

De Voorzitter.
    Goedemorgen dames en heren, mijnheer de commissaris, gisteren deed zich een incident voor dat enig opzien heeft gebaard. Er vond om 15.00 uur een woordenwisseling plaats naar aanleiding van de opmerkingen van de heer Batten over een voorval, waarbij ambtenaren van onze beveiligingsdienst betrokken zouden zijn geweest. Daarover ontspon zich een zeer opgewonden discussie. De Voorzitter heeft overeenkomstig artikel 166 van het Reglement binnen 24 uur een besluit genomen, dat ik u thans mededeel.
De quaestoren zijn inmiddels van het voorval van gisteren op de hoogte gebracht en zullen het onderzoeken. Alle betrokkenen bij dit voorval zullen door de quaestoren worden gehoord, waarna de quaestoren verslag zullen uitbrengen aan de Voorzitter.
Ik ga er derhalve van uit dat dit voorval voor vandaag als afgesloten kan worden beschouwd, omdat er een onderzoek zal worden ingesteld. Wij kunnen dus als gebruikelijk verder gaan met de agenda. 
De Voorzitter.
    Aan de orde is de verklaring van de Commissie over het resultaat van de verkiezingen in Oekraïne. 
Potočnik,
   . – Mijnheer de Voorzitter, het is mij een eer en genoegen het standpunt van de Commissie aangaande de presidentsverkiezingen in Oekraïne uiteen te zetten. Het is nu meer dan zeven weken geleden dat de gebeurtenissen die gewoonlijk aangeduid worden als de “Oranje Revolutie” in Oekraïne hebben plaatsgevonden. Uit wat er in die periode gebeurd is, blijkt dat de bevolking van Oekraïne vastbesloten streeft naar democratie en ook dat de EU-lidstaten, door gezamenlijk op te treden, een belangrijke rol kunnen spelen.
Er zijn drie vragen waarop ik wil ingaan. De eerste vraag is: wat heeft Oekraïne bereikt sinds de tweede verkiezingsronde op 21 november 2004 voor de eerste keer gehouden werd, en wat betekent dit voor de toekomst van het land? De tweede is: op welke wijze heeft de EU Oekraïne geholpen een vreedzame oplossing voor de crisis te vinden? De derde vraag luidt: welke uitdagingen staan de Europese Unie te wachten in haar betrekkingen met Oekraïne?
Laat ik beginnen met de ontwikkelingen in Oekraïne en wat zij betekenen voor de toekomst. Op de allereerste plaats is Oekraïne erin geslaagd een vreedzame oplossing te vinden voor de crisis waarmee het land zich geconfronteerd zag nadat zich ernstige tekortkomingen hadden voorgedaan tijdens de presidentsverkiezingen, met name op 21 november 2004 toen de tweede ronde voor de eerste maal plaatsvond. De situatie vormde een bedreiging voor het rechtskader en de territoriale integriteit van het land, maar beide zijn behouden gebleven. De internationale verkiezingswaarnemingsmissie, onder leiding van het Bureau voor democratische instellingen en mensenrechten van de OVSE, was van mening dat Oekraïne tijdens de herhaling van de tweede ronde van de presidentsverkiezingen, op 26 december 2004, de internationale normen dichter naderde. Dat is een positief teken.
Het politieke compromis van 8 december 2004 was in die zin belangrijk dat het de weg bereidde voor een nieuwe tweede ronde van de presidentsverkiezingen. Wij koesteren de vaste hoop dat het compromis ook bevorderlijk zal zijn voor een verdere democratisering van Oekraïne. Er is overeenstemming bereikt over belangrijke, constitutionele veranderingen, die het kader bepalen voor de binnenlandse ontwikkeling van het land in de komende jaren, en daarnaast is de rol van het Oekraïnse parlement versterkt.
De recente gebeurtenissen laten zien dat het Oekraïnse volk de democratie een zeer warm hart toedraagt. Wij juichen deze ontwikkeling van harte toe. Er zullen echter nog meer inspanningen nodig zijn om hierop voort te bouwen en het democratiseringsproces verder te bevorderen in de jaren die voor ons liggen. Wij hopen ten zeerste dat uit de wijze waarop de parlementsverkiezingen volgend jaar gehouden zullen worden, zal blijken dat verdere vooruitgang is geboekt op de weg naar democratie.
Dan nu de tweede vraag: hoe heeft de EU Oekraïne geholpen een vreedzame oplossing te vinden? De EU heeft continu politieke steun verleend om de bevolking van Oekraïne te helpen de crisis vreedzaam op te lossen. Zij heeft gesproken met één stem en er bij de Oekraïnse autoriteiten op aangedrongen zich terughoudend op te stellen. Daarnaast heeft zij alle partijen op het hart gedrukt zich uitsluitend op geweldloze wijze te uiten.
De EU heeft tevens het pad geëffend voor het politieke compromis van 8 december 2004. Daarbij was een uiterst nuttige, faciliterende rol weggelegd voor Europese bemiddelaars, waaronder de hoge vertegenwoordiger, Javier Solana, president Kwasniewski van Polen en president Adamkus van Litouwen.
De Europese Unie heeft er, samen met de internationale gemeenschap in het algemeen, eveneens in hoge mate toe bijgedragen dat een vrij en eerlijk verloop van de herhaling van de tweede verkiezingsronde gewaarborgd werd. In concreto heeft de EU voor de verkiezingen van 26 december 587 verkiezingswaarnemers voor de korte termijn gestuurd, die afkomstig waren uit de EU-lidstaten. Een belangrijke bijdrage was dat een team van negen leden van het Europees Parlement, onder leiding van de heer Siwiec, deel uitmaakte van de waarnemingsmissie. Verder heeft de Europese Commissie de deelname gefinancierd van nog eens 150 kortetermijnwaarnemers uit de OVSE-landen die niet tot de EU behoren, evenals activiteiten op het gebied van kiezersvoorlichting. Over het geheel genomen heeft de EU een uitermate belangrijk aandeel gehad in het correcte verloop van de verkiezingen van 26 december.
Ten slotte de vraag welke uitdagingen de Europese Unie te wachten staan in de betrekkingen met Oekraïne. Het behoeft geen betoog dat dit hét moment is om onze relatie met Oekraïne, als een van de belangrijkste buurlanden en partners van de Europese Unie, met een frisse blik te bekijken. De ontwikkelingen van de afgelopen weken hebben al onmiskenbaar aangetoond dat de bevolking van Oekraïne zich ervoor wil inzetten het land tot een samenleving te maken waarin de democratie en de fundamentele vrijheden ten volle worden gerespecteerd. Dit is echter slechts het begin van een lang proces dat onze voortdurende steun zal vergen.
Eventuele toetreding van Oekraïne tot de Europese Unie staat niet op de agenda. Het Europees nabuurschapsbeleid is immers iets anders dan lidmaatschap. Dit beleid zal ons in staat stellen de samenwerking met Oekraïne op te voeren. Binnen het kader van de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst tussen de EU en Oekraïne opent het nabuurschapsbeleid nieuwe perspectieven op het terrein van partnerschap, economische integratie en samenwerking, en maakt het een aanmerkelijke intensivering van onze betrekkingen mogelijk. Het voornaamste instrument om dit alles in praktijk te brengen, is het actieplan. In december jongstleden hechtte de Raad zijn goedkeuring aan het actieplan EU-Oekraïne in het kader van het Europees nabuurschapsbeleid en stemde hij ermee in het toe te zenden aan de Samenwerkingsraad EU-Oekraïne “zodra de ontwikkelingen in Oekraïne de toepassing ervan mogelijk maken”. Wij zijn allen van mening dat de tijd is gekomen om aan de slag te gaan met dit actieplan, waarin belangrijke prioriteiten zijn vastgesteld, zoals het verder versterken van de stabiliteit en de effectiviteit van de instellingen, het waarborgen van de democratie en de rechtsstaat, het garanderen van het democratische verloop van verkiezingen in Oekraïne in overeenstemming met de OVSE-normen, en het garanderen van de eerbiediging van de persvrijheid en de vrijheid van meningsuiting. Het actieplan voorziet tevens in een uitgebreid programma voor onze samenwerking met Oekraïne op alle samenwerkingsgebieden. Zo zijn er maatregelen vastgesteld op het vlak van de politieke dialoog, justitie en binnenlandse zaken, economische en handelsbetrekkingen, rechtstreekse contacten tussen mensen, grensoverschrijdende activiteiten en gedeelde verantwoordelijkheid op het gebied van conflictpreventie en conflictoplossing. Wij hopen dat de Samenwerkingsraad EU-Oekraïne dit actieplan tijdens zijn bijeenkomst van 21 februari zal goedkeuren en aldus de weg zal banen voor Oekraïne en onszelf om aan de tenuitvoerlegging ervan te beginnen.
Op verzoek van de Raad werken de Hoge Vertegenwoordiger en de commissaris aan concrete voorstellen voor het versterken van de samenwerking met Oekraïne, waarbij het actieplan ten volle wordt benut, om op die manier de relatie tussen Oekraïne en de Europese Unie te verbeteren. De Commissie stelt zich op het standpunt dat in dit voorstel zoveel mogelijk ook rekening moet worden gehouden met de wensen van Oekraïne.
De Commissie is ervan overtuigd dat we met het actieplan in het kader van het Europees nabuurschapsbeleid een voldoende uitgebreid en flexibel instrument in handen hebben om op de nieuwe situatie te kunnen reageren. Het aanbod dat de EU in het actieplan doet, kan worden afgestemd op de door de partner geboekte vooruitgang. Des te meer een partner bereid is praktische maatregelen te treffen om gemeenschappelijke waarden te verwezenlijken, des te meer de EU bereid zal zijn onze wederzijdse banden te verstevigen. Het tempo waarmee de ontwikkelingen in het kader van het nabuurschapsbeleid vorderen zal dus afhangen van het tempo waarmee de nieuwe Oekraïnse regering vorderingen maakt. Er hoeft dus ook niet opnieuw met deze nieuwe regering over het actieplan onderhandeld te worden.
De EU heeft herhaaldelijk de Europese aspiraties van Oekraïne erkend en de keuze van het land voor Europa toegejuicht. De recente indrukwekkende gebeurtenissen in Oekraïne hebben nog eens onderstreept dat het land een plaats heeft op de kaart van Europa. Het staat voor ons buiten kijf dat deze gebeurtenissen de geschiedenis zullen ingaan als een mijlpaal, niet alleen voor Oekraïne, maar ook voor de betrekkingen van de EU met het land. Het is in het gezamenlijk belang van de Europese Unie en Oekraïne de politieke, economische en culturele banden verder aan te halen. Als Oekraïne zijn toezeggingen, zoals deze in het actieplan zijn geformuleerd, volledig nakomt, is de Commissie bereid ervoor te helpen zorgen dat het Europees nabuurschapsbeleid resulteert in aanzienlijk betere betrekkingen tussen de Europese Unie en Oekraïne. Wij vertrouwen erop dat het Europees Parlement ons bij al deze activiteiten zal steunen. 
Saryusz-Wolski (PPE-DE ),
   Mijnheer de Voorzitter, na een onderbreking van nog geen twee maanden is Oekraïne opnieuw onderwerp van het debat in het Parlement. Dit is een belangrijk signaal en een weerspiegeling van het belang dat wij hechten aan de veranderingen en van de positieve houding die wij tegenover die veranderingen aannemen. Tevens weerspiegelt dit de specifieke rol van het Europees Parlement, dat als een van de eerste op de overwinning van de democratie in Oekraïne reageerde. Maar nu is de tijd van woorden voorbij en moeten wij overgaan tot actie.
De lege stoel van het Luxemburgse voorzitterschap tijdens dit debat is veelzeggend. Gisteren heb ik er tijdens het debat op gewezen dat Oekraïne op de lijst met prioriteiten van het Luxemburgs voorzitterschap niet eens is vermeld. Ik ben verder ernstig teleurgesteld over het standpunt van de Europese Commissie, die zich op dit terrein uiterst behoudend, bescheiden en onbeweeglijk opstelt.
Gezien de nieuwe situatie, is het duidelijk volstrekt te weinig om Oekraïne het oude actieplan aan te bieden. In Oekraïne heeft de democratie en hebben de waarden gezegevierd die ook onze waarden zijn. Dit betekent dat de Europese Unie haar benadering van dit land moet wijzigen, een nieuwe strategie moet voorleggen en aan de betrekkingen een nieuwe kwaliteit moet geven. Dit betekent tevens dat we nieuwe instrumenten nodig hebben in plaats van de instrumenten die nog in de vorige periode zijn onderhandeld met de regering van premier Janoekovitsj.
De vele steunbetuigingen en uitingen van sympathie moeten nu plaatsmaken voor standvastig en snel handelen, waarbij wij moeten bedenken dat de factor tijd van cruciaal belang is. Wij mogen niet afwachten en wij moeten de retoriek laten voor wat zij is. Van de Raad en de Commissie verwachten wij dan ook dat zij onmiddellijk tot actie overgaan. Het oude actieplan, dat nog in een vorig tijdperk werd opgesteld, is niet langer geschikt voor de huidige omstandigheden in het land. Het moet worden herzien en het moet verder gaan dan het nabuurschapsbeleid. Wij moeten Oekraïne steunen om de status van markteconomie te verkrijgen. Wij moeten toewerken naar een vrijhandelszone tussen Oekraïne en de Europese Unie. Wij moeten Oekraïne helpen om lid te worden van de Wereldhandelsorganisatie en de OESO (de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling). Wij moeten Oekraïne helpen bij de aanpassing van de wetgeving aan die van de Europese Unie. Wij moeten een structurele politieke dialoog opstarten en in het kader van die dialoog met Oekraïne spreken over veilige energievoorziening en terrorismebestrijding. Voorts moeten wij een vereenvoudigd visumstelsel voor Oekraïne overwegen. Het actieplan moet worden vervangen door een associatieovereenkomst met Oekraïne. Het werk aan die associatieovereenkomst had al begonnen moeten zijn, zodat het over drie jaar de plaats van het actieplan zou kunnen innemen. Ten slotte moeten wij Oekraïne het uitzicht bieden op toetreding.
Deze maatregelen moeten een sterke prikkel vormen voor voortdurende en verregaande politieke en economische hervormingen in Oekraïne. Dit is duidelijk in ons eigen belang en tevens in het belang van de overwinning van de democratie in geheel Oost-Europa. Dank u wel.
Wiersma (PSE ),
   . – Voorzitter, met voldoening kunnen wij in dit Parlement vandaag de uitkomst van de derde ronde van de presidentsverkiezingen in de Oekraïne verwelkomen. De ontknoping van de crisis in de Oekraïne is een grote overwinning voor de democratie en de vrijheid in een land dat zich in het afgelopen decennium steeds op het randje van een autocratische staat bevond. Het is bovendien een opsteker voor de Europese Unie en niet in het minst voor dit Parlement, die een belangrijke rol hebben gespeeld bij de positieve afloop van de gebeurtenissen in de Oekraïne.
De democratie heeft in de Oekraïne eindelijk naar behoren gefunctioneerd. De bevolking heeft zich in vrijheid kunnen uitspreken over de koers van het land en de uitslag weerspiegelt dan ook de wil van het volk. Wat de afgelopen maanden in de Oekraïne is gebeurd, is een fundamentele verandering. Een soort democratische opstand die – en daarvoor moeten we alle betrokkenen bedanken – niet, zoals elders vaak gebeurt, in geweld is uitgemond.
Er breekt een nieuwe fase aan in de ontwikkeling van het land. Het verankeren van de democratie en de rechtsstaat en het ontwikkelen van de economie zijn de eerste opgaven voor de regering van de nieuwe president. De Europese Unie moet het actieplan dat de Europese Commissie in het kader van het nabuurschapsbeleid op tafel heeft gelegd, met spoed ten uitvoer brengen – ik geloof dat we het daar allemaal over eens zijn – om binnen dit kader de banden met de Oekraïne zoveel mogelijk te versterken. De mogelijkheden die dit actieplan biedt, moeten daarom ook volledig worden benut.
De gebeurtenissen in de Oekraïne stellen echter niet alleen het land zelf voor een grote uitdaging. De Europese Unie zal haar benadering van de Oekraïne moeten heroverwegen. Het volstaat niet langer om de beperkte dialoog die met het regime van vertrekkend president Koetsjma – ondanks zijn beleid – altijd in stand is gehouden, simpelweg te intensiveren. Europa staat nu voor de opgave de politieke betrekkingen met de Oekraïne een andere inhoud te geven, nu daar een president is verkozen die zijn Europese oriëntatie en aspiraties niet verhuld. Zij die in Kiev demonstreerden voor de democratie, demonstreerden eerder voor Brussel dan voor Moskou en ik denk dat we daarmee ook moeten rekening houden in ons beleid. Ik sluit mij aan bij de stelling van de collega van de EVP dat we ons echt moeten afvragen of het beleid van de Europese Commissie, zoals net weergegeven door commissaris Potočnik, wel ambitieus genoeg is. In ieder geval gaat de resolutie die dit Parlement vandaag bespreekt een stuk verder dan datgene waartoe de Commissie of de Raad tot nog toe bereid zijn.
Het gaat er op dit moment ook om daadwerkelijk steun te bieden aan diegenen in de Oekraïne die daadwerkelijk hervormingen willen doorvoeren. Zij zullen daarbij een aantal moeilijke beslissingen moeten nemen en de steun van de Europese Unie, duidelijke signalen van de Europese Unie, kunnen daarbij zeker helpen.
Wij hebben een grote verantwoordelijkheid genomen voor een goede afloop van de verkiezingen. Wij zijn nu ook verantwoordelijk voor de verdere consolidering van de democratie in dat land. Ik wil daar nog aan toevoegen dat wat in de Oekraïne gebeurd is, volgens mij op een moment komt en een aanleiding is om het beleid van de Europese Unie ten aanzien van alle landen in die regio opnieuw te bekijken. Het is daarbij ook van belang antwoorden te formuleren, en vooruit te lopen op de vragen die zeker zullen komen van de kant van de Oekraïne maar ook van andere landen in die regio. 
Neyts-Uyttebroeck (ALDE ),
   . – Voorzitter, commissaris, 26 december was een grote dag voor de Oekraïne, een grote dag voor de EU en natuurlijk ook een grote dag voor de democratie. Het was een grote dag voor de Oekraïne, omdat na wekenlang vreedzaam protest in nochtans bijzonder barre omstandigheden werd besloten een derde ronde van de presidentsverkiezingen te houden. Uiteindelijk hebben alle betrokkenen daarmee met grote maturiteit ingestemd. Het was een belangrijk moment voor de Europese Unie, omdat dankzij haar eensgezinde optreden een goede oplossing uit de bus is kunnen komen en ook omdat de Europese Unie de hoofdmoot van de inspanningen op het vlak van verkiezingswaarneming heeft geleverd, waartoe mijn fractie natuurlijk ook heeft bijgedragen. Het was tenslotte een bijzonder grote dag voor de democratie, zoals uit de behoorlijke organisatie van de verkiezingen is gebleken. Ik wil onderstrepen dat ook 300 000 Oekraïners hebben deelgenomen aan die verkiezingswaarneming, wat toch ook een gigantische inspanning is. Die hele aanloop heeft tot een versteviging van de Oekraïnse samenleving geleid.
Tenslotte wil ik onderstrepen dat er ook grote behoefte zal zijn aan vrije en onafhankelijke media, en dat de nieuwe president en de regering die zal worden gevormd ook werk zullen moeten maken van de uitbouw en versteviging van de markteconomie en van de rechtsstaat. Ik weet niet, mijnheer de commissaris, of ik u goed heb begrepen toen u zei dat het voldoende mogelijkheden biedt voor de intensivering van de betrekkingen tussen de Europese Unie en de Oekraïne. Ik zou graag zien dat u dat bevestigt, want mocht het niet zo zijn, dan mag het duidelijk zijn dat ook wij ons aansluiten bij het verzoek om een heronderhandeling van het .
Ik wil besluiten met te herinneren aan artikel 49 van het Verdrag van de Europese Unie, dat bepaalt dat een Europees land, wanneer het de voorwaarden vervult, kandidaat kan zijn voor lidmaatschap van de Europese Unie. 
Isler Béguin (Verts/ALE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, u hebt zojuist antwoord gegeven op de vraag die ik mijzelf ook al stelde. De vraag is nu immers hoe we ons opstellen tegenover onze vrienden uit Oekraïne die zich tot Europa hebben gewend? Het Oekraïnse volk heeft een maand lang op straat in de ijzige kou, duidelijk de keus gemaakt voor het kamp waarin het zijn toekomst wil opbouwen, namelijk het kamp van democratie, vreedzaamheid en Europa. Ik denk daarom dat de overwinning van Joesjtsjenko, ook een overwinning is voor onze Europese waarden.
Ik heb zelf deel uitgemaakt van de groep van 1 200 waarnemers van de OVSE die toezicht heeft gehouden op de verkiezingen van 26 december. Ik was niet in Kiev, maar in Bolgrad, in de regio Odessa vlakbij de grens met Roemenië en Moldavië, waar in een aantal dorpen noch Russisch, noch Oekraïns wordt gesproken. De tweede ronde van de presidentsverkiezingen kon dankzij de nieuwe wet die in werking was getreden opmerkelijk goed worden voorbereid. Tijdens de telling in de stembureaus hebben wij zelf kunnen zien dat deze goed verlopen zijn; we konden de stembiljetten volgen zelfs tot hun laatste registratie door de regionale commissies.
De onbedwingbare wil van Oekraïne om zich aan de zijde van de democratie te scharen zal van grote invloed zijn op ons beleid, mijnheer de commissaris. Dit blijkt alleen al uit de plannen van de nieuwe regering, die ik in het kader van mijn missie heb kunnen ontmoeten. Ik kan u van hun voorstellen op de hoogte stellen. Twee doelstellingen komen daarin duidelijk naar voren. De eerste, mijnheer de commissaris, is integratie in de Europese Unie; er zijn reeds werkgroepen ingesteld die deze kwestie onderzoeken. De tweede doelstelling is decentralisatie, waarmee een tweedeling van het land moet worden voorkomen. Daarnaast moeten we het grote trauma van Tsjernobyl niet vergeten.
Het heeft mij dan ook verbaasd, mijnheer de commissaris, dat u in uw toespraak stelde dat dit vooruitzicht niet openstaat voor Oekraïne. De Oekraïnse bevolking heeft met zijn Oranje Revolutie nochtans een beroep gedaan, en doet dat nog steeds, op de mogelijkheid die wij hebben om hun aspiraties, die wij zelf ooit ook hebben gehad, te verwezenlijken. Als allerlaatste punt wil ik nog opmerken dat door met meer dan 70 procent vóór artikel 1 van de Grondwet te stemmen, wij massaal hebben bevestigd dat de Unie openstaat “voor alle Europese Staten die haar waarden eerbiedigen en die zich ertoe verbinden deze gezamenlijk uit te dragen.”
Mijnheer de commissaris, vandaag moeten wij ons beraden over het belang van het nieuwe Europese nabuurschapsbeleid voor landen als Oekraïne, ingeval er geen vooruitzichten op toetreding zijn. Naar mijn mening vergissen we ons, als dit het signaal is dat wij aan hen afgeven. Wat ons betreft, mijnheer de commissaris, heeft Oekraïne zonder enige twijfel de mogelijkheid om toe te treden tot de EU.
Maštálka (GUE/NGL ),
   Dames en heren, ik heb met genoegen de rol van waarnemer vervuld bij de presidentsverkiezingen die in Oekraïne zijn overgedaan. Ik ben het in essentie eens met commissaris Potočnik dat de verkiezingen zonder bloedvergieten zijn hebben plaatsgevonden en op organisatorisch en technisch gebied volgens Europese normen zijn verlopen, al zijn er wel enige kanttekeningen te maken.
Mijn bezoek aan Oekraïne bevestigde echter mijn mening dat de realiteit van alledag totaal verschilt van het beeld dat door de media wordt geschetst. Het spijt me te moeten zeggen dat zelfs Euronews in zijn berichtgeving wel heel erg op de hand was van het oranje kamp. Ik begrijp niet waarom we op kunstmatige wijze vijanden moeten creëren en waarom we op grote schaal misverstanden moeten exporteren van Europa naar het oosten.
Het is niet onze taak Oekraïne, Rusland of de media de les te lezen; wij moeten het ideaal van begrip in Europa verwezenlijken. Ik adviseer dan ook steun te verlenen aan de werkgroepen die zijn begonnen met onderzoek naar de voorwaarden voor de toetreding van Oekraïne tot de Europese Unie. Het gaat er niet enkel om dat Oekraïne en de Unie gebaat zijn bij wederzijdse banden; we moeten een bijdrage leveren aan de stabilisering van de politieke situatie in Oekraïne. Om dit te bereiken moeten we de president helpen een van de beloftes na te komen die hij voor de verkiezingen heeft gedaan. We kunnen ook helpen een doelstelling te verwezenlijken waar de blauwe factie nooit op tegen was, maar die door politici en de media verkeerd is voorgesteld.
Ten tweede raad ik aan besprekingen te beginnen over de opstelling van een reglement voor democratische verkiezingen. Het is van essentieel belang uniforme beginselen vast te stellen die moeten worden nageleefd, teneinde verkiezingen als democratisch te kunnen aanmerken. Daarnaast moet worden aangegeven in hoeverre we bereid zijn verschillen tussen de realiteit en onze idealen te aanvaarden.
Mijn derde advies is om criteria vast te stellen waaraan buitenlandse interventies in het democratisch proces moeten voldoen. Het is een onweerlegbaar feit dat elke staat het legitieme recht bezit om zijn eigen belangen te verdedigen en dat elk land een regering heeft die daartoe bereid is. Kunnen wij, in een dergelijke situatie, echter wel spreken over een legitiem gekozen regering?
We moeten antwoorden vinden op deze vragen. Ik dank u. 
Giertych (IND/DEM ),
   . Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het Europees Parlement heeft in Oekraïne een politieke rol gespeeld. Of wij trots kunnen zijn op onze betrokkenheid zal moeten blijken uit de gebeurtenissen die komen gaan. Maar wie weet wat de toekomst brengt?
In de eerste plaats weten de Oekraïners dat de Europese Unie de heer Joesjtsjenko steunde. De handdrukken met de heer Joesjtsjenko op het Onafhankelijkheidsplein voor het oog van de camera’s en de oranje orgie in dit Parlement zijn breed uitgemeten in de media en hebben de Oekraïners uitdrukkelijk getoond dat wij niet neutraal waren. Als het alleen maar om de democratie te doen was geweest, hadden de leden van het Europees Parlement zich niet in het oranje gehuld. Nu de heer Joesjtsjenko zijn ambt aanvaardt als nieuwe president, zal alle kritiek op hem tegelijkertijd kritiek op de Europese Unie zijn, aangezien dat de macht is die hem aan de overwinning heeft geholpen.
Voorts zullen spoedig vragen worden gesteld, en die worden ook nu al gesteld, met betrekking tot de bron van de financiering van de Oranje Revolutie. 33 duizend vertegenwoordigers van Joesjtsjenko in de kiescolleges in de districten werden uitgerust met satelliettelefoons. Wie heeft deze betaald? Er waren tenten en er was voedsel voor de demonstraten in Kiev. Wie heeft dit betaald? We hebben gehoord dat premier Janoekovitsj zijn aanhangers met bussen uit Donbas aanvoerde, ongetwijfeld betaald met overheidsgeld, maar wie betaalde voor het vervoer van de aanhangers van de heer Joesjtsjenko naar Kiev en met welk vervoersmiddel kwamen zij? Oekraïne is een arm land. Iemand moet dit allemaal hebben betaald. Rusland, de Verenigde Staten en de Europese Unie beschuldigen elkaar allemaal van inmenging in andermans zaken. Naargelang duidelijk wordt dat de heer Joesjtsjenko niet in staat is alle in hem gestelde verwachtingen waar te maken, zal ook het Europees Parlement steeds meer kritiek te verduren krijgen, want dat was de meest zichtbare externe macht die zich voor zijn kandidatuur heeft ingezet.
Een andere vraag die zal worden gesteld is wie van de externe actoren het meest heeft geprofiteerd van de verkiezing van Joesjtsjenko. Oekraïne is nu arm, maar in potentie is het een rijk land. Wie zal proberen beslag te leggen op die rijkdom? Wie zal die rijkdom exploiteren en in hoeverre zal het Oekraïnse volk hiervan profiteren? Voorts moeten wij beseffen dat de politieke situatie in Oekraïne nog lang niet is gestabiliseerd en dat het gebruik van geweld nog altijd niet is uitgesloten.
Het is te hopen dat de methoden van dialoog en bemiddeling duurzaam ingang zullen vinden in de politieke cultuur. Maar zijn wij in staat dit te garanderen? Wat doen wij als de toestand uit de hand loopt en er toch geweld wordt gebruikt? Ik hoop dat het Oekraïnse volk erin slaagt zijn problemen op vreedzame wijze op te lossen. Ik hoop dat de veranderingen die hebben plaatsgegrepen hun vruchten zullen afwerpen. Maar als dat niet het geval is, dan is dat mede de schuld van het Europees Parlement. Dank u wel. 
