2. Sytuacja w Demokratycznej Republice Konga i gwałt jako zbrodnia wojenna (debata) 
Przewodniczący
- Następnym punktem porządku dziennego jest debata nad sześcioma projektami rezolucji w sprawie sytuacji w Demokratycznej Republice Konga i gwałtu jako zbrodni wojennej.
Raül Romeva i Rueda
autor. - (ES) Pani przewodnicząca! Przemoc na tle seksualnym oraz w szczególności gwałt wykorzystywane jako broń wojenna, to niestety nie nowy problem.
Nie bez kozery art. 7 i 8 Rzymskiego Statutu Międzynarodowego Trybunału Karnego z 1998 r. przewidują, że zgwałcenie, niewolnictwo seksualne, przymusowa prostytucja, wymuszona ciąża, przymusowa sterylizacja oraz jakiekolwiek inne formy przemocy seksualnej powinny być traktowane jako zbrodnie przeciwko ludzkości i zbrodnie wojenne oraz że będą traktowane i karane podobnie jak tortury i poważne zbrodnie wojenne, bez względu na fakt, czy zostały popełnione podczas konfliktu zbrojnego czy nie.
Wojna w Demokratycznej Republice Konga pokazuje, do jakiego stopnia problem ten wymaga większej uwagi niż mu do tej pory poświęcano. W regionie odnotowuje się dziesiątki tysięcy przypadków gwałtu lub przemocy seksualnej rocznie. Co więcej wiele z nich ma miejsce w obozach dla osób przesiedlonych lub uchodźców i często sprawcami są oddziały rządowe, rebelianckie i inne siły.
Dlatego też uważam, że jest niezwykle ważne, by Parlament nie tylko potępił te praktyki, ale również wezwał władze Demokratycznej Republiki Konga, aby bezzwłocznie położyć kres tym praktykom, przeprowadzić dochodzenia i rozprawy sądowe oraz skazać sprawców i zagwarantować ochronę ofiarom, świadkom i członkom ich rodzin.
Musimy również przypomnieć naszym własnym instytucjom, że Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych w rezolucji 1325 podkreśla odpowiedzialność państw członkowskich w kładzeniu kresu bezkarności i ściganiu osób odpowiedzialnych za zbrodnie przeciwko ludzkości i zbrodnie wojenne, w tym zbrodnie związane z przemocą seksualną i innymi rodzajami przemocy szczególnie stosowanymi wobec kobiet.
Erik Meijer
autor. - (NL) Pani przewodnicząca! Państwa europejskie w swoich koloniach w Afryce dążyły do połączenia plemion, które nie były w dobrych stosunkach ze sobą i podzieliły inne plemiona poprzez wyznaczanie granic państw przez sam środek ich ziem. Demokratyczna Republika Konga, ogromny obszar zamieszkały przez różnorodne grupy rasowe, nie miała okazji dojrzeć do niepodległości poprzez stopniowe budowanie mechanizmów samostanowienia w czasie kolonizacji przed 1960 r. Dekolonizacji nie poprzedzało żadne przygotowanie: nagle, po tym jak Anglia i Francja zagwarantowały niepodległość swoim mniejszym sąsiadującym koloniom pod koniec lat pięćdziesiątych, co było wynikiem po części wojen o wyzwolenie Maroka, Tunezji, Algierii i Kenii, niepodległość stała się nieunikniona.
Od tego czasu Kongo znajduje się stale w strefie wojny. Na początku dominowały konflikty pomiędzy plemionami pod kierownictwem Josepha Kasavubu z zachodu, plemionami skupionymi wokół Patrice Lumumby z północnego wschodu i Moise Kapendy Czomby z południowego wschodu. Każde z plemion reprezentowało inną ideologię i inne interesy, ale co ważniejsze ich popularność ograniczała się do części ludności kongijskiej.
