Wyjaśnienia dotyczące sposobu głosowania
Ustne wyjaśnienia dotyczące sposobu głosowania
Hannu Takkula
(FI) Pani Przewodnicząca! Chciałbym tylko powiedzieć, że głosowałem za przyjęciem tego doskonałego sprawozdania. Pani poseł Paliadeli wykonała wspaniałą pracę przy budowie europejskiego dziedzictwa kulturowego i jego własnego znaku.
Moim zdaniem, jest to doskonała wskazówka co do sposobu, w jaki możemy w końcu niewielkim kosztem uzyskać w Unii Europejskiej szczególną wartość dodaną. Uważam, że obiekty, które otrzymają europejski znak dziedzictwa, z całą pewnością skorzystają na tym. Będzie to widoczne w ilości turystów, którzy będą ich odwiedzać i pomoże spopularyzować Europę.
To bardzo ważne, abyśmy pamiętali, że Europa jest zjednoczona w swej różnorodności; i ważne jest też, abyśmy zagwarantowali, by ludzie z różnych krajów Europy mogli na szerszą skalę odkrywać tą mozaikową tożsamość europejską.
Oto, co zamierzałem powiedzieć, Pani Przewodnicząca. Podczas gdy obecni tu opuszczają tę salę, trochę trudno jest się skupić, ale mam nadzieję, że słuchali tego, co miałem do powiedzenia.
Antonello Antinoro
(IT) Pani Przewodnicząca! Panie i Panowie! Znak dziedzictwa europejskiego ma zasadnicze znaczenie dla kontynentu, na którym znajduje się większość obiektów UNESCO i wreszcie zwraca uwagę na miejsca o charakterze przyrodniczym, archeologicznym, miejskim i kulturalnym, które odegrały ważną rolę w historii, kulturze i integracji Unii Europejskiej.
Zatwierdzenie tego znaku to ważny krok w procesie budowania spójności UE; ma też znaczenie edukacyjne i wpływa na kształt dialogu kulturowego. Można też ujrzeć, jak dobrą wróżbą jest ta decyzja dla przyszłych pokoleń, które w coraz większej mierze będą mieć wspólną wizję europejskiego dziedzictwa, a to może być pomocne w zapewnieniu im wychowania historycznego i kulturalnego.
Dziękując sprawozdawczyni za jej wysiłki chciałbym złożyć moje serdeczne gratulacje w związku z negocjacjami, jakie odbyła z Komisją aby zapewnić tej inicjatywie dobre rezultaty, co jest tak ważne dla zachowania w przyszłości kultury europejskiej.
Hannu Takkula
- (FI) Pani Przewodnicząca! Pragnę powiedzieć, że program "Uczenie się przez całe życie” to jedna z europejskich historii sukcesu, a pani poseł Pack należą się podziękowania za doskonałą pracę. Głosowałem za przyjęciem tego sprawozdania i szczególnie ucieszyło mnie to, że ci, którzy tak żywiołowo sprzeciwiają się integracji europejskiej, również mogą ujrzeć, że takie projekty, jak program "Uczenie się przez całe życie”, są potrzebne.
To bardzo ważne, aby można było zacząć realizować ten program także i poza granicami Unii - i teraz weźmie w nim udział Szwajcaria. Co więcej, nie będzie to nic kosztowało naszych podatników w Unii Europejskiej, ponieważ Szwajcaria płaci sama za swój udział. To ważne, aby te najlepsze praktyki i najlepsze programy, jakie istnieją w Unii Europejskiej, były w ten sposób rozpowszechniane. Program "Uczenie się przez całe życie” i program "Młodzież w działaniu” są dobrymi tego przykładami. W tym kontekście chciałbym również zaprosić Szwajcarię do udziału w europejskich programach młodzieżowych i kulturalnych.
Daniel Hannan
Pani Przewodnicząca! Chciałbym zadać temu Parlamentowi jedno pytanie. Dlaczego Szwajcaria tak dobrze sobie radzi? Pomyślą może Państwo, że kraj tak bardzo narażony na kaprysy sektora finansowego mógł nadzwyczajnie ucierpieć w czasie ostatniego kryzysu bankowego, ale w 2009 roku Konfederacja Szwajcarska miała PKB per capita w wysokości 214 % PKB UE. Jej mieszkańcy są dwa razy bogatsi od obywateli państw członkowskich.
Częściowo stanowi to odzwierciedlenie interesu, jaki Szwajcarzy ubili z Brukselą. Funkcjonują na wolnym rynku, obejmuje ich swobodny przepływ towarów i usług i tym podobne, lecz nie dotyczy wspólna polityka rolna i wspólna polityka rybołówstwa. Mają kontrolę nad swoimi własnymi granicami, sami rozstrzygają wewnętrzne kwestie dotyczące praw człowieka, do budżetu wpłacają jedynie symboliczne kwoty i mogą swobodnie podejmować decyzje o podpisywaniu umów z krajami trzecimi w dziedzinach związanych z handlem.
Cóż za wspaniały wzór dla Brytanii! Jeśli siedem milionów Szwajcarów, w oparciu o dwustronne umowy o wolnym handlu potrafi zapewnić swojemu narodowi najwyższy na tym kontynencie poziom życia, to o ileż więcej moglibyśmy zrobić my, 60-milionowy naród, chlubiący się handlem naród żeglarzy, którego siła przedsiębiorczości i ekspansja kolonizatorska dały się odczuć na każdym kontynencie?
I nie powinniśmy zdawać się tu na nasze stosunki z Brukselą! Odzyskawszy władzę, powinniśmy skopiować szwajcarski system lokalizmu i demokracji bezpośredniej i zepchnąć przydział kompetencji na możliwie najniższy szczebel wykonawczy.
Cristiana Muscardini
(IT) Pani Przewodnicząca! Panie i Panowie! Dziś wstrzymałam się od udziału w głosowaniu nad tym sprawozdaniem w sprawie procedury komitetowej, ponieważ raz jeszcze ktoś stara się sprawić, by procedury antydumpingowe były niemożliwe do zastosowania lub powiązane z dokonywanymi wedle uznania wyborami politycznymi, które - jak wiemy - wciąż są jednymi z niewielu liczących się instrumentów obronnych służących zapobieganiu nieuczciwej konkurencji.
Chociaż posłowi Szájerowi udało się znaleźć kompromis z Radą, to naprawdę należy podkreślić, że w tekście tego wniosku nie udało się doprowadzić do dostosowania polityki handlowej do procedur komitologii, szczególnie w części odnoszącej się do polityk z dziedziny handlu; jest to szkodliwe dla firm europejskich w czasach poważnego kryzysu, przekłada się na kolejne zwolnienia z pracy i nową falę relokacji.
Bez odpowiednich przepisów chroniących przed podrabianiem produktów rozmowa o środkach służących ożywieniu gospodarki europejskiej nie ma sensu.
Daniel Hannan
Pani Przewodnicząca! Zamierzam ująć to tak prosto, jak tylko potrafię. Irlandzkich i europejskich podatników żyłuje się, aby wesprzeć europejski system bankowy i wspólną walutę. Wczoraj Izba Gmin mojego kraju przegłosowała pakiet pożyczek udzielanych Irlandii w drodze porozumień dwustronnych popierany, jak sądzę, przez szczerych i wspaniałomyślnych posłów, którzy myśleli, że pomagają zaprzyjaźnionemu krajowi.
Lecz zadłużonemu przyjacielowi nie pomaga się wmuszając mu dalsze pożyczki, obarczone rujnującymi odsetkami. Wspólna waluta zrujnowała Irlandię. W okresie od 1998 do 2007 roku realna stopa procentowa wynosiła tam -1 %. Każdy irlandzki ekonomista mógł dostrzec nadciągające załamanie, lecz już nie dało się nic zrobić, ponieważ irlandzkie stopy procentowe już nie istniały. Nie było stóp, które można byłoby podnieść. Teraz, gdy przychodzi załamanie, niezdolność do przeprowadzenia dewaluacji pogarsza sytuację. Naród skazywany jest być może na powstanie deflacji, zadłużenie i emigrację - a to być może umożliwi nam utrzymanie tego naszego projektu przy życiu.
Zamiast wspierać ratowanie euro w Irlandii powinniśmy pomóc Irlandii pozbyć się euro i przywrócić własna walutę, być może tymczasowo powiązaną z funtem, pozwalając krajowi spłacić pożyczki i odzyskać pozycję niepodległego i zamożnego kraju.
Cristian Dan Preda
- (RO) Pani Przewodnicząca! Chciałbym zacząć od złożenia pani poseł Andrikiengratulacji za jej wysiłki w pracy nad tym sprawozdaniem. Chciałbym również powiedzieć, że głosowałem za przyjęciem poprawki 25 i uważam, że klimat bezkarności w Rosji jest niezwykle niebezpieczny.
Zamiarem Unii Europejskiej jest obrona na arenie międzynarodowej tych samych zasad, które przyświecają też jej ładowi wewnętrznemu, czyli demokracji, rządów prawa i praw człowieka. W każdym bądź razie, doskonale wiadomo, że w ostatnich latach zostało zamordowanych wielu obrońców praw człowieka, co stawia pod znakiem zapytania rozwój prawdziwej demokracji w Rosji.
Zgodnie z przesłaniem, które zamierzaliśmy skierować do władz rosyjskich poprzez poprawkę 25, istnieje pilna potrzeba zbadania okoliczności śmierci Siergieja Magnickiego. Odzew władz w Moskwie na tą inicjatywę naprawdę pokazuje, że Rosjanie słuchają tego, co przekazuje im Parlament Europejski. Jest to dla nas jeszcze jeden powód, by dobitnie potępić brak dochodzenia w tej sprawie. Wzywamy Radę, aby uważnie śledziła tą sprawę i w razie braku postępów podjęła niezbędne kroki.
Jarosław Kalinowski
Unia Europejska staje w obronie słabszych, dyskryminowanych, udziela pomocy najbiedniejszym i potrzebującym. Na całym świecie przyznajemy nagrodę im. Sacharowa. Unia Europejska często jednak nie egzekwuje przestrzegania praw człowieka na naszym terytorium. Chciałbym zwrócić uwagę na ciągle istniejący problem dyskryminacji mniejszości, w tym mniejszości polskiej na Litwie - w kraju członkowskim Unii, będącym sygnatariuszem międzynarodowych umów i traktatów dotyczących ochrony praw człowieka i mniejszości. Dziś sejm litewski miał decydować o ograniczeniu możliwości kształcenia w języku mniejszości. Przeniesiono to na najbliższy czas.
Po raz kolejny apeluję do posłów Parlamentu Europejskiego, przewodniczącego Parlamentu, Komisji Europejskiej o skuteczne egzekwowanie przestrzegania zasad demokracji i poszanowania praw mniejszości od państw członkowskich Unii Europejskiej. Ograniczenie liczby godzin języka ojczystego w szkołach oraz działania prowadzące do zamykania polskich szkół na Litwie, to w czystej formie postępowanie dyskryminujące mniejszość narodową.
Tunne Kelam
- (RO) Pani Przewodnicząca! Ja również głosowałem za przyjęciem poprawki 25, a zwłaszcza jej drugiej części, w której Parlament Europejski sugeruje rozważenie "nałożenia zakazu wjazdu do UE rosyjskim urzędnikom zamieszanym w tę sprawę i zachęca unijne agencje do egzekwowania prawa do współpracy w celu zamrożenia kont bankowych i innych aktywów tych rosyjskich urzędników we wszystkich państwach członkowskich UE”.
Uważam, że jest to absolutnie kluczowa sprawa zarówno dla Rosji, jak i dla Unii Europejskiej i usilnie zachęcam Komisję i Radę, aby postępowały zgodnie z sugestiami Parlamentu Europejskiego. Kompetencje Parlamentu Europejskiego uległy ostatnio rozszerzeniu. Pora teraz przestać składać deklaracje i zamiast tego zacząć działać, sprawiając prawdziwy ból i kłopoty osobom odpowiedzialnym za łamanie praw człowieka.
Myślę, że współpraca Rosji z Unią Europejską może mieć perspektywy powodzenia tylko wtedy, gdy znajdzie się uczciwe rozwiązanie dla spraw Magnickiego i Chodorkowskiego i gdy winni zostaną ukarani.
Hannu Takkula
(FI) Pani Przewodnicząca! Głosowałem za przyjęciem sprawozdania poseł Andrikienė. Myślę, że bardzo ważne jest to, że mówimy o kwestiach praw człowieka i wysuwamy je na pierwszy plan. To jedna z najważniejszych misji Unii Europejskiej.
Musimy również dopilnować, że będziemy realizować to, co głosimy. Z tym mamy być może pewien problem. Mamy oczywiście dużo rezolucji, jednak wyzwanie polega na tym, że musimy postępować zgodnie z nimi.
To wszystko ma swoje źródła w twardej rzeczywistości. Być może powinienem był zabrać głos w kwestii regulaminowej odnośnie sprawy dotyczącej sprawozdania posła Arlacchiego. Po tamtej stronie sali było dobre 50 osób, które były za. Moi koledzy i ja policzyliśmy ich. Odkryliśmy, że było ich mniej niż 40, toteż nie podjęto żadnych działań. Jeśli w tym Parlamencie będziemy traktować w taki sposób niektórych ludzi, ludzi, których zdanie jest być może odmienne od naszego własnego lub od stanowiska większości, to nie będzie uzasadnienia dla naszej krytyki pod adresem tych krajów, w których występuje deficyt demokracji.
W Unii Europejskiej musimy więc bardzo uważać, aby cała nasza praca tutaj przebiegała zgodnie z prawem, przepisami UE i wszystkimi przepisami prawa dotyczącymi praw człowieka. Dlatego też uważam, że w tej dziedzinie jest wiele do zrobienia. Dzięki temu będziemy wiarygodni wyjaśniając te sprawy Rosji i reszcie świata. My sami musimy zapewnić, że nie dyskryminujemy którejkolwiek mniejszości. Każdy, kto pracuje w Unii Europejskiej, musi mieć możliwość, by cieszyć się pełnią praw człowieka.
Peter van Dalen
- (NL) Pani Przewodnicząca! W trakcie tej debaty Parlament raz jeszcze przygląda się aż nadto dobrze znanemu rozwojowi wydarzeń. Amerykańskie oddziały NATO robią w Afganistanie bałagan, a Unia Europejska musi potem występować w roli anioła stróża i podejmować w tej sprawie inicjatywę.
A oto jaka jest typowa reakcja wielu osób na tej sali: "gdyby tylko UE robiła tylko trochę więcej, to wszystko znowu byłoby w porządku!”. Pani Przewodnicząca! Myślenie zgodnie z tą logiką może mieć jeszcze gorsze skutki: otóż w ust. 63 tego sprawozdania zaleca się zaangażowanie Iranu w próby rozwiązania problemów w Afganistanie. Pani Przewodnicząca! Musiałem przeczytać to trzy razy tylko po to, aby upewnić się, że sobie tego nie wymyśliłem, ale ten zapis naprawdę tam jest: "zaleca zaangażowanie Iranu”! Rzadko zdarzało mi się trafiać na równie dziwne pomysły. To jest to samo, co prosić Belzebuba, by egzorcyzmował diabła. Dlatego też z całą stanowczością zagłosowałem przeciw temu sprawozdaniu.
Daniel Hannan
- Pani Przewodnicząca! W tym roku miałem zaszczyt odwiedzić Afganistan i stacjonujące tam brytyjskie wojsko. Spotkałem się tam nie tylko z naszymi wojskowymi, ale też z żołnierzami z Estonii i Danii, którzy dzielą z nimi obóz. Chciałbym zacząć mówiąc, że nie mam słów, by móc wyrazić wdzięczność tym mężczyznom i kobietom z różnych państw członkowskich, a także naszym zamorskim sojusznikom, którzy poświęcają swoją energię, by przynieść pokój temu pięknemu, lecz nieszczęśliwemu krajowi.
Chciałbym tylko powiedzieć jedną rzecz o tym sprawozdaniu. Wydaje się, że jako zachodni alianci, popełniamy jeden błąd, związany z naszą polityką zwalczania upraw maku. Ci z obecnych tu posłów, którzy reprezentują wiejskie okręgi wyborcze wiedzą, że nie ma na świecie bardziej konserwatywnego człowieka, niż drobny rolnik. Tymczasem przez naszą politykę likwidacji upraw maku w Afganistanie ludność, która była głęboko zainteresowana porządkiem i własnością, została przez nas przekształcona w zbirów, w zbójców - właśnie z powodu naszej polityki niszczenia rośliny uprawnej, na którą jest tam zbyt: na świecie panuje niedobór opiatów i morfin.
Gdybyśmy tylko mogli przywrócić prawa własności, to zaczęlibyśmy stwarzać w Afganistanie podstawy do budowy kwitnącego społeczeństwa obywatelskiego, z niezależną administracją i, z biegiem czasu, rządem przedstawicielskim.
Joe Higgins
Pani Przewodnicząca! Głosowałem przeciw przyjęciu rezolucji w sprawie utworzenia stałego mechanizmu kryzysowego dla strefy euro, ponieważ w przypadkach Irlandii i Grecji widzimy, że w rzeczywistości mechanizm taki polega na ratowaniu ogarniętego kryzysem systemu finansowego, zdominowanego przez spekulantów i różnej maści rekinów polujących na zyski kosztem osób pracujących, emerytów i ubogich.
Dziś w Brukseli Rada Europejska podejmie najprawdopodobniej decyzję w sprawie takich zmian w traktacie lizbońskim, które przyniosą jej więcej uprawnień mających na celu wprowadzenie ściśle warunkowego charakteru wszelkiej pomocy finansowej udzielanej państwom członkowskim, nadając w ten sposób doktrynie, zgodnie z którą za kryzys musi płacić społeczeństwo, formę instytucjonalną. Ostrzegam rząd Irlandii, aby nie myślał, że może narzucić Irlandczykom tą zmianę w traktacie lizbońskim bez referendum. Rząd Irlandii już uczynił nasz kraj państwem wasalnym MFW, który w rażąco otwarty sposób działa w imieniu spekulantów i rynków finansowych. Żądamy organizowania referendów w sprawie wszelkich zmian w traktacie lizbońskim tak, by Irlandczycy mieli szansę stawić opór próbie zrobienia z nich pełnoetatowych wyrobników, harujących dla rynków finansowych.
Pisemne wyjaśnienia dotyczące sposobu głosowania
Luís Paulo Alves
na piśmie - (PT) Głosowałem za przyjęciem wniosku komisji dotyczącego rozszerzenia koncepcji znaku dziedzictwa europejskiego tak, by z działania międzyrządowego stał się on formalnym działaniem UE, służącym jako wkład wzmacniający europejską tożsamość. Głosowałem w taki sposób, ponieważ uważam, że proponowanym celem tego znaku powinno być nie tylko promowanie spójności wewnętrznej Unii Europejskiej, lecz także propagowanie europejskiej jedności i naszych wartości poza jej granicami. Znak ten powinien zostać poddany ocenie i użyty w praktyce po tym, jak ta inicjatywa przyniesie dobre wyniki w UE.
