Bevoegdheidsdelegatie (debat) 
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag van József Szájer, namens de Commissie juridische zaken, over bevoegdheidsdelegatie - .
József Szájer
rapporteur. - (HU) Mevrouw de Voorzitter, mijnheer Šefčovič, veel sprekers beginnen hun toespraak in het Parlement door te zeggen dat hun onderwerp belangrijk, heel belangrijk of zelfs een van de belangrijkste onderwerpen is. Ook ik wil dit zeggen, maar met veel meer reden dan vele anderen, aangezien het onderwerp dat we nu behandelen, het recht van het Parlement op bevoegdheidsdelegatie aan de Commissie, misschien wel een van de belangrijkste, maar weinig genoemde vernieuwingen in het Verdrag van Lissabon is.
Degenen die kritiek hebben geuit op het Verdrag van Lissabon, hadden het over een democratisch tekort. Dames en heren, ik wil graag zeggen dat deze wijziging, het garanderen van de bevoegdheidsdelegatie van het Parlement een van de belangrijkste uitbreidingen van de bevoegdheid van het Parlement is. Dit houdt in dat de rechtstreeks door de burgers gekozen leden van het Parlement vanaf nu op grond van de wetgevende bevoegdheid van het Parlement de uitvoeringsbesluiten en -beslissingen van de Europese Commissie kunnen controleren en daar een veto over uitspreken. Met andere woorden: het onderdeel in het Verdrag van Lissabon waarover we veel hebben gesproken naar aanleiding van de uitbreiding van de bevoegdheden van het Parlement, namelijk dat het aantal medebeslissingsprocedures aanzienlijk is toegenomen en het aantal terreinen waaraan het Parlement deel mag nemen, is uitgebreid, en aangevuld met de kwestie van bevoegdheidsdelegatie van het Parlement, betekent dat niet alleen een kwantitatieve maar ook een beduidende kwalitatieve uitbreiding. Dat wil zeggen dat het vanaf nu als resultaat van de lange strijd en het gevecht dat wij hier jarenlang in het Europees Parlement hebben geleverd en nog steeds leveren, is gewaarborgd dat de beslissingen van de Europese Commissie die niet onder haar eigen bevoegdheid vallen maar worden aangenomen met gedelegeerde uitvoeringsbevoegdheid, onder controle van het Parlement komen te staan. Veel mensen zullen natuurlijk zeggen dat deze controle formeel al bestond. In zekere zin was dat inderdaad het geval, maar dan wel met zodanige termijnen, onder zodanige omstandigheden en als het resultaat van zodanige interinstitutionele samenwerking op het gebied van wetgevende bevoegdheid, dat dit geen echte, effectieve controle was. Tevens wil ik uw aandacht erop vestigen dat deze nieuwe mogelijkheid, dat wil zeggen artikel 290 van het Verdrag van Lissabon, de komende jaren ook het werk van het Parlement zal herstructureren, vooral als wij, leden van het Europees Parlement, deze bevoegdheid serieus nemen en echt beslissingen kunnen nemen in deze kwesties.
Om ook voor de buitenwereld en de leken op dit gebied duidelijk te maken waar dit over gaat, aangezien dit een technisch zeer gecompliceerd onderwerp is dat in feite toch een democratische instelling is die dient voor de uitbanning van het zogenaamde Europese democratische tekort: het gaat er hier om dat het Parlement en de Raad, de twee Europese wetgevende machten, zich niet zelf met alle gedetailleerde kwesties kunnen bezighouden. Het Parlement komt maandelijks bijeen en soms doen zich gelegenheden voor, zoals nu, dat we wel vergaderen maar desondanks niet kunnen stemmen. Toch moet het Parlement de kwesties controleren die de Raad of de Commissie met gedelegeerde bevoegdheid naar buiten brengt. Vanaf nu bestaat hier de mogelijkheid toe.
