Energia i zmiany klimatyczne (wstęp) 
Przewodnicząca
Kolejnym punktem posiedzenia są oświadczenia Rady i Komisji w sprawie zmian klimatycznych i energii.
Jean-Louis Borloo
Pani przewodnicząca, panie komisarzu, przewodniczący grup, przewodniczący, sprawozdawcy, panie i panowie!
Powracam do państwa po kilku tygodniach - po zaledwie kilku tygodniach - po naszej ostatniej debacie, a w szczególności w następstwie ważnego momentu, jakim było zawarcie pod uważnym okiem Komisji paktu zaufania między Parlamentem i Radą, mające na celu jednomyślne wdrażanie, jak powiedział dziś rano prezydent Sarkozy, szeregu mechanizmów, które zobowiążą 27 państw do przekształcania ich gospodarek w gospodarki zrównoważone, do ograniczania emisji CO2, do przygotowania się do szczytu w Kopenhadze oraz do poprawy konkurencyjności naszych gospodarek i przygotowania ich na zbliżające się stulecie.
Powracam do państwa po tym, jak Rada Europejska podjęła jednomyślną decyzję, i wierzę, że nie złamaliśmy zawartego między nami paktu zaufania dzięki wielu rozmowom trójstronnym, które w zasadzie nie miały precedensu; mam na myśli odbywające się w ostatni weekend rozmowy trójstronne na temat szeregu dyrektyw. Poza tym wierzę, że w porównaniu z sytuacją, z jaką mieliśmy do czynienia miesiąc temu, dziś bardzo łatwo zidentyfikować rozbieżności.
Nie ma rozbieżności, jeżeli szczyt w Kopenhadze zakończy się sukcesem. Powstanie wartość dodana, jeżeli szczyt ten nie zakończy się sukcesem; innymi słowy, jeżeli zaangażuje się tylko Europa. Wysiłki, jakich oczekujemy od przemysłu, obejmują nadanie najbardziej skutecznym technologiom pod względem ochrony środowiska bardziej konkurencyjnego charakteru.
Drugi obszar wartości dodanej dotyczy solidarności, natomiast trzeci dotyczy energii. Energia i środki przeznaczane na energię należą do podstawowych elementów przedmiotowego pakietu, obok energii odnawialnej, samochodów itp.
Jeżeli chodzi o tę kwestię, uważam, że w sercu wszyscy możemy zgodzić się na okres przejściowy dla gospodarek, które dysponują największą ilością węgla, biorąc pod uwagę to, że wiemy, jak skomplikowane ze społecznego punktu widzenia są takie przekształcenia. Doświadczyliśmy ich w wielu krajach - w Belgii, w regionie Nord-Pas-de Calais we Francji - i wiemy, że są one skomplikowane. Żaden z podstawowych elementów nie uległ zmianie. Jest okres przejściowy i okres ten opiera się na większej solidarności.
W rzeczywistości jedyna prawdziwa dyskusja, jaka odbyła się w Radzie w zeszłym tygodniu, wcale nie dotyczyła tego, co teraz czytam i słyszę, ale zasadniczo dotyczyła faktu, że 2% Funduszu Solidarności zostało przeznaczone wyłącznie i bezpośrednio dla państw, które przyłączyły się do Unii ostatnio, innymi słowy dla tych, które proszone są o dokonanie największych zmian w dziedzinie energii. Właśnie ta część Funduszu Solidarności wyróżniała się najbardziej.
Jeżeli chodzi o resztę, są państwo świadomi istnienia tekstów, które od jakiegoś czasu są składane dzięki pracy różnych komisji i sprawozdawców. Jeżeli chodzi o jakość paliw, tekst jest bardziej ambitny od tekstu Komisji. Jeżeli chodzi o energię odnawialną, w zasadzie odpowiada on tekstowi Komisji. Jeżeli chodzi o wspólny wysiłek redukcyjny, poza kilkoma szczegółami tekst jest identyczny. Jest on nieznacznie bardziej restrykcyjny w przypadku emisji CO2 produkowanych przez samochody w dłuższej perspektywie czasowej.
