Stan procesu pokojowego na Bliskim Wschodzie (debata) 
Przewodniczący
Następnym punktem porządku obrad jest oświadczenie wiceprzewodniczącej Komisji, wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, dotyczące stanu procesu pokojowego na Bliskim Wschodzie.
Catherine Ashton
wiceprzewodnicząca Komisji/wysoka przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa - Panie Przewodniczący! Jestem wdzięczna za możliwość przeprowadzenia dzisiejszej debaty na temat procesu pokojowym na Bliskim Wschodzie i bardzo interesują mnie opinie szanownych posłów w tej kwestii. Uważam, iż postęp w procesie pokojowym jest sprawą bardzo pilną i ważną.
Jak mówiliśmy dziś wcześniej w tym Parlamencie, u naszych południowych sąsiadów i na szeroko rozumianym Bliskim Wschodzie zachodzą szybkie zmiany. Byliśmy świadkami historycznych wydarzeń w Tunezji i w Egipcie oraz nadal toczących się w Libii walk; wiemy też o protestach trwających w Jemenie, Bahrajnie i w innych miejscach. Niektórzy twierdzą, że czas zawirowań w regionie nie jest dobrym momentem, by poświęcać uwagę wlokącemu się izraelsko-palestyńskiemu procesowi pokojowemu, ale ja jestem odmiennego zdania. W chwili obecnej próba zakończenia tego konfliktu staje się sprawą jeszcze ważniejszą, jako kluczowy element pokoju i stabilności w regionie.
To przesłanie przekazywałam podczas moich wizyt w tym regionie, w styczniu i w lutym, oraz w trakcie rozmów z prezydentem Abbasem i premierem Netanjahu: dla większego bezpieczeństwa obydwu narodów trzeba doprowadzić do porozumienia. Uważam również, że ważna jest rola Unii Europejskiej w tym procesie. Ostatnio, w grudniowym podsumowaniu, Rada do Spraw Zagranicznych bardzo jasno określiła swoje stanowisko.
Jedynym realnym wyborem jest negocjowanie wszystkich kwestii dotyczących ostatecznego statusu. Jeśli mamy osiągnąć prawdziwy pokój, musi się znaleźć rozwiązanie kwestii statusu Jerozolimy, jako przyszłej stolicy dwóch państw - państwa Izrael oraz sąsiadującego z nim niepodległego, demokratycznego i autentycznego państwa palestyńskiego - funkcjonujących obok siebie w atmosferze pokoju i bezpieczeństwa. Stanowisko UE w kwestii osiedli jest jasne: osiedla są nielegalne i stanowią przeszkodę na drodze do pokoju oraz zagrożenie dla rozwiązania dwupaństwowego.
W dniu 5 lutego przewodniczyłam w Monachium spotkaniu kwartetu bliskowschodniego. Unia Europejska zaangażowała się w nie z nadzieją na ożywienie kwartetu, co, jak uważam, udało nam się osiągnąć. Wraz z naszymi partnerami z ONZ, ze Stanów Zjednoczonych i Rosji uzgodniliśmy ambitny plan. W ubiegłym tygodniu wysłannicy kwartetu bliskowschodniego, pod przewodnictwem pani Helgi Schmid, dyrektora politycznego i zastępcy Sekretarza Generalnego EAS, odbyli w Brukseli spotkanie, w którym po raz pierwszy uczestniczyli negocjatorzy palestyńscy. Jutro wysłannicy kwartetu spotkają się po raz pierwszy z negocjatorami izraelskimi.
Wysłannicy przystępują obecnie do przygotowywania kolejnych ważnych spotkań, w których uczestniczyć będą Ban Ki-moon, minister spraw zagranicznych Rosji, Ławrow, sekretarz stanu Clinton i ja. Jeśli ma dojść do wprowadzenia rozwiązania dwupaństwowego, to obydwa państwa muszą być zdolne do funkcjonowania. Dlatego ważne jest, by UE zrobiła jak najwięcej dla Palestyńczyków. Jesteśmy tak politycznie, jak i finansowo zobowiązani do dalszego wspierania ich planu budowy państwa oraz jego wdrażania.
W tym zakresie zatwierdziliśmy już pierwszy pakiet o wartości 100 milionów euro w ramach przeznaczonych na 2011 rok 300 milionów. Fundusze na budowanie instytucji zostały dodatkowo zwiększone, w celu wzmocnienia Palestyńczyków w ich dążeniu do państwowości. Praca ta jest kluczowa dla utworzenia przyszłego państwa palestyńskiego i decydująca dla wypracowania rozwiązania dwupaństwowego.
Jak Szanowni Państwo Posłowie wiedzą, dwa razy składałam wizytę w Gazie i po spotkaniach z przedstawicielami biznesu, przedstawicielami społeczeństwa obywatelskiego, a w szczególności z wieloma dziećmi, zaproponowaliśmy pakiet szeroko zakrojonej pomocy, nastawionej na infrastrukturę, sprzęt oraz szkolenia, dla przejścia granicznego w Kerem Szalom. Konkretnym celem jest tu wspieranie zwiększonego obrotu towarów i uzdrowienia gospodarki przez eksport. Podczas moich obydwu pobytów w Gazie apelowałam o poprawę warunków tamtejszych mieszkańców do rozwoju gospodarki oraz o zapewnienie pracy i lepszej przyszłości ich dzieciom. Apelowałam także, i nadal apeluję, o uwolnienie Gilada Szalita.
W dniu 13 kwietnia będę gościć Komitet Doraźny, któremu przewodzi Norwegia; jesteśmy w trakcie dyskusji o możliwościach zorganizowania w czerwcu konferencji darczyńców. Szanowni Państwo Posłowie wiedzą, że 22 lutego, na Radzie Stowarzyszenia, doszło do pożytecznej i efektywnej wymiany poglądów z Izraelem podczas dyskusji o bliskowschodnim procesie pokojowym i innych problemach regionu, oczywiście ze szczególnym uwzględnieniem zachodzących w nim zmian. Dyskusja dotyczyła też kwestii naszych dwustronnych układów oraz tego, jak doprowadzić do lepszej współpracy, tak nad bieżącym planem działań jak i w kontekście dążenia do rozwiązania.
Cieszę się, że Izraelczycy są gotowi spotkać się jutro z wysłannikami kwartetu bliskowschodniego, ale nakłaniam Izrael do podjęcia obecnie pozytywnych działań w celu wypracowania rozwiązania oraz propagowania i wspierania kroków zmierzających do podjęcia bezpośrednich rozmów. Jak już powiedziałam, jestem przekonana, że leży to w interesie obydwu narodów tego regionu i uważam, że w kwestii wszczęcia rozmów premier Netanjahu ma istotną rolę do odegrania.
Szanowni Państwo Posłowie! Bardzo zainteresuje mnie, co mają Państwo do powiedzenia, więc w tym momencie zrobię przerwę. Wierzę, że my wszyscy, w tym Parlamencie, pragniemy ostatecznego zakończenia tego konfliktu i znalezienia przez strony rozwiązania gwarantującego stabilizację narodowi izraelskiemu i palestyńskiemu, co z kolei wzmocni stabilność i bezpieczeństwo w regionie. Nakłaniam do tego i wyrażam nadzieję, że stanie się tak niebawem.
José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra
Panie Przewodniczący, Pani Baronesso Ashton, Panie i Panowie! Słusznie Pani powiedziała, Baronesso Ashton, że sytuacja w południowej części regionu Morza Śródziemnego odwraca uwagę od konfliktu na Bliskim Wschodzie oraz od procesu pokojowego, który ciągnie się już przez prawie 30 lat i wydaje się tkwić w martwym punkcie.
Jak dowiodły Pani wizyty, bieżące wydarzenia oraz ogólna sytuacja w regionie mają wpływ na ten proces. W świetle tej wizyty, chciałbym zapytać o Pani zdanie w wielu kwestiach.
Dziś rano mówiliśmy o trudnościach Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych przy kolejnej rezolucji wprowadzającej strefę zamkniętego nieba nad Libią. Do jakiego stopnia, w Pani odczuciu, ucierpiał proces pokojowy oraz wiarygodność kluczowego gracza w związku z niedawnym wetem Rady wobec proponowanej rezolucji potępiającej osadnictwo na terytoriach palestyńskich? Jak, Pani zdaniem, brak decyzji Rady Bezpieczeństwa wpływa na percepcję zobowiązania się administracji prezydenta Obamy do kontynuowania procesu?
Po drugie, jak postrzega Pani decyzję Autonomii Palestyńskiej o przeprowadzeniu do września wyborów prezydenckich oraz do władz ustawodawczych, a także decyzję Hamasu o nieuczestniczeniu w tych wyborach?
Na koniec, Pani Baronesso Ashton, chciałbym poznać Pani zdanie w sprawie rezygnacji głównego palestyńskiego negocjatora po publikacji dokumentów przez WikiLeaks, w sprawie przetasowań w Autonomii Palestyńskiej oraz reperkusji, które wyniknęły z tego wycieku dla strony palestyńskiej, rządu Izraela lub dla obydwu stron łącznie.
Véronique De Keyser
Panie Przewodniczący, Pani Baronesso Ashton! Mówiliśmy o tym przez cały dzień: ogromna nadzieja wzbudzona przez rewolucje w świecie arabskim ukazuje nam, że demokracja jest czymś, do czego wszyscy dążymy i nie ma w tym nic wyjątkowego. Prawo do życia w wolności musi być wartością uniwersalną.
Dotyczy to również Palestyńczyków, gdy obecnie, szczególnie w Gazie, młodzi Palestyńczycy - a jest ich bardzo wielu - nie mają żadnych perspektyw, żadnej przyszłości, żadnych możliwości kształcenia się ani przemieszczania, a niekiedy nawet dostępu do opieki zdrowotnej i pożywienia. To absolutnie niedopuszczalne. Myślę, że prawie wszyscy podzielamy te odczucia.
