Hervatting van de vergadering
Maij-Weggen
Voorzitter, ik wil niet ingaan op de notulen van gisteren, maar een andere opmerking maken; dus u mag dat eerst wel laten passeren. Ik heb namelijk gehoord - en ik spreek als coördinator voor mijn fractie voor de ACS-Vergadering - dat geen enkele commissaris over vier weken naar de ACS-EU-Vergadering in Kaapstad gaat. Geen enkele commissaris, noch de heer Nielson, noch de heer Patten, noch de heer Lamy, noch de heer Fischler die ook niet kan. Om te voorkomen dat daar een enorme blamage ontstaat, zou u misschien een dringend beroep kunnen doen op de Europese Commissie om te zorgen dat er een commissaris aanwezig is, want daar moet een heel programma van schriftelijke vragen enzovoort worden afgewerkt. Het is ook een blamage ten opzichte van de 70 ontwikkelingslanden dat de Commissie niet de moeite neemt om de ACS-Vergadering bij te wonen. Het zou de eerste keer zijn - ik zit al jaren in de Vergadering - dat dat gebeurt. Vandaar mijn dringende verzoek om een appèl aan de Europese Commissie te doen.

De Voorzitter
Ik zal dit met de Commissie bespreken, mevrouw Maij-Weggen, en wanneer wij antwoord hebben ontvangen kunnen we er in het Parlement op terugkomen.2

Verklaring van de Voorzitter van het Europees Parlement
De Voorzitter
Dan is nu volgende punt van de agenda aan de orde. Ik wil de Conferentie van voorzitters en mijn collega' s in het Parlement ervoor bedanken dat zij bereid zijn te luisteren naar een korte beleidsverklaring van mijn kant. Daarna volgt een debat, waarin wij van gedachten kunnen wisselen over de komende tweeëneenhalf jaar van het Voorzitterschap.
Na mijn verkiezing op 15 januari heb ik gezegd dat ik gebruik wilde maken van het algemeen voorrecht van de nieuwe Voorzitter het Parlement om het Parlement toe te spreken over de strategische doelstellingen voor de komende periode. Aangezien de Spaanse premier de woensdag van die vergaderperiode zijn redevoering zou houden over de aanvang van het Spaanse voorzitterschap, had ik besloten vandaag te spreken. Eén ding wil ik het Parlement meegeven, - en ik hoop dat wij allen hier gezamenlijk aan zullen werken - en dat is dat wij in staat moeten zijn duidelijk te maken wie wij zijn en wat wij doen. Wanneer je iets duidelijk wilt maken, moet je het juiste moment daarvoor uitkiezen en dan kun je geen moment nemen dat voor iemand anders bestemd is. Vandaar dat ik de gelegenheid nu te baat neem.
Ik heb aan de campagne die aan mijn verkiezing tot Voorzitter voorafging het sterke gevoel overgehouden dat in ons Parlement een enorme behoefte aan verandering bestaat. Niettemin zijn wij wat de daadwerkelijke verandering betreft in die behoefte teleurgesteld. Wij moeten door middel van de diverse mechanismen - het Bureau, onze commissies, de Conferentie van voorzitters - die behoefte aan verandering omzetten in werkelijke verandering in de vergaderzaal van dit Parlement. Ik nodig mijn collega' s vandaag uit deze kans waar te nemen om de verandering teweeg te brengen waaraan dit Parlement overduidelijk zoveel behoefte heeft.
Ik hoop dat wij in de periode tot de volgende verkiezingen een zichtbaar innovatief Parlement kunnen zijn, een communicatief Parlement, een Parlement dat bereid is risico' s te nemen ten behoeve van de verandering. Dit zal van iedereen creativiteit en verbeeldingskracht vergen, maar samen zullen we die uitdaging aankunnen. Eigenlijk zou ik vandaag met u willen debatteren over de bereidheid om mee te bouwen aan een cultuur van verandering. Het is nu meer dan twintig jaar geleden dat de rechtstreekse verkiezingen werden ingevoerd, en we moeten onze werkwijze evalueren. We moeten in deze vergaderzaal een vitaler en dynamischer parlementarisme tot stand brengen.
De grootste, ophanden zijnde verandering is uiteraard de uitbreiding. Het is hoog tijd dat wij, de politieke klasse, de uitbreiding weer naar ons toetrekken. De Europese Commissie en de overheden van de kandidaat-lidstaten zullen onvermijdelijk een enorme hoeveelheid werk moeten verrichten om alle details van het acquis communautair af te handelen. Maar achter die details ligt de bredere politieke uitdaging, en daar verschijnen wij ten tonele. Dit Parlement is op unieke wijze uitgerust om leiding te geven aan de politiek van verandering in de richting van een uitgebreid Europa.
We beginnen nu aan de laatste ronde van het debat over de uitbreiding en er liggen gecompliceerde begrotingsvoorstellen op tafel waarover het Parlement zich zonder twijfel te zijner tijd zal uitspreken. Het is belangrijk dat het tijdperk van verandering dat aanbreekt met de uitbreiding niet gereduceerd wordt tot een begrotingsdebat over kleine veranderingen of grote veranderingen, hoe men zich deze ook voorstelt. Wij moeten in dit Parlement initiatieven nemen om die verandering op gang te houden.
Ik wil dat dit Parlement de plaats is waarin het debat over de uitbreiding in al zijn levendigheid gevoerd wordt. Het tijdschema is nog niet definitief vastgesteld, maar het lijkt me dat de uitbreiding dit jaar waarschijnlijk bij twee gelegenheden ter sprake zal komen: vóór de top van Sevilla aan het eind van het Spaanse voorzitterschap en mogelijk opnieuw in november.
Ik zou u willen vragen met name in de politieke fracties na te denken over een manier waarop wij dit jaar parlementsleden uit onze politieke families in de kandidaat-lidstaten kunnen betrekken bij onze discussies over de uitbreiding. Laten wij een gevoel van vitaliteit tot stand brengen en een zeer Europees moment creëren zodat wij de verschillende stemmen kunnen horen. Er zal over sommige onderwerpen overeenstemming of juist meningsverschil bestaan, maar dit is werkelijk een cruciaal moment en ik hoop dat het Parlement bereid zal zijn door zijn werkwijzen en via de fracties dit politieke programma te onderzoeken en te creëren, om in parlementaire zin uitdrukking te geven aan dit nieuwe Europa.

Ik hoop dat het Parlement het met mij eens zal zijn dat het uiteindelijk wellicht goed is een volledige waarnemersstatus te overwegen - naar het voorbeeld van de Duitse hereniging van ruim tien jaar geleden - wanneer de kandidaat-lidstaten de toetredingsverdragen ondertekenen, die dan nog moeten worden geratificeerd. Daarmee zouden we dan in onze begroting en onze plannen rekening moeten houden. Zo zouden wij de avant-garde van het nieuwe Europa kunnen creëren. Dit Parlement is daarvoor de aangewezen plaats omdat het onze publieke doelstelling is daadwerkelijke politieke leiding te geven. De komende maanden zou ik - als het lukt vóór de Top van Sevilla - alle kandidaat-lidstaten willen bezoeken en onze parlementaire collega' s de formele uitnodiging willen overhandigen om de avant-garde van het nieuwe Europa te worden. Dit is afhankelijk van eerdergenoemde details en van onderlinge overeenstemming. Wij moeten immers de begrotingsaspecten uitwerken, we moeten ons er in het Bureau over buigen en we hebben de instemming van de Conferentie van voorzitters nodig. Deze uitnodiging aan hen zal, als u dat toestaat, van u afkomstig zijn en het zal mij een voorrecht zijn haar namens u over te mogen brengen.
(Applaus)
Met betrekking tot het buitenlands beleid zullen wij naar ik hoop ons werk op diverse manieren kunnen uitbreiden en intensiveren. Europa heeft een nieuw buitenlands beleid nodig en ik ben ervan overtuigd dat een meerderheid in dit Parlement zich wil inzetten voor de ontwikkeling van dat buitenlands beleid. Wanneer wij strategische partnerschappen vormen en uitbouwen met de Verenigde Staten en Rusland, wanneer wij een euromediterrane dialoog voeren, een dialoog tussen beschavingen, dan bedrijven wij een politiek die niet alleen van vitaal belang is voor het parlementaire proces waarin de Europese Unie zelf weerspiegeld wordt. Wij zijn in dit Parlement zeer geloofwaardig wat ons verlangen betreft wereldwijd armoede, ziekte en hongersnood te bestrijden. Wij hebben in dit Parlement een prachtige en waardige staat van dienst op het gebied van de bevordering en bescherming van de mensenrechten. Wij moeten vastbesloten zijn hierin een leidende rol te blijven spelen, maar wij moeten nieuwe fora vinden om ons leiderschap te beklemtonen. Wij mogen niet enkel de gebeurtenissen volgen, maar moeten als Parlement ook nieuwe platforms creëren om ons leiderschap vorm te geven, en daartoe hebben wij het vermogen.
Dankzij het werk van vele collega' s in dit Parlement, hebben onze politieke betrekkingen met andere instellingen, en in het bijzonder met de Europese Commissie, de afgelopen dagen en weken een nieuwe en meer volwassen vorm gekregen. Ik feliciteer in dit verband mevrouw Malmström van de Commissie constitutionele zaken en de ondervoorzitter van de Commissie, die hier vandaag aanwezig is, voor hun werk. Dankzij hen is er een mijlpaal bereikt en hebben wij nu een kwalitatief hoogwaardig akkoord over hoe wij het wetgevingsproces vanaf heden zullen aanpakken. Dat hebben wij nodig en er is uitstekend werk verricht.
(Applaus)
Ik feliciteer het Parlement met de overweldigende meerderheid waarmee het gisteren het verslag van de heer von Wogau heeft aangenomen. Dit stelt ons in staat een doeltreffende tussenoplossing toe te passen - en het is slechts een tussenoplossing - voor de hervorming van de financiële diensten, in afwachting van een nieuwe, door de Conventie en de Intergouvernementele Conferentie vastgestelde Verdragsgrondslag voor onze institutionele betrekkingen, voor een versterkte rol van een democratisch Europa en voor een beslissende versterking van de rol van dit Parlement als vertegenwoordiger van burgers.
Aangezien deze twee verslagen zijn ingediend door de Commissie constitutionele zaken, wil ik in het bijzonder eer betuigen aan de leiderskwaliteiten van de heer Napolitano, wiens inspanningen zo overvloedig hebben bijgedragen aan deze resultaten.
(Applaus)
Het primaat van de politiek zelf vormt de rode draad in al deze maatregelen: dat is ons werk. Wij moeten ook een signaal afgeven aan de Commissie, de Raad en de wereld in het algemeen dat wij als Europees Parlement een volwassen en betrouwbare partner zijn in het gezamenlijke project van de Europese integratie.
Daar staat tegenover dat ik nu, in de aanloop naar de Europese Raad van Barcelona, wil samenwerken met de Commissie en de Raad om een zinvolle, interinstitutionele werkgroep tot stand te brengen. Het primaat van de politiek heeft geen enkele betekenis als er geen platforms zijn waarbinnen politiek ontwikkeld wordt. Ik wil de Raad het volgende zeggen: het is nu tijd dat de Raad, samen met de Commissie en het Parlement, dat platform opricht. Nu moeten wij de gelegenheid krijgen het primaat van de politiek te herstellen en verder te ontwikkelen, onszelf voor te bereiden op ons gezamenlijke werk voor de Conventie en op geslaagde, gemeenschappelijke, inhoudelijke resultaten tijdens de Intergouvernementele Conferentie.
Wij moeten ook niet vergeten dat wij hier in dit Parlement de spreekbuis zijn van de volken van Europa. Het dienen van onze burgers vormt de kern van onze publieke doelstelling. Wij kunnen onszelf reden geven om trots te zijn op dit Parlement en deze trots door te geven. Wij moeten vastbesloten de klemtoon leggen op het democratische, in plaats van op het technocratische. Wij moeten aandringen op openheid en onze boodschap op alle mogelijke manieren overbrengen aan een breder Europees publiek.
Het vervult mij met grote trots dat wij, leden van het Europees Parlement, hier in deze vergaderzaal de discussie over de Conventie op gang hebben gebracht, ontwikkeld, uitgelegd en gewonnen. Wij hebben het pleit beslecht ten gunste van een Conventie, ten gunste van een nieuwe manier om het nieuwe Europa te creëren, ten gunste van een open, democratische en transparante handelswijze, ten gunste van aansluiting bij een opgroeiende generatie Europeanen die onverschillig staat ten opzichte van achter gesloten deuren geregelde zaken. De toegeeflijkheid waarmee men vroeger de elite haar gang liet gaan, bestaat niet meer en wij moeten daarom de toestemming en het respect van een opgroeiende generatie verdienen. Dat kunnen wij alleen door een open werkwijze. De Conventie moet transparant te werk gaan: zij kan een zeer belangrijk begin zijn.
Het Parlement kan er terecht aanspraak op maken het concept van de Conventie te hebben ontwikkeld. Wij moeten echter ook een sleutelrol spelen als deelnemers aan deze Conventie. Wij moeten als Parlement vastberaden het democratische Europa bevorderen in plaats van het technocratische Europa, en we moeten aandringen op openheid. Later vandaag zal de Conferentie van voorzitters in de gelegenheid zijn de voorzitter van de Conventie te ontmoeten. Mijns inziens moeten wij als Parlement ervoor zorgen dat de Conventie zelf, met haar open werkwijze, het voornaamste platform is, de belangrijkste weg voorwaarts, een plek waar open gediscussieerd wordt.
Het is van belang - en we hebben eminente collega' s in het presidium die dit debat mede in goede banen kunnen leiden - dat deze Conventie goed gemanaged wordt. Dit management moet de Conventie echter wel helpen een daadwerkelijk platform voor open discussie te worden. Om dit debat over te kunnen brengen aan een breder publiek heb ik de diensten hier verzocht ervoor te zorgen dat het debat regelmatig op video wordt uitgezonden. Op die manier kunnen degenen die niet in Brussel gevestigd zijn maar het debat willen volgen, dat ook doen, of zij nu journalisten zijn of mensen die in onderzoeksinstituten werken, universiteitsstudenten of verschillende groepen van het sociale en economische leven in Europa.
Waarde collega' s, wij hebben nog een lange weg te gaan wat de interne hervorming betreft. Ik heb het boek Mes combats van mijn voorgangster Nicole Fontaine gelezen. Daarin schrijft zij over het Statuut van de leden van het Europees Parlement en over het feit dat het vrijwel onmogelijk is vooruitgang te boeken met betrekking tot dat onderwerp.
Ik weet niet welke vorderingen wij kunnen maken, maar ik spreek vandaag deze hoop uit. Ik zou het Statuut willen afsluiten. Ik wil samenwerken met de rapporteur, de heer Rothley. Ik wil samenwerken met de personen in het Bureau en het College van quaestoren die een sleutelrol spelen, maar in de eerste plaats wil ik spreken met de leden van dit Parlement om te proberen een meerderheid te ontwikkelen, te mobiliseren en te motiveren voor verandering. De komende weken zullen wij intensief overleg voeren met de afgevaardigden. Er wordt geen Statuut opgesteld zonder inspraak van de afgevaardigden, dat beloof ik u. Maar er kan geen Statuut komen zonder dat hier eerst een meerderheid gemobiliseerd wordt. Vervolgens moeten wij natuurlijk, als we die meerderheid hebben, erop vertrouwen dat de Raad zijn deel van de afspraak nakomt. De eerste fase wil ik echter hier laten beginnen: eerst moeten wij weten waar we staan; wij moeten een duidelijke bereidheid creëren om deze verandering door te voeren en vervolgens moeten wij proberen die tot een goed einde te brengen. Het is politiek gezien van belang dat wij dat vóór de volgende Europese verkiezingen doen. Ik hoop dat u het daarmee eens bent en dat u zult meewerken aan de totstandkoming van een klimaat waarin een meerderheid voor verandering kan groeien.
(Applaus)
Aan het begin van mijn betoog gaf ik al aan dat er grote behoefte aan verandering is. Zeer veel collega' s vinden dat het dit Parlement in veel debatten aan bezieling ontbreekt, en dit is iets waaraan wij moeten werken. Ik zie uit naar het verslag-Corbett en de verandering die daar eventueel uit voortvloeit. Ik loop niet vooruit op het resultaat van dit verslag; daarover moet nog gedebatteerd worden en de meningen zijn nog verdeeld.
Ik heb de wijsheid niet in pacht, maar zoals we weten is het verslag-Corbett zelf, hoe ver het misschien ook zal gaan, slechts een begin. Het Parlement zal beslissen over het verslag-Corbett, niet de Voorzitter.
Eén ding wil ik echter duidelijk maken: welke bevoegdheden uiteindelijk ook aan het Voorzitterschap worden gegeven met betrekking tot het organiseren van ons werk in de vergaderzaal - minder stemmingen, meer werk binnen de commissies en vervolgens meer ruimte hier voor werkelijke politieke debatten - ik zal die bevoegdheden ten volle benutten. Ik wil dus dat u van tevoren weet dat ik dit platform, wat het ook precies inhoudt, wil gebruiken op een manier die ruimte schept voor creatieve, politieke debatten in dit Parlement.
Gisteren hebben wij een fantastisch debat gehad over het Midden-Oosten. We hebben evenwel veel meer van dergelijke eersteklas debatten nodig, aangezien wij een politieke instelling zijn.
Ik kan in dit opzicht het werk van de Commissie constitutionele zaken niet vervangen - ook wat dit betreft heb ik de wijsheid niet in pacht - maar ik stel in de geest van de Top van Laken een aantal vragen. Waarom kunnen wij het in de fracties nog steeds niet erover eens worden dat tijdens de debatten op een bepaald ogenblik de afgevaardigden daadwerkelijk op elkaar gaan reageren, laten wij zeggen na tweederde van het debat? Waarom zorgen we niet voor een klimaat waarin we echt kunnen debatteren en ons niet hoeven te beperken tot het voorlezen van verklaringen? Op de een of andere wijze moeten wij op elkaar kunnen reageren. Soms heerst over een verslag brede overeenstemming, maar zijn op dat verslag belangrijke amendementen ingediend waarover duidelijk onenigheid bestaat. Moeten we in die gevallen niet overwegen om de Conferentie van voorzitters te laten besluiten alleen over dergelijke belangrijke amendementen te laten debatteren? Iets dergelijks gebeurt soms in het Congres van de Verenigde Staten: men voert dan niet het hele debat, maar alleen een debat over de belangrijkste amendementen, omdat die in politiek opzicht de meeste lading hebben.
Wij moeten over een aantal van deze dingen nadenken en ik nodig u uit dit op creatieve wijze te doen. We hebben immers meer dynamiek nodig en wij kunnen onszelf die dynamiek geven als we creatief genoeg zijn.
Het acquis communautaire waaraan ik eerder in verband met de uitbreiding al refereerde beslaat 2.500 besluiten van wetgevende aard die in vijftig jaar zijn genomen en 85.000 bladzijden wettelijke regelingen. Op de website van Eur-Lex staat de helft van die besluiten in geconsolideerde vorm - nog niet de wetgeving, omdat wij nooit een wet hebben ontworpen om al die besluiten te consolideren - maar niettemin is de helft van het acquis nu in verkorte vorm op Eur-Lex te vinden. Ik heb begrepen dat we die 85.000 bladzijden door consolidering terug kunnen brengen tot 25.000 bladzijden. Dat is nog altijd zeer omvangrijk, maar het zou een vooruitgang zijn. Ik ben van mening dat wij samen met de andere instellingen hieraan prioriteit zouden moeten geven. Dat dit nog niet gedaan is, is een strategische misser. Dat had voor de uitbreiding gebeurd moeten zijn. Nu moeten al die 85.000 bladzijden vertaald worden. Wij moeten dit evenwel doen, in de eerste plaats ten behoeve van burgers die willen weten wat de Europese wetgeving inhoudt en die op één plaats één geconsolideerde tekst willen vinden waarin hun rechten en de grenzen daarvan worden uitgelegd. Ik hoop dat wij hieraan met de andere instellingen kunnen werken.
Wij hebben als Parlement de publieke doelstelling werkelijk waardevolle debatten te voeren en wetgever te zijn op continentale schaal. Ik wil de komende tijd proberen onze boodschap beter te verkopen dan wij in het verleden gedaan hebben.
Ik stel voor dat het Bureau een inventarisatie uitvoert teneinde het Parlement te voorzien van een modern en gestroomlijnd informatiebeleid. Ik wil samen met u een communicatiestrategie ontwikkelen vóór de volgende Europese verkiezingen in 2004. We zullen moeten investeren in intellectuele integriteit en politiek realisme om fouten uit het verleden te erkennen, de onderliggende oorzaken van deze fouten te onderzoeken en te kijken naar de eventuele verwarring die bij het publiek bestaat ten aanzien van onze instelling.
Er is veel waarop wij kunnen terugvallen, niet in de laatste plaats onze unieke status als de grootste rechtstreeks verkozen vergadering van volksvertegenwoordigers van ons continent. Onze spilfunctie in de Conventie zelf vereist ook dat wij bijzondere aandacht besteden aan de communicatie. Zoals ik eerder al gezegd heb, en daarmee wil ik afsluiten, moeten wij de instemming van de huidige generatie Europeanen verdienen. Dit is het sprekersplatform van het volk waarop dat proces gestalte moet krijgen: hier moeten wij een culturele verandering tot stand brengen, onze verantwoordelijkheden erkennen ten aanzien van de uitbreiding, ten aanzien van de opbouw van nieuwe strategische partnerschappen; hier moeten wij het primaat van de politiek benadrukken, het Parlement hervormen en onze publieke doelstelling overbrengen. Dat zijn de doelstellingen van mijn voorzitterschap. Zij kunnen worden samengevat in één zin: samen een Europa creëren dat goed beslagen ten ijs komt voor de toekomst.
(Applaus)

Poettering
Mijnheer de Voorzitter, beste collega' s, wij hadden al op 15 januari de gelegenheid, mijnheer de Voorzitter, om u met deze functie geluk te wensen. Dat wil ik vanaf deze plek nogmaals doen. Vooral wil ik u namens mijn fractie gelukwensen met de manier waarop u zojuist heeft gesproken. Daar hebben wij waardering voor. Uit uw rede proefden wij dat u het Voorzitterschap niet beschouwt als een representatieve functie, maar het beleid dat wij hier in het Europees Parlement kunnen voeren, een warm hart toedraagt. Zo is het in ieder geval bij ons overgekomen. Daarvoor willen wij u hartelijk danken, en wij hopen dat u de komende tweeënhalf jaar in deze geest zult kunnen doorwerken.
Mijnheer de Voorzitter, tot mijn grote vreugde sprak u zich ervoor uit om na de ondertekening van de toetredingsverdragen waarnemers uit de kandidaat-lidstaten uit te nodigen bij het Europees Parlement en onze fracties. Dat lijkt mij een uitstekend idee waarvoor wij als Fractie van de Europese Volkspartij al lange tijd pleiten. Wij dienen namelijk duidelijk te maken dat het politieke debat niet mag worden beheerst door de vraag wanneer de kandidaat-lidstaten voor volledige landbouwhulp in aanmerking komen, of wanneer aan bepaalde andere voorwaarden dient te zijn voldaan. Nee, wij moeten de mensen in de kandidaat-lidstaten nu duidelijk maken dat zij welkom zijn in onze waardengemeenschap. Daarom ontvangen wij in het Europees Parlement binnenkort ook afgevaardigden van de nationale parlementen als waarnemers, als deelnemers aan de discussies, als persoonlijkheden met wie wij over de toekomst van Europa beraadslagen. U kunt rekenen op onze steun als u dit binnenkort ook formeel middels besluiten ten uitvoer legt.
Terecht heeft u gesproken over het strategisch partnerschap in het Middellandse-Zeegebied. In dat verband maakte u gewag van de mensenrechten. Nu is het geen kunst om in dit Parlement heel abstract te spreken over mensenrechten. Wij hebben de afgelopen maanden over terrorisme gesproken. Mijn fractie is een groot voorstander van de bestrijding van het terrorisme. Maar wij moeteen in de weken, maanden en jaren die voor ons liggen oppassen dat wij in naam van de terrorismebestrijding geen schendingen van de mensenrechten toelaten.

Dat wil zeggen dat wij onze stem moeten laten horen als er mensenrechten worden geschonden. Ik noem een heel concreet voorbeeld: Tsjetsjenië. Wij mogen onze ogen niet sluiten voor wat er in Tsjetsjenië gebeurt, alleen omdat wij het terrorisme willen tegengaan. Dat mogen wij niet toestaan!
(Applaus)
U heeft gesproken over het interinstitutionele evenwicht. Ik zie met lede ogen aan dat enkele regeringen, om welke reden dan ook, momenteel pogingen doen om de functie van de Europese Commissie als hoedster van de Verdragen te beknotten. Wij zullen wij niet toestaan dat de rechten en bevoegdheden van deze zo belangrijke communautaire instelling, de Commissie, worden aangetast, ook indien wij daarmee de regeringen van onze eigen politieke gezindheid tegen ons in het harnas jagen. De Commissie is de hoedster van de Verdragen! Wij moedigen u aan op deze weg voort te gaan, mevrouw de vice-voorzitter Loyola de Palacio! Wij staan aan uw kant.
Over de Conventie doen veel geruchten de ronde. Vanmiddag zullen we er nog met de Voorzitter over spreken. Ik denk dat wij van meet af aan de indruk moeten tegengaan dat niet de Conventie de hoofdrol mag spelen. Wij hebben een presidium, en in het presidium bekleden drie personen een bijzondere functie: de voorzitter en de twee ondervoorzitters. Voor de Conventie moet er een duidelijke werkwijze komen. Dat is de nieuwe methode waarover u heeft gesproken. Er moet op transparante en openbare wijze worden gewerkt. Daarom moet de Conventie als geheel centraal staan in de activiteiten. Het werk kan niet aan het presidium of aan de drie voorzitters - de voorzitter en de twee ondervoorzitters - worden gedelegeerd. Dat het presidium een leidende rol vervult, is duidelijk, maar het werkschema - dat ook moet bepalen hoe vaak de Conventie bijeenkomt - dient zo te zijn dat de Conventie het debat over de toekomst van Europa voert.
Wat de door u genoemde kwestie van het Statuut betreft, is onze fractie voorstander van de vaststelling van een Statuut van de leden, maar wij zeggen ook: de onafhankelijkheid van de leden, de integriteit en de waardigheid van de leden dienen te worden gewaarborgd. Wettelijk gezien zijn wij degenen die het Statuut van de leden opstellen, en niet de Raad! Het is dus niet de bedoeling dat wij ons beperken tot het goedkeuren van de voorstellen van de Raad, maar dat wij degenen zijn die de voorstellen op tafel leggen om vervolgens met de Raad tot een eindresultaat te komen.
Mijnheer de Voorzitter, staat u mij toe nog een laatste opmerking te maken. U heeft zojuist het verslag van collega Karl von Wogau over de tenuitvoerlegging van de wetgeving inzake financiële diensten en het verslag-Lamfalussy aangestipt, waarover wij gisteren hebben gestemd. Ik meen - en dat zeg ik ook aan het adres van de Raad, mijnheer Ramon de Miguel - dat dat een mooi moment was voor de drie instellingen: voor de Commissie, de Raad en het Parlement. Als wij onze taak voortaan zo opvatten, dan zullen wij iets bereiken. Daarbij gaat het er niet om wie er het meeste bereikt, de Raad, de Commissie of wij als Parlement. Nee, wij hebben de taak om dit Europa samen vooruit te helpen. Uw toespraak, mijnheer de Voorzitter, stond in het teken van deze geest. Wij staan aan uw kant en moedigen u aan hetgeen u vandaag heeft gezegd consequent en met volledige inzet te realiseren gedurende de tweeënhalf jaar van uw voorzitterschap.
(Applaus)

Barón Crespo
Mijnheer de Voorzitter, namens de Fractie van de Europese Sociaal-democraten juich ik het programma toe dat u ons als Voorzitter heeft voorgelegd. Uw uitgangspunt daarbij is het klimaat van verandering dat u wilt voor de tweede helft van deze zittingsperiode. Naar mijn idee is het vooral zaak dat de democratische cultuur in de Europese Unie geconsolideerd wordt.
We hebben de komende tweeënhalf jaar een ware politieke en electorale hordeloop voor de boeg. Volgens mij staan ons twee dingen te doen. Onze eerste taak heeft betrekking op ons burgerschap. We hebben nu al het Europese burgerschap en de euro, maar we moeten onze burgers ervan zien te overtuigen dat ze actief deelnemen aan de volgende verkiezingen van het Europees Parlement. Hieronder moeten we gezamenlijk de schouders zetten.
Tegelijkertijd moeten we de dialoog aangaan met degenen die burgers willen worden van de Europese Unie, met de burgers van de kandidaat-landen, en hen trachten te winnen voor het meer verheven doel van ons avontuur. Dat wil zeggen dat we het niet alleen moeten hebben over begrotingsthema's maar ook over onze gemeenschappelijke, op vrede en democratie gebaseerde bestemming. Dat lijkt mij een lovenswaardige doelstelling die wij gemeen hebben en die erop gericht is de reeds verwezenlijkte Monetaire Unie uit te bouwen tot een Economische Unie, en met name, zoals u terecht zei, tot een Politieke Unie, door het meest verheven aspect van de politiek in de samenleving prioriteit te geven.
Dan heeft het Europees Parlement nog een andere belangrijke dimensie, in die zin dat wij opkomen voor de mensenrechten en de boodschap uitdragen dat deze wereldwijd voorrang moeten krijgen. Wij doen dat niet omdat we ons boven anderen verheven voelen, maar omdat we in de loop van onze lange, pijnlijke geschiedenis als Europeanen hebben geleerd dat vrede en voorspoed het beste gedijen waar de rechten van de mens worden beschermd. Dat punt is zowel van belang ten aanzien van nabije gebieden - waarbij ik denk aan Oost-Europa, de Kaukasus en de Middellandse Zee - alsook met name wat betreft het Midden-Oosten.
Het verheugt mij dat gisteren aan het debat over het Midden-Oosten voor het eerst afgevaardigden hier in dit Parlement een belangrijke bijdrage hebben geleverd. Dat is de weg die we moeten bewandelen.
Wat betreft de meer concrete onderwerpen die u aan de orde heeft gesteld, te weten de agenda voor de hervormingen, zou ik erop willen wijzen dat ik het net als u van groot belang acht dat onze boodschap in daden wordt omgezet, en dat er prioriteit wordt gegeven aan het politieke debat. In dit verband wil ik u ook bedanken voor het feit dat u het werk heeft vermeld van een aantal leden van mijn fractie, die afgevaardigden zijn van dit Parlement maar die u speciaal heeft genoemd.
In de eerste plaats de hervorming van het Reglement, dat wil zeggen het verslag-Corbett. De beslissing in dezen ligt natuurlijk bij het Parlement, maar de Voorzitter is eveneens bevoegd om met voorstellen te komen en zijn steun te verlenen. De hervorming-Corbett komt niet alleen uit de koker van de heer Corbett of van de socialistische fractie maar is een hervorming die we allemaal net zo hard nodig hebben als de lucht die we inademen. Zij is van fundamenteel belang als we willen bewerkstelligen dat onze debatten verder reiken dan de muren van dit Parlement.
In de tweede plaats: het Statuut van de leden. Sinds jaar en dag streven wij als Parlement naar een Statuut van de leden. Daarvoor hebben we ons al vele jaren ingezet. Dit Statuut is echter niet alleen een wens van onze kant maar een in constitutioneel opzicht essentiële voorwaarde voor een volwaardig lidmaatschap van dit Parlement van de Europese Unie. Dat is waar het om gaat. Het gaat er niet om te discussiëren over de aard van de problemen, over de toelagen of de voordelen die we in de wacht kunnen slepen: het Statuut is een kwestie van waardigheid en van gelijkheid tussen de burgers en hun afgevaardigden.
U weet dat u wat dit punt betreft steeds op de steun van de socialistische fractie heeft kunnen rekenen, en dat er met de laatste regeringen van onze politieke gezindte belangrijke vorderingen zijn geboekt op dit terrein. Ik hoop dat u het werk van de rapporteur, de heer Rothley, eveneens zult blijven ondersteunen, niet alleen omdat hij de rapporteur is en lid van de Fractie van de Europese Sociaal-democraten maar vooral omdat, zoals ik bij andere gelegenheden al heb gezegd, het erfgoed van dit hele Parlement in het geding is.
Wat betreft de bescherming van de democratie binnen de Europese Unie moeten we het akkoord toejuichen dat gisteren met het verslag-von Wogau werd bereikt over het programma-Lamfalussy. Ik zou een aantal punten willen benadrukken die me van essentieel belang lijken, en die voor het Parlement aanleiding moeten zijn een bijzonder duidelijk standpunt in te nemen.
In de eerste plaats de governance. Dat is zonder meer een cruciale kwestie. Het gevaar dat onze bevoegdheden worden uitgehold en dat we terugkeren naar de comitologie, is niet denkbeeldig. Ik verzoek u dringend, mijnheer de Voorzitter, te bewerkstelligen dat de interinstitutionele werkgroep die voorzitter Prodi in de plenaire vergadering van december heeft aangekondigd, en die hier ook door de voorzitter van de Raad, de heer Aznar, is bekrachtigd, zo spoedig mogelijk van start kan gaan, zodat we niet worden geconfronteerd met de uitholling van onze medebeslissingsbevoegdheid.
In de tweede plaats de immuniteiten. De laatste tijd is er een aanzienlijke leemte ontstaan op een terrein dat vanuit het oogpunt van de waardigheid van de afgevaardigden van essentieel belang is. Ik reken erop dat u deze kwestie serieus neemt, zodat we niet in een situatie terechtkomen waarin een fundamenteel aspect van de parlementaire waardigheid zijn inhoud heeft verloren.
Tenslotte de Conventie. Ik ben u er ook erkentelijk voor dat u voorzitter Giscard d'Estaing voor vandaag heeft uitgenodigd. De Conventie is de vrucht van ons parlementaire werk, maar daarbij zijn ook anderen betrokken; daaraan nemen ook andere leden deel, en ik denk dat het Parlement op dit terrein bewust het voortouw moet nemen om ervoor te zorgen dat de Conventie een open karakter krijgt, concrete resultaten kan bereiken en meer is dan een discussieforum. Daarnaast moet de Conventie een proces op poten zetten en tot ontwikkeling brengen dat ons aller instemming heeft.
Het is u bekend, mijnheer de Voorzitter - en dat is mijn laatste opmerking - dat wij een uitmuntende kandidaat steunen, de heer Martín. Ik heb geconstateerd dat u heel wat ideeën van de heer Martín in uw campagne heeft opgenomen, maar in elk geval wil ik u zeggen dat u, indien u dit programma ten uitvoer legt, zult kunnen rekenen op de trouwe en openlijke steun van de Fractie van de Europese Sociaal-democraten, ten behoeve van dit werk dat in ons aller belang is.

Riis-Jørgensen
Mijnheer de Voorzitter, beste Pat, nogmaals gefeliciteerd! Ditmaal met uw professionele start. Het is prettig te ervaren dat u doet wat u belooft. U geeft blijk van geloofwaardigheid. Sinds vandaag hebben we een nieuw Europa, maar sinds januari hebben we ook een nieuw Parlement. We moeten nu politici zijn, geen technici, en u heeft ons de weg gewezen en zal ons de weg blijven wijzen. Pat, wij zijn uitgehongerd, volledig uitgehongerd en snakken naar verandering. Onze fractie zal u van ganser harte steunen bij het bereiden van de eenvoudige gerechten waarmee we onze trek kunnen stillen. Onze fractie zal echter altijd blijven snakken naar verandering. In Denemarken bestaat een bijzonder fraai lied, dat we in ons gezin dikwijls zingen. Ik citeer: "Strijd moet er zijn, wil het leven groeien ...", "...want eeuwige stilstand is de dood". Onze fractie heeft de strijd altijd gewild: wij snakken naar verandering.
De uitbreiding is het belangrijkste onderwerp waarmee we in deze periode geconfronteerd zullen worden. Daarbij gaat het om mensen, niet om techniek, begrotingen, wetten en regels. Wij zijn beslist de plek waar mensen elkaar moeten ontmoeten en wij moeten ervoor zorgen dat het werkt. In onze fractie zullen we alles in het werk stellen de reeds bestaande traditie voort te zetten en leden van de nationale parlementen in de kandidaat-lidstaten voor een bezoek aan ons uit te nodigen. Maar het belangrijkste punt vormen de hervormingen van dit Parlement. Op dit punt zijn we erg hongerig: we hebben hervormingen nodig, niet alleen hervormingen van ons Statuut - dat is belangrijk - maar ook wijzigingen in de manier waarop we werken, zodat we de resultaten kunnen leveren die onze kiezers wensen.
En dat voert mij naar mijn volgende punt over het contact met de bevolking. De voorwaarde om contact met de bevolking te krijgen is dat we het product kunnen leveren waar de bevolking om vraagt, en dat vereist dat we orde op zaken in ons eigen huis stellen, dat we efficiënter worden en ons concentreren op wat werkelijk van belang is en waarop we invloed kunnen uitoefenen. Hervormingen, resultaten en communicatie zijn hierbij het belangrijkst. Het is een genoegen naar u te luisteren, naar de wijze waarop u communiceert. U bent enthousiast, u toont gevoelens, u maakt gebruik van kleuren, u gebruikt de juiste woorden. Ik zou bijna zeggen dat we feitelijk een vrouwelijke Voorzitter hebben, want u gebruikt de vrouwelijke kant van uzelf, u gebruikt fantasie en creativiteit, en dat is wat we nodig hebben als we onze burgers willen bereiken. We moeten geen technici zijn, we moeten politici zijn! Ja, we konden geen vrouw als Voorzitter krijgen, maar een man met vrouwelijke kanten is ook goed.
Wat het toekomstige Europa betreft heeft de Conventie de hoogste prioriteit. Het is belangrijk dat we meer doen dan navelstaren, dat we proberen een oplossing te vinden voor de taken waarvoor we ons gesteld zien, dat we onszelf niet verliezen in een strijd over in hoeverre er een "grondwet", "basisverdrag" of "federatie" moet komen. Wij moeten een systeem tot stand brengen waar de politieke besluiten aan een democratische controle zijn onderworpen. Als we wetgeving voor onze burgers realiseren, dan moeten de burgers kunnen zien wie de besluiten nemen en de betrokkenen moeten deze besluiten op democratische wijze verantwoorden. Dat is de boodschap van de liberale fractie. Wij willen politieke verantwoordelijkheid in Europa. Wij zijn "fit for the future", maar in onze fractie zijn we ook "fit for fight for the new Europe" en we zijn "fit for fight for the future together with you".

Maes
Mijnheer de Voorzitter, de fractie De Groenen en Vrije Europese Alliantie is blij met uw toespraak, omdat u daarin het Parlement op zijn politieke rol wijst en niet te veel blijft stilstaan bij technische details, al ben ik ervan overtuigd dat er veel tijd nodig zal zijn om die te regelen. Wij willen geen geoliede stemmachine zijn. Wij willen geschiedenis maken en wij willen de eigen rol van Europa in de wereld beklemtonen op een moment dat de vrede en de stabiliteit in de wereld bedreigd zijn. Het volstaat niet ontwikkelingssamenwerking te organiseren. Wij moeten de vrede en de stabiliteit op de Europese manier, vanuit onze waarden kunnen bevorderen. Wij willen onze rol als Parlement volledig spelen. Wij willen controleren. Wij willen wetten uitvaardigen namens de publieke opinie maar ook in contact met die opinie en met de media die ons naar het publiek toe moeten brengen.
Er is een grote weg afgelegd. Ik kwam in dit Parlement nadat ik al vele parlementen had meegemaakt, soms parlementen waar doorgaans wat meer leden aanwezig waren dan hier, een verschijnsel dat ik betreur. Hier buiten denkt men vaak dat wij geen echt parlement zijn, maar ik heb hier een echt parlement gevonden. Wij moeten er echter wel voor zorgen dat we een statuut hebben, daarover zijn we het met u eens, anders zijn we als Europese parlementsleden niet geloofwaardig. Voorts moeten we ook het statuut van de assistenten waarvoor Gérard Onesta zich zo heeft ingespannen, verder vorm geven.
Daarnaast moeten wij meer bevoegdheden krijgen. De medebeslissing moet worden uitgebreid in plaats van uitgehold en dat moet op een volledig transparante wijze gebeuren. Uiteraard moeten de werkzaamheden hervormd worden. De wil tot hervorming bestaat. Binnen het huidige Reglement is veel mogelijk als de wil er maar is, de wil te debatteren in plaats van monoloogjes van het papier af te lezen, de wil aanwezig te zijn en met elkaar in discussie te treden. Het debat mag het pluralisme niet verstikken, integendeel. Wij zijn er om te spreken, want wij zijn een parlement waarin de verschillende opinies tot uiting moeten kunnen komen. Daarom vinden wij het verslag-Corbett wel een goede basis voor discussie maar als het ertoe leidt dat op de rechten van kleine fracties wordt beknibbeld of afbreuk wordt gedaan aan de rechten van individuele Parlementsleden, dan raken wij aan de kleur en de diversiteit binnen dit Parlement en dat mag niet.
Wij willen ook aan de Raad zeggen dat wij een beetje ongerust zijn. Het Parlement kan geen verkorte procedures aanvaarden als de Raad niet met ons komt debatteren in onze commissies. Wij kunnen daar meer debatten voeren, maar niet in afwezigheid van de Raad, niet zonder de daarbij behorende transparantie en niet zonder het debat dat wij willen. Sluipende hervormingen zonder klare doelstellingen moeten wij afwijzen. Wij willen meer democratie, respect voor subsidiariteit, toenadering tussen de burgers en het Europees Parlement, en een dialoog met de regionale en de nationale parlementen, anders zal het nu al zo sterke wantrouwen van onze burgers nog toenemen. Wij moeten voor eens en voor altijd de juridische basis voor ons handelen duidelijk bepalen en ons onze rechtsgrond niet laten ontstelen.
Wij zijn blij dat u ons zegt dat wij de toekomst moeten voorbereiden in samenspraak met de publieke opinie en met de parlementen in de kandidaat-landen. U gaat naar hen toe. Wij ontmoeten hen in de gemeenschappelijke vergaderingen. Waarom zetten wij onze commissies niet open om met hen te debatteren zoals wij ook met onze eigen publieke opinie willen debatteren en stellen wij onze somptueuze zalen daarvoor niet meer open dan tot dusverre het geval is?
De hele proef op de som zal de Conventie zijn. Daarin stellen wij onze hoop. Als wij Europa willen klaarmaken om opgewassen te zijn tegen de enorme taken van de uitbreiding, dan mag die Conventie niet mislukken. Ze mag geen kookboek schrijven, waaruit dan tijdens nachtelijke nieuwe vergaderingen ergens een duister menu wordt klaargestoomd. Wij willen een Conventie die weet waar het Parlement haar naartoe wil leiden. Wij moeten als Europees Parlement in die Conventie onze taak opnemen en de anderen, zowel in de regionale en de nationale parlementen als de publieke opinie bij dat debat betrekken en ervoor zorgen dat Europa de kwalitatieve stap zet die voor de uitbreiding noodzakelijk is.

Wurtz
Mijnheer de Voorzitter, tijdens het voorbereidingsdebat voor de verkiezing van de Voorzitter van het Parlement, heb ik kunnen zeggen wat ik van de gekozene verwacht. Wij weten allemaal dat er sprake is van een toenemende en zeer verontrustende afkeer van de burger ten aanzien van de Europese instellingen en daarvan uitgaande heb ik toen gezegd dat de toekomstige Voorzitter er alles aan gelegen moet zijn om het vertrouwen van de burger weer terug te winnen. Ik ben dan ook blij deze doelstelling impliciet in uw programma terug te vinden. Wij moeten, zei u, het vertrouwen van de burger winnen. Op dit punt sluiten wij ons volledig bij u aan.
Wat betekent dat concreet? Ik heb daar persoonlijk drie ideeën voor geformuleerd. Twee daarvan lijken me voor een deel met uw voorstellen te stroken en ik durf te stellen dat het derde in een leemte zou kunnen voorzien.
Het eerste idee gaat over het betrekken van alle burgers bij het debat over de toekomst van Europa. Ik heb voorgesteld dat de Voorzitter parallel aan het werk van de Conventie en in samenwerking met de nationale parlementen, een campagne start onder het motto "Laat iedereen meepraten" . Daarmee zou deze instelling van meer moed getuigen dan zij ooit gedaan heeft. Wij zouden, zoals u zei, moeten oproepen tot een echte confrontatie van ideeën, luisteren naar wat de mensen ons te zeggen hebben over wat zij van Europa verwachten en ons inspannen om de Conventie te richten op deze debatten in al hun diversiteit. Vervolgens moet iedereen dan zijn of haar verantwoordelijkheid nemen. Wij willen dat de Conventie de IGC wakker schudt en dat de burgers de Conventie wakker schudden!
Mijn tweede idee was dat de Voorzitter met ons het initiatief moet nemen om ervoor te zorgen dat wij in het Parlement groepen burgers uit verschillende Europese landen uitnodigen rond bepaalde gezamenlijke breedgesteunde thema's.
Ik heb daarvan drie voorbeelden gegeven. Het eerste voorbeeld betrof het bijeenbrengen van jongeren op kwesties die hen direct aangaan, zoals studiebeurzen van het type Erasmus-beurs of volledige wederzijdse erkenning van diploma's, naast breder geörienteerde onderwerpen die laten we zeggen betrekking hebben op de samenleving, zoals de thema's die wij net in Porto Alegre hebben besproken onder de mooie titel "Er is een andere wereld mogelijk". Een ander voorbeeld: ervoor zorgen dat vrouwen uit heel Europa bij elkaar komen rond de vraag of van de verdragen ter bevordering van de gelijke rechten van de vrouw wel alle bepalingen volledig worden toegepast. Laatste voorbeeld en dat sluit aan bij uw voorstel mijnheer de Voorzitter: burgers uit de kandidaat-lidstaten en de lidstaten bijeenbrengen om samen de voor- en nadelen van deze werkelijk historische gebeurtenis te onderzoeken en de kans op welslagen van deze onderneming zo groot mogelijk te maken. In die geest hebt u ook voorgesteld om waarnemers uit de kandidaat-lidstaten uit te nodigen en wij zullen u daarin steunen.
Alleen van het derde idee dat ik twee maanden geleden heb gelanceerd, ben ik bang niets meer terug te vinden in uw toespraak van vanochtend. Dit betreft het idee om de Commissie en de Raad aan te sporen haast te maken met enkele symbolische wetsteksten die onze medeburgers duidelijk laten zien welke richting wij in de toekomst met Europa willen ingaan.
Ik denk daarbij met name in deze tijd van aanhoudende bedrijfsherstructurering aan richtlijnen zoals de richtlijn betreffende informatie en raadpleging van werknemers, de richtlijn betreffende Europese ondernemingsraden of ook de kaderrichtlijn voor diensten van algemeen belang, in afwachting van een eventuele, en in mijn ogen wenselijke, hervorming van de Verdragen aangaande dit wezenlijke hoofdstuk.
Voordat u gekozen werd, stond onze fractie deze benaderingswijze voor en deden wij deze concrete suggesties voor uitvoering ervan. Wij zullen dit ook tijdens uw ambtsperiode blijven doen. In die geest kunt u natuurlijk op ons rekenen. Wij willen samen met u van dit Parlement een positief kader maken voor miljoenen Europeanen.

Collins
Mijnheer de Voorzitter, allereerst een luchthartige opmerking: het doet mij buitengewoon veel deugd uw vrouwelijke kant te mogen aanschouwen die hier vanmorgen aan ons geopenbaard is. Ik verzeker mijn collega' s dat de Voorzitter ook een hardere kant heeft, zoals ik elders in een ander parlement heb gezien.
Ik ben zeer verheugd over de verklaring van de Voorzitter deze morgen. Ik ben oprecht blij met de reacties van de eerdere sprekers. Dat voorspelt veel goeds voor de verandering die zoals wij weten zal moeten plaatsvinden, een verandering die wij aanzienlijke tijd niet hebben aangedurfd. Ik wil graag publiekelijk verklaren dat dit mijns inziens de eerste serieuze poging sinds lange tijd is om de uitdaging het hoofd te bieden waarvoor de behoefte aan verandering ons stelt. Vaak beschouwen we verandering als iets wat altijd wenselijk is maar tot morgen kan wachten. Nu wij Pat Cox als Voorzitter hebben, moeten we vanaf het eerste moment de uitdaging aangaan. Op ieder van ons rust de verplichting die verandering te steunen.
Mijn fractie is bijzonder ingenomen met de veranderingen die u in uw verklaring heeft geschetst. Deze zullen het Parlement meer inhoud geven. Het Parlement zal door die veranderingen de rol krijgen die het moet hebben en die het, zoals wij weten, niet heeft. Zij zullen leiden tot het soort debat waarvoor wij niet ijverig en zorgvuldig allerlei documenten moeten lezen over technische zaken, waarover het debat helemaal niet zou moeten gaan. Laten we debatteren over de politieke kwesties.
De heer Barón Crespo verwees naar het goede debat dat wij gisteren hadden met de Hoge Vertegenwoordiger, Javier Solana. Het was een goed en open debat, maar daar hadden we er meer van moeten hebben. Het zou geen gunst moeten zijn dat de heer Solana hier aanwezig is. Misschien zou hij hier regelmatiger moeten zijn. Hij is rekenschap verschuldigd aan dit Parlement. Dat mogen wij niet over het hoofd zien. Dat is ook belangrijk. Het was mij een groot genoegen dat commissaris Patten hier gisteren was, aangezien ook hij een rol speelt die wij dienen te respecteren en te ondersteunen.
Ik dank de Commissie en het Spaanse voorzitterschap dat zij vandaag bij dit uiterst belangrijke debat aanwezig zijn. Ook zij spelen een belangrijke rol. Ik heb altijd het standpunt ingenomen dat het Europees Parlement de beste vriend van de Commissie is. Het Parlement zal de Commissie ondersteunen en ervoor zorgen dat zij niet buitenspel wordt gezet door een of twee grotere lidstaten die dat om welke reden dan ook wensen. Ik weet ook dat de Commissie de beste vriend is van de kleinere lidstaten binnen de Europese Unie en dat deze op haar bescherming kunnen rekenen wanneer dat nodig is.
Ik dank de vertegenwoordigers van het Spaanse voorzitterschap dat zij hier vandaag zijn. Dat is goed en hoort zo. Afgelopen november hebben zij de fractieleiders van dit Parlement ontmoet en open overleg met hen gevoerd over de agenda die zij voor hun voorzitterschap wilden voorstellen. Dit was een nuttig, welkom en waardevol initiatief waarvoor wij dankbaar zijn. Nog niet zo lang geleden weigerde het vertrekkende voorzitterschap naar dit Parlement te komen om verslag te doen van zijn werkzaamheden, omdat het onmiddellijk daarna wilde weggaan. Het wilde geen vragen beantwoorden. Dat zouden wij niet moeten accepteren.
Er moet in dit Parlement veel veranderen. Wij zullen die hervorming steunen. Ik sluit mij aan bij de uitspraken van de heer Cox over verschillende zaken. Hij verwees naar de behoefte aan een statuut. Er is algemene steun voor het Statuut en het verheugt mij dat iedereen, vanaf de basis, bij het overleg betrokken zal worden, op een fatsoenlijke, eerlijke, oprechte, open en democratisch manier. Dit in tegenstelling tot het verleden, toen de heer Rothley alléén werkte en men zich slechts inspande om het op een akkoordje te gooien opdat het voorzitterschap aan het einde van de dag tenminste nog iets kon presenteren. Dat was toen niet goed genoeg en zal het ook nu niet zijn. Wij hebben ons allemaal gecommitteerd aan dit debat en het zal iets waardevols moeten opleveren.
Wat het functioneren van de Conventie betreft, juich ik de voorstellen die hier vandaag gedaan zijn van harte toe. Ik zou daaraan willen toevoegen, zij het misschien met enige aarzeling, dat de ontmoeting die vandaag plaatsvindt tussen de heer Giscard d' Estaing en de leiders van de politieke fracties niet beperkt had moeten blijven tot deze fractieleiders. Er had misschien overwogen moeten worden die bijeenkomst in dit Parlement te houden om alle afgevaardigden de gelegenheid te geven de ontwikkelingen te volgen. Wij hebben de heer Giscard d' Estaing dringend verzocht zijn vergaderingen niet achter gesloten deuren te houden. Wij hebben erop aangedrongen dat de Conventie zich zou richten naar het Parlement en dat de afgevaardigden uit de diverse lidstaten erbij betrokken zouden worden. Toch steunen we de heer Giscard d' Estaing door een besloten, genoeglijke lunch te organiseren waarbij slechts een half dozijn mensen aanwezig zal zijn. Ik vraag u dringend hier nog eens over na te denken, mijnheer de Voorzitter, wanneer over deze zaken gedebatteerd en gediscussieerd wordt.
Ik sta zeer positief tegenover uw initiatief in verband met de uitbreiding om parlementsvertegenwoordigers uit de kandidaat-lidstaten uit te nodigen. Dat is goed, juist en gepast en dit voorstel heeft dan ook mijn steun. Laat er maar debat en discussie zijn. Een kleine waarschuwing is mijns inziens echter op zijn plaats. Laten we niet overdrijven en ons op een terrein begeven dat wellicht onder het onderhandelingsmandaat van de Commissie valt. We moeten voorzichtig zijn en ik vertrouw op uw ervaring en oordeel in dezen. Ik spreek vanuit mijn eigen beperkte ervaring op dat gebied, waarover ik op een ander tijdstip en een andere plaats zal vertellen.
Tot besluit wil ik mijn steun betuigen aan de aanbevelenswaardige wijze waarop u de buitenlandse zaken wilt bevorderen. Ik zou u willen vragen aandacht te besteden aan de rol van de parlementaire delegaties op dit specifieke gebied. Doen wij het Parlement recht? Doen we wel iemand recht als wij eenmaal per jaar gedurende anderhalve dag of twee dagen vergaderen met een delegatie uit bijvoorbeeld India of China? Bevordert dat de buitenlandse betrekkingen? Nee, op geen enkele manier. Waarom beginnen we op dit ogenblik bijvoorbeeld geen gesprek met Iran? Als wij voorstanders van verandering binnen het Iraanse regime kunnen helpen en steunen door met hen van gedachten te wisselen, waarom doen wij dat dan niet? Wordt het niet eens tijd dat wij zelf bepalen wat ons beleid, onze benadering, onze houding is ten aanzien van buitenlandse zaken?
Mijnheer de Voorzitter, u bent uw voorzitterschap zeer goed begonnen. U heeft mijn volledige steun. Ik wens u alle goeds toe en u kunt op mij rekenen.

De Voorzitter
Ik moet slechts één klein misverstand rechtzetten. De heer Giscard d' Estaing zal niet lunchen met de fractievoorzitters. De vergadering van vandaag gaat vooraf aan de Conventie, maar ik verzeker u dat wij erop zullen aandringen dat volledig rekenschap wordt afgelegd aan het Parlement, in deze vergaderzaal, wanneer de Conventie eenmaal van start gaat en we weten hoe zij functioneert.

Bonde
Mijnheer de Voorzitter, uw toespraak van vandaag toont de waarde van de open verkiezingsstrijd aan. We hebben de tijd genomen om onze eigen situatie te bespreken. Ik wil de Voorzitter graag dankzeggen voor zijn bijdrage en de discussie van vandaag en ik wil ter overweging een aantal suggesties doen.
Consolidatie van de wetten zou toch kunnen plaatsvinden door te weigeren niet- geconsolideerde voorstellen te behandelen of deze direct te verwerpen. Het kan niet logisch zijn 70 wijzigingen te moeten verzamelen om de juridische situatie voor een vis te doorzien. Een hervorming voor meer openheid moet garanderen dat alle bijeenkomsten en documenten open zijn, tenzij een gekwalificeerde meerderheid het eens is over een gegronde uitzondering, zoals dat in het verslag-Martin/Bourlanges het geval was. Politieke aanstellingen moeten tot het verleden behoren. In de toekomst behoort iedereen aangesteld en bevorderd te worden op grond van verdienste, ook hier in het Parlement, en we zouden een nieuwe start kunnen maken met de mensen die nu vanuit de kandidaat-lidstaten in dienst moeten worden genomen. De voltallige vergaderingen moeten meer gaan leven. Een derde van de tijd zou gereserveerd kunnen worden voor spontane debatten, zoals u al aangaf. De actieve leden moeten de gelegenheid hebben met de commissaris en de voorzitter van de Raad in de clinch te gaan, als ze geen antwoord krijgen. Alle leden moeten minstens driemaal per jaar het woord mogen voeren. De stemmingen moeten worden toegesneden op het louter stemmen over politieke meningsverschillen. Na elk debat moeten de coördinatoren bijeenkomen en de stemming in technische zin voorbereiden. De stemlijst moet minstens een week voor de stemming bekend zijn, zodat we allemaal onze achterban kunnen consulteren en weten wat we stemmen.
De verdeling van de posten moet worden herzien. De methode d'Hondt zou kunnen worden gewijzigd in de methode Saint-Laguë, waar men door 1,3,5 in plaats van door 1,2,3,4,5 deelt. Dat resulteert verhoudingsgewijs in dezelfde verdeling, maar het biedt de kleinere fracties de gelegenheid niet altijd dat te moeten nemen wat de grote overlaten. Waar de kleine fracties niet vertegenwoordigd zijn, kan men ze waarnemersposten geven. De onafhankelijke leden moeten evenredige mogelijkheden hebben en we dienen zelf alle vormen van discriminatie uit de weg te ruimen in plaats van een nieuwe rechtszaak te riskeren. De aanval van het verslag-Corbett op de kleine fracties moet worden vervangen door een gentlemen' s agreement, waarin we een aantal van de doelen van de heer Corbett realiseren zonder op de rechten van de fracties te beknibbelen. In de Conventie moeten de meerderheid en de minderheid gelijkelijk de beschikking hebben over gekwalificeerde assistentie en op dezelfde manier voorstellen kunnen indienen en daarvoor kunnen ijveren. Er kan geen sprake zijn van voorrechten voor bepaalde standpunten. De Europese Beweging en de federalisten hebben niet het alleenrecht om met geld van het Parlement het debat met het maatschappelijk middenveld te organiseren. We moeten ons er gezamenlijk voor inzetten dat het gehele Parlement en de Conventie zodanig te werk gaan dat alle leden en standpunten zich goed en gelijkelijk behandeld voelen. Bij de ontmoeting met de heer Giscard van vandaag zouden wij graag veilig willen stellen dat alle plaatsvervangers in de Conventie volledig gerechtigd zijn om aan de werkzaamheden deel te nemen. Veel succes bij de hervormingswerkzaamheden!

Dell' Alba
Mijnheer de Voorzitter, u wenst een meer democratisch en minder bureaucratisch Parlement. Dat lijkt mij een belangrijk concept en daarom wil ik beginnen met de situatie van de niet-ingeschrevenen. De niet-ingeschrevenen zijn drieëndertig tweederangs leden, afgevaardigden die geen toegang hebben tot het d' Hondt-stelsel aan de hand waarvan alles hier in dit Parlement wordt verdeeld, die documenten noch amendementen mogen indienen en die ook ten overstaan van hun kiezers blijk moeten geven van onmacht omdat zij niet als volwaardige leden kunnen deelnemen aan de werkzaamheden van dit Parlement.
Al twee jaar lang ligt er in de Commissie constitutionele zaken een verslag op tafel. Enkele maanden geleden is eveneens een uitspraak gedaan door het Hof van Justitie en daarin komen enkele belangrijke opmerkingen voor aan de hand waarvan kan worden vastgesteld of die maatregelen goed waren of anders hadden moeten zijn, en of eventueel moet worden voorzien in juridische sancties in geval van niet-naleving. Ik vraag u, mijnheer de Voorzitter, dit dossier op de voet te volgen en dit aspect van onze werkzaamheden hier in het Parlement opnieuw ter sprake te brengen. Ik geloof namelijk dat, juist met het oog op hetgeen u zei, wij niet alleen geconfronteerd zijn met een algemeen probleem, namelijk de versterking van het democratisch gehalte van onze werkzaamheden en de deelname van alle leden, maar ook rekening moeten houden met deze beknotte status die tot nu toe in ons Parlement wordt gehandhaafd.
Daarvoor geeft het verslag-Corbett, mijnheer de Voorzitter - en dat hebt u waarschijnlijk al eerder gehoord - geen enkele oplossing. Dit verslag maakt onze situatie in zekere zin zelfs tot een karikatuur en is allesbehalve een verbetering. Misschien weten de collega' s het niet maar de heer Corbett heeft bijvoorbeeld voorgesteld om de urgenties af te schaffen. Hoe kan men überhaupt op het idee komen? De urgenties zijn een van de weinige gelegenheden voor het Parlement om aan politiek te doen, zoals de heer Collins al zei. Als wij die afschaffen kunnen wij ook de resoluties ter afsluiting van de debatten afschaffen! Dan worden wij pas echt een stemmachine! Dat is mijns inziens niet de juiste weg, en daarom hoop ik van ganser harte dat de fracties, de afgevaardigden, de Commissie constitutionele zaken het over een andere boeg zullen gooien. Dit voorstel is geen goed voorstel. Soms voeren wij belangrijke debatten in aanwezigheid van de Commissie en de Raad, maar met niet meer dan tien à vijftien leden. Wel, dat siert het Parlement niet; dat strekt ons allesbehalve tot eer. Soms veranderen wij ons echter nog geen twee uur later in een "stemfabriek" , ook omdat wij weten dat gezien ons sanctiesysteem het voordeliger is te gaan stemmen. Volgens mij moeten wij dit systeem veranderen. Vroeger hadden wij stemverklaringen. Toen hadden wij een systeem dat de debatten zichtbaar en begrijpelijk maakte voor de journalisten en de publieke opinie, maar dat is verleden tijd.
Een andere aspect is de openbaarheid van onze debatten. Collega Collins sprak daar al over en de andere niet-ingeschrevenen zijn het met hem eens. Wij hadden bijvoorbeeld deze vergadering al kunnen beleggen met eenieders deelname, of wij hadden deze vergadering kunnen uitzenden via het intern circuit. Wij zijn er diep van overtuigd, mijnheer de Voorzitter, dat net als uw verkiezing via internet is uitgezonden - en dat was een eerste belangrijke stap - de debatten van niet alleen de plenaire vergadering, maar ook de commissies kunnen en moeten worden uitgezonden, zodat alle burgers, en niet alleen de Europese burgers, toegang krijgen tot onze werkzaamheden.
Tot slot heb ik nog een opmerking over het Statuut, mijnheer de Voorzitter. Het Statuut is belangrijk maar moet ook de voorrechten van de afgevaardigden behelzen. Met andere woorden, het Statuut mag niet enkel toegespitst zijn op de financiële aspecten. Daarin moet eindelijk ook de status van de leden van het Europees Parlement worden vastgesteld met hun taken, voorrechten en rechten jegens de zich in uitbreiding bevindende instellingen. Dat is mijns inziens de uitdaging waarvoor wij staan. Dit gezegd zijnde, wens ik u, mijnheer de Voorzitter, het allerbeste voor uw werk. Ik hoop dat onder uw voorzitterschap, voor 2004, belangrijke hervormingen van stapel zullen lopen.

Martin, David
Laat ik beginnen u te feliciteren met uw 'Europese troonrede' , die misschien net als andere troonredes een jaarlijks terugkerende gebeurtenis zou moeten worden.
Ik vind dat u uw voorzitterschap van het Europees Parlement zeer goed begonnen bent. Als wij de door u besproken hervormingsagenda willen uitvoeren, hebben we esprit de corps nodig in dit Parlement. Met de wijze waarop u het Bureau van het Parlement, de Conferentie van voorzitters en de commissievoorzitters reeds in uw eerste maand als Voorzitter bij uw agenda betrokken hebt, geeft u blijk van vastberadenheid om met dit hele Parlement samen te werken voor de verwezenlijking van de hervorming. Dat is zeer bemoedigend.
Tegelijkertijd heeft u echter hetzelfde gedaan ten aanzien van de instellingen. Hoewel we deze zaken niet moeten overdrijven, is de relatie tussen de Commissie, de Raad en deze instelling nu al verbeterd. Het belangrijkste is misschien wel dat u bereid bent gebleken moeilijke beslissingen te nemen. Ik vrees dat uw Voorzitterschap steeds meer zal worden gekenmerkt door zware beslissingen, maar we zullen daartoe dan ook steeds meer de gelegenheid hebben.
Als ik al kritiek heb op uw redevoering, is deze niet inhoudelijk: ik ben het eens met vrijwel al hetgeen u zei. Wel bespeurde ik in uw redevoering het gevaar van vervaging van doelstellingen. Als u teveel hooi op de vork neemt, loopt u het risico uiteindelijk maar weinig tot stand te brengen. Ik zou u willen aanmoedigen zich te beperken tot slechts twee of drie hoofdpunten. De uitbreiding komt daarbij op de eerste plaats, de interne hervorming van dit Parlement op de tweede en op de derde plaats staat, zoals anderen al gezegd hebben, de communicatiestrategie van dit Parlement voor een beter contact met de burgers van de Europese Unie. Als u op deze drie gebieden vooruitgang boekt, zult u al zeer veel bereikt hebben.
Uw beleidsverklaring legde ook terecht de vinger op het dilemma waarvoor wij staan. Willen wij onze status als instelling verbeteren, moeten wij intern hervormen. Dat houdt in dat wij enigszins zullen moeten navelstaren. Als we evenwel tweeëneenhalf jaar zitten te navelstaren, zal de afstand tussen onszelf en de burgers alleen maar groter worden. Wij moeten de twee genoemde zaken dus combineren. Wij moeten binnen de structuren van dit Parlement de hervorming doorvoeren, terwijl wij in de vergaderzaal van dit Parlement, zoals u terecht zegt, aansluiting moeten zoeken bij de burgers door de belangrijke onderwerpen te bespreken waarmee zij dagelijks te maken hebben. We moeten in feite praten over de zaken die er dáár toe doen, niet over de zaken die er hier toe doen. Wat dáár leeft is van werkelijk belang voor ons.
De heer Dell' Alba maakte een opmerking die ik had willen maken. Toen u zei parlementsleden uit de kandidaat-lidstaten te willen uitnodigen hier deel te nemen aan het debat over de uitbreiding, was ik het met u eens. Ik vroeg me echter onmiddellijk af waar deze mensen zouden moeten zitten.
Toen keek ik de zaal eens rond en besefte dat het geen probleem zou zijn hier zitplaatsen voor hen te vinden. We staan hier voor een dubbele moeilijkheid. Ten eerste is er de door u genoemde vraag hoe wij onze debatten levendiger en interessanter kunnen maken. Ten tweede staan we echter voor een probleem dat we in het verleden al geprobeerd hebben op te lossen en dat we opnieuw moeten proberen op te lossen, namelijk de vraag hoe wij deze plenaire vergadering tot de kern maken van de vier dagen dat wij in Straatsburg werken. Er blijft genoeg tijd over voor commissie- en delegatievergaderingen en voor gesprekken met lobbyisten en dergelijke. Als wij in Straatsburg zijn, moet de plenaire vergadering echter het middelpunt van onze werkzaamheden zijn. In feite is zij voor de meeste afgevaardigden bijzaak wanneer zij naar Straatsburg komen. Een Parlementslid brengt tijdens een vergaderperiode in Straatsburg gemiddeld minder dan vijf uur in deze vergaderzaal door. Ze zouden hier echter juist het grootste deel van de tijd moeten zijn: De plenaire vergadering zou het middelpunt van onze werkzaamheden moeten zijn. We zouden het gevoel moeten hebben dat we iets missen als wij niet bij de vergadering aanwezig zijn. In plaats daarvan hebben we het gevoel dat we iets missen als wij hier zitten, als we de vergadering bijwonen. We moeten dus onze prioriteiten bijstellen om de plenaire vergadering tot het middelpunt van onze werkzaamheden te maken: een meer levendige vergadering waarin wij werkelijk discussiëren over de dagelijkse vraagstukken.
Ik heb nog een laatste, maar belangrijke opmerking, omdat zowel u, mijnheer de Voorzitter, als de heer Poettering op verschillende manieren naar dit punt verwezen hebben. Ik ben blij met het besluit over het verslag-von Wogau. Het was een juist besluit. Ik geloof echter niet dat, zoals u aangaf, een betere wetgeving kan worden overgelaten aan de Conventie. Dat geldt eveneens voor de langetermijnoplossing van de door de heer von Wogau genoemde problemen in verband met de uit het verslag-Lamfalussy voortvloeiende voorstellen. We moeten ons daar de komende twee à drie maanden op concentreren. Tijdens de topconferentie in juni zal immers gesproken worden over governance en betere wetgeving. Als wij ons daar nu niet op concentreren, is de stelling in juni misschien opgegeven. Het is dus belangrijk dat wij deze kwestie nu bekijken en niet denken dat het verslag-von Wogau zelfs maar voor vijf of zes maanden een oplossing is. Het is een kortetermijnoplossing voor twee of drie maanden voor een uiterst belangrijk vraagstuk inzake de bevoegdheden van het Parlement.
Mijn hartelijke dank en nogmaals gefeliciteerd met de vooruitgang die u tot nu toe geboekt heeft.

De Voorzitter
Ik kan u verzekeren dat ik, zoals ik in mijn redevoering al aangaf, tussen nu en de Top van Barcelona de interinstitutionele werkgroep wil samenstellen of ten minste de dialoog daarover beginnen. De Spaanse premier heeft reeds ten overstaan van dit Parlement zijn steun gegeven aan dit idee. Ook de voorzitter van de Commissie staat achter dit plan. We moeten de teugel kort houden. U hebt volkomen gelijk: dit is niet iets dat we pas op de middellange termijn moeten aanpakken. De agenda van de werkgroep zal ons echter over een aantal andere belangrijke hindernissen helpen.

Doyle
Mijnheer de Voorzitter, ik zou graag beginnen met een oneerbiedige opmerking die alleen uw Ierse collega' s zich kunnen permitteren. Het verheugt ons allen zeer dat Paddy de Ier Paddy de Voorzitter geworden is. In uw eigen kiesdistrict in Ierland, Cork, zou men niet meer bijkomen van het lachen bij de gedachte dat wij vanmorgen in dit Parlement de vrouwelijke kant van Pat Cox bespreken. Maar het is goed dat we dat doen. Ik ben het eens met de heer Collins. In de meer agrarische gebieden van Ierland zou de toon van het debat echter vermakelijk gevonden worden. Ik dank u voor uw bijdrage vanmorgen. Ik sta voor de volle honderd procent achter uw plan zoals u ons dat heeft voorgelegd.
Belangrijker is dat u in uw redevoering geen eurokretologie bezigde. Mijn dank daarvoor. Een groot probleem in alle instellingen is dat wij een taal, een terminologielijst hebben ontwikkeld waardoor een kloof is ontstaan tussen onszelf en de Europese volken die wij vertegenwoordigen. Wij hebben die kloof niet alleen tussen onszelf en de burgers laten ontstaan, maar ook tussen onszelf en de media, van wie we afhankelijk zijn voor het overbrengen van onze boodschap aan de volken van Europa. Uw bijdrage van deze morgen was vrij van eurokretologie. Daarmee feliciteer ik u van harte. Het is belangrijk dat wij allen - van technisch medewerker tot parlementariër - uw voorbeeld volgen in onze wijze van uitdrukken.
Ik hoop dat uw bezieling de komende tweeëneenhalf jaar niet afneemt en dat zij aanstekelijk blijkt te zijn wanneer u ons in heel Europa en daarbuiten vertegenwoordigt. Ik hoop dat uw genegenheid en uw duidelijke liefde voor dit Parlement, voor deze Europese instellingen aanstekelijk blijken wanneer u gedurende uw ambtstermijn vergaderingen toespreekt. Ik hoop met name dat zij in ons eigen Ierland aanstekelijk zullen blijken te zijn. Vijfenzestig procent van de Ierse kiezers heeft afgelopen juni niet gestemd over het Verdrag van Nice. Ik hoop dat zij aangestoken worden door uw enthousiasme wanneer wij proberen hen uit hun slaap, hun onverschilligheid te doen ontwaken door hun tussen nu en eind december opnieuw de gelegenheid te bieden instemming te betuigen met de uitbreiding van Europa. Het is van het grootste belang dat wij onze volken enthousiast maken en vooral het Ierse volk enthousiast maken voor de uitbreiding die wij allen steunen.
Ik wens u een goede gezondheid en Gods zegen voor de komende tweeëneenhalf jaar.

De Clercq
Mijnheer de Voorzitter, ik zal zeer kort zijn. Ik ben zeer gelukkig dat u de primacy of politics hebt onderstreept. Ten slotte is dit Parlement uitgegroeid van een papieren tijger tot een waakhond van de democratie en dat betekent politics. Ik geloof dat in dat verband communicatie en informatie van doorslaggevend belang zijn. Informatie meer nog dan communicatie. Dat is niet hetzelfde. Communiceren betekent nieuws overbrengen. Informeren impliceert een dialoog met diegenen tot wie de informatie gericht is. Die dialoog moet open zijn, moet objectief zijn, waarbij het niet mag gaan om indoctrinatie en propaganda, maar wel om communicatie en informatie. Goede informatie betekent dat men met een goede inhoud moet komen, dat men iets te bieden heeft, dat men iets kan vertellen. Het hoeft niet perfect te zijn, maar men moet een dialoog kunnen voeren om eventueel verbeteringen aan te brengen.
Ik stel de vraag: hoe gaan we dat aanpakken, mijnheer de Voorzitter? Er bestaan ontelbare verslagen daarover. Ikzelf had de eer auteur van een van die vele te zijn die in de donkere laden van de bureau's opgeborgen zijn. Er zijn veel verslagen geweest, doch er is weinig veranderd in de vele jaren dat ik hier in dit Parlement zit. Hoe gaan we dat aanpakken? Misschien een suggestie, want we hebben al van alles geprobeerd. Waarom zouden wij geen open dialoog voeren? U als vertegenwoordiger van het Parlement met diegenen die u uitkiest, u namens het Parlement met de vertegenwoordigers van de media. Niet om te indoctrineren. Ik weet hoe angstvallig - en terecht - de media tegenover propaganda staan. Maar eenvoudig een open dialoog om samen te onderzoeken hoe we - want daar gaat het tenslotte om - de parlementaire democratische cultuur en dus Europa, het democratische Europa, het beste kunnen dienen.

Palacio Vallelersundi
Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats wil ik u zeggen dat wij achter uw werkprogramma en uw ambities staan. Ik zult denk ik kunnen rekenen op de steun van dit Parlement.
Ik heb drie opmerkingen om het een en ander te preciseren. Mijnheer de Voorzitter, u heeft het gehad over een realistische en intelligente wijze om de prerogatieven van dit Huis te beschermen. U heeft het verslag-Lamfalussy genoemd en verder heeft u gisteren besloten niet in beroep te gaan bij het Hof van Justitie en een voor de burgers vitale kwestie objectief te benaderen.
Naar mijn idee is die intelligente manier om onze prerogatieven te beschermen - die feitelijk niet van ons zijn maar die een afspiegeling vormen van onze verantwoordelijkheid ten opzichte van de burgers - een leitmotiv dat ik zou willen onderstrepen.
Die bescherming van onze prerogatieven en van de goede betrekkingen met de overige twee instellingen, waarin een ieder zijn roeping heeft, omvat echter een punt dat u zijdelings heeft genoemd en dat ik speciaal onder de aandacht zou willen brengen, namelijk de toegang tot de documenten met de screening van de kandidaat-landen, toegang die ons tot nog toe wordt geweigerd.
Het heeft geen enkele zin onze collega's uit de kandidaat-landen uit te nodigen, die deze documenten wél kennen, terwijl wij ze niet kunnen inzien. Dat is een van die concrete kwesties waarover we ons niet druk moeten maken maar waarvoor we meteen in actie moeten komen.
Het tweede aspect met betrekking tot de prerogatieven van dit Parlement is de imagovorming. Een imago zegt vaak meer dan duizend woorden. De persconferentie die de drie instellingen gisteren samen met de rapporteur, de heer von Wogau, hebben gehouden, zal ertoe bijdragen dat we in de toekomst niet meer hoeven te lezen dat er een richtlijn is aangenomen terwijl er feitelijk een gemeenschappelijk standpunt is goedgekeurd in de Raad. De drie instellingen hebben de verantwoordelijkheid ten opzichte van de burgers om een doeltreffende en gedegen wetgeving te garanderen. Vandaar dat tweede aspect, want het is belangrijk dat de nauwgezetheid van deze instelling wordt onderstreept. De drie instellingen dienen de kwaliteit van de wetgeving te verbeteren. Dat is al bij verschillende gelegenheden opgemerkt, en ook op breder niveau is dat een van de grote uitdagingen, niet alleen van de Europese instellingen.
Het is zaak dat de wetgevingen ondanks hun complexiteit toch leesbaar blijven. Zoals gezegd moeten jargon en duistere zegswijzen worden uitgebannen. In dat verband en met het oog op de hervorming van dit Parlement wil ik erop wijzen dat de commissies een belangrijke plaats innemen in het Europees Parlement. Steun verdient uw idee - dat onder meer is verwoord door de groep-Provan en door andere werkgroepen van het Bureau van het Parlement - om het meer technische deel van het werk aan de commissies over te laten zonder dat daarmee afbreuk wordt gedaan aan de zichtbaarheid voor de burger. Het is belangrijk dat de burgers kunnen zien welk werk er wordt gedaan, niet alleen in de plenaire, wat zij al kunnen zien, maar ook in de commissies. Daarom moeten we de communicatie van de commissies met de burgers zien te verbeteren.
Tot slot wil ik het derde aspect ter sprake brengen: de dialoog met de burgers. Mijnheer de Voorzitter, u belichaamt op uitmuntende wijze datgene waar dit Parlement voor staat. Dankzij uw persoonlijke capaciteiten zullen wij de didactische taak kunnen volbrengen - ik gebruik die term didactisch heel bewust - die voor ons ligt en duidelijk kunnen maken wat de Europese opbouw inhoudt, wat er in dit Parlement wordt gedaan, en in welke mate we ons in dit Parlement verantwoordelijk voelen voor de eervolle opdracht om de Europese burgers te vertegenwoordigen.