W zasadzie, ostatecznie, ogólna równowaga pomiędzy zaproponowanym pakietem a ambicjami zaplanowanymi dla Rady Europejskiej w marcu jest w pełni zachowana. Jesteśmy w okresie rozmów na szczeblu globalnym. Europejskie ugrupowanie, kontynent europejski czy przynajmniej Unia jest pierwszą organizacją o zasięgu globalnym, która stworzyła system jasno określonych celów, metod zastosowania oraz możliwości oceny rok po roku, branża po branży, dyrektywa po dyrektywie, realiów zmian, do jakich dochodzi zgodnie z naszymi dyrektywami; innymi słowy, pod nadzorem Komisji z jednej strony i Trybunału Sprawiedliwości z drugiej strony.
Wierzę, że dysponujemy planem pozwalającym na głęboką zmianę, którą będzie można ocenić, a plan ten jest wiążący i odpowiada naszym celom i ambicjom. Uważam, że dzięki rozmowom trójstronnym etap, który osiągnęliśmy w ubiegłym tygodniu w Radzie, odpowiada europejskim ambicjom. Prowadzenie debaty w Kopenhadze będzie zadaniem Europy, podobnie jak rozpoczęcie teraz, wraz z gospodarzem - Danią, przygotowań do tej ważnej konferencji, tego wielkiego spotkania ludzkości, pod auspicjami z jednej strony Komisji, a z drugiej Republiki Czeskiej i Szwecji.
To wszystko, co chciałem państwu powiedzieć w ramach wprowadzenia, i chciałbym dodać, że praca Parlamentu była absolutnie kluczowym elementem - nie, jak słyszałem, z tego powodu, że był to jedyny sposób wywarcia wpływu na rządy, ale po prostu ze względu na ogólną jakość tej pracy.
Na koniec, na pewno zauważyliście państwo, że na przykład w zakresie technologii wychwytywania i magazynowania CO2, które są tak ważne dla pana posła Daviesa, Rada w ostatniej chwili zmieniła stanowisko i spróbowała jak najbardziej dostosować się do wyrażonych życzeń.
Właśnie ta praca została wykonana. Przedmiotem debaty będzie sześć tekstów. Oczywiście pozostajemy do dyspozycji, gdyby potrzebowali państwo jakichkolwiek bardziej szczegółowych wyjaśnień.
Stavros Dimas
komisarz. - Pani przewodnicząca! Dzień dzisiejszy i jutrzejszy stanowią jedne z tych bardzo rzadkich okazji, kiedy politycy mogą pisać historię. Pakiet energetyczny i klimatyczny, nad którym będą państwo jutro głosować, jest przełomowym pakietem legislacyjnym, ważnym nie tylko dla Unii Europejskiej, ale także dla międzynarodowych wysiłków na rzecz walki ze zmianami klimatycznymi, i będzie on miał konsekwencje na terytorium Unii Europejskiej i poza nią.
Chciałbym podziękować prezydencji francuskiej za jej zaangażowanie i pracę, jaką wykonała, aby osiągnąć kompromis, jednak przede wszystkim chciałbym szczerze podziękować Parlamentowi Europejskiemu za pracę, jaką wykonywał przez cały czas, wszystkim grupom politycznym oraz sprawozdawcom. Wszyscy wnieśli konstruktywny wkład w osiągnięcie takiego kompromisu, dzięki któremu jutrzejsze głosowanie będzie obiecujące.
Uważam, że choć wyrażono liczne obawy - zaproponowano liczne wnioski i wiele z nich zostało przyjętych - i każdy jest w pewnym stopniu nieusatysfakcjonowany, nie oznacza to, że pakiet ten nie jest sprawiedliwy ani ambitny. Jest on ambitny, godziwy, sprawiedliwy i dzięki niemu zostanie osiągnięty ustalony przez nas cel w dziedzinie ochrony środowiska, jakim jest ograniczenie do 2020 roku emisji gazów cieplarnianych o 20%. Zatem architektura pakietu pozostaje taka sama jak w naszym wniosku; w pełni zachowano także jego cel w dziedzinie ochrony środowiska oraz sprawiedliwy podział wysiłków pomiędzy poszczególne strony.
Pakiet, który mają państwo przed sobą, zawiera najambitniejszy zestaw środków na świecie. Dopiero niedawno w innych krajach odezwały się głosy mówiące, że będą nasz pakiet naśladować, co jest bardzo zachęcające.