Twarde rządy dyktatury wojskowej spekulanta Sese Seka Mobutu sprawiły, że kraj przez lata był zjednoczony i żył w pozornym pokoju, ale różnic nie udało się nigdy zatrzeć. W ostatnich wyborach również nie udało się zachować jedności i dobrej współpracy. Kraj pozostaje w strefie konfliktu o elastycznych granicach, gdzie, zupełnie tak jak w latach sześćdziesiątych, problem sprowadza się do wyznaczenia etnicznych terytoriów i kontroli nad obszarami wydobywczymi. Zagraniczne przedsiębiorstwa na tym skorzystały. Konflikt obecnie wydaje się skupiać na problemie, która z grup w tej wielości plemion będzie rządziła innymi. W obecnej sytuacji Kongo zdaje się nie mieć żadnej przyszłości.
Okrucieństwa, o jakich traktuje rezolucja, w tym powszechne bezprawie oraz częste gwałty na kobietach, są związane z tych chaosem. Ustawa z 2006 r. przeciwko przemocy seksualnej nie rozwiąże problemu tak długo jak konflikt będzie trwał i tak wiele ludzi nie będzie miało stałego miejsca zamieszkania.
Rezolucja słusznie odwołuje się do roli przedstawicieli rządu, sił pokojowych i organizacji niosących pomoc - ludzie ci powinni zrobić wszystko co w ich mocy, by zapobiegać takim okrucieństwom i sami się nie dać w nie wciągnąć. Uznanie zgwałcenia, wymuszonej ciąży, wykorzystywania seksualnego i innych form przemocy seksualnej za zbrodnie wojenne przez Unię Europejską i Narody Zjednoczone stanowi warunek wstępny, ale do likwidowania idealnego gruntu dla tej przemocy należy przystąpić już na miejscu.
Ryszard Czarnecki
autor. - Pani Przewodnicząca! Ja byłem w Demokratycznej Republice Konga nie dalej jak kilka tygodni temu, a więc mogę mówić tutaj jako osoba, która tę sytuację zna nie tylko z dokumentów, choć są one bardzo istotne.
To rzeczywiście nieszczęsny kraj, który tak często jak zmieniał nazwę, bo był Kongiem, potem Zairem, teraz Demokratyczną Republiką Konga, jeszcze częściej jest teatrem niebywałego exodusu ludności. W dokumentach, które zostały nam przedstawione, mowa jest o 400 tysiącach mieszkańców, którzy zostali zmuszeni do opuszczenia domów tylko w roku ubiegłym, ale w sumie w ciągu ostatnich kilku lat możemy mówić o liczbie czterokrotnie większej - 1,5 miliona.
To wreszcie gwałt na kobietach jako instrument, celowy instrument swoistej polityki, zarówno ze strony partyzantki, ze strony rebeliantów, jak również ze strony oficjalnej armii czy wręcz policji. To rzecz niebywała. Dzieje się to przy całkowitej bezradności Unii Afrykańskiej.
Tadeusz Zwiefka
autor. - Pani Przewodnicząca! Mam nieodparte wrażenie, że słowa "demokratyczna republika” umieszczone w nazwie Konga brzmią dzisiaj dosyć ironicznie, bowiem właśnie w tym kraju na naszych oczach dochodzi do jednego z najgorszych kryzysów humanitarnych ostatnich lat.
Ponad 650 tysięcy osób przemieszcza się ciągle po kraju, 80% rodzin z jednej tylko prowincji Kiwu w ciągu ostatnich pięciu lat było wysiedlanych, około tysiąca kobiet miesięcznie staje się ofiarami gwałtów, a dziesiątki tysięcy dzieci to po prostu żołnierze. Przemarszom wojsk towarzyszą w Kongu wszelkie możliwe zbrodnie na ludności cywilnej: gwałty, grabieże, zabójstwa. Przemoc seksualna ma terroryzować i karać mieszkańców Konga popierających tę niewłaściwą stronę konfliktu. Jest ona tak rozpowszechniona, że Lekarze bez Granic twierdzą, iż 75% wszystkich przypadków gwałtu na całym świecie zdarza się tylko we wschodnim Kongu. Towarzyszą im barbarzyńskie tortury: bicie pałkami, kaleczenie nożami. Wiele młodych kobiet zostało zmuszonych do seksualnego niewolnictwa.