Corbett
Mijnheer de Voorzitter, ook ik feliciteer u met dit uitstekende begin van uw Voorzitterschap. Uit onze opvallende en levendige gedachtewisseling aan het einde van dit debat blijkt dat er in dit Parlement veel steun voor en behoefte aan hervorming bestaat.
U was zo vriendelijk te refereren aan mijn verslag, dat hopelijk tijdens de volgende vergaderperiode besproken zal worden. Wij zijn bezig een behoorlijk brede consensus op te bouwen ten aanzien van het merendeel van de voorstellen in mijn verslag. De afgelopen dagen zijn veel fracties zo vriendelijk geweest mij te vragen deel te nemen aan hun fractievergaderingen en mee te werken aan de opbouw van een consensus. Ik heb er nu alle vertrouwen in dat er volgende maand een meerderheid zal zijn voor het zinvolle pakket hervormingsmaatregelen. Weliswaar zullen deze maatregelen niet al onze problemen oplossen - verre van dat - maar ze zullen wel een nuttige stap voorwaarts zijn.
Ik zou die collega' s willen geruststellen die vreesden dat mijn verslag elementen bevat die ongunstig zijn voor de kleine fracties. In mijn verslag staat niets dat de positie van de kleine fracties in belangrijke mate ondermijnt. Als zij zich zorgen blijven maken, zal ik met alle genoegen samen met hen tot een oplossing proberen te komen voor ieder probleem dat zij aan de orde willen stellen. Ik geef er de voorkeur aan hen te overtuigen, maar ik sta open voor eventuele andere oplossingen. Dit zal een zinvol onderdeel zijn van het hervormingsproces en ik dank u zeer voor uw steun.

Ludford
Mijnheer de Voorzitter, ik heb een motie van orde: ik zou graag een halve minuut willen navelstaren. Ik ben het eens met alles wat over de hervorming gezegd is, maar wanneer we het over hervorming hebben, mogen we niet vergeten onder welke omstandigheden de gewone afgevaardigden in dit Parlement moeten werken. David Martin verweet ons dat wij niet meer tijd doorbrengen in de vergaderzaal. Een van de problemen is echter dat het al zoveel tijd kost hier naar toe te komen. Ik wil die discussie niet opnieuw aanzwengelen, maar wie deze prachtige zaal en de vorstelijke openbare ruimten van dit gebouw ziet, zou niet geloven hoe kleinbehuisd een gewoon Parlementslid is. Laten de belangrijke personen met ruime werkkamers - zelfs de secretarissen-generaal van de fracties hebben vier keer zoveel kantoorruimte als een gewoon Parlementslid - niet vergeten dat je geen ruimte hebt om bezoekers te ontvangen wanneer je een assistent en een stagiaire in één werkkamer moet huisvesten.
Mijnheer de Voorzitter, kunt u ten minste beloven dat u ons zult helpen om aan computers voor de Parlementsleden te komen, bij voorkeur computers met een plat beeldscherm die op ons bureau in ons kleine kantoor passen, zodat we in de eenentwintigste eeuw efficiënter kunnen werken? Het spijt mij dat ik een zo prozaïsch onderwerp aan de orde stel: ik weet dat Parlementariërs altijd schromen hun eigen werkomstandigheden ter sprake te brengen. Eerlijk gezegd ben ik echter van mening dat wij geen goed werk kunnen verrichten noch onszelf fatsoenlijk aan de wereld kunnen tonen als wij ons werk niet efficiënt kunnen doen. Ik zou niet willen dat iemand de enorme publieke ruimten zag en dan naar onze kleine, volgepakte kantoortjes kwam kijken, waarvan eenderde ook nog eens in beslag wordt genomen door een nutteloos badkamertje. Maar dat is weer een ander verhaal. Helpt u ons alstublieft efficiënt te zijn, mijnheer de Voorzitter.

De Voorzitter
Het Bureau bekijkt momenteel de technologische kant van uw vraag. Ik ben ervan overtuigd dat dit mogelijk is. Ik weet niet zeker wat ik kan doen aan de huisvesting, maar ik voel met u mee.

Poettering
Mijnheer de Voorzitter, naar verluidt heeft Commissievoorzitter Prodi gisteren tijdens de persconferentie een standpunt ingenomen ten aanzien van het gedrag van commissaris Verheugen in de Commissie. Daarbij gaat het dus om het stabiliteitspact. De heer Verheugen zou zich in de Commissie achter de besluiten van de Commissie hebben geschaard, maar zich daarvan afgelopen zondag in een interview aan een Duitse krant hebben gedistantieerd. Ik wil u verzoeken een voorstel te doen tot een passende procedure, zodat commissaris Verheugen in het Parlement of voor een ander geschikt orgaan hierover een verklaring kan afleggen. Dit is mijn verzoek, dat ik in het openbaar wil doen.

De Voorzitter
Ik zal contact opnemen met de Commissie en vragen of het de commissaris uitkomt deze week of eventueel op een ander geschikt moment naar het Parlement te komen.

Barón Crespo
Mijnheer de Voorzitter, daar de heer Poettering dit punt heeft aangeroerd, wil ik erop wijzen dat we al sinds een half jaar in afwachting zijn van de heer Bolkenstein die wij hebben verzocht hier te verschijnen in verband met zijn uitlatingen over de Islam. Ik vind dat we bij het begin moeten beginnen, want anders is het alleen de Fractie van de Europese Volkspartij die dit soort problemen kan aankaarten, en naar mijn idee zijn wij allen gerechtigd de Commissie om haar standpunt te vragen.

De Voorzitter
Zolang wij ervoor zorgen dat het over politieke kwesties gaat en niet over iets anders, zullen wij ongetwijfeld een modus vivendi kunnen vinden.
Ik wil iedereen bedanken die vandaag aan het debat heeft deelgenomen. Ik zou met name tegen de commissaris en de aanwezige leden van de Raad willen zeggen dat wij gewoonlijk niet zoveel tijd nemen om met elkaar als collega' s te spreken. Het is uiterst belangrijk dat wij in dit Parlement proberen een esprit de corps tot stand te brengen. Het is van groot belang dat wij aan deze veranderingsgezindheid werken. Ik garandeer u dat de twee andere instellingen daar ook profijt van zullen trekken. Ik hoop dat ook u deze tijd als welbesteed heeft ervaren.
Het debat is gesloten.

Terrorismebestrijding
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat:
Verklaring van de Raad over het op 27 december 2001 genomen besluit inzake maatregelen ter bestrijding van het terrorisme;
Verslag (A5-0003/2002) van de heer Watson, namens de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken over het voorstel voor een ontwerpkaderbesluit van de Raad inzake terrorismebestrijding (14845/1/2001 - C5-0680/2001 - 2001/0217(CNS))
en
het Europees arrestatiebevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten (14867/1/2001 - C5-0675/2001 - 2001/0215(CNS)).

de Miguel
Mijnheer de Voorzitter, als vertegenwoordiger van het voorzitterschap van de Raad van de Unie is het mijn taak kort iets te zeggen over deze onderwerpen met betrekking tot Justitie en Binnenlandse Zaken.
Ik denk dat het standpunt van mijn land als voorstander van de ruimte van veiligheid, rechtvaardigheid en vrijheid, bekend is. Het Spaanse voorzitterschap heeft vanaf het begin met klem gewezen op het belang van de toezegging om tot nauwe samenwerking te komen met het Europees Parlement. Dat is gebleken uit de verklaringen van niet alleen de fungerend voorzitter van de Raad en minister-president van de Spaanse regering hier voor het Parlement, maar ook uit die van de eerste vice-premier van de regering en minister van Binnenlandse Zaken en van de minister van Justitie die de Commissie vrijheden en rechten van de burger hebben bezocht.
Mijn aanwezigheid hier vandaag past in het streven naar handhaving van de soepele betrekkingen tussen beide instellingen en naar verbetering van de institutionele samenwerking met dit Parlement.
Met de aanneming van het eerste verslag-Watson, dat baanbrekend was op het gebied van aan terrorisme gerelateerde zaken, alsook met de belangrijke resolutie van 5 september jongstleden heeft het Europees Parlement binnen de internationale gemeenschap een voortrekkersrol op zich genomen bij de terrorismebestrijding. Dat die resolutie op 5 september werd aangenomen is van bijzonder belang, daar dit kort voor de elfde september was, de dag waarop de internationale gemeenschap tot de ontdekking moest komen door welke plaag wij worden geteisterd. Met de aanneming van het genoemde verslag heeft het Parlement naar mijn idee blijk gegeven van de vooruitziende blik die nodig is om de gevaren van onze tijd het hoofd te bieden.
Met de inhoud van het verslag-Watson, dat wordt onderschreven door het voorzitterschap, werd het politieke klimaat geschapen dat nodig was om de Europese Commissie, die zich al geruime tijd bezighield met de voorbereiding van de kaderbesluiten inzake terrorismebestrijding en het Europese arrestatie- en uitleveringsbevel, na de elfde september in de gelegenheid te stellen om beide wetgevingsvoorstellen met spoed voor te leggen. De Raad van Justitie en Binnenlandse Zaken van 6 en 7 december heeft een consensus kunnen bereiken over deze wetgevingsvoorstellen die officieel werden aangenomen op de Europese Raad van Laken.
Het Europees Parlement heeft zojuist het verslag voorgelegd over deze twee besluiten, een verslag van bijzonder hoog technisch gehalte dat blijk geeft van een grote mate aan politieke subtiliteit. Wel moet gezegd worden dat de spoed waarmee de Raad deze kwesties heeft moeten behandelen om aan de verwachtingen van onze samenleving te kunnen voldoen na de gebeurtenissen van de elfde september, ons niet blind mag maken voor het belang van het onderhavige debat in het Europees Parlement.
Het is ons uiteraard bekend dat het Europees Parlement betreurt onvoldoende tijd te hebben gehad voor de behandeling van deze kwesties. In dat verband zou ik erop willen wijzen dat met de twee kaderbesluiten gehoor werd gegeven aan het in de resolutie van 5 november 2001 verwoord verzoek van het Europees Parlement aan de Raad om de vereiste maatregelen te treffen. Zoals ik al zei, was de Europese Commissie deze voorstellen al geruime tijd aan het bestuderen, zodat zij deze dankzij het verrichte voorwerk meteen na de aanslagen van 11 september kon voorleggen.
Wat betreft de lijst met terroristische organisaties is het Spaanse voorzitterschap zich bewust van de onvrede die in dit Parlement ontstond toen de Raad op 27 december jongstleden, onder het Belgische voorzitterschap, een lijst met terroristische organisaties goedkeurde in het kader van verordening (EG) nr. 2580/2001. Het Europees Parlement was hierover niet vooraf geraadpleegd, terwijl het wel had aangegeven zich over deze kwestie te willen uitspreken.
Geachte afgevaardigden, het spreekt vanzelf dat de wettigheid van het door de Raad overeenkomstig artikel 15 van het Verdrag betreffende de Europese Unie genomen besluit hier niet in het geding is. Het gaat hier niet zozeer om de wettigheid van het besluit als wel om de politieke houding, en namens de Raad kan ik u zeggen dat onze instelling in alle opzichten bereid is om de kwaliteit van het contact met dit Parlement op peil te houden, overeenkomstig artikel 39, lid 1 van het Verdrag betreffende de Europese Unie.
In het concrete geval van deze lijst met terroristische organisaties wil ik beklemtonen dat de Raad twee lijsten heeft behandeld. In de eerste plaats een vertrouwelijk document dat werd opgesteld door de werkgroep "Terrorisme", waarvan de Raad nota heeft genomen tijdens de bijeenkomst van 7 december, en waarop 34 terroristische organisaties worden genoemd. Die lijst maakte tot 1 juni 2001 deel uit van het document met de titel "Bedreigingen" van het voorzitterschap, dat van vertrouwelijke aard is en dat het Europees Parlement nooit heeft ingezien. Onder het Belgische voorzitterschap is bovendien overeengekomen een algemeen document over bedreigingen op te stellen om aan het Europees Parlement te doen toekomen. Zodra de verschillende taalversies zijn afgerond zullen de geachte afgevaardigden dit document ontvangen.
Uiteraard bevat het Verdrag geen enkele bepaling die de Raad verplicht het Parlement te raadplegen of te informeren over dit vertrouwelijke document, dat hoe dan ook waardeloos zou worden als het in de openbaarheid kwam, en dat in laatste instantie bestemd is voor de antiterroristische veiligheidsdiensten van de lidstaten.
Dan is er nog het besluit 2001/927/EG van de Raad, dat een openbare lijst bevat met terroristen en terroristische organisaties. Deze lijst is gekoppeld aan verordening (EG) nr. 2580/2001 en aan de gemeenschappelijke standpunten 01/930 en 01/931.
Met de goedkeuring van deze instrumenten haken wij in op een uitzonderlijke situatie waarin naleving van het mandaat van de Europese Raad en resolutie 1373 van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties prioritair werd gesteld boven alle andere overwegingen. De publieke opinie in Europa eiste van ons dat we op snelle, zichtbare en slagvaardige wijze actie zouden ondernemen ter bestrijding van het terrorisme. Ondanks dat spoedeisende karakter heeft de Raad dit Parlement geraadpleegd over verordening (EG) nr. 2580/2001, maar voor wijzigingen in het wetgevingsformaat hoeft het Parlement niet te worden geraadpleegd, daar de Raad de uitvoerende bevoegdheden aan zichzelf heeft voorbehouden, conform artikel 202 van het Verdrag.
Desondanks wil het voorzitterschap van de Raad onderstrepen dat het in het kader van de Verdragen en binnen de mate van het mogelijke het Europees Parlement wenst te betrekken bij aan Justitie en Binnenlandse Zaken gerelateerde zaken. Wij zullen dit Parlement op de hoogte houden van de ontwikkelingen op het gebied van de politionele en justitiële samenwerking. Het feit dat dit Parlement gedurende de afgelopen weken is bezocht door de eerste vice-premier van de regering en minister van Binnenlandse Zaken en door de minister van Justitie weerspiegelt de wens van het voorzitterschap om met dit Parlement samen te werken.
Wat betreft de formulering van het begrip "terroristische daad" zij tenslotte opgemerkt dat in de tekst van het gemeenschappelijk standpunt 01/93 de inhoud van het kaderbesluit van de Raad is overgenomen waarover het Parlement is geraadpleegd.

Watson
Mijnheer de Voorzitter, mijn verslag is een ontwerpantwoord van dit Parlement op twee wetgevingsbesluiten: een voorstel voor een kaderbesluit van de Raad inzake terrorismebestrijding en een voorstel voor een kaderbesluit van de Raad inzake het Europees arrestatiebevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten. Samen met de oprichting van het Europees juridisch orgaan Eurojust vormen deze twee maatregelen de wetgevende basis voor het antwoord van de Europese Unie op het gevaar van terrorisme.
De Europese Unie mag zichzelf enkele momenten van voldoening gunnen. Deze maatregelen betekenen immers een belangrijke stap voorwaarts in de richting van de verwezenlijking van een Europese juridische ruimte. Ik wil de fungerend voorzitter van de Raad bedanken dat hij ons eraan heeft herinnerd dat de verwezenlijking van deze rechtsruimte niet op 11 september van het vorig jaar een aanvang heeft genomen. Desondanks zou het niet terecht zijn te ontkennen dat de aanvallen op New York en Washington op 11 september voor een politieke impuls hebben gezorgd. Daardoor werden wij ertoe gebracht de koppen bij elkaar te steken en bepaalde obstakels te overwinnen. Velen van ons betreuren dat hiervoor een stimulans van dergelijke aard nodig was. Desalniettemin verwelkomen wij de vooruitgang die daardoor mogelijk werd .
Waartoe strekken deze maatregelen? In vergelijking met eerdere uitleveringsovereenkomsten is het Europees arrestatiebevel van toepassing op een bredere waaier van misdrijven. Het maakt van overlevering meer een juridisch dan een politiek proces en het breekt in grote lijnen met het beginsel van dubbele tenlastelegging. Er is voor uitlevering een tijdslimiet ingesteld van 90 dagen, wat ons de kans geeft om over alle verdachten van een misdrijf op hetzelfde moment recht te spreken. Het consolideert het idee van een communautaire wetgeving. Het kaderbesluit inzake terrorisme zorgt ervoor dat terrorisme in elk land als een misdrijf wordt aangemerkt. Tot dusver was dat slechts in 6 landen het geval. Met dit besluit wordt voor de eerste keer in het internationaal recht een terreurdaad gedefinieerd, alsmede de misdrijven die samen een terreurdaad vormen. Met dit besluit wordt gestreefd naar een wetgeving met gemeenschappelijke minimumstraffen. Ik beveel deze maatregelen aan dit Parlement aan.
Terrorisme is een ernstig, dodelijk gevaar waarop op adequate wijze gereageerd moet worden. Deze twee maatregelen vormen een doeltreffend antwoord. Ik betreur het gebrek aan afdoende democratische controle op de wetgevingsprocedures van de Unie op dit vlak, hetgeen wij in voorgaande debatten al vaker aan de kaak hebben gesteld. Er zijn in dit Parlement stemmen opgegaan voor een beroep op artikel 42 van het Verdrag opdat deze maatregelen onder de eerste pijler kunnen worden gebracht. Desalniettemin erkennen wij dat het debat voor verbeteringen heeft gezorgd en dat er met onze amendementen van de eerste lezing bepaalde waarborgen in deze maatregelen zijn ingebouwd. Ik verwelkom de woorden van de fungerend voorzitter van de Raad over een nauwere betrokkenheid van het Parlement in het aannemingsproces van dergelijke wetgeving.
Bij andere maatregelen, zoals het bevriezen van banktegoeden, vertoont de coördinatie aanzienlijke gebreken. Het is inderdaad niet onredelijk om te stellen dat de Europese Unie een tamelijk warrig beleid heeft gevoerd inzake de bevriezing van banktegoeden en andere besluiten. Dat is wel gebleken uit de verslagen van de vergaderingen van het Coreper. De motie voor een resolutie die vandaag ter tafel ligt, vormt een weerspiegeling van de problemen op dit vlak.
Al vanaf eind 1990 weten wij dat drie verschijnselen - terrorisme, internationaal georganiseerde misdaad en corruptie - steeds meer met elkaar vervlochten raken. Academici hebben aangetoond dat veel terroristische organisaties dwarsverbanden hebben met de klassieke criminaliteit. De strijd tegen de terroristische criminele infrastructuur moet prioriteit nummer 1 zijn. Wij weten ook dat internationaal georganiseerde misdaad verreweg de belangrijkste factor is in deze band tussen terrorisme en criminaliteit. Het witwassen van geld bedraagt tussen de 2 en 5% van het gezamenlijke wereldwijde BNP. Het gaat om bedragen tussen de 500 en 1500 miljard euro. Het louter bevriezen van banktegoeden van terroristen is niet voldoende. Wij dienen de economische dimensie van het terrorisme te bestrijden als wij het probleem willen overwinnen.
De Verenigde Naties hebben hiermee een begin gemaakt door de inzet van hun financiële task force. De aanbevelingen die tijdens de vergadering van 30 oktober in Washington zijn gedaan en die in juni van dit jaar ten uitvoer gelegd moeten worden, zijn van essentieel belang en bieden een beleidsterrein waarop we met de Verenigde Staten kunnen samenwerken om deze dreiging het hoofd te bieden. Ik zou hier echter een oproep willen doen aan de Europese Unie om constructieve initiatieven te ontplooien, initiatieven waarmee wij verder kunnen en de Amerikanen terug kunnen brengen in het internationale kamp voor de strijd tegen het terrorisme. Het is een strijd die gevoerd moet worden binnen een toepasselijk wettelijk kader met goede democratische en parlementaire controle.
Er zijn enkele amendementen ingediend op mijn verslag. De amendementen 1 en 5 zijn identiek en kunnen mijn goedkeuring wegdragen. Amendement 2, dat ingediend werd na de goedkeuring in de commissie, lijkt enigszins buiten de context te vallen en ik adviseer deze te verwerpen. In amendement 4 wordt voorgesteld om een Europese habeas corpus-wet op te stellen. Mijn fractie zal dit voorstel steunen. Dat hebben wij ook al in de commissie gedaan, hoewel wij de herinvoering van het amendement in zekere zin beschouwen als iets te veel peper in de maaltijd. Amendement 3 is echter de crux van het debat: er wordt gesteld dat de Europese Unie geen verdere stappen mag ondernemen zonder de garantie van adequate normen in het procesrecht. Dat zou betekenen dat de Unie geen antwoord op de terreurdreiging kan formuleren. Ik ben het daar niet mee eens. Wij hebben geen andere keus dan een antwoord te formuleren. Als wij onze toestemming geven, doen wij dat echter op basis van het vertrouwen dat het evenwicht tussen deze maatregelen en het procesrecht weer wordt hersteld.
Persoonlijk vind ik dit een netelige kwestie. Vertrouwen is namelijk geen aangename basis om politiek te bedrijven. Ik ben mij ervan bewust dat mijn naam, en wellicht de naam van mijn partij, in verband gebracht kan worden met wetten die voor repressieve doeleinden zouden kunnen worden gebruikt. Ik doe een beroep op de Raad en de Commissie te handelen naar de geest van de nieuwe verhouding tussen onze instellingen om zo spoedig mogelijk de noodzakelijke veiligheidsmaatregelen te treffen ten behoeve van vrede en rechtvaardigheid. Hierop zal de Europese Unie worden beoordeeld.
Ik vraag dit Parlement deze kaderbesluiten te ondersteunen en beveel dit Parlement aan de andere instellingen te vertrouwen, maar ik verklaar tegelijkertijd: u staat terecht. De Europese Unie staat terecht voor het tribunaal van de democratische wereldopinie.

Galeote Quecedo
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de fracties oproepen het verslag niet te wijzigen opdat wij dit debat kunnen afsluiten met een stemming waarmee de tot nu toe bestaande, brede consensus over deze kwestie kan worden bevestigd.
Wij onderstrepen opnieuw onze betrokkenheid bij de bestrijding van het terrorisme. Er zal een proces worden afgesloten dat, zoals de heer de Miguel heeft opgemerkt, is ontstaan in het Europees Parlement. Naar mijn idee hebben we dan een van de fraaiste bladzijden omgeslagen uit de geschiedenis van dit Parlement. Onze hoop is nu dat deze maatregelen zo snel mogelijk kunnen worden omgezet zodat ze van kracht worden. Dan kunnen er besluiten worden genomen om de financiële middelen van de terroristische groepen in Europa te bevriezen en de inspanningen ter bestrijding van het terrorisme te coördineren, niet alleen tussen de lidstaten, zoals met name tussen Spanje en Frankrijk laatste tijd, maar ook tussen de bevoegde organisaties in het kader van de Europese Unie.
Mijnheer de Voorzitter, ik ben ervan overtuigd dat we met dit proces niet alleen aan een behoefte voldoen die de Europese burgers met grote stelligheid te kennen hebben gegeven, maar dat we hiermee ook een onontbeerlijke bijdrage leveren aan de zaak van de vrijheid. Er bestaat geen grotere bedreiging voor de vrijheid van denken, de vrijheid van meningsuiting, voor het recht op het leven zelf, dan het geweld dat door middel van terrorisme tot uiting komt. Elke democratische staat heeft de plicht zijn justitieel apparaat uit te rusten met instrumenten als de onderhavige om zijn doelmatigheid te verhogen. In een rechtsstaat dient de democratische dialoog te berusten op wederzijds respect en een afwijzing van geweld teneinde de democratie te beschermen, zoals we letterlijk hebben gezegd in een van de overwegingen van het verslag over de rol van de Unie bij terrorismebestrijding. In het tegenovergestelde geval, geachte collega's, zouden we ermee instemmen dat wetten die door democratisch gekozen parlementen zijn aangenomen werden gewijzigd om moordenaars tevreden te stellen en hen van het moorden te weerhouden. Dat streven, geachte collega's, mijnheer de Voorzitter, moet worden verworpen omdat het immoreel en antidemocratisch is.

Terrón i Cusí
Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats zou ik willen zeggen dat mijn fractie het oprecht toejuicht dat vandaag in de tweede lezing de twee verslagen-Watson zijn aangenomen, het eerste verslag over het Europese arrestatie- en uitleveringsbevel, en het tweede over de gemeenschappelijke definitie van terrorisme.
Wij aanvaarden het resultaat van de Top van Laken dat naar de mening van mijn fractie alle elementen bevat van wat het Parlement vanaf het eerste verslag-Watson als zijn wens heeft omschreven. Ik wens het Belgische voorzitterschap geluk met de goedkeuring van het onderhavige document, in weerwil van de problemen die sommige delegaties aan de orde hebben gesteld, en ik wil nogmaals onze gelukwensen overbrengen aan de Raad en aan de Commissie, en uiting geven aan onze blijdschap omdat deze teksten zijn aangenomen.
We zullen derhalve voor het verslag-Watson stemmen dat geen amendementen bevat op de tekst die we sinds de laatste Top als geconsolideerd beschouwen. We doen dat om de reeds uiteengezette redenen, maar ik zou u hier willen zeggen, geachte collega's, waarom we tegen de ingediende amendementen zullen stemmen. Er is een reeks amendementen ingediend door onze collega's van de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie, waarmee zij willen aangeven dat de goedkeuring van het arrestatie- en uitleveringsbevel afhankelijk moet worden gemaakt van de verbetering van bepaalde gerechtelijke normen in de Europese Unie.
Wij kunnen ons vinden in de doelstelling van deze amendementen maar zijn het niet eens met die voorwaarde. Verder zijn wij van mening dat de goedkeuring van een instrument dat zo revolutionair is als het Europese arrestatie- en uitleveringsbevel een stimulans zou moeten zijn voor de landen van de Europese Unie om hun gerechtelijke normen in die zin te verbeteren. Het onderhavige arrestatiebevel kan tenminste worden toegepast in de praktijk en het kan positieve resultaten opleveren.
Dan zijn er nog amendementen die door andere collega's zijn ingediend, waarmee zowel de opstelling van een Europese habeas corpus alsook andere doelstellingen worden beoogd, doelstellingen die op zich wel onze instemming hebben maar naar ons idee niet in dit juridische instrument moeten worden vervat.
Wij zullen ons ervoor inzetten - in dit verband geef ik u vandaag het woord van mijn fractie - dat die doelstellingen in de toekomst worden verwezenlijkt, in samenwerking met de Commissie en met de Raad. Zij kunnen op ons rekenen. We zullen hun initiatieven ondersteunen en zelf met andere initiatieven komen, maar ik geloof niet dat dit het meest geschikte moment is om deze amendementen aan te nemen.
Zoals ik u al zei, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, is mijn fractie blij dat deze twee instrumenten zijn goedgekeurd. Bovendien zijn ze in onze ogen min of meer van ons, omdat dit Parlement - zoals u zelf heeft opgemerkt - hard heeft gewerkt om ervoor te zorgen dat ze er kwamen. Zoals u al zei, hebben we dan ook moeite met de manier waarop op 27 december werd beslist over de vier wetgevingsinstrumenten inzake de opstelling van een lijst met terroristen in de Europese Unie.
Ik ben blij met uw woorden, en ik hoop dat we de constructieve dialoog zullen kunnen herstellen en het klimaat van vertrouwen kunnen behouden. Ik schaar mij eveneens achter de woorden van de heer Watson, achter zijn verzoek om de instrumenten voor de samenwerking op strafrechtelijk gebied naar de eerste pijler over te hevelen. Naar mijn idee kunnen wij er met vereende krachten in slagen het democratisch tekort te verhelpen waarmee we klaarblijkelijk te kampen hebben.
Mijnheer de Voorzitter, ik heb geen enkel respect voor degenen die menen te kunnen beschikken over het leven van anderen om hun doel te bereiken, maar dan ook geen greintje respect. Geen inspanning mag ons teveel zijn om een einde te maken aan dergelijke wantoestanden. Ik heb echter alle mogelijke eerbied voor ons democratisch bestel en ons rechtsstelsel, en volgens mij heeft dit Parlement de plicht om die met net zoveel overtuiging te beschermen.

Ludford
Mijnheer de Voorzitter, de Raad moet wel beseffen dat hij afstevent op een fikse ruzie als hij vasthoudt aan de plannen in het ingewikkelde pakket van 27 december, waarin zonder nauwgezette democratische controle wettelijk wordt gedefinieerd wie terroristen zijn. Ik voorspel dat de volgende stap van de Raad de instelling van verboden op Europese schaal zal zijn. Het zou werkelijk ongehoord zijn als dit allemaal in het geheim zou geschieden zonder dat daar enige verantwoording voor wordt afgelegd.
Mijn fractie zal de kaderbesluiten inzake terrorismebestrijding en het Europees arrestatiebevel ondersteunen. De opmerking dat Europa op het punt zou staan zich in een roes en blind te vergalopperen op een sinister pad, zoals gisteren door een normaal gesproken serieuze Britse journalist is beweerd, gaat werkelijk alle perken te buiten.
Mijn fractie zal tegen het voorstel stemmen de inwerkingtreding van het Europees arrestatiebevel uit te stellen totdat er gemeenschappelijke minimumnormen inzake procesrecht zijn. Snelle actie om terroristen en misdadigers op te pakken verdient geen uitstel. Daarentegen is het amendement over een habeas corpus, dat zo kundig is opgesteld door de heer MacCormick, zeer de moeite waard. Parallel hieraan moeten echter ook hoge minimumnormen worden ingevoerd. Het is niet realistisch om te stellen dat, omdat wij er allemaal zulke uitstekende rechtssystemen op na houden, wij toekunnen met wederzijdse erkenning. Zelf kan ik de smetjes aanwijzen die aan het rechtssysteem van mijn eigen land kleven. In vergelijking met de andere lidstaten van de Europese Unie is het aantal gevangenen bij ons het hoogst. Maar de rechtssystemen van de andere lidstaten van de Europese Unie vertonen ook zo hun gebreken.
De Raad en de leden van het Parlement dienen in te stemmen met de voorstellen die de Commissie voorbereidt over de totstandkoming van equivalentie van normen op strafrechtgebied. Er zijn afgevaardigden, met name uit de rechterhoek, die gekant zijn tegen het Europees arrestatiebevel. Hiertoe behoren ook afgevaardigden uit mijn land. Zij zijn vervuld van verbijstering en afschuw over wat volgens hen harmonisering van de strafrechtsstelsels is. Deze afgevaardigden maken zich schuldig aan vergaande hypocrisie. Wij hebben het Europees arrestatiebevel nodig. Wat wij ook nodig hebben is een programma waarin equivalentie wordt nagestreefd van hoge gemeenschappelijk minimumnormen.

Buitenweg
Voorzitter, het dossier van het Europees arrestatiebevel is werkelijk volstrekt bizar, niet alleen omdat belangrijke zaken onduidelijk blijven maar ook omdat het Parlement niet datgene durft af te dwingen waarmee het inhoudelijk wel eens is. Allereerst een willekeurig voorbeeld van de onduidelijkheid. Terecht heeft de Raad het Commissievoorstel ingeperkt waardoor een lidstaat kan weigeren iemand uit te leveren als die volgens dat land niks misdaan heeft. Dat is goed. Zo hoeft een Nederlandse arts die in Nederland op een Iers meisje een abortus uitvoert, niet te worden uitgeleverd aan Ierland. Maar kan deze arts ooit nog op vakantie naar Ierland of naar een willekeurig ander EU-land als Ierland om uitlevering vraagt vanwege doodslag? Dat blijft onduidelijk en onduidelijkheid in het strafrecht leidt tot aantasting van het rechtsgevoel.
Dan over de parlementaire moed. Mijnheer Watson, al sinds het verslag-Di Lello vindt dit Parlement en ik citeer: "dat de lidstaten het eens moeten worden over gemeenschappelijke minimumnormen voor bepaalde aspecten van het procesrecht, om een gemeenschappelijk niveau van bescherming van de grondrechten in de hele EU te verzekeren". Nu met het Europees arrestatiebevel de noodzaak bestaat en we ook een wapen in handen hebben om deze bescherming in de hele Europese Unie voor onze burgers af te dwingen dan moeten we dat wapen ook durven gebruiken. En u hoeft niet bang te zijn. Als de Raad net zo voortvarend en daadkrachtig optreedt met het garanderen van burgerrechten als met het nemen van repressieve maatregelen, dan zal het Europees arrestatiebevel geen vertraging oplopen. Zeker niet nu de Commissie een eerste versie van de minimumnormen heeft afgeleverd waarmee zij heeft aangetoond dat deze zowel nodig als ook mogelijk zijn.
Ten aanzien van de definitie van terrorisme. Mijn fractie hecht aan een aantal garanties die zijn opgenomen in de overwegingen en de Raadsverklaringen van 6 december, zoals bijvoorbeeld, en ik citeer weer, dat niets in dit kaderbesluit "zo kan worden uitgelegd dat personen die hun grondrecht op vrije meningsuiting uitoefenen op terroristische gronden worden aangeklaagd, zelfs als zij bij de uitoefening van dat recht overtredingen begaan." Maar alle goede voornemens om deze tekst te accepteren raakten serieus aan het wankelen door het feit dat deze garanties in de Raadsbesluiten van 27 december niet gegeven worden. Het hart van de definitie in die tekst is identiek, maar de garanties zijn verdwenen. Er wordt niet eens aan gerefereerd. Ons amendement op de resolutie wil dat gat dichten en aangezien alleen de toekomst kan uitwijzen of ik onnodig wantrouwig ben of gerechtvaardigd voorzichtig, vraag ik de andere fracties mijn fractie deze zekerheid te geven.

Krivine
Mijnheer de Voorzitter, wij wijzen voor de tweede keer een tekst af die deel uitmaakt van een campagne die door de regering Bush wordt geleid en die uit naam van terrorismebestrijding alleen erop gericht is om overal ter wereld de democratische grondrechten op losse schroeven te zetten, in weerwil zelfs van internationale verdragen.
Vanwege 11 september zitten er in de Verenigde Staten bijvoorbeeld nog 500 personen van buitenlandse afkomst vast. Zij zijn gearresteerd op verdenking van terroristische activiteiten, worden op geheime plaatsen vastgehouden en zijn nooit in staat van beschuldiging gesteld. Er zijn militaire tribunalen ingesteld. Ten slotte zitten tientallen gevangenen onder dramatische omstandigheden vast op de basis van Guantanamo, zonder enige garantie en zonder enige rechtspositie.
Hier in het Parlement krijgen wij een lijst met terroristen voorgeschoteld die in feite door de CIA is opgesteld, volgens haar eigen criteria en zonder verantwoording, terwijl Engeland, Frankrijk of Italië maatregelen treffen om de vrijheid van met name immigranten in te perken. Daarenboven wordt ons een gemeenschappelijke definitie van terrorisme opgelegd die de vrijheid inperkt en waardoor, naar de letter uitgevoerd door een leider als de heer Berlusconi, vakbondsactiviteiten, zoals een staking in de publieke sector, kunnen worden gecriminaliseerd. Ten slotte zou ik hieraan willen toevoegen dat men particulier terrorisme niet bestrijdt door staatsterrorisme te steunen, zoals bij de heer Sharon gebeurt. In plaats daarvan moeten wij de misère, onrechtvaardigheid en corruptie op deze planeet uitroeien.
Mijnheer de Voorzitter, ik ben net terug uit Porto Alegre en ik begrijp de ongerustheid van de heer Bush en zijn bondgenoten tegenover deze gigantische beweging die zich verzet tegen de mondialisering van de markteconomie, maar ik weet aan welke kant ik sta. Ik weiger mee te werken aan een campagne die er op gericht is om iedere beweging die de gevestigde orde ter discussie stelt, te criminaliseren.

Angelilli
Mijnheer de Voorzitter, ik feliciteer zowel de collega die zojuist het woord heeft gevoerd als ook al degenen die zo vaak - en soms te onpas mijns inziens - gewag maken van de Italiaanse premier, Silvio Berlusconi.
Ik kom terug op het debat. Eindelijk zal het Europees Parlement een uitspraak doen over twee fundamentele vraagstukken: de strijd tegen het terrorisme en het Europees arrestatiebevel. Het lijdt geen twijfel dat het Parlement met zijn stem slechts een bureaucratische taak vervult, aangezien in feite alles al beklonken is. Zoals herhaaldelijk is gezegd, kan deze manier van werken eigenlijk niet door de beugel. Het Europees Parlement wordt hiermee in politiek opzicht vleugellam gemaakt, ofschoon het Europees Parlement - laten wij dat niet vergeten - de enige democratisch gekozen Europese instelling is die een volledige vertegenwoordiging van de Europese burgers garandeert.
Wij kunnen voldaan zijn over de invoering van het Europees arrestatiebevel. Dit zal de ingewikkelde en te bureaucratische uitleveringsprocedures vervangen en juridisch gezien zeker een efficiënt instrument zijn in de strijd tegen het terrorisme en de grote georganiseerde misdaad. Wij mogen evenwel niet vergeten dat het terrorisme, en zeer zeker het terrorisme van de afgelopen maanden, niet enkel met arrestatiebevelen kan worden bestreden. Een dergelijke houding zou hypocriet zijn en in elk opzicht te kort schieten.
Zoals de heer Solana gisteren al zei, kan Europa pas echte geloofwaardigheid in de wereld verwerven als het in staat is de vrede en de sociale rechtvaardigheid in het Middellandse Zeegebied en het Midden-Oosten te herstellen. De wil van Europa om in deze gebieden op te treden mag niet ingegeven zijn door noodsituaties, emoties of - wat nog erger zou zijn - door het egoïsme van iemand die zijn eigen rust in gevaar gebracht ziet, maar moet onderdeel zijn van een Europees project, van een constant en concreet streven dat tot doel heeft deze gebieden een waardige economische, politieke en sociale toekomst te garanderen.
Tot slot vertrouwen wij erop dat de nieuwe constituerende fase, die wordt ingeluid met de instelling en de werkzaamheden van de Conventie, voor Europa een daadwerkelijke politieke rol in petto heeft, een sterke en verantwoordelijke rol, met een gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid en een gemeenschappelijke ruimte van vrijheid en rechtvaardigheid.

Blokland
Dank u wel, Voorzitter. De dag van 11 september heeft eens te meer duidelijk gemaakt dat een harde bestrijding van het terrorisme en de georganiseerde misdaad noodzakelijk is om de vrije ruimte van vrede en veiligheid in de lidstaten te garanderen. De Raad doet via de onderhavige voorstellen een lovenswaardige poging om hieraan bij te dragen door snelle uitlevering mogelijk te maken.
Toch heb ik wat kritiekpunten. Mijns inziens zou een beperkte positieve lijst van misdrijven onder het Europese arrestatiebevel moeten vallen. Criterium is of er een Europese of internationale definitie bestaat, zoals bijvoorbeeld bij terrorisme. De lijst die de Raad nu voorlegt, bevat echter veel misdrijven waarvoor geen Europese definitie bestaat. De aard van de opgesomde misdrijven is verscheiden. Denk aan oplichting, verkrachting en doodslag. Wat is het grensoverschrijdende aspect van deze misdrijven? Bieden de bestaande uitleveringsverdragen hier niet voldoende mogelijkheden? Om echter te voorkomen dat dit positieve initiatief weer in de ijskast verdwijnt nu een moeizaam compromis tot stand gekomen is, geef ik het toch het voordeel van de twijfel.

Borghezio
Mijnheer de Voorzitter, als wij de terroristische dreiging op efficiënte wijze het hoofd willen bieden moeten wij de controle aan de buitengrenzen van de Europese Unie versterken. Ik wil in herinnering brengen dat de ministers het strategisch comité voor de immigratie hebben belast met bepaalde maatregelen, zoals de gemeenschappelijk opleiding van de met de grenscontrole belaste personen via de oprichting van een Europees opleidingsinstituut voor preventie en controle.
Wij hebben wat dit vraagstuk betreft op ondubbelzinnige wijze de verantwoordelijkheid van een kandidaat-land voor toetreding, Turkije, aan de kaak gesteld. Nog steeds worden illegale immigranten aan wal gezet en daarvoor bestaan verantwoordelijkheden: de internationale autoriteit heeft een lijst opgesteld van zogenaamde "schurkenstaten" . Ik wil hier echter ook wijzen op de verantwoordelijkheden van de "maffiastaten" die niets doen om korte metten te maken met deze schandelijke handel die mensen meesleurt in eindeloze en uitzichtloze avonturen.
Wat het arrestatiebevel betreft, wil ik eraan herinneren dat de Italiaanse regering de grondwet moet wijzigen voordat zij dit kaderbesluit kan toepassen. Er moet namelijk worden voldaan aan twee verschillende eisen: de veiligheidseis van de Europese burgers, oftewel de eis inzake bescherming tegen ernstige terroristische dreigingen, en de eis inzake verdediging van de vrijheden en de grondwettelijke waarborgen die onschendbare grondrechten zijn en onder geen beding mogen worden aangetast door welke voorschriften dan ook, zelfs niet door internationale voorschriften.

Pirker
Mijnheer de Voorzitter, geachte voorzitter van de Raad, ik zie het als uiterst positief dat eerst het Belgische voorzitterschap en nu het Spaanse voorzitterschap de zo belangrijke bestrijding van het terrorisme met een dergelijke enorme inzet ter hand hebben genomen, respectievelijk ter hand nemen. Uit de snelle reactie van de Europese instellingen, met name van de Commissie en de Raad, op de terreuraanslag van 11 september blijkt wel de meerwaarde die de Europese Unie heeft. Het pakket van maatregelen reikte van de definitie van collectieve strafbare feiten via het Europese arrestatiebevel tot de oprichting van gezamenlijke onderzoeksteams bij Europol. Deze reactie beschouw ik als uiterst positief.
Een groot probleem daarbij is echter dat bij de besluitvorming onder andere het Europees Parlement is genegeerd. Het Parlement vertegenwoordigt evenwel de burgers van deze Europese Unie en moet per legem volgens het Verdrag bij besluiten van de Raad worden betrokken, en wel voordat, en niet nadat er een beslissing is geveld. Omdat het niet de eerste keer is dat dit voorkomt, en er bewust op die wijze gehandeld lijkt te worden, wil ik hiertegen scherp protesteren. Het Verdrag mag niet meer op een dergelijke wijze worden genegeerd. Ik wil hieraan de eis verbinden dat het Parlement voortaan sterker wordt betrokken bij besluiten tot maatregelen in de derde pijler.
In de verordening van 27 december werd vastgelegd van welke personen en groeperingen tegoeden worden bevroren. Het zou mij interesseren of er successen zijn geboekt, welke tegoeden er zijn aangetroffen en welke er zijn bevroren.
Tot slot herhaal ik de eis dat het Parlement daadwerkelijk bij de besluitvorming wordt betrokken, om enerzijds de efficiëntie te vergroten en anderzijds de rechtszekerheid te waarborgen.

Evans, Robert
Mijnheer de Voorzitter, als er al iets goeds is voortgekomen uit de gebeurtenissen van 11 september - en het vereist een zekere stoutmoedigheid om dat te durven beweren - gaat het om twee aspecten die ik hierbij zou willen belichten. Ten eerste heeft de ramp ervoor gezorgd dat de wereld misschien wel voor de eerste keer is gaan kijken naar het omvattende vraagstuk van de Islam als religie. Dit aspect zal ik hier verder buiten beschouwing laten. Ten tweede heeft de ramp Europa en de VS ertoe gebracht de kwestie van de internationale betrekkingen eens nader onder de loep te nemen. Wij kunnen de ogen niet sluiten voor de problemen van kleine landen, duizenden kilometers hier vandaan, voor de verarmde en politiek onrustige gebieden. Of wij het nu wel of niet eens zijn met de regimes aldaar, wij mogen niet denken dat wij met deze problemen niets te maken hebben. Doen wij dat wel, dan lopen wij het risico dat de problemen zich aan onze voordeur manifesteren, bijvoorbeeld in de vorm van terrorisme, en dat is een probleem dat wij onmogelijk kunnen negeren. Wij trachten hieraan het hoofd te bieden door internationale samenwerking.
De heer Blokland heeft eerder gezegd dat wij harder en kordater op moeten treden. Naast repressieve maatregelen dienen wij ons ook te richten op preventieve maatregelen. Dit houdt in dat wij de voedingsbodem van terrorisme - armoede, oorlog, onderdrukking enzovoorts - weg moeten nemen. Wij allen veroordelen terrorisme en spreken er onze afschuw over uit. Deze twee verslagen vormen een eerste stap voorwaarts in de richting van een grotere internationale samenwerking bij de terrorismebestrijding en een intensievere samenwerking tussen internationale politiekorpsen. Wij als politici zijn gekozen om op Europees niveau toezicht te houden op wat er gebeurt. Wij moeten aandringen op de hoogst mogelijke normen en op maximale samenwerking. Wij moeten de stand van zaken blijvend in de gaten houden en de voorgang blijven controleren.

Di Pietro
Mijnheer de Voorzitter, ik heb het woord gevraagd om uiting te geven aan mijn voldoening maar ook mijn bezorgdheid: voldoening omdat de Gemeenschap concrete stappen vooruit heeft gezet in de strijd tegen het terrorisme, en bezorgdheid omdat bepaalde landen enkele ongewenste compromissen hebben opgelegd in ruil voor hun instemming met onze overeenkomst, compromissen die wij niet konden verijdelen omdat de besluiten al genomen waren toen dit Parlement werd gevraagd.
Ik noem als voorbeeld het Italiaanse geval. Wij, Italiaanse burgers, hebben het ongenoegen van de andere lidstaten moeten incasseren en werden vernederd omdat onze regering - tevergeefs weliswaar - probeerde paal en perk te stellen aan de draagwijdte van de Europese overeenkomst door van de toepassing daarvan bepaalde delicten uit te sluiten die onze premier na aan het hart liggen, delicten waarvoor hij - "toevallig" , zou de Officier van Justitie van Milaan, Borelli hebben gezegd - in Italië terechtstaat. Ik heb het met name over de delicten van corruptie en valsheid in de boekhouding. Toen haar poging mislukte, drong onze regering aan - en dit keer kreeg zij wel voldoening omdat men gewoon uit de impasse wilde geraken - op een bepaalde clausule, die in feite ook niet meer dan een voorwendsel is omdat daarmee de uitvoering van het besluit over het Europees arrestatiebevel voor onbepaalde tijd dreigt te worden uitgesteld. Ik heb het over de clausule inzake de herziening van de grondwet, die volgens de regering noodzakelijk is om de Europese voorschriften van toepassing te laten worden. Deze herziening is echter niet noodzakelijk. Er hoeft niets in onze grondwet te worden veranderd. Onze grondwet voorziet in alle mogelijke garanties. Mijn land kan dus de invoering van dit belangrijke instrument voor de strijd tegen de criminaliteit voor onbepaalde tijd uitstellen onder het voorwendsel dat de grondwetswijzigingen nog niet zijn aangenomen. Ik geef toe dat het door ons ingediend amendement in feite overbodig is, maar dit is de enige manier om duidelijk te maken dat het Parlement hierbij van tevoren betrokken had moeten zijn, en niet achteraf.

MacCormick
Mijnheer de Voorzitter, wij zijn in dit Parlement eensluidend van mening dat een goede stap is gezet in de richting van een gemeenschappelijke Europese rechtsruimte. Wat het arrestatiebevel betreft, zijn wij het ook erover eens dat er haast moet worden gezet achter de aanneming van gemeenschappelijke, hoge minimumnormen. De heer Watson en mevrouw Terrón i Cusí hebben ons vandaag verzocht erop te vertrouwen dat deze kwestie als een spoedzaak zal worden behandeld. Er zijn zaken die we moeten accepteren op basis van vertrouwen, maar ik ben er afkerig van alles voor zoete koek aan te nemen.
Bovendien zijn normen alleen niet voldoende, want met normen kan de hand worden gelicht. Alleen effectieve middelen kunnen garanderen dat hoge normen worden nageleefd. Engelse juristen - zelf ben ik een Schot - hebben op het gebied van het gewoonterecht ooit een zeer effectief middel bedacht volgens welke een gevangenbewaarder voor de rechter een geldige reden moet kunnen opgeven waarom een gevangene wordt vastgehouden. Kan hij dat niet, dan moet de gevangene worden vrijgelaten. Hier is sprake van een effectief middel. Als wij het Europees arrestatiebevel aannemen kan het gerechtelijk apparaat van een lidstaat als juridisch instrument worden gebruikt in een andere lidstaat. Ik vind het een positieve ontwikkeling dat wij elkaar zo kunnen helpen. Daar staat tegenover dat het mogelijk moet zijn om openbare aanklagers van een bepaald land die misbruik maken van de bevoegdheden van de rechtbanken van een ander land met behulp van effectieve middelen tot de orde te roepen. Een effectief middel beschouw ik als een middel op Europese schaal. Met een dergelijk middel moet het risico worden verminderd dat iemand onrechtmatig in voorarrest wordt gehouden hangende een rechtszaak, wat in mijn land bijvoorbeeld mogelijk is op basis van de oude 110-dagen-regel.
Laten wij amendement 4 aannemen en ervoor zorgen dat wij beschikken over middelen die effectief zijn en normen die hoog zijn.

Sjöstedt
Mijnheer de Voorzitter, terrorisme is in alle landen van de Europese Unie strafbaar en het is nu al mogelijk om criminelen aan andere lidstaten uit te leveren. Dit betekent dat het onderhavige voorstel weinig zin heeft. Daarentegen is het zonneklaar dat het de rechtszekerheid dreigt af te brokkelen. Het voorstel houdt in dat uitleveringen op een andere manier worden getoetst dan voorheen en dat er een speciale wetgeving voor terrorisme komt met een zeer onduidelijke rechtsgrondslag. Ik heb mijn twijfels bij een speciale rechtsorde binnen een rechtsorde met zo'n vage grondslag.
Het gebeurt nu al dat er tegoeden worden bevroren van mensen die op de terreurlijst van de Verenigde Naties en de Europese Unie voorkomen zonder dat zij weten waarom. Hierdoor krijgen zij niet de kans om zich te verdedigen. Hiermee wil ik zeggen dat wij terrorisme moeten bestrijden met behulp van middelen die passen bij de rechtsstaat en niet door de rechtsstaat uit te hollen.

Camre
Mijnheer de Voorzitter, sinds de terroristische aanslagen in New York en Washington op 11 september vorig jaar hebben we in het Europees Parlement in meer realistische zin gesproken over de bedreiging van onze vrijheid en democratie en van ons waardesysteem. De meesten van ons hebben ingezien dat een aanval op de Verenigde Staten een aanval op ons is. Maar reeds een paar maanden later is men in sommige kringen druk in de weer de bedreigingen te relativeren en Europa en de Verenigde Staten uiteen te drijven. Niemand van ons bekommert zich om de beperkingen, de controle die ons allen raakt en ieders vrijheden beperkt, maar we zijn ertoe gedwongen, omdat we niet weten wie de vijand is en waar hij zit. We moeten echter wel begrijpen dat de kloven die de wereld in economisch, religieus en ideologisch opzicht verdelen het realiseren van een ruimte van vrede, veiligheid en rechtvaardigheid, zoals we dat graag zouden willen, onmogelijk maakt zolang deze kloven niet op probate wijze uit de weg zijn geruimd.
Terwijl ik voor het kaderbesluit inzake terrorismebestrijding zal stemmen, zal ik dat niet doen bij het kaderbesluit inzake het Europees arrestatiebevel, aangezien dit arrestatiebevel niet tot stand is gekomen vanwege de terreurdreiging, maar een algemeen federalistisch doel dient en zich niet tot het raken van terroristen beperkt. Ik ben het in feite eens met barones Ludford, in die zin dat de rechtszekerheid niet in alle lidstaten op het niveau is dat deze uitlevering kan rechtvaardigen in een zo vergaande mate als waarvan hier sprake is.

Farage
Mijnheer de Voorzitter, dit is een van de meest onliberale en oneerlijke maatregelen die de Europese Unie ooit heeft voortgebracht. Het is een maatregel dat in potentie enorme consequenties met zich meebrengt. De maatregel heeft niets te maken met de vrijheden en rechten van de burgers maar alles met een monstrueuze machtsgreep van Brussel.
In het boek 1984 van George Orwell kregen de ministeries namen die volkomen tegengesteld waren aan hun werkelijke functies. Zo hield het Ministerie van Vrede zich eigenlijk bezig met oorlogvoering, het Ministerie van Waarheid was verantwoordelijk voor propaganda, enzovoorts. Hier komt de term "Orwelliaanse inversie" vandaan. De beschrijving staat haaks op wat er eigenlijk mee wordt bedoeld. Hoe toepasselijk is het dus dat deze maatregel moet worden bevestigd door de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken - de ultieme Orwelliaanse inversie.
De commissie moet zich schamen dat zij met dit besluit heeft ingestemd en als dit zogenaamde Parlement dat ook doet, moet het zich net zo hard gaan schamen. Het zal een verraad zijn aan de beginselen die het Parlement beweert aan te hangen.

Cappato
Mijnheer de Voorzitter, ik zou de rapporteur willen zeggen dat hij zich vergist. We are on trial: niet de Raad wordt vandaag op de proef gesteld maar het Parlement.
De Raad heeft zijn besluiten reeds genomen, en wel in niet-openbare vergaderingen, in geheime vergaderingen dus, besluiten waarmee het strafrecht en de strafvordering gedeeltelijk worden geharmoniseerd.
Meer in het bijzonder zal het Europees arrestatiebevel, waarvan de draagwijdte veel verder gaat dan enkel terrorisme, een prikkel zijn om zware gevangenisstraffen op te leggen. Omdat de nationale strafrechtelijke beslissingen en procedures automatisch worden erkend, kan met het Europees arrestatiebevel geen enkele gemeenschappelijke minimumgarantie voor het recht op verdediging worden geboden. Het Parlement kan zich echter niet de luxe veroorloven om die garanties alleen voor de toekomst te vragen. Het is zijn taak deze onmiddellijk op te eisen. Het moet eisen - en hierbij richt ik mij tot de heer Pirker - dat de procedures worden geëerbiedigd. Het mag zich niet beperken tot klachten over niet-naleving daarvan. Het Parlement moet eisen dat de fundamentele beginselen niet worden opgeofferd aan de verdediging van de rechtstaat.

Palacio Vallelersundi
Mijnheer de Voorzitter, ik betreur het dat mijn collega, Graham Watson, hier niet aanwezig is, want om te beginnen wil ik hem complimenteren met het werk dat hij aan deze twee verslagen heeft besteed als voorzitter van de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken. Daar ik die taak van hem heb overgenomen voel ik me zo mogelijk nog meer verplicht om het werk te erkennen dat hij heeft verzet.
Zijn woorden hadden de mijne kunnen zijn, echter met één belangrijke nuance. Er wordt hier over de minimumgaranties van het procesrecht gesproken alsof ze niet bestonden. Ze bestaan echter wel, en ook al zijn ze niet gemeenschappelijk, zoals op vele terreinen het geval is, gelijkwaardig zijn ze wel. Op dit moment zijn ze ook toereikend. Iets anders is dat we - als Europese burgers die een gemeenschappelijke ruimte van rechtvaardigheid willen creëren - ons niet zouden hoeven te buigen over de vraag hoe die garanties kunnen worden verbeterd. Dat zijn twee heel verschillende zaken.
De Fractie van de Europese Volkspartij zal samen met de Fractie van de Europese Sociaal-democraten tegen deze amendementen stemmen, niet omdat we, zoals sommige sprekers hier hebben gezegd, deze voorstellen zouden afwijzen, maar omdat moet worden beklemtoond dat het procesrecht in alle lidstaten minimumgaranties kent die toereikend en gelijkwaardig zijn. Het vertrouwen dat we daarin hebben, moet onze leidraad zijn.
Met het oog op de toekomst willen we de lat echter allemaal een stuk hoger leggen. Het vaandel van de Europese Unie is dat van de mensenrechten en garanties van die rechten, en daarom zullen we, vanuit de commissie die ik voorzit alsook vanuit het Parlement, dat vaandel hoog houden bij de opbouw van die ruimte van rechtvaardigheid, waar deze tocht ook toe moge leiden. Op dit vlak zullen geen inspanningen ons te groot zijn.

Ceyhun
Mijnheer de Voorzitter, op 11 september zijn wij, denk ik, allemaal wakker geworden en is het tot ons doorgedrongen dat er dringend tot actie moest worden overgegaan. Ik denk ook dat wij daarnaar hebben gehandeld. Ik kom zelf uit Duitsland. Duitsland, Spanje en Groot-Brittannië zijn landen die ervaring hebben met terrorismebestrijding. Om die reden, meen ik, begrijpen wij elkaar ook heel goed. Daarom ook hebben wij als Parlement ons werk gedaan door de Commissie en de Raad steeds te steunen als zij zinnige stappen wilden ondernemen en zinnige voorstellen deden. Zo hebben wij ons altijd opgesteld.
Maar, mijnheer de commissaris, mijnheer de voorzitter van de Raad, het mag niet blijven bij de bestrijding van terroristische organisaties alleen. Sinds 11 september is duidelijk geworden dat de bestrijding van terreurgroepen alleen onvoldoende is. Zo zijn er in de Europese Unie islamitisch-extremistische groeperingen die wij niet als terroristisch beschouwen, maar die door onze veiligheidsorganen wel degelijk worden gekenschetst als organisaties die een bedreiging vormen voor de veiligheid. In mijn land Duitsland bestaat er bijvoorbeeld een islamitische groepering met 30.000 aanhangers, Milli Görüs genaamd, of de Islamitische Federatie in Berlijn. In mijn ogen zijn deze groepen in vele opzichten minstens zo gevaarlijk als de terroristische organisaties, omdat zij gerechtigd zijn op openbare scholen islamonderwijs aan te bieden en dus kleine kinderen mogen hersenspoelen.
Daarom denk ik dat een arrestatiebevel en de definitie van terrorisme alleen niet voldoende zijn, en dat wij ons juist daarom ook met de oorzaken van het terrorisme intensief moeten bezighouden. Ik ga er vanuit dat mijnheer de commissaris en het Spaanse voorzitterschap bij uitstek in staat zijn om dit gevaar nauwkeurig onder de loep te nemen.

Gollnisch
Mijnheer de Voorzitter, het Europees arrestatiebevel dat u voorstelt is werkelijk politiek, juridisch en procedureel bedrog.
Procedureel bedrog: het kaderbesluit is al voorbereid en opgesteld. Alles is bekrachtigd tijdens de Top van Laken op 14 december 2001. Het is dan ook absoluut vergeefs, nutteloos en ik zou zelfs bijna zeggen beledigend.
Ook fundamenteel bedrog: het ging na de aanslagen van 11 september aanvankelijk om de strijd tegen terrorisme. In werkelijkheid heeft de actieradius van het toekomstige arrestatiebevel zich tot tweeënderig hoofdaanklachten uitgebreid. Dit betekent twee dingen.
Het eerste is dat men inderdaad de stap wil maken van een uitleveringsbeleid tussen staten waarbinnen de individuele vrijheden zijn gegarandeerd, naar een enkel rechtsstelsel, zonder dat de volksvertegenwoordigers bij deze wijziging worden betrokken.
Het tweede is dat dit Europees arrestatiebevel onder het mom van terrorismebestrijding zal worden gebruikt om de delicten van meningsuiting te bestrijden die expliciet op de bedoelde lijst voorkomen. Een patriot kan op die manier vanwege kritiek op het immigratiebeleid die de vooringenomen rechter niet aanstaat, of omdat hij in zijn land voorrang wil geven aan de eigen bevolking of vanwege het uiten van een mening die niet politiek of historisch correct wordt geacht, morgen uit zijn land worden losgerukt, gearresteerd en overgebracht naar een ander land waarvan hij de taal noch het rechtsstelsel kent.
In feite bent u geen veilig Europa aan het voorbereiden - daarvoor zijn hele andere maatregelen nodig - maar een uniform Europa, een Europa van machtssystemen en instant-denken. Big Brother watches you.

Brienza
Mijnheer de Voorzitter, ik dank minister de Miguel voor zijn verklaringen hier in deze zaal.
Vandaag wordt opnieuw het verslag-Watson besproken dat de laatste tijd heel wat stof heeft doen opwaaien en aanleiding is geweest tot een aantal confrontaties. Dit debat van vandaag wordt gevoerd omdat de Raad na de goedkeuring door het Parlement enkele wijzigingen heeft aangebracht. Daaronder bevinden zich natuurlijk ook de wijzigingen die de Italiaanse regering heeft voorgesteld. Ik respecteer het Parlement en daarom ga ik niet in op de polemiek die van bepaalde politieke zijde op touw wordt gezet. De geschiedenis van de laatste tijd heeft aangetoond wie gelijk heeft. Gebleken is dat die polemiek een zeepbel was. Helaas laat men vandaag die zeepbel weer op, en ik doel hier met name op de heer Di Pietro, namens wie ik als vriend mijn verontschuldigingen aanbied aan dit Parlement. Wat hij zei, klopt van geen kanten en is eerder te wijten aan blinde haat jegens de persoon in kwestie dan aan gebrek aan juridische kennis.
Derhalve moeten wij eens te meer onderstrepen dat interne veiligheid en bescherming van de buitengrenzen boven alles komen. De interne veiligheid en de strijd tegen de georganiseerde misdaad kunnen niet beperkt worden tot het nationale grondgebied. Drugshandel, mensenhandel en terrorisme zijn transnationale problemen die alleen op een veel breder niveau kunnen worden aangepakt.
Wat de verwezenlijking van een Europese rechtsruimte betreft, wil ik duidelijk maken dat rekening moet worden gehouden met de verschillen tussen de nationale grondwetten en rechtstelsels. Daarvan uitgaande moet men zien te komen tot een echte toenadering van de nationale wetgevingen.
Het Europees arrestatiebevel moet worden gezien als een essentieel instrument in de strijd tegen het terrorisme. Om efficiënt te kunnen zijn moet dit echter op gelijke wijze worden toegepast in alle lidstaten. Alleen dan kan de burgers efficiëntie, gelijke behandeling in de verschillende gevallen en rechtzekerheid worden geboden. Alleen dan zal er sprake zijn van vrijheid en rechten, niet van de sterken - zoals iemand in deze zaal insinueerde - maar van alle burgers, met inbegrip van de immigranten die in Europa legaal willen wonen en werken. Wij moeten met alle kracht zien te voorkomen dat Europa de nieuwe grens wordt van allerlei vormen van onverdraagzaamheid jegens de waardigheid van de persoon.
Tot slot mag, mijnheer de Voorzitter, de strijd tegen de oude en nieuwe vormen van criminaliteit en clandestiniteit, tegen de georganiseerde misdaad, het witwassen en de corruptie - samen met de moedige strijd tegen elke vorm van terrorisme - niet verward worden met een inquisitoriale furie. Wij moeten vanaf vandaag snel een gemeenschappelijke rechtsruimte opbouwen en eventueel de strafrechtelijke bepalingen in de eerste pijler onderbrengen. Daarbij moeten wij zorgen voor coherentie tussen de verschillende stelsels en de meedogenloze strijd tegen de illegaliteit combineren met een vastberaden versterking van de voorschriften van de rechtsstaat.
Mijnheer de Voorzitter, wij mogen nooit vergeten dat wij hier allen tezamen een Europa moeten opbouwen dat gebaseerd is op de vrijheid van de persoon.

Díez González
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik wijzen op de aanleiding tot deze vergadering en het onderhavige debat, want we hebben nu al zoveel woorden aan deze kwesties gewijd dat we het risico lopen het belang daarvan uit het oog te verliezen.
Wij moeten goed beseffen hoe belangrijk onze beslissingen van vandaag zijn, niet alleen vanuit het oogpunt van de opbouw van een gemeenschappelijke ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid, maar ook vanuit dat van de politieke beslissingen die ons tot deze overeenstemming hebben gebracht.
In het algemeen is het zo dat we de dingen pas op waarde schatten wanneer we ze verloren zijn. Ik zou dit besluit willen beoordelen - en ik nodig u uit dat met mij te doen - aan de hand van hetgeen we hebben verloren omdat we dit besluit niet eerder hebben genomen.
Als we het opsporings- en arrestatiebevel tien jaar geleden hadden ingevoerd en als we tien jaar geleden een definitie hadden gegeven van terroristische misdrijven, als we de samenwerking tussen rechters en politie in Europa in een eerder stadium hadden gecoördineerd, en als Europa tien jaar geleden al tot de slotsom was gekomen dat terrorisme alleen kan worden overwonnen door gemeenschappelijke acties en niet door solidariteitsverklaringen met degenen die de klappen krijgen, als we het terrorisme hadden aangepakt met alle kracht die de democratie in Europa eigen is, dan zou de ETA thans tot de geschiedenis hebben behoord.
Het lijkt me dan ook een goede zaak als de instrumenten die we vandaag bespreken en aannemen, in dat licht worden beoordeeld. Indien we deze instrumenten eerder in gebruik hadden genomen, zouden ons onherstelbare verliezen bespaard zijn gebleven. We hebben jaren van vrijheid en vele mensenlevens verloren. We hebben geliefde vrienden ten grave moeten dragen die vandaag onder ons hadden kunnen zijn.
De geschiedenis heeft aangetoond dat mensen tot buitengewone wreedheden in staat zijn als hun daden ongestraft blijven. Daarom zeg ik u dat als we eerder waren opgetreden, de ETA thans tot de geschiedenis zou hebben behoord. Er zouden minder weeskinderen, minder weduwen, minder lijden en minder angst zijn geweest.
Denkt u daaraan wanneer u uw stem uitbrengt, geachte collega's. Weest u trots op uw rol bij deze belangrijke beslissing, en vergeet niet dat u, alle debatten terzijde gelaten, het leven en de vrijheid nieuwe kansen biedt.

Gorostiaga Atxalandabaso
Mijnheer de Voorzitter, dit Parlement wordt gevraagd het voorstel voor een kaderbesluit van de Raad aan te nemen dat direct te maken heeft met de grondbeginselen van de democratie.
Dit Parlement is alleen maar geraadpleegd. Zijn advies is in de woorden van de heer Turco "niet meer dan een nutteloze en dure bureaucratische exercitie".
Het is al meer dan veertig jaar geleden dat ik van Patrick McGuilligham op de rechtsfaculteit in Dublin heb geleerd wat de uitdrukking "rubber stamp parliament" betekent.
Tijdens onze laatste vergaderperiode in Straatsburg, toen wij spraken over de ruimte van vrijheid, veiligheid en recht die is neergelegd in het Verdrag van Amsterdam, zette het Spaanse voorzitterschap veiligheid op de eerste plaats. Het land ging daarmee voorbij aan het feit dat de enige echte garantie voor veiligheid de eerbiediging van de beginselen betreffende vrijheid en recht is.
Op dat moment stond mijnheer Watson op en zei: "Wij zullen u op de hielen zitten om ervoor te zorgen dat vrijheid en recht op korte afstand volgen" .
Gisteren zijn nog eens twee Baskische organisaties - SEGI en ASKATASUNA - uit de ruimte van vrijheid en recht gezet uit naam de prioriteit van mijnheer Aznar: Spaanse veiligheid.
Kan dit besluit deel uitmaken van de Europese juridische ruimte waarover de heer Watson sprak?

Swiebel
Dank u wel, Mijnheer de Voorzitter. De hernieuwde raadpleging van het Europees Parlement over de kaderbesluiten inzake de terrorismebestrijding en het Europese arrestatiebevel heeft veel van een schijnvertoning, hoewel het voor de Nederlandse PVDA'ers in dit parlement een gelegenheid is om onze tevredenheid te tonen met het onderhandelingsresultaat van de Nederlandse minister in de Raad Justitie en Binnenlandse Zaken. Hierdoor is een aanvankelijk onaanvaardbaar voorstel alsnog verteerbaar geworden, een compromis dat inhoudelijk geen schoonheidsprijs verdient, maar wel de belangrijke verworvenheden van ons strafrechtbeleid veiligstelt.
Het amendement over het Europese habeas corpus-bevel steunen wij overigens wel. Echter gezien vanuit de relatie tussen het Europees Parlement en de Raad vormen dit debat en de stemming straks toch eigenlijk een poppenkast. Een vertoning die de geloofwaardigheid niet alleen van het Parlement, maar ook van de Raad aantast. Ieder voorzitterschap spreekt weer roerende woorden over de onmisbare dialoog met het Europees Parlement, maar met betrekking tot dit dossier zijn wij twee keer voor het lapje gehouden. Eerst wordt het Parlement geraadpleegd over achterhaalde voorstellen en de tweede keer mag het Parlement zich uitspreken over reeds afgehandelde voorstellen waarin niemand een letter meer kan veranderen. Het zeer noodzakelijke nieuwe voorstel inzake het strafprocesrecht lijkt me een goede gelegenheid om deze zonde te repareren en deze dialoog dus beter te organiseren.

Cerdeira Morterero
Mijnheer de Voorzitter, we hebben vandaag reden te over om onszelf geluk te wensen, want ik ben ervan overtuigd dat we met de aanneming van de verslagen van de heer Watson over een paar minuten een belangrijke stap vooruit zullen zetten op de weg naar de door ons allen nagestreefde gemeenschappelijke Europese ruimte van rechtvaardigheid, vrijheid en veiligheid.
Er is echter nog een reden om dit Parlement en natuurlijk mijzelf als afgevaardigde geluk te wensen. In de besluiten die de Raad op de Top van Laken heeft genomen zijn namelijk de essentiële aspecten van de standpunten van het Parlement overgenomen, die wij bij verschillende gelegenheden als de onze hebben gekenschetst.
Ik kan echter niet instemmen met het gebrek aan consideratie waarvan de Raad - zoals zowel door mijn collega's als door de Raad wordt erkend - jegens het Parlement blijk heeft gegeven door het niet te raadplegen over de op 27 december 2001 goedgekeurde lijst.
Vaak moeten wij in deze tijd een spagaat maken tussen vrijheid en veiligheid, maar nu nemen wij de meest adequate stappen. Uitstel is uit den boze als het gaat om de aanneming van resoluties en de democratische regelgevingen die de democratie moeten beschermen tegen terrorisme en tegen degenen die de Europese burgers beletten hun democratische rechten uit te oefenen.
Tegelijkertijd dienen we ook te erkennen dat we een zekere verantwoordelijkheid hebben voor de voortzetting van de opbouw van deze ruimte van vrijheid en veiligheid, een punt dat door sommige collega's van dit Parlement in een aantal amendementen reeds is aangestipt. We zullen deze kwesties binnenkort aan de orde moeten stellen, maar vandaag is het niet het geschikte moment om dat te doen.

Paciotti
Mijnheer de Voorzitter, ook ik ben van mening dat met de aanneming van het verslag-Watson een stap naar voren wordt gedaan in de opbouw van de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid, waarop reeds met het Verdrag van Amsterdam werd aangedrongen. De enige verandering sedert de tragische aanslagen van 11 september is dat daar nu meer vaart achter wordt gezet.
Enerzijds wordt er een algemeen aanvaarde definitie gegeven van terreurdelicten. Deze definitie is noodzakelijk om onze acties op dit terrein efficiëntie te verlenen. Dankzij vooral het optreden van ons Parlement kon zij sterk worden verbeterd. Anderzijds begint men nu ook op strafrechtelijke gebied een principe toe te passen waaraan het Parlement enige tijd geleden unanieme steun heeft gegeven met de aanneming van het verslag-Di Lello over de wederzijdse erkenning van gerechtelijke beslissingen. Overeenkomstig dat beginsel moeten alle lidstaten een minimale eerbiediging van de grondrechten garanderen. Wij hebben geen gevangenissen als die van Guantanamo, maar wij hebben wel de controle door het Hof van Straatsburg voor de mensenrechten, alhoewel het geen enkele twijfel lijdt dat al onze stelsels voor verbetering vatbaar zijn.
Op deze manier maken wij ook onze gemeenschappelijke acties in de strijd tegen de criminaliteit efficiënter, zij het dan met inachtneming van de specifieke nationale kenmerken waaraan de Europese opbouw juist ook zijn originaliteit ontleent. Helaas vordert deze opbouw langzaam. Het Europees Parlement is ook nu nog steeds een soort adviesgevende instantie voor de Raad. Wij kunnen er echter op vertrouwen dat aan het einde van de werkzaamheden van de Conventie en de komende Intergouvernementele Conferentie voor de hervorming van de Verdragen onze positie zal zijn veranderd en dat de communautaire methode overal in de derde pijler van toepassing zal zijn. Dan kan men ervoor zorgen dat alle besluiten op democratische wijze worden genomen.

De Miguel
Mijnheer de Voorzitter, na alle interventies te hebben gehoord wil ook ik namens het voorzitterschap van de Raad uiting geven aan mijn tevredenheid over de aanneming vandaag van de twee verslagen-Watson. Daarmee wordt een uiterst belangrijk besluit genomen.
Ik ben het eens met degenen die gezegd hebben dat dit een bijzondere dag is. Wij zetten thans een grote stap in de richting van de nagestreefde ruimte van veiligheid, rechtvaardigheid en vrijheid. Alhoewel sommigen van mening zijn dat dit eerder had kunnen gebeuren, zijn wij nu toch in ieder geval op de goede weg.
Mijnheer de Voorzitter, een aantal leden van het Parlement heeft gezegd bang te zijn dat de toepassing van deze besluiten de grondrechten, de mensenrechten en het door alle Europese landen onderschreven primaat van de rechtsstaat in het gedrang zou kunnen brengen. Deze afgevaardigden zou ik willen verzekeren dat de Raad en de lidstaten juist dit primaat, evenals de eerbiediging van de fundamentele waarden en de mensenrechten bij de omzetting van de antiterroristische maatregelen hoog in hun vaandel zullen schrijven.
Wij zijn net als het Parlement, dunkt mij, ervan overtuigd dat het euvel van het terrorisme het beste kan worden bestreden als wij ons baseren op ons waardestelsel en onze wetgeving. Daarbij moeten wij vastberaden optreden, juist om dit waardestelsel, dat door het terrorisme met voeten wordt getreden, te beschermen. Namens de Raad wil ik u derhalve garanderen dat met de uitvoering van de door de Raad genomen besluiten, waaraan met de twee verslagen-Watson steun wordt verleend, de rechten van geen enkele burger zullen worden geschonden.