In mijn verslag heb ik ernaar gestreefd duidelijk te maken dat het Parlement staat op deze rechten. We accepteren geen enkele extra verplichting die verder gaat dan de zaken die in het Verdrag zijn vastgelegd. We accepteren dat niet want we willen ons recht volledig uitoefenen, en ik ben van mening dat de Europese democratie als resultaat hiervan zal worden uitgebreid. Daarvoor is natuurlijk nauwe samenwerking nodig met de Commissie en de Raad, maar we mogen niet vergeten dat de bevoegdheden nu bij de wetgevers liggen, dus bij het Parlement en de Raad. Ik wil iedereen, al mijn collega's, bedanken voor hun medewerking bij dit ingewikkelde onderwerp en ik hoop dat het Parlement deze nieuwe bevoegdheid in de toekomst volledig zal benutten.
Maroš Šefčovič
Mevrouw de Voorzitter, ik wil beginnen met de heer Szájer te bedanken voor zijn uitstekende verslag, want in de Commissie hebben wij grote waardering voor de steun die het Parlement heeft getoond voor de horizontale aanpak van de gedelegeerde handelingen.
Het staat de wetgever natuurlijk volkomen vrij om alle kwesties die verband houden met gedelegeerde handelingen in elke basishandeling apart te reguleren, maar er zijn enkele richtsnoeren nodig om een fragmentarische benadering te voorkomen.
Dit was het doel van de mededeling die de Commissie al in december heeft opgesteld om de wetgever duidelijk te maken welke handelswijze de voorkeur geniet om tot een goede en praktische aanpak van de toekomstige wetgeving te komen.
Ik wil onderstrepen dat de Commissie een groot voorstander is van een gezamenlijke overeenkomst of zelfs een interinstitutionele overeenkomst tussen de drie instellingen over de gedelegeerde handelingen, want zo'n overeenkomst brengt de noodzakelijk orde in de voorbereiding van de wetgeving.
Wat betreft de inhoud, kan ik slechts herhalen dat de Commissie het verslag zeer verwelkomt. We zijn het over bepaalde specifieke kwesties misschien niet eens, maar onze doelstellingen zijn hetzelfde. We willen precisie, efficiëntie, transparantie en een duidelijk en eerlijk machtsevenwicht zien.
Als ik iets specifieker mag zijn, wil ik enkele beknopte opmerkingen maken over enkele specifieke delen van het verslag.
Wat betreft de beperkende aard van artikel 290, en dan vooral het tweede lid daarvan, hebben we een klein verschil van mening over de controlemechanismen van de wetgever over de gedelegeerde handelingen. We willen hierover echter niet in een juridisch geschil treden, want we zijn van mening dat het heel belangrijk is om naar praktische oplossingen voor specifieke wetgeving te kijken.
Wat betreft de duur van een bevoegdheidsdelegatie, verwelkomen wij en staan wij helemaal achter de idee van stilzwijgende verlenging, zoals dat in het verslag onder woorden is gebracht, want wij vinden dit zeer constructief, en we kunnen melden dat enkele van dit soort oplossingen al in diverse wetgevingsdocumenten voorkomen.
Ik heb nog een andere specifieke opmerking over de bezwaarperiode. Ook hier moet ik zeggen dat we met één stem spreken, want wij delen ook grotendeels het standpunt van de rapporteur betreffende de standaardformulering van twee maanden, met de mogelijkheid van verlenging met nog eens twee maanden, wat zou kunnen worden vastgelegd in een gemeenschappelijke overeenkomst tussen onze drie instellingen, die we in de toekomst hopelijk zullen krijgen. Ik geloof dat we in het huidige wetgevingswerk al circa tien positieve voorbeelden hebben gezien van de manier waarop dit is toegepast.