Kamiński (UEN ),
   . Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, het Europees Parlement heeft een zeer wezenlijke rol gespeeld in de gebeurtenissen die nu worden aangeduid als de Oranje Revolutie. Het feit dat wij ons in het oranje hebben gehuld en dat velen van ons in Oekraïne zijn geweest, betekent niet dat wij onze steun hebben gegeven aan een van de kandidaten. Dit moeten wij in alle duidelijkheid stellen. Mijns inziens zijn wij, ongeacht onze politieke verschillen in dit Parlement, niet op de bres gesprongen voor één bepaalde kandidaat, noch hebben wij ons gemengd in het interne politieke debat in Oekraïne. Wij steunden slechts de democratie en het democratische proces. Als wij er zeker van waren geweest dat premier Janoekovitsj vrije en democratische verkiezingen had gewonnen, dan hadden wij die keuze van Oekraïne gerespecteerd. Met onze betrokkenheid en onze steun voor het Oekraïnse volk steunden wij slechts de democratie en de vrijheid...
en toonden wij ons respect voor de Oekraïners, die blijk hebben gegeven van een geweldige moed en vastberadenheid tijdens hun verdediging van die waarden die de gemeenschappelijke waarden vormen van ons gehele continent, van Oekraïne tot Portugal.
Ik wil benadrukken dat dezelfde moed die de Oekraïners tijdens de weken van de Oranje Revolutie aan den dag hebben gelegd, nu door de Europese instellingen moet worden getoond. Helaas moet ik na de woorden van de commissaris van vandaag vaststellen dat het ons, op zijn zachtst gezegd, aan die moed ontbreekt. De Oekraïners hebben uitdrukkelijk getoond dat hun keuze een geopolitieke keuze is, alsmede een keuze voor een beschaving. De Oekraïners willen deel uitmaken van onze Gemeenschap en beseffen dat deze politieke keuze niet snel en zonder pijn kan worden verwezenlijkt. Onze realiteitszin gebiedt ons vandaag in het Parlement uit te spreken dat dit een proces is dat noodgedwongen de nodige tijd zal vergen. Desalniettemin verwachten de Oekraïners en talloze burgers van de Europese Unie van ons dat de Europese instellingen Oekraïne vandaag het EU-lidmaatschap in het vooruitzicht stellen. Dank u wel.
Belohorská (NI ).
    Dank u, mijnheer de Voorzitter, ook ik heb deel mogen uitmaken van de waarnemingsmissie die toezicht heeft gehouden op de verkiezingen in Oekraïne en op basis van mijn ervaringen kan ik concluderen dat de verkiezingen vrij en democratisch zijn verlopen. Ik wil erop wijzen dat ik weet waarover ik het heb.
Als lid van de Raad van Europa heb ik de laatste tien jaar als waarnemer bij verschillende verkiezingen aanwezig kunnen zijn. In sommige van de betrokken landen ging het bij de verkiezingen om een kritieke periode. Ik heb het dan bijvoorbeeld over de verkiezingen in Kroatië, Albanië en zelfs over de laatste parlementsverkiezingen in Oekraïne. Vergeleken met die verkiezingen waren deze verkiezingen goed voorbereid, de sfeer was kalm en het waren transparante verkiezingen waarbij waarnemers van beide kandidaten toezicht hebben gehouden.
De meerderheid heeft inderdaad de heer Joesjtsjenko tot president gekozen. Dat is geen overwinning van het Westen of een nederlaag voor het Oosten; de bevolking van Oekraïne heeft gezegevierd. Oekraïne heeft nu voor het eerst het gevoel dat het onafhankelijk is geworden, dat het als staat tot wasdom is gekomen.
Het gezegde luidt: “Glorie aan de overwinnaar, eer aan de overwonnenen!” Het is nu zaak dat de Oekraïnse president de natie verenigt in een poging om het historische belang dat Oekraïne in Europa altijd heeft gehad weer tot bloei te brengen, en van het land een belangrijke brug te maken tussen de Europese Unie en Rusland. Uiteraard ondersteun ik ook het voorstel Oekraïne in de toekomst lid van de Europese Unie te laten worden, mits de burgers van Oekraïne dat willen uiteraard. Ik sta achter het voorstel van de voorzitter van onze delegatie, de heer Saryusz-Wolski, dat er een comité zou moeten worden opgericht. 
Brok (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, helaas kunnen we geen vertegenwoordiger van de heer Solana, die in Oekraïne zulk succesvol werk heeft verricht, begroeten. In Oekraïne is het volk met vreedzame middelen in opstand gekomen en heeft het vrije verkiezingen afgedwongen. Wie de jonge mensen in de tentenkampen in Kiev heeft gezien, kan er niet omheen dat dit met een vreedzame democratische overtuigingskracht is gebeurd die werkelijk voorbeeldig is en slechts kan worden vergeleken met de situatie zoals veel van onze volken die in de jaren 1989, 1990 en 1991 kenden.
We moeten onderkennen dat wij als Europees Parlement hieraan ons steentje hebben bijgedragen en dat de andere instellingen volgden. Wij hebben die instellingen er overigens wel toe moeten overhalen ons te volgen. Bovendien moeten we onderkennen dat dit is gebeurd om een democratisch proces in gang te zetten en om Oekraïne in staat te stellen zelf te beslissen waar het thuishoort. Sinds de ondertekening van het slotdocument van de OVSE staat in Europa immers centraal dat ieder land zelfbeschikkingsrecht heeft – maar dit recht dient door het volk zelf te worden bevochten! Welke weg het land vervolgens kiest, wordt door het volk bepaald.
We zouden niet meer in invloedsferen moeten denken. Natuurlijk moeten er in dit Europa balansen worden gevonden en bruggen worden gebouwd zodat er geen nieuwe spanningen ontstaan, ook niet met de grote buurlanden in het Oosten. Daarom dienen wij de democratisch gekozen president te steunen, met als doel dat ook zijn eigen volk duidelijk wordt dat het loont om voor de democratie te kiezen en zich op het Westen te richten. Het actieplan schiet daarvoor tekort. We zullen veel meer moeten bedenken. Daartoe behoort zeker ook dat Oekraïne het vooruitzicht op EU-lidmaatschap wordt geboden, waarna het zelf moet beslissen of het al dan niet tot de Europese Unie wil toetreden.
Dat betekent echter ook – en dat is een dringend verzoek aan onszelf – dat de voorwaarden daarvoor van de kant van de Europese Unie moeten worden geschapen. Zeer velen die gisteren tegen de Grondwet hebben gestemd, waren vandaag voor een Oekraïns lidmaatschap van de Europese Unie. We moeten zelf wel in staat te zijn om andere landen toe te laten. Dat zijn wij op dit moment niet en we moeten eerst eens afwachten tot het allemaal echt goed loopt in de tien nieuwe lidstaten. Daarom dienen wij naast het volledige lidmaatschap andere opties te ontwikkelen, zoals artikel 47 en een verstandig nabuurschapsbeleid, met inbegrip van eventuele deelname aan de Europese Economische Ruimte.
Als dat goed wordt gedaan, zal Moldavië zich binnenkort eveneens in een democratisch proces bevinden. En Wit-Rusland naar ik hoop in de komende jaren ook. De gebeurtenissen op de Balkan zullen zich op grotere schaal gaan voordoen en wij moeten deze landen dan ook nu al een concreet aanbod doen; niet dat ze over twintig jaar eens mogen toetreden, maar iets dat direct van waarde is.
Daarom verzoek ik de Commissie en de Raad dit onderwerp met minder bescheidenheid en meer fantasie te benaderen. 
Siwiec (PSE ).
   Mijnheer de Voorzitter, wie heeft geluisterd naar de voorstellen in de verklaring van de commissaris, krijgt de indruk dat de betrekkingen tussen de Europese Unie en Oekraïne een dienstregeling volgen uit het tijdperk van de stoomlocomotief. Mijnheer Potočnik, vandaag de dag worden treinen met moderne elektromotoren aangedreven. Als wij Oekraïne geen moderne elektrische locomotief kunnen aanbieden, laten wij dan tenminste een deugdelijke dieselmotor voorstellen. Er moet een nieuw actieplan komen, met een nieuwe dienstregeling en het lidmaatschap als eindstation. Wellicht zal de trein onderweg nog andere stations aandoen, maar het eindstation moet lidmaatschap zijn. De delegatie in de parlementaire samenwerkingscommissie EU-Oekraïne, die het Parlement heeft benoemd en waarvan ik de eer heb voorzitter te mogen zijn, zal zich voor een dergelijke dienstregeling inzetten.
Wij hebben opnieuw de kans gekregen om in een Europees land het vuur van de volksrevolutie aan te wakkeren. Deze revolutie is niet in 1989 begonnen, maar in 1980 in Polen. Om dit proces te steunen, moeten het Oekraïnse volk en de nieuwe regering duidelijke verklaringen afleggen en moeten zij standvastig zijn en bereid om offers te brengen. Wij zullen zorgvuldig luisteren naar wat president Joesjtsjenko te vertellen heeft, niet op het Onafhankelijkheidsplein, maar bij zijn inhuldiging als president. Hernieuwde institutionele steun is nodig voor de hervorming van de markt en voor democratische hervormingen. Dit zijn taken voor Europa en de internationale financiële instellingen. Wij moeten realistische besprekingen voeren en samenwerken met de Verenigde Staten, maar wij moeten ook realistische besprekingen voeren met Rusland, om ervoor te zorgen dat het de ontwikkelingen in Oekraïne als een kans ziet en niet enkel als een bedreiging. Moed en omzichtigheid zijn vereist.
In Oekraïne heeft zich een revolutie voltrokken. Wij moeten echter beseffen dat de verdeeldheid die hierbij aan de oppervlakte is gekomen, niet in eenvoudige termen kan worden beschreven, met aan de ene kant van de barricade de “goeden” en aan de andere kant de “slechten”. Uiteindelijk hebben beide partijen aan de rondetafelgesprekken deelgenomen en het probleem vreedzaam opgelost, waarbij ook het hooggerechtshof, de president en andere instellingen een rol hebben gespeeld. Er zijn nieuwe verkiezingen gehouden en er is een nieuwe president, die wij als zodanig erkennen.
Nu begint het werk om de leuzen van de revolutie in de praktijk te brengen. Hiervoor is de instemming van beide kampen vereist. Een beter Oekraïne kan niet worden opgebouwd zonder de 44 procent van de kiezers die voor Janoekovitsj hebben gestemd. Tot slot: een groot land is altijd een bron van onzekerheid en angst voor lafaards, maar een bron van belangstelling en kansen voor avonturiers. Laten wij ons bij de avonturiers scharen. Dank u wel.
Staniszewska (ALDE ).
   Mijnheer de Voorzitter, gisteren zei de voorzitter van de Europese Commissie dat niemand van ons wenst te moeten spreken van een schuchter en angstig Europa. Ik zou graag zien dat de woorden van de heer Barroso van gisteren ook betrekking hebben op Oekraïne, want ook wat Oekraïne betreft mogen wij niet schuchter en angstig zijn.
Wij beseffen niet allemaal wat er in Oekraïne heeft plaatsgevonden. Ik weet dat Oekraïne ver weg is en dat we het land niet goed kennen. Over Cuba of Irak weten wij heel wat te vertellen, maar over Oekraïne weten wij bijna niets. Toch is Oekraïne in Oost-Europa een machtig land en de recente gebeurtenissen in het land zijn zonder meer te vergelijken met de val van de Berlijnse muur, zij het van een Berlijnse muur in het Oosten.
Voor de Oranje Revolutie was er ten oosten van de Europese Unie, met uitzondering van het kleine Georgië, van democratie geen sprake. Er is geen democratie in Rusland, noch in Wit-Rusland, noch in de overige voormalige sovjetrepublieken. Naast het kleine Georgië, dat een jaar geleden moed vatte en democratie eiste, is het enige andere land waar democratische beginselen worden toegepast een machtig land met vijftig miljoen inwoners en een oppervlak groter dan dat van Frankrijk, waar de bevolking indringend en vastbesloten eiste dat de democratische beginselen in de praktijk moesten worden toegepast en niet uitsluitend op papier.
Dit betekent een enorme ommekeer en onze acties moeten aan de dimensie van deze gebeurtenissen beantwoorden. Totnogtoe beantwoordde de reactie van de Europese Unie aan de dimensie van de gebeurtenissen in Oekraïne. Ik geef eerlijk toe dat ik verrast was over de snelle Europese reactie en over het feit dat de bemiddelaars van de Europese Unie, en niet die van de Verenigde Staten, een voortrekkersrol speelden in de oplossing van het conflict in Oekraïne. Dit feit vervulde mij met trots. Vandaag heb ik echter alles behalve met trots geluisterd naar de verklaring van de heer Potočnik. Het lijkt wel alsof de commissaris, de Europese Commissie en de Europese Raad spijt hebben van hun betrokkenheid in Oekraïne na 21 november en zich nu willen terugtrekken. Hiermee mogen wij niet instemmen. Wij hebben ons geëngageerd, wij zijn als bemiddelaars opgetreden en hebben ervoor gezorgd dat de problemen vreedzaam werden opgelost. Het is onze plicht om de Oranje Revolutie en de democratie in Oekraïne te blijven steunen. Het is onze plicht om de deuren van de Europese Unie te openen voor dit land dat volledig binnen de geografische grenzen van Europa ligt.
Horáček (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de Bijbel komt in dit debat goed van pas, want de vrolijke kerstboodschap uit Kiev luidt: democratie en vrijheid zijn geboren! Als de overstromingen in Azië de presidentsverkiezingen niet had overschaduwd, zou dit voor mij persoonlijk op politiek vlak de op een na beste kerst zijn geweest na 1989 in Praag.
Ik was met de delegatie van het Europees parlement in de kiesdistricten ten zuiden van Kiev en kan bevestigen dat de verkiezingen niet alleen vreedzaam, maar ook zeer correct zijn verlopen. Wij feliciteren de democratische beweging en Viktor Joesjtsjenko met zijn verkiezingsoverwinning.
Het is een klinkende overwinning die onder moeilijke economische omstandigheden is behaald, in een regio die nog steeds te kampen heeft met de gevolgen van Tsjernobyl, maar vooral met de nasleep van het sovjetsysteem. Wij steunen de democratische beweging en de vernieuwing van een zeer oud Europees land. Wij steunen Oekraïne op zijn weg naar het worden van een rechtsstaat en zijn weg naar mensenrechten en democratie.
De invloed van deze fantastische beweging zal ook naar Rusland en Wit-Rusland uitstralen. Ik spreek echter onze commissaris Potočnik uitdrukkelijk tegen als hij zegt dat toetreding tot de EU niet op de agenda staat. Ik ben van mening dat Oekraïne tot Europa behoort. En als dat zo is, behoort Oekraïne ook tot de EU, mits het aan de voorwaarden voldoet. Daarvoor dienen wij al het nodige in het werk te stellen.
Belder (IND/DEM ).
   – Voorzitter, in de eerste plaats doet het me goed om in dit plenum de bijbel op een positieve manier te horen noemen. Als overtuigd calvinist wil ik dat hier toch wel even stellen.
Maandagavond 10 januari heeft de centrale kiescommissie van Oekraïne Viktor Joesjtsjenko officieel als winnaar van de presidentsverkiezingen aangewezen en daarmee was een verbluffend feit voor West en Oost waarheid geworden. In een grote voormalige sovjetrepubliek wist de oppositie met democratische en vreedzame middelen de postcommunistische nomenclatuur te verslaan. Logisch dat met name de democratische krachten in buurland Wit-Rusland daar moed uit putten. Voor een herhaling van het politieke kunststuk van Joesjtsjenko en de zijnen zullen zij, naar te vrezen valt, wel een lange adem nodig hebben. Tegelijk spreek ik de verwachting uit dat de Raad en de Commissie de hervormingsgezinde burgers van Wit-Rusland daarin naar vermogen zullen steunen. Dezelfde Europese ruggensteun kan het kamp-Joesjtsjenko trouwens evenmin ontberen.
In een tweetal nuttige amendementen heeft collega Klich dat heel praktisch verwoord. Denk aan de bevordering van de toetreding van Oekraïne tot de Wereldhandelsorganisatie, denk eveneens aan een spoedige erkenning van het land als markteconomie. Daarnaast is Europese steun voor de bestrijding van het wijdverbreide euvel van de corruptie en versterking van het rechtssysteem evenzeer geboden. Intussen wacht de nieuwe Oekraïnse president en regering een tweetal gevoelige taken. Binnenslands zullen zij de aanhangers van de slechte verliezer Janoekovitsj met veel tact en verzoeningsgezindheid tegemoet moeten treden. Buitenslands is het primair van belang op zelfbewuste wijze tot de noodzakelijke goede relatie met Moskou te komen.
En zo krijgt Oekraïne 15 jaar na 1991 een tweede kans op een nieuw begin. Onder president Janoekovitsj zou dit zeker niet mogelijk zijn geweest. Treffend vind ik in dit opzicht de historische parallel die Oekraïne-kenner professor Gerhard Simon onlangs trok in een lezing aan de universiteit van Eichstett. De zogeheten Oranje Revolutie van Oekraïne is van hetzelfde politieke niveau als de val van de Muur in Berlijn of het einde van de Sovjet-Unie.
Krasts (UEN ).
    Mijnheer de Voorzitter, commissarissen, aan de gebeurtenissen van de laatste maanden in Oekraïne heeft de democratische wereld duidelijk kunnen zien dat de Oekraïnse bevolking zich weigerde te schikken in het lot van andere voormalige sovjetstaten, die worden geregeerd door autoritaire of semi-autoritaire regimes. Oekraïne zal nooit meer hetzelfde zijn. In het openbaar klonk de roep om het recht de mensen te mobiliseren, niet alleen om in actie te komen tegen de fraude bij de presidentsverkiezingen, maar ook om democratie en de rechtsstaat op te eisen. De grootschalige deelname van de bevolking aan de protesten heeft Oekraïne geholpen doelen te bereiken waarvoor in het verleden revoluties nodig waren.
De grote stappen in de richting van democratie hebben hun invloed reeds doen gelden op het hooggerechtshof, de veiligheidsdienst en de media. Er zijn echter nog steeds risico’s die de Oekraïnse burgers kunnen belemmeren hun wil te doen gelden. Het gevaar van een verdeeld land wordt wellicht overdreven, maar het bestaat wel degelijk. Het is zeker dat de massamedia, die trouw zijn aan de Russische president en grote invloed blijven houden in het oosten van Oekraïne, de keuze die door de meerderheid van het Oekraïnse volk is gemaakt in twijfel zullen blijven trekken. Andere risico’s houden verband met het feit dat Oekraïne voor zijn energie afhankelijk is van Rusland. Daarnaast is Rusland voor Oekraïne de belangrijkste afzetmarkt voor exportproducten. Onlangs nog, aan het einde van de jaren negentig, voelden de Baltische staten, met name Letland, het effect van Ruslands wil om van een vergelijkbare vorm van afhankelijkheid gebruik te maken.
De krachteloosheid van eerdere hervormingen, met name in het rechtstelsel, zou de kwaliteit van toekomstige hervormingen in Oekraïne kunnen aantasten. De Europese Unie moet Oekraïne helpen om deze risico’s het hoofd te bieden. Wij mogen deze kans op historische veranderingen – economische bijstand, investeringen, en vooral handelsmogelijkheden – niet laten liggen. De Europese Unie moet Oekraïne, met name het geringe aantal concurrerende staal- en voedingsbedrijven, toegang verlenen tot haar interne markt. De toelating van Oekraïne tot de Wereldhandelsorganisatie moet worden bevorderd. Het is eveneens van belang dat de Europese Unie op korte termijn een actieplan opstelt voor Oekraïne. Voorts is het zaak de bevolking en de politici in het westen en oosten van Oekraïne duidelijk te maken dat, mits aan de strenge toelatingseisen wordt voldaan, de weg naar toetreding tot de Europese Unie open zal zijn. Een boodschap met die strekking moet zo spoedig mogelijk worden afgegeven.
De ogen van de wereld zijn gericht op Oekraïne; de Europese Unie moet nu handelen. Oekraïne moet in de gelegenheid worden gesteld toe te treden tot de Europese Unie. 
Czarnecki, Ryszard (NI ).
    Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het is verheugend dat wij de triomf van de democratie kunnen vieren. Dit is des te verheugender omdat de democratie gedeeltelijk heeft gezegevierd dankzij ons, het Europees Parlement. Aan de zoals altijd behoudende Europese Commissie heeft het immers niet gelegen. Maar de tijd van feestvieren is nu voorbij en is het wordt tijd om de handen uit de mouwen te steken. Er moet veel werk worden verzet in Oekraïne om ervoor te zorgen dat de overwinning van Joesjtsjenko niet voor niets is geweest en uitdraait op een Pyrrusoverwinning. Tegelijkertijd moeten ook wij in de Europese Unie ons huiswerk doen.
Oekraïne moet zich twee doelen stellen. Ten eerste moet de democratie vast worden verankerd en ten tweede moeten er essentiële en verregaande economische hervormingen worden doorgevoerd. Ons wachten de volgende taken: in de eerste plaats moet Oekraïne, als een naaste buur van Polen en daarmee van de Europese Unie, een geprivilegieerde status krijgen en een begrijpelijke “routekaart” voor zijn weg naar het lidmaatschap, ook al zal het afleggen van die weg heel wat jaren kosten. Ten tweede moeten wij de hervorming steunen van de Oekraïnse overheid en de rechterlijke macht, alsmede een daadwerkelijke hervorming van het bestel van de lokale besturen. Van de Oekraïnse autoriteiten mogen wij een duidelijke visie op die veranderingen verwachten.
Zijn eerste bezoek zal president Joesjtsjenko aan Moskou brengen. Ik ga er evenwel vanuit dat Kiev de normen van de democratie en de vrije markt uit het Westen zal importeren en niet uit het Oosten, anders zou de weg naar Brussel nog langer worden. Oekraïne heeft een lange en moeilijke weg voor zich, maar het is de juiste weg. Wij moeten het land op die weg bijstaan en vergezellen, ook wanneer de westerse televisiecamera's uit Oekraïne verdwijnen, en dat zal waarschijnlijk niet lang meer duren. Het belangrijkste werk moeten de Oekraïners echter zelf verrichten, in de wetenschap dat wij op hen wachten en dat wij niet te lang willen wachten.
Kelam, Tunne (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het Oekraïnse volk heeft besloten niet langer genoegen te nemen met de pseudo-democratie die in zoveel voormalig communistische gebieden gemeengoed is en die bijna een internationaal aanvaarde realiteit was geworden. Dat is misschien wel de grootste winst die de burgers in Oekraïne hebben geboekt.
Dit was een door en door corrupte alliantie van voormalige communistische apparatsjiks, oligarchen en overheidsbureaucraten, die een eigen model van “geleide democratie” hadden opgezet van het soort waar de Indonesische dictator Soekarno patent op had.
De nieuwe koers die Oekraïne heeft ingezet naar echte democratie is een keuze ten gunste van fundamenteel andere waarden. Zoals de Russische politiek analist Piontovski zei, is het een keuze tussen het verleden en de toekomst, tussen een Oekraïne naar sovjetmodel en een Europees Oekraïne. Volgens hem is het een keuze waarvoor ook het Russische volk vroeg of laat zal komen te staan. Europa moet zich vierkant achter deze keuze opstellen. Het moet zijn tegenwoordigheid van geest bewaren en niet bang zijn voor mogelijke veranderingen in het huidige machtsevenwicht.
Het zou een ramp zijn als de hoop van het Oekraïnse volk op vrijheid en rechtvaardigheid de bodem werd ingeslagen. De EU is dan ook verplicht zich langdurig te verbinden tot steunverlening aan de hervormingen in Oekraïne en het Oekraïnse volk een Europees vooruitzicht te bieden. Gezien de recente gebeurtenissen is het belangrijk dat de resolutie oproept tot een wijziging in het actieplan in het kader van het nabuurschapsbeleid. Daarnaast pleiten we voor aanvullende maatregelen, zoals de organisatie van een donorconferentie voor Oekraïne.
Naast het Europees nabuurschapsbeleid moeten we Oekraïne ook andere associatievormen bieden die de deur naar nauwere samenwerking openzetten. De overgrote meerderheid van het Oekraïnse volk wil die nauwere samenwerking, die uiteindelijk zou kunnen uitmonden in de toetreding van Oekraïne tot de EU.
Ik ben het eens met mijn collega, de heer Saryusz-Wolski, als hij zegt: “Nu is de tijd van woorden voorbij en moeten wij overgaan tot actie!” 
Weiler (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, mijnheer de commissaris, ik was een van de waarnemers die de kerst in Kiev hebben doorgebracht, maar door deze politieke gebeurtenis – en iedereen die erbij was, zal het met me eens zijn – viel het ons niet zwaar om de feestdagen eens op een andere manier door te brengen.
De verkiezingen zijn volgens OVSE-normen correct verlopen en enkele onregelmatigheden, bijvoorbeeld met betrekking tot de onvoorziene beslissing van het constitutioneel hof, wist men betrekkelijk goed op te vangen. Uiteraard heeft ook de publieke belangstelling vanuit Europa en de hele wereld ertoe bijgedragen dat de verkiezingen correct werden gehouden. Maar die publieke belangstelling en die oplettendheid mag niet verslappen, want het democratische proces is nog niet afgerond. Op ons waarnemers maakten de inzet en de vasthoudendheid van de burgers, en niet alleen van de kant van deskundigen en enkele elitegroepen, diepe indruk. De hoge opkomst spreekt voor zichzelf. We hebben gezien dat veel mensen kilometers moesten lopen om bij het stembureau te komen.
Wat op mij grote indruk maakte en wat mij veel plezier deed was de vanzelfsprekende deelname van vrouwen aan dit democratiseringsproces en aan deze verkiezingen. Ik heb zo gauw geen Bijbelcitaat paraat, maar dit is een samenleving van burgers die niet afwachten wat hun regering voor hen beslist. Dit democratische proces is hopelijk ook een stimulans voor buurlanden, waarbij ik specifiek Wit-Rusland wil noemen.
Wat staat Europa nu te doen? Ten eerste is het land tijdens de verkiezingscampagne verdeeld en gepolariseerd geraakt en we mogen deze verdeeldheid niet verergeren. Ten tweede moeten we bedenken welke hulp en welke vooruitzichten we Oekraïne kunnen bieden. Met name als wij niet bereid zijn om Oekraïne binnen twee, drie jaar toetreding in het vooruitzicht te stellen, zullen wij het concept van steun in het kader van het nabuurschapsbeleid zoals dat tot nog toe gold rigoureus moeten herzien. 
De Sarnez (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, veertien jaar na het verwerven van de onafhankelijkheid, is de democratie in Oekraïne een feit.
Deze overwinning van de democratie is voornamelijk te danken aan het Oekraïnse volk zelf; dat kan niet vaak genoeg gezegd worden. Dag in dag uit, avond aan avond, zijn honderdduizenden Oekraïners bijeengekomen en hebben zij actie gevoerd enkel en alleen om de vrije uitoefening van hun kiesrecht te eisen. Het is te danken aan hun moed en vastberadenheid, dat Oekraïne nu een democratie is geworden.
Verder hebben wij deze overwinning te danken aan de instellingen van Oekraïne. Ik denk daarbij met name aan het parlement en aan het hooggerechtshof die met een groot gevoel voor verantwoordelijkheid het recht hebben gewaarborgd, ondanks het feit dat zij zeer zwaar onder druk zijn gezet.
Deze overwinning is ook een overwinning voor Europa. Dit keer heeft Europa duidelijk stelling genomen tegen de oneerlijke verkiezingen en grootschalige fraude. Wij waren er toen wij begin december in Kiev waren dan ook bijzonder trots op leden van het Europees Parlement te zijn. Voor één keer heeft Europa zich eensgezind weten uit te spreken. En het blijkt dat als Europa besluit zijn gewicht in de schaal te leggen, zijn gezag ook erkend wordt en het in staat is invloed uit te oefenen op de gang van zaken. Niet alleen de uitdagingen zijn nu groot, ook de verwachtingen zijn hooggespannen, met name als het gaat om hervormingen en democratie. Europa is opgewassen gebleken tegen een enorme en grootse historische gebeurtenis. Het Oekraïnse volk moet niet alleen vandaag, maar ook morgen op ons kunnen blijven rekenen, dat is onze verantwoordelijkheid. We moeten en kunnen het Oekraïnse volk niet teleurstellen. 

