Follow-up van de, op de bijeenkomst van november 2008 in Biarritz afgelegde verklaring van de ministers van Sport van de Europese Unie (debat) 
De Voorzitter
- Aan de orde is het debat over de mondelinge vraag aan de Commissie over de follow-up van de, op de bijeenkomst van november 2008 in Biarritz afgelegde verklaring van de ministers van Sport van de Europese Unie van Katerina Batzeli en Doris Pack, namens de Commissie cultuur en onderwijs - B6-0223/2009).
Katerina Batzeli
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, de informele Raad van de ministers van Sport die in Biarritz in november 2008 plaatsvond, was in feite het eerste Europese sportforum op het vlak van interstatelijke samenwerking.
Dit is een eerste belangrijke, substantiële stap vooruit. Beginselen zoals subsidiariteit, autonomie en zelfregulering in de sport worden op nationaal en regionaal niveau op ruime schaal toegepast. Daarmee kan echter geen antwoord worden gegeven op de fundamentele vraag of sport een sociale rol vervult of een zuiver commerciële aangelegenheid is, waardoor elk sportevenement onvermijdelijk een product van de interne markt wordt.
De sterke commercialisering van de sport en de openstelling van de sport voor zuiver commerciële activiteiten, zoals reclame in de media, hebben ervoor gezorgd dat de sport puur economische eigenschappen heeft verworven. Het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen heeft herhaaldelijk in concrete zaken een uitspraak moeten doen over de vraag in hoeverre een sportactiviteit dienstverlening is in het kader van het algemeen belang of veeleer een economische activiteit is die gepaard gaat met dienstverlening van algemeen economisch belang.
De bijzondere sociale rol van de sport is weliswaar geen rechtvaardiging voor een algemene vrijstelling van de communautaire regelgeving maar wordt wel als dusdanig erkend en staat beperkingen toe, mits is voldaan aan de voorwaarde dat deze vrijstellingen gerechtvaardigd zijn op grond van de sociale rol van de sport.
Mijnheer de commissaris, er zijn enkele vragen die ook in de mondelinge vraag van onze commissie naar voren komen.
Ten eerste de kwestie van de autonomie van de organisaties: de autonomie van sportverenigingen en -bonden moet verzekerd zijn. Er zijn echter gevallen waarin zelfregulering duidelijk geen gelijke behandeling van alle betrokkenen kan verzekeren.
Ten tweede is het hoogstnoodzakelijk dat de Commissie op de proppen komt met de noodzakelijke richtsnoeren voor de afbakening van het begrip 'dienstverlening van algemeen economisch belang op sportgebied' en met criteria voor de toepassing van de vrijheden van de interne markt en de concurrentieregels.
Ten derde wil ik iets noemen dat misschien niet wordt vermeld in de mondelinge vraag maar wel zeer belangrijk is en op nationaal vlak aan de orde is: de manier waarop televisierechten van sportevenementen door openbare en niet-openbare audiovisuele instanties worden beheerd. De nieuwkomers op de markt en de nieuwe technologie en telecommunicatiemogelijkheden zijn zeer aanlokkelijk voor vele sportbonden en hebben hen aangezet tot preferentiële verkoop van hun rechten.
Ik moet er wat dat betreft echter wel op wijzen dat juist omdat de sport een sociale rol vervult, het verkeerd zou zijn om een systeem te bevorderen waarin geen solidariteit voorkomt tussen verenigingen en waarin de economische concurrentie wordt versterkt. Er moet worden gezorgd voor bevordering van collectieve onderhandelingen - een onderwerp dat in het verslag van de heer Mavrommatis aan de orde komt - omdat deze de beste en meest geschikte oplossing zijn voor de sportsector.
Welke oplossing echter ook gevonden wordt, mijnheer de commissaris, in ieder geval moeten niet alleen de rechtsprocedures van de markt worden nageleefd maar moeten ook de openbare rol en de kenmerken van de sport als sociaal goed worden geëerbiedigd en moet sport in alle lagen van de bevolking worden gepromoot. De rol en organisatiewijze van sportverenigingen zijn een belangrijk onderdeel van de onderhandelingen van deze verenigingen met de Europese Commissie maar ook met de Commissie cultuur van het Europees Parlement.
