję z kryzysu w latach 30. XX wieku, podobnie musimy postąpić teraz w przypadku kryzysu finansowego: większa regulacja, dokładniejsze monitorowanie premii i dalekosiężna polityka bankowa. Musimy jednakże również uczyć się na doświadczeniach Grecji i innych państw.
Panie i panowie! Mam wrażenie, że w tej Izbie wyczuwam podobne ambicje; wyczuwam taką samą wolę polityczną do realizowania polityki i strategii gospodarczej, które poradzą sobie z dzisiejszymi trudnościami. Odpowiedzialność nie spoczywa tylko na jednej lub dwóch osobach, o czym wspominało wielu mówców; wszystkie instytucje europejskie i państwa członkowskie muszą przyjąć na siebie odpowiedzialność zbiorową. W przeciwnym razie nie ochronimy naszego modelu społecznego; w przeciwnym razie stracimy naszą pozycję na arenie światowej. Z takim właśnie nastawieniem przyszedłem tu dziś do państwa i w takim duchu zamierzam kontynuować swoją pracę.
(Oklaski)
Przewodniczący
Panie przewodniczący! Bardzo dziękuję. Ogromną przyjemnością było goszczenie pana tu po raz pierwszy podczas sesji plenarnej. W Grecji mamy wyrażenie opisujące osobę, która przyjmuje na siebie trudne nowe obowiązki. Mówimy "σιδηροκέφαλος”, co oznacza obyś miał głowę z żelaza, by przetrzymać wszystko, co spadnie na ciebie w tym trudnym okresie. Moim zdaniem udowodnił pan, że jest gotowy; jeśli nawet jeszcze nie do końca, to pracuje pan nad tym. Dziękuję panu bardzo za dzisiejszą obecność.
Elena Oana Antonescu  
Kryzys gospodarczy zostawił głęboki negatywny ślad na gospodarczym potencjale państw UE. Śledziliśmy debaty dotyczące tego tematu i zauważyliśmy, że uwaga była skoncentrowana na środkach wyjścia z kryzysu i na ożywieniu wzrostu gospodarczego za pomocą środków finansowych. Niewątpliwie pomysł, by zajmować się problemami według stopnia ich ważności, jest słuszny. Musimy jednakże zrozumieć, że sytuacja jest inna niż była przed kryzysem. W rzeczywistości to model gospodarczy wymaga zmiany. Powinien być budowany w oparciu o innowacje i nieemitujące zanieczyszczeń źródła energii oraz powinien koncentrować się na stanie zdrowia obywateli. Nie możemy mieć dynamicznej gospodarki bez zmotywowanych pracowników. Nie możemy także mieć zrównoważonej gospodarki, jeśli wspieramy ochronę środowiska jedynie przy użyciu półśrodków. Uważam, że w celu przywrócenia potencjału wzrostu gospodarczego musimy zacząć od zmiany samego modelu gospodarczego, który musi koncentrować się na generowaniu innowacji i na motywacji personalnej. Zasadniczo wyjście z kryzysu nie stanowi problemu związanego z polityką gospodarczą lub budżetową.
Vilija Blinkevičiūt 
Europa dostała już nauczkę, nie umiejąc zrealizować celów przewidzianych w strategii lizbońskiej. Mam nadzieję, że nauczy się na błędach, które spowodowały kryzys gospodarczy i finansowy. W związku z tym nalegam, by w przyszłości najpierw zwracać większą uwagę na tworzenie miejsc pracy, ale nie jakichkolwiek miejsc pracy, tylko na zapewnienie dobrej jakości pełnoetatowego zatrudnienia, przy uwzględnieniu zapotrzebowania na rynku pracy i gwarantującego włączenie społeczne. Po drugie, ważna jest walka o równość płci oraz likwidację ubóstwa, zwłaszcza w odniesieniu do osób z najbardziej bezbronnych grup, ponieważ to oni w tych trudnych czasach najdotkliwiej odczuwają biedę. Chciałabym również zwrócić uwagę na systemy edukacji oraz na znaczenie zdobywania nowych umiejętności. Ponieważ na rynkach pracy w państwach członkowskich UE zachodzą dynamiczne zmiany, należy bezwzględnie zagwarantować, że pracownicy będą posiadali umiejętności niezbędne na przyszłym rynku pracy. W związku z tym działaniem najwyższej wagi jest inwestowanie w szkolenia wewnętrzne personelu i programy uczenia się przez całe życie. Musimy zwrócić szczególną uwagę na jeden z najpoważniejszych problemów społecznych, czyli na rosnące bezrobocie wśród młodzieży. Istnieje zagrożenie utraty przez Europę całego pokolenia młodych ludzi, jeśli nie otrzymają oni szansy wejścia na rynek pracy. Podczas nieformalnego spotkania szefów państw lub rządów UE w sprawie strategii 2020, które odbyło się w dniu 11 lutego, poruszono bardzo ważną kwestię zarządzania. I choć Rada Europejska ma bardzo ambitne założenia w tym obszarze, to niemniej jednak nalegam, by zagwarantowali państwo jeszcze bardziej aktywny udział Parlamentu Europejskiego, parlamentów narodowych i różnych oddziałów Rady.