Tannock (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, commissaris Rehn heeft onlangs in een artikel in de verklaard dat de EU haar deuren niet kan sluiten voor een toekomstige uitbreiding die zich uitstrekt tot alle Europese landen met een Europese roeping en gedeelde democratische waarden. Vervolgens krijgt Oekraïne, om redenen die verder niet worden toegelicht, echter het etiket “buurland van Europa” opgeplakt, wat betekent dat het land geen EU-lidmaatschap in het vooruitzicht wordt gesteld, maar enkel nauwere integratie met de EU.
De Oranje Revolutie, die een opmerkelijke verandering inluidde in het democratisch denken in Oekraïne, vond plaats zonder dat de EU Oekraïne een aanlokkelijk perspectief had geboden om het land tot wijziging van zijn regeringsstelsel te bewegen. Dat staat in schril contrast met Turkije en de landen van de westelijke Balkan, die een volledig lidmaatschap krijgen aangeboden – mijns inziens een standpunt dat op de lange termijn vanuit moreel oogpunt zeker niet te verdedigen is.
Ik heb de Oekraïne altijd gesteund in zijn ambitie toe te treden tot de EU. De weigering Oekraïne uitzicht te bieden op EU-lidmaatschap weerspiegelt de ongegronde angst in de Raad, met name van Frankrijk, voor ernstige concurrentie op landbouwgebied, en deels ook van Duitsland, voor ernstige concurrentie op industrieel gebied. Hierbij wordt echter voorbijgegaan aan het feit dat het gemeenschappelijk landbouwbeleid tegen de tijd dat Oekraïne klaar is om toe te treden – over een jaar of tien, vijftien – achterhaald zal zijn en dat bedrijfsverplaatsingen veel meer voor de hand liggen wanneer Oekraïne wel lid is van de WTO, maar niet van de EU, dan wanneer Oekraïne tot de EU behoort en moet voldoen aan alle strenge vereisten van de interne markt die daarbij komen kijken.
Ik ben er ook voorstander van dat Oekraïne lid wordt van de OESO, maar om voor een volledig OESO-lidmaatschap in aanmerking te komen, moet een land eerst lid zijn van de WTO, iets waarop de nieuwe regering dan ook haar zinnen heeft gezet. Vreemd genoeg blijft de Commissie weigeren om Oekraïne – in tegenstelling tot Rusland – de status van markteconomie toe te kennen. Gezien de verwachtingen die nu gewekt zijn onder de bevolking van Oekraïne, zal president Joesjtsjenko er nog een harde dobber aan hebben de dringend noodzakelijke politieke en economische hervormingen door te voeren en de parlementsverkiezingen van 2006 te winnen, als de EU Oekraïne niet in de een of andere vorm het perspectief biedt dat het land op termijn kan toetreden tot de Unie.
Eén belangrijke beleidswijziging waartoe de nieuwe regering van Oekraïne zou kunnen besluiten en die zou aantonen dat Kiev onafhankelijk is van Rusland, zou zijn dat Oekraïne een oplossing helpt te vinden voor de kwestie-Trans-Dnjestrië. Deze afgescheiden regio van Moldavië is een broeinest van criminele activiteiten, zoals het witwassen van geld en wapensmokkel, en vormt een ernstig veiligheidsprobleem voor de EU na 2007, omdat onze grenzen zich vanaf dan tot Moldavië zullen uitstrekken. Dit zou een handige manier kunnen zijn om Brussel te laten zien dat Oekraïne nu werkelijk onafhankelijk is van Moskou en serieus zaken wil doen in de internationale arena. 
Ilves (PSE ).
   – Nu de aanvankelijke groteske verkiezingsfarce in sovjetstijl ten einde is en de verkiezingen zijn overgedaan, hetgeen hoofdzakelijk te danken is aan de inspanningen van de EU, is de vraag: “En wat nu?”. We laten de vraag of Oekraïne wel of geen lid van de EU wordt, even buiten beschouwing – Oekraïne zal lid worden als het doet wat het moet doen en als wij hetzelfde doen.
Ten eerste moeten we veel verder gaan dan het tot stagnatie gedoemde actieplan van president Koetsjma. We moeten ons concentreren op de essentiële hervormingen waarbij de EU Oekraïne kan helpen, want de resultaten die Oekraïne de komende twee perspectiefrijke jaren zal boeken, zullen grotendeels bepalend zijn voor de vraag of Oekraïne geschikt is voor Europa of niet. De EU moet zich richten op de praktische problemen waarmee Oekraïne kampt, zoals corruptie, lage bestuurlijke capaciteit, nepotistisch kapitalisme en de beknotting van de persvrijheid. De problemen kunnen niet alleen met geld worden opgelost. Er moet tevens een beroep worden gedaan op de duizenden deskundigen uit de nieuwe lidstaten die soortgelijke problemen hebben aangepakt en opgelost. Hun lidmaatschap van de EU is het bewijs van hun succes. Ik roep de Commissie op hun hervormingsplan aanzienlijk uit te breiden en daarbij in de eerste plaats de hulp in te roepen van burgers en functionarissen uit de landen die dergelijke hervormingen succesvol ten uitvoer hebben gelegd. We moeten pragmatisch te werk gaan en het menselijk potentieel van de EU inzetten om Oekraïne bij te staan, en wel direct.
Ten tweede: de opstelling van Rusland gedurende het verkiezingsproces in Oekraïne noopt de EU een punt te zetten achter haar struisvogelpolitiek jegens dit land. Wij mogen onze ogen niet sluiten voor de afkalving van de democratie en de vrijheid, waardoor Rusland de status “Not Free” kreeg opgeplakt door de organisatie Freedom House. Noch mogen wij onze ogen sluiten voor de buitenlandse politiek van Rusland. Onlangs verklaarde Rusland dat het zijn belofte om zijn troepen terug te trekken uit Georgië en Moldavië, gedaan op de OVSE-top van Istanboel in 1999, niet gestand zal doen. De schaamteloze bemoeienis van Rusland met de verkiezingen in Oekraïne, de toenemende vijandigheid tegenover EU-instellingen en de onaanvaardbare verklaring over de leiders en functionarissen van de EU die de crisis in Oekraïne hebben opgelost, tonen aan dat de EU haar beleid op dit vlak dient te heroverwegen. 
Klich (PPE-DE ).
    Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, wij kunnen zonder overdrijven stellen dat het Europees Parlement tijdens de Oekraïnse crisis zijn waarde heeft bewezen. Wij hebben goed en snel gereageerd en wij kunnen met tevredenheid terugkijken op het werk dat wij hebben volbracht. Maar om de tevredenheid over onszelf was het ons uiteraard niet te doen. Het ging ons om de duidelijke belangen van de Europese Unie. Een stabiel, democratisch Oekraïne met een markteconomie is immers in het belang van Europese Unie. Wat moet er nu gebeuren om te garanderen dat een en ander op de lange termijn wordt verwezenlijkt? Uiteraard vereist dit een enorme inspanning van de Oekraïners, evenals de inlossing van de verkiezingsbeloftes. Dit mogen wij van Oekraïne verwachten en wij mogen het ook als voorwaarde stellen voor het openen van onze deuren voor Oekraïne, maar vervolgens moeten wij er dan wel voor zorgen dat onze deuren ook echt worden opengezet.
Ik moet eerlijk toegeven dat ik met verbijstering heb geluisterd naar de toespraak van de commissaris. Hieruit blijkt dat de Europese Commissie absoluut het belang niet begrijpt van wat er zich in Oekraïne heeft afgespeeld. Hoe is het mogelijk om vandaag een actieplan aan te prijzen dat nog is opgesteld voor een volledig ander Oekraïne, voor een volkomen ander land? Oekraïne moet het vooruitzicht op lidmaatschap krijgen, evenals een routekaart om dit lidmaatschap te bereiken. Die routekaart moet de volgende elementen omvatten: ten eerste de spoedige goedkeuring en uitvoering van een sterk gewijzigd en uitgebreid actieplan. Ten tweede moet er dringend een donorconferentie worden gehouden naar het voorbeeld van de conferentie die in april vorig jaar door de Europese Commissie en de Wereldbank werd georganiseerd voor Georgië. Voor Georgië werd 861 miljoen euro bijeengebracht. Voor het 48 miljoen inwoners tellende Oekraïne moet vele malen meer bijeengebracht kunnen worden. Dit project moet worden afgestemd met onze Amerikaanse partners en met de Wereldbank. Ten slotte moeten er voorbereidingen worden getroffen voor gesprekken over een associatieovereenkomst. De recente uitbreiding heeft immers geleerd dat dit het juiste instrument is voor het realiseren van stabiliteit en het openen van deuren naar een toekomstig lidmaatschap. 
Ford (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik had de eer deel te mogen uitmaken van de verkiezingswaarnemingsmissie van het Europees Parlement in Oekraïne op de dag dat de verkiezingen werden gehouden. Ik werd ingezet in een plattelandsgebied, ongeveer tachtig kilometer van Kiev en ik heb, zoals elke afzonderlijke waarnemer, slechts een heel klein stukje gezien van wat er zich in het hele land afspeelde. Ik heb echter ook het totaalbeeld gezien zoals dat uit de verslagen van de verkiezingswaarnemingsmissie van de OVSE naar voren kwam.
Het was duidelijk dat bij deze verkiezingen sprake was van een fundamentele integriteit die in de eerder gehouden verkiezingsronde ontbrak. Het verschil tussen winnaar en verliezer was van een dusdanige omvang, dat fraude kon worden uitgesloten. Het was zonneklaar dat de meerderheid van de Oekraïners de heer Joesjtsjenko en niet de heer Janoekovitsj tot president had gekozen. Het was in essentie een overwinning van de stedelijke intelligentsia en de plattelandsbevolking op de stedelijke arbeidersklasse. Maar tegelijkertijd was het ook een overwinning van schonere politiek op ernstig bezoedelde politiek.
De festiviteiten op het Onafhankelijkheidsplein in Kiev, op de avond van Tweede Kerstdag, ter ere van de wedergeboorte van de democratie in Oekraïne, waren zeer inspirerend. Ik begroet de verkiezingsuitslag als een bevestiging van de democratie, ook al zijn er nog twijfels over bepaalde onderdelen van het sociaal-economische programma dat president Joesjtsjenko voorstaat. De EU zal haar afspraken met Oekraïne nog eens moeten bekijken, zo niet in termen van kwantiteit, dan toch in elk geval in termen van kwaliteit. Tegelijkertijd zal president Joesjtsjenko, als hij wil voorkomen dat Oekraïne verscheurd wordt tussen oost en west of tussen platteland en stad, bruggen moeten slaan – niet naar zijn voorgangers, die ernstig tekortgeschoten zijn, maar naar de kiezers die zij vertegenwoordigen. 
Potočnik,
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik heb aandachtig geluisterd naar alle verklaringen en zal nu ingaan op een aantal van de belangrijkste punten die genoemd zijn. Ook de kritische opmerkingen heb ik ter harte genomen.
Om te beginnen zal ik enkele woorden wijden aan wat het Europees nabuurschapsbeleid inhoudt en vervolgens zal ik duidelijkheid verschaffen over het actieplan, dat wil zeggen, ik zal uiteenzetten wat de kern ervan is en hoe we ermee aan de slag kunnen gaan.
Het Europees nabuurschapsbeleid is voor de betrokken landen een grote stap voorwaarts wat de betrekkingen tussen die landen en de Europese Unie aangaat. Het is een uiterst ambitieus beleid dat een substantiële verbetering inhoudt van onze betrekkingen met partners door middel van nauwere politieke samenwerking en een aanzienlijke mate van economische integratie, waardoor we onze partners dichter bij de interne markt brengen. Door dit beleid ten aanzien van Oekraïne – het actieplan EU-Oekraïne – ten uitvoer te leggen, zouden we een krachtig signaal afgeven dat de EU groot belang hecht aan deze betrekkingen en dat zij de Europese oriëntatie van Kiev erkent. Het Europees nabuurschapsbeleid staat volledig los van het vraagstuk van een eventuele verdere uitbreiding van de EU, maar slaat geen enkele deur dicht.
Wat het actieplan betreft, wil ik graag onderstrepen dat het belangrijk is dit plan ten volle te benutten en op die manier de betrekkingen van de EU met Oekraïne naar een hoger plan te tillen. We kunnen moeilijk zeggen dat een actieplan een achterhaald instrument is als we het nog niet daadwerkelijk hebben gebruikt en het in nog geen enkel land hebben toegepast. Het is echt een nieuw instrument, dat zo snel mogelijk ten uitvoer moet worden gelegd.
Wat zijn de voornaamste kenmerken van een actieplan? Toegegeven, in principe wordt voor alle landen dezelfde aanpak gehanteerd. Maar het is uitermate flexibel, altijd op maat gesneden voor het betreffende land en we kunnen, met de concrete voorstellen waaraan de Commissie en de Raad op dit moment al werken, net zo ver gaan als het land in kwestie wenst en zich kan veroorloven. Ik kan u verzekeren dat de Commissie in het geval van Oekraïne bereid is ver te gaan.
Afrondend wil ik nogmaals zeggen –dit is immers een belangrijke boodschap – dat de EU de Europese aspiraties van Oekraïne herhaaldelijk erkend en toegejuicht heeft. De recente indrukwekkende gebeurtenissen in Oekraïne hebben nog eens onderstreept dat het land een plaats heeft op de kaart van Europa. Het staat voor ons buiten kijf dat deze gebeurtenissen de geschiedenis zullen ingaan als een mijlpaal, niet alleen voor Oekraïne, maar ook voor de betrekkingen van de EU met het land. 
De Voorzitter.
   – Het debat over Oekraïne is gesloten.
Ik heb ter afsluiting van dit debat zes ontwerpresoluties ontvangen overeenkomstig artikel 103 van het Reglement.(1)
De stemming vindt om 12.00 uur plaats. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is de mondelinge vraag van de heer Hughes, namens de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, aan de Commissie over het ontslag van taaldocenten van de Commissie (O-0082/2004 - B6-0137/2004). 
Hughes (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, op 9 juni 2004 besloot het College van de Commissie 43 taaldocenten met vrijwel onmiddellijke ingang te ontslaan. Negen dagen later brachten de verantwoordelijke functionarissen dit besluit over aan de docenten zelf, tijdens een algemene vergadering in Brussel. Ik wil graag rechtstreeks citeren wat twee van de docenten bij die gelegenheid zeiden:
“Wij hekelen het flagrante gebrek aan openheid van de kant van de Commissie, die er tot vandaag mee heeft gewacht aan te kondigen dat de contracten van de docenten worden ontbonden. Wij hekelen eveneens het cynisme van de Commissie, die, in een Europa dat zogenaamd sociaal is, deze werknemers in grote moeilijkheden heeft gebracht – werknemers, veelal vrouwen, van wie sommigen hoofdkostwinner zijn en kinderen hebben. De meesten van deze docenten zijn op een leeftijd dat het buitengewoon moeilijk is passend werk te vinden. In het trialoogakkoord van maart 1997 toonden de docenten hun bereidheid om mee te werken in ruil voor een belofte van de Commissie dat hun contracten gehandhaafd zouden blijven tot hun pensioen. Het is nog niet zo lang geleden dat mevrouw Morelli, die binnen de Raad verantwoordelijk is voor opleidingen, in het bijzijn van vertegenwoordigers van de Commissie bij verschillende gelegenheden heeft bevestigd dat de banen van de docenten gegarandeerd waren tot hun pensioen. Wij willen officieel laten vastleggen dat de Commissie deze beloften gebroken heeft.”
Mijns inziens geeft dit lange citaat een zeer goede samenvatting van een triest verhaal. Ik heb de ontslagen docenten de afgelopen maanden vele malen gesproken en ik heb een grote hoeveelheid documentatie uit de periode voorafgaand aan hun ontslag gelezen. Daaruit komt een aantal zaken duidelijk naar voren. Ten eerste, dat dit besluit voor de docenten als een donderslag bij heldere hemel kwam. Zij hebben van tevoren geen enkele informatie gekregen over de plannen om hen te ontslaan. Er is over deze plannen in het geheel niet met hen overlegd. Uit documenten uit heel 2003 en de eerste helft van 2004 blijkt dat tegenover de docenten tijdens een hele reeks bijeenkomsten de indruk werd gewekt dat er niets aan de hand was, dat alles gewoon zijn gangetje ging. Halverwege 2003 worden, in een bepaald pakket documenten, geruchten over een op stapel staande reorganisatie zelfs weggewuifd. Andere documenten laten een volkomen normale planning zien van taaltrainingen voor het volgende jaar, 2004-2005, maar plotseling, in juni 2004, krijgen de docenten dus te horen dat ze ontslagen worden.
Ten tweede valt op dat de Commissie klaarblijkelijk meent dat zij ver boven de wet staat. Iedere particuliere entiteit die zich zou gedragen als de Commissie heeft gedaan, zou de EU-wetgeving inzake informatie en raadpleging, collectief ontslag en de overgang van ondernemingen overtreden. Er zal ons vandaag ongetwijfeld verteld worden dat de Belgische wetten waarin deze EU-richtlijnen zijn omgezet, niet gelden voor de Commissie als overheidsorgaan – maar deze docenten zijn wel in dienst genomen op basis van Belgische arbeidscontracten waarop de Belgische wetgeving van toepassing is. We hebben het hier over dezelfde instelling die van het bedrijfsleven vraagt dat het op een maatschappelijk verantwoorde wijze te werk gaat – maar de wijze waarop zijzelf deze zaak tot nu toe heeft aangepakt, is maatschappelijk volstrekt onverantwoord.
Ten derde heeft de Commissie laten zien dat de moeilijke situatie waarin deze mensen zich bevinden haar volkomen koud laat. Meer dan 60 procent van hen is ouder dan 55. Zes maanden na het besluit van de Commissie is hun grootste vrees, dat zij op hun leeftijd geen werk meer zouden kunnen vinden, maar al te zeer bewaarheid. Erger nog, uit een document dat ik heb ontvangen blijkt dat “de docenten wellicht niet in aanmerking komen voor werkloosheidsuitkeringen, vervroegde uittreding en socialezekerheidsuitkeringen”, vanwege het beperkte aantal arbeidsuren dat hun was toegestaan op grond van de contracten die de Commissie met hen had gesloten. Dat zou betekenen dat zij geen uitkering zouden ontvangen tot hun vijfenzestigste, op welke leeftijd zij recht zouden krijgen op ongeveer vijfhonderd euro per maand. Het behoeft geen betoog dat voor een aantal van de gezinnen die van deze docenten afhankelijk zijn daadwerkelijke armoede in het verschiet ligt.
Wat betreft het trialoogakkoord uit 1997, ten slotte, wisten de docenten en hun vertegenwoordigers niet beter dan dat zij tot hun pensioen in dienst zouden blijven; in ruil daarvoor stemden zij in met nieuwe werkpraktijken en met de uitbesteding van werk aan externe bureaus als er docenten vertrokken. Dit is destijds op vele plaatsen gepubliceerd – in nieuwsbrieven van vakbonden, bijvoorbeeld – en niemand van de Commissie lijkt dat te hebben tegengesproken. Een functionaris van de Commissie maakte een veelzeggende opmerking toen wij haar in de commissie over deze kwestie ondervroegen. Zij zei dat de juridische dienst van de Commissie, enige tijd nadat het trialoogakkoord was gesloten, verzocht was advies uit te brengen over de vraag of een dergelijke garantie wel gegeven kon worden. De dienst verklaarde dat dit niet mogelijk was. Dit roept een belangrijke vraag op. Waarom zou men de juridische dienst om advies vragen als een dergelijke garantie niet gegeven was tijdens de trialoog?
Het heeft er alle schijn van dat een dergelijke garantie inderdaad, al dan niet schriftelijk, gegeven is en dat de Commissie tijdens de vele vergaderingen waarop de garantie sindsdien ter sprake is gekomen, haar mond gehouden heeft en er geen been in heeft gezien iedereen in de waan te laten tot het haar gelegen kwam zich op dat juridisch advies te beroepen.
De Commissie heeft zich schandelijk gedragen, maar het is nooit te laat. Ik heb begrepen dat er morgen in Brussel een bijeenkomst zal plaatsvinden tussen de Commissie en de vakbonden. Ik hoop dat daar de eerste stap zal worden gezet om de docenten weer in hun functie te herstellen. 
Potočnik,
   . – Mijnheer de Voorzitter, op 9 juni 2004 besloot de vorige Commissie de contracten van 43 taaldocenten te beëindigen. Dit besluit is door bepaalde partijen ervaren als “ondoorzichtig” en “ongerechtvaardigd”. De vragen van de voorzitter van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken weerspiegelen in dit opzicht de bezorgdheid die de docenten zelf te kennen hebben gegeven. Voordat ik in detail inga op de vragen die de geachte afgevaardigde heeft gesteld, wil ik graag vier inleidende opmerkingen maken.
In de eerste plaats is het besluit genomen met het oogmerk te voldoen aan het beginsel van goed financieel beheer. Sinds 1997 worden taaltrainingen binnen de Commissie gegeven door ofwel interne docenten die rechtstreeks onder contract staan bij de Commissie, ofwel door taleninstituten die via een openbare aanbestedingsprocedure zijn geselecteerd. Beide werkwijzen nemen elk circa 50 procent van de trainingen voor hun rekening.
Uit enquêtes is gebleken dat er in kwalitatief opzicht geen verschil bestaat tussen de trainingen die gegeven worden door interne docenten en de trainingen die door de taleninstituten worden verzorgd. In budgettair opzicht is er echter een aanzienlijk verschil: één uur taaltraining door een interne docent kost viermaal zoveel als één uur training door een taleninstituut. Op jaarbasis – ik neem 2003 als referentiejaar – zijn de kosten respectievelijk ongeveer 3,5 miljoen euro en 900 000 euro.
In de tweede plaats hebben de taaldocenten een royale schadeloosstelling gekregen. De Commissie heeft een compensatieregeling aangeboden die ver boven het wettelijk minimum lag. De minimumvergoeding zou drie maanden salaris per vijf dienstjaren zijn geweest. Dat zou neerkomen op een compensatie van tussen de 12 en 19 maanden salaris.
De Commissie heeft er echter voor gekozen de compensatie te berekenen op basis van het hoogste bedrag dat ooit door een Belgische rechtbank is toegewezen. Dit resulteerde in een compensatie van tussen de 14 en 24 maanden salaris. We hebben het dan over brutobedragen van tussen de 19 000 en 152 000 euro. Bovendien heeft de Commissie besloten deze vergoeding te betalen zonder dat de docenten hun opzegperiode hoefden uit te dienen.
In de derde plaats is het besluit de contracten in kwestie te beëindigen geen unilateraal initiatief van de Commissie, maar het resultaat van maatregelen die in het midden van de jaren negentig in gang zijn gezet door de begrotingsautoriteit. Om het besluit van 9 juni 2004 te kunnen begrijpen, moeten we teruggaan naar het begin van deze zaak.
Het hele proces vindt zijn oorsprong in de vroege jaren negentig, toen het Parlement zijn taaltrainingen in Luxemburg ging uitbesteden. In die tijd werden de taaltrainingen binnen de Commissie en de Raad verzorgd door interne docenten met een privaatrechtelijk contract, zonder dat er een aanbestedings- of selectieprocedure werd gehouden.
Halverwege de jaren negentig bekritiseerde de Begrotingscommissie zowel de Commissie als de Raad vanwege de kosten die aan deze werkwijze verbonden waren. Na ellenlange discussies kwam de trialoog – bestaande uit de voorzitter van de Begrotingscommissie, de secretaris-generaal van de Raad en de voor personeelszaken verantwoordelijke commissaris – tot de conclusie dat het wenselijk was de taaltrainingen geleidelijk volledig uit te besteden. Als eerste stap kwamen de partijen overeen een aanbestedingsprocedure voor het verzorgen van taaltrainingen te starten. Bij wijze van derogatie van dit beginsel werd tevens besloten de interne docenten die destijds in dienst waren, toe te staan hun activiteiten voort te zetten binnen het kader van het contract dat zij op dat moment hadden.
In de vierde plaats hield het trialoogakkoord niet de belofte in dat docenten levenslang in dienst zouden kunnen blijven. Meer specifiek: de trialoog kwam overeen dat de taaldocenten mochten blijven werken op basis van contracten voor onbepaalde tijd zonder dat zij hoefden deel te nemen aan de aanbestedingsprocedures. Dit is destijds uitdrukkelijk kenbaar gemaakt aan de vakbonden, zoals blijkt uit de notulen van bepaalde vergaderingen. Tegelijkertijd is het volgens de Belgische wetgeving mogelijk een contract voor onbepaalde tijd te beëindigen, en van deze mogelijkheid kan geen afstand worden gedaan. Iedere overeenkomst tussen partijen om de wet niet toe te passen is van nul en gener waarde.
Dit gezegd hebbende, wil ik nu overgaan tot de specifieke vragen die gesteld zijn. De eerste vraag is: heeft de Commissie de Raad en het Parlement op de hoogte gesteld en geraadpleegd voordat zij het trialoogakkoord unilateraal schond? Er zijn drie aspecten die in dit verband in aanmerking moeten worden genomen. Ten eerste heeft de Commissie het trialoogakkoord niet geschonden, want dit akkoord hield niet de belofte in dat docenten levenslang in dienst zouden kunnen blijven. Ten tweede geeft de Commissie toe dat zij de medeondertekenaars van het trialoogakkoord – de Begrotingscommissie en de Raad – op de hoogte had kunnen stellen van haar voornemen de tweede fase van de uitbesteding van start te laten gaan. Niettemin is de Commissie de mening toegedaan dat haar besluit in grote lijnen overeenstemde met de afgesproken oriëntaties van de trialoog en de begrotingsautoriteit.
De tweede vraag is: wanneer heeft de Commissie de vertegenwoordigers van de docenten, de vertegenwoordigers van de vakbonden en het lokale Personeelscomité op de hoogte gesteld van het ontslag? De Commissie heeft de vertegenwoordigers van de docenten, alsmede de betrokken docenten zelf, op de hoogte gesteld op 18 juni 2004 tijdens de algemene vergadering, voordat het besluit werd bekendgemaakt. In overeenstemming met het akkoord betreffende de sociale dialoog worden werknemers op wie het Statuut van de ambtenaren van toepassing is, vertegenwoordigd door personeelsvertegenwoordigers en het lokale Personeelscomité. Aangezien taaldocenten niet onder deze categorie vallen, waren er in dit geval geen personeelsvertegenwoordigers aanwezig.
De derde vraag is: welke informatie is er aan de vertegenwoordigers van de docenten verschaft? De Commissie heeft de docenten en hun vertegenwoordigers op de hoogte gesteld van het besluit dat op 9 juni 2004 genomen was, de redenen voor dit besluit gegeven en uitgelegd wat de praktische consequenties zouden zijn en welke regelingen getroffen waren, waarbij ook de plannen van de Commissie aangaande de compensatieregelingen genoemd werden.
De vierde vraag luidt: is de Commissie van opvatting dat haar behandeling van deze zaak een goed voorbeeld is van de toepassing van de beste praktijken ten aanzien van voorafgaande raadpleging en tijdige verstrekking van informatie? Vanuit juridisch oogpunt bekeken, zou ik zeggen van wel: de Commissie is alle relevante verplichtingen volledig nagekomen, al had zij, zoals ik reeds gezegd heb, de medeondertekenaars van het trialoogakkoord op de hoogte kunnen stellen voordat zij het besluit goedkeurde.
De vijfde vraag luidt: is de Commissie van opvatting dat zij haar sociale verantwoordelijkheden ten opzichte van de betrokken docenten volledig is nagekomen? De Commissie heeft niet alleen voldaan aan haar wettelijke verplichtingen, zij heeft deze verplichtingen bovendien geïnterpreteerd op de wijze die het meest gunstig was voor de betrokken personen.
De zesde en laatste vraag is: kan de Commissie commentaar geven op en kopieën beschikbaar stellen van eventuele adviezen van haar juridische dienst over het ontslag van de docenten, zoals gevraagd door DG ADMIN? Op de adviezen van de juridische dienst van de Commissie zijn de regels van toepassing die gelden voor advocaten en hun cliënten. De Commissie zal de adviezen of opmerkingen van haar juridische dienst dan ook niet openbaar maken.
Tot besluit: het standpunt van de Commissie kan als volgt worden samengevat. Ten eerste, wat het onderwerp van deze kwestie betreft, is de Commissie van mening dat het besluit om de contracten te beëindigen rechtmatig was. Het was niet langer verdedigbaar een duaal systeem te handhaven waarbij de ene helft van de trainingen, gegeven door interne docenten, viermaal zoveel kostte als de andere helft van de trainingen, die door taleninstituten werd verzorgd, terwijl er geen sprake was van kwaliteitsverschil.
Ten tweede is de Commissie bij de tenuitvoerlegging van dit besluit haar wettelijke verplichtingen ten volle nagekomen.
Ten derde erkent de Commissie dat zij de medeondertekenaars van het trialoogakkoord had kunnen inlichten voordat zij het besluit goedkeurde. De Commissie is evenwel de mening toegedaan dat haar besluit in grote lijnen overeenstemde met de afgesproken oriëntaties van de trialoog en de begrotingsautoriteit.
Tot slot is de Commissie niet van zins het aantal taaltrainingen te verlagen. Zij onderstreept dat zij meertaligheid hoog in het vaandel heeft staan en zich wil blijven inspannen om haar personeel in de gelegenheid te stellen hoogwaardige taaltrainingen te volgen, zonder dat daarbij afbreuk wordt gedaan aan de kwaliteit. Het moge duidelijk zijn dat het verkrijgen van meer waar voor ons geld, zonder dat dit ten koste gaat van de kwaliteit, een middel is om dat doel te bereiken. 
Mann, Thomas (PPE-DE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, het is vrijdagmiddag vier uur, ergens in juni 2004. Drieënveertig taaldocenten zijn bijeen om het volgende leerjaar te plannen. Dan barst de bom: ze worden op staande voet ontslagen. Deze gekwalificeerde krachten zijn sinds tientallen jaren voor de Commissie werkzaam, ruim de helft van hen is tussen de 55 en 59 jaar. De toenmalige Commissie-Prodi ging tot actie over zonder voorafgaande waarschuwing en zonder de werknemers tijdig te raadplegen en te informeren. Dat is sterk in strijd met de afspraken in het trialoogakkoord van 1997 dat ik hier in mijn hand heb. Dit interinstitutionele akkoord is ondertekend door de heer Samland van de Begrotingscommissie namens het Europees Parlement, de heer Trumpf namens de Raad en de heer Liikanen namens de Commissie. Hierin wordt gewaarborgd dat de contracten van de docenten tot hun pensioen blijven doorlopen.
Aan het zojuist door u genoemde goede financiële beheer droegen de taaldocenten overigens hun steentje bij. Naar eigen zeggen zorgden zij voor de geëiste kostenbesparingen door vier uur per week meer te werken zonder daarvoor betaald te krijgen. Namens de Fractie van de Europese Volkspartij en na gesprekken met de gedupeerden blijft mijn vraag: welk uitzicht op ander werk hadden de taaldocenten eigenlijk, gezien het feit dat de termijnen voor indienstneming bij andere instellingen reeds eind juni waren verstreken?
Ook na uw bijdrage van zojuist betwijfel ik of men zich wel aan het Belgische recht heeft gehouden, op grond waarvan ontslag zonder sociaal plan niet rechtsgeldig is. De zorgplicht voor werkgevers werd geschonden. Is de advocaat van de taaldocenten bijvoorbeeld op tijd gehoord? Ik heb mijn twijfels. Strookt uw handelwijze wel met het beginsel van , dus met verantwoord beleid en met de plicht van het openbaar bestuur om rekenschap af te leggen? Is de Commissie eigenlijk wel goed op de hoogte van de exacte bepalingen in haar eigen mededeling over de sociale verantwoordelijkheid van ondernemingen? De Commissie heeft als hoedster van de Verdragen immers een voorbeeldfunctie, mijnheer de commissaris; zij dient normen vast te stellen, niet te ondermijnen. Op dit punt moet dringend tot actie worden overgegaan! 
Jöns (PSE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris, beste collega’s, de commissaris heeft mij met zijn uiteenzettingen inderdaad niet overtuigd. Ik heb nog steeds de indruk dat de Commissie met haar besluit van juni vorig jaar het trialoogakkoord van 1997 werkelijk heeft geschonden. Ook wij als Parlement zijn er bij mijn weten vooraf niet over op de hoogte gesteld. Bovendien wekt het toch wel enige bevreemding dat het besluit over het ontslag van de taaldocenten uitgerekend tijdens de laatste vergadering van de Commissie vóór de Europese verkiezingen werd genomen, alsof men ervan uitging dat wij van deze gang van zaken geen lucht meer zouden krijgen.
Ten tweede: het is naar mijn mening onverteerbaar dat de Commissie, die tenslotte samen met ons voor een sociaal Europa strijdt, haar sociale verantwoordelijkheid en zorgplicht overboord gooit zodra dat haar vanuit werkgeversoogpunt goed uitkomt. Hoe kan anders verklaard worden dat de betrokkenen, zoals al werd opgemerkt, niet eens vooraf van hun ontslag op de hoogte zijn gesteld, om nog maar te zwijgen van het feit dat ze bij de Belgische autoriteiten jarenlang werden opgevoerd als parttimewerknemers, terwijl zij in werkelijkheid langer werkten.
Ten derde: het is de bedoeling dat het taalonderwijs voortaan alleen nog door taleninstituten wordt verzorgd. Een eerste aanbestedingsprocedure is al afgerond en de eerste contracten zouden al zijn vergeven. Zo zal naar het zich laat aanzien – interessant genoeg – nu ook de British Council, die zoals bekend een nieuw hoofd heeft, binnenkort de mogelijkheid krijgen om taaltrainingen voor de Commissie te verzorgen.
Ik wil de Commissie verzoeken de hele gang van zaken aan een onafhankelijk onderzoek te onderwerpen en, indien mogelijk, de beschuldigingen geheel en al te weerleggen. 
Jensen (ALDE ),
   – Om te beginnen wil ik de commissaris bedanken voor zijn antwoorden op de vragen die de heer Hughes namens de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken heeft gesteld. De kwestie is diverse malen in de Commissie werkgelegenheid behandeld, maar ze is feitelijk ook in de Begrotingscommissie behandeld. In de laatstgenoemde commissie hadden we misschien een wat moeilijker invalshoek met betrekking tot deze zaak, omdat ook wij graag zouden zien dat het beheer zo doelmatig en goedkoop mogelijk plaatsvindt. Nu de Commissie als reden voor het ontslag van de 43 docenten aanvoert dat zij moet letten op een goed financieel beheer en dat zij er zowel voor moet zorgen dat de kosten niet uit de hand lopen als dat de taaltrainingen voor een derde of een kwart van de prijs worden ingekocht, valt het voor begrotingsmensen moeilijk te ontkennen dat er sprake lijkt te zijn van een verstandig besluit.
Daarom hebben wij in de Begrotingscommissie allereerst stilgestaan bij de manier waarop een en ander is verlopen. Het beheer moet natuurlijk doelmatig en goedkoop zijn, en van de kant van het Parlement hebben wij de laatste jaren grote druk uitgeoefend om ervoor te zorgen dat de Commissie hervormingen doorvoert en dat er door deze hervormingen een opener, transparant systeem ontstaat. Dat wil ook zeggen: een systeem dat misschien beter in de pas loopt met de wereld om ons heen. Zoals bekend is het een algemeen vooroordeel bij onze kiezers dat werknemers van de Commissie zeer verwend en geprivilegieerd zijn en hoge salarissen verdienen. Daarom moeten wij ons best doen om ervoor te zorgen dat er sprake is van redelijkheid in de salariëring en dat zaken niet duurder worden ingekocht dan nodig is. Dat is een belangrijk uitgangspunt.
Dit gezegd hebbende, wil ik erop wijzen dat de Commissie ook een aantrekkelijke werkgever moet zijn en zich moet houden aan de geldende spelregels ter bescherming van de werknemers. Men heeft ons verzekerd dat de Belgische regels in acht zijn genomen. Ik neem aan dat dit tot uiting komt in de compensatie die men de docenten verstrekt heeft en die – volgens de commissaris – kennelijk veruit de hoogste compensatie ooit is. Daaruit blijkt ongetwijfeld dat het in deze zaak niet gegaan is zoals het hoort.
Zoals de heer Hughes heeft aangegeven, moet de Commissie ook voldoen aan een aantal van de eisen die wij aan werkgevers buiten de muren van de Commissie stellen. Ook de Commissie moet dus blijk geven van haar sociale verantwoordelijkheid en van goed bestuur. Daarom beveel ik aan dat men in deze zaak een minnelijke schikking treft en daarmee zorgt dat er een verantwoorde oplossing komt. Men moet echter ook bekijken hoe men in de toekomst kan zorgen voor een fatsoenlijk beheer, waarin de wettelijke eisen worden geëerbiedigd en de kosten laag worden gehouden, terwijl men zich naar behoren houdt aan de sociale verantwoordelijkheid van de organisatie.
Bennahmias (Verts/ALE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, deze zaak lijkt ons zowel inhoudelijk als procedureel onaanvaardbaar. We hebben het antwoord van de Commissie gehoord: het is het gebruikelijke antwoord van een werkgever op vragen van ontslagen werknemers, namelijk dat er voldaan is aan alle procedurele normen. Dat is hier echter niet het geval. Er is veeleer sprake van een echt arbeidsconflict. Deze taaldocenten hebben tientallen jaren voor de Commissie gewerkt. Ze hebben zelfs verschillende commissarissen in de talen van de diverse landen onderwezen, en toch worden ze als grof vuil aan de kant gezet! Dat is onaanvaardbaar.
Ik geloof nog geen seconde dat de Commissie vergeleken zou kunnen worden met wat in het Frans pejoratief genoemd worden. Dat is onmogelijk. Het gaat hier om een arbeidsconflict, hetgeen dus betekent dat er verdere onderhandelingen en besprekingen moeten plaatsvinden. Ik geloof best dat de gestage toename van het aantal taken dat wordt uitbesteed onvermijdelijk tot geschillen leidt, maar de Commissie had ook een aantal jaar kunnen wachten. Op die manier had zij immers kunnen voorkomen dat de taaldocenten bij de Commissie ontslagen moesten worden als gevolg van deze uitbesteding. Voor de meerderheid van de docenten was het voldoende geweest om vijf, zes of tien jaar te wachten. In een conflict als dit is het dan ook belangrijk om in gesprek te blijven.
Ik ben van mening dat als de Commissie wil dat er acht wordt geslagen op haar visie op de sociale dimensie die het Europees Parlement en Europa als geheeld voorstaan, hierover gesproken moet worden. De Commissie dient daarbij op dit niveau, zeker vandaag, als onberispelijk voorbeeld te dienen. 
Figueiredo (GUE/NGL ),
    – Mijnheer de Voorzitter, wij hebben het hier over een ernstig politiek probleem binnen de sfeer van het arbeidsrecht. Deze gebeurtenissen zouden aanleiding moeten zijn voor een felle veroordeling onzerzijds. Op 30 juni van het afgelopen jaar heeft de voorzitter van mijn fractie, de heer Wurtz, in brieven aan de voorzitter van de Commissie en die van het Europees Parlement reeds aangegeven dat het plotselinge besluit om 43 aan de Europese Commissie verbonden taaldocenten met een contract voor onbepaalde duur te ontslaan niet verenigbaar was met de verplichtingen die de Commissie, de Raad en het Parlement in het kader van de op 18 maart 1997 gehouden trialoog op zich hadden genomen.
In dit akkoord wordt bepaald dat “vertegenwoordigers van de drie instellingen overeenkomen het contractuele kader aan te houden zoals dat geldt voor de taaltraining bij de Commissie en de Raad voor werknemers die nu met een contract voor onbepaalde duur werken.”
Hoe geloofwaardig zullen dit soort interinstitutionele akkoorden in de toekomst nog zijn als één van de partijen een dergelijk akkoord nu unilateraal schendt met het argument dat men zich houdt aan de Belgische wet. Hoe geloofwaardig is een instelling die beweert dat ze sociale dumping bestrijdt, terwijl ze tegelijkertijd om kosten te besparen overgaat op het uitbesteden van diensten? Zo zet ze de sociale rechten van mensen met tien, twintig of dertig dienstjaren op de helling en behandelt ze deze werknemers als een wegwerpproduct dat men na gebruik gewoon kan weggooien. Daarbij gaat de Commissie ook nog eens voorbij aan het feit dat deze werknemers door het verrichten van niet betaald werk een reële besparing van 25 procent hebben gerealiseerd.
Hoe kan de Commissie blijven volhouden dat zij voorstander is van de sociale dialoog en dat zij de rechten van werknemers, vrouwen en gezinnen beschermt als zij zonder enige waarschuwing vooraf, zonder enig overleg en zonder een alternatieve betrekking te bieden mensen ontslaat die bijna allemaal verplichtingen jegens hun gezin hebben en nu te oud zijn om nog gemakkelijk nieuw werk te vinden? Is dit het nieuwe beheersmodel en het nieuwe model voor een sociaal Europa dat de Commissie beweert te verdedigen, terwijl ze haar eigen sociale verplichtingen en het recht op werk aan haar laars lapt? Probeert ze zo een voorbeeld te geven van een verantwoordelijk overheidsorgaan, met aandacht voor taalonderricht en cultuur, terwijl zij goed opgeleide en cultureel onderlegde mensen van wie bekend is dat ze hun werk goed doen ontslaat met de bedoeling om vervolgens andere werknemers aan te trekken tegen zulke lage lonen dat zij een gerede kans loopt zich aan het uitbuiten van docenten schuldig te maken?
Hoopt de nieuwe Commissie soms de werknemers die door de vorige Commissie onterecht ontslagen zijn wederom aan te stellen? Onze groep zal zich rechtstreeks tot de voorzitter van de Commissie, de heer Barroso, richten om uit te vinden …
Masiel (NI ).
    Mijnheer de Voorzitter, ontslagen worden is een van de meest traumatische ervaringen die een mens kan meemaken en ik wil de betrokken docenten er dan ook van verzekeren dat ik begrip heb voor hun omstandigheden. Deze mensen zijn op een kwalijke manier ontslagen. De Commissie moet derhalve haar verontschuldigingen aanbieden voor de manier waarop zij zijn ontslagen. Ik herhaal: voor de manier waarop. Juridisch gezien had de Commissie immers het recht dit te doen en zij heeft dit niet gedaan voor haar eigen plezier of om door ons op de vingers te worden getikt. Met de vrijkomende middelen kunnen meer arbeidsplaatsen worden gecreëerd. Het is immers een feit dat de Europese Unie een te gulle werkgever is. Voor hetzelfde werk wordt buiten de muren van de Europese instellingen in België gemiddeld dertig euro per uur betaald, dat wil zeggen een kwart van het bedrag dat wij hier hebben gehoord. Wij hebben deze mensen onrecht aangedaan door hen op een dergelijke tactloze manier te ontslaan en hiervoor verdienen zij compensatie. Het is evenwel de vraag of schuldgevoel voldoende reden is om een besluit van de Commissie terug te draaien. Dank u wel.
Lulling (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ook ik vind het antwoord van de Commissie niet bevredigend. Zij beweert voldaan te hebben aan alle juridische verplichtingen en gehandeld te hebben in overeenstemming met de beginselen van goed financieel beheer: het inkopen van kwalitatief goede cursussen tegen een redelijke prijs.
Ik vraag me wel af hoe de kosten van uitbesteding of privatisering van deze dienst zijn berekend en hoe deze zijn afgezet tegen de eerdere personeelskosten die werden gemaakt voor de docenten. Allereerst wil ik graag opmerken dat wij elke gelegenheid aangrijpen om ons in deze vergaderzaal uit te spreken tegen het uitbesteden of privatiseren van diensten door nationale en internationale ondernemingen in onze lidstaten. Het bevreemdt dan ook dat onze eigen instellingen ook privatiseren en uitbesteden, en nog wel zonder sociaal plan, terwijl wij een dergelijk sociaal plan wel opleggen aan onze ondernemingen na onderhandelingen met de vakbonden, althans zo is dat in mijn land geregeld.
Ik vind dus dat er voor de betrokkenen een sociaal plan moet worden opgesteld, om zodoende een eind te maken aan de financiële achteruitgang waarmee de betrokken gezinnen feitelijk geconfronteerd worden; mijn collega’s hebben daar al uitvoerig over gesproken.
Verder heb ik nog een zeer specifieke vraag. Hoe is de onderhandse aanbestedingsprocedure georganiseerd, die tot doel heeft die bedrijven te selecteren die de oud-docenten vanaf februari 2005 moeten gaan opvolgen ? Klopt het dat één van de inschrijvers op deze aanbesteding van 30 juni de British Council is, waar één van de meest verantwoordelijke functies op dit moment wordt vervuld door de oud-commissaris onder wiens leiding besloten is tot dit plotselinge ontslag?
Aangezien ik uit hoofde van mijn functie van quaestor verantwoordelijk ben voor de talencursussen bij het Parlement, wil ik daar nog aan toevoegen, mijnheer de Voorzitter, dat wij met een soortgelijk probleem te maken heb. Ik hoop dat wij dit op een veel socialere manier zullen oplossen en dat daarbij de basisbepalingen van het arbeidsrecht zoals die van toepassing zijn in al onze lidstaten in acht zullen worden genomen. 
Cercas (PSE ).
   – Ik ga mijn schaarse tijd niet gebruiken voor het herhalen van de argumenten die andere collega’s al naar voren hebben gebracht en waar ik mij volledig in kan vinden.
Ik maak dan ook gewoon van de gelegenheid gebruik, mijnheer de commissaris, om u te zeggen dat uw antwoord teleurstellend en onbevredigend is. Daarnaast wil ik u erop wijzen dat u ook de mogelijkheid hebt om te luisteren naar hetgeen hier vanochtend wordt gezegd en daar over na te denken, in plaats van simpelweg documenten voor te lezen die afkomstig zijn van de vorige Commissie, dan wel analyses die uw ambtenaren voor u hebben geschreven. Ik zou graag willen dat u onder ogen ziet dat u alleen over de begrotingsaspecten van deze kwestie hebt gesproken, waarmee u totaal voorbij bent gegaan aan de sociale facetten van dit probleem. Ik zou graag willen dat u daar over nadenkt. Daarnaast, mijnheer de commissaris, – en nu volgt mijn bijdrage – kunt u misschien ook eens nadenken over de culturele aspecten. Deze totale uitbesteding van diensten berust volledig op begrotingsargumenten, waarbij enkel met deze argumenten rekening wordt gehouden.
Dit Parlement kent ook een Commissie werkgelegenheid en sociale zaken en een Commissie cultuur en onderwijs, waarnaar u moet luisteren. Wat de Commissie cultuur en onderwijs betreft, mijnheer de commissaris, bestaat het reële risico dat de hooggekwalificeerde meertaligheid door dit besluit wordt aangetast. U kunt geen besluiten van dit formaat blijven nemen door enkel naar monetaire motieven te kijken. Meertaligheid is een juweel dat we moeten koesteren en het is allesbehalve zeker en bewezen dat in alle behoeften uit externe bronnen kan worden voorzien; ook het kwaliteitsbehoud is niet gegarandeerd, mijnheer de commissaris, aangezien alle analyses die hebben plaatsgevonden gebaseerd zijn op ongelijke gegevens, waarbij verschillende situaties en talen werden vergeleken.
Mijnheer de commissaris, wij zijn er zeer alert op dat deze Commissie niet op dezelfde voet doorgaat als de vorige, waarbij alleen in begrotingstermen werd gedacht en niet werd gekeken naar kwaliteit, werkgelegenheid en de meest kwetsbare werknemers in deze Unie.
Luister daarom naar de maatschappelijke en culturele argumenten, mijnheer de commissaris, en werp dan een nieuwe blik op de documenten die uw hoge ambtenaren voor u hebben geschreven. 
Toussas (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de Voorzitter, in haar poging om een antwoord te geven op de goed gedocumenteerde klachten en vragen van de afgevaardigden en de werknemers gebruikte de Commissie het argument dat het ontslag van de 43 docenten geen schending van het akkoord betekent, aangezien nergens in dat akkoord een bepaling voorkomt die zegt dat deze leraren hun hele leven lang kunnen aanblijven. Met dit antwoord geeft de Commissie duidelijk aan dat ze helemaal geen argumenten heeft, en daardoor staat zij voor schut in de ogen van de werknemers. In feite heeft zij in de plenaire vergadering van het Europees Parlement aangekondigd dat geen enkele werknemer in de diensten van de Europese Commissie zeker kan zijn van zijn of haar baan.
Dames en heren, het ontslag van 43 taaldocenten na een betrekking van vijftien tot dertig jaar is een onaanvaardbare daad van de Commissie. De Commissie demonstreert hiermee haar totale sociale ongevoeligheid, die kenmerkend is voor heel haar volksonvriendelijk beleid.
Novak (PPE-DE ).
    Als mensen worden ontslagen, om wat voor reden dan ook, heeft dat altijd effect op hen en op hun levensstijl. Het heeft meestal ook effect op de levensstijl van hun gezinsleden. Daarom mag dit ontslag ons niet onverschillig laten, ongeacht de redenen die tot het onderhavige besluit hebben geleid.
De informatie die ik heb gekregen over het ontslag van taaldocenten door de Commissie loopt nogal uiteen en ik vind het dan ook moeilijk om te bepalen welke partij in haar recht staat. Desondanks lijkt me dat de status van de ontslagen docenten moet worden gereglementeerd, met name omdat ze contracten hadden voor onbepaalde tijd, vanwege al het werk dat ze in het verleden hebben verricht en vanwege het feit dat enkelen onder hen meer dan twintig jaar voor de Commissie hebben gewerkt. In de Europese Unie streven we naar gelijke behandeling van alle instellingen. Dat zou dus ook van toepassing moeten zijn op de Commissie en het Europees Parlement. Bovendien staat in artikel II-90 van de nieuwe Grondwet, die de meerderheid in dit Huis steunt, het volgende: “Iedere werknemer heeft overeenkomstig het recht van de Unie en de nationale wetgevingen en praktijken recht op bescherming tegen iedere vorm van kennelijk onredelijk ontslag.”
Ik stel in ieder geval voor de zaak van de 43 docenten opnieuw te onderzoeken en, met het oog op hun arbeidsverleden, een passende oplossing voor hen te vinden. Door de uitbreiding is het aantal lidstaten toegenomen, dus ik kan mij niet voorstellen dat er plotseling geen behoefte meer zou zijn aan deze docenten. Ik begrijp best dat de Commissie spaarzaam moet omgaan met de beschikbare middelen, maar dit mag er niet toe leiden dat de wet wordt overtreden. De contracten zijn opgesteld op basis van het trialoogakkoord; het ligt dus voor de hand om binnen een dergelijk kader tot een oplossing te komen. 
Bösch (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil de nieuwe commissaris Potočnik een goede raad geven: lees niet alles op wat uw ambtenaren voor u opschrijven, dan zal het u veel beter vergaan!
Ten tweede: wat de Commissie hier heeft gedaan, valt niet goed te praten. Mijnheer Potočnik, wij zijn politici genoeg om te weten wat het betekent als je een trialoogpartner vier dagen voor de Europese verkiezingen voor voldongen feiten stelt. Namelijk dat het de bedoeling was om ons te beduvelen, om het kort en bondig uit te drukken.
Wat het goede financiële beheer betreft: we zullen natrekken, mijnheer de commissaris, wat u daadwerkelijk heeft bespaard. Ik heb hier een kroongetuige uit de Commissie zelf, vice-voorzitter mevrouw Loyola de Palacio. Op 29 juni 2004 schrijft ze haar collega vice-voorzitter Neil Kinnock, ik citeer: 