Wat betreft de urgentieprocedure, hebben we in het verleden al enkele duidelijke voorbeelden gezien van problemen met betrekking tot bijvoorbeeld de voedselveiligheid of de veiligheid van speelgoed die soms vragen om een zeer snelle procedure, en daarom denken we dat we nog iets snellers moeten vinden dan de door de rapporteur voorgestelde vroegtijdige verklaring van geen bezwaar.
Ik wil graag afsluiten met een opmerking over de aanpassing, omdat dit heel belangrijk is voor het Parlement. Ook hier zijn wij voorstander van de pragmatische aanpak, want dit Parlement heeft, samen met de Commissie, al een aanzienlijke hoeveelheid werk verricht voor de aanpassing van meer dan 250 wetgevende basisbesluiten, die zijn aangepast volgens de pragmatische aanpak.
We vinden dat de prioriteit nu moet liggen bij de gebieden waarop, tot nu toe, vóór de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon nog geen aanpassing heeft plaatsgevonden aan de regelgevingsprocedure met toetsing. Ik vind dat we ons daarop moeten concentreren. Nogmaals, het zou een enorme hoeveelheid werk zijn, maar we denken al na over de vraag hoe we dit zo pragmatisch en flexibel mogelijk kunnen aanpakken.
Jo Leinen
rapporteur voor advies van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid. - (DE) Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, op dit moment heeft het Europees Parlement lang gewacht, van nu af aan worden we bij het controleren van aan de Europese Commissie gedelegeerde handelingen op voet van gelijkheid met de Raad van ministers behandeld. Ter toelichting: in 2008 zijn er 6 000 gedelegeerde handelingen voorgelegd, dat is dus een enorme stapel normen, die in een soort secundair wetgevingsproces door de Commissie via de oude comitologieprocedure zijn afgehandeld. Het Parlement had daar heel weinig rechten. We werden op de hoogte gebracht, maar waren niet medewetgever. Het Verdrag van Lissabon heeft dat nu veranderd.
Bij het controleren van de gedelegeerde handelingen staan we op voet van gelijkheid met de Raad van ministers, en dat moet natuurlijk in ieder opzicht gelden. U houdt een pleidooi voor de mogelijkheid van een dringende behandeling, mijnheer de commissaris, maar dat betekent dan ook dat wij zo vroeg mogelijk informatie moeten krijgen. Wij willen tegelijkertijd met de Raad op de hoogte worden gebracht.
Carlos Coelho
namens de PPE-Fractie. - (PT) Het lijkt me juist op de eerste plaats de heer Szájer geluk te wensen met het uitstekende werk dat hij ons heeft gepresenteerd. Zoals terecht is opgemerkt, versterkt het Verdrag van Lissabon de bevoegdheden van het Europees Parlement en voert het tevens regels in die de democratische controle verstevigen. Ik meen dan ook dat dit Parlement twee keer gefeliciteerd moet worden, namelijk zoals reeds gezegd met het uitstekende verslag-Szájer én met het einde van de oude comitologieprocedure die we in het Parlement zo vaak hebben bekritiseerd.
Nu hebben we artikel 290 van het Verdrag van Lissabon en ik stel vast dat het verslag-Szájer verschillende procedurevoorstellen bevat waardoor de voorrechten van het Parlement niet worden aangetast. Het Parlement kan zich met deze nieuwe regeling concentreren op essentiële wetgevingshandelingen en voor niet-essentiële wetgevingshandelingen de nodige bewegingsruimte laten aan de Commissie om binnen de grenzen gesteld door de wetgevende macht aanvullende maatregelen te treffen. Zoals de heer Leinen terecht heeft opgemerkt, staan wij nu op gelijke voet met de Raad, waardoor het Parlement zich niet meer in een ondergeschikte positie bevindt.