Laima Liucija Andrikien
Głosowałam za przyjęciem tej rezolucji w sprawie propozycji Komisji polegającej na wykorzystaniu znaku dziedzictwa europejskiego jako sposobu, wśród innych bardziej skutecznych, zbliżenia Unii Europejskiej do obywateli; jako sposobu podkreślenia, że historia Europy jest wynikiem różnorodnego, bogatego i wzajemnie uzupełniającego się wspólnego dziedzictwa kulturowego. Zgadzam się, że decyzja państw członkowskich dotycząca włączenia tego znaku w ramy Unii Europejskiej przyczyni się nie tylko do zwiększenia jego popularności, prestiżu i wiarygodności, ale przyczyni się do zrealizowania ideałów, do których już od dawna dążymy, takich jak spójność i solidarność pomiędzy obywatelami Europy. Popieram stanowisko sprawozdawczyni, zgodnie z którym dzięki wartości symbolicznej tego znaku, jako dodatkowego czynnika sprzyjającego integracji europejskiej, należałoby dawać pierwszeństwo miejscom o charakterze ponadnarodowym, ponieważ służą one propagowaniu tego, co wspólne, nawiązywaniu kontaktów i promowaniu współpracy między państwami członkowskimi i regionami. Uważam, że zamysł znaku dziedzictwa Unii Europejskiej, który ma na celu zwiększenie wśród obywateli Europy świadomości posiadania wspólnego dziedzictwa (dzięki szerszej znajomości historii i promowaniu w działaniach dialogu międzykulturowego) oraz zobrazowanie budowy gmachu UE, jako długiego i nadal trwającego procesu, jest krokiem w tym kierunku.
Sophie Auconie
W 2007 roku kilka państw członkowskich Unii Europejskiej połączyło swe siły, by stworzyć znak dziedzictwa europejskiego. Inicjatywa ta miała na celu "wzmocnienie poparcia Europejczyków dla wspólnej tożsamości europejskiej i promowanie poczucia przynależności do wspólnej przestrzeni kulturowej poprzez wybór określonej liczby szczególnych miejsc na całym obszarze kontynentu”. W 2008 roku Rada Unii Europejskiej przedstawiła Komisji swoje konkluzje, zapraszając Komisję do przedłożenia wniosku legislacyjnego, który umożliwiłby nam, podobnie jak w przypadku inicjatywy "Europejska Stolica Kultury”, przekształcenie tej inicjatywy międzyrządowej w prawdziwy znak Unii Europejskiej. W myśl sugestii Rady, Komisja rozpoczęła następnie ocenę oddziaływania i konsultacje publiczne. Po tych konsultacjach, Komisja wydała wniosek w sprawie uchwalenia przez Parlament Europejski decyzji oraz ustanowienia przez Radę działania Unii Europejskiej w sprawie znaku dziedzictwa europejskiego. To jest tekst, który poparłam.
Vilija Blinkevičiute
na piśmie - (LT) Głosowałam za przyjęciem tego sprawozdania, ponieważ historia Europy jest wynikiem zróżnicowanego, a przy tym bogatego i uzupełniającego się wzajemnie wspólnego dziedzictwa kulturowego. Dowodzi to raz jeszcze, że UE ma swoje korzenie w takich ugruntowanych wartościach, jak wolność, demokracja, poszanowanie praw człowieka, różnorodność kulturowa, tolerancja i solidarność. Opierając się o szeroko uznawany wkład europejskiej kultury w dorobek świata, Parlament Europejski aprobuje pomysł stworzenia takiego znaku, który byłby nadawany także poza granicami Unii Europejskiej i mógł być używany jako ambitne narzędzie służące realizacji polityki zewnętrznej. Aby osiągnąć cel polityczny znaku dziedzictwa europejskiego, należy w jego kontekście skupiać się na symbolice i/lub wartości edukacyjnej miejsc dziedzictwa. Co więcej, trzeba też nalegać na ścisłą współpracę pomiędzy miejscami, które otrzymały ten znak. Będzie to sprzyjało rozpowszechnianiu najlepszych praktyk i inicjowaniu wspólnych projektów. Chciałabym podkreślić, że decyzja państw członkowskich dotycząca umieszczenia tego znaku w ramach Unii Europejskiej przyczyni się nie tylko do zwiększenia jego popularności, prestiżu i wiarygodności, ale przyczyni się do zrealizowania ideałów, do których już od dawna dążymy, takich jak spójność i solidarność pomiędzy obywatelami Europy.
Diogo Feio
Jednym z wielkich bogactw Europy jest jej różnorodność kulturowa, którą doskonale odzwierciedla różnorodność jej dziedzictwa kulturowego, artystycznego, architektonicznego i językowego. To właśnie ta różnorodność, wraz z bogatą historią i wielkim szacunkiem dla dziedzictwa i jego zachowania, czynią z Europy wyjątkowe obiekty. Jednak pomimo, iż wszyscy dzielimy ten bardzo bogaty i stosunkowo mały obszar, prawda jest taka, że w wielu przypadkach nie jesteśmy sobie zbyt bliscy, lub zbyt silnie sobą wzajemnie zainteresowani. Dlatego też myślę, że ta inicjatywa może doprowadzić do powstania bliższych powiązań pomiędzy obywatelami Europy, poszerzy wiedzę o europejskim dziedzictwie i wspólnych wartościach, które podzielamy, czyniąc z Europy prawdziwie różnorodną unię.
Joao Ferreira
Ogólnie rzecz biorąc, zaproponowane przez sprawozdawczynię poprawki wpłynęły na poprawę jakości początkowego projektu Komisji. Są jednak także pewne negatywne aspekty. Proponowane przez sprawozdawczynię poprawki dotyczące wielojęzyczności nie obejmują zasadniczej kwestii i dlatego też nie prowadzą do skorygowania poważnej wady pierwotnego wniosku.
Przecież prawdziwe i skuteczne promowanie wielojęzyczności może odbywać się nie "poprzez używanie kilku języków Unii”, lecz raczej poprzez używanie różnych języków Unii. Jednak kwestią ważniejszą od szczegółowych celów tego sprawozdania są stojące za tą koncepcją błędne przekonania. Znak dziedzictwa europejskiego (albo znak dziedzictwa Unii Europejskiej) opiera się na mylnym przekonaniu o istnieniu jednolitej tożsamości europejskiej i wspólnej kulturze europejskiej opierającej się na takich wartościach, jak wolność, demokracja itp.
Nie ma jednego "europejskiego dziedzictwa kulturowego”. Całą historię kulturową Europy, podobnie jak i całą jej historię powszechną, tworzyły nie tylko różnorodność i godna szacunku, kreatywna i postępowa energia, lecz także pełne przemocy, zażarte konflikty, nietolerancja i liczne wątki i konteksty dominacji kulturowej. Obszar dziedzictwa jest szczególnie delikatny ze względu na jego bliski związek z historią, co jest przyczyną poważnych obaw o wykorzystanie go do budzącego zmartwienie procesu ponownego pisania historii, jaki ostatnio obserwujemy.
Jarosław Kalinowski
na piśmie - Wizerunek Unii Europejskiej oraz jej instytucji w oczach obywateli jest niezwykle ważny. Niestety, wyniki sondaży wskazują, że poczucie europejskiej tożsamości i jedności, a także zaufanie do instytucji UE, jest wśród europejskiego społeczeństwa coraz niższe. Promowanie wiedzy na temat wspólnej historii oraz wspólnych korzeni kulturowych może być szczególnie pomocne w procesie przybliżania UE jej obywatelom, a także budowania między nimi poczucia spójności i solidarności. Temu właśnie służyć ma nowy znak dziedzictwa europejskiego. Usprawnienie procedur oraz ujednolicenie kryteriów jego przyznawania pozytywnie wpłynie na wzrost prestiżu znaku, wzmocni korzystny wizerunek UE oraz podniesie poziom zaufania, jakim jej obywatele obdarzają instytucje takie jak Parlament Europejski.
Jacek Olgierd Kurski
na piśmie - Poparłem dziś sprawozdanie w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej działanie Unii Europejskiej na rzecz znaku dziedzictwa europejskiego. Uważam, że jest to ciekawa i cenna inicjatywa, która przyczyni się do promocji kultury i dorobku europejskiego oraz rozwoju turystyki i poszczególnych regionów. Dobrze się stało, że jako Parlament podkreśliliśmy, że znak dziedzictwa europejskiego będzie stanowił uzupełnienie, a nie powielenie, innych inicjatyw w dziedzinie dziedzictwa kulturowego, takich jak lista światowego dziedzictwa UNESCO czy Europejskie Szlaki Kultury Rady Europy.
David Martin
na piśmie - Z zadowoleniem odnoszę się do propozycji Komisji polegającej na wykorzystaniu znaku dziedzictwa europejskiego jako sposobu, wśród innych bardziej skutecznych, zbliżenia Unii Europejskiej do obywateli; jako sposobu podkreślenia, że historia Europy jest wynikiem różnorodnego, bogatego i wzajemnie uzupełniającego się wspólnego dziedzictwa kulturowego; jako stwierdzenia, że korzenie UE tkwią w wartościach takich jak wolność, demokracja, przestrzeganie praw człowieka, różnorodność kulturowa, tolerancja i solidarność. Decyzja państw członkowskich o włączeniu znaku dziedzictwa europejskiego w ramy Unii Europejskiej nie tylko pomoże zwiększyć jego widoczność, prestiż i zaufanie do niego, lecz przyczyni się do osiągnięcia od dawna zamierzonego celu spójności i solidarności między obywatelami europejskimi.
Clemente Mastella
Bardzo nas cieszy propozycja Komisji polegająca na wykorzystaniu znaku dziedzictwa europejskiego, łącznie z innymi inicjatywami, jako sposobu zbliżenia Unii Europejskiej do obywateli; jako sposobu podkreślenia, że historia Europy jest wynikiem różnorodnego, bogatego i wzajemnie uzupełniającego się wspólnego dziedzictwa kulturowego. Stanowi on potwierdzenie, że korzenie UE tkwią w wartościach takich jak wolność, demokracja, przestrzeganie praw człowieka, różnorodność kulturowa, tolerancja i solidarność.
Decyzja państw członkowskich o włączeniu znaku dziedzictwa europejskiego w ramy Unii Europejskiej nie tylko pomoże zwiększyć jego widoczność, prestiż i zaufanie do niego, lecz przyczyni się do tego, że wreszcie zrealizowane zostaną, na wielką skalę, od dawna zamierzone ideały spójności i solidarności między obywatelami europejskimi, tworząc wspólną europejską tożsamość i przyczyniając się do wzrostu zainteresowania Unią Europejską oraz jej genezą - a są to dwa zasadnicze wyzwania, jakie stoją przed instytucjami europejskimi.
Nowy znak musi jednak podkreślać symboliczną i/lub edukacyjną wartość danego obiektu, a nie jego piękno i musi skupiać się na ścisłej współpracy między obiektami posiadającymi znak, aby wymieniać najlepsze wzorce i realizować wspólne projekty badawczo-rozwojowe.
Louis Michel
Znak dziedzictwa europejskiego, obok innych inicjatyw, to dodatkowy sposób na ustanowienie silniejszego związku pomiędzy Unią Europejską a jej obywatelami i wzmocnienie ich poczucia przynależności do Europy. Umożliwi on nam także poszerzenie u nich zrozumienia wspólnej historii i dziedzictwa Europy. Znak będzie wspierać promowanie wielojęzyczności i dialogu międzykulturowego, a także tworzenie sieci współpracy, mających na celu propagowanie dziedzictwa europejskiego. Będzie on zwiększać atrakcyjność gospodarczą, szczególnie poprzez turystykę kulturalną. Udzielając poparcia temu znakowi, polepszymy jakość dialogu międzykulturowego.
Andreas Mölzer
Wydaje mi się, że skuteczność europejskiego znaku dziedzictwa jest kwestią otwartą właśnie dlatego, że państwa członkowskie mogą same decydować, czy chcą uczestniczyć w tym systemie, czy też nie. Na dodatek - i tu zgadzam się ze sprawozdawczynią - proponowane kryteria wyboru i wielka liczba obiektów, które mają szansę otrzymać ten znak, oznaczają, że istnieje możliwość utraty jakości i prestiżu. Bardziej skuteczną metodą może być bliska współpraca z już istniejącymi inicjatywami z obszaru dziedzictwa kulturowego, takimi jak Światowe Dziedzictwo Kulturowe UNESCO. Nie zagłosowałem za przyjęciem tego sprawozdania, ponieważ nie poświęcono w nim wystarczająco wiele miejsca potrzebie wprowadzenia znaku dziedzictwa kulturowego, który opierałby się o sprecyzowane cele.
Alfredo Pallone
Decyzja państw członkowskich dotycząca włączenia tego znaku w ramy Unii Europejskiej sprawi, że wśród obywateli wzrośnie poczucie przynależności do Unii Europejskiej, umacniając przy tym ideały spójności, solidarności i integracji. Głosowałem za przyjęciem sprawozdania dotyczącego znaku dziedzictwa europejskiego, ponieważ Europa postawiła sobie za cel przybliżenie Unii Europejskiej jej obywatelom poprzez uświadomienie im tego bogatego i różnorodnego dziedzictwa kulturowego, z którym wszyscy się identyfikują i dzięki któremu młodzi ludzie mogą uczyć się i dowiadywać o swojej własnej tożsamości, dzieląc ją z innymi młodymi Europejczykami. Nadanie temu znakowi formalnych ram pomoże również promować miejsca związane z historią tworzenia Europy.
Maria do Céu Patrao Neves
Z entuzjazmem przyjmuję wniosek w sprawie uchwalenia przez Parlament Europejski i Radę decyzji o ustanowieniu znaku dziedzictwa europejskiego. Cel w postaci stworzenia wspólnej tożsamości europejskiej i promowania interesów Unii ma kluczowe znaczenie dla pokoju i spójności społecznej.
Proponowane działanie dotyczące promowania dziedzictwa europejskiego z wykorzystaniem transnarodowej strony internetowej budzi zainteresowanie młodych Europejczyków i może zachęcić ich do poszerzania wiedzy o historii ich kontynentu, do poznawania wielonarodowego dziedzictwa i wspólnego dziedzictwa kulturowego, a także do pogłębiania wiedzy o ludziach i ideach, dzięki którym powstała sama Unia Europejska.
To działanie ma wielką wartość symboliczną i edukacyjną. Umożliwi ono przedstawienie europejskiej historii kultury jako całości. Popieram wyrażone w sprawozdaniu zamiary dotyczące zabezpieczenia skutecznego udziału Parlamentu Europejskiego i Rady w wyborze obiektów i prezentowanych treści, co zapewni głęboko demokratyczny i przejrzysty charakter tej inicjatywy.
Crescenzio Rivellini
Gratuluję pani poseł Paliadeli doskonałej pracy. Parlament Europejski dał dziś zielone światło dla znaku dziedzictwa europejskiego, który jest rejestrem historycznych obiektów o znaczeniu wykraczającym poza granice państw.
Unia Europejska ma około 500 milionów mieszkańców, którzy w większości czują się przede wszystkim obywatelami krajów, z których pochodzą, a nie Europy. Brak silnej europejskiej tożsamości można postrzegać jako przeszkodę dla integracji europejskiej, ale to nie zaskakuje tak bardzo. Kontynent europejski to rozległa mozaika języków i obyczajów, a różnice pomiędzy tworzącymi ją krajami są często bardziej oczywiste niż to, co je łączy.
Ta inicjatywa umożliwi wzmocnienie poczucia przynależności do Europy oraz wytworzenie większej spójności pomiędzy obywatelami różnych krajów. Oto, dlaczego tak ważne jest zwracanie uwagi na miejsca upamiętniające i symbolizujące integrację europejską i te służące uczczeniu idei i wartości Unii Europejskiej. Dodatkowo, tak samo jak obiekty z listy światowego dziedzictwa UNESCO, miejsca opatrzone europejskim logo powinny przyciągać więcej turystów, co będzie korzystne dla miejscowej gospodarki.
Raül Romeva i Rueda
na piśmie - Kształtowanie się wspólnej tożsamości europejskiej i wzrost zainteresowania Unią Europejską i jej genezą to wyzwania, przed którymi stoją instytucje europejskie starając się uzyskać szeroką spójność i solidarność. Są z pewnością inne, bardziej radykalne i oczywiste sposoby na zwiększenie wiary Europejczyków w Unię Europejską i jej przywódców (niedawny kryzys finansowy pokazał, że na wyższych szczeblach administracji da się jeszcze wiele osiągnąć). Jednakże znajomość historii naszego kontynentu i wiedza o jego nacechowanym wielonarodowym, lecz wspólnym dziedzictwie kulturowym oraz skuteczniejsze nauczanie młodego pokolenia o ideach i ludziach, z których inicjatywy rozpoczęła się budowa Unii Europejskiej, naprawdę mogą być pomocne w pokonaniu odległości dzielącej Unię Europejską od jej obywateli.
Joanna Senyszyn
na piśmie - Jako członkini Komisji Kultury, Edukacji i Sportu poparłam rezolucję PE w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej działanie Unii Europejskiej na rzecz znaku dziedzictwa europejskiego. Idea ustanowienia unijnego znaku jest ważna z punktu widzenia przybliżenia obywatelom historii Unii Europejskiej, dziedzictwa kulturowego oraz budowania tożsamości europejskiej i więzi pomiędzy krajami.
Typując w poszczególnych państwach członkowskich obiekty, które ubiegałyby się o nadanie unijnego znaku dziedzictwa europejskiego, budujemy poczucie świadomości, że historia Europy dotyczy każdego z nas, niezależnie od miejsca zamieszkania, języka, kultury. Przekształcenie znaku dziedzictwa europejskiego w inicjatywę Unii Europejskiej przyczyni się do zwiększenia jego wiarygodności, widoczności i prestiżu. To z kolei może przełożyć się na korzyści ekonomiczno-społeczne w postaci m.in. wzrostu atrakcyjności turystycznej nagrodzonych obiektów. Odznaczenie tym znakiem przyczyni się także do pogłębienia zainteresowania i wiedzy młodego pokolenia o ideach i ludziach Europy. A tym samym przybliży mieszkańcom nasz kontynent.
Czesław Adam Siekierski
na piśmie - Inicjatywa Znaku Dziedzictwa Europejskiego ma na celu promowanie miejsc, sylwetek i działalności osób, które przyczyniły się do procesu integracji w Europie. Ma ona przybliżyć obywatelom zasadnicze wartości, takie jak demokracja, solidarność, różnorodność kulturowa i tolerancja, na których opiera się nasza Wspólnota. Lista obiektów opatrzonych Znakiem Dziedzictwa Europejskiego będzie tworzyć swoistą mapę tradycji i kultury naszego kontynentu, mapę miejsc, które odegrały istotną rolę w kształtowaniu tożsamości europejskiej. Wspólne, lecz różnorodne dziedzictwo Europy może wzmocnić poczucie tej tożsamości u jej obywateli oraz pogłębić spójność europejską. Inicjatywa ta stworzy platformę do współpracy między państwami i regionami Europy. Ponadto, może ona wywrzeć pozytywny wpływ w sektorze turystycznym, przyczyniając się do poprawy atrakcyjności regionów i zarazem ich sytuacji gospodarczej. Zgadzam się, iż projekt ten powinien stać się oficjalną inicjatywą firmowaną przez Unię, co zwiększy jego rozpoznawalność, wiarygodność oraz prestiż. Zwiększona widoczność projektu pozwoli na identyfikowanie się większej liczby obywateli ze znakami, które symbolizują i upamiętniają integrację Europy.