Vitorino
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de vertegenwoordiger van de Raad, geachte Parlementsleden, de Commissie is verheugd vandaag deel te kunnen nemen aan dit debat. Dit is van groot politiek belang voor de toekomst van de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid. Nadat op 5 september jongstleden het verslag-Watson door het Parlement werd aangenomen, hebben wij de juridische vorm van het Europees arrestatiebevel en het kaderbesluit inzake maatregelen voor terrorismebestrijding herhaaldelijk kunnen bespreken. Ik wil u er graag aan herinneren dat de Commissie al meer dan een jaar aan deze onderwerpen werkte, en wel op verzoek van de Europese Raad van Tampere. Mijns inziens heeft het Parlement kunnen vaststellen dat de Commissie haar uiterste best heeft gedaan om de onderhandelingen binnen de ons door de buitengewone bijeenkomst van de Europese Raad naar aanleiding van de gebeurtenissen van 11 september gestelde termijn tot een goed einde te brengen. Ik wil dan ook graag nogmaals mijn erkentelijkheid uitspreken voor de inspanningen van het Belgisch voorzitterschap dankzij welke wij vandaag over de resultaten kunnen spreken.
De twee teksten die u hebt gekregen, zijn een belangrijke stap voor de verbetering van het vermogen van de Europese Unie en de lidstaten om de georganiseerde misdaad in het algemeen en het terrorisme in het bijzonder te bestrijden. Wij willen graag dat de procedure van het Europees arrestatiebevel uitlevering op het grondgebied van de Unie integraal vervangt. Dat was ook gevraagd door de Europese Raad van Tampere in oktober 1999 en bekrachtigd tijdens de buitengewone vergadering van de Europese Raad in september 2001.
Ik wil graag onderstrepen dat de Raad van Tampere er van meet af aan op heeft aangedrongen dat het Europees arrestatiebevel niet alleen gebruikt moest worden als een middel om terrorisme te bestrijden, maar ook alle uitleveringsprocedures tussen de lidstaten moest vervangen. De eis van de dubbele tenlastelegging - wat inhoudt dat de beschuldigde alleen mag worden uitgeleverd wanneer de feiten waarvoor het bevel wordt uitgevaardigd ook in het land waar het bevel moet worden uitgevoerd als strafbaar feiten worden aangemerkt - is opgeheven voor 32 strafbare feiten waarop in de lidstaat die het bevel uitvaardigt ten minste drie jaar celstraf moet staan. Die lijst dekt metterdaad de meest ernstige criminaliteit en het grootste deel ervan is ook opgenomen in de Europol-overeenkomst die door alle lidstaten is geratificeerd, hetgeen betekent dat deze door de nationale parlementen van de vijftien lidstaten is aangenomen.
Dankzij het Europees arrestatiebevel kunnen Europese rechterlijke ambtenaren volledig onafhankelijk en met volledig respect voor de grondrechten, rechtstreeks samenwerken. De administratieve passage van de uitlevering is eruit gehaald. De politisering van de uitleveringsprocedure is eruit gehaald. De procedure valt nu weer volledig onder de bevoegdheid van de gerechtelijke macht, van de rechters van de lidstaten en ik geloof dat dat een wezenlijk element is voor de versterking van de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid. Wat betreft het terrorisme biedt de tekst mogelijkheden om de definitie van strafbare feiten van terroristische aard op het niveau van de lidstaten te harmoniseren.
De tekst geeft een definitie van strafbare feiten van terroristische aard in relatie tot materiële elementen (aanslagen op iemands leven of fysieke integriteit, ontvoering, gijzelneming, zware vernielingen aan openbare of particuliere installaties, vliegtuigkaping, enzovoort) maar ook tot het beoogde doel: (intimidatie van een bevolkingsgroep, destabilisatie van de structuren van een land of een internationale organisatie, de overheid dwingen tot het uitvoeren of juist niet uitvoeren van een bepaalde handeling).
De tekst bevat ook een definitie van terroristische groepering in navolging van het concept van criminele organisatie dat werd opgesteld met het gemeenschappelijk optreden van 21 december 1998. Het leiden van en deelnemen aan een terroristische groepering worden in de tekst specifiek als misdrijven aangemerkt.
Bovendien komt er een stelsel waarmee de samenwerking van politiële en justitiële autoriteiten met terroristen die bereid zijn tot samenwerking met justitie, eenvoudiger wordt via het proces van strafverlichting.
Ik wil graag benadrukken dat deze definitie vooral belangrijk is nu de Europese Unie een eigen - unieke - weg moet zien te vinden in de onderhandelingen die plaatsvinden binnen de Verenigde Naties in New York over het aannemen van een internationaal verdrag voor terrorismebestrijding op wereldschaal.
Wij hebben echter gestreefd naar een zo helder mogelijke tekst, waarin wij rekening hebben gehouden met diverse interventies van afgevaardigden van het Europees Parlement. Ik hoop dat u blij bent uw meningen terug te vinden in de tekst die door de Raad is aangenomen. Ik denk met name aan het geval van de vakbeweging of de demonstraties tegen de mondialisering. Deze activiteiten mogen onder geen beding onder de werking van dit kaderbesluit vallen, zelfs niet wanneer daarbij overtredingen worden begaan.
Het zou dan ook pure demagogie zijn te doen alsof dit instrument bedoeld is om zulke demonstraties te bestraffen. Alles is nu heel duidelijk en juridisch opgesteld.
Overigens zal met een overweging en een verklaring van de Raad worden bevestigd dat het kaderbesluit niet kan worden toegepast op gedragingen van personen die handelen met de bedoeling de democratische waarden veilig te stellen of te herstellen.
Wat de eerbiediging van de grondrechten van de mens betreft, die zowel door deze Vergadering als door de Commissie zo nauwlettend in de gaten wordt gehouden, acht ik beide teksten toereikend.
Wat betreft het arrestatiebevel wordt herhaaldelijk, en met name in het eerste artikel, erop gewezen dat bij de uitvoering van bijvoorbeeld het Europees arrestatiebevel de lidstaten en de rechterlijke autoriteiten steeds angstvallig moeten toezien op de eerbiediging van de beginselen die in artikel 6 van het Verdrag zijn neergelegd en ook in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie worden weerspiegeld.
Overigens vonden wij het noodzakelijk duidelijk te maken dat niemand kan worden uitgezet naar of uitgeleverd aan een land waarin hij een serieus risico loopt de doodstraf te krijgen, te worden gemarteld of te worden onderworpen aan andere onmenselijke of mensonterende straffen of behandelingen.
Ik wil wel graag benadrukken - en ik begrijp de bezorgdheid van de heer MacCormick op dit punt - dat uw amendement wel eens een averechtse uitwerking zou kunnen hebben. Ik zeg het u rechtuit. Ik wil graag benadrukken dat de rechtsorde van elke lidstaat de habeas corpus kent en dat bovendien de artikelen 5 en 6 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens, die zijn overgenomen in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, zijn gewijd aan regels voor gevangenhouding en vrijlating in geval van onrechtmatige detentie. Niets in het Europees arrestatiebevel gaat in tegen de toepassing van de bepalingen van de nationale rechtsorde en van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens met betrekking tot de vaststelling van de omstandigheden van gevangenhouding die binnen de lidstaten van de Europese Unie gelden.
De Commissie hoopt dat de teksten uiterlijk in mei formeel zullen worden aangenomen, zodra de laatste bedenkingen van het Parlement zullen zijn weggenomen. Vervolgens krijgen de lidstaten de opdracht hun nationale wetgeving aan te passen zodat de twee teksten in werking kunnen treden: op 1 januari 2004 wat betreft het Europees arrestatiebevel en op 1 januari 2003 wat betreft de tenlastelegging van terrorisme.
Wederzijds vertrouwen in de onafhankelijke en doelmatige rechtsstelsels vormt de sleutel tot succes bij de toepassing van de met het Europees arrestatiebevel in gang gezette procedure. Daarom krijgt u van de Commissie - en u hebt die wens vandaag in uw amendementen meermalen uitgesproken en ik heb dit ook al tijdens een eerder bezoek aan het Parlement aangekondigd - in de loop van dit jaar een mededeling met betrekking tot de minimale procedurele waarborgen binnen de Europese Unie.
Een eerste discussienota is al on line beschikbaar op de internetsite van de Commissie. Geachte afgevaardigden, u kunt deze direct raadplegen. Met dit document willen wij publiekelijk het debat over deze vragen openen en de mededeling voorbereiden die de Commissie voor het eind van het jaar wil uitbrengen.
De onderwerpen die wij in die mededeling aansnijden, zullen variëren van het recht op taalkundige en juridische bijstand, regels voor beroep, bewijsvoering, mogelijke alternatieven voor voorlopige hechtenis of vonnis bij verstek. Onze doelstelling op middellange termijn is om na afloop van het debat te komen met een voorstel voor wetgeving op dit vlak.
Mijnheer de Voorzitter, ik denk ook aan de toepassing van de teksten in het perspectief van de uitbreiding van de Europese Unie. Ook daar ligt de sleutel voor succes in vertrouwen in elkaars onafhankelijke, betrouwbare en doelmatige rechtsstelsels.
Men heeft het justitieel Europa lange tijd stilstand verweten. De twee teksten die u vandaag worden voorgelegd, vormen ontegenzeglijk een belangrijke stap voorwaarts. Ik reken op de medewerking van het Spaanse voorzitterschap en de steun van het Europees Parlement bij de voortzetting van deze ambitieuze inspanningen. De boodschap is duidelijk: geweld is nooit rechtmatig. Wij hebben de juridische en wettige middelen om de democratie te verdedigen. Wij nemen de uitdrukkelijke vraag van alle Europese burgers naar veiligheid en terrorismebestrijding heel serieus.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer de commissaris.
Ik heb de volgende ontwerpresoluties overeenkomstig artikel 37, lid 2 van het Reglement ontvangen.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.30 uur plaats.

Financiering van de ontwikkelingshulp met het oog op de internationale conferentie van de Verenigde Naties over dit onderwerp
De Voorzitter
Aan de orde zijn de verklaringen van de Raad en de Commissie over financiering van de ontwikkelingshulp, met name met het oog op de internationale conferentie van de Verenigde naties over dit onderwerp (Monterrey (Mexico), 21/22 maart 2002).

De Miguel
Mijnheer de Voorzitter, het is het Spaanse voorzitterschap van de Europese Unie een groot genoegen om hier in het Parlement een toelichting te geven op de stand van de voorbereidingen van de internationale conferentie over financiering van de ontwikkelingshulp, die van 18 tot en met 22 maart dit jaar in Monterrey (Mexico) zal worden gehouden.
De afgelopen maanden is de Conferentie van Monterrey een belangrijke plaats gaan innemen op de zogenoemde ontwikkelingsagenda, vooral tegen de achtergrond van de aanslagen van 11 september en de vaststelling dat de ontwikkelingsproblemen in een geglobaliseerde wereld onze aandacht vereisen en op geïntegreerde wijze en met spoed moeten worden aangepakt.
Dit algemene belang rechtvaardigt de inspanningen van alle deelnemers aan de vierde vergadering van het comité ter voorbereiding van de conferentie die onlangs in New York heeft plaatsgevonden. Aan het einde van deze vergadering is er een tekst goedgekeurd die ter aanneming zal worden voorgelegd aan de staatshoofden en regeringsleiders die voornemens zijn aan de Top van Monterrey deel te nemen.
Het is geen toeval dat dit document, waarop ik nog een korte toelichting zal geven, de titel "consensus van Monterrey" draagt. De conferentie van Monterrey over financiering van de ontwikkelingshulp is ongetwijfeld een van de belangrijkste gebeurtenissen op het vlak van de ontwikkelingssamenwerking die tijdens ons voorzitterschap zullen plaatsvinden, en wordt door Spanje dan ook als bijzondere prioriteit beschouwd. Dit komt tot uiting in het niveau van de officiële vertegenwoordiging, in die zin dat de premier van de Spaanse regering, de fungerend voorzitter van de Europese Raad, de communautaire delegatie naar de Top van Monterrey zal leiden.
Mijnheer de Voorzitter, de voorbereiding van de conferentie was uiterst gecompliceerd ten gevolge van het alomvattende karakter hiervan en het groot aantal actoren dat bij de besprekingen was betrokken.
Ik zou van deze gelegenheid gebruik willen maken om de voorgaande voorzitterschappen van de Raad te bedanken voor hun belangrijke bijdragen tot dit proces, dat immers al geruime tijd geleden op gang is gebracht. Deze continue en gezamenlijke inzet heeft ervoor gezorgd dat de Europese Unie in Monterrey de leidende rol op zich kan nemen die haar als belangrijkste donor van de officiële ontwikkelingshulp in de wereld toekomt.
Mijnheer de Voorzitter, alvorens in te gaan op de inhoud van de in New York goedgekeurde tekst zou ik de conferentie van Monterrey in de adequate context willen plaatsen. Het gaat hier immers niet om een geïsoleerd proces maar om een proces dat deel uitmaakt van een ontwikkeling die is ingeluid met de millenniumverklaring over duurzame ontwikkeling en armoedebestrijding in de wereld, die de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties in september 2000 heeft aangenomen.
Wij hebben eigenlijk te maken met drie onafhankelijke, maar onderling nauw met elkaar verweven processen. Het eerste heeft betrekking op de commerciële dimensie en wordt belichaamd door de verbintenissen die zijn aangegaan tijdens de conferentie van de Wereldhandelsorganisatie te Doha. Ten tweede is er de conferentie van de Verenigde Naties over financiering van de ontwikkelingshulp, een proces dat verband houdt met de mobilisering van financiële hulpbronnen. Het derde proces is de conferentie over duurzame ontwikkeling, die naar verwachting in september van dit jaar in Johannesburg zal worden gehouden en die betrekking heeft op het milieu.
Thans wil ik in het kort ingaan op de inhoud van het document van Monterrey, de befaamde consensus van Monterrey waarnaar ik al eerder heb verwezen. Deze definitieve tekst is ad referendum goedgekeurd, aangezien in New York geen formele slotzitting kon worden gehouden. Het bestaat uit 73 genummerde paragrafen en reflecteert de geest van consensus waarin het is opgesteld. Er zijn thans geen open vragen meer aangezien over alle aspecten reeds afspraken zijn gemaakt. Daarom hopen wij dat de staatshoofden en regeringsleiders een echte vrije en open, politieke dialoog over de belangrijkste vraagstukken in verband met de ontwikkeling en de huidige uitdagingen zullen kunnen voeren.
In de overeenkomst is vastgelegd dat de internationale ontwikkelingssamenwerking gebaseerd moet zijn op de fundamentele pijlers van een aantal door donoren en acceptoren gedeeld beginselen. Hiertoe behoort in het bijzonder het beginsel van goed openbaar bestuur (good governance) op alle niveaus, het bestaan van solide democratische instellingen en de eerbiediging van de rechtsstaat. De achtergrond van dit alles vormt een geest van partnerschap op basis waarvan de ontwikkelde landen zich ertoe verplichten een aantal maatregelen te nemen om de overdracht van financiële middelen naar de ontwikkelingslanden te versoepelen - waarvoor ook weer een reeks voorwaarden gelden - teneinde met internationale samenwerking ertoe te kunnen bijdragen dat de regeringen van deze landen gunstige interne voorwaarden voor economische groei en sociale ontwikkeling kunnen scheppen.
De ontwikkelde landen verplichten zich er ook toe het handelsverkeer en de eerbiediging van de binnen de WTO gesloten akkoorden te bevorderen, die door alle partijen worden beschouwd als de belangrijkste motor van de economische activiteit. Aangezien is vastgesteld dat de officiële ontwikkelingshulp de afgelopen jaren is afgebrokkeld, hebben de ontwikkelde landen voorts toegezegd deze steun te zullen optrekken.
Deze verhoging van de middelen is een verplichting die voor alle donorlanden, met inbegrip van de Verenigde Staten en Japan, geldt. De aangenomen tekst ligt in de lijn van de Verklaring van Laken en in het hele document wordt de nadruk gelegd op de rol van de particuliere sector als de motor van de ontwikkeling en de bron van middelen.
Tevens wordt in de consensus van Monterrey onderstreept dat de middelen ter versterking van de institutionele capaciteiten van de ontwikkelingslanden moeten worden opgetrokken en dat het initiatief ter vermindering van de schulden van de arme landen met een hoge schuldenlast volledig moet worden uitgevoerd.
Aangaande de internationale financiële architectuur, wordt de autonomie van de bestaande instellingen evenals het mandaat van hun leidende organen bekrachtigd, terwijl de lopende hervormingen binnen het Internationaal Monetair Fonds en de Wereldbank worden ondersteund. Tegelijkertijd wordt in de tekst benadrukt dat de beginselen coördinatie, transparantie en participatie van de ontwikkelingslanden en de internationale financiële instellingen moeten worden geëerbiedigd.
Ook de mechanismen voor de follow-up van de conferentie zijn uitgebreid aan de orde gekomen. Tenslotte is besloten dat er verschillende follow-upmechanismen zullen komen: ten eerste de voorjaarsvergadering van de Economische en Sociale Raad van de VN met de instellingen van Bretton Woods, met deelname van de Wereldhandelsorganisatie en vertegenwoordigers van het maatschappelijk middenveld en de particuliere sector. Ten tweede is voorzien in een tweejaarlijkse dialoog op hoog niveau binnen de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties. Tegelijkertijd wordt het secretariaat-generaal van de Verenigde Naties verzocht er zorg voor te dragen dat de bestaande coördinatiemechanismen van de gespecialiseerde organen van de Verenigde Naties volledig worden benut en ieder jaar een verslag wordt opgesteld over de inspanningen die op dit gebied zijn ondernomen.
Hier komt nog een internationale follow-upconferentie bij, waarvan de concrete modaliteiten voor het jaar 2005 zullen worden vastgelegd. Dit geheel van instrumenten en mechanismen heeft tot doel te waarborgen dat het proces van de conferentie van Monterrey op de agenda van de belangrijkste internationale organisaties en instellingen blijft staan, evenals op die van de forums van de Verenigde Naties en hun gespecialiseerde programma' s en organen.
Mijnheer de Voorzitter, ik wil deze uiteenzetting niet beëindigen zonder op de bijdragen van de Europese Unie te wijzen, die op verschillende plaatsen in de tekst zijn opgenomen. Ik geloof dat wij trots kunnen zijn op de vastberaden houding die de Europese Unie in het gehele proces van Monterrey heeft aangenomen en dat het Europees Parlement zich hiervan terdege bewust moet zijn.
Staat u mij toe deze bijdragen op te noemen. In de eerste plaats heeft de Europese Unie gehamerd op het belang van het partnerschapsconcept en een solide economisch beleid, van een goed openbaar bestuur, democratische beginselen en naleving van de mensenrechten. Tegelijkertijd heeft zij de nadruk gelegd op het belang van de participatie van het maatschappelijk middenveld aan het ontwikkelingsproces.
Ten tweede zou ik erop willen attenderen dat de Europese Unie heeft onderstreept hoe belangrijk het is dat de ontwikkeling een duurzaam karakter heeft en dat hierin economische, sociale en milieuaspecten worden geïntegreerd, waarbij de gelijkheid van mannen en vrouwen altijd moet worden geëerbiedigd en de fundamentele doelstelling armoedebestrijding is. Het voorzitterschap betreurt dan ook dat er in de tekst geen specifieke verwijzing naar de innovatieve idee van de globale openbare goederen is opgenomen, omdat de Groep van 77 evenals andere donoren zich hiertegen tot op het laatste moment hebben verzet. Wij hopen echter dat gezien het belang van dit aspect de discussies over de omschrijving en de financiering hiervan in de adequate forums zullen worden voortgezet.
Ten derde heeft de Europese Unie de aandacht willen vestigen op het verband tussen effectiviteit en efficiëntie van de officiële ontwikkelingshulp bij de verwezenlijking door de ontvangende landen van een adequaat beleid op politiek, economisch en sociaal gebied. Dit beleid dient toegespitst te zijn op steun aan de meest hulpbehoevenden, opdat deze optimaal profijt kunnen trekken uit de officiële hulp. Zoals hieruit blijkt, ligt de nadruk dus niet alleen op een verhoging van de omvang van de hulp, maar ook op een effectief gebruik van de middelen. In dit verband speelt ook corruptiebestrijding een belangrijke rol en vooral de verplichting om de onderhandelingen over een specifiek verdrag hierover in het kader van de Verenigde Naties voort te zetten. Terzelfder tijd is er ook een verband gelegd tussen de verlichting van de externe schuldenlast en een effectief gebruik van de middelen teneinde een economische en duurzame ontwikkeling ten behoeve van de meest benadeelde sectoren van ieder land dat bij deze instrumenten is betrokken, tot stand te brengen.
De Europese Unie heeft vanzelfsprekend uiterst actief samengewerkt met de andere grote donoren, zoals de Verenigde Staten en Japan, evenals met de Groep van 77 om ten aanzien van de doelstelling van 0,7% van het BBP voor ontwikkelingshulp een consensus te vinden waarin rekening wordt gehouden met alle uiteenlopende standpunten, met de economische realiteiten en de gevoeligheden.
Ik zou willen benadrukken dat met name ten aanzien van dit punt in de consensus van Monterrey een soortgelijke terminologie is gebruikt als in de verklaring van de Raad van Laken.
Ten vierde heeft de Europese Unie zich er met succes voor ingezet dat in de tekst concrete verwijzingen werden opgenomen naar de multilaterale samenwerking tegen de achtergrond van de nieuwe transnationale uitdagingen en bedreigingen die gepaard gaan met de financiering van het terrorisme en de georganiseerde misdaad.
Het vijfde punt dat ik onder de aandacht zou willen brengen is dat de Europese Unie er tevens actief op heeft aangedrongen dat in de consensus van Monterrey specifiek werd gerefereerd aan de particuliere financiële instellingen en het belang van de ontwikkeling van deze sector voor de steunverlening aan de kleine en middelgrote ondernemingen in de ontwikkelingslanden.
Tot slot wil ik nog wijzen op de steunmaatregelen ter verhoging van de institutionele capaciteiten van de ontwikkelingslanden op commercieel gebied. Het voorzitterschap is uiterst benieuwd naar het pakket van concrete maatregelen dat wordt voorbereid door de bevoegde diensten van de Commissie en waarmee een versterking van de onderhandelingscapaciteiten van de ontwikkelingslanden op het vlak van de handel wordt beoogd.
Over het geheel gezien gaat het voorzitterschap na de vierde en laatste voorbereidende vergadering de komende conferentie van Monterrey redelijk optimistisch tegemoet. Ondanks de twijfels die tot het laatste ogenblik bestonden, is er op 27 januari toch een slotdocument opgesteld, en dat bijna twee maanden voordat deze belangrijke internationale bijeenkomst plaatsvindt. Aangezien de consensus van Monterrey echt een consensus is en hierbij alle donoren zijn betrokken, vormt dit document een goed platform voor de toekomst. Daarmee wordt het voor dit gecompliceerde proces zo noodzakelijke klimaat van vertrouwen namelijk geschapen. Bovendien zal dit document ertoe bijdragen dat de rondetafelgesprekken van Monterrey in een positieve en constructieve sfeer, zonder confrontaties, zullen kunnen worden gehouden.
De Conferentie van Monterrey houdt een geheel nieuwe ervaring in, die erin bestaat ontwikkeling en armoedebestrijding vanuit een alomvattende invalshoek te benaderen waarbij alle aspecten worden aangekaart en de deelname van alle actoren wordt bevorderd. Deze allesomvattende visie maakt dit proces uitermate gecompliceerd en wij moeten hiermee op pragmatische en realistische wijze omgaan. Hiervoor zijn inspanningen vereist die in eerste instantie gericht moeten zijn op integratie - en niet uitsluiting - van al degenen die bij de ontwikkelingssamenwerking betrokken zijn. Wij hopen dat ook de internationale campagne ten gunste van de doelstellingen voor het millennium, die in artikel 62 van het document is aangekondigd, hiertoe een steentje zal bijdragen.
Mijnheer de Voorzitter, ik verzeker het Parlement ervan dat het voorzitterschap van de Raad vastberaden door zal gaan op deze weg en dat het welslagen van de conferentie ons voornaamste doel zal blijven, temeer daar het beleid inzake ontwikkelingssamenwerking een van de pijlers is van de buitenlandse politiek van de Europese Unie en perfect moet zijn afgestemd op de andere pijlers, zoals het gemeenschappelijk buitenlands- en veiligheidsbeleid en het handelsbeleid.
In deze zin zijn wij ervan overtuigd dat de Conferentie van Monterrey voor de Europese Unie een historische kans is om samen met de overige deelnemers een duidelijke boodschap ter verdediging van haar eigen waarden op te stellen en uit te dragen. Wij zijn dan ook van mening dat de verdediging van de democratie, goed openbaar bestuur, de versterking van de institutionele capaciteiten van de hulpontvangende landen, de rechtsstaat en de bevordering van de vrede, de veiligheid en de mensenrechten wezenlijke elementen van de sociale en economische ontwikkeling vormen.

Nielson
Mijnheer de Voorzitter, de Europese Unie hecht grote waarde aan deze conferentie. Wij zijn ervan overtuigd dat wij in de huidige internationale context de conferentie over financiering van de ontwikkelingshulp niet kunnen benaderen als business as usual. Ditmaal zullen er concrete stappen ondernomen moeten worden.
De huidige crisis zal de economische ontwikkeling over de hele wereld beïnvloeden en opnieuw zullen het de armste landen zijn die de hoogste prijs betalen. Wij moeten alle zeilen bijzetten om deze ontwikkeling te keren. Dat kan door de globalisering vóór in plaats van tegen de armen te laten werken.
In dit verband is de conferentie over financiering van de ontwikkelingshulp een uitgelezen mogelijkheid voor de internationale gemeenschap om een nieuwe global deal te sluiten, ervan uitgaande dat een veiliger wereld alleen mogelijk is als nieuw elan wordt gegeven aan de bestrijding van armoede.
Nu er in de voorbereidende commissie overeenstemming is bereikt over het slotdocument van de conferentie dienen wij ons te concentreren op de positieve initiatieven die de Europese Unie op belangrijke terreinen kan ontplooien en op onze inbreng in de politieke verklaring van Monterrey.
Er zijn maatregelen nodig voor het volume van de officiële ontwikkelingshulp (ODA). Er moeten concrete stappen ondernemen worden opdat wij in de komende vijf jaar komen tot een verdubbeling van de hulpstromen in het kader van ODA, waardoor de millenniumdoelstellingen op ontwikkelingsgebied kunnen worden behaald. De officiële ontwikkelingshulp moet tevens efficiënter worden. Wij moeten ervoor zorgen dat er op tijd hulp vrijkomt voor de conferentie.
Alle thema' s die op internationaal vlak onderwerp zijn van discussie zullen op de internationale agenda blijven staan, of deze nu wel of niet specifiek zijn opgenomen in de consensus van Monterrey. Een voorbeeld hiervan is de discussie over globale openbare goederen. Wij zullen onze zaak blijven bepleiten teneinde een echte stimulans kunnen te geven aan de internationale solidariteit.
Naar onze mening zijn Monterrey en Johannesburg nauw met elkaar verbonden. Beide zoeken naar oplossingen voor de implementatie van de millenniumverklaring en de internationale ontwikkelingsdoelstellingen. Wij spreken onze krachtige steun hiervoor uit. Daarnaast zijn zij beide betrokken bij de in Doha van start gegane handelsbesprekingen. Wij hebben een breed scala van mogelijkheden tot onze beschikking. Wij zien uit naar deelname aan de conferentie en wij hopen deze tot een succes te maken.

Wijkman
Mijnheer de Voorzitter, wij leven in een wereld met grote materiële rijkdom, die echter ongelijk is verdeeld. Op dit moment trachten ruim drie miljard mensen rond te komen met minder dan twee dollar per dag. Armoede bestrijden is niet alleen een morele plicht, maar houdt ook direct verband met onze gemeenschappelijke veiligheid. Wij leven in een wereld waar landen en mensen steeds afhankelijker van elkaar worden, de verschillen steeds groter worden, meer spanningen dreigen te ontstaan, grootschalige migratie plaatsvindt, het milieu wordt bedreigd en de criminaliteit toeneemt. Dit alles kan natuurlijk leiden tot desperate acties in de vorm van terrorisme.
De besprekingen tijdens de conferentie van Monterrey en de wereldtop in Johannesburg dit najaar moeten in dit licht plaatsvinden. Rijke en arme landen krijgen bij deze twee gelegenheden de kans het eens te worden over een langetermijnstrategie voor een stapsgewijze bestrijding van de armoede. De rijke landen moeten meer financiële steun verlenen en de arme landen moeten prioriteiten stellen in de strijd tegen de armoede, meer respect tonen voor democratische beginselen en mensenrechten, corruptie harder bestrijden enzovoort.
Ik ben van mening dat het genoemde consensusdocument te zwak is. Mooie woorden en retoriek maken geen einde aan de armoede. Daarom moet de Europese Unie volgens deze resolutie in Monterrey alles in het werk stellenvoor het tot stand brengen van concrete beloften voor meer samenwerking, meer overheveling van middelen, schuldenverlichting en meer algemene steun op een reeks gebieden. Een speciale kwestie, waaraan commissaris Nielson refereerde, betreft de werkzaamheden voor het verhogen van de productie van collectieve goederen, de zogeheten public goods, dat wil zeggen inspanningen voor het beschermen van het klimaat, het tegengaan van ontbossing, het ontwikkelen van vaccins en medicijnen tegen besmettelijke ziekten en dergelijke.
Mijnheer de Voorzitter, door middel van deze resolutie maken wij de Commissie, de regeringen van de lidstaten en de internationale gemeenschap duidelijk dat wij parlementariërs deze kwesties buitengewoon serieus nemen en willen dat het in Monterrey niet alleen bij woorden blijft. Wij eisen concrete resultaten!

Van den Berg
Voorzitter, met de VN-conferentie in Monterrey voor de deur staat de wereld voor een fundamentele keuze. De kloof tussen arm en rijk is de laatste decennia, ondanks alle mooie woorden, internationale conferenties en ontwikkelingsprogramma's, alleen maar groter geworden. 1,2 miljard mensen, dat is een vijfde van de wereldbevolking, leven van minder dan 1 dollar per dag. De 3 rijkste mensen bezitten samen meer dan het totale inkomen van de achtenveertig armste landen op de wereld en 130 miljoen kinderen zien nooit een school van binnen. Dat zijn de naakte feiten.
Uit de desastreuze aanslagen van 11 september valt voor ons allemaal een duidelijke lering te trekken. In de Global Village moeten we met elkaar deze problemen willen aanpakken, maar ons antwoord schiet in extreme mate tekort. Ik wil waarschuwen voor een nieuwe internationale doctrine waarbij de westerse wereld zich met de rug naar dat miljard mensen, dat vecht voor een dagelijks bestaan, terugtrekt achter uit wapenschilden en duur technologisch defensiematerieel. opgebouwde barrières.
Het bedrag van driehondernegenenzeventig miljard dollar dat het Pentagon, als het aan president Bush ligt, volgend jaar ontvangt is ruim zevenmaal zo groot als de totale hoeveelheid ontwikkelingshulp die vorig jaar wereldwijd werd uitgegeven. Deze situatie is des te schrijnender wanneer we bedenken dat de wereldwijde afspraak om 0,7 procent van het BNP aan ontwikkelingshulp te besteden op dit moment zelfs is teruggevallen naar een historisch dieptepunt van 0,24 procent. Dat is onacceptabel omdat juist een verdubbeling van de wereldwijde ontwikkelingshulp nodig is om onze internationale belofte na te komen, namelijk dat in 2015 alle kinderen in de wereld naar school en naar de dokter zullen kunnen gaan.
Voorzitter, de beloften voor 2015 zijn duidelijk. De lidstaten moeten nu heel snel die verplichting van 0,7 procent concreet nakomen. We mogen de doorbraak van Doha niet laten verwateren. Het Europese landbouwbeleid moet veranderen ten gunste van de derde wereld. De conferentie in Monterrey zal zonder serieuze verbintenissen van de westerse landen uitlopen op een echec. Daarom moet Europa als grootste donor van ontwikkelingssamenwerking wereldwijd en als grootste internationale handelsmacht zijn gewicht in de strijd willen gooien, voortbouwend op de in Doha behaalde successen, met als doel in Monterrey echte bindende afspraken te maken over hulp, onderwijs, gezondheidzorg en verregaande schuldenverlichting.

Van den Bos
Het dichten van de welvaartskloof is cruciaal voor de stabiliteit en de vrede in de wereld. Meer ontwikkelingshulp is niet genoeg, maar zonder extra geld kan armoede niet worden uitgeroeid. Betaalbaar onderwijs en gezondheidszorg moeten de mensen in staat stellen de economie zelf te ontwikkelen en buitenlands kapitaal aan te trekken. Om de VN-ontwikkelingsdoelstellingen te bereiken moet de hulp in omvang verdubbelen. De meeste donoren geven nog steeds veel minder dan de afgesproken 0,7% van hun BNP. Amerika zou gemakkelijk veel meer kunnen bijdragen maar heeft alleen oog voor de verhoging van de militaire uitgaven. Ook veel Europese partners schieten nog steeds tekort.
De problemen bij de hulpverlening mogen geen alibi zijn om te weinig te doen. Lessen trekken uit de ervaringen en een betere internationale coördinatie kunnen de ontwikkelingssamenwerking effectiever maken. Hulp moet bijdragen aan het tot stand brengen van goed bestuur, democratische structuren en een functionerende markteconomie. De toegang tot de wereldmarkt is voor ontwikkelingslanden essentieel. Ondraaglijke schulden dienen substantieel te worden verlaagd en het Fonds voor schuldsanering moet daarvoor toereikend zijn.
Armoede, mijnheer de Voorzitter, is een voedingsbodem voor geweld en terrorisme. Meer hulp is niet alleen een humanitaire noodzaak, maar een absolute voorwaarde voor een stabiele en vredige wereld.

Rod
Mijnheer de Voorzitter, we moeten blij zijn met deze internationale conferentie over financiering van de ontwikkelingshulp, een cruciaal thema gezien de teruglopende hulp aan ontwikkelingslanden.
Al meer dan twintig jaar hamert de VN er bij de donorlanden op dat ze volgens de OESO-normen 0,7% van hun BNP dienen te besteden aan ontwikkelingshulp, maar slechts vier landen komen deze belofte na. Wereldwijd neemt de hulp af: het gemiddelde ligt inmiddels op 0,2%. De ontwikkelingslanden worden keihard getroffen door de geleidelijke en structurele verslechtering van de handelsvoorwaarden voor basisproducten en raken verstrikt in de uitzichtloze aflossing van vaak ongegronde schulden en rente. Hoe gaan we onder deze voorwaarden financiële middelen bijeenbrengen voor de menselijke, economische en sociale ontwikkeling van de bewoners van het zuidelijk halfrond?
De hoop is dus gevestigd op Monterrey, tenzij de kaarten al geschud zijn en de Amerikaanse standpunten op deze conferentie de boventoon voeren, zoals ook het geval was in Doha. Aangezien het voorgelegde document zich volledig conformeert aan de liberale opvattingen over ontwikkelingshulp, die al twintig jaar lang door de internationale instellingen en de Europese Commissie worden gehuldigd, wordt hiermee, evenals met het akkoord van Monterrey, de neoliberale mondialisering geen strobreed in de weg gelegd, en dat terwijl het inkomensniveau van de bevolking in de ontwikkelingslanden over dezelfde periode gestaag is gedaald, hetgeen bewijst hoe ondoelmatig en contraproductief dergelijke visies zijn. Ze falen maar toch houden we eraan vast.
Ik weet niet of de preconsensus van Monterrey, die noch ambitieuze doelstellingen, noch concrete financiële maatregelen bevat en geen tijdspad aangeeft, definitief is. Mocht dit het geval zijn, en mocht de conferentie zich beperken tot mooie verklaringen die nooit worden gevolgd door daden, dan denk ik dat we deze moeten annuleren en de miljoenen euro' s die voor de organisatie worden uitgetrokken direct moeten herverdelen over de minst ontwikkelde landen.
Dat zou jammer zijn, want er is genoeg aan de kaak te stellen en te bekritiseren, maar ook te bepraten en voor te stellen, als het gaat om de mobilisering van de hulp, de kwijtschelding van de schulden, de belasting van kapitaal en de hervorming van de WTO.
De Europese Unie moet deze kans aangrijpen om ambitieuze doelstellingen en bindende maatregelen er doorheen te krijgen waarmee de armoede tussen nu en 2015 met de helft kan worden verminderd. Ze moet daarbij in herinnering roepen dat in Göteborg is afgesproken de lidstaten te verzoeken hun hulp op te trekken tot 0,7%. De regeringen en parlementen die besloten hebben een soort Tobin-belasting in te voeren moeten het belang benadrukken van een dergelijke heffing voor de regulering van de beurzen en de herverdeling naar het zuiden.
Mijnheer de Voorzitter, alle deelnemers moeten van deze top een succes maken: ook op de verantwoordelijkheid van de Unie wordt dus een beroep gedaan.

Miranda
Mijnheer de Voorzitter, zoals maar al te goed bekend, is armoede over de gehele wereld een ernstig probleem. We weten ook dat er een enorme kloof bestaat tussen het noordelijk en het zuidelijk halfrond. Er zijn al vele verklaringen van goede wil afgegeven om de plechtige belofte van 1974 gestand te doen, volgens welke belofte de ontwikkelingshulp tot 0,7% van het bruto binnenlands product zou worden opgevoerd. Ook de Wereldbank heeft onlangs aangegeven dat er twee keer zo veel middelen voor hulp beschikbaar zouden moeten komen als thans het geval is. Die middelen blijken nu niet meer dan 0,22% van het BBP van de OESO-landen te bedragen. Dat is het laagste percentage ooit. De voor hulp beschikbare middelen zijn de afgelopen tien jaar met 25% afgenomen en komen nu overeen met niet meer dan 0,32% van het BBP van de lidstaten van de Europese Unie.
Als we deze cijfers bekijken en bedenken wat er in Johannesburg is gezegd, dan neemt het belang van de conferentie van Monterrey alleen maar toe. Het is tijd om de hier gesignaleerde neergaande trend te keren. We moeten de ontwikkeling van de arme landen op een andere wijze bezien en ons meer solidair tonen. Er moeten concrete maatregelen worden genomen en die moeten bindend zijn. We zijn daarom ingenomen met het besluit van de Raad van 8 november. Het is echter wel zaak dat het Spaans Voorzitterschap en de Commissie alles op alles zetten om ervoor te zorgen dat er in Monterrey objectieve doelstellingen worden geformuleerd. Er moet ook een tijdsschema worden opgezet om te kunnen controleren dat er werkelijk vooruitgang wordt geboekt, ook al weten we allemaal dat de Amerikaanse regering op dit gebied een onaanvaardbaar terughoudend standpunt volgt, geen compromissen wil doen en geen oog heeft voor de zwakke punten van de in Monterrey te behalen consensus.
Monterrey moet ook ideeën opleveren waarmee we een eind kunnen maken aan de ellende die de buitenlandse schuld in de zich ontwikkelende landen teweegbrengt. We moeten daarvoor mechanismen bedenken, en dan niet alleen binnen de context van het initiatief ten gunste van de arme landen met de grootste schulden. Neen, deze mechanismen moeten gebaseerd zijn op de erkenning van het beginsel dat al deze schulden moeten worden kwijtgescholden. De toestand waarin de ontwikkelingslanden zich nu bevinden kan zo niet voortduren. De Europese Unie en de lidstaten mogen geen genoegen nemen met de wetenschap dat ze de belangrijkste donor zijn. Ze moeten tijdens de conferentie een duidelijk standpunt innemen om de ontwikkelingslanden in staat te stellen uit de impasse te geraken.

Kronberger
Mijnheer de Voorzitter, de steeds dieper wordende kloof tussen arm en rijk in de wereld houdt een enorm risico in voor alle betrokkenen. De traditionele ontwikkelingshulp, die min of meer als een soort geschenkactie van de rijke landen voor de arme landen wordt opgevat, werkt niet. Wat we nodig hebben, is een veelomvattend concept voor de vreedzame ontwikkeling van de arme landen. Natuurlijk is dat makkelijker gezegd dan gedaan. Maar wij moeten goed bedenken dat de grondstofrijkste landen, zoals Angola of Nigeria, de armste bevolking hebben. Dat is geen toeval, maar er zit systeem in. Wij moeten onszelf afvragen wie nu eigenlijk de landen zijn die geven en wie de landen die nemen. Die vraag is volgens mij nog niet duidelijk beantwoord.
De situatie in de ontwikkelingslanden is ernstiger dan in de tijd van de koloniale heerschappij. De sleutel tot de oplossing ligt in een eerlijke wereldhandel waarin voor grondstoffen een eerlijke prijs wordt betaald en de opbrengst in de producerende landen blijft, ter ontwikkeling van de infrastructuur ter plekke.

De Voorzitter
Collega' s, wij onderbreken nu het debat en zetten dit vanmiddag voort.
(De vergadering wordt om 12.25 uur onderbroken en om 12.30 uur hervat)

Deva
Mijnheer de Voorzitter, vandaag is het 50 jaar geleden dat Koningin Elizabeth de troon besteeg van het Verenigd Koninkrijk. Ik stel voor daar een bijzondere aantekening van te maken en onze gelukwensen aan Hare Majesteit over te brengen voor vijftig jaar roemrijk koningsschap.

De Voorzitter
Ik zal uw opmerkingen doorgeven aan de Voorzitter.

Stemming
De Voorzitter
Aan de orde is de stemming.
Ontwerpbesluit betreffende het aantal leden in de commissies (B5-0060/2002)
(Het Parlement neemt het besluit aan)
Ontwerpbesluit betreffende het aantal leden in de interparlementaire delegaties (B5-0059/2002)
(Het Parlement neemt het besluit aan)
Voorstel van de Conferentie van voorzitters met betrekking tot de benoeming van de leden van het Europees Parlement in het bureau van de Parlementaire Paritaire Vergadering ACS-EU
(Het Parlement neemt het voorstel van de Conferentie van voorzitters aan)
Procedure zonder verslag:
Voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad houdende wijziging van verordening (EEG) 95/93 van de Raad van 18 januari 1993 betreffende gemeenschappelijke regels van de toewijzing van "slots" op communautaire luchthavens (COM(2002) 7 - C5-0020/2002 - 2002/0013(COD))
(Het Parlement keurt het voorstel van de Commissie goed)
Verslag (A5-0465/2001) van de heer Vidal-Quadras Roca, namens de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie, over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende de energieprestaties van gebouwen (COM(2001)226 - C5-0203/2001 - 2001/0098(COD))
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)
Verslag (A5-0466/2001) van mevrouw Kauppi, namens de Economische en Monetaire Commissie, over het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad betreffende de administratieve samenwerking op het gebied van de belasting over de toegevoegde waarde (COM(01)0294 - C5-0269/01 - 2001/0133(COD))
en
over het voorstel voor een richtlijn van de Raad en het Europees Parlement houdende wijziging van richtlijn 77/799/EEG van de Raad betreffende de wederzijdse bijstand van de bevoegde autoriteiten van de lidstaten op het gebied van de directe en de indirecte belastingen (COM(01)0294 - C5-0270/01 - 2001/0134(COD))
(Het Parlement neemt bij opeenvolgende stemmingen de twee wetgevingsresoluties aan)
Verslag (A5-0025/2002) van de heer Moreira da Silva, namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid, over het voorstel voor een beschikking van de Raad betreffende de goedkeuring, namens de Europese Gemeenschap, van het Protocol van Kyoto bij het raamverdrag van de Verenigde Naties inzake klimaatverandering en de gezamenlijke nakoming van de in dat kader aangegane verplichtingen (COM(2001)579 - C5-0019/2002 - 2001/0248(CNS)
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)
Verslag (A5-0003/2002) van de heer Watson, namens de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, over een kaderbesluit van de Raad inzake terrorismebestrijding (14845/1/01 - C5-0680/2001 - 2001/0217(CNS))
en
een kaderbesluit van de Raad betreffende het Europees arrestatiebevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten (14867/1/01 - C5-0675/2001 - 2001/0215(CNS))
(Het Parlement neemt bij opeenvolgende stemmingen de twee wetgevingsresoluties aan)
Verslag (A5-0002/2002) van de heer Rapkay, namens de Economische en Monetaire Commissie, over het negende overzicht van de Commissie over overheidssteun in de Europese Unie (COM(2001)403 - C5-0632/2001 - 2001/2269(COS))
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Verslag (A5-0017/2002) van mevrouw Martens, namens de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs, media en sport, over de mededeling van de Commissie over het ontwerp voor een gedetailleerd werkprogramma voor de follow-up op het verslag over de concrete doelstellingen voor de onderwijs- en beroepsopleidingsstelsels (COM(2001)501 - C5-0601/2001 - 2001/2251(COS))
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Verslag (A5-0467/2001) van de heer Erik Olsson, namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid, over het toezicht op de BSE-crisis met het oog op de volksgezondheid en de voedselveiligheid (2000/2321(INI))
Na de stemming over amendement 1:

Oomen-Ruijten
Voorzitter, ik wil u melden dat over het tweede gedeelte van amendement nr. 1 in elk geval nog gestemd kan worden.

De Voorzitter
Naar de letter hebt u misschien gelijk, maar naar de geest druist uw voorstel in tegen het amendement. Ik zou daarom de rapporteur, de heer Olsson, willen vragen wat hij hiervan denkt.

Olsson
Mijnheer de Voorzitter, ik ben het met u eens. Het gaat hier om drie verschillende alternatieven. Eén daarvan hebben wij aangenomen en dus komen de andere twee te vervallen.
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Verslag-Vidal-Quadras Roca (A5-0465/2001)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, ik heb voor het zeer belangrijke verslag van de heer Vidal-Quadras gestemd. Dit gaat over de methoden voor energiebesparing in de bouw en in met name de huizenbouw. Verwarming is namelijk de grootste uitgavenpost voor de burgers van de Europese Unie.
Nu wij het toch hebben over verwarmingskosten, wil ik verwijzen naar de ouderen en gepensioneerden en van de gelegenheid gebruik maken om een wens te uiten: ik hoop dat de lidstaten de gepensioneerden een bepaald, van regio tot regio variërend bedrag geven opdat zij hieraan het hoofd kunnen bieden. Er zijn heel mooie gebieden in ons Europa, zoals Sicilië, waar men niet veel geld nodig heeft voor verwarming, maar er zijn andere, ook heel mooie gebieden - in Zweden en Finland bijvoorbeeld - waar de verwarmingskosten enorm oplopen.

De Voorzitter
Ik zou Schotland toe willen voegen aan uw lijst van gebieden waar de verwarmingskosten erg hoog zijn.
Verslag-Kauppi (A5-0466/2001)

Fatuzzo
Over Schotland zal ik het zo meteen hebben, mijnheer de Voorzitter.
Wat het verslag van collega Kauppi over de samenwerking op BTW-gebied betreft, moet ik zeggen dat ik op de luchthaven van Genua mijn vriend Bertone heb ontmoet, met wie ik op school heb gezeten. Die zei mij het volgende: "Ons meer belastingen laten betalen en afspraken maken over hoe jullie ons de centen kunnen aftroggelen, daar zijn jullie in Europa goed in!"
Bertone komt net als ik, Fatuzzo, uit Genua en Genua heeft in Italië dezelfde naam als Schotland in het Verenigd Koninkrijk. Met andere woorden, wij draaien elk dubbeltje om. Vriend Bertone uit Genua zei mij dus: "Ja hoor, daar zijn jullie goed in: ons laten betalen! Waarom doen jullie niets om ons minder belasting te laten betalen? Dan zijn wij, Genuezen, en waarschijnlijk ook de Schotten in hun sas. Hopelijk geschiedt dat heel binnenkort" .

Sacrédeus
Ik heb tegen het verslag gestemd. De reden hiervoor is dat volgens het verslag artikel 95 van het EG-Verdrag de rechtsgrondslag is, hetgeen een meerderheidsbesluit in de Raad en medebeslissingsrecht van het Europees Parlement inhoudt. In artikel 95 staat echter dat dit niet van toepassing is op "fiscale bepalingen". Dat betekent dat een nieuwe procedure wordt gevolgd bij de behandeling van fiscale kwesties. Met de eisen van eenparigheid van stemmen wordt afgestapt van de bilaterale samenwerking, in overeenstemming met artikel 93 van het EG-Verdrag.
Ik ben het niet eens met de Commissie dat het verslag uitsluitend een administratieve samenwerking betreft en dat het voorstel geen fiscale consequenties heeft, omdat het geen betrekking heeft op het rechtstreeks heffen of innen van belastingen. De Raad heeft dit standpunt altijd afgewezen en de rechtsgrondslag gewijzigd in artikel 93 en 94 van het EG-Verdrag, op grond waarvan het Parlement alleen wordt geraadpleegd.
De Zweedse christen-democraten steunen de ideeën van de Raad volledig. Wij zijn van mening dat er over fiscale kwesties niet besloten moeten worden aan de hand van een meerderheidsbesluit in de Raad en medebeslissingsrecht van het Parlement. Wij zijn zonder meer van mening dat over fiscale kwesties ook in de toekomst unaniem besloten moet worden, in overeenstemming met artikel 93 van het EG-Verdrag.
Verslag-Moreira da Silva (A5-0025/2002)

Fatuzzo
In dit verslag is sprake van klimaatveranderingen en van hetgeen gedaan moet worden om de lucht schoner te maken. Ik ben het daar roerend mee eens, mijnheer de Voorzitter. Hebt u gezien wat voor een prachtige dag het gisteren was in Straatsburg? Het was 14-15 graden, net lente, en iedereen was blij. Toen bekroop mij echter een twijfel, mijnheer de Voorzitter. Is die klimaatverandering waartegen wij allen strijden en waardoor de gemiddelde temperatuur van onze aardbol oploopt, uiteindelijk misschien niet beter dan temperatuurverlaging? Zouden wij daar niet eens over na moeten denken voordat wij ons op dergelijke dingen vastpinnen? Misschien is een beetje meer warmte in onze wereld gewoon veel beter voor ons!
Verslag-Watson (A5-0003/2002)

Fatuzzo
Dit is een veelbesproken verslag dat zelfs heeft geleid tot ernstige meningsverschillen, met name in Italië, zoals u weet, mijnheer de Voorzitter.
Ik bevestig hetgeen ik reeds heb verklaard tijdens vorige stemmingen over het Europees arrestatiebevel en de strijd tegen het terrorisme. Ik vind dat men over snelle procedures moet kunnen beschikken als men voortvluchtige mensen moet arresteren, ongeacht de lidstaat waar zij naar toe zijn gevlucht. Het uiteindelijke doel is volgens de Partij van de Gepensioneerden en mijzelf de totstandkoming van een gemeenschappelijk wetboek van strafvordering. Als wij het er namelijk allen over eens zijn dat een bepaalde daad een delict is, moeten wij allen, zonder enig onderscheid, daar achter staan. Dit gebied is zo belangrijk dat hierop geen verschillen mogen bestaan in Europa.

MacCormick
Mijnheer de Voorzitter, nu wij nadenken over de problemen in verband met de verbetering van de procedures in het Parlement, kan het geen kwaad op te merken dat een stemverklaring van deze aard een manier is om te reageren op een mening die de commissaris aan het einde van een debat onder woorden brengt.
Aan het einde van het debat over het verslag-Watson verklaarde de heer Vitorino dat het amendement over de habeas corpus verwarring zou kunnen stichten en de eerbiediging van de mensenrechten zou kunnen ondermijnen. Hiermee zag hij volkomen over het hoofd dat de eerste voorwaarde voor de tenuitvoerlegging van het amendement een schending van de mensenrechten in het ontvangende land is.
Wat ik tijdens het debat heb proberen duidelijk te maken, is dat een algemene consensus om rechten na te leven niet genoeg is. Wij moeten zorgen voor effectieve middelen. Die tekst van ons zou een effectief middel zijn geweest. Aangezien het Parlement in al zijn wijsheid (of domheid) de tekst heeft verworpen, heb ik wat het arrestatiebevel betreft tegen het verslag-Watson gestemd. Andere afgevaardigden van het Verenigd Koninkrijk zullen spijt krijgen dat zij dit niet hebben gedaan.
Een aantal van mijn collega' s in de Vrije Europese Alliantie - een meerderheid - heeft vóór het verslag-Watson gestemd. Zij hadden ook liever gezien dat het habeas corpus-amendement was aangenomen, maar omdat zij net als iedereen in dit Parlement beschikken over een sterk gevoel van verantwoordelijkheid voor en betrokkenheid bij de invulling van de Europese juridische ruimte achtten zij het noodzakelijk vóór het verslag te stemmen.

Schörling
Mijnheer de Voorzitter, fijn dat het alsnog goed is gekomen. Ik dacht dat wij de namen op tijd hadden ingeleverd, maar er bleek sprake van een misverstand te zijn.
Wij staan erg kritisch tegenover de antiterrorismewetten, en met name tegenover het Europees arrestatiebevel dat nu besproken worden. Wij zetten vraagtekens bij zowel de inhoud van deze wetten als de snelheid waarmee zij zijn uitgewerkt. Ook vinden wij het een tekortkoming dat er geen fundamenteel onderzoek is verricht en geen beschrijving is gegeven van de consequenties van de voorgestelde wetten. Bovendien is het Europees Parlement nonchalant omgesprongen met de kwestie. Daarom was het voor ons van groot belang dat het door ons ingediende amendement 4 vandaag zou worden aangenomen. Dat is helaas niet gebeurd. Hierdoor neemt het Parlement geen verantwoordelijkheid voor de bescherming van gevangenen en de mensenrechten.
Na de aanslagen in de Verenigde Staten van 11 september zijn er in sneltreinvaart nieuwe antiterrorismewetten ontworpen. Deze wetsvoorstellen voeren erg ver en brengen de veiligheid van het individu in gevaar. Dat geldt ook voor de definitie van een terroristische groepering. Een meerderheid van de Fractie de Groenen heeft daarom tegen het Europees arrestatiebevel gestemd.
Dit alles heeft ook andere consequenties. In Zweden is door het bevriezen van de middelen van de ideële Al Baraka-groep een aantal Zweedse burgers van Somalische afkomst direct getroffen. Men heeft het de Somaliërs bovendien onmogelijk gemaakt geld te sturen naar behoeftige familieleden. Dit geeft duidelijk aan hoe onbezonnen deze wetten tot stand zijn gekomen en het is een schending van de rechten van burgers dat dit soort maatregelen genomen kunnen worden zonder dat er bewijs nodig is. Naar mijn mening had er meer overleg moeten plaatsvinden en hadden er meer consequentieanalyses moeten worden uitgevoerd, voordat dit besluit genomen werd.

McKenna
Mijnheer de Voorzitter, ik heb tegen het besluit over terrorismebestrijding gestemd omdat ik vind dat er een aantal fundamentele bezwaren aan kleeft. Wel wil ik erkennen dat er enkele verbeteringen zijn aangebracht, bijvoorbeeld in overweging 10. Er zijn nogal wat mensen die vertrouwen stellen in de verklaring van de Raad. Deze verklaring maakt echter geen deel uit van de wettelijk bindende tekst en is in feite niet meer dan een politieke belofte. Men moet buitengewoon op hun hoede zijn voor politieke beloftes.
De verklaring beschermt het recht van mensen om te protesteren. Dat is een van de fundamentele kwesties waar men zich erg zorgen over heeft gemaakt. Was de verklaring in de tekst zelf opgenomen, dan zou het wettelijk bindend zijn geweest. Er is echter geen enkele garantie over de manier waarop deze wetgeving zal worden toegepast. Zal het botsen met de rechten van mensen die ontevreden zijn met de status quo en verandering willen?
Wij moeten ook onderzoeken welk effect een en ander zal hebben op buitenlanders, op mensen met verschillende culturele en religieuze achtergronden. Vanuit de Westerse samenleving is men soms zeer beducht voor deze mensen. Hun fundamentele rechten staan op het spel.
Wat betreft het Europees arrestatiebevel wil ik bevestigen wat de heer MacCormick heeft gezegd. Het is ontgoochelend om vast te moeten stellen dat veel afgevaardigden in dit Parlement een amendement verwerpen dat mensen een zekere bescherming zou hebben geboden op het gebied van fundamentele burgerlijke vrijheden.

Alyssandrakis
De Communistische Partij van Griekenland zal geen gelegenheid voorbij laten gaan om de repressieve mechanismen en de politiestaat die de Europese Unie aan het opbouwen is, aan de kaak te stellen. Dat is namelijk het antwoord van de kapitalistische samenleving op de protestbeweging die als maar aanzwelt ten gevolge van het gevoerde beleid, van het beleid dat enkel de belangen van het grootkapitaal dient en de belangen van het volk met voeten treedt. De leiders van de EU weten heel goed dat zij, hoe zij zich ook wenden of keren, de volkeren niet om de tuin kunnen leiden door de werkelijke inhoud van hun beleid onder een volksvriendelijke dekmantel te verstoppen.
Tot de 11de september voltrok dit proces zich heel langzaam. De afschuwelijke gebeurtenissen van die dag waren echter een voorwendsel om reeds veel eerder genomen politieke besluiten sneller ten uitvoer te brengen. De daders en aanstichters van deze terreuraanslagen hebben de Amerikaanse en Europese imperialisten een enorm geschenk gedaan. Daarom behandelen wij hier ook voor de tweede keer de verbeterde voorstellen voor kaderbesluiten van de Raad betreffende de "terreurbestrijding" en het "Europees arrestatiebevel" , het zware geschut van het repressiemechanisme.
Er is in feite niets veranderd in de tekst van de besluiten. Er zijn enkel bepaalde redactionele verbeteringen aangebracht die na de reacties wel aangebracht moesten worden. Ook is er iets toegevoegd, namelijk dat "de Europese Unie is gegrondvest op de universele beginselen van de menselijke waardigheid, van vrijheid, gelijkheid en solidariteit, van de eerbiediging van de mensenrechten en de grondvrijheden; haar werking is gebaseerd op het beginsel van de democratie en het beginsel van de rechtsstaat" . Hoe hypocriet deze verklaring is blijkt ook uit het kaderbesluit zelf. Daarmee wordt de democratie, de collectieve en individuele sociale rechten een kaakslag toegebracht. Overeenkomstig artikel 1 kan men degenen die zich inzetten voor fundamentele beleidsvormen en sociale veranderingen zonder meer als terroristen beschouwen. Bepaalde vormen van protest, zoals symbolische bezettingen, of bepaalde resultaten van protestacties, zoals de verstoring van de stroom- of watervoorziening wanneer de betrokken werknemers staken, kunnen gemakkelijk als terreurdaden worden beschouwd. Het volstaat dat daardoor "aanzienlijke economische verliezen" worden veroorzaakt. Hetzelfde geldt natuurlijk ook voor de manifestaties van de landbouwers als zij wegen afsluiten. De uitbreiding van de verantwoordelijkheden tot de organisaties waarvan de "terroristen" lid zijn, is een goed van pas komend mechanisme om lastige organisaties en partijen te vervolgen, en is anderzijds een prikkel tot provocatie.
Boven elke verdenking verheven zijn enkel de leiders van de EU en de VS. Zij lopen niet het risico voor de rechtbank gedaagd te worden op grond van hun eigen wet. Volgens die wet zijn terreurdaden namelijk daden die "het land ernstig kunnen schaden" , die "de dader begaat teneinde: (i) de bevolking angst aan te jagen of (ii) de overheid of een internationale organisatie zonder reden te dwingen ongeacht welke actie te ondernemen of zich daarvan te onthouden, of (iii) de fundamentele beleidsvormen, de grondwettelijke, economische of sociale structuren van een land of een internationale organisatie ernstig te destabiliseren of te vernietigen" . De vraag luidt echter wat het verschil is met hetgeen de Europese en Amerikaanse imperialisten hebben gedaan in Joegoslavië, Irak, Afghanistan, Chili, Griekenland en tientallen andere landen.
De volkeren van heel de wereld weten heel goed wie de terroristen zijn. Zij weten eveneens heel goed dat geweld en repressie de historische ontwikkeling van de mensheid niet tegen kunnen houden. Zij zullen hun strijd voortzetten tot alle antiterreurwetten in de praktijk ongedaan zijn gemaakt.
Daarom hebben de Europese afgevaardigden van de Communistische Partij van Griekenland tegen het verslag gestemd.

Berthu
De Europese Unie en het Europees Parlement hebben bepaald geen samenhangende visie op terrorismebestrijding.
In mijn vorige interventies heb ik gevraagd om uitbreiding van de grenscontroles, waaronder de controles aan de binnengrenzen van de Unie. Maar we zien niets gebeuren. Of beter gezegd: we zien dat de ontmanteling van de interne controles gewoon doorgaat. Daarom heb ik me afgelopen maandag, bij de stemming over het verslag-Kessler, kritisch uitgelaten over de voorgenomen afschaffing van de 'verblijfsverklaring' die krachtens het Verdrag van Schengen moet worden ingediend door ingezetenen van derde landen die van de ene naar de andere lidstaat reizen.
Vandaag buigen wij ons over de laatste lezing van het voorstel tot invoering van een 'Europees arrestatiebevel' dat voor bepaalde overtredingen het oude systeem van overlevering tussen de lidstaten vervangt, een systeem dat de beslissingsbevoegdheid geheel neerlegde bij het uitvoerende land. Ook hier is de tegenspraak flagrant.
In de achtereenvolgende versies hebben wij het voorstel zich zien uitstrekken over een gestaag groeiende lijst beschuldigingen, zonder dat het de essentiële waarborgen inbouwt waar wij in onze stemverklaring van 29 november 2001 om hadden gevraagd: mogelijkheid voor de rechter van het uitvoerende land om daadwerkelijk te controleren of het verzoek gegrond is, en het niet toepassen van het nieuwe systeem op inwoners van het uitvoerende land, die maximale bescherming zouden moeten blijven genieten.
Het Europees Parlement is bereid de ogen te sluiten voor al deze ongerijmdheden omdat het naar eigen zeggen meebouwt aan een superstaat. Tijdens onze vorige vergadering nam het Parlement echter zonder blikken of blozen een resolutie aan die zich uitspreekt tegen het vereenvoudigen van de uitlevering aan de Verenigde Staten van binnen de Unie gearresteerde terroristen of terroristen in opleiding. Juist hier was een gebaar op zijn plaats geweest, want de Verenigde Staten lopen momenteel voorop in een strijd die bedoeld is om het hele Westen te beschermen.
Wij gaan dan ook te ver met het Europees arrestatiebevel, en dat is gevaarlijk, maar wij gaan niet ver genoeg in onze steun aan de Verenigde Staten in de strijd tegen het terrorisme, en dat is onbetamelijk.

Kirkhope
De Britse conservatieven hebben nadrukkelijk vóór het kaderbesluit inzake terrorismebestrijding gestemd om onze niet aflatende, permanente steun te betuigen aan de strijd tegen het terrorisme en duidelijk te maken dat wij vastbesloten zijn ervoor te zorgen dat de Europese Unie één front vormt tegen degenen die onze waarden en onze levenswijze trachten te ondermijnen.
Daarentegen voelden wij ons genoopt tegen het voorstel inzake het Europees arrestatiebevel te stemmen. De voorgestelde procedures gaan wezenlijk verder dan niet alleen nodig is om de terroristische dreiging het hoofd te bieden, maar ook wenselijk is om de mensenrechten te eerbiedigen en een adequate rechtsgang te waarborgen. Voor het laatste bieden namelijk de uitleveringsovereenkomsten momenteel voldoende waarborg.
Niemand hoeft te twijfelen aan onze vastberadenheid en volharding in de lange strijd tegen het terrorisme, maar wij geloven niet dat wij met het voorstel inzake het Europees arrestatiebevel de einddoelen zullen bereiken die wij voor ogen hebben.

Meijer
. De eerste verbijstering over de aanslagen van september heeft niet alleen geleid tot een kritiekloze ondersteuning van Amerikaans optreden in een land waar het mogelijke brein achter die aanslagen zich schuil zou kunnen houden, maar ook tot het bedenken van maatregelen die tot nu toe vanzelfsprekend geachte burgerrechten in hoge mate aantasten. Alle primitieve gedachten die bewakers van de openbare orde ooit hadden bedacht om opsluiting, uitlevering en veroordeling van oppositionele personen gemakkelijker te maken, kregen vrij spel. Het is niet alleen de Amerikaanse regering die met nieuwe vondsten komt, zoals de invoering van het begrip 'onwettige strijders' die dan vervolgens niet onder de bescherming voor krijgsgevangenen vallen, maar het speelt helaas ook een rol binnen Europa. Iedereen die reeds lang opkwam voor het kunnen uitleveren van mensen aan landen waar de doodstraf nog bestaat, het maken van een eind aan ongewenst geachte vrijheden in buurlanden of het beperken van de rechten van verdachten, greep zijn kans. Inmiddels beginnen diegenen die zich in paniek lieten overtuigen van de noodzaak van zulke draconische maatregelen na te denken over de gevolgen ervan. Vanochtend zei de voorzitter van de PPE-DE-Fractie terecht dat de verwijzing naar terrorisme geen reden is om Russisch optreden tegen Tsjetsjenië te ondersteunen. Het nieuwe voorstel van de heer Watson is een verbetering, maar nog niet voldoende om ongelukken te voorkomen.

Schmid, Gerhard
. (DE) Ik heb mij bij de stemming over het verslag onthouden, niet omdat ik tegen het Europese arrestatiebevel ben maar veeleer tegen de overhaaste wijze ben waarop deze zaak werd afgehandeld.
Verslag-Rapkay (A5-0002/2002)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, dit verslag van de heer Rapkay over staatsteun in de Europese Unie heeft mijn instemming gekregen, mijn persoonlijke instemming en die van de door mij vertegenwoordigde Partij van de Gepensioneerden. Ik was tijdens het stemmen echter aan het peinzen, mijnheer de Voorzitter. Zou men eigenlijk ook niet het geld dat de regeringen gebruiken om de tekorten van de pensioenfondsen te saneren, als staatssteun moeten beschouwen? Als de nationale begroting wordt gebruikt om begrotingen van pensioenfondsen te saneren is dat volgens mij staatssteun. Daardoor wordt de mededinging tussen de verschillende beheerssystemen van de pensioenfondsen in de Europese Unie geschaad. Er is meer mededinging nodig ook in de mogelijkheid om een pensioenvoorziening te kiezen. Ik hoop dat wij die mededinging in de toekomst mogelijk zullen maken.

Costa, Raffaele
Mijnheer de Voorzitter, ik wil inhakend op de zojuist gehouden stemming alleen zeggen dat het concept van staatssteun absoluut verduidelijkt moet worden. In het verslag van vandaag wordt dit reeds in het verleden behandelde vraagstuk nader onderzocht en ontwikkeld. Daarin wordt ook met een zekere voldoening vastgesteld dat deze steun in de periode 1997-1999 is teruggelopen. Er stelt zich echter nog een ander probleem, namelijk dat van de regionale steun, oftewel van de nationale financiële middelen die bij gebrek aan een voldoende regionale belasting, tenminste in Italië, in de regio' s worden gepompt en van daaruit rechtstreeks ter beschikking worden gesteld van de talrijke instanties of ook bedrijven. Aldus worden de mededingingsvoorschriften overtreden en de markt kapot gemaakt voor met name de andere bedrijven, voor de bedrijven die bijvoorbeeld niet behoren tot de begunstigde regio' s met speciale status.

Figueiredo
Mijnheer de Voorzitter, dit verslag over overheidssubsidies volgt in grote lijnen het voorgaande verslag. Gesteld wordt dat de overheidssubsidies in de periode 1997-1999 afgenomen zijn, met name als gevolg van de vermindering van de overheidssubsidies in Duitsland en Italië, de twee lidstaten waar dit soort subsidies het vaakst voorkwamen.
Dit verslag pleit voor het terugbrengen van overheidssubsidies. Daar zouden andere maatregelen tegenover moeten staan, vooral van belastingstechnische aard. De bedoeling is om op deze wijze de overheidssubsidies tot 2003 steeds verder terug te dringen, zoals vastgelegd in de conclusies van de Raad van Stockholm. Vanaf 2003 zouden alleen subsidies kunnen worden toegestaan als de lidstaten daar speciaal om vragen, en dan uitsluitend in uitzonderlijke omstandigheden. De reeds bestaande communautaire subsidies zouden uiteraard gewoon blijven voortbestaan.
Met de invoering van een beoordelingspanel voor overheidsubsidies zal de druk op de lidstaten om subsidies terug te brengen echter toenemen. Daarbij zal de mededinging steeds weer als argument worden gebruikt. Aan de problemen van de zwakste economieën wordt dan geen aandacht besteed, terwijl voorbij wordt gegaan aan het feit dat de Amerikanen zelf voor een aantal sectoren een subsidiebeleid voeren, en zulks in strijd van de regels van de Wereldhandelsorganisatie. Daarom hebben wij tegen gestemd.

Meijer
De rapporteur schaart zich achter de top van maart 2000 in Lissabon die de EU uitriep tot de meest concurrerende regio ter wereld binnen tien jaar. De hoge prijs die we daarvoor moeten betalen, leidt er zelfs bij het slagen van dit project toe dat vele Europeanen zich straks geen winnaars zullen voelen. In de VS en Japan hebben ondanks grote bedrijfswinsten en groei veel mensen het slechter dan in grote delen van Europa. Concurrentie betekent dat diegene die met de laagste kosten de goedkoopste producten en diensten weet te verkopen, overleeft ten koste van alle anderen. Die anderen kunnen het zich daardoor niet veroorloven om veel belang toe te kennen aan zaken als mensenrechten, arbeidsomstandigheden, volksgezondheid, milieu en dierenwelzijn. Staatssteun, overheidsinitiatieven en gemeenschapsbedrijven zijn een onmisbaar instrument om de negatieve gevolgen van de markt te corrigeren en het welzijn van mens en leefmilieu te bevorderen. Ik wijs staatssteun af als die slechts bedoeld is om op een vrije markt beter te kunnen concurreren tegen anderen door het inzetten van belastinggelden, zoals dat gebeurt in de luchtvaart, maar niet voor het overeind houden van voorzieningen en regionale werkgelegenheid in kwetsbare regio's. De door de rapporteur gevreesde renationalisering van het regionaal beleid vermindert bureaucratie en verspilling, maar vereist wel compenserende solidariteitsbijdragen van rijke lidstaten ten behoeve van de arme.
Verslag-Martens (A5-0017/2002)

Schierhuber
Mijnheer de Voorzitter, ik wil er nadrukkelijk op wijzen dat enkele punten in het verslag van het Europees Parlement over de verdere behandeling van BSE kwalijke gevolgen hebben voor de boeren in Europa. Daarom heb ik tegen deze onrealistische eisen gestemd die door delen van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid zijn gesteld. Daarbij gaat het met name om de bindende verlaging van de leeftijd waarop op BSE moet worden getest naar 24 maanden, het debat over de omnivoren in verband met BSE alsmede enkele aspecten van het afvalbeleid.
Voorts ben ik tegen de roep om hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid. Deze zou gericht zijn op de veiligheid van levensmiddelen, maar deze doelstelling is al met zoveel woorden in Agenda 2000 vastgelegd. Ons landbouwbeleid is gebaseerd op het principe van multifunctionaliteit en agrarische familiebedrijven, en de productie van veilig en kwalitatief hoogwaardige levensmiddelen is voor ons boeren een doel. Het signaal dat uitgaat van dit verslag is verkeerd. Daarom heeft de delegatie van de ÖVP in het Europees Parlement zich van stemming onthouden.

Fatuzzo
Ik wens het voorzitterschap en alle tolken van harte smakelijk eten, voordat ik iets begin te zeggen over dit minder smakelijke onderwerp dat allesbehalve bevorderlijk is voor de eetlust. Het gaat hier namelijk over BSE, over de gekkekoeienziekte. In paragraaf 5 staat, Voorzitter, dat de lidstaten worden uitgenodigd "de controle op het tijdelijk verbod van het gebruik van diermeel in veevoeders te versterken" . Waarom is dit echter een "tijdelijk" verbod? Als diermeel gevaarlijk is moeten wij het gebruik daarvan voor altijd verbieden. De bedrijven die diermeel produceren moeten dan iets anders gaan produceren. Misschien zullen zij dan Italiaanse spaghetti en pesto gaan maken. Ik zou daar op een moment als dit veel meer zin in hebben. Ik sluit af, mijnheer de Voorzitter: ik wil graag dat diermeel volledig en definitief uit de handel wordt geweerd.

Berthu
Ik wilde het verslag Olsson over het toezicht op de BSE-crisis aangrijpen om mijn verontwaardiging uit te spreken over het arrest van het Hof van Justitie van 13 december jongstleden, dat Frankrijk veroordeelt omdat het geen gevolg heeft gegeven aan het verzoek van de Commissie om het embargo op de invoer van Brits rundvlees op te heffen. Het arrest verwijst naar de autoriteit van de Commissie, die op haar beurt weer verwijst naar het primaat van vrij verkeer.
Er werpt zich hier een principiële vraag op: wat voor een Europa willen wij? Een Europa waarin ieder volk het recht heeft om zijn fundamentele keuzes te maken, of een Europa waarin de Commissie vanuit haar ivoren toren bepaalt wat in ons aller belang is? Wij denken in ieder geval dat ieder volk soeverein moet zijn. Als een van de lidstaten, vooral wanneer het gaat om volksgezondheid, een democratische keuze maakt, moeten de andere daarvan akte nemen, zelfs wanneer ze het er niet mee eens zijn.
Laten we niet vergeten dat de Franse regering zich zelf in deze onmogelijk situatie heeft geplaatst met de ratificatie van het Verdrag van Amsterdam dat de Gemeenschap de volmachten verleent die ze nu tegen ons gebruikt. Hoe lang duurt het nog voordat onze regeringen inzien dat de teksten die ze ondertekenen gevolgen hebben? Wanneer komen ze tot het inzicht dat ze vroeg of laat op hun daden worden afgerekend? Hoe lang houden ze zichzelf en daarmee ook de burger nog voor de gek?
De Franse regering kan wel zeggen zich niets aan het arrest van 13 december gelegen te laten liggen, de Commissie zal niet aarzelen het Hof van Justitie te vragen een dwangsom op te leggen voor iedere dag dat de tenuitvoerlegging van de beslissing uitblijft. Zo moeten we tol gaan betalen om gebruik te mogen maken - en dan nog maar tijdelijk - van een fundamenteel recht dat we met het Verdrag van Amsterdam zelf hebben verkwanseld.
Uiteraard zal deze absurde situatie slechts bestaan voor de duur van de Franse verkiezingscampagne. Zodra deze voorbij is, zal onze toekomstige regering er waarschijnlijk als de kippen bij zijn om stiekem overstag te gaan. Wat we nodig hebben, is een grondige herziening van de Verdragen om de nationale soevereiniteit in ere te herstellen.

Grossetête
Ik heb vóór dit ontwerpverslag gestemd.
Het is tijd dat de Europese Unie haar verantwoordelijkheid neemt in deze kwestie.
Ik heb me tijdens de stemming uitgesproken voor hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid met het oog op de voedselveiligheid. Voor alle duidelijkheid: het gaat er niet om boeren en milieuactivisten tegen elkaar uit te spelen. De eersten willen produceren en de best mogelijke kwaliteit leveren, terwijl de laatstgenoemden weer vertrouwen willen krijgen in producten die geen gevaar opleveren voor hun gezondheid. Degenen die deze realiteit in twijfel trekken, dragen een zware verantwoordelijkheid voor de toekomst.
Het voorzorgsbeginsel moet systematisch worden toegepast. Nultolerantie moet namelijk altijd gegarandeerd zijn bij elke kwestie die de bescherming van de volksgezondheid aangaat.
Dit verslag stelt dat de bestaande voorraden vlees- en beendermeel en voedingsmiddelen waar dit in zit, moeten worden vernietigd en benadrukt het belang van een verbod op het voederen van herkauwers met vlees- en beendermeel.
Wanneer zich een geval van BSE openbaart, lijkt het uit de voedingsmiddelenketen halen van de hele veestapel overigens nog altijd de meeste waarborgen te bieden voor de veiligheid van onze medeburgers. Alternatieven voor vernietiging van de hele veestapel kunnen pas ten uitvoer worden gelegd wanneer hun doelmatigheid is aangetoond en alleen indien ze hetzelfde beschermingsniveau bieden. De grootst mogelijke terughoudendheid is geboden vanwege de wetenschappelijke onduidelijkheid die momenteel bestaat over de besmettingswijzen.
Daarom acht ik het noodzakelijk het onderzoek naar TSE-ziekten en andere nog onbekende ziekten en besmettingen te verbeteren en te intensiveren.
Tevens lijkt het me onontbeerlijk toe te zien op de tenuitvoerlegging van de sanctiemaatregelen die worden opgelegd aan de lidstaten die deze wetgeving schenden.

Hudghton
. (EN) BSE heeft zonder twijfel gezorgd voor een vertrouwenscrisis bij de consumenten en voor een economische catastrofe in de landbouw en de voedselverwerkende industrieën. Het is in het belang van alle betrokkenen lering te trekken uit de gebeurtenissen en verantwoorde maatregelen te treffen om BSE uit te roeien. Die maatregelen moeten wel goed onderbouwd zijn door betrouwbare wetenschappelijke gegevens. De drempel van 30 maanden is mijns inziens gerechtvaardigd. Naar verwachting zal deze maatregel het Verenigd Koninkrijk op redelijke termijn BSE-vrij maken. De belangrijkste les die uit de BSE-crisis en andere recente rampen moet worden getrokken, is dat wij terug moeten naar een natuurlijke voedselproductie en een natuurlijke voeding van de veestapel. In Schotland bijvoorbeeld eet het meeste vee van oudsher gras, wat geleid heeft tot een relatief laag aantal BSE-gevallen in dat land.