Unia Europejska jest wiodącą siłą na świecie w zakresie walki ze zmianami klimatycznymi, a poprzez przyjęcie jutro - dzięki państwa głosom - przedmiotowego pakietu potwierdzimy międzynarodową rolę światowego lidera w walce z tymi zmianami i równocześnie sprawimy, że nasze państwa będą naprawdę czerpać korzyści z wczesnego przejścia na gospodarkę niskoemisyjną.
Unia Europejska jest pierwszym regionem na świecie, który ograniczył emisje. Mamy zamiar dotrzymać słowa w sprawie celów, jakie określiliśmy w protokole z Kioto - zarówno jako UE-15, jak i UE-27 zamierzamy zredukować emisje o 8%; w rzeczywistości, dzięki wysiłkom nowych państw członkowskich, mamy zamiar zredukować emisje o więcej niż założone 8%.
Jesteśmy jedynym regionem na świecie, w którym dobrze funkcjonuje system handlu emisjami i w którym określiliśmy cenę dwutlenku węgla. Unia Europejska jest regionem, który najwięcej na świecie, w krajach rozwijających się, inwestuje w mechanizmy czystego rozwoju, przydatne nie tylko ze względu na to, że zdobywamy uznanie za dokonywanie inwestycji w tych krajach, ale także dlatego, że ograniczamy emisje gazów cieplarnianych w skali globalnej i pomagamy dokonać zmiany technologii w tych krajach rozwijających się poprzez inwestowanie w nich i tworzenie nowych miejsc pracy.
Unia Europejska jest regionem, który najwięcej na świecie inwestuje w badania, a dzięki naszemu pakietowi i postanowieniu wspomnianym wcześniej przez pana przewodniczącego Borloo, które zakłada zainwestowanie do 2015 roku zysków ze sprzedaży uprawnień do emisji 300 milionów ton dwutlenku węgla, których wysokość może osiągnąć około 9 miliardów euro, będziemy w badania inwestować jeszcze więcej. Ponadto Unia Europejska jest jedynym regionem na świecie, który poprzez przyjęcie jutro przedmiotowego pakietu jednostronnie określi 20-procentowy cel, zaś nasi liderzy po raz kolejny potwierdzili dokonanie redukcji o 30%, co jest konieczne do skutecznej walki ze zmianami klimatycznymi (według najnowszych danych naukowych nawet redukcja o 30% może być niewystarczająca).
Przyjęcie jutro przedmiotowego pakietu nie będzie zwykłym krokiem naprzód, ale ogromnym postępem w walce ze zmianami klimatycznymi, a ponadto będzie stanowiło przykład dla innych państw i innych regionów na świecie, aby poszły w nasze ślady. Niektóre z nich już to zrobiły. Wczoraj pakiet mający na celu walkę ze zmianami klimatycznymi ogłosiła Australia. Nie jest on tak ambitny jak nasz pakiet, ale i tak ma ogromne znaczenie. Określono w nim jednostronny cel, wprowadzono system ograniczeń emisji i handlu uprawnieniami i jest on bardzo ambitny w kwestii celów średnio- i długoterminowych. Podkreślono w nim chęć współpracy z nami w zakresie osiągnięcia międzynarodowego porozumienia w Kopenhadze. Wszyscy dziś wiemy, co prezydent elekt Obama uznał za priorytety - bezpieczeństwo energetyczne oraz zmiany klimatyczne - i powtórzył to po raz kolejny wczoraj.
Unia Europejska jest liderem w dziedzinie przygotowywania licznych badań i opracowań, które będą bardzo przydatne w trakcie naszych negocjacji w przyszłym roku. W ubiegłym tygodniu w Poznaniu było widoczne, że państwa z całego świata są zdeterminowane, aby w przyszłym roku ciężko pracować na rzecz zawarcia ambitnego międzynarodowego porozumienia w Kopenhadze, a wkładem Unii Europejskiej w osiągnięcie tego celu będzie przygotowanie opracowań dotyczących tego, jak porozumienie to powinno wyglądać, z jakich podstawowych elementów powinno się składać, jaka powinna być jego struktura oraz jak mogłoby być finansowane.
W trakcie dyskusji nad przedmiotowym pakietem wyrażono wiele obaw: obaw dotyczących ucieczki emisji, czyli tego, czy ze względu na system handlu emisjami, a przede wszystkim ze względu na licytacje, przemysł produkujący duże ilości dwutlenku węgla nie będzie przenosił się do krajów, w których ograniczenia emisji dwutlenku węgla nie istnieją, i czy nie będzie wciąż emitował owego związku chemicznego w tych krajach (co przyniesie także szkody Unii Europejskiej, ponieważ zlikwidowane zostaną miejsca pracy).