Ilda Figueiredo  
na piśmie. - (PT) W tej debacie osoby zajmujące odpowiedzialne stanowiska w ramach Unii Europejskiej znajdują się bardzo daleko od prawdziwych problemów obywateli. Przykłady, które nieustannie znajdujemy przy okazji naszych wizyt i rozmów z pracownikami, rolnikami, rybakami oraz właścicielami mikro- i małych przedsiębiorstw pokazują, że podejście i strategie polityczne Unii Europejskiej służą jedynie podniesieniu niepewności zatrudnienia i zwiększeniu bezrobocia oraz wyzysku.
W momencie, gdy liczba bezrobotnych przekroczyła 23 miliony osób, a ubóstwo dotyka ponad 85 milionów osób, nie można kontynuować strategii politycznych, które spowodowały tę sytuację.
W związku z tym nalegamy na konieczność anulowania paktu stabilności i zastąpienia go paktem na rzecz rozwoju i zatrudnienia, w którym kwestią priorytetową jest tworzenie miejsc pracy z przywilejami oraz zwiększanie produkcji.
Konieczne jest wycofanie się z tak zwanej strategii lizbońskiej i poparcie strategii na rzecz postępu społecznego, która nadaje priorytet walce z ubóstwem, wspiera dostęp do dobrej jakości usług publicznych oraz zasobów społecznych i promuje równość oraz prawa kobiet. Oznacza to stworzenie polityki budżetowej, która przyspieszy proces przyznawania Wspólnotowych funduszy pomocowych i ich szybszy oraz łatwiejszy transfer do państw członkowskich...
(Wyjaśnienie sposobu głosowania zostało skrócone zgodnie z art. 170 Regulaminu)
Kinga Göncz  
Strategia UE 2020 zakończy się powodzeniem tylko wówczas, jeśli państwa członkowskie wykażą się wystarczającym zaangażowaniem w jej realizację. Klucz do sukcesu, poza jednoznacznym zaakceptowaniem odpowiedzialności na szczeblu narodowym, polega na wdrażaniu wspólnotowych strategii politycznych przy wykorzystaniu towarzyszących zasobów przewidzianych na proces wyrównawczy, rozwój regionalny i rolnictwo, co przyczyni się do wzrostu gospodarczego i tworzenia miejsc pracy. Kształtująca się obecnie metoda pracy według hierarchii góra-dół, oparta na zwiększonej odpowiedzialności politycznej premierów, zapewnia także silniejszą gwarancję powodzenia strategii, niż miało to miejsce w przypadku Lizbony. Strategia UE 2020 ustanawia również priorytety na następny okres budżetowy, nie przewidując szczegółowej dyskusji. W rezultacie należy teraz podkreślić znaczenie wspólnej polityki rolnej i polityki spójności dla kolejnego siedmioletniego okresu budżetowego, zaczynającego się w roku 2014. Nie ma silnej, konkurencyjnej Europy bez spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej. Konwergencja pomiędzy regionami poprawia konkurencyjność Europy.
