Wzrost cen środków spożywczych i ochrona konsumentów (debata) 
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku dziennego jest debata nad
pytaniem ustnym do Komisji dotyczącym wzrostu cen i środków spożywczych i ochrony konsumentów skierowanym przez Josepha Daula, Lutza Goepela oraz Neila Parisha w imieniu grupy politycznej PPE-DE - B6-0321/2007),
pytaniem ustnym do Komisji dotyczącym wzrostu cen i środków spożywczych i ochrony konsumentów skierowanym przez Luisa Manuela Capoulasa Santosa w imieniu grupy politycznej PSE - B6-0377/2007), oraz
pytaniem ustnym do Komisji dotyczącym wzrostu cen i środków spożywczych i ochrony konsumentów skierowanym przez Sergio Berlato, Janusza Wojciechowskiego, Gintarasa Didžiokasa, Liam Aylward w imienu grupy politycznej UEN - B6-0378/2007).
Neil Parish  
autor. - Panie przewodniczący! Z przyjemnością stoję tutaj i przemawiam przed państwem z uwagi na to, że bezpieczeństwo żywności stało się dla nas niezwykle ważną sprawą. Przez ostatnie 25 lat w Europie nie brakowało żywności. Tak naprawdę podejmowaliśmy wiele decyzji związanych z rolnictwem i wspólną polityką rolną aby ograniczyć produkcję i utrzymać ceny na stałym poziomie oraz ograniczyć wykorzystanie dotacji na eksport i kontynuować eksport produktów na inne rynki światowe.
Obecnie mamy do czynienia z diametralnie inną sytuacją: w tym roku ceny zbóż wzrosły trzykrotnie; sektor zwierząt gospodarskich zmaga się z poważnym problemem wywołanym wzrostem cen pasz rzędu 50-60%. Wszystkich nas martwi ta sytuacja. Wspólnie z panami Daulem i Goepelem przygotowaliśmy to pytanie ustne i cieszymy się, że pani komisarz Fischer Boel jest tu dziś z nami - wydaje nam się, że powinniśmy korzystać z każdej okazji do rozmów.
Będziemy musieli stawić czoła rzeczywistości, w której niektóre z pasz produkowanych z genetycznie modyfikowanej kukurydzy i soi nie mogą być obecnie importowane do Unii Europejskiej z uwagi na brak pozwolenia. Myślę, że powinniśmy poważnie się zastanowić nad tą sprawą i wykorzystać istniejące możliwości do wydania odpowiednich pozwoleń na te produkty. Jeżeli tylko są one bezpieczne, powinny trafiać one na nasz rynek i być wykorzystywane do karmienia naszych kur, a w szczególności świń, a także bydła, tak przeznaczonego na mięso, jak i mleko, ponieważ musimy utrzymać konkurencyjność naszego rynku.
Musimy również spojrzeć na sytuację w supermarketach, ponieważ - nie możemy o tym zapominać - nie interesuje nas jedynie cena, jaką rolnik otrzymuje za swoje produkty, lecz również ilość pieniędzy, jakie musi na nie wydać konsument. Bez wątpienia możemy zaobserwować, że na przykład jedynie 10% bochenka chleba powstaje z surowca pszenicy, a jednak mamy do czynienia z ciągłym podnoszeniem cen chleba. Supermarkety tłumaczą się, że muszą płacić coraz więcej z pszenicę. A więc musimy naciskać na supermarkety, aby upewnić się, że konsumenci płacą tyle, ile powinni.
Europejskie rolnictwo ma bardzo silnie ugruntowaną pozycję na świecie i może sobie poradzić z nowymi wyzwaniami, i dobrze, ponieważ będzie nam potrzebna produkcja żywności, rolnicy i wsie - a wszystko to działa znakomicie.
Jednak w tej chwili musimy wyrównać różnice między sektorem zbożowym a sektorem zwierząt gospodarskich, dlatego właśnie przedstawiłem to pytanie. Z niecierpliwością czekamy na odpowiedź pani komisarz Fischer Boel.
Luis Manuel Capoulas Santos  
autor. - (PT) Panie przewodniczący, pani komisarz! Cieszę się, że mogę ponownie się tu z państwem spotkać. Jak państwo wiedzą, kilka miesięcy temu zaskoczyła nas zmiana sytuacji niektórych produktów rolnych na rynku. Jeszcze niedawno powiedzielibyśmy, że taki zwrot jest po postu niemożliwy. Zauważyliśmy ogromny nacisk na dostawy, czego konsekwencją jest obecna sytuacja.
To z kolei spowodowało duże zaburzenia w pracy sektora zwierząt gospodarskich, dające się przewidzieć skutki w postaci wzrostu cen dla konsumenta, a przede wszystkim ostrzeżenie FAO przed tym, jakie skutki może wywołać zaistniała sytuacja dla produkcji środków spożywczych w innych częściach świata. Nie zapominajmy, że podczas gdy w Europie wydaje się około 10-20% dochodów na jedzenie, istnieją takie miejsca, w których żywność pochłania 90% lub więcej, dlatego łatwo sobie wyobrazić, co może się stać z tymi społecznościami w przypadku wzrostu cen.
Dlatego musimy działać, i to natychmiast. Ja ze swojej strony bardzo się cieszę, że Komisja podjęła szybką inicjatywę i wystosowała odpowiednie działania łagodzące, ograniczając odłogi do zera w 2008 r. Szkoda, że nie poszliśmy w tych działaniach dalej. Istnieją również inne rozwiązania, których być może moglibyśmy się podjąć bez ponoszenia dodatkowych kosztów, takie jak przyspieszenie procedury autoryzacji wypłacania dotacji przysługujących niektórym rolnikom hodującym zwierzęta, których ciężka sytuacja dotyka w dwójnasób - cierpią oni nie tylko z powodu wyższych cen, lecz również chorób zwierząt gospodarskich, takich jak choroba niebieskiego języka, dlatego uważam, że powinniśmy zrobić coś więcej w tej sprawie.
Jednak przede wszystkim musimy dalej analizować i oceniać sytuację, aby szybko zidentyfikować środki, które możemy podjąć w najbliższej przyszłości, w perspektywie krótkoterminowej. Oczywiście ufamy, że pani Komisarz i Komisja wykażą się odpowiednią dozą wrażliwości w tej niezwykle ważnej dla nas sprawie.
Sergio Berlato
autor. - (IT) Panie przewodniczący, pani komisarz, panie i panowie! W całej Europie mamy obecnie do czynienia ze wzrostem cen środków spożywczych. Badania rynkowe pokazują, że konsumenci europejscy w radykalny sposób zmieniają swoje nawyki żywieniowe, zmuszeni do zmiany jakości i typu kupowanych produktów z powodu wygórowanych cen.