Zadaję sobie jednak pytanie i nie rozumiem - pozwolą Państwo, że jasno się wyrażę - co usiłuje osiągnąć Unia Europejska przez układ o stowarzyszeniu. Mówiła Pani o tym. Czytałam wielokrotnie protokół z układu o stowarzyszeniu. Chociaż Unia Europejska potępiła wiele przejawów łamania prawa międzynarodowego, jak wykazała to Pani wcześniej, to jednak udzieliliśmy pozytywnego wsparcia - nazywamy to pozytywnym wsparciem - w dziedzinie rolnictwa, rybołówstwa, ochrony środowiska, pilnowania porządku publicznego, współpracy sądowniczej, transportu, współpracy kosmicznej, ściślejszej współpracy naukowej oraz w kwestii umowy z ACCA, bez jakichkolwiek gwarancji i czegokolwiek w zamian.
Zaprosili Państwo Izraelczyków na spotkanie kwartetu, lecz oni nie przybyli. Cóż, nie chcę Pani krytykować, Baronesso Ashton. Dotrzegam Pani wysiłki; robi Pani wiele dla sprawy. Ja nawet nie chcę powiedzieć Pani, że to pozytywne wsparcie nie działa. Pragnę natomiast zapytać Panią, czy mamy jeszcze dzisiaj prawo zamiast sankcji stosować jakiekolwiek formy nacisku? Czy mamy prawo oferować zachęty gospodarcze i handlowe, gdy nagminnie łamane są prawa człowieka, a także, w wielu aspektach, prawo międzynarodowe? Sądzę, że nie. Co więcej, uważam, że w świetle dzisiejszych rewolucji w świecie arabskim, jest to polityczny błąd.
Annemie Neyts-Uyttebroeck
w imieniu grupy ALDE - Panie Przewodniczący, Pani Wysoka Przedstawiciel! W imieniu mojego ugrupowania chciałabym zacząć od stwierdzenia, że zgadzamy się całkowicie z Pani wprowadzeniem, z określonymi przez Panią celami oraz z Pani wysiłkami zmierzającymi do ożywienia tego, co sama nazwała Pani "wlokącym się” procesem pokojowym.
Uważam, że wlecze się on i że powinien być wznowiony, byśmy doczekali się postępu. W ubiegłym tygodniu Parlament miał zaszczyt wysłuchać wystąpienia izraelskiego wiceministra spraw zagranicznych, który przybył, by przedstawić nam sprawę. Z jednej strony zalecał, byśmy nie koncentrowali się nieustannie na tym, co dzieje się na okupowanych terytoriach palestyńskich, a z drugiej, byśmy raczej skupili uwagę na tym, czego Izrael i Unia Europejska mogą wspólnie dokonać.
Przyszłoby nam łatwiej, gdybyśmy mieli poważne przesłanki, że Izrael jest naprawdę gotowy tchnąć w proces pokojowy nowego ducha.
Nie mogę oprzeć się wrażeniu, że Izrael uważa, że zawirowania w wielu krajach arabskich dają mu więcej przestrzeni życiowej. Podobnie jak pani De Keyser obawiam się, że może się to okazać poważnym politycznym błędem. Izrael powinien wręcz wykorzystać obecne wydarzenia dla przyśpieszenia tego procesu i usiłować jak najszybciej zawrzeć porozumienie pokojowe.
Margrete Auken
Panie Przewodniczący! Chciałabym podziękować pani baronessie Ashton za jej wystąpienie, które mnie nieco rozczarowało. Zgadzam się całkowicie z baronessą Ashton, że jest to pora, by - w tej historycznej chwili - kwestia palestyńsko-izraelska wysunęła się na plan pierwszy. Dlaczego jednak nie padło ani jedno słowo o uznaniu we wrześniu Palestyny?
Wszyscy dobrze wiemy, że czas ucieka. Wszyscy dobrze wiemy, że ta kwestia szczególnie wymaga pilnego rozwiązania oraz że rozpaczliwie potrzebujemy dowiedzieć się, zawłaszcza od czołowego przedstawiciela UE, że właśnie nad tym pracujemy. Wielu z nas miało ostatnio powód do dumy, gdy otrzymaliśmy w Radzie Bezpieczeństwa wspólne miejsce dla UE. Było to wspaniałe i chciałabym za to podziękować. Miało to też korzystny skutek. Na wysokim szczeblu składane są liczne piękne oświadczenia - tak wiele dzieje się tam na górze. Przeraża natomiast fakt, że gdy z tych wyżyn zejdziemy na ziemię - do rzeczywistości - to stajemy przed poważnymi problemami.
Jak również wspomniała pani De Keyser, byliśmy świadkami, jak UE akceptuje dalsze zacieśnienie stosunków z Izraelem. Mówiło się o tym jako o zwykłej kwestii technicznej, aby uniknąć konfliktów z Parlamentem, ale dużo gorsze jest to, że osiedla izraelskie rozrastają się jak nigdy dotąd. Oblężenie Gazy na pewno się nie skończyło, a pani baronessa Ashton wspomniała, niestety, tylko o Kerem Szalom, zamiast mówić o otwarciu dla wszystkich stron. To jest naprawdę bardzo poważna sprawa. Dlaczego słyszymy tylko o pieniądzach? Płacimy i płacimy, i to tylko jest ważne. Daliśmy pieniądze Salamowi Fajjadowi, lecz wszystko to pójdzie na marne, jeśli nie damy mu szansy zbudowania własnego państwa.
Pozwolą Państwo, że zakończę stwierdzeniem, że wiarygodność UE w tej historycznej sytuacji wisi naprawdę na włosku. A co stanie się z naszą wiarygodnością wobec pozostałych krajów arabskich i północnoafrykańskich, jeżeli w końcu nie zrozumiemy, że wszystkie nasze piękne słowa musimy popierać czynem? Wygląda na to, że za każdym razem, gdy dochodzi do kryzysu, w najlepszym wypadku dajemy pieniądze, ale nie idziemy dalej i nie podejmujemy żadnych działań politycznych.
Struan Stevenson
w imieniu grupy ECR - Panie Przewodniczący, Pani Baronesso Ashton! Jestem głęboko zaniepokojony rozwojem sytuacji w Iraku. Brutalnie zdławione zostało tam niedawne powstanie - gdy ludzie wyszli na ulice, szczególnie młodzi ludzie niemogący dostać pracy, świadomi zapaści gospodarczej, ciągłego braku bezpieczeństwa oraz zabójstw na tle religijnym. Dwadzieścia dziewięć osób straciło życie, a setki odniosło rany. Istnieją obecnie przesłanki, że Ajad Allawi, którego partia al Iraqiya wygrała wybory w marcu ubiegłego roku, zamierza wycofać się z koalicji, ponieważ premier Nouri al Maliki nie wywiązał się z wielu obietnic poczynionych al Iraqiya w umowie koalicyjnej.
Jeśli do tego dojdzie, znajdziemy się w punkcie wyjścia, z rządem wyznaniowym, wspieranym pod dyktando Teheranu przez al Hakima i Multadę al Sadra, i będziemy mieć do czynienia z destabilizacją sytuacji, w której wygrana partia przestanie uczestniczyć w rządzie. Jeśli leży nam na sercu przyszłość Bliskiego Wschodu, to chyba nie możemy tego zaakceptować.
Kyriacos Triantaphyllides
Panie Przewodniczący! Chciałbym skorzystać z okazji, po tym co zostało tu dziś powiedziane, by skomentować stanowisko UE wobec wydarzeń rozgrywających się w świecie arabskim. To stanowisko mylące stagnację ze stabilizacją; stanowisko naganne, gdyż nie uwzględnia żądań mieszkańców tego regionu domagających się wolności i sprawiedliwości społecznej. A przecież Unia Europejska może zachować się inaczej; może postępować właściwie. Udowodniła to w przypadku Palestyny, przynajmniej jeśli chodzi o tzw. "budowanie państwa”. Nawet jeśli w konflikcie arabskim Unia Europejska znów nie zdołała wystosować mocnego przesłania politycznego, to jednak przez ostatnie dwa, trzy lata wspierała rząd prezydenta Abbasa i premiera Fajjada, którzy zdołali stworzyć niezbędne instytucje, by do września premier Fajjad mógł zwrócić się do ONZ o uznanie niepodległego państwa palestyńskiego; a ja mam nadzieję, że gdy tak się stanie, Unia Europejska poprze ten wniosek.
Unia Europejska mogłaby odegrać podobną rolę w krajach całego obszaru. Mam nadzieję, że tak będzie; błagam o to, wzywam Unię Europejską, by prowadziła negocjacje i zawarła porozumienie z każdym z krajów, którego naród domaga się zmian oraz by, wraz z przedstawicielami tych narodów, określiła sektory, w których Unia Europejska może pomóc finansowo oraz w inny sposób, poprzez wymianę doświadczeń i tworzenie wspólnych programów na rzecz społecznego i gospodarczego rozwoju regionu. W ten sposób Unia Europejska podejmie też cele, które określiła w swej polityce sąsiedztwa.
Bastiaan Belder
Panie Przewodniczący, Pani Wysoka Przedstawiciel! Pragnę wyrazić poparcie dla dwóch punktów z Pani wprowadzenia. Mówiła Pani o bezpośrednich negocjacjach. W ubiegłym tygodniu miałem zaszczyt prowadzić szerokie dyskusje z przedstawicielami rządu Izraela oraz parlamentu izraelskiego - Knesetu. Należy ufać i wierzyć swoim partnerom w dyskusji, a mówią oni, że pragną bezpośrednich negocjacji z Autonomią Palestyńską. Chciałbym więc poprosić, by wykorzystała Pani całą swą dyplomatyczną inwencję, aby doprowadzić do tych bezpośrednich negocjacji, gdyż w ostatecznym rozrachunku, jeśli układ pokojowy ma zostać zawarty, obydwie strony muszą zasiąść przy stole. Znając tło wydarzeń, w których masy Arabów domagają się odpowiedzialnych rządów, możemy wnioskować, że mamy właśnie do czynienia z tym impetem, który doprowadzi do przełomu.