Mevrouw de Voorzitter, ik zou een aantal aspecten van het verslag-Szájer die mij buitengewoon belangrijk lijken, willen onderstrepen. Op de eerste plaats wil ik opmerken dat wij maatregelen waarmee de wetgever verplichtingen worden opgelegd die verder gaan dat wat in artikel 290 staat, afwijzen. Op de tweede plaats noem ik de aanbeveling aan de Europese Commissie de benodigde informatie en documenten vroegtijdig en stelselmatig ter beschikking te stellen. Op de derde plaats wijs ik erop dat de termijnen pas mogen gaan lopen nadat alle, en ik benadruk alle, taalversies bekend zijn. Tot slot noem ik het feit dat de recesperiodes van het Europees Parlement dienen te worden gerespecteerd.
Eva Lichtenberger
namens de Verts/ALE-Fractie. - (DE) Mevrouw de Voorzitter, de structurele vragen in verband met de relaties in de institutionele driehoek worden vaak onderschat, maar in het verslag van de heer Szájer zijn ze werkelijk uitstekend samengevat. De samenwerking is werkelijk uitstekend verlopen, en daarvoor zou ik de rapporteur hartelijk willen bedanken.
Door de goedkeuring van het Verdrag van Lissabon hebben we een nieuwe situatie gecreëerd, en dat mag niet via een achterdeurtje weer ongedaan worden gemaakt. Dat is eigenlijk de kern van de zaak. Wat daar achter zat was dat we wilden dat het Europees Parlement en de Raad ook bij gedelegeerde handelingen op voet van gelijkheid zouden worden behandeld, en dat zou worden gegarandeerd dat dit tijdens de procedure ten eerste haalbaar is, en ten tweede wordt gewaarborgd.
Daarom zijn twee punten voor ons van cruciaal belang. Ten eerste moet er bijvoorbeeld voor worden gezorgd dat we altijd en op tijd de documenten krijgen om de nodige besluiten te kunnen nemen. Ten tweede mag er natuurlijk geen common understanding voor bepaalde dossiers bestaan, er moeten bindende afspraken worden gemaakt, die niet door politieke willekeur of vanwege de actuele politieke evenementen kunnen worden teruggedraaid.
Daarvoor hebben we definitieve en heldere regels nodig, zodat we de rechten van het Parlement werkelijk kunnen beschermen, en niet alleen maar nota nemen van de theorie. Ik dank u, mijnheer Szájer, de samenwerking is goed verlopen, en ik hoop dat we daardoor in het belang van onze collega's onze doelstellingen zullen bereiken.
William  Dartmouth
Mevrouw de Voorzitter, de rapporteur verwijst terecht naar het democratisch tekort. De elitaire constructie die de EU is, heeft een democratisch tekort dat is toegenomen, nog steeds toeneemt, en na het Verdrag van Lissabon nog verder zal toenemen. Ik moet zeggen dat ik verbijsterd ben dat de rapporteur, ondanks zijn welsprekendheid, artikel 290 als een oplossing ziet.
Onze interpretatie van artikel 290 is dat het de Commissie de gelegenheid geeft om wetgeving aan te vullen of te wijzigen. Zo'n gelegenheid is verreikend en verstrekkend en geeft aanleiding tot bijna onbeperkte interpretatie. We zijn van mening dat de beveiligingen tegen ongepast gebruik van de bevoegdheden die daarbij aan de Commissie worden gedelegeerd, duidelijk ontoereikend zijn. Misschien kan de rapporteur in zijn antwoord commentaar geven op de vraag waarom ze wel toereikend zouden zijn. Dit komt daarom neer op een verdere overdracht van bevoegdheden van het gekozen Parlement aan de niet-gekozen Commissie, wat het Verdrag van Lissabon ook zegt.
We hebben altijd beweerd, en blijven beweren, dat het Verdrag van Lissabon democratische legitimiteit ontbeert, grotendeels doordat alle drie de gevestigde politieke partijen in het Verenigd Koninkrijk een referendum hadden beloofd en alle drie de gevestigde politieke partijen die belofte opzienbarend hebben gebroken. Artikel 290 is daarom een product van het onwettige Verdrag van Lissabon. Het vergroot het democratisch tekort - ik hoor graag van de rapporteur waarom het dat niet doet - en er moet daarom oppositie tegen gevoerd worden.