Warto przypomnieć, że w Kongu stacjonują dzisiaj największe na świecie siły pokojowe ONZ, liczące ponad 17 tysięcy żołnierzy. Jaka jest główna forma zniechęcania do seksualnej przemocy? To są napisy pojawiające się na ścianach, że gwałt jest nieludzki. Ale to, co przeraża najbardziej, to fakt, iż sami żołnierze ONZ stawali się bohaterami skandali. Niejednokrotnie prowadzący dochodzenia urzędnicy ONZ wykrywali, że żołnierze błękitnych hełmów zmuszali kongijskie dziewczęta do prostytucji. Jednak ich ukaranie było wręcz niemożliwe, ponieważ dowódcy oddziałów utrudniali śledztwo, jak tylko mogli. Niejednokrotnie - i staje się to coraz częściej - ci żołnierze zamiast być obrońcami, stają się sprawcami. Trudno to określić inaczej jak skandal.
Chciałbym zaapelować do społeczności międzynarodowej o poparcie natychmiastowych, zdecydowanych kroków w celu zniesienia i ukarania winnych zbrodni na tle seksualnym. Również chciałbym podkreślić odpowiedzialność państw wysyłających oddziały wojskowe w ramach ONZ za przeprowadzenie rzetelnego śledztwa w przypadku podejrzeń o przestępstwo personelu uczestniczącego w misji pokojowej.
Zdaję sobie sprawę, że możliwości Unii Europejskiej w rozwiązywaniu tego typu konfliktów są ograniczone. Jednak zwracam się z apelem o udostępnienie środków finansowych w celu zorganizowania konferencji pokojowej w Kiwu. Pomoc Unii Europejskiej powinna również zostać skierowana w celu udzielenia pomocy medycznej, prawnej i społecznej wszystkim ofiarom przestępstw seksualnych.
Mam nadzieję, że Unia Europejska i ONZ formalnie uznają wszelkie formy przestępstw na tle seksualnym za zbrodnię przeciwko ludzkości.
Josep Borrell Fontelles
autor. - (ES) Pani przewodnicząca! Opis przemocy seksualnej w Kivu, w Kongo, wywołuje nieuchronne uczucie obrzydzenia. Posłowie opisali już sytuację w Kongo i nie mam zamiaru tego powtarzać. Nie możemy jedynie zgodzić się, by tę sytuację potępić, ponieważ nasze stanowisko stałoby się głosem wołającym na pustyni: musimy zrobić coś, aby położyć kres tej sytuacji, a to co możemy zrobić to wywierać nacisk na rząd kongijski, ponieważ to nie tylko rebelianci, ale również rządowe siły zbrojne, są odpowiedzialni za te okrucieństwa, których celem jest poniżanie kobiet i podkopywanie moralnych fundamentów społeczeństwa, w którym żyją.
Musimy sprawić, by Narody Zjednoczone i Unia Europejska ogłosiły, że przemoc seksualna stanowi zbrodnię przeciwko ludzkości. Musimy poprosić Komisję o przyznanie środków pomocowych na rzecz rozwoju dla Konga, zasadniczo i przede wszystkim skierowanych na pomoc ofiarom: prawną, społeczną i medyczną.
Musimy również postarać się, by pracownicy Narodów Zjednoczonych znajdujący się na miejscu uznali ochronę ofiar i poszukiwanie osób odpowiedzialnych za przemoc za zadanie priorytetowe, ale żeby to uczynić musimy poszerzyć mandat misji ONZ w Demokratycznej Republice Konga i stworzyć bardziej bezpośrednie przełożenie na zapobieganie takim zjawiskom.