Ján Figeľ
lid van de Commissie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik ben blij met de verklaring die de ministers van Sport van de EU hebben afgelegd op hun bijeenkomst in november 2008 in Biarritz. Ze leveren een belangrijke bijdrage aan de stapsgewijze bevordering van het politieke debat over sport en ook aan de betere structurering van de dialoog over sport, zoals was aanbevolen in ons witboek in 2007. De tenuitvoerlegging van dit Witboek sport verloopt voorspoedig.
De recente Verklaring van de Europese Raad over sport, in december, is ook een heel belangrijke stap vooruit en roept ertoe op prioriteit te geven aan het versterken van de dialoog met het IOC en de sportbeweging.
De Commissie is snel in actie gekomen om de follow-up van beide oproepen vanuit de politiek te verzekeren. Dialoog in sport blijft echter, gezien de diversiteit van sport en de complexiteit van de sportstructuren, een uitdaging.
In januari heb ik in Lausanne met de voorzitter van het IOC, de heer Jacques Rogge, en vertegenwoordigers van internationale sportfederaties gesproken. De bijeenkomst bevestigde dat sportorganisaties niet langer vasthouden aan algemene vrijstellingen - "groepsvrijstellingen” - van het "acquis communautaire” met betrekking tot sport en bereid zijn om sportgerelateerde onderwerpen met juridische implicaties per thema aan te pakken. Ik denk dat dit, naast de richtsnoeren waarin het witboek voorziet, de juiste manier is om meer duidelijkheid te krijgen over de toepassing van het recht van de Europese Unie op sport.
We hebben ook van gedachten gewisseld over teamsporten. Mijn diensten hebben afgelopen week met de voornaamste internationale en Europese teamsportfederaties vergaderd over het vrije verkeer van atleten en aspecten van non-discriminatie binnen de sport. Ik wil deze discussies graag voortzetten door in juni een vergadering op hetzelfde hoge niveau te organiseren.
Er is, ten slotte, grote vooruitgang geboekt in de oprichting van structuren van de sociale dialoog over sport binnen de EU. Deze ontwikkeling is begonnen in de voetbalsector en zal zich, denk ik, voortzetten in andere sectoren.
Wat betreft de vorm van de dialoog, er kan simpelweg niet slechts één formeel kader zijn voor raadpleging van de sportbeweging. Gelet op de bijzondere structuur van sport, moet de dialoog met de verschillende niveaus van sport rekening houden.
Ik zet me in voor een constructief partnerschap met alle actoren in de sport met eerbiediging van de autonomie van de sport, de beginselen van subsidiariteit en de nationale en EU-rechtskaders. Ik denk dat dit zeer belangrijk is voor het creëren van het toekomstige EU-beleidskader voor sport, dat - zonder dat ik nu voortijdig een oordeel wil vellen over de ontwikkelingen met betrekking tot het Verdrag van Lissabon - we wellicht volgend jaar al moeten uitvoeren.
Ik zou op dit punt ook het Europees Parlement willen bedanken en vooral de Commissie cultuur en onderwijs, voor haar steun. U hebt ook speciaal de specifieke begrotingslijn, of begroting, voor een voorbereidende actie goedgekeurd, die we snel zullen gaan uitvoeren. Dit is een belangrijke kans en zal ons helpen om vorm te geven aan onze ideeën voor de toekomst.
Manolis Mavrommatis
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega's, als rapporteur voor het Witboek over sport werd mij de gelegenheid geboden om het standpunt van het Europees Parlement te presenteren tijdens de bijeenkomst van de ministers van Sport van de lidstaten van de Europese Unie in Biarritz.
In het witboek wordt gezegd dat het noodzakelijk is de autonomie en specifieke kenmerken van de sport te eerbiedigen. In het politieke debat over sport in Europa wordt vaak groot belang gehecht aan het zogenaamde 'Europees sportmodel'. Tijdens de besprekingen met de Europese sportorganisaties over het Witboek over sport waren de Commissie en het Europees Parlement het erover eens dat de specificiteit van de sport hoe dan ook verdedigd moet worden. De specificiteit van de Europese sport kan echter op twee manier worden benaderd:
ten eerste de specificiteit van sportactiviteiten en sportregels en
ten tweede de specificiteit van de sportstructuur.