Co do drugiej kwestii, chcę powiedzieć, że z zadowoleniem przyjąłem Pani wspomnienie o smutnym losie Gilada Szalita, który już od prawie pięciu lat przebywa w więzieniu. Dokładnie tydzień temu, w samym sercu Jerozolimy, rozmawiałem z jego ojcem, który zastanawiał się, czy Europa jeszcze pamięta o jego synu. Pani udzieliła mi odpowiedzi. Mam nadzieję, że będzie Pani nadal wytrwale dążyć do jak najszybszego połączenia się ojca z synem.
Hans-Gert Pöttering
(DE) Panie Przewodniczący, Pani Baronesso Ashton, Panie i Panowie! Świat arabski ogarnęły głębokie przemiany. Ludzie walczą o swoją godność; pragną, jak my, żyć w wolności, demokracji i pod rządami prawa. Jest naszym politycznym i moralnym obowiązkiem udzielenie pełnego i zdeklarowanego wsparcia zaangażowanym w tę sprawę ludziom w świecie arabskim.
W ubiegły weekend byłem w Kairze i spotkałem się tam z wieloma młodymi ludźmi na placu Tahrir. Otwartość, wiara, odwaga i optymizm młodych ludzi w Kairze wywarły na mnie głębokie wrażenie. Egipt i inne kraje arabskie mają obecnie szansę na rozwój demokracji.
Jest to również szansa dla Izraela, by nie pozostawał jedyną, oprócz Libanu, demokracją na Bliskim Wschodzie. Zmiany zachodzące w krajach arabskich muszą być wykorzystane jako szansa na pokój między Izraelem a Palestyną. Musimy wystrzegać się wszystkiego, co stoi na przeszkodzie temu pokojowi. Oznacza to, że osiedla budowane przez Izrael są prowokacją wobec Palestyńczyków, a rakiety Hamasu są prowokacją wobec Izraelczyków. Obydwu tym rzeczom trzeba położyć kres. Możliwy jest pokój między Izraelem a Palestyną - dwoma państwami będącymi dobrymi sąsiadami i żyjącymi razem pokojowo, w bezpiecznych granicach.
Nie czas teraz na strach i niepewne działania. Teraz jest czas na odwagę, zdecydowanie i zachowanie, które przystoi mężom stanu; teraz jest czas na pokój na Bliskim Wschodzie; teraz jest czas na demokrację w krajach arabskich.
Hannes Swoboda
(DE) Panie Przewodniczący! Bądźmy szczerzy, stan bez wojny, bo trudno mówić o pokoju na Bliskim Wschodzie, pozwalał przynajmniej dyktatorom i reżimom autorytarnym na utrzymanie własnych narodów pod kontrolą i na zawarcie z Izraelem paktu o nieagresji, a Izraelowi pozwalał na to samo. Jak się przekonaliśmy, takie ostoje i fundamenty są bardzo kruche i mogą się nagle zawalić. Teraz się właśnie zawaliły.
Cieszę się, że Izrael nie interweniował w wewnętrzne wydarzenia w krajach arabskich. Sam brak interwencji jednak nie wystarcza. Jak powiedział pan poseł Pöttering, musimy wykorzystać szansę; to znaczy Izrael musi wykorzystać szansę na osiągnięcie trwałego pokoju z demokratycznymi państwami; pokój ten nie może spoczywać na barkach kilku dyktatorów, lecz musi faktycznie wyrastać z ludzkiego pragnienia, by czynić pokój. Budowa osiedli stanowi nie tylko, jak do tej pory, cierń tkwiący w ciele, ale też przeszkodą. Co więcej, gdy wiceminister spraw zagranicznych, którego już tu cytowano, mówił w trakcie rozmów w Brukseli, że nie zabiera się Palestyńczykom żadnych nowych terytoriów, to był to cynizm i dzielenie włosa na czworo. Budowa osiedli musi zostać zatrzymana. Bardzo mi przykro, że Amerykanie skorzystali w tej sprawie z weta, ponieważ dowiedli tym, że nie są naprawdę zainteresowani procesem pokojowym.
Jeszcze krótko o wyborach, o które już pytano. Mam nadzieję, że je uznamy. Musimy uznać wybory i ich wynik za krok w stronę demokracji. Nie znaczy to, że musimy zgodzić się z każdą polityką, która będzie realizowana w wyniku tych wyborów. Nie możemy jednak powtórzyć błędu polegającego na decydowaniu kto jest dobrym, a kto złym wygranym. Zamiast tego musimy uznać demokratyczny rozwój.
I na koniec, ponieważ wszyscy mamy w tej kwestii takie samo zdanie: mam nadzieję, że wzmocni Pani swe działania na rzecz uwolnienia pana Szalita i problem ten zostanie wreszcie rozwiązany. Tak jak budowa osiedli stanowi przeszkodę dla prawdziwego dialogu, tak przeszkodą, jak zawsze, jest przetrzymywanie pana Szalita w więzieniu. Mam nadzieję, że potrafimy podejść do obydwu tych problemów w taki sposób, że ostatecznie podejmiemy sensowne i konstruktywne rozmowy pokojowe na Bliskim Wschodzie.
Alexander Graf Lambsdorff
(DE) Panie Przewodniczący! Kontrast jest uderzający! Rewolucja i zmiany zachodzące w świecie arabskim są fascynujące dla nas wszystkich. Staramy się pomóc. Dzisiaj dyskutowaliśmy o Libii. W ostatnich dniach i tygodniach mówiliśmy o Egipcie i Tunezji. Równocześnie jednak proces pokojowy jest w impasie. W tym kontekście, chcę to jasno wyrazić, Pani Baronesso Ashton, uczyniła nam Pani przysługę, gdy udało się Pani zwołać spotkanie kwartetu bliskowschodniego. Wykonanie ruchu w okresie poważnego braku bezpieczeństwa w regionie i poważnego braku bezpieczeństwa w Izraelu, było wyjątkowo pozytywnym działaniem. Chciałbym to bardzo jasno powiedzieć. Niekiedy spotyka się Pani także z krytyką ze strony tego Parlamentu. W tym przypadku należy się Pani pochwała.
Jeśli chodzi o treści, to powinienem jasno powiedzieć, że nie uważam, że Izrael jest sceptycznie nastawiony do demokracji w krajach arabskich. Chodzi tylko o to, że zmiany te nie zostały jeszcze doprowadzone do końca. Gdy powstaną tam demokracje, to całkowicie się zgadzam z Panem, Panie Pośle Pöttering, jak i z Panem, Panie Pośle Swoboda, będzie to wielka szansa, by proces pokojowy na Bliskim Wschodzie ruszył wreszcie z miejsca. Budowa osiedli musi się zdecydowanie zakończyć, tak jak i sofistyka, z pomocą której się jej broni. W tym zakresie istnieje konsensus pomiędzy wszystkimi ugrupowaniami w tym Parlamencie.
W związku z powstaniem w świecie arabskim mieliśmy również do czynienia z protestami przeciwko reżimowi Hamasu w Strefie Gazy. Sytuacja na Terytoriach Palestyńskich nie jest bynajmniej prosta. Demokratyzacja też musi tam odnieść sukces. W chwili obecnej mamy na szczęście umiarkowanego i konserwatywnego partnera na Zachodnim Brzegu, ale nie dotyczy to absolutnie Strefy Gazy.
Nicole Kiil-Nielsen
(FR) Panie Przewodniczący, Pani Baronesso Ashton! Dostrzegam w Unii Europejskiej dziwną tendencję: mimo oświadczeń krytykujących łamanie przez Izrael praw człowieka, państwa członkowskie i Komisja pracują niestrudzenie nad wzmocnieniem politycznych i gospodarczych stosunków z Izraelem, bez stawiania jakichkolwiek warunków.
W dniu 22 lutego Unia rzeczywiście rozszerzyła swój układ o stowarzyszeniu z Izraelem, obiecując zwiększyć współpracę w ramach kilku pozornie technicznych umów w różnych dziedzinach: konkurencji, dostępu do kontraktów publicznych, zintegrowania się Izraela z Europejskim Obszarem Badawczym oraz z europejskimi agencjami takimi jak Europol, Europejska Agencja Kosmiczna itp.
W dniu 31 stycznia Komisja zaakceptowała transfer danych osobowych obywateli UE do Izraela, kraju podejrzewanego o posługiwanie się paszportami obywateli UE dla dokonania w ubiegłym roku w Dubaju nieusankcjonowanych sądownie egzekucji.
Izrael, który już teraz uczestniczy w ponad 800 projektach z europejskimi uniwersytetami i biznesem, otrzyma w 2013 roku ponad 500 milionów euro dotacji. Wśród beneficjentów znajdą się producenci broni, Elbit, oraz izraelski przemysł kosmiczny produkujący zdalnie sterowane jednostki oraz samoloty używane przeciwko mieszkańcom Gazy.
Na Radzie Stowarzyszenia Unia Europejska dobrze przyjęła nowe działania ogłoszone przez pana Netanjahu dla Gazy i Zachodniego Brzegu.
Pani Baronesso Ashton, czy mogłaby Pani określić na czym polegają te ułatwienia, skoro teraz, w trakcie naszej debaty, setki kierowców ciężarówek protestują w Gazie, potępiając zamknięcie przejścia granicznego w Karni? A jak pan Netanjahu proponuje powstrzymać szybką kolonizację Jerozolimy i Zachodniego Brzegu?
Byłabym wdzięczna, Pani Baronesso Ashton, gdyby zechciała Pani skierować zachętę i prawdziwe przesłanie nadziei do wszystkich tych kobiet, które wyległy wczoraj na ulice Palestyny i które spodziewają się wiele po Unii Europejskiej.
Patrick Le Hyaric
(FR) Panie Przewodniczący, Pani Baronesso Ashton! Rewolucje w świecie arabskim są zgodne z dążeniami narodu palestyńskiego. Istnieje jednakże pewna różnica: Palestyńczycy walczą nie przeciwko swojemu przywódcy, lecz przeciwko zewnętrznej sile, która nad nimi dominuje, upokarza ich, rabuje ich, kolonizuje ich, wsadza ich do więzień, kradnie ich ziemię i domy, buduje mury i nakłada blokadę na Gazę, przetrzymując milion ich obywateli w obozach dla uchodźców, a wszystko to wbrew międzynarodowemu prawu.