Za podwyżki cen z jednej strony odpowiedzialna jest nadmierna liczba etapów, przez które przechodzą produkty od producenta do konsumenta, z drugiej strony zaś nieproporcjonalne podwyżki cen w sieciach supermarketów. Jednak jedno jest pewne: nie należy za to winić naszych rolników, którzy są tak naprawdę głównymi ofiarami zaistniałej sytuacji.
Panie przewodniczący, pani komisarz! Myślę, że teraz bardziej niż kiedykolwiek należy chronić europejski model polityki rolnej, tak aby uchronić krajowe rynki rolne przed skutkami międzynarodowych wahań w cenach i wykorzystać w praktyce działania ochronne w zakresie produkcji i korzystania z zasobów terytorialnych, które są tak charakterystyczne dla rolnictwa europejskiego. Popieramy decyzję Komisji o ratyfikacji propozycji zerowych odłogów w 2008 r.
Jednak nie jest to wystarczający sposób na załagodzenie sytuacji związanej z zapasami zbóż i ich rosnącymi cenami na rynkach światowych. Powinniśmy również pracować nad wspólną organizacją rynków i w odpowiedni sposób wykorzystywać tego typu mechanizmy do przywrócenia równowagi na rynku, co pomoże nam złagodzić skoki cenowe, przynajmniej na rynku wewnętrznym. Prosiliśmy ostatnio Komisję o zaproponowanie natychmiastowego podwyższenia kontyngentów na mleko o co najmniej 2-3%, aby ustabilizować cenę tego podstawowego produktu.
W obliczu trudnych warunków gospodarczych, z jakimi mamy teraz do czynienia, Unia Europejska i państwa członkowskie mają obowiązek pomagać konsumentom w utrzymaniu siły nabywczej w przypadku żywności i równocześnie chronić rolników i ich prawa do zarobku.
Mariann Fischer Boel
komisarz. - Panie przewodniczący! Chciałabym przypomnieć pewne zdanie, które jest zdaje się japońskim przekleństwem: "A żebyś żył w ciekawych czasach”. Myślę, że doskonale pasuje ono do obecnej sytuacji. W ciągu ostatnich sześciu czy ośmiu miesięcy widzieliśmy jak ceny surowców w sektorze rolnym wystrzeliły w górę, ale muszę przyznać, że punktem wyjścia był najniższy w historii poziom tych cen. Myślę, że warto o tym pamiętać. Wzrost cen będzie również odczuwalny dla konsumentów, lecz w nieco mniejszym stopniu. Chciałabym przytoczyć przykład chleba, podstawowego produktu żywnościowego. Będę się odnosić do sytuacji w Niemczech. Jeżeli spojrzymy na cenę chleba w supermarkecie lub sklepie w Niemczech, zobaczymy, że jedynie 4% tej ceny jest związana z kosztem pszenicy.
W sektorze mleczarskim, jak to zostało przez państwa zauważone, przewidziano do tej pory kilka różnych działań zaradczych. Kontyngenty na mleko zostały zwiększone 1 kwietnia 2006 r. i 1 kwietnia 2007 r. o 0,5% w 11 państwach członkowskich. 1 kwietnia 2006 r. osiem nowych państw członkowskich otrzymało te rezerwy restrukturyzacyjne w wysokości od 2% do 5% ich krajowych kontyngentów. 1 kwietnia 2008 r., czyli w przyszłym roku, kontyngenty zostaną zwiększone o kolejne 0,5% w 11 państwach członkowskich.
Oprócz tego ograniczono wszystkie środki wspomagające rynek i obecnie nie ma refundacji wywozowych ani żadnej pomocy dla zbytu. Sprawozdanie na temat prognoz rynkowych dla sektora mleczarskiego zostanie przyjęte przez Komisję jeszcze w tym roku i będzie stanowiło podstawę do dalszych rozmów na temat tego, czy należy dalej zwiększać kontyngenty. Poza tym miałam już okazję zasygnalizować wygaśnięcie systemu kontyngentów z końcem marca 2015 r.; zaznaczyłam również, że potrzebujemy odpowiedniego okresu przejściowego i działań łagodzących skutki zniesienia kontyngentów na okres od tego roku do 2015 r. Jedną z możliwości jest zwiększenie kontyngentów w tym okresie, które zostanie rozważone przy okazji oceny stanu w przyszłym roku.
Powodów wzrostu cen w sektorze zbożowym jest wiele. Powiem jedynie, aby się upewnić, że nie będzie żadnych nieporozumień, że to nie biopaliwa powodują szybki wzrost cen. Obecnie w Europie wykorzystujemy mniej niż 2% produkcji zbóż na etanol. Powody wzrostu cen są inne: niekorzystne warunki pogodowe w Australii, susze w Europie Południowej, powodzie w północnej części Europy, wzrastające zapotrzebowanie w Indiach i Chinach oraz ograniczenia związane z eksportem z Rosji i Ukrainy. Oczywiście mamy jeszcze do czynienia z efektem kuli śnieżnej z powodu dużego nacisku na etanol w Stanach Zjednoczonych, który ma pewien wpływ na wzrost cen kukurydzy.
Komisja podjęła, jak zostało powiedziane, pewne działania: zmniejszono do zera odłogi na przyszły rok produkcyjny, a więc tegoroczny siew na jesieni i przyszłoroczny - na wiosnę. Podczas oceny stanu odbędą się rozmowy na temat tego, czy kontynuować politykę zerowych odłogów. Oczekujemy, że zmniejszenie liczby odłogów do zera przyniesie około 10 do 15 mln ton, w zależności od warunków pogodowych. Poza tym mam zamiar złożyć w Kolegium członków Komisji propozycję, by Rada zawiesiła cło importowe dla zbóż jedynie na ten rok. Myślę, że te inicjatywy pomogą nam zmniejszyć napięcia w sektorze zwierząt gospodarskich i skutki wzrostu cen konsumenckich.
Mamy do czynienia również z innymi problemami w sektorze wieprzowiny. Mamy niestety do czynienia z brakiem równowagi między nakładami a produkcją. W związku z tym komitet zarządzający postanowił wprowadzić system prywatnego przechowywania, który miejmy nadzieję pomoże w rozwiązaniu problemów związanych z sektorem wieprzowiny. Istnieją również inne możliwości, jednak myślę, że powinniśmy się postarać rozwiązać tę sprawę, ponieważ jeśli jest to tylko kwestia przedłużania cierpienia, nic na tym nie zyskamy.