Korakas
Het verslag over de fundamentele technische beginselen van het toezicht op BSE pakt het probleem op de juiste manier aan. Wij gaan akkoord met de voorstellen voor de invoering van het voorzorgsbeginsel en de definitieve verduidelijking van begrippen en definities. Aldus kan worden voorkomen dat de lidstaten uiteenlopende interpretaties geven aan de verschillende bepalingen. Door het gebrek aan duidelijkheid wordt bovendien de tenuitvoerlegging van de wetgeving vertraagd. Wij stemmen eveneens in met het beginsel van nultolerantie wanneer het gaat om de aanwezigheid van dioxine in voedsel en veevoer en het verbod op het gebruik van dierweefsel in de voeding van dieren van hetzelfde soort.
Wij zijn evenwel zeer terughoudend ten aanzien van een aantal andere punten uit het verslag. Een van die punten is bijvoorbeeld het voorstel voor de hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid met het oog op de voedselsteun. Wij zijn hier in principe niet tegen, maar ons baart wel het feit zorgen dat de Commissie deze hervorming zou kunnen aangrijpen om subsidies en de vervaardiging van fundamentele landbouwproducten te beperken. Dat is al gebeurd bij katoen, onder het voorwendsel van de nitraatvervuiling en de milieubescherming, bij tabak onder het voorwendsel van de antirookcampagne en de bescherming van de volksgezondheid, enzovoort.
Wij zijn het evenmin eens met het voorstel voor de overheveling van meer controlebevoegdheden naar de communautaire diensten. Volgens ons hebben deze diensten niet meer blijk hebben gegeven van gevoeligheid en efficiëntie dan de bevoegde nationale diensten. De gevallen van de dioxinekippen, de "gekke koeien" , enzovoort zijn allemaal achteraf aan het daglicht gekomen en hebben de volksgezondheid geschaad. Zij versterken ons in onze mening en rechtvaardigen onze onenigheid met de verhoging van de communautaire bevoegdheden.
Tot slot willen wij erop wijzen dat zolang de landbouwproductie en de productie van levensmiddelen in het teken blijven staan van productiekostenbeperking tegen elke prijs en winstverhoging voor de grote monopolies in deze sector, de problemen gedoemd zullen zijn niet alleen voort te bestaan maar steeds scherper te worden. Controles en met name preventieve controles zijn natuurlijk belangrijk maar kunnen dergelijke verschijnselen niet voorkomen. Dit blijkt ook uit het feit dat de meeste problemen achteraf bekend werden, nadat zij een tragische omvang hadden bereikt en enorme schade hadden aangericht aan de volksgezondheid.
Daarom zijn wij van mening dat volledige voedselveiligheid niet kan worden gegarandeerd met verklaringen en resoluties, hoe progressief deze ook moge zijn. Daarmee kan - en wil - men immers de kapitalistische productiemethoden niet aantasten.
Wij geven kritische steun aan het verslag en de controle ter beperking van deze problemen. Tegelijkertijd moeten wij er echter op wijzen dat volledige voedselveiligheid pas kan worden verkregen als de productie niet meer is afgestemd op winst, maar op bescherming van de consumenten, de veestapel en het milieu.

Meijer
Het voederen van slachtafval van dieren aan de overlevenden in dezelfde diersoort is iets dat alleen iemand kan bedenken voor wie slechts geld telt. Van koeien en schapen die normaal slechts plantaardig voedsel eten, wordt kannibalen gemaakt. Het is niet verbazingwekkend dat zoiets onnatuurlijks leidt tot dodelijke ziekten die men eerder niet kende. Nog steeds worden daaruit niet de juiste conclusies getrokken. In een vrije markt geldt dat wie het goedkoopste produceert, de winnaar wordt in de concurrentiestrijd, ook als dat ten koste gaat van arbeid, milieu, dierenwelzijn en volksgezondheid. Daarom blijft de verleiding groot om op de oude manier door te gaan met het gebruik van dierlijk vlees- en beendermeel. Sommige ondernemingen, sommige lidstaten en een deel van dit parlement denken alles te kunnen oplossen door gezond vee in de buurt van een besmettingshaard preventief te slachten. Dat is gebeurd bij de BSE-crisis en vervolgens opnieuw bij de besmetting met mond- en klauwzeer. Ieder die probeert om delen van dit falende veeteeltbeleid aan te pakken heeft mijn steun. Rapporteur Olsson en de Commissie milieubeheer bepleiten terecht meer toezicht op de naleving van inmiddels ingevoerde verboden, strengere sancties op overtredingen en vernietiging van bestaande voorraden. Om de verleiding tot overtreding weg te nemen zouden echter ook de economische voordelen daarvan stelselmatig moeten worden afgeroomd.

Souchet
De kwestie van het Franse embargo op Brits rundvlees, die ik gisteren tijdens het debat over het verslag Olsson heb aangekaart, illustreert de bijzonder ondemocratische wijze waarop de Europese instellingen momenteel te werk gaan. Het Hof van Justitie heeft Frankrijk officieel veroordeeld vanuit een puur uniformistische opvatting over het verenigd Europa, waarbij het evenwel erkent dat Frankrijk in theorie geldige redenen kan hebben om haar bevolking te willen beschermen, gezien de onduidelijke herkomst en etikettering van Britse runderkarkassen. De Franse regering heeft aangekondigd het arrest van het Hof niet te zullen eerbiedigen. De Commissie heeft hierop haar voornemen kenbaar gemaakt Frankrijk forse dwangsommen te laten opleggen.
We zitten dus opgescheept met een rechtsstelsel dat de lidstaten verplicht om hetzij af te zien van maatregelen die ze noodzakelijk achten voor de bescherming van de volksgezondheid van hun burgers, hetzij het recht hiertoe te kopen. De eerste verantwoordelijke voor deze situatie is uiteraard de Franse regering, die eerst het bewaken van de voedselveiligheid lichtzinnig aan de Gemeenschap had overgedragen door het Verdrag van Amsterdam te ondertekenen en enkele maanden later tot haar schrik moest ontdekken welke ernstige gevolgen dat lichtvaardig genomen besluit kon hebben. Maar in algemene zin had het verslag-Olsson een heel systeem aan de kaak moeten stellen dat de democratie ondermijnt: het systeem dat een volk het recht ontzegt maatregelen te nemen die haar noodzakelijk lijken voor de bescherming van de volksgezondheid, zelfs wanneer andere volken hier anders over denken.

De Voorzitter
Daarmee zijn de stemverklaringen beëindigd.
(De vergadering wordt onderbroken om 13.13 uur en om 15.00 uur hervat)

Financiering van de ontwikkelingshulp met het oog op de internationale conferentie van de Verenigde Naties over dit onderwerp (vervolg)
De Voorzitter
Wij zetten nu het debat voort over de verklaringen van de Raad en de Commissie over financiering van de ontwikkelingshulp met het oog op de internationale conferentie van de Verenigde naties over dit onderwerp in Monterrey op 21 en 22 maart.

Ferrer
Mijnheer de Voorzitter, een van de gevolgen van de globalisering is dat er bij de mensen een gevoel is ontstaan van bij de wereld te horen. Dit leidt er wederom toe dat onze burgers in steeds sterkere mate het gevoel hebben dat de armoede en onderontwikkeling, waaronder een groot deel van de mensheid te lijden heeft, ook henzelf aangaan en de overheid zich op het vlak van de ontwikkelingssamenwerking sterker moet inzetten.
Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, ik hoop dat u hierop zult worden gewezen. Als u op deze eis van de burgers naar meer solidariteit wilt ingaan, dan impliceert dit dat de minder ontwikkelde landen de kans moeten krijgen om de veranderingen uit te voeren die noodzakelijk zijn voor de vooruitgang en de welvaart van hun bevolkingen en dat het door u deze ochtend beschreven scenario, dat wij toejuichen, in de praktijk moet worden gebracht.
Dit betekent echter ook dat wij er ons duidelijk toe verplichten verder te gaan dan hetgeen in Laken is vastgelegd, en dat er een onveranderbaar tijdschema wordt vastgelegd, zodat de landen die nog steeds in gebreke blijven op het vastgestelde tijdstip de doelstelling van 0,7% van het bruto binnenlands product voor officiële ontwikkelingshulp kunnen bereiken. Dit heeft een ethische reden: wij kunnen de levensomstandigheden van zoveel miljoenen mensen die over dezelfde waardigheid en dezelfde rechten beschikken als wij niet langer aanvaarden.
Solidariteit maakt deel uit van onze verworvenheden, maar is ook een kwestie van coherentie, omdat de uitdaging die de Europese Unie op zich heeft genomen voor de uitroeiing van de armoede, budgettaire inspanningen vereist overeenkomstig de grootte van de voor ons liggende taak, omdat zonder ontwikkeling de democratie en de naleving van de mensenrechten holle frasen blijven, en tenslotte omdat de bevordering van de vooruitgang en de ontwikkeling van de volkeren het beste wapen is voor de totstandbrenging van vrede en internationale veiligheid, hetgeen helaas niet alle landen lijken te begrijpen.

De Voorzitter
Helaas is ook de Raad afwezig, alhoewel bekend was dat wij om 15:00 uur zouden beginnen.

Martínez Martínez
Mijnheer de Voorzitter, de Raad Ontwikkelingssamenwerking, die nog onder Belgisch voorzitterschap heeft plaatsgevonden, heeft een aantal conclusies vastgelegd waarin wordt aangeven welke doelstellingen onze vertegenwoordigers in Monterrey dienen na te streven.
Een paar dagen geleden hebben we in de Commissie ontwikkelingssamenwerking tot onze verbazing van de fungerend voorzitter van de Raad te horen gekregen dat koste wat kost voorkomen moet worden dat Monterrey zonder overeenkomst eindigt en dat de Europese Unie met de Verenigde Staten dient te onderhandelen tot er overeenstemming is bereikt. Maar het ligt voor de hand dat de Noord-Amerikaanse regering haar buitengewoon restrictieve houding alleen maar zal verharden wanneer de Europese Unie publiekelijk aankondigt alles te accepteren om maar een overeenkomst tot stand te brengen, onafhankelijk van de inhoud hiervan.
Een blik op de ontwerpconsensus die is opgesteld door degenen die de conferentie voorbereiden, doet onze vrees alleen maar toenemen. In deze verklaring ontbreekt iedere bindende verplichting betreffende de bijdragen en het tijdschema voor de financiering van de ontwikkeling. Als dit ook de conclusies van de conferentie zullen zijn, dan zal Monterrey niet meer zijn dan de zoveelste gemiste kans.
Natuurlijk moeten wij ernaar streven een overeenkomst tot stand te brengen, maar deze overeenkomst mag niet betekenen dat er concessies worden gedaan ten aanzien van belangrijke punten, zoals het doel van 0,7% of een tijdschema voor de verwezenlijking van deze bijdrage voor de financiering van de ontwikkelingshulp. Ook mag niet worden getornd aan de reeds vastgestelde doelstellingen voor 2015, zoals het terugdringen van het aantal personen dat in extreme armoede leeft met 50%, de vermindering van de kindersterfte met twee derde en de invoering van lager onderwijs voor alle kinderen in de wereld.

Dybkjær
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Ferreira heeft mooi gesproken over solidariteit en over de eis van de burgers dat solidariteit wordt betuigd met de derdewereldlanden. Helaas zien we op dit moment in Denemarken een andere ontwikkeling. Daar bezuinigen we op ontwikkelingshulp, hetgeen naar mijn mening hoogst ongelukkig is. Uiteraard behoren wij ondanks deze bezuinigingen nog steeds tot de grootste hulpverleners, maar hoe dan ook gaat er op dit moment van Deense zijde en van de Deense regering een volstrekt onjuist signaal uit.
Ik ben ook bang dat ook de conferentie van Monterrey opnieuw een conferentie zal zijn zonder concrete resultaten en derhalve wil ik in mijn verhaal van vandaag graag drie concrete zaken naar voren halen. In de eerste plaats de eis inzake ontwikkelingshulp. Naar mijn opvatting is het van doorslaggevend belang concrete doeleinden vast te stellen om te bepalen wanneer de afzonderlijke EU-landen de 0,7% hebben gerealiseerd. We horen voor zover ik me kan herinneren al sinds 1974 over die 0,7% en in verreweg de meeste landen zijn we nog steeds ver van deze doelstelling verwijderd. Daarom wil ik graag vernemen wat de bezoeken van de Commissie aan de verschillende landen haar op het punt van zeer concrete tijdskaders hebben opgeleverd. Dat is waar we naar toe moeten.
Het tweede waartoe ik graag zou willen oproepen is dat de inspanningen van de heer Lamy om handelsbarrières op te ruimen, die voorlopig gericht waren op de minst ontwikkelde landen, ook voor andere landen gaan gelden. Zonder handel en zonder de kans op handel zonder tariefbarrières lukt het immers niet. Het derde punt dat ik graag wil benadrukken is dat we moeten bezien wat we van overheidswege kunnen doen aan het stimuleren van privé-investeringen, en op dit punt denk ik dat we een vruchtbaarder samenwerking tot stand kunnen brengen dan tot dusverre. Op die manier kan men vanuit de woorden van het World Economic Forum dus ook tot concrete daden komen.

Boudjenah
Mijnheer de Voorzitter, de Ontwikkelingsraad van 8 november 2001 concludeerde dat de Europese Unie en de lidstaten meer moeten besteden aan ontwikkelingshulp. Het is nu zaak, lijkt me, om de daad bij het woord te voegen.
Hoe kunnen we komen tot de noodzakelijke verdubbeling van het huidige bedrag van 50 miljard dollar per jaar dat de industrielanden besteden aan ontwikkelingshulp, zoals aanbevolen door meerdere verslagen ter voorbereiding op de conferentie van Monterrey, teneinde aan de meest fundamentele behoeften van ontwikkelingslanden tegemoet te komen, met name op het gebied van onderwijs en volksgezondheid?
Hoe ver is de Commissie in haar onderhandelingen met de afzonderlijke lidstaten om hun ontwikkelingsbudget in overeenstemming te brengen met de nagestreefde 0,7%, waar 32 jaar geleden al overeenstemming over is bereikt. Naar aanleiding van de conferentie van Monterrey - en zeer zeker nu de ontwikkelingshulp in haar wezen wordt aangetast door de Amerikaanse houding - zou de Europese Unie er goed aan doen een begin te maken met het nauwlettend controleren en afdwingen van de aan de Commissie gedane toezeggingen.
Andere methoden moeten worden verkend, zoals de noodzakelijke kwijtschelding van de schuldenlast, die veel verder moet gaat dan het HIPC-schuldeninitiatief, zoals de crisis in Argentinië ons laat zien, voor zover dat nog nodig is. In een resolutie van het in Porto Alegre gehouden wereldforum wordt overigens gepleit voor de oprichting door de Verenigde Naties van een internationaal schuldsaneringstribunaal teneinde financiering van de ontwikkelingshulp veilig te stellen. Daarnaast is het tijd een belasting in te voeren op grensoverschrijdende financiële transacties. Ten slotte moeten ook wijzigingen worden aangebracht in het internationale geldwezen en handelsstelsel om deze te democratiseren en de mechanismen aan te pakken die verantwoordelijk zijn voor de armoede in de ontwikkelingslanden.
Wat de huidige steun betreft, moeten we toe naar een snelle en doelmatige uitbetaling van de steunbedragen - eind 2000 lag er nog 9 miljard euro te wachten op een bestemming in de kas van het Europees ontwikkelingsfonds - en naar een herijking van de ODA. Deze komt nu namelijk vooral ten goede van particuliere beleggers, hetgeen ieder land ertoe aanzet zich te specialiseren in exportgerichte productsegmenten die zich laten leiden door de behoeften van de wereldmarkt en niet door die van de eigen bevolking. De verplichtingen jegens de ontwikkelingslanden moeten worden nagekomen. 2,8 miljard mensen die van minder dan 2 dollar per dag leven hebben hier recht op.

Mantovani
Mijnheer de Voorzitter, telkens wanneer wij over het probleem van de arme landen spreken komen wij met de gewoonlijke waslijst van cijfers: 800 miljoen mensen zijn ondervoed, 40% van de wereldbevolking heeft malaria, elk jaar krijgen alleen in Afrika al 2 miljoen mensen aids, bijna een miljard kinderen zijn analfabeet, er is gebrek aan water, er zijn sociale en volksgezondheidsproblemen, enzovoort. Het lijkt wel of het steeds weer herhalen van deze cijfers een soort rite is geworden.
Daarom moeten er maatregelen worden genomen, mijnheer de Voorzitter. De industrielanden en de internationale financiële instellingen moeten zo spoedig mogelijk met concrete acties komen en hun samenwerking efficiënter maken om te voorkomen dat men langs elkaar heen werkt of dingen dubbel doet, en om een beter toezicht op de besteding van de middelen voor ontwikkelingshulp te verkrijgen. Kortom er zijn concrete projecten nodig waarvan de tenuitvoerlegging moet geschieden met maximale transparantie en minimale bureaucratie, met alleen de voor controle noodzakelijke bureaucratie.
De internationale conferentie die in maart 2002 in Monterrey zal worden gehouden en de wereldtop van Johannesburg die in september zal plaatsvinden, zullen daarvoor ongetwijfeld van doorslaggevend belang zijn. Hun welslagen zal zeker een belangrijk signaal zijn en bijdragen aan de versnelde tenuitvoerlegging van onder meer de acties ter bevordering van de duurzame ontwikkeling. Belangrijke factoren zijn hier onder meer het vlottrekken van lokale financiële middelen voor ontwikkeling, de internationale middelen en de opname van de landen in de internationale handel.
De Europese Unie is ongetwijfeld de grootste donor en kan samen met andere landen een fundamentele rol spelen. Wij hebben een nauwere samenwerking nodig met de Verenigde Naties en de FAO om zeker te stellen dat de toegekende middelen inderdaad bijdragen aan de verbetering van de voedings- en levensomstandigheden van de arme bevolkingen.

Modrow
Mijnheer de Voorzitter, het staat buiten kijf dat de Europese Unie haar steentje bijdraagt aan de bestrijding van de armoede, maar zoals wij allen weten zijn onze verklaarde doelstellingen nog lang niet bereikt. Wil men het terrorisme bestrijden, dan zullen allereerst armoede, achterstand en onwetendheid moeten worden uitgeroeid. Er moet een nieuwe mondiale economische orde komen, een beleidswisseling zoals die op het tweede Mondiaal Sociaal Forum in Porto Alegre door 60.000 deelnemers werd geëist.
Waartoe neoliberalisme leidt, dat zien we zich in Argentinië op schrijnende wijze voltrekken. Wie dus efficiënte ontwikkelingshulp wil verlenen, mag zijn oren niet sluiten voor de boodschap van Porto Alegre en de democratische krachten in dat Forum. Die boodschap verdient een plaats in het denkproces over en de verwezenlijking van een nieuw ontwikkelingsbeleid.

de Miguel
Mijnheer de Voorzitter, ik heb aandachtig geluisterd naar de afgevaardigden die tijdens dit debat aan het woord zijn geweest en hun standpunten naar voren hebben gebracht.
De meeste sprekers hebben standpunten naar voren gebracht die de Raad uiteraard mee heeft genomen in haar besluitvorming met het oog op de totstandkoming van de "Monterrey-consensus" .
Uiteraard ondersteunen de Europese Unie, de Raad, die de Europese Unie vertegenwoordigt, en de Commissie, die de Europese Unie eveneens vertegenwoordigt, tijdens de Conferentie van Monterrey het merendeel van de verzoeken. Ik heb daar nota van genomen. Het verdient alle lof dat deze meningen tot uitdrukking worden gebracht in dit parlementair forum. Hier moeten immers al onze ambities en doelstellingen naar voren worden gebracht.
Ongetwijfeld ziet het Parlement in dat de Europese Unie in deze internationale onderhandeling niet alleen haar opvattingen moet verkondigen, waar wij trots op zijn, maar ook tot overeenstemming moet komen met de rest van de wereld.
De Europese Unie zit in dit soort conferenties tussen twee vuren: aan de ene kant heeft zij de landen die hetzelfde ontwikkelingsniveau hebben als wij, maar die het vaak niet met ons eens zijn en niet zoveel steun willen bieden, en aan de andere kant heeft zij de ontwikkelingslanden die het natuurlijk evenmin met ons eens zijn en vaak veel meer van ons eisen dan wij hen normaal gesproken kunnen bieden.
De "Monterrey-consensus" omvat mijns inziens alle elementen die van belang zijn. Bovendien zijn het voorzitterschap van de Raad en de Commissie vandaag opnieuw gesterkt in hun opvattingen door de standpunten die hier in het Parlement naar voren gebracht zijn.
Wij zijn ons ervan bewust dat deze consensus van zeer algemene aard is. Dat neemt echter niet weg dat wij in Monterrey nog ambitieuzer moeten zijn in onze doelstellingen. Ik zal deze tot slot nogmaals voor u op een rijtje zetten. De Europese Unie wil de waarden uitdragen die haar kenmerken. Deze waarden zijn bescherming van de democratie, goed openbaar bestuur, versterking van de institutionele capaciteit van de ontvangende landen, bescherming van de rechtsstaat, vrede, veiligheid en mensenrechten. Dit zijn allemaal fundamentele waarden van onze cultuur en samenleving, waarden die het Europees Parlement uitdraagt en die voor ons een leidraad zijn tijdens de Conferentie van Monterrey.
Mijns inziens kunnen wij in ieder geval tevreden zijn met ons uitgangspunt, aangezien alles in de "Monterrey-consensus" is opgenomen. Misschien is de consensus niet zo uitgebreid als wij graag zouden willen, maar de meest fundamentele zaken zijn er in ieder geval in opgenomen. Laten wij hopen dat de Europese Unie, die één enkel gemeenschappelijk standpunt inneemt en die kan rekenen op de steun van het Parlement, tijdens de conferentie in maart de zo juist door mij genoemde beginselen en doelstellingen kan uitbreiden, en ik weet dat het Parlement deze steunt.
Tot slot wil ik zeggen dat in de communautaire delegatie vijf afgevaardigden van het Europees Parlement zitting zullen hebben . Het Parlement maakt zodoende volledig deel uit van de delegatie en krijgt de informatie uit de eerste hand. Uiteraard sta ik altijd ter beschikking van het Parlement en van u, mijnheer de Voorzitter, en zal ik u na de Conferentie van Monterrey volledig verslag doen van het resultaat.

Nielson
Mijnheer de Voorzitter, wij moeten absoluut vasthouden aan de gedachte dat bij de bespreking van deze problemen volume telt. Ook moeten wij opnieuw in herinnering roepen dat de bestrijding van armoede in de wereld een zaak is van de lange adem. Wij worden vaak geconfronteerd met het argument dat de aanpak van ontwikkelingshulp misschien wel verkeerd is. Wij geven immers al 25 of 30 jaar hulp aan Afrika en het continent blijft maar arm. Dat nu is een fundamentele denkfout. Ontwikkelingshulp is geen project op korte termijn. Elke min of meer fatsoenlijke samenleving op aarde moet beseffen dat de overdracht van middelen van rijken naar armen een permanent gegeven moet zijn.
Deze opvatting verlegt het perspectief binnen de discussie over wat er mis is met de ontwikkelingssamenwerking. Zij bevat in feite de sleutel tot het goede begrip van de ware betekenis van de globalisering. Het is een opvatting die vraagt om een inclusieve aanpak, met een blik op de reële wereld. Wij moeten gewend raken aan het idee dat een permanente overdracht deel uitmaakt van de uitdaging waarvoor wij ons gesteld zien. Dat is wat anders dan aanvaarden dat ontwikkelingssamenwerking domweg verwordt tot het opvullen van sociale gaten. De complete agenda voor structurele of politieke hervormingen met betrekking tot governance is absoluut essentieel voor het boeken van reële vooruitgang. Er gaapt echter een kloof tussen de opvatting dat ontwikkelingshulp iets is dat wij nog een aantal jaren extra vol moeten houden en de opvatting dat het een taak is die zich uitstrekt tot in de toekomst. Het is van cruciaal belang dat de verschillende landen die laatste opvatting delen en accepteren dat die onlosmakelijk verbonden is met de visie van de internationale gemeenschap.
Mevrouw Dybkjaer en mevrouw Boudjenah hebben gewezen op de 0,7% die de Europese Unie moet besteden aan ontwikkelingshulp. Dit staat voor het eerst op onze agenda. Over dit onderwerp is in EU-verband nog nooit eerder serieus gesproken, noch tussen de Commissie en de lidstaten, noch tussen de lidstaten zelf. Voor dit onderwerp hebben wij dus nieuwe ruimte voor discussie gecreëerd. Wij hebben hier en daar wat collegiale druk uitgeoefend en daarop is respons gekomen op basis van het overleg dat wij vóór Laken in de hoofdsteden hebben gevoerd. Die respons was in zekere zin bemoedigend omdat alle lidstaten positief hebben gereageerd op het dringende verzoek de activiteiten onder te brengen in een soort tijdschema. De besluitvorming op dit vlak ligt nog steeds bij de lidstaten. De Commissie heeft op dit terrein geen nieuwe bevoegdheden verworven. Het gaat om een legitieme discussie waarvan wij de items zullen doorgeven aan de conferentie van Monterrey.
Deze discussie zal niet in Monterrey worden afgerond. Zij weerspiegelt de positie die Europa in wil nemen, de rol die wij in de wereld willen vervullen en de vooruitgang die wij willen boeken op dit terrein.
Verder wil ik nog reageren op de woorden van de heren van den Berg en van den Bos die beiden hebben gewezen op het enorme verschil tussen de militaire uitgaven en de bedragen voor ontwikkelingshulp alsmede op de filosofie die daar achter zit. Om te beginnen zou ik in willen gaan op de algemene opvatting dat het oude Griekenland de bakermat is van de Europese en Westerse beschaving. Persoonlijk ben ik van mening dat daar een Europese samenleving huisde van het soort dat ik wil vertegenwoordigen. Het Griekenland van de oudheid is een onderdeel van de geschiedenis waarmee ik mij kan vereenzelvigen. Ik denk en hoop voor Europa dat haar wieg in Athene heeft gestaan en niet in Sparta. Zo zou ik mijn reactie willen formuleren op het betoog van de afgevaardigden die wezen op de balans tussen een militaire aanpak en de veeleer humanistische en morele traditie op basis waarvan wij onze rol en gedachtegoed in de wereld vorm trachten te geven.
Dit is de bagage die wij zullen meenemen naar Monterrey en dit is, in filosofische termen, de boodschap die wij willen uitdragen.

De Voorzitter
Ik heb de volgende ontwerpresoluties overeenkomstig artikel 37, lid 2 van het Reglement ontvangen.
Het debat is gesloten.
De stemming zal op donderdag plaatsvinden.

Voorbereidingen met het oog op de bijeenkomst van de Commissie rechten van de mens van de Verenigde Naties (Genève, maart 2002)
De Voorzitter
Aan de orde zijn de verklaringen van de Raad en de Commissie over de voorbereidingen met het oog op de bijeenkomst van de Commissie rechten van de mens van de Verenigde Naties (Genève, maart 2002).

de Miguel
Mijnheer de Voorzitter, de Europese Unie kent een lange traditie als het gaat om de bescherming van de mensenrechten. Zij heeft een ruimte van juridische veiligheid en onaantastbare vrijheden weten te creëren door middel van een wetgeving die is gebaseerd op onze eigen wetgeving en de internationale codificatie.
De Europese Unie heeft eenzelfde impuls gehad van de Raad van Europa. Daarbij had zij zichzelf reeds eisen gesteld met betrekking tot de mensenrechten, zowel op nationaal als op Europees niveau.
Deze bezorgdheid, die kenmerkend is voor onze identiteit, is onlangs meermaals tot uitdrukking gebracht. Het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie is opgesteld, de Commissie heeft mededelingen gedaan over het werk van de Europese Unie om de mensenrechten in derde landen te bevorderen en het Parlement zelf heeft uiterst belangrijk werk verricht op dit gebied. Bovendien moet de inzet voor de bescherming van de mensenrechten volgens de conclusies van de Raad Algemene Zaken van 25 juni jongstleden voortdurend deel uitmaken van het buitenlands beleid van de Unie.
Ik wil ook wijzen op onze normen met betrekking tot martelingen en de toepassing van de doodstraf waarmee wij voortdurend rekening houden in ons buitenlands beleid en onze betrekkingen met derde landen.
Er zijn twee andere kwesties die eveneens deel uitmaken van ons erfgoed en onze cultuur en die betrekking hebben op de algemene bescherming van de mensenrechten door middel van acties of initiatieven in ons buitenlands beleid. Ik doel hierbij op het beginsel van de non-discriminatie van de vrouw en de rechten van het kind en de bescherming daarvan.
Al deze concepten zullen ongetwijfeld de basis vormen voor het werk van de Europese Unie tijdens de bijeenkomsten van de Commissie rechten van de mens van de Verenigde Naties. Deze beginselen zullen eveneens onze volgende bijeenkomst bepalen van 18 maart tot en met 26 april van dit jaar.
De Commissie rechten van de mens zal in de komende maanden ongetwijfeld de grootste uitdaging voor de Europese Unie wat betreft de mensenrechten zijn. Deze Commissie, die zoals iedereen weet afhankelijk is van de Economische en Sociale Raad van de Verenigde Naties, komt ieder jaar in Genève bijeen. Zij vormt een forum voor intensieve debatten over alle internationale actuele zaken die op wat voor manier dan ook te maken hebben met de mensenrechten.
Deze jaarlijkse bijeenkomst die voor ons verplicht is, vereist een ingewikkelde voorbereiding. De Europese Unie moet zich derhalve op internationaal niveau ieder jaar volledig inzetten voor een effectievere bescherming van de mensenrechten over de gehele wereld, zoals de internationale opinie van de Europese Unie verwacht als bolwerk van de verdediging van deze rechten.
Het is algemeen bekend dat de Europese Unie een grote rol speelt binnen de Commissie rechten van de mens en dat een groot aantal EU-lidstaten in de Commissie is vertegenwoordigd (op dit moment zijn dat Spanje, Italië, Portugal, Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk, Duitsland en Zweden). Als wij kijken naar ons aandeel in de zogenaamde Western European Group heeft de Europese Unie ongetwijfeld het belangrijkste aandeel.
Gezien de complexiteit van de opgave waarover wij nu debatteren is het lastig de definitieve standpunten van de Europese Unie te bepalen ten opzichte van de Commissie rechten van de mens. Onze standpunten zijn immers altijd gebaseerd op ons waardensysteem. Wij mogen op geen enkel beginsel afdingen, maar soms zijn de standpunten binnen de Commissie het resultaat van samenwerking om praktische resultaten te bereiken. Bovendien vereisen sommigen vraagstukken een speciale behandeling, omdat ze gevoelig liggen en niet direct behandeld kunnen worden.
Zoals ieder jaar willen wij ook nu weer een aantal richtlijnen en verklaringen van de voorzitter van de Commissie rechten van de mens presenteren die de recente gebeurtenissen van het afgelopen jaar omvatten sinds het einde van de 57e bijeenkomst van dit orgaan in april 2001.
De Europese Unie begrijpt dat zij moet optreden door middel van discussies over zeer gevoelige kwesties waarin ons standpunt op enige manier naar voren moet komen. Dit jaar zullen deze discussies, die zijn voorbereid met de partners, zich concentreren op de volgende onderwerpen: racisme, recht op ontwikkeling, schending van de mensenrechten en fundamentele vrijheden ter wereld, economische, sociale en culturele rechten, burgerrechten, politieke rechten, het recht van de vrouw op integratie, mainstreaming, de rechten van het kind, mensenrechtenactivisten en het adviesorgaan, technische samenwerking op het gebied van de mensenrechten.
De lijst is lang, maar niet volledig. Daaruit blijkt hoe groot het aantal onderwerpen is dat wij in de Commissie rechten van de mens moeten behandelen. Wij moeten allemaal dezelfde mening zijn toegedaan over de bescherming van deze rechten die uiteraard universeel zijn.
Juist daarom houden de activiteiten van de Commissie rechten van de mens verband met vele andere onderwerpen waarvoor de Europese Unie op de een of andere manier verantwoordelijk is. In de eerste plaats moet er verwezen worden naar de conventionele onderwerpen waarvoor de Commissie rechten van de mens verantwoordelijk was en is.
Er zijn twee opgaven waaraan de Europese Unie grote prioriteit gaat stellen, namelijk de lopende discussies over de uitwerking van de facultatieve protocollen van de overeenkomst betreffende de economische, sociale en culturele rechten en de overeenkomst tegen martelingen. Deze overeenkomst is na vele bijeenkomsten reeds in een dusdanig stadium dat zij afgerond kan worden. In beide gevallen moet de Europese Unie een zware taak vervullen wat betreft de uitwerking van de projecten en samenwerken met werkgroepen die voor de bijeenkomst van de Commissie rechten van de mens werkzaam zijn. Het doel daarvan is de aanneming van de genoemde protocollen mogelijk te maken.
In de tweede plaats hebben wij, zoals iedereen zich wel in kan denken, te maken met problemen van sociale en humanitaire aard. Wij zijn vast van plan deze problemen samen met onze partners op te lossen. Het gaat om problemen op het gebied van cultuur, onderwijs en samenleving, om het probleem van de discriminatie van de oorspronkelijke bevolking, om de daadwerkelijke vooruitgang in de gelijkstelling van de vrouw op alle gebieden. En zo zijn er nog meer aspecten, van collectieve of individuele aard, waarvoor de internationale gemeenschap zich in wil zetten.
De Raad wil zich eveneens inzetten voor een zo actief en constructief mogelijk bijdrage aan de Algemene Bijeenkomst voor het Kind - die eigenlijk reeds in september had moeten plaatsvinden, maar door de gebeurtenissen van 11 september naar een nader te bepalen datum is verschoven - en aan de Wereldbijeenkomst voor de Ouderen die in april van dit jaar zal plaatsvinden.
In de derde plaats moeten wij rekening houden met het nu open debat over de mogelijkheid het zeer verdienstelijke werk van de verschillende comités van onafhankelijk deskundigen, de zogenaamde treaty bodies, te verbeteren. Zij bewaken en controleren de volledige naleving van de overeenkomsten waar ik reeds naar verwezen heb. Wij moeten hun de noodzakelijke middelen verschaffen om hun werk zo goed mogelijk te ontwikkelen.
Mijnheer de Voorzitter, ik wil eveneens wijzen op twee onderwerpen die op grond van hun complexiteit van invloed zijn op ons werk binnen de Commissie rechten van de mens. Enerzijds is dat de strijd tegen het racisme en discriminatie op grond van ras. Zoals u allen weet, heeft afgelopen september een belangrijke wereldconferentie plaatsgevonden in Durban (Zuid-Afrika). De voorbereidingen en het verloop ervan gingen gepaard waren met vele conflicten maar uiteindelijk werd er na lange discussies gelukkig een consensus bereikt, grotendeels dankzij de volharding van de gehele delegatie van de Europese Unie.
Nu moeten wij er met name op letten dat de problemen van Durban niet opnieuw de kop opsteken en dat de bereikte consensus effectief en pragmatisch ontwikkeld wordt, waarbij de desbetreffende instanties van het secretariaat-generaal van de Verenigde Naties steeds hun hulp bieden.
Anderzijds is er het vraagstuk van de afschaffing of de beperking van de doodstraf. Wij zijn ons er allen van bewust dat enkele landen met een andere cultuur en een andere godsdienst dan de onze blijven volharden in het behoud en de toepassing ervan, ondanks onze vaste overtuiging in Europa dat de doodstraf volledig afgeschaft moet worden. Wij zullen met name op de humanitaire aspecten de nadruk blijven leggen om ervoor te zorgen dat de doodstraf in meer landen wordt afgeschaft. Wij willen proberen zoveel mogelijk uitstel van de doodstraf te bewerkstelligen of ervoor te zorgen dat deze niet daadwerkelijk wordt uitgevoerd, hoewel ze wettelijk wel bestaat. Wij willen de overheden verzoeken de doodstraf niet daadwerkelijk uit te voeren in bepaalde gevallen, als het gaat om minderjarigen, zwangere vrouwen en mensen die geestelijk gehandicapt zijn.
Dit is het kader dat binnen de Europese Unie is vastgesteld aan de hand van de richtsnoeren omtrent dit onderwerp. Wij zullen hier zo vaak als nodig is naar verwijzen, met name naar het richtsnoer met betrekking tot de doodstraf dat de Europese Unie altijd verdedigt in de Commissie rechten van de mens.
Mijnheer de Voorzitter, ik wil eindigen met een beschouwing over de nieuwe situatie na 11 september waarbij ook ik uiting wil geven aan de bezorgdheden die ik vanmorgen heb gehoord in het Parlement. De voorzitter en de Raad zijn zich ervan bewust dat er in vele landen grote zorgen zijn ontstaan over het feit dat de bevordering van de veiligheid en de strijd tegen terreurorganisaties ten koste gaat van de bescherming van de mensenrechten.
De Europese Unie en de Raad zijn ervan overtuigd dat dit niet mag gebeuren, want de veiligheid en de vrijheid van onze burgers zijn wel degelijk met elkaar verenigbaar. Op het gebied van de fundamentele vrijheden en de dagelijkse democratische samenleving mag absoluut niet worden toegegeven.
Wij mogen niet vergeten dat de aanslagen van 11 september een ware aanval waren op dit systeem van normen en vrijheden waarop wij zo trots zijn en dat wij moeten blijven verdedigen. De Commissie rechten van de mens zal ongetwijfeld een uitstekend kader vormen om onze inzet voor de eerbiediging en bescherming van de mensenrechten aan te tonen en om deze inzet heel de hele wereld kenbaar te maken. Daarbij mogen wij de strijd tegen het terrorisme niet als voorwendsel gebruiken om deze rechten te schenden. Wij hebben nu opnieuw de mogelijkheid aan te tonen dat de mensenrechten binnen de Europese Unie nog steeds een uitermate belangrijk beginsel vormen.

Nielson
Mijnheer de Voorzitter, dit debat biedt ons de gelegenheid tot een gedachtewisseling aan de vooravond van de 58ste bijeenkomst van de Commissie rechten van de mens van de Verenigde Naties.
In de contactgroep mensenrechten zijn reeds vertegenwoordigers van niet-gouvernementele organisaties, leden van het Parlement, ambtenaren van de EU-instellingen en andere instanties bijeen geweest en hebben belangrijke onderwerpen besproken voor Genève. Hoe meer input hoe meer vertrouwen de EU kan stellen in de benadering die uiteindelijk besloten zal worden met het oog op de bijeenkomst van VN-commissie.
Zoals altijd heeft u ook dit keer de Commissie uitgenodigd voor deze jaarlijkse debatten op een moment waarop de Europese Unie nog geen besluit heeft genomen over de initiatieven die zij wil ontplooien in de UNCHR. Deze zullen pas een definitief vorm krijgen als de onderhandelingen in Genève zijn afgerond. Als wij in de wereld op zoek gaan naar voorbeelden van schendingen van mensenrechten hebben wij helaas keuze te over. De Europese Unie moet daarom een coherente benadering ontwikkelen om vast te kunnen stellen wat de beste manier is om de naleving van de mensenrechten te bevorderen.
Het communiqué over de mensenrechten van mei vorig jaar en de daaropvolgende conclusies van de Raad Algemene Zaken bieden ons strategische aanknopingspunten voor die benadering. De Europese Unie zal in de bevordering van de mensenrechten een actieve rol moet vervullen op wereldvlak, op basis van bijvoorbeeld de mensenrechtenclausule die regelmatig in gemeenschapsovereenkomsten te vinden is en zich in haar meest geavanceerde vorm manifesteert in de Overeenkomst van Cotonou, via de dialoog met alle derdewereldlanden - deze dialoog wordt ook onderstreept in de vorig jaar door de Raad goedgekeurde richtsnoeren voor de bespreking van de mensenrechten - via samenwerking met de NGO' s en grootscheepse financiering van mensenrechtenprojecten in het kader van het Europees initiatief voor democratisering en mensenrechten. Ten slotte is daarvoor samenwerking met de Verenigde Naties en andere organisaties nodig.
Deze factoren moeten in ogenschouw worden genomen door degenen die gewag maakten van de onvermijdelijke selectiviteit, qua landen en thema' s, in de initiatieven die de Europese Unie in de UNHCR gaat ondernemen. De gemaakte keuzen zijn niet noodzakelijkerwijs de som van het totale beleid van de Europese Unie inzake de mensenrechten, maar veeleer een onderdeel daarvan.
Er zullen in de VN-Commissie verschillende onderwerpen centraal staan. Ten eerste zal worden gesproken over het zeer betreurenswaardige feit dat de Verenigde Staten niet zijn herkozen als lid van de VN-commissie voor de rechten van de mens terwijl daarentegen wel landen deelnemen die - op zijn zachtst gezegd - op het gebied van de mensenrechten niet bepaald een schone lei hebben. Dit betekent dat de Europese Unie zich extra hard moet inspannen om ervoor te zorgen dat er met de besluiten voldoende invulling wordt gegeven aan de kernwaarden van de mensenrechten.
Ten tweede zal gesproken worden over de strijd tegen het terrorisme, een onderwerp dat zich sinds 11 september in elke hoek van het politieke debat heeft genesteld. De mensenrechten spelen hier op verschillende niveaus een rol. Wij moeten ons ervoor hoeden allerlei concepten met elkaar te verwarren. De Europese Unie hanteert het wezenlijke onderscheid dat landen de mensenrechten schenden en terroristen vooral weerzinwekkende misdadigers zijn. Terecht moeten de acties van landen - of het nu gaat om maatregelen op het gebied van wetgeving, rechtspleging of strafrecht - onderworpen worden aan het internationaal recht en aan adequate controle. In de strijd tegen terrorisme dienen wij en onze bondgenoten de beginselen die ten grondslag liggen aan de internationale mensenrechten en het humanitair recht te respecteren. De internationale gemeenschap dient tevens goed op te passen dat bepaalde landen geen opportunistische pogingen doen om binnenlandse repressie- en onderdrukkingsmaatregelen te treffen onder het mom van de strijd tegen het terrorisme. Zimbabwe is daar het duidelijkste voorbeeld van.
De strijd tegen het terrorisme zal ook op 58ste bijeenkomst van de VN-Commissie een belangrijk thema zijn. De Europese Unie zal misschien net als in voorgaande jaren hieromtrent een verklaring afgeven. Hoewel de rit na Durban over een vrij hobbelige weg is gegaan, beschikken wij nu over een solide verklaring en een goed actieprogramma, hetgeen een welkome ontwikkeling is waar wij goed gebruik van moeten maken. De strijd tegen racisme, vreemdelingenhaat en discriminatie van minderheden is gedurende de periode 2002-2004 een van de vier prioriteiten in het kader van het Europees initiatief voor democratie en mensenrechten. Er wordt jaarlijks 17 miljoen euro gereserveerd voor steun aan NGO' s en andere organisaties die in het kader van een concreet vervolgproject op de Wereldconferentie streven naar betere rechten en meer bewustwording.
Tot slot wil ik nog enkele woorden wijden aan twee landen die op dit moment voor mij en voor het Parlement op de voorgrond staan. Ten eerste China. Dit is het enige land waarmee de EU een serieuze dialoog voert over de mensenrechten. De situatie van de mensenrechten in China geeft inderdaad reden tot grote bezorgdheid. Zo wordt op grote schaal de doodstraf toegepast en worden de religieuze en culturele rechten onderdrukt in Tibet, Xinjiang en andere gebieden. Bovendien geldt er een beperking van de vrijheid van meningsuiting, wat onlangs gebleken is uit de maatregelen die zijn getroffen tegen het vrije gebruik van internet. Met deze dialoog en de EU-seminars ontstaan mogelijkheden voor stimulerende maatregelen, samenwerking en het kraken van kritische noten. Tijdens het laatste seminar in december 2001 kwamen Europese en Chinese deskundigen bijeen om overleg te voeren over het voorkomen van martelingen en het recht op onderwijs. Zoals de Raad Algemene Zaken heeft onderstreept, is de vooruitgang die hieruit voortvloeit een noodzakelijk gevolg van de dialoog. Om die reden wordt de dialoog jaarlijks geëvalueerd.
Het tweede land is Iran. Hoewel hier en daar lichte verbeteringen zijn te constateren vormen de mensenrechten een voortdurende bron van zorg. De speciale VN-afgezant voor Iran heeft dit vorig jaar in een redevoering voor het Derde Comité te kennen gegeven. Daarin heeft hij met name gewezen op de sterke toename van het aantal openbare geselingen en ophangingen. De Europese Unie voert overleg met Iran in een poging deze praktijken aan banden te leggen. Met haar resolutie heeft de EU een gunstig resultaat geboekt bij het Derde Comité. Dit toont aan dat de internationale gemeenschap onze bezorgdheid deelt. Indien een bezoek van de speciale afgezant wordt aanvaard, zou dat een verdere stap in de goede richting betekenen. Er wordt momenteel in de Raad gesproken over het mandaat voor een handels- en samenwerkingsovereenkomst.
Ik kan het Parlement verzekeren dat de mensenrechten een belangrijke rol zullen spelen in alle onderhandelingen die in de toekomst gevoerd zullen worden.
De resoluties en debatten van het Parlement vormen een belangrijke stimulans voor de Commissie in haar voorbereidingen op de bijeenkomst van de Commissie rechten van de mens. Ik hoop dat de leden van het Parlement, als zij kunnen, de bijeenkomst van de mensenrechtencommissie bij zullen wonen, net als vorig jaar, en een bijdrage zullen leveren aan de verbreding van het debat.

Van Hecke
Mevrouw Mary Robinson, de Hoge Commissaris, heeft in de voorbije jaren erg haar best gedaan om van de VN-Commissie van de rechten van de mens het geweten van de mensheid te maken en daarvoor verdient ze naar mijn mening alle lof. Dat neemt echter niet weg dat er steeds meer vragen rijzen rond deze jaarlijkse hoogmis in Genève. De mensenrechtenorganisatie vatte het als volgt samen: het zijn de vossen die over de kippeneieren moeten waken. Het is inderdaad bedenkelijk dat landen als Kenia, Soedan, Togo en Kongo, die toch niet bepaald uitblinken op het gebied van respect voor de mensenrechten, in deze commissie zetelen en mede de normen moeten bepalen.
Naast de samenstelling roept ook de procedure, met name het systeem van de meerderheidsstemming, vragen op. Regeringen die door NGO's op de korrel worden genomen, klitten vaak samen om hun gemeenschappelijke eigen belangen te verdedigen en het motto lijkt te zijn: als we anderen sparen, lopen we zelf niet het risico veroordeeld te worden. Daarom steun ik hetgeen commissaris Nielson net zei. Nu de VS niet langer deel uitmaken van deze commissie moet de Europese Unie meer dan ooit een voortrekkersrol vervullen. Europa moet zich assertiever en consequenter opstellen bij het verdedigen van de mensenrechten. Het moet meer resoluties steunen, ook ten aanzien van grote landen zoals China en Rusland. Sommige Europese lidstaten slikken al te gemakkelijk hun principes in als economische belangen op het spel staan.
Daarnaast moet de Unie erop aandringen dat de aanbevelingen van de commissie ook daadwerkelijk worden opgevolgd. Er wordt veel geld uitgegeven aan de early warning, maar de verslagen van de experts ter zake worden systematisch genegeerd. De geloofwaardigheid van de Commissie van de rechten van de mens in Genève en van het mensenrechtenbeleid tout court staat vandaag op het spel en ik geloof dat de Europese Unie in dit verband een loodzware verantwoordelijkheid draagt.

Cashman
Mijnheer de Voorzitter, ik heb twee bijeenkomsten van de VN-Commissie bijgewoond, samen met de heer van Hecke en de heer Wuori. Zij zullen deelnemen aan het middagdebat.
Volgens de Raad kunnen wij prat gaan op een lange traditie in de bescherming van de mensenrechten. De Raad moeten echter erkennen dat wij soms een weifelachtige houding innemen als het erom gaat schendingen van de mensenrechten te veroordelen die door zogenaamd bevriende landen worden begaan. Ik wil beklemtonen dat wij nooit met twee maten mogen meten. Ieder land moet zich houden aan dezelfde normen en regels. Een dubbele moraal verlaagt het aanzien van onze hogere ethische waarden en brengt schade toe aan onze doelstelling schendingen van de mensenrechten de wereld uit te helpen.
Ik onderschrijf absoluut alles wat de Commissie heeft gezegd. Met betrekking tot de Overeenkomst van Cotonou en de associatieovereenkomsten zou ik echter willen verklaren dat als zich schendingen van mensenrechten voordoen wij onmiddellijk de mensenrechten- en democratieclausule in werking moeten stellen. Doen wij dat niet, dan is het voor iedereen jammerlijk duidelijk dat wij dergelijke schendingen door de vingers zien. Laat ons nooit de andere kant opkijken, want als wij ooit het slachtoffer zijn, zullen anderen ook de andere kant opkijken.
De jongeren en de anderen die vandaag onze vergadering bijwonen, vragen zich af waar wij het eigenlijk over hebben. Wij spreken over een wereld die waarin plaats is voor verschillen, waar mensen niet worden gediscrimineerd omdat hun huidskleur, geloof, overtuigingen of geslacht anders is dan die van anderen.
Ik heb alles gezegd wat ik heb voorbereid, maar ik wil afsluiten met een absoluut essentiële boodschap. Dominee Niemöller zei ooit: "Toen zij het voorzien hadden op de communisten zweeg ik, want ik was geen communist. Toen zij het voorzien hadden op de Joden zweeg ik, want ik was geen Jood. Toen zij het voorzien hadden op de vakbondsleden zweeg ik, want ik was geen vakbondslid. Toen ze het op mij voorzien hadden, was er niemand meer die nog kon protesteren." Wij mogen er nooit en te nimmer een dubbele moraal op na houden. Van 11 september moeten wij leren dat ieder land zich aan dezelfde regels moet houden, of het nu een bevriend of vijandig land is.

Malmström
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, mijnheer de voorzitter van de Raad, het Europees Parlement heeft hoge ambities wat betreft de mensenrechten. Wij hebben de verantwoordelijkheid, de morele plicht, om schendingen van de mensenrechten in de gaten te houden, waar zij ook plaatsvinden. Daarom vinden wij de bijeenkomst van de Commissie rechten van de mens van de Verenigde Naties in Genève een goede zaak. Zij vormt een belangrijk forum voor het overbrengen van deze kwestie naar de mondiale arena.
Steeds meer landen ondertekenen mooie verklaringen en internationale verdragen, maar vaak worden zij niet nageleefd. Hoewel steeds meer landen democratisch worden, is het bekend dat er dagelijks, overal ter wereld, op ieder moment huiveringwekkende gewelddaden worden gepleegd tegen mensenrechtenactivisten en voorvechters van de democratie.
Dit jaar wordt er veel aandacht besteed aan de strijd tegen het terrorisme. Ook u heeft het genoemd, mijnheer de voorzitter. Dat is zonder meer een heel belangrijk item en houdt zeer nauw verband met de mensenrechten. Geen enkel mens mag het slachtoffer worden van een terreurdaad. Terrorisme kan voortkomen uit onderdrukking, onvrijheid, gebrek aan democratie en de mensenrechten. Ik hoop dat deze discussie een belangrijk onderdeel vormt van de bijeenkomst in Genève.
Er staan in Genève veel punten op de agenda voor de Europese Unie: geweld tegen vrouwen, de situatie van kinderen, foltering, de doodstraf. Over deze thema's moeten verklaringen worden afgegeven. Een aantal landen geeft reden tot grote bezorgdheid. Ik wil hier drie landen noemen. Om te beginnen China, waar de meeste executies ter wereld worden uitgevoerd. Iedere dag komen er meldingen binnen van folteringen, gevangenneming van andersdenkenden, onderdrukking van mensen in Tibet, van de Falun Gong en strijders voor de democratie. Jaar in jaar uit dringen wij aan op een resolutie tegen China, en ieder jaar gebeurt hetzelfde: namelijk niets. Laten wij dit jaar een resolutie aannemen!
Het tweede land dat ik wil noemen is Zimbabwe. Iedere dag kunnen wij zien hoe het land verder afglijdt. Het is terechtgekomen in een neerwaartse spiraal van moord en intimidatie. Wij moeten laten zien dat ons geduld op is.
Tot slot wil ik Tunesië noemen. Enigszins in de schaduw van het grote wereldnieuws vinden ook hier heel veel schendingen van de mensenrechten plaats.

Wuori
Mijnheer de Voorzitter, het werkterrein van de VN-Commissie voor de rechten van de mens wordt soms omschreven als een oeverloze zee van ellende. Nu wij met ons EU-schip opnieuw naar die wateren koersen, moeten wij de eigenzinnigheid voorkomen waarmee Odysseus langs de pilaren van Hercules naar open zee voer. Hoewel de Europese Unie op enkele uitzondering na - marteling en doodstraf - geen gemeenschappelijk beleid of strategie heeft voor de mensenrechten, en zij dus het aanzien van het kompas en de harde leiding van zeekaarten ontbeert, moeten wij onze richting toch door enkele heldere sterren en richtpunten laten bepalen.
Nadat de Verenigde Staten vorig jaar hun lidmaatschap van de VN-Commissie voor de rechten van de mens kwijt raakten, is de Europese Unie nu het vlaggenschip van de zogeheten westerse groep. Het is daarom van groot belang dat de Unie een geïntegreerd beleid heeft dat gebaseerd is op duidelijke geografische en thematische accenten en dat niet net zo onzeker is als eerder soms het geval was. Voorzitter Cox onderstreepte vanmorgen nog het grote belang van de mensenrechten in de Europese Unie en in het werk van dit Parlement. Het mag geen retorische verplichting blijven. Zonder belemmering van het handelsbeleid en andere sirenenliederen moet de Europese Unie de plechtige beloften omzetten in de praktijk van alledag en actief standpunten innemen, ook in moeilijke kwesties zoals de schendingen van de mensenrechten door China - ik denk daarbij vooral aan de situatie in Mongolië en Tibet - of het optreden van Rusland in vooral Tsjetsjenië. In dat verband kunnen wij ook niet toestaan dat de strijd tegen het terrorisme op de een of andere manier de meest fundamentele rechtsstaatbeginsels en mensenrechten in gevaar brengt of dat het misbruik daarvan slechts als alibi voor anders misschien twijfelachtige interventies wordt gebruikt.

Frahm
Mijnheer de Voorzitter, morgen neemt het Parlement op initiatief van een aantal fracties een uitstekend besluit. Daarin wordt onder artikel 8 een reeks landen genoemd. Uiteraard zijn er ook landen die hier niet genoemd worden en ik wil erop aandringen dat deze tijdens de bijeenkomst niet worden vergeten. Ik wil graag met name de Raad oproepen om bij de bestrijding van marteling Turkije, dat nog steeds politieke gevangenen in volledige afzondering houdt, niet te vergeten. Ik vraag de gevangenen in CampX-ray niet te vergeten, die daar in strijd met het Verdrag van Genève gevangen gehouden worden. Ik wil ook graag een oproep doen om, als men over politieke en sociale rechten spreekt, men opnieuw Turkije niet vergeet, dat nu bezig is de HADEP-partij te verbieden, omdat deze de kiesdrempel van 10% nadert. Ik vraag eveneens niet voorbij te gaan aan het feit dat de Verenigde Staten het Verdrag van Rome nog niet hebben geratificeerd om daarmee tot het Internationaal Oorlogstribunaal toe te treden, en bij het ter sprake brengen van de doodstraf opnieuw de Verenigde Staten en China niet te vergeten.
Dan wil ik tegen de Commissie zeggen dat het goed is in de overeenkomsten met derde landen de mensenrechtenclausules op te nemen. Ik begrijp alleen niet waarom men niet wat stringenter in de gaten houdt of de overeenkomsten ook worden nageleefd, en daarbij denk ik met name aan Israël dat een overeenkomst met de EU heeft die heel duidelijk niet nageleefd wordt. Ik begrijp niet dat deze schendingen geen consequenties hebben en de overeenkomst niet onmiddellijk opzegt.

Dupuis
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega' s, ik vrees dat we ondanks de mooie woorden van minister de Miguel gerust kunnen wedden dat de Raad en de Europese Unie dit jaar, net als vorig jaar en het jaar daarvoor in Genève, een schandalig, beschamend en laf standpunt zullen innemen, een standpunt dat jammer genoeg niet overeen zal komen met dat van ons Parlement. Volgens mij kunnen wij er donder op zeggen dat er geen resolutie over China zal komen, geen resolutie over Tibet, geen steun binnen de Europese Unie voor resoluties over de positie van de vrouw in Saoedi-Arabië, en dat de Unie geen resolutie over Tunesië zal indienen of steunen. Er zal niks gebeuren, evenals vorig jaar, want de Europese Unie heeft er vorig jaar wel voor gezorgd dat zij dit jaar niet over de Verenigde Staten zou struikelen. Om nog maar te zwijgen van Tsjetsjenië. Commissaris Poul Nielson is nog steeds bezig uit te zoeken waar Tsjetsjenië ligt op de wereldkaart. Binnen ons eigen Parlement hebben de heer Oostlander en zijn vazal, de heer Sakellariou - maar dat zal niemand verbazen -, zelfs een voorstel gesaboteerd om de twee onderhandelaars, een Tsjetsjeen en een Rus, uit te nodigen. Zo staat het er werkelijk voor met de mensenrechten. Laten wij de kop niet in het zand steken.

Mann, Thomas
Mijnheer de Voorzitter, ieder jaar komt de Commissie voor de rechten van de mensen van de Verenigde Naties in Genève bijeen, en ieder jaar opnieuw zet het Chinese bewind zijn handelspartners onder druk om te voorkomen dat de schendingen van de mensenrechten door Beijing op de agenda komen.
Dit jaar is er veel veranderd. De Verenigde Staten werden niet herkozen als lid van de Commissie en hebben nu alleen nog een waarnemersstatus. Daarmee kan de EU zich niet meer verstoppen achter de Amerikanen. De ellende van de Tibetanen, de belemmering van hun godsdienstig en cultureel leven, de al tientallen jaren durende genadeloze vervolgingen en arrestaties worden niet vergeten. Ook al haalt dit niet voortdurend de voorpagina' s, toch zijn zij wel degelijk aanwezig.
Al anderhalf jaar geleden eiste het Europees Parlement erkenning van de Tibetaanse regering in ballingschap, mochten de onderhandelingen tussen de Tibetanen en de Chinezen onder auspiciën van de VN niet tot autonomie van Tibet leiden. Een speciale gevolmachtigde van de EU voor Tibet kon belangrijke coördinatiestaken op zich nemen.
In zijn grote redevoering in oktober voor ons Parlement lichtte de Dalai Lama opnieuw zijn strategie van de weg van het midden toe en riep hij Beijing op tot directe onderhandelingen zonder voorwaarden vooraf.
Het is dus de hoogste tijd dat de Europese Unie in Genève zelf tot actie overgaat, een resolutie indient en de verantwoordelijke leden van dit orgaan achter zich krijgt. De Chinezen mogen zich geen illusies maken: wij zijn blij met hun lidmaatschap van de WTO en hun bijdragen aan de internationale coalitie tegen het terrorisme, maar hun meedogenloos optreden tegen religieuze en etnische minderheden in Tibet, Binnen-Mongolië en Oost-Turkistan valt door niets te rechtvaardigen. Voor Europa is de tijd dus aangebroken om in te grijpen, mijnheer de commissaris en mijnheer de voorzitter van de Raad! Laten we ons streven naar onvoorwaardelijke naleving van de mensenrechten nu eindelijk inhoud en gestalte geven.

Díez González
Mijnheer de Voorzitter, ondanks de verwachtingen van de heer Dupuis zal de bijeenkomst van de Commissie rechten van de mens in Genève een nieuwe kans zijn om de eerbiediging, bevordering en bescherming van de mensenrechten te ontwikkelen.
Wij realiseren ons al enige tijd dat er over de hele wereld mensen lijden, dat er armoede heerst, dat de mensenrechten worden geschonden en dat mensen worden vervolgd op grond van hun sekse, seksuele geaardheid, religie, cultuur of ras. Miljoenen mensen worden hier dagelijks mee geconfronteerd. Op 11 september is opnieuw duidelijk geworden dat de wereld onveilig is.
Wij mogen derhalve door deze nieuwe bijeenkomst in Genève, de eerste na deze rampzalige dag, de verhoudingen niet uit het oog verliezen. Wij moeten ons blijven inzetten voor de rechten van de burgers: het recht op leven, democratie en een gezonde samenleving waarin de economische en sociale rechten onlosmakelijk verbonden zijn met de mensenrechten. Wij mogen daarbij niet vergeten dat het evenwicht tussen veiligheid en vrijheid niet alleen een plicht is die voortvloeit uit onze gemeenschappelijke geschiedenis. Alleen daardoor kan stabiliteit en dientengevolge de democratie gewaarborgd worden.
Europa moet een sleutelrol vervullen in deze conferentie en wij moeten in staat zijn een gemeenschappelijk standpunt te verdedigen. Nu moeten de mensenrechten meer dan ooit het speerpunt van het beleid van de Unie vormen. Als wij deze doelstelling willen verwezenlijken, moeten wij ons beleid aanscherpen en ons eensgezind, krachtig en radicaal uitspreken tegen iedereen die de mensenrechten schendt. Dat moet doorklinken in Genève en ons een gevoel van trots geven over het feit dat wij Europeanen zijn.
Ik weet dat dit een moeilijk te verwezenlijken utopie lijkt, maar zoals de heer Verhofstadt zei, toen hij voorzitter werd van de Raad: "Wie niet in de utopie gelooft, is het niet waard Europeaan genoemd te worden."

Stockton
Mijnheer de Voorzitter, de conferentie van de Verenigde Naties begint een week na de presidentsverkiezingen in Zimbabwe. Resoluties waarin men in handenwringende bewoordingen grote zorg uitspreekt over de schendingen van de mensenrechten zullen net zo min effect hebben op de dan herkozen Mugabe als de protesten van de Volkenbond aan het adres van Mussolini toen deze Abyssinië binnenviel.
De Europese Unie heeft deadlines en ultimatums vastgesteld. Het is nu tijd om steun te verkrijgen van de internationale gemeenschap en maatregelen te treffen. Wij zijn dank president Mbeki en andere Afrikaanse leiders dank verschuldigd die achter de schermen een belangrijke rol hebben gespeeld. Nu moeten zij zich echter publiekelijk en vol overtuiging keren tegen het onderdrukkingsbewind van Mugabe. Wij moeten ervoor zorgen dat de voorwaarden die wij in onze ultimatums hebben gesteld letterlijk worden nageleefd. Verder moeten wij ervoor zorgen dat Mugabe toestemming verleent aan een EU-delegatie om toezicht te houden op het verloop van de verkiezingen. Ook dient de EU zelf de samenstelling van de delegatie te bepalen, wat betekent dat er ook waarnemers uit Groot-Brittannië in vertegenwoordigd mogen zijn.
De bewegingsvrijheid van onze waarnemers mag op geen enkele wijze worden beperkt. Daarnaast mag hun geen strobreed in de weg worden gelegd bij het presenteren van hun bevindingen. De persvrijheid moet worden hersteld en de recente mediawetten moeten weer ingetrokken worden. Boven alles moet het afgelopen zijn met het vermoorden, verminken en intimideren van politieke opponenten. Het is tijd dat de wereld Mugabe op zijn daden beoordeelt en niet op zijn woorden, net zoals de wereld de EU op zijn daadkracht beoordeelt en niet op zijn retoriek.

de Miguel
Mijnheer de Voorzitter, ik heb vol aandacht naar alle sprekers geluisterd. Zij hebben hun zorgen geuit en deze moeten weggenomen worden. Daaruit blijkt meteen ook de moeilijkheid van de buitengewone taak die ons te wachten staat bij de coördinatie van de activiteiten van de Europese Unie in de Commissie rechten van de mens.
Ik ben de eerste die erkent dat de Commissie rechten van de mens, als internationaal orgaan waarin compromissen gesloten moeten worden, niet echt een forum is waarin de Europese Unie haar principes en criteria kan opleggen. Wij moeten met anderen tot overeenstemming komen om werkzame resoluties tot stand te brengen, want wij hebben niet de noodzakelijke meerderheid om resoluties op alle punten goed te kunnen keuren, en dat geldt met name voor de beginselen waaraan wij zoveel waarde hechten. Vele resoluties van de Commissie rechten van de mens zijn voor verbetering vatbaar, maar ik ben het absoluut niet eens met de chaotische en pessimistische visie van de heer Dupuis. Ik zie meer in de positieve, pragmatische of zelfs idealistische en utopische visie van mevrouw Díez González. Zij moedigt de Raad aan onze waarden te blijven verdedigen, waarden die het Parlement altijd verdedigt.
Er zijn vele kwesties aangesneden die allemaal zeer problematisch zijn, zoals China, Tunesië, Zimbabwe en Turkije. Al deze onderwerpen staan op onze agenda en wij behandelen ze steeds. Uiteraard hebben wij daarbij de afgelopen jaren aanzienlijke vooruitgang geboekt.
De Commissie rechten van de mens boekt ongetwijfeld ieder jaar goede resultaten. Deze voldoen misschien niet helemaal aan onze ambities en verwachtingen, maar er bestaat niet de geringste twijfel over dat de Europese Unie altijd moet blijven strijden voor de fundamentele beginselen die ik in mijn vorige interventie reeds besproken heb.
De Raad voelt zich gesteund door het Parlement in de wetenschap dat dit het belangrijkste orgaan is dat zich inzet voor het behoud van deze beginselen die zo kenmerkend zijn voor ons Europees project.
Ik wilde slechts een concreet antwoord geven op de opmerking van heer Stockton over Zimbabwe. Natuurlijk is het voor Zimbabwe belangrijk wat er in de Commissie rechten van de mens beslist zal worden. Ik wil u er echter op wijzen dat de Raad Algemene Zaken afgelopen maandag besluiten heeft genomen die wij in Zimbabwe ten uitvoer willen leggen. Wij willen ons beleid met daden en niet met woorden en doelstellingen duidelijk maken. Dat wordt door het gehele Parlement onderschreven en is unaniem goedgekeurd door de Raad van ministers van de Europese Unie. Met dit beleid willen wij duidelijk maken dat wij de ondemocratische handelingen van het regime-Mugabe niet tolereren. Derhalve zullen de maatregelen waarover de Raad het eens is geworden door Raad en Commissie samen in gang gezet worden.
Mijnheer de Voorzitter, ik kan u verzekeren dat de Raad zich volledig inzet voor de bescherming van de waarden en beginselen van onze cultuur, van onze samenleving en ons erfgoed. De Europese Unie en haar lidstaten zijn vertegenwoordigd in de Commissie rechten van de mens en samen vormen zij een bolwerk van de bescherming van deze rechten. Zo worden wij beschouwd. Ik wil het Parlement alleen verzoeken ons voldoende speelruimte en vertrouwen te geven om de belangen van onze cultuur en samenleving zo goed mogelijk te kunnen behartigen. Daardoor kunnen deze belangen gerealiseerd worden in de internationale samenleving, die uiteraard zeer complex in elkaar steekt en die de Europese Unie helaas niet volledig, en zeker niet alleen, kan besturen. Derhalve zullen wij ons steeds met overgave hiervoor blijven inzetten.

Nielson
Ik ben het vrijwel volkomen eens met alles wat er in dit debat naar voren is gebracht. Een beleid dat in het teken staat van de agenda van de mensenrechten verschilt in wezen niet van enig ander beleid in het kader van de internationale politiek. Laat dat duidelijk zijn. De beschikbare opties in een bepaalde situatie of in een bepaald geval zijn afhankelijk van een op dat moment heersende algemene politieke vooruitgang of stagnatie. De realiteit is dat er geen aparte instantie is in de internationale samenleving waarbinnen wij de mensenrechten kunnen beoordelen op hun eigen merites. Altijd komt de politiek om de hoek kijken, met name als er in internationaal verband overleg wordt gevoerd. Daarom zullen wij behoorlijk pragmatisch op moeten treden als wij op koers willen blijven. Wij moeten in ieder geval pragmatisch genoeg zijn om te bepalen of al dan niet vooruitgang mogelijk is in een bepaald geval.
Wat Zimbabwe betreft kan ik het Parlement mededelen dat wij bezig zijn de eerste verkiezingswaarnemers op hun plek te krijgen. Wij hebben al mensen in Harare die op hun taak als verkiezingswaarnemer worden voorbereid. Tien tot vijftien waarnemers zullen samen de langetermijndelegatie vormen. Ik ben verheugd het Parlement te kunnen mededelen dat gedurende de verkiezingen in Zimbabwe de heer Pierre Schori als hoofd zal fungeren van de waarnemingsmissie voor Europa.
Wij kunnen niet voetstoots aannemen dat de waarnemingsmissie soepel en probleemloos zal verlopen. In eerste instantie proberen wij de waarnemers zo goed mogelijk voor te bereiden op hun taken. Wat de delegatie betreft streven wij naar een zo breed mogelijke vertegenwoordiging uit Europa. Het belangrijkste is echter dat wij ons werk goed kunnen doen zonder te worden gemarginaliseerd door een of andere tactische of politieke manoeuvre. Alleen als de waarnemingsmissie naar behoren kan worden uitgevoerd beschikken wij over een basis op grond waarvan een definitief oordeel kan worden geveld. Niets wat in verband staat met Zimbabwe verloopt vloeiend. Ik ben niet in een positie om optimistisch of pessimistisch te zijn; wij doen slechts onze uiterste best om een effectieve delegatie te vormen die toezicht kan houden op de verkiezingen van volgende maand.

De Voorzitter
Ik heb de volgende ontwerpresoluties overeenkomstig artikel 37, lid 2 van het Reglement ontvangen:
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

Betrekkingen EP/nationale parlementen
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0023/2002) van de heer Napolitano, namens de Commissie constitutionele zaken, over de betrekkingen tussen het Europees Parlement en de nationale parlementen in het kader van de opbouw van Europa (2001/2033(INI))

Napolitano
Mijnheer de Voorzitter, de op til zijnde Conventie zal haar mandaat niet vervullen als zij geen overtuigend antwoord weet te geven op de cruciale vraag hoe het democratisch karakter van het Europese opbouwproces kan worden gegarandeerd. Dat is het uitgangspunt van het verslag dat in de Commissie constitutionele zaken is goedgekeurd en vandaag ter beoordeling aan de voltallige vergadering van het Parlement wordt voorgelegd.
Wij weten allen ongetwijfeld dat de Conventie een nieuwe omschrijving moet geven van de taken van de Unie, van haar rol in de wereld, in de mondiale ontwikkeling en bij de opbouw van de vrede, van haar groei- en cohesiebeleid en haar beleid voor veiligheid in vrijheid en rechtvaardigheid. Het zou echter een ramp zijn te veronderstellen dat al het andere een zuiver technische aangelegenheid van institutionele aard is, een soort abstracte institutionele bouwkunde die de burgers in feite niets aangaat.
Dat de steun van de burgers aan de Europese zaak is verminderd is voor een deel te wijten aan het feit dat de burgers zich uitgesloten voelen van talloze beslissingen die door de Unie worden genomen, dat zij die beslissingen niet kunnen beïnvloeden en soms zelfs niet kunnen begrijpen. Om de steun van de burgers te herwinnen is het absoluut noodzakelijk iedereen duidelijk te maken wie in de Unie de beslissingen neemt, hoe de beslissingen transparant, leesbaar en controleerbaar kunnen worden gemaakt, en welke instellingen de burgers op efficiënte wijze kunnen vertegenwoordigen in Europa. Dat zijn vraagstukken van democratie, vitale vraagstukken van democratie. Daarbij is de rol van een parlementaire instelling van fundamenteel belang, ofschoon deze rol alleen geen oplossing kan bieden.
Het is hoog tijd dat een duidelijke en consequente keuze wordt gemaakt en de parlementaire instelling in de architectuur van de Unie wordt versterkt, dat wordt voortgeborduurd op de reeds in de jaren ' 90 gemaakte vorderingen en de parlementarisering van de Unie wordt voortgezet. Dat parlementariseringsproces moet gegrondvest worden op twee pijlers: het Europees Parlement en de nationale parlementen. Beide pijlers dragen op gelijke wijze bij aan de democratische legitimatie van de Europese Unie en maken van haar een Unie van burgers, een Unie van volkeren, en niet alleen een Unie van staten. Ik zal er geen doekjes om winden: misschien zijn wij ons in het Europees Parlement te buiten gegaan aan exclusivisme, en daar moeten wij ons van bevrijden. Wij moeten elke vorm van wederzijds wantrouwen tussen het Europees Parlement en de nationale parlementen uit de weg ruimen, begrip opbrengen voor de zorgen van de nationale parlementen en de juiste oplossingen daarvoor aan de hand doen.
Het verslag dat ik u presenteer, geeft aan hoe wij dit hard kunnen maken. Wij moeten in drie richtingen werken: ten eerste moeten wij ervoor zorgen dat de nationale parlementen meer oriëntatie- en controlebevoegdheden krijgen jegens hun regeringen, en in staat worden gesteld die bevoegdheden op efficiënte wijze ten uitvoer te leggen; ten tweede moeten wij zorgen voor een steeds nauwere en stelselmatigere samenwerking tussen het Europees Parlement en de nationale parlementen via onder meer een interparlementair, door de voorzitters van de parlementen ondertekend akkoord - dit is een nieuw idee dat vooral te danken is aan het initiatief van de Voorzitter van ons Parlement - en ten derde moet aan zowel de nationale parlementen als het Europees Parlement een constituerende, met regeringen en Commissie gedeelte bevoegdheid worden toegekend - zoals in de Conventie die op het punt staat met de werkzaamheden te beginnen - voor de herziening van de Verdragen en voor de totstandkoming, nu, van een waarachtige Europese grondwet.
Dat zijn de oplossingen waarnaar moet worden gestreefd. Oplossingen die alleen maar verwarring stichten tussen de rol van het Europees Parlement en die van de nationale parlementen zijn geen oplossingen en zullen de institutionele architectuur en de besluitvormingsmechanismen van de Unie alleen maar verzwaren.
Zoals uit een pijnlijk rapport van het House of Lords blijkt, zou een uit de nationale parlementen bestaande tweede kamer, een unreal solution to some real problems zijn.
Ik hoop van ganser harte dat de geest van dit verslag goed begrepen en gewaardeerd wordt en dat met de aanneming daarvan de Conventie vruchten zal kunnen plukken van onze bijdrage.

Queiró
Mijnheer de Voorzitter, zoals onze collega, de heer Napolitano, al heeft aangegeven, vormen de betrekkingen tussen de nationale parlementen en het Europees Parlement één van de belangrijkste onderwerpen op de agenda van de Conventie, die spoedig haar werk zal aanvangen. Daarom voeren we nu een debat over dit verslag van de Commissie constitutionele zaken. Het advies van de Commissie buitenlandse zaken, waarvan ik de eer had rapporteur te mogen zijn, is in dat verslag opgenomen.
Ik zelf ben van mening dat het verslag van de heer Napolitano veel goede punten bevat, en ik wil hem daarmee gelukwensen. Hij verdedigt echter ook een aantal keuzen waar anderen het politiek oneens mee kunnen zijn. In mijn hoedanigheid van rapporteur moet ik mij echter beperken tot het opsommen van de doelstellingen die we met het advies van mijn commissie beogen te verwezenlijken. Die doelstellingen komen voor een deel terug in de resolutie die we hier bespreken, met name in de punten 13, 14 en 15.
We hebben het hier over buitenlands beleid, veiligheid en defensie. Voor defensie blijft, zoals bekend, vrijwel overal de intergouvernementele aanpak gelden. De kwesties die we gaan bespreken kunnen we als volgt samenvatten. Aan de ene kant hebben we het Europees Parlement dat een toezichthoudende functie uitoefent. Dat Parlement is bovendien een overlegorgaan. Deze bevoegdheden heeft het op basis van artikel 21 van het Verdrag. Daarnaast heeft het Parlement een budgettaire bevoegdheid met betrekking tot de operationele en administratieve kosten van civiel crisisbeheer. De nationale parlementen zijn maar zeer ten dele betrokken bij de uitwerking van het beleid op dat vlak. Gaat het echter om de militaire uitgaven, dan hebben ze doorslaggevende bevoegdheden, en dat heeft natuurlijk belangrijke gevolgen voor de middelen die er uiteindelijk voor het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid beschikbaar worden gesteld.
Volgens de Verdragsbepalingen van bijvoorbeeld titel V moeten de lidstaten bij de vaststelling en uitvoering van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid op een gecoördineerde en solidaire wijze optreden. Er is hier dus sprake van een democratische tekort, en dat moet worden gecorrigeerd. Ik wijs daarom op het belang van het voorstel om het Europees Parlement en het parlement van de lidstaat die het voorzitterschap waarneemt, regelmatig een conferentie bijeen te laten roepen voor de bespreking van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid. Aan die conferentie zouden dan zowel het Europees Parlement als de nationale parlementen moeten deelnemen en zij zouden daar de nodige informatie op dat gebied moeten uitwisselen.
Als we uitgaan van de huidige institutionele context, dan zien we dat de nationale parlementen en het Europees Parlement hun werk via zo' n conferentie veel efficiënter kunnen organiseren, ook al hebben ze verschillende bevoegdheden. En dat niet alleen: met dit voorstel geven we ook gestalte aan het idee dat het Europees Parlement en de nationale parlementen samen de volkeren van de Europese Unie vertegenwoordigen, aangezien ze allemaal rechtstreeks door de burgers gekozen zijn en aldus garant staan voor democratische besluitvorming.