Obawy dotyczące licytacji w sektorze energetycznym wyraziły niektóre państwa członkowskie, które w znacznym stopniu uzależnione są od węgla, zaś kilka innych państw wyraziło obawy związane z elastycznością przewidzianą we wniosku dotyczącym wspólnego wysiłku redukcyjnego. Dzięki osiągniętemu kompromisowi wszystkie te obawy zostaną uwzględnione. Co się tyczy przemysłu, zapewniono długofalową przewidywalność i zostaną mu udzielone darmowe przydziały emisji, a ponadto uwzględniona zostanie kwestia konkurencyjności. Jednocześnie należy podkreślić, że branże te wciąż wnoszą znaczny wkład w ograniczenie emisji w Unii Europejskiej, gdyż nie dość, że mają do nich zastosowanie limity w systemie handlu emisjami, to jeszcze muszą się one stosować do przepisów dotyczących stosowania najlepszych dostępnych technologii. Zatem nawet te branże zredukują emisje.
Chciałbym teraz przejść do licytacji w sektorze energetycznym, jako że słyszałem wiele skarg i oznak niezadowolenia, że pozwoliliśmy niektórym państwom członkowskim skorzystać z opcji wyłączenia tego sektora z tego systemu. Przede wszystkim należy podkreślić, że jest to opcja dla państw członkowskich, ponieważ były one bardzo zaniepokojone społecznymi skutkami naszego wniosku. Powinniśmy uwzględniać takie obawy - i tak też zrobiliśmy. Jednak sądzę, że kiedy przyjdzie odpowiedni czas, nie będą one wykorzystywać tej opcji - w szczególności w przypadku tych państw, w których sektor energetyczny jest w rękach prywatnych, a ceny nie są regulowane - z tego prostego powodu, że staną przed dylematem, czy przekazać pieniądze ministerstwu finansów - czyli państwu - aby zostały one wykorzystane w słusznej sprawie, czy pozwolić sektorowi prywatnemu osiągać nieoczekiwane zyski, zyski niemające żadnego uzasadnienia. Zobaczymy, co się w tej sprawie stanie; w przyszłości może stać się to kwestią polityczną. Zatem chciałbym powiedzieć osobom, które są przeciwne naszemu porozumieniu ze względu na powyższą kwestię, że mają w swoich krajach możliwość przekonania rządów do niekorzystania z tej opcji, kiedy przyjdzie odpowiedni czas. Jednak jeżeli te państwa członkowskie uznają, że skorzystanie z tej opcji jest ważne z powodów społecznych lub jakichkolwiek innych powodów, mogą z niej skorzystać.
Co się tyczy elastyczności mechanizmów czystego rozwoju i wspólnego wysiłku w tym zakresie, po pierwsze, w chwili obecnej pojawiło się wiele danych dotyczących tego, w jakim stopniu wysiłki redukcyjne będą podejmowane w kraju, a w jakim będzie można je podejmować za granicą. Chciałbym podkreślić, że wszystkie te porównania dotyczą roku 2005. Faktyczne redukcje emisji, do których powinno dojść w poszczególnych krajach, są znacznie większe, ponieważ należy je porównać do roku 2020 i typowego poziomu działalności gospodarczej. Rzeczywiste redukcje będą znacznie większe w Unii Europejskiej. Zwróciłem się z prośbą do moich służb o przygotowanie analizy i w przypadku całości wspólnego wysiłku redukcyjnego oraz systemu handlu emisjami wysiłki podejmowane w ramach Unii Europejskiej będą stanowić około 60%, z czego 41% może być podejmowanych za granicą, w krajach rozwijających się.
Nie zapominajmy, że potrzebne są inwestycje w krajach rozwijających się. Jest to jedna z kwestii, o których zawsze wspominają nasi międzynarodowi partnerzy, ale także mówią o niej tutaj, w Unii Europejskiej, ci, którzy są zainteresowani przekazywaniem technologii krajom rozwijającym się oraz inwestowaniem w nich i redukcją emisji dwutlenku węgla .