Wat het tweede betreft erkent de Europese Unie de autonomie van sportverenigingen en van de representatieve structuren, zoals de structuren die kampioenschappen in de beroepssport organiseren.
Om echter een betere en efficiëntere coördinatie tot stand te brengen moet er een minimum aan regelgeving op Europees vlak bestaan. Zowel de Commissie alsook de Europese sportbonden zijn van mening dat de meeste uitdagingen het hoofd kan worden geboden met zelfregulering indien daarbij de beginselen van goed bestuur en naleving van het communautair recht worden geëerbiedigd.
Algemeen gesproken is de Europese Unie heel voorzichtig als het gaat om de aanpak en regulering van sportvraagstukken, mits uiteraard het communautair recht wordt nageleefd.
Emine Bozkurt
namens de PSE-Fractie. - Voorzitter, als Parlement hebben we hard gewerkt aan het Witboek sport en massaal steun gegeven aan het verzoek aan de Europese Commissie om te komen met duidelijke richtsnoeren over de toepassing van Europees recht op sport. Niet alleen het Parlement, maar ook de sportorganisaties uit heel Europa hebben aangedrongen op duidelijkheid. Het is onmenselijk dat zij in onzekerheid daarover blijven omdat in de huidige situatie keer op keer de rechter moet beslissen over de toepassing van het Europese recht. In Biarritz hebben de Europese ministers Sport het verzoek aan de Europese Commissie herhaald.
Het is tijd dat we van de Commissie zelf horen of zij al is begonnen met het opstellen van deze richtsnoeren. Kan de Commissie aangeven wanneer deze richtsnoeren beschikbaar zullen zijn? Is de Commissie bereid een conferentie te organiseren met de belanghebbenden, waaronder vertegenwoordigers uit de sportwereld en uit het Europees Parlement, teneinde dit proces te starten of te versnellen en zo spoedig mogelijk meer duidelijkheid te verschaffen aan de Europese sportorganisaties?
Dat brengt me op een ander punt dat hiermee nauw samenhangt. Uit de praktijk blijkt dat er nu geen of nauwelijks goede dialoogmechanismes in de sport zijn. Het meest duidelijke voorbeeld is de discussie over de gewijzigde antidopingcode van het WADA. Zij houden krampachtig vast aan onwerkbare regels en er is geen enkele ruimte voor een daadwerkelijke dialoog met de Europese instellingen en de sporters zelf, om oplossingen te vinden die kunnen leiden tot een effectief antidopingbeleid dat de burgerrechten en privacy van sporters wél respecteert. Ik spreek veel met sporters en belangenorganisaties die klagen over het ontbreken van overleg en zich erover beklagen dat het WADA en het Internationaal Olympisch Comité eisen stellen, maar zelf niet openstaan voor input. De reactie van het WADA op het voorstel van UEFA en FIFA van gisteren geeft al aan dat van een open houding totaal geen sprake is.
In hoeverre heeft de Europese Commissie inzake antidopingbeleid zelf het initiatief genomen om overleg tot stand te brengen over het beschermen van burgerrechten van Europese sporters en hoe zou volgens de Commissie in het algemeen, maar ook in dit soort zaken een consultatief raamwerk voor sport moeten worden ingericht? Is de Commissie ook van mening dat dit overleg per definitie wederkerig moeten zijn?
Zdzisław Zbigniew Podkański
Mijnheer de Voorzitter, de mondelinge vraag over de follow-up van de, op de bijeenkomst van november 2008 in Biarritz afgelegde verklaring van de ministers van Sport van de Europese Unie is terecht. De dynamische veranderingen in de maatschappij gaan gepaard met veranderingen op het gebied van sport. Een groeiend aantal problemen dat nu op sportgebied bestaat, blijft onbeantwoord en er komt geen reactie van werkgevers. We maken op dit moment een specifieke crisis door in de sport. Zo nemen onder meer de dopingproblematiek en de handel in jongeren steeds verder toe.