MacCormick
Mijnheer de Voorzitter, in mijn hoedanigheid van rapporteur voor advies wil ik verklaren dat ik met zeer veel genoegen heb samengewerkt met de heer Napolitano, de auteur van dit uitmuntende verslag.
Er staan maar weinig punten in het verslag waar de Commissie juridische zaken zich niet in kan vinden. Wij zijn het vooral eens met hetgeen hij in de conclusie zegt, dat namelijk de zogenaamde tweede kamer van de Europese wetgevende macht een onwerkbare derde kamer zou worden. Het verheugt ons bijzonder dat dit argument met zoveel zorg is weerlegd. Ook verheugt het ons dat die weerlegging afkomstig is van een van de landen waar het vandaan is gekomen, namelijk het Verenigd Koninkrijk.
Wat het verslag zelf betreft, kan ik zeggen dat rapporteur van de Commissie constitutionele zaken de adviezen van de Commissie juridische zaken grotendeels heeft overgenomen. Onze paragraaf 1, die gaat over samenwerking tussen de parlementen van de Unie, is grotendeels terug te vinden in paragraaf 10 van zijn verslag. Onze paragraaf 2, waarin duidelijk wordt gemaakt hoe belangrijk het is dat aan de Conventie over de toekomst van Europa zowel leden van het Europees Parlement als leden van de nationale parlementen deelnemen, is eveneens door de heer Napolitano overgenomen.
Dit is een erg belangrijk punt omdat daarmee duidelijk wordt gemaakt dat er intense discussies nodig zullen zijn om in de Conventie tot een consensus te komen. In kringen rondom de heer Giscard d'Estaing doen geruchten de ronde dat een dergelijk debat onnodig is omdat het voorzitterschap wel zal zorgen voor duidelijkheid in de zaken. Als die geruchten kloppen, moeten wij hem snel uit deze droom helpen. Dit dient een Conventie te zijn die debatteert. Een en ander is terug te vinden in onze paragraaf 4, ofwel in paragraaf 12 van het verslag-Napolitano.
Het enige waarover de Commissie juridische zaken met de heer Napolitano van mening verschilt is de vraag of er in dit verslag duidelijk melding zou moeten worden gemaakt van de rol van de regionale parlementen met wetgevende bevoegdheden. Ik ben sterk van mening dat dit wel zou moeten gebeuren. De Commissie juridische zaken is hier duidelijk voorstander van, en mijn eigen fractie heeft in dit verband een aantal amendementen ingediend.
De heer Napolitano heeft mij persoonlijk op het hart gedrukt dat deze zaak op een ander moment via de Commissie constitutionele zaken aan de orde zal worden gesteld. Als hij morgen een garantie van die strekking kan geven zouden wij een aantal zaken in heroverweging kunnen nemen. Ik zal hem hier persoonlijk over aanspreken. Het zou goed zijn als wij verder kunnen gaan op basis van een maximale consensus. In de tussentijd zou ik het Parlement willen verzoeken zich te concentreren op paragraaf 3 en op de amendementen die hierop door mij en mijn collega' s zijn ingediend.

Inglewood
Mijnheer de Voorzitter, zoals bekend heerst er algemene onvrede in Europa omdat Europa kennelijk geen enkele band heeft met het normale dagelijkse leven. Het Europees politiek proces wordt door de bank genomen gezien als een zaak van de politieke elite die zich bezighoudt met zaken die ver af staan van de burgers. De bezorgdheid hierover overschrijdt niet alleen de nationale maar ook de ideologische grenzen. Het verslag-Napolitano wil iets aan deze onvrede doen. Wij van de Fractie van de Europese Volkspartij zullen dit streven van harte ondersteunen.
Er is een aantal voorstellen gedaan om aan deze ongelukkige en onaanvaardbare stand van zaken een eind te maken. Een van de voorstellen voorziet in de instelling van een tweede, uit nationale parlementsleden samengestelde, Europese kamer. Zoals de rapporteur al heeft aangegeven, zijn de conclusies van dit verslag een afspiegeling van een recent gepubliceerd verslag van de Britse House of Lords. Hierin wordt de belangrijke rol van de nationale parlementen erkend maar wordt het pleidooi voor nog een tweede kamer van de hand gewezen. Men wil nog meer obstakels voor het politieke proces vermijden en daarom wordt in dit verslag erkend dat het de taak is van het Europees Parlement en de nationale parlementen - eenieder in zijn eigen domein, overeenkomstig de eigen nationale tradities - om het beleid van de regeringen ten aanzien van de Europese aangelegenheden en activiteiten in de Raad van Ministers te controleren.
Terecht is er een consensus over het feit dat, als men Europa weer aansluiting wil geven op het politieke leven in de lidstaten, en via deze schakel op het leven van de burgers zelf, een samenwerkingsverband tussen het Europees Parlement, de nationale parlementen en de nationale politici onontbeerlijk is. Het lijkt er namelijk op dat de nationale politiek onvoldoende invulling weet te geven aan haar controletaken met betrekking tot het Europees beleid. In dit verslag heeft de heer Napolitano, zoals het een voorzitter van de Commissie constitutionele zaken betaamt, op ingenieuze wijze een plan in elkaar gevlochten om de relatie en de samenwerking tussen het Europees Parlement en de nationale parlementen te verbeteren.
Hoewel er binnen de lidstaten in bepaalde kringen van constitutionele puristen ophef zal ontstaan over sommige details, biedt dit verslag een raamwerk voor maatregelen die niet door de afzonderlijke nationale parlementen getroffen kunnen worden. Veranderingen moeten worden doorgevoerd in een breder kader van hervormingen en democratische openheid van alle zijden. Als politieke en democratische openheid en aanvaarding er werkelijk toe doen - en er is geen fractie in dit Parlement die daar meer in gelooft dan de Fractie van de Europese Volkspartij - is het verslag-Napolitano een belangrijk uitgangspunt. Wij mogen nu echter niet op onze lauweren gaan rusten. In dit verslag staan woorden, maar wij willen nu daden zien. Zoals ook in de conclusies van het verslag staat, is verandering nodig. Daartoe is met de op de Europese Raad van Laken ingestelde Conventie de aanzet gegeven. De democratische tekorten in het Europese politieke stelsel moeten worden weggenomen, want als wij het democratisch deficit op zijn beloop laten, zou ons dat later ernstig op kunnen breken.

Poos
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, te oordelen naar de peilingen van de laatste eurobarometer, hebben de Europese burgers meer vertrouwen in hun politie dan in hun parlementaire instellingen. De volksvertegenwoordigers zouden zich als eersten zorgen moeten maken over deze verontrustende aanwijzing en overleg moeten plegen om de oorzaken weg te nemen. De legitimiteit van de democratische stelsels staat op het spel.
Het is de taak van de parlementsleden van iedere lidstaat om de democratische tekorten, die er ook op nationaal niveau bestaan, onder controle te krijgen. In het verslag waar wij ons vandaag mee bezighouden, worden de leden van het Europees Parlement gevraagd te onderzoeken hoe de rol van de nationale parlementen in de Europese opbouw versterkt kan worden, niet ten koste van, maar in overeenstemming met die van het Europees Parlement.
Onze rapporteur, professor Napolitano, stelt een aantal concrete maatregelen voor waar de socialistische fractie mee instemt en waarover mijns inziens gemakkelijk eenparigheid binnen de Conventie kan worden bereikt. Geheel terecht vraagt hij om meer bevoegdheden voor de nationale parlementen ten aanzien hun respectievelijke regeringen, bevoegdheden die moeten gaan spelen voordat beslissingen in de Raad worden genomen.
In sommige lidstaten is deze beïnvloedingsprocedure goed georganiseerd maar in andere lidstaten bevindt men zich nog in een embryonaal stadium. De nationale parlementen laten hun regeringen gewoon hun gang gaan en beklagen zich vervolgens.
Geheel terecht verwerpt onze rapporteur ook het idee van een tweede en zelfs derde legislatieve kamer. Zo' n nieuwe instelling strandt op de vraag: "Waarom zouden we dat doen?"
De institutionalisering van de Conventie, met de deelname van de nationale parlementen, is een ander middel om de invloed uit te oefenen die zo noodzakelijk is in het voorbereidende stadium van grote hervormingen. Het is duidelijk dat deze door het Europees Parlement aanbevolen methode zich voortaan doet gelden op het gebied van de verdragshervorming. Wij zouden zelfs verder kunnen gaan dan het constititionele gebied. Waarom zouden we bijvoorbeeld geen vergadering beleggen om het volgende meerjarige financiële programma van de Europese Unie voor te bereiden? Als dit financiële pakket een nieuwe bron in de vorm van een Europese belasting zou bevatten, lijkt het mij onontbeerlijk dat de vertegenwoordigers van de nationale parlementen daar vanaf het begin over beraadslagen.

Duff
Mijnheer de Voorzitter, de kern van dit uitmuntende verslag, dat op de krachtige steun kan rekenen van de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij, is dat de nationale parlementen een grotere bijdrage kunnen en moeten leveren aan het politieke stelstel van de Europese Unie. Zij dienen zich daarbij volledig te richten op datgene wat zij het beste kunnen en mogen niet aan de voorrechten van het Europees Parlement komen.
De nationale parlementen zouden er goed aan doen meer werk te maken van het toezicht en de controle op de uitvoerende bevoegdheden van de Raad. Het slechtste wat zij kunnen doen is achteraf kritiek leveren op de wetgevende bevoegdheden van het Europees Parlement. Daarom zijn wij fel gekant tegen de Britse voorstellen om een derde wetgevende kamer in te stellen samengesteld uit nationale parlementariërs wier taak zou bestaan uit het "waken over de subsidiariteit". Zo' n nationale koekoek in het federale nest zou een vernietigend effect hebben op de medebeslissingsprocedure, die de belangrijkste formule van de Unie is op weg naar een volwaardige post-nationale parlementaire democratie. Die kamer zou vol zitten met dienaren van de Raad, die een aanfluiting zouden maken van de parlementaire inbreng in Europese aangelegenheden op nationaal niveau. Ik vertrouw erop dat de Britse regering kennis zal nemen van het debat over deze kwestie in de Conventie en vervolgens dit gevaarlijke en obscure voorstel intrekt.

Voggenhuber
Mijnheer de Voorzitter, wij zijn erg te spreken over dit verslag. Het is een uitstekend werkstuk waarin heel duidelijk de rol en de taken van de nationale parlementen worden vastgesteld. Zij zijn: legitimatie van en controle op de nationale regeringen als deze in de Raad actief worden als wetgever, toezicht op de samenwerking tussen de regeringen wanneer deze controle niet werkt, en meedenken over de constitutionele ontwikkeling van Europa, met als trefwoord "Conventie" .
Het is interessant om te zien op welke wijze deze kwestie steeds opnieuw op de agenda wordt gezet. Er bestaat namelijk helemaal geen conflict tussen het Europees Parlement en nationale parlementen, en al evenmin is er sprake van onduidelijkheid over hun taak. Het valt mij op dat het conflict steeds dan wordt gecreëerd als de Raad en de nationale regeringen zich willen verzetten tegen het streven van het Europees Parlement om een volwaardig en volwassen parlement te worden. Dan wordt de indruk gewekt dat parlementarisme op Europees niveau ten koste zou gaan van de nationale parlementen. Het is een verkeerd, maar stelselmatig gebruikt argument, en daarmee echt bedrog. Door frictie te kweken tussen de parlementen wil de Raad zijn machtspositie veiligstellen.
Parlementarisme in Europa is echter ondeelbaar. Ook op Europees niveau streven wij een parlementaire democratie na. Daarom ook dient dit Parlement bepaalde uitingen van de benoemde voorzitter van de Conventie met groot wantrouwen te bejegenen. Deze voorzitter is nog niet door de Conventie in zijn ambt bevestigd maar geeft al wel wekenlang via de pers, en niet in een directe dialoog, ruchtbaarheid aan bepaalde ideeën over deze constitutionele vergadering, ideeën die weinig te maken hebben met wat het Parlement wil en met de ontwikkeling van een Europese democratie en een Europees parlementarisme. Ik doe een nadrukkelijk beroep op dit Parlement en vraag allen ertoe bij te dragen dat deze Conventie een werkconventie, een parlementaire en openbare conventie wordt, en niet, zoals tot nog toe, een façade die de Raad gebruikt om zich te legitimeren.

Kaufmann
Mijnheer de Voorzitter, de rol van de nationale parlementen is weliswaar in verdragen vastgelegd maar het gebrek aan democratie, dat in wezen een gebrek aan controle op de diverse nationale regeringen is, is ten gevolge van de Europese integratie alleen maar groter geworden. De gebrekkige controlemogelijkheden en de slechte informatie door de regeringen maken het de nationale parlementen vaak onmogelijk om hun taak goed uit te voeren. Deze ontwikkeling moet een halt worden toegeroepen en de controlebevoegdheden van de nationale parlementen jegens hun regeringen moeten worden versterkt. Daarom steun ik met name punt 1 van het verslag.
Inderdaad, er moet ook een betere samenwerking van de nationale parlementen met ons Parlement komen, vooral op die terreinen van het communautair beleid die op bilaterale samenwerking berusten. Een uitspraak in het verslag wil ik als lid van de constitutionele Conventie naar voren halen, namelijk punt 17. Voorstellen zoals die van de Duitse minister van Buitenlandse Zaken kunnen mijn goedkeuring niet wegdragen. Het probleem is dat een dergelijk uitvoerend orgaan veel te log wordt. Wat wij nodig hebben, is een diepgaande democratisering en parlementarisering van de Europese Unie en een duidelijke constitutionele versterking van de bestaande parlementen, maar niet een nieuwe kamer.

Bigliardo
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega' s, mijns inziens - en daarbij geef ik ook de mening van mijn delegatie weer - was het een wijs besluit dit verslag op te dragen aan de heer Napolitano. Hij heeft weten in te spelen op de zorgen in verband met het gebrek aan evenwicht tussen de bevoegdheden van de uitvoerende macht en de bevoegdheden van de parlementen, en daarvan een van de belangrijkste onderwerpen van zijn verslag gemaakt.
Het Europees Parlement hamert hier, mijnheer de Voorzitter, in feite al jaren op. Met het verslag van de heer Napolitano wordt echter voor het eerst een oplossing voorgesteld, een oplossing die volkomen in overeenstemming is met en aansluit bij de Verdragen van Maastricht en Amsterdam.
Een tweede belangrijk aspect van het verslag heeft betrekking op iets dat de Italiaanse ambassadeur enkele maanden geleden reeds - eerder dan wie ook - aan de orde heeft gesteld, aangezien dit een bij uitstek Italiaans probleem is: de onverenigbaarheid tussen enerzijds het mandaat van het Europees Parlement en anderzijds het lidmaatschap van een nationaal parlement, een regionaal bestuur of - als ik dit in alle bescheidenheid mag toevoegen, in de hoop dat de heer Napolitano daar nota van neemt - het burgermeesterschap van een grote stad.
Als men het Europees Parlement zijn politieke rol wil teruggeven moet men niet alleen het debat op een hoger niveau tillen maar ook zorgen voor een grotere presentie van de Europese afgevaardigden in Brussel en Straatsburg.
Het derde aspect dat ik wil onderstrepen houdt verband met het verstandig en categorisch standpunt dat in het verslag tot uitdrukking wordt gebracht ter verwerping van een uit vertegenwoordigers van de nationale parlementen bestaande tweede kamer. Daarmee willen wij een verzwaring van het besluitvormingsproces voorkomen en vooral een betere scheiding aanbrengen tussen de verschillende bevoegdheden van de parlementen.
Wij stevenen dus af op een institutionele afspraak, waartoe Voorzitter Cox op uitnodiging van de heer Napolitano hopelijk de aanzet zal geven. Wij brengen een proces op gang dat zal uitmonden in een versterkte institutionele rol van de parlementen. Zij zijn door de bevolking voorbestemd om de politieke en bestuurlijke kunst te beoefenen en zich te verzetten tegen elke achterhaalde neiging tot concentratie van de uitvoerende macht in instellingen die elke legitimatie door verkiezingen ontberen.
Ik maak van deze gelegenheid gebruik om de heer Napolitano van harte te bedanken voor dit uitstekend, briljant stuk werk.

Abitbol
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, sinds het begin is Europa - althans wat wij Europa noemen, dat wil zeggen de quasi-staat die in Brussel en in mindere mate hier de wet voorschrijft, die in Luxemburg rechtspreekt en in Frankfurt geld aanmunt - wanhopig op zoek naar de ontbrekende legitimiteit, waardoor zijn bestaan twijfelachtig blijft. Het beste bewijs van deze ontbrekende legitimiteit is dat de Europese volken, wanneer ze geraadpleegd worden, bovengenoemd Europa naar zijn werkzaamheden terugsturen, zoals de Denen en de Ieren dat onlangs, en achtereenvolgens, duidelijk hebben aangetoond.
Het verslag van voorzitter Napolitano, die ik bedank, zoekt het antwoord op deze existentiële vraag die ons van tijd tot tijd bevangt (en die men "democratische wroeging" zou kunnen noemen) in een soort hybride parlementarisering, een gewaagd experiment waarbij nationale parlementen en het Europees Parlement onderling handel zouden drijven in een soort vaag en ondoorzichtig democratisch no man' s land. De legitimiteit, mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, kan slechts verleend worden door de volken zelf, die direct moeten worden geraadpleegd, en kan niet als de Heilige Geest neerdalen uit de gedachten van voorname gezagsorganen zoals onze aanstaande Conventie en, a fortiori, haar presidium, de laatste belichaming van wat vroeger het verlicht despotisme werd genoemd. De opbouw van Europa moet volken en geen instellingen verenigen, en als dit niet gebeurt zal wat wij Europa zullen blijven noemen een steeds vreemdere abstractie in het hart van de Europeanen blijven, zoals de laatste Eurobarometer nadrukkelijk heeft aangetoond.

Berthu
Mijnheer de Voorzitter, het verslag-Napolitano over de betrekkingen tussen het Europees parlement en de nationale parlementen gaat terecht uit van een ernstig gebrek aan evenwicht in de Europese Unie tussen instellingen met uitgebreide bevoegdheden en een nog te zwakke parlementaire macht. Het concludeert, nogmaals terecht, dat er een groeiend democratisch tekort dreigt te ontstaan.
Welnu, hoe moet dit gebrek gecorrigeerd worden? Hoewel de heer Napolitano blijk heeft gegeven van een zekere openheid met betrekking tot de traditionele standpunten van het Europees Parlement, geloof ik niet dat zijn verslag het juiste evenwicht al heeft bereikt wanneer hij vraagt om uitbreiding van de macht van deze Vergadering en de nationale parlementen in een indirecte, meestal denkbeeldige rol manoeuvreert, door dit alles met de vage term "parlementarisering" te dekken.
Dit gebrekkige evenwicht is ons inziens het gevolg van een omissie. Nergens in het verslag wordt gezegd dat het Europees Parlement slechts een Vergadering met toewijzende bevoegdheden is en dat alleen de nationale parlementen de volledige soevereiniteit hebben. Het is zelfs nog erger: nergens wordt gezegd dat deze juridische ongelijkheid gepaard gaat met een politieke legitimiteit die ongelijk is in de ogen van de burgers. Door zulke in het oog springende realiteiten te verdoezelen kunnen we geen nuttige hervormingen doorvoeren in de Unie.
Daarom heb ik bij het verslag-Napolitano een minderheidsstandpunt gevoegd waarin wordt uiteengezet dat er geen werkelijke democratisering van de Unie zal zijn zonder opwaardering van de nationale parlementen en zonder dat deze een directe macht in het Europese beslissingsproces krijgen. Ik heb de mogelijkheden uitvoerig beschreven in een verslag aan de verenigde fractie SOS Democratie, dat wij in de loop van de aanstaande Conventie naar voren zullen brengen.

Gil-Robles Gil-Delgado
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik de heer Napolitano feliciteren met zijn vandaag terecht geprezen verslag. Mijn fractie heeft geen echte amendementen ingediend. Onze amendementen dienen met name ter verbetering van het verslag.
In dit verslag wordt in de eerste plaats duidelijk gemaakt dat het Europees Parlement en de nationale parlementen ieder op hun eigen gebied de bevolking van de Unie vertegenwoordigen. Zij hebben de soevereiniteit, mijnheer Berthu, zoals onder andere al meer dan een eeuw geleden is vastgelegd in hun grondwetten.
Ik wil de rapporteur derhalve danken dat hij mijn amendement heeft opgenomen waarmee ik wilde onderstrepen dat het overdreven is een instelling ten koste van andere instellingen te willen versterken. Deze aanpak is eerlijk gezegd - en neemt u mij mijn woordkeus niet kwalijk - ronduit belachelijk.
De Europese burgers hebben een Europees Parlement nodig, net zoals ze hun nationale parlementen nodig hebben. Hun onderlinge betrekkingen moeten niet op rivaliteit maar op samenwerking gebaseerd zijn.
In het verslag wordt niet alleen opnieuw de noodzaak van deze samenwerking benadrukt. Met in mijn ogen grote realiteitszin wordt in het verslag eveneens verzocht om een interparlementaire overeenkomst waarmee orde op zaken kan worden gesteld en de beschikbare middelen nog beter kunnen worden benut. De wederzijdse informatie moet verbeterd worden en er moet voorkomen worden dat de verschillende samenwerkingsactiviteiten elkaar overlappen.
Er wordt eveneens gewezen op de bevoegdheden van de nationale parlementen niet alleen ten aanzien van de regeringen van de lidstaten maar ook bij de toepassing van het communautair recht. Het gaat om bevoegdheden die veel omvattender zijn dan de normaal besproken en bekende bevoegdheden. Als de nationale parlementen die bevoegdheden niet willen uitvoeren, moeten ze het zelf maar weten.
Mijnheer de Voorzitter, de nationale parlementen en het Europees Parlement moeten met elkaar samenwerken en elkaar niet tegenwerken. In het verslag van de heer Napolitano wordt, zonder dat het er letterlijk in staat, een Spaanse uitdrukking toegepast: "duidelijkheid voor alles" . Het verslag is wat betreft de hartelijkheid en de sympathie voor de nationale parlementen duidelijk, en gericht op een nauwe, solide en wezenlijke samenwerking. Ik ben van mening dat wij het moeten aannemen.

Tsatsos
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, het democratisch karakter van de Europese instellingen betekent niet alleen een versterking van het Europa van de waarden, maar is met name ook, gezien de op til zijnde uitbreiding, een voorwaarde voor haar bestaan. Als de afstand tussen de instellingen en de burgers groter wordt, zal snel het moment komen waarop de burgers ons niet meer willen.
De rol van de nationale parlementen maakt deel uit van de opvatting dat de Europese Unie een unie is van zowel landen als volkeren. Als unie van volkeren wordt zij tot uitdrukking gebracht door het Europees Parlement, als unie van landen door de instellingen van de landen, die echter gegrondvest zijn op het vertrouwen van de nationale parlementen. Een sterk Europees Parlement en sterke nationale parlementen. De samenwerking van de nationale regeringen in de besluiten van de Raad van ministers moet zichtbaar en controleerbaar zijn voor en gelegitimeerd zijn door de nationale parlementen. De nationale parlementen zijn de instanties die de nationale burgers dichter bij de ontwikkelingen in de Europese Unie kunnen brengen en die hun het gevoel kunnen geven ook Europese burgers te zijn.
Daaruit blijkt dat er dringend behoefte is aan nationale grondwettelijke hervormingen, zoals Giorgio Napolitano in zijn uitstekende verslag tot uiting brengt. Deze hervormingen zijn noodzakelijk om het Europees beleid van de landen voortdurend te dopen in het water van de nationale parlementen. Daarvoor zijn evenwel nieuwe mechanismen nodig voor de stroom van informatie van de Unie naar de nationale parlementen, evenals voor hun institutionele opwaardering.
Mijns inziens is een sterke aanwezigheid van de nationale parlementen in de Conventie, die bijeen is geroepen om de volgende Verdragswijziging voor te bereiden, van historische betekenis. Ofschoon de voorstellen van de Conventie juridisch niet bindend zijn voor de volgende Intergouvernementele Conferentie zal men, gezien de democratische legitimatie van de Conventie, haar voorstellen moeilijk in de wind kunnen slaan. De nationale parlementen mogen echter niet verenigd worden in een nieuwe Europese instelling en als dusdanig opgenomen worden in de nu al ingewikkelde Europese procedures. De versterking van de rol van de nationale parlementen in de legitimatie van de Europese besluiten zal de desbetreffende procedure meer kracht geven maar tegelijkertijd de rol van de nationale landen als juridische en culturele normalisatie van de volkeren in het fascinerende bouwwerk van de Unie bestendigen. Nogmaals willen wij onze oprechte dank uitbrengen voor het uitstekende verslag van Giorgio Napolitano.

Dybkjær
Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil in de reeks van gelukwensen mijn felicitaties overbrengen aan de voorzitter van de commissie, en tevens rapporteur van dit verslag. Er is een goed verslag opgesteld, dat een prima basis vormt voor enerzijds een verdere dialoog met de nationale parlementen, maar anderzijds ook de manier waarop de parlementaire commissie haar invloed kan doen gelden in de samenwerking met de Conventie. We kunnen werkelijk alle positieve krachten gebruiken, of deze nu in de delegatie van het Europees Parlement bij de Conventie of in de commissie zitten, zodat deze naar ik van harte hoop kan doorgaan. We zijn de laatste jaren toch eigenlijk met ongelooflijk spannende projecten bezig, die tot doel hebben een internationale democratie op te bouwen die ook door de burgers gesteund wordt. Want ook al bestaat deze samenwerking nu 50 jaar, we moeten aan de ene kant erkennen dat we nog pas in de opbouwfase verkeren en aan de andere kant dat we nog geen volledige steun en begrip voor dit project hebben. Dat hebben we immers talloze malen in Denemarken ervaren, waar het lastig was de instemming van de burgers voor nieuwe Verdragen te krijgen, en nu hebben we dat dus ook in Ierland gezien. Ik denk dat deze referenda slechts symptomatisch zijn voor wat er zich in Europa in zijn totaliteit afspeelt, en dat moeten we ernstig nemen.
Wij hoeven wellicht niet speciaal deze twee landen serieus te nemen. Dat is aan de nationale vertegenwoordigers, maar ik denk wel dat we moeten erkennen dat er dus sprake is van meer dan uitsluitend een op zichzelf staande Deens/Ierse scepsis. Dat het lastig is, is niet zo vreemd, want we waren eraan gewend de nationale parlementen als basis voor onze democratie te gebruiken. Nu moeten we plotseling laten zien dat de nationale democratieën en een internationale democratie dus heel goed samen kunnen gaan en vooral dat ze gezamenlijk kunnen functioneren. Dat is de uitdaging en in zekere zin kunnen we, denk ik, onszelf voorhouden dat we onze tijd misschien vooruit zijn geweest. Als we niet de EU hadden gehad zoals we die vandaag kennen, dan waren we genoodzaakt geweest iets te ondernemen als antwoord op de wereldwijde uitdaging. In feite zou het wel eens eenvoudiger geweest kunnen zijn om weer van voor af aan te beginnen, maar ik denk nu dat we het uitgangspunt moeten nemen dat we nu eenmaal hebben.

Papayannakis
Inderdaad betekent de betrokkenheid van de nationale parlementen bij de Europese opbouw niet dat er nieuwe instellingen moeten komen, maar dat de nationale parlementen meer bevoegdheden, meer controle- en informatiebevoegdheden moeten verwerven jegens hun regeringen. Wij hebben echter, collega' s, een Conventie. De deelname daaraan van de nationale parlementen is van historisch belang. Zij zullen vertegenwoordigers sturen naar de Conventie, maar dat volstaat niet. Zij moeten deze vertegenwoordigers ook duidelijke richtsnoeren meegeven voor de vraagstukken die in de Conventie aan de orde zullen komen, en die neerkomen op de opstelling van een Europese grondwet. Er moet een diepgaande discussie plaatsvinden ofwel in de plenaire vergadering van de parlementen, ofwel in de parlementaire vakcommissies, opdat hun vertegenwoordigers niet hier naar toekomen met hun eigen persoonlijke mening maar uiting kunnen geven aan de meer algemene tendens van hun parlementen. Iets dergelijks heb ik tot nu toe niet zien gebeuren in de parlementen van de lidstaten van de Unie, of tenminste niet in mijn land. Als degenen die bevoegd zijn voor de nationale parlementaire werkzaamheden geen interesse tonen voor de organisatie van een dergelijk debat, zal naar ik vrees ook het debat hier weinig interessants opleveren.

Hager
Mijnheer de Voorzitter, van de vier post-Nice-thema' s vind ik vooral de rol van de nationale parlementen van groot belang omdat hiermee een weg kan worden gebaand naar het hart van de Europese burger. Er worden in dit Parlement vaak belangrijke toespraken gehouden - en vaak ook zitten er meer mensen in de plenaire zaal dan nu - maar het is jammer dat de burgers desalniettemin weinig interesse tonen en wij een beetje eenzaam hier zitten te luisteren. Het is juist van belang interesse te wekken, ook om deze Unie democratisch te legitimeren.
Dat zal echter alleen lukken als we de burgers kunnen uitleggen dat we in Europa niet zomaar wat aanrommelen, maar dat het echt om hun toekomst gaat, dat hun volksvertegenwoordigers de toekomst mede bepalen en dat de nationale parlementen iets kunnen ondernemen als de Unie de grenzen van haar bevoegdheden overschrijdt. Dit verslag kan daartoe een belangrijke bijdrage leveren. Ik doe de rapporteur mijn gelukwensen toekomen met zijn verslag en steun het dan ook.

Schleicher
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het tekort aan democratie in Europa wordt gepresenteerd als het voornaamste probleem. Helaas is het zo dat de bevoegdheden die de nationale parlementen aan Europa hebben afgestaan tot op heden niet in hun geheel zijn aangekomen bij de enige Europese instelling die door verkiezingen is gelegitimeerd: het Europees Parlement.
Dat hebben alle lidstaten, die tot nog toe hebben geweigerd hun medebeslissingsbevoegdheid op wetgevend gebied door te geven aan het Europees Parlement als medewetgever, op hun geweten. De regeringen eigenen zich op die wijze bevoegdheden op wetgevend en uitvoerend gebied toe, die ze in hun nationale rechtsstelsels nooit zouden krijgen. Dat maakt het democratisch deficit in Europa des te schandaliger.
Moeten we dan ook nog juichen als de staatshoofden en regeringsleiders tijdens de Top van Nice de betrekkingen tussen het Europees Parlement en de nationale parlementen tot een van de vier onderwerpen voor de aanstaande Conventie en de nieuwe Intergouvernementele Conferentie uitroepen? Zo wordt de regeringen juist geen stimulans geboden om snel tot actie over te gaan. Hierin is ook het fundamentele misverstand gelegen dat de heer Berthu in zijn minderheidsstandpunt heeft uiteengezet.
Het Europese Parlement dient daadwerkelijk de handen ineen te slaan met de nationale parlementen teneinde gezamenlijk de regeringen tot handelen te dwingen. De beide grote fracties van het Europese Parlement zitten hierin op één lijn, en ik ben dan ook dankbaar voor de formulering van collega Gil Robles van onze fractie, die in het verslag-Napolitano is overgenomen, en voor amendement 21 van onze rapporteur. Daarin wordt de juiste weg gewezen voor de toekomst. Ieder niveau moet een bijdrage leveren, al naar gelang zijn mogelijkheden. De nationale parlementen moeten en kunnen hun nationale regeringen nog doeltreffender en beter controleren dan zij al deden. Daartoe willen wij hen aanmoedigen. Dat geldt zowel voor het handelen van de regeringen in de Raad bij de uitwerking van de Europese wetgeving als voor het financieel beheer en de controle van de door de EU verstrekte kredieten. Het Europees Parlement dient de wetgeving op Europees niveau te controleren en mede vorm te geven.
Ter afsluiting kan ik alleen zeggen dat wij u danken voor het verslag en dat we hopen dat het door de Conventie ook serieus wordt genomen.

Leinen
Mijnheer de Voorzitter, het verslag-Napolitano vormt inderdaad een belangrijke stap in de richting van meer helderheid in dit debat over de rol van de parlementen in de Europese Unie, en is daarmee ook een belangrijke stap in de richting van meer democratie in de EU. Naar mijn mening is het ons doel in de Europese Unie een parlementaire democratie te vestigen. Alleen als het zover komt, zal er een bevredigende oplossing kunnen worden gevonden voor deze kwesties van legitimatie, transparantie en controle.
Een parlementarisering van de EU houdt een versterking van alle volksvertegenwoordigingen in tegenover hun uitvoerende organen, zowel op nationaal als op Europees niveau. Het debat over de rol hiervan vergt uiteraard intellectuele en ook politieke helderheid. Menigeen heeft het een en ander met elkaar verward. We dienen de niveaus waarop de nationale parlementen opereren en waarop het Europees Parlement opereert goed uit elkaar te houden.
Een gezamenlijk rol hebben de parlementen als het om de grondwetgeving gaat. Dat is een oorspronkelijke taak van de parlementen en niet van de regeringen. Daarom zij wij ook gelukkig met de Conventie. We kunnen blij zijn dat ruim tweederde van de leden van de Conventie uit de parlementen afkomstig is.
Voor het secundaire recht, voor de wetgeving hebben we echter de instellingen. We hebben het Europees Parlement en de Raad. Ik vind ook dat wij geen derde kamer nodig hebben. Die voegt niets toe, maar maakt het hele beslissingsmechanisme alleen maar nog ingewikkelder. Dit soort ideeën is niet geschikt om het vertrouwen bij de burgers te vergroten. Dat betwijfel ik simpelweg.
Belangrijk is dat de positie van de nationale parlementen tegenover hun nationale regeringen wordt versterkt. Op dat vlak kan en moet er nog veel gebeuren. Daarom vind ik dat we moeten samenwerken en tot een akkoord moeten komen.
Ik dank Giorgio Napolitano dat hij met zijn verslag meer licht in de zaak heeft gebracht en dat hij met de hoorzittingen hier in het Parlement ook meer begrip tussen de parlementen onderling heeft gekweekt. Mijn gelukwensen met dit verslag. Ik hoop dat een grote meerderheid zich erachter schaart!

Almeida Garrett
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte afgevaardigden, ik wil allereerst de heer Napolitano gelukwensen met zijn verslag. De betrekkingen tussen de nationale parlementen en het Europees Parlement zijn, binnen de context van het Europees debat, een uiterst belangrijk onderwerp. Deze kwestie zal bij het werk van de Conventie dan ook centraal staan. Iedereen heeft hierover zijn eigen ideeën en de meningen zullen uit de aard der zaak verdeeld zijn. Het is dus van belang dat dit Parlement er een serieus debat aan wijdt.
We zullen bij de constructie van een democratisch Europa heel wat moeilijkheden ondervinden en we moeten dat onderkennen, zeker nu onze staatsvorm, de representatieve democratie, ook op nationaal niveau versterking en nieuwe inspiratie behoeft. We werken hier samen al jaren aan en we willen dat de nu volgende jaren met dezelfde inzet blijven doen. Als Europese en nationale afgevaardigden zijn we rechtstreeks door de burgers als hun vertegenwoordigers gekozen. We mogen onze verantwoordelijkheid dus niet uit de weg gaan: we moeten ons goed van onze taak kwijten.
De nationale parlementen en het Europees Parlement moeten meer inbreng krijgen in het aannemen van wetgeving en het opstellen van richtlijnen voor het beleid van de Europese Unie. Ook de toezichthoudende bevoegdheden moeten worden uitgebreid. In dit verslag wordt duidelijk gesteld dat geen van de genoemde parlementaire instellingen aanspraak kan maken op het exclusieve recht de Europese burgers te vertegenwoordigen. Daarom moeten ze op een georganiseerde wijze samenwerken en elkaar daarbij aanvullen, met respect voor elkaars specifieke bevoegdheden en verantwoordelijkheden. We moeten het besluitvormingsproces dus zeker niet ingewikkelder maken en er bovendien voor zorgen dat de onderscheidene bevoegdheden elkaar niet overlappen. Daarom moeten we eerst het wantrouwen tussen de verschillende parlementen wegnemen. Wat we verlangen is dat alle instellingen hun rol op de best denkbare wijze vervullen. We willen allemaal dat de nationale parlementen sterker betrokken raken bij het politieke en wetgevende proces binnen de Europese Unie. Als de regeringen binnen de Raad van de Unie besluiten nemen, moeten ze op een efficiënte wijze worden begeleid. Er moet ook een doeltreffende nationale controle komen op die besluiten. Wij willen nu een bijdrage leveren aan het scheppen van de voorwaarden voor die begeleiding en controle.
Ik ben ervan overtuigd dat de in dit verslag opgenomen suggesties een goede basis vormen voor het werk dat we in het kader van de Conventie gezamenlijk gaan ondernemen en ervoor zullen zorgen dat het nieuwe Europa democratischer en begrijpelijker wordt, en dat het dichter bij ons, bij de burgers, komt te staan.

Martin, Hans-Peter
Mijnheer de Voorzitter, onze nieuwe Voorzitter, Pat Cox, heeft ons opgeroepen om in het debat zoveel mogelijk op elkaar in te gaan. Ik zal het proberen, ook in anderhalve minuut.
Eerst iets over de woorden van collega Voggenhuber, die zei dat de kwestie van de nationale parlementen steeds opnieuw op de agenda wordt gezet: er komt naar mijn mening nog een factor bij, namelijk dat er in de nationale parlementen uiteraard een begrijpelijke jaloezie heerst, die ertoe leidt dat men de zaak geforceerd op de rol wil krijgen. Hier zou een duidelijke afbakening van de bevoegdheden al schelen. De Conventie dient er ook voor te zorgen dat de parlementariërs niet tegen elkaar worden uitgespeeld, maar dat dat wordt gedaan waarop wij hier steeds weer hebben gehamerd.
Collega Abitbol, die altijd weer het democratisch deficit in de Unie aan de kaak stelt, wil ik zeggen dat hij met zijn argumenten bij de verkeerde conclusies uitkomt. Dat wij in Europa een tekort aan democratie hebben, betekent nog niet dat we het accent meer moeten verschuiven naar het nationale niveau. Integendeel, we moeten dat doen wat wat wij hier in het Europees Parlement eisen: democratisering van de instellingen. Anders kom je tot volkomen verkeerde conclusies en lever je de Europese burgers juist over aan hetgeen de Europese democratieën en de mensen die diversiteit op prijs stellen niet willen, namelijk dat we ons totaal laten beheersen door volstrekt ongecontroleerde krachten, in dit geval de economie.
Nog een laatste punt: het is opmerkelijk dat er in de Commissie constitutionele zaken geen bezwaar is aangetekend tegen paragraaf 17 van het verslag van onze voorzitter. Daaruit blijkt natuurlijk dat wij het met elkaar eens zijn, maar de amendementen van de Groenen, waarin we tussen de regels door kunnen lezen dat het niet alleen om nationale parlementen gaat maar ook om regionale instellingen, verdienen mijns inziens uw aandacht en dus uw instemming.

Maij-Weggen
Voorzitter, de heer Napolitano heeft een goed verslag geschreven over een van de meest gevoelige thema's van de aanstaande Conventie, namelijk de verhouding tussen het Europees Parlement en de nationale parlementen. Dat thema is gevoelig omdat de nationale parlementen steeds meer de indruk krijgen dat bevoegdheden bij hen worden weggehaald ten gunste van het Europees Parlement. En we moeten eerlijk zijn, dat is ook wel enigszins zo. Sinds de overdracht van een aantal taken van de lidstaten naar de Europese Unie, vooral in de laatste tien à twintig jaar, en sinds de invoering van de medebeslissingsprocedure, dus de verlening van medewetgevende bevoegdheden aan het Parlement, zijn er inderdaad bevoegdheden overgedragen. Dit wil echter niet zeggen dat de nationale parlementen geen belangrijke taken hebben behouden. Paragraaf 1 van de resolutie is daar ook glashelder over. De nationale parlementen moeten hun ministers aansturen in de Raad. Ze moeten ook hun ministers controleren, wanneer ze uit de Raad komen. Ze moeten verder zorgen voor een correcte uitvoering van Europese richtlijnen en verordeningen en ze moeten ook toezien op de correcte uitvoering van Europese programma's zowel in inhoudelijke zin als in financiële zin. Als dat niet goed gebeurt - dat zien we in mijn land onder andere bij het Europees Sociaal Fonds - dan gaat de Europese Commissie honderden miljoenen guldens terugvorderen. Dan hebben ook de nationale parlementen hun werk niet goed gedaan.
Voorzitter, ik denk dat in de Conventie de verdeling van de bevoegdheden tussen nationale parlementen en het Europees Parlement niet het belangrijkste discussiepunt moet worden. Zoals mevrouw Schleicher reeds heeft aangeduid, moet vooral aandacht worden besteed aan de punten waarop de nationale parlementen bevoegdheden zijn kwijtgeraakt en het Europees Parlement die niet heeft gekregen. Daar zit immers het democratisch gat en vooral daarop moeten we onze werkzaamheden in de Conventie concentreren. Dat moeten we precies analyseren en dan moeten we opnieuw zorgen dat of de nationale parlementen of het Europees Parlement die bevoegdheden terugkrijgen. Immers dat betekent volgens mij parlementarisering en democratisering van de Europese Unie en niet het overlaten van zaken aan de Raad die bij de parlementen thuishoren.

Medina Ortega
Mijnheer de Voorzitter, de heer Napolitano heeft duidelijk gemaakt hoe de vork in de steel zit bij dit vraagstuk: de wetgevende functie, de begrotingsautoriteit en de controlerende functie op nationaal gebied behoren toe aan de nationale parlementen.
Op supranationaal gebied kunnen deze bevoegdheden slechts worden uitgevoerd door een supranationaal parlement. Het is daarbij niet belangrijk welke structuur dit supranationale parlement van de Conventie of de komende Intergouvernementele Conferentie krijgt.
De heer Napolitano heeft het belang van het behoud van dit verschil van bevoegdheden onderstreept. Bovendien heeft hij gewezen op het reële gevaar dat bepaalde bevoegdheden weliswaar aan de nationale parlementen worden ontnomen - zoals op het gebied van de buitenlandse betrekkingen en de derde pijler - maar niet aan een supranationaal parlement worden overgedragen.
De parlementaire macht kan ook op een andere, veel subtielere wijze, worden aangetast en dit wordt hier aan de kaak gesteld. Ik heb het over de toepassing van de zogenaamde opencoördinatiemethode in het kader van de toegepaste comitologie, die bijvoorbeeld in het verslag-Lamfalussy wordt genoemd. Daarbij is nauwelijks parlementaire controle, zelfregulatie of co-regulatie mogelijk. Ook dit aspect wordt in het verslag-Napolitano genoemd en daar moeten wij eveneens op letten.

Carnero González
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik mij aansluiten bij de felicitaties aan het adres van de rapporteur met dit uitstekende verslag.
Het is duidelijk dat de Unie geconstitutionaliseerd moet worden, het bestaand democratisch tekort opgeheven moet worden en de machten gescheiden moeten worden, met ieder zijn eigen kenmerken, door de Unie te parlementariseren. Dat betekent dat het Europees Parlement en de nationale parlementen meer bevoegdheden moeten krijgen.
Maar op welke gebieden moet dat gebeuren? Dat geldt uiteraard voor de bevoegdheden van het Europees Parlement op controlegebied en op het gebied van de wetgeving betreffende communautaire aangelegenheden, en voor de bevoegdheden van de nationale parlementen op het gebied van de controle op hun eigen regering.
In veel lidstaten is er duidelijk een gebrek aan deze controle en dat is een grote hinderpaal voor de deelname van de nationale wetgevende organen aan de actieve controle en aan de bevordering van de Europese aangelegenheden in iedere lidstaat.
Er is bovendien nog een andere kwestie, namelijk het debat van de Conventie over de toekomst van Europa. Daarin moet mijns inziens de rol van de autonome gemeenschappen met wetgevende bevoegdheden worden afgebakend opdat hun rol binnen de Unie op coherente en constructieve wijze wordt vastgelegd. Doel daarvan is onder andere het proces van de opbouw van Europa dichter bij de burgers te brengen en efficiënter te maken.
Zo moeten wij naar mijn mening ook de rol van de parlementen van de autonome regio' s met wetgevende bevoegdheden in ogenschouw nemen.

Napolitano
Mijnheer de Voorzitter, ik heb het woord gevraagd niet alleen omdat ik de collega' s wil bedanken voor hun instemming, hun suggesties met betrekking tot de te behandelende vraagstukken - zoals mevrouw Maij-Weggen - en voor hun beredeneerde en stimulerende voorbehouden, maar vooral ook omdat ik wilde reageren op hetgeen collega MacCormick naar voren heeft gebracht en omdat ik openbaarheid wilde geven aan een verplichting waarvan ik reeds in privé-gesprekken gewag heb gemaakt. Ik besef heel goed hoe belangrijk het vraagstuk van de met legislatieve bevoegdheden uitgeruste regionale parlementen is, en ik vraag de heer MacCormick en de andere collega' s die de desbetreffende amendementen hebben ondertekend, dat van mij te geloven. Ik geloof echter niet dat dit de juiste plek is voor de behandeling daarvan. Dat hoort niet thuis in een verslag dat uitsluitend is gewijd aan de rol van de nationale parlementen, van de parlementen van de lidstaten. Niet alleen als rapporteur maar ook als voorzitter van de Commissie constitutionele zaken beloof ik de nodige stappen te zullen ondernemen opdat dit specifieke thema de behandeling krijgt die het verdient. Ik wil echter niet dat het belang van deze zaak wordt verdoezeld door een negatieve stem van het Parlement over de ingediende amendementen.

Barnier
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, het verslag waarmee u zich zojuist heeft beziggehouden, getuigt van een nieuwe stap in de samenwerking tussen de nationale parlementen en het Europees Parlement, en ik zou zelfs zeggen van een nieuwe geestesgesteldheid. Uit naam van de Commissie zou ik u, mijnheer Napolitano, van harte willen bedanken en gelukwensen.
De kwestie van de nationale parlementen, van de rol die ze moeten of kunnen spelen in de toekomstige architectuur van de Unie, houdt verband met de kwestie van de subsidiariteit. Zij houdt ook verband met de kwestie van de gedeelde legitimiteit die gepaard gaat met de gedeelde soevereiniteit. Vanuit deze optiek bekeken loopt er een rode draad door de kwestie van de nationale parlementen en de kwestie van de afbakening van de bevoegdheden, waar uw collega Alain Lamassoure aan werkt, namelijk subsidiariteit. In wezen is subsidiariteit inderdaad het probleem dat hier aan de orde wordt gesteld. De subsidiariteit zal ook een van de sleutelkwesties zijn waarover de Conventie zich in het over enkele dagen beginnende constitutionaliseringsproces zal moeten buigen.
Vanuit dit oogpunt bezien is het dan ook zeer nuttig, mijnheer de Voorzitter, dames, heren, dat wij van meet af aan beschikken over de mening van het Europees Parlement, dat van hoge kwaliteit is en ons vertelt waarom wij meer rekening moeten houden met de nationale parlementen en hoe dat kan geschieden.
Waarom? Misschien omdat deze kwestie, zowel vanuit nationale als regionale optiek bekeken, niet voldoende in aanmerking is genomen. De Unie heeft hieraan de afgelopen jaren niet voldoende aandacht geschonken. Ik zeg dit met de afstand en de blik van iemand die tweeëntwintig jaar lang in een nationaal parlement zitting heeft gehad. Evenals wellicht velen onder u, kan ik getuigen van een zeker gevoel van onmacht van de nationale parlementen tegenover zoveel teksten die uit Brussel komen, teksten die alleen in praktijk moeten worden gebracht en niet besproken hoeven te worden. Door deze logica van het voldongen feit richt de frustratie van de nationale parlementen - een van u heeft dit woord gebruikt - zich niet alleen tegen de Commissie, maar evenzeer tegen de Raad en het Europees Parlement.
De wens van het Parlement - zoals u nadrukkelijk kenbaar maakt, mijnheer Napolitano - om een nieuwe stap te zetten in zijn relatie met de nationale parlementen, is dan ook een gebaar dat ik als belangrijk en moedig zal bestempelen. Dat gebaar manifesteert zich al enige tijd duidelijk in de actieve rol die uw Vergadering binnen de COSAC speelt, in de toename van de formele en informele contacten tussen europarlementariërs en nationale parlementariërs - wat betreft de voorbereiding van het Verdrag van Nice kan ik daarvan getuigen - en in de groei van de administratieve samenwerking.
De Commissie is natuurlijk voor deze nieuwe stap, omdat zij zich bewust is van de bijdrage die de nationale parlementen aan de opbouw van de Unie kunnen leveren. Hoe verder deze opbouw zal vorderen - en wij willen dat vorderingen worden gemaakt op gevoelige terreinen van de nationale soevereiniteit, in het bijzonder in de tweede en de derde pijler - des te sterker de kwestie van de legitimiteit van het gehele systeem zich zal aandienen.
Objectief gezien is er bijvoorbeeld een gemeenschappelijk belang wanneer het om de controle op de derde pijler gaat, waar de burgers zo in geïnteresseerd zijn. Deze controle zou versterkt kunnen worden via de door de Commissie en het Parlement nagestreefde communautarisering.
Ik meen daarom dat de EU-instellingen in hun optreden twee belangrijke principes in acht moeten nemen. In de eerste plaats mogen de legitimiteiten niet tegen elkaar worden uitgespeeld. Het algemeen kiesrecht bevloeit de Europese opbouw namelijk op verschillende manieren: direct wat uw Parlement betreft, en indirect wat de Raad en de Europese Raad betreft. Ik denk dat dat een rijkdom is. Voorts moet er rekening worden gehouden met de machtsverdeling die iedere staat eigen is, zolang de voorrechten en de behoeftes van ieder nationaal parlement per land verschillen.
U vraagt zich af hoe de nationale parlementen beter met elkaar verbonden kunnen worden. De op til zijnde opening van de Conventie, waar de meesten onder u over spraken, is op zich al een eerste antwoord op de wensen die de nationale parlementen kenbaar maken. Zoals ik al zei is de Conventie een vervolg van de gezamenlijke inspanningen van het Parlement en de Commissie en de tijdens de 23ste COSAC van Versailles in oktober 2000 geuite wens.
Niemand betwist, geachte afgevaardigden, het belang of de aard van de inbreng van de nationale parlementen, maar dat betekent nog niet dat er al een consensus is over de vorm die deze zou kunnen aannemen. Dit wordt ondubbelzinnig gezegd in het recente verslag van de heren Chevalier en Mahou, dat gericht was aan de Europese Raad van Laken. Sindsdien weten wij dat er twee wegen kunnen worden ingeslagen: een indirecte weg, via de verbetering van de voorrechten van ieder nationaal parlement in iedere lidstaat, en een directe weg via de instelling van nieuwe procedures waarmee de nationale parlementen directer betrokken kunnen worden bij de Europese besluitvormingen.
Het is duidelijk dat het belang van de indirecte nationale weg onderstreept en versterkt moet worden en het is ook duidelijk dat de meesten deze weg voorrang geven. Het is niet de taak van de Commissie om ieder institutioneel systeem op zijn eigen waarde te beoordelen. Zij kan daarentegen wel haar belangstelling kenbaar maken voor een verspreiding van alle goede praktijken - en wij weten heel goed dat bepaalde praktijken in sommige lidstaten beter zijn dan in andere - op het gebied van informatie en raadpleging. Zij kan haar bereidheid kenbaar maken om een wijziging van het protocol van het Verdrag van Amsterdam te bestuderen, teneinde deze goede praktijken in aanmerking te nemen.
De Europese weg is directer en ongetwijfeld moeilijker te bewandelen omdat er momenteel bepaalde onenigheden tussen de nationale parlementen zelf bestaan. Wij zullen echter, geachte afgevaardigden, over deze directere Europese weg moeten nadenken wanneer wij bijvoorbeeld over de opheldering van de legislatieve taken van de Raad praten, of wanneer wij de balans opmaken van de ervaringen die nu al gemeenschappelijk zijn opgedaan in het kader van de werkzaamheden met het Europees Parlement en de nationale parlementen.
De Commissie stemt, evenals het Parlement, niet in met het idee van een nieuwe kamer, die in werkelijkheid een derde kamer zou zijn. Het Europese beslissingsproces is zo al ingewikkeld genoeg, om van de risico' s in verband met eventuele institutionele conflicten tussen deze kamer en het Parlement maar te zwijgen. U weet dat de Commissie sinds lang een bepaalde visie en een bepaalde ambitie ten aanzien van het communautaire model met het Parlement deelt en verdedigt.
Zoals u dat zo uitstekend tot uitdrukking hebt gebracht, mijnheer Napolitano, zal de nog niet begonnen Conventie in het bijzonder deze sleutelkwestie, die het onderwerp van uw verslag vormt, moeten behandelen. Sommige onderwerpen kunnen van meet af aan aan de orde worden gesteld. Ofschoon Antonio Vitorino en ik, als vertegenwoordigers van de Commissie binnen de Conventie, niet van plan zijn ons specifiek uit te spreken over onderwerpen die nauw verbonden zijn met de institutionele autonomie van iedere lidstaat, willen wij u verzekeren dat wij bereid zijn steun te geven aan en ideeën te opperen voor dit verdiepingswerk. Ik denk hierbij bijvoorbeeld aan de rol van de wetgevende macht van de nationale parlementen of aan hun rol in de interpretatie van het subsidiariteitsprincipe.
U hebt, dames en heren afgevaardigden, vrijwel allemaal over deze Conventie gesproken die ons vanaf 28 februari zeer in beslag zal nemen. Nogmaals, hoe het ook zij, een van de sleutelkwesties voor het welslagen van deze Conventie, van de pogingen om haar op het hoogst mogelijke niveau van ambitie te tillen, is gelegen in ons gemeenschappelijk vermogen om te winnen, om te overtuigen, om oprecht samen te werken met de nationale parlementen, en in dit opzicht, mijnheer de Voorzitter, denk ik dat uw verslag niet alleen moedig is, maar ook zeer nuttig.

De Voorzitter
Ik dank de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 plaats.

Beheer van het regionaal beleid en de structuurfondsen
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0006/2002) van de heer Pohjamo, namens de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme, over het beheer van het regionaal beleid en de structuurfondsen (2001/2066(INI)).

Pohjamo
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega's, ik wil eerst mijn collega's bedanken voor hun actieve deelname aan de voorbereiding van het verslag. Over het onderwerp ontstond in de commissie een levendig debat en op het verslag kwamen goede amendementen. Ook de commissarissen leverden hun bijdrage aan het debat.
Ik ben blij dat de commissie eensgezind was over de belangrijkste doelstellingen van mijn verslag. Naar mijn mening is de economische, sociale en regionale samenhang in de Europese Unie een net zo belangrijke doelstelling als de interne markt en de economische en monetaire unie. De komende uitbreiding is een grote uitdaging en dat brengt ook de druk van innovatie met zich mee in het beheer van het regionaal beleid en de structuurfondsen. De bedoeling van dit verslag is om de problemen bij de praktische uitvoering te analyseren en voorstellen te doen voor de wijze waarop de structuurfondsmaatregelen al binnen het kader van de huidige wetgeving verbeterd kunnen worden, en met welke factoren rekening moet worden gehouden bij de voorbereiding van de volgende vernieuwing. Het verslag biedt een praktische kijk op het door de Commissie begonnen debat over het regionaal beleid.
Om achtergrondinformatie voor mijn verslag te verzamelen heb ik een uitgebreide vragenlijst toegezonden aan verschillende regio's in elke lidstaat. Uit bijna elke lidstaat kwamen antwoorden en ik kreeg daardoor praktijkervaringen rechtstreeks uit de regio's en van de mensen die de programma's uitvoeren.
Ik beperk mij nu tot de belangrijkste conclusies van het verslag. De eerste daarvan is dat de doeltreffendheid en de resultaten verbeterd moeten worden. De praktische uitvoering van de structuurfondsen moet in het teken staan van een doeltreffende en resultaatgerichte benutting van de kredieten, tijdige uitvoering en een zo groot mogelijke kwaliteit van de projecten. In de regio's vindt men vaak dat het beheer van de structuurfondsprogramma's de situatie bemoeilijkt en de bureaucratie vergroot. De regio's ervaren de regels inzake financiering als ingewikkeld en deels onduidelijk en dubbelzinnig, hoewel het doel ervan waarschijnlijk een andere is. De financiering moet zo direct mogelijk naar de regio's worden geleid en de regio's moeten zich kunnen specialiseren om van de structuurfondsen te kunnen profiteren. Door samenwerking tussen de regio's, de lidstaten en de Unie moet het beheer worden verbeterd, zodat de juiste maatregelen met succes gericht worden op de juiste regio's en op de juiste tijd. Het beheer en het toezicht daarop moeten flexibel zijn en afgestemd zijn op de omvang van de programma's en de projecten. De n+2-regel voor de financiering moet van kracht blijven.
De vereenvoudiging en verduidelijking van de praktijken en het beheer en ook het verbeteren van de resultaten zijn de belangrijkste doelstellingen van het verslag. Ook de Rekenkamer heeft geklaagd over de ingewikkelde praktijken van de structuurfondsen en heeft vereenvoudiging ervan en een verbetering van de resultaten geëist. Dat is ook het doel van de Commissie, maar daarvoor moet in zowel de Commissie als de lidstaten nog veel worden gedaan.
De tweede conclusie is dat de programma's sneller van start moeten gaan. De nieuwe programmeringsperiode is enorm langzaam op gang gekomen, het goedkeuren van de programma's nam ruim twee jaar in beslag. De lidstaten laten na hun documenten op tijd toe te sturen en het tempo van behandeling door de Commissie is traag. Vereenvoudiging en verduidelijking helpen ook bij het voorkomen van vertragingen. Als oplossing wordt in het verslag voorgesteld de doelstellingsprogramma's en de communautaire initiatieven zo in te delen dat de voorbereiding en de onderhandelingen niet tegelijkertijd plaatsvinden. Op die manier hebben zowel de Commissie als de regio's meer voorbereidingstijd en zullen bij de overgang naar de volgende periode niet zulke vertragingen optreden als nu het geval is.
De derde belangrijke conclusie is dat het additionaliteitsbeginsel moet worden nageleefd. De resultaten van het regionaal beleid van de Unie zijn verzwakt, doordat de financiering de nationale financiering heeft vervangen of dat de regio's zelfs meer nationaal geld is ontnomen dan wat zij via de Unie hebben gekregen. De Commissie moet de regels voor de naleving van het additionaliteitsbeginsel zo herzien en verduidelijken dat het ook op programma- of regionaal niveau wordt nageleefd.
De vierde conclusie is dat de beoordeling en de evaluatie van de structuurfondsen doeltreffender moeten worden gemaakt. Bij de evaluatie moet men zich concentreren op de resultaten, dus op wat er daadwerkelijk met het geld is bereikt en hoe. Het Parlement moet over open en transparante kanalen beschikken voor het verkrijgen van informatie en het vormgeven van de evaluatie. De Commissie moet de nodige duidelijke achtergrondinformatie en rapportage bieden, zodat de commissie en het Parlement die kunnen benutten.
Bij het opstellen van een stemadvies, heb ik de amendementen die de conclusies van het verslag versterken, gesteund. Enkele collega's hebben ook amendementen opgesteld die betrekking hebben op de inhoud. Die zijn op zich toe te juichen, maar behoren niet tot het werkterrein van dit verslag.

Marques
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, mijnheer de commissaris, het initiatiefverslag van het Europees Parlement is volstrekt gerechtvaardigd. Het is uiterst zinvol als het Europees Parlement een onderzoek uitvoert naar het beheer van de structuurfondsen en de wijze waarop die in de praktijk functioneren. Als we daar een debat aan wijden kunnen we ook voorstellen formuleren om dat beheer efficiënter te laten verlopen. Er is reeds een hervorming van de structuurfondsen uitgevoerd, en de maatregelen die na de Top van Berlijn in 1999 zijn ingevoerd hebben het functioneren van deze fondsen aanzienlijk verbeterd. De structuurfondsen vormen het belangrijkste instrument voor het economisch en sociaal cohesiebeleid. De doelstellingen van dat beleid zijn zo belangrijk dat we het beheer van deze fondsen voortdurend moeten verbeteren. Die plicht raakt ons allemaal: niet alleen de Europese instellingen, en dan met name de Commissie, maar ook de lidstaten en de regio' s die middelen uit de structuurfondsen ontvangen. We moeten dus blijven werken aan de vereenvoudiging van het functioneren van deze fondsen. Bureaucratische obstakels moeten zoveel mogelijk worden verwijderd. Voor dat doel moeten we de beheersmethoden verbeteren, niet alleen op het gebied van financiering en toezicht, maar ook bij de begeleiding en uitvoering van de steunprogramma' s. De lidstaten en de begunstigde regio' s moeten zorgvuldiger zijn bij het selecteren van projecten en proberen de toegewezen middelen zo goed mogelijk te gebruiken. De mechanismen voor het "rendementvoorbehoud" moeten dus verbeterd worden, om de regio' s die het beste gebruik van de structuurfondsen hebben gemaakt te belonen en andere regio' s aan te zetten hun voorbeeld te volgen.
Bovendien moet bij het economisch beleid van de lidstaten terdege rekening worden gehouden met de interne economische en sociale cohesie. Dat beleid moet consistent zijn, en mag nooit afdoen aan de doelstellingen van het cohesiebeleid. Dat geldt onverminderd voor het beleid van de Unie op andere gebieden, en zeker voor het gemeenschappelijk landbouwbeleid, het mededingingsbeleid en de overheidssubsidies. Voor die beleidssectoren zijn immers belangrijke juridische en financiële instrumenten gecreëerd, en als we erin slagen die instrumenten op de cohesie af te stellen, kunnen ze enorm waardevol zijn.
Laten we ook even stilstaan bij de noodzaak om het communautair beleid voor economische en sociale cohesie te decentraliseren, of in ieder geval het subsidiariteitsbeginsel efficiënter toe te passen. Het is duidelijk dat lidstaten en regio' s op dit gebied meer verantwoordelijkheden moeten krijgen. De aan decentralisatie en subsidiariteit ten grondslag liggende principes moeten zo ruim mogelijk worden toegepast. We moeten daarbij echter wel goed oppassen. Als we het hebben over de structuurfondsen, dan mogen we de toepassing van het subsidiariteitsbeginsel niet verwarren met het absurde en onuitvoerbare idee om het beleid voor economische en sociale cohesie binnen de Europese Unie weer onder de verantwoordelijkheid van de lidstaten te brengen. Het subsidiariteitsbeginsel mag niet gelden als excuus voor het uithollen van het communautaire cohesiebeleid, door het van fondsen te beroven. Integendeel, het subsidiariteitsbeginsel noopt ons een efficiënt cohesiebeleid op Europees niveau te formuleren. Met de uitbreiding zullen de asymmetrische verhoudingen tussen de regio' s alleen maar toenemen, en die uitdaging moet het hoofd worden geboden met een uitbreiding van de middelen voor deze belangrijke pijler van de Europese constructie. We mogen niet vergeten dat in landen als de Verenigde Staten meer middelen worden vrijgemaakt voor herverdeling dan in de Europese Unie.
Mijnheer de Voorzitter, kort gezegd komt mijn betoog neer op een "ja" voor decentralisatie van het beheer van de structuurfondsen, en een "ja" voor de versterking van de essentiële doelstellingen van het sociaal en economisch cohesiebeleid van de Europese Unie. Daarmee bedoel ik: herverdeling van de middelen en stimulering van de ontwikkeling van de achtergebleven regio' s.

Cerdeira Morterero
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen feliciteer ik de rapporteur, de heer Pohjamo, met zijn initiatief en zijn verslag. Het gaat hier immers niet om een gewoon verslag, maar om een initiatiefverslag van het Parlement waarin wij zelf nieuwe ideeën voor een beter beheer van de structuurfondsen trachten te formuleren op een voor heel de Europese Unie, maar met name ook voor de toekomst van deze fondsen cruciaal moment.
Het onderhavige verslag spruit voort uit de onmiskenbare behoefte aan een doelmatiger beheer van het regionaal beleid in het algemeen en van de structuurfondsen in het bijzonder. Vooral de flexibiliteit laat te wensen over. Het verslag geeft bovendien ook uiting aan een algemeen gevoel van onbehagen binnen het Europees Parlement.
Wanneer de Commissie haar verslagen indient, heeft dit Parlement nauwelijks armslag om zijn invloed te doen gelden. Daarom zijn wij van oordeel dat dit een passende gelegenheid is om een stevige impuls te geven aan de politieke rol van enerzijds de fondsen en anderzijds het Parlement. Het is hoog tijd dat er iets gedaan wordt aan de vertraging die het beheer van deze belangrijke fondsen heeft opgelopen. Wij moeten deze kans aangrijpen om de bestaande tekortkomingen te verhelpen en nieuwe elementen aan te dragen.
Er dient een onderscheid te worden gemaakt tussen de begrotingsefficiëntie en de reële efficiëntie van de fondsen. Een toename van de flexibiliteit zal ongetwijfeld de impact van de structuurfondsen op de samenleving en de door ons allen betrachte sociale cohesie vergroten.
Bij de beoordeling van de voornoemde fondsen moeten nieuwe elementen in aanmerking worden genomen. Bovendien bestaat er behoefte aan meer sociaal-economische parameters, goede praktijken, zichtbaarheid en uiteraard ook aan een betere follow-up van het additionaliteitsbeginsel. Wij zijn van oordeel dat initiatieven zoals deze - die naar ik hoop morgen tijdens de stemming zullen worden goedgekeurd - ons in de gelegenheid zullen stellen om nieuwe ideeën aan te dragen met het oog op een doelmatiger beheer van de structuurfondsen en het regionaal beleid in het algemeen. Deze ontwikkeling houdt voor ons allen een aanzienlijke meerwaarde in, met name in het licht van de nieuwe Agenda 2006.

Esclopé
Mijnheer de commissaris, geachte collega' s, het initiatiefverslag van de heer Pohjamo, die ik complimenteer met de helderheid van zijn verslag, belicht eens te meer de doelstellingen waaraan het regionale beleid en de structuurfondsen moeten beantwoorden. Deze zijn niet meer en niet minder het resultaat van de constatering dat de werking van de vorige programma' s sterk te wensen over liet. Waarom zouden we derhalve niet instemmen met een aantal voorstellen waarmee wij onze intenties kenbaar kunnen maken en de programmering efficiënter kunnen maken?
Ik van mijn kant wil de nadruk leggen op bepaalde prioriteiten waarop ik met name in mijn contacten met de burgers thuis word gewezen. Mijn eerste opmerking - die ik inderdaad niet voor de eerste keer maak - betreft de beperking van kleine projecten. Het doel van de algemene vereenvoudiging is zeker prijzenswaardig, maar het moet niet systematisch leiden tot het bevoorrechten van grote projecten. Daarmee moeten vooral goede projecten worden geholpen, projecten die nuttig zijn voor de ontwikkeling en economisch levensvatbaar zijn.
Mijn tweede opmerking betreft de politieke wens om de landen en hun gedecentraliseerde autoriteiten meer bij de controle te betrekken, maar ook bij de uitwerking van de programma' s. Wij moeten namelijk altijd voor ogen houden dat het geschiktste niveau om efficiënt over een project te oordelen, het niveau is dat het dichtst bij de initiatiefnemer staat.
Enfin, of het nu gaat om de opstelling van programma' s in de regio' s, het toezicht daarop, de ontwikkeling of met name ook de samenstelling van de verschillende dossiers, alles lijkt - ik hoop dat u mij de uitdrukking zult vergeven - op een "gasfabriek" . Welnu, we moeten ervoor zorgen dat te veel overleg en technocratische belemmeringen de projecten niet om zeep helpen. Zij mogen er niet toe leiden, zoals in Frankrijk gebeurt, dat de financiële mogelijkheden slechts ten dele worden benut.
Ik kan dit betoog niet besluiten zonder een vraagteken te plaatsen bij paragraaf 12 van het verslag. Het is immers op zijn minst merkwaardig dat de Commissie gevraagd wordt zich in te laten met de juridische, administratieve organisatie van de staten. Dat ze min of meer geregionaliseerd zijn, is hun probleem.
Tenslotte is het moeilijk te dulden dat Europa zich, onder het mom van de regionalisering, een recht aanmatigt waar het absoluut geen te aanspraak op heeft. Daarom wordt de essentie van staat aangetast.

Raschhofer
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, uit het onderhavige verslag blijkt duidelijk dat er bij de uitvoering van het structuurbeleid nog steeds veel misgaat en dat er nog veel ruimte voor verbetering is. Sinds jaar en dag lees ik deze verslagen goed en eigenlijk is de lijst van tekortkomingen altijd dezelfde.
In het kader van Agenda 2000 werd weliswaar geprobeerd het regionaal beleid te vereenvoudigen, maar niettemin blijft mijn kritiek zich op vier hoofdpunten richten: 1. gebrekkige efficiëntie, 2. veel administratieve rompslomp, 3. sterke fraudegevoeligheid en 4. gebrekkige evaluatie. Ik ben een aanhanger van de Europese solidariteitsgedachte. Het is ook in het belang van de welvarende staten dat de armere landen op Gemeenschapsniveau worden gebracht.
Toch dring ik aan op ik een vergaande hervorming van het regionaal beleid van de EU. Als dit niet met een kritisch oog wordt herzien, dan is de toekomst van een uitgebreide Unie onzeker, vooral wat betreft de financiering na het jaar 2006. Begrijpt u me goed: de uitbreiding zal het een en ander kosten. Dat moeten we de mensen ook vertellen. Wat heeft het echter voor zin als de Commissie enerzijds aan kandidaat-lidstaten voorstelt om in het gemeenschappelijk landbouwbeleid te snoeien, terwijl er anderzijds meer structurele steun beschikbaar wordt gesteld? Deze structuurmiddelen kunnen namelijk alleen ten volle worden benut als de kandidaat-lidstaten bereid zijn nieuwe tekorten in hun begroting te aanvaarden. Heeft de Commissie dat wel overwogen?

De Voorzitter
Daar het tijd is voor het vragenuur wordt dit debat nu onderbroken en om 21.00 uur hervat.

Vragenuur (Raad)
De Voorzitter
Aan de orde is het vragenuur (B5-0002/2002).
We behandelen een reeks vragen aan de Raad.

De Voorzitter


Alexandros Alavanos
Vraag nr. 1 van (H-0950/01):
Betreft: Onmenselijke omstandigheden in Egyptische gevangenissen Kostas Kastanias zit sinds 1989 een levenslange gevangenisstraf met dwangarbeid uit in een Egyptische gevangenis met een verscherpt veiligheidsregiem in verband met zijn aandeel in de zaak met het motorschip "Thanasis". Als enige van de drie Grieken die in verband met deze zaak waren veroordeeld en gevangengezet, is Kastanias nog in leven; de andere twee zijn inmiddels ten gevolge van de ontberingen en de onmenselijke omstandigheden in de Egyptische gevangenissen overleden. De laatste overledene in deze zaak, Tasos Kondogiannis, is onder onopgehelderde omstandigheden gestorven. Over deze zaak zijn in het verleden al eerder vragen gesteld aan de Raad.
Gaat de Raad, gezien het feit dat deze zaak de Griekse publieke opinie in grote mate bezighoudt en rekening houdende met de onmenselijke omstandigheden in de Egyptische gevangenissen (20 personen in een cel van drie bij vier meter) en de gezondheid van Kastanias, die onherstelbare schade heeft opgelopen, zijn invloed aanwenden teneinde ervoor te zorgen dat de bovenvermelde gavangene de rest van zijn straf in Griekenland kan uitzitten?

de Miguel
Het is ook voor mij een waar genoegen om namens het voorzitterschap van de Raad deel te nemen aan dit vragenuur van het Europees Parlement, dat bovendien op bijzonder waardige wijze wordt voorgezeten.
In antwoord op de vraag van de heer Alavanos wil ik hier preciseren dat de Raad de door de geachte afgevaardigde beschreven feiten niet heeft kunnen onderzoeken. Deze kwestie valt hoofdzakelijk onder de bevoegdheid van de lidstaten. Het is derhalve aan Griekenland om rechtstreeks stappen bij de Egyptische autoriteiten te ondernemen. Bovendien bestaat er, naar verluidt, een bilaterale overeenkomst tussen Egypte en Griekenland over de uitwisseling van gevangenen. Deze moet er mede voor zorgen dat de gevangenen de hun opgelegde straf in hun land van herkomst kunnen uitzitten.
De Raad is zich ervan bewust dat de levensomstandigheden in de Egyptische gevangenissen hard kunnen zijn. Ook Spanje wordt met dit probleem geconfronteerd, zowel als lidstaat van de Europese Unie als individueel gezien. Er zitten namelijk ook Spanjaarden opgesloten in Egyptische gevangenen.
Ofschoon de in het kader van de associatieovereenkomst tussen de EU en Egypte verleende financiële bijstand niet rechtstreeks afhankelijk wordt gesteld van de problematische situatie in de gevangenissen kunnen de genoemde instrumenten worden aangewend om het bewustzijn ten aanzien van de levensomstandigheden in strafinrichtingen en de behandeling van gevangenen aan te wakkeren.
In de op 25 juni 2001 in Luxemburg ondertekende associatieovereenkomst, die vooralsnog niet in werking is getreden omdat niet alle ratificatie-instrumenten zijn ingediend, wordt de eerbiediging van de mensenrechten tot een van de basiselementen uitgeroepen.
De bescherming van arrestanten en gevangenen wordt beschouwd als een van de universele instrumenten van de mensenrechten. Bovendien voorziet het nationaal indicatief programma voor Egypte, waarvoor tijdens de periode 2000-2004 351 miljoen euro wordt uitgetrokken, ook in steun voor de ontwikkeling van het maatschappelijk middenveld en het onderwijs en voor de versterking van de sociale bescherming en de rechten van de minder begunstigde en kansarme bevolkingsgroepen uit de Egyptische samenleving.
De Raad moet inderdaad gebruik maken van de in de associatieovereenkomst vervatte instrumenten om druk uit te oefenen op Egypte en informatie in te winnen over het lot van de burgers van de Europese Unie die in Egyptische gevangenissen hun straf uitzitten. Er zij evenwel op gewezen dat wij in dit verband niet over een afdoend middel zullen beschikken zolang de nodige documenten niet worden geratificeerd en gedeponeerd.
Daarom maak ik van de gelegenheid gebruik om alle lidstaten op te roepen niet alleen deze maar ook andere vooralsnog niet geratificeerde mediterrane overeenkomsten zo spoedig mogelijk te ratificeren.

Alavanos
Ik dank de minister voor zijn antwoord. Mijn vraag is: SOS. Wij hebben hier letterlijk de kroniek van een tevoren aangekondigde dood. Drie personen werden in 1989 tot gevangenisstraf veroordeeld. Twee daarvan zijn gestorven. De laatste stierf in oktober 2001 ten gevolge van een amandelontsteking. Er zitten twintig gevangenen in een cel van 3 bij 4 meter. Ik vraag de minister iets te ondernemen voor deze levende dode. Als het echter ook om Spaanse en andere communautaire burgers gaat, moeten er politieke stappen worden ondernomen bij de Egyptische autoriteiten opdat zij deze mensen de rest van hun straf in de gevangenissen van hun eigen land laten uitzitten. Anders zullen wij, mijnheer de minister, met onze bureaucratie en onze drukke werkzaamheden medeplichtig worden. Dit is een vraagstuk voor de Griekse regering, maar de Griekse regering kon kennelijk niet voldoende gewicht in de schaal leggen. Misschien zal het de Europese Unie wel lukken om dit gedaan te krijgen.

de Miguel
Ik neem nota van het herhaalde verzoek van de heer Alavanos. U kunt ervan op aan dat deze kwestie zal worden voorgelegd aan de Raad. Wij zullen nagaan of het voorzitterschap van de Raad van de Europese Unie bevoegd is om rechtstreeks stappen te ondernemen bij de Egyptische autoriteiten in Caïro, gelet op de gezondheidstoestand van de gevangene Kostas Kastanias, waarvoor de heer Alavanos hier onze aandacht heeft gevraagd.

