Niezwłoczne przyjęcie przez UE środków wsparcia dla Włoch i innych państw członkowskich borykających się z nadzwyczajnymi przepływami migracyjnymi (debata) 
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku obrad jest debata w sprawie niezwłocznego przyjęcia przez UE środków wsparcia dla Włoch i innych państw członkowskich borykających się z nadzwyczajnymi przepływami migracyjnymi.
Cecilia Malmström
komisarz - Panie Przewodniczący! Dziękuję za tę debatę, która pojawia się w samą porę i zasługuje na naszą pełną uwagę.
Komisja bardzo ściśle śledzi sytuację, a Frontex wysłał na miejsce dwóch ekspertów. Z doniesień wynika, że w ciągu ostatnich kilku dni do wybrzeży Włoch dotarło 5 500 Tunezyjczyków, choć liczba uciekinierów spadła nieznacznie w ciągu ostatnich 24 godzin. Przybysze to w większości mężczyźni w wieku od 30 do 40 lat, ale są wśród nich również 34 kobiety i 108 dzieci; zidentyfikowano 27 osób pośredniczących w handlu tymi ludźmi. Ludzie przybywający na włoskie plaże powodują ogromną presję w placówkach przyjmujących uciekinierów we Włoszech, szczególnie na Lampedusie.
W zeszłą sobotę nawiązaliśmy kontakt z włoskim Ministerstwem Spraw Wewnętrznych i otrzymaliśmy ponadto formalny wniosek o unijną pomoc. Jesteśmy gotowi pomóc zarówno Włochom, jak i Tunezji. To ważna sprawa dla całej UE, a nie tylko kwestia dwustronna. Jeszcze zanim wystąpiły niedawne wydarzenia, wspólnie z Fronteksem Komisja zaczęła się zastanawiać, jakie działania można podjąć w krótkim i średnim terminie. Wspólna odpowiedź UE powinna opierać się na zasadzie unijnej solidarności między państwami członkowskimi; jesteśmy gotowi pomóc Włochom.
Jednakże nasze podejście powinno również opierać się na solidarności z Tunezją i solidarnym poparciu demokratycznych transformacji tego kraju. Oczekiwała tego również lady Ashton, kiedy to, w dniu wczorajszym, odwiedziła tunezyjskie władze w Tunisie, oferując im wsparcie polityczne i finansowe.
Aby pomóc Włochom w obliczu obecnej sytuacji, określiliśmy serię kompleksowych i konkretnych środków, a także zdecydowaliśmy o szybkiej pomocy finansowej. Jeżeli chodzi o finanse, jesteśmy gotowi uruchomić pomoc nadzwyczajną w ramach Europejskiego Funduszu na rzecz Uchodźców na 2011 rok, oprócz środków już przewidzianych dla Włoch. Powinny one pokryć wydatki na zakwaterowanie, infrastrukturę, pomoc materialną, opiekę medyczną, pracowników socjalnych, doradztwo, w tym w zakresie administracyjno-sądowych procedur azylowych, pomoc prawną, pomoc tłumaczy itp.
Możemy również dość szybko uruchomić środki z funduszy unijnych, takich jak Fundusz Granic Zewnętrznych, a jeśli wystąpi taka konieczność, Włochy mogą wystąpić do nowego oddziału Europejskiego Urzędu Wsparcia ds. Azylu w Valetcie, by oddelegował grupy wsparcia do organów krajowych rozpatrujących wnioski azylowe.
Jeżeli chodzi o pilnowanie granic zewnętrznych, możliwe jest rozpoczęcie połączonej operacji agencji Frontex, w związku z czym na bieżąco kontaktuję się z tą agencją. Wiem, że odbywają się przygotowania na szczeblu technicznym.
Jak zwykle, taka wspólna debata będzie zależała od gotowości państw członkowskich do dobrowolnego przekazania sprzętu. Zachęcam wszystkie państwa członkowskie, by udzieliły wsparcia. Ale pragnę uspokoić Państwa w jednym, nawiązując do debaty, którą toczyliśmy przed kilkoma minutami: jako że operacje na granicach lądowych i morskich różnią się od siebie, a ponadto państwa członkowskie zostały poproszone o uczestniczenie w zupełnie nowej wspólnej operacji, wsparcie na rzecz tej misji nie będzie stanowiło konkurencji dla wsparcia świadczonego przez państwa członkowskie dla operacji, którą prowadzimy obecnie na greckiej granicy lądowej. Operacja ta jest przecież również jednym z priorytetów.
Pragnę podkreślić, że musimy poświęcić szczególną uwagę najbardziej narażonym osobom, które potrzebują ochrony międzynarodowej. Należy uwzględnić ich potrzeby i zapewnić im dostęp do szczególnej ochrony, do której mają prawo w świetle przepisów krajowych i unijnych.
Dysponując możliwością przeprowadzenia konkretnych działań, które właśnie wymieniłam, jesteśmy gotowi spotkać się i podjąć rozmowy z włoskimi władzami, by uzgodnić szczegóły wszystkich tych działań, a także dalsze kroki.
Oczywiście należy dopracować strategię średnioterminową. W konkretnym kontekście przepływów migracyjnych musimy powiązać skuteczne zarządzanie granicami i strategię wspierania transformacji demokratycznych i gospodarczych. W perspektywie krótkoterminowej tunezyjskie władze powinny skutecznie patrolować granice swojego kraju, na morzu i wzdłuż wybrzeża, by powstrzymać przemytników, handlarzy ludźmi i przestępców, którzy uciekli z więzieni, przed wykorzystaniem tej sytuacji. Ważne jest również, by Tunezja odebrała tych, którzy dotarli na terytorium UE i nie potrzebują ochrony międzynarodowej.
Jeżeli chodzi o zapewnienie bardziej ustrukturyzowanej interwencji, powinniśmy również przyjrzeć się możliwościom lepszego ukierunkowania pomocy UE, promując projekty wspierające działania w zakresie generowania dochodów i tworzenia miejsc pracy w poszczególnych regionach Tunezji - chodzi mi głównie o południowe części kraju.
Szerzej rzecz ujmując, spójne podejście wspierające rozwój polityczno-gospodarczy Tunezji musi przewidywać zapewnienie tym ludziom możliwości legalnego przybycia do UE, a także wymianę towarów, usług i know-how.
W wyniku tych ruchów obywatelskich w regionie Morza Śródziemnego powiał wiatr. Wiatr ten może przynieść wiele pozytywnych przemian w Tunezji, w innych krajach i w UE. Obecna sytuacja na Lampedusie nie powinna wpłynąć na nasz zamiar udzielenia pomocy i wsparcia tym rodzącym się demokracjom i młodemu pokoleniu, które zdołało w sposób tak żarliwy, a zarazem pokojowy doprowadzić do fundamentalnych zmian politycznych.
Simon Busuttil
w imieniu grupy PPE - Panie Przewodniczący! Nadzwyczajna sytuacja humanitarna we Włoszech, a w szczególności na wyspie Lampedusa - bo przecież jest to nadzwyczajna sytuacja humanitarna - zmusza nas do pilnych działań.
Proponuję pięć kroków. Po pierwsze, plan Marshalla dla Tunezji i Egiptu, który zapewniłby rzeczywistą kompleksową pomoc, ale dzięki któremu w zamian moglibyśmy oczekiwać pełnej współpracy ze strony tunezyjskich władz i zablokowania przez nie jego wybrzeża, by zapobiec dalszej nielegalnej emigracji morzem.
Po drugie, potrzebujemy pilnego rozpoczęcia misji Frontex RABIT - zespołu szybkiej interwencji na granicy. A zatem, Pani Komisarz, potrzebujemy nie tylko dwóch ekspertów Fronteksu, ale misji Fronteksu, którą należy wysłać na miejsce już teraz.
Po trzecie, musimy zapewnić Włochom konkretną pomoc w zakresie przyjmowania tysięcy ludzi, którzy trafili do Lampedusy. Szczerze mówiąc, Pani Komisarz, nie bardzo potrafię sobie wyobrazić, jak może Pani mówić, że EASO wyśle swoich ekspertów, skoro ten unijny urząd nie zaczął jeszcze funkcjonować, w związku z czym będziemy musieli przekazać pomoc w inny sposób.
Po czwarte, musimy pomóc w procesie repatriacji: bezzwłocznej repatriacji osób, które nie kwalifikują się do ochrony azylowej. Osoby te powinny zostać odesłane do Tunezji, skąd pochodzą.
Wreszcie musimy pamiętać, że w Traktacie mamy art. 80, który wyraźnie stanowi, że nasza polityka imigracyjna powinna opierać się na zasadzie solidarności i sprawiedliwym podziale odpowiedzialności. Myślę, że nadszedł najwyższy czas, by Komisja wcieliła ten artykuł w życie.