Hans-Peter Martin
(DE) Mevrouw de Voorzitter, juist omdat ik een fervent voorstander van Europa ben heb ik tegen het Verdrag van Lissabon gestemd, juist omdat daardoor de weg wordt vrijgemaakt voor argumenten zoals we die net hebben beluisterd, en omdat het niet de duidelijkheid en de helderheid oplevert die ik wenselijk acht, met name voor de komende generaties. Ik ben echter een realist, en weet dat we ermee moeten leven. We moeten nogmaals uitdrukkelijk vaststellen dat juist dit artikel 290 de interpretatie tenminste toelaat dat de Raad én het Parlement de delegatie unilateraal en zonder veel formaliteiten kunnen herroepen. Daar moeten we keer op keer op wijzen.
Wat de heer Leinen heeft gezegd is echter natuurlijk ook waar, hij heeft gezegd dat we nu al duizenden rechtshandelingen hebben die zich in een grijze zone bevinden, het is niet makkelijk om ze precies te plaatsen, en dat speelt de anti-Europeanen, de tegenstanders van de opbouw van Europa, telkens weer in de kaart, terwijl we de EU, een goed functionerende EU, zo dringend nodig hebben. Dat heeft alles met transparantie te maken, en daarom vind ik het belangrijk dat we in paragraaf 10 voorstellen om definitief vast te leggen hoe de toezending van documenten moet worden geregeld.
Heel wat collega's kennen de Freedom of Information Act, heel wat collega's hebben te maken met de regelingen in de VS. Waarom kunnen we niet knippen en plakken? Waarom kunnen we de burgers en de leden van het Parlement de gewenste documenten niet gewoon ter beschikking stellen, zonder dat er eerst moet worden gebedeld, en de fracties met de vuist op tafel moeten slaan? Waarom maken we daar geen recht van, wanneer we al dat grote risico aanvaarden van die duizenden gedelegeerde handelingen? Hier zullen we nog veel plezier aan beleven. We zullen dit constructief begeleiden, op weg naar de revolutie van de democratie.
Silvia-Adriana Ţicău
(RO) Mevrouw de Voorzitter, commissaris, met betrekking tot het proces voor het delegeren van uitvoerende bevoegdheden aan de Commissie bevat het Verdrag van Lissabon een nieuw element. Artikel 290 behandelt precies dit aspect. Gedelegeerde handelingen zijn algemene handelingen die niet-essentiële onderdelen van basale wetgevingshandelingen kunnen wijzigen, hetgeen een mandaat verschaft voor het delegeren van uitvoerende bevoegdheid aan de Commissie.
In de praktijk kan hiermee een mandaat worden omschreven, samen met de duur van de delegatie, de periode waarin het Parlement en de Raad bezwaar kunnen aantekenen en de voorwaarden waaronder het mandaat kan worden ingetrokken. Het Parlement en de Raad oefenen toezicht uit, maar alleen na het aannemen van de gedelegeerde wetgevingshandeling. De gedelegeerde wetgevingshandeling kan ook worden gepubliceerd in de periode waarin het Europees Parlement en de Raad bezwaar kunnen aantekenen. Ik vraag u echter, commissaris, om te zorgen voor grotere transparantie, ook gedurende het opstellen van de gedelegeerde wetgevingshandelingen.
Maroš Šefčovič
vicevoorzitter van de Commissie. - (EN) Mevrouw de Voorzitter, staat u mij toe te reageren op de opmerkingen van de geachte afgevaardigden. Ik ben het volstrekt eens met de heer Leinen dat het Verdrag van Lissabon enorme veranderingen met zich heeft meegebracht. Dit is onderstreept door de rapporteur, de heer Szájer. Ik wil u graag geruststellen dat wij ons hier volledig bewust van zijn en dat wij de procedure zullen gebruiken met het grootste respect voor de wetgever, want dit is heel belangrijk voor onze wederzijdse relatie en voor onze goede samenwerking.