Co w tym złego? Musimy zachować równowagę, gdyż w innym przypadku, jeżeli zamiast w kraju będziemy podejmować duże wysiłki za granicą, będzie to oznaczać, że wszelkie korzyści dla firm i przemysłu w Unii Europejskiej zostaną utracone, ponieważ nasz pakiet dotyczy nie tylko walki ze zmianami klimatycznymi, ale także tworzenia bardziej wydajnej gospodarki. Mamy zamiar zaoferować rozwiązania, które zachęcą nasze firmy i przemysł do oszczędniejszego gospodarowania zasobami i większej wydajności energetycznej, gdyż działalność oparta na oszczędniejszym gospodarowaniu zasobami i większej wydajności energetycznej jest działalnością bardziej skuteczną z ekonomicznego punktu widzenia - działalnością bardziej konkurencyjną - co z kolei prowadzi do innowacji w Unii Europejskiej. Dlatego naprawdę musimy podjąć w Unii Europejskiej większe wysiłki. Powinniśmy podjąć taką próbę.
Podkreślam jeszcze raz, dla tych wszystkich, którzy skarżą się na ten aspekt kompromisu, że jest to ogromna szansa: wróćcie państwo do swoich krajów i poproście rządy Austrii, Szwecji, Danii, Finlandii i innych państw - na liście jest ich 12 - które poprosiły o ten dodatkowy jeden procent, i powiedzcie im, żeby nie wykorzystywały mechanizmów czystego rozwoju, z których mogą skorzystać na mocy tego kompromisu. Zależy to od was. Zróbcie to tam, nie tutaj. Tutaj powinniście zagłosować za przyjęciem pakietu. Przedmiotowy pakiet jest jednolity: to nie jest jeden wniosek tu, a drugi tam; jeden ma wpływ na drugi. Dlatego nie popełnijcie błędu. Jeżeli macie zastrzeżenia, wyraźcie je w swoich krajach, w krajach, które mają możliwość otrzymania dodatkowego procentu w ramach mechanizmów czystego rozwoju.
Nie będę mówił o czwartej obawie, czyli solidarności. Pan przewodniczący Borloo udzielił odpowiedzi, a rozwiązanie opracowane przez prezydencję francuską było bardzo rozsądne.
Nie chcę zabierać więcej czasu, ponieważ mówię już zbyt długo. Ważne jest, abyśmy teraz patrzyli w przyszłość. Powinniśmy skupić się na konferencji w Kopenhadze. Mamy przed sobą rok bardzo trudnych negocjacji. Zacznijmy ponownie współpracować - Parlament Europejski, Komisja i Rada - aby przekonać naszych międzynarodowych partnerów do osiągnięcia porozumienia w Kopenhadze. Trzydzieści procent to minimum, na które musimy się zgodzić w Kopenhadze, aby skutecznie walczyć ze zmianami klimatycznymi. Powinniśmy zacząć pracować już teraz. Równocześnie musimy dbać o nasz przemysł.
Wracając do pytania o ucieczkę emisji dwutlenku węgla, to nie jest to wyłącznie problem zachowania miejsc pracy, zatrudnienia i konkurencyjności, ale także problem związany ze środowiskiem naturalnym. Nie chciałbym, aby przedsiębiorstwa przenosiły działalność i emitowały dwutlenek węgla w krajach, w których nie obowiązują ograniczenia w zakresie jego emisji. Zatem jest to kwestia ekologiczna, społeczna i gospodarcza - a nasz kompromis wszystkie te kwestie równoważy: kwestie społeczne, gospodarcze i ekologiczne. Uważam, że powinniśmy dalej iść tą drogą. Wdrażając przedmiotowy pakiet, powinniśmy także kontynuować naszą współpracę, oczywiście z Radą, oczywiście z Parlamentem Europejskim, ale też włączmy w dyskusję partnerów społecznych. Powinniśmy razem pracować, ponieważ jest to bardzo ważne dla Europy; jest to bardzo ważne dla świata.
(Oklaski)
Andris Piebalgs
komisarz. - Pani przewodnicząca! Wnioski, które będziemy dziś omawiać, prowadzą do rewolucyjnej zmiany w sposobie, w jaki produkujemy i zużywamy energię. Mniejsze emisje CO2 oznaczają także większą efektywność energetyczną oraz bardziej zrównoważone źródła energii. W najbliższych latach głównym motorem zmian w technologii będzie przyjazny rynkowi system handlu emisjami. Cele w zakresie redukcji emisji CO2 w branżach nieobjętych tym systemem są w rzeczywistości obowiązującymi celami w zakresie efektywności energetycznej w państwach członkowskich. Dyrektywa w sprawie wychwytywania i magazynowania dwutlenku węgla, a tak naprawdę w sprawie geologicznego składowania CO2, oznacza, że żadne ze źródeł energii nie będzie dyskryminowane, jeżeli jego wykorzystanie jest zgodne z interesem społecznym.