Pani Baronesso Ashton! Słyszałem Pani wyjaśnienia, ale Unia Europejska musi wykazać większą stanowczość i aktywność. Narody arabskie patrzą na nas. Na Bliskim Wschodzie zachodzą zmiany na wielką skalę. Zmiany na wielką skalę są również potrzebne, jeśli chodzi o przywódców Izraela, którzy muszą szanować określone prawem uniwersalne wartości. Proszę wykorzystać wszystkie dostępne Pani środki, w tym zakwestionowanie układów o stowarzyszeniu. Zgadzam się z tym, co powiedziała Pani o Giladzie Szalicie, ale ja pytałem już, jak zamierza Pani zadbać o uwolnienie młodego Palestyńczyka francuskiego pochodzenia, Salaha Hamouriego, który bez powodu gnije w izraelskim więzieniu.
Na koniec, Pani Baronesso Ashton, proszę o intensywne działania polityczne - działania polityczne najwyższej wagi: proszę sprawić, by Unia Europejska oficjalnie, bez zwłoki, uznała państwo palestyńskie w granicach z 1967 roku, ze stolicą we Wschodniej Jerozolimie.
Fiorello Provera
(IT) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Unia Europejska jest główną siłą wspierającą finansowo Autonomię Palestyńską i dostarczającą jej około 1 miliarda euro rocznie; a jednak polityczna rola Europy w procesie pokojowym jest marginalna.
Ta pomoc finansowa na wielką skalę uprawnia nas, by domagać się od Autonomii Palestyńskiej (AP) powrotu do stołu negocjacyjnego. Co do kwestii uznania Palestyny, musimy mieć jasność. Problem pokojowego współistnienia z Izraelem nie zostanie rozwiązany w drodze jednostronnego uznania państwa palestyńskiego, które zresztą do tej pory nie dokonało autoproklamacji.
Autonomia Palestyńska musi zamiast tego powrócić do czynnej roli, zasiąść do stołu negocjacyjnego i rozwiązywać bieżące spory, szczególnie dotyczące bezpiecznych granic, statusu Jerozolimy oraz kwestii uchodźców. Uzyskanie nawet częściowego porozumienia wzmocniłoby umiarkowane frakcje po obydwu stronach i zmniejszyłoby ekstremistyczne wpływy.
Diane Dodds
Panie Przewodniczący! Wiatr zmian wiejący na Bliskim Wschodzie przyniósł obietnicę demokratyzacji, a żaden prawdziwy demokrata nie zaprzeczy, że narody Egiptu i Tunezji, a teraz Libii, zasługują tak na wolność, jak i na demokrację.
Ja również mogę się całkowicie zgodzić z panią wysoką przedstawiciel, że wydarzenia te zamiast rozpraszać naszą uwagę, wymagają jej ponownego skupienia na procesie pokojowym. Podczas niedawnych wizyt w regionie, widziałam, że obywatele izraelscy, co zrozumiałe, są zdenerwowani. Doświadczenia z przeszłości pokazały, że polityczna próżnia została zagospodarowana przez Hamas i Hezbollah.
W tej sytuacji musimy zastanowić się, jak najlepiej możemy wspomóc proces pokojowy i stabilizację w regionie.
Uznanie izraelskiej potrzeby bezpieczeństwa oraz ważności umów z sąsiednimi krajami to ważne kamienie węgielne. Musimy też przyznać, że polityka sąsiedztwa zawiodła. Wydajemy na nią obecnie 1,5 miliarda euro rocznie. Musimy ocenić płynące z tego wymierne korzyści. Jeśli spojrzymy na Egipt, gdzie dziesiątki tysięcy ludzi powiększają każdego roku rynek pracy bez gospodarczej przyszłości i bez nadziei, to może z realizmem przyznamy, że ziarna kolejnej rewolucji już tam są.
Francisco José Millán Mon
(ES) Panie Przewodniczący! Jak wskazano w wydanym w Monachium oświadczeniu kwartetu w sprawie Bliskiego Wschodu, wszyscy chcielibyśmy ujrzeć we wrześniu 2011 roku zwieńczenie negocjacji między Izraelem a Palestyną jakąś formą uzgodnień, które przyniosłyby obydwu państwom pokój i bezpieczeństwo. Niestety, perspektywy nie przedstawiają się różowo. Zostało tylko sześć miesięcy, a przewlekające się negocjacje nad kwestią osiedli utknęły w martwym punkcie.
Pani i Panowie! Nie sądzę, by strata cennego czasu była korzystna dla Izraela, ani by służyła znalezieniu skutecznego rozwiązania. Z jednej strony, obawiam się, że może być jeszcze trudniej znaleźć umiarkowanych przywódców w Palestynie, którzy mieliby wystarczające poparcie polityczne, by móc zawrzeć umowy z Izraelem, co nie jest łatwym zadaniem. Z drugiej strony, jeśli osiedla pozostaną, jeszcze trudniej będzie stworzyć realne państwo palestyńskie.
Pani Ashton! Zgadzam się, że proces pokojowy nie powinien być odkładany z powodu politycznych zawirowań w regionie. Jeśli bieżące wydarzenia doprowadzą, na co wszyscy liczymy, do powstania demokratycznych systemów - systemów, wsłuchujących się w życzenia obywateli - to klimat w regionie stanie się jeszcze mniej pomyślny dla Izraela. Może się zdarzyć, że Izrael zostanie jeszcze bardziej izolowany i poddany większym naciskom ze strony części jego arabskich sąsiadów.
Podsumowując dodam, że każdy, w tym Izrael, skorzystałby na jak najszybszym znalezieniu rozwiązania. Dlatego naciskam, by Unia Europejska przyczyniła się aktywnie do wznowienia procesu pokojowego w ścisłej współpracy ze Stanami Zjednoczonymi oraz członkami kwartetu bliskowschodniego.
Pani Ashton! Mam nadzieję, że w tym miesiącu dojdzie do spotkania kwartetu na wysokim szczeblu, jak zostało to zapisane w oświadczeniu monachijskim. Czy może Pani to potwierdzić?
Proinsias De Rossa
Panie Przewodniczący! Obecna sytuacja w regionie niesie ze sobą zarówno ryzyko, jak i nadzieję. Dla mnie pojawienie się demokratycznych ruchów wśród sąsiadów Izraela jest powodem do świętowania. Musimy odrzucić rasistowski stereotyp, w myśl którego postrzegamy ich jako zagrożenie.
W grudniu 2010 roku przewodniczyłem delegacji parlamentarnej do Gazy i na Zachodni Brzeg. Najbardziej rozdzierająca serce historia dotyczyła małego chłopca, który codziennie przynosił do szkoły swoje zabawki, gdyż nie był pewien, czy gdy wróci do domu, to jego rodzina i dom będą jeszcze istnieć.
Rodzice tego dziecka pragną pokoju. Każdy napotkany przez nas obywatel Autonomii Palestyńskiej, tak na Zachodnim Brzegu jak i w Gazie, chce bezpiecznych granic Izraela i Palestyny wytyczonych zgodnie z zieloną linią z 1967 roku. Pragną też oni powstrzymania osadnictwa. Jest rzeczą niezrozumiałą, że premier Netanjahu zareagował odmową na apele wszystkich sojuszników Izraela o zaprzestanie budowy osiedli. Zwykłe zaprzestanie. Nie zburzenie ich. Zaprzestanie.
Jeśli ma dojść do poważnych negocjacji, to budowy osiedli należy zaprzestać. Pragnę zaapelować do pani Ashton, by sprawiła, że do władz izraelskich zostanie ponownie wystosowany apel: prosimy, zaprzestańcie osadnictwa i rozpocznijcie rozmowy.
Musimy wesprzeć wysiłki prezydenta Abbasa i premiera Fajjada w celu pokojowego poprowadzenia narodu palestyńskiego ku palestyńskiemu państwu. Nie wiemy, jakie będą konsekwencje, jeśli szybko tego nie uczynimy.
Chris Davies
Panie Przewodniczący! Nie ma większego niż Niemcy przyjaciela Izraela w Unii Europejskiej, więc to naprawdę niezwykłe, gdy czytamy, że kancelerz Merkel krzyczała na premiera Netanjahu, mówiąc: "nie zrobił Pan nic na rzecz pokoju, proszę mi coś pokazać”. To niezwykłe!
Ma oczywiście rację. Izrael gra na czas. Lubi rozmowy o rozmowach, bo cały ten czas daje mu możliwość zmieniania faktów i sprawiania, że rozwiązanie dwupaństwowe będzie jeszcze trudniej osiągnąć.
Pani Wysoka Przedstawiciel, jest Pani władna coś zmienić. Oto oświadczenie Unii Europejskiej z ubiegłego miesiąca o układzie o stowarzyszeniu: sześć stron potępienia łamania praw człowieka oraz nieprzestrzegania prawa i naruszeń ze strony Izraela - a do tego podsumowanie, że pragniemy bliższej współpracy z Izraelem.
O co tu chodzi? Czy to dziwne, że Palestyńczycy uważają, iż Unia Europejska stosuje podwójne standardy? Poklada Pani zaufanie w uprzejmym dialogu. Ale Izrael po prostu uważa, że jesteśmy słabi, słabi, słabi. I dopóki nie użyje Pani swej siły, dopóki nie wstanie Pani i nie wypowie słowa, do którego Izrael nie przywykł, nic się nie zmieni. To słowo brzmi "nie”.