W końcu musimy wezwać uczestników konferencji w Kivu do wypracowania pakietu szczególnych dokumentów żądających sprawiedliwości i przyjęcia odpowiedzialności, ponieważ, jeśli po tym co się stało gwałciciele w ostatecznym rozrachunku cieszą się bezkarnością, nosząc mundury oficjalnego wojska Republiki Konga, ofiary doznają podwójnego upokorzenia - za pierwszym razem w trakcie samego gwałtu, a następnie widząc powszechną bezkarność.
To rzeczy, które możemy i musimy zrobić. Ufam, że Komisja odpowiednio zajmie się tą kwestią i skieruje środki pomocowe do Konga, tak jak prosiłem, aby wspierać ofiary i zapobiegać szerzeniu się tej dzikiej jatki żerującej na godności kobiet.
Urszula Gacek
w imieniu grupy PPE-DE. - Pani Przewodnicząca! Tekst przedstawionej nam rezolucji zawiera wstrząsające dane. Pamiętajmy jednak, że za tymi statystykami są tragedie indywidualnych kobiet.
Pozwólcie Szanowni Państwo, że przedstawię wam historię Lumo, która stała się ofiarą zbiorowego gwałtu w 1994 r. Brutalność ataku była tak wielka, że ta młoda kobieta doznała trwałych obrażeń wewnętrznych. Po czterech operacjach i latach leczenia jeszcze nie wróciła do zdrowia. Na pewno w pełni nigdy go nie odzyska. Narzeczony, większość rodziny i społeczeństwo ją odrzucili. Jedyne wsparcie znalazła w matce i afrykańskiej organizacji charytatywnej Heal Africa. Heal Africa prowadzi szpital w miejscowości Goma, w samych epicentrum gwałtów w Kongo. Szpital specjalizuje się w leczeniu ofiar brutalnych aktów przemocy seksualnej. Chirurdzy odnoszą spore sukcesy, a tzw. mamy wspierają ofiary psychologicznie.
Należy im się uznanie tej Izby za pracę. Ale samo uznanie to za mało. Pomyślmy jak im dać praktyczną pomoc. Jesteśmy to winni Lumo i tysiącom jej sióstr w Kongo. (oklaski)
Karin Scheele
w imieniu grupy PSE. - (DE) Pani przewodnicząca! Dziś za pośrednictwem projektu rezolucji w sprawie sytuacji w Demokratycznej Republice Konga i gwałtu jako zbrodni wojennej wzywamy Unię Europejską oraz Narody Zjednoczone, aby oficjalnie uznały gwałt, wymuszoną ciążę, niewolnictwo seksualne oraz jakiekolwiek inne formy przemocy seksualnej jako zbrodnię przeciwko ludzkości i formę tortur. Również nawołujemy do wywierania nacisków na rząd Konga, aby położył kres sytuacji, w której zbrodnie popełniane są bezkarnie. Są to środki konieczne, by poprawić przerażającą sytuację, w której znajdują się setki tysięcy kobiet.
Przemoc, jakiej doświadczają kobiety w Demokratycznej Republice Konga jest niewyobrażalna. W prowincji Kivu jedna trzecia kobiet została zgwałcona, a wiele wśród nich było regularnie gwałconych przez długi czas. Sytuacja ta ma miejsce od wielu lat. Większość sprawców przestępstw to żołnierze z obu obozów, zarówno członkowie sił bezpieczeństwa jak i policji Konga. We wrześniu zeszłego roku specjalna sprawozdawczyni ONZ ds. przemocy wobec kobiet przedłożyła swoje sprawozdanie.