 “In de allereerste plaats heb ik de indruk dat de door u verschafte cijfers geen volledige weergave vormen van de feiten”;
“Op basis hiervan zal het bedrag dat de Commissie in totaal zou kunnen besparen veel lager liggen dan de 20 miljoen euro die in de mededeling wordt genoemd.” 

 Mijnheer de commissaris, wij zullen natrekken hoeveel geld u met uw maatregel werkelijk bespaart. Het getuigt wel van lef om te zeggen dat wij als Parlement wilden dat u deze maatregelen zou nemen. Uit punt 7 van het trialoogakkoord, dat niet toevallig door de toenmalige voorzitter van de Begrotingscommissie van dit Parlement is ondertekend, blijkt immers duidelijk dat men de contracten van de huidige taaldocenten niet wil opzeggen. In mijn ogen is het dan ook een sterk staaltje dat u ons nu de schuld in de schoenen probeert te schuiven!
Ik verzoek u deze kwestie in orde te brengen, anders zal er een probleem tussen de instellingen ontstaan. 
Graça Moura (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, we zijn hier vanochtend om een reeks problemen te bespreken die zowel in professioneel als in menselijk en juridisch opzicht schokkend zijn. Ik ben het eens met hetgeen mijn collega’s gezegd hebben. Om het kort te houden, zal ik het daarom hebben over andere – mogelijk negatieve – politieke gevolgen die uit de ontstane situatie kunnen voortvloeien.
De meertaligheid is er niet mee gediend als we ophouden gebruik te maken van de diensten van bekwame professionals die ervaring hebben met de complexe problematiek van hun vakgebied en in plaats daarvan dit werk uitbesteden aan mensen over wier bekwaamheid, ervaring en achtergrond nauwelijks iets bekend is. Zo is er geen enkele zekerheid dat deze taken naar behoren worden verricht. Er schijnt zelfs geen precieze informatie beschikbaar te zijn over de wijze waarop deze krachten geworven worden en er zijn geen garanties met betrekking tot hun vakbekwaamheid.
Dit is een onderwerp dat ons eigenlijk allemaal aangaat en niet alleen de docenten waarop dit geval betrekking heeft. Het kan namelijk ook gevolgen hebben voor wat er in het Parlement gebeurt. We zouden eens wat aandacht moeten besteden aan hetgeen hier met de tolken gebeurt, en dan met name met de freelancers. Die leveren hier nu al jaren gespecialiseerde diensten en ik heb de indruk dat ze tegenwoordig niet meer – of steeds minder vaak – worden ingezet.
Eventuele financiële problemen mogen in dit soort situaties niet op deze wijze worden opgelost. De constructie van Europa zoals ons die voor ogen staat zou dan immers niet meer dan fictie zijn in vergelijking met de constructie die de Commissie ons nu voorhoudt, gezien de wijze waarop zij aangeeft dat zij wat in de trialoog overeengekomen is niet als bindend voor de partijen beschouwt. Dat is – de meertaligheid even buiten beschouwing gelaten – een heel ernstige zaak. 
Del Turco (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik heb aan één minuut niet genoeg om de heer Potočnik te vertellen hoeveel zorgen zijn verhaal het Parlement baart. We zijn hier niet in een rechtbank, mijnheer Potočnik, we zijn hier in het Europees Parlement. Ik wil slechts twee opmerkingen maken over de cultuur die uit uw betoog spreekt. Ten eerste, als uw argumenten in alle landen van Europa gebruikt zouden worden, dan zouden we geen Handvest van Lissabon hebben, en mogelijk zelfs geen Handvest van de grondrechten. We zouden terugkeren naar een stelsel van arbeidsverhoudingen op basis van regels die volgens mij voor alle fracties in dit Parlement onaanvaardbaar zijn.
De tweede opmerking die ik zou willen maken, luidt als volgt: u dient zich te realiseren dat u met een besluit als dat waaraan u zo halsstarrig vasthoudt een vreselijk signaal afgeeft aan het Parlement, namelijk dat er in Europa, in het Europees Parlement, en in de Europese instellingen een regel van kracht wordt die kenmerkend was voor de volksdemocratieën van het sovjettijdperk in de gehele twintigste eeuw, namelijk “geef weinig en verwacht weinig”. De tekenen daarvan zijn al zichtbaar in de structuren en verhoudingen waar het vertalingen betreft, en dit zijn de gevolgen.
Záborská (PPE-DE ).
    Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, in deze vergadering, die geen plezierige vergadering is, wil ik om te beginnen een saluut brengen aan alle medewerkers in de lidstaten die onrechtvaardig zijn behandeld op het werk omdat zij behoren tot, al dan niet etnische, minderheden. Wij kennen voorbeelden van medewerkers die zonder geldige reden de laan zijn uitgestuurd, alleen hebben zij de pech dat hun zaak niet wordt behandeld in een plenaire vergadering van het Europees Parlement.
We moeten dankbaar zijn dat het ontslag van de taaldocenten van de Commissie bij ons op de agenda is gezet. Het geef ons de kans om na te gaan hoe we misstanden binnen de Europese instellingen kunnen voorkomen. We hebben het niet over een willekeurig bedrijf dat personeel op straat zet om de winst op te vijzelen, we hebben het over de hoedster van de Verdragen, die belast is met het toezicht op de juiste toepassing van het . Het probleem met de taaldocenten is slechts één treurig voorbeeld van de bestuurlijke dwalingen in de Europese Commissie. Laten we niet vergeten dat er nog andere problemen zijn. Ik herinner aan het geval van mevrouw Andersen en de heer Van Buitenen en de affaires inzake Eurostat, OLAF en de kwestie “Blue Dragon”. Als wij, als leden van het Europees Parlement, worden belast met het toezicht op de Europese Commissie, dan moeten we ook optreden in dit soort gevallen.
Om te beginnen roep ik de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken op prioriteit aan deze zaak te verlenen op het allerhoogste niveau, alle gevallen van dergelijke aard te onderzoeken en de nodige stappen te ondernemen. We moeten ervoor zorgen dat het arbeidsrecht wordt toegepast en dat ambtenaren en werknemers van de instellingen worden beschermd.
Ten tweede zou het wenselijk zijn alle ambtenaren, ongeacht hun positie, uit te nodigen contact op te nemen met de leden van het Europees Parlement die zij hebben gekozen, om de leden tekst en uitleg te geven over bestuurlijke tekortkomingen binnen de Europese instellingen. 
De Poli (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, mijns inziens verdient de discriminatie die dit ontslag kenmerkt vandaag de bijzondere aandacht van het Parlement, te meer daar wij gisteren over het Grondwettelijk Verdrag gestemd hebben, waarin, in Titel II, het Handvest is opgenomen waarin de rechten zijn vastgelegd van ons allemaal, van alle burgers van Europa.
Ik ben derhalve van mening, ook met het oog op de informatie die wij de komende maanden moeten verschaffen, dat de 43 taaldocenten die al deze jaren voor ons gewerkt hebben, niet op een dusdanig discriminerende wijze ontslagen hadden mogen worden, zonder ook maar een enkele rechtvaardiging. Het trialoogakkoord is genegeerd. Er is geen enkele belangstelling getoond voor deze mensen en zelfs de eenvoudigste maatregelen om hen te beschermen, zijn niet genomen. Uitgerekend in het Parlement is er gediscrimineerd.
Ik ben het volkomen eens met wat mijn collega’s reeds gezegd hebben, namelijk dat wij juist vandaag speciale aandacht moeten schenken aan de betekenis van de democratie en stil moeten staan bij de rechten van eenieder van ons, om te beginnen bij de rechten van deze docenten. 
Potočnik,
   . – Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ik heb aandachtig geluisterd naar uw opmerkingen en zal kort ingaan op de vier punten die u te berde heeft gebracht.
Om te beginnen zijn er diverse redenen waarom wij de docenten niet opnieuw in dienst kunnen nemen. De eerste reden is van financiële aard. Het zou namelijk in twee opzichten onverenigbaar zijn met het Financieel Reglement, namelijk wat betreft de plaatsing van overheidsopdrachten en ten aanzien van het beginsel van goed financieel beheer.
De tweede reden is van juridische aard. Als de docenten opnieuw in dienst zouden worden genomen, zouden de taaltrainingen gegeven blijven worden door interne docenten en docenten die werkzaam zijn bij taleninstituten. Deze tweeledige structuur is vanuit juridisch oogpunt altijd riskant geweest. Het verschil in salaris en andere arbeidsvoorwaarden was aanzienlijk. Het risico bestaat in dit verband dat een dergelijk verschil in de behandeling van werknemers die in essentie dezelfde taken verrichten door de Belgische rechter beschouwd zou worden als een onrechtmatige contractuele constructie.
De derde reden betreft de vraag of het opnieuw in dienst nemen van de docenten zou betekenen dat er over nieuwe arbeidsvoorwaarden onderhandeld zou moeten worden. De ervaring leert dat interne docenten zich niet bepaald flexibel hebben opgesteld tegenover de Commissie, ondanks de gunstige voorwaarden die zij hun heeft aangeboden.
Het tweede punt betreft de wijze van aanbesteden. Er is geen sprake geweest van een onderhandse aanbestedingsprocedure. Op grond van het Financieel Reglement is de Commissie verplicht een openbare oproep tot inschrijving te doen uitgaan wanneer de waarde van de betreffende opdracht over een periode van vier jaar hoger ligt dan 155 000 euro. De inschrijvingsprocedure voor kandidaten is overigens geopend en bekendgemaakt in het Publicatieblad. De selectieprocedure is uitgevoerd aan de hand van financiële en technische criteria. De succesvolle kandidaten kregen vervolgens de gelegenheid met elkaar te concurreren en uiteindelijk zijn voor verschillende onderdelen contractanten geselecteerd op basis van kosten en kwantiteit.
Ik zal heel kort ingaan op het punt van de totale besparing. De berekening daarvan is gebaseerd op het verschil tussen enerzijds de kosten waarmee handhaving van de contracten van de docenten gepaard zou gaan en anderzijds de kosten van een ontslagvergoeding. Daarbij is uitgegaan van de kosten in 2003. In de berekening van de totale besparing zijn ook de volgende factoren in aanmerking genomen: de totale kosten van het taaltrainingsprogramma wanneer iedere docent die de pensioengerechtigde leeftijd bereikte door een werknemer van de contractant vervangen zou worden, en de totale kosten van hetzelfde taaltrainingsprogramma wanneer dat vanaf september 2004 uitsluitend door contractanten zou worden verzorgd. Tot slot is ook rekening gehouden met het totaal van de jaarlijkse besparingen in de periode 2004-2031, wanneer in theorie het kleinste aantal docenten met pensioen zou gaan. Aan het begin van die periode zouden er veel docenten met pensioen gaan, maar tegen het einde van die periode zou het aantal afnemen. De uiteindelijke berekening wees uit dat de besparing zou oplopen tot 23,8 miljoen euro.
Er is opgemerkt dat dit cijfer overdreven zou zijn. Het tegendeel is waar. Het bedrag van 23,8 miljoen euro dat wordt genoemd in de documenten die zijn opgesteld met het oog op het Commissiebesluit – waarnaar ik verwees – komt overeen met de kosten waarmee voortzetting van de contracten van de docenten gepaard zou gaan, en dat is teruggebracht tot 20 miljoen euro. Op die basis is het besluit genomen.
Het daadwerkelijke bedrag hangt ook af van het besluit van individuele docenten om met vervroegd pensioen te gaan of om te vertrekken wegens persoonlijke omstandigheden, bijvoorbeeld invaliditeit of ziekte, en ten slotte van de kostenraming van salarissen en contracten. Wij wilden in deze context liever uitgaan van een te voorzichtige raming dan van een te royale.
Het laatste punt dat ter sprake is gebracht, betreft de British Council en zijn werkzaamheden. Op basis van de informatie die mij verschaft is door de contractanten, kan ik u verzekeren dat geen enkele voormalige of huidige commissaris lid is van de raad van bestuur van welk van de voormalige of huidige contractanten dan ook. In 2004 heeft de British Council ingeschreven op de aanbesteding voor taaltrainingen Engels, maar de contracten zijn toegekend aan CLL en Lerian Communications. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten. 