David Campbell Bannerman
Panie Przewodniczący! Podczas gdy dobrzy ludzie w Libii są bombardowani i terroryzowani przez Kaddafiego, Unia Europejska buli za projekty dla Libii, takie jak "wzmocnienie respektowania międzynarodowego prawa humanitarnego”. Jest całkiem oczywiste, że to nie działa. W międzyczasie baronessa Ashton domaga się jeszcze większych środków, oprócz prawie 3 miliardów euro, które ma otrzymać Europejska Służba Działań Zewnętrznych. Zamiast dalej pławić się tych nadętych, powtarzających się i nienasyconych służbach zagranicznych Unii Europejskiej i Europejskiej Agencji Obrony, Wielka Brytania powinna wydawać te 48 milionów funtów dziennie, które płacimy za nasze członkostwo w Unii Europejskiej na nasze własne narodowe interesy obronne.
Kryzys libijski ukazał cenę posiadania lotniskowców z szybkimi odrzutowcami stacjonujących w pobliżu obszarów dotkniętych kryzysem. Apeluję do Davida Camerona, by poszedł po rozum do głowy i wstrzymał lotniskowiec HMS Ark Royal i chociaż niewielką liczbę myśliwców Harrier. Podczas kryzysu falklandzkiego pani Thatcher skutecznie zatrzymała siostrzany statek Arki, HMS Invincible. My dla Ark Royal musimy zrobić to samo.
Cristian Dan Preda
(RO) Panie Przewodniczący! Chciałbym rozpocząć od przypomnienia bardzo sceptycznych i pesymistycznych głosów, które ostatnio, od czasu powstań w regionie Morza Śródziemnego, wyrażają pogląd, że bliskowschodniemu procesowi pokojowemu grozi, iż stanie się swoistą ofiarą-zakładnikiem. W myśl tej interpretacji proces znalazłby się w jeszcze poważniejszym impasie niż obecnie, a to spowodowałoby dalszy zamęt. Uważam, że nie musimy patrzeć na sprawy aż tak pesymistycznie.
Naprawdę twierdzę, że ostatnie wydarzenia ukazują nam potrzebę znaczącego postępu w procesie pokojowym. Pod tym względem potrzebujemy europejskiego przywództwa, głównie po to, by zdążyć z osiągnięciem porozumienia w ostatecznym terminie do września 2011 roku. Z tej perspektywy, chciałbym pogratulować pani wysokiej przedstawiciel zaangażowania, jakie wykazała, oraz starań, które czyniła w ostatnich miesiącach.
Uważam, że w celu wdrożenia rozwiązania dwupaństwowego oraz wspierania sprawy globalnego arabsko-izraelskiego pokoju, musimy raz jeszcze doprowadzić obydwie strony do stołu negocjacyjnego i, pod tym względem, inicjatywa kwartetu polegająca na osobnych konsultacjach z izraelskimi i palestyńskimi negocjatorami stanowi pierwszy krok. Na pewno musimy uczynić dalsze kroki. Jestem przekonany, że klimat rewolucji w regionie Morza Śródziemnego może nadać procesowi pokojowemu nowego rozmachu. Musimy jednakże zadbać o to, by zachodzące zmiany nie doprowadziły do rewizji zobowiązań poczynionych uprzednio wobec Izraela przez niektóre kraje w regionie.
David-Maria Sassoli
(IT) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Region Morza Śródziemnego dokonał dramatycznego powrotu do globalnego programu politycznego, a Europa przekonała się, że jest naprawdę bardzo słaba.
Nie potrafiliśmy inwestować w politykę sąsiedztwa z krajami Bliskiego Wschodu i Maghrebu, nie udzieliliśmy poparcia obszarowi wolnego handlu ani wspólnej polityce imigracyjnej, a przecież to co rozgrywa się w Afryce Północnej ma wpływ na Bliski Wschód, gdzie wlecze się proces pokojowy. Pani Baronesso Ashton, Europa musi pomóc Izraelowi i Palestyńczykom wznowić negocjacje w oparciu o propozycje wspierane obecnie przez Radę jak i Parlament.
Zachodzące zmiany mają również wpływ na Izrael. Inwestując w zmiany, możemy osiągnąć bezpieczeństwo i pokój. Europa musi wywierać naciski na Izrael, by poluzował swą politykę twardej ręki na okupowanych terytoriach oraz zatrzymał politykę osadnictwa, co jest warunkiem koniecznym dla wznowienia negocjacji. Jak mogliśmy zaobserwować w tych dniach, gdy potrzeba wolności eksploduje z taką siłą, nikt nie pozostaje obojętny.
Jakakolwiek dalsza zwłoka w rozwiązaniu konfliktu niesie ryzyko zaprzepaszczenia izraelskich i palestyńskich nadziei na osiągnięcie sprawiedliwego rozwiązania i grzebie przyszłość jakże kruchego regionu Morza Śródziemnego i Bliskiego Wschodu.
Marielle De Sarnez
(FR) Panie Przewodniczący! Wszyscy widzą, że sytuacja na Bliskim Wschodzie zmienia się dzięki tej demokratycznej fali przetaczającej się przez kraje Maghrebu, Maszrek oraz Egipt.
To historyczne powstanie wśród narodów arabskich musi być postrzegane przez Izrael oraz przez przywódców palestyńskich jako szansa, a nie groźba. Ja naprawdę uważam, że nagłe wyłonienie się ruchów demokratycznych przy granicach Izraela i terytoriów palestyńskich jest szansą, którą obydwie strony powinny wykorzystać.
Dzisiaj Izraelczycy i Palestyńczycy muszą pogodzić się z dwoma faktami: świat wokół nich się zmienia i nadszedł czas, by i oni się zmienili. Nadszedł więc i czas, by Europa wymusiła dialog, by wszcząć prawdziwe negocjacje oraz wdrożyć autentyczny proces pokojowy, mając na uwadze osiągnięcie trwałego rozwiązania, które sprawi, że obydwa narody będą żyły obok siebie w pokoju.
W tym decydującym momencie, byłoby jednak czymś niezrozumiałym i niewłaściwym, by Unia rezygnowała ze swego specjalnego wysłannika na Bliski Wschód. Dlatego prosiłbym Panią, Baronesso Ashton, by rzuciła Pani nieco światła na tę sprawę.
Krzysztof Lisek
(PL) Jako poseł do Parlamentu Europejskiego miałem okazję w ciągu ostatnich kilku miesięcy odwiedzić kilka państw regionu Bliskiego Wschodu, m.in. Syrię, Autonomię Palestyńską oraz Izrael. Od jednego z przywódców tamtego regionu usłyszałem taką rzecz: "Proszę przekazać przywódcom Europy, żeby angażowali się mocniej, bo jeżeli to zaangażowanie zostanie zwieńczone sukcesem, to za taki sukces polityczny otrzymuje się pokojową nagrodę Nobla”. Słowa te dedykuję Pani Wysokiej Przedstawiciel. Ale mówiąc zupełnie poważnie, od wszystkich usłyszałem to samo: Unia Europejska musi się angażować mocniej w proces bliskowschodni. Np. Stany Zjednoczone mają pewne ograniczenia polityczne, z drugiej strony nasze zaangażowanie musi uwzględniać współpracę z takim partnerem jak Stany Zjednoczone, chociażby ze względu na strategiczne stosunki Stanów Zjednoczonych z Izraelem. Druga rzecz: powinniśmy my wszyscy, powinna Pani Wysoka Przedstawiciel, wykorzystywać wszystkie możliwości, które leżą w gestii Unii Europejskiej. Np. w ubiegłym tygodniu doszło do bezprecedensowego wspólnego posiedzenia rządu Polski i Izraela, w formie konsultacji międzyrządowej. Premier Tusk i minister Sikorski byli w Izraelu. Tego typu okazje powinniśmy wykorzystywać.
Ioan Mircea Paşcu
Panie Przewodniczący! Ostatnio skomplikowana już wcześniej sprawa Bliskiego Wschodu skomplikowała się jeszcze bardziej. Najlepiej dla wszystkich byłoby oczywiście poczekać i zobaczyć co się wydarzy.
Pytanie po stronie palestyńskiej brzmi: kto przechyli szalę na swą korzyść - Hamas, popierany przez Iran, ugruntowujący swą pozycję na Zachodnim Brzegu - co jest bardziej prawdopodobne - czy Fatah, umacniający swą obecność w Gazie - co mniej prawdopodobne. I jest jeszcze Jordania, kluczowy kraj ogarnięty zamieszkami, który może zniszczyć cały proces pokojowy. Co do Izraela, wydają się istnieć dwie szkoły myślenia: jedna, optująca za wznowieniem negocjacji dzięki przełomowym propozycjom, druga preferująca starą politykę "pożyjemy, zobaczymy”.
A przecież jeśli jest wizja i determinacja, by dokonać właściwego skrętu na każdym skrzyżowaniu, to istnieje szansa, że obecny impas może zostać przezwyciężony, chociaż obecnie może się to wydawać odległe.
Marietta Giannakou
(EL) Panie Przewodniczący! Zgadzam się z uwagą pani wysokiej przedstawiciel, że nadszedł czas na poważną interwencję oraz autentyczne negocjacje na Bliskim Wschodzie. Po pierwsze, dlatego że nikt nie wie, co stanie się za chwilę w Afryce Północnej, a po drugie, dlatego że jest oczywiste, iż sytuacja między Izraelem a Palestyną jest wykorzystywana jako pretekst dla globalnego terroryzmu, a w szczególności do rozniecania napięć w świecie muzułmańskim.
Dlatego proces pokojowy wymaga natychmiastowej interwencji, interwencji z Pani strony, Pani Ashton, oraz specjalnego wysłannika. Będzie to też szansa dla Europy, by odkryła, czy naprawdę potrafi interweniować i odgrywać rolę, którą kiedyś odgrywały Stany Zjednoczone, lecz z odmiennymi wynikami.
Pomoc finansowa jest oczywiście potrzebna, lecz wymaga specjalnych uregulowań i monitorowania, bo wszyscy wiemy, co działo się z pomocą finansową w przeszłości. Oczywiście istnieje jeszcze istotna kwestia demokratyzacji, gdyż bez demokratyzacji społecznej proces pokojowy będzie niewątpliwie ogromnie trudny. Tak więc bardzo potrzebny jest specjalny negocjator wraz ze specjalnym zespołem wspomagającym prawdziwą demokratyzację i ład konstytucyjny i odnoszę wrażenie, wnioskując z Pani wypowiedzi, Pani Ashton, że będzie Pani czynić starania w tym kierunku.