Juan Fernando López Aguilar
Panie Przewodniczący, Pani Komisarz! Wierzę, że w tym Parlamencie znakomita większość posłów z zadowoleniem przyjmuje demokratyczne ruchy w krajach Morza Śródziemnego jako wyzwanie dla europejskiej polityki zewnętrznej i dla jej poświęcenia na rzecz wartości, ale sądzę również, że wielu z nas wie, że te ruchy nie są nieszkodliwe. Niosą one ze sobą skutki w postaci trudnej sytuacji humanitarnej i presji migracyjnej dla sąsiednich krajów.
Nadszedł zatem czas, byśmy sobie przypomnieli, że obowiązuje Traktat z Lizbony, a zgodnie z art. 67, 77, 78 ust. 3 oraz art. 80, o którym Pani wspomniała, solidarność i wspólna odpowiedzialność sprawiają, że to wyzwanie jest wyzwaniem europejskim. Nie jest ono tylko i wyłącznie wyzwaniem, które współdzielimy, ale jest to wspólne wyzwanie, a zatem wyzwanie istotne dla europejskich instytucji.
Nadeszła pora, by powiedzieć, że żaden kraj nie jest osamotniony. Nadeszła pora, by powiedzieć, że nie jest to problem mieszkańców zamieszkujących Lampedusę czy też Maltę, Grecję lub Hiszpanię. Nie! To problem europejskich instytucji. Nadszedł jednak również czas, byśmy powiedzieli sobie, że nie chodzi tu o Europejską Agencję Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej, która jest agencją operacyjną, ani o Europejski Urząd Wsparcia w zakresie Polityki Azylowej, ale o szczebel decyzji politycznych. Oznacza to wskazanie, że należy zainwestować konieczne środki we współpracę na rzecz rozwoju i pomoc w spełnieniu potrzeb tych krajów w zakresie budowania i utrwalania demokracji. Należy jednak również zainwestować konieczne środki, by pomóc państwom członkowskim UE w poradzeniu sobie z wyzwaniem, jakim jest niesienie podstawowej pomocy dla imigrantów i zarządzanie wspólnymi granicami.
Nadeszła zatem pora, by powiedzieć, że Traktat z Lizbony przewiduje wdrożenie kompleksowego programu i że Parlament będzie służył pomocą w rozwiązywaniu problemu, z którym przyszło nam się zmierzyć.
Niccolò Rinaldi
Panie Przewodniczący, Pani Komisarz, Panie i Panowie! Pragnę na początku swego wystąpienia odnieść się do przemówienia, które rzekomo włoski minister spraw zagranicznych wygłosił wczoraj w Damaszku, stwierdzając - proszę tylko posłuchać - że Syria "jest stabilnym krajem, w którym zaspokojono wyrażane przez obywateli pragnienie modernizacji kraju”. Tymczasem kilka dni temu minister spraw wewnętrznych Włoch wygłosił inne oświadczenie, zrzucając w nim swoje obowiązki na Europę, która rzekomo porzuciła Włochy, "jak zwykle” - dodał ze szczyptą złośliwości.
A tymczasem jak zwykle widzimy, że obwinia się Europę, ignorując przy tym - co jest bardzo irytujące - fakt niezatwierdzenia przez Brukselę umowy w sprawie repatriacji, która narusza prawo humanitarne i wypycha kieszenie afrykańskich dyktatorów - spośród których kilku jest dziś obalanych - a ponadto nadal przekazuje się miliardy Libii rządzonej przez Kadafiego. Albo weźmy Włochy, które odrzucają 10 milionów euro pomocy zaoferowanej rządowi temu kraju ze środków Europejskiego Funduszu na rzecz Uchodźców. Być może Włochy zdecydowały się nie skorzystać z tego wsparcia dlatego, że musiałyby wydać te pieniądze zgodnie z przejrzystymi zasadami Europy, a nie wewnętrznymi kryteriami włoskiej Agencji ds. Ochrony Ludności.
Dlatego uważam, że nie osiągniemy niczego, postępując w ten sposób i czyniąc te deklaracje. Nie odrobiliśmy zadania domowego z ostatnich tygodni. Lampedusa przypomina nam, że historia jest silniejsza od niektórych gier politycznych i złudnych deklaracji. Przypomina nam ona, że nie wszystko można kupić za pieniądze, że nie można wzywać Europy na pomoc, gdy ma się na to ochotę, ale że Europa jest projektem, o który należy dbać na co dzień, domagając się praw i solidarności, ale również szanując podjęte zobowiązania.
Aby spowolnić migrację w sposób odpowiedni i celowy, potrzebne jest pięć rzeczy: demokracja, rozwój, poszanowanie prawa międzynarodowego, europejska solidarność, a także - przede wszystkim - retoryka pozbawiona uprzedzeń.
Barbara Lochbihler
Panie Przewodniczący! Zawężając temat tej debaty do wsparcia dla Włoch i innych państw członkowskich, raz jeszcze popełniamy błąd, jakim jest skupianie się wyłącznie na problemach krajów leżących u wybrzeży Morza Śródziemnego. Z naszej strony potrzeba więcej troski względem ludzi uciekających przez morze.
Jeżeli rzeczywiście poważnie traktujemy nasze zasady dotyczące ochrony uchodźców, musimy przede wszystkim upewnić się, a w razie potrzeby - sprawdzać w każdym przypadku z osobna, w jakiej sytuacji znajdują się ci ludzie, a następnie zagwarantować im ochronę praw człowieka. Nie możemy zezwolić na odrzucanie tych ludzi i umacnianie naszych granic za pomocą fortyfikacji. Nieustannie słyszymy o pomocy, jaką może w tej sytuacji wyświadczyć unijna agencja ochrony granic Frontex. To prawda, że dobrze byłoby, gdyby Frontex skupił swoją uwagę na ochronie i ratowaniu uchodźców. Nie możemy zawracać łodzi pełnych uchodźców, jak to czyniliśmy w przeszłości. Tu, w Parlamencie, przygotowujemy obecnie nowy mandat dla Fronteksu i mam nadzieję, że uda nam się wprowadzić udoskonalenia, w tym większą przejrzystość i szczegółowy wymogi, tak by agencja funkcjonowała z poszanowaniem praw człowieka.
Oczywiście musimy również szybko pomóc Tunezji uporządkować jej gospodarkę w taki sposób, by sprawić, że jej mieszkańcy nabiorą większej pewności, że będą mogli zarobić na przyzwoite życie we własnym kraju. Musimy umożliwić Tunezji uzyskanie szybkiego i dodatniego wzrostu gospodarczego dzięki handlowi z UE i dotacjom na projekty realizowane na miejscu. To jeden z głównych wymogów transformacji demokratycznych w Tunezji.
Zupełnie niezrozumiałe jest to, że wiele państw członkowskich UE ponownie pozostawia kraje leżące u wybrzeży Morza Śródziemnego, by te poradziły sobie same z nieprzewidzianym napływem uchodźców. Apel o dobrowolne działania, by pomóc takim wyspom jak Lampedusa i Malta, trafił w próżnię. Musimy znaleźć wiążące rozwiązanie prawne wymagające, by również państwa leżące w centrum i na północy Europy przyjmowały uchodźców. Infrastruktura już istnieje. Brakuje jedynie woli politycznej i poczucia solidarności.
Rui Tavares
Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Prawdę powiedziawszy, nie możemy omawiać problemu Lampedusy, pomijając jedną rzecz: w Tunezji, pod rządami prezydenta Ben Alego, obowiązywała ustawa uznająca emigrację za przestępstwo, której jeszcze nie uchylono. Oznacza to, że nie jest to tylko kwestia Fronteksu, konieczne jest bowiem zagwarantowanie, by ci ludzie nie byli odsyłani po to tylko, by wylądować w tunezyjskim więzieniu, i przekonanie nowego rządu, by uchylił tę ustawę.
Przede wszystkim uważam jednak, że cała ta sytuacja ujawnia podstawową wadę naszej polityki imigracyjnej, która jest uzależniona od jednej osoby. Osobą tą nie jest pani komisarz Malmström, ani też pan przewodniczący Barroso; jest nią Muammar Kaddafi. Jeżeli Kaddafi upadnie, w co gorąco wierzę, co poczniemy z naszym głównym buforem dla imigrantów z Afryki Północnej i Subsaharyjskiej?