Ford (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik heb een motie van orde op grond van artikel 9 en bijlage I van ons Reglement over gedragsregels voor leden van het Parlement.
Een van onze zogenaamde collega’s in dit Huis, Jean-Marie le Pen, heeft naar verluidt in een interview in de neofascistische krant verklaard dat de bezetting van Frankrijk door de nazi’s niet bijzonder inhumaan was. De dood van 73 000 Franse joden, het concentratiekamp in het nabijgelegen Natzweiler-Struthof en de moord op joden, Roma en verzetsstrijders in die periode zijn hem blijkbaar ontschoten, en dat terwijl hij ooit beweerd heeft zelf in het verzet te hebben gezeten.
De gedragsregels verbieden ons in te gaan op dit soort schandelijke uitspraken, maar ik zou u, mijnheer de Voorzitter, willen verzoeken die uitspraken namens dit Parlement te verwerpen.
De Voorzitter.
   – Natuurlijk wijs ik dit soort zaken van de hand. Daar kan geen misverstand over bestaan. Het is in elk geval een goed idee om een onderzoek in te stellen naar al dit soort incidenten. We moeten weten hoe de vork precies in de steel zit en of het nodig is om maatregelen te treffen met het oog op het functioneren van dit Parlement. Dat zal gebeuren, daar hoeft u niet aan te twijfelen. 

Doyle (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, met uw welnemen zou ik mijn collega’s graag een zeer kort mondeling amendement ter overweging willen voorleggen; ik heb hierover overlegd met mevrouw Hassi, die dit amendement heeft ingediend, en niet te vergeten met mevrouw Corbey van de PSE-Fractie. Ik stel voor om na “is van opvatting dat” de woorden “voor geïndustrialiseerde landen” toe te voegen en vervolgens verder te gaan met “middellange-termijnbeperkingen van circa”, enzovoort. Ik zou het op prijs stellen als mijn collega’s hun steun zouden willen geven aan dit korte mondelinge amendement, waardoor het amendement qua reikwijdte beperkt wordt tot de geïndustrialiseerde landen als zodanig, en niet langer betrekking heeft op de gehele wereld. 
Muscardini (UEN )
   – Mijnheer de Voorzitter, ik heb het woord gevraagd om aan te kondigen dat wij onze steun voor deze ontwerpresolutie intrekken omdat dit Parlement opnieuw wordt ingezet als wapen tegen de Italiaanse regering. Daarom trekken wij onze steun in en zullen wij tegenstemmen, ook al zijn wij het eens met de tekst. 

(1)
Lewandowski (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, namens de Begrotingscommissie doet het mij genoegen u en de leden van het Parlement te informeren dat wij in financieel opzicht voorliggen op de resolutie waarover we nu stemmen. Alles wat moet worden gedaan om de 100 miljoen euro aan noodhulp voor Azië te mobiliseren is in samenwerking met de Raad reeds geschied. Daarom vraag ik om een technische wijziging – let wel, een optimistische en positieve wijziging – van paragraaf 16, zodat de vooruitgang die geboekt is hierin tot uitdrukking komt.
De Voorzitter.
   – Hartelijk dank. Het zal in orde worden gemaakt. 
Martínez Martínez (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, wij willen graag een mondeling amendement indienen om het amendement van onze vrienden van de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links te nuanceren. Ik stel voor om aan het eind de tekst toe te voegen die ik in het Engels zal voorlezen. 

 “roept de EU en de lidstaten op hun toezegging van ten minste 1,5 miljard euro aan hulp die door commissaris Barroso in Jakarta is genoemd, volledig na te komen en zulks volledig in de vorm van een donatie te doen.”

Tajani (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik heb een opmerking naar aanleiding van de resolutie over de zeebeving die zojuist is aangenomen. In paragraaf 5 hebben wij besloten alle leden van het Parlement op te roepen een dagvergoeding te doneren aan de slachtoffers van de tsunami.
Ik verzoek het Bureau een rekening courant te openen waarop al onze vrijwillige bijdragen kunnen worden gestort, omdat het anders een nogal versnipperd geheel wordt. Ik vind dat het Parlement de moed moet hebben om een besluit te nemen en een rekeningnummer op te geven, anders moeten we allemaal afzonderlijk actie ondernemen. 

(2)
(3)
(4)

Cederschiöld, Fjellner, Hökmark en Ibrisagic (PPE-DE ),
   – Wij hebben vandaag vóór de resolutie over klimaatverandering gestemd.
Wij delen de ongerustheid over de milieueffecten waaraan de resolutie uiting geeft. Dat betekent echter niet dat wij er zeker van zijn dat het Protocol van Kyoto de oplossing is voor alle problemen. Klimaatverandering en de oorzaken daarvan zijn ingewikkeld, en daaruit volgt dat men ook vraagtekens moet plaatsen bij de maatregelen, en dat die maatregelen voortdurend moeten worden getoetst op een kritischer wijze dan in de resolutie wordt aangegeven. 
Figueiredo (GUE/NGL ),
    – De waarschuwingen over klimaatverandering volgen elkaar snel op en het is onmiskenbaar dat de verantwoordelijkheid daarvoor ligt bij de werking van een economisch systeem dat geen eerbied heeft voor het evenwicht tussen mens en natuur. Dat geldt vooral voor de ontwikkelde landen en in het bijzonder voor de Verenigde Staten, die geheel alleen verantwoordelijk zijn voor de uitstoot van 25 procent van de broeikasgassen.
De klimaatverandering is het gevolg – en het bewijs – van de niet-duurzame aard van het kapitalistische productiesysteem, een systeem dat roofbouw pleegt op de natuurlijke hulpbronnen en alles ondergeschikt maakt aan directe winst, in plaats van te kiezen voor planning op de lange termijn en daarbij rekening te houden met de omstandigheden die voor het overleven van de mensheid noodzakelijk zijn.
Het antwoord op deze problematiek mag dus niet worden onderworpen aan de regels van het systeem dat het probleem juist veroorzaakt heeft. Het opzetten van een regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten zal de landen die financieel het machtigst zijn in staat stellen de grootste vervuilers te blijven, terwijl economisch zwakkere landen aan handen en voeten gebonden worden.
Er moeten meer overheidsinvesteringen worden gedaan, niet alleen in onderzoek naar nieuwe en doeltreffender niet-vervuilende energiebronnen, maar ook om het gebruik van reeds bestaande duurzame technieken te ondersteunen. 
Goudin (IND/DEM ),
   –De wereldwijde klimaatverandering vormt een groot probleem, en wij vinden dat er goede redenen zijn om dat probleem op internationaal niveau aan te pakken. Het Protocol van Kyoto is een belangrijke stap in dit proces. Wij staan echter kritisch tegenover een groot aantal formuleringen in de resolutie.
Wij vinden niet dat het Europees Parlement de landen die het Protocol van Kyoto nog niet hebben geratificeerd, moet oproepen dat alsnog te doen. Wij zijn van mening dat de afzonderlijke landen hun standpunt over dit protocol op nationaal niveau moeten bepalen.
Verder zijn wij ertegen dat de Commissie en de lidstaten de behoefte aan klimaatbescherming zouden moeten benadrukken in het kader van dialogen die met andere landen gevoerd worden. Wij vinden dat de afzonderlijke landen het recht moeten hebben om hun nationale standpunt zelfstandig te bepalen en om dat standpunt in internationale onderhandelingen naar voren te brengen. Daarmee wordt het nationale recht van initiatief beschermd. 
Queiró (PPE-DE ),
    – De gevolgen van menselijk activiteiten voor het milieu, en in dit geval voor het klimaat, dienen bestudeerd te worden, zodat we – als blijkt dat deze gevolgen negatief zijn – hiervan op de hoogte zijn en de schade zoveel mogelijk kunnen beperken. We moeten echter wel beseffen dat de kosten en de baten aanmerkelijk uiteen kunnen lopen.
De rol die de Europese Unie heeft gespeeld in de internationale inspanningen ter bestrijding van klimaatverandering verdient tegen deze achtergrond erkend te worden en stemt tot tevredenheid.
Goede bedoelingen volstaan echter niet, en het heeft ook geen zin om protocollen te ondertekenen als deze niet werkelijk worden nagekomen, met name als er geen systeem bestaat om op niet-nakoming met sancties te kunnen reageren.
Deze resolutie komt hieraan tegemoet en ik heb daarom voorgestemd. 
Ribeiro e Castro (PPE-DE ),
    – Het steeds intensiever worden van de activiteiten van de mens heeft geleid tot een aanzienlijke toename van de uitstoot van broeikasgassen. De verdenking bestaat dat dit kan leiden tot een toename van de gemiddelde temperatuur op aarde en in de atmosfeer, en dat kan dan weer negatieve gevolgen hebben voor de natuurlijke ecosystemen en de mensheid zelf.
Het is daarom heel belangrijk dat alle landen zo goed mogelijk samenwerken en participeren bij het formuleren van een passend en doeltreffend internationaal antwoord op deze bedreiging, al naar gelang hun verantwoordelijkheden – die van aard gelijk is, maar in omvang kan verschillen – en hun individuele sociale en economische vermogens.
Afgelopen november heb ik in mijn stemverklaring met betrekking tot de strategie van de EU voor de Conferentie van Buenos Aires over klimaatverandering (COP-10) geschreven dat ik het heel belangrijk vond dat de “de EU-delegatie bij de Conferentie in Buenos Aires een leidersrol moet vervullen in de onderhandelingen en daarbij dient te proberen de internatonale partners ervan te overtuigen dat het klimaat bescherming behoeft.” Omdat ik vind dat deze doelstellingen althans ten dele zijn gerealiseerd en voorts omdat ik geloof dat de verandering van het klimaat op aarde en de daaruit voortvloeiende negatieve gevolgen ons allemaal aangaan, heb ik voorgestemd. 

Savary (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, los van de ontsteltenis die we allemaal gevoeld hebben bij de enorme ellende die de rampzalige zeebeving in de Indische Oceaan eind vorig jaar heeft veroorzaakt, wilde ik ook een gevoel van onbehagen kenbaar maken dat bij ons opkwam bij het zien van de ontwikkeling van een diplomatie van medeleven, die uiteraard niet geheel vrij was van bijbedoelingen van de kant van de betreffende landen.
Ik verheugd mij derhalve over het feit dat in de door het Europees Parlement aangenomen resolutie, het voornemen is vastgelegd om een gemeenschappelijke kern van civiele eenheden voor civiele bescherming op te richten die als doel hebben andersoortige hulp te verlenen, zonder de beschreven bijbedoeling en vooral zonder het tegen elkaar opbieden met betrekking tot de hoeveelheid noodhulp en liefdadigheid, waarvan wij nu getuige zijn geweest.
In dit licht zou ik graag zien dat wij meer doen om gebruik te maken van het mechanisme voor nauwere samenwerking dat is ingesteld op 23 oktober 2001, door een daadwerkelijk hoofdkwartier voor Europese civiele bescherming te realiseren waar deskundigen kunnen worden opgeleid zodat deze onder de vlag van de Europese Unie kunnen worden uitgezonden. Op die manier kan de Europese Unie in perioden van herstel en noodhulp daadwerkelijk blijk geven van haar betrokkenheid. Ik hoop tevens dat wij hier rekening mee zullen houden bij de goed te keuren financiële vooruitzichten, aangezien het Solidariteitsfonds duidelijk niet flexibel genoeg is om de benodigde hulp vrij te maken voor het vervoer van de middelen, of om de noodhulp in te kunnen zetten. Hiervoor is immers vereist dat de geldelijke middelen direct toegankelijk en beschikbaar zijn. In 1999 heb ik dit ook al aangegeven. Ik juich de inspanningen van de Commissie en de Raad toe en ik hoop dat Europa op zeer korte termijn beschikt over blauwhelmen voor noodhulp, in het blauw van de Europese vlag. 
De Rossa (PSE ),
   .  Ik schaar mij in grote lijnen achter deze resolutie. Een moratorium op schuldaflossingen zou echter niet meer bieden dan een adempauze die moet worden gebruikt om een internationale eerlijke en onafhankelijke arbitrageprocedure op te zetten om te beoordelen welke schulden van de getroffen landen dienen te worden kwijtgescholden. In deze procedure dient prioriteit te worden toegekend aan de vervulling van menselijke behoeften en de handhaving van de fundamentele mensenrechten.
De huidige stand van zaken waarbij alleen de schuldeisers kunnen beslissen over wat er wordt gedaan met onbetaalbare schulden is zonder meer ongepast en heeft de sinds tientallen jaren heersende schuldencrisis tot op heden niet kunnen oplossen.
Er moet dringend iets worden gedaan aan de schuldenlast van landen die door de tsunami zijn getroffen. Er zijn echter veel meer landen die kampen met een permanente crisis op het vlak van menselijke behoeften die in omvang zelfs de tsunamicrisis doet verbleken. Bij de snelle aanpak van schulden van landen die door de tsunami zijn getroffen, mag de internationale gemeenschap de prioriteit inzake de noodzaak om de onbetaalbare schulden van arme landen kwijt te schelden niet uit het oog verliezen, zodat deze landen in staat zullen zijn de millenniumontwikkelingsdoelen te halen. 
Figueiredo (GUE/NGL ),
    – Wij geloven dat het een goede zaak is dat deze resolutie – waaraan wij hebben bijgedragen met een eigen resolutie en een reeks amendementen – is aangenomen, al betreur ik het wel dat niet al onze amendementen het hebben gehaald.
Van de voorstellen die wij hebben ingediend noem ik het voorstel waarin wij erop aandringen dat de bi- en multilaterale buitenlandse schulden van de ontwikkelingslanden zo snel mogelijk worden kwijtgescholden, om te beginnen met de armste en kwetsbaarste landen en de landen die door de tsunami zijn getroffen. Op die manier kunnen we deze landen al de middelen teruggeven die ze nodig hebben om zich te ontwikkelen.
Wij hebben bovendien vastgehouden aan de eis dat de ontwikkelde landen meer haast maken met het nakomen van de in Monterrey gemaakte afspraken op het gebied van de financiering van de ontwikkeling. De ontwikkelingssteun zou volgens die afspraken tenminste 0,7 procent van het BBP moeten bedragen.
Het is tijd dat er een einde wordt gemaakt aan de hypocrisie en het cynisme van degenen die wel astronomische bedragen over hebben voor de oorlog in Irak, maar slechts met grote moeite de nodige middelen bijeen kunnen brengen voor steun aan de slachtoffers van dit soort rampen en voor het opbouwen van een rechtvaardiger wereld. 
Ford (PSE ),
   .  Als hoofd van de verkiezingswaarnemingsmissie van de Europese Unie in Indonesië zal ik deze resolutie steunen. Ik heb Atjeh en de stad Banda Atjeh zes maanden geleden bezocht. Ik heb nog altijd het lot van mijn tolk en chauffeur in Banda Atjeh niet kunnen achterhalen. Ik ben mij dan ook terdege bewust van de omvang van de ramp in Indonesië en op de Andamanen.
Wat mij zorgen baart, is het feit dat de Commissie de mensen in Europa en de mensen in Indonesië en Azië bedriegt. De zogenaamde “hulp” betekent in werkelijkheid dat de armen de armen helpen, want in plaats van dat er nieuw geld wordt gestuurd, wordt er slechts geld dat reeds was toegewezen aan de regio omgeleid naar de slachtoffers van dit tragische bewijs van de kwetsbaarheid van de mens op deze aarde. Andere mensen die in ellendige armoede leven krijgen hiervan dus niets meer te zien.
Er is geen waarschuwingscentrum voor tsunami's nodig in Azië. De betreffende informatie is al beschikbaar in centra als de Atomic Weapons Research Establishment in het Verenigd Koninkrijk, waar alle gegevens over aardbevingen beschikbaar zijn op het moment dat ze plaatsvinden. Het enige wat er moet gebeuren is dat deze informatie, indien nodig, onmiddellijk wordt doorgegeven aan de betrokken overheden. 
Goudin, Lundgren en Wohlin (IND/DEM ),
   – Wij steunen het snelle optreden van de internationale gemeenschap om de verschrikkelijke humanitaire ramp in Azië aan te pakken. Zowel op nationaal als internationaal niveau moet prioriteit worden gegeven aan de noodzakelijke middelen om mensen in nood te helpen en de wederopbouwwerkzaamheden te steunen.
De EU moet geen middelen bij andere hulpinitiatieven weghalen om de hulp voor de slachtoffers van de tsunami te financieren. De middelen moeten gevonden worden binnen de bestaande kaders van de totale EU-begroting. Wij vinden dat de lidstaten van de EU hun aandeel moeten garanderen in de lening van 1 miljard euro van de Europese Investeringsbank die aan de getroffen landen moet worden verstrekt.
De Verenigde Naties verkeren met hun lange ervaring en hun wereldwijde reikwijdte in de beste positie om de humanitaire hulp te coördineren. Daarom moet de EU niet concurreren met de VN door nieuwe institutionele regelingen in het leven te roepen. 
Grossetête (PPE-DE ),
   . – Ik heb vóór deze resolutie gestemd.
Bij deze ramp gaat de eerste gedachte uit naar de pijn en het verdriet van de nabestaanden van de slachtoffers.
De Europese Unie heeft wederom de kans laten liggen om te laten zien dat zij daadkrachtig kan optreden: wij hadden het op prijs gesteld als niet alleen commissaris Michel, maar ook de voorzitters Barroso en Borell, en de hoge vertegenwoordiger Solana, de stem van Europa eens wat meer hadden laten horen.
De massaal in actie gekomen Europese bevolking is voorbeeldig geweest. Het is nu allereerst onze verantwoordelijkheid om te voorzien in de dringende hulp die nodig is (drinkwater, voedsel, enzovoorts) en om epidemieën te voorkomen.
Maar juist als de televisiecamera’s daar niet meer zullen zijn, moet de Europese Unie op lange termijn voorzien in de behoeften van de getroffen bevolking en wel op de volgende manieren:
- Wederopbouw, waarbij rekening wordt gehouden met natuurgeweld. Zoals we hebben gezien, heeft het geen zin om in kuststroken te bouwen;
- Ontwikkeling en coördinatie van doeltreffende voorzorgsmaatregelen en waarschuwingssystemen;
- Bestrijding van pedofilie. De Europese Unie heeft een morele verplichting deze landen te helpen hun kinderen te beschermen, en in het bijzonder de wezen van de ramp. Wij veroordelen de pedofilienetwerken, die helaas in stand worden gehouden door een bepaalde groep toeristen uit de rijke landen. 
Martin, David (PSE ),
   .  Ik verwelkom deze resolutie, die de omvang van de tragedie die de volken rond de Indische Oceaan heeft getroffen en de solidariteit van Europa met deze mensen, goed weergeeft.
In de resolutie wordt echter terecht opgemerkt dat veel van het geld dat door EU-regeringen is toegezegd voor de wederopbouw van de verwoeste infrastructuur en levens in de landen die door de tsunami zijn getroffen geen nieuw geld is maar geld dat grotendeels is onttrokken aan andere ontwikkelingsprojecten. Wij kunnen de bevolking van Afrika en van andere arme landen niet laten opdraaien voor de kosten van onze gerechtvaardigde humanitaire reactie van hulp aan de tsunamislachtoffers. Het geld dat wij geven zou een aanvulling moeten zijn op onze normale ontwikkelingsbegroting.
De internationale gemeenschap zou ook bijzondere aandacht moeten geven aan de situatie van kinderen, waarvan velen nu het gevaar lopen twee keer slachtoffer te worden als ze niet worden beschermd tegen personen die er te allen tijde op uit zijn hun kwetsbaarheid uit te buiten. 
Muscardini (UEN ),
   . –De tragische, aan natuurlijke oorzaken te wijten gebeurtenissen die elkaar de afgelopen jaren onophoudelijk hebben opgevolgd, tonen aan dat er een meer doordacht beleid moet komen en een analyse die kleingeestige partijbelangen overstijgt.
Het is absoluut noodzakelijk dat er onmiddellijk, zoals wij al verschillende zittingsperioden lang hebben gevraagd, een Europees mechanisme voor civiele bescherming in het leven wordt geroepen, waarmee we snelle interventies kunnen uitvoeren om het hoofd te bieden aan iedere willekeurige eventualiteit waardoor onze lidstaten of andere regio’s in de wereld getroffen worden. Wij hebben de markt gemondialiseerd; nu moeten we de preventie en de civiele bescherming mondialiseren.
Daarom verheugt het ons dat de G7-landen besloten hebben de zwaar getroffen landen uitstel van betaling van hun schulden te verlenen; wij leggen ons neer bij de keuze om, de slechte ervaringen uit het verleden ten spijt, de coördinatie van de hulp aan en de wederopbouw van de getroffen gebieden toe te vertrouwen aan de Verenigde Naties. Wij roepen de Europese Unie op zichzelf te voorzien van een structuur voor civiele bescherming waarin: 1) de nationale inspanningen op het gebied van civiele bescherming gecoördineerd worden, 2) de nationale wetgevingen geharmoniseerd worden, en 3) een permanente Europese structuur tot stand wordt gebracht.
Wij vragen eveneens dat de middelen die de Unie voor de wederopbouw heeft uitgetrokken niet in mindering worden gebracht op de begrotingsposten voor de ontwikkeling van de armste landen en dat een vertegenwoordiger van de Commissie periodiek verslag zal uitbrengen aan het Parlement over de wijze waarop de door de Unie uitgetrokken middelen zijn besteed. 
Pafilis (GUE/NGL ),
   – Wij tonen ons respect voor de pijn van de duizenden doden, vermisten en daklozen. De weergaloze solidariteit bevestigt dat de broederschap tussen de volkeren een tsunami van medemenselijkheid kan opwekken die de hypocrisie van de regeringen en organisaties kan verpletteren.
De tomeloze kracht van de aardbeving heeft aangetoond hoe ongevoelig het kapitalisme is dat het gebied overspoelt. De meeste slachtoffers van de ramp behoren tot de volksklasse. Het roofzuchtig optreden van de grote bedrijven op milieugebied, die enkel tot doel hebben woekerwinsten te behalen, dragen een grote verantwoordelijkheid voor het feit dat natuurrampen veranderen in humanitaire rampen.
Het kapitalisme maakt zich gereed voor de wederopbouw van de belangen van de multinationals. Daarbij gaan ze over de lijken van de slachtoffers en slaan ze, in de vorm van contracten en beursindices, munt uit menselijke tragedies. Alle “humanitaire hulp” wordt zo omgevormd tot interventies van de imperialistische centra. In een Amerikaanse krant stond iets dat ons de rillingen over de rug doet lopen: “De rijke landen geven de hulp en zij dicteren dus ook de voorwaarden…”. Dat betekent dat de gefinancierde projecten gegrondvest zullen zijn op een meedogenloze economische filosofie, en de multinationals de vruchten zullen plukken van deze “wederopbouw” zonder dat ze zich ook maar iets aantrekken van de behoeften van het volk.
De bedragen die bijeen zijn gebracht door de volkssolidariteit, mogen niet verdonkeremaand worden. De volkeren die te hulp zijn geschoten, mogen zoiets niet toelaten. Er zijn maatregelen die de slachtoffers verlichting kunnen brengen: de instelling van een betrouwbaar waarnemingscentrum dat de op de belangen van de volkeren afgestemde wederopbouwprogramma’s moet verwezenlijken en streng moet controleren, de kwijtschelding van de schulden van deze landen en de onverminderde voorzetting van de geprogrammeerde hulp aan andere derde landen. 
Queiró (PPE-DE ),
    – Ik heb vóór deze resolutie gestemd omdat zij aan mijn bezorgdheid op dit gebied tegemoet komt.
Tragedies kunnen soms een goede kant hebben, en dat is dat ze kunnen aantonen dat mensen – en instellingen – ook tot goede daden in staat zijn. In Zuidoost-Azië heeft zich een enorm drama afgespeeld, maar tegenover het reeds doorstane leed en dat wat nog komen gaat zien we ook talloze beelden van mondiale solidariteit, op een nooit eerder vertoonde schaal. De mondialisering van werkelijk alles – tot het leed toe – verleent deze tragische gebeurtenissen deze dimensie.
De bereidheid van iedereen – in ons geval die van de Europese Unie als geheel en van alle 25 lidstaten afzonderlijk – om te helpen is lovenswaardig. Maar alleen als uit de belofte om hulp te verlenen ook daadwerkelijk steun voortvloeit. Dit keer is de Europese Unie – voor een belangrijk deel dankzij de inspanningen van haar burgers – in staat gebleken zich van haar taak te kwijten. We hopen dat dit een precedent schept voor de toekomst.
Tot slot moeten we erkennen dat dit een gelegenheid is om de problemen van de minst ontwikkelde landen vanuit een ander perspectief te zien, met een andere benadering en met andere bedoelingen. We moeten ervoor zorgen dat tragische gebeurtenissen niet alleen opschudding veroorzaken, maar ook tot actie leiden. 
Ribeiro e Castro (PPE-DE ),
    – De omvang van de ramp in Azië en de materiële en persoonlijke schade die daar door de bevolking is ondervonden bedrukken ons gemoed.
Tegenover die geslagenheid staat onze plicht de getroffen gemeenschappen te helpen, niet alleen in de vorm van rechtstreekse steun aan de betrokken landen, maar ook door het instellen van mechanismen voor samenwerking en ondersteuning op lange termijn, teneinde een herhaling van dit soort rampen te verhinderen.
Ik geloof daarom dat het heel belangrijk is dat er een civiel EU-mechanisme voor snelle interventie wordt opgezet om de Europese steun bij humanitaire crises efficiënter te laten verlopen.
Bij deze nachtmerrie moeten we bijzondere aandacht besteden aan al de kinderen die wees zijn geworden. Niet alleen lijden zij het ergst, zij zijn ook het meest kwetsbaar voor ontvoering en fysiek of seksueel misbruik. Ik pleit er daarom voor alle middelen binnen het bereik van de Europese Unie beschikbaar te stellen voor snelle actie ter bescherming van minderjarige slachtoffers.
Tot slot een van harte gemeend en alleszins gerechtvaardigd woord van dank aan al die burgers en regeringen die zo spontaan en royaal hebben bijgedragen tot het financieren van humanitaire acties voor het verlenen van bijstand aan de getroffen volkeren. 
Silva Peneda (PPE-DE ),
    – Hoe paradoxaal het ook moge voorkomen, als er zich buiten de Unie een ramp voordoet, blijkt dat de lidstaten van de Unie op het internationale toneel wel met één stem kunnen spreken – die van de solidariteit.
Ik heb vóór deze resolutie gestemd, omdat ik geloof dat de Europese Unie en haar lidstaten iets moeten ondernemen na de zeebeving die Azië en het gebied rond de Indische Oceaan heeft getroffen: de materiële en persoonlijke schade die door deze dramatische gebeurtenis – ernstiger dan alle voorgaande – is aangericht mag ons niet onberoerd laten.
Als lid van de Begrotingscommissie ben ik heel tevreden met het bereikte interinstitutionele akkoord dat het mogelijk maakt gebruik te maken van noodfondsen en de flexibiliteitsinstrumenten. We kunnen zo aanzienlijke bedragen mobiliseren, ook al waren deze aanvankelijk niet in de begroting voorzien.
De EU en haar lidstaten hebben niet alleen hun medeleven en verdriet uitgesproken, zij zullen ook op korte termijn een bedrag van meer dan 1 miljard euro beschikbaar stellen.
Kijken we naar de logistieke kant van de zaak, dan zien we dat deze gebeurtenis de dringende noodzaak duidelijk maakt van een EU-mechanisme voor civiele interventie bij humanitaire operaties.
De EU zal niet alleen eerste noodhulp beschikbaar stellen, zij zal ook een actieve rol spelen bij de intermediaire herstelfase en – op lange termijn – bij de wederopbouw.
Er wordt niet alleen van overheidswege hulp verstrekt. Ik moet zeggen dat ik heel blij en heel trots ben ... 