Dlatego dobrze, że podjęliśmy działania, a ja miałam okazję podziękować Parlamentowi za szybką reakcję na zaistniałą sytuację, dzięki czemu mogliśmy wysłać jasne sygnały do sektora rolniczego na temat zerowych odłogów tak szybko, jak to możliwe. Chciałabym wrócić do kwestii organizmów genetycznie modyfikowanych w mojej mowie kończącej, ponieważ widzę, że mój czas się skończył.
Mairead McGuinness
w imieniu grupy PPE-DE. - Panie przewodniczący! Chętnie podzieliłabym się swoim czasem z panią komisarz, ponieważ jestem ciekawa jej opinii na temat organizmów genetycznie modyfikowanych, jednak będę obecna do końca debaty.
Myślę, że to prawda, ponieważ nie pierwszy raz mówi się o tym na tej sali, że trudna do przełknięcia prawda jest taka, że czasy w miarę taniego jedzenia się skończyły, a tego co się stało nie przewidziała ani Komisja, ani cały świat.
Pani komisarz przedstawiła nam niektóre z powodów, dla których brakuje nam równowagi między popytem a podażą i muszę się z nią zgodzić: pogoda, zmiany klimatyczne, zapotrzebowanie krajów rozwijających się, a także biopaliwa, przyczyniają się do obecnych problemów na całym świecie - pani komisarz zwróciła na to uwagę. Jednak należy pamiętać - i wielu posłów mówiło o tym przede mną - o tym, co powiedział poseł Fischler podczas reformy WPR w 2003 r. Obiecał on rolnikom lepsze ceny rynkowe. Być może mamy teraz do czynienia ze skutkami tych reform i zaczynamy je kwestionować ze względu na ich wpływ na ceny konsumenckie.
Widzieliśmy pozytywne zmiany w przypadku mleka i zbóż, jednak nie możemy powiedzieć tego samego o sektorze zwierząt gospodarskich w przypadku producentów wołowiny i baraniny, drobiu i wieprzowiny, o czym mówiła pani komisarz.
Teraz zadajemy sobie pytania na temat braku stabilności i tego, czy podoba nam się brak stabilności popytu i podaży. Jedna z większych firm zwróciła się do mnie ostatnio, mówiąc że klienci supermarketów nie wiedzą na temat ekonomiki produkcji żywności, albo po prostu się nią nie interesują, zaczynają jednak zauważać, że jest ona pozytywna. Jednak istniej potrzeba monitorowania supermarketów i sprawdzania, czy przekazują sumy z podwyżek cen producentom żywności. Chciałabym prosić Komisję - szczególnie komisarza ds. konkurencji - by przyjrzała się bliżej tej sprawie. W przeszłości spotykałam się z odmową.
Jeżeli chodzi o organizmy genetycznie modyfikowane, jest to poważna sprawa. Problemem są różnice w procedurze zatwierdzającej te produkty między Stanami Zjednoczonymi a Unią Europejską i należałoby się tym zająć. Dlatego czekam na komentarze pani komisarz na temat organizmów genetycznie modyfikowanych zanim szczegółowo przedstawię moje zdanie na ten temat.
Ostatnia sprawa związana jest z tym, że nie możemy lekceważyć znaczenia braku bezpieczeństwa produktów w krajach rozwijających się, szczególnie jeśli chodzi o rynek zbożowy, gdzie kraje, które nie są w stanie zapłacić więcej za jedzenie muszą się zmierzyć z dużą podwyżką rachunków za żywność. Musimy o tym pamiętać i wziąć to pod uwagę podczas opracowywania przyszłej polityki.
Bernadette Bourzai
w imieniu grupy PSE. - (FR) Panie przewodniczący, pani komisarz, panie i panowie! Podczas Światowego Dnia Żywności, we wtorek 16 października, FAO postanowiła uświadomić ludziom, że niedożywienie dotyczy obecnie 854 mln ludzi na całym świecie. Z tej okazji podkreślano rosnące ceny surowców rolnych, a szczególnie ich wpływ na konsumentów w krajach rozwijających się - moi koledzy mówili o tym dość szczegółowo - a także na ludność w krajach ubogich, które są importerami zbóż. Podczas gdy w krajach rozwiniętych na jedzenie wydaje się około 10-20% rodzinnego budżetu, w krajach najmniej rozwiniętych suma ta dochodzi do 60-80%, a dwudziestoprocentowy wzrost cen zbóż może przynieść w tym przypadku drastyczne skutki. Do pogorszenia sytuacji przyczynia się również fakt, że niektóre kraje są w dużej mierze zależne od importu, przez co mają również problemy związane z wahaniami kursów walut, zmianami klimatycznymi i wzrostem kosztów transportu.
Pani komisarz, częściowo odpowiedziała pani na tę kwestię, jednak mam nadzieję, że to dopiero początek działań. Jakie działania ma zamiar podjąć Komisja w perspektywie długo- i krótkoterminowej podczas nadchodzącej oceny stanu w celu wydobycia z ciężkiej sytuacji konsumentów z północy, a szczególnie z południa oraz przyczynienia się do ustanowienia równowagi na światowym rynku żywności?
Niels Busk
w imieniu grupy ALDE. - (DA) Panie przewodniczący, pani komisarz! To bardzo dobrze, że skupiliśmy uwagę na bardzo ważnej kwestii, jaką jest znaczny wzrost cen różnorodnych surowców rolnych. Równocześnie wiemy, że w dziedzinach, które jak na razie jeszcze tych zmian nie doświadczyły, takich jak sektor wieprzowiny, wzrost cen może doprowadzić do bardzo drogiej zimy, jeśli chodzi o ceny żywności. Zdajemy sobie sprawę z powodów tych zmian: słabe jesienne zbiory, puste sklepy z kukurydzą itp. - Nie będę się zagłębiał w szczegóły.
Myślę, że sytuacja, z jaką mamy obecnie do czynienia powinna dostarczyć więcej okazji do rozmów. Po pierwsze, nie powinien nas niepokoić obecny wzrost cen. Zbyt długo litr mleka kosztował mniej niż litr coca-coli, a nawet mniej niż litr wody. Zupełnie nierozsądny wydaje mi się brak akceptacji faktu, że jedzenie może kosztować tyle, ile rzeczywiście powinno kosztować ze względu na cały długi proces produkcyjny, który zabiera długie godziny, szczególnie w przypadku produkcji mleka. Równie jasne jest to, że stoimy teraz przed szansą zwiększenia produkcji środków spożywczych w Europie. Tak naprawdę wymaga tego od nas rynek. Komisja wykazała się inicjatywą, likwidując odłogi, a my mamy oczywiście nadal okazję szybko zwiększać produkcję, szczególnie w sektorze mleka.