Ponadto obecna sytuacja oznacza, że obecnie mamy linię o długości 5 000 kilometrów, od Maroko po Syrię, wzdłuż której ryzyko humanitarne wzrasta z każdym kilometrem, i że musimy przygotować się w jakiś sposób na kryzys związany z uchodźcami, który być może będzie bez precedensu w europejskiej historii od roku 1956 na Węgrzech. Oznacza to koniec współdecyzji w zakresie odsyłania uchodźców, możliwe bowiem, że będziemy zmuszeni stworzyć obozy dla uchodźców na granicach Europy, jeżeli któraś z tych rewolucji zakończy się niepowodzeniem - mam nadzieję, że tak się nie stanie - i raz na zawsze skończyć z polityką azylową w Europie i polityką wspólnego przyjmowania azylantów w obrębie Unii Europejskiej.
Fiorello Provera
Panie Przewodniczący, Szanowni Państwo! Musimy bezzwłocznie zareagować na szczeblu politycznym na tę nadzwyczajną sytuację. Do pilnych działań interwencyjnych, o które wystąpiły Włochy, należą: 1) przekształcenie agencji Frontex z agencji koordynacyjnej w strukturę operacyjną, dysponującą własnymi zasobami ludzkimi i finansowymi; 2) wprowadzenie w życie zasady współdzielenia obciążeń; 3) wykorzystywanie Europolu do prowadzenia dochodzeń w sprawie możliwego przenikania do Europy terrorystów i organizacji przestępczych zajmujących się handlem ludźmi; oraz 4) przeznaczenie środków na rozwiązanie obecnej sytuacji kryzysowej.
W każdym razie żadne z powyższych działań nie usunie strukturalnych przyczyn rewolucji w krajach Magrebu, które wybuchają z braku prawdziwych partii politycznych, związków zawodowych, stowarzyszeń, wolnej pracy, a przede wszystkim - braku poszanowania praw człowieka. Mówiąc krótko, brakuje narzędzi instytucjonalnych charakteryzujących prawdziwą demokrację i dających ludziom głos. Bez nich nie będzie rozwoju gospodarczego, miejsc pracy, stabilności i bezpieczeństwa dla wszystkich. Oto prawdziwe wyzwanie polityczne, któremu musi sprostać Europa.
Barry Madlener
(NL) Panie Przewodniczący! Mamy do czynienia w Europie z prawdziwą sytuacją nadzwyczajną. Obecnie Europa jest zalewana falą tsunami islamskich imigrantów z Barbarii w Północnej Afryce.
Do Lampedusy przybyły już dziesiątki tysięcy poszukiwaczy szczęścia, wśród których znajdują się kryminaliści, a nawet terroryści, a setki tysięcy osób niebawem pójdzie w ich ślady. Europejskie granice wydają się być dziurawe jak sito. Włochy nie są w stanie ochronić naszych granic, a Frontex nie nadąża za rozwojem wypadków.
Dlatego pragnę zaapelować do Rady i wysokiej przedstawiciel, lady Ashton, o zwołanie nadzwyczajnego posiedzenia, w trybie przewidzianym w art. 28 ust. 2, na którym Rada podejmie surowe środki zdolne powstrzymać tę falę imigracji. Doradzam również premierowi Berlusconiemu, by nie prosił nas o pieniądze na posprzątanie bałaganu, którego sam jest autorem i na powstrzymanie napływu imigrantów do jego kraju. Zamiast uganiać się za spódniczkami, powinien zabrać się do pracy i odesłać wszystkich tych imigrantów do Afryki.
Mario Mauro
(IT) Panie Przewodniczący, Szanowni Państwo! W pierwszym rzędzie pragnę podziękować pani komisarz za jej wysiłki i za wysiłki, jakich będzie nadal dokładać, by zaradzić tej nadzwyczajnej sytuacji humanitarnej. Jednakże, Pani Komisarz, wie Pani równie dobrze jak ja, że prawdziwą sytuacją nadzwyczajną nie jest sytuacja humanitarna - która jest jedynie wstrząsem wtórnym - ale fakt, że w trakcie tego historycznego powstania we wszystkich krajach Maghrebu okazało się, że Europa nie ma wystarczającej siły przebicia, to znaczy nie zdołała zaprojektować nowej strategii dla regionu Morza Śródziemnego, którą starała się stworzyć wielokrotnie, bez skutku. Proces lizboński zakończył się porażką, a i Unia dla Śródziemnomorza okazała się sromotną klęską.
Nie mamy właściwego oglądu rzeczywistych problemów, które tutaj występują. Musimy wspólnie stawić czoła tym problemom, ale dziś Rada nie posłuży nam pomocą. Poprosiliśmy Radę, by przyjrzała się pomysłowi opracowania europejskiej strategii, której celem nie byłoby zasadniczo rozwiązanie problemu imigracji i nielegalnej imigracji, ale raczej zajęcie się kwestią demokracji i wolności w całym basenie Morza Śródziemnego.
Gdy rozpadł się blok państw socjalistycznych należących do strefy wpływów Związku Radzieckiego, wszyscy wspólnie zaproponowaliśmy praktyczne odpowiedzi i łatwo poradziliśmy sobie z problemem tysięcy Polaków, którzy pojawili się na naszych ulicach, ponieważ postanowiliśmy rozwiązać problem włączenia całego Wschodu do Europy. Co się tyczy Morza Śródziemnego, dziś nie mamy nic do powiedzenia. Zamiast tego musimy wyposażyć się w strategię, bez której nijak nie będziemy w stanie reagować. Docenimy Pani dobre intencje i na tym poprzestaniemy.
(Mówca zgodził się odpowiedzieć na pytanie zgodnie z regułą niebieskiej kartki zgodnie z art. 149 ust. 8 Regulaminu)
Miguel Portas
(PT) Panie Przewodniczący! Pragnę zauważyć, że nie zgadzam się z Panem co do diagnozy przyczyn, dla których Europa nie zdołała znaleźć odpowiedzi na swoje problemy imigracyjne. Rzekłbym generalnie, że nie udało się to, bowiem Europa poszukiwała odpowiedzi policyjnej na problem, który ma charakter społeczny, gospodarczy i polityczny.
Jednak pytanie, które pragnę Panu zadać, dotyczy pytania, które zadał mój kolega, pan poseł Tavares. Czy dopuszczalne jest Pańskim zdaniem przeprowadzanie za pośrednictwem Fronteksu lub też za pomocą innych metod operacyjnych repatriacji Tunezyjczyków w sytuacji, gdy przepisy Tunezji nadal przewidują zamykanie repatriantów w więzieniach? Zamiast repatriacji czy najpierw nie jest aby konieczne zagwarantowanie określonych działań dyplomatycznych, które doprowadzą do uchylenia tych przepisów, tak byśmy następnie mogli rozpocząć rozmowy w sprawie innego rodzaju instrumentów, jak te o których właśnie wspomniałem?
Mario Mauro
(IT) Panie Przewodniczący! Dziękuję za to pytanie. Pragnę zauważyć, że zaledwie kilka dni temu, kiedy byłem na misji w Tunezji z panem Panzerim, przewodniczącym delegacji ds. stosunków z krajami Maghrebu, zauważyliśmy, że rząd tymczasowy wprowadza głębokie zmiany do systemu prawnego i ustaw regulujących całokształt tych kwestii.
Sądzę, że w oparciu o relacje zaufania między Europą a nową panoramą, jaka nabiera kształtu w Tunezji, możemy zrobić pierwszy krok w kierunku rozwiązania poruszanych tu problemów.
Jean-Luc Mélenchon
(FR) Tak, to był przed-przedostatni mówca. Chciałbym zapytać mojego kolegę posła, skąd wie, że ludzie przebywający na Lampedusie są islamistami i przestępcami, i czy dysponuje jakimikolwiek informacjami na potwierdzenie tego faktu, czy też teza ta jest wyłącznie wytworem jego wyobraźni.
Barry Madlener
(NL) Panie Przewodniczący! Przecież powszechnie wiadomo, że Libijczycy przybywający na Lampedusę to w większości wyznawcy islamu i że wielu spośród nich to przestępcy, a nawet terroryści.
Zakładam, że wszyscy tu zgromadzeni o tym wiedzą, a jeśli nie, to oznacza skrajną naiwność.
David-Maria Sassoli
(IT) Panie Przewodniczący, Pani Komisarz, Panie i Panowie! Jesteśmy zadowoleni z tej debaty z udziałem Komisji w sprawie kryzysu związanego z imigracją z Afryki Północnej. Widzieliśmy, jak ludzie ci przybywają na Lampedusę, by przekonać się, że nie czekają tam na nich żadne służby, które mogłyby ich tam przyjąć i potwierdzić ich tożsamość. Jakiś czas temu włoski rząd zlikwidował istniejący tam ośrodek dla uchodźców i ograniczył dostępne tam zaplecze, głosząc hasło "zero imigracji”, uniemożliwiając tym samym Włochom poradzenie sobie z nielegalną imigracją.