Lena Kolarska-Bobińska
(PL) - Panie Przewodniczący! Pani Wysoka Przedstawiciel! Rozmawiając z politykami na Bliskim Wschodzie, często słyszałam zdanie: Unia Europejska jest płatnikiem, a nie graczem - it's a payer not a player. Mówiono jednocześnie, że Unia musi być player and not just a payer, dlatego że Unia Europejska jest jedyną instytucją z tego kwartetu, której wszyscy ufają. Rosji ufają niektórzy, druga strona konfliktu ufa bardziej Stanom Zjednoczonym. Unia Europejska jest predestynowana. Mówiono, że Unia nie ma wspólnej polityki, ponieważ państwa członkowskie mają bardzo odmienny stosunek do stron konfliktu i do sposobów rozwiązania tych konfliktów. Mamy teraz wyjątkową szansę, ponieważ jest pani Wysoka Przedstawiciel, mamy służby zewnętrzne i możemy tworzyć taką wspólną politykę wobec tego konfliktu.
W tym tygodniu Komisja ogłosiła nowy dokument dotyczący pomocy dla krajów regionu Morza Śródziemnego w sprawie Partnerstwa na rzecz demokracji i wspólnego dobrobytu z południowym regionem Morza Śródziemnego. Apeluję, żebyśmy przyjrzeli się naszej polityce na Bliskim Wschodzie i polityce na wschodzie Europy i wyciągnęli wnioski, konstruując nową politykę wobec krajów Morza Śródziemnego. Unia Europejska dostarczała pomoc instytucjom w Polsce, w dziesięciu innych państwach członkowskich. Pomagała społeczeństwu obywatelskiemu na Bliskim Wschodzie. Korzystajmy więc z tych doświadczeń, konstruując nową politykę.
Cristiana Muscardini
(IT) Panie Przewodniczący, Pani Baronesso Ashton, Panie i Panowie! Aby osiągnąć pokój wszystkie strony muszą w pierwszej kolejności podjąć pewne zobowiązania, poczynając od pełnego uznania Izraela - czego nadal nie zrobiły niektóre państwa - i dlatego wszystkie kraje w regionie muszą udzielić podstawowych, istotnych gwarancji w celu stworzenia układów opartych na wzajemnym poszanowaniu.
Skoro polityka handlowa stała się dzisiaj nową formą polityki zagranicznej, to musimy spróbować zaproponować i osiągnąć rozwiązania nie tylko drogą demokratyczną, ale także przez umowy handlowe. Jest to niewyobrażalne, by Unia kontynuowała finansowanie projektów, które nie tylko nie przynoszą rezultatów, na które przeznaczane są fundusze, lecz nawet nie powodują najmniejszej poprawy w procesie demokratycznym ani w procesie pokojowym.
Izrael nie może być pozostawiony sam sobie, a naród palestyński ma prawo do własnego państwa. Musimy jednak podjąć także działania gospodarcze, z ośrodkami obserwacyjnymi, które potrafią monitorować wykorzystanie udzielanej przez nas pomocy.
Nowa sytuacja, która zaistniała w ostatnich miesiącach, a która objęła duży obszar geograficzny, zmusza w końcu Europę do podjęcia intensywniejszych i bardziej zdeterminowanych działań politycznych oraz do ściślejszej współpracy z młodymi ludźmi, którzy potrafią pomóc w budowie bezpieczniejszego i bardziej demokratycznego społeczeństwa, którego my, jak dotąd, nie zdołaliśmy przyszłym pokoleniom zapewnić.
Pino Arlacchi
Panie Przewodniczący! Po wysłuchaniu oświadczenia pani baronessy Ashton, chciałbym zadać dwa pytania dotyczące jej oceny wpływu, jaki na bliskowschodni proces pokojowy ma to, co dzieje się obecnie w Afryce Północnej.
Pani Baronesso Ashton! Czy nie uważa Pani, że mamy obecnie nową szansę, ponieważ globalna płaszczyzna dla praw człowieka jest teraz dużo szersza, a na Bliskim Wschodzie dużo niższy jest próg tolerancji dla oczywistego łamania prawa międzynarodowego oraz praw człowieka, jak ma to miejsce w Gazie i w osiedlach?
Moje drugie pytanie brzmi następująco: czy nie uważa Pani, że psychologia oblężonej twierdzy w Izraelu, która w przeszłości była siłą napędową jego polityki zagranicznej, ma obecnie dużo mniejsze uzasadnienie, ponieważ groźba stworzona przez to, co teraz przekształca się w demokratyczne reżimy jest dużo mniejsza, jak również dlatego, że demokracje nie prowadzą ze sobą wojen? Czy wszystkie te czynniki nie przyczyniają się kolosalnie do potencjalnego zmniejszenia napięć na Bliskim Wschodzie?
Charles Tannock
Panie Przewodniczący! UE jest uczestnikiem kwartetu, lecz niestety w procesie pokojowym między Izraelem i Palestyńczykami nie ma obecnie szczególnych postępów. Sytuacja patowa potrwa prawdopodobnie tak długo, jak długo trwały będą zawirowania i niepewność w świecie arabskim. Z punktu widzenia Izraela - a pragnę tu zaznaczyć, że jestem wiceprezesem Europejskich Przyjaciół Izraela - nieprzewidywalna sytuacja w Egipcie na pewno odwraca uwagę od procesu pokojowego.
Cieszę się ze zobowiązania wojskowego rządu Egiptu co do honorowania traktatu pokojowego z Izraelem z 1979 roku. Miejmy nadzieję, że Bractwo Muzułmańskie nie zapanuje w Kairze. Cokolwiek się wydarzy, powinniśmy zadbać o to, by przyszła pomoc UE dla Egiptu była uzależniona od zachowania traktatu pokojowego z Izraelem. Sam fakt, że część przyszłego domniemanego państwa palestyńskiego jest rządzona przez Hamas, który nadal dąży do unicestwienia Izraela, jest niewątpliwie największą przeszkodą na drodze do pokoju.
Iran także stanowi zagrożenie dla istnienia Izraela. Pokój w regionie nigdy nie będzie możliwy, dopóki Teheran finansuje i zbroi w Libanie fanatyków z Hezbollahu. Dlatego rozumiem niedawny niepokój w Izraelu w związku z przepłynięciem przez Kanał Sueski dwóch kierujących się do Syrii irańskich okrętów, na co zezwolono po raz pierwszy od 1979 roku. Egipskie zbliżenie z Iranem wyznacza zatrważającą tendencję. Dlatego życzę pani wysokiej przedstawiciel wielu sukcesów na leżącym przed nami dyplomatycznym polu minowym.
Jaroslav Paška
(SK) Panie Przewodniczący! W moim mniemaniu bliskowschodni proces pokojowy przechodzi obecnie test wytrzymałości. Zmienia się świat arabski i mało kto potrafi przewidzieć, jakie rządy czy reżimy dojdą w krajach arabskich do władzy.
Sytuacja jest tym bardziej złożona, że izraelska administracja znów sprowokowała świat arabski budując ostatnio na terytoriach palestyńskich nowe osiedla. Według mnie mamy obecnie tylko jedną możliwą opcję - intensywne zaangażowanie się na wszystkich frontach.
Musimy przekonać naszych izraelskich przyjaciół, by zaniechali wszelkich działań, które mogłyby wywołać niepotrzebny gniew Arabów. Równocześnie musimy jednak ostrożnie próbować, w drodze ścisłej współpracy ze światem arabskim, a szczególnie z krajami, które obecnie decydują o swej przyszłej orientacji, wspierać umiarkowane, demokratyczne siły polityczne, które będą w stanie rozwiązać wszelkie spory pokojowo, w sposób rzeczowy, bez uprzedzeń i nienawiści.
Wiemy, że droga do większego pokoju na Bliskim Wschodzie nie jest prosta, ale mam nadzieję, że rząd Izraela zrozumiał już, że ma dzisiaj jedną z ostatnich szans na pokojowe i pragmatyczne uporządkowanie swych relacji z Palestyną.
Hannes Swoboda
(DE) Panie Przewodniczący! Pan poseł Tannock wspomniał o irańskich okrętach, które przepłynęły przez Kanał Sueski. Moje pytanie do pani baronessy Ashton, wysokiej przedstawiciel, brzmi: czy jest pewne, że Egipt, zgodnie z międzynarodowym prawem, chcąc tego czy nie, nie miał możliwości odmówić okrętom przepłynięcia? Pragnę tylko zapytać, czy miało to miejsce zgodnie prawem międzynarodowym, czy też zadziałał tu jakiś polityczny układ?
Catherine Ashton
wiceprzewodnicząca Rady/wysoka przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa - Panie Przewodniczący! Spróbuję odnieść się do tak wielu podniesionych tu kwestii, o ile to możliwe, lecz, jak zawsze, gdy debatujemy o bliskowschodnim procesie pokojowym, dochodzi w tym Parlamencie do głosu niecierpliwość oraz silne pragnienie postępu. Chcę Państwu powiedzieć, że znajduje to tysiąckrotne odzwierciedlenie w pracy, którą usiłuję wykonać, aby dowiedzieć się, co jako Unia Europejska możemy osiągnąć.
Zdecydowanie pragnę, byśmy już nigdy więcej nie usłyszeli wyrażenia "płatnik, nie gracz”. Słyszałam je wystarczająco dużo razy i mam go dość. Ja nie krytykuję Państwa Posłów za wypowiadanie go. Jest to po prostu trawestacja roli Unii Europejskiej, ale uważam, że historycznie odzwierciedla ono to, w jaki sposób mogliśmy być niekiedy postrzegani. W ciągu tego roku naprawdę ciężko pracowałam, aby to zmienić, bynajmniej nie powierzchownie, i za moment powiem więcej na ten temat.