Projekt powinien działać równolegle, na zasadzie komplementarności, z międzynarodowym projektem UNESCO czy Europejskimi Stolicami Kultury - wymiar Znaku Dziedzictwa Europejskiego to wartości edukacyjne i symboliczne, a w mniejszym stopniu walory estetyczne czy architektoniczne. Powinniśmy szukać rozwiązań, które zwiększą poczucie przynależności do Europy pośród jej obywateli.
Csanád Szegedi
Uważam, że wartości europejskie, takie jak starowęgierskie pismo runiczne, mają wielką wartość, a ich uznawanie i docenianie poprzez wyróżnienia - za nieodzowne. W tym jednak przypadku musimy zachować tradycję przyznawania tego wyróżnienia wartościom, które naprawdę są położone na terytorium UE. Rozszerzanie znaku na kraje trzecie jest niedopuszczalne, bo robiąc to, będziemy tylko powielać listę światowego dziedzictwa UNESCO. Z drugiej strony, mam nadzieję, że wyróżnienie to pomoże nam powrócić do tradycyjnych wartości europejskich, a przyznanie tego znaku naprawdę będzie wyrazem uznania. Wstrzymałem się od głosu z uwagi na wyżej wymienione sprzeczności w tym sprawozdaniu.
Luís Paulo Alves
Głosowałem za przyjęciem zalecenia dotyczącego warunków udziału Szwajcarii w programie "Młodzież w działaniu” oraz w programie działania w zakresie uczenia się przez całe życie, ponieważ uważam to za korzystny czynnik w europejskiej strategii dla młodzieży. Jest tak dlatego, że stanowi to pewien etap w procesie współpracy z tym krajem nad politykami sektorowymi Unii Europejskiej. Ponieważ Szwajcaria jest chętna do zaangażowania się w ten projekt z udziałem młodych ludzi pod względem zasobów ludzkich, społecznym i gospodarczym, Unia Europejska może tylko skorzystać na włączeniu młodych ludzi z krajów trzecich, takich jak Szwajcaria, w proces popularyzacji unijnego procesu integracji wśród młodych pokoleń
Laima Liucija Andrikien
na piśmie - (LT) Głosowałam za przyjęciem tego zalecenia, ponieważ nie mam wątpliwości, że współpraca UE ze Szwajcarią w dziedzinach unijnej edukacji, nauki i spraw młodzieżowych będzie korzystna dla obu stron i przyczyni się do ulepszenia i skutecznego wdrażania polityk w tych obszarach. Udział Szwajcarii w programach "Młodzież w działaniu” i "Uczenie się przez całe życie” na lata 2007-2013 nada tym programom dodatkowego rozmachu i stworzy możliwości prowadzenia wymian uczestników i dzielenia się doświadczeniami, przy równoczesnym zabezpieczeniu finansowych i innych interesów UE.
Sophie Auconie
Zamierzeniem programu "Młodzież w działaniu” jest rozwijanie i wspieranie współpracy w unijnym obszarze dotyczącym młodzieży. Ma on na celu zachęcanie ludzi młodych do udziału w życiu publicznym - zwłaszcza tych o słabszych szansach lub dotkniętych niepełnosprawnością - i wspieranie inicjatywy, przedsiębiorczości i kreatywności. Z kolei program w zakresie uczenia się przez całe życie wspomaga rozwój Unii jako zaawansowanego społeczeństwa opartego na wiedzy w zgodności z celami strategii lizbońskiej. Służy on wspieraniu i uzupełnianiu działań państw członkowskich i ma na celu animowanie wymian, współpracy i mobilności pomiędzy wspólnotowymi systemami kształcenia i szkolenia tak, że stają się one wzorcem jakości na skalę światową. Szwajcaria, która nie jest państwem członkowskim UE, nie bierze obecnie udziału w tych działaniach. Myślę, że powinno być zupełnie odwrotnie i że w kontekście otwartej Unii musimy zaangażować naszych helweckich sąsiadów do udziału w tych politykach. Dlatego też głosowałam za przyjęciem tej rezolucji legislacyjnej, która przewiduje objęcie Szwajcarii tymi ważnymi działaniami.
Vilija Blinkevičiute
Głosowałam za przyjęciem tego zalecenia przygotowanego przez Parlament Europejski, ponieważ popieram projekt decyzji Rady w sprawie udziału Szwajcarii w programach "Młodzież w działaniu” i "Uczenie się przez całe życie”. Chociaż Szwajcaria nie zdecydowała się przystąpić do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, to tym niemniej blisko współpracuje z Unią Europejską w takich obszarach, jak kształcenie, szkolenia i problematyka młodzieżowa. Ta umowa jest właściwa, ponieważ zobowiązuje Szwajcarię do przestrzegania warunków i przepisów ustanowionych przez Komisję Europejską. Ponadto, projekty i inicjatywy przedłożone przez uczestników ze Szwajcarii podlegać będą takim samym warunkom, regułom i procedurom, jak te dotyczące projektów z państw członkowskich. Szwajcaria będzie stosować się do unijnych przepisów dotyczących kontroli finansowej i audytu. Zgodnie z umową dwustronną, Szwajcaria utworzy krajową agencję odpowiedzialną za koordynowanie wdrażania programów na szczeblu krajowym i będzie wnosiła do każdego z programów coroczny wkład finansowy (w 2011 roku - 1,7 miliona euro do programu "Młodzież w działaniu” i 14,2 miliona euro do programu działań w zakresie uczenia się przez całe życie).
Diogo Feio
Współpraca ze Szwajcarią w dziedzinie edukacji to istotny krok w stosunkach UE-Szwajcaria. Dwa programy, o których mowa, służą wspieraniu uczenia się przez całe życie i angażowaniu młodzieży w proces integracji europejskiej poprzez tolerancję i solidarność wśród młodych Europejczyków. Umowa pomiędzy Komisją a Szwajcarią jest odpowiednia, jeśli weźmiemy pod uwagę, że szwajcarscy uczestnicy tych programów ubiegają się o udział na takich samych warunkach, co inni młodzi Europejczycy i że Szwajcaria jest zobowiązana dostosować się do europejskich reguł i sposobów ich nadzorowania, jak też do wnoszenia wkładu finansowego do obydwu programów.
Pat the Cope Gallagher
na piśmie - Jako przewodniczący delegacji Parlamentu Europejskiego ds. stosunków ze Szwajcarią wyrażam zadowolenie w związku z przyjęciem tego sprawozdania. Komisja Europejska, Parlament Europejski i państwa członkowskie Unii Europejskiej uzgodniły ustanowienie programu "Młodzież w działaniu”, który realizuje ramy prawne służące wspieraniu działań na rzecz nieformalnego uczenia się dla ludzi młodych. Celem tego wniosku jest stworzenie warunków dla udziału Szwajcarii w programie "Młodzież w działaniu” i programie w zakresie uczenia się przez całe życie. Szwajcaria jest jedynym europejskim krajem, który bierze w tych programach nie będąc członkiem EOG ani krajem kandydackim, lub potencjalnym krajem kandydackim. Chociaż Szwajcaria nie zdecydowała się przystąpić do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, to niemniej okazuje zainteresowanie bliższą współpracą z UE w obszarach kształcenia, szkoleń i problematyki młodzieżowej.
Jarosław Kalinowski
na piśmie - Wszyscy doskonale wiemy, jak duże znaczenie dla każdego kraju ma dobry system edukacji, zapewniający młodym ludziom jak najlepsze wykształcenie. Dobre kwalifikacje, wiedza i wychowanie mają bezpośredni wpływ na kulturę, rynek pracy i w rezultacie poziom życia obywateli. Każdy kraj chce być dumny ze swojej młodzieży, a każdy młody człowiek chce mieć możliwość poznawania nowych kultur, języków i zdobywania doświadczeń zawodowych za granicą. Unia Europejska może się pochwalić rozwiniętym systemem wymiany studenckiej, jak również otwartymi rynkami pracy. Dzięki temu każdy młody Europejczyk ma bardzo duże możliwości rozwoju intelektualnego i zawodowego. Poprzez uczestnictwo w programie "Młodzież w działaniu” Szwajcaria pokazuje jak bardzo zależy jej na współpracy z Unia Europejską, zwłaszcza w dziedzinie edukacji. Nie powinniśmy zabraniać młodym obywatelom tego kraju cieszyć się przywilejami i możliwościami oświaty Wspólnoty.
Petru Constantin Luhan
Uwaga poświęcana kształceniu, szkoleniom, badaniom i, w szczególności, środkom przeznaczanym przez Unię Europejską na unijną młodzież, cały czas narasta. Stwarzając nowe możliwości uczenia się chcemy dać naszym obywatelom większe szanse. Kształcenie, szkolenia, programy kulturalne, badawcze i młodzieżowe to kluczowy element tej strategii. Program "Młodzież w działaniu” ma na celu wzbudzenie poczucia aktywnego obywatelstwa europejskiego, solidarności i tolerancji pomiędzy Europejczykami - od wieku młodocianego po dojrzałość.
Program ten promuje mobilność zarówno wewnątrz, jak i poza granicami UE i zachęca do udziału wszystkich młodych ludzi, niezależnie od ich korzeni, jeśli chodzi o wykształcenie, pochodzenie społeczne i przynależność kulturową. Jako członek delegacji Parlamentu Europejskiego ds. stosunków ze Szwajcarią i Norwegią głosowałem za przyjęciem tego sprawozdania, ponieważ uważam, że umowa podpisana przez Komisję z władzami Szwajcarii jest całkowicie odpowiednia i służy interesom obu stron. Dzięki temu będziemy mogli pomóc tak wielu młodym ludziom, jak to będzie możliwe w uzyskaniu nowych kwalifikacji i otworzyć przed nimi takie możliwości uczenia się, które mają wymiar europejski.
David Martin
na piśmie - Chociaż Szwajcaria nie zdecydowała się na przystąpienie do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, to niemniej stale okazuje zainteresowanie bliższą współpracą z UE w obszarach kształcenia, szkoleń i problematyki młodzieżowej. Początkowo podstawy prawne europejskich programów w dziedzinach dotyczących edukacji, szkoleń i młodzieży nie przewidywały uczestnictwa Szwajcarii; zmieniło się to jednak w 2006 roku, gdy Parlament i Rada przyjęły decyzje ustanawiające program "Młodzież w działaniu” oraz program działań w zakresie uczenia się przez całe życie (2007-2013). W lutym 2008 roku Rada wyraziła zgodę na otwarcie przez Komisję negocjacji w sprawie uczestnictwa Szwajcarii w obu programach. Porozumienie osiągnięto w sierpniu 2009 roku, zaś Rada przyjęła już decyzję zatwierdzającą podpisanie umowy i jej tymczasowe stosowanie od 2011 roku. Poparłem ten wniosek.
Mario Mauro
Uczestnictwa Szwajcarii - kraju, który wybrał inną drogę, niż członkostwo w Unii Europejskiej - w programie "Młodzież w działaniu” oraz w programie działań w zakresie uczenia się przez całe życie, nie można wykluczyć a priori, lecz należy je poddać dokładnej analizie. Dlatego też popieram warunki umowy zawartej przez Komisję z rządem szwajcarskim i dlatego zagłosowałem za przyjęciem sprawozdania pani poseł Pack. Przyznanie Szwajcarii możliwości czerpania korzyści z tych programów jest słuszne, lecz słuszne jest także chronienie wszystkich interesów Unii Europejskiej - finansowych i innych.
Louis Michel
Chociaż Szwajcaria nie zdecydowała się na przystąpienie do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, wykazuje stałe zainteresowanie bliższą współpracą z UE w dziedzinach dotyczących edukacji, szkoleń i młodzieży. Zawarcie tej umowy w sprawie uczestnictwa Szwajcarii w programie "Młodzież w działaniu” oraz w programie działania w zakresie uczenia się przez całe życie to bardzo korzystny tego rezultat. Istotnie, pojęcie kształcenia i uczenia się przez całe życie ma podstawowe znaczenie dla konkurencyjności gospodarki opartej na wiedzy.
Można je zastosować do każdego poziomu kształcenia i szkolenia; dotyczy ona każdego okresu życia i wszystkich, zróżnicowanych form uczenia się. Musimy rozwijać i wzmacniać wymiany, współpracę i mobilność. Ponadto, ważne jest zachęcanie młodych ludzi do udziału w życiu publicznym - w szczególności tych o mniejszych szansach lub z niepełnosprawnością - i wspieranie inicjatywy, przedsiębiorczości i kreatywności w celu promowania aktywnego obywatelstwa europejskiego, rozwijania poczucia solidarności i kształtowania tolerancyjnej postawy.
Andreas Mölzer
To dość zrozumiałe, że Szwajcaria, która udziela pewnego wsparcia finansowego programom "Młodzież w działaniu” i "Uczenie się przez całe życie”, teraz pragnie w tych programach uczestniczyć. Dobrze byłoby jednak, gdyby kultywując ducha uczenia się, UE przyswoiła sobie choć stronę ze szwajcarskiej księgi mądrości, jeśli chodzi o demokrację bezpośrednią. Gdy społeczeństwo szwajcarskie jest przeciwne wznoszeniu minaretów, to decyzja ta jest akceptowana. Podobnie rzecz się miała z niedawną inicjatywą dotyczącą deportacji pochodzących z zagranicy przestępców. Szwajcarskie władze są świadome, że gdy ludzie mówią "nie”, to mają na myśli "nie”, i nie będą raz za razem po prostu urządzać referendów aż do chwili, gdy uzyskają upragniony rezultat, a następnie będą wyrażać zaskoczenie spadkiem liczby głosujących. Szwajcarski przykład powinien skłonić nas, byśmy zatrzymali się i zastanowili nad zmartwieniami ludzi. Nie mogę w pełni zgodzić się z opisanymi w tym sprawozdaniu przepisami i dlatego zagłosowałem przeciw jego przyjęciu.
Maria do Céu Patrao Neves
Głosowałam za przyjęciem zalecenia w sprawie projektu decyzji Rady dotyczącej zawarcia Umowy między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską ustanawiającej zasady i warunki uczestnictwa Konfederacji Szwajcarskiej w programie "Młodzież w działaniu” oraz w programie działań w zakresie uczenia się przez całe życie (2007-2013), ponieważ uważam, że umowa wynegocjowana przez Komisję z władzami Szwajcarii jest dość dobra, bowiem służy zwiększeniu korzyści poprzez realizację programu w Szwajcarii i ochronie interesów Unii Europejskiej, i to nie tylko jej interesów finansowych.
Crescenzio Rivellini
Dziś na posiedzeniu głosowaliśmy nad projektem rezolucji legislacyjnej dotyczącej udziału Szwajcarii w programie "Młodzież w działaniu” oraz w programie działania w zakresie uczenia się przez całe życie. Chociaż Szwajcaria nie zdecydowała się przystąpić do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, to niemniej wielokrotnie okazywała zainteresowanie bliższą współpracą z Unią Europejską w dziedzinach dotyczących kształcenia, szkoleń i problematyki młodzieżowej. Poprzez to zalecenie zawarliśmy umowę pomiędzy UE a Szwajcarią, dając tej ostatniej możliwość udziału w programach "Młodzież w działaniu” oraz w programach działania w zakresie uczenia się przez całe życie.
Raül Romeva i Rueda
na piśmie - Chociaż Szwajcaria nie zdecydowała się przystąpić do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, to niemniej stale okazuje zainteresowanie bliższą współpracą z UE w dziedzinach dotyczących kształcenia, szkoleń i młodzieży. Początkowo podstawy prawne europejskich programów w dziedzinach dotyczących edukacji, szkoleń i młodzieży nie przewidywały uczestnictwa Szwajcarii; zmieniło się to jednak w 2006 roku, gdy Parlament i Rada przyjęły decyzje ustanawiające program "Młodzież w działaniu” oraz program działań w zakresie uczenia się przez całe życie na lata 2007-2013. W lutym 2008 roku Rada wyraziła zgodę na otwarcie przez Komisję negocjacji w sprawie uczestnictwa Szwajcarii tych dwóch programach. Porozumienie osiągnięto w sierpniu 2009 roku, zaś Rada przyjęła już decyzję zatwierdzającą podpisanie umowy i jej tymczasowe stosowanie od 2011 roku. Zgodnie z art. 218 ust. 6 TFUE Rada musi uzyskać zgodę Parlamentu Europejskiego, zanim umowa będzie mogła wejść w życie. Decyzje Parlamentu i Rady ustanawiające program "Młodzież w działaniu” oraz program działań w zakresie uczenia się przez całe życie, przyjęte w 2006 roku, przewidują już co do zasady uczestnictwo Szwajcarii. Umowa wynegocjowana przez Komisję z władzami Szwajcarii jest całkowicie odpowiednia: rozszerza korzyści wynikające z programów na Szwajcarię, chroniąc jednocześnie finansowe i inne interesy UE. Sprawozdawczyni zaleca w związku z tym, by Parlament zatwierdził projekt decyzji Rady.
Czesław Adam Siekierski
na piśmie - Szwajcaria jest krajem, który mimo doskonałych programów kształcenia boryka się z problemem nierównego dostępu do szkolnictwa wyższego. Miejmy nadzieję, że dzięki współpracy z Unią młodzież szwajcarska, szczególnie ta, która wywodzi się z ludności napływowej, będzie miała zwiększone szanse w dostępie do edukacji. Doświadczenie państw członkowskich w zakresie programów umożliwiających wymianę edukacyjną młodzieży pokazuje jednoznacznie, że sprzyjają one nie tylko zdobywaniu dobrego wykształcenia, ale spełniają także pozytywną rolę integracyjną w Europie dzięki poznawaniu języków, kultur i tradycji poszczególnych krajów. Program działania w zakresie uczenia się przez całe życie jest z kolei doskonałą sposobnością, by zwrócić uwagę na rolę kobiet w Szwajcarii. Jako grupa społeczna, której zostało przyznane prawo glosowania na poziomie federalnym najpóźniej w Europie, bo dopiero w latach 70-tych, kobiety przez długi okres czasu miały utrudniony dostęp nie tylko do pełnego uczestnictwa w życiu społeczeństwa obywatelskiego, ale również do edukacji i samorealizacji zawodowej.
Dziś często kobiety w średnim wieku, pragnące rozpocząć nową aktywność zawodową borykają się z problemem braku kwalifikacji lub doświadczenia, bo znaczna ich cześć - ze względu na wysokie koszty opieki nad dziećmi - nie podjęła pracy zawodowej, by poświecić się rodzinie.