Wiemy, że problem ten dotyczy Włoch, ale przecież dotyczy on również Europy. Potrzebne są znaczne nakłady finansowe, by rozwiązać ten problem w ramach skoordynowanej polityki, przy jednoczesnym poszanowaniu umów międzynarodowych i zapewnieniu uchodźcom ochrony. Chciałabym usłyszeć od Pani, Pani Komisarz, kiedy dokładnie włoski rząd poprosił Komisję Europejską o interwencję, ponieważ pojawiły się pewne kontrowersje, o których dobrze Pani wie.
Mara Bizzotto
(IT) Panie Przewodniczący, Szanowni Państwo! W ciągu kilku ostatnich godzin do Włoch przybyło 5 000 imigrantów, podczas gdy kolejne 100 tysięcy kieruje się do Włoch, Francji i Niemiec. Tunezyjski Minister Sprawiedliwości potwierdził, że wśród nielegalnych imigrantów ukrywa się około 11 tysięcy więźniów, terrorystów i przestępców.
Skierowałem pilne pytanie do Komisji z wyprzedzeniem, by uzyskać odpowiedź baronessy Ashton - która z niewytłumaczalnych powodów jest dziś nieobecna - a Komisja zgodziła się je przekazać dopiero w dniu dzisiejszym, i to dopiero po tym, jak wczoraj została przyparta do muru. Ta ogłuszająca cisza jest najbardziej wymowną oznaką braku ikry ze strony Europy i jej rządu, który boi się zająć stanowisko nawet w obliczu kryzysu humanitarnego, powodującego poważne problemy humanitarne i w zakresie bezpieczeństwa.
Pół godziny - tyle, Szanowni Państwo, przewidziano na omówienie w tej instytucji historycznej demokratycznej przemiany i jej następstw dla Europy. Co mam powiedzieć moim wyborcom, którzy się boją? Co uczyni Unia Europejska jutro - właśnie jutro! - by poradzić sobie z tą okropną sytuacją?
Salvatore Iacolino
(IT) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Daleko na środku Morza Śródziemnego jest sobie odległa wyspa o nazwie Lampedusa. W roku 2008 wyspa ta znalazła się na czołówkach gazet, ponieważ wówczas trafiło na nią 40 tysięcy uchodźców. Problem ten rozwiązano później za pomocą umowy - tzw. umowy o przyjaźni - podpisanej przez rządy włoski i libijski.
Teraz stoimy wobec tej samej sytuacji, ale tym razem, Pani Komisarz, jest ona o wiele bardziej skomplikowana. Pragnienie pokoju, stabilności i nowych rządów w Tunezji i Egipcie powodują burzę, która szaleje nad całym regionem Morza Śródziemnego. Jestem Sycylijczykiem i w przeciwieństwie do wielu posłów, którzy wypowiadali się przede mną, odwiedziłem były ośrodek identyfikacji i repatriacji uchodźców. Ośrodek ten był użyteczny swego czasu, ale po podpisaniu umowy o przyjaźni jego istnienie przestało mieć uzasadnienie.
Co mogą zrobić Komisja i Frontex? Oczywiście wszyscy chcemy szybkiego wysłania na miejsce misji interwencyjnej. Chcemy, by Frontex był elastyczną, usprawnioną oraz dobrze zorganizowaną agencją, dysponującą własnym środkami finansowymi, w związku z czym wspólnie z panem posłem Busuttilem prowadzimy w Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych przegląd mandatu agencji. Ponadto pan poseł Mauro poprosił Radę, by podjęła niezwłoczne działania i niezwłocznie zajęła się tym problemem, ponieważ stanowi to bezwzględny priorytet, zważywszy że teraz zaczęli przybywać do nas imigranci z Egiptu.
Istnieje realne ryzyko, że w związku z nieuniknionymi opóźnieniami ucierpi godność i poczucie przyzwoitości wielu uchodźców, choć jesteśmy pewni, że pani komisarz Malmström raz jeszcze upewni się, by jej słowa zostały dobrze przyjęte.
Pier Antonio Panzeri
(IT) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Obecny zalew imigrantów jest poważnym problemem, i to problemem europejskim. Nie potrzeba nam jednak skarg, ale skutecznej współpracy, tak byśmy mogli zająć się obecnym problemem w sposób konstruktywny i dalekowzroczny. Musimy podjąć działania na dwóch płaszczyznach i będziemy potrzebowali silnych barków, by unieść nasze obowiązki.
Pierwsza płaszczyzna to bieżąca sytuacja. Musimy przekazać dodatkowe środki na zażegnanie kryzysu; musimy wreszcie przygotować europejski okrągły stół, poddając pod obrady możliwość równomiernego rozmieszczania imigrantów w poszczególnych krajach; i wreszcie musimy spotkać się z tymczasowym rządem Tunezji i zażądać od niego uruchomienia dodatkowych środków i instrumentów w celu powstrzymania obecnego exodusu.
Druga płaszczyzna to płaszczyzna bardziej polityczna. Bezwzględnie konieczne jest przeprowadzenie radykalnego przeglądu naszej polityki sąsiedzkiej. Potrzebne jest realizowanie działań w oparciu o odnowioną politykę współpracy gospodarczej, finansowej i społecznej, inteligentną politykę imigracyjną, a także skuteczne wspieranie reform politycznych i procesu transformacji politycznych, które zachodzą obecnie w Tunezji.
Tylko podejmując takie działania będziemy w stanie zająć się i rozwiązać problemy, z którymi borykają się obecnie Włochy i Europa. Pani Komisarz! Jestem pewny, że zgodzi się Pani z nami wszystkimi, że rzeczywiście nadeszła pora, by słowa przekuć w czyny.
Teresa Jiménez-Becerril Barrio
(ES) Panie Przewodniczący! Choć nie chcę zbyt daleko posuwać analogii między terroryzmem a imigracją, zauważyłam, że niestety Unia Europejska działa dopiero w obliczu sytuacji nadzwyczajnych, takich jak poważny atak lub masowy napływ imigrantów - taki jakiego doświadcza obecnie Lampedusa, gdzie tunezyjski exodus może zakończyć się "Kroniką zapowiedzianej śmierci”.
Podróż nadziei może zamienić się w przeklętą podróż, i obciąży to sumienie nas wszystkich, czyli wszystkich tych, którzy przyglądamy się tym ciągłym niekontrolowanym napływom i nie mówimy "tego już za wiele” z wystarczającą stanowczością. Kiedy to się stanie, załamiemy ręce, ale na drugi dzień zapomnimy o tym.
Europejczycy mają prawo i obowiązek poznać prawdę: że strategia dla Morza Śródziemnego nie działa, że wspólna polityka imigracyjna będzie nadal snem, dopóki europejskie kraje nie postanowią wyposażyć Europejskiej Agencji Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej (Frontex) w wystarczające zasoby, które zapewnią jej skuteczność.
Rozmowa nic nie kosztuje, ale my musimy działać. Czy rzeczywiście wierzy Pani, że Frontex jest obecnie w stanie zagwarantować bezpieczeństwo europejskich granic? Moim zdaniem, nie jest. Pozostaje nam mieć nadzieję, że obywatele Egiptu, Tunezji i innych krajów Maghrebu nie zdecydują się na masowe poszukiwanie lepszej przyszłości w Europie, ale raczej że będą jej szukali we własnych krajach, ponieważ o to walczyli, i musimy im w tym pomóc.
Potrzeba zatem solidarności i odpowiedzialności, a także, przede wszystkim, prawdy, jeżeli chodzi o wspólną europejską politykę imigracyjną, która jest teraz bardziej potrzebna niż kiedykolwiek wcześniej.
Roberta Angelilli
(IT) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Przez długi czas Europa była czymś w rodzaju Śpiącej Królewny w sprawach imigracyjnych, a teraz przyszło nam zapłacić za ten stracony czas. Faktem jest, że imigracja nadal nie jest priorytetem dla Unii Europejskiej, ani dla wszystkich 27 państw członkowskich, i często ciężar zrzuca się na barki krajów leżących na granicach UE. Jednym ze wspólnych celów powinno być opracowanie strategii euro-śródziemnomorskiej, ale również w tym przypadku musimy przyznać, że proces barceloński nigdy tak naprawdę nie wypalił.
To prawda, Pani Komisarz, że są to niewygodne tematy. Niektóre państwa członkowskie, takie jak Grecja, Malta itd., całkiem słusznie muszą się z nimi uporać i mają obowiązek solidarności, ale większość państw członkowskich stoi z boku, przyglądając się biernie i ograniczając się do pouczania innych.