Lívia Járóka  
Panie i panowie! Powtórne ocenienie strategii lizbońskiej i powiązanej z nią walki z ubóstwem i wykluczeniem społecznym oraz wzmocnienie spójności społecznej stanowią jedno z największych wyzwań stojących przed UE. Inicjatywa UE 2020, czyli jedna z podpór trzech prezydencji: hiszpańskiej, belgijskiej i węgierskiej, musi stanowić odpowiedź na stojące przed naszym kontynentem długookresowe wyzwania demograficzne i społeczne. Oznacza to, ni mniej, ni więcej, ponowne rozpatrzenie sytuacji na europejskim rynku pracy i zastanowienie się nad systemem edukacji. W obliczu porażki obecnej europejskiej strategii na rzecz zatrudnienia program 2020 musi rzeczywiście przyczynić się do tworzenia większej liczby dobrych miejsc pracy, przy zapewnieniu zwłaszcza zwiększonego udziału w rynku pracy kobiet i osób z grup najbardziej pokrzywdzonych. Godne pochwały jest to, że zarówno w agendzie Komisji Europejskiej, jak i planie działania kolejnych trzech prezydencji położono nacisk na czynniki niezbędne do zapewnienia powodzenia programu, takie jak środki wymierzone w zwalczanie pracy niezgłaszanej, szarej strefy i zbyt wczesnego rezygnowania z edukacji, a także na poprawienie warunków samo-zatrudnienia. Ponieważ wykluczenie społeczno-gospodarcze wynika z działania licznych współzależnych czynników, rozwiązania należy szukać jedynie w bardziej wszechstronnym planie działania ukierunkowanym na wszystkie obszary, a nie w skoncentrowanych na danym projekcie pomysłach, które dotychczas przeważały. W celu zagwarantowania sukcesu należy porzucić odizolowane inicjatywy na rzecz środków wplecionych w pakiet zrównoważonej polityki, który koncentruje się na wczesnych interwencjach i może zapewnić prawdziwą poprawę każdego z czynników wyłączenia społecznego, odzwierciedlonych we wskaźnikach Laekena.
Iosif Matula  
Bieżący kryzys gospodarczy jest najpoważniejszym kryzysem na przestrzeni ostatnich dziesięcioleci, a jego wpływ przejawia się w zmniejszeniu o połowę potencjału produkcyjnego w UE. Osłabienie gospodarcze idzie ramię w ramię z wzrostem stopy starzenia się populacji, co utrudnia wysiłki mające pomóc unijnym gospodarkom w odbudowie. W tej sytuacji strategia UE 2020, mająca być kontynuacją strategii lizbońskiej, musi stworzyć warunki niezbędne do zrównoważonego wzrostu i konsolidacji budżetowej. W rzeczywistości potrzebny jest znacznie większy dostęp do programów uczenia się przez całe życie, w którym uniwersytety będą znacznie bardziej otwarte na przyjmowanie studentów spoza głównego nurtu. Lepsza korelacja podaży i popytu oraz większa mobilność siły roboczej dadzą pracownikom więcej szans na zatrudnienie tam, gdzie jest największe zapotrzebowanie na ich kwalifikacje. Niezbędne są nowoczesne systemy ubezpieczeń społecznych i systemy emerytalne, by zlikwidować ubóstwo i społeczne wykluczenie. Polityka w zakresie zatrudnienia musi koncentrować się na elastyczności rynku pracy, a pracownicy muszą przejąć odpowiedzialność za swoje życie poprzez nieustanne szkolenia, dostosowywanie się do zmian i zwiększoną mobilność. Niezwykłe znaczenie ma zdolność dostosowania się do bieżącej atmosfery kryzysu gospodarczego i do starzejącej się populacji europejskiej, tak aby możliwe było zapewnienie osobom tymczasowo bezrobotnym wystarczającego wsparcia.
Rareş-Lucian Niculescu  
Podzielam odczucia moich koleżanek i kolegów posłów, którzy poruszyli problem pominięcia w strategii UE 2020 kwestii rolnictwa. Moim zdaniem rolnictwo stanowi obszar, który może przyczynić się do rozwoju Unii Europejskiej i jest równocześnie ważnym sektorem gospodarki, ponieważ leży u podstaw europejskiego stylu życia. A co niemniej ważne, należy zwrócić szczególną uwagę na rolnictwo, ponieważ kryzys gospodarczy uderzył w nie wyjątkowo mocno. Wystarczy przyjrzeć się spadkowi dochodu realnego na jednego pracownika, który w niektórych państwach członkowskich Unii Europejskiej osiągnął aż 35 %, by sprawdzić siłę wpływu kryzysu.