Charalampos Angourakis
Dwa sprawozdania poświęcone prawom człowieka w UE i na świecie stanowią zagrożenie dla robotników tłamszonych w czasie kapitalistycznego kryzysu za sprawą barbarzyńskiego zamachu na ich prawa oraz życie, którego dopuszcza się UE, kapitał i burżuazyjne rządy usiłujące zepchnąć na nich koszty kryzysu i ocalić zyski monopoli. Określanie UE mianem strażnika praw człowieka podczas przyjmowania nowej, jeszcze bardziej reakcyjnej doktryny NATO 2020 to nie lada bezczelność ze strony przedstawicieli politycznych kapitału, zaś UE jest pierwsza w kolejce do wykorzystywania ludu i zasobów naturalnych, wspierania marionetkowych i reakcyjnych reżymów. Jednocześnie we wszystkich krajach UE zarzyna się prawa pracownicze i socjalne zdobyte w ciężkich, krwawych bojach, dążenia obywatelskie i pracownicze napotykają surowe represje, mnożą się polowania na imigrantów i rasizm, podstawowe swobody obywatelskie i demokratyczne prawa są ograniczane, partie komunistyczne są delegalizowane, a komunistyczne symbole zakazywane w wielu krajach. Powszechne odniesienia do rzekomych naruszeń praw człowieka na Kubie i w innych państwach opierających się imperialistycznym planom to jawne groźby, akty przymusu i presji, aby złamać wolę ludu, by ten wyrzekł się swoich praw do swobodnego decydowania o własnym losie.
Sophie Auconie
Tradycyjnie grudniowa sesja plenarna po części poświęcona jest prawom człowieka. Do rytuałów urozmaicających sesję należy, oprócz przyznania Nagrody im. Sacharowa, przyjęcie rezolucji w sprawie rocznego sprawozdania dotyczącego praw człowieka na świecie oraz polityki UE w tym zakresie. Do zobowiązań międzynarodowych Unii faktycznie należy krzewienie demokracji i praw człowieka na świecie. W tegorocznym sprawozdaniu napisano o kontynuacji poważnych naruszeń w tej sferze, oraz o pogorszeniu sytuacji przez kryzys gospodarczy, zmiany klimatu, nowe technologie i walkę z terroryzmem. Zaleca się w nim dążenie do osiągnięcia celów traktatu lizbońskiego, w szczególności przy pomocy nowej Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych. Pani poseł Andrikienė, sprawozdawczyni tekstu stwierdza, że w konsekwentnej polityce zagranicznej UE absolutnym priorytetem musi być propagowanie demokracji i praw człowieka.
Vilija Blinkevičiūt
Głosowałam za przyjęciem rocznego sprawozdania dotyczącego praw człowieka na świecie za rok 2009 oraz polityki UE w tym zakresie, ponieważ zawiera ono badanie, ocenę, a w szczegółowym omówieniu analizę prac Unii Europejskiej w dziedzinie praw człowieka i demokracji oraz w kategorii przyszłych wyzwań. W kwestii przemocy wobec kobiet Parlament Europejski wyraża ogromne zaniepokojenie głęboko zakorzenioną w kliku krajach dyskryminacją ze względu na płeć i przemocą domową, a także wskazuje, iż kobiety mieszkające na obszarach wiejskich tworzą szczególnie podatną grupę społeczną. Dlatego też popieram apel Parlamentu, by kwestia praw kobiet była wyraźnie poruszana we wszystkich rozmowach na temat praw człowieka, a w szczególności zwalczanie i eliminowanie wszelkich form dyskryminacji i przemocy wobec kobiet i dziewcząt, wszelkie formy szkodliwych praktyk tradycyjnych lub zwyczajowych, na przykład okaleczanie żeńskich narządów płciowych oraz przedwczesne lub przymusowe małżeństwa, wszelkie formy handlu ludźmi, przemoc domową, kobietobójstwo, wykorzystywanie w pracy i wyzysk ekonomiczny. Jako że miliony dzieci nadal są ofiarami gwałtów, przemocy domowej, niegodziwego traktowania w sferze fizycznej, emocjonalnej i seksualnej , zgadzam się, że UE powinna pilnie przyjąć dodatkowe środki przeciwko pracy dzieci oraz skuteczniej stosować dostępne jej instrumenty.
Diogo Feio
Rola Unii Europejskiej jako obrońcy praw człowieka to jej zasadniczy atrybut, którego instytucje nie mogą się zrzec i który musi pozostać priorytetem działalności dyplomatycznej. Najlepszy tego dowód daje załącznik I do sprawozdania. Wymienia się w nim sytuacje naruszeń praw człowieka, które my w Europie poddaliśmy krytyce i których nie omieszkaliśmy potępić - od Afganistanu po Somalię, od Rosji po Iran. Nie przymykamy oczu, ani nie chowamy głów w piasek, choć na szali stawiane są nasze partnerstwa strategiczne, ponieważ jednostkowe interesy nie mogą przeważać nad obroną wolności i praw człowieka.
Moim zdaniem powinniśmy utrzymać stanowisko Unii, które charakteryzuje interwencjonizm i odwaga, walka o prawa człowieka i demokrację.
Ilda Figueiredo
To sprawozdanie stanowi część powracającej co jakiś czas kampanii czystej hipokryzji ze strony większości, w której prym wiodą prawica i socjaldemokraci, uzurpujący sobie rolę ambasadora na rzecz obrony praw człowieka. Kampania ta demaskuje się sama, jako że oparta jest na jaskrawych sprzecznościach, a chodzi w niej głównie o posługiwanie się obroną praw człowieka jako pretekstem do wspierania interwencji w państwach w trosce o swoje własne interesy, o wybielanie oraz popieranie sojuszników, zwłaszcza Stanów Zjednoczonych.
Do przykładów należą tzw. loty CIA oraz współudział rządów wielu państw UE w porywaniu, torturowaniu i nielegalnym przekazywaniu więźniów do obozu w zatoce Guantánamo, jak również ciągła okupacja Afganistanu przez siły NATO oraz kolejne masakry ludności cywilnej pod pretekstem zwalczania terroryzmu. Dalsze przykłady to popieranie uprawianej przez Izrael polityki apartheidu wobec ludności palestyńskiej, wspieranie trwającej okupacji Sahary Zachodniej przez Maroko, jak również popieranie nielegalnego embargo USA wobec Kuby, osiemnastokrotnie potępionego przez Zgromadzenie Ogólne ONZ. Polityki te, podobnie jak większości je propagujące, budzą niesmak: Nadejdzie czas, kiedy ludzie zdołają się im przeciwstawić.
Louis Grech
na piśmie - Dyrektywa w sprawie zapobiegania handlowi ludźmi i zwalczania tego procederu służy wytworzeniu bardziej niesprzyjających warunków dla uprawiających ten proceder, poprzez karanie przestępców i zapewnienie silniejszej prewencji oraz ochrony ofiar. To niedopuszczalne, że handel ludźmi to wciąż w Europie rzeczywistość, która dotyka setki tysięcy osób z najbardziej wrażliwych grup społecznych, takich jak mniejszości, kobiety i dzieci z powodów takich jak wykorzystywanie seksualne, przymusowa praca, współczesne niewolnictwo, czy innych. Stanowczo potępiam jakiekolwiek wykorzystywanie ofiar handlu ludźmi, stąd też opowiadam się za zwiększeniem ochrony ofiar oraz wprowadzeniem bardziej zaostrzonych sankcji dla uprawiających ten proceder. Usprawnienie współpracy między państwami UE oraz zacieśnienie koordynacji między różnymi instytucjami i organizacjami na szczeblu europejskim, krajowym i regionalnym jest szczególnie istotne dla pomyślnego wdrożenia dyrektywy. UE powinna wykorzystać stosunki międzynarodowe, aby zobowiązać swoich partnerów do powstrzymania handlu ludźmi i zapewnienia poszanowania praw ofiar na całym świecie. Ponadto powinna włączyć w dialog polityczny z krajami spoza UE normy polityczne, standardy oraz zasady międzynarodowego systemu praw człowieka w celu zapobiegania handlowi ludźmi i zwalczania tego procederu.
Sandra Kalniete
na piśmie - (LV) Głosuję za przyjęciem tej rezolucji oraz wniosku, aby skierować pod adresem władz rosyjskich kategoryczne żądanie postawienia przed wymiarem sprawiedliwości winnych morderstwa rosyjskiego prawnika Siergieja Magnickiego oraz apeluję do Parlamentu o rozważenie możliwości odmowy wjazdu na terytorium Unii Europejskiej rosyjskim funkcjonariuszom uwikłanym w tę sprawę, zamrożenia ich kont bankowych oraz innego majątku we wszystkich państwach członkowskich UE. Takie żądanie byłoby wyraźnym sygnałem dla władz rosyjskich, że obywatele Unii Europejskiej uważają poważne wady rosyjskiego wymiaru sprawiedliwości, wybiórcze stosowanie prawa w interesie władz, oraz to, że osoby winne zamachom na obrońców praw człowieka, niezależnych dziennikarzy i prawników - a nierzadko ich śmierci - wciąż pozostają bezkarne, za niedopuszczalne. Sygnał ten byłby dowodem poparcia UE dla obrońców praw człowieka w Rosji, którzy działają w szczególnie niesprzyjającym otoczeniu.
Bogusław Liberadzki
Przestrzeganie praw człowieka jest jedną z podstawowych wartości Unii. Zagadnieniu temu poświęca się szczególnie dużo uwagi w grupie politycznej S&D. Znajduje się praktycznie w każdym porządku obrad grupy. Ważne jest aby cały Parlament również poświęcał temu uwagę. Obserwujemy pewną, choć powolną poprawę sytuacji w świecie. Mamy wciąż państwa, których rządy uporczywie łamią prawa człowieka, mamy także takie, gdzie następują przemiany. Poprawka ustna sprawozdawczyni dała wyraz tym dobrym trendom w Rosji. Martwi natomiast wciąż sytuacja na Kubie, czego dowodem jest uroczystość przyznania Nagrody im. Sacharowa za rok 2010. Z przekonaniem głosowałem za tym sprawozdaniem.
David Martin
na piśmie - Roczne sprawozdanie w sprawie praw człowieka to niewątpliwie oglądanie się w przeszłość, niemniej jednak przyjmuję je z zadowoleniem. Sprawozdanie obejmuje okres od lipca 2008 roku do grudnia 2009 roku, przed samym wejściem w życie traktatu lizbońskiego. Cieszy mnie zaangażowanie Cathy Ashton w prawa człowieka oraz jej zapewnienie w toku debaty, że prawa człowieka zostaną włączone w główny nurt prac ESDZ. W związku z tym mam nadzieję, że podczas debaty nad sprawozdaniem poświęconym prawom człowieka w przyszłym roku będziemy mogli skonstatować, że podejście UE do praw człowieka stało się bardziej spójne i konwekwentne.
Clemente Mastella
Roczne sprawozdanie ma być wyrazem silnej determinacji Parlamentu Europejskiego oraz podkreślić jego długotrwałe wysiłki w sferze ochrony praw człowieka i demokracji na świecie, polegające na tworzeniu coraz skuteczniejszej i lepiej zintegrowanej polityki europejskiej mającej zagwarantować większą spójność i konsekwencję we wszystkich dziedzinach polityki, zarówno w stosunkach dwustronnych z państwami trzecimi, jak poprzez wspieranie międzynarodowych i lokalnych organizacji społeczeństwa obywatelskiego. Nalegamy w szczególności na konieczność przeprowadzenia kompleksowej oceny aspektów praw człowieka w europejskiej polityce sąsiedztwa (EPS), która powinna przede wszystkim zapewniać spójność i skuteczność istniejących mechanizmów, takich jak plany działania, sprawozdania okresowe, dialogi z zakresu praw człowieka oraz proces podejmowania decyzji dotyczących rozszerzania stosunków z państwami spoza UE.
Chcemy nadać większy rozgłos przyszłemu przystąpieniu Unii Europejskiej do Europejskiej konwencji praw człowieka, aby dowieść przy tej sposobności zaangażowania w obronę praw człowieka wewnątrz granic UE i poza ich obrębem. Dlatego wzywam wszystkie państwa członkowskie do jej poparcia oraz objęcia nią swoich obywateli.
Mario Mauro
Sprawozdanie dotyczące praw człowieka na świecie za rok 2009 oraz polityki UE w tym zakresie to bardzo ważne narzędzie wzmocnienia roli Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych w związku polityką dotyczącą praw człowieka. Istotnie, kwestie te zawsze wyróżniały Unię Europejską na świecie.
Zgadzam się z panią poseł Andrikienė, kiedy podkreślam, że wolność wyznania i przekonań jest, pośród wszystkich praw człowieka, zasadniczym i podstawowym prawem, które należy szanować i że należy bardziej stanowczo i efektywniej egzekwować warunki uzależnione od poszanowania praw człowieka zawarte w dwustronnych umowach z państwami spoza UE. Dlatego słusznie wzywa się wysoką przedstawiciel do włączania wolności wyznania lub przekonań do polityki w zakresie praw człowieka oraz do szczegółowej oceny sytuacji w zakresie wolności wyznania lub przekonań w rocznym sprawozdaniu UE dotyczącym praw człowieka. Głosuję za przyjęciem sprawozdania pani poseł Andrikienė.
Kyriakos Mavronikolas
Unia Europejska, aby mogła odgrywać wiodącą rolę w dziedzinie praw człowieka, musi zrobić wszystko, co w jej mocy dla zapewnienia stosowania zasad i wolności stanowiących o prawach człowieka. Należy powołać specjalną służbę ds. praw człowieka, a co ważniejsze, Unia powinna monitorować obszary, w których UE posiada przedstawicieli. Unia Europejska musi również nadzorować oraz ściśle monitorować naruszenia praw człowieka we własnych państwach członkowskich.
Willy Meyer
Nie poparłem sprawozdania, ponieważ nie zawiera ono potępienia ani krytyki podwójnych standardów UE dotyczących poszanowania i krzewienia praw człowieka, zarówno w państwach członkowskich, jak i w państwach trzecich, z którymi UE utrzymuje szczególne stosunki polityczne i handlowe. Nie zawiera wzmianki o tym, że rządy UE opracowały i wdrożyły polityki rażąco sprzeczne z prawami człowieka w dziedzinach takich jak imigracja, i dopuszczają się masowych wypędzeń i zatrzymań na tle rasowym lub pod pozorem bezpieczeństwa, godząc się na poważne naruszenia praw człowieka, m.in. nielegalne zatrzymania i przekazywanie zatrzymanych do tajnych więzień, gdzie są poddawani torturom.
UE sama przyjęła dyrektywy sprzeczne z duchem praw człowieka, przykładowo dyrektywa w sprawie powrotów, bądź też nawiązała lub wykształciła szczególne stosunki handlowe lub polityczne z rządami państw takich jak Maroko, Kolumbia czy Izrael, które stale naruszają prawa człowieka. Choć doceniam to, że po raz pierwszy uwzględniono sytuację w sferze praw człowieka na nieautonomicznych terytoriach Sahary Zachodniej, to nie popieram przedmiotowego sprawozdania z uwagi na pominięcie wszystkich wyżej wspomnianych elementów, jak też negatywny wpływ na prawa człowieka umów UE o wolnym handlu, nie wspominając nawet o bezzasadnej i przesadzonej krytyce pod adresem państw takich jak Kuba czy Wenezuela.
Andreas Mölzer
Sprawozdanie dotyczące praw człowieka na świecie za rok 2009 jest bardzo szczegółowe i obejmuje szeroki zakres zagadnień. Mam niestety wrażenie, że mamy do czynienia z desperacką próbą upchnięcia każdej możliwej kwestii, bez trzymania się jasnej strategii. Krzewienie demokracji na świecie istotnie powinno być ważną sprawą dla Unii Europejskiej. Wymaga to jednak jasno określonego podejścia oraz precyzyjnej, spójnej strategii rozwiązywania problemów, a niektóre z nich są bardzo trudne. Jako że w sprawozdaniu nie ma cienia takiej strategii, w głosowaniu końcowym wstrzymałem się od głosu.
RadvilMorkūnaitė-Mikulėnien
Choć minęło już ponad 60 lat od podpisania Powszechnej deklaracji praw człowieka, to wciąż w wielu miejscach na świecie jest ona niczym więcej jak tylko kawałkiem papieru. Niestety jest wiele takich miejsc i w Europie - na kontynencie, gdzie narodziła się ochrona praw człowieka jako jedna z fundamentalnych zasad demokracji. Unia Europejska - możemy to śmiało powiedzieć - wiedzie na świecie prym w kwestii praw człowieka, podejmując niebagatelne starania o zapewnienie choć minimalnych standardów ochrony praw człowieka w innych miejscach na świecie. Stąd też gratuluję koleżance, pani poseł Andrikienprzygotowania tak wyczerpującego sprawozdania, a także zwrócenia uwagi na złożoną sytuację panującą na świecie. Liczę, że to sprawozdanie przyczyni się do poprawy sytuacji, a w przyszłości takie sprawozdania będą krótsze.
Justas Vincas Paleckis
Głosowałem za przyjęciem tegorocznego sprawozdania Parlamentu Europejskiego dotyczącego praw człowieka, ponieważ ujęto w nim zarówno państwa położone blisko, jak i daleko od UE. W sprawozdaniu PE wzywa Chiny - państwo o największej liczbie egzekucji na świecie - do ujawnienia danych dotyczących egzekucji w tym kraju, ażeby umożliwić przeprowadzenie przejrzystej analizy i debaty związanej z karą śmierci. Powinno to zachęcić ów kraj do szybszego zniesienia tej barbarzyńskiej formy kary. Z drugiej zaś strony to wstyd, że w dzisiejszych czasach wciąż wykonuje się karę śmierci w demokratycznych Stanach Zjednoczonych Ameryki. W treści sprawozdania wyraża się głębokie zaniepokojenie sytuacją dzieci zaangażowanych w konflikty zbrojne lub dotkniętych tymi konfliktami, a nawet zmuszanych do brania w nich czynnego udziału. W moich poprawkach do sprawozdania, przyjętych przez Komisję Spraw Zagranicznych Parlamentu Europejskiego, wzywam Komisję i Radę do zapewnienia, by w stosunkach z państwami trzecimi obowiązkowe było zachowanie zgodności z wytycznymi UE dotyczącymi dzieci w konfliktach zbrojnych. Wzywam również do podjęcia przez instytucje UE i ONZ natychmiastowych kroków w celu rozbrojenia, rehabilitacji i ponownej integracji społecznej dzieci, które czynnie uczestniczyły w konfliktach zbrojnych.
Wzywam władze Korei Północnej do podjęcia zdecydowanych i konkretnych kroków w kierunku poprawy warunków w sferze praw człowieka. Apeluję, aby Pjongjang dopuścił inspekcje wszelkiego rodzaju ośrodków zatrzymań przez niezależnych ekspertów międzynarodowych, oraz o umożliwienie wizyty specjalnych sprawozdawców ONZ. Wzywam również północnokoreańskie władze do zniesienia restrykcji uniemożliwiających międzynarodowemu personelowi monitorowanie dystrybucji pomocy oraz do zagwarantowania, że pomoc międzynarodowa dociera do potrzebujących.
Maria do Céu Patrão Neves
Sprawozdanie w sprawie rocznego sprawozdania dotyczącego praw człowieka na świecie za rok 2009 oraz polityki UE w tym zakresie zawiera drobiazgowy spis naruszeń praw człowieka na świecie. Należy tu wspomnieć o niezachwianej determinacji Parlamentu Europejskiego oraz długotrwałych wysiłkach na rzecz ochrony praw człowieka i demokracji na świecie poprzez stosowanie stanowczej i skutecznej polityki obrony praw człowieka w UE.