Als sportmensen, met name jongeren, als verhandelbare goederen worden behandeld, krijgen zij niet de kans om later een carrière op te bouwen buiten de sportwereld. De ministers pleiten er terecht voor dat jonge mannen en vrouwen een 'dubbele opleiding' krijgen met onderwijs en sport, en dat er meer wordt gedaan om te voorzien in de relevante faciliteiten en structuren. De voorgestelde verbeteringen op het gebied van concurrentie onder jonge sporters zijn goed, maar ze mogen er niet toe leiden dat andere sporters die beter presteren, worden buitengesloten.
Er zitten dus tal van haken en ogen aan dit onderwerp. De problemen hebben een mondiaal karakter en dat betekent dat de Gemeenschap een redelijke mate van coördinatie mag uitoefenen in de vorm van raadplegingskaders, zolang er geen sprake is van een verplichting. Er blijft echter altijd een probleem als het gaat om de details. Ten aanzien van het tweede deel van de mondelinge vraag kan worden gesteld dat alle institutionele coördinatie van bovenaf de nationale regeringen lijkt te verdringen. Aan deze verleiding mogen we niet toegeven.
Ivo Belet
Voorzitter, de voorzitter van de UEFA, Michel Platini, is onlangs in het Europees Parlement gekomen met prima voorstellen om de plaag van de kinderhandel in het voetbal aan banden te leggen. Er is een duidelijke band met de vraag die mevrouw Batzeli heeft voorgelegd. Het voorstel van de UEFA is helder: stop met internationale transfers van jonge spelers, van kinderen onder de 18 jaar. Dat is uiteraard een delicate zaak, want in de ogen van velen is het een inbreuk op het vrij verkeer in Europa.
De vraag is welk belang en welk principe hier primeert. We zijn het allemaal met elkaar eens dat een gedegen opleiding voor jongeren en kinderen zowel op school als in de sportclub, primeert. Kinderen verhandelen op jonge leeftijd, soms van de ene kant van Europa naar de andere, met hun hele familie of zonder hun familie, dat kan onmogelijk goed zijn voor een evenwichtige opvoeding. Vandaar mijn vraag aan u, commissaris: wilt u dat voorstel van de UEFA mee verdedigen en wilt u op korte termijn hierover ook een dialoog opstarten met de belanghebbenden, de spelers, de clubs, de liga's en de federaties?
Dan heb ik nog een tweede vraag over de zogenaamde zes plus vijf, ook bedoeld om jonge spelers te beschermen en de clubs ertoe aan te zetten meer te investeren in de opleiding van eigen jeugd. Het Duitse onderzoeksinstituut INEA heeft onlangs op vraag van de FIFA hierover een studie gemaakt en zegt dat zes plus vijf wel degelijk in orde is en verzoenbaar is met het Europese recht. Mijnheer Figel', hoe kijkt u daar tegenaan? We willen ook graag dat u, dat de Europese Unie hierover ook de dialoog aangaat met de sportbestuursorganen in het licht van de specificiteit van voetbal waarover we het allemaal eens zijn en uiteraard ook vooruitblikkend naar het Verdrag van Lissabon.
Christopher Heaton-Harris
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik bedank de commissaris heel hartelijk voor zijn openingsverklaring. Waar iedereen vragen over heeft is de rechtszekerheid.
Ik heb een aantal vragen hierover en ook een over het Verdrag van Lissabon, mocht het geratificeerd worden. Als rechtgeaarde conservatief en euroscepticus, hoop ik eigenlijk dat dat nooit gebeurt.
Maar ik vroeg me gewoon af wat dit gaat betekenen - mocht het verdrag geratificeerd worden - voor sportorganisaties en bestuursorganen? Veel van deze bestuursorganen denken dat het verdrag concreet hun specificiteit, de specificiteit van de sport, zal erkennen. Dus, commissaris, zou u ons kunnen vertellen hoe deze erkenning in het nieuwe verdrag de sport zal helpen? Zullen voor sport dan de verschillende vrijstellingen gelden waarop deze instanties hun zinnen hebben gezet, bijvoorbeeld vrijstellingen op het gebied van arbeidsrecht of andere wetten?