Wat betreft urgentie en urgentieprocedures, wil ik u allemaal verzekeren dat wij deze slechts in extreme, exceptionele gevallen zullen gebruiken. We weten dat we, als we dit instrument zouden misbruiken, een zeer moeizame relatie zouden krijgen, en dat is zeer zeker niet onze bedoeling.
Wat betreft de opmerkingen van de heer Coelho en mevrouw Lichtenberger, wil ik u ook geruststellen dat wij onze uiterste best zullen doen om u tegelijk met de Raad een vroegtijdige transcriptie van alle documenten te verschaffen, met alle benodigde vertalingen. We weten dat het Verdrag van Lissabon de zeer belangrijke verandering heeft ingevoerd dat het Europees Parlement op volstrekt gelijke voet staat met de Raad, wanneer het gaat om wetgevende of financiële zaken.
We zijn bovendien van plan om een nieuw type samenwerking te ontwikkelen, volgens welke het Europees Parlement bij het voorbereidende werk van gedelegeerde handeling betrokken zal worden, en we willen dit graag op een zeer stevige basis doen. U zult de bewoording van deze nieuwe relatie daarom ook aantreffen in de kaderovereenkomst waarover wij als Commissie momenteel onderhandelen met het Europees Parlement.
Wat betreft de opmerkingen van The Earl of Dartmouth en de heer Martin over de onbeperkte bevoegdheden die dit artikel 290 de Commissie zou geven: ik denk niet dat dit echt zo is, want u bent het als wetgever die al dan niet besluit om de bevoegdheid aan de Commissie te delegeren. U als wetgever bent het die de kans krijgt om deze bevoegdheid in te trekken of bezwaar te maken tegen de voorstellen die de Commissie doet. Ik ben het er dus niet mee eens dat we een grijs gebied betreden, want ik denk dat de bevoegdheden van de wetgever in het Verdrag heel duidelijk zijn uiteengezet, en de Commissie zal die natuurlijk respecteren.
József Szájer
rapporteur. - (HU) Ik dank mijn collega's voor het debat, aangezien dit verslag in zeer nauwe samenwerking met zowel de commissies - waarbij ik in het bijzonder de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid wil vermelden, die de komende periode zeer veel van dergelijke taken zal hebben - als de fracties tot stand is gekomen. Ik wil daar nog aan toevoegen, dames en heren, dat dit een strijd is. Een strijd met de Commissie en de Raad, aangezien we voor onze rechten vechten. Dit verslag gaat erover dat we duidelijk vastleggen dat dit onze rechten zijn en dat we daaraan vasthouden. Het is veel gemakkelijker dat te doen in een situatie waarin zowel de commissies als de collega's van andere fracties achter me staan, zodat we de partnerinstellingen duidelijk kunnen maken dat het Parlement wel degelijk gedecideerd voor deze kwesties opkomt. Aan de andere kant vat ik om dit recht effectief uit te kunnen oefenen de woorden van de heer Šefčovič op als aanmoediging, namelijk dat de general alignment, oftewel de algemene aanpassingsoperatie de komende maanden in een stroomversnelling kan komen en dat we deze rechten inderdaad zoveel mogelijk kunnen uitbreiden. Wij vinden dat in de eerste plaats belangrijk voor de terreinen waarbij de medebeslissingsprocedure tot nu toe niet bestond.