Wraz z wejściem w życie traktatu lizbońskiego pojawiła się historyczna okazja do usunięcia luk wciąż istniejących w polityce UE w sferze praw człowieka i demokracji. Dlatego przyłączam się do apelu sprawozdawczyni pod adresem Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych o zachowanie pełnej zgodności z celem oraz duchem traktatu lizbońskiego, o dopilnowanie, by poszanowanie oraz krzewienie praw człowieka leżało u podstaw różnych sfer interwencji w ramach polityki zewnętrznej UE.
Frédérique Ries
Wczoraj Parlament Europejski przyznał Nagrodę im. Sacharowa za wolność myśli obywatelowi kubańskiemu Guillermo Fariñasowi, którego zabrakło na ceremonii. Jego krzesło było puste, ponieważ rząd kubański nie zezwoliłby mu na powrót do domu. Ten bulwersujący i znamienny przykład służy za brutalne przypomnienie, że sytuacja w sferze praw człowieka na świecie nie poprawia się. Stosowanie kary śmierci blisko nas, na Białorusi, wieszanie i kamienowanie w Iranie, okaleczanie narządów płciowych kobiet w Somalii, masowe gwałty w Demokratycznej Republice Konga, mordowanie dziennikarzy w Rosji, 215 milionów pracujących dzieci, bezpodstawne zatrzymania, nieuczciwe procesy sądowe, cenzura i inne barbarzyństwa wymagają od Unii Europejskiej niezłomnej i bezkompromisowej postawy.
Przyjęte dziś sprawozdanie nakłada na nas wymóg umieszczenia praw człowieka w centrum działań zewnętrznych Unii Europejskiej, w ramach polityk w dziedzinie rozwoju, obronności, handlu, rybołówstwa, imigracji i wymiaru sprawiedliwości. Uniwersalne znaczenie tych wartości musi być nadrzędne wobec geopolityki, ponownie cynicznie obnażonej 10 grudnia 2010 roku, kiedy to 15 państw tchórzliwie odpowiedziało na nawoływanie przez Chiny do bojkotu Pokojowej Nagrody Nobla przyznanej obywatelowi chińskiemu, Lu Xiaobo.
Crescenzio Rivellini
Gratuluję pani poseł Andrikienznakomitej pracy. Roczne sprawozdanie Parlamentu dotyczące praw człowieka - tym razem za 2009 rok - stanowi punkt odniesienia dla wszystkich zainteresowanych tym zagadnieniem. To wydanie jest nawet jeszcze ważniejsze, ponieważ jest to pierwsze wydanie od wejścia w życie traktatu lizbońskiego, który nadaje Unii Europejskiej większe uprawnienia w sferze polityki zagranicznej. W istocie największą nadzieją dla praw człowieka jest wdrożenie traktatu lizbońskiego w dziedzinie polityki zagranicznej: Europejska Służba Działań Zewnętrznych musi odzwierciedlać priorytety oraz ducha traktatu.
Jednym z priorytetów spójnej polityki zagranicznej powinno być krzewienie demokracji i praw człowieka. Wreszcie pragnę zaznaczyć, że roczne sprawozdanie Parlamentu zawiera nie tylko długą listę problemów; podpowiada również rozwiązania. Zawiera wzmianki o zniesieniu kary śmierci w kilku krajach, o postępie w zakresie przemocy wobec kobiet, ochrony dzieci, eliminacji tortur, ochrony działaczy w sferze praw człowieka, krzewienia demokracji i wolności wyznania itp.
Raül Romeva i Rueda
na piśmie - Jak zwykle, końcowy tekst oznacza dobre i złe nowiny. Do pozytywów zaliczają się następujące sprawy: Przede wszystkim, zmiana w dwóch fragmentach dotyczących Magnickiego została przyjęta ogromną większością (318 głosów za, 163 głosów przeciw, 95 wstrzymujących się). Przyjęto wszystkie poprawki S&D oraz ALDE (prawa lesbijek, gejów, biseksualistów i osób transgenderowych, kara śmierci/zastrzyk trucizny). Przyjęto dwie poprawki GUE (równy dostęp do opieki zdrowotnej/leczenia i Kolumbia). Jednakże wśród rzeczy negatywnych należy wspomnieć o przyjęciu dwóch poprawek złożonych przez sprawozdawczynię (EPP), które dotyczyły EIDHR oraz potrzeby przeznaczenia większej liczby projektów na demokrację, zamiast na prawa człowieka.
Licia Ronzulli
Głosowałam za przyjęciem sprawozdania pani poseł Andrikienė, ponieważ uważam, że należy ponownie podkreślić, że poszanowanie praw człowieka świadczy o nowoczesnym społeczeństwie. Wszyscy ludzie rodzą się wolni i równi, a naszą oczywistą powinnością jest uczynić wszystko, co możliwe, aby dopilnować, żeby tak było na całym świecie. Choć w ramach europejskiej polityki zewnętrznej poczyniono w ostatnich latach ważne kroki, to droga do przyjęcia wspólnej i spójnej polityki krzewienia praw człowieka jest wciąż daleka.
Przede wszystkim Rada i Komisja muszą zwiększyć zdolność Unii Europejskiej do szybkiego reagowania na naruszenia w państwach trzecich. Stanowczo potępiając karę śmierci w całej Unii Europejskiej, winniśmy dążyć do zapewnienia i ugruntowania poszanowania praw człowieka w życiu codziennym. W związku z tym zakończę powtarzając na Mahatmą Gandhim, że ochrona praw człowieka to warunek konieczny pokoju. Nie należy o tym nigdy zapominać.
Bart Staes
Sprawozdanie w sprawie rocznego sprawozdania dotyczącego praw człowieka na świecie za rok 2009 oraz polityki UE w tym zakresie dostarcza niemal pełnego przeglądu problemów w sferze praw człowieka na świecie. Podejmuje również dwie nowe kwestie z dziedziny praw człowieka, tj. ochronę praw człowieka i walkę z terroryzmem. Dzięki poprawkom Grupy Zielonych/Wolnego Przymierza Europejskiego dodano rozdział o roli praw człowieka w nowo utworzonej Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych (ESDZ). Test to bardzo ważne, zważywszy że jako nowy instrument, ESDZ może dostarczyć nam sposobności do przeglądu polityki UE w zakresie praw człowieka oraz umożliwić bardziej spójną i zdecydowaną obronę praw człowieka na świecie. Dlatego w stu procentach popieram wniosek o powołanie wysokiego przedstawiciela, który wraz ze swoją służbą będzie stale koordynował politykę UE w sferze praw człowieka. Podstawowe przesłanie jest jasne: prawa człowieka powinny zajmować centralne miejsce w polityce zagranicznej Unii Europejskiej. Wciąż do tego daleko, lecz Parlament będzie trzymał rękę na pulsie. To nadzwyczaj pozytywna rzecz.
Luís Paulo Alves
Głosowałem za przyjęciem sprawozdania w sprawie nowej strategii dla Afganistanu. Uważam, że pomoc międzynarodowa powinna płynąć bezpośrednio do władz afgańskich, omijając pośredników. Rola UE w procesie pokojowym powinna polegać na zapewnieniu rządowi Karzaja autonomii w wyborze partnerów do dialogu, przy zachowaniu następujących warunków wstępnych: przegnanie Al-Kaidy, likwidacja upraw maku, gotowość do ustanowienia elementarnego poszanowania podstawowych praw człowieka. Co się tyczy szkolenia zawodowego formacji policyjnych, to zgadzam się, że należy skupić się nie tylko na zwiększaniu liczby funkcjonariuszy policji i żołnierzy, lecz głównie na szkoleniu, organizacji oraz stosunkach sił policji z odpowiednimi instytucjami wymiaru sprawiedliwości.
Laima Liucija Andrikien
na piśmie - Głosowałam za przyjęciem tej rezolucji, poparłam pragmatyczne podejście wobec Afganistanu oraz nową politykę skierowaną przeciw rebeliantom, która ma na celu ochronę ludności cywilnej i odbudowę w obszarach, gdzie bezpieczeństwo zostało zapewnione. Potrzeba czasu, aby nowa polityka skierowana przeciw rebeliantom przyniosła rezultaty. Powinny toczyć się negocjacje między wszystkimi stronami, potrzebne jest rozwiązanie polityczne. Jestem przekonana, że każde długofalowe rozwiązanie powinno zawierać konkretne środki zwalczania ubóstwa, zacofania oraz dyskryminacji kobiet, tak by zwiększyć poszanowanie praw człowieka i praworządności, wzmocnić mechanizmy pojednania, położyć kres produkcji opium, zaangażować się w zakrojone na szeroką skalę budowanie państwowości oraz pełną integrację Afganistanu we wspólnocie międzynarodowej, jak również wygnanie Al-Kaidy z tego kraju. Winniśmy oddać hołd wszystkim żołnierzom sił sojuszniczych, którzy oddali życie broniąc wolności oraz złożyć kondolencje ich rodzinom oraz rodzinom wszystkich niewinnych afgańskich ofiar.
Sophie Auconie
Sytuacja w Afganistanie wciąż wzbudza niepokój. Prawie dziesięć lat po obaleniu rządów talibów przez zachodnią koalicję, wciąż daleko do zaprowadzenia pokoju i dobrobytu w afgańskiej codzienności. Strategia latami stosowana w tym kraju jest błędna i wymaga zmiany. Unia powinna zamanifestować swoje poglądy w sprawie oraz stwierdzić porażkę polityki militarnej Stanów Zjednoczonych w regionie. Nasze wojska ugrzęzły tam, i w zaistniałych warunkach nie widać nadziei na żadne wyjście. Dlatego też poparłam rezolucję Parlamentu, w której wzywa się do przyjęcia nowej strategii dla Afganistanu. Dotychczasowy system wymaga zmiany. Musimy położyć kres korupcji i marnotrawstwu, aby pomoc międzynarodowa w końcu spełniła swój cel. Pokój zostanie przywrócony poprzez działania cywilne. Koalicja powinna ściślej kontrolować fundusze pomocowe. Z drugiej strony musimy zaprzestać wtrącania się w wewnętrzne sprawy afgańskie. Rząd afgański musi być niezależny oraz znaleźć modus vivendi ze wszystkimi grupami tworzącymi społeczeństwo afgańskie. Droga do rozwoju jest wciąż daleka i nie możemy zagrażać delikatnej równowadze.
Nikolaos Chountis
W głosowaniu nad sprawozdaniem w sprawie nowej strategii dla Afganistanu wstrzymałem się od głosu. Sprawozdanie faktycznie zawiera kilka pozytywnych punktów, uwzględnia bardzo niekorzystne aspekty panującej sytuacji oraz odpowiedzialność wspólnoty międzynarodowej, zwłaszcza NATO, UE i państw członkowskich, na różne sposoby zaangażowanych w wojnę w Afganistanie oraz w "zarządzanie odbudową” tego kraju. W sprawozdaniu podkreśla się również, że pieniądze i pomoc międzynarodowa nie docierają do ludności afgańskiej. Pokazuje się, jak szkodliwe i absurdalne jest pozostawanie zagranicznych wojsk w Afganistanie, zważywszy że - pomijając aspekt ofiar wśród ludności - autor dowodzi, iż pogorszyła się sytuacja pod względem ubóstwa ludności afgańskiej, poszanowania praw kobiet, zwiększenia upraw opium, a nawet pojawienia się organizacji mafijnych oraz korupcji w warunkach sprywatyzowanego systemu bezpieczeństwa stosowanego przez USA. Niestety zgłoszone przez konserwatystów poprawki, sprzeczne z tekstem w pierwotnym brzmieniu, wypaczyły go. W sprawozdaniu z zadowoleniem przyjmuje się "nową politykę skierowaną przeciw rebeliantom”, akceptuje harmonogram prezydenta Obamy, wzywa do bliższego utożsamienia się UE z NATO i USA oraz uznaje skuteczność i dalszą potrzebę pozostawania wojsk w celu zabezpieczenia terytorium.
Diogo Feio
Interwencja zbrojna w Afganistanie dziewięć lat po rozpoczęciu stanowi prawdopodobnie największe wyzwanie dla Europy i jej sojuszników pod względem globalnego bezpieczeństwa i obcej ingerencji. Prawdą jest, że w ostatniej dekadzie pomimo nieprzerwanej obecności licznych wojsk międzynarodowych w Afganistanie bezpieczeństwo w kraju uległo pogorszeniu. Terroryści wciąż otrzymują wsparcie i szkolą się, a co więcej, podstawowe wskaźniki społeczno-gospodarcze są niezadowalające. Obecnie głównym celem społeczności międzynarodowej i Europy powinno być zatem zachęcanie do utworzenia silnego i stabilnego rządu, aby nadal wspierać proces pokojowy przy poszanowaniu trzech podstawowych zobowiązań zawartych w sprawozdaniu: i) zobowiązanie do wygnania Al-Kaidy z kraju; ii) likwidacja upraw maku i zwalczanie handlu narkotykami; oraz iii) wola zaprowadzenia poszanowania dla praw człowieka w podstawowym zakresie.
W związku z tym, oraz w zgodzie ze zobowiązaniami międzynarodowymi w kontekście NATO, obecność wojsk w Afganistanie należy stopniowo ograniczać, nie zaprzestając świadczenia międzynarodowej pomocy w utrzymaniu pokoju i bezpieczeństwa w celu zaprowadzenia stabilizacji po interwencji.
Carlo Fidanza
Niewykluczone, że sprawozdanie to jest najlepszym kompromisem w sprawie nowej europejskiej strategii w Afganistanie, jaki można dziś osiągnąć. Stało się tak po części za sprawą licznych, ważnych poprawek zgłoszonych przez Grupę Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów), które zmniejszyły jego bagaż ideologiczny na rzecz pragmatyzmu, pozwoliły wyodrębnić punkty krytyczne ustalone przez dziewięć lat operacji na terytorium Afganistanu, a także pozytywy i postępy w dążeniu do poprawy skuteczności obecności wspólnoty międzynarodowej oraz całkowitego przywrócenia suwerenności władzom afgańskim.
Faktem jest, że sama reakcja militarna nie wystarczy. Jest ona jednak nieodzownym prologiem służącym osłabieniu grup talibów oraz odcięciu wszystkich ich powiązań z Al-Kaidą, co pozwoli im zasiąść przy negocjacyjnym stole. Zapobieganie masakrom ludności cywilnej stanowi rzecz jasna priorytet, lecz nie możemy odstąpić od użycia samolotów bezzałogowych, które sprawdzają się dobrze w obszarach w pobliżu granicy z Pakistanem.
Należy zwiększyć zaangażowanie misji policyjnej Unii Europejskiej w Afganistanie (EUPOL) w celu wyszkolenia formacji policyjnej zdolnej utrzymywać porządek publiczny. Trzeba zwiększyć intensywność szkolenia sędziów i urzędników administracji, aby wzmocnić instytucje afgańskie, ograniczyć korupcję i stworzyć warunki, które pozwolą zwrócić Afganistan Afgańczykom.
Joe Higgins
na piśmie - W sprawozdaniu wyszczególniono szereg problemów istniejących w Afganistanie. Zawarto krytykę roli okupacji NATO-USA oraz naruszeń praw człowieka w Afganistanie, zwłaszcza nasilonych represji wobec kobiet i wyższych wskaźników ubóstwa. Ruch antywojenny ostrzegał o tych problemach już od rozpoczęcia wojny. Wstrzymałem się jednak od głosu, jako że nie mogę podpisać się pod poparciem okupacji oraz "przyspieszenia” dokonanego przez administrację prezydenta Obamy. Wstrzymałem się od głosu nad poprawkami wzywającymi do większego wsparcia dla państwa afgańskiego. Popieram poszanowanie suwerenności narodu afgańskiego, lecz reżim prezydenta Karzaja jest skorumpowany i nie reprezentuje interesów większości narodu afgańskiego. Wzywam do objęcia demokratycznej kontroli nad pomocą przez drobnych rolników, robotników i biedotę w Afganistanie. Uznaję hołd złożony w sprawozdaniu zwykłym żołnierzom, którzy zginęli oraz ludności afgańskiej, która padła ofiarą wojny. Nie mogę sie jednak zgodzić ze stwierdzeniem, że żołnierze oddali życie "broniąc wolności”. Ta wojna toczy się w interesie ogromnych imperialistycznych sił, a nie w interesie zwykłej ludności.
Anneli Jäätteenmäki
Gdzie przepadają nasze pieniądze w Afganistanie? Cieszę się z projektu rezolucji w sprawie nowej strategii dla Afganistanu. W sprawozdaniu znakomicie wyodrębniono wiele problemów dotykających ten kraj.
Stwierdzono też, że w kwestii Afganistanu nie istnieje rozwiązanie militarne. Wojsko nie zdołało zaprowadzić pokoju w Afganistanie, nie uczyniły tego również pompowane przez nas pieniądze. Sprawozdanie zawiera wzmiankę, że między 2002 a 2009 rokiem do kraju tego skierowano 40 miliardów dolarów amerykańskich w ramach pomocy. Z tych 40 miliardów zaledwie 6 miliardów trafiło do rządu afgańskiego, a pozostałe 34 miliardy trafiły do kraju inną drogą. Około 70-80 % tej pomocy nigdy nie dotarło do przewidzianych adresatów, czyli ludności afgańskiej.
Co więcej, koszty wojny w Afganistanie w okresie 2001-2009 wyniosły ponad 300 miliardów dolarów. Te ogromne sumy pieniędzy nie przyniosły jednak żadnego pożytku narodowi afgańskiemu. Zamiast tego z pieniędzy wydanych w Afganistanie skorzystał przemysł zbrojeniowy, najemnicy i korporacje międzynarodowe. To ważne, że sprawozdanie rzeczywiście podkreśla ten niezadowalający stan rzeczy.
Sandra Kalniete
na piśmie - (LV) W pełni popieram sprawozdanie, w którym wzywa się do podjęcia wysiłków w celu odbudowy Afganistanu oraz polepszenia sytuacji w sferze praw człowieka. Nie da się zaprzeczyć, że sytuacja pod względem bezpieczeństwa w Afganistanie jest dziś o wiele lepsza niż dziewięć lat temu. Społeczeństwo zyskało większą wolność, dziewczynki mogą zdobywać wykształcenie, lepszy jest dostęp do opieki zdrowotnej aniżeli za czasów reżimu talibów. Wciąż jednak pozostają problemy, w których rozwiązaniu nie ma postępu. Dotyczy to zwłaszcza wojny z narkotykami, co słusznie podkreślono w sprawozdaniu. Według opinii ekspertów 92 % opium pochodzi z Afganistanu, skąd następnie rozprowadza się je na cały świat, w tym do Unii Europejskiej. Należy wziąć pod uwagę, że uprawa maku na opium stanowi ważne źródło dochodów na obszarach wiejskich, gdzie ciężko jest znaleźć inne sposoby zarobkowania. Dlatego też niszczenie plantacji maku, nie oferując w zamian alternatywnych sposobów zarabiania na utrzymanie, jest nieskutecznym sposobem.