Over rechtszekerheid bestaan zoveel vragen waar de Commissie de sportorganisaties nu mee zou kunnen en moeten helpen. Mogen buitenlandse bedrijven grote sommen geld investeren in sportorganisaties binnen Europa? Ik heb hier geen problemen mee. Ik zie het eigenlijk als een directe interne investering en daarom als een erg goede zaak. Maar sportorganisaties en veel bestuursorganen vinden het een slechte zaak. Dus wat is uw standpunt over een sportorganisatie die dergelijke praktijken verbiedt?
Zoals mijn collega de heer Belet zei, stelt de UEFA op het moment voor om grensoverschrijdende transfers van spelers onder de 18 jaar te verbieden. Het Europees recht erkent personen vanaf 16 jaar in essentie als werknemer, dus wat gebeurt er als een 17-jarige protesteert tegen het feit dat hij niet naar een grote club in een ander land heeft kunnen verhuizen, onder de huidige omstandigheden waarin we ons bevinden?
Eigen talent; "zes plus vijf” bij FIFA: wat is uw toelichting op deze twee kwesties? Verder wil ik opmerken dat voetbal bij deze onderwerpen altijd een prominente rol speelt en de agenda lijkt te bepalen. Echter, in werkelijkheid raken al deze zaken polo- en amateurrugby- en tafeltennisspelers - alle sporten hebben ermee te maken.
Kijken we naar een breder scala van sporten? Gaat de Commissie daadwerkelijk een forum openen waar sportorganisaties kunnen samenkomen en vrijuit met de Commissie kunnen praten over bepaalde problemen die de sector ondervindt en waar hun vragen op geregelde basis beantwoord worden - met of zonder het Verdrag van Lissabon?
De Voorzitter
- Commissaris, u hebt het woord - er zijn weliswaar veel vragen voorbijgekomen, maar daarvan gingen er slechts twee over de mondelinge vraag.
Ján Figeľ
lid van de Commissie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, dat is waar. Vragen zijn meestal makkelijker dan antwoorden en meestal zijn er meer vragen dan antwoorden, maar ik ben van mening dat we samen meer en betere antwoorden kunnen vinden.
Het gaat allemaal om samenwerking, niet alleen tussen het Parlement en de Commissie, maar vooral met de wereld van de sportliga's, sportfederaties, de lidstaten en belanghebbenden. Als ze verantwoordelijk zijn en ontvankelijk voor elkaars standpunten, zoeken ze samen naar oplossingen die redelijk en verenigbaar zijn met de wet. Anders passen we de wet aan of veranderen we haar, hetzij op nationaal hetzij op Europees niveau. Dus zo moeten we verdergaan en ik zie ernaar uit dat te doen.
Ik denk dat er sinds 2007 veel is veranderd. Ik wil niet in herhaling vallen of opnieuw het lezen van het witboek aanraden. Er bestaat een kortere versie en ook een versie met bijlagen. De eerste keer hebben we beschrijvingen van alle zaken en alle uitspraken met betrekking tot sport samengevoegd, waardoor er een soort kaart ontstond die laat zien hoe sport zich verhoudt tot het communautaire recht of beleid. Natuurlijk stellen we verdere richtsnoeren voor. We hebben richtsnoeren voorgesteld - en in Biarritz heb ik deze geïntroduceerd - met betrekking tot lichaamsbeweging, die zouden kunnen bijdragen tot het bevorderen van de kwantiteit, de intensiteit en de kwaliteit van lichamelijke opvoeding in onze samenlevingen en vooral op scholen. Ze zouden door de Raad van ministers van Volksgezondheid moeten worden aangenomen. We hebben geen Raad van ministers van Sport, maar de voornaamste reden hiervoor is dat sport verband houdt met volksgezondheid.
We kunnen niet overal uitgebreide en gedetailleerde richtsnoeren voor hebben. Ik heb gezegd dat we specifieke en concrete zaken per thema kunnen behandelen in plaats van per geval. Daarna hoop ik dat we iets aan licenties kunnen doen: hoe we een transparanter en duurzamer systeem kunnen maken en een reeks beginselen kunnen opstellen voor ons licentiebeleid. Natuurlijk moet de UEFA of haar partners de feitelijke verantwoordelijkheid hiervoor dragen, maar wij kunnen helpen. Het is in ons belang om beginselen als zelfregulatie, transparantie en duurzaamheid te stimuleren en we kunnen een aantal andere belangrijke bijdragen leveren aan verbeteringen met betrekking tot licentiesystemen.