Okrucieństwa popełniane przez zbrojne odziały cechuje niewyobrażalna brutalność. Są one zaplanowane z myślą o całkowitej destrukcji fizycznej i psychologicznej kobiet. Traumę gwałtu pogłębia fakt, że wiele ofiar cierpi dodatkowo z powodu społecznej dyskryminacji i ostracyzmu ze strony swoich rodzin i społeczności. Jest to jeden z powodów, dla których jedynie cząstka gwałtów rzeczywiście popełnianych jest zgłaszana.
Za moim kolegą Josepem Borrellem Fontellesem pragnę powtórzyć, że chcemy z tego względu poszerzenia mandatu ONZ i włączenia do zakresu działań ONZ ochrony cywilów przed przemocą seksualną. Członkowie misji pokojowych ONZ powinni z większą starannością badać zgłoszenia o zachowaniach przestępczych na tle seksualnym wobec kobiet, aby odpowiedzialni za to przestępcy zostali postawieni przed sądem.
Kilka dni temu rozpoczęła się konferencja w Gomie na temat pokoju, bezpieczeństwa i rozwoju. Wzywamy pilnie wszystkich uczestników do zajęcia się problemem przemocy seksualnej wobec kobiet i dziewcząt i do zobowiązania się do postawienia przed sądem jej sprawców i do położenia kresu tej sytuacji, w której akty te zostały popełnione bezkarnie.
Marcin Libicki
w imieniu grupy UEN. - Pani Przewodnicząca! Omawiamy dzisiaj gwałt jako zbrodnię wojenną w Kongu. Jak na ironię Kongo, które nazywa się Republiką Demokratyczną Konga, wygląda na to, że w dzisiejszych czasach im więcej demokracji w przemówieniach i w nazwach, tym mniej fundamentalnych praw dla zwykłych ludzi.
Powtórzę jeszcze raz, jedyną metodą na to, żeby ograniczyć afrykańskich kacyków, wyniesionych na urzędy prezydentów, są sankcje ekonomiczne z jednej strony i interwencje zbrojne z drugiej strony. Póki Unia Europejska nie stworzy policyjnych sił, które będą interweniować nie w każdą wojnę domową, ale przynajmniej po to, żeby pilnować obozów, tak zwanych obozów dla uchodźców, gdzie właśnie w Kongu dochodzi do największych przestępstw, tak długo będziemy tylko o tym debatować, debatować i debatować, debatom nie będzie końca, a ludzi będą nadal spotykać krzywdy i zbrodnie.
Hiltrud Breyer
w imieniu grupy Verts/ALE. - (DE) Pani przewodnicząca! Przerażające masowe gwałty, do których dochodzi w Kongo są systematycznie organizowane, a oznacza to, że są wykorzystywane jako strategia wojskowa i że nie chodzi tylko o wojnę, ale o terror seksualny wobec kobiet. Do brutalnych gwałtów uciekają się obecnie wszystkie odłamy walczące we wschodniej części Konga, zarówno lokalne grupy milicji plemiennej jak i żołnierze wojska narodowego i traktują je jako symbol władzy lub jako środek zastraszenia.
Dochodzi więc do barbarzyńskich nadużyć, rozmyślnego ranienia, okaleczenia, zarażania wirusem HIV i innymi chorobami zakaźnymi, a nawet morderstw wobec właśnie najsłabszych ogniw w społeczeństwie, to znaczy kobiet i dzieci, a nawet noworodków. Wiemy i słyszeliśmy o tym, że poziom brutalności przekracza możliwości ludzkiej wyobraźni. Teraz w końcu potrzebujemy bezzwłocznego potępienia gwałtu jako zbrodni przeciwko ludzkości, zbrodni wojennej i formy tortur. Co więcej kiedy ofiary gwałtów powracają same do wiosek po przebytym urazie i bolesnych zabiegach (wiele kobiet traci organy płciowe), trudno im znaleźć w nich schronienie, a czasem w ogóle go nie znajdują.