Rząd Afganistanu musi bardziej sensownie wykorzystywać pomoc międzynarodową w celu rozwoju małych przedsiębiorstw i rolnictwa w regionach, gdzie obecnie uprawia się opium. Inwestycje Unii Europejskiej w odbudowę Afganistanu są spore, lecz wciąż jest znacznie więcej do zrobienia. Najistotniejsze jest zapewnienie bezpieczeństwa. Pragnę podkreślić, że przedwczesne wycofanie wojsk z Afganistanu może być niebezpieczne dla lokalnej ludności, może zagrażać demokratycznemu światu, lecz także może zrujnować wszystko, co udało się osiągnąć dobrego w Afganistanie. Obywatele Afganistanu zapłacili wysoką cenę i nie możemy ich zawieść.
David Martin
na piśmie - Sprawozdawca postanowił skupić się wyłącznie na czterech dziedzinach, w których - w jego przekonaniu - ukierunkowane działanie przyniesie faktyczne zmiany: pomoc międzynarodowa, następstwa niedawno zapoczątkowanego procesu pokojowego, wpływ szkolenia policji oraz likwidacja upraw opium. Choć nie popieram wszystkich konkluzji sprawozdawcy, zagłosowałem za jego dobrze przemyślanym i użytecznym wkładem w debatę o Afganistanie.
Mario Mauro
Sprawozdanie w sprawie nowej strategii dla Afganistanu ogólnie należy ocenić pozytywnie, dlatego też głosuję za jego przyjęciem. Ogromnymi problemami, z jakimi dziś boryka się Afganistan, a każdy z nich jest inny i niezmiernie istotny dla przyszłości tego bliskowschodniego państwa, należy zająć się stosując nowe podejście, z odmienną - w porównaniu do dotychczasowej - definicją priorytetów.
Pierwsza sprawa, słusznie wyszczególnioną w sprawozdaniu, nad którym dziś zamierzamy głosować, dotyczy tego, że "nie można osiągnąć stabilności ani pokoju w Afganistanie, o ile państwo nie zapewni w pierwszej kolejności, na własną odpowiedzialność, bezpieczeństwa swoim obywatelom”. W związku z tym mam nadzieję, że sprawozdawca zmieni zdanie w części traktującej o użyciu bezzałogowych samolotów, być może w drodze ustnej poprawki.
Jean-Luc Mélenchon
Przedmiotowe sprawozdanie przedstawia katastrofalny obraz skutków wojny NATO w Afganistanie, która toczy się przy współudziale i wparciu UE. Należy żałować, że autor sprawozdania nie potępia w nim wojny jako takiej oraz waha się między utrzymaniem sił wojskowych na miejscu a koniecznością ich wycofania. Mimo to, mając na względzie całość istotnej krytyki zawartej w sprawozdaniu, wstrzymam się od głosu.
Willy Meyer
Jeden z podstawowych powodów, dla których nie poparłem tego sprawozdania jest taki, że nie tylko nie sugeruje się natychmiastowego wycofania wojsk europejskich, lecz także "z zadowoleniem przyjmuje i popiera” plan wzmocnienia działań UE. Podobnie, zbyt niezdecydowanie potępia się w nim rolę odgrywaną przez Międzynarodowe Siły Wsparcia Bezpieczeństwa (ISAF) oraz popełnione rażące naruszenia praw człowieka. Moim zdaniem dobrze się stało, że w sprawozdaniu przytoczono wypowiedź generała Stanleya McChrystala, w której zaprzecza on obecności licznych członków Al-Kaidy w Afganistanie mającej uzasadniać rozmieszczenie wojsk. Moim zdaniem słusznie wzywa się w sprawozdaniu do natychmiastowego zaprzestania zlecania szkoleń policyjnych prywatnym wykonawcom, oraz w jednym z akapitów stwierdza się, że nie widać końca wojny w Afganistanie z powodu dotychczasowego militaryzmu i podżegania do wojny. Nie poparłem sprawozdania, ponieważ krytykuję je przez wzgląd na moje niezachwiane i trwałe przywiązanie do wartości pokojowych. Jego duch i przedmiot są całkowicie sprzeczne z potrzebą demilitaryzacji polityki zagranicznej oraz stosunków zagranicznych UE.
Andreas Mölzer
Ogólnie rzecz biorąc sprawozdawca prawidłowo zdiagnozował sytuację w Afganistanie. Ma on świadomość, że zasoby oraz wojska są rozmieszczone w Afganistanie całkowicie błędnie, a dodatkowe zasoby i wojska tego nie zmienią. Słusznie uznał, że obecność i lekceważąca postawa koalicji to podstawowa przyczyna całkowitego odrzucenia jej przez ludność lokalną. Wie również, że narzucenie demokracji i zachodnich wartości afgańskiemu społeczeństwu nie jest możliwe. Sprawozdawca zasłużył jednak na krytykę za ciągłe podnoszenie kwestii takich jak prawa kobiet, bo choć są one bardzo ważne, to całkowicie nie do przyjęcia na szczeblu lokalnym, i jeszcze bardziej zmniejszają prawdopodobieństwo pomyślności całego procesu pokojowego.
Ponadto sprawozdawca, choć dostrzega negatywne skutki obecności wojsk, wzywa do zwiększenia ich liczebności, jak też do zwiększenia zasobów dla Afganistanu. Jestem przekonany, że konflikt afgański to bezpodstawna wojna, a dalsza okupacja tego kraju nie przyniesie korzyści ani Europie, ani Afganistanowi. Pierwsza linia obronna Europy nie leży w Hindukuszu. Oto powód, dla którego oddałem głos przeciwko przyjęciu sprawozdania.
Franz Obermayr
Państwa członkowskie Unii Europejskiej walczące po stronie amerykańskiej w wojnie w Afganistanie powinny bezzwłocznie wycofać swoje wojska z tego kraju. Wojna afgańska trwa już prawie dziewięć lat i nie ma nawet śladu poprawy sytuacji w zakresie bezpieczeństwa. Przeciwnie, islamscy talibowie rosną w siłę. Europa marnuje swe zasoby, zamiast wysyłać je tam, gdzie są pilnie potrzebne, na przykład na bałkańskie granice UE. Ciężko pojąć, jakich interesów europejskich właściwie należy bronić w Hindukuszu. Zdaje się, że głównym celem nie jest zaprowadzenie demokracji w Afganistanie według zachodnich wzorców, jak utrzymują Amerykanie. Wiodącą rolę odgrywają za to interesy gospodarcze, szczególnie że - według doniesień New York Timesa - w Afganistanie znajdują się zasoby naturalne szacowane na wartość biliona dolarów. Oczywiście UE ma pomóc amerykańskim koncernom bez przeszkód wydobywać te bogactwa. Oto powód, dla którego oddałem głos przeciwko przyjęciu sprawozdania.
Maria do Céu Patrão Neves
Sprawozdanie w sprawie nowej strategii dla Afganistanu zostało sporządzone w następstwie posiedzenia Rady Spraw Zagranicznych, na której dyskutowano, jak ruszyć z realizacją planu działań dla Afganistanu i Pakistanu. Podczas Rady przedłożono pierwsze półroczne sprawozdanie z wykonania.
W pełni popieram strategię służącą ochronie ludności oraz odbudowie obszarów, na których zapewniono bezpieczeństwo, jak również rozwiązania polityczne, w których wzywa się do negocjacji wszystkie zaangażowane strony. Z zadowoleniem przyjmuję cel stopniowego przekazywania odpowiedzialności za bezpieczeństwo siłom afgańskim w okresie od teraz do 2014 roku.
Całkowicie popieram apel Parlamentu do Komisji o zagwarantowanie przejrzystości pomocy finansowej przekazywanej rządowi afgańskiemu, organizacjom międzynarodowym i lokalnym organizacjom pozarządowym. Tylko dzięki przejrzystemu systemowi uda się zapewnić spójność pomocy oraz powodzenie procesu odbudowy i rozwoju Afganistanu, które jest najważniejszym celem.
Crescenzio Rivellini
Gratuluję posłowi Arlacchi. W dziś przedstawionym sprawozdaniu proponuje się, aby nowa strategia Unii Europejskiej dla Afganistanu została oparta na czterech podstawowych elementach: pełnym wsparciu procesu negocjacji pokojowych między rządem prezydenta Karzaja oraz talibami i innymi grupami rebeliantów; kompleksowym planie szkoleń dla policji afgańskiej; likwidacji upraw opium; powstrzymaniu skandalicznego procederu związanego z pomocą międzynarodową, w którym 80 % pomocy znika w drodze z państw ofiarodawców do Afganistanu. Jeżeli chodzi o te ostatnie aspekty, stwierdzono, że pomoc międzynarodowa dla Afganistanu wydawana jest na łapówki, formy zalegalizowanej korupcji, wszelkiego rodzaju kradzieże, a nierzadko finansowanie wroga.
Od 2002 roku sama UE wydała 8 miliardów euro na ten udręczony kraj, a mimo to wzrosła tam śmiertelność dzieci, wskaźniki analfabetyzmu, a liczba ludności żyjącej poniżej granicy ubóstwa wzrosła o 130 % zaledwie w ciągu sześciu lat. Aby naprawić brak koordynacji i komunikacji między ofiarodawcami międzynarodowymi, UE wzywa do utworzenia centralnej bazy danych całej pomocy unijnej, oraz do przyznawania środków pomocowych bezpośrednio na konkretne projekty realizowane w partnerstwie z instytucjami afgańskimi.
Raül Romeva i Rueda
na piśmie - Przyjęte dziś sprawozdanie jest owocem wyczerpujących konsultacji prowadzonych w ciągu ostatnich sześciu miesięcy przez sprawozdawcę, dotyczących sytuacji w Afganistanie oraz jego stosunków ze społecznością międzynarodową, będących próbą wyjaśnienia, dlaczego w Afganistanie osiągnięto tak niewiele pomimo wydanych ogromnych sum pieniędzy oraz wysiłków podejmowanych przez ostatnie dziewięć lat. Rozdźwięk między nadzieją a rzeczywistością w Afganistanie stał się większy niż kiedykolwiek, i z tym założeniem należy rozpocząć nową strategię UE dla tego kraju. W sprawozdaniu skupiono się wyłącznie na czterech dziedzinach, w których działania mogą przynieść realne zmiany: pomoc międzynarodowa, następstwa niedawno zapoczątkowanego procesu pokojowego, wpływ szkolenia policji oraz likwidacja upraw opium.
Geoffrey Van Orden
na piśmie -Przedmiotowe sprawozdanie zawiera kilka wartościowych odniesień do misji NATO/ISAF; do poważnych problemów analfabetyzmu i niegodziwego traktowania kobiet, do powszechnej korupcji oraz potrzeby świeżego podejścia. Mogłoby się na tym skończyć. Nie obeszłoby się jednak bez ciągłej krytyki koalicji, a w domyśle USA. W sprawozdaniu próbuje się znaleźć sposoby na zwiększenie roli UE. Autor opowiada się za zwiększeniem finansowania z UE, podczas gdy wyraźnie potrzeba tam nie więcej pieniędzy, a lepszej kontroli i wydatkowania ogromnych, już przekazanych sum. Dlatego ECR wstrzymała się od głosu.
Laima Liucija Andrikien
Głosowałam za przyjęciem rezolucji, ponieważ uważam, że za sprawą tego dokumentu Parlament zwiększy swoją rolę w stosunkach z Komisją. Zgadzam sie z opinią Komisji Spraw Zagranicznych, że sprawą najwyższej wagi jest, aby Parlament był w stanie w pełni i terminowo wykonywać swe uprawnienia, aby Komisja aktywnie informowała Parlament o wszystkich projektach środków, zmienionych projektach środków i ostatecznych projektach środków, które zamierza przyjąć na mocy art. 291 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, który stanowi, że jeżeli konieczne są jednolite warunki wykonywania prawnie wiążących aktów Unii, akty te powierzają uprawnienia wykonawcze Komisji, a kontrolowanie wykonywania takich uprawnień wykonawczych przez Komisję spoczywa wyłącznie na państwach członkowskich. Uważam, że w świetle specyfiki i politycznego znaczenia aktów wykonawczych przyjmowanych w ramach instrumentów dotyczących zewnętrznej pomocy finansowej i zgodnie z praktyką ustanowioną w dialogu dotyczącym kontroli demokratycznej Parlament powinien mieć szansę udziału w procesie prowadzącym do definicji zawartości projektów aktów wykonawczych, które zostaną przyjęte w ramach instrumentów dotyczących zewnętrznej pomocy finansowej.
Sophie Auconie
W strukturze Unii Europejskiej rola Komisji przypomina rolę rządu w typowym państwie. Komisja posiada inicjatywę prawodawczą, lecz również uprawnienia do wykonywania rozporządzeń, dyrektyw i decyzji. Stąd też Komisję można uznać na egzekutywę Unii. Otrzymała uprawnienia, które umożliwiają jej podejmowanie środków służących wykonaniu aktów przyjętych w zwykłej procedurze ustawodawczej. Podobnie jak rozporządzenia i okólniki we Francji muszą być zgodne z obowiązującym prawem, akty wykonawcze Komisji nie są niezależne od aktów prawa europejskiego. Możliwe jest jednak, że wykonując owo naturalne uprawnienie wykonawcze Komisja dopuści się przekroczenia kompetencji, w większości przypadków nieumyślnie. Ze względu na zasady demokracji i zachowanie podziału władzy monitorowanie działalności Komisji pozostawia się innym instytucjom UE. Dlatego głosowałam za przyjęciem wniosku dotyczącego rozporządzenia ustanawiającego przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję.
David Martin
na piśmie - Nie mogłem zagłosować za przyjęciem tego sprawozdania, ponieważ poświęca się w nim niektóre ciężko zdobyte nowe uprawnienia Parlamentu w sferze handlu międzynarodowego w zamian za korzyści z porozumienia z Radą w sprawie uprawnień wykonawczych w innych dziedzinach.
Jean-Luc Mélenchon
Projekt Komisji to zdecydowany zamach na demokrację. W sprawozdaniu przewidziano doń poprawki w ogóle nie potępiając tego faktu. Komisja to jedyna grupa urzędników służby cywilnej na świecie, która pozostaje poza kontrolą własnego rządu (Rady). Głosuję przeciwko temu najnowszemu autorytarnemu posunięciu.
Andreas Mölzer
Zawsze istniały dążenia do centralizacji kontroli w Unii Europejskiej. Dążenia te, wraz z biurokracją, ostatnio się nasiliły, pomimo wszystkich oświadczeń, że jest zgoła inaczej. Decyzja o tym, jakie uprawnienia państwa członkowskie chcą przekazać UE lub Komisji, powinna pozostać sprawą samych państw członkowskich. Nie można tego zmienić wyrokami Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, który od lat zdaje się forsować w swoich wyrokach zasadę scentralizowanego państwa. Podobnie nie można posługiwać się w tym celu traktatem lizbońskim, ani dążyć do jego osiągnięcia pod pretekstem zarządzania kryzysowego. W teorii wyraźnie uznaje się zasadę pomocniczości. W praktyce jednak jest ona często ignorowana lub pomijana. Głosowałem za przyjęciem sprawozdania, ponieważ w istocie przeciwstawia się ono tej tendencji.
Alfredo Pallone
Osiągnięty kompromis oznacza, że politykę handlową, w tym instrumenty ochrony handlu, można włączyć w ogólne ramy komitologii. Takie podejście jest całkowicie spójne i zgodne z duchem oraz literą traktatu lizbońskiego. W pełni popieram zwłaszcza potrzebę wzmocnienia procesu decyzyjnego i wykonawczego oraz wyposażenie Komisji w wymagane instrumenty we wspólnym interesie Unii Europejskiej, państw członkowskich oraz podmiotów gospodarczych. Popieram zasadę, zgodnie z którą Komisja może przyjmować ostateczne środki antydumpingowe i wyrównawcze, a państwa członkowskie mają głosować większością kwalifikowaną.
Maria do Céu Patrão Neves
Potrzeba sporządzenia sprawozdania w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję została podyktowana nowymi zasadami dotyczącymi aktów wykonawczych, wprowadzonymi przez traktat lizboński.
To delikatna materia, zwłaszcza w sferze rolnictwa czy rybołówstwa. W ramach obecnego systemu procedury komitetowej większość aktów to zasługa wspólnej polityki rolnej.
W następstwie wejścia w życie traktatu lizbońskiego dotychczasowe uregulowania dotyczące procedury komitetowej zostaną zastąpione aktami delegowanymi i wykonawczymi, na mocy art. 290 i art. 291 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
Sprawą nadrzędnej wagi są problemy z dostosowaniem prawodawstwa do postanowień traktatu lizbońskiego, zwłaszcza w sferze polityk - na przykład rolnictwa czy rybołówstwa - nie przyjętych w trybie współdecyzji.
Tylko poprzez wypróbowanie nowego prawodawstwa, istotnie zmienionego przez Parlament Europejski i Radę, można będzie stwierdzić, czy obrana droga powiedzie do skuteczności oraz realizacji polityk europejskich.
Raül Romeva i Rueda
na piśmie - Ogólnie rzecz ujmując sprawozdanie jest dobrze postrzegane przez wszystkie grupy, a zgłoszone poprawki komisji odzwierciedlają porozumienie osiągnięte między Radą a Komisją na potrzeby pierwszego czytania. Nasza grupa popiera owo porozumienie.
Laima Liucija Andrikien
Głosowałam za przyjęciem przedmiotowej rezolucji, ponieważ istnieje potrzeba ustanowienia stałego mechanizmu kryzysowego chroniącego stabilność finansową strefy euro. Europejski mechanizm stabilności lub europejski fundusz walutowy powinny opierać się na zasadzie solidarności, z zachowaniem rygorystycznych warunków, oraz powinny być finansowane między innymi z kar nakładanych na państwa członkowskie w wyniku zastosowania procedury nadmiernego deficytu, nadmiernego zadłużenia lub nadmiernej nierównowagi finansowej. Uważam, że jest również ważne, aby finansowanie stałego mechanizmu kryzysowego opierało się na zasadzie "zanieczyszczający płaci”, co oznacza, że państwa członkowskie, które przez swoje deficyty i zadłużenie stwarzają większe ryzyko, powinny mieć większy udział w finansowaniu całości aktywów. Takie kary posłużyłyby jako jeden ze środków uniknięcia kryzysów finansowych i gospodarczych w krajach strefy euro, takich jak ten, który dotknął kilka miesięcy temu Grecję i wciąż trwa.
Charalampos Angourakis
Wojna przeciwko pracownikom, samozatrudnionym i drobnym rolnikom jest strategicznym wyborem burżuazyjnych rządów oraz UE, by utrzymać zyskowność kapitału. Dług i deficyt są zaledwie pretekstem. Wszystkie rządy państw członkowskich strefy euro i UE wzywa się do jak najszybszego przyjęcia jeszcze brutalniejszych, bardziej barbarzyńskich, antypracowniczych i skierowanych przeciwko ruchom oddolnym działań koordynowanych przez UE, EBC oraz MFW. Szczyt stworzy "mechanizm wsparcia”, który jest w istocie mechanizmem upadłości. Debata o zasobach oraz udziale kapitału prywatnego służy jedynie zamydleniu oczu pracownikom. Celem jest uniknięcie bankructwa plutokracji. Kapitał czyni rynki coraz ważniejszymi dla najwyższego regulatora mechanizmów wspólnotowych i zmienia traktat lizboński w sposób gwarantujący zabezpieczenie zysków poprzez wyzysk pracowników i grabież wypracowywanego przez nich bogactwa. Usprawnione zarządzanie gospodarcze narzuca się, by kontrolować kapitalistyczną restrukturyzację i nasilić atak na życie oraz prawa pracowników. W świetle tego bezpardonowego ataku ze strony kapitału i plutokracji zachodzi pilna potrzeba szerszego ruchu oddolnego, który radykalnie odwróci stosunek sił na korzyść oddolnego przymierza i doprowadzi do wyjścia z UE oraz oddania władzy i gospodarki w ręce mas.