We zullen de antidopingconferentie steunen. Dit is een mooie gelegenheid om hier meer over te zeggen, maar ik ben tegen de oprichting van nog een agentschap of een Europese antidopingautoriteit. Ik heb ook openlijk gewezen op het bestaan van NADAS, het Europese netwerk waarbinnen onze nationale antidopingagentschappen samenwerken, ongeacht of deze publiek zijn of particulier. Europa moet actiever en saamhoriger zijn. We moeten leren van WADA, het Wereld Anti-Doping Agentschap, en snel ook. Er zijn geschillen. We hebben mevrouw Bozkurt gesproken over deze gedragscode. Vandaag zag ik Sepp Blatter en John Fahey, de voorzitter van WADA, op televisie. Ze bespraken hoe antidoping en voetbalwedstrijden samen zouden kunnen gaan, als de gedragscode eenmaal zou worden aangenomen, en daar zit ook een probleem.
Dus wat antidoping betreft moet er denk ik meer intern worden samengewerkt om Europa geloofwaardiger te maken. We hebben een Verdrag van de Raad van Europa tegen doping. We hebben veel redenen om op een samenhangender wijze bij te dragen aan een wereld zonder doping of een wereld waarin doping efficiënter wordt bestreden. U hebt gezegd dat een dialoog op dit gebied niet gemakkelijk is - ik bedoel niet alleen wat antidoping betreft maar ook sportkwesties in het algemeen. Het klopt dat een dialoog niet altijd gemakkelijk is, zelfs op internationaal en Europees niveau of tussen de verschillende disciplines of segmenten, maar ik kan u verzekeren dat zich een cultuur van dialoog en openheid aan het ontwikkelen is en dat de bereidheid om een dialoog aan te gaan, toeneemt.
Ik heb deelgenomen aan de opening van het EOC-kantoor in Brussel, dat zich nabij het Schumanplein, de Commissie, de Raad en het Parlement bevindt. Dit houdt een permanente aanwezigheid in van de Europese Olympische Comités en het IOC in de Europese instellingen met als doel dialoog en samenwerking. Dit zegt iets over het belang ervan en de wederzijdse bereidheid om in dialoog te werken aan oplossingen.
Wat internationale transfers betreft, ben ik ook voor de bescherming van jongeren en het stimuleren van opleiding en onderwijs. In 2001 hebben we besluiten of overeenkomsten aangenomen over internationale transfers. De gemiddelde leeftijd is 18 jaar, maar in Europa is er een specifieke regeling voor de periode tussen de 16 en 18 jaar. We hoeven niets te veranderen, tenzij zich moeilijke of heel ernstige problemen voordoen, maar juist betere en meer opleidingen stimuleren en met talent gaan werken in Europa.
Daarom hebben we bijvoorbeeld de "home-grown player rule” gesteund, omdat deze regel hoofdzakelijk dit soort werkwijzen stimuleert. Het is natuurlijk geen absolute regel, maar het betreft specifieke regelingen. We geven de voorkeur aan, of stimuleren, specificiteit volgens bepaalde regels. We hebben gezegd dat we dit besluit over vijf jaar evalueren om te kijken wat de werkelijke impact, niet alleen van de theorie, is geweest van deze nieuwe regel. De "zes plus vijf”-regel is, in zijn huidige vorm, niet verenigbaar met de wetten van de EU, zoals is aangetoond in een onderzoek. We hebben met ze gesproken en de kranten bijgehouden maar er is niets veranderd. In hoofdzaak zijn we het niet met het onderzoek eens.