Powinniśmy kontynuować reformę WPR rozpoczętą w 2003 r. poprzez zmniejszenie wysokości dopłat, a także poważnie zastanowić się nad dalszym przeznaczaniem pieniędzy na rozwój wsi. Mamy teraz okazję ponownie uruchomić dynamiczną produkcję rolną w UE, a to oznacza, że możemy dać rolnikom większą swobodę w wykorzystaniu nadzwyczaj wysokiego obecnie popytu. Oczywiście, jak nakazuje tradycja, będziemy również wspomagać rolników z obszarów górskich i mniej urodzajnych - tylko tego nam potrzeba! Jednak nie możemy się bać wzrostu cen, zamiast tego powinniśmy zrozumieć jego przyczyny i wykorzystać sytuację, w której się znaleźliśmy.
Janusz Wojciechowski
w imieniu grupy UEN. - Panie Przewodniczący! W ostatnim czasie w Unii Europejskiej daje się zaobserwować znaczący wzrost cen podstawowych artykułów spożywczych, w szczególności w nowych państwach członkowskich. Przykładowo w Polsce cena chleba wzrosła w ciągu ostatnich dwóch lat o 15%, cena jabłek o 83%, ziemniaków o 33%, zaś cena mleka niemal się podwoiła. Podobne zjawisko jest w niektórych starych państwach członkowskich: we Włoszech, w Irlandii. Z nowych państw członkowskich także na Litwie cena zbóż, mleka, owoców i warzyw również wzrosła prawie dwukrotnie.
Z drugiej strony, polityka Unii Europejskiej polega na ograniczaniu rozmiarów produkcji rolnej i polityka ta wydaje się coraz bardzie sprzeczna z potrzebami konsumentów. Wszelkie tak zwane reformy Wspólnej Polityki Rolnej, polegają na tym, że ograniczamy produkcję w Unii Europejskiej.
Reforma rynku cukru to jest wielkie ograniczanie produkcji cukru w Unii Europejskiej, z 18 mln ton do 12 mln ton. Reforma rynku wina - również ograniczanie produkcji.
Inne reformy także zmierzają do tego, żeby w Unii Europejskiej produkować mniej. Z drugiej strony mamy bardzo istotny sygnał. Konsumenci potrzebują więcej żywności w Europie i to jest sygnał na tyle poważny, że cały cel Wspólnej Polityki Rolnej powinien być zweryfikowany. Musimy się zastanowić nad tym, czy rzeczywiście metoda ograniczania produkcji, kwotowania produkcji jest dobra z punktu widzenia interesu konsumentów przede wszystkim, bo to o nich głównie chodzi.
Chodzi o to, by Europa dostarczała tyle żywności, ile potrzeba jej społeczności. Jest wiele sygnałów, które wskazują na to, że dotychczasowa polityka rolna powinna być zweryfikowana. Dziękuję bardzo.
Friedrich-Wilhelm Graefe zu Baringdorf
w imieniu grupy Verts/ALE. - (DE) Panie przewodniczący, pani komisarz! Ta debata podąża w jakimś szalonym kierunku. Od lat mówimy o spadku cen, najniższych możliwych cenach i ogólnych niżach. Wszyscy mówcy, którzy opłakują teraz wzrost cen - długo oczekiwany, przyznam - i nawołują do zahamowania tego trendu powinni się tak naprawdę cieszyć.
Powinni się cieszyć, że rynek funkcjonuje, z waszą pomocą. Z pomocą naszych poprzedników, a także z inicjatywy Parlamentu Europejskiego, pozbyliśmy się miliardów euro przeznaczanych na interwencje i stabilizacje cen - presji cenowej, która zniszczyła ceny rynkowe na rynku światowym i sprawiła, że kraje trzeciego świata muszą się zmagać z poważnymi problemami. Wreszcie pozbyliśmy się tego mechanizmu i zbliżamy się do rynku, spotykając się z sytuacją, którą dodatkowo pogarsza wykorzystanie kukurydzy do produkcji paliw.
Istnieje wiele innych powodów, dla których mamy obecnie do czynienia z tak dużym popytem na rynku. Rynek reaguje, ceny idą w górę a my, tutaj w Parlamencie Europejskim, jako przedstawiciele rolników, prosimy o ponowne obniżenie cen. Nigdy, w ciągu 20-25 lat spędzonych w Parlamencie, nie spotkałem się z czymś tak niedorzecznym! Dlatego właśnie oklaskiwałem pana posła Buska. Powinniśmy się cieszyć z obecnej sytuacji. Oczywiście musimy być ostrożni i działać w interesie tych, którzy nie mogą sobie pozwolić na kupowanie żywności po normalnych cenach.
Powinniśmy karać te kraje, które płacą nieuczciwe wynagrodzenie i prowadzą wprowadzającą w błąd politykę społeczną, ale nie możemy karmić ubogich kosztem rolników, którzy w ostatnich latach tłumnie rezygnują z zawodu. To nie jest właściwe rozwiązanie!
Cieszę się, że możemy omówić dziś tę sprawę, a także że mamy do dyspozycji rynek, na którym ceny wreszcie wzrastają.
Vincenzo Aita
Panie przewodniczący, panie i panowie! Myślę, że warto rozpocząć dyskusję na ten temat, choć, częściowo z powodu tego, co powiedziała pani komisarz, nie widzimy jeszcze wszystkich aspektów tego problemu.
Chciałbym przypomnieć pani komisarz, że kilka miesięcy temu prosiliśmy o moratorium na temat rozmów dotyczących poprawek do wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw, aby można się było zatrzymać na chwilę i zastanowić się nad tym, co się wydarzyło - i co ma teraz miejsce w przypadku wina - w oparciu o kilka spraw, o których chciałbym teraz powiedzieć.
Po pierwsze mówi się obecnie o żniwach, które były nieudane z powodów pogodowych, ale nikt nie wspomina o tym, że problem ten będzie nas dotyczył jeszcze przez wiele lat, ponieważ zmiany klimatyczne są nieuniknione w Europie i na całym świecie. To pierwsza sprawa!
Po drugie, w porównaniu z rokiem 1950, kiedy było nas 2,5 mld i każdy mieszkaniec planety miał 0,5 hektara, w roku 2020 liczba ludności na świecie wyniesie 7,5 mld (według danych ONZ), a na każdego mieszkańca będzie przypadało zaledwie 0,2 ha ziemi nadającej się pod uprawę.