Sophie Auconie
W czwartek 16 grudnia 2010 r. szefowie państw lub rządów zgodzili się utrzymać mechanizmy solidarności finansowej ustanowione kilka miesięcy temu w reakcji na kryzys. Ma to zapewnić stabilność całej strefy euro na wypadek trudności w jednym lub większej liczbie należących do niej państw członkowskich. Przyznanie pomocy finansowej pozostanie jednak uzależnione od ostrych warunków, co jest moim zdaniem niezbędne. Podobnie jak czyni się to w rezolucji Parlamentu, z zadowoleniem przyjmuję to zobowiązanie państw członkowskich, które dowodzi prawdziwej solidarności europejskiej. Niezłomna solidarność jest dziś najlepszą odpowiedzią, jakiej możemy udzielić rynkom.
Zigmantas Balčytis
W bieżącym roku podjęto ważne decyzje zmierzające do ustanowienia unijnych ram zarządzania gospodarczego i nadzoru finansowego. W UE zostanie ustanowiona Europejska Rada ds. Ryzyka Systemowego, która będzie odpowiedzialna za nadzór makroostrożnościowy nad systemem finansowym w celu zapobiegania okresom powszechnych trudności finansowych i przyczynienia się do sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego, a tym samym zapewnienia trwałego wkładu sektora finansowego we wzrost gospodarczy. Popieram wniosek w sprawie ustanowienia stałego europejskiego mechanizmu stabilności, a przez to dodatkowego usprawnienia zarządzania gospodarczego w celu zapewnienia skutecznego i ścisłego dozoru i koordynacji ekonomicznej, które skupią się na zapobieganiu. Zgadzam się z przedstawioną w rezolucji propozycją, aby państwa członkowskie spoza strefy euro zyskały możliwość udziału w tworzeniu tego mechanizmu oraz mogły w razie potrzeby skorzystać z pomocy finansowej.
Vilija Blinkevičiūt
Głosowałam za przyjęciem przedmiotowej rezolucji Parlamentu Europejskiego, w której omawia się potrzebę ustanowienia przez państwa członkowskie stałego mechanizmu kryzysowego służącego ochronie stabilności finansowej całej strefy euro. Instrument ten ma zapewnić skuteczny i ścisły dozór oraz koordynację ekonomiczną, skupiając się na zapobieganiu i znacząco zmniejszając prawdopodobieństwo wystąpienia kryzysu w przyszłości. W celu usprawnienia obecnych procesów koordynacji polityki gospodarczej oraz usunięcia elementów pokrywających się, aby zapewnić zrozumienie strategii UE przez podmioty rynkowe i obywateli, trzeba obrać bardziej zintegrowane podejście i spowodować zmiany w procesie decyzyjnym, Zgadzam się, że musimy zwiększyć udział Parlamentu Europejskiego w procedurach prawodawczych związanych z mechanizmem kryzysowym w celu poprawy odpowiedzialności demokratycznej oraz wykorzystania wiedzy fachowej, niezależności i bezstronności Komisji. Jako że europejski mechanizm stabilności ma stanowić uzupełnienie nowych ram wzmocnionego zarządzania gospodarczego, Parlament Europejski wzywa Komisję, aby po konsultacji z Europejskim Bankiem Centralnym przedstawiła komunikat zawierający wszechstronny opis tego stałego mechanizmu kryzysowego.
George Sabin Cutaş
Głosowałem za przyjęciem rezolucji Parlamentu Europejskiego w sprawie utworzenia stałego mechanizmu kryzysowego służącego ochronie stabilności finansowej strefy euro, ponieważ taki mechanizm stał się niezbędny w warunkach obecnego kryzysu gospodarczego i finansowego.
Popieram również przedmiotową rezolucję, gdyż stwierdza się w niej, że mechanizm ten powinien opierać się na metodzie wspólnotowej, co oznacza proces decyzyjny na wspólnym szczeblu europejskim. Biorąc pod uwagę wzajemne zależności między gospodarkami Europy, ustanowienie stałego mechanizmu kryzysowego jest korzystne z punktu widzenia wszystkich państw członkowskich, w tym również tych, które nie przyjęły jeszcze euro.
Ilda Figueiredo
Głosowaliśmy za odrzuceniem tej rezolucji, gdyż nie zgadzamy się ze stanowiskiem zajętym w związku z problemami finansowymi państw członkowskich bez uwzględnienia ich przyczyn oraz bez przedstawienia fundamentalnych środków pozwalających określić kompleksowe ich rozwiązanie. Rozwiązanie takie obejmowałoby niezwłoczne zniesienie paktu stabilności i wzrostu, niezwłoczną nowelizację statutu i wytycznych Europejskiego Banku Centralnego, niezwłoczne wstrzymanie liberalizacji rynku kapitałowego i instrumentów pochodnych oraz niezwłoczną likwidację rajów podatkowych.
Jako że Unia Europejska nie chce wdrożyć żadnego z tych środków, wybiera rozwiązania, które zaledwie łagodzą obecny problem, ale nadal zależą w znaczącym stopniu od rynku finansowego i zamożniejszych krajów.
W rezolucji nalega się również na nakładanie kar na państwa członkowskie niestosujące się do ustanowionych zasad, w szczególności paktu stabilności i wzrostu, co pogorszy ogólną sytuację krajów o słabszych gospodarkach.
Oznacza to, że najważniejsze są interesy mocarstw takich jak Niemcy, a głoszonej tu wszem i wobec solidarności wciąż brakuje.
Jim Higgins, Seán Kelly, Mairead McGuinness i Gay Mitchell
na piśmie - Głosowaliśmy przeciwko wspólnej skonsolidowanej podstawie opodatkowania osób prawnych, ale nie chcieliśmy zaprzepaścić innych ważnych aspektów przedmiotowego sprawozdania. Nasze poparcie dla jego ogólnych sformułowań nie oznacza poparcia dla wspólnej skonsolidowanej podstawy opodatkowania osób prawnych.
Juozas Imbrasas
Zgadzam się z wnioskami w sprawie rezolucji, gdyż potrzebujemy ustanowienia stałego mechanizmu kryzysowego, który jest wiarygodny, solidny, trwały i oparty na rzeczywistych istotnych warunkach technicznych oraz opiera się na metodzie wspólnotowej, dzięki czemu zapewni stabilność rynkową i większą pewność.
Iliana Ivanova
na piśmie - Głosowałam za przyjęciem rezolucji PE w sprawie utworzenia stałego mechanizmu kryzysowego dlatego, że podczas debat w Komisji Spraw Gospodarczych wykreślono fragmenty dotyczące ustanowienia minimalnej stawki podatku od osób prawnych w UE w wysokości 25 %. Zdecydowanie popieram utrzymanie własnej krajowej polityki podatkowej przez państwa członkowskie. Ważne jest, aby zachować konkurencję podatkową jako narzędzie działania na rzecz spójności i stymulowania wzrostu gospodarczego UE. W jaki sposób w przeciwnym wypadku zapewnimy konkurencyjność UE, jeżeli usuniemy jeden z najlepszych instrumentów jej osiągania? Jaki problem rozwiążemy, harmonizując podatki przy wyraźnym sprzeciwie części państw członkowskich? Popieram również propozycję, aby państwa członkowskie, które stwarzają większe ryzyko z racji swojego deficytu i zadłużenia, wnosiły większy wkład w aktywa mechanizmu kryzysowego, gdyż przyczyni się to do ścisłej dyscypliny fiskalnej i powiększy wartość dodaną prowadzenia właściwej polityki gospodarczej oraz fiskalnej.
Bogusław Liberadzki
Z najwyższym niepokojem podchodzę do ustanowienia stałego mechanizmu strzegącego stabilności finansowej strefy euro. Jest to sprawa żywotnie ważna dla państw strefy euro, jak i dla pozostałych członków Unii Europejskiej. Poza strefą euro pozostaje ponad 150 mln obywateli. Stabilizacja euro ułatwi spełnić ich aspiracje członkostwa w tej strefie i może uchronić cały system przed dalszymi perturbacjami. Rezolucja sama w sobie nie rozwiąże problemów, ale może być ważnym sygnałem dla Rady i Komisji oraz dla państw członkowskich. Rezolucja jest wyrazem silnej woli Parlamentu wzmocnienia podejścia unijnego i wzmocnienia europejskiej solidarności. Głosowałem za rezolucją w dużej nadziei.
David Martin
na piśmie - Z radością przyjmuję przedmiotową rezolucję, a zwłaszcza poprawkę ustną pana posła Hughesa, w której wzywa się Radę Europejską do przekazania niezbędnego sygnału politycznego w sprawie zbadania przez Komisję przyszłego europejskiego systemu obligacji z wyraźnym wyszczególnieniem warunków, pod którymi taki system byłby korzystny dla wszystkich uczestniczących państw członkowskich i dla strefy euro jako całości.
Jean-Luc Mélenchon
W przedmiotowym sprawozdaniu poparto utworzenie europejskiego mechanizmu stabilności finansowej oraz dokonanie wiążących się z tym cięć socjalnych. Wymaga się w nim ścisłego stosowania się do regulacji Międzynarodowego Funduszu Walutowego i ustanawia się kontrolę Komisji Europejskiej nad budżetami krajowymi. Dlatego też zagłosuję za odrzuceniem przedmiotowego sprawozdania, które ponadto potępiam.
Andreas Mölzer
Projekt rezolucji przedłożonej nam dziś pod zwodniczym hasłem "utworzenia mechanizmu kryzysowego” sprowadza się w istocie do desperackiej próby imperialistów z UE, aby związać wszystkie państwa członkowskie UE wspólnym europejskim przeznaczeniem zgodnie z dewizą "zgoda buduje, zgoda rujnuje”. Euro było od samego początku kompletnie chybioną, skazaną na klęskę koncepcją. Nie da się siłą wepchnąć krajów o kompletnie odmiennych gospodarkach w gorset jednej wspólnej waluty. Ponieważ nie ma pragnienia dalszej integracji czy też przepływów podatków między narodami Europy, konieczna będzie likwidacja obecnej unii walutowej i zastąpienie jej unią opartą na twardej walucie. Z tego powodu uważam, że całą sprawę należy zakończyć, zamiast patrzeć, jak zmierza od jednej katastrofy do drugiej. Dlatego też głosuję za odrzuceniem przedmiotowego projektu rezolucji.
Alfredo Pallone
Pragnę powtórzyć to, co powiedziałem wczoraj podczas debaty - jestem bardzo zadowolony z przyjęcia poprawki 12, chociaż sam ująłbym tę kwestię jeszcze bardziej bezpośrednio. Potrzebujemy nowych, innowacyjnych sposobów finansowania mechanizmu antykryzysowego. Dzięki emisji euroobligacji mechanizm kryzysowy mógłby być finansowany za pośrednictwem rynków, korzystając z zagranicznego kapitału i środków chętnych inwestorów, bez jakiegokolwiek negatywnego wpływu na budżety krajowe. Z kolei mechanizm oparty wyłącznie na proporcjonalnym wkładzie wnoszonym przez proste tworzenie rezerw stanowiłby wielki ciężar dla państw członkowskich, które byłyby zmuszone znaleźć gotówkę lub kapitał, ten zaś nie przynosiłby żadnych zysków. W sytuacji takiej jak obecna, w której od państw członkowskich żąda się z jednej strony wdrażania ostrej polityki budżetowej w celu zredukowania deficytów i zadłużenia, a z drugiej wnoszenia wkładu do funduszu stabilizacyjnego, istnieje realne ryzyko zapaści.
Raül Romeva i Rueda
na piśmie - W przedmiotowej rezolucji wzywa się między innymi Radę Europejską, aby jak najszybciej określiła, jakie zmiany traktatu są niezbędne do ustanowienia stałego europejskiego mechanizmu stabilności. Parlament przypomina, że z zadowoleniem przyjął utworzenie mechanizmu stabilności finansowej umożliwiającego stawienie czoła ryzyku niewypłacalności państwa, którego częściową podstawę prawną stanowił art. 122 TFUE, oraz że zwrócił uwagę na deficyt demokratyczny i brak odpowiedzialności nierozerwalnie związane z decyzjami Rady wchodzącymi w skład pakietu ratunkowego, podejmowanymi bez konsultacji z Parlamentem. Domaga się również, aby Parlament Europejski uczestniczył w charakterze współprawodawcy w tworzeniu przyszłych wniosków i decyzji dotyczących wychodzenia z kryzysu, podkreślając zarazem, że z racjonalnego, praktycznego i demokratycznego punktu widzenia pakietu legislacyjnego w sprawie zarządzania gospodarczego nie można rozpatrywać w oderwaniu od decyzji podjętej przez Radę Europejską w sprawie utworzenia stałego mechanizmu kryzysowego.
Laima Liucija Andrikien
Głosowałam za przyjęciem rezolucji, wzywającej do przywrócenia demokracji w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej po wyborach prezydenckich, które miały miejsce 28 listopada 2010 r. Bezprawna decyzja Rady Konstytucyjnej Wybrzeża Kości Słoniowej, której członkowie ogłosili prezydentem ustępującego prezydenta, zmieniająca z naruszeniem prawa wyniki ogłoszone przez komisję wyborczą, które Rada Konstytucyjna ma obowiązek respektować, jest sprzeczna z wolą narodu Wybrzeża Kości Słoniowej wyrażoną w wyborach. Decyzja ta musi zostać uchylona, w przeciwnym wypadku kraj nie będzie w stanie wyjść z politycznego impasu, w którym znalazł się po wyborach, a liczba dotychczas zgłoszonych aktów przemocy zwiększy się. Przez wzgląd na dobro ludności Wybrzeża Kości Słoniowej i pokoju w tym kraju popieram apel skierowany do prezydenta Laurenta Gbagbo i wezwanie go do ustąpienia ze stanowiska i przekazania władzy w ręce Alassane Ouattara, na którego głosowali wyborcy na znak zaufania, jakim go darzą.
Sophie Auconie
Przez wiele lat Wybrzeże Kości Słoniowej stanowiło archetyp prawdziwej dekolonizacji. Jako wzorowy uczeń nowo stworzonej niepodległości, kraj ten w latach 70-tych i 80-tych przeżywał istotny rozwój. Niestety, późniejszy kryzys polityczny stopniowo nadwyrężył Wybrzeże Kości Słoniowej. W wyniku ostatnich wyborów prezydenckich władzę zdobył Alassane Ouattara. Ustępujący prezydent, Laurent Gbagbo, odmówił przekazania władzy. Od tego momentu kraj zaczął pogrążać się w niewiarygodnym chaosie. O władzę walczą dwie partie, a poważne zamieszki kosztowały życie wielu zwolenników obu ugrupowań. Głosowałam za przyjęciem rezolucji Parlamentu Europejskiego wzywającej Laurenta Gbagbo do uszanowania wyników wyborów i natychmiastowego ustąpienia miejsca prawomocnemu następcy. Tekst rezolucji popiera również działania Unii Afrykańskiej, która wywiera teraz nacisk na kraj, by zapewnić powrót demokracji.
Corina Creţu
Tryb, w jakim odbyła się druga rudna wyborów w Wybrzeżu Kości Słoniowej jest godny ubolewania. Przemoc, w wyniku której zginęli i zostali ranni obywatele, doprowadziła ostatecznie do ewakuacji obserwatorów międzynarodowych, który to fakt stawia pod dużym znakiem zapytania prawidłowość wyborów, a także powyborczy postęp w tym kraju.
Mam nadzieję, że państwu, które kiedyś stanowiło model demokracji dla kontynentu afrykańskiego, uda się pomyślnie wyjść z impasu konfrontacji wyborczej.
Masowe stawienie się obywateli w lokalach wyborczych, mimo napięć, świadczy o ogromnym zainteresowaniu obywateli Wybrzeża Kości Słoniowej przyszłością swojego kraju. Dlatego uważam, że wola obywateli wyrażona w czasie wyborów, które były odwoływane sześciokrotnie, powinna zostać uszanowana.
Wybrzeże Kości Słoniowej ma szansę zakończyć trwający od dziesięciu lat kryzys polityczno-wojskowy i położyć kres rządom tymczasowym, które podzieliły kraj na lojalistyczne południe i zbuntowaną północ. Jedynym realnym rozwiązaniem jest uszanowanie woli wyborców.
Diogo Feio
Sytuacja w Wybrzeżu Kości Słoniowej zasługuje na potępienie we wszystkich sferach. Niepokojem napawa fakt, że suwerenna wola wyborców nie jest respektowana i że objęcie urzędu przez kandydata na prezydenta, który według Niezależnej Komisji Wyborczej wygrał wybory, zostało zablokowane przez Trybunał Konstytucyjny. Podczas drugiej rundy wyborów miały miejsce przypadki poważnych zamachów na wolność; panował klimat napięcia i przemocy, w wyniku której zginęło i rany odniosło wielu obywateli. Sytuacja polityczna w Wybrzeżu Kości Słoniowej jest nie do zaakceptowania, stanowisko Trybunału Konstytucjonalnego nie do przyjęcia, a niechęć Laurenta Gbagbo pogodzenia się z przegraną, sprzeczna z zasadami demokracji i praworządności.
David Martin
na piśmie - W pełni popieram zawarte w rezolucji wezwanie Laurenta Gbagbo do ustąpienia i przekazania władzy Alassane Ouattarze, demokratycznie wybranemu prezydentowi Wybrzeża Kości Słoniowej.
Louis Michel
Mamy obowiązek zapewnić, by wyniki wyborów zostały uszanowane, ponieważ wyrażają one wolę społeczeństwa Wybrzeża Kości Słoniowej. Wyniki podane przez Trybunał Konstytucyjny Wybrzeża Kości Słoniowej są sprzeczne z wolą tego narodu. Nie możemy zaakceptować tej niekonstytucyjnej, antydemokratycznej obstrukcji. 28 listopada 2010 r. Alassane Ouattara został uznany przez Niezależną Komisję Wyborczą Wybrzeża Kości Słoniowej (CEI) i nieomal całą międzynarodową społeczność za zwycięzcę wyborów prezydenckich. Dla stabilizacji kraju i całego subregionu bezwzględnie konieczne jest jak najszybsze położenie kresu strategii gry na zwłokę stosowanej przez Laurenta Gbagbo.