Dlatego też mogę jedynie poprzeć uwagi Josepa Borrella Fontenellesa i Karin Scheele: musimy wykorzystać europejskie środki do zakładania dormitoriów, które mogą służyć jako rodzaj schronienia dla kobiet powracających ze szpitali i gdzie będą mogły stworzyć sobie nowe życie. Rzeczywiście do przeżytej fizycznej przemocy dochodzi ponad miarę okrutna przemoc psychologiczna.
Wiemy, że większość tych napadów przeprowadzają siły rebelianckie, ale prawie jedną piątą odnotowanych przypadków można przypisać oddziałom rządowym oraz policji i rzeczywiście to hańba, że ani jeden winowajca nie został jeszcze zatrzymany ani nawet nie postawiono im zarzutów. Dlatego czas pustych słów dobiegł już końca. Potrzebujemy działań politycznych podejmowanych przez ONZ i Unię Europejską, bo jeśli nie ...
Przewodniczący wyłączył mikrofon mówcy.
Urszula Krupa
w imieniu grupy IND/DEM. - Pani Przewodnicząca! Zabierając niedawno głos w debacie na temat seksualnego niewolnictwa w Japonii podczas drugiej wojny światowej sprzeciwiałam się także współczesnej barbarzyńskiej przemocy wobec kobiet w Kongo, gdzie według organizacji Lekarze bez Granic ma miejsce 75% wszystkich gwałtów, do jakich dochodzi na świecie. To jest tym bardziej dramatyczne, że przemoc jest połączona ze szczególnym okrucieństwem, które dotyczy nawet trzyletnich dziewczynek.
Ugrupowania zbrojne traktują gwałty jako element taktyki zmierzającej do złamania oporu i karania grup etnicznych, co dotyczy nie tylko uzbrojonych rebeliantów, ale niestety także rządowej armii Konga. Niespotykana agresja i przemoc seksualna dopełnia istniejącego tam piekła na ziemi związanego z brakiem żywności i chorobami. Warto przy tym przypomnieć, że podłożem rywalizacji plemiennej było faworyzowanie w czasach kolonialnych jednego z plemion.
Leopold Józef Rutowicz
Pani Przewodnicząca! Kongo, największy kraj afrykański posiadający bardzo bogate zasoby surowców naturalnych: wodę, lasy tropikalne, tereny uprawne, jest od wielu lat w zapaści cywilizacyjnej. 2 wojny domowe, walki plemienne, bandy i partyzanci spowodowały śmierć ponad 4 milionów ludzi. Masowa deportacja ludności z terenów przez nią zamieszkałych, korupcja i niesprawność władz, plaga AIDS, dodatkowo obecnie epidemia wirusa ebola dopełniają tragedii mieszkańców.
Jak pomóc tym ludziom? Jednym z istotnych działań, oprócz pomocy humanitarnej i wsparcia technicznego, powinno być wykluczenie przywódców i organizatorów winnych tych barbarzyńskich działań, którzy byli i są bezkarni, ze społeczności kongijskiej. Przestępcy winni ludobójstwa powinni być ścigani przez międzynarodowe siły specjalne celem doprowadzenia do sądu i osądzenia.
Zbigniew Zaleski
Pani Przewodnicząca! Żeby nie powtarzać, powiem, że pomoc z naszej strony dla ofiar jest bezdyskusyjna i oby była ona jak najszersza i poważna.