Rozumiem o co chodzi panu Baringdorfowi kiedy mówi o tym, że jest to podstawowy problem, jednak nie sądzę żeby wzrost cen, z którym mamy obecnie do czynienia był korzystny dla producentów. Jeżeli spojrzymy na różnicę między kosztem produktu a ceną, którą płaci konsument, możemy zobaczyć, że i konsumenci i producenci płacą za bardzo długi łańcuch dostaw. Jednak wynika to po części z zasad działania przyjętych tutaj, w tym Parlamencie, dlatego uważam, że pani komisarz powinna dokładnie przyjrzeć się działaniom, których mamy się podjąć w przyszłości.
Oczywiście przywrócenie produkcji na ziemiach leżących odłogiem jest bardzo ważnym krokiem, choć obecnie najbardziej potrzeba nam dokładnej, szczegółowej debaty. W momencie utworzenia Wspólnoty Europejskiej podjęto działania, których celem było spełnienie wymogów żywieniowych mieszkańców Europy. Dziś powinniśmy przyjąć te same zasady gry. Nie możemy dłużej pozwalać na to, by ziemia leżała odłogiem w wyniku polityki oddzielenia finansowania od produkcji, ponieważ prowadzi to do strat produkcyjnych i sprawia, że nasze działania są bezproduktywne. Dlatego musimy się przygotować na poważną dyskusję o tym, czy działania podjęte w ciągu ostatnich kilku lat przyniosły korzyści konsumentom i producentom, czy wprost przeciwnie, przysporzyły im problemów.
Jim Allister
Panie przewodniczący! Chciałbym się skupić na stanowisku sektora intensywnej produkcji. Nie będę zajmował czasu ponownie wyliczając poszczególne kłopoty, z którymi zmagają się producenci z tego sektora, chciałbym się raczej skupić na działaniach, które powinna moim zdaniem podjąć Komisja żeby im pomóc. Jest około czterech czy pięciu spraw, które chcę poruszyć.
Po pierwsze uważam, że pani komisarz powinna zdawać sobie sprawę z tego, że delikatne środki zaradcze, takie jak marketing i promocja, nie wystarczą. Po drugie należy przywiązać dużo większą niż do tej pory wagę do długoterminowych konsekwencji gwałtownego przejścia na produkcję biopaliw w Stanach Zjednoczonych dla cen i dostępności zbóż. Ambitne cele, które postawili sobie Amerykanie, tak naprawdę wyczerpują import, na którym tak bardzo nam zależy.
Po trzecie, z powodu niepokojąco niewielkich zapasów interwencyjnych zbóż i zdecydowanie nierównego ich wykorzystania potrzebne są natychmiastowe działania, które przywrócą zaburzoną równowagę. Po czwarte, proponuję żeby pani komisarz bardziej aktywnie działała na rzecz usprawnienia procedury zatwierdzania produktów genetycznie modyfikowanych. Z całym szacunkiem, pani komisarz, musi pani, w imieniu całej gospodarki rolnej, działać z energią równą panom komisarzom Kyprianou i Dimasowi, którzy sprzeciwiają się zatwierdzaniu tych produktów.
Po piąte i ostatnie, należy zrobić miejsce na rynku dla tego sektora, gwarantując refundacje wywozowe również w przypadku mięsa i wędlin. W tym przypadku nie jestem pewien czy pomoc związana z prywatnym przechowywaniem jest dobrym rozwiązaniem w dłuższej perspektywie czasowej.
Struan Stevenson
Panie przewodniczący! Chciałbym na początek zapewnić posła Graefe zu Baringdorfa, że cieszę się ze wzrostu cen z korzyścią dla naszych rolników, pod warunkiem, że to rzeczywiście rolnicy na tym zyskują, a nie sieci supermarketów. Do tej pory niewielka liczba sieci supermarketów, która zdominowała europejski rynek detaliczny, czerpała wszelkie możliwe korzyści kosztem naszych rolników i producentów.
W moim okręgu wyborczym w Szkocji producenci nabiału zbyt długo otrzymywali 0,17 funta za litr mleka, co stanowi mniej niż koszty produkcji, podczas gdy w supermarketach cena litra mleka wynosiła 0,5 funta. Stało się to przyczyną bankructwa wielu rolników z mojego okręgu wyborczego.
Ostatnio cena pszenicy proponowana rolnikom wzrosła o 10%, a ceny produktów opartych na pszenicy w supermarketach - o 40%. Po raz kolejny supermarkety wykorzystują wahania cen do zgarniania większej ilości pieniędzy do własnej kieszeni.
To jest niedopuszczalne i całkowicie zgadzam się z posłem Parishem, że powinniśmy poprosić Komisję, by wszczęła dochodzenie w sprawie polityki cenowej sieci supermarketów w celu zagwarantowania, że konsumenci i producenci są traktowani sprawiedliwie.
María Isabel Salinas García
(ES) Panie przewodniczący! Jest oczywiste, że wzrost cen na oczach konsumentów jest wywołany różnymi czynnikami, jednak w mojej przemowie odniosę się jedynie do tego, o czym mówił poseł Stevenson.
Myślę, że działania pośredników i dużych sieci sprzedaży detalicznej są niepokojące. W wielu przypadkach reagują oni na ruchy spekulacyjne, a więc wzrost cen produktów końcowych jest dużo większy, jak to zostało powiedziane, w ujęciu procentowym niż wzrost cen surowców.
Obecna sytuacja niepokoi również producentów, którzy w obliczu ogromnej siły nabywczej sektora sprzedaży detalicznej są zmuszeni obniżać swoje stawki bez możliwości obciążenia nikogo wyższymi cenami surowców czy paliwa.
Dlatego uważam, - i popieram zdanie mojego przedmówcy - że Komisja - chciałabym przy okazji podziękować pani komisarz za udział w dzisiejszej debacie - powinna działać i przedsięwziąć odpowiednie środki: należy rozpocząć dochodzenie i położyć kres tego typu praktykom, które są nieuczciwe i prowadzą do bardzo poważnych nadużyć.
Myślę, że to doskonały moment na rezolucję w tej sprawie i powinniśmy być w tym momencie gotowi na podjęcie konkretnych działań.