Een ander cruciaal element dat collega's hier al hebben genoemd, is dat toegang tot informatie belangrijk is. Dit moet in een interinstitutionele overeenkomst worden vastgelegd, waarover momenteel onderhandelingen worden gevoerd met de Commissie en de Raad. We willen echter graag weten wat de Raad doet, wat voor soort overleg de Raad voert in deze kwesties. Voor de vraag of onze rechten zijn uitgebreid of ingeperkt, dames en heren, verwijs ik u naar het verslag en de wetgeving. Ik kan het niet anders interpreteren dan dat onze rechten zijn uitgebreid. Tot nu toe hadden we geen inspraak in het lot van de bevoegdheden die we al eerder hadden gedelegeerd. In de praktijk heeft het Parlement in dit proces geen rol toebedeeld gekregen. Men heeft ons uit beleefdheid aangehoord, maar de termijnen waren zo kort dat het Parlement niet eens heeft vergaderd gedurende deze periode. Nu kunnen we echter een veto uitspreken of beslissingen intrekken, waarbij we onze argumenten niet eens hoeven mede te delen - dit is dus een eenduidige uitbreiding van onze rechten. Wij zijn degenen die beschikken over wetgevende bevoegdheid en die delegeren we aan de Commissie. Als gevolg daarvan kan ik het niet anders interpreteren dan dat onze rechten zijn uitgebreid. Dames en heren, het hangt nu alleen nog maar van ons af of we deze rechten ook uitoefenen in de toekomst.
De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt plaats tijdens de volgende plenaire vergadering in Brussel.
Schriftelijke verklaringen (artikel 149)
Raffaele Baldassarre  
schriftelijk. - (EN) Op de eerste plaats wil ik de heer Szájer bedanken voor het uitstekende werk dat hij in zo korte tijd heeft verricht. De gedelegeerde handelingen zullen van het grootste belang zijn voor het recht van de Unie en het interinstitutionele evenwicht in de EU. Het is daarom van uitermate groot belang dat ze op volkomen transparante wijze worden ontwikkeld en worden vastgesteld, waardoor het Parlement en de Raad daadwerkelijk op democratische wijze kunnen controleren hoe de Commissie de aan haar gedelegeerde bevoegdheden uitoefent. In zoverre zullen sommige kwesties, zoals het verslag-Szájer bepleit, van het grootste belang zijn en meer inzet van ons vragen. Het betreft onder meer de mogelijkheid voor het Europees Parlement om de delegering op elk moment in te trekken en ervoor te zorgen dat het Parlement en de Raad dezelfde rechten krijgen met betrekking tot hun betrokkenheid bij het delegatieproces. Tot slot wil ik benadrukken dat het voor de Commissie een prioriteit zou moeten zijn om alle wetgevingsvoorstellen te presenteren die nodig zijn voor de aanpassing van het acquis aan de bepalingen van de artikelen 290 en 291, met inbegrip van het aquis op de beleidsterreinen die nu volgens het Verdrag van Lissabon onder de medebeslissingsprocedure vallen.
Zita Gurmai  
schriftelijk. - (EN) Ik ben heel blij met de uitkomst van het verslag-Szájer. De vaststelling van het nieuwe wetgevingssysteem is een moeilijk en ingewikkeld vraagstuk. Ik ben ervan overtuigd dat het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), en in het bijzonder de artikelen 290 en 291 daarvan, het democratische karakter van de Unie versterkt en haar rechtsorde rationaliseert. De invoering van het nieuwe begrip "wetgevingshandelingen” heeft verstrekkende gevolgen. Het verslag legt nadruk op de geringe verschillen tussen de belangrijkste medewetgevers, de bevoegdheden en de gedetailleerde procedure van hun onderlinge samenwerking. De echte vraag is: wat voor soort controlemechanismen moet er namens de Raad en het EP worden ingevoerd, indien de Europese Commissie meer en ruimere wetgevende bevoegdheden krijgt, wat een onmiddellijke vergroting van de communautaire belangen van de Gemeenschap betekent? Het nieuwe wetgevingskader van het VWEU heeft wel de instrumenten vastgesteld, maar we hebben geen praktische ervaring met de aanpassing daarvan op communautair niveau. Tot slot verzoek ik de medewetgevers om zo spoedig mogelijk tot een interinstitutionele overeenkomst tussen het Parlement, de Raad en de Commissie over de tenuitvoerlegging van artikel 290 te komen, aangezien er dringend behoefte is aan grotere transparantie.