A zatem jest wiele do zrobienia na froncie legislacyjnym w zakresie funduszy i wzmocnienia instrumentów - mówię o agencji Frontex - ale najbardziej potrzeba woli politycznej. Na zakończenie, Panie Przewodniczący, chciałabym podziękować pani komisarz Malmström, a także całej Komisji, właśnie za to: za zapewnienie włoskiego rządu, że Komisja wywiąże się ze swego zobowiązania - powtórzonego dziś ponownie - że zajmie się kryzysem humanitarnym na Lampedusie.
Ioan Mircea Paşcu
Panie Przewodniczący! Szybki rozwój wydarzeń w Afryce Północnej i na Bliskim Wschodzie zburzyły, mam nadzieję, naszą pewność siebie w rodzaju dolce far niente, że Europa jest tak zamożna i bezpieczna, że nie musi się obawiać żadnych większych wyzwań pod względem bezpieczeństwa.
Tyle że tym razem czas nie chce stanąć w miejscu i to, co dziś wydaje się niemożliwe, nagle jutro staje się rzeczywistością. Problem, o którym dziś dyskutujemy, jest natury zarówno technicznej, jak i politycznej. Pozwolę sobie odnieść się do listu, w którym stwierdzono, że w miarę jak rośnie liczba uchodźców z Afryki Północnej w następstwie obecnych rewolucyjnych wydarzeń, EU znalazła się w pułapce między popieraniem tych wydarzeń a cichą koniecznością zamknięcia swoich bram.
Chcę tylko powiedzieć, że jeżeli chcemy zachować wiarygodność, rozwiązanie naszego problemu technicznego - który wykracza poza kwestię pieniędzy i policji - powinno odpowiadać naszym publicznym deklaracjom. A zatem przyjmowanie surowych środków w rodzaju tych, które niektóre państwa członkowskie podjęły niedawno wobec innych państw członkowskich, tylko i wyłącznie zdyskredytuje UE - tym razem nie tylko wewnętrznie, ale również zewnętrznie.
Sonia Alfano
(IT) Panie Przewodniczący, Szanowni Państwo! Chciałabym podziękować pani komisarz za to, że okazała daleko posuniętą gotowość i dalekowzroczność, oferując Włochom pomoc, mimo że pierwotnie rząd włoski sam pomoc tę odrzucił.
Pani Komisarz! Słusznie podkreśliła Pani potrzebę wspierania Tunezji w obecnym czasie demokratycznych przemian. Zastanawiam się jednak i zapytuję wszystkich Państwa: co stało się z pieniędzmi, które Europa przekazywała Tunezji przez wszystkie te lata i które nadal przekazuje Libii, czyli krajom, które - jak Państwu wiadomo - są krajami o systemach demokratycznych? Teraz z uczuciem zadowolenia i zdziwienia patrzymy na przebudzenie tunezyjskiego narodu, choć i tak zastanawia mnie, dlaczego u licha przekazywano te wszystkie pieniądze. Jeżeli jutro przebudzą się Libijczycy, jaki wniosek z tego wyciągniemy? Czy raz jeszcze uświadomimy sobie, że finansowaliśmy demokratyczne kraje tylko po to, żeby następnego dnia się przekonać, że tak naprawdę uprawialiśmy zgubną politykę?
Pani Komisarz! Zadaję sobie pytanie, dlaczego, do licha, Europa milczy w sprawie tego demokratycznego przebudzenia i dlaczego tylko Stany Zjednoczone zaoferowały silne wsparcie w tym względzie.
Chciałabym nawiązać to tego, o czym mówili posłowie Portas i Tavares. Zwrócili oni uwagę, że - co zadziwiające - w takich krajach jak Tunezja emigracja jest uznawana za przestępstwo.
Po pierwsze, co się tyczy tych wszystkich ludzi, którzy dobili do wybrzeży Lampedusy - i pragnę przypomnieć panu posłowi Madlenerowi, że nie są oni Libijczykami, ale Tunezyjczykami, choć nie ma to większego znaczenia, gdyż wkrótce zawitają tam również Libijczycy - kto będzie decydował, czy są oni uchodźcami, czy też nie, zważywszy że w Tunezji panuje obecnie skrajne zamieszanie? Przede wszystkim jednak, jak będziemy się czuli, dokonując repatriacji tych osób, wiedząc przy tym, że zaraz po przybyciu do kraju zostaną zamknięci w więzieniu?
Oto są zatem punkty, które moim zdaniem powinniśmy przemyśleć, przede wszystkim jednak musimy zdać sobie sprawę, że rasistowska polityka w stylu polityki uprawianej przez rząd włoski przynosi niestety tylko i wyłącznie skrajnie negatywne efekty.
Mario Borghezio
(IT) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Jesteśmy wdzięczni pani komisarz za zobowiązania, które tutaj padły z jej ust, choć należy powiedzieć, że przy wszystkich tych pensjach, które Unia Europejska wypłaca na całym świecie - posiada 136 misji dyplomatycznych - powinna była wcześniej wiedzieć, na co się zanosi. Sytuacji nie udało się przewidzieć nawet przedstawicielom Międzynarodówki Socjalistycznej - jednym z jej członków był ten przemiły tunezyjski dyktator, którego błyskotliwa polityka społeczno-polityczna doprowadziła do tego bałaganu.
Chcemy dowiedzieć się od Komisji, dlaczego nie powie nam wprost, żebyśmy rozdzielili tych ludzi równo pomiędzy poszczególne europejskie państwa. To niesprawiedliwe - państwa leżące nad Morzem Śródziemnym powtarzają to od dłuższego czasu - że problem ten dotyka tylko te państwa, które mają granicę morską z krajami Afryki Północnej. To podstawowa kwestia i należy pamiętać, że Frontex dysponuje bardzo ograniczonymi zasobami: słyszałem, że oddelegowano dwóch ekspertów. W Lampedusie trwa ogromny kryzys - nie tylko humanitarny - którym musi się zająć odpowiednio liczny zespół zadaniowy, tak by możliwe było naprawienie błędów i niepowodzeń z niedalekiej przeszłości.
Sytuacja jest skrajnie poważna i może się dodatkowo pogorszyć z punktu widzenia zdrowia publicznego, ponieważ, jak się zdaje, na Lampedusie już teraz zaczyna brakować wody.
Przewodniczący
Będę surowo przestrzegał limitów czasowych, bynajmniej nie tylko dlatego, że komisarz Malmström musi opuścić Parlament o 18:00. Musimy jej zatem umożliwić odpowiedzenie na Państwa pytania, które w przeciwnym razie pozostaną bez odpowiedzi.
David Casa
(MT) Panie Przewodniczący! Rozmawiamy o tej tragedii, która rozgrywa się w regionie Morza Śródziemnego, już od lat, i muszę niestety powiedzieć, że nie traktujecie jej poważnie. Ignorujecie ją, ponieważ - jak powiedzieli przedmówcy - gdy mowa o nieuregulowanej imigracji do Europy, mamy do czynienia z fałszywą solidarnością.
Obecnie tragedia ta rozgrywa się na Lampedusie; to bardzo poważna tragedia. Teraz, gdy na Lampedusie robi się zbyt tłoczno - już tam jest tłoczno - wszyscy będą odsyłani do Włoch, dzięki czemu sytuacja stanie się bardziej do zniesienia. Boże broń, Pani Komisarz, żeby podobna liczba ludzi przybyła na Maltę, ponieważ wówczas tragedia byłaby o wiele poważniejsza. Nikt, kto przybędzie na Maltę, nie będzie miał innego wyjścia, jak tylko pozostać tam. Ale Malta nie jest w stanie poszerzyć swojego terytorium. Nie pomogą również pieniądze i zamienienie za ich pomocą malutkiej Malty w ogromne więzienie, w którym wszyscy ci ludzie będą przetrzymywani.
Dlatego też potrzebujemy rzeczywistego zobowiązania ze strony państw członkowskich, a także więcej solidarności, szczególnie ze strony krajów Europy Północnej, ponieważ, jak wspomniał wiceprzewodniczący Parlamentu, nie widać tej solidarności ze strony innych państw członkowskich Unii Europejskiej.
Rosario Crocetta
(IT) Panie Przewodniczący, Szanowni Państwo! Chciałbym podziękować pani komisarz za poświęcenie uwagi problemowi Tunezji. Szczerze mówiąc, wolałbym, żeby inaczej nazwano tę debatę, a mianowicie "Debata na rzecz Tunezji i innych państw walczących z dyktaturami i w obronie praw człowieka”.