Andrzej Tomasz Zapałowski
Panie Przewodniczący! Wielu moich przedmówców cieszy się z tego, że następuje wzrost cen żywności, ale należy sobie zadać pytanie czy ta cena żywności dotrze do rolnika. Mam tutaj bardzo duże obawy. Likwiduje się w tej chwili wiele małych gospodarstw rolnych zgodnie z polityką Komisji i Unii Europejskiej. Jednak należy też zadać sobie pytanie, jaką żywność otrzymują rolnicy. Otrzymują wołowinę z Brazylii, cukier z Ameryki Południowej, podejrzane kurczaki z Azji i w ten sposób na nasz rynek wpływa tania żywność, która "obniża" nam ceny, a tak naprawdę w Europie ogranicza się produkcję. Tutaj należy zapytać: czy ciągle musimy ulegać lobby przemysłowemu? Dlaczego w końcu nie zaczniemy na nowo wspierać rolników europejskich i to w momencie kiedy pojawia się nisza zwiększenia tej produkcji i zwiększenia kwot np. mleka, skrobi, o które ciągle dopomina się Polska i inne kraje z Europy Wschodniej.
Diamanto Manolakou
(EL) Panie przewodniczący! Problem nagłego skoku cen pieczywa, mleka, ziemniaków i innych produktów żywnościowych, który w niektórych państwach członkowskich jest dziesięciokrotnie wyższy od inflacji, jest bardzo poważny, odczuwalny szczególnie przez osoby o niskich dochodach, które muszą wydawać bardzo dużą część zarobionych pieniędzy na jedzenie.
Problem ten nie pojawił się znikąd. Wiemy, że sektor żywności jest uzależniony od kilku udziałowców, którzy bogacą się kosztem producentów i konsumentów: ceny konsumenckie są kilkakrotnie wyższe niż ceny płacone producentom z powodu dużej liczby pośredników i monopolu na rynku. Dlatego mamy do czynienia ze zwiększonym zapotrzebowaniem na żywność i pasz dla zwierząt na świecie; zboża i olej rzepakowy są wykorzystywane w produkcji biopaliw nie z powodów ekologicznych, lecz w ramach planów czerpania zysków z produkcji przez międzynarodowych producentów oleju.
Mieliśmy do czynienia ze spadkiem cen, zmniejszono też środki interwencyjne UE wspomagające produkcję zbóż, byliśmy również świadkami obowiązkowego wyłączenia gruntów w ramach WPR. Wszystkie te czynniki razem wzięte, oraz złe warunki pogodowe, spowodowały drastyczne zmniejszenie zapasów i produkcji UE. Niemniej jednak handel i przemysł wykorzystały to kosztem rolników i konsumentów.
Dlatego właśnie wzrosły ceny żywności i pasz dla zwierząt. Pogorszyło to sytuację pracowników, zwiększyło liczbę osób niedożywionych i doprowadziło do bankructwa rolników zajmujących się hodowlą zwierząt gospodarskich na małą i średnią skalę. Greccy hodowcy zwierząt są na skraju rozpaczy - proszą o znaczne środki pomocowe, które pomogą im przetrwać.
Decyzja Rady Ministrów z 26 września o zniesieniu obowiązkowego wyłączenia gruntów, zawieszenia cła od importowanych zbóż i innych działaniach, do których odnosiła się pani komisarz, złagodzi w pewien sposób skutki problemu, ale go nie rozwiąże. Decyzja ta proponuje półśrodki, które z definicji są niewystarczające. Potrzebne są konkretne środki niezbędne do zwiększenia zapasów pasz dla zwierząt, kontroli cen i walki z kartelami i spekulacjami.
Agnes Schierhuber
(DE) Panie przewodniczący, pani komisarz, panie i panowie! Cieszę się, że możemy gościć panią komisarz na dzisiejszej debacie. Wobec wzrostu cen ludzie zaczynają ponownie przywiązywać wagę do rolnictwa. Obecna sytuacja jest wynikiem - jak już wspomniała pani komisarz oraz niektórzy z przedmówców - z jednej strony zwiększonego zapotrzebowania krajów trzecich, a z drugiej strony nieudanymi zbiorami tradycyjnych eksporterów produktów rolnych, takich jak Australia czy Nowa Zelandia. Dlatego ważna jest mobilizacja wszelkich dostępnych w Europie środków. Udało mi się stwierdzić podczas mojej wizyty w Rumunii, że co najmniej jedna trzecia ziem nadających się pod uprawę leży, i zawsze leżała odłogiem. Mamy do dyspozycji odpowiednią ilość środków. Pierwszym krokiem mogłoby być doprowadzenie do tego, by ziemia nie leżała odłogiem.
Jak już mówiłam, jako rolnik, całym sercem wierzę, że naszym priorytetem powinna być produkcja zdrowej żywności, kolejnym działaniem zaś produkcja pasz, dopiero na trzecim miejscu powinna znajdować się produkcja energii. Jednak uważam, że niewielki wzrost cen dla rolników w żaden sposób nie jest w stanie wynagrodzić strat z ostatnich dziesięcioleci. Jak zauważyło wielu przemawiających dziś posłów, ceny surowców wzrosły o około 10%, jednak sprzedawcy zwiększają tę marżę w niektórych przypadkach aż do 40-50%. Chodzi tu przede wszystkim o masło i inne produkty. Nie uważam żeby to było sprawiedliwe.
Jedno, co mogą zrobić rolnicy, to łączyć się i zawiązywać spółdzielnie producentów działające w oparciu o umowy produkcyjne, aby stawić czoła monopolistycznym sieciom sprzedawców.
Csaba Sándor Tabajdi
(HU) Dzisiejsza debata jasno wskazuje na to, jak różne mogą być opinie w tym Parlamencie. Zgadzam się z posłem Stevensonem, który powiedział, że wzrost cen oznacza jedynie niewielką podwyżkę dla rolników w porównaniu z sektorem handlowym, sieciami supermarketów i spekulantami, którzy zgarniają większą część zysków.
Kolejnym problemem jest to, że producenci zbóż będą czerpać z tego ogromne zyski, podczas gdy hodowcy zwierząt poniosą ogromne straty. Mamy do czynienia z sytuacją nie do rozwiązania: pewne sektory są faworyzowane, podczas gdy inne zaniedbywane w ramach wspólnej polityki rolnej, a obecny wzrost cen sprawia, że sytuacja zaniedbywanych sektorów jeszcze bardziej się pogarsza, podczas gdy ci, którym się powodzi jeszcze bardziej się bogacą.