Rzecz druga, która mi się rzuciła w oczy, kiedy byłem w Kongo w czasie wyborów, czego się dowiedziałem, to tego, iż 13-letni chłopcy - bo tyle mają lat, a czasem nawet mniej - są uczeni w dwóch kwestiach: jak zabijać i jak gwałcić młodsze od siebie dziewczynki. Taki jest image żołnierzy, tak zwanych żołnierzy z frakcji kontrkandydata na prezydenta - pana Bemby - ale nie tylko. W każdej frakcji jest sytuacja podobna, a więc nawiązałbym do wypowiedzi naszego kolegi Borrella, że nasze fundusze i nasze siły, którymi dysponujemy, powinny być skierowane m.in. na jakąś reedukację tych młodych ludzi, którzy jak się tego nauczą, to przed sobą mają tylko życie w bandach i dokonywanie gwałtów albo zabijania. Coś z nimi trzeba zrobić. I to może jest jakieś wyzwanie przed nami, iżby pomóc tej populacji zmienić nastawienie w stosunku do płci przeciwnej, do swojego funkcjonowania.
Meglena Kuneva
komisarz. -Pani przewodnicząca! Komisja jest nadal poważnie zaniepokojona pogarszającą się sytuacją praw człowieka - szczególnie szerzącą się przemocą seksualną - we wschodniej części Demokratycznej Republiki Konga i zdecydowanie potępia wszelkie akty przemocy wobec kobiet.
W powszechnie panującej atmosferze przemocy i zagrożenia wszystkie uzbrojone grupy obecne na terytorium wschodniej części Demokratycznej Republiki Konga, w tym również grupy narodowych sił zbrojnych, są w różnym stopniu odpowiedzialne za gwałtowny wzrost tego typu aktów. W tym kontekście ważne jest promowanie walki z bezkarnością, ale również zajęcie się podstawowymi przyczynami tego problemu. Należy zauważyć, że przemoc seksualna we wschodniej części Demokratycznej Republiki Konga jest trwale zakorzeniona w kontekście trwałego konfliktu i przemocy w regionie.
Dla długotrwałego bezpieczeństwa i stabilności, dwóch głównych elementów związanych z panowaniem przemocy w Demokratycznej Republice Konga, potrzebny jest pokój. Dlatego też Komisja wraz z państwami członkowskimi UE stale promuje polityczne rozwiązanie kryzysu we wschodniej części Demokratycznej Republiki Konga.
Tocząca się obecnie konferencja na temat pokoju, bezpieczeństwa i rozwoju w Kiwu, wraz z niedawno osiągniętym porozumieniem pomiędzy Demokratyczną Republiką Konga a Rwandą w Nairobi w listopadzie 2007 r. mogłyby rzeczywiście stanowić znaczący krok naprzód w całym procesie, chociaż możemy uznać, że nadal od osiągnięcia trwałego pokoju w Kiwu dzieli nas wiele wyzwań.
Niemniej jednak wysiłki te nie są wystarczające i należy je uzupełnić aktywnym wsparciem, które wzmocni możliwości państwa w zapewnieniu ochrony narodowi. W tym względzie Komisja współpracuje z państwami członkowskimi w celu umocnienia państwa prawa i zwalczania bezkarności poprzez wspieranie reform sektora bezpieczeństwa, do którego należy wojsko, policja i wymiar sprawiedliwości.
Chciałabym również odnieść się do kilku pytań poselskich i spróbować na nie odpowiedzieć. Komisja zajmuje się w szczególności problemem przemocy seksualnej i przestępczości działając poprzez projekt poświęcony odbudowie i wymiarowi sprawiedliwości finansowany przez wielu darczyńców we wschodniej części Demokratycznej Republiki Konga, skupiający się m.in. na odbudowywaniu zdolności podmiotów wymiaru sprawiedliwości i wzmacnianiu pomocy prawnej dla ofiar przemocy seksualnej.
Dodatkowo Komisja dostarcza znaczącą pomoc humanitarną - około 40 milionów euro rocznie - do Demokratycznej Republiki Konga, szczególnie do Uturi i Kiwu. Nasze programy pomocy humanitarnej i opieki zdrowotnej uwzględniają przemoc seksualną, o której była mowa, zarówno prowadząc działania, jak i podnosząc świadomość.
Przewodniczący
- Debata została zamknięta.
Głosowanie odbędzie się na zakończenie debaty.