Zamiast tego robimy kryzys humanitarny z faktu, że jedna ze światowych potęg, Włochy, musi się uporać z problemem 5 000 osób. Oczywiście dla Lampedusy uchodźcy ci są problemem, mimo że codziennie kursuje prom między wyspą a Sycylią i jest również lotnisko, za pomocą którego ludzie ci mogą zostać przewiezieni. Musimy zdać sobie sprawę, że omawiany tu problem nie dotyczy Fronteksu, czy też tego, jak powstrzymać łodzie, ale tego, że mamy do czynienia z ludźmi, których zachęciliśmy do walki o demokrację, a teraz, gdy ją toczą, musimy być w stanie ich przyjąć. Włochy mogą przyznawać większą liczbę wiz, by pomóc tym krajom.
Andreas Mölzer
(DE) Panie Przewodniczący! Ostatni ogromny napływ uchodźców, podobny do tego, którego świadkami jesteśmy teraz, w związku z rewolucją w Tunezji, nastąpił bodajże w 1989 roku w następstwie upadku komunizmu. UE nie wyciągnęła żadnej nauki ze swoich doświadczeń z przeszłości. Została całkowicie zaskoczona strumieniem uchodźców. Teraz wobec napływu tych wszystkich ludzi, którzy nie chcą zakasać rękawów i odbudować własnego kraju, apeluje się do Włoch, by nie odsyłały tunezyjskich migrantów zarobkowych. Jednak właśnie w tym tkwi problem. Dopóki nie zaczniemy niezwłocznie odsyłać tych ludzi do ich ojczyzny, bez pomocy repatriacyjnej, dopóty będziemy nieustannie zalewani falami migrantów zarobkowych. Już teraz dziesiątki tysięcy z nich oczekuje w sąsiednich krajach.
Masowe amnestie oraz wspaniałomyślne pomijanie faktu, że większość z nich to zwykli migranci zarobkowi, doprowadzały w przeszłości do coraz nowszych fal napływu azylantów. Jeżeli do procedur azylowych wprowadzimy kontyngenty w miejsce natychmiastowego odsyłania migrantów, stworzymy po prostu zachęty do podobnych zachowań w przyszłości.
Sergio Paolo Francesco Silvestris
(IT) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Pragnę gorąco i serdecznie podziękować pani komisarz za tę debatę, za to, co nam powiedziała, za zaszczycenie nas swoją obecnością i za złożenie deklaracji, które świadczą o tym, w jak znacznym stopniu wzajemne zrozumienie między Europą a Włochami może pomóc mojemu krajowi poradzić sobie z tym kryzysem.
Pragnę odnieść się do tego, co powiedziała pani komisarz, że "nad Morzem Śródziemnym wieje wiatr”. To prawda, Panie Przewodniczący: to wiatr wolności i demokracji, niosący ze sobą bezpośrednie skutki, z którymi Włochy są zmuszone sobie poradzić. Kiedy wiatr wieje mocniej, niektórzy ludzie budują mury, a inni stawiają wiatraki. Pozwolę sobie powiedzieć pani komisarz, że południe Włoch, Puglia, z której pochodzą pan poseł Baldassarre czy pan poseł Mauro, buduje napędzane wiatrakami młyny od dziesięcioleci; to znaczy dopracowuje formy przyjmowania uchodźców, usilnie starając się zagwarantować imigrantom godność i zapewnić im sprawiedliwe i przyzwoite przyjęcie. Nie możemy jednak robić tego w pojedynkę. Byłoby wspaniale, Pani Komisarz, gdyby z perspektywy tych wiatraków, które budujemy od lat, można było dostrzec również troskliwą i skuteczną Europę, która pragnie przyłączyć się do ich wznoszenia.
Jan Mulder
(NL) Panie Przewodniczący! Zakrawa to na niezłą ironię, że po pierwszych oznakach wolności i demokracji w Tunezji, ruszyła z tego kraju fala uchodźców. Dość trudno jest uwierzyć, że Tunezyjczycy rzeczywiście chcieliby wyjechać ze swojego kraju.
Ogromne zmiany zdają się zachodzić na całym Bliskim Wschodzie, a być może to dopiero zapowiedź tego, co nastąpi. Dlatego moim zdaniem to dobrze, że Komisja podejmuje wszelkie możliwe działania, by się przygotować. Teraz Komisja musi jeszcze dowieść, że jest w stanie opanować sytuację.
Będziemy musieli zmobilizować wszystkie wspólnotowe siły, będziemy musieli pospieszyć Tunezji z pomocą, ale wydaje mi się, że w tych konkretnych okolicznościach, skoro pojawiły się pierwsze oznaki wolności w Tunezji, zapewne okaże się, że wielu spośród tych ludzi to nie są prawdziwi uchodźcy. Dlatego Komisja powinna zabiegać o odsyłanie dużej liczby uchodźców do Tunezji, właśnie po to, by dać przykład na przyszłość, zważywszy, że pojawi się jeszcze więcej uchodźców z krajów Bliskiego Wschodu.
Carlo Fidanza
(IT) Panie Przewodniczący, Pani Komisarz! Nadzwyczajny napływ imigrantów nad wybrzeże Włoch, a tym samym do całej Europy, musi zmobilizować nas do wypracowania wspólnego rozwiązania, przynajmniej w zakresie opanowania tego zjawiska. W związku z tym uczestnicy toczących się obecnie rozmów między władzami Włoch a Komisją są na dobrej drodze do zapewnienia odpowiedzi na kryzys humanitarny, o którym rozmawiamy.
Z całym szacunkiem dla pana posła Crecetty, jestem zmuszony zauważyć, że problemem nie jest tak naprawdę te 5 000 osób, które dotychczas przybyły na Lampedusę, ale potencjalnie ogromna skala wstrząsów i tysiące kolejnych uchodźców, którzy mogą przybić do naszych wybrzeży, jeśli wyślemy wyraźne sygnały polityczne. Musimy się tym zająć jak najpilniej. Musimy zażegnać ten kryzys, ale wówczas potrzebne będzie rozwiązanie strukturalne.
Musimy wzmocnić rolę Fronteksu, by zyskał lepszy potencjał operacyjny i był zdolny do bezpośredniego prowadzenia niektórych procesów identyfikacji uchodźców, sprawdzania ich kraju pochodzenia i organizowania repatriacji. Musimy wzmocnić rolę Europolu, by zapobiegać przedostawaniu się do Europy potencjalnych terrorystów i przestępców. Musimy przede wszystkim reagować szybko. Myślę, że Komisja zareagowała prawidłowo i mam nadzieję, że również Rada uczyni to, co do niej należy.
Carmen Romero López
(ES) Panie przewodniczący! Chciałabym zadać pani komisarz pytanie, jako że dzisiejszego popołudnia da się odczuć w Parlamencie nieco histeryczną atmosferę. Chciałabym zapytać, czy możliwe jest stwierdzenie, czy te 5 000 osób, które przybyły do Lampedusy, to faktycznie terroryści. Czy można to sprawdzić? Nie będzie to takie trudne.
Nie będzie to takie trudne, bowiem mamy wystarczająco sprawne służby bezpieczeństwa, które mogą sprawdzić, czy to prawda. Pięć tysięcy. Mowa o terrorystach, a tymczasem tysiące z nich przybywa do nas w łachmanach, podróżując małymi łodziami. Chciałabym zapytać Panią: czy nie łatwiej byłoby, gdyby udała się Pani z wizytą humanitarną na Lampedusę i postarała się ocenić oraz sprawdzić zasoby znajdujące się na miejscu, które według pana posła Rinaldiego nie zostały we Włoszech wykorzystane? Na pewno byłaby to bardzo pożyteczna podróż.
Dobrze byłoby również, gdyby udała się Pani do Tunezji, ponieważ być może ci, którzy przybyli na Lampedusę, pochodzą z obszarów górniczych znajdujących się w głębi lądu, gdzie korupcja prezydenta Ben Alego doprowadziła do zubożenia mieszkańców. Moglibyśmy ich wesprzeć za pomocą rozwoju regionalnego. Wówczas przekonałaby się Pani, jak wyglądają zmiany i wyzwania w Tunezji, i byłaby Pani w stanie monitorować sytuację oraz być rzecznikiem interesów Tunezyjczyków w Komisji.
Tanja Fajon
(SL) Pani Przewodnicząca! Jesteśmy świadkami nowej tragedii humanitarnej u bram Unii Europejskiej. Dziś to Lampedusa, ale możemy oczekiwać jeszcze większego napływu imigrantów z krajów Afryki Północnej do innych miejsc.
Już teraz mówi się, że co miesiąc z Egiptu do Izraela kieruje się ok. 600 imigrantów. Władze nie są już w stanie kontrolować sytuacji.
Potrzebujemy szybkiej i wspólnej odpowiedzi. Nie wolno nam reagować zamykaniem drzwi i zrównywaniem imigrantów z kryminalistami. Byłoby hańbą, gdyby wszyscy poszli tym tokiem rozumowania w Europie, w której wolność przemieszczania się jest jednym z praw podstawowych i symbolem wolności i równości.