De Voorzitter


Carlos Carnero González
Vraag nr. 2 van (H-0952/01):
Betreft: Bindend karakter artikel 19, lid 2 van het Handvest van de fundamentele rechten bij een eventuele overeenkomst over uitlevering tussen de EU en de Verenigde Staten Volgens berichten in de pers heeft Spanje, dat met ingang van 1 januari 2002 het voorzitterschap van de Raad overneemt, een alomvattend EU-Verenigde Staten pact voorgesteld voor uitleveringen.
Volgens mij moet de samenwerking tussen de EU en de Verenigde Staten bij de bestrijding van het terrorisme zich angstvallig houden aan de principes en fundamentele waarden van de rechtsstaat. Voor de lidstaten van de Unie behoort afschaffing van de doodstraf tot deze waarden.
In overeenstemming met de belangrijkste mensenrechtenorganisaties ben ik van mening dat een eventuele overeenkomst van de EU met Washington recht moet doen aan letter en geest van artikel 19 van het Handvest van de fundamentele rechten, want in de Verenigde Staten bestaat nog steeds de doodstraf en worden bovendien militaire rechtbanken ingesteld.
Vindt de Raad dat artikel 19, lid 2 van het Handvest van de fundamentele rechten bindend moet zijn bij een eventuele overeenkomst met de Verenigde Staten over uitwijzingen?

de Miguel
De Raad maakt de geachte afgevaardigde erop attent dat in het actieplan van de buitengewone Europese Raad van 21 september, met name onder punt 2 van de conclusies, te lezen staat dat de Europese Raad aandringt op een spoedige toepassing van alle bestaande internationale overeenkomsten voor terrorismebestrijding, ongeacht of zij in het kader van de Verenigde Naties, de OESO of andere internationale organisaties tot stand zijn gekomen.
De Europese Unie onderschrijft het Indiase voorstel om binnen de Verenigde Naties een algemeen verdrag over internationaal terrorisme op te stellen waarmee een versterking van de impact van de VN-acties van de laatste 25 jaar wordt betracht.
Het voorzitterschap vond het onontbeerlijk om in het kader van zijn programma een gemeenschappelijke ruimte tot stand te brengen waarin de bestrijding van om het even welke vorm van criminaliteit, maar met name van ernstige vormen va criminaliteit, zoals terrorisme, mensenhandel, drugshandel, en witwassen van geld, geregeld wordt aan de hand van welbepaalde criteria en gezamenlijke acties en op de steun van alle lidstaten kan rekenen. In deze context maakt het voorzitterschap zich sterk voor de vaststelling van belangrijke doelstellingen zoals het Europese aanhoudingsbevel en de afschaffing van de formele uitleveringsprocedures.
Bovendien is het voorzitterschap van oordeel dat de betrekkingen tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten in het kader van de terrorismebestrijding dringend moeten worden aangehaald, met name voor wat de justitiële samenwerking op strafrechtelijk gebied betreft.
De Raad maakt overigens van deze gelegenheid gebruik om u eraan te herinneren dat het probleem in verband met de status van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie moet worden opgelost in het kader van het debat over de toekomst van de Unie.
De Europese Raad heeft tijdens zijn bijeenkomst op 14 en 15 december in Laken een Conventie ingesteld die een antwoord moet formuleren op de tijdens het debat hier gestelde vragen. Zij moet met name onderzoeken of het Handvest van de grondrechten in het Basisverdrag moet worden opgenomen en of de Europese Gemeenschap tot het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden moet toetreden.
Zonder op het antwoord van de Conventie vooruit te willen lopen attendeert de Raad de geachte afgevaardigde evenwel op artikel 6, lid 2 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, waarin wordt gesteld dat "de Unie de grondrechten eerbiedigt, zoals die worden gewaarborgd door het op 4 november 1950 te Rome ondertekende Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden"
Welnu, zoals blijkt uit de jurisprudentie van het Europees Hof voor de rechten van de mens, kan op grond van artikel 3 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden worden bepaald dat niemand mag worden weggestuurd, verdreven of uitgewezen naar een land waar burgers worden blootgesteld aan de doodstraf, aan folterpraktijken of andere straffen en aan onmenselijke, vernederende behandelingen.

Carnero González
Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, ik dank u voor uw antwoord, maar desalniettemin leg ik u opnieuw mijn vraag voor.
Eenieder is op de hoogte van de - overigens broodnodige - samenwerking tussen de democratische landen, en derhalve ook tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten, in de strijd tegen het terrorisme. Dat betekent evenwel niet dat wij zomaar mogen afstappen van fundamentele waarden die aan de Europese Unie ten grondslag liggen: in dit geval het streven naar de afschaffing van de doodstraf. Zoals wij allen weten, wordt de doodstraf in de Verenigde Staten helaas nog steeds toegepast.
Wij weten ook dat de Conventie zich zal buigen over de vraag of het Handvest van de grondrechten al dan niet in de toekomstige Europese grondwet moet worden opgenomen. Er zij evenwel aan herinnerd dat het Handvest werd afgekondigd door de Europese Raad van Nice, en naar mijn mening heeft al wat wordt afgekondigd voor de auteurs een bindende politieke waarde. Gelet hierop, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, en uitgaande van uw verwijzing naar het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens leg ik u de volgende vraag voor: zal de Europese Unie van ernstige misdaden zoals terrorisme betichte personen uitleveren indien het risico bestaat dat de beschuldigden in de Verenigde Staten ter dood veroordeeld of terechtgesteld zullen worden?

de Miguel
De heer Carnero heeft mij in de Commissie buitenlandse zaken van dit Parlement onomwonden en resoluut horen zeggen - en ik herhaal dat hier met plezier - dat de Europese Unie nooit, maar dan ook nooit, zal toelaten dat Europese burgers in het kader van om het even welke overeenkomst met de Verenigde Staten worden uitgeleverd zonder dat aan de volgende twee - niet één, maar twee - voorwaarden wordt voldaan: wij moeten de zekerheid hebben dat de doodstraf niet zal worden toegepast en dat de verdachte niet zal worden berecht door een militaire rechtbank zoals die welke onlangs naar aanleiding van 11 september zijn ingesteld. Ik heb dat al gezegd in de voornoemde commissie en ik herhaal dat hier vandaag ten overstaan van de plenaire vergadering.
Over de afschaffing van de doodstraf hebben wij hier overigens onlangs in dit halfrond tijdens een debat over het standpunt van de Europese Unie in de Commissie voor de mensenrechten onderstreept dat het streven naar de afschaffing van de doodstraf in alle landen van de wereld, zonder onderscheid naar religie, cultuur, enzovoorts een van de prioritaire aandachtspunten is van de delegatie van de Europese Unie en haar lidstaten in de Commissie mensenrechten.

De Voorzitter
Daar de vraagsteller afwezig is, vervalt vraag nr. 3.

Miguel Martínez Martínez
Vraag nr. 4 van (H-0958/01):
Betreft: Herziening van het gemeenschappelijk standpunt over Cuba De Raad van Ministers ACS, op 6 en 7 december 2001 in Brussel bijeen, heeft een resolutie aangenomen waarin het volgende wordt gesteld: De Raad van Ministers ACS ...2. verzoekt de Europese Unie dit constructieve klimaat (tijdens het laatste bezoek op 30 november van de communautaire trojka aan Havana; in de resolutie wordt hiernaar verwezen) te vertalen in een fundamentele herziening van haar gemeenschappelijk standpunt over Cuba, zodat dit land op billijke en onpartijdige wijze wordt behandeld; 3. geeft uiting aan zijn stellige hoop dat een dergelijke herziening zal leiden tot de toetreding van Cuba tot de ACS-EU-Overeenkomst van Cotonou zonder dat sprake is van bijzondere of onbillijke voorwaarden.
Wat is de reactie van de Raad op het herhaalde verzoek van de ACS-landen om het gemeenschappelijk standpunt over Cuba te herzien en toe te staan dat Cuba de Overeenkomst van Cotonou op dezelfde voorwaarden ondertekent als de andere ACS-landen? Heeft de Raad al gereageerd op dit verzoek van de Raad van Ministers ACS of is hij voornemens zulks te doen?

de Miguel
Het Europees Parlement is perfect op de hoogte van het verloop van de gesprekken tussen de Europese Unie en Cuba. Zoals u weet, werd het overleg verbroken door de Cubaanse autoriteiten, die de voor april 2000 geplande bijeenkomst met de trojka van de Europese Unie annuleerden. De dialoog werd vorig jaar op 1 en 2 december weer op gang gebracht tijdens het bezoek van de trojka aan Havana.
De hervatting van de dialoog is het resultaat van de onvermoeibare inzet van het voorzitterschap. De Raad had de gelegenheid om de ondernomen acties hier in dit Parlement, met name tijdens de vergaderingen van november en december, uitvoerig toe te lichten. Ook tijdens de bijeenkomst van de Paritaire Vergadering ACS-EU in Brussel van 29 oktober tot 1 november 2001 werd deze kwestie aan de orde gesteld. De Raad bracht daar onder meer in herinnering dat er op geen enkel moment een veto is uitgesproken tegen de opname van Cuba in de Overeenkomst van Cotonou, maar dat Cuba zelf in mei 2000 zijn verzoek om toetreding heeft ingetrokken. De Raad verklaarde zich in Brussel tevens bereid om de kwestie te bestuderen zodra Cuba zich officieel kandidaat stelt overeenkomstig de in de overeenkomst vervatte bepalingen.
Op 10 en 11 december van vorig jaar heeft de Raad Algemene Zaken het gemeenschappelijk standpunt van de Unie voor de tiende maal geëvalueerd. De conclusie luidde dat het standpunt niet aan geldigheid had ingeboet en nog steeds de grondslag vormde voor het beleid van de Europese Unie ten aanzien van Cuba.
De Raad drong tevens aan op de voortzetting van de hervatte dialoog. Dat is immers de enige manier om tastbare resultaten te bereiken, inzonderheid met het oog op een toekomstige samenwerking op grond van de eerbiediging van de democratische beginselen op het vlak van de mensenrechten, de fundamentele vrijheden en de rechtsstaat. In dit verband wacht de Raad nog steeds op betekenisvolle signalen van de Cubaanse regering waaruit blijkt dat de doelstellingen van het gemeenschappelijk standpunt verwezenlijkt zijn.
De Raad heeft tevens benadrukt dat de doelstellingen van de Europese Unie ten aanzien van Cuba behouden blijven: bereidheid om een overgangsproces naar een pluralistisch democratisch bestel op gang te brengen, eerbiediging van de mensenrechten en de fundamentele vrijheden, duurzaam economisch herstel en verbetering van de levenskwaliteit van het Cubaanse volk.
Op grond van een nauwgezet onderzoek en informatie-uitwisseling is de Raad bovendien tot de vaststelling gekomen dat ook de erkenning en toepassing van de burgerlijke en politieke vrijheden sterk te wensen overlaten, om nog maar te zwijgen van de onwil van de Cubaanse autoriteiten om de mogelijkheid te overwegen hervormingen door te voeren waarmee een op de voornoemde waarden gebaseerd politiek stelsel tot stand kan worden gebracht.
De Raad heeft evenwel ook nota genomen van een reeks positieve signalen zoals de toename van de godsdienstvrijheid en het feit dat de doodstraf gedurende de laatste twee jaar geen enkele maal is uitgevoerd, hetgeen ons opnieuw bij mijn antwoord op de vorige vraag doet aanbelanden. Het gaat hier, zoals ik al zei, om een prioritaire doelstelling van de Unie. Daar waar de doodstraf niet kan worden afgeschaft, moeten wij tenminste waarborgen dat zij niet langer wordt toegepast. Ook de drastische vermindering van het aantal politieke gevangenen en de toename van de ratificatie van de instrumenten van de Verenigde Naties voor de bescherming van de mensenrechten zijn hoopvolle tekenen. De Raad was overigens ook bijzonder ingenomen met het besluit van de Cubaanse regering van 4 oktober om de toetreding van Cuba tot alle overeenkomsten van de Verenigde Naties inzake terrorismebestrijding goed te keuren.
De Raad heeft tevens onderstreept dat de Europese Unie uitzonderlijk belang hecht aan de toetreding van Cuba tot de in het VN-Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten en het VN-Verdrag inzake economische, sociale en culturele rechten vervatte beginselen. Wij spreken derhalve onze wens uit dat Cuba beide overeenkomsten zo spoedig mogelijk ondertekent.
Ter afsluiting moet ik hier signaleren dat de Duitse delegatie in het kader van de tiende evaluatie van het gemeenschappelijk standpunt van de Europese Unie over Cuba een verklaring heeft geformuleerd waarin zij enerzijds de conclusies van de Raad onderschrijft maar anderzijds de Commissie oproept om op de korte termijn een efficiënt samenwerkingskader in het leven te roepen. De Raad is voornemens om het gemeenschappelijk standpunt over Cuba over zes maanden opnieuw te evalueren in het licht van de tijdens deze periode geregistreerde ontwikkelingen.

Martínez Martínez
Ondanks de vriendschap en persoonlijke bewondering die wij jegens de fungerend voorzitter van de Raad koesteren, zijn wij van oordeel dat de bekrachtiging van het gemeenschappelijk standpunt een ernstige blunder is. Wij keuren het gemeenschappelijk standpunt ten stelligste af. Ook in Cuba wordt het op alle niveaus, van de overheden tot de oppositie en de Kerk, negatief onthaald. Vrijwel alle ambassadeurs van de EU-landen in Havana zijn van oordeel dat het gemeenschappelijk standpunt volkomen ondoelmatig of, sterker nog, ronduit contraproductief is.
De bekrachtiging van het gemeenschappelijk standpunt vormt onmiskenbaar een rem op de voortzetting van het hervatte overlegproces dat wij, net zoals u, hoopvol tegemoet zagen.
Welnu, mijn vraag luidt als volgt: hoe denkt u te reageren, of liever gezegd, hoe denkt de Raad te reageren op het herhaalde verzoek van de ACS-landen om te garanderen dat Cuba op identieke wijze wordt behandeld als de overige landen en de Overeenkomst van Cotonou onder gelijke voorwaarden kan ondertekenen?
Dat is de vraag die wij ons stellen. Ik wil u overigens in alle oprechtheid zeggen, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, dat wij u die over een maand, tijdens de bijeenkomst van de Paritaire Vergadering, opnieuw zullen voorschotelen, in aanwezigheid van alle ACS-gesprekspartners. Per slot van rekening zijn zij het die unaniem en herhaaldelijk hebben aangedrongen op de toetreding van Cuba tot hun gemeenschap.
Hartelijk dank en, nogmaals, van harte welkom, mijnheer de Miguel.

de Miguel
Geachte afgevaardigde, beste vriend, wanneer u mij deze vraag in Kaapstad voorlegt, zal ik u hetzelfde antwoord geven als hier.
De Europese Unie heeft steeds een positief standpunt ingenomen. Zoals ik al zei, geachte afgevaardigde, diende het ACS-comité reeds naar aanleiding van de - als ik mij niet vergis - in februari 2000 gevoerde onderhandelingen over de huidige Overeenkomst van Cotonou een voorstel in om van de ondertekening van de nieuwe overeenkomst gebruik te maken om ook Cuba te laten toetreden. De Raad van de Europese Unie was het daar volmondig mee eens. Tot verbazing van de Raad en de ACS-landen verdween de Cubaanse afgevaardigde - toenmalig minister van Industrie - vervolgens van het toneel. Het resultaat was dat deze kwestie niet formeel kon worden afgehandeld omdat Cuba niet aanwezig was om zijn fiat te geven.
U kunt ervan op aan dat het voorzitterschap van de Unie en de Raad het licht op groen zullen zetten zodra Cuba zich bereid verklaart om niet alleen de voordelen maar ook de verplichtingen van de Overeenkomst van Cotonou te onderschrijven.
Wij zullen daartoe gelegenheid te over hebben. U hebt reeds gewag gemaakt van de Paritaire Vergadering. Ik voeg hieraan toe dat onder het Spaanse voorzitterschap in Santo Domingo een ministeriële vergadering tussen de ACS-landen en de ministers van de Raad van de Europese Unie zal worden belegd. Ook dat kan een goede gelegenheid zijn.
Wij zijn steeds bereid om een positief antwoord te geven op voorwaarde dat Cuba niet alleen op de voordelen van de Overeenkomst van Cotonou uit is, maar zich er tevens toe verbindt om de bijbehorende verplichtingen na te komen.

García-Margallo y Marfil
Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijn collega Miguel Ángel Martinez en ik volgen sinds 1977 samen de politieke ontwikkelingen en hebben uitgebreid over dit soort zaken gediscussieerd. Ik zou deze kwestie dan ook graag nader toelichten.
Ten eerste acht Cuba het wenselijk - zoals minister van Buitenlandse Zaken Pérez Roque ten overstaan van de parlementaire delegatie te kennen heeft gegeven - dat de Europese Unie zich er uitdrukkelijk toe verbindt geen bezwaar te zullen maken wanneer Cuba om toetreding tot de ACS-groep verzoekt. Het land wil geen verzoek indienen zolang de Unie zich er niet formeel toe verplicht geen verzet te zullen aantekenen.
Ten tweede hebben de heer Martínez en ik een verschillende opvatting over Cuba. Ik heb met oppositieleden en dissidenten gesproken. Die zeiden mij letterlijk dat wie zich niet met het regime vereenzelvigt eenvoudigweg niet bestaat.
Met de ambassadeurs werd er vriendschappelijk gediscussieerd, althans tijdens de vergadering die ik heb bijgewoond. Ik vraag mij evenwel af hoe het mogelijk is dat alle regeringen, de betrekkelijke terughoudendheid van Duitsland daargelaten, een mening zijn toegedaan die haaks staat op het standpunt dat de heer Martínez de ambassadeurs in de mond legt: de een pleit voor het behoud van het gemeenschappelijk standpunt van december en de ander dringt aan op onvoorwaardelijk overleg.
Is de fungerend voorzitter van de Raad het met mij eens dat de Cubaanse regering de verplichtingen van de democratische clausule vooralsnog niet nakomt en op dat vlak nog een lang weg zal moeten afleggen voordat zij een associatieovereenkomst kan ondertekenen of andere betrekkingen met de Europese Unie kan aangaan? Ik zou u willen verzoeken nader in te gaan op het probleem van de economische vrijheid, de grondrechten - de vroegere formele democratie, die wij nu allen aanhangen - en met name het politieke pluralisme. Dat zijn de voorwaarden die in het gemeenschappelijk standpunt worden gesteld.

De Voorzitter
 Mijnheer de Miguel, in tegenstelling tot de geachte afgevaardigde zou ik u willen verzoeken hier geen algemeen traktaat ten beste te geven maar deze vraag, zoals gebruikelijk, zo bondig mogelijk te beantwoorden.

de Miguel
Ik zou de heer García-Margallo heel kort willen zeggen dat ik zijn standpunt over het geheel genomen deel. Zoals ik al eerder in mijn antwoord heb onderstreept, is de Europese Unie bereid om het licht op groen te zetten zodra Cuba zich ertoe verbindt om de in de Overeenkomst van Cotonou vervatte verplichtingen na te komen en aanvaardt dat de betrekkingen met de Europese Unie, zoals eenieder weet, aan bepaalde voorwaarden onderworpen zijn.

De Voorzitter


María Izquierdo Rojo
Vraag nr. 5 van (H-0959/01):
Betreft: Het Spaanse voorzitterschap en de "Untermensch"positie van de Afghaanse vrouw. Welke maatregelen wil het Spaanse voorzitterschap nemen om verbetering te brengen in de "Untermensch"positie van vrouwen in Afghanistan?

de Miguel
Mijnheer de Voorzitter, het Spaanse voorzitterschap zal het huidige beleid van de Unie voortzetten. Wij blijven met andere woorden streven naar een systematische verbetering van de mensenrechtensituatie in Afghanistan, met name ten aanzien van de Afghaanse vrouwen.
Tijdens de bijeenkomst van de Raad van 10 december hebben de ministers hun voldoening uitgesproken over het akkoord van Petersberg in het kader waarvan voorlopige afspraken worden gemaakt om de situatie in Afghanistan weer in goede banen te leiden. De Raad heeft daar overigens nogmaals toegezegd een belangrijke bijdrage te zullen leveren aan de internationale inspanningen die het herstel van de Afghaanse samenleving en economie betrachten. De ministers hebben tijdens de voornoemde bijeenkomst ook aangedrongen op de versterking van de rol van de vrouw in de Afghaanse samenleving.
Tijdens de onlangs op 21 en 22 februari in Tokio gehouden ministeriële conferentie voor de wederopbouw van Afghanistan heeft het voorzitterschap van de Europese Commissie, in zijn hoedanigheid van medevoorzitter van de Unie in de stuurgroep voor de wederopbouw van Afghanistan, het standpunt van de Unie uiteengezet ten overstaan van de overige internationale donors en het Afghaanse overgangsbestuur.
De delegatie van de Unie heeft onder meer onderstreept dat de hulp van de Europese Unie afhankelijk zal worden gesteld van de bereidheid van alle Afghaanse groepen om zonder voorbehoud te handelen naar de geest en de letter van het akkoord van Petersberg. Er moet met andere woorden een brede multi-etnische en representatieve regering worden gevormd die zich ertoe verbindt de gelijkheid tussen mannen en vrouwen te bevorderen en de situatie van de vrouw te verbeteren.
De Europese Unie heeft in Tokio tevens benadrukt dat de Afghaanse regering noodhulp moet verlenen en in samenwerking met alle regio' s en etnische groepen, vrouwen inbegrepen, het herstel en de ontwikkeling van de regio moet waarborgen. De Raad zal nauwgezet onderzoeken of deze criteria tijdens de komende maanden en jaren worden nageleefd.
In dit verband herinnert de Raad u eraan dat de speciale vertegenwoordiger van de Europese Unie in Afghanistan, ambassadeur Kleider, reeds aan het werk is in Kabul en in zijn werkzaamheden wordt bijgestaan door een speciale vertegenwoordiger van het voorzitterschap, ambassadeur López Nadal. De Raad zal er nauwlettend op toezien dat de deelname of, liever gezegd, de volwaardige deelname van de vrouw aan de wederopbouw van de toekomst van Afghanistan ten volle wordt gewaarborgd. De Raad verwijst u in verband hiermee ook naar het antwoord op de mondelinge vraag H-0897/2001.

Izquierdo Rojo
De laatste jaren hadden de Taliban het vooral op de vrouwen begrepen. De gevolgen van het fundamentalisme leggen ook vandaag nog een zware hypotheek op het leven van de Afghaanse vrouwen. Het feit dat de mannen nog steeds wapens dragen, vormt een ernstige bedreiging. Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, eergisteren nog hebben armoede en honger een familie ertoe gedreven om een meisje van zeven te verkopen en uit te huwelijken.
De fungerend voorzitter van de Raad heeft mij in dit verband een nietszeggend antwoord gegeven dat wij al kenden. Daarom wil ik nader op deze kwestie ingaan. Los van alle eerder gestelde vragen, die nu niet langer aan de orde zijn, zou ik graag van het Spaanse voorzitterschap vernemen of het bereid is maatregelen ten uitvoer te leggen om te beletten dat meisjes van zeven worden verkocht en uitgehuwelijkt, of althans aan te dringen op een snelle aanpak van dergelijke wreedheden.

de Miguel
Mijnheer de Voorzitter, ik zou mevrouw Izquierdo Rojo willen antwoorden dat de Unie op dit punt ten overstaan van Afghanistan een onverbiddelijke houding aanneemt. Wij dulden eenvoudigweg niet dat de mensenrechten, en met name de rechten van de vrouw, worden geschonden.
Het door u genoemde geval is slechts een van de ontelbare gruwelijkheden en kwellingen waaraan zovele Afghaanse kinderen en volwassenen, mannen en vrouwen, worden blootgesteld. Daarom voert de Unie op dit vlak een onwrikbaar beleid dat zij ook in de toekomst zal blijven voortzetten.
U kunt ervan op aan dat wij een nieuwe, versterkte impuls zullen geven aan onze politieke actie in Afghanistan en iedere vorm van steun afhankelijk zullen stellen van de naleving van de voornoemde rechten, waaronder ook de verkoop en uithuwelijking van minderjarigen.

Rübig
Mijnheer de Voorzitter, als lid van de Begrotingscommissie wil ik benadrukken dat Europa niet slechts een payer, maar vooral ook een player dient te zijn: met name de sociale situatie in Afghanistan is, naar ik meen, alles behalve tevredenstellend. Voor de vrouwen is van belang dat zij in het beroepsleven kunnen worden opgenomen. Daarvoor zijn er natuurlijk bedrijven nodig, vooral kleine en middelgrote bedrijven en familiebedrijven. Denkt u dat wij met onze financiële steun bijvoorbeeld ook de oprichting van bedrijven kunnen stimuleren?

de Miguel
Het ligt in onze bedoeling om in Afghanistan een integraal ontwikkelingsplan ten uitvoer te leggen waarmee onlangs een begin is gemaakt. Wij beschikken daartoe over ruime middelen, aangezien de Europese Unie, zoals de geachte afgevaardigde weet, een bijzonder belangrijke bijdrage heeft geleverd. Wij hebben de grootste bijdrage van heel de internationale gemeenschap geleverd.
Er zijn overigens nog andere leden van de internationale gemeenschap die steun hebben toegezegd. Op dit moment beschikken wij over voldoende middelen om de nodige ontwikkelingsprogramma' s in de praktijk te brengen. Uiteraard zijn alle partijen het ermee eens dat het midden- en kleinbedrijf in de ontwikkeling van Afghanistan een onmisbare plaats inneemt. Het is immers onwaarschijnlijk dat op de korte termijn massaal in grote industrieën en omvangrijke projecten zal worden geïnvesteerd. Daarom zijn wij voornemens om de voornoemde programma' s samen met de Commissie verder uit te werken.
Wij zijn ons wel degelijk bewust van de belangrijke rol die in het midden- en kleinbedrijf voor de vrouw is weggelegd. Deze omstandigheid zal overigens ook de rol van de vrouw in Afghanistan in het algemeen bevorderen.

Avilés Perea
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, onder het Taliban-regime en ook voordien leefden de Afghaanse vrouwen in erbarmelijke omstandigheden. Zij werden uitgesloten, vernederd en vervolgd. Aangezien hen bovendien voortdurend werd ingeprent dat dit de normale gang van zaken is, zijn zij dat op den duur zelf gaan geloven. Het zal derhalve moeilijk zijn om het tij te keren.
Uiteraard kunnen wij niet dulden dat meisjes worden verkocht en dat vrouwen in bepaalde omstandigheden nog steeds worden uitgesloten en van hun rechten worden beroofd. Daarom is het Parlement van oordeel dat het Spaanse voorzitterschap van de Unie een extra inspanning moet doen en een specifiek hulpprogramma tegen uitsluiting van vrouwen ten uitvoer moet leggen. Het lijdt immers geen twijfel dat de huidige situatie in Afghanistan niet op één lijn kan worden gesteld met de wederopbouw van andere landen in oorlog.
Kan de fungerend voorzitter van de Raad zijn antwoord terzake misschien wat nader toelichten?

de Miguel
Er zij aan herinnerd dat de verantwoordelijkheid voor de concrete vaststelling van de ontwikkelingsprogramma' s met het oog op de correcte besteding van de tijdens de Top van Tokio beschikbaar gestelde middelen bij de Europese Commissie ligt. Zij moet al deze programma' s voor de ontwikkeling van het midden- en kleinbedrijf en vooral ook van het onderwijs nader uitwerken. Het is algemeen bekend dat de Afghaanse vrouwen volledig van het onderwijssysteem zijn uitgesloten. Daar zij geen onderwijs genieten, wordt hun ook elke toegang tot de overige verworvenheden van de samenleving ontzegd.
Ik weet dat commissaris Patten en het bevoegde directoraat-generaal van de Commissie al deze programma' s momenteel concreet uitwerken. Ik herhaal nogmaals dat de reïntegratie van de vrouw in de Afghaanse samenleving in dit verband een van onze prioritaire doelstellingen is. Ik kan hierover vooralsnog niet in details treden, maar uiteraard zal ik de Commissie op de hoogte brengen van de hier door het Europees Parlement geuite bezorgdheid, zodat een deel van de beschikbare middelen gebruikt kan worden voor programma' s die specifiek op het herstel van de rol van de Afghaanse vrouw in de samenleving zijn gericht.

De Voorzitter


Rosa Miguélez Ramos
Vraag nr. 6 van (H-0963/01):
Betreft: Aanwezigheid van regionale regeringen op Raadsvergaderingen Wegens hun federale, regionale of gedecentraliseerde structuur hebben verschillende lidstaten vertegenwoordigers van regio' s of deelstaten opgenomen in hun delegaties voor de vergaderingen van de Raad, zoals op grond van het Verdrag betreffende de Europese Unie sinds de hervorming van Maastricht tien jaar geleden mogelijk is. Zo staan vertegenwoordigers van de regionale regeringen aan het hoofd van de delegatie van een lidstaat en bekleden zelfs - zoals tijdens het Belgische voorzitterschap - het voorzitterschap op vergaderingen van de Raad over aangelegenheden die onder de bevoegdheid van de regio' s vallen.
In andere lidstaten met regio' s of autonome gemeenschappen met ruime wetgevingsbevoegdheden - zoals Spanje - verhindert de centrale regering echter de deelname van de regio' s of autonome gemeenschappen aan de delegaties op de verschillende Raadsvergaderingen, zelfs wanneer de desbetreffende bevoegdheid uitsluitend bij de regio' s en niet bij de centrale regering ligt.
Wat vindt de Raad hiervan? Welke lidstaten met een soortgelijke federale of op autonomie gebaseerde politieke structuur als Spanje nemen in hun delegaties vertegenwoordigers van hun nationale gemeenschappen of regio' s op? Welke lidstaten doen dit niet? Is het Spaanse voorzitterschap voornemens, nu de regio' s op de Top van Laken zijn erkend, de deelname van de regio' s of autonome gemeenschappen te bevorderen?

de Miguel
De Raad wijst de leden van het Europees Parlement op artikel 203 van het Verdrag ter oprichting van de Europese Gemeenschap waarin bepaald wordt dat de Raad bestaat uit een vertegenwoordiger van elke lidstaat op ministerieel niveau die gemachtigd is om de regering van de lidstaat die hij vertegenwoordigt, te binden.
Krachtens deze bepaling staat het de lidstaat geheel vrij te beslissen hoe hij zich laat vertegenwoordigen bij de Raad en wie deel uitmaakt van de delegatie. Dergelijke beslissingen liggen onvermijdelijk in het verlengde van nationale constitutionele akkoorden die per lidstaat verschillen. Elke lidstaat bezit nu eenmaal een eigen grondwet en een eigen staatkundige indeling.
De Raad kan bijgevolg geen commentaar leveren op door de lidstaten getroffen besluiten inzake de eigen vertegenwoordiging.

Miguélez Ramos
Mijnheer de Voorzitter, de vertegenwoordiger van de Raad heeft zojuist een waarheid als een koe gedebiteerd: natuurlijk hebben de lidstaten het alleenrecht om per bijeenkomst van de Raad een eigen delegatie samen te stellen.
Ik vind echter dat wanneer een nationale delegatie geen vertegenwoordigers bevat van regionale regeringen die in bepaalde gevallen exclusieve bevoegdheden bezitten, er een kloof ontstaat tussen enerzijds de gemeenschap en de burgers en anderzijds de vertegenwoordigers daarvan.
Je kunt dat een kloof noemen, je kunt ook spreken van een democratisch manco, te meer daar er ook deelgemeenschappen zijn die wél vertegenwoordigd zijn in de regio.
In sommige lidstaten, waaronder Spanje, bepaalt de grondwet dat de regio' s, de autonome regio' s, net zoveel staat zijn als de centrale overheid. Niemand minder dan de president van mijn regio, Galicië, is een fel pleitbezorger van deze regionale participatie.
Als tegenargument voert u aan dat de nationale regering verantwoordelijk is voor het buitenlands beleid. Dan vraag ik u: 'Meent de Raad dat besluiten over intern communautair beleid, zoals visserij, landbouw en de bescherming van de consument, vallen onder het internationale buitenlandse beleid of betreft het hier inderdaad interne, communautaire aangelegenheden?'

de Miguel
Mevrouw de afgevaardigde, ik kan uw mening niet delen dat de regio' s evenzeer een staat zijn als de lidstaten. Alleen deze laatste zijn namelijk lid van de Unie en hebben het recht deel te nemen aan de ministerraden. De regio' s kunnen eigen bevoegdheden bezitten, verkregen binnen een proces van decentralisatie waarbij de centrale overheid macht afstaat aan de deelgebieden. Deze machtsoverheveling varieert sterk per land. Bovendien is het zo dat in landen met een ver doorgevoerde decentralisatie, zoals Duitsland, Oostenrijk en Spanje, het daarbij gehanteerde systeem onvergelijkbaar is. Het Duitse federale systeem lijkt in niets op dat van Spanje met zijn autonome regio' s.
Dat betekent dat de vertegenwoordiging van een lidstaat loopt via de intern geldende afspraken. Elke lidstaat kan binnen dit verband bepalen hoe de vertegenwoordiging van de regionale belangen het best wordt afgestemd op de nationale belangenbehartiging. En ik kan u zeggen dat het communautaire beleid niet valt onder het externe beleid maar ik wijs er tegelijkertijd op dat de vertegenwoordigers voor het communautaire beleid in de Raad de lidstaten zijn en dat zij, op basis van het eigen grondwettelijke systeem, de standpunten verdedigen die van belang zijn voor de lidstaten als geheel.
Wij gaan dus uit van het principe dat de lidstaten de eigen grondwet op correcte wijze toepassen, hetgeen absoluut niet betekent dat de kwaliteit van de regionale belangenbehartiging afhangt van het ter plaatse geldende systeem.

Naranjo Escobar
Ik dank de Raad voor dit antwoord omdat het duidelijk maakt dat de Raad het door ons gevolgde principe van institutionele autonomie niet kan openbreken.
In de tweede plaats wil ik erop wijzen dat Spanje vanaf 1986, jaar waarin het lid werd van de Europese Unie, dit institutioneel kader heeft nageleefd, ook tijdens de opeenvolgende socialistische regeringen.
In de derde plaats wil ik benadrukken dat er zelfs onder academici geen unanimiteit bestaat over de wijze waarop de belangen van de verschillende autonome regio' s moeten worden behartigd. Zou het, met het oog hierop, dan ook niet zinvoller zijn om ons te concentreren op een aanscherping van de rol van het Comité van de regio' s binnen de Unie?

de Miguel
Ik heb al gezegd dat het vooral aankomt op een uitdieping van de interne samenwerkingsverbanden. Bovendien verwees ik niet uitsluitend naar mijn eigen land maar naar alle landen van de Unie.
Ik denk dat de belangen van de Spaanse autonome gemeenschappen niet zwaar genoeg meewegen op het moment dat de lidstaten in de Raad het beleid vastleggen. Dit gebeurt vooral op basis van de dialoog, via de bestaande institutionele kanalen.
Het doel van alle regeringen van de Europese Unie moet mijns inziens zijn: een steeds nauwere samenwerking met de deelgebieden, vooral indien deze wetgevende bevoegdheden bezitten.

Purvis
Mijnheer de Voorzitter, ik vertegenwoordig een van de oudste en langst bestaande koninkrijken, Schotland, een gebied dat hoort bij het Verenigd Koninkrijk maar grotendeels autonoom is. Het is inderdaad zo dat Schotse ministers af en toe op vergaderingen van de Raad aanwezig zijn en daarbij soms zelfs het Verenigd Koninkrijk vertegenwoordigen.
Mijn vraag heeft echter betrekking op de Conventie die is ingesteld om na te denken over de toekomst van Europa. In deze Conventie zal geen Schot of lid van het Schotse parlement vertegenwoordigd zijn.
Zou u het terecht vinden als regionale assemblees, parlementen en regeringen vertegenwoordigd zouden zijn in deze uiterst belangrijke Conventie die besluiten gaat nemen over de toekomstige vorm van het Europa waar Schotland en gebieden in Spanje deel van uitmaken?

de Miguel
Geachte afgevaardigden, de Europese Conventie staat in de startblokken. Vertegenwoordigers van de regeringen, de nationale parlementen, het Europees Parlement en de Commissie doen mee. Ook zijn er vertegenwoordigers van het Comité van de Regio' s en het Economisch en Sociaal Comité uitgenodigd.
Niets belet de landen om binnen de parlements- of regeringsdelegaties mensen te accrediteren die zich bezig houden met de problematiek van de regio' s. Elk land, dames en heren, kan vrijelijk bepalen wie er aan deze Conventie gaat deelnemen.
Noch het voorzitterschap, noch de Raad hebben de intentie het debat te beteugelen tijdens de bijeenkomsten van de Conventie. Het zal een open en ongecensureerd debat worden. Alle onderwerpen die voor de regio' s van belang zijn, kunnen worden aangesneden. De Conventie doet vervolgens aanbevelingen aan de Intergouvernementele Conferentie over de rol van de regio' s in het besluitvormingsproces van de Unie. Als het moment daar is, zal de Intergouvernementele Conferentie over dit onderwerp besluiten nemen.

De Voorzitter
U weet dat er slechts aanvullende vragen mogen worden gesteld. Ik zal ingaan op de moties van orde maar ik hoop wel dat u hier geen misbruik van maakt.

Ortuondo Larrea
Mijnheer de Voorzitter, het is jammer dat u mij niet eerder het woord heeft gegeven want bij voorgaande, soortgelijke debatten heeft u als Voorzitter vragen gegroepeerd wanneer ze hetzelfde onderwerp betroffen.
Mijn vraag nr. 13 is praktisch identiek aan vraag nr. 6 en ik had graag gezien dat u ook deze keer de vragen groepeerde zodat wij niet twee keer over hetzelfde hoeven te spreken.
Ik weet niet of ik nu nog op tijd ben om alsnog mijn vraag nr. 13 te kunnen stellen.

De Voorzitter
Ik ga proberen u uit te leggen hoe het Reglement werkt. Ik heb nooit de volgorde van de vragen veranderd aangezien het Voorzitterschap van het Parlement dit regelt. Ik zit slechts deze vergadering voor en beschik niet over een dergelijke bevoegdheid. Het wordt van tevoren vastgelegd. Anders had ik uw verzoek met alle genoegen ingewilligd. Als vraag nr. 13 aan de beurt is - ik zal mijn best doen - kunt u, ook al is het een herhaling, uw vraag alsnog stellen. Deze vragen zijn belangrijk.

Stihler
Mijnheer de Voorzitter, ik heb enkel een punt van orde, want de heer Purvis heeft reeds veel van wat ik te zeggen had naar voren gebracht. Hij en andere collega' s hebben de vraag gesteld of vertegenwoordiging van Schotland in deze constitutionele Conventie niet wenselijk zou zijn, een interessante vraag als we bedenken dat de Schotse conservatieve partij en de Schotse nationalistische partij er indertijd niet eens in geslaagd zijn zich een plaats te verwerven in de Schotse grondwetgevende vergadering die aan de wieg heeft gestaan van het Schotse parlement.
Ik zou de minister willen vragen of het publiek en de collega' s hier een overzicht zouden kunnen krijgen van de wijze waarop regionale regeringen zich laten vertegenwoordigen in de verschillende Raadsvergaderingen. De heer Purvis heeft al aangegeven dat de Schotse ministers Raadsvergaderingen bijwonen afhankelijk van hun specifieke deskundigheid en het beleidsterrein waarvoor ze verantwoordelijk zijn. Ik vraag me af hoe andere regionale regeringen op dit punt te werk gaan. Ik zou graag zien dat er voor de collega' s een overzicht komt van de verschillende procédés.

De Voorzitter
Als Voorzitter van deze vergadering moet ik toezien op de naleving van het Reglement. Ik beperk mij tot de twee reglementair toegestane vragen omdat er anders een verwerpelijk precedent zou worden geschapen en de andere afgevaardigden - de auteurs van de vragen nr. 13 en 14 - niet aan de beurt komen. U kunt uw vragen schriftelijk inleveren of sneller reageren, in overeenstemming met de politieke verhoudingen in dit Parlement. Een andere mogelijkheid is dat u de fungerend voorzitter van de Raad aanschiet in de wandelgangen.

Miguélez Ramos
Ik wil met uw goedvinden iets zeggen bij wijze van motie van orde. Het is hierbij niet mijn bedoeling anderen spreektijd te ontfutselen.
Zonder te willen oordelen over de manier waarop de vragen worden ingedeeld moet me wel van het hart dat mijn vraag en die van de heer Ortuondo weliswaar over hetzelfde onderwerp gaan maar naar mijn mening, en dit in tegenstelling tot wat hij er zojuist zelf over heeft gezegd, zeer verschillend zijn.

De Voorzitter
Ik ben het met u eens, mevrouw Miguélez, maar ik zei al dat er een instantie is die belast is met de indeling van de vragen. Het Voorzitterschap van dit Parlement draagt die verantwoordelijkheid, niet ik, ik ben slechts de Voorzitter van deze vergadering.

De Voorzitter


Ioannis Patakis
Vraag nr. 7 van (H-0966/01):
Betreft: Onaanvaardbaar besluit over het verbod tot het verlenen van een visum aan de leden van FARC-EP Op de Raad van Laken is besloten een verbod te leggen op het verlenen van een visum door de EU-lidstaten aan de vertegenwoordigers van de revolutionaire gewapende strijdkrachten van Colombia (FARC-EP). Dit besluit is andermaal een ernstige schending van het internationaal recht en de democratische vrijheden, aangezien het gericht is tegen een grote volksbeweging van Colombia met vele aanhangers, niet alleen in het land zelf maar ook daarbuiten, onder meer in vele landen van de EU. Deze grote aanhang is te verklaren door de jarenlange strijd die de beweging heeft gevoerd voor een politieke regeling van het geschil in Colombia, voor democratische landbouwhervormingen, democratische en syndicalistische vrijheden en voor het beëindigen van de terroristische acties van de "doodseskaders" .
Kan de Raad, overwegende dat de vertegenwoordigers van de FARC-EP samen met de officiële afgevaardigden van de Colombiaanse regering deelnemen aan het vredesproces, dat de steun heeft van de EU, zeggen of dit besluit verband houdt met de recente "wet tegen het terrorisme" ? Is hij voornemens dit antidemocratisch besluit te herzien en het vredesproces op basis van een politieke oplossing in Colombia te steunen?

de Miguel
Het besluit waar de vraagsteller naar verwijst, werd niet genomen tijdens de Europese Raad van Laken, waar de situatie in Colombia niet op de agenda stond, maar maakt deel uit van de verklaring die het voorzitterschap namens de Europese Unie op 7 december aflegde over het vredesproces in Colombia.
Daarin meldt de Europese Unie dat de lidstaten van de Unie tot nader order geen nieuwe visa of verblijfsvergunningen zullen afgeven aan vertegenwoordigers van gewapende groeperingen. Hiermee worden alle gewapende groeperingen bedoeld, niet alleen de FARC. Tegelijkertijd blijven de lidstaten die betrokken zijn bij de dialoog tussen de strijdende partijen, hun steentje bijdragen.
Ook heeft de Europese Unie zijn steun betuigd aan de lidstaten die op verzoek van de Colombiaanse president Andrés Pastrana en de strijdende partijen bemiddelen in de gesprekken tussen de regering, de ELN en de FARC. Doel van deze gesprekken is te komen tot een vreedzame beëindiging van het conflict.
Dit besluit staat geheel los van het kaderbesluit over de strijd tegen het terrorisme waar de geachte afgevaardigde naar verwijst. Het betreft hier een door de gehele internationale gemeenschap onderschreven, onherroepelijke veroordeling van de praktijken die dit soort gewapende groeperingen hanteren. Gedoeld wordt op activiteiten als ontvoeringen, afpersing en andere misdrijven die een schending van de mensenrechten en van het internationaal humanitair recht behelzen en het vredesproces, dat in dit land toch al zo moeilijk van de grond komt, in gevaar brengen.
De Europese Unie zal haar standpunt met betrekking tot de gewapende groeperingen in Colombia blijven bepalen en herzien in het licht van hun houding ten opzichte van de mensenrechten, het internationaal humanitair recht en de diplomatieke onschendbaarheid.
Alle pogingen die tot doel hebben de betrokken partijen aan te zetten tot naleving van de mensenrechten en de bepalingen van het internationaal humanitair recht worden door de Europese Unie onvoorwaardelijk gesteund. Ook verzoekt zij de gewapende groeperingen alle buitenlandse en Colombiaanse gijzelaars vrij te laten en dit soort praktijken onmiddellijk te staken en te veroordelen.
Ook heeft de Europese Unie er bij de FARC op aangedrongen weer rond de onderhandelingstafel te gaan zitten, onder andere om de afspraken uit te werken die in oktober 2001 tijdens de Top van San Francisco werden gemaakt. De Unie is verheugd over het feit dat de regering en de ELN de dialoog hebben hervat en hoopt dat zij op vastberaden wijze zullen streven naar concrete resultaten die de weg openen voor een vreedzame en duurzame oplossing van het conflict.
Bovendien verzoekt de Europese Unie in haar verklaring de Colombiaanse regering met klem alles in het werk te stellen om de paramilitairen te ontwapenen en de begane misdaden, ongeacht de identiteit van de dader, te bestraffen. De strijd tegen verdovende middelen - de illegale teelt, de productie en de handel - moet worden geïntensifieerd zonder daarbij de biodiversiteit en het milieu uit het oog te verliezen. Verder is het dringend noodzakelijk dat de Colombiaanse regering, geheel los van het vredesproces, een verstrekkend programma van sociale en economische hervormingen doorvoert.
Zoals dit Parlement weet, bevindt het vredesproces in Colombia zich momenteel in een onzekere fase. De Europese Unie blijft het vredesproces en de prijzenswaardige inzet van president Pastrana actief steunen en meent dat de enige uitweg uit dit interne conflict aan de onderhandelingstafel ligt.
Voor zover de veiligheidssituatie het toelaat, zal de Europese Unie er alles aan doen om de in het kader van het Europees programma ter ondersteuning van het vredesproces in Colombia aangegane verbintenissen na te komen.

Figueiredo
Mijnheer de Voorzitter, ik zou de voorzitter van de Raad graag het volgende willen zeggen: het is inderdaad zo dat in Colombia de onderhandelingen tussen de partijen, dat wil zeggen, tussen de regering en de FARC, voortgezet worden, en dat de FARC zich een enorme inspanning getroost om een oplossing voor het probleem te vinden. U bent daarvan op de hoogte. Maar het is natuurlijk ook zo dat een oplossing alleen bereikt kan worden als eerst de paramilitaire groepen, de zogenaamde doodseskaders, die in Colombia ongestraft kunnen opereren, ontwapend worden. Bovendien moeten de democratische rechten en vrijheden van alle burgers gegarandeerd worden. De armoede moet worden bestreden en er moet een landhervorming worden doorgevoerd. Tot slot moeten ook de sociale rechten van het Colombiaanse volk gegarandeerd worden.
De FARC zit nu dus met de Colombiaanse regering aan de onderhandelingstafel. Hoe is het dan mogelijk dat de landen van de Europese Unie zich geen enkele inspanning getroosten om ervoor te zorgen dat die onderhandelingen slagen, en ze de FARC niet de visa geven die ze nodig hebben om contact te onderhouden met landen die belang hebben bij het vredesproces? We weten dat er Europese landen zijn die graag willen dat het vredesproces voorspoedig verloopt. Dat is de vraag die ik de fungerend voorzitter van de Raad stel.

de Miguel
Ik meen dat ik in mijn antwoord het standpunt van de Raad en ons stellige besluit geen visa te verstrekken aan leden van de FARC ruimschoots heb toegelicht. Wij denken namelijk bepaald niet dat die visums gebruikt zullen worden om contacten te leggen voor de vrede, integendeel.

Sjöstedt
Ik vind evenals de Raad de kritiek op de FARC-EP terecht, met name wat betreft de ontvoeringen en het vermoorden van indianenleiders. Tegelijkertijd staat het onomstotelijk vast dat de paramilitairen, gesteund door de militairen van het land, verantwoordelijk zijn voor het meeste geweld in Colombia. Als men geweldplegers wil uitwijzen, kan men evengoed de ambassadeur van Colombia uitwijzen.
Wij mogen evenmin vergeten dat in Colombia linkse mensen systematisch worden geëxecuteerd als zij in het openbaar optreden. Mijn concrete vraag aan de Raad luidt als volgt: heeft de Verenigde Staten druk uitgeoefend wat betreft het intrekken van de visa van de vertegenwoordigers van de FARC-EP voordat de Europese Unie daartoe besloot?

de Miguel
In mijn eerste interventie heb ik ook al gezegd dat de Raad zeer bezorgd is over de activiteiten van de paramilitairen. Wij oefenen alle mogelijke druk uit op de regering van Colombia om te voorkomen dat de Colombiaanse strijdkrachten op wat voor manier dan ook samenwerken met deze groeperingen. Alleen zo kan de wijdverspreide overtuiging dat de paramilitairen actief zijn met medeweten van de regering, bestreden worden, een overtuiging die overigens absoluut niet bewezen is, zeker niet wat de regering van de heer Pastrana betreft.
Dit lijkt de geachte afgevaardigde te impliceren. Wij zijn het niet eens met de activiteiten van de paramilitairen en in ieder geval oefent de Raad druk uit om hulp of bijstand van de regering aan deze groeperingen te voorkomen.

Sjöstedt
Ik ben bang dat de Raad mijn vraag niet goed heeft begrepen. Wellicht heeft u haar verkeerd geïnterpreteerd. Ik vroeg of de Verenigde Staten druk heeft uitgeoefend op de Europese Unie voor het verbod tot het verlenen van een visum aan de vertegenwoordiger van de FARC-EP.

de Miguel
Nee, mijnheer de Voorzitter.

De Voorzitter


Efstratios Korakas
Vraag nr. 8 van (H-0967/01):
Betreft: Arrestatie van betogers en barbaars optreden van de politie tijdens de betogingen van 14 en 15 december 2001 Tijdens de nooit eerder geziene massale betogingen in Brussel ter gelegenheid van de Top van Laken op 14 en 15 december 2001 is de politie gewelddadig en provocerend opgetreden tegen vreedzame betogers en toevallige voorbijgangers. Als betogers verklede agenten hebben zich vals en bijzonder barbaars gedragen. Ze hebben betogers en voorbijgangers afgeranseld, tientallen burgers zonder reden gearresteerd, de arrestanten, onder wie ook bloedende gewonden, een uur lang gekneveld laten liggen en vrouwen vernederd door hen voor de ogen van mannelijke agenten, zogenaamde tolken, uit te kleden. Kortom, ze hebben fundamentele rechten die de volkeren na decennia strijd hebben verworven, met voeten getreden.
Het Belgische voorzitterschap en de media hebben geprobeerd feiten te verdoezelen die door de "legal teams" (advocatenteams die de rechten van de betogers verdedigen) en de slachtoffers van deze agressie zijn aangeklaagd.
Is de Raad op de hoogte van deze gebeurtenissen en, zo ja, wat denkt hij ervan?

de Miguel
Artikel 33 van het Verdrag betreffende de Europese Unie bepaalt duidelijk dat door politiediensten getroffen maatregelen vallen onder de strikte bevoegdheid van de lidstaten.
De Raad kan zich dus niet uitspreken over de door de vraagsteller aangekaarte onderwerpen.
Het feit dat de demonstraties plaats vonden op het moment dat de Europese Raad bijeenkwam, is in dit geval totaal irrelevant.

Figueiredo
Ik begrijp dat het moeilijk is om precies vast te stellen wanneer de Belgische regering optrad als voorzitter van de Europese Unie, en wanneer ze optrad als regering van een lidstaat, maar ik zou toch graag precies willen weten wat er nu werkelijk gebeurd is. Waarom zijn er maatregelen genomen waarvan een aantal advocaten heeft gezegd dat ze een inbreuk vormden op de rechten van burgers die hier in België tijdens de laatste Top op vreedzame wijze kwamen demonstreren?

de Miguel
Ik heb al gezegd dat ik niet kan antwoorden op deze vraag maar ik wil mij wel verzetten tegen de bewering van mevrouw Figueiredo dat de betogers zich vreedzaam opstelden. Ik was erbij in Brussel en heb met mijn eigen ogen gezien dat het woord vreedzaam absoluut niet van toepassing was op deze demonstraties. Er zijn enorm veel vernielingen aangericht in de stad. Als mevrouw Figueiredo dit een vreedzame demonstratie noemt, dan moet ik zeggen dat ik en het voorzitterschap die mening bepaald niet delen.

De Voorzitter
U kunt niet meer reageren, mevrouw Figueiredo. Ik weet dat u er anders over denkt, dat is meer dan duidelijk, maar u kunt niet meer reageren. Anders raken wij in een debat verzeild terwijl dit het vragenuur is.

Figueiredo
Mijnheer de Voorzitter, ik had het natuurlijk over vredelievende demonstraties, en niet over andersoortige manifestaties. En daarom wil ik graag een antwoord, omdat het vredelievende demonstraties waren.

De Voorzitter
De fungerend voorzitter van de Raad heeft verklaard dat deze vraag buiten zijn bevoegdheid valt en daar houd ik mij aan. U heeft uw vraag toegelicht, waarvan akte.

De Voorzitter


Lennart Sacrédeus
Vraag 9 van (H-0968/01):
Betreft: Ontmanteling van de islamitische terreurgroep Laskar Jihad in Indonesië In de resolutie die het Parlement op 13 december 2001 heeft aangenomen over Papoea (Irian Jaya) en Celebes (Sulawezi) in Indonesië wordt gesteld dat "de strijders van de islamitische terreurgroep Laskar Jihad, die vanaf 1999 op de Molukken een spoor van bloed en vernieling heeft achtergelaten, thans ook actief zijn geworden op Celebes". Daardoor zijn van de 10 miljoen inwoners van de Molukken thans 300.000 vluchteling, voornamelijk christenen. Op Celebes is Tentana, de grootste christelijke stad (50.000 inwoners) door Laskar Jihad-strijders belegerd. Jafar Umar Talib, de leider van de Laskar Jihad, die in Pakistan is getraind in het voeren van godsdienstoorlogen, beweert dat 10.000 strijders onder zijn bevel staan. Afghanen en andere buitenlanders maken deel uit van de moslimmilitie tegen de christenen.
Welke maatregelen heeft de EU via de Raad genomen naar aanleiding van het in de resolutie aan de Indonesische autoriteiten gerichte verzoek "over te gaan tot de ontmanteling van de terreurorganisatie Laskar Jihad, die grotendeels verantwoordelijk is voor de gruweldaden welke de afgelopen jaren op de Molukken zijn begaan, en de daders voor de rechter te brengen"? Is samengewerkt met de VS en welke maatregelen heeft de Raad genomen om spoedig een eind te maken aan het terroristische geweld tegen de christenen op de Molukken en Celebes?

de Miguel
Mijnheer de Voorzitter, de Raad is zeer bezorgd over het sektarisch geweld in Indonesië, welke religie of etnische achtergrond de slachtoffers ook hebben. De Raad heeft meermaals uiting gegeven aan deze bezorgdheid, zowel ten overstaan van de Indonesische regering als tegenover de partners van de Europese Unie en de Verenigde Staten.
De Raad heeft er bij de Indonesische regering op aangedrongen te voorkomen dat meer leden van de Laskar Jihad naar Malaca en Midden-Sulawesi trekken en ervoor te zorgen dat de reeds aanwezige leden deze gebieden verlaten.
Er is nog veel werk aan de winkel. Er is een open dialoog gaande tussen de Raad en de Indonesische regering en via dit samenwerkingsverband zal de Raad proberen de situatie positief te beïnvloeden.

Sacrédeus
Hierbij wil ik het Spaanse voorzitterschap bedanken voor zijn antwoord. Ook wil ik van de gelegenheid gebruik maken om Spanje hartelijk welkom te heten als voorzitterland van de Europese Unie dit half jaar. Ik heb echter een paar aanvullende vragen.
Is de Raad van mening dat de Indonesische autoriteiten de noodzakelijke maatregelen hebben genomen voor het ontmantelen van de islamitische terroristische organisatie Laskar Jihad en dat deze maatregelen afdoende waren? Denkt de Raad dat Laskar Jihad terreurdaden zal blijven plegen of is er momenteel een afname waar te nemen, zodat er een einde kan komen aan het geweld tegen onschuldige mensen, met name christenen, op de Molukken? Ten slotte wil ik graag weten van de Raad of er een nauwe samenwerking bestaat tussen de Verenigde Staten en de Europese Unie wat betreft de ontmanteling van deze islamitische terroristische organisatie.

de Miguel
Helaas, mijnheer Sacrédeus, zijn er geen afdoende maatregelen te treffen tegen de terroristische dreiging. Uiteraard kan de Laskar Jihad- beweging als zodanig gekwalificeerd worden. Vandaar ook dat ik niet denk dat het gevaar is bedwongen. Ik vrees ook dat de Indonesische regering, ondanks de door haar getroffen maatregelen, niet in staat moet worden geacht de dreiging die van deze grote, numeriek sterke beweging uitgaat te beteugelen.
U vraagt mij of de Europese Unie en de Verenigde Staten hulp moeten bieden. Ik denk dat dat de geest is van alle politieke verklaringen die sinds 11 september zijn afgelegd. De Europese Unie en de Verenigde Staten vormen reeds een gesloten front in de strijd tegen het terrorisme, overal ter wereld waar dit verschijnsel ook de kop opsteekt. Wij zijn momenteel in gesprek met de Amerikanen om na te gaan hoe wij Indonesië kunnen steunen in de strijd tegen deze terroristische organisatie.

De Voorzitter
Vraag nr. 10 van de heer Podestà die wordt vervangen door mevrouw Sartori.

De Voorzitter


Guido Podestà
Vraag nr. 10 van (H-0969/01):
Betreft: Situatie van de vrouw in Nigeria - het geval van mevrouw Safia Husaini Tungar Tudu Het geval van een Nigeriaanse vrouw van dertig jaar - op haar twaalfde getrouwd, vier kinderen, waarvan het laatste kind de vrucht is van een verkrachting, waarvoor de vrouw tot steniging is veroordeeld - wekt grote verontrusting over de huidige positie van de vrouw in vele Afrikaanse landen, waaronder Nigeria.
Een getrouwde vrouw, ook indien gescheiden, die geslachtsgemeenschap heeft met een andere man, pleegt volgens de sjari'a overspel, ook indien het - zoals in dit geval - om verkrachting gaat.
Voor de politieke en militaire macht in ondemocratische regimes is het een noodzaak controle uit te oefenen op het leven - ook het privé-leven - van de onderdanen; hieronder valt ook de geboortecontrole, waardoor vrouwen dus meer blootgesteld zijn aan wettelijke sancties, die vaak onmenselijk zijn.
Welke nieuwe maatregelen denkt de Raad te nemen om een einde te maken aan praktijken die de grondrechten van de mens schenden?
Wat denkt de Raad te ondernemen om de democratisering en deconfessionalisering te bevorderen in landen als Nigeria, waar de interpretatie van de religieuze wetgeving (die overigens de ware zin van de desbetreffende godsdienst verdraait) vooral de rechten van de vrouw schendt?
Welke stappen denkt de Raad te ondernemen om het leven en de waardigheid van bovengenoemde Nigeriaanse vrouw zo spoedig mogelijk te beschermen?

de Miguel
. (ES) Mijnheer de Voorzitter, de lidstaten van de Europese Unie en de Europese Commissie hebben in nauw overleg alle internationale acties ten gunste van mevrouw Safia Husaini gesteund. De Europese Unie heeft de mogelijkheid overwogen om formele stappen te ondernemen indien het islamitische hof van appel, de Shari' a van Sokoto, het vonnis bevestigt.
In 2001, tijdens de 57ste vergadering van de Commissie mensenrechten van de VN, heeft de Europese Unie reeds haar bezorgdheid kenbaar gemaakt over de vonnissen die werden uitgesproken op basis van de sjari' a, het islamitisch strafrecht. De Europese Unie en de Europese Commissie hebben in nauw overleg en zeer vastberaden alle internationale acties ten gunste van mevrouw Safia Husaini gesteund, hetgeen strookt met de uitkomst van de door de delegatieleiders van de Europese Unie in Abuja georganiseerde bijeenkomst op 23 januari jongstleden. Het Spaans voorzitterschap heeft de lidstaten voorgesteld het standpunt van de Europese Unie ten aanzien van de doodstraf opnieuw voor te leggen aan het ministerie van buitenlandse zaken van Nigeria.
Dit voorstel werd afgelopen maandag formeel aangenomen door de Raad van ministers van de Unie en heeft reeds zijn beslag gekregen. Het fungerend voorzitterschap van de Unie heeft hiertoe contact opgenomen met de regering van de Federale Republiek Nigeria.
Wat het ruimere vraagstuk van de grondrechten betreft en, meer concreet, de rechten van de vrouw in Nigeria en de rest van Afrika, is de Raad vastbesloten de al lang geleden uitgezette koers te blijven volgen. Daartoe beschikt hij over de volgende instrumenten: de Overeenkomst van Cotonou, waar in artikel 9,lid 2 wordt gewezen op de verplichtingen, de internationale verbintenissen op het vlak van de mensenrechten, waarin de gelijkheid van man en vrouw nogmaals wordt bevestigd, de verklaring en het actieplan van Cairo die werden aangenomen tijdens de Afrikaans-Europese Top in Cairo in april 2000 en waarin de naleving van de mensenrechten nadrukkelijk aan bod komt, het gemeenschappelijk standpunt inzake de mensenrechten, de democratische beginselen, de rechtsstaat en goed openbaar bestuur in Afrika 98/350/PESC, verordening (CE) 965/99 van de Raad, waarin de voorwaarden worden bepaald voor een gemeenschappelijk optreden op het gebied van de ontwikkelingssamenwerking met als algemeen doel de democratie in de rechtsstaat te ontwikkelen en te consolideren en de naleving van de mensenrechten en de grondvrijheden te bevorderen, en tot slot vooral het gemeenschappelijk standpunt inzake Nigeria waarin expliciet verwezen wordt naar de naleving van de mensenrechten.

Sartori
Ik dank u, mijnheer de voorzitter, voor uw uitgebreid antwoord op onze vraag.
De gebeurtenissen van de afgelopen dagen dwingen ons evenwel bij de Raad aan te dringen op een nieuw initiatief. Zoals u weet is in Nigeria afgezien van Safia nog een andere vrouw ter dood veroordeeld door steniging. Het gaat om Aishatu Abubakar die enkele weken geleden door dezelfde rechtbank in hetzelfde gebied van Nigeria om dezelfde reden werd veroordeeld tot dezelfde straf. Vandaag kregen wij het bericht dat in Soedan een achttienjarige vrouw, Abok Afa Kok, een christin die geen Arabisch kent, eveneens door een rechtbank is veroordeeld tot steniging. In dit geval gaat het niet om een religieuze maar een civiele rechtbank die haar zelfs het recht op verdediging en vertaling heeft ontzegd.
Ik geloof dat de Raad een belangrijke taak op zich heeft genomen maar afgezien daarvan zou er constant toezicht moeten worden uitgeoefend op de verschillende gevallen. Daarom leg ik naast het geval van Safia ook deze twee nieuwe gevallen in uw handen.

de Miguel
Ik ben het roerend met u eens dat de Raad al deze gevallen, waarbij het individuele personen betreft en landen waarmee de Europese Unie preferentiële betrekkingen onderhoudt via de Overeenkomst van Cotonou, nauwlettend moet blijven volgen. In deze gaat het zowel om Soedan als om Nigeria.
Ik ben natuurlijk niet op de hoogte van deze gevallen maar ik heb nota genomen van wat u zei en zal hemel en aarde bewegen om via de Commissiediensten en ons eigen diplomatieke apparaat de noodzakelijke informatie te vergaren. Ik verzeker u dat het fungerend voorzitterschap van de Raad deze feiten zal voorleggen aan de lidstaten. Wij zullen de noodzakelijke maatregelen treffen en onmiddellijk diplomatieke stappen ondernemen om de rechten van deze twee arme vrouwen te vrijwaren.

Tannock
Mijnheer de voorzitter, de minister van Justitie van Afghanistan heeft onlangs te kennen gegeven dat de nieuwe interim-regering vasthoudt aan op de Sjari' a gebaseerde straffen als dood door steniging voor overspel en amputatie van ledematen voor diefstal. Premier Karzai heeft zich zelfs openlijk voor amputatie als straf uitgesproken tijdens een ontmoeting met de pers in Amerika.
Tijdens de Afghanistan-conferentie in Tokyo heeft de Europese Unie onlangs 1,5 miljard euro steun toegezegd voor Afghanistan in de komende vijf jaar. Moet hieraan niet de voorwaarde worden verbonden dat een einde wordt gemaakt aan de toepassing van dit soort wrede, uitzonderlijke straffen, die naar internationaal recht onaanvaardbaar zijn?

de Miguel
Onze steun aan de ontwikkeling van Afghanistan en de door u genoemde grote bedragen die het resultaat zijn van de Top in Tokio, zijn inderdaad van meet af aan bij monde van de Raad gekoppeld aan de naleving van de mensenrechten in Afghanistan en, meer concreet, aan de gelijke behandeling van mannen en vrouwen.
Ik denk dat het geval dat u aankaart om een reactie van de Europese Unie vraagt. Alhoewel wij de Afghaanse tradities en religie respecteren, eisen wij ook dat de mensenrechten worden nageleefd in dit land, en de uitvoering van islamitische vonnissen staat haaks op onze invulling van het begrip mensenrechten.
Ik wil u er echter wel op wijzen dat de toepassing van de Sjari' a, de islamitische wet, gemeengoed is in alle islamitische landen. Afghanistan is niet het enige land waar dergelijke bruutheden plaats vinden. Wij hebben al gehoord wat zich in sommige Afrikaanse landen afspeelt. De lijst van op de Sjari' a gebaseerde vonnissen die in andere landen in het Midden-Oosten werden voltrokken, is ellenlang en getuigt van een grove schending van de mensen- en vooral vrouwenrechten.
Ik vind dat de Europese Unie het voortouw moet nemen wanneer deze rechten in het geding zijn. Tegelijkertijd moeten wij ervoor waken religieuze gevoelens te bruuskeren aangezien er, zoals u weet, een discussie gaande is over de botsing tussen de islamitische en de christelijke beschaving. Wij moeten dus de nodige omzichtigheid betrachten. Maar wij kunnen het geval dat u noemt, niet negeren. Ik zal deze zaak voorleggen aan de Raad en de Commissie opdat voorkomen kan worden dat dit vonnis ten uitvoer wordt gelegd.

De Voorzitter


Konstantinos Alyssandrakis
Vraag nr. 11 van (H-0971/01):
Betreft: Verbod op de oprichting en het bestaan van partijen met in hun naam het woord 'communistisch' in Turkije In Turkije, een kandidaat-lidstaat voor toetreding tot de EU, vinden op systematische wijze en voortdurend schendingen van de mensen- en democratische rechten plaats. Hiertoe behoort ook, krachtens een verouderde bepaling (uit 1920) van artikel 96 van de wet op de politieke partijen, het verbod op de oprichting en het bestaan van partijen met in hun naam het woord "communistisch".
De Partij voor Socialistisch Bestuur van Turkije is in 1993 opgericht en functioneert legaal. De partij heeft herhaaldelijk strijd geleverd voor democratische rechten en neemt deel aan verkiezingen. Op het recentelijk gehouden partijcongres heeft de partij voor een nieuwe naam gekozen, te weten Communistische Partij van Turkije; vanwege de hierboven vermelde ondemocratische wet loopt de partij evenwel het gevaar verboden te worden.
Er zij op gewezen dat het Turkse parlement momenteel vergadert over een wijziging van de wet op de politieke partijen. Dit biedt de mogelijkheid dit ondemocratische verbod te schrappen.
Hoe beoordeelt de Raad het in de Turkse wet opgenomen verbod op de oprichting en het bestaan van een communistische partij? Is de Commissie van mening dat Turkije tot de EU kan toetreden zonder een voorafgaandelijke schrapping van dit verbod? Is de Raad voornemens de regering in Ankara aan te sporen tot wijziging van deze ondemocratische en antireactionaire wet, zodat de communistische partij in alle vrijheid politiek kan bedrijven?

de Miguel
. (ES) Turkije werkt inderdaad aan een ontwerptekst ter wijziging van de wet op de politieke partijen. Om u de waarheid te zeggen, tasten wij in het duister wat de inhoud van deze tekst betreft aangezien deze nog niet is voorgelegd aan de Turkse regering. Wij beschikken dus niet over nadere informatie.
De Raad beschikt dus ook niet over aanwijzingen dat de Turkse Communistische Partij gedwarsboomd of zelfs verboden zou worden op basis van een verouderde bepaling van de vorige wet op de politieke partijen.
Wat de mensenrechten en de grondrechten in Turkije in zijn algemeenheid betreft oordeelde de Europese Raad van Laken dat het land vooruitgang boekt bij de naleving van de politieke toetredingseisen. Met name de recente grondwetswijziging verhoogt de kansen op toetredingsonderhandelingen voor Turkije. Turkije wordt aangemoedigd voort te gaan op de ingeslagen weg en zorg te dragen voor de toepassing van de toetredingscriteria - de fameuze criteria van Kopenhagen - op vooral het vlak van de mensenrechten.
De Raad volgt het proces van de institutionele hervormingen in Turkije op de voet en bekijkt vooral of die hervormingen leiden tot een concrete verbetering van de mensenrechten- en de grondrechtensituatie.
Zoals wij allen weten, laat die situatie nog bijzonder veel te wensen over.
De Raad zal niet aarzelen vragen te stellen als moge blijken dat de voorziene wijziging van de wet op de politieke partijen haaks staat op de uitoefening van de democratische vrijheden.

Alyssandrakis
Mijnheer de fungerend voorzitter, het bevreemdt mij ten zeerste dat de Raad hierover kennelijk veel minder weet dan de Turkse kranten. Het is bijvoorbeeld bekend dat de bevoegde commissie van de Turkse Nationale Assemblee een ontwerpwet betreffende politieke partijen heeft ingediend, waarmee echter geen enkele verandering wordt gebracht in het verbod op het gebruik van het woord "communistisch" . Ik begrijp ook niet goed hoe de Raad niet op de hoogte kan zijn van de vervolging van leden van de communistische partij van Turkije. Niet minder dan 150 leden van deze partij zijn gearresteerd en er worden sedert het bestaan van deze partij invallen gepleegd in haar kantoren.
Afgezien daarvan maakte ik in mijn vraag nog gewag van twee heel concrete punten waarop ik geen antwoord heb gekregen. Ik heb de Raad gevraagd of volgens hem Turkije kandidaat-land kan zijn, of liever gezegd lid kan worden van de Europese Unie als het dit verbod niet intrekt. Op die concrete vraag heb ik geen antwoord gekregen.

de Miguel
Volgens mij ben ik duidelijk geweest, mijnheer de Voorzitter. De criteria van Kopenhagen zijn een absolute voorwaarde voor er überhaupt een begin kan worden gemaakt met de onderhandelingen over de hypothetische, toekomstige toetreding van Turkije tot de Unie.
Ik denk dat hierover geen misverstand kan bestaan. En ik denk dat de vraagsteller de criteria van Kopenhagen op zijn duimpje kent. Ik ga er dan ook vanuit dat de Raad hiermee alle twijfel heeft weggenomen: zolang Turkije de criteria van Kopenhagen niet tot op de letter naleeft, openen wij geen toetredingsonderhandelingen.

De Voorzitter


Richard Howitt
Vraag nr. 12 van (H-0001/02):
Betreft: Steun van de Europese Raad aan een Conventie van de Verenigde Naties betreffende gehandicapten Heeft de Europese Raad gesproken over eventuele steun aan de voorgestelde Conventie van de Verenigde Naties betreffende gehandicapten en welke lidstaten zullen naar verwachting voor deze conventie stemmen? Zal de fungerend Voorzitter ervoor zorgen dat dit onderwerp voor verdere discussie op de agenda wordt gezet van de Groep op hoog niveau inzake gehandicapten? Zal hij uit hoofde van het voorzitterschap steun aan deze conventie in landen buiten de EU propageren?

de Miguel
Mijnheer de Voorzitter, de Europese Raad heeft het onderwerp dat de heer Howitt ter sprake brengt, niet behandeld. De Commissie heeft in deze geen enkel initiatief voorgelegd aan de Raad. Misschien mag ik de heer Howitt wijzen op het feit dat de groep op hoog niveau voor gehandicapten niet onder de Raad maar onder de Commissie valt. De Commissie is dus de aangewezen instantie om informatie te verstrekken over de debatten in deze instantie. Tijdens de contacten met derde landen zal het voorzitterschap alle in zijn ogen belangrijke en passende onderwerpen aansnijden.

Howitt
Mijnheer de Voorzitter, er zijn in dit Parlement wel eens bevredigender antwoorden gegeven op vragen van afgevaardigden, dunkt me, en ik zou de fungerend voorzitter dan ook willen vragen of hij me niet iets meer reden tot tevredenheid zou kunnen geven. Realiseert hij zich bijvoorbeeld dat 37 miljoen gehandicapten in Europa en vele daarbuiten erop aandringen dat de Verenigde Naties zich inzetten voor meer en betere rechten voor gehandicapten? Is hij zich ervan bewust dat het jaar 2003 is uitgeroepen tot het Europees Jaar van de gehandicapten, en in hoeverre neemt hij dat feit in aanmerking? Beseft hij dat de juridische aanpak inzake invaliditeit zoals we die sinds 1996 hanteren, inhoudt dat we een dergelijke Conventie dienen te steunen? Niets in zijn antwoord duidt erop dat hij zich van dit alles bewust is.
Vandaag heeft hij in dit Parlement erkend dat hij en zijn collega' s deze kwestie niet eens besproken hebben. Zou hij dan in ieder geval de moeite willen nemen gevolg te geven aan het verzoek van het Parlement om deze kwestie op de agenda te zetten? Alle leden van de door de Commissie ingestelde groep op hoog niveau voor gehandicaptenaangelegenheden zijn lid van de Raad en dus kan hij bedoeld debat in gang zetten als hij dat wenselijk acht. Wellicht zou hij nu op mijn woorden kunnen reageren.

de Miguel
Volgens mij, mijnheer Howitt, heb ik een duidelijk antwoord gegeven op uw vraag. Dit betekent absoluut niet dat de Raad zich niet zou bezighouden met gehandicapten. Maar u vroeg mij of de Europese Raad dit onderwerp heeft behandeld en mijn antwoord daarop is nee: kort en bondig nee. Dat wil niet zeggen dat het nooit aan bod zal komen en ook niet dat de Raad het niet wenst te behandelen. Het is niet besproken omdat daar eenvoudigweg nog geen mogelijkheid toe was.
Het is niet zo dat de Raad niet op de hoogte zou zijn van de problemen van gehandicapten. De Raad weet dat er internationale vergaderingen en afspraken op stapel staan waarvoor de lidstaten en de Europese Unie een standpunt moeten bepalen.
Ik heb gesuggereerd dat u deze vraag aan de Commissie voorlegt omdat zij als initiatiefneemster tot de groep op hoog niveau voor gehandicapten beter in staat is een concreet antwoord te geven.

Crowley
In dit Parlement is genoegzaam bekend dat de rechten van gehandicapten een prominente plaats innemen in het Spaanse rechtsstelsel. In veel opzichten is de Spaanse wetgeving op dit punt een model dat andere lidstaten tot voorbeeld kan strekken wanneer het gaat om de integratie, de gelijke toegang en de gelijke behandeling.
In dat licht zou ik de fungerend voorzitter de volgende vragen willen stellen. Eerste vraag: zou hij zijn goede diensten willen aanbieden en zijn invloed bij zijn collega' s in de Raad willen aanwenden om ervoor te zorgen dat de Europese Unie nadrukkelijk haar stem laat horen in de fora waar de VN-Conventie voor gehandicapten wordt besproken? Tweede vraag: kan het Spaanse voorzitterschap garanderen dat de kwestie van gelijke toegang en gelijke rechten voor alle gehandicapten in de Europese Unie boven aan de agenda komt te staan? Derde en laatste vraag: is het voorzitterschap bereid bij de voorbereiding van het Europees Jaar van gehandicapten in 2003 extra steun te verlenen aan de Special Olympics, die in 2003 in de Unie georganiseerd worden?

de Miguel
Ik kan u simpelweg antwoorden dat ik zeker nota heb genomen van de suggesties die u het voorzitterschap doet. Wij zijn maar al te zeer bereid ervoor te zorgen dat de Europese Unie zich steeds intensiever inzet voor gehandicapten in het algemeen en in het bijzonder voor de Conventie van de Verenigde Naties betreffende gehandicapten.