Limity emisji CO2 z samochodów w rzeczywistości zmniejszą nasze rosnące uzależnienie od ropy naftowej. Dwadzieścia procent energii odnawialnej w całkowitym zużyciu energii w 2020 roku oznacza, że będziemy mogli powiedzieć, że dysponujemy nowymi źródłami energii - nie tylko w przypadku elektryczności, ale także ogrzewania, chłodzenia oraz w transporcie. Nigdy nie powinniśmy zapominać o wyzwaniu związanym z energią, któremu musimy stawić czoła. Międzynarodowa Agencja Energii mówi od czterech lat, że w branży energetycznej zmierzamy potencjalnie w stronę niezrównoważonego rozwoju pod względem gospodarczym, globalnym, ekologicznym i społecznym. Jest to spowodowane niestabilną równowagą między podażą i popytem. Jeżeli chodzi o ceny, nie powinna nas zmylić dzisiejsza cena ropy naftowej, która stanowi efekt spowolnienia gospodarczego; zawsze powinniśmy pamiętać o tym, na jakim poziomie była ona zaledwie kilka miesięcy temu.
Najważniejsza kwestia wynikająca z ostatniego sprawozdania dotyczy przepływu środków finansowych. Jeżeli środki finansowe wypłyną z Unii Europejskiej, to to samo stanie się z miejscami pracy. Dlatego bardzo ważne jest, abyśmy zauważyli, że globalne warunki w branży energetycznej są tak wymagające, że musimy na nie zareagować. Dla UE jest to szczególne wyzwanie, bo jeśli nie zostaną podjęte żadne środki, nasze uzależnienie od importu zwiększy się z 50% do 70%. W przypadku ropy naftowej i gazu osiągnie ono poziom 90% lub nawet 100%. Oznacza to, że staniemy w obliczu wyzwania związanego z bezpieczeństwem dostaw oraz, co widać wyraźnie, z likwidacją miejsc pracy. Proponowany pakiet oznacza głęboką zmianę, dzięki której nasze uzależnienie od importu będzie na rozsądnym poziomie, około 50% w 2030 roku, a w Unii Europejskiej do produkcji i zużywania energii zaczną być wykorzystywane konkurencyjne zaawansowane technologie. Umożliwi nam on także przyczynienie się do budowy świata opartego na zrównoważonym rozwoju. Przy obserwowanej obecnie niestabilności podaży źródeł energii opartych na węglu nie jesteśmy w stanie sobie wyobrazić prawidłowego i zdrowego rozwoju regionów, które są dziś najbiedniejsze. Jest to jedyna możliwa zmiana.
Uważam, że podejmowane środki są trudne. Dokonanie zmiany w sektorze energetycznym nie jest proste i zawsze trwa wiele lat. Jednak nie mamy wyboru, gdyż jesteśmy mocniejsi nie tylko dzięki zdolności przewidywania liderów politycznych, ale także dzięki oparciu naszych wniosków na dowodach naukowych oraz na dowodach zgromadzonych przez instytucje globalne, monitorujące sytuację na światowych rynkach ropy naftowej.
Chciałbym podziękować Parlamentowi, szczególnie sprawozdawcom, oraz prezydencji francuskiej, która na drodze bardzo trudnych negocjacji nie osłabiła naszych ambicji, ale ulepszyła nasz wniosek, dzięki czemu jest on bardziej zrównoważony i lepszy. Uważam, że możemy być dumni z wyników, jakie osiągnęliśmy w ramach rozmów trójstronnych. Dlatego po raz kolejny chciałbym podziękować sprawozdawcom, którzy wykonali naprawdę wielką pracę przedstawiając opinię Parlamentu i uzyskując z pomocą Komisji zgodę prezydencji dotyczącą najambitniejszego zbioru wniosków, który zrewolucjonizuje sektor energetyczny.
Przewodnicząca
Dziękuję, panie komisarzu.