My, państwa członkowskie, musimy ponosić wspólną odpowiedzialność i współdzielić ciężar, który spadł dziś na Włochy. Musimy zmobilizować siły i środki finansowe, ponieważ chodzi tu o ludzkie życie.
Nasza odpowiedź na niedawne wydarzenia w Tunezji i Egipcie była fragmentaryczna i powolna. Dowiedźmy naszej wiarygodności i nie ulegajmy antyimigracyjnej retoryce skrajnej prawicy i ksenofobicznych partii.
Dziś konkretnej pomocy potrzebują Włochy, jutro może to być inny kraj. Potrzebujemy szybkiej odpowiedzi już teraz.
Wim van de Camp
(NL) Pani Przewodnicząca! Bardzo dobrze, że w Afryce Północnej zachodzą demokratyczne przemiany, ale niosą one również ze sobą obowiązki dla Europy. Problemów Afryki Północnej nie da się rozwiązać na południu Europy. W tym względzie w stu procentach zgadzam się z moimi włoskimi kolegami.
Moje pytanie do pani komisarz brzmi: czy istnieje możliwość skrócenia procedur, wprowadzenia przyspieszonego trybu rozpatrywania wniosków i natychmiastowego odsyłania do Tunezji wszystkich, którzy nie są uchodźcami w dobrej wierze? Obecnie widzimy bowiem, jak w kierunku południa Włoch wyruszają duże grupy młodych mężczyzn. Wśród nich jest zapewne wielu uchodźców politycznych, a my musimy oddzielić rzeczywistych uchodźców od uchodźców gospodarczych.
Dodatkowo istnieje oczywiście problem public relations. Wielu Europejczyków ma wrażenie, że w kierunku południowych Włoch zmierza horda Tunezyjczyków. To problem public relations: nie tylko dla Włoch, ale również dla Unii Europejskiej. Dlatego najważniejsze jest zapewnienie: szybszych procedur i lepszego PR-u.
Nadja Hirsch
(DE) Pani Przewodnicząca, Pani Komisarz! Wszyscy jesteśmy zadowoleni, podobnie jak obywatele Europy, z rewolucji w Egipcie i Tunezji, a także z tego, że w programie naszych prac znalazły się takie wartości jak wolność i demokracja. Obrazy z tych krajów zdominowały w ciągu ostatnich kilku dni telewizyjne wiadomości. Jednak od dwóch czy trzech dni na ekranach naszych telewizorów i w naszych gazetach widzimy również obrazy przedstawiające strumień uchodźców i ludzi na łodziach. Musimy podjąć szybkie działania, które sprawią, że nie przeoczymy tej historycznej chwili i że w naszej pamięci pozostaną nie tylko obrazy uchodźców. Musimy pamiętać, co tak naprawdę osiągnęły te kraje.
Musimy wyjaśnić opinii publicznej, że chociaż przybywa do nas wielu ludzi, większość z nich zostanie odesłana, ponieważ nie mają oni prawa do azylu, tak jak my go rozumiemy. Oczywiście musimy również zadać sobie często zadawane pytanie o migrantów zarobkowych. Jedno jest pewne: jeżeli ci młodzi ludzie nie mają perspektyw na przyszłość, zostaną odesłani. Być może nie ci sami ludzie, ale te nieprzerwane strumienie nowych migrantów. Dlatego też musimy rozwiązać ten problem teraz.
Nikolaos Salavrakos
(EL) Pani Przewodnicząca! Region Morza Śródziemnego stanął w płomieniach. Oczywiście wzrośnie napływ imigrantów. Jako ludzie cywilizowani musimy traktować wszystkich przybyszów w sposób humanitarny. Nie możemy jednak zapominać o tym, że większość imigrantów pochodzi z krajów muzułmańskich.
Według oficjalnego raportu w ciągu następnych dwudziestu lat liczba ludności muzułmańskiej wzrośnie z 1,6 miliarda do 2,2 miliarda. Dziś Europa ma zaledwie 2,7 % ludności muzułmańskiej. Przy tak dużym napływie i przy tej stopie urodzin, przewiduje się wzrost tego odsetka do 6 % w ciągu najbliższych dwudziestu lat. Tak więc, jak Państwo widzą, zbliża się odwrócenie sytuacji społecznej i gospodarczej, jeżeli chodzi o funkcjonowanie Europy, europejską kulturę.
Dlatego musimy się przyjrzeć temu problemowi jako Europa, nie zaś pozostawiać jego rozwiązanie państwom członkowskim.
Seán Kelly
Pani Przewodnicząca! Jak powiedziała pani komisarz, w całej Afryce Północnej wieje wiatr przemian, który przypomina nieco to, co zdarzyło się w Europie Wschodniej dwadzieścia lat temu. Jeżeli wynik będzie taki sam - zbudowanie systemów demokratycznych - to będziemy mieli powód do ogromnej radości. Negatywnym następstwem jest oczywiście to, że przynajmniej tymczasowo musimy się borykać z problemem uchodźców i azylu, szczególnie we Włoszech.
Ponieważ Włochy są w Unii Europejskiej, problem Włoch jest problemem Europy; rozwiązanie musi być włoskie, rozwiązanie musi być europejskie. Nie możemy zamykać drzwi przed uchodźcami, ale jednocześnie nie możemy otworzyć drzwi dla wszystkich uchodźców i azylantów z całego świata. Dlatego też, moim zdaniem, rozwiązaniem rzeczywiście jest wielopunktowy plan zasugerowany przez mojego kolegę pana posła Busuttila, który przewiduje w szczególności repatriację, o ile jest ona słuszna i bezpieczna, i oczywiście odsyłanie azylantów niezasługujących na azyl w Unii Europejskiej. Musimy postępować solidarnie z Włochami, i możemy to czynić.
Miroslav Mikolášik
(SK) Pani Przewodnicząca! Uważam, że mówimy tu o kwestii paneuropejskiej. Musimy zrozumieć, że Europa musi działać w duchu solidarności i jedności. Dziś mamy problem z Włochami i z uchodźcami z Tunezji, ale jutro może to być Algieria, Egipt lub ewentualnie Libia, skąd przybyły już do nas w przeszłości tysiące uchodźców. Oczywiście problemem jest to, że nie ma tu z nami Rady. Rada nie jest zainteresowana tym problemem. Jestem rozczarowany, że Rada nie zasiada tu dziś z nami i nie przysłuchuje się tej debacie Parlamentu. Moim zdaniem, po pierwsze, musimy współdziałać z Komisją, by znaleźć rozwiązanie, które będzie słuszne z prawnego punktu widzenia, a z drugiej, jak powiedział mój kolega, poseł Kelly, nie możemy po prostu przyjmować wszystkich uchodźców przybywających do Europy z Afryki Północnej. Z pewnością nie taki jest nasz cel, i ci, którzy nie zasługują na azyl polityczny muszą zostać odesłani do swojego kraju pochodzenia.
Georgios Koumoutsakos
(EL) Pani Przewodnicząca, Pani Komisarz! Witam na posiedzeniu i dziękuję za to, że Pani przyszła. Dziś problem pojawił się na Lampedusie. Jutro może to być Malta albo Kreta. Pojutrze, nie oszukujmy się, będzie to Mediolan, a zaraz potem Bruksela i Paryż.
Problem ten to nie problem naszych krajów partnerskich z Południa; to problem europejski. Potrzebujemy solidarności. Musimy również wzmocnić zasoby i zaplecze, którymi dysponujemy, w tym Frontex, Europol i patrole morskie. Niezmiernie ważne jest również, byśmy po ośmiu latach poważnie przyjrzeli się rozporządzeniu Dublin II i w razie konieczności zmienili je.
Cecilia Malmström
komisarz - Pani Przewodnicząca! Gdyby pan poseł Busuttil słuchał tego, co powiedziałam w swoim wystąpieniu na wstępie, usłyszałby, że powiedziałam niemal wszystko, co znalazło się również w jego przemówieniu, niemniej z radością to powtórzę. Jesteśmy gotowi wykorzystać fundusze, którymi dysponujemy, by niezwłocznie pomóc włoskim władzom. Prowadzimy z nimi dialog, by stwierdzić, jakiej pomocy potrzeba. Włochy mają duże doświadczenie w radzeniu sobie z różnego rodzaju klęskami, ale być może potrzebują wsparcia w zakresie pomocy humanitarnej, schronienia, żywności i leków, i mogą również potrzebować pomocy w zakresie sprawdzania, pomocy i identyfikacji. Udostępnimy tę pomoc - rozmawiamy o tym obecnie z włoskimi władzami.