De Voorzitter


Josu Ortuondo Larrea
Vraag nr. 13 van (H-0005/02):
Betreft: Vertegenwoordiging van de Spaanse autonome regio's in het Raadsvoorzitterschap Het jaar 2002 is zojuist aangevangen en in het kader van het roulatiesysteem heeft het Koninkrijk Spanje het voorzitterschap van de Europese Unie op zich genomen. Het afgelopen half jaar werd dit voorzitterschap waargenomen door België. In verschillende ontmoetingen met het Europees Parlement hebben we toen niet alleen de premier en andere ministers van dit land zien verschijnen en vergaderingen zien voorzitten, maar ook regeringsleiders en ministers van de verschillende regio's van België.
Ik zou in dit verband aan het Spaanse voorzitterschap de volgende vraag willen stellen: Wat zijn de redenen waarom er, ofschoon de Spaanse Grondwet bepaalt dat het Koninkrijk Spanje een op autonomie gebaseerde staat is met autonome regio's (Comunidades), die exclusieve bevoegdheden bezitten die in bepaalde gevallen even groot, of zelfs nog groter, zijn dan die van de Belgische regio's, geen enkele participatie van de Spaanse autonome regio's wordt overwogen waar het de personen betreft die het Europees Parlement mogen toespreken, of die betrokken zijn bij de werkzaamheden daarvan?

de Miguel
De Raad herinnert de geachte afgevaardigde, de heer Josu Ortuondo, eraan dat overeenkomstig artikel 203 van het Verdrag ter oprichting van de Europese Gemeenschap "de Raad bestaat uit een vertegenwoordiger van elke lidstaat op ministerieel niveau die gemachtigd is om de regering van de lidstaat die hij vertegenwoordigt, te binden." .
Onverlet deze bepaling kan elke lidstaat zelf beslissen over de samenstelling van de eigen vertegenwoordiging. Het voorzitterschap bepaalt derhalve zelf hoe het zich laat vertegenwoordigen bij parlementaire aangelegenheden.
Het is onvermijdelijk dat deze besluiten in ieder geval gedeeltelijk afhangen van de nationale, grondwettelijke bepalingen, die per lidstaat verschillen. Hieruit vloeit voort dat de Raad generlei commentaar kan leveren op de wijze waarop het voorzitterschap zich laat vertegenwoordigen bijvoorbeeld tijdens contacten met het Europees Parlement.

Ortuondo Larrea
In de eerste plaats wil ik u bedanken voor uw antwoord op mijn eerste vraag.
Zoals u wellicht heeft gemerkt, herhaalt de fungerend voorzitter van de Raad het antwoord dat hij eerder gaf op vraag 6. Ik zou dienaangaande willen zeggen dat artikel 203 van het Verdrag ter oprichting van de Europese Gemeenschap inderdaad spreekt van "ministerieel niveau" . Natuurlijk zijn zowel bij de vergaderingen van de Europese Raad als bij het voorzitterschap de regio' s of, zoals u dat noemt, de autonome gemeenschappen, vertegenwoordigd: de Belgische regio, de Schotse regio of natie - zoals een collega net aangaf -, de Duitse Länder, de Oostenrijkse deelstaten en alle andere ons bekende voorbeelden.

Ik zou u wat dit betreft willen vragen of u de handelwijze van de Spaanse regering juist vindt. Als er bijvoorbeeld wordt gesproken over economische en financiële zaken, of over een stabiliteitsplan voor de begroting, dan resulteert dat in Europese akkoorden die u vervolgens intern, zonder vooroverleg of consensus, via wetten oplegt aan de Spaanse autonome regio' s terwijl deze laatste de exclusieve bevoegdheid bezitten voor deze materie.

de Miguel
Ik kan niet meer zeggen dan ik al gezegd heb. Het is aan de lidstaten de eigen vertegenwoordiging bij de ministerraad en het Parlement te regelen in overeenstemming met de nationale regelgeving en de grondwet.
Niet alle voorbeelden van de heer Ortuondo zijn even goed gekozen. Het is zeker waar dat er Belgische vertegenwoordigingen zijn geweest en, in bepaalde gevallen, afvaardigingen van één van de Duitse Länder maar ik heb nog nooit een Schotse minister gezien in een Europese raad.
Misschien verwisselt hij de Scottisch Secretary, een minister van de Britse centrale regering, met een vertegenwoordiger van de Schotse regering. Dat is een enorme vergissing. Wij moeten geen verwarring stichten op dit gebied. Ik wil nog eenmaal heel duidelijk stellen dat de regeringen gaan over de eigen vertegenwoordiging en dat er dus verder niets te zeggen valt over dit onderwerp.

Vidal-Quadras Roca
Ik wil naar aanleiding van de vraag van de heer Ortuondo op twee aspecten ingaan. Ten eerste wordt er gesproken over de grondwettelijke fundamenten van een staat. Die fundamenten worden door de partij van de heer Ortuondo onophoudelijk onder vuur genomen, met destabilisatie als onverantwoord doel.
Het tweede punt is de merkwaardige analogie die wordt getrokken tussen verschillende lidstaten. De staatsinrichting van bijvoorbeeld België behelst een complex, op zichzelf staand kruissysteem van culturele, linguïstische en politieke gemeenschappen dat is gekoppeld aan een stelsel van federale en regionale bevoegdheden. Iedereen, met uitzondering van domkoppen en raddraaiers, weet dat dit systeem absoluut niets heeft uit te staan met het Spaanse autonomie-model.
Ik zou, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, graag horen of u ook vindt dat deze bonte diversiteit aan staatsinrichtingen in de Unie de Europese democratie activeert, verrijkt en versterkt? Bent u het met mij eens dat een eenvormigheid creërend reductionisme - zoals de heer Ortuondo lijkt voor te staan - uit den boze is en dat bovengenoemde diversiteit absoluut dient te worden gerespecteerd door de communautaire instellingen?

de Miguel
Mijnheer de Voorzitter, ik heb niets toe te voegen aan wat ik reeds zei. De diversiteit in de Unie wordt mijns inziens gewaarborgd door het respect voor de grondwettelijke systemen van de lidstaten en elk land regelt zijn aanwezigheid bij raadsvergaderingen, tijdens het voorzitterschap en bij andere instellingen op basis van de eigen interne wetten en grondwettelijke bepalingen.

Ortuondo Larrea
De heer Vidal-Quadras zei dat ik en de partij die ik vertegenwoordig de Spaanse grondwet willen omverwerpen. Onze benadering heeft niets uit te staan met subversie.
Krachtens de Spaanse grondwet heeft de Autonome Regio van Baskenland, waartoe ik behoor, bepaalde exclusieve bevoegdheden. Bijvoorbeeld op het vlak van fiscale kwesties.
Door de ministerraad van de Europese Unie worden regelmatig besluiten getroffen op fiscaal gebied zonder dat de betrokken partijen hierbij zijn vertegenwoordigd. Dit geldt evenzeer voor de autonome regio van Baskenland en als voor de wettelijke regio van Navarra.
Wij voelen ons niet vertegenwoordigd door de regering in Madrid omdat wij een andere mening zijn toegedaan inzake soevereiniteit, een soevereiniteit die niet welwillend is afgestaan door de Madrileense regering maar die voortvloeit uit de historische rechten van het Baskisch volk.

De Voorzitter
Ik zou de geachte leden willen vragen geen debatten te voeren over de interne situatie in hun eigen land. Stelt u alstublieft vragen aan de Raad.
Anderzijds heeft eenieder in deze zaal het recht zijn mening kenbaar te maken voor zover dit uitmondt in een vraag, zoals het geval was bij de heer Vidal-Quadras en de andere leden. Ik probeer mij slechts aan het Reglement te houden. Doe ik dat niet, dan lopen wij het risico dat tijdens het voorzitterschap van een bepaald land de nationale problemen en discussiepunten van dat land centraal komen te staan.

De Voorzitter
Daar de indiener van vraag nr. 14 afwezig is, komt deze te vervallen.

De Voorzitter


Mihail Papayannakis
Vraag nr. 15 van (H-0010/02):
Betreft: Biologische en toxinewapens Op 15 november 2001 heeft het Europees Parlement een resolutie (B5-0708/2001) aangenomen over de onderhandelingen in het kader van het Verdrag inzake biologische en toxinewapens na de recente miltvuuraanslagen. Op de vijfde conferentie tot herziening van dit Verdrag, die afgelopen november heeft plaatsgehad in Genève, was de Amerikaanse vertegenwoordiging de enige van de 144 landen die weigerde de wettelijke verplichtingen die uit het Verdrag voortvloeien, te erkennen. Kan de Raad in het licht hiervan zeggen welk gevolg hij denkt te geven aan de eisen die zijn geformuleerd in de resolutie van het Europees Parlement met het oog op multilaterale ontwapening en de niet-verspreiding van biologische en toxinewapens door middel van een juridisch bindend protocol?

de Miguel
Maakt u zich geen zorgen, mijnheer de Voorzitter, ik ben maar al te zeer bereid op deze vraag te reageren.
Zoals de heer Papayannakis ongetwijfeld weet, heeft de Europese Unie een actieve rol gespeeld bij de onderhandelingen met de ad hoc groep van staten die deel uitmaken van het Verdrag inzake biologische en toxinewapens en de vijfde Conferentie ter herziening van dit Verdrag, die van 19 november tot 7 december in Genève plaatsvond.
Daarbij is de Unie uitgegaan van de in 1996, 1998 en 1999 aangenomen gemeenschappelijke standpunten en de conclusies van de Raad van 11 juni 2001. De Europese Unie betreurt het dan ook dat na 6 jaar onderhandelingen op basis van een unaniem toegekend mandaat de vijfde Conferentie ter herziening van het Verdrag inzake biologische en toxinewapens niet heeft geresulteerd in een slotverklaring of een document met concrete maatregelen ter uitbouw van bovenvermelde Verdrag.
Op het gebied van de gezondheid blijft het uitbouwen van het Verdrag inzake biologische en toxinewapens een van de prioriteiten van de Raad van de Unie. In overeenstemming met de conclusies van 10 december 2001, over de gevolgen van de terroristische dreiging voor het non-proliferatie beleid, de ontwapening en de wapencontrole van de Europese Unie, streeft deze laatste actief naar een globale en doeltreffende toepassing van multilaterale instrumenten, juist om deze gevolgen in te dammen.
Wat het Verdrag inzake biologische en toxinewapens betreft bevestigt de Unie dat het mandaat van de ad hoc groep van deelnemende staten van kracht blijft. De Unie blijft vastberaden streven naar een succesvolle afsluiting van de vijfde Conferentie ter herziening van het Verdrag, die in november van dit jaar opnieuw van start gaat.

Papayannakis
Mijnheer de voorzitter, ik dank u voor uw antwoord en voor uw intenties met betrekking tot de activiteiten die het voorzitterschap en de Unie van plan zijn te ontplooien in de strijd tegen deze verschrikkelijke wapens. Het probleem waar wij op zijn gestuit, mijnheer de voorzitter, is echter als volgt: de Verenigde Staten weigeren deel te nemen aan dit Verdrag, daar dit juridisch bindend is. U zegt dat wij zullen blijven ijveren voor iets meer concreets in de toekomst. Derhalve wil ik u vragen welke besprekingen u voert met de Verenigde Staten? Hoe groot is de kans dat u hen tot andere gedachten zult bewegen? Welke inlichtingen hebt u over dit vraagstuk? Daarvan hangt namelijk al het andere af. Ik betwijfel u goede wil allerminst, maar ik betwijfel wel de analyse van de situatie die kennelijk in de verklaring van het voorzitterschap voorkomt.

de Miguel
Wij koesteren inderdaad de hoop dat er in november 2002 een akkoord wordt bereikt tijdens deze vijfde Conferentie inzake de herziening van het Verdrag. Maar dit akkoord is natuurlijk niet compleet zonder deelname van de Verenigde Staten. Vandaar dat dit één van de agendapunten is in de Amerikaans-Europese dialoog die momenteel gaande is ter voorbereiding van de top van de Europese Unie en de Verenigde Staten. Een datum voor deze top staat nog niet vast, maar ik denk dat het zeker juni en misschien zelfs april zal worden, in elk geval vóór het einde van dit voorzitterschap.
Niet alleen zou het ontbreken van de Amerikanen bij deze vijfde Conferentie en het op stapel staande akkoord de geloofwaardigheid van deze internationale inspanning ondermijnen, ook is het zo dat een duidelijk standpunt met betrekking tot het Verdrag inzake biologische en toxinewapens de weg opent voor een gemeenschappelijke actie van de Unie en de Verenigde Staten in de strijd tegen het terrorisme. Dat zijn de argumenten die wij aan de Amerikanen zullen voorleggen. Het is immers bekend dat deze biologische en toxinewapens op criminele wijze kunnen worden ingezet door internationale terroristische organisaties.
Hoe nauwer de internationale samenleving betrokken is bij dit onderwerp - en de Verenigde Staten zijn een van de grootste producenten van biologische en toxinewapens - hoe beter. Ik geloof dat wij dit onderwerp bespreken met de Amerikanen in de zogenaamde Senior Level Group en het behoort zeker tot de akkoorden die wij tijdens de voor dit semester geplande Europees-Amerikaanse top willen sluiten.

De Voorzitter
De vragen nr. 16 tot en met 37, die wegens tijdgebrek niet konden worden beantwoord, zullen schriftelijk worden beantwoord, met uitzondering van vraag 36 die een onderwerp betreft dat reeds op de agenda van deze vergadering staat.
Het vragenuur is gesloten.
(De vergadering wordt om 19.15 uur onderbroken en om 21.00 uur hervat)

Beheer van het regionaal beleid en de structuurfondsen
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0006/2002) van de heer Pohjamo, namens de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme, over het beheer van het regionaal beleid en de structuurfondsen (2001/2066(INI)).

Berend
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, beste collega' s, de bedoeling van dit initiatiefverslag is de problemen bij de praktische uitvoering van de structuurfondsen te analyseren en voorstellen te doen over de wijze waarop het beheer en de effectiviteit van de structuurfondsen verbeterd kunnen worden. Niet in de laatste plaats met het oog op de komende vernieuwing van het regionaal beleid na 2006.
De rapporteur is er niet alleen in geslaagd de verbeteringen aan te geven die zijn bereikt na de herziening van de regeling voor de structuurfondsen in 2000, maar wijst ook op de problemen bij het beheer en met name op de problemen inzake de vertragingen bij de programma' s. Hier wil ik graag nader op ingaan.
Een belangrijk doel van de herziening van de structuurfondsen voor 2000 was om meteen in het eerste jaar goed van start te gaan en niet de fouten te herhalen uit het begin van de programmeringsperiode in 1994. Dit is maar ten dele gelukt. Onderhandelingen over de programma' s kosten nog altijd te veel tijd. De door de Commissie vastgestelde richtsnoeren werden in de regio' s niet altijd goed begrepen.
Er waren vertragingen in de onderhandelingen, die vaak voortvloeiden uit de trage behandeling door de Commissie en de lange tijd die het duurde voordat de Commissie antwoord gaf. Een andere oorzaak voor de vertragingen waren de nieuwe eisen die de Commissie stelde en die naar de mening van de regio' s in sommige gevallen weinig nut hadden. Anderzijds hebben de lidstaten soms nagelaten programmeringsdocumenten toe te sturen of zijn ze te laat geweest met gevraagde informatie.
Op deze feiten, mijnheer de Voorzitter, heb ik in mijn gelijkluidende initiatiefverslag reeds in 1996 gewezen, met de dringende oproep niet weer zoals in 1994 een vertraging te laten ontstaan bij de start van de nieuwe programmeringsperiode. Laten wij nu voor 2006 de juiste en noodzakelijke consequenties trekken, anders kunnen we dit soort verslagen beter meteen bij het oud papier zetten.
Tussen twee programmeringsperiodes mogen geen pauzes ontstaan. Ik steun daarom het voorstel van de rapporteur om met het oog op de toekomst ook te bekijken of de programmeringsperiodes van de doelstellingsprogramma' s en de communautaire initiatieven wellicht gediversifieerd moeten worden en elkaar eventueel moeten overlappen.

Pittella
Geachte collega' s, mijnheer de commissaris, de ontwerpresolutie van de heer Pohjamo heeft enkele amendementen opgeleverd, zowel van de socialisten als van de heer Fava en van ondergetekende.
Ik wil graag bij twee daarvan stilstaan, die mijns inziens belangrijk zijn: het eerste betreft het additionaliteitsbeginsel, het tweede verduidelijkt het begrip grensoverschrijdend gebied. Additionaliteit is de fundamentele voorwaarde dat de structuurfondsen andere gelden niet vervangen, maar deze aanvullen.
Daaraan wil ik graag nog toevoegen dat het Parlement niet als toeschouwer kan en moet optreden bij de uitvoering van de structuurfondsen. Ik stel twee richtlijnen voor: in de eerste plaats de hervorming en de modernisering van de overheid; in de tweede plaats de oprichting van projectdatabanken die in overeenstemming zijn met POR en DOCUP.
Tot besluit wil ik commissaris Barnier verzoeken nota te nemen van het feit dat bij de toepassing van automatisch vrijgekomen kredieten rekening moet worden gehouden met actoren die binnen een en dezelfde lidstaat goed werk verrichten. Het is rechtvaardig dat degene die niet bij de les is, hiervoor moet boeten, maar het is ook rechtvaardig dat degene die prima werk levert en vooruitstrevend en modern is in zijn aanpak, hiervoor wordt beloond.

Poli Bortone
Mijnheer de Voorzitter, de toetsing van de projecten op hun kwaliteit, gemeten naar de resultaten, moet een hoge prioriteit hebben voor het Parlement en de Commissie dient het Parlement in de gelegenheid te stellen de structuurfondsprogramma' s aandachtig te volgen. De voorgestelde informele werkgroep kan daarbij nuttig zijn. Soms antwoordt de Commissie echter niet binnen de gestelde tijd; ditzelfde geldt ook voor enkele lidstaten, vooral in de onderhandelingsfasen.
Het is goed om de stand van zaken vast te stellen en om te bewerkstelligen dat de Commissie sneller antwoord kan geven, dat men zo snel mogelijk uniformiteit bereikt voor wat betreft de bepalingen met betrekking tot de verschillende fondsen en dat men doorgaat de bureaucratie te verminderen door meer regio' s en lokale gemeenschappen verantwoordelijkheden te geven. Voorts is het wenselijk dat aan die regio' s ondersteuning wordt geboden in de vorm van adviezen, dat de kredieten versneld automatisch vrijkomen zodat de gelden sneller kunnen worden bestemd en dat jaarlijks nauwgezet verslag wordt gedaan, zodat met kennis van zaken de programmering vastgesteld kan worden. Men denke bovendien aan een overbruggingsprogramma dat enkele lidstaten, waaronder Italië, in staat stelt ongebruikte gelden uit de programmeringsperiode 1994-1999 te benutten, zoals ook werd gedaan aan het einde van 1993.

Sudre
Mijnheer de Voorzitter, beste collega' s, de structuurfondsen zijn opgezet om lidstaten een helpende hand te bieden bij hun regionaal ontwikkelingsbeleid. De bedoeling was om op deze wijze de economische, sociale en territoriale samenhang binnen de Europese Unie te vergroten. We mogen wel stellen dat de uit hoofde van deze structuurfondsen uitgekeerde steun van doorslaggevend belang blijkt te zijn, en dat deze bijdragen onmisbaar zijn voor het verkleinen van de achterstand van bepaalde regio' s. Dat geldt in de eerste plaats voor de ultraperifere regio' s, die ik zelf goed ken.
Bij de aanvang van de programmeringsperiode 2000-2006 hebben we opnieuw kunnen vaststellen welke problemen zich bij de praktische uitvoering van de structuurfondsen voordoen. Daarom betreuren de lidstaten het dat de Europese Commissie zo lang heeft gewacht met het opstellen van richtsnoeren voor de programmering, terwijl de Commissie zich beklaagt over het feit dat de lidstaten zo traag hebben gereageerd bij het doorgeven van hun programmeringsvoorstellen en andere, complementaire informatie.
De volgende keer dat er over de programmering wordt onderhandeld moeten er heel precieze en bindende termijnen worden vastgelegd, en zowel de lidstaten als de Commissie moeten deze regels respecteren.
De vertraging bij de uitvoering van de programma' s is ongetwijfeld een van de redenen waarom de eerste gegevens betreffende die tenuitvoerlegging zo teleurstellend zijn. Maar het is niet de enige reden. Na Agenda 2000 is het beheer van deze fondsen gedecentraliseerd, als gevolg waarvan de lidstaten vrijwel volledig verantwoordelijk werden voor de uitvoering, doeltreffendheid en follow-up van structurele acties op hun grondgebied.
Wat de situatie in Frankrijk betreft: ik doe bij deze een uitdrukkelijke oproep aan de prefecten van al die regio' s die voor steun uit hoofde van doelstelling 1 of 2 in aanmerking komen om indieners van projecten te mobiliseren en aan te moedigen, en om ze al de technische ondersteuning te geven die ze voor de correcte uitvoering van de programma' s nodig hebben. Het is helaas vaak erg moeilijk ondernemingen in communautaire programma' s te betrekken, aangezien het beheer ervan zo moeizaam verloopt en procedures zoveel tijd in beslag nemen. De nationale overheden moeten zich op dit aspect concentreren, om er zo voor te zorgen dat de structuurfondsen aantrekkelijker worden voor de particuliere sector.
Ik wil graag afsluiten met een concrete suggestie. Ik ben er namelijk van overtuigd dat we de bureaucratische procedure - voor een deel althans - kunnen vereenvoudigen door in 2007 één enkel regionaal ontwikkelingsfonds te creëren.

Ortuondo Larrea
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, wij bespreken thans het initiatiefverslag van de heer Pohjamo over het beheer van het regionaal beleid en de structuurfondsen. Ik dank de rapporteur voor zijn uitstekende werk.
De Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie heeft vijf amendementen ingediend, omdat wij een aantal aspecten aangaande dit onderwerp nader willen belichten.
Ook wij zijn van mening dat partnerschappen met andere actoren - niet alleen nationale en regionale overheden, maar ook plaatselijke gemeenschappen, NGO's, particuliere ondernemingen, enzovoort - nuttig zijn voor het bereiken van economische, sociale en territoriale samenhang in de Unie. Wij vinden echter niet dat er in alle lidstaten naar behoren van het partnerschap gebruik is gemaakt. Het is ook niet overal op dezelfde wijze toegepast.
Derhalve verzoeken wij de Commissie dringend te bevorderen dat het partnerschap op economisch, sociaal en milieugebied naar behoren wordt toegepast in alle regio's die communautaire subsidies ontvangen en tevens te waarborgen dat de parlementen en regeringen van de regio's met wetgevende bevoegdheden geraadpleegd worden over de programmering van de projecten.
Tevens verzoeken wij de Commissie duidelijke meetinstrumenten te ontwikkelen waarmee de toepassing van dit partnerschapsbeginsel kan worden geëvalueerd.
Bovendien zouden wij graag zien dat de Commissie in het kader van de richtsnoeren voor tussentijdse evaluatie in september 2002 een aantal meetinstrumenten definieert voor de toewijzing van de prestatiereserve, waarbij niet alleen rekening wordt gehouden met het financiële beheer, maar ook met andere beheersaspecten, zoals partnerschappen, additionaliteit en kwaliteit van de uitgaven.
Tegelijkertijd verzoeken wij de niet bestede middelen bij nieuwe toewijzing aan de meest actieve en innoverende onder de minder begunstigde regio's toe te wijzen, alsmede aan maatregelen in het kader van duurzame ontwikkeling.
Ten slotte ondersteunen wij het idee van de rapporteur om het kwaliteitsaspect in de jaarlijkse controle van de door de Commissie gesubsidieerde programma's op te nemen. Wij stellen in dit verband voor dat wordt bekeken in hoeverre deze programma's bijdragen aan het in praktijk brengen van de strategieën van de Unie inzake duurzame ontwikkeling en werkgelegenheid.
Wij hopen dat onze amendementen brede steun van het Parlement krijgen, omdat daarmee verbetering van onze communautaire sociaal-economische doelstellingen wordt beoogd.

Barnier
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren afgevaardigden, ik wil allereerst de heer Pohjamo bedanken voor zijn uitstekende verslag, en voor het prettige contact dat hij steeds heeft onderhouden met de andere leden van de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme, de nieuwe voorzitter van die Commissie, de heer Caveri, en de vorige voorzitter, de heer Hatzidakis. Ik dank iedereen voor de suggesties om het regionaal beleid en het beheer van de structuurfondsen doeltreffender te maken.
Ik vind het erg belangrijk, dames en heren afgevaardigden, dat de Commissie naast opbouwende kritiek ook aanmoediging krijgt. Ik heb uw interventies aandachtig en met veel belangstelling gevolgd, en het is mogelijk dat ik een dezer dagen ook schriftelijk inga op sommige van de door u aangeroerde zaken.
Mijnheer Pohjamo, de Commissie is het eens met de opmerkingen die u maakt over de financiële uitvoering. Dat geldt zeker voor de zeer strenge "n+2" -regel die nu ingevoerd gaat worden. We zijn het ook eens met al hetgeen u zegt over het toezicht op en de follow-up en kwaliteit van de programma' s en projecten. Ook wij hebben vastgesteld dat er zich bij het beheer van de fondsen problemen voordoen.
Ik wil in de paar minuten spreektijd die me ter beschikking staan drie opmerkingen maken, om zo duidelijk te maken wat de Europese Commissie precies doet. De eerste opmerking betreft de nieuwe voorschriften voor de periode 2000-2006. Daarmee wordt een nieuwe werkwijze ingevoerd, terwijl de actoren die zijn belast met het beheer van de structuurfondsen andere verantwoordelijkheden hebben gekregen. Al deze actoren hebben tijd nodig gehad om zich daarop voor te bereiden. Bij ons directoraat-generaal zijn die nieuwe regels ingevoerd op een moment dat er bij deze instelling een interne reorganisatie werd doorgevoerd. Ik wil dat niet als excuus gebruiken - ik geef u alleen een verklaring. De nieuwe voorschriften stellen ook hogere eisen als het gaat om de kwaliteit van de programma' s. Ik denk daarbij - bijvoorbeeld - aan de bepalingen betreffende de evaluatie ex ante. Ook hier hadden de betrokken actoren enige tijd nodig om de nieuwe eisen te begrijpen en te leren gebruiken.
Er zijn ook terreinen waar we voor de aanpassing een afweging tussen verschillende doelstellingen hebben moeten maken. Ik verwijs hier naar het voorbeeld dat u zelf ook vermeldt, mijnheer Pohjamo: u wijst er - terecht - op dat het afsluiten van de onderhandelingen over de programmeringsdocumenten gemiddeld acht tot twaalf maanden in beslag nam, terwijl de wetgever uitging van vijf maanden. Ik zal, zoals altijd wanneer ik tot dit Parlement spreek, heel eerlijk zijn: vijf maanden is voor het rond krijgen van een document dat een periode van zeven jaar moet bestrijken eenvoudigweg geen realistische termijn, zeker niet als men bedenkt wat er bij de structuurfondsen op het spel staat, en welke bedragen ermee gemoeid zijn. We hebben moeten kiezen tussen snelheid - of liever: haast - en kwaliteit.
En dan moet ik zeggen - en u kunt dat zelf ook vaststellen - dat de Commissie bij de programmeringsdocumenten heeft gekozen voor kwaliteit. Wat die extra maanden voor de afronding van de programmering betreft, mijnheer Pohjamo, kan ik u het volgende zeggen. Ik heb uw opmerkingen, zoals gezegd, nauwkeurig bestudeerd, en ik zal er zo meteen, bij de bespreking van het verslag van de heer Musotto, misschien op terugkomen. Ik heb namelijk besloten om de Commissie voor te stellen in de toekomst - ik heb het nu over de agenda voor ná 2007 - de voorstellen voor het regionaal beleid indien mogelijk eerder te presenteren. Dan kunnen we de programmering en de tenuitvoerlegging van de projecten aan het begin van de agendaperiode regelen, en niet pas twee jaar later. Ik ben het dus volkomen eens met wat u zegt.
Tweede opmerking: de teksten laten ons enige speelruimte, en binnen die grenzen heeft de Commissie reeds een antwoord geformuleerd op althans een aantal van de problemen die u heeft gesignaleerd, mijnheer de rapporteur. Ik wil u allereerst verzekeren dat wij deze kwestie, het beheer van de structuurfondsen, op een transparante wijze willen benaderen. De op 5 juli door de Commissie aangenomen mededeling over de resultaten van de programmering voor de doelstelling 1-fondsen over de periode 2000-2006 vormt daarvan het bewijs.
De Commissie heeft de procedure voor de behandeling van aanvullende programmering vereenvoudigd. Van een aantal ministers en presidenten van regio' s had ik begrepen dat daar nogal wat klachten over waren. Ik heb toen besloten een werkgroep op te richten, bestaande uit medewerkers van mijn kabinet en van het directoraat-generaal Regionaal beleid, om vast te stellen waar vereenvoudigingen konden worden aangebracht teneinde op dit gebied vooruitgang te boeken. Dames en heren afgevaardigden, u moet niet vergeten dat de commissaris die u nu toespreekt zelf president is geweest van een lagere overheid. De ervaring die men daar opdoet vergeet men niet licht. Ik weet dus heel goed hoe belangrijk het is dat bureaucratische rompslomp en nodeloze complicaties zo veel mogelijk uit de weg worden geruimd. Er is welbeschouwd maar één beperking, en die moet ik respecteren. Ik moet immers zowel tegenover het Europees Parlement als de Rekenkamer rekenschap afleggen aangaande duizenden en duizenden euro' s, en vaak heel gedetailleerd. Dat is mijn verantwoordelijkheid en die van de Commissie: verantwoording afleggen als daarom gevraagd wordt.
U heeft in uw verslag ook een zeer verstandige vraag gesteld over natuurrampen en ecologische catastrofes. Ik wijs u erop dat de programma' s aangepast kunnen worden. Dat is tussen 1997 en 1999 met de Italiaanse, Portugese en Griekse programma' s gebeurd, omdat er zich aardbevingen hadden voorgedaan. Niet al te lang geleden is ook het Franse programma herzien, ditmaal vanwege een storm. Bovendien hebben de nationale en regionale autoriteiten de nodige vrijheid om binnen het kader van de door de Commissie goedgekeurde programma' s die projecten te financieren die hun het meest geschikt lijken. In voorkomende gevallen kunnen ze kredieten een nieuwe bestemming geven.
Derde opmerking: ik moet u eraan herinneren dat de regels die de wetgever heeft opgesteld voor het beheer van de structuurfondsen bindend zijn - voor iedereen, en dus ook voor mij. Dat gegeven mogen we bij de analyse van een aantal van uw voorstellen niet uit het oog verliezen. U doet een aantal voorstellen om sancties op te leggen bij het verkorten of verlengen van de programmeringsperiode. Die voorstellen moeten tijdens het nu lopende debat over de toekomst van de structuurfondsen beslist besproken worden. Ik heb van deze opmerkingen en voorstellen nota genomen en ik zal er rekening mee houden. Maar u moet wel oppassen met voorstellen die een aanpassing van het juridisch kader of een wijziging van het Verdrag inhouden, zoals uw voorstel om één enkel regionaal ontwikkelingsfonds te creëren.
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik herhaal dat de Commissie te allen tijde bereid is het Parlement de informatie te verschaffen waar het recht op heeft, daarbij rekening houdend met de bevoegdheden en verantwoordelijken van deze twee instellingen. De Commissie zal dus op geregelde tijden rekenschap afleggen met betrekking tot het gebruik van de structuurfondsen. We doen dat per doelstelling. Ik ben reeds begonnen rekenschap af te leggen voor doelstelling 1, en ik zal dat ook doen voor doelstelling 2. Het Parlement zal dus op systematische wijze worden ingelicht aangaande onze werkzaamheden. Dat zal geschieden aan de hand van verslagen, waaronder inbegrepen voortgangsverslagen. Wij zullen ook regelmatig verantwoording komen afleggen ten overstaan van de parlementaire commissies, dat wil zeggen de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme en de Begrotingscommissie. Dat zal overigens over een aantal dagen al gebeuren. Me dunkt is dat voldoende garantie voor een permanente, transparante en oprechte dialoog tussen Parlement en Commissie.
Ik wil u verder graag vertellen dat ik verbanden zie tussen het verslag van de heer Pohjamo en het volgende verslag, en voorts dat ik alle suggesties voor een beter beheer van de structuurfondsen goed kan gebruiken. Met die suggesties kan de Commissie richtsnoeren ontwikkelen voor het toekomstig regionaal beleid. De kredieten moeten goed beheerd worden - binnen de gestelde termijnen. Ze moeten in al onze regio' s worden ingezet voor projecten die het waard zijn. Als de structuurfondsen in de nu volgende periode op een dergelijke zinvolle wijze worden gebruikt, is dat een argument om het regionaal beleid bij de volgende agenda voort te zetten en uit te breiden. Ik ben daar heilig van overtuigd. Daarom dank ik u oprecht, mijnheer Pohjamo, voor de tijd die u in uw verslag hebt gestoken. Ik dank u voor uw initiatief om een verslag op te stellen over de wijze waarop de structuurfondsen op dit moment beheerd worden.
(Applaus)

De Voorzitter
Ik wil de commissaris bedanken.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag om 12.00 uur plaats.

Economische en sociale cohesie
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0007/2002) van de heer Musotto, namens de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme, over het tweede verslag van de Commissie aan de Raad, het Europees Parlement, het Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio's over de economische en sociale cohesie (COM(2001) 24 - C5-0527/2001 - 2001/2207(COS)).

Musotto
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega' s, onderstreept dient te worden dat het verslag het Parlement bereikt op een moment dat in politiek-historisch opzicht van bijzonder belang is, namelijk aan de vooravond van de Conventie die de fundamenten moet leggen voor het nieuwe Europa. Commissaris Barnier speelt daarin een uitermate belangrijke rol. We zijn daarom bijzonder verheugd om hem vanavond in ons midden te hebben.
Ik vind het belangrijk nogmaals te benadrukken dat het cohesiebeleid een van de grootste successen is van het Europese eenwordingsproces. Het is een van de hoekstenen van de communautaire integratie van de dag van gisteren, van de dag van vandaag en ook van de dag van morgen.
Ook wij hebben kunnen constateren, zoals de Commissie reeds in haar tweede verslag heeft gedaan, dat het BBP in de regio' s die onder doelstelling 1 vallen van 1988 tot 1998 per inwoner is gestegen van 63 naar 70 procent van het communautaire gemiddelde - en dat is een groot succes. De cohesie komt echter niet alleen de landen die gebruik maken van de geldmiddelen ten goede, maar ook de landen die nettobijdragen betalen in de vorm van uitvoer van goederen en diensten.
Natuurlijk is het doel nog niet bereikt. Er valt nog veel te doen, er zijn nog veel problemen waaraan het hoofd geboden moet worden en waarvoor een oplossing moet worden gezocht. Vooral de werkloosheid vormt een groot probleem; in te veel regio' s is het werkloosheidscijfer absoluut niet gedaald.
Investeringen in de infrastructuur zijn noodzakelijk om de territoriale obstakels uit weg te ruimen en de eilanden en de ultraperifere gebieden uit hun isolement te halen. Hun toegankelijkheid, die een doorslaggevende factor vormt voor het concurrentievermogen, moet worden verbeterd, echter zonder dat buitensporige kosten gemaakt moeten worden voor het milieu.
Het cohesiebeleid zal aangepast moeten worden, in de eerste plaats met het oog op de nieuwe omstandigheden die zullen ontstaan als gevolg van de uitbreiding, en dit vooral op basis van de bevindingen die de Commissie heeft neergelegd in haar verslagen, in het bijzonder in het laatste, zogenoemde tussentijds verslag van enkele dagen geleden.
De afstand tussen rijke en arme regio' s zal na de uitbreiding helaas verder toenemen, aangezien eenzesde deel van de communautaire bevolking een inkomen zal genieten dat nauwelijks 40 procent bedraagt van het communautaire gemiddelde. De kandidaat-landen zijn geholpen en zijn voorbereid op de nieuwe realiteit, waarin ze moeten integreren met behulp van cohesie-instrumenten als het ISPA en het SAPARD-programma. Dit zijn belangrijke middelen gebleken voor kandidaat-landen om lidstaten te worden.
Het is noodzakelijk een beleid van daadwerkelijke territoriale ontwikkeling te stimuleren, en ik denk dat in het licht daarvan het Europees Ruimtelijk Ontwikkelingsperspectief een belangrijke bron van technische informatie kan vormen voor verregaande integratie en ontwikkeling.
Twee fundamentele vereisten dienen met elkaar in overeenstemming te worden gebracht: solidariteit met de nieuwe lidstaten en behoud van rechten voor de huidige begunstigden van het cohesiebeleid, die derhalve beschermd moeten worden. Dat vergt een grote solidariteitsinspanning met betrekking tot het economisch en financieel beleid - vooral in politieke zin, daar het noodzakelijk is alle Europese burgers voor te lichten en bij de zaak te betrekken.
De statistische convergentie mag niet worden verward met de reële convergentie van de huidige begunstigden. Laatstgenoemden zullen niet automatisch rijker worden omdat armere regio' s deel gaan uitmaken van de Unie. Er zijn beheersstructuren nodig waarmee de doelmatigheid van de maatregelen kan worden verbeterd. Er dient een grotere scheiding in de rolverdeling tussen de Commissie en de nationale en regionale overheden te worden gestimuleerd, evenals een verregaande vereenvoudiging van de procedures. Het subsidiariteitsbeginsel moet vaker worden toegepast; meer decentralisatie is noodzakelijk.
Het is daarnaast essentieel om de beleidsinstrumenten te rationaliseren door de fondsen te beperken en te verminderen en door communautaire beleidsvormen en het cohesiebeleid beter te coördineren. Doelstelling 1 voor de regio' s die gekenmerkt worden door een sterke ontwikkelingsachterstand moet worden gehandhaafd en behalve op het criterium van inkomen per hoofd van de bevolking ook op andere parameters, zoals het werkloosheidpercentage, worden gebaseerd.
Tot slot - en dit is een heikel onderwerp waarover reeds uitgebreid gediscussieerd is - zullen de middelen verhoogd of op zijn minst herzien moeten worden. In geen geval mag de huidige drempel van 0,45 procent van het communautaire BBP worden losgelaten. Wij hopen van harte dat het Parlement in goed overleg met de Commissie het verzoek zal doen om de begroting voor het toekomstige cohesiebeleid te verhogen.

Ettl
Mijnheer de Voorzitter, het verslag van de Commissie en het verslag-Musotto zijn alleszins prijzenswaardig vanwege de analytische weergave van de problemen en de aanvullende voorstellen, al zijn de opmerkingen van de Economische en Monetaire Commissie maar voor een deel verwerkt. Vanuit de optiek van mijn commissie wil ik echter graag nog een bijna vergeten kwestie onder de aandacht brengen.
Wij hebben veel geleerd, mijnheer de commissaris, van de moeilijkheden bij onze pogingen om de zwakkere regio' s of noodlijdende voormalige industrieregio' s op te trekken tot het niveau in de Europese Unie. Deze lessen moeten ons aansporen en een maatstaf zijn voor het uitbreidingsproces om een aantal zaken op dit punt te verbeteren.
Ik maak me met name veel zorgen over de noodlijdende industrieregio' s in de kandidaat-lidstaten waar grote herstructureringen nodig zullen zijn. Ik doel hierbij in het bijzonder op kolen- en staalgebieden. De staalindustrieën in deze landen kunnen absoluut niet met de onze concurreren en de kolenmijnen vormen een latent probleem.
Ik wil hier niet ingaan op de gevolgen van ontoereikende steun aan onze nieuwe vrienden. Ik wijs er alleen op dat wij - sinds duidelijk is dat de EGKS afloopt - niet meer beschikken over een passend instrument op dit gebied. Ik herhaal dit hier, omdat juist de EGKS ons de afgelopen jaren nog goede diensten heeft bewezen, er geen cofinancieringen nodig zijn en het systeem van financieringen sowieso aangepast had kunnen worden. En we zullen solidariteitsbijdragen ten behoeve van de kandidaat-lidstaten moeten leveren.
Ik wijs hier nogmaals op omdat de kandidaat-lidstaten niet over voldoende financieringsmogelijkheden beschikken. Deze kwestie heb ik nu aangekaart, omdat de Commissie een grote rol heeft gespeeld bij de omzetting van dit instrument, zonder de problemen met betrekking tot het uitbreidingsproces te hebben gezien of eraan te hebben gedacht. Mijnheer de commissaris, trekt u zich dit probleem aan! Het is geen klein probleem. We beschikken niet over genoeg geschikte instrumenten voor de aanpassingsprocessen in het kader van de uitbreiding.

Torres Marques
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, met betrekking tot het nu te behandelen verslag over de toekomst van het cohesiebeleid na de uitbreiding heeft de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen bij unanimiteit voor de volgende grondbeginselen gestemd:
één: het in het Verdrag vastgelegde cohesiebeleid is een essentiële pijler voor de toekomst van de Europese intergratie en mag dus niet worden gerenationaliseerd;
twee: een actief beleid inzake gelijke kansen voor mannen en vrouwen is een absolute voorwaarde voor het bereiken van daadwerkelijke economische en sociale cohesie;
drie: na uitbreiding met tien landen zullen de verschillen tussen rijkste en armste regio' s verdubbelen, terwijl het rendement per hoofd van de bevolking aanzienlijk zal dalen. Het is daarom van het allergrootste belang dat het bedrag dat nu door de Unie voor het cohesiebeleid wordt vrijgemaakt in ieder geval 0,45 procent van het BBP bedraagt. In de toekomst zal daar uiteraard een groter bedrag voor moeten worden uitgetrokken.
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, ik wil uw aandacht ook graag vestigen op de tijdens de Top van Lissabon vastgelegde doelstelling om ervoor te zorgen dat tegen 2010 60 procent van de vrouwen binnen de Europese Unie een baan heeft. Het aantal werkende vrouwen moet groeien, niet alleen om het BBP van de Europese Unie te doen stijgen, maar ook om de inkomsten uit belasting te laten toenemen en in de toekomst de sociale zekerheid te kunnen financieren.
Daarom dring ik er bij de Commissie op aan dat ze gelijke kansen voor mannen en vrouwen beschouwt als een integraal onderdeel van alle beleidssectoren die bijdragen tot meer economische en sociale cohesie. De Commissie moet alle met de gelijke behandeling van mannen en vrouwen verband houdende kwesties op een gedegen, systematische en consistente wijze in het economisch en sociaal beleid verwerken. Ze moet aan de hand van objectieve criteria en nauwkeurige indicatoren vaststellen op welke wijze de economische en sociale cohesie bijdraagt tot de concretisering van de communautaire strategie op het gebied van gelijke behandeling en gelijke kansen voor mannen en vrouwen.

Hatzidakis
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de heer Musotto bedanken voor zijn concrete verslag. Hij heeft uitstekend werk verricht. Wij moeten ten eerste onderzoeken welke resultaten tot nu toe met de tenuitvoerlegging konden worden bewerkstelligd en ten tweede welke uitdagingen wij nog voor de boeg hebben.
Als wij naar de resultaten van het tot nu toe toegepast beleid kijken, stellen wij zonder meer vast dat vooruitgang is geboekt, maar dat deze vooruitgang van lidstaat tot lidstaat verschilt. Er zijn lidstaten met uitstekende resultaten en grote vorderingen, maar er zijn ook lidstaten - waaronder helaas ook mijn land - waar de resultaten niet echt om over naar huis te schrijven zijn. Dit moet dan ook de boodschap zijn aan de betrokken regeringen, zeer zeker met het oog op de nieuwe verordening die nu van toepassing is en waarin sterker de klemtoon wordt gelegd op deconcentratie. Deze regeringen moeten alles in het werk stellen om de resultaten te bereiken die ook andere landen hebben bereikt.
Verder is de uitbreiding op til. Daardoor nemen de behoeften toe. Door de toetreding van een groot aantal arme landen zal, zoals wij allen weten, het inkomen van veel regio' s kunstmatig toenemen daar het communautair gemiddelde naar beneden zal gaan. Als geen maatregelen worden genomen in de programmeringsfase zullen om statistische redenen heel wat regio' s niet meer gedekt zijn. Bijgevolg is 0,45 procent van het communautair BBP voor de structuurfondsen een minimum. Als wij een geloofwaardig beleid willen voeren, mogen wij dit percentage niet nog verder verlagen. Veel collega' s zijn het hier niet mee eens en natuurlijk hebben zij elk recht om hun argumenten naar voren te brengen. Degenen onder ons die echt geloven in de Europese Unie en haar perspectieven zullen zich evenwel moeten afvragen of daadwerkelijk zoveel geld van ons BBP wordt uitgegeven om deze grootse doelstellingen van de Europese Unie te verwezenlijken. Geven wij nu echt zoveel uit dat wij reden hebben om te protesteren tegen de verhoging van de communautaire begroting? Vroeg of laat moeten wij toch inzien dat grote ambities nergens toe leiden als daarvoor niet voldoende geld wordt uitgetrokken.

Duin
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik de rapporteur bedanken voor zijn werk, dat ons een goede basis voor de komende jaren geeft. Staat u mij toe op deze plaats ook mijn eigen fractie te complimenteren, omdat zij er na een intensieve en soms ook pittige discussie in is geslaagd tot overeenstemming te komen, en dat vind ik in deze zaak heel belangrijk.
Ik wil ingaan op de punten die voor ons van wezenlijk belang zijn. Het eerste punt is dat wij evenals u, mijnheer de commissaris, de renationalisatie van het regionaal beleid verwerpen. Dat staat voor ons voorop. In sommige lidstaten worden pogingen ondernomen om dit beleid terug te brengen tot het nationaal niveau. Wij zijn het op dit punt volkomen met u eens en verwerpen deze strategie. In het cohesiebeleid komt de Europese solidariteit naar voren en die willen we niet kwijtraken, maar blijven onderstrepen. Daarin staan wij zij aan zij, het Parlement en de Commissie.
Het tweede punt is dat wij meer coherentie willen. Coherentie tussen het regionaal beleid enerzijds en met name het gemeenschappelijk landbouwbeleid anderzijds. Wellicht kunnen wij een dialoog aangaan, ook met commissaris Fischler, om te bekijken hoe we dit kunnen bereiken. Nu is het zo dat de doelstellingen die wij voor het platteland nastreven en de doelstellingen die in het landbouwbeleid voor het platteland worden nagestreefd, niet altijd met elkaar in overeenstemming zijn. Daar moeten we aan werken.
Verder is iedereen het erover eens dat lager gaan dan de drempel van 0,45 procent het cohesiebeleid in gevaar brengt. Wij moeten echter wel efficiënter worden, dat is wel heel duidelijk geworden uit het verslag-Pohjamo waarover wij eerder hebben gediscussieerd.
Laatste punt: wij moeten een balans vinden tussen de regio' s die tot dusverre subsidie ontvingen en de kandidaat-lidstaten. Het staat volgens mij buiten kijf dat wij enorme inspanningen zullen moeten verrichten voor de kandidaat-landen, en er moet zonder meer ook een cohesie-instrument zijn dat hen helpt. Dit staat ook in het tussentijds verslag dat u vorige week heeft voorgelegd. Wij mogen echter niet vergeten dat de regio' s die tot dusverre subsidie ontvingen nog steeds tot het gemiddelde van de EU moeten worden opgetrokken. Als we deze balans kunnen bereiken, denk ik dat we ook meer acceptatie voor Europa zullen krijgen.

Pohjamo
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega's, ik wil namens mijn fractie de heer Musotto met dit verslag feliciteren. In het verslag is aandacht besteed aan de juiste aspecten.
De maatregelen om een economisch evenwicht te bereiken zijn ontoereikend; ze zijn op zich goed, maar ontoereikend. De sociale verschillen in welvaart tussen de regio's zijn in de huidige lidstaten zelfs groter geworden. In de toekomst moet rekening worden gehouden met het versterken van de levensvatbaarheid en de diversiteit van het platteland in regio's die door hun geografische ligging en hun natuurlijke omstandigheden met problemen te kampen hebben. De extra kosten door moeilijke omstandigheden, onder andere op eilanden en in berggebieden, moeten worden gecompenseerd door een gezamenlijke inzet en aangepaste regionale maatregelen. Bij de voorbereiding van het structuurbeleid voor een regio moet ook serieus rekening worden gehouden met de grote verschillen in werkgelegenheid en met de structurele problemen. Belangrijk is dat het MKB bij het proces betrokken wordt en dat gebruik wordt gemaakt van de lokaal beschikbare knowhow. De steunmaatregelen van de structuurfondsen moeten beter worden aangepast aan de nationale werkgelegenheidsdoelstellingen.
Het BBP alleen is ontoereikend als criterium bij het vaststellen van steunregio's. Daarnaast moeten de blijvende nadelen door klimatologische en geografische natuurlijke omstandigheden erbij worden betrokken. Onder andere een uitzonderlijk kleine bevolkingsdichtheid, grote afstanden en een koud of warm klimaat brengen extra kosten met zich mee die ook na de uitbreiding blijven bestaan. Een doeltreffend cohesiebeleid vereist dat er voldoende financiering wordt gegarandeerd. In mijn fractie bestaan echter enigszins verschillende ideeën over hoe die gerealiseerd moet worden. Het is in elk geval belangrijk de coördinatie tussen de verschillende structuurfondsen te verbeteren.
De uitbreiding van de Unie vereist een versterking van het cohesiebeleid. De uitbreiding mag niet doorgevoerd worden ten koste van de zwakkere regio's, maar moet gebaseerd zijn op gemeenschappelijke investeringen. Het is van belang te garanderen dat alle communautaire middelen ook in de perifere regio's doeltreffend worden gebruikt. Wij moeten er gezamenlijk voor zorgen dat de gehele Unie bij de interne markt wordt betrokken en ervan kan profiteren. De samenwerking met de perifere gebieden is daarom belangrijker dan ooit.

Schroedter
Mijnheer de Voorzitter, punt één: op deze plaats wordt doorgaans de rapporteur bedankt. Helaas kan ik dit deze keer niet doen, want de rapporteur is er niet in geslaagd en heeft ook niet de moeite genomen om een discussie in de commissie aan te zwengelen die had kunnen leiden tot een eensgezind standpunt van het Parlement over de voorstellen van de Commissie. Ik vind dat erg jammer, want een algemeen aanvaard verslag en een breed gedeeld standpunt van het Parlement zijn nodig.
De Groenen nemen evenwel een duidelijk standpunt in. Zij verwerpen alle pogingen tot behoud van communautaire verworvenheden en uitzonderingen. De solidariteit tussen de regio' s moet de belangrijkste richtsnoer blijven, en tegelijkertijd mag er geen Europa van twee klassen ontstaan. Derhalve moeten de structuurfondsen in de toekomst met name ten goede komen aan de zwakste regio' s, en die bevinden zich in die toekomst in het oosten. Phasing out is dan ook een belangrijk instrument, dat tevens zorgt voor financiële compensatie van de regio' s die nu steun ontvangen. Optie 2 wijst op de problemen en biedt een oplossing; optie 2 heeft daarom onze volledige steun.
Onze fractie keert zich echter tegelijkertijd - en dat is het volgende punt - tegen de door de Commissie gevolgde tactiek die erop gericht is bezuinigingen te realiseren door de kandidaat-landen te laat in te werken in het beheer van de structuurfondsen. Ik vind het voorstel van vorige week schandelijk. Daarin wordt beoogd te bezuinigen op het cohesiebeleid, terwijl dit beleid van tevoren al onderdeel van het toetredingsproces zou moeten zijn. Wij eisen dan ook dat nu een proces van phasing in met betrekking tot de kandidaat-landen in gang wordt gezet, dat nu payment agencies worden opgezet en dat nu scholing in het beheer van de structuurfondsen wordt gegeven, teneinde te bereiken dat de structuurfondsen aangewend worden op basis van een gedecentraliseerd structuurbeleid en niet op basis van een centraal gestuurd projectbeleid.
Duurzame ontwikkeling en participatie van lokale actoren moeten een kenmerk zijn van het toekomstig cohesiebeleid, en daarmee moet nu worden begonnen.

Markov
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega' s, in tegenstelling tot u, mevrouw Schroedter, vind ik het eindresultaat van het in de commissie goedgekeurde verslag-Musotto geslaagd. Ten eerste laat het verslag namelijk een evenwichtige analyse zien van de altijd nog grote ongelijkheden binnen de Europese Unie, ten tweede werpt het een licht op de uitdaging van de uitbreiding en ten derde wijst het de weg naar de noodzakelijke verbeteringen op het gebied van het structuur- en cohesiebeleid van de EU.
Vier belangrijke punten wil ik er hier graag uitlichten. Ten eerste: geen renationalisatie van het structuurfondsbeleid. De reden hiervoor hoef ik niet meer te noemen, dat heeft de heer Duin voor mij al gedaan. Ten tweede: een polycentrisch ruimtemodel zou een nuttig concept kunnen zijn om het centrum/periferie-verschil tegen te gaan. Ten derde: er is een betere coördinatie nodig tussen de structuurfondsen onderling en tussen het structuurbeleid en de andere beleidsterreinen van de Gemeenschap, met name het gemeenschappelijk landbouwbeleid, het belastingbeleid en het economisch beleid. Ten vierde: de consequente toepassing van de bottom-upbenadering en het partnerschapsprincipe in alle fases van planning, uitvoering, controle en evaluatie zou niet alleen het contact met de burger, maar ook het subsidiariteitsbeginsel bevorderen.
Het is absoluut noodzakelijk - ongeacht de noodzaak de steun aan de zwakkere regio' s in de huidige lidstaten voort te zetten - dat de nieuwe Europese lidstaten volledig kunnen vertrouwen op onze solidariteit. Dit betekent dat deze landen ook dezelfde rechten moeten hebben wat betreft het structuurbeleid van de EU, zonder dat we de huidige regio' s laten vallen. Dat 0,45 procent van het Europese BBP hiervoor niet voldoende is, staat volgens mij nu al buiten kijf, gezien de grote ontwikkelingsachterstand.
In het kader van de uitbreiding zijn steun en transnationale samenwerking in de grensregio' s van groot belang. Naar mijn mening is hieraan in het verslag te weinig aandacht besteed. De inrichting van de structuurfondsen en de definitie van de ontvankelijkheidscriteria en -indicatoren moeten zodanig zijn opgesteld dat de economische en sociale cohesie ook wordt weerspiegeld in dalende werkloosheidscijfers. Mijn eigen land, de Bondsrepubliek Duitsland, is wat dit betreft een slecht voorbeeld. In de doelstelling 1-regio' s stijgt de werkloosheid namelijk enorm; deze bedraagt thans meer dan 20 procent. In de ontwikkelde regio' s is dit percentage gelukkig niet zo hoog.

Turchi
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega' s, in titel XVII van het EG-Verdrag, en in het bijzonder in artikel 158, wordt gesteld dat de "harmonische ontwikkeling van de gehele Gemeenschap" een politieke prioriteit is van de Unie, en dat men tot doel heeft "de verschillen in ontwikkeling tussen de verschillende regio' s en de achterstand van de regio' s met moeilijke omstandigheden of eilanden te verminderen" . Ik ben persoonlijk van mening dat het noodzakelijk is deze doelstelling te blijven nastreven met een consistent, evenwichtig en duurzaam beleid.
In het tweede verslag over de cohesie binnen de EU, dat ons door commissaris Barnier is voorgelegd, wordt een situatie geschetst die weliswaar is verbeterd maar waarin de problemen geenszins zijn opgelost. Het is duidelijk dat de gemaakte vorderingen niet homogeen verspreid zijn en dat er nog steeds sterke ongelijkheden bestaan tussen verschillende regio' s, die, zoals de rapporteur juist heeft opgemerkt, in plaats van afnemen juist verscherpen.
Wat de doelstellingen betreft steun ik volledig mijn collega, de geachte heer Musotto. Op dit moment vormt de drempel van 75 procent van het BBP per hoofd van de bevolking van de Unie het criterium op basis waarvan de regio' s worden geselecteerd die in aanmerking komen voor steun. Persoonlijk ben ik van mening dat het veel beter zou zijn om met ingang van 2006 het werkloosheidscijfer van een regio vast te stellen, aangezien de toetreding van armere en meer hulpbehoevende regio' s het niveau van de huidige regio' s die onder doelstelling 1 vallen zeker niet zal doen stijgen.

Van Dam
Mijnheer de Voorzitter, de aanstaande uitbreiding van de Unie geeft dit debat over de economische en sociale cohesie een bijzondere lading.
Het is immers duidelijk dat wanneer de kandidaat-lidstaten toetreden het huidige systeem een te zware financiële last zal blijken in te houden. Dat dwingt ons keuzes te maken. De Commissie heeft al een aantal opties aangegeven, maar we moeten verder nadenken.
We menen dat ondersteunend beleid ten aanzien van de economische en sociale cohesie in sommige gevallen als aanvulling op nationaal beleid zinvol en gewenst is. De structuurfondsen hebben hierin een bijzondere en een vrij brede taak. Het Cohesiefonds daarentegen heeft betrekking op één bijzonder aspect van de economische cohesie, namelijk de deelname aan de EMU.
Dat dient naar onze mening ook de kern van het cohesiebeleid te zijn: lidstaten helpen de convergentiecriteria te bereiken, zowel voor als na de uitbreiding, daarbij geen onderscheid makend tussen oud en nieuw en dan hoeft er niet zoveel veranderd te worden.
De verslagen van de Commissie hebben ook uitgewezen dat de huidige systematiek werkt. Het Cohesiefonds is bedoeld om economische prikkels te verstrekken op basis van heldere, vastomlijnde criteria. Wat ons betreft blijft dit zo, omdat we anders het risico lopen hopeloos te verdwalen in een structuur van zachte criteria en met zachte criteria zal ook de Europese en Monetaire Unie geen stand houden.
Daarom heb ik een aantal amendementen ingediend waarin een eerlijke maar sobere aanpak centraal staat. Ik hoop dat de collega's hun gedachten er serieus over willen laten gaan.

Damião
 - (PT) Mijnheer de Voorzitter, de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie is van mening dat dit een heel aanvaardbaar verslag is, en gelooft voorts dat indicatoren in euro een betrouwbaarder beeld geven dan de thans gebruikte meet- en ontvankelijkheidscriteria. De commissie is er verder van overtuigd dat de werkloosheidscijfers veelbetekenend zijn, aangezien er regio' s zijn waarin slechts 44 procent van de beroepsbevolking een baan heeft. Ook de verschillen in productiviteit zijn belangrijk. Het feit dat er in het centrum van de Unie een driehoekig economisch centrum bestaat waar de productiviteit twee tot vier maal hoger is dan in de periferie accentueert de ongelijkheid en maakt de bestrijding ervan alleen maar moeilijker. Bij het opstellen van programma' s moet voortaan een kwalitatieve analyse van de verschillende indicatoren worden uitgevoerd. Met betrekking tot de uitbreiding vindt de commissie dat de toewijzing van de middelen flexibeler moet geschieden, zodat rekening kan worden gehouden met de specifieke behoeften van elke lidstaat.
De Industriecommissie vindt ook dat de Unie meer geld moet vrijmaken voor het cohesiebeleid, door maatregelen op het gebied van mededinging en een herziening van de begroting voor de verschillende typen communautair beleid. Ze is van mening dat geen enkel beleid waarvoor meer middelen beschikbaar zijn dan voor het cohesiebeleid de effecten van dit laatste mag neutraliseren. Ze stelt ook vast dat de meer ontwikkelde landen betalen voor de productiesteun, en dat die steun vrijwel de gehele begroting opslorpt. Het versoepelen van de regels voor mededinging draagt niet bij tot cohesie of integratie, en stuit bovendien steeds op weerstand van de zijde van de Wereldhandelsorganisatie.
De Industriecommissie roept de Commissie op om een Europese markt te scheppen voor energie en communicatie, waarin dan wel rekening wordt gehouden met universele diensten. De Commissie moet prioriteit geven aan efficiënt energiegebruik, aan onderzoek, aan het herwinnen van energie, en aan het gebruik van hernieuwbare energiebronnen. Het werk aan de infrastructuur moet worden voortgezet om ervoor te zorgen dat alle regio' s bereikbaar zijn. Anders kunnen de ultraperifere regio' s niet concurreren - en dan kunnen de in het kader van het cohesiebeleid bereikte resultaten ongedaan worden gemaakt. De Industriecommissie vestigt ook de aandacht op de prijs en het belastingregime voor energie in de ultraperifere en overzeese regio' s. Ze doet daarom de aanbeveling plaatselijke energiebronnen te ontwikkelen, met schone en veilige technologieën op basis van kolen, splijtbaar materiaal en koolwaterstoffen.

Berend
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, om te beginnen wil ik collega Musotto van harte feliciteren met zijn goede verslag. Ik zeg dit hier nadrukkelijk vanwege de harde kritiek van de Groenen, die ik niet deel.
Ik wil me in mijn bijdrage wijden aan de toekomst van het regionaal beleid. Het moet toch - zoals ik vanmiddag al meermaals heb gehoord - mogelijk zijn om twee essentiële voorwaarden met elkaar in overeenstemming te brengen, te weten een hoge mate van solidariteit ten gunste van de nieuwe lidstaten enerzijds en solidariteit ten gunste van de regio' s die momenteel een achterstand hebben ofwel bezig zijn met economische hervormingen anderzijds. Anders gezegd: iedereen is het er weliswaar over eens dat de regio' s in de kandidaat-lidstaten met voorrang behandeld moeten worden, maar dit mag niet tot gevolg hebben dat de doelstelling 1-regio' s van de huidige vijftien lidstaten van de ene op de andere dag geen enkele steun meer krijgen, alleen omdat ze in een uitgebreide Unie relatief meer welvaart bezitten. Ze zouden dan alleen niet meer voor steun in aanmerking komen op grond van statistische rekensommetjes in het kader van de uitbreiding.
Daarover, mijnheer de commissaris, moeten wij de komende maanden discussiëren. We moeten ons afvragen hoe de gelijke behandeling gewaarborgd kan worden van enerzijds de regio' s die het proces van economische convergentie nog moeten afsluiten en anderzijds de regio' s in de toekomstige lidstaten. Om politieke en economische redenen mag het toekomstig cohesiebeleid zich niet uitsluitend concentreren op regio' s met de grootste ontwikkelingsachterstand, maar moet in het beleid ook rekening worden gehouden met de voor- en nadelen van bepaalde regio' s: stedelijke gebieden, gebieden waarin sprake is van een sociaal-economische omschakeling en regio' s die zich kenmerken door permanente natuurlijke handicaps of door een grensoverschrijdende dimensie.
Uiteraard moet voor dit beleid voldoende geld worden uitgetrokken. De huidige drempel van 0,45 procent van het communautaire BBP is een drempel die niet kan worden losgelaten - dat hebben we vanmiddag al vaker gehoord - zonder dat de verwezenlijking van het cohesiebeleid in het gedrang komt. Op dit gebied hebben wij trouwens nog niet alles gedaan wat in ons vermogen ligt. Al het andere moet in het kader van de nieuwe financiële toewijzingen en in het licht van de resultaten van de uitbreiding worden bekeken. Ik vind het daarom ongepast ons bij voorbaat uit te spreken voor verhoging van de middelen.

Mastorakis
Geachte collega' s, met dit debat over het verslag van collega Musotto geven wij zonder meer uiting aan onze zorgen over de toekomst van het cohesiebeleid van de Unie. Wij weten dat wij, als wij de kloof tussen arm en rijk willen verminderen en iedereen de kans willen geven zich een deel van het Europese lichaam te voelen, de kloof tussen hun economische en sociale mogelijkheden moeten overbruggen.
Om te beginnen is er natuurlijk een fundamentele tegenspraak. Wij willen op grote schaal gaan uitbreiden maar zijn niet bereid de daarvoor benodigde middelen uit te trekken, en vinden derhalve lagere convergentiedoelstellingen uit, volgens het gezegde: "als de berg niet tot Mohammed wil komen, dan moet Mohammed naar de berg gaan" . Afin, wij zijn geconfronteerd met een groot probleem en moeten dit oplossen met allesbehalve optimale middelen, alhoewel wij onverdroten blijven streven naar verbetering van deze middelen. Natuurlijk willen wij geen Europa met twee snelheden, zoals ook de vorige sprekers reeds hebben gezegd, en wij willen nog minder een Europa met veel snelheden. Daarom moeten wij de nieuwe hulpbehoevende regio' s weliswaar steunen, maar wij mogen de oude hulpbehoevende regio' s derhalve niet in de steek laten.
Daarom moeten wij mijns inziens duidelijk maken dat 0,45 procent niet volstaat en dat het Cohesiefonds samen met de andere communautaire initiatieven moet worden voortgezet. Gebleken is immers dat zij efficiënt zijn. Natuurlijk moeten wij de toekomst van het cohesiebeleid aandachtig bestuderen en dit koppelen aan het beleid voor duurzame ontwikkeling en het landbouwbeleid. Wat dit laatste betreft is het onze plicht te vermijden dat daarvoor provisorische, overhaaste oplossingen worden gevonden die onze landbouwers schade kunnen berokkenen. Wij hebben onze landbouwers nodig om het platteland, het milieu en ons leven te verzorgen.

Sánchez García
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega's, in het regionaal beleid van Europa doet zich de omstandigheid voor dat de ultraperifere gebieden te kampen hebben met geografische nadelen. Het zijn verafgelegen, geïsoleerde en versnipperde gebieden die in hoge mate van het buitenland afhankelijk zijn. Omdat zij zich na de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam ongelijk hebben ontwikkeld, konden er specifieke maatregelen worden toegepast om deze achterstand weg te werken.
De afgelopen dagen zijn de autoriteiten van bedoelde regio's op de Canarische Eilanden bijeengeweest om, samen met vertegenwoordigers van de Europese Commissie en de drie betrokken lidstaten, de economische en sociale samenhang in deze bijzondere regio's tegen het licht te houden. Behalve dat zij vrijwel zeker om een bijzondere behandeling zullen hebben gevraagd, zullen zij waarschijnlijk ook om een aantal van de maatregelen hebben verzocht die in het verslag-Musotto worden genoemd. De heer Musotto - die ook mijn felicitaties krijgt - brengt de noodzaak naar voren om de statistische convergentie te onderscheiden van de reële convergentie. Tevens acht hij het wenselijk om in de ultraperifere gebieden andere parameters dan het inkomen per hoofd van de bevolking toe te passen. Hierbij valt te denken aan het werkloosheidspercentage, het voorhanden zijn van infrastructuur, vervoersmogelijkheden en energie, de dubbele insulariteit, de opleiding van menselijk potentieel en de index van perifere ligging.
Op deze wijze zal de economische en sociale ontwikkeling van de ultraperifere gebieden zeker niet geremd worden. De volkeren van de Europese Unie zullen met elkaar een duidelijke solidariteitsinspanning hebben geleverd.

Purvis
Mijnheer de Voorzitter, het verslag-Musotto is een goed verslag. De algemene strekking is zeer juist. Cohesiefondsen hebben ten doel de natuurlijke centrifugale krachten van een grote economische en monetaire eenheid - en de Europese Unie en de eurozone vormen dergelijk eenheden - tegen te gaan door de minderbedeelde regio' s te helpen het niveau van de welvarender regio' s te bereiken. Dit is waar het om gaat: als de minderbedeelden minder bedeeld blijven, hebben de cohesiefondsen hun doel niet bereikt. In tegenstelling tot wat de heer Musotto en de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme eisen, moeten wij daarom juist vasthouden aan de 75 procent van het gemiddelde communautaire BBP als ijkpunt. Als dat niveau eenmaal bereikt is, biedt dit een voldoende basis en zou de betreffende regio in staat moeten zijn het niveau op te voeren naar 100 procent en hoger. Het is toch zeker niet meer dan redelijk dat de middelen van het Cohesiefonds vanaf dat moment worden besteed aan regio' s die verder achterliggen. Om die reden zal ik tegen de overwegingen O en R van het verslag-Musotto stemmen.
Er is ook financiële discipline nodig. Het is niet bevorderlijk voor de zelfredzaamheid en onafhankelijkheid wanneer men een onbeperkt beroep kan doen op financiële steun. Ik kan er daarom niet mee instemmen dat de mogelijkheid wordt opengelaten een zelfs nog hoger percentage van het BBP van de Europese Unie aan cohesiebeleid te besteden. De huidige drempel van 0,45 procent moet ruim voldoende zijn en zal ons helpen betere prioriteiten te stellen en onze procedures aan te scherpen, zelfs in het kader van uitbreiding. De tweede helft van paragraaf 57, of om het even welk compromis van die strekking waarin het te besteden bedrag wordt opengelaten, is dan ook niet acceptabel.
Deze kleine, maar belangrijke wijzigingen daargelaten zal ik met alle genoegen het verslag van de heer Musotto steunen. Het is een belangrijke bijdrage aan het toekomstige welzijn van alle delen van onze Europese Unie.

Fava
Mijnheer de Voorzitter, staat u mij toe dat ik in de eerste plaats de vele collega' s bedank die met meer dan 50 amendementen hebben bijgedragen aan de totstandkoming van een krachtig verslag.
Staat u mij ook toe dat ik kort drie suggesties doe aan de commissaris. Ik ben ervan overtuigd - net zoals vele andere collega' s - dat de cohesie niet een financiële verplichting is, maar een financiële bron, en dat wij, als wij niet een Europa van gelijke kansen op het vlak van de welvaart verwezenlijken, Europa nooit zullen verwezenlijken.
Nu ik dit heb gezegd, kom ik toe aan de eerste twee suggesties, die overigens vanavond reeds zijn gedaan. Ik ben van mening dat wij onze gedachten moeten laten gaan over mogelijke parameters, aangezien het BBP waarschijnlijk een ongeschikt criterium is om een reëel beeld te vormen van de welvaart of de armoede in onze landen. Wij zouden ook andere elementen in aanmerking moeten nemen, zoals het werkloosheidscijfer, de kwaliteit van de infrastructuur en de arbeidskosten.
Ten tweede: aangezien ik van mening ben dat beleidsvorming meer moet inhouden dan rekenkunde, nodig ik het Parlement en de Commissie van harte uit om de bespreking van de statistische gevolgen van de uitbreiding achterwege te laten. Aan de uitbreiding zelf hechten wij overigens grote waarde. Wij hameren hier juist op, opdat geen enkele regering die uitbreiding zal beschouwen als een diminutio, daar deze beslist grote politieke mogelijkheden biedt voor Europa. Wij willen voorkomen dat sommige regio' s zich plotseling in louter statistische termen welvaart kennen. In dit opzicht moet beleidsvorming meer inhouden dan rekenkunde.
Mijn derde suggestie: wij zouden het strategische profiel van ons cohesiebeleid moeten veranderen, en ook in immateriële goederen moeten leren investeren, zoals scholing, kennis en voorlichting. Voor ons is dit een belangrijke stap in de richting van een integratie die niet alleen op papier bestaat.

Izquierdo Collado
Mijnheer de Voorzitter, vorige week waren er rond dit debat enige berichten die niet zo gunstig voor de samenhang zijn.
In de commissie hebben we het beheer van de begroting voor het jaar 2000 goedgekeurd, met een uitvoering van 56 procent van doelstelling 1, 4,5 procent van doelstelling 2 en 0 procent van de communautaire initiatieven. Over de cohesiefondsen hebben wij het niet gehad. De commissaris heeft ons medegedeeld dat hij een brief aan de staatshoofden en regeringsleiders van de verschillende lidstaten heeft doen uitgaan om hun de n+2-regel in herinnering te brengen, dat wil zeggen dat de fondsen mogen verdwijnen als zij na twee jaar niet zijn uitgevoerd. Hiermee wordt het zekere voor het onzekere genomen, hetgeen ik terecht vind.
De Commissie heeft 0,14 procent van de begroting voorgesteld ter oplossing van de problemen met betrekking tot de uitbreiding. In ieder geval ben ik blij met het verslag van de heer Musotto. Hij geeft daarin een bijzonder positieve waardering van het regionaal en cohesiebeleid. Het is een succesvol beleid dat tot gevolg zal hebben dat in het Europa van de vijftien zeer binnenkort geen enkele regio meer onder doelstelling 1 valt.
De boodschap van het verslag-Musotto is duidelijk. Er moet zorgvuldig met de procedures worden omgesprongen. Ik ben blij dat de commissaris heeft vastgehouden aan wat hem destijds door het Parlement is voorgesteld, namelijk om de programmeringsperiode twee jaar op de komende financiële perspectieven vooruit te laten lopen. Hij heeft ook de boodschap gekregen van kwaliteit van de investeringen, van deelneming, alsook van het in praktijk brengen van het partnerschap, dat maar niet van de grond komt.
Het allerbelangrijkste is echter de uitbreiding geweest. De uitbreiding op zich, het effect van de uitbreiding in de regio's die thans steun ontvangen, alsook het uitblijven van een antwoord op de vier vragen van het Parlement, mijnheer de commissaris. Dat antwoord zou helemaal niet hoeven uit te blijven, want met enige moeite kunt u een bevredigend antwoord op onze vragen geven. Met gezond verstand en geloof in de cohesie zou dat geen probleem hoeven zijn.
Mijnheer de Voorzitter, ten slotte laat ik de commissaris weten dat het Parlement erop vertrouwt dat de Commissie het door ons allen zo gewenste antwoord zal geven.

Lisi
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, collega' s, ik wil om te beginnen de heer Musotto bedanken voor het uitstekende werk dat hij heeft verricht. Het is niet gemakkelijk om onderwerpen aan te dragen die in dit debat niet reeds door andere collega' s naar voren zijn gebracht. Ik zal het kort houden. Allereerst wil ik opmerken dat gebleken is dat het cohesiebeleid werkt, en dit wordt door het verslag bevestigd. Misschien werkt het niet zo goed als wij hadden verwacht of zoals wij graag hadden willen zien, maar het is een beleid dat zijn vruchten afwerpt. In veel regio' s is het voor veel burgers soms zelfs het enige concrete, positieve gezicht dat zij van de EU zien. Dit versterkt het gevoel van het Europese burgerschap en van de totale cohesie.
Mijn tweede opmerking is een vaststaand feit, en wij kunnen proberen de kwestie uit te stellen, onze ogen ervoor te sluiten, de oplossing ervan voor ons uit te schuiven, maar het is een gegeven. Objectief gezien zal de uitbreiding negatieve gevolgen hebben voor het evenwicht en de gegevens waarop wij het huidige cohesiebeleid hebben gebaseerd - zuiver statistische gegevens als het inwonertal of het gemiddelde inkomen. Nu ik dit probleem aanroer, mijnheer de commissaris, betrap ik mezelf op enige schuchterheid bij het doen van voorstellen, maar ik nodig de Commissie van harte uit zelf minder schuchter te zijn. Een discussie aanzwengelen over de wijze waarop het cohesiebeleid zal moeten veranderen met het oog op de uitbreiding betekent niet dat de uitbreiding zelf ter discussie wordt gesteld. Ik ben zo vrij te stellen dat de discussie zich mijns inziens moet concentreren op drie aspecten. Ten eerste: de financiële middelen. Zoals reeds eerder is gezegd, is het ondenkbaar dat het huidige niveau gehandhaafd kan blijven. Ten tweede: de instrumenten. Ik denk dat de structuurfondsen bijvoorbeeld geschikt zijn voor een zeer gedifferentieerd, op de regio' s toegespitst cohesiebeleid, maar dat het Cohesiefonds, dat minder selectief is, wellicht opnieuw bekeken zal moeten worden. Tot slot: de coördinatie van de beleidsvormen. In veel gevallen kunnen gecoördineerde beleidsvormen, daar waar geen andere middelen voorhanden zijn, iets goeds opleveren, zoals bijvoorbeeld fiscale voordelen, die door het beleid van de Commissie inzake overheidssteun nog niet toegepast kunnen worden op regio' s.

McCarthy
Mijnheer de Voorzitter, ik wil eveneens een rigoureuze beleidsvorm van de Commissie aan de orde stellen. Door een recent besluit inzake het mededingingsbeleid is in het Verenigd Koninkrijk 75 procent bezuinigd op meer dan 1 miljard euro aan dringend noodzakelijke investeringen in de rehabilitatie van arme stedelijke en verwaarloosde gebieden. Naar aanleiding van de conclusies van de informele bijeenkomst van de Raad van oktober in België dient de Commissie de tenuitvoerlegging van de overheidssteun en het regionaal beleid voor rehabilitatie te evalueren. Zou de commissaris ons kunnen meedelen welke vervolgmaatregelen zijn genomen? Kan hij ons eveneens de verzekering geven dat het mededingingsbeleid gerechtvaardigde maatregelen op basis van regionaal en cohesiebeleid niet langer zal ondermijnen?
Voorts ben ik van mening, in tegenstelling tot mijn conservatieve collega de heer Purvis, dat wij op dit ogenblik geen onbuigzaam standpunt moeten innemen ten aanzien van de hervorming van het financieringsbeleid na 2006. Armere regio' s in mijn kiesdistrict, zoals Merseyside, en elders in de vijftien EU-lidstaten, zullen misschien doelstelling 1-financiering nodig blijven hebben. Een ander aspect is echter nog belangrijker. Vandaag is een vakbondsdelegatie uit Manchester naar Straatsburg gekomen om te strijden voor het behoud van 650 arbeidsplaatsen die bedreigd worden als gevolg van industriële omschakeling. Vorig jaar zijn alleen al in de productiesector in deze regio 9500 banen verloren gegaan. Ik zou de commissaris dan ook willen vragen vanavond ermee in te stemmen dat ook na 2006 krachtige Europese steun wordt geboden, niet alleen aan onze armste regio' s, maar ook aan onze stedelijke en industriële gebieden waar economische omschakeling plaatsvindt.