Figueiredo (GUE/NGL ),
    – Net als in voorgaande resoluties van het Europees Parlement wordt ook in deze resolutie aangegeven dat men beoogt het “partnerschap” tussen de VS en de EU te “versterken”. Dat komt neer op een hernieuwde poging de door de VS en de EU uitgeoefende invloed en overheersing tussen de twee kapitalistische blokken te verdelen.
Als een duidelijk teken dat er meer is dat hen verenigt dan verdeelt, spreekt de EU haar steun uit voor de Amerikaanse , een rol die de EU historisch is opgedrongen.
De hypocrisie en het cynisme aan beide zijden van de Atlantische Oceaan – die ook al bleek bij de steun voor de landen in Azië die door de tsunami getroffen zijn, vooral als men die hulpbedragen vergelijkt met de sommen die aan de oorlog worden besteed – blijkt nu uit de bevoegdheid om te beslissen wie wel of geen wapens mag hebben en wat voor soort, en welke landen en organisaties democratisch zijn en hoe de politieke overheersing binnen instellingen als de Veiligheidsraad dient te worden vormgegeven. De VS en de EU proberen hun standpunten op elkaar af te stemmen om de juridische voor de overheersing van de wereld te verzekeren. Ze hebben daarvoor hun meningsgeschillen over de aanval op en de invasie van Irak, de schending van het internationale recht, het Internationale Strafhof en het niet ratificeren van het Protocol van Kyoto opzij gezet, en stellen nu voor een “gemeenschap van daden” op te zetten …
Goudin, Lundgren en Wohlin (IND/DEM ),
   –Wij steunen diverse voorstellen uit de resolutie, onder andere over de uitbreiding van de economische samenwerking tussen de EU en de Verenigde Staten, de ratificatie van het Protocol van Kyoto en de steun voor het Internationaal Strafhof. We hebben echter besloten ons van stemming te onthouden inzake de resolutie in haar geheel, omdat deze in grote lijnen tot doel heeft om de EU een krachtiger rol op het wereldtoneel te laten spelen tegenover de Verenigde Staten en de rest van de wereld. 
Martin, David (PSE ),
   .  De recente overeenkomst tussen de EU en de VS inzake Airbus en Boeing zou de sfeer van het handelsoverleg tussen beide partijen aanzienlijk moeten verbeteren. De heer Mandelson verdient onze oprechte gelukwensen voor zijn bemiddeling bij deze regeling.
Er blijven echter ernstige transatlantische problemen bestaan, zoals het verzuim van de VS om het Internationale Strafhof te erkennen en het Protocol van Kyoto te ondertekenen. Vooruitgang in deze kwesties zou kunnen leiden tot effectieve gezamenlijke maatregelen van beide zijden van de Atlantische Oceaan.
Zoals terecht wordt opgemerkt in de resolutie, zou een transatlantische “gemeenschap van daden” een grote bijdrage kunnen leveren aan de oplossing van de crisis in het Midden-Oosten, met name in de Palestijnse gebieden, Iran en Irak. Een dergelijke gemeenschap zou ook van nut kunnen zijn in de strijd tegen het internationaal terrorisme en zou kunnen bijdragen aan de verwezenlijking van de millenniumontwikkelingsdoelen inzake de bestrijding van armoede, ziekte en de aantasting van het milieu. 
Queiró (PPE-DE ),
    – Ik heb vóór deze resolutie gestemd, omdat ik geloof dat Europa, nu de Amerikaanse verkiezingen voorbij zijn, de Amerikaanse president zal ontvangen in een periode waarin de omstandigheden objectief gezien zodanig zijn dat er ruimte is voor een verbetering van de betrekkingen tussen de twee partijen.
De situatie in Irak, hoewel gespannen en gevaarlijk, is nu verbeterd. Tientallen partijen hebben zich voor de verkiezingen ingeschreven, de ontvoeringen zijn steeds vaker een kwestie van crimineel gedrag en de frequentie van de aanvallen neemt af. Nu gaat het erom een toekomst op te bouwen.
Met betrekking tot Oekraïne deelden we dezelfde zorgen. We hebben dezelfde waarden verdedigd en hetzelfde resultaat behaald.
Nu in het Midden-Oosten de verkiezingen voor de Palestijnse Autoriteit zijn gehouden kunnen we hetzelfde standpunt innemen.
Wat Iran betreft: de Verenigde Staten wachten af hoe doeltreffend het door de EU bereikte akkoord is. Hier zouden immers moeilijkheden kunnen ontstaan.
Tot slot hebben beide zijden van de Atlantische Oceaan op precies dezelfde manier en met dezelfde mate van betrokkenheid gereageerd op de recente ramp in Azië.
Om al de hiervoor geschetste redenen is het van groot belang dat het volgende bezoek van president Bush aangegrepen wordt voor een volledig herstel van de transatlantische betrekkingen – zonder wrokgevoelens.
We vormen in alle opzichten twee zijden van één en dezelfde oceaan. We verschillen op bepaalde punten van mening, maar over de fundamentele waarden zijn we het eens. 
Ribeiro e Castro (PPE-DE ),
    – De vrije wereld zoals we die nu kennen zou niet meer dan een hersenschim zijn als er geen nauwe en productieve betrekkingen bestonden tussen Europa en de Verenigde Staten, die ons werelddeel hebben verlost van het totalitaire juk van het nazisme en het communisme.
Deze betrekkingen zijn meer dan een historische curiositeit – men kan er niet omheen en zij zijn, gelet op de uitdagingen en mogelijkheden voor zowel de VS als de EU, cruciaal en onmisbaar. Daarom verzet ik mij heftig tegen degenen die van bondgenoten tegenstanders en concurrenten proberen te maken. Ik geloof dat de geschiedenis die nu getuige is van onze gemeenschappelijke overwinning een lage dunk zou hebben van bondgenoten die na een overwinning op de meest zichtbare vijanden elkaar gaan bestrijden wanneer blijkt dat een nieuwe bedreiging veel meer verspreid en minder duidelijk zichtbaar is.
Dat we het niet altijd eens zijn zou juist een stimulans moeten zijn om de dialoog te bevorderen, en geen excuus voor nutteloze of zelfs contraproductieve ruzies. Daar hebben alleen diegenen baat bij die ons steeds het liefst verdeeld zien.
Ik stel met tevredenheid vast dat hetzelfde Europees Parlement dat zich kort geleden nog heeft laten verleiden door anti-Amerikaanse retoriek nu blijk geeft van verantwoordelijkheidsgevoel en zich bereid toont samen te werken om de problemen van deze wereld op te lossen en president Bush bij zijn volgend bezoek aan de communautaire instellingen welkom te heten.
Door samen te werken kunnen we veel meer bereiken. 

De Rossa (PSE ),
   .  Ik sta volledig achter deze gezamenlijke ontwerpresolutie. Kwijtschelding van 80 procent van de Iraakse schuld is zeker iets wat moet worden toegejuicht. Na mijn bezoek aan Irak met een delegatie van dit Parlement ben ik mij sterk bewust van de schrijnende behoeften van de bevolking aldaar. De mate van bereidheid van de Club van Parijs om in dit geval actie te ondernemen doet echter de vraag rijzen of besluiten in verband met schuldenlastverlichting worden gemaakt op basis van behoefte of veeleer op basis van de politieke instructies van de VS.
Het is heden ten dage absoluut onaanvaardbaar dat de wereld de militaire uitgaven blijft opvoeren en de uitgaven aan hulp blijft verlagen. Op die manier zullen we nooit dichter bij de VN-doelstelling komen om 0,7 procent van het BBP uit te geven aan overzeese ontwikkelingshulp en zelfs niet in de buurt van het verwezenlijken van de millenniumontwikkelingsdoelen van de VN.
Laten we voor eens en altijd een eind maken aan ons beschamende verleden van gebroken beloften en halve maatregelen. We moeten onderkennen dat een schuldmoratorium voor landen met hoge schulden bij lange na niet genoeg is om hun de mogelijkheid te geven hun gehavende gemeenschappen weer op te bouwen. Wij moeten dan ook kiezen voor werkelijke schuldverlichting, en daarmee doel ik op kwijtschelding. Dat is de enige manier waarop we de pijn echt kunnen verlichten in plaats van het lijden slechts uit te stellen en te rekken! 
Figueiredo (GUE/NGL ),
    – De buitenlandse schuld van ontwikkelingslanden is een middel voor de uitbuiting en overheersing van deze landen door de internationale kredietinstellingen en de economische belangen die deze instellingen vertegenwoordigen.
Dat is niet alleen verkeerd, maar ook immoreel, aangezien het een rem vormt op de ontwikkeling. Enorme geldbedragen die voor de elementaire behoeften van deze landen nodig zijn krijgen hierdoor immers een andere bestemming. Het merendeel van deze landen geeft meer uit aan het afbetalen van de schuld dan aan onderwijs en gezondheidszorg bij elkaar. Ze zijn daardoor onmachtig om iets te ondernemen tegen aids, tuberculose, of hun vele andere problemen, zoals bijvoorbeeld analfabetisme.
Het handhaven van deze schuldenlast is onaanvaardbaar. Het is bekend dat de schuldenlanden al meer dan het zevenvoudige betaald hebben van hetgeen ze in 1982 verschuldigd waren, terwijl hun schuld desondanks met een factor vier is toegenomen. Het merendeel van deze landen heeft bovendien een verleden van koloniale uitbuiting, hetgeen betekent dat ze eigenlijk crediteuren zijn van de geïndustrialiseerde landen, in plaats van debiteuren.
Het voortduren van deze situatie wordt des te onbegrijpelijker als men bedenkt dat 80 procent van de schuld van Irak is kwijtgescholden. Dat is geschied op bevel van de bezettende macht, de VS, na berekening van de wijze waarop de rijkdommen van dit land en de lucratieve “handel” in de wederopbouw ervan moet worden verdeeld.
Voor het opbouwen van een rechtvaardiger wereld is het dan ook van fundamenteel belang dat de buitenlandse schuld van de ontwikkelingslanden wordt kwijtgescholden. 
Goudin, Lundgren en Wohlin (IND/DEM ),
   –Wij staan positief tegenover verschillende vormen van internationale steun aan ontwikkelingslanden. Wij vinden echter niet dat het Europees Parlement bevoegd is om met aanbevelingen te komen inzake schuldverlichting voor ontwikkelingslanden. Deze kwestie behoort te worden behandeld op nationaal niveau en in het kader van reeds bestaande internationale structuren, bijvoorbeeld de Club van Parijs. Wij tekenen tevens aan dat geld dat rechtstreeks door de EU wordt geleend, moet worden afgeschreven en dat het dus geboekt moet worden als een begrotingsuitgave. Wij hebben om bovenstaande redenen besloten om tegen de ontwerpresolutie te stemmen. 
Queiró (PPE-DE ),
    – Het verlichten van de schuldenlast van de ontwikkelingslanden is een lovenswaardig idee dat duidelijk maakt – of zou moeten maken – dat internationale instanties en de rijkste landen oprecht en actief willen bijdragen aan de economische groei en ontwikkeling van de ontwikkelingslanden, evenals aan een evenwichtiger verdeling van de kosten van dit proces.
Bovendien geloof ik – in tegenstelling tot wat de verdedigers van het volledig openstellen van de grenzen voor immigranten beweren – dat het beste, meest efficiënte en rechtvaardige beleid bestaat in het bevorderen van de ontwikkeling van de armste landen. Dat is beter dan een beleid dat de meest capabele mensen in deze landen aanmoedigt het land te verlaten.
We dienen in dit verband te erkennen dat schuld in het verleden vaak een uitvloeisel is geweest van twijfelachtige politieke keuzen. We moeten ook erkennen dat de ontwikkeling van deze landen in de toekomst vooral zal afhangen van hun eigen keuzen, hun eigen beleid en hun eigen inzet.
Daarom ben ik voorstander van initiatieven als het onderhavige om de schuldenlast van de ontwikkelingslanden te verlichten. Daar moet wel tegenover staan dat de aldus vrijgemaakte middelen gebruikt worden voor een beleid van duurzame ontwikkeling, en niet voor beleidskeuzen die we niet kunnen en zouden moeten onderschrijven. 
Ribeiro e Castro (PPE-DE ),
    – Het communautair ontwikkelingsbeleid dient gericht te zijn op het bevorderen van de economische en sociale groei in de ontwikkelingslanden en de geleidelijke opname van deze landen in de wereldeconomie. We dienen wel te beseffen dat we de landen die hulp behoeven goed in de gaten moeten houden, niet alleen als het gaat om de consolidatie van het democratiseringsproces, maar ook wat de vooruitgang op het gebied van de eerbiediging de mensenrechten betreft.
De economische groei van de ontwikkelingslanden dient in de eerste plaats op mensen gericht te zijn. Alleen zo kunnen we armoede uitbannen en economische groei in deze landen verwezenlijken. Ze zullen dan minder behoefte hebben aan buitenlandse leningen en hun verplichtingen kunnen nakomen.
We kunnen heel tevreden zijn met het NEPAD-initiatief en de op de G8-top aangekondigde maatregelen. Ze vertegenwoordigen niet alleen een aanzienlijke inspanning ten behoeve van de economische ontwikkeling in de ontwikkelingslanden, ze zijn bovendien gericht op het bevorderen en bestendigen van de democratie, behoorlijk economisch bestuur en vrede en veiligheid in deze landen.
Indien voldaan wordt aan de hierboven genoemde voorwaarden, geloof ik dat het proces van het verlichten van de overheidsschuld sneller moet worden doorgevoerd en meer reikwijdte dient te krijgen. Dat zou de ontwikkelingslanden in staat stellen middelen te besteden aan de meest elementaire diensten en zo de millenniumontwikkelingsdoelen te verwezenlijken. 
Schlyter (Verts/ALE ),
   –Ik heb tegengestemd omdat met deze resolutie niet eens de door het voorzitterschap afgekondigde doelen bereikt worden.
Onze amendementen, waarmee wij probeerden schulden af te schrijven, zijn verworpen. 
Toussas (GUE/NGL ),
   – De buitenlandse schuld van de arme ontwikkelingslanden is het resultaat van leningen die zijn verstrekt door internationale imperialistische organisaties, met name de Wereldbank en het IMF, die daaraan zeer ongunstige, roofzuchtige voorwaarden hebben verbonden. Deze leningen werden niet verstrekt om de economieën van deze landen te ondersteunen en de problemen van de bevolking aan te pakken, maar om controle te verkrijgen over de markten en de natuurlijke hulpbronnen en om het volk volledig uit te zuigen. Door die leningen is de situatie in deze landen alleen maar slechter geworden. Hun afhankelijkheid van de internationale imperialistische centra is nog groter geworden, net als de marktpositie van de grote monopolistische concerns, de multinationals, met name de Amerikaanse multinationals.
Wij koesteren geen illusies en denken absoluut niet dat het karakter en de doelstellingen van de internationale organisaties zullen veranderen. Wij vragen evenwel om kwijtschelding van de buitenlandse schuld van de landen en de verwezenlijking van internationale economische omstandigheden waaronder wederzijdse hulp en gelijkwaardigheid van alle landen mogelijk worden. Ook willen wij dat de volksbelangen worden gesteund in tegenstelling tot de belangen van de multinationals. Daarom mag de strijd van het volk in deze landen niet beperkt blijven tot de kwijtschelding van de schulden. Dit moet een anti-imperialistische strijd worden, opdat de internationale betrekkingen radicaal veranderen en het imperialistisch systeem wordt verslagen, opdat de volkeren zelf hun toekomst kunnen bepalen en hun hulpbronnen in het gemeenschappelijk belang en voor de gemeenschappelijke welvaart kunnen exploiteren. 

Queiró (PPE-DE ),
    – Bij de recente verwikkelingen rond de verkiezingen in Oekraïne vallen vooral twee zaken op. Om te beginnen het vermogen van de meerderheid van het volk van dit land om te strijden voor democratie, vrijheid en een sociaal model dat in wezen gelijk is aan dat van de Europese Unie. Bij die strijd denken we eerst en vooral aan de heer Joesjtsjenko, maar dan wel als een . Hij was het hoofd van een stevig en samenhangend lichaam dat zich door één enkel doel verenigd wist.
Verder is duidelijk geworden dat de inspanningen van de Europese instellingen en de Europese leiders – zowel op communautair als op nationaal niveau – een belangrijke rol hebben gespeeld bij de ontknoping van deze verwikkelingen die, als de zaken anders waren gelopen, tot een heel ernstige toestand hadden kunnen leiden.
Deze twee omstandigheden hebben bij het volk van Oekraïne – terecht – geleid tot bepaalde verwachtingen aangaande hun toekomstige toetreding tot de Europese Unie. De Oekraïne dient nu de weg te volgen die het volk aangeeft, terwijl de Europese Unie gehouden is zich positief op te stellen met betrekking tot de gewekte verwachtingen.
Dat is ook de benadering die in de resolutie wordt gevolgd en dat heeft mij ertoe bewogen vóór te stemmen. 
Ribeiro e Castro (PPE-DE ),
    – Als lid van de waarnemingsmissie die op 26, 27 en 28 december in het kader van de verkiezingen georganiseerd is, heb ik een indruk kunnen vormen van de omstandigheden waaronder de herhaling van de tweede ronde van de presidentsverkiezingen heeft plaatsgevonden. Ik heb bovendien met tevredenheid kunnen vaststellen dat de winnende kandidaat toenadering tot de EU voorstaat.
Ik heb samen met een aantal collega’s een brief aan de Voorzitter van het Parlement geschreven om hem daarvan op de hoogte te stellen. We hebben verder gevraagd of de gekozen president van Oekraïne binnenkort het voltallige Parlement kan toespreken.
Ik hoop dat de overdracht van de macht snel en correct zal verlopen, zodat de democratische normalisering zich kan voltrekken en de spanningen afnemen. Ik heb overigens vastgesteld dat die spanningen gedurende de verkiezingen nooit een onaanvaardbaar niveau hebben bereikt.
Ik geloof dat we niet mogen vergeten dat Oekraïne voor Rusland een land met een aanzienlijk strategisch belang is. Ik geloof ook dat de standvastigheid die de EU bij het verdedigen van de democratie en de vrijheid heeft getoond niet verward – of misbruikt – mag worden om een zo belangrijk buurland als Rusland tegen de haren in te strijken. De politieke stabilisering van Oekraïne dient de Russen juist aan te moedigen om een ondubbelzinnige keuze te maken voor convergentie met deze gedeelde waarden. Ik ben er verder voorstander van om het volk van de Oekraïne toetreding tot de EU in het vooruitzicht te stellen – als dat volk dit oprecht wil. 
De Voorzitter.
   – Hiermee zijn de stemverklaringen beëindigd.

De Voorzitter.
   De vergadering wordt hervat. 
De Voorzitter.
   Dames en heren, gisteren heb ik de Voorzitter vertegenwoordigd bij de bijeenkomst van ambassadeurs van de ASEAN-landen, die het debat in ons Parlement over de tsunami hebben bijgewoond.
Zij verzochten mij het Parlement te bedanken voor zijn steun aan de snelle respons op de tragische gebeurtenissen en voor het debat waarvan zij getuige zijn geweest en dat paste in de beste traditie van de Europese Unie; met een vooruitziende blik, een constructieve houding en wars van politisering was het streven om humanitaire steun te verlenen aan die delen van de wereld die het slachtoffer zijn van verwoestende tragedies, zoals de recente tsunami in Zuidoost-Azië. 
Posselt (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, zoals u net wilde gaan zeggen, komen we nu bij de dringende ontwerpresoluties en gevallen van schending van de mensenrechten. We hebben dit keer drie onderwerpen die Azië betreffen, maar ook in Europa vinden nog altijd ernstige schendingen van de mensenrechten plaats.
Daarom doet het mij plezier dat hier vandaag twee mensenrechtenactivisten aanwezig zijn, namelijk de heer Kovalev uit Rusland en mevrouw Estemirova uit Tsjetsjenië, die vandaag de Robert Schuman-medaille van de Fractie van de Europese Volkspartij ontvangen. Het doet me deugd dat u als strijders voor de mensenrechten, een strijd waarbij u zich blootstelt aan grote gevaren, vandaag ons belangrijke debat over de mensenrechten volgt. Wij kunnen u verzekeren dat wij alles in het werk zullen blijven stellen om ervoor te zorgen dat de mensenrechten in Rusland en Tsjetsjenië zullen zegevieren. 
De Voorzitter.
    Wij nemen kennis van uw woorden en we zijn dankbaar voor de informatie die u ons heeft verschaft, mijnheer Posselt. 