Maar ik moet zeggen dat er een zeer concrete dialoog is - vooral na de recente gebeurtenissen in Biarritz en Lausanne - tussen de Europese Commissie en haar partners, waaronder FIFA. We zullen deze specifieke kwestie van "zes plus vijf” nader bespreken. Zelfs FIFA zegt dat er geen reden is om gehaast te werk te gaan, maar dat er veeleer behoefte is aan zeer concrete en geloofwaardige antwoorden. Ze willen niet verstrikt raken in formele discussies. We zijn overeengekomen om meer plaats te maken voor expertise en meer uitwisseling. Ik denk dat dit heel nuttig is.
Wat betreft het Verdrag van Lissabon en de erkenning van specificiteit: artikel 149 van het Verdrag betreffende de Europese Unie bevat twee speciale clausules met betrekking tot onderwijs, jeugd en sport. Hierin is ook het competentieniveau vervat. Het gaat hierbij slechts om ondersteuning, de Unie zal dus geen beslissingsbevoegdheid hebben, maar kan alleen de lidstaten ondersteunen in het bevorderen van de integriteit van sportmannen en sportvrouwen. Het zou nuttig kunnen zijn om een Raad van Sport op te richten zoals we die ook hebben voor onderwijs en jeugd, die misschien uitgebreider van opzet zal zijn. Deze raad zou het eerste EU-sportbeleid en -sportprogramma tot stand kunnen brengen, maar dat betekent niet dat de globale architectuur zal worden veranderd of dat er een algemene vrijstelling zal worden verleend. Een werkelijke specificiteit per thema, en geen "business as usual”, moet verdedigbaar zijn tegenover het systeem of het Europees Hof.
Mijn mening is slechts een afspiegeling van de mening van de Commissie. Onze mening is niet beslissend als het op de interpretatie van het recht van de Europese Unie aankomt. Vooral op dit gebied zijn veel zaken met elkaar verbonden. We zouden graag zorgen voor een grotere rechtszekerheid, daarom hebben we het proces ook in gang gezet. We hebben het witboek en het Pierre de Coubertin-actieplan maakt het leesbaarder en concreter, maar het is een proces. Met het Verdrag kunnen we nog meer helpen maar zonder Verdrag zullen we slechts op het huidige niveau blijven steken.
Ik heb het gehad over transfers van sporters onder de 18 jaar. Wat dat betreft heeft FIFA een heel goed besluit genomen, niet alleen met betrekking tot transfers maar met betrekking tot de steun en bescherming van minderjarigen in de sport - in voetbal - en ik denk dat dit de juiste aanpak is. Dus op sommige vlakken geeft de UEFA het goede voorbeeld, bijvoorbeeld met betrekking tot "in eigen land opgeleide spelers” en op sommige vlakken geeft de FIFA het goede voorbeeld, bijvoorbeeld wat betreft de bescherming van minderjarigen. Ik denk dat we ze allebei kunnen helpen en het is belangrijk dat dit ook mogelijk is binnen de voetbalwereld.
Last but not least - en ik wil me verontschuldigen voor mijn lange antwoord - met betrekking tot het sportforum, waar de heer Heaton-Harris over sprak: dit hebben we dit eigenlijk al bereikt. In Biarritz hadden we een ministeriële conferentie met belangrijke partners, maar daarvoor was er een forum met meer dan 200 belanghebbenden uit zeer verschillende takken van sport. Het was een heel positief, openhartig en open forum en we willen hiermee doorgaan. Ik ben van mening dat we, onder het Zweedse of vooral onder het Spaanse voorzitterschap, opnieuw een dergelijk forum kunnen organiseren om de vooruitgang die we hebben geboekt te evalueren en ons ertoe te verbinden de ingeslagen weg te vervolgen.
Vanuit die achtergrond - een transparant, ordelijk en geloofwaardig samenwerkingsverband - heb ik de vragen beantwoord. Als we op die manier kunnen samenwerken, neemt Europa het voortouw als gebied waar sport wordt beschermd en gestimuleerd en waar we strijden tegen negatieve fenomenen als doping, corruptie, geweld en racisme rond sport. Ik zou u willen uitnodigen u bij deze aanpak aan te sluiten. We hebben immers geen betere. We willen niet weer iets opdringen maar juist voorstellen doen en bescherming en steun bieden. Dat is mijn antwoord.
De Voorzitter
- Het debat is gesloten.