Marques
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, beste collega' s, het is onmogelijk om in twee minuten alle met de cohesie verband houdende kwesties aan te kaarten - dat is trouwens al gedaan in het nu behandelde verslag van de heer Musotto. Ik wil hem hartelijk gelukwensen met zijn uitmuntende werk. Ik zal het dus laten bij het aanstippen van een paar ideeën over de gevolgen van de uitbreiding voor het economisch en sociaal cohesiebeleid van de Europese Unie.
Allereerst geloof ik dat we het economisch en sociaal cohesiebeleid moeten versterken - als we tenminste willen dat het uitgebreide Europa functioneert en een toekomst heeft. Oost-Europa moet op hetzelfde niveau van Europese solidariteit kunnen rekenen als Portugal, Spanje, Griekenland en Ierland destijds, direct na hun toetreding. Met de toetreding van de kandidaat-landen zullen we te maken krijgen met tientallen achtergestelde regio' s, en het cohesiebeleid is erop gericht iets te doen aan de enorme achterstand van die regio' s. Maar dat niet alleen. Het cohesiebeleid moet ook blijven dienen om de bestaande achterstanden binnen het huidige Europa van de vijftien verder te verkleinen. Ik denk dan in de eerste plaats aan de ultraperifere regio' s. De uitbreiding naar het oosten zal het tekort aan economische en sociale cohesie binnen het Europa van de vijftien hoogstwaarschijnlijk accentueren. De asymmetrie tussen de regio' s zal door de uitbreiding alleen maar toenemen, zeker als het gaat om de verhoudingen tussen het centrum en de periferie. Landen als Portugal zullen dus meer naar de periferie worden gedrongen, terwijl het huidige centrum versterkt zal worden. Dat wordt dan immers het centrum van een Europa dat geïntegreerd is van het westen tot - bijna - aan de oostgrens.
Ik vermeld dit om duidelijk te maken dat het cohesiebeleid na 2006 niet alleen op het oosten mag zijn gericht. We hebben behoefte aan een beleid waarin ook rekening gehouden wordt met het gebrek aan cohesie binnen het huidige Europa van de vijftien en de problemen waarmee dat Europa als gevolg van de uitbreiding te maken zal krijgen. Bij het lezen van het tweede verslag over de cohesie werd duidelijk dat de Commissie zich van deze problematiek bewust is. We zijn ervan overtuigd dat in het derde verslag goede en rechtvaardige oplossingen zullen worden aangedragen.

Fruteau
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, Europa staat op een kruispunt. We gaan van een Unie van 15 naar een Unie van 25 landen. We moeten deze uitdaging aanvaarden - de geschiedenis wil dat we ons in deze richting begeven en we moeten onze verplichtingen in dezen nakomen. Er zijn staan echter nog heel wat vragen open. Het inwonertal en het grondgebied in dit Europa van de 25 zullen namelijk met 30 procent toenemen, terwijl de rijkdom met maar met 10 procent stijgt.
Europa heeft bij deze uitbreiding dus behoefte aan meer solidariteit. Hoe kunnen we die solidariteit betuigen als de daarvoor beschikbare middelen op hetzelfde niveau blijven? Dat is onmogelijk en het heeft geen zin het hoofd in het zand te steken: Europa moet besluiten de voor deze overgang benodigde middelen vrij te maken. Met het oog op de aanstaande uitbreiding moeten we de criteria voor structurele hulp herzien, om de armsten onder ons geen schade toe te brengen.
We moeten daarbij bijzondere aandacht besteden aan de ultraperifere regio' s. Die vallen allemaal onder de tien armste regio' s van de huidige Unie. Ik ben daarom buitengewoon ingenomen met het voorstel van het Spaanse voorzitterschap om voor deze regio' s een permanent forum te creëren.
Beste collega' s, Europa heeft voor cohesie, en dus voor solidariteit gekozen. Dat is de prijs die we moeten betalen als we willen dat ons gemeenschappelijk project een eenheid vormt.

Hedkvist Petersen
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, in een van de overwegingen in het verslag staat dat extreme regionale ongelijkheid een zowel economische als politieke bedreiging voor de Europese Unie vormt. Dat is waar. Wij moeten ervoor zorgen dat het uitgebreide Europa een eenheid blijft. Ik wil heel kort een paar punten aanstippen.
De uitbreiding is erg belangrijk voor Europa. Omdat het niet zo mag zijn dat de armste regio's opdraaien voor de kosten van de uitbreiding, moeten er genoeg middelen voor het hele proces voorhanden zijn. Om het geld zo efficiënt mogelijk te gebruiken, moet het landbouwbeleid van de Unie hervormd en geïntegreerd worden in het regionaal beleid, zodat de plattelandsontwikkeling wordt gestimuleerd, dat wil zeggen dat ook op het platteland een gedifferentieerd bedrijfsleven wordt bevorderd.
Tevens moeten de lidstaten alle een eigen solidair cohesiebeleid voeren en het totale groeibeleid moet regionale rechtvaardigheid bevorderen. Dat geldt in het bijzonder voor onderwijs, onderzoek, werkgelegenheid en vervoer.
Tot slot moeten regio's met uitgesproken permanente geografische nadelen, zoals uitgestrekte en dun bevolkte gebieden, aandacht krijgen in het toekomstige cohesiebeleid. Iedereen in de Europese Unie heeft er belang bij dat men zich overal in de Unie kan vestigen.

McAvan
Als laatste spreker wil ik vanavond twee punten naar voren brengen en een vraag stellen aan de commissaris. Ten eerste moeten we ervoor zorgen dat de uitbreiding niet ten koste gaat van de armste regio' s van Europa. Ik ben het niet eens met de heer Purvis. Gebieden als het zuiden van Yorkshire en Merseyside in het Verenigd Koninkrijk moeten in aanmerking blijven komen voor financiële steun als zij die aantoonbaar nodig hebben. Ten tweede dient enigerlei steun beschikbaar te blijven voor gebieden in industriële omschakeling.
Mijn vraag houdt eveneens verband met het mededingingsbeleid en met de samenhang tussen dit beleid en het cohesiebeleid. Ik ontvang veel klachten over de wijze waarop het mededingingsbeleid ten uitvoer wordt gelegd. Recentelijk hebben mij met name klachten bereikt dat vrijwilligersorganisaties en instellingen voor maatschappelijk opbouwwerk op dezelfde wijze worden behandeld als organisaties in de particuliere sector. Zij krijgen te horen dat hun projecten voor niet meer dan in totaal vijftig procent uit de staatskas kunnen worden gefinancierd. Ik zou graag willen weten of het Commissiebeleid is dat de vrijwilligerssector en sociaal-maatschappelijke organisaties op dezelfde wijze worden behandeld als de particuliere sector. Geldt dat ook voor andere organisaties in de openbare sector? Dit is een buitengewoon belangrijk punt, aangezien een aantal projecten in enkele van onze armste regio' s eenvoudigweg niet zal doorgaan als dit het beleid van de Commissie is. Dat is niet waar de Commissie zich jarenlang voor heeft ingespannen. Door het regionaal beleid werd de vrijwilligerssector gedwongen deze projecten over te nemen en nu lijkt deze sector te worden benadeeld. Ik zou graag het standpunt van de Commissie vernemen.

Barnier
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren afgevaardigden, u zult wel begrijpen dat het regionaal en cohesiebeleid me aan het hart gaat, niet alleen omdat het mij gegund is dit beleid in naam van de Commissie samen met mijn collega' s Franz Fischler en Anna Diamantopoulou te presenteren, maar ook om een andere reden, en die is vooral van politieke aard. Het is namelijk zo dat dit cohesiebeleid, dat vijftien jaar geleden van start is gegaan, voor mij - en een groot aantal afgevaardigden meent hetzelfde - een bepaalde opvatting aangaande de Europese Unie vertegenwoordigt. Dit beleid bewijst dat onze Europese Unie meer is dan een supermarkt waarvan men aanneemt dat ze via de wet van vraag en aanbod en belastingoverdrachten vanzelf solidariteit genereert, om zo te verzekeren dat er geen ontwikkeling met twee, drie of vier verschillende snelheden plaatsvindt. We hebben daarom afgesproken dat we geld moesten vrijmaken om dat vervolgens volgens bepaalde regels te herverdelen, teneinde op deze wijze meer samenhang te bereiken. En dat hebben we gedaan. Dit beleid vormt dus het bewijs dat de Europese Unie meer is dan een supermarkt. Ik hoop dat ze eens een politieke grootmacht wordt, en tegelijkertijd een solidaire gemeenschap blijft. Ziedaar de geloofsbekentenis die ik aan het begin van mijn antwoord op u wilde overdragen.
Het verslag van de heer Musotto is daarom een buitengewoon waardevolle en nuttige bijdrage aan dit debat, dat - zoals u aangeeft - over de toekomst van het cohesiebeleid gaat. Ik heb in januari 2001 de eerste aanzet tot dit debat gegeven. We hebben het dus over een bepaalde opvatting van Europa, en ik kan ik u verzekeren, dames en heren afgevaardigden, dat we dit debat, dat ik een jaar geleden heb geopend, en dat ik helemaal tot aan het einde zal begeleiden, op een gedecentraliseerde wijze zullen voeren. Dit debat maakt immers deel uit van een ander belangrijk debat over de toekomst van Europa, en daarom zullen we de lidstaten er in betrekken. Dat beloof ik u. De regeringsleiders en staatshoofden hebben elk een eigen mening over de cohesie en het cohesiebeleid - of dat moet worden versterkt of juist afgezwakt. Iedereen heeft daar het zijne over te zeggen, en dat zal ook het onderwerp van het debat binnen de Conventie over de toekomst van Europa zijn. Ook wij nemen aan dat debat deel. De vraag is dan: wat willen we samen doen? Uw bijdrage, mijnheer Musotto, is daarbij van groot belang. In uw verslag zijn immers de standpunten van vijf parlementaire commissies verwerkt, en die hebben allemaal een diepgaande discussie gevoerd. U zult over een aantal dagen over dit verslag stemmen, na de publicatie van het eerste Commissieverslag over deze cohesieperiode. Ik heb dat verslag afgelopen week openbaar gemaakt. Ik zal het, zoals beloofd, op 20 februari bij uw Commissie regionaal ontwikkelingsbeleid presenteren.
Het doet mij daarom deugd, mijnheer Musotto, vast te stellen dat uit uw verslag blijkt dat het Parlement en de Commissie het goeddeels met elkaar eens zijn - in ieder geval over vier fundamentele kwesties. Uw verslag bevat ook kritiek, maar die vind ik heel constructief.
Allereerst stellen we vast dat de belangrijkste doelstelling van het cohesiebeleid bestaat in het helpen van de minst ontwikkelde - dat wil zeggen: de armste - regio' s. Over dat punt zijn we het eens. Tijdens het Belgisch voorzitterschap heb ik in Namen met de ministers gesproken, en ook onder hen bestaat hierover een duidelijke consensus. U wijst er terecht op dat de armste, minst ontwikkelde regio' s niet alleen in de toekomstige lidstaten kunnen liggen, ook al zijn eigenlijk alle regio' s van deze landen minder ontwikkeld. Ook in de huidige lidstaten van de Europese Unie zijn er regio' s met een achterstand. We moeten ons concentreren op de regio' s die het verst achter liggen.
Het tweede punt waarover we het eens zijn is het volgende: een groot aantal afgevaardigden heeft erop gewezen dat de cohesie-inspanningen niet beperkt mogen blijven tot het cohesiebeleid. Zoals in het Verdrag wordt aangegeven moet ook het beleid op andere terreinen bijdragen tot een betere samenhang tussen de Europese landen en regio' s. Dat geldt voor het gemeenschappelijk landbouwbeleid, waar helaas nog niet voldoende is bereikt, maar ook voor het beleid op het gebied van vervoer - mevrouw de Palacio is hier aanwezig, en zij weet er meer van dan ik -, energie, mededinging, onderzoek, werkgelegenheid, enzovoort. We moeten er in veel sterkere mate dan tot nu toe het geval is geweest voor zorgen dat elk beleid bijdraagt tot meer economische en sociale samenhang, zeker nu de ongelijkheid door de uitbreiding sterk zal toenemen. We hebben daar in ons tweede interim-verslag al op gewezen.
Derde punt: het cohesiebeleid moet meer inhouden dan alleen maar het allernoodzakelijkste. We moeten een beleid ontwerpen voor al die gebieden binnen de Unie die moeilijkheden ondervinden. Ik stel vast dat we het erover eens zijn dat in het toekomstige regionaal beleid - na 2006 dus - rekening gehouden moet worden met alle Europese regio' s. De intensiteit waarmee dat geschiedt is uiteraard afhankelijk van de vraag of een regio achterloopt of juist heel welvarend is. Dit nieuwe beleid moet bijdragen tot de integratie van alle regio' s in de communautaire ruimte teneinde zo de territoriale samenhang te verbeteren. Voor dat doel moet het beleid eenvoudiger worden, meer gedecentraliseerd, en tegelijkertijd doelgerichter. Dat laatste punt, doelgerichtheid, heb ik in mijn cohesieverslag aangeroerd. Het beleid moet - om maar een voorbeeld te noemen - gericht zijn op steden: de helft van de Europese burgers zal in steden wonen, of liever: de helft woont daar reeds. Het beleid moet daarnaast - u heeft daarop gewezen - gericht zijn op voormalige industriegebieden. We moeten rekening houden met regio' s die langdurige of permanente natuurlijke handicaps hebben - bergstreken of eilanden. Tot slot moet er een thematische onderverdeling komen, met voor elk onderwerp eigen doelstellingen - de informatiemaatschappij, om maar een voorbeeld te noemen. Ook hier geldt weer: ik geef aan wat mijn idee is, en ik sta open voor uw ideeën.
Vierde punt van overeenstemming: om op al deze uitdagingen een antwoord te kunnen formuleren, hebben we middelen nodig. Voor de volgende programmeringsperiode moeten er voor het cohesiebeleid middelen worden vrijgemaakt die afgestemd zijn op een groot Europa. Ik heb vorig jaar gesproken over 0,45 procent van het BBP als referentiewaarde - als we daaronder zitten zijn we niet langer geloofwaardig, en brengen we het cohesiebeleid als zodanig in gevaar.
Het feit dat het Parlement en de Commissie het over deze vier punten eens zijn, is voor mij een belangrijk en nuttig politiek gegeven in het debat dat we vanavond over de toekomst van het cohesiebeleid voeren. We moeten wel bedenken dat deze ambitieuze visie niet door iedereen wordt gedeeld - daaronder inbegrepen een aantal lidstaten. Onder de regeringen in deze lidstaten zijn er die het cohesiebeleid willen renationaliseren. Er zijn er ook die dit beleid willen afzwakken. Ik heb respect voor deze overtuiging, en ik sluit me er niet voor af. Ik geloof echter wel dat we juist daarom - en ik denk daarbij aan de interventie van de heer Izquierdo Collado - het bewijs moeten leveren dat het cohesiebeleid werkt. We moeten duidelijk proberen te maken dat dit beleid wel degelijk een bijdrage aan de cohesie heeft geleverd, maar dat er op dit gebied nog wel veel meer moet worden gedaan. Dat kan ik niet alleen. Ik kan daar samen met mijn collega' s van de Commissie aan werken, maar ik kan niets ondernemen als de regio' s, de lidstaten en de gekozen parlementaire afgevaardigden - en dat bent u - in gebreke blijven hun medewerking te verlenen.
Het is overigens volkomen normaal dat we het in dit stadium nog niet geheel eens zijn over alle kwesties die de heer Musotto in zijn het verslag heeft aangeroerd. Over sommige onderwerpen zullen we nog een discussie moeten voeren, zoals, bijvoorbeeld, over de instrumenten van het te ontwerpen cohesiebeleid en de plaats die communautaire initiatieven in dat beleid moeten innemen. We moeten beslissen of we een cohesiefonds willen of één enkel regionaal ontwikkelingsfonds. Het hangt allemaal af van onze ambitie en van de vraag wat we met dit beleid willen bereiken.
Een ander onderwerp waarover we het nog niet eens zijn: de ontvankelijkheidscriteria. De Commissie heeft lang geleden reeds gekozen voor het BBP per capita in de betrokken regio om vast te stellen welke regio' s een achterstand hebben. Ik geloof dat dit een eenvoudige, transparante en betrouwbare indicator is, die door alle lidstaten wordt aanvaard. We willen die objectieve en onpartijdige aanpak voortzetten, en daarom willen we in dit stadium geen ander criterium voorstellen dan het nu gebruikte BBP per capita.
Dat wil overigens niet zeggen, dames en heren afgevaardigden, dat de Commissie geen aandacht heeft voor al die regio' s die als gevolg van de uitbreiding in een andere statistische categorie komen te vallen. Een aantal onder u heeft hier reeds de aandacht op gevestigd. Het communautaire gemiddelde van het BBP zal omlaag gaan, en dat betekent dat de drempelwaarde omlaag moet. Een en ander zal tot gevolg hebben dat bepaalde regio' s die het nog steeds heel moeilijk hebben - en dan heb ik het niet alleen over Zuid-Europa, maar ook over het oosten van Duitsland, bepaalde streken in Engeland en elders - door een statistische kunstgreep opeens boven de drempelwaarde uitkomen, terwijl de problemen nog steeds dezelfde zijn.
Ik doe nogmaals de belofte te zijner tijd met een billijke communautaire oplossing te komen die ons in staat zal stellen de regio' s die net boven de drempel uitkomen te blijven begeleiden.
Een werkelijk doeltreffend cohesiebeleid kan niet beperkt blijven tot de sterkst achtergebleven regio' s. Zoals een aantal onder u reeds heeft aangegeven, moeten bij een doorwrocht beleid ook andere omstandigheden in aanmerking worden genomen. We kunnen dan kijken naar de investeringen die zijn gedaan in mensen - het opleiden van mannen en vrouwen, de informatiemaatschappij, enzovoorts. Ik heb trouwens vastgesteld dat er in de huidige programma' s - en dat zijn programma' s die onder mijn verantwoordelijk tot stand zijn gekomen en die nu uitgevoerd worden - meer aandacht wordt besteed aan kwaliteit dan in de vorige programmeringsperiode, toen de aandacht vooral uitging naar kwantiteit.
Ik vermeld verder dat ik aandacht zal blijven besteden aan de zeven ultraperifere regio' s van de Unie, en dan niet alleen omdat ik dat uit hoofde van artikel 299 van het Verdrag verplicht ben, maar eenvoudigweg omdat deze regio' s ernstige problemen ondervinden en te kampen hebben met een onaanvaardbaar werkloosheidscijfer.
Ik hoop, dames en heren afgevaardigden, dat deze uitleg de overeenstemming tussen het Parlement en de Commissie nog inniger heeft gemaakt, zodat we er samen voor kunnen zorgen dat het model voor de Europese samenleving dat aan het cohesiebeleid ten grondslag ligt behouden blijft en verder uitgebouwd kan worden.
Eén van u heeft een opmerking gemaakt over de kredieten die we willen toewijzen aan de landen die - vermoedelijk in 2004 - tot de Unie zullen toetreden. Staat u mij toe dat ik met dat punt afsluit. Ik ben het niet eens met het wel erg strenge oordeel dat mevrouw Schroedter zojuist heeft uitgesproken. Het is jammer dat zij hier nu niet is om mijn antwoord te horen, want ik vind haar veronderstelling niet terecht. We hébben een phasing-in voorgesteld. Deze landen hebben reeds gebruik kunnen maken van het Cohesiefonds, en ze hebben veel moeilijkheden ondervonden bij het besteden van de kredieten. Dat is een gegeven, en op grond van dat gegeven heb ik samen met mijn collega' s voorgesteld deze landen geleidelijk op te nemen in het cohesiebeleid.
Het is niet mijn bedoeling een valse voorstelling van zaken te geven en goede sier te maken. Het is niet zo dat ik hoop dat de middelen die we hebben vrijgemaakt voor de kandidaat-landen die in 2004 tot de Unie toetreden in Brussel blijven of hier terugkomen. Integendeel, we zijn juist heel ambitieus, en we stellen voor een groter bedrag te reserveren dan destijds in de Agenda van Berlijn voor het eerste toetredingsjaar is voorgesteld. Maar het is niet de bedoeling dat die middelen onbenut blijven omdat blijkt dat in bepaalde landen de administratieve infrastructuur voor het beheer van deze kredieten nog niet aanwezig is.
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik zal het hierbij laten. Ik zeg nog wel dat de Commissie in december 2003 het derde cohesieverslag moet uitbrengen, en dat dit verslag ook de richtsnoeren van de Europese Commissie voor de volgende Agenda moet bevatten. Dat derde verslag komt dus vroeger dan tot nu toe steeds het geval is geweest, zodat we - zoals ik zojuist al heb aangegeven - bij het begin van de volgende Agenda meteen kunnen beginnen met de programmering, en niet pas twee jaar later.
We hebben nog een paar maanden om dit politieke debat over het cohesiebeleid op gang te houden en tot een voorspoedig einde te brengen. Als we daarin slagen - en daar heb ik uw hulp voor nodig -, kunnen de staatshoofden en regeringsleiders uiteindelijk een beslissing nemen die recht doet aan het model voor de Europese samenleving dat aan het cohesiebeleid ten grondslag ligt. Diezelfde staatshoofden en regeringsleiders kunnen dan ook op financieel en begrotingsgebied beslissingen nemen die aansluiten bij hun strategische en politieke besluit om het Europese continent via de over drie jaar te realiseren uitbreiding tot één geheel te smeden.
Wij zullen de betrokken landen blijven begeleiden, en ik hoop dat ze vanaf de volgende Agenda - vanaf 2007 dus - net als alle andere lidstaten profijt kunnen trekken van alle facetten van het cohesiebeleid.

Snelheidsbegrenzers in bepaalde categorieën motorvoertuigen
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0012/2002) van de heer Hatzidakis, namens de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme, over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad houdende wijziging van richtlijn 92/6/EEG van de Raad betreffende de installatie en het gebruik in de Gemeenschap van snelheidsbegrenzers in bepaalde categorieën motorvoertuigen (COM(2001) 318 - C5-0267/2001 - 2001/0135(COD)).

Hatzidakis
Mijnheer de Voorzitter, in deze ontwerprichtlijn hebben wij het over de uitbreiding van de reeds voor bepaalde categorieën voertuigen geldende snelheidsbeperking tot andere categorieën voertuigen voor vracht- en passagiersvervoer. Daarmee bedoelen wij categorieën van voertuigen die kleiner zijn dan die waarvoor deze snelheidsbeperking nu reeds geldt, namelijk de categorieën M2 en M3 voor passagiersvervoer en de categorie N2 voor vrachtvervoer. In het voorstel van de Commissie is sprake van een snelheidsbeperking met een speciaal instrument tot 100 km per uur voor passagiersvoertuigen en 90 km per uur voor vrachtauto' s. Ik ga in grote lijnen akkoord met het voorstel van de Europese Commissie.
De Europese Commissie heeft ons een Nederlandse studie gepresenteerd waaruit blijkt dat het vervoer jaarlijks een winst oplevert van ongeveer 40 miljoen euro en de sociale baten 89 miljoen euro belopen. Via interpolatie krijgen wij voor heel Europa een winst van 3 miljard euro. Ik zal echter niet ingaan op deze studie, want velen zouden de juistheid daarvan kunnen betwisten. Ik zal zeggen wat het gezonde verstand ons ingeeft. Ons gezond verstand zegt dat wij met deze snelheidsbeperking winst maken op het gebied van ten eerste de verkeersveiligheid, aangezien er minder ongelukken zullen gebeuren, ten tweede de milieuvervuiling en ten derde gelijke mededingingsvoorwaarden voor de bedrijven, daar overal in heel Europa dezelfde snelheidslimiet zal gelden en de bedrijven tegelijkertijd hun chauffeurs niet kunnen dwingen hard te rijden en aldus mensenlevens in gevaar te brengen omwille van de winst.
De door mij ingediende amendementen wijken dan ook niet veel af van het voorstel van de Europese Commissie. Ik wil even stil blijven staan bij twee amendementen die tijdens de behandeling in onze commissie zijn goedgekeurd. Het eerste amendement houdt verband met een uitzondering van vijf jaar, vanaf inwerkingtreding van de richtlijn, voor de categorieën M2 en N2 als het gewicht van de betrokken voertuigen groter is dan 3,5 ton en kleiner dan 7,5 ton. Daar herhalen wij het voorstel van de richtlijn, te weten vijf jaar vanaf de inwerkingtreding van de richtlijn. In het tweede amendement vragen wij de Europese Commissie binnen achttien maanden na de inwerkingtreding van de richtlijn een studie te presenteren over de systemen voor zogenaamde intelligente snelheidsaanpassing, zodat wij kunnen vaststellen of met de toepassing van deze systemen de snelheid kan worden gedifferentieerd al naar gelang de omstandigheden en of bijvoorbeeld in stadsgebieden nog lagere snelheden kunnen worden opgelegd.
Als Europese Volkspartij hebben wij een amendement ingediend voor categorie N2 voor kleine vrachtwagens. Daarin vragen wij om een verhoging van de snelheidslimiet van 90 km per uur tot 110 km per uur. Het gaat hier namelijk om kleinere vrachtwagens en mijns inziens kunnen wij daar soepeler zijn. Een minderheid van afgevaardigden heeft tegen gestemd en uitgelegd waarom. Deze afgevaardigden hadden voornamelijk redenen van ideologische, politieke aard voor hun afwijzing, maar ik geloof niet dat de Europese Unie zich daarmee moet inlaten. Ik bedank deze collega' s, ik begrijp hun motieven, en al ben ik het niet met hen eens, ik respecteer hun standpunt. Toch wil ik hen vragen deze amendementen vanuit een constructieve houding te bekijken en indien mogelijk voor te stemmen. Deze amendementen betekenen namelijk een versoepeling van de inhoud van het oorspronkelijk voorstel van de Europese Commissie en staan dichter bij hun standpunten. Bovendien ga ik ervan uit dat deze richtlijn ongeacht hun standpunt op een gegeven ogenblik Europese wetgeving zal worden.

Jarzembowski
Mijnheer de Voorzitter, geachte mevrouw de vice-voorzitter van de Commissie, beste nog aanwezige collega' s, de Fractie van de Europese Volkspartij steunt het verslag van onze rapporteur Hatzidakis volledig. Wij steunen weliswaar in principe het voorstel van de Commissie, maar op enkele punten willen we toch nog wat wijzigingen aanbrengen. Natuurlijk is het aspect van de verkeersveiligheid doorslaggevend. Aangezien de verkeersveiligheid niet stopt bij nationale grenzen en wij juist een grensoverschrijdend verkeer van vrachtwagens hebben, is deze regeling onontbeerlijk. Wij hebben snelheidsbegrenzers nodig, in principe ook in kleinere voertuigen, want de resultaten met snelheidsbegrenzers in zware vrachtwagens zijn goed. We hebben Europese richtlijnen nodig, omdat deze vrachtwagens veel grenzen passeren.
Wij moeten, mevrouw de vice-voorzitter van de Commissie, bij de invoering van de voorschriften echter meer differentiëren en langere termijnen hanteren, want wij hebben hier te maken met een regeling die grote economische gevolgen heeft voor het midden- en kleinbedrijf. Wij moeten daarom milder zijn bij de overgangsvoorschriften om de economie niet te veel te belasten.
Tot slot wil ik een beroep doen op de sociaal-democraten en onze collega Hedkvist Petersen - zij is nu eenmaal een groot expert op het gebied van de verkeersveiligheid. Beste collega, er dient bij de vaststelling van de snelheid een onderscheid gemaakt te worden tussen kleine en grote vrachtwagens! Dat is het doel van ons amendement 12, en wij verzoeken u daarom nogmaals dat amendement te steunen, zodat we voor de kleinere bedrijfswagens een snelheid van 110 km per uur kunnen toestaan. Wanneer we de snelheid voor alle vrachtwagens gelijktrekken, zullen er files op de snelwegen ontstaan! Wij moeten kleinere voertuigen de mogelijkheid bieden in te halen, zodat het verkeer blijft doorstromen. Daarom, collega, vraag ik uw steun voor ons amendement 12. We zullen dan een geweldige wetgeving hebben.

Hedkvist Petersen
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, om te beginnen wil ik rapporteur Hatzidakis bedanken voor zijn zeer transparante werkwijze en zijn consensusgerichte aanpak bij de opstelling van dit verslag. Het vervoer van goederen en mensen over de weg neemt toe. Omdat het vervoer internationaal en grensoverschrijdend is, moeten de door ons vastgestelde regelingen dat ook zijn.
Een heel goed voorbeeld hiervan is de wetgeving inzake snelheidsbegrenzers. Toen deze in 1994 in werking trad, protesteerden de vervoerssector en de chauffeurs. Maar toen zij eenmaal de voordelen inzagen, verstomde het rumoer onmiddellijk.
In Europa, waar meer dan 40 000 mensen bij verkeersongelukken zijn omgekomen, moet het verkeer koste wat kost veiliger worden. Na de invoering van de snelheidsbegrenzer was het voor de zwaarste motorvoertuigen niet meer mogelijk om te hard te rijden. Met dit nieuwe voorstel wordt het gebruik van snelheidsbegrenzers uitgebreid tot lichte vrachtwagens en bussen, wat meer positieve resultaten oplevert. Het aantal ongelukken met lichte vrachtwagens is de laatste tijd aanzienlijk toegenomen.
Wij van de Fractie van de Europese Sociaal-Democraten staan achter het amendement aangaande een langere overgangstermijn. Een kwestie die echter steeds terugkeert in het debat over deze richtlijn, en die de heer Jarzembowski te berde heeft gebracht, betreft het hanteren van verschillende snelheden voor verschillende soorten voertuigen. Het argument is dat gelijke snelheden opstoppingen en knelpunten op de weg veroorzaken. Dat is onjuist. Hoe kleiner het verschil in snelheid, hoe soepeler het verkeer loopt. Wiskundige berekeningen tonen dit aan. Op een weg waar alle voertuigen dezelfde snelheid hebben, loopt het verkeer soepeler. Daarom vind ik het van groot belang dat amendement 12 verworpen wordt.

Foster
Mijnheer de Voorzitter, ongetwijfeld zijn wij het er allen over eens dat ieder voertuig dat niet de juiste snelheid aanhoudt ongelukken kan veroorzaken. Ongelukken zijn echter meestal toe te schrijven aan de wijze waarop het voertuig bestuurd wordt of aan de onvoorzichtigheid van bestuurders die niet goed opletten, bij slecht weer bijvoorbeeld. Ongelukken worden ook veroorzaakt door bestuurders die met een slakkengang op de snelweg rijden, en dit zou in sommige gevallen kunnen worden voorkomen door zowel een minimumsnelheid als een maximumsnelheid in te stellen. Rijden op een snelweg is iets volstrekt anders dan rijden in de bebouwde kom, en dat moet erkend worden.
Uiteraard ben ik het met de Commissie en mijn collega' s, waaronder de heer Hatzidakis, eens dat wij alles in het werk moeten stellen om de verkeersveiligheid in de Europese Unie te verbeteren. Ik ben het daarentegen niet eens met de opvatting dat de tenuitvoerlegging van deze richtlijn, waarin gepleit wordt voor één snelheid voor alle situaties, daartoe de aangewezen weg is.
Het is een algemeen erkend feit dat het Verenigd Koninkrijk binnen de EU de beste staat van dienst heeft wat verkeersveiligheid betreft. Het is tevens een van de eerste landen die om voor de hand liggende redenen snelheidsbegrenzers hebben ingevoerd voor autobussen. Deze richtlijn zou daarnaast de milieuverontreiniging terugdringen en verkeersopstoppingen tegengaan. Ook deze bewering wil ik tegenspreken. Het zou een vergissing zijn de in het voorstel genoemde categorieën voertuigen onder de werkingssfeer van de richtlijn te laten vallen en de maximumsnelheid op de geschetste wijze voor te schrijven. Het is al erg genoeg nauwelijks vooruit te komen op de snelweg wanneer twee zware vrachtwagens naast elkaar rijden, aangezien een ervan besloten heeft in te halen op een heuvel en klaarblijkelijk niet kan versnellen. Als deze richtlijn van kracht wordt zal dat naar mijn mening meer verkeersopstoppingen en meer milieuverontreiniging tot gevolg hebben.
Tot besluit: het zou een stap in de goede richting zijn als serieus aandacht werd besteed aan technologische ontwikkelingen, zoals bijvoorbeeld het geval is bij de voorgestelde vrijwillige verbintenis inzake de bescherming van voetgangers. Daarnaast is intelligente snelheidsaanpassing eveneens een mogelijkheid, en ik zou het toejuichen wanneer de Commissie hiernaar een studie verricht. Niettemin dient het in laatste instantie ter beoordeling van de lidstaten te zijn welke maatregelen geschikt zijn. Afgezien van enkele amendementen kan mijn delegatie dit verslag niet steunen.

Peijs
Mijnheer de Voorzitter, eerst dank aan de heer Hatzidakis voor de goede voorbereiding van dit verslag.
Verkeersveiligheid, Voorzitter, is terecht een kernthema in het Witboek. Nog steeds is het aantal dodelijke slachtoffers per jaar in de Europese Unie véél te hoog. De oorzaak van deze fatale ongelukken is vaak de te hoge snelheid.
In het kader van het terugdringen van het aantal verkeersslachtoffers zijn snelheidsbegrenzers voor vrachtwagens een goed instrument voor het verbeteren van de verkeersveiligheid. Immers, lagere snelheiden leiden tot minder verkeersongevallen en minder verkeersslachtoffers.
Bovendien zijn er voordelen te verwachten op het gebied van onderhoud alsook voor een schoner milieu. Om ervoor te zorgen dat er niet gesjoemeld kan worden met de snelheidsbegrenzers en om een goede werking van de snelheidsbegrenzer te garanderen is een degelijke controle noodzakelijk. De jaarlijkse verplichte periodieke controle lijkt mij hiervoor het meest geschikt. Maar in dat geval is een aanpassing van de Europese APK-richtlijn wel noodzakelijk om een level playing field te realiseren.
Graag wil ik aandacht vragen voor het punt van de intelligente snelheidsaanpassingen. Een naar mij dunkt heel belangrijk punt. Ik zou de Commissie dan ook wil vragen om zo snel mogelijk een studie te verrichten naar de mogelijkheden die dit systeem zou kunnen bieden. Dit zou kunnen bijdragen aan grotere veiligheid op de wegen en minder irritatie en grote zekerheid bij de chauffeurs.
In het algemeen zou ik de Commissie willen vragen om de technologie die intelligente wegen- en verkeersbegeleidingssystemen mogelijk moet maken een extra impuls te geven. Dit met het oog op de verwachte groei van de vraag naar vervoer waardoor de winst van deze richtlijn verloren zal gaan wat de verkeersveiligheid betreft. De onveiligheid zal weer groter worden, de wegen zullen opnieuw dichtslibben en de gunstige invloed die we met deze richtlijn beogen zal teniet gedaan worden.

De Palacio
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, in de eerste plaats dank ik rapporteur Hatzidakis voor het uitstekende werk dat hij in verband met deze richtlijn heeft verricht en dat het Commissievoorstel volledig ondersteunt. Zijn verslag bevat talrijke amendementen die het mogelijk maken de tekst van het voorstel te verbeteren zonder dat de bedoeling ervan wordt aangetast.
Het voorstel beoogt de werkingssfeer van de verplichte installatie en het verplichte gebruik van snelheidsbegrenzers uit te breiden tot lichtere categorieën motorvoertuigen dan die welke tot nu toe onder deze snelheidsbeperkingen vielen. Deze maatregel is de verwezenlijking van de prioriteiten die in maart 2000 zijn geformuleerd in het kader van de mededeling van de Commissie betreffende verkeersveiligheid, die ook de uitdrukkelijke steun van het Parlement kreeg.
Het voorstel zal bijdragen tot verbetering van de veiligheid op de weg, bescherming van het milieu en behoud van gelijke concurrentievoorwaarden voor alle Europese bedrijven in de sector.
Met betrekking tot het voorliggende verslag plaats ik enkele kanttekeningen. Een aantal amendementen kunnen wij steunen. De Commissie stemt volledig in met de amendementen 4, 6 en 7. De amendementen 5 en 10 zijn in beginsel aanvaardbaar, hoewel de data nog moeten worden aangepast. Hetzelfde geldt overigens voor het reeds genoemde amendement 6.
De Commissie geeft de voorkeur aan het volgende tijdschema: twee jaar voor nieuwe voertuigen, drie jaar voor het internationaal vervoer en vier jaar voor het binnenlands vervoer. Ik meen hiermee antwoord te hebben gegeven op een aantal vragen van de heer Jarzembowski over de gevolgen voor het midden- en kleinbedrijf, waar dit soort voertuigen het meest wordt gebruikt. Er is een overgangsperiode en deze is, gelet op de omloopsnelheid van dit soort voertuigen, de tijd van inwerkingtreding van de richtlijn, enzovoort, niet helemaal uit de lucht gegrepen.
Wat betreft amendement 9 kan de Commissie instemmen met een studie in de context van de verkeersveiligheid tegen het jaar 2010, met dien verstande dat het niet om een apart verslag moet gaan. De termijn van achttien maanden is hoe dan ook buitengewoon kort voor het verrichten van die studie. Wij hebben op zijn minst twee jaar nodig. In dit verband benadruk ik het grote belang dat de Commissie aan intelligente snelheidsaanpassing hecht. Dit is een onderwerp van studie waaraan veel aandacht zal worden geschonken.
De amendementen 8 en 11 zijn voor de Commissie inhoudelijk gezien onaanvaardbaar. Aanvaarding van hogere maximumsnelheden gedurende zeer korte tijd werpt niet alleen technische problemen op waarvoor thans nog geen oplossing bestaat, maar zou ook de uitvoering van de maatregel bemoeilijken. De Commissie is van oordeel dat het vooralsnog geen enkele zin heeft deze richtlijn op voertuigen van de categorieën M1 en N1 toe te passen.
Voorts kan de Commissie niet instemmen met amendement 12, dat onder anderen door de heer Jarzembowski werd verdedigd. De drieledige doelstelling van de richtlijn - verkeersveiligheid, milieubescherming en gelijke concurrentievoorwaarden - kan immers niet worden behaald indien niet alle voertuigen dezelfde snelheidsbeperking krijgen opgelegd.
Ten slotte zullen wij de amendementen 1, 2 en 3 aandachtig bestuderen. Deze hebben betrekking op de verschillen die er tussen de verschillende taalversies bestaan omtrent de omschrijving van de voertuigen.
Nogmaals mijn felicitaties aan het adres van de rapporteur en alle afgevaardigden die aan dit debat hebben bijgedragen. Ik hoop dat wij door toepassing van deze richtlijn inderdaad tot een betere verkeersveiligheid komen. Immers, een aantal van 42 000 doden per jaar is voor ieder van ons absoluut onaanvaardbaar.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag om 12.00 uur plaats.

Verlaagd accijnstarief op rum en likeur
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0001/2002) van de heer Marques, namens de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme, 1. over het voorstel voor een beschikking van de Raad waarbij Frankrijk wordt gemachtigd de toepassing van een verlaagd accijnstarief op in de Franse overzeese departementen vervaardigde "traditionele" rum te verlengen (COM(2001) 347 - C5-0401/2001- 2001/0142(CNS)) en 2. over het voorstel voor een beschikking van de Raad waarbij Portugal wordt gemachtigd tot een verlaging van de accijns in de autonome regio Madeira op aldaar geproduceerde en verbruikte rum en likeuren en in de autonome regio de Azoren op aldaar geproduceerde en verbruikte likeuren en eaux-de-vie (COM(2001) 442 - C5-0422/2001 - 2001/0169(CNS)).

Marques
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de vice-voorzitter van de Commissie, beste collega' s, het was voor mij een bijzonder bevredigende ervaring om als afgevaardigde van een ultraperifere regio het verslag dat we nu behandelen te mogen opstellen. Ik ben vooral tevreden over het feit dat de Commissie voorstelt om de bijzondere consumentenbelasting over bepaalde, op Madeira, de Azoren en de Franse overzeese departementen geproduceerde alcoholische dranken terug te brengen. Met dit soort maatregelen geven we gestalte aan het begrip "ultraperiferie" , zoals dat in artikel 299, lid 2, van het Verdrag is gedefinieerd.
Deze juridische basis is opgenomen in het Verdrag van Amsterdam. We kunnen nu specifieke maatregelen nemen op een hele reeks gebieden, waaronder de belastingwetgeving. Daarbij houden we dan rekening met de geheel eigen geografische, sociale, economische en culturele omstandigheden van deze Europese regio' s. Binnen de Europese Unie geldt dus dat deze regio' s een speciale behandeling krijgen. De enige beperking daarbij is de integriteit en de consistentie van de communautaire rechtsorde, waaronder inbegrepen de interne markt en de verschillende typen communautair beleid.
Alleen door deze regio' s een speciale behandeling te geven kunnen we ervoor zorgen dat ze kunnen worden opgenomen in het nieuwe economische bestel, zoals dat voortvloeit uit de interne markt en de Economische en Monetaire Unie, de aanstaande uitbreiding en de globalisering. Alleen door deze regio' s een speciale behandeling te geven kunnen we ervoor zorgen dat de burgers in de ultraperiferie gelijke kansen krijgen.
We hebben het nu over een maatregel voor het terugbrengen van de bijzondere consumentenbelasting op de in Madeira geproduceerde en geconsumeerde rum en likeuren, op de in de Azoren geproduceerde en geconsumeerde brandewijn en op de in de Franse overzeese departementen geproduceerde en geconsumeerde rum. Die maatregel is uiterst belangrijk. Op deze wijze worden namelijk de extra productiekosten gecompenseerd, en daarmee garanderen we het voortbestaan van traditionele activiteiten die voor deze regio' s van economisch, sociaal, historisch en cultureel belang zijn.
Op Madeira en de Azoren gaat het om 140 arbeidsplaatsen; in de Franse overzeese departementen zijn er 40 000 banen mee gemoeid. Bovendien spelen er andere, met de bijzondere identiteit van de regio' s verbonden aspecten mee. Dat geldt zeker voor de overzeese departementen, waar het planten van rietsuiker en de productie van suiker en rum nauw verweven zijn met de plaatselijke economische en sociale geschiedenis. Al deze met suikerplantages, rietsuiker en rum samenhangende activiteiten zijn van deze belastingmaatregel afhankelijk, en dat alles binnen een context die beheerst wordt door de herziening van de gemeenschappelijke marktordening voor suiker en de ontmanteling van uitvoerbescherming zoals die op de communautaire markt geldt voor sterke drank uit derde landen.
De productie van rum in de overzeese departementen is zonder deze belastingmaatregel niet haalbaar. De productiekosten in deze regio' s zijn immers veel hoger dan die in de Caribische buurlanden, en de rum uit die gebieden kan vanaf 2003 vrijelijk op de communautaire markt worden gebracht. Er zij erop gewezen dat de communautaire rumproducenten vier tot zes keer zoveel voor de rietsuiker betalen, en dat hun werknemers drie keer duurder zijn. Daar komt bij dat de rumfabrieken aan allerlei milieunormen moeten voldoen, omdat voor deze fabrieken gewoon de communautaire regels gelden.
De specifieke omstandigheden die de bijzondere behandeling van deze regio' s ex artikel 299, lid 2, rechtvaardigt, zijn van permanente aard. Het is daarom van belang te vermelden dat de fiscale maatregelen waar ik nu over spreek van tijdelijk aard zijn: ze gelden zeven jaar. Bovendien zijn er kwantitatieve beperkingen. Ten slotte zal er een tussentijdse beoordeling worden uitgevoerd om te zien of de omstandigheden die deze maatregelen rechtvaardigen nog steeds gelden. We hebben hier dus te maken met een evenwichtig en goed opgezet voorstel van de Commissie, dat al onze steun verdient. Het komt tegemoet aan de noodzaak een speciale regeling te treffen voor de ultraperifere regio' s, zonder afbreuk te doen aan de integriteit van de communautaire markt. Met dit soort regelingen werken we ook aan de concretisering van het Europees burgerschap in ver van het Europese centrum verwijderde gebieden als de ultraperifere regio' s.

Fruteau
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, beste collega' s, de drie-eenheid riet-suiker-rum staat garant voor ongeveer 40 000 banen in drie van de vier de Franse overzeese departementen.
Als we de producenten in deze gebieden toestaan om gedurende zeven jaar een kwantitatief beperkte hoeveelheid traditioneel gestookte rum op de Franse markt te brengen, stellen we deze producenten in staat het hoofd te bieden aan de moordende concurrentie uit derde landen, terwijl we bovendien het voortbestaan van duizenden arbeidsplaatsen garanderen.
Zelf vind ik het heel jammer dat de Commissie deze uitzondering niet langer heeft willen laten gelden, niettegenstaande een daartoe strekkend verzoek van Franse zijde. Dat had beter aangesloten bij de economische werkelijkheid, terwijl de Commissie zo ook recht had gedaan aan zowel de letter als de onderliggende bedoeling van het beroemde artikel 299, lid 2, van het Verdrag. We hebben enige vooruitgang geboekt, maar de toepassing van dit artikel komt nog niet tegemoet aan de verwachtingen die erdoor gewekt zijn. We moeten dus ambitieuze maatregelen nemen, en snel. De bevolking vraagt ons daarom en onze politieke verantwoordelijkheid verplicht ons ertoe.

Casaca
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, mijnheer de rapporteur, beste collega' s, we voeren een debat over een onderwerp dat voor de Azoren maar een beperkte reikwijdte en betekenis heeft - niet te vergelijken met hetgeen zich in de Franse overzeese departementen of in de autonome regio Madeira afspeelt. We voeren dat debat twee dagen na afsluiting van de Top van de presidenten van de ultraperifere regio' s in Las Palmas, waar ook vertegenwoordigers van de lidstaten en de Commissie aanwezig waren. Ik ben heel tevreden met de conclusie van deze Top en wil er bij de Raad en de Commissie op aandringen dat ze met deze conclusies rekening houden. Als het gaat om de visserij is dit jaar is voor de Azoren wel van bijzonder belang: er moeten belangrijke initiatieven worden genomen, zoals de herziening van het communautair visserijbeleid en de herziening van POSEIMA. Bovendien moet er een quotabeleid worden ontworpen voor de diepzeevisserij. Het is voor deze zaken van belang dat men goed op de hoogte is van de situatie, en dan vooral van de bijzondere situatie waarin de Azoren verkeren. Het Commissievoorstel inzake de quota' s voor diepzeevis is voor ons dan ook reden tot ernstige bezorgdheid.

De Palacio
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, in de eerste plaats verheugt het mij dat in het verslag van de heer Marques de voorstellen van de Commissie volledig worden ondersteund. Volgens dit verslag en de Commissievoorstellen zijn de genoemde maatregelen absoluut noodzakelijk om de lokale productie te kunnen handhaven van traditionele rum in de Franse overzeese departementen, alsook van traditionele rum, likeuren en eau-de-vie op Madeira en de Azoren.
Deze traditionele activiteiten zijn voor de economie van deze regio's van wezenlijk belang. Handhaving ervan is van het grootste belang om een economisch, sociaal en territoriaal evenwicht in deze regio's van de Europese Unie te kunnen waarborgen.
Mijn opmerking betreft de rechtsgrondslag van de voorstellen. Zoals rapporteur Marques zelf al heeft aangegeven, is hierover een controverse ontstaan. Beide voorstellen hebben inderdaad artikel 299, lid 2, als rechtsgrondslag. Deze bepaling betreft de toepassing van het Verdrag op de ultraperifere gebieden. Juist deze bepaling maakt het mogelijk dat de Raad specifieke maatregelen aanneemt die aan andere fundamentele bepalingen van het Verdrag derogeren. Hierdoor worden de voorwaarden gecreëerd voor toepassing van het Verdrag op regio's die - laat dat duidelijk zijn - juist als gevolg van hun ultraperifere karakter een aantal zeer uiteenlopende specifieke kenmerken hebben.
Geachte afgevaardigden, ik breng onder uw aandacht dat deze bepaling in het Verdrag van Amsterdam werd opgenomen teneinde een gemeenschappelijke rechtsgrondslag te creëren voor acties ten behoeve van deze regio's. Met deze acties wordt gestreefd naar volledige integratie van bedoelde regio's in de Unie, terwijl tegelijkertijd hun specifieke kenmerken worden erkend, zoals de geïsoleerdheid en de economische afhankelijkheid van een klein aantal producten, welke producten vaak traditionele en ambachtelijke activiteiten betreffen. De Commissie is dan ook van oordeel dat artikel 299, lid 2, van het Verdrag de rechtsgrondslag voor deze en eventuele toekomstige voorstellen is.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag om 12.00 uur plaats.

Gemeenschappelijke onderneming Galileo
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0005/2002) van de heer Glante, namens de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie, over het voorstel voor een verordening van de Raad tot oprichting van een gemeenschappelijke onderneming GALILEO (COM(2001) 336 - C5-0329/2001 - 2001/0136(CNS)).

Glante
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, beste collega' s en vooral beste tolken die hier zo talrijk aanwezig zijn voor zo weinig collega' s, het is altijd weer een genoegen om hier zo laat op de avond een interessant en spannend onderwerp toe te lichten. Ik hoop dat het late uur niets aan het project zal afdoen.
Het is het eerste omvangrijke project dat door de Europese instellingen en de ESA tezamen is opgesteld, het satellietnavigatiesysteem GALILEO. Technisch, economisch en politiek gezien is het vergelijkbaar met de projecten Airbus of GSM, de standaard voor mobiele telefonie.
Dit systeem zal een technologische concurrent zijn van het Amerikaanse GPS, wat goed is voor de Europese technologie. Het zal er echter ook compatibel mee zijn - dat hoop ik en daar hechten wij waarde aan - en GPS kunnen aanvullen. Ik heb vernomen dat de Verenigde Staten zich zorgen maken over de ontwikkeling in Europa. Dit hoeft niet slecht te zijn: het betekent dat wij op de goede weg zijn, dat wij met het systeem technologische vooruitgang in Europa zullen bereiken.
Het systeem is zeker een technologische concurrent van het bestaande GPS, maar er zijn ook synergie-effecten mogelijk. Wij streven er met dit systeem naar om dezelfde ontvangers voor GPS en GALILEO-signalen te kunnen gebruiken. Dat verhoogt de gebruikswaarde van beide systemen.
Ik wil hier ook wijzen op de coördinatie tussen GPS, GALILEO en EGNOS. Hieraan wordt in de meeste discussies te weinig aandacht besteed. Naar mijn mening is het echter een belangrijk punt.
De veiligheidsaspecten zullen bij dit civiele project gewaarborgd zijn - een cruciaal punt voor de Verenigde Staten, na de aanslagen op 11 september en vanwege het Afghanistan-conflict. Storingen, interferenties en misbruik zullen door het civiele karakter maar ook de publieke controle van het GALILEO-project niet mogelijk zijn.
Het gebruik van de bandbreedte zal gratis zijn, dankzij een bepaalde belasting op de ontvangers. Het gebruik van de bandbreedte van GPS is gratis, en bij GALILEO zal dat dus ook het geval zijn. Voor hoogwaardige, specifiekere diensten zal moeten worden betaald, zodat de bedrijfs- en ontwikkelingskosten kunnen worden terugverdiend. Daartegenover staat echter een permanente beschikbaarheid.
Vanmiddag heb ik in Brussel een gesprek gevoerd met een vertegenwoordiger van de Amerikaanse regering, die nogmaals zijn bezorgdheid uitsprak over de ontwikkeling van dit project. Ik heb hem gerust kunnen stellen, maar niet toegezegd dat wij ons geheel aan het GPS-systeem zullen onderwerpen. Ik heb hem duidelijk gemaakt dat wij een eigen systeem ontwikkelen, dat wij naar samenwerking streven, maar dat we door zullen gaan met de ontwikkeling en dat wij technologisch gezien onafhankelijk willen zijn. Ik denk dat die kennelijke behoefte aan overleg en de uitingen van bezorgdheid van de kant van de Amerikanen laten zien dat wij ons nog steeds op de goede weg bevinden.
De lidstaten hebben lang getwijfeld, maar ik hoop dat ze dit project in maart enthousiast zullen goedkeuren. Ik heb wat dat betreft van sommige lidstaten ook positieve signalen opgevangen, ondanks problemen die ze hebben met het onderzoek van PricewaterhouseCoopers. Ik hoop dat het zover komt en ik denk dat het de hoogste tijd is. We lopen al een paar maanden achter, maar die tijd kunnen we inhalen.
Ik wil de commissaris nogmaals uitdrukkelijk bedanken voor ons gesprek en voor het beschikbaar stellen van deze documenten, die eens te meer duidelijk maken wat GALILEO te betekenen heeft en de laatste twijfels bij deze of gene kunnen wegnemen.

Nu dan over het verslag. Het voorstel is niet onomstreden. Ik denk dat hier in het Parlement grote overeenstemming bestaat - en in het verleden heeft bestaan - over het feit dat wij dit project als een civiel project gerealiseerd willen zien. Sinds de gebeurtenissen van het afgelopen jaar en de afgelopen maanden zijn wij het echter ook eens over de noodzaak te beschikken over mogelijkheden om militairen uit te zenden in het kader van vredesmissies. Ondersteuning van dat soort missies via dit systeem is politiek gewenst, en zal politiek en technisch gezien ook haalbaar zijn. Het systeem als zodanig moet echter een civiel systeem blijven.
Er waren grote problemen met betrekking tot de vraag hoe de particuliere sector bij dit project moet worden betrokken. De Commissie gaat er in haar voorstel van uit dat particuliere ondernemingen deelnemen, ook financieel. De financiële participatie is - zogezegd - symbolisch. De ontwikkelingsfase zou ook alleen met openbare middelen kunnen worden gefinancierd, maar de industrie moet deelnemen. Dat wil ik ook! Ik heb echter geen duidelijk signaal vanuit het bedrijfsleven gekregen dat men het daar eens is met het voorstel van de Commissie en dat men voornemens is aan de gemeenschappelijke onderneming deel te nemen.
Mijn voorstel om een ontwikkelingsmaatschappij op te richten die parallel aan de gemeenschappelijke onderneming ontstaat maar daarmee wel nauw verweven is, biedt een compromis, een oplossing voor het dilemma. Er komen verschillende signalen uit het bedrijfsleven; sommige ondernemingen wijzen dit voorstel af, andere staan er positief tegenover. Ik heb met dit voorstel eenvoudigweg geprobeerd de drempel voor de ondernemingen een stuk omlaag te brengen. Ik hoop dan ook dat ze aan deze ontwikkelingsmaatschappij zullen deelnemen. In zoverre hoop ik op een brede meerderheid morgen. Ik kan helaas niet instemmen met de voorstellen van de Fractie van de Europese Volkspartij, die teruggrijpen op het voorstel van de Commissie en zo naar mijn mening de industrie weer een argument in handen geven om van deelname af te zien.

Langenhagen
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dank u wel, mijnheer Glante, voor het werk dat u verricht heeft om dit verslag in deze vorm te gieten en dank u wel voor uw toelichting. Op het voorstel van de Fractie van de Europese Volkspartij dat u niet kunt ondersteunen zal de heer Radwan als uw schaduwrapporteur nog ingaan.
Al een aantal jaren houdt Europa zich bezig met een eigen satellietnavigatiesysteem. Het blijft echter bij een wens. Tot dusverre is er nog niets besloten. Uitgerekend bij GALILEO wordt alles duizend keer afgewogen, elke euro drie keer omgedraaid, terwijl op andere terreinen de Europese portemonnee veel sneller wordt getrokken. Verschuiven en uitstellen, aarzelen en dralen, dat is mijn verwijt aan de lidstaten, en dat is wat er van GALILEO bij de Europese burgers zou kunnen blijven hangen. Dat is ook wat het beeld van Europa dreigt te worden als we niet oppassen!
Ik wil echter een modern Europa, technologisch vooruitstrevend, wereldwijd letterlijk aan de top. Hier kan Europa zijn troeven uitspelen, te weten economische kracht, vindingrijkheid, technologische capaciteiten en visie. Ik wil hier geen doemscenario' s schetsen, maar ik ben ervan overtuigd dat Europa zonder GALILEO in een belangrijke sector zijn positie volledig zal verliezen en zo ver zal terugvallen dat inhalen uiteindelijk niet meer mogelijk zal zijn. Wanneer wij er niet in slagen om GALILEO te starten en eindelijk de deur open te zetten voor nieuwe technologieën, wanneer wij er niet in slagen het nodige geld hiervoor beschikbaar te stellen, zullen we in de hele wereld en tot ver in het heelal uitgelachen worden.
Waarom ik u dit hier allemaal zeg? Wij moeten nu eindelijk volmondig instemmen met GALILEO en ja zeggen tegen deze concurrent voor GPS! De Raad wilde GALILEO met deelname van de industrie zo vroeg mogelijk gerealiseerd zien. De Commissie heeft een voorstel ingediend dat door het Parlement van boven tot onder is gecontroleerd. Er was en is veel kritiek op het voorstel vanuit verschillende hoeken en ik denk dat de Commissie ook wel wat heeft nagelaten. In de parlementaire commissies hebben we een aantal probleemgebieden geïdentificeerd. De kwestie van deelname van de industrie aan de gemeenschappelijke onderneming - direct of in de ontwikkelingsmaatschappij - is van belang, maar mag niet beslissend zijn voor de vraag of GALILEO wel of niet doorgezet moet worden. Europa heeft GALILEO nodig, of zoals de Commissie in haar informatieve nota schrijft: GALILEO is onmisbaar voor Europa! Ik hoop dan ook op een duidelijke stem van het Parlement en op een brede meerderheid morgen.

Turchi
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega' s, als rapporteur voor advies over het GALILEO-dossier wil ik in mijn betoog hoofdzakelijk stilstaan bij de financiële aspecten van het Commissievoorstel. Ik laat het aan de algemene rapporteurs over om dit vraagstuk in detail te bespreken.
De Commissie heeft voorgesteld een gemeenschappelijke onderneming op te richten om de ontwikkelingsfase van GALILEO af te ronden. Deze onderneming moet een soepele structuur met rechtspersoonlijkheid hebben, de nodige contracten kunnen sluiten en eenheid in het beheer van het programma kunnen waarborgen. Het is de bedoeling dat de Commissie en de ESA als oprichtende leden een maximale bijdrage leveren van respectievelijk 520 en 550 miljoen euro. Verder kan de EIB deelnemen, en kan ook elke particuliere onderneming die voor ten minste 20 miljoen euro intekent, lid worden. De kosten voor deze fase worden geraamd op 1,1 miljard euro. Dit bedrag moet gelijkelijk verdeeld worden over de Gemeenschap en het Europees Ruimteagentschap, met daarnaast een inbreng van 200 miljoen euro van de particuliere sector. In maart 2001 hebben vertegenwoordigers van de belangrijkste betrokken industrietakken zich hiertoe verbonden door het ondertekenen van een Memorandum of Understanding.
In afwachting van een definitief besluit over het zesde kaderprogramma zal de communautaire bijdrage via twee begrotingsplaatsen moeten geschieden: vanuit de begrotingslijn B5-700 - trans-Europese vervoersnetwerken - en via een p.m.-vermelding in hoofdstuk B6 voor onderzoek. Overeenkomstig de bepalingen in de statuten van het ESA zal van de inbreng van het Europees Ruimteagentschap 50 miljoen euro in contanten worden betaald en 500 miljoen in natura.
Ik heb in mijn verslag twee amendementen ingediend. Het eerste amendement betreft de eventuele deelname van de kandidaat-landen aan de ontwikkelingsfase van GALILEO; het Parlement heeft hierom in zijn resolutie van 3 oktober 2001 verzocht. Ik heb verzocht de nodige begrotingsinstrumenten aan te geven om de deelname van deze landen mogelijk te maken, om te voorkomen dat de reeds bestaande kloof nog groter wordt. Het tweede amendement gaat over de rol die de begrotingsautoriteit wordt toebedeeld. Ik zou graag zien dat de Commissie de begrotingsautoriteit regelmatig op de hoogte houdt van de uitvoering van de ontwikkelingsfase van GALILEO, en dat het jaarverslag over de activiteiten van de gemeenschappelijke onderneming ook aan het Parlement en de Raad wordt toegestuurd, en niet alleen aan de Rekenkamer, zoals de Commissie voorstelt.

Radwan
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, ook ik wil om te beginnen de rapporteur bedanken voor de goede samenwerking. Wij zijn het er allemaal over eens dat GALILEO gerealiseerd moet worden. Ik wil ook nog de commissaris bedanken, die bij de Raad zeer vasthoudend is en een lans blijft breken voor GALILEO, ja er zelfs strijd voor voert.
GALILEO is een strategisch project voor de toekomst, in economisch, technologisch en politiek opzicht. Dat hebben wij hier al meermaals gehoord. Laten wij Europeanen niet vergeten dat ons decennia geleden werd voorgehouden dat wij geen Airbus en geen raketindustrie nodig hadden. Anderen zouden dat voor ons prima kunnen doen. Waar zouden wij vandaag staan, als wij de Airbus bijvoorbeeld niet zelf hadden ontwikkeld?
Nu echter concreet twee opmerkingen over het verslag-Glante. Ik vind het van essentieel belang dat de industrie nu al actief deelneemt aan GALILEO. Mooie woorden alleen zijn niet genoeg; we hebben een duidelijke instemming van de industrie met GALILEO nodig. Wij moeten er nu al mee beginnen diensten te ontwikkelen, zodat er in de toekomst ook producten op de markt zijn waarmee GALILEO gefinancierd kan worden, zoals we - aan beide zijden - willen. In die zin ondersteunen wij het voorstel van de Commissie volledig. Wij moeten er misschien wel over nadenken of de startbedragen enigszins gereduceerd kunnen worden.
Een tweede belangrijk punt voor mij is de politieke dimensie van GALILEO. Wij willen een gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid in Europa. Wij hebben de snelle-interventiemacht en wij willen onze soldaten naar crisisgebieden gaan sturen. Ook hiervoor is het van belang dat wij de verantwoordelijkheid voor onze soldaten nemen, oftewel dat wij over eigen informatiesystemen beschikken en niet afhankelijk zijn van derden. GALILEO is dus ook nodig om volwassen te worden op het terrein van het buitenlands beleid.
Daarom moet het Parlement morgen een duidelijk signaal aan de Raad afgeven om voor GALILEO te kiezen - een duidelijk signaal voor de toekomst van Europa!
Anders hebben wij een alternatief voorstel: wanneer de Raad niet instemt met GALILEO, moeten we wellicht over de defensiebegroting nadenken, waarbij ik absoluut van mening ben dat we eerst moeten proberen ervoor te zorgen dat het een civiel project blijft.

Savary
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, ik vind het jammer dat we na het enorme succes van het verslag van mevrouw Langenhagen nu een strijd moeten gaan voeren over amendementen. Binnen het Europees Parlement is helaas enige verdeeldheid ontstaan, maar na hetgeen ik heb gehoord ben ik ervan overtuigd geraakt dat die verdeeldheid zal verdwijnen.
Wat ook de uitkomst van de stemming over de amendementen moge zijn, ik hoop dat het GALILEO-verslag morgen met een overtuigende meerderheid wordt aangenomen. Van belang is dat het Parlement de eenheid bewaart en volhardt in zijn steun voor de commissaris en de Commissie met betrekking tot dit uiterst belangrijke project. We kunnen het ons niet veroorloven een boekhouders- en pennenlikkersdebat te voeren over een zo belangrijke kwestie, terwijl de Amerikanen miljoenen dollars in hun lucht- en ruimtevaartindustrie pompen.
We naderen nu het uur der waarheid. Nu moet blijken of de Europese Unie in staat is een zo bescheiden ruimteprogramma als GALILEO tot stand te brengen - veertig jaar na de veel gedurfdere Airbus- en Ariane-projecten. Het is echter ook mogelijk dat ze - zoals sommige collega' s vrezen - alleen maar een proeve van onmacht zal geven. Als dat het geval blijkt te zijn, dan hoop ik toch dat het Parlement daarvoor niet verantwoordelijk zal zijn. Ik hoop dus dat Commissie en Parlement morgen eensgezind zullen optreden om de Raad op zijn verantwoordelijkheden te wijzen.

Piétrasanta
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, beste collega' s, de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie is in het algemeen positief over het verslag van onze collega Glante. Het gaat er eigenlijk niet om of we het GALILEO-project wel of niet aanvaarden. Daarover hebben we reeds een besluit genomen toen we het verslag van mevrouw Langenhagen bespraken, zoals ze zelf terecht aangeeft. Ik heb destijds zelf namens de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie een gunstig advies gegeven. Waar het nu om gaat is vast te stellen hoe we de ontwikkelingsfase van het project moeten beheren. We zijn het eens met het voorstel van de rapporteur om een gemeenschappelijke onderneming op te zetten, met de Europese Unie en het Europees Ruimteagentschap als aandeelhouders. Die onderneming moet dan, zodra de ontwikkelingsfase van het project voorbij is, opgeheven worden. Wij zijn het ook eens met het voorstel om een ontwikkelingsmaatschappij op te zetten waarin de particuliere sector kan deelnemen. Op die wijze kunnen we verhinderen dat er een belangenverstrengeling ontstaat bij het opstellen van aanbestedingsdossiers en het uitschrijven van aanbestedingen tijdens de plaatsingsfase. Dan zijn de ondernemingen niet tegelijkertijd kandidaat en jury.
Wat de voorgestelde commissie van toezicht betreft: die heeft volgens ons weinig zin, aangezien de lidstaten al in de gemeenschappelijke onderneming vertegenwoordigd zijn. We zijn wel voor het opzetten van een ethische commissie met raadgevende bevoegdheden. Die zou er dan op moeten toezien dat GALILEO voor de door het Parlement vastgestelde doelstellingen wordt gebruikt.
We zijn evenwel tegen de door de heer Radwan voorgestelde amendementen, aangezien we zo opnieuw de deur openen voor een militair gebruik van het project, ook al gebeurt dat nu onder het voorwendsel van humanitaire doeleinden. Als dit amendement het haalt, kunnen wij niet voor het aldus gewijzigde verslag stemmen.
Kort gezegd: zolang GALILEO maar niet opnieuw gebruikt wordt voor militaire doeleinden, zullen wij voor het verslag-Glante stemmen. We hopen echter wel dat de in dat verslag opgenomen commissie van toezicht een ethische commissie zal worden. Daarom hebben wij in het eerste verslag reeds gevraagd.

Chichester
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, het GALILEO-project vindt in principe brede steun in de Fractie van de Europese Volkspartij. Wij erkennen dat er veel te zeggen valt voor een complementair en alternatief satellietnavigatiesysteem. Wij onderschrijven de gedachte dat Europa in technologisch opzicht in staat moet blijven ruimtevaartactiviteiten te ontplooien. Wij juichen het toe dat het niet-militaire karakter van het project benadrukt wordt en dat het uiteindelijk commercieel levensvatbaar moet zijn op een aantal gebieden, zoals communicatie, aardobservatie en plaatsbepaling. Het probleem is hoe een onderneming gefinancierd moet worden totdat zij zichzelf kan financieren, vooral wanneer op voorhand grote bedragen geïnvesteerd moeten worden. Wij willen dat het bedrijfsleven volledig betrokken wordt bij de planning, de technische beschrijving en de voorbereidende fasen van het project om de kans te verhogen dat het een technisch succes wordt. Om die reden hebben wij opnieuw amendementen ingediend die ten doel hebben het voor deelname aan de gemeenschappelijke onderneming vereiste inleggeld voor bedrijven te verlagen. Het oprichten van een ontwikkelingsmaatschappij met dezelfde structuren als de gemeenschappelijke onderneming lijkt ons in dit stadium niet bijster zinvol. Aangezien wij beseffen dat het niet eenvoudig is een dergelijk kostbaar infrastructureel project uitsluitend met particuliere middelen te financieren, hebben wij op dit punt een amendement ingediend. Daarmee beogen wij een deel van het project te financieren uit defensiebegrotingen, mits het alleen voor vredesoperaties wordt ingezet. Hiermee steunen wij slechts de opmerkingen in Bijlage 1 van de informatieve nota van de Commissie zelf aangaande strategische overwegingen. Tot slot zou ik willen opmerken dat het mij een groot genoegen is hier te zijn als de andere helft van les deux Gilles du club "Ciel et espace" , naast mijn collega, de heer Savary.

De Palacio
Mijnheer de Voorzitter, allereerst dank ik de heer Glante voor het door hem ingediende verslag. Eveneens spreek ik mijn dank uit aan het adres van de heren Savary en Chichester, aan het gehele team van Ciel et espace en aan alle parlementsleden die een document hebben ondertekend ter ondersteuning van het GALILEO-programma met het oog op de Europese Raad van Laken. Helaas is het ons toen niet gelukt. Laten wij hopen dat het de volgende keer wel goed gaat en laten wij de moed vooral niet verliezen. Wij hebben nog heel even de tijd om een ultieme poging te doen een project tot stand te brengen dat wat mij betreft van doorslaggevend belang voor Europa is. Een project waarmee tevens tot uiting wordt gebracht in hoeverre Europa bereid is om op internationaal niveau mee te draaien.
Ik zal mij beperken tot drie aspecten die hier met betrekking tot het verslag aan de orde zijn geweest. Deelname van de particuliere sector vinden wij allemaal van het grootste belang. Als ik het goed begrijp, zijn de verschillen gelegen in de wijze en het moment waarop die deelname moet plaatsvinden. Evenals de heer Savary en mevrouw Langenhagen hoop ik dat, los van de uitkomst van de amendementen betreffende het verslag van de heer Glante, het Parlement de grootst mogelijke steun verleent aan het verslag zoals dat er na de amendementen uitziet, mijn eigen voorkeur voor de ene of de andere formulering daargelaten.
Naar ons oordeel is het gewenst dat de particuliere sector van meet af aan wordt ingeschakeld. Hoewel deze sector gedurende de ontwikkelingsfase 2002-2005 beperkte middelen zal inbrengen, zal de inbreng van deze sector op de middellange termijn substantieel zijn, niet alleen in de stationeringsfase, maar ook in de exploitatiefase.
Substantiële verhoging van de financiële deelname van de particuliere sector is een essentiële voorwaarde om in het kader van de toekomstige financiële perspectieven in volgende fasen de nodige overheidsfinanciering te verkrijgen. Hiermee bedoel ik dat wij de deelname van de particuliere sector vanaf nu serieus moeten voorbereiden. Zo stond het ook in het besluit van de Raad van ministers van april vorig jaar.
In het voorliggende Commissievoorstel wordt dit beginsel alleen maar in praktijk gebracht. Nu heeft de heer Glante inderdaad gesuggereerd om die rechtstreekse deelname via de oprichting van de gemeenschappelijke onderneming te vervangen door rechtstreekse deelname via de oprichting van een ontwikkelingsmaatschappij náást de gemeenschappelijke onderneming. Zoals ik reeds heb aangegeven, is dit naar ons oordeel niet voldoende.
Wij zijn van mening dat de deelname binnen de onderneming moet plaatsvinden. Bovendien is er de onmiskenbare wil van zowel de ruimtevaartsector als de toepassingsindustrie om die fase van openbare of particuliere deelname reeds in te gaan.
Daarbij merk ik ook nog op dat de industrie, door deel te nemen in het kapitaal van de gemeenschappelijke onderneming, al begonnen is een aantal risico's op zich te nemen. Ik vind dat een goede zaak, want de industrie moet straks ook een bijdrage leveren aan de einddefinities voor de structuur van het gehele systeem.
Sommige leden van de Raad en het Parlement vrezen dat dit belangenconflicten veroorzaakt. Naar mijn oordeel bevatten de nationale wetgevingen vandaag de dag bepalingen waarmee dit soort belangenconflicten kan worden voorkomen.
Zoals ik al eens eerder heb gezegd, worden wij bij de hulp die wij hier geven en bij de programma's die wij financieren bijgestaan door een bank die als financieel adviseur voor die hulp optreedt en waaraan een niet-gouvernementele organisatie is verbonden die het programma maakt, alsook een studiegroep die de haalbaarheid van dat programma evalueert. Wij vinden dat allemaal correct en wij stellen dat er voldoende waarborgen zijn om te garanderen dat belangenverstrengeling uitgesloten is. Ik ben van oordeel dat de waarborgen in dit geval nog concreter en duidelijker zijn, zoiets als de beroemde Chinese muur, waardoor dit soort problemen kan worden voorkomen.
In artikel 9 van de statuten stellen wij met betrekking tot de verrichtingen van het directiecomité voor dat dit comité volkomen onafhankelijk is van de raad van bestuur, waarin de in de gemeenschappelijke onderneming deelnemende ondernemingen zijn vertegenwoordigd. Dit betekent dat het handelen van het directiecomité los staat van de ondernemingen die mogelijkerwijs bij aanbestedingsprocedures betrokken zijn. Om alle ongerustheid weg te nemen zijn er formuleringen denkbaar die betere waarborgen inhouden.
Wat betreft de rol van de lidstaten zijn wij het volledig eens met de benadering in het verslag van de heer Glante. Hij stelt voor een commissie van toezicht in te stellen, samengesteld uit vertegenwoordigers van de lidstaten, opdat deze de activiteiten van de gemeenschappelijke onderneming bij voortduring van dichtbij kunnen gadeslaan. Wij hebben de Raad dan ook voorgesteld, en deze heeft hiermee ingestemd, dat in het huishoudelijk reglement - niet in de statuten van de gemeenschappelijke onderneming, maar in het huishoudelijk reglement - een commissie van toezicht wordt ingesteld, bestaande uit vertegenwoordigers van de lidstaten. Deze commissie van toezicht dient voor iedere vergadering van de raad van bestuur van de gemeenschappelijke onderneming bijeen te komen om zich uit te spreken over de standpunten die de Europese Commissie dient in te nemen met betrekking tot de verschillende agendapunten.
Deze werkwijze is volgens ons het meest geschikt om onze doelstelling te bereiken. Het autonoom functioneren van de onderneming blijft onaangetast en tegelijkertijd kunnen de lidstaten controle uitoefenen op het optreden van de Commissie, die de Europese Gemeenschap in de raad van bestuur van de gemeenschappelijke onderneming vertegenwoordigt.
Wat betreft de militaire dimensie, geachte afgevaardigden, merk ik op dat GALILEO een systeem is dat voor burgerdoeleinden is ontworpen en dat door burgers moet worden beheerd. Dat is een van de fundamentele verschillen met GPS. Wel is het waar dat er een dienst is die aan de overheden is voorbehouden - bedoeld voor toepassingen als brandweer en veiligheidsdiensten - die op een gegeven moment voor andere doeleinden gebruikt kan worden. Voorts is het zo dat het open GPS thans ook voor enkele militaire toepassingen gebruikt wordt, en wij kunnen moeilijk voorkomen dat met GALILEO een soortgelijk systeem ingevoerd wordt.
Geachte afgevaardigden, hiermee wil ik in de eerste plaats zeggen dat dit soort systemen altijd een dubbel gebruik kent. In de tweede plaats is er, zoals u weet, een geheel gratis signaal voor vrije toegang en nog een ander, ook vrij toegankelijk signaal waar tegen betaling via een code bepaalde diensten kunnen worden verkregen. Dan is er nog een derde signaal dat aan de openbare sector is voorbehouden. Dit is echter nadrukkelijk niet voor militaire, maar voor de genoemde civiele toepassingsmogelijkheden bedoeld.
Geachte afgevaardigden, op dit moment staan alle gegevens voor de besluitvorming over GALILEO ter beschikking van de Raad van ministers. De financiering van de gehele ontwikkelingsfase van het project kan plaatsvinden zonder dat het een der lidstaten een euro extra kost. Laat het vooral duidelijk zijn dat de huidige financiële perspectieven de gehele ontwikkelingsfase van GALILEO bestrijken. Geen enkele lidstaat hoeft een euro extra te fourneren.
GALILEO is van groot belang voor de Europese industrie, de technologische capaciteit en de Europese ruimtevaarttechnologie. Het is echter ook een belangrijk project voor andere zaken als autonomie, soevereiniteit en de mogelijkheid om een alternatief voor GPS te bieden. Dit betekent versterking van GPS, want zoals wij steeds hebben gesteld is nu en in de toekomst compatibiliteit van het GALILEO-signaal met GPS vereist. Beide systemen moeten elkaar wederzijds versterken. Indien een van de systemen faalt, dient het andere als alternatief voor alle gebruikers te dienen.
Thans moet alleen nog blijken of de politieke wil aanwezig is of niet. Volgens mij is dit een van de gelegenheden waarbij wij kunnen gewaarworden of de politieke wil aanwezig is om een Europa tot stand te brengen dat meetelt in de wereld. De Raad van ministers is nu aan zet. Ik hoop dat deze positief zal beslissen.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag om 12.00 uur plaats.2
(De vergadering wordt om 23.35 uur gesloten)