 Aan de orde is het debat over zes ontwerpresoluties over Tibet: zaak Tenzin Delek Rinpoché(1).
Mann, Thomas (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, op 26 januari is het twee jaar geleden dat de monnik Lobsang Dhondup terecht werd gesteld. Peking legde destijds de wereldwijde protesten naar aanleiding van zijn executie naast zich neer, en hetzelfde gold voor onze resolutie.
Voor zijn geestelijk leider, lama Tenzin Delek Rinpoché, hebben wij ons zowel in januari 2003 ingezet om zijn terdoodveroordeling te voorkomen als in november 2004, toen het uitstel van de executie van twee jaar afliep. Gisteren verzekerde de Chinese ambassade mij in een gesprek hier in Straatsburg dat de doodstraf hoogstwaarschijnlijk in levenslange gevangenisstraf zal worden omgezet. De Fractie van de Europese Volkspartij beschouwt dit als een succesvolle uitkomst van de talrijke initiatieven die ook door ons Parlement ontplooid zijn. Onophoudelijk hebben wij protest aangetekend en bondgenoten in parlementen en mensenrechtenorganisaties geworven. Steeds opnieuw hebben wij er bij de Raad en de Commissie op aangedrongen de Chinese verantwoordelijken op andere gedachten te brengen. Onze eisen blijven op de agenda staan. In een nieuw proces dienen de aantijgingen van sabotage en het deelnemen aan bomaanslagen te worden beoordeeld. Dit proces moet volgens de beginselen van de rechtsstaat verlopen, in aanwezigheid van internationale waarnemers.
In wezen is de mensenrechtensituatie in China helaas weinig veranderd. Zo werd onlangs bisschop Julius Jia Zhiguo, lid van de ondergrondse kerk, gearresteerd. Het wapenembargo tegen China dient dan ook gehandhaafd te blijven. Ik hoop dat men voortgaat op de weg die nu met een mogelijke gratieverlening is ingeslagen. Het doel is en blijft erkenning van de rechten van minderheden en van religieuze rechten. Intensivering van de dialoog met vertegenwoordigers van de Dalai Lama is een belangrijke stap in die richting. 
Stihler (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, slechts twee maanden geleden hebben wij de aandacht gevestigd op de benarde positie van de Tibetaanse monnik Tenzin Delek Rinpoché die op 3 december 2002 in een oneerlijk proces op basis van beschuldigingen van politieke aard ter dood is veroordeeld. Vandaag komen wij weer terug op deze zaak.
Deze zaak herinnert ons eraan dat ook in 2005 veel mensen op deze wereld niet de mogelijkheid hebben hun religieuze overtuiging uit te oefenen zonder met geweld, of in het geval van Tenzin Delek Rinpoché, met de dood te worden bedreigd. Sinds we deze zaak voor de laatste keer in dit Parlement bespraken, hebben geruchten de ronde gedaan dat zijn doodvonnis is opgeschort en wellicht zal worden omgezet in levenslange gevangenisstraf. Ik ben ingenomen met de opmerkingen van de heer Mann. Ik stel echter nog steeds voor de Chinese autoriteiten onmiddellijk en met klem te vragen opheldering te geven over deze situatie en er ook – zoals wij in onze resolutie doen – bij de Chinese regering op aan te dringen het doodvonnis dat is uitgesproken in de zaak van Tenzin Delek Rinpoché in te trekken. Wij moeten de Chinese autoriteiten ook verzoeken verdere opheldering te verschaffen over de plaats waar Tenzin Delek Rinpoché wordt vastgehouden en over de vraag of hij in goede gezondheid verkeert. Op dit moment is niemand op de hoogte van zijn exacte verblijfplaats.
Ik geloof ook dat dit Parlement de voortzetting van het EU-embargo voor wapenverkoop aan de Volksrepubliek China krachtig moet steunen totdat de mensenrechtensituatie is verbeterd en China de essentiële stap zet en het VN-verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten ondertekent. Daarnaast moeten we druk blijven uitoefenen op China om de doodstraf af te schaffen en de uitvoering ervan met onmiddellijke ingang te bevriezen.
Wij moeten bij de Chinese autoriteiten benadrukken dat Tenzin Delek Rinpoché een eerlijk proces verdient en geen schijnproces.
Tot slot wil ik zeggen dat er op onze wereld heden ten dage veel mensen zijn zoals Tenzin Delek Rinpoché die onze steun verdienen en het recht hebben te leven in een land waar de godsdienstvrijheid en de mensenrechten geëerbiedigd worden. Ik hoop dat dit Parlement zijn steun aan deze resolutie zal geven. 
Romeva i Rueda (Verts/ALE ).
   – Het toenemende belang dat de Chinese autoriteiten hechten aan het aanknopen van goede betrekkingen met de Europese regeringen, biedt een goede gelegenheid om de situatie in Tibet aan te kaarten en nogmaals te verklaren dat er een rechtvaardige en duurzame oplossing komt in verband met de Tibetaanse eisen.
Tijdens hun ontmoetingen met de Chinese autoriteiten moeten de Europese regeringen zich bewust zijn van de enorme risico’s die een eventuele opheffing van het wapenembargo van de Europese Unie met zich meebrengt. Zij moeten ook de kwestie van de politieke gevangenen aankaarten, alsmede het risico dat zij ter dood worden veroordeeld, zoals bijvoorbeeld in het geval waar wij ons nu over buigen, dat van Tenzin Delek Rinpoché. Daarnaast is het dringend noodzakelijk om een speciale EU-gezant voor Tibet te benoemen die het belang van de Tibetaanse kwestie onderstreept tijdens de onderhandelingen van de EU met China en die tevens de weg vrijmaakt voor een Chinees-Tibetaanse dialoog die het mogelijk moet maken de repressie te stoppen waaronder de Tibetaanse bevolking, religie, taal en cultuur al decennialang gebukt gaan. 
Meijer (GUE/NGL ).
   – Voorzitter, Tibet wordt tegen de wil van zijn oorspronkelijke bevolking reeds lang internationaal erkend als een deel van het grondgebied van China. Het is een gebied dat door Chinezen wordt gekoloniseerd en waar veel nieuwkomers de functie van ambtenaar, politieman of militair vervullen. Verzet tegen deze vernederende situatie wordt al vele jaren met gewelddadige middelen onderdrukt. Doodstraffen en doodstraffen met opschortende werking maken deel uit van de middelen die de Chinese staat inzet om de verlangens die bij een groot deel van de bevolking van Tibet leven, te onderdrukken. Terecht zijn we in dit Parlement, dwars door alle politieke meningsverschillen heen, verontwaardigd over de doodstraf en zeker over het gebruik van de doodstraf als politiek instrument en wij hopen te voorkomen dat over twee weken de executie van een gerespecteerde en invloedrijke boeddhistische lama kan plaatsvinden.
Het China van nu lijkt op het Zuid-Korea in de voorbije jaren. In dat model gaat de economische groei boven alles, boven mens en milieu. Als men vanuit een kortzichtig Europees eigenbelang op korte termijn redeneert, is de verleiding groot om kritiek op China snel in te slikken. China is immers het land met de grootste bevolking en de snelst groeiende economie. Een eeuw lang heeft dit land door interne oorlogen, buitenlandse bezettingen en idealistische, maar ondoordachte experimenten stagnatie doorgemaakt en is het op internationaal vlak buitenspel gezet. Het ziet er nu naar uit dat het in de toekomst een zeer belangrijke rol zal vervullen.
Berusten wij erin dat zo'n toonaangevend land de doodstraf toepast, zijn minderheden slecht behandelt, zijn milieu verwaarloost, zijn arbeiders slecht betaalt, onveilige woon- en werkomstandigheden laat voortbestaan en geen democratie kent? Of willen we vanuit Europa bevorderen dat onze opvattingen over een democratische rechtsstaat, verscheidenheid van politieke en religieuze opvattingen, vrijheid van vereniging en democratische meerderheidsbeslissingen ook daar ingang vinden?
Daarom moet Europa ondubbelzinnig partij durven kiezen voor bedreigde minderheden en bewegingen die ook in de toekomst hun rol moeten kunnen blijven spelen. Commissie en Raad moeten bij de betrekkingen met China niet als voornaamste uitgangspunt nemen dat dit een groot land is met een snel groeiende economie, maar dat het gaat om een land dat gekoloniseerde volkeren niet vrijlaat, economische groei boven alles stelt en ook voor het overige de mensenrechten schendt. Dan kunnen wij resultaten boeken. 
Libicki (UEN ).
    Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, als burgers van de nieuwe lidstaten van de Europese Unie weten wij maar al te goed wat de schending van de mensenrechten inhoudt, want dergelijke schendingen liggen ons nog vers in het geheugen. Vandaag is de toestand in Europa ingrijpend verbeterd, al blijkt vandaag uit de aanwezigheid van mevrouw Estemirova en de heer Kovalev dat er ook in Europa op dit gebied nog veel moet gebeuren.
Ik wil u eraan herinneren dat Tibet altijd een onafhankelijke staat is geweest. Tibet was door natuurlijke omstandigheden van de rest van de wereld geïsoleerd en heeft nooit de ambitie gehad om een buitenlands beleid te voeren. Dit betekent echter niet dat China het recht heeft om te verklaren dat Tibet een deel van China is. Tibet is namelijk absoluut geen deel van China. Desondanks zijn de Tibetaanse autoriteiten en de Dalai Lama bereid de dialoog aan te gaan en zouden zij met autonomie al tevreden zijn. Dit is echter wel het minimum van wat hun toekomt en wat wij namens hen moeten eisen.
Vandaag zal het Parlement zich over deze kwestie uitspreken en wij moeten de regering van de Volksrepubliek China oproepen tot het aanknopen van een duurzame dialoog met het Tibetaanse volk en tot het eerbiedigen van de rechten van minderheden. Wij moeten oproepen tot de herroeping van het doodvonnis van Tenzin Delek Rinpoché en zijn vrijlating uit de gevangenis. Voorts eisen wij van de Europese instellingen dat zij het wapenembargo tegen de Volksrepubliek China niet opheffen, maar handhaven. De vrije wereld beschikt over een instrument om tirannen te beletten de mensen te mishandelen die tegen wil en dank hun onderdanen zijn. Dit instrument bestaat in gepaste economische sancties. Wij moeten onze instellingen derhalve oproepen om dergelijke sancties toe te passen. Voorts moeten wij oproepen tot een dialoog van China met de gehele Chinese samenleving, bovenal met het Tibetaanse volk en zijn vertegenwoordiger, de Dalai Lama.
Wij verzoeken de Voorzitter van het Parlement deze resolutie te doen toekomen aan de Europese Raad, de Europese Commissie, de secretaris-generaal van de Verenigde Naties en aan iedereen die enige invloed op China kan uitoefenen, opdat het land begint de mensenrechten te eerbiedigen. Ons geweten mag niet uitsluitend gaan knagen wanneer er rampen als de tsunami plaatsvinden. Wij moeten voortdurend oog hebben voor de armoede en het ongeluk van de mensen, overal ter wereld. 
Posselt (PPE-DE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, een Chinees spreekwoord zegt dat men zijn horloge moet weggooien alvorens aan de onderhandelingstafel plaats te nemen. Dit spreekwoord mag niet verkeerd worden opgevat. Het roept niet op tot passiviteit, maar tot vasthoudendheid. En juist als wij de moed dreigen op te geven omdat wij steeds opnieuw met dezelfde mensenrechtenkwesties worden geconfronteerd, moeten wij helder en vasthoudend blijven en mogen wij nooit verslappen bij de verdediging van de mensenrechten tegenover bijvoorbeeld het Chinese regime en andere regimes die deze rechten met voeten treden. We mogen dit spreekwoord niet opvatten als een oproep tot passiviteit. We moeten resultaten willen zien als wij tegen de massale schendingen van de mensenrechten in een zo belangrijk partnerland als China protesteren.
Vandaag gaat het heel concreet om het lot van een vooraanstaande Tibetaanse monnik en een bisschop van de Chinese ondergrondse kerk die beiden meedogenloos worden vervolgd, waarbij de wereldwijd geldende beginselen van de godsdienstvrijheid worden geschonden. Ik wil onze Chinese partners heel duidelijk zeggen dat het een eeuwenoude en hoogontwikkelde cultuur als de Chinese onwaardig is om een oude cultuur – eveneens een eeuwenoude en eerbiedwaardige cultuur – als de Tibetaanse te onderdrukken. Het is een dergelijke hoogontwikkelde cultuur onwaardig religieuze gemeenschappen als de boeddhistische gemeenschap of de katholieke kerk te onderdrukken en te vervolgen. China heeft dat niet nodig, China berokkent zichzelf daarmee enorm veel schade.
Wij Europeanen moeten onze woorden in daden omzetten en met klem aandringen op eerbiediging van de mensenrechten ook als deze worden geschonden door een groot land dat een belangrijk handelspartner is. Dat geldt voor Rusland in het geval van Tsjetsjenië en voor China in het geval van Tibet en van de godsdienstvrijheid. We mogen de kleine landen niet veroordelen en bij de grote landen alles door de vingers zien. We moeten voor hen dezelfde maatstaven laten gelden. Alleen dan zal het Europese mensenrechtenbeleid ook in de toekomst geloofwaardig blijven. 
Gebhardt (PSE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, namens mijn fractie wil ik één ding nogmaals duidelijk maken: we hebben aan het begin van de eenentwintigste eeuw in onze Grondwet ondubbelzinnig tot uitdrukking gebracht hoe belangrijk de beginselen van de rechtsstaat en de burgerrechten voor ons zijn.
Deze twee zaken, en ook de mensenrechten, zijn voor ons – en niet alleen voor ons, maar voor alle mensen ter wereld – van groot belang. Daarom herhalen wij als fractie onze eis dat China volgens de beginselen van de rechtsstaat te werk gaat en dat de Chinese regering het doodvonnis van Tenzin Delek Rinpoché onmiddellijk herziet. En niet alleen zijn vonnis, maar ook dat van alle andere terdoodveroordeelden in China. Eveneens eis ik namens mijn fractie dat ook in China de doodstraf wordt afgeschaft, want deze is een beschaafd volk onwaardig. 
Lichtenberger (Verts/ALE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, ondanks het feit dat we vandaag met betrekking tot de zaak Tenzin Delek Rinpoché een hoopgevend signaal hebben gekregen, moeten we blijven eisen dat het proces tegen hem wordt heropend en volgens de beginselen van de rechtsstaat wordt gevoerd. Als we dat niet doen, worden we eeuwig aan het lijntje gehouden en zullen we ons steeds opnieuw met dergelijke gevallen moeten bezighouden. Niet alleen in deze zaak, maar ook in vele andere, bestaat behoefte aan een eerlijk proces.
Wij dienen als Europees Parlement, ook nu na het besluit over de Grondwet, de mensenrechten en bedreigde minderheden overal ter wereld te verdedigen, hen bij hun inspanningen te ondersteunen en hen te beschermen tegen willekeur. Wij moeten van onze regeringen eisen dat zij zich niet laten verblinden door de hoop op goede economische contacten, waardoor ze de mensenrechten buiten beschouwing laten. We moeten de ontwikkeling van onze betrekkingen met China aanwenden om de mensenrechten ook daar te laten zegevieren en het Tibetaanse volk eindelijk zijn autonomie terug te geven. 
Potočnik,
   .  Mijnheer de Voorzitter, in het kader van de politieke dialoog met China, en meer recent ter gelegenheid van de zevende bilaterale Top EU-China die op 8 december 2004 is gehouden in Den Haag, heeft de EU voortdurend de aandacht gevestigd op de waarborging van de rechten van minderheden, met name in verband met Tibet. Zij heeft er in het bijzonder bij de Chinese autoriteiten op aangedrongen de culturele, religieuze en linguïstische identiteit van het Tibetaanse volk te behouden.
Deze onderwerpen zijn ook stelselmatig aan bod gekomen in de context van de bilaterale mensenrechtendialoog tussen de EU en China. In deze dialoog heeft de EU bij iedere bijeenkomst, en meest recentelijk in Peking op 24 september 2004, de situatie van personen die veroordeeld zijn voor het uiten van hun mening of overtuiging onder de aandacht van de Chinese autoriteiten gebracht. De zaak van Tenzin Delek Rinpoché behoort ook tot die gevallen.
Begin 2004 heeft de EU een officiële demarche in Peking ondernomen met het verzoek informatie te verkrijgen over zijn verblijfplaats en gezondheidstoestand. Zij sprak daarbij de hoop uit dat niet zou worden vastgehouden aan het doodvonnis en vroeg om een gerechtelijke herziening van de zaak. Nog recenter, op 15 november, heeft de EU-trojka een nieuwe ad-hocdemarche in Peking ondernomen, waarbij de zaak van Tenzin Delek Rinpoché opnieuw ter sprake is gebracht.
De EU zet zich ten volle in om China ertoe te bewegen het doodvonnis niet uit te voeren en is alleszins bereid om in dit verband een aanvaardbare oplossing te zoeken voor de onderhavige zaak. Zij is de mening toegedaan dat de uitvoering van de doodstraf tegen Tenzin Delek Rinpoché een zeer negatief signaal zou afgeven en een ongunstig effect zou hebben op de betrekkingen met China. Wij hebben zojuist vernomen dat het Luxemburgse voorzitterschap waarmee de Commissie direct daarna contact heeft opgenomen – momenteel een demarche opstelt, waarbij ook de Commissie betrokken zal worden. Deze demarche zal aan China worden gezonden met het verzoek de doodstraf niet uit te voeren en de zaak opnieuw in behandeling te nemen.
Meer in het algemeen roept de EU als onderdeel van haar algemene beleid ten opzichte van Tibet al jarenlang op – en zij zal dit ook blijven doen – tot de totstandbrenging van een rechtstreekse dialoog tussen de Dalai Lama en de Chinese autoriteiten, aangezien dit de enige realistische manier is om een permanente oplossing te vinden voor de kwestie-Tibet. In dit verband zien wij het recente derde bezoek van de speciale afgezanten van de Dalai Lama aan China als een bemoedigend teken van vooruitgang.
In de dialoog met China heeft de EU regelmatig haar bezorgdheid geuit over de grootschalige toepassing van de doodstraf aldaar. Zonder ons aloude standpunt ten gunste van afschaffing los te laten, zijn wij voortdurend met klem blijven aandringen op de instelling van op zijn minst een moratorium. Wij hebben ook de nadruk gelegd op de noodzaak om, in de strijd tegen het terrorisme, de grondbeginselen te respecteren waarop de internationale betrekkingen en de bescherming van de mensenrechten berusten. 
De Voorzitter.
    Het debat is gesloten.
De stemming vindt vanmiddag plaats na afsluiting van de debatten. 

 – Aan de orde is het debat inzake zeven ontwerpresoluties over foltering in Iran(2).
Gahler (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, in de politiek en vooral als het gaat om bilaterale betrekkingen zijn we vaak aangewezen op compromissen, met name als we vooruitgang willen boeken bij partners die zeer verschillend zijn. Daarom aanvaard ik ook dat er in zekere zin een deal is gesloten, al geven de betrokkenen dat niet toe. Die ziet er als volgt uit: Iran zal zich op nucleair gebied aan de eisen van de IAEA houden en als tegenprestatie zullen de onderhandelingen over de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst met de EU heropend worden, zoals in januari ook is gebeurd.
Op één terrein mag er echter nooit sprake zijn van deals, en dat is op het vlak van de mensenrechten. Maar in ruil voor goed gedrag op nucleair gebied zal het Parlement in ieder geval niet de andere kant opkijken wat de ontwikkeling van de mensenrechten in Iran betreft. En ook de Commissie en de Raad wil ik erop wijzen dat ook dit Parlement dient in te stemmen met een overeenkomst.
Als de mensenrechtensituatie zich zo blijft ontwikkelen als totnogtoe het geval is, heb ik wat dit betreft grote twijfels. Zelfs de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties heeft op 20 december 2004 de verslechterende situatie op het terrein van de vrijheid van meningsuiting en de persvrijheid in Iran aan de kaak gesteld, net als de willekeurige inhechtenisneming en opsluiting zonder aanklacht of proces. Er wordt opgetreden tegen verslaggevers en internetjournalisten, en zojuist heb ik van het Observatory for the Protection of Human Rights Defenders gehoord dat Shirin Ebadi, de winnares van de Nobelprijs voor de vrede, gisteren een dagvaarding van de openbare aanklager in Teheran heeft ontvangen. Het is nog onbekend waarvoor; ik vermoed dat het om een klassiek geval van intimidatie gaat.
Dat de doodstraf in zijn algemeenheid, maar ook in het geval van minderjarigen en geestelijk gehandicapten wordt uitgevoerd is onaanvaardbaar, en ook is nog niet bevestigd dat stenigen definitief tot het verleden behoort.
Laten we dus een duidelijk signaal aan Iran afgeven dat wij een dergelijk beleid niet pikken. 
Prets (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de EU bevindt zich niet alleen intern in een voortdurend ontwikkelingsproces, maar zij breidt ook continu haar samenwerking en contacten op het terrein van het buitenlands beleid uit. Dat is niet alleen nodig om onze economische belangen te behartigen, maar ook en in de eerste plaats om netwerken op te bouwen waarmee we de mensenrechten, vredeshandhaving, respect voor de natuur en nog veel meer zaken te kunnen afdwingen en verwezenlijken.
Ook het Parlement is met vele delegaties actief op dit terrein, en we hebben via deze contacten veel kunnen bereiken. Het valt toe te juichen dat het Europees Parlement nu ook met Iran interparlementaire delegaties wil opzetten teneinde met dit land een dialoog aan te gaan. Veel gevoelige punten dienen in de voorbereidende fase te worden besproken en vastgelegd. De regering van Iran is in de afgelopen jaren – we hebben het zojuist gehoord – toegetreden tot enkele verdragen van de Verenigde Naties, bijvoorbeeld tot die over de rechten van het kind en de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens. Ook het strafrecht werd herzien en er kwam een verbod op terechtstelling door steniging, al wordt hieraan onvoldoende de hand gehouden.
Helaas mis ik nog de verklaring over de rechten van vrouwen. In de hier gepresenteerde resolutie laten we zien dat de hiaten op velerlei terrein nog zeer groot zijn en dat de mensenrechten niet voldoende worden geëerbiedigd. Daarbij gaat het vooral om gevangenisstraf voor vrouwen en willekeurige arrestaties. Ook de behandeling van journalisten schiet ernstig tekort. Op deze gebieden moeten dringend verbeteringen worden doorgevoerd. De ontwikkelingen in Iran dienen exact te worden onderzocht en gecontroleerd, en derhalve wil ik mij op twee punten distantiëren van deze resolutie. Ik zal daartoe een mondeling amendement indienen.
We moeten ons idee over samenwerking krachtig tot uitdrukking brengen en trouw blijven aan onze beginselen, maar we moeten ook respecteren dat Iran zijn eigen structuren kent en zijn weg naar verandering zelf moet kiezen, al is die voor ons niet altijd gemakkelijk te begrijpen. We kunnen alleen iets veranderen als we daarmee niet de kans verspelen om een nieuw begin te maken. 
Alvaro (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, Iran is een van de grootste landen ter wereld en niettemin kijken we bezorgd naar de handelwijze van zijn regering. Ik juich het ten zeerste toe dat men zich inzet om de dialoog met Iran te bevorderen en dat de Europese Unie druk uitoefent met betrekking tot de mensenrechtensituatie aldaar. De toezegging van Iran om de mensenrechtensituatie te verbeteren die werd gedaan tijdens de vierde mensenrechtendialoog tussen de EU en Iran die op 14 en 15 juni 2004 in Teheran plaatsvond, is een stap in de juiste richting. Maar we constateren ook dat het dringend noodzakelijk is dat dit gebeurt. Volgens schatting van internationale organisaties worden namelijk per jaar nog altijd circa driehonderd à vierhonderd doodvonnissen voltrokken, wordt circa tachtig keer geseling opgelegd en vindt een onbekend aantal stenigingen plaats, hoewel dit laatste, zoals u zojuist gehoord heeft, volgens het Iraanse wetboek van strafrecht niet meer is toegestaan. Samengevat luidde artikel 119 van het oude Iraanse wetboek van strafrecht namelijk – en dit laat zien hoe hardvochtig een regering zich tegenover haar volk kan opstellen: de bij een steniging gebruikte stenen mogen niet zo groot zijn dat de veroordeelde reeds na één of twee treffers wordt gedood; ook mogen ze niet zo klein zijn dat ze niet als stenen kunnen worden aangemerkt.
Dit zijn door de staat gelegitimeerde folterpraktijken waarbij het slachtoffer welbewust wordt gedood, en het moet nog worden bewezen dat dit op dit moment in de eenentwintigste eeuw niet meer voorkomt.
Voorts is de mensenrechtensituatie van minderjarigen nog aan de orde geweest. Er worden doodvonnissen over minderjarigen uitgesproken. Met de voltrekking wordt echter gewacht tot de veroordeelden hun achttiende levensjaar hebben voltooid. Dat wil zeggen dat veroordeelden soms vanaf hun veertiende in zogeheten opvoedingskampen wachten op de voltrekking van hun doodvonnis, zonder kans op een fatsoenlijke opleiding en een fatsoenlijke toekomst.
We hebben zojuist gehoord wat de Verenigde Naties over de situatie in Iran hebben gezegd. Het doet me veel plezier dat de brief van de Voorzitter van het Europees Parlement, de heer Borrell, aan de Iraanse ambassadeur ertoe heeft bijgedragen dat een steniging, die eigenlijk eind vorig jaar zou worden voltrokken, is opgeschort en dat de straf is herzien. Laten we dergelijke druk blijven uitoefenen, want alleen dan voldoen we op internationaal terrein aan onze eigen eisen. 
Beer (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, sinds ons vorige debat over dit onderwerp hier in het Europees Parlement in oktober vorig jaar is er enige vooruitgang, maar ook enige achteruitgang geboekt.
Het is een opluchting voor me dat Groot-Brittannië, Duitsland en Frankrijk erin geslaagd zijn de onderhandelingen over het kernenergieprogramma voort te zetten. Ik ben vooral blij dat – zoals zojuist is opgemerkt – we positieve respons krijgen op onze discussie over afzonderlijke gevallen van ernstige schending van de mensenrechten in Iran. Kennelijk wordt er toch naar ons geluisterd en mogen wij hopen dat onze bemoeienis met de mensenrechten vruchten kan afwerpen.
De Europese Commissie is in dit proces onderhandelingspartner en dialoogpartner. Daarom wil ik een beroep doen op de Commissie om de mensenrechten niet stiefmoederlijk te behandelen, maar evenzeer centraal te stellen als de economische betrekkingen of het voorkomen van de atoombewapening van Iran. Anderzijds wil ik ook de Iraanse vrienden duidelijk zeggen dat dialoog en onderhandelen inhoudt dat er een kritische dialoog wordt gevoerd. Iran dient dan ook te luisteren als wij bepaalde gebeurtenissen in het land bekritiseren die wij niet kunnen en ook nooit zullen accepteren, zoals de mishandeling en onderdrukking van vrouwen, stenigingen en terechtstellingen. Deze dialoog is mijns inziens niet onderbroken door de resolutie van de Verenigde Naties van december vorig jaar, maar maakt deel uit van ons beleid en onze taak. Het feit dat deze dialoog moet worden gevoerd bewijst echter ook dat onze bezorgdheid over de mensenrechtensituatie, de inperking van de persvrijheid en de vervolging van journalisten zeer gegrond is.
Ik doe nogmaals een dringend beroep op de Iraanse autoriteiten om hun belofte om de stenigingen af te schaffen en de vrouwenrechten te verwezenlijken daadwerkelijk na te komen, en om zich in deze dialoog niet te beperken tot mooie woorden. Bovendien baart de dagvaarding van de Nobelprijswinnares ons grote zorgen. Ik denk dat alle leden van dit Parlement, alsmede de vertegenwoordigers van de Commissie en de Raad erop zullen aandringen dat Shirin Ebadi op geen enkele wijze in haar positieve werkzaamheden mag worden beknot.
Mijn fractie zal vóór de resolutie stemmen, maar wij zullen wel verzoeken paragraaf 9 te schrappen omdat deze niet in ons debat thuishoort. 
Markov (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris, de Europese Unie en Iran zijn naar de onderhandelingstafel teruggekeerd om de gesprekken over een gemeenschappelijke handels- en samenwerkingsovereenkomst te hervatten. Als reden daarvoor wordt aangevoerd dat Iran nu de controles van het Internationaal Atoomenergieagentschap heeft aanvaard en de verrijking van uranium voorlopig heeft opgeschort. Ik vraag me af hoe de houding van Iran in de zogeheten atoomstrijd voor de Commissie het enige criterium voor hervatting van de onderhandelingen kan zijn.
Er bestaan nog steeds ernstige problemen op het terrein van de mensenrechten, en iedere handels- en samenwerkingsovereenkomst van de Europese Unie bevat duidelijke verklaringen over de mensenrechten die zelfs voorwaarde voor samenwerking zijn. De Commissie wekt met haar houding de indruk dat de problemen ten aanzien van de mensenrechten in Iran op slag verdwenen zijn. In deze ontwerpresolutie wordt op indringende wijze geschetst dat de mensenrechtensituatie in Iran niet verbeterd is. De sharia-wetgeving wordt nog steeds toegepast. Executies, stenigingen, folteringen en willekeurige arrestaties zijn aan de orde van de dag. De Nobelprijswinnares Shirin Ebadi heeft opnieuw een dagvaarding ontvangen.
Tegen deze achtergrond acht ik het uiterst huichelachtig als de Europese Unie nu de onderhandelingen met de Iraanse regering zou hervatten. Ik roep derhalve zowel de Commissie als de Raad op om hun eigen eisen serieus te nemen, niet te zwichten voor economische belangen en zich niet te laten kopen – in de meest letterlijke zin van het woord. In plaats van met Iran over economische samenwerking te onderhandelen dient de Europese Unie om de tafel te gaan zitten met die krachten die zich werkelijk inzetten voor democratisering, voor een ander Iran, voor een democratisch Iran. Ik geloof, mijnheer Gahler, dat dit weer een poging was bepaalde losstaande zaken aan elkaar te koppelen. Ik wil hem daarom de volgende vraag stellen: noemt u mij één land dat zich zo gedraagt als Iran. Als wij de handelsbetrekkingen met Iran niet opschorten, met welk land zouden we dat volgens hem dan wel moeten doen? 
Stevenson (PPE-DE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik moet zeggen dat ik het eens ben met de heer Markov. Een aantal van onze collega's hier moet wakker worden geschud, want het EU-beleid van verzoening met de wrede, fundamentalistische dictatuur in Teheran heeft de mullahs alleen maar aangemoedigd tot steeds repressievere maatregelen en misselijkmakende schouwspelen van barbaarsheid. Openbare ophangingen zijn inmiddels bijna aan de orde van de dag, waarbij het vaak gaat om kinderen, geestelijk gehandicapten en zelfs zwangere vrouwen. Er zijn dit jaar alleen al zes zwangere vrouwen terechtgesteld. Ook stenigingen, amputatie van ledematen, geselingen en foltering zijn alledaags.
Dit is een fascistisch regime dat de democratie tot een farce heeft gemaakt en de mensenrechten naar de prullenbak heeft verwezen. Vandaag nog is de winnares van de Nobelprijs voor de vrede gedagvaard door de openbare aanklager, een regelrecht schandaal. Ik hoop dat u hiertegen zult protesteren bij de Iraanse ambassadeur.
Afgelopen maand heeft Maryam Rajavi, de charismatische leider van de Iraanse oppositiebeweging, het Europees Parlement hier in Straatsburg bezocht en gezegd dat de oplossing voor deze uitdaging noch in verzoening, noch in militair ingrijpen ligt. Het Iraanse volk beschikt met zijn moedige verzetsbeweging over het vermogen om zelf een verandering teweeg te brengen. Maar we moeten hen aanmoedigen. Daarom is het van cruciaal belang dat wij steun geven aan paragraaf 9 van deze resolutie die ons in staat zou stellen om nog eens te kijken naar de EU-lijst van terroristische organisaties, waarop, op aandringen van de mullahs, ook de naam van de Iraanse verzetsbeweging, de Volksmoedjahedien van Iran, vermeld staat.
Zoals gebleken is uit een uitvoerig onderzoek van de Amerikaanse inlichtingendienst is er geen enkele rechtvaardiging om de naam van de Volksmoedjahedien van Iran op de EU-terreurlijst te handhaven. Door toe te geven aan de eis van de mullahs hebben we ze een extra reden verschaft om de doodstraf op te leggen aan aanhangers van deze verzetsbeweging. Op dit moment zijn drie mannen in Iran in afwachting van hun executie, simpelweg omdat ze de Volksmoedjahedien steunen. Zij zijn van geen enkel ander misdrijf beschuldigd, maar, zo valt te lezen op de website van de mullahs, de doodstraf zou gerechtvaardigd zijn omdat de Volksmoedjahedien van Iran voorkomt op de EU-terreurlijst. Dit is het gevolg van onze abjecte pogingen tot verzoening, en we moeten actie ondernemen om hieraan een einde te maken. 
Casaca (PSE ),
    – Mijnheer de Voorzitter, ik wil me graag aansluiten bij de voorgaande spreker en al degenen die zich hebben ingespannen om onze verontwaardiging over de voortdurende en steeds ernstiger wordende schendingen van de mensenrechten in Iran tot uitdrukking te brengen.
Oktober is nog maar drie maanden geleden, maar de toestand is zodanig dat we ons nu reeds genoodzaakt zien hierover in dit Parlement te debatteren. Ik wil de collega’s die deze resolutie niet van ganser harte steunen graag oproepen hun mondelinge amendementen in te trekken en af te zien van hun voorstel om de tekst te verzwakken. De vraag waar het hier om gaat is immers of we het Iraanse regime al dan niet een voldoende duidelijke boodschap overbrengen en of we wel of niet een antwoord formuleren op de meest recente actie van dat regime – het dagvaarden van de winnares van de Nobelprijs voor de vrede. Dit soort verzoening zal tot de ernstigst denkbare gevolgen leiden. Ik roep deze collega’s daarom op hun voorstellen in te trekken en unaniem vóór de tekst stemmen zoals die er nu uitziet. 
Meijer (GUE/NGL ),
   . – Voorzitter, vorige maand heeft mevrouw Maryam Rajavi, leidster van de voornaamste oppositiebeweging in Iran, het Europees Parlement bezocht en 150 parlementsleden toegesproken. Zij vroeg aandacht voor het onrecht dat het Iraanse volk wordt aangedaan, doordat de moedjahedien, die strijden voor een met Europa vergelijkbare democratische rechtsstaat, nog steeds op onze lijst van terroristische organisaties staan. Aan die Europese lijst ontleent het regime van fundamentalistische godsdienstfanatici het recht om politieke gevangenen die daarmee in verband kunnen worden gebracht, te executeren.
Het regime heeft veel negatieve aandacht besteed aan het bezoek van mevrouw Rajavi. Zij die ongehinderd willen blijven doorgaan met het doden en martelen van opposanten, hebben er alle redenen toe de in ballingschap gedreven democratische oppositie te demoniseren en te isoleren.
Het wordt hoog tijd dat de Commissies burgerlijke vrijheden en buitenlandse zaken de lijst van terreurorganisaties heroverwegen en daarmee bijdragen tot de beëindiging van de schending van de mensenrechten in Iran. Onverkorte aanneming van de voorgestelde resolutie, inclusief paragraaf 9, beschouw ik als een oproep daartoe. Dit is heel belangrijk om tot een democratische rechtsstaat in Iran te kunnen komen. 
Czarnecki, Ryszard (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het Iraanse regime is verantwoordelijk voor de vele schendingen van de mensenrechten in Iran en wij zijn van mening dat het toegeeflijke beleid waarvoor een aantal EU-regeringen heeft gekozen een groot fiasco is. Wanneer we diplomatieke betrekkingen met dit regime blijven handhaven, en vooral wanneer de Raad de belangrijkste oppositiegroepering als terroristen blijft bestempelen, dan moedigen we het regime aan om de mensenrechten op nog grotere schaal en in nog ernstiger mate te schenden dan voorheen het geval was.
Het ernstigste signaal dat we aan Teheran kunnen afgeven is het verwijderen van de naam van de Volksmoedjahedien van Iran van de lijst van terreurorganisaties. In werkelijkheid zijn de misdadige mullahs namelijk zelf de terroristen. Ze hangen hun eigen mensen op, waaronder ook kinderen, en sturen terroristen naar het buurland Irak.
Dit is eerlijk gezegd nog een erg milde resolutie. Wij steunen haar echter wel, en dan vooral de paragraaf over de herziening van de lijst van terreurorganisaties door de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken en de Commissie buitenlandse zaken. 
Beglitis (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het debat van vandaag valt samen met het moment waarop in Brussel onderhandelingen worden geopend tussen de Europese Unie en Iran over de sluiting van een handels- en samenwerkingsovereenkomst. Deze onderhandelingen moeten gelijke tred houden met de besprekingen in het kader van de politieke dialoog en de terreurbestrijding. Dit is een bijzonder positieve ontwikkeling die aansluit op de overeenkomst van Parijs, van november 2004, tussen enerzijds Frankrijk, Duitsland en Groot-Brittannië namens de Europese Unie en anderzijds Iran, inzake het moratorium op de productie van verrijkt uranium en de controle op de Iraanse activiteiten op nucleair gebied.
Deze ontwikkelingen bevestigen, mijnheer de Voorzitter, dat de Europese Unie internationale geloofwaardigheid geniet en grote politieke mogelijkheden heeft als zij eensgezind optreedt en belangrijke internationale problemen probeert op te lossen door middel van dialoog en politieke middelen.
Er zijn negatieve ervaringen opgedaan in Irak en de Verenigde Staten staan een unilaterale benadering voor. Desalniettemin is de Europese Unie in staat alternatieve voorstellen te doen voor de internationale problemen, in nauwe samenwerking met de VN en hun bevoegde organisaties.
De EU is de belangrijkste handelspartner van Iran. Daaruit blijkt dus al hoe belangrijk de versterking van de betrekkingen tussen Europa en Iran is. Dit moet een instrument zijn in de Europese strategie voor de democratisering van Iran. Iran moet worden geholpen zijn internationale verplichtingen na te komen. Het moet ophouden met navelstaren en zich losmaken uit zijn isolement. Een evenwichtig beleid waarmee enerzijds druk en controle worden uitgeoefend op Iran, opdat het de democratische vrijheden en mensenrechten eerbiedigt, en anderzijds stimulansen worden geboden voor de ontwikkeling van de betrekkingen, is de enige efficiënte manier om een klimaat van wederzijds vertrouwen tot stand te brengen en het op de spits drijven van conflicten en de toepassing van een unilaterale strategische benadering van regionale problemen te voorkomen. Wij moeten steevast voorvechters blijven van de mensenrechten in Iran, van de samenwerking met het maatschappelijk middenveld en van de dialoog op alle niveaus. In dat kader moet de Europese Unie concrete initiatieven ontplooien. 
Battilocchio (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik voer het woord namens de nieuwe Socialistische Partij van Italië. Een van de belangrijkste functies van de Europese Unie is dat zij mensen in nood een stem geeft en de mensenrechten, de vrijheid, de democratie en de verdraagzaamheid bevordert. Wij zijn het er dan ook allemaal over eens dat we de Iraanse autoriteiten onder druk moeten zetten om zich te voegen naar de internationale verdragen aangaande de persvrijheid, het uitbannen van folterpraktijken, en de eerbiediging van de rechten van kinderen, vrouwen en minderheden.
Er zijn talloze alarmerende tekenen dat de situatie, wat politieke en sociale hervormingen betreft, niet vooruitgaat maar in feite aan het verslechteren is. Ook de Verenigde Naties hebben hun groeiende bezorgdheid hieromtrent te kennen gegeven, in de resolutie van 21 december 2004.
Wij hopen allemaal dat Iran, een land dat rijk is aan mogelijkheden en dat in staat van grote culturele beroering verkeert, zo spoedig mogelijk een volwaardige economische en politieke partner kan worden. Niettemin moet al het toekomstige handelsverkeer met het land hand in hand gaan met nauwlettend toezicht op de daadwerkelijke maatschappelijke situatie ter plaatse en afhankelijk worden gemaakt van de verwezenlijking en effectieve, ondubbelzinnige doorvoering van de vereiste hervormingen. De aanbevelingen van de Europese Raad van afgelopen december, die overeenstemmen met deze aanpak, moeten derhalve onverwijld in praktijk worden gebracht. 
Yañez-Barnuevo García (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, als laatste spreker in dit debat voor de commissaris weer het woord krijgt, wil ik graag zeggen dat mijn argumenten overeenkomen met die van veel van mijn collega’s, met name met die van de woordvoerder van mijn fractie, de heer Casaca. Aangezien ik lid ben van de delegatie voor de betrekkingen met Iran heb ik uit zeer verschillende en talrijke bronnen kunnen vernemen dat de mensenrechtensituatie in dit land verslechtert. Het is daarom van groot belang dat het Parlement zich wat dit betreft onverzettelijk blijft opstellen.
Als Europa en het Europees Parlement bestaansrecht hebben, dan is het wel op het vlak van de mensenrechten; er is geen ander onderwerp dat ons zo bindt.
Ik zou in de paar seconden die mij resten nog willen zeggen dat niet alleen de nieuwe leden als Polen, Tsjechië, Estland, Letland, Litouwen en Slowakije hebben geleden onder dictaturen; helaas hebben ook andere generatiegenoten dictaturen meegemaakt: in mijn geval gaat het om de Francodictatuur, een van de wreedste en langstdurende van de twintigste eeuw.
Daarom zijn wij allemaal erg gevoelig op dit gebied. 
Potočnik,
   .  Mijnheer de Voorzitter, de Europese Commissie deelt de bezorgdheid van het Parlement over de situatie van de mensenrechten in Iran en de recente verklaringen over foltering.
Net als de Raad, die aan het eind van 2004 conclusies over deze kwestie heeft aangenomen, is de Commissie van mening dat er de afgelopen twee jaar weinig vooruitgang is geboekt, ondanks het feit dat de regering van Iran had toegezegd de eerbiediging van de mensenrechten en de rechtsstaat te bevorderen.
Daarom heeft de Europese Unie unaniem besloten de resolutie inzake de toestand van de mensenrechten die in november 2004 is aangenomen door de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties, te steunen.
In deze resolutie wordt ernstige bezorgdheid tot uiting gebracht in verband met een aantal mensenrechtenkwesties, zoals marteling en andere vormen van wrede, onmenselijke en vernederende straffen, zoals amputatie en geseling. Daarnaast wordt in de resolutie herinnerd aan de aankondiging van een verbod op foltering door het hoofd van de Iraanse rechterlijke macht in april 2004 en de daarop volgende goedkeuring van de bijbehorende wetgeving door het Iraanse parlement in mei 2004. Dit zijn interessante ontwikkelingen en onderwerpen die het verdienen om, tezamen met de recente beschuldigingen van foltering, rechtstreeks aan de orde gesteld te worden bij onze Iraanse partners.
De Europese Unie is vastbesloten de mensenrechtendialoog die in december 2002 is gestart voort te zetten. Dit is immers nog altijd een belangrijk kanaal voor het voeren van een dialoog met zowel invloedrijke vertegenwoordigers van de rechterlijke macht als het Iraanse maatschappelijk middenveld. Ik wil hier ook de aandacht vestigen op de bezoeken die een aantal speciale rapporteurs van de Verenigde Naties aan Iran hebben gebracht sinds het begin van onze mensenrechtendialoog. Dat is een zeer opmerkelijke ontwikkeling voor een land dat in de zestien jaar daarvoor zijn deuren gesloten heeft gehouden voor bezoek van de Verenigde Naties.
Tot slot zou ik eraan willen herinneren dat de Europese Unie, na de positieve ontwikkelingen op het nucleaire vlak, momenteel bezig is het overleg met de Iraanse regering over handel, investeringen en economische kwesties te hervatten. Dit overleg zal de gelegenheid bieden om onze Iraanse partners nogmaals duidelijk te maken dat alle relevante onderwerpen – politieke en nucleaire kwesties, de handel en de mensenrechten –onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.
De Commissie is voorstander van een constructieve overeenkomst met Iran, maar die overeenkomst mag niet ten koste gaan van onverantwoordelijk optreden in zaken waaraan het Parlement, de Europese Unie en de wereld in het algemeen een dusdanig groot belang hechten. 
De Voorzitter.
    Het debat is gesloten.
De stemming vindt vanmiddag plaats na afsluiting van de debatten. 