Ioan Mircea Paşcu  
na piśmie. - Moja interwencja, zgodnie z treścią oświadczenia początkowego przewodniczącego Van Rompuya, jest poświęcona wdrożeniu traktatu z Lizbony. Choć w teorii utworzenie podwójnego stanowiska Wysokiego Przedstawiciela brzmi dobrze, to w praktyce stwarza ono, ze względu na swoją "wyjątkowość”, problemy, których nie przewidzieli autorzy traktatu. Wysoki Przedstawiciel pod nieobecność zastępcy, również zajmującego dwa stanowiska, będzie musiał coraz częściej wybierać między pozostaniem w Brukseli, a obecnością na przykład w Parlamencie Europejskim lub wizytą w stolicy kraju trzeciego, gdzie Unia Europejska powinna być reprezentowana. Oczywiście lady Ashton może działać w "zastępstwie”, ale odbywałoby się to na zasadzie ad hoc i kosztem Rady lub Komisji. A jeśli "prezydencja rotacyjna” wycofa się w celu przywrócenia równowagi, to zamiast ograniczać biurokrację, jeszcze ją rozszerzymy.
Czesław Adam Siekierski  
Europa 2020 nie może powtórzyć niepowodzeń jej poprzedniczki - strategii lizbońskiej. Nowa strategia jest w znacznej mierze ukształtowana przez kryzys gospodarczy, z którego skutkami będzie musiała się zmierzyć. Jednocześnie musimy nadrobić nasze zaniedbanie. Jak to się stało, że mając tak rygorystyczne zapisy paktu stabilizacji i wzrostu doprowadzono w UE do deficytu 7 %, a zadłużenie do 80 % PKB. Kto za to odpowiada? Najbardziej pożądaną perspektywą dla Unii jest powrót na ścieżkę szybkiego wzrostu, i temu przede wszystkim powinna służyć strategia. Obecne zapisy w strategii nie pokazują jak to osiągnąć. Jak pogodzić socjalne osiągnięcia Europy z problemami demograficznymi, z małą efektywnością w systemie ubezpieczeń zdrowotnych czy niewydolnym systemem emerytalno-rentowym, a także co z czasem pracy. Wreszcie co jest z tworzeniem systemu nadzoru i monitoringu w odniesieniu do banków i innych instytucji finansowych? Czy jak chcemy zwiększyć wydajność pracy? Potrzeba jest nam nowego podejścia do aktualnych wyzwań.
Bogusław Sonik  
Priorytetem nowej strategii Euro 2020 ma być bardziej inteligentna i ekologiczna, oparta na wiedzy, gospodarka rynkowa. Aby osiągnąć ten cel powinniśmy się przede wszystkim skupić na pogłębianiu wspólnego rynku oraz zwiększaniu swobody przepływu usług. Zadaniem Wspólnoty Europejskiej powinno być promowanie przedsiębiorczości, a także wprowadzenie ułatwień w rejestrowaniu działalności gospodarczej poprzez znoszenie barier prawnych i ekonomicznych. Istotną kwestią jest wspieranie zwłaszcza małych i średnich przedsiębiorstw, ważnym krokiem w tym kierunku może okazać się zniesienie obowiązku składania rocznych bilansów przez mikroprzedsiębiorców oraz poprawa dostępu do kredytów. Jak wynika z badań Eurobarometru, dotyczących przedsiębiorczej mentalności, Unia Europejska jest nadal w tyle za Stanami Zjednoczonymi, ale jednocześnie ponad połowa młodych mieszkańców UE chciałaby zostać przedsiębiorcami w ciągu następnych 5 lat. Za istotne uważam również skoncentrowanie się na tworzeniu wzrostu gospodarczego opartego na wiedzy oraz tworzeniu konkurencyjnej, spójnej i bardziej przyjaznej dla środowiska gospodarki. Dlatego też musimy zwrócić uwagę i zwiększyć nakłady finansowe na rozwój i przygotowanie młodych ludzi do wyjścia naprzeciw długoterminowym wyzwaniom.