Zgadzam się z posłem Graefe zu Baringdorfem, że wzrost cen jest rzeczą pozytywną, jednak kogo będzie on dotyczył? Sprzeczności związane z tą sprawą stale rosną, a zaburzenia wspólnej polityki rolnej jeszcze bardziej się pogłębiają i pogarszają sytuację. Musimy więc gruntownie przemyśleć wspólną politykę rolną, ponieważ stopniowe działania interwencyjne to jedynie zabiegi kosmetyczne. Nie będziemy mieć normalnej wspólnej polityki rolnej dopóki produkcja zwierząt, wina, warzyw i owoców, wieprzowiny i drobiu nie przestanie być zaniedbywana. Dziękuję.
Esther Herranz García
(ES) Panie przewodniczący! Jak już mówiłam miesiąc temu podczas debaty w Parlamencie na temat zawieszenia obowiązkowego wyłączenia gruntów, która również miała charakter wieczornego posiedzenia, wzrost cen produktów rolnych powinien wywołać poważną dyskusję na temat tego, w jakim kierunku podąża nasza wspólna polityka rolna.
Wkrótce otrzymamy komunikat Komisji na temat "oceny funkcjonowania” WPR, jednak obawiam się, że przewodniczący Komisji nie będzie miał wystarczająco dużo odwagi by przyznać w tym komunikacie, że liberalizacja rynków ma także swoją cenę, którą europejskim rolnikom i konsumentom właśnie przyszło płacić.
Wielu posłów już od początku opowiadało się za rezygnacją z działań związanych z zarządzaniem rynkiem i przyczyniło się do rozpowszechniania złej opinii konsumentów europejskich na temat WPR.
Jak już mówiłam podczas ostatniego posiedzenia plenarnego, chciałabym wiedzieć jak mamy teraz powiedzieć naszym obywatelom, że nie dysponujemy prawie żadnymi narzędziami kontroli jeżeli chodzi o wzrost cen produktów rolnych w Unii Europejskiej.
Warto również poprosić Komisję Europejską o obliczenie kosztów jakie niesie ze sobą wzrost cen żywności dla obywateli UE oraz porównanie tych kosztów z kosztami wspólnej polityki rolnej.
Chciałabym również wiedzieć czy obywatele odniosą w końcu korzyści z liberalizacji rynków i ogromnych cięć w zakresie pomocy dla rolników, na której ucierpieli ci ostatni.
Chciałabym państwu przedstawić bardzo znaczące moim zdaniem dane statystyczne. Otóż przed ustanowieniem WPR, w 1961 r., ceny surowców niezbędnych do produkcji pasz dla zwierząt były dwukrotnie wyższe od cen płaconych przez rolników 20 lat później. Wspólna polityka rolna zagwarantowała dostawy surowców po przystępnej cenie, a równocześnie konsumenci europejscy skorzystali z wprowadzenia cen godziwych.
W takim kraju, jak mój, czyli Hiszpania, mamy do czynienia ze wzrostem cen tak podstawowych produktów, jak mleko. Myślę, że ministrowie gospodarki i finansów poszczególnych państw członkowskich powinni bardziej się przejmować wpływem wzrostu cen żywności na inflację.
Rosa Miguélez Ramos
(ES) Panie przewodniczący, pani komisarz! Wszystkie osoby zebrane na tej sali zdają sobie sprawę z tego, jakie są przyczyny wzrostu cen zbóż i surowców. Choć pani komisarz wspomniała o większości tych przyczyn, pozostały pewne sprawy, wokół których krążyła, lecz których nie wymieniła wyraźnie.
Ponieważ Komisja przedstawi nam swoje wnioski w sprawie "oceny funkcjonowania” WPR w listopadzie, wolałabym wyrazić swoje zdanie i powiedzieć, że mam nadzieję iż oczekiwana "ocena funkcjonowania” obejmie analizę WPR pod względem zgodności z nowymi wymogami rynkowymi, szczególnie że jedną z głównych przyczyn ograniczenia produkcji w Europie była moim zdaniem zbytnia krótkowzroczność ekspertów wspólnotowych.
Należy dokonać przeglądu obowiązującej polityki znacznie ograniczonych zapasów. Zapasy interwencyjne Wspólnoty powinny, jak to już zostało powiedziane, stanowić sieć bezpieczeństwa gwarantującą dostawy w takich momentach jak ten, jednak dostaw brakuje, a zapasy Wspólnoty są puste.
Pani komisarz! Niepokoi mnie wpływ wzrostu cen pasz na hodowlę zwierząt w Europie, ponieważ jest on bardzo negatywny, szczególnie w przypadku gospodarstw rolnych małej i średniej wielkości.
James Nicholson
Panie przewodniczący! Dzisiejsza debata odbywa się w samą porę. Jak wszyscy wiemy, ceny zbóż diametralnie wzrosły, wiemy również dlaczego. Pani komisarz! Faktem jest, że jesteśmy zależni od importu zbóż i substytutów spoza Unii Europejskiej, szczególnie ze Stanów Zjednoczonych. W związku z tym martwi mnie, że proces podejmowania decyzji na temat nowych zbóż czekających na zatwierdzenie jest taki długi. Doskonale zdaję sobie sprawę, że niekoniecznie jest to wina Komisji. Jest to wina władz państwowych, ponieważ nie mogą dojść w tej sprawie do porozumienia. W takim razie Komisja będzie musiała podjąć decyzję i mam nadzieję, że stanie się to możliwie jak najszybciej.
Usilnie proszę o szybsze zatwierdzanie nowych odmian zbóż, które czekają w kolejce. W przypadku wzrostu cen nakładów, kosztami obciążani są właśnie konsumenci. Nikt nie chce, by taka praktyka była dalej stosowana, ale jeżeli chcemy tego uniknąć, jedynym sposobem jest zmierzyć się z supermarketami.
Znam posła Graefe zu Baringdorfa od niemal 19 lat, od kiedy jestem w tym Parlamencie. Muszę przyznać, że czasami ma rację, a innym razem się myli. W tym przypadku racji niestety nie ma. Nie mam nic przeciwko wzrostowi cen o ile dotyczy on nie tylko przetwórców i konsumentów, lecz również producentów.
Powinniśmy się zająć nie tylko tą sprawą. Ważne jest również wykorzystanie produktów genetycznie modyfikowanych. Importujemy do Unii Europejskiej produkty przeznaczone do kupna przez naszych konsumentów, nie wiedząc jak one powstały. Nie ma sposobu na identyfikację importowanych produktów. Mogły one być produkowane w dowolny sposób. Powinniśmy się bliżej przyjrzeć tej sprawie. Duża ilość mięsa sprowadzanego z Brazylii, i nie tylko, prawie na pewno jest produkowana z wykorzystaniem organizmów genetycznie modyfikowanych. Jak można to rozpoznać?