 Aan de orde is het debat inzake zes ontwerpresoluties over vrouwen- en kinderhandel in Cambodja(3).
Záborská (PPE-DE ).
    Dank u wel, mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, in Cambodja zijn vrouwen de eersten die het slachtoffer worden van binnenlandse politieke instabiliteit. Het is een probleem dat zeker niet kan worden opgelost door middel van een debat op een donderdagmiddag in de vergaderzaal van het Europees Parlement. Desalniettemin wil ik uw aandacht vestigen op een breder verschijnsel in dit deel van de wereld: het sekstoerisme.
Als we spreken over misbruik van kinderen en vrouwen, moeten we ook de moed opbrengen om te spreken over mannen, want het zijn mannen die op dit gebied een speciale verantwoordelijkheid dragen. Toerisme is natuurlijk een legitieme activiteit met zijn eigen culturele en educatieve merites. Misbruik van toerisme kan echter een verwoestende uitwerking hebben op de moraal en cultuur van menig Aziatisch land, waaronder Cambodja. Het is een morele tsunami die in hoofdzaak leidt tot de uitbuiting van jonge vrouwen en zelfs kleine kinderen via prostitutie en mensenhandel.
We moeten de verantwoordelijken blijven aanpakken en resoluut optreden. We moeten de confrontatie aangaan met alle media die niet strijden tegen de seksindustrie. De bescherming van vrouwen en kinderen in Cambodja tegen misbruik begint hier, bij ons, in onze lidstaten. De hardnekkige armoede en de uitbuiting van mensen zijn buitengewoon verontrustend.
Aziatische vrouwen zijn zich terdege bewust van hun waardigheid. Zij willen hun fundamentele culturele waarden verdedigen. Dat nieuwe bewustzijn is een van de belangrijkste signalen van deze tijd. Desondanks blijven armoede en de uitbuiting van vrouwen een ernstig probleem in heel Azië. Analfabetisme komt veel vaker voor onder vrouwen dan onder mannen en het recht op leven voor meisjes is aan veel grotere risico’s blootgesteld. Onze lidstaten moeten in hun acties bovenal rekening houden met de waarden die deze vrouwen koesteren en de garantie bieden dat hun cultuur wordt geëerbiedigd. 
Martínez Martínez (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, met deze resolutie veroordelen wij de handel in mensen en de seksuele uitbuiting van minderjarigen, alsmede de straffeloosheid waar de misdadigers die zich schuldig maken aan deze praktijken vaak op kunnen rekenen.
In hotel Chai Hour in Phnom Penh werd prostitutie bedreven en werden vrouwen en kinderen gedwongen om zich te prostitueren. Op initiatief van de organisatie AFESIP zijn 84 van hen bevrijd. Zij werden overgebracht naar een opvangcentrum van deze organisatie. Bij dezelfde operatie werden de souteneurs aangehouden. Volgens onze berichten werden deze misdadigers de volgende dag zonder aanklacht weer in vrijheid gesteld en bleef het hotel doorgaan met dezelfde activiteiten.
Tegelijkertijd werd het opvangcentrum bestormd waarbij de vrouwen en meisjes werden meegenomen, waarna zij ongetwijfeld weer tot prostitutie werden gedwongen.
Zo moeten organisaties die seksueel uitgebuite vrouwen en meisjes willen beschermen, zoals de AFESIP, toezien hoe de meisjes die bevrijd worden en aan een nieuw leven willen beginnen, opnieuw als prostituee worden verkocht. Dit proces gaat gepaard met bedreigingen en vaak ook met agressie tegen de activisten die zich aan deze taak wijden.
In dit concrete geval wil ik namens de Sociaal-democratische Fractie steun betuigen aan de voorzitster van de AFESIP, mevrouw Somaly Mam, die ernstig gevaar loopt en haar vaderland is ontvlucht vanwege doodsbedreigingen door de maffiabendes die deze criminele handel controleren. Ik wil de rest van het Parlement oproepen zich achter mijn fractie te scharen. Ik wil u eraan herinneren dat mevrouw Mam belangrijke onderscheidingen heeft gekregen in Spanje, Frankrijk en Italië.
De straffeloosheid komt voort uit de corruptie die wordt veroorzaakt door de enorme financiële winsten die gepaard gaan met de seksuele uitbuiting en de mensenhandel. Een voor ons verzwarende omstandigheid is dat deze winsten vooral afkomstig zijn van sekstoeristen uit Europa.
De Sociaal-democratische Fractie roept de regeringen van onze landen dan ook op het sekstoerisme aan te pakken en de strijd tegen de benden die hierbij betrokken zijn op te voeren. Onze oproep gaat tevens uit naar de Commissie en naar de autoriteiten van landen als Cambodja, waar gedwongen prostitutie en kinderprostitutie een alledaags verschijnsel is.
Wij moeten hun met klem verzoeken de strijd tegen dit soort activiteiten, waaronder de steun aan organisaties die zich bezighouden met de bevrijding en maatschappelijke reïntegratie van de slachtoffers, aan de orde te stellen in hun betrekkingen met deze landen. 
Lynne (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mensenhandel en seksuele uitbuiting is in feite niets anders dan moderne slavernij. Alleen in Cambodja al zijn mogelijk naar schatting een verbijsterend aantal van 80 000 tot 100 000 vrouwen en kinderen verstrikt geraakt in de mensenhandel voor seksuele doeleinden. Deze gegevens zijn afkomstig uit een rapport van de Cambodjaanse regering. De cijfers zijn sinds de jaren negentig drastisch gestegen.
Ook wordt geschat dat de rechterlijke macht in 94 procent van de zaken die voor het gerecht komen geen veroordeling uitspreekt. De gerechtelijke vervolgingen moeten in aantal toenemen, maar moeten ook vaker leiden tot veroordelingen, wat betekent dat de corruptie moet worden uitgeroeid. Het zijn nu vaak arme mensen die worden veroordeeld – bijvoorbeeld een moeder die haar dochter verkoopt om haar gezin te kunnen onderhouden.
Volgens een Cambodjaanse NGO zijn de politie, de militaire politie, het leger en andere overheidsfunctionarissen bij deze handel betrokken, door bescherming te bieden aan de betreffende netwerken en bordelen of deze zelfs actief uit te baten. Mensenhandelaars krijgen regelmatig hulp van immigratieambtenaren. De EU moet samenwerken met regeringen en lokale en internationale NGO's om een eind te maken aan deze handel.
De samenwerking tussen Thailand, Vietnam en Hongkong is zonder meer van cruciaal belang om de uitstroom van sekswerkers over hun grenzen een halt toe te roepen. Er moet ook voorlichting en training komen voor de grenspolitie. Verder moeten sekswerkers toegang krijgen tot betaalbaar juridisch advies zodat er meer veroordelingen zullen plaatsvinden. Ook op het vlak van HIV en aids moet prioriteit worden toegekend aan preventie.
De NGO's hebben meer subsidie en hulp nodig, niet alleen op de reeds genoemde terreinen, maar ook voor de reïntegratie van de slachtoffers. De EU moet ontwikkelingshulp blijven sturen naar de door armoede geteisterde gebieden in Cambodja, zodat jonge vrouwen die uit hun situatie weten te ontsnappen over een reëel alternatief beschikken en niet uit pure wanhoop weer worden teruggedreven in de prostitutie. 
Breyer (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, we zijn het er allemaal over eens dat kinder- en vrouwenhandel een misdaad is. Dit geval in Cambodja is helaas slechts één geval van vele die niet in de openbaarheid komen.
De afgelopen weken hebben berichten in de media dat de kinderhandel zich heeft gestort op kinderen die het slachtoffer zijn geworden van de tsunami wereldwijd tot bezorgde reacties geleid. Dit geval in Cambodja is des te onrustbarender omdat het slechts bij toeval via dit Parlement in de openbaarheid is gekomen, terwijl het in de wereldwijde publieke opinie helaas geen bezorgde reacties oproept. Toch is dit nog maar het topje van de ijsberg van de mondiale kinder- en vrouwenhandel. Naar mijn mening blijkt uit dit geval in Cambodja ook hoeveel corruptie er in dit land is en dat er geen hervorming van de justitie heeft plaatsgevonden. De Cambodjaanse regering had er eigenlijk, zonder voor de seksindustrie te buigen, voor moeten zorgen dat de souteneurs niet binnen enkele dagen weer op vrije voeten kwamen om hun slachtoffers opnieuw te bedreigen.
We moeten echter ook naar de oorzaken van deze handel kijken. De groeiende aantallen mensen zonder grond neemt in Cambodja steeds ernstiger vormen aan, zodat de mensen hun kinderen, hun zoons en dochters, wel móeten verkopen. Ook dat dienen wij aan de kaak te stellen. We moeten hier de vinger op de zere plek leggen en eindelijk voldoende druk op de Cambodjaanse regering uitoefenen zodat wat er is voorgevallen zich in deze vorm nooit meer zal herhalen. We dienen ook onze bezorgdheid uit te spreken over het feit dat de ingestelde commissie wellicht slechts bedoeld is als kalmeringspil voor de publieke opinie en ook voor ons. Daarom hopen wij door het debat in dit Parlement voor deze misdaden meer aandacht krijgen in de wereldmedia, opdat deze bestreden worden. 
Liotard (GUE/NGL ).
   – Voorzitter, het feit dat de Cambodjaanse regering of welke regering dan ook inadequaat optreedt tegen de handel in en het misbruik van vrouwen en kinderen is volstrekt onacceptabel. De rechten van vrouwen en kinderen mogen niet als tweederangskwesties worden behandeld. Het is de morele plicht van de Europese Unie om van alle mogelijke drukmiddelen gebruik te maken om deze situatie te veranderen. Dit soort moderne slavernij moet uitgebannen worden, en dat zal een van de prioriteiten van het buitenlands beleid van de EU moeten zijn.
Daarnaast is het van groot belang die NGO's en personen die zich bezighouden met het bestrijden van vrouwen- en kindermisbruik te ondersteunen. Dit is een taak voor zowel de EU als de lidstaten. Ik wil dan ook diegenen die zich hebben ingezet voor deze resolutie, hartelijk bedanken. 
Posselt (PPE-DE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, vrijwel geen land ter wereld heeft in de afgelopen zestig, zeventig jaar zo geleden als Cambodja: eerst de Tweede Wereldoorlog die ook daar zwaar heeft gewoed, vervolgens de twee oorlogen in Indochina, het hardvochtige communisme van de Rode Khmer, het Vietnamese communisme van de zogenaamde bevrijders en op dit moment een steeds zwakker wordende overheid en een georganiseerde misdaad op onvoorstelbaar grote schaal.
Niettemin is terecht opgemerkt dat dit alles geen reden mag zijn om te gedogen of te accepteren wat zich daar momenteel onder onze ogen afspeelt. Er heerst daar een gruwelijke vorm van hedendaagse slavernij – ik weiger te zeggen: moderne slavernij – waarbij vrouwen en minderjarigen seksueel worden uitgebuit. In de eerste plaats is hiervoor natuurlijk de georganiseerde misdaad in Cambodja in hoge mate verantwoordelijk. Maar er zijn nog twee andere verantwoordelijken, en daarom hecht ik veel waarde aan de paragrafen 12 en 13 van onze resolutie.
Enerzijds is dat de Cambodjaanse regering zelf, die het bewuste verdrag van de Verenigde Naties en de bewuste overeenkomst tegen mensenhandel en tegen de georganiseerde misdaad nu eindelijk eens moet ratificeren en ten uitvoer moet leggen. Maar de verantwoordelijkheid ligt evenzeer bij de Europese Unie. Deze slavenhandel zou immers niet bestaan als er geen markt voor was. De vraag komt niet uitsluitend of voornamelijk uit Azië, maar niet in de laatste plaats vanuit Europa. Daarom is het onze verantwoordelijkheid om niet alleen ons buitenlands beleid en ons veiligheids- en ontwikkelingsbeleid in te zetten om een einde te maken aan deze slavernij; ook in Europa moeten we ervoor zorgen dat de sekstoeristen en de organisatoren onverbiddelijk worden vervolgd met alle middelen die ons grensoverschrijdend en in het kader van de strijd voor de interne veiligheid ter beschikking staan. Anders hebben we immers niet het minste recht om met een beschuldigende vinger naar anderen te wijzen. We moeten in Europa eerst zelf onze eigen verantwoordelijkheid nemen en vervolgens onze Cambodjaanse partners duidelijk te verstaan geven dat het hier om een elementaire mensenrechtenkwestie gaat waarbij we geen water bij de wijn doen. Verder moeten we bereid zijn de Cambodjanen uit alle macht te steunen bij de opbouw van hun justitieel apparaat, maar ook om binnen de EU orde op zaken te stellen. 
Krupa (IND/DEM ),
   . Mijnheer de Voorzitter, in onze door materialisme afgestompte wereld doen helaas alleen grote rampen, zoals de tsunami of de terroristische aanval in Beslan, nog een beroep op ons geweten en zetten ons aan tot hulp en reflectie. Wij mogen echter niet vergeten dat er sinds jaren dagelijks drama’s plaatsvinden die niet onderdoen voor het geweld van de elementen, dat echter vooral fysieke ellende aanricht. Mensen zonder geweten en morele scrupules kunnen nog veel meer schade aanrichten door mensen hun waardigheid te ontnemen en een menswaardig leven onmogelijk te maken.
Sinds vele jaren zijn wij getuige van morele en geestelijke verwoesting in de landen van zuidelijk Azië, waaronder Cambodja, het land waar wij thans over spreken. Deze verwoesting blijkt in het bijzonder uit de behandeling van vrouwen en jonge kinderen, die worden gedwongen tot prostitutie, werk in magazijnen, fabrieken en op rubberplantages of die uit winstbejag worden verkocht. Deze praktijken vormen zonder meer een grove schending van de menselijke waardigheid.
Volgens algemene schattingen worden er jaarlijks meer dan 2 miljoen mensen in de regio verkocht en vormt de handel in kinderen, na de drugs- en wapenhandel, de op twee na belangrijkste bron van inkomsten voor misdadigers. Volgens de ramingen en rapporten van de Verenigde Naties is de strijd tegen de kinder- en vrouwenhandel en hun seksuele uitbuiting, de barbaarse hedendaagse vorm van slavernij, in Cambodja bijzonder moeilijk omdat zowel de politie als de autoriteiten corrupt zijn en smeergelden aannemen van rijke en verdorven toeristen.
Ruim 60 procent van de vrouwen en jonge meisjes wordt gedwongen tot prostitutie en de meesten van hen zijn geïnfecteerd met het HIV-virus of lijden reeds aan aids. De oorzaak hiervan is uiteraard armoede, of liever gezegd bittere armoede, want bijna een kwart van de mensen in de regio, waar eenderde van de wereldbevolking woont, leeft van minder dan één dollar per dag. Miljoenen vrouwen en kinderen worden gedwongen onder levensbedreigende omstandigheden te werken en worden om de tuin geleid met beloftes van legaal werk. Zij worden verkocht en als slaven naar het buitenland vervoerd. Hier worden zij niet alleen uitgeuit als arbeidskrachten, maar bovendien misbruikt voor allerlei verdorven praktijken, zoals seksuele praktijken, pedofilie en kinderpornografie. Tot de oorzaken behoren verder analfabetisme en de communistische ideologie van de Rode Khmer, die met terreur, bedreiging en leugens een nieuwe samenleving wilden vestigen en waarvan ten minste een miljoen mensen het slachtoffer is geworden. Na de jaren van het bewind van Pol Pot waren het land, de medische infrastructuur en de medische verzorging totaal verwoest en leefden miljoenen kinderen die hun ouders hadden verloren, zonder middelen van bestaan. Helaas is het land de afgelopen jaren de weg van het economisch liberalisme ingeslagen.
Wat in dit verband ook zeker een rol speelt is de liberale verwoesting van het gezin en de veelgeprezen utilitaristische en hedonistische levensfilosofie, die zelfs wordt onderschreven door mensen die namens humanitaire niet-gouvernementele organisaties hulp verlenen en van wie sommigen een schandalige betaling in natura aanvaarden door vrouwen en kinderen seksueel te misbruiken. Zelfs resoluties en debatten in het Europees Parlement zullen dan ook niets uithalen als zelfs hoogopgeleide personen in hoge posities de onschendbaarheid van de mens en het gezin aan hun laars lappen. Niet alleen financiële steun en de veelgeprezen markteconomie zijn geboden, maar bovenal een morele herijking en ethische beginselen. Dank u wel.
Potočnik,
   .  Mijnheer de Voorzitter, de Commissie veroordeelt alle vormen van mensenhandel en seksuele uitbuiting resoluut, vooral wanneer het gaat om kinderen. De Commissie deelt de bezorgdheid van de leden van het Europees Parlement over het bestaan en de omvang van de mensenhandel in Cambodjaanse burgers. Bijzonder walgelijk is het feit dat degenen die deze misdaad begaan, zich vooral richten op de allerarmste groepen in een van de minst ontwikkelde landen van Zuidoost-Azië, waar zij door het hoge armoedepeil en de beperkte capaciteiten van de overheidsinstanties, in combinatie met plaatselijke corruptie en collaboratie, gemakkelijker te werk kunnen gaan.
Deze omstandigheden hebben bijgedragen aan de groei van de handel in en economische uitbuiting van arbeidsmigranten, de handel in vrouwen – zowel binnen Cambodja zelf als over de grenzen – voor de prostitutie, en de handel in kinderen met het oog op prostitutie, bedelen en illegale adoptie.
De samenwerkingsactiviteiten van de Commissie in Cambodja zijn uiteindelijk gericht op armoedeverlichting maar dienen ook uitdrukking te geven aan het grote belang dat de EU hecht aan de mensenrechten en de democratie, waartoe ook de gelijke behandeling van mannen en vrouwen en de bescherming van kinderen behoren. Hiertoe heeft de Commissie uit hoofde van het Europees initiatief voor democratie en mensenrechten al meer dan 1,9 miljoen euro toegewezen aan UNICEF en Action by Churches Together/DanChurchAid ter ondersteuning van twee omvangrijke programma's voor de waarborging van de wettelijke bescherming van kinderen in Cambodja, alsmede aan steun voor de ontwikkeling van plaatselijke NGO's die zich inzetten voor mensenrechten.
Voorts voorziet het programmeringsdocument van de Commissie voor het Europees initiatief voor democratie en mensenrechten 2005-2006 voor campagne 2, genaamd “Fostering a culture of human rights”, waarvoor Cambodja in aanmerking komt, in de aanpak van het probleem van de handel in kinderen en vrouwen. Deze campagne beoogt ook de rechten van mensenrechtenactivisten te bevorderen. Er zal getracht worden de veiligheidssituatie van degenen die zich met persoonlijk risico op vreedzame wijze inzetten voor de bevordering van de mensenrechten een betere bescherming te bieden, met het oog op de aanbevelingen van paragraaf 13 van de EU-richtsnoeren inzake verdedigers van de mensenrechten.
De koninklijke regering van Cambodja heeft recentelijk een aantal positieve initiatieven ontplooid om het probleem het hoofd te bieden, zoals de ondertekening van memoranda van overeenstemming met Thailand inzake de handel in vrouwen en kinderen en inzake de beheersing van arbeidsmigratie tussen deze twee landen, deelname aan het gecoördineerde ministeriële Mekong-initiatief tegen smokkel, en de oprichting van een departement voor de bestrijding van mensenhandel binnen het ministerie van Binnenlandse Zaken in 2002. Ik juich deze belangrijke initiatieven van harte toe en ben ervan overtuigd dat deze initiatieven ook door de leden van dit Parlement zullen worden toegejuicht.
Maar de recente gebeurtenissen in verband met AFESIP, een NGO die gesteund wordt door Spanje, het Verenigd Koninkrijk en de Commissie, hebben ons allen duidelijk doen inzien hoe moeilijk het is om dergelijke maatregelen in de praktijk ten uitvoer te leggen. Deze gebeurtenissen hebben ons terecht nieuwe zorgen gebaard. De ambassades van de lidstaten in Phnom Penh en de EC-delegatie hebben onmiddellijk gereageerd in de vorm van een verklaring, waarin wordt opgeroepen tot een volledig onderzoek en waarin wordt geëist dat de daders voor het gerecht worden gebracht.
Op 12 december heeft de regering de oprichting van een interdepartementele commissie aangekondigd die de gebeurtenissen zal onderzoeken. De ambassades van de lidstaten in Phnom Penh en de EC-delegatie hebben deze aankondiging tezamen met andere donoren in een nieuwe verklaring toegejuicht en hierbij de hoop uitgesproken dat de uitkomst van het onderzoek geloofwaardig en transparant zal zijn. Ik kan u verzekeren dat de EC-delegatie in het Koninkrijk Cambodja, samen met de missies van de lidstaten in het land, de vorderingen van het onderzoek van de regering op de voet zal volgen en voortdurend verslag zal uitbrengen van de ontwikkelingen. 
Posselt (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, neemt u me niet kwalijk, maar ik wees aan het begin van dit debat over de mensenrechten al op de aanwezigheid van twee prominente mensenrechtenactivisten, namelijk de heer Kovalev uit Rusland en mevrouw Estemirova uit Tsjetsjenië, die vandaag de Robert Schuman-medaille van onze fractie in ontvangst hebben genomen. Zij waren op dat moment echter nog niet aanwezig, hoewel ook u hen vriendelijk welkom hebt geheten. Inmiddels zijn zij gearriveerd, en ik wil onze beide gasten verzekeren dat wij uit alle macht zullen blijven strijden voor de mensenrechten in Rusland, in Tsjetsjenië en waar ook ter wereld.
Ik weet nog goed, mijnheer de commissaris, dat wij ons hier op donderdagmiddag voor de mensenrechten en voor de vrijheid in Slovenië hebben ingezet. Vandaag is hier een Sloveense commissaris aanwezig, en ik hoop dat wij in dit Europees Parlement de dag nog mogen beleven dat er in Tsjetsjenië en in Rusland vrijheid en respect voor de mensenrechten zullen heersen.
De Voorzitter.
    Het debat is gesloten.
Wij gaan nu over tot de stemming. 
De Voorzitter.
    Aan de orde is de stemming over de volgende ontwerpresoluties:
Alvaro (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het einde van paragraaf 7 dient te worden gewijzigd opdat de betreffende paragraaf als volgt komt te luiden: “benadrukt dat seksuele contacten die door volwassenen personen met wederzijdse instemming in de particuliere sfeer bedreven worden onder het begrip "privacy" moeten worden samengevat en dringt aan op de onmiddellijke invrijheidstelling van alle personen die voor dergelijke activiteiten in hechtenis zijn”. 

Prets (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil een mondeling amendement indienen tot wijziging van paragraaf 8. Voor het laatste derde gedeelte stel ik de volgende Engelse formulering voor: “in expecting action by Iran to address also other concerns of the EU regarding the fight against terrorism, the respect for human rights and Iran’s approach to the Middle East peace process” en ik verzoek u mijn voorstel aan te nemen. 

Martínez Martínez (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik begrijp dat wij helaas de door mevrouw Prets geamendeerde paragraaf hebben verworpen; het gaat niet om het amendement maar de geamendeerde paragraaf. 

De Voorzitter.
    Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement te zijn onderbroken.