Chciałabym zacząć od Pana, Panie Pośle Salafranca, gdyż zapytał Pan o kilka bardzo konkretnych spraw. Zacznijmy od kwestii weta Stanów Zjednoczonych w Radzie Bezpieczeństwa - przy stosunku głosów 14 do 1 w sprawie propozycji uchwały dotyczącej osiedli, zaproponowanej tego dnia przez Liban, który jest członkiem Rady Bezpieczeństwa - co, jak Państwo wiedzą, spowodowało mnóstwo, nazwijmy to, hałasu w systemie i poza nim. W ostatnich dniach, gdy sprawy zmierzały do głosowania, przebywałam na Bliskim Wschodzie z Palestyńczykami. Wszystkie państwa UE w Radzie Bezpieczeństwa głosowały za uchwałą i przeciw amerykańskiemu stanowisku.
Nasze stanowisko jest zupełnie jasne. Wszyscy jednomyślnie, w świetle międzynarodowego prawa, uznajemy osiedla ze nielegalne. Ci z Państwa, którzy tak jak ja widzieli te osiedla, wiedzą, że na dłuższą metę nie leżą one naprawdę w niczyim interesie i sprawa musi być ostatecznie rozwiązana przez wytyczenie granic. Naszą propozycją są granice z 1967 roku, przy właściwej wymianie terytoriów, co zależy od uzgodnień stron, a nie od tego co my mówimy, ale jestem pewna, że wzięte będą pod uwagę realia życia i miejsca zamieszkania obywateli.
Nie sądzę, by miało to dramatyczny i długotrwały wpływ na stosunki ze Stanami Zjednoczonymi, zwłaszcza że Stany Zjednoczone bardzo starały się wyjaśnić swoje stanowisko - a ja nie zamierzam podejmować próby wyjaśniania go w ich imieniu - oraz kontynuować współpracę z Palestyńczykami. Myślę, że Palestyńczycy zrozumieli sytuację, w jakiej znalazły się Stany Zjednoczone. Prowadzi się więc jeszcze bardzo wiele działań, ale w żadnym razie nie chcę sugerować, że to nie był trudny okres. Byłam tego w pełni świadoma.
Zapytał mnie Pan Poseł o zwołane na wrzesień palestyńskie wybory, w których udziału odmówił Hamas. Zapewne wie Pan - i zobaczy Pan - że premier Fajjad szuka możliwości jakiejś formy pojednania. O tym, między innymi, będę z nim wkrótce rozmawiać. Nie jestem pewna, czy te wybory się odbędą. Oni sami będę musieli zadecydować. Wiem, że poszukują możliwie najlepszej drogi naprzód.
Pytał mnie Pan Poseł także o przecieki, do których doszło po palestyńskiej stronie. Wie Pan Poseł, że pan Erkat, który był głównym negocjatorem, przechodzi na nowe stanowisko starszego doradcy prezydenta Abbasa, w związku z faktem, że wyciek był z jego biura i musi ponieść za to odpowiedzialność. Uważam, że skutki są dwojakie. Jeden to oczywiście wielki niepokój o to, co się stało. Gdy usiłuje się wypracować stanowisko negocjacyjne, mówi się dużo rzeczy. Wiele z nich nie trafia do końcowych dokumentów, lecz ludzie - i to jest właściwe - poświęcają czas na obmyślanie różnych stanowisk. Tak więc w związku z tym co było mówione, pojawił się niewątpliwie niepokój - w Ramallah i po drugiej stronie oraz na Zachodnim Brzegu i po drugiej stronie. Co ciekawe, była też równie silna reakcja o przeciwnym charakterze; w części izraelskiej prasy - jak sądzę - gdy zobaczyli to, co w ich mniemaniu było palestyńskim stanowiskiem, pytali dlaczego my się w to nie zaangażujemy? Miało to więc interesując wpływ na wszczęcie debaty. I może w końcowym rozrachunku - chociaż mnie osobiście nigdy nie cieszą żadne przecieki, gdyż uniemożliwiają ludziom wypracowywanie właściwych postaw - skutki wcale nie będą takie, jak się początkowo spodziewaliśmy.
Pozwolą Państwo, że przerwę dyskusję o układzie o stowarzyszeniu i to dlatego kiwałam głową. Nie miała nastąpiła zmiana istniejącej konstrukcji ani stanowiska. Postęp w układzie o stowarzyszeniu zależy od postępu w bliskowschodnim procesie pokojowym. To co opisywano, to dążenia i chęć wzmocnienia tych stosunków, gdyż wierzymy w rozwiązanie dwupaństwowe i wierzymy w przyszłość Izraela. Pragniemy widzieć silny Izrael - gospodarczo, politycznie, we wszystkich tych sferach, w których chcemy też widzieć silne państwo palestyńskie, ale nie możemy mówić o postępie, dopóki nie ujrzymy go w bliskowschodnim procesie pokojowym. Zgadzam się z panią poseł Neyts-Uyttebroeck, że jest naprawdę ważne, byśmy nabrali rozpędu. Podkreślam to konsekwentnie w Izraelu i w Autonomii Palestyńskiej. Musimy ruszyć z miejsca.
Są ku temu dwa powody. Pierwszy, to fakt, że zmienia się region i zmiany te stawiają taki wymóg oraz, jak powiedział pan poseł Arlacchi, w regionie nastąpiła zmiana, która wymaga byśmy uznali, że Egipt - i nie chodzi o to, iż sądzę, że Egipt pragnie starcia militarnego z Izraelem, bo wcale tak nie uważam - prący do przodu, demokratyczny Egipt, zechce ponownie przyjrzeć się kwestii, która stoi u jego progu. Uważam, że jest to w interesie obydwu stron. Jestem naprawdę przekonana, że znalezienie obecnie rozwiązania leży zarówno w interesie narodu izraelskiego jak i palestyńskiego. Może to być naprawdę ważna część bezpiecznego i stabilnego regionu. Mówiłam już to i nadal będę powtarzać wszystkim naszym partnerom, w tym wszystkim członkom kwartetu.
Panie Pośle Belder! Musimy wziąć się za, jak Pan to ujął, bezpośrednie negocjacje, ale trzeba się najpierw upewnić, że stanowiska stron są wiarygodne i że istnieje wzajemne zaufanie. Jest sprawą naprawdę ważną, by Palestyńczycy mogli podejść do stołu negocjacyjnego ze wsparciem Ligi Arabskiej. Rozmawiałam na ten temat z Amrem Moussą. Spotkam się z nim ponownie w Kairze. Opuści on Ligę Arabską w maju, zdaje się, że 14 maja. Jak rozumiem, zostanie kandydatem na prezydenta Egiptu. Jest niezwykle istotne, by Palestyńczycy pociągnęli za sobą obywateli. To ważne dla nich, jak i dla Izraela oraz dla bezpieczeństwa obydwu stron. Wszystko więc sprowadza się do próby doprowadzenia do sytuacji, w której postęp będzie wiązał się z pewnością, że uda się włączyć w sprawę obywateli i innych partnerów, którzy muszą być zaangażowani.
Panie Pośle Lambsdorff! Dziękuję za Pana komentarze. Uważam, że kwartet jest istotnie bardzo ważnym narzędziem, ale to nie wszystko. Staram się doprowadzić do postępu. Towarzyszy mi silne poczucie, że odegraliśmy tu ważną rolę. Sądzę, że w ostatnich tygodniach i miesiącach odgrywaliśmy wyjątkowo ważną rolę, gdyż udało nam się nie stracić rozpędu. Musimy iść dalej i szybciej. Musimy wykorzystać tę szansę podczas spotkań wysłanników kwartetu. Kiedy, w ubiegłym tygodniu, wysłannicy przybyli do Brukseli, usiadłam z nimi na godzinę, by przedstawić im moje spojrzenie na możliwości i uświadomić im jak ważne jest wykorzystanie spotkań z Izraelczykami i z Palestyńczykami. Nie ma dla mnie znaczenia, gdzie spotkamy się z wysłannikami. Ja rozumiem, że niekiedy Palestyńczycy oraz Izraelczycy są bardzo podenerwowani tym, co się dzieje. Jeśli więc jedziemy do Jerozolimy, by spotkać się z negocjatorem izraelskim, nie jest dla mnie istotne dokąd się udajemy. Po prostu niech spotkanie się odbędzie i niech faktycznie po raz pierwszy wysłannicy spotkają się z negocjatorami i mają okazję zgłębić stanowiska w sposób, w jaki tego wcześniej nie robiliśmy. Dla mnie to naprawdę istotne.
Gdy mówiłam o Gazie i o Kerem Szalom, naprawdę nie sugerowałam, że istnieje tylko jedno przejście graniczne. Wykonaliśmy kompleksową pracę badając całą infrastrukturę przejść, ponieważ gdy udałam się do Gazy, gdzie spotykałam się zwłaszcza z ludźmi biznesu, ale także rozmawiałam z młodymi ludźmi i udałam się też w zeszłym roku do szkół letnich, które finansujemy - wydawało mi się, że jedną z najważniejszych kwestii dla Gazy jest jak najszybsze usprawnienie gospodarki. Cieszę się, że jest w tej sprawie jakiś ruch - spotkałam się z izraelskim generałem, który odpowiada się za otwarciem przejścia i za każdym razem, gdy tam jestem, otrzymuję sprawozdanie. Cenię to sobie. Pragniemy jednak szczególnie doprowadzić do sytuacji, w której zacznie funkcjonować eksport, co jest niezbędne dla przejść granicznych i dla gospodarki, ponieważ uzyskanie większej ilości towarów, jeśli gospodarka nie funkcjonuje, nie daje takich efektów, jak sytuacja, w której mamy i jedno i drugie. Dlatego doprowadzenie do tego ma znaczenie.