Andreas Mölzer
Sytuacja polityczna w Wybrzeżu Kości Słoniowej jest krytyczna. Uważam, że zasadniczo zadaniem Unii Europejskiej nie jest odgrywanie roli światowej siły policyjnej, ponieważ inne państwa muszą mieć możliwość decydowania o swojej przyszłości bez konieczności otrzymania błogosławieństwa od UE czy USA. W tym jednak przypadku nie mamy do czynienia z wolą narodu Wybrzeża Kości Słoniowej, a raczej z tyranicznym podporządkowaniem tego narodu przez istniejącą elitę. Jakiś czas temu w Europie mieliśmy sytuację, w której ludzie byli zmuszani przez władze polityczne wyposażone w odpowiednie środki militarne do funkcjonowania w państwie o bardzo wątpliwej formie. Ważne, żeby do zmian tego rodzaju władz politycznych nie stosować przemocy. Równie ważne jest bowiem korzystanie ze środków pokojowych do wywierania presji na uzurpatorów, by utrudniać im dalsze stosowanie niezgodnych z prawem praktyk. W związku z tym głosowałem za przyjęciem projektu rezolucji.
Maria do Céu Patrão Neves
Rezolucja ta jest wynikiem poważnego politycznego i instytucjonalnego kryzysu, z jakim mamy do czynienia w Wybrzeżu Kości Słoniowej po drugiej turze wyborów prezydenckich, która odbyła się 28 listopada 2010 r.
Monitorowane przez ONZ i Unię Europejską wybory odbyły się w sposób w zasadzie zadowalający. Jednak Trybunał Konstytucyjny państwa odrzucił wyniki przedstawione przez Niezależną Komisję Wyborczą Wybrzeża Kości Słoniowej, w świetle których zwycięstwo odniósł Alassane Ouattara, a następnie unieważnił je, zarzucając sztabowi Ouattara oszustwa wyborcze i ogłaszając zwycięzcą obecnego prezydenta Laurenta Gbagbo.
Ponieważ jedynym źródłem demokratycznej legitymacji są wybory powszechne, których wyniki zostały potwierdzone przez ONZ, Parlament Europejski przedkłada rezolucję, za przyjęciem której głosuję, by wezwać Laurenta Gbagbo do ustąpienia i przekazania władzy w ręce Alassane Ouattara, oraz by zdecydowanie potępić akty zastraszania obserwatorów UE. Uchwalając tę rezolucję, Parlament popiera decyzję Rady Europejskiej w sprawie podjęcia odpowiednich środków przeciwko tym, którzy zakłócają proces pokojowy i pojednania narodowego i popiera decyzję UE dotyczącą nałożenia sankcji na Laurenta Gbagbo.
Raül Romeva i Rueda
na piśmie - Osiągnęliśmy dzisiaj powszechne porozumienie w sprawie głosowania nad sytuacją w Wybrzeżu Kości Słoniowej. Rezolucja PE, przegłosowana ogromną większością, stwierdza, że PE za jedyne źródło demokratycznej praworządności uznaje wybory powszechne, których wyniki zostały potwierdzone przez ONZ i dlatego wzywa Laurenta Gbagbo do ustąpienia i przekazania władzy w ręce Alassane Ouattara; wzywa wszystkie siły polityczne i militarne Wybrzeża Kości Słoniowej do uszanowania woli obywateli wyrażonej w wyborach w dniu 28 listopada, ogłoszona przez Komisję Wyborczą i potwierdzona przez specjalnego przedstawiciela sekretarza generalnego ONZ; ubolewa nad brutalnymi starciami, które poprzedziły ogłoszenie wyników drugiej tury wyborów w Wybrzeżu Kości Słoniowej oraz wyraża szczerą solidarność z ofiarami i ich rodzinami; wyraża ubolewanie z powodu politycznego impasu i prób zastraszenia członków Komisji Wyborczej, co ostatecznie doprowadziło do opóźnienia ogłoszenia wstępnych wyników, zakłócając w ten sposób poprawny przebieg demokratycznego procesu wyborczego.
Sonia Alfano
Moim zdaniem to dobrze, że Komisja jest obecna na dzisiejszym posiedzeniu Parlamentu, by omówić zakaz stosowania nieulepszonych klatek w hodowli kur niosek, który wejdzie w życie w styczniu 2012 roku. Dane na temat wdrażania przepisów nie są zbyt optymistyczne i dlatego konieczne jest podjęcie stanowczych działań wobec tych państw członkowskich, które w związku ze swą opieszałością nie uczyniły dotychczas żadnego postępu w tej dziedzinie. Zakaz używania tych klatek jest znany od 1999 roku i państwa członkowskie, które przystąpiły później, doskonale wiedziały o obowiązku podjęcia działań w tym zakresie według precyzyjnych harmonogramów. Opóźnienie jest nie do przyjęcia. Żeby działania Unii Europejskiej postrzegane były jako wiarygodne, konieczne jest dotrzymywanie terminów. Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej nakazuje realizowanie polityki UE z uwzględnieniem dobrostanu zwierząt i czujących istot. Nie możemy bez końca zasłaniać się problemem konkurencyjności, której nie należy postrzegać tylko w kategoriach ilości i cen, ale przede wszystkim w kategoriach jakości, trwałości środowiska naturalnego i etyki. W centrum zainteresowania nowego modelu ekonomicznego, który UE powinna zainicjować, powinien znaleźć się krytyczny i świadomy konsument. Dlatego wyrażam nadzieję, że Komisja będzie postępować szybko i zdecydowanie w kwestii wdrożenia dyrektywy Rady 1999/74/WE, by chronić zarówno zwierzęta, jak i konsumentów.
Luís Paulo Alves
Głosowałem za przyjęciem rezolucji, ponieważ popieram zapewnienie pewnego stopnia elastyczności tym, którzy rozpoczęli już proces adaptacyjny, ale nie byli w stanie go zakończyć ze względu na obecny kryzys. Od 1 stycznia 2012 r. hodowla kur niosek w klatkach w systemie bateryjnym będzie zakazana i tym samym ustanowione zostaną minimalne normy dotyczące ochrony kur niosek. Dlatego musimy usłyszeć od Komisji, jakie postępy dokonały się w państwach członkowskich w ramach przygotowań do zakazu hodowli kur niosek w klatkach bateryjnych od 1 stycznia 2012 r. i jakie środki podejmie, by zapobiec ewentualnej nieuczciwej konkurencji ze strony państw trzecich na rynku jaj UE od 1 stycznia 2012 r.
Sophie Auconie
Ponad 10 lat temu Unia Europejska przyjęła dyrektywę, której celem jest chronienie kur niosek przed okrutnymi warunkami, w jakich były chowane w zbyt wielu fermach. Kilka państw członkowskich zażądało przeglądu dyrektywy, opierając swoją argumentację na znacznym pogorszeniu się sytuacji w sektorze, do której przyczynił się wyraźny wzrost cen pasz w wyniku spekulacji na rynku zbóż. Dyrektywa powinna zostać wdrożona do roku 2012. Dwa lata przed terminem wiele ferm jest nadal daleka od spełnienia nowych norm. Obecna rezolucja Parlamentu wzywa Komisję, by nie ustępowała w tej kwestii. Popiera konsultacje, które rozpoczęła Komisja ze specjalistami z sektora, ale wzywa Komisję do nieodraczania terminu, o co proszą niektórzy rolnicy. Upłynęło 10 lat od wejścia dyrektywy w życie.
Marielle De Sarnez
Po 1 stycznia 2012 r., jaja pochodzące od kur przetrzymywanych w klatkach bateryjnych mniejszych niż 550 cm nie będą już mogły być wprowadzane do obrotu. Wiele ferm produkcyjnych nadal jednak nie stosuje tej normy. Mogą wystąpić niedobory jaj i wzrost cen jaj w sklepach, gdyż niektóre państwa członkowskie nie są przygotowane do stosowania zakazu. Może to również doprowadzić do zwiększenia importu jaj z krajów trzecich, które nie zawsze przestrzegają europejskich norm w zakresie ochrony zdrowia. Dlatego Parlament bije na alarm. Producenci i państwa członkowskie zostali zobligowani do szybkiego działania, tym bardziej że mieli ponad 12 lat na zastosowanie się do przepisów. Producenci, którzy dokonali inwestycji po to, by zastosować się do przepisów, a także hodowcy kur z wolnego chowu, powinni mieć możliwość funkcjonowania w Unii Europejskiej w warunkach uczciwej konkurencji.
Diogo Feio
Temat, który tu omawiamy, jest istotny nie tylko z punktu widzenia higieny i dobrostanu zwierząt, ale również konieczności zapewnienia stosowania i skuteczności dyrektywy 74/1999/WE. Jak dowiodły przykłady innych sytuacji związanych z transportem zwierząt, niewprowadzenie i niestosowanie się do przepisów UE przez niektórych producentów i dystrybutorów stwarza nieuczciwą konkurencję i zakłóca funkcjonowanie rynku. Dlatego Unia musi pilnie okazać autorytatywność w egzekwowaniu i stosowaniu na swoim obszarze dyrektyw, dzięki czemu rynek będzie mógł funkcjonować efektywniej, bez odchyleń i zakłóceń, dzięki jednolitym zasadom.
Peter Jahr
Zakaz stosowania klatek bateryjnych od 2012 roku stanowi nieprawdopodobny sukces z punktu widzenia dobrostanu zwierząt. Te jednolite normy muszą być jednak stosowane w całej Europie, inaczej nie będą miały sensu. Musimy przede wszystkim walczyć o dotrzymanie tego terminu w całej Europie, w interesie zwierząt i tych producentów, którzy już zainwestowali w alternatywne sposoby chowu. Aby zaprowadzić sprawiedliwą konkurencję, Komisja musi zapewnić, żeby jaja, które nie zostały wyprodukowane zgodnie z przepisami, nie były dopuszczane do obrotu na ryku europejskim. Wreszcie, konsumenci muszą mieć możliwość odróżnienia jaj i produktów zawierających jaja wyprodukowane zgodnie z normami europejskimi. Z ramienia Chrześcijańskich Demokratów byłem sprawozdawcą w niemieckim Bundestagu w sprawie dobrostanu zwierząt, kiedy Parlament podjął decyzję o zakazie. W owym czasie broniłem rezolucji, ponieważ miała ona objąć swym zasięgiem całą Europę. Oczekuję, że Komisja podejmie odpowiednie kroki, by zapewnić dotrzymanie terminu we wszystkich państwach członkowskich. To sprawi, że po roku 2012 zwykłe klatki w systemie bateryjnym nie będą używane w Europie.
Giovanni La Via
Zakaz hodowli kur niosek w tradycyjnych klatkach wchodzi w życie w styczniu 2012 r. Ewentualność niezastosowania się do niego przez wielu producentów jest dla nas alarmująca. Obawiamy się również ewentualnych niedoborów w dostawach jaj i wzrostu ich cen, zważywszy że jaja pochodzące z ferm, które nie stosują się do dyrektywy 74/1999/WE, nie będą dopuszczone do obrotu. Głosowałem za przyjęciem rezolucji, ponieważ odroczenie terminu jest nie do pomyślenia. Poparliśmy jednak wprowadzenie przez państwa takie jak Hiszpania i Portugalia rozwiązań, które dadzą możliwość "łagodnego” zastosowania się do przepisów producentom, którzy rozpoczęli już zmianę systemów chowu, jednak nie zdążą zakończyć procesu przed terminem. Nie zamierzam szkodzić dobrostanowi zwierząt i prosić o przedłużanie terminu, pragnę jednak zwrócić uwagę na kilka istotnych punktów, które należy mocno podkreślić. Po pierwsze, jeśli chodzi o zasadę wzajemności, apeluję do Komisji Europejskiej o wdrożenie systemu kontroli jakości jaj importowanych do Unii Europejskiej i zapewnienie całkowitego przestrzegania europejskich norm i zasad. Po drugie, zwracam się do państw członkowskich, by do swoich regionalnych planów rozwoju włączyły działania wspierające sektor kur niosek w tych trudnych czasach.
David Martin
na piśmie - Gorąco popieram tę rezolucję, która zawiera żądanie całkowitego wdrożenia przepisów dyrektywy 74/1999/WE dotyczącej dobrostanu kur niosek w terminie do 1 stycznia 2012 r. Zawiera ona stwierdzenie, że odroczenie terminu lub zezwolenie na stopniowe wdrażanie przepisów przez którekolwiek z państw członkowskich jest nie do przyjęcia - biorąc pod uwagę fakt, że producenci mieli 10 lat na zastosowanie się do przepisów - i spowodowałoby poważne komplikacje z punktu widzenia pomyślnego i terminowego wdrażania przyszłych przepisów dotyczących dobrostanu zwierząt. Wzywa również Komisję do wprowadzenia sprawnych i skutecznych procedur na wypadek naruszeń przepisów, przewidujących wysokie i odstraszające kary za niedostosowanie się do wszystkich wymogów dyrektywy.
Andreas Mölzer
Trudno zrozumieć jak to możliwe, że jedenaście lat po uchwaleniu przepisu, tak niewiele uczyniono dla wprowadzenia go w życie. Winą za to należy obarczyć przede wszystkim Komisję, która w przeszłości często "łagodziła” swoje wcześniejsze przepisy, których w związku z tym nie traktowano poważnie. Jeśli tak było również w tym przypadku i jeśli zawrzemy kompromis po linii najmniejszego oporu, po raz kolejny podważona zostanie wiarygodność UE. Żywię głęboką nadzieję, że do 1 stycznia 2012 r. znikną z rynku nielegalne fermy w systemie bateryjnym, albo przynajmniej zostaną na nie nałożone tak wysokie podatki karne, że stracą one swoją konkurencyjność. Dlatego głosowałem za przyjęciem sprawozdania.
Rareş-Lucian Niculescu
Głosowałem za przyjęciem poprawki 2 zaproponowanej przez grupę Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów), ponieważ wielu producentów rozpoczęło już inwestycje mające na celu zmodernizowanie systemów hodowli lub wkrótce takie inwestycje rozpocznie. Tego rodzaju inwestycji nie można wprowadzić z dnia na dzień i karanie takich producentów byłoby nieuczciwe. Poprawka pozwoli wielu rumuńskim - i nie tylko rumuńskim - producentom rozpocząć prace modernizacyjne w nadchodzącym czasie, żeby nie musieli zaniechać swojej działalności.
Alfredo Pallone
Dyrektywa Rady 1999/74/WE stanowi, że od 1 stycznia 2012 r. nie wolno będzie używać nieulepszonych klatek. Hodowcy europejscy będą musieli wybrać pomiędzy przystosowaniem swoich systemów do korzystania z ulepszonych klatek - które są większe, co ma na celu poprawę dobrostanu zwierząt - albo hodować kury nioski na wolnym wybiegu lub w systemie ekologicznym. Z ostatnich sondaży wynika, że 30% europejskich ferm w dalszym ciągu korzysta z nieulepszonych klatek. Odnotowano faktyczne trudności z dostosowaniem się do nowego systemu w terminie ustalonym w dyrektywie. Tak jest na przykład w przypadku Włoch. Na posiedzeniu Rady ds. Rolnictwa i Rybołówstwa w dniu 22 lutego 2010 r., Komisja Europejska oznajmiła, że nie przewiduje żadnych wyjątków, jeśli chodzi o stosowanie zakazu. Poprawka do rezolucji oznaczała jednak, że uzgodniono ewentualne alternatywne rozwiązanie dla tych producentów, którzy rozpoczęli wymianę systemów chowu na nowe klatki. Dlatego głosowałem za przyjęciem rezolucji.
Frédérique Ries
Dobrostan zwierząt, a szczególnie kur niosek, to sprawa naprawdę poważna. Na dowód tego Unia Europejska przyjęła przepisy dotyczące tej kwestii w postaci dyrektywy z 1999 roku zabraniającej używania od 1 stycznia 2012 r. klatek bateryjnych dla kur niosek, ale transpozycja tego tekstu wywołała również różnicę zdań pomiędzy Walonami i Flamandczykami w 2004 roku. W obecnej debacie musimy skupić się na znalezieniu rozwiązania, które uwzględniać będzie zarówno dobrostan zwierząt, jak i interesy gospodarcze, które wchodzą w grę. Ci, którzy mówią, że należy przestrzegać wspólnotowych przepisów, że nie wolno dopuścić do nieuczciwej konkurencji pomiędzy hodowcami i że 12-letni okres przejściowy jest wystarczającym terminem na zamortyzowanie inwestycji, mają rację.
Jednak oponenci, którzy domagają się nieznacznej elastyczności przepisów, szczególnie w obecnych czasach oszczędności, i którzy mówią, że przestawienie się na ulepszone klatki lub systemy bezklatkowe będzie kosztowało sektor drobiowy, który nie korzysta z dopłat bezpośrednich w ramach wspólnej polityki rolnej, poniesienia ogromnych kosztów, również mają rację. Dlatego poparłem trzy poprawki złożone przez Grupę Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów), które uwzględniają codzienne realia funkcjonowania europejskich hodowców.
Raül Romeva i Rueda
na piśmie - Uchwalając tę rezolucję, PE wzywa Komisję do utrzymania wymogu wprowadzenia zakazu używania klatek w systemie bateryjnym od 1 stycznia 2012 r., zgodnie z dyrektywą dotyczącą dobrostanu kur niosek (1999/74/WE) oraz do zdecydowanego przeciwstawienia się próbom państw członkowskich uzyskania odroczenia tego terminu; podkreśla, że odroczenie zakazu lub odstępstwa od niego poważnie zaszkodzą dobrostanowi kur niosek, zakłócą funkcjonowanie rynku i odbiją się na tych producentach, którzy już zainwestowali w systemy bezklatkowe lub w systemy ulepszonych klatek, a także wyraża swoje głębokie zaniepokojenie w związku ze znaczną liczbą państw członkowskich i producentów jaj, którzy spóźniają się z dotrzymaniem terminu roku 2012.
Csanád Szegedi
Zdecydowanie popieram pomysł, że należy znaleźć rozwiązanie dla sytuacji, kiedy producent już rozpoczął wymianę klatek, ale prawdopodobnie nie zakończy jej przed upływem 12-letniego okresu karencji. Takim rolnikom należy zapewnić wsparcie, by zagwarantować, że mimo skromnych środków zdołają zakończyć modernizację swoich ferm w najkrótszym możliwie terminie. Dlatego głosowałem za przyjęciem proponowanej poprawki.
Artur Zasada
na piśmie - Głosowałem za odrzuceniem rezolucji, chociaż stanowczo popieram ochronę dobrostanu zwierząt. Dostosowanie się do wymogów dyrektywy wprowadzającej konieczność likwidacji klatek konwencjonalnych jest konieczne, ale należy dać wszystkim państwom członkowskim tyle samo czasu na jej wdrożenie. Trudności licznych europejskich producentów w dostosowaniu się do przepisów mających wejść w życie od 1 stycznia 2012 r. spowodują niedobór jaj konsumpcyjnych na rynku i znaczny wzrost ich cen, spadek konkurencyjności tego sektora wobec importu jaj z krajów trzecich oraz prawdopodobne zaprzestanie lub poważne ograniczenie produkcji. Przed ostatecznym wprowadzeniem zakazu należy dokonać oceny stanu implementacji dyrektywy, która pomogłaby zaproponować przejściowe rozwiązania w stopniowym wycofywaniu klatek nieulepszonych bez szkody dla producentów, którzy zastosowali się już do przepisów.