To europejski obowiązek i dlatego też musimy znaleźć europejskie rozwiązanie. Mamy na miejscu pracowników Fronteksu, ale badamy również możliwość niezwłocznego rozpoczęcia operacji Frontex - i jesteśmy na to gotowi, choć oczywiście musimy przedyskutować jej warunki z Włochami, a także z innymi krajami, które mogą ewentualnie pospieszyć z pomocą. Jestem szczęśliwa, że pan poseł Busuttil jest sprawozdawcą ds. Fronteksu, dbającym o to, byśmy dzięki zmianom ustawodawstwa uzyskali w przyszłości jeszcze lepiej funkcjonującą agencję Frontex.
Ewentualna operacja Fronteksu na tunezyjskich wodach musiałaby być oczywiście prowadzona we współpracy z władzami Tunezji. Nie udało nam się jeszcze osiągnąć tego etapu. Zachęcamy ponadto tunezyjskie władze, by odbierały swoich obywateli niepotrzebujących ochrony międzynarodowej. Przyglądamy się prawu w tym względzie, o czym mówili pan poseł Tavares i inni. Mamy nadzieję, że nowy demokratyczny rząd uchyli ustawę, o której była tu mowa, ale oczywiście sprawę tę należy traktować indywidualnie i bardzo uważnie. Jesteśmy również gotowi wesprzeć tunezyjskie władze poradą, pomocą w zakresie pilnowania granic i w sprawach policyjnych, a także w zakresie szkoleń, wyposażenia i środków.
Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu jeszcze nie działa na Malcie, ale powołano radę i oświadczono, że możliwe jest wysłanie zespołów krajowych do Włoch, by pomóc - o ile Włochy wystąpią o tę pomoc. Omówimy to również w tym tygodniu na posiedzeniu Rady ds. Zagranicznych i na Radzie ds. Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, która zbierze się w przyszłym tygodniu. Współpracujemy z UNHCR, prosząc tę agencję o pomoc w identyfikacji osób potrzebujących międzynarodowej ochrony i o wsparcie w zakresie przeprowadzenia analizy na przyszłość. Frontex zajmuje się ponadto sporządzeniem analizy dla całego regionu.
Sytuacja panująca w Tunezji - jak większość z Państwa zauważyła - napawa oczywiście ogromną nadzieją, i wszyscy popieramy demokratyczne przemiany, które tam zachodzą. Lady Ashton odwiedziła Tunezję wczoraj, by odbyć rozmowy z władzami. Jesteśmy gotowi zaoferować temu krajowi wsparcie przy zorganizowaniu wyborów. Omawiamy różne sposoby wzmocnienia innych rodzajów wsparcia i rozszerzenia oraz wzmocnienia demokratycznego rozwoju Tunezji. Możemy świadczyć pomoc gospodarczą. Rozmawiamy na temat różnych programów na rzecz mobilności i musimy ponadto zwiększyć możliwości legalnego przyjazdu do Europy. Toczą się również dyskusje na temat konferencji darczyńców.
Zgadzam się z panem posłem Mauro i innymi, że musimy oczywiście przyjrzeć się całemu regionowi. Myślę, że wiele osób było bardzo zaskoczonych upadkiem Muru Berlińskiego. Wówczas nie mieliśmy gotowego planu działań, który moglibyśmy wyciągnąć z rękawa. Sytuacja jest nieco inna, ale oczywiście my, Europejczycy, powinniśmy poprzeć ludzi domagających się wolności i demokracji. Przeprowadzamy przegląd planu na rzecz polityki sąsiedzkiej, ponieważ wymagają tego wydarzenia i przyglądamy się całemu regionowi - w szczególności Egiptowi, ale również innym krajom - by zoptymalizować poszczególne narzędzia, środki i politykę, którymi dysponujemy i dopasować je o wiele lepiej do niedawnych wydarzeń w regionie.
Jestem pewna, że powrócimy do tej debaty, ponieważ problem jest aktualny i najprawdopodobniej nie straci na aktualności, ale pragnę Państwa raz jeszcze uspokoić, że Komisja śledzi tę kwestię bardzo uważnie. Jesteśmy gotowi pomóc Włochom, Tunezji i innym krajom dotkniętym tym problemem.
Przewodnicząca
Zamykam debatę.
Oświadczenia pisemne (art. 149 Regulaminu)
Erminia Mazzoni
Możliwość zwrócenia się włoskiego rządu do Unii Europejskiej jest jednym z przywilejów członkostwa. Jak wspomniało wielu posłów, zasady solidarności i sprawiedliwego podziału obowiązków, o których mowa w traktatach, muszą być wcielane w życie. Jak stwierdziła pani komisarz Malmström, rozwiązanie trudnej sytuacji, z jaką zmagają się obecnie Włochy, należy do kompetencji Europy. W związku ze swą powolną reakcją, europejskie instytucje nie nadążają za niezmiernie szybkim rozwojem wypadków w krajach Afryki Północnej.
Włochy, szczególnie południe kraju, są pierwszym punktem granicznym Europy w regionie Morza Śródziemnego. Są one zmuszone zmagać się liczną rzeszą przybyszów, którą można sobie wyobrazić, ale której nie można przewidzieć. To czego obecnie doświadczamy świadczy o tym, jak poważne są konsekwencje porzucenia przez nas procesu barcelońskiego. Unia Europejska musi na nowo przemyśleć swoją strategię dla Morza Śródziemnego i ponownie uczynić zeń jeden z priorytetów. Tymczasowa odpowiedź w postaci pomocy finansowej i nadzwyczajnych środków interwencyjnych pomogą, ale nie wystarczą. Procesowi demokratycznych przemian szerzącemu się w krajach leżących na przeciwległym brzegu Morza Śródziemnego muszą towarzyszyć średnio- i długoterminowe inicjatywy na rzecz rozwiązania problemów społeczno-gospodarczych.
Sergio Berlato
Debata, którą dziś toczymy, jest szczególnie ważna. Tylko w ciągu ostatnich czterech dni na plażach Lampedusy wylądowało 4 000 uchodźców z pobliskiej Tunezji. Oto rozwija się kryzys w zakresie zdrowia publicznego na nienotowaną dotychczas skalę. Należy również pamiętać, że miejscowa rada zajmuje się tym kryzysem bez odpowiednich zasobów i zaplecza, których wymaga ta sytuacja.
Włochy niezwłocznie zwróciły się do Unii Europejskiej z prośbą o podjęcie szybkich działań. Jednakże, choć zdecydowanie popieram tę prośbę o pomoc, pragnę podkreślić, że zaangażowanie Fronteksu - europejskiej agencji zajmującej się problemem przybyszów w regionie Morza Śródziemnego - jest wartościowe, ale niewystarczające do poradzenia sobie z napływem nielegalnych imigrantów z Tunezji. W trakcie lutowego miniposiedzenia wyraziłem swoje obawy w związku z pogarszającą się sytuacją w krajach Afryki Północnej i związanymi z nią następstwami dla Europy. Raz jeszcze podkreślę w tym Parlamencie, że Unia Europejska musi bardziej poświęcić się budowaniu skutecznej wspólnej polityki imigracyjnej, która umożliwi UE opanowanie nielegalnej imigracji, a przede wszystkim - świadczenie pomocy takim krajom jak Włochy, które są najbardziej bezpośrednio narażone na napływ imigrantów.
Dominique Baudis
Nagłe przybycie tysięcy migrantów na małą włoską wyspę Lampedusa jest wyjątkowym zdarzeniem. Zdarzenie to jednak każe nam stanąć twarzą w twarz z problemem, który dotyczy wszystkich Europejczyków. Teraz ważne jest, by europejska solidarność funkcjonowała prawidłowo. Popieram Pani apel, Pani Komisarz, o udzielenie przez państwa członkowskie pilnej pomocy Włochom, zarówno rzeczowej, jak i finansowej. Bardzo często w takich sytuacjach kraje, do których przybywają migranci, nie są krajami docelowymi. Często ośrodki dla uchodźców są przestarzałe, a w miejscach, w których są przyjmowani imigranci, dochodzi do poważnych napięć. Uchwaliliśmy już do tej pory kilka niezmiernie ważnych aktów prawnych dla walki z nielegalną imigracją i uregulowania przepływów migracyjnych. Jednak w Unii, w której granice wewnętrzne praktycznie zniknęły, Europa musi wyposażyć się w narzędzia realizacji jej ambicji w perspektywie długoterminowej. Musi stworzyć politykę imigracyjną z prawdziwego zdarzenia, rozpocząć konstruktywny dialog w krajami pochodzenia i wzmocnić Europejską Agencję Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej (Frontex) w ramach wykonywanych przez nią misji.