Rafał Trzaskowski  
schriftelijk. - (PL) Hoewel ze tot op heden weinig aandacht heeft gekregen, is de delegatieprocedure een zeer belangrijke kwalitatieve verandering die door het Verdrag van Lissabon wordt ingevoerd. Deze procedure zou moeten worden gezien als een aanvulling op het Verdrag die noodzakelijk is om te bewerkstelligen dat de positie van het Parlement ten opzichte van de andere instellingen in het besluitvormingsproces volledig wordt geconsolideerd. Het is immers alleen dankzij deze procedure dat het Europees Parlement over een volledige wetgevende bevoegdheid zal beschikken en een volwaardige rol zal spelen in het tenuitvoerleggingsproces van alle nieuwe wetgeving. Wij zijn ons terdege bewust van de bestaande frustraties over het moeizame onderhandelingsproces met de Raad in het kader van de medebeslissingsprocedure en over besluiten waarvan de tenuitvoerlegging in strijd is met het interinstitutioneel akkoord. Tot dus ver is "comitologie” altijd een uiting geweest van het gebrek aan vertrouwen van de lidstaten tegenover de Commissie. Dankzij de versterkte rol van het Parlement bij de tenuitvoerlegging van een wetgevingsbesluit krijgt het proces nu een grotere legitimiteit. Het Parlement, en dus ook indirect de EU-burgers, worden zo nauwer betrokken bij de procedure voor het vaststellen van EU-wetgeving. Zo zouden we de delegatieprocedure moeten zien. Om deze procedure op een zinvolle manier in te vullen, moet het Parlement echter onbeperkte toegang krijgen tot informatie. Wat dit aspect betreft, ben ik het volkomen eens met de andere sprekers in het debat.
Zbigniew Ziobro  
schriftelijk. - (PL) De invoering van de mogelijkheid van bevoegdheidsdelegatie moet ervoor zorgen dat wetgeving - en in het bijzonder wetgeving van technische aard - op een efficiëntere manier aangevuld en bijgewerkt kan worden, zonder dat het telkens noodzakelijk is om een volledige wetgevingsprocedure op gang te brengen. Bevoegdheidsdelegatie zou bijgevolg moeten worden beschouwd als een instrument om het wetgevingsproces op EU-niveau te verbeteren.
Tegelijkertijd is het essentieel om een passende controle te verzekeren op het gebruik van de aan de Commissie verleende regelgevende bevoegdheden. Het Parlement en de Raad moeten onder andere voldoende tijd krijgen om gebruik te maken van het recht om bezwaar te maken tegen geplande regelgeving. Zij moeten echter in de eerste plaats adequate toegang hebben tot de documenten, analyses en adviezen die tijdens de voorbereidende werkzaamheden met betrekking tot de ontwerpen van gedelegeerde handelingen worden opgesteld. Alleen op deze manier zullen de bevoegdheden van de Commissie om gedelegeerde handelingen af te geven daadwerkelijk bijdragen tot een verbetering van het wetgevingsproces in de Unie, zonder dat tegelijkertijd de noodzakelijke controle op en de transparantie van de activiteiten van de Commissie verloren gaat. Het is bovendien van cruciaal belang dat er geschikte mechanismen worden ontwikkeld voor de samenwerking tussen het Parlement en de Commissie, om ervoor te zorgen dat het Parlement voortdurend wordt geïnformeerd over de lopende voorbereidende werkzaamheden en in staat is om een goed inzicht te verwerven in de aard van de behandelde vraagstukken.
De ontwerpresolutie over bevoegdheidsdelegatie, die het resultaat is van een compromis tussen alle fracties, geeft een goed beeld van de bovenstaande kwesties en verdient daarom de steun van het Parlement.