Kerem Szalom było miejscem, w którym mogliśmy dokonać trzech rzeczy. Po pierwsze, mogliśmy zapewnić infrastrukturę - drogę, która umożliwiałaby jego częstsze wykorzystanie - a po drugie, mogliśmy zapewnić sprzęt, który umożliwiałby szybsze skanowanie i sprawniejszy przepływ towarów. Po trzecie, w ramach naszej misji, mogliśmy także wyszkolić palestyńskich mieszkańców. Będzie to kosztowało 5,3 miliona euro. Możemy to zrobić i jesteśmy gotowi do działania. To ma znaczenie, gdyż mimo że chciałabym oczywiście ujrzeć dużo lepsze rozwiązanie dla Gazy, ważne jest, byśmy zaoferowali nasze wsparcie umożliwiające szybszy obrót spraw na lepsze. Stąd moja konkretna wzmianka o Kerem Szalom. Przyjrzeliśmy się Karni. Oglądaliśmy też inne przejścia graniczne, ale temu jednemu możemy obecnie coś konkretnego ofiarować. Spróbujemy tego dokonać, co jednak nie zmienia zasadniczego, przedstawionego przez nas założenia - że przejścia graniczne muszą zostać otwarte, że ludzie muszą się swobodnie poruszać oraz że musi się to stać jak najszybciej.
Panu posłowi Campbellowi Bannermanowi pragnę tylko powiedzieć, że nie przeszkadzają mi Pana ataki na moją osobę, lecz chcę, byśmy wyjaśnili sobie fakty. Większość wspomnianych przez Pana pieniędzy - a de facto jest ich więcej - zostaje wykorzystana na wydatki zewnętrzne. Nie są one przeznaczone na moje działania. To w porządku, że możemy budować demokracje, wspierać prawa człowieka, co jest instrumentem stabilizacji, rozwoju itp. i co, jak mi wiadomo, Pan i inni członkowie Pańskiego ugrupowania - i jak sądzę wszyscy w tym Parlamencie - popierają w stu procentach. Pragnie Pan, byśmy wspierali naród egipski, naród tunezyjski i naród libijski. Cóż, to są pieniądze, które wydajemy na takie cele na całym świecie. Budżet przeznaczony dla Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych wynosi 460 milionów euro. Z tego finansowanych jest 135 delegacji, personel centralny i wszystko to, co robimy na całym świecie. To mniej niż 50 % budżetu Brytyjskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Jeśli więc chce mnie Pan za to atakować, to w porządku, ale proszę nie oskarżać mnie, że posiadam miliardy euro, które z jakiegoś powodu wydaję na olśniewający budynek czy coś innego. To jest kwota, którą aktualnie dysponuję na wydatki w ramach istniejącego budżetu. Będę starała się wydatkować ją najlepiej jak potrafię, na sprawy w które wierzę i w które wierzy ten Parlament. Pozostała ich część może być przez nas przekazana innym ludziom, którzy potrzebują ich, by osiągnąć to, co uważamy za słuszne.
Mówię już zbyt długo, lecz, Panie Pośle Arlacchi, to prawda, że zmienia się stan rzeczy i warunki na Bliskim Wschodzie. Co ciekawe, gdy budujemy płaszczyznę, na której funkcjonujemy, to czynimy to z myślą o możliwości dostrzeżenia potencjału tkwiącego w regionie - czy chodzi o Liban i to co może się tam wydarzyć, czy o kwestie bliskowschodniego procesu pokojowego, a na pewno o wydarzenia w Egipcie, a także o moje rozmowy z Jordanią, gdzie często kontaktuję się z ministrem sprawa zagranicznych. Mówimy o możliwościach, które tam mamy. Tak więc uważam, że jest to moment, w którym naprawdę możemy dokonać zmian.
Chciałabym powiedzieć coś jeszcze na temat naszych stosunków. Pracuję intensywnie nad stosunkami z Izraelem i z Palestyńczykami i rozmawiam z wieloma ludźmi. Rozmawiam z liderami obydwu stron, czasem prywatnie przez wiele godzin, oraz z innymi osobami w trakcie spotkań. Bardzo cenię sobie te rozmowy i muszę powiedzieć, że Unia Europejska jest szanowana przez obydwa kraje, a ja zamierzam utrzymać ten stan rzeczy, gdyż łączy się to z rozwiązaniem dwupaństwowym. Oni mówią mi o sprawach, które im się nie podobają. Cieszę się, że to robią, ale uważam, że szanują nie stanowisko, które staramy się zajmować. Nie odgrywamy marginalnej roli. Mamy rolę rzeczywistą. Rozumiem rolę, którą możemy odgrywać i wykorzystuję ją, by osiągać jak najlepsze rezultaty. Nie mogę robić tego, co mogą robić inne kraje. Nie mam władzy, by robić niektóre rzeczy, ale mogę wykorzystać naszą gospodarczą i polityczną siłę - w najlepszym tego słowa znaczeniu - by starać się i wspierać rozwój tego procesu. Na to poświęcam prawdopodobnie więcej energii niż na nasze wszystkie inne działania.
Pani poseł Dodds zapytała czy polityka sąsiedztwa zawiodła. Nie, ale zdecydowanie plasuje się w kategorii określonej terminem "mogło być lepiej”. Dawno temu powiedziałam, że musimy zrewidować politykę. Rozpoczęłam tę pracę z komisarzem Stefanem Füle. Wydarzenia ostatnich tygodni dowiodły, że musimy tego dokonać, by była skuteczniejsza i pozwalała nam łatwiej osiągać to, czego chcemy, a także zachować elastyczność i dostrzegać fakt, że w różnych krajach potrzebujemy zróżnicowanych podejść, które naprawdę dadzą ludziom na dole te rzeczy, których sami pragną, zamiast wartości i dążeń, których my dla nich pragniemy i które nam przyświecają.
Podniosłam chwilowo rangę pozycji specjalnego wysłannika do zastępcy Sekretarza Generalnego, gdyż uważam, że jest bardzo ważne, by wysłannikiem kwartetu był ktoś, kto znajduje się w samym sercu spraw i kto jest naszym politycznym reżyserem. Dziękuję panu posłowi Marcowi Ottemu za jego wkład. Gdy pani Helga Schmid zakończy tę pracę i zobaczymy dokąd zmierzamy, zastanowię się, co powinniśmy zrobić w przyszłości, by mieć pewność, że jesteśmy właściwie reprezentowani w regionie.
Na koniec, Panie Pośle Swoboda, zapytał mnie Pan o irański okręt. Jak rozumiem, sprawa wygląda tak, iż Irańczycy powiedzieli, że przeprowadzają misję ćwiczebną w ramach swoich działań zwalczania piractwa u wybrzeży Somalii. Na tej podstawie wydane zostało zezwolenie na przepłynięcie. O ile mi wiadomo - a to są ostatnie informacje, które uzyskałam, bo oczywiście poprosiliśmy o informacje, gdy tylko dowiedzieliśmy się o sprawie - w tej sytuacji, w przypadku misji ćwiczebnej, nie wydaje mi się, by Egipcjanie mieli jakiekolwiek podstawy do odmowy dostępu. A czy tak się faktycznie miały sprawy czy nie, to już zupełnie inna kwestia.
Szanowni Państwo Posłowie, dziękuję bardzo za tę debatę. Mam nadzieję, że w moich odpowiedziach odniosłam się do tylu kwestii, do ilu się dało.
Przewodniczący
Pani Baronesso Ashton! Dziękujemy Pani bardzo, bo miała Pani ogromnie napięty dzień. Pracowała Pani dzisiaj w tym Parlamencie bardzo ciężko, więc dziękujemy za Pani obecność z nami i za udzielenie nam tak wspaniałych i szczegółowych odpowiedzi.
Zamykam debatę.
Oświadczenia pisemne (art. 149 Regulaminu)
Elena Băsescu
Sytuacja na Bliskim Wschodzie i w regionie Morza Śródziemnego jest szczególnie delikatnym punktem, o czym wspomniała także w swym wystąpieniu pani wysoka przedstawiciel. Uważam, że jest to właściwa szansa dla UE, by skoncentrować się na procesie pokojowym w regionie. Izrael jest jednym z największych partnerów handlowych Unii Europejskiej, zaś dzięki międzynarodowym programom wymiany uniwersyteckiej studenci z całej Europy mają dostęp do ośrodków studiów w Izraelu.
Powinnam także wspomnieć, że Bliski Wschód to miejsce, gdzie wyzwania przyszłości właśnie nabierają kształtów. Zarządzanie zasobami wody pitnej jest jednym z tego przykładów. Arabskie rewolucje stworzyły klimat braku stabilizacji w regionie Morza Śródziemnego, co ma szczególny wpływ na Izrael. Ostatnio, w związku z takimi zagrożeniami dla bezpieczeństwa, sięgnięto po środek w postaci zamknięcia punktów granicznych, a Kerem Szalom pozostało jedynym całkowicie bezpiecznym przejściem handlowym. Władze Izraela koncentrują swe wysiłki na tym miejscu, by zapewnić normalny przepływ ruchu cywilnego i handlowego. W tym kontekście, uważam, że najistotniejszą kwestią jest jak najszybsze wznowienie negocjacji w sprawie wypracowania pokojowego rozwiązania. Zaangażowanie się UE w ten proces może naprawdę zagwarantować wsparcie potrzebne, by dialog prowadzony był w idealnych warunkach.
Dominique Baudis
Rewolucje w świecie arabskim nie mogą odwracać naszej uwagi od bliskowschodniego procesu pokojowego. Wręcz przeciwnie, stanowią one szansę, którą należy wykorzystać. W Palestynie do lata mają się odbyć wybory prezydenckie i do władz ustawodawczych i Autonomia Palestyńska pragnie ustanowić legalne instytucje oraz zarządzać swoim bezpieczeństwem. Trwająca budowa izraelskich osiedli to niesprawiedliwość i prowokacja wobec Palestyńczyków. Dzisiaj, gdy w całym świecie arabskim wieje wiatr wolności, mamy możliwość wznowienia negocjacji. Unia Europejska musi podjąć inicjatywę na rzecz ich wznowienia. Dlaczego nie miałoby to zostać dokonane w kontekście Unii na rzecz regionu Morza Śródziemnego?