Catherine Neris
- (FR) Panie przewodniczący, pani komisarz, panie i panowie! Chciałabym pogratulować autorom tej rezolucji i wyrazić moje pełne poparcie.
Gwałtowny wzrost cen zbóż, a więc i żywności świadczy o tym, jak bardzo Europa jest zależna od zmian na światowych rynkach rolnych. Zaakceptowanie tej sytuacji oznaczałoby zgodę na to, by konsumenci stali się zmienną, którą można poprawić podczas kolejnych korekt działań rynkowych. Oznaczałoby to również zaprzeczenie, że wielkie sieci supermarketów, które od 40 lat przyczyniają się do tendencji spadkowej w cenach proponowanych rolnikom, podczas gdy ceny konsumenckie utrzymywały się na tym samym poziomie lub nawet wzrastały, mają ogromny wpływ na wzrost cen.
Ogromne marże powinny, i mogły, być wykorzystane przez supermarkety do pochłaniania rosnących kosztów surowców rolnych w sytuacjach kryzysowych, takich jak ta. Najwyraźniej tak się nie dzieje. Duże supermarkety nadal wykorzystują swoją przewagę, a Komisja jest zmuszona do omówienia tej kwestii w trybie natychmiastowym, aby uchronić konsumentów przed rolą zakładników nieuczciwego i niebezpiecznego systemu.
Mariann Fischer Boel
komisarz. - Panie przewodniczący! Postaram się odpowiedzieć na niektóre z poruszonych tematów.
Po pierwsze zgadzam się z tymi osobami, które mówiły, że powinniśmy się cieszyć z dobrego funkcjonowania rynku i przeprowadzonych przez nas reform. Taki był cel wszystkich wysiłków włożonych w reformę naszego sektora rolniczego. Obecnie rolnicy mogą reagować na zmiany rynkowe i tego właśnie chcieliśmy dokonać z punktu widzenia rolników.
Ważne jest również, byśmy pamiętali o tym, że wzrost cen nie jest zjawiskiem stricte europejskim - ma z nim do czynienia cały świat, dlatego właśnie tak trudno jest przedsięwziąć odpowiednie środki zaradcze.
Chciałabym się odnieść do pomysłu wprowadzenia refundacji wywozowych. Myślę, że mogłoby to wysyłać złe sygnały do sektora, powodując dalszą produkcję, co mogłoby się skończyć jeszcze większymi problemami w przypadku dalszego wzrostu cen - mam na myśli szczególnie sektor wieprzowiny. Jednak presja cenowa będzie trwała tak długo, jak długo będziemy mieli do czynienia z nadprodukcją. Widzimy spadek cen surowego mięsa, wiemy że jest to część trwającego cyklu, oraz że na jesieni zawsze mamy do czynienia z presją cenową w przypadku wieprzowiny.
Chciałabym tylko krótko wspomnieć o biopaliwach, które zgodnie z obowiązkowymi celami przedstawionymi przez Komisję 10 stycznia 2007 r. będą stanowiły 10% sektora transportu paliw docelowo w roku 2020. Nigdy nie mówiliśmy o tym, że ma być to produkcja wyłącznie europejska: potrzebny będzie import. Jednak niezmiernie ważne jest byśmy zaczęli od pierwszej generacji i zachęcili przez to nasze instytucje badawcze do znalezienia złotego środka dla paliw drugiej generacji, aby ich produkcja nie opierała się jedynie lub głównie na zbożach, lecz również na słomie, wiórach drzewnych i resztkach z rzeźni. A więc dysponujemy pewnym potencjałem i oczekujemy, że do 2020 r. około 20-30% biopaliw będzie z drugiej generacji, a nasze wyniki będą nawet lepsze, jeśli zainwestujemy w działania badawcze.
Jeżeli chodzi o organizmy genetycznie modyfikowane, zapewniam państwa, że Komisja zdaje sobie sprawę z problemu anachroniczności procedur autoryzacyjnych. Mogą państwo obejrzeć opublikowane ostatnio przez Dyrekcję Generalną ds. Rolnictwa sprawozdanie dostępne w Internecie przedstawiające trzy możliwe rozwiązania. Komisja rozważa obecnie, jakie będzie najlepsze rozwiązanie tej sytuacji bez uszczerbku na jakości naszej oceny ryzyka oraz z uwzględnieniem spraw związanych ze środowiskiem i zdrowiem człowieka.
Już teraz możemy zaobserwować poprawę sytuacji wynikającą ze skrócenia procedury zatwierdzania organizmów genetycznie modyfikowanych. Chciałabym dla przykładu powiedzieć o ostatnim zobowiązaniu Europejskiego Organu ds. Bezpieczeństwa Żywności związanym z przeprowadzaniem kontroli kompletności w ciągu sześciu tygodni, czyli w czasie dużo krótszym niż poprzednio. Liczę również na większe wsparcie ze strony państw członkowskich, które pomoże Komisji jeszcze bardziej skrócić czas oczekiwania na zatwierdzenie. Podjęliśmy już odpowiednie kroki na rzecz zwiększenia wsparcia państw członkowskich w sprawie procedury zatwierdzającej.
Sama angażuję się w działania na rzecz skutecznego wdrożenia naszych przepisów, tak aby upewnić się, że handel paszami dla zwierząt będzie przebiegał bez przeszkód, aby nie przysparzać problemów naszym rolnikom. Staram się również zapewnić jak najwyższy poziom bezpieczeństwa jeżeli chodzi o wprowadzanie nowych produktów genetycznie modyfikowanych na rynek. Oczywiście nasi partnerzy handlowi znają przepisy obowiązujące w Unii Europejskiej.
Zaledwie dwa dni temu wróciłam z podróży do Argentyny i Brazylii. Przedstawiciele tych krajów jasno powiedzieli, że będą w stanie dostarczać nam produkty niemodyfikowane, głównie soję i kukurydzę, oraz produkty modyfikowane zatwierdzone w Europie. Jednak zaznaczyli, że będzie to odpowiednio więcej kosztować. Jeżeli jesteśmy gotowi płacić wyższe stawki, dostawa tych produktów nie będzie problemem, jednak musimy pamiętać, że kraje te mają też innych klientów, takich jak Chiny.
Jestem więc przekonana, że jeszcze wrócimy do tej sprawy. Myślę nawet, że już niedługo.
Przewodniczący
Otrzymałem sześć projektów rezolucji złożonych zgodnie z art. 108(5) Regulaminu.
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się w czwartek, 25 października 2007 r.