UE powinna jak najszybciej wdrożyć europejską agendę cyfrową, aby przyczynić się do powstania rzeczywiście jednolitego wspólnego rynku w handlu internetowym, tak aby konsumenci mogli korzystać z konkurencyjnych ofert cenowych w innych państwach członkowskich, a MŚP mogły bez przeszkód działać na rynku europejskim.
Csaba Sándor Tabajdi  
Strategia UE 2020 musi być oparta na dwóch filarach. Z jednej strony na solidarności pomiędzy państwami członkowskimi, która gwarantuje, że w czasie kryzysu żaden z nich nie pozostanie w tyle. A z drugiej strony na solidarności państw członkowskich ze społecznością, polegającej na wypełnianiu z oddaniem wspólnie przyjętych zobowiązań. Podczas debat dotyczących przyszłości UE nie wolno nam nigdy tracić z oczu obowiązujących już strategii politycznych. Wspólna polityka rolna i polityka spójności stanowią prawdziwy rezultat europejskiej integracji oraz symbolizują solidarność między państwami członkowskimi i narodami. Uważam, jako węgierski poseł do Parlamentu oraz polityk z nowego państwa członkowskiego, że nowe priorytety określone przez Komisję Europejską mają jednakowe znaczenie: budowanie społeczeństwa opartego na wiedzy, promowanie innowacyjności, zwiększenie włączenia społecznego, tworzenie nowych miejsc pracy oraz bardziej zdecydowane stanowisko wobec zmian klimatu w ramach zrównoważonego rozwoju.
Osłabienie dotychczasowej wspólnej polityki nie może stać się ceną, jaką zapłacimy za większą współpracę w wymienionych obszarach. W XXI wieku coraz większego znaczenia nabiera kwestia bezpieczeństwa żywnościowego, gwarantowanego przez wspólną politykę rolną, ponieważ żywność i woda pitna zyskują znaczenie strategiczne, równe temu, jakie w XX wieku miała ropa naftowa. Jeśli naprawdę chcemy wzmocnić globalną pozycję konkurencyjną UE, nie możemy pozwolić sobie na pozostawienie w tyle niektórych regionów ze względu na ich przestarzałą infrastrukturę oraz kiepskie systemy edukacji, opieki społecznej i zdrowotnej. W związku z tym nieustannie potrzebna jest silna polityka spójności oparta na solidarności.
Traian Ungureanu  
Strategia UE 2020 musi oznaczać moment przełomowy. W przeciwnym razie stanie się drugą Lizboną, czyli strategią, którą za dziesięć lat trzeba będzie zastąpić kolejną, nową strategią. Strategia UE 2020 musi wyraźnie zaznaczyć początek etapu po-lizbońskiego. Musimy w ramach wprowadzanej strategii przyjąć priorytety, tak aby reformy zapoczątkowane przez strategię UE 2020 przetrwały w średnim i długim okresie.
W strategii UE 2020 musimy bezwzględnie zawrzeć trzy obszary priorytetowe. Pierwszym z nich jest aktywne wsparcie dla MŚP, oparte na korelacji programów Wspólnotowych z makroekonomicznymi strategiami politycznymi. Takie podejście zapewni prywatnym podmiotom zdrowe środowisko gospodarcze. Drugim obszarem jest system edukacji, który pozwala na przygotowanie siły roboczej w oparciu o potrzeby rynku. Ten proces zapewni wyższy poziom zatrudnienia w państwach członkowskich. I wreszcie Parlament Europejski musi odgrywać zwiększoną rolę. Pozwoli to na wykorzystanie realnych informacji z państw członkowskich i zapobiegnie powiększeniu rozbieżności pomiędzy gospodarkami państw członkowskich. Strategia UE 2020 opracowana według wyraźnych priorytetów pozwoli szybko na nowo pobudzić wzrost gospodarczy w UE, szczególnie w kontekście bieżących napięć finansowych i gospodarczych.
